cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jessica Meir
Carreira na NASA
Despois de obter o seu máster, Meir traballou do 2000 ao 2003 en operacións espaciais de Lockheed Martin como científica de apoio ao experimento do Centro de Investigación Humana do Johnson Space Center (JSC) da NASA en Houston, Texas. Meir coordinou e apoiou experimentos de ciencias da vida no espazo que foron realizados por astronautas no transbordador espacial e na estación espacial internacional. Estes experimentos incluíron estudos fisiolóxicos ( perda ósea, control / atrofia muscular, función pulmonar, etc.) para determinar se algún proceso corporal se alterou no ambiente de voos espaciais. Meir guiaba estes experimentos a través dos ciclos de revisión necesarios, desenvolveu procedementos que os astronautas usarían en órbita, adestrou aos membros da tripulación e proporcionou apoio terrestre no Centro de Control de Misión mentres os astronautas realizaban os experimentos no transbordador ou na ISS.
En setembro de 2002, Meir serviu como acuanauta na expedición conxunta NASA - NOAA NEEMO 4 (NASA Extreme Environment Mission Operations), unha misión de investigación exploratoria realizada en Aquarius, un laboratorio de investigación submarina de catro vías, a millas da costa de Cayo Largo.
Na época de NEEMO 4, Meir inclinábase cara a un doutoramento nun campo relacionado coa bioloxía evolutiva e / ou a vida en ambientes extremos ( astrobioloxía ). Tamén lle fascinou a bioloxía mariña (que se adaptaba ben á misión NEEMO) e esperaba coordinar un tema de estudo específico para combinar estes intereses principais. Doutorouse en bioloxía mariña polo Instituto de Oceanografía Scripps, estudando a fisioloxía do mergullo, en 2009.
En 2009, Meir foi semifinalista da selección do Grupo 20 de astronautas da NASA. Para a seguinte selección de xuño de 2013, Meir foi elixido como unha dos oito candidatos a astronautas para adestrar na 21a piscina de astronautas da NASA. Completou a formación en xullo de 2015.
Meir é membro do Consello Asesor Científico de Aventureros e Científicos da Conservación.
Expedición 61/62
miniatura| Meir durante a primeira andaina espacial feminina Meir chegou á estación espacial internacional a bordo do Soiuz MS-15 o 25 de setembro de 2019 como enxeñeira de voo das expedicións 61 e 62. Estaba previsto que realizase tres camiñadas espaciais durante esta misión para axudar a instalar novas baterías de ión-litio na estrutura de celosía Port-6 da ISS.
O 18 de outubro de 2019, Meir seguiu a súa primeira andaina espacial xunto á súa compañeira Christina Koch, substituíndo unha unidade de descarga de carga da batería defectuosa. A unidade fallou inesperadamente ao activarse, evitando que as baterías de ión-litio recentemente instaladas da estación proporcionasen enerxía adicional. Os outros tres paseos espaciais previstos para instalar as novas baterías tiveron que aprazarse para esta paseo espacial. A andaina espacial durou sete horas e 17 minutos e foi a primeira andaina espacial feminina da historia. Durante o paseo espacial, o presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, chamou e falou coas astronautas en recoñecemento á importancia histórica deste suceso.
Meir regresou á Terra o 17 de abril de 2020. Aínda que é estadounidense, porque tamén posúe a cidadanía sueca en virtude do país de nacemento da súa nai, tecnicamente é a primeira muller sueca no espazo e a segunda cidadá sueca despois do astronauta da ESA Christer Fuglesang.
Aráns, Oroso, A Cañiza
Aráns é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Bouzas de Abaixo, Oroso, A Cañiza
As Bouzas de Abaixo é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Huitaca boyacaensis
Huitaca boyacaensis é unha especie de opilión neotropical da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por Ligia Benavides e Gonzalo Giribet en 2013.
Taxonomía
Huitaca boyacaensis adoitaba clasificase na familia Ogoveidae (2003) mais foi reclasificado como Neogoveidae (2007).
Etimoloxía e hábitar
miniatura|235px|dereita|Estrada preto de [[Arcabuco, hábitat de Huitaca boyacaensis.]] Tanto o xénero Huitaca como o epíteto da especie, boyacaensis, foron nomeados na honra da cultura dos muiscas; Huitaca foi a deusa de liberación sexual na relixión muisca e Boyacá é un dos departamentos de Colombia onde viviron os muiscas.
O holotipo foi descuberto preto da estrada dende Arcabuco até Moniquirá no Altiplano Cundiboyacense a unha altitude de 2559 m. Foron recollidos dezanove exemplares paratipos no mesmo lugar, oito machos, seis femias e cinco exemplares xuvenís.
Castro da Peneda
O Castro da Peneda é un sitio arqueolóxico como resultado do asentamento da cultura castrexa en Galicia. Está situado na parroquia redondelá do Viso.
O estado de conservación é ruinoso. Apenas se atopan restos da súa muralla e de tres vivendas circulares. Posteriormente na localización do castro construíronse outros edificios como o castelo de Castrizán, do que hoxe só se conservan restos da muralla; ou a capela da Virxe das Neves, que se conserva relativamente ben.
Descrición
A muralla arrodea o castro percorre paralela á estrada que sube ao monte da Peneda. Da muralla apenas se conservan algúns tramos e está formada por pedras de orixe granítica. Consta de dúas fileiras de pedras de gran tamaño e separadas por uns centímetros entre si. Entre ambas filas está recheo de pedras menores e terra.
Ademais da muralla, consérvanse tres vivendas circulares de 3,30, 3,60 e 4,60 metros de diámetro.
Money, Explained
Money, Explained é unha serie documental estadounidense de 2021. É unha miniserie de 5 episodios, sendo un spin-off de Explained, e está narrado por Tiffany Haddish, Jane Lynch, Edie Falco, Bobby Cannavale e Marcia Gay Harden. A serie foi producida por Vox Media e estreada o 11 de maio de 2021 en Netflix.
Castro da Peneda
Descrición
Tamén, por último, consérvanse restos do que puido ter sido unha mina.
Mary Carrillo
María Carrillo Moreno, nada en Toledo o 13 de outubro de 1919 e finada en Madrid o 31 de xullo de 2009, foi unha actriz española.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Mary Carrillo e a súa filla máis vella, Alicia, en 1943. Considerada unha das grandes actrices da escena española do século XX, debutou en 1936 na compañía de Hortensia Gelabert, coa obra El juramento de la primorosa e posteriormente traballou na de Pepita Díaz e Manuel Collado (con quen interpretou Nuestra Natacha). Ao inicio da guerra civil marchou a México e estreou Prohibido suicidarse en primavera coa Compañía Díaz-Collado. Alí casou, con apenas dezasete anos, co actor Diego Hurtado Álvarez no Teatro Nacional de La Habana apadriñada por Alejandro Casona.
De regreso a España, retomou a súa carreira teatral e realizou o filme Marianela (1940), de Benito Perojo, inspirado na novela homónima de Benito Pérez Galdós. Tras rodar outras tres longametraxes, apartouse da gran pantalla ata 1958.
No teatro, incorporouse primeiro á compañía de María Bassó e Nicolás Navarro e nos primeiros anos cincuenta entrou na Compañía Lope de Vega, dirixida por José Tamayo, onde interpretou algunhas das obras máis importantes do teatro español do Século de Ouro e outros títulos do teatro universal. Con La vida es sueño, viaxou a París e participou no I Festival de Teatro das Nacións (1954) e conseguiu o premio á mellor interpretación. Ese mesmo ano propuxo a Tamayo un texto que localizara Diego Hurtado, La Alondra, de Jean Anouilh. Tamén interpretó La florista de la reina, La santa hermandad e La santa virreina. Finalmente, en 1948 formou a súa propia compañía. Foi a actriz fetiche do director José Tamayo e do autor Antonio Gala. A súa calidade sobre o escenario demostrouna o feito de que Edward Albee, autor de Who's Afraid of Virginia Woolf?, cando a viu actuar en España xunto a Enrique Diosdado e dirixida por José Osuna quedou tan admirado que tratou de convencer a Metro de que a contratase para o filme, no papel que finalmente obtivo Elizabeth Taylor.
En 1958 volveu ao cinema con El pisito, de Marco Ferreri. Nos anos seguintes sucedéronse unha serie de títulos notables, en que despregou a súa capacidade artística especialmente en rexistros dramáticos (El crimen de Cuenca, La colmena, Los santos inocentes), mais tamén en comedias (Entre tinieblas).
En 1982 triunfou con La enemiga, de Dario Niccodemi. Aos 81 anos escribiu as súas memorias (Sobre la vida y el escenario). Recibiu o Premio Nacional de Teatro en dúas ocasións (1949 e 1961), dúas medallas do Círculo de Escritores Cinematógraficos (mellor actriz por El pisito en 1959 e mellor actriz secundaria por La colmena en 1982 ), o premio Ondas en 1969 como mellor actriz de televisión, o premio Goya á mellor actriz secundaria en 1995 por Más allá del jardín e o premio dea Unión de Actores en 1995 pola súa traxectoria profesional.
A súa última aparición sobre o escenario foi unha representación de Hora de visita, de José Luis Alonso de Santos. Retirada do teatro desde 1995, faleceu o 31 de xullo de 2009. Nos últimos anos da súa vida padeceu a enfermidade de Alzheimer.
Vida persoal
Mary Carrillo tivo catro fillas con Diego Hurtado, entre elas as actrices e humoristas Paloma, Teresa e Fernanda Hurtado, coñecidas artisticamente como as Irmás Hurtado. A máis vella das súas fillas, Alicia, non se dedicou ao medio artístico e traballou na sección de mantemento de avións da compañía Spantax.
Universidade de Padua
A Universidade de Padua (en italiano Università degli Studi di Padova, UNIPD) está en Padua, Italia. Foi creada en 1222. É unha das universidades europeas máis antigas e a segunda máis antiga de Italia. En 2003, a universidade tiña uns 65.000 estudantes.
Orixe na Idade Media
Adóitase dicir que a universidade foi fundada en 1222 cando un gran grupo de estudantes e profesores deixou a Universidade de Boloña. Fixérono para buscar máis liberdade académica ('Libertas scolastica'). As primeiras materias que se impartiron foron dereito e teoloxía. O currículo foise agrandando rapidamente, e en 1399 a institución dividiuse en dous: a Universitas Iuristarum de dereito civil e dereito canónico, e unha Universitas Artistarum que ensinaba astronomía, dialéctica, filosofía, gramática, medicina e retórica.
Idade Moderna
Esta universidade historicamente foi unha das máis proeminentes no desenvolvemento da educación superior en Europa. Durante a súa historia, a universidade acolleu a importantes figuras como Galileo Galilei, que ensinou na universidade no século XVI, e Nicolao Copérnico, alumno desta institución.
Desde 1545, a universidade ten como sede principal o Palazzo Bo, que antes era propiedade dun carniceiro, polo que tivo como símbolo a cabeza dun boi.
Padua foi a primeira universidade en darlle un título académico a unha muller, Elena Lucrezia Cornaro Piscopia, que obtivo a súa licenciatura en filosofía o 25 de xuño de 1678.
O xardín botánico de Padua, aberto ao público en 1545, é o segundo do mundo (despois do de Pisa, inaugurado en 1544, aínda que a localización deste último cambiou co paso do tempo). A universidade tamén xestiona nove museos, entre os que se atopa o Museo de Historia da Física.
Desde 1595, o famoso Teatro Anatómico de Padua atraeu a artistas e científicos que estudaron o corpo humano durante as diseccións públicas. É o anfiteatro anatómico permanente máis antigo de Europa. O anatomista Andreas Vesalius publicou en 1543 De Humani Corporis Fabrica. O libro espertou un gran interese público polas diseccións e provocou que outras cidades europeas estabelecesen teatros anatómicos.
Reputación e clasificacións
A Universidade de Padua é consistentemente clasificada como unha das mellores universidades de Italia e de Europa, tanto nas ciencias como nas humanidades. A súa excelencia académica e a súa contribución á investigación son amplamente recoñecidas a nivel mundial en ránkings de impacto universitario como Times Higher Education, ANVUR, QS 2020, etc.
Meseta das Mascareñas
dereita|miniatura|250x250px|Topografía da meseta A Meseta das Mascareñas é unha meseta oceánica situada ao leste da illa de Madagascar que se estende ao redor do 2000 km ao longo entre as Seychelles no norte até a Illa da Reunión no sur. Deste xeito, abrangue un espazo de 115 000 km², o que a converte na meseta máis grande do Océano Índico, ocupando o centro-oeste, a unha profundidade de entre 8 e 150 m, que contrastan coa profundidade do leito de 4000 m.
A meseta formaba parte da área oriental de Gondwana, un “supercontinente” xurdido fai, que comezou a fracturarse no período xurásico. A meseta sitúase ao leste de Madagascar e ao suroeste do Índico, e actualmente esténdese nun arco até o norte das illas Seychelles. Situándose nela os restos do antigo e pequeno continente prehistórico desgarrado ao que bautizaron como Mauritia baixo as terras emerxidas das illas Mauricio e Reunión.
O Lameiro, Arca, O Pino
O Lameiro é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Debido a súa localización con respecto ao principal núcleo de poboación do concello, apenas a un quilómetro da casa do concello do Pino, no Pedrouzo, e a proximidade a outros lugares como O Monte, Reboredo (onde hai un bo feixe de instalacións municipais), Pazos, Vilaboa e O Burgo, tense desenvolvido un polo de instalacións municipais nos seus arredores.
Meseta das Mascareñas
Após sucesivos desprendementos que deron lugar a Madagascar, a India, Australia e a Antártida, que derivaron até ocupar as súas actuais posicións, un pedazo desas masas continentais á deriva, empezou a se afundir, por períodos de tempo, estando emerxida por última vez segundo estimacións, hai uns 6000 anos, cando o nivel do mar baixou 130 metros durante a última glaciación.
O Lameiro, Arca, O Pino
Campo de fútbol de Lameiro
miniatura|Campo de fútbol de Lameiro Neste lugar atópase un dos dous campos de fútbol no que se adestra o equipo Sociedade Deportiva O Pino, que en 2020 militaba no grupo 2º de Primeira Galicia. Este campo é o máis antigo dos dous, sendo o outro o campo de fútbol de Reboredo. Ten o céspede de herba. deseñado en 1997 polo equipo de arquitectos de Mario di Felice Vázquez e Alberto Corral Corral, dentro do ''Concurso de ideas para Campos de Fútbol. Plan 2000'', sendo rematado en 2001. O seu deseño baseouse no desexo de que, incluso os asistentes á parte superior dos chanzos, tivesen a sensación de ver o partido case á mesma altura que o propio xogador. Está construída con grandes lousas de formigón, mesturadas con lixeiras estruturas metálicas para a cuberta, cos chanzos e outros complementos en madeira, e cristal vidrado para dar luz aos vestiarios baixo os chanzos. O deseño foi premiado pola Deputación da Coruña co primeiro premio do Concurso do Plan 2000.
Meseta das Mascareñas
A meseta das Mascareñas, como Zealandia, son os restos dun continente case mergullado, que se afundiu despois de separarse da India fai 60-85 millóns de anos. A maior parte está afundida baixo o océano Índico, excepto a área das Seychelles graníticas, que ocuparía as áreas montañosas remanentes que non se mergullaron. As extensas illas situadas sobre a meseta corresponden a erupcións volcánicas que recubriron a meseta ou a crecementos coralinos nas augas pouco profundas.
O Lameiro, Arca, O Pino
Campo de fútbol de Lameiro
En 2013 sufriu un roubo de todo o seu cableado e a súa fontanería, o que o deteriorou dun xeito importante. O seu estado no 2020 motivou as queixas da oposición no Concello do Pino.
Piscina municipal de Lameiro
miniatura|Instalacións da piscina de Lameiro En setembro de 1997 co apoio financeiro da Deputación da Coruña, inaugurouse o complexo de piscinas municipais do concello, que levan o nome deste lugar. Asistiron ao acto o presidente da Deputación, Augusto César Lendoiro e o alcalde do concello, Manuel Taboada Vigo. As piscinas están ao ar libre e son dúas, unha para adultos e outra para nenos. A primeira ten uns 300 m2 cun longo duns 20 m, mentres que a segunda ten forma de ril e uns 40 m2 de superficie. Dispón dos servizos propios dunha piscina pública, así como un bar de xestión privada.
Pavillón municipal de Lameiro
miniatura|Frontal do Pavillón municipal de Lameiro Tamén chamado Pista Polideportiva de Lameiro, é un centro deportivo que foi construído en 2010 e inaugurado en decembro de 2012 polo presidente da Deputación da Coruña, que foi a principal entidade financeira, Diego Calvo Pouso, e o alcalde do Pino, Manuel Taboada. Ten unha capacidade para 300 espectadores. Veu completar a oferta deportiva no Pedrouzo, que xa contaba con outro pavillón en Reboredo, algo máis preto do centro da capital municipal e integrado no CPI Camiño de Santiago.
Estas instalacións están preparadas para a práctica de fútbol sala, baloncesto e balonmán. Aquí adestran e xogan os equipos de futsal do concello. Neste pavillón algúns combinados nacionais ten realizadas concentracións para a preparación de campionatos, como a Selección Nacional de Futsal de Guatemala para o Premundial de Costa Rica 2016 ou a Selección Galega de Futsal para o Campionato de España de seleccións autonómicas da RFEF 2019.
Ao igual que sucedese antes co Pavillón municipal de Reboredo, este espazo tense usado eventualmente como albergue de peregrinos en momentos de grande afluencia.
As Bouzas de Arriba, Oroso, A Cañiza
As Bouzas de Arriba é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Huitaca ventralis
Huitaca ventralis é unha especie de opilión do xénero Huitaca e da familia Neogoveidae, descrita por vez primeira por William Shear en 1979.
Distribución
Esta especie é endémica do departamento de Norte de Santander en Colombia. Esta presente en Chinácota.
Descrición
O macho holotipo mide 3,03 mm.
Fritz Gerlich
Carl Albert Fritz Michael Gerlich, nado en Stettin (Pomerania) o 15 de febreiro de 1883 e finado no campo de concentración de Dachau o 30 de xuño de 1934, foi un xornalista alemán e historiador, e un dos principais opositores xornalísticos de Adolf Hitler. Foi arrestado, asasinado e cremado no campo de concentración de Dachau.
Traxectoria
Gerlich naceu en Stettin, Pomerania (actual Polonia). Foi o primeiro dos tres fillos de Paul Gerlich, peixeiro, e da súa muller Therese. En outono de 1889 Gerlich foi matriculado no Marienstiftungymnasium, do que se graduou en 1901.
En 1902 empezou estudos de matemática e física na Universidade de Leipzig. Porén, o ano seguinte matriculouse en historia na Universidade de Múnic. Na universidade foi membro activo do Freistudentenschaft (Asociación de Estudantes Libres). Escribiu a súa tese doutoral Das Testament Heinrichs VI((«O Testamento de Henrique VI»), que rematou en 1907.
O 9 de outubro de 1920 casou con Sophie Botzenhart, nada en Stempfle (Múnic).
Despois de doutorarse, Gerlich traballou como arquiveiro.
Tamén empezou a escribir artigos políticos de carácter anti-socialista e nacionalista conservador para as publicacións Süddeutsche Monatshefte e Die Wirklichkeit. En 1917 afiliouse ao Deutsche Vaterlandspartei («Partido Alemán da Patria») e continuou nel despois deste disolverse na Antibolschewistische Liga («Liga Antibolxevique») en 1919.
En 1919 publicou Der Kommunismus als Lehre vom Tausendjährigen Reich («O comunismo como teoría do reich dos mil años»), en que comparaba o comunismo co fenómeno da relixión redentiva. Dedica un capítulo enteiro da obra a denunciar o antisemitismo, o cal estaba a gañar peso debido ás posicións estratéxicas de moitos xudeus na Revolución e fundación da Unión Soviética e da efémera República Soviética de Baviera.
Gerlich tiña ideas conservadoras e publicou varios artigos anti-socialistas na prensa de dereitas.
Xefe de redacción do Münchner Neueste Nachrichten
De 1920 a 1928 foi xefe de redacción do Münchner Neueste Nachrichten, predecesor do actual Süddeutsche Zeitung. Durante ese período a súa circulación foi das máis destacadas do sur de Alemaña. Dende o seu posto de editor, Gerlich calificou o partido nazi e o nazismo de Hitler como "asasinos". Xa a inicios da década de 1920 foi testemuña da tiranía nazi en Múnic.
Tras o Putsch de Múnic de 1923, Gerlich, xa identificado como nacionalista conservador, revirouse contra Hitler e converteuse nun dos seus críticos máis feroces. Outros críticos co nazismo no seo do xornal foron arrestados días despois de Gerlich. Entre eles estaban Fritz Buechner, quen sucedeu a Gerlich como xefe de redacción, e os redactores Erwein Freiherr von Aretin e Cossmann. Todos eles fixeran virar a liña editorial cara ao apoio do regreso da monarquía.
Amizade con Therese Neumann
Contra 1927 trabou amizade con Therese Neumann, unha mística católica de Konnersreuth (Baviera), quen apoiou as accións de resistencia de Gerlich. Inicialmente quixo declarar fraudulentas as estigmatizacións de Neumann, mais Gerlich ficou abraiado e en 1931 converteuse do calvinismo ao catolicismo. Desde entón até a súa morte a súa resistencia veu inspirada polo ensino social da Igrexa católica.
O xornal Der Gerade Weg
En novembro de 1929 Gerlich retomou o seu traballo nos Arquivos Nacionais bávaros. Un círculo de amizades creado ao redor de Neumann alimentou a idea de fundar un semanario político para combater o extremismo político en Alemaña, tanto de esquerdas como de dereitas. Co príncipe Erich August Waldburg-Zeil como mecenas, Gerlich puido dirixir o semanario dominical Der Illustrierte Sonntag («O domingo ilustrado»), renomeado en 1932 como Der Gerade Weg («O camiño correcto»).
Neste xornal Gerlich manifestou oposición ao comunismo, o antisemitismo e o nacionalsocialismo. A disputa co crecente movemento nazi convertérase no principal obxectivo de Gerlich. Ao final de 1932 o semanario contaba con máis de 40.000 lectores.
Gerlich escribiu: «O nacionalsocialismo significa: inimizade con nacións veciñas, tiranía interna, guerra civil e mundial, mentiras, odio, fratricidio e desexo ilimitado».
O 17 de xullo de 1932 Gerlich criticou e ridiculizou as teorías pseudocientíficas raciais do nazismo no artigo satírico Hat Hitler Mongolenblut? («Ten Hitler sangue mongol?»). O seu obxectivo era tentar probar que Hitler non era ario, ao suxerir que o seu nariz era de tipo mongoloide.
Arresto e morte en Dachau
Tras o ascenso de Hitler ao poder o 30 de xaneiro de 1933, Gerlich foi arrestado o 9 de marzo dese ano e recluído no campo de concentración de Dachau. Alí morreu o 30 de xuño de 1934, na coñecida como noite dos coitelos longos (Nacht der langen Messer). A súa morte foi anunciada de xeito oficial días após o seu arresto, e foi publicada na prensa internacional do momento.
As Carballeiras, Oroso, A Cañiza
As Carballeiras é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Burgo, Oroso, A Cañiza
O Burgo é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Carballal, Oroso, A Cañiza
O Carballal é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Lingua noongar
O noongar (/ˈnʊŋɑːr/; tamén coñecido como nyungar /ˈnjʊŋɡɑːr/) é unha lingua aborixe australiana ou continuo dialectal, falado por algúns membros do pobo noongar. É ensinado activamente en Australia, incluíndo en escolas, universidades e transmitido en medios públicos. A terra dos noongar é a esquina de suroeste de Australia Occidental. Dentro desta rexión, moitas palabras noongar foron adoptadas polo inglés, particularmente nomes de plantas e animais.
Happy Death Day
Happy Death Day é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Christopher Landon e escrito por Scott Lobdell. Está protagonizado por Jessica Rothe e Israel Broussard. Foi producido por Jason Blum a través da produtora Blumhouse Productions, en asociación con Digital Riot Media e Vesuvius Productions. Conta a historia dunha estudante universitaria que é asasinada a noite do seu aniversario e volve vivir o mesmo día unha e outra vez.
Lingua noongar
O noongar foi rexistrado por vez primeira en 1801 por Matthew Flinders, quen fixo varias listas de palabras.
Happy Death Day
Anunciado orixinalmente en 2007 baixo o título Half to Death, estreouse finalmente o 13 de outubro de 2017 a través de Universal Pictures. Recadou 125 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 4,8 millóns de dólares e recibiu valoracións positivas, cos críticos considerando o filme entretido e eloxiando a actuación de Rothe, e describíndoo como unha mestura de Groundhog Day e Scream. A súa secuela, Happy Death Day 2U, estreouse o 13 de febreiro de 2019.
Gonzalo Menendiz
Gonzalo Menendiz ou Gonzalo Menéndez en portugués: Gonçalo Mendes (c. 925 – 997), foi un conde e membro da alta nobreza galego-portuguesa que viviu uns tempos convulsos marcados polas revoltas da nobreza, os ataques dos normandos e as incursións e devastación inflixidas polos exércitos musulmáns dirixidos por Almanzor. Opositor aos reis Sancho I e Ramiro III, foi un dos nobres que apoiaron e elevou ao trono a Ordoño IV e posteriormente a Vermudo II. A súa neta, Elvira Méndez, era a muller do rei Afonso V e a nai de Vermudo III e da raíña Sancha. Despois de servir ao rei Vermudo como seu armiger regis desde 993 e de ter gobernado o territorio de Braga, morreu en 997 durante a campaña de Almanzor contra Santiago de Compostela.
Relacións familiares
Gonzalo foi un dos fillos dos condes Hermenexildo Gundisalviz, un importante rico-home galego, e de Muniadona Díaz, que gobernou o condado tras a morte do seu marido e foi a fundadora do Mosteiro de São Mamede, tamén coñecido como o Mosteiro de Guimarães, responsable da construción do castelo para protexer o mosteiro e aos poboadores. Os seus avós paternos eran os condes Gonzalo Afonso Betótez do Deza e Tareixa Eriz de Lugo, filla de Ero Fernández, e Diego Fredenandiz e Onega Lucides, quen podía ser filla dun infante ou nobre pamplonés e de Ledegúndia, posiblemente filla do rei Ordoño I. Un dos irmáns de Gonzalo, Ramiro Menendiz, e a súa esposa, Adosinda Guterrez, filla do conde Gutier Menendiz e de Aldara Eriz, poderían ser os pais da raíña Velasquita Ramírez, a primeira esposa do rei Vermudo II.
A Costa, Oroso, A Cañiza
A Costa é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Gonzalo Menendiz
Oposición a Sancho I
A súa presenza rexístrase por primeira vez en 950 cando Muniadona, xa viúva, compartiu os bens herdados cos seus fillos. Gonzalo herdou as aldeas de Nespereira, Chagra, Sauto de Auacos e Frazone. Tras a morte do rei Ordoño III en 956, o reino viuse sacudido por unha crise sucesoria. A Ordoño III sucedeulle o seu medio irmán Sancho I, fillo do segundo matrimonio de Ramiro II, en lugar de Vermudo II, fillo do falecido rei que naquel momento era menor de idade. En 958, no segundo ano do seu reinado, un grupo de nobres, entre eles o conde Gonzalo Saraiva, destronaron ao rei e elixiron a Ordoño IV, mentres que outros nobres, entre eles o sogro de Gonzalo, Paio González, apoiaban ao rei Sancho I que recuperou o trono en 960, grazas ao apoio da súa avoa a raíña Toda Aznárez de Pamplona.
Mantivo o seu enfrontamento co rei Sancho I, que en 966 invadiu e arrasou as súas terras. Segundo a crónica de Sampiro, ese mesmo ano o conde Gonzalo ofreceu unha mazá envelenada ao rei, que morreu poucos días despois. "Gundisaluus, qui dux erat (...) veneni pocula illi in pomo duxit"A identificación do conde Gonzalo que envelenou ao rei como este conde Gonzalo Menendiz non está apoiada por tódolos historiadores xa que non se menciona o seu patronímico e, tamén, pola existencia doutro conde contemporáneo, Gonzalo Moniz, conde de Coímbra.
Guerra civil entre condes galegos
Ao redor de 968, o conde Gonzalo enfrontouse a Rodrigo Velázquez, conde na Limia e poderoso magnate, na batalla de Aguioncha. Foi froito dunha longa disputa entre a súa nai e Gontrodo, abadesa do Mosteiro de Pazóo, que se apoderara indebidamente do Mosteiro de Santa Comba, pertencente ao monxe Odónio, quen pediu a axuda de Muniadona para recuperalo. Muniadona ordenou aos seus fillos Gonzalo e Ramiro que obrigasen a Gontrodo a devolver o mosteiro volens nolens (queira ou sen querer). Gonzalo derrotou a Rodrigo e sospéitase que puido ser o responsable da destitución do fillo de Rodrigo, Paio Rodríguez, bispo de Iria Flavia.
Posible embaixada a Córdoba
O conde Gonzalo Menendiz podería ser un dos rico-homes que en 971 enviou unha embaixada á corte cordobesa do califa Al-Hakam II, segundo a crónica do historiador hispano-musulmán Ibn Hayyan na súa obra Al-Muqtabis. Os embaixadores do conde Gundisalb foron Sulayman e Jalaf ibn Sad, porén, esta crónica tamén podería referirse ao conde Gonzalo Moniz.
Rebelión a favor de Vermudo II
En 981, tras a derrota das tropas cristiás na batalla de Roa contra o exército de Almanzor, o conde Gonzalo foi o primeiro en alzarse contra o rei Ramiro III, considerado ineficaz e incapaz de facer fronte ás incursións musulmás e ás invasións dos viquingos. Gonzalo e varios nobres, na súa maioría membros da nobreza do Reino de Galiza e do Condado Portucalense, coa aprobación do clero, apoiaron a Vermudo Ordoñez, o futuro rei Vermudo II, casado con Velasquita Ramírez, probablemente sobriña do conde Gonzalo. Poucos meses despois, Vermudo rebelouse contra Ramiro III e, entre o 11 de outubro e o 22 de decembro de 981, proclamouse coma rei, como consta na doazón do conde Gonzalo ao Mosteiro de Lorvão na última destas datas, onde sae asinando como Gundisaluus Menendiz, e que foi confirmado por Vermudus rex prolix domni Ordonii. O conde enfrontouse máis tarde co rei Vermudo, posiblemente despois de que este repudiara á súa primeira esposa, Velasquita Ramírez, pero máis tarde, en 991, aparece de novo confirmando os documentos reais como membro da curia regia de Vermudo II.
Desde 993 foi armiger regis e gobernou o territorio de Braga ata 997, ano no que morre loitando contra Almanzor, cando invadiu Santiago de Compostela.
Matrimonio e descendencia
Entre 935 e 940, Gonzalo casou con Ilduara Páez, filla do conde Paio González, conde de Deza, e Ermesinda Guterrez, filla do conde Guterre Méndez e Ilduara Eriz. Aparece por primeira vez coa súa muller Ilduara no ano 964, doando as vilas de Moreira de Cónegos e Castanheira, que trocara coa súa cuñada Adosinda por outras propiedades, ao mosteiro fundado pola súa nai Muniadona. Deste matrimonio naceron polo menos cinco fillos, todos documentados:
Ilduara morreu antes do 6 de xullo de 983, cando o conde xa está casado con Ermesenda. Nesa data, fixo unha doazón ao Mosteiro de Guimarães e di que se lle sobrevive a súa muller Ermesenda, que goce da propiedade de Moreira durante o resto da súa vida. Ermesenda, xa viúva, aparece de novo na documentación en 1108. Descoñécese se houbo descendentes deste matrimonio.
O Perdigón
O topónimo galego O Perdigón pode referirse a:
Currículo (educación)
miniatura|Currículo de 52 semanas para unha escola de medicina, mostrando os cursos para os diferentes niveis En educación, un currículo defínese en xeral como a totalidade das experiencias dos estudantes que se producen no proceso educativo. O termo adoita referirse especificamente a unha secuencia de instrución planificada ou a unha visión das experiencias do alumno en función dos obxectivos de instrución do educador ou da escola. Nun estudo do 2003, Reys, Reys, Lapan, Holliday e Wasman refírense ao currículo como un conxunto de obxectivos de aprendizaxe articulados entre os graos que describen o contido matemático pretendido e os obxectivos do proceso en determinados momentos ao longo do programa escolar de doce cursos. O currículo pode incorporar a interacción planificada dos alumnos cos contidos, os materiais, os recursos e os procesos de avaliación da consecución dos obxectivos educativos. O plan de estudos divídese en varias categorías: o explícito, o implícito (incluído o oculto), o excluído e o extracurricular.
Os plans de estudos poden estar estandarizados ou incluír un alto nivel de autonomía do instrutor ou do alumno. Moitos países teñen currículos nacionais en educación primaria e secundaria.
A Oficina Internacional de Educación da UNESCO ten como misión principal estudar os currículos e a súa posta en marcha en todo o mundo.
Etimoloxía
miniatura|Primeiro uso publicado de "curriculum" en 1576 A palabra currículo procede da palabra latina curriculum, que significa "carreira" ou "o curso dunha carreira". Á súa vez deriva do verbo currere que significa "correr/proceder". O primeiro uso coñecido nun contexto educativo está na Professio Regia, unha obra do profesor da Universidade de París Petrus Ramus publicada a título póstumo en 1576. O termo aparece posteriormente nos rexistros da Universidade de Leiden en 1582. As orixes da palabra aparecen intimamente ligadas ao desexo calvinista de dar maior orde á educación.
No século XVII, a Universidade de Glasgow tamén se refería aos seus "cursos" de estudos como "currículum", producindo o primeiro uso coñecido da expresión en inglés en 1633. No século XIX, as universidades europeas facían referencia habitualmente ao seu plan de estudos para describir tanto o curso completo de estudos (como para o grao en cirurxía) como aos cursos particulares e o seu contido. En 1824, a palabra definíase como "un curso, especialmente un curso fixo de estudo nunha facultade, universidade ou escola".
Desigualdade de xénero nos currículos
A desigualdade de xénero nos plans de estudo mostra como os homes e as mulleres non son tratados por igual en varios tipos de currículos. Máis precisamente, a desigualdade de xénero é visible no currículo tanto das escolas como dos institutos de educación do profesorado. A educación física é un exemplo onde se destacan os problemas de igualdade de xénero por estereotipos preconcibidos de nenos e nenas. A crenza xeral é que os nenos son mellores en actividades físicas que as nenas e que as nenas son mellores en actividades caseiras. Este é o caso en moitas culturas do mundo e non é específico dunha soa cultura.
A Costa, Luneda, A Cañiza
A Costa é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Peredo
O topónimo galego Peredo pode referirse a:
A Costa, Parada das Achas, A Cañiza
A Costa é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pereda
O topónimo Pereda pode referirse a:
Ademais, como apelido pode referirse a:
Pepe
Pepe é o hipocorístico do antropónimo masculino Xosé. Pode referirse a:
Ademais, como topónimo, Pepe pode referirse a:
Robert L. Stewart
Robert Lee Stewart, nado en Washington, D.C., o 20 de decembro de 1954, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-41-B e STS-51-J.
Traxectoria
Stewart graduouse en matemáticas pola Universidade de Mississippi do Sur en 1964 e é máster en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Texas en Arlington en 1972. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1979, participando nas misións Gemini STS-41-B e STS-51-J e pasando un total de 12,04 días no espazo.
Susan Kilrain
Susan Kilrain, nada en Augusta, Xeorxia, o 24 de outubro de 1961, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-83 e STS-94.
Traxectoria
Kilrain graduouse en enxeñaría aeroespacial no Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia en 1979. Foi seleccionada pola NASA en marzo de 1995, participando nas misións STS-83 e STS-94, pasando un total de 19,67 días no espazo.
A Costa, Valeixe, A Cañiza
A Costa é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Buddleja
Descrición
A maioría das 100 especies son arbustos, poucas son árbores; os máis altos chegan a 30 m de altura, pero en xeral non superan os 5 m. Hai tanto especies perennifolias como caducifolias. Son nativas das partes cálidas do Novo Mundo desde o sur de EE. UU. até Chile, e amplamente no Vello Mundo en África e partes cálidas de Asia, ausente en Europa e en Australasia.
As especies divídense en dous grupos polo seu tipo floral, aquelas do Novo Mundo dioicas, e as do Vello Mundo monoicas.
Mauritia (continente)
miniatura|201x201px| Mauricia, situada no [[Océano Índico .]] Mauricia é un pequeno continente prehistórico científicos de diferentes universidades do mundo indican que foi ser cuberto no Océano Índico, atópase baixo Mauricio e as Illas Reunión. É un "microcontinente" prehistórico escondido baixo unha espesa capa de lava que ten miles de metros de profundidade no Océano Índico. Teríase desmembrado hai uns 60 millóns de anos de Madagascar ao derivar na formación do subcontinente da India actual.
Buddleja
Descrición
Follas lanceoladas na maioría das especies, e en pares opostos sobre os talos (alternada nunha especie, Buddleja alternifolia); de 1 a 30 cm de lonxitude. Flores en densas panículas de 10 a 50 cm de lonxitude; cada flor individual tubular, de 1 cm de lonxitude, coa corola dividida en catro lóbulos (pétalos), de 3 a 4 mm. A cor da flor varía amplamente: branca, rosa, vermella, púrpura, laranxa ou amarela polas especies e cultivares; son ricas en néctar e frecuentemente moi aromáticas. Froito: pequena cápsula de 1 cm de lonxitude e de 1 a 2 mm de diámetro, con numerosas e pequenas sementes; en poucas especies (previamente clasificadas no xénero Nicodemia) a cápsula é branda e carnosa, formando unha baga.
Mauritia (continente)
A formación dos continentes adoita asociarse con columnas volcánicas eruptivas, polo que durante o proceso (deriva continental) se foron perdendo algunhas partes destas masas.
Buddleja
Cultivo e usos
Varias especies son populares plantas de xardín.
Mauritia (continente)
Descubrimento
miniatura|211x211px|Unha praia en [[Mauricio.]] O continente, que científicos principalmente da Universidade de Oslo, liderados polo xeólogo Trond H. Torsvik, xunto con outros da Universidade de Witwatersrand e da Universidade de Liverpool, afirman ter descuberto no Océano Índico.
Calculan que nos últimos 65,5 millóns de anos se formaron mesetas a partir dunha serie de cadeas volcánicas. Observando a invesión da gravidade, descubriuse que o chan do continente é anormalmente espeso.
Buddleja
Cultivo e usos
A especie máis popular cultivada é a Buddleja davidii nativa da China central. Outra planta común de xardín é Buddleja globosa do sur de Chile, cun néctar fortemente aromático e flores laranxa globulares, e Buddleja alternifolia con flores lilas. Híbridos interespecíficos B. x weyeriana ( B. globosa x B. davidii ). Buddleia incana é unha árbore moi frondosa que medra na Puna andina de Perú e Bolivia (entre 3.500 e 3.800 m s. n. m. ), mentres que Buddleia coriacea, que tamén medra nas terras altas, é un arbusto empregado como combustible.
Hai especies asilvestradas procedentes de xardíns como B. davidii, que é unha gran colonizadora de terras secas; en zonas de Bretaña, pode verse prosperar en escampados, directamente como unha maleza. Aparece en vías férreas, fábricas, e outros espazos marxinais; chegando a vivir en climas continentais, con todo non soportan temperaturas por baixo de -15 a -20 °C.
Mauritia (continente)
Descubrimento
Os científicos analizaron a area das praias de Mauricio, onde atoparon pequenos cristais de silicato de circonio, formados hai millóns de anos, moito antes de que existise calquera outra rocha na illa tras varios estudos sobre unha masa terrestre que chamaron Mauritia.
Localización
Segundo indican nos seus estudos, Mauritia ocupa a zona onde se erguen agora as Illas Mascareñas e a meseta adxacente, ao leste de Madagascar e ao suroeste do Océano Índico, e, hoxe, esténdese nun arco ao norte das Seychelles, colocando os restos do vello continente desgarrado en baixo de Mauricio e na Illa da Reunión.
Buddleja
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 112. 1753.
Mauritia (continente)
Formación
miniatura| Deriva dos continentes de [[Panxea. Na zona da dereita pódese ver o movemento da masa que máis tarde formaría a India.]] Propoñen que o pequeno continente se fragmentou despois da ruptura de Madagascar, formando unha liña de dorsal no medio do Océano Índico. Durante o período de 83,5 e 61 millóns de anos, que resultou na apertura da conca ceada nas illas Mascareñas, que fixo que ao final se desprendese do territorio que hoxe é Madagascar.
Foi afundido aproximadamente ao mesmo tempo que a masa terrestre coñecida agora como subcontinente iindio comezou a moverse ao norte / nordés de Madagascar. Indican que a reconstrución do movemento das placas e da gravidade atopada no terreo apoian a súa teoría, tendo en conta que as Seychelles son un fragmento supervivente do continente perdido.
Guntín, Oroso, A Cañiza
Guntín é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Buddleja
Taxonomía
Buddleja: nome xenérico outorgado en honra de Adam Buddle, botánico e reitor en Essex, Inglaterra.
Nomenclatura
O nome correcto para o xénero sería "Buddleia". Con todo, Linné escribiu "Buddleja", e nunca llo cambiou, e por tanto, este ten prioridade. Con todo non hai unha forma preferente nos textos científicos.
Eliza Acton
thumb|Receita de cociña de Eliza Acton. Elizabeth 'Eliza' Acton, nada o 17 de abril de 1799 e finada o 13 de febreiro de 1859, foi unha cociñeira inglesa que escribiu libros de cociña dedicados a lectores en xeral (non profesionais), como por exemplo: Modern Cookery for Private Families. Neste libro introduce o que agora é práctica xeneralizada nas receitas de cociña de listar ao comenzo os ingredientes a empregar. O libro estivo en impresión até 1914. Acton foi tamén unha poetisa romántica.
Paredes de Abaixo, Oroso, A Cañiza
Paredes de Abaixo é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Piñeiro, Oroso, A Cañiza
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Os Gómez, Oroso, A Cañiza
Os Gómez é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Supermarine Commercial Amphibian
O Commercial Amphibian quedou segundo na competición, pero foi xulgado o mellor dos tres participantes en canto a deseño e fiabilidade, e polo tanto entregáronselle dous premios de £4 000 (equivalentes a £159 400 en 2019). En outubro de 1920 esnafrouse e quedou danado sen posibilidades de reparación e non se construíron máis Commercial Amphibians, aínda que en virtude do rendemento da aeronave durante a competición, Supermarine recibiu o encargo de facer un prototipo de Fleet Spotter Amphibian de tres prazas, máis tarde chamado Supermarine Seal II.
Edith Rebecca Saunders
Edith Rebecca Saunders, nada en Brighton, Inglaterra, o 14 de outubro de 1865 e finada en Cambridge o 6 de xuño de 1945, foi unha xenetista e anatomista vexetal británica. Descrita polo xenetista e biólogo británico, como a "nai da xenética vexetal británica", xogou un papel activo no redescubrimento das leis de herdanza de Mendel, a comprensión da herdanza dos trazos nas plantas; foi a primeira colaboradora do xenetista William Bateson. Tamén desenvolveu un amplo traballo sobre a anatomía das flores, centrándose especialmente no xineceo, os órganos reprodutores femininos das flores.
Traxectoria
Saunders foi educada por primeira vez no Handsworth Ladies' College e en 1884 ingresou no Newnham College, Cambridge. Alí, asistiu ao Tripos de Ciencias Naturais durante dous anos para estudar ciencias naturais.
Supermarine Commercial Amphibian
Deseño
miniatura|250x250px|Esquema do Commercial Amphibian Mitchell baseou o seu deseño para o Amphibian no hidroavión Supermarine Channel, que á súa vez era unha versión modificada do AD Flying Boat, un avión de recoñecemento e patrulla producido a finais da primeira guerra mundial e que nunca viu acción durante o conflito.
O Amphibian era un biplano monomotor cun casco de madeira e ás con distintas envergaduras. O motor de 350 cabalos (260 kW) Rolls-Royce Eagle estaba montado entre as ás en configuración pusher (coa hélice detrás). A cola tiña unha única deriva e un único plano horizontal montado na metade da deriva. A parte dianteira do avión deseñouse para que o casco desviase a auga, cun perfil semellante ao dun barco. Unha innovación introducida por Mitchell foi un mecanismo para operar os aleróns simultaneamente. O tren de aterraxe deseñouse para ser parcialmente retraíble.
O piloto do Amphibian estaba acomodado nunha cabina aberta xusto diante das ás, con espazo para dous pasaxeiros nunha cabina pechada máis adiante. Había unha cana de temón para que o piloto a utilizase cando a aeronave estaba na auga, para que puidese navegar máis facilmente por augas estreitas.
Historial operacional
miniatura|246x246px|O Amphibian antes dunha proba A competición do Ministerio do Aire tivo lugar durante o mes de setembro de 1920 nas estacións experimentais da Royal Air Force en Martlesham Heath e Felixstowe. O Supermarine Amphibian (co rexistro G-EAVE) foi pilotado por Herbert Hoare e competiu contra outros dous hidroavións, un Vickers Viking e un Fairey III. Outros dous hidroavións non chegaron á competición.
Debido ao seu maior peso e menor velocidade en comparaciäon cos outros dous competidores, o Supermarine Amphibian desempeöouse mal no aire, pero foi xulgado como o avión mellor construído e máis fiable da competición. Foi o único participante en completar todas as probas, e durante toda a competición nunca houbo necesidade de axustar o avión. A competición fora gañada polo Vickers Viking, que gañou o premio de £10 000 (equivalentes a £398 500 en 2019), e o Amphibian foi segundo. O Ministerio do Aire dobrou o premio de consolación de £4 000 para o Amphibian, recibindo así £8 000 (equivalentes a £318 800 en 2019). O Ministerio xulgou que o deseño de Mitchell era excelente e que o avión tivera un bo rendemento, tendo en conta que tiña o motor menos potente dos tres competidores.
O Commercial Amphibian esnafrouse un mes despois da competición, cando o 13 de outubro de 1920, tras saír de Southampton, tivo un accidente en Great Bookham, Surrey. Foi danado irreparablemente e non se produciron outros Amphibians.
Legado
Tras a competición, o Ministerio do Aire designou o Vickers Viking como N146, e o Supermarine Amphibian como N147. A partir do rendemento do Amphibian, o Ministerio do Aire encargou a Supermarine a fabricación dun prototipo de Fleet Spotter Amphibian de tres prazas. O ministerio emitiu a especificación 7/20 para o prototipo, nomeado Supermarine Seal II, e Supermarine completou os planos en novembro de 1920. Algunhas características vistas no Amphibian usáronse para desenvolver o Supermarine Walrus, do cal se construíron máis de 700 exemplares que estiveron operativos ata a segunda guerra mundial. Mitchell tamén usou ideas tanto do Amphibian como do Supermarine Channel II para deseñar un Amphibian Flying Boat para Ship Work en 1920.
Especificacións
Datos de Supermarine Aircraft since 1914.