cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piers Courage
Biografía
Nas mans de Courage, a librea de cor azul escuro de Williams Brabham BT26 era máis que un partido para moitos dos equipos oficiais. Acabou segundo en Mónaco e nos Estados Unidos, en Watkins Glen. Quizais a súa mellor carreira da tempada, con todo, foi durante o Gran Premio de Italia de 1969 no circuíto de alta velocidade de Autodromo Nazionale Monza. Malia competir cun coche máis vello, e un déficit de potencia, pilotou para permanecer co paquete principal en gran parte da carreira. Só a falta de combustible fixo que o seu ritmo se ralentizara cerca do final, e finalmente terminou en quinto lugar. Un segundo quinto lugar, no Gran Premio do Reino Unido de 1969, viu a Coruage terminar a tempada en 16 puntos en oitavo lugar no campionato de pilotos.
Accidente e morte
thumb|left| O accidente mortal de Courage
Logo dun acordo de negocios con Alejandro de Tomaso, Williams cambiou a un novo chasis deseñado por De Tomaso para a tempada de Fórmula 1 de. Desafortunadamente para Courage, o De Tomaso demostrou ter sobrepeso e era pouco fiable, e soamente un terceiro lugar na carreira fóra de campionato do International Trophy de 1970 aliviou unha secuencia de pobres resultados no inicio de tempada. O Gran Premio dos Países Baixos de 1970 foi un pouco mellor, coa cualificación de Courage no noveno lugar no Circuíto Park Zandvoort. ando marchaba no medio do grupo, a suspensión dianteira ou a dirección do De Tomaso rompeuse no túnel Oost, facendo que o coche de súpeto continuara recto en lugar de terminar a curva de alta velocidade. Logo achegouse a un terraplén (unha das dunas de Zandvoort) e desintegrouse, o motor soltouse do monocasco, que se incendiou. Para alixeirar o De Tomaso, usouse magnesio no seu chasis e suspensión. O magnesio ardía tan intensamente que moitas árbores e arbustos próximos prenderon lume.
Durante o impacto, unha das rodas dianteiras soltouse do coche e golpeou a cabeza de Courage, arrincando o seu casco (ambos saíron da nube de po ao mesmo tempo). Suponse que este impacto rompeu o pescozo de Courage ou causou lesións fatais na cabeza e como resultado morreu ao instante. Courage deixou viúva a Lady Sarah Curzon, e dous fillos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Escudo de Guipúscoa
miniatura|dereita|180px|Versión esquemática do escudo de Guipúscoa, usado como emblema da Deputación Foral.
A versión actual do escudo de Guipúscoa foi aprobada pola Norma Foral 6/1990, de 27 de marzo de 1990, sobre signos de identidade do Territorio Histórico de Guipúscoa.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
O Parque natural da Garrotxa está situado en Cataluña na provincia de Xirona, comarca da Garrotxa. No seu interior protéxense formacións de grande interese xeolóxico e botánico. Trátase da área volcánica mellor conservada de toda a Península Ibérica e unha das máis salientables de Europa.
Escudo de Guipúscoa
Descrición
Nun campo de ouro, tres árbores de sinople (verde), colocados en faixa sobre ondas de auga de prata e azur (azul). Sosteñen o escudo dous salvaxes, en pé, ao natural, vestidos cun pano de prata. Debaixo da punta do escudo aparece escrita nunha cinta de prata a lenda: "FIDELISSIMA BARDULIA NUNQUAM SUPERATA" ("Bardulia a máis fiel, nunca conquistada"), escrita en letras de sabre (negro). Ao timbre coroa ducal, que é un círculo de ouro engastado de pedras preciosas, composto de oito floróns, visibles cinco, interpoladas de perlas.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
Orixes
Considerado un dos mellores paisaxes volcánicos de Europa, xa no 1917 o sacerdote, naturalista e pintor Josep Gelabert i Rincón pedía a declaración dun parque nacional da zona. Anos atrás el mesmo publicará dúas obras de divulgación sobre os valores deste área xeográfica tituladas Los volcanes extinguidos de la provincia de Gerona e Guía illustrada d'Olot i ses valls. Este traballo de divulgación e de pedagoxía iniciárase no ano 1.820 cando o naturalista de Olot Francesc Xavier de Bolós publica  Noticia de los extinguidos volcanes de la villa de Olot. Posteriormente moitos outros investigadores contribuíron ó coñecemento da actividade volcánica e valores naturais desta zona. Coma exemplo citar a obra Olot, su comarca, sus extinguidos volcanes por Esteve Paluzie.
Escudo de Guipúscoa
Descrición
As árbores representadas no escudo son teixos.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
Degradación ambiental
O modelo económico desenvolto durante a segunda metade do século XX provocou o aumento da poboación e un importante impacto ambiental na zona coma consecuencia da intensificación da agricultura, os vertedeiros incontrolados e sobre todo a minería, que se desenvolveu para a extracción de materiais necesarios para a construción.
Escudo de Guipúscoa
Uso
Emprégase con moita frecuencia unha versión simplificada do escudo, sen os adornos exteriores e cos elementos do brasón representados esquematicamente.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
Degradación ambiental
Finalmente, e grazas ó impulso de entidades civís, cidadáns e científicos conseguiuse que o 3 de novembro de 1982 o Parlamento de Cataluña aprobara unha lei de protección sobre a zona volcánica. Finalmente a lei de espazos naturais do 13 de xuño de 1985 concretaría a actual denominación do Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa.
Escudo de Guipúscoa
Uso
No ano 1979 as Xuntas Xerais de Irmandade, antecedentes das actuais Xuntas Xerais de Guipúscoa, modificaron as armas tradicionais de Guipúscoa, empregadas desde 1466, ao retirar dúas divisións nas que figuraban un monarca coroado sentado nun trono, que podería tratarse de Afonso VIII de Castela ou Henrique IV, e doce canóns. En 1513 a raíña Xoana de Castela ordenou que se incorporase nas armas de Guipúscoa unha nova división na que aparecían representados doce canóns que simbolizaron os que foron capturados por tropas guipuscoanas nas batallas de Belate e Elizondo en 1512.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
Orografía
O Parque natural ocupa a parte central da comarca, sendo limitado polo norte polo río Fluvià, polo leste pola Serra de Sant Julià del Mont, polo sur polas serras de Finestres, Les Medes, Marboleny e Corb e polo oeste polo Val d'en Bas.
A maior parte do parque está constituído por planicies de altitude media (300-500 metros) e só é destacable o Puigsallança con 1.027 metros na Serra de Finestres. Destacar que nos arredores da localidade de Santa Pau nace o río Ser.
Vulcanoloxía
A pesar de contar cuns notables valores paisaxísticos, históricos, botánicos, faunísticos e arqueolóxicos, sen dúbida os preto de corenta conos volcánicos son o grande atractivo do parque. Estes presentan diferentes grados de conservación, nalgúns casos moi destacables tendo en conta a súa antigüidade.
A orixe destes volcáns estímase entre os 350.000 anos e os 11.500, tendo mostras no parque das diferentes tipoloxías: dende o tipo estromboliano coma os volcáns de Croscat e Montsacopa ata os de tipo explosivo coma o de Caicat. Salientar que danse casos de tipo mixto coma o de Garrinada ou o de Santa Margarida.
Huecco
miniatura|dereita|220px|Huecco no 2017. Huecco, nado en Plasencia en 1974 é un cantante español, exmembro de Sugarless. Durante esa etapa era coñecido coma Ivanh.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
O corzo no parque
O corzo coma outros ungulados autóctonos, estivo a piques de desaparecer de Cataluña nos séculos XVIII e XIX. Só certas poboacións dos Pireneos sobreviviron á sobrexplotación por mor da caza.
Huecco
Traxectoria
Con Sugarless gravou tres discos: Asegúramelo, Más gas e Vértigo. Deste último vendéronse 20.000 copias en España. Coa banda realizou unha chea de concertos por toda a xeografía española, así coma en Latinoamérica. Compartiu escenario con bandas como Slipknot. Tralo abandono do grupo que o deu a coñecer, no 2006 edita un disco que leva por título o seu nome. Participou no Viña Rock 2007. O seu segundo disco titulado Assalto saíu a venda a finais de abril do 2008.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
O corzo no parque
A reintrodución do corzo no Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa foi levada a cabo polo Parque natural sendo o proxecto aprobado no 1993 en sesión plenaria da Xunta de protección. Entre os anos 1995 e 1998 ceibáronse 49 individuos en catro liberacións feitas en diferentes puntos do parque. A orixe dos animais era a poboación de Chizé, no noroeste de Francia, reserva onde os animais eran obxecto de control sanitario pola ‘’’Office National de la Chasse et La Faune Savage”’. A análise da expansión demográfica levouse a través de 489 localizacións compiladas entre os anos 1995 e 2005, achegadas basicamente polo persoal do Parque natural e polos cazadores de xabaril que​ colaboran no Programa de Seguimento desta especie.
Huecco
Traxectoria
Huecco é un cantante que fusiona e mestura gran cantidade de xéneros e estilos musicais. Nas súas cancións aprécianse toques e influencias que van dende o rock ata a rumba, pasando polo pop, mambo, reggaeton, ska ou hip hop. Tamén é coñecido por crear o rumbatón.
Discografía
Con Huecco, o seu primeiro disco, coñeceuse a voz de Sugarless en solitario. Este álbum viu a luz, principalmente, en países de fala hispana aínda que tamén se vendeu nos EUA, o Brasil ou Portugal. É o resumo das influencias que foi recompilando nas súas viaxes durante anos para combinalas cás súas raíces españolas.
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
O corzo no parque
Dez anos despois do inicio do proxecto de reintrodución, estimouse unha poboación entre 900 e 1200 corzos que se distribúen por unha superficie superior ás 14000 hectáreas. Actualmente a poboación da Garrotxa xa entrou en contacto con poboacións veciñas das comarcas do Ripollès e do Alt Empordà.
Huecco
Discografía
Para o seu segundo disco, gravado nos Ánxeles baixo a tutela de Thomas Russo, o artista inspirouse en xéneros tan diferentes coma o flamenco ou a chason francesa.
Sinxelos
Huecco
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
O corzo no parque
O aproveitamento cinexético da especie comezou na tempada de caza 2004/2005 con seis autorizacións concedidas, aumentando estas os anos posteriores. Ademais da actividade cinexética tamén son obxecto de seguimento os accidentes de tráfico causados por colisión con vehículos nas estradas do Parque e os posibles efectos negativos da especie sobre as terras de labranza. En ámbolos dous casos as autoridades do parque elaboran periodicamente propostas de posibles medidas correctoras.
Huecco
Sinxelos
Assalto
Dame Vida
Parque Natural da Zona Volcánica da Garrotxa
Ligazóns externas
Web Turismo do Parque natural da Garrotxa
B.B. King
Riley B. King, nado en Itta Bena, Mississippi, o 16 de setembro de 1925, e finado en Las Vegas o 14 de maio de 2015, foi un cantante e guitarrista de blues. King introduciu un sofisticado estilo de solos baseado nun fluído string bending e nun brillante vibrato que influenciou a moitos guitarristas de blues posteriores.
King foi inducido no Rock and Roll Hall of Fame en 1987, trátase dun dos músicos de blues máis influíntes da historia, gañándose o alcume de "O Rei do Blues", e é considerado un dos "Tres Reis da guitarra de blues" (xunto con Albert King e Freddie King, cos cales non ten ningunha relación de parentesco). King actuou incansablemente ao longo de toda a súa carreira musical, realizando de media máis de 200 concertos por ano nos anos 70. Só en 1956 apareceu en 342 actuacións.
King naceu nunha prantación de algodón en Itta Bena, Mississippi, e posteriormente traballou nunha desmotadora en Indianola, Mississippi. Foi atraído cara a música e a guitarra na igrexa, e comezou a súa carreira en juke joints e na radio local. Posteriormente viviu en Memphis, Tennessee, e Chicago, onde medrou a súa fama, xirando extensamente por todo o mundo. King morreu ao 89 anos en Las Vegas, Nevada, o día 14 de maio de 2015.
Inicios
Nado nunha cachoupa nunha plantación de cotón de Berclair, preto de Itta Bena, Mississippi. Aos 4 anos a súa nai deixou ao seu pai por outro home e King foioi criado pola súa avoa materna, Elnora Farr, en Kilmichael Mississippi.
Adquiriu unha cultura musical básica cantando no coro de gospel da igrexa baptista desa localidade. King sentiuse atraído pola Igrexa Pentecostal de Deus en Cristo pola súa música. O ministro local utilizaba unha guitarra Sears Roebuck Silvertone durante os seus servizos, e o ministro ensinoulle a King os seus tres primeiros acordes. Semella que ao 12 anos mercou a súa primeira guitarra por 15 dólares, aínda que outra fonte indica que Bukka White, curmá da súa nai, regaloulle a súa primeira guitarra.
En 1943 King deixou Kilmichael para traballar como condutor de tractores e tocar no Famous St. John's Quartet en Inverness, tocando en igrexas e en radios comarcais.
Popularidade
En 1947, B. B. King gravou con RPM Records nos Ánxeles. Un dos seus descubridores e produtores foi Sam Phillips, quen máis adiante fundou a fundamental Sun Records.
En febreiro de 1952, acadou o seu primeiro número un no Billboard Rhythm and Blues co tema 3 O'Clock Blues; a partir de aí encadeou unha serie de sucesos de vendas, todos eles ligados ao blues e caracterizados polo xeito singular de tocar a súa guitarra Lucille. Asemade, emprendeu xiras con numerosas actuacións por todo o país. Chegou a crear o seu propio selo discográfico: Blues Boys Kingdom. Máis adiante gravou para ABC, MCA, Reprise/Warner Bros. e Virgin/EMI.
Moi recoñecido polas novas figuras brancas do Rock e do Blues, dende Elvis Presley a U2, pasando polos The Rolling Stones e Eric Clapton, acadou un premio Grammy polo tema The Thrill is Gone, gañou sona internacionais con espectáculos por todo o mundo, incluída Galicia e pertence ao Blues Hall of Fame e ao Rock and Roll Hall of Fame.
Jacob Gaón
Jacob Gaón, falecido en Tolosa en 1463, foi un recadador vitoriano de impostos.
Procedía dunha familia xudía da cidade de Vitoria. No século XV varios membros da familia dedicáronse a recadar impostos para os reis de Castela. En 1463, Jacob Gaón dirixiuse a Guipúscoa a cobrar o imposto chamado pedido e reclamouno aos habitantes da vila de Tolosa. Estes contestáronlle que estaban exentos de pagalo, polas disposicións aprobadas polo rei. Gaón ameazounos, e varios deles matárono, decapitaron e expuxeron a súa cabeza no alto dunha picota, como el puxera a Tolosa no alto da súa lista de recadacións. O rei Henrique IV dirixiuse a Tolosa a vingar a súa morte, pero os autores fuxiron da vila. O rei mandou derrubar a casa na que se cometeu o crime. Non chegou a executar aos autores, xa que antes de atrapalos chegoulle unha petición das xuntas de Guipúscoa que lle rogaba perdón para os tolosanos, e expúñalle os argumentos destes, recoñecendo Henrique IV que estaban exentos do pago.
Quempallou
Quempallou foi un grupo musical tradicional de folk galego formado por músicos do Incio e das Rías Baixas fundado na primavera de 1999 e disolto no outono de 2016.
Traxectoria
miniatura|222px|esquerda|Quempallou na [[A Estrada|Estrada.]] Quempallou apareceu na escena musical galega cun proxecto folk que pretende desenvolver os ritmos tradicionais galegos tentando conservar a súa frescura orixinal. Os integrantes de Quempallou, nativos seis deles de Bueu e dous do Incio, teñen dado numerosos concertos en Galiza e Portugal entre os que cómpre salientar algúns no país coma a II Festa Folk de Vilariño (O Hío, Cangas do Morrazo), a Festa do Marisco do Grove, ou o festival organizado pola Amelga (Asociación de Músic@s en Lingua Galega) na compostelá Praza da Quintana a prol da lingua; así coma outros por terras portuguesas, coma a I Xuntança de Gaiteiros de Pinhal Novo, ou o II Festival de Música Tradicional de Macedo de Cavaleiros.
No Outono do 2000 gravaron a súa primeira maqueta, a cal lles permitiría clasificarse para a final do II Certame para Grupos Folk Noveis Radio Obradoiro. Esta final celebrouse o 26 de xaneiro do 2001 no Auditorio de Galicia (Santiago de Compostela), tendo como xurado a figuras tan importantes do folk en Galiza coma Anxo G. Pintos (Berrogüetto), Uxía Pedreira (ex-Chouteira), ou Óscar F. Sanjurjo (Os Cempés), os cales declararon por unanimidade a Quempallou gañadores do debandito certame. Así mesmo, acadan o 2º premio na final do II Concurso de Música Folk Cuartu los Valles celebrado o pasado 28 de xullo en Navelgas, Tinéu (Asturies), no cal participaron grupos de todo o estado español e Portugal.
Outro punto fundamental da súa música é buscar un estilo moi bailábel para goce tanto dos propios músicos coma do público, sexa da idade que sexa. Deste xeito, Quempallou pódese gabar de facer dos seus concertos unha festa rachada, entre pasodobres, rumbas, muiñeiras, polcas etc. O seu instrumental é fundamentalmente tradicional, só abandonado cando o consideran preciso por algún que outro instrumento alleo, como poden ser o mandocello (buzuki), o piano ou as frautas de bico.
O 25 de outubro de 2016 comunican a través da rede social Facebook a súa disolución despois de 18 anos en activo e 4 traballos orixinais.
Compoñentes
222px|right
Reinaldo García
Reinaldo Javier García Mallea, nado San Juan o 15 de xaneiro de 1983, é un xogador de hóckey a patíns arxentino que actualmente xoga de defensa no FC Porto.
Traxectoria
Reinaldo García iniciouse no hóckey a patíns aos 7 anos de idade no Club Rivadavia da súa cidade natal. Ao ano seguinte asinou polo Olimpia, un dos equipos máis importantes deste deporte na Arxentina, onde xogou ata os 18 anos.
Na tempada 2001-02 o FC Porto portugués fixouse nel e fíxose cos seus servizos. Co club portugués gañou 6 Ligas portuguesas de xeito consecutivo entre o 2002 e o 2007, así como 2 Copas e 3 Supercopas. A nivel continental co Porto disputou tres finais da Copa de Europa consecutivas, perdéndoas todas (dúas fronte ao FC Barcelona e unha fronte ao AP Follonica Hockey).
Na tempada 2007-08 chegou a Galiza da man do H.C. Liceo de A Coruña, club no que xogou dúas tempadas e co cal non chegou a gañar ningún título, mais tivo un papel importante que fixo que o FC Barcelona se fixase nel e o fichara na tempada 2009-10 para ocupar a praza que deixou Miquel Masoliver. Co club catalán xogou durante seis tempadas, conquistando entre outros títulos tres Copas de Europa, catro ligas españolas, e dúas Copas do Rei.
En 2015 regresou ao Porto, co que gañou unha nova liga portuguesa e tres Copas de Portugal.
Selección arxentina
Paralelamente tamén participou de xeito habitual na selección arxentina, coa que gañou o Campionato do Mundo de 2015, así como os subcampionatos de 2005 e 2009, 2013 e 2015, a Copa América 2008 e a Copa das Nacións de Montreux 2017.
Palmarés
Olimpia
FC Porto FC Barcelona Selección arxentina
Gran Premio de Italia de 2016
O Gran Premio de Italia de 2016, oficialmente coñecido como o Il Gran Premio d'Italia Heineken 2016 é unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 4 de setembro de 2016, no Autodromo Nazionale Monza en Monza, Italia. Foi a décimo cuarta carreira do campionato de, o oitenta e sete Gran Premio de Italia e o sesaxésimo quinto Gran Premio de Italia celebrado en Monza.
Pneumáticos
Pirelli fornecera aos equipos cos compostos medio, brandos e superbrandos. Pirelli prevé que a diferenza entre os diferentes compostos sería menos dun segundo por volta, coas diferenzas entre brando e superbrando ao redor de 0,7 segundos, e a diferenza entre brando e medio aproximadamente 0,9 segundos.
Carreira
Saíu mal Lewis Hamilton e o liderado foi para Nico Rosberg na primeira curva. Seguido moi de cerca polos dous Ferraris, con Sebastian Vettel por diante de Kimi Räikkönen. Valtteri Bottas é cuarto. Xusto por detrás do finlandés aparecen Daniel Ricciardo e Lewis Hamilton. na 2ª volta Fernando Alonso é noveno por detrás de Felipe Massa. Carlos Sainz, ocupa a décimo cuarta praza e vai en busca e captura de Pascal Wehrlein. No grupo de cabeza de carreira, Lewis Hamilton recuperou unha praza ao adiantar limpamente ao Red Bull de Daniel Ricciardo. Na 7ª volta abandona Nasr, o piloto de Sauber retirase do GP de Italia, tras sufrir un toque con Palmer. Na 10ª volta a clasificación é a seguinte Rosberg, Vettel, Räikkönen, Bottas, Hamilton, Ricciardo, Pérez, Massa, Verstappen e Alonso.
Hamilton logra adiantar a Bottas na seguinte volta, aínda que informa de problemas cos pneumáticos. Na volta 14 Valtteri Bottas, Max Verstappen e Fernando Alonso deciden entrar en boxes para cambiar os seus pneumáticos, Fernando Alonso fixo unha mala parada e reincorporouse na décimo oitava praza e, na volta de quecemento, dá conta de Esteban Ocon e métese décimo sétimo. Carlos Sainz, pola súa banda, é undécimo aínda que non realizou a súa parada en boxes. Na volta 17 Sebastian Vettel entra a boxes reincorporouse na terceira praza, xusto por diante de Kimi Räikkönen e detrás de Lewis Hamilton. Na 20º volta a situación de carreira era, Rosberg, Hamilton, Vettel, Räikkönen, Bottas, Ricciardo, Grosjean, Pérez, Verstappen e Massa.
Na volta 26 entra Rosberg ao garaxe. O piloto alemán desfaise do pneumático brando e monta o composto medio. O de Mercedes reincorpórase á carreira na segunda praza, por detrás de Hamilton. na volta seguinte Hamilton copialle a estratexian, reincorpórase á carreira na cuarta praza, por detrás dos dous Ferraris de Vettel e Räikkönen. na volta 29 abandona Wehrlein, a través da radio, o equipo Manor pídelle ao seu piloto que pare o Fórmula 1 e retire o contacto. Na 30º volta a clasificación é a seguinte, Rosberg, Vettel, Räikkönen, Hamilton, Bottas, Ricciardo, Verstappen, Massa, Hulkenberg e Alonso (10º).
Na volta 33 Sergio Pérez arrebátalle a décima praza a Fernando Alonso. Xusto detrás do español, o seu rival máis inmediato é o seu compañeiro de equipo, Jenson Button. Na volta seguinte Sebastian Vettel, segundo, decide entrar boxes e montar o composto brando para chegar ata o final. O de Ferrari reincorpórase ao GP de Italia na quinta posición, unha volta máis tarde Kimi Räikkönen, que ocupaba a segunda posición virtual, entra en boxes e monta o mesmo que Sebastian Vettel. O finlandés incorpórase á carreira na sexta praza, por detrás de Max Verstappen. na 39 abandona Kvyat. O piloto ruso súmase á lista de abandonos, que completan Nasr, Palmer e Wehrlein. Na 40ª volta a clasificación é Rosberg, Hamilton, Vettel, Räikkönen, Bottas, Ricciardo, Pérez, Verstappen, Massa e Hulkenberg. Dez voltas máis tarde a clasificación provisional é 1º Rosberg, seguido de Hamilton, Vettel, Räikkönen, Ricciardo, Bottas, Verstappen, Pérez, Massa e Hulkenberg. Fernando Alonso é décimo cuarto, por delante de Carlos Sainz.
Nico Rosberg conseguiu a sétima vitoria da tempada, a nº 21 da súa traxectoria deportiva. Completan o podio do GP de Italia: Lewis Hamilton, segundo, e Sebastian Vettel que se outorgou o bronce da décimo cuarta carreira da tempada 2016 de Fórmula 1, na volta 51 Fernando Alonso logra facer a volta rápida con 1'25.340.
Metropolitan Museum of Art
O Metropolitan Museum of Art (Museo Metropolitano de Arte) da cidade de Nova York, coloquialmente "The MET", é o maior museo de arte dos EUA. Con 6 479 548 visitantes nas súas tres sedes en 2019, foi o cuarto museo de arte máis visitado do mundo. A súa colección permanente contén máis de 2 millóns de obras divididas en 17 departamentos. O edificio principal, no número 1000 da Quinta Avenida, ao longo da Museum Mile no bordo oriental de Central Park no Upper East Side de Manhattan, é unha das galerías de arte maiores do mundo. Un segundo lugar moito máis pequeno, The Cloisters en Fort Tryon Park en Upper Manhattan, contén unha extensa colección de arte, arquitectura e obxectos da Europa medieval. O 18 de marzo de 2016, o museo abriu o Met Breuer na avenida Madison no Upper East Side, que ampliou o programa de arte moderna e contemporánea.
A colección permanente consta de obras de arte da antigüidade clásica e do Antigo Exipto, pinturas e esculturas de case todos os mestres europeos e unha extensa colección de arte moderna e americana. O MET posúe grandes coleccións de arte africana, asiática, oceánica, bizantina e islámica. Tamén alberga coleccións enciclopédicas de instrumentos musicais, traxes e accesorios, así como armas e armaduras antigas de todo o mundo. Nas súas galerías están instalados varios interiores notables, desde a Roma do século I ata o moderno deseño americano.
O Metropolitan Museum of Art fundouse en 1870 co propósito de achegar a arte e a educación artística ao pobo estadounidense. O edificio da Quinta Avenida abriuse o 20 de febreiro de 1872, no número 681.
Historia
miniatura|Recepción en 681 Fifth Avenue, 20 de febreiro de 1872; gravado en madeira publicado en [[Frank Leslie's Weekly o 9 de marzo de 1872]] A lexislatura do estado de Nova York outorgoulle ao Metropolitan Museum of Art un acto de incorporación o 13 de abril de 1870, "co propósito de establecer e manter nesa cidade un museo e unha biblioteca de arte, de fomentar e desenvolver o estudo das belas artes, e a aplicación da arte á fabricación e á vida natural, para avanzar no coñecemento xeral de temas afíns e para ese fin de proporcionar instrucións e recreacións populares ". Esta lexislación complementouse máis tarde coa Lei de 1893, capítulo 476, que requiría que as súas coleccións "permanecerán abertas e accesibles ao público de forma gratuíta durante todo o ano". Entre os fundadores figuraban empresarios e financiadores, así como artistas e pensadores importantes do día, que querían abrir un museo e achegar a arte e a educación artística ao pobo estadounidense.
O ex-oficial da Guerra Civil, Luigi Palma di Cesnola, foi o primeiro director do museo entre 1879 e 1904. Baixo a súa dirección, os fondos do Met, que inicialmente consistían nun sarcófago romano de pedra e 174 pinturas principalmente europeas, superaron axiña o espazo dispoñible. En 1873, con motivo da compra por parte do Met da colección Cesnola de antigüidades chipriotas, o museo abandonou a Quinta Avenida e pasou á mansión da señora Nicholas Cruger, tamén coñecida como a mansión Douglas (James Renwick, 1853–54, demolida en 1928) no 128 da West 14th Street. Porén, estes novos aloxamentos resultaron temporais, xa que a crecente colección requiría máis espazo do que a mansión podía proporcionar. Trasladouse ao edificio actual en 1880. Entre 1879 e 1895, o museo creou e operou unha serie de programas educativos, o Metropolitan Museum of Art Schools, destinados a proporcionar formación profesional e clases sobre belas artes. miniatura|esquerda|O museo en 1914 En 1954, con motivo da apertura da sala de concertos Grace Rainey Rogers, o museo inaugurou unha serie de concertos, e en 1956 engadiu conferencias de arte. Este programa creceu co paso dos anos con 200 eventos cada tempada. Presentou artistas como Marian Anderson, Cecilia Bartoli, Judy Collins, Marilyn Horne, Burl Ives, Juilliard String Quartet, Yo-Yo Ma, Itzhak Perlman, Artur Rubinstein, András Schiff, Nina Simone, Joan Sutherland ou André Watts. As conferencias trataban temas como a historia da arte, música, danza, teatro e historia social. O programa foi dirixido, dende o seu inicios ata 1968, por William Kolodney, e de 1969 a 2010, por Hilde Limondjian.
Na década de 1960, a gobernación do Met ampliouse para incluír, por primeira vez, un presidente do consello de administración, co fin de contemplar o gran legado da propiedade de Robert Lehman. Durante seis décadas, Lehman construíu sobre unha colección de arte iniciada polo seu pai en 1911 e dedicou unha gran cantidade de tempo ao Met, antes de converterse no primeiro presidente do consello do museo na década de 1960. Despois da súa morte en 1969, a Fundación Robert Lehman doou preto de 3000 obras de arte ao Metropolitan Museum of Art. Aloxado na Robert Lehman Wing, aberto ao público en 1975 e financiado en gran parte pola Lehman Foundation, o museo considerouna "unha das coleccións de arte privadas máis extraordinarias xamais reunidas nos Estados Unidos". miniatura|O museo sitúase en Central Park O centenario do Metropolitan Museum of Art foi conmemorado con exposicións, simposios, concertos, conferencias, a reapertura de galerías reformadas, xiras especiais, eventos sociais e outras programacións durante dezaoito meses, de outubro de 1969 ata a primavera de 1971. Os eventos do centenario (incluíndo xornadas de portas abertas, o Centennial Ball, un curso de historia da arte durante todo o ano para o público e varias programacións educativas e exposicións itinerantes) e publicacións contaron co apoio de destacados neoiorquinos, artistas, escritores, compositores, deseñadores de interiores e historiadores da arte. En 2009, Michael Gross publicou The Secret History of the Moguls and the Money That Made the Metropolitan Museum, unha historia social non autorizada que a libraría do museo non quixo vender.
En 2012, tralo nomeamento de Daniel Brodsky como presidente do consello do Met, os estatutos do museo modificáronse formalmente para recoñecer o cargo do presidente como autoridade sobre a asignación e a revisión de ambos os postos da presidencia e a dirección do museo. O cargo da presidencia foi introducido relativamente tarde na historia do museo, na década de 1960, ao contemplar a doazón anticipada da colección Lehman ao museo. Dende entón, baixo Brodsky, converteuse no posto administrativo máis alto do museo. En xaneiro de 2018, o presidente do museo, Daniel Weiss, anunciou que a política centenaria de entrada gratuíta sería substituída por unha tarifa de 25 dólares para as visitas de fóra do estado a partir de marzo de 2018. O museo pechou temporalmente en marzo de 2020 durante a pandemia de COVID-19 en Nova York e reabriu no final de agosto. Foi a primeira vez en máis dun século que o Met estivo pechado máis de tres días consecutivos.
Motivo de recoñecemento do ARN
O grupo máis grande de proteínas que se unen ao ARN monocatenario é a familia do motivo de recoñecemento do ARN (RRM) eucariótico que contén unha secuencia consenso RNP-1 de oito aminoácidos, principalmente aromáticos e de con carga positiva.
As proteínas RRM teñen varias preferencias de unión ao ARN e funcións, e inclúen ribonucleoproteínas nucleares heteroxéneas (RNPnhs), proteínas implicadas na regulación do splicing alternativo (SR, U2AF2, Sxl), compoñentes proteicos das ribonucleoproteínas nucleares pequenas (as snRNPs U1 e U2), e proteínas que regulan a estabilidade do ARN e a tradución (PABP, La, Hu). O factor de splicing heterodimérico U2AF1 parece ter dous dominios similares ao RRM con características especializadas para o recoñecemento de proteínas. O motivo tamén aparece nunhas poucas proteínas de unión ao ADN monocatenario.
O RRM típico consta de catro febras beta antiparalelas e dúas hélices alfa dispostas nun pregamento beta-alfa-beta-beta-alfa-beta con cadeas laterais que se amorean coas bases do ARN. Durante a unión ao ARN está presente unha terceira hélice nalgúns casos. O que se coñece sobre o dominio RRM é resumido nalgunhas publicacións.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
A2BP1;    ACF;       BOLL;      BRUNOL4;   BRUNOL5;   BRUNOL6;   CCBL2;     CGI-96; CIRBP;    CNOT4;     CPEB2;     CPEB3;     CPEB4;     CPSF7;     CSTF2;     CSTF2T; CUGBP1;   CUGBP2;    D10S102;   DAZ1;      DAZ2;      DAZ3;      DAZ4;      DAZAP1; DAZL;     DNAJC17;   DND1;      EIF3S4;    EIF3S9;    EIF4B;     EIF4H;     ELAVL1; ELAVL2;   ELAVL3;    ELAVL4;    ENOX1;     ENOX2;     EWSR1;     FUS;       FUSIP1; G3BP;     G3BP1;     G3BP2;     GRSF1;     HNRNPL;    HNRPA0;    HNRPA1;    HNRPA2B1; HNRPA3;   HNRPAB;    HNRPC;     HNRPCL1;   HNRPD;     HNRPDL;    HNRPF;     HNRPH1; HNRPH2;   HNRPH3;    HNRPL;     HNRPLL;    HNRPM;     HNRPR;     HRNBP1;    HSU53209; HTATSF1;  IGF2BP1;   IGF2BP2;   IGF2BP3;   LARP7; MKI67IP;   MSI1;      MSI2;      MSSP-2; MTHFSD;   MYEF2;     NCBP2;     NCL;       NOL8;      NONO;      P14; PABPC1;   PABPC1L;   PABPC3;    PABPC4;    PABPC5;    PABPN1;    POLDIP3;   PPARGC1; PPARGC1A; PPARGC1B;  PPIE;      PPIL4;     PPRC1;     PSPC1;     PTBP1;     PTBP2; PUF60;    RALY;      RALYL;     RAVER1;    RAVER2;    RBM10;     RBM11;     RBM12; RBM12B;   RBM14;     RBM15;     RBM15B;    RBM16;     RBM17;     RBM18;     RBM19; RBM22;    RBM23;     RBM24;     RBM25;     RBM26;     RBM27;     RBM28;     RBM3; RBM32B;   RBM33;     RBM34;     RBM35A;    RBM35B;    RBM38;     RBM39;     RBM4; RBM41;    RBM42;     RBM44;     RBM45;     RBM46;     RBM47;     RBM4B;     RBM5; RBM7;     RBM8A;     RBM9;      RBMS1;     RBMS2;     RBMS3;     RBMX;      RBMX2; RBMXL2;   RBMY1A1;   RBMY1B;    RBMY1E;    RBMY1F;    RBMY2FP;   RBPMS;     RBPMS2; RDBP;     RNPC3;     RNPC4;     RNPS1;     ROD1;      SAFB;      SAFB2;     SART3; SETD1A;   SF3B14;    SF3B4;     SFPQ;      SFRS1;     SFRS10;    SFRS11;    SFRS12; SFRS15;   SFRS2;     SFRS2B;    SFRS3;     SFRS4;     SFRS5;     SFRS6;     SFRS7; SFRS9;    SLIRP;     SLTM;      SNRP70;    SNRPA;     SNRPB2;    SPEN;      SR140; SRRP35;   SSB;       SYNCRIP;   TAF15;     TARDBP;    THOC4;     TIA1;      TIAL1; TNRC4;    TNRC6C;    TRA2A;     TRSPAP1;   TUT1;      U1SNRNPBP; U2AF1;     U2AF2; UHMK1;    ZCRB1;     ZNF638;    ZRSR1;     ZRSR2;
Ålesund
miniatura|Ålesund no verán. Ålesund é unha cidade do condado de Møre og Romsdal, en Noruega. Segundo o censo, en 2015 tiña 46 316 habitantes.
Xeografía
Está situada sobre un arquipélago, e ocupa tres das illas exteriores occidentais (Hessa, Aspøy , Nørvøy) á entrada do fiorde de Stor.
Historia
Cara ao sur da vila atópanse as ruínas do castelo de Hrolf Ganger (máis coñecido como Rollon), fundador no século IX da dinastía dos duques de Normandía. O primeiro asentamento data do século XVI.
O 23 de xaneiro 1904 produciuse un gran lume que destruíu 800 casas, construídas en madeira. O káiser Guillerme II de Alemaña, que adoitaba pasar períodos de vacacións na vila, enviou centos de artesáns alemáns e cincuenta arquitectos para a reconstrución da cidade; froito disto foi que a cidade foi reconstruída enteiramente no estilo coñecido como Art Nouveau (chamado Jugendstill en alemán).
En 1948 concedéuselle o estatuto de cidade.
A cidade é a capital pesqueira norueguesa e serve de base á frota pesqueira de arenque e bacallau do Ártico. Sunnmørsposten é o xornal local.
Ligazóns externas
Concello de Ålesund
Fermión
miniatura|300px|Modelo estándar das partículas elementais, cos fermións nas tres primeiras columnas. Na física de partículas os fermións son partículas de spin semienteiro e obedecen á estatística de Fermi-Dirac. O nome é unha homenaxe ó físico italiano Enrico Fermi.
Todas as partículas elementais son fermións ou bosóns, partículas con spin enteiro (agás o hipotético plektón). Os fermións son as partículas que constitúen a materia e divídense en dous grupos: hadróns (quarks) e leptóns en función de se sofren ou non, respectivamente, a interacción nuclear forte.
Algúns fermións son partículas elementales, como os electróns, e outros son partículas compostas, como os protóns. alt=Función de onda asimétrica para unha partícula fermiónica de dous estados nun potencial infinito cadrado.|miniatura|[[Función de onda asimétrica para unha partícula fermiónica de dous estados nun potencial infinito cadrado.]] Os electróns son fermións, e isto é de gran relevancia para a química (e para o mundo físico tal e como o coñecemos), pois o principio de exclusión de Pauli fai posible o enchido de diferentes orbitais, coa conseguinte aparición dos diferentes elementos químicos.
Fermións elementais
O modelo estándar recoñece dous tipos de fermións elementais: os quarks e os leptóns. En total, o modelo distingue 24 fermións diferentes. Hai seis quarks (arriba, abaixo, estraño, encantado, fondo e cume) e seis leptóns (electrón, neutrino electrónico, muón, neutrino muónico, tauón e neutrino tauónico), xunto coa correspondente antipartícula de cada un destes.
Os fermións clasifícanse de xeito matemático en tres tipos:
cada un coa súa propia antipartícula.
Crese que a maioría dos fermións modelo estándar son fermións de Dirac, aínda que aínda non se sabe se os neutrinos son fermións de Dirac ou Majorana (ou ambos). Os fermións de Dirac pódense tratar como unha combinación de dous fermións de Weyl. En xullo de 2015, os fermións de Weyl obtivéronse experimentalmente en semimetais de Weyl.
Fermións compostos
As partículas compostas, como os hadróns, os núcleos ou os átomos, poden ser bosóns ou fermións, dependendo dos seus constituíntes, a causa da relación entre spin e estatística, pois unha partícula cun número impar de fermións é tamén fermión, ó resultar de spin semienteiro a suma dos spins das partículas constituíntes.
Alalá (programa de televisión)
Alalá é un programa documental adicado á música tradicional galega, emitido pola Televisión de Galicia. Este espazo semanal, que se emitía os martes a partir das 21:35 h., estivo dirixido por Senén Bernárdez Ferrán e presentado por Pilar García Rego e emitiu sete temporadas.
Contidos
Acotío, paso a paso e grazas ás iniciativas de xente anónima, moitas xoias do saber tradicional poden incorporarse á vida cotiá moderna, impedindo que se esqueza para sempre este valor cultural. Unha das ideas esenciais de Alalá é a de relacionar a música tradicional galega e outras formas de patrimonio oral co contorno social e laboral de quen se dedica a ela, co fin de expandir a memoria do folclore galego.
O que propón Alalá é unha revisión do xeito en que a televisión difunde esta tradición musical, e así encadra a actuación dun grupo dentro do seu marco social, laboral ou persoal. Amosarase como e por que vías (tradicional, familiar ou aprendizaxe) xorden agrupacións nacidas en circunstancias ben diferentes. Séguese o proceso de recollida de pezas desde as súas fontes -testemuños directos de xente maior- ata a posta en práctica por unha agrupación de xente nova e finalmente obsérvanse as diferenzas, se as hai, dunha determinada expresión na Galicia interior, na marítima ou mesmo no norte de Portugal.
As gravacións realízanse sempre in situ, achegándose aos membros dos grupos nos seus lugares de traballo, familiares ou de ocio, e personalizando a cada un dos seus compoñentes. Coa cámara na man, Alalá busca sempre a espontaneidade nas gravacións e cada programa é unha historia capaz de interesar e de ser percibida con emoción por unha gran parte do público.
Ficha técnica
miniatura|Pilar García Rego, presentadora do programa.
Audiencias, críticas, premios
Alalá acadou un grande éxito de audiencia e crítica, superando en porcentaxes de audiencia á media da cadea en prime time e con índices sempre crecentes entre o principio e o fin do programa.
Como recoñecemento ó traballo de difusión e preservación da cultura tradicional galega, Alalá recibiu múltiples premios: Premio da Crítica Galega no apartado musical, Premio Galicia de Comunicación 2007 ó mellor programa de televisión, Premio da Academia da Televisión Española ó mellor programa musical, Premio do “Recuncho da Palleta” do programa Lume na Palleira, Premios polo seu traballo de difusión da música e cultura tradicional galega “Constantino Bellón”, de O Ferrol, e “Gomes Mouro”, de Ourense, o Gaita de Ouro Constantino Bellón do Ateneo Ferrolán.
As súas boas audiencias situárono tempada tras tempada entre os 8 primeiros da clasificación dos programas galegos máis vistos. Malia isto o programa foi eliminado da programación da TVG no ano 2013.
Rally Illas Canarias (1973-1992)
O Rally Illas Canarias foi unha proba de rally que se celebrou de 1973 a 1992 nas illas de Gran Canaria e Tenerife. Chamado inicialmente Rally Illas Canarias, celebrouse como Rally Ciudad de Santa Cruz de 1979 a 1985 e en 1986 recuperou o nome orixinal ata 1992, o seu último ano. Foi puntuable para o Campionato de España de Rallys na maioría das súas edicións.
Primeira época
A comezos dos anos 70 as competicións de motor en Canarias estaban paralizadas debido a un accidente ocorrido a finais dos anos sesenta nunha carreira de resistencia disputada nun circuíto. En 1972, a Escudería Drago xunto coa federación local decidiron realizar unha proba de rally co fin de que puntuase para o Campionato de España. Na súa primeira edición disputouse en dúas etapas, unha en Gran Canaria e outra en Tenerife. A lista de inscritos foi curta, de só 26 equipos, todos eles canarios. A orde de saída realizouse por sorteo e o formato contaba con saída o domingo 22 de xullo cun itinerario de 453 km que percorría o suroeste da Illa. Só quince coches remataron esa primeira etapa para afrontar a segunda cun trazado de 802 km e 13 tramos cronometrados, algúns deles en terra. O gañador da primeira edición do rally foi o equipo composto por José Manuel Ucha e Jesús Segura a bordo dun Fiat 128 Rally. O ano seguinte as federacións de Tenerife e As Palmas organizaron a segunda edición, esta vez comezando en Tenerife e rematando en Gran Canaria. O gañador desa edición foi o piloto de SEAT, Antonio Zanini a bordo dun SEAT 1430-1800 acompañado no podio polo seu compañeiro de equipo Salvador Cañellas. Esa sería a última edición na que ambas federacións traballaron xuntas xa que en anos posteriores alternáronse na organización da proba. En 1975 o itinerario tiña 11 tramos cronometrados sobre un total de 411 km dos cales 204 estaban eran sobre terra. A lista de inscricións mellorou significativamente e apareceron na illa cincuenta equipos. A proba foi igual de dura que en anos anteriores e só once pilotos cruzaron a liña de meta, sendo o gañador Manuel de Aguilar cun Toyota Celica. A cuarta edición, celebrada en 1976, presentou unha lista de inscritos máis pobre e só tres pilotos de renome: Fernando Lezama, Eugenio Ortiz e Ricardo Muñoz. A proba perdeu protagonismo fronte ao Rally Maspalomas, que o superaba con creces en canto a premios en metálico. De 42 equipos, só trece remataron a carreira, sendo o gañador Miguel Ángel Domínguez, coa peculiaridade de que os tres pilotos do podio pilotaban tres Mitsubishi Lancer 1600 GSR procedentes do Campionato do Mundo. O Rally Costa de Marfil, que ese ano estaba no calendario mundial, foi suspendido e os Lancer destinados a competir en dita proba desembarcaron no porto das Palmas e posteriormente foron adquiridos polos pilotos locais.
En 1977 a proba non se celebrou debido a o mal entendemento entre as federacións, polo que os organizadores do Rally Maspalomas, para non perder unha proba do campionato nacional, organizaron unha edición baixo o nome de IV Rallye Maspalomas - V Rallye Islas Canarias.
Segunda época
En 1979 a proba recuperouse pero baixo o nome de Rally Ciudad de Santa Cruz. Tres anos despois, volveu acadar puntuación para o Campionato de España con coeficiente 3. Celebráronse sete edicións con este nome e os gañadores deses anos foron, entre outros, Carlos Alonso-Lamberti (1981), Medardo Pérez (1982), José Luis Rivero (1983) e Carlos Sainz (1985). En 1986, a Escudería Anaga rexistrou o nome de Rally Illas Canarias, o que marcou o comezo da segunda etapa do evento, recuperando tanto o nome como as edicións. O gañador desa primeira edición (1986) foi Antonio Zanini a bordo dun Ford RS 200 co que sumou a súa segunda vitoria na proba. En 1987 Carlos Sainz venceu de novo, aos mandos do Ford Sierra RS Cosworth. Máis tarde, Salvador Serviá gañou en 1988 e Jesús Puras en 1990 ambos con Lancia Delta Integrale, Luis Monzón en 1991 cun Ford Sierra RS Cosworth 4x4 e Ricardo Avero co Mitsubishi Galant VR4 en 1992. Ese foi o último ano da proba, aínda que anos despois o Rally El Corte Inglés, que tamén se celebrba nas illas e puntuaba para o Campionato de España, recuperou o nome de Rally Illas Canarias.
New Found Glory
New Found Glory (antigamente A New Found Glory) é unha banda estadounidense de pop punk procedente de Coral Springs, Florida, formada en 1997. Os membros do grupo son o vocalista Jordan Pundik, os guitarristas Chad Gilbert e Steve Klein, o baixista Ian Grushka e o batería Cyrus Bolooki, que substituíu a Joe Marino tras a edición do seu EP de estrea. Durante os seus 15 anos de carreira a banda leva publicados sete álbums de estudio, dous EPs e dous álbums de versións.
Os críticos musicais considérana unha pioneira do pop punk. AbsolutePunk ten etiquetado á banda como os "padriños do pop punk", mentres que Allmusic di deles que "xunto con traballo de Blink-182 serviron como modelo para o xénero nos primeiros anos da década do 2000".
Cuartel Moncada
O cuartel Moncada, hoxe Ciudad Escolar 26 de Julio, é un edificio docente, antigo cuartel militar, situado en Santiago de Cuba.
O cuartel Moncada adquiriu relevancia histórica o 26 de xullo de 1953 cando un grupo de 135 guerrilleiros antibatistianos (opositores á ditadura de Fulgencio Batista) divididos en tres columnas comandadas por Fidel Castro, Raúl Castro e Abel Santamaría o asaltaron. Este acto, que resultou errado, foi o comezo da loita que acabaría o 1 de xaneiro de 1959 entrando triunfantes na cidade da Habana e dando comezo á Revolución cubana.
O 9 de xaneiro de 1960, un ano despois do triunfo da Revolución, empezaron as obras de demolición dos muros do acuartelamento militar coa finalidade de convertelo nun centro escolar. O 28 de xaneiro dese mesmo ano, Fidel Castro entregou ao Ministerio de Educación as instalacións para que fosen dedicadas á ensinanza. Naceu, con todo o simbolismo da reconversión dun cuartel en escola, o Centro Escolar 26 de julio. miniatura|300px|Cuartel Moncada (2013)
Historia do cuartel
A falta de locais adecuados para o peche dos presidiarios na cidade de Santiago de Cuba a finais do século XIX fai evidente a necesidade da construción dunhas novas instalacións carcerarias. Tamén era necesario a construción dalgún acuartelamento para o acubillo das tropas.
O 6 de maio de 1854 fíxose cargo do Goberno Civil e da Comandancia Xeral do Departamento Oriental da Illa de Cuba o Mariscal de campo Carlos Vargas-Machuca, coñecido co sobrenome de «O construtor» pola gran cantidade de edificacións e obras que realizou nos seus seis anos de mandato. En 1859, baixo a dirección de Manuel Ciria, marqués de Villaitre, comezaron as obras do denominado Cuartel do Novo Presidio.
A edificación, situada nos arredores da cidade no seu lado leste, cerca do cemiterio e á beira do terreo no que se situaría o hospital militar Príncipe Alfonso, estaba deseñada para albergar a 1001 soldados e 202 presos. Construíuse un sinxelo e robusto edificio dunha soa planta con soto.
De forma cuadrangular, medía 180 metros de fronte e 77 de fondo. Os lados do cuadrángulo estaban ocupados por edificacións con galerías interiores abertas a vastos patios. Nestas instalacións aloxábanse, ademais da forza militar, 200 presos coa escolta e empregados necesarios para o seu mantemento. A entrada principal situábase ao oeste, e mantiña outra entrada ao leste.
O cuartel recibiu o nome de Raíña Mercedes durante o tempo da Guerra dos Dez Anos, e albergou á cabalaría española que, naquel tempo, combatía contra os independentistas cubanos.