cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apolipoproteína A5
Variabilidade do xene
Dentro do xene APOA5 describíronse un par de SNPs importantes cun efecto amplamente confirmado nos niveis de triglicéridos no plasma así como algunhas raras mutacións. En caucasianos ("brancos") as variantes comúns son herdadas principalmente en tres haplotipos, que están caracterizados por dous SNPs, concretamente o rs662799 (T-1131>C; en LD case completas con A-3>G, onde o alelo menor está asociado con aproximadamente un 50% menos de expresión xénica) e o rs3135506 (Ser19>Trp; C56>G; altera o péptido sinal e inflúe a secreción de APOA5 no plasma). Hai tamén outras tres variantes comúns (A-3>G, IVS+476 G>A e T1259>C) que non son necesarias para a caracterización do haplotipo. As frecuencias de poboación de alelos de APOA5 comúns mostra grandes diferenzas interétnicas. Por exemplo, hai aproximadamente un 15% de portadores do alelo rs66299(C) entre os caucasianos, pero a frecuencia podería chegar incluso ao 40% ou 50% entre os asiáticos. En contraste, o alelo Trp19 é moi raro na poboación asiática (menos do 1% de portadores) pero é común en caucasianos (aproximadamente un 15% de portadores). Viceversa, detectouse un importante SNP (rs2075291, G553T, Gly185>Cys) cunha frecuencia na poboación de preto do 5% en asiáticos, mais é extremadamente raro en caucasianos. Publicacións esporádicas falan dalgúns outros polimorfismos comúns, por exemplo Val153>Met (rs3135507, G457A) e tamén suxiren asociacións significativas dependentes do sexo con lípidos do plasma. Describíronse variantes raras no xene APOA5 nun par de poboacións. Entre as “mutacións comúns/SNPs raros”, un dos máis caracterizados a nivel de poboación é o intercambio Ala315>Val. Detectada orixinalmente en pacientes con niveis extremos de triglicéridos por riba de 10 mmo/L, foi tamén atopada nun 0,7% da poboación xeral (principalmente en individuos con valores normais de triglicéridos), o cal suxire unha baixa penetración desta variante. Describíronse máis de vinte variantes raras máis (mutacións) dentro do xene APOA5 humano. Cobren un amplo espectro que inclúe codóns de stop preliminares, cambios de aminoácidos así como insercións e delecións. Estas mutacións asócianse xeralmente coa hipertrigliceridemia, pero a penetración adoita non ser do 100%. As mutacións individuais atopáronse principalmente nun só pedigree.
Pero non todos os SNPs teñen un efecto prexudicial sobre os niveis de triglicéridos. Un informe recente mostrou que na poboación da illa de Sardeña, a mutación de cambio de sentido Arg282Ser no xene APOA5 correlaciónase cun decrecemento nos niveis de triglicéridos. Os autores cren que esta mutación puntual é un modulador importante dos valores de triglicéridos nesta poboación.
Importancia clínica
En humanos, os triglicéridos do plasma foron discutidos durante longo tempo como un importante factor de risco non só para as enfermidades cardiovasculares senón tamén para outras morbilidades relevantes, como o cancro, doenzas renais, suicidio e mortalidade por calquera causa. O xene APOA5 atopouse por medio de secuenciación comparativa de ~200 kbp de ADN humano e de rato como o último membro da agrupación ou cluster de xenes das apolipoproteínas localizado no cromosoma 11 humano na posición 11q23. Dous modelos de ratos transxénicos (o rato transxénico para APOA5 e o rato knock-out para APOA5) confirmaron o importante papel deste xene nos niveis de triglicéridos do plasma. A obesidade e a síndrome metabólica están ambas estreitamente relacionadas cos niveis de triglicéridos do plasma e a APOA5. Metaanálises recentes suxiren que o efecto sobre a síndrome metabólica é máis profundo para a variante rs662799 en poboacións asiáticas e para a rs3135506 en europeas. Ademais, as metaanálises que se centraron en rs662799 e o risco da diabetes mellitus de tipo 2 suxeriron unha significativa asociación nas poboacións asiáticas, pero non en poboacións europeas.
Como factor de risco
Aínda que a concentración plasmática de APOA5 é moi baixa, algúns estudos enfocáronse á análise da posible asociación deste parámetro bioquímico coa enfermidade cardiovascular. Esta relación segue sendo controvertida, xa que niveis máis altos no plasma de APOA5 en individuos con enfermidade cardiovascular atopáronse nalgúns estudos, pero non en todos.
Lípidos do plasma e enfermidade cardiovascular
O principal efecto do xene da apolipoproteína A5 (e as súas variantes) é sobre os niveis de triglicéridos. Alelos menores (C1131 e Trp19) están asociados coa elevación dos niveis de triglicéridos plasmáticos. A información máis ampla que se dispón refírese a poboacións caucasianas ("brancas"), especialmente en relación ao SNP rs662799. Nelas un alelo menor está asociado cun incremento duns 0,25 mmol/L dos niveis de triglicéridos plasmáticos. Un efecto similar está asociado co alelo Trp19, aínda que non foi confirmado por un enorme número de estudos. Os estudos orixinais describían que o efecto máis forte dos polimorfismos da APOA5 nos niveis de triglicéridos no plasma observábase entre hispanos, e só tiña un pequeno efecto sobre os africanos. Entre os asiáticos, o efecto sobre os niveis de triglicéridos do plasma é similar ao atopado entre os caucasianos. Xeralmente, os estudos suxerían significativas diferenzas interétnicas e nalgúns casos tamén asociacións dependentes do sexo.
Publicacións esporádicas tamén mencionaron un feble pero significativo efecto de variantes da APOA5 sobre os niveis de colesterol HDL e de colesterol non HDL.
Infarto de miocardio
Un gran metaanálise de 101 estudos confirmou un risco asociado coa presenza do alelo menor de APOA5 -1131C e a enfermidade cardíaca coronaria. A razón das probabilidades era de 1,18 por cada alelo C. Hai moitos menos estudos sobre o segundo polimorfismo común da APOA5, Ser19>Trp, aínda que os estudos dispoñibles detectaron que o seu efecto nos triglicéridos do plasma é similar ao de C-1131>T. Non obstante, o alelo menor 19Trp está tamén asociado cun incremento do risco de enfermidade cardiovascular e parece que especialmente os homocigotos e portadores de máis alelos menores (tanto -1131C coma 19Trp) teñen maior risco de padecer esta enfermidade.
Marcador clínico
Un estudo de cuantificación do risco xenético multilocus baseado na combinación de of 27 loci, incluíndo o do xene APOA5, identificou individuos cun aumento do risco de padecer episodios de enfermidade da arteria coronaria incidental e recorrente, así como un aumento dos beneficios clínicos da terapia con estatinas. O estudo estaba baseado nun estudo de cohorte comunitaria (o estudo Malmo Diet and Cancer) e catro ensaios controlados aleatorios adicionais de cohortes de prevención primaria (JUPITER e ASCOT) e cohortes de prevención secundaria (CARE e PROVE IT-TIMI 22).
IMC, síndrome metabólica
A obesidade e a síndrome metabólica están ambas estreitamente relacionadas cos niveis de triglicéridos plasmáticos. Por tanto, é comprensible que se poña o foco na asociación entre a APOA5 e o índice de masa corporal (IMC) ou síndrome metabólica. Os estudos dos que se dispón mostran que os alelos menores de APOA5 poderían estar asociados cun aumento do risco de desenvolvemento de obesidade ou de síndrome metabólica. Porén, os estudos en todo o xenoma non conseguiron probar que APOA5 é un xene asociado con valores de IMC e/ou obesidade, polo que o efecto podería estar lonxe de ser significativo clinicamente ou polo menos significativamente dependente do contexto.
Asociacións nutri-, acti- e farmacoxenéticas
Varios estudos centráronse nos cambios de parámetros antropométricos (peso corporal, IMC, razón cintura-peso,…) ou bioquímicos (principalmente niveis de lípidos no plasma) como resultado das interaccións entre as variantes da APOA5 comúns e os hábitos na dieta (consumo de ácidos graxos poliinsaturados ou de ácidos graxos n-3 e n-6, consumo de graxa total ou de enerxía total, consumo de alcohol), dietéticos (diminución do consumo de enerxía) e/ou intervencións na actividade física ou tratamento dislipidémico (usando estatinas ou fenofibrato). Debido á alta heteroxeneidade das poboacións examinadas, as diferenzas de protocolos ou de intervencións utilizadas, os estudos teñen dificultades para comparar directamente os resultados e chegar a conclusións definitivas. Porén, con precaucións, podería concluírse que os portadores dos alelos menores C-1131, Trp19, ou T553 son nalgúns casos menos susceptibles aos efectos positivos das intervencións ambientais ou farmacolóxicas. Algúns artigos científicos suxiren a importancia das interaccións entre o APOA5 e outros xenes, especialmente con tres polimorfismos alélicos comúns (E2, E3 e E4) do APOE (número de acceso de OMIM 107741), na modulación dos lípidos do plasma. Nestes casos, a interacción entre os alelos menores de ambos os xenes parece ser de importancia. Na poboación xeral, a APOE4 parece ter o potencial de diminuír o efecto dos alelos menores de APOA5 rs662799 e rs3135506, especialmente en femias. Suxeriuse que a interacción entre APOE e APOA5 Ser19˃Trp xoga certo papel no desenvolvemento de hiperlipidemia de tipo III. Outros estudos nos que se describiu a interacción con APOA5 incluíron, por exemplo, variantes con FTO, lipoproteína lipase, USF-1 e FEN-1. Enfocáronse non só no exame dos niveis de lípidos do plasma senón tamén nos valores do IMC ou da hipertensión.
A Airexa, Rosende, Sober
A Airexa é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Apolipoproteína A5
Outras funcións
Examináronse algunhas outras posibles funcións de variantes da APOA5, pero xeralmente estes informes comprenden só un ou dous artigos, e os primeiros artigos orixinais con descubrimentos positivos xeralmente non foron confirmados en segundas publicacións. Estes traballos centrábanse no posible efecto de diferentes variantes da APOA5 sobre o peso materno, maior lonxitude fetal ao nacer, presuntas asociacións con niveis plasmáticos da proteína C reactiva, tamaño das partículas LDL e marcadores homeostáticos. Malia a súa baixa concentración no plasma, as variantes da apolipoproteína A5 son potentes determinantes dos niveis de triglicéridos no plasma. Os alelos menores de tres SNPs (rs662799, rs3135506, rs3135507) están asociados cun maior risco de padecer enfermidades cardiovasculares.
A Airexa, Rosende, Sober
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Apolipoproteína A5
Nota
''A versión de 2016 deste artigo foi actualizada por un experto externo baixo o modelo de publicación dual. O correspondente artigo académico revisado por pares foi publicado en Gene e pode citarse como: Jaroslav A Hubacek (2 de agosto de 2016). "Apolipoprotein A5 fifteen years anniversary: Lessons from genetic epidemiology". Gene. Gene Wiki Review Series. 592 (1): 193–199. doi:10.1016/J.GENE.2016.07.070. ISSN 0378-1119. PMID 27496343. Wikidata Q28277677.''
LU-170
A estrada LU-170 é unha estrada de titularidade autonómica da provincia de Lugo, que discorre entre a parroquia de Cabreiros, pertencente ó concello de Xermade, e a parroquia de Trasparga, pertencente ó concello de Guitiriz.
Julián Cerviño
Julián Cerviño Iglesia é un xestor tecnolóxico e político galego, actualmente director da AMTEGA, a axencia tecnolóxica da Xunta.
Traxectoria
Licenciouse en Física pola Universidade de Santiago, pero traballou toda a vida en proxectos tecnolóxicos desde a administración galega. Foi consultor sénior na xestión de proxectos na área de infraestruturas da AMTEGA, a axencia autonómica responsable pola innovación tecnolóxica e os servizos informáticos. Como parte do seu traballo, participou na creación de Ianus, o sistema de historia clínica electrónica, e no lanzamento da receita electrónica en Galicia. Empresarialmente, e en paralelo á súa carreira na administración pública, foi ata 2021 administrador da consultora Queres, especializada en saúde electrónica, en 2020 integrada na consultora española Izertis, empresa da que Cerviño é accionista.
En setembro de 2022, logo da dimisión de Mar Pereira, foi nomeado por Alfonso Rueda novo director da AMTEGA.
A Airexa, Gundivós, Sober
A Airexa é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Julián Cerviño
Vida persoal
Vive en Sada.
A Airexa, Gundivós, Sober
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Wikipedia en fante
A Wikipedia en fante é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua fante. Foi creada o 20 de abril de 2023.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Lionheart (filme de 2018)
Lionheart é u filme nixeriano de 2018 producido por Chinny Onwugbenu e dirixido por Genevieve Nnaji. Está protagonizado por Pete Edochie, Genevieve Nnaji e Nkem Owoh. Foi adquirido por Netflix o 7 de setembro de 2018, converténdose no primeiro filme orixinal de Netflix producido en Nixeria. Lionheart estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2018, no Canadá. O filme foi o primeiro como directora de Nnaji así como os primeiros papeis profesionais de Peter Okoye e Chibuzor Azubuike (tamén coñecido como Phyno). O filme estreouse internacionalmente a través de Netflix o 4 de xaneiro de 2019.
Estrea
O trailer do filme lanzouse o 24 de agosto de 2018. O 4 de xaneiro de 2019, o filme estreouse dixitalmente a través de Netflix.
The Dismemberment Plan
The Dismemberment Plan foi unha banda de indie rock estadounidense baseada en Washington, D.C. formada o 1 de xaneiro de 1993. Tamén coñecida como D-Plan ou The Plan, o nome deriva dunha frase da industria usada polo vendedor de seguros Ned Ryerson na popular comedia Atrapado no tempo. Os seus membros son Eric Axelson (baixo), Jason Caddell (guitarra), Joe Easley (batería), e Travis Morrison (voces e guitarra). Axelson, Caddell, Morrison e o batería orixinal Steve Cummings formaron a banda na universidade, tras coñecerse mentres asistían a distintos institutos do norte de Virxinia (Axelson, Cummings, e Morrison ían ao Lake Braddock Secondary School en Burke, Virxinia). Cummings deixou o grupo tras gravar o seu álbum de estrea e foi substituído por Easley, cementando a formación do grupo.
A Airexa, Lobios, Sober
A Airexa é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
The Dismemberment Plan
The Dismemberment Plan lanzou catro álbums de estudio antes de separarse en 2003, sendo considerado o mellor deles o aclamado Emergency & I de 1999. A banda reuniuse a principios de 2011, xirando polos Estados Unidos e Xapón e lanzando un álbum ao vivo. Posteriormente lanzaron un novo álbum en outubro de 2013, Uncanney Valley.
A Airexa, Lobios, Sober
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Glass Boys
Glass Boys é o cuarto álbum de estudio da banda canadense de hardcore punk Fucked Up, publicado o 3 de xuño de 2014 a través do selo Matador Records. O disco trata o tema de envellecer na escena punk mentres se intenta manterse fiel aos ideais da mocidade.
Lisa Stansfield
Lisa Jane Stansfield, nada en Manchester o 11 de abril de 1966, é unha cantante inglesa.
Traxectoria
Antes de iniciar a súa carreira en solitario, foi a cantante do grupo The Blue Zone con éxitos como "Jackie" ou "Big thing" e posteriormente colaborou no disco Coldcut co sinxelo "People Hold On" en 1988. Conseguiu a popularidade con Affection en 1989, disco de platino con máis de 5 000 000 de copias vendidas que incluía os seus éxitos "All Around the World" e "This Is the Right Time". Tanto este disco como o seguinte, Real Love, están influenciados polo son disco e motown dos anos 70 de Barry White (arranxos, ritmo e mesmo a técnica de Stansfield). Real Love incluíu o éxito "Change", que chegou a ser moi popular en emisoras de Europa e o Canadá.
En 1992 actuou no tributo a Freddie Mercury xunto con outros membros de Queen interpretando "I Want to Break Free" e "These Are The Days Of Our Lives", esta última xunto a George Michael.
En 1991 e 1992, gañou o premio Brit como mellor artista feminina británica e o ano seguinte editou exclusivamente en Europa o seu terceiro traballo So Natural con temas como "Little Bit of Heaven" ou "In All the Right Places"; este último foi incluído na banda sonora do filme Indecent Proposal. Tamén tivo grande éxito un sinxelo, "Someday (I'm Coming Back)" composto para o filme O escolta, con Kevin Costner e Whitney Houston. Lanzouse no Reino Unido o 7 de decembro de 1992 e noutros países de Europa a principios de 1993.
Tras un retiro, regresóou aos escenarios en 1997 cun LP titulado como o seu nome, Lisa Stansfield, co que obtivo de novo éxito con cancións como "The Real Thing", unha versión da canción de Barry White, "Never, Never Gonna Give You Up" e unha nova mestura do seu antigo éxito con Coldcut "People Hold On". Con este traballo acadou o número dous na listaxe de vendas inglesas.
En 2003 a súa discográfica de sempre, BMG Ariola, editou Lisa Stansfield: Biography, the greatest hits, un CD coas súas mellores cancións e un segundo CD especial con noveas mesturas que conseguiu chegar ao números tres en Inglaterra. Ese mesmo ano rompeu a súa relación con BMG/Ariola, fichou por ZTT e sacou ao mercado o seu sexto álbum de estudio The Moment, en 2004. Destacaron temas como "Treat Me Like a Woman" e "If I Hadn't Got You", producidos por Trevor Horn, que foi coñecido polos seus traballos con Paul McCartney, Seal e Frankie Goes to Hollywood, entre outros. Esta vez apuostou por un estilo máis sinxelo, achegado a un son máis pop e acústico.
En 2005, obtivo o premio Women's World Award na categoría de arte.
Huddinge
Huddinge é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é Huddinge centrum. O concello limita ao norte co municipio de Estocolmo e a súa maioría está dentro da área urbana da capital sueca. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 114 350 habitantes.
Administración histórica
Huddinge é un dos poucos concellos suecos que, dende a introdución das ordenanzas municipais de 1962, non se viu afectado significativamente polas reformas municipais levadas a cabo durante o século XX no país. Polo tanto, a actual área do concello correspóndese á da antiga parroquia de Huddinge onde se fundou o concello rural do mesmo nome en 1863.
Dentro do concello de Huddinge houbo unha serie de localidades municipais: Segeltorp (1924-1953), Hörningsnäs (5 de decembro de 1915-1947), Stuvsta (1924-1947), Fullersta (1924-1947), Snättringe (2 de novembro de 1928-1947). Os catro últimos fusionáronse en 1947 coa localidade municipal de Huddinge que se creara en 1924, formando un gran concello. Este disolveuse o 31 de decembro de 1952.
O 1 de xaneiro de 1963 Skärholmen e Vårberg, cunha superficie de 3,77 km², integráronse na cidade de Estocolmo.
Dende a súa fundación ata o ano 2007 o concello pertenceu ao partido xudicial de Huddinge, e dende entón pertence ao de Södertörn.
Queen e Slim
Queen e Slim (en Queen & Slim) é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Melina Matsoukas (no seu debut como directora) e escrito por Lena Waithe a partir dunha historia de James Frey e Waithe. O filme conta a historia dunha parella (Daniel Kaluuya e Jodie Turner-Smith) que foxen despois de matar un axente de policía por mor dunha discusión durante un parada de tráfico. Bokeem Woodbine, Chloë Sevigny, Flea, Sturgill Simpson e Indya Moore tamén protagonizan o filme.
Estreouse en galego o 20 de abril de 2023 a través da TVG.
Plans de Desenvolvemento Económico-Social de España
miniatura|300px|Visita do presidente estadounidense [[Dwight Eisenhower a España en 1959.]] Os Plans de Desenvolvemento Económico e Social foron tres plans de "planificación indicativa", cos que se superou en España o período estrutural económico denominado Autarquía, que se remontaba á posguerra. Arrincan do Plan de Estabilización de 1959 e o seu promotor foi Laureano López Rodó. Provocaron un potente crecemento económico, cunha taxa media acumulativa do 7,2 % anual no aumento do PIB. Os anos da súa vixencia coñécense como Desarrollismo.
Boa parte do éxito dos plans estivo baseado nunha balanza comercial desequilibrada (as importacións permitían o take-off económico), cuxo déficit compensábase coas remesas da emigración española a Europa e cos ingresos polo turismo, á parte das entradas directas de capital estranxeiro, que se liberalizaron.
A industrialización contou coa existencia dos denominados Polos de Desenvolvemento: zonas de preferente instalación de empresas industriais, como Valladolid e Vigo (onde se instalaron fábricas automobilísticas de Renault e Citroën respectivamente), Puertollano (refinaría), etc.
Historia
Creouse un ministerio ad hoc, o Ministerio de Planificación y Desarrollo, que desde 1967 a 1973 ocupou Laureano López Rodó, persoa destacada entre os chamados tecnócratas do Opus Dei, grupo que actuaba como unha das familias do franquismo con maior control sobre a área económica, polo menos até o estalido do escándalo Matesa (1969).
O Terceiro Plan de Desenvolvemento tivo que declararse inconcluso, por estrangulamento financeiro, iniciándose a transición estrutural da economía española (denominada reconversión industrial), que se solaparía coa transición política tras a morte de Franco; transicións que se estenderían até xa entrados os anos 1980, co ingreso de España na Comunidade Europea, cando se puxo en marcha o modelo económico que tivo na construción a locomotora industrial, e que se financiou coas propias axudas europeas e mediante o endebedamento masivo de fogares e sociedades financeiras e non financeiras co exterior.
Houbo tres plans de desenvolvemento, sucesivamente:
miniatura|300px|Gráfico da evolución dos prezos do petróleo a longo prazo (1861-2007). A llña laranxa mostra o nivel de prezos constantes, axustado segundo a inflación. A liña azul mostra os prezos correntes.
Principais obxectivos
Os polos de desenvolvemento implantáronse para intentar compensar a paulatina desaparición do mundo rural. Con todo, a zona que se privilexiou foi a do Mediterráneo español.
Unha chuvia de millóns do Fondo Monetario Internacional e do Banco Mundial caeu sobre a zona, así como unha entrada masiva de turistas de clase traballadora europea que comezaban a saír do desastre da segunda guerra mundial e viñan na busca de sol e praias. O Mediterráneo non se elixiu como principal zona a potenciar por casualidade. A súa xeografía plana, o fácil acceso por mar de mercadorías, a comunicación Europa-Norte de África a través de Alxeciras, etc, déronlle vantaxes competitivas insuperábeis. Hoxe estas zonas, incluíndo as Baleares, son das máis ricas de España e Europa.
Os polos de desenvolvemento non puideron absorber toda a man de obra sobrante do campo. Ademais, a inflación castigou especialmente esas zonas —parte de Andalucía, Estremadura, Galicia e ambas as Castelas—, obrigando á xente a emigrar ás zonas ricas, Mediterráneo e Cantábrico (especialmente, este último, ao País Vasco). Hoxe en día a despoboación é o resultado daquelas políticas económicas. Nótese que precisamente a zona mediterránea é a que na actualidade "sofre" o maior déficit fiscal. Non é casualidade despois do constante investimento millonario de tantos anos do Estado Español e parte de Europa.
O Areeiro, Rosende, Sober
O Areeiro é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Mytilus trossulus
Mytilus trossulus, é un bivalvo mariño comestible de tamaño medio da familia Mytilidae.
Mytilus trossulus é un dos tres taxóns principais e estreitamente relacionados no complexo Mytilus edulis, que están amplamente distribuídos nas costas temperadas ata o subártico do hemisferio norte, e adoita ser habitante dominante en substratos duros dos hábitats intermareal e costeiro.
Distribución
Mytilus trossulus é o principal mexillón intermareal nativo no Pacífico Norte. En América do Norte atópase desde California ata Alasca, e en Asia dende Hokkaido cara ao norte. Nos seus límites meridionais, hibrida con Mytilus galloprovincialis, que foi introducido no Pacífico pola actividade humana.
No Atlántico norte, M. trossulus atópase na costa estadounidense de Maine e ao norte cara ao Canadá, así como en localidades dispersas nas costas do norte de Europa. Nestas rexións a miúdo convive e hibrida con Mytilus edulis. Todo o mar Báltico está habitado por unha peculiar poboación de Mytilus trossulus, que amosa unha introgresión xenética de M. edulis e cuxo ADN mitocondrial foi substituído por ADN mitocondrial de M. edulis.
No Ártico, Mytilus trossulus atópase no noroeste de Groenlandia, onde se atopan espallados na zona intermareal entre 71° N e 77°.
Rochester, Vermont
Rochester é unha cidade do condado de Windsor, no estado de Vermont, Estados Unidos.
A vila central está sinalada como "Rochester (CDP), Vermont", no lugar designado polo censo dos Estados Unidos.
Situada no bordo do Green Mountain National Forest (Bosque Nacional de Green Mountain), a cidade é un destacado destino turístico.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ocupa unha superficie de 148,6 km2, dos cales 147,8 km2 son de terra e 0,8 km2, o 0,53 %, de auga.
A súa poboación no ano 2010 era de 1 139 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 7,7 hab./km2.
A superficie da cidade é montañosa e abrupta, pero os terreos nos bordos do curso do río White, que drena a cidade, propician boas terras para os cultivos.
Historia
Os límites de Rochester expandíronse a través da anexión de parte da cidade de Pittsfield en 1806, a anexión doutra parte da cidade de Pittsfield e máis dunha parte da cidade de Braintree en 1824, outra parte da cidade de Hancock en 1834 e, finalmente, a anexión de parte da cidade de Goshen en 1847.
A pesar da súa difícil orografía, no século XIX había lugares que subministraban enerxía para os muíños de auga. En 1859, cando a súa poboación era de 1 493 habitates, había industrias que incluían un muíño, varios serradoiros, unha fábrica de bocois e varios de talleres mecánicos.
Rochester foi unha das trece cidades de Vermont illadas polas inundacións causadas polo furacán Irene en 2011.
Albarán, Rosende, Sober
Albarán é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Guerra dakota de 1862
miniatura|dereita|250px|Pintura de 1904 "Ataque a New Ulm" de [[Anton Gag.]] A guerra dakota de 1862, tamén coñecida como a sublevación síux, o conflito dakota, a guerra entre os Estados Unidos e os dakota de 1862 ou a guerra de Little Crow, foi un conflito armado entre os Estados Unidos e diversas bandas dos dakota orientais, tamén coñecidos como síux santee. Comezou o 18 de agosto de 1962 en Lower Sioux Agency xunto ao río Minnesota, no sur de Minnesota.
Calvos, Rosende, Sober
Calvos é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Eurystomus
Eurystomus é un xénero de aves coraciformes, un dos dous xéneros pertencentes á familia Coraciidae. O nome significa ‘boca ancha’, do grego eurus (εὐρύς, ‘ancho, largo’) e stoma (στόμα, ‘boca’).
Contén catro especies que crían en África, Asia e Australasia. Dúas das súas especies encóntranse só en África, e unha delas, Eurystomus glaucurus, é migratoria. En cambio, a Eurystomus orientalis está amplamente distribuída desde a India até o Xapón e Australia. Ademais é migratoria nos extremos norte e sur da súa área de distribución. A última especie, a Eurystomus azureus é endémica das illas Molucas, en Indonesia. En xeral son aves forestais e de sabana, aínda que prefiren buscar alimento en espazos abertos.
Características
Os membros de Eurystomus son aves de peteiro ancho que se diferencian do outro xénero dos corácidos, Coracias, por ter ás proporcionalmente máis longas e as patas máis curtas. Esta diferenza morfolóxica reflicte as diferenzas nas técnicas de caza, mentres que os membros de Coracias cazan axexando desde un lugar e lánzanse en picado á terra para atrapar as súas presas, as máis áxiles e rápidas de Eurystomus atrapan as súas presas ao voo. A diferenza dos membros de Coracias, non emiten o característico canto entrecortado.
Especies
As catro especies que integran o xénero son:
O Campo de Naz, Rosende, Sober
O Campo de Naz é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Cavadiña, Rosende, Sober
A Cavadiña é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Universidade de Lisboa
A Universidade de Lisboa (ULisboa) é unha universidade pública portuguesa, con sede na Alameda da Universidade, en Alvalade, Lisboa, con varios centros distribuídos por toda a cidade e os municipios limítrofes de Loures, Oeiras e Cascais.
Do século XIII ao XX
A súa historia comeza no ano 1290, cando unha bula papal recoñece a súa existencia baixo o nome de Estudo Xeral de Lisboa. Este Estudo Xeral en 1308 trasladouse a Coímbra dando orixe á Universidade de Coímbra. A universidade foi trasladada diversas veces de Coímbra a Lisboa e viceversa, até que 1537 fica definitivamente en Coímbra, e non se abre unha nova facultade en Lisboa até finais do século XIX (de Medicina e Cirurxía).
Desde 1911
( Véxase artigo principal: Universidade de Lisboa (1911-2013) )
A actual Universidade de Lisboa, a maior universidade do país en número de estudantes, e en orzamento, resultou da fusión da antiga Universidade de Lisboa, creada por decreto do 22 de marzo de 1911, coa Universidade Técnica de Lisboa, creada por decreto do 2 de decembro de 1930, incluíndo tamén o Estadio Universitario de Lisboa (até entón unha estrutura directamente dependente do Ministerio de Educación e Ciencia).
Actualidade
A fusión foi aprobada polo Decreto-Lei no 266-E/2012, do 31 de decembro de 2012, e levouse a cabo coa toma de posesión do seu primeiro reitor, António Cruz Serra, o 25 de xullo de 2013.
Na edición de 2017 da clasificación de Shanghai, a institución situouse no rango 151-200, sendo a universidade portuguesa mellor situada nesa clasificación.
Na actualidade conta con 3 513 docentes, 47 884 alumnos e 3 494 funcionarios técnico-administrativos.
Está afiliada ao Grupo Compostela e a UNICA (Institutional Network of the Universities from the Capitals of Europe).
O reitorado e as facultades, coa excepción da facultade de Belas Artes, encóntranse preto do Chiado, na Cidade Universitária de Lisboa, o maior campus universitario do país, que comparte co ISCTE (Instituto Universitario de Lisboa).
Estudantes e profesores notábeis
A maioría dos nomes da lista corresponden á antiga Universidade de Lisboa (1911-2013)
A casa do terror
A casa do terror (en Haunt) é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Scott Beck e Bryan Woods. Está protagonizado por Katie Stevens, Will Brittain e Lauryn McClain. Está ambientado na noite de Halloween e conta a historia dun grupo de amigos follows a group of friendsque se atopan cunha casa encantada que alimenta os seus medos máis escuros. A noite vólvese mortal cando se dan conta de que algúns pesadelos son reais.
A casa do terror estreouse no Festival Popcorn Frights o 8 de agosto de 2019, e tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 13 de setembro a través de Momentum Pictures. Recibiu críticas xeralmente positivas da crítica e recadou 2,4 millóns de dólares en todo o mundo.
Estreouse en galego o 21 de abril de 2023 a través da TVG.
Concello de Hudiksvall
Hudiksvall é un municipio sueco (kommun) do condado de Gävleborg. A súa capital é Hudiksvall. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 37 746 habitantes.
O municipio atópase no nordés do landskap de Hälsingland, co golfo de Botnia ao leste. Ao sur limita co concello de Söderhamn, ao suroeste co de Bollnäs, ao oeste co de Ljusdal e ao norte co de Nordanstig, todos no condado de Gävleborg.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Bjuråker, Delsbo, Enånger, Forsa, Hälsingtuna, Hög, Idenor, Nianfors, Njutånger, Norrbo e Rogsta. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862, aínda que o de Nianfors fundouse un pouco máis tarde, en 1869. Na zona tamén estaba a cidade de Hudiksvall que dende 1582 ata 1863 creou unha cidade municipal (stadskommun).
Na área esableceuse o 23 de novembro de 1906 a localidade municipal de Åvik que foi disolta a finais do ano 1910 cando partes dos concellos rurais de Hälsingtuna e Idenor (incluída a área da localizade municipal) fusionáronse coa cidade de Hudiksvall.
Coa reforma municipal de 1952 o resto de Idenor incorporouse a Hudiksvall, e ao mesmo tempo fundáronse os seguintes grandes concellos: Hälsingtuna (a partir dos concellos de Hälsingtuna e Rogsta), Njutånger (de Nianfors e Njutånger), Enånger (sen cambios), Delsbo (sen cambios), Bjuråker (de Bjuråker e Norrbo) e Forsa (de Forsa e Hög).
En 1963 fundouse o municipio rural de Iggesund a partir dos de Enånger e Njutånger. En 1965 o concello rural de Hälsingtuna incorporouse á cidade de Hudiksvall. O concello de Hudiksvall naceo coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Hudiksvall e dos concellos rurais de Bjuråker, Delsbo, Forsa e Iggesund.
Entre 1987 e 2007 o concello dividiuse nas áreas de goberno local de Iggesund, Dellenbygden, Forsa e Hudiksvall. En 1996 estableceuse tamén även o Svågadalsnämnden, que é un intento de democracia local nas zonas rurais do noroeste do concello. O Svågadalsnämnden aínda existe.
O concello Kommunen pertence dende a súa fundación ao partido xudicil de Hudiksvall.
Sarah Brightman
Traxectoria
Brightman comezou a súa carreira como membro do grupo de baile Hot Gossip e lanzou varios sinxelos como solista. En 1981, debutou no teatro musical no West End en Cats e alí coñeceu o compositor Andrew Lloyd Webber, co que máis tarde casou. Protagonizou varios musicais no West End e en Broadway, incluíndo The Phantom of the Opera, onde estreou o papel de Christine Daaé. O álbum orixinal co elenco de Londres, Phantom, foi lanzado en formato CD en 1987 e vendeu 40 millóns de copias en todo o mundo, o que o converteu no álbum de teatro máis vendido de todos os tempos.
Despois de retirarse dos escenarios e divorciarse de Lloyd Webber, Brightman retomou a súa carreira musical co antigo produtor de Enigma Frank Peterson, esta vez como artista de crossover clásico. Foi considearada a creadora do xénero e continúa entre as súas intérpretes máis destacadas, con vendas en todo o mundo de máis de 25 millóns de álbums e dous millóns de DVD, consolidándose como a soprano que máis vendeu no mundo.
O dúo de Brightman en 1996 co tenor italiano Andrea Bocelli, "Time to Say Goodbye", encabezou as listaxes de éxitos de toda Europa e converteuse no sinxelo máis vendido e máis rápido de todos os tempos en Alemaña, onde permaneceu no primeiro posto durante catorce semanas consecutivas e vendeu máis de tres millóns de copias. Posteriormente converteuse nun éxito internacional, vendendo 12 millóns de copias en todo o mundo, converténdoo nun dos sinxelos máis vendidos de todos os tempos. Brightman acumulou máis de 200 discos de ouro e de platino en 38 países diferentes. En 2010, Billboard nomeouna a quinta artista clásica máis influente e máis vendida da década dos 2000 nos Estados Unidos e, segundo Nielsen SoundScan, vendeu 6,5 millóns de álbums no país.
Brightman foi a primeira artista que convidada en dúas ocasións para interpretar o tema principal nos Xogos Olímpicos; a primeira nos Xogos Olímpicos de Barcelona de 1992, onde cantou "Amigos Para Siempre" co tenor español José Carreras cunha audiencia global estimada de mil millóns de persoas, e 16 anos despois en 2008 en Pequín, esta vez coa cantante chinesa Liu Huan, interpretando a canción "You and Me" a uns catro mil millóns de persoas en todo o mundo.
En 2012, Brightman foi nomeada Artista da UNESCO pola Paz para o período 2012-2014, polo seu "compromiso con causas humanitarias e benéficas, a súa contribución, ao longo da súa carreira artística, á promoción do diálogo cultural e os intercambios entre culturas e a súa dedicación aos ideais e obxectivos da Organización". Desde 2010, Brightman é embaixadora global da marca Panasonic.
Jorge Blass
Jorge Sánchez Blas, máis coñecido como Jorge Blass, nado en Madrid o 2 de maio de 1980, é un ilusionista español.
Inicios
Con 6 anos empezou na casa cuns xogos de maxia que lle regalaran os pais. Tempo despois, leu nun fascículo do Curso de Magia de Juan Tamariz que en Madrid había unha tenda de maxia, "Magia Estudio", de Encarnita e José Luis Ballesteros. Acode coa súa nai e compra "La cuerda tricolor". Durante meses seguiu acudindo á tenda coa nai, quen o anima a asistir a unha escola de maxia.
Con 12 anos iniciou a súa formación na "Gran Escuela de Magia de Ana Tamariz", dirixida pola filla de Juan Tamariz, a quen sempre sinalou como mestre. Na madrileña sala de maxia, Harry Houdini presentou as súas primeiras actuacións. miniatura|Blass estudou na Escola de Ana Tamariz, filla do [[Juan Tamariz|famoso mago (na foto)]] En 1993 superou a proba de acceso á Sociedade Española de Ilusionismo, o que o converteu, con 13 anos, no mago máis novo do grupo. Dende entón, a súa formación fíxose máis purista. Comezou a asistir a todo tipo de conferencias e faladoiros sobre maxia e ilusionismo, e especializouse en manipulación. Recibiu un premio nacional en 1995, durante o Congreso Nacional de Maxia celebrado en Valladolid.
O Cotorulo, Rosende, Sober
O Cotorulo é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Jorge Blass
Madurez e éxito na maxia
En 1995 tamén obtivo dous premios no Congreso Internacional Magic Valongo, que fixeron que se falase do mago en círculos internacionais. O ano seguinte David Copperfield actuou en España e solicitou unha actuación de Blass para intercambiaren ideas. Ese mesmo ano obtivo o Premio Frakson ao mellor mago do ano. Participou no Congreso Mundial de Maxia en Dresden (Alemaña) e obtivo o quinto posto en manipulación.
En 1998 comeza a súa andaina como profesor da Escola de Maxia de Tamariz. O ano seguinte, xunto a Tamariz e outros grandes da maxia española, realizou unha exhibición en Nova York. Poucos meses despois o príncipe Rainerio III de Mónaco outorgoulle o premio Varita Máxica de Ouro.
En 2000 participou nun concurso de maxia en Las Vegas, onde foi galardoado como "talento máis prometedor".
A.S. Karditsas
O Athlitikos Syllogos Karditsas (en grego: Αθλητικός Σύλλογος Καρδίτσας), coñecido por motivos de patrocinio como Karditsa Biologiko Xorio, é un equipo profesional de baloncesto grego con sede na localidade de Karditsa, Tesalia. O club compite desde a temporada 2022−23 actualmente na máxima categoría do baloncesto grego, a A1 Ethniki. Foi fundado en 2016 e xoga os seus encontros como local no Neo Kleisto Gymnastirio Karditsas, recinto con capacidade para 2 505 espectadores ampliábeis até os 3 007.
Jorge Blass
Madurez e éxito na maxia
En 2004 crea a súa propia empresa, 7 Rojo Producciones. Organiza espectáculos e proxectos como galas de maxia, tanto a nivel nacional como internacional, así como eventos para empresas ou particulares. Blass coordina a loxística máxica, o equipo e as viaxes.
A.S. Karditsas
Historia
O AS Karditsas foi fundado na súa forma actual en 2006, como resultado dunha fusión entre os clubs A.S. Karditsa-21os Aionas e o G.S. Amilla Karditsas. O Karditsa-21os Aionas xa fora formado a partir da fusión entre o Aiada Karditsas e o Filathlitikou Karditsas, mentres que o Amila Karditsas formouse a partir da fusión entre o G.S. Karditsas, onde o coñecido xogador grego Ioannis Bourousis comezou a xogar ao baloncesto xuvenil, e o Anagennisis Karditsas. Como resultado, considérase xeralmente que o club actual incorpora a historia e tradición de todos os clubs anteriores. O club xogou na C Ethniki de cuarta categoría durante a temporada 2014−15, ascendendo sucesivamente até a A1 Ethniki, a máxima categoría, na temporada 2022−23 tras gañar a A2 Ethniki coa colaboración no último ano de xogador de Bourousis.
Jorge Blass
Madurez e éxito na maxia
O seu espectáculo El Arte de la Magia foi unha das súas primeiras grandes producións. Viaxou co seu equipo durante varios anos por teatros do estado con levitacións, maxia para todas as idades, aparicións e desaparicións. O mago ampliou o seu repertorio e encheu teatros. Deulle maior protagonismo á maxia participativa, co que ofreceu un espectáculo audiovisual de gran calidade técnica.
A.S. Karditsas
Palmarés
Segunda División de Grecia
Jorge Blass
Madurez e éxito na maxia
En 2011 dirixiu e presentou o I Festival Internacional de Maxia de Madrid, no Teatro Circo Price de Madrid. Tras o éxito repetiuno os seguintes anos. O Festival celébrase o primeiro trimestre do ano.
En setembro de 2012 estreou no teatro Compac Gran Vía de Madrid o espectáculo Birlibirloque, en que introduce ilusións de última xeración con aparellos electrónicos. O espectáculo inclúe música en directo, creada e interpretada por Nacho Mastretta e a súa banda de música.
En 2015 chegou Palabra de Mago. Estreouse novamente no Teatro Compac Gran Vía de Madrid, mais tamén no Teatro Poliorama de Barcelona ou no Teatro Olympia, entre outros.
BeiDou
Características
BeiDou comezou a desenvolverse en 1994 cos satélites BeiDou 1, lanzados entre 2000 e 2003 á órbita xeoestacionaria e adicados a demostrar a viabilidade do sistema de navegación chinés. Entre 2004 e 2012 lanzáronse 14 satélites do sistema BeiDou xa en produción (denominado BDS-2) para dar servizo a usuarios da rexión de Asia-Pacífico. O terceiro paso, o lanzamento dos satélites BDS-3 para dar cobertura global, comezou en 2009, acadándose a cobertura global en 2020.
Jorge Blass
Chegada e consolidación na televisión
A súa primeira aparición televisiva foi en 2000, nun anuncio de publicidade dunha compañía de comunicacións. Isto fixo que a cara de Blass chegase ao público xeral. Porén, seguía con outros traballos menos recoñecidos, como os efectos do musical "Dr. Jekill and Mr. Hyde" de Raphael. En 2001 participou no popular programa infantil de Antena 3 Megatrix, no cal dirixía un espazo de maxia de seu, "Magiatrix".
A súa popularidade seguiu crecendo, con actuacións na India e en Hollywood. En 2002 comezou a traballar no programa Zona Disney de Telecinco, cunha sección chamada "Maxia Vip". Desde aí, a súa participación faise habitual en programas como Lo + Plus (Canal +) ou Un domingo cualquiera (La 1).
BeiDou
Características
A constelación de satélites BeiDou está composta polos seguintes tipos de satélites:
Jorge Blass
Chegada e consolidación na televisión
En 2007 foi galardoado co Premio Zapping ao "mellor programa de entretemento". Ese ano deseñou como asesor máxico o efecto de transformación da Bestia en Príncipe do musical "La Bella y la Bestia", no Teatro Calderón de Madrid entre 2007 e 2008.
BeiDou
BeiDou 1A, 1B, 1C e 1D
Os catro primeiros satélites BeiDou foron lanzados exclusivamente á órbita xeoestacionaria. Están baseados no bus DFH-3 e foron lanzados entre 2000 e 2007 mediante foguetes CZ-3A. Cada un ten unha masa dunhs 2200 kg. O último satélite fallou ao pouco do lanzamento pero puido ser recuperado máis tarde.
Jorge Blass
Chegada e consolidación na televisión
En 2013 participou no programa Por arte de magia, presentado por Anna Simon e emitido en prime time en Antena 3.
BeiDou
BeiDou 2G
Os oito satélites BeiDou-2 G son parte da segunda fase de despregue do sistema BeiDou e foron lanzados entre 2010 e 2019 mediante foguetes CZ-3C. Tamén están na órbita xeoestacionaria e usan o bus DFH-3. A bordo levan unha antena de aliñación de fase para enviar os sinais de navegación, un retrorreflector láser, unha antena parabólica para as bandas S e L e unha antena de corno para a banda C. O primeiro satélite da serie fallou un tempo despois de entrar en órbita.
Jorge Blass
Accidente e consecuencias
En 2017 Blass foi atropelado por un coche en Vigo e tivo que ser operado por varias fracturas nun brazo. Como a súa man dereita é fundamental no seu traballo, dende entón non pode realizar algúns dos seus trucos. O condutor, quen duplicaba a taxa máxima de alcol, foi condenado polo Xulgado do Penal número 1 de Vigo a unha indemnización de 35.000 euros e a unha multa de 2.190 euros. Durante o xuízo, Blass alegou que varias secuelas, entre elas no polgar dereito, impediríanlle realizar trucos de alto nivel.
BeiDou
BeiDou 2M e BeiDou 2I
Os BeiDou 2M e BeiDou 2I son compoñentes da segunda fase inxectados en órbitas medias, duns 21.000 km de altura (os BeiDou 2M) e inclinadas (BeiDou 2I). Lanzáronse doce, sete do tipo 2I e cinco 2M. Usan o bus DFH-3 e levan a bordo unha antena de aliñación de fase e un retrorreflector láser.
Jorge Blass
Fundación Abracadabra de Magos Solidarios
É membro fundador e patrón da Fundación Abracadabra de Magos Solidarios. Trátase dunha organización sen ánimo de lucro que se dedica a levar maxia a nenas e nenos en hospitais, anciás e anciáns en residencias e persoas con discapacidade psíquica e física.
BeiDou
BeiDou 3G
Os BeiDou 3G son o compoñente xeoestacionario da fase 3 do sistema BeiDou. Usan o bus DHF-3B, cunha antena de aliñación de fase, un retrorreflector láser e antenas despregables para as bandas S, L e C.
Jorge Blass
Fundación Abracadabra de Magos Solidarios
En 2007 protagonizou a xira «Magos Solidarios on Tour 07». Percorreu 22.000 km, visitou 25 cidades de España e actuou de balde en máis de 30 hospitais infantís no que foi o maior maratón de maxia solidaria xamais realizada. En 2008 e 2009 naceu o proxecto «Semana de la Magia Solidaria», en Madrid.
No cinema
En 2010 Blass participou no filme Pájaros de papel, ópera prima de Emilio Aragón como director e escrita polo guionista Fernando Castets. Interpreta a un gran mago que actúa nos teatros da posguerra española.
BeiDou
BeiDou 3I
Os BeiDou 3I lánzanse a órbitas xeoestacionarias inclinadas e son parte da fase 3 de despregue de BeiDou. Teñen masas de arredor de 4 toneladas.
BeiDou 3M
Os BeiDou 3M sitúanse en órbita de preto de 21.000 km de altura e forman parte da fase 3 do sistema BeiDou. Lanzáronse 14, todos mediante foguetes CZ-3B.
O Celeirón, Rosende, Sober
O Celeirón é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Johnny Guitar
Johnny Guitar é un filme estadounidense de 1954 dirixido por Nicholas Ray e protagonizado por Joan Crawford, Sterling Hayden, Mercedes McCambridge, Ernest Borgnine e Scott Brady. O guión foi adaptado a partir dunha novela de Roy Chanslor. En 2008, Johnny Guitar foi escollido para a súa preservación polo National Film Registry na Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".