cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andreas Papandreu
Traxectoria
Papandreu permaneceu nos Estados Unidos durante vinte anos e en 1943 foi nomeado lector en Harvard, en 1947 profesor asistente e posteriormente profesor na Universidade de Minnesota e en UCLA, entre outras universidades. En 1959 regresou a Grecia e en 1961 foi nomeado presidente do consello de administración e director científico xeral do Centro de Investigacións Económicas de Grecia e director do Banco de Grecia (1961-1962). En 1962 comezou a súa carreira política e foi nomeado ministro en 1964. Cando se impuxo a ditadura dos coroneis en 1967, foi detido de novo e ao ano seguinte fuxiu ao estranxeiro, primeiro a Suecia e despois ao Canadá. esquerda|miniatura| Andreas Papandreu con [[Bill Clinton]] A partir de 1968 fundou o Movemento Libertador Panhelénico (coñecido como PAK) que actuaba contra a ditadura. Despois da restauración da democracia en Grecia en 1974, regresou do exilio e fundou o PASOK (Movemento Socialista Panhelénico) do que chegou a ser presidente. En 1981, Papandreu, como presidente do PASOK, foi elixido primeiro ministro de Grecia por primeira vez, para ser reelixido nas eleccións de 1985. En 1988 foi sometido a unha operación cardíaca moi grave no hospital Herfield de Londres. En 1989 perdeu as eleccións, que gañou de novo en 1993. En 1995 tivo problemas coa súa saúde que o obrigaron a dimitir como primeiro ministro en 1996. O 23 de xuño de 1996 faleceu por mor dun paro cardíaco.
Vida persoal
Papandreu estivo casado con Christina Rasia entre 1941 e 1951. En 1948 comezou unha relación coa estudante de xornalismo da Universidade de Minnesota Margaret Chant, nada en 1924, filla de Douglas Chant e Hulda Pfund.
Despois de que Chant obtivese o divorcio e do seu propio divorcio de Rasia, Papandreu e Chant casaron en 1951. Tiveron tres fillos e unha filla. Coa actriz e presentadora de televisión sueca Ragna Nyblom, tamén tivo unha filla, Emilia Nyblom, nada en Suecia en 1969. O seu fillo, Georgios Andreas Papandreu, foi tamén primeiro ministro de Grecia desde 2009 ata 2011.
Papandreou divorciouse da súa segunda esposa en 1989 e casou con Dimitra Liani, 37 anos máis nova ca el. O testamentou de Papandreu foi controvertido porque legou todo á súa esposa de 41 anos e nada á súa esposa durante 38 anos nin a ningún dos seus cinco fillos.
Os Vilares, Rus, Carballo
Os Vilares é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2019 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Carme Ruscalleda
Carme Ruscalleda i Serra, nada en Sant Pol de Mar en 1952, é unha cociñeira catalá.
Traxectoria
Criouse nunha familia de labregos do Maresme, que non apoiaron a súa formación profesional, polo que estudou chacinaría. Ao casar en 1975 con Antoni Balam, fillo do dono dunha tenda de comestíbeis, abren unha mesa pública até que en 1988 comezaron unha nova etapa co restaurante San Pau en San Pol del Mar.
En España é a cociñeira con máis estrellas da Guía Michelín, ​ e conta ademais coa máxima cualificación (tres soles) da Guía Campsa-Repsol. A súa cociña está fundamentada na tradición cociña catalá, pero dando sempre un toque de modernidade. O feito de abrir un restaurante no Xapón, e as súas consecuentes viaxes ao país, fixo que se interese por algunhas técnicas culinarias dese país, adaptándoas á cociña e produtos cataláns. Maniféstase preocupada porque a súa cociña sexa saudable, polo que se centra nos produtos de tempada da súa terra. A miúdo mestura referencias literarias nas súas creacións culinarias e transmitiu os seus coñecementos en publicacións editoriais para o gran público.
Faluche, Brigos, Chantada
Faluche e un lugar na parroquia de Brigos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 14 habitantes, dos que 5 eran homes, e 9 eran mulleres; o que supón un mantemento de habitantes en relación ao ano 2006.
Scott Reeder
Scott Reeder, nado en Barstow (California) o 16 de maio de 1965, é un baixista estadounidense. Foi o baixista da banda de stoner rock Kyuss e agora toca en Bütcher e edita traballos en solitario tamén.
Traxectoria
Uniuse a Kyuss despois da saída de Nick Oliveri e estivo na banda ata a súa disolución en outubro de 1995. Reeder reuniuse co antigo cantante da banda, John Garcia, en Unida, un grupo de stoner rock que só editou un traballo antes de separarse por problemas legais.
En 2002, foi un dos oito baixistas que fixeron unha proba para unirse a Metallica, da que saíu elixido Rob Trujillo. Tres anos despois, en 2005, uniuse á banda Bütcher.
Reeder editou un álbum en solitario, TunnelVision Brilliance, o 24 de xaneiro de 2006. Todas as cancións foron compostas e interpretadas por el.
Transformador Tesla
Un Transformador Tesla é un tipo de transformador de descarga dirsuptiva, que recibe este nome polo seu inventor, Nikola Tesla. Os transformadores Tesla están compostos de circuítos eléctricos resonantes emparellados. Nikola Tesla experimentou cunha ampla variedade de bobinas e configuracións, de xeito que é complicado describir unha forma específica de construción que satisfaga os desexos daqueles que queiran sabelo todo dos transformadores "Tesla". Os diversos transformadores que foron resultando das súas investigacións difiren tanto na configuración como na construción. Os transformadores Tesla en xeral son moi populares entre os entusiastas das voltaxes altas.miniatura|333px|dereita|Transformador Tesla Coil en [[Questacon, Museo Nacional Australiano de Ciencia]]
Transformadores Disruptivos "Tesla"
Na primavera de 1891, Tesla deu unha demostración con varias máquinas perante o Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos (American Institute of Electrical Engineers, AIEE) na Universidade de Columbia. Seguindo a investigación inicial de voltaxe e frecuencia de William Crookes, Tesla deseñou e construíu unha serie de transformadores que producían correntes de alta voltaxe e frecuencia. Estes primeiros transformadores podían usa-la acción "disruptiva" do intervalo dun chispeiro no seu funcionamento. A configuración podíase imitar cun transformador Ruhmkorff, dous condensadores (hoxe chamados capacitadores, e un segundo transformador disruptor, especialmente construído.
Taslima Nasrin
Taslima Nasrin ou Taslima Nasreen, nada en Mymensingh (Bangladesh) o 25 de agosto de 1962 é unha escritora, médica, feminista e activista polos dereitos humanos de nacionalidade británica, india e sueca. É coñecida polos seus escritos sobre a opresión da muller e as súas críticas á relixión, que a obrigaron a ir ao exilio e que provocaron múltiples fatwas pedindo a súa morte. A obra de Nasrin foi traducido a trinta linguas e algúns dos seus libros están prohibidos en Bangladesh.
Gañou atención global a comezos da década de 1990 debido aos seus artigos e novelas con visións feministas e crítica do que ela consideraba todas as relixións misóxinas, incluído o islam.
Nasrin vive no exilio dende 1994. Tras pasar máis dunha década en Europa e nos Estados Unidos, marchou á India en 2004, mais foi deportada en 2008, aínda que permaneceu en Kolkata con permiso de residencia de longa duración, entrada múltiple ou visado 'X' dende 2004.
Nasrin avoga pola liberdade de pensamento e os dereitos humanos publicando, dando conferencias e facendo campañas. Non puido regresar nin ao seu fogar en Bangladesh nin ao seu fogar adoptivo en Bengala Occidental (India).
Traxectoria
Nasrin naceu no seo dunha familia musulmá conservadora. É fila do doutor Rajab Ali e de Edul Ara e naceu en Mymensingh. O seu pai era médico e profesor de xurisprudencia médica no Mymensingh Medical College e tamén en Sir Salimullah Medical College de Dacca e no Dhaka Medical College. Nasrin estudou medicina e fíxose así mesmo médica. Comezou a escribir aos 15 anos poemas e textos sobre as diferenzas entre as castas, entre os homes e as mulleres e entre ricos e pobres.
En 1986 publicou o seu primeiro libro de poemas ao que seguiu unha serie de poemas eróticos. Xa por entón o seu estilo provocativo e as súas conviccións radicais convertérana nunha escritora notable.
En febreiro de 1993, publicou por primeira vez en bengalí Lajja, unha novela na que Nasrin describe as desgrazas dunha familia hindú de Dacca despois da destrución na India, o 6 de decembro de 1992, da mesquita de Babri d'Adoyha. A autora denuncia formalmente os instigadores dese acto, mais o que lle interesa en realidade é describir a situación dos que pagan o prezo da loucura dos extremistas relixiosos.
En 1994, o Estado acusouna de "ofender os sentimentos relixiosos dos musulmáns"; os líderes relixiosos declararon unha folga xeral que paralizou o país, esixindo a súa inmediata execución, 300 000 manifestantes congregáronse na capital de Bangladesh pedindo o seu aforcamento e Nasrin, finalmente, abandonou o seu país camiño do exilio.
Ese mesmo ano recibiu o Premio Sakharov de Dereitos Humanos e Liberdade de Conciencia, que concede o Parlamento Europeo.
A década seguinte residiu en cidades europeas (Berlín, Estocolmo) e en Nova York onde vivía a súa irmá.
En 2004, regresou á India e de novo sufriu ameazas. Intentou obter a nacionalidade mais foi rexeitada. Apenas lograba visados temporais a causa da presión dos fundamentalistas.
En 2007, tras unha conferencia na India, un grupo radical ofreceu a cifra de 500 000 rupias para quen a decapitase. A mediados de febreiro de 2008, obtivo unha extensión do seu visado por seis meses e asegurou que a India se convertera no seu segundo fogar negándose a viaxar a París para recibir o premio Simone de Beauvoir que lle acababa de ser concedido. Porén, o 19 de marzo de 2008, finalmente fuxiu de novo a Europa logo de ser acusada de blasfemia e ser ameazada con novas fatwas.
O 21 de maio de 2008, recibiu o premio Simone de Beauvoir das mans de Rama Yade, Secretaria de Estado de Dereitos Humanos do goberno francés tras reunirse coa presidenta do grupo feminista francés Ni Putes Ni Soumises Sihem Habchi. O 7 de xullo do mesmo ano foi nomeada cidadá de honra de París e a causa dos seus problemas financeiros buscou a protección na cidade, obtendo unha axuda para o aloxamento.
En febreiro de 2010, atribuíronlle a publicación dun artigo no diario Kannada Daily que causou disturbios e provocaron a morte de dous varóns na India. Ela negou ser a autora da publicación, asegurando que se trataba dunha mala tradución dun artigo publicado en xaneiro de 2007 no semanario Outlook India no que ela contestaba a teses en relación a que o Corán e os hadiths non falaban de que as mulleres debían levar veo. Afirmaba, ademais, que as musulmás "debían queimar os seus burkas".
O 23 de maio de 2013, comprometeuse coa Organización para a Cidadanía Universal (OCU) a favor da libre circulación de persoas no mundo. Recibiu un "pasaporte de cidadanía universal" simbólico na sede da UNESCO en París.
Obra
Todas as súas novelas atacan os tabús da sociedade, sobre todo os relixiosos e os sexuais, e os seus artigos denuncian as inxustizas sociais, concretamente as que padecen as mulleres do seu país. Taslima chegou a dicir que "as mulleres do noso país non serán libres mentres a política se basee na relixión".
A experiencia sobre violencia sexual durante a súa adolescencia e o seu traballo como xinecóloga desenvolveron o seu espírito crítico sobre a situación das mulleres nos países musulmáns. Nos seus escritos destaca a loita pola laicidade e a súa filosofía feminista.
Está influenciada por Virginia Woolf, Simone de Beauvoir e Rokeya Sakhawat Hussain. Tamén polo poeta Humayun Azad.
O 30 de abril de 2010, nunha entrevista publica en Le Figaro Madame, expuxo tres ideas claves:
Vida persoal
Durante a súa etapa de autoexilio en Suecia, en 1995 casou en segredo con outro exiliado do seu país, o poeta Daude Haider. Previamente estivera casada dúas veces, a primeira en 1982 co poeta Rudra Mohammade Shahidullah, que se suicidou, e a segunda co xornalista Naymul Islam Khan do que se divorciou en 1991. Ese mesmo ano casou con Minar Mahmood, director do desaparecido semanario Bichinta, do que se divorciou en 1992.
Premios e recoñecementos
Nasrin recibiu múltiples premios en recoñecemento ao seu compromiso incondicional na loita pola liberdade de expresión. Algúns deles foron:
Coronel Fabriciano
Coronel Fabriciano é unha cidade brasileira do estado de Minas Gerais. Está ao leste da capital do estado, Belo Horizonte, a unha distancia de 198 km desta. Ten unha área total de 221,049 km² e unha poboación estimada, no ano 2018, de 109.405 habitantes.
Banco de España
O Banco de España é o banco central de España. É unha entidade de Dereito público con personalidade xurídica propia e plena capacidade pública e privada. No desenvolvemento da súa actividade e para o cumprimento dos seus fins, actúa con autonomía respecto á Administración Xeral do Estado. miniatura|320px|dereita|Sede principal do Banco de España, en [[Madrid.]]
O Banco de España é parte integrante do Sistema Europeo de Bancos Centrais e está sometido ás disposicións do Tratado da Comunidade Europea e aos estatutos do Sistema Europeo de Bancos Centrais.
A sede principal está situada, dende 1891, no número 48 da rúa Alcalá, a carón na praza de Cibeles. Tamén hai unha parada de metro co seu nome.
Funcións
O Banco de España participará no desenvolvemento das seguintes funcións básicas atribuídas ao Sistema Europeo de Bancos Centrais:
O Banco de España exercerá, ademais, as seguintes funcións:
Así mesmo, o Banco de España deberá supervisar, conforme as disposicións vixentes, a solvencia, actuación e cumprimento da normativa específica das entidades de crédito e de calquera outra entidade e mercado financeiro cuxa supervisión lle fose atribuída, sen prexuízo da función de supervisión prudencial levada a cabo polas Comunidades Autónomas no ámbito das súas competencias e da cooperación destas co Banco no exercicio de tales competencias autonómicas de supervisión. Este banco é dos máis seguros de España, pois se se intentase roubar, o chan da fonte de Cibeles caería e inundaríanse ditas cámaras.
Masito
Manuel Emilio Aristóteles Beiró Martínez, máis coñecido como Masito, nado na Trabanca (Padrón) en 1955, é un pintor, ilustrador, deseñador e cartelista galego.
Traxectoria
É fillo do pintor Manuel Beiró Buxán. No ano 1963 acada o primeiro premio de pintura infantil organizado polo xornal La Voz de Galicia e participa nunha colectiva de xoves valores na Coruña, no prestixioso local A Terraza. Bolseiro da Escola de Artes Mestre Mateo e diplomado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago.
Traballou como xefe de prensa do concello de Padrón e como xornalista na Axencia EFE. Foi tamén correspondente do xornal El Correo Gallego dende 1986 ata 1990, foi director fundador da revista Petróglifo da Asociación Galega de Artes Gráficas, traballou en programas de radio, participoando amais en diversos ámbitos culturais da vila padronesa.
Unha escolma da súa obra foi exposta na Bienal Convento do Carme de Padrón, e no certame Bello Piñeiro de Ferrol. Participou en exposicións en Rianxo, Pontevedra, Santiago de Compostela, Arte Mostra Santiaguiño, O Courel e Forcarei.
Cartelista e deseñador, autor de ilustracións de libros como: “Pseudopoesía da Costa da Morte” de Arturo Romaní (1978); “Paixón e vida dun poeta” e “Almenar Poético” os dous de Maximino Castiñeiras (1981 e 1983); “Balada do vento na ría” de Xesús Santos (1984); “Poetas premiados no Concurso Rosalía” de Cornellà (1992) ata o derradeiro “Diáspora.com” (2003) de J. Lobato, profesor da Universidade de Santiago.
Após facer Laxeiro a portada do primeiro número, fai a portada do seguinte número da revista Olláparo de Cedeira (1985), con limiar de Carlos Casares; portada da revista Lua Nova de Cornellà (1989), ilustración da revista Ólisbos co retrato do escritor Miquel Riera (1990). Autor de numerosos carteis de festas, como os da Pascua de Padrón, A Anguía de Valga, Corrubedo, Congreso do Deportivo da Coruña (1999), Irmandamento Noirmountier (1993) etc.
Fixo ó longo da súa carreira como pintor diversas exposicións individuais; dende Barcelona a Noirmoutier-en-l'Île, París ou Buenos Aires. Malia padecer unha enfermidade dexenerativa da mácula ocular continúa a pintar.
Mosquera Celtic Band
Orixe
As orixes da banda remontan ó Xacobeo de 2010 cando a Xunta de Galiza encargou a Fernando Mosquera a composición dunha peza para a celebración, e a partir de aí xurdiu a posibilidade de formar un grupo. Fernando Mosquera compuxo "Galicia Infinda (*Promo Galicia)", unha das cancións que formaron parte posteriormente do seu primeiro traballo, ·PEREGRINATIO·. Este álbum está orientado claramente cara á Música Folk de Galicia, con algún coqueteo coa música irlandesa. Formado por 14 cancións, a maioría compostas por Fernando Mosquera, gravouse en directo no XV Festival Intercélticu d'Avilés, onde foron como cabeza de cartel.
O seu segundo traballo foi ·OUTLANDER·, onde se inicia o verdadeiro camiño da Banda cara á Música Folk/Celta. Con 13 cancións e abundantes colaboradores de nivel internacional, foi gravado en 12 estudos de 3 países diferentes, dando como resultado un álbum composto case na súa totalidade por Fernando Mosquera e que recibiu o premio ao "Mellor Álbum Folk Europeo" pola Sociedade Radiofónica de Italia.
En 2020 presentan o seu novo traballo discográfico, ·TERRA·, cunha xira na que tamén celebran o seu 10º Aniversario. Este álbum, con 15 cancións, está composto na súa totalidade por Fernando Mosquera, polo que constitúe o seu traballo máis persoal. Conta coa colaboración de case 15 artistas de nivel internacional. Tras dous anos de investigación e gravación, en ·TERRA· plásmase a creación do bluegrass americano a partir da música tradicional de Escocia e Irlanda, explicada a través das causas que provocaron a emigración destes pobos ao Novo Continente a partir do século XVIII. Unha fusión total entre os sons celtas europeos e o folk americano. Este álbum conta desde varios puntos de vista musicais a fusión entre as músicas celtas do Arco Atlántico coa que xorde alén do océano levada pola emigración, fusión que estivo presente durante a creación da EE.UU. Sons celtas fusionados cos sons americanos orixinarios, nos que tamén hai cabida para as denominadas cancións de ida e volta.
A Mosquera Celtic Band presenta en directo un son potente e redondo que non deixa indiferente ao público nin á crítica especializada. Con abundancia de gaitas e sons actuais, son o mellor exemplo do ben que poden funcionar xuntos sons tomados de diferentes culturas se se sabe engadir os elementos adecuados.
Fernando Mosquera e a Banda Celta colaboraron, en directo ou nos seus discos, con artistas como Carlos Núñez, Hevia, John McSherry, Kepa Junkera, Rosa Cedrón, Gwendal, Luar na Lubre, Diane Cannon, Dónal O'Connor, Gillebride MacMillan, Àdhamh Ó Broin, Korrontzi Folk, Mª José Hevia, Pancho Álvarez, Cuco Pérez, Glen Velez, Ciara McCrickard, Carlos Escobedo (Sôber), Jesús Cifuentes (Celtas Cortos), José Mª Santamaría (Mocedades), Miguel Ríos, "El Sherpa" (Barón Rojo), Coro de San Sebastián, Vicky Gastelo, Lluís Gómez, Francisco Cañizares, Buddy García, Sorginak, a Banda de Gaitas "Rías Seicas" e a Banda de Gaitas "Lume de Biqueira", entre outros.
Uranio-238
miniatura|300px|Mostra de 10 gramos de uranio-238 O uranio-238 (238U ou U-238) é o isótopo máis común do uranio en estado natural, cunha abundancia relativa de 99%. A diferenza do uranio-235 é non-fisible, polo que non pode sustentar unha reacción nuclear en cadea. Porén, é fisible por medio de neutróns rápidos, e é un material fértil, polo que pode transmutarse en plutonio-239 fisible. o uranio-238 non pode sustentar por si só unha reacción en cadea xa que a dispersión inelástica reduce a enerxía de neutróns por debaixo do rango no que é probable a fisión rápida dun ou máis núcleos de seguinte xeración. O ancheamento Doppler da absorción de neutróns do uranio-238 é resoante, incrementando a absorción segundo aumenta a temperatura combustilbe, e é un mecanismo esencial de retroalimentación negativa para o control de reactores nucleares.
Mosquera Celtic Band
Orixe
O mixer da banda, Álvaro Mata, é un produtor musical galardoado con 5 Premios Grammy.
Uranio-238
Ó redor do 99,284% da masa do uranio natural é uranio-238, cunha vida media de 1,41 segundos (4,468 anos, ou 4 468 000 millóns de anos). Por mor da súa abundancia natural e da súa vida media en relación a outros elementos radioactivos, o 238U produce un 40% da calor radioactiva producida pola Terra. O decaemento do 238U contribúe con 6 electróns anti-neutrinos por decaemento, dando como resultado un sinal xeoneutrino detectable cando os decamentos suceden dentro da Terra.
Mesenterio
200px|miniatura|dereita|Disposición horizontal do [[peritoneo na parte baixa do abdome co mesenterio en cor vermella.]] miniatura|dereita|250px|Mesenterio.
O mesenterio (do grego μεσεντέριον, mesentérion) é un termo da anatomía animal e humana, que designa unha membrana serosa que constitúe un repregamento plano do peritoneo, principalmente de tecido conxuntivo, que contén numerosos vasos sanguíneos e linfáticos que se dirixen ás vísceras abdominais, e que unen o estómago e o intestino coas paredes posteriores do abdome, fixando na súa posición ditos órganos.
Con frecuencia, ao falarmos do mesenterio inclúense os dous pregamentos do peritoneo que conteñen os compoñentes da cavidade abdominal (omentos ou epíploons etc). No mesenterio, en especial no de persoas obesas, acumúlase ás veces unha enorme cantidade de células adiposas.
O termo mesenterio pode usarse en sentido estrito ou lato. En sentido estrito, o mesenterio propiamente dito sería só a dobre capa de peritoneo que suspende o xexuno e o íleo desde a parede posterior do abdome. Porén, o seu significado esténdese con gran frecuencia a outras dobres capas de peritoneo que conectan os diversos compoñentes da cavidade abdominal.
Concepto
A palabra mesenterio deriva do grego meso- (μέσος): medio e énteron (ἔντερον): intestino, é dicir, entre os intestinos. O mesenterio, na súa definición orixinal refírese á porción do peritoneo responsable de conectar o xexuno e íleo (partes do intestino delgado) ao longo das súas complicadas curvaturas, coa parede posterior do abdome. En medio destas dúas láminas do peritoneo corren vasos sanguíneos, linfáticos e nervios. Isto permite que estas partes do intestino delgado poidan moverse libremente dentro da cavidade abdominal sen perderen irrigación sanguínea ou innervación.
Clasificación
200px|miniatura|Porción abdominal do tubo dixestivo e as súas unións ao mesenterio común e primitivo nun [[embrión humano de seis semanas.]] Os mesenterios están compostos por dúas capas de peritoneo. O que recobre as paredes da cavidade abdominal e pélvica, chamado peritoneo parietal, invaxínase en certos puntos para envolver a un determinado órgano. O peritoneo invaxinado ou repregado sobre un órgano intraabdominal, chamado peritoneo visceral, en xeral rodeará case completamente o órgano en cuestión, coa excepción dunha pequena área por onde cursan os vasos sanguíneos e nervios do órgano. Se o órgano é invaxinado polo peritoneo con suficiente profundidade, ata tal punto que o peritoneo visceral chega a ter contacto con el, fórmase o mesenterio de dito órgano. Así, os mesenterios do corpo serían:
Desenvolvemento
O mesenterio deriva do que no embrión se coñece como o mesenterio dorsal, o cal é máis longo que o mesenterio ventral, o cal gradualmente se converte noutras partes do peritoneo. A maioría do mesenterio ventral asóciase principalmente co fígado. Aínda que tamén co intestino.
Estrutura
O mesenterio está formado por dúas follas de peritoneo, en forma de abano, entre as cales discorren os vasos sanguíneos do xexuno e íleo, os colectores linfáticos, os nervios e o tecido adiposo extraperitoneal. A porción do mesenterio en conexión co xexuno contén menos tecido adiposo do que a correspondente ao íleo, polo cal as arcadas arteriais, neste último, se visualizan con maior dificultade. O mesenterio cumpre a función de pedículo de fixación sanguínea e inervadora, xa que envolto por el transcorren os diferentes vasos sanguíneos e nervios que chegan a cada víscera. O sistema linfático do mesenterio absorbe as graxas esterificadas, despois dos procesos encimáticos que sofren no intestino como parte da dixestión.
Transcavidade dos epíploons
200px|miniatura|Disposición vertical do peritoneo, a cavidade principal en vermello, a bolsa omental en azul. A bolsa omental é unha especie de cavidade formada polos varios pregamentos ascendentes e descendentes do "omento maior" (o repregamento peritoneal que vai subindo e fixándose ao intestino delgado nas súas voltas). Cubrindo esta cavidade ou bolsa hai outro pregamento peritoneal máis pequeno, o "epíploon menor", que une e fixa a curvatura menor do estómago co fígado. Este pregamento está fenestrado ou atravesado polo hiato de Winslow (burato omental), a través do cal se pode ter acceso á bolsa omental do omento menor, que se encontra na parte posterior, que os anatomistas denominan transcavidade dos epíploons ("cavidade" virtual, xa que non é un oco senón unha especie de bolsa contedora do estómago e o fígado). A transcavidade dos epíploons é un espazo virtual que se volve real ao encherse de líquido e contelo. Está formada por órganos da parte superior do mesocólico, como é a parte posterior do estómago, a parte anterior do páncreas e os respectivos epíploons, que son estruturas que comunican un órgano con outro a través de estruturas vasculares. A transcavidade dos epíploons propiamente dita está formada na súa parte superior polo músculo diafragma e na inferior polo mesocolon transverso e no lado esquerdo polo bazo e os dous epíploons respectivos (epíploon pancreatoesplénico e o epíploon gastroesplénico) e no lado dereito polo hiato de Winslow.
Kurt Thomas
Kurt Vincent Thomas, nado o 4 de outubro de 1972 en Dallas, Texas, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que actualmente é axente libre. Con 2,06 m a súa posición é a de ala-pivote.
Traxectoria
Despois de pasar pola Universidade Cristiá de Texas, declarouse elixible para o Draft de 1995, onde foi elixido no posto número dez da primeira rolda polos Miami Heat, despois de estar dous anos na franquía de Florida xogou nos Dallas Mavericks e nos Phoenix Suns e nos Seattle SuperSonics. En febreiro de 2008 foi traspasado de Seattle a San Antonio Spurs a cambio de Brent Barry e Francisco Elson.
Lapu-Lapu
Lapu-Lapu (en Baybayin: ᜎᜉᜓᜎᜉᜓ, Lápú-Lápú) (fl. 1521) foi un gobernante de Mactan en Visayas. A sociedade filipina moderna considérao o primeiro heroe nacional xa que foi o primeiro nativo en resistirse á colonización española. É coñecido pola batalla de Mactan que ocorreu o 27 de abril de 1521, onde el e os seus soldados derrotaron a Fernão de Magalhães. A loita rematou coa morte de Magalhães e o remate da súa expedición, o que supuxo a demora da ocupación española na illa durante cuarenta ano, até a expedición de Miguel López de Legazpi en 1564. Construíronse monumentos a Lapu-Lapu en Manila e Cebú, e os corpos de policía nacional de Filipinas e o servizo de protección de lumes empregan a súa imaxe.
Kurt Thomas
Traxectoria
O 16 de xullo de 2012, Thomas e Raymond Felton foron traspasados ós New York Knicks a cambio de Jared Jeffries, Dan Gadzuric, os dereitos de Kostas Papanikolaou e Giorgos Printezis, e unha elección de Draft de segunda rolda.
Fort Worth, Texas
Fort Worth é unha cidade estadounidense localizada no condado de Tarrant, Texas. Cos seus 681.818 habitantes, segundo o censo do ano 2007, é a quinta cidade do estado texano e a décimoseptima dos Estados Unidos por volume de poboación.
Historia
A cidade foi fundada en 1849 como un posto avanzado do exército nun penedo con vistas ao río Trinity. Hoxe en día, Fort Worth aínda amosa súa herdanza do Oeste e a súa arquitectura e deseños tradicionais.
Irmandamentos
Fort Worth está irmandada coas seguintes cidades:
Darwin, Australia
Darwin é a capital e cidade máis poboada do Territorio do Norte, Australia. Atópase na costa setentrional do país e conta cunha poboación de 146 245 habitantes (estimación de 2014). Na cidade localízase unha base naval da armada australiana. Darwin ten un clima tropical que inclúe tormentas tropicais e ciclóns. É asemade a máis setentrional das capitais australianas e funciona como o centro rexional do coñecido como Top End.
Co paso do tempo, Darwin pasou de ser un enclave pioneiro e pequeno porto de Australia a unha das cidades máis modernas e multiculturais de Australia. A súa proximidade con Asia fai da cidade unha importante porta de entrada a Australia de países como Indonesia e Timor Leste. A autoestrada Stuart comeza en Darwin e remata en Port Augusta, Australia Meridional. A cidade conta cunha base naval da mariña australiana.
A cidade en si está construída sobre un cantil con vistas ó peirao. Os seus arrabaldes comezan en Lee Point no norte e esténdese a Berrimah no leste. Xunto a Berrimah atópase a autoestrada Stuart, que conecta a cidade satélite de Darwin, Palmerston e os arrabaldes.
A rexión, coma o resto do Top End, posúe un clima tropical con tempadas diferenciadas entre estacións chuviosas e secas. Recibe unha importante cantidade de precipitacións durante a estación chuviosa e a zona é coñecida polos seus espectaculares raios.
Os habitantes orixinais da área do Gran Darwin son o pobo indíxena larrakia. O 9 de setembro de 1839, o HMS Beagle chegou ó porto de Darwin durante o seu estudo da zona. O oficial John Clements Wickham chamou á rexión "Porto de Darwin" na honra a Charles Darwin.
A cidade foi reconstruída por completo en dúas ocasións, a primeira por mor do bombardeo de Darwin por parte do Imperio xaponés durante a segunda guerra mundial e a outra tralo paso do Ciclón Tracy en 1974. Na actualidade é unha das máis modernas cidades a escala nacional.
Historia
Os holandeses visitaron o litoral setentrional do continente australiano a comezos de 1600, sendo asemade os primeiros europeos en mapear a zona. Deste período son varios nomes neerlandés, como Terra de Arnhem o Groote Eylandt.
Británicos
miniatura|120px|Poste da liña telegráfica Adelaida-Darwin. O primeiro británico en ver o porto de Darwin foi moi probablemente o tenente John Lort Stokes do HMS Beagle o 9 de setembro de 1839. O capitán do navío John Clements Wickham bautizou o lugar na honra ó biólogo e naturalista Charles Darwin, quen se atopaba a bordo durante a súa segunda expedición.
A comezos dos anos 1870, Darwin anotou os efectos da febre do ouro en Pine Creek, cando os empregados da liña telegráfica Transaustraliana atoparon ouro durante as escavacións para os postes do telégrafo.
A comezos de 1875, o número de europeos elevárase a 300. En 1875, o navío SS Gothenburg naufragou, perdendo máis do 80% da súa tripulación, pois só sobreviviron 22 homes, falecendo entre 98 e 112, case todos de Darwin. Polas súas proporcións, o accidente afectou negativamente o desenvolvemento do asentamento.
Séculos XX e XXI
Entre 1911 e 1919, a rexión atravesou por unha grande axitación política, en particular polos descontentos sociais canalizados polos sindicatos, que remataron o 17 de decembro de 1918 cando preto de 1 000 manifestantes marcharon até a Casa de Goberno de Darwin onde queimaron unha imaxe do Administrador do Territorio do Norte, John Gilruth, pedindo a súa renuncia. O incidente coñécese como a Rebelión de Darwin.
Ángel Serrano
Ángel Serran Yubero, coñecido como Ángel Serrano, nado o 12 de marzo de 1942 en Madrid e un ex xogador e ex-adestrador profesional de baloncesto internacional español que xogou durante a meirande parte da súa carreira no Club Baloncesto Breogán de Lugo da Liga Española de Baloncesto. Como adestrador destaca a súa campaña 1986-1987 co Breogán na liga ACB. Foi internacional absoluto con España en 23 ocasións.
Darwin, Australia
Séculos XX e XXI
Preto de 10 000 homes das tropas aliadas chegaron a Darwin a comezos dos anos 1940, a comezos da segunda guerra mundial, para defender o litoral setentrional da illa. O 19 de febreiro de 1942, 188 avións de guerra xaponeses atacaron a cidade. A frota aérea foi a mesma que realizou o ataque de Pearl Harbor, lanzando en Darwin un maior número de bombas que no porto estadounidense. Na operación morreron polo menos 243 persoas, e inflixíronse graves danos á infraestrutura da cidade, constituíndo o maior ataque bélico da historia australiana. Entre 1942 e 1943 continuaron os ataques sobre o porto.
Ángel Serrano
Xogador
Formado na canteira do Colexio Ateneo de Madrid, chegou ao primeiro equipo xogando dúas tempadas en Segunda División. Posteriormente xogaría no Agromán de Madrid durante dúas temporadas, para finalmente asinar durante un ano co Real Canoe. Posteriormente marcharía de Madrid cara Vitoria para asinar co equipo no que transcorreu case toda a súa carreira, o SD Kas de Vitoria. Finalmente xogaría un último ano no Club Baloncesto Breogán de Lugo.
Darwin, Australia
Séculos XX e XXI
miniatura|200px|Restos do Goberno de Palmerston, destruído polo ciclón Tracy. Malia os ataques, durante a guerra o desenvolvemento da cidade foi considerable. De feito, construíronse vías pavimentadas que conectaron a rexión con Alice Springs ó sur e con Mount Isa no sueste. Do mesmo xeito, construíuse o encoro Manton no sur da provincia para abastecer a cidade con auga. No Australia Day (é dicir o día da independencia da illa, o 26 de xaneiro de 1959), concedéuselle á localidade o status de cidade.
Ángel Serrano
Internacional
Ángel Serrano foi 23 veces internacional coa selección de baloncesto de España absoluta. Con ela participaría nos Xogos Mediterráneos de 1967, onde acabou no sexto lugar, no Eurobasket do mesmo ano, acabando na décima posición e no Mundial Extraordinario de Chile.
Darwin, Australia
Séculos XX e XXI
O 25 de decembro de 1974, a cidade foi azoutada polo ciclón Tracy, que tivo un saldo de 71 persoas mortas e a destrución de máis do 70% dos edificios, incluíndo os máis antigos. Tralo desastre, unhas 30 000 persoas (dun total de 43 000) foron evacuadas. A cidade reconstruíuse con novos materiais e técnicas. A comezos dos anos 1980 construíu a cidade satélite de Palmerston a 20 km ó sur.
Ángel Serrano
Adestrador
Como adestrador comezou na categoría xuvenil do Canoe para posteriormente adestrar ao primeiro equipo. Finalmente, anos despois, adestraría unha última tempada no Club Baloncesto Breogán da liga ACB.
Darwin, Australia
Séculos XX e XXI
O 17 de setembro de 2003, rematouse o ferrocarril entre as cidades de Adelaida e Darwin.
Ángel Serrano
Estilo
Ángel Serrano era un aleiro que destacaba no xogo colectivo, defensa e tiro exterior.
Coral Herrera
Coral Herrera Gómez, nada en Madrid en 1977, é unha escritora e comunicadora feminista española radicada en Costa Rica, coñecida pola súa crítica ao mito do amor romántico e polas súas achegas aos estudos queer.
Traxectoria
Coral Herrera é licenciada en Humanidades e Comunicación Audiovisual pola Universidade Carlos III de Madrid. Doctorose en Humanidades e Comunicación pola mesma Universidade cunha tese sobre o amor romántico en Occidente e a súa relación co capitalismo, o patriarcado e a democracia.
O tema principal da súa obra é a crítica ao amor romántico desde unha perspectiva de xénero e queer. Defende que o romanticismo é produto do patriarcado e que xoga un papel fundamental na construción binaria e xerárquica da desigualdade de xénero. No seu traballo manifesta que existen diferentes maneiras de entender e experimentar o amor máis liberadoras e satisfactorias que as tradicionais.
A Férveda, Rus, Carballo
A Férveda é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo (Comarca de Bergantiños). Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Xurxo de Pisidia
Xurxo de Pisidia foi un escritor grego. O seu xentilicio aparece escrito de varias formas: Πισσίδον, Πισίδου, Πισιδίου, Πησίδου, Πησίδη, Πισσίδους, Πισίδους, e en latín como Pisides e Pisida.
Traxectoria
Naceu en Pisidia e viviu en tempos do emperador Heraclio (610-641) e do patriarca Serxio (610-639). É mencionado como diácono e Χαρτοφύλαξ (cartofilax ou rexistrador) ou Σκευοφύλαξ, (esqueuofilax, portador dos vasos sagrados) da grande igrexa de Constantinopla. Nicéforo Calisto chamouno "refendario" (ῥεφενδάριος). Acompañou ao emperador Heracliο á súa primeira expedición contra os persas o 622.
Obras
As obras que se conservan deste autor son: Escribiu outras obras que non se conservan pero son mencionadas por outros autores como Teófanes Isáurico na súa Chonographia, Suídas no Lexicon, Xurxo Cedreno no Compendium, Nicéforo Calisto na súa Historia Ecclesiastica, e Xoán Tzetzes nos Commentarii.
Rowley Habib
Rowley Habib, nado en Oruanui o 24 de abril de 1933 e finado o 3 de abril de 2016, tamén coñecido como Rore Hapipi, foi un escritor neozelandés en lingua maorí.
Traxectoria
dereita|miniatura|Placa en [[Taupo.]] dereita|miniatura|Poema en Taupo, a carón do río.
Fillo de pai libanés e nai maorí, identificouse coa iwi Ngāti Tūwharetoa. Tivo diversos traballos ao longo da súa vida, desde nunha libraría á construción de centrais hidroeléctricas.
Entre 1956 e 1971 colaborou de forma habitual con relatos na revista maorí Te Ao Hou The New World.
Foi o primeiro maorí en escribir o guión dun filme de televisión, o drama The Gathering (1979), que reflicte a vida dunha muller maior dos tangihanga. En 1976 publicara a obra de teatro maorí Death of the Land, un drama sobre a venda dun antigo territorio. Levouse a cabo unha adaptación televisiva en 1978, que incluíu tomas da Marcha pola Terra de 1975. O drama The Protesters gañou o Premio Feltex ao mellor guión en 1983. Na rodaxe participaron actores e actrices como Merata Mita, Jim Moriarty, Billy T. James ou Don Selwyn.
En 1984 foi recoñecido co Katherine Mansfield Menton Fellowship. En 2013 Creative New Zealand concedeulle o Premio Ngā Tohu a Tā Kingi Ihaka Te Waka Toi en recoñecemento pola súa traxectoria ao servizo da arte maorí, describindo a súa obra Death of the Land coma un fito no desenvolvemento do teatro maorí.
Lacey Duvalle
Lacey Duvalle, nada o 5 de abril de 1982 en Washington, D.C., é unha ex actriz pornográfica estadounidense. Fixo o seu primeiro filme porno en 2000, á idade de 18 anos.
Pentámetro
Pentámetro é o nome dun verso clásico, propio da poesía grega ou latina, composto por catro pés métricos e dous semipés, distribuídos en dúas metades ou hemistiquios de dous pés e un semipé cada un. Na súa métrica cuantitativa cada pé está constituído por sílabas longas e breves; cada longa dura o dobre que unha breve.
Estrutura
O pentámetro grecolatino está composto no seu primeiro pé por un dáctilo (unha sílaba longa e dous breves, que se representan así: _ U U ) ou un espondeo (dúas sílabas longas, que se representan así: _ _ ); no seu segundo, doutro dáctilo ou outro espondeo; no terceiro, que é un semipé, por unha sílaba longa; despois vai unha cesura, dous dáctilos e un semipé final con sílaba longa ou breve: Os acentos de intensidade ou arsis van sempre na primeira sílaba de cada pé, que é sempre longa. Hai unha cesura obrigatoria que divide o verso en dúas metades ou hemistiquios, da cal a primeira é a flexíbel, mentres que a segunda é unha cláusula rítmica fixa.
Cosecha Roja
Cosecha Roja foi un grupo musical ourensán de pop rock. Estivo activo entre 1988 e 2000. O grupo toma o seu nome da novela Colleita vermella de Dashiell Hammett.
Traxectoria
O grupo naceu en decembro de 1988, formado por xente que xa tocara noutros grupos da vila ourensá. O baixista Antonio Rodríguez "Amadís" e o guitarrista Javier Doforno "Dofo" tocaran xa en Última Fila, formado en 1983. En 1986 ambos os dous entraron en Viernes y los Robinsones, que se formara na primavera de 1985, con Carlos Rego á voz, Toño Arias ao baixo, José Luis Labrador á guitarra e Arturo Mosquera "Chapi" á batería. En decembro de 1988 Aser Álvarez (que tocara antes en Las Hierbas), substituíu a Chapi na batería, e o grupo tomou o nome de Cosecha Roja.
En xullo de 1989 gravaron unha maqueta, con produción de Moncho Lusquiños. En agosto dese ano Labrador deixou o grupo. En 1990 autoeditaron o flexi-single Orense Underground '83 '90, coas cancións "No puedo volver" e "Qué esperas de mí". En 1992 editaron un segundo sinxelo, Se acabó, cos temas "Se acabó" e "No puede ser verdad".
En 1993 publicaron o seu primeiro disco, Nuevos caminos, de nove cancións. Ao ano seguinte sacaron Vacaciones permanentes, de seis cancións e publicado só en casete, mais ante a pouca repercusión decidiron tomar unha pausa. Nesa época Carlos Rego e Amadís montaron o grupo Los Cachorros xunto con Magín Blanco.
José Castro Freire
José Castro Freire, finado en Lugo o 10 de outubro de 1886, foi un farmacéutico e político galego.
Salto do Coro
alt=salto do Coro|miniatura|Salto do Coro.
José Castro Freire
Traxectoria
Foi alcalde de Lugo en 1875. Deputado provincial, foi vicepresidente da Deputación de Lugo. Foi vicepresidente da Comisión organizadora da Exposición Regional de Lugo de 1877. Participou como redactor no periódico local La Voz Pública.
Vida persoal
Casou con Dionisia Soto Freire, e foi pai do farmacéutico Salvador Castro Soto Freire.
Adolfo Allegue Allegue
Adolfo Cipriano Allegue Allegue, coñecido como Riqueche, nado en Grandal (Vilarmaior) o 10 de marzo de 1919 e finado en Monfero o 31 de outubro 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Salto do Coro
O salto ten unha única caída sobre unha rocha lisa, duns 15 m de altura, cun estanque natural ós seus pés. O acceso é sinxelo por un camiño inclinado de máis de medio quilómetro dende a beira do Valiñadares. Ata alí, o acceso pode facerse andando ou mesmo en coche.
Adolfo Allegue Allegue
Traxectoria
Exerceu como carpinteiro en Vilarmaior. Pasou polo cárcere (1941-1943). En 1946 ingresou no Partido Comunista de España e actuou como enlace da guerrilla. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Carlos Allegue Caruncho, Antonio Tenreiro Leira e Jesús Calvo García. En 1948 botouse ao monte e liderou o destacamento Arturo Cortizas pertencente á IV Agrupación Guerrilleira que actuaba na época no norte da provincia da Coruña. En 1949 o destacamento trasladouse aos concellos de Vilarmaior, Pontedeume e Monfero. Foi reclamado polo xuíz militar de Ferrol en setembro de 1949 encartado na causa 190/49 por atraco a man armada en Monfero o 31 de maio dese ano xunto con Francisco Paz Fornos e Francisco Martínez Leira. Morreu cos seus compañeiros Antonio López Arias, José Chao Rouco, José Temblás Paz, Juan Freire Barcia, Rogelio Alonso Carral e José Remuiñán Barreiro, nun enfrontamento coa Garda Civil en Pazos (San Fiz de Monfero) o 31 de outubro de 1949.
Mick Quinn
Michael Milton Quinn, nado o 17 de decembro de 1969 en Oxford, é o baixista da banda de rock inglesa Supergrass.
Traxectoria
Ao final da súa adolescencia Quinn tentou sen éxito forxar unha carreira musical. Porén, mentres traballaba nun restaurante se fixo amigo dun compañeiro, Gaz Coombes, o cal lle presentou ao seu amigo Danny Goffey, os cales viñan de deixar a banda local The Jennifers, que tivera un relativo éxito. A pesar de ser sete anos maior, Quinn e Coobes ían ao mesmo colexio (Wheatley Park) e os dous tiñan un interese común pola música. Coombes invitou a Quinn a practicar con el e máis con Goffey.
En febreiro de 1993 Quinn oficialmente uniuse á banda como baixista, mentres Goffey tocaba a batería e Coombes tocaba a guitarra e cantaba. Nacía así Theodore Supergrass, posteriormente Supergrass.
Georgios Dedas
Georgios Dedas (en grego: Γιώργος Δέδας, tamén: Giorgos Dedas), nado o 2 de xaneiro de 1980, é un ex xogador profesional de baloncesto grego. Cunha altura de 2,00 metros, xogaba na posición de ala.
Traxectoria
Na tempada 2007-08 ficha polo Beirasar Rosalía, tamén de LEB Ouro, equipo ao que axuda a chegar aos playoffs de ascenso á liga ACB. Unha tempada máis tarde, no mesmo equipo non pode evitar o descenso tras unha serie de malos resultados deportivos.
En xullo de 2009 chega a un acordo co Cáceres 2016 da mesma categoría para reforzar o perímetro acompañando a Lucio Angulo, Francis Sánchez e Xavi Forcada, onde se converteu no xogador máis efectivo do equipo máis aló da liña de 6,75. En agosto de 2010 confírmase o seu regreso ao baloncesto heleno tras acandar un acordo co PAOK Thessaloniki da A1 Ethniki.
O Bañal, Camporramiro, Chantada
O Bañal é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 6 habitantes, dos que 3 eran homes, e 3 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Pobo mundurucú
Os mundurucús, tamén coñecidos como munduruku ou wuy jugu, son un pobo indíxena do Brasil que vive na bacía do río Amazonas. Habita as áreas indíxenas Cayabi, Munduruku, Munduruku II, Praia do Índio, Praia do Mangue e Sai-Cinza, no suroeste do estado do Pará; as terras indíxenas Coatá-Laranjal e São José do Cipó, no leste do estado do Amazonas; e a Reserva Indíxena Apiaká-Kayabi, no oeste do estado do Mato Grosso. Ten unha poboación de 13 755 (2014) ou máis individuos, distribuídos en arredor de trinta aldeas.
El Faro de las Rías
El Faro de las Rías foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1909 e 1910.
Historia e características
Apareceu o 4 de marzo de 1909. Neste semanario incorporouse como redactor da sección local Luís Bouza Trillo, pero deseguida se fixo coa dirección.
Balonmán Seis do Nadal-Coia
O Club Balonmán Seis do Nadal-Coia (por motivos de patrocinio, Magope Seis do Nadal) é unha entidade deportiva galega con sede no barrio vigués de Coia. A súa presidenta é María Consuelo Prelchi.
Historia
O club foi fundado en 1983 pola Asociación de Nais e Pais de Alumnos do CEIP Seis do Nadal, e comezou a formar deportistas federados entre o propio alumnado do centro. En 2006 creouse a categoría feminina do club. O equipo masculino xoga na Primeira División Nacional, e o feminino na División de Honra Prata de balonmán feminina. Conta con vinte e dous equipos en todas as categorías.
Frode Johnsen
Traxectoria
Debutou na máxima división norueguesa en 1999 co Odd Grenland e o ano seguinte fichou polo Rosenborg. Nese ano fixo tamén a súa estrea coa selección nacional, coa que xogou 35 partidos e marcou dez goles. 16 de xullo de 2006 firmou por 18 meses co equipo xaponés do Nagoya Grampus Eight, e en 2009 pasou ao Shimizu S-Pulse.
En 2011 volveu ao Odd.
Johnsen foi o máximo goleador tres veces: na Tippeligaen en 2001 (empatado con Thorstein Helstad e Clayton Zane), en 2004 e 2013, a última vez con 39 anos. Marcou un total de 86 goles co Odd, o máximo anotador da historia do equipo, xunto con Knut Seland
Martín Eliodoro Rúa López
Martín Eliodoro Rúa López, nado en 1834 e finado en Lugo o 23 de febreiro de 1917, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Procurador, foi o primeiro decano do Colexio provincial de procuradores de Lugo. Foi nomeado alcalde de Lugo en xuño de 1883. Volveu ser nomeado alcalde en xullo de 1885. En 1888 presentou a dimisión.