cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Roque, Mourentán, Arbo
San Roque é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos
miniatura|250px A Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos (United States Atomic Energy Commission), tamén coñecida polas siglas AEC, foi unha axencia do goberno dos Estados Unidos establecida trala segunda guerra mundial polo Congreso dos Estados Unidos para fomentar e controlar o desenvolvemento da ciencia e tecnoloxía atómica. O presidente Harry S. Truman asinou a Acta de Enerxía Atómica/McMahon o 1 de agosto de 1946, transferindo o control da enerxía atómica dende o exército a mans civís, facéndose efectiva o 1 de xaneiro de 1947. Este cambio deulle ós membros da AEC o control completo das plantas, laboratorios, equipamento e persoal involucrado na produción da bomba atómica durante o Proxecto Manhattan.
A AEC tivo un papel importante no desenvolvemento institucional da ecoloxía de ecosistemas, fornecendo recursos financeiros para a investigación ecolóxica. Tamén forneceu unha serie de novas técnicas para as investigacións ecoloxistas. A finais dos anos 1950 e comezos dos anos 1960 a AEC aprobou financiamento para varios proxectos medioambientais nas rexións do Ártico, deseñados para avaliar os efectos da enerxía nuclear sobre o ambiente.
Nos anos 1960 incrementáronse as críticas das regulacións da AEC, indicando que erean insuficientes en varias áreas, incluíndo os estándares de protección contra a radiación, a seguridade dos reactores nucleares e a protección ambiental. En 1974 o Congreso decidiu abolir a AEC por medio da Acta de Reorganización da Enerxía de 1974, que asignou as súas funcións a dúas novas axencias: a Administración de Investigación e Desenvolvemento da Enerxía dos Estados Unidos e a Comisión de Regulación Nuclear dos Estados Unidos.
Salón de París
O Salón de París (en francés: Salon de Paris) foi a exposición de arte oficial da Academia de Belas Artes de París (Francia), que se celebrou dende 1725. Entre 1748 e 1890 foi o acontecemento artístico anual ou bianual máis importante do mundo. Dende 1881 organizouno a Société des Artistes Français.
miniatura|dereita|[[Honoré Daumier satirizou aos burgueses escandalizados polas Venus do Salón, 1864]]
Orixes
En 1673, a institución francesa sancionada pola monarquía, a Real academia de pintura e escultura (unha división da Academia de Belas Artes), celebrou a súa primeira exposición de arte semipública no Salón Carré. O centro de atención orixinal do Salón foi a mostra da obra dos recentemente graduados da École des Beaux-Arts, creada polo Cardeal Mazarino, primeiro ministro de Francia, en 1648. En diante, o Salón influíu na alta cultura francesa. Durante polo menos 200 anos, a exposición no Salón de París era esencial para calquera artista que pretendese triunfar. A exposición no Salón era un símbolo do favor real.
En 1725, o Salón celebrouse no Palacio do Louvre, e entón fíxose coñecido como o Salón ou Salón de París. En 1737, as exposicións fixéronse públicas, e celebráronse primeiro anualmente, logo cada dous anos nos anos impares. Comezarían o día da festa de san Luís (o 25 de agosto) e duraba varias semanas. Unha vez que se fixo regular e público, o status do Salón nunca se puxo "seriamente en dúbida" (Crow, 1987). En 1748, introduciuse un xurado. Os seus membros eran artistas recoñecidos. Dende este momento o Salón obtivo unha influencia sen discusión.
Prominencia (1748–1890)
O Salón expuxo pinturas dende o chan até o teito e sobre calquera espazo posible. Este conxunto apertado de obras converteuse á súa vez en tema doutras pinturas, como a de Pietro Antonio Martini Salón de 1785. Os catálogos impresos dos Salóns son documentos de primeira magnitude para os historiadores da arte. As descricións críticas das exposicións publicadas nos xornais marcan o comezo da moderna ocupación de crítico de arte.
A Revolución Francesa abriu a exposición aos artistas estranxeiros. No século XIX, a idea dun Salón público estendeuse a unha exposición con xurado patrocinada polo goberno da pintura e escultura nova, celebrada en grandes salóns comerciais, aos que o público podía acceder cunha entrada. A xornada inaugural era un grande acontecemento social, e proporcionaban o tema a caricaturistas dos xornais como Honoré Daumier. Charles Baudelaire e outros escribiron críticas dos Salóns.
A Revolución de 1848 liberalizou o Salón. O número de obras rexeitadas reduciuse notablemente, En 1849 introducíronse medallas.
Primeiros grupos disidentes
Os xurados, cada vez máis conservadores e académicos, non se amosaban receptivos aos pintores impresionistas, cuxas obras adoitaban ser rexeitadas, ou se as aceptaban, situábanas en lugares desfavorables. En 1863, o xurado do Salón rexeitou un número infrecuentemente alto de obras. Como resultado houbo protestas, en particular dos expositores individuais que foran rexeitados. Para probar que os Salóns eran democráticos, Napoleón III instituiu o Salon des Refusés (Salón dos Rexeitados), coas obras co Salón rexeitara ese ano. Inaugurouse o 17 de maio de 1863, marcando o nacemento da vangarda. Os impresionistas celebraron as súas propias exposicións independentes en 1874, 1876, 1877, 1879, 1880, 1881, 1882 e 1886. Édouard Manet nunca expuxo cos impresionistas, senón que seguiu mostrándose no Salón oficial.
En 1881 o goberno retirou o patrocinio oficial ao Salón anual, e un grupo de artistas organizaron a Société des Artistes Français para que se fixese cargo da mostra.
Secesión
En decembro de 1890, o líder da Société des Artistes Français, William-Adolphe Bouguereau propagou a idea de que o Salón debía ser unha exposición de artistas novos, aínda non premiados. Ernest Meissonier, Puvis de Chavannes, Auguste Rodin e outros rexeitaron a súa proposta e escindíronse. Crearon a Société Nationale dns Beaux-Arts e a súa propia exposición, pronto (desde 1899) chamada o Salón tamén, oficialmente, Salon de la Société Nationale des Beaux-Arts, e abreviadamente, Salon du Champs de Mars.
En 1903, en resposta ao que moitos artistas da época sentían que era unha organización burocrática e conservadora, un grupo de pintores e escultores liderados por Pierre-Auguste Renoir e Auguste Rodin, organizaron o Salón de Outono (Salon d'Automne).
Aduto do ADN
Exemplos
miniatura|dereita|ADN danado polo carcinóxeno 2-aminofluoreno. Compostos químicos que forman adutos do ADN son: Adutos do ADN son: Subprodutos son:
Danos no ADN
Cando un composto químico se une ao ADN o ADN queda danado, e non pode producirse unha replicación correcta que orixine unha célula normal. Isto pode ser o inicio dunha mutación, ou mutaxénese. Se a célula non tivese mecanismos efectivos de reparación do ADN, que actúan de forma natural en circunstancias normais, isto podería ser o inicio dun cancro.
Antoni Ramallets
Antoni Ramallets Simón, nado en Barcelona o 1 de xullo de 1924 e finado en Vilafranca del Penedès (Barcelona) o 30 de xullo de 2013, foi un futbolista español. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española.
Leandro de Saralegui Medina
Leandro de Saralegui Medina, nado en Tui o 30 de xuño de 1839 e finado en Ferrol o 6 de outubro de 1910, foi un militar naval e escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
O 10 de febreiro de 1854 ingresou no corpo administrativo da Real Armada, facendo as prácticas navais entre 1858 e 1861, sempre por augas próximas á costa peninsular. En 1861 fundou a Academia de Administración de Mariña de Ferrol. Logo de intervir na resolución do motín de Ferrol, foi nombrado ordenador do Arsenal de Ferrol. Posteriormente foi destinado a Filipinas como interventor do Apostadoiro de Manila, na reconstrución logo do terremoto de Luzón de 1880. En 1892 foi nomeado intendente xeral de mariña e en 1907 pasou á reserva.
Usou o pseudónimo de E. Gil Arans, e colaborou en revistas como El Defensor de Galicia, Aires d'a Miña Terra, El Pensamiento de Galicia, Las Provincias Gallegas, El Clamor de Galicia, El País de Pontevedra, La Oliva, El Miño, Faro de Vigo, El Diario de Ferrol, El Brigantino, La Concordia ou La Monarquía; tamén dirixiu durante un tempo El Diario Ferrolano. En 1901 prologou a recompilación de parte dos poemas de Aurelio Aguirre publicada co título de Poesías selectas.
Foi membro das Sociedades de Amigos do País de Cartagena, Madrid e Filipinas; tamén membro da Real Academia Galega e correspondente da Real Academia da Historia. Foille concedida a Gran Cruz do Mérito Naval e era comendador de Carlos III e Isabel a Católica. Renunciou á Gran Cruz de Afonso XII.
Obra
Escribiu distintas obras relacionadas cos seus oficios: miniatura|Leandro de Saralegui Medina por Pardo de Cela.
Fixo tamén varios traballos relativos á historia de Galicia e á crítica literaria:
Karl Menadier
Karl Menadier, nado o 10 de febreiro de 1889 en Berlín e finado o 9 de decembro en 1914 en Insterburg, na Prusia Oriental (actual Cherniajovsk, en Rusia), foi un numismático alemán especializado na moeda medieval.
Traxectoria
Karl Menadier era fillo do eminente numismático medievalista Julius Menadier (1854-1939), director do Gabinete Numismático (Münzkabinett) de Berlín, e da súa muller, Ida Menadier, baronesa de Düring (1858-1934).
A súa irmá, Dorothea Menadier, tamén foi unha recoñecida numismática.
Simultaneamente aos seus estudos universitarios, encargouse da organización e da catalogación da colección de moedas antigas do gabinete numismático (Münzkabinett) da cidade de Maguncia.
Para os anos 1914 e 1915 concedéuselle unha bolsa de investigación do Instituto Arqueolóxico Alemán para participar no proxecto Griechischen Münzwerk, da Academia de Ciencias de Berlín, para a recollida e a publicación de moedas da Antiga Grecia setentrional. Mais a súa participación no proxecto viuse frustrada polo inicio da primeira guerra mundial.
Karl Menadier participou na contenda mundial como oficial na Prusia Oriental, onde chegou a obter a Cruz de Ferro polos seus méritos na fronte. Faleceu de tifo no hospital de Instarburg en decembro de 1914.
Donald Tusk
Donald Franciszek Tusk, nado en Gdansk o 22 de abril de 1957, é un político polaco antigo líder da Plataforma Cívica, que foi primeiro ministro de Polonia de 2007 a 2014. Nos tempos da República Popular de Polonia foi o xefe da NZS (Asociación Independente de Estudiantes, en polaco: Niezależne Zrzeszenie Studentów). Logo en Solidariedade.
Traxectoria
En 1991 fundou (con Jan Krzysztof Bielecki) o Congreso Liberal Democrático (Kongres Liberalno-Demokratyczny). Logo en 1994 foi vicepresidente da Alianza da Liberdade (Unia Wolności). De 1997 a 2001 foi o vicepresidente do Senado (Senat), e de 2001 a 2005 vicepresidente do Sejm. En 2001 fundou con Maciej Płażyński e Andrzej Olechowski un novo partido: a Plataforma Cívica, que presidiu dende 2003 ata 2014. En 2005 Donald Tusk perdeu as eleccións presidenciais de Polonia. miniatura|200px|esquerda Despois do seu partido perder as eleccións lexislativas de 2007, encabezou o novo executivo na función de primeiro ministro.
Donald Tusk está casado, ten un fillo, Michał, e unha filla, Katarzyna.
O Campo da Costa, Caión, A Laracha
O Campo da Costa é un lugar da parroquia de Caión no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 3 homes e 2 mulleres.
O Nogueiral, Sarandós, Abegondo
O Nogueiral é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Ice Hockey (videoxogo de 1988)
Ice Hockey (アイスホッケー) é un videoxogo de 1988 publicado e desenvolvido por Nintendo, orixinalmente para a consola Famicom Disk System. Posteriormente foi estreado en América do Norte e nalgunhas rexións PAL para Nintendo Entertainment System. No 2006, foi re-estreado para a Virtual Console de Wii no Xapón, América do Norte e algunhas rexións PAL.
Ice Hockey está baseado no deporte do hóckey sobre xeo, e o obxectivo do xogo é acadar máis puntos que o adversario, marcando na portería contraria antes de que remate o tempo.
Drosha
Drosha é un encima ribonuclease III de clase 2 que nos humanos está codificado no xene DROSHA (anteriormaente RNASEN) situado no cromosoma 5. Intervén na maduración do miARN e na interferencia de ARN.
Función
Os membros da superfamilia da ribonuclease III de endorribonucleases específicas para ARN bicatenario participan en diversas vías de maduración e degradación do ARN en células eucariotas e procariotas. A RNase III Drosha é a nuclease central que executa o paso de iniciación do procesamento do microARN no núcleo celular.
Os microARNs (miARN) que se xeran desa maneira son moléculas curtas de ARN que regulan gran variedade de xenes ao interaccionar co complexo silenciador inducido por ARN (RISC) para inducir a clivaxe de ARNs mensaxeiros que presentan complementariedade de bases como parte da vía de interferencia de ARN. As moléculas de microARN sintetízanse como transcritos primarios longos chamados pri-miARN, que son despois clivados (cortados) por Drosha para producir unha estrutura característica en talo-bucle duns 70 pares de bases, chamada pre-miARN. Drosha forma parte do complexo proteico chamado Complexo microprocesador, que tamén comtén a proteína de unión ao ARN bicatenario Pasha (tamén chamada DGCR8). Pasha é esencial para a actividade de Drosha e pode unirse a fragmentos monocatenarios do pri-miARN que son necesarios para un correcto procesamento.
A proteína Drosha humana clonouse en 2000, unha vez que foi identificada como unha ribonuclease de ARN bicatenario nuclear implicada no procesamento de precursores do ARN ribosómico. Os outros dous encimas humanos que participan no procesamento e actividade do miARN son o Dicer e as proteínas Argonauta.
Tanto Drosha coma Pasha están localizadas no núcleo celular, onde ten lugar o procesamento do pri-miARN a pre-miARN. Esta última molécula continúa procesándose despois pola RNase Dicer dando os miARNs maduros no citoplasma da célula. Drosha e Dicer participan ambos tamén na resposta aos danos no ADN.
Importancia clínica
Drosha e outros encimas que procesan os miARNs poden ser importantes no prognóstico do cancro. Tanto Drosha coma Dicer poden funcionar como reguladores mestres do procesamento dos miARNs e comprobouse que exercen unha regulación á baixa en certos tipos de cancro de mama. Porén, a natureza da asociación entre o procesamento dos miARNs e a tumoroxénese non está clara.
Nicholas Aylward Vigors
miniatura|130px|[[Tucano debuxado por Vigors en 1831.]] Nicholas Aylward Vigors, nado en 1785 en Old Leighlin, condado de Carlow, na provincia de Leinster (Irlanda) e finado o 26 de outubro de 1840 en Londres, foi un zoólogo e político irlandés.
Traxectoria
Vigors estudou no Trinity College da Universidade de Oxford.
Serviu no exército británico durante a Guerra Peninsular (Guerra de Independencia española) de 1809 a 1811, e despois regresou a Oxford, graduándose en 1817.
Foi cofundador da Sociedade Zoolóxica de Londres en 1826, e ocupou a súa primeira secretaría até 1833. Foi tamén membro da Sociedade Linneana de Londres e da Royal Society.
Autor de 40 traballos, principalmente sobre ornitoloxía, escribiu o texto de John Gould's: A Century of Birds from the Himalaya Mountains (1830–32), e describiu o xénero Struthio da avestruz.
Como político
Foi membro da Cámara dos Comúns polo distrito de Carlow de 1832 a 1835. Vigors gañou a posterior elección parcial do ano 1837, e conservou o seu escano até a súa su morte, en 1840.
Abreviatura
A abreviatura Vigors emprégase para recoñecer a con autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Roibás, Senra, Ortigueira
Roibás é un lugar da parroquia de Senra no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Olivia Newton-John
Olivia Newton-John, nada en Cambridge (Reino Unido) o 26 de setembro de 1948 e finada en Santa Ynez Valley (California) o 8 de agosto de 2022, foi unha cantante de música pop e actriz australiana, nacida no Reino Unido.
Traxectoria
É filla de nai xudía alemá e pai británico. O seu avó materno foi o físico e matemático alemán Max Born, premio Nobel de Física.
Inicios como cantante
esquerda|miniatura|236x236px|Olivia Newton-John nos [[61ª edición dos Oscar|61.° Premios da Academia.]] Os inicios de Newton-John como cantante remóntanse ao instituto, nun grupo feminino chamado Sol Four.
O seu primeiro álbum, If Not For You, gravado en 1971, chegou aos Estados Unidos e conseguiu tres sinxelos de mediano éxito: "Banks of the Ohio", "Me and Bobby McGee" (versión dunha canción xa existente) e "If Not For You". Dous anos despois presentou o seu segundo álbum, Let Me Be There, destacando a balada country "Take Me Home Country Roads".
Festival de Eurovisión
En 1974 representou o Reino Unido no Festival de Eurovisión que se celebrou na cidade inglesa de Brighton. Interpretou o tema "Long Live Love" e quedou en cuarta posición resultando como gañadores os suecos ABBA (con Waterloo) e en segunda posición Gigliola Cinquetti. Nese ano o terceiro álbum If You Love Me, Let Me Know chegou ás primeiras posicións da lista de álbums, e por fin unha balada do disco, "I Honestly Love You", afianzouse no primeiro lugar do Billboard estadounidense.
Éxito nos Estados Unidos
De inmediato Olivia encerrouse nos estudios de gravación para gravar o seguinte disco, que foi un auténtico éxito no mercado estadounidense: Have You Never Been Mellow, que escalou sen problemas ao primeiro posto de álbums en 1975 e colocou a canción homónima no primeiro lugar do Hit Parade. Outra canción do disco destacou, a balada country "Please Mr. Please".
En 1975 foise vivir aos Estados Unidos, onde alcanzou fama como cantante de música pop e tamén de música country. Ao longo da súa carreira as súas cancións alcanzaron en cinco ocasións o primeiro posto nas listas de vendas. Unha delas foi "Physical", que permaneceu durante dez semanas nese posto. Tamén obtivo catro premios Grammy. En 1979 interveu no concerto benéfico Music for UNICEF, xunto a artistas como os Bee Gees, ABBA, Donna Summer e Rod Stewart entre outros, cantando "Rest Your Love On Me" e "The Key". dereita|miniatura|247x247px|Olivia Newton-John en [[1988.]]
Actriz en Grease e Xanadu
Newton-John tamén foi actriz, participando en filmes de carácter musical. O seu maior éxito foi Grease, con John Travolta.
Os seguintes non tiveron igual éxito, en especial Xanadu, que fracasou a pesar da participación de Gene Kelly e da música composta por Jeff Lynne, membro fundador de Electric Light Orchestra. Tampouco triunfou Two of a Kind, mal acollida polo público aínda que a súa banda sonora foi igualmente un grande éxito.
Olivia Newton-John ten unha estrela co seu nome en Hollywood Boulevard, en recoñecemento da súa extraordinaria traxectoria.
Vida persoal
Newton-John estivo casada entre 1984 e 1995 co actor Matt Lattanzi. Deste matrimonio ten unha filla, Chloe Rose, nacida en 1986. A finais dos 80 lanzou xunto á súa amiga Pat Farrar unha marca de roupa chamada Koala Blue en Australia e nos Estados Unidos, que por erros financeiros a levou á bancarrota en 1992. Non obstante, recuperouse economicamente grazas á publicidade e telefilmes.
Dende 1996 vivía con Patrick McDermott, un operador de cámara, ata que este desapareceu en estrañas circunstancias durante unha excursión en barco en 2005. En 2006, xurdiron rumores de que McDermott fora visto en México e de que simulara a súa morte para romper a súa relación con Olivia. En xullo de 2008 ela casou en segredo co magnate John Easterling.
Enfermidade e activismo social
En 1992 Newton-John estaba preparada para outro regresou ao éxito, cando lanzou a súa terceira colección de grandes éxitos, Back to Basics - The Essential Collection 1971-1992, e planeou a súa primeira xira dende o seu disco Physical realizada dez anos antes. Pouco despois do lanzamento do álbum, foille diagnosticado un cancro de mama que a obrigou a cancelar toda a publicidade para o recompilatorio, incluíndo a xira. Newton-John recibiu o seu diagnóstico o mesmo fin de semana en que o seu pai morreu. Despois dun longo tratamento, recuperouse e dende entón converteuse nunha incansable defensora da investigación sobre o cancro e outros problemas de saúde. É portavoz do produto Liv-Kit para o autoexamen de mamas. Tamén é propietaria parcial da Gaia Retreat & Spa en Byron Bay, Australia, que se anuncia como «o lugar ideal para renovar, actualizar e restaurar a súa mente, corpo e alma».
A preocupación de Newton-John polos problemas de saúde foi presaxiada pola súa participación previa en moitas causas humanitarias. En 1978 cancelou unha xira de concertos no Xapón para protestar contra o masacre de golfiños atrapados en redes de pesca de atún. Posteriormente a xira foi reprogramada cando o goberno xaponés lle asegurou que o asunto se estaba investigando. Participou no concerto de 1979 Music for UNICEF Concert para a transmisión mundial televisiva do Ano Internacional do Neno. Durante o concerto, os artistas interpretaron cancións e doaron as súas regalías a perpetuidade, algúns en beneficio da causa. Foi nomeada Embaixadora de Boa Vontade do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente.
En 1991, converteuse na portavoz nacional do Fondo Ambiental Colette Chuda/CHEC (Coalición de Saúde Ambiental dos Nenos), trala morte de Colette Chuda, nena de catro anos de idade amiga da familia, a causa do cancro. Chuda aparecera xunto con Newton-John e a súa filla Chloe na portada do seu álbum Warm and Tender de 1989.
De igual forma, o diagnóstico de cancro influíu notablemente en que a música de Newton-John fixese algunha referencia a iso. En 1994, lanzou Gaia: One Woman's Journey. Este foi o primeiro álbum en que ela mesma escribiu todas as cancións, animándoa a participar máis activamente como compositora a partir de entón. Un disco realacionado foi Stronger Than Before, de 2005; as ganancias obtidas das vendas do álbum doáronse á investigación do cancro de mama.
En 2008, Newton-John recadou fondos para axudar a construír o Olivia Newton-John Cancer and Wellness Centre en Melbourne, Australia.
O 30 de maio de 2017, logo de 25 anos da detección do seu cancro, Olivia anunciou a reincidencia da enfermidade, o que lle producía unha dor de costas que a obrigou a pospor presentacións. Esta dor foi o anuncio de que o mal se estendera ao óso sacro das súas costas. Por este motivo someteuse a terapias naturais e a un período de radiación no centro de tratamento do cancro que leva o seu nome en Australia.
En 2018, revelou que foi diagnosticada cun cancro por terceira vez. Explicou que os médicos lle diagnosticaron un tumor na base da columna vertebral, e que foi sometida a radioterapia; tamén dixo seguir terapias naturais e consumir aceite de cánabo para as dores. "Sigo en tratamento, en tratamento natural e estou moi ben", declarou á canle australiana Channel Seven dende a súa residencia en California.
Historia de Montreal
A historia urbana de Montreal comeza coa fundación, no espírito da contrarreforma francesa, dun ideal de comunidade católica misioneira en territorio indio que, debido a súa excepcional posición á beira do San Lourenzo, converteuse en pouco tempo nun importante centro do comercio de peles e base de exploración dos extensos territorios do Canadá.
Hochelaga ao pé do Mont Réal
miniatura|200px|Representación de Hochelaga, xilografía de G.Gastaldi (1565). A grande illa no curso medio do río San Lourenzo, xusto onde recibe ao Ottawa, foi lugar de ocupación por grupos nómades amerindios seica dende fai 6000 anos. Concretamente, hai achados arqueolóxicos do comezo da nosa era e na historia oral dos algonquinos revélase que, no seu avance dende o leste (que os estudosos datan nese tempo), chegaron a unha das súas míticas "illas con forma de tartaruga" que chamaron o Primeiro Lugar de Parada.
Cara ao ano 1000, pobos iroqueses comezaron a cultivar millo na rexión e nos séculos seguintes asentáronse en poboados fortificados. Así, entre os séculos XIV e XVI, iroqueses do S.Lourenzo estableceron na illa grande do río o poboado de Hochelaga (disque nas inmediacións da actual Universidade McGill inda que se descoñece a localización exacta).
En 1535 o explorador ao servizo da coroa francesa Jacques Cartier describiu Hochelaga despois de visitar a illa e nomear Mont Réal (ou Mons Realis) ao outeiro que dominaba a aldea nativa.
Fundación misioneira
esquerda|miniatura|180px|Mapa de Champlain de 1611 co detalle da Illa de Montréal (o N embaixo): o arroio (Riviére de St.Pierre) e Place Royale (A).
Roibás
O topónimo Roibás pode referirse a varios lugares de Galicia:
Historia de Montreal
Fundación misioneira
Para cando outro explorador francés, Samuel de Champlain, arribou á illa do Mont Réal ou Royal en 1603 Hochelaga fora xa abandonada. Nunha segunda visita en 1611 escolleu un lugar ao pé do outeiro e a beira do río San Lourenzo, onde un arroio desembocaba (soterrado en 1832, hoxe a Pointe-á-Calliére ), para un posto de comercio de peles que chamou Place Royale.
miniatura|170px|Forte de Ville-Marie en 1645. Inda que o posto non prosperou Champlain, de regreso en Francia, espallou a oportunidade de evanxelizar aos indios do lugar. Non foi ata 1641, nun contexto de loitas de relixión (o rei Luís XIII de Francia só permite aos católicos asentaren nas novas terras), que a idea tomou forma coa constitución da Societé de Notre Dame de Montréal pour la conversion des sauvages de la Nouvelle France, e que promove unha expedición duns cincuenta colonos ao mando de Paul Ch. de Maisonneuve para a fundación ao ano seguinte de Ville Marie no soar abandonado de Place Royale. De seguida comezaron a construír un forte como protección fronte aos que serían frecuentes ataques iroqueses. En 1645 a primeira edificación fora do forte, o hospital Hôtel-Dieu, erixiuse xa na beira norte do arroio St.Pierre, máis a salvo de asolagamentos. Pouco a pouco as concesións a novos colonos (1653 e 1659; 600h en 1663) van aumentando os asentamentos nesa parte, constituíndo así o xermolo da vila que comezará a seres coñecida polo nome do outeiro e da illa, Montreal. miniatura|200px|Plano de Montreal nas murallas, 1725En 1672, a iniciativa de F.Dollier de Casson superior dos novos propietarios da illa, os sulpicianos, trázase o primeiro entramado de rúas (B.Basset, 3 paralelas ao S.Lourenzo e sete perpendiculares) e iníciase a construción da igrexa de Nôtre Dame, mentres o antigo forte era demolido. A rúa Notre-Dame devén a das residencias burguesas e principais institucións coa nova Praza de Armas onde a igrexa; a rúa St.Paul, a comercial ligada ao porto coa Praza do Mercado (primitiva de Armas, hoxe Praza Royale).
O conxunto estaba arrodeado dunha empalizada xa dende 1689 pero a paz acadada coas tribos amerindias en 1701 deu paso a unha ameaza maior, á dos británicos. E así, un cinto de murallas (3,5 km) foi levantado entre 1718 e 1744.
Colonia británica
miniatura|esquerda|200px|A nova Nôtre Dame dominando o casarío; vista dende o Mont Royal, 1853 En 1760 Montreal rendeuse as tropas británicas que conquistaron toda a Nova Francia. Non soamente o poder político senón tamén o económico cambiou de mans. A vila fíxose plural, rematando o período de exclusividade católica (diocese en 1836 e nova basílica de Nôtre Dame na Praza de Armas), e continxentes de inmigración anglófona chegaron a faceres mesmo maioritaria a esa comunidade. Os escoceses en concreto foron unha minoría influente na construción da cidade do XIX. A poboación aumentou (9.000h en 1800; 23.000 en 1825; 58.000 en 1852) e a economía diversificouse cunha prosperidade crecente (exportación de trigo ao Reino Unido, a madeira, estaleiros, a banca coa rúa St.Jacques (ou St.James) coma nervio financeiro, inda que o comercio de peles seguiu sendo a base). As murallas foron demolidas entre 1804 e 1817 para integrar os arrabaldes (faubourgs) ó redor da vila, onde vivían fundamentalmente as clases populares francófonas.
Metrópole portuaria e industrial na segunda metade do século XIX
miniatura|Montreal en 1892 co Canal de Lachine e a Ponte Victoria. Pero a infraestrutura decisiva no desenvolvemento de Montreal foi a construción do Canal de Lachine (1825). A cidade era o último porto navegable do San Lourenzo a causa dos rápidos de Lachine uns quilómetros ao sur. O canal viría a faceres posible a continuación do tráfico cara ao interior, o Alto Canadá (convertendo o porto nun dos principais de América do Norte), ademais de seres o berce da forte industrialización da cidade. Xunto co ferrocarril e a consecución do estatuto de municipalidade (1831) foron as bases dun enorme crecemento e modernización. Soamente entre 1850 e 1860 a cidade case que dobra a súa poboación ata os 100.000 habitantes (a maioría francófonos restablecendo o equilibrio lingüístico) o que fixo dela a primeira urbe do Canadá e que fora elixida brevemente capital da colonia entre 1844 e 1849. Unha primeira ponte sobor do río (Ponte Victoria, 1859) que a conectaba con Nova York converteu a Montreal nun importante nó ferroviario (despois sede da Canadian Pacific en 1880). esquerda|miniatura|220px|A Praza J.Cartier dende o porto; ao fondo a Columna Nelson na rúa Notre Dame e as mansardas do Hotel de Ville (á dereita). En 1876 o que dende o inicio fora o signo de identidade xeográfica e toponímica da cidade, o Mont Royal, foi preservado coma gran parque urbano (plan do paisaxista Frederick Law Olmsted ), favorecendo o desenvolvemento urbanístico ao seu redor. De feito, Montreal anexionouse entre 1883 e 1893 varias municipalidades veciñas (fundamentalmente francófonas que recuperaron a maioría lingüística) o que constataba un imparable crecemento metropolitano (267.000h en 1900, 400.000 na área ; 16 novas anexións entre 1905 e 1914, 618.000h en 1921, 774.000 na área ).
No centro histórico (Vieux Montréal), o novo edificio do Mercado de Bonsecours (1847) na ribeira xunto á Praza Jacques Cartier (que fora praza do mercado dende 1807), e o novo Hotel de Ville (concello, 1878) entre a anterior e o Champ de Mars (coa rúa Nôtre Dame polo medio) conforman outro corazón, ao norte da Praza de Armas e Nôtre Dame, da urbe do cambio de século.
Entre 1861 e a Gran Depresión de 1929 Montreal viviu a súa "idade de ouro". O boom do trigo de fins de século do que a cidade era a terminal (maior porto de gran do mundo) e o gran desenvolvemento bancario a reafirmaron coma centro económico do Canadá.
Século XX
Porén, ao longo do século XX a progresiva vinculación económica do país cos Estados Unidos ademais do incremento de poboación no oeste canadense tiveron en Toronto unha situación máis vantaxosa. Disque, co efecto engadido da incerteza provocada polo auxe do movemento separatista do Quebec e as liortas entre os dous grupos lingüísticos maioritarios, foron producindo aos poucos que Montreal perdera a súa predominancia.
Así e todo, a metade do século vía a cidade tender ambiciosas infraestruturas (novas pontes sobor do San Lourenzo como a Ponte Jacques Cartier, 1930 ; túneles ferroviarios baixo a urbe e o Mont Royal), erixir rañaceos no downtown ao suroeste do centro histórico   e mesmo organizar unha exposición universal (1967) e os Xogos Olímpicos de 1976.
miniatura|centro|800px
Frédéric Cuvier
Frédéric Cuvier, nado o 28 de xuño de 1773 en Montbéliard, Doubs, Franco Condado (Francia), e finado o 24 de xullo de 1838 en Estrasburgo, foi un paleontólogo, zoólogo e botánico francés.
Traxectoria
Foi coidador xefe da gardaría de animais do Museo Nacional de Historia Natural de Francia en París, de 1804 a 1838.
A partir de 1816 dirixiu o Dictionnaire des sciences naturelles.
En 1835 foi elixido membro estranxeiro da Royal Society de Londres.
En 1837 creou a sección de "Fisioloxía comparada" no Museo de Historia Natural de París.
Foi mencionado por Charles Darwin en A orixe das especies (capítulo VII), por ter traballado no estudo do comportamento dos animais e o instinto, en especial a distinción entre o hábito e o instinto.
Tamén se menciona en Moby Dick (capítulo 32) por ter escrito sobre as baleas.
Entre outras moitas especies, describiu e deulle o nome científico ao panda vermello (Ailurus fulgens) en 1821.
Evolución
Cuvier foi descrito como o primeiro científico en utilizar os termos "héréditaire" (hereditario) en 1807 e "hérédité" en 1812 no seu contexto biolóxico. Utilizou ámbalas dúas para promover a herdanza das características adquiridas baseándose nos seus estudos sobre o comportamento animal.
Ayu-mi-x II Version US+EU
Ayu-mi-x II Version US+EU, leva ese título debido a que inclúe unicamente remixes producidos por DJs de Estados Unidos e Europa. Contén 13 remixes de DJs como por exemplo, Junior Vasquez, Orb, Hex Hector, Soul Solution, e outros. Este álbum foi lanzado o 8 de marzo do ano 2000.
Frédéric Cuvier
Evolución
Malia ser un defensor da herdanza das características adquiridas, ao igual que o seu irmán negou a transmutación de especies, cría que os patróns de comportamento dos animais cambian co paso do tempo en relación ás necesidades inducidas polo medio ambiente. O historiador Robert J. Richards escribiu que Cuvier "non cría que os patróns anatómicos das especies fosen modificados co paso do tempo, aínda que admitiu que cambiaron de formas non esenciais a través da herdanza das características adquiridas... Era un evolucionista do comportamento, aínda que modesto".
Barbadás
Barbadás é un concello da provincia de Ourense, pertencente a comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2016 tiña 10 638 habitantes (10463 en 2015, 8426 no 2006, 7939 no 2005, 7597 no 2004, 7193 no 2003) .O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Xeografía
O concello, de 30,33 km², abrangue 6 parroquias. Limita ao norte con Ourense. O seu principal núcleo é A Valenzá, vila dormitorio de Ourense. Cara ao norte está o río Miño, ao que se dirixe o río Barbaña, principal curso fluvial do concello. As zonas máis montañosas están cara ao suroeste, acadando os 600 m no Alto do Castro.
Historia
No monte da Piteira (480 m) realizáronse en 1974 unhas escavacións arqueolóxicas nas que se atoparon restos de asentamentos do paleolítico. No Museo de Ourense consérvanse restos de cantos rodados de cuarcita, sílex, cuarzo, coitelos de dorso e útiles para a caza.
Durante a cultura castrexa a zona estaba habitada polos coelernos. No castro de Trelle (635 m) atopouse un brazalete de finais da idade de bronce, conservado no Museo de Lugo. No monte Nondedeu, no lugar das Pipileiras, atopouse un brazalete similar, estando os dous decorados con motivos triangulares e reticulados feitos mediante excisións. Outro poboado da época é o Castro de Louredo.
Trala romanización de Galicia abandonáronse os castros e habitáronse zonas de chaira máis próximas ao río Miño. Na aldea de Loiro atopáronse restos dunha villae, como tellas e moedas.
Na Cova do Lobo asentáronse os construtores da primitiva capela visigótiga de Barbadás. O mosteiro de Celanova, fundado no ano 936, tivo forte influencia nestas terras. No ano 1110 construíuse a igrexa de San Martiño de Loiro, de estilo románico. No ano 1113 a zona pasou a estar baixo o señorío da diocese de Ourense. No ano 1133 o rei Afonso VII de León concedeu ao monte Louredo un castelo e o seu coto, e a vila de Loiro ao bispo Martiño.
En 1348 Barbadás viuse afectada pola peste negra, chegada dende o porto de Baiona. Isto, xunto coas guerras civís e os enfrontamentos entre nobres e a poboación campesiña e mercadores, provoca unha forte crise.
A Gran Guerra Irmandiña provocou o derribo do Castelo Ramiro entre os anos 1467 e 1469. Entre 1486 e 1507 houbo un gran preito entre a cidade de Ourense e a veciñanza da zona pola Barca de Lagar Queimado. Se ben o xuíz Sancho Ruíz de Villegas mandou inutilizar a barca, continuou navegando polo río.
No ano 1820 constituíuse o concello da Valenzá, pertencente ao partido xudicial de Ourense. Trala División territorial de España en 1833 o municipio de Sobrado do Bispo intégrase no da Valenzá, que en 1851 pasa a denominarse Barbadás.
Patrimonio
Santa María de Sobrado do Bispo.|dereita|miniatura|200px San Martiño de Loiro.|dereita|miniatura|200px San Lourenzo de Piñor.|dereita|miniatura|200px
A igrexa de Santa María de Sobrado do Bispo é un templo de orixe románica. No exterior ten grandes contrafortes e ménsulas no tellado. Na portada lateral ten un arco apuntado de transición ao gótico, coroado por unha arquivolta de bólas. No interior hai un retablo barroco. Nesta mesma parroquia está a capela de San Xoán, de estilo neogótico.
A igrexa de San Martiño de Loiro foi construída en 1110 e modificada posteriormente. Da primeira etapa conserva o arco triunfal cunha ventá sobre a ábsida románica. Ten dúas portas laterais, e na fachada principal unha porta con arquivoltas e tres mediacanas rodeando o tímpano, que ten unha ventá e dúas figuras humanas rodeando unha cruz. Sobre ela hai unha cornixa perlada sostida por arcos adornados con figuras humanas, mitolóxicas, animais, vexetais e xeométricas. Na cuberta da nave hai unha cruz, e no testeiro da ábsida un Agnus Dei.
A ermida de San Bieito, na Cova do Lobo, é un pequeno templo, onde se celebra unha romaría.
A igrexa de San Bernabeu da Valenzá construíuse en 1576, trala epidemia que asolagou a zona entre 1569 e 1571. Ten unha capela pegada, mandada construír en 1584 polo capitán Tomé Rodríguez Punxín, retornado das Indias.
A igrexa de San Lourenzo de Piñor é do século XVI. A fachada está flanqueada nas esquinas por dúas pilastras que soportan un frontón partido por un fornelo coa imaxe de San Lourenzo. A porta de acceso está coroada por un deseño renacentista, e o acceso ao templo faise mediante unha grande escalinata barroca. O campanario está coroado cunha balaustrada.
O pazo de Bentraces foi construído no século XV como residencia episcopal do mosteiro de Celanova. A familia portuguesa Soarez Tanxil transformouno en casa señorial. Da primeira época consérvase a área que une as tres edificacións actuais.
Estacas, Cuntis
San Fiz de Estacas é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Cuntis. Segundo o IGE en 2011 tiña 352 habitantes (191 mulleres e 161 homes), 154 menos ca en 1986. Limita cos concellos de Caldas de Reis e Valga.
Barbadás
Patrimonio
O pazo de Piñor é do século XVI, ampliado posteriormente cunha solaina con ampla balaustrada barroca. Ten dúas edificacións anexas de dúas alturas, a máis moderna de planta rectangular. Dispón dunha capela próxima o edificio. A leira está rodeada por un muro de pedra.
A capela de San Amaro, en Barbadás, ten un peto de ánimas.
Lugares de Barbadás
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Barbadás vexa: Lugares de Barbadás.
Albania
Albania presenta unhas condicións climáticas, xeolóxicas, hidrolóxicas e morfolóxicas variadas, definidas nunha superficie de 28 748 km2. Posúe unha gran diversidade, cunha paisaxe que vai dende as nevadas montañas dos montes Prokletije, así coma dos montes Korab, ata as cálidas e soleadas costas mediterráneas albanesas.
Albania foi poboada por diferentes civilizacións ao longo do tempo, como os ilirios, tracios, gregos, romanos, bizantinos, venecianos e otománs. Os albaneses estableceron o Principado autónomo de Arbër no século XII. O reino de Albania e o Principado de Albania formáronse entre os séculos XIII e XIV. Antes da conquista otomá de Albania no século XV, a resistencia albanesa á expansión otomá, liderada por Skanderbeg, gañou o recoñecemento de case toda Europa. Albania permaneceu baixo o dominio otomán durante case cinco séculos, nos cales moitos albaneses alcanzaron altos cargos no imperio, especialmente no sur dos Balcáns e en Exipto. Entre os séculos XVIII e XIX, o desenvolvemento cultural deu lugar ao Renacemento albanés. En 1912, trala derrota otomá nas Guerras balcánicas, a moderna nación de Albania declarou a súa independencia.
Etimoloxía
Albania é o nome en latín medieval do país chamado Shqipëri polos seus habitantes. O nome en grego medieval é o de Albania ademais de variantes tales coma Albaētia ou Arbanētia. A orixe máis recente do elemento Alb- remóntase ao ilirio alb ou outeiro, emparentado coa voz Alp-, ou montaña de pastos, atopada en rexións alpinas. No século II, na Historia do Mundo escrita polo historiador grego Polibio, hai unha mención a unha cidade chamada Arbon que hoxe en día estaría en Albania central.
Na súa historia escrita entre 1079 e 1080, o historiador e estadista bizantino Attaliates foi o primeiro en nomear aos Albanoi coma parte dunha revolta contra Constantinopla en 1043 e aos Arbanitai coma súbditos do Duque de Dyrrachium. Durante a Idade Media, os albaneses chamáronlle ao seu país Arbër ou Arbën e autodenomináronse coma Arbëresh ou Arbnesh.
Primeiros asentamentos
miniatura|esquerda|180px|Ruínas de Apollonia, cidade da [[Grecia Antiga|Antiga Grecia (588 a.C.), hoxe preto de Fieri.]] O pobo máis antigo coñecido que habitou o actual territorio de Albania foi o dos ilirios, dos cales os shqipëtars ou albaneses son supostos descendentes. Os gregos colonizaron as costas e o sur do territorio, que quedou en gran parte incluído dentro do Epiro. Os ilirios efectuaban frecuentes incursións nos estados helenísticos da Molosia, Peonia e mesmo a Macedonia. No 35 a.C., os romanos conquistaron os sitios máis accesibles e civilizados, denominándoos provincias de Ilírico e Epiro, aínda que os territorios máis montañosos e remotos nunca chegaron a estar baixo control do Imperio Romano.
Baixo os romanos, Iliria coñeceu unha época de paz e prosperidade. A principal ruta comercial entre Roma e Constantinopla, a Vía Egnatia, discorría entre Epidamnos (Durrës) e Tesalónica. Os ilirios, do mesmo xeito que os gregos, conservaron a súa lingua e as súas tradicións durante o dominio romano. Cando o Imperio Romano quedou dividido no ano 395, os ilirios foron asimilados polo Imperio Bizantino. Durante os séculos V e VI confluíron con pobos itinerantes como os visigodos, hunos, ostrogodos e eslavos.
Idade Media
Entre 1443 e 1468, Gjergj Kastriot chamado Skanderbeg, xunto con Lekë Dukagjini, dirixiu en nome dos albaneses as loitas conxuntas de serbios, búlgaros, romaneses e outros pobos da zona contra os turcos otománs, converténdose no heroe nacional e unha icona da loita contra o invasor islámico. Antonio Vivaldi adicoulle unha ópera a Skanderbeg co mesmo nome. Desta época datan os primeiros documentos escritos en lingua albanesa, en alfabeto cirílico.
Nese longo período de ocupación sucederon varios feitos determinantes para a actual cultura albanesa: gran parte da poboación urbana ortodoxa exiliouse, principalmente no sur de Italia e Grecia, mentres que a maioría da poboación que se mantivo no país foi convertida ao islam, longo do sete séculos de ocupación. Trala progresiva conversión ao islam, por interese e supervivencia, e a asimilación turca de gran parte dos albaneses, Albania converteuse nun Estado privilexiado e leal ao Imperio, alcanzando altos cargos na administración do Imperio e tamén como forzas de choque para manter o control sobre Grecia, Serbia, o territorio da actual Macedonia do Norte e Bulgaria.
Século XX
En 1985, Enver Hoxha morreu e Ramiz Alia tomou o seu lugar. Inicialmente, Alia tentou seguir os pasos de Hoxha, mais os cambios en Europa do Leste xa comezaran, Mikhail Gorbachev aparece na URSS con novas políticas (Glasnost e Perestroika). Despois de que Nicolae Ceauşescu, líder comunista de Romanía, fose executado nunha revolución, Alia asinou o Acordo de Helsinqui, polo que se comprometía a modificar a lexislación en materia civil e foron convocadas eleccións pluripartidistas gañadas polo Partido Demócrata co 62% dos votos en 1992.
miniatura|[[Tirana, capital de Albania, hoxe.]] O primeiro trimestre de 1997 foi un momento moi delicado para Albania, na que nunhas poucas semanas o Estado rozou a descomposición e a guerra civil. Dous feitos fundamentais desencadearon esta situación: as caóticas eleccións lexislativas na que resultou gañador o Partido Demócrata de Sali Berisha e o colapso duns sistemas bancarios de estrutura piramidal que prexudicaron enormemente ao país. A estafa consistía nunha serie de depósitos que xeraban uns intereses irracionalmente altos, e dunha dubidosa solvencia, que a pesar diso contou co estímulo do Goberno de Berisha baixo o pretexto da expansión do sistema crediticio. Moitos albaneses confiaron as súas escasas propiedades, despois de décadas de comunismo, e incluso hipotecaron as súas casas para obter eses intereses.
Isto desencadeou un descontento xeral que se consumou co saqueo dos cuarteis militares e depósitos de armas. Nesta situación de caos e de violencia, antigas vinganzas persoais volveron a aflorar e moitos albaneses iniciaron outra inmigración masiva a Italia como xa realizaran co derrocamento do comunismo. Un levantamento armado, dirixido por "comités de Salvación" de orientación comunista, estourou en Vlorë e ao sur do país. Saqueos e enfrontamentos ocorreron na capital e as demais cidades. Argumentando o caos, a ONU aprobou o envío urxente dunha "Forza de Protección Multinacional" de 7.000 soldados liderada por Italia, cuxa avanzada desembarcou en Durres e Vlorë o 14 de abril. O descontento causaron que o Partido Socialista gañara as eleccións de 1997. As Forzas deixaron o país en agosto.
Dende 1990 Albania está orientada cara "occidente", foi aceptada no Consello de Europa e na OTAN, pedindo ademais formar parte da Unión Europea.
En 2007 Albania converteuse no primeiro país do mundo en eliminar todo o seu armamento químico. O país tornouse membro pleno da OTAN en 2009.