cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Independentismo galego
O independentismo galego na actualidade
Nese contexto apareceu o Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive (EGPGC), que realizou 90 accións terroristas en seis anos, a última o 13 de setembro de 1991. Como consecuencia das súas accións morreron 2 membros do EGPGC e unha rapaza no atentado da discoteca Clangor, en Santiago de Compostela, e o grupo asasinou o garda civil Benedicto García Ruzo e feriu de gravidade a outro cando pretendían roubarlles armas, no concello de Irixoa. Foron detidos varias ducias de supostos membros. .
esquerda|miniatura|Manifestación da APU no 25 de xullo de 1991.
En 1989, o sector próximo a Galiza Ceive-OLN marchou da Frente Popular Galega por diferenzas sobre estratexia e o tratamento dos presos do EGPGC, e creou a Assembleia do Povo Unido (APU). A Frente Popular Galega continúa existindo na actualidade, sendo o principal partido independentista en número de votos. Ten certo apoio social e electoral no Morrazo e conta cun sindicato afín, a Central Unitaria de Traballadores (CUT). A APU auto-disolveuse en 1995 e a súa herdanza foi a organización xuvenil Assembleia da Mocidade Independentista (AMI), creada en 1993.
Outra organización de carácter independentista creada en 1996) no interior BNG é Primeira Linha. Abandonou esa organización en 1999 denunciando a deriva dereitista e autonomista do BNG e a hostilidade da UPG coa corrente independentista. A súa forza estivo centrada nos ambientes estudantís de Compostela e na comarca do Condado. Ao igual que Galiza Ceive-OLN e o resto das organizacións aparecidas a partir da década de 1990, asume os postulados do reintegracionismo lingüístico (a única excepción actual no independentismo é a FPG). Todas estas organizacións son comunistas, se ben o modelo organizativo varía do marxismo-leninismo clásico até o asemblearismo.
Nos últimos anos da década de 1990 formulouse unha proposta, coñecida como Proceso Espiral, que pretendía unificar os numerosos grupos independentistas existentes, todos eles de tamaño reducido e áreas de acción limitadas. En 2001, formouse Nós-UP, que contaba coa AMI como organización xuvenil. O seu traballo céntrase nos centros sociais, a loita da mocidade, o sindicalismo e as organizacións feministas. O afastamento entre Nós-UP e AMI motivou que xurdise outra organización xuvenil, Briga, e a estudantil AGIR, ámbalas dúas afíns a Nós-UP.
Dez membros de AMI e outros colectivos foron detidos en 2005 e dous deles acusados de colocaren unha bomba nun caixeiro automático en Compostela. Ese mesmo ano fíxose pública a existencia dun grupo denominado Resistencia Galega que se ten atribuído varios atentados con bombas de pequeno tamaño.
En 2005 comezaron a formarse outras organizacións dentro do BNG, novamente procedentes en boa parte da UPG, de carácter independentista: o Movemento pola Base e o grupo xuvenil Isca. Contan cunha importante presenza na organización sindical nacionalista CIG.
Na primavera de 2007 apareceu unha plataforma cívica para a reivindicación do dereito de autodeterminación, denominada Causa Galiza. Esta iniciativa foi impulsada principalmente desde as organizacións vinculadas ao independentismo galego máis a participación nela era de carácter individual. Desde algúns sectores do nacionalismo galego esta plataforma foi vista como un intento de reunificación do independentismo, porén, fracasou e anos despois Causa Galiza é o principal partido do independentismo alleo ao BNG, tras a disolución de Nós-UP, en xuño de 2015, e AMI, en setembro de 2014.
No ano 2014 a organización xuvenil do BNG, Galiza Nova celebrou a súa XIII Asemblea Nacional, na cal por primeira vez na súa historia pasaron a defender a independencia nacional de Galiza e a constitución dunha República Galega independente como única vía para acadar a soberanía para o pobo galego.
No ano 2017 tivo lugar a XVI Asemblea Nacional do BNG na cal se recoñeceu abertamente a existencia dentro da fronte de dúas tendencias na concepción do exercicio de autodeterminación: unha delas sería a confederación en pé de igualdade con outros pobos do estado e a outra sería a da independencia. Do mesmo xeito, a Unión do Povo Galego, principal partido integrado dentro do BNG comezou a posicionarse a partir do 2017 a prol da independencia nacional como medio para acadar a soberanía de Galiza.
O 26 de novembro de 2021 o PPdeG anunciou que presentaría unha iniciativa no Parlamento galego para preguntar aos partidos «se queren unha República Independente en Galicia». Días antes, Néstor Rego, deputado do BNG nas Cortes Xerais, dixera no Congreso español que «Galiza será más pronto que tarde una república libre y soberana». O PPdeG, no entanto, acabou finalmente reformulando a iniciativa como unha declaración na defensa da Constitución española. Precisamente, a Xunta de Galiza, rexida polo PPdeG, iniciou en comezos de 2023 a tramitación da Lei do Litoral de Galiza á marxe da devandita Constitución, feito que foi cualificado pola Secretaría de Estado de Medio Ambiente de España como «case unha declaración de independencia».
Joseph Gyau
Joseph-Claude Agyeman Gyau, máis coñecido como Joe Gyau, nado o 16 de setembro de 1992 en Tampa, Florida, é un futbolista estadounidense que xoga como volante ofensivo ou dianteiro para o MSV Duisburg da 2. Bundesliga de Alemaña.
TSG 1899 Hoffenheim
Gyau é un produto da Academia de Fútbol IMG dos Estados Unidos, xogando alí entre 2007 e 2009. En 2009 fichou para o club alemán TSG 1899 Hoffenheim e debutou na tempada 2010-11 xogando para o equipo de reservas. Gyau debutou co primeiro equipo o 8 de febreiro de 2012, entrando como substituto na segunda metade en substitución do seu compatriota Fabian Johnson na derrota do Hoffenheim 1-0 contra o Greuther Fürth polos cuartos de final da DFB-Pokal. O 13 de abril de 2012, Gyau asinou un contrato por tres anos co Hoffenheim.
FC St. Pauli
O 30 de agosto de 2012 o FC St. Pauli da segunda división de Alemaña fichou a Gyau a préstamo polo resto da tempada. Realizou o seu debut co club o 25 de setembro de 2012, entrando o segundo tempo na derrota 0-1 ante o VfR Aalen pola 2. Bundesliga. Foi titular por primeira vez o 31 de outubro de 2012, xogando os 90 minutos do partido pola DFB-Pokal ante o VfB Stuttgart.
Regreso ao Hoffenheim
Gyau regresou ao Hoffenheim en 2013, pero non volveu xogar para o primeiro equipo até abril de 2014, cando fixo o seu debut na 1. Bundesliga o 26 dese mes, ingresando no segundo tempo do partido no que o seu club empatou 0-0 contra o Eintracht Frankfurt.
Borussia Dortmund II
O 30 de xuño de 2014 confirmouse o seu traspaso ao Borussia Dortmund da 1. Bundesliga alemá, equipo co que inicialmente traballou co combinado sub-23 que xoga na 3. Bundesliga. Gyau fixo o seu debut con este último o 9 de agosto de 2014 anotando dous goles na vitoria 5-1 sobre o Jahn Regensberg na 3. Bundesliga. Gyau foi incluído no persoal do Borussia Dortmund nun partido pola1. Bundesliga o 13 de setembro de 2014, pero finalmente non chegou a debutar co primeiro equipo. No entanto, debutou co club na Bundesliga o 24 de setembro, ingresando no últimos quince minutos do encontro no que o Dortmund empataría 2-2 fronte ao Stuttgart.
Seleccións inferiores
Gyau foi un membro regular dos equipos inferiores dos Estados Unidos. Entre as súas aparicións coa selección estadounidense sub-17 e sub-20 acumula máis de 30 partidos e 6 goles.
Gyau foi chamado para os campamentos de adestramento de finais do ano 2011 da selección sub-23 con miras ao torneo Preolímpico de CONCACAF de 2012, e debutou con esta selección o 29 de febreiro no amigable co seleccionado sub-23 de México. Estados Unidos terminaría gañando o partido 2-0. O 12 de marzo de 2012, Gyau foi chamado novamente á selección sub-23, como parte da lista provisional de 19 xogadores para enfrontar a eliminatoria CONCACAF para as Olimpíadas en Londres. Gyau logo xogou o tres partidos xogados na fase de grupos polos Estados Unidos vindo desde a banca.
Selección maior
O 12 de novembro de 2012 anunciouse que Gyau fora convocado por primeira vez á selección maior polo técnico Jürgen Klinsmann, con miras a un partido amigable fronte a en Krasnodar. No entanto, Gyau non formou parte do persoal de 18 xogadores o día do partido. Gyau finalmente debutaría coa selección nacional o 3 de setembro de 2014, xogando os 90 minutos na vitoria 1-0 nun partido amigable fronte á.
Estatísticas
Actualizado o 24 de setembro de 2014.20x20px
Tralkoxidium
O Tralkoxidium é un herbicida de post-emerxencia contra Avea, Ballico e outras gramíneas nos cultivos de trigo, cebada e triticale.
Extremoduro
Extremoduro é un grupo estremeño de rock procedente de Plasencia e formado no ano 1987. A banda está liderada por Roberto Iniesta, tamén coñecido como "Robe".
Historia
Fórmase como grupo de rock en Plasencia, (Estremadura), no verán de 1987 por Roberto Iniesta (tamén coñecido como "Robe" ou "O Rei de Estremadura"), cun estilo musical que foi denominado por eles mesmos como "rock transgresivo", sendo influencia de moitos outros grupos actuais como Marea ou Poncho K. Ademais, tamén foi unha forte influencia para outros grupos non rockeiros, como Melendi, en cuxo disco Mientras no cueste trabajo lles adediou a canción "Arriba Extremoduro", Estopa ou La Cabra Mecánica.
Tras amargos xogueteos coas drogas os antigos compoñentes do grupo estremeño abandonan o grupo, e Robe, que xa non vivía habitualmente na súa Plasencia natal, afíncase no País Vasco e forma un estable tándem con Iñaki "Uoho" Antón (guitarrista de Platero y tú), Miguel Colino e José Ignacio Cantera.
O contido das súas letras levou no seu día ao concello de Plasencia a veta-los seus concertos en dita localidade.
Até a publicación de Agíla (1996), pasou desapercebido para os grandes medios de comunicación. Cancións coma "Amor castúo", "Jesucristo García", "Extremaydura", "So payaso", "Golfa", "Salir", "La vereda de la puerta de atrás" ou "Puta" son algunhas das máis coñecidas do grupo, que alcanzou o seu maior grao de popularidade co álbum Agila, co que obtiveron ademais o premio ao mellor vídeo musical por "So payaso" na I edición dos Premios da Música en 1996.
No 2001, Extrechinato y tú (proxecto formado por Robe, Uoho, Fito Cabrales e Manolo Chinato; e a colaboración de membros tanto de Extremoduro coma de Platero y tú e Fito & Fitipaldis) saca o disco Poesía básica, un proxecto que tiñan en mente desde 1996. No mes de outubro de 2007 anunciaron a súa futura xira en 2008, que finalmente comezou o día 17 de maio en Santander, acabando así con algúns rumores que dicían que a banda podería separarse sen dar unha derradeira xira, tras varios anos de inactividade. Coincidindo coa nova xira, durante o mes de maio de 2008 espérase se poña á venda La ley innata, o seu novo disco. Como en Pedrá, componse dun só tema; pero a diferenza daquel, La ley innata divídese en varias pistas para facilita-la súa escoita.
Letras
Roberto Iniesta nalgunha das súas declaracións defínese como poeta, e de feito, coa excepción da canción "Me estoy quitando" (versión do grupo Tabletom) e de certos dúos letrísticos, como "La carrera" (con Zosi) ou "Correcaminos estate al loro" (con Ramone, debuxante de moitas das súas portadas); as letras son escritas por el mesmo. Nalgúns casos conteñen ou son adaptacións de versos ou poemas de autores clásicos como Antonio Machado, Miguel Hernández, Pablo Neruda ou Federico García Lorca (un dos éxitos do grupo, "Puta", contén unha estrofa de Los encuentros de un caracol aventurero deste último), así como doutros máis modernos como Román Romero Ruiz, Kiko Luna Creciente, Marcos Ana, Sor Kampana ou Manolillo Chinato, gran amigo da banda e o contorno. De feito, a filosofía do proxecto Extrechinato y tú xira en torno ao propio Chinato nun intento de promocionar os seus poemas e a poesía en xeral. Tamén cita ao poeta Marcos Ana (extraídas do libro "Las soledades del muro") nunha versión moi íntima da canción "Te juzgarán solo por tus errores (yo no)" no disco Rock transgresivo.
As letras de Extremoduro tratan principalmente sobre sexo, drogas e amor, e a diferenza doutros grupos de rock duro do país, carecen practicamente de referencias políticas nas letras. Nalgunha canción critícase ás figuras do funcionario de prisións ou á policía.
Oreol 1
Oreol 1, tamén denominado Aureole 1 e Arkad 1, foi un satélite artificial francosoviético lanzado o 27 de decembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Oreol 1 foi o primeiro do modelo de satélites DS-U2-GKA. Estaba adicado a facer observacións da magnetosfera terrestre, así como das auroras polares e outros fenónemos da atmosfera superior no marco do programa Arkad de colaboración entre Francia e a Unión Soviética. O programa Arkad tiña como finalidade continuar as observacións aurorais, magnetosféricas e ionosféricas feitas polos satélites Kosmos 261 e Kosmos 348 (satélites de clase DS-U2-GK). A nivel de terra colaboraron Bulgaria, Hungría, a República Democrática Alemá, Polonia, Romanía e Checoslovaquia mediante observacións nos momentos do paso do satélite.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 2500 km de apoxeo e 410 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 106,9 minutos.
Presencia de América Latina
miniatura|, no costado esquerdo do mural, cargase de simboloxía e destacase o nopal enraizado cos copihues, e as bandeiras ao vento. A Presencia de América Latina, tamén coñecida como Integración de América Latina, é unha pintura mural de 300 metros cadrados, pintada en acrílico sobre estuco áspero, polo artista mexicano Jorge González Camarena entre novembro de 1964 e abril de 1965. A obra é localizada no vestíbulo de acceso da Casa del Arte da Cidade Universitaria de Concepción, Chile, e a súa temática principal, de forte carácter simbólico, é a unidade e a fraternidade das distintas culturas de América Latina. miniatura|150px|A Placa de recoñecemento como monumento histórico nacional. A pintura mural foi declarada Monumento Histórico polo Decreto 147 do 30 de abril do 2009. No 2010, no bicentenario de Chile, a obra foi recoñecida baixo o presente status polo Goberno de Chile, situándose na obra unha placa de recoñecemento.
Picloram
miniatura|dereita|Picloram O Picloram é un herbicida piridínico, moi persistente, que se usa para o control de leñosas en terreos sen cultivo (silveiras, toxos, xestas etc.). Emprégase tamén contra Labaza (Rumex) e outras especies de folla ancha en praderías de gramíneas. É absorbido por vía radicular e foliar. Controla principalmente árbores e arbustos non desexados en pastos e marxes de campos. É unha auxina sintética.
Trilladeira nival
A trilladeira nival (Chionomys nivalis) é unha especie de roedor da familia Cricetidae. Tradicionalmente incluíase no xénero Microtus, mais estudos recentes, xenéticos e morfolóxicos avalan a súa inclusión no xénero Chionomys.
Descrición
É un dos arvicolinos de maior tamaño, de 92 a 140 mm e de 35 a 70 gr de peso. O seu pelame ten unha tonalidade, bastante uniforme, de cor agrisada con tons pardos, rexión ventral de cor branca e os pés e a cola son monocolor, xeralmente esbrancuxados.
Distribución
Habita as zonas montañosas dende o suroeste europeo até o sueste asiático. En Europa atópase nos grandes macizos montañosos, Alpes, Montes Tatra, Cárpatos, Balcáns e Cáucaso. Na Península Ibérica ocupa as principais zonas montañosas, aínda que a súa presenza non está confirmada en Portugal. En España ocupa a meirande parte dos Pireneos, chegando polo leste até Xirona, no norte peninsular aparece nas montañas galegas de Lugo e a serra dos Ancares, Picos de Europa, case toda a Cornixa Cantábrica e o País Vasco. Cara ao sur está presente na serra Cebollera e na serra de la Demanda (A Rioxa, Soria), nas serras de Gredos e Guadarrama, (Comunidade de Madrid e Guadalaxara) e en Sierra Nevada.
Rood
O rood é unha vella unidade inglesa de superficie igual a 1.011,7141056 m². Unha superficie rectangular cos bordos dun furlong e un rod é un rood. Sendo unha medida que consiste en 40 rods cadrados, o rood era unha medida importante a causa da súa conversión fácil a acres, facendo un acre catro rood.
Trilladeira nival
Hábitat
Son basicamente herbívoros e oportunistas, debido ás restricións tróficas das zonas onde habitan e complementan a súa dieta con insectos, pequenos invertebrados e crías doutros micromamíferos. Almacenan alimentos para o inverno.
A idade reprodutora, en relación con outros roedores, é relativamente tardía, teñen menores camadas e unha elevada taxa de supervivencia xuvenil.
Ameazas
A principal ameaza derívase do escaso número de colonias, do seu pequeno tamaño e da escasa ou nula conectividade entre colonias.
Schalom Asch
Traxectoria
Recibiu unha educación tradicional xudía. Trasladouse a Varsovia, onde casou coa filla do escritor M. Shapiro. Comezou escribindo en hebreo, pero Isaac Peretz convenceuno para escribir en yiddish.
En 1908 marchou a vivir a Palestina e en 1910 a Estados Unidos.
Quinase dependente de ciclina
miniatura|350px|Esquema do [[ciclo celular. Anel externo: I=Interfase, M=Mitose; anel interno: M=Mitose; G1=gase Gap 1; S=fase de Síntese; G2=fase Gap 2. A duración da mitose en relación con outras fases foi esaxerada neste diagrama.]] As quinases dependentes de ciclina ou CDKs (ás veces Cdk, do inglés Cyclin-Dependent Kinase) son unha familia de proteína quinases que se descubriu primeiramente polo seu papel na regulación do ciclo celular. Están tamén implicadas na regulación da transcrición, procesamento do ARNm, e na diferenciación das células nerviosas. Están presentes en todos os eucariotas estudados, e as súas funcións reguladoras no ciclo celular foron conservadas evolutivamente. De feito, as células de lévedos poden proliferar normalmente cando os seus xenes CDK son substituídos polos xenes homólogos humanos. As CDKs son proteínas relativamente pequenas, con pesos moleculares entre 34 e 40 kDa, e o seu dominio de quinase comprende practicamente toda a proteína. As CDK actúan sempre asociándose a unha proteína reguladora chamada ciclina. Sen a ciclina, a CDK ten pouca actividade de quinase; soamente o complexo ciclina-CDK é unha quinase activa. As CDKs fosforilan os seus substratos en residuos de serina ou treonina, polo que son serina/treonina quinases. A secuencia consenso para o sitio de fosforilación na secuencia de aminoácidos dun substrato da CDK é [S/T*]PX[K/R], onde S/T* é a serina ou treonina fosforiladas, P a prolina, X é calquera aminoácido, K é lisina, e R é arxinina.
Tipos
Táboa 1: CDKs coñecidas, as súas ciclinas asociadas, e as súas funcións no ser humano e as consecuencias da súa deleción en ratos.
As CDKs e as ciclinas no ciclo celular
A maioría dos complexos ciclina-CDK coñecidos regulan a progresión do ciclo celular. As células animais conteñen polo menos nove CDKs, catro das cales, CDK1, 2, 3, e 4, están directamente implicadas na regulación do ciclo celular. En células de mamíferos, a CDK1, coas súas ciclinas A2 e B asociadas, pode el só impulsar o ciclo celular. Outra, a CDK7, está implicada indirectamente como unha quinase activadora de CDK. Os complexos ciclina-CDK fosforilan substratos apropiados para a fase concreta do ciclo celular. Os complexos ciclina-CDK da fase temperá do ciclo celular axudan a activar os complexos ciclina-CDK na fase tardía. Táboa 2: Ciclinas e CDKs segundo a fase do ciclo celular
Táboa 3: Quinases dependentes de ciclina que controlan o ciclo celular en organismos modelo.
Unha lista de CDKs coa súa proteína reguladora, ciclina ou outra:
Regulación da actividade das CDK
Os niveis das CDKs permanecen relativamente constantes ao longo do ciclo celular e a maioría da súa regulación é postraducional. A maior parte dos coñecementos sobre a estrutura e función das CDKs está baseado nas CDKs de S. pombe (Cdc2), S. cerevisiae (CDC28), e de vertebrados (CDC2 e CDK2). Os catro principais mecanismos de regulación das CDKs son a unión a ciclinas, a fosforilación pola CAK, a fosforilación inhibidora reguladora, e a unión a subunidades inhibidoras de CDK (CKIs).
Unión a ciclinas
O sitio activo, ou sitio para a unión do ATP, de todas as quinases é unha fenda situada entre un pequeno lobo amino terminal e outro meirande carboxi-terminal. A estrutura da Cdk2 humana indica que as CDKs teñen un sitio de unión ao ATP modificado que pode ser regulado pola unión de ciclinas. A fosforialción pola quinase activadora de CDK (CAK) da Thr 161 do bucle T incrementa a actividade do complexo. Sen ciclina, un bule flexible chamado bucle de activación ou bucle T bloquea a fenda, e a posición de varios residuos de aminoácidos clave non é a óptima para a unión do ATP. Coa unión da ciclina, dúas hélices alfa cambian de posición para permitir a unión do ATP. Unha delas, a hélice L12 que está xusto despois do bucle T na secuencia primaria, convértese nunha folla beta e axuda a rearranxar o bucle T, polo que este xa non bloquea o sitio activo. A outra hélice alfa chamada hélice PSTAIRE rearránxase e axuda a cambiar a posición de residuos de aminoácidos clave no sitio activo.
A unión da ciclina coa CDK presenta unha considerable especificidade. Ademais, a unión da ciclina determina a especificidade do complexo ciclina-CDK por substratos particulares. As ciclinas poden unirse directamente ao substrato ou localizan a CDK nunha área subcelular na que se encontra o substrato. A especificidade de substrato das ciclinas S débese ao lote hidrofóbico de aminoácidos (centrado na secuencia MRAIL), que ten afinidade por proteínas substrato que conteñen un motivo RXL hidrofóbico (ou Cy). As ciclinas B1 e B2 poden localizar a Cdk1 no núcleo e no complexo de Golgi, respectivamente, por medio dunha secuencia de localización situada fóra da rexión de unión á CDK.
Fosforilación
Para que haxa unha actividade de quinase plena é necesaria unha fosforilación activadora nunha treonina adxacente ao sitio activo. A identidade da quinase activadora de CDK (CAK) que realiza esta fosforilación varía segundo o organismo modelo estudado. O momento en que se produce esta fosforilación varfía tamén. En células de mamífero, a fosforilación activadora ocorre despois da unión da ciclina. En células de lévedos, ocorre antes da unión da ciclina. A actividade da CAK non está regulada por vías do ciclo celular coñecidas e a unión da ciclina é o paso limitante da activación da CDK.
Inhibidores da CDK
Un inhibidor da quinase dependente de ciclina (CKI) é unha proteína que interacciona cun complexo ciclina-CDK para bloquear a actividade de quinase, xeralmente durante a fase G1 ou en resposta a sinais procedentes do ambiente ou do ADN danado. En células animais, hai dúas familias principais de CKIs: a familia INK4 e a familia CIP/KIP. As proteínas da familia INK4 son estritamente inhibidoras e únense a monómeros de CDK. As estruturas cristalinas dos complexos CDK6-INK4 mostran que a unión de INK4 retorce a CDK, o que distorsiona a unión da ciclina e a actividade de quinase. As proteínas da familia CIP/KIP únense tanto á ciclina coma á CDK dun complexo e poden ser inhibidoras ou activadoras. As proteínas da familia CIP/KIP activan a ciclina D e os complexos CDK4 ou CDK6 ao favoreceren a formación do complexo.
En lévedos e Drosophila, os CKIs son inhibidores fortes das CDK S e M, pero non inhiben a CDKs G1/S. Durante a fase G1, os altos niveis de CKIs impiden que os eventos do ciclo celular ocorran incorrectamente, pero non impiden a transición a través do punto de control Inicio (Start), que comeza por medio de CDKs G1/S. Unha vez que se inicia o ciclo celular, a fosforilación por CDKs G1/S temperás leva á destrución dos CKIs, o que alivia a inhibición das transicións do ciclo celular posteriores. En células de mamíferos, a regulación de CKI funciona de diferente xeito. A proteína p27 de mamíferos (chamada Dacapo en Drosophila) inhibe as CDKs G1/S e S, pero non inhibe as CDKs S e M.
Suk1 ou Cks
As CDKs que interveñen directamente na regulación do ciclo celular asócianse con pequenas proteínas de 9 a 13 kDa chamadas Suk1 ou Cks. Estas proteínas son necesarias para o funcionamento das CDKs, pero o papel preciso que exercen non se coñece. Cks1 únese ao lobo carboxi da CDK, e recoñece residuos fosforilados. Pode axudar ao complexo ciclina-CDK con substratos que teñen múltiples sitios de fosforilación ao incrementar a afinidade polo substrato.
Ciclinas virais
Os virus poden codificar proteínas con homoloxía de secuencias coas ciclinas. Un exemplo moi estudado é a chamada ciclina K (ou ciclina v) do herpesvirus do sarcoma de Kaposi, que activa CDK6. Os complexos ciclina viral-CDK teñen diferentes especificidades de substrato e sensibilidades de regulación.
Activdores de CDK5
As proteínas p35 e p39 activan a CDK5. Aínda que carecen de homoloxía de secuencias coas ciclinas, as estruturas cristalinas mostran que a p35 se prega dun modo similar ao das ciclinas. Con todo, a activación de CDK5 non require a fosforilación do bucle de activación.
RINGO/Speedy
Proteínas con ningunha homoloxía coas ciclinas poden ser activadores directos das CDKs. Unha familia deses activadores é a familia RINGO/Speedy, que foi descuberta orixinalmente en Xenopus. Os cinco membros descubertos ata agora activan todos directamente a Cdk1 e Cdk2, pero o complexo RINGO/Speedy-CDK2 recoñece diferentes substratos que o complexo ciclina A-CDK2.
Historia
Leland H. Hartwell, R. Timothy Hunt, e Paul M. Nurse recibiron o Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía de 2001 pola completa descrición que fixeron das ciclinas e mecanismos das quinases depenentes de ciclinas, que son básicos para a regulación do ciclo celular.
Importancia médica
As CDKs considéranse unha diana potencial para os medicamentos anticancro. Se é posible interromper selectivamente a regulación do ciclo celular en células cancerosas interferindo coa acción das CDKs, a célula cancerosa morre. Algúns inhibidores de CDHs como seliciclib están xa en fase de ensaios clínicos. Aínda que foi desenvolvido orixinalmente como un potencial fármaco anticanceroso, seliciclib tamén induce a apoptose en neutrófilos, os cales son mediadores na inflamación. Isto significa que se poderían desenvolver novos fármacos para o tratamento de doenzas inflamatorias crónicas como a artrite e a fibrose quística.
O primeiro inhibidor de CDKs que se probou en ensaios clínicos foi o flavopiridol (alvocidib) despois de que fora identificado nun exame (screen) de axentes anticancerosos en 1992. Compite polo sitio para o ATP das CDKs.
Porén, cómpre facer máis investigacións porque a alteración da vía mediada polas CDK ten potencialmente graves consecuencias; aínda que os inhibidores das CDKs parecen prometedores, debe determinarse como se poden limitar os efectos secundarios para que só sexan afectadas as células diana. Como este tipo de doenzas son xeralmente tratadas con glicocorticoides, os cales teñen tamén graves efectos secundarios, incluso un éxito menor dos novos fármacos podería ser un avance.
Entre as complicacións para o desenvolvemento dun fármaco CDK están que moitas CDKs non están implicadas no ciclo celular, senón noutros procesos comoa transcrición, fisioloxía neural, e a homeostase da glicosa.
Táboa 4: Fármacos inhibidores das quinases dependentes de ciclina
Ramón Félix Blanco Gómez
Ramón Félix Blanco Gómez, nado en Santa Marta de Moreiras (O Pereiro de Aguiar) o 20 de maio de 1945 e finado en Ventín (Ames) o 25 de decembro de 2001, foi un sindicalista e político galego.
Vida persoal
Casou con Vita Portela Ribero e foi pai de Roberto, Ana e Aida Blanco Portela.
Portugal Novo
Portugal Novo foi un periódico editado en Tui en 1912.
Historia e características
Apareceu en marzo de 1912. Periódico editado polos republicanos portugueses de Tui.
Lapa (química)
miniatura|150px|Chamas de [[carbón vegetal|carbón vexetal.]] miniatura|150px|Chama laminar dunha candea ardente. Unha lapa, chama ou flama (do latín flamma) é a parte gasosa visíbel (emisora de luz) dalgún lume. É causada por unha reacción altamente exotérmica (por exemplo, unha combustión) tomando lugar nunha zona estreita. Se un lume fose o bastante quente para ionizar os compoñentes gasosos, pode converterse en plasma.
¡Que inventen ellos!
¡Que inventen ellos! ( en galego: Que inventen eles!) é unha lapidaria expresión de Miguel de Unamuno cuxo repetido uso e abuso produciu un tópico ou clixé que se utiliza con sentidos opostos.
O tópico é mostra de até que punto a ciencia e a tecnoloxía foron en España unha realidade marxinal na súa organización e contexto social, de modo que se chegou a converter nunha especie de estereotipo nacional español, unhas veces rexeitado por impropio ou humillante e outras veces asumido con orgullo e desdén, como era o seu propósito orixinal.
A fortuna do uso da frase produciu mesmo a súa paráfrase, nalgún caso nun sentido feminista, reivindicando o papel da muller na ciencia: Que inventen elas.
César Luaces Alonso
César Luaces Alonso-Magadán, nado o 31 de xaneiro de 1859 e finado en Madrid o 18 de decembro de 1916, foi un político e enxeñeiro naval galego.
Traxectoria
Xeneral de brigada de Enxeñeiros da Armada. Militante do Partido Conservador e amigo de Gabino Bugallal, foi elixido deputado polo distrito da Fonsagrada nas eleccións de 1899. Foi senador pola provincia de Ourense de 1903 a 1916. Finou en Madrid o 18 de decembro de 1916.
Sodalita
A sodalita é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Na8(AlSiO4)6Cl2 (25,5% de Na2O, 31,5% de Al2O, 37,5% de SiO2 e 5,5% de cloro).
Aspecto
A sodalita preséntase normalmente de forma masiva, amorfa e granulada aínda que non é raro atopar cristais cúbicos dunha maior transparencia e pureza. É de cor azul e negra, aínda que pode aparecer tamén incolora.
Variedades da sodalita
Existen dous tipos de sodalitas:
Lugares onde se atopa
Aparece en rochas pobres en sílice coma as sienitas e os basaltos.
Usos da sodalita
Descuberta en 1806 en Groenlandia, a sodalita non se utilizou coma material ornamental de importancia ata 1891 cando grandes xacementos de calidade foron atopados en Ontario (Canadá). Dende entón coñécese co sobrenome de princesa azul despois de que a Princesa Patricia, de visita en Ontario pouco tempo despois do seu descubrimento, elixise a sodalita para a decoración interior do Marlborough House en Inglaterra.
Propiedades
A sodalita presenta efervescencia ó contacto con ácido clorhídrico.
Outros silicatos
Outros silicatos a destacar son o cuarzo, a mica, o feldespato e a olivina.
Escola de música e baile tradicional Abertal
A Escola de Música e baile tradicional Abertal é unha escola de música e de baile tradicional galegos do concello da Rúa. Ten por obxectivo o mantemento e recuperación da tradición musical galega e o seu ensino ás seguintes xeracións. Ten sobor de 80 alumnos da comarca valdeorresa que aprenden diferentes disciplinas: tambor, bombo, gaita, canto, baile, acordeón e pandeireta. Dela saen os compoñentes da Agrupación Abertal, banda de gaitas do mesmo concello.
Historia
miniatura|Actuación de fin de curso de 2011, no Centro Cultural Avenida da Rúa.
Dende aquela a agrupación e a escola non pararon de crecer. Actuacións foron moitas e moi diversas, como varios programas de televisión, na CRTVG e en RTVE ademais de dous programas de Lume na Palleira da Radio Galega. Actuaron por toda Galicia, en Madrid, Cantabria, Castelas, País Vasco, País Valenciano e norte e centro de Portugal, as cidades francesas de Grasse (Costa Azul) e Campan (Alto Pireneo) e en formato quinteto en Bournemouth (Inglaterra).
O froito dese traballo recóllese no ano 2001 coa gravación dun CD, que leva por título o mesmo nome da agrupación, Abertal. . Este traballo foi posible grazas á participación de Xaquín Xesteira como profesor durante este período, facendo os arranxos e produción do CD.
Doutra banda, tamén as pandeireteiras de Abertal participaron na gravación doutro CD compartido, co titulo Esta noite hai un serán. Así mesmo todo este traballo se viu recompensado co premio á mellor agrupación galega outorgado polo programa Luar da CRTVG nos anos 2001-2002.
Unha parella de bailadores da agrupación foi Subcampioa do concurso Vai de Baile do programa Luar no 2007.
En 2009 edítase o segundo traballo discográfico titulado No Forum Gigurrorum, que tamén inclúe un DVD cun documental titulado Espírito Abertal, conmemorativo do XX Aniversario. Neste mesmo ano, recibe o Premio O Recuncho da Palleta do programa Lume na Palleira de Radio Galega; tamén neste mesmo ano, o 29 de abril, emitiuse un programa adicado a Abertal e Manuel Durán (coma director e fundador) dentro da programación da Televisión de Galicia no programa Alalá.
As modalidades impartidas nesta agrupación son gaita, percusións, pandeireteiras e cantareiras, canto coral, acordeóns e baile tradicional.
Filosofía do dereito
A filosofía do dereito é unha rama da filosofía xeral, polo que presenta os mesmos caracteres que esta. Abrangue as cuestións máis fondas e xerais do dereito, colocando o seu estudo na sistematización xeral dos coñecementos humanos, o que nos permite comprender non só o sentido, ou se se prefire, a significación do xurídico nunha concepción total do mundo e a vida, senón tamén o carácter e fundamentación das disciplinas que o toman por obxecto.
A filosofía do dereito reflexiona sobre a ´´rectitude´´ da xustiza. Así, a filosofía como reflexión teórica entra en contacto co Dereito para profundar nas bases da ciencia xurídica e tamén, sobre a súa finalidade. É unha ferramenta de reflexión sobre os límites do Dereito, sobre a conexión entre ética e xustiza e trata de precisar o concepto de xustiza.
Temas clásicos da filosofía do dereito
Para Alf Ross o obxecto da filosofía do Dereito é a ciencia do Dereito. A filosofía do Dereito está xerarquicamente por riba da ciencia do Dereito. A ciencia comprende o estudo do sistema vixente, pero tamén está o aspecto axiolóxico da norma, situación que revisa a Filosofía do Dereito. Os temas que abrangue a Filosofía do Dereito e definidos por García Máynez como temas capitais son:
Bochum
Bochum é unha cidade alemá localizada no estado de Renania do Norte-Westfalia. Segundo o censo correspondente ao ano 2011 conta con 373.396 habitantes, o que a converte na décimo sexta cidade de Alemaña.
Bactriana
miniatura|Localización das antigas cidades da Bactriana ou Bactria A Bactriana, ou Bactria, é unha antiga rexión da Asia Central, situada hoxe no noroeste de Afganistán; o adxectivo bactriano, "habitante ou nativo de Bactria", úsase desde o século XIV, en concreto aplicado a unha especie de camelo, o camelo bactriano. O nome Bactria úase desde 1600, e deriva do latín Bactria, voz tomada do lingua persa, que significa literalmente "a provincia occidental", do persa bakhtar, "o oeste".
Filosofía do dereito
Relación entre filósofos e xuristas do dereito
O xurista utiliza unha serie de nocións (dereito, norma, suxeito, relación xurídica, xustiza, etc), que da por supostas; en cambio, o filósofo do Dereito, encara como problema o que é un presuposto para o xurista, tratando de chegar a un esclarecemento cabal deses conceptos. Así, por exemplo, o concepto de Dereito é un problema cuxa solución pertence á filosofía xurídica e non ás ciencias xurídicas.
Bactriana
Xeografía
Bactria atopábase ao norte da cordilleira do Hindu Kush e ao sur do río Amu Daria, e abranguía a rexión chá que se encontra nos actuais Afganistán, Taxiquistán e Uzbekistán. De xeito máis amplo Bactria era a zona ao norte do Hindu Kush, ao oeste da cordilleira do Pamir e ao sur das montañas de Tian Shan, no Xinjiang, ao noroeste da actual China.
Filosofía do dereito
Relación entre filósofos e xuristas do dereito
Desta maneira, unha vez percorrido o amplo periplo da filosofía xurídica, lógrase un coñecemento pleno do Dereito, así como a fundamentación das diversas disciplinas que a el se refiren, é dicir, o coñecemento dos seus peculiares enfoques, métodos adecuados, etcétera, tarefa que tamén lle corresponde á Filosofía do Dereito.
Bactriana
Xeografía
A Bactriana limitaba polo leste coa antiga rexión de Gandhara no Subcontinente indio, ao oeste con Dranxiana e Hircania e ao norte coa Transoxiana, a Sogdiana e a extensísima Escitia (Extra Imaus), ao sur limitaba con Aracosia.
Filosofía do dereito
As ramas da filosofía e a súa aplicación na filosofía do dereito
De acordo con Harald Høffding as cuestións filosóficos fundamentalmente son catro:
Bactriana
Xeografía
Entre outros territorios, a Bactriana incluía aos da Guriana, a Bubacena, a Parapamisade e o chamado "país dos marucenos". O idioma clásico da Bactriana era unha lingua indoeuropea da subfamilia indoirania, o idioma bactriano.
A dos bactrianos é unha das liñas hereditarias dos modernos taxikos, así como posibelmente dos paxtos. Algúns historiadores cren que o nome moderno de «taxiko» orixinouse de Ta-Hia ou Daxia, nome chinés antigo da rexión (en chinés medieval pronunciábase /datguea/). Pola súa parte, os antigos indios denominábana Bahlika.
Filosofía do dereito
Lóxica
É a ciencia dos pensamentos e da razón, estuda os pensamentos en canto ás súas formas mentais para facilitar o raciocinio correcto e verdadeiro. A lóxica xurídica ocúpase de aplicar a lóxica ao campo do Dereito, coas súas peculiares características e principios esenciais.
Ética
A ética é a ciencia da conduta, analiza a moral e as obrigacións do home. A ética xurídica céntrase en analizar as condutas xurídicas.
Metodoloxía
Ciencia do método; conxunto de métodos que se seguen nunha investigación científica ou unha exposición doutrinal. A metodoloxía xurídica é para a ciencia do Dereito o que a metodoloxía xeral para as disciplinas científicas. É unha reflexión de segunda orde, ocúpase de describir os métodos aceptados pola xurisprudencia (dogmática xurídica).
Axioloxía
A axioloxía é recoñecida como a teoría dos valores. A axioloxía xurídica, tamén chamada deontoloxía ou estimativa xurídica, ten por obxecto indagar o valor do xurídico. Na axioloxía investígase que vale o dereito, que valor lle da xurisdición, que sentido persegue e que xustificación ten o xurídico.
Teleoloxía
Doutrina das causas finais. Na teleoloxía do Dereito trátase de esclarecer que fins persegue o Dereito, cuxa resposta dependerá do punto de vista no que nos situemos.
Diego Rey Fernández
Diego Rey Fernández, nado en Mieres (Asturias) o 27 de xullo de 1992, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Club Deportivo Lugo.
Jorge Cubela López
Jorge Cubela López, nado en Pontevedra o 27 de febreiro de 1989, é un político galego do PPdeG. Actualmente é o alcalde de Cerdedo-Cotobade.
Traxectoria
Licenciado en Dereito e afiliado a Novas Xeracións. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía do Concello de Cotobade e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
Maureen O'Sullivan
Maureen Paula O'Sullivan, nada en Boyle (condado de Roscommon) o 17 de maio de 1911 e finada en Scottsdale (Arizona) o 23 de xuño de 1998, foi unha actriz irlandesa-estadounidense. Alcanzou popularidade por interpretar o papel de Jane, a compañeira de Tarzán xunto a Johnny Weissmüller.
Traxectoria
O'Sullivan naceu en Irlanda no seo dunha familia católica. O seu pai era Charles Joseph Sullivan (4 de novembro de 1880-3 de xullo de 1974), oficial dos Rangers Connaught que serviu na primeira guerra mundial e Renée Fraser (11 de xaneiro de 1884-6 de febreiro de 1969). Asistiu a un colexio de monxas en Dublín e posteriormente ao Convento do Sagrado Corazón (Londres). Unha das súas compañeiras de clase foi Vivian Mary Hartley, que triunfou como actriz co nome de Vivien Leigh. Logo de rematar os seus estudos en París, O'Sullivan regresou a Dublín e comezou a traballar polos pobres.
Frank Borzage, director de cine que estaba rodando o musical da 20th Century Fox Song o' My Heart (1930) en Dublín, coñeceuna e fíxolle unha proba de cámara con Dublín, coa que obtivo o papel de Eileen O'Brien, polo que a invitou a Hollywood a acabar a rodaxe. O'Sullivan aceptou e con dezanove anos viaxou a California acompañada pola súa nai.
A pesar de que o primeiro filme da actriz tivo pouco éxito, ese mesmo ano rodou outros musicais. Co mesmo Borzage rodou un ano despois A Connecticut Yankee (1931) xunto con Will Rogers.
En 1948 volveu para rodar un papel de coprotagonista en The Big Clock con Ray Milland e Charles Laughton, dirigida polo seu esposo John Farrow para Paramount Pictures. Continuou a aparecer ocasionalmente nos filmes do seu marido e na televisión. En 1960 xa consideraba que estaba completamente retirada. En 1958, o fillo máis vello da parella, Michael, morreu nun accidente aéreo en California.
O actor Pat O'Brien animouna a participar nunha compañía de verán, e a obra A Roomful of Roses estreouse en 1961. Iso levou a outra obra, Never Too Late, que supuxo o seu debut en Broadway. Pouco despois da estrea, Farrow faleceu dun ataque ao corazón.
Cando a súa filla Mia Farrow comezou a súa relación profesional e romántica con Woody Allen apareceu en Hannah e as súas irmás interpretando a nai de Farrow. Tamén tivo papeis en Peggy Sue casou (1986) e Stranded (1987). Mia Farrow bautizou un dos seus fillos Ronan O'Sullivan Farrow pola súa nai.
Faleceu en Arizona, o seu lugar de residencia o 23 de xuño de 1998 aos 87 anos debido a un ataque ao corazón. Está enterrada no Most Holy Redeemer Cemetery, Niskayuna, Nova York, fogar do seu marido James Cushing.
Vida persoal
miniatura|Voda de Maureen O'Sullivan e [[John Farrow (1936)]] O primeiro marido de O'Sullivan foi o guionista e director australiano-estadounidense John Villiers Farrow, dende o 12 de setembro de 1936 ata a morte del o 28 de xaneiro de 1963. Ela e Farrow tiveron sete fillos: Michael Damien (1939–1958), Patrick Joseph (1942–2009), Maria de Lourdes Villiers (nada en 1945), John Charles (nado en 1946), Prudence Farrow (nada en 1948), Stephanie Farrow (nado en 1949) e Theresa Magdalena "Tisa" Farrow (nada en 1951). O'Sullivan casou con James Cushing, un rico home de negocios, o 22 de agosto de 1983 e o matrimonio durou ata a morte dela en 1998.
Maureen O'Sullivan nacionalizouse estadounidense o 22 de outubro de 1947. Era católica romana e demócrata e apoiou a Adlai Stevenson na elección presidencial de 1952.
Kursk
Kursk (en Курск) é unha cidade localizada nos confíns occidentais de Rusia, preto da fronteira con Ucraína. É o centro administrativo do óblast de Kursk. A poboación da cidade era de 415 159 habitantes segundo o censo de 2010. É unha cidade ferroviaria, industrial e de servizos.
Casilda Rodrigáñez
Casilda Rodrigáñez Bustos, nada en Madrid o 16 de maio de 1945, é unha escritora española.
Traxectoria
É autora de varios ensaios sobre o parto e a maternidade, e xunto a Ana Cachafeiro, fundadora da Asociación antipatriarcal.
Ponent, Palma
right|miniatura|Porto de Portopí. miniatura|O [[Porto de Palma co Castelo de Bellver ao fondo.]] O distrito de Ponent (Poñente en catalán) é un dos cinco distritos nos que se divide o termo municipal de Palma de Mallorca. Atópase na zona oeste da cidade e limita cos concellos de Calvià e Puigpunyent polo oeste e cos distritos Nord e Centre polo leste.
Barrios
O distrito está formado polos seguintes barrios:
Inclúe ademais outra zona que non é considerada barrio: Bellver.
Ascoli Piceno
miniatura|300px|Ascoli Piceno, Piazza del Popolo.
Ascoli Piceno é a capital da provincia de Ascoli Piceno, na rexión das Marcas, Italia. Ten unha poboación de 50.135 habitantes.
Xeografía
A cidade está situada na confluencia do río Tronto co torrente Castellano, e está rodeada por montañas. Dous parques naturais atópanse nas proximidades da cidade, un no flanco noroeste (Parco Nazionale dei Monti Sibillini), e outro no flanco sur (Parco Nazionale dei Monti della Laga). Ascoli está ben conectada por ferrocarril coa costa adriática e coa cidade de San Benedetto del Tronto, e por estrada con Roma e Porto d'Ascoli.
Historia
miniatura|300px|Ascoli Piceno, Palazzo dei Capitani del Popolo.
Ascoli foi fundado polos Sabinos, varios séculos antes da fundación de Roma, sobre a importante Vía Salaria, a cal unía o Lacio coas áreas de produción de sal na costa Adriática. No ano 268 a.C. converteuse nunha civitas foederata, só nominalmente independente de Roma. En 91 a.C. rebelouse contra Roma xunto con outras cidades da Italia central pero en 89 a.C. foi conquistada e destruída por Pompeio Estrabón. En calquera caso, converteuse en parte integrante de Roma.
Durante a Idade Media foi devastada polos ostrogodos e logo polos longobardos do duque Faroaldo (578). Logo de case dous séculos como parte integrante do longobardo Ducado de Spoleto (593-789), Ascoli foi gobernada polos francos por medio de vigairos, aínda que en última instancia os bispos da Igrexa católica foron progresivamente gañando influencia e poder dentro da cidade.
En 1189 converteuse nunha república libre, pero as loitas internas conduciron á cidade á perda de valores cívicos e liberdade, e a empresas desafortunadas contra os inimigos veciños. Esta situación incerta abriu o camiño ao goberno de caudillos estranxeiros, como os de Galeotto Malatesta (século XIV), ao principio chamado á cidade como condotiero na guerra contra Fermo, e de Francisco Sforza.
Este último foi expulsado en 1482, pero Ascoli quedou baixo a soberanía papal. Ascoli viviu entón case dous séculos de estancamento cultural, económico, converténdose nun pequeno centro agrícola ata as guerras napoleónicas. En 1860 foi anexionado, xunto coas Marcas e a Umbría no Reino de Italia.
Monumentos principais
O centro histórico da cidade está construído cun tipo de mármore chamado travertino, de tons grises e extraído das montañas circundantes. A súa praza central de estilo renacentista, a Piazza do Popolo, é considerada unha das máis fermosas de Italia. Segundo as tradicións, en Ascoli Piceno alzábanse máis de duascentas torres na Idade Media; hoxe aproximadamente cincuenta delas aínda se manteñen en pé.
Outros edificios
En Castel Trosino, non lonxe da cidade, en 1893 achouse un raro exemplo dunha necrópole longobarda do século VI.