cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bacillus megaterium
Illamento
Un método de illamento descrito por Claus pode utilizarse para illar cepas de B. megaterium do solo. O procedemento iníciase poñendo nunha placa 0,1 mL de dilucións de suspensións de solo tratadas con calor en ágar base mineral de glicosa: 10g Glc; 1g (NH4)2SO4 ou KNO3; 0,8g K2HPO4; 0,2g KH2PO4; 0,5g MgSO4·7H2O; 0.05g CaSO4·7H2O; 0,01g FeSO4·7H2O; 12g ágar; auga destilada ata 1 litro; e axustado a pH 7,0. As placas incúbanse a 30 °C. Desenvólvense na placa en 36-48 horas colonias brancas redondas, lisas e brillantes de 1–3 mm de diámetro sobre medio de nitrato (KNO3). Porén, non todas as cepas poden utilizar nitrato, polo que se recomenda utilizar medio de amonio ((NH4)2SO4) en paralelo. As colonias detéctanse pola súa aparencia e deberían comprobarse microscopicamente para atopar as células tipicamente grandes desta especie.
Historia do nome
miniatura|Anton de Bary. A especie foi descrita por de Bary en 1884, quen a chamou Bacillus megaterium, pero non indicou a etimoloxía na que se baseaba. Porén, algúns autores posteriores escribiron o nome como B. megatherium (con th), asumindo que fora incorrectamente ortografada polo descubridor. Esta tendencia continuou e algúns científicos aínda hoxe usan o nome B. megatherium, o que crea confusión.
O nome B. megaterium é un substantivo nominativo en aposición (ver Regra 12 do IBCN ) e está formado polo adxectivo grego mega, (μέγας, μεγάλη, μέγα) que significa "grande", e unha segunda palabra de etimoloxía pouco clara. Hai tres hipóteses sobre o significado do epíteto "megaterium":
Tomouse a decisión na primeira opinión xurídica do Código Bacteriolóxico de que o nome debería permanecer como "megaterium" (sen th) dado o seu significado pouco claro.
A etimoloxía que se dá na LPSN é megas, grande; e teras -atis, monstro, besta, o cal é unha mestura de dúas das hipóteses mencionadas.
Arcebispo de Cracovia
A diocese de Cracovia foi creada en 1000 e converteuse na arquidiocese de Cracovia o 28 de outubro de 1925. Debido ó papel de Cracovia como centro cultural, político e espiritual de Polonia, o Bispo (ou o Arcebispo) de Cracovia foron moi influentes na cidade e no país. Entre 1443 e 1791, os bispos de Cracovia foron simultaneamente Duques de Siewierz, a pesar de que non foi ata Adam Stefan Sapieha quen abandonou oficialmente o título, cando deixaron de selo.
Walter Bache
O seu principal logro foi o establecemento da música de Liszt en Inglaterra, ao que se adicou desinteresadamente entre 1865 e a súa morte en 1888. Isto sucedeu cando a Guerra dos románticos estaba no seu apoxeo, cando as faccións musicais conservadoras e liberais discutían abertamente sobre o futuro da música clásica e os méritos das composicións escritas nas súas respectivas escolas. Bache programou varias das obras orquestrais e corais a través dunha serie anual de concertos, que financiou, organizou e promoveu en solitario. Do mesmo xeito, deu unha serie anual de recitais que incorporaba música para piano de Liszt.
A estratexia de Bache para a presentación destas obras foi a de familiarizar o público con elas. Interpretou os arranxos para piano de dúas das obras orquestrais de Liszt antes da estrea da versión orixinal e programou algúns dos poemas sinfónicos do compositor húngaro pouco despois de que foran estreados en The Crystal Palace. Tamén proporcionou notas de programa informativas e expertas, escritas polos principais analistas musicais e amigos íntimos no círculo de Liszt. A prensa musical inglesa, aínda que era en xeral hostil á música que presentou, sinalou e agradeceu os esforzos de Bache. Liszt mostrouse agradecido, xa que sen Bache, segundo recoñeceu, a súa música non podería ter acadado o punto de apoio que logrou.
Infancia e adolescencia
miniatura|Walter Bache como estudante da [[Universidade de Leipzig.]] Walter Bache naceu o 19 de xuño de 1842 en Birmingham (Reino Unido). Foi o segundo fillo do coñecido ministro unitario Samuel Bache, que dirixía unha escola privada xunto coa súa muller, Emily Higginson. O seu irmán máis vello, Francis Edward Bache, foi compositor e organista, mentres que a súa irmá, Constance Bache, foi compositora, pianista e profesora e, posteriormente, escribiu a biografía conxunta de ambos os irmáns co título Brother Musicians (Irmáns músicos). Recibiu certa educación musical rudimentaria na escola de seu pai, mais seguiu sendo un rapaz despreocupado, mediocre e festeiro ata que seguiu os pasos de seu irán Edward. Como Edward, estudou co organista de Birmingham James Stimpson e, en agosto de 1858, cando tiña dezaseis anos, ingresou no Conservatorio de Leipzig. Supúñase que seu pai o acompañaría á universidade, mais non puido facelo porque tivo que coidar a Edward, que estaba morrendo de tuberculose. Con determinación, fixo a viaxe pola súa conta, un dos primeiros indicios da súa independencia.
Ao finalizar os seus estudos de piano en decembro de 1861, cando tiña dezanove anos, viaxou a Italia e estableceuse en Milán e Florencia, coa intención de somerxerse na cultura italiana antes de volver a Inglaterra. En Florencia coñeceu a Jessie Laussot, «que fundara unha florecente sociedade musical na cidade [...] e estaba intimamente familiarizada con Liszt, Wagner, Hans von Bülow e outros músicos destacados». Se ben Laussot permaneceu amablemente disposta cara a Bache, tamén se decatou rapidamente do seu carácter despreocupado e decidiu axudarlle. Animouno a ensinar harmonía, ademais de piano e, a continuación, concertou unha clase de harmonía para a que se reunía pola mañá cedo nalgún lugar lonxe da cidade, o que o obrigaba a non permanecer moito tempo durmido. Facilitou o seu camiño cara á alta sociedade e tamén suxeriulle, logo de oílo interpretar en varios concertos locais, que viaxara a Roma para coñecer a Liszt. Con todo, insistiu en que Bache debía viaxar sen ningunha carta de recomendación súa, porque quería que o compositor húngaro o xulgara unicamente polos seus propios méritos.
Estudos con Liszt
miniatura|esquerda|Walter Bache converteuse en alumno de [[Franz Liszt en Roma en 1863.]] Bache chegou a Roma en xuño de 1862. Despois de certa confusión inicial (Liszt creu erroneamente que Bache, que estaba nervioso e coa lingua trabada, era alguén que quería pedirlle cartos), o compositor húngaro deulle a benvida ao inglés. Recibiu dúas ou tres leccións improvisadas; entre elas, algunhas actuacións de música de cámara, grazas á recomendación de Liszt. Finalmente, o húngaro suxeriu que se Bache estaba disposto a trasladarse a Roma o ano seguinte, aceptaríao como alumno. Tendo en conta «a maior vantaxe posible que podía ter», Walter escribiu a Constance:
Logo dunha visita a Birmingham, Bache trasladouse a Roma en 1863, cidade na que viviu durante os seguintes dous anos. Alí recibiu leccións privadas de Liszt, sendo un dos poucos privilexiados que puido facelo; a maioría dos alumnos do compositor húngaro só asistiron ás súas clases maxistrais. Tamén escoitou a Liszt interpretar a súa propia música en numerosas ocasións en salóns privados, incluíndo unha daquela estraña interpretación da Sonata para piano en si menor. Liszt axudouno a prepararse para varios concertos en Roma e animouno a aprender algunhas pezas difíciles que Bache inicialmente cría incapaz de interpretar; esas pezas incluían unha transcrición do propio Liszt do vals de Faust de Charles Gounod e o vals «Patineurs» da ópera Le prophète de Giacomo Meyerbeer. Estas leccións, a amabilidade coa que Liszt mostrábase continuamente e, en xeral, a exposición de Bache cara ao compositor húngaro, convertérona nunha experiencia decisiva na súa vida. Liszt esperaba que Bache traballara duro e este aplicou todo o seu empeño nos seus estudos de teclado. O mesmo «músico de grande importancia» que citaba Constance sobre os anos de Walter en Leipzig tamén afirmou que «non podía haber dúbidas de que foi a súa amizade con Liszt o que facilitoulle o entusiasmo e poder manter o seu duro traballo o que distinguiuno durante a súa carreira en Londres, e que foi frecuente o asombro destes a quen coñecera nos seus primeiros anos».
Bache gañouse a vida como organista da igrexa anglicana da cidade, onde o pastor coñecera previamente a seu irmán Edward. Como a súa reputación como intérprete medrou, tamén recibiu encargos como profesor. Estas dúas actividades garantíronlle seguridade financeira. Tamén coñeceu a varios novos músicos talentosos, incluíndo o seu discípulo Giovanni Sgambati e ao violinista Ettore Pinelli. Durante esa época, Bache comezou a explorar o repertorio para dous pianos, especialmente os arranxos do poema sinfónico Les préludes do seu profesor e a Wanderer-Fantasie de Franz Schubert, que interpretou con Sgambati en concerto. Os arranxos para dous pianos dos poemas sinfónicos de Liszt converteríanse nunha parte importante da serie de concertos de Bache, unha vez que este regresou a Inglaterra. Tamén estivo activo en música de cámara; as obras que interpretou durante esa época incluían a sonata para violonchelo de Chopin, as variacións para violín de David-Pinelli, o trío para piano en re menor de Mendelssohn, un trío para piano de Anton Rubinstein e unha sonata para violín arranxada para viola, obra de Robert Schumann.
Os estudos de Bache con Liszt non concluíron cando abandonou Italia. Asistiu a clases maxistrais regularmente co compositor húngaro en Weimar ata 1885. Este período de estudo non foi igualado por calquera outro alumno de Liszt e deu lugar a unha relación particularmente próxima con el. Tamén buscou o seu condiscípulo Hans von Bülow para recibir clases en 1871; os dous pasaron moito tempo xuntos, o que resultou nunha amizade para toda a vida. O feito de que Bache tivera en grande estima o asesoramento de Büllow demóstrao a súa advertencia a Jessie Laussot de «nunca máis intento 'marcar, aprender e dixerir internamente' [a Fantasía e fuga cromática] sen ter a edición de Bülow [...] é espléndida, moi equivalente a ter tido unha lección sobre elo con Liszt».
Liszt compuxo para Bache o seu arranxo de concerto da Sarabande e ciaccona da ópera da ópera Almira Händel (S.181) en 1879.
Promoción da música de Liszt
miniatura|[[Hans von Bülow dirixiu dous dos «Walter Bache Annual Concerts».]] Despois de trasladarse a Roma, en xuño de 1863, Bache volveu á súa cidade natal, Birmingham, para conseguir fondos para a construción dunha fiestra conmemorativa en memoria do seu irmán Edward. Entre eses esforzos realizou unha representación do oratorio Paulus de Mendelssohn, no que foi destacada a súa interpretación ao órgano, e un recital para piano solista que ofreceu algunhas obras de Liszt. Os críticos mostráronse pouco receptivos á música do compositor húngaro e aconsellaron a Bache que programara obras menos aventuradas se quería que a súa carreira tivera éxito. As cousas non melloraron cando se trasladou a Londres en 1865. A Guerra dos románticos entre as faccións musicais conservadoras e liberais estaba no seu apoxeo e encontrouse a si mesmo marcado como «perigoso» por ter estudado con Liszt. Isto quedou ben claro cando Bache realizou unha visita a J.W. Davison, daquela o crítico musical máis poderoso de Londres. Dita visita estaba xustificada: Davison coñecía a Edward e compartía o mesmo punto de vista conservador que o seu irmán. Bache relata que foi visitar a Davison e entregou a súa tarxeta, a criada regresou e díxolle: «Perdoe, señor, mais o Sr. Davison di que non está na casa».
Perigoso ou non, Bache pronto comezou unha cruzada permanente para popularizar as obras do seu mestre en Inglaterra. En 1865, comezou unha serie de concertos anuais xunto co barítono Gustave García. Comezaron modestamente en Collard's Rooms, en Grosvenor Street. Cando a súa popularidade aumentou, reubicáronse na máis espazosa Beethoven Rooms en Cavendish Square, logo en Queen's Concert Rooms en Hanover Square e, finalmente, en St. James's Hall en Regents Square. O primeiro destes concertos foi de obras instrumentais e de cámara e arranxos para piano. En 1868, creceran para incluír obras corais, que lles permitiron programar pezas como Soldatenlied de Liszt e coros de Tannhäuser e Lohengrin de Wagner. Contra 1871, mudaron os concertos por un formato orquestral.
Os concertos, que tiveron lugar en febreiro ou marzo e continuaron ata 1886, foron coñecidos como os «Walter Bache Annual Concerts» («Concertos anuais de Walter Bache»). Convertéronse en parte integrante da escena musical londiniense, atraendo a atención da prensa e doutros músicos eminentes. Aínda que parte da cobertura de prensa que recibiron foi positiva, en xeral Bache tivo que facer fronte a constantes mostras de desprezo e oposición por parte dos críticos e compañeiros músicos cara á música que presentaba. A noticia impresa en Athenaeum logo do seu primeiro concerto foi típica: «O martes, o Sr. Gustave García, un dos mellores barítonos, e o Sr. Walter Bache deron un concerto xuntos. Non podemos pensar que 'Les préludes', un dueto moi difícil do abbé Liszt para dous pianos, valera o esforzo realizado por unha parella de intérpretes tan talentosos como el mesmo e o Sr. Dannreuther. Con todo, foi ben recibida». En gran parte grazas á perseveranza de Bache, canto menos parte do público foi convencéndose gradualmente do valor da música de Liszt.
miniatura|esquerda|[[August Manns dirixiu catro dos concertos anuais organizados por Bache.]] Nestes concertos, Bache aparecía con frecuencia como solista, como acompañante ou como director, mais tamén acompañado por outros artistas nun intento por mostrar que non estaba dando os concertos para o seu propio engrandecemento. Bülow dirixiu dous deles, ao igual que Edward Dannreuther. August Manns, o director dunha serie de concertos orquestrais celebrada en The Crystal Palace e un admirador das obras de Liszt, dirixiu catro. A maioría de instrumentistas que actuaron eran tamén membros da orquestra de The Crystal Palace para asegurar que o nivel da actuación fora o máis alto posible. Entre os solistas invitados destacou o violinista August Wilhelmj, que interpretou a Ciaccona en re menor de Johann Sebastian Bach nun concerto.
Para estes concertos, Bache programou cinco dos poemas sinfónicos de Liszt, as sinfonías Faust e Dante, o Salmo décimo terceiro e a Die Legende von der Heiligen Elisabeth. Tamén se interpretaron obras de Berlioz, Schumann e Wagner, mais predominaron as composicións do seu mestre. Mentres que as interpretacións das sinfonías Faust e Dante foron as estreas británicas, os poemas sinfónicos foran previamente introducidos en The Crystal Palace; con todo, Bache cría que ofrecer repetidas interpretacións dos poemas sinfónicos era importante para familiarizar o público con eles. Interpretaron en tres ocasións Les préludes nos concertos Bache, Mazeppa, Festklänge e Orpheus cada un dúas veces, e Tasso nunha única ocasión. Parte desta estratexia de familiaridade foi a inclusión dos arranxos para dous pianos dos poemas sinfónicos como vía para preparar o público para as versións orquestrais. Bache comezara esta práctica co seu primeiro concerto en 1865, cando, xunto con Dannreuther, presentou o arranxo para dous pianos de Les préludes. Outra parte desta estratexia foi subministrar ensaios eruditos, ben pensados e meticulosamente detallados como notas de programa. Algunhas veces, era o propio Bache quen os escribía; outras veces, baseouse en teóricos destacados como Carl Weitman e Frederick Niecks. Segundo o musicólogo Alan Walker, «están cheos de ideas que eran tanto novas como orixinais para esa época e están profusamente ilustrados con exemplos musicais, un signo claro de que estaban dirixidos a un público sofisticado e estaban destinados a ter unha potencial vida unha vez que o concerto tivera rematado». Segundo Walker, aínda son estudos valiosos para os expertos en Liszt, como moitas das súas ideas, que se transmitiron a través dos membros do círculo próximo do compositor húngaro, probablemente tendo como orixe o propio compositor. Estas notas, xunto coa inclusión dos arranxos para dous pianos e o que o musicólogo Michael Allis denomina «un enfoque reflexivo da programación [...] todo contribúe a unha mercadotecnia agresiva da nova situación de Liszt como compositor».
Os concertos supuxeron un considerable desembolso financeiro para Bache, quen non tivo un salario regular ata 1881 e tivo que gañarse o seu sustento como profesor. Contra 1873, escribiu que tiña que «decidir se me vou adicar por completo á produción de obras orquestrais e corais de Liszt (que despois de todo non pode ser inmortal como Bach, Beethoven e Wagner: aquí creo que Büllow ten razón). Ou debo mellorar o obxecto da miña vida e non gastar o terzo dos meus ingresos nunha noite». Bülow estaba tan preocupado pola situación de Bache como para renunciar os seus honorarios despois dun concerto que dirixiu e contribuíu á economía de Bache con cincuenta libras do seu propio peto. Liszt tamén se preocupou, e escribiu «durante anos [Bache] sacrificou cartos para representar as miñas obras en Londres. Varias veces advertino en contra disto, mais respondeu imperturbablemente 'Iso é asunto meu!'». Sempre que se lle preguntaba a Bache sobre os recursos financeiros para os concertos, contestaba que o custo era «unha xusta recompensa» e engadía que mesmo se Liszt tivéralle cobrado polas súas leccións na mesma proporción que un profesor de piano medio, aínda seguiría profundamente en débeda con el.
miniatura|Varios dos concertos de Bache para promover as obras de [[Franz Liszt tiveron lugar en The Crystal Palace.]] Ademais dos concertos orquestrais, Bache deu unha serie anual de recitais como solista o día do aniversario de Liszt, o 22 de outubro, entre 1872 e 1887. En outubro de 1879, deu o seu primeiro recital completamente sobre Liszt. Nalgún destes recitais, interpretáronse os arranxos para dous pianos das obras orquestrais do seu mestre. Presentouse a versión para dous pianos de Mazzepa en outubro de 1876, dous meses antes da estrea da súa versión orquestral en The Crystal Palace e catro meses antes de que Bache presentara o seu propio concerto orquestral. Monthly Musical Record cría que «Había [...] unha boa razón para introducilo como un dueto, co fin de familiarizar os oíntes con iso de antemán» e Musical Standard considerou que presentar o arranxo para dous pianos era «unha inmensa axuda para aqueles que desexaban formarse un xuízo correcto sobre elo na súa primeira interpretación orquestral [...] xa que é imposible, mesmo coas mellores intencións, estimar correctamente as mellores obras de Liszt logo dunha única audición». Liszt permaneceu agradecido a Bache e demostroullo en varias ocasións, escribíndolle «Sen Walter Bache e os seus largos anos de abnegado esforzo na propaganda das miñas obras, a miña visita a Londres tivera sido impensable».
Celebracións polo 75º aniversario de Liszt
Bache desexara moito poder levar a Liszt a Londres, cidade que o compositor húngaro visitara en 1841 cando aínda era un virtuoso de xira, e Liszt sabía que todo o que sustentaba a súa música nesa cidade era en gran parte debido aos esforzos do seu alumno. Canto menos en parte para saldar a débeda que sentía que tiña con Bache, Liszt aceptou a súa invitación para asistir ás celebracións para conmemorar o seu 75º aniversario en abril de 1886. Estas celebracións incluían a fundación dunha bolsa de estudos para piano na Royal Academy of Music, unha representación do seu oratorio Die Legende von der Heiligen Elisabeth dirixido por Alexander Mackenzie en St. James's Hall, unha audiencia coa raíña Vitoria e unha recepción pública en honor a Liszt na Grosvenor Gallery. Bache estivo involucrado nestes catro eventos, que tiveron un grande éxito; por demanda popular Die Legende von der Heiligen Elisabeth tivo que ser repetida en The Crystal Palace.
The Working Men's Society
miniatura|Fotografía de The Working Men's Society en Londres, ca. 1868. De esquerda a dereita: [[Edward Dannreuther, A. J. Hipkins, Walter Bache, Karl Klindworth, Fritz Hartvigson e W. Kumpel.]] No verán de 1867, Bache e Dannreuther formaron The Working Men's Society (‘Sociedade dos homes traballadores’), unha pequena asociación para promover a música de Wagner, Liszt e Schumann en Inglaterra, con Karl Klindworth como membro de máis idade. A sociedade reuníase regularmente na casa dalgún deles para o estudo e discusión da música. A primeira sesión de estudo tivo lugar en decembro e consistiu no «Spinnerlied» da ópera de Wagner Der Fliegende Holländer, interpretada por Dannreuther a partir dunha transcrición para piano de Liszt. Na reunión do mes seguinte, o grupo abordou as dúas primeiras escenas de Das Rheingold. Na reunión seguinte representaron unha lectura de Die Walküre. Ningunha das dúas obras fora representada en ningún sitio; as súas estreas mundiais no Königliches Hof-und Nationaltheater de Múnic foron dous anos máis tarde. A especial relación de Klindworth con Wagner asegurou que o grupo tivera acceso ás partituras. Na reunión de xullo de 1869, a alumna de Liszt Anna Mehlig interpretou o Primeiro concerto para piano do seu mestre para o grupo. Wagner e Liszt non foron os únicos compositores obxecto de discusión: Bach, Beethoven, Chopin, Henselt, Raff e Schumann tamén estiveron entre os músicos cuxas obras foron interpretadas. Con todo, a principal atención do grupo permaneceu centrada na música de Wagner.
Últimos anos
Bache converteuse en profesor de piano da Royal Academy of Music en 1881; a fundación da Bolsa Liszt na institución en 1886 debeuse principalmente aos seus esforzos. Bache faleceu en Londres o 26 de marzo de 1888, aos 45 anos de idade, logo dunha breve enfermidade. A causa da súa morte foi un arrefriado, que provocoulle unha ulceración da gorxa, que «foi demasiado para o seu exceso de traballo e a súa natureza altamente excitable»; á parte diso, tivera unha boa saúde e dera clases a uns alumnos un par de días antes do seu falecemento. Logo da súa morte, o nome da bolsa da Royal Academy cambiou a Bolsa Liszt-Bache.
Técnica e repertorio
Dende os seus primeiros concertos, Bache foi destacado por mostrar seriedade nas súas interpretacións e unha excelente técnica pianística. Foi especialmente destacado pola uniformidade e claridade das súas escalas e a «gran delicadeza e refinamento de sentimento» no seu xeito de interpretar. Como Hans von Bülow, era considerado un pianista «intelectual» que realizou interpretacións ben executadas; tamén considerábase que fora mellorando co tempo, converténdose nun intérprete menos voluble e «inquedo» e que a pesar de esaxeracións ocasionais nas súas interpretacións, a calidade da súa arte estivo fóra de toda dúbida.
Aínda que non foi o único pianista en Inglaterra que interpretou as obras de Liszt, Bache destacou na interpretación de obras en concerto para piano solista, dous pianos, e orquestra deste compositor. Ademais dos arranxos para dous pianos dos poemas sinfónicos, os primeiros dous concertos para piano, a Sonata para piano en si menor e a Sonata Dante, Bache interpretou varias transcricións, cinco das Ungarische Rhapsodien, e varias obras virtuosísticas de menor entidade e miniaturas que frecuentemente destacaron «a natureza melódica da escritura de Liszt». Bache tamén interpretou unha serie de obras doutros compositores nos seus recitais, moitos dos cales son pouco coñecidos hoxe en día. Agradecido pola asistencia de Büllow como director de dous dos seus concertos anuais, Bache programou varias das súas obras para piano nos seus recitais. Tamén interpretou obras de Mackenzie, Mendelssohn, Mozart, Raff, Silas, Chaikovskii e Volkmann, e pezas máis familiares de Bach, Beethoven e Chopin.
Do mesmo xeito que Bülow, Bache interpretou obras de memoria en lugar de seguir a partitura, nunha época na que facelo era obxecto de debate. Tamén como Bülow, comezou a dar recitais adicados por completo á obra dun único compositor; así, en 1879, comezou exclusivamente con Liszt e en 1883 experimentou con concertos sobre obras de Beethoven unicamente.
Recepción
Bache foi considerado unha autoridade na música de Liszt. Sobre a súa interpretación da Sonata para piano en si menor, Musical Standard escribiu que Bache fixera propia a obra, dando a impresión de que a interpretación de Liszt da peza e a de Bache eran en esencia iguais. Con todo, aínda que as interpretacións de Bache eran universalmente aclamadas, as obras que elixiu para interpretar tiveron unha recepción dispar. Musical Standard escribiu, logo dunha interpretación do Primeiro concerto para piano en 1871, que, aínda que a forma de tocar do pianista era excelente, non había nada que fixera interesante o «estrafalario» concerto de Liszt. Athenaeum escribiu sobre a mesma interpretación que, aínda que o concerto era complicado, non houbo dificultade no seguimento da obra interpretada por Bache.
Tamén eloxiaron a Bache pola súa interpretación de obras doutros compositores. Musical Standard escribiu que parecía familiarizado con calquera que fora o estilo musical das pezas que interpretara. Musical World destacou que as súas interpretacións de Chopin, Raff, Schumann e Weber mostraban «verdadeiro espírito e gusto artístico». Destacou a súa interpretación de obras de Bach, como a da Fantasía e fuga cromática que foi «limpa e altamente terminada». Bache tamén afirmou ter dado unha interpretación «maxistral» do Concerto para teclado en re menor do compositor alemán.
Malia ter recibido críticas positivas polo seu estilo pianístico, os problemas de Bache cos críticos pola música de Liszt tiveron unha repercusión negativa na súa carreira interpretativa. Nunca foi convidado á Philharmonic Society, mesmo despois de que Liszt o recomendara persoalmente como solista. Despois de consultas por escrito de Musical Standard, que preguntáronlle abertamente por que a carreira de Bache non avanzara a pesar do seu obvio talento, foi convidado en 1874 para tocar en The Crystal Palace. Aínda que alabaron o seu xeito de tocar, a súa elección da música (os arranxos de Liszt da Polonaise brillante para piano e orquestra de Weber) foi ridiculizada como incriblemente descarada. Tamén apareceu en concertos dirixidos por Hans Richter, como organista no poema sinfónico de Liszt Hunnenschlacht e como pianista na interpretación da Fantasía coral de Beethoven e o Concerto para piano nº 2 de Chopin.
Álbum da Emigración
dereita|222px O Álbum da Emigración, creado a mediados de 2007, é un centro de documentación dixital en liña do Consello da Cultura Galega, que recupera as figuras máis destacadas das colectividades galegas en América.
Bibbiano
Bibbiano é unha comuna de Italia da rexión de Emilia-Romaña, provincia de Reggio Emilia, con cerca de 7.727 habitantes. Esténdese por unha área de 28 km², tendo unha densidade demográfica de 276 hab/km². Ten lindes cos concellos de Cavriago, Montecchio Emilia, Quattro Castella, Reggio Emilia e San Polo d'Enza.
Álbum da Emigración
Listaxe das personalidades con entrada de seu no álbum
Galegos con artigo de seu no Álbum da Emigración do Consello da Cultura Galega.
Bibbiano
Demografía
Censo de habitantes
Tubo neural
Desenvolvemento
Encima da notocorda, o ectoderma engrosa para formar a placa neural. As beiras desta placa sobresaen, dóbranse e únense por encima formando un longo tubo, que é o tubo neural. Este tubo dá lugar á maior parte do sistema nervioso. Pola parte anterior alárgase e diferénciase no encéfalo e os nervios craniais; pola parte posterior forma a medula espiñal e os nervios motores. A maior parte do sistema nervioso periférico deriva das células da crista neural, que emigran antes de que o tubo neural se peche. Na crista neural orixínanse os nervios craniais, células de pigmento, cartilaxe e ósos da maior parte do cranio, incluídas as mandíbulas, ganglios do sistema nervioso autónomo, e a medula das glándulas adrenais.
Neurulación
Na neurulación, unha ampla rexión central da ectoderma, denominada placa neural, faise máis grosa, enrólase nun tubo e despréndese do resto da folla celular. Este tubo xurdido do ectoderma chámase tubo neural, formará o cerebro e a medula espiñal.
A mecánica da neurulación depende dos cambios no empaquetamento e forma celulares que fan que o epitelio se enrole nun tubo. Uns sinais inicialmente procedentes do Organizador e máis tarde da notocorda subxacente e do mesoderma definen a extensión da placa neural, inducen os desprazamentos responsables do enrolamento e axudan a organizar o patrón interno do tubo neural. Concretamente, a notocorda segrega a proteína Sonic hedgehog, unha homóloga da proteína sinal Hedgehog de Drosophila, que actúa como morfóxeno controlando a expresión xénica nos tecidos veciños.
Embrioloxía animal
As neuronas fórmanse case sempre asociadas con células gliales, as cales constitúen o armazón de soporte e xeran un medio pechado e protector no que poden desempeñar a súa función. En todos os animais, ambos os tipos celulares xorden do ectoderma, normalmente como células irmás dun precursor común. Así, nos vertebrados as neuronas e as células gliais do sistema nervioso central derivan dunha parte do ectoderma que se enrola formando o tubo neural, en tanto que as do sistema nervioso periférico derivan sobre todo da crista neural.
O tubo neural está formado inicialmente por un epitelio monoestratificado. As células epiteliais son as proxenitoras das neuronas e da glía. Mentres se xeran estes tipos celulares, o epitelio faise máis groso e transfórmase nunha estrutura máis complexa. As células proxenitoras e, máis tarde, as células gliais, manteñen a cohesión do epitelio e forman un armazón que atravesa todo o seu grosor. As novas neuronas migran e envían os seus axóns e dendritas ao longo e entre estas células.
As proteínas sinal, segregadas pola zona dorsal e ventral do tubo neural, actúan como morfóxenos opostos, facendo que as neuronas nazan en diferentes niveis dorsoventrais expresando diferentes proteínas reguladoras de xenes.
Tamén existen diferenzas ao longo do eixe cabeza-cola, reflectindo o patrón anteroposterior de expresión dos xenes hox e as accións doutros morfóxenos. Ademais, as neuronas continúan xerándose en cada rexión do SNC, durante moitos días, semanas ou meses, o cal aumenta aínda moito máis a súa diversidade, xa que as células adoptan diferentes caracteres de acordo co seu momento de “nacemento”, o momento da mitose terminal que marca o comezo da diferenciación neuronal.
Diferenciación
A diferenciación do tubo neural prodúcese simultaneamente a nivel anatómico, tisular e celular. A nivel anatómico tanto o tubo neural coma a súa cavidade sobresaen e estréitanse para formar as cavidades da medula espiñal e do cerebro. A nivel tisular, as células dentro da parede do tubo neural reubícanse formando as diferentes rexións do sistema nervioso central. Finalmente, a nivel celular, dáse o proceso de diferenciación celular no que as células neuroepiteliais se diferencian en neuronas e células gliais.
Eixe anteroposterior
No tubo neural temperán, a porción máis anterior dilata formando tres vesículas primarias: o cerebro anterior (prosencéfalo), o cerebro medio (mesencéfalo) e o cerebro posterior (rombencéfalo).
O prosencéfalo, á súa vez subdivídese en telencéfalo (anterior) e diencéfalo (posterior). O telencéfalo formará os hemisferios cerebrais, hipocampo e lóbulos olfactorios. O destino do diencéfalo será formar a retina, o epitálamo, o tálamo e o hipotálamo. O mesencéfalo non se subdivide e a súa cavidade convértese no cerebro medio. O rombencéfalo subdivídese en mielencéfalo (posterior) e metencéfalo (anterior). O mielencéfalo chega a ser o bulbo raquídeo e o metencéfalo orixina o cerebelo e a ponte de Varolio.
O rombencéfalo divídese en cavidades pequenas chamadas rombómeras. Cada rombómera ten un destino de desenvolvemento diferente. Destas estruturas orixinaranse os ganglios e nervios craniais.
Todo o establecemento do eixe anteroposterior do sistema nervioso central é dirixido por unha serie de xenes entre os que están os complexos de xenes Hox.
Eixe dorsoventral
O tubo neural está polarizado ao longo do eixe dorsoventral. Na rexión ventral sitúanse as neuronas motoras, e na rexión dorsal as neuronas comisurais que envían axóns a través da medula espiñal. Dita polaridade é inducida por sinais procedentes de tecidos adxacentes. O patrón ventral é inducido pola notocorda, e o patrón dorsal pola epiderme.
Esta especificación é desencadeada por dous factores parácrinos principais. O primeiro é a proteína Sonic hedgehog, orixinada desde a notocorda e o segundo é un grupo de proteínas TGF-β que proveñen do ectoderma dorsal. Sonic hedgehog induce ás células bisagra mediais a convertérense na placa do piso do tubo neural (rexión ventral). Unha vez diferenciadas, as células da placa do piso tamén segregan Sonic hedgehog, creando un gradiente onde a concentración máis forte se encontra na parte máis ventral. A rexión dorsal é establecida por proteínas da superfamilia TGF-β, especificamente BMP4 e BMP7. En canto se establecen as células da placa do piso sobre o lado ventral, a epiderme xera un centro de sinalización secundario inducindo a expresión de BMP4 nas células da placa do teito do tubo neural. Á súa vez, o BMP4 desde a placa do teito induce unha cascada de proteínas TGF-β nas células adxacentes. Desta maneira, expóñense diferentes grupos de células a distintas concentracións das proteínas TGF- β en diferentes momentos (as partes máis dorsais son expostas a a máis factores en altas concentracións e en tempos máis temperáns).
Estes determinantes parácrinos interactúan para xerar a síntese de distintos factores de transcrición ao longo do eixe dorsoventral do tubo neural. As células adxacentes á placa do piso reciben altas concentracións de Sonic hedgehog e baixas concentracións de TGF-β, e como resultado sintetizan factores de transcrición Nkx6.1 e Nkx2.2 converténdose en neuronas ventrais (V3). As células dorsais son expostas a menos Sonic hedgehog e a máis TGF-β, polo que sintetizan os factores de transcrición Nkx6.1 e Pax6. Finalmente, os dous grupos de células que reciben progresivamente menos Sonic hedgehog convértense nas interneuronas V2 e V1.
Galsoft Linux
Galsoft Linux é unha distribución de GNU/Linux baseado en Lubuntu que ofrece un sistema GNU/Linux executable dende o medio de instalación e instalable, especialmente optimizado para desenvolverse eficazmente en equipos con poucos recursos de hardware.
Galsoft Linux está pensado para equipos portátiles e netbooks con baixos recursos de hardware e 512Mb o 1Gb de ram funcionando con moita rapidez.
Orixe
No verán de 2012, a raíz do proxecto Iniciativa Xove da Xunta de Galicia, un grupo de mozos galegos decidiu realizar unha distribución propia de Linux, lixeira, rápida e con todas as aplicacións que se usan no día a día.
O resultado foi unha distribución Linux personalizada con Lubuntu con todos os drivers e aplicacións máis usadas dispoñibles como base e que corre en calquera tipo de equipo sen rápido e sen problemas.
A finais de agosto de 2012 o grupo Galsoft comenzou a traballar na personalización e creación dunha distribución propia de Linux, e a principios de setembro lanzouse a Galsoft Linux 1.0.
Debido ás suxestións dos usuarios decidiuse incluír algunhas aplicacións adicionais non incluídas na versión inicial e soporte para reprodución de vídeos e arquivos multimedia, soporte para Java e Flash nos navegadores incluídos Mozilla Firefox e Chromium e outras melloras que se incluíron na nova versión Galsoft Linux 1.1.
Desenvolvemento
Durante o proceso de desenvolvemento, procurouse combinar un núcleo o máis lixeiro posible, ferramentas de baixos requisitos coas máximas prestacións posibles, un escritorio esteticamente amigable e uns requisitos de hardware e consumo mínimos. Así mesmo, buscouse que o sistema tivese as traducións ao castelán e o galego completas.
Galsoft Linux introduciu a posibilidade de traballar co formato ODF mediante a última versión de AbiWord. Para a xestión de fiestras utilizouse LXDE, e Krusader para a xestión de ficheiros e o escritorio. Ademais, moitas das ferramentas utilizadas tiñan as traducións ao castelán e o galego incompletas ─especialmente as deste último─, e tamén había bastantes aplicacións que non estaban nin tan sequera internacionalizadas ─non se podían traducir─, polo que durante o desenvolvemento do sistema tamén se realizaron intensos traballos de internacionalización e localización.
Motivación
A motivación para o desenvolvemento desta distribución foi que os estudantes e mozos en xeral poidan dispoñer unha distribución Linux lixeira que se poida usar en calquera PC e coas aplicacións máis usadas incluídas.
Instalación
Como case calquera distribución de GNU/Linux, Galsoft Linux pode executarse dende o propio medio de instalación como Live DVD, ou instalarse no disco duro. O medio de instalación pode ser un DVD ou un dispositivo USB. Asemade, existen imaxes VDI para utilizar a distribución nunha máquina virtual de VirtualBox.
Véxase tamén
Distribución de GNU/Linux
Expulsión dos mercadores do Templo
miniatura|Xesús expulsando os mercadores do Templo. Quentin Matsys (Século XVI). A expulsión dos mercadores do Templo de Xerusalén, ou a purificación do Templo, é unha perícope dos catro evanxeos canónicos (o de Mateo, o de Marcos, o de Lucas e o de Xoán). Nela, Xesús de Nazaret botou aos tendeiros que vendían no interior do Templo de Xerusalén. Batendo cunha xostra, estragou os postos de venda de animais para seren ofrendados e derrubou as mesas dos cambiadores de cartos.
Interpretación
Segundo as indicacións de Xoán, o incidente aconteceu antes do 15 do mes de Nisán (día da Pascua). Con todo, a versión dos sinópticos (Mateo, Marcos e Lucas) é que o episodio tivo lugar na derradeira semana de Xesús de Nazareth con vida, mentres que no de Xoán, preséntase como unha das súas primeiras accións durante a súa vida pública. Isto xerou debate sobre se se trata dunha única ocasión, ou, de se foron varias veces: algúns como Louis Claude Fillion, consideran de que os sinópticos e Xoán presentan episodios diferentes, mentres que outros, tenden a indentificalo como un único feito. Esta é a corrente con maior consenso entre teólogos católicos como G. Ricciotti e protestantes, como V. Taylor. miniatura|Recreación do Templo de Xerusalén O Templo de Xerusalén era o centro da vida relixiosa do xudaísmo do cambio de era. Edificado no século X a.C, nos tempos de Salomón, albergaba a Arca da Alianza, que contiña as Táboas da Lei cos Dez Mandamendos gravados, símbolo do pacto entre Deus e o seu pobo, Israel. Durante o reinado de Herodes o Grande, o Templo foi restaurado nunhas obras que se prolongaron entre o 21 a.C e o 62/64 d.C., coetáneas coa vida e prédica de Xesús de Nazaret. Os peregrinos acudían nun número moi elevado ao Templo, especialmente en Pascua. No patio mercaban as ofrendas que presentaban, ben fose perfume para queimar, ou, máis valioso, animais (pombas, ovellas, bois) para o seu sacrificio ritual. Tamén se facía, no coñecido como Patio dos Xentís, o troco de moeda, pois os peregrinos procedían de diversas rexións do Mediterráneo oriental e Oriente Próximo que debían de cambiar as súas divisas pola local para mercar.
Xesús de Nazaret e os seus discípulos fixeron varias prédicas no patio do Templo, segundo as narracións dos evanxeos, atacando nalgunhas delas á relixión oficial e o poder político. A hostilidade de Xesús explícase por entender que esas actividades mercantís estaban a profanar un espazo sagrado. As frases atribuídas a Xesús durante o episodio aluden ás citas das revelacións de Isaías ("a miña será casa de oración" Isaías, 56,7) e Xeremías ("cova de bandidos", Xeremías 7,11) sobre o Templo.
De acordo cos evanxeos, o feito causou un forte impacto nos que alí estaban: os crentes, admirados, recoñecéronos como anuncios proféticos, mentres que os discípulos responderon xustificando a Xesús mencionando o versículo 10 do salmo 69 ("Consómeme o celo da túa casa e as aldraxes dos que te aldraxan caen enriba de min"). Nos sinópticos, a consecuencia deste acontecemento foi que medrou o receo das autoridades relixiosas contra Xesús. Ademais, Marcos e Lucas, relaciónana explicitamente coa conspiración contra el ao coincidiren na frase "buscaban o xeito de acabar con el".
Uso desta pasaxe
A expulsión dos mercadores do Templo é un dos únicos momentos nos que os evanxeos presentan a Xesús facendo uso da violencia. Isto fixo que fose empregado ao longo do tempo con distintas finalidades: dunha parte, como argumento lexitimador da violencia por parte dos cristiáns, como fai Agostiño de Hipona, no contexto das polémicas cos donatistas, ou Jean Calvin, que se vale dela para xustificar a represión contra Miguel Servet en Defensio Orthodoxae Fidei (1554). Tamén é empregada doutro xeito, para denunciar os pecados na propia Igrexa, como fixo Gregorio VII que recorreu a ela para loitar contra a simonía (venda de cargos eclesíasticos). No século XXI, os papas Bieito XVI e Francisco usárona para denunciar a violencia ou a "idolatría" dos cartos.
Motivo artístico
A Expulsión dos mercadores do Templo é un pasaxe da Biblia que inspirou diferentes obras de arte ao longo da Historia. Algúns dos máis destacados exemplos son: El Greco ou Rembrandt. miniatura|A purificación do Templo. El Greco (1600) esquerda|miniatura|A expulsión dos mercadores. [[Rembrandt (1626) ]]
Televisión Ferrol Canal 31
Televisión Ferrol Canal 31 é unha canle local de televisión de Ferrol, propiedade de Radio Televisión Ferrol S.L, que comezou a emitir en 1988. A emisora quedou fóra das concesións de licenzas para a TDT local de 2006 pero en 2009 unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou as concesións na demarcación de Ferrol outorgándolle unha das autorizacións á emisora polo que puido comezar a emitir en dixital en febreiro de 2010 nesa demarcación que inclúe os concellos de Narón, Fene, Valdoviño, Neda, Mugardos, Ares e San Sadurniño alén da propia cidade de Ferrol.
Árbol
O topónimo galego Árbol pode referirse a:
A besta na xungla
A besta na xungla (en The Beast in the Jungle) é unha novela de 1903 escrita por Henry James. Foi publicada como parte da colección, The Better Sort. Considerada universalmente como unha das mellores narrativas curtas de James, a historia trata temas universais como o illamento, o destino, o amor e a morte.
Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Lombo
Lombo pode referirse a:
Este accidente xeográfico deu pé aos seguintes topónimos:
Daniel Salgado
Daniel Salgado García, nado en Monterroso o 27 de outubro de 1981, é un poeta e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou en El País, Nós Diario e elDiario.es. Dirixiu Ariel. Boletín quincenal de cinema en galego editado polo Cineclube Compostela, e coordina o volume Cairón, voceiro do Instituto de Estudos Ulloáns. Colaborador de A Trabe de Ouro, A Nosa Terra, Dorna e Xistral. Tradutor ao galego de Allen Ginsberg. Participou como coautor na curtametraxe documental O río é noso (2004) para protestar contra os encoros do Alto Ulla.
Como poeta gañou en 2001 o Premio de Poesía O Facho; foi accésit do Certame de Poesía Francisco Añón co poemario Do preguizoso costume de estarmos vivos; gañou o Premio de poesía Uxío Novoneyra en 2002 con Sucede; foi finalista do Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño en 2004 co libro Agora qué; e obtivo o Premio Esquío de poesía en 2004 por Días no imperio.
miniatura|Das Kapital. Formou parte do grupo Das Kapital, facendo as bases musicais. En 2018 comezou o proxecto musical vietcong, canda a Alexandre Losada (guitarra), Luís Garrido (saxofón e sintetizadores) e mais Marcos Flórez (baixo).
Vida persoal
É fillo de Fernando Salgado, ex conselleiro da Xunta de Galicia.
Ciclón extratropical Xynthia
miniatura|250px|Animación de 24 horas, dende as 17:00 do 27 de febreiro. O Ciclón extratropical Xynthia é un ciclón que formou na latitude das Illas Canarias. Acadou proporcións semellantes a un furacán de forza 2-3 (ventos de até 180 km/h) segundo a escala de Saffir-Simpson cando chegou ás costas galegas o 27 de febreiro de 2010. Malia perder a característica tropical, o ciclón Xynthia experimentou un proceso de cicloxénese explosiva ó seu paso polo Arquipélago de Madeira no seu avance cara ó leste reducindo drasticamente a presión do sistema. As previsións que se fixeron no seu momento para o Ciclón extratropical Klaus de xaneiro de 2009, referente máis inmediato, alertaban de ventos de até 154 km/h.
En total máis 51 persoas perderon a vida.
Previsións
200px|miniatura|esquerda|Mapa de alertas feitas o día 26 de febreiro.
Danos e vítimas en España
A treboada causou a morte dunha muller de 82 anos en Ourense, por mor da caída dun valado. En Guipúscoa caeu un guindastre sobre un edificio de vivendas e máis un frontón, causando só danos materiais. En León, unha muller de 75 anos resultou ferida nunha perna, por mor do afundimento parcial dunha casa baixa.
Pello
Pello é un concello de Finlandia que se atopa aproximadamente a 20 km ó norte do Círculo Polar Ártico. No 2015 tiña unha poboación de 3 656 habitantes.
Imperio de Etiopía
O imperio de Etiopía (en amhárico መንግሥተ፡ኢትዮጵያ, Mängəstä Ityop'p'ya), coñecido tamén como Abisinia, foi un imperio africano fundado contra 1270, cando Yekuno Amlak derrocou o último rei da dinastía Zagwe Yetbarak, dando orixe á dinastía Salomónica, así chamada debido á súa suposta descendencia do rei Salomón.
Yekuno Amlak asumiu o título de negus neghesti (ንጉሠ ነገሥት), é dicir, "rei de reis".
Naquela época o imperio comprendía o territorio hoxe coñecido como Etiopía e algunhas parte do sur de Eritrea, pero no momento do seu máximo esplendor, tamén incluía o norte de Somalia, Djibuti, o sur de Exipto, o Sudán oriental, o Iemen e o occidente da Arabia Saudita.
O imperio tivo unha duración de case 750 anos, desde o derrocamento da dinastía Zagwe en 1270 até a abolición da monarquía en 1975.
Considérase como o descendente directo do reino de Aksum, existente desde o século IV antes de Cristo, razón pola cal foi considerado por algúns como o Estado máis antigo do mundo.
O impero subsistiu até 1974, cando a monarquía foi derrocada por un golpe de Estado.
Foi a única nación africana (xunto con Liberia) que resistiu con éxito a repartición de África levada a cabo polas potencias coloniais durante o século XIX.
Maruxa Méndez
Maruxa Méndez Otero, nada o 20 de setembro de 1914 en Lavadores (antigo concello, hoxe pertencente a Vigo) e finada en Vigo o 24 de abril de 2005, foi unha costureira e promotora da danza tradicional galega viguesa.
En 1958 creou un coro que a partir de 1963 levaría o nome de Lembranzas Galegas, e ao que máis tarde se lle engadiría unha sección de agrupación folclórica. En 1974 instaurou o costume de facerlle unha ofrenda floral ao Cristo da Vitoria.
Recibiu a Medalla Castelao en 1987 e o título de Viguesa Distinguida en 1988. Leva o seu nome un festival folclórico anual que se celebra no barrio vigués de Lavadores.
La Comarca
La Comarca foi o nome de dúas publicacións: