cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación de Oviedo
Historia
Na súa concepción era unha estación mixta de pasaxeiros e mercancías. En 1883 a estación crece mercé á inauguración do ferrocarril entre Oviedo e Trubia que tiña como principal finalidade recoller o carbón procedente de Quirós, Teberga e Proaza que chegaba ata Trubia nun ferrocarril mineiro. En 1885, tras a desaparición da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León pola súa quebra derivada das faraónicas obras de acceso do ferrocarril a Asturias e Galicia, a estación e todo o patrimonio da compañía pasaron a mans da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España. En 1941, tras o traspaso de devandita compañía a Renfe todo o patrimonio de compañía privada pasa a mans desta empresa pública. Danada pola guerra civil, foi reconstruída seguindo os planos do arquitecto Agustín Ballesteros. A obra foi inaugurada por José María Fernández Ladreda o 14 de outubro de 1946.
En 1998 comezaron unhas importantes obras na estación: para cohesionar a cidade e mellorar a integración do ferrocarril optouse por colocar unha laxa peonil por encima da estación. Así mesmo, en 1999, tras a clausura das estacións de Oviedo-Jovellanos e de Oviedo-Económicos, ambas as estacións de FEVE, esta compañía comezou a prestar os seus servizos desde a estación do Norte.
En 2013, a desaparición de FEVE deixou a Renfe como único operador de todos os servizos prestados pola estación e a Adif como titular de todas as instalacións ferroviarias, tanto de vía ancha como de vía estreita.
A estación
miniatura|250px|Entrada á estación pola avenida da Fundación Príncipe de Asturias, tamén coñecida como La Losa de Renfe. Pechando a emblemática rúa de Uría atópase a fachada principal da estación do Norte, que conserva a grandes liñas o deseño que se lle deu en 1946. O edificio componse dun pavillón central de dúas alturas que escoltan dúas torres e prolongan en ambos os costados dúas ás laterais. A planta baixa está adornada cun longo pórtico formado por arcos de medio punto todos eles de dimensións similares fóra dos tres centrais, algo maiores, que serven de acceso principal ao recinto. Aínda que de aspecto sobrio e funcional, o edificio chama á atención polo seu singular reloxo de agulla, un reloxo de grandes proporcións que coroa o pavillón central.
Aínda que o edificio principal para viaxeiros non sufriu cambios substanciais na súa estrutura desde a súa reconstrución en 1946, non se pode dicir o mesmo da zona de plataformas e do feixe de vías xa que leste foi tapado e recuberto por unha impoñente laxa que repousa sobre 220 alicerces seguindo os planos do enxeñeiro Leonardo Fernández Troyano. En total a laxa abarca uns 38.000 metros cadrados de superficie e ten unha lonxitude de 700 metros. Desde ela é posible acceder á propia estación. O espazo gañado sobre as vías dá lugar a unha ampla praza chamada dos Ferroviarios que foi adornada con fontes e diversas esculturas: Paz y Libertad, de Luis Sanguino e Hombre sobre delfín, de Salvador Dalí. Non son as únicas esculturas do recinto xa que fronte ao antigo edificio existe tamén unha obra de José Noja titulada Asturias.
Lai
miniatura|250px|[[Tristán e Isolda]] Lai ou lai de bretaña é unha forma musical do norte da Europa, mais común na Francia e Alemaña entre os séculos XIII e XIV. Basease na forma poética de mesmo nome, cuxas estrofas son desiguais. Consecuentemente, o lai estruturase en seccións que non se repiten. No fin do século XIV algúns lais repetían seccións, mais só en obras de grande extensión. A forma chegou ao seu apoxeo con Guillaume de Machaut, que deixou cerca de 20 exemplares, que están entre as súas pezas mais sofisticadas.
Estación de Oviedo
A estación
Na zona de plataformas a estación conta cun total de 13 vías e 4 plataformas. Á plataforma principal accede a vía 2 pasante, e as vías 4, 6 e 8 acaban nos laterais do recinto. Á plataforma central derivan pola súa banda as vías 1 e 5. Todas elas son vías de ancho ibérico que se complementan con outras tres máis sen accesos a plataforma. Pola súa banda outras catro vías de ancho métrico acceden a outra plataforma lateral e a outra plataforma central.
Lai
Conservamos os seguintes textos:
Estación de Oviedo
A estación
A estación ten vestíbulo, venda de billetes, máquinas expendedoras, puntos de información, locais comerciais, cafetería e restaurante, quiosco, alugueiro de coches, caixeiros e aseos. No exterior existen varias zonas de aparcadoiro habilitadas.
Longa distancia
Actualizado a 5 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizado a 5 de xullo de 2016.
Rexionais
Actualizado a 5 de xullo de 2016.
Proximidades
A estación forma parte da rede de proximidades Asturias integrándose nas liñas C-1, C-2, C-3, F-6 e F-7, ademais do semidirecto Xixón-Oviedo denominado tamén en ocasións liña F-9.
Foo Fighters (álbum)
Foo Fighters é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters. Foi editado en 1995 a través de Roswell/Capitol Records. Nese tempo o único membro oficial do grupo era Dave Grohl, que compuxo e gravou todo o álbum (coa excepción dunha guitarra gravada por Greg Dulli) coa asistencia do produtor Barrett Jones nos Robert Lang Studios de Seattle en 1994.
Estación de Oviedo
Trens turísticos
O trazado de vía estreita, pola súa natureza e as paraxes percorridas, dá lugar a unha serie de trens turísticos historicamente operados por Feve e en mans de Renfe Operadora desde 2013. Estes trens son o Estrela do Cantábrico entre Xixón e Llaviana, e o Transcantábrico entre León e Ferrol, vía Bilbao. Este último tren é de luxo, mesmo ten unha versión de gran luxo. As viaxes que se realizan en datas concretas, principalmente no verán, inclúen visitas a museos e turismo gastronómico.
Deep Space 1
Deep Space 1, tamén coñecida simplemente como DS 1, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 24 de outubro de 1998 mediante un foguete Delta II 7326 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
Deep Space 1 foi o primeiro dunha serie de demostradores tecnolóxicos desenvolvidos pola NASA baixo o programa New Millennium. Ademais, sobrevoo o asteroide 9969 Braille en xullo de 1999 e o cometa 19P/Borrelly en setembro de 2001.
Nave
A estrutura principal da nave está formada por un marco octogonal cunhas dimensións e 1,1 x 1,1 x 1,5 metros. En total, unha vez montados os instrumentos e o resto de sistemas, a nave mide 2,5 x 2,1 x 1,7 metros. A masa no lanzamento era de 486,3 kg, incluíndo 31,1 kg de hidracina para o sistema de control de actitude e 81,5 kg de xenon para o motor iónico.
A alimentación eléctrica era proporcionada por un par de paneis solares que, unha vez despregados, daban unha lonxitude total á nave de 11,75 metros. Os propios paneis solares eran un elemento de demostración tecnolóxica: unha lente cilíndrica concentraba a luz solar nas células fotovoltaicas e axudaba a protexelas. Os paneis proporcionaban 2500 vatios de potencia a 100 voltios ó principio da misión.
As comunicacións tiñan lugar mediante a antena de alta ganancia, mediante tres antenas de baixa ganancia e mediante unha antena que emitía en banda Ka.
A propulsión corría cargo dun motor iónico alimentado por xenon e situado na parte inferior do corpo principal da nave. Tiña 30 cm de diámetro e estaba composto por unha cámara de ionización na que se inxectaba o xenon para ionizalo, e unha rexilla aceleradora, na que se producía unha diferenza de potencial de 1280 voltios, e que aceleraba os ións de xenon ata os 31,5 km/s para lanzalos fora da nave e producir un pulo de ata 0,09 N a máxima potencia (usando 2300 W) e de 0,02 N no nivel mínimo de potencia (500 W). O exceso de electróns producidos na cámara de ionización era recollido e inxectado no chorro de escape ionizado para neutraliza-la carga eléctrica. Durante a misión primaria consumíronse 17 dos 81,5 kg de xenon dispoñibles.
Tras cumprir a misión principal, na que se probaron con éxito tódalas novas tecnoloxías a bordo da nave, e a misión estendida, na que fixo os sobrevoos do asteroide e do cometa, procedeuse a apagar o motor iónico o 18 de decembro de 2001 ás 20:00 UTC para dar por finalizado o traballo da sonda. O receptor de radio quedou acendido para un posible contacto futuro coa nave.
Tecnoloxías
Deep Space 1 probou doce novas tecnoloxías no espazo:
miniatura|150px|A Deep Space 1 en terra, antes do lanzamento, co motor iónico en primeiro plano.
miniatura|Esquema de Deep Space 1.
Cometa 19P/Borrelly
miniatura|O núcleo do cometa [[19P/Borrelly fotografiado por Deep Space 1.]] Tralo finalización da misión principal, o 18 de setembro de 1999, a misión de Deep Space 1 foi estendida. O plan orixinal consistía en sobrevoar o cometa 4015 Wilson–Harrington en xaneiro de 2001 e o cometa Borrelly en setembro dese mesmo ano. O fallo do seguidor de estrelas da nave o 11 de novembro de 1999 trastocou o primeiro sobrevoo, e para poder realizar o encontro co Borrelly tiveron que desenvolverse novas técnicas de navegación sen usar o seguidor de estrelas. Finalmente, Deep Space 1 entrou na coma do cometa o 22 de setembro de 2001 e fixo a súa máxima aproximación, a unha distancia de 2171 km, ás 22:29:33 UTC do mesmo día. A velocidade relativa do encontro foi de 16,58 km/s e tanto o instrumento PEPE como o MICAS funcionaron sen problemas.
Universidade de Londres
miniatura|250px|Ilustración da universidade no [[1867.]] miniatura|250px|A [[Senate House foi deseñada polo arquitecto Charles Holden, é a sede administrativa e da biblioteca da Universidade de Londres. Vista desde o London Eye]]
A Universidade de Londres (en inglés University of London) é unha federación de facultades e institucións situada en Londres e fundada no 1836. Conforman en conxunto unha das maiores universidades do mundo. Aproximadamente un 5% de todos os estudantes británicos estudan nunha das súas filiais.
Abdalá I
miniatura|dereita|Abdullah bin Abdulaziz Al Saud e [[George W. Bush.]]
Abdalá bin Abdulaziz al Saud, tamén grafado Abdullah bin Abd al-Aziz al-Saud (en árabe عبد بن عبدالعزيز آل سعود), nado en Riad o 1 de agosto de 1924 e finado o 23 de xaneiro de 2015, foi un rei de Arabia Saudita.
Traxectoria
Foi un dos 37 fillos de Ibn Saud, primeiro rei e fundador de Arabia Saudita. Foi proclamado rexente dende 1996 debido á incapacidade do seu medio-irmán Fahd bin Abdul Al-Aziz e proclamado o sexto rei de Arabia Saudita trala morte deste o 1 de agosto do 2005. Tamén ten os cargos de Comandante da Garda Nacional Saudita dende 1963 e de Primeiro Vice-Primeiro Ministro dende xuño de 1982.
Ten catro esposas, sete fillos e quice fillas. Fundou dúas bibliotecas, unha en Riad (a Biblioteca Rei Abdulaziz) e outra en Casablanca, Marrocos.
Relación cos Estados Unidos
Abdullah visitou en repetidas ocasións os Estados Unidos e a familia Bush (incluído o presidente George W. Bush) considérano un grande amigo da familia.
En outubro de 1976, reuniuse co presidente estadounidense Gerald Ford. Visitou o país novamente en outubro de 1987 para atoparse co presidente George H. W. Bush. En setembro de 1998, fixo unha visita de estado para reunirse en Washington DC co presidente Bill Clinton. E regresou novamente en setembro do 2000 para asistir ás celebracións do segundo milenio na sede das Nacións Unidas en Nova York.
Badarra, Mens, Malpica de Bergantiños
Badarra é un lugar da parroquia de Mens no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Tempada 2012-2013 da Nationale 1 de hóckey a patíns
A tempada 2012-13 da Nationale 1 é a 14ª edición da máxima categoría do hóckey a patíns en Francia. A competición comezou o 29 de setembro de 2012 e finalizará o 8 de xuño de 2013 co última xornada de liga. Nesta edición tomarán parte un total de 12 equipos.
Linguas yanomami
As linguas yanomami (tamén chamadas yanomam, yanomáman, yamomámi, yanomamana, shamatari, shirianan) é un continuo lingüístico falada por uns 20 000 membros do pobo yanomami, que habita no sur de Venezuela e o noroeste do Brasil (Roraima, Amazonas).
Subdivisión
As linguas yanomami están subdivididas en cinco linguas, moi semellantes unhas coas outras e moitas veces clasificadas como un continuo dialectal:
O sunumá é o máis distinto lexicamente. O yanomamö é o que ten máis falantes (20 000), mentres que o yanam e o yaroame son os que teñen menos (uns 400).
miniatura|280px|Distribución das linguas yanomami en América do Sur.
3-D Tic-Tac-Toe
3-D Tic-Tac-Toe foi un xogo lanzado por Atari en 1980 para a consola Atari 2600. O xogo é semellante ao xogo tradicional do tres en raia, pero xogado en catro grellas de tamaño 4 × 4 colocadas verticalmente unhas sobre outras.
Son Goku superguerreiro
Son Goku superguerreiro (超サイヤ人だ孫悟空) é un filme de animación xaponés dirixido por Mitsuo Hashimoto que foi estreado en 1991. Sétimo filme baseada no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama e cuarto da etapa Dragon Ball Z.
Sinopse
O malvado feiticeiro Lesma, habitante do planeta Namek, desterrado fai moito tempo a causa das súas malvadas accións, chega á Terra nunha nave espacial. A súa finalidade é reunir as Bólas do Dragón para recuperar a xuventude e converter o planeta nun sitio adecuado para o exército de demos que o acompaña.
Música
Tema de apertura
Tema de peche
Mehmet Ali Ağca
Mehmet Ali Ağca, nado en Hekimhan o 9 de xaneiro de 1958, é un terrorista turco que atentou contra o Papa Xoán Paulo II o 13 de maio de 1981.
Traxectoria
Ao ser detido afirmou ser membro da Fronte Popular para a Liberación de Palestina, aínda que a organización negou calquera relación con el. Máis tarde afirmou formar parte dunha conspiración financiada por Bulgaria, co apoio da KGB para asasinar ao Papa polo seu apoio ao movemento polaco Solidariedade, pero iso nunca se puido demostrar. Ağca foi condenado a cadea perpetua en Italia, pero foi perdoado polo presidente Carlo Azeglio Ciampi en xuño de 2000, á súa volta a Turquía entrou en prisión por un asasinato anterior. A xustiza turca liberouno o 12 de xaneiro de 2006, decisión que a Corte Suprema Turca revogou o 20 de xaneiro polo que volveu a prisión.
Maiao
Maiao (Mai´ao en tahitiano normalizado) é unha illa do grupo do Vento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Está situada a 75 km ao oeste da illa de Moorea, con quen forma a comuna de Moorea-Maiao.
Xeografía
A formación consiste nunha illa alta, cun pico de 154 metros de altura e un motu que serpentea ao longo da base da illa alta.
A illa ten a particularidade de ter dous lagos interiores, ademais da lagoa exterior rodeada polos escollos de coral. Os tres están conectados por canles subterraneos pero teñen un alto grao de salinidade. A superficie total é de 9 km².
A illa é o fogar de 299 persoas (segundo o censo de agosto de 2007).
Historia
O Dereito interno Maiao non acepta ós "estranxeiros", e polo tanto calquera persoa que non sexa orixinalmente da illa ten que ter unha invitación formal ou unha razón especial para desembarcar (parteira, médico, traballador social, funcionarios ... ). De onde vén esta prohibición de permanecer neste paraíso? Un inglés, Eric Trower, montou afinais dos anos 20 unha tenda de mercancías xerais. Abusando do gusto dos insulares dos produtos de fóra, apropiouse case do 80% da illa polos préstamos contraídos polos seus clientes! O Pastor Moreau, ao redor de 1935, incitou á xente para formar unha cooperativa para comprar o terreo ao Estado, que mentres tanto pagara a débeda das persoas ao inglés. De aí a sospeita sobre os estranxeiros que dura para sempre.
A Costa, Arnois, A Estrada
A Costa é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 2 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Lingua zao min
O zao min  ou dzao min é unha lingua miénica na provincia de Guangdong na China.
Trofeo Conde de Fenosa de 1976
O Trofeo Conde de Fenosa de 1976 foi a 8ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 26 e o 29 de agosto de 1976. O campión foi o Atlético Mineiro, que derrotou na final ao Deportivo da Coruña.
Na semifinais, o Deportivo da Coruña eliminou ao Deportivo Galicia, club fundado en Caracas por emigrantes galegos, e o Atlético Mineiro fixo o propio co Celta de Vigo.
Blue Lightning
Blue Lightning é un videoxogo de combate aéreo, lanzouse en 1989, foi un dos primeiros xogos lanzados para a Atari Lynx, foi programado por Epyx, considerado por moitos un dos mellores xogos de combate aéreo realizado para calquera plataforma. En 1995 Attention To Detail lanzou unha nova versión para o Atari Jaguar, considerado un dos peores xogos para o Jaguar.
Templo Dourado
O Templo Dourado, tamén coñecido como Harmandir Sahib (en ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ), ou Darbar Sahib (en ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ) é o máis sagrado gurdwara sikh. Atópase na cidade de Amritsar, na India, que foi fundada no 1574 polo cuarto gurú Sikh, Guru Ram Das. Harmandir Sahib foi deseñado polo quinto gurú, Guru Arjan, que foi quen completou o Adi Granth, a máis sagrada escritura do sikhismo, en 1604 e quen a depositou no templo.
Grenoble École de Management
A Grenoble École de Management (GEM) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Grenoble e París.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1984. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 25.000 antigos alumnos en 130 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe.
Philip Kotler
Visión da mercadotecnia
Kotler sostén:
Lingua pa-hng
Dialectos
Os dialectos son:
ReLoad
ReLoad é o sétimo álbum da banda estadounidense de thrash metal Metallica, publicado o día 18 de novembro de 1997 a través do selo Elektra Records. O disco estreouse no número 1 da lista Billboard 200, vendendo 417.000 copias na súa primeira semana.
Claudio Marchisio
Claudio Marchisio, nado en Turín o 19 de xaneiro de 1986, é un futbolista italiano. Xoga de mediocentro e o seu club actual é o Zenit San Petersburgo. Ademais, é internacional na selección de Italia.
Club
Produto da canteira do Juventus, pasou toda a súa carreira no equipo da súa cidade natal, coa excepción dun ano no Empoli FC, onde estivo cedido na tempada 2007-08. Na tempada 2009-10, converteuse no cuarto capitán do equipo.
Hiva Oa
miniatura|Vista do interior de Hiva´Oa Hiva´Oa é unha illa das Marquesas, na Polinesia francesa. É a máis grande do grupo sur do arquipélago.
A illa é montañosa e alargada, con 40 km de longo e 10 km de ancho, e 320 km² de superficie total. A capital é Atuona situada ao sur da illa ao pé do monte Tematiu de 1.276 metros de altitude. Atuona era antigamente a sede do goberno das marquesas ata que foi substituída por Taiohae na illa de Nuku Hiva, deixándoa como sede do goberno rexional das illas do sur. De acordo coa relixión local, os deuses crearon as Marquesas como o seu fogar. Polo tanto, todas as illas teñen nomes que están relacionados coa construción dunha casa, o nome Hiva´Oa en marquesano significa «cumio longo».
Xeografía
Hiva Oa é a maior e máis fértil das illas Marquesas do sur e a segunda en extensión de todas as illas Marquesas, só detrás de Nuku Hiva. Do mesmo xeito que en todas as Marquesas máis grandes, Hiva Oa conta con acantilados que ascenden abruptamente desde o océano a unha columna interior agreste de montañas volcánicas, cumios e profundos vales illados. A diferenza da maioría das outras illas da Polinesia cerca do ecuador, non hai franxa de arrecife de coral que protexan a Hiva Oa dos embates do océano e só uns poucos ancoraxes protexidas e praias de area atópanse diseminadas pola costa. As viaxes ao longo da costa fanse en barco xa que a maioría dos terreos costeiros son demasiado escabrosos para facer estradas. Uns camiños de terra atravesan o interior unindo as aldeas e os asentamentos da costa. O Aeroporto de Atuona está situado a unha altura de 451 m. nunha meseta cerca do centro da illa e ten unha pista de superficie de asfalto de 1.215 m. de longo con voos diarios a outras illas Marquesas e Tahiti.
A característica xeolóxica máis sobresaínte de Hiva Oa é o volcán colapsado Temetiu. A baía semicircular de Ta'a Oa, tamén chamada a Baía dos Traidores, atópase no cráter do volcán, cuxas paredes soben bruscamente a 1000 m. por encima da baía. Dentro de Ta'a Oa está a Baía Atuona e aadxacente Taha Uku, que son os mellores ancoraxes da illa. Taha Uku ten un dique de protección construído en 1981..
Hiva Oa está separada da próxima illa de Tahuata cara ao sur por unha ancha canle de 4 km. chamada Ha'ava ou a Canle de Bordelais.
Historia
Existen numerosos restos arqueolóxicos que fan pensar que a illa estaba densamente poboada na época pre-europea. Hiva´Oa foi descuberta por Álvaro de Mendaña e Neira en 1595, que a chamou Dominica en honra a Santo Domingo. Ata o século XIX foi pouco frecuentada polos navegantes debido á poboación belixerante e agresiva. Finalmente a illa foi pacificada polo francés Dupetit-Thouars nos anos 1880. O pintor Paul Gauguin morreu en 1903 logo de pasarse os últimos anos fuxindo do ambiente colonial de Tahití.
Entre 1904 e 1940 Atuona foi a sede da administración francesa das Marquesas, e sé do obispado entre 1893 e 1961. Tamén foi o lugar onde se retirou o cantante belga Jacques Brel, que morreu en 1978. Atuona dispón dun museo dedicado a Gauguin con copias das súas obras, a reconstrución da súa casa e unha reprodución da escultura de bronce Oviri. O cemiterio do Calvario, onde están enterrados Gauguin e Brel, converteuse nun lugar de peregrinación turística.
Poboación
miniatura|250px|Estas estatuas de pedra chámanse [[Tikis, e son abundantes en Hiva Oa, especialmente preto da localidade de Puama'u na costa nordés.]] En 2012, a poboación de Hiva Oa era 2.190 habitantes, dos cales 1.845 vivían na comuna de Acounda e 345 na aldea de Puama'u. Os habitantes falan a lingua marquesana do sur, en relación con outras linguas polinesias, e o francés.
Bocelo, Mens, Malpica de Bergantiños
Bocelo é un lugar da parroquia de Mens no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 1 muller.
Ieri, oggi, domani
Ieri, oggi, domani é un filme italiano de 1963 dirixido por Vittorio De Sica. Está protagonizado por Sophia Loren e Marcello Mastroianni. O filme consta de tres historias curtas sobre parellas en diferentes partes de Italia. O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 37ª edición dos premios.
Adela Akers
Adela Lloret Varela, máis coñecida como Adela Akers, nada o 7 de febreiro de 1933 en Santiago de Compostela, é unha artista téxtil estadounidense.
Dende 1972 foi profesora na Tyler School of Art.
Traxectoria
Nada en Santiago de Compostela poucos anos antes da Guerra Civil española criouse en Cuba. Graduouse na Universidade da Habana, en Farmacoloxía. Logo foi alumna do Instituto de Arte de Chicago e da Academia de Arte Cranbrook, e despois foi texedora en residencia da Escola de Oficios Penland en Spruce Pine. Reside en Guerneville, California.
A súa obra está representada na Galería Renwick, o Metropolitan Museum of Art e no Museo de Arte e Deseño de Nova York. Algúns dos seus papeis están depositados nos Arquivos de Arte Americana.
Biscoito
miniatura|Biscoito. miniatura|Pão de ló de [[Arouca (Portugal).]] miniatura|Aspecto clásico da masa dun biscoito [[Gastronomía de Asturias|asturiano, moi semellante ao galego.]]
Un biscoito (do Latín: bis- e coctus, cocido dúas veces ) (tamén chamado de bolo esponxoso) é un bolo doce de miga mol e con moitos poros, que se fai no forno con fariña triga, ovos e azucre.
O significado de galleta (coma no inglés biscuit) caeu en desuso en galego, mais é dos máis documentados no século XIX. Varios autores coma Luís Aguirre del Río, Francisco Javier Rodríguez, Juan Cuveiro Piñol ou mesmo a Real Academia Galega definían biscoito coma galleta ou pan sen fermentar, moi cocido ou cocidos dúas veces.
Características
miniatura|Un biscoito de chocolate. O biscoito máis sinxelo contén os tres ingredientes básicos en proporcións idénticas. Adicionalmente pode levar graxa, xeralmente manteiga, aínda que tamén manteiga de porco ou margarina e máis raramente aceite de oliva. O fermento químico adóitase engadir para gasificar e, polo tanto, darlle volume (se ben montando as claras a punto de neve conséguese o mesmo). O biscoito admite líquidos en pequenas cantidades (especialmente leite mais tamén algún licor).
Os demais ingredientes serven para aromatizar e darlle o seu sabor distintivo, como reladura de limón, vainilla améndoas moídas, cacao, coco relado etcétera.
Non todas as masas doces enfornadas que medran pola acción de lévedos (bolos, roscóns, panettones etc.) se consideran biscoitos.
Os biscoitos nos diferentes países
O termo galego biscoito está relacionado co castelán bizcocho, o inglés e francés biscuit e o italiano biscotto; aínda que os significados poden hoxe en día varíar nas diferentes linguas, e en case todas ten o significado de galleta. En galego tamén tiña o significado de galleta, mais foi case substituído polo de bolo esponxoso.
A primeira mención de biscoito nun texto en galego data de 1746, no escrito de Frei Martín Sarmiento Coloquio de 24 gallegos rústicos:
En Galicia prepáranse saborosos biscoitos con pastas ás que ás veces se lles botan algúns principios aromáticos, como limón, vainilla etc. Cómpre citar entre eles os de Monforte de Lemos e Redondela, que son os preferidos pola súa finura e exquisitez. A bica é un tipo de biscoito tradicional de Galicia, especialmente no sur. A colineta é unha especie de biscoito feito con ovos, azucre e améndoas moídas, sen fariña que se fai nalgúns lugares da Mariña de Lugo (O Valadouro, Ribadeo, Viveiro).
En América Latina os biscoitos (chamados de biszcochuelos) son tradicionais no Uruguai, Arxentina, Ecuador, Perú e Bolivia e segundo o engadido adozante que a masa teña recibirá o nome completo: bizcochuelo de vainilla, bizcochuelo de chocolate etcétera. No Perú e Costa Rica chámanse de queque «keke» (del inglés cake).
En Inglaterra chámase sponge cake e ten os mesmos ingredientes ca o biscoito galego.
En Francia reciben o nome de génoise.
En Portugal, existen variedades rexionais de pão de ló que se tornaron en símbolos desas rexións, como o de Alfeizerão, o de Ovar, o de Margaride e o de Arouca. Os primeiros portugueses que chegaron ao Xapón no século XVI levaron consigo a receita do biscoito, tamén chamado pan de Castela. Unha receita do mesmo, refinada ao longo dos séculos, tornouse nun dos doces máis típicos do Xapón, o Kasutera.
Antón Vidal Andión
Antón Vidal Andión, nado en Pontevedra en 1948, é un avogado e editor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Pertenceu ao equipo fundador da Universidade de Vigo da que, en distintas etapas, foi xerente, vicerreitor de asuntos económicos e asesor xurídico. Dende 2002 é vicevaledor do Concello de Vigo.
Noutras etapas foi membro do Instituto de Mediación e Arbitraxe, asesor das centrais sindicais USO e CSG e Árbitro Laboral do Consello Galego de Relacións Laborais.
En marzo de 2015 foi nomeado presidente de Editorial Galaxia.
Augas Mestas, Quiroga
Santiago de Augas Mestas é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 26 habitantes, deles 14 eran homes e 12 eran mulleres, o que supón un incremento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
O nome a parroquia débese a estar no punto onde se xuntan as augas do río Lor coas do río Sil.
My Brother the Cow
My Brother the Cow é o quinto álbum da banda de grunge Mudhoney. Foi editado a través do selo Reprise Records o 28 de marzo de 1995. O disco inclúe numerosas referencias directas a bandas que influenciaron o son de Mudhoney. O tema "F.D.K. (Fearless Doctor Killers)", por exemplo, é unha referencia á canción de Bad Brains "F.V.K. (Fearless Vampire Killers)". "Orange Ball-Peen Hammer" alude á canción "Orange Claw Hammer" de Captain Beefheart, ademais de conter letras prestadas de Led Zeppelin. "1995" é unha homenaxe ao tema "1969" de The Stooges, e tamén inclúe referencias musicais a "L.A. Blues", outra canción dos Stooges.
Os Golmados, Arnois, A Estrada
Os Golmados é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 57 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 27 eran homes e 30 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 58 habitantes (30 homes e 28 mulleres).
Corcoesto, Cabana de Bergantiños
San Pedro de Corcoesto é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. No ano 2018 tiña 288 habitantes dos cales 136 eran homes e 152 eran mulleres segundo datos do IGE, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 390 habitantes e ao 1999 cando tiña 438 habitantes.
Xeografía
miniatura|Protesta da Plataforma pola defensa de Corcoesto xunto a afectados doutras minas chegados dende Asturias. Corcoesto está bañada polos ríos Anllóns e o seu afluente o Lourido.
Nesta parroquia houbo explotacións mineiras auríferas xa durante a romanización de Galicia, estando activas as minas subterráneas de novo durante o século XIX.
miniatura|esquerda|Manifestación en Carballo contra o proxecto da mina no 2013.
A compañía mineira canadense Edgewater Exploration mercou os dereitos de explotación mineira na zona á empresa Narcea Gold Mines. O proxecto empresarial, denominado Corcoesto Gold Project, tiña previsto abrir en 2013 e transformar a zona nunha mina a ceo aberto, pero conta coa oposición da veciñanza.
Noticiero del Avia
Noticiero del Avia foi un periódico editado en Ribadavia entre 1910 e 1937.
Historia e características
Subtitulado Periódico de Ribadavia, apareceu o 15 de outubro de 1910. Tiña periodicidade semanal, aparecendo os domingos, e contaba con catro páxinas. O seu fundador e director foi Emilio Canda Adán. Vencellado ao agrarismo católico a partir de 1929 cambiou o seu subtítulo por Órgano Oficial del Sindicato Católico Vitivinícola Comarcal del Ribeiro. Afecto ao deputado José Estévez Carrera. Entre os seus colaboradores figuraron Mario Canda, Manuel Casado Nieto, José Sobreira Fernández, Eugenio López Aydillo, Cesáreo Giráldez, Emilio Álvarez Falcón, Beatriz Sandoval, David Araujo Selas, Ramón Cadía, Marcial Rusell, J. G. Aguirre Ceballos e Manuel Guerra. Foi rival de El Ribadaviense. A súa tiraxe era de 500 exemplares en 1910 e 1500 en 1913, caendo a 600 en 1920 para chegar a 1200 en 1927. O último número coñecido é de marzo de 1937.
Illa Maupiti
Maupiti é un pequeno atol de coral cunha illa volcánica no medio dela, atópase nas illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. É a illa máis occidental do arquipélago, a 40 km ao oeste de Bora Bora.
Maupiti consiste nunha illa de 380 m de altitude que se atopa no medio dunha lagoa rodeada por cinco illotes baixos e uns escollos de coral (animal) e aberta ao océano por dous pasos navegables. A superficie terrestre é de 11 km², o total de todo atol é de 13´5 km².
A vila principal é Vaiea, cunha poboación total de 1.234 habitantes no censo do 2012. A actividade principal é o cultivo de sandías e a recolección de copra. O templo protestante é o centro relixioso e social da illa, aínda que os adventistas e os mormóns teñen tamén os seus lugares de culto.
Historicamente coñecíase co nome de Maurua, e Domingo Boenechea en 1775, chamouna San Antonio.
thumb|left|barco de fornecemento de Maupiti Os barrís azuis no peirao son [[noni que se envía a Papeete para o seu procesamento.]]
Mens, Mens, Malpica de Bergantiños
Mens é un lugar da parroquia de Mens no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 158 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 73 homes e 85 mulleres.
Lingua she
O she ou ho ne é unha lingua hmóngica falada na República Popular da China.
Prudencio Nandín Vicente
Traxectoria
Dono do establecemento hortícola e floraría La Paz en Vigo. Foi un dos socios fundadores da Sociedad Eléctrica Gallega co Marqués de Riestra (1899). Foi concelleiro de Vigo dende 1892 e tenente de alcalde. Foi nomeado alcalde de Vigo por Real Orde de 15 de xuño de 1901, tomando posesión o 19 de xuño. Dimitiu do cargo en febreiro de 1903 e para sucedelo foi nomeado Manuel Posada García-Barros.
Casou con Carmen Sobrino.
Cesullas, Cabana de Bergantiños
Santo Estevo de Cesullas é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 1 325 habitantes (687 mulleres e 638 homes), distribuídos en 31 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.566 habitantes.
Xeografía
A parroquia está bañada na cara norte polo río Anllóns que a separa do concello de Ponteceso. Os cumios máis destacables son o monte Cundíns (206 metros) e o monte Vilariño (155 metros).
Patrimonio
A igrexa parroquial data do século XVII, época da cal se conserva a capela lateral sur, sendo a capela maior, nave, fachada e a espadana do século XVIII. A nave e a capela maior son rectangulares, e a fachada pentagonal. Enriba da porta principal hai unha imaxe en pedra de Santo Estevo, enmarcado lateralmente por volutas.
A ermida de San Fins destaca por estar orientada cara ó leste. Ten ábsida e nave rectangulares. No lado sur da ábsida ten un pórtico lateral acaroado para a celebración das misas o día da romaría. Na fachada pentagonal hai unha celosía de pedra, quizais prerrománica. Nesta capela celébrase a romaría de San Fins do Castro.
O cruceiro do Sacramento é de granito. A plataforma é cuadrangular con tres graos. O pedestal é cuadrangular e remata en chafráns. Ten mesa acaroada na que aparece unha lápida de granito con dous anxos nos laterais do relevo e unha custodia no centro. O varal é octogonal con chafráns. O capitel é cuadrangular moldurado. A cruz é cuadrangular con brazos achafranados, remates en punta de diamante e imaxes polas súas catro caras. No anverso está Xesucristo, cos pés pousados sobre unha caveira e tibias, aparece crucificado con tres cravos, inclina a cabeza cara á dereita, ten as mans abertas, carece de coroa, ten pelo trenzado, o paso da pureza aparece anoado á dereita e arriba está a cartela de INRI. No reverso, a Virxe enriba dunha peaña aparece en actitude de orar cos dedos entrelazados. Nos laterais, obsérvase unha imaxe feminina orando con rosario e un San Francisco.
Festas
As festas máis importantes desta parroquia son:
Canduas, Cabana de Bergantiños
San Martiño de Canduas é unha parroquia situada ao oeste do concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Nacional de Estadística no ano 2018 tiña 917 habitantes (443 homes e 474 mulleres), 111 menos que no 2009, 173 menos que no 2004 e 291 menos que no 2000. Están distribuídos en 21 entidades de poboación.
Xeografia
Canduas limita ao norte coa ría de Corme e Laxe e o río Anllóns que a separa da parroquia pontecesán de Cospindo; ao leste coa parroquia de Cesullas, ao sur coa parroquia de Borneiro e ao oeste co concello de Laxe e Océano Atlántico. Esta parroquia é a unica de Cabana de Bergantiños bañada polo mar. 150px|miniatura|esquerda|Muíño de Ferreiro (rego dos Muíños).
Canduas ten dous tipos de praias. Por unha banda están as bañadas polo océano Atlántico, dentro da ría de Corme e Laxe (Area das Vacas, Piquiti, Rebordelo e San Pedro), e por outra, as que están dentro do estuario do río Anllóns (A Guieira e O Pendón).
Esta parroquia está bañada pola súa cara de nordés polo estuario que forma o río Anllóns e atravesada de oeste a este polo rego dos Muíños, que é afluente do río Anllóns e que recibe este nome polos muíños de auga que ten (arredor duns 20 muíños), que vai recollendo as augas que flúen polos distinto regos que forman as ladeiras do val que forma este río.
Historia
Dende o século XIV hai constancia documentada da existencia do mosteiro de San Martiño de Canduas, convento feminino anexionado posteriormente a San Martiño Pinario de Santiago (Lucas Álvarez, 1999 - T.11:880-883). Despois converteuse en priorado segundo Frei Martín Sarmiento, que fixo noite neste lugar no seu paso pola comarca de Bergantiños (Pensado,1975:74).
Do antigo mosteiro apenas quedan restos. A casa reitoral sufriu grandes reformas, e as pedras do cabazo foron utilizadas como perpiaños para o revestimento da fachada da igrexa, unha idea que se lle ocorreu o párroco Manuel Costa, que foi o quen reformou o resto do templo.
Ao redor do mosteiro foise creando a aldea de Canduas, que aínda conserva a súa estrutura medieval. Cerca da casa parroquial atópase a casa dos Romero, que consta de dous edificios, un máis moderno e reformado con escudo, e outro máis antigo, datado de 1660 como se pode ler nun gravado que se atopa encima da entrada principal. O cruceiro que hai ao seu carón tamén foi mandado construír polos donos desta casa como se pode ler nun gravado que ten no seu pedestal.
Patrimonio
Castro de Sinde: Asentamento fortificado da Idade de Ferro. A súa croa, de forma case circular, posúe unhas medidas de 86 x 70 m de diámetro. Esta bordéase en todo o seu perímetro por un terraplén que a separa do terreo circundante. Contra a banda.Este castro localízase en terreos de cultivo e o seu estado de conservación é bo.
Capela de Fátima, Sinde: foi erguida durante a posguerra. Hoxe, semiderruída, aínda conserva o arco oxival e pinturas nas bóvedas do altar.
Igrexa de San Martiño de Canduas : a súa orientación é distinta á tradicional, xa que mira cara ao norte. Foi construída a comezos do século XX sobre os restos dun antigo mosteiros, aproveitando as doelas do hórreo. A nave e a capela lateral están cubertas por unha bóveda de canón lixeiramente apuntada; a capela leste cóbrese con falsas bóvedas de crucería.
Casa do concello da II República: Durante o século XIX e primeiras décadas do XX non existían Casas do Concello. Durante a II República, o alcalde Alejo Varela Centeno levantou estas dependencias municipais que nunca chegaron a cumprir a finalidade para a que foron construídas.
Rutas Turísticas
250px|miniatura|Vista da senda marítima.
200px|miniatura|dereita|Vistas da senda fluvial do Rego dos Muíños. Canduas ten dúas das rutas turísticas guiadas ofrecidas polo concello de Cabana de Bergantiños. Ademais ten dúas sendas, unha marítima e outra fluvial:
Festas
Nesta parroquia celébranse as festas de:
Sergio Álvarez
Sergio Álvarez pode referirse a:
Karl Benz
Biografía
Karl Benz naceu co nome Karl Friederich Michael Vaillant o 25 de novembro de 1844 en Mühlburg o agora municipio de Karlsruhe, Baden-Württemberg, que é parte da Alemaña moderna. Os seus pais foron Josephine Vaillant e o condutor de locomotoras chamado Johann George Benz. De acordo coa lei alemá, Karl adquiriu o nome "Benz" do matrimonio legal dos seus pais Benz e Vaillant. Cando tiña dous anos de idade, o seu pai morreu de pneumonía, deixando á súa xove esposa en serias dificultades financeiras e cun neno pequeno que criar. Este tráxico evento non fixo que Josephine Vaillant se rendese, e cambiou o apelido ao pequeno Karl de Vaillant a Benz en memoria do seu pai.
En 1871 fundou a súa primeira empresa para vender materiais de construción. Ao ano seguinte casou con Bertha Ringer, con quen tivo cinco fillos: Richard Benz, Clara Benz, Ellen Benz, Thilde Benz e Eugen Benz
En 1883 comezou a construír motores industriais en Mannheim. Instalou un monocilíndrico, de 958 cc e 0,75 cv refrixerado por auga nun triciclo que conduciu pola cidade en 1885. En 1885 Karl Benz e o seu socio Thomas Hardessen reconstruíron o modelo.
O 29 de xaneiro de 1886 Karl Benz solicitou a patente n° 37.435 ao goberno alemán para un vehículo de tres rodas, que é considerado o primeiro vehículo automotor de combustión interna da historia. O Benz Patent-Motorwagen, como se lle chamou, exhíbese hoxe no Museo Alemán (Deutsches Museum) en Múnic. En 1890 uníronselle dous socios: Friedrich von Fischer, que se encargou da administración, e Julius Ganss, responsable de vendas. Así, Benz tiña as mans libres para entregarse ao desenvolvemento da parte técnica dos automóbiles, o que favoreceu a rápida progresión neste campo.
O primeiro vehículo Benz de catro rodas fabricouse en 1893, o Benz Vitoria, e ao ano seguinte o Benz Velo, que foi o modelo de base dos primeiros camións de 1895.
A produción en 1899 era de 572 vehículos, e Benz converteuse nun dos fabricantes de automóbiles máis importantes. Ese ano apareceu o primeiro coche de carreiras, que foi a orixe de numerosos éxitos.
En 1910, Benz funda a Süddeutsche Automobil-Fabrik de Gaggenau. En 1924, Benz e Daimler comezan o proceso de fusión que terminará en 1926, formando a compañía Daimler-Benz.
Faleceu o 4 de abril de 1929 en Ladenburg, Alemaña, aos 84 anos de idade.
Sócrates
Sócrates nado e morto en Atenas entre os anos 469 e 399 a.C.  foi un célebre e controvertido filósofo clásico grego considerado como un dos máis grandes, tanto da filosofía occidental como da universal. Foi mestre de Platón, quen á súa vez foi mestre de Aristóteles, sendo estes tres os representantes fundamentais da filosofía da Antiga Grecia. Outros discípulos seus foron Antístenes, Aristipo, Fedón e Esquines.
Non hai ningunha evidencia de que Sócrates publicase algún escrito da súa autoría. Detalles da súa vida son coñecidos grazas a tres fontes contemporáneas: os diálogos de Platón, as obras de Aristófanes (escritor grego que ridiculiza a Sócrates na comedia As nubes) e os diálogos de Xenofonte (militar ateniense que deixou información sobre Sócrates no escrito Memorables). Nos diálogos de Platón atópanse os relatos máis completos de Sócrates que sobreviviron desde a antigüidade. Con todo, quedan preguntas con respecto á distinción entre o Sócrates da vida real e a representación de Sócrates platónico.
Aínda que foi un patriota e un home de profundas conviccións relixiosas, na súa vellez foi acusado de introducir novos deuses e corromper á mocidade, afastándoa da democracia. No 399 a.C., foi condenado a morte e ordenóuselle beber veleno (cicuta). Pasou o seu último día no cárcere, rexeitando ofertas para axudarlle a escapar.
Cundíns, Cabana de Bergantiños
San Paio de Cundíns é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. No ano 2018 tiña 318 habitantes dos cales 160 eran homes e 158 eran mulleres segun datos do IGE, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 395 habitantes, e ao 1999 cando tiña 418 habitantes.
Sócrates
Sócrates é unha figura principal da transformación da filosofía grega nun proxecto continuo e unificado. Considéraselle o pai da filosofía política, da ética e é a principal fonte de todos os temas importantes da filosofía occidental en xeral; quizais a súa contribución máis importante ao pensamento occidental é o seu modo dialéctico de indagar, coñecido como o método socrático ou método de «elencos», o cal aplicaba para o exame de conceptos morais clave, tales como o ben e a xustiza. A historiografía tradicional divide ao conxunto dos pensadores anteriores a Sócrates (e ao seu coetáneo Demócrito) como «presocráticos», e aos influenciados por Sócrates en «socráticos maiores» (Platón e Aristóteles) e «socráticos menores» (megáricos, cínicos e cirenaicos).
Un problema de principio. O acceso á persoa de Sócrates
Sócrates non documentou os seus ensinos. Todo o que se sabe del procede dos relatos doutros: principalmente do filósofo Platón e do historiador Xenofonte, que foron alumnos seus; do dramaturgo cómico ateniense Aristófanes (contemporáneo de Sócrates); e do alumno de Platón Aristóteles, que naceu despois da morte de Sócrates. As historias a miúdo contraditorias destes relatos antigos só serven para complicar a capacidade dos estudosos para reconstruír os verdadeiros pensamentos de Sócrates de forma fiable, un predicamento coñecido como o problema socrático. As obras de Platón, Xenofonte e outros autores que utilizan o personaxe de Sócrates como ferramenta de investigación, están escritas en forma de diálogo entre Sócrates e os seus interlocutores e constitúen a principal fonte de información sobre a vida e o pensamento de Sócrates. Diálogos socráticos (logos sokratikos) foi un termo acuñado por Aristóteles para describir este xénero literario de recente formación. Aínda que se descoñecen as datas exactas da súa composición, algunhas foron escritas probablemente despois da morte de Sócrates. Como Aristóteles sinalou por primeira vez, o grao en que os diálogos retratan a Sócrates autenticamente é unha cuestión de certo debate.
Cundíns, Cabana de Bergantiños
Xeografía
Río Cundíns que é un afluente do río Anllóns.
Sócrates
Un problema de principio. O acceso á persoa de Sócrates
Agora, hai que ter en conta que, no caso de Platón, Sócrates aparece decote coma un dos personaxes dos seus diálogos. Fai o papel de "listo", é a persoa que canaliza o diálogo e, en definitiva, a que enuncia as teses que Platón quere defender.
Por iso non é nada doado distinguir entre o que é pensamento orixinal de Sócrates e o que é pensamento propio do seu discípulo Platón, ou a versión propia que o discípulo foi madurando partindo das ensinanzas do mestre.
En canto a Xenofonte, libro como a Anábase xa nos advirten de que por veces é excesivamente subxectivo no relato e na valoración dos feitos que narra. Baste lembrar que, cando fala dos xenerais que guían aos mercenarios gregos que tentan volver á súa terra o relato que fai de si mesmo, en terceira persoa, e con diferenza, o máis positivo. Ademais era tamén discípulo de Sócrates e, como Platón, quere reivindicar a figura do seu mestre e denunciar a inxustiza da súa condena.