cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruente
Historia
En canto á organización territorial, os Valles de Cabuérniga e Ucieda aparecen como entidades civís diferenciadas e independentes entre si. Ao primeiro pertencían Barcenillas e Lamiña e ao segundo os concellos de Ruente e Ucieda. Esta organización territorial perdurou así, polo menos até o ano 1497, data da concordia celebrada en Bárcena Mayor polos representantes de Campoo, Cabuérniga e Ucieda para formalizar o aproveitamento forestal e gandeiro na Mancomunidade Campoo-Cabuérniga.
Os séculos XV e XVI son tempos nos que os veciños soportan fortes cargas fiscais impostas polo Marqués de Santillana, contra as que o Val de Cabuérniga xunto con outros vales establecen un longo contencioso coñecido como o Preito dos Nove Vales. A resolución final en 1581 devolve a condición realenga aos vales, un dos cales era o Real Val de Cabuérniga, do que formaban parte o tres concellos que hoxe conforman o municipio de Ruente.
A finais do século XIX o Real Val de Cabuérniga disgrégase e aparece o municipio de Ruente que permaneceu sen variacións desde a súa conformación até hoxe.
Demografía
A poboación censada no concello é de 1.003 habitantes (INE 2005). A tendencia demográfica foi descendente desde principios de século até os 1990, a partir dos cales comeza un crecemento. O municipio presenta un perfil demográfico máis envellecido que o da rexión cunha taxa de envellecemento de 20,54 fronte á 18,71 rexional.
Administración
Os alcaldes de Ruente desde as eleccións democráticas de 1979 foron: de 1987 a 1991, Ángel González Valverde (PP); de 1991 a 1992, Avencio Alonso (Partido Socialista de Cantabria), até que perdeu a alcaldía por unha moción de censura e formou goberno Mariano González do Partido Popular, xunto con Centro Democrático y Social, que ostentou o cargo de alcalde de 1992 a 1995. A seguinte lexislatura de 1995 a 1999 estivo repartida entre Jaime Molleda Balbás (UPCA) que gobernou a primeira metade, e Abel Campuzano (PRC) que gobernou a segunda metade tras unha moción de censura. De 1999 a 2003 de novo Jaime Molleda Balbás pero esta vez co PP. De 2003 a 2007 ostentou o cargo de alcaldesa Alicia Renedo Alonso (PSC-PSOE). Nas eleccións de 2007 e até 2015 Jaime Molleda volve a ser elixido alcalde.
Economía
A dedicación da poboación mostra un equilibrio entre os sectores terciario (42% da poboación) e secundario (41%). A taxa de ocupación no sector primario é do 17%, bastante superior á media rexional.
Gandaría e agricultura
Tradicionalmente este sector foi a base da economía dos habitantes do municipio e aínda hoxe a taxa de ocupación no sector é bastante elevada. Principalmente a actividade agropecuaria baséase en explotacións de gando vacún aínda que tamén son importantes outros tipos de gandaría como a cabalar. O aproveitamento forestal tamén tiña relevancia aínda que na actualidade é residual. Un 17 % da poboación adícase ao sector primario.
Industria e construción
A construción daba traballo a un 20,9 % da poboación activa. En canto á industria, nunca existiu tradición no municipio, aínda que existen varias empresas dedicadas ao moble. A maior parte da poboación que se dedica a ela desprázase ás zonas industriais de Cabezón de la Sal e Torrelavega. A industria daba traballo a un 20,1 % da poboación.
Servizos
É o principal sector económico. As excepcionais condicións do contorno, a súa coidada paisaxe e a súa gastronomía coa axuda de programas europeos, servíronlle ao municipio para apoiar este sector desde a década dos noventa. O turismo está baseado na calidade culinaria e o turismo rural. Un 42 % da poboación dedícase ao sector servizos. A grande oferta de servizos relacionados co turismo rural fan de Ruente un punto ideal de saída para excursións e actividades rurais.
O municipio ten sete bares e seis bares-restaurantes, a maioría concentrados nas localidades de Ruente e Ucieda (seis e cinco respectivamente). Moitos destes establecementos son especialistas na preparación de pratos de cociña tradicional como o cocido montañés e carne de caza como o porco bravo ou o veado.
Igualmente hai oferta de hospedaxe, con algo máis dunha ducia de apartamentos, casas rurais ou pensións especialmente nas localidades de Ucieda e Ruente.
Servizos públicos
A maior parte dos servizos públicos concéntranse na capital municipal
Consultorio médico
O consultorio médico do municipio encóntrase na Capela do Palacio de Mier, en Ruente. Dependente do Centro de Saúde Saja Cabuérniga, atende con cita previa todas as mañás de luns a venres.
Os servizos médicos compleméntanse cunha pequena farmacia situada no mesmo barrio de Monasterio.
Bibliotecas
A Biblioteca Municipal, situada tamén na capela do Palacio de Mier, ofrece un modesto abano de materiais en diversos soportes e varios ordenadores con accesos a internet. Permanece aberto todas as tardes de luns a venres.
Ademais da biblioteca municipal, na vila de Ruente tamén se encontra a Biblioteca comunitaria El Toju, actualmente xestionada polo colectivo Agitación Rural. Conta cun fondo de máis de 800 libros, con especial foco nas temáticas sociais e antagonistas, un amplo abano de revistas e fanzines e varias publicacións periódicas. A biblioteca leva en funcionamento desde outubro de 2006 na Casa El Toju.
Telecentro
Localizado nas antigas escolas de Ucieda, este espazo ofrece acceso gratuíto a internet os luns e mércores, ademais de organizar cursos e actividades.
Maiasaura
O maiasaura foi un dinosauro hadrosauro, que viviu en Montana, nos Estados Unidos de América no período cretáceo.
Star Citizen
Star Citizen é un videoxogo en desenvolvemento de simulación espacial para Microsoft Windows e Linux. Star Citizen ten catro grandes piares: combate espacial en primeira persoa, minaría, exploración, e comercio con elementos de tirador en primeira persoa, e unha campaña dun xogador ou multixogador cooperativo chamada Squadron 42. O xogo construíuse cun motor CryEngine modificado que apoia as principais VR headsets.
En 2019, Cloud Imperium Games recadou máis de 220 millóns de dólares en investimento e emprega arredor de 475 desenvolvedores, o cal o converteu nun dos videoxogos máis ambiciosos da historia. Aínda non se anunciou unha data de lanzamento tanto para Squadron 42 como para Star Citizen.
Star Citizen posúe unha versión xogable de proba pública en constante actualización. Esta é accesible mediante a compra dunha nave que inclúe o acceso ó videojxogo.
Maiasaura
miniatura|Maiasaura con cría
Ruente
Transporte
O municipio ten como principal medio de transporte a CA-180 Cabezón de la Sal-Valle de Cabuérniga.
Maiasaura
Maiasaura significa "lagarto maternal", porque se pensa que coidaba moi ben dos seus fillos (comportamente estraño en moitos réptiles). Crese que algúns adultos vixiaban os pequenos e outros buscaban comida.
Ruente
Patrimonio
miniatura|Ponte medieval. Son numerosas as mostras de arquitectura popular nos catro pobos do municipio. Destaca especialmente Barcenillas, que constitúe un dos conxuntos de arquitectura rural máis representativos de Cantabria. A construción máis habitual é a casona montañesa (séculos XVII e XVIII), casa de dúas plantas con arcada de medio punto na fachada e dominada por unha solaina tendida entre muros devasa, elemento moi popular nas Asturias de Santillana.
Maiasaura
Era herbívoro. O seu tamaño era de entre 6 e 9 metros de lonxitude e entre 3 e 4 de altura. O seu peso era dunhas 2 toneladas.
Ruente
Bens de interese cultural
O palacio de Mier, ben de interese cultural, con categoría de monumento desde 1992. Trátase dunha casa solariega con capela, construída a finais do século XIX, en estilo neoclásico con marcados signos barrocos e arquitectura montañesa. Este monumento é de propiedade municipal. Tras a súa rehabilitación a capela utilízase como consultorio médico e biblioteca municipal, mentres que a casa palacio permanece pechada.
Patrimonio civil
Ademais, a Casona de La Canal en Ucieda, é un ben inventariado. Trátase dunha típica casona montañesa propia do val, que conserva boa parte da fábrica dos séculos XVII e XVIII. A casa posúe planta rectangular, tellado a dúas augas e dous corpos separados por un muro cortaventos, no que aparece labrado un escudo de armas con coiros recortados. Ten dúas plantas, con solaina e soportal. A fachada principal está alzada con pedra de cadeirado, mentres que os muros laterais están armados con cachotaría e rematados na fronte da fachada principal en pedra de cadeirado, conformando os muros cortaventos, que posúen na primeira planta unha pequena ménsula labrada.
Dentro das casonas de Barcenillas destacan dúas casonas señoriais arrimadas na praza do Cantón –unha delas do século XVI– e a casa de Calderón, (construída a mediados do século XVIII), de planta rectangular, cuberta de dúas augas, soportal de dobre arco, solaina de cinco tramos e escudo na fachada oeste.
Ademais de en Barcenillas, nos outros pobos tamén poden verse exemplos, como a casa Velarde en Lamiña, Casona de la Nogalera e Casona de Cossío en Ruente ou o palacio de Quirós e o palacio de Escagedo en Ucieda, de finais do século XVII-principios do século XVIII, destacando este último notablemente, cunha fachada norte de cadeirado e catro arcadas de medio punto.
Predecesora da casona montañesa é a casa chaira dos séculos XVI e XVII, con moitos exemplos en Ruente en especial no barrio de Gismana e en Ucieda, tanto no barrio de arriba como no de abaixo.
Sobre o río de La Fuentona de Ruente, érguese unha ponte románica de arenito. É moi angosta e de baixa altura e a auga pasa a través de nove arcos de medio punto,   o que lle confire grande orixinalidade. A ponte é ás veces descrita como de ocho ojos.
Patrimonio relixioso
En canto á arquitectura relixiosa, destaca a ermida de San Fructoso situada preto da localidade de Lamiña. A construción data do século XVII aínda que existe documentación, o Cartulario de Covarrubias (ano 978), que proba a existencia no lugar dun mosteiro no século IX. Da época consérvase no interior da ermida un sarcófago prerrománico e unha pila bautismal tamén prerrománica na igrexa do pobo.
San Sebastián en Barcenillas, é un templo dunha nave con capela maior cadrada, con bóveda de aresta, datado de principios do século XVII. Na cara sur, ten unha portada en arco de medio punto con motivos ornamentais labrados. O retablo é do século XVIII.
En Ucieda encóntrase a iglesia de San Julián do século XVIII, sendo a súa parte máis antiga as bóvedas e a ermita del Moral, de finais do século XVII, cunha portada con doelas decoradas. Por último, ao longo do antigo camiño dos foramontanos poden encontrarse varios cruceiros.
Festividades
No concello celébranse as seguintes festividades:
Tradicións
Marzas: Os marceros ou marzantes (como os denominaba José María de Pereda nas súas Escenas Montañesas) son cuadrillas de mozos dun pobo que percorren a última noite de febreiro ou a primeira de marzo as casas dos seus veciños en conmemoración da chegada da primavera. Tras dar as boas noites os marceros preguntan "Cantamos, ou rezamos, ou ímosnos?", se os habitantes da casa responden "Cantamos", lánzanse cantos tradicionais a cambio dun aguinaldo ou recompensa. Este toma normalmente a forma de alimentos (naqueles tempos, uns celemíns de castañas ou outros froitos secos ou, incluso, nos fogares máis podentes, os produtos da matanza do porco). Algúns antropólogos asocian este costume cos ritos de paso e as tradicións de comensalidade de inverno e encontran paralelismos en toda a vertente atlántica europea. Actualmente non acostuma cantarse máis que na vila de Ruente, onde o grupo de marceros está composto por unha ronda de veciños algún xa veterano. Letra: Buenas noches nos dé Dios,
buenas noches nos de el cielo (Bis)
a pedir las marzas vienen,
los marceros de este pueblo (Bis).
no venimos con orgullo,
venimos con humildad (bis)
que tenemos una apuesta,
y la queremos ganar (bis)
y venimos donde ustedes,
que nos saquen de este anhelo (bis)
que nos den unos chorizos,
y una docena de huevos (bis)
unas mantequillas frescas,
también las recibiremos (bis)
un celemín de castañas,
para irnos entreteniendo (bis)
dénnoslo cuanto primero (bis)
que tenemos mucha prisa,
para recorrer el pueblo (bis)
Quédense con dios señores,
hasta el año venidero,
que si dios nos da salud,
y si no somos nosotros,
otros vendrán de relevo.
Picayos: Os Picayos é o nome que reciben uns grupos de danza típicos do occidente de Cantabria. Vestidos habitualmente de branco, realizan un baile tradicional acompañados de castañolas. Este é realizado só polos homes, mentres que as mulleres ataviadas con faldras tocan a pandereta e cantan os versos que normalmente se dedican ao patrón ou patroa que os Picayos sacan en procesión. Ocasionalmente, con motivo da celebración das festas, fórmanse grupos de picayos nas vilas de Ruente e Ucieda.
Música e folclore
Son varios os grupos ou individualidades que se dedican á música e ao cante. A Ronda La Fuentona de Ruente e o grupo de danzas San Julián e Santa Basilisa de Ucieda son os que gozan de máis sona.
miniatura|O [[cocido montañés, prato máis representativo da gastronomía cántabra.]]
Gastronomía
Entre os seus pratos destaca o tradicional e famoso cocido montañés, realizado con fabas e verzas da zona, acompañado co "compango" da matanza do porco. En canto á repostaría, caben destacar o leite frito, as tostás, o arroz con leite, a torta ou os sacristáns de Ruente.
Localidades hermanadas
250px|miniatura|right|Igrexa de Saint-Martin, en Savignac. O municipio está irmandado con Savignac-les-Églises, unha poboación e comuna francesa, situada na rexión de Aquitania, departamento de Dordoña, no distrito de Périgueux.
Alende, Cereixa, A Pobra do Brollón
Alende é unha aldea da parroquia de Cereixa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 362 metros de altitude, na beira do río Saa. Segundo o IGE, en 2020 tiña unha poboación de 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Minamishimabara
Minamishimabara (南島原市, しまばらし, Minamishimabara-shi) é un concello da prefectura de Nagasaki no Xapón. Está situada ao noroeste da Illa de Kyūshū e ao sur da prefectura, na península de Shimabara. A súa superficie é de 169,89 km² e a poboación de 51.032 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 300 h/km².
O concello de Minamishimabara limita cos concellos de Unzen e Shimabara.
Historia
A cidade de Minamishimabara foi fundada pola fusión de 8 concellos de vila do distrito de Minamitakaki (Kazusa, Kuchinotsu, Minamiarima, Kitaarima, Nishiarie, Arie, Futsu e Fukae) no ano 2006.
María Teresa González
María Teresa González Fernández, nada en Xixón o 28 de novembro de 1950 e finada na mesma cidade o 23 de maio de 1995, foi unha escritora asturiana.
Traxectoria
Nada na parroquia de Tremañes do concello de Xixón. Con dezasete anos entrou como aprendiz na empresa de aplicacións eléctricas CRADY; e alí seguiu a traballar ata o seu peche en 1987. Canda o seu marido, Vicente García Oliva, foi unha das fundadoras do núcleo xixonés de Conceyu Bable en 1975. Escribiu os seus primeiros poemas arredor de 1984 e gañou diversos concursos literarios aparecendo a súa poesía en diferentes publicacións periódicas.
En 1987 publicou o seu primeiro libro, a escolla poética Collaciu de la nueche, e con 37 anos principiou a estudar auxiliar de clínica nun centro de formación profesional, logo traballou nun centro de atención de discapacitados psíquicos e como coidadora do Inserso. En 1993 apareceu o seu terceiro poemario Heliocentru e en 1994 o seu primeiro e único libro de relatos La casa y otros cuentos. Faleceu en Xixón en 1995 logo dunha longa enfermidade.
Está representada en diferentes escolmas, como poeta e mais como narradora: Antoloxía poética del Surdimientu (1989), El secretu de la lluvia (1992), La patria de la piel (1992), Antoloxía del cuentu asturianu contemporaniu (1994), Muyeres que cuenten (1995) e Les muyeres y los díes de la poesía asturiana contemporánea (1995). En 1996, o Ateneo Obrero de Xixón deu ao prelo a súa poesía completa, na colección «Tiempu de cristal». Foi colaboradora habitual das revistas  Lletres Asturianes e  Lúnula. En 2008 a XXIX Selmana de les Lletres Asturianes estivo dedicada á súa obra e con ese motivo a editorial Trabe publicou as súas obras completas.
-582
Outros
Historia ano a ano
Acivido, Covas, Baralla
Acivido é un lugar da parroquia de Covas no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Thomas Gottschalk
Thomas Johannes Gottschalk, nado en Bamberg o 16 de maio de 1950, é un actor e presentador de radio e televisión alemán.
Traxectoria
Fillo do avogado Hans Gottschalk e de Rutila, orixinarios de Alta Silesia que tras a expulsións dos alemáns de Polonia tras da segunda guerra mundial asentáronse na localidade de Kulmbach, na Alta Franconia. En 1971 rematou os estudos secundarios no instituto de Kulmbach e lobrou unha bolsa de estudos de Cusanuswerk para cursar xermanística e historia na escola de maxisterio da Universidade de Múnic e alí foi membro da fraternidade de estudantes católicos Tuiskonia, parte da Cartellverband.
Radio e primeiros anos na televisión
En 1971 comezou a colaborar en programas xuvenís da emisora Bayern 3 que acababa de poñer en funcionamento a Bayerischer Rundfunk (BR). En 1973 converteuse en presentador das noticias da BR (Abendschau-Nachrichten) e logo de traballar durante algún tempo no xornal Münchner Merkur logrou en 1976 un posto permanente na BR, pasou así a presentar o programa musical televisivo Szene en Das Erste producido por BR (1976-79 e 1980-81), e dende xuño de 1977 Pop nach acht na emisora radiofónica Bayern 3. A partir de novembro presentou na televisión Telespiele, un concurso baseado en videoxogos, que se emitiu na Südwestfunk e logo, brevemente, en Das Erste ata 1981. En 1980 foi tamén un dos compoñentes do grupo de hip hop GLS United que realizou a primeira canción de rap alemá. Durante o ano 1982 foi presentador, como Mister Morning, na emisora alemá de Radio Luxembourg da súa programación da mañá ao tempo que na ZDF presentaba o programa de entrevistas e música Na sowas! dende marzo de 1982 e ata 1987 e tamén dende novembro de 1982 o Thommys Pop Show na ZDF, dedicado á música actual e que deixou en 1984. En 1983 volveu á BR para dirixir e presentar B3-Radioshow no que se mantivo ata 1989 e nese ano foi o comentarista para a ARD do Festival de Eurovisión que se celebrou en Lausana. Dende 1991 foi director da programación da emisora privada Radio Xanadu de Múnic.
Cinema
miniatura|Mike Krüger cantando "Nippel-Lied" en 1983 A partir de 1982 actuou diversas comedias facendo parella co humorista Mike Krüger con grande éxito comercial: Piratensender Powerplay, Die Supernasen, Zwei Nasen tanken Super e Die Einsteiger. Tamén protagonizou en solitario Mama Mia – Nur keine Panik, Zärtliche Chaoten, Zärtliche Chaoten II, Eine Frau namens Harry e Trabbi goes to Hollywood. Ademais participou en Sister Act 2: Back in the Habit (1993), o filme de Helmut Dietl Late Show (1999), e na comedia de Til Schweiger 1½ Ritter – Auf der Suche nach der hinreißenden Herzelinde (2008) e na norteamericana Zookeeper (2011).
Traballou tamén como actor de dobraxe, foi a voz de Bruce Willis en Look Who's Talking (1989) e Look Who's Talking 2 (1990). No ano 2004 púxolle a voz a Garfield en Garfield – The Movie.
Wetten, dass..?
Gottschalk contribuíu significativamente ao éxito do show, un dos recoñecidos dos países de fala alemá, que se emitía nas noites dos sábados e que Gottschalk marcou co seu estilo distendido e a súa indumentaria ousada. Dende outubro de 2009 Michelle Hunziker acompañouno nos labores de presentación.
Durante décadas por Wetten, dass..? converteuse nunha das personalidades mellor pagadas da televisión alemá, con ata 100.000 euros por programa.
Na emisión 192 do 4 de decembro de 2010 o deportista Samuel Koch sufriu un accidente mentres intentaba saltar sobre un coche en marcha e o show cancelouse. Na seguinte emisión, o 12 de febreiro de 2011, Gottschalk anunciou a súa retirada no remate da tempada. O 30 de abril de 2011 presentou o último programa regular, 18 de xuño un grande especial de verán dende  Mallorca. e no outono outros tres especiais. O último foi o 3 de decembro de 2011 en Friedrichshafen. En total Thomas Gottschalk presentou 151 emisións. O seu sucesor dende outubro de 2012 ata 2014 foi Markus Lanz.
Actividade na televisión privada
Dende 1990 traballou na canle privada RTL, e alí presentou ata 1992 un programa de variedades chamado simplemente Gottschalk. Dende 1992 ata 1996 e de novo en 1999 ata 2000 presentou Disney Filmparade, onde se emitían os clásicos e novas producións de Disney.
Entre o 28 de setembro de 1992 ata o 27 de abril de 1995 presentou o seu propio programa de entrevistas nocturno, Gottschalk Late Night, que seguía o modelo que realizaban nos Estados Unidos Johnny Carson, David Letterman ou Arsenio Hall. .
Logo pasou á canle SAT.1 onde entre 1995 e 1997 realizou Gottschalks Hausparty que se converteu nun dos programas de máis éxito da emisora, con 6.500.000 espectadores na derradeira emisión. Entre 1996 e 1999 presentou Gottschalk kommt que se emitía nas tardes do sábado.
ZDF
Tras deixar Sat.1 traballou só para a ZDF, canle que transmitía Wetten, dass..?, e para a que relizou tamén diveros outros programas de carácter especial ou irregular. Así de 2001 ata 2011 presentou a gala solidaria anual Ein Herz für Kinder, para recollida de fondos para a organización do mesmo nome, que chegou aos 17.859.462 de euros ma emisión do 17 de xaneiro de 2010 para o terremoto de Haití.
ARD
miniatura|Gottschalk presentando o seu libro na Feira do Libro de Frankfurt de 2015 En xaneiro de 2012 comezou a traballar na ARD co programa Gottschalk Live que se emitía polas tardes catro veces á semana e cunha duración de media hora, trataba temas de actualidade e con entrevistas a personalidades da sociedade, entretemento e cultura. Emitíase antes do telexornal do serán, primeiro en directo dende Berlín e gravado en estudio a partir de abril. O programa cancelouse o 6 de xuño de 2012 por mor da súa baixa audiencia.
Volta á RTL
Do 15 de setembro de 2012 ata o 16 de decenbro 2012 estivo de xurado con Dieter Bohlen e Michelle Hunziker en Das Supertalentder da RTL, a versón alemá de Go Talent. En maio de 2013 presentouse en RTL Die 2 – Gottschalk & Jauch gegen alle no que Gottschalk e mais o tamén presentador Günther Jauch competían contra varios candidatos no estudo, co público e cos espectadores, presentábao Barbara Schöneberger e tivo 18 emisións ata 2017.
O 3 e 4 de xaneiro de 2014 presentou o especial 30 Jahre RTL – Die große Jubiläumsshow mit Thomas Gottschalk. En febreiro comezou Back to School – Gottschalks großes Klassentreffen concurso con antigos compañeiros de clase e mais profesores de convidados famosos.
En abril de 2015 publicou o primeiro tomo da súa autobiografía, Herbstblond: Die Autobiographie.
Eleccións municipais en Val do Dubra
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Val do Dubra dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Val do Dubra]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Val do Dubra desde a aprobación da Constitución de 1978.
Nutella
miniatura|dereita|240px|Nutella untada nunha rebanda de pan. Nutella é unha crema doce a base de cacao e abelás fabricada pola firma italiana Ferrero. Foi creada en 1963 por Pietro Ferrero, quen se baseou na pasta gianduia, preparación típica da rexión do Piemonte.
Información nutricional
A Nutella aporta 544 kcal x 100 gramos. A páxina web de Ferrero informa que 1 cullerada con 15 gramos contén:
Ingredientes
- Azucre, aceite vexetal, abelás (13%) - Cacao desgraxado (7,4%) - Leite desnatado en po (6,6%) - Soro lácteo en po - Emulxentes: lecitinas (soia), vainillina
Historia
Nutella é actualmente un produto que se comercializa en Australia, Estados Unidos, Suecia, O Salvador, Austria, Canadá, Francia, Bélxica, Dinamarca, Alemaña, Grecia, Italia, Países Baixos, Polonia, Portugal, Rusia, España, Suíza, Turquía, Reino Unido, Alxeria, Exipto, Libia, Marrocos, Tunisia, Kuwait, Arabia Saudita, EAU, Nova Zelandia, Israel, Costa Rica, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua, Arxentina, Panamá, Perú, Paraguai, Uruguai, Brasil, Chile, Ecuador, Venezuela, Perú, Porto Rico, República Dominicana, Xapón, China, Tailandia, Porto Rico, Bolivia e Colombia.
Segovia de Izquierdas
Segovia de Izquierdas (Segovia de Esquerdas en galego) é un movemento social e político creado arredor desta coalición en 2007, a cal presentou candidaturas para as eleccións ás Cortes de Castela e León e as municipais de 2011 na provincia de Segovia co apoio de Izquierda Castellana, Yesca, Confederación Xeral do Traballo (CGT), Comunistas de Castilla, Coordinadora Antifascista de Segovia e a Plataforma por unha escola pública, laica e gratuíta de Segovia, así como ex-membros de Esquerda Unida. Presentou candidaturas ás Cortes de Castela e León por Segovia e aos concellos segovianos de Segovia, Palazuelos de Eresma e Matabuena, obtendo, neste último municipio, un concelleiro ao ser votada a candidatura cun 13,29% dos votos totais.
Esta coalición participará xunto con outros partidos nas eleccións autonómicas e municipais de maio de 2015 dentro dunha nova candidatura chamada Ganemos Segovia.
Walter Pohl
Walter Pohl, nado en Viena o 27 de decembro de 1953, é un historiador austríaco, docente de Historia Medieval na Universidade de Viena. A súa área de coñecemento é a historia do Período das Migracións, a Alta Idade Media e a etnoxénese.
Pohl é director do Institut für Mittelalterforschung, unidade de investigación medieval da Academia Austríaca de Ciencias. No ano 2004 recibiu o Premio Wittgenstein.
As Areas, Cereixa, A Pobra do Brollón
As Areas é unha aldea da parroquia de Cereixa, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situada a 348 metros de altitude na beira do río Saa.
En 2008 tiña unha poboación de 14 habitantes (10 homes e 4 mulleres).
Pobo ovimbundu
Os ovimbundu, tamén coñecidos como o mbundu do sur, son un grupo étnico bantú que vive na chaira de Bié de Angola central e no oeste de faixa litoral destas terras altas. É o grupo étnico máis grande en Angola, representando case o 40% da poboación do país. De xeito maioritario, os ovimbundu practican o cristianismo, sobre todo a Igrexa Evanxélica Congregacional de Angola (IECA), fundada por misioneiros americanos, e a Igrexa católica. Porén, aínda manteñen moitas crenzas e prácticas das relixións tradicionais africanas.
Tony Shelly
Anthony "Tony" Lionel Shelly, nado o 2 de febreiro de 1937 e finado o 4 de outubro de 1998, foi un piloto de carreiras neozelandés.
Competiu na Fórmula 1 en, participando en 3 Grandes Premios do Campionato do Mundo e varias carreiras fora do campionato. Non logrou puntuar nunca no Campionato do Mundo. Tamén posuía un concesionario de BMW chamado Shelly Motors en Honolulu. A empresa anteriormente pertencía ao pai de Shelly e fora vendida á súa morte. Shelly posteriormente volveu a adquirir o negocio e converteuse nun cidadán americano en 1975. Dividiu o seu tempo entre unha casa en Honolulu e outra en Nova Zelandia, onde morreu.
Traxectoria
Shelly fixo o seu debut no automobilismo en xaneiro de 1955, participando cun Morgan na clase Sports Car para o Gran Premio de Nova Zelandia. Shelly cualificou pero non comezou a carreira. Shelly gañou "a primeira gran carreira que disputou" en Teretonga en 1958pilotando un Cooper e converteuse nun piloto líder en Australia e Nova Zelandia antes de desprazarse as carreiras en Europa en 1962. Pilotou principalmente para John Dalton, xeralmente en carreiras fora do campionato con relativo éxito, un quinto no Lombank Trophy e un terceiro na Lavant Cup sendo o máis destacado da súa tempada. Tamén participou en tres carreiras do campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio do Reino Unido de 1962, onde se retirou cunha xunta de culata rota, en Nürburgring e no Gran Premio de Italia de 1962, onde non conseguiu cualificar en ningunha ocasión. Ao final da tempada regresou a Nova Zelandia, onde continuou competindo en 1963 e 1964 tralo calretirouse, aínda que competiu ocasionalmente a partir de entón.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Carballal, Covas, Baralla
Carballal é un lugar da parroquia de Covas no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Henrique Galvão
Henrique Carlos da Malta Galvão, nado en Barreiro o 4 de febreiro de 1895 e finado en São Paulo o 25 de xuño de 1970, foi capitán do exército, explorador-naturalista, e escritor portugués. Fíxose mundialmente famoso, en 1961, por ter organizado e comandado o secuestro do Santa María, nunha tentativa de provocar unha crise política contra o réxime de Salazar.
Traxectoria
Henrique Galvão desde cedo seguiu a carreira militar. Foi un dos partidarios de Sidónio Pais. Foi administrador do concello de Montemor-o-Novo. Participou na revolución do 28 de maio de 1926 e foi un fervoroso salazarista. Foi o primeiro director da Emissora Nacional en 1934. Máis tarde, estivo e África, onde organizou accións de propaganda. Foi gobernador de Huíla. Angola inspiroulle a vea literaria, escribindo unha serie de libros sobre a vida nas colonias africanas, a súa antropoloxía e zooloxía.
No inicio da década dos 50, Henrique Galvão deslindouse do réxime de Salazar e comezou a conspirar con outros militares, máis acabou por ser descuberto, preso e expulsado do exército. En 1959, aproveitando unha visita ao Hospital de Santa María, fuxiu e refuxiouse na embaixada da Arxentina, conseguindo o exilio político en Venezuela. Henrique Galvão era, con Humberto Delgado, unha figura extremadamente popular nos medios opositores non afectos ao PCP. Para o Partido Comunista, Portugal aínda non estaba preparado para a revolución, en canto Galvão pensaba que non había tempo a perder. Foi durante o exilio que comezou a preparar aquela que seria a súa acción mais espectacular: o desvío dun paquete cheo de pasaxeiros, a que deu o nome de "Operación Dulcinea". Coordinou esta acción con Humberto Delgado, que estaba exiliado no Brasil.
O navío escollido foi o paquete "Santa María", que partira en 9 de xaneiro de 1961 para unha viaxe regular ata Miami. Galvão embarcou clandestinamente no navío, en Curaçao, Antillas Holandesas. A bordo xa se encontraban os 20 elementos do Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación, grupo que asumiría a responsabilidade do asalto. O navío levaba cerca de 612 pasaxeiros, moitos norteamericanos, e 350 tripulantes. A operación comenzou na madrugada do 22 de xaneiro, coa ocupación da ponte de mando. Un dos oficiais de bordo ofreceu resistencia e foi morto a tiros; os restantes, segundo Galvão, rendéronse vergoñosa e covardemente. O paquete mudou de rumbo e partiu en dirección a África. Henrique Galvão quería dirixirse á illa española de Fernando Póo, no golfo da Guinea, e a partir de aí atacar Luanda, que sería o punto de partida para o derrube dos gobernos de Lisboa e Madrid. Un plano megalómano e quixotesco, condenado ao fracaso, pero que chamaría a atención internacional para a ditadura salazarista.
As cousas comezarán a complicarse cando un buque dinamarqués avistou ao Santa María, dando avisou á garda costeira americana. De aí ata chegada dos navíos de guerra foi un ápice. Vendo que todo estaba perdido, Henrique Galvão decidiu arribar a Recife e renderse ás autoridades brasileiras, pedindo asilo político, que foi concedido.
Henrique Galvão, morreu en São Paulo, coa enfermidade de alzhéimer.
Aethelwold aetheling
miniatura|424x424px|Inglaterra, finais do século IX, o leste e o norte estaban baixo dominio viquingo Æthelwold ou Ethelwold de Wessex, finado o 13 de decembro do 902, era o menor dos dous fillos de Aethelred I, rei de Wessex de 865 a 871.
Traxectoria
Aethelred morreu polas feridas sufridas en batalla contra os viquingos, contra os que loitou gran parte da súa vida. Como os seus fillos eran demasiados novos para subir ao trono no momento da súa morte, Aethelred foi sucedido polo seu irmán máis novo, Alfredo o Grande.
Case trinta anos máis tarde, cando morreu Alfredo o 899, Aethelwold quixo disputar o trono ao fillo de Alfredo, Eduardo o Vello, e tentou levantar un exército pero incapaz de atopar apoio nas terras de Wessex, viuse obrigado a fuxir a Northumbria, territorio controlado polos viquingos. Alí foi aceptado como rei e puido reunir unha frota coa cal partiu rumbo ao Reino de Anglia Oriental, que estaba baixo control danés. En 902 xa convencera aos daneses da rexión para atacar Wessex enfrontándose ás tropas de Eduardo. Durante a Batalla do Holme, o 13 de decembro do 902, os daneses derrotaron ás tropas de Kent aliadas de Eduardo, pero sufriron moitísimas baixas, Aethelwold entre elas.
Antecedentes
No século VIII, Mercia era o reino máis poderoso do sur de Inglaterra, pero durante o reinado de Ecgberht, xa no século IX, Wessex pasou a ser o reino máis forte. Ecgberht e o seu fillo Aethelwulf, viron os inicios da invasión viquinga, pero puideron resistir os ataques con éxito. Aethelwulf morreu en 858 e foi sucedido por catro dos seus fillos nun intervalo de tempo bastante curto. O pai de Aethelwulf, Aethelred I, subiu ao trono o mesmo ano que o Grande exército pagán invadiu Inglaterra. En menos de cinco anos os viquingos conquistaran Northumbria e Anglia Oriental, obrigando a Mercia a lles pagar tributo. En 871, xa en campaña para conquistar Wessex, enfrontáronse a Aethelred e o seu irmán Alfredo en catro batallas en poucos meses. Nas dúas últimas os saxóns foron derrotados e o rei Aethelred, morto.
En 878 os viquingos dominaban case a totalidade de Wessex e Alfredo atopábase atrapado nas zonas húmidas de Somerset, pero sorprendentemente foi quen de contraatacar e gañar a crucial Batalla de Ethandun. En 880 asinaba un tratado de paz con Guthrum I de Anglia Oriental, establecendo a fronteira entre os reinos ingleses de Wessex e Mercia dun lado e os territorios do Danelaw doutro.
Mocidade
Sábese pouco da familia de Aethelwold. A súa nai foi probabelmente Wulfrida de Wessex. O seu irmán máis vello Æthelhelm só aparece no testamento de Alfredo de 880, e probabelmente morreu pouco despois. Quizais tivo outro irmán de nome Osweald do que pouco se sabe.
Aethelred e Alfredo tiñan un acordo polo cal se deixaban mutuamente todas as súas propiedades en caso de morrer, feito que, á morte de Aethelred, deixou a Aethelwold e aos seus irmáns sen bens. Cando Alfredo morreu, Eduardo herdou o reino, mentres que Æthelhelm herdaba oito condados e Aethelwold só tres. Alfredo sempre deu prioridade ao seu fillo, dándolle a oportunidade de liderar tropas en batalla, mentres Aethelwold pasaba a un segundo plano, feito que seguramente motivou os seus ánimos de desquite e revolta á morte de Alfred.
Revolta
Á morte de Alfredo en 899, Aethelwold considerou que tiña fortes argumentos para reclamar o trono, pois era o príncipe de maior rango entre os posíbeis sucesores, así que reuniu as súas tropas e secuestrou a unha monxa dun convento con quen casou sen o consentimento de Eduardo. A identidade desta monxa non é coñecida, pero tiña que ser importante para reforzar a lexitimidade da revolta de Aethelwold.
A pesar de todo, foi incapaz de reunir bastante seguidores, e cando Eduard saíu ao seu encontro, Aethelwold deixou atrás á súa recente esposa e fuxiu a Northumbria. Segundo a Crónica anglosaxoa, alí foi aceptado como rei.
En 901 partía cunha frota de Essex e en 902, coa axuda dos daneses de Anglia Oriental, atacaron Wessex e Mercia. En resposta, Eduardo atacou as terras do sur de Danelaw e cando se retiraba, os seus aliados de Kent topáronse cos daneses na Batalla do Holme, o 13 de decembro. Segundo a crónica, os daneses resultaron vitoriosos, xa que retiveron o control do campo de batalla, pero sufriron numerosas baixas. Entre os mortos contáronse Aethelwold e o rei dos viquingos, Eohric de Anglia Oriental.
Protosuquios
Os protosuquios (Protosuchia) son un grupo extinto de crocodiliformes mesozoicos. Eran de pequeno tamaño (~1 metro de lonxitude) e terrestres. En termos filoxenéticos, Protosuchia considérase un grupo informal porque é un grao de crocodiliformes basais, non un verdadeiro clado.
Clasificación
Análises filoxenéticas recentes non apoian considedrar Protosuchia como un grupo monofilético ou natural. Porén, dous estudos atoparon un clado de animais do Triásico tardío-Xurásico tenperán formado por:
Estes dous estudos tamén atoparon un clado máis estreitamente emparentado con Hsisosuchus e Mesoeucrocodylia consistente nos seguints xéneros do Xurásico tardío-Cretáceo tardío:
Porén, outros posibles protosuquios do Cretáceo tardío da China e Mongolia, os Gobiosuchidae (Gobiosuchus e Zaraasuchus), son ou ben intermedios entre estes dous clados, ou ben membros do clado de Sichuanosuchus. Hai tamén outra familia de xéneros do Xurásico tardío, os Shartegosuchidae (por exemplo, Kyasuchus, Shartegosuchus e Nominosuchus).
Velaquí un cladograma feito por Fiorelli e Calvo (2007). Os protosuquios están indicados con corchetes verdes.
Álex Abrines
Alejandro "Álex" Abrines Redondo, nado en Palma o 1 de agosto de 1993, é un xogador profesional de baloncesto balear, que xoga para o FC Barcelona da Liga ACB. Cunha estatura de 1,98 metros pode xogar nas posicións de escolta e ala.
Traxectoria
Abrines foi traspasado ó FC Barcelona en xullo de 2012, a cambio de Fran Vázquez. Foi seleccionado polos Oklahoma City Thunder na 32ª posición do Draft da NBA de 2013. O 12 de xullo de 2019, regresou ó FC Barcelona tras asinar un contrato por dúas tempadas, con opción a unha terceira.
SNCF
A Société nationale des chemins de fer français (en galego: Sociedade Nacional de Ferrocarrís Franceses), máis coñecida polas siglas SNCF, é unha empresa estatal francesa que se encarga da explotación dos ferrocarrís nese país baixo un réxime de monopolio na práctica. Forma parte, xunto a outras 49 filiais, do que se denomina «Grupo SNCF».
A forma xurídica da SNCF é a dunha empresa pública de carácter industrial e comercial (EPIC), que á súa vez ten participacións maioritarias ou totais en varias empresas privadas agrupadas no Grupo SNCF. A empresa emprega a preto de 160.000 persoas e facturou 17.800 millóns de euros en 2009. Exerce unha dobre actividade:
A SNCF explota en torno a 32.000 quilómetros de liñas, 1.850 km de liña de alta velocidade. Pon en circulación unha media de 14.000 trens diarios e transporta 1.000 millóns de pasaxeiros ao ano. Polo seu volume de actividade é a segunda empresa ferroviaria da Unión Europea tras a Deutsche Bahn.
Édouard Herzen
Édouard Herzen, nado en Florencia en 1877 e finado en 1936, foi un químico belga cun papel destacado no desenvolvemento da física e da química durante comezos do século XX. Colaborou con Ernest Solvay e participou en seis das sete Conferencias Solvay. Herzen era neto de Alexander Herzen, prominente figura pública rusa. En 1902 publicou unha tese sobre a tensión superficial. En 1921 converteuse no director da División de Ciencias Físicas e Químicas en l'Institut des Hautes-Études.
En 1924 publicou en colaboración co físico Hendrik Lorentz unha nota para a Academia das Ciencias de París titulada The Reports of Energy and Mass After Ernest Solvay.
Pilar Rahola
Pilar Rahola i Martínez, nada en Barcelona o 21 de outubro de 1958, é unha política e xornalista catalá de ideoloxía independentista catalá de esquerdas.
Traxectoria
Provén dunha familia declaradamente republicana e antifascista. É licenciada en Filoloxía Hispánica e Filoloxía Catalá pola Universidade de Barcelona. En 1996 abandonou Esquerra Republicana de Catalunya para fundar, xunto a Àngel Colom e Joan Laporta, o Partit per la Independència, que non obtivo representación parlamentaria. Tras o fracaso político do PI abandonou a política activa para volverse a centrar no xornalismo e a escritura.
Ripicéridos
Os ripicéridos (Rhipiceridae) é unha familia de escaravellos que son parasitos das cígarras. A familia ten polo menos un xénero, Sandalus, e cinco especies descritas. Viven na maior parre do mundo. Miden de 11 a 25 mm.
Stefania Sandrelli
Stefania Sandrelli, nada en Viareggio (Provincia de Lucca) o 5 de xuño de 1946 é unha actriz italiana.
Traxectoria
Sandrelli naceu na Toscana nunha familia de clase media, filla de Florida e Otello Sandrelli (que morreu cando ela tiña oito anos), propietarios dunha coñecida pensión en Viareggio. Tivo un irmán, Sergio, sete anos máis vello, que fixo unha carreira musical de éxito e finou en 2013. Cando era moza Stefania achegouse á música, aprendendo a tocar o acordeón e estudando ballet.
En 1960 gañou o concurso de beleza Miss Cinema Viareggio e apareceu na portada da revista Le Ore. Logrou entón as súas primeiras oportunidades no cinema, aparecendo, entre outros, en Il federale, de Luciano Salce. A súa carreira despuntou con Divorcio á italiana (1961), de Pietro Germi, co que logo traballou outras tres veces, en Seddota e abbandonata (1963), L'immorale (1967) e Alfredo, Alfredo (1970).
Sandrelli converteuse en pouco tempo nunha estrela da commedia all'italiana, aparecendo en filmes de Mario Monicelli, Ettore Scola ou Bernardo Bertolucci. Traballou tamén en producións francesas.
En 1983 relanzou a súa carreira co filme erótico A chave secreta de Tinto Brass. Tralo éxito interpretou unha serie de filmes eróticos de éxito
En 2005 recibiu o León de Ouro á súa carreira no Festival de Venecia e en 2012 o título de Cabaleiro da Ordre des Arts et des Lettres.
Álvaro Puentes Antón
Álvaro Puentes Antón, finado en San Pedro de Eume o 27 de setembro de 1940, foi un político galego.
Traxectoria
Militante de Unión Republicana. Foi nomeado alcalde de Cabanas en febreiro de 1936 pola Fronte Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir e agocharse nun refuxio no Couce, nas fragas do Eume. Foi asasinado polas costas, por un infiltrado da Garda Civil no seu agocho no Couce xunto co seu compañeiro Eduardo Prieto Alvariño. Coa restauración da democracia, a Corporación municipal de Cabanas rendeulle unha homenaxe colocando unha placa co seu nome na escola das Viñas, que despois desapareceu.
San Luis (empresa)
San Luis foi unha empresa galega con sede na Coruña adicada á venda e distribución de electrodomésticos, aparellos eléctricos e de fogar. San Luis tivo durante un tempo ademais as marcas Darty e Menaje del Hogar. Anunciou a súa liquidación en 2015.
Historia
A empresa fundouse nos anos 1970 na rúa San Luís da Coruña, de onde tomou o nome. Chegou a ter 22 tendas en España e Portugal e uns 400 traballadores. En 2007 foi mercada pola francesa Darty, que no ano 2013 pechou as tendas en España. Meses despois a empresa volveu abrir cinco tendas co nome de San Luis, dúas delas na cidade da Coruña.
Tendas
San Luis tamén ten un centro loxístico de 4.000 metros cadrados en Bergondo.
Excalibur
miniatura|A espada Excalibur.
Excalibur é o nome máis aceptado da espada lendaria do rei Artur, á que se atribuíron diferentes propiedades extraordinarias ao longo das numerosas versións do mito e as historias subseguintes. Orixinalmente recibiu outros nomes: Caliburn, nos escritos de Geoffrey de Monmouth; e Caledfwlch , en antigas narracións galesas como Culhwch ac Olwen, Esta última é unha palabra que deriva do gaélico antigo "caladbolg" , que significaría "espada escintilante".
A partir das narracións de ficción baseadas no mítico personaxe do rei Artur, a espada Excalibur ten diversas historias asociadas.
A obtención de Excalibur
Existen diversas historias sobre como Artur se fixo posuidor da mítica espada. Geoffrey de Monmouth só di que a mesma foi forxada en Avalon, sen dar máis detalles.
A desaparición de Excalibur
miniatura|dereita|Bedivere lanzando a mítica espada á auga. Ilustración de 1894.
O relato máis aceptado é aquel que narra que Arturo, moribundo, ordénalle a un dos seus cabaleiros que tire a súa espada a un estanque encantado. Este cabaleiro, que primeiro desobedece e despois acepta a orde de moi mala gana, é chamado Girflet, Bedivere, Lanzarote ou Perceval, segundo o relato.
Cando o cabaleiro lanza a espada ao estanque, unha man xorde da superficie da auga, colle a espada e despois desaparece nas profundidades.
Películas
esquerda|miniatura|130px|Estatua de Excalibur no Kingston Maurward A espada dá nome á película Excalibur sobre o Rei Artur e as súas aventuras, dirixida en 1981 por John Boorman.
Así mesmo, é mencionada noutras películas como Merlin, do director Steve Barron, en 1998, facendo alusión en gran parte ao ciclo da Vulgata.
Ademais, existe unha película titulada A lenda de Excalibur, tamén chamada A última lexión, na cal se conta que a espada pertencía a Xulio César e foi atopada polo seu descendente Rómulo Augústulo, quen mudou o seu nome a Pendragon.
Pobo ávaro
Os ávaros (en аварал / магIарулал, awaral / maⱨarulal; "montañeiros") son un pobo do Cáucaso, que habita principalmente no Daguestán, onde son o grupo predominante, a súa lingua é o ávaro, pertencente á familia das linguas caucásicas nororientais e a súa relixión tradicional o islam sunita. Aproximadamente os ávaros son un millón de persoas.
Localización
miniatura|250px|esquerda|Territorio tradicional dos ávaros (número 2) no Daguestán. A maior parte dos ávaros habitan territorios montañosos do oeste do Daguestán, unha minoría vive nas planicies desa república, en especial nos distritos de Buynaksky, Khasavyurtovsky e Kizilyurtovsky, en todo o territorio viven 850.011 ávaros. Noutras repúblicas de Rusia hai tamén minorías, así en Chechenia hai 4864, en especial nos distritos de Sharoysky e Shelkovskoy. En total en Rusia cóntanse 910.200, segundo o censo de 2010, aínda que hai que ter en conta que nos censos rusos inclúense como ávaros membros dalgunhas pequenas minorías andi-dido. En Acerbaixán son 50.891 segundo o censo de 1999 concentrados nas rexións de Balakan e Zaqatala. En Xeorxia hai 1996 segundo o censo de 2002 localizados na súa inmensa maioría no distrito de Qvareli. Non hai datos do número de ávaros en Turquía, algúns cífranos en 53.000
Aleksei Ovchinin
Aleksei Nikolaievich Ovchinin, nado en Ribinsk (óblast de Yaroslavl) o 28 de setembro de 1971, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-20M, Soiuz MS-10 e Soiuz MS-12 e que foi membro das expedicións 47, 48, 59 e 60 á Estación Espacial Internacional.