cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aparello (náutica)
Mastros
Os mastros son grandes paus, rectos e verticais, cravados perpendicularmente na cuberta e o corpo do barco, e que soportan o peso da maior parte do aparello. Como é natural, as naves de maior tamaño tenden a posuír un maior número de mastros. Están suxeitos mediante enxarcias mortas aos laterais do barco, o que aumenta a súa estabilidade e a súa capacidade para soportar esforzos laterais.
Cando se construíron mastros adicionais, foron recibindo os seguintes nomes:
Vergas
As vergas son paus colocados transversalmente nos mastros, a unha determinada altura da cuberta do barco. A súa misión é servir de soporte ás velas cadradas, suxeitándoas polo seu lado superior ou inferior. Cando se recollen as velas, enrólanse sobre as vergas, o cal permite unha despregadura rápida.
As vergas e os mastros conforman a arboradura da embarcación.
Velas
As velas son corpos planos e flexíbeis de lona que reciben directamente a acción do vento. Transmiten o pulo do vento ás vergas que, á súa vez, o transmiten ao mastro.
As velas adoptaron diversas formas en función das necesidades e das técnicas náuticas de cada época. Segundo o tipo de velas utilizadas, o aparello pode recibir os seguintes nomes:
A partir de certo tamaño e complexidade, os barcos montaban uns aparellos en combinación dos dous anteriores.
Enxarcias
As enxarcias son os cabos e cordas do barco, que suxeitan e/ou estabilizan o resto dos compoñentes do aparello. Existen dous tipos de enxarcias: a enxarcia firme, ou morta, que permanece fixa e tensada a ambos os lados dos mastros para suxeitalos e subministrarlles maior estabilidade lateral, e a enxarcia móbil, ou de labor, formada polos cabos que poden atarse e desatarse durante unha manobra.
Harvest
Harvest é o cuarto álbum do músico canadense Neil Young, publicado o 1 de febreiro de 1972 a través do selo Reprise Records. Conta coa London Symphony Orchestra en dous temas e con voces de David Crosby, Graham Nash, Linda Ronstadt, Stephen Stills e James Taylor. Estivo no número 1 da lista estadounidense Billboard 200 durante dúas semanas e del sacáronse dous sinxelos, "Old Man", que chegou ao posto 31 da Billboard Hot 100, e "Heart of Gold", que chegou ao número 1. Foi o disco máis vendido nos Estados Unidos no ano 1972.
Pokémon Go
Pokémon Go é un videoxogo de realidade aumentada para móbil desenvolvido por Niantic e distribuído por The Pokémon Company. Foi lanzado en xullo de 2016 para dispositivos iOS e Android.
O xogo permite ó xogador capturar, combater e adestrar criaturas virtuais, chamadas Pokémon, que aparecen nas pantallas dos dispositivos como se estivesen no mundo real. Para isto emprega a tecnoloxía GPS e a cámara do móbil. O xogo é free-to-play, malia que tamén conta co modelo de compras pola aplicación de contidos adicionais do xogo. Un sistema opcional con bluetooth e tecnoloxía poñible, o Pokémon Go Plus, está pensada nun lanzamento futuro e alertará ós xogadores cando os pokémon se atopen preto.
O xogo converteuse axiña nunha das aplicacións de dispositivo máis exitosas após o seu lanzamento, superando o récord anterior ostentado por Candy Crush Saga nos Estados Unidos, converténdose nun gran pulo das accións de Nintendo. O xogo foi acreditado por popularizar a realidade aumentada, e foi loado polos profesionais médicos por potenciar a mellora da saúde física e mental dos xogadores. Porén, tamén xerou certa controversia por casos de accidentes e perturbación da orde pública nalgúns lugares.
Calendario xermánico
Os calendarios xermánicos eran os calendarios rexionais utilizados polos primitivos pobos xermánicos, antes de que adoptaran o calendario xuliano na baixa Idade Media.
Os pobos xermánicos tiñan as súas propias designacións para os meses, as cales variaban segundo a rexión e o dialecto, estas denominacións foron posteriormente substituídas por adaptacións locais dos nomes dos meses romanos. Os rexistros existentes dos nomes dos meses en inglés antigo e alemán antigo remóntanse ós séculos VIII e IX, respectivamente. Os rexistros máis antigos dos nomes dos meses en antigo nórdico remóntanse ó século XIII. Ó igual que a maioría dos calendarios premodernos, a asociación utilizada na cultura xermánica primitiva posiblemente foi lunisolar. O calendario rúnico desenvolvido en Suecia é lunisolar, fixando o comezo do ano coa primeira lúa chea logo do solsticio de inverno.
Tácito na súa obra Xermania (cap. 11) dá algúns datos sobre como os pobos xermánicos do século I identificaban os días. En contraste co uso romano, eles consideraban que o día comenzaba co solpor, un sistema que na Idade Media foi coñecido baixo o nome de "asociación florentina". Este mesmo sistema era utilizado polos galos segundo se describe nas Commentarii de Bello Gallico de Cesar.
Por outra parte, o concepto de semana foi adoptado polos romanos cara o século I, as distintas linguas xermánicas adoptaron o sistema grecorromano de nomear os días da semana segundo os planetas clásicos, enxertando calcos semánticos para os nomes dos planetas, substituíndo os nomes dos deuses xermánicos nun proceso denominado interpretatio germanica.
Nomes dos meses
Probablemente os meses eran lunares; o inglés antigo "mónaþ", antigo nórdico "mánaðr, e alto alemán antigo "mánód", ó igual que o inglés moderno "month" (mes), o islandés moderno "mánuður", o noruegués moderno "måned", o sueco moderno "månad", o neerlandés moderno "maand", e o alemán "monat", son todos derivados da verba "moon" (lúa), co sufixo -th. Esta conexión tamén se dá en varias outras linguas indoeuropeas.
Unha das principais fontes de nomes dos meses en inglés antigo son os escritos do Venerable Beda. El deixou constancia dos nomes dos meses anglosaxóns pre cristiás na súa obra en latín coñecida como De temporum ratione (De mensibus Anglorum), escrito no ano 725.
Carlomagno (r. 768-814) modificou o calendario xuliano para empregar os nomes dos meses relacionados coa agricultura en alto alemán antigo nas zonas baixo o seu dominio. Os mesmos foron utilizados ata o século XV, e o seu uso continuou no dialecto popular ata o século XIX.
Campionato Galego de Traiñeiras
O Campionato Galego de Traiñeiras é un torneo de embarcacións de remo, concretamente traiñeiras que se celebra de xeito ininterrompido dende 1987. As dúas primeiras embarcacións clasifícanse para o Campionato de España de Traiñeiras.
Ligue 2 2012/13
A tempada 2012–13 da Ligue 2 foi a 74ª edición deste torneo. Comezou o 27 de xullo de 2012 e finalizou o 24 de maio de 2013. A categoría estivo composta por 20 equipos. O campión foi o AS Monaco.
Clasificación
Fonte: Ligue de Football Professionnel X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Jorn Barger
miniatura|dereita|Jorn Barger Jorn Barger, nado en Yellow Spring, Ohio en 1953, é un escritor estadounidense.
Traxectoria
Gran coñecedor de Internet, editor de Robot Wisdom e unha grande influencia no mundo blog. El foi quen cuñou o termo "blog" describíndoo como un proceso de "logear na web" ("logging the web") tendo en conta que "log" en inglés significa "diario".
Prolagus sardus
A pica sarda, ou mellor, prolago sardo, xa que non é unha auténtica pica, Prolagus sardus, é unha especie de mamífero lagomorfo da familia dos proláxidos orixinaria das illas de Sardeña, Córsega e outras illas mediterráneas veciñas até a súa extinción na época do Imperio romano, ou talvez a finais do século XVIII ou principios do XIX.
Características
Os proláxidos son moi semellentes aos ocotónidos, dos u se distinguen, entre outras cousas, por non posúír o último dente molar inferior, ao contrario que os membros do xénero Ochotona, que teñen o último molar inferior, pero non o superior.
Descrición
A familia foi descrita en 1964 polo zoólogo ruso A. A. Gureev, en ''Fauna SSSR. Mlekopitayushchie, Zaitseobraznye'' [Fauna da URSS. Mamíferos, Lagomorfos]), III (10): 49.
O xénero Prolagus fora descrito en 1853 polo naturalista, xeólogo e paleontólogo francés Auguste Nicolas Pomel, en ''Cat. Meth. Desc. Vert. Foss. dans le Bassin Hydro. Super. de la Loire et Surt. la Val. Aff. Prin. l'Allier. Paris'': 43.
En canto á especie Prolagus sardus describíraa en 1832 o zoólogo, paleontólogo e arqueólogo alemán Johann Andreas Wagner, en ''Abh. Bayer. Akad. Wiss''., 1: 763-767.
Sinónimos
miniatura|240px|Esqueleto dun Prolagus.
O xénero, ademais de polo seu nome actual, foi coñecido tamén polos sinónimos:
Etimoloxías
O nome do xénero, Prolagus está formado pola unión dos elementos pro- e -lagus. O primeiro é un prefixo do latín científico tirado da raíz do nome do grego antigo πρώτο prṓto, 'primeiro'; e o segundo deriva do nome do grego antigo λαγώς lagṓs, 'lebre'. Literalmente: 'as primeiras lebres'.
O nome científico da faimilia esta construído, como manda a norma, coa raíz do seu xénero tipo (e único) ´Prolag-, coa adición do sufixo -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais. O epíteto específico, sardus, fai referencia á illa de Sardeña, unha das súas áreas de distribución no pasado.
Nomes vulgares
Na maioría dos idiomas europeos a especie comécese como pica sarda ou pica de Sardeña, coas adpatacións propias de cada lingua, para o que hai que ter en conta que, até finais do século XX, estaba condiderada como membro da familia dos ocotónidos. Pero na actualidade, nalgunhas linguas (por exemplo, no italiano), denomínase co cultismo prolago sardo.
Especies
Os paleontólogos actuais recoñecen no xénero dezaoito especies, das que só unha, Prolagus sardus, sobreviviu até tempos históricos.
Notas taxonómicas
Gureev considerou aos proláxidos como unha subfamilia dos ocotónidos (Prolagiini), pero o grupo foi elevado na década de 1990 á categoría de familia por Margarita A. Ervajeva, do Instituto Xeolóxico, Rama Siberiana, da Academia Rusa das Ciencias.
Paleontoloxía
O xénero Prolagus apareceu por primeira vez no mioceno temperán en Europa, onde sobreviviu até tempos históricos. En África e Asia, o xénero coñécese no mioceno ao plioceno.
Historia
Foi descrita por algúns autores sardos como un "coello xigante sen cola", e pénsase que os os antigos poboadores de Serdeña consideraban como unha exquisitez culinaria. A pica sarda, canda a pica corsa (Prolagus corsicanus) foron as dúas únicas especies pertencentes ao xénero Prolagus que sobreviviron en Europa en época histórica. (Cómpre sinalar, porén, que os zoólogos actuais cren que Prolagus sardus e Prolagus corsicanus constituían en realidade unha mesma especie.
Houbo algunhas noticias sobre ocasionais avistamentos de picas salvaxes na illa de Sardeña. Porén, ningún destes avistamentos foi verificado. A última mención histórica da especie foi realizada por Francesco Cetti en 1774, quen falou sobre unhas "ratas xigantes" moi abundantes na illa de Tavolara, pero aparentemente ausentes da veciña illa de Sardeña.
Andrés Díaz de Rábago
Andrés Díaz de Rábago Pérez, nado na Pobra do Caramiñal o 3 de outubro de 1917 e finado en Xinzhuang (Nova Taipei, Taiwán) o 15 de xuño de 2022, foi un médico, frade xesuíta e misioneiro galego.
Traxectoria
Fillo dun armador e empresario da Pobra, Andrés Díaz de Rábago Aguiar, e neto de Joaquín Díaz de Rábago, estudou no colexio dos Xesuítas de Vigo e rematou o bacharelato en Portugal. En 1933 accedeu a estudar Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, pero interrompeu os estudos á chegada da Guerra Civil para participar como soldado. Nos tempos de estudante en Santiago acompañou a Valle-Inclán, que era amigo e compadre do seu pai, nos seus últimos días.
Loitou na Guerra no bando nacional, e a súa familia foi unha importante contribuínte económica ao soporte do exército franquista, como testemuña por exemplo El Eco de Santiago do 1 de agosto de 1936. Ao remate da contenda acabou a súa licenciatura e ingresou na Compañía de Xesús (1940). A súa formación relixiosa fíxoa en Salamanca, e trasladouse a Santander para rematar a súa tese.
Como misioneiro católico chegou á China en novembro de 1947, logo de facer escala en Filipinas. Na China estudou teoloxía e traballou nas cidades de Xanghai e Beixín. Na primeira das cidades ordenouse como sacerdote católico en 1952. Coa vitoria do comunismo logo da Guerra Civil Chinesa, Díaz marchou ás Filipinas, onde se estableceu en Manila. Alí continuou a súa formación, ata doutorarse en Teoloxía.
Despois marchou ao Timor Leste, daquela unha colonia portuguesa, onde deu clase a Ximenes Belo e a Xanana Gusmão. De alí finalmente, en 1969, foi para Taiwán, onde traballou como misioneiro católico, como doutor e como profesor de Latín na Universidade Nacional de Taiwán. Continuou activo como relixioso ata superados os cen anos.
Vida persoal
Foi curmán de Carmela Arias Díaz de Rábago, empresaria.
Pearl Harbor
miniatura|300px|Vista aérea de Pearl Harbor Pearl Harbor é unha base naval dos Estados Unidos e o cuartel xeral da frota estadounidense do Pacífico, na illa de Oahu, Hawai, preto de Honolulu.
Historia de Pearl Harbor antes de 1941
Pearl Harbor era unha baía pouco profunda chamada Wai Momi polos hawaianos, o que significa « auga de perlas ». Pearl Harbor era entón considerado unha residencia da deusa-tiburón Ka'ahupahau e do seu irmán Kahi'uka.
Os Estados Unidos e o reino hawaiano asinaran un tratado de reciprocidade en 1875, completado pola convención do 6 de decembro de 1884 e ratificado en 1887. O 20 de xaneiro de 1887 o senado dos Estados Unidos autorizou a Mariña a alugar Pearl Harbor como base naval. A cambio, os hawaianos obtiveran o dereito exclusivo de exportar azucre aos Estados Unidos sen taxas alfandegueiras. A guerra hispano-americana de 1889 e a necesidade dos Estados Unidos de manter unha presenza permanente no océano Pacífico conduciron á anexación do Hawai.
Historia de Pearl Harbor despois do 7 de decembro de 1941
O ataque a Pearl Harbor por parte do Xapón o 7 de decembro de 1941 marcou a entrada dos Estados Unidos na segunda guerra mundial.
Monumento ao traballo
O Monumento ao traballo, tamén chamado Os redeiros ou popularmente Os forzudos é un grupo escultórico de 1991 obra do ourensán Ramón Conde que está situado no bulevar ao comezo da avenida da Gran Vía case no cruzamento coa Rúa de Urzáiz, na cidade de Vigo.
Características
Está formado por sete mariñeiros pelados e moi rexos feitos en bronce que puxan dunha rede que sae dun mar representado por un encoro con chafarices a xeito de fonte. O grupo escultórico ten unha lonxitude de 8,50 metros; 2,50 de alto e 3 de largo. A escultura fica nunha plataforma de formigón revestida de granito, e arrodéase do encoro mencionado. Esaxeráronse moito os riscos dos homes para representar a forza e o esforzo da xente do mar cunha gran musculatura.
A súa elaboración comezou no ano 1987, e rematou nunha fundición madrileña en 1990.
Significado
Ramón Conde é unha das figuras máis salientábeis da arte galega do século XX, e con esta obra quixo facer unha homenaxe á forza dos traballadores do mar.
Campos de Abrótegas
Os campos de Abrótegas ou pradeiras de abrótegas son unha sección do antigo inframundo grego onde se enviaban as almas comúns a vivir despois da morte.
Orixe
O Oxford English Dictionary cita a Homero como a fonte da tradición poética occidental de describir as pradeiras do alén como cubertas de abrótega. O "prado de abrótegas" de Homero (ἀσφοδελὸν λειμῶνα), "onde habitan os espíritos dos mortos" (Od. 24.14), contemplouse ao longo da historia literaria occidental como un lugar agradable e mesmo desexable. Esta foi a impresión de moitos dos antigos poetas gregos e estudosos homéricos, que entenderon que o adxectivo ἀσφοδελός significaba "florido", "perfumado", "fértil" e "exuberante", e que mesmo se referían ao prado de abrótegas como "o paraíso" (παράδεισος). Isto foi moito máis entre os poetas ingleses post-renacentistas, especialmente os da tradición romántica, que pintaron cadros de cores de "almas felices que habitan en prados de abrótegas amarelas". Pero esta non é a imaxe debuxada nos libros 11 e 24 da Odisea, as primeiras descricións máis extensas de Hades e as nosas primeiras referencias a un "prado de abrótegas". As tres pasaxes da Odisea nas que Hades presenta un "prado de abrótega" (11.539, 573; 24.13) retratan un lugar escuro, sombrío e inmóbil.
Este non é os Campos Elisios, onde a vida é fácil, e algunha vez sopla un refrescante vento do Oeste (Od. 4.561-69), nin é o Illas Afortunadas, onde o chan que dá o gran da o seu doce froito para os heroes máis distinguidos e despreocupados (Op. 167-73 de Hesiodo), trátase dun Hades escuro, húmido e sen sol (Od. 10.512; 24.10; cf. Il. 20.65; H.Dem. 337), onde os espíritos incorpóreos e sen sentido dos mortos choran e laméntanse pateticamente (Od. 11.391, 475-6, 605-6; 24,5-9) e voan sen propósito como sombras ou soños (Od. 10.495; 11.207-8, 222). A disxunción provocou que o estudoso e lingüista clásico Steve Reece propuxese un período no desenvolvemento da dicción épica cando a forma da fórmula empregada para describir Hades era κατὰ σποδελὸν λειμῶνα "en todo ocampo cheo de cinza." Esta fórmula, Reece propón, foi mal escoitado, mal entendido e mal interpretado por un bardo pre-homérico como κατ’ ἀσφοδελὸν λειμῶνα "en todo o prado abrótega (e dicir florido)."
Representacións posteriores
Os prados de abrótegas é, probablemente, onde permanecen as almas das persoas que viviron vidas mediocres, pero a súa relación con outros lugares da vida posterior grega segue incerta.
Para os poetas gregos posteriores, a antiga asociación prehomérica da flor abrótega cunha forma positiva de vida posterior, así como o papel ampliado do Elisio xa que se converteu no destino de algo máis que duns poucos heroes afortunados, alteraron o carácter dos prados. Os poetas gregos que escribiron despois do tempo de Homero cualifícanos de intactos, encantadores, suaves e santos. Un cambio tan evolutivo é bastante común: "Como a maioría das culturas ao longo da historia humana, tanto antigas como modernas, os gregos tiñan puntos de vista complexos e ás veces contraditorios sobre a vidadespoís da morte".
Algunhas representacións descríbena como unha terra de extrema neutralidade. É dicir, segundo na súa vida as persoas foran boas ou malas, así eran tratados na vida posterior. Outras representacións tamén afirmaron que todos os residentes bebían do río Lethes antes de entrar nos campos, perdendo así a súa identidade. Esta visión algo negativa sobre a vida dos que aportan pouco foi quizais aprobada para fomentar o militarismo nas culturas gregas fronte á inacción. De feito, os que tomaban as armas e converteronse en heroes foron recompensados ​​coa eterna alegría nos campos Elisios.
Edith Hamilton suxire que a abrótega destes campos non son exactamente como a abrótega do noso mundo, senón que son "flores presuntamente estrañas, pálidas e pantasmais". Outros suxiren que foron realmente narcisos.
Hong Kong
A Rexión Administrativa Especial de Hong Kong da República Popular da China, en chinés é unha rexión chinesa formada por unha península e varias illas, entre elas a illa de Hong Kong, no Mar da China Meridional, no delta do Río das Perlas, xunto á provincia de Guangdong. Ata 1997 foi colonia do Reino Unido.
Historia
Aínda que estivo ocupado desde a era neolítica, durante a maior parte da súa historia o territorio do actual Hong Kong permaneceu á marxe dos principais acontecementos ocorridos na China imperial. Non se convertería nun centro de atención mundial ata o século XIX.
Ocupada polo Reino Unido ao final da Primeira Guerra do Opio en 1841, a illa de Hong Kong foi cedida formalmente pola China o ano seguinte polo tratado de Nanjing. Parte da adxacente península de Kowloon (ao sur da actual Boundary Street) e a illa de Stonecutters foron cedidas á Gran Bretaña en 1860 pola Convención de Pequín trala Segunda Guerra do Opio. A superficie da colonia aumentou de xeito significativo coa incorporación á mesma dos novos Territorios (incluídos New Kowloon e a illa de Lantau), arrendados á Gran Bretaña por 99 anos desde o 1 de xullo de 1898 ata o 30 de xuño de 1997.
Segundo o acordo asinado pola República Popular da China e o Reino Unido o 19 de decembro de 1984, a Declaración Conxunta británico-chinesa, o territorio completo de Hong Kong baixo goberno colonial británico converteuse na Rexión Administrativa Especial de Hong Kong da República Popular da China o 1 de xullo de 1997.
Na Declaración Conxunta, China prometeu que baixo a política "un país, dous sistemas" proposta por Deng Xiaoping, o sistema económico socialista na China non se aplicaría en Hong Kong, que mantería o seu sistema e estilo de vida capitalistas durante 50 anos (ata 2047). A Lei Básica de Hong Kong acordada na Declaración Conxunta deixa a Hong Kong un alto grao de autonomía en tódalas materias, a excepción das relacións exteriores e a defensa.
O último gobernador británico de Hong Kong, Chris Patten, levou a cabo unha certa democratización das institucións de Hong Kong nos últimos anos de soberanía británica. Isto provocou bastante tensión entre o goberno da República Popular da China e o Reino Unido. Trala retrocesión a China, o empresario navieiro Tung Chee-hwa converteuse no xefe executivo da Rexión Administrativa Especial de Hong Kong.
No 2003, a preocupación por un proxecto de lei anti-subversión que, segundo moitos habitantes de Hong Kong, erosionaría a liberdade de prensa, de relixión e de asociación consagradas no artigo 23 da Lei Básica, levou á rúa a medio millón de persoas nunha manifestación celebrada o 1 de xullo, a protesta máis grande dirixida contra o goberno na historia de Hong Kong. A impopularidade do goberno de Hong Kong e a crise económica foron tamén factores de descontento entre a poboación.
O 10 de marzo de 2005, Tung Chee-hwa presentou a súa dimisión como xefe executivo. Tung abandonou o posto dous días despois, o 12 de marzo de 2005. Foi substituído por Donald Tsang, o secretario xefe de administración de Hong Kong, que ocupou o cargo de xeito interino ata o 25 de maio, momento en que foi brevemente substituído por outro xefe interino durante a breve campaña electoral. Trala votación restrinxida a 800 electores, Donald Tsang foi confirmado como xefe executivo, cunha ampla maioría de votos ao seu favor. O seu mandato durará ata o verán de 2007.
Goberno e política
Durante a época colonial británica, o máximo dirixente político era o Gobernador de Hong Kong, nomeado polo Goberno británico. miniatura|300px|Vista do distrito central de Hong Kong, desde o Cume Vitoria Desde a retrocesión a China, ese papel pasou ao Xefe Executivo, posto que na actualidade ocupa Donald Tsang, elixido en xuño de 2005 para un mandato de só dous anos. A elección do xefe executivo produciuse mediante unha votación de sufraxio restrinxido a 800 representantes de sectores económicos e sociais. Esta elección dun novo Xefe Executivo foi motivada pola dimisión, en marzo de 2005, de Tung Chee-hwa, que ocupara o cargo desde a fundación da Rexión Administrativa Especial. A Tung correspondíanlle aínda dous anos máis de mandato, polo que as autoridades chinesas, nunha interpretación controvertida da Lei Básica, decidiron que o mandato do próximo Xefe Executivo estaría limitado aos dous anos que lle quedaban a Tung Chee-hwa. Esta decisión de Pequín, moi criticada en Hong Kong, foi interpretada por moitos críticos do réxime comunista chinés como unha mostra da falta de confianza do Goberno chinés cara a Donald Tsang, funcionario de formación británica que no pasado expresou simpatías cara aos sectores que defenden un sistema plenamente democrático para Hong Kong.
O parlamento de Hong Kong é o Consello Lexislativo, que consta de 60 membros. Destes 60, a metade son elixidos por sufraxio universal en circunscricións xeográficas, mentres que os outros 30 son elixidos por grupos de representantes de diferentes sectores económicos e sociais. A Lei Básica de Hong Kong contempla a posibilidade de que as eleccións para o Consello Lexislativo cheguen a basearse no sufraxio universal. Con todo, o Goberno chinés reiterou a súa oposición a calquera avance nese sentido, o cal provocou protestas en Hong Kong. As últimas eleccións ao Consello Lexislativo celebráronse no ano 2004. Nestas, os partidos defensores dunha maior democracia conseguiron a maioría dos 30 escanos asignados por sufraxio universal, mentres que os outros 30 foron na súa maioría para políticos considerados afíns ás autoridades chinesas.
Divisións administrativas
A Rexión Administrativa Especial de Hong Kong divídese en 18 distritos.
miniatura|450px|left|División Administrativa Especial de Hong Kong
Xeografía e clima
miniatura|dereita|250px|Mapa de Hong Kong.
A Rexión Administrativa Especial de Hong Kong está situada no lado nordeste do delta do Río das Perlas, e ten unha extensión de 1102 km², repartida entre unha parte continental e máis de duascentas illas e illotes. O 75% desta superficie está formado por reservas naturais, mentres que os seus sete millóns de habitantes residen no 25% restante.
O territorio de Hong Kong pódese dividir en tres partes ben diferenciadas:
Durante a maior parte do século XX, os Novos Territorios, moi montañosos, permaneceron moi pouco habitados, en parte debido á incerteza que se albiscaba sobre o seu status futuro. Unha vez que se soubo que o Reino Unido ía devolver a China todo o territorio de Hong Kong, e non só a parte arrendada á que estaba obrigado, comezou a crecer a poboación nos Novos Territorios. Actualmente un pouco máis do 50% da poboación total de Hong Kong reside nos Novos Territorios.
Aínda que está situado xusto ao sur do Trópico de Cáncer, Hong Kong ten un clima subtropical húmido. Os veráns son cálidos e húmidos con chuvias e tormentas ocasionais, e cun aire cálido que ven do suroeste. O verán é a estación onde son máis probabéis os tifóns, ás veces con resultado de inundacións e corrementos de terras. Os invernos son suaves e comezan con frecuencia soleados, facéndose nebulosos cara febreiro; frontes fríos ocasionais traen ventos do norte fortes e fríos. As estacións máis temperadas son a primavera, que pode ser cambiante, e o outono, que adoita ser soleado e seco. Hong Kong promedia 1.948 horas de sol anuais, mentres que os rexistros históricos de temperatura máxima e mínima no Observatorio de Hong Kong son 36,3 e 0 °C, respectivamente.
Economía
miniatura|dereita|300px|Hong Kong é unha das grandes cidades comerciais de Asia.
Hong Kong é un dos grandes centros financeiros de Asia, e a súa economía é moi dependente do comercio internacional e moi en especial do comercio entre a China e o resto do mundo.
A economía baséase fundamentalmente no sector de servizos, que representa máis do 80% da actividade económica en Hong Kong. Os servizos financeiros son unha das áreas principais de actividade económica no Hong Kong actual. A bolsa de Hong Kong é o segundo maior mercado de valores de Asia, só por detrás da bolsa de Toquio. A pesar do seu pequeno tamaño, Hong Kong ocupa o lugar undécimo no mundo en volume de operacións bancarias.
O produto interior bruto de Hong Kong no ano 2003 alcanzou os 213.000 millóns de dólares estadounidenses. Esta cifra tan alta tradúcese nunha das rendas per cápita máis altas do mundo, superando ata á maioría dos países de Europa Occidental.
Demografía
miniatura|esquerda|300px|Vista dunha rúa comercial de Kowloon. O territorio de Hong Kong ten unha altísima densidade de poboación.
No ano 2005, a poboación de Hong Kong supera os sete millóns de habitantes, o cal convértea na cuarta maior área metropolitana da República Popular da China. A súa densidade de poboación alcanza os 6.200 habitantes por km².
Kowloon ostenta historicamente o demérito de ser o núcleo urbano coa maior densidade de poboación do Planeta, alcanzando en 1991 a cifra de 1 900 000 hab/km².
Hong Kong ten unha taxa de fertilidade de 0,94 fillos por muller, unha das máis baixas no mundo, e moi inferior aos 2,1 nenos por muller que se requiren para manter o nivel de poboación. A pesar disto, a poboación continúa aumentando debido á inmigración procedente da China continental.
A pesar desta alta densidade de poboación, dise de Hong Kong que é unha das cidades con máis espazos verdes en Asia. A maior parte dos seus habitantes reside en edificios altos de apartamentos, o cal concentra á poboación nas zonas urbanizadas, mentres a maior parte do territorio consiste en parques e bosques. A cantidade de illas e as costas sinuosas dotan ao territorio de moitísimas baías e praias pouco accesibles. A pesar disto, Hong Kong é unha das cidades máis contaminadas do mundo.
dereita|miniatura|200px|Rúa do distrito de Wan Chai.
O cantonés é o dialecto chinés máis estendido entre a poboación chinesa de Hong Kong. A lingua falada na contorna familiar é cantonés vernáculo máis ou menos puro, mentres que en situacións formais, tales como discursos políticos ou programas de televisión e radio, utilízase un híbrido de mandarín e cantonés, no que o vocabulario e a gramática propias do mandarín pronúncianse coa lectura cantonesa dos caracteres. A linguaxe escrita é practicamente sempre mandarín, aínda que tamén se utiliza na literatura popular o cantonés escrito. O inglés é tamén oficial e é falado pola comunidade de orixe estranxeira, e tamén como segunda lingua pola maior parte da poboación chinesa.
En Hong Kong practícanse tódalas relixións tradicionais chinesas. O culto aos devanceiros é predominante debido á forte influencia confuciana, mentres que o cristianismo é practicado por un 10% da poboación. A comunidade cristiá divídese en partes aproximadamente iguais entre católicos e protestantes. Estímase que hai tamén ao redor de 70.000 musulmáns en Hong Kong, e entre 2.000 e 3.000 xudeus.
Ao redor do 95% dos habitantes de Hong Kong teñen ascendencia chinesa Han. A poboación de orixe europea supón ao redor do 1,5% do total. Tamén hai unha comunidade importante de orixe india, que se estableceu no territorio durante a época colonial británica, e unha gran comunidade filipina, formada sobre todo por mulleres novas que traballan como empregadas domésticas.
Arquitectura
miniatura|dereita|200px|[[Torre do Banco da China.]] Debido á construción creativa e endémica de Hong Kong durante os últimos 50 anos, actualmente permanecen poucos edificios históricos. A cidade converteuse nun centro para a arquitectura moderna, especialmente ao redor do distrito central. Os rañaceos no medio da área comercial moi densos entre o distrito central e a calzada da baía alíñanse na costa do porto de Vitoria. Son unha das atraccións turísticas máis famosas de Hong-Kong e crean unha das máis belas liñas de horizonte do mundo. Catro dos 15 rañaceos máis altos do mundo están en Hong Kong. En Kowloon, houbo un asentamento anarquista, coñecido como a cidade de Kowloon Walled. As restricións severas da altura nas estruturas estiveron en vigor ata 1998, data do peche do vello Aeroporto de Kai Tak e de apertura da nova terminal aérea (o Aeroporto Internacional de Hong Kong) lonxe da zona dos rañaceos; entón as edificacións deixaron de ter restricións, e actualmente estanse a erguer varios rañaceos novos en Kowloon, incluíndo o International Commerce Centre (ICC) que, cos seus 484 m, é o edificio máis alto de Hong Kong e o terceiro máis alto do mundo. Antes da construción do ICC, o edificio máis alto era o Two International Finance Centre con 415 m. Outros edificios recoñecíbeis no panorama urbano son o HSBC Headquarters Building; o Central Plaza co seu característico remate triangular que lle dá a forma dunha lanza piramidal; The Center iluminado pola noite con luces de neon multicolores; A Symphony of Lights; e a Torre do Banco da China do arquitecto I. M. Pei, coa súa afiada fachada angular. A liña do horizonte de Hong Kong está considerada coma unha das mellores do mundo, completando o panorama as montañas circundantes e o porto de Vitoria. Consérvanse algunhas das máis antigas estruturas construídas durante os séculos XIX e XX coma a Torre do Reloxo Tsim Sha Tsui, o Edificio Central da Policía e restos da cidade amurallada de Kowloon.
Cultura
A presenza británica en Hong Kong marcou a cultura local, que aínda que fundamentalmente chinesa, estivo sometida a unha influencia occidental moito maior que o resto do país. Paradoxalmente, en paralelo a esta influencia occidental, en Hong Kong mantivéronse moitos costumes e tradicións culturais chinesas que no resto do continente sufriron o acoso das políticas revolucionarias da época de Mao Zedong. É o caso dos ritos relixiosos tradicionais chineses, ou da linguaxe. Mentres que no resto do continente chinés, a República Popular promoveu o uso do mandarín e dos caracteres simplificados como lingua oficial, en Hong Kong mantense o uso do cantonés falado, ata en circunstancias formais, e a linguaxe escrita utiliza exclusivamente os caracteres tradicionais.
Outra consecuencia da separación de Hong Kong do resto da China durante os anos posteriores ao establecemento do réxime comunista na China continental foi o desenvolvemento da cultura popular de Hong Kong, manifestada na enorme produción cinematográfica, musical e de novelas de entretemento. Mentres na época maoísta a política revolucionaria oficial esixía que todas as manifestacións artísticas estivesen ao servizo da causa comunista, en Hong Kong continuou o desenvolvemento do cine e da música popular que tivera a Xangai como foco ata 1949. Ata despois do final do maoísmo, Hong Kong continuou sendo un dos principais centros de produción de cine, música e literatura popular en Asia.
Deporte
miniatura|200px|O [[Hong Kong Sevens está considerado coma o principal torneo das series mundiais de rugby a sete, e desenvólvese en Hong Kong durante unha fin de semana a finais de marzo.]] Os deportes en Hong Kong son unha parte significativa da súa cultura. A introdución dos deportes occidentais foi anterior ao que o foi noutras rexións de Asia, debido principalmente á influencia británica que se remonta ata finais do século XIX. Os deportes con maior número de participantes e espectadores son o fútbol, o baloncesto, a natación, o bádminton, o tenis de mesa, o ciclismo e as carreiras atléticas. Hong Kong foi anfitrión de importantes competicións internacionais coma a fase final da I Copa Asiática de fútbol en 1956; o Trofeo Premier League Asia nas edicións de 2007, 2011 e 2013; as probas de equitación dos Xogos Olímpicos de Pequín de 2008; ou os V Xogos de Asia Oriental en 2009. Os eventos deportivos de periodicidade anual máis destacados son o Hong Kong Sevens de rugby a sete; o maratón de Hong Kong; o Hong Kong Tennis Classic de tenis feminino, previo ao Open de Australia; ou a Copa do Ano Novo Lunar de fútbol. En 2010 había 32 deportistas de Hong Kong clasificados en sete deportes entre os 20 mellores e 29 deportistas en seis deportes entre os dez mellores de Asia. Aínda máis, en 2009 o equipo paralímpico de Hong Kong gañou catro campionatos mundiais e dous asiáticos.
Kosmos 202
Kosmos 202 (Космос 202 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de febreiro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Kosmos 202 foi o cuarto e último membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi precedido polo Kosmos 197. Kosmos 202 foi inxectado nunha órbita inicial de 488 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 91,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de marzo de 1968.
Saitama Seibu Lions
Os Saitama Seibu Lions (埼玉西武ライオンズ) son un equipo profesional xaponés de béisbol con sede en Tokorozawa, Saitama, ao norte de Tokio. O club compite na Nippon Professional Baseball (NPB) como membro da Pacific League. Antes de 1979, o equipo tiña a súa sede en Fukuoka, na illa de Kyūshū. Entre 1978 e 2008 o logo e a mascota do equipo estaban baseados nunha vesión adulta de Leo (tamén coñecido como Kimba), o protagonista do anime de Osamu Tezuka Jungle Taitei. Con todo, ao contrario que fans, membros do equipo e a prensa, o propio Tezuka afirma que realmente estaba baseado en Panja (tamén coñecido como Caesar), o pai de Kimba. Os Lions xogan os seus partidos como local no MetLife Dome, estadio con capacidade para 33.556 espectadores.
O equipo é propopiedade dunha filial de Prince Hotels, a cal á súa vez é propiedade do Grupo Seibu. O equipo experimentou nos últimos tempos un período de dificultades financeiras, máis a situación foi solucionado cando en 2006 o equipo recibiu 6.000 millóns de iens (uns 51,11 millóns de dólares) polo traspaso de Daisuke Matsuzaka aos Boston Red Sox da Major League Baseball (MLB). Antes, en 2004, o ex xogador dos Seibu Lions Kazuo Matsui foi o primeiro xogador xaponés en xogar nas Ligas Maiores desde a posición de infielder.
Historia
A franquía foi fundada en 1950 co nome de Nishitetsu Clippers, sendo un dos equipos fundadores da Liga do Pacífico. O equipo era propiedade da compañía de ferrocarrís Nishinippon con sede en Fukuoka. No seu primeiro ano o equipo acaba no sexto e último posto da liga. Ao finalizar a temporada fusionaronse cos Nishinippon Pirates para formar os Nishitetsu Lions. Durante toda a súa existencia co nome de Nishitetsu Lions, a franquía xogou sempre no Estadio Heiwadai. Foron un dos primeiros equipos dominadores da liga, gañando baixo as ordes do adestrador Osamu Mihara catro títulos do Pacífico e tres Series do Xapón consecutivas ante os Yomiuri Giants: 1956, 1957 e 1958.
Durante a seguinte década o equipo decaeu e non conseguiu repitir éxitos. Entre as temporadas 1969 e 1970 o equipo veuse envolto no escándalo da "néboa negra" (黒い霧事件), polo que catro pitchers dos Lions (Masaaki Ikenaga, Akio Masuda, Masayuki Nagayasu e Yoshinobu Yoda) foron expulsados de por vida da NPB por acusacións de arranxo de xogos. Outros xogadores do equipo foron tamén condenados, máis con castigos menos severos. A perda dos xogadors decimou ao equipo que acabou a temporada de 1970 en último lugar. As dúas seguintes temporadas finalizaron co mesmo resultado. En 1972 a franquía foi vendida á Corporación de Béisbol de Fukuoka, porén, esta era parte da propia Nishinippon. Despois da venda, o equipo pasou a chamarse até 1976 Taiheiyō Club Lions, unha empresa de resorts e campos de golf. Ao ano seguinte o club volve cambiar de patrocinador, Crown Gas Lighter, e o equipo mude de novo de nome, esta vez a Crown Lighter Lions. Con todo, a nivel deportivo, as actuacións non melloraron.
Durante os anos 2000, e a pesar dos bos resultados da franquía, os Lions atravesaron problemas económicos que levaron a pensar nunha venda do equipo ou mesmo o seu posible traslado a Hokkaido. Mais a situación logrou solucionarse coa venda do pitcher Daisuke Matsuzaka aos Boston Red Sox por 6 millóns de dólares. A nivel derpotivo, o equipo consegue gañar no anos 2000 as Series do Xapón de 2004 ante Chunichi Dragons e as de 2008 ante os Yomiuri Giants. No 2009 o equipo muda por completo a súa imaxe corporativa, e o seu escudo pasa a ser unha pelota de béisbol agarrada pola garra dun león. Até ese ano, o escudo do club estaba baseado na versión adulta de Leo (tamén coñecido como Kimba), o protagonista do anime de Osamu Tezuka Jungle Taitei. Con todo, ao contrario que fans, membros do equipo e a prensa, o propio Tezuka afirma que realmente estaba baseado en Panja (tamén coñecido como Caesar), o pai de Kimba.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Estadio
thumb|O [[Seibu Dome.]] Actualmente, os Orix Buffaloes xogan os seus encontros como local no Seibu Dome, coñecido por motivos de patrocinio como MetLife Dome. O estadio, inaugurado o 14 de abril de 1979, ten capacidade para 33.556 espectadores. O estadio está cuberto por unha cúpula ao igual que outros moitos estadios do Xapón, mais dispón dunha separación entre a mesma e as bancadas para que o aire circule polo recinto. Isto fai posíbel que os home runs poidan saír do estadio, algo que non se pode nos estadios totalmente cubertos. É, xunto o T-Mobile Park de Seattle, Washington (Estados Unidos), o único estadio de béisbol do mundo con esa característica. Ao longo dos anos os Saitama Seibu Lions teñen utilizado os seguintes estadios:
Dorsais retirados
thumb|Kazuo Matsui.
Adriano Romero Cachinero
Adriano Romero Cachinero, nado en Villanueva de Córdoba en 1902 e finado en París en 1979, foi un xornalista e político comunista español.
Traxectoria
Militante do PCE de Córdoba. Marchou en 1929 a Sevilla. Foi candidato do PCE pola provincia de Córdoba nas eleccións xerais de 1931, sendo o candidato comunista con máis apoios. Foi elixido deputado do Fronte Popular pola provincia de Pontevedra nas eleccións xerais de 1936. Participou nos mitins do Primeiro de Maio de Cerdedo xunto con Amando Guiance Pampín, e no de Ourense con Luis Acuña Nóvoa e Severino Nóvoa Gutiérrez. Durante a guerra civil foi membro do Comité Central do PCE e dirixiu un batallón de milicianos con Antonio Pretel Fernández que en xullo de 1936 acabou coa sublevación militar en Motril e Guadix. Despois foi gobernador civil de Murcia de decembro de 1936 a xaneiro de 1937. Foi nomeado comandante da 55 Brigada Mixta o 1 de marzo de 1937 co grao de maior de Milicias, manténdose no posto ata setembro. Pasou o resto da guerra en Cidade Real como responsable do PCE na provincia de Cidade Real. En 1939 sorprendeuno alí o golpe de Segismundo Casado e estivo a piques de ser fusilado por unha columna da CNT da 71 Brigada.
Cando os sublevados tomaron Cidade Real atopárono preso na cadea da cidade. Sometido a consello de guerra en Córdoba, foi condenado a morte en 1941 por adhesión á rebelión, conde máis tarde conmutada. Foi sometido a un novo consello de guerra en Granada en 1943 e novamente condenado a morte, sendo igualmente conmutada a pena pola de cadea perpetua en marzo de 1944. Finalmente condenado a 30 anos, pasou polas prisións de Córdoba, Granada e Alcalá de Henares. Nas súas estadía nas prisións de Córdoba e Granada foi un dos principais artífices da reorganización do PCE na clandestinidade. Mentres estivo na prisión de Granada foi acusado de traizón ao PCE. Foi apartado por iso do partido e por manter discrepancias con respecto aos responsables da dirección do PCE nas cadeas, o mantemento da loita guerrilleira e o sectarismo da liña política que illaba aos comunistas dos republicanos, socialistas e anarquistas. En marzo de 1946 foi posto en liberdade. Rexeitado polo PCE refuxiouse en Sevilla. Logrou reunir 3 000 pesetas para pagar un guía que o trasladou a Francia. Cando chegou a Tolosa fixo un informe ante o PCE, que lle regateou un aval da UGT necesario para que as autoridades francesas non o devolveran a España. Desenganado, sumouse ao Movimiento de Acción Socialista impulsado por José del Barrio Navarro e Jesús Hernández Tomás.
Vector viral
Os vectores virais son ferramentas comunmente usadas en bioloxía molecular para entregar material xenético en células. Este proceso pode realizarse dentro dun organismo vivo (in vivo) ou nun cultivo celular (in vitro). Nos virus evolucionaron mecanismos moleculares especializados para transportar eficientemente os seus xenomas ao interior das células que infectan. A entrega de xenes ou outro material xenético por un vector denomínase transdución e as células infectadas dise que están transducidas. Estas ferramentas empezaron a utilizarse en bioloxía molecular na década de 1970s. Paul Berg utilizou un virus SV40 modificado que contiña ADN procedente do bacteriófago λ para infectar células de ril de mono en cultivo.
Ademais do seu uso en investigacións de bioloxía molecular, os vectores virais utilízanse na terapia xénica e no desenvolvemento de vacinas.
Investigación básica
Os vectores virais foron desenvolvidos orixinalmente como unha alternativa á transfección de ADN espido para experimentos de xenética molecular. Comparado cos métodos tradicionais como a precipitación con fosfato de calcio, a transdución pode asegurar que case o 100% das células son infectadas sen que isto afecte gravemente á viabilidade celular. Ademais, algúns virus intégranse no xenoma celular facilitando unha expresión estable.
Os xenes codificantes de proteínas poden expresarse utilizando vectores virais, normalmente para estudar a función dunha proteína determinada. Os vectores virais, especialmente os retrovirus, expresan establemente xenes marcadores como o da GFP e utilízanse amplamente para etiquetar de forma permanente as células para así rastrealas a elas e á súa proxenie; por exemplo en experimentos de xenotransplantes, onde as células infectadas in vitro son implantadas nun animal hóspede.
A inserción de xenes é máis barata que o knockout de xenes. Pero como o silenciamento é ás veces non específico e ten efectos fóra de diana sobre outros xenes, proporciona resultados menos fiables. Os vectores de hóspede animal xogan tamén un importante papel.
Terapia xénica
A terapia xénica é unha técnica para corrixir xenes defectivos responsables do desenvolvemento dunha enfermidade. No futuro a terapia xénica podería proporcionar un modo de curar os trastornos xenéticos, como a inmunodeficiencia combinada grave, a fibrose quística ou mesmo a haemofilia A. Como estas doenzas se orixinan por mutacións na secuencia de ADN de xenes específicos, nos ensaios de terapia xénica utilizáronse virus para entregar copias non mutadas destes xenes a células do corpo do paciente. Houbo moitos éxitos no laboratorio coa terapia xénica, pero deberán superarse varios problemas que ten a terapia xénica viral antes de que esta teña un uso xeneralizado. A resposta inmune a virus non só impide a entrega de xenes a células diana senón que pode causar graves complicacións para o paciente. Nun dos ensaios iniciais realizados de terapia xénica en 1999 isto orixinou a morte dun paciente que fora tratado usando un vector adenoviral.
Algúns vectores virais, por exemplo os gamma-retrovirus, insiren os seus xenomas nunha localización aparentemente aleatoria nun dos cromosomas do hóspede, o cal pode distorsionar o funcionamento de xenes celulares e conducir ao cancro. Nun ensaio de terapia xénica con retrovirus de inmunodeficiencia combinada grave realizado en 2002, catro dos pacientes desenvolveron leucemia como consecuencia do tratamento; tres dos pacientes recuperáronse despois da quimioterapia. Os vectores virais baseados en virus adenoasociados son moito máis seguros a ese respecto, xa que sempre integran os xenes no mesmo sitio do xenoma humano, e teñen aplicacións en varios trastornos, como a enfermidade de Alzheimer.