cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terra
Día da Terra
En 2009, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, estableceron o Día Internacional da Nai Terra, ou simplemente Día da Terra, e dende entón celébrase en moitos países co obxectivo de crear conciencia das condicións ambientais do planeta.
Ladrillo
miniatura|Fabricación de ladrillos no antigo Exipto.
Características
As caras son cada un dos planos que definen o paralelepípedo xeométrico que contén o ladrillo. Son a táboa, o canto e a testa ou testeira. As arestas son as rectas comúns a dúas caras, de maior a menor: soga, tizón e groso.
Fabricación
miniatura|ladrillo macizo saíndo da extrusora. miniatura|Fábrica chinesa de ladrillos. As fábricas de ladrillos están situadas en lugares con abundante materia prima xa que o transporte encarece moito o produto. Pola mesma razón as empresas teñen as fábricas preto dos centros de consumo non resultando rendible a exportación.
A arxila obtense en canteiras a ceo aberto. Este material non se emprega sacado directamente da canteira. Algunhas fábricas chegan a ter ata un ano o arxila amoreada baixo cuberta. A arxila bótase en grandes moegas de onde pasa por cintas transportadoras ao muíño. Grandes rodas metálicas esnaquizan o material e mestúrano con outros tipos de arxila para mellorar a cocción (nalgúns tipos de ladrillos decorativos engádense colorantes), acadar maior estabilidade dimensional da mestura, evitar fisuras nos ladrillos cocidos etc.
Do muíño pasa o material a amorearse para ser de novo botado noutra moega que o achegará ata a maquinaria de extrusión. Un parafuso sen fin comprime a mestura para deixar a masa compacta e sen aire, se ten calquera burbulla de aire o ladrillo rachará ao cocer. A arxila así comprimida pasa por un molde cas formas que terá o ladrillo. A mestura sae da extrusora compacta en longas tiras. É un ladrillo continuo que é cortado á medida que terá o ladrillo final. Da máquina de corte pasa a outra zona onde é amoreado. Segundo o tipo de fábrica os ladrillos entran no secadoiro en bandexas (se teñen moita humidade) ou xa amoreados en forma de palé se teñen a suficiente consistencia para formar xa o palé.
Cando os ladrillos saen do secadoiro, o tempo de secado depende da humidade da mestura, son amoreados sobre vagonetas que se moven sobre vías de ferrocarril. Neste amoreado xa están postos como palés. Nun forno sen fin cócense sobre as vagonetas. Van entrando no forno segundo o nivel de cocción e a velocidade do proceso. Ao final saen os ladrillos xa cocidos e pasan á zona de empaquetado para a venda. Alí segundo o proceso que empregue a fábrica cóbrense con plástico termoretráctil ou con cintas de flexe.
O ladrillo na construción de Galicia
O ladrillo non forma en xeral parte da construción vernácula galega, xa que a abundancia de pedra e madeira en todo o territorio fixo innecesario o seu uso e a súa fabricación.
Popularízase o uso do ladrillo macizo a principios do século XX. Emprégase en divisións, cubrimentos, chemineas, fornos e incluso na construción do sobrado das novas casas, nunca á vista.
Xa a partir dos anos 60 comeza a usarse o ladrillo oco en todo tipo de construcións: hórreos, muros, cerramentos, divisións, edificios etc.
Hoxe practicamente o cerramento de todas as novas construcións faise en ladrillo, e algunhas veces con bloques de formigón. O ladrillo cara a vista aparece na fachada dalgúns edificios nas cidades e vilas, como decoración interior ou na construción de fornos e lareiras.
Ponte, Oseiro, Arteixo
Ponte é un lugar da parroquia de Oseiro no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 43 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 19 eran homes e 24 eran mulleres.
Juan José Rocha
Juan José Rocha Carro, nado en Abegondo no ano 1961, é un político galego.
Traxectoria
Entrou na corporación de Abegondo como concelleiro do PPdeG nas eleccións municipais de 1999, que lle deron a alcaldía a José Antonio Santiso Miramontes. En 2004, e logo de revalidar os populares a maioría absoluta nas autonómicas de 2001, Santiso Miramontes cedeulle a Alcaldía para ser Conselleiro de Agricultura no goberno de Manuel Fraga. Nas municipais de 2007 Rocha liderou a Agrupación Progresista de Abegondo cando a volta de Santiso Miramontes lle impediu presentarse como cabeza de lista do PPdeG. Co apoio de dous concelleiros do BNG e dun socialista conseguiu manter a Alcaldía desbancando ao PPdeG. En abril de 2009, Santiso Miramontes volve ocupar a alcaldía de Abegondo mediante unha moción de censura realizada co apoio do concelleiro Manuel Eladio, do PSdeG-PSOE. Rocha volveu presentarse á alcaldía por última vez en 2011 encabezando a lista de Agrupación Progresistas de Abegondo, e obtendo tres concelleiros.
Alor Setar
Alor Setar é a capital do estado de Kedah, en Malaisia, situada preto da costa do estreito de Malaca. Ten 186,524 habitantes segundo o censo do ano 2000. A cidade comercializa o arroz producido en Kedah, unha das principais zonas arroceiras do país, e pola zúa proximidade a Tailandia, beneficiase do comercio con ese país.
N-525
A N-525 é unha estrada nacional que comeza en Benavente e remata en Santiago de Compostela, atravesando no seu percorrido poboacións como Pobra de Seabra, Verín, Xinzo de Limia, Ourense e Lalín entre outras.
Historia
Este traxecto foi a vía tradicional de paso do camiño real desde Ourense cara a Castela a través da comarca de Seabra. En varios tramos discorre paralela á Vía da Prata do Camiño de Santiago. Entre Rionegro del Puente e Ourense correspóndese coa vella estrada Villacastín-Vigo. A nomenclatura actual desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Actualmente está caendo en desuso debido á autovía A-52 (Benavente - Vigo) e á autoestrada AP/AG-53 (Ourense - Santiago de Compostela). Comparte parte do seu camiño coa estrada N-640 entre Lalín e Chapa.
En 1975 construíuse a variante de Padornelo e A Canda, que facilitaba o paso da Portela da Canda, entre a provincia de Zamora e a de Ourense. Esta variante acurtaba o traxecto de 21 a 11,5 km. O tramo vello da estrada consérvase co nome de ZA-106. Nesa mesma época construíuse o viaduto do río Mente, no concello de Riós, no que estaba previsto un encoro que non se chegou a construír. O tramo vello neste lugar consérvase co nome de OU-142, aínda que non ten saída. Tamén por entón construíuse a variante do Viso, evitando o paso por varias aldeas de Cudeiro e Gustei. O tramo vello consérvase co nome de OU-150. Entre Piñeira de Arcos e Ourense o tramo vello son as actuais OU-320 e OU-105.
Nesta vía, á altura de Colinas de Trasmonte, morreu en 1976 a cantautora Cecilia cando volvía dun concerto en Vigo.
Puntos de paso
Provincia de Zamora
Provincia de Ourense
Provincia de Pontevedra
Provincia da Coruña
Criopreservación
miniatura|dereita|250px|Criopreservación de rebentos de plantas. Criopreservación ou crioconservación é un proceso onde células ou tecidos biolóxicos son preservados a través da conxelación a temperaturas moi baixas, xeralmente −196 °C (o punto de ebulición do nitróxeno líquido).
Criopreservación de células estaminais
A criopreservación de células estaminais é a técnica de illar e manter as células nai a baixas temperaturas para que toda a súa composición permaneza inalterada e a súa viabilidade mantida por tempo indefinido. O proceso de criopreservación require que as mostras de sangue, que contén células nai, sexan sometidas a un arrefriamento moderado e controlado para salvagardar a viabilidade das células. Tras a chegada á temperatura de 196 º negativos as células estaminais poderán ser mantidas neste estado por tempo indefinido.
Proceso
No momento que as mostras de sangue, que conteñen as células estaminais, chegan ao laboratorio procédese ao procesamento de viabilidade, en que é feita a contaxe* celular que determina o número de leucocitos, o número de células mononucleadas e o número de células CD34+. Esta fase engloba, ademais, as probas que indicarán se a mostra está ou non contaminado por bacterias, virus ou fungos. Tras a separación celular, en que son separadas as células estaminais das varias células que constitúen o noso sangue, procédese á fase da Criopreservación - cada mostra é debidamente identificada e rotulada procedéndose, de seguida, á baixada gradual de temperatura, a unha velocidade controlada dos 4 °C ata os 120 °C negativos. A continuación a mostra colócase nun contedor de nitróxeno líquido á temperatura de -196 °C, podendo ser criopreservada por tempo indeterminado. O control de baixada de temperatura diminúe a posibilidade de perda de viabilidade celular da mostra evitando a formación de cristais de xeo no seu interior.
Boehringer Ingelheim
'''C.H. Boehringer Sohn AG & Ko. KG é a empresa pai de Boehringer Ingelheim GmbH''', a cal foi fundada en 1885 por Albert Boehringer en Ingelheim am Rhein, Alemaña. O grupo Boehringer Ingelheim é un das 20 principais empresas farmacéuticas do mundo. A súa sede en Ingelheim manexa globalmente con 146 afiliados e máis que 47 700 empregados. As principais divisións da empresa son: enfermidades respiratorias, metabolismo, immunoloxía, oncoloxía e enfermidades do sistema nervioso central. Boehringer Ingelheim é un membro pleno da Federación Europea de Asociacións e Industrias Farmacéuticas EFPIA. O logo corporativo de Boehringer Ingelheim representa un esquema estilizado da sección central do palacio imperial de Carlomagno.
Atol Pearl e Hermes
O atol Pearl e Hermes (en hawaiano Holoikauaua, en inglés Pearl and Hermes Atoll) forma parte das illas de Sotavento de Hawai.
O atol está moi erosionado e medio mergullado. Consta duns illotes de area a nivel da auga sobre os arrecifes de coral: North, Little North, Southeast, Bird, Sand, Grass, Seal, Kittery. Os illotes son tan baixos que ocasionalmente a auga os cobre. A superficie total é de 0,36 km². Practicamente non hai vexetación.
O atol foi descuberto en 1822, cando dous baleeiros ingleses, o Pearl e o Hermes, naufragaron durante unha tormenta. As dúas tripulacións conseguiron construír un barco novo cos restos dos dous baleeiros e volveron a Honolulú. Facendo honra ao nome de pearl (perla), en 1927 o capitán William Greig Anderson, mentres estaba pescando atunes, descubriu ostras perleras na lagoa. Explotouse este recurso ata hai pouco anos, cando o goberno hawaiano declarou o atol como reserva natural para a protección de aves.
dereita|miniatura|300px|[[NOAA Bathymetric Mapa]]
Betty Friedan
Betty Friedan, nada co nome de Betty Naomi Goldstein en Peoria (Illinois) o 4 de febreiro de 1921 e finada en Washington DC o 4 de febreiro de 2006, foi unha escritora estadounidense, coñecida por ser a autora de The Feminine Mystique, obra de referencia do movemento feminista e unha destacada activista na loita pola igualdade de xéneros.
Traxectoria
Nada nunha familia de orixe xudía, viviu en Nova York e, máis tarde, trasladouse a Santa Mónica (California). Licenciouse summa cum laude no Smith College, en 1942. Estudou psicoloxía na Universidade de California, Berkeley, e traballou como redactora para Federated Press (1943-1946) e para a EU News (1946-1952), ambos os dous relacionadas co mundo sindical. En Nova York, coñeceu Carl Friedan, produtor e executivo dunha axencia de publicidade co que casou en 1947. O matrimonio tivo tres fillos e en 1969 divorciáronse.
The Feminine Mystique
En 1952, cando estaba esperando o seu segundo fillo, Betty foi despedida do seu posto de traballo. Dedicouse a partir de entón a coidar da familia, mentres facía algúns traballos como xornalista freelance. Grazas a un encargo do Smith College, fixo un cuestionario ás súas antigas compañeiras de estudo e descubriu que compartía coa maioría das mulleres a insatisfacción pola vida que levaba. Fixo un artigo sobre o tema que ningún medio quixo publicar e, a continuación, decidiu facer un libro. Fixo máis enquisas, consultou especialistas e demorou cinco anos en escribir o libro. The Feminine Mystique foi publicado en 1963. Analizaba o papel das mulleres de clase media convertidas en amas de casa sen recursos propios. Defendía que a mística feminina é unha forma de enganar as mulleres e que as mulleres deben buscar os seus propios obxectivos, independentemente dos maridos e fillos, sen se sentir culpábeis. O libro foi galardoado co premio Pulitzer no ano 1964 e tornouse nun best-séller e un referente para o movemento feminista.
Activismo
En 1966 fundou a National Organization for Women (NOW), unha organización onde se integraron diversos colectivos feministas. En 1969 fundou a National Association for the Repeal of Abortion Laws, máis tarde coñecida como Naral Pro-Choice America. Tamén participou na creación do National Women Political Caucus (NWPC), en 1971. O seu activismo foi criticado polas súas reticencias para darlles apoio as reivindicacións das minorías raciais e das lesbianas, que non foi incluído no movemento feminista ata 1978.
Últimos traballos
Betty Friedan colaborou con numerosos artigos en diversos medios de comunicación. En 1981, escribiu The second stage, un traballo no que defende unha maior colaboración entre homes e mulleres, o que comportou críticas por parte de sectores feministas. Outros libros destacados desta autora son: The fountain of age e Life so far. Morreu, en Washington DC, o 4 de febreiro de 2006, o día en que cumpría 85 anos.
Algunhas das súas obras foron censuradas no Estado Español durante o franquismo.
Madelaine Petsch
Madelaine Grobbelaar Petsch, nada en Port Orchard, Washington o 18 de agosto de 1994, é unha actriz surafricana-estadounidense. É coñecida por interpretar o papel de Cheryl Blossom en Riverdale de The CW.
Primeiros anos
Petsch naceu o 18 de agosto de 1994 en Port Orchard, Washington. Aos 3 anos, desenvolveu unha paixón pola danza, e así comezou a tomar clases de baile e clases de actuación dous anos máis tarde. Os seus pais son surafricanos e viviu en Suráfrica xunto aos seus pais e o seu irmán Shawn durante dez anos antes de regresar aos Ánxeles aos 18 anos para comezar a súa carreira artística despois de graduarse.
Carreira
Petsch apareceu nunha campaña de publicidade nacional para Coca-Cola en 2014.
Grupo sanguíneo
Un grupo ou tipo sanguíneo é unha forma de agrupar certas características do sangue que dependen dos antíxenos presentes na superficie dos glóbulos vermellos e no soro do sangue.
Madelaine Petsch
Carreira
En 2015, Madelaine deu os seus primeiros pasos no cinema como extra no filme de ciencia ficción The Hive e a serie Instant Mom. Fixo unha audición para unha participación especial en Legends of Tomorrow e o director do casting que tamén era o de Riverdale díxolle que audicionara para o piloto como Betty Cooper, que logo pasou a Cheryl Blossom onde máis tarde obtivo o papel, baseada nos personaxes de Archie Cómics, que se emite en The CW. En marzo de 2017, anunciouse que Petsch participaría no filme de terror Polaroid.
Juan Rivas
O nome de Juan Rivas pode referirse a:
Grupo sanguíneo
Clasificación
Existen varios tipos sanguíneos, segundo a clasificación e mesmo o criterio de fenotipación que se estableza para a marcaxe. Algúns deles son:
Cada sistema sanguíneo ten unhas características determinadas, en particular para a cuestión de compatibilidade nas doazóns. Mentres o factor Rh ou o grupo AB0 poden provocar incompatibilidade materno-fetal por responder a clasificación a parámetros inmunitarios (antíxenos eritrocitarios), outros clasificadores sanguineos indirectos (o sistema secretor) non presentan incompatibilidade en certos casos.
Madelaine Petsch
Vida persoal
Á idade de 14 anos converteuse en vegana, e participou nunha campaña de sensibilización de PETA.
Grupo sanguíneo
Antropoloxía
O uso de certos grupos de sangue vense usando dende hai tempo coma marcadores xenéticos para determinar características poboacionais. As anécdotas máis coñecidas son as do traballo de Luigi Luca Cavalli-Sforza, xenetista italiano que asociou a tipoloxía lingüística cos grupos xenéticos nas poboacións, ademais do famoso comentario de Xabier Arzalluz sobre a alta frecuencia do Rh negativo nos vascos (o cal por outro lado está demostrado que é certo, tanto para os poboadores de Euskadi coma tamén para os galegos).
Compatibilidade
O doante de sangue e o receptor deben ter grupos compatibles. O grupo O- é compatible con todos, polo que quen teña dito grupo díse que é un doante universal. Pola outra banda, unha persoa que teña o grupo AB+ poderá recibir sangue de calquera grupo, e díse del que é un receptor universal.
Táboa de compatibilidade
A táboa que segue indica as compatibilidades entre grupos sanguíneos. Por exemplo, unha persoa de grupo A- poderá recibir sangue O- ou A- e doar a AB+, AB-, A+ ou A-.
Frecuencia
A distribución dos grupos sanguíneos na poboación humana non é uniforme. O máis común é O+, mentres que o máis infrecuente é AB-. Ademais, hai variacións na distribución nas distintas poboacións humanas.
O Agro, Baredo, Baiona
O Agro é unha aldea da parroquia de Baredo, en Baiona, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, no ano 2015, tiña 54 habitantes (23 mulleres e 31 homes).
En xullo do 2016, houbo un incendio que se aproximou ás casas.
Ó igual que na maioría de lugares de Baredo, as casas están construídas sobre antigos terreos de cultivo.
Debe o seu nome ó espazo chan drenado polo regato das Tres Regueiras, empregado para a agricultura (agro).
Buscando el norte
Buscando el norte é unha serie de televisión cómica española producida por Aparte Producciones para a súa emisión en Antena 3. É a adaptación do filme Perdiendo el norte. A súa estrea foi o 10 de febreiro de 2016.
Sinopse
Álex (Antonio Velázquez), un enfermeiro, e a súa irmá Carol (Belén Cuesta), unha deseñadora gráfica, que deciden irse a Berlín ante o pobre panorama do mercado laboral español. Con eles irase Manuela (Elisa Mouliaá) a noiva de Álex, de 30 anos e tola da planificación. Tanto que, nos 8 anos de relación co enfermeiro xa decidiu cando e como tiña que coñecer aos seus pais, cando e como Álex debía pedirlle matrimonio, que anel teríalle que regalar ou que hipoteca habería de asinar.
Lucas (Fele Martínez) é un home de 37 anos que traballaba como funcionario nun concello. Esa era a súa meta na vida, ter un traballo tranquilo e unha vida moderadamente resolta. Conseguiría o seu soño de non ser por Flor (Bárbara Santa-Cruz), a súa muller, que ten outras metas. Ela é executiva dunha grande empresa e ten que trasladarse a Berlín, polo que Lucas deberá renunciar á súa praza no concello e marchar xunto á súa esposa a Alemaña.
Adela (Silvia Alonso) é unha moza filóloga xermánica establecida en Berlín como profesora de clases de alemán, colaborando cunha axencia para facilitar as oportunidades laborais dos emigrantes que recibe Alemaña. En canto á súa situación persoal, Adela é filla única e, sendo abandonada polo seu pai, tratará de mellorar as condicións de vida da súa nai axudándoa a pagar as súas facturas. O seu pai (Luis Zahera) aparecerá para instalarse con ela.
Nines (Terele Pávez) é unha granadina que emigrou a Alemaña na súa mocidade, e agora pasa os seus últimos días nunha residencia de anciáns. Chus (Goizalde Núñez) é unha española que tivo que separarse dos seus fillos porqué tiña que irse ao país xermánico a buscar un traballo e a reencontrarse co seu home (Jorge Bosch) que xa emigrara anteriormente. Arturo (Jesús Carroza) é o mellor amigo de Álex.
Ulrike (Kimberley Tell) é a responsable da residencia alemá onde Nines vive e na que acaba Álex traballando. Os seus pais, Marcelino e Anke (Ferran Rañé e Gillian Apter), son propietarios dun bar na capital alemá, lugar de reunión para os emigrantes españois.
Episodios e audiencias
O primeiro episodio da serie estreouse de maneira simultánea en tres canles do grupo Atresmedia: Antena 3, Neox e Atreseries.
As audiencias do primeiro episodio foron en total (4.246.000 e 23,4%):
Madelaine Petsch
Vida persoal
En febreiro de 2017 comezou unha relación co cantante e compositor T. Mills.
Lingua aklanon
O aklanon (akaenon) é unha lingua malaio-polinesia da familia visaya occidental que se fala en Filipinas.
Distribución xeográfica
Fálase na provincia de Aklan, no norte de Panay.
Escrita
O aklanon comezou a escribirse por volta de 1990, traducíronse partes da Biblia e Leoncio P. Deriada deu inicio á poesía en aklanon por medio de obradoiros literarios. Outros poetas destacados son Manuel Laserna e G. H. M. A. Tagipusuon
Donn Eisele
Donn Fulton Eisele, nado en Columbus (Ohio) o 23 de xuño de 1930, foi un astronauta estadounidense que participou na misión Apollo 7. Pasou un total de 10,84 días no espazo.
Traxectoria
Durante a súa carreira na Forza Aérea foi enxeñeiro de proxecto e piloto de probas no Centro de Armas Especiais da Forza Aérea na Base Kirtlan da Forza Aérea en Novo México, acumulando máis de 4200 horas de voo.
Eisele formou parte do terceiro grupo de astronautas da NASA, constituído en outubro de 1963. O 11 de outubro de 1968 formou parte da misión Apollo 7 como piloto do módulo de mando, xunto con Walter M. Schirra (comandante) e Walter Cunningham (piloto do módulo lunar). Apollo 7 foi a primeira misión orbital tripulada dunha nave Apollo e foi lanzada para probar sistemas e técnicas a usar máis adiante. Eisele tamén foi reserva para o piloto do módulo de mando da misión Apollo 10. Pasou un total de 10,84 días no espazo. En xullo de 1972 retirouse tanto da Forza Aérea como da NASA e pasou a ser director dos Corpos de Paz dos Estados Unidos en Tailandia. Faleceu o 2 de decembro de 1987 durante unha viaxe de negocios a Tokio.
Gloria Ferreiro
Gloria Ferreiro, nada en Parada de Sil en 1957, é unha actriz galega.
Traxectoria
Viviu de nova en Guendón, e con menos de tres anos marchou coa súa familia a Ourense. Fundou xunto con Mela Casal a compañía profesional Pifano Teatro, coa que durante 18 anos produciron obras teatrais. En 2009 entrou a traballar na Radio Galega como xefa de programas.
Teatro radiofónico
miniatura|Fotografía durante a gravación dunha peza de teatro radiofónico. O teatro radiofónico é un drama de ficción que se transmite a través da radio. Ao carecer de compoñentes visuais, o teatro radiofónico dependen do diálogo, a música e os efectos de son para axudar ao ouvinte a imaxinar a historia.
Orixe
Tivo un desenvolvemento inicial en 1920 e gañou moita popularidade durante as seguintes décadas. En 1940 foi unha forma de entretemento popular a nivel mundial. Coa chegada da televisión, a mediados do século XX decaeu en gran medida, e actualmente ten unha pequena presenza no entretemento, manténdose nalgúns países máis como actividade cultural, non obstante no Reino Unido goza dunha relativa popularidade, producindo a BBC 200 pezas só en 2009.
En Galicia
A Radio Galega conta cunha importante tradición de teatro radiofónico. En 1988 a Sección de Cultura da Radio Galega, dirixida por Antón de Santiago pon en marcha as primeiras iniciativas, e emite, entre outras, A porta pechada de Jean-Paul Sartre e mais a obra cómica Os Cabaleiros, con guión de Carlos Reboreda, e o elenco de actores e actrices estaba formado por profesionais da emisora: Antón de Santiago, Xosé Luís Freire, Santiago Davila ou Isabel Freire.
Desde o ano 2006 o programa da Radio Galega Diario Cultural convoca o Premio Diario Cultural de teatro radiofónico, que consiste na selección e adaptación radiofónica dos textos finalistas e a publicación en audiolibro dos textos premiados polo xurado e o público. Este premio foi recoñecido particularmente pola profesión teatral. Co obxectivo de protenciar a creatividade radiofónica entre a audiencia do programa, convoca o concurso de creación semanal "Sonigrama".
Tamén a Escola Superior de Arte Dramática de Galicia en colaboración co IES Audiovisual de Vigo e Radio Redondela convoca o Premio Pegada desde o ano 2014. Ademais existen diversos concursos de teatro lido dirixidos ao alumnado que emiten emisoras locais como o Concurso escolar de teatro lido Xosé Manuel Eirís ou o Concurso radiofónico de teatro lido de Ames Desata a lingua.
Qurratulain Hyder
miniatura|Autógrafo de Qurratulain Hyder Qurratulain Hyder, nada en Aligarth o 20 de xaneiro de 1927 e finada en Noida o 21 de agosto de 2007, foi unha xornalista e escritora indo-paquistaní en lingua urdú.
Obra
Qurratulain Hyder foi unha escritora prolífica, escribiu 12 novels e catro coleccións de relatos, e tamén realizou diversas traducións dos clásicos. Publicou o seu primeiro relato, "Bi-Chuhiya", na revista infantil Phool en 1939. Publicou a súa primeira colección de historias en 1947 co título de Sitaron sai aagai e con 19 anos escribiu a súa primeira novela, Mere bhi sanamkhane que publicou en 1949 á que seguiu a novela Safina-e-Ghamidil e os relatos contidos en Shishai kai ghar, ámbolos dous en 1952. Nestas primeiras obras tende a experimentar coa influencia occidental nun manierismo adolescente.
A novela Aag ka darya que se publicou en urdú en 1959 e que traduciu a propia Qurratulain ao inglés en 1998 como River of Fire, está considerada como a súa obra mestra, constitúe unha emblemática novela histórica que pon en contexto a partición do subcontinente indio en dúas nacións estado ao longo dun amplo espazo temporal, que se centra en catro períodos históricos, o clásico, o medieval, o colonial e o moderno, que abranguen dende o século IV a.C. ata o período posterior á independencia da India e Paquistán.
Outras obras súas son os relatos de Patjhar ki awaaz (1967), a novela curta de 1965 Chaye ke bagh na que explora a inxustiza; a saga familiar Kar e Jahan daraz hai (1977-1979) no que mestura ficción e autobiografía, a novela documental Gardish e Rang e Chaman (1987) ou o libro de relatos Roshni ki raftar (1982). Akhir-i shab ke hamsafar (1994) é unha novela sobre o movemento naxalita e a axitación en Bengala; Chandni Begum, novela sobre a condición social dos musulmáns corenta anos despois da partición do subcontinente indio.
Qurratulain Hyder está considerada unha das escritoras fundamentais do século XX na literatura urdú, que coa súa obra axudou a consolidar a novela como un xénero serio nunha literatura ata entón orientada cara a poesía e que se converteu nunha figura respectada imitada na India por outros autores que empregaron as súas técnicas nas súas novelas
Rañobre, Oseiro, Arteixo
Rañobre é un lugar da parroquia de Oseiro no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 188 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 95 eran homes e 93 eran mulleres.
Organización Avanzada para a Liberación de Saguia el Hamra e Río de Oro
A Organización Avanzada para a Liberación de Saguia el Hamra e Río de Oro (Harakat Tahrir en árabe) foi un movemento político nacionalista saharauí de carácter clandestino que xurdiu a partir de 1967 baixo o liderado de Mohamed Bassir.
Historia e características
Bassir aglutinou nun primeiro momento a un pequeno número de seguidores localizados en Smara que de aí foise esparexendo polo norte e centro do territorio, e máis escasamente polo sur, ata chegar a un total aproximado de 5.000 militantes, boa parte deles formado por suboficiais e soldados da Agrupación de Tropas Nómades, policías, funcionarios e algunhas autoridades tradicionais.
Cando as autoridades gobernativas do Sáhara español decidiron convocar unha manifestación para o 17 de xuño de 1970 no Aaiún contra os comunicados de Tlemcén e Casabranca redactados tras as xuntanzas de Hassan II con Hari Boumédienne e Moktar Uld Dadah sobre o Sáhara, a organización de Bassir decidiu convocar unha contramanifestación na barriada de Zemla coa intención de facer presión para entrevistarse co gobernador, quen diante á negativa a sumarse á manifestación oficial ou disolverse enviou a lexión para disolvela, o que provocou unha masacre entre os manifestantes ao disparar os lexionarios contra da manifestación. Nos días seguintes detívose ao seu líder, Bassir, do que non se volveu saber máis e a organización deixou de actuar.
O movemento pretendía a consecución de xeito pacífico dunha autonomía para o Sáhara Occidental que preparase o camiño cara a independencia do territorio. Tamén pretendía a supresión dos dirixentes tradicionais.
Bradford Robotic Telescope
O Bradford Robotic Telescope (BRT pola súas siglas en inglés, en galego: Telescopio Robótico Bradford) é un telescopio astronómico autónomo localizado no Observatorio do Teide, Tenerife, Illas Canarias. É propiedade da Universidade de Bradford e foi construído entre o ano 2002 e 2004 para o seu uso remoto por parte de escolas e particulares de todo o mundo. En novembro de 2009, o observatorio xa tomara máis de 70.000 imaxes e tivera máis de 23.000 usuarios.
En maio do 2016, o equipo do BRT anunciou vía correo electrónico ós usuarios rexistrados que o control do Telescopio Bradford sería transferido á Open University, e rebautizado coma o Autonomous Robotic Telescope (ART).
Montaxe
Todo o equipo está montado na parte superior dun pilote duns 2 metros, que se asenta sobre o leito rochoso da montaña. O pilote está feito de aceiro e está recheo de area para evitar algún futuro repisado. A montura Paramount ME é unha montura ecuatorial, o que significa que o eixe RA apunta cara o polo celeste, permitindo así que os sistemas rastrexen obxectos sen rotación do campo.
Sistemas de control
En marzo do 2003, instalouse unha nova cúpula para o telescopio. Esta cúpula usa o sistema Meridian Controls para controla-la cúpula de xeito totalmente remoto. Xa non se precisa intervención humana.
Sistemas meteorolóxicos
O sistema meteorolóxico do BRT traballa as 24 horas do sete días da semana, pero non é moi fiable. Isto sucede por que o observatorio está situado a moita altitude. Moitas veces ocorre que hai néboa ou está cuberto, xusto até a parte inferior do observatorio. Así, o sistema meteorolóxico do observatorio depende das previsións meteorolóxicas ofrecidas pola estación meteorolóxica do Observatorio do Teide. Dá detalles tales como a velocidade e dirección do vento, a radiación solar, humidade interna e externa etc.
A principal función da estación meteorolóxica é a de proporcionar un sinal para os sistemas de control de seguridade. Xera un 'alerta' que describe que condicións meteorolóxicas hai no momento da alerta. Os sistemas de seguridade teñen un conxunto de 'regras' que determinan o mal tempo. Se calquera destas 'regras' son atendidas, a continuación, os sistemas de seguridade xeran unha alerta que manda ós sistemas de control actuar en consecuencia.
A Bouza, Vilar, Mondariz
A Bouza é un lugar da parroquia de Vilar, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 11 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 16 habitantes.
Antillas Neerlandesas
As Antillas Neerlandesas (AA.NN.) (en neerlandés Nederlandse Antillen, en Papiamento: Antia Hulandes ), tamén coñecidas como as Antillas Holandesas, foi un estado autónomo no Caribe dentro do Reino dos Países Baixos. Aínda que foi disolto, todas as súas illas constituíntes permanecen como parte do reino baixo un estatuto xurídico diferente. O termo aínda se utiliza para referirse a estas illas do Caribe neerlandés.
As Antillas Neerlandesas consisten en dous grupos de illas distintos. En primeiro lugar, as "Illas de Barlovento" ou "illas ABC", Aruba, Bonaire e Curaçao, atópanse no sur do Mar Caribe, xusto á beira da costa de Venezuela. En segundo lugar, as de "Sotavento" ou "Illas SSS", Sint Maarten, Saba e San Eustaquio, forman parte das Antillas Menores; están aproximadamente a 800 – 900 km ao nordeste das Illas de ABC. Os holandeses colonizaron as diversas illas no século XVII e uníronas como as Antillas Neerlandesas en 1954.
As Antillas Neerlandesas foron disoltas o 10 de outubro de 2010. Curaçao e Sint Maarten convertéronse en países constituíntes dos Países Baixos xunto a Aruba, que se convertera nun país constituínte distinto en 1986; mentres que Bonaire, San Eustaquio e Saba (as "Illas BES") se converteron en municipios especiais dentro da normativa dos Países Baixos.
Historia
miniatura|esquerda|No século XVIII, [[San Eustaquio foi a máis importante illa holandesa no Caribe]]
Os exploradores españois descubriron ambos os grupos de illas, as de sotavento (Alonso de Ojeda, 1499) e as de barlovento (Cristovo Colón, 1493), mais só fundaron asentamentos nas illas de sotavento. No século XVII, as illas foron conquistadas pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais e foron utilizadas como postos militares e bases comerciais. Desde o último cuarto do século XVII, o grupo estaba formado por seis illas: Curaçao (establecida en 1634), Aruba (estableceuse en 1636), Bonaire (1636), San Eustaquio (1636), Saba (1640) e Sint Maarten (1648). Anteriormente, Anguilla (1631-1650), as actuais Illas Virxes Británicas (1612-1672), Santa Cruz e Tobago tamén foran holandesas.
Na segunda metade do século XVIII San Eustaquio converteuse no centro comercial do nordeste do Caribe, gañándose o alcume de "The Golden Rock." Isto provocou a envexa dos franceses e ingleses que desde 1795 se aseguraron de que a illa perdese esa posición. Mediante a ocupación da illa, os franceses arruinárona a través dos seus impostos e os ingleses bloqueando a illa e desviando todo o comercio ás súas propias illas.
miniatura|esquerda|[[Willemstad.]] Desde 1815, Curaçao e Dependencias formaron unha colonia do Reino dos Países Baixos. A escravitude foi abolida en 1863, e en 1865 promulgouse unha regulación gobernamental para Curaçao que permitiu certa autonomía moi limitada para a colonia. Aínda que este Regulamento foi substituído por unha constitución (Staatsregeling) en 1936, os cambios na estrutura de goberno foron superficiais e Curaçao continuou sendo gobernada como unha colonia.
A illa de Curaçao resentiuse fortemente pola abolición da escravitude en 1863. A súa prosperidade (e a da veciña Aruba) foi restaurada no século XX coa construción de refinerías de petróleo para dar servizo aos recentemente descubertos campos petroleiros de Venezuela.
O réxime colonial terminou logo da conclusión da segunda guerra mundial. Guillermina I de Holanda prometera nun discurso de 1942 ofrecer autonomía aos territorios de ultramar dos Países Baixos, e a ocupación británica e americana das illas, co consentimento do goberno holandés, durante a guerra, levou a aumentar as demandas de autonomía dentro da poboación.
A nova Constitución só se considerou un arranxo provisional, xa que as negociacións para unha Carta do Reino xa estaban en marcha. O 15 de decembro de 1954, as Antillas Neerlandesas, Suriname, e os Países Baixos adheríronse como socios iguais a un xeral Reino dos Países Baixos establecido no Estatuto do Reino dos Países Baixos. Con este movemento, as Nacións Unidas consideraron completa a descolonización do territorio e sacouno da lista de territorios non autónomos. miniatura|O primeiro ministro holandés Dean Uyl visita as Antillas, 1974. Aruba separouse das Antillas Neerlandesas o 1 de xaneiro de 1986, favorecendo o camiño para unha serie de referendos entre as illas restantes no futuro. Considerando que os partidos gobernantes fixeron campaña a favor da disolución das Antillas Neerlandesas, a xente votou por unha reestruturación do territorio. A coalición que fixo campaña a favor desta opción converteuse no Partido das Antillas reestruturado, que gobernou as Antillas Neerlandesas durante gran parte do tempo ata a súa disolución o 10 de outubro de 2010.
Disolución
Malia que os referendos celebrados na década de 1990 deron lugar a unha posición en favor do mantemento das Antillas Neerlandesas, o acordo seguía sendo desafortunado. Entre xuño de 2000 e abril de 2005, cada illa das Antillas Neerlandesas fixo un novo referendo sobre o seu futuro estatuto. As catro opcións que foron sometidas a votación foron as seguintes:
Das cinco illas, Sint Maarten e Curaçao votaron por status aparte, Saba e Bonaire votaron por vínculos máis estreitos cos Países Baixos, e San Eustaquio votou para permanecer dentro das Antillas Neerlandesas.
O 26 de novembro de 2005, levouse a cabo unha reunión entre os gobernos dos Países Baixos, Aruba, as Antillas Neerlandesas, e cada unha das illas que as constituían. Da declaración final saíu a autonomía de Curaçao e Sint Maarten, ademais dun novo estatuto para Bonaire, San Eustaquio e Saba (BES) que entraría en vigor o 1 de xullo de 2007. O 12 de outubro de 2006, os Países Baixos chegaron a un acordo con Bonaire, San Eustaquio e Saba; este acordo convertería a estas illas en municipios especiais.
O 3 de novembro de 2006 concedéuselles a autonomía a Curaçao e Sint Maarten, pero este acordo foi rexeitado polo entón Consello da illa de Curaçao o 28 de novembro. O goberno de Curaçao non estaba o suficientemente convencido de que o acordo proporcionase suficiente autonomía para Curaçao O 9 de xullo de 2007 o novo consello da illa de Curaçao aprobou o acordo rexeitado anteriormente en novembro de 2006. Un posterior referendo tamén aprobou o acordo.
Ás actas do parlamento que integraron as illas "BES" (Bonaire, Sint Eustatius e Saba) nos Países Baixos déuselles o asentimento real o 17 de maio de 2010. Logo da ratificación polos Países Baixos (6 de xullo), as Antillas Neerlandesas (20 de agosto), e Aruba (4 de setembro), a Acta Real de modificación do Estatuto do Reino dos Países Baixos en relación coa disolución das Antillas Neerlandesas foi asinada polos tres países, o 9 de setembro de 2010 na Haia.
Constitución
miniatura|Mapa da Unión Europea no mundo cos países e territorios de ultramar e rexións ultraperiféricas. A Constitución das Antillas Neerlandesas foi proclamada o 29 de marzo de 1955 por unha Orde do Consello do Reino, xunto co Regulamento insular das Antillas Neerlandesas que serviu de base constitucional para as Antillas Neerlandesas. O feito de que a Constitución dependía do Regulamento Insular, e o feito de que o Regulamento da illa deu bastante ampla autonomía aos diferentes territorios insulares, levou a moitos estudosos a describir as Antillas Neerlandesas como un arranxo federal.
Stephano (lúa)
Stephano é un satélite irregular retrógrado do planeta Urano. Foi descuberto por Brett J. Gladman e o seu equipo no ano 1999, e recibiu a designación temporal de S/1999 U 2.
Antillas Neerlandesas
Constitución
O xefe do Estado era o monarca reinante dos Países Baixos, que era representado nas Antillas Neerlandesas por un gobernador. O gobernador e o consello de ministros, presidido polo primeiro ministro, formaban o goberno. As Antillas Neerlandesas tiñan un poder lexislativo unicameral chamado Estado das Antillas Neerlandesas. Os seus 22 membros fixáronse pola poboación das illas que compoñen as Antillas Neerlandesas: catorce por Curaçao, tres por Sint Maarten e Bonaire, e un por Saba e San Eustaquio.
Stephano (lúa)
Confirmado coma Urano XX, recibiría máis tarde o nome do mordomo borracho da obra de William Shakespeare, A tempestade'', o 21 de agosto do 2000.
Antillas Neerlandesas
Constitución
As Antillas Neerlandesas non eran parte da Unión Europea, senón que eran Territorios especiais da Unión Europea (PTU). Este estado mantívose para todas as illas logo da disolución, e manterase polo menos ata 2015.
Stephano (lúa)
Os parámetros orbitais suxiren Stephano que xunto con Calibán, poderían pertencer a un mesmo conxunto de lúas cunha orixe común.
Antillas Neerlandesas
Xeografía
miniatura|Paisaxe chan de [[Klein Bonaire.]] miniatura|300px|Mapa das Antillas Neerlandesas antes da secesión de Aruba.
Os dous grupos de illas das Antillas Neerlandesas eran:
As illas de barlovento son todas de orixe volcánica e montañosas, deixando poucas zonas de terra apta para a agricultura. As illas de sotavento teñen unha orixe mixta volcánica e de coral. O punto máis alto é o Monte Scenery, 887 m, en Saba, que é tamén o punto máis alto de todo o Reino dos Países Baixos.
Clima
As Antillas Neerlandesas teñen un clima tropical, cun clima cálido durante todo o ano. As Illas de Barlovento sofren furacáns nos meses do verán, mentres que as Illas de Sotavento son máis cálidas e secas.
Economía
O turismo, o transporte e refinación de petróleo (en Curaçao), así como servizos financeiros extraterritoriais foron os alicerces desta pequena economía, que estaba estreitamente vinculada co mundo exterior. As illas gozaron duns altos ingresos per cápita e unha infraestrutura ben desenvolvida, en comparación con outros países da rexión.
Case todos os bens de consumo e capital son importados, Venezuela, os Estados Unidos, e México son os principais provedores, así como o Goberno holandés que apoia as illas cunha substancial axuda ao desenvolvemento. Os chans pobres e a subministración de auga inadecuada obstaculizaron o desenvolvemento da agricultura. O florín das Antillas Neerlandesas tiña un tipo de cambio fixo co dólar dos Estados Unidos 1.79: 1.
Demografía
Unha gran porcentaxe dos antillanos neerlandeses descenden de colonos europeos e escravos africanos que foron traídos e vendidos aquí do século XVII ao XIX. O resto da poboación ten orixe noutras illas do Caribe, así como en América Latina, Asia Oriental e outras partes do mundo. En Curaçao houbo forte presenza xudía que se remonta ao século XVII.
O papiamento é a lingua predominante en Curaçao e Bonaire (así como na veciña illa de Aruba). Este crioulo é descendente do portugués e de linguas da África occidental cunha forte mestura de neerlandés, ademais das contribucións léxicas posteriores do español e do inglés. Un dialecto crioulo baseado no inglés, coñecido formalmente como crioulo das Illas Virxes, foi o dialecto nativo dos habitantes de San Eustaquio, Saba e Sint Maarten.
Logo dun longo debate de décadas, o inglés e o papiamento fixéronse linguas oficiais xunto ao neerlandés a principios de marzo de 2007. A lexislación é en neerlandés pero os debates parlamentarios, fanse en papiamento ou en inglés, segundo a illa. Debido á afluencia masiva de inmigrantes de territorios de fala española como a República Dominicana nas Illas de Barlovento, e o aumento do turismo de Venezuela nas Illas de Sotavento, o español tamén é cada vez máis utilizado.
A maioría da poboación son seguidores da fe cristiá, cunha maioría protestante en San Eustaquio e Sint Maarten, e unha maioría católica en Bonaire, Curaçao e Saba. Curaçao tamén recibiu un grupo considerable de seguidores da fe xudía, descendentes dun grupo de xudeus sefardís Portugueses que chegaron desde Ámsterdam e o Brasil de 1654.
A maioría dos habitantes eran cidadáns holandeses e isto permitiu e alentou os mozos con educación universitaria a emigrar aos Países Baixos. Este éxodo considerouse en detrimento das illas. Por outra banda, os inmigrantes da República Dominicana, Haití, o Caribe anglófono e Colombia aumentaron a súa presenza nestas illas en anos posteriores.
Cultura
miniatura| Un baile bulawaya en [[Curaçao.]] As orixes da poboación e a situación das illas deron ás Antillas Neerlandesas unha cultura mixta.
O turismo e a presenza abafadora nos medios dos Estados Unidos aumentaron a influencia rexional deste país norteamericano. En todas as illas, as festas do Entroido convertéronse nun importante evento tras a súa importación doutros países do Caribe e de América Latina na década de 1960. As festas inclúen desfiles "jump-up" con traxes de belas cores, carrozas e bandas en directo, así como concursos de beleza e outras competicións. O Carnaval nas illas tamén inclúe un desfile "j'ouvert" (ou juvé) no medio da noite, que remata ao amañecer coa queima dun Rei Momo de palla, limpando así a illa dos pecados e a mala sorte.
Deportes
O béisbol é, con moito, o deporte máis popular. Varios xogadores chegaron ás Grandes Ligas, como Jair Bogaerts, Xander Bogaerts, Hensley Meulens, Randall Simon, Andruw Jones, Jair Jurrjens, Roger Bernadina, Sidney Ponson, Didi Gregorius, Shairon Martis, Wladimir Balentien e Yurendell Decaster. Xander Bogaerts competiu na Serie Mundial de 2013 cos Boston Red Sox contra os Saint Louis Cardinals. Andruw Jones xogou cos Atlanta Braves na Serie Mundial de 1996 facendo dous home runs contra os New York Yankees.
Tres atletas das antigas Antillas Neerlandesas competiron nos Xogos Olímpicos de 2012, xunto a un atleta do Sudán do Sur, como Atletas Olímpicos Independentes.
Temas varios
A diferenza dos Países Baixos metropolitanos, o matrimonio entre persoas do mesmo sexo non se regulou nas Antillas Neerlandesas, pero os matrimonios realizados noutras xurisdicións foron recoñecidos.
A principal prisión das Antillas Neerlandesas foi Koraal Specht, máis tarde coñecida como Bon Futuro. Foi coñecida polos malos tratos aos presos e as malas condicións ao longo dos anos.
O presidente venezolano Hugo Chávez afirmou que os Países Baixos estaban axudando aos Estados Unidos para invadir Venezuela debido ás manobras militares en 2006. Curaçao está considerado polos Estados Unidos un Lugar de Seguridade Cooperativa (Cooperative Security Location), e non unha Base Principal de Operacións (Main Operating Base) para as súas actividades militares na rexión.
I Just Can't Stop Loving You
"I Just Can't Stop Loving You" é unha canción de 1987 do artista Michael Jackson, na cal fai un dúo con Siedah Garrett. Foi o primeiro sinxelo do seu sétimo álbum, Bad. A canción foi escrita por Jackson, e coproducida por Jackson e Quincy Jones. Acadou o número 1 en Billboard Hot 100.
A canción foi a primeira de cinco números un consecutivos do seu álbum Bad. Foi o segundo número un de Jacksonna lista musical AC (a primeira tamén foi un dúo: "The Girl Is Mine" con Paul McCartney, 1982). Foi lanzado sen un vídeo musical de acompañamento.
Famke Janssen
Famke Beumer Janssen nada o 5 de novembro de 1964 en Amstelveen, é unha actriz e formadora de modelos neerlandesa. Ela é ben coñecida polo seu papel de Xenia Onatopp en 007: Goldeneye e Jean Grey/Fénix en X-Men, X2 e X-Men: The Last Stand.
Soiuz TM-32
Soiuz TM-32 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 28 de abril de 2001 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.