cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anglosaxóns
A cristianización de Gran Bretaña
Entre 830-860, os viquingos realizaron moitas incursións polo esteiro do Támese, con frotas de centos de barcos. En 865 desembarcou en Anglia Oriental unha grande armada viquinga danesa, que tomou York en 867. En 869 eran donos de Northumbria e Anglia Oriental. En 870 deciden invadir Wessex, pero atopan unha organizada oposición no seu rei Etelredo I e o seu irmán Alfredo o Grande. En 871 Alfredo accede ao trono, que ocuparía ata 899. Negocia cos viquingos, que respectan o seu reino e conquistan Mercia. Pero en 878, atacan Wessex de novo. Alfredo refuxiouse nas marismas de Somerset, onde formou un exército, que venceu en Edington. Polo Tratado de Wedmore de 878, Alfredo aceptou que os viquingos daneses ocupasen gran parte de Inglaterra onde o seu rei Guthrum recibiu o bautismo e foi coroado monarca de Danelaw. Alfredo gañou así tempo para asentar as bases dunha nación unificada e formar un exército e unha armada organizados. Este modo de organización daría orixe ao feudalismo inglés. En 886, Alfredo tomou Londres. Construíu trinta cidades fortificadas con fins defensivos e comerciais. Grazas a estas disposicións, a partir de 890 os daneses apenas acosan o seu reino. Conquistou Mercia parcialmente. Nos últimos dez anos da súa vida fundou escolas, atraeu a monxes eruditos á Corte e el mesmo traduciu algunhas obras latinas ao inglés.
No Danelaw, a cultura anglosaxoa desapareceu. A lingua dos viquingos foi transformando ao antigo inglés en inglés medieval. O Danelaw constituía a zona máis próspera e poboada, grazas á actividade comercial. York converteuse nun centro de comercio internacional e Lincoln, Norwich e Londres eran tamén prósperos centros comerciais.
Un fillo de Alfredo, Eduardo o Vello, reinou en Wessex entre 899-924. Conquistou todo o Danelaw ao sur do Humber. Un neto de Alfredo, Aethelstan reinou en 924-939. En 926 capturou York e comezou a reconquista de Northumbria. En 927 venceu en Brunnanburh á alianza dos escandinavos de Dublín, e os reis de Strathclyde e Escocia. Logo, absorbeu os reinos de Mercia, East Anglia, Essex, Sussex e Kent.
Edred foi o primeiro rei dunha Inglaterra unificada en 946-955. Edgar reinou en 959-975. Fundou novos mosteiros onde se seguía estritamente a regra de San Bieito, reorganizando a cultura monástica, desmantelada polos daneses. A xerarquía eclesiástica fíxose máis culta e influente.
En 991 produciuse unha nova invasión danesa, que venceu en Maldon. O rei Ethelred (978-1016) casou coa filla do duque de Normandía en 1001 para asegurar o seu apoio. Os ataques continuaron e en 1013 o rei danés Sveyn Forkbeard invadiu Inglaterra con ánimo de permanencia. Capturou Oxford e Londres e Ethelred fuxiu a Normandía. En 1014 morreu Sveyn e os daneses de Inglaterra aceptaron como rei a Knut ou Canuto o Grande, fillo de Sveyn e irmán de Harold, o novo rei de Dinamarca. En 1016 Canuto venceu a Edmund Ironside, fillo de Ethelred, casou coa viúva deste, converteuse ao cristianismo e coroouse rei de Inglaterra (1016-1035). En 1018 Canuto convocou unha grande asemblea na que conciliou a ingleses e daneses, xurando respectar as leis e tradicións anglosaxoas. Á morte do seu irmán Harold, Canuto asumiu a coroa danesa e foi desentendéndose de Inglaterra. Conquistou Noruega e chegou a recibir homenaxe do rei de Escocia.
A partir de 1050, sen descendencia de Eduardo, loitaron polo poder Godwin e os seus fillos Sveyn, Harold e Tostig, o rei Magnus de Noruega e o seu fillo Harold Hardrada e Guillerme, fillo bastardo do duque Roberto II de Normandía. Guillerme venceu na batalla de Hastings (14 de outubro de 1066) e foi coroado na abadía de Westminster o día de Nadal do mesmo ano.
Éxica
Éxica, nado cara ao 610 e finado en 702, foi un rei visigodo en Hispania.
Traxectoria
Foi coroado o 24 de novembro de 687 na Igrexa dos Santos Apóstolos de Toledo. Estaba casado coa filla do seu antecesor, Ervixio.
Ervixio obrigou a Éxica a protexer á súa familia baixo xuramento, pero Éxica movido polo odio que sentía cara á súa familia política non tardou en intentar liberarse desa imposición. Así no XV Concilio de Toledo, que se inaugurou na Igrexa dos Santos Apóstolos o 11 de maio de 688, Éxica mantivo a imposibilidade de cumprir o xuramento que o obrigaba a defender a familia real e, ao mesmo tempo, o real que o obrigaba a prestar xustiza ao pobo; porque reparar as inxustizas ao pobo supoñía reverter aos seus auténticos donos os bens espoliados pola casa real. O concilio resolveu que ambos xuramentos eran complementarios, pois nada impedía castigar aos culpables, aínda que se lles dese protección aos inocentes.
Non contento co resultado, Éxica convocou un Sínodo de Bispos en Zaragoza o 1 de novembro de 691, revogando parcialmente o concilio e permitindo man libre coa familia real a Éxica. Así e todo, isto non evitou os conflitos coa nobreza e a igrexa, especialmente lonxe da Tarraconense, onde se encontraba máis protexido.
Os rebeldes chegaron a colocar no trono a Suniefredo (692), pero o rei reuniu tropas, regresou a Toledo e tomouna polas armas, impoñendo novamente a súa autoridade. Para dar lexitimidade á súa acción, convocou o XVI Concilio de Toledo en 693, o cal permitiu a confiscación dos bens dos sublevados e a súa incorporación ao tesouro real. A sé do Bispado de Toledo e a de Sevilla quedaron en mans de homes leais ao rei.
Lexislación
Tratou de modificar a lexislación anterior, en especial o Código de Recesvinto, con sorte dispar, nun intento por consolidar o trono. Ditou unha serie de normas contra os xudeus apoiadas nunha Lei civil e ratificadas no XVII Concilio de Toledo. Co Tomo Rexio reactívase a política antixudea, e contén tanto leis anteriores como novas, principalmente centradas no ámbito económico, como a prohibición de comerciar ou o incremento dos impostos; e no social: Disgregación de comunidades xudías e obrigación de entregar o fillo á idade de 7 anos a unha familia cristiá. Pero hai serias dúbidas de que estas leis se levasen á práctica con carácter xeral. Éxica procurouse o apoio da igrexa para evitar que á súa morte, a súa familia sufrise unha persecución similar á que el dispensara ao seu antecesor.
Sucesión
O 15 de novembro de 700 Éxica nomeou sucesor o seu fillo Vitiza, a quen se lle confiou o goberno de Galiza, onde ao parecer estableceu a súa residencia real en Tui. Parece que Witiza tivo dende entón a consideración de rei pleno, e os dous anos seguintes foron chamados de “goberno conxunto” (nas moedas Regni concordia). Nesta época prodúcese un desembarco bizantino no Levante e tanto a peste coma as malas colleitas fan que se creen focos de tensión e revoltas. Witiza quedou como rei único trala morte de Éxica en 702.
Joey Graham
Joseph "Joey" Graham, nado o 11 de xuño de 1982 en Wilmington, Delaware, é un ex xogador americano de baloncesto profesional.
NBA
Graham foi seleccionado na 16ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Toronto Raptors. Comezou a súa tempada coma rookie coma titular, xogando de aleiro. Despois de cinco partidos, foi apartado do equipo titular por Morris Peterson. Acadou 6.5 puntos por encontro nesta tempada.
O 29 de outubro de 2007, os Raptors ampliaron o contrato de Graham por dúas tempadas máis.
O 25 de setembro de 2009, Graham asinou un contrato dun ano cun valor de 885.000 dólares cos Denver Nuggets.
O 30 de xullo de 2010, Graham asinou un contrato de dous anos cos Cleveland Cavaliers. O 9 de decembro de 2011, foi cortado polos Cavs, e pasou a ser axente libre.
In flagranti delicto
In flagranti delicto é unha locución latina propia da linguaxe xurídica que significa "no momento de cometer un delito". Indícase con esta expresión que se sorprendeu a alguén no momento de cometer un acto que debe ser castigado, unha acción punible. Tamén se emprega a tradución directa en flagrante (delito)" e a adaptación formal en flagrante . Hai na lingua galega varias expresións populares equivalentes á locución latina, como "coller a un nas patacas", "coller a un coas mans no allo" ou "pillar a un na figueira". A locución in fraganti co mesmo significado vén recollida nalgúns dicionarios pero é unha forma propia do castelán.
Ferrovie dello Stato Italiane
Ferrovie dello Stato (Ferrocarril do Estado, en italiano) e a compañía ferroviaria pública máis importante de Italia, creada en 1905 con sede en Roma.
Historia
Entre os anos 1985 e 1991 levouse a cabo un proceso de reestruturación que transformou á compañía nun holding público, baixo a forma dunha sociedade por accións, cuxo capital está na súa totalidade en mans do Estado italiano.
Límite de escoamento
miniatura|dereita|300px|Comportamento típico de aliaxes non-férricas. 1: Límite elástico verdadeiro 2: Límite de proporcionalidade 3: Límite Elástico 4: Límite do 0.2% Tensión de Cedencia, tamén chamada tensión de escoamento, é a tensión máxima que o material soporta aínda no réxime elástico de deformación, se houber algún aumento de tensión o material non segue mais a lei de Hooke (T=K.x) e comeza a sufrir deformación plástica (deformación definitiva).
1: Límite elástico verdadeiro: é o punto no que comezan as dislocacións no material, difícil de determinar e pouco usado 2: Límite de proporcionalidade: Punto a partir do cal o comportamento do material deixa de ser linear 3: Límite Elástico: a partir de aquí o material presentará deformación permanente cando se retire a tensión aplicada 4: Límite do 0.2%: é un límite arbitrario pero é o máis utilizado pola facilidade da súa obtención e porque pese a non representar unha verdadeira transición no material é útil para realizar cálculos.
Streckgrenze 降伏
Pena da Meda, Igrexafeita, San Sadurniño
Pena da Meda é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Distrito de Lwengo
Lwengo é un distrito da Rexión Central de Uganda, nomeado así pola súa capital e maior poboación, Lwengo. É un dos distritos máis novos de Uganda, creado no 2010 de parte do Distrito Masaka. É un distrito eminentemente rural. Segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 54.682 habitantes, cando era aínda condado.
Limita polo norte co Distrito Sembabule, polo nordeste co Distrito Bukomansimbi, polo leste co Distrito Masaka, polo sur co Distrito Rakai, e co Distrito Lyantonde polo oeste.
Eritrulosa
A eritrulosa é un monosacárido (azucre simple) de catro carbonos (tetrosa) que leva un grupo cetona no carbono 2, polo que pertence ao grupo das cetosas e é unha cetotetrosa. Aparece en moitas plantas e liques. Utilízase moito na industria cosmética, mesturado con dihidroxiacetona.
Características e reactividade
O OH do carbono 3 pode estar situado a dereita ou esquerda, orixinando respectivamente os isómeros D e L. O aspecto da eritrulosa é a dun líquido transparente de cor amarelada pálida. A eritrulosa é un ceto-azucre natural coa capacidade de reaccionar cos aminoácidos da proteína queratina, na epiderme da pel (o estrato externo córneo da pel), formando o polímero melanoidina. Esta reacción dá lugar á aparición dunha cor castaña temporal na pel, similar á que se produce na reacción de Maillard (como cando se cociña carne e se pon castaña). Non se trata dunha tintura ou un colorante, senón máis ben dunha reacción química que fai mudar a cor en toda a zona tratada, moi semellante ao que se produce nunha mazá cortada exposta ao osíxeno. Na pel, o efecto é comparable ao que producen os raios ultravioletas (UV) do Sol. Porén, como a pel se vai rexenerando constantemente e se van perdendo as capas máis externas de células mortas (as que foron coloreadas polo tratamento), o bronceado é temporal, e pode durar de 2 a 10 días dependendo do tipo de aplicación e do tipo de pel.
Síntese e produción
A eritrulosa obtense da fermentación oxidativa de mesoeritrol realizada pola bacteria Gluconobacter frateuri, seguida dunha serie de protocolos de purificación. O mesoeritrol é un azucre-alcohol que se pode atopar nas framboesas e outras plantas. O encima bacteriano mesoeritrol deshidroxenase realiza a oxidación do mesoeritrol a L-eritrulosa.
A eritrulosa como axente autobronceante
A eritrulosa e a dihidroxiacetona son moi similares en canto a composición, malia que a eritrulosa ten un carbono máis, polo que ambas reaccionan do mesmo xeito na superficie da pel. A eritrulosa dá lugar a un bronceado que se completa en 24-48 horas e perde a súa intensidade máis rápido cós bronceados producidos por dihidroxiacetona. Nalgunhas persoas, o ton do bronceado por eritrulosa é lixeiramente máis avermellado có bronceado por dihidroxoacetona, o cal podería deberse á sequidade da pel. Cando a eritrulosa se combina con dihidroxiacetona, o bronceado obtido permanece máis tempo e dá un mellor ton de cor á pel. A eritrulosa adoita presentar unha concentración do 1-3% nas cremas autobronceadoras (bronceadores sen sol).
Aínda que o produto máis utilizado nos autobronceadores é a dihidroxiacetona, hai persoas que son alérxicos a dito produto e poden substituíla por eritrulosa, que é máis difícil de obter e, por tanto, bastante máis cara. Porén, ao presentaren ambas as dúas unha estrutura tan semellante, é bastante común que os individuos sensibles á dihidroxiacetona tamén o sexan á eritrulosa.
A eritrulosa reacciona na superficie da pel e non parece que penetre alén da capa de células mortas. Os casos de sensibilidade dan lugar a dermatite, que ás veces poderían deberse a outras causas ou a outros compoñentes das cremas autobronceadoras, como os conservantes, os colorantes, as fragrancias ou os extractos de plantas.
La Razón (A Pobra do Caramiñal)
Historia e características
Apareceu o 30 de abril de 1916, dirixido por Antonio Ferreiro. Subtitulado ''Semanario crítico. Órgano del Partido Obrero'', tiña como lema "La crítica purifica el ambiente de la verdad mal traída. Todos para uno, uno para todos. Unión es fuerza". Editábase na imprenta de Pedro Abad Abalo, de Vilagarcía de Arousa. Tiña catro páxinas e vendíase ao prezo de 10 céntimos.
Tropopausa
A tropopausa marca o límite entre a troposfera e a estratosfera. Marca o límite superior da troposfera, sobre a cal a temperatura se mantén constante antes de comezar novamente a aumentar sobre os 20 km. Esta situación térmica evita a convección do aire e confina desta maneira o clima á troposfera.
A capa que está sobre a tropopausa, na que a temperatura comeza a ascender, chámase estratosfera, unha vez que se alcanzan os 50 km de altura, a temperatura chega ós 0 °C. Polo tanto esténdese dende os 20 km ata os 48–50 km. Contén pequenas cantidades dos gases da troposfera en densidades decrecentes proporcionalmente á altura. Inclúe tamén pequenas cantidades de ozono, que filtran o 99,9% dos raios ultravioleta que proveñen das radiacións solares. É esta absorción de raios ultravioleta a que fai ascender a temperatura ata preto dos 0 °C. Este perfil de temperaturas permite que a capa sexa moi estable e evite turbulencias, algo que caracteriza á estratosfera. Esta, á súa vez, está cuberta pola estratopausa, outra inversión térmica preto dos 50 km.
Marga Martín
Margarita Martín Rodríguez é unha política galega, pertencente ao PSdeG, foi alcaldesa de Ourense de forma temporal en substitución de Francisco Rodríguez Fernández.
Traxectoria
miniatura|Papeleta do [[Partido dos Socialistas de Galicia|PSdeG-PSOE de Ourense das Eleccións xerais de España de 2023.]] Marga Martín foi elixida concelleira polo PSdeG nas eleccións municipais de 2003, que viviron o triunfo do Partido Popular. Nos comicios de 2007 repetiu na lista e resultou elixida concelleira. No goberno encabezado polo socialista Francisco Rodríguez Fernández encargouse da carteira de Servizos Sociais, competencia que mantivo con posterioridade ás municipais de 2011, onde figurou como número 2.
En setembro de 2012 o alcalde ourensán dimitiu como consecuencia da Operación Pokémon, e ela ocupou de forma interina a alcaldía. Era a primeira vez que unha muller ocupaba a alcaldía da cidade de Ourense na súa historia, se ben a concelleira do Bloque Nacionalista Galego Isabel Pérez substituíra como tenente de alcalde a Rodríguez en numerosas ocasións. Como alcaldesa en funcións asumiu tamén as competencias sobre Cultura, Turismo, Parques, Xardíns, Deportes, Mocidade e Vivenda, que recaían no BNG, e que foron reasumidas polo PSdeG logo de que os nacionalistas saísen do goberno municipal. Aos quince días foi substituída polo novo alcalde escollido no pleno, Agustín Fernández Gallego.
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2018
O Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2018 ou EuroHockey 2018, foi a 53ª edición do Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino. A competición disputouse na cidade galega da Coruña, que acolleu o torneo por primeira vez, logo de ter organizado o Campionato do Mundo en dúas ocasións (1972 e 1988). Aínda que foi a novena vez que España acolleu o campionato, foi a primeira que se organizou en Galiza. O campionato comezou o 14 de xullo de 2018 coa cerimonia de inuguración e o partido que disputaron as seleccións de España e Inglaterra, e finalizou o 22 de xullo coa disputa da final. Por primeira vez, o Campionato de Europa serviu de clasificación para o Campionato do Mundo de 2019 que se celebrará en Barcelona.
Nesta edición participaron un total de 11 equipos, tres máis que na edición anterior. Admais dos oito equipos que participaron o torneo en 2016, esta edición viu o regreso dos combinados de Andorra, Bélxica e os Países Baixos. Disputáronse un total de 40 partidos nos oito días de competición, o que converteu esta edición na máis longa da historia.
A selección portuguesa defendeu o título conquistado na edición precedente disputada en Oliveira de Azeméis en 2016. Finalmente, a selección española conseguiu alzar o seu 17º título continental logo de derrotar por seis goles a tres ao conxunto portugués.
Elección da sede
miniatura|250px|O [[Palacio de María Pita acolleu a presentación do campionato.]] Inicialmente o campionato ía ser organizado por Italia, mais a improvisación da federación italiana na organización do evento, que fora atrasando a data por coincidir co Mundial de Fútbol de 2018 e que non designara unha sede a cinco meses do inicio do campionato, fixo que finalmente a federación italiana rexeitase a organización do campionato o último día do mes de xaneiro, e que a CERS decidise outorgar a organización do torneo á federación española. As dificultades da organización do evento por parte da federación italiana viñeron da negativa da cidade de Viareggio de acoller a competición de seleccións programada entre os días 15 e 21 de xullo, e a imposibilidade de realizalo no pavillón de Forte dei Marmi.
O 7 de febreiro de 2018, o presidente da Real Federación Española de Patinaxe, Carmelo Paniagua, declaraba na Radio Galega a intención de que a cidade herculina acollese o torneo: "O interese primordial da Federación é que o Europeo de hóckey sexa na Coruña". O día seguinte, o xornal coruñés La Opinión publicaba que a Federación Galega de Patinaxe confirmaba a elección da cidade herculina como sede do Campionato de Europa masculino de hóckey a patíns, asegurando que á espera da sinatura, todos os acordos estaban pechados. Con todo, medios portugueses apuntaban a que a cidade catalá de Reus estaría tamén interesada na organización do evento. Finalmente, o 27 de febreiro o Comité Europeo de Hóckey a Patíns (CERH) deu a coñecer a elección da cidade da Coruña para acoller a 53ª edición do Campionato de Europa en categoría masculina. No comunicado sinalábanse como posibles datas para o seu inicio o 15 ou 16 de xullo dese ano, e o 21 ou 22 de xullo como data do final da competición.
O mércores 6 de xuño comezou a campaña de venda de abonos para o 53º Campionato de Europa de hóckey a patíns. O bono adulto para todos os partidos do campionato tivo un prezo de 60 euros, mentres que o prezo do abono reducido para menores de 12 anos foi de 30 euros. Ademais puidéronse adquirir entradas para cada unha das xornadas a un prezo de 10 Euros, coa excepción das dúas últimas xornadas de competición, nas que o prezo das entradas ascendeu a 25 euros. A venda anticipada de entradas e bonos realizouse polo sitio web Ataquilla.com da entidade bancaria ABANCA, patrocinadora do EuroHockey 2018.
O 14 de xuño ás 12:00 h realizouse a presentación do Campionato de Europa masculino na sala de prensa do Palacio de María Pita nun acto que contou coa presenza de José Manuel Sande, concelleiro de Cultura, Deporte e Coñecemento, o presidente do CERH Fernando Graça, o presidente da Real Federación Española de Patinaje Carmelo Paniagua e o presidente da Federación Galega de Patinaxe Vicente Torres.
Cerimonias de inauguración e clausura
O venres 14 de xuño ás 19:00 h tivo lugar a cerimonia de inauguración do campionato no Pazo dos Deportes de Riazor. No acto realizouse a presentación das once seleccións participantes da man do C. P. A. Maxia da Coruña, cuxas patinadoras e patinadores realizaron unha coreografía exclusiva para cada unha delas. Posteriormente desfilaron todas as seleccións, coa excepción da suíza, antes de dar paso aos discursos das autoridades:
Estiveron tamén presentes o presidente da Federación Galega de Patinaxe, Vicente Torres, e o presidente do Comité Europeo de Hóckey a Patíns (CERH), Fernando Graça, amais de varios membros do Comité Europeo de Hóckey Patíns como Cesare Ariatti, Lluís Ferrer, Luís Rei, Ricardo Oliveira e Susana Pandavenes.
Logo da final, tivo lugar a cerimonia de entrega de medallas e a cerimonia de clausura do campionato co desfile de bandeiras dos once países participantes, que de novo correu a cargo das patinadoras e patinadores do C. P. A. Maxia, e contou tamén coa actuación da Real Banda de Gaitas da Excma. Deputación de Ourense. Ademais durante o descanso da final tivo lugar un espectáculo da man da propia Banda de Gaitas da Deputación de Ourense xunto a unha selección de patinadoras e patinadores galegos entre os que se atopaban os campións de Europa Unai Cereijo e Nadia Iglesias.
Sede
miniatura|250px|Exterior do [[Pazo dos Deportes de Riazor.]]
Todos os partidos da fase de grupos e da fase final celebráronse no Pazo dos Deportes de Riazor, pavillón con capacidade para 4 425 espectadores e unha pista de xogo de parquet cunhas dimensións de 20 × 40 metros, e que é o fogar do principal equipo de hóckey a patíns da cidade herculina e de Galiza, o Hockey Club Liceo. A construción do pavillón comezou en novembro de 1968, precisamente cun partido de hóckey a patíns entre a selección española e un combinado de xogadores do resto do mundo, sobre unha superficie de 5.840 m², baixo a dirección do arquitecto municipal Santiago Rey Pedreira e foi remodelado en 2011 cun investimento de 2,4 millóns de euros.
Sistema de competición
O Campionato de Europa de hóckey a patíns 2018 constou de dúas fases: unha fase de grupos e unha fase final eliminatoria.
Na primeira fase os 11 equipos participantes repartíronse en dous grupos: o Grupo A, formado por cinco equipos (Andorra, Austria, Francia, Portugal e Suíza), e o Grupo B, integrado por seis seleccións (Alemaña, Bélxica, España, Inglaterra, Italia e os Países Baixos). Nesta primeira fase, que se disputou entre os días 14 e 19 de xullo, os equipos de cada grupo enfrontáronse todos contra todos. O sistema de puntuación para a clasificación dos grupos foi o seguinte: 3 puntos a vitoria, 1 punto o empate e 0 puntos a derrota.
Na segunda parte todos os equipos foron divididos de novo en dous grupos atendendo á súa clasificación na fase de grupos, de xeito que os catro primeiros equipos de cada un dos grupos se clasificou para os cuartos de final e disputaron tres eliminatorias consecutivas para determinar a súa clasificación final no campionato, mentres que os tres equipos restantes disputaron unha liguiña na que se enfrontaron de novo todos contra todos a unha única volta para determinar a súa posición final no campionato.
O día 14 de xullo cada combinado nacional, con excepción da selección anfitrioa, dispuxo dunha sesión de adestramento e adaptación á pista de xogo de media hora segundo o seguinte horario:
Equipos
Nesta edición participaron un total de once equipos, a participación máis elevada dende a edición de 1994 celebrada en Funchal (Portugal), e a sexta da historia. Se ben nun principio eran doce as seleccións inscritas e que tomarían parte na competición, finalmente a selección de Israel non participou ao non atopar apoio financeiro para garantir a súa presenza na cidade herculina.
Por primeira vez, o Campionato de Europa serviu de clasificación para o Campionato do Mundo de 2019 que se celebrará en Barcelona dentro dos World Roller Games. Tan só os catro primeiros clasificados do Europeo se clasificarían para a cita mundialista na cidade condal.
Nesta edición salientou o regreso de tres seleccións que non estiveron presentes na edición precedente disputada en Oliveira de Azeméis: Andorra, Bélxica e os Países Baixos. A selección belga regresaba a un Campionato de Europa logo da súa última participación na edición de 1996 disputada en Salsomaggiore (Italia).
Os once equipos participantes foron os seguintes:
Cadros de xogadores
O 8 de xuño de 2018 o comité alemán de hóckey a patíns fixo pública na súa páxina web unha lista de 19 preseleccionados para participar nos adestramentos da selección alemá, dirixida polo español Jordi Molet, que tiveron lugar nas localidades de Cronenberg e Iserlohn. A tardanza na elección da sede e as datas do campionato motivaron varias baixas no equipo alemán. A lista inicial de 19 xogadores reduciuse finalmente a un cadro de oito xogadores e dous porteiros. A listaxe definitiva de seleccionados foi anunciada por Molet o 23 de xuño, a lesión de Patrick Glowka (ERG Iserlohn), fixo que o capitán do equipo alemán no campionato fose o dianteiro do SK Germania Herringen Lucas Karschau, xogador do combinado alemán sénior dende 2011. O equipo, cuxo obxectivo era estar entre os catro primeiros clasificados para disputar os World Roller Games, mesturou xogadores experimentados con tres xogadores de categoría júnior, algúns dos cales, como Daniel Strieder, xa con experiencia no equipo sénior. O día 11 de xullo a selección alemá partiu a terras galegas para disputar o EuroHockey 2018, e o 13 disputou un partido amigable fronte ao equipo sénior do Compañía de María. O combinado alemán estivo integrado por dez xogadores cunha media de idade de 22,87 anos; a maioría deles xogaron na tempada 2017-18 na OK Liga, coa excepción de Mats Zilken, que esa tempada militou no Hoquei Club Alpicat da Primeira División Española, segunda categoría do hóckey a patíns español. O club máis representado foi o SK Germania Herringen, campión da Bundesliga ese ano. Os dez xogadores seleccionados por Jordi Molet foron os seguintes:
Andorra regresou a unha competición absoluta de seleccións dez anos despois. O seleccionador, o español Climent Muñoz Padrós, reuniu un grupo de xogadores novos que debutaron nunha alta competición de seleccións. O equipo andorrano realizou a súa preparación en distintos pavillóns de Cataluña. A selección de Andorra partiu o día 13 de xullo á cidade herculina. O grupo de xogadores seleccionados por Climente Muñoz Padrós tivo como núcleo os xogadores do Andorra HC (oito dos dez convocados), e contou coa presenza do xogador do Igualada da OK Liga Gerard Miquel Solé, e de Llorenc Miquel Solé do Thiene da Serie A1 italiana. Cunha media de idade de 18,78 anos, Andorra foi a selección máis nova do campionato. Os dez xogadores de Andorra no campionato foron os seguintes:
O equipo austríaco dirixido polo portugués João Nuno Meireles estivo integrado por oito xogadores e dous porteiros. Todos os xogadores seleccionados formaban parte do Dornbirn (seis xogadores) e o Wolfurt (4 xogadores), campión e subcampión do campionato austríaco respectivamente. Entre os integrantes do equipo encontrábase o porteiro Elias Rohner, que cos seus 16 anos e 176 días foi o xogador máis novo desta edición do Campionato de Europa. A idade media do equipo foi de 22,37 anos.
A selección belga regresaba en 2018 a unha competición internacional de seleccións logo de 22 anos, e cun grupo de xogadores que tiveron que pagarse eles mesmos o desprazamento á Coruña. O equipo que presentou Bélxica foi moi veterán, cunha idade media de 33,5 anos, un sistema de xogo anticuado, e que non puido dispoñer do seu porteiro titular, que se perdeu a cita continental por lesión. O combinado belga, dirixido polo técnico neerlandés Tonny van den Dungen contou coa presenza de tres xogadores do SC Bison Calenberg da Bundesliga alemá, entre eles o portugués Sérgio Rita, ao que acompañaron os seus dous compatriotas Marco Migueis e Nuno Rilhas. Tamén salientou a presenza no equipo de Serge Berthels, que con 52 anos foi o xogador máis vello en disputar un Campionato de Europa de hóckey a patíns, superando o porteiro inglés Eddy Revill, que xogou o EuroHockey 2016 con 48 anos. O grupo de xogadores que conformaron o equipo de Bélxica foi o seguinte:
O 28 de maio o sitio web da Real Federación Española de Patinaje fixo pública a lista dos 13 xogadores preseleccionados polo adestrador da selección española, o arxentino Alejandro Domínguez; na lista figuraban tres galegos: Eduard Lamas e César Carballeira do Hockey Club Liceo da Coruña, e Ignacio Alabart do Futbol Club Barcelona. O cadro de Domínguez comezou a preparación do campionato no Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat o 4 de xuño. Como parte da preparación para o campionato, o 1 de xullo o combinado español disputou un partido amigable fronte á outra gran favorita ao título continental, Portugal, que serviu como homenaxe ao expresidente das federacións española e galega Enrique García-Raposo Sánchez. O partido disputado no Pazo dos Deportes de Riazor finalizou cun empate a dous goles; este foi o primeiro e único partido de preparación do equipo español. O 6 de xullo o seleccionador español fixo oficial a lista dos dez xogadores que disputarían o EuroHockey da Coruña; na convocatoria final figuraban os galegos Lamas e Alabart. O martes 10 de xullo a selección española puxo punto e final á súa preparación, e ao día seguinte desprazouse á cidade herculina, onde foi presentada no salón de plenos do Palacio de María Pita o 13 de xullo nun acto no que estiveron presentes Xulio Ferreiro, alcalde da cidade, e José Manuel Sande, concelleiro de Culturas e Deportes. O combinado español estivo integrado por dez xogadores cunha media de idade de 28,16 anos. A maioría deles xogaron na tempada 2017-18 na OK Liga e dous no Benfica e no Sporting Clube de Portugal do Campionato Portugués. Os dez xogadores seleccionados foron os seguintes:
A convocatoria francesa estivo marcada pola perda do estatuto de deporte de alta competición do hóckey a patíns en Francia, o que motivou a redución do seu orzamento e tamén da comitiva que asistiu á cidade da Coruña, que estivo integrada tan só por oito xogadores, un adestrador e un fisioterapeuta. A base do equipo galo estivo formada polos xogadores que disputaron a última edición da Copa Latina en 2016. O equipo presentado polo selecciónador francés Fabien Savreux presentou unha idade media de 22,79 anos. No grupo cómpre salientar a presenza dos tres irmáns Di Benedetto, todos eles en equipos da OK Liga, Carlo no subcampión de liga, o Liceo da Coruña, e os xemelgos Roberto e Bruno no campión da Copa CERS dese ano, o Lleida. Os oito xogadores convocados foron os seguintes:
Inglaterra foi un dos primeiros países en presentar a lista de convocados. O cadro inglés, dirixido polo portugués José Carlos Amaral, acudiu á cidade herculina cun cadro de xogadores novo, froito da reformulación levada a cabo nos niveis inferiores. O combinado inglés disputou partidos amigables na Coruña como parte da súa preparación para o Campionato de Europa contra o Compañía de María, ao que derrotou 6-5 o día 12, e contra un equipo integrado entre outros por Pablo Cancela e Jordi Bargalló ao día seguinte. A idade media do equipo era de 21,94 anos, e a metade dos xogadores que o conformaron xogaban para o King's Lynn Roller Hockey Club, campión da Premier League ese ano, aínda que tamén salientou a presenza de tres xogadores que competiran esa tempada en clubs da segunda categoría do hóckey a patíns portugués. Os dez xogadores convocados foron os seguintes:
O subcampión da edición precedente, a Italia dirixida por Massimo Mariotti, comezou a súa preparación o 7 de xuño no centro federal de Camaiore cun cadro de xogadores integrado por 14 xogadores, entre os que se contaban cinco xogadores do campión italiano, o Amatori Lodi. Finalmente Italia presentou un cadro de 10 xogadores cunha idade media de 27,51 anos. Italia partiu do aeroporto de Milán o 12 de xullo e o día seguinte realizou unha sesión de adestramento previa á proba de pista do sábado 14, ademais tres xogadores do combinado italiano, Alessandro Verona, Marco Pagnini e Ricardo Gnata, tiveron un encontro cos nenos do Campus de Pablo Cancela e Jordi Bargalló que se celebrou no pavillón do Compañía de María. Todos os xogadores convocados por Mariotti xogaron esa tempada na Serie A1, catro deles no campión desa tempada, o Amatori Lodi, e dous do subcampión, o Hockey Club Forte dei Marmi. Os dez xogadores convocados foron os seguintes:
A selección neerlandesa realizou parte da súa preparación na localidade catalá de Palafrugell, onde realizou unha fin de semana de adestramentos entre o 29 de xuño e o 1 de xullo cos xogadores preseleccionados e catro novos xogadores españois con raíces neerlandesas. O 1 de xullo, o seleccionador neerlandés Marty van den Brand anunciou a lista definitiva de xogadores que participarían no EuroHockey 2018. O equipo laranxa chegou á cidade herculina o 13 de xullo, e ese mesmo día xogou pola noite un partido amigable contra un equipo da Primeira División de Galicia, un partido no que Eric Boersma se lesionou no pulso. O equipo, cunha media de idade de 22,68 anos contou coa presenza do xogador da OK Liga Eric Boersma, así como o xogador do C.P. Vilanova da Primeira División española Rafael Morera Jeeninga. O club máis representado foi o SC Bison Calenberg alemán, con tres xogadores, mentres que o Valkenswaardse Roller Club (dous xogadores) e o Rolschaats Club de Lichtstad (un xogador) foron os únicos equipos neerlandeses que achegaron algún xogador ao combinado laranxa. A selección neerlandesa estivo integrada polos seguintes xogadores:
A selección portuguesa dirixida por Luís Sénica comezou a súa preparación para o Campionato de Europa o 19 de xuño. O equipo concentrouse en Luso, no concello de Mealhada, empregando o pavillón Municipal da Mealhada para as actividades relacionadas co hóckey a patíns. O día 4 de xuño, Sénica deu a lista dos xogadores que participarían na preselección e comezarían a traballar na preparación do campionato. Nun primeiro momento foron 12 os xogadores convocados, principalmente procedentes dos tres grandes do hóckey a patíns portugués, Benfica, Porto e Sporting, que achegaron tres xogadores cada un, dous preseleccionados xogaron no Valongo, e un no Amatori Lodi italiano. O conxunto mantivo a base dos últimos campionatos a pesar das saídas de xogadores importantes como Reinaldo Ventura, Ricardo Barreiros ou Nelson Filipe, e Sénica incorporou xogadores novatos. O 22 de xuño fíxose pública a listaxe dos dez xogadores que representarían a Portugal na Coruña. Durante a súa preparación, o combinado luso xogou partidos amigables contra distintos equipos portugueses, e o 1 de xullo o combinado portugués disputou un partido amigable fronte á outra gran favorita ao título continental, España, que serviu como homenaxe ao expresidente das federacións española e galega Enrique García-Raposo Sánchez. O partido disputado no Pazo dos Deportes de Riazor finalizou cun empate a dous goles. O combinado portugués estivo integrado por dez xogadores cunha media de idade de 27,05 anos. Todos eles xogaron na tempada 2017-18 no Campionato Portugués, a maioría deles no Benfica, Porto e no Sporting Clube de Portugal, con tres xogadores cada un, mentres que o Valongo achegou un xogador, Poka. Os dez xogadores seleccionados foron os seguintes:
En 2018 Suíza regresou a unha competición internacional de seleccións de hóckey a patíns logo da súa ausencia no Mundial de 2017 celebrado na cidade chinesa de Nanjing. Na convocatoria helvética salientou o grupo de xogadores que destacaron no último Campionato de Europa disputado en terras lusas: Jean Pierre Vizio, Nino Wyss, Gian Rettenmund, Gael Jiménez, Raphael Rettenmund e Pascal Kissling (seleccionador-xogador en 2016), e completouse cos debutantes Guillaume Oberson, Simon Wuffli, Patrick Moor e Marcio Vanina. A selección suíza dirixida polo español Alejandro Rodríguez presentou un grupo de dez xogadores cunha idade media de 26,89 anos. A maioría dos xogadores convocados, tres, xogaron no campión da LNA suíza esa tempada, o Montreux Hockey Club, e os sete restantes xogaron ese ano noutros equipos da máxima categoría do hóckey a patíns suízo. Os dez xogadores convocados foron os seguintes:
Árbitros
O campionato foi arbitrado por un total de 11 árbitros de sete federacións europeas distintas: España (3 árbitros), Portugal (2), Italia (2), Inglaterra (1), Francia (1), Alemaña (1) e Suíza (1). Salientar a presenza do árbitro galego Rubén Fernández na lista de árbitros seleccionados. Os árbitros ían alternando encontros de países distintos ao seu e tamén mudaban a súa posición, xa que exercían de árbitros principais nuns partidos e noutros eran árbitros de mesa en apoio aos seus dous compañeiros en pista. Os árbitros participantes nesta edición foron os seguintes:
Grupo A
No grupo A a gran favorita a facerse co liderado do grupo era Portugal. A vixente campioa europea iniciou cun contundente 11-0 fronte a Andorra a súa andaina no EuroHockey 2018, unha vitoria que comezou a fraguarse cando nin sequera se contaban 15 segundos no marcador, se ben o equipo andorrano conseguiu aguantar case cinco minutos sen encaixar un gol logo do descanso, ao que se foran con 5-0 en contra. No outro partido do grupo A disputado na primeira xornada, Suíza derrotou os seus veciños austríacos 5-1 logo de sobrepoñerse ao tanto inicial austríaco. Nesta primeira xornada descansou a selección de Francia.
Na segunda xornada debutou no europeo a selección francesa, que derrotou 6-0 á andorrana, nun partido no que todos os goles do combinado galo tiveron a sinatura dos irmáns Di Benedetto. Pola súa banda, a selección lusa sumou unha nova vitoria, desta vez fronte ao combinado suízo, tendo máis problemas que a noite anterior, presentando o marcador un 2-1 ao descanso favorable aos portugueses, que con todo ampliaron a renda de goles na segunda metade, deixando o 7-1 definitivo no electrónico. Nesta segunda xornada descansou a selección de Austria.
A selección portuguesa descansou na terceira xornada. Francia aproveitou para igualar cos lusos no liderado do grupo goleando a Austria (3-14) nun partido que dominou dende o principio. Pola súa banda, Suíza e Andorra protagonizaron un emocionante partido que acabou caendo do lado andorrano (2-3) a pesar de que os helvéticos inauguraran o marcador por medio de Rettenmund, na segunda parte Andorra empatou e Suíza adiantouse de novo, finalmente os andorranos conseguiron remontar e conservar a vantaxe durante oito minutos e medio.
Francia e Suíza abriron a cuarta xornada no grupo A. Os galos derrotaron 5-2 aos suízos a pesar de que estes se adiantaran aos cinco minutos de penalti, grazas ao acerto dos irmáns Di Benedetto e de Antoine Le Barre. Portugal pola súa banda derrotou por un contundente 15-1 a Austria nun partido no que os lusos cesaron o seu asedio a falta de nove minutos para a conclusión do encontro.
Suíza descansou a última xornada, na que Portugal e Francia disputáronse o liderado do grupo. Antes Andorra afianzou a terceira posición grazas á súa vitoria fronte a Austria, que finalizou a fase de grupos sen ningunha vitoria no seu casilleiro. No partido estelar do grupo, Francia estivo a piques de sorprender a Portugal logo de adiantarse no marcador tan só uns segundos despois de iniciarse o partido, e deixando en desvantaxe aos lusos no descanso (1-3), mais na segunda parte o equipo portugués completou a remontada a piques de entrar no último minuto de partido para poñer o 5-4 definitivo.
Grupo B
No grupo B encadráronse dúas das favoritas a alzar o título continenta, España e Italia. España realizou o seu debut na competición o 14 de xullo, logo da cerimonia de apertura, fronte a Inglaterra. A pesar de que Inglaterra se adiantou no marcador cun gol de Mount, a vixente campioa do mundo remontou o partido e conseguiu derrotar con contundencia (10-1) ao combinado inglés. Nos outros dous partidos da primeira xornada do grupo B, Italia derrotaba con moita contundencia (24-0) á frouxa selección belga, e facíase co liderado do grupo, pola súa banda, Alemaña derrotaba aos Países Baixos nun partido no que os xermanos non inauguraron o marcador ata o minuto 24 da primeira metade, a falta de oito minutos para o final do encontro E. Boersma achegaba ao equipo laranxa no marcador, mais o equipo alemán acabaría anotando tres goles máis para deixar o definitivo 5-1 no electrónico.
A segunda xornada do grupo B comezou co enfrontamento entre as seleccións de Bélxica e Alemaña nun partido que os xermanos encarrilaron nos tres primeiros minutos, nos que xa gañaban por dous goles a cero, e que finalizaría cun contundente 15-0. No partido que enfrontou ás seleccións de Italia e Inglaterra, os azzurri gañaban por 9 goles a 4 con máis problemas dos esperados un partido no que, como ocorrera a noite anterior, o combinado inglés resistiu durante 10 minutos (1-1). As seleccións de España e os Países baixos enfrontáronse no penúltimo partido do día. A selección española superou á neerlandesa con claridade (14-2), encaixando dous goles logo de ter anotado os seus 14. No descanso o coruñés Alabart non saíu no cinco inicial ao ter algunhas molestias.
Inglaterra abriu a terceira xornada de competición goleando a Bélxica, sumando deste xeito a súa primeira vitoria no campionato, pola súa banda, o equipo belga conseguiu os seus primeiros goles. A selección española xogaba na terceira xornada o seu primeiro test importante contra unha renovada Alemaña, á que derrotou por sete goles a un coa baixa de Alabart, que non xogou para repoñerse das súas molestias musculares. A selección italiana derrotou á neerlandesa, que aguantou o primeiro cuarto de hora de xogo (1-1), e que no descanso perdía por tres goles, con todo, a reacción italiana logo do paso polos vestiarios non deu opción ao equipo laranxa, que caeu finalmente por 4-15.
A cuarta xornada no grupo B comezou co enfrontamente entre as seleccións inglesa e neerlandesa que finalizou cun axustado 6-4 favorable aos británicos, que conseguiron o pase aos cuartos de final logo de remontar unha desvantaxe de dous goles. Italia conseguiu unha nova vitoria, desta vez fronte a Alemaña, que aguantou a primeira parte, perdendo 5-3 a 12 minutos para o descanso, e 8-4 ao finalizar a primeira parte, finalmente os italianos impúñanse por 11-5, aínda que a vitoria de España fronte a Bélxica os privaba de manter o liderado do grupo. A selección española precisaba gañar por 22 goles a Bélxica para ser primeira de grupo en caso dun empate contra Italia na última xornada. España, coa ausencia un día máis de Alabart, en menos dun minuto o combinado xa gañaba cun gol de Adroher, e finalmente España impúñase 22-0 e conseguía o liderado do grupo á espera do último partido fronte aos azzurri.
A última xornada presentaba a incógnita das posicións finais dos equipos clasificados para os cuartos de final. O primeiro partido enfrontou a Bélxica e os Países Baixos co obxectivo de non finalizar na última posición. Os belgas conseguiron sobrepoñerse a un 2-0 en contra e igualar a contenda no minuto 21, se ben logo quedaron sen opcións e caeron 10-5 nun partido no que os belgas anotaron máis goles que nas catro xornadas anteriores. No partido pola terceira posición do grupo, que permitía evitar ao líder do grupo A, os xermanos derrotaron a Inglaterra (8-4) nun partido no que comezaron marcando os británicos, e que estaba igualado a falta de 13 minutos (4-4). Como peche do grupo A, España e Italia xogábanse a primeira posición do grupo. Cunhas 2 500 persoas nas bancadas o equipo español derrotaba por dous goles a cero a Italia, nun partido no que España tivo que defender con Lamas e Roca, con Sergi Fernández baixo os paus, case os dous últimos minutos da primeira parte polas expulsións.
Cuartos de final
Alemaña e Francia abriron os cuartos de final o 20 de xullo. A pesar da vantaxe inicial do equipo galo, que tan só tardou nove segundos en abrir o marcador, os alemáns recortaron a diferenza e chegaron a empatar a contenda nos inicios da segunda parte. Os franceses non acusaron o cansazo do duro partido fronte a Portugal a noite anterior, e co acerto de Carlo Di Benedetto (2 goles na segunda parte) e o seu irmán Bruno (un gol nos segundos 25 minutos) deixaron o marcador no 2-5 definitivo a prol dos franceses.