cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centenario do Celta de Vigo
Antecedentes
O 16 de novembro de 2022 realizouse na Sede a presentación do cartel oficial do centenario, creado polo artista gráfico de Sargadelos Xosé Vizoso. nun acto presentado polo cómico Carlos Blanco. O cartaz incluía a varios xogadores do Celta coa clásica equipación celeste, cos afeccionados sentados nas cadeiras do estadio e a Praza América de fondo. Isto débese a que nesa praza téñense celebrado éxitos do club. Por último, na parte superior do cartaz, aparecen deseñadas ondas azuis representando á ría de Vigo xunto co título "1923 Centenario 2023".
Primeiros actos
O 13 de xaneiro de 2023, no primeiro partido de Liga en Balaídos, o Celta retomou os actos cun recibimento ao equipo na previa contra o Villareal. O recibimento produciuse ás 19:23 horas, coincidindo coa data do ano de fundación. Ademais, repartiu centos de bufandas en conmemoración do centenario. Ditas bufandas foron entregadas de balde aos menores asistentes. Trátabase dunha bufanda negra con letras douradas, e co lema "A mellor afección comeza no berce". Posteriormente, minutos antes do encontro, extendeuse un tifo conmemorativo no estadio desde a bancada de Río. Horas antes celebrouse a carón do estadio un concerto da banda Keltoi e Miguel Costas, ex integrante de Siniestro Total.
Actividades deportivas
250px|miniatura|dereita|[[Rafa Benítez, o adestrador do Celta no ano do Centenario.]] Tras varias tempadas na que o club, malia estar asentado na Primeira División, non acadou resultados deportivos salientábeis, o presidente Carlos Mouriño manifestou o seu desexo de mellorar o eido deportivo e antepoñelo por enriba de outros. Perante ás críticas sobre a priorización de outras parcelas alén da futbolística (expansión internacional, proxecto Galicia Sports 360 etc), o que foi presidente do Centenario anunciou un cambio de rumbo para tentar revertir a intestabilidade deportiva, que levara, entre outras cousas, a pelexar varias tempadas pola permanencia ou a ter até 19 adestradores desde 2006. Así, o 3 de xullo de 2023, após de despediren o antigo adestrador Carlos Carvalhal, presentouse a Rafa Benítez como novo técnico do club.
O equipo do centenario
Seguindo a liña do salto de calidade na dirección técnica, a dirección deportiva do Celta realizou un importante esforzo económico para mellorar a calidade do equipo, invertindo en maior medida que en anos anteriores.
Ademais da incorporación de Benítez o Celta contou co portugués Luís Campos como asesor deportivo. Campos realizara ditas competencias dende a tempada 2022-23, compatibilizando as súas labores no club celeste co traballo de director deportivo do Paris Saint-Germain FC. O asesor luso xa viñera de triunfar la Liga Francesa co Lille OSC, co que se proclamou campión da Ligue 1.
O cadro de xogadores do Real Club Celta de Vigo que competiu na tempada 2023-2024 da Liga e a Copa do Rey, consideradas polo club como a tempada do Centenario, foi a seguinte:
Copa Centenario
A Copa Centenario foi a denominación oficial do club á 𝖷𝖷𝖵𝖨𝖨 edición do Memorial Quinocho. Foi o primeiro partido da pretempada celeste que se disputou en Balaídos, e o segundo partido no que todas as gradas estaban dispoíbeis tras a reforma de Marcador.
Audiencia co Papa
O 10 de xullo de 2023 o Papa recibiu en audiencia privada ao Celta de Vigo na Basílica de San Pedro da Cidade do Vaticano. Xunto co equipo celeste, viaxaron dez afeccionados escollidos nun sorteo entre abonados do club con máis de dez anos de antigüidade.
Durante a audiencia, o Papa Francisco destacou a importancia dos valores do deporte e o traballo en equipo. Ademais, salientou a conexión entre o club vigués e o pobo arxentino, nacionalidade do Papa, en relación coa emigración que viviu o pobo galego cara a terras arxentinas.
O Celta agasallou ao pontífice cunha camisola asinada polos xogadores e co seu nome no dorsal, así como unha oliveira coma símbolo da cidade de Vigo e do Centenario e unha metopa co escudo do club.
Exposición "Gol e Arte"
A exposición "100 anos de RC Celta: Gol e Arte foi unha mostra cultural que se expuxo durante os meses de xaneiro a marzo de 2023 para conmemorar o centenario . Expostas no museo do Mar de Galicia, estaba composta por arredor de trinta obras propiedade da Fundación Celta e que correspondían a pintores galegos de sona como Laxeiro, Pedro Solveira, Antón Pulido, Xaime Quesada, Leopoldo Varela, Lodeiro o Antonio Quesada.
Equipación
A camiseta do RC Celta da tempada 2023-2024, fabricada e conceptualizada por Adidas, tamén incorporou diferentes motivos que facían referencia aos cen anos de historia do equipo, así como a outros elementos identitarios da cidade de Vigo, da súa contorna, do club e dos clubs fundacionais.
Primeira equipación
A primeira equipación foi presentada o 8 de xullo de 2023. Igual que os anos anteriores, mantivo a tradicional cor celeste representativa do equipo. Nos ombreiros e nas mangas, presentaba tamén raias nun ton celeste diferente.
Na parte superior dereita dianteira descansaba o escudo do Celta sobre un fondo branco e unha liña diagonal azul, simbolizando a bandeira de Galicia. Outros parches que contiña a camiseta foron o logo de Adidas na parte superior esquerda, e a publicidade de Estrella Galicia no centro. Esta última, a diferenza de anos anteriores, estaba estampada en cor branco co resto dos detalles da camisola.
Por último, nun lateral estaban estampados uns versos do himno do Centenario composto por C. Tangana.
Outras equipacións
A segunda equipación presentouse o 20 de xullo de 2023. A cor predominante era o vermello, facendo referencia á cor da cidade de Vigo e á cruz de Santiago presente no escudo.
Himno
250px|miniatura|esquerda|[[C. Tangana, fillo de galego e celtista confeso, foi o compositor e creador do himno do Centenario.]] O 15 de marzo de 2023 o Celta confirmou que o rapeiro C. Tangana sería un dous autores do himno do centenario. Malia ser de orixe madrileña, Antón Álvarez "Pucho", confesou en varias ocasións ser seareiro do club grazas ao seu pai, un xornalista nado en Vigo
A estrea oficial produciuse o 7 de xullo de 2023 co nome de "Oliveira dos cen anos", en referencia á oliveira como símbolo da cidade de Vigo e aos cen anos do centenario. A preestrea oficial da 'Oliveira dúas cen anos. 1923-2023' celebrouse no teatro Afundación, nun acto ao que acudiu o propio compositor C. Tangana, os estamentos do club e diferentes persoeiros da cultura e da política galega.
O himno, Oliveira dos Cen anos, foi composto e escrito por C Tangana e producido polo seu equipo, os compositores Cristian Quirante Catalán 'Alizzz' e Pablo Drexle r. Porén, a parte vocal do himno foi interpretada pola Coral Casablanca de Vigo, a banda de pandereteiras Lagharteiras e a gravación de cánticos da peña celtista Tropas de Breogán. Tamén, en menor medida, colaboraron artistas como Xisco Feijoo, Lilaina, Xosé Lois Romero, Quico Comesaña ou Sime de Keltoi!. A canción, escrita en galego, foi produto de meses de investigación da cultura popular galega por parte de C. Tangana, xunto a importantes referentes da cultura galega, como o escritor Pedro Feijoo, o músico Rodrigo Romaní -un dos fundadores de Milladoiro-, ou Alfredo Dourado, membro doutros clásicos do Folk galego como A Roda.
A acollida foi marioritariamente positiva. As enquisas dos diferentes xornais e as reaccións de diferentes persoeiros achegaban unha resposta positiva por parte do público e da afección. O videoclip na plataforma Youtube superou o millón de visualizacións apenas 48 horas despois da súa publicación.
O videoclip
Posteriormente, nun plano de noite, sucédense varios fotogramas en diferentes paraxes da ría. Primeiro sobre varias bateas e posteriormente sobre unha Ponte de Rande ateigada de pandereteiras e seareiros celtistas da peña Tropas de Breogán con bengalas, bufandas e bandeiras, entre os cales aparece o propio C. Tangana.
Cicel
miniatura|Cicel Un cicel é unha ferramenta manual deseñada para cortar, facer rañuras ou desbastar material en frío mediante un golpe cun martelo axeitado. O fío de corte pode deteriorarse con facilidade, polo que é preciso un reafiado. O extremo pode ser plano, dentado ou de toro.
Punteiro de canteiro
miniatura|Punteiro O punteiro de canteiro é un tipo de cicel que consiste nunha barra de aceiro coa punta endurecida. Suxéitase cunha man mentres se golpea o seu extremo cunha maceta.
Os albaneis emprégano para desbastar ou preparar superficies en que se van realizar outros traballos. Tamén as utilizan os canteiros nas pedras en que se quere deixar unha superficie rústica.
Cicel para pedra
miniatura|120px|Cicel para pedra dentado Os ciceis para pedra utilízanse para tallar ou cortar pedra, ladrillos ou lousas de formigón. Para cortar en lugar de tallar emprégase un reforzo de ladrillo; este ten unha folla larga e plana que se golpea ao longo da liña de corte para producir unha rañura, despois golpéase con forza no centro para romper a pedra. Os escultores usan un cicel de culler, dobrado, co bisel en ambos os lados. Para aumentar a forza, os ciceis para pedra con frecuencia se golpean con mazas, un tipo de martelo máis pesado.
Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia
Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia (en Kalaallit Nunaanni nuna eqqissisimatitaq, en Grønlands Nationalpark) é o meirande parque nacional do mundo e a novena área protexida por superficie (só superada por áreas protexidas marítimas). Estabelecido en 1974 e ampliado até o seu tamaño actual en 1988, protexe 972 000 km² do interior e da costa nordeste de Groenlandia. Supera en superficie á maioría dos países do mundo, agás 29. Foi o primeiro parque nacional creado en Dinamarca e tamén o máis setentrional do mundo.
Xeografía
O parque limita, case en liña recta, co concello de Sermersooq polo sur e co de Avannaata polo oeste, coincidindo parcialmente co meridiano 45 oeste. O interior ocúpao a capa de xeo de Groenlandia, mais tamén hai grandes zonas libres de xeo na costa e na península da terra de Peary, ao norte.
Ao igual que o resto do Ártico, o parque sofre unha alarmante perda de xeo por mor do quecemento global.
Fauna
miniatura|dereita|Iceberg no parque nacional. Estímase que hai entre 5 000 e 15 000 bois almiscreiros, así como numerosos osos polares e morsas, que se atopan na parte costeira do parque. En 1993, estimábase que o 40% da poboación mundial de boi almiscreiro vivía na zona. Entre outros mamíferos que se poden atopar no parque, destacan o raposo ártico, o armiño, o lemming de colar, a lebre ártica e unha poboación pequena pero importante de lobo de Groenlandia. Entre as especies mariñas, pódense atopar a foca anelada, a foca barbuda, a foca de Groenlandia, a foca de capelo, o narval e a beluga.
Entre as aves que crían no parque destacan a movella grande, o ganso sangano, o ganso bicocurto, o eider, o éider real, o falcón albar, o bufo nival, o pilro bulebule, o Lagopus muta e o corvo grande.
José Luis Sierra Cabrera
José Luis Sierra Cabrera, nado en Santiago de Chile o 24 de xuño de 1997, é un futbolista chileno que xoga como dianteiro na Unión Española, da Primeira División de Chile.
É fillo do exfutbolista e adestrador José Luis Sierra Pando.
Traxectoria
Formouse como futbolista no Unión Española, club do que seu pai, José Luis Sierra Pando, é un dos maiores ídolos. Debutou co primeiro equipo aos 17 anos, no Torneo Apertura de 2014, nun partido ante o Cobresal no Salvador, no que seu pai, por aquel entón adestrador do equipo, lle deu entrada nos minutos finais. Ese mesmo ano viaxou a Italia para probar co Inter de Milán, pero acabou regresando ao seu país. Militou no Unión Española durante os seguintes cinco anos, aínda que con pouca participación.
Vito (militar romano)
Vito foi un militar romano occidental que serviu baixo Valentiniano III. É coñecido por ter dirixido unha campaña contra os suevos en Hispania durante o ano 446.
José Luis Sierra Cabrera
Traxectoria
En outubro de 2020, despois dun breve paso polo Bisceglie italiano, da Serie C, foi anunciado como novo reforzo do Deportes Temuco, da Primeira B de Chile, onde tampouco dispuxo apenas de minutos.
A continuación pasou polo Deportes Colina, antes de regresar en 2022 á Unión Española.
Vito (militar romano)
Nomeamento
Foi nomeado magister militum no ano 446 para comandar unha expedición militar a Hispania. Parece que, dende o ano 420, a posición de comes Hispaniarum xa non existía ou que as tropas ao seu cargo eran tan reducidas que foi necesario enviar un continxente ao mando dun magister militum doutras dioceses imperiais para emprender unha campaña deste calibre. Vito foi seleccionado dentro dun contexto de loita entre faccións dentro do goberno de Rávena que derrubara ao seu predecesor no cargo, Merobaudes.
José Luis Sierra Cabrera
Selección chilena
Foi convocado por Hugo Tocalli para disputar o Campionato Suramericano sub-20 de 2015 no Uruguai, no que xogou dous partidos, caendo eliminado na primeira fase.
Repetiu convocatoria no Suramericano sub-20 de 2017, no que xogou tres partidos, marcando un gol, e quedou de novo eliminados na primeira fase.
Vito (militar romano)
Campaña en Hispania
dereita|miniatura|300x300px|Vito comandou o exército enviado a [[Diócesis de Hispania|Hispania no ano 446 para intentar frear a expansión dos suevos.]] No ano 446, Vito comandaba un exército formado por godos federados e soldados romanos que se dirixían a Hispania para loitar contra os suevos que ían ampliando o seu poder dentro da diocese. Os motivos da campaña non están moi claros. Por unha banda, pénsase que se trataba dunha operación na que, ademais de loitar contra eles, se pretendía castigar aos terratenentes da Bética e Cartaxinense pola súa colaboración cos bárbaros. Outra versión tende a enmarcalo no contexto dos preparativos de Aecio para reconquistar a provincia de África perdida recentemente ante os vándalos de Xenserico.
Hidacio fixo unha breve descrición da campaña de Vito onde destacou que someteu aos grandes propietarios a fortes impostos para pagar o mantemento das súas tropas. Requila partiu co seu exército desde a súa capital en Lusitania e conseguiu derrotar aos godos federados nun lugar indeterminado. Ante esta situación, Vito decidiu fuxir co resto das súas tropas mentres os suevos procedían ao saqueo das dúas provincias hispanas como castigo á poboación pola súa colaboración co exército romano.
Callejeros
Callejeros foi unha banda de rock arxentina, formada en 1995 e disolta en 2010.
Villar del Humo
Son destacábeis as súas pinturas rupestres, declaradas Patrimonio da Humanidade, aínda que algunhas delas sufriron danos humanos nos últimos anos.
Pinturas rupestres
miniatura|Pena El Escrito I Villar del Humo está rodeada polas serras de Albarracín e de Mira e pola Serranía de Cuenca. O termo municipal abrangue doce xacementos de rupestres que corresponden a dous dos principais estilos do Holoceno: a arte levantina (10 000 anos antes do presente) e a arte esquemática ibérica (6 500 anos antes do presente).
O descubrimento destas xoias pictóricas remóntase a 1917. O axudante de enxeñaría de montes Enrique O'Kelly, con outras xentes do lugar, atopou na chamada Peña del Escrito dous frisos con arte. Eses anos, Eduardo Hernández Pacheco, Francisco Benítez Mellado (debuxante) e F. H. Pacheco de la Cuesta (axudante) descubriron o abrigo de Selva Pascuala, a Fuente da Selva Pascuala e a Cueva del Bullón.
Pasaron case 50 anos, até 1968, até descubrirse un novo panel pintado, proba do esquecemento que sufriu este núcleo rupestre. O mestre da vila, Amado Ruiz Ferrer e algúns alumnos seus, J. P. Ruiz, C. Ramiro, C. Esteban, C. Ruiz e J. J. Ramons, quen conformaban o "Grupo 278", descubriron novas pinturas dentro do programa Operación Rescate. Foron concretamente catro abrigos: tres na zona do Vallejo de Marmalo (III, IV, V) e un cuarto na de Castellón de los Machos. En 1979 César López, veciño da vila, comunicoulle a Anna Alonso Tejada a existencia de posíbeis pinturas que, tras a inspección oportuna, forneceron dous paneis pintados, a Peña del Castellar. A arqueóloga tamén soubo de dous novos abrigos na zona de Marmalo, bautizados como Marmalo I e II. Dita información foi fornecida en 1982 polos seus descubridores, Manfred e Katja Bader, afeccionados á arte levantina.
En 1988 e 1989 a Xunta de Comunidades de Castela-A Mancha encargou o inventario dos xacementos con Arte Prehistórica de Cuenca. Fixéronse cargo A. Alonso Tejada e Alexandre Grimal Navarro.
As manifestacións de arte rupestre sitúanse en abrigos ou refuxios ao aire libre xunto a diversos cursos de auga. As paraxes son: Peña del Escrito, Rambla del Anear, Selva Pascuala, Cueva del Bullón, Marmalo, Castellón de los Machos e Peña del Castellar.
Todas estas expresións pictóricas constitúen a demostración da capacidade intelectual dos grupos humanos prehistóricos, as súas crenzas e a súa concepción plástica e estética. O seu valor extraordinario mereceu a declaración de Patrimonio da Humanidade en 1998 pola Unesco.
Parque cultural
miniatura|Panorámica da Torre Balbina O 3 de maio de 1995 inaugurouse o Parque Cultural de Villar del Humo coa participación de Antonio Beltrán, especialista en Arte Rupestre Levantino. O Parque, que protexe e difunde tanto o patrimonio histórico como o natural e o etnográfico da rexión, conta con varios itinerarios sinalizados para facilitar as visitas aos abrigos.
O Parque foi creado polo Concello en colaboración coa Asociación Cultural Kelatza, creada en setembro de 1993 co fin de recuperar as tradicións de Villar del Humo e de velar pola conservación da contorna natural e cultural da zona.
Thiomargarita magnifica
Thiomargarita magnifica é unha especie de gammaproteobacteria filamentosa oxidadora de xofre que crece baixo a auga sobre follas desprendidas de mangleiro vermello no arquipélago de Guadalupe nas Antillas menores. É a bacteria máis grande coñecida, cunha lonxitude media de 10 milímetros e algúns individuos acadan os 20 mm. A bacteria describiuse nunha prepublicación aparecida en febreiro de 2022. Foi descuberta orixinalmente a principios da década de 2010 por Olivier Gros da Universidade das Antillas Francesas en Pointe-à-Pitre, mais inicialmente non conseguiu atraer moita atención (Gros naquel momento pensaba que era un fungo ). Gros e outros investigadores tardaron cinco anos en descubrir que era unha bacteria e pasaron uns poucos anos máis ata que Jean-Marie Volland, un estudante graduado que traballaba con Gros, decatouse das súas propiedades pouco comúns.
Thiomargarita significa "perla do xofre", debido á aparencia das súas células, as cales conteñen gránulos de xofre microscópicos que dispersan a luz incidente, dándolle á célula un brillo de perla. Existe outra especie deste xénero atopada en África, Thiomargarita namibiensis. O nome específico magnifica foi elixido pola investigadora que a identificou como bacteria, Silvina González Rizzo.
ADN encapsulado
O descubrimento desta bacteria é importante, non só polo gran tamaño que ten, visible a simple vista, senón porque difumina os límites entre as células procariota e eucariota, porque tgen algo parecido a un núcleo celular. Os procariotas son organismos unicelulares primitivos que carecen de núcleo que rodee o seu ADN, o cal caracteriza os eucariotas. Pero T. magnifica, aínda sendo unha bacteria e, por tanto, procariota, ten uns sacos de membrana que encapsulan o seu ADN.
Estrutura
O metabolismo das bacterias só pode funcionar por medio da difusión de moléculas de nutrientes e de refugallos cara ao interior e exterior da célula e isto establece un límite superior ao tamaño destes organismos. A gran bacteria do xofre T. namibiensis, descuberta en 1999 en África, supera este límite ao incluír un gran saco cheo de auga e nitratos. Este saco empurra o contido da célula contra a parede celular para que a difusión poida funcionar; os procesos vitais ocorren só "ao longo do bordo" da célula. No caso da célula de T. magnifica, esta inclúe un vacúolo similar que ocupa a maior parte da célula (65–80% do volume) e empurra o citoplasma contra a periferia da célula (o grosor do citoplasma varía de 1,8 a 4,8 microns).
Outro saco ou compartimento do interior deste organismo contén o seu ADN. Os investigadores chamáronlle a estes compartimentos "pépins" (pebidas en francés). Esta estrutura é moi diferente da do ADN que flota libremente no centro das células bacterianas (formando a rexión chamada nucleoide).
Malia o seu tamaño bastante grande, o exterior da célula carece de bacterias epibióticas que vivan sobre ela. A súa "sorprendente ausencia" pode explicarse porque T. magnifica posiblemente produce compostos químicos biooxicamente activos ou mesmo con propiedades antibióticas.
Luís Quintais
Traxectoria
Medrou e esutudou en Lisboa. Licenciouse en Antropoloxía Social no ISCTE. Vive e traballa en Coímbra, onde é profesor no Departamento de Antropoloxía da Universidade de Coímbra e investiga sobre as interaccións entre biotecnoloxías, arte e cognición.
Como antropólogo ten publicado ensaios en diversas revistas da especialidade sobre as implicacións sociais e culturais do coñecemento biomédico, en particular sobre a psiquiatría e os seus contextos. Tamén escribiu ensaio sobre literatura en Relâmpago e Colóquio-Letras.
Ligazóns externas
Páxina de Luís Quintais
Quinto Aurelio Símaco
Quinto Aurelio Símaco Eusebio (en latín, Quintus Aurelius Symmachus); nado contra o 340 e finado no 402, foi un cónsul, orador, escritor e home de letras romano.
Ocupou os cargos de gobernador da África proconsular en 373 e prefecto urbano de Roma en 383 e 384, e cónsul en 391. Símaco intentou preservar a relixión tradicional de Roma nun momento no que a aristocracia estaba a se converter ao cristianismo e liderou unha fracasada protesta contra Graciano, cando ordenou retirar o Altar da Vitoria da curia, o principal lugar de reunión do Senado romano no Forum Romanum. Dous anos despois fixo un famoso chamamento ao sucesor de Graciano, Valentiniano II, nun envío que foi refutado por Ambrosio, o bispo de Milán. A carreira de Símaco torceuse, temporalmente, cando apoiou ao usurpador Magnus Maximus, pero foi rehabilitado e tres anos despois nomeado cónsul. Despois da morte de Teodosio I, converteuse nun aliado de Estilicón, o gardián do emperador Honorio. En colaboración con Estilicón, conseguiu restaurar algúns dos poderes lexislativos do Senado.
Gran parte da súa obra escrita sobreviviu: nove libros de cartas; unha colección de Relationes ou despachos oficiais; e fragmentos de varias oracións.
Carreira política
Símaco era o fillo dun destacado aristócrata, Lucio Aurelio Avianio Símaco, quen era membro da gens patricia Aurelia, e da filla de Fabio Titiano, que fora prefecto urbano dúas veces de Roma. Símaco, foi educado na Galia, ao parecer en Bordeos ou Tolosa. Nos seus inicios dedicouse á literatura. No 369 coñeceu a Décimo Magno Ausonio; a súa amizade resultou mutuamente beneficiosa.
Despois de desempeñar as funcións de cuestor e pretor, foi nomeado corrector (gobernador) de Lucania e de Brutium no 365 e, no 373, foi procónsul de África e converteuse, probablemente ao mesmo tempo, en membro do colexio pontificio. Sendo un representante político do cursus honorum, Símaco procurou preservar a antiga relixión de Roma nun momento no que a aristocracia senatorial estaba a se converter ao cristianismo. miniatura|Detalle do panel dun díptico de marfil, datado no ano 402, que leva o monograma da familia Símaco e representa a apoteose dun mortal (probablemente o propio Quinto Aurelio Símaco). Aquí, é levado ao ceo por dous xenios onde o esperan cinco persoas, quizais os seus devanceiros. O [[deus Sol observa a escena desde preto dunha porción do zodíaco (pódense ver seis signos). Propiedade do Museo Británico.]] No 382, ​​o emperador Graciano, cristián, ordenou que o Altar da Vitoria fose retirado da Curia, a casa do Senado romano no Foro, e restrinxiu as cantidades permitidas anualmente para o mantemento das virxes vestales e para a celebración pública dos ritos sagrados. Símaco foi elixido polo Senado, por mor da súa elocuencia, para dirixir unha delegación de protesta, que o emperador rexeitou recibir. Dous anos despois, Graciano foi asasinado en Lugdunum e Símaco, agora prefecto urbano de Roma, dirixiu unha elaborada epístola Valentiniano II, o sucesor de Graciano, nunha famoso epístola que foi refutada por Ambrosio, o bispo de Milán. Nunha época na que todas as comunidades relixiosas acreditaban o poder divino coa participación directa en asuntos humanos, Símaco sostén que a eliminación do altar causara fame e a súa restauración sería beneficiosa doutros xeitos. Sutilmente aboga pola tolerancia das prácticas e crenzas tradicionais de culto que o cristianismo estaba preparado para suprimir nos edictos teodosianos do 391.
Era natural que Símaco simpatizase con Magno Máximo quen derrotara a Graciano. Cando Máximo ameazaba con invadir Italia no 387, a súa causa foi abertamente defendida por Símaco, quen á chegada de Teodosio I foi acusado de traizón e obrigado a refuxiarse nun santuario. Perdoado grazas á intervención de numerosos e poderosos amigos, expresou a súa contrición e gratitude nun discurso disculpativo dirixido a Teodosio, por quen non só foi perdoado, senón que foi recibido a favor e elevado ao consulado no 391.
Durante o resto do na súa vida, parece que participou activamente nos asuntos públicos. Aínda que non está clara a data da súa morte, autores como Matthews refírense ao 402, pouco despois de dirixir unha embaixada na corte imperial de Rávena canda a primeira ocupación do norte de Italia por Alarico. Tamén desa data é unha das súas cartas.
Outras actividades
A súa riqueza debeu ser moi cuantiosa porque ademais da súa mansión da cidade no outeiro Caeliano e varias casas da cidade que prestou aos seus amigos, posuía máis dunha ducia de vivendas en Italia, moitas granxas independentes, xuntas con leiras en Sicilia e Mauritania. Símaco, e os seus asociados na vida real, Vettius Agorius Praetextatus e Virius Nicomachus Flavianus, son os personaxes principais da Saturnalia de Macrobio Ambrosio Teodosio, que foi escrita no século V pero ambientada no 384. Estes tres intelectuais aristocráticos lideraban outros nove, formados por compañeiros intelectuais nobres e non nobres, nunha discusión sobre temas eruditos, dominados pola erudición do poeta Virxilio.
As súas horas de lecer dedicábanse exclusivamente ás actividades literarias, como se desprende das numerosas alusións nas súas cartas aos estudos nos que estaba dedicado. A súa amizade con Ausonio e outros distinguidos autores da época demostra que estaba encantado de asociarse e de ter correspondencia cos eruditos.
Obra
miniatura|Monograma da familia Símaco, realizado en [[mármore, datado no 402, propiedade do Museo Británico. ]] Dos seus moitos escritos, sobreviviron os seguintes:
Segundo unha das súas cartas (datada no 401), Símaco tamén comezara a preparación dunha edición de Livio, Ab Urbe Condita. Sete manuscritos da primeira década da extensa obra de Livio (libros 1-10) levan subscricións incluíndo o nome de Símaco xunto con Tascio Victoriano, Apio Nicómaco Destro e Nicómaco Flaviano; algúns dos cales foron identificados na obra de Tito Livio por Zetzel.
Noutras cartas, Símaco describe os preparativos para os seus espectáculos na area. Conseguiu adquirir antílopes, gacelas, leopardos, leóns, osos, cachorros de oso e incluso algúns crocodilos. Símaco tamén comprou escravos saxóns para loitar e morrer nos xogos e amosouse moi moletos cando vinte e nove dos saxóns estranguláronse mutuamente nas celas a noite anterior á súa aparición final prevista.
O estilo de Símaco foi moi admirado no seu tempo e nos comezos da Idade Media mais os eruditos actuais víronse frustrados pola falta de información sólida sobre os acontecementos da súa época que se atopan nestes escritos e, como consecuencia, os seus escritos teñen poucas traducións.
Vida persoal
Símaco, casou con Rusticana, filla de Memio Vitrasio Orfito quen foi dúas veces prefecto urbano de Roma (353-355; 357-359). Os seus fillos emparentaron dobremente coa familia amiga de Nicómaco Flaviano. Así, Gala, a súa filla máis vella, quen casou co fillo deste que se chamaba igual, Nicómaco Flaviano; e seu fillo, Quinto Fabio Memio Símaco, aristócrata, quen casou cunha sobriña de Nicómaco Flaviano.
Os nomes das dúas familias aparecen en ámbolos dous paneis dun díptico de marfil, os cales un se atopa no Museo da Idade Media de París e o outro no Victoria and Albert Museum de Londres.
Divisións administrativas de Groenlandia
Groenlandia divídese en cinco concellos: Avannaata, Kujalleq, Qeqertalik, Qeqqata e Sermersooq, así como o Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia, que é unha área non incorporada. A base aérea de Thule está baixo a administración da Forza Aérea dos Estados Unidos de América como un enclave rodeado polo territorio de Avannaata.
Áreas non incorporadas
miniatura|dereita|200px|Campamento Summit, no [[Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia.]] O Parque Nacional do Nordeste de Groenlandia é unha área non incorporada e non forma parte de ningún concello, sendo ademais o parque nacional máis grande do mundo, cunha área de 972.000 quilómetros cadrados. A base aérea de Thule é unha área non incorporada como enclave dentro do municipio de Avannaata.
Lola Bech i Beltran
Lola Bech i Beltran, nada en Barcelona o 11 de marzo de 1903 e finada en Tossa de Mar (Xirona) en 1987, foi unha pintora catalá.
Traxectoria
Estudou na Escola de la Llotja, e conseguiu unha bolsa para ampliar a súa formación en París.
A primeira exposición documentada de Bech foi en 1926 nas Galeries Laietanes de Barcelona. Desde entón participou en varias exposicións individuais e colectivas en cidades como Barcelona, Madrid ou Bilbao.
Foi cofundadora en 1926 da Associació d'Art formada por estudantes da Llotja, entre eles Josep Amat i Pagès, Josep Barrenechea, Teresa Condeminas i Soler, Carmel Davalillo, Teresa Fábregas i Puig, Francesc Galofré i Suris, Lola Masalles, Manuel Rocamora, Josepa Serraviñals i Furió, Ricard Tárrega e Maurici Vallsquer. Como membro da organización participou nas exposicións colectivas de 1927 (coa obra Danzarina), 1928 e 1930 nas Galeries Laietanes, e en 1933 nas Galeries Syra.
Tamén figuraba como participante na Exposición de Primavera de 1936 celebrada no Palau de la Metal·lúrgia de Barcelona. A esta mostra, organizada pola Junta Municipal d'Exposicions d'Art, presentou o cadro Fruites. Despois da Guerra Civil española seguiu a expoñer en Barcelona. En 1940 presentou seis bodegóns e dezaseis paisaxes de Tossa de Mar na Sala Barcino. En 1942, 1944 e 1946 expuxo na Galería Argos, en 1951 nas Galerías Syra e en 1953 nas Galerías de Arte San Jorge. Entre 1955 e 1958 expuxo no Salon des Indépendants de París: en febreiro de 1958 presentou vinte paisaxes de Tossa na Galerie Marcel Bernheim da cidade. No catálogo da exposición, o historiador e pintor Rafael Benet equiparouna coas pintoras francesas Berthe Morissot, Marie Laurencin, Mary Cassatt e Maria Blanchard.
En 1962 as Galeries Syra dedicáronlle a exposición retrospectiva 2 épocas pintura, que recolleu case corenta obras pintadas a partir da década de 1940. En 1966 participou na Exposició Nacional de Belles Arts de Barcelona no Palau Nacional, co óleo Trigo. O ano seguinte fíxoo no Estudio de Arte do Club de Radio Barcelona con cinco pantallas na Terraza Martini. En 1969, con motivo do 25º aniversario da fundación da Associació d'Art, participou na exposición colectiva dos socios fundadores da entidade. En 1971 e 1973 volveu mostrar a súa obra nas Galerías Syra. En 1977 expuxo na galería Ramon Casas, na que o Grupo Nonell lle rendeu homenaxe polos seus 50 anos de dedicación á pintura.
Desde os anos 30 viviu e traballou en Tossa de Mar, onde morreu en 1987. Unha das rúas da localidade leva o seu nome, por ser a súa conexión con ela bastante importante. Lola Bech foi unha das persoas que impulsou a creación do Museo Municipal de Tossa de Mar en 1935, xunto cos pintores Rafael Benet, Pere Créixams e George Kars, o escultor Enric Casanovas e o arqueólogo Alberto del Castillo, entre outros. Alí contactou, amais, con pintores como Mark Chagall, André Masson, Metzinger ou Georges Kars. En 1953 organizou o Concurso Internacional de Pintura Velocidade de Tossa de Mar, a partir dunha proposta do arquitecto e pintor Carlo Bianchi.
O 16 de xullo de 1983 a Pinacoteca Municipal de Tossa dedicoulle unha retrospectiva. A mostra incluía debuxos de cando era nena e tamén do seu traballo como deseñadora de Pertegaz ou os debuxos para os estampados de Montserrat Dalí. Nunha das dúas entrevistas realizadas por Glòria Bosch en Punt Diari (o 13 de xullo de 1983 e o 16 de agosto de 1985) explicou que Tossa tamén lle dera a oportunidade de expor en París a comezos dos anos 50. Un día, mentres pintaba na corga, achegóuselle unha francesa interesada na obra. Poucos días despois recibiu unha carta da galería Rosenthal en que lle ofrecían datas para expor.
Estilo
A súa obra pode encadrarse no impresionismo decorativo, con temáticas florais e paisaxísticas. As súas obras son parte da decoración do Palacio Grimaldi de Mónaco e están expostas no Museo Nacional de Arte de Barcelona e no Museo Nacional de Arte Moderna de Madrid. Amais, forman parte das coleccións de museos de Xirona, Francia, Bélxica, Luxemburgo, Dinamarca, o Líbano e o Brasil. entre outros. En 1950, o Ministerio de Educación francés adquiriu unha paisaxe súa para o seu fondo de patrimonio artístico. O dicionario Ràfols destaca da artista un estilo fresco cun importante uso da cor.
O Museo Municipal de Tossa de Mar conta con catro cadros de Lola Bech na súa colección. O Museo de Valls (Tarragona) e o fondo de arte da Deputación de Xirona tamén conservan obras da pintora.
Berta de Savoia
Berta de Savoia, tamén coñecid como Berta de Turín, nada o 21 de setembro de 1051 e finada en Maguncia o 27 de decembro de 1087, foi a primeira esposa do emperador Henrique IV do Sacro Imperio Romano Xermánico, raíña de Alemaña e emperatriz do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Está enterrada na catedral de Espira.
Traxectoria
Berta de Savoia era filla de Otón I de Savoia e de Adelaida de Susa.
Os seus avós maternos eran Ulrico Manfredo II de Turín e Berta de Obertenghi.
De nena, durante o reinado de Henrique III, Emperador o Negro emperador do Sacro Imperio, seu fillo Henrique (o futuro Henrique IV do Sacro Imperio Romano Xermánico) e Berta se comprometeron een matrimonio o 25 de decembro de 1055 en Zúric.
A voda tivo lugar o 13 de xullo de 1066 en Trebur.
Mentres que Berta se enamorou de Henrique, este viu á súa muller con aversión. Aínda que aparentemente era unha bela muller xove, o cronista saxón Bruno, un declarado opoñente do emperador, informou sobre a continua infidelidade deste: «Tiña dúas ou tres Kebsweiber (concubinas) ao mesmo tempo, ademais de [a súa esposa], pero este non estaba contento. [...] Súa bela e nobre esposa Berta [...] foi de tal maneira odiada que el só a vía o necesario, xa que Henrique non celebrara a voda pola súa propia vontade».
Berta morreu o 27 de decembro de 1087 en Maguncia.
Fillos
Do seu matrimonio con Henrique tivo cinco fillos:
miniatura|esquerda|100px|Escudo dos [[Hohenstaufen]]
Opereta
miniatura|upright=1.2|Público no [[Théâtre des Bouffes-Parisiens, lugar de nacemento das operetas de Jacques Offenbach (1860)]] A opereta é unha forma de teatro e un xénero de ópera lixeira. Inclúe diálogos falados, cancións e bailes. É máis lixeiro que a ópera en canto á súa música, tamaño da orquestra, duración da obra e, en principio, o tema. Ademais da súa menor duración, as operetas adoitan ter un carácter lixeiro e divertido. Ás veces tamén inclúen comentarios satíricos.
"Operetta" é o diminutivo italiano de ópera e utilizouse orixinalmente para describir unha obra máis curta, quizais menos ambiciosa que unha ópera. A opereta achega unha alternativa ás actuacións operísticas nunha forma accesible dirixida a un público diferente. A opereta converteuse nunha forma recoñecible a mediados do século XIX en Francia, e a súa popularidade levou ao desenvolvemento de moitos estilos nacionais de opereta. Xurdiron estilos distintivos en países como Austria-Hungría, Alemaña, Inglaterra, España, as Filipinas, México, Cuba e os Estados Unidos. A través da transferencia da opereta entre diferentes países, xurdiu o cosmopolitismo cultural no século anterior. A opereta como xénero perdeu o favor na década de 1930 e deu paso ao teatro musical moderno. Entre os compositores de opereta importantes figuran Johann Strauss, Jacques Offenbach, Franz Lehar e Francisco Alonso.
Historia
A opereta foi recoñecida como un xénero musical arredor de 1850 en París. En 1870, o centro da opereta trasladouse a Viena cando París caeu en mans dos prusianos. A forma de opereta continuou evolucionando durante a primeira guerra mundial.
Hai algunhas características comúns entre as operetas que floreceron desde mediados da década de 1850 ata principios do século XX, comezando pola ópera bufa francesa. Conteñen diálogos falados intercalados entre números musicais, e moitas veces as personaxes principais, así como o coro, son chamados a bailar, aínda que a música deriva en gran parte dos estilos operísticos do século XIX, con énfase nas melodías cantables. A opereta do século XX é máis complexa e alcanzou a súa prosperidade en Austria e Alemaña.
Yarmouth
O topónimo inglés Yarmouth (derivado de Yare's Mouth, "a boca do río Yare") pode referirse a:
Opereta
Historia
A opereta é un precursor do teatro musical moderno ou do "musical". Nas primeiras décadas do século XX, a opereta continuou a existir xunto aos musicais máis novos, influíndo cada un no outro. Os trazos distintivos da opereta atópanse nas obras de teatro musical de Jerome Kern, Richard Rodgers e Stephen Sondheim.
Giorgia Meloni
Giorgia Meloni, nada o 15 de xaneiro de 1977 en Roma, é unha política italiana. Desde 2006 está rexistrada en Italia como xornalista independente na Asociación de Xornalistas. É presidenta do partido Fratelli d'Italia (FdI) desde 2014 e presidenta do partido Conservadores e Reformistas Europeos (ECR) desde setembro de 2020. De maio de 2008 a novembro de 2011 foi ministra de Xuventude e Deporte no cuarto gabinete de Silvio Berlusconi. Nas eleccións parlamentarias de Italia de 2022 presentouse como a principal candidata do seu partido, resultando votada con maioría.
Primeiros anos
Meloni creceu coa súa irmá máis vella Arianna e a súa nai no barrio de Garbatella de Roma. O seu pai, Francesco Meloni, un contable de orixe sarda ao que ela describiu como un acérrimo comunista nunha entrevista de 2006, deixou a familia cando ela tiña tres anos.
A súa nai siciliana, Anna Paratore, activa no neofascista Movimento Sociale Italiano (MSI) e máis tarde no partido sucesor Alleanza Nazionale (AN), escribiu máis de 140 novelas románticas baixo o pseudónimo Josie Bell.
Meloni fundou e organizou o movemento de protesta Gli Antenati (en galego "Os antepasados", pero tamén o nome italiano da serie animada Os Picapedra) cando aínda era estudante, contra a reforma escolar iniciada pola ministra de Educación demócrata cristiá Rosa Russo Iervolino. En 1996 formouse en idiomas nunha escola de xestión hoteleira e segundo as súas declaracións, traballou de camareira e coidadora de nenos na casa da presentadora Fiorello.
Carreira política
En 1996 foi elixida xefa da “Azione Studentesca”, a organización estudantil do partido Alleanza Nazionale (AN) e representouno no foro de todas as asociacións estudantís creadas pola Ministerio de Educación. De 1998 a 2002 participou no seu partido na Deputación de Roma. En 2000 converteuse na líder da Azione Giovane (Organización Xuvenil da Alleanza Nazionale) e en 2004 converteuse na primeira muller en ser elixida Presidenta da organización.
Nas eleccións xerais italianas de 2006, presentouse para a Alleanza Nazionale na circunscrición de Lazio 1. Foi elixida para a Cámara dos Deputados e ocupou un escano no XV Período lexislativo (2006-2008) como deputado máis novo co cargo de vicepresidente da cámara baixa do Parlamento. Despois de ser reelixida nas eleccións xerais de Italia de 2008 e de gañar a nova alianza de Berlusconi, o Popolo della Libertà (PdL), foi elixida o 8 de maio de 2008 Ministro de Xuventude e Deportes. Ocupou este cargo até novembro de 2011. Despois de que Alleanza Nazionale e Forza Italia se fusionasen para formar o PdL en 2009, converteuse en presidenta da súa organización xuvenil "Giovane Italia" (Italia Nova), que dirixiu até 2012.
Como 1907
O Como 1907, coñecido simplemente como Como, é un club de fútbol italiano con sede en Como, Lombardía. Fundado en 1907, milita na Serie B, a segunda categoría do fútbol italiano. O seu equipamento habitual é de cor azul.
Giorgia Meloni
Carreira política
Descontenta co estilo de liderado de Berlusconi, Meloni cofundou o partido Fratelli d'Italia con Ignazio La Russa e outros en decembro de 2012, do que foi elixida líder en marzo de 2014. Nas eleccións europeas de 2014, a FdI non alcanzou o quórum de 4%. Nas eleccións locais de Roma de 2016 presentouse como candidata á alcaldía e quedou terceira cun 20,7%.
Como 1907
O Como militou durante 13 tempadas na Serie A, obtendo como mellor resultado o da campaña da súa estrea na máxima categoría, a 1949/50, na que rematou sexto.
Giorgia Meloni
Carreira política
Desde abril de 2022, Giorgia Meloni foi mencionada como unha esperanza clave para os neofascistas e foi a principal candidata do seu partido nas eleccións xerais dese mesmo ano.
Como 1907
A 2002/03 foi a súa última tempada na Serie A, e a continuación sufriu tres descensos consecutivos ata a Serie C2. O club foi á quebra e foi refundado en 2005, pero volveu caer en bancarrota en 2016. Ao ano seguinte foi de novo refundado e admitido na Serie D, ascendendo á Serie C en 2019 e á Serie B en 2021.
Giorgia Meloni
Posicións
Nunha entrevista de 1996 coa canle de noticias francesa Soir 3, Meloni, entón de 19 anos, declarou que "Mussolini foi un bo político, o mellor dos últimos 50 anos". Dez anos despois, nunha entrevista con Claudio Sabelli Fioretti, afirmou que tiña unha relación "despreocupada" co fascismo e que o vía como parte da historia italiana. Segundo Meloni, Mussolini "cometeu algúns erros, como as leis raciais, entrar na guerra e establecer un sistema autoritario. Historicamente, con todo, tamén creou moito, o que non o salvaría. Hai valores como a liberdade e os dereitos civís que valen máis que drenar as marismas pontinas".
Como 1907
Historia
O Como ascendeu por primeira vez á Serie A en 1949 e na súa estrea na máxima categoría do fútbol italiano logrou un sexto posto. Tras catro anos na elite descendeu ao remate da tempada 1952/53. Pasaron dúas décadas ata que o club conseguiu acadar de novo a Serie A, logrando o ascenso na tempada 1974/75. Volveu descender só un ano despois, e en 1978 caeu ata a Serie C1, pero cun equipo reconstruído con destacados futbolistas como Pietro Vierchowod, o Como logrou dous ascensos consecutivos ata a Serie A, na que permaneceu durante dúas campañas (1980–82).
Giorgia Meloni
Posicións
Meloni é partidaria dunha política social conservadora e anti-homosexual; en particular, loita contra o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, as unións civís, as adopcións de parellas do mesmo sexo e as medidas preventivas contra a homofobia e a transfobia, ao tempo que subliña que "non se discrimina ás persoas homosexuais". Avogou por prohibir as "familias arco da vella" por inconstitucionais. Segundo as súas propias declaracións, nunca fixo comentarios racistas ou homófobos.
É partidaria de manter o dereito a abortar, aínda que se opón en principio ao aborto.
Como 1907
Quebra e breve ascenso á Serie B
A comezos do século XXI o Como experimentou un breve renacemento, conseguindo dous ascensos consecutivos dende a Serie C1 ata a Serie A. Con todo, a experiencia na máxima categoría durou só un ano, e o equipo sufriu tres descensos consecutivos nas tres seguintes tempadas, baixando ata a Serie C2 e caendo en bancarrota en 2004. O club foi liquidado e refundado como Calcio Como Srl, iniciando a súa nova andadura na Serie D durante a tempada 2005/06. Case unha década despois, na campaña 2014/05, o equipo logrou regresar á Serie B, tras vencer ao Bassano Virtus na fase de ascenso, pero volveu caer á terceira categoría na seguinte campaña.
Giorgia Meloni
Posicións
En termos de política exterior, Meloni representa posicións transatlánticas amigas de EE.UU. e -a diferenza dos seus potenciais aliados da dereita, Salvini ou Berlusconi- defende expresamente o apoio a Ucraína por parte de Italia fronte a Rusia na súa guerra contra Ucraína, tamén en forma de envíos de armas, ao mesmo tempo que a vitoria de Meloni nas eleccións de setembro de 2022 foi descrita como "o mellor escenario para Putin".
Como 1907
FC Como / Como 1907
Na tempada 2016/17 xurdiron novos problemas económicos, que provocaron unha nova bancarrota do club. Os activos da entidade foron adquiridos por Akosua Puni Essien, esposa do futbolista ghanés Michael Essien e primeira empresaria estranxeira do fútbol italiano (a través da súa empresa FC Como Srl).
Giorgia Meloni
Posicións
Meloni é crítica coa Unión Europea. Aínda que xa non formula a saída de Italia, rexeita o Tratado de Lisboa e di que as leis europeas deben subordinarse ás dos Estados membro. Reiteradamente criticou a Mario Draghi e o mundo financeiro internacional e rexeitou o pacto fiscal europeo. Porén, revisou o seu anterior rexeitamento ao programa de reconstrución polos danos derivados da pandemia de COVID-19 en Europa, do que Italia recibiría 191.000 millóns de euros, durante a campaña electoral italiana para as eleccións parlamentarias de 2022.
Como 1907
FC Como / Como 1907
Con todo, a Federación Italiana de Fútbol (FIGC) rexeitou a solicitude do FC Como como sucesor do Como na Serie C 2017/18, xa que non cumpría todos os requisitos do artigo 52 da NOIF. No seu lugar, outro club chamado Como 1907 Srl, foi admitido na Serie D 2017/18 como sucesor do Como orixinal.
Giorgia Meloni
Posicións
Despois de que as axencias de cualificación Standard &amp; Poor's e Moody's Analytics baixasen as perspectivas de solvencia de Italia tras a dimisión do primeiro ministro Draghi, Meloni reaccionou cun vídeo tranquilizador en inglés e francés e castelán, tentando quitarlle o medo ao seu partido de tradición fascista.