cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro Calvo Camina
Pedro Calvo Camina, nado en Meneses de Campos o 7 de xuño de 1855 e finado en Madrid o 11 de abril de 1937, foi un xuíz español.
Traxectoria
Naceu na rúa de En Medio, que actualmente leva o seu nome. Fillo de Gregorio Calvo Herrera (natural de Villerías de Campos) e de Tomasa Camina Andrés, de Meneses. Foi bautizado na igrexa parroquial da Nosa Señora do Tovar, sendo apadriñado polo seu tío Joaquín Camina e a súa irmá Dionisia Calvo. O tío, sacerdote, fíxose cargo del ao quedar orfo.
En 1877 licenciouse en Dereito Civil e Canónico na Universidade de Valladolid. En 1879 abriu despacho en Peñaranda de Bracamonte (provincia de Salamanca), onde exerceu de xuíz municipal de 1881 a 1883, e pasou a ser xuíz de primeira instancia e instrución. En 1885 aprobou oposicións como maxistrado. O 7 de outubro dese ano foi nomeado vicesecretario da Audiencia de Bilbao, e en xuño de 1886 tomou posesión do xulgado de primeira instancia de Castropol. Dous meses despois foi destinado a Luarca. En 1889 conseguiu praza como titular no xulgado de primeira instancia e instrución de Lucena (provincia de Córdoba), e ese mesmo ano foille asignado o xulgado de Tui.
En 1897 pediu o traslado a Avilés, mais foi destinado a León. O 12 de xaneiro de 1900 foi destinado á Coruña, onde en 1901 instruíu unha orde de busca e captura contra Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga. Entre 1909 e 1913 foi Maxistrado da Audiencia de Zaragoza. O 13 de xaneiro de 1913 foi nomeado presidente do Tribunal Industrial de Madrid, e en 1917 Presidente da Sala de Audiencia de Sevilla, se ben nese mesmo ano foi nomeado Fiscal do contencioso do Tribunal Supremo de España. En 1924 foi designado presidente da Audiencia Provincial de Madrid. Xubilouse o 10 de xuño de 1925. En 1924 foi nomeado fillo predilecto da súa vila natal.
Vida persoal
Casou o 29 de xaneiro de 1887 con Elisa Sotelo Lafuente, de Ribadeo. Foron pais de José (1893-1936), Leopoldo (1894-1933) e Joaquín Calvo Sotelo (1905-1993).
Rosendo Naseiro
Rosendo Naseiro, nado en Rodas (Samarugo, Vilalba), o 11 de xuño de 1935, é un empresario, político e coleccionista de arte galego.
Formación e ascenso
Fillo dunha familia de caseiros e de emigrantes a Cuba, na súa xuventude marchou a Ferrol, onde estivo traballando primeiro nunha tinturería e despois na estiba de carbón no porto da cidade. En 1950 volta a Vilalba a traballar noutra tinturería. Pouco despois trasládase de novo, desta vez a Tui e comeza un negocio de máquinas de lavandería e de transporte, que prospera, e múdase a Alacant en 1972.
O caso Naseiro
Militante do Partido Popular, convértese en 1987 en secretario de finanzas (tesoureiro) dese partido, en substitución de Ángel Sanchis. En 1990 é procesado por un caso de financiamento ilegal de partidos políticos, de suborno e de compra de votos, que foi coñecido como caso Naseiro. Detéñeno e ingresa en prisión o 9 de abril de 1990, onde permaneceu menos dunha semana. O caso chegou ao Tribunal Supremo pola condición de deputado dun dos imputados. O fiscal pediu para Naseiro unha condena de 3 meses de prisión e catro de inhabilitación por suborno en grao de conspiración. Posteriormente saíu absolto ao seren invalidadas as únicas gravacións inculpatorias, por realizárense en relación a outro caso e non seren especificamente autorizadas.
Retirada da vida política
Como consecuencia, retírase da primeira liña política e céntrase no coleccionismo de arte. É especialista en naturezas mortas españolas de entre os séculos XVII e XVIII.
En 2006 doou ao Museo do Prado, a través dunha compra realizada polo BBVA, parte da súa colección, valorada en 26 millóns de euros, e que estaba considerada a colección de pintura máis importante desa época en mans privadas de España.
Vida persoal
Viúvo, ten dous fillos e varios netos.
Antonio Rosón
Antonio Rosón Pérez, nado en Becerreá o 8 de xuño de 1911 e finado na cidade de Lugo o 24 de abril de 1986, foi un avogado galego, primeiro presidente da preautonomía Xunta de Galicia antes aprobación do Estatuto de autonomía de Galicia de 1981. Tamén foi o primeiro presidente da Caixa Rural de Lugo ata o seu falecemento.
No franquismo
Fillo máis vello do farmacéutico de Becerreá, Eulogio Rosón López. Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo, estudando logo en Santiago de Compostela e Oviedo, rematando por licenciarse en Dereito pola Universidade de Valladolid. Comezou a súa vida profesional en Lugo ao abeiro do seu tío Eduardo Rosón López. Na altura do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, Antonio Rosón ingresou na Falanxe e no Exército golpista co grao de alférez, encargándose de labores represivos na provincia lucense.
Desmobilizado en decembro de 1939, exerceu como avogado defensor en consellos de guerra. Logo participou intensamente na vida política do franquismo. Foi nomeado Delegado Provincial de Educación Popular da Falange de Lugo en maio de 1942, posto do que foi cesado en novembro dese ano. Foi subxefe provincia de Falange, procurador nas Cortes en representación do terzo familiar pola provincia de Lugo, durante a IX e a X Lexislatura; presidente da Deputación Provincial de Lugo entre 1949 e 1951; presidente da Cámara provincial Agraria desa provincia. Aínda foi vicedecano do Colexio de Avogados de Lugo; presidente da Comisión de Agricultura do Consello Económico e Sindical do Noroeste de España e conselleiro de FRIGSA (Frigoríficos Industriales de Galicia).
Democracia
Logo da constitución da Xunta preautonómica (1977), a UCD, partido maioritario en Galiza, rexeitou a posibilidade de que un galeguista histórico a presidise. Despois de ter barallado a opción de situar como presidente a Pío Cabanillas Gallas, finalmente optou por nomear a Antonio Rosón, que fora un dos fundadores de Alianza Popular en Galicia, aínda que deseguido se afastou dela. Rosón impulsou o denominado Estatuto dos dezaseis, aberto a todas as forzas políticas, incluídas as extraparlamentarias como o Partido Galeguista recentemente reconstituído e o Partido Obreiro Galego. Porén, o intento do entón presidente do Goberno, Adolfo Suárez, para aprobar un estatuto cun conxunto de competencias inferior aos do País Vasco e Cataluña, provocou un gran malestar na comunidade galega, ao que se sumaría unha parte da UCD local e o mesmo presidente da Xunta preautonómica, Antonio Rosón, quen tentaba involucrar a unha parte do nacionalismo no proceso de creación da autonomía e foi el quen outorgou ao 25 de xullo o carácter de Día Nacional de Galicia. A UCD decidiu substituílo e, en 1979, Xosé Quiroga foi nomeado novo presidente da Xunta de Galicia.
Desfeita a UCD, Rosón uniuse ao Partido Liberal coaligado con Alianza Popular, atinxindo aínda a ser presidente do Parlamento de Galiza na I lexislatura (1981-1985) e na súa segunda lexislatura entre 1985 e 1986, sendo substituído, pola súa mala saúde, o 13 de maio dese último ano por Tomás Pérez Vidal.
Rosón foi tamén Deputado por Lugo (1977-1979) e mais Senador tamén por Lugo (1979–1982)
Foi membro de número da Real Academia Galega de Lexislatura e Xurisprudencia. Estaba na posesión da Gran Cruz del Mérito Agrícola.
Obra publicada
Rosón publicou obras fundamentalmente dedicadas a temática agraria desde perspectiva xurídica. A destacar:
Fotorrealismo
Calidade dunha imaxe xerada por ordenador que trata de imitar as imaxes xeradas por cámaras fotográficas mediante complexos cálculos e algoritmos matemáticos que simulan os efectos/defectos que a luz (flares, destelos) as sombras (coloreado de sombras, difusión), as texturas (aspereza, brillo, reflexos, refracción) e a radiosidade (coloreado da luz ambiente) producen nas imaxes resultantes.
Os principais algoritmos que se utilizan hoxe en día son dous, baseados en distintos métodos:
- Raytracing Baséase na mostraxe de puntos, utilizando métodos estatísticos como os métodos de Monte Carlo e Cuasi Monte Carlo.
- Radiosidade Utiliza métodos numéricos para aproximar en sucesivas interaccións o cálculo da radiancia nas superficies da escena.
Bardullas, Bardullas, Muxía
Bardullas é un lugar da parroquia do Bardullas no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 91 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 40 eran homes e 51 eran mulleres.
Sultana
miniatura|O lume devasta o Sultana.
O Sultana foi un barco de vapor construído en 1863 en Cincinnati que servía no río Mississippi e que foi destruído nunha explosión provocada por unha caldeira en mal estado o 27 de abril de 1865, constituíndo o maior desastre marítimo da historia dos Estados Unidos con 1.700 mortos dos 2.400 pasaxeiros que levaba a bordo. O Sultana transportaba soldados da Unión procedentes de campos de prisioneiros confederados. Aínda que o barco tiña unha capacidade legal de 376 pasaxeiros e ía sobrecargado de pasaxeiros, o peso era o correcto.
Guinea-Bissau
Guinea-Bissau ou Guiné-Bissau é un estado de África Occidental, sitúase na costa do continente dende o Cabo Vermello ata a punta Cagete. Con 36.125 km² de superficie, limita ao norte con Senegal, ao leste e sueste con Guinea, e ao sur e oeste co Océano Atlántico. Alén do territorio continental, o país ten tamén unhas 40 illas que constitúen o Arquipélago dos Bixagós, separado do continente polas canles de Geba, Pedro Álvares, Bolama e Canhabaque.
Historia
Guinea Bissau foi previamente unha parte do reino de Gabú, pertencente ao Imperio Malí; partes do reino existiron ata o século XVIII. A pesar de os ríos e a costa desa área teren sido unha das primeiras partes colonizadas polos portugueses, o interior só foi explorado a partir do século XIX. Unha rebelión comezada en 1956 polo Partido Africano pola Independencia da Guiné e Cabo Verde (PAIGCV) consolidou o seu control sobre o país en 1973. A independencia foi declarada unilateralmente o 24 de setembro de 1973, e só recoñecida na Revolución dos Cravos, en 1974. O país foi controlado por un consello revolucionario ata 1984. As primeiras eleccións pluri-partidarias aconteceron en 1994, mais un golpe militar en 1998 depuxo o presidente e mergullou o país nunha guerra civil (1998-1999). Houbo novas eleccións e, en 2000, Kumba Yalá foi electo.
En setembro de 2003 houbo outro golpe militar. Desta vez, o presidente Yalá foi preso, alegándose que el era incapaz de resolver problemas. Despois de seren adiadas innúmeras veces, houbo eleccións lexislativas en abril de 2004. Un motín en diversas faccións das forzas armadas en outubro de 2004 resultou na morte do comandante mor das forzas do país, o que causou conmoción por todo o país.
En 2005, João Bernardo Vieira foi electo presidente do país. Gobernou ata o 2 de marzo de 2009, cando foi asasinado. Raimundo Pereira asumiu o poder interinamente o día seguinte.
Despois da morte de Vieira, os militares prometeron respecto ás regras de sucesión establecidas na constitución do país. Houbo eleccións o 28 de xuño de 2009 que foron vencidas por Malam Bacai Sanhá, quen asumiu o poder o 8 de setembro do mesmo ano. En novembro de 2011 Sanhá foi trasladado a París gravemente enfermo, e faleceu na capital francesa o 9 de xaneiro de 2012, logo de pasar varios días en coma. O 26 de decembro, estando Sanhá hospitalizado, o país sufriu un golpe de estado, que non tivo éxito.
Política
Na Guinea Bissau, en 1989, o partido no poder (PAIGCV-Partido Africano pola independencia da Guinea e do Cabo Verde) baixo control do presidente Vieira comezou o un programa de liberalización política, reformas que abriron camiño para unha democracia pluri-partidaria que incluíu a exclusión de varios artigos da constitución que privilexiaban o papel de liderado exercido polo PAIGC. As leis permitiron a formación doutros partidos políticos, prensa libre, e sindicatos independentes, con permiso de folga.
As primeiras eleccións pluri-partidarias a presidente e parlamento na Guinea Bissau aconteceron en 1994. Logo despois da fin da guerra civil 1998-1999, unhas novas eleccións foron convocadas, levando ao poder Kumba Yalá, líder da oposición e o seu partido, PRS. Ialá foi deposto nun pacífico golpe en setembro de 2003, asumindo o posto Henrique Rosa. A transición da Guinea Bissau á democracia é complicada pola súa debilitada economía, devastada pola guerra civil.
Subdivisións
Guinea-Bissau está dividida en oito rexións (regiões) e un sector autónomo (sector autónomo). Estes á súa vez están subdivididos en trinta e sete sectores. As rexións son:
Xeografía
250px|miniatura|Principais cidades (hab). [[Bissau (404.119) Bafatá (22.899) Gabu (14.727) Bissorã (12.827) Bolama (10.803) Cacheu (10.584) Catió (10.115).]]
O país ten baixa altitude; o seu punto máis alto está a 300 metros (sempre por enriba do nivel do mar). O interior é formado por sabanas, e a costa é unha planicie pantanosa. O seu período de chuvias altérnase con períodos de calor, seca vida do Sáhara. O arquipélago de Bixagos estendese ao longo da costa.
Clima
miniatura|200px|Mapa da Guinea Bissau. O país ten clima tropical; normalmente quente e húmido; estación chuviosa (do tipo monzónica de xuño a novembro) con ventos suroestes; estación seca (decembro a maio) con ventos secos de tipo harmattan procedentes do Sáhara).
O terreo é en xeral unha planicie, que se converte en sabanas cara ao leste.
Recursos naturais
Peixe, madeira, fosfatos, bauxita, depósitos aínda non prospectados de petróleo.
Uso da terra:
Terra irrigada: 17 km² (estimativa de 1993)
Problemas naturais
Néboa quente, seca e empoeirada vinda do deserto que reduce a visibilidade durante a época seca; Queimas.
Entre os problemas ambientais están a deforestación; erosión do chan; sobrepastoreo; pesca predatoria.
Economía
É un dos 10 países máis pobres do mundo, situación que ficou peor cunha guerra civil no 1998. O principal produto exportado é o anacardio (en portugués, caju, un tipo de froita tropical) que responde por 70% das exportacións. Tamén exporta camarón, peixes, arroz e madeira. A industria case non existe, e o turismo carece de divulgación e infraestruturas para recibir visitantes. O país ten dificultade ata de realizar un Censo Demográfico por falta de recursos.
A moeda do país é o Franco CFA, moeda tamén do Senegal, co valor fixado ao Euro a 655,96 Francos CFA por 1 Euro.
Cultura
A música de Guinea-Bissau pertence polo xeral ao gumbe, xénero musical de natureza polirrítmica, o cal é a exportación musical máis relevante. Con todo, a inestabilidade da sociedade e o relativamente pequeno desenvolvemento do mesmo fixeron que o gumbe e outros xéneros asociados non logren transcender as fronteiras e chegar ás grandes audiencias.
A calabash é o instrumento musical máis popular en Guinea-Bissau, o mesmo constrúese utilizando o froito seco do porongo e utilízano para crear música con complexas características rítmicas. As letras das cancións son polo xeral en crioulo (kriolu) de raíces portuguesas. Son comúns cancións con contido humorístico ou sobre determinadas temáticas, relacionadas con eventos cotiáns ou controvertidos, especialmente a SIDA.
Sotalia fluviatilis
Sotalia fluviatilis é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos que vive tanto nas costas do norte e o leste de Suramérica como nos ríos da bacía do Amazonas. Aínda que comparte o seu hábitat cos chamados golfiños de auga doce non está relacionada con eles filoxeneticamente, xa que está clasificada dentro do grupo dos delfínidos ou golfiños oceánicos.
Taxonomía
A especie foi descrita por Gervais e Deville en 1853 como Delphinus fluviatilis' e máis tarde reclasificada dentro do xénero Sotalia, creado por John Edward Gray en 1866, primeiro polo propio Gray e 1853 como Sotalia fluviatilis fluviatilis, despois por Gervais en 1855 como S. pallida e máis tarde, en 1856, por Gray como S. tucuxi. Como hoxe non están admitidas subespecies neste xénero, o nome científico válido actualmente é Sotalia fluviatilis Gervais e Deville, 1853.
Durante moitos anos considerouse s Sotalia como un xénero monotípico, até que en 2007, como resulado de análises morfométricos e de ADN mitocondrial. separouse del Sotalia guianensis como especie distinta.
Por certo, o nome específico tucuxi que lle aplicou Gray en 1853 ten a mesma orixe que o do xénero Tucuxa, creado polo citado Gray en 1966 e hoxe considerado como sínónimo de Sotalia. Ambos os termos derivan do tupí tukuxí-ana, que é o nome que lle dan a este golfiño os indíxenas do Amazonas. E por iso tucuxi (con pronuncia aguda) foi adoptado pola comunidade científica internacioinal cono nome vulgar da especie.
Descrición
As características principais deste golfiño son:
Comportamento
É un nadador lento. Emerxe cun movemento de xiro suave e lanto, como un balanceo. As inmersióins duran de 30 a 60 seg, e adoitan de ir seguidos de 3 respiracións en rápida sucesión. É capoaz de permanecer mergullado até 12 min. Amosa pouco de si mesmo na superficie, pero ás veces saca a cabeza da auga para vixiar, dá golpes coa cola na auga ou salta. Para facer inmersións profundas levanta a cola da agua arqueando o pedúnculo caudal.
Reloxo de peto
Historia
A construción do reloxo portátil ou de peto débese á inclusión do resorte en espiral no mecanismo dos reloxos. Foron inventados en Francia a mediados do século XV. Ao principio tiñan unha forma cilíndrica, pero en Núremberg construíronse con profusión e en forma ovoidea, polo que se lles chamaba ovos de Núremberg. Estes reloxos pronto foron coñecidos por toda Europa e a súa invención atribúese a Peter Henlein, nativo desa cidade alemá.
Sotalia fluviatilis
Distribución e poboación
Os espécimes mariños encóntranse cerca dos estuarios, enseadas protexidas e outras zonas de augas pouco profundas en todo o norte e o leste da costa de Suramérica, imcluíndo as do sur do mar Caribe. Tense visto tan lonxe ao norte como en Nicaragua, e polo sur até Florianópolis (Brasil). Os fluviais habitan ao longo do río Amazonas e en moitos dos seus afluentes. Encóntranse no Perú, ao sueste de Colombia e no Ecuador oriental. Varios exemplares foron vistos no río Orinoco e no lago de Maracaibo (Venezuela). O status das súas poboacíóns descoñécense, e por iso a UICN cualificou a especie como "CC" (datos insuficientes).
Demetrio Salorio Suárez
Demetrio Salorio Suárez, nado na Coruña en 1917 e finado o 9 de maio de 1992, foi un enxeñeiro e político galego.
Sotalia fluviatilis
Alimentación
Aliméntase, en augas abertas e nos fondos, de camaróns e outros crustáceos, peixes e cefalópodos.
Demetrio Salorio Suárez
Traxectoria
Estudou Comercio e Enxeñería no ICAI. En 1943 incorporouse á Sociedad Gallega de Electricidad, e onde pasou en 1947 á compañía Fenosa. En 1965 foi nomeado vicepresidente da Xunta de Obras do Porto da Coruña e traballou en Elaborados Metálicos, Isolux Galicia e La Artística.
Foi alcalde da Coruña entre 1966 e1969. Durante o seu mandato inaugurou o Museo Arqueolóxico do Castelo de San Antón, formulou a proposta de creación dunha mancomunidade de municipios, municipalizou a empresa de augas e inaugurou a estación de San Diego e o Barrio das Flores. Tamén foi procurador en Cortes e colaborou na pensa local.
Reloxo de peto
Historia
Tempo despois da súa aparición, construíronse exemplares de estrañas formas, con complicados movementos relativos á astronomía e ao calendario. Na metade do século XVI aparecen preciosos reloxos de peto coas caixas finamente talladas ou pintadas con esmalte, con formas de cruz, de caveira, de can, león, coello ou pomba, e tamén se construíron reloxos astronómicos de peto. En precisión eran aínda deficientes, aínda que houbo melloras.
Os reloxos de peto eran considerados mecanismos raros e custosos que soamente a clase alta da sociedade podía adquirir. Os primeiros reloxeiros foron ferreiros, cerralleiros ou fundidores de canóns, artesáns expertos na elaboración de metais. Pero, ao ser obxectos de luxo, constituían e motivaban o frenesí pola decoración suntuosa propia do Renacemento e do Barroco, polo que foi necesario que os reloxeiros posuísen a arte da ourivaría, pois a miúdo utilizábanse materiais preciosos. Foi entón cando en Francia, Alemaña, Italia e en moitos outros lugares, xurdiu unha clara distinción entre os construtores de grandes reloxos públicos e os construtores de pequenos reloxos de parede e de peto.
Para os séculos XVI e XVII, os reloxos privados deixaron de ser unha rareza, mais só no século XVIII desembocouse a produción en masa e con iso unha diminución importante no prezo. No seu libro The Wealth of Nations, Adam Smith declarou que: un reloxo de peto dos mellores, que a mediados do século pasado (XVII) podía adquirirse por vinte esterlinas, podía adquirirse arestora posibelmente por vinte xilins. Para 1784 xa había en Dubrovno (en Belarús) unha fábrica de produción de reloxos de parede e de peto, que foi trasladada a Kupavno, preto de Moscova en 1792.
Cando os centros reloxeiros de Núremberg e Augsburgo entraron en crise, Londres e Xenebra ocuparon o seu lugar, e é cara a 1580 cando aparece documentación de reloxos de peto ingleses. Os primeiros reloxos ingleses foron reproducións exactas e carentes de orixinalidade dos reloxos de peto franceses e alemáns. En 1680 os reloxeiros Daniel Quare e Edward Barlow construíron dispositivos para reloxos de parede e de peto que daban as horas sempre que se premese un pulsador ou se tirase dun cordonciño.
Funcionamento
thumb|center|500px|Ilustración que amosa o mecanismo co resorte en espiral.
Tecnoloxía cultural
O reloxo de peto apareceu na época dunha revolución científica. Naceu dunha concepción mecanicista do universo e da vida. Impulsou o levar unha vida máis ordenada ao medir con maior precisión actividades que denantes non se medían ou se facía cunha aproximación vaga.
Dende os seus inicios, o reloxo de peto foi símbolo de emulación e prestixio. En 1481, o rei Luís XI de Francia pagou 16 liras e dez soldos (de moeda tornesa) ao reloxeiro Jehan de París, por un reloxo portátil provisto de cuadrante que soa as horas. Mesmo mandou que aparecese pintado nun dos seus retratos oficiais.
O reloxo de peto constituíu ademais unha excepción debido ás súas relacións coa astronomía. Cos grandes descubrimentos astronómicos dos séculos XVI e XVII e a grande expansión da navegación, advertiuse da necesidade de dispoñer de reloxos de precisión portátís e pequenos que determinasen a lonxitude e a posición exacta dos astros.
O físico inglés Derek John de Solla Price afirmou que deberíase separar o reloxo da historia da medición do tempo, e relacionalo máis ben coa máis longa e antiga historia dos modelos astronómicos, coma o astrolabio e o equatorium.
No cinema e a televisión, bambeando un reloxo de peto perante a faciana dun personaxe comunmente espérase inducir a hipnose. Estes reloxos tamén se poden empregar para atopar o norte xeográfico.
Baloncesto Fuenlabrada
O Baloncesto Fuenlabrada S.A.D., coñecido tamén por motivos de patrocinio coma Carplus Fuenlabrada, é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade de Fuenlabrada (Comunidade de Madrid), que xoga actualmente na Liga LEB Ouro. O club foi fundado en 1983, chegando á máxima categoría do baloncesto español por primeira vez en 1996. Xoga os seus encontros como local no Polideportivo Fernando Martín, un pavillón con capacidade para 5 700 espectadores.
Comezos
O club foi fundado en 1983 por Miguel Angel Hernández, Julián Aranda e Manuel Antolínez, simultaneamente co Patronato Municipal de Deportes de Fuenlabrada. Tras dous anos na liga local, no ano 1985, logra o ascenso á competición federada. Na temporada 1986 conséguese o patrocinio da Cafetaría Maná, a cal supón unha inxección económica moi importante para o club. Aínda que a cafetaría desapareceu séguese usando o nome nos equipos da canteira como homenaxe a este patrocinador. Naqueles anos xogábase nas pistas do colexio público San Esteban.
Na temporada 1986−1987, o club inscríbese na Segunda División Autonómica, e está a piques de conseguir o ascenso, mais nos playoffs pásalle factura a súa inexperiencia e acaban fracasando no seu primeiro intento. Con todo, na seguinte temporada conseguirían ascender á Primeira División Autonómica. Nesta categoría permanecerá dúas temporadas, de 1988 a 1990, sen conseguir o ascenso á Segunda División Nacional. No ano 1989 o club cambia o seu nome por "A.D. Fuenlabrada". Ademais o equipo trasládase ao ximnasio do Colexio Público Miguel Hernández.
Durante os anos 90 prodúcense dous grandes acontecementos, na temporada 1991−1992 fusiónase co "Club Baloncesto Fuenlabrada Femenino", equipo de baloncesto feminino, pasándose a chamar "Club Baloncesto Fuenlabrada". Baixo a dirección técnica de Armando Polo, Juan Antonio Jiménez Jiménez como presidente e Ricardo Luís Izquierdo como xerente, dáse un salto máis adiante e xógase en Segunda División Nacional, conseguindo ademais que o club teña equipos de formación, e ao termo desta temporada era dun número de catro. O segundo acontecemento foi durante a temporada 1992−1993, co mandato do presidente Juan Antonio Jiménez Jiménez, e coa incorporación como vicepresidente de Fernando Polaina, profesionalízase o club ao mesmo tempo que se fusiona co "Club Baloncesto Torrejon de Ardoz".
Paso fugaz pola ACB
Na temporada 1993−1994 o club fíxase o obxectivo de ascender a liga ACB, sen conseguilo nesa temporada. Pola reestruturación que sofre a FEB, o equipo xoga na Liga EBA. Dous ilustres xogadores formaban parte do elenco de xogadores: Roberto Dueñas e Óscar Quintana. Ese mesmo ano o Maná-Fuenlabrada ascende a Segunda División Nacional, con Óscar Quintana no banco. Na temporada 1995−1996, Martín Fariñas ocúpase do banco, e realiza unha excelente fase regular de liga, acabando esta fase en primeira posición. Pero na fase final, as lesións e a inexperiencia acaban por frustrar o obxectivo do ascenso. Aínda así, e debido á mala situación económica do Club Peñas Recreativas de Huesca decide dispor a venda da súa praza na ACB, e coa mediación da liga ACB, véndese ao concello de Fuenlabrada a franquía e a súa praza na Liga ACB. Por estes dereitos e a franquía o Concello abona unha cifra próxima aos 400 millóns de pesetas. O Fuenlabrada é equipo ACB na temporada 1996−1997 por primeira vez.
Volta á ACB
É na temporada 1997−1998, xogando no LEB onde o Fuenlabrada, onde se constrúe un tamdem que durará case seis anos e que formará a espiña dorsal do persoal do Fuenlabrada. No banco sentará ese ano Óscar Quintana que viña de adestrar ás categorías inferiores do club, e tomando a substitución de Andreu Casadevall. Á vez incorporarase o ala, ex xogador do Breogán e do Tau Cerámica, Velimir Perasović. Outros xogadores o acompañan, como por exemplo Ferrán López e de novo Salva Guardía. Nos playoffs de ascenso, gana primeiro ao Lucentum Alicante e logo na final ao Breogán de Lugo. Ambos os partidos a gana por senllos 3-1 a favor dos madrileños. O Fuenlabrada ascende a liga ACB esta vez por méritos propios.
No seu primeiro ano na ACB, o equipo clasifícase para os playoffs grazas á achega de xogadores como Nate Huffman, Carlos Cazorla, Ferrán López, Salva Guardía e sobre todo Velimir Perasović, que é o máximo anotador da ACB nesa temporada. Nas tres temporadas seguintes, Perasović proclámase de novo máximo anotador da liga e o Jabones Pardo Fuenlabrada clasifícase de novo para os playoffs nas temporadas 2000−2001 e 2001−2002. Nesas tres temporadas destacan David Wood, Chuck Kornegay, Fran Murcia, Pablo Prigioni e José Calderón.
Na temporada 2002−2003 prodúcese a de Velimir Perasović e de José Calderón, mais prodúcese a chegada de ilustres da ACB como Francesc Solana e Richard Scott. Mais a fichaxe que cambiará a temporada é o dun xogador arxentino, descoñecido entón, chamado Walter Herrmann. Pronto se converte na revelación da temporada sendo o MVP, o MVP do All Star e o Máximo Anotador da ACB, sendo traspasado ao final da temporada ao Unicaja de Málaga.
Tras a marcha de Walter Herrmann e Calderón, o equipo vese obrigado a unha gran renovación. O equipo ficha a Javi Rodríguez procedente do Breogán de Lugo, Hurl Beechum aleiro do desaparecido Cáceres C.B. e contrata de novo a Salva Guardia, procedente do Baloncesto Granada. Francesc Solana segue como capitán e no banco mantense Óscar Quintana. Tras unha das temporadas máis axustadas que se lembran, o equipo descende tras unha gran remontada do Etosa Alacant nas últimas xornadas de liga regular. Tres xornadas antes, Óscar Quintana abandona o banco, deixando tras de se unha gran polémica sobre a súa marcha.
Un ano na LEB e volta á ACB
Na temporada 2004−2005, o Fuenlabrada atópase na tesitura de volver montar un bloque. Durante este ano, o Fuenlabrada acaba líder da liga regular. Meses despois, tras asegúrase o ascenso nunha agónica eliminatoria contra o Huelva. Na temporada 2005−2006 a directiva do club aposta por un bloque xa consolidado na liga LEB, con algunha cara nova, finalizando a temporada en décimo lugar. A nova temporada 07 empeza cunha renovación bastante importante do persoal, aínda que mantén os alicerces básicos da anterior. A directiva do club madrileño fixo catro incorporacións de cara a esta campaña, foron Gerald Brown base procedente do Breogán ao que chegara en metade de temporada procedente do Partizan de Belgrado, a Andrés Miso, ao veterano José Antonio Paraíso e o ala-pivote lituano Virginijus Praskevicius. O equipo terminou a temporada na décimo segunda con 14 vitorias e 20 derrotas.
A temporada 2007−2008 iniciouse con cambios no cadro de xogadores, logrando por pouco a permanencia na ACB. A temporada 2008−2009 supuxo unha gran renovación, presentándose presentaron moitas novidades, conseguindo outro ano máis a permanencia. Desde a temporada 2011−2012, o club sufre por salvar a categoría, case sempre con éxito. As excepecións son a temporada 2014−15, onde o Fuenlabrada, após ficar no último lugar da liga, acada a salvación nos despachos, e a temporada 2019−20, onde tras ocupar o posto 17, decídese que non habería descensos debido á pandemia de COVID-19.
Galardóns individuais
Mellor xogador da ACB
Xogador revelación da ACB
Segundo mellor quinteto da ACB
Campión do Concurso de Triplas da ACB
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Fuenlabrada desde 1993.
Palmarés
LEB Ouro Copa Príncipe Torneo Comunidad de Madrid
Vilalle, Castroverde
San Pedro de Vilalle é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 62 habitantes (33 homes e 29 mulleres), distribuídos en 1 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 56 habitantes.
Partido Alemán-Hannoveriano
O Partido Alemán-Hannoveriano (en alemán: Deutsch-Hannoversche Partei, DHP) foi un partido conservador alemán formado en 1869 en protesta pola anexión do Reino de Hannover por Prusia en 1866 e que pretendía a restauración da dinastía güelfa en Hannover. O partido mantivo unha ampla base electoral na provincia de Hannover durante o Imperio Alemán, co 38.8% dos votos en 1881 e o 13.5% en 1912. En 1933 as autoridades nazis prohibiron o DHP.
Mitoloxía nórdica na cultura popular
A mitoloxía nórdica, preservada nos textos antigos islandeses como a Edda poética, a Edda prosaica e outras lendas e sagas, foi pouco coñecida fóra de Escandinavia ata o século XIX. Coa publicación xeneralizada dos mitos e lendas nórdicas, as referencias a deuses e heroes nórdicos espalláronse a través da cultura literaria europea, especialmente en Escandinavia, Alemaña e Gran Bretaña. No pasado século XX, as referencias á mitoloxía nórdica fixéronse comúns na ciencia ficción e na fantasía literaria, xogos de rol, e eventualmente outros produtos culturais como a animación xaponesa.
Reintrodución na cultura popular
En Gran Bretaña, William Morris compuxo poemas como Sigurd the Volsung e outros temas, así como traducións das sagas islandesas ó inglés. En Alemaña, Richard Wagner baseouse en personaxes e temas da mitoloxía nórdica para compoñer as catro óperas que compoñen Der Ring des Nibelungen (O anel dos nibelungos), aínda que tamén empregou fontes medievais alemás e xermanizou os nomes dos deuses nórdicos.
Decorator (padrón de deseño)
O padrón de deseño Decorador (Decorator) responde á necesidade de engadir de forma dinámica responsabilidades ou funcionalidades a un obxecto. Desta maneira proporciónase unha alternativa flexible á extensión dunha clase. Tamén é coñecido como padrón envoltorio (Wrapper). miniatura|Exemplo visual do uso de decoradores sobre unha vista de texto.
Motivación
centro|Exemplo de modelo
Estrutura
centro|Exemplo de modelo
Participantes
Define a interface para os obxectos que poidan ter responsabilidades engadidas. Define un obxecto sobre o cal se poden engadir responsabilidades.
Implementa a interface da superclase Compoñente delegando no compoñente asociado. Mantén unha referencia ao compoñente asociado. Engade responsabilidades ao compoñente.
Consecuencias
O uso do padrón ten, polo menos, dúas vantaxes:
O uso de decoradores dá como resultado sistemas formados por multitude de obxectos pequenos moi parecidos.
Diagrama de Secuencia
centro|Diagrama de secuencia do código.
A saída do programa sería a seguinte:
Gran Premio de Alemaña de 1954
O Gran Premio de Alemaña de 1954 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 1 de agosto de 1954 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. Foi a sesta carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 17º Gran Premio de Alemaña xa que a carreira se celebrou por primeira vez en 1926 e o 16º, que se celebrará no complexo de circuítos de Nürburgring. A carreira foi gañada polo campión do mundo de, o piloto arxentino Juan Manuel Fangio pilotando un Mercedes-Benz W196. Os pilotos do Ferrari 625 Mike Hawthorn (nun coche compartido con José Froilán González) e Maurice Trintignant terminaron segundo e terceiro coa Scuderia Ferrari.
Informe
Fangio e Karl Kling lideraban a carreira nos seus dous Mercedes. Hawthorn retirouse anticipadamente cun eixo roto, do mesmo xeito que Moss, Frère e o piloto privado de Maserati Roberto Mieres. Hermann Lang, unha das estrelas antes da guerra das "frechas de prata" de Mercedes saíuse na súa última aparición nun Gran Premio logo de dez voltas. González comezou no terceiro posto, pero estaba tan alterado pola morte de Marimón que foi chamado logo de 16 voltas para ser substituído por Hawthorn, quen saíu en persecución do Mercedes. Acadou o segundo posto cando Kling entrou en boxes e lanzouse a unha persecución sen descanso trás Fangio. Nas últimas voltas da carreira, o orballo obrigouno a frear e ocupou segundo por diante de Trintignant. Kling terminou cuarto por diante de Mantovani, o último piloto en percorrer a distancia de carreira, conseguindo algúns puntos para un entristecido Maserati. Kling conseguiu o punto da volta rápida.
Só dez dos 23 cualificados terminaron esta carreira esgotadora. Cun tempo de 3 horas 45 minutos 45´8 segundos esta foi a carreira máis longa (non Indy 500) da historia do campionato de F1, ata o Gran Premio do Canadá de 2011, que durou pouco máis de catro horas. A vitoria levou a Fangio máis arriba no campionato, agora tiña máis do dobre dos puntos do seu rival máis próximo, González. Unha vitoria na próxima carreira no Gran Premio de Suíza podía darlle o seu segundo campionato.
Eduardo Valencia Fernández
Eduardo Valencia Fernández, nado en Ourense en 1902 e finado na mesma cidade en 1969, foi un político galego.
Traxectoria
Foi Xefe Provincial, ata 1934, e Xefe de Prensa e Propaganda de Falange Española de las JONS en Ourense. Alcalde da mesma cidade en dous períodos (1941 e 1948–1954), dimitiu do seu cargo a finais de marzo de 1954. Foi procurador nas Cortes Españolas.
Confederación de Empresarios de Galicia
A Confederación de Empresarios de Galicia, coñecida polo seu acrónimo CEG, é unha organización empresarial, a máis importante de Galicia. Creouse en 1981.
Estrutura
A CEG non está formada por empresas a título individual, senón á súa vez por asociacións sectoriais de empresas. No seu conxunto, estas asociacións contan entre os seus membros con 100.000 empresas de Galicia. Ademais, está estruturada internamente nas catro confederacións provinciais: a Confederación de Empresarios da Coruña, a Confederación de Empresarios de Lugo, a Confederación Empresarial de Ourense, e a Confederación de Empresarios de Pontevedra.
Desde a súa creación é membro da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) e da Confederación Empresarial da Pequena e Mediana Empresa (CEPYME).
Como representación do empresariado galego, a CEG participa tamén noutros órganos colexiados, como o Consello Económico e Social de Galicia, o Consello Escolar de Galicia, os consellos sociais das tres universidades galegas, o Consello Galego de Relacións Laborais, o Consello Galego de Medio Ambiente, o Consello Galego de Saúde, o Consello Galego do Voluntariado, ou a Mesa Galega da Emigración.
Historia
Fundada en 1981, logo do acordo das catro confederacións empresariais provinciais de Galicia, o seu primeiro presidente foi Álvaro Rodríguez Eiras. En 1982 este foi substituído por Emilio Pérez Nieto, que á súa vez foi substituído en 1984 por José Pablo Rodríguez-Martiñán, que foi presidente da Confederación ata 1990. Sucedeuno en 1991 o que daquela era exalcalde de Vigo Antonio Ramilo, que dimitiu en 2001 logo dun escándalo contable, substituíndo no cargo Antonio Fontenla. En 2013 accedeu ao cargo o daquela presidente dos empresarios pontevedreses José Manuel Fernández Alvariño, tras vencer o seu antecesor nas eleccións. En 2021, e logo duns anos remexidos onde se sucederon distintos presidentes en pouco tempo, escolleuse como presidente a Juan Manuel Vieites, empresario do sector conserveiro.
Sindicato Andaluz de Trabajadores
O Sindicato Andaluz de Trabajadores (en galego, Sindicato Andaluz de Traballadores), SAT, é un sindicato de Andalucía constituído en Sevilla o 23 de setembro de 2007 tras a unión de varios sindicatos andaluces, entre eles o Sindicato de Obreros del Campo e Autonomía Obrera.
Características
Segundo os seus propios Estatutos, o SAT defínese como un sindicato de clase, anticapitalista, asembleario, independente, antipatriarcal, nacionalista andaluz, de esquerdas, repúblicano e utópico. Entre as súas fins están a de construír un modelo de sociedade alternativo ao capitalismo, a loita polos dereitos nacionais do pobo andaluz, a defensa da súa absoluta autonomía e independencia, a unidade sindical e a defensa de traballadores e traballadoras, así como das persoas migrantes. Para a súa consecución teñen realizado reivindicacións e actos de notable percorrido nos medios.
Polémica con Cayetano Martínez de Irujo
Tras unhas polémicas declaracións no programa Salvados de Cayetano Martínez de Irujo nas cales declarou ''Cando ves que a xente nova non ten a menor intención de progresar, iso é grave. Iso só pasa en Andalucía. Sinceramente. Iso no norte de España non pasa, no centro tampouco. Nin tan sequera en Estremadura'', ademais de insinuar que en Andalucía a xente non quería traballar o SAT organizou unha manifestación, á que asistiron uns 500 afiliados, nas terras do conde, esixíndolle unhas desculpas públicas e unha reunión cos sindicalistas co obxectivo de amosarlle a realidade, segundo o sindicato, dos xornaleiros andaluces.
Cayetano Martínez de Irujo aceptou a petición do sindicato, reuníndose o 20 de decembro de 2012 con Juan Manuel Sánchez Gordillo e Diego Cañamero, quen acoden acompañados dun grupo de afiliados. Tras a reunión dos sindicalistas con Cayetano, o Conde de Salvatierra rectificou, alegando que coñeceu unha realidade que descoñecía, así como matizou que as súas declaracións estaban referidas a un grupo reducido de andaluces. Ademais, amosou un interese común polas propostas do Sindicato Andaluz de Trabajadores e accedeu a visitar a cooperativa de Marinaleda, dirixida por Sánchez Gordillo, así como iniciar un proceso para facilitar o acceso ás súas terras aos xornaleiros andaluces. Tras coñecer as instalacións de Marinaleda, o conde recoñeceu o interese que ten polo sistema cooperativista e anunciou a posibilidade de crear un sistema de policultivo nas súas terras co apoio do SAT, comprometéndose a defender e promocionar os produtos de Huma, a cooperativa de Marinaleda.
Ocupación da terra Somonte
O domingo 4 de marzo de 2012 ás 11 da mañá uns 500 membros do SAT ocuparon a Terra Somonte, no concello de Palma del Río e Esta propiedade da Xunta de Andalucía, que saía o día seguinte a poxa.
A partir desta ocupación, unhas 30 persoas de Posadas, Palma del Río e outros pobos quedaron nela co obxectivo de permaneceren, comezar a traballala e así pór en práctica a idea de que a terra ten que ser autoxestionada polos propios traballadores e traballadoras para crear o máximo emprego e favorecer o desenvolvemento da economía local e comarcal.
Na madrugada do venres 26 de marzo, forzas da Garda Civil desaloxaron a terra. Os xornaleiros andaluces volveron a ocupar Somonte a madrugada seguinte, atopándose unhas 100 persoas no seu interior.
Os xornaleiros, reunidos en asemblea tras o desaloxo, decidiron continuar coa loita e volver a ocupala, contando para iso co apoio solidario de varias decenas máis de compañeiros chegados dende diversos puntos de Andalucía, e en especial dos pobos próximos.
Logo da ocupación as melloras foron considerables, con moitos xornaleiros traballando na agricultura e na gandaría. Os produtos obtidos pódense mercar nos mercados dos pobos próximos. O proxecto suscitou interese tanto dentro coma fóra do estado, recibindo case a diario a xornalistas de todo o mundo e persoas anónimas que o queren coñecer e colaborar nel.
Ocupación da terra Las Turquillas
Arredor de 1.000 sindicalistas ocuparon a mañá do 24 de xullo de 2012 a Terra Las Turquillas, onde se sitúa a Yeguada Militar del Ejército. O predio, dependente do Ministerio de Defensa, ten 1.200 hectáreas, a inmensa maioría en baldío, dado que o Exército só utiliza 20 hectáreas.
Tras percorreren o quilómetro que separa a estrada das terras, entraron na Zona Militar -advertida por grandes carteis- e acadaron o recinto militar, onde unha comisión do SAT se entrevistou cos mandos militares. Dentro do recinto militar agardaba unha compañía de antidisturbios da Garda Civil e tropas militares, polo que en asemblea se decidiu non forzar a entrada ao recinto, iniciando os traballos de infraestrutura e loxística para permaneceren na mesma.
O portavoz nacional do SAT, Diego Cañamero, sinalou que o obxectivo da ocupación era que a terra pase a mans dos traballadores e que a leira, adicada á cría de cabalos, pasase a ser utilizada por cooperativas de traballadores. "Non queremos a propiedade da terra, queremos o seu uso", enfatizou Diego Cañamero, "que a terra sirva para dar traballo e crear riqueza, e non para recibir subvencións de Europa".
O dirixente sindical destacou que a comarca sevillana onde se sitúa a leira sofre "un 40% de paro" e, perante esa situación, "non pode ser que terras públicas ou privadas poidan estar alleas á realidade dun pobo que xa non sabe que facer co paro". "Queremos demostrar que, en mans de cooperativas, as terras terá outro uso, pensando na creación de traballo e en sacar produtividade á terra e non só en subvencións da UE", explicou Diego Cañamero.
Perante a vixilancia das forzas de seguridade que acompañou a ocupación, que se desenvolveu sen incidentes, o dirixente sindical declarou que "viñemos a quedarnos, non é unha ocupación simbólica". "Somos conscientes, cremos no que facemos e facémolo pacificamente", declarou Cañamero, que asegurou que "se nos expulsan, volveremos e o faremos ata que o goberno ceda esas terras ós traballadores".
O 10 de agosto produciuse o desaloxo por membros da Garda Civil; sen incidentes, os sindicalistas saíron pacificamente.
A "expropiación forzosa" de alimentos
O 7 de agosto de 2012 un grupo de afiliados ao SAT encabezados polo deputado de Izquierda Unida (IU) na Xunta de Andalucía e alcalde de Marinaleda, Juan Manuel Sánchez Gordillo, entraron nun supermercado da cadea valenciana Mercadona, na localidade sevillana de Écija, e tras encher varios carros de compra con produtos básicos anunciaron s súa intención de non pagar o importe, alegando que realizaban unha "expropiación forzosa" de alimentos de primeira necesidade para doalos a unha ONG que se encargaría de repartilos entre os barrios máis humildes da localidade. Tras a negativa dos empregados, produciuse un momento tenso entre os sindicalistas e os traballadores do comercio. A empresa Mercadona denunciou os feitos alegando que "se levaron a comida e agrediron a dúas traballadoras".
De xeito paralelo, en Arcos de la Frontera (Cádiz), Diego Cañamero, acompañado doutros sindicalistas e simpatizantes, entraron noutro supermercado, neste caso da compañía francesa Carrefour, aínda que sen poder levarse os produtos debido á presenza de efectivos da Garda Civil. Tras negociar cos directivos do supermercado, a cadea permitiulles levar os produtos para fins sociais, e comprometeuse co sindicato a colaborar mediante máis doazóns de alimentos.