cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obxecto Lixeiro
Consecuencias
As consecuencias que supón a utilización deste patrón é unha redución nos custos do almacenamento, xa que se reduce no número total de instancias e se empregan un só estado intrínseco por obxecto, a custa dunha penalización debida ó cálculo do estado extrínseco.
Implementación
Á hora de implementar este patrón teranse en conta os seguintes aspectos:
A aplicabilidade do patrón ven dada polo fácil que é identificar o estado extrínseco e eliminalo dos obxectos compartidos.
En canto á xestión dos obxectos compartidos, os clientes non deberían crear instancias de eles directamente senón que é a fábrica de obxectos lixeiros a que lle permite ós clientes obter un obxecto lixeiro concreto.
Ligazóns externas
Páxina de patróns de deseño
Actinopterixios
miniatura|230px|[[Rodaballo (Scophthalmus maximus).]] miniatura|230px|[[Anguía (Anguilla anguilla).]] Os actinopterixios (Actinopterygii) son unha clase de peixes óseos (Osteichthyes).
Constitúen o grupo dominante entre os vertebrados, con máis de 27 000 especies actuais que desenvolveron estratexias adaptativas que lles permitiron colonizar toda clase de ambientes acuáticos, tanto mariños como dulciacuícolas.
Os peixes máis coñecidos pertencen a este grupo: troitas, salmóns, sardiñas, percas, arenques, atúns, linguados, carpas, anguías etc.
Etimoloxía
O termo Actinopterygii está formado polos elementos do latín científico aktino- que deriva do grego ακτίνος aktínοs, "raio" e -pterygii xenitivo plural derivado de πτερύγιον pterýgion, "aleta"; é dicir, literalmente "os de aletas con raios".
Características
A característica principal dos actinopterixios é a presenza dun esqueleto de espiñas óseas nas aletas (o termo Actinopterygii significa "os de aletas radiadas"). Teñen o cranio parcialmente calcificado e recuberto por ósos dérmicos, e un só par de aberturas branquiais protexidas por un opérculo.
Posúen escamas ganoides (carácter autapomórfico, é dicir, exclusivo do grupo). Nos peixes modernos a escama ganoide redúcese (leptoidea) e preséntanse dous tipos distintos: cicloides e ctenoideas, nas que só hai tecido óseo laminar (sen a ganoína e o tecido óseo esponxoso das escamas ganoides).
Clasificación
A clasificación taxonómica dun grupo con tantas e tan diversas especies é complexa e está suxeita a controversias, comezando pola súa integración nos osteíctios, xunto aos sarcopterixios, tendo presente que a clase Osteichthyes se considera actualmente un grupo parafilético. O World Register of Marine Species considera sinónimos Actinopterygii e Osteichthyes.
Na maioría das clasificacións taxonómicas recoñécense tres subdivisións da clase Actinopterygii: Chondrostei, Holostei e Teleostei. Actualmente reagrupáronse en dúas, pois os holósteos constitúen un grupo parafilético, polo que tende a ser abandonado nos sistemas taxonómicos modernos baesados na cladística, que só admite grupos monofiléticos.
Polo tanto na actualidade admítense dúas subclases dentro dos actinopterixios:
Clasificación taxonómica
A continuación inclúse unha listaxe dos grupos até o nivel de ordes, tabulados da forma que aparenta coincidir coa secuencia evolutiva até o nivel de superorde. A lista está recompilada de FishBase con anotacións nas diverxencias respecto a Fishes of the World e ITIS.
Subclase Neopterygii
Infraclase Holostei Infraclase Teleostei
Real Sociedad de Fútbol
Gañou dous campionatos da Liga española de fútbol consecutivos (1980-81 e 1981-82), dúas Copas do Rei (1987 e 2020; tamén gañada en 1909 polo seu antecesor, o Club Ciclista de San Sebastián) e unha Supercopa de España (1982), así como diversos subcampionatos en devanditas competicións e múltiples participacións europeas ao longo da súa historia, catro na Liga de Campións.
Ocupa o posto nº 8 na Clasificación histórica da Primeira División e o nº 184 na clasificación histórica mundial da IFFHS. É, ademais, o sexto equipo que máis internacionais achegou á Selección española de fútbol e ostentou o récord de xornadas consecutivas sen perder nunha mesma tempada en Primeira ata 2018.
O Athletic Club é o rival histórico da Real Sociedad por excelencia. Os dous equipos manteñen unha rivalidade desde os seus comezos, entre outras cousas porque son os dous principais equipos do País Vasco.
Orixes
A Real Sociedad de San Sebastián foi fundada en 1909, baixo o nome de Sociedad de Foot-ball de San Sebastián, adquirindo o título de "Real" en 1910 a mans do rei Afonso XIII. A Sociedad de Foot-ball xurdiu froito dunha escisión do San Sebastián Recreation Club, primeiro club do que se ten constancia en Guipúscoa, nado en 1903 e escindido seis anos despois. Entre 1903 e 1908, as cores do San Sebastián Recreation Club eran o verde e o amarelo pero xa en marzo de 1908 estreouse un novo uniforme: camisa branca, iniciais SS en azul e pantalón azul.
Durante estes primeiros anos os donostiarras obtiveron moi bos resultados pero non podían participar nos campionatos oficiais ao non estar inscrita a Sociedad de Foot-ball no Rexistro Civil. Para poder participar no Campionato de España de 1909, recorreuse a xogar baixo o nome do Club Ciclista de San Sebastián, entidade que si cumpría cos requisitos legais, e coa denominación de Club Ciclista chegou o primeiro título da súa historia ao derrotar na final ao Club Español de Madrid por 3 goles a 1.
Durante eses primeiros anos existe unha gran rivalidad co Athletic Club e o Racing de Irún, ademais en 1913 inaugúrase o campo de Atotxa.
Finais de Copa e a Liga
Na tempada 1927-28 prodúcese unha das finais máis épicas que se recordan, a triplo final de Copa de Santander contra o FC Barcelona, que desencadeou unha batalla poética entre Rafael Alberti e o txuriurdin Gabriel Celaya, Alberti que estaba presenciando o partido escribiu "Oda a Plattko" en honor á memorable actuación do porteiro húngaro, e Celaya respondeulle con "Contraoda do poeta da Real Sociedad" onde lle respondía dicindo que máis que Plattko era ao arbitro a quen tiña que dar as grazas ao FC Barcelona. No ano 1928 a Real Sociedad xunto con outros nove clubs participan na Primeira edición da Primeira División de España, quedando en 4ª lugar e sendo o seu xogador Bienzobas o máximo goleador do Campionato.
A partir de entón iníciase unhas tempadas de altibaixos, no que a incapacidade de manter aos seus mellores xogadores impide que se consolide o equipo, no entanto conséguese un subcampionato de Liga 1930-31. Durante esta época Ignacio Eizaguirre e Epifanio Fernández, "Epi", vanse ao Valencia CF na tempada 40-41, mentres que Silvestre Igoa faio na 42-43 conseguindo alí diversos títulos de Liga e de Copa. Trala volta destes tres internacionais, na tempada 1950-51, conséguese o subcampionato de Copa, outra vez fronte ao FC Barcelona, eliminando en semifinais ao Real Madrid cun 0-2 en Nuevo Chamartín co gran Benito Díaz de adestrador.
Época gloriosa
En 1957 créase o Sanse, equipo filial, que será o gran sementeiro de xogadores para o Primeiro Equipo.
Pádel
miniatura|Padel area en ISPO 2014 O pádel é un deporte de raqueta que se practica por parellas nunha pista rectangular pechada de 10 × 20 m. A puntuación é igual ca no tenis, as pelotas son similares pero cun pouco menos de presión e a gran diferenza é que a pista ten paredes e as pelotas poden ser xogadas contra elas nunha maneira similar coma no squash.
Abandonen o barco
Abandonen o barco (en Seven Waves Away, e tamén coñecido polos títulos Abandon Ship! e Seven Days From Now) é un filme británico dramático protagonizado por Tyrone Power, Mai Zetterling, Lloyd Nolan e Stephen Boyd. Richard Sale adaptou o filme a partir dunha historia curta homónima de 1938, orixinalmente publicada por Scribner's Magazine. O argumento ten semellanzas co afundimento real do barco estadounidense William Brown en 1841.
Pádel
Este deporte foi inventado en Acapulco, México, por Enrique Corcuera en 1969. É moi popular na Arxentina, México e noutros países latinoamericanos; tamén en Europa, principalmente en España, aínda que agora empeza a difundirse rapidamente polo resto de Europa e outros continentes. A enorme popularidade do pádel ao longo da Costa do Sol e no sur de España expúxoo a un gran número de residentes británicos e turistas, e esta é unha das razóns de que o pádel empezase a coller pulo no Reino Unido.
Real Sociedad de Fútbol
Época gloriosa
No ano 1967 iníciase a época máis gloriosa do club, ese ano acaba cunha década de ascensos e descensos co definitivo ascenso de Puertollano, a partir dese momento empézase a construír o equipo que unha década despois converteríase en Campión de Liga, no ano 1974 participa por primeira vez nun competición europea, a Copa da UEFA, das que se faría asiduo.
Pádel
O pádel é un deporte para todas as idades e habilidades, xa que é rápido e fácil de aprender, e é menos esixente fisicamente ca deportes similares como o squash. A maioría dos xogadores conségueno comprender nos primeiros 20 minutos de xogo e resúltalles fácil lograr un nivel de competencia; por iso a xente que o practica pode divertirse co pádel, xa que non é un deporte tan dominado pola forza, técnica e servizo coma no tenis (neste feito, o servizo en pádel é por abaixo).
Abandonen o barco
Estreouse en galego o 5 de xaneiro de 1992 a través da TVG.
Real Sociedad de Fútbol
Época gloriosa
A tempada 1979-80 será unha das máis recordadas pese a non conseguir o título e é que estableceu un récord de imbatibilidade, que aínda perdura, ao estar 32 xornadas consecutivas sen coñecer a derrota, que sumadas ás 6 últimas da tempada 1978-79 deixarían o récord en 38, e foi precisamente no penúltimo partido contra o Sevilla onde a perdeu e ao cabo significo que a Liga levásella o Real Madrid, pero ao ano seguinte 1980-81 conseguiu o que tanto merecera o ano anterior, ser Campión, e conseguiuno de xeito épico, no último minuto do partido Zamora conseguiu, nun embarrado El Molinón, marcar o gol que ía dar á Real o primeiro título de Liga.
Pádel
O Padel Pro Tour (PPT) é o circuíto profesional de pádel que foi creado en 2005 como resultado dos acordos entre o grupo de organizadores de partidos de pádel, a Asociación de Xogadores Profesionais de Pádel (AJPP) e a Asociación Femenina Española de Pádel (AFEP).
Real Sociedad de Fútbol
Época gloriosa
Na tempada 1981-82 volveu gañar a Liga e na Copa de Europa fixo un extraordinario campionato chegando ás semifinais onde foi eliminado polo Hamburgo, ao cabo campión de Europa.
Na tempada 1987 logra o título de Copa do Rei ao impoñerse na quenda de penaltis ao Atlético de Madrid, sendo Luís Arconada o heroe da noite ao parar o penalti decisivo.
Pádel
O pádel recentemente foi lanzado no Reino Unido: un grupo de investidores privados logrou conseguir con éxito lanzar o deporte en 2011 despois de moitos intentos fracasados doutros. Demostrouse ser moi difícil clasificar o deporte a pesar de que no exterior sempre estivo recoñecido.
Real Sociedad de Fútbol
Época gloriosa
miniatura|320px|Partido disputado entre o [[Deportivo da Coruña e a Real Sociedad.]] Na tempada 1989-90 a Real, ante a fuga de tres dos seus xogadores máis importantes o ano anterior, onde se consegue o subcampionato de Liga e de Copa, Bakero, Begiristain e Rekarte ao FC Barcelona, e Loren ao Athletic de Bilbao comeza a contratar a futbolistas estranxeiros sendo John Aldridge o primeiro procedente de Liverpool FC inglés.
Subcampionato
Na tempada 2002-03 a Real volve loitar polo título de Liga e do mesmo xeito que na tempada 79-80 o Real Madrid no penúltimo partido arrebátalle o liderado que tanto defendera; unha tempada espectacular na que sobresaíron a parella de dianteiros Kovacevic e Nihat, e no centro do campo Xabi Alonso, De Pedro, Aramburu e Valery Karpin.
Estadio
O estadio da Real Sociedad é o Estadio Municipal de Anoeta, con capacidade para 32.076 espectadores. Foi inaugurado con atletismo o 29 de xullo de 1993 e o primeiro partido de fútbol foi o 13 de agosto nun amigábel contra o Real Madrid.
Datos do club
300px|miniatura|dereita|Traxectoria da Real Sociedad
Cadro actual
''Actualizado a 1 de febreiro de 2020.
Real Sociedad B
A Real Sociedad de Fútbol B, coñecido popularmente como o Sanse, é o equipo filial do club. Fundado en 1951 baixo o nome de San Sebastián CF, xogou a tempada 2009-10 en Terceira División conseguindo o ascenso a Segunda B.
Mytilus
Mytilus é un xénero de moluscos bivalvos mariños da subclase dos pteriomorfios, que é o tipo da orde dos mitílidos, superfamilia dos mitiloideos, da familia dos mitílidos e da subfamilia dos mitilinos.
O xénero abrangue varias especies que son vulgarmente coñecidas como mexillóns.
Descrición
O xénero foi descrito por Carl Linnaeus na páxina 704 do volume 1º da 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
Linneo tomou o nome Mytilus do latín posclásico mytilus, variante do latín clásico mītulus, "mexillón", á súa vez derivado do grego helenístico μίτλος mítlos, derivado do grego antigo μυτίλoς mytílos, co mesmo significado.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle impuxo Lnnneo, e que é o actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Barrio Novo
O topónimo galego Barrio Novo pode referirse a:
Peso das Illas Malvinas
O peso das Illas Malvinas foi unha especie de papel moeda a modo de nota promisoria emitido nas Illas Malvinas durante o mandato do comandante Luis Vernet, antes da súa invasión e colonización por parte do Imperio Británico. Imprimíronse arredor de 1828 e estiveron en circulación ata xaneiro de 1833, ano da invasión británica. Vernet, que foi nomeado comandante político-militar do arquipélago por parte das Provincias Unidas do Río da Prata (a actual Arxentina) en 1829, pagaba os traballadores asalariados nas illlas con estes billetes, que só tiñan validez nas illlas.
Historia
esquerda|miniatura|169x169px|[[Retrato do gobernador arxentino Luis Vernet (1792-1871).]]
Marcial Taboada de la Riva
Marcial Taboada de la Riva, nado en Ourense o 15 de marzo de 1837 e finado en Pinto o 23 de abril de 1913, foi un médico e político galego.
Peso das Illas Malvinas
Creación
Xa coa colonia arxentina desenvolvéndose prosperamente, un dos problemas xurdidos da distancia entre o asentamento de Puerto Soledad e Buenos Aires foi o da utilidade do diñeiro, o xeito de pagar os traballos e onde se podía gastar, xa que non había comercios alí. Daquela, Vernet fixo imprimir uns vales expresados en pesos para facilitar as operacións de provisións de bens e pagar os traballadores. Simultaneamente, no resto da Arxentina circulaba o chamado "peso moeda corrente". ​
Estas notas de pagamento constituíron o primeiro circulante nas illas. Os billetes con valor facial de 10 pesos medían 8 por 12,5 centímetros e, baixo un debuxo con escenas rurais, líase a lenda VALE DIEZ PESOS QUE SE RECIBIRÁ EN ESTA ISLA DE MALVINAS, EN CAMBIO DE EFECTOS POR EL QUE SUSCRIBE, coa sinatura do propio Vernet. Ademais emitíronse, nun tamaño inferior, cunha forma máis cadrada e carentes de debuxos, outros billetes inferiores con valores de 1, 2 e 5 pesos. De todos eles, só os seus anversos se amosaban coloreados (os reversos eran de cor branca). A impresión foi monocromática en tinta negra. ​
Marcial Taboada de la Riva
Traxectoria
Doutor en Medicina pola Universidade Complutense de Madrid (1857), abandonou o corpo de sanidade da Armada e especializouse en hidroloxía. Dirixiu os balnearios de Marchena e Panticosa e foi inspector xeral de Sanidade. Militou no Partido Liberal e foi deputado polo distrito do Carballiño (1893-1896 e 1898-1899) e senador polas provincias de Ourense (1897-1898) e Lugo (1901-1902), pola Real Academia de Medicina (1903-1904) e senador vitalicio (1905-1907). Dirixiu o Anuario de Hidrología Médica Española. Foi presidente da Sociedad Española de Hidrología, vicepresidente do Consello de Sanidade e membro da Real Academia de Medicina, da Sociedade de Ciências Médicas de Lisboa e da Société Française d’Hygiéne.
Funsín, Árbol, Antas de Ulla
Funsín é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Peso das Illas Malvinas
Ataque estadounidense e ocupación británica
Brisbane desvalorizou as notas provisorias, o que demostraba que a influencia de Vernet nas Malvinas era cada vez máis débil, considerando que as illas xa foran usurpadas. Isto, combinado con que o responsable dos almacéns das illas, William Dickson, non aceptaba os vales como diñeiro e que os capataces lles querían encomendar as penosas tarefas do campo aos peóns, provocou que un grupo de crioulos, gauchos e indios encabezados por Antonio Rivero asasinaran os cinco altos cargos próximos a Vernet que permanecían na colonia, incluíndo a Brisbane.​​ A esta sublevación axudaron o malestar polo diñeiro desvalorizado, os problemas co pagamento dos salarios e o elevado custo da vida no arquipélago. ​​
Unha gran cantidade dos billetes emitidos continuou en circulación como moeda, aínda que en menor medida, ata dez anos despois da ocupación británica das illas, mesmo no Tesouro público, ata que o gobernador Richard Moody, primeiro mandatario británico, emitiu uns novos billetes escritos á man, que máis tarde se substituíron pola libra esterlina e, xa definitivamente, pola libra malvinense, que chega aos nosos días.
En 1852, Vernet decidiu viaxar a Londres para facer presión ante a súa demanda dunha indemnización polas sus perdas logo dos sucesos de 1833. Concedéronselle 2.400 libras, con base na súa afirmación de que recibiu 1.850 e o resto se utilizou para pagar as súas notas promisorias. Dentro dese diñeiro tamén se incluíron 550 libras para cubrir a circulación da moeda creada por el. ​
Algúns destes vales monetarios de pesos malvinenses emitidos por Vernet consérvanse na colección do Museo do Banco da Provincia de Buenos Aires.
Horacio Altuna
Horacio Altuna, nado en Córdoba o 24 de novembro de 1941, é un autor de banda deseñada arxentino. Famoso polas súas espectaculares personaxes femininas, pero tamén pola gran profundidade da súa obra, Altuna é un dos máis importantes autores de historietas do mundo.
Traxectoria
Colabora tamén coas editoriais Record e a revista Humor.
Entre 1973 e 1976 realiza traballos para revistas de Escocia e Inglaterra. Foi secretario de cultura da ADA (Asociación de Debuxantes da Arxentina) desde 1974 ata 1977.
En 1982 radícase en España, onde un ano despois publicará Ficcionario, primeira historieta que o conta como guionista e ilustrador, e que lle vale o seu primeiro premio como guionista.
En 1986 realiza Chances, novamente como autor integral. Por esta historieta recibe o premio "Yellow Kid" maior distinción no ambiente da historieta, ao mellor autor internacional. Nesta obra futurista de forte contido social, o protagonista é un mozo clon creado co obxectivo de sustuir os órganos dos seus xeradores, que se rebela e foxe cara ás zonas marxinais.
Realiza unha serie de historietas eróticas para a revista Playboy que na Arxentina publica a revista SexHumor. En Playboy publica, ademais, a novela ilustrada Gato.
En 1994 regresa ás páxinas de Clarín onde publica El Nene Montanaro. A 2007 publica unha tira no Periódico de Catalunya, Familia Tipo, e é o Presidente da Asociación Profesional de Ilustradores de Cataluña.
Carreteras secundarias
Carreteras secundarias é un filme español dirixido Emilio Martínez Lázaro que foi estreado en 1997.
Sinopse
España, 1974. Un adolescente e o seu pai viaxan dun lado a outro nun coche que é a única propiedade que teñen. A súa vida é un continuo ir e vir por apartamentos costeiros de aspecto desolado na tempada baixa de turismo. Cando se ven na obriga de mudar de itinerario e afastarse do mar, as súas cambiarán radicalmente.
Ciclo da urea
dereita|miniatura|Ciclo da urea. dereita|miniatura|Urea.
O ciclo da urea é un ciclo de reaccións metabólicas que ten lugar en moitos animais, que produce urea ((NH2)2CO) a partir de amoníaco (NH3). O ciclo da urea permite que o amoníaco, procedente da desaminación dos aminoácidos, non se acumule no organismo, xa que é unha substancia tóxica. Nos mamíferos, o ciclo da urea ten lugar fundamentalmente no fígado, e en pequena proporción noutros órganos como o riles. Este ciclo foi descuberto por Hans Krebs e Kurt Henseleit en 1932, e foi o primeiro ciclo metabólico en ser descuberto, cinco anos antes ca o ciclo do ácido cítrico, tamén descuberto por Krebs.
Función
Os organismos que non poden eliminar o amoníaco de forma fácil e rápida xeralmente teñen que convertelo nalgunha outra substancia, como a urea ou o ácido úrico, que son moito menos tóxicos ca o amoníaco. Nalgúns trastornos xenéticos e nos casos de fallo hepático o ciclo da urea non funciona correctamente. O resultado pode ser a acumulación de residuos nitroxenados, principalmente amoníaco, o que causa encefalopatía hepática.
Reaccións
O ciclo da urea consta de cinco reaccións: dúas son mitocondriais e tres citosólicas. O ciclo converte dous grupos amino, un do NH4+ e outro do aspartato, e un átomo de carbono procedente do HCO3−, en urea, un produto de excreción relativamente pouco tóxico, para o que se gastan catro enlaces fosfato de "alta enerxía" (3 ATP hidrolizados a 2 ADP e 1 AMP). O transportador destes átomos de nitróxeno e carbono é o aminoácido non proteico ornitina, polo que ao ciclo tamén se lle chama ás veces ciclo da ornitina.
miniatura|480px|esquerda
1 L -ornitina 2 carbamoíl fosfato 3 L -citrulina 4 arxininosuccinato 5 fumarato 6 L -arxinina 7 urea L -Asp L -aspartato CPS-1 carbamoíl fosfato sintetase I OTC Ornitina transcarbamilase ASS arxininosuccinato sintetase ASL arxininosuccinato liase ARG1 arxinase 1
Na primeira reacción, NH4+ + HCO3− é equivalente a NH3 + CO2 + H2O.
Deste modo, a ecuación global do ciclo da urea é:
Pero como o fumarato se orixina cando o aspartato perde o seu grupo amino en forma de NH3 (por medio das reaccións 3 e 4), e como ademais PPi + H2O → 2 Pi, a ecuación global pode simplificarse así:
Téñase en conta tamén que as reaccións relacionadas co ciclo da urea tamén causan a oxidación de 2 NADH, polo que, en realidade, o ciclo da urea libera un pouco máis de enerxía da que consome. Estes NADH prodúcense de dúas maneiras: Os dous NADH producidos poden fornecer enerxía para a formación de 5 ATP, o que supón unha produción neta dun enlace de alta enerxía por cada volta do ciclo da urea. Non obstante, se a gliconeoxénese esta activa no citosol, o último equivalente redutor vai utilizarse para impulsar á inversa o paso catalizado pola gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase en vez de xerar ATP.
O destino do oxalacetato é a produción de aspartato por transaminación ou ser convertido en fosfoenolpiruvato, que pode orixinar glicosa.
N-acetilglutamato
A síntese de carbamoíl fosfato e o ciclo da urea dependen da presenza de N-acetilglutamato, que activa alostericamente a carbamoíl fosfato sintetase 1 (CPS1). A síntese de N-acetilglutamato pola N-acetilglutamato sintase (NAGS), está estimulada tanto pola arxinina, que é o estimulador alostérico da NAGS, coma polo glutamato, que é un produto das reaccións de transaminación e un dos substratos da NAGS, a cantidade de ambas as substancias aumenta cando se incrementa a de aminoácidos libres. Así, a arxinina non só é un substrato do ciclo da urea senón que serve tamén como activador do ciclo da urea.
Concentracións de substrato
O resto dos encimas do ciclo están regulados pola concentración dos seus substratos. As deficiencias hereditarias nos encimas do ciclo distintos da arxinase 1 (ARG1) non orixinan unha diminución significativa na produción de urea (a falta total de calquera dos encimas do ciclo orixina, polo contrario, a morte pouco despois do nacemento). O que ocorre máis ben é que se acumulan os substratos dos encimas deficientes, e incrementan a velocidade da reacción deficiente ata o normal.
Porén, a acumulación anómala de substrato ten tamén o seu custo. As concentracións de substrato son elevadas en todas as reaccións anteriores do ciclo ata o NH4+, o que ten como resultado unha hiperamonemia (incremento do [NH4+]P).
Patoloxía
As persoas con defectos xenéticos en calquera dos encimas que interveñen na formación de urea non poden tolerar unha dieta rica en proteínas. Os aminoácidos inxeridos en exceso con respecto aos requirimentos diarios mínimos para a síntese de proteínas desamínanse no fígado, producindo amoníaco libre, que non pode ser convertido en urea e exportado ao sangue, e o amoníaco é moi tóxico. Os humanos, porén, non podemos vivir cunha dieta sen proteínas. Non podemos sintetizar a metade dos 20 aminoácidos estándar, e estes aminoácidos esenciais deben ser achegados pola dieta. Aos pacientes con defectos no ciclo da urea aplícanselles diversos tratamentos. A administración coidadosa dos ácidos aromáticos bencenoato ou fenilacetato na dieta pode axudar a reducir os niveis de amoníaco en sangue. O bencenoato convértese en bencenoíl-CoA, que se combina coa glicina formando hipurato. A glicina utilizada nesta reacción debe ser rexenerada, e así o amoníaco utilízase na reacción da glicina sintase. O fenilacetato combínase con glutamina para formar fenilacetilglutamina. Tanto o hipurato coma a fenilacetilglutamina son compostos non tóxicos que se excretan na urina. Outras terapias son máis específicas dunha determinada deficiencia encimática. A deficiencia de N-acetilglutamato sintetase ten como resultado a ausencia do activador normal da carbamoíl fosfato sintetase I. Este estado pode tratarse administrando carbamil glutamato, un análogo do N-acetilglutamato que é efectivo como activador da carbamil fosfato sintetase I. Para as deficiencias en ornitina transcarbamilase, arxininosuccinato sintetase e arxininosuccinato liase, é útil sumplementar a dieta con arxinina. Moitos destes tratamentos deben ir acompañados dun control estrito da dieta e de suplementos dos aminoácidos esenciais. Nos poucos casos de deficiencia de arxinase, a arxinina, o substrato do encima defectivo, debe excluírse da dieta.
Anomalias do ciclo da urea que causan trastornos no ciclo da urea:
A maioría destes trastornos están asociados con hiperamonemia.
Conexións entre os ciclos do ácido cítrico e da urea
Como o fumarato producido na reacción da arxininosuccinato liase é tamén un intermediario do ciclo do ácido cítrico, os ciclos están, en principio, interconectados, proceso coñecido como o "dobre ciclo de Krebs". Porén, cada ciclo pode funcionar de xeito independente e a comunicación entre eles depende do transporte de intermediarios chave entre a mitocondria e o citosol. Varios encimas do ciclo do ácido cítrico, como a fumarase (fumarato hidratase) e a malato deshidroxenase, tamén están presentes como isoencimas no citosol. O fumarato xerado na síntese citosólica de arxinina pode, xa que logo, converterse en malato e despois en oxalacetato no citosol, e estes intermediarios poden seguir metabolizándose no citosol ou ser transportados ás mitocondrias para a súa utilización no ciclo do ácido cítrico. O aspartato formado nas mitocondrias por transaminación entre o oxalacetato e o glutamato pode ser transportado ao citosol, onde actúa como doante de nitróxeno na reacción do ciclo da urea catalizada pola arxininosuccinato sintetase. Estas reaccións, que constitúen a desviación do aspartato-arxininosuccinato, proporcionan vínculos metabólicos entre as rutas separadas polas que se procesan os grupos amino e os esqueletos carbonados dos aminoácidos.
Vía Augusta (homónimos)
O nome de Vía Augusta pode referirse a:
Pacto por Ames
Pacto por Ames (PxA) foi un partido político de ámbito municipal de Ames xurdido en 2013 como unha escisión do Partido Popular no concello. Inscribiuse no rexistro de partidos políticos o 6 de xuño de 2013. O 20 de setembro de 2018 integrouse no Partido Popular de Galicia, formación de onde proviña.
Resultados electorais
Nas eleccións municipais do 24 de maio de 2015 presentáronse cunha candidatura elixida en primarias e encabezada por Ramón Argibay. Foron a quinta forza política, con 1720 votos, o 12,47% e tres concelleiros.
Pobo san
O pobo san son un pobo do grupo khoisa que habitan en África austral, especialmente en territorios de Botswana, Namibia, Angola, Zambia, Cimbabue, Lesotho e Suráfrica. Caracterízanse por unha significativa variedade lingüística entre os diferentes san e as áreas onde habitan esténdense entre o río Okavango en Botswana e o Parque Nacional Etosha no noroeste de Namibia e os suroeste de Angola, e dende o Kalahari cara ó río Molopo, onde viven os derradeiros san de Suráfrica, outrora o pobo indíxena de toda a rexión.
Os devanceiros dos san considéranse os primeiros habitantes de Botswana e Suráfrica.
The Prettiots
The Prettiots é unha banda de mulleres de rock alternativo procedente de Brooklyn, Nova York. O grupo está composto no presente por Kay Kasperhauser e Lulu Landolfi. Rachel Trachtenburg foi a súa batería brevemente. Tras realizar cinco concertos no festival SXSW en 2015, a banda foi loubada polos críticos da NPR Bob Boilen e Robin Hilton e fichou por Rough Trade Records.
O seu primeiro álbum, Funs Cool, foi publicado en 2016 con recensións positivas dos críticos, que eloxiaron a contundente honestidade das súas letras, o prominente uso do ukelele na súa música, e a súa inventiva na reinterpretación doutras cancións (The Misfits, Dolly Parton). Varios críticos destacaron que The Prettiots subverten os tropos e expectativas "cursis" que acompañan a unha banda independente de mulleres con ukelele.
O sinxelo "Suicide Hotline" foi especialmente eloxiado polo seu huumor sardónico e a súa honesta discusión sobre a saúde mental. Katie Presley de NPR escribiu que a canción "presenta asombrosas ideas entre harmonías doces e divertidas e rasgueos de ukelele xoguetóns".
Barrio de Arriba
O topónimo galego Barrio de Arriba pode referirse a:
Chastity Belt (álbum)
Chastity Belt é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Chastity Belt, publicado o 20 de setembro de 2019 a través do selo Hardly Art.
Arroyomolinos, Cáceres
Arroyomolinos é un concello español da provincia de Cáceres, en Estremadura. Ten unha poboación de 770 habitantes (2017).
Historia
Foi fundado en 1228 por Afonso IX de León, mais as súas terras foron habitadas dende o neolítico. En tempos do imperio romano construíronse os muíños que dan nome á localidade. Os árabes construíron tamén este tipo de muíños.
Durante a Guerra da Independencia española o 28 de outubro de 1811 produciuse unha das máis importantes derrotas do exército francés. Na batalla, coñecida como "batalla del Arroyo de los Molinos" e "sorpresa de Arroyomolinos", un exército aliado anglo-hispano-portugués, baixo as ordes do xeneral Hill, derrotou as tropas francesas do xeneral Girard.
Coa caída do Antigo Réxime, a localidade constituíuse en municipio na rexión de Estremadura, e dende 1834 quedou integrado no partido xudicial de Montánchez. No censo de 1842 contaba con 600 fogares e 3287 veciños.
Entre 1857 e 1981 chamábase Arroyomolinos de Montánchez.
Plistoceno
O Plistoceno é unha época xeolóxica, comprendida entre hai aproximadamente 1.800.000 e uns 11.500 anos. Pertence ao período neoxeno, da era cenozoica, do eón fanerozoico. Sucede ao plioceno e precede ao holoceno, ambos os dous do seu período. Divídese nas idades do Plistoceno inferior, Plistoceno medio e Plistoceno superior, da máis antiga á máis recente.
Vilobí d'Onyar
Vilobí d'Onyar é un municipio da provincia de Xirona, en Cataluña, que pertence á comarca da Selva. Forma parte da área urbana da cidade de Xirona e ademais da capital municipal inclúe os núcleos de Salitja e Sant Dalmai.
Plistoceno
Características
No Plistoceno ocorreron as glaciacións máis recentes. O clima e as temperaturas mudaron drasticamente, e o período é hoxe estudado por paleontólogos na tentativa de comprender os climas da Terra no pasado. Os fósiles deste período son abondosos, ben preservados, e a súa datación é precisa. Entre eles, os foraminíferos, diatomáceas e pole de plantas son moi informativos sobre os paleoclimas. Os paleontólogos estudan actualmente, a través destes rexistros, a influencia das mudanzas climáticas sobre as biotas.
Vilobí d'Onyar
Historia
250px|miniatura|left|Vista xeral de Vilobí. A súa orixe remóntase á época de romanización do territorio, xa que preto da vila pasaba unha importante comunicación romana, a Vía Augusta. Os restos arqueolóxicos atopados na zona son da época do Paleolítico Medio. A primeira documentación escrita aparece no ano 882 co nome de Villa Albini. Un dos seus personaxes máis destacados foi o remensa Pere Antoni que participou na crise da pagesia catalá no século XV. O crecemento da poboación mantívose constante dende a segunda metade do século XIX ata a década de 1980, cando o desenvolvemento urbano comezou a ser moi importante.
Economía
As fontes máis destacadas de ingresos na localidade eran a gandería e a agricultura, que evolucionou da tradicional cando se iniciou a mecanización dos traballos do campo. Para potenciar o turismo realízanse varias iniciativas como a Feira da Botifarra dolça ou a Feira do leite. A construción do Aeroporto de Xirona-Costa Brava, en 1967 no concello, transformou a súa economía, xa que é o punto de chegada de milleiros de turistas.
Plistoceno
Características
Durante o Plistoceno ocorreu a extinción dos grandes mamíferos e a evolución dos humanos modernos. Unha das teorías sobre esa extinción baséase, en parte, á caza pola especie Homo sapiens.
Mary Beale
Mary Beale ou Mary Cradock (apelido do seu pai, que conservou até o seu matrimonio), nada en Great Barrow (no presente, Barrow, no condado inglés de Suffolk) o 26 de marzo de 1633 e finada o 8 de outubro de 1699 en Londres, foi unha retratista inglesa, considerada unha das máis salientables e prolíficas do século XVII en Inglaterra. Tamén ten a consideración de ser a primeira pintora profesional do seu país. O seu libro "Observacións" ( Observations), aínda que nunca publicado, é un dos primeiros libros de instrucións sobre a arte da pintura escritos por unha muller e, dun xeito consciente, presentouna como unha autoridade na pintura da época. Como muller, non respondeu aos estereotipos do momento debido ao seu talante aberto e ao feito de ser o sostén económico da súa familia.
Primeiros anos
Con 18 anos, o 8 de marzo, de 1652, casou con Charles Beale, un comerciante de tecidos de Londres, tamén pintor afeccionado coma o pai de Mary. O matrimonio trasladouse a Londres sobre 1656, a Covent Garden. Ela converteuse en retratista case profesional nas décadas de 1650 e 1660, traballando desde a súa casa, primeiro en Covent Garden e máis tarde en Fleet Street. Nestes primeiros anos como pintora realizou fundamentalmente retratos de familiares e amigos, como os dous óleos sobre papel do seu fillo Bartholomew sobre 1660.
Cacho
miniatura|250px|Vista ventral do cacho dunha [[centola.]] 250px|miniatura|Debuxo dun [[lagostino, coa súa casca ou exoesqueleto (en rosa), destacando o cacho (en vermello).]]
Mary Beale
Primeiros anos
Neste primeiro período pódenselle atribuír os retratos de "Lady Penelope Hervey" (circa 1655) e de "Catherine Gage" (circa 1658), no estilo de Anton van Dyck, seguindo os consellos do seu titor Robert Walker. Pouco tempo antes de 1665, os Beale trabaron amizade con Thomas Flatman, quen con probabilidade introduciuna na arte do retrato miniado (algúns exemplos están asinados coas súas iniciais "MB").
Cacho
Atendendo á semellanza dos cefalotórax dos crustáceos decápodos braquiúros co dos macruros, antiga subdivisión dos decápodos, en oposición a braquiúros, hoxe sen validez taxonómica, pódese estender a voz cancho, na linguaxe de divulgación científica, para designar a cuberta do cefalotórax dos macruros (lagostas, lumbrigantes, cigalas, lagostinos e camaróns).
Mary Beale
Primeiros anos
A familia de Mary Beale trasladouse a unha granxa en Allbrook (actualmente, Allbrook e North Boyatt, no condado de Hampshire) en 1665 debido a dificultades financeiras (o seu marido perdeu o seu lucrativo emprego como subsecretario na Oficina de Patentes) e tamén á Gran Praga de Londres, que desatou a maior emigración histórica da cidade. Viviu os seguintes cinco anos nun serradoiro de madeira que adaptou como vivenda para a súa familia e como estudio de pintura.
Contorna profesional
Regresou a Londres en 1670 e estableceu o seu estudio en Pall Mall, onde o seu marido traballou como o seu asistente, mesturando pinturas e levando as súas contas, mudando o matrimonio os tradicionais roles que viñan asignándose sistematicamente neste tempo. Tamén tivo como pupilos aos seus dous fillos e outros dous asistentes máis sobre 1681. A empresa foi un éxito e o matrimonio fixo un círculo de amigos de xente destacada da época, incluídos o poeta Thomas Flatman, Samuel Woodford, o Arcebispo de Canterbury John Tillotson e os bispos Edward Stillingfleet e Gilbert Burnet. Practicou un estilo pictórico moi de moda na época: o chamado retrato de Corte, promovido por nobres laicos e eclesiásticos, así como por burgueses en franco ascenso social no seu acceso á fama e transcendencia, para medrar no ambiente inmediato ao monarca, é dicir, na corte. Entre os seus clientes figuraron aristócratas, propietarios de terras de clases medias e, sobre todo, clérigos protestantes, moitos deles amigos íntimos dos Beale. Mary Beale reencontrouse con Peter Lely (un dos maiores representantes deste estilo no país), quen nese momento era membro do Tribunal de Xustiza e artista exclusivo de Carlos II de Inglaterra. O seu traballo posterior estivo fortemente influído por Lely, e se considera que moitos dos seus retratos adoitan ser copias ou miniaturas das obras de Lely ou ben débenlle a súa inspiración. Nos últimos anos tivo como alumna a Sarah Curtis (Mrs. Hoadley).
Cacho
Hai outro grupo dos decápodos, o dos anomuros (Anomura), esta si con validez taxonómica, xa que constitúen unha infraorde dos decápodos, caracterizados por teren abdomes de diferentes tipos,  cuxos representantes máis coñecidos son os cangrexos ermitáns, aos que non se lle pode aplicar o termo cacho, xa que, ao teren o abdome moi brando, agóchanse en cunchas de gasterópodos, das que só sobresaen os ollos e as patas. (A outros membros da infraorde, menos coñecidos, como os cangrexos porcelana ou os galateidos, si)
Mary Beale
Contorna profesional
Desta época pódese salientar o retrato do clérigo "John Wilkins DD" (circa 1670), unha figura de 3/4 sedente, composición que máis adiante sería moi habitual para retratar a bispos. Tamén "Jane Fox, Lady Leigh, as a Shepherdess" ("Jane Fox, Lady Leigh, coma unha pastora", ca. 1676), retrato claramente influído por Lely.
Familia
esquerda|miniatura|200px|Autorretrato coa imaxe dos seus fillos ([[circa|ca 1670).]]Un dos seus fillos, Bartholomew (Bartolomeu), morreu novo, en 1654. O seu segundo fillo, tamén chamado Bartholomew (nado en 1656), dedicouse á pintura antes de converterse en médico. Un terceiro fillo, Charles Beale (nado en 1660), tamén foi pintor e especializouse na creación de miniaturas. Os problemas económicos da familia non se resolveron pese á popularidade de Mary como retratista debido aos grandes gastos na merca de obxectos de consumo e obras de arte, ademais do dispendio que implicaba atender aos seus numerosos invitados e patrocinadores. Nos derradeiros anos da súa carreira, a pintora experimentou con soportes máis económicos, como bolsas de cebolas, por exemplo, e Charles realizou un detallado rexistro destes experimentos e do resultado obtido cos novos soportes e imprimacións.
Final da súa carreira
O estilo de retrato de Corte comenzou a perder popularidade e a clientela de Mary redúxose considerablemente cara a 1680, pasando os seus encargos a unha media de 39 anuais. No tempo que non traballaba nalgún encargo, Mary practicaba realizando pequenos estudos á familia e amigos, sendo representativo deste período o seu "Autorretrato" (ca. 1675-1680), de cores brillantes e un estilo decorativo que lembra a William Wissing. Outras obras foron "Child as Bachhus" (ca. 1679) e o retrato de "Samuel Woodforde DD" (1692).
Cacho
Cando o cacho se proxecta cara a adiante, máis alá dos ollos, esta proxección do exoesqueleto denomínase rostro (en latín científico, rostrum).
Mary Beale
Final da súa carreira
Utilizou varias técnicas, que incluían o óleo, a acuarela e o pastel. Traballou ata o ano do seu pasamento, en 1699, na vivenda familiar no Pall Mall londiniense. Mary Beale está enterrada no cemiterio da parroquia de Saint James-in-the-Fields, en Piccadilly. O seu marido morreu en 1705.
O singular caso de Mary Beale, ao ser a única profesional no ámbito pictórico inglés do seu tempo, quedou remarcado nas cartas e textos conservados da propia pintora nos que plasmou avanzadas ideas sobre o matrimonio e a igualdade de xénero, ademais de salientar "a súa propia determinación a facer da pintura non só unha afección, como sucedía con moitas damas do período, senón unha auténtica carreira".
Influencia da súa obra
O seu retrato dunha Rachel Carew cun estraño sorriso (exposto no Antony House, preto de Plymouth, en Cornualla), impresionou á escritora Daphne du Maurier, a quen inspirou a súa novela "A miña prima Raquel" (My Cousin Rachel), en 1951.
As Tres Irmás
As Tres Irmás (en inglés The Three Sisters) é o nome polo que se coñece a tres ríos de Irlanda; o río Barrow, o río Nore e o río Suir.
O Suir e o Nore nacen na mesma zona montañosa do condado de Tipperary, preto do monte Devil's Bit. Pola súa banda, o Barrow nace nas montañas Slieve Bloom, no condado de Laois. Os tres ríos desembocan no mar Céltico na mesma baía ó sueste da cidade de Waterford. A ponte de Barrow cruza dúas das "Tres Irmás", o Nore e o Barrow. Máis adiante, únense ó Suir nun lugar coñecido en irlandés como Cumar na dTrí Uisce, que en galego significa "A confluencia das tres augas".
Proteus
Proteus é un xénero de bacterias gramnegativas con forma de bacilo. Están amplamente distribuídas na natureza vivindo como saprófitos en materia animal en descomposición, augas residuais, chans con esterco, e nas feces humanas e animais. Son patóxenos oportunistas, xeralmente responsables de infeccións sépticas e urinarias, a miúdo nosocomiais (hospitalarias).
Importancia clínica
Tres especies (P. vulgaris, P. mirabilis, e P. penneri) son patóxenos oportunistas humanos. Proteus inclúe patóxenos responsables de moitas infeccións urinarias humanas. P. mirabilis causa feridas e infeccións do tracto urinario. A maioría das cepas de P. mirabilis son sensibles á ampicilina e cefalosporinas. P. vulgaris non é sensible a ditos antibióticos. Porén, este organismo íllase no laboratorio con pouca frecuencia e xeralmente só ataca a individuos inmunodeprimidos. P. vulgaris aparece de forma natural nos intestinos de humanos e de moitos animais, e no esterco, solo, e augas polucionadas. P. mirabilis, unha vez que chega ao tracto urinario, infecta os riles con maior probabilidade ca E. coli. P. mirabilis atópase a miúdo como organismo de vida libre nos solos e augas.
Aproximadamente o 10-15% dos cálculos renais son cálculos de estruvita (cristais de fosfato de amonio e magnesio), causados pola alcalinización da urina pola acción do encima urease (que rompe as moléculas de urea en amoníaco e dióxido de carbono) de Proteus e outras especies bacterianas.
Identificación
As especies de Proteus normalmente non fermentan a lactosa, pero algunhas especies si teñen a capacidade de facelo nos tubos da proba TSI (triple sugar iron, triplo azucre e ferro). Como pertencen á familia Enterobacteriaceae, os seus caracteres xerais aplícanse ao xénero. É oxidase negativa pero positiva nas probas da catalase e nitrato. Probas específicas son a proba da urease, que é positiva e serve para diferenciar Proteus de Salmonella, e a proba da fenilalanina desaminase, positiva.
Para distinguir especies considérase fiable a proba do indol (de degradación de triptófano), que é positiva para Proteus vulgaris pero negativa para Proteus mirabilis. A maioría das cepas producen unha potente encima urease, excepto algunhas cepas.
As especies poden ser móbiles, e presentar un tipo característico de "enxameamento" (swarming motility), na que as bacterias se moven coordinadamente, agrupándose formando certos patróns xeométricos na placa de cultivo. Fundamentais para este comportamento son os antíxenos somático O e flaxelar H, chamados así segundo a nomenclatura de Kauffmann-White. Este sistema de nomenclatura está baseado nas observacións históricas de Edmund Weil (1879-1922) e Arthur Felix (1887-1956) sobre a presenza de finas películas superficiais producidas por cepas de Proteus flaxeladas que crecían en ágar, que lembraban ao aspecto dun cristal embazado pola condensación da respiración. As variantes flaxeladas (móbiles, enxameantes) foron designadas formas H (do alemán Hauch, película, literalmente alento ou néboa); as variantes non flaxeladas (non móbiles, non enxameantes) crecen como colonias illadas e non presentan a película superficial e denomínanse formas O (do alemán ohne Hauch, sen película).
Río Barrow
O río Barrow (en irlandés An Bhearú) é un río de Irlanda, que xunto co río Nore e o río Suir, forma parte do grupo coñecido como As Tres Irmás. O Barrow é o máis longo e importante dos tres, e cos seus 192 quilómetros, é o segundo río máis longo de Irlanda despois do río Shannon. Nace nas montañas Slieve Bloom, no condado de Laois e desemboca no Mar Céltico.
Alianza da Esquerda Democrática
A Alianza da Esquerda Democrática (en polaco: Sojusz Lewicy Demokratycznej, SLD) é o principal partido político de esquerdas de Polonia, fundado como tal o 15 de abril de 1999. É a terceira forza política no Sejm, cámara baixa da Asemblea Nacional da República, a esperas das eleccións do 2011. Unha coalición entre a SLD e o PSL gobernou Polonia entre 1993 e 1997 e entre 2001 e 2003.
A maior parte dos seus membros estiveron no SdRP (Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej, Socialdemocracia da República de Polonia). A SdRP, canda outros partidos socialistas e socialdemócratas, formaron unha coalición de denominada Sojusz Lewicy Demokratycznej en 1991. Na coalición integráronse tamén antigos membros do PZPR (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza - Partido Obreiro Unificado Polaco), que gobernou Polonia antes de 1989.
Para as eleccións de 2001 formou coalición con Unión do Traballo, obtendo máis de cinco millóns de votos, o 42% do total. Formou goberno co Partido Popular Polaco (PSL) con Leszek Miller como Primeiro Ministro.
Fútbol praia
250px|miniatura|Partido de fútbol praia en [[Israel.]] 250px|miniatura|Partido en [[Santiago de Compostela.]] O fútbol praia é unha variante do fútbol que se xoga sobre unha superficie de area lisa, entre dous equipos de cinco xogadores cada un, e cuxo obxectivo é marcar máis goles que o equipo contrario. Este deporte ten como obxectivo o lecer e o espectáculo, máis cá competitividade.
Diferenzas co fútbol
As principais diferenzas entre o fútbol praia e o fútbol tradicional son: