cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TPA7
Historia
Catro son os programas que actualmente emite en asturiano: Camín de cantares, Pieces, Nos e Al Aldu.
O 8 de setembro de 2006, coincidindo coa celebración do Día de Asturias, iniciou as súas emisións matinais coa retransmisión da 'misa da Santina' desde o Santuario de Covadonga.
The Day the World Went Away
"The Day the World Went Away" é un o primeiro sinxelo do álbum The Fragile da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado no ano 1999.
TPA7
Historia
Desde 2009 emite os partidos da liga española de fútbol e a liga de campións e a partir de 2010 emite a tempada de Fórmula 1.
A partir do día 27 de marzo de 2010 comezan as emisións de TPA 9 HD co partido de liga Real Zaragoza-Valencia CF e a partir deste momento retransmítense en calidade HD a Fórmula 1, os partidos da UEFA Champions League, e da LFP.
O día 10 de xuño de 2011, ás 22:00 h, TPA 9 HD xunto con outras canles HD autonómicas e Canal+ 3D, emiten en 3D o espectáculo "Concierto de Violadores del Verso", sendo a primeira vez que se emite con esta tecnoloxía por TDT.
O día 12 de setembro de 2011, TPA iniciou as súas emisións en formato panorámico, e incorporáronse dúas novas canles de son, unha en versión orixinal e outra con audiodescrición.
Yvon Neptune
Yvon Neptune, nado o 8 de novembro de 1946 in Cavaillon, Haití, foi Primeiro Ministro de Haïti dende 2002 até 2004.
Stenella
Stenella é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que reúne cinco especies que se encontran en mares temperados e tropicais de todo o mundo.
Son dos golfiños oceánicos máis coñecidos e máis difundidos, xunto coa especie Tursiops truncatus, en particular porque adoitan nadar axilmente diante da proa das embarcacións.
Taxonomía
O nome deste xénero foi creado por John Edward Gray en 1866, que o tomou do diminutivo latinizado da palabra do grego antigo στενός stenós, "estreito", en alusión ao bico e a que inicialmente se pensou que era un subxénero do xénero Steno.
O xénero comprende cinco especies:
Características
As principais características das especies do xénero Stenella son:
Plaça de Sant Jaume
Esta praza ten un gran valor histórico pero é relativamente recente xa que a súa orixe é de principios do século XIX, cando foi construída a nova fachada do Concello e derrubouse a antiga igrexa de Sant Jaume. É moi coñecida pola xente e ao ano van moitísimos turistas a visitala.
Marquesado de Montferrato
dereita|miniatura|243x243px|Localización do Marquesado de Montferrato. O Marquesado de Montferrato foi un estado do noroeste de Italia. Durante toda a Idade Media foi un Marquesado do Sacro Imperio, e só coa dominación española adquiriu o título de Ducado, cando o emperador Maximiliano II ascendeu ao Marquesado á categoría de Ducado ao entregarllo ao duque de Mantua en 1574.
Historia
O Marquesado de Montferrato naceu como unha marca da fronteira noroccidental do Reino de Italia. En 961 o emperador Otón I decidiu reestruturar a fronteira con Francia e dividiu a Marca de Ivrea en varios marquesados. Por este motivo, Otón I creou a marca da Liguria Occidental ou marca Aleramica xa que o seu destinatario foi o conde Aleramo. Ademais da marca da Liguria Occidental, creáronse a partir da marca de Ivrea outras dúas marcas: a Marca da Liguria oriental, que foi entregada ao conde Oberto e que co tempo derivou no Ducado de Milán e a República de Xénova; e a Marca de Turín (futuro Ducado de Savoia) entregada ao conde Arduin Glaber.
No século XIII, Montferrato estivo dividido entre os partidos güelfo e xibelino, durante os reinados de Bonifacio II e Guillerme VII. Tiveron que superar longos anos de guerras contra o independentismo das comunas de Asti e Alessandria. Con estas loitas, os marqueses de Montferrato convertéronse na referencia dunha nova Liga Lombarda forxada para loitar contra a propagación da influencia anxevina no Norte de Italia. A capital de Montferrato naquela época era Chivasso, no centro dos territorios do marquesado.
En 1305, morreu o último marqués de Montferrato da familia Aleramici, pasando o marquesado á familia imperial de Bizancio, os Paleólogo, quen se mantiveron no poder até 1533. Ese ano, Montferrato foi ocupado polos Terzos españois, pasando o goberno á ilustre familia Gonzaga na persoa de Federico II Gonzaga, sendo a partir de entón un estado vasalo do rei de España. En 1574, o marquesado foi elevado á dignidade de ducado. Para entón o marquesado transformouse profundamente pasando de ser un conglomerado de estados feudais fronteirizos a ser un pequeno estado do Renacemento italiano, dividido en dous territorios separados.
En 1708, durante a Guerra de Sucesión Española, Montferrato foi invadido por Vítor Amadeu II de Savoia, quedando Montferrato anexionado definitivamente aos seus territorios.
Vinho do Alentejo
A rexión do Alentejo localizada no sur do país, é ideal para a produción de viños de alta calidade. Como moitos viños portugueses, o viño do Alentejo está protexido pola DOP. A rexión enteira está baixo a designación rexional Vinho Alentejano. Entre as DOP individuais da rexión atópanse as da Borba, Évora, Granja-Amareleja, Moura, Portalegre, Redondo, Reguengos e Vidigueira.
Os Alentejo produce viños brancos cun intenso e orixinal sabor afroitado e viños tintos lixeiramente acedos máis suaves e equilibrados no padal. Os viños tintos prodúcense baixo as variedades de Aragonez, Trincadeira, Moreto e Castelao Frances. Entre as variedades dos brancos destacan o Roupeiro e a Perrum.
Vilartó, Vigo, Cambre
Vilartó é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Piromanía
A piromanía (do grego πυρός pyrós, "lume" e μανία teima "tolemia") segundo o DSM-V, é un trastorno do control dos impulsos relacionado coa provocación de incendios e a atracción polo lume. Ó suxeito que padece piromanía denomínaselle pirómano.
O pirómano non debe ser confundido co incendiario que é aquela persoa que intencionadamente decide provocar incendios con premeditación, con ánimo de lucro ou simplemente por facer dano.
Sintomatoloxía
Os síntomas adoitan comezar coa atracción ó lume cando son nenos e adolescentes. A piromanía se se dá en adultos pode ser crónica ou episódica, provocando incendios con frecuencia como un xeito de aliviar a súa tensión, ou fano só durante os períodos de tensión infrecuente nas súas vidas.
Estatísticas
A piromanía é unha desorde mental moi rara, e os pirómanos representan unha moi pequena proporción das admisións nos hospitais psiquiátricos.
Comarca de Saja-Nansa
A Comarca de Saja-Nansa é unha comarca de Cantabria (España). Por esta comarca transcorren os ríos Saja e Nansa. Esténdese desde a comarca do Besaya ata o límite con Asturias e desde A Mariña ata as montañas de Peña Sagra e a Cordilleira Cantábrica. Ten un carácter eminentemente rural.
A comarca está formada principalmente polo val do Saja e o val do Nansa. O primeiro divídese entre o val de Cabuérniga e o val de Cabezón.
A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real. Con todo, a Asociación de Desarrollo Rural Saja-Nansa actúa como organismo reitor e vertebrador da a maior parte da comarca, incluíndo a tres municipios máis da Costa Occidental (San Vicente de la Barquera, Val de San Vicente e Valdáliga) e, por outra banda, deixando á marxe a Reocín.
Val do Saja
miniatura|250px|Situación do [[val do Saja en Cantabria.]] O val do río Saja, está formado por dous comarcas naturais.
Val do Nansa
esquerda|miniatura|250px|Situación do [[val do Nansa en Cantabria.]] O val está situado entre os vales de Liébana e Saja. Está limitada pola Serra do Escudo no norte e a Serra de Peña Labra polo sur.
No val do Nansa circula o Nansa que polo seu carácter torrencial e erosivo, especialmente na súa cabeceira, forma ladeiras de pendentes acusadas. A comarca presenta unha gran calidade paisaxística, vindo polas súas características topográficas de altos cumes, amplos bosques autóctonos, sobre todo de carballo (Quercus robur) e haxas, e escasa densidade de poboación dedicada na súa maioría á gandería (sector primario).
Actualidade
A pesar de que a lei de comarcalización de Cantabria aínda non foi desenvolvida, existen unha serie de mecanismos de cooperación entre os distintos concellos da zona como poden ser as variadas mancomunidades: "Municipios del Nansa", "Ayuntamientos Reserva del Saja", "Valles de San Vicente" e "Valles del Saja y Corona". Aínda que, a mancomunidade que mellor representa esta posible comarca é a Mancomunidade "Saja-Nansa" dentro da cal atopamos os seguintes municipios: Cabezón de la Sal, Cabuérniga, Herrerías, Lamasón, Mazcuerras, Peñarrubia, Polaciones, Rionansa, Ruente, San Vicente de la Barquera, Los Tojos, Tudanca, Udías, Val de San Vicente e Valdáliga. De entre eses municipios, San Vicente de la Barquera, Udías, Val de San Vicente e Valdáliga, non pertencen propiamente dito á comarca de Saja-Nansa, posto que están situados na comarca da Costa occidental.
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 23.334 habitantes, segundo datos do INE do ano 2006. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: Cabezón de la Sal (8.032), Reocín (7.702) e Mazcuerras (2.018). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: Tudanca (201), Polaciones (251) e Lamasón (326).
Vinho Verde
Vides de Vinho verde|miniatura|dereita O vinho verde é un viño producido exclusivamente na rexión dos Vinhos Verdes, localizada no noroeste de Portugal. Constitúe unha Denominación de Orixe Protexida.
Debido ás características edafoclimáticas que naquela rexión demarcada se encontran, os viños producidos, brancos ou tintos, teñen unha concentración en ácido málico superior ao que é frecuente encontrar noutras rexións de Portugal. Na produción destes viños, cando remata a fermentación alcohólica do mosto (fermentación tumultuosa), aínda non completou a vinificación. Deben ser consumidos de novos.
O viño verde é o segundo viño máis exportado despois do viño do Porto.
Tipos e castas
Existen viños verdes brancos, tintos, rosados e escumosos. Existen tamén vinagres de viño verde, aguardentes de viño verde e recoñecidas bagaceiras. Os viños verdes son controlados e certificados pola Comissão de Viticultura da Região dos Vinhos Verdes, ostentando cada botella un selo de garantía de calidade.
As principais castas son, para os brancos, o Loureiro, o Alvarinho, o Arinto (coñecido localmente por Pedernã) e a Trajadura. Para os tintos son o Vinhão e para rosados o Espadeiro.
Produción
A produción esténdese dende o val de Cambra, ao sur do Douro, até os lindes co río Miño que forma fronteira con Galiza. O número de viñas ronda arredor da centena de millar. O clima da zona é atlántico. Os produtores son moi numerosos, o 90% deles teñen superficies menores de cinco hectáreas. As vides dispóñenas en forma de pérgola dunha altura de catro metros. Este vino elaborouse de forma tradicional a escala doméstica.
A Denominação de Origem Controlada (DOC) divide a produción de vinho verde en seis subrexións: Amarante, Ave, Baião, Basto, Cávado, Lima, Monção, Paiva, Sousa. A zona de Monção produce un bo viño albariño.
Comarca dos Valles Pasiegos
A comarca dos Valles Pasiegos ou la Pasieguería é unha comarca histórica de Cantabria (España). Por esta comarca transcorren os ríos Pas e Miera. Limita ao norte coa comarca de Santander, ao leste coa do Asón-Agüera, ao oeste coa do Besaya, e ao sur esténdese por Espinosa de los Monteros na provincia de Burgos.
A comarca, tamén coñecida como Pas-Miera ou Pas-Pisueña-Miera, engloba os cursos altos dos ríos Pas e Miera, e está formada polos vales de Toranzo, Carriedo, Cayón e Pas. Cun carácter eminentemente rural, a súa poboación bascula cara a Torrelavega, Santander ou Laredo en busca de servizos. Destaca do lugar o val pasiego polas súas históricas características intrínsecas.
A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real.
Concellos
centro|700px|miniatura|Imaxe panorámica da zona baixa do val do Miera vista desde o Somo de Brenas.
Demografía
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 23.257 habitantes, segundo datos do INE do ano 2006. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: Santa María de Cayón (7.377), Puente Viesgo (2.522) e Corvera de Toranzo (2.199). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: San Roque de Riomiera (461), Saro (510) e San Pedro del Romeral (561).
Vicenta Moguel
Vicenta Antonia Moguel Elguezábal, nada en Azkoitia no 1782 e finada en Abanto no 1854, foi unha escritora española en éuscaro.
Traxectoria
miniatura De intelixencia impresionante, o seu tío ensinoulle a ler e a escribir en latín, en éuscaro e en castelán, a petición propia, animada ao ver ao seu irmán -Juan José, futuro sacerdote, deputado e autor en éuscaro- estudalo co seu tío, o tamén sacerdote Juan Antonio Moguel, erudito e autor da primeira novela en éuscaro, Peru Abarca (1802), entre outras obras, amigo de Samaniego.
A Barcala, O Temple, Cambre
A Barcala é un lugar da parroquia do Temple no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Vicenta Moguel
Traxectoria
Publicou unha tradución ao éuscaro dunha cincuentena de fábulas de Esopo en latín en 1804, Ipui onac, ceintzuetan arquituco dituzten euscaldun necazari ta gazte gueiac eracaste ederrac beren vicitza zucentzeco, cando contaba 22 anos e acababa de falecer o seu tío Juan Antonio, do que inclúe unhas cantas fábulas orixinais. A tradución se reimprimió en Euskal-zale de Bilbao (1899) e en Euskal-Esnalea (1912).
O libro de Vicenta presupón coñecementos humanísticos que lle inculcou o seu tío; Vicenta, por demais, coñeceu persoalmente e sostivo correspondencia en 1805 co ilustrado José Vargas Ponce, amigo do seu tío, e relacionouse coa Sociedade Vascongada de Amigos do País. No ano 1820 traduciu ao éuscaro a Carta Pastoral do Primado das Españas, publicada en Bilbao.
O Concello de Durango deu o nome de Bizenta Mogel á súa biblioteca o 8 de marzo de 2017, en recoñecemento á traxectoria de quen está considerada a primeira muller que publicou en éuscaro. Este acordo adoptouse en resposta a unha proposta da asociación feminista Andereak no Consello de Igualdade para visibilizar ás mulleres nos espazos públicos de Durango.
Air Madagascar
Société Nationale Malgache de Transports Aériens, Société Anonyme,[1] operando como Air Madagascar, é a aeroliña nacional de Madagascar con sede en Antananarivo. Opera servizos cara Europa, Asia e África dende a súa base principal no aeroporto internacional Ivato en Antananarivo. A compañía tamén opera unha extensa rede doméstica.
A aeroliña naceu no ano 1947 para alimentar voos de Transports Aériens Intercontinentaux e Air France, e tras a independencia de Madagascar converteuse na aeroliña de bandeira do país. Inicialmente operaba servizos domésticos, pero a compañía expandiuse a finais dos 60 cando comezou a operar rutas internacionais a destinos como Francia e Suráfrica.
Nos últimos anos intentrouse privatizar a compañía sen éxito. O proceso de privatización atópase parado e a aeroliña pertence na súa maior parte ao goberno de Madagascar.
En outubro de 2021, Air Madagascar, colocada baixo control, fusionarase coa súa filial Tsaradia para relanzar e converterse en Madagascar Airlines.
Frota
En maio de 2018 a frota de Air Madagascar estaba formada polos seguintes avións:
Jean Marie Chérestal
Jean Marie Chérestal, nado en 1947, foi o Primeiro Ministro de Haití dende o 20 de marzo de 2001 até o 21 de xaneiro de 2002.
Maximino Rodríguez Buján
Maximino Rodríguez Buján, coñecido como Máximo Sar, nado en Padrón o 18 de outubro de 1922 e finado en Caldas de Reis o 16 de xuño de 2022, foi un xuíz e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi xuíz comarcal de 1951 a 1985 na Estrada, Padrón, Cambados, Sanxenxo e Caldas de Reis. Despois foi xuíz de primeira instancia e instrución en Granollers e Vilagarcía de Arousa. Como maxistrado exerceu en Cidade Real e despois en Pontevedra, onde se xubilou en 1989. Colaborou en La Noche, El Ideal Gallego, Faro de Vigo, Diario de Pontevedra e El Correo Gallego.
Foi un dos fundadores da Fundación Pedrón de Ouro e foi membro da Fundación Rosalía de Castro. Tamén foi cofundador da Ruta Fluvial Xacobea e membro do Ateneo Ullán que creou a Romaría Viquinga de Catoira.
Participou con Borobó, Roxelio Pérez e García Sabell na recuperación dos papeis de Manuel Antonio.
Viviu os últimos anos en Caldas de Reis, onde finou o 16 de xuño de 2022.
Vida persoal
Casou con María Teresa Rodríguez Vieites e tivo seis fillos.
Maldición do faraón
miniatura|250px|Sarcófago de Tutankhamon A maldición do faraón é a crenza de que sobre calquera persoa que moleste á momia dun faraón do Antigo Exipto cae unha maldición pola que morrerá en pouco tempo. Existía a crenza de que as tumbas dos faraóns tiñan maldicións escritas nelas ou aos seus arredores, advertindo a quen as lesen para que non entrasen. A maldición asociada ao descubrimento da tumba do faraón da XVIII dinastía Tutankhamon é a máis famosa na cultura occidental. Moitos autores negan que houbese unha maldición escrita, pero outros aseguran que Howard Carter atopou na antecámara un ostracon de arxila cuxa inscrición dicía: «A morte golpeará coa súa forcada a aquel que turbe o repouso do faraón.»
A maldición de Tutankhamon
A principios do século XX a maior parte da historia do antigo Exipto era descoñecida para a maioría da poboación. Pouco se sabía daquela época, e menos aínda da maior parte dos faraóns exipcios.
Aínda que se asocien as Pirámides de Exipto cos enterramentos dos faraóns, o certo é que só se usaron no Antigo Exipto entre as dinastías III (2650 adC) e XIII (1750 adC), pero xa na dinastía XVIII (1300 adC) preferíase escavar grandes tumbas con varias salas no interior das montañas. Estas salas decorábanse e enchíanse de tesouros e nelas enterrábanse aos faraóns.
TPA8
TPA8 (anteriormente TPA-2) é a segunda canle de televisión autonómica de Asturias, xestionada polo ente público Radiotelevisión del Principado de Asturias. Ten a súa sede e estudos na Universidade Laboral de Xixón.
Maldición do faraón
A maldición de Tutankhamon
A tumba de Tutankhamon da dinastía XVIII permaneceu oculta durante máis de tres mil anos. Existen evidencias de que foi saqueada e logo restaurada nos meses posteriores ao seu enterramento, pero o cambio de dinastía, e a terra desprazada dos rebos doutras tumbas próximas provocou que un século despois do enterramento de Tutankhamon, o lugar da súa tumba ou ata a mesma existencia do faraón foran esquecidos. Os ladróns de tumbas das dinastía XIX e XX ata chegaron a construír algunhas cabanas encima da tumba sen sospeitar da súa existencia.
TPA8
O domingo 2 de maio de 2010 inaugura as súas retransmisións coa emisión da final da Copa de Europa de hóckey a patíns feminino.
Maldición do faraón
Descubrimento da tumba
miniatura|dereita|Howard Carter descubridor da tumba de Tutankhamon No século XX, na década dos anos 20, o exiptólogo Howard Carter descubriu a existencia dun faraón da XVIII dinastía ata entón descoñecido, e convenceu a Lord Carnarvon para que financiase a procura da tumba que se supuña intacta no Val dos Reis. O 4 de novembro de 1922 descubríronse os chanzos cara a unha porta que mantiña aínda os selos orixinais. O 26 de novembro, en presenza da familia de Lord Carnarvon, fíxose o famoso buraco na parte superior da porta polo que Carter meteu unha candea e viu segundo as súas palabras "cousas marabillosas". A tumba, logo catalogada como KV62, resultou ser a do faraón Tutankhamon e é a mellor conservada de todas as tumbas faraónicas. Permaneceu practicamente intacta ata os nosos días ata o punto que cando Carter entrou por primeira vez na tumba, ata puido fotografar unhas flores secas de dous mil anos atrás que se desintegraron deseguido. Logo de catalogar todos os tesouros das cámaras anteriores, Carter chegou á cámara real onde descansaba o sarcófago do faraón desde había tres mil anos. E entón empezaron a morrer persoas que visitaran a tumba.
TPA8
O día 12 de setembro de 2011, TPA iniciou as súas emisións en formato panorámico, e incorporáronse dúas novas canles de son, unha en versión orixinal e outra con audiodescrición.
Maldición do faraón
Primeiras mortes
En marzo de 1923, catro meses logo de abrir a tumba, Lord Carnarvon foi picado por un mosquito e pouco despois cortouse a picadura mentres se afeitaba. Nuns días enfermaba gravemente e foi trasladado a O Cairo. Aínda que os médicos puideron deterlle a infección que empezara a estenderse polo corpo, unha pneumonía atacou mortalmente a Lord Carvanon, que morreu a noite do 4 de abril. Cóntase que á mesma hora da morte o can de Lord Carvanon ladrou e caeu fulminado en Londres. Ademais, cando a familia recibiu a noticia da morte en O Cairo, un fallo de electricidade deixou ás escuras a cidade.
Pouco máis necesitou a prensa inglesa para airear as lendas da maldición dos faraóns. Ata algúns afirmaron que nun muro das antecámaras estaba escrito: "a morte virá sobre ás lixeiras ao que estorbe a paz do faraón", aínda que en realidade esta frase nunca aparecese nas detalladas notas de Carter e o muro foi derrubado para entrar na tumba. Sir Arthur Conan Doyle declarouse crente na maldición, a escritora Marie Corelli afirmou ter un manuscrito árabe que falaba da maldición e o arqueólogo Arthur Wiegall publicou oportunamente un libro sobre a maldición dos faraóns.
Á morte de Lord Carnarvon seguiron varias máis. O seu irmán Audrey Herbert, que estivo presente na apertura da cámara real, morreu inexplicablemente en canto volveu a Londres. Arthur Mace, o home que deu o último golpe ao muro, para entrar na cámara real, morreu no Cairo pouco despois, sen ningunha explicación médica. Sir Douglas Reid, que radiografió a momia de Tutankhamon, enfermou e volveu a Suíza onde morreu dous meses despois. A secretaria de Carter morreu dun ataque ao corazón, e o seu pai suicidouse ao decatarse da noticia. E un profesor canadense que estudou a tumba con Carter morreu dun ataque cerebral ao volver ao Cairo.
Ao proceder á autopsia da momia atopouse que xusto onde o mosquito picara de Lord Carnarvon, Tutankhamon tiña unha ferida. Este feito disparou aínda máis a imaxinación dos xornalistas, que ata deron por mortos aos participantes na autopsia. En realidade, excepto o radiólogo, os demais membros do equipo viviron durante anos sen problemas, incluído o médico principal. O mesmo descubridor da tumba, Howard Carter, morreu por causas naturais moitos anos despois.
A principio da década dos 30, os xornais atribuían ata trinta mortes á maldición do faraón. Aínda que moitas delas eran esaxeracións, a casualidade parecía insuficiente para explicar as demais. A falta de máis escándalos e mortes estrañas disipou aos poucos o interese dos xornalistas os seguintes trinta anos.
A maldición reaparece
A última vítima atribuída á maldición foi Ian McShane: durante a gravación da película nos anos oitenta sobre a maldición, o seu coche saíuse da estrada e rompeu gravemente unha das pernas.
Explicacións da maldición
A explicación máis común á maldición dos faraóns é que foi unha creación da prensa sensacionalista da época. Un estudo mostrou que das 58 persoas que estiveron presentes cando a tumba e o sarcófago de Tutankhamon foron abertos, só oito morreron nos seguintes doce anos. Todos os demais viviron máis tempo, incluíndo ao propio Howard Carter, que morreu á idade de 64 anos, en 1939. O médico que fixo a autopsia á momia de Tutankhamon viviu ata os 75 anos. Algúns especularon con que un fungo mortal podería crecer nas tumbas pechadas e ser liberado cando se abriron ao aire. Arthur Conan Doyle, autor das novelas detectivescas de Sherlock Holmes, fomentou esta idea e especulou con que o mofo tóxico fora posto deliberadamente nas tumbas para castigar aos ladróns de tumbas.
Aínda que non hai probas de que tales patóxenos fosen responsables da morte de Lord Carnarvon, tampouco hai dúbida de que substancias perigosas poden acumularse en tumbas antigas. Estudos recentes de antigas tumbas exipcias abertas na actualidade que non estiveron expostas aos contaminantes modernos acharon bacterias patóxenas dos xéneros Staphylococcus e Pseudomonas, así como os mofos Aspergillus niger e Aspergillus flavus. Ademais, as tumbas recentemente abertas convértense a miúdo en refuxio para os morcegos, cuxo guano pode transmitir a histoplasmose. Con todo, ás concentracións achadas tipicamente, estes patógenos só adoitan ser perigosos para persoas con sistemas inmunolóxicos debilitados. As mostras de aire tomadas do interior dun sarcófago selado mediante un buraco perforado para o efecto contiñan niveis altos de amoníaco, formaldehido e ácido sulfhídrico, que aínda que son gases tóxicos tamén resultan fáciles de detectar en concentracións perigosas polo seu forte cheiro. .
Álvaro Armada Valdés
Álvaro José María Benito Mamerto Cleto Marcelino Pedro Armada Valdés, marqués de Santa Cruz de Ribadulla, nado en Oviedo o 11 de maio de 1817 e finado en Xixón o 23 de xuño de 1899, foi un escritor e político asturiano.
Traxectoria
Fillo de Juan Antonio Armada Mondragón Guerra (marqués de Santa Cruz de Ribadulla) e María del Rosario Benita Fernanda Valdés Ramírez de Jove. IV Marqués de Santa Cruz de Ribadulla, Marqués de Canillejas, Marqués de San Esteban del Mar de Natahoyo, XI Conde de Canalejas, Conde de Güemes Vizconde de San Julián, Vizconde de Peña de Francia, Vizconde de Gigedo, Grande de España. Foi embaixador de España en París, rexedor de Oviedo, gobernador civil de Madrid, deputado provincial, deputado en Cortes e senador vitalicio (1860-1868).
Vida persoal
Casou en Madrid o 16 de xullo de 1838 con María Manuela Fernández de Córdoba Güemes, condesa de Revilla Gigedo.
Vinho do Dão
Dão é unha Denominación de Orixe Protexida portuguesa para viños producidos na Rexión Demarcada do Dão, pertencente á provincia de Beira Alta, no centro de Portugal. Esta rexión atópase preto da Serra da Estrela e caracterízase polo seu relevo accidentado.
Características
A  Região Demarcada do Dão foi instituída en 1908 e produce viños tintos con alta graduación. Ten preto de 20.000 hectáreas de viña en aproximadamente 376.000 hectáreas de terra, que se espallan por varios distritos como:
Extraliga Eslovaca (hóckey sobre xeo)
A Extraliga Eslovaca (en eslovaco Slovenská Extraliga) é a máxima competición de hóckey sobre xeo en Eslovaquia. En 2009 figuraba na clasificación da IIHF como a quinta liga máis forte de Europa, e no 2012 foi cualificada por The Hockey News como a sexta mellor liga do mundo por detrás da NHL, a KHL, a SHL, a SM-liiga e a Extraliga Checa.
Estrutura da liga
Actualmente a Extraliga Eslovaca está formada por 10 equipos (xa que o HK Orange 20 non xoga todos os partidos) que disputan un total de 57 partidos durante a liga regular. Ao finalizar a liga regular os oito equipos mellor clasificados xogan os play-offs polo título, nos que todas as roldas son xogadas ao mellor de sete encontros. O equipo peor clasificado xoga o play-out para manter a categoría fronte ao campión da 1. liga (a segunda categoría do hóckey sobre xeo eslovaco).
Denominacións
O nome da liga é dado polo seu patrocinador e ten sufrido numerosos trocos ao longo da súa historia:
Gohar Muradyan
Gohar Sarkis Muradyan, nada o 28 de outubro de 1957 en Iereván, é unha filóloga e tradutora armenia. É doutora en filoloxía (1986) e doktor nauk en filoloxía (2005), así como investigadora no Instituto de Manuscritos Antigos (Matenadaran) en Iereván e xefa do departamento de estudo e tradución de textos antigos.
Traxectoria
Estudou na escola inglesa nº 172 de Iereván entre 1969 e 1974 e entre 1974 e 1979 cursou estudos na Facultade de Filoloxía da Universidade Estatal de Leningrado. Entre 1979 e 1982 fixo estudos de posgraduado no instituto de estudos orientais da Academia Nacional de Ciencias de Armenia. Dende 1982, Muradyan traballa no instituto Matenadaran, dende 1998 como investigadora e dende 2014 como xefa do departamento de estudo e tradución de textos antigos.
Ao longo da súa traxectoria publicou edicións de textos, monografías e artigos do armenio antigo traducidos dende o grego.
Planetes
Planetes (プラネテス) é un manga escrito e ilustrado por Makoto Yukimura, composto por 4 tomos, do que tamén se realizou unha serie de anime co mesmo título. Dirixida por Goro Taniguchi e producida por Sunrise, consta dun total de 26 episodios. Foi estreada o 4 de outubro do 2003.
Sinopse
A historia ambiéntase no ano 2075 e trata sobre un grupo de astronautas empregados na estación espacial Tecnora, na sección de refugallos, máis coñecida como “a semi” (xa que é un grupo con recorte de orzamento e só conta coa metade do persoal) cuxo deber é recoller o lixo espacial que interfere nas actividades aeronáuticas da Terra.
Dende o accidente sufrido pola nave de pasaxeiros Alnail-8, no ano 2068, o problema do lixo espacial cobrou grande importancia e protagonismo; satélites artificiais dun só uso, tanques abandonados polas lanzadeiras, residuos derivados da construción de estacións espaciais. Todos estes refugallos orbitan ao redor da Terra a velocidades que roldan o 8 km/s. O impacto dun destes obxectos cunha nave espacial podería provocar un grave accidente, e para evitar que unha nova traxedia se repetise, considerouse necesario para a carreira espacial manter baixo control a súa recollida.
No futuro que expón a serie, o ser humano xa colonizou a Lúa e chegou ata Marte no ano 2058, por mor disto existe unha organización terrorista chamada “Fronte de defensa espacial” que se opón a que o ser humano colonice e contamine outros planetas, e atópanse varias veces cos protagonistas ao longo da serie.
Plaça Reial
miniatura|300px|Plaça Reial de Barcelona.
A Plaça Reial (Praza Real) da cidade de Barcelona é unha praza pública de forma trapezoidal que linda con La Rambla e está situada no Barrio Gótico da cidade. Foi obra do arquitecto Daniel Molina.
Concibida como neoclasicista a mediados do século XIX sobre un tecido destruído da cidade, conta coa particularidade de que o seu ritmo clásico é subvertido, cambiando minimamente os espazos entre pilastras, para dar a impresión de que a praza é cuadrada. O arquitecto tamén tivo a sutileza de permitir a creación de pasaxes para conectar as rúas do tecido medieval que quedaran cortadas pola praza.
Antoni Gaudí deseñou uns farois para colocalos no medio da praza.
Maria Mercè Marçal
Maria Mercè Marçal i Serra, nada en Barcelona o 13 de novembro de 1952 e finada en Barcelona o 5 de xullo de 1998, foi unha poeta, catedrática, narradora e tradutora catalá. Activista feminista, lesbiana, nacionalista catalanista e comunista e, por un tempo, editora. Usou como nome de pluma Maria-Mercè Marçal.
Polihidroxibutirato
Os polihidroxibutiratos (PHB) son polihidroxialcanoatos (PHA), polímeros que pertencen á clase dos poliésteres, que son de interese por seren plásticos bioderivados e biodegradables. Algúns microorganismos producen PHB e almacénano como fonte de carbono e enerxía. O poli-3-hidroxibutirato (P3HB ou poli-beta-hidroxibutirato) é unha forma de PHB, que probablemente é o tipo máis común de polihidroxialcanoato, pero outros polímeros desta clase son producidos por diversos organismos, como o poli-4-hidroxibutirato (P4HB), o polihidroxivalerato (PHV), o polihidroxihexanoato (PHH), o polihidroxioctanoato (PHO) e os seus copolímeros.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Pasou a infancia en Ivars d'Urgell (provincia de Lleida), de onde sempre se considerou orixinaria. Estudou bacharelato no Instituto de Lleida. En 1969 trasladouse a Barcelona para ingresar na Universidade. Licenciouse en filoloxía clásica, e posteriormente exerceu de catedrática de Lingua e Literatura Catalás en diversos institutos.
Polihidroxibutirato
Pode utilizarse tamén a fermentación para producir o alcohol necesario para producir o plástico, aínda que esta fonte renovable de enerxía é cara e non se utiliza comercialmente.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
En 1972 casou co poeta Ramón Pinyol Balasch, de quen se separou en 1976. En 1980 ten a súa filla Heura, que decidiu criar soa, e a quen dedicou algúns dos seus poemas ("Elegir" entre eles), e grazas á cal o tema do embarazo e a maternidade entran na súa obra.
Polihidroxibutirato
Biosíntese en bacterias
Diversos microorganismos bacterianos e arqueanos producen PHB (por exemplo Cupriavidus metallidurans, Methylobacterium rhodesianum ou Bacillus megaterium) aparentemente en resposta a condicións de estrés fisiolóxico. O polímero é principalmente un produto da asimilación do carbono (a partir de glicosa ou amidón) e os microorganismos emprégano como unha forma de almacenar enerxía, que pode ser metabolizada cando outras fontes de enerxía escaseen.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Trata o tema do amor entre mulleres, inédito na literatura catalá até o seu breve poemario Tierra de nunca, de 1982 (co nome de Alus refírese á súa compañeira Mai Cobos), que se editou inicialmente con pouca difusión pero que incluíu en 1985 no seu novo libro La hermana, la extranjera. Dende entón publica diversos poemarios, o último dos cales, Deshielo, recolle a obra escrita entre 1984 e 1988.
Polihidroxibutirato
Biosíntese en bacterias
A biosíntese microbiana de PHB empeza coa condensación de dúas moléculas de acetil-CoA para formar acetoacetil-CoA, o cal seguidamente se reduce a hidroxibutiril-CoA. Este último utilízase como monómero para polimerizar o PHB. Os monómeros únense por enlace éster, formando os polímeros. A lonxitude destes polímeros varía desde 4 unidades a 18, segundo a especie. Os polímeros agréganse formando gránulos. Os gránulos poden ser recuperados rompendo as células por distintos métodos.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Participou na Asemblea de Cataluña e militou no PSAN dende finais do franquismo ata que se separou en 1980, nunha escisión que conducirá á fundación de Nacionalistas de Esquerda. Coordinou a sección de feminismo da Universidade Catalá de Verán dende a súa creación en 1979 até 1985.
Polihidroxibutirato
Biosíntese en bacterias
miniatura|dereita|200px|Estrutura do poli-(R)-3-hidroxibutirato (P3HB), un polihidroxialcanoato. miniatura|400px|dereita|Estruturas químicas do P3HB, PHV e o seu copolímero PHBV.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Dende 1994 impulsou o colectivo de escritoras do Centro Catalán do Pen Club. Foi profesora do Instituto Joan Boscà e dedicou algún poema aos seus alumnos ("A mis alumnos").
Polihidroxibutirato
Polímero termoplástico
A maioría dos plásticos comerciais son polímeros sintéticos derivados petroquímicos. Adoitan ser resistentes á biodegradación. Os plásticos derivados do PHB son interesantes porque son compostables e derivados de fontes renovables e son biodegradables.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
En 1973 é cofundadora, juntamente con Ramon Pinyol Balasch e con outros novos poetas, da editorial Libros del Mazo. Ademais de tomar parte activamente na vida literaria catalá, participa na política e en movementos cívicos como o feminista, que non abandona nunca.
Polihidroxibutirato
Polímero termoplástico
A compañía ICI desenvolveu un material para probar a súa produción nunha planta piloto na década de 1980, pero decaeu o interese cando quedou claro que o custo do material era demasiado alto, e as súas propiedades non eran comparables ás do polipropileno.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
O seu primeiro libro de poemas Cau de llunes (Premio Carles Riba 1976) prologado por Joan Brossa cunha sextina, inclúe o poema «Divisa», que ten o carácter de manifesto que resume as directrices do seu activismo:
Polihidroxibutirato
Polímero termoplástico
En 1996 Monsanto (que vendía o PHB como copolímero con PHV co nome comercial Biopol) mercou todas as patentes a ICI/Zeneca. Despois Monsanto vendeu os dereitos á compañía Metabolix en 2001 e os fermentadores de Monsanto que producían PHB a partir de bacterias foron pechados en 2004. Monsanto empezou a orientar a produción de PHB a partir de plantas en vez de bacterias.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Estes versos convertéronse en moi coñecidos, e case bandeira do movemento feminista de esquerdas en Cataluña.
Sámago
O sámago é a parte máis branda e clara do toro dunha árbore, comprendida entre a casca e a cerna. É a madeira máis nova e de peor calidade e branda, sendo a mellor a da cerna.
Polihidroxibutirato
Polímero termoplástico
Biopol utilízase actualmente na industria médica para fabricar suturas internas. Non é tóxico e é biodegradable.
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Traduciu autores como Colette, Marguerite Yourcenar, Anna Akhmatova, Mariña Tsvetáyeva, Charles Baudelaire ou Leonor Fini.
Sámago
Tamén recibe en galego os nomes de ámago, magolo e moguelo.
Polihidroxibutirato
Historia
O polihidroxibutirato foi illado por primeira vez e caracterizado en 1925 polo microbiólogo francés Maurice Lemoigne.
Sámago
O sámago corresponde cos últimos aneis de crecemento da árbore, producidos polo cámbium vascular no talo dunha planta, que corresponde ao único xilema funcional. O sómago adoita ser dunha cor máis clara.
Anatomía
É a parte da torada da árbore, que se atopa a rentes por baixo da casca, que inclúe os aneis de crecemento máis novos. É máis alba, menos mesta, máis permeábel e contén máis humidade que a cerna. Malia que unha ampla maioría das súas células finaran, contén células que fican fisioloxicamente activas (células do parénquima). Contribúe ás funcións de sustentáculo estrutural, condución ascensional do zume e de almacenaxe de materiais de reserva. A morte do parénquima provoca a transformación do sómago a cerna, fisioloxicamente muorto, no centro do tronco.
thumb|right|300px|Toro de [[piñeiro rubio, onde o sámago (a madeira un chisco máis clara) e mais a cerna pódense distinguir de xeito menos doado que no caso do teixo.]] thumb|right|300px|Toro dunha [[faia europea (Fagus sylvatica), no que a cerna e mais o sámago case non e distinguen.]]
Importancia industrial
Dende o punto de vista da industria da madeira, e especialmente da carpintaría, o sómago é un factor a ter moi en conta en cada unha das madeiras, tanto é así que en calquera informe técnico sobre calquera especie o primeiro que se menciona é a cor da cerna (parte interna do toro achegada ao miolo) e ao sámago; hai algunhas madeiras que se o seu sámago fose máis resistente serían máis aprezadas, xa que o sámago non serve normalmente para ser ben traballado ou podrece antes, incluso chega a ter unha cor completamente diferente, que case sempre é alba.
Bibliografía
GACÍA HORTA, José Antonio.Fibras papeleras (2007). Barcelona. Edicions UPC
Wood
Maria Mercè Marçal
Traxectoria
Morreu en Barcelona, por mor dun cancro, aos 45 anos. Antes de morrer recibiu a Medalla de Honra de Barcelona.
Polihidroxibutirato
Biodegradación
O PHB é biodegradable. As bacterias Firmicutes e as Proteobacteria poden degradalo. Especies dos xéneros Bacillus, Pseudomonas e Streptomyces poden degradar PHB. Especies de bacterias como Pseudomonas lemoigne, Comamonas sp., Acidovorax faecalis, Variovorax paradoxus e o fungo Aspergillus fumigatus son microbios presentes no solo con capacidade para degradalo. Outras especies son Alcaligenes faecalis, especies de Pseudomonas, e Illyobacter delafieldi, que poden obterse de lodos anaeróbicos, e Comamonas testosterone e Pseudomonas stutzeri, que viven no mar. Poucos destes organismos poden facer a degradación a altas temperaturas, pero si algúns Streptomyces sp. termófilos e unha cepa termófila de ''Aspergillus sp.
Maria Mercè Marçal
Antoloxías póstumas
Trala súa morte publicáronse dúas antoloxías da súa poesía e un libro con prosas autobiográficas titulado Sota el signe del drac (2004), editado por Mercè Ibarz.
A Costa da Tapia, O Temple, Cambre
A Costa da Tapia é un lugar da parroquia do Temple no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Sin
"Sin" (tamén coñecido coma Halo 4) é o terceiro sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, sacado do seu álbum Pretty Hate Machine. Editado o 10 de outubro de 1990, acadou o número 35 na lista británica de sinxelos.
Rosny Smarth
Rosny Smarth, nado o 19 de outubro de 1940, foi o Primeiro Ministro de Haití durante un breve período, dende o 27 de febreiro de 1996 até o 9 de xuño de 1997. Abandonou o posto antes que houbera quen o substituíra, polo que o cargo ficou baleiro durante case dous anos.
Voo 6437 de Taban Air
Avión
O aparello implicado no accidente era un Tupolev Tu-154M. Tiña o rexistro RA-85787 e voara por vez primeira no ano 1993.
Accidente
O voo 6437 estaba sendo operado por Kolavia en nome de Taban Air. Saíra de Abadán e foi desviado a Isfahán debido á mala visibilidade en Mashhad. Cando a visibilidade mellorou o avión engalou outra vez, pero deteriorouse antes de que o voo 6437 puidese aterrar. Mantívose ao avión en espera preto do aeroporto de Mashhad cando un pasaxeiro se puxo seriamente enfermo. A tripulación declarou unha emerxencia médica. Os pilotos decidiron aterrar en Mashhad facendo unha aproximación ILS á pista 31R a pesar da pouca visibilidade. Durante a aterraxe a cola golpeou o chan causando que o avión se desviase fóra da pista, o tren do morro colapsou, a á dereita golpeou o chan e o avión incendiouse. Todos os pasaxeiros e tripulantes sobreviviron resultando 47 deles feridos.
Leaf Daniell
Leaf Daniell, nado en Londres en 1877 e finado en Eddleston o 28 de febreiro de 1913, foi un tirador de esgrima inglés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Daniell participou nos Xogos Olímpicos de 1908 xunto con Edgar Amphlett, Cecil Haig, Martin Holt e Robert Montgomerie no equipo de espada que logrou a medalla de prata.
NGC 1555
NGC 1555, tamén coñecida coma a Nebulosa Variable de Hind, é un nebulosa variable e tamén é un obxecto Herbig-Haro, iluminado pola estrela T Tauri, situada na constelación de Taurus. Tamén está incluída no segundo catálogo Sharpless co número 238. A nebulosa foi descuberta o 11 de outubro de 1852 por John Russell Hind.
thumb|upright=1.9|left|NGC 1555, visto a través do telescopio de 32 polgadas do Mt. Lemmon, AZ. Por cortesía de Adam Block
O Souto, Xinzo, Ponteareas
O Souto é un lugar da parroquia de Xinzo no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
esquerda|miniatura|200px|Entrada á aldea.
Mercury Rev
Mercury Rev é unha banda estadounidense de rock alternativo formada a finais dos anos 80 en Buffalo, Nova York. Os seus membros orixinais foron David Baker (voces), Jonathan Donahue (voces, guitarras), Sean Mackowiak (guitarras, clarinete), Suzanne Thorpe (frauta), Dave Fridmann (baixo) e Jimy Chambers (batería).
Fernando Simón
Fernando Simón Soria, nado en Zaragoza o 29 de xullo de 1963, é un médico epidemiólogo aragonés. É director desde 2012 do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias do Ministerio de Sanidade de España, coñecido pola súa actuación como portavoz do comité especial sobre a doenza do virus do ébola en España en 2014 e como portavoz do Ministerio de Sanidade durante a pandemia por coronavirus de 2020 en España.
Traxectoria
Licenciouse en medicina na Universidade de Zaragoza e especializouse en epidemioloxía na Escola de Hixiene e Medicina Tropical de Londres. Participou no Programa Europeo de Formación en Epidemioloxía de Intervención do Centro Europeo para a Prevención e Control de Enfermidades antes de ingresar no Corpo de Médicos Titulares do Estado de España.
Exerceu como director do Centro de Investigación en Enfermidades Tropicais de Manhica (Mozambique) e do Hospital de Ntita (Burundi). Dirixiu o programa do Centro Nacional de Epidemioloxía (CNE) de España e coordinou a Unidade de Alerta e Resposta Sanitaria deste centro entre os anos 2003 e 2011.
Voo 760 de SCAT Airlines
O voo 760 de SCAT Airlines era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Kokshetau ata Almati, en Casaquistán, que se esnafrou con néboa densa preto de Kyzyltu o día 29 de xaneiro de 2013, matando aos 16 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo.
Accidente
O Bombardier CRJ-200ER que operaba o voo estaba na aproximación final ao aeroporto de Almati no medio dunha densa néboa cando se esnafrou a 5 quilómetros da pista, preto da vila de Kyzyltu ás13:13 hora local (07:13 UTC), 14 segundos despois de iniciar un go-around. Os 16 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo morreron.
Investigación
Pouco despois do accidente, o Primeiro Ministro Serik Akhmetov estableceu unha comisión encabezada por Bakytzhan Sagintayev, Viceprimeiro Ministro de Casaquistán, para investigar a causa do sinistro.
Barnsley F.C.
O Barnsley Football Club é un equipo de fútbol profesional da cidade de Barnsley, Inglaterra. Co alcume de the Tykes, o equipo foi fundado en 1887 baixo o nome de Barnsley St. Peter's. Os colores do equipo son o vermello e o branco, e o seu estadio é Oakwell dende 1888. Actualmente compite no Football League Championship.
Cadro actual
Cadro actualizado a 17 de febreiro de 2020.
Voo 760 de SCAT Airlines
Investigación
O 2 de marzo de 2015 o Comité Interestatal de Aviación publicou o seu informe final dicindo que durante a aproximación final, debido a que as condicións meteorolóxicas estaban por deibaixo dos mínimos, o elevador desviouse para baixar o nariz en vez de subila levando ao aparello a unha caída abrupta e ao impacto contra o chan. A investigación foi incapaz de determinar a causa do movemento do elevador pero non atopou ningunha proba do mal funcionamento de calquera sistema ou de influencias externas.
Harold Russell
miniatura|thumbtime=19|upright=1.5|Diary of a Sergeant (1945). Harold John Russell, nado en North Sydney (Nova Escocia) o 14 de xaneiro de 1914 e finado en Needham (Massachusetts) o 29 de xaneiro de 2002 foi un veterano canadense-estadounidense da segunda guerra mundial que, como actor afeccionado gañou dous Oscar.
Traxectoria
Nado no Canadá, mudouse coa súa familia a Massachusetts en 1933. Profundamente afectado polo ataque a Pearl Harbor, alistouse no exército estadounidense o día seguinte.
Sendo instrutor do exército, o 6 de xuño de 1944 estouroulle un explosivo que estaba manexando mentres realizaba un filme de adestramento. Como resultado perdeu as dúas mans e colocáronlle dous ganchos prostéticos. Tras recuperarse, mentres estudaba na Universidade de Boston apareceu nun filme militar titulado Diary of a Sergeant sobre a rehabilitación dos veteranos de guerra. Cando o director William Wyler viu a Russell no filme contratouno para Os mellores anos da nosa vida con Fredric March e Dana Andrews.
Trala rodaxe do filme, Wyler dixo a Russell que volvese aos estudos, porque “non había moitos papeis para actores sen mans”. Finalmente graduouse en finanzas en 1949.