cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colesterol
Fontes na dieta
Desde un punto de vista dietético, os alimentos vexetais conteñen cantidades pouco significativas de coleserol. Ademais, os produtos vexetais como o aguacate, sementes de liño e cacahuetes conteñen compostos similares ao colesterol chamados fitosterois, que se cre compiten co colesterol durante a súa absorción intestinal, polo que reducen a absorción tanto do colesterol da dieta coma do biliar. Os fitosterois poden ser suplementados usando alimentos funcionais ou nutracéuticos que conteñan fitosterois, que son eficaces rebaixando a cantidade de lipoproteínas LDL. As guías de suplementación actual recomendan doses de fitosterois de 1,6 a 3,0 gramos por día (Health Canada, EFSA, ATP III, FDA) e unha metaanálise recente demostrou que se produce unha redución do 8,8% no colesterol LDL consumindo unha dose media de 2,15 gramos por día. Non obstante, os beneficios dunha dieta suplementada con fitosterois foron cuestionados.
A fracción do colesterol da dieta que se absorbe varía do 15% ao 75%, e como media é do 50%, e o resto excrétase nas feces. É moito máis probable que se absorba o colesterol libre que o colesterol esterificado, e a proporción do libre con respecto ao esterificado varía segundo o alimento. O consumo de colesterol na dieta non se correlaciona ben cos niveis de coleserol séricos. Atopáronse fortes evidencias de que substituír as graxas saturadas por insaturadas rebaixa os niveis de colesterol LDL, e de que as dietas baixas en graxa que substitúen a graxa por carbohidratos baixan tanto os niveis de colesterol LDL coma os de colesterol HDL. As graxas trans reducen os niveis de HDL pero aumentan os de LDL. Baseándose nestas evidencias e nas que implican os niveis baixos de HDL e altos de LDL nas enfermidades cardiovasculares moitas autoridades sanitarias rcomendan reducir o colesterol LDL cambiando a dieta, ademais de modificando o estilo de vida.
Hipercolesterolemia
miniatura|Colesterolemia e mortalidade en homes e mulleres 60. Segundo a hipótese lipídica, como o colesterol (e outras moléculas graxas) se transporta polo corpo (na auga do fluído extracelular) no interior de patículas de lipoproteínas, e as concentracións elevadas de colesterol (hipercolesterolemia) están asociadas coas enfermidades cardiovasculares e a formación de ateromas, polo que a medición dos seus niveis no soro sanguíneo dan unha indicación do risco de sufrir esas doenzas.
Condicións nas que hai unha elevada concentración de partículas LDL oxidadas, especialmente a de "LDL densas pequenas" (sdLDL, "small dense LDL"), están asociadas coa formación de ateromas nas paredes das arterias, unha condición coñecida como aterosclerose, que é a causa principal de enfermidade coronaria e outras formas de enfermidade cardiovascular. En contraste co anterior, as partículas HDL (especialmente as HDL grandes) foron identificadas como un medio polo cal o colesterol e os mediadores inflamatorios poden ser retirados dos ateromas. Un incremento das concentracións de HDL correlaciónase con menor rapidez na progresión dos ateromas e mesmo coa súa regresión. Un estudo de recompilación de datos de 2007 de case 900.000 individuos de 61 cohortes demostraron que os niveis de colesterol sanguíneo total teñen un efecto expoñencial na mortalidade cardiovascular e mortalidade total, e a asociación é máis pronunciada nos suxeitos máis novos. Porén, como as enfermidades cardiovasculares son relativamente raras na poboación máis nova, o impacto dos niveis altos de colesterol sobre a saúde é aínda maior nas persoas de maior idade.
Os niveis elevados das fraccións lipoproteicas LDL, IDL e VLDL considéranse ateroxénicos (favorecen a aterosclerose). Son os niveis destas fraccións, máis que o nivel de colesterol total, os que se correlacionan coa extensión e progresión da aterosclerose. Inversamente, o colesterol total pode estar dentro de límites normais, pero estar constituído maiormente por partículas LDL pequenas e HDL pequenas, e nesas condicións a rapidez do crecemento dos ateromas é alto. Recentemente, unha análise post hoc dos estudos prospectivos IDEAL e EPIC atoparon unha asociación entre os niveis altos de colesterol HDL (axustados para a apolipoproteína A-I e a apolipoproteína B) e un incremento do risco de enfermidade cardiovascular, o que pon en dúbida o papel cardioprotector xeralmente considerado do "colesterol bo".
Os niveis elevados de colesterol trátanse con dietas estritas caracterizada por ser baixas en graxas saturadas, sen graxas trans, baixas en alimentos con moito colesterol, a miúdo complementadas coa administración de diversos axentes hipolipidémicos como as estatinas, fibratos, inhibidores da absorción do colesterol, derivados do ácido nicotínico ou secuestrantes de ácidos biliares. Anteriormente os casos extremos mesmo eran tratados con cirurxía de bypass ileal parcial, pero iso foi xa superado polos tratamentos con medicamentos. Os tratamentos baseados en aféreses aínda se usan en casos de hiperlipidemias moi graves que non responden ao tratamento ou requiren unha rápida baixada dos lipidos sanguíneos.
Moitos ensaios clínicos en humanos nos que se usaron inhibidores da HMG-CoA redutase, chamados estatinas, confirmaron repeticamente que o cambio nos patróns de transporte de lipoproteínas de patróns pouco saudables a patróns saudables fan diminuír significativamente as taxas de episodios cardiovasculares, mesmo en persoas con valores de colesterol actualmente considerados baixos para adultos. Tamén se descubriu que as estatinas reducen a progresión dos ateromas. Como resultado, as persoas cun historial de enfermidade cardiovascular poden obter beneficios coa administración de estatinas independentemente dos seus niveis de colesterol (colesterol total por debaixo de 5,0 mmol/L [193 mg/dL]), e en persoas de sexo masculino sen enfermidades cardiovasculares, é beneficioso baixar os niveis de colesterol anormalmente altos ("prevención primaria"). A prevención primaria en mulleres aplicábase inicialmente só por extensión dos resultados dos estudos realzados en homes, xa que nas mulleres ningún dos grandes ensaios clínicos con estatinas realizados antes de 2007 demostrararan unha redución estaisticamente significativa na mortalidade global ou en indicadores cardiovasculares. En 2008, un gran ensaio clínico informou que en adultos aparentemente con boa saúde cun incremento dos niveis do biomarcador inflamatorio de alta sensibilidade proteína C reactiva pero cun nivel inicial de LDL baixo, a administración de 20 mg/día de rosuvastatina durante 1,9 anos tivo como resultado unha redución do 44% na incidencia de episodios cardiovasculares e un 20% de redución na mortalidade por calquera causa; o efecto era estatisticamente significativo para ambos os sexos. Aínda que estes resultados foron tomados con certo escepticismo, estudos posteriores e metaanálises demostraron igualmente reducións estatisticamente significativas (pero pequenas) na mortalidade cardiovasculr e global, sen que se observase unha heteroxeneidade significativa por sexos.
O informe de 1987 do National Cholesterol Education Program, Adult Treatment Panels dos Estados Unidos suxería que o nivel de colesterol total debería ser: < 200 mg/dL para o colesterol normal en sangue, 200–239 mg/dL para o próximo ao límite alto, > 240 mg/dL para o colesterol alto. A American Heart Association dá un conxunto de directrices similares para os niveis de colesterol total (en xaxún) en sangue e o risco de enfermidade cardíaca:
Con todo, como os métodos de análise actuais poden determinar por separado os niveis de colesterol LDL ("malo") e HDL ("bo"), esta visión un tanto simple baseada no colesterol total quedou xa desfasada. O nivel desexable de LDL considérase de menos de 100 mg/dL (2,6 mmol/L), aínda que un límite superior novo de 70 mg/dL (1,8 mmol/L) pode ser considerado conveniente en individuos con alto risco baseándose nalgúns dos ensaios clínicos antes mencionados. Unha proproción de colesterol total de HDL (outra medida útil) de moito menos que 5:1 crese que é máis saudable.
miniatura|center|600px|Rangos de referencia en análises de sangue, que mostran os niveis normais óptimos de HDL, LDL e colesterol total en concentracións de masa molar (en alaranxado á dereita, é dicir, entre os compoñentes do sangue con maior concentración).
O colesterol total defínese como a suma de HDL, LDL, e VLDL. Xeralmente, só se miden o colesterol total, HDL, e triglicéridos. Por razóns de custo, as VLDL xeralmente se estiman como un quinto dos triglicéridos e as LDL estímanse usando a fórmula de Friedewald (ou unha variante): LDL estimado = [colesterol total] − [HDL total] − [VLDL estimada]. A VLDL pode calcularse dividindo os triglicéridos totais por 5. As medidas directas de LDL utilízanse cando os triglicéridos superan os 400 mg/dL. As estimacións de LDL e VLDL teñen un maior erro cando os triglicéridos están por riba de 400 mg/dL.
O papel do colesterol nas enfermidades cardiovasculares é xeneralizadamente recoñecido, pero algúns estudos demostraron tamén unha relación inversa entre os niveis de colesterol e a mortalidade. Un estudo de 2009 de pacientes con síndromes coronarias agudas atopou unha asociación entre a hipercolesterolemia e mellores resultados na mortalidade (o que era paradoxal). No Framingham Heart Study, feito en suxeitos de máis de 50 anos, atopouse en incremento do 11% na mortalidade global e un incremento do 14% na mortalidade por enfermidade cardiovascular con 1 mg/dL por ano de baixada nos niveis de colesterol total. Os investigadores atribuíron este fenómeno a que as persoas con enfermidades cardíacas crónicas ou cancro tenden a ter niveis de colesterol por debaixo do normal. Esta explicación non está apoiada polos datos do Vorarlberg Health Monitoring and Promotion Programme, no cal homes de todas as idades e mulleres por riba de 50 anos con niveis de colesterol moi baixos tiñan maior probabilidade de morrer de cancro, enfermidades hepáticas e mentais. Este resultado indica que o efecto do coleserol baixo ocorre mesmo entre os individuos examinados máis novos, o que contradí as afirmacións previas sobre as cohortes de persoas máis vellas de que este é un indicador ou marcador da debilidade que aparece coa idade.
A gran maioría dos doutores e científicos médicos consideran que hai unha ligazón entre o colesterol e a aterosclerose como se discutiu máis arriba; porén, un pequeno grupo de científicos, unidos na Rede Internacional de Escépticos do Colesterol, cuestionan esta ligazón. Baséanse nunha metaanálise de 2014 feita con datos duns 500.000 pacientes, que concluíu que non hai probas suficientes que apoien a recomendación dun consumo alto de ácidos graxos poliinsaturados e baixo de graxas saturadas totais para mater a saúde cardiovascular. Porén, esta metaanálise foi tamén discutida.
Hipocolesterolemia
Os niveis anormalmente baixos de colesterol denomínanse hipocolesterolemia. As investigacións que se realizaron sobre as causas deste estado son bastante limitadas, pero algúns estudos suxiren unha ligazón coa depresión, cancro, e hemorraxia cerebral. En xeral, os niveis baixos de colesterol parecen ser unha consecuencia, máis que unha causa, dalgunha doenza subxacente. Un defecto xenético na síntese de colesterol causa a síndrome de Smith-Lemli-Opitz, que está a miúdo asociada cos niveis baixos de colesterol no plasma sanguíneo. O hipertiroidismo ou calquera outro trastorno endócrino que cause unha regulación á alza do receptor de LDL pode ter como resultado a hipocolesterolemia.
Probas do colesterol
Recoméndanse facer probas de niveis de colesterol regularmente. Para os pacientes que están tomando estatinas a American Heart Association recomendaba en 2013 unha proba de 4 a 12 semanas despois da primeira dose e despois cada 3 a 12 meses.
Unha mostra de sangue despois de 12 horas de xaxún extraída por un doutor ou un aparello que monitorice o colesterol serve para determinar o perfil de lipoproteínas. Isto mide o colesterol total, o colestero LDL ("malo"), o colesterol HDl ("bo"), e os triglicéridos. Recoméndase comprobar os niveis de colesterol cada cinco anos se a persoa ten un colesterol total de 5,2 mmol/L ou máis (200+ mg/dL), ou se un home (macho) de máis de 45 anos ou unha muller de máis de 50 ten un nivel de colesterol HDL ("bo") menor de 1 mmol/L (40 mg/dL), ou se hai outros factores de risco de enfermidade cardíaca ou accidente cerebrovascular. Outros factores de risco para enfermidades cardíacas son a diabete, hipertensión (ou o uso de medicamentos anti-hipertensivos), baixo nivel de HDL, historia familiar de enfermidades coronarias e hipercolesterolemia, e ser fumador.
Cristais líquidos colestéricos
Algúns derivados do colesterol (entre outros lípidos simples colestéricos) xeran o que se chama unha "fase colestérica" cristalina líquida. A fase colestérica é, de feito, unha fase nemática quiral, e cambia de cor cos cambios de temperatura. Isto fai que os derivados do colesterol sexan útiles para indicar a temperatura en termómetros con pantalla de cristal líquido e en pinturas sensibles á temperatura.
Leŭ Haroška
Primeiros anos
Logo de graduarse na Academia, marchou a continuar os seus estudos a Innsbruck (Austria). Entre 1936 e 1937 estudou no Instituto de Teoloxía Católica da Universidade de Innsbruck. O 17 de outubro de 1937, coa aprobación do metropolita de Lviv Andrei Sheptytskyi, Haroška foi ordenado sacerdote polo bispo Nykyta Budka da Igrexa ucraína na capela privada do metropolita en Lviv. A primeira Divina Liturxia no seu país celebrouna na parroquia grecocatólica de Dzialiacičy, preto de Navahrudak, onde o párroco era Vaclaŭ Anoška.
Ministerio sacerdotal
thumb|left|Libro de oración «Božym šliacham», editado por Leŭ Haroška. Comezou o seu traballo pastoral na diocese de Pinsk, entre 1937 e 1939, celebrando a liturxia en belaruso. Serviu nas parroquias de Uhryničy, Haradnaja, Stoŭpcy e Zburaž. Foi perseguido polo seu traballo no ámbito pastoral e na educación polas autoridades civís polacas, e foi vixiado pola policía.
Durante a segunda guerra mundial viviu en Baranavičy, e traballou de mestre de latín e belaruso en escolas, comercios e xornais; e participu no Segundo Congreso dos Belarusos que tivo lugar en Minsk en 1944. Despois da guerra formou parte da gran migración cara ao oeste, chegando a Berlín e posteriormente a Múnic, onde organizou a pastoral cos belarusos.
Dende o outono de 1945 viviu en Roma, onde en 1946 publicou a revista relixiosa en belaruso «Božym šliacham». O 16 de outubro de 1946 a Congregación para as Igrexas Orientais nomeouno reitor da Misión Católica Belarusa en Francia. Entre 1947 e 1957 viviu en París, e seguiu a editar alí a revista Božym šliacham. Posteriormente regresou a Roma, onde fixo o noviciado en 1959 coa Congregación dos Padres Marianos. En 1960 o bispo Časlaŭ Sipovič nomeouno reitor da Misión Católica Belarusa en Gran Bretaña, e entre 1962 e 1969 foi tamén abade da casa dos Padres Marianos en dita localidade, recibindo en 1965 a dignidade de arquimandrita.
Tomou un papel moi activo en Londres, participando na vida cultural e relixiosa dos belarusos. Foi membro da Asociación de Belarusos en Gran Bretaña e participou no ХІV Congreso de "Axuda á Igrexa Necesitada" en Königstein (1964).
Entre 1970 e 1977 dirixiu a sección belarusa de Radio Vaticano, e foi reitor novamente da Misión Belarusa en Francia. O arquimandrita Leŭ Haroška finou no hospital en París, o 28 de xullo de 1977. Foi enterrado o 4 de agosto no cemiterio de St Pancras de Londres.
Negueira, Negueira, Negueira de Muñiz
Negueira e un lugar da parroquia de Negueira, e a capital do concello de Negueira de Muñiz. En 2020 tiña 41 habitantes, seis menos ca en 2000.
Edificios de interese
Aquí atópanse os edificios administrativos, como a casa do concello ou o centro de saúde. Tamén se atopa a igrexa parroquial.
Festas
O 15 de agosto celébrase na vila a romaría da Nosa Señora da Veiga.
Perdiz moura
miniatura|Alectoris barbara
A perdiz moura (Alectoris barbara) é unha ave da familia dos faisánidos (Phasianidae), autóctona do norte de África.
Descrición
Están moi emparentadas coa perdiz (Alectoris rufa), da que as diferencian o deseño da cabeza e da gorxa Teñen aspecto gordecho e arredondado e miden entre 33 e 36 cm. de lonxitude. A parte superior do corpo é castaña agrisada, o peito gris e o ventre da cor do ante. A cara é gris clara e teñen unha zona ampla de cor castaña avermellada na zona do colo. Os flancos son brancos con vetas castañas avermelladas.
Distribución e hábitat
É unha perdiz nativa do norte de África e segundo algúnhas opinións de Xibraltar e as illas Canarias, aínda que a súa presenza nestas últimas rexións é se cadra máis axiña consecuencia de introducións antigas. No norte de África espállanse dende a beira norte do Sáhara ata o noroeste de Exipto e Marrocos. Nas Canarias (Sb. Alectoris barbara koenigi viven en Fuerteventura Tenerife, Lanzarote e a illa da Gomera. Foi introducida en Portugal e Madeira, aínda que non hai rexistros recentes da súa presenza nesta illa. Dentro deste ámbito de distribución distínguense catro subespecies.
Son aves de terras secas e abertas, a miúdo en zonas de outeiros, pero a súa capacidade de adaptación permítelles vivir en terras de cultivo, estepas de euforbiáceas, bosques de eucaliptos e en montañas ata ó límite das neves..
Bioloxía e costumes
Aliméntanse de sementes e algúns insectos. Fan o niño nunha depresión do chan. Poñen entre 10 e 14 ovos con pencas castañas avermelladas. O período de incubación é duns 25 días. Os polos adoitan ficar cabo dos pais ata que comeza a seguinte época reprodutora.
Pobo kogui
Os koguis (tamén chamados kágaba, que significa xaguar en lingua kogui) son un pobo indíxena que habita na Serra Nevada de Santa Marta. A súa civilización mantívose continua dende a era precolombiana. A lingua kogui pertence á familia de linguas chibchas.
Historia
Os koguis son descendentes da cultura tairona, que floreceu antes dos tempos da conquista española das nacións chibchas. Os taironas foron unha civilización avanzada que construíu moitas estruturas e camiños de pedra na xungla. Fixeron moitos obxectos de ouro que colgaban das árbores e arredor dos seus pescozos. Vivían dun xeito non moi diferente a como o fan no presente os koguis. Antes de que chegaran os conquistadores españois, os taironas foron forzados a trasladarse ás terras altas cando os caribes invadiron o territorio arredor do ano 1000. A decisión de moverse ás montañas proporcionoulles moitos beneficios estratéxicos cando os españois entraron na actual Colombia no século XV. En 1498, os españois chegaron ó norte de Colombia, onde comezaron a escravizar ós pobos indíxenas. Amedrentados polos soldados e os cans, os taironas permaneceron illados. Porén, moitos dos seus sacerdotes foron aforcados, as súas mulleres foron raptadas e violadas e moitos nenos foron forzados a aceptar a educación española. Pouco despois, chegaron misioneiros que comezaron a influenciar o seu estilo de vida, construíndo capelas e igrexas nas súas vilas para convertelos. Dende entón, os koguis permaneceron no seu fogar das montañas, o que lles permitiu escapar dos peores efectos da colonización e os axudou na preservación do seu modo de vida tradicional.
Kanikama
A empresa xaponesa Sugiyo (スギヨ) produciu por primeira vez os palillos de cangrexo en 1973, comercializándoos baixo o nome Kanikama. De feito, en varios países úsase este termo para aludir a eles de forma xenérica.
Os palillos adoitan colorearse na superficie de vermello ou vermello amarelado, e teñen forma rectangular e alongada, pudendo desmiuzarse en febras pequenas. O olor dos palillos de cangrexo é parecido ao doutros produtos de marisco, a súa textura é gomosa e o sabor lixeiramente salgado.
Os palillos de cangrexo cocíñanse durante o proceso de curado e poden comerse directamente extraídos do envase. En contra da crenza popular, moitos dos palillos de cangrexo non conteñen cangrexo ningún, e algúns fabricantes etiquetan o produto como «palitos con sabor a cangrejo». Porén, moitos dos comercializados en España si teñen extractos ou carne de braquiúros.
O ingrediente principal na maioría dos palillos de cangrexo é o abadexo de Alasca (Theragra chalcogramma) do Pacífico norte, o congro bicudo dentón e o panga do delta do río Mekong.
O nome palillo de cangrexo deriva do cangrexo ruso, cangrexo de Kamchatka, ou chatka (''Paralithodes camtschaticus).
Usos
Os palillos de cangrexo úsanse a miúdo en ensaladas e salpicóns de marisco, así como na ensalada rusa, como un substituto barato da carne de cangrexo auténtica. Os sucedáneos de cangrexo de calidade adoitan seren máis baixos en colesterol que a carne de cangrexo auténtica, pero tamén están moi procesados.
A cociña rusa conta con varias ensaladas preparadas con palillos de cangrexo, ovo, verdura e herbas picadas xuntas e condimentadas con maionesa.
Un rolo de California é un rolo de suxi feito con palillos de cangrexo, aguacate e (ás veces) cogombro enrolados con sementes de sésamo por fóra.
Black Flag
Black Flag foi unha banda de hardcore punk formada en 1976 no sur de California. Está considerada a primeira banda de hardcore punk. Foi co-fundada por Greg Ginn, guitarrista, principal compositor e único membro que estivo na banda durante toda a súa traxectoria.
O son de Black Flag mesturaba a simplicidade crúa dos Ramones con solos de guitarra atonais e frecuentes cambios de tempo. As letras, compostas principalmente por Ginn, e ao igual que noutras bandas de punk rock de finais dos 70 e principios dos 80, tiñan unha mensaxe anti-autoritario e inconformista, con cancións que falaban do illamento social, a neurose, a pobreza ou a paranoia.
Andrés Túñez
Andrés José Túñez Arceo, coñecido como Andrés Túñez ou simplemente Túñez, nado o 15 de marzo de 1987 en Caracas, é un futbolista galego nado en Venezuela. Xoga de defensa central e o seu equipo actual é o BG Pathum United de Tailandia. Foi internacional coa selección venezolana.
Orixes e comezos no fútbol (1987-2006)
Seus pais, Pepe e Margarita, naturais de Bertamiráns (Ames) emigraron a Venezuela xusto antes de nacer el. Sete anos logo do seu nacemento a familia volveu a Bertamiráns, onde seus pais abriron un restaurante.
Deu os seus primeiros pasos no fútbol no colexio de La Salle e logo xogou varios anos na Escola de Fútbol Rosalía de Castro, antes de entrar na SD Compostela no seu segundo ano de cadete. No ano 2004 fichou polo Celta de Vigo para formar parte do seu equipo xuvenil e na tempada 2006/07 ascendeu ao filial do club, o Celta B, que militaba na Segunda División B, onde pronto se fixo coa titularidade. O 17 de febreiro de 2008 nun partido contra o Lugo lesionouse de gravidade tras un golpe contra a portería, o que o mantivo no dique seco toda a tempada.
Celta de Vigo (2006-2013)
O 7 de outubro de 2009 logrou unha recompensa ás súas boas actuacións no filial cunha convocatoria para o primeiro equipo do Celta no partido de Copa do Rei contra o Girona. Dous meses despois renovou o seu contrato co club por 4 anos máis e o 16 de xaneiro debutou na Segunda División nun partido contra a Real Sociedad en Balaídos. O 31 de xaneiro de 2010 Eusebio Sacristán, adestrador do primeiro equipo, comunicou en rolda de prensa que Túñez era xa a todos os efectos xogador do primeiro equipo, que se atopaba preto dos postos de descenso. Disputou un total de 23 partidos co primeiro equipo esa tempada, e marcou o seu primeiro gol nun encontro de liga contra o Murcia.
Tivo un papel secundario na tempada 2010/11, na que só xogou 8 partidos, pero fíxose cun posto de titular na zaga celeste na seguinte campaña, na que que o equipo vigués conseguiu o ascenso á Primeira División, e foi tamén titular en case todos os partidos da tempada 2012/13 en Primeira.
Cesión a Xerusalén (2013-2014)
En setembro de 2013 foi cedido ao Beitar Jerusalem, ao non contar para o novo adestrador Luis Enrique, e preferir xogar noutro equipo de cara a preparar a súa posible participación no Mundial do Brasil 2014. No equipo israelí, do que era directivo o ex céltico Haim Revivo, realizou unha boa campaña xogando todos os partidos, e incluso levou con el a Jonathan Vila, que tampouco contaba para Luis Enrique.
Buriram United FC (2014-2020)
Ao volver da cesión desvinculouse do club vigués e emprendeu unha nova viaxe, esta vez a Tailandia, onde fichou polo Buriram United FC, dirixido por Alejandro Menéndez. Militou neste equipo durante seis tempadas, converténdose nun ídolo para a afección e no terceiro máximo goleador do club con 56 goles (a pesar de ser defensa central). Conquistou 12 títulos co equipo de Buriram, entre eles catro de liga. Entre medias xogou tamén uns meses de 2017 cedido no Elche CF, na Segunda División.
BG Pathum United FC (2020-actualidade)
En maio de 2020 asinou por dúas tempadas co BG Pathum United, co que conquistou no seu primeiro ano a primeira liga tailandesa para o club.
Selenocisteína
A selenocisteína (Sec ou Se-Cys) é un aminoácido que contén selenio similar á cisteína que forma parte de varios encimas de procariotas e eucariotas (humanos incluídos), e que non pertence ao conxunto de 20 aminoácidos típicos que normalmente forman as proteínas, e considérase un aminoácido especial, que é o 21º aminoácido proteinoxénico de procariotas e eucariotas.
Nomenclatura
O comité de nomenclatura da IUPAC/IUBMB recomenda oficialmente para a selenocisteína o símbolo de tres letras Sec e o símbolo dunha letra U.
Andrés Túñez
Selección nacional
Debutou coa selección de Venezuela o 2 de setembro de 2011 nun partido contra a Arxentina, no que entrou como substituto de Fernando Amorebieta. Disputou un total de 16 partidos co combinado venezolano.
Selenocisteína
Estrutura
A selenocisteína ten unha estrutura similar á da cisteína, pero cun átomo de selenio ocupando o lugar do xofre típico da cisteína, formando un grupo selenol, que se encontra desprotonado a pH celular (de todos modos, non se sintetiza a partir de cisteína, senón de serina). As proteínas que conteñen un ou máis residuos de selenocisteína denomínanse selenoproteínas.
Bioloxía
miniatura|esquerda|Animación da estrutura da selenocisteína. A selenocisteína comparada coa cisteína ten un pKa máis baixo (5,47) e un potencial de redución máis alto. Estas propiedades fana moi adecuada para proteínas que interveñen en actividades antioxidantes.
A diferenza doutros aminoácidos presentes nas proteínas biolóxicas, a selenocisteína non está codificada directamente no código xenético. . Polo contrario, está codificada dun modo especial no codón UGA, que normalmente é un codón de finalización ou stop. Este mecanismo de codificación denomínase recodificación traducional e a súa eficiencia depende da selenoproteína e de factores de iniciación da tradución. Cando as células crecen en ausencia de selenio, a tradución das selenoproteínas remata no codón UGA, polo que a proteína queda truncada, e o encima non é funcional. A presenza no ARNm dun elemento SECIS (Secuencia de inserción da selenocisteína ou SElenoCisteine Insertion Sequence) fai que o codón UGA pase a codificar a selenocisteína. O elemento SECIS está definido por unhas secuencias de nucleótidos características e por un determinado patrón de emparellamentos de bases na estrutura secundaria. Nas bacterias, o elemento SECIS está localizado tipicamente inmediatamente despois do codón UGA dentro do marco de lectura para a selenoproteína. Nas arqueas e nos eucariotas, o elemento SECIS está na rexión non traducida 3' (ou 3' UTR) do ARNm, e pode facer que múltiples codóns UGA pasen a codificar a selenocisteína.
A diferenza doutros aminoácidos, non existe unha reserva libre de selenocisteína na célula. A súa alta reactividade produciría danos nas células. A célula almacena selenio nas proteínas da célula que incorporan selenocisteína ou selenometionina.
A síntese da selenocisteína ten lugar nun ARNt especializado, que é tamén o que a incorpora aos polipéptidos en tradución. As estruturas primaria e secundaria do ARNt da selenocisteína ou ARNt(Sec), difire da observada nos ARNt estándar en varios aspectos, principalmente en que ten un talo aceptor de 8 pares de bases de lonxitude (nas bacterias) ou de 10 pares (nos eucariotas), unha rexión brazo de lonxitude variable, e substitucións en varias posicións de bases ben conservadas. Os ARNt da selenocisteína son cargados inicialmente con serina por acción dunha seril-ARNt ligase, pero o Ser-ARNt(Sec) resultante non se utiliza na tradución porque non é recoñecido polo factor de tradución normal (EF-Tu en bacterias, eEF1A en eucariotas). En realidade, o que ocorre é que o residuo de serina unido ao ARNt é convertido nun residuo de selenocisteína polo encima selenocisteína sintase (que contén fosfato de piridoxal). Finalmente, o Sec-ARNt(Sec) é especificamente unido a un factor de elongación traducional alternativo (SelB ou mSelB, tamén chamado eEFSec), que o cede de maneira dirixida aos ribosomas que están traducindo ARNm para selenoproteínas. A especificidade deste mecanismo de cesión depende da presenza dun dominio proteico extra (en bacterias, SelB) ou unha subunidade extra (SBP2 no mSelB/eEFSec eucariótico), que se une ás estruturas secundarias de ARN correspondentes formadas polos elementos SECIS nos ARNm de selenoproteínas.
Exemplos de encimas que conteñen selenocisteína son: glutatión peroxidases, tetraiodotironina 5' deiodinases, tiorredoxina redutases, formato deshidroxenases, glicina redutases, e algunhas hidroxenases. Hai 25 proteínas humanas coñecidas que conteñen selenocisteína (selenoproteínas).
Alejandro López Sánchez
Alejandro "Álex" López Sánchez, nado en Ferrol o 11 de xaneiro de 1988, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Racing de Ferrol da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Racing de Ferrol e debutou co primeiro equipo con só 15 anos, nun partido ante o Deportivo da Coruña no Trofeo Concepción Arenal de 2003. O seu debut en partido oficial produciuse o 15 de maio de 2005, nun partido da Segunda División. Con tan só dezasete anos, Álex substituíu o seu compañeiro Cyril Granon no minuto 78 do partido que enfrontaba os ferroláns contra o Club Deportivo Tenerife, e que se saldou cun empate a dous tantos.
Tras pasar uns meses no filial celeste, o 9 de xaneiro de 2010 é convocado por Eusebio Sacristán para o duelo que o Celta disputou contra o Nàstic de Tarragona. Con todo, non chegou a xogar ningún minuto, e o seu debut como membro do primeiro equipo viuse aprazado ata o día 13 de xuño de 2010, no partido que enfrontaba o Celta de Vigo contra a Real Sociedad.
Arashi
miniatura|ddereita|250px|Arashi en novembro de 2019. Arashi é un grupo musical xaponés formado por cinco mozos: Masaki Aiba, Jun Matsumoto, Kazunari Ninomiya, Satoshi Ohno e Sho Sakurai.
O grupo está baixo contrato da axencia Johnny & Associates, especializada en levar grupos masculinos xaponeses de grande éxito. O propio nome do grupo Arashi, en xaponés 嵐 (treboada) elixiuno a axencia co propósito de crear un grupo que "creara unha treboada por todo o mundo" e deu a coñecer ao grupo nunha rolda de prensa nun cruceiro nas proximidades de Honolulu o 15 de setembro de 1999. O 3 de novembro dese ano apareceu o seu primeiro sinxelo, "A・RA・SHI", a canción central de igual nome fora a elixida para a inauguración da 8ª Copa do Mundo de Voleibol o día anterior, a canción converteuse na máis famosa do grupo e o sinxelo vendeu 970.000 exemplares. Ademais do Xapón o grupo é moi coñecido en Corea do Sur e noutros países da costa pacífica asiática. Ata o momento Arashi tirou dez álbums e vinte e dous sinxelos.
Alejandro López Sánchez
Traxectoria
No verán de 2019 regresou á súa cidade natal para formar de novo no Racing de Ferrol.
Lou Costello
Louis Francis Cristillo, nada Paterson (Nova Jersey) o 6 de marzo de 1906 e finado nos Ánxeles o 3 de marzo de 1959, foi un célebre humorista estadounidense coñecido como Lou Costello. Con Bud Abbott formou o popular dúo cómico Abbott e Costello na década de 1940.
Traxectoria
Louis Francis Cristillo naceu o 6 de marzo de 1906, fillo de Helen Rege e Sebastiano Cristillo. O seu pai era italiano, de Caserta en Campania, e a súa nai era estadounidense de ascendencia francesa e irlandesa.
Costello trasladouse a Hollywood a principios da década de 1930 e tras desempeñar diferentes oficios foi contratado pola compañía Metro Goldwyn Mayer para traballar como especialista, chegando a ser o dobre de Tim McCoy.
Despois de traballar como dobre en sesenta filmes, Cristillo comezou a engordar polo que perdeu o empregou na Metro. Decidido a cambiar de rumbo, cambiou o seu nome polo de Lou Costello como homenaxe á actriz Helene Costello, iniciando a súa carreira como cómico no Music Hall ata coñecer a Bud Abbott en 1936. Con el formou o dúo cómico Abbott e Costello, unha das máis famosas parellas da comedia de Hollywood, onde intrepetaba un gordecho medorento e algo ridículo que non cesaba en ser utilizado pola súa contrafigura. Tiveron unha enorme popularidade nos Estados Unidos e en Latinoamérica. A peculiar parella deu lugar a contrapartidas como a dos dúo formado por Jerry Lewis e Dean Martin.
Trala súa separación de Abbott en 1957, Costello iniciou unha carreira en solitario, demostrando aptitudes dramáticas, mais nesta nova faceta só puido rodar un filme xa que faleceu de súpeto o 3 de marzo de 1959 por unha crise cardíaca poucos días despois de finalizada a rodaxe.
Anos despois, en 1967, William Hanna e Joseph Barbera produciron unha serie de animación baseada nas súas personaxes, ao estilo do que fixeran Laurel e Hardy.
860
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio do Xapón de 2011
O Gran Premio do Xapón de 2011, está programado para ser a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. levarase a cabo o 9 de outubro de 2011 no circuíto de Suzuka.
Louise Mack
Marie Louise Hamilton Mack, nada en Hobart (Tasmania) o 10 de outubro de 1870 e finada en Mosmano 23 de novembro de 1935, foi unha xornalista e escritora australiana.
Traxectoria
Foi filla de Hans Hamilton Mack, ministro wesleyano que foi trasladándose coa familia dun estado a outro por mor do seu traballo. Fixo os estudos secundarios no Sydney Girls High School, onde coñeceu Ethel Turner.
En 1896 publicou a súa primeira novela, e entre 1898 e 1901 escribió "A Woman's Letter" en The Bulletin. En 1901 publicou a súa única colección de poesía. Viaxou por Inglaterra e Europa. O estoupido da primeira guerra mundial coincidiulle en Bélxica. Traballou como correspondente de guerra para as publicacións londinienses Evening News e Daily Mail. Foi testemuña da invasión alemá de Antuerpen, e en 1915 publicou A Woman's Experiences in the Great War. En 1916 regresou a Australia, onde deu unha serie de conferencias sobre as súas experiencias de guerra. Escribió con frecuencia para The Sydney Morning Herald, o Bulletin e outros periódicos e revistas.
Vida persoal
O 8 de xaneiro de 1896 casou coa avogado dublinense John Percy Creed, finado en 1914. O 1 de setembro de 1924 casou con Allen Illingworth Leyland, finado en 1932.
Todón
O topónimo Todón pode referirse a dous lugares de Galicia:
Estómago
O estómago é a primeira porción do aparato dixestivo no abdome, excluíndo a pequena porción de esófago abdominal. Funcionalmente podería describirse como un reservorio temporal do bolo alimenticio deglutido até que se procede ao seu tránsito intestinal, unha vez ben mesturado no estómago. É un ensanchamento do esófago. Serve para que o bolo alimenticio se transforme nunha papa, chamada quimo.
Embrioloxía do estómago
A súa forma e disposición no corpo humano veñen predispostas polo seu desenvolvemento embrionario. O estómago comeza no segundo mes de xestación coma unha simple dilatación do intestino anterior. A continuación sofre unha rotación sobre un eixo lonxitudinal, facéndose a cara esquerda do estómago anterior, e a parte dereita posterior. Por esta razón o tronco vagal do lado esquerdo, que no tórax descende polo lado esquerdo do esófago, pasa a unha localización anterior, mentres que o dereito se sitúa no estómago na parte posterior. O estómago ten ademais outra rotación sobre un eixo posterior, de tal xeito que a parte inferior, por onde continúa co duodeno, ascende colocándose á dereita, baixo o fígado. Nesa fase embrionaria o estómago ten un meso na parte posterior (mesogastrio dorsal) e outro na parte anterior (mesogastrio ventral), que chega até a porción superior do duodeno.
Forma e relacións do estómago
miniatura|dereita|250px|Unha [[endoscopia dun estómago normal dunha muller de 65 anos]] O estómago sitúase na parte alta do abdome. Ocupa a maior parte da cela subfrénica esquerda. A parte de estómago que queda oculta baixo as costelas recibe o nome de triángulo de Traube, e a porción non oculta chámase triángulo de Labbé.
O cardias (extremo por onde penetra o esófago) sitáse á altura da vértebra D11, e o píloro á da L1. Porén, hai certa variación entre uns individuos e outros.
O esófago determina a incisura cardial, que serve de válvula para previr o refluxo gastroesofáxico. Cara á esquerda e arriba (baixo a cúpula diafragmática) esténdese o fondo, ocupado por aire e visible nas radiografías simples. Continúa co corpo, porción alongada que pode "pender" máis ou menos no abdome. Despois segue un traxecto máis ou menos horizontal e cara á dereita, para continuar coa porción pilórica, que consta do antro pilórico e do conduto pilórico separado do dudeno polo esfínter pilórico. Neste punto a parede engrósase de modo considerable pola presenza de abundantes fibras circulares da capa muscular que forman o esfínter pilórico.
A forma aplanada do estómago en repouso determina a presenza dunha cara anterior, visible no situs abdominis, e unha cara posterior que mira a transcavidade dos epíploons (cavidade omental), situada detrás. Así mesmo, determina a presenza dunha marxe inferior (curvatura maior) que mira abaixo e á esquerda, e unha marxe superior (curvatura menor) que mira arriba e á dereita. Como consecuencia dos xiros do estómago en período embrionario, pola curvatura maior continúa o estómago co omento (epíploon) maior, e a menor co omento (epíploon) menor.
A luz do estómago ten uns pregos de mucosa lonxitudinais, sendo os máis importantes dous paralelos e próximos á curvatura menor, que forman a canle do estómago. Os pregos diminúen no fundus e na porción pilórica.
A parede gástrica consta dunha serosa que recobre tres capas musculares (lonxitudinal, circular e oblicua, citadas desde a superficie cara á profundidade). A capa submucosa dá ancoraxe á mucosa, que consta de células que producen moco, ácido clorhídrico e enzimas dixestivos.
O estómago ten uns sistemas de fixación nos dous extremos, que quedan unidos pola curvatura menor a través do omento (epíploon) menor. A nivel do cardias existe o ligamento gastrofrénico pola parte posterior, que o une ao diafragma.
Pola parte pilórica queda unido á cara inferior do fígado polo ligamento gastrohepático, parte do tumulto menor. Estes sistemas de fixación determinan as súas relacións con outros órganos abdominais. Non obstante, debido non só aos xiros do estómago, senón tamén ao desenvolvemento embrionario do fígado, as relacións do estómago establécense a través dun espazo que queda por detrás, a cavidade omental ou transcavidade dos epíploons.
Irrigación arterial
miniatura|centro|600px|Suplemento sanguíneo do estómago (en inglés) A irrigación corre a cargo de ramas da aorta abdominal. O tronco celíaco dá lugar á arteria gástrica esquerda, que percorre a curvatura menor até anastomosarse coa arteria gástrica dereita, rama da arteria hepática común (que á súa vez sae tamén do tronco celíaco); estas dúas arterias chegan a formar a coronaria gastricamente superior. Desta arteria hepática común xorde tamén a arteria gastroduodenal, que dá lugar á arteria gastroepiploica dereita que percorre a curvatura maior até anastomosarse coa arteria gastroepiploica esquerda, rama da arteria esplénica (que provén do tronco celíaco); estas forman a coronaria gástrica inferior. Esta irrigación vén complementada polas arterias gástricas curtas, procedentes da arteria esplénica, que alcanzan o fundus do estómago.
Retorno venoso
O retorno venoso é bastante paralelo ao arterial, con veas gástricas dereita e esquerda, ademais da vea prepilórica, que drenan na vea porta; veas gástricas curtas e gastroepiploica esquerda que drenan na vea esplénica; vea gastroepiploica dereita que termina na mesentérica superior. A través das veas gástricas curtas establécese unha entre o sistema da vea porta e da vea cava inferior por medio das veas da submucosa do esófago. En casos de hipertensión portal (o sangue que penetra no fígado por medio da vea porta non pode alcanzar a cava inferior, polo que se acumula retrogradamente nas veas que drenan e forman a vea porta), o sangue dilata estas anastomoses normalmente moi pequenas, dando lugar ás varices esofáxicas. Se estas varices se rompen poden provocar unha hemorraxia mortal.
Drenaxe linfática
A drenaxe linfática vén dada por cadeas ganglionares que percorren a curvatura maior (nódulos gastroepiploicos dereitos e esquerdos e nódulos gástricos dereito e esquerdo). Compleméntanse cos ganglios linfáticos celíacos e pilóricos. Estes ganglios teñen grande importancia no cancro gástrico, e cómpre extirpalos en caso de extensión do cancro. A extirpación faise de acordo ás barreiras ganglionares, existindo 15 grupos ganglionares. A extirpación oncolóxica sempre debe obter a última barreira ganglionar libre.
Histoloxía
A parede do estómago está formada polas capas características de todo o tubo dixestivo: a túnica mucosa, a tea submucosa, a túnica muscular e a túnica serosa.
Fisioloxía
O estómago está controlado polo sistema nervioso autónomo, sendo o nervio vago o principal compoñente do sistema nervioso parasimpático. A acidez do estómago está controlada por tres moléculas, a acetilcolina, a histamina e a gastrina.
Sh2-155
A Nebulosa da Cova, SH2-155 ou 'Caldwell 9', é unha nebulosa feble e de brillo moi difuso dentro dun gran complexo nebuloso que contén nebulosidades escuras, de emisión e de reflexión. Está situado na constelación de Cepheus.
Visualmente é un obxecto difícil de observar, pero coa exposición adecuada, da coma resultado unha imaxe impresionante. A nebulosa recibe o seu nome a partir da franxa escura no lado oriental adxacente a curva máis brillante da nebulosidade de emisión que dá a aparencia dunha cova profunda cando é vista a través dun telescopio.
Referencias
Patrick Moore (1990). The Amateur Astronomer (11th ed), W.W. Norton & Company, ISBN 0-393-02864-X
Masa sonora
A masa sonora ou masa de son é unha textura musical cuxa composición, en contraste con outras texturas máis tradicionais, «minimiza a importancia das alturas musicais individuais para preferir a textura, o timbre e a dinámica como principais formadores do xesto e o impacto».
Descrición
Esta técnica foi desenvolvida partindo dos clústers empregados no modernismo musical e que despois se estendeu á escritura orquestral contra finais dos anos 1950 e 1960. A masa sonora «difumina a fronteira entre o son e o ruido». Unha textura pode disporse de tal xeito que «estea moi próxima ao status de conxunto fusionado de timbres dun único obxecto, por exemplo o acorde Northern lights..., nunha distribución moi interesante de alturas, produce un son fusionado que se apoia nun redobre de prato suspendido.»
Entre as técnicas que poden dar lugar á masa sonora, ou ben ser aplicadas con ela, inclúense técnicas estendidas como os metais ou cordas axordiñados, o flutter-tonguing, o vibrato amplo, os rexistros extremos e os glissandi.
Compositores e obras
A utilización de "acordes que se aproximan a timbres" comezou da man de Debussy e Edgard Varèse quen anotaban coidadosamente cada parte instrumental para que se fusionara formando un timbre de conxunto ou masa sonora.
No entanto, unha das mostras máis temperás deuse moito antes no tempo. Trátase do inicio do ballet Les Elémens (1737-1738) do compositor barroco Jean-Féry Rebel, no cal o caos está representado por un clúster orquestral gradualmente acumulativo formado polas sete notas da escala de Re menor. Outro exemplo máis recente é o terceiro movemento do Cuarteto de corda de Ruth Crawford Seeger, que data de 1931. Así como a música baseada en pedais múltiples de Phill Niblock.
Encontramos máis mostras nas composicións "texturais" da década de 1950 e 1960:
Do mesmo xeito, a técnica de masas sonoras aparece na produción doutros compositores como Witold Lutosławski, Karel Husa, Kazimierz Serocki, Tadeusz Baird, Henryk Górecki, Martin Bresnick, Steven Stucky, George Crumb, Barbara Kolb, ou Nancy Van de Vate.
Derrick Williams
Derrick LeRon Williams, nado o 25 de maio de 1991 en La Mirada (California), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no Panathinaikos BC da A1 Ethniki grega.
Minnesota Timberwolves (2011-2013)
Williams declarouse elixible para o Draft da NBA o 13 de abril de 2011. Foi elixido na 2ª posición do Draft de 2011 polos Minnesota Timberwolves.
Participou no Rising Stars Challenge de 2012 xunto ao seu compañeiro Ricky Rubio. Ademais, participou no concurso de mates da edición de 2012 do NBA All-Star Weekend. Rematou a súa primeira tempada na NBA acadando 8.8 puntos e 4.7 rebotes por partido, participando en todos os partidos da tempada, pero saíndo de titular en tan só 15.
Sacramento Kings (2013-2015)
O 26 de novembro de 2013, Williams foi traspasado ós Sacramento Kings a cambio de Luc Mbah a Moute. Fixo o seu debut o 29 de novembro de 2013 na derrota dos Kings na prórroga por 104-96 contra os Los Angeles Clippers, facendo 12 puntos, 6 rebotes e 4 asistencias. O 9 de decembro de 2013, Williams anotou 31 puntos, a máxima anotación da súa carreira, na vitoria de Sacramento sobre os Dallas Mavericks.
Liga Espartaquista
miniatura|281x281px|Folleto da sublevación dos espartaquistas no ano 1919. A liga Espartaquista (Spartakusbund en alemán) foi un movemento revolucionario marxista organizado en Alemaña durante os últimos anos da primeira guerra mundial. Foi fundada por Karl Liebknecht e Rosa Luxemburg xunto a outros, tales como Clara Zetkin.