cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipias de Élide
Hipias de Élide, sofista grego das primeiras xeracións, naceu aproximadamente a mediados do século V a. C. e ademais foi un mozo contemporáneo de Protágoras e Sócrates. A maior fonte de coñecemento sobre el procede de Platón. Aparece en dous diálogos platónicos (Hipias menor e Hipias maior) ademais dunha breve aparición no diálogo Protágoras.
Hipias de Élide foi o descubridor da cuadratriz, empregada para buscar a solución a dous dos tres problemas da xeometría grega, a trisección do ángulo e a cuadratura do círculo.
Creador dos sistemas mnemotécnicos, polo tanto, dicíase que era posuidor dunha gran memoria.
Biografía
Dous diálogos de Platón, o Hipias maior e o Hipias menor, conteñen unha exposición dos seus métodos, sen dúbida esaxerados para propósitos de argumentación pero escritos con pleno coñecemento da persoa e da clase que representaba.
Friedrich Ast nega a autenticidade dos diálogos, pero deberon ser escritos por un escritor contemporáneo (como que foron mencionados na literatura do século IV a.c.), e indubidablemente representan a actitude dos pensadores serios á crecente influencia dos sofistas profesionais.
Obra
Porén, non hai dúbida algunha que Hipias fixo un servizo real á literatura grega ao insistir no significado das palabras, o valor do ritmo e do estilo literario. Está acreditado cun excelente traballo sobre Homero, coleccións de literatura grega e estranxeira, e tratados arqueolóxicos, pero nada se conservou agás unhas notas mínimas.
Aceptou a distinción entre physis e nómos propia da sofística, e defendeu á natureza fronte aos nómoi.
Presentación de antíxenos
Presentación de antíxenos intracelulares: Clase I
As células T virxes antivirais (célula T CD8+) non poden eliminar directamente células infectadas ou transformadas, senón que teñen que ser activadas polos complexos pMHC-I das células presentadoras de antíxenos. O antíxeno pode ser presentado directamente (como se describiu antes) ou indirectamente (presentación cruzada, descrita máis abaixo) desde células infectadas por virus ou non infectadas. Despois da interacción entre o pMHC-I e o TCR, en presenza de sinais coestimuladores e/ou citocinas, as células T están activadas, migran aos tecidos perifericos e matan as células diana (células infectadas ou danadas) ao inducir a citotoxicidade.
Presentación de antíxenos extracelulares: Clase II
miniatura|Vía de procesamento de antíxenos MHC-II. A. Proteína allea; B. Endosoma; C. Liosoma;  D. Endosoma tardío/[[Endolisosoma; E. Retículo endoplasmático; F, Aparato de Golgi; G. CLIP para o intercambio de antíxeno; H. Presentacion do antíxeno na membrana plasmática.]]
Os antíxenos do espazo extracelular e ás veces algúns endóxenos, pasan a formar parte de vesículas endocíticas e son presentados na superficie da célula por moléuclas MHC-II ás células T CD4+. Só as células presentadoras de antíxenos expresan as moléculas MHC-II na superficie en grandes cantidades, como as células dendríticas, células B ou macrófagos, polo que a expresión das moléculas MHC-II é máis específica que a das MHC-I.
As células presentadoras de antíxenos xeralmente introducen dentro da célula (internalizan) os antíxenos exóxenos por endocitose, pero tamén por pinocitose, macroautofaxia, microautofaxia endosómica ou por autofaxia mediada por chaperona. No primeiro caso, despois da internalización, os antíxenos son encerrados en vesículas chamadas endosomas. Son tres os compartimentos implicados nesta vía de presentación de antíxenos: endosomas temperáns, endosomas tardíos ou endolisosomas e lisosomas, onde os antíxenos son hidrolizados por encimas asociados aos lisosomas (hidrolases ácidas, glicosidases, proteases, lipases). Este proceso está favorecido pola redución gradual do pH. As principais proteases nos endosomas son as catepsinas e o resultado é a degradación dos antíxenos dando lugar a oligopéptidos.
As células presentadoras de antíxenos sofren un proceso de maduración mentres migran, por medio de sinais quimiotácticos, aos tecidos linfoides, nos cales perden a capacidade fagocítica e desenvolven unha crecente capacidade de comunicarse coas células T por medio da presentación do antíxeno. Igual que as células T citotóxicas CD8+, as células presentadoras de antíxenos necesitan o pMHC-II e sinais coestimulatorios adicionais para activar completamente as células T colaboradoras virxes.
Presentación de antíxenos intactos nativos ás células B
O receptor da célula B (BCR) da superficie das células B pode unirse a antíxenos non dixeridos intactos nativos de natureza estrutural, en lugar de a unha secuencia linear dun péptido que fora dixerido en pequenos fragmentos e presentado a moléculas do MHC. Nos ganglios linfáticos as células dendríticas foliculares presentan ás células B grandes complexos de antíxeno intacto en forma de inmunocomplexos. Algunhas células presentadoras de antíxenos que expresan niveis comparativamente máis baixos de encimas lisosómicos é menos probable que dixiran o antíxeno que capturaron antes de presentalo ás células B.
Coedo, Allariz
Santiago de Coedo é unha parroquia situada no sur do concello de Allariz. Limita coa parroquia allaricense de Torneiros e cos concellos de Sandiás e Vilar de Santos.
Poboación
Coedo é a parroquia menos poboada do concello. Segundo o INE en 2006 tiña 53 habitantes (29 homes e 24 mulleres). O seu núcleo máis poboado é o lugar de Coedo, con 48 persoas. Os outros tres lugares da parroquia recollidos no nomenclátor da Xunta de Galicia son Novás, Pegas do Cotorro e A Quinta.
Jordan Hamilton
Jordan Christian Hamilton, nado nos Ánxeles (California) o 6 de outubro de 1990, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Kumamoto Volters da B.League xaponesa.
Traxectoria profesional
Hamilton foi elixido na 26ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Dallas Mavericks. Foi traspasado na mesma noite do Draft aos Denver Nuggets, nun traspaso que ademais mandou a Rudy Fernández e os dereitos de Petteri Koponen a Dallas, a Andre Miller a Denver, e a Raymond Felton aos Portland Trail Blazers. O 9 de decembro asinou o seu contrato cos Nuggets.
Gran Premio do Brasil de 2012
O Gran Premio do Brasil de 2012, formalmente Formula 1 Grande Prêmio Petrobras do Brasil 2012 foi a vixésima e última carreira da tempada de Fórmula Un de. Disputouse o 25 de novembro de 2012 no Autódromo José Carlos Pace.
Jordan Hamilton
Traxectoria profesional
O 20 de febreiro de 2014, os Nuggets traspasaron a Hamilton ós Houston Rockets a cambio de Aaron Brooks.
Gran Premio do Brasil de 2012
Posicións despois da carreira
Notas:
Jordan Hamilton
Traxectoria profesional
O 24 de febreiro de 2015, Hamilton asinou un contrato de dez días cos Los Angeles Clippers. O 6 de marzo de 2015, asinou un segundo contrato de dez días cos Clippers.
Dermot Ahern
Dermot Christopher Ahern, nado en Drogheda (Condado de Louth) o 2 de febreiro de 1955, é un político irlandés.
Traxectoria
Foi ministro de Asuntos Exteriores do seu país dende o 29 de setembro de 2004 ata 2008. Foi membro do partido político Fianna Fáil.
Afonso XII de España
Afonso XII, alcumado O Pacificador, nado en Madrid o 28 de novembro de 1857 e finado en El Pardo (Madrid) o 25 de novembro de 1885, foi rei de España entre 1875 e 1885.
Traxectoria
Sendo aínda un neno os seus pais foron destronados pola revolución de 1868, "La Gloriosa", e foron obrigados a exiliarse, polo que se educou en diversas cidades europeas como París, Viena etc. A súa nai renunciou ao seu cargo como raíña en favor do seu fillo, nun documento que firmou en París en 1870. Nestes anos sucedéronse varios gobernos provisionais (1868-70), o reinado de Amadeu I de Savoia e a Primeira República española (1873-1874). Esta foi liquidada polo xeneral Pavía, e grazas a isto, abriuse un período de gobernos provisionais. Durante esta etapa histórica (sexenio Revolucionario).
O 1 de decembro, Afonso fixo público un manifesto (Manifesto de Sandhurst), presentándose aos españois como príncipe católico, español, constitucional e desexoso de servilos. O 29 de decembro de 1874 prodúcese a restauración da monarquía en España. Naquel momento, o xefe do estado era o xeneral Serrano, imposto a raíz do golpe de estado do xeneral Manuel Pavía que supuxera a caída da Primeira República. O xefe de goberno provisional era Práxedes Mateo Sagasta.
En xaneiro de 1875 chegou a España e foi proclamado rei perante as Cortes Españolas. O seu reinado consistiu en restaurar a monarquía e o país arranxando as disputas internas, adquirindo así o seu alcume de "Pacificador".
Un ano máis tarde, en 1876, aprobouse a nova Constitución. Durante ese ano rematou a terceira guerra carlista.
Afonso XII realizou en 1883 unha visita oficial a Bélxica, Austria, Alemaña e Francia. Alemaña tratou de ocupar as illas Carolinas, naquel momento baixo dominio español, provocando un incidente entre os dous países que se saldou a favor de España coa sinatura do acordo hispanoalemán en 1885. Ese mesmo ano atopouse un gromo de cólera en Aranjuez.
Río Daró
O Daró é un pequeno río de Cataluña con escaso caudal e de réxime fluvial mediterráneo que nace no Massís de les Gavarres e é actualmente afluente do Ter. Antigamente desembocaba no Mediterráneo.
Afonso XII de España
Traxectoria
Pouco despois o rei morreu de tuberculose o día 25 de novembro de 1885 no Palacio del Pardo en Madrid.
Matrimonio
Casou dúas veces, primeiro coa súa curmá, María de las Mercedes de Orleáns, filla dos duques de Montpensier, morrendo esta de tifo uns meses despois de casaren. Despois casa con María Cristina de Habsburgo-Lorena, con quen tivo tres fillos.
Anna Liberata de Souza
Anna Liberata de Souza foi unha narradora india cuxos relatos populares foron recollidos pola autora inglesa Mary Frere no seu libro Old Deccan Days.
De Souza proviña dunha familia de orixe lingayat de Maharastra que se convertera ao cristianismo. As súas historias, porén, son relatos hindús.
De Souza referiunos a Frere en inglés, mais Max Müller observou que un deles gardaba gran fidelidade a un relato coñecido en sánscrito.
Ferreiros, Agrón, Ames
Ferreiros é un lugar da parroquia de Agrón no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 3 mulleres.
Kumano
Kumano (熊野市, くまのし, Kumano-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situado ó sur da prefectura, ó sur da rexión de Chūbu, ó oeste da rexión de Tōkai e ó sur-leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. Ten 373,63 km² de superficie, unha poboación de 19.949 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.030 h/km².
O concello de Kumano limita cos concellos de Owase, de Mihama, de Kihō (son da prefectura de Mie); de Kamikitayama, de Shimokitayama, de Totsukawa (son da prefectura de Nara); de Kitayama e de Shingū (son da prefectura de Wakayama).
A Laxe, Marín (San Xián), Marín
A Laxe é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 138 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 67 eran homes e 71 mulleres.
Cebrecos
Cebrecos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 51 habitantes (INE 2012).
Rodolfo Feijoo Pardiñas
Rodolfo Feijoo Pardiñas, nado en Camariñas o 1 de novembro de 1851 e finado na Coruña o 28 de abril de 1892, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Irmán de Ambrosio Feijoo Pardiñas. Licenciado en Leis pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidente da Juventud Republicana da Coruña, participou nas revoltas liberais e foi elixido en 1873 para a Asemblea Provincia polos republicanos de Santiago de Compostela. Colaborou no diario La Vanguardia e en La República e España y América de Madrid, en Euskaldun-Leguía de Bilbao, no Boletín Federal da Coruña, e en La España de Lisboa. Publicou artigos literarios en Las Noticias e noutros periódicos coruñeses, onde apareceu a súa novela breve ¡Pobre Luisa!.
Nothing to You (re-mix) + 3
Nothing to You (re-mix) + 3 é un EP da banda estadounidense de indie rock Two Gallants, publicado o 12 de decembro de 2006 a través do selo Alive Naturalsound Records. O disco conta con dous temas remesturados do álbum de estrea do grupo, The Throes, e as cancións "Sweet Baby Jesus" e "Fail Hard to Regain (live)" da súa primeira edición en 7". As 4 cancións foron enteiramente remasterizadas.
Do to the Beast
Do to the Beast é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Afghan Whigs, publicado o 15 de abril de 2014 a través do selo Sub Pop Records. Trátase no seu primeiro álbum tras 16 anos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Greg Dulli.
Puigmal
miniatura|300px|O Puigmal visto desde [[Guils de Cerdanya.]] O Puigmal, chamado tamén Puigmal d'Err na Alta Cerdaña, é a segunda montaña máis alta da provincia de Xirona (2.909,6 msnm), situada na fronteira de España con Francia.
O Galiñeiro, Agrón, Ames
O Galiñeiro é un lugar da parroquia de Agrón no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 20 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 12 mulleres.
Puigmal
Localizado entre os termos municipais de Queralbs (Ripollès, Xirona) e Err (Alta Cerdaña, Pireneos Orientais) é a máis alta dos cumes que configuran a denominada Gran Olla que rodea o Val de Núria. É unha cima ancha e redondeada; a súa ascensión é sinxela se as condicións climáticas non son moi adversas. No seu cume atópase unha cruz de ferro fraguado e unha placa con versos do pai Cinto Verdaguer.
Rense Westra
Rense Westra, nado o 30 de setembro de 1946 en Aldwâld (Frisia), é un actor neerlandés.
Traxectoria
Westra actuou en máis de 80 obras do grupo de teatro en frisón Tryater, entre elas Ricardo III, O soño dunha noite de San Xoán ou Romeo e Xulieta de Shakespeare. Tamén desde 1985 actuou en varios filmes frisóns como De Gouden Swipe (1995) ou De Fûke (2000), pola súa interpretación nesta última foi candidato a un Gouden Kalf ao mellor actor. Westra interpretou a Veldwachter Zwart en dúas versión cinematográfica de De Kameleon (serie de libros infantís) e no musical De Kameleon Ontvoerd (2006).
Gregorio XVI, papa
Traxectoria
De rapaz ingresou co nome de Mauro no mosteiro de San Miguel de Murano, da Orde da Camáldula, pertencente á Regra de San Bieito (1783), onde pronto se distinguiu polas súas aptitudes para a teoloxía e a lingüística. Tralos votos solemnes, foi ordenado sacerdote en 1887
Obtivo gran notoriedade en 1799 coa publicación dunha obra en contra dos xansenistas italianos titulada Il trionfo della Santa Sede, adicada a Pío VI, cativo dos franceses, que foi traducida a varias linguas europeas. Despois de rexeitar dúas veces o nomeamento de bispo, en 1805 foi consagrado abade do mosteiro romano de San Gregorio al Celio, e posteriormente nomeado procurador xeral da súa Orde, aínda que a ocupación de Roma polas tropas de Napoleón o obrigou a regresar a San Michele di Murano, preto de Venecia.
De novo en Roma desde 1814, e sen abandonar a súa abadía, desempeñou os cargos de consultor da Congregación para Asuntos Extraordinarios da Santa Sé e, dous anos após, do Santo Oficio. Con posterioridade, foi designado examinador xeral de teoloxía da Congregación dos Bispos, consultor da Congregación de Propaganda Fide, revisor dos Libros Sagrados das Igrexas Orientais, e visitador apostólico das universidades de Perugia, Camerino, Macerata e Fermo. En 1825 foi creado cardenal in pectore co título de San Callisto, participando no conclave de 1829 que elixiría ao papa Pío VIII.
Á morte de Pío VIII en 1831, o candidato que contaba co apoio maioritario do colexio cardenalicio era Giacomo Giustiniani, arcebispo de Imola e antigo nuncio en Madrid, que non obstante era vetado polo rei Fernando VII de España. Tras sesenta e catro días de conclave e trinta e oito votacións, resultou elixido Capellari, que non era bispo e só cardeal in pectore, o que obrigou a que fose inmediatamente consagrado polo decano do Colexio Cardenalicio, Bartolomeo Pacca, sendo o mesmo día coroado Sumo Pontífice polo cardeal Giuseppe Albani, protodiácono de Santa Maria in Via Lata.
Perfil
Recoñeceu a independencia dos novos estados xurdidos en Suramérica, entre eles Chile (1840).
Aboliu a lista pública dos cidadáns que non cumpriran cos preceptos pascuais, mellorou as condicións de vida dos xudeus no Gueto e rebaixou a maioría de idade dos 25 aos 21 anos. En 1841, mediante a encíclica Afflictas in Hispania Gregorio XVI protestou contra a inxerencia do goberno español nos nomeamentos da xerarquía eclesiástica e a supresión das ordes relixiosas, advertindo das sancións canónicas que comportaban.
No relativo ás artes e obras públicas cómpre citar a restauración da Basílica de San Paulo Extramuros destruída por un incencio, o porto de Civitavecchia e as reparacións na desembocadura do Tíber, así como a creación do Museo Etrusco, Exipcio e Cristián e o apoio aos estudos arqueolóxicos das Catacumbas e o foro de Roma.
Foi o máximo responsable do progreso católico en América e potenciou as misións.
Morreu de erisipela o 1 de xuño de 1846 e foi sucedido por Pío IX.
Femés
Femés é unha vila do concello de Yaiza, na illa de Lanzarote (Provincia das Palmas, Canarias). En 2013 tiña unha poboación de 218 habitantes.
Gregorio XVI, papa
Encíclicas e outros textos
Son, en total, 64:
Femés
En Femés se encontra a igrexa de San Marcial de Rubicón erixida en honor ao que foi o patrón de todas as illas ata o ano 1819, e que substituíu á antiga ermida-catedral das illas, inicialmente localizada na coste do Rubicón e que foi destruída polos corsarios ingleses en 1593.
A vila serve de escenario principal da novela Mararía, do escritor canario Rafael Arozarena.
Mathieu Kérékou
Mathieu Kérékou, nado en Kouarfa o 2 de setembro de 1933 e finado en Cotonou o 14 de outubro de 2015, foi un militar e político beninés, que foi Presidente de Benín entre o 26 de outubro de 1972 e o 4 de abril de 1991 e de novo dende o 4 de abril de 1996 até o 2006.
Traxectoria
Estudou en escolas militares de Malí e o Senegal. Serviu no exército de Benín trala súa independencia (1960). Foi axudante de campo (1963) do presidente Hubert Maga, presidente do Consello Revolucionario das Forzas Armadas, cando o seu curmán, Maurice Kouandété levou a cabo un golpe militar en 1968. Comandante da unidade militar de Ouidah e xefe de persoal do exército de Dahomey.
En abril de 1972, tomou o poder por medio dun golpe militar que rematou co triunvirato gobernante no período de Justin Ahomadégbé-Tomêtin. En 1974, adoptou o marxismo-leninismo e o país pasou a chamarse "República Popular de Benín", prohibiu os partidos políticos e declarouse ditador.
En 1980, foi elixido presidente pola Asemblea Nacional Revolucionaria, e retirouse do exército en 1987. Así como o resto da África militarizada, en 1990 iniciou unha transición cara á democracia que Kerekou permitiu. En 1991, neste proceso de apertura democrática, perdeu as eleccións abertas cun 32 %, fronte ó economista Nicéphore Soglo (68 %). Tralo abandono do poder, pediu desculpas por “tódolos lamentables e deplorables incidentes” que se produciron no seu goberno.
Nas eleccións de 1996, volveu presentarse á presidencia, derrotando a Soglo cun 52,5 % na segunda rolda electoral. Reelixido en 2001 en circunstancias controvertidas, acusado de fraude electoral non houbo participación dos outros dous candidatos (Soglo e Adrien Houngbédji) na segunda volta electoral. Estabeleceu unha economía liberal, Benín participou en misións internacionais de paz. Reformou a Constitución en 2005, e convocou eleccións, mais fracasou no seu intento dun terceiro período, sendo vencido por Yayi Boni.
Claudio Monteverdi
Claudio Giovanni Antonio Monteverdi, nado o 15 de maio de 1567 en Cremona e finado o 29 de novembro de 1643 en Venecia, marcou a transición entre a tradición polifónica e madrigalista do século XVI e o nacemento do drama lírico e da ópera no século XVII. É a figura máis importante na transición entre a música do Renacemento e do Barroco.
The War on Drugs
The War on Drugs é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Filadelfia (Pensilvania) e formado no ano 2005. O grupo está composto por Adam Granduciel (voces, guitarra), David Hartley (baixo), Robbie Bennett (teclados), Charlie Hall (batería), Jon Natchez (saxofón) e Anthony LaMarca (guitarra).
Fundada por Granduciel e Kurt Vile, The War on Drugs publicou o seu álbum de estrea, Wagonwheel Blues, en 2008. Vile marchou pouco despois para centrarse na súa carreira en solitario. O segundo traballo, Slave Ambient, editouse en 2011 coa aclamación da crítica e unha extensa xira de presentación.
Composo e gravado tras esa xira e un período de soidade e depresión de Granduciel, o terceiro disco da banda, Lost in the Dream, foi lanzado no ano 2014 cunha gran aclamación da crítica e aumentando a súa exposición ao público. O anterior colaborador Charlie Hall uniuse ao grupo como batería no proceso de gravación, co saxofonista Jon Natchez e o guitarrista Anthony LaMarca acompañando á banda na súa xira mundial.
Eryngium
Eryngium é un xénero de plantas anuais e perennes con follas glabras e xeralmente espiñentas, con umbelas en forma de cúpula que se semellan ás dos cardos (de feito moitas especies en galego reciben o nome vulgar de cardo). As súas case 300 especies teñen unha distribución xeneralizada por todo o mundo, principalmente en Eurasia, o norte de África e América do Sur.
En Galiza atopamos varias especies deste xénero:
miniatura|240px|[[Eryngium paniculatum.]] miniatura|240px| [[Cardo corredor (Eryngium campestre).]] miniatura
Descrición
Son herbas perennes oU bianuais, raramente anuais, xeralmente glabras e con frecuencia aculeadas. Follas lineares a orbiculares, simples, enteiras e paralelinervias ou con máis frecuencia pinnadamente ou palmadamente espiñento-lobadas ou -divididas e con nervadura reticulada; pecíolo envaiñador. Inflorescencias en capítulos solitarios a numerosos e arranxados en cimas, acios ou panículas, xeralmente involucrados, flores sésiles ou case sésiles, brancas a azuis ou moradas; cáliz con dentes prominentes e persistentes; pétalos co ápice frecuentemente lobado, adelgazado e inflexo; estilos máis longos ou máis curtos ca o cáliz; estilopodio e carpóforo ausentes. Froito globoso a obovoide, terete a dorsalmente aplanado, con comisuras largas e costelas obsoletas, densamente cuberto por tubérculos ou escamas, vitas inconspicuas.
Comprende 484 especies descritas e destas, só 263 aceptadas.
Composición
Investigacións fitoquímicas no xénero Eryngium demostraron a presenza de aceites esenciais, acetilenos, coumarinas, saponinas, flavonoides e derivados do ácido rosmarínico.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 232–233. 1753. A especie tipo é o cardo de ribeira: Eryngium maritimum L.
Eryngium: nome xenérico que probabelmente fai referencia á palabra que lembra ao ourizo: "Erinaceus" (especialmente desde o grego "erungion" = "ción"), pero que tamén podería derivar de "eruma" (= protección), en referencia ás follas espiñentas das plantas deste tipo.
Usos
Moitas especies de Eryngium teñen un longo historial de uso. Empregáronse coma menciñas tradicionalmente para a preparación de remedios diuréticos, estimulantes do apetito, laxantes ou antiinflamatorios. As raíces consómense coma verdura ou para facer cabelo de anxo. Os rebentos tenros e as follas ás veces coma substitutos do espárrago. As raíces das especies Eryngium yuccifolium e Eryngium maritimum (cardo da ribeira), son potentes antiinflamatorios e é posíbel que teñan outras propiedades, como anticonceptivos. Eryngium foetidum, tamén chamada coandro bravo, é unha herba culinaria utilizada amplamente en América latina e Asia sudoriental, coma sucedáneo do coandro.
Rouxique, Vilalonga, Sanxenxo
350px|miniatura|[[Complexo Intermareal Umia-O Grove.]]
Rouxique é un lugar da parroquia de Vilalonga, no concello de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 332 habitantes (166 mulleres e 166 homes ), o que representa un descenso respecto ós anos 2009, cando tiña 360 veciños, e 2004, cando eran 367.
Constitúe, xunto cos lugares lindeiros da Arnosa e A Fianteira unha boa zona para a observación de aves acuáticas nas distintas lagoas artificiais creadas trala extracción de arxila con destino ás telleiras e fábricas de ladrillos existentes nesta zona. Pola presenza de aves, forma parte do Complexo Intermareal Umia-O Grove.
Ernest Oberländer-Târnoveanu
Ernest Oberländer-Târnoveanu, nado o 1 de xaneiro de 1951 en Bucarest, é un historiador, numismático e arqueólogo xermano-romanés, director do Museo Nacional de Historia de Romanía, en Bucarest.
Traxectoria
Ernest Oberländer-Târnoveanu pasou os seus tres primeiros anos en Constancia, ata que a súa familia se trasladou á provincia romanesa de Bihor, onde o seu pai participou na construción da cidade de Petru Groza (logo chamada Ştei). Nesa cidade recibiu a educación primaria; aprendeu latín e xurdiu nel o interese poa historia nos libros aos que tiña acceso na biblioteca escolar.
Cursou o bacharelato en Ştei en 1966. Ao seu remate comezou os seus estudos de Historia do Mundo Antigo e Arqueoloxía en 1970 na Facultade de Historia da Universidade de Bucarest, onde se graduou en 1974. No ano 2000 acadou o seu doutoramento en Historia, cunha tese dirixida por Emil Condurachi e Stefan Stefanescu, titulada "As relacións dos draco-romanos e a poboación romanesa co mundo do sueste europeo nos séculos IV-XIV".
Logo da súa graduación en 1974, foi profesor de Historia durante un curso académico nun instituto de Jurilovca, na provincia de Tulecea.
No período 1975-1980 exerceu como conservador numismático no Museo do Delta do Danubio en Tulcea, e durante os anos 1979 e 1980 foi nomeado coordinador provincial da oficina de patrimonio cultural nacional.
El Eco de Orense
El Eco de Orense foi un xornal editado en Ourense entre 1880 e 1909.
Ernest Oberländer-Târnoveanu
Traxectoria
En 1980 ingresou como conservador no Museo Nacional de Historia de Romanía e en 1995 pasou a dirixir o Gabinete Numismático desta institución. Finalmente, en 2010 converteuse en director xeral do museo.
El Eco de Orense
Historia e características
Subtitulado Periódico político, Periódico liberal, Diario político e Diario de la mañana, o periódico comezou tendo un carácter bisemanal, editándose os mércores e sábados, a partir de 1887 principiou a publicarse tres veces á semana (martes, xoves e sábados) ata que, finalmente, dende primeiros de agosto de 1892 ata 1909 (data do seu cesamento) saíu diariamente, con excepción dos festivos. miniatura|275px|Redacción de El Eco de Orense en 1909. Foi fundado polo deputado liberal Vicente Pérez, e exerceron como directores Rodríguez Quiroga (1880-1883), Valentín Lamas Carvajal (1883-1906), Modesto Lamas Sánchez (1906-1908) e Antonio Fuentes Fernández (1908-1909). Entre os seus redactores figuraron Juan Neira Cancela, Arturo Vázquez Núñez, Álvarez de Nóvoa, Basilio Álvarez, José Adrio Menéndez, Alfonso Carballo Rey, Julio Carballo Enríquez e Juan J. Reza. No campo literario contou coas colaboracións de Alberto García Ferreiro, Saco y Arce, Manuel Martínez Sueiro e Antonio Rey Soto.
Ernest Oberländer-Târnoveanu
Traxectoria
Paralelamente á súa traxectoria no ámbito museístico, entre os anos 1990 e 1999 Oberländer foi profesor asociado de Numismática e de Historia da Economía do Sueste de Europa na Universidade de Bucarest.
El Eco de Orense
Historia e características
Ademais de información xeral ofrecía artigos de crítica ás autoridades locais. Foi un periódico bilingüe con predominio do castelán (o galego reducíase, polo común, a algúns textos literarios) e entre o seu contido, destacaban particularmente a publicación de folletíns, as críticas ás autoridades ourensás (moitas delas recollidas en "Ecos") e as seccións "En broma", "Instantáneas" e as populares "Mostacillas".
Ernest Oberländer-Târnoveanu
Traxectoria
Entre os temas máis recorrentes nas súas investigacións e nas súas publicacións están a numismática bizantina e da Europa suroriental; a metalurxia antiga e medieval do ouro, a prata e o cobre; a historia económica do sueste europeo e do Mediterráneo, ou a museoloxía e a loita contra o tráfico ilegal de bens culturais.
El Eco de Orense
Historia e características
O xornal iniciou a súa publicación defendendo a política liberal do seu fundador, Vicente Pérez, pasou logo a adoptar un liberalismo singular e independente deste, e despois rompeu toda relación co seu creador, amosando a súa oposición a Vicente Pérez, despois de que este crease El Miño en 1898, converténdose nun medio achegado ao clericalismo, cunha postura máis conservadora.
Ernest Oberländer-Târnoveanu
Traxectoria
No ámbito editorial, en 1995 dirixiu a revista Cercetari Numismatice ("Investigacións Numismáticas) e entre 1996 e 1999 foi correspondente en Romanía, en Moldavia e en Bulgaria do xornal alemán Byzantinische Zeitschrift. Tamén formou parte do equipo editorial da serie Medieval European Coinage, dentro da cal se encargou do volume XI, correspondente ás moedas medievais de Hungría e os estados dos Balcáns.
Entre outras entidades, Oberländer é membro da Sociedade Numismática Romanesa desde 1980 e da Sociedade Romanesa de Estudos Bizantinos, desde 1991.
Publicacións
Ernest Oberländer-Târnoveanu é autor de máis dun cento de artigos publicados en revistas especializadas e dun bo número de traballos monográficos. Esta é unha escolma das súas monografías máis salientables:
Minō
Minō (箕面市, みのおし, Minō-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó norte da prefectura, na zona norte de Settsu, no centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. Ten 47,84 km² de superficie, unha poboación de 127.830 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.670 hab./km².
O concello de Minō limita cos concellos de Ikeda, Toyonaka, Suita, Ibaraki, Toyono (da prefectura de Osaca); e de Kawanishi (da prefectura de Hyōgo).
Hadiboh
Hadiboh (en árabe حاديبو tamén transcrito Hadibu, Hadibuh e Hudaybu, e tamén denominada Tamrida) é a capital administrativa da illa de Socotra e do seu arquipélago, que pertencen a Iemen. Ten 8,545 habitantes (census 2004).
Descrición
A cidade experimentou un espectacular crecemento nos anos últimos, pasando de ter uns 2.000 habitantes a mediados do século XX aos cerca de 9.000 que se lle calculan actualmente. Nas proximidades conta cun aeródromo. O seu pequeno porto marítimo só é utilizábel a metade do ano.
Durante o século XIX e a primeira metade do século XX residía con frecuencia na cidade o sultàn mahra de Kishn e Socotra, que subsistíu como soberano protexido polos británicos até o ano 1967. No exilio seguiu reivindicando os seus dereitos.
The Walking Dead (videoxogo)
The Walking Dead (tamén coñecido como The Walking Dead: The Game) é un videoxogo episódico de aventura gráfica baseado na serie de banda deseñada The Walking Dead de Robert Kirkman. O xogo foi desenvolvido por Telltale Games e era previsto que se estrease no 2011, pero demorouse ata o 2012. O xogo consta de cinco episodios, publicados entre abril e novembro de 2012. Telltale tamén publicou versións comerciais co xogo completo. O xogo é válido para Xbox 360, PlayStation 3, Microsoft Windows, iOS e sistema OS X, e para PlayStation Vita dende a gosto de 2013.
O xogo está ambientado no mesmo mundo ficticio que o cómic, e os eventos suceden pouco tempo despois da apocalipse zombi en Xeorxia, Estados Unidos. Porén, moitos das personaxes son orixinais do xogo, como asasino convicto Lee Everett, que rescata e coida á pequena Clementine. Kirkman colaborou na historia do xogo para estar certo de que se correspondía coa banda deseñada, pero permitiu a Telltale que xestionase o traballo de desenvolvemento e as particularidades da historia. Tres personaxes da serie de banda deseñada aparecen no xogo; Hershel Greene, Shawn Greene e Glenn.
Ó contrario que outras aventuras gráficas, The Walking Dead non se centra na resolución de crebacabezas, senón na historia e no desenvolvemento das personaxes. O devir da historia vese afectado polas eleccións nos diálogos do xogador e polas accións nos eventos. Isto pode provocar, por exemplo, que certos personaxes sexan asasinados, ou que a súa disposición de cara á personaxe principal sexa diferente. As eleccións feitas polo xogador consérvanse dun episodio a outro.
The Walking Dead foi louvado pola crítica, destacando o ton emocional da historia e a conexión empática establecida entre Lee e Clementine. O xogo gañou máis de 80 premios "Game of the Year", incluíndo premios do USA Today, GamesRadar, E! Online e Spike Video Game Awards. Máis dun millón de xogadores mercaron cando menos un dos episodios da serie, e a finais do 2012 foron vendidos 8,5 millóns de episodios individuais. O seu éxito interpretouse coma un gran pulo para o debilitado xénero de aventuras. En xullo de 2013, Telltale lanzou un episodio adicional descargable, 400 Days, para estender a primeira temporada e facer unha ponte que conecte coa segunda temporada.
Augas Santas, Allariz
Santa Mariña de Augas Santas é unha parroquia situada no norte do concello de Allariz. Segundo o INE no 2010 tiña 200 habitantes (93 homes e 107 mulleres).
Situada a 6 quilómetros da vila, limita coas parroquias allaricenses de Folgoso e Os Espiñeiros e cos concellos de Taboadela, Paderne de Allariz e Xunqueira de Ambía. O seu núcleo máis poboado é Santa Mariña de Augas Santas, con 67 habitantes.
Patrimonio histórico
Segundo a tradición aquí foi decapitada no ano 139 a mártir cristiá Mariña de Augas Santas. No mesmo lugar onde foi decapitada erixiuse a igrexa parroquial baixo a súa advocación. A igrexa actual, construción románica de finais do Século XII, posúe tres naves sen cruceiro, con falso triforio no interior, rosetóns na fachada e nas tres ábsidas. É unha ampliación sobre unha máis antiga que se fixo o descubrirse os restos da Santa durante o reinado de Afonso II. O mausoleo da santa sitúase sobre o que se considerou o seu sepulcro. Ten unha lauda lisa sobre a terra, orixinaria do século XVIII. As imaxes son de Santa Mariña no centro e o seu carón Santa Marta e Santa Eulalia. Cabo da igrexa está o pazo de verán do bispo de Ourense.
Na parroquia tamén hai outra capela que quedou a medio construír desde o século XIII, a igrexa da Asunción. Construción heterodoxa vinculada ao Castro de Armeá e ás lendas de Santa Mariña.
Festas
O día da ascensión celébrase a procesión dos pendóns e o día de Santa Mariña, 18 de xullo, festéxase a esta santa.
O Arroio, As Encrobas, Cerceda
O Arroio  é un lugar da parroquia das Encrobas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
A Moreira, Marín (San Xián), Marín
A Moreira é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 259 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 129 eran homes e 130 mulleres.
La República (1931)
La República foi un periódico editado en Pontevedra en 1931.
Historia e características
Apareceu o 5 de setembro de 1931, promovido polo Partido Republicano Radical Socialista e estaba dirixido por Celestino Poza Cobas, médico e presidente da agrupación política local.
The Scenery of Farewell
The Scenery of Farewell é un EP da banda estadounidense de indie rock Two Gallants, publicado o 4 de xuño de 2007 no Reino Unido e o 19 en Norteamérica a través do selo Saddle Creek Records. Segundo o grupo, os cinco temas incluídos son resultado da primeira das dúas sesións de gravacións que realizaron en 2007 e amosan unha cara máis sinxela da banda.
Celada del Camino
Celada del Camino é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 98 habitantes (INE 2012).
Manuel Herrero Galaso
Manuel Herrero Galaso, nado en Andújar (Xaén) o 28 de xuño de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista e actualmente adestra o Real Jaén.
Río Saona, río Ródano
miniatura|260px|Nacemento do río Saona en [[Vioménil.]] miniatura|260px|Vista do río Saona ao seu paso por [[Lión.]]
Ten unha lonxitude de 480 km e drena unha ampla conca de 29.950 km². O seu principal afluente é o río Doubs.
Xeografía
Antes da confluencia co río río Doubs, situada en Verdun-sur-le-Doubs no departamento de Saona e Loira, o Saona é chamado pequeno Saona, o que mostra a forte contribución do afluente do Franco Condado.
O seu antigo nome antes da época romana era Arar, desdobrado da raíz indoeuropea ar = auga, xa que ao fluír tan lentamente, é difícil ás veces ver o sentido da auga (segundo César en De Belo Gallico). En época clásica chamábase Araris. O seu nome actual provén dunha fonte de auga sagrada situada en Chalon, cuxo nome foi dado ao conxunto do río polos lexionarios romanos.
Departamentos e principais cidades atravesadas
miniatura|dereita|250px|A ponte principal en Gray. miniatura|250px|Vista do Saona ao seu paso por [[Auxonne, rexión de Borgoña.]] miniatura|250px|O Saona en Gray. O río Saona pasa por moitas cidades e localidades ao longo do seu curso. As principais son as seguintes, en dirección augas abaixo:
O pequeno Saona
O pequeno Saona ten un réxime pluvial (ás veces influenciado pola neve) cunha forte influencia oceánica. Os chans pouco propicios á infiltración satúranse moi pronto e favorecen o aumento do caudal. Axiña que como aumenta e logo de recibir as augas do Lanterne, o Saona convértese nun río poderoso.
É do 59,7 m³/s por unha superficie de cunca de 3740 km² (cunca superior do pequeno Saona), cun máximo anual do 64,5 e un mínimo do 54,8.
O río presenta flutuacións de caudal dependendo da estación, con crecidas no inverno de 84 a 108³ de decembro a marzo incluídos, e de baixadas de caudal no verán, en xullo-agosto-setembro, cunha baixada que chega ao 16,9 m³ no mes de agosto.
O gran Saona
O gran Saona fórmase pola unión do río Doubs e do Saona en Verdun-sur-le-Doubs. O Doubs achega unha media interanual de 175 m³ de auga por segundo, mentres que o Saona achega 160 m³.
Caudal medio mensual (en m³/s) medido na estación hidrolóxica de Couzon-au-Mont-d'Or - datos calculados sobre 16 anos
En total, o caudal medio en Lión é de 475 m³/s cun mínimo en agosto de 153 m³/s e un máximo en febreiro de 954 m³
Musgo
Os musgos ou carrizas (Bryophyta sensu stricto) son unha división do reino das plantas que comprende unhas 12.000 especies.
Son plantas non vasculares que presentan un ciclo vital con alternancia de xeracións heterofásica e heteromórfica, o gametófito desenvolve gametanxios, anteridios e arquegonios. Os arquegonios están rodeados por unha envoltura protectora de células estériles. Tras a fecundación o cigoto desenvolve un embrión pluricelular (embriófitos) alimentado pola célula nai. Pódense reproducir sexual ou asexualmente. A reprodución sexual realízase no interior do arquegonio. A reprodución asexual realízase mediante fragmentación do gametófito, por xemación do protonema. En xeral, segundo a especie acadan unha altura de 1 a 10 cm, aínda que existen algunhas especies de maior envergadura.
Os esporanxios presentan unha envoltura de células estériles. Pode aparecer unha cutícula que protexe ás células da evaporación, pero é moi fina, polo cal os briófitas perden axiña a humidade. Pode aparecer un sistema condutor moi simplificado.
Cloroplastos con clorofila a e clorofila b, ademais de carotenoides; amidón como material de reserva; paredes celulares con celulosa, carecen de lignina.
Hai unhas 24.000 especies.
Anteriormente considerábanse clases desta división ás:
Descrición
Os musgos son briófitas, e son plantas non vasculares. Poden ser distinguidos das Marchantiophyta (hepáticas) polos seus rizoides multicelulares. Outras diferenzas non son universais para todos os musgos e todas as hepáticas, pero a clara presenza do "talo", máis propiamente chamado caulidio, pois carece da estrutura dun talo verdadeiro, ou de "follas", con maior precisión denominadas filidios pola mesma razón, claramente diferenciados, a carencia de follas profundamente lobuladas ou divididas en segmentos, e a ausencia de follas dispostas en tres filas, son características distintivas dun musgo.
Os musgos desempeñan un importante papel nos ecosistemas en que se atopan. Os musgos reteñen a humidade do chan e evitan a súa degradación, e ademais constitúen un importante refuxio de pequenos invertebrados. A recolección indiscriminada de musgos pode resultar moi agresiva co medio e provocar importantes danos nos nosos ecosistemas.
Ciclo de vida
A maioría das plantas teñen unha dobre porción de cromosomas nas súas celas (diploide, é dicir cada cromosoma existe conxuntamente cun par que posúe a mesma información xenética), mentres que os musgos (e outras briófitas) posúen un único conxunto de cromosomas (haploide, é dicir cada cromosoma existe en forma dunha única copia dentro da célula). Existen períodos durante o ciclo de vida do musgo cando posúen un conxunto completo de cromosomas apareados pero isto só ocorre durante a etapa de esporófito.
miniatura|esquerda|Ciclo de vida dun musgo típico (Polytrichum commune)
Os musgos poden ser dioicos ou monoicos (comparable a monoecio). No caso de musgos dioicos, os órganos sexuais masculinos e femininos son portados por diferentes plantas gametófitas. En musgos monoicos (tamén chamados autoicos), existen na mesma planta. En presenza de auga, o esperma nada desde o anterídeo até a arquegonio e ten lugar a fecundación, que resulta na produción dun esporófito diploide. O esperma dos musgos é biflaxelado, é dicir posúe dous flaxelos que lle axudan na súa propulsión. Sen auga, a fecundación non pode producirse. Logo da fecundación, o esporófito inmaturo desprázase a través do conduto do arquegonio. A maduración do esporófito toma aproximadamente entre tres e seis meses. O corpo do esporófito comprende un longo pedúnculo, chamado cogomelo, e unha cápsula coroada por unha cuberta chamada opérculo. A cápsula e o opérculo atópanse á súa vez protexidas por unha caliptra haploide que son os restos do conduto do arquegonio. A caliptra polo xeral despréndese cando a cápsula alcanza a madurez. Dentro da cápsula, as células produtoras de esporas sofren meiose para formar esporas haploides, a partir das cales o ciclo se repite. Nalgúns musgos a abertura da cápsula atópase rodeada por un conxunto de dentes chamados peristoma.
Nalgúns musgos, prodúcense estruturas verdes vexetativas chamadas xemas sobre os filidios, que poden desprenderse e formar novas plantas sen a necesidade de recorrer ao ciclo de fecundación. Isto constitúe un método de reprodución asexual.
miniatura|dereita|Dous diferentes tipos de musgos (e dun lique, na caixa máis pequena) rodean este tronco de árbore.
Clasificación
Chámanse briófitas sensu stricto aos musgos exclusivamente. Chámanse briófitas en sentido amplo a todos os grupos de plantas embriófitas non vasculares, que inclúen musgos, hepáticas e antocerotas. Hoxe en día sábese que é un grupo parafilético, polo que modernamente se tende a usar Bryophyta só para musgos, e os outros dous grupos clasifícanse nas súas propias divisións, aínda que as relacións dentro do grupo aínda non están acordadas por todas as análises filoxenéticas. As Bryophyta sensu lato están compostas polos grupos monofiléticos: A división Bryophyta (no sentido restrinxido moderno) refírese especificamente aos musgos. Parecen ser os parentes vivos máis próximos ás plantas vasculares. Os musgos agrúpanse en oito clases:
As clases Andreaeopsida e Andreaeobryopsida distínguense do resto por ter rizoides biseriados (dúas filas de células), o protonema multiseriado (moitas filas de células), e o esporanxio, dividido en varias liñas lonxitudinais. A maioría teñen cápsulas que se abren na parte superior.
A clase Sphagnopsida, componse de dous xéneros, Ambuchanania e Sphagnum. Estes musgos forman densas masas. As follas do Sphagnum teñen grandes células mortas que se alternan con células vivas fotosintéticas. Devanditas células mortas almacenan auga. Diferéncianse das outras clases pola característica antes mencionada, e por: a ramificación única, o protonema taloso (plano e expandido), e un esporanxio que se abre de xeito explosivo.
miniatura|dereita|Esporófito novo de [[Ceratodon purpureus]]
A clase Polytrichopsida ten follas con lamelas, unha especie de aletas nas follas que axudan a conservar a humidade. Tamén se diferencian do resto das clases noutros detalles do seu desenvolvemento e anatomía, en xeral son máis grandes que a maioría dos outros musgos, como o caso de Polytrichum commune que forma masas de até 40 centímetros de altura. De feito, o musgo máis alto da terra, pertence a unha especie desta clase, Dawsonia superba natural de Nova Zelandia e Australia.
A clase Bryopsida é o grupo máis diverso; máis do 95% das especies de musgos pertencen a esta clase.
Historia xeolóxica
Os rexistros fósiles de musgos son escasos, debido á súa constitución delgada e natureza fráxil. Recuperáronse musgos fósiles do período permiano da Antártida e Rusia; aínda que se sostivo que fósiles de sistemas tubulares do Silúrico son en realidade os restos macerados de musgo calyptræ.
É precisamente no Silúrico hai uns 450 millóns de anos que as plantas ademais do medio acuático, comezan a colonizar as superficies emerxidas da Terra, os estudos filoxenéticos (e especialmente os rastrexos xenéticos) sinalan que as primeiras plantas colonizadoras de superficies emerxidas foron musgos semellantes ao Physcomitrella patens.
Hábitat
miniatura|dereita|Unha densa colonia de musgo nunha fraga fría costeira. Os musgos atópanse principalmente en áreas de luz escasa e húmidas, sen importar a latitude. Os musgos son comúns en áreas selváticas ou con grandes precipitacións e nos bordos de cursos de auga. Os musgos tamén se atopan en gretas entre as pedras que pavimentan rúas húmidas da cidade. Algúns tipos adaptáronse ás condicións urbanas e atópanse soamente en cidades. Algunhas especies son enteiramente acuáticas, por exemplo o antipyretica de Fontinalis, e outras tales como o Sphagnum habitan os pantanos e canles de baixo caudal. Tales musgos acuáticos ou semi-acuáticos poden exceder con fartura as lonxitudes típicas dos musgos que se asentan na terra. As plantas individuais 20–30 cm ou máis de longo son comúns no Sphagnum por exemplo.