cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiburóns
Filoxenia
Os primeiros estudos filoxenéticos, que se baseaban na morfoloxía, situaban as raias entre os tiburóns, do que resultaba un grupo polifilético. Os selaquimorfos estaban entón divididos en dous grupos, Galea e Squalea. Este último reunía certos tiburóns e todas as raias, que tiñan como trazo común a ausencia de aleta anal (salvo nos Hexanchiformes), un carácter típico dos peixes denominados primitivos. En 2003, a filoxenia molecular deixou obsoleto este grupo, suxerindo que as semellanzas anatómicas entre es raias e os tiburóns modernos non eran senón o froito de converxencias evolutivas.
Os tiburóns forman, pois, un grupo monofilético de especies dividido en dous subgrupos: os Galeomorphii e os Squalimorphii, completamente distintos das raias. Porén, a posición das ordes no seo da superorde está aínda suxeita a debate e varía segundo os estudos.
Árbore filoxenética dos selaquimorfos
Heinicke et al. (2009) (estudo sobre 12S, 16S, RAG1)
Selachimorpha └─o Batoidea └─o Squalimorphii |     └─o Hexanchiformes |        └─o Pristiophoriformes |           └─o Squaliformes |           └─o Squatiniformes └─o Galeomorphii └─o Heterodontiformes └─o Orectolobiformes └─o Lamniformes └─oCarcharhiniformes
Vélez-Zuazo & Agnarsson (2011) (estudo sobre 16S, citocromo b, COI, NADH2, RAG1)
Selachimorpha └─o Batoidea └─o Squalimorphii |  └─o Hexanchiformes |        └─o Pristiophoriformes |        └─o ''Squatiniformes |      └─o ''Squaliformes └─o 'Galeomorphii'' └─o Heterodontiformes └─o Lamniformes └─o Orectolobiformes └─o Carcharhiniformes
Evolución
Os tiburóns son membros da clase dos condrictios, a cal inclúe tamén as raias e as quimeras. Existen 368 especies de tiburóns recoñecidas actualmente vivas, distribuídas en 8 ordes. Ademais, hai 7 ordes extintas.
Os primeiros tiburóns apareceron nos océanos hai 400 millóns de anos, no Devoniano. Debido á súa natureza de peixes cartilaxinosos, os fósiles de tiburóns ben conservados son moi raros, sendo o máis frecuente que se conserven só os dentes, resistentes á alteración debida ao tempo. Por iso a filoxenia dos tiburóns é particularmente delicada.
Os esqueletos máis antigos foron descubertos a finais do século XIX no estado de Ohio, nos Estados Unidos; son do xénero Cladoselache, e datan do Devoniano superior superior (hai uns 360 millóns de anos). Dun tamaño de sobre os 2 m este tiburón estaba lonxe da posición dun superpredador, pero cazaba en placodermos como os Dunkleosteus. A desaparición dos placodermos hai uns 354 millóns de anos favoreceu o desenvolvemento dos condrictioss, en particular en materia de diversidade.
Os tiburóns primitivos tiñan formas que non moi parecidas á dos actuais; como Helicoprion, coa súa dentadura en forma de espiral; Orthacanthus, tiburón fluvial; Paleocarcharias, antecesor dos actuais peixes martelo; Hybodus, tiburón que se alimentaba de animais máis grandes que el; Paleospinax, un dos primeiros tiburóns en ter unha estrutura ósea como a dos actuais; Stethacanthus, cunha estrutura en forma de bigornia nas costas; Symmorium, con parecido ao Stethacanthus; Protospinax, antecesor das raias; Pseudorhina, antecesor dos tiburóns ánxel; Scapanorhynchus, parente extinto da actual quenlla fociñuda; Edestus, con dentadura en forma de tesoura; Cretoxyrhina, parente de Hybodus; Lanma, antecesor do tiburón touro; Cobelodus, cunha cabeza pequena en comparación co resto do corpo, e un dos máis famosos, Carcharodon megalodon, tiburón de 18 m, antecesor do gran tiburón branco, ademais doutros non mencionados.
Os tiburóns foron evolucionando e diversificándose xerando especies moi especializadas, como os tiburóns martelo (Sphyrna lewini).
Hai ao redor de 100 millóns de anos xurdiron os tiburóns modernos. Algúns, como Carcharodon megalodon o que, como todo tiburón extinto, coñécese polos seus dentes (os únicos ósos encontrados nestes peixes cartilaxinosos e, por tanto, os únicos fósiles producidos). Unha primeira reprodución da mandíbula baseada nalgúns dos maiores dentes deu como resultado que o peixe podía ter até 36 m de lonxitude; os cálculos revisáronse posteriormente estimándose que podería chegar a medir uns 15 m, converténdose no maior cazador mariño.
miniatura|250 px|Tiburóns extintos do xénero [[Falcatus.]]
A finais do Permiano produciuse unha extinción en masa que fixo desaparecer o 90% das especies mariñas, entre elas as dos condrictios. Unha segunda extinción, a finais do triásico, produce de novo unha selección, eliminando, por exemplo, os xenacantos, que viviran durante 200 millóns de anos.
No Mesozoico, os hibodontes distinguíanse polo seu gran tamaño (os máis pequenos duns 3 m) e por unhas mandíbulas capaces de crebar calquera cuncha.
No Xurásico os neoselachii compiten cos hibodontes, pero a extinción do Cretáceo hai 65 millóns de anos provocou a fin dos hibodontes, así como a de moitas outras especies, comezando polos dinosauros.
Estes neoselaquios tiñan a maior parte das características dos tiburóns modernos. O megalodón foi probabelmente o superpredador dos océanos tropicais a partir do Mioceno, cun tamaño suposto de 13 m, do que se encontraron moitos dentes fosilizados. Este tiburón extinguiuse probabelmente hai uns 1,6 millóns de anos.
Os tiburóns en Galicia
X. L. Rodríguez Villanueva e Xavier Vázquez, na súa obra Peixes do mar de Galicia, (I) Lampreas, raias e tiburóns dan conta das principais especies de tiburóns que se achan preto das costas galegas, tanto dos que teñen importancia económica, moita ou pouca, como os que só teñen interese científico, ocupándose da súa descrición e bioloxía.
Sobrepesca de tiburóns
miniatura|250px|A captura anual de tiburóns incrementouse rapidamente nos últimos 50 anos.
Os tiburóns péscanse comercial e ludicamente. O ser humano, como superpredador, está exterminando a estes peixes. Algúns son pescados simplemente por deporte, outros por alimento e algunhas especies para obter outros produtos.
No pasado a pel dos tiburóns utilizábase para os mesmos fins que hoxe se utiliza o papel de lixa.
Os tiburóns xeralmente alcanzan a madurez sexual lentamente e producen pouca descendencia, en comparación con outros peixes de interese para os humanos. Isto causa preocupación entre os biólogos, sobre todo polo incremento do esforzo pesqueiro nos últimos tempos, o que fai que moitas especies estean hoxe consideradas en perigo de extinción.
Medidas para a conservación dos tiburóns
Como quedou dito, a sopa de aleta de tiburón é unha das principais razóns da diminución das poboacións destes animais. Co fin de facer esta sopa, as aletas dos tiburóns córtanse nos barcos de pesca, e os peixes, aínda vivos, devólvense ao mar para morrer lenta e dolorosamente. E debido a que os tiburóns se reproducen lentamente, non poden reconstruír as súas poboacións.
En 2010, Hawai converteuse no primeiro estado dos Estados Unidos en prohibir a posesión, venda, comercio ou distribución de aletas de tiburón. A partir de 2011, catro países asinaron acordos para aprobar, por lei, a creación de "santuarios de tiburóns". No mesmo ano, o presidente dos Estados Unidos Barack Obama firmou a "lei de Conservación de Tiburóns".
A China, Taiwán e o Xapón opóñense á conservación dos tiburóns.
Problemas da frota pesqueira galega con Bruxelas
No ano (2012), en Bruxelas, debateuse no seo da UE sobre a protección das poboacións de tiburóns. Europa busca a fin do finning (separación da aleta do tiburón e botar o corpo pola borda). Pero o que podería facer nese intento supón, talvez, acabar con boa parte da frota galega, que pesca, sobre todo, marraxos e quenllas, e que vende as súas aletas, pero tamén a carne, a pel, o fígado e até as cartilaxes. Porén, Bruxelas pretende facerlle compartir con Portugal a factura ecolóxica dunha práctica que se achaca ás frotas asiáticas que, como quedou dito, alixan as aletas e tiran os corpos pola borda. A patronal española, Cepesca, rexeita o finning e defende o aproveitamento integral dos escualos, e afirma que os 141 barcos de pavillón español que faenan no Índico, o Atlántico e o Pacífico, aproveitan todo o peixe. Aínda máis, recalca que tiran máis beneficios coa venda dos corpos que das aletas, o 55 % fronte ao 45 % dos ingresos desta pescaría. Porén, as medidas para desaletalo que propón Bruxelas poderían levar á frota galega a unha crise e danar a un sector que pesca de forma responsábel. miniatura|250 px|Poxa de quenlla (Prionace glauca) no porto de Vigo. miniatura|250 px|Poxa de marraxo (Isurus oxyrinchus) no porto de Vigo.
Os conxeladores dispoñen de permisos especiais que lles permiten capturar tiburóns e que estas autorizacións poderían retirarse se entra en vigor a norma tal e como pretende a Comisión Europea. O método español de pesca de tiburón supón a sección da aleta do corpo a bordo dos buques e a súa conxelación por separado nas bodegas; ao chegaren a terra, os corpos destínanse a América e a Europa, mentres que as aletas van a Asia. A iniciativa da UE prevé un tallo na aleta, pero sen separala do corpo, e que a incisión total se realice en terra. Os armadores cren que isto implicaría un aumento da perigrosidadr laboral —polo risco de cortarse coas aletas conxeladas ao manipular o peixe—, menos espazo de almacenaxe e a ruptura da cadea de xeo, pois para separar a aleta habería que desconxelar algo o produto. A frota galega propón que se obrigue a desembarcar no mesmo porto aletas e corpos; que se prohíba o cercenamento de aletas nos barcos de fresco e que as organizacións rexionais de pesca tutelen a actividade na súas áreas. Tamén piden que sigan os permisos especiais para os conxeladores e que se implante un sistema de trazabilidade. Isto complementaríase cun plan de capturas mundial, onde se limite o esforzo pesqueiro, se fixen vedas e se prohíban os transbordos en mar aberto.
A práctica do finnig está prohibida para os pesqueiros comunitarios desde 2003, pero as excepcións que contén a norma relaxan demasiado esta prohibición. Polo menos iso entende a Comisión Europea, que propuxo un regulamento que impide toda posibilidade de cercenar a aleta a bordo e obriga a que se almacenen adheridas ao corpo do tiburón. Nun razoamento simplista, a frota galega, que comercializa tanto o corpo como a aleta, non debería ter problema. Pero na práctica, esa medida suporía a fin dos espadeiros galegos, segundo o sector, polos custos económicos que comporta e polos trastornos que crea no almacenamento e loxística.
De feito, só España e Portugal seguen cortando a aleta a bordo. Os palangreiros de superficie galegos envían os corpos, unha vez desembarcados, a Vigo ou a Suramérica, sobre todo ao Brasil, o Perú e Colombia. As aletas destínanse ao Xapón, Hong Kong, a China e California. Os ecoloxistas, porén, recean de que só España e Portugal poidan cortar as aletas a bordo e están presionando para que se adopte na UE a política de aletas adheridas. Sosteñen que co actual sistema de controis, é difícil detectar se se produciu finning, porque as aletas e os troncos pódense desembarcar en distintos portos e en diferentes momentos.
A frota galega sostén que son as frotas asiáticas, como a chinesa ou a taiwanesa, as que tiran o corpo e quedan só coa aleta, que ten máis valor, para evitaren un problema de capacidade de almacenaxe. Polos corpos dos tiburóns adóitase ofrecer en primeira venda un prezo medio de entre un e dous euros por quilo, mentres que as aletas do marraxo ou a quenlla, as especies que captura a frota galega, se comercializan en torno aos 15 euros.
A Comisión Europea propón aplicar, como quedou dito, a política de aletas adheridas. É dicir, que se aplique a prohibición total de cercenar as aletas a bordo e obrigar a que cada extremidade vaia co seu corpo. Os ecoloxistas sosteñen que só así se poderá erradicar o finning e, con iso, unha das maiores ameazas, xunto á pesca accidental, para as poboacións de tiburóns. Os palangreiros de superficie, pola súa parte, din que esa solución suporía unhas perdas anuais por barco de 32.967 euros, o que comprometería a supervivencia da frota. Partindo da base de que tería un 10 % menos de capacidade na bodega, o sector cifra en 14.238.603 euros as perdas totais para a frota. Porén, a organización ecoloxista Oceana replica sinalando que os palangreiros de superficie españois e portugueses recibiron máis de 117 millóns de euros en subvencións da UE entre 1994 e 2007, co que estarían mitigadas esas posíbeis perdas. O sector propón que se obriguen a desembarcar no mesmo porto os corpos e as aletas, así como que se eliminen os permisos especiais para a frota de fresco. Mentres, os que conxelan o tiburón terían que utilizar un mecanismo de trazabilidade que asegure a correlación entre os corpos e as aletas desembarcadas. Tamén piden que se implante en todas as organizacións rexionais de pesca (ORP) un programa de documento estatístico para o comercio das aletas de tiburón.
O documento da UE aínda está en tramitación. A norma debe aprobarse por codecisión. A mediados de setembro de 2012 debateuse o regulamento na Eurocámara, apoiándose seguir mantendo os permisos especiais á frota. Porén, non se aceptaron as medidas de maior control.
O Parlamento Europeo decide
O 22 de novembro de 2012 a Eurocámara aprobou, por 566 votos a favor, 47 en contra e 16 abstencións, a proposta da Comisión Europea de deixar de expedir permisos especiais ás frotas pesqueiras da UE (186 barcos, 141 españois e 45 portugueses) para desmembrar os tiburóns a bordo. "Hoxe gañan a comisaría de Pesca e as organizacións ecoloxistas. Perden os tiburóns e os pescadores da frota palangreira comunitaria", declarou un portavoz de Cepesca, que non ocultou a súa frustración pola decisión do Parlamento Europeo que, segundo calcula esta organización, obrigará á frota palangreira de superficie a asumir "perdas medias de 22 000 euros por barco e marea". Os armadores cren que os eurodeputados votaron a favor da medida convencidos de que esta é a única saída para erradicar o finning, cando o certo é que a frota comunitaria non o practica; en primeiro lugar, porque está prohibido desde 2003 e, en segundo, porque a frota galega que pesca quenlla e marraxo, aproveita todo, pois ten mercado tanto para as aletas como para o corpo destes tiburóns, e que o único que conseguiu foi prexudicar económica e laboralmente aos palangreiros de superficie galegos, pero no erradica o finnig, que achacan a frotas asiáticas, ás que non afecta a normativa (a ICCAT rexeitou implantar a nivel global esta medida esta mesma semana) que agora estarán en mellores condicións máis vantaxosas para competir coas frotas galega e portuguesa. Pola súa parte, para Ecologistas en Acción non cabe dúbida de que este día (22 de novembro de 2012) "foi un día histórico para a defensa doi tiburón, con moitas especies ameazadas, e un motivo de gran satisfacción para a organización, que leva anos exixindo estas medidas". Este grupo ecoloxista recorda que leva desde o 2006 traballando xunto coa Shark Alliance (rede de protección dos tiburóns) para cambiar a posición do Goberno español, "moi aliñado cos intereses da grande industria pesqueira".
Tiburóns híbridos
Un grupo de científicos descubriu tiburóns híbridos (especies intermedias, aparentemente mellor adaptadas para adaptarse ao cambio climático). Descubríronse 57 tiburónes híbridos ao longo das costas de Queensland e Nova Gales do Sur (Australia).
Os tiburóns híbridos son un cruzamento entre o tiburón de aletas negras (Carcharhinus melanopterus) común (que non habita en Australia) e o tiburón de aletas negras australiano, dúas especies relacionadas pero xeneticamente distintas.
O tiburón de aletas negras australiano é máis pequeno que o seu parente e vive en augas tropicais, pero encontráronse os híbridos cara ao sur, onde a temperatura do mar é moito máis fría.
Os investigadores aseguraron que se trata dun signo de adaptación ao cambio climático, xa que os espécimes híbridos son máis resistentes e fortes. Aínda que os investigadores afirman que os tiburóns híbridos son numerosos e poderían substituír pouco a pouco aos seus pais, polo momento non se rexistrou dito cambio.
Lugares de Viana do Bolo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Viana do Bolo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Viana do Bolo
Baamonde, Begonte
Santiago de Baamonde é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 329 habitantes (163 homes e 166 mulleres ), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 376 habitantes e 403 en 1999.
Situación
Está situado a carón da conexión da A-6 coa estrada N-634 e coa A-8. A estación de Baamonde de tren de Adif está situada na liña A Coruña-Palencia.
Praia fluvial
O río Parga o seu paso pola parroquia, encóntrase unha praia fluvial ao lado dun muíño e unha presa que fai de piscina natural para os bañistas. Neste lugar encóntrase o Centro Recreativo Cultural e Deportivo de Baamonde.
Festas
A festa local celébrase o 11 de setembro, día da Virxe do Rosario.
Lee Myung-bak
miniatura|Lee Myung-bak. Lee Myung-bak (hangul: 이명박, hanja: 李明博, romanización revisada: I Myeongbak, McCune-Reischauer: I Myǒngbak), nado o 19 de decembro de 1942, é un político e empresario surcoreano. Na actualidade é o 17º presidente de Corea do Sur, cargo que ocupa desde 2008. Tamén foi alcalde de Seúl entre 2002 e 2006.
Syngman Rhee
Syngman Rhee (coreano: 이승만; 李承晩), nado o 18 de abril de 1875 e finado o 19 de xullo de 1965, foi un político e activista da independencia surcoreana. Foi presidente de Corea do Sur dende o 24 de xullo de 1945 ata o 26 de abril de 1960.
Manuel Blanco Tobío
Manuel Blanco Tobío, nado en Lérez (Pontevedra) o 29 de outubro de 1919 e finado en Madrid o 3 de xuño de 1995, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Segismundo Blanco Cuesta. Iniciouse como xornalista no semanario El Español e nas publicacións Fantasía e La Estafeta Literaria. Colaborou en Radio Nacional de España e na cadea da Prensa do Movemento. En 1946 incorporouse a Pueblo como comentarista de política internacional, do que foi enviado especial por Europa, América e Oriente Medio (1953-1956). En 1953 recibiu o Premio Nacional de Periodismo. De 1957 a 1966 foi correspondente de Pueblo en Nova York e na ONU. En 1966 foi nomeado director do periódico Arriba, até abril de 1970. Ao ano seguinte asumiu a dirección da Escola Oficial de Periodismo. Despois foi profesor da Facultade de Ciencias da Información. Foi Director de Cultura Popular, e en 1973 foi designado director Xeral de Prensa, cesando en 1974. Foi comentarista de Política Internacional do xornal ABC.
Ryōtarō Abe
Traxectoria
Estudou composición e pedagoxía musical na Universidade de Belas Artes de Toquio. Desde 1989 é profesor de composición e análise musical no departamento de música da Universidade de Educación de Joetsu en Joetsu. Como compositor gañou en 1986 o premio da Fundación para a Promoción da Sinfonía Xaponesa.
Albert Coates
Albert Coates, nado o 23 de abril de 1882 en San Petersburgo e finado o 11 de decembro de 1953 en Cidade do Cabo, foi un compositor e director anglo-ruso.
Traxectoria
Coates naceu no Imperio Ruso, o máis novo dos sete fillos dun inglés e unha rusa. Aprendeu a tocar o violín, o violoncello e o piano de neno e aos doce anos seus pais enviárono a Inglaterra, alí estudou ciencia na Universidade de Liverpool. , logo volveu a Rusia e estudou composición con Nikolai Rimskii-Korsakov e máis tarde en Leipzig, con Arthur Nikisch entre outros. Nomeador épétiteur na Ópera de Leipzig, posteriormente en 1904 estreouse alí como director coa ópera Les contes d'Hoffmann de Offenbach. Traballou na Semperoper de Dresden en 1907-8, con Artur Bodanzky en Mannheim in 1909, e desde 1910 dirixiu con Eduard Nápravník no Teatro Mariinsky de San Petersburgo. . Tras a Revolución Rusa fuxiu do país en abril de 1919.
Coates fixera a súa presentación na Royal Opera House en 1914 con Tristan und Isolde de Wagner e a partir de 1919 dirixiu alí regularmente, foi director da Orquestra Sinfónica de Londres de 1919 a 1921, presentou con éxito a música rusa á audiencia británica e tamén moitas obras contemporáneas como as de Vaughan Williams, Bax e Scriabin, dirixindo a primeira representación completa de The Planets de Holst. A partir de 1920 comezou a realizar gravacións, a primeira foi Le Poème de l'extase de Scriabin e posteriormente moitos fragmentos do Der Ring des Nibelungen de Wagner e, en 1923 e 1926, dúas gravacións completas da Sinfonía nº9 de Beethoven.En 1925 deu a primeira representación fóra de Rusia da ópera de Rimskii-Korsakov Skazaniye o nevidimom grade Kitezhe i deve Fevronii. Coates foi o director da primeira gravación do Piano Concerto No. 3 in D minor de Rachmaninoff en 1930, con Vladimir Horowitz como solista.
Entre as súas composicións están as óperas Samuel Pepys e Pickwick, o poema sinfónico The Eagle, dedicado á memoria do seu antigo profesor Arthur Nikisch que se representou en Leeds en 1925.
A primeira ópera que apareceu na televisión, o 13 de novembro de 1936 na BBC, foi Pickwick de Coates, emitíndose fragmentos dirixidos por Vladimir Rosing.
Vector de clonación
miniatura|Representación esquemática do plásmido [[pBR322, un dos primeiros plásmidos que foi utilizado amplamente como vector de clonación.]] Un vector de clonación é un pequeno fragmento de ADN, tomado dun virus, un plásmido ou unha célula dun orgnismo superior, que pode ser mantido establemente nun organismo, no cal se pode inserir un fragmento de ADN alleo co obxectivo de clonalo. O vector presenta características que permiten unha axeitada inserción no vector dun fragmento de ADN ou a súa eliminación, por exemplo tratando o vector e o ADN alleo cun encima de restrición que corta o ADN. Os fragmentos de ADN así xerados conteñen extremos romos ou con extemos coherentes ou "adhesivos" que sobresaen, e despois o ADN do vector e o ADN alleo con extremos compatibles poden volver a unirse por ligación. Unha vez que o fragmento de ADN foi clonado nun vector de clonación, pode ser despois subclonado noutro vector deseñado para un uso máis específico.
Hai moitos tipos de vectores de clonación, pero os utilizados máis frecuentemente son os plásmidos modificados por enxeñaría. A clonación xeralmente realízase utilizando a bacteria Escherichia coli, e os vectores de clonación en E. coli poden ser plásmidos, bacteriófagos (como o fago λ), cósmidos e cromosomas artificiais bacterianos (BAC). Porén, algúns ADN non poden manterse establemente en E. coli, como ocorre cos fragmentos de ADN moi longos, e nese caso poden usarse outros organismos como os lévedos. Os vectores de clonación en lévedos adoitan ser cromosomas artificiais de lévedos (YAC).
Características dun vector de clonación
Todos os vectores comunmente usados en bioloxía molecular teñen unha serie de características claves necesarias para realizar a súa función, como un sitio de clonación adecuado e un marcador seleccionable. Outros poden ter características adicionais para o uso que se lle vai dar. Por razóns de facilidade e conveniencia a clonación adoita facerse con E. coli. Así, os vectores de clonación adoitan ter elementos necesarios para a súa propagación e mantemento en E. coli, como unha orixe de replicación (ori) adicional. A orixe de replicación ColE1 encóntrase en moitos plásmidos. Algúns vectores tamén inclúen elementos que lles permiten manterse noutro organismo ademais de en E. coli, e estes vectores denomínanse vectores lanzadeira.
Voo 38 de British Airways
O voo 38 de British Airways era un servizo entre o aeroporto de Pequín-Capital e o aeroporto de Londres-Heathrow. O día 17 de xaneiro de 2008 o Boeing 777-236ER que operaba a ruta esnafrouse ao principio da pista de Heathrow. Non houbo vítimas mortais. Das 152 persoas a bordo, 47 tiveron feridas considerables, unha delas graves. Foi a primeira vez que se daba de baixa un Boeing 777-200ER, e a primeira perda dun Boeing 777.
Linas Kleiza
Linas Kleiza, nado en Kaunas o 3 de xaneiro de 1985, é un ex xogador de baloncesto lituano. Cunha altura de 2,03 metros e podía xogar nas posicións de ala-pivote e de ala.
Vector de clonación
Sitio de clonación
Todos os vectores de clonación teñen características que permiten que se poida inserir convenientemente un xene no vector ou se poida eliminar del. Esta característica pode ser un sitio de clonación múltiple (MCS) ou polilinker, que contén moitos sitios de restrición. Os sitios de restrición no sitio de clonación múltiple son primeiramente clivados por encimas de restrición, despois lígase ao vector un xene diana amplificado por PCR que tamén foi dixerido co mesmo encima usando unha ADN ligase. A secuencia de ADN diana pode inserirse no vector nunha dirección específica se se desexa. Os sitios de restrición pode ser tamén usado para a subclonación noutro vector se é necesario.
Linas Kleiza
Traxectoria
Kleiza foi elixido na 27ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Portland Trail Blazers. Os Trail Blazers traspasaron os seus dereitos xunto a Ricky Sanchez ós Denver Nuggets a cambio de Jarrett Jack. Na súa tempada coma rookie, acadou 3.5 puntos en 8.5 minutos por encontro. O 10 de agosto de 2009, Kleiza asinou un contrato de dous anos e 8.6 millóns de euros co Olympiacos grego. Fixo 17.2 puntos e 6.4 rebotes por partido na Euroliga, onde o Olympiacos chegou á final. Kleiza liderou o torneo en anotación, conseguindo así o Trofeo Alphonso Ford, e converténdose no primeiro xogador lituano en conseguilo. O 7 de xullo de 2010 rematou o seu contrato co Olympiacos, e asinou un contrato de catro anos e 20 millóns de dólares cos Toronto Raptors. O 16 de xullo de 2013, os Raptors utilizaron a cláusula de amnistía para cortar a Kleiza.
Abaurrepea
Abaurrepea (en castelán: Abaurrea Baja e oficialmente Abaurrepea/Abaurrea Baja) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na bisbarra de Auñamendi, no val de Aézcoa e a 67 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 38 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 10,89 km² e a súa densidade de poboación é de 3,49 hab/km².
Vector de clonación
Sitio de clonación
Outros vectores de clonación pode usarse unha topoisomerase en vez da ligase e pode facerse a clonación máis rapidamente sen necesidade de facer unha dixestion do vector ou inserto con encimas de restrición. Neste método chamado clonación TOPO un vector linearizado é activado unindo unha topoisomerase I aos seus extremos, e este vector "activado por TOPO" pode despois aceptar un produto de PCR ligando os extremos 5' do produto de PCR, liberando a topoisomerase e formando un vector circular no proceso. Outro método de clonación que non usa a dixestión do ADN e a ligase realízase por recombinación do ADN, por exemplo como a usada no sistema de clonación Gateway. O xene, unha vez clonado no vector de clonación (chamado clon de entrada neste método), pode ser convenientemente introducido en diversos vectores de expresión por recombinación.
Voo 38 de British Airways
Cristais de xeo no combustible supostamente foron os causantes do accidente, obstruíndo o intercambiador de calor de aceite-combustible (FOHE) de cada motor. Este feito restrinxiu o fluxo de combustible aos motores que se demandou pulo durante a aproximación final a Heathrow. O Air Accidents Investigation Branch (AAIB) identificou o problema como específico dos intercambiadores de calor do motor Rolls-Royce, e Rolls-Royce posteriormente desenvolveu unha modificación paea os seus FOHE; a Axencia Europea de Seguridade Aérea (EASA) obrigou a que todos os avións afectados fosen equipados coa modificación antes do 1 de xaneiro de 2011.
Vector de clonación
Marcador seleccionable
O vector porta un marcador seleccionable para que se poidan seleccionar as células que foron transformadas positivamente. A resistencia a antibióticos é un marcador de uso frecuente, e un exemplo é o xene da beta-lactamase, que confire resistencia ao grupo de antibióticos beta-lactámicos da penicilina, como a ampicilina. Algúns vectores conteñen dous marcadores seleccionables, por exemplo o plásmido pACYC177 ten xenes para a resistencia á ampicilina e á kanamicina. Os vectores lanzadeira designados para que se poidan manter en dous organismos diferentes poden tamén requirir dous marcadores seleccionables, aínda que algúns marcadores selectables como a resistencia ao zeocina e a higromicina B son efectivos en diferentes tipos celulares. Poden usarse tamén marcadores de selección auxotróficos que permiten que un organismo auxotrófico creza nun medio de crecemento mínimo; exemplos deles son LEU2 e URA3, que se utilizan coas correspondentes cepas auxotróficas de lévedos.
Outro tipo de marcador seleccionable permite a selección positiva de plásmidos co xene clonado. Isto pode implicar o uso dun xene letal para a célula hóspede, como o da barnase, Ccda, e as toxinas parD/parE. Este funciona normalmente distorsionando ou eliminando o xene letal durante o proceso de clonación, e os clons insatisfactorios, nos que o xene letal aínda permanece intacto matarían as células hóspede, polo que só se seleccionan os clons satisfactorios.
Xene reporteiro
Os xenes reporteiro utilízanse nalgúns vectores de clonación para facilitar o cribado dos clons realizados con éxito usando as características destes xenes que permiten identificar doadamente os clons satisfactorios. Tales características presentes nos vectores de clonación poden ter un operón lacZα para a complementación na selección azul/branco, ou o xene marcador ou os xenes reporteiros en marco con e flanqueando o sitio de clonación múltiple para facilitar a produción de proteínas de fusión. Exemplos de elementos para a fusión que se poden utilizar para o cribado son a proteína fluorescente verde (GFP) e a luciferase.
Elementos para a expresión
Un vector de clonación non necesita conter elementos axeitados para a expresión dun xene diana clonado, como un promotor e un sitio de unión ao ribosoma (RBS), pero moitos contéñenos e poden funcionar como un vector de expresión. O ADN diana pode inserirse nun sitio que está baixo o control dun promotor particular necesario para a expresión dun xene diana no hóspede elixido. Onde está presente o promotor, a expresión do xene está estreitamente controlada e é inducible para que as proteínas só se produzan cando sexa necesario. Algúns promotores comunmente usados son o T7 e o operón lac. Cómpre a presenza dun promotor cando se usan as técnicas de cribado como a selección azul-branco.
Kedah
Kedah é un estado de Malaisia, localízase no noroeste do país, nos seus 9.425 km² viven 1 400 000 habitantes, o 72% malaios, 19% chineses e 8% indios. A capital é Alor Star. Kedah é unha monarquía herditaria rexida por un sultán, Tuanku Abdul Halim Muadzam Shah é o actual sultán e Syed Razak Syed Zain Barakbah o primeiro ministro.
Vector de clonación
Elementos para a expresión
Úsanse ás veces vectores de clonación sen promotor e sitio de unión ao ribosoma para a secuencia de ADN clonada, por exemplo cando se clonan xenes cuxos produtos son tóxicos para as células de E. coli. Son tamén innecesarios o promotor e o sitio de unión ao ribosoma para a secuencia de ADN clonado cando se fai primeiro unha biblioteca xenómica ou de ADNc de clons, xa que os xenes clonados son normalmente subclonados nun vector de expresión máis apropiado se a súa expresión é necesaria.
Voo 38 de British Airways
Accidente
O voo 38 de British Airways é un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto internacional de Pequín-Capital e o aeroporto de Londres-Heathrow, unha ruta de 8 100 quilómetros. O avión implicado no accidente era un Boeing 777-236ER de 150 toneladas, con rexistro G-YMMM, equipado con dous motores Rolls-Royce Trent 895-17. O aparello voara por vez primeira o 18 de maio de 2001 e fora entregado a British Airways o 31 de maio dese ano. Tiña capacidade para 233 pasaxeiros.
A ruta do voo 38 pasaba sobre Mongolia, Siberia e Escandinavia, a unha altitude que variaba entre os 34 800 e os 40 000 pés, e con temperaturas entre -65 e -74 °C. Consciente das condicións de frío fóra, a tripulación monitorizou a temperatura do combustible, coa intención de descender a un nivel máis quente se había perigo de conxelación do combustible. Isto non se revelou necesario, xa que a temperatura do combustible nunca caeu por baixo de -34 °C, aínda moi por riba do seu punto de conxelación.
Aínda que o propio combustible non se conxelou, pequenas cantidades de auga no combustible si o fixeron. O xeo pegouse no interior das liñas de combustible, probablemente a través dos puntais que unían os motores ás ás. Esta acumulación de xeo non tivo efecto ningún ata as últimas etapas da aproximación a Heathrow, cando se incrementou o fluxo de combustible e as temperaturas máis altas liberaron o xeo. Isto formou unha capa de xeo suave que fluíu ata chegar aos intercambiadores de calor onde se conxelou novamente, causando unha restrición no fluxo do combustible cara os motores.
Vector de clonación
Tipos de vectores de clonación
Disponse dun gran número de vectores de clonación, e a elección do vector pode depender de diversos factores, como o tamaño do inserto, o número de copias e o método de clonación. Os insertos grandes non poden manterse establemente nun vector de clonación xeral, especialmente para aqueles cun alto número de copias, polo que clonar fragmentos grandes pode implicar o uso dun vector de clonación máis especializado.
Voo 38 de British Airways
Accidente
O primeiro síntoma da restrición de fluxo de combustible foi notado pola tripulación a 220 m de altura a 3,2 km de distancia da pista, cando os motores fallaron repetidamente ao responder ás demandas de máis potencia do acelerador automático. Nun intento de manter a senda de planeo ILS, o piloto automático sacrificou velocidade, que se reduciu a 200 km/h aos 61 m. O piloto automático desconectouse aos 46 m, cando o copiloto fíxose co control manual do avión. Mentres tanto o capitán baixou a configuración dos flaps de 30 a 25 graos para baixar a resistencia do avión e alongar a distancia de planeo.
Vector de clonación
Tipos de vectores de clonación
miniatura|O plásmido pUC ten un alto número de copias, contén un sitio de clonación múltiple (polilinker), un xene para a selección polo [[antibiótico ampicilina e pode usarse no cribado azul/branco.]]
Plásmido
Os plásmidos son moléculas de ADN extracromosómicas circulares que se replican autonomamente. Son os vectores de clonación estándar e os máis usados. Os plásmidos máis xerais poden utilizarse para clonar insertos de ADN de ata 15 kb. Un dos primeiros vectores de clonación que foron comunmente utilizados foi o plásmido pBR322. Outros vectores de clonación inclúen os plásmidos da serie pUC e disponse dun gran número doutros vectores plásmidos de clonación. Moitos plásmidos teñen un alto número de copias, por exemplo o pUC19, que ten un número de copias de 500-700 copias por célula, e ter un número alto de copias é útil xa que produce un maior rendemento de plásmidos recombinantes para a posterior manipulación. Porén os plásmidos de baixo número de copias poden usarse preferiblemente en certas circunstancias, por exemplo, cando as proteínas formadas a partir do xene clonado son tóxicas para a célula.
Linas Kleiza
Traxectoria
O 26 de xullo de 2013, Kleiza asinou un contrato de dous anos co Fenerbahçe Ülker. O 1 de xullo de 2014, Kleiza deixou de ser xogador do Fenerbahçe. O 21 de xullo de 2014, Kleiza asinou un contrato dun ano co Emporio Armani Milano.
Vector de clonación
Plásmido
Algúns plásmidos conteñen unha orixe de replicación de bacteriófago M13 e poden utilizarse para xerar ADN monocatenario. Estes denomínanse faxémidos, e exemplos son a serie pBluescript de vectores de clonación.
Bacteriófago
Os bacteriófagos usados para a clonación son o fago λ e o fago M13. Hai unha cantidade máxima de ADN que se pode empaquetar dentro dun fago, que é de 53 kb, polo que para permitir que o ADN alleo se insira dento do ADN do fago, pode ser necesario que nos vectores de clonación fagos se eliminen algúns xenes do fago non esenciais, por exemplo os xenes para a lisoxenia, xa que no uso do fago λ como vector de clonación só está implicadoo ciclo lítico. Hai dous tipos de vectores fago λ: vectores de inserción e vectores de substitución. Os vectores de inserción conteñen un sitio de clivaxe único no que se pode inserir ADN de 5–11 kb. Nos vectores de substitución (replacement vectors) os sitios de clivaxe flanquean unha rexión que contén xenes non esenciais para o ciclo lítico, e esta rexión pode eliminarse e substituírse polo inserto de ADN no proceso de clonación e así pode inserirse un ADN de maior tamaño, de 8–24 kb.
Cósmido
Os cósmidos son plásmidos que incorporan un segmento de ADN de bacteriófago λ que ten o sitio de extremos cohesivos (cos) que conten elementos necesarios para o empaquetamento do ADN dentro das partículas λ. Utilízanse normalmente para clonar fragmentos de ADN grandes de entre 28 e 45 Kb.
Cromosoma artificial bacteriano
Os cromosomas artificiais bacterianos (BAC) teñen un tamaño de inserción de ata 350 kb. Os BAC mantéñense en E. coli cun número de copias de só 1 por célula. Os BAC están baseados no plásmido F, pero hai outro tipo de cromosoma artificial chamado PAC que está baseado no fago P1.
Cromosoma artificial de lévedo
Poden introducirse insertos de ata 3 000 kb en cromosomas artificiais de lévedos.
Cromosoma artificial humano
Un cromosoma artificial humano pode ser potencialmente útil como vector de transferencia de xenes para entregar xenes en células humanas e unha ferramenta para estudos de expresión e determinar a función do cromosoma humano. Pode portar fragmentos de ADN moi grandes (non hai un límite superior de tamaño a efectos prácticos), por tanto, non existe o problema dunha capacidade de clonación limitada que teñen outros vectores e tamén evita unha posible mutaxénese insercional causada pola integración no cromosoma do hóspede dun vector viral.
miniatura|Unha placa de ágar LB que mnostra o resultado dun cribado azul/branco. As colonias brancas poden conter un inserto no plásmido que portan, mentres que as azuis son clons que non o conteñen.
Voo 38 de British Airways
Accidente
Durante o impacto e a curta carreira en terra o tren dianteiro colapsou, o tren principal dereito separouse do avión, penetrando o tanque de combustible central e o espazo da cabina, e o esquerdo foi empurrado cara arriba a través da á. O avión parou no limiar da pista. Unha cantidade significativa de combustible saíu, pero non houbo ningún incendio. Catro tripulantes e oito pasaxeiros tiveron feridas leves, e un pasaxeiro recibiu feridas graves.
Yakusoku no Kakera
"Yakusoku no Kakera" (約束のカケラ) é o single número 17 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 23 de novembro do ano 2005 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Vector de clonación
Cribado: exemplo de cribado azul/branco
Moitos vectores usados para propósitos xerais como pUC19 xeralmente inclúen un sistema para detectar a presenza dun fragmento de ADN clonado, baseado na perda dun fenotipo facilmente detectable. O de uso máis xeral é o xene de E. coli que codifica o encima β-galactosidase, cuxa actividade pode ser doadamente detectada pola capacidade deste encima de hidrolizar o substrato soluble incoloro X-gal (5-bromo-4-cloro-3-indolil-beta-d-galactósido) orixinando un produto azul insoluble (5,5'-dibromo-4,4'-dicloro índigo). Clonar un fragmento de ADN dentro da secuencia lacZα baseada no vector da β-galactosidase impide a produción dun encima activo. Se incluímos X-gal nas placas de ágar selectivas, as colonias tansformantes son xeralmne azuis no caso de que se trate dun vector sen ADN inserido e brancos no caso dun vector que conteña un fragmento de ADN clonado; estes últimos son os que interesan.
Baldomar, Begonte
San Xoán de Baldomar é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal (INE 2016) tiña 61 habitantes (30 homes e 31 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 63 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 63 habitantes, sendo 32 homes e 31 mulleres.
Pontevedra (homónimos)
O topónimo Pontevedra pode referirse a:
Lost in the Dream
Lost in the Dream é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock The War on Drugs, publicado o 18 de marzo de 2014 a través do selo Secretly Canadian. O disco estreouse no número #26 da lista Billboard 200 e tivo boas críticas en todo o mundo tras o seu lanzamento.
As sesións de gravación, que tiveron lugar ao longo dun período de dous anos, caracterizouse por numerosas reescrituras. A temática lírica do traballo estivo influenciada pola soidade e depresión de Granduciel tras rematar a anterior xira.
Lost in the Dream foi elixido terceiro mellor álbum do ano 2014 pola publicación estadounidense Pitchfork Media.
Nagahama
Nagahama (長浜市, ながはまし, Nagahama-shi) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao nordeste da prefectura e da rexión de Kinki e no centro-oeste da Illa de Honshū. Ten 680,79 km² de superficie e unha poboación de 122.983 habitantes (2010) e ten unha densidade de poboación de 181 h/km².
O concello de Nagahama limita cos concellos de Takashima, de Maibara (son da prefectura de Shiga); de Tsuruga, de Minamiechizen (son da prefectura de Fukui); e de Ibigawa (da prefectura de Gifu).
Kelantan
Kelantan é un estado de Malaisia, a capital é Kota Bharu. Nos seus 	14.922 km² viven 1 400 000 habitantes, o 95% malaios, 3% tais e 2% chineses. É o estado socialmente máis conservador de Malaisia. Kelatan é unha monarquía herditaria rexida por un sultán, Tuanku Ismail ibni al-Marhum Sultan Yahya Petra é o actual sultán e Tuan Guru Dato' Haji Nik Aziz Nik Mat o primeiro ministro.
Kihniö
O concello é unilingüe en finés.
Lee See-young
Lee See-young (coreano: 이시영; hanja: 李始榮), nado o 3 de decembro de 1868 e finado o 19 de abril de 1953, foi un político e activista da independencia surcoreana.
Traxectoria
Foi o primeiro vicepresidente de Corea do Sur, dende o 24 de xullo de 1945 ata o 9 de maio de 1951.
Rubián, Rubián, Bóveda
Rubián é un lugar da parroquia de Rubián no concello lugués de Bóveda na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2020 tiña 270 habitantes (127 homes e 143 mulleres).
Third Person Singular Number
Third Person Singular Number (en থার্ড পারসন সিঙ্গুলার নাম্বার) é un filme bangladeshí de 2009 dirixido por Mostofa Sarwar Farooki e escrito conxuntamente por Farooki e Anisul Hoque. Está protagonizado por Mosharraf Karim, Nusrat Imrose Tisha, Abul Hayat e o músico Topu. Foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Perdiz
A perdiz, ou perdiz rubia, Alectoris rufa, é unha ave da orde dos galiformes e familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, pertencente ao xénero Alectoris, orixinaria do suroeste de Europa.
Descrición
Son aves gordechas e de alas arredondadas. A plumaxe dos individuos adultos é castaña area pola parte superior, ante rosada no ventre e gris pálida no peito. A coroa e a parte superior da caluga dos adultos son de cor castaña rosada, a parte frontal e os lados da coroa son gris azuladas, e teñen unha liña superciliar estreita abrancazada que lles vai ata os lados da parte inferior da caluga. A zona entre o bico e o ollo ten unha barra de plumaxe negra e unha área espida de pel vermella. A barra negra continua ata detrás do ollo, onde se fai máis ancha e espállase cara abaixo ó redor da mancha da gorxa ata chegar ó colar negro. Na zona dos oídos hai unha mancha parda. A barbadela e a parte superior da gorxa son de cor branca de crema, rodeadas por un colar negro amplo. O negro do colar continúa na parte inferior da gorxa na forma de pinceladas negras sobre fondo gris area. Liñas tamén negras, pero máis estreitas están tamén presentes na parte superior dos lados do pescozo, que son gris azulados. A parte inferior dos laterais do pescozo son castañas rosadas. O peito ten a plumaxe gris azulada, r a barriga e ante rosada. Os lados están marcados con barras castañas brillantes, en xeral entre 8 e 10, cada unha delas cunha beira negra estreira, sobre unha cor de fondo abrancazada diante das barras e gris pálida por detrás.
O bico e vermello brillante, igual que o anel ocular. O iris é castaño e as patas vermellas rosadas.
Distribución e hábitat
A perdices viven hoxe, ademais de na Península Ibérica, sur de Francia e noroeste de Italia, nos Azores, Gran Canaria, Madeira, illas Baleares e Córsega. En Gran Bretaña foron introducidas como aves de caza ó redor de 1770. As soltas de perdiz chucar provocaron a hibridación das dúas especies en Inglaterra. Ata ó século XVI as perdices vivían máis ó norte, por exemplo nos vales do Neckar, o Rin e o Aar, de onde desapareceron a consecuencia da baixada das temperaturas. As perdices viven no sur da súa distribución ata os 2000 metros de altitude, pero prefiren chairas ou terras onduladas con solos soltos.
Costumes
Son aves sedentarias de hábitos terrestres, que forman bandos fora da estación de cría. Se son molestadas prefiren voar que correr, pero se é necesario voan tamén distancias curtas. Poñen os ovos, entre 8 e 13, no chan. A femia encárgase da incubación, que dura unhas tres semanas. Aliméntanse principalmente de sementes, pero, sobre todo os polos, comen tamén, insectos.
's-Hertogenbosch
's-Hertogenbosch (Bosque do Duque en neerlandés, en francés Bois-le-Duc; en alemán: Herzogenbusch e en latín: Silva Ducis o Buscum Ducis) ou Den Bosch (O Bosque) é unha cidade dos Países Baixos, capital da provincia de Brabante do Norte, situada a uns 80 km ao sur de Ámsterdan. En 2008 contaba con 137 777 habitantes e en xaneiro de 2019 con 154.205.
É unha das máis antigas cidades medievais dos Países Baixos. Segundo a tradición fundouna en 1185 o duque Henrique I de Brabante, na confluencia dos ríos Aa e Dommel, que actualmente conflúen preto da cidadela da cidade.
Historia
miniatura|esquerda|Casa do Concello. miniatura|Catedral de San Xoán. Den Bosch foi fundada como cidade dende Orthen, un dominio vello dos duques de Lovaina (na actual Bélxica). Probablemente, neste lugar xa se formou antes unha localidade comercial, cousa pouco habitual xa que normalmente naqueles tempos as localidades eran fundadas ao redor dun convento ou como colonia agraria. Algunhas décadas despois da fundación desta localidade, o duque Henrique I de Brabante outorgoulle os dereitos de cidade, probablemente entre 1185 e 1196, sendo por primeira vez nomeada nun documento de 1196. Naquel tempo non era tan usual anotar aqueles dereitos explicitamente, e moitas outras localidades nos Países Baixos copiárono despois do exemplo de Den Bosch.