cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feo
Palleiro
A partir do século XXI, co uso da maquinaria, este xeito de almacenamento foi substituído polas balas ou vultos de palla. Arranxar o feo cómpre dunha dedicación e boa preparación do mesmo para contar coas condicións óptimas para o consumo do mesmo.
Enfardelamento mecanizado
thumb|Rotoenfardeladora mecánica. As enfardeladoras móbiles, máquinas que apañana e enfardelan o feo nun mesmo proceso, desenvolvéronse arredor de 1940. As primeiras enfardeladoras producían fardos rectangulares o bastante miúdos para que un home puidese levalos na cabeza, colocándoos no chan. O tamaño e a forma permitía que unha persoa puidese recoller estes vultos, amorealos nun vehículo para o seu transporte cara a zona de almacenamento e despois erguer o palleiro. Como a choiva arrastra os nutrientes do feo, este acostumaba a se almacenar nun alpendre ou se abeiraba cunha lona impermeábel.
Despois dalgúns intentos de mecanizar o transporte de fardos pequenos desde a leira ao palleiro, os granxeiros pasaron a utilizar enfardeladoras que producían fardos maiores, maximizando a cantidade de feo que fica abeirada dos elementos. Os vultos rectangulares grandes son fáciles de apiar, porén os vultos redondos poden facerse máis densos e hoxe en día son máis comúns nos países occidentais. A razón entre o volume e a área da superficie posibilita que moitos granxeiros de zonas secas poidan deixar os fardos á intemperie até rematar de seren consumidos. Os granxeiros de zonas húmidas desenvolveron saquetas de plástico para envolver os vultos que se deixan fóra.
Estas grandes balas arredondadas de feo supoñen un perigo para os granxeiros: de 1992 a 1998, 74 traballadores de granxa morreron en incidentes con fardos redondos de feo. Cómpre extremar a precaución cando se traballa decote con grandes fardos redondos de feo.
thumb|Bote con fardos rectangulares de feo, a finais do século XIX. A colla dunha cantidade máxima de feo de gran calidade depende completamente da ocorrencia simultánea de condiciones óptimas da cultura, o agro e mailo clima. Cando isto ocorre, pode haber un período de actividade intensa na granxa de feo no que a colla prosegue até que as condicións climáticas deixan de ser favorábeis. No período de "vacacións de verán", no que as escolas públicas fechaban, era tradición que os rapaces axudaran na colla familiar do feo.
José María Rojas Garrido
José María Rojas Garrido, avogado, xuíz, xornalista e político, foi o Presidente de Colombia entre 1 de abril e 22 de maio de 1866.
Feo
Febre do feo
A febre do feo é o estado alérxico periódico que aparece na primavera e verán e caracterizado pola presenza de conxuntivite, rinite, e posibilidade de crise asmática, estando causado polo pole das gramíneas.
José María Rojas Garrido
Traxectoria
Estudou Dereito no colexio de Bartolomé, foi gobernador de Neiva, ministro plenipotenciario e chegou a ocupar interinamente o cargo de presidente da república de Colombia durante os meses de abril e maio de 1866.
Polo magnético
miniatura|200px|Liñas de forza dun imán, visualizadas mediante limaduras de ferro estendidas sobre unha cartolina. Os polos indícanse coas letras N e S.
Un polo magnético é un punto onde converxen as liñas dun campo magnético.
Fálase de polo norte (magnético) e polo sur (magnético) por analoxía cos polos xeográficos.
Un polo magnético, contrariamente a un polo eléctrico, non de pode separar do seu homólogo. Esta particularidde é unha consecuencia dunha ecuación de Maxwell ( <font style="vertical-align:+20%"> ), é dicir, que o campo magnétiico é de fluxo conservativo.
Falamos de dipolo magnético para designar un polo magnético e o seu homólogo inseparábel.
Son de grande interese os polos magnéticos terrestres.
Jaime Castiñeira
Jaime Castiñeira Broz, coñecido tamén como Xaime Castiñeira, nado en Santalla de Sisoi (Cospeito) o 10 de xullo de 1957 é un arquitecto técnico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Estudou arquitectura técnica na Universidade Laboral de Sevilla. En 1982 entrou por oposición no Corpo de Arquitectos Técnicos ao servizo da Facenda. Foi secretario do Colexio Oficial de Aparelladores, Arquitectos Técnicos e Enxeñeiros da Edificación de Lugo. Militante do Partido Popular de Galicia, é concelleiro en Lugo desde 1999 e deputado no Parlamento de Galicia desde as eleccións de 2005. Foi o candidato do PP á alcaldía de Lugo nas eleccións de 2011, repetindo a candidatura nas de 2015.
Nguyễn Thụy Anh
Nguyễn Thụy Anh (阮瑞英), nada en Hanoi o 5 de abril de 1974, é unha escritora vietnamita.
Traxectoria
O seu pai, soldado da mariña, e a súa nai son de Hà Tĩnh. Fixo a educación secundaria no Instituto Hanoi - Amsterdam e despois estudou na Universidade Pedagóxica do Estado de Moscova, pola que se doutorou en 2002.
Traballou de forma autónoma para a revista Mẹ và Bé ("Nai e bebé"). Fundou o club Câu lạc bộ Đọc Sách Cùng Con ("Lendo libros con nenos") ). A súa obra foi comparada coa da autora rusa Olga Bergholz.
A Pontenaveira, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
A Pontenaveira é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal na comarca do Barbanza. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 20 eran mulleres.
As Rozas, Lagoa, A Pastoriza
As Rozas é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Fontela, San Cosme de Piñeiro, A Pastoriza
Fontela é un lugar da parroquia de San Cosme de Piñeiro no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 51 habitantes (24 homes e 27 mulleres).
Quintáns, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
Quintáns é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal na comarca do Barbanza. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Listanco, Armeses, Maside
Listanco é un lugar da parroquia de Armeses no concello ourensán de Maside na Comarca do Carballiño. Tiña 62 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 36 mulleres.
En Listanco está situado o pazo de Armeses, do século XIX.
Sun Tzu
Sun Tzu (孫子 en pinyin: Sūn Zǐ), coñecido tamén como Sun Zi, foi un escritor chinés, autor d'A arte da guerra, famoso libro sobre tácticas militares. Foi tamén un dos primeiros realistas das ciencias políticas.
Autódromo de Zolder
O circuíto de Zolder, tamén coñecido como Terlaemen, é un autódromo de 3.977 metros de extensión situado en Heusden-Zolder, Bélxica.
Sun Tzu
Traxectoria
A única fonte que sobreviviu até os nosos días sobre a vida de Sun Tzu escribiuna no século II a.C. o historiador Ssu-ma Ch'ien, que o describe como un xeneral que viviu no estado de Wu no século VI a.C.. Porén a biografía non é coherente con outras fontes sobre o período, e todo leva a crer que o libro debeu ser escrito entre 400 a.C. e 320 a.C..
Autódromo de Zolder
Foi construído en 1963 e acolleu o Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 en 10 ocasións durante as décadas de 1970 e 1980. O piloto canadense Gilles Villeneuve morreu durante as clasificacións no Gran Premio de Bélxica de 1982.
Reincidentes
As súas cancións tratan de temas moi diversos, desde o dereito ao aborto ata o conflito entre Palestina e Israel. Tamén musicalizaron poemas de Miguel Hernández e fixeron versións temas de cantautores como León Gieco, Silvio Rodríguez ou Víctor Jara.
Membros
Ademais dos compoñentes habituais, a banda contou coa colaboración nalgúns temas de cantantes como Rosendo, Juanjo Pizarro, Enrique "o Drogas" de Barricada, Mohamed de Mägo de Oz, Kutxi Romeu de Marea, Iván Jiménez "o Fraco" Out'n outers, Roube Iniesta de Extremoduro, Evaristo de La Polla Records e outros. Un dos compoñentes, Selu, que tocaba o saxofón deixou a banda en 1992 e foi substituído por Finito de Badajoz á guitarra, o que modificou e endureceu o son do grupo
Traxectoria
O xerme do grupo atópase na banda sevillana Incidente Local, que tivo un fugaz paso pola escena da súa cidade entre 1985 e 1986. Posteriormente, os integrantes se involucraron activamente nas protestas estudantís de 1987, dando un concerto na Universidade de Sevilla, por entón ocupada polos estudantes.
Logo disto, Reincidentes deu un gran paso cara ao seu consolidación ao gravar nos estudos de Juanjo Pizarro. A maqueta que saíu do estudo serviulles para participar nun concurso de rock promovido pola Deputación de Sevilla en 1989, onde quedaron finalistas.
Dende entón, Reincidentes creceu e desenvolvido a súa personalidade, converténdose nunha das bandas de rock de corte máis social de Andalucía e España.
Na súa obra queda claramente reflectida a súa ideoloxía de esquerdas. Nalgunhas das súas cancións, como Andaluces Levantaos (versión do himno de Andalucía) ou Jornaleros andaluces, trataron temas andalucistas. No seu último disco de estudo, América: Canciones de Ida y Vuelta, interpretan versións de bandas e solistas latinoamericanos, varios deles identificados coa música protesta e pensamentos esquerdistas
Reincidentes é unha banda que non só non está en contra da piratería na industria musical senón que a definen como "moi beneficiosa" para músicos e autores, xa que consideran que con ela, as bandas afastadas dos circuítos comerciais, poden chegar a ser coñecidos por un público moitísimo máis numeroso e facilitar a realización de concertos, que ao seu xuízo é de onde verdadeiramente chégalle diñeiro ao músico.elmundo.
Sun Tzu
Traxectoria
Moitos investigadores e historiadores negan a existencia histórica de Sun Tzu, como negan a de Homero, Pitágoras, Lao-Tsé e o propio Xesús Cristo.
Non existe unha biografía linear de Sun Tzu, con inicio, medio e fin. O que existe son concisas narracións dalgúns feitos da súa vida.
Autódromo de Zolder
Zolder utilízase actualmente en numerosas competencias de camións, monoprazas, turismos e gran turismos, entre elas o Campionato de Europa de Camións, a Champ Car World Series e o Campionato FIA GT.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Zolder
Record: N.Lauda (2 Veces)
Pico Duarte
O Pico Duarte con 3.098 metros de altura é non só a montaña máis elevada da República Dominicana e da illa da Española, onde se sitúa, senón de todo o arquipélago do Mar Caribe.
Situación
O Pico Duarte érguese no medio da República Dominicana, na Cordilleira Central, o maior cordal do país. Esta cadea montañosa esténdese desde as chairas de San Cristóbal, República Dominicana|San Cristóbal e Bani, até o noroeste da península de Haití, onde é denominada Massif du Nord (Macizo do Norte). Os macizos do Pico Duarte e máis de Valle Nuevo posúen as máximas altitudes da Cordilleira Central.
Luciferina
O personaxe Luciferina da mitoloxía greco-romana trátase noutro artigo
Pico Duarte
Historia
Cóidase que o Pico Duarte foi escalado por vez primeira en 1851 polo cónsul británico no país, Sir Robert Hermann Schomburgk, que bautizou o monte con o nome de Monte Tina e calculou a súa altura en 3.140 m. En 1912, o padre Miguel Fuertes botou abaixo a estimación de Schomburgk, ao escalar e indicar que La Rucilla era a maior altura da Dominicana. Un ano despois o botánico sueco, Erik Leonard Ekman, afirmou que o británico estivera máis certeiro; ao tempo nomeou os dous cumes do pico como Pelona Grande e Pelona Chica. Durante a ditadura de Rafael Leonidas Trujillo Molina, o máis elevado deses cumes foi denominado Pico Trujillo. Pero, pouco despois da morte do tirano, a montaña foi rebautizada con o seu nome corrente de Pico Duarte, que ostentaba en honra a Juan Pablo Duarte, un dos pais fundadores da nación. Un busto de Duarte coroa na actualidade a cima, preto dun mastro onde flamexa a bandeira da República Dominicana e dunha cruz. miniatura|175px|esquerda|Juan Pablo Duarte Díez. Por outra banda, xa desde o século XIX a altura do pico ten sido materia de controversia. Durante varias décadas e até mediados da década de 1990, a altura correntemente exposta era de 3.175 m. En 2003 unha medición con sistema GPS indicou unha altitude de 3.098 m. Os servizos xeográficos da República Dominicana outórganlle unha altura oficial de 3.087 m (altura ao parecer confirmada por diversas medicións de escaladores con GPS ( a máis recente en xaneiro de 2005). Porén o SRTM mantén o dato oficial de 3.098 m. por considerar que é a máis correcta.
Luciferina
miniatura|right|300px|Modelo da luciferina de [[vagalume. Código e cores: amarelo=xofre; azul=nitróxeno; negro=carbono; vermello=oxíxeno; branco=hidróxeno.]] miniatura|200px|Estrutura da luciferina de vagalume (está colocada en posición inversa de esquerda a dereita con respecto ao modelo da molécula mostrado arriba). miniatura|right|200px|Femia do vagalume [[Lampyris noctiluca.]] miniatura|200px|Estrutura da luciferina do gasterópodo Latia. miniatura|200px|Coelenterazina.
As luciferinas (do latín lucem ferre, "levar luz") son unha clase de compostos que emiten luz, que se encontran en organismos bioluminescentes. A luciferina sofre unha oxidación catalizada encimaticamente, e o intermediato inestable resultante desta reacción emite luz ao caer ao seu estado fundamental. O termo luciferina utilízase xenericamente para referirse a calquera molécula emisora de luz que pode ser utilizada como substrato polo encima luciferase ou a fotoproteína.
Pico Duarte
Contorno ambiental
O Pico Duarte está incluído dentro do Parque Nacional José Armando Bermúdez. A montaña e os seus arredores mostran unha paisaxe boscosa, cuberta de piñeiros dominicanos (Pinus occidentalis), entanto o colado do Valle de Lilis presenta herbazais nos que predominan os pajones (Danthonia domingensis).
A fauna componse de diversas especies de aves caribeñas. Tense indicado a presenzas de hutías, baseándose en indicios, mais sen confirmación, non bosques baixos; en troques, si se documentou a presenza de porcos bravos, descendentes dos animais introducidos desde Europa durante a colonización da illa.
Luciferina
Tipos
As luciferinas son unha clase de pequenas moléculas substrato que en presenza do encima luciferase producen oxiluciferina e enerxía en forma de luz. Non se sabe cantos tipos de luciferina hai, pero algúns dos compostos deste tipo mellor estudados son os que se indican máis abaixo. Aínda que hai moitos tipos de luciferinas, todos comparten o uso de especies reactivas do oxíxeno para emitiren luz.
Vagalumes
Esta luciferina encóntrase en moitas especies de insectos da familia Lampyridae (vagalumes ou lucencús). É o substrato da luciferase (número EC 1.13.12.7) responsable da característica emisión de luz amarela dos vagalumes. A química da reacción é infrecuente, xa que se require ATP para a emisión de luz.
Pico Duarte
Contorno ambiental
O clima é o típico caribeño. En altura pode ser fresco, e nas noites dos meses invernais mesmo pode xear.
Celtic League 2010-2011
A tempada 2010-2011 da Magners League foi a décima edición da liga celta de rugby, creada en 2001. A liga tomou o nome Magners do seu principal patrocinador, unha empresa irlandesa fabricante de sidra.
Luciferina
Gasterópodos
A luciferina de Latia é propia do caracol de auga doce Latia neritoides. A súa denominación química é: (E)-2-metil-4-(2,6,6-trimetil-1-ciclohex-1-il)-1-buten-1-ol formato.
Pico Duarte
Ascensións
miniatura|Escaladores na cima do Pico Duarte A ascensión ao pico é doada. Hai sendas ben sinaladas e cuidadas, que conducen até os 1.997 m de altitude, cun refuxio a 5 km de distancia do cume. O punto de partida máis fácil é desde La Ciénaga, cerca da cidade de Jarabacoa. Nesta última hai axencias de viaxe que arranxan a subida ao monte, subministrando mesmo sacos de durmir. É conveniente levar pastillas de potabilización da auga, a pesar de que hai algunhas fontes no camiño con indicación de que son potábeis.
Celtic League 2010-2011
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos (4 irlandeses, 4 galeses, 2 escoceses e por vez primeira 2 italianos), e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
Luciferina
Bacterias
As luciferinas bacterianas son un tipo de luciferinas atopadas en bacterias que viven dentro de tecidos especializados dalgunhas luras e peixes. Estes animais, a diferenza dos vagalumes, non teñen bioluminescencia propia, e son estas bacterias simbióticas as que lles dan luminescencia. A molécula consiste nun aldehido de cadea longa e unha riboflavina fosfato reducida.
Pico Duarte
Ascensións
Hai outra senda, máis impredecíbel, desde o nordeste e saíndo desde San Juan de la Maguana, aínda que vai dar até La Ciénaga, finalmente.
Celtic League 2010-2011
Formato da competición
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 3 de setembro de 2010, e rematou o 28 de maio de 2011 coa gran final.
Luciferina
Coelenterazina
A coelenterazina atópase en radiolarios, ctenóforos, cnidarios, luras, copépodos, quetognatos, peixes e camaróns. É o grupo prostético da proteína aequorina responsable da emisión de luz azul destes seres vivos.
Dinoflaxelados
A luciferina de dinoflaxelados é un derivado da clorofila e é a responsable dos fenómenos de fosforescencia nocturnos observados nas augas do mar onde abundan os dinoflaxelados. Un tipo moi similar de luciferina atópase nalgúns tipos de crustáceos eufásidos (krill).
Vargulina
A vargulina atópase en certos ostrácodos e en peixes abisais, como Poricthys. Igual ca a coelenterazina, é unha imidazopirazinona e emite principalmente luz azul.
A Centinela, Goián, Tomiño
A Centinela é un barrio da parroquia de Goián, no concello de Tomiño. En 2014 tiña 283 habitantes.
Xeografía e historia
O nome procede do sentinela que vixiaba os movementos das tropas entre os dous fortes na época da independencia de Portugal. O forte das Chagas era ocupado polos portugueses, e o dos Medos polas forzas do Arcebispo de Santiago.
Nun documento do século XVII, na visita que fixo o delegado da mariña de guerra á devesa boial da parroquia, convocou a varios veciños, entre eles un carpinteiro, á acompañalo para o reconto do arboredo (carballo), marcando os que se podían cortar para leña por inservibles. Tamén fixo unha visita ós viveiros no lugar da Gargantada recomendando sementar o carballo albar (quercus robur).
Condado de Vermandois
miniatura|Armas dos condes de Vermandois miniatura|Condados de Francia sobre 1030. miniatura|Condados de Francia sobre 1180.
O Condado de Vermandois foi unha xurisdición feudal de Francia en Picardia. Os primeiros datos que se teñen deste condado son do século IX, eran unha terras arredor de Saint-Quentin, ao norte do reino, que estaban a cargo de cabaleiros ao servizo de Carlomagno. Os condes de Vermandois emparentaron cos reis de Francia.
Historia do condado
Dos primeiros condes anteriores a esta liñaxe, non sabemos moito. O primeiro mencionado é Guintardo que participou nunha asemblea de Carlomagno en Quierzy e morreu no sobre o 833. O conde seguinte que aparece é Adelardo, sobriño de Carlos, o Calvo pola súa esposa Ermentruda, mencionado en 845 e morto sobre 864; Neste tempo Saint Quentin foi saqueado polos normandos no 851 e o 859. O xenro de Carlos o Calvo, Balduíno I Brazo de Ferro, tería recibido o condado sobre o 879, pasando despois ao Nibelúnxida Tietric ou Teodorico, descendente de Khildebrand I, irmán de Carlos Martel, que tería sido conde entre 879 e 893 (testemuñado en 886); baixo o seu goberno, Saint Quentin foi cercado por terceira vez, e destruído polos normandos, incluída a igrexa que tiña aproximadamente 59 anos. Thierry ou Teodorico Nibelung fortificou a cidade e construíu as murallas reunindo a parte vella (Augusta) e a moderna en torno á igrexa, tomando a cidade reunida o nome de Saint-Quentin.
Así o Vermandois era propiedade de Teodorico Nibelung (Thierry). A dinastía Condal deriva de Carlomagno a través do seu fillo Pipino e do seu neto o rei Bernardo de Italia. O fillo de Bernardo, Pipino chamado Pipino de Péronne, foi conde en Vermandois en 840, gobernando Péronne e Sant Quentin. Pipi debía casar cunha filla (e herdeira) de Teodorico e deixou tres fillos: Heriberto, Pipino e Bernardo. O primeiro foi o tronco dos condes de Vermandois e o segundo dos condes de Valois.
Heriberto I foi nomeado o 896 conde de Vermandois e en 898 de Soissons. Morreu en 902 asasinado por orde de Balduíno de Flandres. Da súa primeira esposa, Riquilda ou Leutgarda (que sería filla do conde de Troyes Adalelmo ) tivo ao seu sucesor Heriberto II, que tamén foi conde de Meaux polo seu casamento coa condesa Adela, e en 918 tamén aparece como conde de Mézerais. Tivo un reinado turbulento: en 922 loitou xunto ao bispo Seúlfo de Reims contra os seus vasalos revoltados; En 923, apresou ao rei Carlos III de Francia en Chateau-Thierry e logo en Péronne; en 925, cando morreu o bispo Seúlfo, obtivo do rei Raúl de Francia o bispado de Reims, cun gran patrimonio, polo seu segundo fillo Hugo, de só 5 anos; En 926, cando o conde Roxerio I de Laon morreu, esixiu o condado para o seu fillo máis vello e, a pesar da oposición do rei, ocupouno pola forza, e finalmente Raúl acordou transixir para evitar que Heriberto II liberase ao rei Carlos III; No 930 ocupou o castelo de Vitry en Perthois que pertencía a Bosón, irmán do rei Raúl e reuniu un exército coa axuda de Hugo o Grande, o marqués de Neustria e en 931 conquistaron Reims onde instalaron un novo bispo. na persoa de Artaud; logo as forzas do rei conquistaron Vitry, Laon, Chateau-Thierry e Soissons; Coa mediación do rei Henrique de Xermania, Heriberto foi reposto nos seus dominios menos Laon e Reims, pero tivo que someterse ao rei. O rei Luís IV de ultramar deulle o condado de Laon 941 a Roxerio II, fillo do conde Roxerio I, e isto provocou unha nova revolta por Heriberto II, aliado cos duques de Nuremberg e Normandía, Hugo o Grande e Guillerme Espada Longa; Heriberto entrou en Reims, restaurou ao seu fillo Hugo como bispo e Artaud foi feito prisioneiro; A mediación de Otón de Alemaña levou a unha transacción (tratado de Visé, preto de Lieja, en 942).
Morreu o 23 de febreiro de 943 e en 946 os seus dominios foron divididos entre os seus fillos: Adalberto I o Piadoso (943-988) recibiu o condado de Vermandois e a Abadía de San Quintín, Heriberto III recibiu o condado de Omois e Chateau-Thierry e as terras de Marne entre o condado de Meaux e o dominio eclesiástico de Epernay (tamén foi nomeado abade laico de Saint-Médard de Soissons). O seu fillo Roberto recibiu o condado de Meaux e o fillo Hugo foi confirmado como abade de Reims que só terá por dous anos ata que foi deposto por un concilio en Ingelheim onde foi nomeado bispo no seu lugar Artaud e como conde de Reims, o conde Renaud de Roucy; outro fillo, Odón morrera antes do 946. As fillas recibiron algunhas terras que doaron aos seus maridos (o Mézerais pasou así a Blois).
Adalberto faleceu o 8 de setembro de 988 e sucedeuno o seu fillo Heriberto III, que naceu no matrimonio do pai con Xerberga de Lorena. Morreu en 997 e sucedeuno o seu fillo Otón I, que faleceu o 25 de maio de 1045. O seu fillo Heriberto IV foi o seguinte conde e casou con Hildebranda (ou Adela) de Valois cara ao 1032. Morreu ao redor de 1080 e, como o seu fillo Otó xa falecera, a sucesión recaeu na súa filla Adelaida de Valois, que herdou este condado e outros (Vexin, Amiens e Bar) á morte do seu irmán Simón arredor de 1082.
Totally Spies!
Totally Spies! é unha serie de debuxos animados franco-canadense creada por Vincent Chalvon-Demersay e David Michel e producida por Marathon Media Group e Image Entertainment Corporation. A serie foi creada para que se asemellase ó estilo anime e estaba baseada orixinalmente no concepto dunha banda de música de rapazas. Céntrase en tres mozas adolescentes de Beverly Hills (California), que traballan como axentes espías.
Totally Spies! foi emitida por vez primeira o 3 de novembro de 2001 a través de ABC Family nos Estados Unidos. Emitiuse por TF1 en Francia o 3 de abril de 2002, e en Teletoon para o Canadá o 2 de setembro de 2002. Dende a súa emisión, foron emitidos 156 episodios, cun total de seis tempadas. Entre eles inclúense episodios especiais e producións de cine, realizadas e estreadas entre a cuarta e a quinta tempada. Foi emitida internacionalmente en máis de 150 territorios, incluíndo Galicia, sendo emitido en galego a través do Xabarín Club da TVG.
Anthony Ray Parker
Anthony Ray Parker, nado en Saginaw (Míchigan) o 13 de maio de 1958, é un actor estadounidense.
Traxectoria
En 2011 residía nos Ánxeles (California). Durante anos, a finais dos anos 1990 e inicio dos 2000, Parker estableceuse en Nova Zelandia e tivo unha carreira destacada na televisión en varios espectáculos como socio de Paul Suzanne. Apareceu no filme Matrix como "Dozer". No 2006, Parker protagonizou o filme de John Cena, The Marine. Tamén apareceu no filme de terror Dead Air.
Filmou unha serie de programas de televisión e filmes en Australia e Nova Zelandia.
Anthony Ray Parker ten unha filla e dous fillos, os cales actualmente residen en Nova Zelandia.
Ptolomeo
Ptolomeo ou Tolomeo pode facer referencia a:
Dinastía tolemaica
De orixe macedonia, gobernou o Exipto helenístico durante case 300 anos, desde -305 até -30. Todos os reis desta dinastía chamáronse Ptolomeo:
Descendentes
Houbo varios membros da dinastía tolemaica que non se converteron en gobernantes de Exipto. Algúns deles convertéronse en gobernantes doutros reinos.
Como adxectivo
Na súa forma adxectiva, úsase ptolemaico/a ou tolemaico/a (ou tamén ptolomeico/a ou tolomeico/a), para facer referencia a Claudio Ptolomeo ou ao seu sistema astronómico e úsase en expresións como concepción tolemaica ou tolomeica do mundo (xeocéntrica), en contraste coa concepción copernicana (heliocéntrica).
Motor de indución
miniatura|300px|[[Campo magnético xirante como a suma de tres vectores.]] Motor de indución é un motor eléctrico construído de tal maneira que se teñen dous campos magnéticos xirantes.
Os motores de indución son máquinas eléctricas, concretamente máquinas asíncronas. Un motor de indución é composto basicamente de dúas partes: Estator e Rotor. O espazo entre o estator e o rotor é denominado entreferro. O estator constitúe a parte estática e o rotor a parte móbel. O estator está composto de chapas finas de aceiro magnético tratadas termicamente para reducir ao mínimo as perdas por correntes parasitas e histerese. Estas chapas teñen o formato dun anel con rañuras internas (vista frontal) de tal maneira que poidan ser aloxados enrolamentos, os cales á súa vez, cando en operación, deberán crear un campo magnético no estator. O rotor tamén está composto de chapas finas de azo magnético tratadas termicamente, co formato tamén de anel (vista frontal) e cos enrolamentos aloxados lonxitudinalmente.
Principio de funcionamento
Ao aplicar ao estator un sistema trifásico equilibrado prodúcese un campo magnético xirante (teorema de Ferraris) en sincronismo coa frecuencia da rede eléctrica.
A velocidade co campo xirante depende da frecuencia da rede e do número de pólos:
Onde n é a velocidade do campo en rotacións por minuto, f a frecuencia da rede (en Europa 50 Hz e p o número de pares de pólos) Ao estar o circuíto do rotor fechado comezan a circular por el correntes inducidas que se opoñen á variación de fluxo (Lei de Lenz), estas correntes fan que se produza unha forza no rotor tendente a que este xire en sincronismo co campo xirante, porén, se se alcanzase este sincronismo deixaría de haber variación de fluxo e polo tanto non habería corrente nin forza, polo que o motor nunca alcanza o sincronismo e ten un "escorregamento" s
onde n é a velocidade do campo xirante e ne a velocidade do rotor.
O motor de indución é o motor de construción mais simple. Estator e rotor son montados solidarios, cun eixo común aos “aneis” que os compoñen. A aplicación de tensión nos enrolamentos do estator irá facer con que apareza unha tensión nos enrolamentos do rotor. Así, o estator pode ser considerado como o primario dun transformador e o rotor como seu secundario.
Tipos
Hai dous tipos básicos de motores de indución:
Els amics de les Arts
Els Amics de les Arts é un grupo de música en catalán formado en Barcelona no ano 2005, que se caracteriza polas súas cancións de folk-pop con melodías sinxelas, pinceladas de electrónica, xogos de palabras e ironía.
Traxectoria
No ano 2005 gravaron e editaron eles mesmos a demo Catalonautes (Pistatxo Records) coa que gañaron o Premio ao Mellor Grupo por votación popular na final do concurso Sona 9. O ano seguinte, en 2006, lanzaron a súa segunda demo Roulotte Polar (Pistatxo Records). E en 2008 viu a luz o primeiro disco de estudo, Castafiore Cabaret (Pistatxo Records).
A revista Enderrock no seu número 153, de xullo de 2008, adicou unha reportaxe especial a Els Amics de les Arts onde incluíu o disc Castafiore Cabaret (Edición Especial) de xeito gratuíto. Publicouse unha tirada de 8.000 copias. A partir deste momento iniciaron a Xira Castafiore, tocaron na FiM Fira de Música al Carrer de Vila-seca, no Festinoval de Lleida, en La Mirona, na Sala Apolo, no Minifestival de Músicas Independentes de Barcelona e no Festival D9.CAT de Palma, entre outros.
Durante o verán de 2009 o grupo comezou o proceso de gravación do seu cuarto traballo, titulado Bed & Breakfast (N57 Records), que saíu en decembro dese mesmo ano.
A Xira B&B comenzou o 31 de outubro de 2009 en Calaf e rematou no Palau de la Música Catalana o día 7 de febreiro de 2011. Entre esas datas, o grupo realizou 115 concertos arredor do Principado, as Illas Baleares e o País Valencià. Destacan a súa participación no festival PopArb, o concerto de Decennals de Valls e o concerto no Escenario Damm durante as Festas da Mercè 2010 sendo abreconcertos OK GO e Belle & Sebastian.
En maio de 2011 fixeron unha xira por seis cidades alemás que culminou cun concerto multitudinario no Alte Kantine de Berlín.
No ano 2011 protagonizaron, xunto co actor Quim Gutiérrez, o anuncio promocional de Estrella Damm, patrocinador oficial do FC Barcelona, titulado Què tenim?.
O nome do grupo vén da idea de que quen non é un profesional nalgunha cousa é un amic e da existencia dun bar en Terrassa chamado 'Amics de les arts' ao que Joan Enric ía a miúdo.
Els Amics de les Arts e Jean-Luc Godard
Nunha entrevista no programa Ànima Els Amics de les Arts manifestaron a súa admiración por Jean-Luc Godard. Jean-Luc é o título dunha canción do seu último álbum Bed & Breakfast. Els Amics de les Arts considéranse grandes admiradores da figura de Godard, concretamente din del:
Premios
Bed and Breakfast de Els Amics de les Arts é Premio Disco Catalán do ano 2009, autorgado por Ràdio 4. É o premio de música con máis historia de Cataluña e nestas últimas edicións son os oíntes os que votan a través de internet o mellor disco cantado en catalán da tempada.
Els Amics de les Arts gañaron o premio Enderrock da crítica ao mellor disco 2009 polo seu disco Bed & Breakfast, e tamén o Premio ao mellor disco de canción de autor.
Tamén conseguiron o Premio Cerverí por votación popular de Xirona á letra da mellor canción en catalán polo tema Reykjavik do seu álbum Bed & Breakfast.
Santa Rosa, Arxentina
Fundada o 22 de abril de 1892 como “Santa Rosa del Toay”, Santa Rosa foi sucesivamente capital do Territorio Nacional de La Pampa (1900-1951), da Provincia Eva Perón (1951–1956) e finalmente da Provincia de La Pampa (1956–actualidade). O nome “Santa Rosa del Toay” estivo vixente até o 1 de maio de 1916.
Corea
miniatura|250px|dereita
Corea, chamada Daehanminguk (en 대한민국) en Corea do Sur e Joseon (en 조선) en Corea do Norte, é unha entidade xeográfica e cultural dividida en dous estados, Corea do Norte e Corea do Sur. Estes dous países xurdiron despois da Guerra de Corea, entre 1950 e 1953.
Juuka
Limita cos concellos de Kontiolahti, Lieksa, Nurmes, Polvijärvi, Kuopio, Kaavi e Rautavaara, estes tres últimos pertencentes á rexión veciña de Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Corea
Ocupa a península de Corea, limitando coa China polo norte, uns poucos quilómetros con Rusia (Siberia), e o resto co mar, polo sur co Mar da China e polo norte co Mar do Xapón. Ademais da península, Corea conta cunhas 3200 illas. A cadea montañosa de Taebaeksan corre ao longo da costa oriental, onde as grandes ondas do mar do Xapón esculpiron enormes cantís e illotes rochosos. As ladeiras do sur e do oeste presentan un relevo suave, que forma chairas e unha multitude de pequenas illas con pequenas calas. O cume máis alto é a montaña Baekdusan, en Corea do Norte, que se eleva 2744 msnm, na fronteira setentrional que linda coa China.
Baroña, Porto do Son
Patrimonio
Na parroquia están as mámoas de Montemuíño e as mámoas de Raña, amais do castro de Baroña.
miniatura|Igrexa de San Pedro de Baroña. A igrexa parroquial de San Pedro de Baroña ten dúas naves como resultado ampliar a nave románica orixinal con outra no lateral esquerdo. Dita ampliación completouse incorporando unha sancristía. A nave principal está cuberta mediante unha bóveda de canón rebaixada executada en ladrillo, rebocada e pintada, pousada sobre muros de cantería. Na cabeceira está a capela maior tamén cuberta cunha bóveda de canón sobre arcos faixóns de medio punto que descansan sobre semicolumnas. No exterior destacan a espadana centrada na fachada principal, así como os arcos pousados sobre pilastras na fachada sur.
Parlamento das Canarias
Historia
Como no caso doutras rexións de España, a partir da Constitución de 1931 durante a Segunda República inténtase constituír unha comunidade autónoma nas Canarias coa presentación dun Estatuto. Os dous proxectos realizados pola Mancomunidade Provincial Interinsular de Santa Cruz de Tenerife, e o Colexio de Axentes Comerciais das Palmas, e o proxecto unificado posterior das dúas Mancomunidades Provinciais, prevían a creación dun Parlamento Canario. O estalido da Guerra Civil e o seu posterior desenvolvemento imposibilitaron, no entanto, a súa posta en práctica.
O Parlamento das Canarias naceu trala aprobación do Estatuto de Autonomía das Canarias en 1982, aínda que anteriormente existía unha institución preautonómica que cumpría a súa función. O 30 de maio de 1983 realizou a súa primeira sesión na súa actual sede baixo a presidencia de Pedro Guerra Cabrera; en conmemoración, o 30 de maio de cada ano celébrase o Día das Canarias.
Organización
A Cámara está constituída por sesenta deputados autonómicos; as illas de Tenerife e Gran Canaria elixen 15 deputados cada unha, as illas de La Palma e Lanzarote 8 cada unha, Fuerteventura elixe 7 deputados, e La Gomera e El Hierro, 4 e 3 deputados respectivamente. Estes son elixidos por un prazo de catro anos por sufraxio universal, directo, igual, libre e segredo.
A distribución dos deputados por illas non se corresponde estritamente a un criterio poboacional, senón que se basea no que se chamou a tripla paridade. Esta consiste en que ambas provincias teñan igual número de deputados, que tamén ambas illas con capitais (Tenerife e Gran Canaria) teñan o mesmo número de deputados e que a suma dos deputados do resto das illas sexa o mesmo que o da suma dos de Tenerife e Gran Canaria. Esta distribución provoca o paradoxo de que dentro da mesma comunidade autónoma atópense varias das circunscrición electorais autonómicas con maior índice de representatividade de España e tamén algunhas das que ostentan un dos menores índices.
Durante a primeira sesión plenaria da lexislatura, trala celebración das eleccións elíxese, por maioría absoluta dos seus membros, un presidente, dous vicepresidentes e dous secretarios, que van constituír a Mesa. A Cámara, reúnese cada ano en dous ciclos ordinarios de sesións, de 120 días cada un, de marzo a xuño e de outubro a xaneiro.
En principio, os acordos tómanse por maioría simple, a condición de que o Estatuto de Autonomía non estableza unhas condicións especiais que requiran doutros sistemas de maiorías. thumb|200px|Fachada do Parlamento das Canarias. thumb|200px|Parlamento das Canarias coa escultura de Martín Chirino. thumb|200px|Escultura de Martín Chirino no patio.
Funcións
O Parlamento ten potestade, segundo queda establecido no artigo 13 do Estatuto de Autonomía das Canarias de:
Sede
O edificio do Parlamento das Canarias, situado na céntrica rúa Teobaldo Power da cidade de Santa Cruz de Tenerife, foi proxectado polo arquitecto Manuel de Oraá en 1883. Desde que se construíse para albergar a sede da Sociedade Musical Santa Cecilia ata o seu presente uso como Parlamento das Canarias, serviu de lugar de reunión dos representantes da Deputación Provincial, os membros da Mancomunidade de Cabidos do Arquipélago e os maxistrados da Audiencia.
Foi en decembro de 1982 cando o Parlamento Provisional das Canarias instalouse neste edificio, compartindo durante os dous anos seguintes as súas instalacións co Conservatorio de Música que tiña alí a súa sede. Tras este período, o Conservatorio trasládase e o edificio convértese en sede definitiva e exclusiva do Parlamento das Canarias. Co fin de adaptarse aos seus novos cometidos, foi sufrindo numerosas remodelacións e ampliacións a través de diversos edificios históricos que rodean ao principal.
O Parlamento contén unha colección de obras de artistas como César Manrique, Pedro González, Félix Bordes, Pepe Dámaso ou José Abad. A espiral que se aprecia nas esculturas de Martín Chirino do patio e do tellado (esta creando un grande arco) constitúe o símbolo do Parlamento.
Madroa
O termo madroa pode referirse a dúas especies de planta do xénero Artemisia:
Sande, Lagoa, A Pastoriza
Sande é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Madroa
O topónimo galego A Madroa deriva do termo prerromano madorra, referido a un enterramento megalítico. Pode referirse a:
Automóbil
miniatura|Automóbil a vapor ([[Serpollet), 1888.]] O automóbil é un vehículo que se despraza sobre rodas autopropulsado por un motor propio e destinado ao transporte de persoas ou mercancías sen necesidade de carriles. Diferentes tipos de automóbiles inclúen o coche, o autobús, a furgoneta e o camión. Desprázase grazas a un motor de explosión a base dunha mestura de gasolina, ou gasóleo, e aire. Recentemente empezáronse a producir automóbiles que funcionan con motor eléctrico, aínda que a autonomía destes vehículos é aínda limitada debido á autonomía das baterías. As rodas dianteiras dos automóbiles poden moverse cara a ambos os costados para realizar xiros e tomar as curvas.
No ano 2000, a Comisión Europea estableceu o 22 de setembro como o Día Mundial sen Coches, para unificar as iniciativas dos diferentes países (como Gran Bretaña en 1997) que, desde a década dos noventa comezaron a implementar medidas de aforro de combustibles fósiles e incentivar o uso de medios de transporte colectivos
Historia
miniatura|O Fardier, creado polo inventor francés [[Nicholas-Joseph Cugnot en 1771 é considerado por algúns o primeiro coche.]] miniatura|Benz Patent-Motorwagen, 1886. miniatura|Mercedes Simplex de 1906. Os primeiros coches crese que se fabricaron na China a finais do século XVII, e a enerxía que os propulsaba era a resultante do vapor. Aínda así sábese que o primeiro coche de vapor foi presentado no ano 1769 polo escritor e inventor francés Nicholas-Joseph Cugnot. A súa función principal era a de levar canóns. Era un triciclo cun peso de 4.500 kg aproximadamente, coas rodas de madeira e as pinas de ferro. Este coche estrelouse e a súa réplica foi destruída en 1771. En 1833, un profesor alemán de química chamado Eilhard Mitscherlich descubriu que a gasolina era a substancia perfecta para facer a función de combustible. O combustible pasou a denominarse nafta.
O proxecto dos coches de vapor aínda se atopaba presente, posto que se puxeron en práctica diversas veces en Inglaterra. Neste país construíronse máis de 40 coches e tractores propulsados por vapor ata 1840. Regularmente circulaban 9 carruaxes de vapor cunha capacidade de entre 10 e 20 persoas cunha velocidade media duns 24 km/h. Buscouse unha maneira máis práctica para mover os coches autopropulsados. A resposta atopouse novamente en Europa en 1860, grazas ao belga Jean Joseph Etienne Lenoir, que inventou o motor de explosión. Seis anos máis tarde, en 1866, o alemán Gottlieb Daimler construíu o primeiro medio de transporte propulsado grazas a unha combustión interna, un xigante de case dúas toneladas de peso. Este coche foi presentado polo patrón de Daimler, Nikolaus Otto, en 1867, na exposición de París. Este proxecto significou a base da nova industria.
Nikolaus Otto xunto con Eugen Langen, crearon máis tarde o motor atmosférico. Este, porén, non significou un grande adianto na industria do automobilismo.
Daimler pasou tres anos máis de traballo neste proxecto para idear un medio de transporte de só 41 kg. Este coche foi o precursor dos motores de explosión que se farían despois.
esquerda|miniatura|250x250px|Modelo dos anos 1920, [[Ford T.]] miniatura|250x250px|Ford Model A de 1928. Carl Friederich Benz (1844-1929) foi un enxeñeiro mecánico que creou o primeiro vehículo utilizable que funcionaba cun motor de combustión interna. Empezou a funcionar no ano 1885 e un ano máis tarde, en 1886 foi patentado o 26 de xaneiro dese ano. A roda inchable foi inventada polo escocés Robert William Thomson no ano 1875 e, un veterinario compatriota seu chamado John Boyd Dunlop mellorouna. Fixo un pneumático no ano 1888 que se podía utilizar en coches e bicicletas. En 1889, Francesc Bonet i Dalmau patentou en Barcelona o primeiro vehículo con motor de explosión da península Ibérica, o triciclo Bonet. En 1893, Benz construíu un coche de catro rodas. Con este vehículo empezouse a identificar cada coche coa súa marca, posto que Benz puxo a marca que levaba o seu nome nas rodas.
No ano 1897, despois de varios estudos e esforzos, Robert Bosch conseguiu crear un sistema de aceso da mestura do cilindro moi práctico. Mentres que o enxeñeiro Rudolf Diesel ideou un novo ciclo de funcionamento que leva o seu nome. En 1899 creouse o primeiro coche de carreiras.
En todo este tempo saíron outros moitos pioneiros do automóbil, por exemplo o norteamericano Henry Ford. En 1908, Ford efectuou un grande adianto no mundo do automóbil e no mundo da fabricación doutros obxectos, posto que puxo en marcha un novo sistema de fabricación de automóbiles que aproveitaba a división do traballo. Este sistema denominouse produción en serie e consistía no feito de que os produtos ían percorrendo unha traxectoria fixa, previamente establecida, e pasaban por diante de varios operarios, cada un dos cales se encargaban de facer sobre cada produto un pequeno conxunto de tarefas básicas. Con este método conseguiu fabricar a uns custos moito máis baixos. Ford Motor Company comercializou un modelo de coche que se vendeu moi posteriormente ao descubrimento da produción en serie. Este modelo foi o Ford T.
No ano 1929 a Daimler Motoren Gesellschaft uniuse coa marca Mercedes-Benz formando así a Daimler-Benz, que máis tarde se converterá na actual Mercedes-Benz.
Motor
O motor é un dos elementos fundamentais necesarios para o funcionamento do automóbil. Transforma enerxía non-mecánica - xeralmente química ou eléctrica - en enerxía mecánica, xerando un traballo capaz de pór en movemento o automóbil. As súas prestacións xeralmente mídense en termos de potencia (cabalos de vapor ou quilowatts) e de par (Newtons-metro).
Motor térmico
miniatura|Unha vista isométrica dos [[pistóns e do cegoñal dun motor de catro cilindros en liña.]]
A maioría dos automóbiles, de comezos do século XXI, están propulsados por un motor de combustión interna, denominado habitualmente e de forma incorrecta, motor de explosión. Este motor transforma enerxía química, en enerxía calorífica pola combustión do carburante -mestura de aire e de hidrocarburos- e logo en enerxía mecánica por medio dun sistema biela-manivela. O carburante líquido transpórtase do depósito ao motor por unha bomba eléctrica a través dun conduto e dun filtro. Cando o carburante é gaseoso, este chega ao motor a través dun descompresor. O sistema biela-manivela funciona en base ao principio seguinte: un pistón sobre o cal se exerce a presión dos gases procedentes da inflamación do carburante arrastra unha biela que, conectada a un cegoñal, xera un movemento de rotación deste último. Así se xera un torque. O motor térmico xeralmente está constituído por varios conxuntos biela-pistón conectados a un mesmo cegoñal. O seu arranxo ao motor é a orixe das diferentes configuracións dos motores.
Distínguense dous grandes tipos de motores de combustión interna: os motores de arranque por buxía, tamén denominados de arranque provocada (MEP) e os motores de arranque por compresión (MEC). Estas dúas categorías de motores distínguense principalmente polo tipo de hidrocarburos utilizados para o carburante, o método de inflamación dos gases e as súas prestacións. O rendemento teórico do motor térmico de automoción varía entre o 30 e o 45%. Estes valores, relativamente pequenos, explícanse polo feito de que as leis da termodinámica impoñen un límite máximo ao rendemento en función das temperaturas a que opera o motor e porque unha parte da enerxía química pérdese en rozamentos mecánicos, en transmisión de calor e por bombeo dos fluídos. A calor evacúase nos gases de escape -produtos da combustión do carburante- e tamén polos sistemas de refrixeración do motor (intercambiador aire/auga, aire/aceite) chamados radiadores.
Motor eléctrico
esquerda|miniatura|As [[Batería de ión litio|baterías de ión litio son as que xeralmente usan os automóbiles eléctricos.]]
Aparecido en 1834 e popularizado grazas ó récord de velocidade de La Jamais Contente, o vehículo con motor eléctrico era, a finais dos anos 1800 e a principios de 1900, moito máis popular que o térmico. Entre as súas vantaxes, pódense citar que podían funcionar todo o día sen necesidade de recargar as baterías (posto que a velocidade estaba fixada entre 12 e 20 quilómetros por hora para adaptarse aos vehículos de tracción animal), non necesitaban cambio de marcha nin se tiña que arrincar con manivela. En comparación cos vehículos a gasolina, eran moito máis agradables de utilizar. Pero cando despois da primeira guerra mundial, aumentáronse os límites de velocidade e fixéronse habituais os desprazamentos entre poboacións, os vehículos eléctricos foron sendo substituíndos polos de gasolina.