cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Economía dos Emiratos Árabes Unidos
Desde o descubrimento de petróleo nos Emiratos hai máis de 30 anos, o país pasou por unha profunda transformación, dunha rexión de principados empobrecidos no medio do deserto a un país moderno cun alto nivel de vida. O gasto do goberno ampliou a creación de empregos, e a expansión das infraestruturas aumentou a contribución económica do sector privado. En abril de 2004 o país firmou cos Estados Unidos un tratado de comercio e investimento e en novembro do mesmo ano concordou en comezar a negociar un acordo de libre comercio. A pesar disto, as negociacións non seguiron adiante.
A crise financeira global, reducindo o crédito internacional e os prezos dos activos afectou ao país en 2009. O goberno intentou reducir o impacto da crise aumentando os seus gastos e aumentando a liquidez do sector bancario. O Banco Central dos Emiratos e os bancos localizados en Abu Dabi recibiron a parte máis grande dos investimentos.
Yo, la peor de todas
Yo, la peor de todas é un filme arxentino de 1990 dirixido por María Luisa Bemberg. É un filme biográfico sobre a vida de Juana Inés de la Cruz. Está baseado no libro de Octavio Paz Sor Juana Inés de la Cruz o las trampas de la fe.
Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España
miniatura|240px|dereita|Sede principal do Ministerio, en [[Madrid.]]
Yo, la peor de todas
Estreouse na 47ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o premio OCIC - Mención de Honra. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España
O Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España, foi o órgano de Goberno da Administración Xeral do Estado, encargado da administración e conservación dos organismos educativos públicos de España, así como de distribuír os Presupostos Xerais do Estado entre os seus organismos. O MEC tamén foi o encargado de fomentar a ciencia e os organismos que nela se desenvolven.
Estrutura orgánica básica (xaneiro 2012-2018)
A estrutura orgánica básica é: (en cursiva indícanse os organismos autónomos)
Erik Olin Wright
Erik Olin Wright nado en Berkeley (California) o 9 de setembro de 1947, e finado 23 de xaneiro de 2019, foi un sociólogo marxista estadounidense.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Harvard e no Balliol College de Oxford e na Universidade de California. É profesor na Universidade de Wisconsin, Madison. É director do Real Utopias project, un foro de discusión, investigación e publicacións sobre a transformación social.
Pensamento
Olin Wright pretende repensar as teorías clásicas marxistas sobre a estrutura de clases nas sociedades capitalistas contemporáneas. Estas están apegadas excesivamente á identificación do obreiro co traballador manual produtor de mercancías sen clarificar a posición que ocupan os demais asalariados na definición de intereses de clases e na propia loita de clases. Para Olin Wright a distinción entre traballo produtivo e improdutivo é secundaria, pois ela non supón unha diferenza substancial dos intereses de clase. En ámbolos dous casos o capitalista obtén unha plusvalía aínda que xerado en fases e momentos distintos. Aínda que os distintos tipos de traballadores no capitalismo avanzado poden ter intereses inmediatos dispares comparten aqueles que son fundamentais. O socialismo debe artellar unha estratexia que teña en conta ambos tipos de intereses. A revolución acontece cando os explotados ven coincidir os intereses inmediatos cos fundamentais.
Olin Wright subliña que Lenin non tivo en conta suficientemente o factor organizativo, polo que acode a Max Weber para sacar as consecuencias políticas para a toma organizada do poder por parte da clase obreira. Resulta fundamental erosionar as formas burocráticas do capitalismo e non reproducilas no proceso revolucionario da toma de poder por parte da esquerda. A participación directa dos colectivos de traballadores organizados é esencial. Se non se robustece e cohesiona previamente a capacidade da clase obreira, usar o Estado capitalista tardío para destruílo pode xerar unha nova forma de corporativismo alleo ao interese do traballador.
Auxías
miniatura|300px|Auxías na súas cortes (Honoré Daumier, 1842)
Auxías, na mitoloxía grega, foi un rei da Élide, no Peloponeso, fillo de Helios (o Sol) ou de Poseidón. Helios deixoulle grandes rabaños de vacas, que estaban protexidas polos deuses, pois eran fértiles, nunca malparían e nunca enfermaban. Formaban parte deste gando os doce touros prateados que estaban consagrados a Helios e que aseguraban a integridade do rabaño defendéndoo das feras salvaxes que intentaran atacalo. Este gando enchía unha corte inmensa, que Auxías nunca se preocupou de limpar e o esterco amoreábase sen que ninguén o retirara, privando ademais de mulime para estercar as terras e provocando a esterilidade do país; isto sen contar co cheiro que se esparexía por todo o Peloponeso.
Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos, tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. O sexto destes traballos foi limpar as cortes do rei Auxías, cuxo esterco nunca fora limpado.
Ademais da dificultade física de retirar semellante cantidade de esterco, Heracles debía facer este traballo nun só día, o que o convertía en tarefa imposible. Deste xeito, Euristeo non só pretendía facer que Heracles fracasara no intento, senón que fracasara dunha forma humillante, nun traballo propio de servos.
Heracles acordara con Auxías un pago por este servizo, sen advertirlle que era por orde de Euristeo. Segundo uns, se o facía nun só día daríalle parte do seu reino; segundo outros, daríalle o décimo do seu gando. Unha vez pactado o prezo, diante do fillo, Fileo, Heracles abriu unha canle no chan das cortes e desviou o curso de dous ríos inmediatos, o Alfeo e o Peneo, facendo pasar a arroiada polo centro, de xeito que a auga arrastrou sen problemas todo o esterco.
Auxías negouse a pagar o acordado porque, dixo, o traballo fixérano todo os deuses do río; ou, segundo Pseudo-Apolodoro, porque se decatou de que llelo mandara Euristeo. Incluso negouse a recoñecer que se comprometera a nada con el. O asunto chegou ante os xuíces, e Heracles chamou como testemuña a Fileo, quen acreditou que si aceptara pagar polo traballo, en contra do que agora dicía o pai. Pero antes de que se ditara sentenza, Auxía expulsou do reino ó fillo e a Heracles.
miniatura|300px|esquerda|Heracles, ante Atenea, desviando o curso dos ríos para limpar a corte do rei Auxías (Templo de Zeus en Olimpia)
Heracles tivo que marchar (aínda que posteriormente organizaría unha expedición de castigo contra Auxías) e chegou onda o seu amigo Dexámeno, rei da cidade de Óleno. Este estaba a piques de entregar, pola forza, á súa filla Mnesímaca ó centauro Euritión, e pediulle axuda a Heracles, que matou ó centauro cando este ía buscar a noiva.
Euristeo tampouco aceptou a validez deste traballo por considerar que ó percibir un salario (ou, cando menos, pedilo) fixérao non estando ó seu servizo. Hixino engade que o axudou Zeus: "Limpiou de esterco a corte do rei Auxías nun só día, a maior parte coa axuda de Xúpiter.
Iconografía
Este episodio tampouco aparece representado salvo nos ciclos que recollen os distintos traballos, e apenas aparece na Idade Moderna. Sempre se reflicte o momento no que Heracles cava na aba do monte para desviar o curso dos ríos. Zurbarán pintouno en 1634 na serie de dez cadros que fixo para o Palacio del Buen Retiro (Madrid), hoxe no Museo do Prado Hércules desvía o curso do río Alfeo (ficha no Museo do Prado).
Bricio Serantes
dereita|miniatura|Necrolóxica en La Región. Bricio Serantes Echegaray, finado en Ourense o 23 de abril de 1924, foi un sindicalista e agrarista galego.
Traxectoria
Tipógrafo e militante socialista en Ourense, actuou como secretario no Congreso socialista de Xixón (1902). Foi secretario da Agrupación Socialista de Ourense (1904). Foi presidente da Sociedad de Agricultores de Canedo (1908) e impulsor do asociacionismo campesiño en Ourense. Participou no mitin agrario de Lugo en maio de 1908 e asistiu á I Asemblea Agraria de Galicia. En 1924 era administrador da Panificadora Obrera de Ourense.
Raychelle Burks
Raychelle Burks é unha profesora de química analítica na American University en Washington, D.C. e divulgadora científica. En 2020 foi galardoada pola Sociedade Americana  de Química co premio Grady-Stack.
Traxectoria
Raychelle Burks obtivo a súa licenciatura en química na Universidade Northern Iowa, o mestrado en Ciencias Forenses na Universidade Wesleyan de Nebrasca, e o doutoramento en química na Universidade de Nebrasca-Lincoln, e foi investigadora asociada postoutoral no Doane College.
Burks converteuse en Profesora Adxunta de Química na Universidade de St. Edward en Austin, Texas en 2016, onde ensinou e einvestigou até 2020. Logo mudouse a Washington, D.C. para unirse á facultade da Universidade Americana como Profesora Asociada de Química.
A súa investigación actual céntrase no desenvolvemento de sensores colorimétricos de baixo custe para detectar substancias químicas de interese forense, incluíndo explosivos e drogas ilícitas.
Burks é unha divulgadora científica moi popular. Tamén é unha defensora das mulleres e dos grupos subrepresentados na ciencia, falando das súas experiencias como muller negra en STEM. En 2020, Burks apareceu no Festival de Cinema de Tribeca e no filme Picture a Scientist.
Grazia Deledda
Grazia Deledda, nada en Nuoro, Sardeña o 28 de setembro de 1871, finada en Roma o 15 de agosto de 1936, foi unha escritora italiana do Verismo, gañadora do Premio Nobel de Literatura en 1926
Biografía
Empezou a destacar como escritora con algúns relatos que publicou na revista L'ultima moda. A súa primeira obra de éxito pode considerarse que foi Nell'azurro (1890).
As súas primeiras obras oscilan entre a narrativa e a poética. Delas destaca Racconti sardi (1896). Tras casar con Palmiro Madesani, funcionario do Ministerio da Guerra ao que coñece en Cagliari en outubro de 1899, a escritora trasládase a Roma e tras a publicación de Anime oneste (1895) e de Il vecchio della montagna (1900), ademais das súas colaboracións nas revistas La Sardegna, Piccola rivista e Nuova Antologia, a crítica empeza a interesarse polas súas obras.
En 1903 publica Elias Portolu, que a consagra como escritora e inicia unha serie de novelas e obras de teatro: Cenere (1904), L'edera (1906), Nel deserto (1911), Colombi e Sparvieri (1912), Canne al vento (1913), L'incendio nell'oliveto (1918). Cenere foi tamén unha película de 1916 interpretada por Eleonora Duse.
Europa
miniatura|dereita|300px|Imaxe de satélite da NASA do continente europeo. Europa é un dos continentes que conforman o supercontinente euroasiático, situado entre os paralelos 35º 30’ e 70º 30’ de latitude norte. Europa é unha das grandes penínsulas de Eurasia (segundo como se considere, a maior delas), á que de forma convencional e por motivos históricos considérase un continente propio, e pertence a súa a Eurafrasia. De forma convencional e por motivos histórico-culturais é considerada un continente, tras a delimitación realizada polo xeógrafo ruso Vasili Tatíshchev quen desexaba sinalar a pertenza de Rusia a Europa e a Asia.
Grazia Deledda
Biografía
A súa obra foi loada por Luigi Capuana e Giovanni Verga, ademais de por outros escritores máis novos como Enrico Thovez, Pietro Pancrazi e Renato Serra. En Elías Portolu (1903) evoca a Sardeña decadente de principios do século XX; o seu mundo é poético, pero primitivo e cerrado. A sociedade que describe é arcaica e inmobilista, e os seus personaxes aparecen dominados por estraños conceptos intransixentes e supersticiosos da existencia humana, dunha moralidade sumamente convencional.
Europa
As fronteiras de Europa e a súa poboación son obxecto de controversia, xa que o termo continente pode referirse a un ben cultural e político ou a distincións fisiográficas. Andreas Kaplan describe a Europa como «unha máxima diversidade cultural nunha superficie xeográfica mínima».
A definición máis estendida é aquela que a sitúa na metade occidental do hemisferio norte, limitada polo océano Ártico no norte ata o mar Mediterráneo polo sur. Polo oeste, chega ata o océano Atlántico. Polo leste, limita con Asia, da que a separan os montes Urais, o río Ural, o mar Caspio, a cordilleira do Cáucaso, o mar Negro e os estreitos do Bósforo e de Dardanelos.
Europa é o segundo continente máis pequeno en termos de superficie. Abarca 10 530 751 quilómetros cadrados ou o 2 % da superficie do mundo e ao redor de 6,8 % do total das terras emerxidas. Alberga un gran número de estados soberanos, cuxo número exacto depende da definición da fronteira de Europa, así como da exclusión ou inclusión de estados parcialmente recoñecidos. De todos os países europeos, Rusia é o maior en superficie (ao mesmo tempo en que é o estado soberano recoñecido internacionalmente máis extenso do mundo), mentres que a Cidade do Vaticano é o máis pequeno (ao mesmo tempo en que é o estado soberano e internacionalmente recoñecido máis pequeno do mundo). Europa é o cuarto continente máis poboado despois de Asia, África e América, cunha poboación de 740 813 959 (ano 2015) ou ao redor do 10.03 % da poboación mundial.
Europa, en particular a Antiga Grecia, é o berce da cultura occidental. A caída do Imperio Romano de Occidente, durante o período da migración, marcou o fin da Idade Antiga e o comezo dunha era coñecida como a Idade Media.
O Renacemento cos seus consecuentes humanismo, arte e ciencia, ademais da exploración levaron ao "vello continente", e finalmente ao resto do mundo, á Idade Moderna. A partir deste período as nacións europeas desempeñan un papel preponderante nos asuntos mundiais, desde o século XVI en diante especialmente, despois do comezo da colonización. Nos séculos XVII e XVIII, as nacións europeas controlaron a maior parte de África, América, e gran parte de Asia, e posteriormente tamén Oceanía.
A Revolución Industrial, que comezou no Reino Unido no século XVIII, deu lugar a un cambio radical nos ámbitos económico, cultural e social en Europa Occidental, e posteriormente no resto do mundo.
A primeira guerra mundial e a segunda guerra mundial conduciron a unha diminución no dominio de Europa nos asuntos mundiais cando os Estados Unidos e a Unión Soviética tomaron a preeminencia.
A Guerra fría entre as dúas superpotencias dividiu Europa ao longo do Pano de aceiro. A integración europea deu lugar á formación do Consello de Europa e a Unión Europea na Europa occidental, as cales se expandiron cara ao leste desde a caída da Unión Soviética en 1991.
Actualmente, nacións que exercen poder hexemónico mundial como Estados Unidos son o resultado da colonización europea.
Definición
[[Ficheiro:Europe-Asia border (geographic).png|miniatura|300px|
O termo Europa ten diversos usos, e os principais son de carácter xeográfico e político. Xeograficamente, Europa é a península máis occidental de Eurasia; limitada ao norte, oeste e sur polo océano Atlántico, o mar Báltico, o mar do Norte, o mar Mediterráneo, o mar de Mármara, o mar Exeo, o mar Adriático, o mar Tirreno e o mar Negro e ao leste polos montes Urais, o río Ural, o mar Caspio e a cordilleira do Cáucaso. A UE considera como tales a todos aqueles situados dentro dos límites xeográficos tradicionais, incluíndo Chipre, Xeorxia, Armenia e Acerbaixán.
Nas obras de Homero, Ευρώπη é só a raíña mitolóxica de Creta e non unha denominación xeográfica, con todo, o (así chamado) Himno homérico a Apolo (250-251) usa o termo para referirse á parte continental de Grecia, por oposición ao Peloponeso e ás illas. Hesíodo, na conclusión da súa Teogonía (verso 964) alude a "os continentes" pero sen precisar os seus nomes, con todo dubídase que devandita pasaxe pertenza a este autor. Máis tarde, desde o ano 500 a. C. o seu significado refírese a toda a terra ao oeste do mar Exeo. En Heródoto Europa é o maior dos continentes, estendéndose ao norte do Mediterráneo desde as Columnas de Hércules do estreito de Xibraltar ata máis aló do río Indo.
Desde a época helenística, considerouse a Europa como o territorio situado ao norte do Mediterráneo, o Helesponto (Dardanelos), a Propóntide (mar de Mármara) e o Bósforo, sendo o río Tanais (Don) a súa fronteira nororiental. Así Varrón considera que o mundo pode ser dividido a partir do Bósforo, as terras situadas ao norte dese estreito corresponderían a Europa. A pesar diso o termo non tivo entón ningunha connotación política, de feito existiu, desde o século IV, unha provincia romana chamada Europa como unha subdivisión menor da provincia romana de Tracia, na cal estivo incluída Constantinopla. Europa, no sentido literario ou soamente xeográfico, correspondía a unha das tres partes do mundo, separada de África por Xibraltar, e de Asia polo río Don. Flavio Xosefo, cuxa obra influíu nas concepcións medievais, agregaba que fora outorgada por Noé ao seu fillo Xafet.
Ata finais do medioevo mantivéronse estas fronteiras de Europa, pero a medida que se ampliaba o mundo coñecido polos europeos, resultaba insuficiente. Foi o xeógrafo sueco Philip Johan von Strahlenberg quen, cara a 1730, propuxo fixar o límite oriental do continente nos montes Urais, proposta acollida de bo grado pola monarquía rusa. Ata o século XVI o termo Europa non era de uso xeral, preferíase referirse a ela como "A Cristiandade". Esta expresión, desde o Renacemento e a Reforma protestante, comezou a ser substituída polo nome propio do continente, con menos connotacións confesionais-culturais e tendo en conta a invasión e ocupación turca de gran parte dos Balcáns.
Actualmente, Europa pode ser usada tanto de maneira ampla, para designar a península máis occidental de Eurasia, como dun modo máis restrinxido; os estados membros da Unión Europea. Tamén se utiliza para aludir a unha serie de nacións que comparten unha identidade cultural común á cal se cualifica de "europea". Neste sentido é como o utiliza o Consello de Europa de cuxos 49 países membros só 27 pertencen á Unión Europea e a pertenza de Turquía, país que maioritariamente se sitúa xeograficamente en Asia. Doutra banda, os habitantes dalgunhas illas europeas; especialmente Irlanda ou o Reino Unido, pero tamén Escandinavia, refírense á Europa continental como "o Continente".
Etimoloxía
miniatura|Europa e o toro de [[Gustave Moreau (c. 1869).]]
Tradicionalmente asóciase a orixe do topónimo Europa cun personaxe da mitoloxía grega. En efecto, Europa (Ευρώπη Eurṓpē en grego) era filla de Axenor e de Telefasa, irmá de Cadmo, unha princesa fenicia. Cando estaba a se divertir coas súas compañeiras na praia, Zeus observouna e acabou namorándose dela. Zeus transformouse nun touro branco, tan manso, que Europa se achegou a el, puxo flores sobre o seu pescozo e finalmente atreveuse a montalo; entón, Zeus levantouse e cruzou o mar, levándoa á illa de Creta, onde Europa deu a luz a Minos e a Sarpedón, co cal regresou a Asia. Do nome desta muller proviría o do continente.
A análise máis estendida desta palabra considéraa como unha composición das palabras gregas εὖρος («ancho») e ὤψ («vista, ollo»), pero trátase sen dúbida dunha etimoloxía popular. Moitos lingüistas pensan que Europa provén da raíz semítica ʔrb (“ hrb”), que significa «poñerse o sol» (Occidente); irib en asirio, ereb en arameo, propoñéndose a forma *ʔurūbā como a denominación orixinal das «terras occidentais». Desde unha perspectiva asiática ou medio-oriental, o sol ponse efectivamente en Europa, a terra ao oeste. Aínda cando esta sexa a etimoloxía máis aceptada na actualidade, algúns investigadores como M. L. West sostiveron que «fonoloxicamente, a coincidencia entre o nome de Europa e calquera das formas semíticas do vocábulo, é moi pobre».
A maior parte das linguas utilizan palabras derivadas de Europa para referirse ao continente. En chinés, por exemplo, emprégase Ōuzhōu (歐洲), que é unha abreviatura do nome transliterado; Ōuluóbā zhōu (歐羅巴洲). Con todo, nalgunhas linguas túrquicas utilízase o termo Frangistán ('Terra dos Francos') de maneira coloquial, aínda que o nome "oficial" do continente sexa Avrupa ou Evropa.
O primeiro uso do termo «europeos» (europenses) parece darse na Crónica mozárabe de 754, para referirse ao enfrontamento entre os reinos cristiáns e a expansión musulmá.
Xeografía
miniatura|Mapa físico-político
Europa é o segundo continente máis pequeno da Terra tras Oceanía, ten unha extensión de 10 530 751 km², representando o 7 % das terras emerxidas.
Falando estritamente en termos de ciencia xeográfica contemporánea, Europa, como Oceanía, deixan de estar categorizadas como continentes e son consideradas macro-unidades xeográficas (MUX), como pode ser América do Norte e América do Sur; xa que en efecto, no caso de Europa esta macrounidade xeográfica é unha prolongación occidental do continente eurasiático. Caracteriza a Europa, tanto no xeográfico (con moita incidencia no climático como na súa xeografía humana), a elevada cantidade media de costas marítimas e oceánicas debida á presenza de abundantes penínsulas, golfos, mares interiores e illas. Isto e o influxo da corrente do Golfo e a proximidade dos desertos cálidos de África e Asia determinan que en Europa prepondere, a pesar das latitudes, un clima temperado excepcionalmente benigno para a habitabilidade humana. Por outra banda a abundancia de costas e hidrovías permitiu e permite o tránsito de poboacións e logo o seu establecemento desde fins do plistoceno (cando os Homo sapiens substituíron os Homo neandertalensis).
miniatura|esquerda|Rexións bioxeográficas de Europa.
Tamén é Europa, se a consideramos de modo tradicional como un continente, o continente máis chairo, cunha altura media de 230 metros. A máxima expresión destas planicies é a gran chaira do norte, que se estende 2000 km desde as costas atlánticas francesas ata os montes Urais, a fronteira física máis oriental con Asia. Os puntos máis altos son o monte Elbrus (Rusia) na Europa oriental (5642 m), o Shkhara (Xeorxia) (5204 m) e o Mont Blanc (Italia-Francia) na Europa occidental (4807 m).
Ao sur, Europa está separada do continente africano polo mar Mediterráneo, fronteira que se reduce a uns poucos quilómetros no estreito de Xibraltar, ao sueste os límites con Asia tamén están dados polo Mediterráneo e os seus mares subsidiarios, o mar de Mármara e o mar Negro. Aínda que se observa, o mar Mediterráneo e a súa conca máis que un límite (segundo os momentos históricos) é un nexo de unión cos outros "continentes" (as macrounidades xeográficas de Asia e África), resultando os verdadeiros límites culturais e étnicos as extensas rexións  desérticas que se sitúan alén do Mediterráneo. Considerando a Islandia como parte de Europa e a Groenlandia como parte de América, pódese observar que as distancias entre Europa e o continente americano son tamén bastante exiguas.
Entre os golfos de Europa destacan o golfo de Biscaia (Francia e España), o de Cádiz (España e Portugal), o de Dardanelos e o do Bósforo (Turquía), o de Messina (Italia) e o de Oresund (Dinamarca e Suecia), entre outros.
As súas principais penínsulas son a Escandinava (Suecia, Noruega), ibérica (España, Portugal, Andorra e Xibraltar), itálica (Italia, San Mariño e Cidade do Vaticano), balcánica (Grecia, Albania, Bulgaria, Macedonia do Norte, Serbia, Croacia, Montenegro, Bosnia-Herzegovina, Eslovenia e Rumania); ademais das penínsulas de Kola (Rusia), Xutlandia (Dinamarca), Bretaña (Francia) e Crimea (Rusia).
As súas principais illas son Gran Bretaña, Islandia e Irlanda.
Clima
miniatura|[[Clima de Europa segundo a clasificación climática de Köppen.]] miniatura|Gráfico da Corrente do Golfo e as súas ramas
O clima de Europa é de natureza tépeda e continental cun clima marítimo que predomina nas costas occidentais e un clima mediterráneo ao sur. O continente europeo é unha zona tépeda na súa maior parte. O seu clima non só varía de norte a sur senón tamén de oeste a leste debido ás correntes de aire polar mariño e polar continental e, con menor intensidade, das masas de aire tropical marítima e tropical continental.
O clima europeo está fortemente condicionado pola corrente do Golfo, a cal quenta a rexión occidental europea a niveis moitos máis altos que en latitudes similares noutros continentes. A Europa occidental é oceánica, mentres que a Europa oriental é máis continental e máis árida. Na Europa occidental distínguense catro estacións, mentres que na Europa meridional ten unha estación seca e unha estación húmida. O sur de Europa é quente e relativamente seco durante os meses de verán, esta aridez aumenta cara ao sur. A pluviometría europea máis alta ocorre nos Alpes.
O clima de Europa é suave comparado con outras zonas do mundo na mesma latitude pola grande influencia da corrente do Golfo. Esta corrente fai que Europa sexa máis cálida e húmida do que correspondería á súa situación xeográfica. As partes occidentais dos continentes da terra tamén son máis cálidas que as partes orientais.
Xeoloxía
O continente caracterízase tamén por posuír unha gran parte de terreos macizos pero aos que se contrapón unha parte moito máis articulada, composta por illas e penínsulas. As illas representan o 8% e as penínsulas o 27% de Europa. O contorno destas illas e penínsulas é moi diverso e accidentado pola grande extensión das súas costas.
Xeoloxicamente, o continente europeo foi o resultado dun longo proceso de transformación. Europa é unha parte do antigo supercontinente Panxea. Os sistemas montañosos máis destacados son os Pireneos, os Alpes, os Apeninos, os Balcáns, os Cárpatos e os Alpes Escandinavos, e os Urais e o Cáucaso, fronteirizos con Asia. Os ríos máis importantes son o Volga, o Danubio, o Dniéper, o Don, o Pechora, o Vístula, o Dniéster e o Rin. A Europa pertence a beira occidental do mar Caspio, o lago maior do mundo, e outros lagos de extensión considerable como o Ladoga e a Onega.
Flora
miniatura|[[Biomas de Europa e rexións circundantes:
]] As zonas de vexetación de Europa espállanse polo continente (dun xeito aproximado), en faixas paralelas que van dende o océano Atlántico ata os Montes Urais. É un cinto de árbores de folla caduca e coníferas: carballos, pradairos, olmos mesturados con piñeiros e abetos.
Historia
miniatura|300px|Europa en 1360, durante a Guerra dos Cen Anos.
O homo sapiens, segundo algunhas teorías, apareceu hai uns 130.000 anos en África. Porén, tamén algúns destes humanos puideron chegar desde Asia e o Oriente Medio a Europa, onde se asentaron entre 40.000 e 25.000 a.C. (Paleolítico superior).
A Antigüidade clásica estivo dominada polo influxo da civilización greco-latina sobre o resto de Europa. A fragmentación política de Europa e os sucesivos intentos forzados de unificación sumiron o continente en numerosos conflitos e guerras durante a Idade Media, como a Guerra dos Cen Anos (que, pese ao nome, durou máis dun século).
A Idade Moderna marca para Europa o inicio de procesos que moito despois darían lugar á globalización, e foi o tempo no que os conflitos bélicos se fixeron cada vez máis desastrosos, como na chamada Guerra dos Trinta Anos. Os progresos económicos e o desenvolvemento científico-tecnolóxico aceleráronse en desmedro dos doutros continentes e, de maneira moito máis notoria, durante a Idade Contemporánea, producindo tensións por competencias que desencadearon máis guerras (como as guerras napoleónicas e as guerras mundiais).
Hoxe en día os procesos tendentes á unificación procúranse pacificamente, como no caso da formación da Unión Europea, aínda que non exenta de avances e retrocesos.
Etnografía
A poboación europea é maioritariamente de tipoloxía racial branca ou caucásica, dividida en dous grandes grupos subétnicos: os nórdicos, que acostuman ter unha pigmentación de pel branca clara e rosada, cabelo loiro, ollos entre azuis, verdes e castaños claros, e os mediterráneos que poden ter a pel branca clara ata a pel morena escura, a maioría con cabelo castaño escuro ou negro, cos ollos que varían moito pero na maior parte son de cor castaña escura ou pardenta. Ámbolos dous grupos posúen individuos de cabelo ondulado.
Linguas
dereita|miniatura|300px|Distribución aproximada das linguas actualmente faladas en Europa. Existen moitas linguas no continente europeo como consecuencia da diversificación das súas raíces ancestrais en diferentes dialectos. Así,
Outras:
Relixión
As relixións maioritarias de Europa son as cristiás. Nos países mediterráneos profésase a relixión católica, que tamén é practicada nalgúns países do norte e balcánicos, o protestantismo no norte e centro de Europa, e ortodoxa, comandada polas diversas igrexas gregas ou ortodoxas nos Balcáns e Rusia.
Existe tamén unha minoría de persoas que profesan o xudaísmo e o islamismo (con forte crecemento debido á inmigración), e outras relixións minoritarias. Unha boa parte recoñece non profesar ningunha ou non practicar.
Demografía
miniatura|[[Crecemento poboacional|Crecemento da poboación dentro e arredor de Europa en 2010 ]]
En 2017, a poboación de Europa estimábase en 742 millóns segundo a revisión de 2019 das perspectivas de poboación mundial da ONU, o que supón un pouco máis dunha novena parte da poboación mundial. Este número inclúe Siberia (aproximadamente 33 millóns de persoas) pero exclúe Turquía, Chipre e os países do Cáucaso. Hai un século, Europa tiña case a cuarta parte da poboación mundial;
A poboación de Europa creceu no século pasado, pero noutras zonas do mundo (en particular África e Asia) a poboación creceu moito máis rapidamente. Entre os continentes, Europa ten unha densidade de poboación relativamente alta, só superada por Asia. A maior parte de Europa está nun modo de fecundidade de substitución, o que significa que tras cada nova xeración (nada) está a ser menos poboada que a anterior. O país máis densamente poboado de Europa (e do mundo) é o microestado de Mónaco.
Grupos étnicos
Pan e Pfeil (2004) contan 87 pobos de Europa distintos, dos cales 33 forman a poboación maioritaria en polo menos un estado soberano, mentres que os 54 restantes constitúen minorías étnicas.
División política
Dende comezos da década de 1990, Europa viu cambiar a súa división política de xeito considerable coma consecuencia da caída da URSS e o desmembramento de Iugoslavia e Checoslovaquia (Revolución de Veludo, 1993).
Países que constitúen Europa na actualidade:
Países con parte do seu territorio en Europa:
Por outra banda, a liña divisoria entre Europa e Asia é obxecto de discusión e, por convención, establécese nos Montes Urais e mailo río Ural, así como o Cáucaso. Hai quen considera, polo tanto, que Casaquistán -no límite dos Montes Urais- e Xeorxia, Armenia e Acerbaixán -no límite do Cáucaso- forman parte de Europa (mesmo nas distintas wikipedias non hai acordo sobre a lista de países que forman parte de Europa).
Algúns datos para aclarar esta afirmación:
Economía
miniatura|Nacións europeas segundo [[renda per cápita en 2014.]] No século XIX, realízase a primeira integración moderna da economía de varios estados europeos a través da Unión Aduaneira de Alemaña. Durante esa época consolídase o poderío económico europeo e Europa a finais do século XIX chegou a ser a macrorrexión con maior renda per cápita do mundo, sendo actualmente un continente onde se colocan a maior parte de países de renda alta.
Aínda sendo a renda media europea alta, existe unha gran disparidade na riqueza económica dos distintos países europeos, así, mentres nas cinco principais economías o PIB per cápita supera os 50 000 USD por persoa, Moldavia apenas supera os 2000 USD.
Historia económica
Aínda que existiron en Europa desde a antigüidade grandes imperios que eran potencias militares e as súas sociedades tiñan un grao de especialización e complexidade económica superiores a outras partes do planeta, nin durante a Idade Media nin durante a Idade Moderna a economía europea foi superior á doutras rexións de Asia. Durante a Idade Moderna, Asia aínda seguiu sendo o continente economicamente máis produtivo. Cara a 1500, Oriente Medio, India e China concentraban preto do 60 % da produción mundial, e pouco antes de 1800 o 80 %. Durante o século XVIII, os téxtiles da India exportábanse extensivamente a Francia e Inglaterra. E gran cantidade de produtos industriais chineses estaban presentes, tanto na América colonial desde o século XVII, como en Europa. Estímase que un 75 % da prata extraída polos españois en América acabou na China a cambio da compra de produtos manufacturados na China. A revolución industrial europea alterou este equilibrio, e mediante conquista militar gran parte de Asia e África pasaron a estar controladas por potencias europeas, durante a segunda e terceira ondas da expansión europea.
Durante o século XX, Europa e algunhas das súas excolonias en América pasaron a ser as rexións máis produtivas e con maior renda per  cápita no mundo. Aínda que nos anos 1920, Estados Unidos superaría xa aos países europeos máis desenvolvidos en renda per cápita. Aínda así, Europa seguiu sendo un dos principais polos económicos do mundo ata o século XXI, con niveis de renda só igualados polos Estados Unidos, Canadá, Australia, Nova Zelandia, Xapón e Corea do Sur. Con todo, a nova realidade da economía mundial consolidouse no transcurso das tres últimas décadas, marcada principalmente pola desintegración da Unión Soviética e o vertixinoso crecemento da República Popular da China e outras rexións de Asia.
Un dos factores máis notorios da dinámica económica europea desde 1970 foi a materialización da unidade económica de boa parte de Europa. Así, a dinámica económica do continente estivo supeditada ao funcionamento da Unión Europea. Na actualidade, vinte estados europeos comparten unha mesma moeda, o euro (€). Outra das particularidades da economía europea é o feito de que varios estados de pouca extensión territorial, sen maiores recursos naturais e sen posuír costas, contan con economías prósperas e cun elevado nivel de vida. Tal é o caso de Andorra, Luxemburgo, Suíza ou Liechtenstein, así como Mónaco, aínda que este último posúe costas no Mediterráneo.
A dinámica da economía europea viuse afectada no últimos cincuenta anos por dous cambios importantes na economía mundial. O primeiro deles foi a globalización. Por ela, gran parte da actividade industrial pasou o Extremo Oriente, e por iso Europa baseou unha porcentaxe cada vez maior da súa economía en sectores de alta tecnoloxía e servizos financeiros. Isto provocou en gran parte a financiarización da economía produtiva, que por unha serie de malos deseños e mala regulación desencadeou a Gran Recesión de 2008 que foi especialmente aguda en moitas rexións de Europa e tivo efectos políticos e o crecemento do rexeitamento ao afondamento da unión política na Unión Europea. Así en 2016, aprobouse a saída do Reino Unido da Unión Europea, feito que deu credibilidade ao euroescepticismo noutros países europeos.
Moeda
miniatura|Bandeira oficial da Unión Europea.
Covas (parroquia)
San Xoán de Covas é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado dos Milagres da diocese de Ourense que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos: o de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas e o de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2014 tiña 63 habitantes (33 homes e 30 mulleres).
As aldeas de Abeledos, Cadaval, Casar do Mato, Casardansola, Covas, O Peredo, Vidalén, Vigueira de Arriba e A Villeta pertencen ao concello de Montederramo e as do Currelo e A Palela pertencen ao concello de Maceda.
Aceña, Ribas de Sil, Ribas de Sil
Aceña é un lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello lucense de Ribas de Sil na comarca de Quiroga. No ano 2008 tiña 0 habitantes o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Gaidulfo
Gaidulfo, finado en 594, foi un duque longobardo de Bérgamo a finais do século VI.
Traxectoria
O ducado de Bérgamo, entendido como complexo político-militar, pero aínda non territorial, estaba entre os máis importantes e aguerridos e as vicisitudes de Gaidulfo testemuña a forza do grupo de poder que rexía o ducado, polo menos nas expectativas do duque, mesmo se ao final se demostrou efémera.
Sete Saias
Sete Saias é un dúo, formado polas galegas Marta Quintana e Clara Pino, que apostan por unha renovación da música folk a través do contrapunto de arpas e voces.
Traxectoria
O dúo xurdiu a partir do Conservatorio de Música Tradicional da Escola de Artes e Oficios de Vigo, na aula de arpa dirixida por Rodrigo Romaní. Marta Quintana e Clara Pino entrelazan voces e arpas, xunto con outros instrumentos, dándolle preferencia a composicións tradicionais galegas. Tamén hai cancións con letras de Álvaro Cunqueiro, Avilés de Taramancos ou do mesmo Rodrigo Romaní. Sacaron un disco en marzo de 2007, e leva por título Sete Saias. Rodrigo Romaní, ex-compoñente de Milladoiro, colaborou no mesmo realizando arranxos musicais.
Lei de Zipf
A Lei de Zipf, formulada na década de 1940 por George Kingsley Zipf, lingüista da Universidade Harvard, na súa obra Human Behaviour and the Principle of Least-Effort ("Comportamento Humano e o Principio do Menor Esforzo"), é unha lei empírica que rexe a dimensión, importancia ou frecuencia dos elementos dunha lista ordenada. Trátase dunha lei de potencias sobre a distribución de valores de acordo co número da orde nunha lista. Nunha lista, o membro n tería unha relación de valor con respecto ao primeiro membro da lista segundo 1/n. Por exemplo, nunha lingua a frecuencia coa que aparecen as diversas palabras segue unha distribución que se pode aproximar por:
Os campos de aplicación da lei de Zipf son diversos, e son tamén varias as tendencias de pensamento que a teñen proposto como contrapartida á distribución gausiana no ámbito das ciencias sociais. Na realidade, nas ciencias sociais non se segue sempre unha distribución gaussiana, mais tampouco se segue sempre a lei de Zipf.
Xénese
miniatura|300px|Frecuencia das palabras en función da orde na versión orixinal de [[Ulises (novela)|Ulises de James Joyce.]] Zipf analizou a obra monumental de James Joyce, Ulises, e contou as palabras distintas, ordenándoas por frecuencia. Verificouse que:
O Choupín, Cerneda, Abegondo
O Choupín é un lugar da parroquia de Cerneda no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Segundo o INE de 2016, os lugares do Choupín, A Calva, As Casas Grandes e a Fonte suman unha poboación de 63 persoas (35 homes e 28 mulleres).
Raquel Meller
miniatura|280x280px|A Venus da poesía (1913), de [[Julio Romero de Torres|Xullo Romeu de Torres. Museo de Belas Artes de Bilbao. Como modelos aparecen Raquel Meller e o seu marido, o escritor guatemalteco, Enrique Gómez Carrillo. ]] Francisca Romana Marqués López, nada en Tarazona o 9 de marzo de 1888 e finada en Barcelona o 26 de xullo de 1962, foi unha cantante, cupletista e actriz de cinema española coñecida como Raquel Meller.
Delegación do Goberno
Regúlase na Sección 1ª do Capítulo II da Lei 6/1997, de Organización e funcionamento da Administración Xeral do Estado (LOFAGE), artigos 22 a 28. Entre as súas competencias recóllense as relativas á dirección da Delegación do Goberno (designar os Subdelegados do Goberno ou entregar cada ano un informe ó Goberno, a través do Ministerio de Facenda e Administracións Públicas, sobre o funcionamento dos servizos públicos estatais e a súa avaliación global, entre outros); competencias en materia de información ós cidadáns; sobre simplificación de estruturas; competencias na Dirección dos servizos territoriais integrados; ou, na relación con outras Administracións territoriais; así como exercer a xefatura das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, baixo a dependencia funcional, nesta materia, do Ministerio do Interior. Asume ademais, as competencias sancionadoras atribuídas ós Gobernadores Civís pola LO 1/1992 sobre Protección da Seguridade Cidadá. En 1997, coa LOFAGE, a figura de Gobernador Civil, creada no século XIX, foi substituída pola do Subdelegado do Goberno.
Raquel Meller
Durante as décadas de 1920 e 1930 foi unha artista de éxito internacional, que apareceu en varios filmes e fixo xiras por Europa e América. Estreou famosas cancións como "La Violetera" e "El Relicario", ambas escritas por José Padilla.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Caricaturizada por [[Manuel Tovar Siles|Tovar (1917)]] miniatura|Raquel Meller nun retrato de [[Joaquín Sorolla (1918)]] Filla de aragonés e de rioxana, naceu en Tarazona (Zaragoza) no popular Barrio del Cinto. O seu pai, Telesforo Marqués Ibañez, traballaba como ferreiro na chamada Venta de Baqueca, en tanto que a súa nai, Isabel López Sainz, estaba empregada nunha tenda de ultramarinos. Pasaba tempadas cos seus avós maternos en Inestrillas e tamén cos paternos en Añón de Moncayo, onde tamén o seu avó exercera de ferreiro.
Delegación do Goberno
Para o mellor cumprimento da función directiva e coordinadora da Delegación do Goberno, creouse en cada unha das Comunidades Autónomas pluriprovinciais unha Comisión territorial de asistencia ó Delegado do Goberno, presidida polo Delegado do Goberno e integrada polos Subdelegados do Goberno nas provincias comprendidas no territorio desta. Nas illas Baleares e Canarias intégranse tamén os Directorios Insulares.
Raquel Meller
Traxectoria
Aos catro anos, a súa familia mudouse a Barcelona. O seu pai faleceu cando ela aínda non tiña dez anos, e deixárona ao coidado dunha tía materna, a irmá María del Carmen, abadesa clarisa no convento de Figueres. Cando a súa tía lle propuxo que se convertese en monxa, fuxiu do convento coa axuda dunha escaleira do xardineiro. Volveu reunirse coa súa familia no Poble-sec, barrio de Barcelona. Na capital catalá traballou nun taller de confección, bordando as roupas de curas e bispos.
Gran Premio do Canadá de 1980
O Gran Premio do Canadá de 1980 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 28 de setembro de 1980. A carreira, foi a 13ª e penúltima carreira da tempada de, o 19º Gran Premio do Canadá e o terceiro, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 309 quilómetros.
Raquel Meller
Traxectoria
Cantaba mentres traballaba, de cando en vez atraendo xente que permanecía na rúa, fóra da tenda. Aos trece anos, cantou nun pequeno cabaré en Valencia. Posteriormente actuou en Madrid, onde recibiu a atracción do rei e da raíña de España.
Gran Premio do Canadá de 1980
Resumo da carreira
O piloto australiano Alan Jones, pilotando un Williams FW07B, gañou o seu segundo Gran Premio do Canadá consecutivo, que xunto coa retirada do Brabham BT49 do piloto brasileiro Nelson Piquet debido ao fallo do seu motor Cosworth DFV, permitiulle a Jones asegurar o campionato de pilotos de 1980. Jones converteuse no segundo australiano en lograr o campionato do mundo, un título que gañara por última vez Jack Brabham en. O primeiro Campionato de pilotos para Williams Grand Prix Engineering, engadiuse ao seu primeiro campionato de construtores, logrado dúas semanas antes no Gran Premio de Italia.
Raquel Meller
Traxectoria
Nesa época coñeceu a famosa cantante Marta Oliver, habitual na tenda de roupa. Baixo a tutela de Marta Oliver, debutou no salón La Gran Peña en febreiro de 1908 baixo o nome da "La Bella Raquel". Pouco despois cambiou definitivamente o seu nome a "Raquel Meller", cun apelido de son alemán, ao parecer en lembranza dun amor de devandita nacionalidade.
Gran Premio do Canadá de 1980
Resumo da carreira
A breve reaparición de Vittorio Brambilla, chegara ao seu fin coa retirada do veterano italiano da Fórmula Un. Alfa Romeo o substituíu polo mozo Andrea de Cesaris, que fixo o seu debut nun Gran Premio, como o fixo adolescente neozelandés Mike Thackwell. Thackwell subiu a bordo do terceiro Tyrrell 010 acadando a marca como o piloto máis novo da historia en iniciar un Gran Premio, unha marca que tiña desde había 19 anos o falecido mexicano Ricardo Rodríguez. O rexistro manteríase durante 29 anos ata que rompeuno Jaime Alguersuari en.
Raquel Meller
Traxectoria
O 16 de setembro de 1911 fixo o seu gran debut no Teatro Arnau de Barcelona. Foi nesa época cando cantou "La Violetera" e "El Relicario", as dúas cancións compostas por José Padilla que a fixeron famosísima.
Gran Premio do Canadá de 1980
Resumo da carreira
Piquet logrou a pole por diante de Jones, usando un coche distinto ao da carreira cunhas especificacións distintas para a cualificación. Na saída Jones intentou pasar a Piquet pero tocáronse, desencadeando un choque múltiple en cadea. A colisión involucrou a Jean-Pierre Jarier (Tyrrell 010), Derek Daly (Tyrrell 010), Emerson Fittipaldi (Fittipaldi F8), Keke Rosberg (Fittipaldi F8), Mario Andretti (Lotus 81), Gilles Villeneuve (Ferrari 312T5) e Jochen Mass (Arrows A3). Piquet, Fittipaldi, Villeneuve, Andretti e Mass volveron a saír nos coches de reposto (muletto), no caso de Piquet co coche que usou na cualificación e Rosberg no mesmo coche reparado. Os Tyrrell de Daly e Jarier quedaron inutilizados polo que o terceiro Tyrrell 010 de Thackwell pasou a Jarier e Daly colleu o muletto. Aínda así Daly, non puido reiniciar a carreira. Emerson Fittipaldi tamén cedeu seu coche a Keke Rosberg, preferindo comezar co muletto. Na reanudación, 50 minutos máis tarde, Didier Pironi anticipouse na saída, polo que foi penalizado ao finalizar a carreira, Jones partiu primeiro ata que foi adiantado por Piquet logo de dúas voltas, Piquet era primeiro, seguido por Jones, Pironi, Watson, Reutemann e Laffite, pero na volta 23, Piquet veu esfumarse a esperanza de gañar o título, o motor Ford Cosworth do seu Brabham explotou. Dúas voltas máis tarde Jean-Pierre Jabouille estrelou o seu Renault RE20 fortemente, resultando gravemente ferido nas súas pernas. Jabouille tivo que ser excarcerado do coche.
Raquel Meller
Traxectoria
En 1917 coñeceu o escritor e diplomático guatelmateco Enrique Gómez Carrillo (Enrique Gómez Tible, quen cambiou o seu segundo apelido cando os españois o chamaron burlonamente "Comestible"). Casaron en 1919, mais o matrimonio rompeu en 1922.
En 1922, Raquel celebrou os seus primeiros triunfos en París (Olympia), a Arxentina, o Uruguai e Chile. Tras dúas cancelacións previas, en 1926 finalmente chegou aos Estados Unidos cun contrato do produtor de teatro musical E. Ray Goetz, que asegurou a súa actuación esixíndolle un pago de 100 000 dólares. Meller chegou no SS Leviathan, en que intentou reservar un cuarto de luxo para os seus cinco cans pequineses. Percorreu Nova York, Filadelfia, Chicago, Boston, Baltimore e Os Ánxeles. Na súa visita aos Ánxeles, Meller atraeu a atención de Charlie Chaplin, quen lle ofreceu sen éxito interpretar un papel principal no seu filme City Lights (1931). Chaplin si incorporou a melodía da canción "La Violetera" como tema principal do filme, omitindo a súa autoría.
Delegación do Goberno
No ano 2000 creouse a Delegación do Goberno para Estranxeiría e Inmigración, con competencias nesas materias.
Baza
thumb|310px|right|Baza (2010) Baza é unha cidade e un concello da provincia de Granada, España, na comunidade autónoma da Andalucía, cunha área 544,48 km² e cunha poboación total de 21.600 habitantes no ano 2004.