cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolai Sokolov
Traxectoria
No verán de 1919, debido ao avance do Exército Vermello que ameazaba con recuperar Ekaterimburgo, Sokolov tivo que poñer fin a súa investigación e levar os seus arquivos ata o seu refuxio en Omsk. Grazas á axuda e a protección do xeral francés Janin, conseguiu unirse a un grupo de refuxiados do exército branco no ferrocarril transiberiano e fuxir ata Pequín. Finalmente conseguiu chegar ata Francia onde se instalou en Sologne, en Salbris, no Loir-et-Cher, onde o príncipe Orlov, que foi o seu protector, posuía un castelo.
Larraul
250px|thumb|Casa en Larraul. Larraul é un concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Tolosaldea, a 24 km de Donostia.
Nikolai Sokolov
Traxectoria
Sokolov morreu aos 42 anos por mor dun infarto. Deixou unha viúva de 23 anos e dous fillos pequenos, Nathalie (1920-2002) e Aleksei (1920-2002).
Larraul
O seu termo municipal ten unha extensión de 5,90 km². Tiña en 2015 unha poboación de 249 habitantes.
Trofeo Ramón de Carranza
200px|miniatura|Trofeo CarranzaO trofeo Ramón de Carranza é unha competición futbolística de verán que se celebra na cidade de Cádiz, a finais do mes de agosto. É popularmente coñecido como O trofeo dos trofeos.
Historia de Lituania
miniatura|300px|Fronteiras históricas de Lituania. Os primeiros lituanos, ou Liths foron unha rama do antigo grupo coñecido como baltos, entre cuxas tribos incluír tamén os prusianos orixinais e os letóns. Estas tribos bálticas non foron influídas de forma directa polo Imperio Romano pero mantiveron contactos comerciais (Ruta do Ámbar). Os lituanos construíron un estado que durou durante boa parte dos últimos dez séculos e os letóns constituíronse en estado no século XX mentres que as tribos prusianas desapareceron no século XVIII.
O territorio que actualmente corresponde a Lituania remóntase nas súas orixes políticas ao s. XIII como estado medieval, que se formou como consecuencia da ameaza dos cruzados, recentemente instalados no territorio da actual Letonia. Foi primeiro un gran ducado independente, ata en 1253 foi proclamado reino, xa que o gran duque Mindaugas recibiu a coroa do Papa, aínda que o país non foi cristianizado. Desde 1316 foi gobernada pola dinastía Gediminaiciai. Desde 1389 uniuse con Polonia en virtude da unión dinástica dos dous estados. En 1410 na batalla de Grunwald (Zalgiris en lituano) derrotaron o exército dos cruzados, terminando co intento de dominio alemán que durara dous séculos. A segunda parte da unión con Polonia produciuse en 1568. Logo foi gradualmente debilitándose, aínda que o seu exército foi o único que acudiu en axuda de Viena no momento de asedio polos turcos en 1622 e salvouna. Posteriormente incorporada a Rusia baixo o reinado de Catarina II, tras un proceso de desintegración que durou todo o século XVIII. Aínda que se produciron dúas grandes revoltas populares contra o Imperio ruso en 1831 e 1863, non conseguiu liberarse.
Entre 1915 e 1918 foi ocupada por Alemaña durante a primeira guerra mundial.
O 16 de febreiro de 1918 declarou a súa independencia a consecuencia da revolución rusa (1917), separándose do Imperio de Nicolao II de Rusia.
A primeira ameaza sobre Lituania constituír unha invasión da Rusia soviética, que ocupou a metade oriental do país. O goberno, situado en Kaunas, enviou ao seu exército, formado baixo auspicio alemán, a loitar contra os bolxeviques a inicios de 1919. Grupos de mercenarios alemáns liderados por Rüdiger von der Goltz, axudaron aos lituanos a repeler aos bolxeviques, que querían esparexer a revolución mundial. O 27 de febreiro, os bolxeviques proclamaron a República Socialista Soviética Lituana-Bielorrusa, pero tiveron que abandonar Vilna o 19 de abril, debido ao avance do exército polaco na rexión. Desde entón, Lituania reclamou Vilna como a súa capital histórica, aínda que quedou baixo control polaco.
A derrota bolxevique a mediados de 1919, significou o cambio de rumbo dos voluntarios alemáns, que se uniron ás forzas de Pavel Bermondt-Avalov. Bermondt recibira permiso e recursos de Alemaña para tomar prisioneiros de guerra rusos e envialos a loitar contra os bolxeviques, principalmente en Letonia. Cos bolxeviques en retirada, os homes en Bermondt tomaron o control de diversas rexións en Letonia e Lituania, incluíndo Riga, pero as forzas nacionais dos países bálticos lograron expulsalos a finais de 1919.
Durante a guerra polaco-soviética, Vilna foi capturada polo Exército Vermello. Logo da batalla de Varsovia, os soviéticos retiráronse de Polonia, e entregaron o control de Vilna a Lituania. Ademais, o 12 de xuño de 1920, os rusos recoñeceron a independencia de Lituania, e o seu dereito á rexión de Vilna. Belarús e Polonia non aceptaron isto.
Logo dunha breve guerra, guerra polaco-lituana, onde os polacos ocuparon a maioría dos territorios disputados, acordouse un cesamento ao lume. No entanto, o xeneral polaco Lucjan Żeligowski non o respectou, e fíxose con Vilna, declarando a República de Lituania Central o 12 de outubro de 1920, un estado monicreque polaco. O 22 de marzo de 1922, esta república foi anexada a Polonia, decisión que non foi recoñecida por Lituania.
O 23 de marzo de 1939, Alemaña ocupou Memel, ata entón baixo control lituano. Logo da invasión soviética de Polonia de 1939, Lituania recibiu Vilna dos soviéticos o 10 de outubro.
Seguindo a cláusula secreta do pacto Molotov-Ribbentrop, a Unión Soviética ocupou Lituania o 15 de xuño de 1940, logo de que o goberno lituano cedese ante un ultimato soviético. O 21 de xullo, Lituania foi incluída na Unión Soviética baixo o nome de República Socialista Soviética de Lituania.
Foi ocupada polos alemáns durante a segunda guerra mundial. A gran poboación xudía lituana foi perseguida e exterminada polos nazis durante a ocupación, sendo asasinados uns 25.000 xudeus. Para mediados de 1944, o Exército Vermello iniciou a captura de Lituania. Logo da batalla de Memel, Lituania quedo baixo total control ruso, a pesar dunha feroz resistencia de guerrillas (chamadas "misko broliai"), que duro desde a ocupación alemá ata 1953.
Durante o período soviético converteuse na parte mais desenvolvida (xunto a Estonia) da URSS.
Desde o 1 de maio de 2004 forma parte de Unión Europea.
Paul Valéry
Ambroise Paul Toussaint Jules Valéry, nado en Sète (Hérault) o 30 de outubro de 1871 e finado en París o 20 de xullo de 1945, foi un escritor, poeta e filósofo francés.
Traxectoria
Fillo dun pai de orixe corsa e dunha nai xenovesa, Paul Valéry comezou os seus estudos na poboación costeira de Sète (daquela Cette) cos dominicos, despois continuou no colexio de Sète e finalmente no liceo de Montpellier. Empezou estudos de dereito en 1889. Este mesmo ano, publicou os seus primeiros versos na Revue maritime de Marseille. A súa poesía desta época inscríbese na esfera de influencia simbolista. En 1890, o seu encontro con Pierre Louÿs foi determinante para a orientación da súa vida de poeta. Este último presentoulle a André Gide e introduciuno no estreito círculo de Stéphane Mallarmé. Paul Valéry foille fiel ata a súa solitaria morte.
Obra
Póstuma:
Irene Polo
Irene Polo i Roig, nada en Barcelona o 27 de novembro de 1909 e finada en Buenos Aires o 3 de abril de 1942, foi unha xornalista, publicista e representante teatral catalá. Foi unha das primeiras mulleres xornalistas da prensa catalá e redactora dos principais diarios dos anos 30.
Biografía
Irene Polo naceu no seo dunha familia humilde do Poble-sec. O seu pai, Antonio Polo, era garda civil e morreu novo; a súa nai, Francisca Roig, tivo que adiante coa familia coa axuda da filla máis vella, Irene, que tiña dúas irmás máis pequenas. Formouse de maneira autodidacta. Antes de se dedicar exclusivamente ao xornalismo, Irene Polo traballa como xefa de publicidade da produtora cinematográfica Gaumont. Inicia a carreira xornalística no ano 1930 na revista Mirador e exerce a profesión en Barcelona, de maneira apaixonada e a miúdo belixerante, ata o ano 1936.
Os artigos publicados en Imatges, La Humanitat, La Rambla, L’Opinió, L’Instant e Última Hora, son unha testemuña inestimábel, irónica e brillante, da sociedade e a política daquel momento: desde artigos sobre os usos da moda –a introdución do pantalón feminino, a aparición do escote– ata reportaxes de denuncia social –a mendicidade en Barcelona, as pésimas condicións de vida dos traballadores inmigrantes– ou de alerta política –como a reportaxe en se fai pasar por seguidora das Juventudes de Acción Nacional, ou os artigos dedicados á censura, que ela mesma padeceu. Como enviada especial, informou do xuízo ao exgoverno da Generalitat polos Feitos de Outubro de 1934 ou das folgas revolucionarias nas minas de Sallent i Súria, entre outros acontecementos. No ano 1936 marcha a América, como representante da compañía teatral de Margarida Xirgu. Cando a compañía se disolveu, o ano 1939, Irene Polo, que non podía regresar a Barcelona finalizada a guerra civil, quedou exiliada en Buenos Aires. Traballou como tradutora de francés e de inglés para as editoriais Losada i Sopena, e foi directora de publicidade das perfumerías Dana. Suicidouse aos 32 anos.
Pobo córnico
Os córnicos (kernowyon), son unha nación e grupo étnico nativo de Cornualla, e unha realidade nacional recoñecida no Reino Unido. As súas orixes remóntanse ós antigos britanos que habitaron o sur o centro de Gran Bretaña antes da conquista romana de Britania. Moitos córnicos continúan a manter unha identidade separada á inglesa ou británica.
Mameluco
miniatura|Mameluco otomán. Gravado de [[1810.]] Os mamelucos (do árabe singular: مملوك plural: مماليك), "escravo, paxe, criado, propiedade de") eran soldados escravos usados polos califas musulmáns e polo Imperio Otomán para os seus exércitos que constituíron un corpo especial e que tamén tomaron o poder en máis dunha ocasión. En Exipto, onde os levou no século XIII o sultán Malik al-Salih, escolleron un sucesor á súa morte. Foron soxuzgados polo turco otomán Selim I a comezos do século XVI. A mediados do século seguinte, os emires mamelucos restableceron a súa supremacía até que Napoleón invadiu Exipto. Cando en 1801 os franceses evacuaron Exipto, os mamelucos tentaron recuperar o poder pero foron dezmados polos turcos en 1811.
Orixe
Os primeiros mamelucos serviron os califas abásidas en Bagdad no século IX. Os abásidas recrutárannos das familias non musulmás capturadas en áreas que inclúen a actual Turquía, Europa do Leste e o Cáucaso.
O uso de non musulmáns xustificouse sobre todo porque os gobernantes islámicos lidaban moitas veces con conflitos tribais e debatíanse en intrigas para manter o poder, como relata Ibn Khaldun. Desta maneira podían confiar en tropas sen ligazón coas estruturas de poder (familiares e culturais) estabelecidas. Tamén se pode xustificar esta escolla en parte polo argumento de que o islam prohibía que os musulmáns combatesen entre si (o que naturalmente era un argumento retórico, dado que na verdade combatían entre eles). O principal motivo desta opción, polo tanto, era político: os guerreiros locais eran frecuentemente máis fieis aos sheiks tribais, ás súas familias ou nobres, do que ao sultán ou califa. Se algún comandante militar local conspirase contra o gobernante, era frecuentemente imposíbel lidar con el sen causar intranquilidade entre a nobreza (ligada a ese comandante por lazos familiares ou culturais). As vantaxes das tropas-escravas era que eran estranxeiros, posuían o estatuto máis baixo posíbel na sociedade e non podían conspirar contra o gobernante sen correren o risco de ser punidos.
Após seren convertidos ao islam, eran treinados como soldados de cabalaría. A pesar de non seren máis escravos desde un punto de vista técnico, após ese treino obrigábaselles a servir o sultán. Este mantíñaos como unha forza autónoma so o seu comando directo, para usar no caso de conflitos entre tribos locais. O adestramento intensivo e rigoroso contribuíu a manter as prácticas mamelucas basicamente as mesmas durante case oito séculos.
Os mamelucos en Exipto
En Exipto gobernaron dúas dinastías mamelucas: a dos barís (بحري "do río", por estaren acantonados na ínsua de al-Manial, no Nilo), consistente en turcos quipchacos e mongois, e os burxís (برجي "da torre", polo seu centro na cidadela do Cairo), de orixe circasiana e xeorxiana.
En 1250, á morte de Mālik al-Sālih (1240–1249), os mamelucos barís asasinaron o seu herdeiro, al-Mū'adham. O seu xefe, 'Izz al-Dīn Aybak casou coa súa sogra (ou nai, segundo as fontes) Chajar al-Durr, e tomou o poder. É entón que se instala a hereditariedade dos cargos. Gobernará até 1257. O saqueo de Bagdad polos mongois en 1258 axuda ao establecemento da dinastía barí ao destruír os abbásidas, que poderían ter tentado retomar o poder no Cairo. Os barís racharon coa tradición de postos non herditarios establecendo unha dinastía da que facían parte só unhas poucas familias. Até o século XIX, os mamelucos continuaron a incrementar o seu número mediante a compra de máis soldados escravos.
En 1382, os mamelucos barís son depostos polos mamelucos burxís, que instalan unha dinastía fundada sobre o principio da sucesión por elección, o que comporta numerosos golpes de estado, conspiracións e asasinatos. Manteñen, porén, unha cohesión que lles permite, baixo Qutuz, rexeitar aos mongois de Tamerlán, e baixo Baibars, Qalawun, e Khalil, expulsar aos francos da Siria e conquistar Chipre entre 1424 e 1426. miniatura|Vaso de farmacéutico. Exipto, século XIV.
En 1517, o sultán otomán Selím I derrota aos mamelucos, axudado pola súa artillaría e os seus xanízaros. Mantén, porén, aos xefes mamelucos nos postos clave dándolles o título de beis, de maneira que Exipto gozará sempre de bastante autonomía. Cando, en 1766, Alí Bey al-Kabir encabeza unha revolta independentista, logra aplastala en 1777.
En 1798, Napoleón derrota aos mamelucos durante a súa campaña de Exipto na batalla das Pirámides e estes foxen ao Alto Exipto. En todo este tempo, os mamelucos só engadiran o mosquete ás súas tácticas de carga de cabalaría tradicional. Cando as tropas napoleónicas se retiran en 1801, os mamelucos deben combater aos otománs e aos británicos. Como anécdota, en 1803 dous líderes mamelucos solicitáronlle a Rusia poder retornar á súa patria, Xeorxia, pero denegáronllo pois na altura o movemento nacional de liberación xeorxiano resultáballes perigoso.
En 1806, chegada a paz cos otománs, estes nomean gobernador a Muhammad Alí. Os mamelucos, divididos, non son quen de enfrentárenselle. Muhammad Alí dividiunos, enviando unha parte ao Sudán e mascrando nunha emboscada a 600 ou 700 o 1 de marzo de 1811 A tradición di que só un, chamado Hasán, se salvou. Nas semanas seguintes, miles de mamelucos foron asasinados por todo o Exipto.
Os mamelucos en Francia
Napoleón constituíu o seu propio corpo de mamelucos nos primeiros anos do século XIX. Mesmo a súa Garda Imperial tiña soldados mamelucos durante a campaña de Bélxica, incluídos algúns dos seus servidores persoais. Após a Batalla de Austerlitz (1805) gañaron o seu propio estandarte reximental. Roustan, o famoso gardacostas de Napoleón, era tamén un mameluco exipcio.O cadro de Francisco de Goya O 2 de maio de 1808 en Madrid: a carga dos mamelucos mostra unha actuación durante a invasión napoleónica de España.
A historia dese corpo napoleónico comezou cando Napoleón lles comprou 2000 mamelucos a uns mercadores sírios coa intención de formar un destacamento. Deixoullo a Kleber cando deixou Exipto, que constituíu unha compañía montada formada por auxiliares mamelucos e xanízaros sirios procedentes de turcos capturados durante o sitio de Acre. En 1800 convertéronse en tres compañías de 100 homes cada un como os "Mamelucos da República". Tres anos máis tarde eran unha compañía dos Cazadores a Cabalo da Garda Imperial. Coa Primeira Restauración, a compañía de Mamelucos da Vella Garda foi incorporada ao Real Corpo de Cazadores de Francia.
O uniforme consistía nun sombreiro (cahouk) verde, turbante branco, pantalóns (saroual) verdes, camisa frouxa e chaleco e botas amarelas, vermellas ou castañas. As armas eran unha cimitarra, pistolas nunha pistoleira decorada coa lúa crecente e unha estrela e unha daga. En 1804 o cahouk pasou a ser vermello cunha lúa crecente e unha estrela e a camisa foi pechada e con gola. Comezaron a usar parte da guarnicionaría regulamentaria, aínda que a sela e os arneses ficaron de estilo árabe.
Os mamelucos noutras partes do Imperio Otomán
En Bagdad, os mamelucos proclamáronse independentes no século XVIII até a reconquista otomána en 1832.
Na India, o comandante mameluco das forzas musulmás, Qutbuddin Aibak, proclamouse sultán en 1211, co que se converteu no primeiro Sultanato de Delhi. Esta dinastía mameluca durou até 1290.
Outros soldados escravos
Outros estados islámicos tamén usaron soldados escravos, como os xanízaros do Imperio Otomán e os saqaliba das taifas de Al-Andalus, especialmente en Dénia.
Mameluco no sentido suramericano
Na América do Sur, mameluco é tamén o termo usado para identificar as persoas de orixe europea mesturada e nativos americanos. Nos séculos XVII e XVIII, "mameluco" referíase a bandos organizados de portugueses cazadores de escravos, tamén coñecidos como bandeirantes, que deambulaban polo interior da América do Sur desde o Atlántico até as abas dos Andes, e do río Paraguai até ao río Orinoco facendo incursións entre áreas habitadas polos guaranís en busca de escravos.
A palabra vulgarizouse en Portugal posibelmente na Idade Media, derivando do termo árabe. Os mamelucos coloniais herdaron, pois, no propio nome, a fama de violencia dos guerreiros turco-exipcios.
Kosmos 705
Kosmos 705 (Космос 705 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 75, foi un satélite artificial soviético lanzado o 28 de xaneiro de 1975 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 705 foi o septuaxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto, quincuaxésimo cuarto e septuaxésimo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 705 foi inxectado nunha órbita inicial de 524 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 18 de novembro de 1975.
Adai, Lugo
Santa María Madanela de Adai é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 89 habitantes (48 homes e 41 mulleres), tres menos ca en 2006.
Fernan Soares de Quinhones
Fernan Soares de Quinhones ou Quinhões (ou Fernan Suarez de Quiñones) foi un trobador leonés do século XIII.
Traxectoria
Crese que provén dunha localidade leonesa chamada Quiñones del Río, preto de Astorga, estaría casado con Maria Guillelmez e sería irmán de Fernan Suarez de Quiñones, que aparece no documento das reparticiones tras a conquista de Sevilla. Fernan Soarez figura nun documento de venda de 1259 conservado na catedral de León no que tamén figura Afonso X. Carlos Alvar tamén atopou un documento de 1271 no que figura o seu nome. Estivo activo na corte de Afonso X e tivo relacións cos trobadores Gonçalo Eanes do Vinhal e Johan Airas.
Obra
É autor de 5 textos: 4 cantigas de escarnio e 1 sátira moral.
Reimar Lüst
Reimar Lüst, nado en Barmen (entón Renania do Norte-Westfalia, Imperio Alemán) o 25 de marzo de 1923 e finado o 31 de marzo de 2020, foi un astrofísico alemán.
Traxectoria
Foi director Xeral da ESA entre 1984 e 1990 despois de ser director Científico da European Space Research Organization (ESRO) dende 1962.
Premios
No 10º aniversario da Universidade Jacobs de Bremen, outorgóuselle o primeiro doutorado honorario polos excepcionais logros na investigación espacial e o seu bo facer como xestor científico
Cabo de Vila, Albán, Coles
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 5 mulleres.
Internet Movie Database
A Internet Movie Database (IMDb) (en galego: Base de Datos de Películas en Internet) é unha base de datos en liña con información sobre directores, produtores, actores, películas, programas de televisión, videoxogos e case todo o relacionado coa industria fílmica privada e independente. Propiedade de Amazon desde 1998, IMDb celebrou o seu décimo quinto aniversario o 17 de outubro de 2005.
Descrición
IMDb contén unha exhaustiva lista de películas e programas de televisión de todo o mundo, incluíndo resumos, imaxes, cuestionarios, erros, curiosidades e datos comerciais. Tamén recolle novas, aínda que estas case exclusivamente relacionadas co ámbito estadounidense.
Os foros de IMDb son comentarios do público e preguntas sobre películas, os seus gustos ou desagrados. Por políticas explícitas de contido os moderadores eliminan as mensaxes que se consideran ofensivos. Desde abril de 2005, o uso do foro está restrinxido ós socios de IMDb.
Aproximadamente o día 20 de febreiro de 2007 cámbiase o deseño de portadas para as películas.
Calquera usuario rexistrado pode subministrar información á páxina, aínda que esta non se fai visible de xeito inmediato, senón que é revisada e pasa un tempo ata que aparece na web. Tamén se ofrece a posibilidade de puntuar as películas, programas etc.
Historia
No ano 1990 Col Needham deseñou un arcaico sistema de busca para as inxentes listaxes que se estaban elaborando no grupo de Usenet “rec.arts.movies.” Así, o 17 de outubro de 1990 marca o comezo da historia da Internet Movie Database, aínda que o sitio Web tardaría tres anos en chegar e seis en adoptar o seu nome definitivo. Col Needham viu en 1995 que tras aquel sitio, o primeiro da rede dedicado ó cine, había moito futuro; así que deixou o seu traballo e converteu IMDb en empresa.
Só haberían de pasar tres anos para que Jeff Bezos, fundador de Amazon.com, vira na base de datos cinéfila por excelencia a posibilidade de expandir o seu negocio cara á sétima arte. Desde aquel momento a IMDb viviu como mera espectadora, baixo o paraugas de Amazon.com, unha forte crise económica do sector durante os primeiros 2000. Na actualidade a IMDb é un punto de referencia para todos os internautas en termos de cine (e televisión) e un lugar obrigado para promocionar as grandes estreas de Hollywood.
Faltas
Aínda que a IMDb semella recompilar a absoluta totalidade de películas producidas no mundo, detectáronse algunhas ausencias, debidas quizais á escasa transcendencia das mesmas e/ou a que son os propios usuarios rexistrados quen achegan información nova en moitas ocasións. Sobre todo hai carencias no mundo da curtametraxe e producións non anglosaxoas, aínda que a inmensa maioría de longametraxes mundiais están na web. Ademais, hai profesionais que aparecen por duplicado por seren creados dúas veces con pequenas variacións no nome. No caso español e galego isto adoita ser frecuente polo uso ou non dos tiles.
No eido galego, faltan algunhas curtametraxes e programas de televisión, o que non quita para que se recollan multitude de producións e profesionais e que se trate dunha base de datos moi valiosa tamén no relativo á produción audiovisual galega.
Pleodorina
Pleodorina é un xénero de algas verdes coloniais da familia Volvocaceae. Unha descrición do xénero feita por Gilbert M. Smith é. Pleodorina Shaw 1894:
Lágrimas de Sangre
Lágrimas de Sangre é unha banda de música que nace en Barcelona, concretamente en El Masnou, no ano 2006. O tipo de música que tocan é rap combativo que se inspira no hip hop, rock e o reggae. O grupo está formado por Acid Lemon (DJ e produtor), Neidos, Ramón Anglada (guitarrista), Still III e Microbio (como cantantes).
Pleodorina
Colonias sempre móbiles; esféricas ou subesféricas, de 32-128 células situadas a certa distancia unhas doutras na periferia da envoltura colonial xelatinosa, hialina e homoxénea e non conectadas por cordóns citoplasmáticos. Células diferenciadas en células de carácter puramente vexetativo e outras capaces de dividirse para formar colonias fillas. Todas as células da colonia menos catro son reprodutivas ou ben aproximadamente a metade son reprodutivas e a outra metade vexetativas. Células de esféricas a ovoides. Células vexetativas con cloroplastos con forma de copa que conteñen un pirenoide; unha mancha ocular grande anterior; dous cilios de igual lonxitude con dous vacúolos contráctiles na súa base. Células reprodutoras inicialmente iguais ás células vexetativas, posteriormente cun cloroplasto máis masivo que finalmente contén varios pirenoides. A mancha ocular e os cilios das células reprodutoras desaparecen cando son maduras.
As colonias novas de Pleodorina son moi similares ás de Eudorina.
Lágrimas de Sangre
Historia
No 2015 LDS volve cun novo disco, Si uno no se rinde, caracterizado por un rap combativo e a canción «Voy a celebrarlo», con moitas visualizacións en YouTube a pouco de saír. Nesta época únese ao grupo o guitarrista Ramón Anglada. LSD pon fin á xira deste disco despois de ano e medio percorrendo a xeografía catalá e vasca.
En 2016 volven máis fortes ca nunca co seu traballo Viridarquía, álbum composto de 15 cancións, nas que se inclúen colaboracións con grupos coñecidos como Zoo, Glaukoma, Chalart58 e a cantautora Silvia Tomás. Este disco tivo moita forza con concertos por toda España e en 17 deles coas entradas todas vendidas.
No 2017, destaca o éxito conseguido no festival Viñarock xa que foron un dos grupos con máis poder xunto co rapeiro Kase-O e os grupos Txarango e La Pegatina. Miles de mozos gozaron da actuación do grupo e sobre todo da canción «La gente» do novo disco Viridarquía. En 2018 o grupo amosaba unha axenda chea de concertos, converténdose nun dos grupos máis solicitados para festivais.
En 2019 sacan o álbum Vértigo no que reflicten o que significa para eles, un grupo de amigos que fan música por diversión, acadar a fama, cos pros e contras que ten ser un personaxe público. O disco está composto por 17 cortes, que nacen da necesidade expresiva que caracteriza a esta banda.
Gran Premio de Bélxica de 1974
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Nivelles-Baulers o 12 de maio de 1974. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 32º Gran Premio de Bélxica. Esta foi a última das 2 carreiras disputadas no circuíto de Nivelles-Baulers, o Gran Premio de Bélxica trasladouse a Zolder e quedou alí ata 1984.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Matías Escariz
Matías María Escariz Méndez, nado en Buenos Aires o 12 de decembro de 1881 e finado en Cangas o 8 de febreiro de 1945, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Escariz Canosa, natural de Denle (San Vicente de Duio) e María Méndez Gundín, da Catuxa (Santiago de Arteixo), emigrados na Arxentina. Cando Matías ten pouco máis de cinco anos a familia regresou a Galicia, desembarcando no porto de Vigo o 10 de abril de 1887. Marcha a Santiago de Compostela cursar a carreira eclesiástica. Foi diácono en abril de 1906. O 20 de xuño dese ano foi nomeado ecónomo de San Xoán de Bardullas e unidos e en 1914 foi destinado a Santa Cristina de Vea. En febreiro de 1921 foi pasou ás parroquias de San Vicezo e de San Martiño de Duio. En outubro de 1930 foi para Santiago de Compostela como capelán do Asilo das Oblatas. En xuño de 1932 envíano para Betanzos como capelán do Asilo de Ancianos Desamparados García Hermanos. En 1936 foi ecónomo de San Cibrán de Vilastose e en 1940 era capelán das monxas de Meirás, para pasar despois a ser capelán da Comunidad de Hijas de Nuestra Señora de Cangas do Morrazo, onde morreu.
Publicou 150 poemas, 104 en galego e 46 en castelán, e tres contos breves en galego, que apareceron en Finisterre, El Compostelano, Vida Gallega, Céltiga, Boletín Oficial de la Sociedad Nueva Casa de Galicia, Revista Oficial del Centro Gallego de Avellaneda, ''Betanzos. Centro Cultural Betanzos''. Tamén apareceron colaboracións súas na revista madrileña España Marítima, El Eco del Condado, La Zarpa e La Voz de Galicia.
Pacios, Salgueiros, Monterroso
Pacios é un lugar da parroquia de Salgueiros no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (INE 2014) non ten ningún habitante, o que supón unha diminución en 2 habitantes en relación ao ano anterior.
Evolución da poboación
Segundo o INE:
Julián Zugazagoitia
Julián Zugazagoitia Mendieta, nado en Bilbao o 5 de febreiro de 1899, e finado en Madrid o 9 de novembro de 1940, foi un político, xornalista e escritor socialista español. Coñecido como Zuga nos ambientes políticos, tamén empregou os pseudónimos de Fermín e Julián Mendieta. Desempeñou a Secretaría Xeral de Defensa Nacional ó finalizar a guerra civil española. Tras exiliarse en Francia, foi capturado pola policía secreta alemá e entregado ás autoridades españolas. Morreu fusilado polo goberno franquista.
Carreira política
Fillo dun obreiro metalúrxico, Fermín Zugazagoitia (en varios dos seus artigos usou como pseudónimo Fermín Mendieta), afiliouse ás Xuventudes Socialistas da agrupación bilbaína ó pouco de crearse, e da que foi presidente en 1920. Dende este posto, enfrontouse e opúxose ó proceso de escisión que daría lugar á creación do Partido Comunista de España. Estivo moi influído por Tomás Meabe, o propio Pablo Iglesias e Indalecio Prieto. Militante do Partido Socialista Obrero Español, o seu achegamento ás posicións máis moderadas dentro das organizacións socialistas debíase a que, máis que unha formación doutrinal, a súa elección estivo moi marcada polo humanismo. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi condenado a desterro en Santoña, onde iniciou a súa carreira literaria.
Emulou ó seu pai e foi elixido concelleiro en Bilbao nas eleccións municipais de España de 1931 que propiciaron a fin da monarquía de Afonso XIII. Despois, obtivo a acta de deputado ó Congreso nas Eleccións Xerais de 1931 en España pola provincia de Badaxoz. Pertencía á póla centrista, "prietista" do PSOE.
Cofundador o 11 de febreiro de 1933 da Asociación de Amigos da Unión Soviética, creada nuns tempos nos que a dereita sostiña un ton condenatorio en relación ós relatos sobre as conquistas e os problemas do socialismo na URSS.
Guerra civil
Durante a guerra civil foi un dos escasos dirixentes socialistas que ficou en Madrid ó producirse o asalto franquista en novembro de 1936. Ó caer o goberno de Largo Caballero, tralos sucesos de maio, foi nomeado Ministro da Gobernación con Juan Negrín con quen compartía a idea de que non se debía render o goberno lexítimo da república a os sublevados, aínda que foi contrario á participación do Partido Comunista no goberno e, nese senso, próximo ás teses de Indalecio Prieto. Ocupou o posto até abril de 1938. Dende esa data até a fin da guerra, desempeñou a Secretaría Xeral de Defensa Nacional.
Exilio e fusilamento
Saíu ó final da guerra dende Cataluña até Francia e fixou a súa residencia en París, onde tras ser delatado foi detido o 27 de xullo de 1940 pola Gestapo (durante a ocupación nazi de Francia) e entregado ás autoridades franquistas xunto ó tamén xornalista socialista Francisco Cruz Salido, Teodomiro Menéndez, socialista asturiano, o director de escena Cipriano Rivas Cherif, cuñado de Manuel Azaña, e dous íntimos amigos deste: Carlos Montilla e Miguel Salvador Carreras. O autor da súa detención e posterior entrega en España foi o policía Pedro Urraca Rendueles. Nun xuízo sumarísimo e despois de tomar declaración a todos os procesados, o xeneral Arroyo deu por rematada a instrución da causa o 16 de outubro, calificando os feitos relatados como constitutivos de delito de rebelión, previsto no artigo 237 e seguintes do Código de Xustiza Militar. En aplicación de devandito código, os seis procesados, agás Teodomiro Menéndez, foron condenados a morte, aínda que posteriormente Rivas Cherif, Montilla e Salvador foron indultados. O 9 de novembro, xunto con Francisco Cruz Salido e outros catorce presos, foi fusilado en Madrid nas tapias do cemiterio da Almudena.
Talavera de la Reina
Talavera de la Reina é unha cidade do interior de España, a segunda de Castela-A Mancha en poboación, por detrás de Albacete. Está situada no noroeste da provincia de Toledo, provincia da que é a cidade máis poboada. É a capital, económica e de servizos, dunha ampla comarca que abarca o occidente de Toledo, o sur de Ávila e o nordeste de Estremadura.
Poboación
Trátase da primeira cidade da provincia de Toledo en número de habitantes, a segunda cidade de Castela-A Mancha e a 71ª de España, cunha poboación de 88.856 habitantes (INE 2009).
Situación
Xeograficamente asentase na marxe dereita do río Texo nun ensanche do mesmo debido á desembocadura no seu territorio de varias afluentes como o Alberche, o Papacochinos, ou o arroio da Portiña. O río forma un esteiro no que hai dúas illas principais a do Chamelo e a Illa Grande, estando a primeira protexida como espazo natural pola súa riqueza faunística e vexetal. A cidade está flanqueada polo sur polo Cerro Negro, e polo norte pola serra de Mejorada. Á parte do núcleo central, Talavera de la Reina ten dous EATIM denominadas Talavera la Nueva e Gamonal e outros barrios fóra do núcleo urbano tales como o Chaparral Bajo e El Casar de Talavera.
A cidade está partida en dous polo río Texo sendo a zona norte a máis poboada e unida aos barrios do sur por tres pontes dos cales un é de orixe romano (malia que disque, os restos que se conservan son de orixe árabe).
Clima
O clima é continental suavizado polo influxo do río. Os invernos adoitan ser fríos e moi húmidos con frecuentes bancos de néboa e os veráns extremadamente calorosos. A veiga talaverana é moi fértil e a vexetación está composta por bosque mediterráneo ao norte con sabinas, aciñeiras e sobreiras e bosque fluvial. Na lomba negro hai gran variedade de coníferas froito de repoboación.
Fundación
miniatura|Restos arqueolóxicos romanos e árabes de Entretorres Existen indicios de restos neolíticos no val do Texo, aínda que o primeiro asentamento parece ser de orixe celtas na zona situada entre o arroio da Portiña e os ríos Alberche e Texo. Zona de gran valor ecolóxico e agrícola que os romanos souberon explotar, dotando á zona de cultivos como a vide e o cereal. Existen restos de varias culturas prerromanas, salientando os celtas, como varios verracos situádevos no casco da actual cidade e en Talavera la Nueva.
Imperio Romano e Época Visigoda
Durante o Imperio Romano o nome da cidade era Caesarobriga no ano -182 Quinto Fulvio Flaco conquistou a cidade, enclavándoa na provincia de Lusitania como cidade estipendiaria como capital dun extenso territorio, incluído no convento xurídico de Emerita Augusta. Na época romana Talavera desenvólvese como cidade de mercados e intercambios comerciais. Cuñou moeda propia e contou con templos, anfiteatro, circo e un gran foro do que quedan restos na Praza do Pan. A cidade pasou a denominarse posteriormente Aibura ou Ebora. O cristianismo chegou pronto á Talavera romana e é coa caída do imperio e a chegada dos Visigodos cando se asinta na cidade.
Historia medieval
Créase en Talavera, a sede do bispado Aquense (Aküis) Eborense, e no ano 602 o rei Liuva II, regala a estatua da Virxe do Prado á cidade, co fin de cristianizar os últimos redutos pagáns, convertendo a festa pagá da deusa Ceres na festa primaveral dedicada á Virxe e denominada Mondas.
O poder musulmán
miniatura|Torre-forte do primeiro recinto amurallado. Os musulmáns chegaron a Talavera no ano 712 xuntándose preto da cidade os caudillos Tariq ibn Ziyad e Musa ibn Nusayr. Os musulmáns dotaron a esta cidade cunha muralla, o alcázar de Abderramán III, regadíos, fontes e muíños de auga a cidade que non deixara de cultivar cereais e vide principalmente seguiu coa súa tradición comercial e comezouse a afianzar a tradición alfareira principalmente pola poboación feixón, que convivía con islámicos e cristiáns. Medina Al Talavayra, participou activamente nas numerosas guerras civís entre reinos e taifas, principalmente polo seu enfrontamento con Toledo aliándose indistintamente con Córdoba e Badaxoz segundo a conveniencia. Talavera foi capital dun efémero reino de Taifa antes de caer definitivamente baixo poder do reino de Toledo. Trala conquista da cidade no século XI en 1083 por Afonso VI, a cidade pasaría a denominarse Talavayra, nome que co paso dos tempos converteuse en Talavera. A partir desta época Talavera foi medrando, converténdose nun dos principais centros económicos da zona central da península, sobre todo en agricultura e gandería. Proba diso son os mercados de gando que se celebraban na localidade.
Baixa idade media
O rei Sancho IV outorgou a Talavera o privilexio real da organización de dúas feiras agrícolas ao ano, o que por aquel entón era un grandísimo privilexio do que poucas localidades podían presumir, é o que hoxe derivou nas feiras de santo Isidro en maio e de san Mateo o Apóstolo en setembro.
Século XV e XVI
miniatura|Cerámica na Basílica da Nosa Dona do Prado Durante os séculos XV e XVI, Talavera acadou gran fama grazas á súa cerámica. Filipe II soubo apreciala e proba diso é que no Mosteiro de San Lorenzo de El Escorial existe cerámica de Talavera en forma de azulexos utilizádevos como zócolos nas paredes do mosteiro, e vajillas desta localidade.
Na Catedral Vella de Salamanca (século XIII) consérvase un curioso altar realizado con esta cerámica.
Outra mostra da súa importancia atópase na azulexaría presente en parte dos solos da Igrexa do Real Mosteiro de Santa María la Real de Las Huelgas en Burgos (século XIII), construída durante o reinado de Fernando III de Castela.
Talavera e os seus fillos ilustres participaron activamente na Conquista de América. Personaxes como Francisco de Aguirre, Juan de Orellana ou Jofrén de Loaisa, participaron en diversas xestas no novo continente.
Outros talaveranos influíron notablemente en política como Frei Hernando de Talavera, confesor de Isabel a Católica ou o Almirante Francisco Verdugo por súas xestas en Flandres. Outros feitos importantes foron o outorgamento a Guadalupe de carta de xurisdición. E o asentamento do gran alfoz de Talavera, coñecido como Antigas Terras de Talavera que abarcaba en 1455 os territorios que ían desde Castilblanco, Guadalupe, Alía e o Val do Ibor en Estremadura ata o norte de Toledo. Hoxe día a identidade rexional talaverana é aínda sensible en todos eses territorios. A comezos do século XVI publícase a máis importante obra de teatro da literatura castelá, A Tragicomedia de Calixto e Melibea, ou A Celestina. Escrita polo veciño e Alcalde de Talavera, aínda que nado en La Puebla de Montalbán, Fernando de Rojas.
O século XVII
Durante este século a cidade vive unha época de ouro cultural que comeza co pai da Historia española, Juan de Mariana, que cos seus estudos políticos influíu notablemente e adiantouse ás teses da Revolución Francesa.
Talavera no século XVIII e as Reais Fábricas
Morto o rei Carlos II de España en novembro de 1700 dúas poderosas nacións dispútanse a coroa de España. Talavera abrazou desde un comezo a causa de Filipe V entrando os rexementos franceses na cidade o 23 de setembro de 1703. Filipe V visitou Talavera. Non sería esta a única vez, xa que o Rei agradeceu moito á cidade o seu soporte fronte a Toledo quen apoiou a causa comuneira.
Pero será a partir do ano 1750 cando esta localidade acade o seu pleno apoxeo, coa chegada á cidade das Reais Fábricas de Seda nas que había empregádevos máis de 4.000 traballadores, o que para a época era algo inmenso e que funcionarían durante aproximadamente un século.
Talavera de la Reina no século XIX
miniatura|Rúa San Francisco A Guerra da Independencia ten grandes consecuencias sobre Talavera de la Reina, o 27 e 28 de xullo de 1809 prodúcese a Batalla de Talavera entre tropas angloespañolas e francesas, sobre a lomba de Medellín, ao norte da cidade. Ao final as tropas ao mando do xeral Arthur Wellesley logran expulsar aos franceses á outra beira do río Alberche. En 1833 prodúcese a mans de Javier de Burgos, o repartimento provincial de España, Talavera, depauperada por mor da guerra, perde a oportunidade de converterse en Provincia e pasa a pertencer á provincia de Toledo, se ben o sentimento comarcal é amplo nas súas antigas terras.
Durante o século XIX, prodúcese unha nova revolución en Talavera de la Reina, coa aparición de grandes mestres artesáns ceramistas na localidade co que se recuperaba a tradición oleira, e a chegada do ferrocarril á cidade a finais do século XIX, supuxo un avance impresionante para esta localidade, que foi das primeiras cidades españolas en contar cunha estación de ferrocarril. A cidade experimentará a partir de entón un aumento de poboación, procedentes sobre todo dos pobos das periferia, convertendo a Talavera nunha das cidades máis poboadas do centro da península.
Tamén se orixina na cidade de Talavera de la Reina unha das famosas Guerras Carlistas.
Talavera de la Reina ata a Guerra Civil
O século XX continua como unha época de expansión para esta cidade, a poboación segue aumentando e xa que logo é necesario proceder á ampliación da localidade, con barrios de nova creación. Talavera vai gañando prestixio como centro comercial importante da zona centro.
Tamén aparece un ceramista moi coñecido, Juan Ruiz de Luna, en honor do cal hoxe existe na localidade un museo, o Museo de Cerámica Juan Ruiz de Luna. A cerámica deste oleiro pode verse na Basílica da Nosa Dona do Prado, na Praza do Pan, e na fonte de placa vibratoria da Escola Juan Ramon Jiménez. Durante a II República a cidade verá aparecer aínda que só fóra en planos a posibilidade de converter unha zona ata agora de secaño nunha zona de regadío. Talavera de la Reina, permanece fiel á República ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, durante ese período produciuse un represión contra relixiosos e partidarios do exército sublevado. O 3 de setembro as tropas rebeldes entran en Talavera ao mando do tenente coronel Yagüe e o comandante Castejón, quen continuaron co represión neste caso contra o bando derrotado, así pois Talavera de la Reina queda baixo o mando das tropas nacionais.
Talavera de la Reina durante o Franquismo
Durante o Franquismo recupérase o proxecto republicano de converter en regadíos a zona de Talavera; para iso créase o Canle Baixo do Alberche, que pon en regadío unha extensa zona, e créanse na zona novos pobos: Talavera la Nueva e Alberche del Caudillo.
Tras isto prodúcese unha explosión demográfica en Talavera de la Reina. A poboación comeza a medrar con xentes vidas de todos os pobos da provincia, do sur de Ávila e do leste de Cáceres. A finais da ditadura, a poboación era aproximadamente de 55.000 habitantes, superando a Toledo en número de habitantes.
Talavera de la Reina na actualidade
Antonio González Madrid foi o seguinte mandatario talaverano, escollido polo partido centrista CDS, cuxa contribución foi decisiva para impulsar a cooperación do concello coas asociacións de veciños nos asuntos municipais.
No 1989 volveu ao goberno o PSOE da man de Javier Corrochano, e continuou o seu legado o tamén socialista Isidro Flores. Foron os anos do movemento social NOSOTROS TALAVERA, creado co obxectivo de loitar contra a marxinación da comarca talaverana nas institucións castellanomanchegas,trala decisión do goberno rexional de trasladar a sede da UNED a Toledo. Este movemento, tras a exitosa folga xeral e manifestación do 27 de febreiro de 1992, conseguiu que o entón presidente José Bono asinase o coñecido como "Documento Bono", no que se incluían históricas reivindicacións dos talaveranos como a creación dunha universidade, melloras no abastecemento de auga e creación de cintos industriais, melloras que en parte quedaron sobre o papel ou non foron resoltas como se demandaba -no 1994 a Universidade de Castela-A Mancha abriu un campus residual dependente do de Toledo, sen edificio propio e con só 3 diplomaturas-.
Tras un goberno do PP presidido por Florentino Carriches que tivo como maior logro o afianzamento do campus universitario e unha política de infraestruturas, promoción de industria e medio ambiente, no 1999 o Partido Socialista volveu ao poder da man de José Francisco Rivas, que na actualidade continúa como primeira autoridade gobernativa local ao haber gando as eleccións de maio de 2007, nas que conseguiu 14 concelleiras, fronte aos 11 do Partido Popular, encabezado por Gonzalo Lago.
Talavera da raíña é desde hai varias décadas a cidade máis poboada da provincia de Toledo e a segunda da comunidade Autónoma de Castela-A Mancha, despois de Albacete, e ocupa o posto 71º no ránking poboacional das cidades de España-. A cidade centra hoxe súas esforzos en reforzar a súa intensa actividade comercial, cun moderno pavillón de feiras e eventos (Talavera Ferial), o Centro Comercial "Los Alfares", o centro comercial de "El Corte Inglés" en Castela-A Mancha, estación subterránea de autobuses incluída no proxecto do centro comercial xunto a un hotel e un edificio de oficinas, e o desenvolvemento no predio Palomarejos dun gran conxunto formado por un campo de golf de 18 buratos (xa finalizado), un hotel de 5 estrelas, edificio de spa, 500 vivendas unifamiliares de luxo e un parque comercial, fronte ao centro "Los Alfares", na entrada á cidade desde a antiga N-V.
En setembro de 2006 o motociclista talaverano Álvaro Bautista gañou o Mundial de de 125cc, feito que lle fixo merecedor de ser nomeado Fillo Predilecto da Cidade, título que unicamente ostentaba ata a data o poeta Joaquín Benito de Lucas. Outra distinción que outorga a cidade é o Título de Fillo Adoptivo, que posúen na o historiador Fernando Jiménez de Gregorio, o profesor Ángel Ballesteros, o sacerdote Aurelio de León e a actriz Gwyneth Paltrow.
Monumentos e lugares de interese turístico
miniatura|Parque da Alameda e Basílica do Prado miniatura|Colexiata de Santa María miniatura|Igrexa de Santiago o Novo
Economía
Talavera da raíña foi coñecida tradicionalmente pola súa actividade ceramista, coa famosa cerámica de Talavera.
É moi importante a súa actividade téxtil,e o Mercado Nacional de Gandos, sendo unha das maiores zonas produtoras de gando de porca e meiriño de toda Castela, salientando a ovella autóctona talaverana.