cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selene brevoortii
Bioloxía
Os adultos atópanse en augas costeiras pouco profundas en pequenos cardumes preto do fondo.
Aliméntanse de luras, camaróns, poliquetos e pequenos peixes.
Relacións co home
É un peixe de pouca importancia para a pesca comercial, pero é unha especie popular na pesca deportiva. Comercialízase fresco e salgado. Captúranos pescadores artesanais mediante redes de enmalle. A especie é un peixe comercial importante no golfo de Montijo, Panamá.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie está moi estendida no Pacífico oriental tropical, que non hai grandes ameazas para ela, e que non hai indicios na actualidade dunha diminución das súas poboaciós, cualifica o seu status como LC (pouco preocupante). Está catalogado como Preocupación Menor.
Felipe Mesones
Como xogador
Xogaba de extremo dereito, era rápido, tiña facilidade para o desmarque e un forte golpeo do balón. Comezou a súa carreira futbolística no seu país, militando nas filas do Boca Juniors, o San Lorenzo de Almagro e o Atlanta, pasando logo polo Independente Santa Fe de Colombia, no que xogou unha tempada. A continuación trasladouse a España, onde xogou o resto da súa carreira, pasando polo Real Murcia, Levante, Hospitalet e Europa, retirándose neste último en 1967.
Como adestrador
Tras colgar as botas regresou á Arxentina, onde comezou a súa carreira como adestrador dirixindo o San Telmo. A continuación volveu cruzar o Océano Atlántico para volver ao fútbol español, no que desenvolveu o resto da súa carreira como técnico durante as seguintes tres décadas.
Tras unha tempada no Mahón, e dúas no Cartagena, de Tercera División, comezou a súa primeira etapa como adestrador do Real Murcia na tempada 1972/1973 da Segunda División. Na súa primeira campaña proclamouse campión da categoría, logrando o ascenso á Primeira División.
En 1987 comezou a súa terceira etapa no Elche, conseguindo o ascenso a Primeira División tras rematar subcampión de Segunda. Máis tarde pasou dúas tempadas de novo no Murcia, disputando na segunda delas a promoción de ascenso a Primeira, pero sendo derrotado polo Zaragoza.
Posteriormente pasou polo Salamanca (por terceira vez) e polo Betis, antes de comezar a súa segunda etapa no Valladolid, co que conseguiu o terceiro ascenso a Primeira da súa carreira. Nos seguintes anos adestrou varios equipos de Segunda e Segunda B, incluída unha terceira etapa no Murcia, converténdose no adestrador que máis partidos dirixiu no club (196). Pechou a súa carreira na tempada 2001/02 no Cartagonova.
Pat Parker
Parker participou no activismo político e involucrouse no partido das Panteras Negras e no Consello Revolucionario das Mulleres Negras, chegando a formar o Women's Press Collective. Participou no activismo coas comunidades gay e lesbiana, contra a violencia doméstica e polos dereitos dos afroamericanos. Publicou cinco coleccións de poesía: Child of Myself (1972), Pit Stop (1975), Movement in Black (1978), Woman Slaughter (1978) e Jonestown and Other Madness (1985).
Jean Mazard
Jean Mazard, nado en Orán, Alxeria, o 20 ou o 29 de xaneiro de 1900 e finado en París o 19 de xuño de 1984, foi un xurista e numismático francés especializado na moeda numidia e mauritana.
Primeiros anos e formación
Jean Mazard naceu o 20 de xaneiro de 1900 e estudou Dereito na Universidade de Alxer, onde acadou o seu doutoramento en Dereito en 1923, coa tese titulada Le Régime des Capitulations en Turquie pendant la guerre de 1914.
Carreira xurídica
Aos 27 anos logou un posto como xuíz suplente no xulgado de paz de Bordj Bou Arreridj, en Alxeria. En 1930 trasladouse a Alxer, tamén como xuíz suplente e a partir de 1932 estivo tres anos como xuíz suplente en Bugía. Entre 1935 e 1939 desenvolveu funcións similares na metrópole, en Le Havre e posteriormente retornou a Alxeria, como xuíz de paz en Telagh, durante un ano.
O 19 de novembro de 1940 desprazouse a París, ao ser nomeado substituto adxunto no tribunal de La Seine, posto que exerceu ata 1952, cando foi ascendido a substituto do procurador xeral do Trubunal de Apelación de París. O 16 de novembro de 1956 foi nomeado director de asuntos criminais e de grazas no Ministerio de Xustiza, e un ano máis tarde foi designado procurador xeral de La Seine, o 22 de xaneiro de 1957. O 23 de setembro de 1958 pasou a formar parte do Tribunal de Casación en condición de conselleiro, posto que mantivo ata a súa xubilación en 1971.
Carreira numismática
Paralelamente á súa profesión como xurista, Mazard amosou moito interese polos estudos numismáticos e especializouse nas moedas de Numidia e de Mauritania. Estivo moi vinculado á Sociedade Francesa de Numismática (SFN), da que chegou a ser vicepresidente e, finalmente, presidente entre 1953 e 1955.
Na revista Revue numismatique, editada pola SFN, publicou numerosos artigos, entre os que cómpre salientar "Monnayage d'or des rois de Numidie et de Maurétanie" (1952), antecedente da súa obra cumio, publicada tres anos máis tarde: Corpus nummorum numidiae etmaunetaniaeque (1955).
Así mesmo, formou parte da Comisión Consultiva da Medalla, na Monnaie de Paris.
Jean Mazard finou en París o 19 de xuño de 1984.
Recoñecementos
Mazard foi merecedor de diversas condecoracións francesas, como a de Comendador da Lexión de Honra (1971), Cabaleiro do Mérito Social, Cabaleiro da Orde das Artes e das Letras, Oficial da Orde da Economía Nacional, Cabaleiro da Orde dda Saúde Pública, Oficial das Palmas Académicas e Cabaleiro do Mérito Agrícola, e concedéuselle tamén a Cruz de Guerra 1939-1945, a Medalla Penitenciaria e a Medalla da Educación Nacional. Do mesmo xeito, foi recoñecido con varias condecoraxións civís en Tunisia, no Benín e en Marrocos.
Publicacións
Esta é unha escolma dos artigos e dos traballos monográficos máis representativos dos publicados por Jean Mazard ao longo da súa traxectoria:
Fragoso, Vinseiro, A Estrada
Fragoso é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Thyasira obsoleta
Thyasira obsoleta é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Addison Emery Verrill e Bush en 1898.
Selene (xénero)
miniatura|260px|Selene vomer Selene é un xénero de peixes teleósteos da orde dos perciformes e familia dos caránxidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1802 polo zoólogo, político e músico francés Bernard Germain Étienne de Laville-sur-Illon, conde de Lacépède.
Etimoloxía
O nome científico Selene deriva de Selene (en grego antigo Σελήνη), deusa da mitoloxía grega, filla  dos titáns Hiperión e Tía, e representación da Lúa.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos: Segundo o WoRMS
Segundo o GBIF:
Especies
Na actualidade no xénero recoñécense as seguintes 8 especies:
Freán, Vinseiro, A Estrada
Freán é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Carlos da Aira
Carlos Da Aira, nado en Elgoibar en 1972, é un escritor galego.
Traxectoria
Instalado en Allariz, dirixe nesa vila dende 2014 o ''Poemagosto. Festival Internacional de Poesía en Allariz e o roteiro poético-gastronómico Ponme un poema!'', dous eventos promovidos a través da Fundación Vicente Risco.
José Macia
José Macia, máis coñecido como Pepe, nado en Santos o 25 de febreiro de 1935, é un exfutbolista e exadestrador brasileiro, de ascendencia galega. Xogaba como extremo esquerdo e está considerado un dos maiores ídolos da historia do Santos FC, o único club no que militou. É o segundo máximo goleador da historia do club, con 403 goles, e tamén o segundo xogador con máis partidos coa camiseta alvinegra (750), superado nos dous rexistros só polo seu compañeiro Pelé. Ambos, xunto a Coutinho, formaron un dos mellores ataques da historia do fútbol mundial, con preto de dous milleiros de goles anotados entre os tres.
Conquistou unha cifra récord de 13 Campionatos Paulistas (11 como xogador do Santos, un como adestrador do Santos e outro como adestrador do Inter de Limeira), e é tamén a persoa con maior número de títulos do Campionato Brasileiro, con sete (seis como xogador do Santos e outro como adestrador do São Paulo FC).
Foi 40 veces internacional coa selección brasileira, coa que anotou 22 goles e gañou dúas Copas do Mundo (1958 e 1962).
Orixe e inicios
Fillo dos inmigrantes galegos José Macía Vega e Clotilde Arias Yáñez, ambos naturais provincia de Ourense, Pepe naceu un luns de Entroido, no número 255 da rúa João Pessoa do barrio Centro de Santos, a mesma rúa na que fora fundado o Santos FC 23 anos antes. Seus pais, José Macía e Clotilde Arias, eran dous inmigrantes galegos, procedentes el de Rabal, Oímbra, e ela de Mandín, Verín, que a pesar da pouca distancia entre as súas aldeas, coñecéronse no Brasil. Cando tiña dous anos, o seu irmán máis vello, Silvio, de sete, faleceu nun accidente doméstico mentres xogaba cun curmán, traxedia que afectou profundamente a familia, especialmente a nai.
Aos sete anos, en 1942, Pepinho trasladouse coa súa familia á veciña cidade de São Vicente, onde seu pai, comerciante, mercou unha mercearia, unha tenda de alimentos e outros produtos básicos. Co seu irmán Mário comezou a xogar ao fútbol nos equipos do barrio onde vivía, o Comercial FC, o Mota Lima e o Continental.
Con 16 anos xogaba no equipo infantil do São Vicente AC cando Cobrinha, o porteiro do equipo, que tamén militaba no equipo infantil do Santos, invitouno a facer unha proba co club. O 4 de maio de 1951 Pepe pisou por primeira vez o céspede de Vila Belmiro, e recibiu o visto e prace do técnico Salu da Bandinha. A pesar da reticencia de seus pais, que non querían que fose futbolista, acabou entrando no club.
Debut e primeiro título
Xa na canteira do Santos, entre os anos 1952 e 1953 estivo ás ordes do adestrador Lula, tamén fillo de galegos e que o dirixiría durante case toda a súa carreira. O 23 de maio de 1954, con 19 anos e da man do técnico Giuseppe Ottina, debutou co primeiro equipo nun partido contra o Fluminense en Pacaembu, durante o Torneo Río-São Paulo. O Santos perdeu por 2 a 1, e Pepe entrou na segunda metade en substitución de Boca, que xa entrara en substitución de Del Vecchio. Na parte final do ano regresou ao equipo xuvenil, pero na tempada seguinte instalouse definitivamente no primeiro equipo, adestrado xa por Lula.
O seu primeiro gran momento como futbolista profesional chegou no Campionato Paulista de 1955, do que se proclamou campión contribuíndo con 10 goles, un deles o gol da vitoria co que o equipo gañou o título na derradeira xornada ante o Taubaté en Vila Belmiro. Foi o segundo título de campión paulista para o club, 20 anos despois do primeiro, e Pepe saíu aclamado do estadio. Titular indiscutible do equipo xa en 1955, converteuse ademais no tirador de faltas e penaltis do equipo.
Dominio do fútbol paulista
Durante os seguintes anos o Santos continuou dominando de xeito case absoluto o fútbol paulista, conquistando ata 11 títulos do campionato estatal, cun equipo no que destacaban xogadores como Pelé, Coutinho, Zito, Jair Rosa Pinto ou o propio Pepe. O 6 de marzo de 1958, foi, cun triplete, un dos protagonistas do histórico partido ante o Palmeiras de Formiga e Mazzola, no Torneo Río-São Paulo, que rematou con vitoria santista por 7-6.
En 1959 o club realizou a súa primeira xira por Europa, disputando 22 partidos en nove países do continente e anotando 78 goles, 20 deles obra de Pepe. En xuño, Pepe pisou por primeira vez Galicia, a terra de seus pais, para disputar co equipo na Coruña a 14ª edición do Trofeo Teresa Herrera fronte ao Botafogo de Garrincha. Diante dalgúns dos seus familiares, presentes no estadio de Riazor, marcou dous dos catro goles do seu equipo, que acabou levando o trofeo para Santos. Tralo partido colleu un taxi cara a Mandín, onde coñeceu a súa avoa, que estaba preto de cumprir os 90 anos. Uns días despois marcou outros dous tantos na goleada por 7-1 sobre o Inter de Milán no Trofeo Laranxa de Valencia.
Campión brasileiro, suramericano e intercontinental
Nese mesmo 1959 creouse o Campionato Brasileiro e o Santos chegou á primeira final da historia, na que Pepe marcou un gol fronte ao Bahia, aínda que o título acabou sendo para o club baiano. Dous anos despois, na edición de 1961, volveu disputar a final contra o Bahia, proclamándose desta volta campión brasileiro por primeira vez. O Santos revalidou o título nas seguintes catro tempadas, con varios goles máis de Pepe nas finais.
Ademais proclamouse campión da Copa Libertadores en 1962 e 1963, sendo titular en tódolos partidos das finais, contra Peñarol e Boca Juniors respectivamente. Saíu no once inicial tamén nas dúas Copas Intercontinentais que conquistou o seu equipo nos mesmos anos. Na primeira delas fixo un gol contra o Benfica de Eusébio, mentres que na segunda marcou dous goles de falta no partido de volta contra o Milan no Maracanã que contribuíron a unha histórica remontada dun partido que o Santos perdía por 0-2, e que rematou 4-2.
Recibiu o alcume de "Canhão da Vila", polo seu forte golpeo coa perna esquerda, coa que realizaba disparos que acadaron velocidades de ata 122 km/h. A súa potencia era tal que nun dos seus tiros libres chegou a deixar sen coñecemento a Alfredo Ramos, defensor do São Paulo que estaba colocado na barreira.
Últimos anos
Foi o titular absoluto no extremo esquerdo do Santos ata 1965, cando cumpriu os 30 anos. A partir desa data, ata 1969, ano no que rematou a súa carreira, comezou a alternarse no posto de titular con Abel primeiro e máis tarde con Edu. Disputou o seu último encontro o 19 de marzo de 1969, na vitoria por 2-1 sobre o América de São José do Rio Preto no estadio Urbano Caldeira, partido correspondente ao Campionato Paulista.
Militou durante 15 anos no Santos e, con 403 goles marcados en 741 partidos, é o segundo máximo goleador da historia do club, só por detrás de Pelé. Á marxe de Pelé, só dous xogadores marcaron máis goles que Pepe nun só club: Roberto Dinamite, que marcou 620 goles co Vasco da Gama, e Zico, que conseguiu 500 co Flamengo.
Os seus 27 títulos oficiais co Santos convérteno no futbolista con máis títulos para un mesmo club do Brasil, con dous máis que Pelé.
Selección nacional
miniatura|Foto de Pepe no [[Arquivo Nacional do Brasil.]] Foi 40 veces internacional coa selección brasileira, coa que marcou 22 goles. Debutou o 8 de xullo de 1956, nun partido contra a Arxentina pola Copa do Atlántico. Saltou ao campo na segunda parte, substituíndo a Ferreira, e tralo empate sen goles o equipo brasileiro fíxose co título. Un mes despois disputou o seu primeiro encontro como titular na selección, nun amigable contra Checoslovaquia no Maracanã, onde formou na dianteira xunto con Zizinho, Didi, Canário e Leônidas.
En 1957, con 22 anos, foi convocado polo seleccionador Osvaldo Brandão para a súa primeira e única Copa América, marcando tres goles e rematando subcampión por detrás da Arxentina. Foi convocado para as Copas do Mundo de Suecia 1958 e Chile 1962, pero en ámbolos casos sufriu unha lesión nas vésperas do torneo. Acudiu igualmente a ambas citas coa esperanza de poder recuperarse a tempo, pero non chegou a debutar en ningún dos dous torneos, nos que a selección brasileira se proclamou campioa.
O seu mellor momento coa selección, segundo as súas propias palabras, foi o partido amigable que disputou en 1963 contra Inglaterra en Wembley (1-1), no que conseguiu marcar un tiro libre directo dende longa distancia, superando ao histórico gardameta Gordon Banks.
Ademais dos dous Mundiais, gañou dúas veces a Copa do Atlántico (1956, 1960), dúas veces a Copa Roca (1957, 1963), a Copa Bernardo O'Higgins (1961) e tres veces a Copa Oswaldo Cruz (1958, 1961, 1962).
Como adestrador
En 1969 comezou a súa carreira como adestrador na canteira do Santos. Pouco tempo despois pasou a ser adestrador axudante do equipo principal, e en 1972 colleu por primeira vez as rendas do primeiro equipo. En 1973 proclamouse campión do Campionato Paulista, dirixindo a un grupo de futbolistas entre os que estaban Agustín Cejas, Carlos Alberto, Clodoaldo, Edu ou o seu antigo compañeiro Pelé, na parte final da súa carreira no Brasil.
A continuación regresou ao equipo xuvenil, e máis tarde volveu adestrar o primeiro equipo do Santos en catro etapas máis. Dirixiu un total de 371 partidos do club, sendo o terceiro adestrador con máis encontros na historia da entidade santista.
Durante os seus case 40 anos como adestrador, dirixiu unha vintena de equipos, a maioría deles do Brasil. Viviu a súa mellor época como técnico a mediados da década de 1980, cando gañou de xeito consecutivo o Campionato Cearense co Fortaleza, un histórico Campionato Paulista co Internacional de Limeira, o único na historia do club, e o Campionato Brasileiro de 1986 co São Paulo. O seu balance á fronte do São Paulo foi de 45 partidos, con 22 vitorias, 16 empates e sete derrotas. Foi destituído tras a eliminación na Copa Libertadores de 1987. A continuación regresou ao Inter de Limeira, co que conquistou o Campionato Brasileiro de Serie B.
Fóra do país amazónico, adestrou o Boavista portugués, a selección peruana, o Verdy Kawasaki xaponés (co que gañou a liga xaponesa en 1992), e o Al Sadd e o Al Ahli de Qatar, tendo ás súas ordes neste último a Pep Guardiola, case no final da súa carreira como futbolista.
Recoñecementos
O 21 de setembro de 1967 recibiu o Premio Belfort Duarte, en recoñecemento á súa extrema deportividade. A medalla de prata de dito premio era concedida ao futbolista profesional que pasase dez anos, e polo menos 200 partidos, sen ser expulsado do campo. Pepe superou por moito esa cifra, pois acumulou un total de 781 partidos (741 co Santos e 40 coa selección) sen ser nunca expulsado.
O 3 de maio de 1969 foi homenaxeado diante de 22.810 espectadores no Vila Belmiro, antes dun partido entre o Santos e o Palmeiras. En 2021 creouse o "Premio Pepe", para elixir o gol máis fermoso do Campionato Paulista.
Vida persoal
Casado con Nélia, tivo catro fillos: Alexandre, Maria Clotilde, Gislene e Rafael.
Publicacións
En 2012 publicou un libro de memorias, titulado “Bombas de Alegria, meio século de memórias do Canhão da Vila”, no que conta curiosas historias futbolísticas. A súa biografía foi publicada en 2015, escrita pola xornalista Gisa Macia, a súa filla.
Frende, Vinseiro, A Estrada
Frende é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Moucho, Vinseiro, A Estrada
O Moucho é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Timoclea ovata
Timoclea ovata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Thomas Pennant en 1777.
Turtonia minuta
Turtonia minuta é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Fabricius en 1780.
Mátaos suavemente
Mátaos suavemente (en Killing Them Softly) é un filme estadounidense de 2012 escrito e dirixido por Andrew Dominik e protagonizado por Brad Pitt. Está baseado na novela de George V. Higgins Cogan's Trade (1974). O filme trata sobre tres delincuentes que rouban nunha operación de xogo ilegal protexida pola mafia, o que fai que a mafia envíe dous sicarios, Jackie (Pitt) e Mickey (James Gandolfini), para tratar cos autores.
O 22 de maio de 2012, o filme estreouse na competición pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012 e recibiu valoracións positivas. Estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 30 de novembro de 2012 a través de The Weinstein Company e recibiu críticas positivas, especialmente polas interpretacións de Pitt e Gandolfini, así como pola dirección e o guión de Dominik. Recadou 37,9 millóns de dólares sobre un orzamento de 15 millóns.
Estreouse en galego o 22 de xuño de 2022 a través da TVG.
Easy On Me
«Easy On Me» é unha canción composta e interpretada pola cantautora británica Adele para o seu cuarto álbum de estudo, 30 (2021). O tema foi lanzado ao mercado musical o 15 de outubro de 2021 a través de Columbia Records como o sinxelo principal de dito disco. O tema marca o seu retorno á industria musical despois de máis de cinco anos de inactividade. Adele escribiu a canción xunto a Greg Kurstin, quen tamén a produciu. Unha balada de produción minimalista, «Easy On Me» expresa temas de nostalxia, arrepentimento e perdón. A letra da canción representa a súplica de Adele ao seu fillo, pedíndolle que sexa paciente con ela e os seus problemas posteriores ao divorcio.
Antecedentes e promoción
A partir do 1° de outubro de 2021, apareceron varios carteis e cercas publicitarias do número «30» en importantes monumentos e edificios en diferentes cidades do mundo. Por mor disto, especulouse que todo estaba vinculado en gran medida ao título do próximo álbum de estudo de Adele. O 4 de outubro, o sitio web da cantante e as súas contas oficiais en redes sociais actualizáronse por primeira vez en meses. Ao día seguinte, a cantante publicou un adianto da canción e o seu vídeo musical a través dun clip instrumental que difundiu nas súas redes sociais. Durante unha entrevista coa revista Vogue, Adele contou que traballou con Greg Kurstin na canción, quen estivo a cargo da produción.
Vídeo musical
O vídeo musical de «Easy on Me» filmouse do 15 ao 16 de setembro de 2021 en Quebec e foi dirixido polo cineasta Xavier Dolan quen previamente xa traballara con Adele no vídeo musical da súa canción «Hello». A rodaxe tivo lugar no Chemin Jordan e o Domaine Dumont Chapelle Ste-Agnès na cidade de Sutton, situada no suroeste de Quebec.
Comentarios da crítica
Tras o seu lanzamento, «Easy On Me» recibiu comentarios positivos por parte dos críticos musicais. Neil McCormick de The Daily Telegraph cualificou a canción como un «sinxelo de regreso audaz», contrastando «Easy On Me» que ten un arranxo simple de piano coa produción dunha balada poderosa como «Hello». Outorgoulle á canción unha cualificación de cinco estrelas de cinco, escribindo "Adele posúe a voz que atravesa no máis profundo na alma do mundo e canta con todo o seu corazón nesta canción." O escritor de Evening Standard, Jochan Embley, eloxiou «Easy On Me» polo seu piano melancólico, a súa elegante voz e as súas melodías «harmoniosas». Embley agrega que a canción é un testemuño da resistencia de Adele ás tendencias da música pop, manténdose fiel ao seu estilo. Por outra banda, Nick Levine de NME dixo: «Adele nunca soou mellor» como en «Easy On Me», facendo un regreso cunha «peza de balada clásica de Adele».
Resultados comerciais
«Easy On Me» saíu ao mercado musical o 15 de outubro de 2021 mediante o selo discográfico de Columbia Records. Tras o seu lanzamento, a canción rompeu a marca da canción máis reproducida nun só día en Spotify con máis de 24 millóns de reproducións globais, así como tamén a marca da canción máis reproducida nunha soa semana con 84.3 millóns de reproducións. Así mesmo, rompeu dúas marcas máis en Amazon Music, o primeiro coa maior cantidade de reproducións no seu primeiro día a nivel mundial e o segundo coa maior cantidade de solicitudes de reprodución a Alexa durante o primeiro día para calquera canción en toda a historia de dita plataforma.
San Martiño, Vinseiro, A Estrada
San Martiño é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Pena, Vinseiro, A Estrada
A Pena é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Vinseiro, Vinseiro, A Estrada
Vinseiro é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Unio pictorum
Unio pictorum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
DMAP
DMAP pode refereirse a:
Vasconiella jeffreysiana
Vasconiella jeffreysiana é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por P. Fischer in de Folin e Périer en 1873.
Lingua pisamira
A lingua pisamira é unha lingua indíxena da familia tucana falada polo pobo pisamira, estabelecido no Resgardo Parte Oriental de Vaupés, en Colombia. Ethnologue identifícaa erradamente como un dialecto do tucano. Segundo o censo de 2005 había uns 61 individuos do pobo pisamira, mais os adultos xa non transmiten a lingua aos nenos, que falan castelán habitualmente.
Fonoloxía
O pisamira presenta seis vogais /a e i ɨ o u/ que poden ser orais ou nasais, e once fonemas consonánticos. Algunhas destas consoantes /g, t͡ʃ, r/ teñen unha distribución restrinxida e raramente ou nunca aparecen ao comezo das raíces das palabras.
Administracións descentralizadas de Grecia
A administración descentralizada (en grego αποκεντρωμένη διοίκηση, apokendroméni diíkisi, "diocese descentralizada") é un grao da división administrativa de Grecia establecido en 2011, ao entrar en vigor o plan Calícrates. Grecia divídese en sete administracións descentralizadas que están encargadas de aplicar as políticas gobernamentais a nivel local e están conformadas polo territorio de entre unha e tres periferias.
O presidente (γενικός γραμματέας, «secretario xeral») é elixido polo Goberno central e actúa baixo as súas ordes. Cada administración posúe ademais un consello, que representa as respectivas periferias e municipios, pero é de carácter unicamente consultivo e, polo tanto, non pode tomar decisións.
A Constitución de Grecia estipula unha serie de competencias que permanecerán baixo control do Goberno central e que eran aplicadas a nivel local polas antigas periferias. Co plan Calícrates, as periferias asumiron as competencias das antigas prefecturas e convertéronse en organismos autónomos, polo que se decidiu crear unha nova división administrativa baixo o control directo do Goberno central.
Vis de Baixetes, Vinseiro, A Estrada
Vis de Baixetes é un lugar da parroquia de Vinseiro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Venerupis saxatilis
Venerupis saxatilis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
Reino de Epiro
O Reino de Epiro (en grego: Ηπειρος) foi un Estado helénico da Antigüidade. Situado no actual norte e oeste de Grecia, nunha rexión montañosa do mesmo nome. Situado entre Iliria, ao norte, coa cordilleira do Pindo ao leste e o mar Xónico ao oeste, estaba habitado por tres tribos: molosos, dólopes e máracos. Entre os distintos Estados e tribos, predominou no século VI a C. o formado pola tribo dos molosos, que lograron formar unha confederación. A lingua indíxena era o dialecto grego chamado occidental.
Historia
Entre o 430 e o 390 a C., hai constancia dun rei chamado Taripo, quen na súa mocidade residiu e recibiu educación en Atenas. Ao seu regreso organizou o reino baixo unhas novas leis e introduciu un senado e uns maxistrados anuais para rexelo. Destacou por achegar Epiro cara á civilización helénica. Segundo Aristóteles, os reis de Molosia dispuñan de certas limitacións legais para o uso do poder, non eran reis absolutos como os macedonios. As primeiras crónicas de intervención exterior de Epiro datan do reinado de Alcetas, quen apoiou a Dionisio I durante a súa campaña no Mar Adriático, no ano 379 a C..
Epiro mantívose neutral e inmóbil, alleo á política grega durante gran parte da súa existencia, mesmo nas Guerras Médicas. A chegada de Alexandre de Epiro produciu un cambio na súa historia. Alexandre o Moloso ascendeu ao trono grazas ao seu cuñado Filipo II de Macedonia. Aquel, paralelamente ás campañas do seu sobriño Alexandre Magno, interveu en axuda dos tarentinos contra os pobos de Brucio e a Lucania. Iniciou a súa campaña en Italia no ano 338 a C., conseguindo importantes vitorias, polas cales os romanos asinaron con el un tratado de paz e amizade. Posteriormente tentou implantar a súa soberanía sobre as cidades ás que daba protección, o que causou que os tarentinos e outros pobos da Magna Grecia se confederaran contra el e lle plantasen batalla, na que foi derrotado e morto. Morto Alexandre o Moloso, Epiro adoptou unha monarquía dobre, análoga á diarquía espartana.
Guerras pírricas
No século III a. C., un novo rei chamado Pirro auxiliou de novo as cidades gregas da Magna Grecia contra os «bárbaros». Entre o 280 a. C. e o 275 a. C., Pirro levou a cabo dúas grandes campañas nun esforzo por protexer e estender a influencia grega no oeste do Mediterráneo: unha, contra o poder emerxente da República romana que ameazaba as colonias gregas do sur de Italia, e outra contra Cartago, nun renovado intento por manter a influencia grega en Sicilia.
A concentración baixo un mesmo mando das cidades gregas de Italia e de Sicilia tivo como consecuencia inmediata a coalición de Cartago e Roma. Pirro conseguiu desembarcar sen obstáculos en Sicilia, levantando inmediatamente o sitio de Siracusa, reuniu en pouco tempo todas as cidades gregas da illa, liderando a confederación siciliana, e arrebatoulle aos cartagineses case todas as súas posesións. Cartago apenas puido manter a fortaleza de Lilibea grazas á súa escuadra. Tras conquistar Sicilia iniciou a construción dunha poderosa frota nos estaleiros de Siracusa, co fin de manter unidas todas as súas posesións e garantir a súa seguridade. Con todo, a súa política interior minou o seu poder, ao gobernar como un rei absoluto e non respectar as asembleas cidadás e establecer as leis sen máis regra que a súa propia vontade. Por iso algunhas cidades sicilianas aliñáronse novamente con Cartago.
Final do Reino
No a no 232 a. C., constituíuse unha República sometida ao Reino de Macedonia, convertendo o país nun Estado monicreque, que perdurou até que Epiro foi conquistado polos romanos no 167 a. C., entrando a formar parte da República romana.
Lingua siona
A lingua siona (tamén coñecida como bain coca, pioje, pioche-sioni, ganteyabain, ganteya, ceona, zeona, koka e kanú) é unha lingua indíxena da familia tucana falada en Colombia e Ecuador. A lingua está estreitamente relacionada coa secoya, mais os falantes son distintos etnicamente.
No ano 2013, o siona é falado por arredor de 550 persoas. O dialecto teteté (eteteguaje) está extinta.
As Folgueiras, Arcos, Outeiro de Rei
As Folgueiras é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo.
Caraboideos
A dos caraboideos é unha superfamilia de insectos coleópteros da soborde dos adéfagos.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille.
Familias
A superfamilia comprende as seguintes familias:
SM-liiga 2022-2023
A tempada 2022-2023 da SM-liiga é a 48ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés. Na copetición participan un total de 15 equipos, os mesmos que na tempada precedente. Tappara de Tampere é o defensor do título.
A liga regular comezou o 9 de setembro de 2022 e finalizará o 11 de marzo de 2023.
Brooklyn Beckham
Brooklyn Joseph Beckham, nado en Westminster, Londres, o 4 de marzo de 1999, mellor coñecido como Brooklyn Beckham, é un modelo e fotógrafo británico. É coñecido tamén por ser o fillo máis vello do exfutbolista británico David Beckham e da excantante británica do grupo musical Spice Girls e deseñadora de moda Victoria Beckham.
Primeiros anos
Brooklyn Joseph Beckham naceu no Hospital Portland en West End de Londres o 4 de marzo de 1999, fillo de David Beckham e Vitoria Beckham (de solteira, Adams). A miúdo infórmase que foi nomeado Brooklyn porque foi concibido en Brooklyn, Nova York, pero non o foi; aí é onde a súa nai descubriu que estaba embarazada e o lugar onde David Beckham foi despois da Copa Mundial da FIFA 1998. Creceu en Madrid, España, mentres o seu pai xogaba para Real Madrid e en Los Ángeles, California cando o seu pai xogou para LA Galaxy. Segundo Beckham, el e os seus irmáns máis novos Romeo e Cruz aprenderon a falar español con fluidez e tiñan acentos estadounidenses mentres vivían en California. Ten tres irmáns máis novos: Romeo James, Cruz David e a súa irmá Harper Seven. Os seus padriños son Elton John, David Furnish e Elizabeth Hurley. Á idade de 15 anos, Beckham traballaba quendas de fin de semana nunha cafetaría no oeste de Londres.
Carreira profesional
Beckham xogou anteriormente no Arsenal F.C. Academia; foise porque non recibiu unha bolsa de Arsenal Football Academy, que prefería outras dúas perspectivas na súa posición. Brooklyn planeara pasar catro anos estudando fotografía na Parsons School of Design da New School, pero tomou a decisión de regresar a casa no Reino Unido despois de pasar un ano no estranxeiro estudando nos Estados Unidos.
Comezou no mundo de modelar en 2014, e apareceu en editoriais e portadas de Vogue China, Miss Vogue, Entrevista, L'Uomo Vogue, T: The New York Times Style Magazine e Aturdido Corea. Foi fotografado por Bruce Weber, Terry Richardson, Daniel Jackson e Alasdair McLellan. En 2016, aos 16 anos, fotografou unha campaña para Burberry BRIT, protagonizada polos modelos Ben Rees, Carvell Conduah, Eliza Thomas, Liv Mason Pearson e Maddie Demaine. A contratación de Beckham para a campaña foi recibida con críticas por varios fotógrafos destacados. Chris Floyd cualificou a decisión de Burberry de empregar a Beckham como unha "desvalorización da fotografía" e "puro nepotismo", mentres que o fotógrafo de moda Jon Gorrigan chamouno un exemplo de "un pouco de inxustiza en moitas áreas" da industria.
En 2017, Beckham anunciou que obtería un título en fotografía na Parsons School of Design da New School de Nova York. Con todo, despois dun ano nos Estados Unidos, Beckham decidiu en 2018 regresar ao Reino Unido para unha pasantía de fotografía. En 2019, fixo unha pasantía para o fotógrafo británico Rankin.
O primeiro libro de fotografía de Beckham, titulado "O que vexo", publicouse en xuño de 2017. As reaccións críticas mesturáronse coas negativas. Un puñado de fotografías filtradas converteuse no foco de burla en Twitter, cos usuarios satirizando as "fotografías terribles e mesmo peores subtítulos". Con todo, Random House, o editor de Beckham, defendeu o libro como un reflexo dos intereses da súa base de fans adolescentes.
El forma parte dunha tendencia na que os fillos de personaxes famosos e modelos con gran presenza nas redes sociais acadan un certo éxito. Tiña un forte seguimento polos fans chineses e foi a cara de Huawei teléfonos Android Honot 8 xunto con Scarlett Johansson, Karlie Kloss e Henry Cavill. Con todo, despois de publicar en Instagram contido sospeitoso de discriminación contra os chineses en 2018, foi condenado en gran medida, polo que terminou perdendo a súa reputación e posibles oportunidades comerciais na China.
Vida persoal
Beckham saíu anteriormente coa actriz estadounidense Chloë Grace Moretz en 2014, pero logo deu terminada a súa relación. En 2015, comezou a saír coa cantante e modelo francesa Sonia Ben Ammar, pero o ano seguinte terminaron e Brooklyn retomou a súa relación con Chloë o 24 de abril de 2016 até o 1 de setembro do mesmo ano, onde confirmaron o fin definitivo do seu romance. Asistiu á Convención Nacional Demócrata de 2016 con Moretz en apoio de Hillary Clinton.
En 2018, confirmou a súa relación coa modelo británica Hana Cros. Desde entón, Brooklyn e Hana foron tiveron unha relación complicada na que se prodigaron as rifas e discusións como o momento no que foron captados discutindo durante o Festival de Cannes 2019, onde armaron un escándalo cunha discusión en público. O mesmo ano terminaron a súa relación definitivamente. A finais de 2019, comezou a ter unha relación coa actriz e modelo Nicola Peltz. O 11 de xullo de 2020, Beckham e Nicola anunciaron o seu compromiso.
Pina
miniatura|Pina de [[Aliaxes de aluminio|aliaxe de aluminio.]] miniatura|Pina de bicicleta sen os radios. miniatura|Roda dun [[Porsche Carrera GT con pina de aliaxe de magnesio.]] A pina ou aro é unha parte da roda da maioría de vehículos terrestres, unha peza metálica cuxa forma varía en relación ao tipo e tamaño do vehículo, e a súa función é soster o pneumático para que conserve a forma ao rodar.
Historia
As primeiras pinas foron unha continuación das rodas de carruaxe. Das primeiras rodas que se recubriron con caucho vulcanizado (en 1880 aproximadamente), cara a 1910 comezouse a colocar un talón metálico entre a roda e o pneumático (para entón xa se implementou o tubo de ar como parte da roda) para reforzar a rixidez total da estrutura.
As primeiras rodas dos vehículos con motor comezaron sendo rodas semellantes ás das bicicletas, coas pinas unidas ao eixe central por radios. A medida que os vehículos se volveron máis pesados, utilizáronse rodas con radios de madeira e pinas de aceiro. Máis tarde, montáronse pneumáticos de caucho macizo nas pinas das rodas de madeira. As pinas completamente feitas de metal xeneralizáronse gradualmente arredor da década de 1930.
Pinas de aliaxe
As pinas de aliaxe son os aros metálicos que se fabrican a partir dunha aliaxe de aluminio ou de magnesio. As aliaxes son mesturas dun metal e outros elementos, que polo xeral proporcionan unha maior resistencia que os metais puros, que adoitan ser moito máis brandos e dúctiles. As aliaxes de aluminio ou magnesio son tipicamente máis lixeiras para obter unha resistencia dada, proporcionan unha mellor condución de calor, e a miúdo producen unha aparencia estética mellorada en comparación coas pinas de aceiro. Aínda que o aceiro é o material máis común utilizado na produción de pinas, é unha aliaxe de ferro e carbono, e o termo "pina de aliaxe" xeralmente se reserva para as que son fabricadas con aliaxes non ferrosas.
As primeiras pinas de aliaxe lixeira estaban feitas de aliaxes de magnesio. Aínda que non se xeneralizaron nos vehículos comúns, seguiron sendo populares durante a década de 1960, aínda que en cantidades moi limitadas. A mediados e finais da década de 1960, os refinamentos da fundición de aluminio permitiron a fabricación de rodas máis seguras que non eran tan fráxiles. Ata ese intre, a maioría das pinas de aluminio sufrían dunha baixa ductilidade, que polo xeral oscilaba entre o 2-3% de elongación. Debido a que as pinas de aliaxe lixeira por entón a miúdo estaban feitas de magnesio, os primeiros problemas detectados atribuíronse máis tarde á baixa ductilidade do magnesio, cando en moitos casos eran pinas de aliaxe de aluminio mal fundidas. Unha vez que estas melloras na fundición do aluminio foron adoptadas máis amplamente, as pinas de aluminio substituíron ás de magnesio como rodas de baixo custo e alto rendemento para os deportes de motor.
Lei de Poe
A lei de Poe (en inglés Poe's law) é un adagio da cultura de Internet que di que, sen un indicador claro da intención do autor, cada parodia de puntos de vista extremos pode ser confundida por algúns lectores cunha expresión sincera das opinións que se parodian.
Orixe
A lei de Poe baséase nun comentario escrito por Nathan Poe en 2005 en christianforums.com, un foro de Internet sobre o cristianismo. A mensaxe foi publicada durante un debate sobre creacionismo, onde un cartel anterior comentara a outro usuario: "Menos mal que incluíches o emoticono. Se non, a xente pode pensar que vas en serio".
A resposta de Nathan Poe di:
A declaración orixinal da lei de Poe referíase especificamente ao creacionismo, pero desde entón xeneralizouse para aplicarse a calquera tipo de fundamentalismo ou extremismo.
A súa conceptualización orixinal sostiña que as parodias en liña ou o sarcasmo sobre puntos de vista relixiosos son indistinguibles das expresións sinceras das opinións relixiosas. En parte, Poe simplemente reiteraba uns consellos comúns sobre a necesidade de marcar claramente o sarcasmo ou a parodia en liña (por exemplo, cunha cariña de emoticono sorrindo ou chiscando o ollo) e que, sen estes indicios inconfundibles, sería interpretado como algo real ou usados por troles, extremistas e/ou fundamentalistas como expresións sinceras dos seus autores, especialmente se coinciden coas súas propias opinións. Xa en 1983, Jerry Schwarz, nunha publicación en Usenet, escribiu:
En 2017, Wired publicou un artigo no que o chamaba "O fenómeno máis importante de Internet de 2017" e escribiu que "A Lei de Poe aplícase a cada vez máis interaccións en Internet". O artigo deu exemplos de casos nos que interveñen 4chan e a administración Trump nos que houbo ambigüidades deliberadas sobre se algo era serio ou pretendía ser unha parodia, onde a xente estaba a usar a lei de Poe como "un refuxio" para camuflar crenzas que doutro xeito serían consideradas inaceptables. Algúns tratan a lei de Poe como parte da cultura kitsch contemporánea; outra visión sostén que a lei de Poe podería levar ao nihilismo, unha situación na que nada importa e todo é unha broma.
Antemasque
Antemasque (estilizado como ANTEMASQUE) foi un supergrupo estadounidense de rock formado en 2014 polos antigos membros de At the Drive-In e The Mars Volta Omar Rodríguez-López e Cedric Bixler-Zavala. O seu primeiro álbum conta con Flea dos Red Hot Chili Peppers no baixo e con Dave Elitch na batería. Tanto Flea como Elitch tocaran anteriormente con The Mars Volta. O irmán de Omar, Marfred Rodríguez-López (anteriormente en Zechs Marquise), uniuse finalmente como baixista permanente e o membro de Blink-182 Travis Barker encargouse da batería.
Historia
O 9 de abril de 2014 Bixler-Zavala e Rodríguez-López nunciaron o seu novo proxecto, acompañando o anuncio co lanzamento do seu primeiro sinxelo, "4AM". Durante a seguinte semana lanzáronse tres sinxelos máis, e o seu álbum de estrea, Antemasque, foi editado o 10 de novembro de 2014. Aínda que Flea gravou o baixo para o disco non foi membro da banda.
O 2 de novembro de 2015 a banda estreou oito cancións novas para un seguinte lanzamento, titulado Saddle on the Atom Bomb. Porén, en 2022 o álbum aínda non tiña sido editado, e as redes sociais da banda levaban inactivas dende 2015, o que implica que probablemente a banda non siga activa.
O Catadoiro, Arcos, Outeiro de Rei
O Catadoiro é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo.
Día nacional de Romanía
250px|miniatura|Clausura do día nacional de Romanía O Día Nacional de Romanía, ou Día da Grande Unión (en romanés: Ziua Marii Uniri), celebrado cada primeiro de decembro, festexa a memoria do día 1 de decembro de 1918, cando en Alba Iulia, cidade da provincia de Transilvania asínase a Unión de todas as provincias de Romanía: Valaquia, Moldavia, Basarabia, Bucovina e Transilvania.
Entón Romanía tamén integrara á República Moldova (Basarabia), o Banato e a Dobruja Meridional, así mesmo coñecida como o Cuadrilátero, territorios que xa non forman parte do país na actualidade. Coa unificación de 1918 Romanía aproximouse a duplicar o seu tamaño.
No ano 1940, Romanía perde Basarabia e Bucovina, tras o Pacto Ribbentrop-Molotov, as dúas rexións pasan a anexionarse á República Soviética. O norte de Transilvania pasa a Hungría, así como o sur de Dobruja (o Cuadrilátero) a Bulgaria.
O 1 de decembro é día festivo para as traballadoras do país e tradicionalmente un desfile militar é o principal evento na capital, Bucarest. O desfile inclúe máis de 2000 tropas incluíndo equipos militares estranxeiros invitados, ao redor de 140. No resto do Estado varios eventos conmemoran as baixas da Primeira Guerra Mundial, e recentemente varios Concellos inclúen concertos na programación do día libre, transformando a celebración a un tipo festivo máis popular.
Litixio climático
Desde principios da década de 2000, os marcos legais para combater o cambio climático estiveron cada vez máis dispoñibles a través da lexislación, e un corpo cada vez maior de casos xudiciais desenvolveu un corpo legal internacional que conecta a acción climática cos desafíos legais, relacionados co dereito constitucional, o dereito administrativo e o dereito privado, as leis de protección ao consumidor ou os dereitos humanos. Moitos dos casos e enfoques exitosos centráronse en promover as necesidades da xustiza climática e o movemento climático xuvenil.
Despois da sentenza de 2019 do Estado dos Países Baixos contra a Fundación Urgenda, que outorgou requisitos vinculantes para que o estado dos Países Baixos abordase o cambio climático, provocou unha tendencia crecente de casos exitosos de activistas nos tribunais do mundo. En 2019 rexistrouse un forte aumento das accións e, en febreiro de 2020, Norton Rose Fulbright publicou unha análise que identificou máis de 1400 casos en 33 países. A principios de 2020, a maioría dos casos pendentes estaba nos Estados Unidos, onde hai máis de 1000 casos.
Tipos de acción
O litixio climático xeralmente involucra un dos cinco tipos de reclamacións legais seguintes:
Australia
En febreiro de 2020, Australia tiña o segundo maior número de casos pendentes no mundo, con case 200 casos.
República de Irlanda
En xullo de 2020, Friends of the Irish Environment gañou un caso histórico contra o goberno irlandés por non tomar as medidas necesarias para abordar a crise climática e ecolóxica. A Corte Suprema de Irlanda ditaminou que o Plan Nacional de Mitigación de 2017 do goberno irlandés era inaxeitado, e especificou que non proporcionaba suficientes detalles sobre como reduciría as emisións de gases de efecto invernadoiro.
Países Baixos
En 2012, o avogado holandés Roger Cox deu a idea dunha intervención xudicial para forzar accións contra o cambio climático. En 2013, a Fundación Urgenda, con 900 codemandantes, presentou unha demanda contra o Goberno dos Países Baixos "por non tomar as medidas suficientes para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro que provocan un perigoso cambio climático".
En 2015, o Tribunal de Distrito da Haia ditaminou que o goberno dos Países Baixos debe facer máis para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro, para protexer aos seus cidadáns do cambio climático (caso climático Urgenda). Describiuse como un "xuízo que senta un precedente" e como o "primeiro xuízo de responsabilidade climática do mundo".
Segundo James Thornton, director executivo de Client Earth, "O máis notable é que se basea en esencia na ciencia establecida e no antigo principio do deber de coidado dun goberno. Ese razoamento é aplicable en calquera sistema legal e certamente será utilizado por tribunais doutros países ". En 2018, un tribunal de apelacións da Haia confirmou a sentenza que sentou un precedente que obriga ao goberno holandés a intensificar os seus esforzos para frear as emisións de gases de efecto invernadoiro nos Países Baixos.
En decembro de 2019, o Tribunal Supremo dos Países Baixos confirmou o fallo en apelación. Por tanto, afirma que o goberno debe reducir as emisións de dióxido de carbono nun 25% respecto dos niveis de 1990 para fins de 2020, sobre a base de que o cambio climático representa un risco para a saúde humana.