cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergei Starostin
Investigacións lingüísticas
Desde 1985, Starostin traballou no desenvolvemento de STARLING, un paquete de software, compatíbel con varios sistemas, para labores de tipo lingüístico.
No tempo da súa desgraciada morte, con aínda só 52 anos de idade, Starostin era profesor na Universidade Estatal Rusa de Humanidades, profesor visitante no Santa Fe Institute, Arizona, e con frecuencia profesor convidado na Universidade de Leiden, Países Baixos, da que foi nomeado doutor honoris causa en xuño de 2005.
O seu fillo, George Starostin, é tamén un reputado lingüista, ademais dun músico afeccionado de sona.
Niiza
Niiza (新座市, にいざし, Niiza-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situado no centro da rexión de Kantō e ó sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 22,80 km² e a poboación de 158.192 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 6.940 hab./km².
O concello de Niiza limita cos concellos de Tokorozawa, de Miyoshi, de Fujimi, de Shiki, de Asaka (son da prefectura de Saitama); de Kiyose, de Higashikurume e de Nishitōkyō e co barrio de Nerima (son da prefectura de Toquio).
Larouco, Larouco
Santa María de Larouco  é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Larouco. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 368 habitantes (178 homes e 190 mulleres), nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 384 habitantes.
Gábor Király
Gábor Ferenc Király, nado o 1 de abril de 1976 en Szombathely, é un futbolista profesional húngaro que xoga no Szombathely da OTP Bank Liga. A súa posición é a de porteiro.
Traxectoria
Király naceu en Szombathely e comezou a súa carreira nun equipo local, o Haladás Szombathely. En 1997 o club xermano Hertha Berlín fíxose cos seus servizos, e alí ficaría ata o ano 2004 coma titular indiscutible. A súa marcha ese ano supuxo unha decepción para moitos afeccionados do Hertha, mais segundo el mesmo declarou, quería probar sorte na liga inglesa e o Crystal Palace fíxolle unha boa oferta.
Así, no verán do 2004 ficha polo equipo inglés por tres anos, ata xullo do 2007. Tras comezar no banco dos suplentes a tempada pronto pasou a ser titular e a pesar das súas boas actuacións o equipo descendeu á 2ª división inglesa, chamada Championship. Houbo rumores todo o verán do 2005 acerca do seu posible traspaso a clubs como o Arsenal e o Newcastle United mais todo quedou en nada. Arestora segue como porteiro titular do Palace, que tenta volver á división de honra do fútbol inglés.
Gábor leva 104 encontros coa Hungría. Participou na Eurocopa 2016 e converteuse na persoa de maior idade en xogar unha Eurocopa.
Corporación de Radio e Televisión de Galicia
A Corporación de Radio e Televisión de Galicia (CRTVG) é un ente público con titularidade xurídica propia creada polo Parlamento de Galicia en 1984 co obxectivo de pór en funcionamento, xestionar, e explotar os medios de comunicación públicos de Galicia. Para tal fin e para contribuír na normalización lingüística e a cohesión social de Galicia, creáronse as sociedades anónimas Televisión de Galicia S.A. e Radio-televisión de Galicia S.A. que co seu sinal chegan a todo o territorio galego.
Historia
O primeiro goberno galego xurdido dunhas eleccións autonómicas en 1981 estaba dividido acerca da constitución dun medio público galego que entre outras cousas favorecese a normalización da lingua galega. Dunha banda o conselleiro da Presidencia, Xosé Luís Barreiro Rivas, era o principal impulsor do proxecto e da outra o vicepresidente José Manuel Romay Beccaría era totalmente contrario preferindo unha política de axuda aos medios privados. Cando Romay Beccaria deixou o goberno galego, Barreiro comezou a redactar a Lei de Radio e Televisión que conduciu á creación da CRTVG aínda que se mantivo a oposición dun sector de AP; na oposición o PSOE tamén estaba dividido xa que os catro deputados independentes galeguistas que concorreron polas listas socialistas estaban a favor da súa creación mentres o PSOE mantiña unha política ambigua, tan só os nacionalistas do BNPG-PSG e EG estaban totalmente a favor da súa creación. O 11 de xullo de 1984 aprobouse a Lei de Creación da Compañía de Radio-Televisión de Galicia
A TVG e a Radio Galega iniciaron as súas emisións en 1985 e foron o primeiro medio audiovisual e radiofónico en emitir en lingua galega toda a súa programación.
A CRTVG xestiona as cadeas de radio Radio Galega, Radio Galega Música e Son Galicia Radio (DAB e TDT) e as canles de televisión TVG, G2, TVG Europa e TVG América, emitindo as dúas últimas canles por satélite. Ademais TVG América tamén emite por TDT e G2 exclusivamente por TDT.
O seu Consello de Administración está composto por seis membros elixidos para un mandato de cinco anos polo Parlamento de Galicia entre persoas de acreditado prestixio profesional. A súa misión céntrase en velar polo cumprimento do disposto na Lei de Creación da Compañía e, especialmente, en aprobar aquelas materias que asentan as directrices do funcionamento da entidade pública, como son a programación, a memoria anual, o cadro de persoal e as normas reguladoras da emisión de publicidade.
A TVG e a Radio Galega contan cun consello asesor, que non ten competencias decisorias, senón só asesoras. Está compostos por vogais elixidos entre os traballadores, xestores dos servizos públicos, representantes da Administración Autónoma, Consello da Cultura Galega, universidades, Parlamento e deputacións provinciais.
Ao redor da Corporación da Radio-Televisión de Galicia e as súas dúas sociedades móvense actualmente un total de 671 traballadores dos que un 70% son homes e un 30% mulleres.
O 1 de xaneiro de 2016 extinguiuse a Compañía de Radio-Televisión de Galicia e pasou a denominarse Corporación de Radio-Televisión de Galicia.
= Actividades =
Televisión
En televisión, Televisión de Galicia agrupa para a emisión dentro de territorio galego das canles xeneralistas. Todos as canles se poden ver por TDT en Galicia, plataformas de satélite ou cable. As canles son:
Televisión no exterior
As canles de TVG para o exterior están dispoñibles a través de Internet e de diversos satélites e plataformas de pago en España, Europa e Latinoamérica.
Radio
En radio, Radio Galega conta con tres emisoras que abarcan o territorio galego.
Reel
O reel é un tipo de danza popular. É a forma máis popular na música de Irlanda e é a máis interpretada nas reunións informais de músicos (sessions), seguida a nivel de popularidade por giga, hornpipe, polca e outras estruturas aínda menos coñecidas.
Os reels teñen un ritmo vivo e solen interpretarse a velocidade rápida. Teñen unha estrutura cuaternaria polo xeral en compás de catro por catro e solen compoñerse de dous partes A e B de oito compases cada unha. As dúas partes repítense nos reels dobres (AABB) ou interpretanse seguidas nos reels sinxelos (ABAB). É freconte repitir estas secuencias dous ou máis veces e enlazar un reel en secuencia con outro ou outros temas diferentes. Adóitase acentuar as partes pares febles do compás creando un swing moi característico. Existen diferentes maneiras de interpretalos variando segundo as zonas e os intérpretes, con máis ou menos adornos, maior ou menor ligado nas notas, maior intensidade no swing etc.
Władysław Szpilman
Xuventude e estudos
Władysław Szpilman naceu en Sosnowiec, daquela pertencente ao Imperio ruso, no seo dunha familia xudía. Despois das súas primeiras leccións de piano da súa nai Esther, continuou os seus estudos a principios dos anos 30 no Conservatorio de Varsovia e na Akademie der Kuenste (Academia de Artes), en Berlín, con Arthur Schnabel e Leonid Kreutzer. Tamén estudou composición con Franz Schreker.
En 1933, retornou a Varsovia e traballou na Radio Polaca, onde se converteu nun célebre pianista e compositor de música clásica e popular, até 1939, cando se produce a invasión alemá de Polonia. A invasión de Varsovia, o 23 de setembro dese mesmo ano, puxo un final temporal á súa carreira, ao interromper unha bomba a súa execución para a Radio Polaca do Nocturno en dó díese menor de Friederic Chopin.
A guerra
Durante o conflito, foi trasladado ao Gueto de Varsovia con toda a súa familia, onde continuou traballando como pianista nun restaurante e mais tarde como obreiro. Axudou na resistencia do gueto proporcionando armamento escondido entre os alimentos. Evitou en numerosas ocasiones ser asasinado polos alemáns.
A súa familia foi trasladada en camións de gado ao campo de concentración de Treblinka, mentres que el puido evitalo grazas a axuda dun amigo. Máis tarde daría fuxido do gueto para a parte aria da cidade, onde pasou dous anos agochado, sendo axudado por amigos poloneses.
Compuxo algunhas das súas obras entre as dificultades e a dureza da vida no gueto, en 1941, xa que necesitaba de repertorio para tocar no café “Sztuka”. miniatura|dereita|Tumba de Szpilman, en [[Varsovia, no Cemiterio Powązki.]] Cara o final da guerra, foi descuberto por un oficial alemán, Wilm Hosenfeld, que lle perdoou a vida e axudoulle a sobrevivir tras escoitar a Balada no. 1 en sol menor nun piano desafinado que había no seu agocho.
Director da Radio polaca
Unha vez finalizada a ocupación nazi en 1945, retomou as súas actividades como Director Musical da Radio Polaca até 1963. Ao seu regreso tocou a mesma peza musical que tivo que interromper por causa da bomba no estudio, o Nocturno en do díese menor de Chopin, autor prohibido durante o goberno nazi-alemán.
En 1963, xunto con Gimpel, fundou o Quinteto de Piano de Varsovia, co que realizou xiras polo mundo até 1986. Durante todos eses anos, creou moitas composicións sinfónicos, e unhas 500 cancións, incluíndo algunhas infantís, e outras para radio e cine. Co seu Quinteto fixo música de cámara durante máis de 25 anos.
Śmierć Miasta, ("Morte dunha cidade")
En 1945, pouco despois da fin da guerra, escribiu un relato da súa existencia en Varsovia. O libro de carácter autobiográfico foi publicado en Polonia, baixo o título Śmierć Miasta ("Morte dunha cidade"), e fortemente censurado polas autoridades comunistas daquela, que non gostaban das súas perspectivas sobre a guerra: o número de copias impresas foi reducido.
As memorias de Szpilman non foron reimpresas até 50 anos despois, en 1998, cando foron publicadas en inglés (e outras linguas). En España o libro chegou no ano 2000.
Premios
Szpilman foi condecorado polo presidente de Polonia coa Orde Polonia Restituta. A Orde pode ser conferida por logros destacados nos eidos da educación, da ciencia, do deporte, da cultura, da arte, da economía, da defensa do país, do traballo social, administración pública, ou para a promoción de boas relacións entre os países.
Filmografía
Parte da súa historia pode ollarse a película O pianista (2002), de Roman Polański, filme baseado no libro de nome homónimo, interpretando Adrien Brody o papel de Szpilman.
Martinga, As Somozas, As Somozas
As Cortiñas é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Arapongas
Arapongas é unha cidade do estado brasileiro de Paraná fundada o 10 de outubro de 1947. A súa poboación estimada o 2010 era de 104 161 habitantes.
Historia
Localizado na rexión do Norte do Paraná, naceu por iniciativa da Compañía de Terras Norte do Paraná, pioneira no poboamento da rexión. O seu fundador foi William de la Fonseca Brabason Davids, director da Compañía de Terras Norte do Paraná, que na época da fundación de Arapongas exercía o cargo de Prefecto Municipal de Londrina. O 28 de setembro de 1935, Renê Cellot e a súa filla estabelecéronse nunha casa comercial no mesmo lugar onde hoxe se atopa o Banco Bradesco S/A (antigamente denominado Banco Brasileiro de Descontos S/A), na av. Arapongas. No mesmo ano foi aberto e vendido o primeiro lote agrícola ó agricultor brasileiro Floriano Freire.
Arapongas continuou sendo parte do territorio do municipio de Londrina ata o ano de 1943, cando foi creado o municipio de Rolândia, ó cal pasou a pertencer, pero desta volta como distrito xurídico, creado pola Lei nº 199 do 30 de decembro de 1943, que aprobou a nova división administrativa do Paraná. Pola lei nº 2 do 10 de outubro de 1947, o goberno crea o municipio de Arapongas separándoo de Rolândia e elevando a súa sede á categoría de cidade.
Gradaílle
O topónimo galego Gradaílle pode referirse a:
Aethelstan
Aethelstan, Æthelstan, Athelstan, ou Athelstane é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Compendio
Compendio (do latín compendĭum) é o nome que recibe unha breve pero detallada e precisa compilación dunha área determinada do coñecemento humano. Na meirande parte dos casos a área de coñecemento refírese a un campo delimitado de interese. Ás veces pode ser un resumo dunha obra maior. Dentro da brevidade da exposición, o compendio pode conter materia complicada e extensa.
Un compendio sempre leva aparellada a idea de síntese, e pode ser sinónimo de resumo, recompilación, ou sumario. Por exemplo, un compendio de física englobará de forma sintética os coñecementos máis relevantes desta póla da ciencia. Pola súa parte, unha enciclopedia "universal" pode citarse como un compendio de todo o coñecemento humano.
Paul Gauguin
Paul Eugéne-Henri Gauguin, nado en París o 7 de xuño de 1848 e finado en Atuona o 9 de maio de 1903, foi un pintor postimpresionista francés, que contribuíu a dar forma á arte moderna coas súas cores exuberantes, formas bidimensionais planas e temática e foi ademais precursor do Fauvismo.
Traxectoria
miniatura|Vase de Fleurs 1880 miniatura| Les lavandières à Pont-Aven 1886 miniatura| La Ronde des petites bretonnes 1888 miniatura|La perte du pucelage (A perda da virxindade) 1891 miniatura|Aha oe feii? (Que!Estás celoso?) 1892 miniatura|Vairumati 1897 miniatura|Femmes et cheval blanc (Mulleres e cabalo branco) 1903 200px|miniatura|dereita|O Swineherd, Britania, pintado en 1888. Naceu no seo dunha familia liberal de clase media. O seu pai era xornalista e a súa nai era filla da precursora feminista peruana Flora Tristán; tralo golpe de estado de Napoleón III (1851) fuxiu cos seus pais a Lima. Cando era aínda un adolescente saíu ao mar; en 1871 regresou a París e entrou a traballar nunha empresa financeira, transformándose nun importante axente bolsista, casou coa danesa Mette-Sophie Gad coa cal tivo cinco fillos.
En 1874 coñeceu a obra de Camille Pissarro e observou a primeira exposición dos impresionistas, é nesa época que comezou a desenvolver un forte interese pola arte que o conduciu a tomar clases de pintura e a reunir unha impresionante colección de obras impresionistas que comprendía traballos de Edouard Manet, Cézanne, Claude Monet e Camille Pissarro. En 1875 trabou coñecemento persoal con este último e empezou a traballar con el; resultado de tan fecunda colaboración foi a invitación a participar na quinta Exhibición Impresionista de 1880, que sería reiterada nos dous anos seguintes.
En 1883, o seu crecente interese pola pintura uniuse ó derrubo da Bolsa parisiense para lle conducir a toma-la decisión de se dedicar integramente á actividade artística. Ó ano seguinte trasladouse a Copenhaguen, residencia familiar do pai da súa esposa, en procura de apoio económico, pero o seu empeño fracasou rotundamente e pouco despois abandonaría a esposa e fillos. A partir dese momento viviu na penuria, rexeitado por unha sociedade que con anterioridade lle abrira os brazos e que en breve ía aborrecer. En 1884 trasladouse a Ruán cidade de Normandía na cal vivía Pissarro, dese momento é o Home na estrada, pintura basicamente paisaxista aínda encadrable dentro do impresionismo. En 1887 e 1888 realiza unha viaxe á Martinica e ao Panamá, é durante esta travesía caribeña que "descobre" os coloridos e as luminosidades intensas que serven para acentua-la sensualidade na pintura, tamén é nesta viaxe que percibe unha relación máis estreita entre os seres humanos e a natureza "primitiva".
Entre 1886 e 1888 a súa obra experimentou un xiro radical, cuxa orixe cabe procurar en dúas experiencias vitais de grande importancia: o seu encontro con Van Gogh e a xa mencionada primeira viaxe á Martinica. Gauguin coñeceu o pintor holandés en París e quedou fortemente impresionado polo modo en que este conseguía plasmar as súas inquedanzas vitais nuns lenzos rebordantes de expresividade. En 1888 incluso se desprazou a Arles coa intención de traballar conxuntamente, pero as incompatibilidades de carácter arruinaron o proxecto ó cabo só de poucas semanas. Pouco antes, Gauguin se trasladara durante un tempo á colonia francesa da Martinica, onde entrou en contacto cunha paisaxe repleta de sensual colorido e unha sociedade, a indíxena, en estreita convivencia coa natureza. Ambos factores uníronse para espertar no artista unha aguda nostalxia polo primitivo, vieiro no que ía achar unha vía idónea para expresar unha emotividade non contaminada polo naturalismo propio da arte refinada.
En 1891 enfermo e tratando de eludir os seus endebedamentos marchou á Polinesia, deste modo entre 1891 e 1903 efectuou longas estancias en Tahití e as illas Marquesas alternadas con visitas a Francia entre 1893 e 1895, para tales anos o seu primitivismo foise temperando ó se abrir á influencia de neoclásicos como Ingres ou contemporáneos como o "nabi" Puvis de Chavannes. Este proceso correu da man dun crecente refinamento tonal e da presenza na súa produción dunha aura onírico-poética que de ningún modo asemella reflecti-la enfermidade e os conflitos persoais -particularmente os seus enfrontamentos coas autoridades locais na defensa das comunidades indíxenas- que marcaron os últimos anos da súa vida. Durante o período final da súa obra nótase un rexeitamento á perspectiva e o uso de formas amplas e planas, intensificando a expresividade cromática. Na Polinesia anticipa a arte abstracta: simplifica aínda máis as composicións dando preponderancia á cor e á idea que a cor pode suxerir. Cara os últimos anos da súa vida formou parella e tivo fillos cunha moza das illas Marquesas, pero tamén contraeu lepra, a súa pintura entón ínzase de inquedanzas metafísicas (O espírito dos mortos obsérvanos; De onde viñemos?, que somos?, onde imos?; O ouro e o corpo; Nevermore.), en 1897 tenta suicidarse, logo sobrevive practicamente na miseria cunha pequena pensión que dende París lle enviaba un marchante, en 1901 xa establecido definitivamente nas Illas Marquesas dedicouse a realizar esculturas "primitivas" (principalmente tallas e baixorrelevos en madeira). Faleceu na aldea de Atuona o 9 de maio de 1903.
Router
miniatura|150px|dereita|[[Avaya ERS-8600]] Un router ou encamiñador é un equipo usado para a comunicación entre diferentes redes de computadores. Este equipamento prové da comunicación entre computadores distantes entre si e mesmo con protocolos de comunicación diferentes.
Características
Os routers son dispositivos que operan na capa 3 do modelo OSI de referencia. A principal característica dos enrutadores é seleccionar o porto máis apropiado para pasar os paquetes recibidos; ou sexa, encamiñar os paquetes polo mellor camiño dispoñible para un determinado destino.
miniatura|Un router básico conecta unha rede [[ethernet cunha conexión de banda larga. Estes routers normalmente inclúen conectores para as dúas redes (13, 17), un procesador básico (4), RAM (6) e memoria flash (7).]]
Funcionamento
Os encamiñadores inician e fan a manutención de tabelas de rutas executando procesos e protocolos de actualización de rutas, especificando os enderezos e os dominios de encamiñamento, atribuíndo e controlando métricas de encamiñamento. O administrador pode facer a configuración estática das rutas para a propagación dos paquetes ou a través de procesos dinámicos executando nas redes. Os encamiñadores pasan adiante os paquetes baseándose nas informacións contidas na tabela de encamiñamento. O problema da configuración das rutas estáticas é que, de haber algunha alteración na rede que afecte esa ruta, o administrador debe refacer a configuración manualmente. A obtención de rutas dinámicas é diferente. Despois de que o administrador faga a configuración a través de comandos para iniciar o encamiñamento dinámico, o coñecemento das rutas actualizarase automaticamente sempre que se reciban novas informacións a través da rede. Esa actualización faise a través do intercambio de coñecemento entre os encamiñadores de rede.
Protocolos de encamiñamento
Son protocolos que serven para intercambiar informacións de construción dunha tabela de encamiñamento. É importante resaltar a diferenza entre protocolo de encamiñamento e protocolo encamiñado. Exemplo de protocolo de encamiñamento: RIP e IGRP.
Torre de Marce
A Torre de Marce é unha fortificación medieval situada no lugar de Marce na parroquia de Vilar de Ortelle no concello lugués de Pantón, situado na Comarca de Terra de Lemos.
Historia
Os veciños de Marce recordan que era parte dun castelo, o Castelo de Marce, tan alto que polas mañás a súa sombra chegaba alén do río Miño e facía sombra á igrexa de Chouzán. Tamén recordan que xunto coa aldea pertencía ao Conde de Lemos e que era de moita importancia por atoparse nunha zona de alto valor estratéxico para a comarca.
Aparece por primeira vez en fontes escritas no ano 841, na que hai mención da existencia dun castelo, novamente mencionado en 1158 pero co nome de Castelo do Miño.
O nome de Castelo de Marce aparece na escritura na que o rei Fernando II confirma, en 1164, as doazóns que fixeran os seus proxenitores á igrexa de Lugo, ó precisar os lindeiros do couto de Atán.
No ano 1480 era dono Lopo Alfonso de Marceo, que calzaba esporas de ouro, vestía de veludo e adornábase con colares de ouro. Propietario de tres lugares: Monforte, Roucos e Sarria.
Segundo Castellá Ferrer na súa obra de 1610 Historia del Glorioso Apóstol Santiago, pertenceu a Lope Alonso López e ó seu fillo Alonso López que mantiveron enfrontamentos e rivalidades con don Pedro Garza de Castillón e co duque de Arjona don Fadrique de Castro. Comenta Castellá que viu o castelo, o cal constaba dunha torre, un palacio desmantelado, un foso e proteccións de terra.
Descrición
Os restos da antiga fortificación sitúanse no extremo sueste do lugar de Marce, sobre un terreo de pronunciada pendente.
O que se conserva da torre atópase entre construcións máis recentes. Trátase dunha construción de planta cadrada de 7,5 metros de lado e 7 metros de altura na súa parte máis alta e 4 metros na súa parte máis baixa. Cuberta por un tellado a unha soa auga.
Divídese en dúas plantas separadas por un pavimento de madeira. E a planta máis baixa atópase baixo o terreo. Está construída con pedra de granito moi basta e as súas paredes teñen 120 centímetros de espesor.
Aethelwald
Aethelwald, Æthelwald, Aethelwold ou Æthelwold é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Torre de Marce
Descrición
Na actualidade tres dos seus lados están rodeados por construcións modernas de pedra.
Guillem Anglada Escudé
Guillem Anglada Escudé, nado en Ullastrell en 1979, é un profesor de astrofísica catalán da Universidade Queen Mary de Londres. Estudou na Universidade de Barcelona, onde fixo o seu doutoramento en 2007. O seu campo de estudo son as técnicas precisas de detección de planetas e ten participado en varios proxectos de investigación. Lidera o grupo que descubriu o planeta Proxima Centauri b, o planeta potencialmente habitables máis achegado á Terra. Tamén liderou, a carón de R. Paul Butler, o proxecto atopou a súper-Terra GJ 667Cc, un planeta a 22 anos luz da Terra e cunha masa catro veces meirande. A finais de 2016, a revista Nature escolleuno como un dos 10 mellores científicos destacados de 2016 en todo o mundo.
FTP
FTP significa File Transfer Protocol (Protocolo de Transferencia de Ficheiros), e é unha forma bastante rápida e versátil de transferir ficheiros, sendo unha das máis usadas en Internet dende o 16 de abril do 1971.
Pode referirse tanto ao protocolo, encadrado na capa de aplicaión do modelo OSI, como ao programa que fai uso deste protocolo (neste caso, tradicionalmente aparece en letras minúsculas, por influencia do programa de transferencia de arquivos do Unix).
A transferencia de datos en redes de computadores inclúe normalmente a transferencia de ficheiros e acceso a sistemas de ficheiros remotos (coa mesma interface usada nos ficheiros locais). O FTP (RFC 959) baséase no TCP, mais é anterior ao conxunto de protocolos TCP/IP. É o estándar do conxunto de protocolos TCP/IP para transferir ficheiros, é un protocolo xenérico independente de hardware e do sistema operativo e transfire ficheiros por libre arbitrio, tendo en conta restricións de acceso e propiedades dos ficheiros.
Como ocorre a transferencia de ficheiros
miniatura|400px|Diagrama dun servizo FTP. A transferencia de ficheiros dase entre un computador chamado "cliente" (aquel que solicita a conexión para a transferencia de datos) e un servidor (aquel que recibe a solicitación de transferencia). O usuario, a través de software específico, pode seleccionar que ficheiros enviar ao servidor. Para existir unha conexión ao servidor, o usuario informa un nome de usuario (ou username, en inglés) e un contrasinal (password), ben como o nome correcto do servidor ou o seu enderezo IP.
Se os datos foron informados correctamente, a conexión pode ser establecida, usándose unha "canle" de comunicación, o chamado porto de rede (port). Tales portos son conexións nas cales é posible trocar datos. No caso da comunicación FTP, os portos habituais son o 20 e o 21.
O porto 21 é utilizado para o envío bidireccional de mensaxes de control da comunicación (usando algunhas das funcións Telnet para o intercambio de mensaxes), mentres que a transferencia dos datos faise a través dunha segunda conexión no porto 20 do servidor (inda que realmente podería ser configurado calquera porto por encima do 1023 e debaixo do 65536).
Acceso aos servidores FTP
A conexión a un destes servidores faise utilizando programas chamados "clientes FTP". Estes programas poderemos atopalos na rede tanto gratuítos coma de pago.
Os navegadores web e mesmo os sistemas operativos tamén poden integrar nas súas funcionalidades servizo FTP.
O acceso a servidores FTP pode realizarse de dúas formas: a través dunha interface gráfica (GUI) ou a través da interface de liña de comandos (CLI), tanto usuarios UNIX como usuarios Windows poden acceder a través dos dous modos. A pesar de ser un pouco complicado, o modo liña de comandos está presente en calquera distribución de tipo UNIX e Windows, a través do programa Telnet.
Modos e interfaces
O protocolo subxacente ao FTP pode executarse nos modos interactivo ou por lotes (batch, sen interacción humana). O cliente FTP fornece unha interface interactiva, mentres que o MIME e o HTTP úsano internamente. O protocolo permite a gravación e obtención de ficheiros, a listaxe do cartafol e a alteración do cartafol de traballo.
Por outra banda, existen dous xeitos de conexión:
No modo pasivo é o cliente quen inicia tanto a conexión de control coma a de datos, polo que o firewall non ten conexión entrante que frear, xa que o que ven do servidor son respostas a peticións propias da súa rede.
Comandos do cliente FTP
Os servidores de FTP só mudan moi raramente, pero novos clientes FTP aparecen con bastante regularidade. Estes clientes varían no número de comandos que utilizan, a maioría dos clientes FTP comerciais utilizan apenas un pequeno subgrupo de comandos FTP. Aínda que o FTP sexa un protocolo orientado á liña de comandos, a nova xeración dos clientes FTP esconde esta orientación nun ambiente gráfico, moitas veces, moi desenvolvido.
O FTP ten particularidades que son hoxe pouco comúns. Despois da activación do ftp, establécese unha conexión ao host remoto. Esta conexión implica o uso da conta do usuario no host remoto, o cal pode supoñer unha eiva na seguridade, polo que algúns servidores FTP engaden anonymous FTP.
Certos comandos son os que fan a transferencia bidireccional de ficheiros:
Nota: algúns comandos poden non funcionar co usuario anonymous, pois esa conta ten limitacións de dereitos a nivel do sistema operativo.
Tradución de nomes de ficheiros
A sintaxe dos nomes dos ficheiros pode ser incompatible entre diferentes Sistemas Operativos. O UNIX usa 128 caracteres, maiúsculas e minúsculas, mentres que DOS usa 8 + 3 caracteres e apenas maiúsculas. Nalgúns sistemas non se poden usar certos nomes. Debido a todo isto, o BSD ftp define regras para a tradución de nomes.
Mensaxes FTP
O FTP permite dous modos de transferencia de mensaxes FTP, 'ascii' (con traducións apropiadas) ou 'imaxe binaria' (sen tradución). Cada mensaxe do servidor inclúe un identificador decimal de 3 díxitos (exemplo: 226 Transfer complete ). Estas mensaxes poden ser vistas ou non, usando para iso o modo 'verbose' ou 'quiet', respectivamente.
O modo ascii utilízase para a transferencia de arquivos de texto, aqueles que poderiamos abrir cun procesador de texto (.txt e .html entre outros). No modo ascii realízanse as conversións de caracteres precisas para se utilizar os caracteres estándar da rede.
Modo cliente-servidor do FTP
O servidor remoto acepta unha conexión de control do cliente local. O cliente envía comandos para o servidor e a conexión persiste ao longo de toda a sesión (tratándose así dun protocolo que usa o TCP).
Libra da Illa de Man
Ao non tratarse dunha moeda independente, non ten un código ISO 4217 específico. Polo tanto, comparte o código estándar internacional das moedas británicas, GBP, aínda que se acostuma a empregar tamén o código non oficial IMP. O símbolo máis habitual da libra da Illa de Man é £. Subdivídese en 100 peniques.
FTP
Modo cliente-servidor do FTP
O servidor crea unha conexión de datos para a transferencia de datos, creandose unha conexión para cada ficheiro transferido. Estes datos son transferidos ben do servidor ao cliente, ou ben ao contrario.
Libra da Illa de Man
A Illa de Man emite billetes dende 1840; e dende 1971, ano no que se leva a cabo a decimalización da libra esterlina, emite tamén moedas. A libra da Illa de Man ten o mesmo valor que a esterlina e ámbalas dúas poden ser empregadas na Illa, cousa que non sucede ao revés, xa que a libra da Illa de Man non se acepta no resto do Reino Unido. Isto aplícase sobre todo no caso dos billetes, xa que as moedas si que circulan no resto do Reino Unido debido a que teñen a mesma forma e tamaño que as moedas de libra esterlina.
Moedas e billetes
Circulan moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 peniques e de 1, 2 e 5 libras, e billetes de 1, 5, 10, 20 e 50 libras. Como se pode comprobar, algúns valores están representados tanto en moedas como en billetes.
FTP
Lista de Comandos FTPs
Os comandos baixo poden ser corridos no FTP através da liña de comando. Os comandos do FTP poden ser abreviados, desde que non formen expresións ambíguas.
Libra da Illa de Man
Moedas e billetes
O anverso, tanto das moedas coma dos billetes conta coa efixie da raíña Isabel II do Reino Unido, mentres que o reverso mostra paisaxes e elementos tradicionais da Illa de Man, coma por exemplo o tríscele nas moedas dunha libra.
FTP
Lista de Comandos FTPs
Podemos ver a seguir un conxunto típico de comandos do FTP obtidos directamente através do comando help.
ftp> help
Os comandos poden estar abreviados. Seguen os comandos:
Libra da Illa de Man
Moedas e billetes
As imaxes que aparecen nos billetes da Illa son as seguintes:
Ligazóns externas
miniatura|Penique da Illa de Man de [[1839]]
Jonathan Williams
Traxectoria
A súa andaina nas carreiras comezou a principios de 1960, competindo en turismos e varias fórmulas júnior, graduándose na Fórmula Tres en 1963 e en 1966 pilotando para o equipo de Sanctis. Durante este tempo traballou co mozo Sir Frank Williams, Sheridan Thynne e Piers Courage.
En 1967, asinou pola Scuderia Ferrari, inicialmente competindo nas carreiras de automóbiles deportivos. Ese ano, Ferrari perdeu varios pilotos, incluíndo o líder do equipo Lorenzo Bandini que morreu por lesións sufridas no Gran Premio de Mónaco e ao copiloto nos coches deportivos de Williams, Günter Klass, morto durante a práctica no Circuíto de Mugello en xullo. Máis tarde ese ano, ofrecéronlle a Williams un volante na F1, pero despois de só un Gran Premio foi abandonado por Ferrari e un proxecto posterior de F1 con Abarth non chegou a bo porto. Con todo, competiu nalgúns eventos de Fórmula 2 en 1968 gañando a Rhine Cup nun coche inscrito por Sir Frank Williams, antes de pilotar un Serenissima oficial. En 1969 axudou a desenvolver o automóbil F1 de De Tomaso para Frank Williams e continuou a competir na F2.
Continuou activo nas carreiras de automóbiles deportivos. Nas 24 Horas de Le Mans de 1970, co-pilotou o Porsche 908 / 02 que levou cámaras para a película de Steve McQueen  Le Mans.
Williams retirouse das carreiras en 1972 e o piloto converteuse, (inicialmente para Alessandro de Tomaso) a unha ocupación que afirmaba non lle agradaba e posteriormente escritor e fotógrafo.
Williams morreu o 31 de agosto de 2014, aos 71 anos de idade. Apareceu no documental Steve McQueen: The Man & Le Mans, presentado nove meses despois da súa morte e que se pecha cun clip de pilotaxe de Williams na película de 1971 Le Mans.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Elephantidae
Os elefántidos (Elephantidae) son unha familia de mamíferos placentarios da orde Proboscidea. Antigamente clasificábanse, xunto con outros mamíferos de pel grosa, na orde agora inválida dos paquidermos (Pachydermata). Existen hoxe en día tres especies e diversas subespecies. Entre os xéneros extintos desta familia salientan os mamuts. miniatura|275 px|Elefante salvaxe indio do [[bosque de Marayoor, Munnar, Kerala.]] Os elefantes son os animais terrestres máis grandes que existen no presente. O período de xestación é de 22 meses, o máis longo en calquera animal terrestre. O peso ó nacer usualmente é de 120 kg. Normalmente viven de 50 a 70 anos, pero rexistros antigos documentan idades máximas de 82 anos. O meirande elefante do que se ten rexistro pesou arredor de 11 000 kg (Angola, 1956), chegando a unha altura na cernella de 3,96 m, un metro máis alto que o elefante africano medio. O elefante máis pequeno, de arredor do tamaño dunha cría ou un porco grande, é unha especie prehistórica que existiu na illa de Creta, Mammuthus creticus, durante o Plistoceno.
Xéneros actuais
Os elefantes actuais clasifícanse en dous xéneros distintos, Loxodonta (elefantes africanos) e Elephas (elefantes asiáticos), pertencentes a dúas tribos distintas. Clasicamente recoñecíanse dúas especies, unha en cada xénero, mais hai un debate entre os científicos sobre se as dúas subespecies africanas son en realidade dúas especies distintas, en cuxo caso estariamos a falar en total de tres especies de elefantes. Recoñécense as seguintes especies e subespecies:
O elefante de Borneo (Elephas maximus borneensis) e o elefante de Malaisia (Elephas maximus hirsutus) son clasificados actualmente como Elephas maximus indicus.
Les XX
miniatura|200px|dereita|Póster da exposición de Les XX en 1889 Os XX (en francés, Les XX) foi un grupo de vinte pintores belgas, debuxantes e escultores, que se formou en 1883 polo avogado, editor e empresario de Bruxelas Octave Maus.
Traxectoria
Durante dez anos, estes vingtistes, como se chamaban a si mesmos, celebraron unha exposición anual da súa arte; cada ano invitábase tamén a outros vinte artistas internacionais a participar na exposición. Entre os artistas invitados ao longo dos anos estiveron: Camille Pissarro (1887, 1889, 1891), Claude Monet (1886, 1889), Georges Seurat (1887, 1889, 1891, 1892), Paul Gauguin (1889, 1891), Paul Cézanne (1890), e Vincent van Gogh (1890, 1891).
Os XX foi, en certa medida, un sucesor do grupo L'Essor. O rexeitamento da obra de Ensor O comedor de recoiro en 1883 polo Salón L'Essor, logo doutro rexeitamento anterior polo Salón de Antuerpen, foi un dos acontecementos que levou á formación dos XX. A sociedade de exposición belga fundouse o 28 de outubro de 1883 en Bruxelas.
Logo da exposición de 1892, a sociedade dos XX transformouse en «La Libre Esthétique», que desapareceu coa primeira guerra mundial.
Estranxeiros
Franceses
Escritores
Villiers de l'Isle-Adam, Paul Verlaine, Stéphane Mallarmé
Compositores
César Franck, Vincent d'Indy, Gabriel Fauré, Ernest Chausson, Eugene Ysaye (violinista)
Catamarán
miniatura|250px|Catamarán empregado polos polinesios. miniatura|250px|Catamarán en [[Bergen, Noruega.]] Un catamarán é un tipo de embarcación que consta de dous cascos unidos por un marco. Poden ser propulsados a vela ou motor.
A palabra catamarán ven do támil kaṭṭumaram (கட்டுமரம்), onde kaṭṭu é paquete e maram árbore (Lit. «troncos unidos»). O pirata e aventureiro británico William Dampier, foi o primeiro en describir catamaráns en 1697, que vira na rexión de Tamil Nadu (India), mentres navegaba polo golfo de Bengala. O catamarán era usado polos paravas, unha comunidade de pescadores na costa sur de Tamil Nadu, e a antiga dinastía támil chola empregábaos dende o século V para transportar as súas tropas a conquistar rexións do Sueste asiático, como Birmania, Indonesia e Malaisia.
En épocas prehistóricas, hai 3 ou 4 milenios, os navegantes austronesios utilizaron canoas de dobre casco para colonizar a Polinesia e asentarse no grupo de illas máis estendido do planeta.
Os catamaráns son deseños relativamente novos no que respecta ás embarcacións modernas de lecer ou traballo, e tiveron que enfrontarse cun gran escepticismo por parte dalgúns mariñeiros acostumados a deseños máis «tradicionais».
Pegasus Airlines
Pegasus Airlines é unha aeroliña de baixo custo turca con sede en Istanbul con bases en varios aeroportos de Turquía.
Historia
O 1 de decembro de 1989 dúas empresas, Net e Silkar, asociáronse con Aer Lingus para crear unha aeroliña de voos chárter inclusiva chamada Pegasus Airlines. Os seus servizos comezaron o 15 de abril de 1990 con dous avións Boeing 737-400. Porén, catro meses despois do seu lanzamento, Iraq invadiu Kuwait e os sete meses de ocupación que seguiron tiveron un serio efecto no turismo turco. Cara 1992 os turistas comezaron a regresar ao país e Pegasus medou coa compra dun terceiro 737-400. A aeroliña alugou dous Airbus A320 máis para poder satisfacer a demanda do verán.
Despois de dous anos positivos, Aer Lingus e Net venderon as súas accións na compañía en 1994 á empresa de Istambul Yapi Kredibank, convertendo a Pegasus nunha aeroliña completamente turca.
O 4 de setembro de 1997 Pegasus realizou un pedido por un 737-400 e un 737-800 a Boeing Commercial Airplanes, sendo a primeira aeroliña turca en mercar un Boeing 737 Next Generation. A aeroliña tamén asinou acordos de alugueiro por 10 737-800 máis con ILFC.
En 2007 Pegasus transportou máis pasaxeiros en Turquía que calquera outra aeroliña privada. En 2008 transportou a 4,4 millóns de pasaxeiros, e en 2013 esa cifra aumentou ata os 16,8 millóns.
En 2012 a aeroliña asinou un contrato pola compra de ata 100 avións da familia A320neo, dos cales 75 era pedidos en firme (57 A320neo e 18 A321neo models). Pegasus converteuse nun novo cliente de Airbus e a primeira aeroliña turca en pedir o A320neo. Este foi o pedido único máis grande da aviación comercial turca ata ese momento. En xuño dese ano Pegasus Airlines mercou o 49% da aeroliña kirguiz Air Manas. O 22 de marzo de 2013 a compañía operou o seu primeiro nome baixo a marca Pegasus Asia.
A compañía ofreceu o 34,5% das súas accións ao público. Estas comezaron a ser comercializadas na bolsa de Istambul o 26 de abril de 2013.
Frota
En outubro de 2017 a frota de Pegasus Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Lista de emperadores bizantinos
Lista de emperadores bizantinos
Emperadores Romanos
Ver Lista de emperadores romanos
Dinastía Constantiniana
miniatura|Constantino o Grande.
Meroi, As Somozas, As Somozas
Meroi é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 3 eran mulleres.
Lista de emperadores bizantinos
Dinastía Macedonia
miniatura|250px|Basilio I e o seu fillo [[León VI o Sabio|León VI.]]
Dinastía Ducas-Comneno
miniatura|dereita|[[Nomisma coa efixie de Isaac I Comneno.]]
Foi a dinastía que resolveu ata certo punto a grande crise do século XI, aínda que foron convocadas cruzadas na súa axuda, o imperio dos Comneno non soubo aproveitar estas cruzadas, que acabaron por seren prexudiciais. O primeiro destes emperadores, Alexo I Comneno, deu salvado o imperio dos normandos, pero desamigouse dos cruzados e non accedeu a expulsar os selxúcidas do centro de Anatolia, un erro fatal, pois posteriormente o imperio no tería capacidade para facelo. O seu sucesor Xoán II Comneno tampouco non deu expulsado os turcos, xa que temía controlar un imperio demasiado poderoso e, polo tanto, demasiado difícil de controlar. O seguinte emperador Manuel I Comneno foi o último emperador que intentou conquistar Italia e refacer o Antigo Imperio Romano, pero non o conseguiu xa que o imperio non tiña os medios suficientes para tal empresa militar; posteriormente intentou conquistar o califato de Iconium pero foi emboscado en Miriocéfalo, e tivo que ceder territorio para salvar a súa vida; a pesar dos seus pouco graves fracasos, Manuel I Comneno conseguiu poñer Bizancio á cabeza dos reinos cristiáns en poderío e prosperidade. O seguinte emperador foi Alexo II Comneno, un menor de idade que foi asasinado antes de poder liberarse dos seus rexentes. O asasino de Alexo II foi Andrónico I Comneno, un ancián demente que fixo moito dano ao Imperio. Pero este imperio seguiría debilitándose coa dinastía Ánxelo antes de caer en 1204 ante a cuarta cruzada.
Toma de Constantinopla polos Cruzados
En 1204, os cruzados toman e saquean Constantinopla, executan a Aleixo V (a instancias de seu sogro, Aleixo III) e fundan o Imperio Latino, impoñendo a Balduíno IX, conde de Flandres, como emperador. Ao se impoñeren, reclamarán os territorios do Imperio Bizantino, aínda que so exercerán control efectivo sobre algunhas áreas de Grecia, a cidade e territorios adxacentes. Mentres tanto, os aristócratas bizantinos fundaron novos estados, controlando gran parte do territorio: o Imperio de Nicea, o Imperio de Trebisonda e o Despotado de Epiro serían os máis influentes. A sucesión imperial lexitimada polo Patriarca de Constantinopla (e, na práctica, por superioridade militar), quedará en mans dos emperadores de Nicea, que recuperarán a capital bizantina logo de 57 anos de ocupación latina.
Titulares
1502, pasa os seus dereitos aos Reis Católicos.
Xeometría
100px|dereita|Hexaedro miniatura|250px|Unha ilustración do [[teorema de Desargues, un resultado importante nas xeometrías euclidiana e proxectiva.]]
São José dos Pinhais
São José dos Pinhais é unha cidade do estado brasileiro do Paraná. A súa poboación estimada o 2010 era de 268.807 habitantes, o que a converte na segunda cidade máis poboada da mesorexión, e en claro aumento, xa que o seu censo no ano 2000 era de 196.000 persoas.
Xeometría
A xeometría (do grego γεωμετρία; palabra composta de γῆ ,geo, "terra", e μέτρον ,metron, "medida") é a rama das matemáticas concernente con cuestións de forma, tamaño, posición relativa de figuras, e coas propiedades do espazo. Os matemáticos que traballan no campo da xeometría chámanse xeómetras.
A xeometría desenvolveuse independentemente nun gran número de civilizacións antigas como un corpo de coñecemento práctico relacionado con lonxitudes, áreas e volumes, con elementos de ciencia matemática formal, polo menos a partir do século VI a.C. con Tales de Mileto. No século III a.C., Euclides axiomatizou a xeometría, este modelo coñecido como xeometría euclidiana estivo vixente durante moitos séculos. . Arquimedes ideou técnicas enxeñosas para calcular áreas e volumes que anticipaban en moitos puntos o cálculo integral moderno.
São José dos Pinhais
Economía
Pese a estar moi próxima á capital do estado, Curitiba, (apenas 10 quilómetros) o comercio da cidade é totalmente autónomo.
Xeometría
A introdución das coordenadas por René Descartes e o desenvolvemento concorrente da álxebra, marcan un novo estadio da xeometría no que as figuras xeométricas, como as curvas planas, podían representarse agora dun xeito analítico, é dicir, con funcións e ecuacións. Isto xogou un papel fundamental no nacemento do cálculo infinitesimal no século XVII. Ademais, a teoría da perspectiva mostrou que estaba máis relacionada coa xeometría que coas propiedades métricas das figuras, de feito, a perspectiva é a orixe da xeometría proxectiva. A disciplina da xeometría foi posteriormente enriquecida polo estudo da estrutura intrínseca dos obxectos xeométricos iniciado por Euler e Gauss e que levou á creación da topoloxía e a xeometría diferencial.
No tempo de Euclides non estaba clara a distinción entre o espazo físico e o espazo xeométrico. Desde o descubrimento no século XIX de xeometrías non euclidianas, o concepto de espazo sufriu transformacións radicais e xurdiu unha pregunta clave: cales son os espazos xeométricos que mellor se axustan ao espazo físico? Coa irrupción das matemáticas formais no século XX, mesmo o concepto de espazo (e punto, liña, plano) perdeu o seu contido intuitivo, de xeito que hoxe en día débese distinguir entre espazo físico, espazos xeométricos (nos que os conceptos de espazo, punto etc. aínda conservan o seu significado intuitivo) e espazos abstractos. A xeometría contemporánea considera variedades, espazos que son considerabelmente máis abstractos cos familiares espazos euclidianos, aos que só se asemellan a pequenas escalas. Estes espazos deben ser provistos con estruturas adicionais que permitan falar de lonxitude. A xeometría moderna está estreitamente relacionada coa física, exemplificada polos lazos existentes entre as variedades pseudoriemannianas e a teoría xeral da relatividade. Unha das máis novas teorías físicas, a teoría de cordas, ten tamén unha esencia moi xeométrica.
Mentres que a natureza visual da xeometría faina inicialmente máis accesíbel ca outras partes das matemáticas, tales como a álxebra e a teoría de números, a linguaxe xeométrica úsase tamén en contextos afastados da súa tradicional orixe euclidiana, como, por exemplo, na xeometría fractal e na xeometría alxébrica.