cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estaca de Bares
Características
O cabo é un enclave con valor ornitolóxico xa que é unha atalaia na que se avistan moitas das migracións de aves mariñas. Consta que desde os anos 50 do pasado século XX ornitólogos europeos comezaron a frecuentar a zona, que en varias épocas do ano reúne a numerosos ornitólogos.
Entre os meses de agosto e novembro, chéganse a contabilizar algúns anos máis de 100.000 exemplares: mascato, arao romeiro, corvo mariño real e pato pentumeiro son as especies mellor representadas, nidificando tamén na zona o falcón peregrino.
Neste cabo tamén poden verse as ruínas dunhas instalacións militares abandonadas. Unha delas era unha instalación dos Gardacostas dos Estados Unidos ao comezo dos anos 60, como unha base LORAN (do inglés: Long Range Aid to Navigation). A estación de Estaca de Bares operaba conxuntamente coas estacións do Goberno británico en East Blockhouse, Gales e, ata 1973, do Goberno francés en Porspoder, Francia.
En 1978, tras a finalización das operacións LORAN dos gardacostas, a Forza Aérea dos Estados Unidos asumiu o control da base. A base funcionou como unha estación de comunicacións ata 1991. Na actualidade, estas instalacións están en ruínas.
Antonis Koniaris
Antonis Koniaris, nado o 30 de setembro de 1997 en Chania, é un xogador profesional de baloncesto grego, que xoga no Ionikos Nikaias grego.
Traxectoria profesional
O 16 de xaneiro de 2021, anunciouse a cesión de Koniaris ata final de tempada ó Obradoiro CAB da Liga ACB. Con todo, tras disputar só tres partidos co club santiagués, Koniaris e o xogador chegaron a un acordo para rescindir o seu contrato.
Karlsruhe
Karlsruhe é unha cidade do sueste de Alemaña cunha poboación de 307.755 habitantes, no Bundesland de Baden-Württemberg, localizada preto da fronteira con Francia.
Fundada en 1715 coma o Pazo de Karlsruhe, arredor da cidade construíronse dous dos máis altos tribunais en Alemaña, o Tribunal Constitucional Federal (Bundesverfassungsgericht) cuxas decisións teñen forza de lei, e o Tribunal Federal de Xustiza (Bundesgerichtshof), o máis alto tribunal de apelacións en materia de dereito civil e dereito penal. Polo tanto é considerada o berce da xustiza en Alemaña.
Historia
A cidade foi fundada en 1715 polo Markgraf (marques) Carlos Guillerme de Baden-Durlach, converténdose en 1806 na residencia do Gran Ducado de Baden no marco da Confederación do Rin. En 1918, coa Revolución de Novembro a cidade convértese en capital do estado libre de Baden, perdendo o seu estatuto de cidade libre tralo final da segunda guerra mundial en 1945 Karlsruhe perde o seu estatuto de cidade libre.
En 1950 instálase en Karlsruhe a corte de casación da RFA e é incorporada ao novo estado de Baden-Württemberg en 1952. En 1977, o fiscal federal xeral Siegfried Buback é asasinado pola Fracción do Exército Vermello na cidade.
Economía
Esta cidade, coma o resto de Baden-Württemberg, posúe un dos máis altos niveis de riqueza económica na Unión Europea (UE).
Lugares de interese
miniatura|Pirámide de Karlsruhe
Educación
A cidade conta con varios centros de educación superior: Universidade de Karlsruhe (TH), Hochschule für Musik Karlsruhe, HS Karlsruhe, PH Karlsruhe, Hochschule für Gesltaltung Karlsruhe (HfG) e Akademie der Künste Karlsruhe (AKKA). Destaca tamén o Federal Research Institute of Nutrition and Food Max Rubner.
Filips van Hohenlohe-Neuenstein
Filips Ernst de Hohenlohe-Neuenstein, nado o 17 de febreiro de 1550 e finado en IJsselstein o 6 de marzo de 1606, foi conde de Hohenlohe zu Langenburg. Era un comandante do exército neerlandés no servizo dos Estados Xerais. Filips foi o fillo de Louis Casimir de Hohenlohe-Neuenstein e Anna de Solms-Lich.
Matrimonio
O 7 de febreiro de 1595 casou con María de Nassau (1556-1616). O matrimonio non tivo fillos, pero pouco antes da morte de Filips, adoptaron a Margarita María, de nove anos de idade e condesa de Falckenstein.
The Lord of the Rings: The Two Towers
The Lord of the Rings: The Two Towers é a segunda parte da triloxía cinematográfica d'O Señor dos Aneis, baseada no segundo tomo da novela homónima do escritor británico de literatura fantástica J. R. R. Tolkien; adaptado ó cine polo neozelandés Peter Jackson, e que foi estreada en 2002. En galego pódese traducir por O Señor dos Aneis: As Dúas Torres. Nos carteis oficiais e outros produtos, Jackson decidiu empregar como torres a Orthanc e Barad-dûr, as dúas torres do mal, aínda que Tolkien nunca deixou claro de cales se trataban, pois podería referirse tanto a Orthanc e Barad-dûr (as dúas torres relacionadas co inimigo), como a Minas Tirith e Barad-dûr (as dúas torres máis poderosas de cada bando) ou a Orthanc e Cirith Ungol (as dúas torres que aparecen nas últimas pasaxes dos libros III e IV do tomo).
Sinopse
Despois de internarse en Emyn Muil, Frodo Bulseiro e Samsagaz Gamllí son atacados pola criatura Gollum, que trata de eliminalos e facerse co anel pola forza, pero ó verse derrotado, promete guiar ós hobbits ata Mordor. Despois de sacalos de Emyn Muil e atravesar o Pantano dos Mortos, vai a Morannon, ou a "Porta Negra" de Mordor. Con todo, debido á gran protección que ten é imposible entrar en Mordor e Gollum proponlles tomar o camiño secreto de Cirith Ungol. Durante a xornada, se encontran un avance de tropas de Gondor liderado polo Faramir, fillo de Denethor II e irmán de Boromir, que os toma como prisioneiros e descobre que portan o Anel Único. Faramir decide levalos co seu pai, pero mentre que atravesan a cidade en ruínas de Osgiliath, os soldados de Gondor están loitando contra as forzas de Sauron, liderados por algúns Nazgûl. Entendendo o poder maligno do Anel de Frodo, Faramir decide liberalos para que completen a súa misión.
Mentres tanto, os Uruk-hai que levan presos a Merri e Pipin foron mortos polos cabaleiros de Rohan que foran exiliados, e os hobbits conseguen escapar da batalla no bosque de Fangorn. Aragorn, Legolas e Gimli, que foron tras deles, atopan os restos da loita, e seguen os pegadas dos seus amigos dentro do bosque. Alí reúnense con Gandalf, ó que crían morto despois de caer sobre nun abismo en Moria, e unha vez que saben que deixou a Merri e Pipin en boas mans, viaxan xuntos a Edoras, capital de Rohan, para falar co seu rei Théoden. Non obstante, este está enfeitizado por Saruman coa axuda do conselleiro do rei, Gríma Lingua de Verme, que traballa en segredo para o mago. Baixo a súa influencia, Théoden expulsou ós cabaleiros e ó seu sobriño Éomer despois da morte de Théodred, o seu fillo e herdeiro do trono. Gandalf consegue liberar a Théoden, e este decidiu refuxiar ó seu pobo na fortaleza do Abismo de Helmo para non arriscar un conflito aberto entre Isengarda e Edoras.
Mentres tanto, Pipin e Merri, que foran confiados por Gandalf ó ent Bárbore, van con el a un consello entre os distintos membros da súa raza no que estes deciden facer respecto á guerra. Despois dun longo tempo a charlar, eles deciden que non van loitar. Non obstante, cando Barbárvore leva ós hobbits fóra do bosque, el descobre que Saruman destruíu moitas árbores, e cun forte berro chama polos demais ents para atacar Isengarda. Finalmente destrúena.
Personaxes
Só aparecen na versión estendida:
Guión
O guión da segundo filme da triloxía, escrito por Phyllippa Boyens, Peter Jackson e a súa esposa, Fran Walsh, foi considerado por eles como o máis difícil de elaborar. En comparanza con "The Fellowship of The Ring", que é máis lineal, "The Two Towers" segue tres liñas argumentais diferentes, dúas delas enlazadas na novela (libro III de The Lord of the Rings), pero unha completamente á parte (libro IV de "O Señor dos Aneis"). Os guionistas tiveron que buscar unha forma de enlazar as tres liñas de xeito que na historia xeral non se perdese a intriga. Stephen Sinclair tamén aparece nos créditos como guionista, aínda que non participou no guión de New Line, senón no da empresa Miramax. Non obstante, como algunhas das súas frases conserváronse, decidiron incluílo. . New Line quería un novo prólogo para esta parte no que se lembrase o acontecido en "The Fellowship of The Ring", pero os guionistas negáronse para evitar un exceso de información. A escena inicial da loita entre Gandalf e o Balrog estaba pensada dende os guións iniciais que se ofreceron a Miramax e ía ser máis longa, mostrando a un Balrog feito de lama debido á súa caída á agua das Montañas Nubradas. Porén, por mor do alto orzamento que supoñían os efectos especiais desta escena (uns 50 000 dólares segundo Jackson), decidiuse eliminala.
thumb|160px|A aparición do personaxe de [[Liv Tyler, Arwen, no Abismo de Helmo foi suprimida do guión ó levantarse críticas negativas entre os fans. ]] Dende o principio, Jackson descartou incluír en The Two Towers as escenas de Ella-Laraña para evitar que coincidisen coa batalla do Abismo de Helmo e o clímax desta se rompese. Ademais, desta forma conseguían seguir unha orde cronolóxica que J. R. R. Tolkien non fixo na novela, xa que os feitos ocorridos no antro de Ella-Laraña coinciden no tempo co asedio de Minas Tirith.
thumb|left|A defensa de [[Batalla de Rorke's Drift|Rorke's Drift, por Alphonse de Neuville (1880). Peter Jackson inspirouse neste combate para recrear a batalla do Abismo de Helmo. ]] Debido ás críticas xurdidas pola desaparición do personaxe de Tom Bombadil en The Fellowship of The Ring, os guionistas decidiron rendirlle unha homenaxe: trasladaron ó vello Home-Sauce ó bosque de Fangorn para que atacase a Pipin e Merri, e Bárbore é o que se encarga de salvalos pronunciando palabras similares ás Bombadil no libro. Esta escena tan só aparece na edición estendida do DVD de The Two Towers.
Lil Wayne
Dwayne Michael Carter, Jr., nado o 27 de setembro de 1982 en Nova Orleáns, máis coñecido polo nome artístico de Lil Wayne, é un rapeiro norteamericano.
Traxectoria
Antigo compoñente do grupo de rap Hot Boys, uniuse a Cash Money Records de mociño. Get It How U Live!, editado en 1997, foi o primeiro álbum de Wayne cos Hot Boys, e Tha Block is Hot, o seu primeiro álbum en solitario data de 1999, chegando ós primeiros postos da American Billboard 200
Despois de adquirir fama con outros dous álbums nos primeiros anos da década do 2000, Lil Wayne chegou ó cumio en 2004 co álbum Tha Carter e as súas continuacións Tha Carter II (2005), e especialmente, Tha Carter III (2008). En 2009 está previsto o lanzamento para o 24 de novembro do álbum Rebirth. En 2005 fundou o seu propio selo discográfico, Young Money Entertainment e tamén é o presidente da Cash Money Records.
María Adelaida de Luxemburgo
María Adelaida de Nassau-Weilburg e Bragança (Marie Adélaïde Thérèse Hilda Wilhelmine de Nassau-Weilburg), nada en Colmar-Berg o 14 de xuño de 1894 e finada en Lenggries o 24 de xaneiro de 1924, foi a filla primoxénita do Gran Duque Guillerme IV de Luxemburgo e converteuse en monarca (a primeira muller no país) á morte do seu pai o 25 de febreiro de 1912.
Primeiros anos
María Adelaida naceu no castelo de Berg en Luxemburgo, sendo a primeira filla do Gran Duque Guillerme IV e a Gran Duquesa María Ana. Tivo outras cinco irmás: Carlota Aldegonde Isabel María Guillermina (nada en 1896), Hilda Sofía María Adelaida Guillermina (nada en 1897), Antonia Roberta Sofía Guillermina (nada en 1899), Isabel María Guillermina (nada en 1901), e Sofía Carolina María Guillermina (nada en 1902). Como o seu pai non tivo ningún fillo varón, María Adelaida foi proclamada herdeira o 10 de xullo de 1907, co fin de resolver calquera crise de sucesión debido á existencia da lei sálica.
Gran Duquesa de Luxemburgo
Converteuse en Gran Duquesa de Luxemburgo o 25 de febreiro de 1912 cando faleceu o seu pai, Guillerme IV, con 17 anos de idade e converténdose na primeira muller en ser Gran Duquesa de Luxemburgo. A súa nai foi a rexente ata que cumpriu os dezaoito anos o 14 de xuño de 1912.
María Adelaida estaba moi interesada na política e tivo un papel moi activo no goberno luxemburgués. Era unha devota católica, con fortes conviccións relixiosas e opinións políticas moi conservadoras. O mesmo día da súa chegada ao trono, rexeitou asinar unha lei que reducía o papel dos presbíteros católicos no sistema educativo. Máis tarde, en 1915, dubidou antes de designar os alcaldes de Differdange e Hollerich, ambos coñecidos polas súas ideas anticlericais.
Durante a primeira guerra mundial mantivo boas relacións cos ocupantes alemáns, incluíndo aloxar o káiser Guillerme II no palacio e permitindo que o Kronprinz alemán establecese os seus cuarteis militares temporais na cidade de Luxemburgo, actitude que a fixo moi impopular entre a poboación luxemburguesa. A finais de 1916, a gran duquesa causou controversia por disolver a cámara de deputados para solucionar o punto morto que afrontaba o gabinete Loutsch, composto por membros do Partido da Dereita e non tiña maioría na cámara. María Adelaida ordenou a disolución e realizáronse novas eleccións o 23 de decembro de 1916. Esta acción estaba permitida pola constitución, pero era pouco convencional e provocou protestas e resentimentos entre os socialistas e os liberais no parlamento, que o viron como unha especie de golpe de estado.
Tralo conflito, en xaneiro de 1919, algúns voces dende o parlamento demandaron a súa abdicación. O 9 dese mes, un grupo de parlamentarios socialistas e liberais proclamaron publicamente unha república tras perder unha votación no parlamento para abolir a monarquía, unha situación que foi seguida por axitacións nas rúas que mesmo requiriron a intervención do exército francés para restaurar a orde. Baixo fortes presións nacionais e internaicionais e tras consultar co primeiro ministro, a gran duquesa, de vinte e catro anos, decidiu abdicar o 14 de xaneiro de 1919. Foi sucedida pola súa irmá Carlota.
Vida trala abdicación
miniatura|120px|Monograma. Despois da súa abdicación exiliouse vaixando por toda Europa. Ingresou nun convento carmelita de Módena (Italia) en 1920 e máis tarde uniuse á Irmás dos pobres en Roma, tomando o nome de "Irmá María dos Pobres". Con todo, a súa saúde, que empeoraba, non lle permitiu continuar como monxa e tivo que abandonar o convento. Mudouse entón ao Schloss Hohenburg en Baviera, onde morreu de gripe en 1924.
O 22 de outubro de 1947 o seu corpo foi soterrado na cripta gran ducal da catedral de Notre Dame de Luxemburgo.
Antergos
Antergos de María Adelaida de Luxemburgo
Dextroxiro
Dise que un xiro é dextroxiro (do latín dexter, -tra, -trum, 'dereito', 'que está á dereita', e gȳrus, 'xiro') cando se efectúa cara á dereita, é dicir, no mesmo sentido que as agullas do reloxo, en contraposición ao sentido levoxiro. O concepto, tamén coñecido como dextrorrotatorio, pódese usar nos seguintes contextos:
Rublo de Transnistria
O rublo é a moeda oficial de Transnistria. Divídese en 100 kopeks. Dado que Transnistria é un estado non recoñecido internacionalmente, a súa moeda non ten código ISO 4217. Porén, de xeito non oficial, algunhas organizacións empregan PRB como ISO 4217.
Anteriormente, os habitantes de Transnistria chamaban á súa moeda suvoriki (суворики), xa que en tódolos rublos dos anos 1993 - 94 estaba representado Aleksandr Suvórov.
Historia
O proceso de transición cara a súa propia moeda foi moi complicado. Ao principio como moeda legal empregábanse os billetes da Unión Soviética e a Federación Rusa dos anos 1961 a 1992 cun selo especial en forma dun retrato de Aleksandr Suvórov.
O 17 de agosto de 1994 foron introducidos na circulación os primeiros rublos de Transnistria.
O 18 de novembro do 2005, na cidade de Tiráspol foi inaugurada a Casa de Moeda de Transnistria. Ata daquela as moedas e billetes cuñábanse e imprimíanse no estranxeiro.
O primeiro rublo (1994)
O Trans-Dniester Republican Bank (Banco Republicano de Transnistria, Приднестровский Республиканский Банк, Pridniestrovski Respublikanski Bank) introduciu o primeiro rublo en 1994. Esta moeda consistía en antigos billetes soviéticos e rusos datados entre 1961 e 1992 cun selo especial adherido. Estes billetes foron substituídos por billetes rusos á par.
O segundo rublo (1994-2000)
Ao principio substituíronse os primeiros rublos de 1994 cunha taxa de troco de 1 novo rublo = 1.000 rublos antigos. A moeda compúñase nada máis que de billetes debido á alta inflación, facendo que fora preciso estampar denominacións maiores nas denominacións en curso. Aínda que se imprimiron en 1994, algúns billetes (de 50 a 5.000 rublos) imprimíronse en 1993.
O terceiro rublo (a partir de 2000)
No 2000 introduciuse un novo rublo cunha taxa de troco de 1 novo rublo = 1.000.000 rublos antigos. Esta moeda xa incluía, tanto pezas metálicas como billetes.
Moedas
As moedas cuñadas son de denominacións de 1, 5, 10, 25 e 50 kopeks. A moeda dun kopek deixou de circular o 1 de xaneiro do 2009.
Zyklus
Zyklus é un grupo de jazz experimental, formado en 1989 por Baldo Martínez (baixo), Wade Matthews (saxos) e Pedro López (percusión).
Número negativo
En matemáticas, o conxunto dos números reais negativos,, é o subconxunto dos números reais que son menores que cero.
Nun plano complexo, identifícase co eixo real negativo e adoita representarse cun raio horizontal. que se corresponde cos números complexos con argumento  ou 180º.
Notación
Alternativamente a, adoitan empregarse os símbolos non estándar e.
Propiedades
O conxunto é pechado para a suma, máis non para a resta, o produto ou a división.
Véxase tamén
Número positivo Número real
Landro (1916)
Landro foi unha revista editada en Viveiro en 1916.
Historia e características
Periódico quincenal, apareceu o 19 de febreiro de 1916. Dirixido por José María Martínez. Foi órgano da "juventud vivariense" e ocupábase de literatura, arte e traballo. Entre os seus colaboradores figurou Esteban Fernández Temprano. Cesou ao pouco tempo.
Enxeñaría
Metodoloxía
A tarefa crucial e característica do enxeñeiro é identificar, entender, e integrar as restricións ou condicionamentos nun deseño a fin de producir un resultado acertado. Non é en xeral abondo para construír un produto tecnicamente acertado; isto tamén debe atopar esixencias adicionais. As restricións poden incluír dispoñibilidade de recursos, limitacións físicas ou técnicas, flexibilidade para futuras modificacións e adicións, e outros factores, como esixencias sobre o custo, manufacturabilidade, e utilidade. Entendendo as restricións, os enxeñeiros obteñen especificacións para os límites dentro dos cales un obxecto ou sistema viábeis poden ser producidos e postos a funcionar.
Resolución de problemas
Os enxeñeiros usan o seu coñecemento da ciencia, matemática, e a experiencia adquirida para atopar solucións convenientes para un problema. Criando o apropiado modelo matemático dun problema permítelles analizalo, e probar solucións potenciais. Solucións razoábeis normalmente existen varias, polo tanto débese avaliar as diferentes escollas baseándose nos seus méritos, e deste xeito escoller a solución que mellor satisfai as condicións. Genrich Altshuller, despois de apañar e analizar estatísticas dun gran número de patentes, suxeriu que os compromisos están no cerne dos deseños "de nivel de invención baixo", en canto a un máis alto nivel o mellor deseño é aquel que elimina o cerne da contradición que causar o problema.
Coa enxeñaría tipicamente téntase predicir como de ben os deseños executarán ás especificacións antes da produción en tamaño natural. Úsanse, entre outras cousas: prototipos modelos a escala, simulacións, probas destrutivas, probas non destrutivas, e probas de estrés. A proba asegura que os produtos se comportarán como é esperado, e non causarán dano non intencional ao público. Nestes deseños adóitase incluír unha marxe de seguranza para reducir o risco de fracaso inesperado, froito dunha influencia non considerada. Con todo, canto maior for a marxe de seguranza, menos eficiente poderá ser o deseño.
Historia
miniatura|250px|[[Balista, un enxeño de guerra romano.]] miniatura|250px|[[Máquina de Antiquitera, o primeiro computador mecánico.]] miniatura|250px|[[Máquina de vapor de Thomas Savery.]] O concepto de enxeñaría existe dende a antigüidade, a partir do momento en que o ser humano desenvolveu invencións fundamentais como a roda, a polea e a panca. Cada unha destas invencións é consistente coa moderna definición de enxeñaría, explorando principios básicos da mecánica para desenvolver ferramentas e obxectos utilitarios.
Antigüidade
O primeiro enxeñeiro civil de nome coñecido foi Imhotep. Como un dos funcionarios do faraón Zoser, Imhotep probablemente proxectou e supervisou a construción da pirámide de Zoser, unha pirámide con chanzos en Sakara, contra o 2630 a.C.-2611 a.C. Tamén puido ser o responsable do primeiro uso da columna na arquitectura.
Os antigos gregos desenvolveron máquinas tanto no dominio civil como no militar. A máquina de Antiquitera (o primeiro computador mecânico coñecido) e os inventos mecánicos de Arquímedes son exemplos da primitiva enxeñaría mecánica. Estas invencións requiriron un coñecemento sofisticado de engrenaxes diferenciais e planetarias, dous principios chave na teoría das máquinas que axudou a proxectar e que aínda se empregan amplamente na actualidade, en campos diversos como a robótica e a enxeñaría automobilística.
Os exércitos chineses, gregos e romanos empregaron máquinas e inventos complexos como a artillaría que foi desenvolvida polos gregos por volta do século IV a.C.. Estes desenvolveron o trirreme, a balista e a catapulta. Na idade media desenvolveuse o trabuco.
Renacemento
William Gilbert está considerado o primeiro enxeñeiro electrotécnico, debido á publicación da obra De Magnete en 1600; foi quen cuñou o vocábulo "eletricidade".
Coa ascensión da enxeñaría como profesión, durante o século XVIII, o termo pasou a ser empregado máis estritamente para designar as actividades para cuxos fins se aplicaban as matemáticas e a ciencia. Alén diso, tamén se incorporaron á enxeñaría o que antes se coñecía como "artes mecánicas".
Era moderna
A enxeñaría eléctrica pode trazar as súas orixes nos experimentos de Alexandre Volta en 1800, nos de Michael Faraday, Georg Ohm e outros, e na invención do motor eléctrico en 1872. O traballo de James Maxwell e de Heinrich Hertz no final do século XIX deu orixe á electrónica.
Os inventos de Thomas Savery e de James Watt deron orixe á moderna enxeñaría mecánica. O desenvolvemento de máquinas especializadas e de ferramentas para a súa manutención durante a Revolución Industrial levaron ao crecemento acentuado da enxeñaría mecánica.
A enxeñaría química tal como a enxeñaría mecánica, desenvolveuse no século XIX, durante a Revolución Industrial. A produción a escala industrial precisaba de novos materiais e de novos procesos. Por volta de 1880, a necesidade da produción a grande escala de químicos era tanta que se creou unha nova industria, dedicada ao desenvolvemento e a fabricación en masa de produtos químicos en novas fábricas. A función do enxeñeiro químico era proxectar esas novas fábricas e procesos.
A enxeñaría aeronáutica lida co proxecto de aeronaves. Nos tempos modernos, comezouse tamén a designala como enxeñaría aeroespacial, dando énfase á expansión daquel campo da enxeñaría que pasou tamén lidar co proxecto de vehículos espaciais. As súas orixes poden ser trazadas ata os pioneiros da aviación no cambio do século XIX ao século XX.
Durante a segunda guerra mundial, iníciase o desenvolvemento da enxeñaría de computación e da automatición industrial. A expansión radical da informática despois do final da guerra tornou os enxeñeiros ligados á computación nalgúns dos maiores grupos de profesionais da enxeñaría.
Primeiras escolas de enxeñaría
Nos seus inicios a enxeñaría estivo ligada case exclusivamente ás actividades militares, gobernamentales e relixiosas. Abonda con mencionar os camiños, pontes, muralas, torres, faros, portos ou monumentos funerarios. En tempos de paz a enxeñaría foi posta ao servizo do benestar do ser humano, á marxe da guerra e dos exércitos, e por iso cando no século XIX algunhas universidades comezaron a ofreceren estes estudos denominárona enxeñaría civil, para distinguila da exercida polos militares (enxeñaría militar).
As primeira escolas universitarias en Europa e América foron:
Centros en Galicia
Actualmente existen varios focos de ensino en Galicia en canto ó campo da enxeñaría se refire. Son fundamentalmente as cidades de Ferrol e Vigo, aínda que co paso do tempo tamén se foron implantando estudos de enxeñaría ou enxeñaría técnica na Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. Con todo, os centros das dúas primeiras cidades son moito máis técnicos e orientados cara a industria pesada e urbana, mentres que nas escolas das capitais impártense titulacións máis vencelladas co medio rural. Os estudos divídense en dous ciclos antes da aplicación do proceso de Bologna para crear un Espazo Europeo de Educación Superior: un primeiro ciclo de tres cursos (chamado Enxeñaría técnica, non Diplomatura) e un segundo ciclo de dous cursos (que conduce ó título de Enxeñaría, non ó de Licenciatura). Os centros onde se imparten chámanse escolas, non facultades. O normal é que as Escolas teñan os dous ciclos por separado pero tamén poden existir escolas de ciclo único de cinco cursos (na cal non se obtén a titulación ata pasalos todos).
As siglas das escolas e as titulacións que hai en cada unha das cidades son as seguintes:
A Coruña Ferrol Lugo Ourense Pontevedra Santiago de Compostela Vigo
Arte
As conexións entre a enxeñaría e a arte son directas nalgúns campos como a arquitectura, a arquitectura da paisaxe e o deseño industrial e máis indirecta noutros. Por exemplo, o Instituto de Arte de Chicago organizou unha exposición sobre a arte do deseño aeroespacial da NASA e Leonardo da Vinci artista e enxeñeiro recoñecido supón un importante vencello entre a arte e a enxeñaría.
E-traballo
O e-traballo ou teletraballo é aquel que se realiza mediante medios electrónicos.
Características
Literalmente significa traballo a distancia. Trátase dun traballo realizado cando se está utilizando algún elemento que permite que o traballo efectivo se realice nun lugar diferente do que se ocupa cando a persoa o está realizando. Utilízanse medios informáticos para comunicarse durante a realización da actividade.
A diferenza fundamental entre traballo a domicilio e teletraballo é a preponderancia da informática e as telecomunicacións na realización do teletraballo.
Alofi, Wallis e Futuna
Alofi é unha illa no Océano Pacífico pertencente ao territorio francés de Wallis e Futuna. Actualmente está deshabitada, e baixo a soberanía do xefe de Alofi en Futuna, pero nas épocas pre-europeas tan densamente poboado como Futuna. Está soamente 2 quilómetros lonxe de Futuna, iso fai que visiten as plantacións na illa polo menos cada sábado. Unha colleita popular é a de tabaco, por iso toman bastantes follas para poder fumar o resto da semana.
A illa ten unha área de 32 km². O Monte Kolofau (tamén chamado Monte Bougainville) alcanza unha altura de 410 m. miniatura|260px|esquerda|A illa de Alofi neste mapa antigo. (sueste)
El Eco Popular (Lugo)
El Eco Popular foi un semanario editado en Lugo en 1868.
Historia e características
Apareceu o 3 de outubro de 1868 grazas á liberdade de prensa decretada despois da Revolución de 1868. Aparecía os domingos. Dirixido e redactado exclusivamente por Alberto Menéndez. De tendencias democráticas manifestas no lema "Libertad limitada y progreso indefinido" co que adoitaba saír. Editado na imprenta de Menéndez, desapareceu o 24 do mesmo mes. Andando o tempo foi substituído por La Voz Popular
Filloa Jazz
miniatura|400px|[[Iago Fernández sexteto tocando no Filloa Jazz en abril de 2014]]
Rex Harrison
Reginald Carey Harrison, nado en Huyton, Merseyside o 5 de marzo de 1908 e finado en Nova York o 2 de xuño de 1990, foi un actor inglés.
Traxectoria
Debutou no teatro en 1924 en Liverpool e no cinema en 1930, pero a súa carreira foi interrompida pola segunda guerra mundial, na que serviu na RAF.
Desenvolveu a súa carreira interpretativa tanto en Europa coma nos Estados Unidos. En 1964 gañou Oscar ao mellor actor por My Fair Lady, adaptación da obra coa que xa gañara o premio Tony.
Retirouse do cinema en 1982, pero seguiu actuando en Broadway e no West End ata pouco antes da súa morte, ocorrida en 1990 a causa dun cancro.
Filloa Jazz
O Jazz Filloa é un local senlleiro da noite coruñesa, situado na rúa Cega e aberto o 28 de decembro de 1980. Foi foco do nacemento da escena jazzística desta cidade e sede durante anos de grandes concertos. Nos comezos estivo rexentado por membros da banda Filloa Express.
Neste local teñen tocado algúns dos grandes como Joe Henderson, Mal Waldron, Wynton Marsalis...
El Eco de la Democracia Santiaguesa
El Eco de la Democracia Santiaguesa foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1868.
Historia e características
Apareceu o 15 de novembro de 1868 grazas á liberdade de prensa decretada despois da Revolución de 1868. Publicábase os domingosais de contidos políticos ofrecía informacións xerais sobre a cidade compostelá. Só apareceron 5 números
Ursula Kampmann
Ursula Maria Kampmann, nada o 20 de xuño de 1964 en Múnic, Baviera, é unha numismática, historiadora e xornalista alemá.
Traxectoria
Ursula Kampmann estudou Historia Antiga, Historia Medieval e Arqueoloxía do Oriente Próximo na Universidade de Múnic e na Universidade do Sarre, cun enfoque especial na numismática antiga. En 1991 acadou o seu doutoramento cunha tese titulada Die Homonoia-Verbindungen von Pergamon ("As conexións da homonoia en Pérgamo").
Paralelamente á súa formación académica, Kampmann traballou no comercio numismático, nunha primeira etapa entre 1987 e 1990 na compañía Giessener Münzhandlung, de Múnic, e posteriormente de 1992 a 2001 na suíza Münzen und Medaillen AG.
Durante ese período de traballo no comercio numismático comezou a dedicarse ao xornalismo especializado neste sector. A partir de 1996, os seus artigos publicáronse fundamentalmente na revista MünzenRevue, da que é editora xefa desde 2002, e tamén noutras de diferentes países e traducidos a varios idiomas.
Entre 2001 e 2005 traballou na Axencia Internacional para a Supresión da Falsificación de Moedas (IBSCC), da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais (IAPN), o que a levou a prublicar unha serie de artigos sobre a falsificación de moeda.
Ursula Kampmann é, ademais, a fundadora dunha revista numismática internacional en liña que ten unha versión en inglés, chamada Coins Weekly, e outra en alemán, Münzen Woche.
No seu aspecto como divulgadora numismática imparte conferencias dirixidas tanto a profesionais como a afeccionados, e os seus traballos, á parte dos libros, inclúen tamén programas de radio, producións videográficas e organización de exposicións, como a titulada "A xente de Zürich e o diñeiro" (Die Zürcher und ihr Geld), a dos Museos Estatais de Suíza levada a cabo no Museo Bärengasse, ou a da Casa da Moeda de Berlín titulada KleinGeld ("moeda miúda").
Ursula Kampmann é membro de American Numismatic Society.
Libro de Malaquías
miniatura|300px|O Profeta Malaquías. Icona do primeiro cuarto do século XVII. Mosteiro de [[Kiji, República de Carelia, Rusia.]]
O Libro de Malaquías, é un libro profético da Biblia, o máis breve de todos e que se sitúa, como norma no último lugar dos libros proféticos, posto que estes se ordenan por tamaño. Contén as profecías do que se denomina a si mesmo Malaquías, que destacan pola forte crítica ao Templo de Xerusalén e á casta sacerdotal dominante.
Autor
O propio nome do autor xa fai de advertencia: Malaquías deriva de malaq, que significa mensaxeiro ou, en senso máis estrito, anxo. Así que máis parece que estamos ante un título que se atribúe o autor e non un nome propio, mesmo podería ser un pseudónimo útil para agrupar unha serie de profecías.
Ademais é certo que, contra o que sucede con outros profetas, nin o libro nin outros libros da Biblia aportan datos biográficos do posible autor.
Contido do libro
A división máis aceptada presenta un libro dividido en seis seccións, máis introdución e apéndice:
Deseñador gráfico
Na tradición artística do século XX, un deseñador gráfico é o profesional contratado para preparar a imaxe corporativa dunha empresa ou dun produto visual (anuncio, programa televisivo). Nunha acepción máis actualizada debido ó auxe da informática, é a persoa encargada de manter a aparencia dun sistema (p.ex., un sitio web) dun xeito determinado, que normalmente inclúe o obxectivo de xeración de interese a través da visualización mesma e a facilidade de uso a través da estética.
Libro de Malaquías
Uso no Novo Testamento
En proporción ao seu tamaño, este libro é dos máis citados no Novo Testamento, sinaladamente os fragmentos que falan do futuro mensaxeiro: 3,1 e 3,23.
Deseñador gráfico
Traballo do deseñador gráfico
O deseño gráfico ten tres funcións esenciais. Primeiro, « identificar », dicir o que é unha cousa ou indicar de onde provén (logotipo de albergue, carca de albanel, símbolo de editores e impresores, logotipo de empresa, etiqueta de embalaxe).
Libro de Malaquías
Uso no Novo Testamento
3,23 "Vouvos mandar ao profeta Elías antes de que chegue o día do Señor grande e temible.", citado por Mateo 17,10-11; Marcos 9,11-12; Lucas 1,17.
Illa Ramree
Xeografía
A illa está separada do continente por unha estreita canle, que só ten un ancho medio de 150 m.. Hai unha ponte sobre o estreito que conecta a illa coa beira continental. O punto máis alto é Zikha Taung, un outeiro de 305 m. de alto situado preto da beira occidental na parte meridional da illa.
Deseñador gráfico
Traballo do deseñador gráfico
A súa segunda función cobre o que os especialistan chaman « deseño informativo », ou sexa, « informar » e « instruír », indicando a relación entre varias cousas en termos de dirección, posición ou escala (plano, diagrama, paneis indicadores).
Corrente en chorro
miniatura|300px|Corrente de chorro dende o oeste na alta atmosfera A corrente de chorro (en inglés jet stream) é unha veloz e estreita corrente concentrada ao longo dun eixo case horizontal a nivel da alta troposfera ou na estratosfera, caracterizada pola forte variación do vento ou cizalladura horizontal, vertical ou ambas, presentando un ou varios máximos na velocidade.
Deseñador gráfico
Traballo do deseñador gráfico
O terceiro papel que se lle asigna (moi diferente dos anteriores), é « presentar » e « promover » (carteis, publicidade) a fin de captar a atención e impor unha mensaxe.
Illa Ramree
Historia
Durante a segunda guerra mundial a batalla da illa de Ramree desenvolveuse durante xaneiro e febreiro de 1945, como parte da ofensiva do 14º Exército Británico a principios de 1945 no Fronte Sur da Campaña de Birmania Ao final da batalla, os soldados xaponeses foron obrigados a entrar nos pantanos que rodean a illa, e dise que os crocodilos de auga salgada devoraron 400 (ou 980 deles, xa que só sobreviviron 20 ) no que o Libro Guinness dos Récords considera como "o maior desastre sufrido [polos seres humanos] dos animais". Con todo, a veracidade desta historia foi discutida e os feitos suxiren que, mentres que un pequeno número de soldados xaponeses probablemente foron asasinados por crocodilos (a única mención verificable é de 10-15 homes mortos por crocodilos mentres cruzaban o arroio Min Chaung preto da cidade de Ramree), a gran maioría morreu probablemente debido a unha variedade doutras razóns incluíndo a deshidratación, o afogamento, disparos de arma británico, disentería, e quizais ata un número pequeno tamén aos tiburóns (Platt et al. 1998).
Corrente en chorro
Características
Xeralmente afecta a zonas atmosféricas de miles de Km. de lonxitude, algúns centos de anchura e un espesor duns poucos (máis de dous tres). A cizalladura vertical é da orde de 20-40 Km/h. por Km.; a lateral, duns 20 Km/h. por 100 Km. e a velocidade do vento, como mínimo, de 110 Km/h. Adoita aparecer xunto a roturas ou descontinuidades na tropopausa e o seu eixo sitúase, xeralmente, entre os niveis de 200 e 300 mb. nos máximos de gradiente térmico. Normalmente o chorro dáse en áreas de confluencia de correntes de aire. Unhas veces preséntase como unha corrente do Ou, e outras moi ondulado, con ramais do N unhas veces e outras do S. O chorro polar, salvo descontinuidades, pode seguirse en cada hemisferio nunha zona ancha rodeando o casquete polar; con todo, no verán aparece trasladado cara ao polo (xeralmente por encima dos 50° de latitude), e no inverno aproxímase cara ao ecuador aparecendo en latitudes ata próxirrias aos 35°. No entanto, pode presentarse en calquera área xeográfica, aínda fóra dos límites citados. No inverno, sobre todo en latitudes altas, o chorro polar pode ter o seu núcleo a uns 8 Km. de altura, pero o normal é a uns 10 ó 12; no verán adoita estar entre os 11 e os 15 Km. En ambos os casos: o eixo do chorro localízase na vertical da intersección da superficie frontal polar coa isobárica do 500 mb. Devandito eixo queda á esquerda dos centros das baixas presións pouco desenvolvidas e á dereita das moi ocluidas. Á parte da corrente en chorro polar, que é xeralmente o máis desenvolvido, hai tamén chorros árticos e subtropicais en cada hemisferio e un ecuatorial. Poden aparecer dúas correntes en chorro sensiblemente paralelas; entre elas hai forte inestabilidade dinámica. Con circulación moi meridiana e o chorro en uve, ás veces rompe dita corrente, restablecéndose a corrente zonal a máis latitude, quedando unha pinga de aire frío ou un vértice frío moi inestable. No Mediterráneo danse estas situacións, especialmente no outono e inverno. O chorro é moi importante para a aeronáutica, para elección de rutas de ventos favorables e estudo das áreas turbulentas.
Libro de Malaquías
Uso no Novo Testamento
En ámbolos dous casos, o mensaxeiro é identificado como Xoán o Bautista e o seor que está por chegar, con Xesús, o Cristo.
Nani García
Nani García, nado na Coruña o 25 de abril de 1955, é un compositor, arranxador, produtor e pianista galego. Autor de bandas sonoras para longametraxes de animación e ficción, obras de teatro, curtametraxes, programas de televisión, conta con máis de 100 publicacións entre obras de jazz, producións audiovisuais e producións para outros artistas.
Libro de Malaquías
Uso no Novo Testamento
Tamén se cita a referencia que fai 1,2-3 á historia de Esaú e Xacob en Romanos 9,13.
Nani García
Traxectoria
Iniciou a súa formación musical en composición e jazz en Suecia entre os anos 1976 e 1980, ao tempo que cursaba estudos de lingüística nas Universidades de Uppsala e Estocolmo. Ao seu retorno a Galicia formou parte dos diversos grupos de jazz da época. Fundou o grupo Clunia con Baldo Martínez e Fernando Llorca, e a principios dos anos 80 a súa carreira comezou como pianista de jazz, actividade que mantén alternou coa faceta de compositor. O seu selo persoal queda plasmado en obras do cine de animación como De Profundis, Engurras ou a multigalardoada curtametraxe de animación O Xigante, o cal o sinala como un dos especialistas no xénero.
Dende o ano 2009 dirixe o Festival Internacional de Jazz de Vigo "Imaxina Sons" e dende o 2010 é membro do trío de Jazz "Nani García Trío", aínda en activo.
En 2015 pasou a formar parte da xunta directiva da Academia Galega do Audiovisual.
Discos
Discografía de Jazz Bandas sonoras publicadas
Obras
Cine Series de televisión Curtametraxes Teatro Documentais Obra de concerto Taller de Músicas Tradicionais
Outros
Premios Mestre Mateo
Outros Premios
Illa Ramree
Fauna
Os crocodilos de auga salgada eran aínda comúns na rexión da Illa Ramree ata a década de 1960, pero a rexión xa non sostén unha poboación viable de crocodilos, probablemente debido á caza de peles, xa principios da década de 1980 a evidencia mostraba só exemplares dispersos (Thorbjarnarson et al. 2006).
Gasoduto proposto
Illa Ramree é tamén a localización dun sistema de gasoduto proposto que se construirá na costa do Océano Índico ata á provincia de Yunnan na China. Desde un porto de augas profundas que se completará en Kyaukphyu no estado de Rakhine e na illae Ramree, o petróleo do Oriente Medio e o gas da costa oceánica de Birmania transportaránse a China a través de oleodutos. Os oleodutos permitirán a China depender menos do petróleo e gas transportados polos océanos a través do traizoeiro Estreito de Malaca e tamén acortará dúas semanas o posible tempo de transporte. Os honorarios do transporte do oleoduto serán unha fonte de ingresos para o goberno de Birmania, encima da venda do gas. A construción comezou en 2011. A sección de Myanmar do gasoduto completouse o 12 de xuño de 2013 e o gas comezou a fluír a China o 21 de outubro de 2013. O oleoduto completouse en agosto de 2014.
Deseñador gráfico
Traballo do deseñador gráfico
Na actualidade, o deseño gráfico forma parte da cultura e a economía dos países industrializados. Baixo a influencia de presións comerciais e das tecnoloxías de punta, ven a luz novas formas gráficas, mais os deseñadores continúan a ter a súa referencia no pasado; a revolución informática permite gardar as imaxes, reusalas, manipulalas eensamblalas seguindo unha estética contemporánea. O deseño gráfico constitúe así un xeito de lingua na que a gramática estaría indefinida e o vocabulario medraría sen fin.
Belisario
Belisario (505-565) foi o xeneral máis famoso da historia de Bizancio e o principal protagonista militar da expansión que durante o reinado de Xustiniano I experimentou o Imperio Bizantino sobre o Mediterráneo occidental, por encima doutras importantes figuras como o xeneral Narsés.
300px|dereita|miniatura|Belisario, por [[Jacques-Louis David (1781)]]
Traxectoria
Os seus primeiros éxitos bélicos viñeron na guerra contra os persas (aos que forzou a asinar unha "Paz Eterna" logo de décadas de guerra en Oriente Próximo) e ao sufocar unha sublevación en Constantinopla que ameazaba con derrocar ao emperador Xustiniano, entre os anos 530 e 532. A continuación, ao mando de 15 000 homes, conquistou o reino vándalo de África do norte e apreixou ao seu último rei, Xelimero. Desde o norte de África tomou Sicilia e pasou a Italia, núcleo do reino ostrogodo, onde iniciaría unha ascensión cara ao norte, ocupando Rávena no 539 e apresando ao rei Vitixes.
Nunha segunda expedición, no ano 548, conquistará Roma, a cal permanecerá en poder de Bizancio durante algunhas décadas. Ao seu regreso definitivo a Constantinopla recibiu o título de "magister militum per Oriente" e nese cargou ocupouse de defender a capital do Imperio fronte ao ataque duns invasores que as fontes bizantinas definen como hunos no ano 559 (en realidade tratábase dunha coalición de pobos eslavos entre os que destacaban os recentemente chegados búlgaros desde a actual Rusia).
No 562 foi acusado de participar nunha conspiración contra Xustiniano polo que foi encarcerado, pero foi liberado ao ano seguinte. Unha lenda, demostrada como falsa, afirma que Xustiniano ordenou deixalo cego. Faleceu en 565, pobre pero en paz.
Un
O un (1) é o número enteiro que se sitúa logo do cero e antes do dous.
O un é o elemento neutro do produto. É dicir, calquera número a multiplicado por 1 volve dar a.
O 1 é tanto o primeiro termo como o segundo da sucesión de Fibonacci. O seguinte termo da sucesión é o 2.
Existen varios prefixos que significan un e participan na construción dunha gran cantidade de palabras de uso cotián: mono e uni, como en monóculo e univalente.
En moitas culturas o 1 represéntase mediante un punto ou un trazo (horizontal, vertical ou máis ou menos sinuoso). Por exemplo, na numeración romana (I), na numeración chinesa (一), na árabe (١), na hangzhou (〡), na bengalí (১) ou na tibetana (༡).
Na simboloxía cristiá, o 1 simboliza a Unidade e o Principio Creador do que proceden tódalas cousas.
Roques de Anaga
miniatura|Roques de Anaga Os Roques de Anaga atópanse na parte nordés da illa canaria de Tenerife, España. Pertencentes ao municipio de Santa Cruz de Tenerife, forman parte do Parque rural de Anaga. Integran así mesmo a rede europea Natura 2000.
Trátase de dous illotes de 10 hectáreas de superficie, o de fóra e o de dentro, este último unido a Tenerife por unha lingua de area visible durante a marea baixa. O Roque de Dentro é o máis grande, existindo no seu cume un bosque de dragos. No Roque de Fóra habita unha colonia de lagartos xigantes.
Ambos os roques serven de lugar de anidación para varias especies de aves mariñas. A navegación na zona dos roques é moi perigosa debido ás correntes mariñas e aos baxíos: destaca especialmente a Baixa da Palometa, unha formación rochosa mergullada que provocou varios naufraxios. Na zona dos roques son moi comúns as quenllas e os cetáceos.
Rexional Exprés
miniatura|300px|Tren da serie 470, a [[Madrid]] miniatura|300px|Tren da serie 596, tamén chamados Tamagochi miniatura|300px|Tren da serie 432 -antigamente denominados Electrotrens-, en [[Pancorbo]]
Os trens Rexional Exprés, pertencentes á Unidade de Negocio Media Distancia Renfe, son os encargados de comunicar de forma rápida os principais municipios de cada provincia coa capital provincial, autonómica ou estatal. A diferenza cos trens de Media Distancia marcados como Rexional estriba en que nestes últimos non existe a reserva de praza. Orixinalmente os Rexional Exprés caracterizábanse tamén por ter menos paradas, regra que xa non adoita cumprirse.
Parque móbil que presta o servizo por rexións
Os trens que utiliza Renfe Operadora para os servizos Rexional Exprés adoitan ser convois de mediana idade, procedentes dos servizos de Proximidades Renfe, ou, máis habitualmente, de Longa Distancia.
En todos os casos son trens autopropulsados, como automotores, ou Ou.T. (Unidade de Tren); en ningún caso préstanse estes servizos co clásico concepto de tren, de locomotora que arrastra uns coches de viaxeiros. Normalmente as liñas polas que circulan servizos como Rexional Exprés están electrificadas. As liñas non electrificadas adoitan ter servizos denominados TRD ou R-598 equivalentes en certa medida ao Rexional Exprés.
En certas Comunidades Autónomas peninsulares non existe este servizo, como é o caso de Galicia, Asturias e Cantabria. Tampouco existe nas illas xa que non ten Adif infraestruturas nelas.
En Andalucía
Os trens aquí denomínanse Andalucía Exprés. Circulan servizos con esa denominación polas liñas A-1, A-2, A-4 e A-7 da serie 470.
En Aragón
Só circulan como Rexional Exprés unidades autopropulsadas eléctricas polas liñas R-28, R-32, R-42 e R-43 das series 432, 470, 444 e 448.
En Cataluña
Os trens aquí denomínanse Catalunya Exprés. Poden ser unidades diésel ou eléctricas autopropulsadas.
Diesel: liña Ca-7, explotada por FGC. Eléctricos: liñas Ca-1, Ca-2, Ca-3, Ca-4a, Ca-4b e Ca-6.