cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1977
O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1977 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 3 de abril de 1977 no circuíto de Long Beach en California. Foi a terceira carreira da tempada de.
Resumo da carreira
Nunha xa tráxica tempada de Fórmula Un sucedeu o que se necesitaba para espantar a desesperación, un brillante Mario Andretti converteuse no primeiro estadounidense en gañar un Gran Premio na súa terra natal. Logo da morte de Tom Pryce na carreira de Suráfrica e de Carlos Pace nun accidente aéreo, o GP do oeste dos Estados Unidos foi un día glorioso co triunfo de Andretti. Foi o comezo dos seus dous anos de andaina cara ao Campionato do Mundo, e a primeira vitoria para o coche que marcaría o comezo da era do efecto solo, o Lotus 78 de Colin Chapman.
A primeira sesión de adestramentos viu a Jody Scheckter, a quen lle encantaba o estreito circuíto a veira do océano, sendo o máis rápido no Wolf con 1:22.79, por diante de Andretti no seu novo Lotus 78. Na segunda sesión, Andretti foi máis rápido cun 1:22.06, pero foi Niki Lauda no Ferrari quen logrou a pole na cualificación final do sábado con 1:21.63.
O domingo coa luz verde, Scheckter saíu disparado desde a segunda fila pasando tanto a Lauda como a Andretti, liderando na primeira curva, seguido de Lauda. Carlos Reutemann tamén fixo unha boa saída desde a segunda fila e situouse xusto detrás de Andretti na primeira curva pero freou demasiado tarde, e saíuse recto na curva.
''James Hunt presuntamente foi golpeado por detrás, aínda que ninguén o sabe de certo, e a súa vez el golpeou a roda traseira dereita de John Watson coa parte frontal esquerda, levantouse case dous metros no aire, mostrando a Watson toda a parte inferior do seu McLaren. Logo de aterrar Hunt foi capaz de chegar aos boxes e aínda que a súa suspensión resultou danada, continuou e terminou perdendo o punto do sexto lugar por só dous segundos''.
Mentres tanto, o trío de Scheckter, Andretti e Lauda continuaron a batalla que estiveran librando a fin de semana, con Scheckter líder por 1´7 segundos logo de tres voltas. Na volta 4, Lauda estaba presionando a Andretti e tratou de pasalo pero o resultado foi un plano nos pneumáticos que causáronlle unha vibración grave durante toda a carreira, e probablemente quitáronlle a súa oportunidade de gañar.
Scheckter mantiña unha pequena vantaxe, logo de 25 voltas, Andretti estaba a 2´5 segundos e Lauda a 4 segundos por detrás. Os tres líderes nunca perderon contacto durante máis de media volta. O circuíto de Long Beach non era especialmente adecuado para os coches que xeraban unha gran cantidade de carga aerodinámica, e o novo Lotus, coa súa maior resistencia aerodinámica, non podía igualar a velocidade en liña recta do Wolf de Scheckter, Andretti continuamente acercábase no paso por curva, pero non puido chegar máis aló.
"Estábame preparando para unha freada desesperada", contou Mario, anos máis tarde. "Eu tiña que ir da quinta á primeira marcha para facelo, e tal como eran as caixas de cambio naqueles días, eu só tiña unha ou dúas oportunidades para facelo. O meu obxectivo era facelo ao final da carreira. Despois notei un tirón, obviamente, tiña un pneumático que estaba lixeiramente desinflado".
''Na volta 58, o tempo de volta de Scheckter aumentou repentinamente dous segundos e, ao pasar xunto aos boxes, sinalou enfaticamente á seu equipo o seu pneumático dianteiro dereito, que tiña unha fuga lenta. O pneumático comezou a bloquearse unha e outra vez na freada, pero Scheckter decidiu continuar e chegar o máis lonxe posible. Durante 18 voltas, enfrontouse nunha batalla desesperada con Mario Andretti que intentaba arrebatarlle a posición mentres o seu pneumático desinflábase máis e máis.''
"Non estaba no punto no que o pneumático se fora definitivamente abaixo, porque era o da parte esquerda, non o da dereita, e non o fixo debido a que o punto de freada e o punto de inflexión na curva era o mesmo".
Na volta 77, Mario adiantou ao Wolf ao entrar na forquita. "Foi por moi pouco", afirmou Andretti. "Vin claro o punto de freada, e logo me fun por el, afasteime. "A frenética multitude de 70.000 espectadores finalmente estalou en aplausos. A desesperación de Scheckter foi completa cando Lauda tamén pasoulle na seguinte volta. A multitude aclamaba a Andretti, desviando a considerable presión de Lauda, xa que gañou por menos dun segundo.
Mario insistiu. "Supereino con claridade. Para min, foi tan satisfactorio como unha vitoria. Jody dixo que a única razón pola que lle pasara era porque tiña o pneumático desinflado. Pero si ese fora o caso, tería moito fume e unha chea de bloqueos, e non había nada diso. Así que foi boa, unha vitoria satisfactoria."''
Scheckter mantívose no terceiro lugar, e os puntos foron completados por Patrick Depailler no Tyrrell, máis dun minuto atrás; Emerson Fittipaldi no Copersucar e Jean-Pierre Jarier nun ATS Penske - Ford.
Bié
miniatura|dereita Bié é unha das 18 provincias de Angola. Ten unha superficie de 70.314 km² e unha estimación de 1 350 000 habitantes (2006). A súa capital é Kuito.
Xeografía
A provincia atópase no centro de Angola e limita polo norte coa provincia de Malanje, polo nordeste coa provincia de Lunda Sul, polo leste coa de Moxico, polo sur coa de Cuando Cubango e polo oeste coas provincias de Huíla, Huambo e Cuanza Sul.
O seu clima fresco e con abundantes choivas, que fan posible o cultivo de millo, cana de azucre, arroz, café e cacahuete.
A meseta de Bié, na que se sitúa a provincia, está conectada por ferrocarril co océano atlántico.
Morfoloxicamente, o territorio caracterízase polo ser un altiplano cunha altitude máxima de 1852 msnm. A terra é da máis fértil de Angola e ten polo leste e polo norte o río Cuanza, que nace nesta provincia, que ao discorrer para o norte marca parte da fronteira con Malanje. Polo suroeste discorre o río Cuchi, un afluente do río Cubango.
As principais poboacións da provincia son: Kuito (114.791 hab.), Camacupa (19.347 hab.), Catabola (19.281 hab.), Catumbela (17.369 hab.) e Chisamba (7755 hab.).
Demografía
A poboación da provincia en 1992 estimábase de 1 119 000 habitantes. De acordo coas estatísticas do goberno estadounidense de 1988, a poboación da provincia era de 1 044 000. Estímase que 201.600 persoas desta provincia vivían en zonas urbanas e que 843.400 en zonas rurais.
A provincia contaba con 1 125 000 de habitantes en 1991, estimándose no 2006 de 1 794 387 persoas.
Linguas
Nesta provincia, a lingua nacional que predomina é o umbundo.
Municipios
Os municipios desta provincia son:
Comunas
As comunas desta provincia son:
San Miguel, Duxame, Vila de Cruces
San Miguel é un lugar da parroquia de Duxame, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Carabelos
O topónimo galego Carabelos pode referirse a:
Jennifer Lawrence
Jennifer Shrader Lawrence, nada o 15 de agosto de 1990 en Indian Hills, Kentucky, é unha actriz estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
Sendo a máis pequena de tres irmáns, o seu interese pola interpretación comezou cando era moi pequena. Na súa nenez tamén tivo interese polos deportes. Cando tiña 14 anos fixo unha viaxe a Nova York que cambiou a súa vida. Uns axentes quedaron impresionados coa rapariga cando lle fixeron unha proba para un pequeno papel. Dicían que nunca viran unha lectura en frío tan ben feita polo que aconsellaron aos pais a que pasara un verán facendo unha curso de interpretación. Graduouse en secundaria dous anos antes do normal co fin de comezar canto antes co seu traballo como actriz.
2006-2008: comezos na televisión e o cine independente
Os seus comezos caracterizáronse polas espontáneas aparicións nas series de televisión, sendo a maioría series de moito éxito en audencia e que aínda son recordadas a día de hoxe polo público. Estas series eran: Monk, Caso aberto ou Medium. No 2007 obtivo o seu primeiro papel importante, un dos papeis do elenco como protagonista da comedia The Bill Engvall Show, serie que estivo en emisión durante dous anos e na cal a presenza de Jennifer mantívose durante trinta capítulos. A serie rematou cando o seu produtor, Troni Mcburger, decidiu orientar os seus intereses noutros proxectos.
Lawrence meteuse no mundo do cine en 2008, interpretando papeis estelares de corte independente como The Poker House, no cal actuou con Selma Clair. Ela interpretaba a unha rapaza nova que era vítima do maltrato e de abusos; Garden Party, proxectos que pasaron desapercibidos para o público. Tras a realización de varios proxectos sen moito éxito, Jennifer volveu probar sorte no cine independente na longametraxe Lejos de la tierra quemada, na cal compartiu créditos con grandes estrelas de cine como Charlize Theron e Kim Basinger. Ela interpretaba a Mariana, unha adolescente marcada pola morte da súa nai. A película tivo malas críticas e non lle foi ben nos portelos, porén a interpretación da actriz tivo comentarios positivos, recibindo así o premio no Festival de Cine de Venecia á mellor actriz revelación.
2009-2010: Winter´s Bone, revelación e primeiro nomeamento aos Óscar
Trala boa aceptación recibida por parte da crítica grazas ao seu papel como Mariana, Lawrence seguiu probando sorte noutras películas. Entre os proxectos nos cales formou parte destaca a longametraxe da directora Debra Granik, Winter´s Bone, na que compartía protagonismo con John Hawkes e Garret Dillahunt. No filme interpretaba a Ree Dolly, unha moza de 17 anos que estaba a cargo da súa empobrecida familia e que se viu obrigada a emprender un perigoso camiño para atopar ao seu pai e evitar que a súa familia quedase na rúa, debido a que o seu pai usou o título da casa para ter liberdade provisional e debía presentarse a un xuízo para conservala. A película foi galardoada con numerosos e prestixiosos premios da crítica cinematográfica e foi considerada como unha das mellores do ano. Así mesmo, Lawrence recibiu moitas loanzas grazas á súa interpretación, facendo así que fose considerada como unha das promesas cinematográficas da súa xeración, recibindo moitos galardóns da industria cinematográfica, destacando os premios de festivais de gran recoñecemento como Festival de Cine de Detroit e o Festival de Estocolmo e nomeamentos aos premios Óscar, SAG e Globos de Ouro na categoría de mellor actriz protagonista. Para prepararse para este papel, Lawrence tivo que aprender a disparar unha arma e a cazar animais.
Premios Óscar
Ao longo da súa traxectoria, Lawrence gañou un Óscar á mellor actriz e foi candidata noutras tres ocasións.
Club Aehde
O Club Aehde é un club de patinaxe da comarca do Carballiño. Foi fundado o 28 de xuño de 2013, e dedícase ó fomento do deporte e á implantación da patinaxe sobre rodas en tódalas súas modalidades: artística, velocidade, freestyle e en liña.
Historia
A patinaxe neste municipio naceu hai seis anos como unha actividade extraescolar, baixo a organización da ANPA do colexio Calvo Sotelo, por demanda dun pequeno grupo de rapaces e rapazas.
Da actividade extraescolar pasouse á creación dunha escola municipal que foi a semente para o nacemento do club, cunha acta fundacional que data do ano 2013 baixo a presidencia de Virginia López. Un ano despois estableceuse na presidencia Uxío Álvarez Centeno, actual presidente do club.
Durante este tempo a entidade foi medrando en número e estrutura, mesturando a patinaxe artística sobre rodas coa patinaxe en liña.
Agora, seis anos despois daquel comezo, o club vive unha fase de expansión dentro da provincia de Ourense.
Patinaxe artística
É a actividade principal do club, o equipo de competición é o que participa na maior parte das exhibicións. Impártese cinco días á semana. Compite a nivel autonómico en Galicia, xa sexa en fases de niveis ou en campionatos galegos. Combinan a patinaxe individual co show.
Na patinaxe artística individual hai dous grupos, en función de idades e de niveis. Un primeiro grupo, composto por nenos e nenas de 5 a 12 anos e un segundo grupo, composto por rapaces e rapazas de 12 a 18 anos. Como ben indica o seu nome, nesta modalidade os patinadores e patinadoras adestran e compiten de maneira individual.
A outra modalidade, o show, está composta por un só grupo, no que se mesturan diversas idades (de 10 a 18 anos). Consiste en crear unha coreografía de grupo que representará unha historia ou un tema, coa axuda da música e da danza. Nesta modalidade participan tódolos patinadores e patinadoras do grupo.
Escola municipal
A escola conta con dous grupos de traballo só en función do nivel dos patinadores e patinadoras. Impártense as clases dous días á semana. Neste equipo participan nenos e nenas de 4 a 13 anos que ven a patinaxe como unha actividade de lecer. Teñen unha aprendizaxe diaria e participan nos festivais do propio municipio.
Patinaxe en familia
Naceu como un concepto para que pais, nais e fillos/as patinasen xuntos por pura diversión. Actualmente esta idea, impartida unha vez á semana polo preparador físico do club, encóntrase en pleno auxe e participan moitas familias.
Patinaxe de adultos
Este equipo naceu para atender unha demanda de xente adulta do Carballiño que quería aprender e patinar. Trata de ser unha actividade de ocio que se imparte en dúas clases semanais.
Adestradora
Carla Iglesias é a adestradora do equipo de patinaxe artística, da Escola Municipal e directora deportiva do club.
Xunta directiva
Formada por seis persoas baixo a presidencia de Uxío Álvarez. Xosé Ramón Castro como secretario, Alicia Graña como tesoureira, Paloma Fernández como delegada do equipo de competición, ademais de vogal en compañía de Silvia Asorey e Esperanza Civeira.
Escalope
miniatura|220px|dereita|Escalope de [[porco cru.]] miniatura|220px|dereita|[[Wiener Schnitzel|Escalope ao estilo vienés.]] Un escalope é un corte de carne sen óso que se estira coa axuda dun mazo ou co mango dun coitelo. A carne, ao estar estirada, cocíñase máis axiña, polo que é moi empregado na cociña rápida.
As carnes que se adoitan empregar para preparar escalopes son a de vitela, porco, salmón e pavo, aínda que tamén se poden usar outras como a de polo. O tamaño típico dun escalope na industria alimentaria vai de 113 a 227 g.
La Sequera de Haza
La Sequera de Haza é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 44 habitantes (INE 2012).
A máquina do tempo (filme)
A máquina do tempo (en The Time Machine) é un filme estadounidense dirixido por Simon Wells que foi estreado no 2002. Está baseado na obra The Time Machine de H. G. Wells. Estreouse en galego na TVG o 2 de agosto de 2011.
Sinopse
O científico e inventor Alexander Hartdegen está resolto a probar que as viaxes no tempo son posibles. Unha traxedia persoal que o sumiu na desesperación é a razón do seu desexo de volver ó pasado. Pero a máquina da súa invención, en contra dos seus desexos, lévao ó futuro (800 000 anos no futuro), onde descobre que a humanidade se dividiu en dous bandos: perseguidores e perseguidos.
Together
Together é o quinto álbum da banda canadense de indie rock The New Pornographers, publicado o 4 de maio de 2010 a través dos selos Last Gang Records no Canadá e de Matador Records nos Estados Unidos. O disco estreouse no número 18 da lista estadounidense Billboard 200.
O álbum gravouse en sete estudios diferentes da Columbia Británica e Nova York e conta coa colaboración de Zach Condon de Beirut, Annie Clark (tamén coñecida como St. Vincent), Will Sheff de Okkervil River, e os ventos de Sharon Jones & The Dap-Kings.
' 'Together'' está dedicado á memoria de Lynn Calder, que era a nai do teclista Kathryn Calder e a irmanastra de Carl Newman. "Sweet Talk, Sweet Talk" apareceu nunha campaña publicitaria en 2011 do Amazon Kindle, mentres que "Moves" foi usada nun anuncio do Hyundai Accent e outro de T-Mobile.
O Castro, Osedo, Sada
O Castro ou O Castro de Samoedo é un lugar da parroquia de Osedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Non debe confundirse co lugar de Samoedo na veciña parroquia de Sada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 244 habitantes (112 homes e 132 mulleres), 8 menos ca en 2009.
Neste lugar sitúase o complexo de Cerámicas do Castro, xerme da etapa contemporánea do Grupo Sargadelos. Neste complexo están a fábrica de cerámica do Castro, as Ediciós do Castro e o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside.
Arte rupestre do arco mediterráneo da Península Ibérica
O grupo de máis de 700 sitios de arte rupestre prehistórica da conca do Mediterráneo Ibérico, tamén coñecido como "arte levantino", declaráronse colectivamente Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1998. Os sitios atópanse no leste de España e conteñen a arte rupestre que data do Paleolítico Superior ou período Mesolítico (máis probable) da Idade de Pedra. A arte consiste en pequenas figuras pintadas de seres humanos e animais, que son os máis avanzados e xeneralizados sobreviventes deste período, seguramente en Europa e, posiblemente, no mundo, polo menos nos primeiros traballos. Destaca polo número de prazas incluídas, a maior concentración de tal arte en Europa. O seu nome refírese á Conca do Mediterráneo; No entanto, mentres algúns sitios están situados preto do mar, moitos deles están no interior de Aragón e Castela-A Mancha; tamén se refire a miúdo como Arte Levantine (que significa "de España do Leste", e non a rexión de Levante). miniatura| Home recollendo mel, desde as Covas da Araña, Bicorp.
Lista de sitios protexidos
Os sitios distribúense xeograficamente da seguinte forma entre 16 provincias nas 6 comunidades autónomas xa mencionadas:
A Comisión de Cultura do Parlamento de Andalucía, aprobou o 25 de maio de 2006 solicitar a inclusión da arte rupestre das provincias de Málaga e de Cádiz como parte do arte rupestre do arco mediterráneo da península ibérica.
Kecskemét
miniatura|dereita|400px| Fotografía aérea de Kecskemét - Hungría Kecskemét é unha cidade situada no centro de Hungría. Kecskemét é a oitava cidade húngara en poboación e capital do condado de Bács-Kiskun.
Localización
Kecskemét sitúase a medio camiño entre a cidade de Budapest e Szeged, 86 km dende cada unha, e case á mesma distancia dos dous ríos máis importantes do país, o Danubio e o río Tisza.
Demografía
Kecskemét posúe unha poboación de 107.267 habitantes (2001). A maioría da poboación é húngara (95%), existindo pequenas comunidades de xitanos (0,8%); alemáns (0,4%) e eslovacos (0,2%).
Dublin University Football Club
O Dublin University Football Club (DUFC) é o club de rugby da Universidade de Dublín, Trinity College, en Dublín, Irlanda.
Traxectoria
O club fundouse en 1854, e ten unha historia ininterrompida e ben documentada dende entón, polo que hai unha forte demanda para que sexa considerado o club de fútbol máis antigo. Aínda que o Guy's Hospital FC, foi fundado en Londres en 1843, sendo máis antigo que o DUFC. It should also be noted that football in Trinity pre-dates the foundation of the Club itself. A poem by Edward Lysaght shows that it was being played in the College Park in the 1780s.
Sendo o club de rugby máis antigo de Irlanda, o DUFC gañou a súa cota xusta de torneos ao longo dos anos. O seu éxito máis importante dos últimos anos foi o campionato da Division 2 da AIB League na tempada 2003-04, gañando tamén a promoción á Division 1, mais só aguantou nesta competición dúas tempadas, tralas que descendeu novamente á Division 2.
Estado presente
O primeiro equipo do DUFC compite actualmente na segunda división da AIB League. O club ten ademais tres equipos júnior, que compiten na Leinster J1, J3 e J4 Metro leagues, e dous U21 (sub-21) que xogan nas ligas JP Fanagan Premier e na Pennant.
Grounds
Os equipos do club xogan no estadio College Park, que é un dos estadios do Trinity no centro de Dublín. Tamén ten outros dous estadios de fútbol usados frecuentemente polos equipos júnior en Santry Avenue no suburbio de Dublín Santry.
Irlanda
O Dublin University Football Club ten unha longa tradición de xogadores que gañaron os torneos internacionais máis importantes, con arredor de 160 antigos xogadores internacionais por Irlanda dende 1875. Algúns dos máis importantes foron:
British and Irish Lions
O DUFC tamén ten unha longa traxectoria de achegar xogadores ás xiras dos Lions, coa recente contribución de Jamie Heaslip en 2009.
Adestradores de Irlanda
Os antigos xogadores do Dublin University Roly Meates e Gerry Murphy foron adestradores de Irlanda en diferentes ocasións.
Crocodilo Dundee nos Ánxeles
Crocodilo Dundee nos Ánxeles (en Crocodile Dundee in Los Angeles) é un filme australiano dirixido por Simon Wincer que foi estreado no 2001.
Estreouse en galego o 15 de setembro de 2012 a través da TVG.
Sinopse
Mick Dundee vive con Sue, a muller que lle roubou o corazón. O pai de Sue prégalle á súa filla que se traslade urxentemente a California para facerse cargo da dirección do seu periódico. Na selva dos Ánxeles "Crocodilo Dundee", a súa muller e o seu fillo vivirán as máis divertidas e emocionantes aventuras investigando un misterio que os levará a un estudio cinematográfico en Hollywood.
Caraña
O topónimo galego Caraña pode referirse a:
Casal, Ferreirós, Vila de Cruces
Casal é un lugar da parroquia de Ferreirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
Lingua shilha
O shilha é unha lingua bérber falada polo pobo shilha, un grupo étnico de oito millóns de persoas que habitan no suroeste de Marrocos. O shilha é falado nunha área que abrangue arredor de 100 000 km2, e comprende as montañas do Alto Atlas e as rexións do sur ata o río Draa, incluíndo o Anti-Atlas e a conca aluvial do río Sous. As meirandes zonas urbanas da rexión son a cidade costeira de Agadir (cunha poboación de máis de 400 000 persoas) e as vilas de Guelmim, Taroudant, Oulad Teima, Tiznit e Ouarzazate.
Referendo sobre a permanencia do Reino Unido na Unión Europea
O 23 de xuño de 2016 celebrouse no Reino Unido e en Xibraltar un referendo sobre a permanencia ou saída do Reino Unido da Unión Europea. A permanencia británica na Unión Europea fora un asunto controvertido desde que o país se integrara na Comunidade Económica Europea en 1973, con debates recorrentes sobre a saída da Unión dende entón.
Pregunta
Nun primeiro momento, a pregunta proposta perante o Parlamento foi:
Coas seguintes opcións de resposta:
Con dúas posíbeis respostas:
Teatro Campoamor
O Teatro Campoamor é un teatro de Oviedo fundado en 1892, coñecido entre outras cousas por ser o escenario da entrega dos Premios Príncipe de Asturias.
Historia
Situouse nos terreos do convento de Santa Clara, detrás da rúa de Uría que fora proxectada un par de décadas anteriores. No ano 1876, con José Longoria Carbajal na alcaldía, preséntase o proxecto de construción do teatro, que se finalizou en 1883. A proposta do escritor e entón concelleiro Leopoldo Alas "Clarín", foi bautizado co apelido do insigne asturiano Ramón de Campoamor, o cal non puido asistir á inauguración, á que mandou ao seu irmán e como acto de agradecemento co pobo ovetense enviou mil pesetas a repartir entre os pobres da cidade, repartindo o concello o diñeiro entre as catro parroquias existentes a razón de 250 pesetas por cada unha.
O teatro inaugurouse ao público o 17 de setembro de 1892 cunha representación da obra de Os Hugonotes de Giacomo Meyerbeer. A esta obra seguiuna Lucía de Lammermoor, ópera que tamén foi presentada no I tempada de ópera de Oviedo, en 1948, e tamén se representou no 120 aniversario. Trátase da tempada de ópera máis antiga de España, só superada pola do Gran Teatro do Liceo de Barcelona.
A primeira remodelación importante acontece no ano 1916 cunha reestruturación do interior e unha ampliación da súa capacidade. Durante a Revolución de 1934 o teatro sofre grandes danos quedando reducido a ruínas e só se mantén en pé a fachada principal. Tras acabar a guerra civil iníciase a construción e renovación do teatro que volve abrir as súas portas en setembro de 1948 coa ópera Manón.
Baixo a praza do Carbayón e a rúa 19 de Julio, protexendo as raíces do carballo cun gran testo, dótase o teatro de modernos camerinos, sala de ensaios, xastraría, barbaría, sala de atrezzo, talleres e salas de persoal de tremoia. Desde aquí contrólase a iluminación e son da caixa escénica. Os antigos camerinos situados na fachada traseira do edificio pasan a ser a sede da Concellaría de Cultura do Concello de Oviedo.
right|miniatura|250px|O Teatro Campoamor durante a entrega dos [[Premios Príncipe de Asturias.]] En 1993 a sala polivalente subterránea transfórmase no Centro de Arte Moderna Ciudad de Oviedo (CAMCO). Desde o ano 2004 está xestionada por Cajastur, onde periodicamente pódense contemplar exposicións artísticas de arte moderna e vangardista.
No ano 2006, a fundación Hidrocantábrico financiou a posta en marcha da iluminación exterior do teatro.
Actualidade
Tras coñecer diversas obras de modernización técnica ao longo das dúas últimas décadas, o teatro segue funcionando a pleno rendemento, e dentro dos moitos actos que se celebran nel cabe destacar a tempada de ópera de Oviedo e a cerimonia de entrega dos Premios Príncipe de Asturias.
Radio Celta
Radio Celta foi unha emisora de radio do Centro Galego de Barcelona que funcionou na cidade condal dende finais de 1984 por iniciativa de Xosé Fernández Fernández ata o seu peche por carecer de licenza en xuño de 1985. Emitía das oito da mañá deica as doce da noite, contaba con dezaoito colaboradores permanentes e aproximadamente a metade da súa programación era en galego. Entre os seus programas salientaban A Romaría e Camiñar por Galicia.
Donald Sterling
Donald Tokowitz Sterling, nado Donald Tokowitz e máis coñecido como Donald Sterling, nado en Chicago o 26 de abril de 1934, é un antigo avogado e empresario, ex-propietario do equipo de baloncesto Los Angeles Clippers da NBA, equipo onde permaneceu desde 1981, ao adquirilo por 12,5 millóns de dólares, a´te 2014, ano no que se estimaba o valor da franquía en 575 millóns de dólares segundo a revista Forbes. Tres 33 tempadas, Sterling era un o propietario da NBA con máis antigüidade desde a morte de Jerry Buss dos Lakers o 18 de febreiro de 2013, con todo, o 29 de abril de 2014 foi suspendido pola NBA de por vida por facer declaracións racistas.
Carreira de avogado e empresarial
Sterling, graduado nunha universidade sen o prestixio das grandes non podía aspirar a ingresar nunha firma de avogados recoñecida polo que cando comezou a súa carreira de avogado en 1961 fíxoo como independente, especializándose en divorcios e lesións. Cos beneficios logrados no exercicio da súa profesión comezou desde 1963 a mercar inmobles, en especial en Beverly Hills, algúns de actores como os de Raymond Burr, Chuck Connors, Robert Mitchum, John Wayne, Carol Burnett, Burt Lancaster e varios de Jerry Buss. En total, Sterling acquiriu arredor de 5000 apartamentos o Hotel Comstock, o antigo edificio da MGM (hoxe Sterling Plaza), e en Malibú o antigo Malibu Yacht Club e un inmoble do produtor Jack Warner.
Clippers
En 1981 o propietario maioritario dos Lakers Jerry Buss, con quen fixera negocios Sterling, suxeriulle que mercase a súa propia franquía da NBA. Sterling mercou os Clippers, que entón tiñan a súa sede en San Diego por 12,5 millóns de dólares, aínda que a diferenza de Buss cos Lakers, Sterling e os seus Clippers loitaron en numerosas tempadas sen lograr o campionato da NBA, e non foi ata a tempada 1991-1992 cando lograron o primeiro.
En 1984, Sterling moveu os Clippers de San Diego aos Ánxeles, decisión que non aprobou a NBA impoñéndolle unha multa de 25 millóns, Sterling demandou á liga por 100 millóns que retirou cando chegou a un acordo para reducir a multa a 6 millóns. Sterling recibiu moitas críticas pola xestión económica do club, debido en parte aos malos resultados, e o equipo está considerado desde hai tempo un equipo dos do fondo da NBA e mesmo como algo risible   , logrando só tres veces o pase aos playoffs da NBA, en 1992, 1993 e 1997. Durante a tempada 1999-2000 o equipo pasou a xogar no Staples Center, e nos anos seguintes melloran os seus resultados deportivos, gañando 45 partidos na tempada 2005-2006 volvendo de novo aos playoffs, e de novo nas tempadas 2011-2012, 2012-2013 e 2013-2014. Sterling gastou 50 millóns de dólares para construír en Playa Vista un centro de adestramento e sede social do equipo, inaugurado en setembro de 2008. Algúns medios influentes como o Sporting News ou The New York Times describírono como o peor propietario de equipos deportivos profesionais.
Controversias
En agosto de 2006, o Departamento de Xustiza dos Estados Unidos demandou a Sterling por discriminación ao empregar un criterio racial como factor de aceptación nalgúns dos seus inmobles, así rexeitou o acceso a non coreanos no Koreatown dos Ánxeles e aos afroamericanos en Beverly Hills e a acusación alegou que Sterling afirmara que non lle gustaba alugar a hispanos por que eles "fuman, beben e vadían arredor do inmoble" e que os negros "cheiran e atraen á chusma". En novembro de 2009 Sterling aceptou pagar unha multa de 2,7 millóns de dólares para resolver as reclamacións do ministerio fiscal polas súas prácticas discriminatorias contra hispanos, negros e famlias con fillos. Ademais a Sterling condenárono a pagar 4,9 millóns de dólares en custas procesuais.
En febreiro de 2009 demandouno o antigo director executivo dos Clippers, Elgin Baylor, por discriminación laboral por idade e raza. A acusación alegaba que Sterling dixera a Baylor que este queria encher o equipo con "rapaces pobres negros do sur e un adestrador xefe branco" e que durante as negociacións con Danny Manning, Sterling declarara "estou a ofrecer moito diñeiro por un pobre rapaz negro".
O 25 de abril de 2014 TMZ Sports deu a coñecer a gravación cunha conversa mantida o 9 de abril de 2014 entre Sterling e V. Stivian. . Segundo TMZ, Sterling e Stiviano discuten sobre unha foto que Stiviano puxera en Instagram na que ela posaba con Magic Johnson. Na gravación de son Sterling, presuntamente, dicíalle a Stiviano: "Moito me amola que propagues que te relacionas con xente negra. Tes que facelo?. Podes durmir con eles. Podes traelos aquí, podes facer o que che dea a gana. O pouco que che pido é que non o divulgues, que non os traias aos meus partidos". O presidente dos Clippers Andy Roesen emitiu unha declaración ao día seguinte na que indicaba que a súa organización non estaba segura que fose unha gravación lexítima e sen alterar, e que os sentimentos que se atribuían a Sterling non reflectían os seus puntos de vista e que a muller da gravación fora demandada pola familia de Sterling. Pero a reacción de rexeitamento as declaracións foi inmediata, a sección local dos Ánxeles da National Association for the Advancement of Colored People cancelou os seus plans para darlle un premio a Sterling, e mesmo o presidente Barack Obama cualificou as declaracións atribuídas a Sterling de racistas, afirmando que “cando persoas ignorantes queren expresar a súa ignorancia, non podes facer nada, só deixar que falen”. Varios dos principais patrocinadores do equipo anunciaron que finalizaban ou suspendían os seus contratos, e a NBA anunciou unha investigación sobre o caso que deu como resultado segundo anunciou o 29 de abril o comisionado da NBA Adam Silver nunha suspensión de por vida da liga e unha sanción de 2,5 millóns de dólares, o máximo permitido segundo as normas da NBA. A suspensión prohibe a Sterling acudir a calquera partido da NBA, entrar nos adestramentos dos Clippers ou de calquera outro equipo da NBA, e aínda máis Silver instou á xunta de goberno do equipo para que exerzan a súa autoridade e forcen unha venda do equipo.
Yohl Ik'nal
Yohl Ik'nal, IxYohl Ik'nal ou Ix Ohl Ik’nal, n. ? e f. 4 ou 7 de novembro de 604, foi unha ahau do señorío de B'aakal, cuxa cidade capital era Lakam Ha', hoxe coñecida como a zona arqueolóxica maia de Palenque. Gobernou do ano 583 ó 604. Debido a que inicialmente os epigrafistas utilizaron o maia iucateco para descifrar os glifos maias, tamén foi coñecida como Señora Kan Ik ou Señora K'anal Ik'nal (Kanal-Iknal). No presente, utilízase a lingua ch’ol pois comprobouse que é máis semellante á lingua maia clásica.
Traxectoria
O seu nome en lingua maia clásica significa Corazón do Sitio do Vento ou Señora Corazón do Sitio do Vento, moi probablemente foi filla do seu antecesor Kan Bahlam I, aínda que tamén existe a posibilidade de que fose o seu irmán. De acordo á conta longa do calendario maia ascendeu ó trono o 9.7.10.3.8 9 lamat 1 muwan, é dicir o 23 de decembro de 583.
Durante o seu reinado foi atacada por Uneh Chan, ahau do señorío de Kaan, cuxa sede foi Calakmul (aínda que probablemente entón a súa sede estaba en Dzibanché). De acordo ós xeroglíficos maias da escalinata da casa “C”, rexistrouse unha forte batalla e derrota na data 9.8.5.13.8 6 lamat 1 zip, é dicir, o 21 de abril de 599. A pesar do sometemento, o cal obrigou ós palencanos a pagar tributo, Yohl Ik'nal seguiu gobernando até a súa morte, a cal ocorreu o 4 ou 7 de novembro de 604 ou 9.8.11.6.12 2 eb 0 mak.
Outra parte da historia do goberno de Yohl Ik'nal atópase descrita no taboleiro de K'an Tok (Lugar da Nube Preciosa), o seu retrato atópase tallado en altorrelevo en dous lados do sarctego do seu bisneto Pakal “o Grande”. De acordo ás inscricións do lintel 4 da estrutura 6 de Bonampak, esta cidade tamén atacou a Lakam Ha' o 9.8.9.15.11 7 chuen 4 zotz (16 de maio de 603), cando aínda gobernaba Yol Ik'nal, mais non existen evidencias de que Palenque fose sometido, é posible que esa inscrición se refira a un lugar próximo ó oeste de Bonampak, preto de Ocosingo cuxo nome moderno é Lacanja.
Yohl Ik'nal foi descendente directa de K'uk' Bahlam I. Porén, ó rachar a liña de sucesión patrilineal, os diferentes grupos de nobres e xefes de liñaxes deberon estabelecer acordos para unxir ós seus posibles herdeiros, ese foi o caso do seu bisneto Pakal “o Grande”, quen ascendería ó trono en 615. É posible que o seu sucesor, Aj Ne' Ohl Mat, sexa o seu primeiro fillo, e que, ademais, teña outro fillo de nome Janaab' Pakal, quen non gobernou, pero puido ser pai de Sak K'uk' e avó de Pakal “o Grande”.
FIDE
A Federación Mundial de Xadrez ou Federación Internacional de Xadrez é unha organización internacional que integra as diversas federacións nacionais de xadrez, coñecida usualmente como FIDE, o seu acrónimo francés (Fédération Internationale des Échecs)
O seu lema é Gens una sumus, en latín "Somos unha familia". A FIDE fundouse en xullo de 1924 en París. En 1999 foi recoñecida polo Comité Olímpico Internacional (COI). Desde maio de 2022, hai 200 federacións membros da FIDE. Os seus últimos presidentes son Kirsan Ilyumzhinov, presidente de Camulquia, e Arkady Dvorkovich. O orzamento da FIDE para 2022 foi de €12'84 millóns, un aumento grande respecto ao orzamento de 2021, de €4 millóns, grazas aos dereitos de torneos, patrocinadores e doazóns.
Papel
A FIDE define as regras do xadrez, calcula a puntuación ELO, outorga títulos organizativos, incluíndo o de Árbitro Internacional e publica os FIDE Álbums.
Campionatos e torneos
A actividade máis visible da FIDE é organizar o Campionato Mundial de Xadrez desde 1948; tamén organiza os campionatos mundiais feminino, o júnior, o sénior, e o de discapacitados. Outro evento emblemático que organiza é as Olimpíadas de xadrez, torneo bienal organizado dende 1924, no que compiten seleccións nacionais. En anos alternos, a FIDE tamén organiza o Campionato do Mundo por Equipos, no que compiten os mellores equipos da Olimpíada anterior.
Títulos
A FIDE outorga títulos por logros no xogo competitivo, como o título de Gran mestre. Tamén outorga títulos a compositores e solucionadores de problemas de xadrez e estudos.
O Xadrez por correspondencia (xadrez xogado por correo, correo electrónico ou servidores en liña) está regulado pola Federación Internacional de Xadrez por Correspondencia, organismo independente que coopera coa FIDE.
Primeira metade do século XX
En abril de 1914, tomouse a iniciativa en San Petersburgo de formar unha federación internacional, pero só ao rematar a Primeira guerra mundial se concretou. En 1920, outro intento de organizar unha federación internacional no Torneo de Gotemburgo. En 1922, José Raúl Capablanca propuxo as "Regras de Londres": o primeiro xogador en gañar seis xogos ganaría o encontro, as sesións non sobrepasarían as cinco horas; o límite sería de 40 movementos en 2,5 horas cada un; o campión debería aceptar no prazo dun ano un desafío pero sen estar obrigado a aceptalo por menos de $10,000.
En 1922, o mestre ruso Eugene Znosko-Borovsky, mentres participaba nun torneo internacional en Londres, anunciou que se celebraría un torneo durante os VIII Xogos Olímpicos deportivos en París en 1924. O 20 de xullo de 1924 os participantes no torneo de París fundaron a FIDE como unha especie de sindicato de xogadores. A Federación estaba satisfeita coas "Regras de Londres", pero afirmou que o requisito dunha bolsa de 10.000 dólares era impracticable e pediu a Capablanca que chegase a un acordo cos principais mestres para revisalas. O único encontro xogado con esas regras foi Capablanca vs Alekhine en 1927. Ese mesmo ano a FIDE comezou a organizar a Primeira Olimpíada de Xadrez no seu IV Congreso en Londres. O título oficial do torneo foi o "Torneo das Nacións", pero "Olimpíada de Xadrez" converteuse nun título máis popular. O evento gañouno Hungría, con 16 equipos competindo. Ese ano tamén se organizou o Campionato do Mundo Feminino de Xadrez, gañado por Vera Menchik, celebrado en Londres.
En 1928, a Federación recoñeceu a Bogoljubow como "campión da FIDE" despois de gañar un partido contra Max Euwe. Os seguintes partidos polo título mundial serían baixo os auspicios da FIDE, aínda que calquera partido con Capablanca debería ser nas mesmas condicións que en Buenos Aires, 1927, é dicir, incluíndo o requisito dunha bolsa de polo menos 10.000 dólares. A FIDE aceptouno e decidiu formar unha comisión para modificar as Regras de Londres para futuros partidos, aínda que esta comisión nunca se reuniu; no momento do Congreso de 1929, xa estaba en marcha un partido do campionato mundial entre Alekhine e Bogoljubow, que non se celebraba nin baixo os auspicios da FIDE nin coas Regras de Londres.
Segunda metade do século XX
Despois da Segunda guerra mundial, a FIDE retomou as súas actividades como organización da Copa do Mundo de 1946; mentres tanto, Alexander Alekhine faleceu antes da competición. O congreso de 1947 decidiu os participantes dun torneo que licitaría polo novo campión do mundo, contando por primeira vez co apoio da federación soviética recentemente afiliada. Elixíronse os seguintes xogadores: Paul Keres, Reuben Fine, Mikhail Botvinnik, Samuel Reshevsky, Vasilii Smyslov e Max Euwe para a disputa dun torneo a realizar no ano seguinte.
Mikhail Botvinnik gañou o torneo, marcando o inicio dunha era de campións do mundo dominados por soviéticos como Vasily Smyslov, Mikhail Tal, Tigran Petrosian, Boris Spassky, Anatoly Karpov e Garry Kasparov. Este dominio apenas se interrompeu entre 1972 e 1975 cando o prodixio estadounidense Bobby Fischer se converteu en campión do mundo e derrotou a Boris Spassky. Despois de que Fischer se convertese en campión, abandonou o xadrez profesional, negándose a enfrontarse ou desafiar a Karpov en 1975.
No Campionato Mundial Feminino, a dominación soviética tamén foi duradeira. Despois da morte de Vera Menchik en 1944, a FIDE organizou unha Copa do Mundo en 1950, gañada por Lyudmila Rudenko. Seguiron as súas compatriotas rusas Elizaveta Bykova, Olga Rubtsova, Nona Gaprindashvili e Maia Chiburdanidze que foron as campioas nun dominio que durou até a década de 1990.
La Renga
La Renga é unha banda de hard rock que foi conformada o 31 de decembro do 1988, no barrio porteño de Mataderos, ao oeste da cidade de Bos Aires. A formación completase cos seguintes membros: Gustavo "Chizzo" Nápoli como o vocalista orixinal principal e guitarra principal, Gabriel "Tete" Iglesias coa guitarra baixo e Jorge "Tanque" Iglesias coa batería, integran o grupo desde seus inicios, mentres que Manuel Varela unióse no 1994, coa axuda de Gabriel Sánchez no saxofón, membro da banda ata 2008.
FIDE
Desde 1993 ao século XXI
miniatura|Asemblea da FIDE en Tromsø, [[Noruega, en agosto de 2014. A Asemblea de 2022 celébrase en agosto en Chennai, na India. ]]
La Renga
A banda refusou da exposición nos medios durante máis de 20 anos de traxectoria e relatan, hoxe, cunha produción absolutamente independente, logo do paso duns anos dentro dos selos PolyGram e Universal.
FIDE
Campionato do Mundo dividido, 1993–2006
En 1992, o inglés Nigel Short sorprendeu ao mundo ao gañar o Torneo de Candidatos, converténdose no retador oficial do título mundial de Kasparov. A FIDE aceptou rapidamente unha oferta de Manchester (Inglaterra) para organizar o partido polo título en 1993. Pero nese momento Short viaxaba a Grecia e non puido ser consultado como esixían as normas da FIDE. Ao coñecer a situación Short púxose en contacto con Kasparov, quen desconfiaba da FIDE e do seu presidente, desde que Campomanes interrompera o seu partido polo título contra Karpov en 1984. Kasparov e Short concluíron que a FIDE non lles conseguira o mellor financiamento e anunciaron que xogarían baixo os auspicios dun novo organismo, a "Asociación Profesional de Xadrez" (PCA). A FIDE retirou a Kasparov o seu título da FIDE e retirou a Kasparov e Short da lista oficial de clasificación; tamén anunciou un partido polo título entre Karpov e Jan Timman, aos que Short derrotara nas semifinais e nas fases finais do Torneo de Candidatos. Kasparov e Karpov gañaron os seus partidos e agora había dous xogadores que afirmaban ser campión do mundo.
En 1994, Kasparov concluíu que romper coa FIDE fora un erro, porque tanto aos patrocinadores comerciais como a maioría dos grandes mestres non lles gustaba a división no campionato mundial. Kasparov comezou a tentar mellorar as relacións coa FIDE e apoiou a candidatura de Campomanes á reelección como presidente da FIDE. Porén, moitos delegados estaban en contra e en 1995 aceptou dimitir sempre que o seu sucesor fose Kirsan Ilyumzhinov.
La Renga
Exmembros
Desde 1988 até 1991. Desde 1989 até 2008.
FIDE
Campionato do Mundo dividido, 1993–2006
Nos seguintes anos houbo varios intentos de reunificar o campionato do mundo, pero fracasaron por varias razóns. En 2000 Vladimir Kramnik derrotou a Kasparov nun partido polo que entón era o Campionato Mundial de Xadrez Braingames (a PCA colapsara nese momento). Pero Kramnik tampouco estaba disposto a xogar nunha serie de clasificación e opúxose firmemente ao intento da FIDE de que o campionato mundial se decidise mediante torneos eliminatorios anuais e de reducir os límites de tempo para os partidos, cambios que a FIDE esperaba que fixesen o xogo máis interesante para os afecionados. Finalmente en 2006 xogouse un partido de reunificación entre Kramnik e Veselin Topalov, que Kramnik gañou tras unha desagradable polémica que levou a que Topalov lle concedese un xogo. Pero a división do título mundial tivo consecuencias, como mostra a complicada normativa da FIDE para o ciclo do campionato mundial 2007–9. Xa que Topalov non puido competir no Torneo do Campionato do Mundo de Xadrez 2007, a FIDE decidiu que debería ter unha "entrada rápida" no ciclo 2007–2009. E a FIDE tamén decidiu iso, se Kramnik non gañaba a xira do campionato de 2007. Tamén decidiu que, se Kramnik non gañaba o torneo do campionato de 2007, debería xogar un partido do campionato en 2008 contra o gañador, e esta disposición fíxose aplicable porque Viswanathan Anand gañou o torneo e, polo tanto, converteuse en campión mundial.
Liga LEB
A Liga Española de Baloncesto, tamén coñecida como LEB Ouro (en castelán: LEB Oro), é unha competición de baloncesto organizada pola Federación Española de Baloncesto. É a segunda división do baloncesto español, sendo a categoría inmediatamente inferior á Liga ACB. Disputouse por primeira vez co nome de LEB na temporada 1996−97. Desde a fundación da categoría, dezoito equipos conseguiron o títulos, sendo os máis laureados o Breogán de Lugo e o Murcia con tres trofeos cada un. Actualmente, a liga consta de 18 equipos, promocionando os dous mellores de cada temporada á ACB: o campións da temporada regular e o vencedor dun playoff que disputan os equipos clasificados entre o segundo e o noveno lugar. Por outra banda, os equipos peor clasificados descenden á LEB Prata.
FIDE
Polémica sobre o contrato da FIDE e AGON/World Chess
A empresa AGON chegou a un acordo en 2012 coa FIDE para patrocinar os eventos. Kirsan Ilyumzhinov estaba satisfeito, sobre a base de que agora a propia FIDE non tiña que gastar recursos para atopar organizadores. A condición de que AGON fose o único organizador dos eventos do Campionato foi disputada orixinalmente principalmente pola Federación Búlgara de Xadrez, con respecto ás partidas de Candidatos de 2012. A principios de 2014, un suposto acordo entre Andrew Paulson, fundador de AGON, e o presidente da FIDE foi entón publicado por Chess.com (e outros), no que supostamente se indicaba que Paulson era só un líder monicreque e Ilyumzhinov era o máximo benefactor de AGON. Nese artigo de Chess.com cítase que a Malcolm Pein lle contara dúas veces Paulson que Ilyuzmhinov era o propietario de AGON, e nun artigo Nigel Short afirmou que Paulson tamén lle dixera iso persoalmente. En resposta, o vicepresidente adxunto da FIDE, Georgios Makropoulos, sinalou que o suposto contrato era un borrador de documento. A Comisión ética da FIDE decidiu en setembro de 2015 que Ilyumzhinov non violara o Código Ético da FIDE.