cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Empanada berciana
A empanada berciana (denominada tamén empanada de batallón) é un tipo de empanada de masa de pan típica do Bierzo (provincia de León), cuxa principal característica diferenciadora doutras empanadas é o uso de pataca picada dentro dela como ingrediente.
Características
A empanada era enunciada xa polo escritor culinario español Ruperto de Nola no século XV que a denomina "Soberana dos pratos bercianos". Xa menciona o seu uso en festas, vodas, excursións.
Judit Polgár
Judit Polgár, nada en Budapest, Hungría o 23 de xullo de 1977, é unha xadrecista húngara.
A Pobra do Brollón, A Pobra do Brollón, A Pobra do Brollón
A Pobra do Brollón é unha localidade pertencente á parroquia da Pobra do Brollón, capital do concello da Pobra do Brollón, provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2007 tiña 223 habitantes (103 homes e 120 mulleres).
Sitúase a 401 m de altitude. Concentra case todos os servizos do concello, así como a casa consistorial.
Lobo (anatomía)
250px|dereita|thumb|Lobos do [[fígado.]] Un lobo é, en anatomía, unha parte arredondada e ben delimitada de certos órganos, como o cerebro, o cerebelo, os riles, os pulmóns, o fígado ou a orella. Se é pequeno tamén se lle adoita chamar lóbulo.
Cerebro
Véxase: Lobo (cerebro)
Entre os lobos do cerebro están:
Cerebelo
Véxase: Lobo (cerebelo)
Fígado
Véxase: Lobo (fígado)
A Cabanela, Muras, Muras
A Cabanela é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Vilarvello, Igrexafeita, San Sadurniño
Vilarvello é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Teresina
Teresina é a capital do estado brasileiro do Piauí. Sitúase xunto ás marxes dos ríos Parnaíba e Poti, sendo a única capital de estado do Nordeste brasileiro que non está no litoral. É veciña, na outra marxe do Parnaíba, da cidade de Timon, no Maranhão.
A temperatura media anual é de 28 °C, con máximas anuais que poden pasar dos 38 °C.
A cidade ten unha das mellores redes hospitalares do nordeste do Brasil, e recibe pacientes doutras cidades e ata dos estados veciños (Ceará e Maranhão) que alí buscan tratamentos de saúde. Segundo as estatísticas da Prefeitura da cidade, hai 634 empresas de saúde na cidade, sendo 8 hospitais, empregando no total 15 mil persoas.
miniatura|255px|esquerda|Vista de Teresina. Outras actividades económicas importantes son a industria (medicamentos, produtos de hixiene, cerámica, téxtiles, construción civil, o comercio e os servizos, e o turismo. Esta última actividade medrou grazas ó turismo de negocios e á descoberta polos visitantes do sueste e do sur do Brasil dos atractivos turísticos do estado do Piauí, como o Parque Nacional de Sete Cidades e as dunas de area do delta do río Parnaíba. Como Teresina ten mellor infraestrutura hoteleira, funciona como escala nestas visitas.
Pero a pesar da importancia de Teresina, a cidade aínda é a capital dun dos estados máis pobres da federación brasileira, e as principais estradas que ligan a cidade co Sur do Brasil, con Recife e con Brasilia están en precaria conservación.
Anna Russell
Anna Worsley Russell, nada en Bristol en novembro de 1807 e finada en Kenilworth (Reino Unido) o 11 de novembro de 1876, foi unha botánica e micóloga inglesa. Foi descrita como "quizais a máis capaz e máis destacada muller do campo da botánica do seu tempo".
Traxectoria
Anna naceu en novembro de 1807 en Bristol, e foi unha de polo menos sete fillos nados de Philip John Worsley, que era un refinador de azucre. Na súa familia eran de relixión unitarista e como varios dos seus membros tiñan intereses científicos dende nena foi animada no seu interese pola historia natural. Ao principio estudiou entomoloxía, pero máis tarde interesouse polas plantas. O cuñado de Anna, Thomas Butler, quen máis tarde sería o reitor dunha parroquia cerca de Nottingham e pai do novelista Samuel Butler, tiña un grande interese na botánica e puido ter influído en Anna.
Miguel Illescas
Traxectoria
Foi o predecesor de Aleksei Xírov no máximo posto clasificatorio español. Descendeu entón do seu posto na competición, onde chegou a estar entre os trinta mellores do mundo. Coa súa dobre condición de Grande Mestre e experto en informática contribuíu coma asesor con IBM para que o ordenador Deep Blue derrotase a Gary Kasparov.
Anna Russell
Traxectoria
En 1835, publicouse o primeiro volume da New Botanist's Guide de Hewett Cottrell Watson, que contiña contribucións substanciais de Worsley, a saber, unha lista de plantas con flores na área de Bristol. Isto trouxo unha maior atención ao seu traballo e en 1839 publicou o seu Catalogue of Plants, found in the Neighbourhood of Newbury (en galego: Catálogo de Plantas, atopadas no Barrio de Newbury), desenvolvido en trinta e unha páxinas e incluíu os primeiros rexistros en Berkshire de máis de sesenta especies. Pronto uniuse á Sociedade Botánica de Londres e contribuíu activamente aos seus intercambios de mostras. Tamén desenrvolveu interese polos musgos e fungos.
Worsley casou con Frederick Russell en 1844. Russell tamén era un unitarista e un botánico e foran amigos dende varios anos. Russell acompañaba a Worsley nas expedicións de recoleccións de plantas e recollía algúns espécimes para ela. Ao principio viviron en Brislington, cerca de Bristol, pero en 1856 trasladáronse a Kenilworth, Warwickshire. Estudou os fungos na área local, publicando un artigo no Journal of Botany sobre especies locais raras e realizando máis de setecentos trinta debuxos.
Anna Russell morreu en Kenilworth o 11 de novembro de 1876. O seu marido tiña morto antes que ela e non tiñan fillos. Deixou os seus debuxos ao Museo de Historia Natural de Londres, onde aínda se conservan, e o seu herbario e colección de ovos de aves ao Instituto de Birmingham e Midland.
Espín
O topónimo galego Espín pode referirse a:
Meandro
250px|miniatura|Meandros do río Cuckmere, en [[Inglaterra.]] Un meandro é unha curva sinuosa descrita polo curso dun río. Fórmanse con maior facilidade nos ríos das chairas aluviais con pendente moi escasa, dado que os sedimentos adoitan depositarse na parte convexa do meandro, mentres que na cóncava, debido á forza centrífuga, predomina a erosión e o retroceso da beira.
Cando debido á erosión, dúas canles curvas atópanse, o río curta camiño a través da zona onde se opón as correntes e fórmase un lago de ferradura ou meandro abandonado, xa que os sedimentos pechan a entrada e saída do antigo meandro, quedando fóra da canle do río.
Etimoloxía
O nome provén do do río Meandro en Anatolia famoso pola súa sinuosidade. É o actual Büyük Menderes.
Tampere United
O Tampere United, tamén coñecido pola súa abreviatura TamU, é un equipo de fútbol da cidade de Tampere, Pirkanmaa (Finlandia). Foi fundado en 1998 e actualmente compite na Kolmonen, a cuarta categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Pyynikin urheilukenttä, un estadio con capacidade para 1 000 persoas. O seu uniforme titular é camiseta e pantalón azuis, mentres que a reserva é integramente verde.
TamU gañou o campionato finlandés en tres ocasións (2001, 2006 e 2007), e obtivo ademais tres medallas de bronce (2003, 2004 e 2005); tamén se proclamou unha vez campión da Suomen Cup (2007) e dúas subcampión da copa (2001 e 2009); o equipo tamén gañou a Liigacup en 2009 e foi subcampión en 2011. En 2019 equipo ocupaba a 24ª posición na clasificación histórica da máxima categoría con once tempadas disputadas nas que xogou 301 partidos, dos cales gañou 146, empatou 72 e perdeu 83.
O 14 de abril de 2011 a Federación Finlandesa de Fútbol excluíu ao Tampere United de todas as competicións para a tempada 2011. Tampere United Oy declarouse en quiebra a finais de xuño de 2011. Durante os anos que TamU estivo afastado da competición, un equipo creado polos seareiros do club en 2009 xogou nas categorías rexionais e chegou ascender ata a Kolmonen baixo o nome de TamU-K. Finalmente o equipo volveu á competición na tempada 2016 e fusionouse co TamU-K.
Espiñedo
O topónimo galego Espiñedo pode referirse a:
O bico mortal
O bico mortal (en Kiss Me Deadly) é un filme estadounidense de 1955 producido e dirixido por Robert Aldrich. Está protagonizado por Ralph Meeker. O guión foi escrito por A.I. Bezzerides, baseado na novela de misterio de Mickey Spillane Kiss Me, Deadly. O filme foi distribuído por United Artists. O bico mortal recadou $726 000 nos Estados Unidos e outros $226 000 no resto do mundo. O filme tivo que padecer o escrutinio da Comisión Kefauver, que o calificou como "deseñada para arruinar os mozos televidentes", polo que o director Aldrich protestou polas conclusións da Comisión.
O bico mortal supuxo o debut das actrices Cloris Leachman e Maxine Cooper. En 1999, O bico mortal foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórico ou esteticamente significativo".
Estreouse en galego o 28 de marzo de 1998 a través da TVG.
Mulleres nas Matemáticas da Idade Media
Ao longo da historia multitude de mulleres tiveron que loitar para abrirse paso no campo das ciencias, unha contorna tradicionalmente masculina e vetada para elas. A contribución destas mulleres tivo un grande impacto no desenvolvemento das matemáticas. alt=Muller ensinando xeometría. Detalle dunha ilustración medieval|miniatura|Muller ensinando xeometría.
Introdución
Coa caída do Imperio Romano de occidente, os principios do cristianismo pasaron a dirixir tódolos aspectos da sociedade e a Igrexa pasou ser o faro que dirixía a vida, tanto de nobres como de plebeos. O poder político trasladouse a Bizancio, onde houbo varias mulleres no poder que tiveron intereses científicos. Na China tamén houbo mulleres traballando en ciencia aplicada -que foi a que floreceu nesa época- que fixeron avanzar a ciencia e a tecnoloxía. Co xurdimento do islam, as traducións de antigas obras gregas pasaron a formar parte dos cimentos da ciencia árabe. Na escola de medicina de Bagdad había mulleres e seguíanse as ensinanzas de María a Hebrea. Pero ao igual que noutras culturas, as eruditas musulmás non aparecen nos libros de historia, aínda que si hai testemuños delas nos contos de As mil e unha noites. O imperio musulmán era neses tempos portador dunha cultura diversa e tolerante, conservou e ampliou os coñecementos da ciencia clásica á que uniu parte das culturas orientais, como a india, que posteriormente introduciu en Europa, grazas ao cal temos o sistema de numeración posicional/decimal, sistema indo-arábico, que substituíu o pesado sistema de numeración romano que tanto complicara o cálculo na antigüidade. A chegada dos árabes a Europa a través de España levou á creación do Califato de Córdoba (929-1031), que foi considerado como o período de maior esplendor político, económico, científico, artístico e cultural; converténdose en lugar de encontro de literatos, filósofos, teólogos e científicos de diversas relixións e culturas. A esta época pertence Fátima de Madrid, que traballou en astronomía e matemáticas.
Personalidades desta época
alt=Hildegard von Bingen|miniatura|353x353px|[[Hildegard von Bingen]]
Cintruénigo
Cintruénigo é un concello da comunidade Foral de Navarra situada no meiriñado de Tudela, en España, a 99 km de Pamplona. Esta bañada polas augas do río Alhama e limita cos termos municipais de Corella, Fitero e Tudela.
Barrios
Nesta localidade hai varios barrios que foron evolucionando co tempo.
Desde a zona vella, onde Concello e Igrexa foron estendendo á localidade, foise expandindo cara aos catro puntos cardinais: Cara ao norte, indo pola antiga estrada de Pamplona, as Adegas de Julián Chivite e Cirbonera, levaron a formar un barrio denominado "A Xamaica", que está formado por varias rúas de vivendas unifamiliares; actualmente, esta zona está en grande expansión. Subindo cara á estrada Madrid atópase o barrio chamado "Corella", case ao final do pobo.
Agricultura
Como produtos típicos atopamos produtos de horta como o espárrago, ou a alcachofa de penca (variedade distinta da alcachofa típica).
O cultivo da vide é de grande importancia cultural e económica na cidade e posúe varias adegas que como a de Julián Chivite Marco, de prestixio internacional.
A oliveira e o seu aceite virxe de gran calidade.
Industria
A principal industria cirbonera é o Alabastro, actividade que na actualidade está reducindo a súa importancia debido á competencia da China
Gastronomía
Son pratos típicos de Cintruénigo:
Berriozar
Berriozar é un municipio navarro, situado na Cuenca de Pamplona e no meiriñado de Pamplona, que forma parte da área metropolitana de Pamplona. Ten 8636 habitantes (2007). Constitúese como tal municipio independente ao segregarse do concello do seu nome o 14 de marzo de 1991. En 2008 tiña 8899 habitantes, sendo o 11º concello navarro en poboación.
Xeografía
Berriozar está situado na Cuenca de Pamplona, a 6 km ao noroeste de Pamplona. O municipio ten unha superficie de 2,7 km e unha altitude sobre o nivel do mar de 428 m. O termo municipal limita ao norte con Ezcabarte, ao noroeste con Berrioplano (Aizoáin), ao leste con Berrioplano (Artica) e ao sur con Pamplona.
A vila aséntase aos pés do monte Ezcaba ou San Cristóbal. Na súa cima existe unha fortaleza militar que leva o nome de Afonso XII agora abandonada; con todo, popularizouse para o forte e para o monte o apelativo de San Cristóbal (en tempos houbo unha ermida dedicada a ese santo).
Historia
A primeira noticia da historia de Berriozar, aparece no Libro de Rediezmo de 1268 cita expresamente a Berriozar con 8 lumes ou casas, é dicir, unhas 40 persoas. Con todo, é posible que antes do século XIII existisen no actual termo de Berriozar algunhas corralizas e algunhas casas de labranza que se utilizarían en períodos de tranquilidade e abandonaríanse en épocas de guerra, xa que a poboación refuxiábase no recinto amurallado da capital. Nun documento de 1205 cítase o topónimo Berrio, sen distinción aínda de Berrio-plano, Berrio-suso ou Berrio-tsar, todos eles formaron xunto con 8 lugares máis parte da Cendea de Ansoáin que se mantivo ata 1991. As malas colleitas fixeron que en 1389 o labradores non podrecían pagar os impostos ao rei Carlos II o malo pasando os seus bens á propiedade de Beltrán de Ezpeleta (Barón de Ezpeleta e Vizconde de Valderro). O último barón de Ezpeleta foi Beltrán. Os títulos de barón de Ezpeleta e Vizconde de Valderro pasaron coas súas posesións á casa de Ablitas, que exerceu a xurisdición sobre Berriozar por medio dun alcalde maior nomeado por eles, e reelixido cada tres anos. Este dereito xurisdicional sobre Berriozar permaneceu ata 1815, ano en que o rei Fernando VII incorporou todas as xurisdicións á súa coroa.
Durante o século XIX os pobos da Comarca de Pamplona sufriron as consecuencias de varias guerras: a Guerra da Independencia (1808-1814), a do Trienio Constitucional (1820-1823), a Primeira Guerra Carlista (1833-1840) e a Terceira Guerra Carlista (1872-1876. Tiveron que abastecer aos bandos contendentes e sufriron as súas represalias. Doutra banda, epidemias de vexigas, cólera e outras enfermidades contaxiosas fixeron diminuír a poboación, o que trouxo como consecuencia un estancamento demográfico.
En contraste co século anterior, o século XX supuxo para Berriozar un cambio total. Durante os anos 60 e 70 do século XX Berriozar foi poboación receptora de emigración, como o resto da Comarca. En 1930 Berriozar tiña 177 habitantes, 305 no ano 1950, 3166 en 1970: e 5019 habitantes en 1981:. O aumento da poboación supuxo tamén un urbanístico coa creación de novos barrios na parte chaira (Casco Novo e Zortzico) e o pobo pasa de ser un pobo agrícola para converterse nunha zona residencial propia do Área metropolitana de Pamplona.
Berriozar foi un dos doce pobos que integrou a Cendea de Antsoain, durante séculos Sendo durante tempo a sede do seu concello, ata que se emancipou da mesma en 1991 configurándose como municipio independente.
A Fontevilar, Mourence, Vilalba
A Fontevilar é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 26 habitantes (16 homes e 10 mulleres).
Aranguren
Aranguren é un concello situado na Comunidade Foral de Navarra, en España, no meiriñado de Pamplona, a 3 km da capital desta comunidade, Pamplona. Pola súa proximidade á capital navarra forma parte tamén da área metropolitana de Pamplona. Tiña en 2008 unha poboación de 6.820 habitantes.
Está formado polos lugares de Aranguren, Labiano, Lakidain, Mutiloagoiti, Mutiloabeiti, Taxoare e Zolina.
Topónimo
O significado etimolóxico de Aranguren é val fermoso. (H)aran significa val en lingua vasca e guren é unha palabra xa arcaica deste idioma que significaba louzán ou fermoso.
Geraint
dereita|miniatura|Geraint, coa súa muller [[Enida, extraído do Idylls of the King]]
Geraint é un personaxe pertencente ó folclore galés que aparece nas lendas artúricas e na Materia de Bretaña. É descrito como o rei de Dumnonia e como un afouto guerreiro. É posíbel que vivira pouco antes do tempo do Rei Artur, pero algúns estudosos dubidan a súa existencia. O seu nome é a forma en galés do nome latino Gerontius.
Personaxe histórico
O pai de Geraint foi Erbin, un pastor de ovellas, e de acordo co Culhwch ac Olwen, tiña dous irmáns chamados Ermind e Dywel. Aparece un 'Geraint do Sur' na Batalla de Catraeth (cara o ano 600 d.C.) no poema Y Gododdin, atribuído a Aneirin. Geraint foi un dos "tres mariños da Illa de Gran Bretaña", segundo as Trioedd Ynys Prydain. As súas fazañas na Batalla de Llongborth son celebradas no poema Geraint fillo de Erbin, que poder ter sido composto no século X ou no XI. Tamén aparece un Rei Geraint en 'Life of Saint Teilo' e existen lendas locais dun Rei Geraint, santo patrón de Gerrans, que foi soterrado en Carne Beacon preto de Veryan. A súa festividade celébrase o 10 de agosto.
Lenda Artúrica
É probábel que sexa coñecido como o protagonista do relato galés Geraint e Enid, onde se converte no amante de Enida. Geraint e Enid é un dos tres Y Tair Rhamant asociados co Mabinogion. A súa historia ten moitos paralelismos con Erec e Enide, escrito polo escritor francés Chrétien de Troyes. Algúns estudosos conciben as dúas obras como derivadas dunha fonte común perdida, pero a maioría cre que a versión galesa deriva directa ou indirectamente de Chrétien. Nese caso, a renomeada figura de Geraint tería a finalidade de adaptarse ó público de Gales que non estaba familiarizado co protagonista de Chrétien.
Geraint e Enid foi reformulado por Alfred Tennyson nos poemas The Marriage of Geraint e Geraint e Enid, que forman parte da súa Idylls of the King.
O Cal, Muras, Muras
O Cal é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
O Vilarvello
O topónimo O Vilarvello pode referirse a varios lugares de Galicia:
Espiñeirido
O topónimo galego Espiñeirido pode referirse a:
HTML5
HTML5 (HyperText Markup Language, versión 5) é a quinta revisión importante da linguaxe básica da World Wide Web, HTML. HTML5 especifica dúas variantes de sintaxe para HTML: un «clásico» HTML (<tt>text/html</tt>), a variante coñecida como HTML5 e unha variante XHTML coñecida como sintaxe XHTML5 que deberá servirse como XML (XHTML) (application/xhtml+xml). Esta é a primeira vez que HTML e XHTML se desenvolven en paralelo.
Georgetown, Güiana
Georgetown é a capital da Güiana e cunha poboación de 213.705 habitantes (2002) é a cidade máis grande da ex-colonia británica. A cidade está situada sobre a costa atlántica, na foz do río Demerara, cerca de 20 km a leste do estuario do río Essequibo. É alcumada como “a cidade xardín do Caribe”.
Urbanismo
Georgetown está construída segundo o esquema dunha grella atravesada por canais abertas polos holandeses, que permiten a drenaxe da cidade, que se encontra a máis de 4 metros por baixo do nivel da marea alta. Foi tamén construído un gran muro para evitar as inundacións. As rúas de Georgetown son arboradas, e ao longo das mesmas érguense moitos edificios de estilo colonial, feitos de madeira.
Sitios de interese
miniatura|dereita|300px|Pazo do Parlamento A maior parte das edificacións máis importantes da cidade áchanse na parte occidental. Arredor da área centro-occidental está Independence Square e Promenade Gardens, o Museo de Antropoloxía "Walter Roth", a Biblioteca Nacional (construída con financiamento de Andrew Carnagie), o Banco da Güiana, o Museo da Güiana, a State House ou residencia do presidente do país e mais a catedral anglicana de San Xurxo.
Na parte meridional da mesma zona encóntrase o Pazo Municipal, de estilo neogótico (1889), a Victoria Law Courts (1887), o Pazo do Parlamento (1829-1834), o gran Mercado Stabroek (1792) coa torre do reloxo que domina o panorama cidadán, a catedral católica, City Engineer House, a Magistrate Court, a igrexa de Santo André (1818) e o Arco da Independencia (Independence Arch).
Na parte setentrional da cidade, cerca da costa atlántica está situado o forte William Frederick, un parque, o faro e a Umana Yana, unha construción cónica dos indíxenas Wai-Wai construída, segundo os métodos tradicionais, en 1972, con ocasión da conferencia dos ministros de asuntos exteriores dos países non aliñados.
Educación
Georgetown é sede da Universidade de Georgetown. A Universidade da Güiana está situada en Turkeven na periferia da cidade.
Comunicacións
Georgetown está atendida polo Aeoporto Internacional Cheddi Jagan, situado a 41 km ao sur da cidade, desde onde hai voos constantes con Nova York, Miami, Toronto, Bridgetown, Port of Spain e Paramaribo. Hai tamén liñas regulares de autobuses entre Georgetown e Boa Vista no Brasil, e servizo diario por ferri con Paramaribo, Suriname que cruza o río Courantyne.
Caraceiro, Muras, Muras
Caraceiro é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Wardenclyffe Tower
A Torre Wardenclyffe, tamén coñecida como a Torre Tesla, foi unha torre-antena pioneira das telecomunicacións sen arames deseñada para a telefonía comercial transatlántica, retransmisións de radio e para demostrar a transmisión de enerxía sen cables conectores entre os anos 1901 e 1917. Cunha altura de 30 metros. As instalacións centrais non chegaron a ser completamente operativas e o proxecto non se completou debido a problemas financeiros.
Historia
A Torre recibe o seu nome en honor a James S. Warden, un banqueiro e avogado que comprara terreos en Shoreham (Long Island) a unhas 60 millas (96,5 quilómetros) de Manhattan. Aquí levantou unha comunidade coñecida como Wardenclyffe-On-Sound. Warden cría que coa posta en funcionamento do Sistema Mundial de Nikola Tesla, desenvolveríase unha "Cidade da Radio" na zona, e ofreceu a Tesla 200 acres (81 hectáreas) de terreo xunto a unha liña de ferrocarril para que construíse a súa torre de telecomunicacións e laboratorio. Warden planeou construír vivendas para 2000-2500 persoas que traballarían nunha fábrica producindo os dispositivos patentados de Tesla.
Río Besaya
O Besaya (do latín Bisalia) é un río situado no norte de España, na Cornixa Cantábrica, que discorre pola comunidade autónoma de Cantabria e desemboca no Mar Cantábrico. Fúndese co río Saja no termo municipal de Torrelavega.
Esporiz
O topónimo galego Esporiz pode referirse a:
A Croa
O topónimo galego A Croa pode referirse a:
Luka Modrić
Luka Modrić, nado en Zadar o 9 de setembro de 1985, é un futbolista croata. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Real Madrid CF. Ademais, é internacional na selección de Croacia.
Club
Tras converterse nunha gran promesa no club da súa cidade natal, o NK Zadar, fichou coma adolescente polo GNK Dinamo Zagreb no ano 2002. A súa carreira coma profesional comezou con dúas cesiones ó Zrinjski Mostar e ó Inter Zaprešić.
Nos seus anos no Dinamo Zagreb, gañou tres títulos de liga consecutivos e varias copas domésticas. Modrić foi nomeado Xogador do Ano da Prva HNL en 2007. No ano 2008, fichou polo Tottenham Hotspur da Premier League inglesa, antes de irse ó Real Madrid da Primeira división española no verán de 2012.
Antoninu Magrì
Antoninu Magrì, nado en Catania en 1955, é un poeta e autor teatral en siciliano e italiano.
Traxectoria
Magrì residiu desde pequeno fóra de Sicilia, as súas primeiras poesías compúxoas en italiano, nelas trata da morriña da súa terra natal. A partir da década de 1980 comezou a compoñer en sicililano, pola súa obra recibiu numerosos premios. En 1991 fundou en Catania a asociación de cultura siciliana MarranzAtomo, dirixindo tamén o seu órgano de difusión
Vasilii Smyslov
Vasilii Vasilevich Smyslov (en Василий Васильевич Смыслов), nado en Moscova o 24 de marzo de 1922 e finado o 27 de marzo de 2010, foi un xadrecista ruso.
Traxectoria
Foi o 7ª campión do mundo de xadrez nos anos 1957-1958. O seu xeito de xogar amosaba unha particular beleza e contaba con partidas que se recreaban no preciosismo, quizais orixinado na súa outra dedicación, a de barítono para ópera.
Demografía de Colombia
miniatura|300px|Mapa de Colombia onde se amosan os seus departamentos por poboación no 2012 segundo estimacións do [[DANE.]] A poboación de Colombia concéntrase nas áreas andinas e na costa do Atlántico, onde se aprecian os núcleos demográficos da sabana de Bogotá, conformado por Bogotá e Soacha, do val de Aburrá, que abrangue a Medellín, Bello e Itagüí, do Valle del Cauca, composto por Cali e Palmira. O mesmo que as cidades da Costa Atlántica, Cartaxena, Barranquilla e Santa Marta. Ó igual que os centros demográficos de Bucaramanga e Cúcuta na zona dos Santanderes, o Eixo cafeteiro, Huila e Tolima.
O Cal, Lamas, San Sadurniño
O Cal é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Os Freires, Mourence, Vilalba
Os Freires é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).
Pokémon Pinball: Ruby & Sapphire
Pokémon Pinball: Ruby & Sapphire (ポケモンピンボール ルビー&サファイア) é un videoxogo de 2003 desenvolvido por Jupiter, publicado por The Pokémon Company e distribuído por Nintendo para a consola Game Boy Advance. O xogo revelouse en E3 2003. O lanzamento en América do Norte realizouse facéndoo coincidir co quinto aniversario do lanzamento norteamericano de Pokémon Red e Blue. Está baseado en Pokémon Ruby e Sapphire, e é a secuela de Pokémon Pinball de Game Boy Color. O modo de xogo é un pinball tradicional, onde o obxectivo é conseguir a maior puntuación mantendo a bóla en xogo tanto como é posible. Mantendo o espírito de Pokémon, o xogador debe capturar todos os Pokémon mentres xoga.
Ruby & Sapphire recibiu polo xeral valoracións positivas. Foi ben recibido logo do seu anuncio en E3 por publicacións como IGN e GameSpy.
Julio Granda
Traxectoria
Procede dun contorno humilde do campesiñado rural de Camaná. Practicamente sen medios físicos (libros) e técnicos (ordenadores) para aprender e adestrarse debido ó illamento do lugar onde vivía, foi quen de gañar o Torneo de Ámsterdam en 1995 e outra vez en 1996, chegando á posición 39 no baremo internacional.
Infinite Arms
Infinite Arms é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Band of Horses, editado o 18 de maio de 2010 a través do selo Brown Records.
A Carballosa, Muras, Muras
A Carballosa é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
A Madanela, Mourence, Vilalba
A Madanela é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 27 habitantes (10 homes e 17 mulleres).
Os Currás, A Graña de Vilarente, Abadín
Os Currás é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Batalla de Galicia
A Batalla de Galicia foi a maior batalla entre o Imperio Ruso e o Imperio Austrohúngaro durante as primeiras etapas da primeira guerra mundial en 1914. No curso da batalla, o Exército Austrohúngaro foi seriamente derrotado e forzado a evacuar Galicia, mentres, os rusos ocupaban Lemberg e, por aproximadamente nove meses, ocupaban a Galicia Oriental
Presidente de Tanzania
miniatura|dereita|100px|Brasón de Tanzania O presidente é o xefe de estado de Tanzania. É elixido pola poboación para un mandato de 5 anos, e pode ser reelixido. O presidente nomea o primeiro ministro, que é o xefe de goberno.
Esta é a lista dos presidentes de Tanzania despois de 1964.
Grego ievánico
O ievánico, tamén coñecido cos nomes de romaniota e de xudeu-grego, era o dialecto dos Romaniotas, dos xudeus gregos, cuxa presenza en Grecia se testemuña por escrito desde a época helenística. A súa xenealoxía lingüística faino remontar á koiné helenística (Ελληνική Κοινή) e inclúe tamén elementos de hebreo. O ievánico e o grego falado polas poboacións cristiás eran mutuamente intelixíbeis, pero os xudeus usaban unha variante do alfabeto hebreo para escribiren tanto o ievánico como o grego.
O ievánico é hoxe unha lingua morta, polos motivos seguintes:
O Estanque
O topónimo galego O Estanque pode referirse a:
Ján Hirka
Ján Hirka, nado o 16 de novembro de 1923 en Abranovce (Checoslovaquia) e finado o 10 de abril de 2014 en Prešov (Eslovaquia), foi un eclesiástico grecocatólico eslovaco, bispo de Prešov entre 1989 e 2002.
Traxectoria
Estudou na Academia Greco-Católica de Teoloxía de Prešov, e posteriormente na Facultade de Teoloxía da Universidade Carolina de Praga, graduándose en 1949. Foi ordenado sacerdote da eparquía de Prešov o 31 de xullo de 1949 polo bispo auxiliar de dita eparquía, Vasiľ Hopko.
Logo de que a Igrexa Greco-Católica fose abolida polas autoridades da República Socialista Checoslovaca, Hirka continuou o seu ministerio de xeito clandestino. En 1952 foi arrestado polo StB, e en abril de 1953 condenado a tres anos de prisión. Foi liberado nunha amnistía presidencial meses despois, mais en setembro de 1955 foi trasladado a Praga e en 1956 condenado novamente a dous anos e medio de prisión.
O 2 de abril de 1969 foi nomeado administrador apostólico de Prešov por Paulo VI, mais non foi até o 21 de decembro de 1989 que foi nomeado bispo. Recibiu a consagración episcopal o 17 de febreiro de 1990 de mans do cardeal Jozef Tomko, e tivo como co-consagrantes ao bispo de Križevci Slavomir Miklovš e ao bispo de Santos Cirilo e Metodio de Toronto Michael Rusnak.
Premios e distincións
En 1998 foi galardoado coa Orde de Andrej Hlinka polo presidente de Eslovaquia.
Säkylä
Säkylä (en sueco Vittis) é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta. En 2018 a súa poboación era de 6.882 habitantes. A superficie do termo municipal é de 527,71 km2, dos cales 107,89 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 43,11 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
Atje Keulen-Deelstra
Atje Keulen-Deelstra, nada o 31 de decembro de 1938 e finada o 22 de febreiro de 2013, foi unha atleta neerlandesa, especializada na patinaxe de velocidade.
Casateita, Muras, Muras
Casateita é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Alla Pugacheva
Alla Borisovna Pugacheva (Алла Борисовна Пугачёва), nada en Moscova (Unión Soviética) o 15 de abril de 1949 é unha cantante rusa que vendeu máis de 250 millóns de álbums, o que a converten nunha das cantantes que vendeu máis discos en solitario da historia. Foi recoñecida como artista distinguida da RSFSR en 1980, Artista do Pobo da RSFSR en 1985 e Artista do Pobo da URSS en 1991. Logo da descomposición da URSS a súa popularidade non decaeu e obtivo o sobrenome de "diva emblema" da Federación Rusa e unha medalla de honor en 1994 das mans do presidente Boris Eltsin. En 2009 obtivo do presidente Dmitrii Medvedev a Orde do Mérito pola Patria de III clase, unha das máis altas condecoracións a civís en Rusia.
As súas cancións caracterízanse polas súas melodías artísticas, a lírica enxeñosa e a súa presenza vocal, case teatral. Traballou tamén no cinema e no teatro.
Traxectoria
Comezou a súa carrira en 1965 e dende entón obtivo numerosos premios musicais. En 1978 gañou o Festival Internacional da Canción de Sopot, coa canción Vsio mógut korolí.
Pugacheva caracterízase tamén por axudar os novos talentos a acadar a fama, como fixo co grupo Nautilus Pompilius e con Viacheslav Butusov.
Aínda que case todas as súas cancións as interpreta en ruso e ela mesma se recoñece como cantante para esta lingua, en 1985 gravou un disco que se coñeceu como Watch Out.
Discografía
A súa discografía componse de máis de 30 discos.
A Casanova da Xestosa, Muras, Muras
A Casanova da Xestosa é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 homes e 2 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
O banqueiro anarquista
O banqueiro anarquista é unha novela curta de Fernando Pessoa, publicado en maio de 1922 no número 1 da revista Contemporânea. É unha das poucas obras do autor que foi publicada mentres estaba vivo.
A obra é unha «satírica dialéctica», como a chamou o autor nunha a José Pacheco, director da revista en que apareceu publicada. Consiste nun diálogo entre un personaxe, narrador en primeira persoa, e un ex banqueiro. Este narra o seu proceso de formación e explica os motivos polos que é anarquista, na teoría e na práctica.
Gran Premio dos Países Baixos de 1959
O Gran Premio dos Países Baixos de 1959 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 31 de maio de 1959 no circuíto de Zandvoort. Foi a terceira carreira da tempada de Fórmula Un de.
A carreira foi gañada polo piloto sueco Joakim Bonnier pilotando un BRM P25. Sería a única vitoria de Bonnier nun Gran Premio do Campionato do Mundo en quince anos de participacións. Tamén foi a primeira vitoria da Owen Racing Organisation, o equipo de carreiras do construtor BRM, logo de case unha década de esforzos. Bonnier gañou por quince segundos sobre o piloto australiano Jack Brabham que pilotaba un Cooper T51. O compañeiro de equipo de Brabham, o estadounidense Masten Gregory, foi o outro piloto que rematou na volta do líder no seu Cooper T51 en terceira posición.
O Fondal, A Graña de Vilarente, Abadín
O Fondal é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Marrube, Mourence, Vilalba
Marrube é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Bouzarrara, Lamas, San Sadurniño
Bouzarrara é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Gertrudis Gómez de Avellaneda
miniatura|248px|Gertrudis Gómez de Avellaneda. Gertrudis Gómez de Avellaneda, nada en Santa María de Puerto del Príncipe o 23 de marzo de 1814 e finada en Madrid o 1 de febreiro de 1873, chamada agarimosamente «Tula», foi unha escritora e poetisa española do Romanticismo. Instalouse en España con 22 anos, onde comezou a publicar baixo o alcume de La Peregrina e deuse a coñecer coa novela Sab, considerada a primeira novela antiescravista (anterior incluso a Uncle Tom's Cabin, da escritora norteamericana Harriet Beecher Stowe).
Esá considerada como unha das precursoras da novela hispanoamericana, a carón de Juana Manso, Mercedes Marín, Rosario Orrego, Julia López de Almeida, Clorinda Matto de Turner, Manuela Gorriti e Mercedes Cabello de Carboneda, entre outras. De formación neoclásica, foi valorada na súa época como unha das figuras máis salientables do romanticismo hispanoamericano, e o tratamento que deu ás súas personaxes femininos convertérona nunha das precursoras do feminismo moderno. Entre a súa ampla obra salienta a súa novela indianista Guatimocín (1847) e as súas pezas teatrais Saúl (1849) e Baltasar (1858), considerada esta última unha das obras mestras do teatro romántico.
Referentes como Margarita Nelken fixeron recensións das súas obras e entre os seus coetáneos contou coa admiración do seu amigo Lista e da escritora Fernán Caballero e, aínda que tamén a considerara unha das meirandes poetas de lingua castelá, co rexeitamento de Marcelino Menéndez y Pelayo, quen impediu a súa incorporación á Academia.
Traxectoria
Filla dun capitán de navío, Manuel Gómez de Avellaneda e de Felisa de Arteaga, criouse na súa cidade natal, e na súa xuventude, por motivos de saúde, mudouse a Santiago de Cuba despois de opoñerse a contraer matrimonio. En abril de 1836, partiu coa súa familia a España, aínda que estiveron vivindo durante unha tempada en Bordeos, despois pasaron á península, primeiro á Coruña, e máis tarde Sevilla, onde publicou versos en varios xornais baixo o alcume de "La Peregrina". É nesta cidade onde coñeceu en 1839 a Ignacio de Cepeda, un estudante de Leis co que tivo unha inestable relación amorosa, e ó que lle adicaba epístolas.
En 1840 fíxose amiga de literatos e escritores da época na súa estancia en Madrid. En 1841 leu os seus poemas no Liceo, e en 1841 publicou o seu primeiro libro. Comezou a triunfar teatralmente coa estrea de Munio Alfonso (1844).
A súa novela Sab, supuxo unha ruptura xa que era a primeira novela abolicionista. En 1844 coñece ó poeta Gabriel García Tassara. Avellaneda namórase deste home, o cal a abandonaría estando embarazada e solteira, o que a mediados do século XIX en Madrid era unha desgraza. No ano 1845 tivo a súa filla María que faleceu ós sete meses. Aínda que a escritora intentou que o pai a coñecese, el negouse. No 1846 casou con Pedro Sabater, pero este enfermou e apenas un ano despois de casar quedou viúva.
Realizou unha segunda edición de poesías no ano 1850. Tiña o apoio do público, e da crítica tivo o apoio de José Zorrilla, Fernán Caballero, José de Espronceda, ou Alberto Lista, agás de Marcelino Menéndez Pelayo, quen impediu que entrara na Real Academia Española.
No 1858 estreouse o seu drama Baltasar, que superou todos os éxitos anteriores. Casou con Diego Verdugo, político co que marcha a Cuba no 1859, onde viviu cinco anos. Nunha festa no Liceo da Habana foi proclamada poetisa nacional. Dirixiu a revista Álbum cubano de lo bueno y de lo bello, pero no ano 1863 falece o seu marido. A morte de dous maridos e o abandono do seu amante, impulsárona cara ó espiritismo e períodos de retiro relixioso.
Escribiu poesía, novela e teatro, e destacou nos tres xéneros ó incorporar as letras españolas de ambiente caribeño, visto en Europa como exótico, en ton melancólico e nostálxico. A crítica actual considéraa unha precursora do feminismo moderno, pola súa actitude vital como pola súa forza que imprimiu ás súas personaxes literarias femininas.
Bibliografía
miniatura|248px|Gertrudis Gómez de Avellaneda.
Río Miera
O Miera é un río situado no norte de España, na Cornixa Cantábrica, que discorre pola Comunidade Autónoma de Cantabria e desemboca no Mar Cantábrico a través da ría de Cubas. Percorre todo o val do Miera ao que dá nome.
É probable que o seu nome derive de Magrada ou Mégrada citado por Pomponio Mela no século I.
Características
De curto percorrido, o carácter torrencial da súa cabeceira exerce unha importante erosión nunha zona de orixe glaciar con fortes pendentes. O volume de auga sofre importantes crecidas (picos) e caídas (vales), froito da gran deforestación exercida nos bosques da cabeceira do val en tempos históricos para conseguir carbón vexetal, fundamentalmente para abastecer os altos fornos das Real Fábrica de Artillería de La Cavada dedicados á fabricación de artillería, e posteriormente pola pradificación ocasionada nos séculos XIX e XX. Isto facilitou a erosión do río no val e o acarcavamento das ladeiras, sobre todo na cabeceira. A ausencia de masas forestais de importancia propiciou que, ante as crecidas do río, a vexetación non reteña a auga, o que dá lugar a un arrastre de sedimentos en suspensión, observable na turbidez do río -principalmente durante os períodos de grandes precipitacións- e causantes da colmatación acelerada, xunto ao lavado do mineral de ferro estraido das antigas minas de Pena Cabarga, da Baía de Santander (o Miera é o principal achegue de auga doce da baía).
O Alto Miera recolle augas das zonas altas da cornixa Cantábrica, a partir da cara Norte do Castro Valnera, e das vaguadas laterais de morfoloxía glaciar. Algo máis abaixo, e sobre todo no val medio, que coincide en boa parte co municipio de Miera, atópase encaixonado entre os macizos cársticos e os contrafortes do Porracolina, ao leste, e Las Enguizas, polo oeste, ambos os pertencentes á facies urgoniana (Cretáceo). As principais achegas hídricas ao río Miera neste tramo medio proceden de importantes canles subterráneas que afloran en xeral a nivel do val. A canle baixa do río percorre os chairos costeiros, con outeiros moi suaves e chairas formadas por aluvións que o propio Miera foi deixando desde o Terciario.
Tratado lóxico-filosófico
O Tractatus logico-philosophicus é a única obra filosófica publicada polo filósofo austríaco Ludwig Wittgenstein. Era un ambicioso proxecto: identificar a relación entre a linguaxe e definir os límites da ciencia. É recoñecido como unha importante obra filosófica do século XX. G. E. Moore orixinalmente suxeriu o título latino da obra como unha homenaxe a Tractatus theologico-politicus de Baruch Spinoza.
Obra bastante breve en extensión (en torno a 70 páxinas) pero moi complexa, o Tractatus deu lugar a numerosas interpretacións. Mentres que o significado máis profundo do texto era ético para Wittgenstein, a maior parte das lecturas destacan o seu interese para a lóxica e a filosofía da linguaxe. Non foi ata moito máis tarde que estudos máis recentes empezaron a destacar o aspecto místico da obra como algo central.
Considerado amplamente como un dos libros de filosofía máis importantes do século XX, o texto exerceu unha influencia crucial no positivismo lóxico en xeral sobre o desenvolvemento da filosofía analítica. Xunto a Bertrand Russell, fixo de Wittgenstein un dos expoñentes do atomismo lóxico.
En 2013 foi publicado en formato bilingüe alemán-galego pola Editorial Toxosoutos, en tradución de Xoán Fuentes Castro, co título de Tratado lóxico-filosófico.
Natureza e estrutura
O libro enfrontase aos problemas centrais da filosofía que teñen que ver co mundo, o pensamento e a linguaxe, e presenta unha "solución" (como a denomina Wittgenstein) a estes problemas, a cal está fundada na lóxica e na natureza da representación. O mundo está representado polo pensamento, o cal é unha proposición con significado, posto que todos (o mundo, o pensamento e a proposición) comparten a mesma forma lóxica. Polo tanto, o pensamento e a proposición poden ser imaxes dos feitos.
A pesar do seu título (Tratado lóxico-filosófico), o Tractatus non se supón unha "obra de ensinanza". Segundo o autor, o libro non contén teses propiamente ditas. Este aspecto non doutrinario explica en parte o carácter globalmente non argumentativo da obra: Wittgenstein enumera unha gran cantidade dos seus aforismos sen presentar nin argumentos nin exemplos. Os pensamentos que expresa non poden seguramente comprenderse máis que por alguén que xa os pensara con antelación, argumentar pois, non é o esencial.
A obra componse de sete aforismos principais, ordenados do menos ao máis importante. Cada aforismo, con excepción do último, está seguido de observacións que lle concirnen. A numeración das súas observacións pode parecer desconcertante a primeira vista: Así, o aforismo 2 está seguido de 2.01 despois de 2.1, e igualmente o aforismo 3 está seguido do 3.001, 3.01, ... 3.03, 3.031 etc. De feito esta numeración retoma a lóxica matemática da proximidade numérica para indicar o grao da observación efectuada en relación ao aforismo ou á observación que a precede: Así, 3.001 é máis achegado a 3 que 3.01: Unha interpretación posible é que 3.001 indica unha relación tenue do tipo dunha definición conceptual dos términos do aforismo, mentres que 3.01 sinala as implicacións inmediatas do aforismo, 3.1 amplía os campos de comprensión do aforismo...
En contra da estrutura do libro real, podemos tamén concibir outro plan da obra apoiándonos nunha declaración de Wittgenstein:
Poderiamos entón considerar o plan do libro como articulándose arredor da distinción parte escrita/parte non-escrita.
Propósito do libro
O Tractatus logico-philosophicus é unha obra acerca do significado. Tratase de trazar os límites do significado, de separar o que pode dicirse e o que non pode dicirse. En efecto, non todo pode dicirse de forma sensata, existen para Wittgenstein límites á expresión dos pensamentos. O autor non sostén aquí que existan pensamentos en si mesmos desprovistos de significado, senón máis ben que todos os pensamentos non son expresábeis. A obra ten entón por obxecto establecer os criterios que fan que unha exposición teña sentido, determinar o que podemos dicir e o que debemos calar. O veredicto de Wittgenstein é claro: o ámbito do que pode dicirse e o do significado traslapanse, intentar expresar o indicíbel coa linguaxe non leva senón a unha exposición carente de significado. O Tractatus é entón unha obra de delimitación: Wittgenstein expón os criterios do significado e en que casos non se cumpre con ditos criterios.
Esta demarcación non e porén unha desvalorización do inefable. Wittgenstein recoñece a importancia do inefable, pero é recoñecéndoo como tal que o "poñemos no seu sitio". Para darlle a súa importancia real ao indicíbel, fai falla comprendelo como tal e non tratar de comunicalo por medio da linguaxe. A fórmula da introdución resume entón de boa maneira o libro: "Todo o que pode ser expresado en absoluto pode ser expresado claramente, e sobre aquilo que non pode ser expresado debemos gardar silencio".
Feitos
Unha das nocións máis importantes do Tractatus é a noción de feito, que aparece dende a segunda proposición (1.1).
O mundo non é un conxunto de obxectos: de árbores, de persoas, de cidades etc.; o mundo está composto de feitos como "a neve é branca", "el corre rápido" etc. Isto pon de manifesto o aspecto atomista da filosofía de Wittgenstein, o mundo componse de elementos simples (os feitos), e grazas á análise chegamos a eses elementos. Contrario á opinión de Russell, Wittgenstein considera que é o feito, e non os obxectos, o elemento lóxico fundamental do mundo.
O feito queda definido como "o que é o caso". O feito responde a un criterio de independencia: un feito pode ou non ser o caso sen que isto inflúa no resto do que existe (1.21).