cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grande-Terre
Características
Pointe de la Grande Vigie, en Grande-Terre, é o punto máis setentrional de Guadalupe. Ao leste atópase La Désirade, e ao sur Marie-Galante
Galería de imaxes
miniatura|left | 800px | Panorama da Pointe da Grande Vigie no norte de Grande-Terre, Guadalupe
Camomila brava
A camomila brava ou macela brava (Anthemis arvensis) é unha herba anual nativa de Europa pertencente á familia das asteráceas.
Descrición
É unha planta herbácea anual, de até 50 cm de altura. Os talos son glabros, moi numerosos, de cor avermellada na rexión basal tornándose averdados máis preto do extremo. As follas son bi- ou tripinnatisectas, cos folíolos lineares. Florea cara finais da primavera, formando un capítulo terminal con flores liguladas brancas unisexuais, e flosculosas tubulares, amarelas, hermafroditas no disco. As lígulas extremas de cor branca son regulares, tridentadas e ovadas, de até 1 cm de lonxitude; caen cara abaixo laxamente tras a floración, tapando o invólucro pero sen chegar a se caer. As flores externas ábrense antes. O receptáculo entre as flores é escamoso. O froito é un aquenio liso, de sección cuadrangular ou arredondada.
Hábitat
Medra en gabias e beirís de camiños, e coma mala herba en leiras.
Propiedades
Indicacións:: Febrífugo, resolutivo, vermífugo.
Taxonomía
Anthemis arvensis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 894. 1753. miniatura|220px
Cristo parou en Éboli
Cristo parou en Éboli (en italiano, Cristo si è fermato a Eboli) é unha novela autobiográfica do escritor Carlo Levi, escrita entre decembro de 1943 e xullo de 1944 en Florencia e publicada en Italia en 1945.
Foi traducido ó galego por Silvia Gaspar e foi publicado por Edicións Xerais no ano 1990, na colección Grandes do noso tempo.
Contexto
Baixo o réxime fascista, nos anos 1935 e 1936, o escritor foi condenado ó desterro en Lucania polas súas actividades antifascistas. Nesa rexión, actualmente chamada Basilicata, pasou unha longa tempada en Aliano (vila chamada Gagliano na novela para imitar a pronuncia local), onde tivo a oportunidade de coñecer a realidade desa terra e das súas xentes. Ó regreso do seu desterro, tras pasar unha longa tempada en Francia, Levi escribe a novela na que evoca a súa estancia primeiro en Grassano e posteriormente en Gagliano. O propio Levi, escribe no seu prefacio: “Coma se dunha viaxe ó comezo dos tempos se tratase, Cristo parou en Éboli relata o descubrimento dunha “civilización” diferente, a dos campesiños do Mezzogiorno, unha civilización allea á historia e á razón progresiva, unha civilización de sabedoría antiga e paciente dor. Porén, o libro non se pode considerar un diario xa que foi escrito moitos anos despois da experiencia que o inspira, cando as impresións reais deixaran de ter a necesidade prosaica do documento”. Segundo o escritor italiano Rocco Scotellaro, “Cristo parou en Éboli constitúe a evocación máis apaixonante e cruel dos nosos pobos”.
Sara Inés Vega
Traxectoria
Foi presidenta da Federación Provincial de Asociacións de Pais de Alumnos de Ourense. Auxiliar administrativa do concello de Castro Caldelas, foi despedida polo alcalde popular en 1997 e readmitiada logo de sentenza xudicial. Concelleira do PSdeG-PSOE en Castro Caldelas dende 1999, foi primeira tenente de alcalde en 2011. Logo da dimisión do alcalde Eladio Osorio Castro en novembro de 2014 foi elixida alcaldesa de Castro Caldelas.
Oríxenes
Traxectoria
Foi discípulo de Clemente de Alexandría e de Ammonio Saccas. Oríxenes ensinou o cristianismo a pagáns e cristiáns. Viaxou a Palestina no ano 216, tras ser invitado a dar conferencias sobre as escrituras, pois se caracterizaba polo seu gran erudición, chegando a ser un gran exégeta. No ano 248 escribiu oito libros Contra Celso. No ano 250 foi encarcerado durante as persecucións emprendidas polo emperador Decio. Foi sometido a tortura durante un ano e morreu catro anos despois como consecuencia dos malos tratos sufridos.
Obra conservada
A obra escrita de Oríxenes que chegou ata hoxe é máis ben escasa. Atópase fundamentalmente en citas rexistradas en crónicas, tratados doutros autores e as traducións de San Xerome e Rufino. Porén, consérvanse Exaplos, os Principios e a Defensa do Cristianismo. Nos seus libros aseverou que coñecía máis de vinte versións dos Evanxeos, queixándose polo pésimo estado de conservación deses documentos e polas malas interpretacións que facían aqueles encargados de escribilos. No seu libro Principios, referíndose a estes, di:
Contrario ao que afirman teosofistas como Geddes MacGregor (1978), Oríxenes era contrario á doutrina da reencarnación. Coñecedor do concepto a partir da filosofía grega, afirma que a transmigración "...é allea á Igrexa de Deus, non ensinada polos apóstolos, e non apoiada polas Escrituras" (comentario ao Evanxeo de Mateo, 13:1:46?53) As teorías que se expuxeron posteriormente sobre os seus traballos foron motivo de controversias, en especial durante a Idade Media. Foi un afanoso combatente das teorías anti-cristiás de Celso. No seu Comentario sobre o Evanxeo de Xoán (libro II, capítulo II ), Oríxenes afirma que o Logos (O Verbo de Deus) é theos (deus) sen o artigo definido ("o"), en cambio o Pai é ho theos (o Deus) con artigo. Na Teoloxía de Oríxenes o Fillo de Deus é inferior ao Pai e pode ser considerado un "segundo Deus" (deuteros theos).
Nesta cita pódese resumir o que el afirma sobre o Ser de Deus :
Nesta cita móstrase a súa visión do Espírito Santo :
As ensinanzas de Oríxenes conteñen moitas especulacións sobre temas en que a Igrexa católica da súa época non se definiu. Algunhas das súas ideas especulativas, como a apocatástase, foron consideradas erróneas á luz do desenvolvemento posterior da doutrina católica, que á súa vez aceptou a validez do resto da súa ensinanza.
Fernando Acuña Rúa
Fernando Acuña Rúa, nado en Meira (Moaña) o 1 de maio de 1954, é un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Traballador de banca. Membro do segretariado da INTG e militante da UPG. Foi expulsado da UPG en 1981 con Francisco García Montes, Bernardo Fernández Requeixo, Xosé María Brañas Pérez e Manuela Fraguela Seoane. Foi elixido secretario xeral da CXTG no seu primeiro congreso celebrado en outubro de 1985. Logo da unión da INTG e CXTG en abril de 1994 para constituír a CIG, foi o seu primeiro secretario xeral. Permaneceu no cargo até 2001, sendo substituído por Suso Seixo. Xubilouse en 2019.
A Torre, Leiro, Abegondo
A Torre é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Diagonal Mar i el Front Marítim del Poblenou
thumbnail|250px|right|Diagonal Mar visto desde o mar. miniatura|250px|Vista aérea do Parque do Fórum durante a celebración do [[Fórum Universal das Culturas 2004, co Front Marítim del Poblenou e a avenida Diagonal ao fondo.]] Diagonal Mar i el Front Marítim del Poblenou, coñecido como Diagonal Mar, é un barrio situado no nordés da cidade de Barcelona, no distrito de Sant Martí.
Historia e características
O barrio naceu durante o final da década de 1960 e principios da de 1970, coa construción dos primeiros bloques de vivendas onde antes había cultivos e masías. Máis tarde, con motivo do Fórum Universal das Culturas 2004 celebrado na cidade, o concello de Barcelona, xunto con varias promotoras inmobiliarias, deu un xiro ao barrio creando un centro comercial, un gran parque e moitos edificios de alto standing, mellorando o aspecto e a vida do barrio, e gañando, ademais, unha gran zona para a cidade, xa que o barrio estendeuse nos antigos terreos da fábrica MACOSA ou Can Girona.
Neste barrio atopamos o parque de Diagonal Mar, un dos máis grandes de Barcelona con 14 hectáreas, obra de Enric Miralles. Tamén hai diferentes servizos, como o Centro de Convencións Internacional de Barcelona, ademais de hoteis, edificios de residencias, e o centro comercial de Diagonal Mar. Tamén hai un centro de atención primaria e diferentes centros educativos.
Diagonal Mar está ben comunicado, xa que está ao lado da ronda Litoral e da avinguda Diagonal, dúas das arterias máis importantes da cidade. Ademais ten dúas estacións de metro (Selva de Mar e Maresme-Fòrum) e de tranvía (Selva de Mar, Maresme e Fòrum) e varios autobuses.
7-Metilguanosina
A 7-metilguanosina (m7G) é un nucleósido púrico modificado. É unha versión metilada da guanosina. Fórmase ao engadir encimaticamente un grupo metilo durante o procesamento do ARNm á guanosina situada no extremo 5' formando a carapucha 5' ou 5'-cap. A 7-metilguanosina está unida ao ARNm por un infrecuente enlace 5′-5′ trifosfato. Xoga un papel no ARN como grupo bloqueador do extremo 5'. Ademais de no ARNm está presente tamén no ARNt e no ARNr. Cando se encontra na urina humana, pode ser un biomarcador de varios tipos de cancro. miniatura|esquerda|Situación da 7-metilguanosina na carapucha do extremo 5' do ARNm, unida polo seu peculiar enlace 5'-5' trifosfato. miniatura|esquerda|ARNt no que se observa a presenza da 7-metilguanosina (m7G).
Guti
Guti pode referirse á:
Anseán, Lalín
Nesta parroquia naceu a poeta Luz Pichel.
O Pino, Trasparga, Guitiriz
O Pino é un lugar da parroquia de Trasparga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Palacio das Cortes
250px|thumb|Palacio das Cortes O Palacio das Cortes (en castelán: Palacio de las Cortes) é o edificio que alberga o Congreso dos Deputados, unha das dúas Cámaras das Cortes Xerais, o Parlamento español. Está situado na Praza das Cortes de Madrid, entre a rúa Zorrilla e a Carrera de San Jerónimo, a escasa distancia do Paseo del Prado. É un dos edificios emblemáticos do Madrid do século XIX, de estilo neoclásico.
Bellis
Bellis (chamadas comunmente margaridas ) é un xénero de 10 especies e unha parella de sub-especies aceptadas, das case 125 descritas, de plantas herbáceas da familia das asteráceas, a máis coñecida das cales é a margarida común ou europea, Bellis perennis.
Palacio das Cortes
Historia
No espazo que ocupa o Palacio das Cortes situábase outrora o convento do Espírito Santo, da Orde de Clérigos Menores, o cal sufriu un grave incendio en 1823. Coa chegada en 1834 do réxime liberal, o goberno moderado de Francisco Martínez de la Rosa decidiu que as súas reunións celebrásense provisionalmente na igrexa do convento. Ao asumir o Partido Progresista o poder, tomouse a decisión de construír un novo edificio en substitución do edificio relixioso enfronte da Praza das Cortes.
Bellis
Descrición
Caracterízanse por formar rosetas basais de follas ovais ou espatuladas sobre rizomas rastreiros; deles agroman un ou máis talis florais, no cales se produce unha inflorescencia terminal, a miúdo de forma discoidal. Adoitan ser heliotrópicas, fechándose a flor pola noitiña e tornando a se abrid de mañá cedo.
Palacio das Cortes
Historia
O proxecto foi elaborado e executado polo arquitecto Narciso Pascual Colomer, iniciándose o 10 de outubro de 1843 e sendo inaugurado o 31 de outubro de 1850 pola raíña Isabel II. Durante os sete anos que duraron as obras os deputados víronse obrigados a reunirse no Salón de baile do Teatro Real de Madrid.
Rojo y negro
Rojo y negro é un filme español de 1942 dirixido polo falanxista Carlos Arévalo. O título fai referencia ás cores da bandeira da Falanxe, as mesmas que as da politicamente oposta Confederación Nacional do Traballo.
Bellis
Distribución
Son oriundas do centro e oeste de Europa, onde medran bravas. A especie máis estendida é B. perennis, que acada a península Escandinava, e colonizou América do Norte seguindo aos emigrantes europeos.
Palacio das Cortes
Historia
Nos anos 1980 sufriu a súa primeira ampliación das súas dependencias, construíndose no quinteiro adxacente, na que outrora se situou Hospital de Italianos entre 1598 e 1885, un edificio que comunica co orixinal mediante unha ponte sobre a rúa de Floridablanca. Dita ampliación foi inaugurada polos reis de España, Xoán Carlos I e Sofía o 28 de maio de 1980.
Rojo y negro
Sinopse
Luísa e Miguel son mozos dende que eran uns nenos, e sempre estiveron xuntos. Durante a Segunda República Miguel afíliase a un partido de esquerdas e Luísa á Falanxe. Luísa comeza a axudar a compañeiros de partido perseguidos ou capturados. Co fin de comprobar se un deles se atopa preso na checa do Convento das Adoratrices, entra nela facéndose pasar por membro das Xuventudes Socialistas Unificadas. Pero o encargado da mesma, sospeita dela e faina seguir cando volve á súa casa. Tralo rexistro da súa casa, descobren o recibo da súa afiliación ó partido e é detida. En primeiro lugar é levada á Checa das Adoratrices, onde é violada, e finalmente trasládana á Checa de Fomento.
Cando Miguel se decata de que está alí, corre no seu coche a buscala, pero ó chegar descobre que facía un cuarto de hora que a levaran fusilar. Corroído pola dor, Miguel comeza un tiroteo contra unha patrulla de milicianos, provocando deste xeito a súa propia morte.
Bellis
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum, vol. 2, p. 887 en 1753.
Palacio das Cortes
Historia
Máis tarde, en 1994, sufriu unha nova reforma e ampliación; así mesmo o 1 de xuño de 2006 concluíuse a última ampliación, sobre as antigas sedes de dúas entidades bancarias, as do Banco Exterior de España e o Banco de Crédito Industrial (Casa de Rivas).
En 2009, durante unhas obras de saneamento e rehabilitación do soto do Congreso dos Deputados, atopáronse restos humanos moi antigos. Unha das posibilidades sobre a súa orixe é que procedan dun antigo cemiterio do convento sobre o que está construído o edificio.
O Palacio foi escenario varios dos acontecementos políticos máis destacados de España durante os séculos XIX e XX, particularmente desde a instauración da democracia no ano 1978. Entre eles, as proclamacións dos reis Xoán Carlos I (1978) e Filipe VI (2014), a apertura solemne das lexislaturas, e os velorios dos expresidentes Leopoldo Calvo-Sotelo e Adolfo Suárez; así como o intento de golpe de estado do 23 de febreiro de 1981.
Open Source Geospatial Foundation
A Open Source Geospatial Foundation (OSGeo), é unha organización non gobernamental cuxa misión é dar soporte e promover o desenvolvemento colaborativo de tecnoloxías xeoespaciais e datos abertos. Ten entidade legal de fundación e foi constituída en febreiro de 2006 para proporcionar apoio financeiro, legal e organizativo a toda a Comunidade geoespacial do software libre e o software de código aberto. Tamén serve, como entidade legal independente a través da cal os seus membros poden realizar contribucións de código, fondos ou outros recursos coa seguridade de que ese coñecemento e o resto de contribucións estarán dispoñibles para beneficio de todo o mundo.
A Fundación OSGeo está inspirada, tanto nos seus principios como na súa forma de goberno, na Fundación Apache, de forma que os seus membros proveñen dos individuos que forman os diversos proxectos aos que acolle OSGeo. A membresía susténtase na contribución activa nos proxectos e os órganos de goberno da Fundación.
A Fundación persegue obxectivos máis aló do desenvolvemento de software, tales como promover o acceso libre aos datos geospaciales gobernamentais e aos datos completamente libres, como os xerados e mantidos polo proxecto OpenStreetMap. Tamén se pon especial atención en temas educativos e en capacitación. A Fundación se estrutura en diversos comités que traballan na introdución de estratexias para a consecución dos obxectivos.
Proxectos
miniatura|349px|A Fundación fomenta a interoperabilidade entre ferramentas xeográficas.
OSGeo alberga os seguintes proxectos:
Bibliotecas espaciales:
Aplicacions de escritorio:
Aplicacions Web:
Catálogos de metadatos:
Proxectos retirados:
Forma de goberno
A Fundación OSGeo é unha organización dirixida pola comunidade e a súa estrutura directiva é moi pequena. Ten 45 membros fundadores, 9 membros do consello director e o presidente Arnulf Christl. Acolle a máis de 20 proxectos dos cales 16 son de desenvolvemento de software, outros proxectos tratan sobre cuestións organizativas propias do consello director, o mantemento da web, a mercadotecnia e a difusión, educación e datos públicos e abertos. A Comunidade de OSGeo colabora vía unha Wiki, Listas de Correo e IRC.
Premios Sol Katz
O premio Sol Katz ao Software Geoespacial Libre e de Código Aberto (GFOSS polas súas siglas en Inglés) concédese anualmente a individuos que destaquen dentro da Comunidade GFOSS. Os receptores do premio deben contribuír significativamente a través das súas actividades ao avance e desenvolvemento dos ideais do Código Aberto na contorna geoespacial.
Capítulo local da Comunidade Hispanohablante de OSGeo
Baseado nun artigo orixinal de Jorge Gaspar Sanz Licenciado baixo CCBySa que pode atoparse no svn da Fundación OSGeo
Antecedentes
Á reunión asistiron tanto persoas vinculadas en maior ou menor medida a diferentes proxectos FOSS4G, en especial gvSIG e GRASS, como persoas simplemente interesadas na iniciativa.
Inmediatamente despois do congreso Lorenzo puxo en marcha a lista de correo para o capítulo local así como unha páxina no wiki onde os interesados podían apuntarse e empezar a tecer un conxunto de contidos mínimos: obxectivos, pasos a seguir para formalizar o capítulo etc.
Formalización
Ao longo de 2008, e empregando a lista de correo como medio de comunicación, o Capítulo foi cobrando forza e estructurandose ata que se iniciou un proceso electoral dirixido por Luís W Sevilla cuxo resultado constituíu o primeiro Consello Director do Capítulo. Todos os participantes neste primeiro proceso electoral, foron nomeados Membros con Dereito a Voto do Capítulo.
O 5 de novembro de 2008 o Capítulo Local o_Cap%C3%ADtulo_Local_Hispanohablante solicitou a formalización para ser incluído oficialmente dentro da estrutura da Fundación. O 14 de novembro de 2008 o Board of Directors da Fundación aprobou oficialmente o Capítulo.
Instituto Pasteur
miniatura|Edificio do antigo Instituto Pasteur O Instituto Pasteur de París é unha fundación francesa sen fins de lucro cuxa misión é contribuír á prevención e o tratamento das enfermidades, especialmente as infecciosas, a través da investigación, a ensinanza e as accións de saúde pública.
Historia
O seu nome alude a Louis Pasteur, fundador e primeiro director que desenvolveu o soro antirrábico. Durante máis dun século, o Instituto Pasteur estivo na investigación de punta nas enfermidades infecciosas. Ao longo da súa existencia, contribuíu con descubrimentos que permitiron á medicina controlar enfermidades virulentas como a difteria, o tétanos, a tuberculose, a poliomielite, a gripe e a febre amarela. O instituto foi o primeiro laboratorio que logrou illar ao HIV, que provoca a SIDA.
Dende 1908, oito científicos deste Instituto obtiveron o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina
Xacinto (homónimos)
right|thumb|250px|[[Xacinto, da mitoloxía grega]] Xacinto pódese referir:
Penela, Tardade, Vilalba
Penela é un lugar da parroquia de Tardade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Lingua laosiana
A lingua laosiana (ພາສາລາວ phaasaa laao) é o idioma oficial de Laos. É unha lingua tonal da familia tai de linguas e está estreitamente relacionada coa lingua isan, falada na rexión de Isan, no nordeste de Tailandia.
O sistema de escritura laosiana é alfasilábico, é dicir, cada carácter denota unha sílaba. Este alfabeto está estreitamente emparentado co alfabeto tailandés.
Escritura
O alfabeto laosiano baséase na mesma escritura que o alfabeto tailandés. Introducíuse en Laos a través de monxes budistas cingaleses e camboxanos durante o reinado do primeiro rei de Laos. É máis simple que os seus parentes tailandés, camboxano e birmano.
Está formado por 33 consoantes e 28 vogais que representan respectivamente 21 e 27 fonemas, e escríbese as verbas foneticamente empregando a súa escritura de esquerda a dereita.
Pactos de Familia
miniatura|150px|[[Bandeira de España (1701- 1760).]] right|miniatura|150px|[[Bandeira de Francia (século XVII-1791).]]
Os Pactos de Familia (1733-1789) foron tres alianzas acordadas en distintas datas do século XVIII entre as monarquías do Reino de España e o Reino de Francia contra o Reino de Gran Bretaña.
Deben o seu nome á relación de parentesco existente entre os reis asinantes dos pactos, todos eles pertencentes á Casa de Borbón.
Primeiro Pacto de Familia
miniatura|200px|Filipe V de España miniatura|200px|Luís XV de Francia
O primeiro destes pactos foi asinado por Filipe V de España e Luís XV de Francia o 7 de novembro de 1733 no Real Sitio de El Escorial. Xosé Patiño Rosales e o conde de Rottembourg acordaron o pacto en nome dos seus respectivos reis.
Filipe V, neto de Luís XIV de Francia, ascendeu ao trono español en 1700, sendo o primeiro monarca borbónico de España tras a extinción da rama dos Habsburgo ou dos Austria coa morte de Carlos II de España en 1700.
A súa ascensión ao trono foi seguida da guerra de sucesión española, que terminaría coa sinatura do tratado de Utrecht, acordo polo que España perdeu os territorios dos Países Baixos españois e os que posuía en Italia: o reino de Nápoles, os Presidios de Toscana e o ducado de Milán, pasaron a o Imperio austríaco, garantindo ao emperador Carlos VI de Austria a hexemonía en Italia; Sardeña concedeuse ao elector de Baviera e Sicilia entregouse ao duque de Savoia.
Ademais, Menorca e Xibraltar pasaron ao Reino Unido.
Pola súa parte Francia cedeu a Inglaterra as súas posesións no Canadá: Terra Nova, a baía de Hudson e a Acadia (Nova Escocia) así como a illa de San Cristovo (nas Antillas), ademais da liberdade de comercio coa trata de negros, cuxo privilexio coñecido baixo o nome de asento de negros volve de novo a España
Neste tratado, ademais, Filipe foi recoñecido como rei polas principais potencias europeas, a condición de que os tronos de España e Francia nunca estiveran unidos.
Luís XV, sobriño de Filipe V, estaba casado coa princesa polaca María Leszczynska (filla do rei Estanislau), o que provocou a entrada de Francia na guerra de sucesión de Polonia (1733 - 1738).
Ambos os monarcas, Filipe e Luís, aliáronse no primeiro Pacto de Familia, facendo unha fronte común contra Austria: Filipe coa intención de recuperar as antigas posesións españolas en Italia, e Luís buscando reforzos no seu apoio a Estanislau de Polonia. Luís XV non conseguiría restaurar ao seu sogro Estanislau no trono de Polonia, pero Filipe V si recuperaría Nápoles e Sicilia, onde entronizou como rei ao seu fillo o infante Carlos (o futuro Carlos III de España).
Segundo Pacto de Familia
miniatura|right|200px|Fernando VI de España O segundo Pacto de Familia, asinado o 25 de outubro de 1743 en Fontainebleau, foi acordado polos mesmos monarcas, Filipe V de España e Luís XV de Francia, no transcurso da guerra de sucesión de Austria.
A cambio, o Reino Unido aceptou a supresión do asento de negros e do navío de permiso.
Grazas a esta alianza España gañou Milán e os ducados de Parma, Plasencia e Guastalla para o infante Filipe, quen tomou posesión deles en 1748.
Terceiro Pacto de Familia
Isto levouno a entrar na última fase da guerra dos Sete Anos en apoio do Reino de Francia contra o Reino de Gran Bretaña.
A derrota nesta guerra ocasionou a Carlos III considerábeis perdas ao seu final, en 1763: as dúas Floridas, que entregou ao Reino Unido, e a Colonia do Sacramento (o futuro Uruguai, ao sur do Brasil), que cedeu a Portugal.
Batalla de Benevento (-214)
A batalla de Benevento librouse en cerca da moderna cidade de Benevento (capital da homónima, na Campania, Italia) durante a segunda guerra púnica. As lexións romanas baixo as ordes de Tiberio Sempronio Graco derrotaron ás forzas cartaxinesas]] de Hannón o Vello, imposibilitando que chegaran os reforzos de Aníbal. Coa derrota dos reforzos enviados desde Cartago, Aníbal veríase obrigado a enfrontarse novamente aos romanos.
Antecedentes
Os novos cónsules, Quinto Fabio Máximo e Marco Claudio Marcelo do, presentaron ao Senado unha relación sobre a situación da guerra, a consistencia das forzas militares, e o despregamento das tropas. Como resultado, decretouse continuar a guerra con 18 lexiónes completas, recrutando seis novas. En vista destes preparativos, os habitantes de Capua, cheos de medo, enviaron embaixadores a Aníbal para pedirlle que volvese á cidade. O cartaxinés pensou que debía darse présa e dirixiuse cara ao lago do Averno, co pretexto de facer un sacrificio, pero coa intención de atacar a gornición romana de Puteoli''.
Cando Fabio se decatou do movemento de Aníbal, marchou día e noite para reunirse co seu exército. Enviou un despacho a Tiberio Sempronio Graco para que trasladase as súas tropas de Luceria a Beneventum, e ao seu fillo, o pretor Quinto Fabio Máximo, ordeoulle partir cara a Puglia para substituír a Graco.
Mientres o cónsul Fabio Máximo llegaba a Casilinum, preparado para asaltala, agora que estaba ocupada por unha gornición cartaxinesa, chegaron á vez a Beneventum o comandante cartaxinés Hannón, procedente de Brucia, e o procónsul Tiberio Graco. de Lucera.
A batalla
Ao día seguinte, á alba, Graco conduciu ás súas tropas e as dispuxo sobre o campo de batalla. O continxente inimigo, tamén presto para enfrontarse aos romanos, estaba composto por 17 000 infantes, na súa maioría brucios e lucanos, e 1 200 cabaleiros númidas e maurii.
A batalla foi longa e feroz. Durante catro horas o resultado foi incerto, tanto nos choques da infantería, como nos da cabalaría, até que os cartaxineses fraquearon e fuxiron ao seu campamento. Os romanos persiguíronos e fixeron un masacre, impedíndolles a fuga.
San Lourenzo, Torbeo, Ribas de Sil
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Torbeo, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña 4 habitantes, 2 deles eran homes e 2 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Condado de Chartres
miniatura|Condados de Francia contra 1030. miniatura|Condados de Francia contra 1180. O condado de Chartres foi unha xurisdición feudal de Francia centrada en Chartres.
Condes e duques por asignación real
Algúns príncipes de sangue real levarían o título:
Xenealoxía da primeira dinastía de Blois
| ->, Vizconde de Blois (-) X Riquilda de Bourges, tamén coñecida como Riquilda do Maine (m. despois do 942). | | -> Ricardo, arcebispo de (-). | ->, conde de Blois, de Chartres, e de Châteaudun (- sobre) | X Lietgarda de Vermandois. | | | | -> Teobaldo (- 962). | | -> Hugo, arcebispo de Bourges (969 - 985). | | -> Eudes I, Conde de Blois, Chartres, Châteaudun, Provins e Reims (- 996). | | X Berta de Borgoña. | | | | | | -> Teobaldo III, conde de Blois, de Chartres, de Châteaudun, de Provins e Reims (- 1004). | | | -> Eudes II, conde de Blois, Chartres, Châteaudun, Provins e Reims, consorte de Meaux-Champagne (- 1037). | | | X Matilde de Normandía. | | | X Ermengarda de Auvernia. | | | -> Agnes | | X Godofredo II, Vizconde de Thouars. | | | | -> Emma de Blois | X Guillerme Brazo de Ferro, conde de Poitiers. | | -> NN. X 1 Alan II da Bretaña, chamado Barba Torta. X 2 Folque II o Bo (- 958), conde de Anjou.
Cum decore
Cum decore é un madrigal renacentista composto polo compositor holandés Tielman Susato. Está escrito para catro voces: soprano, alto, tenor e baixo. Como moitas das composicións deste autor suponse que está baseado nunha melodía popular.
En latín
Cum decore, cum amore, cum splendore, cum ardore, cum vigore, cum calore, voce cantate melodica. Gaudia mirifica magnificate in musica.
Tradución ó galego
Con beleza, con amor, con esplendor, con ardor, con vigor, con calor, cantan as melodiosas voces. Marabillosa alegría, que a música acrecenta.
Illas Canarias
As Canarias son un arquipélago do Atlántico, unha das dezasete comunidades autónomas de España e unha das rexións ultraperiféricas da Unión Europea. Está formada por oito illas: El Hierro, La Gomera, La Palma e Tenerife, que forman a provincia de Santa Cruz de Tenerife; e Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote e La Graciosa, que forman a provincia das Palmas. Tamén fan parte das Canarias os illotes deshabitados de Alegranza, Montaña Clara, Roque del Este e Roque del Oeste, que forman xunto coa illa de La Graciosa o Arquipélago Chinijo, e a Illa de Lobos, todos eles pertencentes á provincia das Palmas.
O arquipélago está situado fronte á costa noroeste de África, entre as coordenadas 27º 37' e 29º 25' de latitude norte e 13º 20' e 18º 10' de lonxitude oeste, situación que implica unha diferenza dunha hora entre as Canarias e o resto de España. A illa de Fuerteventura dista uns 95 km da costa africana. Con todo, son aproximadamente 1 400 km os que separan a Canarias do continente europeo. A pesar disto, a cultura das illas é occidental, a medio camiño entre Europa e Latinoamérica.
As illas, de orixe volcánica, son parte da rexión natural da Macaronesia xunto cos arquipélagos de Cabo Verde, Os Azores, Madeira e Salvaxes. O seu clima é subtropical, aínda que modificado pola altura e a vertente norte ou sur. Esta variabilidade climática xera unha gran diversidade biolóxica que, xunto á riqueza paisaxística e xeolóxica, xustifica a existencia nas Canarias de catro parques nacionais e que varias illas sexan reservas da biosfera da UNESCO. Estes atractivos naturais, o bo clima e as praias fan das illas un importante destino turístico, sendo visitadas cada ano por preto de 12 millóns de persoas (11 986 059 en 2007, destacando un 29% de británicos, 22% españois peninsulares e un 21% alemáns).
A capitalidade da comunidade é compartida entre as súas dúas principais cidades: Santa Cruz de Tenerife e As Palmas de Gran Canaria ; a sede do Presidente do Goberno autonómico alterna entre ambas por períodos lexislativos, sendo a sede do Vicepresidente distinta á do Presidente. O Parlamento das Canarias está en Santa Cruz de Tenerife, mentres que a sede da Delegación do Goberno se sitúa nas Palmas de Gran Canaria, existindo ademais unha Subdelegación do Goberno en cada unha das dúas cidades. Así mesmo, hai un equilibrio entre as dúas capitais en canto a consellerías e institucións públicas. Non existen deputacións provinciais como no resto de España, sendo cada illa gobernada polo seu respectivo Cabido, excepto as illas e illotes do Arquipélago Chinijo, os cales son gobernados polo Cabido de Lanzarote, e a Illa de Lobos, gobernada polo Cabido de Fuerteventura.
Historia
As illas Canarias eran habitadas desde antes da conquista europea polos guanches. O termo guanche era o xentilicio dos habitantes da illa de Tenerife, pero máis tarde foi empregado para referirse a todos os habitantes orixinais do arquipélago. Eran un pobo antigo, relacionado cos bérberes do norte de África. Non se coñecen os detalles precisos da colonización das illas, pero as teorías máis aceptadas suxiren que estas poboacións foron traídas polos fenicios e romanos. As principais actividades económicas destas persoas eran de pasto, cultivo, colleita de froitas e de peixes ao longo da costa.
No século XIV, as illas foron descubertas por monarquías e estados feudais en Europa. Foron varias as visitas de mallorquinos, portugueses e xenoveses. O navegante xenovés Lanceloto Malocello estableceuse na illa de Lanzarote en 1312. Os mallorquinos estableceron unha misión nas illas (logo do viaxe de Francesc Desvaler), cun bispo, que permaneceu de 1350 ata 1400 e do que proceden algunhas imaxes de virxes que eran adoradas polos guanches. Durante os seguintes cincuenta anos, co permiso papal e o apoio da coroa castelá, varias expedicións foron organizadas para os escravos, peles, e colorantes.
A principios do século XX introduciuse o monocultivo da banana nas Canarias, e grandes empresas como Fyffes controlaron a súa exportación. A rivalidade entre as elites das cidades de Santa Cruz de Tenerife e As Palmas de Gran Canaria pola capitalidade das illas levou á división da provincia das Canarias en dúas provincias en 1927.
Tras a morte de Francisco Franco e do establecemento dun sistema democrático de monarquía constitucional realizouse un Estatuto de Autonomía, aprobado en 1982. Canarias é actualmente regulada pola Coalición Canaria, pero é unha minoría no Parlamento.
Illas
250px|miniatura|Mapa das Illas Canarias
Xeografía
miniatura|250px|O [[Teide en Tenerife, é con 3.718 metros sobre o nivel do mar, o punto máis alto de España.]]
Canarias é un arquipélago volcánico moi recente xeoloxicamente, cuns 30 millóns de anos de antigüidade. Os seus grandes edificios volcánicos apóianse sobre grandes bloques da codia oceánica, e na zona de contacto coa codia continental africana. A disposición das illas reflicte a rede de fallas presentes na codia oceánica.
As costas son as máis expostas ao ímpeto da erosión, debido á actividade mariña. Hai moi poucas zonas de acumulación, o que supón a existencia de moi poucas praias naturais. Predominan os grandes cantís. É destacable que Canarias é a rexión española con maior lonxitude de costas: 1.583 km.
Os barrancos son moi característicos das Illas Canarias: trátase da canle esporádica por onde se dirixen as augas correntes das illas. O seu percorrido é curto, e xeralmente teñen un perfil rectilíneo moi marcado. A súa canle está tapizada de derrubas arrastradas polas augas.
Clima
250px|miniatura|Canarias afectada polo po en suspensión procedente do [[deserto do Sáhara, fenómeno coñecido como calixe ou po en suspensión.]] O clima é subtropical oceánico, con temperaturas mitigadas todo o ano polo mar e no verán polos ventos alisios. Danse variacións moi importantes en canto ao réxime de precipitacións. Nalgunhas zonas da illa de La Palma, por exemplo, as precipitacións anuais chegan a superar os 1.200 litros. Nas illas orientais as precipitacións son máis escasas que nas occidentais; así Fuerteventura e Lanzarote caracterízanse por un clima árido semidesértico. A escaseza de choiva levou á instalación de desalgadoras para abastecer zonas urbanas, como nas Palmas de Gran Canaria ou Santa Cruz de Tenerife. De feito, a primeira planta desalgadora de España instalouse na illa de Lanzarote en 1964, e na actualidade esta illa e Fuerteventura abastécense totalmente de auga do mar desalgada.
A porosidade do terreo, dada a súa natureza volcánica, dificulta o aproveitamento da auga da choiva en presas e encoros, aínda que estas teñan certa importancia en Gran Canaria e La Gomera. Nas illas occidentais lévase a cabo un aproveitamento dos acuíferos subterráneos a través das galerías, fóra da illa de El Hierro, onde son máis importantes os pozos e alxibes. Unha característica dalgúns lugares das illas é a presenza de montañas preto da costa que provocan que as masas de aire se condensen, dando lugar ao fenómeno coñecido como mar de nubes, e xa que logo, o beneficio da vexetación da zona debido á humidade. Con todo, debido aos microclimas existentes nunha mesma illa, pódense atopar zonas onde aparecen bosques húmidos e outras zonas onde a aridez é a característica principal.
Os ventos adoitan soprar con maior frecuencia do nordés, e aínda que non adoitan deixar precipitacións, reportan humidade ás zonas orientadas cara a alí, formándose o devandito mar de nubes nas zonas medias e altas. Os ventos do levante, siroco, adoitan ir acompañados de calixe, po en suspensión procedente do deserto do Sáhara que alcanza ás veces unha gran densidade.
As Illas carecen de ríos aínda que os barrancos son numerosos e as augas discorren rapidamente desde as zonas altas ata as costas. A pesar diso existen algunhas correntes continuas de auga en La Palma, La Gomera, Tenerife e Gran Canaria.
Demografía
miniatura|esquerda|250px|[[Puerto del Rosario, capital de Fuerteventura.]] A densidade de poboación nas illas é de 284,48 hab/km², cifra máis de tres veces superior á media española. Tenerife e Gran Canaria albergan máis do 80% da poboación total do arquipélago. Houbo historicamente unha forte migración interior desde as illas menos poboadas ás da capital, así como outra exterior en dirección a América (sobre todo, a Cuba, Porto Rico e Venezuela). A poboación é na súa práctica totalidade de raza branca ou caucásica.
A pesar do forte crecemento da natalidade rexistrado na década de 1960, que debuxou unha pirámide da poboación moi nova nos anos 80 (a poboación menor de 30 anos achegábase entón á metade da poboación total), as menores taxas de fecundidade nos últimos anos sinalan un proceso de envellecemento. Este fenómeno está sendo parcialmente compensado polo auxe da inmigración, que fixo das Canarias destino de moitos traballadores de servizos e da construción procedentes doutras comunidades autónomas de España, así como de escandinavos xubilados (establecidos todo o ano ou só no período invernal), latinoamericanos (provenientes na súa maioría de Colombia, Cuba, Venezuela e a Arxentina), marroquís e persoas da África subsahariana.
Poboación por illas
Segundo datos do INE a data de xaneiro de 2008
Organización territorial
Canarias está formada por dúas provincias, a provincia das Palmas e a provincia de Santa Cruz de Tenerife, creadas en 1927 ao dividirse a Provincia das Canarias, que desde 1833 incluía todo o arquipélago, con capital na cidade de Santa Cruz de Tenerife.
Pola súa parte, cada provincia está formada por illas que funcionan como entidades políticas con administración propia e gobernadas cada unha delas por un goberno local chamado cabido insular. A única illa habitada que non ten administración propia é La Graciosa, que está agregada administrativamente ao municipio de Teguise da illa de Lanzarote e está gobernada polo cabido desta illa. Os membros políticos dos distintos municipios, dos cabidos e do Goberno das Canarias son elixidos por sufraxio universal directo dos cidadáns de cada unha das oito illas.
Economía
miniatura|esquerda|250px|Cultivos en [[La Geria, Lanzarote.]] A economía está baseada no sector terciario (74%), principalmente turismo, o que propiciou o desenvolvemento da construción. O turismo comezou nos anos 60 cos escandinavos, despois chegaron os alemáns e os ingleses, que forman a maioría do turismo, cuxa tempada forte é a invernal.
A industria é escasa, basicamente agroalimentaria, tabaqueira e de refinamento de petróleo (a refinería de Santa Cruz de Tenerife é a maior de España). Tras a ocupación do Sáhara Occidental por parte de Marrocos, as industrias de conservas e salgadura de peixe desapareceron.
Só está cultivado o 10% da superficie, sendo de secaño a maioría (cebada, trigo, vide e pataca), e de regadío unha minoría (plátanos e tomates), orientados ao comercio co resto de España e coa Unión Europea. Aínda que nun primeiro momento Canarias quedou fóra da Unión Aduaneira da Comunidade Económica Europea, este réxime de liberdade comercial imposibilitou a subvención da produción agrícola de tomates e plátanos porque non lle era aplicable a PAC (Política Agraria Común), por iso pediuse e obtivo o cambio a un modelo de integración plena, co establecemento dun arbitrio á importación de mercancía e un IVE diminuído, o IGIC.
Entre as especificidades fiscais das Canarias está a Reserva para Investimentos nas Canarias (RIC), que diminúe da base impoñible do Imposto de Sociedades (IS) ata o 90% do beneficio non distribuído (80% no caso de profesionais que deben tributar polo Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF) polo importe da dotación á reserva, que debe investirse no prazo de tres anos desde a dotación. Así mesmo, existe unha Zona Franca, denominada Zona Especial Canaria (ZEC), onde as empresas implantadas tributan ao 4% do IS.
Iniciouse tamén a exportación de froitas tropicais (piñas, mangas e outros cultivos de invernadoiro) e flores. A gandería, principalmente caprina e bovina, é escasa, tras sufrir un importante retroceso nas últimas décadas. Era a segunda rexión pesqueira de España pero o sector pesqueiro foi a pique logo da ocupación do Sáhara por Marrocos e das duras condicións para faenar nas augas saharauís.
Turismo
250px|esquerda|miniatura|O [[Parque Nacional do Teide, en Tenerife, é o segundo máis visitado do mundo.]] Canarias constitúe a terceira rexión española que maior número de turistas estranxeiros recibe, por detrás de Cataluña e Baleares. Canarias recibe máis de 9,6 millóns de turistas estranxeiros anualmente. Neste aspecto Tenerife, segundo os datos achegados por AENA é o principal destino turístico nas illas, co 37% do total, séguelle Gran Canaria cun 31% e logo Lanzarote e Fuerteventura cun 16,28% e un 13,30% respectivamente. La Palma mantense na proporción superando o 1,3%. Os principais turistas que visitan as illas proveñen do norte de Europa, principalmente do Reino Unido e Alemaña.
As localidades da costa son as que máis turistas reciben, destacan Puerto de la Cruz e Los Cristianos en Tenerife, Maspalomas e Playa del Inglés en Gran Canaria, así como as principais cidades e o Parque Nacional do Teide. Tenerife, Gran Canaria, Lanzarote e Fuerteventura reciben entre dous e cinco millóns de visitantes cada ano, mentres que La Palma, La Gomera e El Hierro son as illas menos visitadas, con pouco máis de 300.000 cada ano.
Relixión
miniatura|250px|[[Basílica da Nosa Señora da Candelaria, patroa das Canarias, en Tenerife.]] Do mesmo xeito que ocorre no resto de España, a sociedade canaria é maioritariamente cristiá, principalmente católica, aínda que o nivel de práctica relixiosa é dos máis baixos de España. No entanto, as crecentes correntes migratorias (turismo, inmigración etc.) están incrementando o número de fieis doutras relixións que se encontran nas illas, como: musulmáns, hindús etc.
Canarias está dividida en dúas dioceses católicas, cada unha gobernada por un bispo:
Transporte terrestre
miniatura|250px|Fachada do [[aeroporto de Gran Canaria (Gando).]] As comunicacións interiores son por estrada. Gran Canaria e Tenerife dispoñen dun sistema de autovías e autoestradas, hai dous tramos en Lanzarote e está en construción unha autovía en Fuerteventura.
Non existen vías de tren, excepto o Tranvía de Tenerife, cuxa liña 1, que une Santa Cruz de Tenerife con San Cristóbal de la Laguna, entrou en servizo o 2 de xuño de 2007. Actualmente xa conta con dúas liñas. Ademais están en proxecto tres traxectos que se estima que a partir de 2016 unirían, por unha banda en Gran Canaria, As Palmas con Maspalomas e doutra banda en Tenerife, Santa Cruz con Los Cristianos a través do Tren do Sur e con Los Realejos grazas ao Tren do Norte.
Transporte aéreo
Entre as illas pódese viaxar en avión, con liñas regulares operadas polas compañías Binter Canarias e Islas Airways.
Desde a Península Ibérica e o resto de Europa utilízase maioritariamente o avión regular e chárter. Hai tamén unha liña marítima de frecuencia semanal con Cádiz e outra con Funchal, Madeira, ademais dunha próxima con Huelva. Canarias é a comunidade autónoma con máis aeroportos abertos ao tráfico comercial civil (oito), por orde de importancia:
No total, as Canarias rexistran un movemento de 16 874 532 pasaxeiros de entrada a través dos seus oito aeroportos. As dúas illas da capital (Tenerife e Gran Canaria) son as que rexistran maior afluencia de pasaxeiros; Tenerife con 6 204 499 pasaxeiros e Gran Canaria con 5 011 176 pasaxeiros.
Transporte marítimo
Entre as illas hai varias liñas marítimas de transbordador e mais transbordador rápido ou catamarán, das compañías Fred Olsen e Naviera Armas. As importacións e exportacións realízanse tamén principalmente por vía marítima. As illas contan cun réxime especial fiscal dentro da Unión Europea (rexións ultraperiféricas).
Goberno e política
miniatura|250px|[[Parlamento das Canarias, en Santa Cruz de Tenerife.]] miniatura|esquerda|250px|[[Goberno das Canarias, sede das Palmas de Gran Canaria.]] Canarias constituíuse en 1982 en Comunidade Autónoma de España mediante a Lei Orgánica 10/1982, de 10 de agosto, de Estatuto de Autonomía das Canarias. O Estatuto estabelece que os poderes da Comunidade se exercen a través do Parlamento (unicameral, exerce o poder lexislativo), o Goberno (que exerce o poder executivo) e o seu presidente. Ademais, cada illa maior ten a súa propia administración en forma de Cabidos insulares.
O Parlamento das Canarias, con sede en Santa Cruz de Tenerife, está formado por 60 deputados autonómicos elixidos por sufraxio universal. Tenerife e Gran Canaria elixen 15 deputados cada unha; La Palma e Lanzarote, 8 cada unha; Fuerteventura elixe 7 deputados, e La Gomera e El Hierro, 4 e 3 deputados respectivamente. As súas funcións son a elaboración de leis que afecten á Comunidade, a aprobación dos orzamentos autonómicos, o control do goberno rexional, o nomeamento dos senadores que corresponden a Canarias (que se unen aos elixidos directamente polos cidadáns en cada circunscrición insular) etc.
A IX Lexislatura do Parlamento das Canarias comezou o 23 de xuño de 2015 coa celebración da sesión constitutiva da cámara, onde tomaron posesión os 60 parlamentarios electos nas eleccións do 24 de maio do mesmo ano.
O Goberno das Canarias, con sede en Tenerife e Gran Canaria, exerce o poder executivo e está integrado polo presidente (máxima autoridade política da comunidade) e os conselleiros que se achan á fronte das distintas consellerías. Desde 2007, o presidente do goberno canario é Fernando Clavijo, de Coalición Canaria, grazas a un acordo co PSOE.