cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
André da Silva Gomes
Obra
A Missa a Cinco Vozes datada no último cuarto do século XVIII, pertence ao período de plena madurez do autor, cando a súa dedicación ás actividades de mestre da capela na Sé de São Paulo era completa. Dividida en once segmentos, entre eles dúas fugas, a peza sitúase nun estilo intermedio entre o Barroco e o Clasicismo. O manuscrito que chegou ata os nosos días é de autoría de Manuel José Gomes, pai do autor de O Guarani, formando parte do Arquivo Carlos Gomes, en Campinas, São Paulo.
Segundo especialistas, a obra prima deste compositor luso-brasileiro é a Missa em C (Misa en Do), que tivo unha recente gravación en CD. O álbum presenta 16 temas con algunhas das súas principais composicións, alén da propia misa, transcrita por Maria Alice Volpe. As músicas son interpretadas polo Brasilessentia Grupo Vocal, so a dirección do mestre Vítor Gabriel. A súa Misa en 5 Voces está formada por dez segmentos, tres para o Kyrie e sete para o Gloria. O máis destacado é o Cum Sancto Spiritu, que pecha a composición. Os "Nocturnos de Natal", que así eran chamados por seren executados na madrugada de Natal, teñen oito responsorios, todos divididos en allegro, fugato e andante.
Spilocuscus wilsoni
Spilocuscus wilsoni é unha especie de marsupial da familia dos falanxéridos. É endémica das illas de Biak e Supiori de Papúa Occidental, Indonesia. Foi descrito cientificamente no ano 2004, sendo unha especie moi rara. A caza e a perda do seu hábitat provocaron que fose clasificada como en perigo crítico pola IUCN. As investigacións recentes non conseguiron atopar exemplares en liberdade. Ó contrario que os outros membros do xénero Spilocuscus, esta especie relativamente pequena ten uns distintivos ollos azuis.
Mitos platónicos
Prometeo e Epimeteo
Contan a repartición que fai Prometeo do mundo. Prometeo repartiu os dons equitativamente entre todos os animais para que ningún quedase apartado, pero cando tiña repartidas todas as cualidades chegou Epimeteo a inspeccionar a repartición e decatouse de que se esquecera do home. Ao ver o seu erro e para non deixar ao home fóra da súa repartición foi xunto Atenea e Hefesto e rouboulles o lume e a sabedoría.
O xuízo de Minos, Radamante e Éaco
Eran fillos de Zeus, íanse encargar a partir de agora de decidir onde enviar aos homes despois de mortos: á Illa dos Benaventurados (os bos, os que tiñan a alma limpa, aínda que fosen pobres) ou ao Tártaro (os pecadores, onde non importaban se tiñan bos vestidos e cargos importantes). Antes deste xuízo dos fillos de Zeus xulgábase polas aparencias, ao xulgalos vivos podían levar testemuñas que dixesen que foron boas persoas, vestíanse coas súas mellores galas e deste xeito salvábanse.
O andróxino
Di a historia que ao principio dos tempos eramos tres sexos, non só o masculino e o feminino, senón outro que era o andróxino. Tamén nos conta como era antes o home (circular) e como Zeus vendo que se querían vingar deles dividiunos en dúas partes, cada parte tiña que buscar a súa alma xemelga (varón-femia), se algunha vez se encontraba un varón con outro igual, que non se sentisen avergoñados xa que deste xeito habería máis masculinidade no mundo, aceptándose a homosexualidade con toda naturalidade.
O nacemento de Eros
Fala de como naceu Eros, nun xardín foi xerado por Poros e Penía. Ao contrario que seus pais vagabundeaba polas rúas e estaba sempre tirado, pero sacou algo bo por parte de seu pai: sabía cazar, era forte, activo e valente.
Alegoría da caverna
Diálogo de dúas persoas que falan sobre que pasaría se liberasen aos humanos que están encadeados na cova mirando cara a unha parede dende os seus inicios, pasando da ignorancia o coñecemento.
Er o armenio
Er, morto na guerra, é nomeado mensaxeiro polos xuíces, que castigan ou indultan os humanos despois da súa morte, cada inxustiza ou crime perpetuado expíase dez veces por cada falta, os xustos son recompensados na mesma medida.
Ao ter expiado todas as súas faltas as almas volverán renacer despois de elixir unha nova vida sexa humana ou animal. O labor de Er é facer ver os humanos a importancia desa nova elección.
O madeiro alado
Móstranos o que para Platón é realmente importante en ser humano: a razón, que o distingue dos animais. A razón debe mandar sobre os nosos actos e non debemos deixarnos guiar polo desexo ou o amor que nos fai perder o sentido.
As cigarras
As cigarras cantan ata que morren xa que nin comen nin beben: deberiamos aproveitar máis o tempo en cultivarnos ou en dialogar cos demais en lugar de depender tanto das necesidades do noso corpo.
A Atlántida e a cidade ideal
A Atlántida, cidade utópica e ideal para todos os gobernantes, con todos os estamentos da sociedade perfectamente delimitados, leis cumpridas por todos, habitantes que nacen e non saben nada do pasado da cidade, o que permite marabillarse cada vez.
O demiúrgo
O pai do universo non o creou do nada como pensan algúns filósofos da época senón que o ordenou, xerou o universo co razoamento e a intelixencia, e deulle ao home a alma intelixente.
Os ciclos da humanidade
Despois de grandes catástrofes que destrúen miles de vidas os superviventes apóianse uns a outros, non hai nin ricos nin pobres, nin violencia nin inxustizas, ao pasar varias xeracións os humanos cambian: necesitan de novo guerras, moita máis poboación e novos réximes políticos con cada vez máis membros para gobernar as novas xeracións.
Cardume
250px|dereita|miniatura|Cardume en movemento.
Un cardume, tamén coñecido como fieiro ou armeiro, é o substantivo colectivo que designa un grupo de peixes, normalmente da mesma especie e do mesmo grupo de idade, que nadan como se fosen un único individuo.
Este tipo de comportamento, moi común nos peixes peláxicos, pode considerarse unha adaptación evolutiva, dado que supón moitas vantaxes para a especie: permite que un maior número de individuos se manteña nunha zona con mellores condicións de vida, respecto á temperatura ou a alimentación.
Ademais, permite que durante a reprodución sexan fecundados un maior número de óvulos, dado que os peixes peláxicos adoitan ter unha fecundación externa.
Altichiero
miniatura|Crucifixión, Basílica de Sant'Antonio, 1376-9. Altichiero ou Altighero, nado en Zevio contra 1330 e finado en Verona contra 1390, foi un pintor gótico italiano.
Traxectoria
Seguidor de Giotto, considerado o fundador da escola veronesa. Traballou en Verona e Padua, as súas pinturas sobrevivan, en San Anastasia de Verona e en Sant' Antonio e no Oratorio de San Giorgio de Padua.
Salamandrina
miniatura|230px|Distribución das especies de Salamandrina: en vermello, S. perspicillata; en verde, S. terdigitata. miniatura|230px|Salamandrina perspicillata. Salamandrina é un xénero de anfibios urodelos salamandroideos da familia dos salamándridos, que é o único representante actual da subfamilia dos salamandrininos.
Contén dúas especies.
Distribución
As dúas especies do xénero son endémicas de Italia.
Etimoloxía
O nome científico Salamandrina é un diminutivo do xénero Salamandra.
Clasificación
Como quedou dito, a subfamilia só comprende un único xénero actual, que contén dúas especeis:
Bandeira de Xerusalén
A bandeira de Xerusalén baséase na bandeira de Israel. Mostra dúas franxas azuis horizontais que lembran o talit (o manto de rezo xudeu). No centro está o emblema de Xerusalén, que consiste nun escudo co León de Xudá sobreposto sobre un fondo estilizado que representa o Muro das Lamentacións, flanqueado a ambos os dous lados con ramas de oliveira. A palabra ירושלים (é dicir, Ierushalaim, nome en hebreo da cidade) aparece encima do escudo. Ás veces utilízase unha variante vertical durante as funcións cerimoniais.
A bandeira adoptouse en 1949 despois dun concurso celebrado polo goberno municipal de Xerusalén. Converteuse na "bandeira dunha Xerusalén unida" despois da Guerra dos Seis Días en 1967.
Altoona
miniatura|Concello de Altoona. Altoona é unha cidade do condado de Blair, no estado de Pensilvania, Estados Unidos. No ano 2000 tiña unha poboación de 49.523.
Historia
A área de Altoona estaba habitada por iroqueses, os primeiros europeos chegaron a mediados do século XVIII.
Fundada en 1849 pola Pennsylvania Railroad como complexo para a construción de material ferroviario.
Linguas
Inglés 96,7%, Castelán 0,9%, Italiano 0,6%, Francés 0,4%, Alemán 0,3%
Altenburg
Historia
A primeira mención da cidade data do ano 976 nunha referencia ao castelo construído por Odón II, como un enclave alemán nunha rexión predominantemente eslava.
A apertura da estrada imperial entre Halle e Cheb en Bohemia, aumentou a importancia económica de Altenburg. O primeiro castelo foi destruído despois da batalla de Hohenmölsen entre Henrique IV e Rodolfo de Suevia, foi reconstruído nas aforas da cidade. A mediados do século XII, os emperadores Stauffer promoveron a cidade de Altenburg como mercado e centro de cuñaxe e o emperador Federico I Barbarossa converteu a Altenburg con Colditz, Zwickau e Chemnitz na Terra Plisniensis. Altenburg e Chemnitz como cidades imperiais pretendías reducir a importancia de Leipzig gobernada polo Margrave de Meissen. Baixo Barbarossa a cidade medrou e construíronse numerosos edificios, en especial na área do mercado. Fundouse un priorado agostiño, e a igrexa rematou de se construír en 1172. A fins do século XII construíuse unha muralla. Con Zwickau e Chemnitz, Altenburg formou parte da Unión de cidades anti-Meissen. Despois da Batalla de Lucka en 1307 contra Federico I de Meissen, Altenburg incorporouse ás terras do Margrave de Meissen.
En 1485 pasou a formar parte dos dominios de Ernesto de Saxonia, dende entón Altenburg quedou historicamente conectada con Turinxia. En 1525 durante a revolta dos campesiños atacouse o mosteiro agostiño de Altenburg.
Entre 1603 e 1672 Altenburg converteuse na capital do ducado de Saxonia-Gotha-Altenburg. Cando o ducado se dividiu en 1826 Altenburg converteuse na capital de Saxonia-Altenburg. O último duque, Ernesto II de Saxonia-Altenburg, abdicou o 13 de novembro de 1918.
O estado libre de Saxonia-Altenburg uniuse con Turinxia en 1920. En 1952 Altenburg integrouse no distrito de Leipzig ata 1990 no que volveu a Turinxia de novo.
Microviridae
Microviridae (microvíridos) é unha familia de bacteriófagos.
Amour (filme de 2012)
Amour é un filme romántico e dramático escrito e dirixido polo austríaco Michael Haneke que foi estreado no 2012. Está protagonizado por Jean-Louis Trintignant, Emmanuelle Riva e Isabelle Huppert. A historia céntrase nunha parella anciá, Anne e Georges, que son mestres de música retirados cunha filla que vive lonxe. Anne sofre un ictus que paraliza o lado esquerdo do seu corpo. O filme é unha coprodución entre compañías francesas, alemás e austríacas Les Films du Losange, X-Filme Creative Pool e Wega Film.
Manuel Veiga Pombo
Manuel Veiga Pombo, nado en Ourense o 12 de decembro de 1951, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Asesor fiscal de profesión, foi concelleiro de Ourense tralas eleccións municipais de 1979, nas que foi o número 3 da candidatura do PSdeG-PSOE. Nas eleccións de 1983 e 1987 encabezou a candidatura socialista e logrou en ambas 10 concelleiros, fronte a 11 de AP. En 1987 recibeu o apoio na invesridura dos 3 concelleiros de Independentes de Galicia (que encabezaba o exalcalde centrista José Luis López Iglesias), logrando 13 apoios fronte a 11 de AP, porén ao non alcanzala maioría absoluta (14), a alcaldía recaeu no aliancista Jorge Bermello como cabeza da lista máis votada, dado que os 3 edís do CDS votaran en branco. Porén, Bermello dimiteu en decembro de 1987 dado a que un dos edís do CDS, Balbino Álvarez derrubou xunto cos socialistas e independentes os seus orzamentos. Desta forma, foi investido alcalde ao contar nesta ocasión con 14 votos, e polo tanto maioría absoluta, grazas ao apoio dos independentes e de Álvarez, formando os socialistas un goberno con ambos. Foi elixido deputado nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1985, renunciando tralo seu acceso á alcaldía. Porén, as discrepancias do edil independente José Luis Mondelo co seu líder López Iglesias e posteriormente co propio Veiga, derivaron nunha situación de inestabilidade que cluminou nunha moción de censura que lle deu a Alcaldía a Mondelo co apoio do PPdeG e o CDS.
Nas municipais de 1991 encabezou de novo a candidatura socialista, integrando nela aos concelleiros independentes cos que gobernara no anterior mandato (López Iglesias, Balbino Álvarez, José Lorenzo), e gañou as eleccións con 12 concelleiros, polo que recuperou a alcaldía como cabeza da lista máis votada. En 1994 pasou a ser vicesecretario xeral do PSdeG-PSOE, baixo o liderado de Francisco Vázquez. O mandato rematou con fondos desencontros dentro do partido e do goberno, sobre todo coa marcha dos edís López Iglesias e Balbino Álvarez, que encabezarían as candidaturas de PIE e ADEI-O, respectivamente, en 1995. Esta situación, supuxo un forte desgaste para os socialistas, que caeron ata 7 concelleiros e perderon a alcaldía fronte á maioría absoluta do PPdeG, quedando os edís díscolos moi lonxe de lograr representación. Desta forma non recolleu a acta de concelleiro e renunciou como vicesecretario dos socialistas galegos, cedéndolle a portavocía no concello ao seu número 2, Xabier Casares. A peonalización da Ponte Vella e a Rúa do Paseo foron algúns dos feitos máis destacados durante a súa etapa de alcalde.
Volveu á primeira liña política nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 1997, nas cales encabezou a candidatura socialista pola provincia de Ourense e foi elixido deputado, retirándose novamente da política tralo fin do mandato en 2001.
Rock Action
Rock Action é o terceiro álbum da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado o 30 de abril de 2001 a través do selo Matador Records.
Queen II
Queen II é o segundo álbum da banda inglesa de rock Queen, publicado o 8 de marzo de 1974. Foi gravado nos Trident Studios de Londres no mes de agosto de 1973, baixo a produción de Roy Thomas Baker e Robin Cable.
As dúas caras do LP orixinal foron etiquetadas como "Side White" (cara branca) e "Side Black" (cara negra), con fotos dos membros da banda vestidos de branco ou negro en cada lado do álbum. Trátase dun álbum conceptual, coa cara branca con cancións de corte máis emocional e a negra máis fantástica, acotío con temas lixeiramente escuros. A fotografía da portada, de Mick Rock, foi usada con frecuencia pola banda a través de toda a súa carreira, destacando nos vídeos musicais das cancións "Bohemian Rhapsody" (1975) e "One Vision" (1985).
Editado cunhas críticas inicialmente variadas, Queen II segue a ser un dos álbums menos coñecidos da banda. O álbum mantivo un seguimento de culto dende a súa publicación, e gañou o eloxio de músicos como Axl Rose, Steve Vai e Billy Corgan, e é significativo por ser o primeiro disco en conter elementos do son da banda, como overdubs de varias capas, harmonía vocais e estios musicais variados.
Listaxe de cancións
Todos os temas do White Side (cara 1) compostos por Brian May agás "The Loser in the End", por Roger Taylor. Todos os temas do Black Side (cara 2) compostos por Freddie Mercury.
Xosé II de Habsburgo
Xosé II (nome completo Joseph Benedikt Anton Michael Adam), nado o 13 de marzo de 1741 no Pazo de Schönbrunn (Austria) e finado o 20 de febreiro de 1790 en Viena (Austria), foi Emperador do Sacro Imperio Romano entre 1765 e 1790 e rexente das posesións dos Habsburgo entre 1780 e 1790.
Traxectoria
Xosé foi o fillo máis vello da arquiduquesa María Tareixa e do emperador Francisco I, e irmán de María Antonieta raíña de Francia, así como do que sería o seu sucesor Leopoldo II. Foi elixido Rei de romanos en 1764 e Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico en 1765. Comezou a reinar xunto á súa nai pero non obtivo o goberno efectivo ata a morte desta en 1780 á que sucedeu como rei de Hungría e de Bohemia. miniatura|esquerda|Xosé II (dereita) co seu irmán [[Leopoldo II de Habsburgo|Leopoldo, entón Gran Duque de Toscana, en 1769.]] miniatura|Festa organizada para celebrar o matrimonio do emperador Xosé II coa princesa [[Xosefa de Baviera o 23 de xaneiro de 1765. Obra de Johann Georg Weikert. O irmán de Xosé II, o arquiduque Maximiliano interpreta a Cupido, o arquiduque Fernando ao noivo e a arquiduquesa María Antonieta á noiva.]]
Considérase un dos representantes do despotismo ilustrado, gobernou apoiado e influído polo seu chanceler de Estado Kaunitz. Mostrou interese polas ideas enciclopedistas. Intentou modernizar, impulsar e racionalizar o funcionamento da administración cun programa de reformas co obxectivo de construír un Estado unitario centralizado co alemán como lingua administrativa.
Iniciouse unha política de liberalización comercial, fomentouse o desenvolvemento da "industria" e unificouse o sistema fiscal, iniciativas baseadas en ideas mercantilistas coas que se tratou de impulsar a economía. Aboliu a servidume e as corporacións ao dar garantías aos campesiños sobre a propiedade permitindo a súa emancipación. Púxose fin ás prestacións de traballo entre campesiños, sentou as bases da tolerancia relixiosa ao poñer fin ás persecucións de ortodoxos e protestantes, mellorouse e secularizou a educación e creáronse novas universidades. Durante a Primeira Repartición de Polonia, en 1772, anexionou Galitzia aos dominios dos Habsburgo en contra da opinión da súa nai.
O 29 de novembro de 1780 subiu ao trono húngaro trala morte da súa nai María Teresa. Con todo, pola súa propia decisión, José II non se fixo coroar e tampouco fixo o xuramento do monarca ante os húngaros. Deste xeito non estaba comprometido a respectar as leis que protexían aos húngaros do poder absoluto do monarca de quenda. Ante isto, foi alcumado "O rei Asombrerado " (en húngaro "kalapos király"), posto que non usou a coroa húngara senón só chapeus.
Pronto estendeu a súa influencia sobre os reinos baixo o seu control e levou a cabo reformas educativas e eclesiásticas, e en 1784 ordenando que o idioma alemán fose a lingua oficial en Hungría, o que xerou gran descontento entre a nobreza e campesiñado húngaro. José II enfrontouse a suecos e otománs. A estes últimos, en 1785, arrebatoulles Bukovina. Ideou a anexión de Baviera pero a resistencia de Prusia e o resultado da Guerra de sucesión bávara impedíronllo. Estreitou as relacións con Rusia á que apoiou fronte a Turquía nunha guerra na que o territorio austríaco foi invadido.
Foi contemporáneo de Wolfgang Amadeus Mozart, o soado compositor. Así mesmo Beethoven escribiu a cantata auf dean Tod Kaiser Josephs II na súa memoria.
Matrimonio e fillos
Xosé II casou en dúas ocasións:
A primeira coa princesa Isabel de Borbón-Parma, filla do duque Filipe I de Parma e da princesa Luísa Isabel de Borbón, de quen estivo profundamente namorado e coa que tivo dúas fillas:
Como a Xosé II non lle sobreviviron fillos varóns sucedeulle o seu irmán Leopoldo II.
Articulación acromioclavicular
miniatura|300px|Articulación acromioclavicular. A articulación acromioclavicular é unha articulación do membro superior, que forma parte do ombreiro.
Superficies cartilaxinosas
Entre o acromion e a clavícula interponse un menisco articular que se inclúe na articulación.
Cápsula articular
Ten dúas circunferencias de inserción. A cranial contornea a superficie articular da clavícula. A inferior insírese na superficie acromial.
Ron Perlman
Ronald N. "Ron" Perlman nado o 13 de abril de 1950 en Nova York, é un actor estadounidense de cine e televisión, ademais de actor de dobraxe. Famoso por interpretar o personaxe de banda deseñada Hellboy nos filmes Hellboy e Hellboy II: The Golden Army.
Articulación acromioclavicular
Mecánica articular
É unha articulación de estabilización do ombreiro. Presenta pequenos deslizamentos entre as superficies óseas.
Sistema de fixación
Consta dunha serie de ligamentos e bolsas serosas establecidos entre clavícula e a apófise coracoide da escápula, son os ligamentos coracoclaviculares: Anexo atópase a bolsa serosa do conoide que mellora o deslizamento entre as febras.
Duarte Lobo
Duarte Lobo, nome latinizado como Eduardus Lupus, nado contra o ano 1565 e finado o 24 de setembro de 1646, foi un compositor portugués da época do Renacemento tardío e Barroco inicial. Foi o máis famoso compositor portugués da súa época. En conxunto con Filipe de Magalhães, Manuel Cardoso, e o Rei D. João IV é considerado un dos músicos da "época dourada" da polifonía portuguesa.
Traxectoria
Sábese pouco da súa vida. Naceu en Alcáçovas ou en Lisboa, e sábese que foi alumno de Manuel Mendes en Évora. O seu primeiro traballo foi o de mestre de capela da catedral de Évora; en 1594 era mestre de capela en Lisboa. Ensinou música no Colégio do Claustro da Sé en Lisboa, onde permaneceu polo menos ata 1639. Máis tarde dirixiu na capital a capela do Seminario de São Bartolomeu. Asinaba as súas obras como Eduardus Lupus.
Aínda que cronoloxicamente a súa vida se sobrepoña á época do Barroco, escribiu, tal como Manuel Cardoso, música esencialmente ao estilo e técnica contrapontística da Renacemento, como a da polifonía de Palestrina, tal como se podería esperar por ter vivido nunha zona illada das innovacións musicais de Italia e Alemaña. Publicou seis libros de música sacra, incluíndo misas, responsorios, antífonas, magnificats e motetes.
A súa música é altamente atractiva, con forza expresiva, tirando partido das características rítmicas e harmónicas do texto latino, en conformidade coas disposicións do Concilio de Trento.
Encóntranse dispersos por diversas cidades (Coímbra, Évora, Vila Viçosa, Valladolid, Sevilla, Munic, Londres e Viena) os exemplares de practicamente todo o que da súa obra se editou en Antuerpen (Plantin, 1602-1639) e en Lisboa (Craesbeck, 1607).
Prefectura de Shimane
A Prefectura de Shimane (島根県, しまねけん, Shimane-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na parte San'in da rexión de Chuugoku, parte oeste da illa de Honshu. A súa capital é Matsue-shi. A prefectura cobre 6.707,86 km² de superficie e ten 723.722 habitantes.
Limita coa prefectura de Yamaguchi, a prefectura de Hiroshima e a prefectura de Tottori. Antes da Revolución Meiji coñecíase como as provincias de Izumo (出雲国), Iwami (石見国) e Oki (隠岐国).
Justė Arlauskaitė
Traxectoria
Justė Arlauskaitė comezou como cantante de jazz con 14 anos. Como solista actuou con diversos grupos e en varios proxectos en Lituania e no estranxeiro e con 15 anos converteuse na vocalista do grupo electrónico lituano Pieno Lazeriai. Despois da súa graduación no conservatorio Juozas-Tallat-Kelpša de Vilnius marchou a Londres estudar canto na Universidade de Thames Valley. En 2005 coñeceu ao produtor Leon Somov e involucrouse na música electrónica formando o grupo Leon Somov & Jazzu que quitou oito álbums entre 2007 e 2018.
Dende 2015 é unha das xuízas do programa X Faktorius, a versión lituana de The X Factor. Tras algúns papeis menores interpretou un dos papeis principais, a poeta Salomėja Nėris na serie de 2017 ''Laisvės kaina. Partizanai'' na LRT.
Prayagraj
dereita|miniatura|Imaxes de Prayagraj.
Prayagraj, coñecida oficialmente antes de 2018 como Allahabad (Hindi: इलाहाबाद, Urdú اله اباد ilāhābād), é unha cidade do estado de Uttar Pradesh, India. No ano 2005 tiña 1 078 658 habitantes.
Localizada no sur do estado na confluencia do río Ganxes e o Yamuna. A cidade moderna está no sitio da antiga cidade santa de Prayaaga, e é un dos lugares de Kumbha Mela (peregrinación hindú), con grande importancia na relixión hindú.
O nome, co significado de cidade de Deus, deullo o emperador mogol Akbar no ano 1583 baixo a forma de al-Ilhahabad. Antes denominábase Prayagraj forma que en outubro de 2018 volveu adoptar oficialmente a cidade.
Allahabad foi a capital das Provincias Unidas durante o mandato británico, ata a década de 1920. A Universidade de Allahabad tiña gran prestixio a comezos do século XX, coñecida como a Oxford do leste.
Consello Oleícola Internacional
O Consello Oleícola Internacional (COI), en inglés International Olive Council (IOC), é o único organismo internacional dedicado ao aceite de oliva e ás olivas de mesa.
Ten a súa sede en Madrid, onde foi creado en 1959 baixo os auspicios das Nacións Unidas.
Funcións e membros
O Consello contribúe de maneira decisiva ao desenvolvemento responsábel e sustentábel do oliveiral e constitúe un foro mundial onde se debaten as políticas a adoptar e se abordan os retos aos que se enfronta o sector.
Consta de 17 membros, un deles a Unión Europea, que representa a todos os países da mesma que producen olivas e aceite de oliva.
Historia
O COI creouse en 1959 para administrar os distintos convenios internacionais sobre o aceite que se foran sucedendo ao longo de máis de cincuenta anos con miras a promover o oliveiral, o aceite de oliva e as olivas de mesa.
O primeiro Convenio Internacional do Aceite de Oliva e das Olivas de Mesa aprobouse o 17 de outubro de 1955, durante a Conferencia Internacional sobre o Aceite de Oliva convocada polo Secretario Xeral das Nacións Unidas e tras catorce días de negociacións entre a Federación Internacional Oleícola (FIO), a Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO) e o Consello Económico e Social das Nacións Unidas (ECOSOC). A dito convenio inicial (denominado Convenio de 1956), sucedéronlle outros catro:
Alonzo Church
Alonzo Church, nado o 14 de xuño de 1903 e finado o 11 de agosto de 1995, foi un matemático e lóxico norteamericano que creou a base da computación teórica.
Traxectoria
Nado na cidade de Washington, diplomouse na Universidade de Princeton en 1924 e obtivo o doutoramento en 1927, onde exerceu como profesor entre 1929 e 1967.
A súa obra máis coñecida é o desenvolvemento do cálculo lambda, e o seu traballo de 1936 que mostra a existencia de problemas indecidibles. Este traballo precedeu ao famoso traballo do seu alumno Alan Turing sobre o problema de parada que tamén demostrou a existencia de problemas irresolubles por dispositivos mecánicos. Despois de revisar a tese doutoral de Turing, demostraron que o cálculo lambda e a máquina de Turing utilizada para expresar o problema de parada tiñan igual poder de expresión; posteriormente demostraron que unha variedade de procesos mecánicos alternos para realizar cálculos tiñan poder de cómputo equivalente. Como resultado postulouse a Tese de Church-Turing.
Entre os máis coñecidos estudantes de doutoramento de Church están Stephen Kleene, J. Barkley Rosser, Leon Henkin, John George Kemeny, Michael O. Rabin, Dana Scott, Simon Kochen e Raymond Smullyan.
O cálculo lambda tivo influencia no deseño da linguaxe Lisp así como as linguaxes de programación funcional.
Hípica
dereita|miniatura|Proba de saltos. A hípica é a modalidade da arte de montar a cabalo que comprende todas as prácticas deportivas que envolven este animal. Sendo así, é o maior deporte feito con cabalos no mundo enteiro. Entre elas están distintas probas, como saltos, adestramento, carreiras e o polo. Algunhas constitúen mesmo o péntatlon moderno, que tamén se disputa nas olimpíadas.
A pesar de existir dende a antigüidade, as súas regras e as competicións modernas xurdiron o ano 1883, nos Estados Unidos. No programa dos Xogos Olímpicos modernos, a hípica foi incluída nos Xogos de verán de 1912 en Estocolmo.
Porén, non pode ser confundida coa equitación, pois a hípica é o conxunto de deportes practicados pola alianza entre o humano e o cabalo en calquera modalidade de deporte, mentres que a equitación é a arte da cabalgada, o adestramento feito para comprender mellor a psicoloxía do cabalo, e coordinar a consciencia corporal humana á do animal buscando equilibrio e harmonía de movementos de ambos, como un todo.
Organización
Fundada o ano 1921 en Lausanne, por Francia, os Estados Unidos, Suecia, o Xapón, Bélxica, Dinamarca, Noruega e Italia, a FEI (Fédération Equestre Internationale) regula os eventos internacionais de hípica, xunto coas federacións nacionais, sen prexuízos raciais, relixiosos ou relacionados con conflitos internos.
Esa mesma institución establece os regulamentos e aproba os programas dos campionatos, e buscando asegurar a integridade dos animais desenvolveu un código de conduta baseado tanto no seu benestar como no "fair play" que debe ser adoptado polos xinetes.
Probas
Para o xinete poder participar en probas nacionais ou internacionais debe federarse e, consonte a proba pretendida, obter o nivel de "Sela" axeitado. A expresión "Sela" é a designación oficial dos distintos niveis técnicos da hípica. Existen nove niveis distinguidos de "Sela" que poden ser obtidos a través da realización dun "Exame de Sela". O primeiro ciclo complétase co "Exame de Sela 4", tamén chamado de Estribo de Bronce, que permite ao xinete participar en probas oficiais nacionais. A "Sela 7" ou Estribo de Prata permite ao xinete a participación en probas oficiais internacionais. A "Sela 9", tamén denominada de Estribo de Ouro, constitúe o requisito para admisión ao curso e ao exame para ser instrutor.
Olímpicas
dereita|miniatura|386x386px|Proba de Salto nos Xogos Olímpicos
Paralímpicas
Nos Xogos Paralímpicos, dispútanse dúas modalidades, a hípica e o adestramento. Na hípica, a altura dos obstáculos é de 1,64 m. No caso do adestramento, a pista ten placas sonoras (para os discapacitados visuais) e ramplas (para os discapacitados físicos).
Monoteísmo
Historia
A invención do monoteísmo atribúese ao pobo hebreo. Porén, este foi un proceso gradual. Primeiro IHWH fixo parte dun panteón, e até tiña unha compaña Ashera. Despois pasouse ao monolatrismo onde IHWH pasou a ser deus nacional (como fora antes Assur dos asirios ou Marduk dos babilonios) dos israelitas, pero recoñecíanse outros deuses noutras terras, isto aconteceu no século 7 a.C. coas reformas do rei Josias. Foi a mediados do século 4 A.C. onde se impuxo o monoteísmo co deus hebreo como único e verdadeiro. Isto foi produto da contradición entre as promesas bíblicas "os xudeus son o pobo elixido de Deus", e a realidade da historia de Xudea e Israel, pequenos reinos, varias veces sometidos e rematando coa desaparición do reino do norte, Israel. Descoñécese exactamente como foi, mais no século 3 a.C. a visión do mundo dos xudeus mudou coa aparición do monoteísmo e da súa verdade única. Aconteceu coma os grandes trocos científicos:
Teoloxía monoteísta
A etimoloxía da palabra monoteísmo ven do grego clásico "mono"=un, e "theos"=deus. Esta crenza di que hai un só deus verdadeiro, e así a teoloxía que se lle liga e a única verdadeira, único camiño de salvación. Isto vai facer que, por primeira vez na historia, vexamos conflito co único motivo da relixión. Un dos primeiros exemplos é o conflito de Alexandría entre xudeus emigrados a esta cidade e a poboación helenizada. Esta última ollaba cara os xudeus e víaos coma supersticiosos e arcaicos, cunha relixión que negaba as súas crenzas. Os xudeus pola súa banda, vivían entre eles mesmos, sen mesturarse coa poboación autóctona. O filósofo xudeu Philón de Alexandría tentou explicar ás autoridades as crenzas xudías e quitarlle tensión á situación. Foi entón cando a poboación helénica soubo que os xudeus pagaban impostos ao templo de Xerusalén e isto provocou un pródromo contra os xudeus.
No século I vai aparecer como unha póla do xudaísmo o cristianismo (que será relixión oficial e única do Imperio Romano a partir do século IV), seguíndoa o islam que aparece en Arabia no século VII. Serán estas tres relixións (3 monoteísmos) as que forxarán o mundo tal como é hoxe. Islam e cristianismo son universalistas e proselitistas, o que vai provocaar innumerables guerras entre elas. O xudaísmo que hoxe non é proselitista mantívose durante séculos vivindo en sociedades non xudías pero sen mesturarse con elas. Hoxe en día en Israel non se poden casar persoas de relixións diferentes. Tamén cabe sinalar o freo para as ciencias que supuxeron os monoteísmos. Lembremos os problemas de Galileo obrigado a desdicirse ou de Miguel Servet queimado na fogueira, tamén como a ciencia decaeu no islam despois dos escritos de Al-Gazili. Vexamos tamén como entre os israelitas Spinoza foi excluído do xudaísmo polos seus escritos.
A partir do século das luces, en occidente o monoteísmo cristián (especialmente o catolicismo) deixa de ser un freo, para a ciencia. Chegados ao século XX catolicismo e xudaísmo reformado aceptan a Teoría da evolución das especies e mais a cosmo-xénese do Big Bang. No entanto no islam, xudaísmo ortodoxo e seitas evanxelistas (sobre todo nos Estados Unidos) tentan aferrarse aos textos sagrados, buscando maneiras alambicadas de casar textos e feitos científicos. O monoteísmo estivo case sempre ligado ao fundamentalismo relixioso, pola idea subxacente de verdade única. Ren doutro podendo ter razón, e non sendo máis ca paganismo ou ateísmo. Outra das características dos tres grandes monoteísmos é o seu mesianismo. No xudaísmo (agás os xudeus mesiánicos que coidan que o mesías foi Xesús) agardan o Mesías nun futuro que denominan "tempos mesiánicos" que terán varias etapas:
O retorno do Mesías no cristianismo vén descrito no libro da Apocalipse ou Revelacións. Se ben a interpretación muda segundo as distintas igrexas cristiás podemos resumilo así:
No islam tamén se fala do retorno do Mahdi nos hadiz. Unha persoa, descendente de Mahoma que virá no fin do tempo e anunciará a chegada de Xesús que é o Mesías e que loitaría e vencería ao falso Mesías chamado Dajjal (en árabe : المَسيح الدّجّال al-masīḥ ad-dajjāl). Logo o Mahdi e mais Xesús quedarían na terra un tempo.
Podemos ver nas tres relixións semellanza na escatoloxía. As tres comparten tamén, a idea de vida despois da morte, sendo os feitos desta vida, os que determinaran o benestar despois da morte. Isto defíneo o filósofo Michel Onfray como "pulsión de morte" pois a morte, condiciona os feitos da vida.
Concepto xeral
As relixións monoteístas máis estendidas son, en orde estimado de seguidores, o cristianismo, o islam, o sikhismo, o xudaísmo e o zoroastrismo. En Occidente, o monoteísmo adoita estar dominado polo concepto de Deus das relixións abrahámicas e o concepto neoplatónico de Deus expresado polo Pseudo Dionisio Areopagita. Existen exemplos históricos de cultos monoteístas, como o culto a Atón no antigo Exipto liderado polo faraón Akhenatón, ou a Marduk en Mesopotamia.
No cristianismo
No cristianismo existe unha notable polémica por mor do concepto da Trinidad, que é sempre considerado por outros monoteístas, en xeral, como politeísmo encuberto, algo que os trinitarios negan. Segundo algúns, o Novo Testamento declara explicitamente o monoteísmo. Paulo de Tarso escribe:
Sexualidade humana
A sexualidade humana representa o conxunto de comportamentos que concirnen á satisfacción da necesidade e do desexo sexual. Igualmente a outros primates, os seres humanos utilizan a excitación sexual para fins reprodutivos e para o mantemento de vínculos sociais, mais agregan o gozo e o pracer propio e do outro. O sexo tamén desenvolve facetas profundas da afectividade e da consciencia da personalidade. En relación a isto, moitas culturas dan un sentido relixioso ou espiritual ó acto sexual, así como ven nel un método para mellorar (ou perder) a saúde.
Concepto
A OMS define que a "sexualidade forma parte da personalidade de cada un, sendo unha necesidade básica e un aspecto do ser humano que non pode ser separado doutros aspectos da vida. A sexualidade influencia pensamentos, sentimentos, accións e interaccións e, por tanto a saúde física e mental".
Actualmente, ocorre por parte dalgúns estudosos, a tentativa de afastamento do concepto de sexualidade da noción de reprodución animal asociada ó sexo. A sexualidade tende a se referir ó plano psicolóxico do individuo. Alén dos factores biolóxicos (anatómicos, fisiolóxicos etc.), a sexualidade dun individuo pode ser fortemente afectada polo ambiente socio-cultural e relixioso no que este se insire. Un exemplo disto é que nalgunhas sociedades, na súa maioría orientais, promóvese a poligamia ou bigamia, ou sexa, a posibilidade ou deber de ter múltiples parellas.
Nalgunhas partes do mundo a sexualidade explícita aínda é considerada como unha ameaza ós valores político-sociais ou relixiosos.
Emblema de Xerusalén
O emblema de Xerusalén é o símbolo oficial da cidade desde 1950. A figura principal do emblema é un León, que se mostra rampante, que representa ao León de Xudá, o símbolo da Tribo de Xudá e máis tarde o Reino de Xudá, cuxa capital era Xerusalén. O fondo do emblema representa as murallas de Xerusalén e o Muro das Lamentacións, e as ramas de oliveira representan a procura da paz. A inscrición encima do escudo é o nome en hebreo de Xerusalén (Ierushalaim).
Pouco despois da fundación do estado de Israel, o alcalde da cidade Gershon Agron creou un concurso de deseño entre deseñadores gráficos para o emblema da cidade. O deseño gañador foi realizado por un equipo dirixido por Eliyahu Koren, director e fundador do departamento gráfico do Fondo Nacional Xudeu, e un influente tipógrafo e deseñador de libros.
En 1943 o Municipio de Xerusalén aprobara un emblema diferente para a cidade, pero as autoridades do Mandato Británico nunca ratificaron esa decisión.
Sting
Gordon Matthew Thomas Sumner, nado o 2 de outubro de 1951, máis coñecido polo seu nome artístico Sting, é un músico, cantante, cantautor e actor inglés. Foi o principal cantautor, líder e baixista da banda de rock New Wave The Police dende 1977 até 1984, antes de lanzar a súa carreira en solitario.
Lorena (homónimos)
O topónimo Lorena pode referirse a:
Amais, Lorena é un antropónimo feminino:
Bermudo Ovéquiz
Bermudo Ovéquiz (ás veces escrito Ovéquez e mesmo Ováquiz), fl. 1044-1092, foi un membro da alta nobreza galega e asturleonesa que viviu no século XI, fillo primoxénito do conde galego Oveco Bermúdez e da súa esposa Elvira Suárez. Os seus avós paternos foron o conde Bermudo Vela —descendente do conde Bermudo Núñez— e Elvira Pinióliz. Elvira Suárez, súa nai, era neta do conde rebelde Rodrigo Romániz, sobriño do conde Suero Gundemáriz, e descendente do conde Osorio Gutiérrez. Os seus irmáns eran Rodrigo Ovéquiz e Vela Ovéquiz.
Traxectoria
A súa vida desenvolveuse principalmente en Asturias onde probabelmente herdara bens da súa avoa Elvira Pinióliz. A primeira vez que se rexistra a súa presenza na documentación foi en 1044 e en 1053 aparece confirmando unha doazón do rei Fernando I ó mosteiro de San Pelayo en Oviedo. En 1075, el e o seu irmán Vela Ovéquiz preitearon contra a Catedral de Oviedo polo mosteiro de Tol con resultado desfavorábel. Este mosteiro fora doado anteriormente por Gontrodo Gundemáriz, filla do conde Gundemaro Pinióliz, á catedral. No preito tamén estiveron involucrados os seus parentes Fernando Díaz e a súa irmá Ximena, a esposa de Rodrigo Díaz de Vivar, o Cid. Aínda que non chegou a ostentar a dignidade condal, en 1087 actuou como xuíz nun preito entre o abade do mosteiro de Lourenzá e o bispo de Mondoñedo.
Matrimonio e descendencia
Contraeu matrimonio con Ximena Peláez, filla do conde Pelayo Froilaz o Diácono e a condesa Aldonza Ordóñez, filla dos infantes Ordoño Ramírez o Cego e Cristina Bermúdez. Foron os pais de:
Tamén puideron ser os pais de Sebastián Bermúdez, quen aparece na documentación galega aínda que non consta a súa presenza nas transaccións efectuadas polos seus irmáns.
James Marsden
James Paul Marsden nado en Stillwater (Oklahoma) o 18 de setembro de 1973, é un actor e cantante estadounidense. É recoñecido pola súa interpretación do personaxe Ciclope nos filmes X-Men, X2 e X-Men: The Last Stand, ademais de actuar en filmes como Superman Returns, Enchanted, The Box, e 27 Dresses.
Bruce E. Melnick
Bruce Edward Melnick, nado en Nova York o 5 de decembro de 1949, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-41 e STS-49.
Traxectoria
Melnick graduouse en enxeñaría pola Academia de Gardacostas dos Estados Unidos en 1972 e é máster en sistemas aeronáuticos pola Universidade de Florida Occidental en 1975.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1987, participando nas misións STS-41 e STS-49 e pasando un total de 12,98 días no espazo.
Alfalfa (homónimos)
O termo alfalfa pódese referir a:
Botánica
A planta Euphorbia peplis, en castelán chamada: "alfalfa del boticario", en galego recibe o nome de herba leiteira .
A planta Galega officinalis, en castelán chamada: "alfalfa gallega" ou "alfalfa inglesa", en galego recibe o nome de galega, ruda de cabra ou ruda cabreira .
Abelmosco
Os abelmoscos son plantas cormófitas da familia das malváceas orixinarias da África tropical, Asia e Australia setentrional. Antigamente incluídas no xénero Hibiscus, actualmente forman un xénero propio: Abelmoschus.
O xénero contén especies anuais e perennes de porte herbáceo, que acadan os dous metros de altura. As follas teñen un largo de 10 a 40 centímetros, con de tres a sete lóbulos. As flores teñen diámetros de catro a oito centímetros, con pétalos xeralmente brancos ou amarelos, a miúdo cunha mancha escura na base de cada un deles. O froito é unha cápsula, de cinco a 20 centímetros de lonxitude, que contén múltiples sementes.
Serven de alimento ás larvas dalgúns lepidópteros, incluíndo Chionodes hibiscella (atopada en A. moschatus).
Usos
Varias especies teñen follas e vaíñas comestibles. A especie de maior interese comercial é A. esculentus. Abelmoschus manihot proporciona filamentos comparables aos do xute (Corchorus capsularis), mentres que A. moschatus é fonte de almiscre.
Filipe de Magalhães
Filipe de Magalhães, nado en Azeitão contra o 1571 e finado en Lisboa en 1652, foi un compositor portugués de polifonía sacra.
Traxectoria
Filipe de Magalhães naceu en Azeitão, Portugal, en 1571. Estudou música na Sé Catedral de Évora con Manuel Mendes e era colega dos polifonistas Duarte Lobo e Manuel Cardoso. En 1589 substituíu a Manuel Mendes como mestre dos Claustros da Sé. Foi para Lisboa, onde foi membro do coro da Capela Real e, mestre de Capela da Misericórdia. No día 27 de marzo de 1623, foi nomeado mestre da Capela Real, onde permanece ata 1641.
En Évora, foi profesor de Estêvão de Brito, Esteban López Morago e Manuel Correia, que mantivo a escola de música da Catedral de Évora.
Obra
O catálogo da Biblioteca de Música do rei João IV de Portugal tamén menciona unha misa en 8 voces, lamentacións en 6 voces para a Xoves Santo, unha panxoliña de Nadal a sete voces e motetes en 5 e 6 voces. Todas esas obras foron perdidas durante o Terremoto de 1755.
Alain Badiou
180px|dereita
Alain Badiou, nado en Rabat o 17 de xaneiro de 1937, é un filósofo, dramaturgo e novelista francés de orientación maoísta.
Traxectoria
O seu pai, Raymond Badiou (1905-1996), foi membro da SFIO (Section française de l'Internationale ouvrière), formando parte da Resistencia francesa durante a ocupación nazi, e alcalde de Tolosa entre 1944 e 1958.
Realizou estudos de filosofía na École Normale Supérieure de París entre 1956 e 1961. Impartiu leccións na Universidade de París e na ENS entre 1969 e 1999, cando foi nomeado director do departamento de filosofía. Tamén imparte cursos no Collège international de philosophie. Foi discípulo de Louis Althusser, influenciado polos seus primeiros traballos epistemolóxicos. Tamén é seguidor de Jacques Lacan e Mao Zedong.
Militante desde novo, foi membro fundador do PSU en 1960. Implicado nos movementos políticos arredor do maio francés, e simpatizante da esquerda maoísta, ingresou na Union des communistes de France Marxiste-Léniniste en 1969. Actualmente participa no grupo L'Organisation Politique, xunto con Sylvain Lazarus e Natacha Michel.
A súa obra principal é L'Être et l'Événement (O ser e o coñecemento, 1988), onde defende que as matemáticas constitúen a verdadeira ontoloxía, ou "ciencia do ente en canto ente". En 2006 publicou a segunda parte, ''Logique des mondes. L'être et l'événement 2''.
Publicacións
Hai oito obras súas traducidas ó galego:
Novelas
O terceiro tomo de Trajectoire inverse, anunciado baixo o título de Bestiaires, nunca foi publicado.
Pamela Melroy
Pamela Anne Melroy, nada en Palo Alto, California, o 17 de setembro de 1961, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-112, STS-92 e STS-120.
Quett Masire
Quett Ketumile Joni Masire, nado en Kanye o 23 de xullo de 1925 e finado en Gaborone o 22 de xuño de 2017 foi un político botswaniano, segundo presidente de Botswana entre 1980 e 1998, ano no que renunciou e foi substituído polo daquela vicepresidente Festus Mogae.
As Miráns, O Araño, Rianxo
As Miráns é unha das 25 entidades de poboación da parroquia do Araño, no concello coruñés de Rianxo. A distribución da súa poboación é irregular, dada a extensión do lugar cara distintas direccións, xa che cruza dun lado a outro o río Té. Pódese acceder ó centro das Miráns dende varias pistas que dan á C-550 (Comarcal que une Padrón e Ribeira) arredor do quilómetro 10 e 11.
Quett Masire
Traxectoria
Naceu na pequena cidade de Kanye. Foi profesor e director da escola secundaria de Seepapitso. En 1965 foi un dos fundadores do Partido Democrático de Botswana (BDP). Cando Botswana obtivo a súa independencia, Masire tornouse vicepresidente do país.
As Miráns, O Araño, Rianxo
Economía
Aínda que a maioría da poboación vive da agricultura ou traballa na industria, atopamos nas Miráns establecementos de turismo rural e hostalería.
Patrimonio
Nas Miráns hai varios cruceiros, hórreos, un pombal reconvertido para o seu uso en turismo rural, nunha aldea rural na que tamén se atopan (traídas dende outras aldeas) un antigo muíño restaurado sobre o río Té, e varias pías. Nas Miráns tamén se atopou en 1907 unha estela funeraria romana, unha lápida exhibida na Exposición Rexional Galega de 1909, e actualmente exposta no Museo Provincial de Pontevedra. A carón do río Té está o roteiro dos muíños. Á beira do río está o Campo da Ponte, unha área recreativa con merendoiro, sitios onde preparar comidas campestres, bancos e mesas de pedra, un cruceiro, e unha ponte sobre o río.
Quett Masire
Traxectoria
Coa morte do presidente Seretse Khama o 13 de xullo 1980, Masire foi escolleito presidente do país. Gobernou até 1998, ano no que renunciou.
Logo da súa saída da presidencia, converteuse nun activo diplomático, actuando como mediador na guerra civil da República Democrática do Congo. En 2007 foi nomeado pola Comunidade para o Desenvolvemento de África Austral como mediador da disputa política en Lesoto.
Faleceu o 22 de xuño de 2017 en Gaborone, aos 91 anos de idade.
Suðurnes
Nesta rexión se encontra o Aeroporto Internacional de Keflavík, o principal punto de entrada de Islandia. Tamén atopamos o balneario xeotermal de Bláa lónið.