cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esferas de pedra de Costa Rica
Historia posterior ao contacto
En 2010, o investigador da Universidade de Kansas John Hoopes visitou o sitio das Esferas de Pedra para avaliar a súa elexibilidade para a protección como Patrimonio da Humanidade da Unesco.
Antecedentes históricos
thumb|left|Restos da ocupación da UFCO en Palmar Sur
Antes da chegada da Compañía Bananera de Costa Rica, unha sucursal da United Fruit Company, e das plantacións de plátanos na década de 1930, nesta zona había unha densa vexetación. Os recursos dispoñibles para os habitantes precolombianos nesta chaira aluvial consistían en recursos fluviais e oceánicos, incluíndo bosques de mangleiral situados nos ríos Terraba e Sierpe.
Os ricos solos aluviais desta rexión facilitaron a agricultura dende a década de 1930. A United Fruit Company dominaba esta rexión do sur con plantacións de plátanos xa nos anos 20 en Parrita e Quepos. A UFCO entrou en Palmar Sur na década de 1930 baixo o nome de Compañía Bananera de Costa Rica nun esforzo por evitar a lexislatura antimonopolio. Hoxe aínda hai campos agrícolas en toda a paisaxe que son propiedade de cooperativas e consisten en plantacións de plátano, banana e palma.
Primeiros investigadores da rexión
thumb|Esfera de pedra precolombiana, situada na Universidade de Costa Rica como símbolo da tradición e da sabedoría antiga. thumb|Esferas de pedra dos Diquís expostas no [[Museo do Jade Marco Fidel Tristán Castro|Museo do Xade.]]
A investigación científica na chaira aluvial, particularmente nas propiedades da United Fruit Company, comezou na década de 1940 co traballo de Doris Zemurray Stone e Samuel Lothrop. O traballo de Lothrop centrouse na escavación nun puñado de xacementos, sendo un deles a Leira 4. O seu traballo tiña como obxectivo documentar todos os xacementos arqueolóxicos que conteñan esferas de pedra "in situ", rexistrar o número de esferas e as súas dimensións e elaborar mapas detallados que ilustrasen tanto ordenación como as aliñacións.
Despois do traballo de Lothrop e Stone, a investigación na zona tivo un parón durante case cincuenta anos. Na década de 1990, Claude Baudez e un equipo de investigadores propuxéronse establecer unha cronoloxía cerámica da rexión observando o cambio nos estilos cerámicos ao longo do tempo. Isto conseguiuse examinando as cunetas de drenaxe que foron cortadas na paisaxe pola UFCO. A investigación realizada por Ifigenia Quintanilla, baixo a dirección do MNCR de 1991 a 1996 realizouse na comarca baixo o proxecto "Home e Medio Ambiente en Sierpe-Terraba" centrado nos patróns de asentamento, secuencias ocupacionais e recursos empregados. na comarca.
Francisco Corrales e Adrian Badilla, arqueólogos do Museo Nacional de Costa Rica, levan a cabo investigacións continuas na rexión desde 2002. As súas investigacións comezaron en 2002 e centráronse en catro xacementos arqueolóxicos da rexión que conteñen esferas de pedra e dos que forman un "circuíto". Estes sitios inclúen Grijalba, Batambal, El Silencio e "Finca 6". O propósito do proxecto era avaliar a importancia cultural dos sitios, protexer o patrimonio cultural, ademais de iniciar investigacións e estudos nos xacementos. Corrales e Badilla elaboraron un folleto titulado El Paisaje Cultural del Delta del Diquís que ofrece unha rápida visión xeral da historia do Delta do Diquís, a historia das plantacións de banano e do UFCO, o medio natural, os xacementos arqueolóxicos da rexión e a importancia da rexión de Diquís como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Continuou a investigación na rexión de Corrales e Badilla centrándose na arqueoloxía e na estrutura política precolombiana no Delta do Diquís. A énfase da investigación estivo nos xefes e os seus indicadores arqueolóxicos asociados. Os seus obxectivos eran estudar os xacementos arqueolóxicos que conteñen esferas de pedra na subrexión de Diquís para coñecer a configuración da comunidade, as áreas de actividade, as secuencias de ocupación e o rexistro da arquitectura monumental.
Investigación actual
thumb|Esfera de pedra feita pola [[cultura Diquís no patio do Museo Nacional de Costa Rica.]] A investigación está en curso no xacemento "Finca 6" baixo a dirección de arqueólogos do Museo Nacional de Costa Rica. A primeira tempada de campo na que se levaron a cabo escavacións arqueolóxicas foi en 2005. Os obxectivos desta tempada de campo incluíron definir a zona na que se localizaron dous túmulos, aliñacións de esferas e varias escavacións asociadas ao túmulo 2. En 2007, acometeuse a segunda tempada de campo, centrándose nas escavacións arqueolóxicas do túmulo 1. Durante esta tempada de campo, descubriuse "in situ" unha esfera de pedra en asociación co túmulo.
Turismo
O turismo arqueolóxico é un concepto que aínda é relativamente novo en Costa Rica. Ata a data, o monumento nacional de Guayabo de Turrialba é principalmente o único sitio arqueolóxico aberto ao turismo. O turismo a menor escala está a producirse no lugar da Leira 6 e está aberto aos visitantes que pagan unha taxa nominal para percorrer a exposición do museo e despois percorrer os terreos, vendo algúns dos sitios de descubrimento. Xa non é necesario ter cita previa. Os plans futuros do MNCR son abrir o sitio ao turismo a maior escala e incluír outros sitios próximos na rexión.
Arte e arquitectura
As esferas de pedra foron a inspiración para escultores, como Ibo Bonilla e Jorge Jiménez Deredia. Ademais, os seus símbolos utilizáronse por algúns arquitectos.
Galería: Diquís esferas de pedra na arte
Mitos
Numerosos mitos rodean as pedras, como que proviñan da Atlántida, ou que foron feitas como tales pola natureza. Algunhas lendas locais afirman que os habitantes nativos tiñan acceso a unha poción capaz de suavizar a rocha. A Calcárea, por exemplo, pódese disolver mediante solucións ácidas obtidas das plantas. A investigación dirixida por Joseph Davidovits do Geopolymer Institute en Francia ofreceuse para apoiar esta hipótese. Non obstante, a maioría das esferas foron creadas a partir de gabro, unha rocha ígnea resistente aos ácidos.
Na cosmogonía dos bribri, que comparten os cabecares e outros grupos ancestrais americanos, as esferas de pedra son "as balas de canón de Tara". Tara ou Tlatchque, o deus do trono, utilizaba unha cerbatana xigante para dispararlles as bólas aos Serkes, deuses dos ventos e dos furacáns, co fin de expulsalos destas terras.
Afirmouse que as esferas son perfectas, ou moi case perfectas en redondez, aínda que se sabe que algunhas esferas varían máis de 5 cm de diámetro. Ademais, as pedras foron danadas e erosionadas co paso dos anos, polo que é imposible coñecer con exactitude a súa forma orixinal. Unha revisión da forma en que Lothrop mediron as pedras revela que as afirmacións de precisión débense a interpretacións erróneas dos métodos utilizados na súa medición. Aínda que Lothrop publicou táboas de diámetros de bólas con cifras con tres cifras decimais, estas cifras eran en realidade medias de medidas tomadas con cintas que non eran tan precisas.
Amadeu VII de Savoia
Amadeu VII, nado en Chambéry (reino de Francia) en 1360 e finado o 1 de novembro de 1391, chamado o Conde Vermello, foi Conde de Savoia dende 1383 ata 1391 sucedendo ao seu pai Amadeu VI de Savoia.
Bon Voyage (filme de 2003)
Bon Voyage é un filme francés de 2003 dirixido por Jean-Paul Rappeneau e protagonizado por Isabelle Adjani e Gérard Depardieu. Está vagamente inspirada na historia do profesor Lew Kowarski despois da ocupación de Francia polos nazis. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Amadeu VII de Savoia
Matrimonio e descendencia
Con Bona de Berry tivo tres fillos:
Helene Demuth
Helene "Lenchen" Demuth nada o 31 de decembro de 1820 e finada o 4 de novembro de 1890, foi a empregada do fogar de Jenny e Karl Marx, máis tarde serviu como directora do fogar e confidente política de Friedrich Engels.
Biografía
Helene Demuth naceu de pais campesiños o 31 de decembro de 1820 en Sankt Wendel, no actual Sarre. Cando era adolescente foi adoptada na casa de von Westphalen, para traballar como criada. En 1843 Karl Marx casou con Jenny von Westphalen. Helene Demuth uniuse á súa casa en abril de 1845 en Bruxelas, onde foi enviada pola nai de Jenny. Quedou cos Marx como empregada do fogar de toda a vida, amiga e confidente política, e a familia era coñecida habitualmente polos alcumes de Lenchen ou Nim.
Despois da morte de Marx en marzo de 1883, Helene Demuth trasladouse á casa de Engels, onde dirixía a casa. A parella traballou xunta para organizar a publicación do patrimonio literario de Marx, descubrindo no proceso o manuscrito a partir do cal Engels puido reconstruír o segundo volume de Das Kapital.
En outubro de 1890, a Helene diagnosticáronlle cancro. Morreu en Londres o 4 de novembro dese ano aos 69 anos. De acordo cos desexos de Jenny Marx, foi enterrada na tumba da familia Marx, e máis tarde volveuse a enterrar na tumba de Karl Marx no cemiterio de Highgate.
Frederick Demuth
O 23 de xuño de 1851, Helene Demuth deu a luz a un neno, Henry Frederick Demuth, cuxo certificado de nacemento deixou en branco o nome do pai. A maioría de estudosos acepta que o pai do neno fora Karl Marx unha visión que reflicte a correspondencia supervivente da familia Marx e o seu círculo máis amplo, así como o feito de que a muller de Marx estivera nunha viaxe ao estranxeiro nove meses antes do nacemento. O bebé recibiu o primeiro nome de Friedrich Engels, e a correspondencia familiar suxire que Engels, solteiro e que vive en Manchester, o amigo persoal máis próximo de Karl Marx, reclamou a paternidade do neno, posibelmente nun esforzo por preservar o matrimonio de Marx.
Porén, a paternidade do fillo segue sendo motivo de discusión, e o académico Terrell Carver afirma que, aínda que desde 1962 se afirmaba que Marx era o pai, "iso non está ben fundamentado nos materiais documentais dispoñibles", engadindo que os ruxe-ruxes non están apoiados por "probas directas que teñan unha relación inequívoca neste asunto".
Pouco despois de nacer, o bebé, Frederick Lewis Demuth (1851-1929), foi colocado nunha familia de acollida de clase traballadora en Londres chamada Lewis. Máis tarde formouse como fabricante de ferramentas, e estivo activo no Amalgamated Engineering Union e foi membro fundador do Partido Laborista en Hackney Eleanor Marx coñeceuno tempo despois da morte do seu pai e fíxoo amigo da familia.
Monster House (filme)
Monster House é un filme estadounidense de 2006 dirixido por Gil Kenan a partir dun guión de Dan Harmon, Rob Schrab e Pamela Pettler. Conta a historia dunha casa encantada durante o Halloween. O filme conta coas voces de Mitchel Musso, Sam Lerner, Spencer Locke, Steve Buscemi, Maggie Gyllenhaal, Kevin James, Nick Cannon, Jason Lee, Fred Willard, Jon Heder, Catherine O'Hara e Kathleen Turner. Foi o primeiro filme de animación por ordenador producido por Sony Pictures Imageworks.
Valouta, Perdecanai, Barro
Valouta é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Streetcleaner
Streetcleaner é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 13 de novembro de 1989 a través do selo Earache Records. O traballo foi reeditado cun segundo disco de material inédito o 21 de xuño de 2010. O álbum foi amplamente aclamado polos críticos e adoita a ser citado como un fito do metal industrial; aínda que non é o primeiro lanzamento do xénero, Streetcleaner axudou a definir no que se convertería o metal industrial.
Gravado en tres sesións distinta e parcialmente refinado a partir de demos pre-Godflesh, Streetcleaner é un álbum pesado e sombrío que combina heavy metal con música industrial cunha produción con baixos enfatizados, guitarras disorsionadas e, como parte máis importante, percusión proporcionada por máquinas. A diferenza de moitos álbums de metal, a guitarra empregouse para crear sons chirriantes en vez de riffs discretos, e a batería e baixo soan con máis volume que o habitual. Streetcleaner foi promocionado por unha serie de concertos onde Godflesh tocou ao lado de Napalm Death, e foi na parte norteamericana da xira onde a banda comezou a gañar unha importante fama internacional.
Dende a súa publicación Streetcleaner recibiu multitude de eloxios e foi interpretado ao vivo na súa totalidade dúas veces (unha no Roadburn Festival, unha gravación que foi publicada como álbum ao vivo en 2013). Moitas outras bandas de metal citaron ao álbum como particularmente influente, entre elas Neurosis, Fear Factory e Isis, e o líder de Godflesh, Justin Broadrick, considérao un dos seus lanzamentos máis importantes. En 2017 a revista Rolling Stone nomeou a Streetcleaner o 64º mellor álbum de metal de todos os tempos.
Listaxe de cancións
Notas
Comezar desde tres
Comezar desde tres (en Ricomincio da tre) é un filme italiano de 1981 dirixido, coescrito e protagonizado por Massimo Troisi. O filme foi galardoado con dous premios David di Donatello, nas categorías de mellor filme e mellor actor.
Batalla de Chocontá
A batalla de Chocontá foi unha batalla que se produciu no seo do conflito entre os muiscas do norte e do sur da confederación muisca, na precolombiana do centro de Colombia. A batalla produciuse c. 1490 en Chocontá. Enfrontáronse un exército de 50 000 güechas do sur, liderados polo zipa Saguamanchica, e 60 000 güechas do norte liderados polo zaque Michuá, quen tamén contaba co apoio do cacique de Guatavita.
Contexto
upright=.5|esquerda|miniatura|O zipa [[Saguamanchica.]] upright=.5|esquerda|miniatura|O zaque [[Michuá.]] Nas décadas anteriores á chegada e invasión dos conquistadores españois ás terras altas centrais de Colombia, a área estaba gobernada por dous grupos principais: o zacazgo da rexión muisca do norte e o zipazgo da rexión muisca do sur. Se ben as dúas faccións estaban unidas nunha confederación, libraban numerosas guerras para dominar o terreo e obter acceso aos recursos da zona, principalmente ouro, cobre e esmeraldas.
Os muiscas do norte habitaban a área que aproximadamente se corresponde co actual departamento de Boyacá, mentres que os muiscas dos sur vivían no actual departamento de Cundinamarca. A capital do zaque era Hunza, actual Tunja, e a do zipa era Bacatá, que máis tarde se convertería na capital de Colombia, Bogotá.
8 femmes
8 femmes é un filme franco-italiano de 2002 escrito e dirixido por François Ozon. Está protagonizado por Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart, Fanny Ardant, Virginie Ledoyen, Danielle Darrieux, Ludivine Sagnier e Firmine Richard. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Batalla de Chocontá
Batalla
A batalla foi un dos primeiros actos de guerra muisca rexistrados polo bispo e cronista Lucas Fernández de Piedrahita.
8 femmes
Sinopse
Década de 1950. Durante os preparativos para o Nadal nunha casa de campo asasinan o dono da mansión. Oito mulleres relacionadas con el están presentes: a esposa Gaby, as súas fillas Suzon e Catherine, a histérica cuñada Augustine, a irmá Pierrette, a avara sogra Mamy, a ama de chaves Madame Chanel e a criada Louise. Desde ese momento iníciase unha longa e dura xornada de investigación, salpicada de discusións, liortas e revelacións, en que se demostra que todas gardan segredos que as converten en sospeitosas.
Boeto
Levaron o antropónimo Boeto, do grego Βοηθός, entre outras, as seguintes persoas:
Kukuli
Kukuli (termo en quechua para "pomba de á branca") é un filme peruano de 1961 dirixido por Luis Figueroa, Eulogio Nishiyama e César Villanueva. Estreouse na 2ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. Foi o primeiro filme en ser rodado en lingua quechua.
Le Goût des autres
Le Goût des autres é un filme francés de 2000 dirixido por Agnès Jaoui, e escrito por ela e Jean-Pierre Bacri. Está protagonizado por Jean-Pierre Bacri, Anne Alvaro, Alain Chabat, Agnès Jaoui, Gérard Lanvin e Christiane Millet. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 73ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Manuel Rábade Rodríguez
Traxectoria
Veciño de Cospeito. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de outubro e internado na cadea de Lugo. Xulgado en Lugo por rebelión na causa 1025/36, foi sobresido. Saíu en liberdade o 4 de febreiro de 1937. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941, que foi sobresido en 1944. Novamente detido, acusado de ter contacto co Partido Comunista e con partidas de guerrilleiros, foi xulgado en consello de guerra o 6 de febreiro de 1948, e condenado por rebelión militar xunto con José Santiago Temprano, Victor López Rodríguez e Maximino Rodríguez Pérez. Estivo na Prisión Central de Burgos, de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1949. Finou en Lugo a finais de marzo de 1991.
Armando Giralt
Armando Giralt e Iduate, nado na Habana en 1885 e finado en Madrid o 21 de abril de 1948, foi un futbolista español. Nado na, por aquel entón, Capitanía Xeral de Cuba, foi membro dalgúns dos clubs futbolísticos máis antigos de España, como a (Sociedad) Sky Foot-ball, a (Sociedad) Madrid Foot-Ball Club (posteriormente Real Madrid) e o Club Deportivo Español (actual RCD Espanyol), sendo socio fundador dos dous primeiros.
Destacado goleador, foi vencedor da Copa do Rei en dúas ocasións, proclamándose máximo goleador nunha das súas sete participacións na competición. Converteuse así nun dos futbolistas que máis partidos sumou en finais. Tamén foi o autor do primeiro gol do Real Madrid en competición oficial.
Traxectoria
Naceu nunha familia burguesa en Cuba cando o país estaba baixo a soberanía do Reino de España (Capitanía Xeral de Cuba), e sendo novo trasladouse por razóns descoñecidas a Madrid. Viaxaron con el os seus dous irmáns, José e Mario, que tamén xogaban ao fútbol.
Formou parte ata 1900 da (Sociedad) Football Sky, o primeiro club de fútbol de Madrid e embrión do que foi o seu segundo equipo, o (Sociedad) Madrid Foot-Ball Club, máis tarde coñecido como Real Madrid Club de Fútbol. O máis novo dos tres irmáns, todos membros do Madrid FC, foi o que máis proxección tivo grazas á súa faceta goleadora. Xogando como lateral dereito, debutou xunto aos seus irmáns no equipo branco durante a disputa da Copa da Coroación, un torneo amigable, fronte ao FC Barcelona, no que foi o primeiro "Clásico" da historia.
Ao ano seguinte participou na primeira edición da Copa do Rei e foi autor do primeiro gol do club en competición oficial, na vitoria por 4-1 sobre o Club Español. Acadou así a final, na que o seu equipo foi derrotado por 3-2 polo Athletic Club de Bilbao. Foi o máximo goleador do torneo, empatado a dous goles con Juan de Astorquia e Alejandro de la Sota.
Despois duns primeiros pasos esperanzadores no club branco, posiblemente fose o feito de perder o citado campionato o que dera lugar a unha situación convulsa no seo da entidade que provocou a marcha de varios dos seus socios fundadores, entre eles Armando. Abandonou a súa disciplina en outubro de 1903 para fundar o que foi o terceiro club na súa carreira, o Club Español de Madrid.
Despois dunha breve etapa no novo club, e vendo que eran os "madridistas" —alcume que recibirían anos despois— os que empezaban a ter un crecemento notable, tanto institucional como deportivo, e que non podía disputar partidos oficiais co seu novo club por non ter pasado un ano desde que deixase o anterior, volveu ao Madrid. Ausente polos citados motivos na primeira das catro Copas que o club gañou entre 1905 e 1908, participou nas dúas seguintes edicións, 1906 e 1907. Despois de conseguir ambos títulos, o xogador regresou ao Club Español, onde permaneceu ata 1910, e co que puido sumar a súa cuarta final do Campionato de España, a que perdeu por 3-1 ante o Club Ciclista de San Sebastián.
Posteriormente puxo rumbo a Barcelona para incorporarse ás filas do Club Deportivo Español, onde permaneceu un par de tempadas antes de rematar a súa carreira deportiva. Como branquiazul sumou ao seu palmarés un Campionato de Cataluña e unha nova semifinal do Campionato de España, quinta no seu palmarés. En todas foi titular, caendo nesta ocasión ante o Athletic Club por 3-1.
Gáster
miniatura|280px|Diagrama dunha formiga obreira. O gáser na zona posterior, verde
En zooloxía denomínase gáster á porción bulbosa posterior do metasoma presente nas especies de himenópteros da orde dos apócritos (as abellas, avespas e formigas).
O estreitamennto, chamado vugarmente "cintura de avespa", só separa aparentemente o abdome do tórax. De feito, encóntrase entre o primeiro segmento (tagma) abdominal, que se fusiona co tórax para formar o mesosoma, e o segundo segmento abdominal. A parte do abdome separada do mesosoma chámase metasoma ou gáster.
O gáster nas formigas
O gáster comenza, na maioría das formigas, co segmento abdominal III, pero algunhas tienen un post pecíolo constituído polo segmento III, en cuxo caso o gáster comenza co segmento abdominal IV.
Os segmentos individuais que forman os gástrer están separados, especialmente nas formigas, por membranas intersegmentarias moi delgadas e flexíbeis. Como resultado, estes segmentos gástricos individuais poden, dependendo do grao de enchido dos órganos internos, estirarse considerabelmente debido á comida inxerida.
Etimoloxía
O nome científico gáster deriva do grego antigo γαστήρ gastḗr, "estómago".
7 Prisioneiros
7 Prisioneiros é un filme brasileiro de 2021 dirixido por Alexandre Moratto a partir dun guión de Moratto e Thayná Mantesso. O filme está protagonizado por Christian Malheiros e Rodrigo Santoro e estreouse na 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 6 de setembro de 2021. Estreouse en Netflix o 5 de novembro de 2021.
Sinopse
Mateus, de 18 anos, abandona o campo na procura dunha oportunidade de traballo nun depósito de chatarra de São Paulo. Unha vez alí, Mateus e algúns outros rapaces son vítimas dun sistema de traballo análogo á escravitude moderna rexentado por Luca, o que obriga a Mateus a tomar a difícil decisión de traballar para o home que o escravizou ou arriscar o seu futuro e o da súa familia se non é cómplice.
Manuel Pessanha
Manuel Pessanha, máis coñecido como Lelé, nado en Campos dos Goytacazes o 23 de febreiro de 1918 e finado en Campinas o 16 de agosto de 2003, foi un futbolista brasileiro. Xogaba de dianteiro e é un dos máximos goleadores da historia do Vasco da Gama, club no que militou na década de 1940.
Traxectoria
Nacido en Campos dos Goytacazes, comezou a súa carreira no Americano da súa cidade natal, pasando logo ao Madureira. No equipo carioca, formou xunto con Isaias e Jair Rosa Pinto un trío atacante que foi alcumado Os Tres Patetas, en referencia a un trío cómico famoso nos cines brasileiros. Durante esta época, participou no partido de inauguración do estadio Aniceto Moscoso, onde o Madureira derrotou por 4-2 ao Fluminense, e tamén nunha goleada por 5-1 sobre o Vasco da Gama.
En 1943 os tres foron contratados polo Vasco da Gama, a petición do adestrador Ondino Viera, que comezaba a reformar o cadro de xogadores do club. O equipo daquela época, liderado no ataque por Ademir de Menezes, pasou a ser coñecido co alcume de Expresso da Vitória, e en 1945 gañou o Campionato Carioca, con Lelé como máximo goleador do torneo, con 15 goles. Proclamouse campión tamén en 1947, e sumou varios títulos máis en diferentes competicións, como o Campionato Suramericano de Campións de 1948, considerado o precursor da Copa Libertadores. Ese mesmo ano deixou o club do Río de Xaneiro, sendo naquel momento o segundo máximo goleador da súa historia, con 147 tantos, e ocupando na actualidade o noveno posto.
Fichou entón polo São Paulo, co que gañou o Campionato Paulista de 1949, e posteriormente xogou no Ponte Preta, ata 1952. Trala súa retirada traballou nas aduanas do Aeroporto de Viracopos. Faleceu en Campinas o 16 de agosto de 2003, aos 85 anos de idade.
Quattro metà
Quattro metà é un filme italiano de 2022 dirixido por Alessio Maria Federici, escrito por Martino Coli e protagonizado por Matilde Gioli, Giuseppe Maggio, Ilenia Pastorelli e Matteo Martari.
Herba dos pitos
A herba dos pitos, Aquilegia vulgaris, é unha especie de plantas do xénero Aquilegia, familia Ranunculaceae, nativa das zonas tépedas de Europa e Asia. Outros nomes comúns son paxariños e bonetes. miniatura|Ilustración. miniatura|Detalle da folla. miniatura|No seu hábitat. miniatura|Aquilegia vulgaris.
Historia
De aquelegus, que toma auga, ou de aquila, polo aspecto das flor es. Antigamente as sementes empregáronse para facer perfumes afrodisíacos e dise que as cortesás as mastigaban para exercer mellor o seu oficio, as vestais romanas (virxes consagradas) tiñan prohibido o contacto con esta planta. Foi cultivada nos xardíns medievais. A casa de Guisa, na Francia renacentista, fixo desta flor o seu escudo de armas.Os contrabandistas navarros usábana como amuleto cando ían cruzar a fronteira.
Esta especie foi descrita en Galicia en 1905 no primeiro tomo da Flora descriptiva é ilustrada de Galicia de Baltasar Merino.
Toxicidade
O envelenamento produce síntomas temperáns similares ao envelenamento por acónito, formigueo na boca e na pel, seguidos de axitación, pulso débil, descoordinación, convulsións e morte. Aínda que a súa toxina non é tan potente como a aconitina, se non se actúa, a morte sobrevén por parálise cardíaca ou respiratoria. O tratamento é hospitalario, hai que provocar o vómito tan pronto como se sospeite intoxicación e pedir atención médica urxentemente.
As sementes, moídas e maceradas en aceite de oliva, póñense na cabeza para repeler os piollos.
Taxonomía
Aquilegia vulgaris foi descrita por Carlos Linneo e publicada en Species Plantarum 1: 533. 1753. A A. vulgaris:
Ver: Aquilegia
vulgaris: epíteto latino que significa "común, vulgar".
NOTA: Os nomes que presentan ligazóns son sinónimos noutras especies:
Est-Ouest
Est-Ouest é un filme de 1999 dirixido por Régis Wargnier e protagonizado por Sandrine Bonnaire, Oleg Menshikov, Catherine Deneuve e Sergei Bodrov Jr. É unha coprodución europea entre Francia, Rusia, Bulgaria e España. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 72ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Boeto (filósofo estoico)
Boeto (en latín Boethus, en grego ) foi un filósofo estoico grego.
Traxectoria
Probabelmente viviu pouco antes de Crisipo de Soli e foi autor de varias obras, entre elas unha titulada, 'Sobre a natureza', da que Dióxenes Laercio cita a súa opinión sobre a esencia de Deus, e outra titulada , 'Sobre o destino', que cita tamén Dióxenes Laercio e do que cita o undécimo libro. Probabelmente Cicerón refírese a esta última obra no seu tratado De divinatione. É posíbel que este Boeto sexa tamén o que menciona Plutarco.
Johnny O'Bryant III
NBA
O 26 de xaneiro de 2017, O'Bryant asinou un contrato de dez días cos Denver Nuggets. O 6 de febreiro de 2017, asinou un segundo contrato de dez días cos Nuggets.
O 7 de febreiro de 2018, O'Bryant foi traspasado xunto a dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft ós New York Knicks, a cambio de Willy Hernangómez. O día seguinte, foi cortado polos Knicks.
Europa
O 31 de xullo de 2018, O'Bryant asinou un contrato dun ano co Maccabi Tel Aviv BC israelí.
O 14 de agosto de 2019, O'Bryant asinou co PBC Lokomotiv Kuban da VTB United League. O 21 de xullo de 2020, extendeu o seu contrato co Lokomotiv unha tempada máis. O 18 de setembro de 2020, O'Bryant deixou o Lokomotiv Kuban debido a problemas familiares.
Xémino de Rodas
Xémino (en Γεμῖνος, en Geminus) foi un astrónomo e matemático grego de Rodas de finais do século -II Ie principios do século -I.
Obra
Só se conserva un dos seus libros: Εἰσαγωγὴ εἰς τὰ Φαινόμενα ('Introdución aos fenómenos'). Trátase dun tratado de astronomía no que explica dun xeito moi didáctico todo o coñecemento da astronomía grega, agás a teoría planetaria. Está baseado principalmente no traballo de Hiparco de Nicea, pero engade numerosas contribucións doutros astrónomos gregos e babilónicos.
Por referencias de autores posteriores (especialmente Proclo) sabemos que tamén escribiu un libro sobre matemáticas: Θεωρία τῶν µαθηµάτων ('Teoría das Matemáticas'), do que se conservan considerables citas.
Operación Swordfish
Operación Swordfish (en Swordfish) é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Dominic Sena, escrito por Skip Woods, producido por Joel Silver e protagonizado por John Travolta, Hugh Jackman, Halle Berry, Don Cheadle, Vinnie Jones e Sam Shepard. O filme céntrase en Stanley Jobson, un exdelincuente e hacker informático que é recrutado para unha conspiración de roubo de bancos debido ás súas formidables habilidades de hackeo.
A Áspera, Portela, Barro
A Áspera é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Escoto
Escoto refírese ao nome que os antigos romanos deron orixinalmente a unha tribo de colonos celtas da illa de Irlanda que viñan da Gran Bretaña romana. Estaban asentados nas Terras Altas Occidentais de Escocia e posteriormente estendérondose por toda Escocia durante os séculos IV e V, dando nome a esa nación. O seu nome foi substituído máis tarde polo termo "Gael", do celta Gaidheal/Gaedheal, que hoxe dá nome á súa lingua celta, o gaélico escocés.
As tribos bélicas dos escotos, xunto cos pictos e os misteriosos atticotti, causaron amplos problemas á administración romana da provincia da Britania, con violentas incursións e incursións. Cos romanos evacuando a illa e deixándoa nun estado de anomía e guerras endémicas, moitos escotos atopáronse co control das partes occidentais de Gran Bretaña, tras emigrar e colonizar as costas de Gales e Escocia.
Asentáronse a partir do s. VI na rexión occidental de Escocia onde formaron o reino de Dalriada. Enfrontáronse aos pictos até que se fusionaron os dous pobos e os seus territorios no Reino de Escocia, no 844.
Lúcia Teixeira
Lúcia da Silva Teixeira Araújo, nada o 17 de xuño de 1981 en São Paulo, é unha judoka brasileira con discapacidade visual (clase de discapacidade B2) que compite na categoría -57 kg.
Traxectoria
Teixeira obtivo dúas medallas de prata, unha nos Xogos Paralímpicos de Londres 2012, ao perder ante Afag Sultanova de Acerbaixán, e outra nos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro 2016, onde foi derrotada por Inna Cherniak de Ucraína, quen levou a medalla de ouro.
En 2015, foi unha dos tres atletas paralímpicos que participaron nun vídeo destinado a presentar os brasileiros aos Xogos Paralímpicos como un deporte para espectadores. A publicidade foi filmada con cámaras ocultas, e rexistra as reaccións dos espectadores cando os tres paralímpicos entran en tres ximnasios como persoas discapacitadas e logo impresionan os observadores coas súas habilidades. O vídeo atraeu a atención de millóns de espectadores que non a coñeceran como medallista de prata nos xogos de Londres de 2012.
Boeto (filósofo epicúreo)
Boeto (en latín Boethus, en grego ) foi un filósofo e xeómetra grego epicúreo.
Traxectoria
Cítao Plutarco (De Pythiae oraculis 396 d.), quen tamén o introduce na súa Symposiaca (V. 1, p. 673c. ). Descoñécense a época na que viviu, a súa orixe e as súas obras e todo o que se sabe del deriva da obra de Plutarco.
Briadoiro, Portela, Barro
Briadoiro é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
A Costa, Portela, Barro
A Costa é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Mosqueiros, Portela, Barro
Mosqueiros é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Ponte da Pasaxe
A ponte da Pasaxe é unha ponte sobre a ría do Burgo, entre os concellos de Oleiros e A Coruña. Sobre ela discorre a estrada AC-12.
Características
esquerda|miniatura|Ponte de ferro A ponte da Pasaxe ten unha lonxitude de 225 metros, con tres carrís por sentido e unha única calzada.
Historia
A idea de construír unha ponte sobre a ría do Burgo apareceu xa no século XIX. A primeira ponte no lugar, de ferro, construíuse en 1901. Ata ese momento só existía a posibilidade dunha pasaxe en barco desde As Xubias creada en 1491.
A ampliación do tráfico fixo necesaria a ampliación da ponte. En 1959 construíuse unha nova ponte e a construción da actual iniciouse en xullo de 1974. A primeira metade inaugurouse en 1975 e a segunda o ano seguinte.
Maria Antonia Señarís
María Antonia Señarís Rodríguez, nada en Santiago de Compostela en 1965, é catedrática de Química Inorgánica da Universidade da Coruña.
Traxectoria
Maria Antonia Señarís é licenciada e en Química pola Universidade de Santiago de Compostela, posúe un máster en Materiais de Interese Tecnolóxico e é doutora en Química pola Universidade Complutense de Madrid. Foi bolseira Fullbrigt na Universidade de Texas en Austin, onde traballou co profesor John Goodenough, Premio Nobel de Química en 2019.
Dirixe o grupo de investigación en Química do Estado Sólido e Materiais da UDC, que desenvolve a súa investigación no ámbito da química e física do estado sólido e materiais. É coinventora  de dúas patentes en materiais dieléctricos e seis patentes sobre materiais e dispositivos calóricos.
Actualmente é vicepresidenta do Grupo Español de Química do Estado Sólido e Materiais  da  Real Sociedad Española de Química. En 2021 María Antonia recibe a medalla Antonio Casares Rodríguez, da sección de Química e Xeoloxía, da Real Academia Galega de Ciencias.
República das sete illas
A República das Illas Xónicas ou República das Sete Illas é o nome que recibe a entidade formada polas sete illas do mar Xónico (antigamente pertencentes á República de Venecia ) situadas entre Grecia e Italia creada en 1800 baixo a protección do imperios ruso e otomán. Non debe confundirse coa heptanesa, que era unha rexión de Grecia durante o dominio otomán formada polas mesmas illas.
Período ruso
O 21 de marzo de 1800, os imperios ruso e otomán acordaron polo Tratado de Constantinopla crear a república federativa das Sete Illas. O tsar Alexandre I convértese no protector oficial da nova república mentres o sultán Selim III do Imperio Otomán conserva a soberanía nominal a cambio dun tributo de 75.000 piastras que se lle pagará ao tsar cada tres anos.
Pola súa importancia estratéxica, Rusia envía unha forza de ocupación á república que se instala en Leucas, pero os canóns terrestres seguen baixo a responsabilidade dun funcionario turco designado especificamente polo Divan. esquerda|miniatura|271x271px| Ioannis Kapodistrias. As illas son practicamente autónomas de feito. O executivo está constituído por un senado de doce membros repartidos entre Corfú, Cefalonia e Zante, as tres illas principais, mentres que un príncipe-presidente, elixido polo senado, representa a autoridade suprema. O poder xudicial está en mans da nobreza así como do resto dos cargos clave. O clero non exerce máis que unha autoridade moral sobre o país. O grego moderno é recoñecido como a lingua administrativa, despois de séculos de dominio do italiano. A relixión considerada dominante tamén cambia: a Igrexa Católica é substituída pola Igrexa Ortodoxa Grega.
A República das Sete Illas é recoñecida pola República Francesa, España, a República Bátava e o Reino Unido polo Tratado de Amiens o 25 de marzo de 1802. Pero a partir do 10 de outubro de 1801, unha das disposicións dunha convención secreta -cuxo obxectivo era consolidar o Tratado de Lunéville- asinada por Talleyrand en nome de Francia e polo embaixador ruso, o conde de Markov en nome de Rusia, recoñeceu e garantiu a independencia da República das Sete Illas e acordou que non habería máis presenza de tropas estranxeiras nas illas. Cando os turcos ameazaron con intervir para restablecer a orde anterior e ante a animosidade da poboación grega das illas cara aos turcos Talleyrand aconsellou levar a cabo unha intervención francesa.
O 14 de novembro de 1803 promúlgase unha nova constitución. Ao parecer, máis atrevida que a anterior, finalmente resulta que non é máis que unha hábil copia da primeira, mantendo os aristócratas todo o poder. Só a fidalguía tiña dereito a voto, con numerosas restricións: só podían votar os nobres nacidos nas illas de unión lexítima, os cristiáns e que tiñan importantes ingresos ou título universitario. Durante este tempo Talleyrand exhorta a Napoleón a non intervir aínda xa que isto podería desencadear un conflito europeo. Así, o xeneral Romieux, un home con pouca experiencia na zona, foi enviado como embaixador. Os seus informes son pesimistas, xa que tamén tiveron que tratar cun influente partido ruso, un poder que liderara a cambio un sutil conxunto de alianzas na zona: o representante do Imperio ruso era o conde Georges Mocenigo, figura do partido aristocrático, nado en Zante e de orixe veneciana. A desaparición da República de Venecia permitiulle obter facilmente a nacionalidade rusa, sendo elixido para o cargo de cónsul do tsar co que controlaba os poderes nas illas e gobernaba de facto.
Período francés
En 1806 a posición rusa é cada vez menos sólida nas illas Xónicas. Alí Paxá soña con aumentar as súas posesións apoderándose das illas. Para iso, enviou ao seu secretario, Mehmet Guerini, reunirse con Napoleón en Tilsit co fin de obter o respaldo de Francia aos seus proxectos. Ao mesmo tempo, Napoleón ofrece ao tsar Alexandre I as illas Xónicas a cambio do seu apoio. Finalmente o arquipélago pasa a formar parte de Francia coa sinatura do Tratado de Tilsit en 1807. En agosto de 1807, o xeneral Berthier chega a Corfú e anuncia ao Senado que as illas están agora baixo protección francesa. Nada cambia no funcionamento constitucional, administrativo ou xudicial da República. Berthier integra nas súas tropas regulares a uns poucos miles de albaneses expulsados do continente por Ali Pasha. O coronel Minot é o encargado de organizar este rexemento albanés que ten como misión defender as illas xa que Napoleón ordenou que ningún soldado francés, italiano ou napolitano o fixese. A experiencia é un fracaso: os albaneses, máis afeitos á guerrilla montañesa, non aceptan facilmente a disciplina militar. Amotináronse en numerosas ocasións, como en outubro de 1809 cando os británicos se apoderaron das illas.
O período británico
Mentres o Senado das Illas Xónicas agardaba a que o Congreso de Viena restablece a liberdade da república, encoméndase aos británicos que exercen un estrito control sobre as illas. Adoptase o nome Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων en grego moderno (República das Illas Xónicas en galego, United States of the Ionian Islands en inglés). O xeneral Campbell, primeiro representante inglés nas illas tras o Congreso de Viena, anuncia que a Coroa non recoñecerá a existencia dun pobo xónico libre e pon en marcha unha serie de tribunais militares para acabar con toda oposición. O seu sucesor, Sir Thomas Maitland, adopta o título de Lord Alto Comisionado ou Gobernador e decide disolver o Senado Xónico.
Maitland obtén unha Asemblea Constituínte Xónica para adoptar unha constitución para a República das Illas Xónicas en decembro de 1817. Un senado ou Guerusía ( Γερουσία ) de seis membros e unha asemblea ou Bulé ( Βουλή ) de 42 deputados gobernaban a República pero todas as súas decisións son sometidas ao gobernador británico da illa que ten dereito a veto (de aí o alcume do Abortador). que os gregos da illa deron a Maitland). O Senado é elixido polos deputados da Asemblea pero o seu presidente é nomeado polo gobernador. A asemblea é aristocrática e escollida polas diferentes illas en función da súa poboación. O gobernador encárgase de Asuntos Exteriores, a policía e a saúde pública. Reside en Corfú e está representado por un oficial ou residente en cada unha das outras seis illas. Este residente ten localmente os mesmos poderes que o gobernador.
Nin os gobernadores posteriores nin os británicos son moi populares entre a poboación local. Sir Thomas Maitlan é chamado Rei Tom polos propios británicos e o Aborter pola poboación grega pola súa actitude durante a Guerra de Independencia grega, posto que decide que as illas se manteñan neutrais ordenando a prisión dos patriotas gregos e mesmo a execución dalgúns deles. O seu sucesor Sir Frederick Adam (1824-1835) tamén é impopular polo seu gasto en produtos de luxo. Malia ter casado cunha muller de Corfú e converterse en mecenas da arte, está acusado de levar as arcas públicas ao bordo da quebra. Sir Howard Douglas (1835-1841) foi un dos menos impopulares grazas ás súas accións a favor da economía local e obrigando aos funcionarios a aprender grego moderno.
A modernización das illas (estradas, pontes, escolas, universidade, hospitais, desenvolvemento do comercio e da industria) data do período británico. Corfú, Zante e Argostoli teñen cada un un colexio e un instituto. Lord Guilford inaugura a Universidade de Corfú o 29 de maio de 1824 e ordena a creación dunha biblioteca na illa. Sir Howard Douglas permite a creación do Banco Xónico (Ionian Bank, IB, que aínda existe) co fin de fomentar os préstamos aos agricultores locais. O sistema xudicial xónico é unha copia do sistema británico. Os impostos directos desaparecen case por completo, substituídos polos tipos de importación e exportación.
Un primeiro intento británico de aumentar a autonomía da república das Illas Xónicas produciuse baixo Lord Seaton (1843-1848), quen pensou que as illas poderían pasar a formar parte do Reino de Grecia. Seaton alentou o desenvolvemento da vida política establecendo a liberdade de prensa e convocando eleccións libres. Porén, estas reformas non deixaron satisfeito a ninguén: o partido pro-inglés criticouno por terlle dado demasiado poder aos gregos mentres que o partido grego xulgaba estas medidas como insuficientes e seguía considerando aos ingleses como opresores. A oposición grega foi encabezada por Andreas Mustoxidi.
Os acontecementos de 1848 tamén se reflectiron nas Illas Xónicas. Os radicais ou Ριζοσπάστες, liderados por Vlacco e Nodaro, tentaron acabar co control británico. O gobernador Sir Henry Wald decreta o estado de emerxencia e reprime todos os movementos. Porén, para evitar o rexurdir deste fenómeno en 1851, modificouse a antiga constitución de 1817 coa intención de aumentar as competencias das institucións locais.
A situación non é totalmente aceptada polos gobernadores posteriores. O último gobernador, Sir Henry Stow, é tan impopular e ditatorial como o King Tom.
En 1864 Gran Bretaña retirouse do arquipélago e o 21 de maio pasou a formar parte do reino de Grecia. Esta retirada pódese interpretar como un agasallo británico para a coroación do novo rei de Grecia Xurxo I, cuxa candidatura foi apoiada polos británicos.
A Laxe, Portela, Barro
A Laxe é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Brisón
Brisón (en latín Bryson, en grego, Βρύσων Ἡρακλεώτης) foi un filósofo pitagórico grego.
Traxectoria
Iámblico menciónao como discípulo de Pitágoras, instruído nos últimos anos. Podería ser o mesmo que o escritor Brisón de Acaia mencionado por Teopompo nunha escolma feita por Ateneo de Naucratis e segundo a cal Platón tomaría algunhas ideas de Brisón.
Piñeiro, Portela, Barro
Piñeiro é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Recursos fónicos
Os recursos fónicos son aquelas figuras retóricas que xogan co son e a musicalidade das palabras. Estas provocan que sexa máis sinxela a memorización, polo que son moi comúns nos anuncios publicitarios. Con elas captan a atención do espectador e provocan nel unha necesidade de obter determinado produto.
Este tipo de técnica é máis efectiva nun medio oral (como a televisión ou radio) que nun medio escrito (prensa, carteis…), xa que no primeiro escoitamos a voz dun personaxe, a súa entoación, que sentimentos transmite… e podemos captar máis sinxelamente que pretende o anunciante.
La Vie rêvée des anges
La Vie rêvée des anges é un filme francés de 1998 dirixido por Érick Zonca. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Isa e Marie coñécense. Isa é solitaria, abnegada e leda mentres Marie é rebelde e agresiva. A vida non as trata ben a ningunha.
A Porriña, Portela, Barro
A Porriña é un lugar da parroquia de Portela no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Pedra fadada
Pedra fadada é unha pedra lendaria da mitoloxía galego-portuguesa e das illas Británicas. Segundo ela, a pedra era a que Catelo escolleu como asento ou trono para administrar xustiza, ter audiencia cos seus vasalos e xulgar as causas da súa cidade en Hispania. "E esta pedra vieram a ter como fadada, para perpetuar o seu nome escoto onde ela permanecesse."
Olaf Gulbransson
Olaf Gulbransson nado en Oslo o 26 de maio de 1873 e finado en Tegernsee, Alemaña, o 18 de setembro de 1958, foi un artista, pintor e debuxante noruegués. É coñecido sobre todo polas súas caricaturas e ilustracións.
Pedra fadada
Segundo a lenda, Simon Brecho tería levado a pedra a Hibernia, despois o seu fillo Fergusio levouna a Escocia e máis tarde a Albión (hoxe Gran Bretaña pero neste caso, como noutros, é Inglaterra). Di así: "A partir de entón, todos os reis de Escocia que sucederon a Ferguzio, o seu primeiro rei, sentáronse, na solemnidade da súa coroación, na pedra predestinada, fundando nesa superstición a estabilidade do seu reino "
Olaf Gulbransson
Traxectoria
A partir de 1890 traballou en moitas revistas noruegas, como Pluk, Paletten ou Sfinx. En 1902 trasladouse a Alemaña para traballar na revista satírica Simplicissimus despois de que o editor Albert Langen estivera en contacto co autor Bjørnstjerne Bjørnson buscando talento noruegués. En 1929 converteuse en profesor da academia de arte de Múnic. En 1921 Castelao viaxa a Alemaña e coñece a súa obra na Simplicissimus. Segundo Siro, Forain e Gulbranson foron dous dos autores que máis influíron no artista galego, o primeiro polos seus textos nos pés de páxina e o segundo pola liña. Valentín Paz-Andrade negou varias veces esa influencia.
En 1933 a Academia de Arte de Berlín organizou unha exposición especial para celebrar o 60 aniversario de Gulbransson. O partido nazi pechou a exposición despois de só dous días. A pesar diso, os editores de Simplicissimus, Franz Schoenberner e T. T. Heine sinalaron que Gulbransson cooperou activamente cos nazis a partir de 1933 até o final da II guerra mundial ao facer obras satíricas contra os aliados, e Klaus Mann sinalou que iso lle doera especialmente.