cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brian Schmidt
Actualmente exerce como membro destacado do Consello de Investigacións Científicas de Australia.
Schmidt compartiu en 2006 o premio Shaw en astronomía e en 2011 o Premio Nobel de Física con Saul Perlmutter e Adam Riess por achegar evidencias a favor da aceleración na expansión do universo.
Traxectoria
Instalouse en Australia en 1994 tras casar coa súa esposa Jenny M. Gordon, sendo estudante de económicas na Universidade Harvard.
Actividades científicas
En 1998 este equipo investigador xunto co Proxecto Supernova Cosmology, acharon evidencias de que o universo estaba a acelerarse na súa expansión. Sendo nomeado como "o acontecemento máis rompedor do ano" segundo a revista Science.
Schmidt actualmente lidera o proxecto de cartografía celeste para o proxecto do telescopio espacial e forma parte da Rede de Estudo do Ceo Austral (Southern Sky Survey).
Premios e recoñecementos
miniatura|200px|[[Saul Perlmutter, Adam Riess e Brian P. Schmidt foron premiados en 2006 co Premio Shaw en Astronomía. Posteriormente, concedéuselles ós tres en 2011 o Premio Nobel de Física.]]
Schmidt e outros membros de equipo High-Z (definidos como coautores de Riess en 1998) compartiron en 2007 o Premio Gruber en Cosmoloxía, dotado con medio millón de dólares estadounidenses e con Saul Perlmutter do Laboratorio Nacional Lawerence Berkeley e o Proxecto Supernova Cosmology (o equipo definido como coautores de Perlmutter en 1999) polos seus descubrimentos na aceleración da expansión do universo.
Industrias Ferri
Industrias Ferri é unha empresa galega do sector naval con sede en Gondomar. Ferri deseña e fabrica guindastres e equipamento naval.
Dixon
Co apelido Dixon podemos atopar:
Industrias Ferri
Historia
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro no baixo da casa do pai de Ricardo Fernández Villar, mecánico naval e capitán.
Empresas do grupo
miniatura|esquerda En 2013 Talleres Carral (O Martinete, A Coruña) é o fabricante de maquinillas, chigres e cabrestantes máis importante de España, fundado en 1921, pasou a formar parte do grupo Industrias Ferri S.A. A empresa naval belga Brusselle creada en 1929 fabricante de maquinillas e servotimóns foi mercada e fusionada con Talleres Carral pasando a chamarse Brusselle Carral Marine.
Code 128
miniatura|"Wikipedia" codificado en Code 128-B. Code 128 é un código de barras de alta densidade, usado amplamente para a loxística e paquetería. Pode codificar caracteres alfanuméricos ou so numéricos. Con este código é posible representar todos os caracteres da táboa ASCII, incluídos os caracteres de control.
Para comprender como se codifica este código, debemos ter en conta que cada ASCII se codifica mediante 11 barras.
Por exemplo, o carácter ASCII está formado por:
O código en realidade inclúe seis zonas:
Fixoucos, Cabarcos, Barreiros
Fixoucos é un lugar da parroquia de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Carrícola
Carrícola é un concello da provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana, España.
Gran Premio de Austria de 1984
O Gran Premio de Austria de 1984 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 19 de agosto de 1984. Foi a 12ª carreira da tempada de Fórmula Un de, o 17º Gran Premio de Austria e o décimo quinto que se celebrou en Österreichring. A carreira levouse a cabo sobre 51 voltas ao circuíto de 5´942 quilómetros para unha distancia total de carreira de 303 quilómetros. Tamén foi o 400º Gran Premio do Campionato do Mundo celebradas desde o campionato comezou en.
Pelecanus schreiberi
Pelecanus schreiberi é un pelicano fósil descrito por Storrs Olson que data do Plioceno Temperán (hai de 5,3 a 3,6 millóns de anos) atopado en depósitos da Formación Yorktown de Carolina do Norte, Estados Unidos. Era unha especie de gran tamaño con características distintivas que suxiren que representa unha liñaxe extinta que non deixou descendentes vivos. O seu nome específico conmemora a Ralph W. Schreiber (1942–1988), un antigo curador de aves no Natural History Museum of Los Angeles County e unha grande autoridade en pelicanos.
Gran Premio de Austria de 1984
Resumo
O McLaren de Niki Lauda tomou a dianteira no campionato do mundo coa 23º vitoria da súa carreira. Segundo foi o defensor do campionato Nelson Piquet no seu Brabham - BMW, co Ferrari de Michele Alboreto completando o podio en terceiro lugar.
Pelecanus schreiberi
Foi recollido en 1972 por Gerard R. Case dunha mina ao sur de Pamlico River preto de Aurora, Carolina do Norte. O holotipo é un terzo inferior dun fémur dereito dunha femia en época de nidación. Esta última característica ponse en evidencia pola densidade do tecido de óso medular, xa que é unha característica que tamén se observa en femias de pelicanos vivos en época de poñer ovos. As características do fémur permiten clasificalo como pelicano, pero é un pelicano bastante diferente das especies vivas. Xunto co fémur tamén se atoparon algúns ósos do pé (falanxes). Ademais, atopáronse un óso cadrado incompleto e unha vértebra axe sen apófise espiñosa procedente dunha mina de Polk County no centro de Florida, que son provisoriamente considerados desta mesma especie. Estes restos proceden da Formación de Bone Valley, de practicamente a mesma idade que a Formación Yorktown.
Gran Premio de Austria de 1984
Resumo
Alain Prost, compañeiro de equipo de Lauda e líder do Campionato do Mundo ao iniciar a carreira, non puido terminar logo de trompear sobre unha mancha de aceite na volta 28. Prost marchaba no segundo lugar detrás de Piquet no momento do seu trompo. Piquet pasou sobre o aceite primeiro e logrou manter o seu coche na pista malia un trallazo no aceite. Pero Prost tiña problemas na selección de marchas e pasou sobre a mancha de aceite cunha man no volante e a outra na panca de cambios para manter a marcha do seu McLaren - TAG. Como resultado, non puido controlar o coche e trompeou, como consecuencia tivo que retirarse. Lauda pasou a ser segundo detrás de Piquet que estaba tendo problemas de pneumáticos. Logo de tomar a dianteira Lauda descubriu de súpeto que non podía engrenar as marchas e parecía que a súa carreira terminara cando desacelerou significativamente, mentres trataba desesperadamente de engrenar unha marcha. O problema resultou ser temporal e pronto o McLaren ía de novo a velocidade e logrou o seu 23º triunfo.
Pelecanus schreiberi
Esta femia é de aproximadamente o mesmo tamaño que os maiores individuos dos actuais Pelecanus onocrotalus ou Pelecanus crispus, polo que o macho debía de ser aínda meirande, posiblemente o maior fósil de pelicano nunca rexistrado, rivalizando só con restos subfósiles dun pelicano de Nova Zelandia que foi descrito como unha subespecie do pelicano australiano (Pelecanus conspicillatus) e unha misteriosa especie do Mioceno tardío, Pelecanus odessanus, atopada en Ucraína.
Gran Premio de Austria de 1984
Resumo
Outro piloto austríaco Gerhard Berger, que chegaría a gañar 10 grandes premios antes de retirarse ao final da tempada, fixo a súa debut na Fórmula Un en Österreichring, terminando 12º e último no seu ATS - BMW. O terceiro austríaco na carreira, Jo Gartner, retirouse logo de só 6 voltas con problemas de motor no seu Osella - Alfa Romeo.
Carrícola
Historia
Ten a súa orixe nunha alquería musulmá que o rei Xaime I de Aragón cedeu xunto coa torre do Castellet, que hoxe atópase en El Palomar, a Berenguela Alonso en 1270. En 1273 pasa, tamén por doazón do rei conquistador, ao bispo de Valencia. A baronía de Carrícola foi vinculada, en 1477, polo cardeal Lluís Joan del Milà i Borja e recalou posteriormente nos Orense e os Tamarit.
Foi lugar de mouriscos e contaba antes da expulsión con 56 casas.
Economía
Baseada tradicionalmente na agricultura. A case totalidade dos cultivos son de secaño como amendoeiras, alfarrobeiras e oliveiras. Na zona da Vall d'Albaida Carricola, foi pioneira na introdución da agricultura ecolóxica como iniciativa de desenvolvemento sostible. A través dela puidéronse xerar beneficios económicos e en forma de oferta de produtos que fan factible iniciativas de turismo rural. Carricola é un excelente lugar para o inicio de rutas dentro das paraxes naturais que envolven o municipio encravado no medio da Serra do Benicadell.
Gran Premio de Austria de 1984
Resumo
Renault, que gañara o Gran Premio de Austria de 1983 con Alain Prost pilotando, tivo unha carreira para esquecer en 1984. Derek Warwick retirouse con problemas no motor na volta 17, mentres que Patrick Tambay tamén se retirou con problemas no motor na volta 42.
Notas
Segunda carreira: Nelson Piquet (1-39) Niki Lauda (40-51)
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tomáronse de
Bandeira de Liechtenstein
A bandeira de Liechtenstein (en alemán: Flagge Liechtensteins) consiste en dúas bandas horizontais de igual tamaño, sendo a superior azul e a inferior vermella, cunha coroa de duque dourada no lado do mastro da banda de arriba. As cores é probable que deriven das da familia real do Principado no século XVIII.
A bandeira azul e vermella de Liechtenstein data de 1921. A coroa foi engadida en 1937, despois de que se descubrise que a bandeira utilizada polo equipo olímpico nos Xogos de 1936 era idéntica á bandeira de Haití. O deseño da coroa foi lixeiramente modificado en 1982. A bandeira pode ser pendurada verticalmente ou horizontalmente, pero coa coroa sempre arriba á dereita.
centro|350px|Construción da bandeira
Other flags
miniatura|dereita|300px|Bandeira na fronteira con [[Austria.]]
Pezobre, Santiso
San Cristovo de Pezobre é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 137 habitantes (77 homes e 60 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 175 habitantes e 1999 cando tiña 182 habitantes.
Vocabulario ortográfico da lingua galega
O Vocabulario ortográfico da lingua galega (VOLG, habitualmente pronunciado /bolga/) é a aplicación das prescricións indicadas nas Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego, redactadas pola Real Academia Galega e o Instituto da Lingua Galega, e asumidas por lei. Malia circular en copias privadas durante anos, no ano 2004 por fin apareceu publicado oficialmente en papel por estas dúas institucións baixo a coordinación de Manuel González González e de Antón Santamarina Fernández, co cal se creou a base normativa de facto (non de iure) para calquera obra lexicográfica xeral do galego.
Correccións ó VOLG
Debido a que o VOLG é simplemente un listaxe ortográfico coa categoría gramatical, convén aclarar as formas flexionadas, derivadas e conxugadas que presenten dúbidas.
Ceolwulf I de Mercia
Ceolwulf foi un rei de Mercia, Anglia Oriental e Kent, entre 821 e 823. Era irmán de Cœnwulf, o seu predecesor, e foi deposto por Beornwulf.
Refuxio de Tête Rousse
miniatura|Refuxio de Tête Rouse O refuxio de Tête Rousse é un refuxio de montaña dos Alpes franceses situado no macizo do Mont Blanc, no departamento de Alta Savoia (Ródano-Alpes, Francia). Está a unha altitude de 3.167 metros.
Ceolwulf I de Mercia
Traxectoria
Guillerme de Malmesbury declarou que, despois de Coenwulf: "o reino dos mercianos en declive, e se podo utilizar a expresión, case inerte, non produciu nada digno de conmemoración histórica". De feito, Mercia tivo un momento de gloria do que Guillerme non foi consciente. Indicando o ano 822, os ‘Annales Cambriae' rexistran: "A fortaleza de Degannwy (en Gwynedd) foi destruída polos saxóns e eles tomaron o reino de Powys baixo o seu mando".
Refuxio de Tête Rousse
Historia
O primeiro refuxio inaugurouse en 1936. No ano 2005 foi completamente reconstruído.
Ceolwulf I de Mercia
Traxectoria
Un diploma posterior describe unha situación turbulenta durante o reinado de Ceolwulf: "Despois da morte de Coenwulf, rei dos mercianos, producíronse moitos desacordos e innumerábeis disputas entre persoas principais de toda clase – reis, bispos, e ministros das igrexas de Deus- acerca de todo tipo de asuntos seculares". En 823, nalgún momento despois do 26 de maio, en cuxa data concedeu terreos ao arcebispo Wulfred a cambio dun barco de ouro e prata, Ceolwulf foi derrocado e substituído por Beornwulf, cuxa ascendencia nos é descoñecida.
Refuxio de Tête Rousse
Acceso
Atópase ao longo da vía normal de acceso ao Mont Blanc, a unhas tres horas desde a estación terminal do tranvía do Mont Blanc Nid d'Aigle e a camiño do refuxio de Goûter.
Microsoft Mahjong
Microsoft Mahjong (tamén chamado Mahjong Titans e Taipei) é un videoxogo de computador publicado por Microsoft. A versión titulada Mahjong Titans foi desenvolvida por Oberon Games e estaba incluída en Windows Vista e Windows 7 (agás as edicións Starter e Home Basic). Toma vantaxe da interface gráfica de usuario de Windows Vista, e inclúe características tales como conxunto de mosaicos e opcións de fondo. (En Windows Vista 5219, 5231 e 5259, o xogo era coñecido como Shanghai Solitaire. ) O xogo non estivo incluído en Windows 8; porén, unha versión independente, desenvolvida por Arkadium e publicada por Microsoft Studios, pode ser descargada de balde dende Windows Store.
Vocabulario ortográfico da lingua galega
Conxugación verbal e simplificación de grupos consonánticos
Nos verbos que, nalgunhas das súas formas ao longo da conxugación, poidan presentar ocasionalmente unha combinación que debería simplificarse, o grupo consonántico mantense por analoxía coa grafía do resto das formas da conxugación. Exemplo disto sería: Cando unha palabra composta é separada por guión, cada unha das súas partes recibe o til gráfico independentemente, e en coherencia con isto: Un caso especial da primeira regra citada é o seguinte: O acento gráfico poderíase considerar anormal pero non diacrítico, pois consígnase coa única función de obrigar á pronuncia oxítona do composto. Isto vén dado pola lóxica de que na ausencia de acentuación gráfica podería haber dúas pronuncias posibles e normativas. Outros dous casos de acento gráfico con comportamento anormal menciónanse máis adiante (os non prescritos -tén ou vén- e os non extrapolados ó plural -de ás e cós-)
Esta última circunstancia non se dá no caso do encontro de vogais vogais débiles e fortes en posición átona. A ortografía do galego (e de moitas linguas románicas, aínda que non do romanés) distingue co acento agudo (no romanés con outro grafema) o número de sílabas átonas, por exemplo, distinguindo a palabra ... (trisílaba: --) da palabra cambio (que debe ser cam-bio). A estas últimas, as que presentan un ditongo crecente postónico, adóitaselles chamar semiesdrúxulas, e no portugués son indistinguibles das anteriores. Debido a que no VOLG se consignan como semiesdrúxulas a maioría destas combinacións, pero en realidade os galegos na fala foxen de realizar ditongos crecentes rompéndoos coma hiatos, a ortografía non sempre está axustada ao que a xente di: aínda así, neste caso si existe unha prescrición fónica coma excepción do punto 2.1 das Aclaracións iniciais.
A pesar de que non consta explicitamente nas NOMIG, existen certos acentos gráficos que se poden consignar diacriticamente para distinguir o grao das vogais en dúas palabras que do contrario serían homógrafas, sempre marcando con acento agudo na palabra con vogal semiaberta:
Outras simplificacións consonánticas
As NOMIG prescriben que os grupos consonánticos simplifícanse sempre que non dea lugar a ambivalencias. Os casos nos que se dá esta son:
Plurais regulares
Compostos coa partícula non-:
Plurais irregulares de palabras compostas
Compostos de pé: Compostos de cú: Tamén é o caso de:
Orgullo e prexuízo (novela)
Orgullo e prexuízo (en Pride and Prejudice) é unha novela romántica do 1813 de Jane Austen. Nela, exponse o desenvolvemento emocional da súa protagonista Elizabeth Bennet, quen aprende o erro de xulgar de forma precipitada e entre a diferenza entre o superficial e o esencial. A comedia da escritura encóntrase na representación dos modos, do matrimonio e do diñeiro durante a era de Rexencia en Gran Bretaña.
O señor Bennet de Longbourn ten cinco fillas pero ningunha delas pode herdar as súas propiedades. A súa muller non ten fortuna, polo que é imprescindible que polo menos unha das mozas case ben para apoiar os demais logo da súa morte. A liña de apertura de Jane Austen: "É unha verdade universalmente recoñecida, que un só home en posesión dunha boa fortuna, debe estar a vontade dunha esposa", é unha frase chea de ironía e alegría. A novela xira en torno á importancia de casar co amor, non simplemente polo diñeiro, a pesar das presións sociais para facer un bo xogo (é dicir, rico).
Orgullo e prexuízo leva fascinando os lectores durante moito tempo, aparecendo constantemente nas listas de "libros máis queridos" entre os estudosos literarios e o público en xeral. Converteuse nunha das novelas máis populares de literatura inglesa, con máis de 20 millóns de copias vendidas e abriu o camiño para moitos arquetipos que abundan na literatura moderna. Durante máis dun século, as adaptacións dramáticas de aficionados e profesionais, as continuacións e as secuelas de imaxes e as versións cinematográficas e televisivas de Orgullo e prexuízo retrataron os personaxes e temas memorábeis da novela para chegar ao público masivo. A película de 2005 protagonizada por Keira Knightley e Matthew Macfadyen, é a adaptación máis recente de Hollywoood.
Xénese
Cando Jane Austen escribiu Orgullo e prexuízo apenas tiña vinte anos, e compartía habitación coa súa irmá. Escribía en simples cadernos. A primeira redacción da obra data do ano 1796; inicialmente recibiu o título de First Impressions (Primeiras impresións), pero nunca foi publicada con ese nome. Esta primeira versión da novela xa estaba esbozada por Jane Austen aos 21 anos. En 1797 o pai de Jane ofreceulla a un editor, que a rexeitou.
Jane Austen revisou a obra en 1809-1810 e de novo en 1812, e ofreceulla entón, co apoio do seu irmán Henry, a outro editor, que publicara Sentido e sensibilidade o ano anterior.
Sinopse
miniatura|250x250px|A familia Bennet reunida A novela describe pouco máis dun ano na vida dun grupo de mozos no campo preto de Londres no cambio de século (do XVIII ao XIX), durante o reinado de Xurxo III. No centro desta sociedade atópase a familia Bennet, coas súas cinco fillas casadeiras, de entre 15 e 23 anos (de maior a menor: Jane, Elizabeth, Mary, Catherine e Lydia). A señora Bennet ve o matrimonio como a única esperanza para as súas fillas, pois tras a morte do señor Bennet as mozas quedarán abandonadas á súa sorte cando William Collins, primo das raparigas, herde todo debido a que a propiedade forma parte dun morgado do que é beneficiario. O morgado só se transmíte por liñaxe masculina, de maneira que, ao falecemento do pai, a nai e as fillas perderán a maior parte da fortuna e o dereito a habitar a propiedade. A señora Bennet está moi emocionada polas noticias da chegada dun home solteiro «de considerable fortuna» (cinco mil libras anuais) á veciñanza: Charles Bingley. O señor Bingley alugou a propiedade Netherfield, onde planea establecerse temporalmente coas súas dúas irmás, a señorita Bingley e a señora Hurst, así como o seu cuñado, o señor Hurst. A señora Bennet espera casar algunha das súas fillas co señor Bingley.
Choloepus hoffmanni
Choloepus hoffmanni é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos, suborde dos folívoros e familia dos megalorrínquidos, unha das dúas do xénero Choloepus que, á súa vez, é o único da familia.
Orgullo e prexuízo (novela)
Sinopse
Pouco despois, Bingley e o seu grupo, que agora inclúe o seu amigo íntimo, Fitzwilliam Darcy, acoden a un baile público na vila de Meryton. Ao principio, Darcy suscita admiración debido á súa elegante figura e os seus ingresos de dez mil libras ao ano. No entanto, rapidamente os veciños considérano orgulloso, alguén que os despreza como socialmente inferiores. De feito, así o considera a familia Bennet cando Elizabeth oe a Darcy declinar a suxestión de Bingley de que a saque a bailar, pois non a atopa suficientemente fermosa para merecer a súa atención. Este comentario férea no seu orgullo e aproveita calquera ocasión para facer uso do seu enxeño, permitíndose ironías que bordean o inadmisible nunha moza. Bingley, pola súa banda, resulta moi agradable, e aínda que baila con varias das rapazas dispoñibles no lugar, desde o principio mostra unha decidida admiración por Jane Bennet, a maior das irmás. Desexosa de animar esta unión tan vantaxosa, a señora Bennet tenta forzar que Jane e Bingley se poidan ver de novo. Para a súa dita, despois do primeiro baile, Jane é convidada a Netherfield, onde chega enferma de pneumonía, polo que Elizabeth camiña ata alí a coidala. Isto provoca burlas por parte das irmás de Bingley, pero esperta certa admiración en Darcy, que non pode deixar de mirala. Durante os días seguintes, conversan moito mentres ela se atopa coidando á súa irmá enferma e case sempre terminan discutindo, o cal molesta a Elizabeth e provoca que Darcy a admire polo seu enxeño e viveza, ademais de polos seus expresivos ollos.
Choloepus hoffmanni
É un animal solitario, nocturno e arborícola, que habita nas selvas de América Central e do Sur (maduras e secundarias) e en bosques caducifolios.
Orgullo e prexuízo (novela)
Sinopse
Pouco despois do baile, o señor Collins, quen herdará o patrimonio Bennet, visita á familia. Collins é unha figura cómica, un clérigo pomposo e bufón cuxa idea dunha tarde amena é ler ás súas curmás os Sermóns de Fordyce; e comprácese en mencionar continuamente o nome da súa gran patroa, a condesa Lady Catherine de Bourgh. Seguindo a imperiosa suxestión de Lady Catherine de que debe casar, Collins decide compensar o seu papel no futuro empobrecimiento das súas primas casando cunha delas.
Choloepus hoffmanni
O seu nome específico conmemora ao naturalista alemán Karl Hoffmann.
Distribución e hábitat
O Choloepus hoffmanni é atopado no dosel de selvas en dúas rexións separadas de Suramérica:
Orgullo e prexuízo (novela)
Sinopse
Durante unha velada, o señor William Lucas suxire a Elizabeth como compañeira de baile para Darcy e esta rexéitao; con todo, durante un segundo baile celebrado en Netherfield, el pídelle un baile e ela acepta. Durante o baile discuten fríamente. Darcy cada vez a admira máis, aínda que non deixa de notar o terrible comportamento das irmás máis novas e dos pais. O señor Collins propón matrimonio a Elizabeth, pero esta rexéitao tallantemente e o señor Bennet, quen non sente gran simpatía polo seu sobriño, apoia a decisión da súa filla favorita.
Choloepus hoffmanni
Distribución e hábitat
Habita en bosques tropicais a 3 300 m por riba do nivel do mar.
Subespecies
As cinco subespecies recoñecidas en Choloepus hoffmanni son:
Orgullo e prexuízo (novela)
Sinopse
Mentres tanto, Elizabeth empeza a sentirse atraída por un oficial recentemente chegado, o señor George Wickham, quen en pouco tempo gaña o aprecio e a simpatía dos aldeáns coa súa amabilidade e carisma. Tras saber que o señor Darcy se encontra no lugar, relata a Elizabeth como foi privado da súa lexítima herdanza por este. Con isto fortalécese a reprobación de Elizabeth cara a Darcy, dados os prexuízos que ten na súa contra. Collins casa con Charlotte Lucas, a mellor amiga de Elizabeth, quen acepta o seu ofrecemento cunha estimación realista das súas opcións, dado que xa cumpriu 27 anos e só ten unha pequena dote. miniatura|O señor William Lucas suxire a Elizabeth como compañeira de baile para o señor Darcy. De súpeto, Bingley decide retornar a Londres, Elizabeth visita a Charlotte, que vive agora baixo o dominio da tía de Darcy, Lady Catherine, unha muller afeita a impor a súa vontade sobre a vida do resto. Estando con eles, Darcy visita á condesa e alóxase na súa casa na propiedade veciña, Rosings. Elizabeth e Darcy vense obrigados a verse frecuentemente. Un día o Coronel Fitzwilliam, primo de Darcy, revela durante unha conversación con Elizabeth que oíu dicir a este que librou a un bo amigo dun matrimonio inconveniente, o que confirma as sospeitas da moza respecto da súa responsabilidade nas penas da súa irmá. Paralelamente, os encantos de Elizabeth acaban seducindo ao señor Darcy, o que provoca que finalmente lle declare o seu amor.
Lista dos duques de Baviera
Dinastía Axilolfinga 548-788
En torno ao ano 555, os reis merovinxios puxeron a rexión raiana baixo a administración dun duque, que actuaba como gobernador, de xeito que, aínda que Baviera pertencía ao territorio merovinxio, non pertenceu a ningún dos tres reinos merovinxios (Austrasia, Neustria e Borgoña).
Á morte de Garibaldo II seguiron unha serie de rexentes máis ben descoñecidos que gobernaron sobre 50 anos. Os máis probábeis son:
No 680 dáse inicio á historia coñecida de Baviera con Teodón II:
Dinastía Carolinxia, 788-911
Os reis carolinxios dos francos asumiron o control do territorio. O emperador Luís o Piadoso dividiu partes do imperio entre os seus fillos, como reis subordinados, co que Baviera pasou a ser un reino dentro do imperio ou do reino franco oriental.
Luís investiu ao seu fillo Lotario no reino de Baviera en 815:
Dinastía Luitpoldinga, 921-947
Luitpoldo de Baviera, o fundador da súa dinastía, non foi duque de Baviera, senón margrave de Carintia, en época de Luís o Neno.
Baviera baixo os Reis de Alemaña, 947-1070
Á morte do duque Bertoldo, o rei Odón I outorgou o ducado ao seu irmán Henrique (que pola súa vez era xenro do duque Arnulfo)
Baviera cos Güelfos e os Babenberg, 1070-1180
En 1070, o rei Henrique IV depuxo ao duque Odón, investindo o ducado a Güelfo I, da rama máis antiga da Casa de Este (dinastía güelfa). miniatura|250px
Cando Frederico I chegou a ser electo Rei de romanos, restaurou o ducado de Baviera aos Güelfos, isto es, a Henrique o León, fillo de Henrique o Soberbio.
Dinastía Wittelsbach 1180-1253
En 1180, o emperador Frederico I desposuíu a Henrique XII o León dos seus ducados e investiu Baviera a Odón da Casa de Wittelsbach. Malia ser Odón I de Wittelsbach o terceiro duque de Baviera con ese nome, o seu ordinal é Odón I por ser o fundador da nova dinastía.
Primeira división, 1255-1340
Tras a morte de Odón II, en 1255, Baviera foi dividida entre os seus fillos. Henrique chegou a ser Duque de Baixa Baviera, e Luís de Alta Baviera.
Os duques de Alta Baviera tamén foron Condes Palatinos do Rin. En 1329, o emperador e duque Luís IV renunciou ao Palatinado e un anaco de Baviera, que pasou a denominarse Alto Palatinado (Oberpfalz), aos fillos de Rodolfo I, que formarían a Rama Palatinata da familia Wittelsbach. O Alto Palatinado reuniríase con Baviera en 1623, e o resto do Palatinado en 1777.
Segunda división, 1349-1505
En 1349, os seis fillos do emperador Luís IV dividiron Baviera en Alta e Baixa, ás que seguiron máis reparticións e agrupacións.
Reis de Baviera, 1805-1918
Casa Wittelsbach
Sa Pusod ng Dagat
Sa Pusod ng Dagat é un filme filipino de 1998 producido e dirixido por Marilou Diaz-Abaya. Está protagonizado por Jomari Yllana con Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gondán, Cabarcos, Barreiros
Gondán é un lugar da parroquia de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 46 habitantes (21 homes e 25 mulleres).
Wallacea
miniatura|450px|Wallacea é o territorio formado polo grupo de illas dentro da área vermella do mapa. Indícase en azul a [[Max Carl Wilhelm Weber|liña de Weber.]]
Wallacea é o nome dunha área bioxeográfica que abrangue un grupo de illas da zona leste de Indonesia, que están separadas por estreitos de augas profundas tanto das plataformas continentais de Asia coma de Australia. Comprende a illa de Sulawesi, que é a máis grande do grupo, e as illas de Lombok, Sumbawa, Flores, Sumba, Timor, Halmahera, Buru, Seram, e moitas illas pequenas.
As illas de Wallacea están situadas entre Sondalandia (a Península Malaia, Sumatra, Borneo, Xava, e Balí) ao oeste, e Oceanía Próxima incluíndo Australia e Nova Guinea ao sur e leste. A área total de Wallacea é de 347.000 km². 450px|miniatura|As plataformas de Sahul e Sonda. Wallacea é a área que queda en medio.
Xeografía
A fronteira entre Sondalandia e Wallacea segue a liña de Wallace, chamada así pollo naturalista Alfred Russel Wallace, que se decatou das diferenzas na fauna de aves e mamíferos entre as illas a ambos os lados da liña. As illas de Sundalandia no oeste desta liña, como Sumatra, Xava, Balí, e Borneo, teñen unha fauna de mamíferos similar á do leste de Asia, incluíndo tigres, rinocerontes e monos, mentres que as illas desde Lombok cara ao leste están maioritariamente poboadas por marsupiais e aves similares aos de Australasia. En Sulawesi están presentes representantes de ambas as faunas.
Durante as eras glaciares, os niveis do mar eran máis baixos que os actuais, polo que a plataforma da Sonda estaba emerxida e seviu de ponte entre as illas de Sondalandia e Asia, o que permitiu que os animais terrestres asiáticos colonizasen as illas. As illas de Wallacea teñen poucos mamíferos terrestres, aves terrestres, ou peixes de auga doce de orixe continental, que tiveron dificultades á hora de atravesar o mar aberto. Porén, moitas especies de aves, réptiles, e insectos mostraron unha maior capacidade de cruzar os estreitos, e moitas desas especies de orixe asiática ou australiana poden atoparse alí. As plantas de Wallacea son predominantemente de orixe asiática, e os botánicos inclúen Sundaland, Wallacea, e Nova Guinea na provincia florística de Malaia.
De xeito similar, Australia e Nova Guinea ao leste están ligadas por unha plataforma continental pouco fonda, e estiveron conectadas por unha ponte terrestre durante as eras glaciares, formando unha soa masa continental que os científicos denominaron con varios nomes como Australia-Nova Guinea, Meganesia, ou Sahul. En consecuencia, Australia, Nova Guinea, e as illas Aru albergan moitos mamíferos marsupiais, aves terrestres, e peixes de auga doce que non se encontran en Wallacea.
A liña que separa Wallacea de Australia–Nova Guinea denomínase liña de Lydekker. As illas Filipinas considéranse xeralmente unha rexión non incluída en Wallacea. A liña de Weber sitúase no punto medio onde as faunas e floras asiáticas e australianas están aproximadamente igual de representadas, e segue os estreitos máis profundos do arquipélago Indonesio.
Biota e conservación
miniatura|450px|Un mapa de Wallacea, limitada polas [[liña de Wallace|liñas de Wallace e de Lydekker.]]
Aínda que os antepasados distantes das plantas e animais de Wallacea puideron ser de Asia ou Australia-Nova Guinea, Wallacea alberga moitas especies endémicas. Houbo unha ampla especiación autóctona e proporcionalmente orixináronse un gran número de endemismos, o cal é unha importante contribución á mega-biodiversidade global do arquipélago Indonesio. Como moitas das illas están separadas unhas doutras por augas profundas, hai moita diversidade de especies entre unha illa e outra.
As especies da fauna inclúen o búfalo anano endémico de Sulawesi e o súido babirusa. As illas Molucas mostran un certo grao de semellanza de especies con Sulawesi pero con menos flora e fauna. Os mamíferos pequenos como os primates son comúns. A illa de Seram ten sona polas súas bolboretas e aves, entre as que está o papagaio Alisterus amboinensis.
Wallacea orixinalmente estaba case completamente forestada, principalmente por bosques de folla ancha húmidos subtropicais e tropicais, con algunhas áreas de bosques de folla ancha secos subtropicias e tropicais. As montañas máis altas estaban cubertas de bosques de montaña e subalpinos, e eran comúns os mangleirais nas áreas costeiras. Segundo a Conservation International, Wallacea alberga unhas 10.000 especies de plantas, das cales aproximadamente 1500 (15%) son endémicas.
Os endemismo é maior entre as especies de vertebrados terrestres; de 1.142 especies que se encontran aquí, case a metade (529) son endémicas. O 45% da rexión conserva algún tipo de cuberta forestal, e só 52.017 km², están en estado inalterado. Da área total de Wallacea duns 347.000 km², só uns 20.000 km² están protexidos.
En Wallacea viven 82 especies ameazadas de vertebrados terrestres e 6 en perigo crítico.
Ecorrexións
En Wallacea distínguense as seguintes ecorrexións:
Bosques de folla ancha húmidos subtropicais e tropicais Bosques de folla ancha secos subtropicais e tropicais
Golfo de Carpentaria
O golfo de Carpentaria (inglés Gulf of Carpentaria) (-14°N, 139°W) é un grande entrante pouco profundo na costa setentrional australiana do mar de Arafura, o mar localizado entre Australia e a Illa de Nova Guinea. Administrativamente, as costas do golfo pretencen aos estados australianos de Territorio do Norte e Queensland.
Xeografía
O golfo de Carpentaria, xeralmente, ten como límite norte unha liña definida desde punta Slade (a esquina noroeste da península de Cabo York), no nordés, ata o cabo Arnhem (o punto máis oriental da Terra de Arnhem), no oeste. Na súa boca, o golfo ten 590 km de ancho, e máis ao sur, 675 km. A lonxitude de norte a sur é de máis de 700 km. Comprende unha superficie de auga de ao redor de 300.000 km². A profundidade en xeral é de entre 55 e 66 m e non excede de 82 m. A amplitude das mareas no golfo de Carpentaria esta entre os dous e tres metros.
A terra que rodea o golfo é polo xeral plana e baixa. Cara ao oeste atópase a terra de Arnhem e a parte norte do Territorio do Norte. Polo leste esténdese a península de Cabo York. A área cara ao sur (que do mesmo xeito que a península de cabo York, forma parte do estado de Queensland) é chamada «territorio do golfo» ou «o golfo» a secas.
En termos xeolóxicos, o golfo é xove, xa que durante a última era glacial estivo seco (gran parte da plataforma continental Sahul, que subxace baixo o golfo, era terra firme).
Xeografía marítima
Algunhas veces o golfo de Carpentaria adoita considerarse como un mar independente do mar de Arafura, pero a máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), non o considera como un mar senón parte do mar de Arafura. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953) o mar de Arafura ten asignado o número de identificación 48h.
Clima
miniatura|esquerda|Unha formación de nubes Morning Glory entre as cidades de [[Burketown e Normanton, en Australia.]] O clima é cálido e húmido, con dúas estacións ao ano. A estación seca comeza en abril e chega ata novembro e caracterízase por ventos do sueste e son sumamente secos, xerados polo desprazamento invernal dos sistemas de alta presión cara ao sur. A estación húmida esténdese desde decembro ata marzo. A maioría da precipitación pluvial prodúcese nestes meses, e moitas áreas baixas aláganse durante este período.
En moitas outras partes de Australia prodúcense transicións climáticas bruscas en distancias relativamente curtas. A cordilleira australiana, que corre paralela á costa leste e sueste do continente, é responsable do patrón de clima consistente nunha franxa costeira cun réxime de choivas razoable, unha zona relativamente angosta de montañas, e logo unha ampla conca plana interior que recibe choivas moi escasas. No golfo, con todo, non existen montañas que limiten a precipitación pluvial á franxa costeira e por iso a transición desde a profusa vexetación tropical das áreas próximas ao mar ata as zonas desérticas do centro de Australia é gradual.
No golfo, de setembro a outubro, obsérvase un fenómeno meteorolóxico pouco frecuente, que é a formación das nubes tipo Morning Glory (en inglés, Morning Glory Cloud, que en galego significa, «nube gloria da mañá»). Son nubes en forma de rolo que poden alcanzar os 1 000 km de longo, de 1 a 2 km de altura e que chegan a desprazarse a velocidades de ata 60 km/h.
Exploración europea
miniatura|esquerda|O golfo nun mapa neerlandés de 1859 O primeiro explorador europeo que visitou a rexión do que se teñen noticias foi o holandés Willem Janszoon (cuxo nome tamén adoita escribirse como Jansz) na súa viaxe de 1606. O seu compatriota Jan Carstenszoon (ou Carstensz) visitou o golfo en 1623 e nomeouno en honra a Pieter de Carpentier, que nesa época era o gobernador xeral das Indias Orientais Neerlandesas. Abel Tasman tamén explorou as súas costas en 1644.
A rexión foi explorada posteriormente por Matthew Flinders en 1802 e 1803, que levantou mapas da área.
O primeiro explorador que penetrou en terra na zona foi o prusiano Ludwig Leichhardt que atravesou a área en 1844 e 1845. Foi seguido por Augustus Gregory da expedición ao norte de Australia en 1856, e logo pola expedición de Burke e Wills en 1861. John McKinlay, Frederick Walker e William Landsborough encabezaron distintos grupos na zona do golfo en busca de Burke e Wills en 1861 e 1862.
Federico Díaz Palafox
Federico Díaz Palafox, finado en Ferrol en abril de 1911, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Jorge Díaz Galán e Justina Palafox. Republicano, foi líder do Partido Republicano de Ferrol e organizador da Federación Local de Trabajadores de Ferrol. Implicado na insurrección republicana de 1872, tivo que exiliarse en Porto. Ao seu retorno dirixiu un colexio de ensinanza superior en Ferrol. Dirixiu a revista La Ciencia de Madrid en 1879, e os periódicos El Pueblo Gallego, La Autonomía de Galicia, e La República de Ferrol. Foi veterinario municipal de Ferrol dende 1897. Publicou Elementos de prosodia para los alumnos (1871) e traduciu ao castelán as novelas Un señor condescendiente de Pigault-Lebrun e El amor por las calles e Isidoro el expósito de Paul de Kock.
Exhippolysmata oplophoroides
Exhippolysmata oplophoroides, o camarón galo é unha especie de crustáceo malacostráceo decápodo carideo da familia dos hipolítidos, que vive no golfo de México, onde é obxecto de pesca comercial.
Refuxio de Goûter
miniatura|Imaxe do refuxio de Goûter. O refuxio de Goûter é un refuxio de montaña dos Alpes franceses situado no macizo do Mont Blanc, no departamento de Alta Savoia (Ródano-Alpes, Francia). Está a unha altitude de 3.817 metros.
Exhippolysmata oplophoroides
Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón compañeiro.
Refuxio de Goûter
Historia
A estrutura actual foi construída en 1962 polo Club Alpino Francés, que posúe a propiedade. Cando se creou o refuxio decidiuse o nome debido á presenza da Aiguille du Goûter.
Microsoft FreeCell
Microsoft FreeCell é un videoxogo de computador desenvolvido por Microsoft Windows, baseado no xogo de cartas homónimo.
Exhippolysmata oplophoroides
Nome galego
Os nomes noutros idiomas, segundo este autores son:
Microsoft FreeCell
Desenvolvemento
A primeira versión para computador foi creada por Paul Alfille en 1978 para o sistema PLATO. O desenvolvedor de Microsoft Jim Horne, que coñeceu o xogo polo sistema PLATO, deseñou unha versión con gráficos a cor para Windows. Foi incluído por vez primeira no Volume 2 de Microsoft Entertainment Pack. Foi posteriormente incluído en Win32s como unha aplicación.
Refuxio de Goûter
Historia
En xullo de 2010 iniciouse a construción dun segundo refuxio, situado a uns 200 m. ao sur do actual. Esta nova estrutura contará con 120 camas e substituirá por completo ao refuxio actual. Estímase que as obras rematen en 2012.
Acceso
Atópase ao longo da vía normal de acceso ao Mont Blanc, atópase a continuación do refuxio de Tête Rousse (3.167 m.).
Atol Kauehi
Kauehi é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. É unha comuna asociada á comuna de Fakarava, que inclúe o atol de Taiaro. Está situado ao oeste do arquipélago, a 40 km ao nordés de Fakarava e a 18 km ao noroeste de Raraka.
Xeografía
O atol é moi baixo, cunha forma case circular de 23 km de longo e 17 km de ancho, e cun paso á lagoa interior. A superficie total é de 28 km². A vila principal é Tearavero, cunha poboación de 699 habitantes no censo de 1996. Os habitantes viven principalmente do cultivo de perlas e copra. Dispón dun aeródromo.
Historia
Kauehi foi descuberto por Fitz-Roy en 1835, aínda que probablemente xa era coñecido polos comerciantes de perlas. Era coñecido co nome de Vincennes.
Alberto Jiménez Monteagudo
Alberto Jiménez Monteagudo, nado en Valdeganga (Albacete) o 27 de setembro de 1974, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.
-2009
Outros
Historia ano a ano
Bandeira de Italia
A bandeira de Italia (en italiano: bandiera d'Italia, popularmente: il Tricolore) foi adoptada oficialmente o 1 de xaneiro de 1948, aínda que a súa actual forma xa se utilizaba dende o 19 de xuño de 1946.
Deseño
En 2003, despois de 206 anos de uso, as cores auténticas da bandeira foron especificadas polo Goberno, aínda que foron posteriormente modificados tras un quente debate. A 2006, as cores oficiais Pantone definidas por lei (e os seus equivalentes noutros sistemas de cor) as seguintes:
Historia
A bandeira de Italia ten a súa orixe nun estandarte con eses mesmas cores entregado por Napoleón en novembro de 1796 a un corpo de voluntarios da Lexión Lombarda que se incorporaron ao exército francés. O 7 de xaneiro de 1797, o estandarte tricolor foi adoptado como emblema da República Cispadana reunida en Reggio Emilia. Comprendía un territorio duns 40 000 km² atravesados polo río Po e con Milán como sede do goberno. Estaba provista dun exército integrado por tropas francesas. A República Cisalpina creada o 9 de xullo de 1797 por Napoleón Bonaparte utilizou a disposición actual das franxas tricolores.
Existe unha teoría sobre a orixe das tres cores, a cal os vincula coa insignia dunha sociedade secreta que desenvolvía unha influencia notable na política daqueles tempos. Os representantes de Reggio Emilia propuxeron adoptar a tricolor como bandeira do novo Estado libre que se creou naqueles momentos. Na asemblea de Reggio propúxose unir Milán ás catro cidades de Reggio Emilia que se atopaban baixo dominio napoleónico, pero como non foi posible, decidiuse polo menos estabelecer unha mesma bandeira. Esta foi a orixe da bandeira italiana. Coa caída de Napoleón en 1814, foi abolida pola restauración, pero volveu ser utilizada durante as cinco xornadas de Milán.
En 1849 en Roma, constituíuse a República Romana e Giuseppe Mazzini adoptou como bandeira a tricolor, escribindo sobre a franxa branca as iniciais da República Romana. Pero oficialmente, coa proclamación do reino de Italia, o 17 de marzo de 1861 adoptouse a versión creada por Carlos Alberte de Savoia, co escudo savoiano rematado por unha coroa real na bandeira de estado. Este modelo permaneceu vixente oitenta anos, até a caída da monarquía o 2 de xuño de 1946, e desde aquel momento a bandeira nacional está conformada sen ningunha insignia ou escudo. O poeta do século XIX, Francesco Dall'Ongaro, expuxo a simboloxía das cores da bandeira empregando unha descrición do territorio italiano. "Branco como os Alpes, vermello como os volcáns e verde como as chairas da Lombardía".
Bandeiras históricas
‎
Favo
miniatura|Favo. Un favo, tamén chamado entena, panal, trevo ou zarapata é unha estrutura construída con cera polas abellas melíferas, como resultado das celas hexagonais que comparten paredes en común.
Construción e características
Esta capacidade débese a que as obreiras contan con glándulas cereiras que producen este elemento natural. O panal é empregado para depositar os seus alimentos: pole e mel. Tamén a cela é utilizada como habitáculo para a cría de obreiras e abellóns. O tamaño da cela varía segundo a necesidade da abella, sendo de aproximadamente 6 milímetros para obreiras e 8 milímetros para abellóns no caso de Apis mellifera.
As diferentes especies do xénero Apis constrúen diferentes tamaños de celas, adecuados ás súas respectivas castes, o que é moi útil para distinguir as especies e as razas do xénero.
Nas abellas de niño pechado, Apis cerana e Apis mellifera, os panais son construídos en forma transversal ao orificio de entrada da colmea. Deste xeito, os panais anteriores próximos á entrada (piqueira) fan de barreira natural á entrada de aire frío.
Nos panais de cera da colmea rústica (ocos de árbores) ou nas colmeas que non teñen cadros móbiles a construción non é sempre paralela, xa que as abellas constrúen os panais en diferentes radios.
Espazo abella
O espazo abella, que é o lugar polo cal as abellas transitan entre os cadros e na colmea, é o espazo natural que a abella separa un panal do adxacente. Este espazo foi descuberto por Lorenzo Langstroth para a Apis mellifera, sendo diferente do da Apis cerana, aínda que moi parecido. Non respectar este espazo fai que a abella encha o mesmo con própole. Nunca debe ser menor a 5 milímetros, nin maior a 9 milímetros porque construirá panal de cera. Hai autores que definen o espazo abella como 7,5 mm.
Panais de cera en apicultura racional
250px|miniatura|Marco móbil ou cadro. Na apicultura racional, o panal de cera é construído dentro dun marco móbil de madeira, para que a abella manteña unha liña de construción determinada con antelación polos apicultores. Para iso se desenvolveu unha lámina de cera estampada que é adherida a arames que cruzan o marco en forma horizontal ou vertical. Estes panais teñen dimensións preestablecidas polos tamaños dos cadros móbiles, o mesmo que a lámina de cera estampada. Sobre esta base as abellas constrúen as súas celas cunha leve inclinación superior dende o fondo á boca, co propósito de que non se derramo o mel que gardan no interior.
Na apicultura racional a disposición dos panais que se emprega frecuentemente é lonxitudinal con respecto á entrada da colmea (piqueira), o que permite unha mellor aireación dos mesmos e facilita o secado do néctar, evitando o traballo de ventilación que teñen que desenvolver as obreiras. A diferenza dos panais naturais que son construídos transversalmente ao orificio de entrada da colmea, denominado exposición en quente, a colmea racional utiliza o método chamado exposición en frío para os seus panais lonxitudinais con respecto á entrada da mesma. Hai colmeas construídas para ser empregadas con panais de exposición en quente, pero son as menos e xeralmente utilízanse en climas fríos ou tépedos fríos.
Ángulo das celas dos panais
É interesante ver a xeometría dunha cela de panal, e a forma en que estas encastran co panal oposto do marco móbil.