cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reims-Gueux
Orixinalmente, o trazado compúñase das estradas RN31, CD26 e CD27 que conectaban as localidades de Thillois e Gueux. En 1952, o percorrido modificouse totalmente: deixouse de pasar polo pobo de Gueux e reduciuse a extensión a 8,3 km.
Foi pechado definitivamente en 1972 por dificultades financeiras.
John Latham
John Latham, nado o 27 de xuño de 1740 en Eltham, Gran Londres, e finado o 4 de febreiro de 1837 en Winchester, Hampshire, foi un médico, un naturalista especializado en ornitoloxía e un escritor inglés.
Traxectoria
John Latham naceu o 27 de xuño de 1740 en Eltham, no sueste de Londres. Era o fillo máis vello de John Latham, un ciruxián alí establecido, e da súa esposa, unha descendente dos Sothebys, en Yorkshire.
Foi educado na Merchant Taylors' School, e estudou anatomía baixo a dirección de William Hunter. Practicou a medicina durante moitos anos en Dartford. Pronto adquiriu unha considerábel fortuna e, retirándose da práctica en 1796, estableceuse en Romsey, Hampshire. Recibiu o título de doutor (M.D.) en Erlangen en 1795.
Obras
As súas principais obras foron A General Synopsis of Birds e A General History of Birds. Examinou espécimes de aves australianas que chegaron a Inglaterra nos últimos vinte anos do século XVIII, e foi o responsábel de nomear moitas delas. Entre outras, o emú (Dromaius novaehollandiae, a Cacatua galerita, a aguia audaz (Aquila audax), a ave lira soberbia (Menura novaehollandiae) e a pega australiana (Gymnorhina tibicen). Tamén foi o primeiro en describir o guacamayo xacinto (Anodorhynchus hyacinthinus). Por todo iso, Latham foi chamado o "avó" da ornitoloxía australiana.
Abreviatura
A abreviatura Latham emprégase pare recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Monteiros
O topónimo galego Monteiros pode referirse a:
Atlético Petróleos Luanda (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns do Atlético Petróleos Luanda é un dos clubs deste deporte máis importantes de Angola. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey a patíns do país africano, o Campionato Nacional de Angola, competición da que é o club máis laureado, gañándoa en 9 ocasións (8 delas de xeito consecutivo entre 1998 e 2005). Así mesmo o club participa no Campionato Africano de Clubs, acadando o título na súa segunda edición, disputada na cidade de Luanda (Angola) en 2008, converténdose no único equipo angolano en gañar a máxima competición de clubs do Continente Africano.
Malá Strana
325px|miniatura|Imaxe de Malá Strana dende o outeiro de Petřín.
Durante a Idade Media, Malá Strana foi o centro máis importante dos cidadáns de etnia alemá estabelecidos na cidade. Tamén foi o sitio de asentamento de varios pazos da nobreza, en contraposición aos pobos da ribeira dereita que, comparativamente, eran máis burgueses e de etnia bohemia. O famoso novelista checo Jan Neruda naceu e viviu gran parte da súa vida neste lugar, e varias das súas obras tratan sobre Malá Strana. A rúa Nerudova leva o nome na súa honra.
Etimoloxía
O significado literal de Malá Strana é "Pequeno Costado", aínda que frecuentemente é traducido como "Pequena Vila", "Pequeno Barrio" ou "Pequena Cidade". É o nome da zona antes chamada Malé Město Pražské ("A pequena cidade de Praga"). O nome deste distrito débese á súa posición na ribeira esquerda do río Moldava, no pequeno outeiro que se atopa aos pés do Castelo de Praga, en oposición aos asentamentos de maior tamaño que se atopaban alén do río.
Historia
miniatura|220px|Igrexa de San Nicolao. Na antigüidade, Malá Strana foi chamada Malé Město Pražské. Malé Město Pražské foi creado en 1257 por unha amálgama de asentamentos que se estendían baixo o Castelo de Praga, constituíndo unha única unidade administrativa baixo o reinado de Otakar II. O novo núcleo obtivo o permiso de ser unha poboación Real e varios privilexios máis. Os residentes eran na súa maioría artesáns alemáns convidados polo Rei. A pesar do status Real, o Rei non controlaba a cidade ao completo. A mediados do século a cidade trocou o seu nome a Malá Strana.
Durante a Idade Media, Malá Strana foi o centro máis importante das etnias alemás establecidas en Praga. Tamén foi o sitio de asentamento de varios palacios da nobreza, en contraposición aos pobos da ribeira dereita que, comparativamente, eran máis burgueses. A praza do mercado, agora coñecida como Malostranské náměstí, era o centro da cidade. Inicialmente, esta praza estaba dividida en dúas partes, a máis alta e a baixa, coa igrexa de San Nicolao na separación. Ao igual que na maioría Praga, a pegada de Carlos IV é notable en Mala Strana, como por exemplo a Muralla da Fame. En 1541 a cidade foi danada polas lapas e devastadoras guerras, quedando o barrio completamente destruído.
Arquitectura
O barrio recibe o alcume de A perla do barroco, debido á grande influencia deste estilo nos seus palacios e rúas. A influencia italiana é notable, mesmo existiu un barrio italiano, do cal a rúa Vlašska recibiu o seu nome (en checo antigo, Italia recibía o nome de Vlachy). O barrio conta con numerosos palacios. A proximidade do Castelo de Praga incito aos nobres a instalarse nel e mostrar o seu poderío.
Tralo incendio de 1541 abríronse novos espazos, que permitiron o seu desenvolvemento. Hoxe en día pódense contemplar numerosos palacios, tanto renacentistas como barrocos, e igrexas cuxa arquitectura está baseada na contra-reforma, un exemplo é a igrexa de San Nicolao ou a da Nosa Señora da Vitoria, que celebra a derrota das tropas protestantes fatídica na Batalla da Montaña Branca. Nela está a coñecida estatua do Neno Xesús de Praga. Outra atracción do distrito é a torre de observación de Petřín.
Palacios
miniatura|220px|Palacio Wallenstein. Hoxe, a meirande parte dos palacios do barrio son embaixadas:
Río Lea
O Lea é un río galego da provincia de Lugo, afluente do Miño pola esquerda.
Percorrido
O Lea nace preto do lugar de Laga, no Sur do concello de Pol, e logo de atravesalo pasa ao concello de Castro de Rei, desaugando no Miño neste municipio, na aldea de Beloi. A súa lonxitude é de 23,5 km.
É un río de chaira, que pode desbordar cando chuvias extraordinarias.
Afluentes
Destacan pola esquerda o río de Guimarás e o rego dos Corvos.
Réxime hídrico
É un río de réxime pluvial, de tipo oceánico, consonte a pluviometría media da súa conca, estabelecida en 1.000 mm anuais.
José Vázquez Rozas
José Vázquez Rozas, coñecido como Persifal, nado na Coruña en 1898 e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1936, foi un político e sindicalista galego.
Río Lea
Nome
Recibe ese nome por atravesar a freguesía de Lea, no concello de Pol. Hai un río homónimo no País Vasco, que de seguro non ten que ver co nome do río galego. Como hai varias localidades galegas con este mesmo nome, o máis seguro, é que procedan dun posesor. Posibelmente remonte a unha *(villa) Eileuva / *(villa de) Eileuva, dun onomástico xermánico en nominativo.
José Vázquez Rozas
Traxectoria
Barbeiro. Militante da CNT, era vogal do Centro de Estudios Sociales Germinal e membro do Liceo de Artesáns. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión militar. Condenado a pena de morte, foi executado na Coruña.
Angry Inuk
Angry Inuk é un filme documental canadense de 2016 escrito e dirixido por Alethea Arnaquq-Baril. O documental defende o dereito á caza de focas dos inuit, o cal lles permite manterse a si mesmos.
Azalea
miniatura|dereita|Azaleas arroibadas de cinco anos. dereita|miniatura|Azalea. As azaleas son arbustos de flor clasificadas na actualidade en dous dos subxéneros de Rhododendron - o subxénero Pentanthera, tipificado por Rhododendron nudiflorum e mais o subxénero Tsutsusi co Rhododendron tsutsusi. Existen azaleas de follas caedizas e azaleas de follas perennes. Son moi comúns na xardinaxe de Galiza, xa que se adaptan moi ben aos solos e condicións climáticas do país.
Angry Inuk
No filme aparecen Arnaquq-Baril, así como Aaju Peter, unha activista, avogada e deseñadora de roupa con pel de foca que depende da venda de peles para sobrevivir. Parcialmente rodado na comunidade de Iqaluit, así como Kimmirut e Pangnirtung, o filme conta como Peter e outros inuit viaxan a Europa nun esforzo por eliminar a prohibición de venda de produtos de foca. O filme tamén critica organizacións como Greenpeace ou International Fund for Animal Welfare por ignorar as necesidades e a vulnerabilidade das comunidades que dependen da caza de foca para sobrevivir.
Azalea
Unha das diferenzas principais entre as azaleas e o resto da familia do rododendro é o seu tamaño e o crecemento da flor. Os rododendros desenvolven as flores en acios, mentres que a meirande parte das azaleas teñen floracións terminais (unha flor por cada talo floral). Porén, botan tantos talos que durante a estación florecente conforman unha sólida masa colorida que van dende o rosa, vermello, laranxa, amarelo, púrpura ou branco.
Os híbridos de azalea lévanse creando centos de anos. Estas modificacións xenéticas feitas polo ser humano produciron máis de 10.000 especies cultivares diferentes que se propagan a partir de esgallos. Tamén se poden apañar e facer xermolar as sementes.
Na cultura chinesa, a azalea coñécese coma sixiang shu e é inmortalizada en numerosas poesías e contos.
A azalea é o símbolo da cidade de São Paulo, no Brasil.
As azaleas, malia a súa beleza, son moi tóxicas, polo contido en andromedotoxinas tanto nas súas follas coma no seu nectar, Un dato curioso é que o mel producido por abellas a partir destas flores é altamente velenoso para os seres humanos, mentres que é inofensivo para os insectos.
Sant Just Desvern
Sant Just Desvern é unha cidade e municipio español da comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona, Cataluña, que forma parte do área metropolitana de Barcelona. Está a unha distancia de 10,6 km de Barcelona. A distancia é de centro a centro, aínda que os barrios do distrito de Les Corts de Barcelona atópanse a pouco máis de 2 km de Sant Just Desvern.
Unha parte do municipio atópase dentro do territorio da serra de Collserola e plenamente integrado nela. A tipoloxía urbana e arquitectónica conserva masías e edificios modernistas emblemáticos xunto a unha dinámica zona industrial.
A1-Ring
O Red Bull Ring (chamado anteriormente A1-Ring e antes Österreich-Ring), é un autódromo situado na vila austríaca de Spielberg (Estiria).
O circuíto de carreiras foi fundado como Österreichring e foi sede do Gran Premio de Austria de Fórmula 1 durante 18 anos consecutivos, de a. Máis tarde acurtado e reconstruído foi rebautizado como A1-Ring, foi de novo sede do Gran Premio de Austria desde a. O circuíto quedou obsoleto para a Fórmula Un, polo que foi elaborado un plan para redeseñalo. Foron demolidas algunhas partes do circuíto, incluíndo os pits e a tribuna principal, pero os traballos de construción detivéronse e o circuíto quedou inutilizable durante varios anos antes de que fora comprado e reconstruído polo propietario de Red Bull, Dietrich Mateschitz. Chamado agora Red Bull Ring a pista inaugurouse de novo o 15 de maio de 2011. Posteriormente organizou unha rolda da tempada 2011 do DTM e unha rolda do campionato de F2 de 2011.
A pista orixinal
Construído orixinalmente en 1969 para substituír o aburrido e cheo de fochancas Circuíto Aeródromo de Zeltweg, o circuíto de Österreichring era coñecido por ser moi rápido, xa que todas as curvas podían ser tomadas en non menos de 3ª velocidade cunha caixa de cambios de 5 velocidades ou en cuarta cunha caixa de cambios de 6 velocidades, tamén contaba con notables cambios de altitude durante o transcurso dunha volta. Do mesmo xeito que todos os circuítos máis rápidos era un circuíto duro cos motores, pero máis difícil para os pneumáticos, debido ás velocidades tan consistentemente altas. Moitos consideraban que Österreichring era perigoso, especialmente a "Boschkurve", unha curva de 180º graos á dereita, sen case ningunha zona de escape que, en 1986 cando os motores turbos proporcionaban unha potencia de máis de 1400 CV na cualificación, había coches que se achegaban a máis de 320 km/h.
Parte do circuíto era só unha estrada con pouca ou ningunha protección, ata o final do Gran Premio de Austria en 1987, unha carreira que tivo que ser reiniciada dúas veces debido a dous graves accidentes, ambos causados na angosta recta dos pits. Na práctica para a carreira de 1987 Stefan Johansson no seu McLaren sufriu lesións graves, cando chocou a máis de 240 km/h cun cervo que cruzouse no seu camiño no circuíto, cando Johansson coroou unha cume cega antes da curva Jochen Rindt detrás dos boxes.
O aumento das velocidades tamén eran unha preocupación en Österreichring; durante o último Gran Premio celebrado alí en o tempo da pole de Nelson Piquet nos 5´942 quilómetros foi de 1:23.357 establecendo unha marca de velocidade media para o circuíto de 255´756 km/h. Nese momento era a segunda velocidade media nun circuíto de F1 por detrás da pole de Keke Rosberg no Circuíto de Silverstone con 258´9 km/h establecida no Gran Premio do Reino Unido de 1985. Curiosamente, en ambos casos estableceuse cun motor turbo de Williams - Honda.
O piloto americano Mark Donohue morreu logo de chocar na curva Vost-Hugel en. En, a curva Vost-Hugel reforzouse e convértese nunha curva á dereita en lugar de dúas curvas a dereita cun pequeno tramo entre elas, en 1977 fíxose máis lenta e converteuse na chicane Hella-Licht, pasando de ser a curva máis rápida a ser a curva máis lenta do circuíto. Tamén se sabe que o catro veces Campión do Mundo Alain Prost dixo que todas as pistas pódense modificar pero que Österreichring debía permanecer sen cambios, e que simplemente agregando zonas de escape estaría ben, o que finalmente ocorreu ata o último ano da pista orixinal en 1995. A pista era coñecida por ter moitos accidentes nas saídas das probas (debido aos 1´8 m. de ancho dos coches de Fórmula Un), xa que a recta de meta era moi estreita (uns 9´1 m., comparada con outras rectas de meta que tiñan de 18 a 24 m. de ancho) e non proporcionaba suficiente espazo para os coches que intentaban pasar a outros, especialmente cando os coches se calaban ou se rompían na saída. A morte do piloto Hans-Peter Klampfer logo dunha colisión con outro piloto na curva Bosch (onde ocorreron a maioría das vítimas mortais) e a de Hannes Wustinger logo dun accidente na curva Tiroch, nunha carreira polo campionato de turismos de Austria sentenciaron a decisión de construír un novo circuíto.
O A1-Ring
miniatura|left|250px|O vello Österreichring co A1-Ring sobre impresionado (negro), tal como utilizouse entre 1996 e 2003 Os problemas de seguridade de Osterreichring alcanzaran un punto crítico a mediados de 1990, e en 1995 e 1996, foi totalmente reconstruído, no mesmo lugaro, por Hermann Tilke a súa lonxitude reduciuse de 5´942 a 4´326 quilómetros.
Como gran parte dos traballos de construción foron pagados pola compañía de móbiles A1. A pista foi rebautizado como A1-Ring. Procedeu acoller sete Grandes Premios de Fórmula Un entre e, así como varias carreiras DTM e carreiras de motos en 1996 e 1997.
Novo deseño
miniatura|left|250px|Proposed 2005 Red Bull Ring Westschleife extensión As tribunas e edificios dos boxes foron demolidos en 2004, facendo que a pista quedara inutilizable para calquera categoría de automobilismo.
En 2006, o piloto austríaco Alexander Wurz afirmou que compraría o circuíto e renovaríano, pero a idea non chegou a bo termo.
Lázaro Cárdenas
Lázaro Cárdenas del Río, en Jiquilpan o 21 de maio de 1895 e finado en Cidade de México o 19 de outubro de 1970, foi un xeneral e estadista mexicano, Presidente de México do 1 de decembro de 1934 ó 30 de novembro de 1940.
A1-Ring
Novo deseño
Ao longo de 2005, se especulou que Red Bull Racing renovaría o circuíto para utilizalo como pista de probas.
Lázaro Cárdenas
Traxectoria
Destacou, entre outras accións de goberno, pola reforma agraria e a creación dos "ejidos" no sector agropecuario mexicano; pola nacionalización dos recursos do subsolo, en especial do petróleo, e por lles ter brindado asilo político ós exiliados españois durante a guerra civil. Tamén, por ter consolidado as bases de funcionamento do Partido Nacional Revolucionario e o seu proceso evolutivo, a raíz da incorporación das grandes centrais obreiras, cara ó Partido de la Revolución Mexicana, antecesores do Partido Revolucionario Institucional (PRI).
A1-Ring
Novo deseño
En 2007, unhas conversacións entre Red Bull, KTM, VW e Magna International para un neuer Österreichring  fracasaron, logo da retirada de VW.
A finais de 2008, Red Bull inverteu 70 millóns de euros para comezar a súa reconstrución, e os xerentes da DTM consideraron a volta ao circuíto en 2009.
En setembro de 2010, confirmouse que o circuíto sería a sede dunha carreira da DTM 2011, agora coñécese como o Red Bull Ring.
En novembro de 2010 a F2 anunciou que a 6ª rolda da tempada 2011 de Fórmula 2 da FIA disputaríase no Red Bull Ring.
O circuíto foi inaugurado de novo nun evento especial a fin de semana do 15 de maio e 16 de 2011, que incluíu exhibicións dos diversos equipos patrocinados por Red Bull como Red Bull Racing. O Campionato Histórico de Fórmula Un da FIA foi invitado a disputar unha carreira con coches de Fórmula Un do período dos 3 litros.
Miguel Cantacuzeno
Miguel Cantacuzeno (en lingua grega, Μιχαήλ Καντακουζηνός Mikhaél Cantacuzenós), finado en 1316, foi o primeiro déspota de Morea, cargo que desempeñou desde 1308 até a súa morte en 1316.
A1-Ring
Novo deseño
En decembro de 2012, Red Bull púxose en contacto coa FIA para comunicarlle que a pista estaba dispoñible para acoller unha carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013, logo do impas trala suspensión do Gran Premio de América.
Miguel Cantacuzeno
Traxectoria
En 1308, o emperador bizantino Andrónico II Paleólogo aprobou un decreto, no cal se derrogaba o nomeamento anual de novos gobernadores de Morea, como se realizaba até entón, e estipulou que esta posición debía darse a unha persoa até a súa morte. Despois de que o decreto fose aprobado, o primeiro déspota (ou gobernador) que o emperador designara para o recentemente creado Despotado de Morea foi Miguel Cantacuzeno. A súa vinda a Morea foi unha bendición para a poboación local na pobre provincia, xa que se freou a práctica da corrupción dos gobernadores que buscaban un enriquecemento rápido nos seus 12 meses de prazo. Miguel Cantacuzeno trouxo consigo a estabilización económica da provincia no seu curto despotado de 8 anos, ofrecendo ao seu sucesor, Andrónico Asen, a posibilidade de iniciar unha guerra de conquista.
Castelao na luz e na sombra
Castelao na luz e na sombra é unha biografía de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, escrita por Valentín Paz-Andrade.
A1-Ring
Novo deseño
En xullo de 2013, Red Bull anunciou que o Gran Premio de Austria volverá ao calendario do 2014. Así confirmouse o 5 de setembro 2013, cando presentouse o calendario provisional de Fórmula Un de 2014 e inclúese o Gran Premio de Austria, que se celebrará o 22 de xuño de 2014.
Miguel Cantacuzeno
Traxectoria
Miguel Cantacuzeno morreu en 1316. Sobreviviuno o seu fillo Xoán, quen se convertería en emperador do Imperio bizantino en 1347 co nome de Xoán VI Cantacuzeno.
A1-Ring
Voltas rápidas
As marcas de voltas rápidas no Red Bull Ring.
Castelao na luz e na sombra
Descrición
Redactouse entre abril de 1980 e outubro de 1981 e foi publicada en 1982 por Ediciós do Castro, Sada, dentro da colección Documentos para a historia contemporánea de Galicia.
A segunda edición, corrixida e aumentada, tamén de Ediciós do Castro é de 1986.
A1-Ring
Todos gañadores de carreiras de Fórmula 1 en Spielberg
Récords vitoriasr Piloto: Alain Prost (3) • País: Reino Unido (6) • Construtor: McLaren/Mercedes (6 cada un) • Fabricante de motor: Ford/Mercedes (9 cada un) • Pneus: Goodyear (12)
Man on the Run
Man on the Run é o sexto álbum da banda británica de post-grunge Bush, publicado o 21 de outubro de 2014 a través do selo Zuma Rock Records. Marca o segundo disco de estudio do grupo gravado coa súa presente encarnación (Gavin Rossdale, Robin Goodridge, Chris Traynor, Corey Britz), ao reformarse en 2010 tras oito anos de hiato.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Gavin Rossdale.
Kali Yuga
Se desexa ver o artigo relacionado coa deusa Kali, vexa Kali.
A personificación de Kali
Segundo o Bhagavat Purana 4.8.3, Kali é un demo de pel negra, fillo de Krodha (‘ira') e Himsa (‘violencia'). Cometeu incesto coa súa irmá Durukti (‘calumnia') e así tivo dous fillos: Bhaya (‘medo') e Mritiu (‘morte').
Aparece como un xenio malvado no episodio de Nala, no Mahabharata.
Non se debe confundir a este malvado demo Kali coa deusa Kalí.
Lenda
Segundo o Mahabharata, a era de Kali comezou na media noite entre o 17 e o 18 de febreiro do 3102 a.C., no décimo segundo día da guerra de Kurukshetra (que durou en total 18 días), a noite en que os dous exércitos se negaron a deterse pola noitiña (para orar) e seguiron matándose durante toda a noite, na escuridade.
Debido á presenza do deus Krishna no planeta, a personificación de Kali non se atreveu a entrar con toda a súa forza. Pero no mesmo día da “desaparición” de Krishna (quen morreu aos 125 anos de idade), Kali entrou neste mundo mancando unha vaca de forma delictiva.
Este yuga do vicio durará exactamente 1200 anos dos deva (deuses) ou 432 000 anos dos humanos. Ao final, nacerá Kalki, o décimo e último avatar de Vishnu, que —montando un cabalo branco e brandindo unha espada— matará a toda a humanidade corrompida, e salvará aos que sigan sendo devotos de Vishnu.
Cronoloxía
Segundo as escrituras védicas, os catro yugas forman un ciclo de 4 320 000 anos (un maha-yuga, ou ‘grande era'), que se repite:
Neste maha-yuga en particular, as idades permutáronse: despois da primeira era (Satya-yuga), veu a terceira (Treta), e despois a segunda.
Outra nomenclatura das idades que se utiliza na India é:
Bassæ
Bassae (Bassae, Βάσσαι - Bassai, significa "pequeno val nas rochas" ) é un sitio arqueolóxico en Oichalia,, un municipio na parte nororiental de Mesenia, Grecia. Na antigüidade clásica, formaba parte de Arcadia. Bassae atópase preto da aldea de Skliros, ao nodés de Figaleia, ao sur de Andritsaina e ao oeste de Megalópolis, Grecia. É famosa polo ben preservado "Templo de Apolo Epicurius" de mediados a finais do século V a.C.
Aínda que este templo está xeograficamente distante das principais cidades da Grecia antiga, é un dos templos gregos antigos máis estudados debido á súa multitude de características pouco comúns. Bassae foi o primeiro sitio grego que se inscribiu na Lista do Patrimonio Mundial (1986). A súa construción sitúase entre o 450 a.C. e o 400 a.C.
Templo de Apolo Epikourios
O templo estaba dedicado a Apolo Epicuro ("Apollo o axudante"). Foi deseñado supostamente por Iktinos,, arquitecto en Atenas do Partenón. O antigo escritor Pausanias eloxia o templo por eclipsar a todos os demais, pero o Templo de Atenea Alea en Texea pola beleza da súa pedra e a harmonía da súa construción. Atópase a unha altitude de 1.131 metros sobre o nivel do mar nas ladeiras da montaña Kotylion.
Construción e decoración
left|miniatura| 350px | Plano do templo de Apolo 1 = [[Opistódomo, 2 = Adyton, 3 = Naos, 4 = Pronaos]] O templo está aliñado norte-sur, en contraste coa maioría dos templos gregos que están aliñados leste-oeste; A súa entrada principal é desde o norte. Isto debido ao limitado espazo dispoñible nas inclinadas ladeiras da montaña. Para superar esta restrición, colocouse unha porta no costado do templo, quizais para iluminar a estatua de culto.
O templo ten un tamaño relativamente modesto, coa Estilóbata de 38,3 por 14,5 metros que contén un peristilo Dórico de seis por quince columnas (Hexástilo). O tellado deixou un espazo central aberto para admitir luz e aire. O templo construíuse totalmente en pedra calcárea gris de Arcadia agás o friso que foi esculpido en mármore (probablemente nos tempos antigos coloreado con pintura). Do mesmo xeito que a maioría dos templos principais ten tres "salas" ou pórticos: a pronaos, máis unha "Cella" (ou naos) e o Opistódomo. A "naos" podía aloxar unha estatua de culto de Apolo, aínda que tamén se supón que o único capitel "proto-corintio" descuberto por Cockerell e posteriormente perdido no mar puido ter rematado a única columna que atopábase no centro da naos e haber sido concibida como unha representación anicónica de Apollo Borealis. O templo carece dalgúns refinamentos ópticos atopados no Partenón, como un chan sutilmente curvo, aínda que as columnas teñen entase.
right |miniatura| 200px | Fragmento dunha [[métopa, que representa unha Amazona, que se mostra no British Museum]] O templo é infrecuente porque ten exemplos das tres ordes clásicas usadas na arquitectura grega antiga: Dórico, Xónico, e Corintia. As columnas dóricas forman o peristilo mentres as columnas xónicas soportan o interior e unha sóla columna de corintia se caracteriza no centro do interior. O capitel Corintia é o primeiro exemplo da orde atopada ata a data.
Foi relativamente escasamente decorado no exterior. No interior, con todo, había un friso xónico continuo que amosaba aos atenienses na batalla coas amazonas e os Lapith que se dedicaban á batalla con Centauro. Os nomes das métopas do friso foron eliminados por Charles Robert Cockerell e levados ao Museo Británico en 1815 (aínda poden verse) á Galería 16 do Museo Británico, preto dos [[mármores de Elgin ). Cockerell decorou as paredes da grande escaleira do Museo Ashmolean e a do Travellers Club con moldes de xeso do mesmo friso.
Recuperación e eliminación polos británicos
miniatura| O [[Bassae Frieze ten a súa propia sala no British Museum.]] miniatura| Fragmento de pé dunha estatua colosal en Bassae, exhibida no [[British Museum]]
O arquitecto francés J. Bocher, que construía vilas en Zante, descubriu o templo por primeira vez e descubríuno por accidente en novembro de 1765. Recoñoceuno polo sitio, pero cando volveu para un segundo ollar, foi asasinado por bandidos. Charles Robert Cockerell e Carl Haller von Hallerstein, logo de conseguir esculturas en Exina, esperaban máis éxitos en Bassae en 1811. Non obstante, todos os coidadosos debuxos de Haller do sitio perdéronse no mar.
O sitio explorouse en 1812 coa autorización de Veli Pasha, o comandante turco do Peloponeso, por un grupo de anticuarios británicos que retiraron 23 lousas do friso xónico da cella e os transportaron a Zante xunto con outras esculturas. As reclamacións de Veli Pasha sobre os achados foron silenciadas a cambio dun pequeno suborno e o friso comprouno en poxa o Museo Británico en 1815. As métopas do friso retirounas Cockerell persoalmente. As esculturas do friso presentáronse en Roma en 1814 e oficialmente, polo Museo Británico en 1820. Outras visitas apresuradas deron lugar a novas presentacións. A primeira escavación totalmente publica non se iniciou ata 1836. Desenvolvérona arqueólogos rusos, entre eles o pintor Karl Bryullov. Quizais o descubrimento máis sorprendente foi o máis antigo capitel corintio atopado ata a data. Algúns dos artefactos recuperados están no Museo Pushkin de Belas Artes en Moscova.
En 1902, a escavación sistemática da área realizouna a Sociedade Arqueolóxica Grega de Atenas baixo o arqueólogo Konstantinos Kourouniotis xunto a Konstantinos Romaios e Panagiotis Kavvadias. Realizáronse outras escavacións en 1959, 1970 e desde 1975-1979, baixo a dirección de Nikolaos Gialouris.
Actor, actriz
miniatura|Actores durante unha representación. Un actor ou unha actriz, é unha persoa que representa un papel nunha obra teatral, cinematográfica, radiofónica ou televisiva. O primeiro actor do que se ten noticias foi o grego Tespo que actuou no Teatro Dionisio no 534 a.C. e que narrou a historia en primeira persoa, ata entón as historias que se narraban contábanse en terceira persoa.
No século XX, os actores eran professionais da súa materia e formados en arte dramática. Coa aparición do cinema, o número de actores de sona multiplicouse.
Historia
miniatura|Actores interpretando persoas do pasado. Semella que o primeiro actor que rexistra a historia, en -534 (probablemente o 23 de novembro, por mor dos cambios no calendario, durante a historia, fai difícil de determinarlo con exactitude), cando o grego Tespo representou no Teatro de Dioniso, e foi o primeiro en dicir palabras como nunha representación. Antes da representación de Tespo, as historias cantábanse e bailábanse nun estilo narrativo en terceira persoa. O mito teatral mantén que Tespo existe cun espírito malicioso, e ten a culpa dos desastres no teatro. Na Grecia clásica, só os homes podían ser actores e tapaban a cara con carautas grotescas. Continuaron deste xeito tamén durante o Imperio Romano.
Na Idade Media, o teatro esmoreceu. Os xograres son considerados por algúns expertos como os actores, xa que interpretaban as cancións dos trobadores.
O teatro moderno comenzou cos autos sacramentais; como mostra deles pódese citar o Misterio de Elx, que aínda hoxe se representa cada ano na devandita cidade.
Auto-Tune
Auto-Tune (en inglés, "auto afinar") é un procesador e creador de son creado en 1997 pola empresa Antares Audio Technologies para voces e instrumentos musicais. Auto-Tune é un afinador de tons de son en gravacións ou actuacións en directo. É amplamente empregado pola industria musical en estudios de música e artistas musicais. As súas orixes están no traballo de enxeñeiro Andy Hildebrand, entón traballador de Exxon, nas súas investigacións para a industria da exploración petrolífera.
Auto-Tune deuse a coñecer mundialmente na canción "Believe" (1998) da cantante norteamericana Cher. Tamén é coñecido como efecto Cher.
Pescozo umeral anatómico
O pescozo anatómico do úmero e unha estrutura da epífise superior ou proximal. Está situado por debaixo da cabeza umeral, en sentido oblicuo ascendente cara a fóra. Forma un ángulo obtuso co resto do óso. Está máis marcado na circunferencia inferior, que se continúa co resto do úmero. Presta inserción para a cápsula articular glenoumeral e unha serie de orificios para nutrir o tecido óseo
Aurelio Fernández Morales
Aurelio Fernández Morales, finado na Coruña o 21 de outubro de 1943, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Fernández, que foi concelleiro e tenente de alcalde da Coruña. Formou parte do Partido Republicano Autónomo en 1918 e foi concelleiro da Coruña e primeiro tenente de alcalde. En 1921 volveu ser elixido primeiro tenente de alcalde da Coruña. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro da Coruña e elixido sétimo tenente de alcalde o 1 de outubro de 1923. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1931 pola provincia da Coruña encadrado no Partido Radical. Foi presidente do Comité provincial do Partido Radical e da Sociedade Alianza Republicana da Coruña. Foi presidente do Partido Republicano Radical da Coruña en 1932.
Vida persoal
Casou na Coruña con Nieves Ramos Paz en 1913.
Boonlua
Mom Luang Boonlua Debyasuvarn, nada co noome de Kunchon en Bangkok o 13 de decembro de 1911 e finada o 7 de xuño de 1982, foi unha escritora, tradutora e educadora tailandesa, coñecida co pseudónimo literario de Boonlua. Está considerada unha das educadoras máis importantes de Tailandia durante unha fase crucial da modernización do país.
Traxectoria
Foi a menor dos 32 fillos e fillas de Chao Phraya Thewet, oficial de alta gradación, e a única filla de Mom Nual, bailarina clásica tailandesa. Fixo educación primaria nun convento católico, e a educación secundaria en Penang e na Escola Saint Mary’s S.P.G. en Bangkok. En 1936 graduouse en Lingua e literatura tailandesa pola Universidade Chulalongkorn, e en 1950 rematou un mestrado de Educación na Universidade de Minnesota.
Heterocontófitas
As heterocontófitas (Heterokontophyta), heterocontas (Heterokonta) ou stramenopiles son un importante grupo de eucariotas do que se coñecen actualmente algo máis de 100.000 especies. A maioría dos membros do grupo son algas, que van desde algas pluricelulares xigantes como o quelpo (kelp) a unicelulares como as diatomeas, que son un importante compoñente do plancto. Os grupos máis coñecidos son as Phaeophyceae (algas pardas) e as Chrysophyceae (algas douradas). Outros membros notables parécense máis a fungos, como os oomicetos (xeralmente parasitos), como Phytophthora e Pythium.
Robinson R66
O Robinson R66 é un helicóptero deseñado e construído por Robinson Helicopter Company. Ten cinco asentos, un compartimento de carga separado e está impulsado por un motor turboeixo Rolls-Royce RR300. O R66 é lixeiramente máis rápido e máis tranquilo que o Robinson R44, do cal deriva. O R66 recibiu tanto o certificado de tipo como o de produción da Federal Aviation Administration (FAA) o 25 de outubro de 2010.
Desenvolvemento
Anunciado en 2007 o R66 foi deseñado para ser o primeiro produto da compañía impulsado por unha turbina e para ampliar o seu rango de helicópteros e poder competir con fabricantes máis grandes como Bell Helicopter e Eurocopter. A meirande parte do deseño do R66 está baseado no anterior R44 con motor de pistón.
Robinson comezou a recoller pedidos para R66 en febreiro de 2010. Ese ano iniciouse a produción preliminar e en 2011 a fabricación a grande escala. Os modelos existentes R22 e R44 continúan en produción.
Unha versión de policía de catro asentos do R66 entrou en produción cun sistema de cámara infravermella de barrido frontal (FLIR), reflector, e altofalantes externos como equipamento stándar.
En 2012 Robinson entregou 191 R66 mentres os seus competidores no sector dos helicópteros de turbina simple lixeiros entregaron 40 unidades. Ao redor do 70% da produción de R66 expórtase. En 2014 o ritmo de produción baixou a uns dous R66 por semana, fabricándose un total de 101 ese ano. En 2015 Robinson fabricou tres R66 por semana. A compañía asinou un contrato con Rolls-Royce para que lle proporcionase 100 turbinas RR300 anualmente durante un período de dez anos.
Rusia certificou o R66 en marzo de 2013 e o Canadá no mes de xuño do mesmo ano. As certificacións da EASA europea e da CAAC chinesa chegaron no segundo cuarto de 2014.
O R66 Turbine Marine con flotadores foi certificado pola FAA en novembro de 2014. Un xornalista piloto decribiu unha aterraxe en terra con el como "mellor que o R66 stándar". Os flotadores non poden equiparse nun R66 stándar.
Un gancho de carga foi aprobado na Unión Europea e nos Estados Unidos no ano 2015. En decembro dese ano Robinson anunciou que vendera 700 R66.
O 25 de xaneiro de 2017 Robinson anunciou que entregara o seu helicóptero número 12 000, un R66 ao turoperador Fly Karoo Air Services. O 13 de xullo dese ano a compañía anunciou a certificación do R66 Turbine Newscopter (R66 ENG).
O 17 de xullo de 2017 Robinson introduciu a batería de fosfato de iones de litio TB17 como equipamento adicional. A batería pesa 16 libras, sendo máis lixeira que a anterior batería stándar de 42 lb e a de alta capacidade de 52 lb.
Boonlua
Traxectoria
En 1970 deixou de traballar como funcionaria, e dedicouse á escrita. Publicou cinco novelas, varios ensaios sobre literatura tailandesa e estableceu as bases para a crítica literaria moderna tailandesa. Algunhas das súas obras foron traducidas ao inglés e analizadas en estudos de literatura comparada de Asia do Sueste. Tamén traduciu obras do inglés ao tailandés e do tailandés ao inglés.
Vida persoal
A súa irmá Buppha Kunchon Nimmanhemin tamén é escritora, co pseudónimo literario de Dō̜kmai Sot.
Heterocontófitas
Os seus cloroplastos, orixinados pola simbiose entre a célula hóspede e un endosimbionte, son interesantes no estudo da evolución e parentesco destas algas.
Cloroplastos
A maioría das heterocontas son incoloras. Isto suxire que diverxiron antes da adquisición dos cloroplastos no grupo. Porén, os cloroplastos que conteñen fucoxantina tamén se encontran entre as haptófitas. Estes dous grupos poden ter un devanceiro común, e posiblemente tamén unha historia filoxenética común coas criptófitas (ou criptomónadas). Isto pode interpretarse como que a heteroconta ancestral era unha alga, e todos os grupos incoloros orixináronse pola perda do endosimbionte secundario e o seu cloroplasto.
Células móbiles
Moitas heterocontas son flaxelados unicelulares, e moitos outros producen células flaxeladas nalgun momento do seu ciclo de vida, como na fase de gametos ou zooesporas. O nome heterocontas refírese a que teñen dous flaxelos desiguais. O flaxelo anterior é como unha grilanda, porque está cuberto con bárbulas laterais ou mastigonemas, e o outro flaxelo é como un látego liso e xeralmente máis curto, ou ás veces reducido a só o corpo basal. Os flaxelos están inseridos en posición subapical ou lateral, e están xeralmente sostidos por catro raíces de microtúbulos formando un patrón característico.
Os mastigonemas están feitos de glicoproteínas producidas no retículo endoplasmático da célula e transportados á superficie do flaxelo anterior. Cando se move o flaxelo con forma de grilanda, os mastigonemas crean unha corrente retrógrada, que impulsa a célula pola auga ou arrastra a comida. Os mastigonemas teñen unha estrutura tripartita peculiar, que pode considerarse un carácter definitorio das heterocontas, polo que no grupo se inclúen uns poucos protistas con esta característica que non producen células coa típica forma heteroconta. Os mastigonemas perdéronse nunhas poucas liñas de heterocontas, principalmente nas diatomeas.
Clasificación
A clasificación das heterocontas varia considerablemente segundo as fontes e a época. Orixinalmente as algas heterocontas eran tratadas como dúas divisións distintas, primeiro incluídas no reino Plantae e despois no Protista:
División Chrysophyta División Phaeophyta (algas pardas)
Porén, neste esquema as Chrysophyceae son parafiléticas dos outros dous grupos. Como resultado disto, varios membros foron clasificados nas súas propias clases e mesmo divisións. Os sistemas de clasificación recentes adoitan tratar estes tres grupos como clases dunha soa división, chamada Heterokontophyta, Chromophyta, ou Ochrophyta. Pero non hai un acordo universal: Round et al., por exemplo, trataron as diatomeas como unha división.
Thomas Cavalier-Smith trata as heterocontas como idénticas a stramenopiles en composición; e esta é a definición seguida neste artigo. Cavalier-Smith propuxo situalas no reino Chromalveolata, xunto coas haptófitas, criptófitas e alveolados. Esta é unha das varias revisións dos reinos dos eucariotas, pero non foi adoptada de forma xeral, en parte porque algúns biólogos dubidan do seu carácter monofilético. Uns poucos tratan os Chromalveolata como idénticos en composición ás heterocontas, ou colócanas no reino Stramenopila.
Algúns autores dividen as heterocontas en Ochrophyta (autótrofas) e Bigyra (heterótrofas) e nos Pseudofungi. Porén, foron suxeridas xa varias modificacións a estas clasificacións.
Últimas clasificacións
Dúas das últimas clasificacións dos heterocontos lístanse a continuación.
Cavalier-Smith & Chao (2006)
A clasificación de Cavalier-Smith & Chao, 2006 establece que:
Adl et al. (2012)
Eukaryota:
Iniciativa Cidadá de Mugardos
Iniciativa Cidadá de Mugardos (ICM) é un movemento cidadán político creado no Concello de Mugardos que se presentou ás eleccións municipais de maio do 2015 como agrupación de electores.
Nas eleccións xerais do 2015 e 2016 a organización apoiou a candidatura de En Marea ao congreso e o senado, e en setembro do 2016 á Xunta de Galicia.
Historia e características
O primeiro tramo da candidatura da Iniciativa Cidadá de Mugardos formouse mediante primarias abertas, con dereito a voto para a cidadanía maior de 16 anos residente ou traballando en Mugardos. Votaron 126 persoas, o que en termos porcentuais supuxo a maior participación en procesos de primarias abertas das mareas cidadás galegas no 2015. O segundo tramo da candidatura definiuse mediante asembleas abertas. Os membros da candidatura que obtiveron acta de concelleiro/a, ademais de Javier García Dieste, foron Miguel Ángel Bastida Martínez e Paula Morgade Carnero.
Tras os resultados das eleccións municipais ICM someteu a unha consulta popular o seu voto na sesión de constitución da nova corporación. O resultado desta consulta fixo que os 3 votos de ICM fosen para o seu propio candidato, mentres EU (3), BNG (2) e PSdeG-PSOE (1) votaban pola candidata de EU tras as negociacións previas entre as catro formacións de centro-esquerda. Isto fixo que ningunha candidatura acadase a maioría plenaria de 7 votos, polo que foi nomeado alcalde Juan Domingo Deus Fonticoba, do PP, con catro votos.
En decembro do 2015 dimitía como concelleiro Javier García Dieste, sendo substituído por César Pena Leira en xaneiro do 2016. O 12 de agosto de 2016 o grupo municipal de ICM realizaba, xunto con EU e BNG, unha moción de censura que retiraba da alcaldía ao Partido Popular para concederlla a Pilar Díaz Otero (EU). Miguel Ángel Bastida Martínez e César Pena Leira serían 1º e 4º tenentes de alcalde, respectivamente. En novembro do 2017 ICM abandoaba o goberno municipal, xunto co BNG.
Technicolor
miniatura|300px|Título dunha curtametraxe animada do [[Pato Donald de Walt Disney co rótulo "en Technicolor". Moitas curtametraxes de animación estadounidenses das décadas de 1930 e 1940 producíronse en Technicolor.]] Technicolor é un proceso de cinema en cor inventado en 1916 e despois mellorado ao longo de varias décadas. Trátase do segundo proceso principal deste tipo, tras o británico Kinemacolor, e o máis empregado en Hollywood entre 1922 e 1952. Technicolor foi coñecido e recoñecido polo seu nivel saturado de cor, e empregouse para rodar musicais como The Wizard of Oz (1939) e Singin' in the Rain (1952), filmes de época como As aventuras de Robin Hood (1938) e Foise co vento (1939), ou de animación como Snow White and the Seven Dwarfs (1937) ou Fantasia (1940). Con todo, tamén se empregou para comedias e dramas menos espectaculares, e mesmo no cinema negro, como en Que o ceo a xulgue (1945) ou Niagara (1953).
"Technicolor" é a marca rexistrada dunha serie de procesos de cinema en cor desenvolvidos por Technicolor Motion Picture Corporation (subsidiaria de Technicolor, Inc), actualmente parte da empresa Technicolor, antiga Thomson. Technicolor Motion Picture Corporation fundouse en Boston en 1914, e os seus fundadores foron Herbert Kalmus, Daniel Frost Comstock e W. Burton Wescott. A partícula "Tech" do nome inspirouse no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde Kalmus e Comstock se graduaron e foron logo profesores. Technicolor, Inc constituíuse en Delaware en 1921.
Technicolor na actualidade
A compañía Technicolor foi unha firma de proceso de cinema de grande éxito, e despois traballaron na duplicación de son e vídeo en VHS, CD e DVD, e en procesos de vídeo dixital. MacAndrews & Forber adquiriron Technicolor en 1982 por cen millóns de dólares e en 1988 vendérona á compañía británica Carlton Communications PLC por 780 millóns de dólares. Technicolor Inc adquiriu a compañía de procesamento de película Consolidated Film Industries en 2000. Dende 2001, Technicolor formou parte do conglomerado de electrónica e medios con base en Francia coñecido como Thomson. O 1 de febreiro de 2010, o grupo Thomson renomeouse como "Technicolor", adquirindo para toda a compañía o nome da súa subsidiaria tecnolóxica estadounidense.
A estética visual da transferencia de tinta de Technicolor segue a empregarse en Hollywood. Partes de The Aviator, biopic de Howard Hughes, manipuláronse dixitalmente para imitar os procesos de cor dispoñibles durante os períodos en que tiña lugar cada escena. O aspecto de dúas cores do filme cítase incorrectamente como de aparencia do sistema de Technicolor de dúas cores, cando en realidade é un facsimile do propio sistema de cor de Hughes, Multicolor.
Calendario hindú
miniatura|Calendario hindú 1871-72 O termo calendario hindú é confuso xa que se refire ao conxunto de calendarios rexionais da India, que se comportan de distintos xeitos, así como ao Calendario nacional indio.
Tamén existen varias eras.
Por decreto publicado na Gazette of India estableceuse en 1957 o Indian National Calender (calendario nacional indio), que é de tipo calculado e solar, e cuxa era é a Saka.
Estacións e meses nos calendarios hindús
Eras :
O 21 de marzo de 2000 (calendario gregoriano) comezou:
A era Kali (a era "kali yuga" ou do ferro) comezou o 18 de febreiro de -3102 do calendario gregoriano.
Manuel Hernández y Álvarez Reyero
Traxectoria
Hérnandez era fillo do enxeñeiro de camiños Manuel Hernández Muñoz e de Ninfa Álvarez Reyero. Comezou os estudos de arquitectura en Madrid en 1883.
Tras presentar o proxecto de fin de carreira "Bolsa para Madrid" recibiu o título de arquitecto en 1892. En 1896 foi director de obra do Palacio Episcopal de Astorga, deseñado por Antoni Gaudí. Radicouse en Santiago de Compostela para ocuparse das obras da igrexa de Santa Lucía da Coruña, e foi ademais profesor de debuxo na Escola de Artes e Oficios de Santiago. En 1910 abandonou a cidade para ocupara a praza de arquitecto municipal de Cáceres.
A transición da arquitectura de comezos dos século XX cada ao modernismo corresponde en gran medida a Manuel Hernández y Álvarez Reyero, que exerceu como arquitecto municipal entre 1899 e 1910. Un importante número de vivendas da época asinadas por el mostran un estilo ecléctico e gusto modernista. Exemplos claro son a vivendas do número 17 da rúa do Castro na esquina coa Travesa da Universidade, de 1906 (aínda en pé), e tamén a do número 8 da rúa do Hórreo, de 1909 (hoxe derrubada). Seu foi tamén o deseños do pavillón destinado a acoller o Centro Galego da Habana na cidade durante a celebración da Exposición Rexional de 1909. .
Píseň bohatýrská
Píseň bohatýrská (traducible ao galego como O canto do heroe), Op. 111, B. 199, tamén chamada Canción heroica para orquestra, é un poema sinfónico para orquestra composto por Antonín Dvořák entre o 4 de agosto e 25 de outubro de 1897. Foi estreado en Viena o 4 de decembro de 1898, coa Orquestra Filharmónica de Viena baixo a dirección de Gustav Mahler, e a súa publicación tivo lugar en Berlín en 1899. A diferenza doutros poemas sinfónicos de Dvořák, esta obra non está baseada nun texto específico, e puido ter sido composta coa intención de ser autobiográfica. A peza é na súa maior parte enerxética e triunfante, mais inclúe unha sección lenta que contén unha marcha fúnebre. Unha interpretación típica dura aproximadamente vinte e dous minutos.
Instrumentación
O poema sinfónico está orquestrado para: