cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas H. Ince
Traxectoria
Ince dirixiu, escribiu e produciu persoalmente todos os filmes dos estudios ata o outono de 1912. A montaxe facíao na cociña da súa casa axudado pola súa esposa, que pasaba os filmes mentres el se ocupaba de cortar e unir os negativos. Máis tarde comezou a compartir a tarefa con Francis Ford. En 1912 a compañía fusionouse coa Universal e comezou unha loita de poder que finalizou cando a marca quedou para a Universal e Ince xunto a Adam Kessel e Charles O. Baumann, dous dos propietarios da Bison, fundou a Kay-Bee Productions
O estilo de traballo de Ince caracterizábase por un estrito control sobre os custos económicos que contrastaba coa improvisación coa que en xeral se manexaba a industria, na que eran poucas as produtoras que partían de orzamentos estudados. Implantou moitos dos mecanismos da produción de filmes, como o uso dun guión de filmación detallado que contiña tamén información sobre quen estaba na escena, unha lista de todos os escenarios que se ían empregar ou o impreso de custos. Foi tamén o primeiro en requirir que houbese directores, montadores e guionistas especializados, o que facilitaba a produción de filmes en serie.
En 1914 rodou o filme The Battle of Gettysburg, no que empregou máis de oitocentos actores, que filmaba con oito cámaras desde ángulos diferentes en escenas bélicas dunha magnitude non vista con anterioridade. Creou logo a marca "Domino", coa que produciu filmes interpretados pola estrela xaponesa Tsuru Aoki e a súa compañía de artistas, para o que construíu unha aldea xaponesa en Santa Ynez. Alí filmou filmes en episodios como The Wrath of the Gods (1914) e The Typhonn, protagonizadas pola actriz e o seu marido, Sessue Hayakawa. Nos estudios chegou a haber unha misión española, unha vila holandesa cunha canle e un muíño de vento, unha cidade do Oeste, unha rúa antillana e un campamento indio.
En 1915 asociouse con D.W. Griffith e Mack Sennett para crear Triangle Motion Picture Company en Culver City ( California). Porén, tres anos despois vendeulles a súa parte e adquiriu gratuitamente do especulador inmobiliario Harry Culver un terreo de dezaseis acres na mesma localidade, xunta unha estrada poeirenta que logo sería o Boulevard Washington. Alí estableceu os Thomas H. Ince Studios, que estiveron activos entre 1919 e 1921. Ince deixou de dirixiu e dedicouse á expansión da empresa e á produción supervisando os guións, os encadramentos o traballo xeral de oito directores. En 1916 produciu Civilization, unha historia sobre a guerra e a paz nun país ficticio que favoreceu a campaña pacifista do presidente Woodrow Wilson durante a primeira guerra mundial. Entre os últimos filmes importantes producidos por Ince están Human Wreckage (1923), contra o abuso das drogas, e Anna Christie (1923). Os estudios foron adquiridos por Cecil B. Demille que os rebautizou como DeMille Studios.
Falecemento
O sábado 15 de novembro de 1924 en San Pedro (Os Ánxeles) o luxoso iate Oneida, do magnate William Randolph Hearst saíu para dar un paseo de fin de semana cara San Diego para festexar o 42 aniversario de Ince. Entre outros pasaxeiros estaban Charlie Chaplin, a xornalista Louella Parsons, o xerente de produción de Hearst Dr. Daniel Carson Goodman, o escritor Elinor Glyn e as actrices Marion Davies, Aileen Pringle, Jacqueline Logan, Seena Owen, Margaret Livingston e Julanne Johnston. Ince non puido subir a bordo porque as súas ocupacións atrasárono, polo que viaxou en tren a San Diego e chegou a mañá seguinte, asistindo o domingo noite á festa na súa honra. O luns cedo unha embarcación transportouno á costa acompañado polo doutor Goodman, licenciado en medicina, pero que non practicaba a profesión, e na noite do martes ao mércores faleceu. O certificado de defunción asinado polo seu médico persoal, o doutor Glasgow, indicaba ataque ao corazón como causa da súa morte. O corpo foi incinerado e pouco despois a súa viúva marchou a Europa.
Nos anos posteriores circularon historias opostas sobre o ocorrido no barco, algunhas delas contando que Hearst lle disparara nun ataque de celos ou ben accidentalmente mentres pelexaba con Chaplin a causa de Marion Davies. Logo Hearst empregaría o seu poder para encubrir o feito. Arredor de 1927 a influente e temida xornalista do mundo do espectáculo Louella Parsons dixo que Hearst disparara a Ince na cabeza nun erro, xa que quería darlle a Chaplin, por sospeitar que era amante de Davies e por iso estaban ambos os dous invitados á viaxe, descubríndoos nunha situación comprometida. Ince, esperto polos gritos de Davies correría á escena e recibiría o disparo. Noutras versións Ince estaría na cociña buscando algo contra a dor de estómago e Hearst entraría confundíndoo con Chaplin ou recibiría o disparo que atravesaría a parede de madeira do seu camarote.
Abigail Kinsolving, secretaria de Marion Davies, agregou máis elementos de confusión ao dicir que esa fin de semana Ince a violara no iate. Meses despois deu a luz un bebé e morreu pouco despois nun accidente de automóbil preto do rancho de Hearst. O seu corpo foi atopado por dous escoltas de Hearst cunha sospeitosa nota de suicidio e a nena foi enviada a un orfanato co apoio económico de Davies.
Os rumores continuaron expandíndose entre a mesma xente que compartira a viaxe. Chaplin sempre negou estar alí e insistiu que visitou a Ince con Hearst e Davies máis adiante, afirmando que Ince morrera dúas semanas despois da súa visita, cando en realidade foi 48 horas despois de saír do iate. Marion Davies nunca recoñeceu que Chaplin, Goodman e Parsons estivesen a bordo a fin de semana, e que Nell Ince a chamou o luns pola tarde informándoa da morte de Ince, que realmente ocorreu o martes.
Parecera que Hearst recompensara a Louella Parsons polo seu silencio. Cando a viaxe, Parsons era columnista de cinema en Nova York e tralo feito, deulle un contrato vitalicio e estendeu a cobertura das súas colaboracións, co que iniciou o seu lendario poder sobre Hollywood. D.W. Griffith siempre dicía: "Todo o que hai que facer para ver a Hearst poñerse branco coma unha pantasma é mencionar o nome de Ince. Hai moitas cousas raras aí, pero Hearst é demasiado grande."
Eric Bledsoe
Eric Bledsoe, nado o 9 de decembro de 1989 en Birmingham (Alabama), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense. Foi seleccionado na 18ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Oklahoma City Thunder. Foi considerado coma un dos mellores bases do país cando estaba no instituto.
Universidade
Bledsoe xogou un ano cos Kentucky Wildcats, onde fixo unha media de 11,3 puntos por partido. Aínda que é principalmente un base, xogou a maioría dos partidos coma escolta. Os Wildcats acadaron unha marca de 35-3.
NBA
O 7 de abril de 2010, Bledsoe anunciou que ía saltarse as súas últimas tres tempadas universitarias para entrar no Draft da NBA de 2010. Foi recomendado pola súa rapidez, a súa habilidade co balón nas mans e de tiro dende lonxe. Bledsoe foi a 18ª elección no Draft da NBA de 2010, elixido polos Oklahoma City Thunder, aínda que foi traspasado inmediatamente aos Los Angeles Clippers.
O 10 de xullo de 2013, Bledsoe foi traspasado ós Phoenix Suns xunto ó seu compañeiro Caron Butler, nun traspaso entre tres equipos que mandou a Jared Dudley e a J. J. Redick ós Los Angeles Clippers, con dúas eleccións do Draft para Milwaukee.
O 7 de novembro de 2017, Bledsoe foi traspasado ós Milwaukee Bucks a cambio de Greg Monroe e dúas eleccións do Draft, unha protexida da primeira rolda, e outra da segunda rolda. Fixo o seu debut cos Bucks tres días máis tarde, facendo 13 puntos e 7 asistencias na vitoria por 94-87 contra os San Antonio Spurs.
O 24 de novembro de 2020, Bledsoe foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre catro equipos. No seu debut cos Pelicans, Bledsoe acadou 18 puntos, 6 asistencias e dous rebotes na vitoria dos Pelicans por 113–99 contra os Toronto Raptors.
O 4 de febreiro de 2022, Bledsoe foi traspasado xunto a Justise Winslow e Keon Johnson ós Portland Trail Blazers, a cambio de Norman Powell e Robert Covington. Foi cortado o 6 de xullo de 2022, sen chegar a debutar cos Blazers.
Cruces
O topónimo Cruces pode referirse a:
O Seor Pedro
O Seor Pedro foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1840.
Traxectoria
Escrito integramente en galego, tiña un carácter propagandista favorábel ao goberno progresista de Espartero. Editado por Manuel Fernández Magariños, publicou 11 números até o 1862.
Globo aerostático
miniatura|Globos de pasaxeiros en Segovia Un globo aerostático é unha aeronave aerostática non propulsada que se serve do principio dos fluídos de Arquímedes para voar, entendendo o ar como un fluído. Sempre están formados por unha bolsa aberta na súa parte inferior que contén unha masa de ar quente (gas de elevación), controlada por un dispositivo chamado queimador, situado na parte superior do arnés e que funciona normalmente con gas propano. Na parte inferior desa bolsa pode ir unha estrutura sólida que nos globos de tamaños máis pequenos pode substituírse por un arnés específico. Como non teñen ningún tipo de propulsor, os globos aerostáticos déixanse levar polas correntes de ar. Os globos poden controlar a altura mediante o queimador para ascender e unha válvula na súa parte superior chamada paracaídas que arrefría o ar interior a demanda para descender.
Historia
miniatura|esquerda|Os primeiros cinco ascensos de globos aerostáticos en Francia En agosto de 1709, o sacerdote brasileiro Bartolomeu de Gusmão fixo a primeira demostración de ascensión aérea en globo de ar quente non tripulado na Casa de Indias de Lisboa, ante a corte do rei Xoán V de Portugal.
Os irmáns Montgolfier realizaron a primeira demostración pública do seu novo invento o 4 de xuño de 1783 en Francia. A idea do globo aerostático comezara a crearse cando os irmáns estaban sentados fronte a unha fogueira. Notaron que o fume se elevaba e pensaron na oportunidade de aproveitar esa cualidade. Despois de varios experimentos, comprenderon que o ar quente era máis lixeiro que o frío, polo que tendía a subir. Decidiron crear unha máquina que permitise voar con ese principio. Joseph e Jacques Montgolfier lanzaron o seu primeiro modelo en setembro de 1782. O voo inicial demostrou que a súa teoría era correcta. O 4 de xuño de 1783 realizaron unha demostración pública cun globo aerostático de dez metros de diámetro nun mercado francés. Estaba construído con tea e papel. Máis de 130 000 persoas quedaron impresionadas cando en setembro do mesmo ano volveu voar en Versalles. Luís XVI, María Antonieta e a corte francesa presenciaron o momento. Os pasaxeiros era un galo, unha ovella e un parrulo. miniatura|Enchedura inicial O 21 de novembro dese mesmo ano viaxou por primeira vez un ser humano, Jean-François Pilâtre de Rozier, pilotando un globo construído polos Montgolfier. En 1785 el e mais Pierre Romain convertéronse nas dúas primeiras persoas que morreron nun accidente aéreo na historia. En novembro de 1792, os ensaios realizados por un grupo de artilleiros no Real Colexio de Artillaría de Segovia e despois perante o rei Carlos IV de España, do voo dun globo aerostático, todos eles dirixidos por Louis Proust, foron os primeiros realizados no ámbito militar. O 22 de outubro de 1797, o intrépido André Jacques Garnerin saltou cun paracaídas desde un globo que voaba a grande altura sobre o ceo de París.
O 21 de marzo de 1999, o suízo Bertrand Piccard e o británico Brian Jones culminaron a volta ao mundo en globo aerostático sen escalas tras percorrer 46 759 km a bordo do Breitling Jones III en 19 días, 21 horas e 55 minutos.
Beatriz de Évreux
miniatura|250px|Armas da [[Casa de Évreux de Navarra.]] Beatriz de Évreux, tamén coñecida como Beatriz de Navarra, nada contra 1386, e finada no Palacio Real de Olite o 14 de decembro de 1407, foi unha infanta navarra.
Orixes
Beatriz era membro da Casa de Évreux. Era a cuarta dos fillos do rei de Navarra, conde de Évreux e duque de Nemours, Carlos III de Navarra, chamado o Nobre, e de Leonor Enríquez, ou de Trastámara.
En decembro de 1402, despois da morte en Olite dos seus dous irmáns varóns, Carlos e Luís, falecidos aos cinco anos e antes de cumprir un ano, respectivamente, Beatriz foi declarada oficialmente a terceira na liña de sucesión ao trono de Navarra, detrás da súa irmá, Xoana, a herdeira, e da súa outra irmá, Branca, segunda na liña sucesoria (que finalmente foi a que sucedeu ao seu pai.
Matrimino e descendencia
En 1406 Beatriz casou con Xaime II de Borbón, ou Xaime II de La Marche, conde de La Marche e de Castres (1370-1438), fillo de Xoán I, conde de La Marche e Catarina de Vendôme.
O contrato matrimonial foi asinado o 15 de agosto de 1405, e a voda celebouse na catedral de Pamplona o 14 de setembro de 1406.
Deste matrimonio naceron tres fillos:
Morte
Beatriz faleceu no Palacio Real de Olite, (Navarra), segundo algunhas fontes, en 1410, posibelmente a causa do parto da súa filla María. Outras fontes din que faleceu no ano 1415.
O seu marido Xaime, viúvo, casou en segundas nupcias, o 15 de agosto de 1415, coa raíña de Nápoles, Xoana II, e chegou a ser príncipe de Taranto.
Illa de Gran Blasket
Illa de Gran Blasket (An Blascaod Mór en lingua irlandesa) é unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket no condado de Kerry.
Xeografía
A illa atópase a uns 2 km de Irlanda e esténdese ó longo duns 6 quilómetros cara o suroeste. O punto máis alto é An Cró Mór, que se atopa a 292 msnm. A cidade máis próxima no continente é Dún Chaoin, que está conectada coa illa mediante un transbordador que opera nun peirao durante os meses de verán.
Historia
A illa estivo habitada até 1953, ano no que o goberno irlandés decidiu que non podía garantir máis a seguridade da poboación restante. A práctica totalidade da poboación tiña o irlandés como lingua materna. Os habitantes foron evacuados á illa de Irlanda o 17 de novembro de 1953. Algúns emigraron ós Estados Unidos e aínda hoxe se poden atopar os seus descendentes en Springfield, Massachusetts, mentres que outros ficaron na veciña Península de Dingle, dende a cal poden ver o seu antigo fogar.
Debido á súa localización remota e o seu difícil acceso, os insulares foron obxecto de diversos estudos antropolóxicos e lingüísticos en torno á fin do século XIX e comezos do século XX, particularmente por parte de escritores e lingüistas como Robin Flower, George Derwent Thomson e Kenneth H. Jackson.
Tamén foi o fogar de tres notábeis escritores irlandeses: Tomás Ó Criomhthain, Peig Sayers e Muiris Ó Súilleabháin. As súas obras foron todas escritas en irlandés e posteriormente traducidas ó inglés e outros idiomas. As casas de Tomás Ó Criomhthain e Muiris Ó Súilleabháin atópanse en ruínas, pero a de Peig Sayers foi restaurada para formar parte da pousada que funcionaba anteriormente na illa.
Ata a evacuación, os habitantes da illa formaban o asentamento máis occidental de toda a Irlanda e a súa forma de vida estaba baseada na pesca. Porén, a comunidade nunca foi moi numerosa (mesmo no seu auxe, a poboación era de pouco máis de 150 persoas).
Literatura
Considerando o reducido da poboación, é destacábel que a illa fose o fogar dun número notábel de escritores de talento. Destacan por manter viva a tradición cultural da súa terra, xa que algúns dos seus libros tratan sobre as tradicións e forma de vida dos antigos poboadores das illa. Entre eles destacan as obras An tOileánach de Tomás Ó Criomhthain, Peig de Peig Sayers e Fiche Blian ag Fás de Muiris Ó Súilleabháin.
Propiedade e status da illa
A pousada e a cafetaría que antes operaban na illa foron pechadas por mor dunha disputa entre o Estado irlandés e un individuo que afirma posuír a meirande parte da illa.
Estas diferenzas foron resoltas por un acordo feito en agosto de 2007, no que se pretende que máis do 95% da superficie da illa sexa mercada polo Estado para crear un parque nacional.
Bag Raiders
Bag Raiders é un grupo musical australiano orixinario da cidade de Sydney e formado no 2006. Está formado por Jack Glass e Chris Stracey, e en outubro de 2010 lanzaron o seu primeiro álbum Bag Raiders, que acadou o nº7 nas listas de éxitos ARIA e recibiu received un Premio J. A súa canción "Shooting Stars" acadou a popularidade no ano 2017, por mor dun meme de Internet.
Territorios do Noroeste
Territorios do Noroeste (en francés: les Territoires du Nord-Ouest; en inglés: Northwest Territories; en ᓄᓇᑦᓯᐊᖅ) é un dos tres territorios do Canadá. Está localizado na Rexión Norte do país, ten fronteira cos outros dous territorios -atópase ao leste do Yukón e ao oeste de Nunavut-, así como coas tres provincias, atópase ao norte da Columbia Británica, Alberta e Saskatchewan.
Historia e características
Cabe destacar xeograficamente os grandes lagos do Gran Lago do Oso e o Gran Lago do Escravo, así como o río Mackenzie e os canóns do Parque Nacional Nahanni, un parque cualificado como Área Natural Protexida do Canadá, desde 1972, con 4.765 km², e declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco. As illas do territorio no arquipélago ártico canadense inclúen: illa de Banks, illa Borden, illa Prince Patrick, e partes de illa Victoria e illa Melville. O punto máis alto é o monte Nirvana, preto da fronteira co Yukón, cunha elevación de 2.773 msnm (9098 pés).
Todos os territorios e provincias do Canadá formaron parte no pasado dos Territorios do Noroeste, téndose separado entre as décadas de 1870 e de 1990 até adquirir as súas fronteiras actuais. Os propios Territorios do Noroeste eran controladas pola Compañía da Baía de Hudson, que os cedeu ao goberno canadense en 1870. O 1 de abril de 1999, a parte leste do territorio foi separada para erixir o territorio de Nunavut, patria dos inuit.
Os Territorios do Noroeste posúen grandes reservas de recursos naturais como s, e, así como.
Posúe clima boreal de veráns moi breves e invernos longos e extremadamente fríos.
Idiomas oficiais (8) : inglés, francés, Chipewyan, Cre, Dogrib ou Tli Cho, Gwich'in, Inuktitut e Slavey.
Ten 1 cidade, 4 pobos, 4 comunidades, 1 vila, 10 autoridades designadas,10 aldeas e 3 asentamentos
Aklavik,
Bathurst Inlet,
Colville Lake,
Deline,
Detah,
Fort Good Hope,
Fort Liard,
Fort McPherson,
Fort Providence,
Fort Smith,
Hai River Dene,
Holman,
Inuvik,
Jean Marie River,
Geierlay
Geierlay é unha ponte colgante situada no centro do estado alemá de Renania-Palatinado a 66 km da cidade capital Maguncia. Modelouse en base ao exemplo de ponte de suspensión simple nepalés. O nome foi escollido en concurso e representa o nome popular da área de monte na que está situado. Ocupa o punto medio da Hunsrück, unha cordilleira baixa, nesta localización a ponte salva o val que divide os concellos de Sosberg e Mörsdorf.
Sendeirismo
A ponte conecta cos tramos 19 e 20 do Saar-Hunsrück-Steig, unha popular ruta de 410 km a través das vilas de Perl, Trier (as dúas seguindo o trazado do río Moselle) e Boppard (seguindo o Río Rin).
Popularidade
Pouco máis dun ano despois da súa inauguración, a ponte subiu ao posto 85 na lista das atraccións turísticas máis populares de Alemaña nunha sondaxe realizada sobre 40.000 visitantes procedentes de 66 países. Desta maneira, a ponte sitúase diante de atraccións como o autódromo Nürburg Ring ou a famosa cervecería Hofbräuhaus en Múnic, segundo a listaxe elaborada pola Oficina Nacional de Turismo de Alemaña. Unha webcam preparada na ponte rexistrou xa a máis de 370 000 turistas cruzando o Geierlay.
A construción da ponte foi criticada dende instancias gobernamentais e políticas. En agosto de 2015, auditores do estado desaconsellaron o investimento ao cualificar de “pouco realista” a cantidade de 190 000 visitantes ao ano prevista polos promotores do proxecto. Porén, pouco despois da inauguración da ponte, o 3 de outubro de 2015, a afluencia de visitantes superou a cifra estimada.
Territorios do Noroeste
Historia e características
Norman Wells,
Paulatuk,
Rae-Edzo,
Rae Lakes,
Resolute,
Claudio Moyano
Claudio Moyano y Samaniego, nado en Fuentelapeña o Bóveda de Toro (provincia de Zamora) en 1809 e finado en Madrid en 1890, foi un político español de ideoloxía liberal que evolucionou de posicións lixeiramente progresistas até aproximarse ao Partido Moderado.
Territorios do Noroeste
Historia e características
Sachs Harbour,
Claudio Moyano
É coñecido por ser promotor da Lei de instrución pública de 1857, tamén coñecida como Lei Moyano.
Territorios do Noroeste
Historia e características
Snare Lake,
Conoidasida
Conoidasida é un grupo de protistas clasificados como unha clase do filo dos Apicomplexos. A clase foi definida en 1988 por Levine e contén dúas subclases: os coccidios e as gregarinas. Todos os membros desta clase teñen un orgánulo chamado conoide truncado, oco e completo. As gregarinas adoitan ser parasitas de invertebrados e con gamontes maduros extracelulares; os coccidios na súa maioría infectan a vertebrados e teñen gamontes intracelulares.
Características
A maioría das especies presentan un conoide, que forma un cono completo pero truncado. A outra clase de Apicomplexos, os Aconoidasida, teñen un conoide só durante o estadio de oocineto e carecen del no resto do seu ciclo vital, pero os Conoidasida téñeno xeralmente durante todo o seu ciclo vital.
Territorios do Noroeste
Historia e características
Trout Lake,
Tsiigehtchic,
Conoidasida
Características
Tamén se producen múltiples divisións mitóticas (esquizogonia) durante a merogonia dos estadios nos que se alimenta (trofozoítos) e durante a gametogonia.
Motilidade
Os microgametos dalgunhas especies son flaxelados. A locomoción que presentan outros gametos e outros estadios mótiles é por escorregamento ou flexión da célula. Algunhas especies posúen pseudópodos, pero utilízanos para a fagocitose soamente.
Territorios do Noroeste
Historia e características
Tuktoyaktuk,
Wekweti,
Wrigley,
Parque Nacional Aulavik, (desde 1992) 12.200 km²; Parque Nacional Tuktut Nogait, (desde 1996) 16.340 km². Península Parry.
Borden* Rei Mackenzie* Brock Príncipe Patricio Emerald Eglinton Melville* Banks Vitoria*
Clima
Así como Nunavut, os Territorios do Noroeste posúen un clima moi frío, clasificado en case todo o territorio como subártico. Os veráns duran unhas semanas, con bastante sol, porén as temperaturas mantéñense baixas. As mínimas durante o verán fican negativas, en torno de -3 °C no sur, -5 °C na rexión central e -9 °C no norte. As máximas moi raramente pasan os 10 °C, acontecendo apenas unha ou dúas veces nun século no extremo sur dos territorios. As máximas no verán fican en torno dos 7 °C no sur, 4 °C na rexión central e 1 °C no norte. Durante o inverno as temperaturas xa se diferencian máis. As mínimas fican en torno de -38 °C no sur, -45 °C na rexión central e -51 °C na rexión norte. As máximas no inverno fican en torno de -20 °C no sur, -30 °C na rexión central e -41 °C na rexión norte. O récord quente foi de 17 °C nas contornas dos lagos ao sur dos territorios e o récord baixo foi de -66,8 °C no litoral dos territorios.
The Hawk Is Howling
Trátase do seu primeiro disco completamente instrumental, xa que dende os seus primeiros traballos todos tiñan voces nalgúns temas. O álbum acadou o número 35 na lista británica, e o 97 na Billboard 200.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mogwai.
Adiante (Vigo)
miniatura|Adiante, edita CXTG-IN. Adiante foi unha revista editada pola Confederación Xeral de Traballadores Galegos entre 1987 e 1993.
Historia e características
Apareceu en maio de 1987. Revista con contidos políticos e literarios, estaba dirixida por Margarita Ledo Andión e no consello de redacción figuraban Fernando Acuña, Luís Burgos, Alberto Fernández Campo, Francisco Sebio e Xosé Manuel García Crego. Entre os colaboradores da sección literaria figuraron Xosé Luís Méndez Ferrín, Xosé Ramón Mariño Ferro, Manuel Outeiriño, Úrsula Heinze, Gonzalo Navaza e Suso de Toro. Publicáronse 58 números, desapareceu en decembro de 1993.
Incoga Norte
Incoga Norte é unha empresa construtora con sede na Coruña especializada en proxectos comerciais e de reformas. Está considerada, segundo o informe Ardán, como unha das 10 empresas galegas máis rendibles. A empresa realiza traballos para empresas como Inditex, Caramelo, Levis ou Porcelanosa. Forman parte do grupo as empresas Aplicanor, Decorga e Cercons. Incoga Norte ten certificacións de xestión ambiental, calidade e compromiso de mellora cos traballadores.
En 2014 a empresa foi acusada de incumprir a normativa laboral suíza ao ter traballadores en Zara en Bahnhofstrasse (Zürich) que estaban a cobrar 900 euros ao mes, a metade que marca o convenio suízo traballando 60 horas á semana.
En 2017 Decorga foi acusada na Arxentina de someter un dos seus traballadores a condicións próximas á escravitude. Segundo a acusación, ao traballador contratado en España como pintor, cancelóuselle o billete de volta e encomendáronselle labores de xefe de obra.
Cumeiro
O topónimo galego Cumeiro pode referirse a:
Vivir aquí
Vivir aquí foi un programa dos servizos informativos da Televisión de Galicia que se emitiu entre 1988 e 1990 dirixido e presentado por Antón Galocha.
Desenvolvemento
O programa era unha revista informativa da actualidade galega, incluíndo noticias culturais, entrevistas en plató, as festas locais, información meteorolóxica, reportaxes de carácter social, receitas gastronómicas e rutas turísticas.
Icenos
miniatura|250px|Mapa dos pobos celtas do sur de Britania (icenos no recuncho superior dereito). Os icenos (en iceni) foron unha tribo britana que habitou unha área de Inglaterra que correspondería máis ou menos co que hoxe é o condado de Norfolk, entre os séculos -I e I. Os cenimagnos que se renderon a Xulio César durante a súa segunda expedición a Britania no ano -54, puideron ser unha parte da tribo icena.
Robin Benzing
Traxectoria
Entre 2009 e 2011, Benzing xogou para o Ratiopharm Ulm da Basketball Bundesliga, seguido dunha etapa de catro anos no FC Bayern München. O 30 de xuño de 2015, Benzing asinou un contrato de dous anos co CAI Zaragoza da Liga ACB. Tras dous anos en Zaragoza, volveu ó seu país natal tras asinar un contrato de catro anos co S.Oliver Würzburg.
Icenos
Hai probas arqueolóxicas da súa existencia, representadas por torques, pesados colares de ouro, prata ou elektron, que estaban deseñados para ser levados arredor do pescozo e que sinalaban a quen os portaba como pertencentes á nobreza.
Os icenos comenzaron a acuñar moeda contra o 10 a. de C., creando unha adaptación especial do deseño galo “cara/cabalo”, pero nalgunhas moedas máis antigas, sobre todo da zona preto de Norwich, o cabalo foi substituído por un porco ou xabaril. O primeiro nome rexistrado que aparece nas moedas é o de “Antedios” cara ao -10, seguíndolle nomes abreviados como AESU e SAEMU.
Killing in the Name
"Killing in the Name" é un sinxelo da banda estadounidense de rap metal Rage Against the Machine, editado en novembro de 1992 e tirado do seu primeiro álbum Rage Against the Machine. O tema acadou o posto 25 nas listas de sinxelos inglesas.
O tema, composto pouco despois dos graves disturbios de Los Ángeles de 1992, trata do racismo institucionalizado nas forzas policiais dos Estados Unidos e a conseguinte brutalidade policial en nome da supremacía branca.
No ano 2009, a canción formou parte dunha exitosa campaña en Facebook para evitar que a canción gañadora do programa The X Factor acadase o número 1 en Nadal no Reino Unido 5 anos consecutivos. "Killing in the Name" converteríase no primeiro tema en acadar ese posto só a base de descargas.
O solo interpretado por Tom Morello para esta canción foi elixido pola revista NME como o cuarto mellor solo de todos os tempos.
Ferrari 125
miniatura|275px|Debuxo dun Ferrari 125 F1.
O Ferrari 125 S (comunmente 125 ou 125 Sport) foi o primeiro vehículo construído pola Ferrari en Módena, Italia. Aínda que foi precedido polo Auto Avio Costruzioni 815 de 1940 de Enzo Ferrari, o 125 S foi o primeiro vehículo en levar o nome Ferrari cando debutou o 11 de maio de 1947 no circuíto de Piacenza. Do mesmo xeito que o 815, que era un deportivo de carreiras, pero a diferenza do motor Fiat de 8 cilindros do seu predecesor, o 125 S contou cun V12 (o "125"), un trazo compartido coa maioría dos coches de Ferrari das décadas seguintes. O 125 S substitúese polo 159 S de 1947.
Os dous coches 125 S construídos en 1947 foron desmantelados e as súas pezas crese que se reutilizaron na produción dos modelos 159 e 166.
Chasis
O 125 S utilizaba un bastidor de chasis de tubo de aceiro, e tiña unha suspensión dobre wishbone con bésta transversal na fronte e cun eixo ríxido na parte traseira. E freos de tambor hidráulicos dianteiros e traseiros.
Motor
O 125 S estaba propulsado por un motor de 1´5 L (1.497 cc.) Colombo 125 V12 a 60°. Este motor produce 118 CV (74 kW) a 7.000 rpm cunha relación de compresión de 8.5:1. Unha árbore de levas con 2 válvulas por cilindro e tres carburadores de dobre corpo Weber 30DCF.
Competición
O 125 S debutou no Circuíto di Piacenza, pilotado por Franco Cortese, pero non puido terminar a carreira, malia unha actuación favorable fronte aos fortes Maserati 6CS 1500.
Catorce días despois, o 125 S logrou a primeira vitoria de Ferrari no Gran Premio de Roma en Caracalla, onde tamén foi pilotado por Cortese. O coche rompera in dodamento na práctica, e foi reparado no taller de Tino Martinoli, quen máis tarde marchou aos Estados Unidos co equipo Ferrari Indy.
O 125 S gañou seis das súas catorce carreiras en 1947, aínda que os pilotos Clemente Biondetti e Giuseppe Navone foron incapaces de gañar Mille Miglia de 1947 nel.
O Ferrari 125 foi o primeiro Ferrari. Ademais, é o coche que lle deu a primeira vitoria nunha carreira oficial. Foi no Gran Premio de Roma de 1947.
Características
Un motor V12 de 1496 cc, capaz de dar 118 HP, iniciou a historia de triunfos da Scuderia. Este auto nunca foi producido para a venda ao público en xeral.
Kaspar Capparoni
Traxectoria
Logo de comezar á idade de 18 anos en teatro grazas a Giuseppe Patrone Griffi; despois en 1984 formou parte do elenco da película Phenomena, dirixida por Dario Argento; despois este actor actuou en: Colpi di luce (1985), dirección de Enzo G. Castellari, Gialloparma (1999), dirección de Alberto Bevilacqua, Encantado (2002), dirixido por Corrado Colombo, Il Ritorno del Monnezza (2005), dirixido por Carlo Vanzina, Two Families e Il sole nero, ambos do 2007.
Tamén traballou en varios programas de ficción televisiva, entre elas están: a telenovela Ricominciare (2000), a miniserie de televisión Piccolo mondo antico, as series Incantesimo 4, (2001) e Elisa di Rivombrosa (2003), La caccia (2005), miniserie dirixida por Massimo Spano, e a serie Capri (2006). miniatura|300px|Kaspar Capparoni con Denise Zich e [[Martin Weinek]] No 2007 converteuse en protagonista da miniserie Donna Detective, dirixida por Cinzia TH Torrini e o ano seguinte participou en Komissar Rex, dirixida por Marco Serafino, e na serie Capri 2, dirección de Andrea Barzini e Giorgio Molteni.
Ad hoc
miniatura|Ponte Pulteney en [[Bath, con tendas con beirís ad hoc.]] Ad hoc é unha locución latina que significa literalmente «para isto», formada de preposición máis acusativo singular neutro do demostrativo hic, haec, hoc. Xeralmente refírese a unha solución elaborada especificamente para un problema ou fin preciso, e polo tanto, non é xeneralizable nin utilizable para outros propósitos. Úsase, pois, para referirse a algo que é adecuado só para un determinado fin. En senso amplo, ad hoc pode traducirse como «específico» ou «especificamente». Exemplo: “Para alumnos que desexen cursar Fotografía, o colexio habilitou unha clase con todo o material ad hoc.
Uso en lóxica
De non cumprirse estes requisitos, dirase que se trata dunha hipótese ad hoc. Ou noutras palabras, é un enunciado irrefutable destinado a "blindar" á hipótese principal para salvala da falsación.
Uso en dereito
Como termo xurídico ad hoc pode ser interpretado como "para fin específico". Por exemplo, un "avogado ad hoc" significa que é un avogado nomeado ou designado para ese caso concreto. Polo mesmo motivo, unha norma ad hoc o un contrato ad hoc sería aquel ou aquela que foron elaborados para unha situación concreta, e que terán pouca ou nula aplicabilidade máis alá desa situación.
De igual xeito é utilizado para os domicilios dos avogados, cando pertencen a outra xurisdición e deben elixir un domicilio ad hoc na xurisdición onde se atopa ventilando un caso, razón para a cal elixen o domicilio ad hoc para ese caso en específico.
Uso en telecomunicacións e informática
En redes de comunicación, esta expresión fai referencia a unha rede (especialmente sen fíos) na que non hai un nó central, senón que todos os ordenadores están en igualdade de condicións. Ad hoc é o modo máis sinxelo para o armado dunha rede. Só se necesita contar con 2 placas ou tarxetas de rede sen fíos (da mesma tecnoloxía). Unha vez instaladas nos PC utilízase o software de configuración do fabricante para configuralas no modo ad hoc, definindo o identificador común que utilizarán (SSID). Este modo é recomendable só en caso de que necesitemos unha comunicación entre non máis de dous dispositivos. Son por exemplo redes ad hoc as que se crean de forma espontánea, sen unha infraestrutura específica e funcionando nun espazo e tempo limitados.
O termo tamén se utiliza en informática para referirse a consultas en bases de datos ad hoc querying ou ad hoc reporting. Isto implica que o sistema permite ao usuario personalizar unha consulta en tempo real, en vez de estar atado ás consultas predeseñadas para informes. Xeralmente as consultas ad hoc permiten aos usuarios con pouca experiencia en SQL ter o mesmo acceso á información da base de datos, para isto os sistemas que soportan ad hoc posúen GUIs para xeneralas.
Uso en medicina
Esta locución utilízase para facer referencia a grupos ou comités [ad hoc] creados cun fin específico para chegar a elaborar un consenso unificado en determinados temas. En dereito médico tamén se usa en conxunción ao termo lex artis xa que esta non é aplicable de forma xeral, senón a unha situación específica ou a un profesional en cuestión.
Asociación Española de Clubs de Waterpolo
A Asociación Española de Clubs de Waterpolo, tamén coñecida como WPA -pronunciado "guapa"-, é unha asociación deportiva que aglutina aos clubs españois de División de Honor de Wáter-polo co fin de defender os seus intereses, coordinar as súas actividades e velar pola organización das competicións entre clubs de España, como por exemplo la Liga Española de Wáter-polo. Ten a súa sede en Barcelona, cidade onde en 1907 comezouse a xogar ao wáter-polo, e que acolle o maior número de clubs e waterpolistas do país.
Os Clubs WPA:
Os doce clubs que compiten na División de Honor de Wáter-polo na tempada 2007-08 son:
Ligazóns externas
Páxina da Real Federación Española de Natacion
Duxame
O topónimo galego Duxame pode referirse a:
Tokugawa Ieyasu
Tokugawa Ieyasu (徳川 家康), nado en Okazaki o 31 de xaneiro de 1543 e finado en Sunpu o 1 de xuño de 1616, foi o fundador e primeiro shōgun do shogunato Tokugawa do Xapón, que gobernaron dende a batalla de Sekigahara, en 1600, ata a Restauración Meiji en 1868. Ieyasu gobernou dende 1600 (oficialmente 1603) ata a súa renuncia en 1605.
Infancia (1543-1556)
Tokugawa Ieyasu naceu o 31 de xaneiro de 1543 na provincia de Mikawa. O seu nome orixinal era Matsudaira Takechiyo. Era fillo de Matsudaira Hirotada (1526-1549), un daimyō de Mikawa que pasaba a maioría do seu tempo en guerra contra os clans Oda e o Imagawa. A familia Matsudaira estaba dividida en dúas faccións: un lado quería ser vasalo do clan Imagawa, mentres que o outro prefería o clan Oda. Esta pelexa familiar foi a razón do asasinato do pai de Hirotada (avó de Takechiyo), Matsudaira Kiyoyasu (¿?-1536). A diferenza do seu pai e a maioría da súa familia, Hirotada atopou o clan Imagawa como o menor de dous males. A lealdade de Hirotada cara aos Imagawa causou que o resto da saúa familia apoiase o clan Oda con máis forza que antes. En 1548, cando o clan Oda invadiu Mikawa, Hirotada dirixiuse con Imagawa Yoshimoto, cabeza do clan Imagawa, en demanda de axuda para combater os invasores. Yoshimoto accedeu a axudar coa condición de que Hirotada enviase o seu fillo Takechiyo a Sunpu como un refén no exilio. Hirotada aceptou, a pesar da presión os membros da familia Matsudaira. Takechiyo e un grupo de serventes foron enviados cara a Sunpu como reféns.
Oda Nobuhide, o líder dos Oda, decatouse do amaño de Hirotada e Imagawa e atacou a caravana na que viaxaba Takechiyo. Foi capturado e levado ao castelo Kowatari en Owari. Nobuhide ameazou con asasinar a Takechiyo a menos que Hirotada rompese todos os vínculos que tiña co clan Imagawa. Hirotada dixo que sacrificar o seu propio fillo mostraría a seriedade do pacto co clan Imagawa.
Takechiyo, porén, non sufriu ningún dano. En 1549, Hirotada faleceu de causas naturais; pouco tempo despois, Nobuhide tamén morreu. As mortes fixeron un gran dano a un xa debilitado clan Oda e deixaron a familia Matsudaira sen líder. Con Imagawa nunha posición forte, Yoshimoto enviou un exército a cargo do irmán máis novo do seu pai, Imagawa Sessai, para atacar un castelo Oda onde vivía Oda Nobuhiro, o fillo máis vello de Nobuhide, e nova cabeza dos Oda.
Sessai tomou o castelo e capturou a Nobuhiro como refén. Negociando co segundo fillo de Nobuhide, Oda Nobunaga, ofreceulle devolver o castelo aos Oda e perdoar a vida de Nobuhiro a cambio de que se permitise a Takechiyo regresar cos Imagawa. Nobunaga aceptou, Nobuhiro e o castelo foron devoltos aos Oda. Sessai regresou a Sunpu con Takechiyo. Takechiyo creceu en Sunpu, mais os seus familiares en Mikawa, estaban temerosos sobre o futuro dos Matsudaira agora que o clan Oda estaba debilitado e que os Matsudaira eran vasalos dos Imagawa.
A escalada cara ao poder (1556-1584)
En 1556, cando contaba trece anos, Takechiyo, cambiou o seu nome polo de Matsudaira Motoyasu. A cambio do seu regreso a Mikawa, os Imagawa ordenáronlle pelexar contra o clan Oda nunha serie de batallas. Motoyasu gañou a súa primeira batalla en Terabe, alcanzando gran sona. Por entón, Oda Nobuhiro falecera, e o liderado do clan Oda pasara a mans de Oda Nobunaga. Despois desas batallas, os Matsudaira e os soldados de Mikawa comezaron a demandar unha maior autonomía aos Imagawa. En 1560, Yoshimoto xuntou 20 000 homes (moitos deles de Mikawa), cos que marchou cara a Quioto: foi o primeiro daimyō en facer isto dende 1538. Motoyasu foi enviado de Mikawa cos seus homes para atacar o forte Marune. Ao capturar o forte, Motoyasu e os seus homes quedaron no lugar para defendelo. Por isto, Motoyasu e os seus homes, evitaron a sanguenta batalla de Okehazama, que tivo lugar preto de Nagoya, onde o clan Imagawa foi derrotado polo exército de Oda, e Imagawa Yoshimoto asasinado. Motoyasu retirouse xunto cos seus homes a Mikawa, e finalmente, coa morte de Yoshimoto, decidiu liberarse da influencia dos Imagawa.
Motoyasu decidiu aliarse cos Oda, pactando un trato secreto con Oda Nobunaga. Este segredismo era necesario debido a que moitos membros da familia Matsudaira (incluíndo a esposa de Motoyasu e o seu fillo, Hideyasu) aínda eran reféns en Sunpu do novo líder dos Imagawa, Imagawa Ujizane, fillo de Yoshimoto. En 1561, Motoyasu e os seus homes marcharon e capturaron o forte Kaminojo, pertencente aos Imagawa, o que indicou a Nobunaga que Motoyasu xa non era leal aos Imagawa. Motoyasu matou o comandante do castelo, Udono Nagamochi, e tomou a súa esposa e os seus dous fillos como reféns. Ujizane, dándose conta que os Udono eran máis importantes que os Matsudaira, liberou a familia Matsudaira a cambio da esposa e os fillos de Udono.
Agora, tendo liberdade de acción co regreso da súa familia, Motoyasu comezou a reformar o clan Matsudaira despois de anos de decadencia, e pacificar Mikawa. Tamén consolidou e fixo máis poderosos os seus vasalos regalándolles terras e distribuíndo os castelos de Mikawa aos máis importantes (incluíndo Honda Tadakatsu, Ishikawa Kazumasa, Koriki Kiyonaga, Sakai Tadatsugu, e Sakikabara Yasumasa) en 1566.
En 1564, Motoyasu derrotou a Mikawa Monto, un grupo militar anti Matsudaira, case perdiendo o seu vida no proceso cando foi golpeado por unha bala que non penetrou na súa armadura. En 1565, atacou as defensas de Imagawa en Totomi. En 1567, pediu ao emperador Ogimachi cambiar o seu apelido por Tokugawa, tomando o nome Tokugawa Ieyasu. Despois disto, comezou a demandar descendencia de parte do clan Minamoto a través do clan Nitta, e ao final, demandou ter descendencia da familia imperial. Ao mesmo tempo, deseñou unha árbore familiar que tomaba descendencia do clan Fujiwara. Historiadores modernos empregan isto como proba de que os reclamos de Ieyasu de herdanza imperial foran fabricados para lexitimarse a si mesmo.
A pesar de que a familia Tokugawa era simbolicamente independente, aínda non podían sobrevivir sen o clan Oda, e sen o mesmo Nobunaga. Cando Nobunaga tomou Quioto en 1568, converteuse no líder de facto do Xapón, moitas das tropas vitoriosas pertencían a Tokugawa. Ao mesmo tempo, Ieayasu estaba impaciente por comezar a expandir os seus propios territorios. El e Takeda Shingen, quen estaba á cabeza do clan Takeda en Kai, conviñeron un pacto, onde xuntos se farían co resto do territorio de Imagawa. En 1570, as tropas de Ieayasu finalmente apropiáronse de Totomi, e despois Shingen ocupou Suruga e Sumpu, a capital dos Imagawa. Non obstante, contra ese momento, a alianza entre os Takeda e os Tokugawa iba en descenso, e mesmo Ieyasu se uniu co seu inimigo Imagawa Ujizane prometéndolle que lle devolvería Totomi e Suruga. Ao mesmo tempo, Ieyasu fixo outro pacto, esta vez con Uesugi Kenshin, o xefe do clan Uesugi e grande inimigo do clan Takeda. Tendo asegurado o apoio dos Uesugi, Ieyasu moveu a súa capital de Okazaki en Mikawa a Hamamatsu en Totomi.
Coas terras dos Imagawa completamente absorbidas pola influencia Tokugawa, os membros do clan Imagawa convertéronse en vasalos dos Tokugawa, cos Uesugi como os seus aliados máis fortes. Os Tokugawa e os Takeda estaban listos para a guerra. Ieayasu aínda tiña o apoio de Nobunaga, mais este pensaba que algunhas cosas nas que Ieyasu se estaba metendo non eran completamente seguras. En 1570, Ieyasu conduciu 5000 dos seus homes para axudar a Nobunaga na batalla de Anegawa en contra dos Azai e os Asakura; isto consolidou a alianza Tokugawa-Oda. Porén, Ieyasu non foi capaz de volver axudar a Nobunaga en dous anos e a guerra cos Takeda comezou en 1571.
En 1572, os Takeda tomaron o castelo Futamata pertencente a Ieyasu, e Shingen derrotou a Ieyasu na batalla de Mikatagahara, onde Ieyasu case perdeu a súa vida conducindo as súas tropas. Takeda Shingen morreu en 1573, e foi sucedido polo seu fillo Takeda Katsuyori, quen capturou o castelo Taketenjin en 1574. Con todo, a pesar da captura deste importante porto Tokugawa, o dominio dos Takeda achegábase á súa fin. En 1575, Katsuyori atacou o castelo Nagashino en Mikawa, e Ieyasu pediu axuda a Nobunaga. Cando Nobunaga mostrou algo de aprehensión ao atacar a Takeda, Ieyasu ameazou con facer as paces cos Takeda e atacar o clan Oda en Owari e en Mino. Nobunaga cambiou de parecer e enviou o seu exército cara a Mikawa. As forzas Oda-Tokugawa de 38 000 homes devastaron os Takeda o 28 de xuño de 1575, aínda que nos seguintes anos, Takeda Katsuyori continuou a atacar os territorios dos Oda e os Tokugawa.
En 1579, a esposa de Ieyasu e o seu fillo máis vello, Tokugawa Hideyasu, foron acusados de conspirar con Takeda Katsuyori para asasinar a Nobunaga. A esposa de Ieyasu foi decapitada, e Hideyasu foi forzado a facer seppuku. Entón, Ieyasu nomeou o seu terceiro fillo (o seu favorito) Tokugawa Hidetada como herdeiro, pois o seu segundo fillo foi adoptado por Toyotomi Hideyoshi, un gran samurai.
En 1582, outro ataque combinado entre os Oda e os Tokugawa destruíu os Takeda. Takeda Katsuyori, así como o seu fillo máis vello e herdeiro, Takeda Nobukatsu, cometeron seppuku. Agora que os Takeda xa non figuraban no mapa, Ieyasu puido axudar a Nobunaga coa súa campaña para reunificar o Xapón. Pola súa axuda, Ieyasu recibiu o control da provincia de Suruga (incluíndo Sumpu) e as áreas que se delimitaban co clan Hōjō. Os Tokugawa e os Hōjō aliáronse, pois Ieyasu se levaba ben con Hōjō Ujinori, irmán máis novo da cabeza dos Hōjō, Hōjō Ujimasa.
En 1582, Ieyasu estaba quedando en Sakai, na provincial de Settsu, cando recibiu a nova de que Oda Nobunaga fora asasinado por Akechi Mitsuhide, cabeza do clan Akechi. Ieyasu dirixiuse cara a Mikawa, temeroso de poder ser asasinado tamén. Ieyasu non desexaba atacar o clan Akechi, mais os Tokugawa tomaron vantaxe da situación tomando Kai e Shinano. Despois dunha decisiva vitoria na batalla de Yamazaki. Hōjō Ujimasa, sentíndose ameazado, enviou tropas cara a Kai. Non obstante, non houbo batallas, os Hōjō e os Tokugawa fixeron axiña as paces. Para quedar en bos termos, Ieyasu deu aos Hojo terras en Kai e en Shinano. Ieayasu comezou a modificar a súa administración, baseándose no modelo dos Takeda, integrando o exército Takeda no Tokugawa. En 1583, os principais candidatos a tomar o mando do Xapón eran Toyotomi Hideyoshi (pai adoptivo do segundo fillo de Ieyasu) e Shibata Katsuie. Ieyasu mantívose á marxe neste conflito, e Hideyoshi derrotou a Katsuie na batalla de Shizugatake en 1583. Despois de que Shibata Katsuie cometese seppuku, Toyotomi Hideyoshi e o clan Toyotomi, convertéronse nos gobernantes do Xapón.