cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cazacarros
Estados Unidos
O M18 achegouse ao ideal estadounidense; o vehículo era moi rápido, pequeno e montaba un canón de 76 mm nunha torreta sen teito. O M36 Jackson tiña a única arma operativa de orixe estadounidense que podía rivalizar coa artillería de 88 mm alemá, o canón de 90 mm M3, e este mantívose en servizo despois de rematada a guerra. O único deseño estadounidense de casamata construído durante a guerra, que se asemellaba aos cazacarros alemáns e soviéticos, foi o experimental T28 Super Heavy Tank, que montaba un canón longo T5E1 de 105 mm cun alcance máximo de 20 km, orixinalmente desenvolvido como un canón de asalto autopropulsado para romper as defensas da liña Sigfrido alemá.
Destes cazacarros, só os canóns de 90 mm do M36 demostraron ser efectivos contra a blindaxe frontal dos carros alemáns máis grandes a longa distancia. A parte superior aberta e a blindaxe lixeira fixeron a estes vehículos vulnerables contra calquera arma máis grande que as armas lixeiras. A medida que o número de carros alemáns atopados diminuía a medida que progresaba a guerra, moitos batallóns foron divididos e asignados ás unidades de infantería como armas de apoio, loitando como canóns de asalto ou usados esencialmente como carros de combate.
Reino Unido
Os carros de combate británicos dos primeiros anos da guerra foron equipados cun canón capaz de usar usado contra os carros inimigos, o Ordnance QF 2 de 40 mm. Este foi substituído polo Ordnance QF 6 de 57 mm cando estivo dispoñible. Houbo un pulo adicional ao desenvolvemento de armas anti-carro, que culminou co Ordnance QF 17 de 76 mm, amplamente considerado un dos mellores canóns anti-carro da guerra.
Os canóns anti-carro remolcados pertencían á Royal Artillery en vez de aos Royal Armoured Corps, e os vehículos adaptados para montar artillería incluían aos canóns anti-carro autopropulsados como o Deacon (un canón de 6 polgadas nun camión de rodas blindado) e o Archer (un canón de 17 polgadas nun chasis con cadeas), ademais dos vehículos subministrados polos estadounidenses. 250px|miniatura|Archer Os canóns autopropulsados que foron construídos baixo o molde de "cazacarros" chegaron co desexo de utilizar o formidable o formidable QF 17 e a falta de carros que puidesen montalo. Como resultado tiveron unha natureza un tanto improvisada. Montar o canón no chasis do Valentine e nunha superestrutura fixa deu como resultado o Archer. O QF 17 usouse tamén para reequipar o M10 estadounidense, substituíndo ao seu canón para producir o 17pdr SP Achilles.
Se ben houbo unha tendencia a un canón de propósito xeral que puidese ser usado tanto contra carros como contra infantería, houbo unha necesidade de montar o QF 17 nun vehículo para ser utilizado contra os carros de combate pesados do inimigo. O Cruiser Mk VIII Challenger foi un proxecto para ter un carro con ese canón que lle dese apoio ao Cromwell.
Eitel Cantoni
Traxectoria
Participou en tres Grandes Premios do Campionato Mundial, debutando o 19 de xullo de 1952. Era o patrón do equipo da Escudería Bandeirantes, que participaba con coches Maserati A6GCM para Cantoni e outros pilotos. Non logrou puntuar nunca, tamén competiron noutros catro Grandes Premios durante ese ano, o seu mellor resultado foi sétimo no Gran Premio de Módena. Máis tarde Cantoni competiu en carreiras de resistencia en América do Sur.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pazachyt na myrtvite
Pazachyt na myrtvite (en Пазачът на мъртвите) é un filme búlgaro de 2006 dirixido por Ilian Simeonov. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Galve
Galve (en aragonés, Galb) é un concello da provincia de Teruel, España, situado na comarca da Comunidade de Teruel. A súa poboación era de apenas 141 habitantes en 2006. Ocupa unha superficie de 61,90 km².
Xeografía
Galve está situado a unha altura media de 1.188 msnm. Aséntase sobre unha antiga conca sedimentaria cretácea con sedimentos, arxilas, e outros materiais continentais e fauna continental que vivía onde ían chegando. Galve destaca polos seus xacementos con restos de dinosauros e mamíferos mesozoicos. Ten un museo paleontolóxico e maquetas de dinosauros.
Historia
Hai xacementos eneolíticos, da Idade de Bronce e da cultura ibérica.
Heer
O Heer é un termo referido ao exército alemán. Durante a Segunda guerra mundial, uns 15 millóns de soldados serviron no exército alemán, dos cales morreron arredor duns 3 millóns.
Termo
Cando é referido ao período dende 1935 a 1945 é chamado Heer Wermacht e refírese exclusivamente ao exército de terra. Aínda que ás veces se identifica erróneamente á Wehrmacht como a sección do exército de terra, as forzas armadas alemás da Alemaña nazi eran chamadas Wehrmacht e tamén estaban formadas pola mariña (Kriegsmarine) e a forza aérea (Luftwaffe).
Termos relacionados
O Heer foi reformado na década de 1950 como o exército da República Federal de Alemá, como parte da Bundeswehr (forzas armadas federais).
O termo xenérico Heer (exército en lingua alemá) úsase tamén para falar do exército da República Democrática Alemá (Die Landstreitkräfte der Nationalen Volksarmee, LaSK), o exército austríaco (Bundesheer ou Österreichisches Bundesheer) e o exército suízo (Schweizer Armee).
En outubro de 1990, os exércitos da RFA e da RDA integráronse na nova forza militar da Alemaña reunificada baixo o nome de Bundeswehr. Actualmente está formado por uns 63.000 militares en activo. A Bundeswehr está formado polas Streitkräfte (forzas armadas) divididas nas tres Teilstreitkräften: Heer (exército de terra), Luftwaffe (forzas aéreas) e Marine (mariña).
Hannes Heer
Heer é tamén casualmente o apelido de Hans Georg Heer, máis coñecido como Hannes Heer, un historiador alemán nado en 1941 coñecido sobre todo por organizar a "Exposición Wehrmacht" (en alemán: Wehrmachtsausstellung) na década de 1990, nos primeiros anos da reunificación alemá. Moi polémica na época, hoxe en día é amplamente acreditada como a exposición que abriu os ollos do público alemán aos crimes de guerra cometidos pola Wehrmacht na fronte oriental durante a Segunda guerra mundial.
Simónides de Ceos
Traxectoria
Aínda que foi chamado a Atenas cara ao ano 526 a.C. pola corte do tirano Hiparco, logo marchou a Tesalia co seu sobriño, o tamén poeta e discípulo seu Baquílides. Alí relacionouse coa aristocracia gobernante, os escopadas e os alendas. Despois viaxou a Cranón e Farsalia. Volto a Atenas cantou as fazañas dos gregos na batalla de Maratón, co que se fixo moi popular. Terminou a súa vida na corte do tirano de Siracusa Hierón I. Escribiu para diversos mecenas en gran variedade de metros e xéneros: epigramas (principalmente epicedios como o dos trescentos espartanos de Leónidas I, e inscricións votivas), elexías patrióticas e morais, peáns, hiporquemas, e obras de lírica coral, como himnos, odas, epinicios, trenos e ditirambos, pero soamente unha pequena parte da súa obra sobreviviu.
Si que se conservaron bastantes anécdotas sobre o agarrado que era así como a noticia, transmitida por Cicerón no seu De oratore, de que foi un dos fundadores da mnemotecnia, en concreto da técnica ou sistema da localización que permitía a un orador recordar longuísimos discursos compostos previamente por un logógrafo, técnica que expón Quintiliano, na súa famosa Institutio oratoria, e que consistía en visualizar ou situar mentalmente nos distintos lugares dun templo coñecido polo expositor as distintas partes do discurso trazando un itinerario segundo a orde requirida. Ao parecer, no ano 500 a.C. estaba nun banquete cando se ausentou brevemente, salvándose así de morrer esmagado polo derrube do teito; e foi o único en poder recoñecer os esnaquizados corpos de ditos comensais ao recordar os lugares onde estaban sentados. Tamén se adoita recordar bastante en poética a súa afirmación de que «a poesía é pintura que fala e a pintura poesía muda», o que se considera orixe do tópico horaciano de ut pictura poesis. Tamén é o autor dunha famosa definición de xustiza, segundo a cal esta é "a obrigación de dar a cada un o que se lle debe".
Molise
300px|miniatura|dereita|Campobasso, capital de Molise. Molise é unha rexión centrooriental italiana, cunha poboación en torno aos 313 348 habitantes (2015). A capital é Campobasso. Limita cos Abruzos, o Lacio, a Campania, a Puglia e o mar Adriático. A rexión está dividida en dúas provincias: Campobasso e Isernia.
Clima
O clima é de tipo semicontinental, con invernos xeralmente fríos e veráns calorosos. Na costa o clima é máis temperado, adentrándose no interior da rexión as temperaturas baixan bastante no inverno (no período invernal, Campobasso é unha das cidades máis frías de Italia, a pesar da súa localización xeográfica). Tamén no verán as temperaturas son máis temperadas na costa polas brisas mariñas procedentes do Adriático.
Ð
dereita|200px O eth, edh ou eð ( Ð, ð ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino, substituída en varias linguas polo dígrafo dh.
Historia
O ð orixinouse no alfabeto irlandés como un d cun trazo.
Ao longo da Idade Media foi empregado no inglés antigo e en varias linguas escandinavas ao longo da Idade Media. Nestas últimas foi substituído polo dígrafo dh e máis tarde por d. En inglés empregábanse ð ou þ para representar consoantes fricativas dentais. O ð utilizouse na era anglosaxoa, desaparecendo no século XIII.
Presión osmótica
250px|miniatura|Esquema dunha [[membrana semipermeable|membrana semipermeábel. As moléculas grandes do sangue non poden atravesar a membrana, mentres que as pequenas de solvente si.]] A presión osmótica pode definirse como a presión que se debe aplicar a unha solución para deter o fluxo neto de disolvente a través dunha membrana semipermeábel. A presión osmótica é unha das catro propiedades coligativas das solucións (dependen do número de partículas en disolución, sen importar a súa natureza). Trátase dunha das características principais a ter en conta nas relacións dos líquidos que constitúen o medio interno dos seres vivos, xa que a membrana plasmática regula a entrada e saída de soluto ao medio extracelular que a rodea, exercendo de barreira de control.
The Children of Men
The Children of Men é unha novela distópica de P. D. James que foi publicada en 1992. Ambientada en Inglaterra no ano 2021, céntrase nos resultados dunha infertilidade masiva. James describe un Reino Unido que se está despoboando constantemente e céntrase nun pequeno grupo de resistentes que non comparten a desilusión das masas.
O libro recibiu moi boas valoracións por parte da crítica, como Caryn James de The New York Times, que o considerou "marabillosamente rica" e "unha incisiva análise da política e do poder que fala con urxencia". O académico Alan Jacobs dixo, "De tódalas novelas de James, The Children of Men é probablemente a máis salientable no seu criticismo social, sen dúbida a máis profunda na súa reflexión teolóxica".
Linguas occitanorrománicas
thumb|Linguas occitanorrománicas: occitan, català e aragonés
As linguas occitanorrománicas son o occitano e o catalán dúas linguas románicas moi emparentadas que forman un continuo dialectal transicional entre as linguas galorrománicas e as linguas iberorrománicas. Ás veces inclúese o aragonés que presenta fortes semellanzas na sintaxe e en certos usos semánticos coas linguas occitanorrománicas.
Segundo varios autores, tanto o occitano como o catalán deben clasificarse como galorrománicos, outros autores coinciden co occitano, pero consideran o catalán como iberorrománico, a clasificación está tan conturbada por que a división entre as linguas galorrománicas e as iberorrománicas é a fronteira entre o estado español e o estado francés, polo que a clasificación faise máis por cuestións territoriais que por razóns lingüísticas e históricas. Con todo, na súa forma escrita o catalán moderno e o occitano moderno son altamente intelixibles, e cunha porcentaxe de léxico similar ao existente entre o galego e o portugués. Algúns lingüistas e filólogos occitanos mesmo tentaron incluír o catalán como parte do diasistema occitano, xa que os lingüistas occitanos Pierre Bec e Domergue Sumien clasificaban ao catalán como unha variante occitana de tipo aquitano-pirinaico. De feito existen razóns fundadas para considerar ás linguas occitanorrománicas un grupo filoxenético válido, a diferenza das linguas románicas da península ibérica, que pertencen a varios grupos filoxenéticos.
Clasificación supradialectal do occitanorromance
miniatura|280x280px|Clasificación supradialectal do occitanorromance. Os autores occitanos Pierre Bec e Domergue Sumien describiran unha clasificación supradialectal do occitanorromance diviendolo en dous grupos (aquitano-pirinaico e auverno-mediterráneo) baseado nalgúns trazos fonéticos ou gramaticais.
Historia de América
miniatura|Mapa antigo de América A historia de América é a historia dos pobos de Norteamérica, América Central, Suramérica e o Caribe. Comeza coa inmigración cara a estas rexións de pobos posiblemente de Asia ou de Oceanía durante a Idade do xeo; a cal, cando acabou, rompeu o contacto entre este continente e o resto dos continentes por milenios.
Os ascendentes dos pobos amerindios suramericanos quizais inmigraron des de Norteamérica, ou de Oceanía, mediante balsas. En Suramérica desenvolvéronse a cultura do chavín, a civilización chimú e a civilización inca, que estendeu o seu dominio do Perú cara á Chile e a Arxentina.
Prehistoria
miniatura|Cova das Mans, Río Pinturas, Santa Cruz, Arxentina
A prehistoria de América é o período do tempo que comprende o poblamiento do continente ata a formación das grandes civilizacións americanas. Trátase dun tempo de sumo interese e investigación dado que o continente americano foi a única porción de terra no planeta que tivo un desenvolvemento humano illado ata o seu encontro directo coas culturas de Europa, África e do resto do mundo. Iso non significa que non houbo dunha ou outra forma unha interacción mínima ou significativa co resto, pero os pobos americanos non participaron dos acontecementos históricos e logros que uniron aos demais continentes ata 1492.
A prehistoria de América é obxecto de permanente estudo dadas as moitas preguntas que permanecen sen respostas contundentes, como as teorías do poboamento e a historia e o desenvolvemento de moitos pobos americanos aborígenes. A fascinación pola América prehistórica e precolombiana estimulan non poucas veces a imaxinación, os mitos e as suposicións. Certos ou non, eles representan un reto para a ciencia nun continente aínda por descubrir. Na Prehistoria americana, a cultura clovis (de hai 13.500 anos aproximadamente), é a que máis restos arqueolóxicos deixa e a que permite darse unha idea da intensa actividade dos pobos de cazadores e recolectores que poboaron no continente.
Proceso de inmigración
A data do comezo da inmigración polo Estreito de Bering é un tema moi controvertible. Crese que ocorreu polo 40000 a. C. Os descubrimentos arqueolóxicos suxiren varias vagas de inmigración. Todas as teorías, con todo, aceptaron que o pobo inuit do Canadá chegou moito despois, probablemente no século VI, desde Siberia. As ruínas arqueolóxicas máis antigas son do 13500 a. C. da cultura clovis.
Cara ao ano 10000 a.C. os humanos chegaron ao Cabo de Fornos, na punta sur de América. Atopáronse artefactos en Norteamérica e Suramérica que datan do 10000 a.C.
Civilizacións precolombianas
miniatura|Mapa de América representando a extensión de varios pobos presentes cara ao [[Século -XI|século XI a.C. ]]
As civilizacións desenvolvéronse séculos despois do comezo da inmigración. A capital dos cahokianos, Cahokia, localizada no estado de Illinois tivo unha poboación de 20.000 persoas. Cara o século XII esta cidade foi unha das máis poboadas de Norteamérica; Monks Mound foi o centro cerimonial máis importante de Cahokia é unha das construcións máis grandes do Novo Mundo. Con todo, os aztecas e os maias construíron cidades moito máis grandes, tales como Tenochtitlán que tivo unha poboación superior a 300.000 habitantes á chegada dos conquistadores españois. O mercado que estableceron foi o máis grande que viran.
Estas civilizacións desenvolveron a agricultura, principalmente de millo, que é moito maior da que se atopaba en Asia, e que se orixinou en México, así como o chocolate. Tamén plantaron patacas, tomates, cabazas e aguacates. Non desenvolveron a gandería a grande escala, xa que había poucas especies adecuadas para estes menesteres.
A América precolombiana conforma un período historiográfico que incorpora todas as subdivisións do período da historia e a prehistoria das Américas antes da aparición de importantes influencias europeas no continente americano, que abarca a época da colonia orixinal no paleolítico superior á colonización europea durante a idade moderna.
Aínda que a frase "época precolombiana" literalmente refírese só ao tempo anterior ás viaxes de Colón en 1492, na práctica a frase en xeral utilízase para referirse a toda a historia de América e as culturas indíxenas ata que estas culturas foron conquistadas ou influenciadas de forma significativa polos europeos, mesmo se o incidente ocorre despois de décadas ou séculos da primeira viaxe de Colón (p. ex .: Algunhas tribos en recunchos recónditos do Amazonas). Por iso, os termos alternativos América precolonial ou América prehistórica tamén están en uso. Nas zonas de Hispanoamérica o termo xeralmente utilizado é prehispánico.
Moitas civilizacións precolombianas estableceron xestos de identidade que incluían asentamentos permanentes, cidades, agricultura, o arquitectura monumental e civil, movementos de terra importantes e complexas xerarquías sociais. Algunhas destas civilizacións desvaneceuse moito tempo na época das primeiras chegadas permanentes europeos (finais do s. XV / principios século XVI), e só se coñecen a través das investigacións arqueolóxicas. Outros foron contemporáneos co período colonial, e foron descritos nos relatos históricos da época. Uns poucos, como os maias, tiñan os seus propios rexistros escritos. Pero a maioría dos europeos cristiáns da época percibiron estes textos como heréticos e destruíron moitos textos de forma indiscriminada. Só uns poucos documentos ocultos sobreviviron.
Se persisten, as sociedades e as culturas que descenden destas civilizacións poden agora ser substancialmente diferentes na forma das anteriores. Moitos destes pobos e os seus descendentes manteñen diversas tradicións e prácticas que se refiren aos tempos primixenios, así como a súa combinación coas importadas polos colonizadores europeos (sincretismo).
Algunhas civilizacións precolombianas construirón grandes centros urbanos, desenvolverón a agricultura así como varias xerarquías sociais complexas. Moitas destas civilizacións xa decaeran ou desapareceran no século XVI, data en que se producirían os primeiros asentamentos europeos permanentes, e só coñecemos as súas historias por medio das investigacións arqueolóxicas e as tradicións orais dos pobos veciños sobreviventes. Outros, desenvolvéronse de maneira contemporánea á chegada dos europeos, e por tanto, temos suficiente documentos históricos dos poboadores e dos colonizadores e conquistadores. Os pobos que sobreviviron, as culturas e as sociedades dos que descenden directamente estas civilizacións, foron substancialmente influenciados polas culturas e relixións europeas, aínda que conservan algunhas tradicións e prácticas, así como as súas linguas.
1612 (filme)
1612 é un filme ruso dirixido por Vladimir Khotinenko e producido por Nikita Mikhalkov que foi estreado no 2007. Está ambientado no Tempo das Dificultades do século XVII, na guerra polaco-rusa coa República das Dúas Nacións. Foi estreado o 1 de novembro para coincidir coa celebración do Día da Unidade Popular do 4 de novembro, que sinala a expulsión dos húsares alados polacos de Moscova.
As catro estacións
As catro estacións (en Le quattro Stagioni) é un conxunto de 4 concertos para violín do compositor barroco Antonio Vivaldi. Compúxoas en 1723, e é a obra máis coñecida de Vivaldi e, tamén, unha das máis popularizadas de toda a música clásica.
Estrutura
A textura de cada concerto é variada, de acordo coa estación que quere describir. Por exemplo, o inverno é escuro, ou o verán, que é moi contratado e ten unha treboada no último movemento.
Sonetos
Vivaldi escribiu 4 sonetos, que acompañaban os 4 concertos. Os sonetos son os seguintes:
La Primavera
Giunt' è la Primavera e festosetti
E i fonti allo Spirar de' Zeffiretti
Con dolce mormorio Scorrono intanto:
Vengon' coprendo l'aer di nero amanto
Indi tacendo questi, gl' Augelletti;
Tornan' di nuovo al lor canoro incanto:
E quindi sul fiorito ameno prato
Al caro mormorio di fronde e piante
Dorme 'l Caprar col fido can' à lato.
Di pastoral Zampogna al suon festante
Danzan Ninfe e Pastor nel tetto amato
Di primavera all' apparir brillante.
L'Estate Sotto dura Staggion dal Sole accesa
Langue l'huom, langue'l gregge, ed arde il Pino;
Scioglie il Cucco la Voce, e tosto intesa
Canta la Tortorella e 'l gardelino.
Zeffiro dolce Spira, mà contesa
E piange il Pastorel, perche sospesa
Toglie alle membra lasse il Suo riposo
Il timore de' Lampi, e tuoni fieri
E de mosche, e mossoni il Stuol furioso!
Ah che pur troppo i Suo timor Son veri
Tuona e fulmina il Ciel e grandioso
Tronca il capo alle Spiche e a' grani alteri.
L'Autunno
Celebra il Vilanel con balli e Canti
Del felice raccolto il bel piacere
E del liquor de Bacco accesi tanti
Finiscono col Sonno il lor godere
Fà ch' ogn' uno tralasci e balli e canti
L'aria che temperata dà piacere,
E la Staggion ch' invita tanti e tanti
D'un dolcissimo Sonno al bel godere.
I cacciator alla nov' alba à caccia
Fugge la belua, e Seguono la traccia;
Già Sbigottita, e lassa al gran rumore
De' Schioppi e canni, ferita minaccia
Languida di fuggir, mà oppressa muore. L'Inverno
Aggiacciato tremar trà neri algenti
Al Severo Spirar d'orrido Vento,
Correr battendo i piedi ogni momento;
E pel Soverchio gel batter i denti;
Passar al foco i di quieti e contenti
Mentre la pioggia fuor bagna ben cento
Caminar Sopra 'l giaccio, e à passo lento
Gir forte Sdruzziolar, cader à terra
Sin ch' il giaccio si rompe, e si disserra;
Sentir uscir dalle ferrate porte
Sirocco Borea, e tutti i Venti in guerra
Quest' é 'l verno, mà tal, che gioja apporte.
Morelos
O topónimo Morelos pode referirse a:
Partido Nacionalista del Rif de Melilla
O Partido Nacionalista del Rif (PNRIF) é un partido bérber e laico de Melilla, fundado en 2003 está dirixido por Mimon Kabbur Hussien, antigo membro do Partido Popular, o PNRIF ten a súa orixe no Grupo Independiente Hispano Bereber que actuou na cidade nos anos noventa. Tivo que cambiar o seu nome a Partido Nacionalista del Rif de Melilla para poder ser legalizado polo ministerio do Interior.
Entre as súas propostas está a oficialización da lingua bérber na cidade e o outorgamento da cidadanía española ós descendentes dos rifeños que loitaron por España.
Eleccións
Municipais 2003: 101 votos (0.36%)
Charles E. Barber
Charles Edward Barber, nado en Londres, Inglaterra, o 16 de novembro de 1840, e finado en Filadelfia, Pensilvania, o 18 de febreiro de 1917, foi un deseñador e gravador de moeda, o sexto en ocupar o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, desde 1879 ata o seu falecemento.
A carreira de Barber, sempre relacionada coa moeda, foi longa e frutífera, xa que el foi o responsable do deseño da maioría das moedas producidas pola US Mint durante o seu período como gravador xefe, á parte dunhas 30 medallas ao longo da súa vida.
Ademais das series de moeda circulante para os EEUU, destacan entre as súas creacións diversas moedas conmemorativas, algunhas delas en asociación co seu gravador axudante George T. Morgan. Barber ocupouse dos anversos e Morgan dos reversos de varias destas moedas, como é o caso do medio dólar colombino ou o medio dólar da Exposición Panamá-Pacífico de San Francisco, en 1915. Para países estranxeiros Barber deseñou tamén algunhas moedas, como a serie do dólar hawaiano de 1883 e diversos valores en centavos de peso para Cuba en 1915.
Vida familiar
esquerda|miniatura|160px|[[Fotografía de Charles E. Barber.]] Charles E. Barber era fillo de William Barber, quen o precedeu no posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos. O nome da súa nai era Anna Maria e Charles tivo un irmán e dúas irmás.
En 1852 emigrou aos EEUU desde a súa Inglaterra natal xunto coa súa familia.
Sen perdón
Sen perdón (en Unforgiven) é un filme estadounidense dirixido e producido por Clint Eastwood que foi estreado en 1992. O filme conta a historia de William Munny, un fóra da lei que acepta un último traballo despois de terse convertido en granxeiro. Está protagonizado por Eastwood, xunto con Gene Hackman, Morgan Freeman e Richard Harris.
Charles E. Barber
Vida familiar
En 1869, cando tiña 29 anos, foi nomeado gravador axudante da ceca de Filadelfia, unha das que compoñen a US Mint. Once anos máis tarde, o 20 de xaneiro de 1880, foi nomeado polo presidente Rutherford B. Hayes para suceder o seu pai no posto de gravador xefe.
Sen perdón
Eastwood adicou o filme ós directores e mentores Don Siegel e Sergio Leone. O filme gañou catro Premios Oscar: Mellor filme e mellor director para Clint Eastwood, mellor actor secundario para Gene Hackman, e mellor montaxe para editor Joel Cox. Eastwood foi nomeado ó Oscar ó mellor actor pola súa interpretación, pero ese ano gañouno Al Pacino por Scent of a Woman. Esta longametraxe foi o terceiro western en gañar un Oscar ó mellor filme, sendo as dúas anteriores Cimarron (1931) e Dances with Wolves (1990).
Charles E. Barber
Vida familiar
Charles Barber casou en primeiras nupcias con Martha E. Jones, quen faleceu en 1899. En 1902 contraeu novamente matrimonio, con Caroline Gaston (1846-1950), que sería a súa muller ata a morte de Barber en 1917. Do seu primeiro matrimonio naceu unha filla en 1875, Anna May, que morreu en 1876. Dez anos máis tarde, Charles e Martha tiveron unha segunda filla, chamada Edith (1886-1970), que custodiou os arquivos persoais do seu pai antes de pasar aos Arquivos Nacionais dos EEUU.
Sen perdón
Estreouse en galego na TVG o 3 de xullo de 2011.
Charles E. Barber
Viaxe por Europa
Por petición do presidente Roosevelt e do director da ceca estadounidense, George E. Roberts, Barber fixo en 1905 unha viaxe por Europa para visitar varias casas de moeda, nunha misión de intercambio de información, co obxectivo de observar e comentar as prácticas habituais nas cecas europeas e mellorar logo a eficiencia da US Mint. Os informes que redactou á súa volta para a súa entrega a Roberts, xunto con algúns apuntamentos autógrafos do propio Barber, forman parte hoxe do acervo dos Arquivos Nacionais dos Estados Unidos.
Sen perdón
Sinopse
Dous veteranos pistoleiros volven ós traballos dos que levaban tempo retirados para aceptar a recompensa que lles ofrecen as prostitutas de Big Whiskey para que as liberen da brutalidade do shériff, outro antigo pistoleiro metido a cacique desapiadado. Aparece tamén un pintoresco asasino a soldo, alcumado Bob O Inglés.
Antalis vulgaris
Antalis vulgaris é unha especie de molusco escafópodo da orde dos dentalíidos (Dentaliida) e da familia do mesmo nome (Dentaliidae), unha das moitas que incúe o xénero Antalis.
Charles E. Barber
Viaxe por Europa
Barber soubo conciliar a perspectiva profesional da viaxe cunha vertente máis familiar, xa que se compañou da súa segunda esposa, Caroline, e a súa filla Edith, que daquela tiña 19 anos. No diario da viaxe escrito por esta última detállanse datos do seu itinerario, así como diversas reflexións persoais sobre o seu pai.
Personalidade e relacións persoais
miniatura|300px|Os [[gravadores da ceca de Filadelfia en 1910. Charles E. Barber e o seu axudante, George T. Morgan, son, respectivamente, o segundo e terceiro dos sentados (de esquerda a dereita).]]
Antalis vulgaris
Descrición
A especie foi descrira en 1778 polo naturalista británico Emanuel Mendez da Costa, co nome de Dentalium vulgare, na súa obra [http://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=ucm.5329027802;view=1up;seq=7 Historia Naturalis Testaceorum Britanniae, or, The British Conchology. (Ver en liña)], publicada en Londres por Millan, White, Elmsley & Robson.
Charles E. Barber
Personalidade e relacións persoais
Malia terse escrito moito acerca da hostilidade existente entre Barber e o seu axudante Morgan, en recentes investigacións quedou concluintemente refutada tal relación, algo, por outra banda, esperable, á vista dunha carreira conxunta na Casa de Moeda dos EEUU ao longo de 40 anos.
Asemade, tamén rexeitando algunha hipótese en sentido contrario, a relación persoal entre Barber e o presidente Theodore Roosevelt foi sempre cordial. Malia ser certo que Roosevelt quixo que a moeda dos EEUU nos inicios do novo século tivese un aspecto máis moderno, polo que solicitou tamén propostas de deseño doutros artistas externos á US Mint, iso non empanou a relación entre ambos. Os descendentes de Barber posúen obxectos que proban unha cálida relación persoal.
Antalis vulgaris
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle adxudicou da Costa, e de polo actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Charles E. Barber
Personalidade e relacións persoais
No aspecto artístico, recibiu nalgunha ocasión críticas pola escasa imaxinación plasmada nos seus deseños. Porén, autores como R. W. Julian suxiren que Barber "era quen de facer traballos magníficos cando se lle deixaban libres as mans".
É unha evidencia que Charles Barber foi unha persoa respectada e apreciada dentro do Departamento do Tesouro e da Casa de Moeda dos Estados Unidos; ata tal punto que as bandeiras da ceca de Filadelfia ondearon a media hasta o día do seu funeral, por decisión do director da institución. Desde aquel momento, ningún outro funcionario da Casa da Moeda, independentemente do seu rango, volveu recibir honra semellante.
Antalis vulgaris
Características
Ten a cuncha de até 40 mm de lonxitude, alongada, lisa, en forma dun dente de elefante en miniatura, cos extremos abertos (como as de todos os escafópodos), e cun pequeno tubo no extremo apical, o extrermo inferior é truncado e está rodeado por un groso calo que lle serve de tapa. A cuncha é abrancazada, co extremo apical rosado. O animal é de cor abrancazada.
Charles E. Barber
Personalidade e relacións persoais
Charles E. Barber morreu o 18 de febreiro de 1917 e foi soterrado tres días máis tarde xunto coa súa primeira esposa Martha e a súa filla Anna May no cemiterio Mount Peace, de Filadelfia.
Antalis vulgaris
Características
A cuncha é moi semellante á da outra especie galega do xénero, A. novemcostata, da que se diferencia porque carece das súas fortes costelas lonxitudinais, e polo seu extremo apical, menos afiado.
En Galicia
En Galicia é abundante, e vive en fondos areosos da rexión infralitoral, especialmente nas costas máis abertas.
Charles E. Barber
Personalidade e relacións persoais
Barber foi sucedido por George T. Morgan como gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Tallamar
thumb|[[Ponte Maior de Ourense cos tallamares nos piares.]]
En arquitectura e enxeñaría civil un tallamar é unha construción en forma de quilla nos piares dunha ponte augas arriba. Serve para cortar e repartir a corrente de auga cara os lados, evitando posíbeis danos no piar. Serven coma contrafortes ás pontes, facendo que estas ofrezan maior resistencia á forza da auga. Ás veces recibe o nome de barbacá.
Xunqueira de Alba
dereita|thumb|300x300px|Camiño do parque e panel informativo
O Parque Natural das Marismas de Alba ou da Xunqueira de Alba, é un parque natural e zona húmida do alfoz da cidade de Pontevedra, e unha das poucas marismas da ría de Pontevedra. É un parque que é utilizado como lugar de paseo a pé ou en bicicleta e de observación da fauna e a flora.
Localización e acceso
O parque está situado na desembocadura do río Rons no Lérez - Ría de Pontevedra no sur da parroquia de Alba, a poucos metros da parte norte da cidade de Pontevedra. Basta con cruzar a ponte das Correntes para atopar a entrada ao parque, no paseo de Domingo Fontán. Limita ao leste co barrio da Santiña e o camiño portugués e ao oeste coa autoestrada AP-9.
Historia
Non se sabía como utilizar a marisma ata finais dos anos 70, cando, debido á falta de chan industrial no municipio de Pontevedra, decidiuse desecala e convertela nunha zona industrial. Tamén se pensou en construír un novo estadio de fútbol ou mesmo un parque temático.
Con todo, a Asociación San Benito, da parroquia de Lérez, reclamou parte dos terreos como espazo que pertencía á comunidade de montes de Lérez, o que salvou esta zona de gran riqueza natural da destrución. En 1981, un xulgado de Pontevedra ordenou a paralización da construción dun polígono industrial e comercial que se ía construír alí.
Dado que a Xunqueira de Alba atopábase nun grave estado de degradación, o Ministerio de Medio Ambiente español decidiu recuperala. A rehabilitación da marisma foi planificada polo goberno socialista de Felipe González e inaugurouse no ano 2000, con Mariano Rajoy como vicepresidente do goberno español. thumb|280x280px|Mapa da Xunqueira de Alba
En 2001, o Concello de Pontevedra fíxose cargo do mantemento da Xunqueira de Alba. O consistorio realizou a limpeza do río, a poda de árbores e a recuperación ou substitución de exemplares enfermos, a sega de praderías e a eliminación selectiva de maleza, entre outros traballos.
En 2012, o parque foi declarado primeiro Espazo Natural de Interese Local (ENIL) de Galicia.
A finais de decembro de 2021 presentouse o proxecto de ampliación do parque cun bosque autóctono de 17.000 metros cadrados fronte ao paseo de Domingo Fontán, no lugar onde se atopa o actual Parque de Maquinaria e a Imprenta Provincial da Deputación de Pontevedra, que serán demolidos. Plantaranse especies como o carballo común, a sobreira, o freixo negro, a abeleira, o salgueiro irto, o érbedo, o salgueiro bravo, o acivro e o loureiro. Un camiño unirá a senda do río Rons e esta nova zona verde aberta, que estará dotada de iluminación pública e mobiliario urbano.
Descrición
No parque distínguense tres zonas: a marisma, a matogueira e a chaira lodosa da desembocadura do río Rons.
Neste hábitat, de grande importancia paisaxística e ecolóxica, inventariáronse 17 árbores, 14 especies de arbustos, 4 plantas rubideiras e 80 plantas herbáceas. Hai máis de duascentas variedades de plantas e árbores (incluíndo acacias, orquídeas, chicoria, salgueiros, eucaliptos, chopos, freixos) e unhas setenta especies animais inventariadas. Tamén hai moitos xuncos, de aí o nome de xunqueira. Hai un total de 115 especies diferentes de flora presentes no parque, como a herba de namorar, a plantago marítima, o perexil de mar, a herba da andoriña ou a espadana.
É unha contorna que alberga unha gran variedade de especies naturais, tanto de aves como de animais, como aves acuáticas, bolboretas, libélulas, anfibios e pequenos mamíferos. Por este motivo, o parque e a xunqueira atópanse actualmente protexidos. No parque hai tres miradoiros para observar as aves no seu hábitat natural.
Un estudo realizado entre o 14 de abril e o 30 de setembro de 2020 detectou ata 73 especies de aves diferentes neste parque natural, entre as que se atopan garzotas, estreliñas riscadas, picapeixes, galiñas de río, cirrios pálidos, fulepas das xunqueiras, papamoscas negros, gabiáns, ibis escarlata ou rulas. Neste espazo natural víronse e rexistráronse un total de 142 aves.
STS-64
STS-64 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 9 de setembro de 1994 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-64, con seis astronautas a bordo, foi lanzada para facer varios experimentos a bordo, realizar observacións astronómicas coa plataforma SPARTAN-201 e utilizar por primeira vez o instrumento LITE, un lídar desde o espazo para estudar a atmosfera terrestre. A tripulación estaba formada polo comandante Richard N. Richards, o piloto L. Blaine Hammond e os especialistas de misión Jerry M. Linenger, Susan J. Helms, Carl J. Meade e Mark C. Lee. Durante a misión tivo lugar a primeira actividade extravehicular estadounidense sen cables en dez anos e na que Lee e Meade probaron unha mochila propulsora denominada SAFER para uso en caso de que un astronauta se soltara accidentalmente das súas agarradeiras durante un paseo espacial.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 20 de setembro de 1994.
Adiviñación
A adiviñación é o resultado de prover información por interpretación de sinais ou pola revelación dun ser sobrenatural. Non se debe confundir coa videncia: a adiviñación ten lugar nun contexto relixioso e ten un carácter formal e ritual.
A adiviñación está considerada pola comunidade científica como unha superstición mentres os seus partidarios afirman a existencia de centos de evidencias da súa eficacia. Segundo os estudos antropolóxicos a adiviñación estivo e está presente na maioría das relixións e culturas da Terra.
Kiko Rivera
250px|thumb|Paquirrín Francisco José Rivera Pantoja, máis coñecido como Kiko Rivera ou Paquirrín, nado en Sevilla o 9 de febreiro de 1984, é un personaxe dos medios español, fillo da cantante Isabel Pantoja e do toureiro Francisco Rivera "Paquirri", que faleceu cando el tiña só 7 meses.
Converteuse nun personaxe coñecido polas súas aparicións na prensa rosa e en programas de televisión. Nos últimos anos iniciou a súa carreira como DJ e cantante, con éxitos como Quítate el top (2011), Chica loca (2013) con Dr.Bellido ou Sangre caliente (2016).
En 2011 participou na película Torrente 4: Lethal Crisis, dirixida por Santiago Segura.
Linguas retorrománicas
thumb|280px|Linguas reto-románicas actuais.
As linguas retorrománicas forman un grupo de linguas romances da área alpina que segundo algúns autores representan o resto dunha área romance máis ampla que chegaba polo norte até o Danubio. Lingüisticamente, comparten características coas linguas occitano-románicas e galorrománicas.
Clasificación
thumb|300px|Distribución histórica das linguas reto-románicas.
Desde o punto de vista léxico constitúen unha das ramas máis diverxentes (deixando ao carón o galorrománico e o sardo que son aínda máis diverxentes).
A clasificación románica territorial e Ethnologue agrúpaas coas linguas galorrománicas, aínda que realmente o grupo reto-románico parece ter características de transición entre o galorrománico propiamente dito e o galo-itálico do norte de Italia.
Inocencio VII, papa
Inocencio VII, nado en Sulmona sobre o 1336 e finado en Roma o 6 de novembro de 1406), foi o Papa nº 204 da Igrexa católica de 1404 a 1406 e o terceiro papa do período dominado polo Cisma de Occidente.
Orixe e formación
De nome Cosimo de Migliorati, nacido no seo dunha familia humilde, estudou Dereito Canónico e Civil en Perugia, Padua e Bolonia. Posteriormente exerceu como profesor de dereito na Universidade de Perugia ata que foi trasladado a Roma por Urbano VI. Logo é enviado a Inglaterra como recadador de impostos, labor que realizou durante dez anos.
Carreira eclesiástica
Cosimo de Migliorati foi consagrado bispo o 5 de decembro de 1387, logo de ser nomeado arcebispo de Rávena o 4 de novembro anterior polo papa Urbano VI. Migliorati non puido ocupar a súa sede en Rávena por mor da oposición do Señor da cidade, Guido de Polenta, que dera a súa obediencia ao antipapa Clemente VII. En xuño de 1389 foi transferido á sede de Bolonia.
Elección
Á morte de Bonifacio IX, os cardeais presentes no conclave do 17 de outubro de 1404, á cabeza de Migliorati como camarlengo, xuraron renunciar á tiara en caso de ser elixidos se con iso era posíbel acabar co cisma que desde 1378 dividía á Igrexa católica.
Migliorati foi elixido por unanimidade, a situación na cidade impediulle celebrar o concilio no que debería cumprir a súa promesa de renunciar á tiara. En efecto, o partido xibelino inicia unha revolta cando coñece o resultado da elección, obrigando ao pontífice a reclamar axuda ao rei de Nápoles, Ladislau quen sufoca a rebelión obtendo de Inocencio o compromiso de que nas negociacións para acabar co cisma, quedarían recoñecidos os seus dereitos ao reino napolitano que lle disputaba Luís de Anjou.
Accións pontificias
Inocencio VII foi un papa nepotista, nomeou cardeal ao seu sobriño Ludovico Migliorati, quen até ese momento actuara como mercenario ás ordes de Gian Galeazzo Visconti. Ludovico, en 1405, secuestrou e asasinou a once aristócratas romanos opositores do seu tío, polo que Inocencio tivo que fuxir a Viterbo deixando Roma en mans de turbas de romanos furiosos que asasinaron a máis de trinta güelfos, membros do partido papal, entre eles o abade de Perugia. Novamente houbo de intervir Ladislau co envío de tropas que acabaron cos alborotos, permitindo que o Papa regresase a Roma en xaneiro de 1406.
Inocencio recompensou ao seu sobriño Ludovico nomeándoo marqués e conde de Fermo. Enfurecido pola acción do pontífice, o rei Ladislau esixiu estender a súa autoridade sobre a propia Roma e os Estados Pontificios, para o cal premeu a Inocencio coas tropas que mantiña no Castelo Sant'Angelo que, aínda que estaban destinadas a protexer o Vaticano, eran utilizadas polo napolitano para efectuar incursións armadas en Roma e nos territorios circundantes. Só cando o pontífice excomungou a Ladislau, este retirou as súas tropas do castelo.
Inocencio mantivo disputas co antipapa Bieito XIII debido a que este último mandou unha carta acusando ao papa de non querer terminar o Cisma.
miniatura|250px|Tumba de Inocencio VII, situada nas [[grutas vaticanas.]]
Na literatura
No libro das Profecías de San Malaquías pódese identificar a este papa co lema De meliore sidere (Da estrela mellor), cita que pode facer referencia ao apelido familiar, Migliorati, que significa "mellorado" e a que no seu escudo de armas aparece unha estrela.
Caciquismo
miniatura|dereita|300px|[[Caricatura satírica do semanario La Flaca que ironiza sobre a farsa electoral. Con Sagasta á fronte, aparece unha comitiva de caciques, sicarios, forzas da orde pública, labregos e obreiros prisioneiros e a manipulación das papeletas facendo votar aos mortos.]] O caciquismo foi unha práctica política que tivo o seu maior auxe durante a época da Restauración Borbónica, empregando o sistema de encadramento, pucheirazo, "resurrección de mortos" etcétera.
Características
miniatura|300px|«Mapa del caciquismo en España». Este sistema caracterízase por un peculiar sistema de elección de candidatos denominado sistema de quendas, no que o cacique formaba parte da oligarquía local encargada de someter ó pobo con restricións económicas e sociais, co último fin de afianzar as súas redes de compromiso co goberno central.
Cita de Castelao sobre o caciquismo:
En Galiza, o caciquismo ten unha longa historia, a tal punto que "as discusións acerca da pervivencia ou non do caciquismo en Galiza e baixo que formas parece ser un dos tópicos permanentes dos debates". Hoxe, algunhas das prácticas mantéñense e son obxecto de polémica, especialmente o reconto de votos de persoas falecidas. Por outra banda, tamén é habitual recoñecer os designamentos a dedo como unha das máis estendidas prácticas caciquís.
Literatura
A figura do cacique como máximo expoñente do caciquismo ten sido tratada en numerosas ocasións tanto na literatura galega, como é o caso por exemplo da novela A Besta! de Patricio Delgado Luaces ou máis recentemente o de Casa Skylab de Santiago Jaureguízar, como na literatura en castelán escrita por galegos, como sucede coa novela O anarquista, da autoría de Leandro Pita Romero.
Bexhill-on-Sea
miniatura|Bexhill-on-Sea. Bexhill-on-Sea (a miúdo coñecido sinxelamente como Bexhill) é unha vila inglesa que se atopa no condado de East Sussex, no Sueste de Inglaterra. É unha vila antiga e forma parte do distrito de goberno local de Rother. Bexhill é fogar dun bo número de sitios arqueolóxicos, unha Manor House en Old Town, boas mostras de arquitectura eduardiana e vitoriana, e o famoso De La Warr Pavilion: hoxe un centro de arte contemporánea que contén obras de Andy Warhol, Cerith Wyn Evans e Richard Wilson, entre outros. Tamén ten un auditorio, onde Bob Marley fixo a súa primeira actuación no Reino Unido, e dende entón pasaron por el artistas como Elvis Costello, Goldfrapp, Ray Davies, Years & Years, Patti Smith e Laurie Anderson.
Jets to Brazil
Jets to Brazil foi unha banda estadounidense de indie rock procedente de Brooklyn, Nova York. Foi fundada no ano 1997 por Blake Schwarzenbach (guitarra, teclados e voces) e Jeremy Chatelain (baixo). A banda publicou tres álbums de estudio antes de separarse en 2003.
Historia
Blake Schwarzenbach, antigo líder de Jawbreaker, e Jeremy Chatelain, exvocalista de Handsome, fundaron Jets to Brazil en 1997 cando Schwarzenbach mudouse a Nova York tras a dislución de Jawbreaker. Os dous comezaron a traballar en gravacións de catro pistas axudados por caixas de ritmos ata que o antigo batería de Texas Is the Reason Chris Daly uniuse á banda e ficharon por Jade Tree Records. A orixe do nome do grupo é un póster que aparece no filme de 1961 Breakfast at Tiffany's.
No outono de 2003, menos dun ano despois do lanzamento de Perfecting Loneliness, a banda separouse por motivos non especificados.