cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PSUV
Esquema organizativo
Chávez tamén propuxo un esquema para o novo partido similar ao do Estado Miranda durante a campaña electoral de 2006, coñecidos como batallones, pelotones e escuadras. Esa organización é formada por militantes de base organizados en grupos integrados noutros maiores. Tamén pediu que o PSUV acabe coas asignacións gobernamentais e que as candidaturas "a dedo" comecen a establecer o poder directamente na base do partido e das masas.
O proceso de rexistro de afiliados ao PSUV comezou o 18 de xaneiro de 2007 coa preparación dos modelos de rexistro. En febreiro constituíuse unha Comisión de Fomento co obxectivo de coordinar os sectores políticos co método de creación do novo partido. En 2009 o PSUV anunciou que sobrepasaran os 7 millóns de afiliados.
Reaccións
O anuncio da creación do PSUV produciu unha serie de opinións e reaccións tanto entre os partidos simpatizantes do proxecto do presidente Chávez como entre os que formaron parte da oposición.
Partes que acordaron fusionarse
Varios partidos revolucionarios -autoproclamados para apoiar a Revolución Bolivariana- apoiaron plenamente desde o principio a creación do PSUV, e anunciaron a súa disolución como partidos independentes. miniatura| Logotipo de MCR. O Movemento Quinta República, partido fundado por Chávez en 1997 para servir de plataforma electoral, foi o primeiro en dar o paso adiante ao anunciar oficiosamente o 18 de decembro de 2006 a súa disolución como partido político, o traslado da súa militancia ao PSUV. e a cesión de todo o seu patrimonio ao novo partido.
Ao día seguinte, a Unidade Popular Venezolana tamén decidiu incorporarse ao Partido Unido. A principal dirixente da UPV, Lina Ron, anunciou o inicio dun proceso xudicial ante o Consello Nacional Electoral de Venezuela para disolver o seu partido. Lina Ron aproveitou o anuncio para instar aos partidos oficialistas a que se apresuren a sumarse ao PSUV e dixo: "Apresúrense, compañeiros, poden pecharvos a porta ". Pola súa banda, o secretario xeral do Movemento Electoral Popular, Eustoquio Contreras, aceptou a proposta do presidente Chávez e indicou a doazón por parte do seu partido dun total de 17 vivendas repartidas por todo o país. esquerda|miniatura| Logo da Liga Socialista. A Liga Socialista, a través do seu secretario de organización nacional, Wilfredo Jiménez, declarou a adhesión ao partido unitario e a celebración dunha consulta popular en xaneiro de 2007 para informar dos 33 anos que levaba a organización. Para Jiménez, o nacente partido garantiu a democracia interna, o debate de ideas e a unidade na loita contra o imperialismo.
Tanto a Dirección Nacional do Movimiento por la Democracia Directa como o director da Frente Socialista Cívicomilitante Bolivariana, Héctor Herrera, mostráronse totalmente partidarios de ingresar no PSUV. A fronte cívico-militar anunciou a celebración dun Pleno Nacional en Caracas o 17 de xaneiro para facer a declaración da dirección do movemento, mentres que o MDD mantivo unha xornada de debate entre o 17 de decembro de 2006 e o 7 de xaneiro de 2007. En rolda de prensa celebrada o 24 de xaneiro de 2007, o secretario xeral de Independientes para la Comunidad Nacional, Eddi Mavárez, informou da aceptación do seu partido e do envío dun comunicado ao Consello Nacional Electoral de Venezuela mediante a solicitude da disolución do IPCN. miniatura| Propaganda electoral do Movemento Tupamaro. O Movemento Tupamaro de Venezuela acordou nunha reunión celebrada o 27 de xaneiro de 2007 no estado de Aragua disolver o seu partido e unirse ao PSUV a condición de que poida manter a súa identidade e que se lle permita crear unha tendencia dentro o partido unido. Esta postura foi reafirmada polo secretario xeral dos Tupamaros, José Pinto, cando o pasado 14 de marzo anunciou a desaparición do Movimiento Tupamaro como partido político. Pola súa banda, o 30 de xaneiro, o Movemento Cívicomilitante remitiu un comunicado aos medios de esquerda indicando que estaban dispostos a disolverse.
O partido Unión, a través do seu presidente Francisco Arias Cárdenas, anunciou o 28 de xaneiro de 2007 a súa disolución como organización e a entrada dos seus militantes no PSUV, e Arias Cárdenas expresou: "A Unión disólvese non para desaparecer, senón para crecer dentro deste concepto de unidade cos nosos irmáns no proceso revolucionario". O 15 de febreiro MIGATO incorporouse aos partidos que aceptaron a fusión no seo do PSUV. Os partidos rexionais Abrebrecha, FIORP, LAGO, Mi Gente e Unidos por Portuguesa Independente, todos con representación parlamentaria, anunciaron conxuntamente a súa fusión co partido socialista nunha rolda de prensa o 8 de marzo. A Corriente Revolucionaria Marxista (CMR), que antes non se tiña decidido por ningún partido, apoiou desde o primeiro momento á nova formación e decidiu incorporarse ao PSUV en bloque.
A coñecida deportista e activista Alejandra Benítez foi nomeada xefa do Ministerio de Poder Popular para o Deporte en 2013.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
A Seca, Barro, Barro
A Seca é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Josefina Arruti
Josefina Milagros Arruti Viaño, coñecida como Josefina Arruti, nada en Pontevedra o 28 de abril de 1906 e finada no mesmo lugar o 24 de outubro de 2003, foi unha muller represaliada galega.
Traxectoria
Foi a máis nova de tres irmás, quedou orfa de nai aos seis anos e de pai aos doce polo que foi vivir definitivamente coa familia de súa nai.
O 17 de abril de 1929 casou con Bibiano Fernández Osorio-Tafall, que na II República, sería, entre outros cargos, alcalde de Pontevedra, presidente da Deputación e deputado nas Cortes. Tiveron tres fillos: José Ángel (1930), Carmen (1932) e Manuel (1934). miniatura|239x239px|Monumento na Avenida Josefina Arruti Viaño en Pontevedra En 1936 Josefina Arruti marchou cos dous fillos máis vellos vivir a Madrid onde o marido era Subsecretario do Ministerio de Gobernación con Casares Quiroga, quedando o fillo pequeno coa avoa paterna en Pontevedra. A primeiros de xullo o pequeno enfermou e Josefina volveu cos fillos a Pontevedra adiantando as vacacións. Bibiano non puido volver a Pontevedra ese venres e despois xa se produciu o levantamento do exército polo que non puido reunirse a familia. Quedaron separados, Bibiano en Madrid e Josefina e os pequenos en Pontevedra.
Durante a guerra o goberno republicano chegou a un acordo cos franquistas para que puidesen viaxar a Madrid Josefina e os cativos a cambio de liberar o secretario xeral da Falange Española, Raimundo Fernández Cuesta, que estaba preso na capital. O cambio non foi adiante pola negativa da nai de Bibiano (Emilia Osorio) de deixar viaxar os nenos e a nena coa nai.
Josefina Arruti nunca foi xulgada pero estivo no cárcere de Pontevedra, no edificio da actual Audiencia, dezaoito meses. Sacárona da casa diante dos fillos e metérona nunha cela con presas comúns. Repartía con elas a comida que a súa sogra lle mandaba. Muller relixiosa, tecía e rezaba a diario. Mentres a sogra, Emilia Osorio, paseaba cos netos pola beirarrúa do cárcere, para que a súa nai puidera velos polas fiestras. miniatura|Avenida Josefina Arruti Viaño na entrada de Pontevedra Ao saír do cárcere estivo dous anos en arresto domiciliario, arresto que nos primeiros meses tamén afectaba aos fillos, nin ir á escola podían. Os rexistros na vivenda eran continuos e a familia vivía nunha precaria situación económica. Sufría tamén os desprezos de xente da Boa Vila polo pasado do seu marido.
Bibiano morreu en México o 13 de agosto de 1990 e deixou dito que levaran as súas cinzas a Pontevedra. Josefina permitiu que fora enterrado no panteón familiar de San Amaro, que fora mandado construír polo propio Bibiano en 1925. Ese panteón acolleu, grazas á solidariedade de Josefina e a sogra Emilia, a represaliados asasinados coma Paulo Novás, Arturo Rey, Víctor Casas, Antonio Blanco etc.
O 24 de outubro de 2003 finou en Pontevedra Josefina Arruti, a represaliada polo réxime franquista só por ser a muller de Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Os seus restos descansan no panteón xunto aos do seu home, ao que non viu desde 1936.
A súa filla Carmen declarou "A miña nai sufriu aquí mesmo máis ca o meu pai no exilio e fíxoo en silencio".
José Manuel Albares
José Manuel Albares Bueno, nado en Madrid en 1972, é un diplomático español que o 12 de xullo de 2021 foi nomeado ministro de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación do Goberno de España, do segundo goberno de Pedro Sánchez, na XIV lexislatura.
Formación e carreira profesional
Naceu no seo dunha familia humilde de Usera, en Madrid. Con catorce anos, conseguiu unha bolsa para facer o bacharelato nun centro de elite preto de Boston. Tras un ano no colexio americano de Tánxer, volveu a Boston onde se graduou como primeiro da súa promoción.
Carreira política
Asesor en materia de relacións internacionais de Pedro Sánchez durante a primeira etapa deste como líder do Partido Socialista Obreiro Español, Sánchez nomeouno conselleiro dentro Gabinete da Presidencia do Goberno, trala súa chegada á Presidencia do Goberno en xuño de 2018, no cargo de secretario xeral de Asuntos Internacionais, Unión Europea, G20 e Seguridade Global, con rango de subsecretario. Albares, que abandonou o seu posto como conselleiro cultural na embaixada española en París ao asumir o cargo, tomou posesión o 21 de xuño.
Posteriormente, foi nomeado embaixador do Reino de España ante República francesa en febreiro de 2020 e ante o Principado de Mónaco en maio de 2020.
Ministro de Asuntos Exteriores
O 10 de xullo de 2021 foi proposto polo presidente do Goberno, Pedro Sánchez, para substituír a Arancha González Laya como ministro de Asuntos Exteriores de España, tomando posesión do cargo ante o rei Filipe VI o 12 de xullo de 2021.
Durante os seus primeiros días á fronte do Departamento de Exteriores, conseguiu rebaixar as tensións con Marrocos e recompor as relacións despois de que España permitise, por razóns humanitarias, que o líder saharauí, Brahim Gali, fose tratado nun hospital de Logroño. Proba diso foron as declaracións do rei de Marrocos, Mohamed VI quen asegurou, en agosto de 2021, que quería «inaugurar unha etapa inédita» nas relacións entre os dous países.
Compareceu por primeira vez na Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados o 30 de agosto de 2021, para dar conta das súas primeiras decisións á fronte do Departamento, as liñas xerais que vai desenvolver e a crise de Afganistán. Na súa comparecencia, revelou que o 15 de xullo de 2021 o seu Departamento, a través da Embaixada en Afganistán, alertou e recomendou á colonia española en devandito país para que o abandonase, o que permitiu que, cando estalou a crise afgá, soamente quedasen, ademais do persoal diplomático e de seguridade, cinco nacionais. Tamén anunciou que o Goberno non tiña intención de recoñecer ao novo goberno talibán e que seguirían sacando xente de Afganistán por outros medios.
En canto a política xeral, reclamou á oposición que tratase á política exterior como unha «política de Estado» e respecto da reestruturación que levou a cabo no Ministerio nada máis tomar posesión do cargo, afirmou que un dos seus obxectivos era potenciar a política sobre o norte de África, o Sahel e Iberoamérica, destacando sobre esta última que considera «a todos os países de Iberoamérica igualmente importantes, independentemente do seu tamaño ou peso económico».
José Arias Díaz
José Arias Díaz, nado na Coruña o 30 de maio de 1857 e finado na mesma cidade en outubro de 1949, foi un obreiro, sindicalista e político galego.
Traxectoria
Mozo de almacen. Foi elixido tesoureiro da xunta directiva da Sociedad Cooperativa de Obreros da Coruña en 1900. Participou no acto que organizou o Centro de Estudios Sociales Germinal en homenaxe a Émile Zola, en outubro de 1902 e, ao mes seguinte, na homenaxe a Pi i Margall. Participou nun mitin de Unión Republicana no Teatro Principal da Coruña en abril de 1903. Foi elixido concelleiro da Coruña en novembro de 1903 como republicano, e volveu ser elixido concelleiro nas sucesivas eleccións até 1913. Interveu nos mitin anticlericais organizados por La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento en xuño de 1903 e no de decembro de 1906 no Teatro Circo. Foi un dos impulsores da institución cultural La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento, da que foi presidente en 1909. Finou na Coruña en outubro de 1949.
Recoñecementos
Medalla de bronce do Traballo en 1931.
Vida persoal
Casou con Juana Viñol Incógnito e foi pai de Enrique Arias Viñol.
Monllo, Barro, Barro
Monllo é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Silvaescura, Vilar de Lebres, Trasmiras
Silvaescura é un lugar da parroquia de Vilar de Lebres, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 6 habitantes, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres.
A Serralleira
O topónimo A Serralleira pode referirse a varios lugares de Galicia:
O león dorme esta noite
O león dorme esta noite (en Le lion est mort ce soir) é un filme franco-xaponés de 2017 dirixido por Nobuhiro Suwa.
Estreouse subtitulado en galego o 27 de abril de 2018 en NUMAX (Santiago de Compostela). Foi subtitulado ao galego coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.
A Maquieira, Barro, Barro
A Maquieira é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Aethina tumida
Aethina tumida é un escaravello da familia Nitulidae que é unha praga para a apicultura. É endémico da África subsahariana, pero espallouse a outros continentes, chegando a América do Norte, Australia, e as Filipinas.
Pode ser unha praga moi destrutiva para as colonias de abellas do mel, causando danos nos panais e no mel e pole almacenados. Se a infestación por este escaravello é forte dabondo, pode causar que as abellas abandonen a colmea. A súa presenza pode ser tamén un marcador na diagnose do chamado trastorno de colapso da colonia das abellas do mel. Tamén pode ser unha praga para os panais almacenados e as abellas que están nos panais esperando ser extraídas. As larvas do escaravello poden facer túneles a través dos panais, alimentándose e defecando, provocando decoloración e fermentación do mel.
Distribución
É natural da África subsahariana pero colonizou moitos outros lugares.
Detectouse en Calabria no sur de Italia en setembro de 2014. Actualmente está confinado na provincia de Reggio Calabria e en parte de Vibo Valentia, onde agora está naturalizado. En 2014 e 2019 ocorreron brotes de infestación no leste de Sicilia.
Nos Estados Unidos de América descubriuse por primeira vez en 1996 e agora espallouse a moitos dos estados, incluíndo California, Connecticut, Florida, Xeorxia, Hawai, Iowa, Illinois, Indiana, Kansas, Louisiana, Maryland, Massachusetts, Míchigan, Minnesota, Missouri, Nebraska, Nova Jersey, Nova York, Carolina do Norte, Ohio, Oklahoma, Pennsylvania, Rhode Island, Carolina do Sur, Tennessee, Texas e Virxinia. No verán de 2015, o descubrimento de varios adultos e unha infestación en todos os estadios vitais no val Fraser da Columbia Británica (Canadá) motivou que se establecese unha corentena temporal.
Detectouse en Belize en 2016 no distrito Corozal.
Tamén se espallou por Australia, sendo identificado primeiramente en Richmond, Nova Gales do Sur en 2002. Seguidamente afectou moitas áreas de Queensland e Nova Gales do Sur. Parece plausible asumir que a importación de abellas, colonias de abellóns, raíñas, equipamento de colmeas ou mesmo terra constituíron vías para a invasión deste escaravello; porén, non está claro aínda como conseguiron chegar a ese país.
Agora acadou xa as illas Filipinas no sur de Mindanao, e hai unha gran preocupación de que se espalle por todo o país se as colmeas e abellas se trasladan da área do sur de Mindanao onde foi xa identificado.
Historia vital
Aethina tumida era antes coñecido só nas rexións subsaharianas onde era considerado unha praga menor das abellas.
Pertence a unha familia de preeiros denominados nitúlidos. O adulto é de cor de marrón escura a negra e duns 5–6 mm de lonxitude. O adulto pode vivir 6 meses e pode observarse case en calquera parte da colmea, aínda que máis a miúdo se encontra na porción posterior da táboa de fondo da colmea. Os escaravellos femia poñen masas irregulares de ovos en gretas e fírgoas da colmea. Os ovos fan eclosión en 2 ou 3 días dando larvas de cor branca que medran ata os 10–11 mm de lonxitude. As larvas aliméntanse de pole e mel, danando os panais, e cómprenlles de 10 a 16 días para madurar. As larvas que están listas para pupar abandonan a colmea e entéranse no solo preto da colmea. O período de pupación pode durar aproximadamente 3 ou 4 semanas. Os adultos que acaban de saír buscan colmeas, e as femias xeralmente aparéanse e empezan a poñer ovos unha semana despois da súa saída da pupa. As femias adultas xeralmente son máis longas, de 5,7 mm, que os machos, de 5,5 mm de longo, pero ambos os dous son case idénticos en anchura, duns 3,2 mm, aínda que poden variar moito en tamaño, posiblemente dependendo da dieta, clima e outros factores ambientais.
Danos nas colonias de abellas e ao mel almacenado
miniatura|Panel danado polas larvas do escaravello. As abellas adoitan abandonar as colmeas infestadas neste grao.
Os danos principais ás colonias e ao mel almacenado débense á actividade de alimentación das larvas do escaravello. As larvas fan túneles a través dos paneis con mel almacenado ou pole, danando ou destruíndo celas seladas e panais. As larvas defecan no mel e o mel queda decolorado por esta causa. A actividade das larvas causa a fermentación e escumosidade do mel; o mel desenvolve un característico cheiro a laranxas podres. Os danos e a fermentación causan que o mel escoe fóra dos panais, creando un caos nas colmeas e salas de extracción. As infestacións fortes causan que as abellas deixen a colmea abandonada; algúns apicultores informaron o rápido colapso nesta situación incluso de colonias prósperas.
Control
Este escaravello considérase unha praga secundaria en Suráfrica, polo que non foi sometida a grandes controis. O escaravello atópase máis a miúdo en comeas febles ou fracasadas e raramente afecta a colonias vigorosas. Porén, as diferenzas nas actividades de limpeza da colmea das abellas que se encontran en Suráfrica e os EUA poden significar que haxa moitas respostas diferentes nas abellas. Algúns informes iniciais de FLorida a Carolina do Sur suxiren que os escaravellos poden ser máis daniños alí que en África. Utilizouse o para-diclorobenceno (PDB) para protexer paneis cargados de mel. Aprobouse o uso Coumaphos (un fosforotioato de Bayer Corporation) en colmeas para o control do escaravello nalgúns estados baixo rexistro de emerxencia.
O control biolóxico por medio de nematodos do solo beneficiosos específicos deste escaravello é tamén efectivo. Estes nematodos beneficiosos aplícanse ao solo suspendidos en auga. Poden ser aplicados cun spray presurizado ou simplemente vertidos cunha lata para regar. Unha vez aplicados ao solo, os nematodos entérranse buscando os insectos causantes da praga, que nesa fase vital están no solo. Unha vez que os encontran, os nematodos entran nos seus corpos e liberan alí unha poderosa bacteria que rapidamente os mata. As bacterias liberadas disolven os tecidos internos do insecto, que se converten en comida para o crecemento e desenvolvemento do nematodo. Os nematodos maduros entón aparéanse e poñen ovos para producir máis vermes dentro do insecto morto. Poden formarse varias xeracións nuns poucos días. Despois de que comeron o interior do insecto, diminutos nematodos en estado infectivo abandonan a cuberta do insecto morto e empezan a buscar máis insectos. Poden saír ata 350.000 nematodos dun só insecto morto pasados só 10–15 días. As cifras dependen do tamaño do insecto.
Actualmente no mercado hai varias trampas para estes escaravellos. As máis efectivas son a Beetlejail Baitable, a Hood Trap, a Freeman Beetle Trap, a West trap, a australiana, a AJ's Beetle Eater, e a Beetle Blaster. A maioría destas trampas utilizan aceite non tóxico para afogar os escaravellos. Isto permite que os apicultores eviten ter compostos tóxicos nas súas colmeas.
Tratado de Aquisgrán (1668)
Ganancias territoriais francesas grazas ao tratado de Aquisgrán (1668).|miniatura|upright=1.3 O Tratado de Aquisgrán, ou Paz de Aquisgrán, tamén coñecido como Tratado de Aix-la-Chapelle, foi asinado o 2 de maio de 1668 entre España e Francia –representadas respectivamente polo barón de Bergeick e Jean-Baptiste Colbert– e con el púxose fin á guerra de Devolución entre ambos os países.
Aethina tumida
Regulacións
En Nova Gales do Sur, Australia, a infestación de colmeas por este escaravello debe notificarse como unha praga da abella do mel segundo a Stock Diseases Act 1923. A multa máxima por non notificalo é de 11.000 dólares australianos.
A Serralleira, Vilar de Lebres, Trasmiras
A Serralleira é un lugar da parroquia de Vilar de Lebres, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
O Pazo, Barro, Barro
O Pazo é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Tratado de Aquisgrán (1668)
España recuperou as cidades de Cambrai (Kamerijk), Aire (Ariën aan de Leie) e Saint-Omer (Sint-Omaars), que foran conquistadas polas forzas francesas.
Luís XIV tamén tivo que devolver o Franco Condado de Borgoña. O rei francés, porén, puido reter as localidades de Ath, Armentières (Armentiers), Bergues (Sint-Winoksbergen), Charleroi, Cortrique, Douai, Menen, Orchies, Furnes (Veurne), Lille (Rijsel), Oudenarde (Oudenaarde) e Tournai (Doornik).
O tratado foi mediado e garantido pola Tripla alianza da Haia, formada por Inglaterra, as Provincias Unidas dos Países Baixos e Suecia, no primeiro Congreso de Aix-la-Chapelle. Desta maneira, Francia viuse obrigada a deter a súa expansión sobre os Países Baixos españois, aínda que por pouco tempo, xa que catro anos despois iniciaríase a Guerra franco-neerlandesa.
Armentières
Armentières é unha comuna francesa situada no departamento de Norte, na rexión Hauts-de-France.
Forma parte da Metrópole europea de Lille.
Antigo buque insignia da industria téxtil, a cidade aínda se chama ás veces a Cité de la Toile, alcume herdado do século XI.
Xeogafía
Armentières encóntrase na beira do río Weppes, no Flandres románico, ao noroeste da metrópole europea de Lille, a uns quince quilómetros da capital de Flandres.
O seu distrito norte de Bizet limita con Bélxica.
A comuna, situada a unha altitude entre os 11 e os 20 msnm, ocupa unha superficie de 6,28 km².
A súa poboación, segundo o censo de 2018, era de 24 778 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 2 115,3 hab./km².
Xeoloxía
A cidade foi construída orixinalmente no medio dun vasto pantano inundado polo río Lys, do que aínda quedan algunhas zonas húmidas, en particular o Prés du Hem.
O val do Lys é un importante corredor biolóxico, apoiado pola comunidade urbana de Lille e o consello rexional de Nord-Pas-de-Calais baixo o cinto verde.
Un dos brazos do río, que atravesaba o casco urbano de Armentières, foi desviado a mediados do século XX.
Hidrografía
A cidade está atravesada polo río Lys (afluente do Escalda), parcialmente subterráneo no centro da cidade. No seu territorio construíuse unha esclusa, preto do estadio Léo-Lagrange.
Clima
O clima que caracteriza á cidade está cualificado, en 2010, como "clima oceánico degradado das chairas do Centro e do Norte”, segundo a tipoloxía dos climas de Francia que posúe entón oito grandes tipos de climas na Francia continental.
Os parámetros climáticos que permitiron establecer a tipoloxía de 2010 inclúen seis variábeis de temperatura e oito de precipitación, cuxos valores corresponden á norma 1971-2000.
Historia
Armentières formaba parte do Condado de Flandres. Anexionada aos Países Baixos españois en 1482, mediante o tratado de Aquisgrán de 1668 pasou a Francia, que xa a ocupara entre 1645-1647.
Lugares e monumentos
O campanario da Casa do Concello (arquitecto Louis-Marie Cordonnier - 1934) está considerado, desde 2005, como Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO.
Cangrallo, Barro, Barro
Cangrallo é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Andrés Suárez Rodríguez
Andrés Suárez Rodríguez, nado cara a 1890 e finado en Santiago de Compostela en xuño de 1951, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do comerciante compostelán Ramón Suárez Loureiro e Juana Rodríguez Raso. Republicano compostelán, asistiu a sinatura do pacto de Lestrove. Foi elixido concelleiro nas eleccións de abril de 1931 e foi sexto tenente-alcalde. En xullo de 1931 foi elixido tesoureiro do Partido Republicano Radical Socialista de Santiago de Compostela. Foi cesado como concelleiro en 1934. Foi elixido secretario do grupo local de Santiago de Compostela de Unión Republicana na reunión constitutiva de febreiro de 1935, e presidente en xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e procesado por masón. En 1944 incoáronlle un expediente de responsabilidades políticas. En maio de 1945 foi sancionado cunha multa de 500 pesetas por escándalo e palabras hostís ao Réxime xunto con Manuel Calvo Guerra, Javier Lago Barreiro, Francisco Veiga Lago, Heliodoro Toubes Santos e Agustín Amenedo Reboredo.
Vida persoal
Casou con Carmen Rivas Sanmartín e foi pai de Concepción (finada en 1942), Teresa, Maruja, Ramón, Andrés, Luis, Manuel e Carmen Suárez Rivas.
Mane, Barro, Barro
Mane é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Lucas Fernández de Piedrahita
Lucas Fernández de Piedrahita, nado en Bogotá en 1624 e finado na Cidade de Panamá o 29 de marzo de 1688, foi un prelado católico que serviu como o bispo de Panamá (1676–1688) e bispo de Santa Marta (1668–1676). Foi o autor de Historia general de las conquistas del Nuevo Reino de Granada.
Traxectoria
miniatura|Historia general de las conquistas del Nuevo Reyno de Granada de Lucas Fernández Piedrahita, impreso por Juan Baptista Verdussen en [[Antuerpen, en 1688. O gravado calcográfico é obra de Joseph Mulder.]] Lucas Fernández de Soto Piedrahita naceu en Santa Fe de Bogotá, sendo fillo de Domingo Hernández de Soto Piedrahita e Catalina de Collantes. Tiña un irmán e dúas irmás: Gregorio Hernández de Collantes, María Sayago e María Fernández de Piedrahita, e a súa nai era de ascendencia inca. O 27 de febreiro de 1668, foi nomeado polo rei de España e confirmado polo papa Clemente IX como bispo de Santa Marta. En 1669, foi consagrado por Antonio Sanz Lozano, bispo de Cartaxena. O 16 de novembro de 1676, foi nomeado polo rei de España e confirmado polo papa Inocencio XI como bispo de Panamá. Serviu nese posto até a súa morte o 29 de marzo de 1688. Foi o principal consagrador de Sancho de Andrade de Figueroa, bispo de Ayacucho Huamanga.
Muisca
Fernández de Piedrahita contribuíu de forma extensiva no coñecemento sobre os muiscas, os habitantes da rexión de Bogotá antes da invasión española. Fernández de Piedrahita naceu na antiga capital de Bacatá, na parte sur da Confederación muisca.
Factor inhibidor da migración de macrófagos
O factor inhibidor da migración de macrófagos (MIF), tamén chamado factor inhibidor da glicosilación (GIF) ou L-dopacromo isomerase, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene MIF do cromosoma 22. É un importante regulador da inmunidade innata. A superfamilia da proteína MIF tamén inclúe un segundo membro con propiedades relacionadas funcionalmente, a D-dopacromo tautomerase (D-DT). Un receptor de superficie para o MIF é o CD74.
Os antíxenos bacterianos estimulan os glóbulos brancos a liberar o MIF no torrente sanguíneo. O MIF circulante únese ao CD74 doutras células inmunes para desencadear unha resposta inmune aguda. Por tanto, o MIF clasifícase como unha citocina inflamatoria. Ademais, os glicocorticoides tamén estimulan os glóbulos brancos a liberar MIF, o cal contrarresta parcialmente os efectos inhibidores que teñen os glicocorticoides sobre o sistema inmunitario. Finalmente, os traumas activan a glándula pituitaria anterior para que se libere MIF.
Estrutura
O MIF ensámblase formando un trímero composto por tres subunidades idénticas. Cado un deses monómeros contén dúas hélices alfa antiparalelas e unha folla beta de catro febras. Os monómeros rodean unha canle central cunha simetría rotacional ternaria.
Resposta ás lesións
As citocinas xogan un importante papel promovendo a curación de feridas e a reparación dos tecidos. As lesións celulares causan liberación de MIF, que despois interacciona con CD74. A sinalización MIF-CD74 activa vías pro-supervivencia e proliferativas que protexen o hóspede durante a lesión.
Actividade encimática
O MIF contén dous motivos con actividade catalítica. O primeiro é un motivo de 27 aminoácidos localizado no N-terminal que funciona como unha fenilpiruvato tautomerase que pode catalizar a conversión de 2-carboxi-2,3-dihidroindol-5,6-quinona (dopacromo) en ácido 5,6-dihidroxiindol-2-carboxílico (DHICA). O MIF tamén contén un sitio catalítico Cys-Ala-Leu-Cys entre os residuos 57 e 60 que parece funcionar como unha disulfuro redutase.
Función
Este xene codifica unha linfocina (un tipo de citocina) implicada na inmunidade mediada por células, inmunorregulación e inflamación. O MIF xoga un papel na regulación da función dos macrófagos na defensa do hóspede por medio da supresión dos efectos antiinflamatorios dos glicocorticoides. Esta linfocina e a proteína JAB1 forman un complexo no citosol preto da membrana plasmática periférica, que pode indicar que ten un papel nas vías de sinalización de integrinas.
Mecanismo de acción
O MIF únese ao CD74, inducindo a súa fosforilación e o recrutamento de CD44, o cal activa as tirosina quinases non receptoras, o que leva finalmente á fosforilación da quinase regulada por sinal extracelular. Ademais de ERK, a estimulación do CD74 activa outras vías de sinalización como as vías PI3K-Akt, NF-κB e AMPK.
Interaccións
O MIF presenta interaccións con:
Importancia clínica
O MIF é unha potencial diana de fármacos para a sepse, artrite reumatoide e cancro.
Homólogos do MIF producidos por parasitos
miniatura|A citocina MIF producida por parasitos na evasión inmune, invasión e patoxénese. Múltiples parasitos protozoarios producen homólogos do MIF que teñen funcións inflamatorias similares ás do MIF humano, e exercen un papel na súa patoxénese, invasión e evasión inmune. Un estudo preclínico mostrou que bloquear os MIFs de parasitos mellora os resultados en varias infeccións protozoarias graves. Exemplos de protozoos con homólogos do MIF dos que se informou son:
Alberto Herreros
Alberto Herreros Ros, nado o 20 de abril de 1969 en Madrid, é un ex-xogador profesional internacional de baloncesto español. É un dos xogadores máis importantes da historia dos principais clubs de Madrid, o Estudiantes e o Real Madrid, club onde actualmente exerce de director deportivo. Internacional coa selección española 172 veces, xogaba na pocisión de ala cunha altura de 2,00 m.
Búa, Barro, Barro
Búa é un lugar da parroquia de Barro no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Balixe, Perdecanai, Barro
Balixe é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Natividad Llanquileo
Natividade Llanquileo Pilquimán, nada en Esteban Yevilao, Tirúa, o 14 de xullo de 1984, é unha avogada e política mapuche chilena, defensora dos dereitos humanos nese país. Forma parte do equipo de avogados do Centro de Investigación e Defensa SUR (CIDSUR), da Araucanía. Dende xullo de 2021 é membro da Convención Constitucional de Chile en representación do pobo mapuche (Macrozona 2: Ñuble, Biobío e Araucanía).
Traxectoria
Naceu o 14 de xullo de 1984 na comunidade Esteban Yevilao de Puerto Choque, na comuna de Tirúa, rexión do Biobío en Chile. Abandonou o campo e a súa comunidade para estudar a carreira de dereito en Santiago graduándose como avogada na Universidade Bolivariana de Chile. Posteriormente cursou un diplomado en dereitos humanos, políticas públicas e interculturalidade na Universidade de La Frontera. Profesionalmente, exerceu como avogada defensora de distintos detidos mapuches e noutros casos emblemáticos.
Convención Constitucional
En xaneiro de 2021, reuniu as sinaturas requiridas para presentarse como candidata pola rexión do Biobío ás eleccións convencionais constituíntes de Chile de 2021 como representante do pobo mapuche nos dezasete escanos reservados para pobos orixinarios, dos cales sete son para os mapuches.
Na elección de constituíntes realizada en Chile o 15 e o 16 de maio de 2021, Llanquilleo obtivo o 5,94% dos sufraxios, dentro dos votos do pobo mapuche, converténdose na segunda candidata con máis votos entre os pobos orixinarios, detrás de Francisca Linconao co 7,15% dos votos, sendo elixida como unha das 7 representantes mapuches na Convención Constitucional.
O 6 de xaneiro de 2022, asumiu como vicepresidenta adxunta da Convención, xunto a Bárbara Sepúlveda, Lidia González, Tomás Laibe e Amaya Alvez.
Bactrocera abdoangusta
Bactrocera abdoangusta é unha especie de insecto do xénero Bactrocera, da familia dos tefrítidos e da orde dos dípteros.
Historia
A especie foi descrita cientificamente por vez primeira no ano 1972 por Drew.
Moeda de 20 dólares Liberty Head
miniatura|363x363px|Con lixeiras variantes, o [[deseño de James Longacre da moeda de 20 dólares Liberty Head estivo vixente entre 1850 e 1907. ]] A moeda de 20 dólares Liberty Head (coñecida tamén como dobre aguia Liberty Head) é unha moeda de ouro co valor facial de 20 dólares, cuñada entre 1850 e 1907 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, deseñada polo seu gravador xefe James B. Longacre e caracterizada pola representación da cabeza da Liberdade no seu anverso.
A moeda de maior valor facial das autorizadas pola Lei da Moeda dos Estados Unidos de 1792 foi a de 10 dólares de ouro (ou aguia, en inglés eagle), mais a gran cantidade de ouro que se transportaba cara ao leste logo da descuberta deste metal en California na década de 1840 fixo que o Congreso tomase en consideración a idea de crear novas moedas de ouro non previstas naquela lei. O resultado foron o dólar de ouro e a dobre aguia ou moeda de 20 dólares.
Antecedentes
Consonte a Lei da Moeda de 1792, as moedas de ouro autorizadas nos Estados Unidos foron a de 10 dólares (ou eagle), a de 5 dólares (half eagle) e a de 2½ dólares (quarter eagle). A conxuntura económica facía que parte da produción de ouro saíse fóra dos Estados Unidos entre finais do século XVIII e principios do século XIX, e o tamaño da moeda de 10 dólares resultaba conveniente para o seu uso nas transaccións comerciais internacionais. Para non correr o perigo de que a maior parte das moedas dese valor acabasen saíndo do país, o daquela director da Casa da Moeda dos EEUU, Elias Boudinot, ordenou a paralización da súa produción en 1804. En 1838 retomouse a cuñaxe dos 10 dólares, logo de que o Congreso revisase o peso e a lei das moedas de ouro estadounidenses. Esta nova aguia cuñouse cos deseños de Christian Gobrecht, que era un dos gravadores da Casa da Moeda.
Outros percibiron tamén a conveniencia dunha moeda de ouro estadounidense de gran tamaño para a utilizar nas transaccións comerciais internacionais, xa que ata entón moitos comerciantes se vían obrigados a utilizar neses casos as moedas españolas e hispanoamericanas de oito escudos.
Percorrido lexislativo
miniatura|James Iver McKay ([[1792-1853), representante de Carolina do Norte, promotor da creación da moeda de 20 dólares. ]] A proposta da creación dunha moeda de ouro de 20 dólares non se tomou en consideración oficialmente ata que, ao xurdir a febre do ouro de California en 1848, aumentou considerablemente a cantidade dispoñible deste metal nos Estados Unidos. O aumento da oferta de ouro fixo que as moedas de prata comezasen a valer máis polo seu metal do que indicaba o seu valor nominal, o que entre outras cousas provocou que se exportasen masivamente. Isto xerou o apoio popular para que a moeda de ouro pasase a ocupar o seu lugar no comercio. A cantidade de ouro fixo tamén que fose desexable a creación dunha moeda superior á de 10 dólares, para aumentar a eficacia da conversión do ouro en moeda. En xaneiro de 1849, o congresista por Carolina do Norte James Iver McKay modificou un proxecto de lei que presentara anteriormente no que solicitaba a creación do dólar de ouro, para pedir que se emitise tamén a moeda de 20 dólares. Para tal efecto escribiulle ao entón director da Casa da Moeda dos EEUU, Robert M. Patterson, quen lle contestou: "non pode haber outra obxección á aguia dobre salvo que non sexa necesaria. Será unha moeda atractiva, cun tamaño entre o do medio dólar e o do dólar [de prata]".
Preocupado pola probable oposición dos whigs ao proxecto de lei sobre a moeda, McKay conseguiu que o seu compañeiro demócrata o senador por New Hampshire Charles Atherton, presidente do Comité de Finanzas do Senado, presentase o proxecto de lei nesa cámara o 1 de febreiro de 1849. McKay presentou unha versión do proxecto de lei na Cámara de Representantes o 20 de febreiro e os debates comezaron ese mesmo día. O dólar de ouro foi atacado co argumento de que tería que ser demasiado pequeno, e a moeda de 20 dólares co de que se desgastaría moito na circulación e acabaría alixeirando o seu peso. McKay non contestou dun xeito taxativo, mais declarou que se ninguén quería esas novas moedas, non se solicitarían á Casa da Moeda e non se cuñarían.
O representante whig por Pensilvania Joseph Ingersoll pronunciouse en contra do proxecto de lei e asegurou que o director Patterson se opuña ás novas moedas. Ingersoll declarou que unha moeda de 20 dólares resultaría "duplicada en tamaño e cun peso sen parangón". No entanto, á hora das votacións o proxecto de lei foi aprobado por ambas as cámaras cunha ampla marxe e o presidente James Knox Polk converteuno en lei coa súa sinatura o 3 de marzo de 1849. Segundo o numismático David Lange, "a dobre aguia era unha moeda bancaria destinada a simplificar as transferencias de grandes sumas entre institucións financeiras e entre nacións".
Preparación
A lei pola que se autorizaba a creación do dólar de ouro e da moeda de 20 dólares precipitou o conflito na Ceca de Filadelfia, onde tanto os funcionarios como o seu cuñador xefe, Franklin Peale, eran na súa maior parte parentes e amigos do director Patterson. A figura en discordancia era o gravador xefe, James B. Longacre, sucesor de Gobrecht —que finara en 1844—. Longacre, antigo gravador de pranchas de cobre, fora nomeado grazas á influencia política do senador de Carolina do Sur John C. Calhoun. Patterson desprezaba a Calhoun e Longacre carecía de apoios na Casa da Moeda. A maior parte das tarefas propias de Peale como cuñador xefe levábaas a cabo o seu predecesor, Adam Eckfeldt, que continuaba ocupándose delas mesmo despois da súa xubilación. Así as cousas, Peale dedicaba o seu tempo libre a un negocio privado de fabricación de medallas, utilizando para iso as instalacións públicas e os equipamentos da Casa da Moeda, entre eles o seu pantógrafo Contamin. Este dispositivo, utilizado por Peale para as súas medallas, precisábase para reducir os modelos dos novos deseños ao tamaño das moedas, a partir dos cales se podían facer os cuños de traballo. En tanto que non se necesitasen novos deseños de moedas, os cuños podían producirse mecanicamente, sen utilizar o aparello Contamin. Aínda que pertencía ao seu departamento, Longacre non utilizara moito este dispositivo ata que o Congreso ordenou que se cuñasen as dúas novas moedas. miniatura|[[James B. Longacre|James Barton Longacre (1794-1869), gravador xefe da US Mint, autor dos deseños da moeda de 20 dólares. ]] Cando Longacre comezou a traballar nas dúas novas moedas de ouro a principios de 1849, non tiña axudantes. Primeiro completou o traballo para a preparación do dólar de ouro, ansioso por demostrar que podería crear o deseño dunha moeda. En maio solicitoulle a Patterson que contratase un novo gravador para que lle axudase, ao que o director se negou, disposto a contratar o traballo de gravado fóra da Casa da Moeda. Isto contrariou a Longacre, que era, consonte a lei, o responsable da correcta execución dos cuños, e non quería converterse un simple supervisor dun traballo externo.
Mentres Longacre traballaba no deseño da moeda de 20 dólares, segundo o numismático Walter Breen, "Peale, coa aprobación tácita de Patterson, comezou a acosalo". Longacre preparou un gran modelo da nova moeda en cera e recibiu instrucións de darllo a Peale para que o utilizase na preparación dun galvano de metal, que podería ser utilizado no pantógrafo. Mais a operación fallou e o modelo de Longacre acabou destruído. Porén, Longacre fixera un molde do seu modelo en xeso e puido utilizalo na máquina. O cuño de aceiro resultante tivo que ser endurecido no departamento de Peale e, como dixo o propio Longacre, "por desgraza, partiuse no proceso". Consonte o historiador numismático Don Taxay, "a adopción por parte de Peale dun proceso que non se utilizaba normalmente na Casa da Moeda, xunto cos seus catastróficos fallos, parecen algo máis que unha coincidencia".
Longacre emprendeu un terceiro intento para a creación dos cuños e viuse obstaculizado non só pola obstinada oposición de Peale, senón tamén polo deficiente alumamento e polos fumes nocivos que entraban no seu obradoiro da Ceca de Filadelfia. Un amigo seu, o gravador de Nova York Charles Cushing, conseguiu que Peter F. Cross axudase a Longacre a producir as matrices e os cuños. Cross gravou o primeiro cuño do anverso entre novembro e decembro de 1849, baixo a dirección de Longacre, e este encargouse persoalmente do reverso. O 22 de decembro de 1849, o director Patterson escribiulle ao secretario do Tesouro, William M. Meredith, para lle comunicar que os cuños estaban rematados; envioulle unha cuñaxe de mostra e pediulle que, se aprobaba a peza, llo comunicase o antes posible para posibilitar o inicio da produción masiva de dobres aguias en 1849. Antes de recibir unha resposta, Peale opúxose o 24 de decembro, queixándose de que o relevo da cabeza da Liberdade era tan alto que as pezas cuñadas coa maquinaria a vapor da Ceca de Filadelfia non poderían resaltar completamente o deseño —a moeda enviada a Meredith fora cuñada á man nunha prensa para medallas—. Ademais, Peale alegou que a moeda tiña un relevo tan alto que as moedas non poderían amorearse. Patterson envioulle a carta de Peale a Meredith o 25 de decembro, indicando que tal situación supuña que se produciría un longo atraso.
Convergencia de Demócratas de Navarra
Convergencia de Demócratas de Navarra (CDN) foi un partido político español de centro e rexionalista que actuaba en exclusiva no ámbito da Comunidade Foral de Navarra fundado en 1995 como froito dunha escisión desde Unión do Pobo Navarro (UPN). Tras as eleccións de 2011, e por primeira vez desde a súa fundación, CDN quedou sen representación no Parlamento de Navarra. O 2 de xuño de 2011, a asemblea de afiliados decidiu disolver o partido.
Moeda de 20 dólares Liberty Head
Preparación
miniatura|165x165px|A [[cabeza da Liberdade, tomada dun centavo de cobre, similar á do anverso dos 20 dólares.]]
A Igrexa, Perdecanai, Barro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Perdecanai no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Convergencia de Demócratas de Navarra
As mocidades de CDN denominábanse Jóvenes Demócratas de Navarra (JDN), en 2012 decidiu integrarse en Juventudes Navarras (é a organización xuvenil de Unión del Pueblo Navarro, partido que representa o centro-dereita rexionalista en Navarra. Defínese como Asociación de mozos comprometidos coa identidade foral de Navarra e co desenvolvemento integral da súa mocidade.)
A maioría dos seus afiliados e cargos pasáronse a Unión del Pueblo Navarro.
Ideoloxía
Definíanse como «un proxecto político de centro progresista [...]. Desde a idea da "navarridade" integradora, oposta ao "navarrismo" excluínte, [sobre] os principios políticos [de] a identidade de Navarra como Comunidade Foral diferenciada, o seu desenvolvemento integral e a cohesión da sociedade navarra desde o seu pluralismo».
O seu último líder foi José Andrés Burguete, desde que en marzo de 2008, renunciase ao cargo o fundador do partido Juan Cruz Alli, que foi presidente do Goberno de Navarra por UPN entre 1991 e 1995. Entre 1995 e 1996 formou coalición de goberno co Partido Socialista de Navarra e Eusko Alkartasuna. Entre 2003 e 2009 integrouse nunha coalición de goberno con UPN. Dispuxo de dúas consellerías, a de Educación con Carlos Pérez-Nievas López de Goicoechea e a de Vivenda que ocupaba José Carlos Esparza Sáez. En 2009, debido ás súas discrepancias con UPN acerca da reforma da Lei Foral do éuscaro o presidente Miguel Sanz destituíu os dous conselleiros, deixando as responsabilidades que ocupaban en mans doutros membros do seu partido (UPN), acabando con seis anos de alianza política.
Defendía os foros de Navarra, e os dereitos históricos e entendía que "o dono do seu futuro é o pobo navarro". Opúñase abertamente á integración de Navarra no País Vasco aínda que defendía que a cuarta disposición transitoria da Constitución española, que prevé un referendo ante esa eventualidade, se mantivese.
Evolución electoral
Nas eleccións municipais de 1995 alcanzou o 8,34% e 42 concelleiros. Durante uns meses en 1995, obtivo a alcaldía de Zizur Mayor, con Luís Ibero. En 1999, o 4,91% e 25. En 2003 continuou descendendo ao 3,46% e 17 concelleiros. En 2007 obtivo 7.661 votos (2,29%) e 16 concelleiros. Desde as eleccións municipais de 2007 e até maio de 2011, CDN ostentou catro pequenas alcaldías en Navarra, as de Azuelo, Roncal, Legaria e Enériz; e 24 concelleiros en diferentes concellos de Navarra. CDN só obtivo unha vez a alcaldía de Pamplona, e foi nas eleccións municipais de 1995, con Javier Chourraut (CDN), (con 6 edís), grazas ao pacto de goberno entre PSN-PSOE (5) e EU (3), que lle deu a alcaldía fronte ao candidato de UPN e lista máis votada con 10 edís.