cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergey Sirotkin
Fórmula Un
miniatura| right | Sirotkin durante a primeira sesión de adestramentos libres do [[Gran Premio de Malaisia de 2017 en Sepang.]] Converteuse en piloto de reserva para, permanecendo con Renault. Participou nas primeiras sesións de práctica libre durante o Gran Premio de Rusia, España, Austria e Malaisia. Recibiu un comentario positivo do xefe de Renault, Cyril Abiteboul. Despois do Gran Premio de Abu Zabi de 2017 Sirotkin tivo unhas probas de medio día con Williams Martini Racing no mesmo circuíto. Impresionou ao persoal do equipo polo seu ritmo de condución e talento, os seus comentarios técnicos e a súa ética de traballo. O 16 de xaneiro de 2018, Williams anunciouno como o seu novo piloto para a tempada, substituíndo a Felipe Massa, que se retirou do deporte.
Resultados completos na Auto GP World Series
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Formula Renault 3.5 Series
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indica volta rápida) † Did not finish, but was classified as he had completed more than 90% of the race distance.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos nas GP2 Series
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Miniserie
Unha miniserie é na televisión unha serie que conta unha historia nun número limitado de episodios, cun claro comezo e final, habitualmente filmados ao mesmo tempo e dunha duración inferior a 15 horas.
Desenvolvemento
As miniseries xurdiron como o desenvolvemento dos radio dramas que a BBC emitía pola radio nos anos 1930 e 1940, a partir de 1950 a BBC comezou a adaptar coñecidas novelas á televisión ou crealas con guións orixinais, esas producións coñecidas como serials en inglés británico, eran ao comezo emitidas en vivo, The Quatermass Experiment de 1953 foi a primeira que se gravou utilizando o sistema de kinescopio. A adaptación de Nineteen Eighty-Four de George Orwell foi tamén moi popular e controvertida, mesmo con preguntas no Parlamento. A partir de comezos da década de 1960 as miniseries comezaron a emitirse gravadas en vídeo. O éxito de The Forsyte Saga de 1967 en todo o mundo, e en especial nos Estados Unidos, onde se coñecían como mini-series, levou á ABC norteamericana a realizar QV II baseada na novela homónima de Leon Uris que se emitiu en 1974 e que gañou cinco Emmys, pero foi sobre todo o éxito mundial de Rich Man, Poor Man (1976) baseada na novela de Irwin Shan o que asentou o formato da miniserie internacionalmente. As tres principais cadeas dos Estados Unidos intentaron replicar o seu éxito pero foi de novo a ABC a que o superou con Roots en 1977.
Dwight Tiendalli
Dwight Tiendalli, nado en Paramaribo (Suriname) o 21 de outubro de 1985, é un xogador de fútbol de nacionalidade holandesa, que xoga no Swansea City.
Club
FC Twente Swansea City A.F.C
DnaA
A DnaA é unha proteína que activa a iniciación da replicación do ADN en bacterias. É un factor de iniciación da replicación que promove o desenrolamento do ADN na orixe de replicación (oriC en E. coli). O comezo da fase de iniciación da replicación do ADN está determinada pola concentración de DnaA. A DnaA acumúlase durante o crecemento da célula e despois desencadea a iniciación da replicación. A replicación empeza coa unión da DnaA activa a unha repetición dun tamaño de 9-mer (de 9 bp de longo) que se encontra no ADN corrente arriba de oriC. A unión da DnaA orixina a separación das dúas febras en repeticións de 13-mer de longo. Esta unión causa que o ADN faga un bucle en preparación da súa fusión (abertura separándose en dúas febras) feita pola helicase DnaB.
Praza de San Pedro
miniatura|300px|Praza de San Pedro, no [[Vaticano, vista desde a cúpula da Basílica de San Pedro.]] miniatura|300px|O papa [[Bieito XVI o día de Nadal de 2009 na Praza de San Pedro.]] miniatura|300px|Vista parcial da [[columnata de Bernini.]]
DnaA
Función
A forma activa da DnaA está unida ao ATP. Inmediatamente despois de que se divide a célula, o nivel de DnaA activa no seu interior é baixo. Aínda que a forma activa da DnaA require ATP, a formación do complexo oriC/DnaA e o subseguinte desenrolamento do ADN non require hidrólise de ATP.
O sitio oriC en E. coli ten tres rexións de 13 pares de bases ricas en AT (elementos de desenrolamento do ADN ou DUEs, do inglés DNA unwinding elements) seguidas de catro rexións de 9 pares de bases coa secuencia TTAT(C ou A)CA(C ou A)A. Únense arredor de 10 moléculas de DnaA ás rexións de 9 pares de bases, que se envolven arredor das proteínas causando que o ADN das rexións ricas en AT se desenrole. Hai 8 sitios de unión para a DnaA dentro do oriC, aos cales se une DnaA con afinidade diferencial. Cando a replicación do ADN está a piques de comezar, a DnaA ocupa todos os sitios de unión de alta afinidade. A rexión rica en AT desnaturalizada permite o recrutamento de DnaB (unha helicase), que forma un complexo con DnaC (o cargador da helicase). DnaC axuda á helicase a unirse e acomodarse debidamente no ADN bicatenario na rexión de 13 pares de bases; isto realízase grazas á hidrólise de ATP, despois do cal selibera DnaC. As proteínas de unión á febra sinxela (SSBs) estabilizan as febras de ADN monocatenarias para manter a borbulla de replicación. A DnaB é unha helicase 5'→3', polo que viaxa sobre a febra retardada do ADN. Asóciase con DnaG (unha primase) para formar o único cebador necesario para a febra guía e para engadir cebadores de ARN na cadea retardada. A interacción entre DnaG e DnaB é necesaria para controlar a lonxitude dos fragmentos de Okazaki da febra retardada. A ADN polimerase III pode despois empezar a replicación do ADN.
Praza de San Pedro
A Praza de San Pedro (Piazza San Pietro, en italiano) atópase na Cidade do Vaticano, dentro da cidade e capital italiana de Roma e precede, a modo de gran sala períptera, á Basílica de San Pedro, o magno templo do catolicismo. Foi proxectada por Gian Lorenzo Bernini entre 1656 e 1667.
Á praza accédese desde a Via della Conciliazione e mostra, ao fondo, a magnífica fachada da Basílica de San Pedro; esta vía comeza no largo Xoán XXIII, moi preto do castelo de Sant'Angelo, xunto ao río Tíber, pasando ao final pola praza Pío XII.
A praza é unha grande explanada trapezoidal que se alarga lateralmente mediante dúas pasaxes, con forma elíptica, de columnatas rematadas nunha balaustrada sobre a que se asentan as figuras de cento corenta santos de diversas épocas e lugares. No seu interior hai dúas fontes, unha en cada foco da elipse e, no medio da praza, erixiuse un monumental obelisco (de 25 m de altura e 327 t de peso), un bloque pétreo sen inscricións traído de Exipto, que estaba no Circo de Nerón e que, en 1586 o papa Sixto V decidiu colocar fronte á Basílica de San Pedro na memoria do martirio de San Pedro no circo de Nerón. Coñécesa como a "testemuña muda", pois xunto a el crucificouse a Pedro. A esfera de bronce da cúspide que, segundo a lenda medieval, contiña os restos de Xulio César, foi substituída por unha reliquia da cruz de Cristo. As dúas pasaxes de columnas (284 de 16 m cada unha) ábrense a cada lado simbolizando o abrazo de acollida da Igrexa ao visitante que parece invitan a entrar.
Nesta praza o papa acostuma celebrar algunhas liturxias solemnes (especialmente aquelas que reúnen multidumes demasiado grandes para caberen na inmensa basílica) e outros encontros, sobre todo audiencias públicas.
A praza da Concordia de París é unha copia desta praza, pois tanto o obelisco como as fontes e a súa distribución son idénticas ás de San Pedro.
Sauna
miniatura|dereita|Sauna común. Unha sauna é un baño de vapor que se realiza nun recinto a moi alta temperatura. Dependendo da humidade relativa dentro do recinto a sauna pode ser húmida ou seca. A sauna húmida, onde a temperatura non supera os 70 °C e a humidade relativa é moi alta, é coñecida como baño turco. A sauna seca, con temperaturas entre os 80º e 90 °C e unha humidade mínima, nunca superior ao 20%, coñécese como sauna finlandesa ou simplemente sauna. Esta última modalidade é a máis coñecida e amplamente practicada nos países escandinavos, onde o ritual da sauna vai acompañado de duchas frías e masaxes.
Saunas castrexas
As saunas castrexas son construcións de pedra que aparecen nos castros en toda a zona de cultura castrexa (Galicia, occidente de Asturias e Norte de Portugal). A pesar de que se cría que as saunas castrexas eran unha adaptación indíxena das termas romanas, os últimos achados desminten esa idea, son, polo tanto de orixe prerromana. Crese que o seu uso era ritual e non lúdico. Constan dun forno e dunha sala de vapores á que hai que entrar a través dun pequeno furado nunha gran lousa de pedra chamada pedra formosa, xa que adoita estar decorada con motivos celtas, e no que só entra unha persoa arrastrándose. As saunas celtas abundan no que hoxe é o Norte de Portugal e no occidente Asturiano e norte de Lugo.
Ríos, Caamouco, Ares
Ríos é un lugar da parroquia de San Vicente de Caamouco no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
Antonio Erias
Antonio Erias Rey, nado en Vigo o 26 de abril de 1952, é un político e economista galego.
Traxectoria
Licenciado e doutor en Economía pola Universidade de Santiago, é catedrático de Economía aplicada na Universidade da Coruña. Foi decano da facultade de Económicas da Coruña entre 1992 e 1999. É coordinador científico da Fundación Pedro Barrié de la Maza.
Militante do Partido Popular de Galicia, en 1999 abandona o decanato e é escollido polo seu partido para encabezar as listas coruñesas ás municipais de 1999, e aínda que sofre unha severa derrota permanece como voceiro municipal na Coruña. Como tal, foi vicepresidente da deputación da Coruña con José Luis Torres Colomer, entre 1999 e 2003. En 2003 abandona a política municipal e en marzo de 2004 encabeza a lista electoral do PP pola Coruña, e sae elixido como deputado. No Congreso dos Deputados ocupou o cargo de voceiro adxunto da Comisión Economía do Partido Popular, e tamén integrou a comisión de medio ambiente.
Repetiu como cabeza de lista nas eleccións de 2008 e nas de 2011, e nos dous casos resultou elixido.
Zona de habitabilidade
miniatura|300px|Zona de habitabilidade esperada para estrelas con luminosidade distinta á do [[Sol.]] En astrofísica denomínase zona de habitabilidade estelar, zona de habitabilidade circunestelar ou simplemente zona de habitabilidade á rexión derredor dunha estrela na que se atopase un planeta terrestre ou un satélite cunha masa comprendida entre 0,6 e 10 veces a masa da Terra, cunha presión atmosférica superior ós 6,1 milibares (que corresponde co punto triplo da auga), cunha luminosidade e radiación incidente que permitise atopar auga na súa superficie en estado líquido.
Historia do concepto
O termo foi definido por primeira vez en 1953 polo astrofísico Su-Shu Huang como a área derredor dunha estrela onde poderíamos atopar auga en estado líquido en grandes cantidades. Sendo o primeiro en introducir o termo no contexto da habitabilidade planetaria e por extensión no de posibilidade de vida extraterrestre.
Mais o concepto de zona de habitabilidade é anterior, describíndose noutras obras como en "The Green and the Red Planet: A Physiological Study of the Possibility of Life on Mars" (1953) de Hubertus Strughold onde fai referencia as zonas onde a vida podería aparecer ou en "Liquid Water Belt" (1953) de Harlow Shapley onde se fala da importancia da auga líquida para a vida.
A teoría das zonas de habitabilidade foi desenvolvida de forma adicional por Stephen H. Dole no seu libro "Habitable Planets for Man" de 1964, no que describe as zonas de habitabilidade circunestelar así como outros aspectos determinantes para a habitabilidade planetaria. Facendo amais unha estimación do número de planetas habitables na Vía Láctea; arredor de 600 millóns.
Ó mesmo tempo o escritor de ficción científica Isaac Asimov introduce o concepto de zona de habitabilidade estelar para o grande público a través de relatos nos que indaga sobre a colonización espacial.
En 1970 aparece tamén o termo "Goldilocks zone" para referirse especificamente á rexión arredor dunha estrela onde a temperatura é óptima para que a auga apareza na fase líquida. En 1993 o astrónomo James Kasting introduciu o termo "zona de habitabilidade circunestelar" para referirse de forma máis precisa a aquela rexión coñecida ata o momento como "zona habitable".
Ampliando a teoría de zona de habitabilidade, no ano 2000, Peter Ward e Donald Brownlee introduciron a idea de "zona de habitabilidade galáctica", desenvolvida posteriormente por Guillermo Gonzalez, e definida como aquela rexión afastada das fontes intensas de radiación, sobre todo do violento centro galáctico e das rexións activas de formación estelar. A conxunción destas dúas zonas (zona de habitabilidade estelar e zona de habitabilidade galáctica) é onde se presentan as condicións máis favorables para a aparición e posterior desenvolvemento de vida nun contorno planetario adecuado.
Determinación da zona de habitabilidade
Relegada nos seus inicios ó marco da especulación, en datas recentes co descubrimento dun número cada vez maior de planetas extrasolares, fixo espertar un inusitado interese no estudo da zona de habitabilidade, sobre todo no campo da astrobioloxía.
Proba disto e o desenvolvemento de diversas expresións matemáticas, como as que propoñen Kasting, Whitmire e Reynolds en 1993 ou Whitmire e Reynolds en 1996, destinadas ó cálculo aproximado dos radios interno ZHri e externo ZHro da zona de habitabilidade expresados en unidades astronómicas (UA): miniatura|300px|Zona de habitabilidade circunestelar.
Como se pode apreciar a partir do último conxunto de expresións matemáticas, a zona de habitabilidade evoluciona co tempo, migrando cara o exterior a medida que a estrela percorre a secuencia principal.
Posibilidade de vida nas zonas de habitabilidade. Factores implicados
A posibilidade de vida dedúcese a partir das propiedades físicas como a masa, a temperatura efectiva, o fluxo estelar, as características e a evolución da zona de habitabilidade; ó atoparse estreitamente ligadas á vida das estrelas.
No extremo oposto, cunhas temperaturas efectivas de 50.000 K e unha luminosidade millóns de veces superiores á do Sol atópanse as grandes estrelas azuladas e branco-azuladas de clase espectral O e B. O seu reducido número, a emisión da maior parte da enerxía liberada en forma de radiación ultravioleta, a súa efémera vida e o intenso vento estelar que caracteriza a estas grandes estrelas non só impide a consolidación ó seu redor de corpos planetarios, se non que en casos extremos poden chegar a disipar os discos planetarios presentes en estrelas veciñas.
Estimando para a evolución da vida nun planeta coma a Terra un lapso de tempo non inferior a 4.000 millóns de anos, as estrelas máis aptas serían aquelas que presentasen unha masa entre 0,6 e 1,20 masas solares, e dicir, estrelas de clase espectral F, G e K.
Media harmónica
250px|miniatura|Construción xeométrica para atopar as medias aritmética (A), [[media cadrática|cadrática (Q), xeométrica (G) e harmónica (H) de dous números a e b.]] A media harmónica, representada por H, dunha cantidade finita de números é igual ao recíproco, ou inverso, da media aritmética dos recíprocos de ditos números.
Así, dados os números ''a1,a2, ... , an'', a media harmónica será igual a:
A media harmónica resulta pouco influída pola existencia de determinados valores moito máis grandes que o conxunto dos outros, sendo en cambio sensible a valores moito máis pequenos que o conxunto.
A media harmónica non está definida no caso da existencia no conxunto de valores nulos.
Outras medias estatísticas son a media xeométrica, a media aritmética e a media ponderada.
Focke-Wulf Fw 190
O Focke-Wulf Fw 190 foi un caza alemán usado pola Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. Realizou o seu primeiro voo o 1 de xuño de 1939 e exerceu multitude de tarefas durante a guerra. Foi probablemente o mellor caza alemán da contenda.
Deseño
Na primavera de 1938 o Ministerio do Aire nazi propúxolle á compañía Focke-Wulf a construción dun caza, só tres anos despois do primeiro voo do Messerschmitt Bf 109. Durante ese tempo pensouse que ningún caza estranxeiro podía superar ao avión de Messerschmitt, pero debido ás excelencias do equipo de deseño de Focke-Wulf, dirixido polo enxeñeiro Kurt Tank, decidiuse ordenar a produción dun novo caza.
A compañía non tiña traballos de importancia coa Luftwaffe, e o novo proxecto comezou a cobrar máis forza, aínda que ninguén agardaba realmente que Focke-Wulf puidese deseñar un avión mellor que o Bf 109.
Elección do motor
O principal dilema á hora de comezar o deseño do novo caza foi o tipo de motor que levaría. A maioría das propostas presentadas por Tank estaban baseadas en motores refrixerados por líquido, pero tamén había un proxecto para un caza cun motor radial refrixerado por aire, o BMW 139. Este era un motor moi potente, pero na época case ninguén en Alemaña pensaba na posibilidade de deseñar un caza cun motor radial.
Finalmente elixiuse equipar ao novo avión co motor de BMW por tres motivos: parecía menos propenso a sufrir danos en combate; ofrecía maior potencia que calquera outro refrixerado por líquido; e, sobre todo, para non sobrecargar a produción dos motores lineis DB 601 e Jumo 611, que se fabricaban en menor número que as células dos avións que equipaban.
Redeseño
O motor instalouse directamente diante do longueiro principal do avión co obxectivo de reducir o seu tamaño e peso, e a cabina situouse xusto detrás del para preservar o equilibrio. O resultado foi un deseño moi compacto. Tank tiña en mente instalar todo o armamento do caza nas ás, pero o Technischen Amt, o departamento técnico do Ministerio do Aire alemán, apertou para que se instalasen armas na parte superior da fuselaxe. Debido a que a lonxitude non era suficiente para a instalación das mesmas debido ao compacto do deseño, tivo que redeseñarse o caza. Este feito unido á aparición do motor BMW 801 en 1936, máis longo e pesado que o BMW 139 que se tiña previsto para que equipase ao prototipo do Fw 190, aínda que bastante máis potente, fixeron que tivese que abandonarse a idea dun caza pequeno. Tivo que optarse entón por un caza máis grande, potencialmente superior e con máis capacidade de armamento.
Probas de voo
O primeiro prototipo, o V1, rematouse a mediados de maio de 1935 e inmediatamente comezou as probas estáticas e de carreteo. O día 1 de xullo fixo o seu primeiro voo. O V2 uniríase ao programa de probas no mes de outubro, pero estrelouse a comezos de 1940 por un fallo na cambota. Nesa época Focke-Wulf recibiría un pedido de 40 exemplares do Fw 190A-4 de preserie e decidiuse non rematar os prototipos V3 e V4, pasando directamente ao V5.
O prototipo V5 voaría en abril de 1940 e era un avión completamente redeseñado, moito máis pesado e robusto. Levaba instalado un motor BMW 801C. O aumento de peso esixía unha á maior, e despois da colisión do V5 cun tractor durante as probas decidiuse instalar apresuradamente unha á máis grande. O V5g (de gross, grande) tiña agora 10,5 metros de envergadura e maior superficie alar, sendo o resultado unha mellora considerable do goberno do avión reducíndose a velocidade en só 10 km/h.
Comezo da produción
A principios de 1941 a fabrica de Focke-Wulf en Bremen tiña xa avanzada a construción dos 40 A-4 de preserie, e o oitavo deles xa estaban voando, sendo este o primeiro coa xa normalizada á de maior lonxitude e superficie. Recibírase tamén un contrato para a fabricación de 100 exemplares do A-1 (xa de serie) e comezouse un programa para a produción do avión en fábricas dispersas, para que, no caso de seren bombardeadas, non tivese que pararse a produción. Este programa chegaría a involucrar a unhas 80 factorías distintas.
Esta organización de produción orixinouse cos bombardeos da RAF sobre Bremen os días 4 e 5 de xullo de 1940, que aínda que foron de baixa intensidade agardábanse nun futuro ataques maiores. Á parte da dispersión da produción déuselle licenzas de fabricación do Fw 190 a outras compañías alemás. Estas compañías serían AGO, Arado, Dornier e Fieseler.
Chegada ás unidades de combate
A finais de 1940 a produción na factoría de Bremen incrementárase de xeito significativo, e en febreiro de 1941 entregaríanse ás seis primeiras unidades de A-0. Estes primeiros exemplares foron entregados na base de probas de Rechlin-Roggennthin, a onde viaxara persoal da primeira unidade que recibiría o novo caza, o II/JG 26. miniatura|300 px|Fw 190A-3 En xuño de 1941 comezaría a produción do Fw 190A-1 e na fábrica de Focke-Wulf de Marienburg constriríanse os 100 A-1 pedidos. En agosto produciríase o A-2, co apoio de factorías das compañías AGO e Arado. Esta variante substituía as metralladoras das raíces alares por canóns Mauser MG 151 de 20 mm. Mentres tanto continuarían as probas en condicións operacionais por parte do II/JG 26, trasladado en maio ao aeroporto de Le Bourget, en París.
Na primavera de 1942 a produción centraríase na construción do A-3, equipado cun motor BMW 801D-2. Tanto o A-3 como o A-2 eran moi superiores ao Spitfire Mk V británico, que era o mellor caza aliado da época.
Variedade de armas
Unha das características que máis destacaron do Fw 190 e todas as súas variantes foi a gran cantidade de armas que chegou a usar. A pesar de ser un caza pequeno en comparación cos británicos e estadounidenses, este feito foi posible debido a varios factores: a forza estrutural do avión; á robustez e deseño do seu tren de aterraxe, que deixaba moito espazo entre o avión e o chan e permitía equipalo con armas grandes; e a enorme potencia do seu motor.
O Fw 190 chegou a usar torpedos navais e bombas de ata 1.800 kg. Foi tamén elixido como banco de probas de numerosas armas experimentais, como o canón SG 113A Forstersonde, probado no A-8 e que consistía en catro canóns de 77 mm que disparaban cara abaixo cando o avión sobrevoaba o campo magnético dun tanque; ou o SG 116 Zellendusche. seis canóns que disparaban cara arriba cando unha célula fotoeléctrica detectaba a sombra dun bombardeiro.
Nun principio pensouse lograr esa versatilidade creando versións especiais, pero lograríase máis eficazmente producindo en masa os modelos básicos e dotándoos con equipos de conversión Umrüst-Bausätze e Rüstsätze, que permitían a instalación de distintos tipos de armamento.
Estes equipos podían instalarse en case calquera tipo de Fw 190, pero tamén houbo módulos especiais de armas construídos en fábricas concretas. Este equipamento fixo do Fw 190 o avión que probablemente levou áis tipos distintos de armamento na historia.
Equipos Umrüst
Houbo gran variedade destes equipamentos dispoñibles, conseguindo grazas a eles a diversidade que se pretendía á hora de equipar ao Fw 190. Un dos primeiros en ser equipados con eles foi o Fw 190 A-3, ao instalárselle o U1 (equipo Umrüst-1). Outros tipos usados son os seguintes:
O Fw 190A-4, que comezou a producirse na primavera de 1942, consolidaba as modificacións da serie e convertíase nun estándar. Podía levar bastantes dos equipos Unrüst e Rüstsätze dispoñibles. En abril de 1943 entraría en produción o A-5, cunha fuselaxe 150 mm máis longa debido á revisión da montura do motor. Esta variante xa foi deseñada dende un principio para poder levar a gama completa de equipos de conversión.
Novas series
Mentres se continuaba desenvolvendo a serie básica A e se incrementaba a produción considerablemente (de 1.278 avións en 1942 a 3.208 en 1943 e 11.411 en 1944), desenvolvéronse outras versións non tan importantes como a Serie F, de ataque, e a G, bombardeiro de longo alcance, así como a serie D remotorizada.
Versións
Prototipos 200px|miniatura|Fw 190 A8/N Preserie Serie A
Serie B Serie C Foi un caza de alta cota cun motor DB 603. miniatura|200px|Fw 190 D-9 Serie D
Serie F Versión de ataque. Realmente non representou un cambio moi radical con respecto á serie A senón que máis ben consistiu nunha redenominación da extensa gama desa serie. O F-1 estaba baseado no A-4 e o F-2 no A-5 e ambos incorporaban un armamento máis reducido, pero con máis capacidade de bombas. O F-3 era un A-6 coa á modificada. O F-8, a versión máis importante da serie, estaba baseado no A-8 e introducía canóns MG 131 e soporte subalares normalizados.
Serie G Foi unha versión para o bombardeo a longo alcance. O seu nome oficial foi Jagdbomber mit vergrösserter Reichweite e abreviado como Jabo-Rei. Os primeiros modelos foron modificacións da serie A, que se converterían nos G-1. Tiña só dous canóns MG 151 nas raíces alares pero podía levar bombas de grandes pesos e depósitos de combustible lanzables.
Serie S Foi un adestrador para converter pilotos do Ju 87 ao Fw 190. Estaban baseados en células de A-5 e A-8 ás que se lle instalou un segundo asento nunha cabina máis longa e uns rudimentarios controis para o instrutor.
Alotropía
miniatura|300px|Estruturas do Diamante e do grafito. Alotropía (Química) é a propiedade que posúen determinados elementos químicos de presentarse baixo estruturas moleculares diferentes, coma o osíxeno, que pode presentarse como osíxeno atmosférico (O2) e como ozono (O3), ou con características físicas distintas, como o fósforo, que se presenta como fósforo vermello e fósforo branco (P4), ou o carbono, que o fai como grafito, diamante e fulereno. Para que a un elemento se lle poida denominar como alótropo, as súas diferentes estruturas moleculares deben presentarse no mesmo estado físico.
A explicación das diferenzas que presentan nas súas propiedades atopáronse na disposición dos átomos de carbono no espazo. Por exemplo, nos cristais de diamante, cada átomo de carbono está unido a catro átomos de carbono veciños, adoptando unha ordenación en forma de tetraedro que lle confire unha particular dureza.
No grafito, os átomos de carbono están dispostos en capas superpostas e en cada capa ocupan os vértices de hexágonos regulares imaxinarios. Deste xeito, cada átomo está unido a tres da mesma capa con máis intensidade e a un da capa próxima en forma máis débil. Isto explica porqué o grafito é brando e untuoso ao tacto. A mina de grafito do lapis forma o trazo porque, ao desprazarse sobre o papel, adhírese a este unha pequena capa de grafito.
O diamante e o grafito, por seren dúas substancias simples diferentes, sólidas, constituídas por átomos de carbono, reciben a denominación de variedades alotrópicas do elemento carbono.
A Bouza, Gondar, Sanxenxo
A Bouza é un lugar da parroquia de Gondar do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 35 habitantes en 2016 (18 mulleres e 17 homes), o que representa un mantemento respecto a anos anteriores: 38 habitantes en 2009 e 34 en 2004.
Herman Eriksson
Herman Eriksson, nado o 20 de outubro de 1892 e finado o 18 de febreiro de 1949, foi un político sueco, ministro sen carteira 1938-39, ministro para a conservación 1939-41 e ministro de comercio 1941-44. Embaixador en Washington 1944-48.
A Habana
A Habana (en La Habana) é a capital, maior porto e principal centro de comercio de Cuba. É a cidade máis grande do Caribe, con 2 201 610 habitantes (2002). O seu centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Historia
Feito habitual nas fundacións coloniais españolas, na historia urbana da Habana houbo dous intentos fallados previos. Pánfilo Narváez en nome do adiantado Diego Velázquez de Cuéllar fundou en 1514 San Cristóbal na costa do Caribe (sur) do extremo occidental da illa de Cuba. Foi trasladada pouco despois á beira do río La Chorrera (Almendares), xa a uns 5 km ao oeste da baía que, na costa norte (a do golfo de México), sería en 1519 o soar definitivo da vila de San Cristóbal de La Habana.
Humildes comezos
En efecto, as magníficas condicións defensivas e de porto natural facían evidente a localización no entón chamado Porto de Carenas (futura Baía da Habana). O asentamento inicial foi un trazado espontáneo, semirregular e modesto ata a metade do século XVI (300 a 500 habitantes). Arredor dunha Praza Maior (despois Praza de Armas, coa igrexa parroquial) e situado no interior da canle de saída da baía, estivo sometido aos ataques de piratas. Tralo de 1538 foi erixida unha primeira fortaleza (La Fuerza Vieja) que apenas resistiu un novo saqueo en 1555.
Base da frota colonial cara a España
Precisamente os ataques piratas forzaron á coroa a agrupar en frota a volta dos navíos cargados coas riquezas coloniais (1543). A Habana, a súa baía, foi elixida coma base de agrupamento, comezando así o seu verdadeiro desenvolvemento urbano.
Axiña un plan de reconstrución cunha nova fortaleza (o renacentista castelo da Real Fuerza, 1558-77 ) ante a Praza de Armas arrodeada dos edificios representativos (o gobernador de Cuba trasladouse alí en 1553 dende Santiago aínda que a capitalidade non foi oficial ata 1607; igrexa Maior en 1580 ) e unha cerca da vila (la cerca vieja do tempo do gobernador Maldonado, 1594 ) que ampliou considerablemente a súa superficie cun trazado máis regularizado.
A protección do enclave resultaba prioritaria e todo un rosario de baluartes defensivos foi erixido ao longo dos séculos seguintes (ata finais do XVI os castelos da Punta e do Morro, na entrada da canle de acceso a baía, polos Antonelli, familia de enxeñeiros militares). Foi Cristóbal de Roda Antonelli quen realizou o primeiro plano regularizado da vila cun perímetro máis amplo (la cerca nueva, 1603 ), xermolo do trazado da cidade futura.
A outra obra importante do século XVI foi a Zanja Real (1566-92), acueduto de traída de augas dende o río Almendares.
Século XVII
No século XVII a vila vai creceres fortemente adquirindo xa as características dunha verdadeira cidade (oficialmente dende 1592). A retícula dentro da cerca nova complétase, estendéndose máis aló, ao sur e oeste. Unha muralla para arrodear o novo organismo urbano iniciase en 1674 ( completarase en 1740) definindo a forma característica da cidade histórica (Habana Vieja) ata hoxe.
Século XVIII
Macizada a cidade intramuros, moi lentamente van a aparecer as primeiras ocupacións fóra de murallas xa cara á metade do século XVIII. En primeiro lugar o Arsenal, ao sur da lentella da cidade histórica, e ao seu carón a parcelación regular do barrio de Jesús María. Apoiado na única vía de saída da cidade (xunto á Zanja Real) crecerá o barrio de Guadalupe. 225px|miniatura|A Habana a comezos do século XIX (esq. a der.): o Arsenal cos novos arrabaldes, as torres da Catedral enriba do Palacio de los Capitanes na remodelada Praza de Armas e a impoñente fortaleza de la Cabaña na beira oposta da baía; de diante o porto coa Praza de S. Francisco e a Alameda de Paula.
Trala conquista e rápida devolución polos ingleses (1763), vai ser complementado un conxunto de fortalezas (aínda que xa inútiles para os novos tempos, importantes na configuración da paisaxe da urbe) das que destacan, pola súa magnitude a de La Cabaña, na outra beira da canle de entrada á baía; e nun outeiro do interior ao oeste da cidade, o Castelo do Príncipe, que devirá un foco na expansión da urbe no XIX.
Enriba da Praza de Armas, na praza de la Ciénaga, a igrexa dos Xesuítas foi convertida na Catedral da Habana (1787, despois da creación da diocese), conformando outro espazo público focal da cidade. A mesma Praza de Armas foi obxecto dun proxecto de remodelación soamente en parte levado a cabo. Derrubada a ruinosa Igrexa Maior e un hospital aledan erixíronse os edificios civís máis representativos do barroco habaneiro: as Casas do Cabido (Palacio de los Capitanes Generales) e a Casa de Correos.
A Habana conta xa con 137.000 habitantes (1791) e vive unha época de crecente prosperidade baseada no incremento da actividade portuaria polo fin do monopolio comercial con Sevilla e Cádiz (1717), do sistema de frotas (1740) e a implantación do libre comercio (1778).
Esplendor habanero
miniatura|200px|Mapa da Habana en 1831. Na primeira metade do século XIX consolídase o urbanizado fóra de muros coma un conxunto de traza máis o menos regular pero simplemente xustaposto, sen plan unitario. No glacis en torno a murallas (entre a porta e o castelo da Punta) proxectárase dende fins do século anterior unha alameda ou bulevar que devirá o Paseo do Prado , vertebral da articulación futura entre a Habana Vieja e o centro contemporáneo. Outra alameda, a Alameda de Paula, xorde coma paseo-miradoiro na beira da baía, entre o porto e o Arsenal.
O derrubo das murallas (1863) non foi aproveitado para esponxares o tecido urbano (soamente o Parque Central ) e tanto glacis como soar dos antigos baluartes foron urbanizados. Máis aló, A Habana creceu ao longo de dous eixos fundamentais (O e SO) segundo os antigos camiños dende a antedita única porta da muralla (Puerta de Tierra): o do oeste, perpendicular ao Prado no seu comezo (Campo de Marte), será a Calzada de la Reina continuada polo Paseo de Tacón ata o Castelo do Príncipe, central da metrópole de hoxe en día; o do suroeste arrodeando a baía onde crecen os arrabaldes de Jesús del Monte, Regla e Casablanca. miniatura|135px|esquerda|1888: ferroc. e baía O ferrocarril, que chegara en 1837, axuda a esta incipiente metropolización. Así en 1860 comeza a xurdir unha urbanización desligada da cidade compacta (El Vedado-Carmelo, detrás do Castelo do Príncipe e ata a foz do Almendares) para a crecente burguesía que abandona a Habana Vieja. De ortodoxa traza ortogonal típica de ensanche europeo, vai seres ampliada, xa despois da independencia, ata colmatar o espazo baleiro.
Capital da república cubana
Os suburbios continúan a súa expansión: mentres os de clases traballadoras van ocupar as proximidades do porto e a baía, as clases altas aséntanse ao longo da costa do Golfo de México, superando o río Almendares, dende Miramar ata a praia de Marianao con urbanizacións exclusivas de tipo cidade-xardín. Este novo interese pola paisaxe litoral reflectirase na construción nestas décadas do Malecón, avenida-paseo na beira costeira dende a Punta ata, xa a metade de século, o Almendares. E coma remate do embelecemento da ribeira, entre La Fuerza e La Punta (onde engárzanse os tres "salóns urbanos", Prado, Malecón e Av. do Porto ) lévanse a cabo recheos na canle de acceso da baía para o Parque Céspedes (Avenida do Porto, 1927 ).
Turismo e revolución
As crises do azucre e a Gran Depresión do 1929 deran fin á época de esplendor comercial portuario da Habana. Despois da segunda guerra mundial, especialmente nos anos cincuenta e novamente de mans de grandes investidores estadounidenses, a prosperidade volveu á capital coa industria do turismo. miniatura|300px|Vista satélite da metrópole habanera. A busca dun novo centro para a metrópole en formación era un anhelo dende os primeiros plans de comezos de século. O de Forestier de 1926 o definiu con ampulosidade (herdanza do París de Haussmann) onde parecía lóxico, na área ao sur do Castelo do Príncipe, articulando as diferentes seccións desconectadas da cidade da época. Ademais, moldeando a sutura, prevía un gran Parque Metropolitano nas beiras do río Almendares. Baixo a ditadura de Batista o plan director de J.Ll. Sert de 1955-58, retomaba ambas ideas proxectando un Centro Cívico e administrativo. A revolución cubana de 1959 paralizou a implantación das propostas e aínda hoxe a Praza da Revolución (herdeira dese espazo) segue sen definir consistentemente o centro da Habana, agora unha metrópole de máis de tres millóns de habitantes que sofre dos problemas e carencias característicos das grandes urbes iberoamericanas.
En 1982 A Habana vella declarárona patrimonio da humanidade. Dende entón grandes esforzos e recursos foron postos en marcha para salvar e rehabilitar o deteriorado ámbito colonial, labor que aínda hoxe segue en marcha.
miniatura|esquerda|800px|Imaxe panorámica da cidade.
Deporte
Na cidade xoga o equipo de fútbol FC Ciudad de La Habana, fundado en 1978.
La Selle-Guerchaise
La Selle-Guerchaise (en Kell-Gwerc'h, e en galó: La Cèll-Gèrcheizz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Sin nombre
Sin nombre é un filme estadounidense-mexicano escrito e dirixido por Cary Joji Fukunaga que foi estreado no ano 2009. Conta a historia dunha rapaza hondureña que trata de chegar ós Estados Unidos e dun rapaz que medrou no seo dunha mara que precisa fuxir dela.
O filme gañou numerosos premios, incluíndo os de mellor director e fotografía no Festival de Cinema de Sundance.
O Carballo, Gondar, Sanxenxo
O Carballo é un lugar da parroquia de Gondar do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 14 habitantes en 2016 (7 mulleres e 7 homes), practicamente a mesma poboación que en 2009, cando tiña 13 habitantes, e un descenso respecto ó ano 2004, cando tiña 20 habitantes.
O Piñeiro, Caldelas de Tui, Tui
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. No ano 2009 tiña dez veciños, catro homes e seis mulleres, segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Nacional de Estadística. Isto significa un descenso do 16,6 por cento respecto ao 2000 e sitúa a este lugar como o que ten menos habitantes de toda a parroquia, descontando o deshabitado O Monteiro.
Ixobre, Caamouco, Ares
Ixobre é un lugar da parroquia de San Vicente de Caamouco no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 48 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 29 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 51 habitantes.
Madonna de Bruxas
A Madonna de Bruxas é unha escultura realizada en mármore por Michelangelo no ano 1504. De 1,23 metros de altura, atópase na igrexa da Nosa Señora de Bruxas (cidade da actual Bélxica).
Análise
Foi realizada inmediatamente despois que a Piedade do Vaticano, por encarga duns mercadores flamengos, os Mouscrom. A Virxe e o Neno presentan parecido movemento nas vestiduras coa citada Piedade, pero aquí o grupo adquire unha solemnidade plástica, debido á súa verticalidade, parecida a unha arquitectura. O rostro da Virxe é ovalado, de gran beleza clásica, e queda enmarcado polas ondulacións do veo. Áchase coma se estivese nun momento de pensamento profundo, mostrándose cunha gran serenidade, mentres o Neno, de pé, está recostado entre as pernas da súa nai e xunta a súa man coa dela, dándolle coa enerxía deste xesto a sensación dinámica que el sostén.
Historia
Na época de Napoleón foi levada a Francia e devolta a Bruxas en 1815. Sufriu outra subtracción similar por parte das tropas alemás na segunda guerra mundial, pero rematou regresando á súa situación orixinal grazas ao Programa de Monumentos, Arte e Arquivos. Esta peripecia foi reflectida na película The Monuments Men (2014), protagonizada por George Clooney.
Basilio (cantante)
Basilio Fergus Alexandre, coñecido artisticamente como Basilio, nado en Panamá o 13 de outubro de 1947 e finado en Miami o 11 de outubro de 2009, foi un cantante panameño de orixe afroamericana, que tivo moito éxito nas décadas de 1970 e 1980. As súas cancións máis coñecidas son "Vivir lo nuestro", "Tú ni te imaginas", "Demasiado amor", "Costumbres", "Tanto tanto amor", "Cisne cuello negro" e "Te llevaré una rosa", entre outras, que foron cantadas e tocadas en base a diversos xéneros musicais, tal que a balada ou o pop.
O Pozón, Caldelas de Tui, Tui
O Pozón é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Ten 11 habitantes, segundo o padrón municipal do Instituto Nacional de Estadística do ano 2009, dos que seis son homes e cinco, mulleres. Aínda que gañou poboación respecto ao 2000, en varios anos da década ten estado por debaixo dos dez habitantes. Despois d'O Monteiro, deshabitado, e O Piñeiro, é o lugar con menos veciños da parroquia.
Josu Uribe
Jesús Uribesalgo Gutiérrez, coñecido como Josu Uribe, nado en Xixón o 25 de maio de 1969, é un adestrador de fútbol español.
Sour Girl
"Sour Girl" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como sinxelo do seu álbum No. 4 no ano 2000. O tema foi composto polo vocalista Scott Weiland e o guitarrista Dean DeLeo e tamén aparece no álbums recompilatorios Thank You e Buy This. "Sour Girl" entru na lista Billboard Hot 100 acadando o posto 78 e foi un dos maiores éxitos de Stone Temple Pilots dende os seus dous primeiros traballos, Core e Purple. Billboard colocou a "Sour Girl" no número 88 da súa lista das 100 mellores cancións de rock dos anos 2000.
Calliano
O topónimo italiano Calliano pode referirse a:
Gaio
O antropónimo masculino gaio pode referirse ás seguintes personalidades da Roma Antiga:
Evelyn Waugh
Arthur Evelyn St. John Waugh, coñecido como Evelyn Waugh, nado en Hampstead (Londres) o 28 de outubro de 1903 e finado en Combe Florey (Somerset) o 10 de abril de 1966, é un novelista británico da segunda metade do século XX.
Traxectoria
Era fillo dun coñecido editor da época. Estudou en Oxford, Lancing e o Hertford College. Viaxou por numerosos países e en 1939 foi destinado á Mariña británica e, posteriormente, ás forzas montadas en Oriente Medio e Iugoslavia.
Casou dúas veces. A primeira, en 1928, con Evelyn Gardener, para divorciarse dela en 1930. Ese mesmo ano converteuse ao catolicismo. En 1937 casa con Laura Herbert, con quen tivo seis fillas (unha morreu antes do ano) e un fillo.
Obra
A súa obra enténdese mellor tendo en conta as súas viaxes e, sobre todo, a súa conversión, en 1930, á fe católica. El procedía dunha familia evanxelista.
Daquela, Waugh xa publicara Decline and fall (1928), unha novela curta que o fixo coñecido e lle permitiu iniciar a súa carreira viaxeira. Antes da guerra, Waugh parodiou o xornalismo, e en especial o mundo dos correspondentes, con Scoop (1934). A súa obra ten dúas vertentes, pois mestura libros cun humor negro e satírico con outros máis serios, onde ataca a alta sociedade e, ao mesmo tempo, escribe sobre a falta de valores. Esta segunda vertente acentúase trala conversión relixiosa e o paso do escritor pola segunda guerra mundial.
A participación de Waugh na contenda bélica reflíctese especialmente na triloxía Sword of Honour, a súa derradeira obra grande de ficción, aínda que tamén na súa máis importante novela, Retorno a Brideshead.
Brideshead revisited
A máis recoñecida obra de Waugh, a que o fixo famoso, é Brideshead revisited, que é consecuencia das súas peripecias militares e que publicou nada máis rematar a segunda guerra mundial, en 1945. El conta que a novela xa estaba rematada en xuño de 1944, despois dunha convalecencia por unha pequena ferida de guerra. No prólogo que fixo para a edición revisada de 1959, Waugh descríbea como unha narración sobre "a influencia da graza divina nun grupo de personaxes moi diferentes entre si, aínda que estreitamente relacionados". A revista Time incluíuna na súa lista das cen mellores novelas de todos os tempos.
Brideshead revisited ten como título completo ''Brideshead revisited. The sacred and profane memories of captain Charles Ryder''. Este último é un militar británico que, no curso da guerra, chega a Brideshead, unha mansión, propiedade da familia Marchmain, na que pasou uns transcendentais anos da súa mocidade, pouco antes do conflito bélico. Os seus recordos dese tempo pasado constitúen o eixe do relato. Na novela, Ryder evoluciona dende o amor homosexual e estético por Sebastian Marchmain ata o obsesivo pola irmá deste, Julia, mentres asiste ao declinar da familia. Porque a novela é tamén o relato da caída dun clan aristocrático, arrastrado tanto polos novos ventos da historia como polos desvaríos dalgúns dos seus membros.
Brideshead revisited foi adaptada para a televisión en 1981, converténdose nunha das máis brillantes adaptacións televisivas dunha novela. Producida pola prestixiosa casa Granada Television, esta serie fixo coñecido ao actor que interpretaba a Charles Ryder, Jeremy Irons. Anos despois, xa no 2008, fíxose unha pobre versión para o cine.
Fervenza, San Pedro de Losón, Vila de Cruces
Fervenza é un lugar da parroquia de San Pedro de Losón, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres), un máis ca en 2000.
Vulgata
Vulgata é a tradución en latín dende o hebreo do Antigo Testamento e revisión da versión latina do Novo Testamento feita por San Xerome no século IV e tomada como referencia para a interpretación bíblica por parte da Igrexa católica dende o Concilio de Trento. No século VII Isidoro de Sevilla edita unha versión da Vulgata e tamén Afonso X patrocina unha tradución ó castelán (Biblia alfonsina).
Universidade Católica de Temuco
miniatura|O logo da universidade. A Universidade Católica de Temuco (UCT) é unha institución de ensino superior tradicional privada que foi fundada no 8 de setembro de 1959 polo Bispo da Diocese o Monseñor Alejandro Menchaca Lira, baixo a denominación de Escolas Universitarias da Fronteira. As súas actividades académicas comezaron cos chamados Cursos Universitarios no primeiro semestre do ano 1960, coa orientación e apoio da Pontificia Universidade Católica de Chile.
Entre os finais dos anos sesenta e principios dos anos setenta, no contexto da discusión sobre a reforma universitaria a nivel nacional, o concepto da Sede Rexional é xerado, formalizado en 1972 polo H. Consello Superior da Universidade Católica
Logo, 15 anos máis tarde transformouse na sede de Temuco da PUC. No 1991, retorna á súa autonomía tornándose a actual universidade. Actualmente, é membro da Asociación de Universidades Rexionais de Chile e do Consello de Reitores das Universidades Chilenas.
Antón Pulido Novoa
Antón Pulido Novoa, nado en Bóveda de Amoeiro (Amoeiro) o 25 de setembro de 1944, é un pintor e gravador galego.
Traxectoria
Fillo do mestre de Bóveda de Amoeiro, comezou a estudar no seminario de Ourense e logo marchou a Barcelona, onde cursou Belas Artes na especialidade de pintura e gravado. A súa primeira exposición foi no Ateneo de Ourense, en 1971, e nos anos finais desa década editou tres carpetas de gravados, tituladas «O home», «O abrazo» e «A espera» (1978, 1979 e 1981, respectivamente).
Foi profesor de debuxo e artes plásticas durante moitos anos no Instituto Álvaro Cunqueiro en Vigo.