cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golpe de Estado de Kornilov
Desenvolvemento
As tropas de Kornilov, ao recibiren a noticia de que non se producira ningún alzamento bolxevique na capital, detiveron o seu avance e recibiron aos axitadores enviados polo soviet. Informados de que o alzamento contra o que se supoñía que marchaban non existía, depuxeron as armas. Filonenko, xa de volta na capital, denunciou a Kornilov e avisou ás tropas de que estaban sento utilizadas polos seus oficiais. A «división salvaxe» recibiu a unha delegación do Cáucaso que estaba en Petrogrado e que lles explicou a situación. As tropas de cabalería alzaron bandeiras vermellas, detiveron aos seus comandantes e enviaron uns delegados á capital a comunicar a súa lealdade ao Goberno. A división Usuriski encontrouse nunha situación similar á dos montañeses. Algúns traballadores detiveron o seu avance a través de Narva durante sete horas. Unha vez que a vangarda da unidade alcanzou Iamburg a noite do non puido continuar avanzado ao estar bloqueada e destruída a vía. Asediados pronto por diversas delegacións de obreiros e soldados, non tardaron en desobedecer aos seus oficiais e proclamar a súa lealdade ao Goberno. A 1.ª División Cosaca tamén se pasou ao bando dos enviados do soviet. O comandante do corpo de exército, o xeneral Krýmov, quedou illado no seu tren. Os ferroviarios detiveran o avance da unidade en Luga, onde quedou rodeada pola gornición de 20.000 homes. Habendo recibido a orde de Kornilov de continuar a súa marcha cara á capital a pesar dos obstáculos, Krýmov desistiu unha vez que se asegurou da decisión da gornición de opórselle pola forza e a aversión dos cosacos a enfrontarse a ela. A tarde do, foi trasladado a Petrogrado para explicar a situación ao Primeiro Ministro cun salvoconduto, este rexeitou as súas explicacións. Pouco despois suicidouse. O comité executivo da fronte suroeste detivo ao xeneral Anton Denikin e ao seu Estado Maior, as tropas fixéronse co control das unidades en Finlandia e en Helsinqui os mariñeiros tomaron o control dos navíos da frota no porto. O xeneral Erdeli, ao mando do «exército especial», na fronte suroeste, foi detido por unidades enviadas polo comité da unidade tras negarse a rescindir as ordes de marchar contra a capital. O mesmo sucedeu no 7º e 11º exércitos. O apoio inicial dos comandantes da fronte occidental e romanés tornouse en apoio ao Goberno tan pronto como Kornilov proclamou abertamente a súa rebeldía. O comandante da fronte norte, a pesar das súas simpatías por Kornílov, pronto apreciou a inutilidade de calquera resistencia e fuxiu disfrazado de soldado. Os intentos dos oficiais do Estado Maior de apoiar a Kornilov foron en balde e a maioría dos oficiais de menor graduación apoiaron a acción das unidades na contra dos alzados. A maior parte dos comandantes dos exércitos apoiaron desde o comezo ao Goberno. Na fronte, os comités e os soldados cooperaron para desbaratar o alzamento nunha impresionante mostra de poder.
Alexeiev non aceptara o posto de xefe do Estado Maior sen condicións e pactou con Kornilov que este continuase á fronte do Exército ata a súa chegada á sede do Estado Maior. O, Alexeiev fíxose co control do cuartel xeral do Exército e detívose e internou a Kornilov no mosteiro católico abandonado de Bijov, preto de Maguilov. Os detidos quedaron baixo a custodia da garda persoal de Kornilov e de soldados condecorados coa Orde de San Xurxo. Denikin e os seus seguidores na sede da fronte suroeste foron trasladados ao mosteiro máis tarde desde Berdichev. Kerenskii prometera ademais aplicar as medidas reclamadas orixinalmente por Kornilov
Fin e consecuencias
O, Kornilov rendeuse e poñía fin ao levantamento. Internado no mosteiro de Bijov en condicións moi favorables xunto a outros oficiais, o grupo formou o núcleo do futuro Exército de Voluntarios. Ese mesmo día, Kerenskii proclamou a república e a formación dun directorio con el mesmo á cabeza. En realidade, as decisións políticas seguiu tomándoas por si mesmo, aínda que cada vez era máis impotente para aplicalas.
Kerenskii, que tratara de recuperar forza acabando co golpe, quedou completamente debilitado e en mans das forzas militares dos bolxeviques. A súa decisión de realizar unha investigación secreta do golpe e a súa negativa a testemuñar na mesma acabaron coa súa reputación de socialista moderado íntegro. Aparentemente ditador, a súa autoridade era nula. A esquerda cría que estivera implicado dalgunha maneira nos plans do xeneral, mentres que a dereita non lle perdoaba que fixera fracasar o pronunciamento. Os socialistas moderados, que se opuxeran ao golpe pero anteriormente apoiaran o nomeamento de Kornilov, tamén sufriron un menoscabo no apoio popular. O, os bolxeviques lograban a maioría no soviet de Petrogrado, síntoma da radicalización política na capital. Catro días máis tarde, foron liberados Trotski e outros bolxeviques que ían desempeñar importantes papeis na Revolución de Outubro.
Pola outra banda, a disciplina no Exército afundiuse tralo golpe. Receosos da postura de moitos oficiais, numerosos soldados detiveron os seus mandos, executándoos ou torturándoos en ocasións. A pesar de que só algúns oficiais apoiaran abertamente a Kornilov, as tropas sospeitaban que moitos outros simpatizaran con el en segredo. As desercións multiplicáronse e moitos soldados, campesiños, marcharon a participar na recollida das colleitas e a atacar as facendas dos terratenentes. Numerosas resolucións da fronte exixiron a aplicación da pena de morte a Kornilov e os seus partidarios, castigo que o propio xeneral lograra restaurar no Exército. A reputación de Kerenskii na fronte afundiuse cando ordenou rescindir as medidas excepcionais que os comités e soldados puxeran en marcha para controlar os centros de mando das unidades e as comunicacións e que eles crían salvaran a revolución.
As principais consecuencias do golpe foron:
Véxase tamén
150px|dereita
Peter Pan Must Die
Sinopse
Pasaron catro meses dende os sucesos do caso de Bo Pastor a as consecuencias foron terribles. Un dos que máis sufriron foi Jack Hardwick, que violou a normativa para axudar a Gurney. Agora, Hardwick proponse demostrar a ineptitude dos seus superiores presentando probas que axuden a revisar algunhas condenas de moita sona. Comeza polo caso Spalter, un rico empresario asasinado no funeral da súa nai.
O Burgo, Pontevedra
Santiago Peregrino do Burgo é unha parroquia eclesiástica urbana do concello de Pontevedra. Sitúase ao norte da cidade, delimitada ao sueste co río Lérez, ao oeste coas marismas de Alba, e ao norte con Lérez.
Localización
O Burgo é un barrio situado ao norte da cidade, na marxe dereita do río Lérez. O seu eixo principal é a avenida da Coruña e a rúa Xoán Bautista Andrade, así como a avenida de Compostela á dereita, que o separa da zona da Xunqueira. Ao sur, o barrio está delimitado pola rúa Domingo Fontán.
Historia
O Burgo, xunto á ponte que leva o seu nome e á beira do río Lérez, foi un punto estratéxico de Pontevedra desde os romanos (por aquí pasaba a Vía XIX Braga-Lugo-Astorga que viña desde a ponte do Burgo e continuaba cara a Alba), e desde a Idade Media unha das entradas á cidade desde o norte, así como punto de paso no Camiño Portugués.
No século XI, a ponte do Burgo substituíu á antiga ponte romana, que estaba en ruínas. O Burgo Pequeno foi o primeiro dos tres arrabaldes da cidade e está documentado a partir de 1290. A formación deste novo, aínda que pequeno, asentamento humano fixo que a ponte servise de ligazón entre a cidade e o barrio, que se converteu nunha especie de apéndice urbano. O barrio desenvolveuse coa ermida de San Xacobe ou Santiago do Burgo como centro. A súa economía baseábase na viticultura, apoiada pola presenza dun muíño no século XV, e pola súa proximidade e relación co mosteiro de San Salvador de Lérez.
Na Idade Media, O Burgo converteuse en parada obrigatoria para os peregrinos que se dirixían a Santiago de Compostela desde Portugal. Conta a lenda que o Apóstolo Santiago o Maior, na súa peregrinación a Santiago de Compostela, sentiuse canso e detívose no Burgo, onde o atenderon e deron acubillo ata que se recuperou e puido continuar a súa viaxe. En agradecemento pola axuda recibida, o santo dixo aos donos da casa onde descansou que alí madurarían cada ano as primeiras uvas e o primeiro millo de cada colleita.
No século XVI había xa un pequeno barrio que pertencía a Lérez. A finais do século XVIII, o arrabalde lineal do Burgo, de orixe medieval, comezou a cobrar certa importancia. O 16 de decembro de 1811 naceu no Burgo Xoán Manuel Pintos, escritor e lexicógrafo, un dos autores do Rexurdimento. En 1898, o barrio creceu coa construción dunha estrada entre O Burgo e A Caeira.
O campo deportivo do Burgo inaugurouse o 16 de outubro de 1919 cun partido de fútbol entre o Pontevedra Athletic e o Real Coruña. O campo converteuse no recinto polideportivo por excelencia da cidade. En 1949, a estrada coñecida como Camiño de Santiago ou Camiño do Burgo pasou a chamarse Avenida da Coruña. En 1960, o Concello comprou o estadio, que se converteu no actual Estadio de Pasarón. O 13 de xullo de 1968 inaugurouse no barrio o Pavillón Municipal de Deportes.
O 10 de setembro de 1983 inaugurouse a ponte de Santiago para desconxestionar a ponte do Burgo e proporcionar un novo acceso ao centro da cidade.
En setembro de 1986 derrubouse a antiga capela do Burgo e en abril de 1987 comezou a construción dunha nova igrexa que integraba a fachada do antigo edificio. Anteriormente houbera unha capela preto da ponte do Burgo, máis ao sur.
O 3 de xullo de 1987 inaugurouse a Avenida Compostela, de catro carrís, que proporcionou unha nova saída da cidade desde o norte en dirección a Santiago de Compostela e A Coruña. En 1993 urbanizáronse terreos ao norte da Xunqueira para o campus de Pontevedra. O 26 de maio de 1995 inaugurouse unha nova ponte para conectar esta parte da cidade coa beira esquerda do río, a Ponte dos Tirantes.
En 1996 creouse no barrio a parroquia de Santiago do Burgo.
No verán de 2020 inaugurouse a peonalización da ponte do Burgo, que mellorou a conexión do barrio co centro da cidade.
Urbanismo
right|thumb|250x250px|Plano de Pontevedra en 1856 co barrio do Burgo ao norte da cidade. O Burgo é o barrio pontevedrés situado na marxe dereita do río Lérez. Organízase lonxitudinalmente desde a ponte do Burgo, ao longo da avenida da Coruña e a rúa Xoán Bautista Andrade. A rúa Domingo Fontán discorre pola ribeira do Lérez e o Camiño Portugués pola rúa Santiña. Ao leste, a avenida de Compostela separa o barrio do Burgo da zona da Xunqueira, conectada coa ponte dos Tirantes pola rúa Alexandre Bóveda.
Fronte ao estadio de Pasarón atópase o Parque de Pasarón e ao oeste o Parque Natural das Marismas de Alba. Na parte traseira do Pavillón Municipal dos Deportes de Pontevedra hai unha pista de petanca. Na zona da Xunqueira atópase o Parque Rosalía de Castro e o Parque da Illa das Esculturas, un dos máis grandes da cidade.
No número 20 da avenida da Coruña atópase a casa Sanz Díaz, un edificio modernista do arquitecto Antonio López Hernández.
Deportes e lecer
O Burgo conta coas instalacións deportivas máis importantes da cidade:
Centros escolares
A zona da Xunqueira conta con importantes infraestruturas educativas e é nela onde se concentra a maior parte da oferta educativa da cidade. Nesta zona hai:
Outras instalacións
Ao oeste, preto do parque natural das Marismas de Alba, atópase o centro de exames da Dirección Provincial de Tráfico, na rúa Martín Códax. O Burgo tamén conta cun centro social para os habitantes do barrio. No barrio hai unha igrexa parroquial: Santiago Peregrino do Burgo.
Na Xunqueira hai importantes equipamentos culturais: o Pazo de Congresos de Pontevedra e o Recinto Feiral de Pontevedra.
Festividades e actos culturais
As festas do barrio celébranse todos os anos en torno ao 25 de xullo, así como a tradicional ofrenda de uvas e millo ao apóstolo Santiago o Maior. Cada 24 de xullo celébrase unha procesión coa imaxe do Santiaguiño, sendo levada a unha casa particular. Segundo a tradición, o apóstolo andaba a evanxelizar por estas terras e foi atendido nesa casa, e agradecido, fixo que as uvas e o millo das leiras da casa madurasen antes.
Lois Antón
Lois Antón Pérez, nado en Escudeiros (Ramirás) en 1931 e finado o 28 de xullo de 2018, foi un escritor galego, autor de teatro e poesía.
Traxectoria
De formación autodidacta, a súa obra é de carácter popular, destacando polo compromiso coa clase traballadora e coa reivindicación da nación galega, ademais dunha especial preocupación polo mundo da infancia. Foi colaborador de diversas causas solidarias, entre as que destacou a súa implicación na homenaxe aos represaliados no alto do Forriolo, e diversas colaboracións na revista Arraianos.
No ano 2017 foille concedido o Premio Rebulir da Cultura Galega en recoñecemento a unha vida adicada a literatura popular en e desde Ramirás.
Adamonde, Grixalba, Sobrado
Adamonde é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
A Pedreira, Covas, Ferrol
A Pedreira é un lugar da parroquia de Covas no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 366 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 180 homes e 186 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 365 habitantes.
Bafing
right|175px Bafing é unha das 19 rexións de Costa do Marfil. A súa capital é Touba. Cunha área de 8 720 km², no ano 2002 tiña unha poboación estimada de 178 400 habitantes.
A rexións posúe un único departamento: Touba.
797
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ribonuclease
As ribonucleases (xeralmente abreviado como RNases) son un tipo de encimas nucleases que catalizan a degradación do ARN en pequenos fragmentos. As ribonucleases poden dividirse en endorribonucleases e exorribonucleases, segundo ataquen ao ARN en puntos interiores ou polos extremos, respectivamente, e comprenden varias subclases dentro das clases de encimas EC 2.7 (encimas fosforolíticos) e 3.1 (encimas hidrolíticos).
Función
Algunhas células tamén segregan grandes cantidades de RNases non específicas como a A e a T1. As RNases son, por tanto, extremadamente comúns, o que fai que os ARN da célula teñan unha vida media moi curta se non están nun ambiente protexido. Cómpre salientar que todos os ARNs celulares están protexidos da actividade RNase por medio de varias estratexias como a presenza do cap (carapucha) no extremo 5', e a poliadenilación no extremo 3', e o pregamento con proteínas formando complexos ribonucleoproteicos (RNP).
Outro mecanismo de protección é o inhibidor da ribonuclease (RI), que pode ser moi abundante na célula e constitúe unha fracción relativamente grande das proteínas celulares (~0,1%) en certos tipos celulares. O RI únese a certas ribonucleases coa máxima afinidade atopada nunha interacción proteína-proteína (a constante de disociación do complexo RI-RNase A é de ~20 fM en condicións fisiolóxicas). O RI utilízase na maioría dos laboratorios que estudan o ARN para protexer as súas mostras da degradación por parte de RNases presentes no ambiente.
As RNases xogan un papel fundamental en moitos procesos biolóxicos, como a anxioxénese e a autoincompatibilidade das plantas anxiospermas. Ademais, propúxose que as RNases en sistemas toxina-antitoxinas procarióticos funcionan como loci de estabilidade de plásmidos, e como elementos de resposta ao estrés cando están presentes no cromosoma.
Principais tipos de endorribonucleases
miniatura|Estrutura da RNase A.
Leixazós, Pacios da Serra, Quiroga
Leixazós é un lugar da parroquia de Pacios da Serra, no concello lugués de Quiroga na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2016 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Carmen Muñoz Manzano
Carmen Muñoz Manzano, nada en Malpartida de Plasencia (provincia de Cáceres) o 14 de maio de 1906 e finada na Coruña o 13 de abril de 2002, foi unha escritora española, tamén coñecida co pseudónimo de Beatriz Galindo.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia acomodada, estudou Maxisterio en Salamanca e Madrid. Tras aprobar as oposicións de Inspectora de Ensino Primario, foi destinada á provincia de Lugo e despois a Cáceres, ao concello fronteirizo de Valencia de Alcántara. Mentres colaboraba coas Misións Pedagóxicas coñeceu a Rafael Dieste, e casaron en Santander o 3 de setembro de 1934. miniatura|Editorial Atlántida. Durante o Golpe de Estado estaba en Madrid co seu marido. Iniciaron unha defensa activa da Segunda República Española mediante labores pedagóxicas e publicacións culturais. En febreiro de 1939 logrou chegar a París, mentres que Dieste foi levado ao campo de concentración de Saint-Cyprien. Estiveron no exilio en Bos Aires, Cambridge e Monterrey. En México deu aulas no Instituto Tecnológico. En Bos Aires fixo revisións de libros e traducións para a Editorial Atlántida, impartiu conferencias (entre elas unha sobre Dulcinea) e deu aulas como interina.
Durante a súa etapa no exilio tivo unha gran relación epistolar, en que detalla a súa vida e a do seu círculo de amizades. Entre estas estaban Luís Seoane e a súa muller Maruxa, Lorenzo Varela, Antonio Baltar e Mireya Dieste Fernández, Ramón Baltar e Emma Tojo, Enrique Casal Chapí, Antonio Sánchez Barbudo ou Arturo Serrano Plaja, así como novas amizades como Gabriel Zaid, Esther de Cáceres, Federico Lachica ou Isaac Díaz Pardo.
Foi nomeada filla adoptiva de Rianxo.
Casa do Labrador
250px|miniatura|Casa do Labrador A Casa do Labrador (en castelán: Casa del Labrador) é unha das residencias da Familia Real Española. É un palacete neoclásico, que se atopa no municipio español de Aranjuez, na parte meridional da comunidade de Madrid.
A súa construción comezou a finais do século XVIII, a partir dun deseño inicial do arquitecto Juan de Villanueva, que foi transformándose sucesivamente nos trece anos que duraron as obras e reformas. O seu aspecto final débese a Isidro González Velázquez, quen dotou ao conxunto de numerosos motivos ornamentais externos. O interior destaca pola súa decoración suntuosa, obra de Jean-Démosthène Dugourc, no seu maior parte, e polas pinturas de Mariano Salvador Maella, entre outros autores.
O monumento depende de Patrimonio Nacional, o organismo estatal que gestiona os bens do Estado ao servizo da Coroa. No ano 2001 foi catalogado como Patrimonio da Humanidade, xunto con outros recintos histórico-artísticos da localidade, inscritos na lista da Unesco co nome de Paisaxe cultural de Aranjuez. Está permitida a súa visita, a partir de horarios establecidos.
Muller con cafeteira
Muller con cafeteira é un cadro do pintor francés Paul Cézanne, coñecido en francés como La Femme à la cafetière. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 130,5 cm de alto e 96,5 cm de largo. Foi pintado entre 1890 e 1895. Actualmente, atópase no Museo de Orsay, París, Francia.
Sobre o fondo hai unha porta de madeira, namentres que na súa esquerda vese unha mesa cunha cafeteira e mais unha cunca cunha culler, unha auténtica natureza morta por si mesma. No bordo esquerdo da tea, hai unhas rosas adornándoa.
Na súa tea Cézanne non pretende unha reprodución exacta, fotográfica, do modelo. Buscaba experimentar as leis da súa pintura, construír a verdade cos seus propios medios artísticos. Para caracterizar ao personaxe retratado bástalle a actitude equilibrada e maila fisonomía simplificada da muller. A persoa produce así a mesma impresión que o bodegón sobre a mesa.
Bandeira da Nación Navajo
A bandeira da Nación Navajo é bandeira oficial da Nación Navajo, un terrritorio nativo americano que se atopa nas catro esquinas dos estados de Arizona, Novo México e Utah.
Historia
miniatura|A bandeira navajo ondeando. O 21 de maio de 1968, a bandeira foi adoptada pola Nación Navajo, unha reserva india do Suroeste dos Estados Unidos. Esta bandeira foi deseñada por Jay R. Degroat, un estudante de Mariano Lake, Novo México e foi escollida entre 140 propostas. Incorpora elementos do selo tribal deseñado por John Claw, Jr. e adoptado o 18 de xaneiro de 1952.
Máquina térmica
As máquinas térmicas son máquinas de fluído compresible:
Tal distinción é puramente formal: os motores térmicos son máquinas que empregan a enerxía resultante dun proceso, xeralmente de combustión, para incrementar a enerxía dun fluído que posteriormente se aproveita para a obtención de enerxía mecánica. Os ciclos termodinámicos empregados esixen a utilización dunha máquina ou grupo xerador que pode ser hidráulico (nos ciclos de turbina de vapor) ou térmico (nos ciclos de turbina de gas), de modo que sen este o grupo motor non pode funcionar. Por iso é polo que na práctica denomínase Motor Térmico ó conxunto de elementos atravesados polo fluído, e non exclusivamente ó elemento no que se obtén a enerxía mecánica.
Tendo en conta o anterior, as máquinas térmicas se poden clasificar como se recolle no cadro seguinte (entre paréntese, un exemplo).
O ciclo realizado nunha máquina térmica consta:
a) Dun proceso durante o cal se produce a absorción da calor dun foco externo a temperatura elevada denominado foco quente.
b) Dun proceso durante o cal a calor é expulsada a un foco externo a temperatura máis baixa denominado foco frío.
As máquinas térmicas e outros dispositivos que funcionan por ciclos utilizan un fluído para recibir e ceder calor ao cal se dá o nome de fluído de traballo.
O traballo líquido do sistema é simplemente a diferenza entre o traballo da fonte quente e o da fonte fría: W_t=W_2-W_1	(1) onde: Wt é traballo líquido ou total da máquina térmica; W_2 é o traballo da fonte quente; W_1 é o traballo da fonte fría. Estes valores poden ser positivos ou negativos segundo se realice traballo ou se absorba, o balance depende do tipo de máquina.
O traballo pode ser definido a partir dos intercambios de calor: W_t=Q_2-Q_1	(2) onde Q_2 e Q_1 son respectivamente a calor cedida da fonte quente e a calor recibida pola fonte fría.
Rendemento
O rendemento das máquinas térmicas pode ser, dunha maneira xeral, a razón entre o traballo total e o traballo (ou calor) necesario para que ela funcione, ou sexa, é o que se obtén polo que se dá de traballo: (3) mais pola ecuación (2) podemos mellorar a ecuación (3): e por fin: (4) O rendemento é a eficiencia con que unha máquina térmica funciona. En xeral o rendemento das máquinas é baixo: Así o restante de enerxía que non é aproveitado pola máquina é xogado no medio ambiente na forma de enerxía inútil, perdida.
Máquinas frigoríficas ou xeladeiras
Como vimos, unha máquina térmica consiste en fornecer calor para obter traballo con algunha perda. Nas máquinas frigoríficas, o ciclo funciona esencialmente en sentido contrario, pois elas retiran calor da fonte fría (o seu interior) transferíndoo á fonte quente: (5) e por un razoamento análogo ao anterior chegaremos a: 	(6)
Máquina de Carnot
É unha máquina ideal que opera no Ciclo de Carnot. Sendo que esta máquina ten un rendemento máximo, é o límite de todas as máquinas. Para unha máquina de Carnot é valida a relación: (7) onde T_2 e T_1 son respectivamente as temperaturas da fonte quente e da fonte fría.
Epixénese (xeomorfoloxía)
miniatura|150px|[[Gran Canón. Arizona.]] En xeomorfoloxía, a epixénese é o fenómeno no curso do cal un río, cando o seu leito é escavado nun manto de rocha branda, entalla un canón na rocha dura subxacente.
Causas
A interposición desta nun treito do curso de auga pode ser o resultado dunha antecedencia: a estrutura de rocha dura foi realzada por movementos tectónicos posteriores á instalación do río no terreo brando (correntes subsecuentes).
Noutros casos trátase dun fenómeno de sobreimposición: a estrutura dura existía xa e adquirira a súa forma baixo a rocha branda antes da instalación do río (correntes obsecuentes).
Efectos
En derterminadas rexións, debido a este fenómeno, poden quedar ao descuberto, na superficie, terreos antigos pregados que estiveron cubertos por outros máis modernos. A rede fluvial iniciada na cuberta sedimentaria moderna, adaptada á súa estrutura sinxela, termina por escavar os seus vales nas rochas subxacentas máis duras, sen gardar ningunha relación coa estrutura do zócolo. Como a cuberta sedimentaria vai sendo eliminada progresivamente, o zócolo antigo queda descuberto en grandes extensións, e a rede fluvial nel "entallada" denomínase "superposta" ou epixénica.
Nas rexións de estrutura tabular, onde os estratos de rochas sedimentarias quedaron en posición horizontal, os ríos encaixan profundamente en canóns de paredes verticais, cuxo percorrido tortuoso é consecuencia do leito divagante que tiñan na chaira superior antes de iniciar o seu encaixamento epixénico.
Juan de la Cosa (homónimos)
Juan de la Cosa pode referirse a:
Epixénese (xeomorfoloxía)
Efectos
Así mesmo, algunhas gargantas epixénicas dos ríos cantábricos deberon formarse tamén ao mesmo tempo que se producía o levantamento da cordilleira Cantábrica durante o terciario.
798
Véxase tamén
Historia ano a ano
Os xogadores de naipes
Os xogadores de naipes é unha tea do pintor francés Paul Cézanne, coñecido como Les Joueurs de cartes. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 47,5 cm de alto e 57 cm de largo. Foi pintado entre 1889 e 1892. Actualmente, atópase no Museo de Orsay, París, Francia.
Sobre o mesmo tema do partida de cartas, Cézanne pintou cinco cadros diferentes, toda unha serie, entre 1890 e 1896. Comenzou a tea estando en Suíza e rematouna en Aix-en-Provence.
Este lenzo pertence á época de madurez (década de 1890) na que Cézanne produciu os seus principais lenzos. Exemplifica os cadros nos que os personaxes están fortemente ancorados no seu decorado. É un período no que Cézanne foi convidado a expor co grupo Les XX en Bruxelas e, máis tarde, celebrou a súa primeira exposición en París.
Todos os volumes están definidos de xeito xeométrico, o que confire aos dous personaxes unha dignidade clásica. Son dous campesiños que xogan ás cartas, cunha botella de viño no medio, na que se reflicte a luz Distorsionando a visión perspectiva, Cézanne logra obter o máximo grao de centralidade, que resulta incrible nunha escena de vida. Toda a tea está construída con tons das cores azul, amarelo e vermello. Esta restrición cromática «intensifica a sensación de austeridade formal». As pinceladas preséntanse solitarias e sintéticas, como o reflexo sobre a botella ou o sinxelo trazo que describe o ollo do xogador da dereita. Pinta coa técnica do facetado, o que é evidente na cara do xogador da esquerda. Este leva un chapeu de forma cilíndrica, o que lembra a afirmación de Cézanne de que
No cadro de Cézanne, non só achega unha impresión, senón tamén unha descrición do senso interno da acción, como se fose a síntese destinada a permanecer na mente, case calcificada e baixo a forma da lembranza.
José María Fernández Colmeiro
José María Fernández Colmeiro, nado en Toxa (Silleda) o 21 de setembro de 1894 e finado en París o 10 de xuño de 1959, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Aos 18 anos emigrou a Uruguai, onde desempeñou diversos traballos, rematando de farmacéutico. En 1928 graduouse en Medicina na Universidade da República en Montevideo. Nos anos trinta foi representante da Liga contra o Fascismo, o Nacionalsocialismo e as persecucións raciais.
En 1935 foi nomeado agregado cultural da embaixada do Uruguai en Madrid. Traballou co xinecólogo Manuel Varela Radío. En xullo de 1936 enrolouse como médico no exército da República. Pasou a Xibraltar e colaborou na fuxida de republicanos desde Marrocos. Enviou unha serie de artigos para o xornal El País de Montevideo baixo o título xeral de “Guerra pola independencia de España” que foron moi difundidos en toda Latinoamérica.
Desde 1938 traballou na Fundación Curie de París, que chegou a dirixir. Foi tamén director do Instituto de Canceroloxía. Laureado co Premio Chevillon da Academia Nacional de París e co título de Científico estranxeiro insigne. Morreu en 1959 cando dirixía o Servizo de roentgenoterapia da Fundación Curie.
Homenaxe
No ano 2009 o goberno municipal de Silleda aprobou o cambio de denominación do centro de saúde da capital, que desde entón se coñece como Centro de Saúde Doutor Fernández Colmeiro.
Luca Chao
Luca Chao Pérez, nada en Lugo en 1988, é unha política galega de En Marea.
Organización Mundial do Retrete
[ miniatura|dereita|Retrete A Organización Mundial do Retrete (World Toilet Organization), con sede en Singapur é unha organización sen ánimo de lucro estabelecida co fin de mellorar as condicións a nivel mundial tanto do retrete coma do resto de elementos sanitarios. OMT (WTO) é así mesmo unha das poucas organización centradas no retrete e non nas augas residuais, as cales reciben maiores atencións e prestacións baixo o termo global de saneamento. Fundada en 2001 por 15 membros, en 2009 conta con máis de 150 distribuídos en máis de 50 países, que traballan co obxectivo común de erradicar os tabús e facilitar a sostibilidade do mundo do retrete e por extensión do saneamento.
Cumio Mundial do Retrete
A Organización comezou a facer cumios no 2001.
Día Mundial do Retrete
No 2001, a Organización Mundial do Retrete delarou 19 de novembro como día mundial do retrete.
Cimadevila, Pinol, Sober
Cimadevila é un lugar da parroquia de Pinol no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Ragón, Covas, Ferrol
Ragón é un lugar da parroquia de Covas no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 287 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 130 homes e 157 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2004 cando tiña 266 habitantes.
Máquina de fluído
Denomínanse máquinas de fluído aquelas que intercambian enerxía mecánica a partir das trasnformacións sufridas por un fluído.
Se no proceso o fluído incrementa a súa enerxía, a máquina denomínase xeradora (compresores, bombas), mentres que se a diminúe, a máquina denomínase motora (turbinas, motores de explosión).
As máquinas de fluído tamén se clasifican atendendo a dous criterios, a cantidade de fluído e o movemento da máquina.
As tres clasificacións anteriores son complementarias de modo que, por exemplo, un ventilador é unha turbomáquina hidráulica xeradora, mentres que un motor de explosión é un motor térmico alternativo (de desprazamento positivo).
Antonio Brown
Antonio Tavaris Brown Sr., nado o 10 de xullo de 1988 en Miami, Florida, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de wide receiver para os Oakland Raiders da National Football League (NFL). Formado na Univerisidade de Central Michigan, onde gañou recoñecementos como All-American en 2008 e 2009 como retornador de punts, foi elixido na sexta rolda do Draft da NFL de 2010 polos Pittsburgh Steelers. Desde que entrou na liga, ningún xogador conseguiu máis recepecións e iardas de recepeción que el. Durante a súa primeira temporada na NFL, consegiu chegar á Super Bowl XLV, aínda que perdeu ante os Green Bay Packers.
A Castiñeira, Esmelle, Ferrol
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Esmelle no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 52 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 33 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 53 habitantes.
Messerschmitt-Bölkow-Blohm
Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) foi un fabricante aeroespacial alemán formado como resultado de varias fusións a finais dos anos 60. Entre os seus produtos máis coñecidos atópase o helicóptero lixeiro MBB Bo 105. A compañía foi mercada por DASA (Deutsche Aerospace AG) en 1989 que no presente é parte de Airbus.
Cimadevila, Bolmente, Sober
Cimadevila é un lugar da parroquia de Bolmente no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Agrupación Nacionalista Galega de Narón
Agrupación Nacionalista Galega de Narón foi unha agrupación electoral de carácter municipalista, independente, nacionalista e de esquerdas.
Historia
Fórmase en Narón (provincia da Coruña) para dar continuidade á coalición Unidade Galega, que acadara neste concello a alcaldía nas eleccións municipais de 1979. Nas eleccións de maio de 1983 obtén 6 concelleiros que sumados ós 5 do PSOE volven dar a alcaldía a Antonio Martínez Aneiros, alcalde na etapa anterior. En 1985, a ANGN intégrase no PSG-EG. Como consecuencia desta integración Antonio Martínez Aneiros resulta escollido deputado nas eleccións ao parlamento de galicia de 1985, pasando a ocupar o seu posto como alcalde Xoán Gato Díaz.
Sorex
Sorex é un xénero de mamíferos soricomorfos da familia dos sorícidos, subfamilia dos soricinos, o único actual da tribo dos soricininos (Soricini).
O xénero inclúe moitas das musarañas máis comúns de Eurasia e Norteamérica (rexión Holoártica). As que viven en Galicia coñécense como furafollas.
Características
As especies de Sorex son pequenos animais (de 4 a 18 cm de lonxitude) de aparencia que recorda á dos ratos, pero co fociño moito máis longo, afiado e móbil. A súa boca ten 32 dentes. As orellas son pequenas e, a miúdo, non son visíbeis, xa que quedan ocultas pola pelaxe. Presentan glándulas odoríferas situadas nos flancos do corpo. Como a súa vista é xeralmente pobre, empregan a audición e o olfacto para localizaren ás súas presas, principalmente insectos; algunhas tamén utilizan a ecolocación.
Taxonomía
A tribo foi descrita en 1814 polo zoólogo e paleontólogo saxón, nacionalizado ruso, Gotthelf Fischer von Waldheim, en Zoognosia tabulis synopticis illustrata, in usum prälectionum Academiae Imperialis Medico-Chirurgicae Mosquentis edita, 3: x.
En canto ao xénero Sorex, o tipo da tribo, a subfamilia e a familia, fora descrito por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae. Linneo tomou o nome do latín sōrex, -icis, "rato", e tamén "musaraña".
Clasificación
Segundo MSW, na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Xénero Sorex
En Galicia
En Galicia están rexistradas tres especies do xénero:
Juan de la Cosa (barco)
miniatura|O Juan de la Cosa en [[Vigo, 2008]]
O Juan de la Cosa é o segundo barco deste tipo en España, tras o barco Esperanza del Mar. Este barco ten como cometidos principais o de asistir á frota pesqueira, aos mariñeiros mercantes e prestar apoio técnico e loxístico aos buques situados nas súas proximidades.
Galería de imaxes de Teo
Galería de imaxes de Teo na provincia da Coruña.
Cimadevila, Brosmos, Sober
Cimadevila é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Revolución urbana
Revolución urbana é un termo que se emprega para designar diferentes momentos históricos nos que as cidades naceron ou se espallaron.
O nacemento da cidade
En primeiro lugar foi empregado por Vere Gordon Childe, que acuñara tamén o concepto de revolución neolítica, para designar o nacemento, xunto cos núcleos urbanos, da civilización e a historia no denominado Crecente fértil do Oriente Medio: as cidades sumerias e asirias de Mesopotamia, as hititas, as da franxa do Levante mediterráneo -Siria, Fenicia e Palestina ou Israel- e as do Antigo Exipto). As civilizacións da India e a China desenvolveríanse, tamén na Idade Antiga, dun xeito paralelo. Posteriormente, na América precolombiana producíronse revolucións urbanas endóxenas.
Decadencia e rexurdimento da cidade en Europa
A decadencia das cidades europeas, incluíndo a propia Roma, prodúcese a partir da crise do século III e se afonda nos períodos seguintes: a Antigüidade tardía e a Alta Idade Media. A recuperación da vida urbana na Baixa Idade Media, así como a súa extensión ao norte, centro e leste de Europa, pódese denominar tamén unha revolución urbana. Porén, durante o período no que a cristiandade latina estaba ruralizada, a civilización islámica xurdiu e desenvolveuse, acollendo as maiores cidades da época: Damasco, Bagdad e Córdoba; mentres que o Imperio Bizantino mantiña Constantinopla.
Idade Moderna e Idade Contemporánea
A expansión do capitalismo comercial a partir da Era dos Descubrimentos e do capitalismo industrial a partir da Revolución Industrial supuxeron dúas novas fases de expansión das cidades. Só trala revolución agrícola e o establecemento dunha sociedade industrial é posible que a maioría da poboación poida vivir en cidades, falando en termos de poboación nacional dun país (taxa de urbanización). Para a poboación do mundo non seu conxunto, o Fondo de Poboación das Nacións Unidas (UNFPA) calculou que no 2008 acadouse un 50% de poboación rural e un 50% de poboación urbana (3.300 millóns cada unha), e só a partir de entón a maior parte da poboación mundial vive en cidades. Mentres que os países desenvolvidos sufriron esa transformación no século XIX e a primeira metade do XX (Inglaterra dende o século XVIII, España non de forma definitiva ata os anos 1960), a maior parte do crecemento da poboación urbana nos últimos cincuenta anos produciuse nos países subdesenvolvidos, tanto nos que o seguen sendo como os que pasaron a ser novos países industrializados (NIC). O caso do país máis poboado do mundo (China, 1300 millóns de habitantes) é especialmente significativo:
Sinalouse a conexión da revolución urbana co fenómeno da globalización, que historicamente tivo distintas escalas, e a súa relación con outros factores ligados a ela: tecnolóxicos, económicos, políticos, sociais e culturais.
Mundial de Fútbol de 1986
A Copa do Mundo da FIFA 1986 (en castelán: Copa Mundial de Fútbol México '86) foi a décimo terceira edición do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. Vinte e catro equipos participaron nesta edición, organizada en México entre o 31 de maio e o 29 de xuño de 1986. Inicialmente o torneo ía celebrarse en Colombia mais, debido principalmente a razóns económicas, o país suramericano renunciou, sendo escollido México como nova sede e converténdose así no primeiro país en organizar o mundial en máis dunha ocasión.
O campión do torneo foi a, a cal conseguiu o seu segundo título após o obtido en. O combinado arxentino conseguiu o título após venceren na final á no Estadio Azteca de Cidade de México por 3−2. O xogador máis destacado da selección arxentina e do torneo, foi Diego Armando Maradona. Son lembrados principalmente os seus dous goles na eliminatoria de cuartos de final ante : a "man de Deus", gol anotado coa man, e o votado como "gol do século". Alén deses dous goles, Maradona anotou outros tres e repartiu cinco asistencias ao seus compañeiros. A asistencia total aos xogos do torneo foi de 2 394 031, o que fai unha media de 46 039 por partido.
O fomrato de competición deste torneo mudou con respecto á anterior edición de. Por un lado, os encontros da última xornada da fase de grupos foron xogados á mesma hora após o acontecido no encontro entre a Alemaña Federal e Austria no que se pactou de antemán un resultado que beneficiaba a ambos equipos. Por outro lado, en lugar de celebrarse dúas fases de grupos, apóa a primeira o resto do torneo foi xogado en formato de eliminatorias. Así, os dous primeiros de cada grupos, máis os catro mellores terceiros, xogaron unha eliminatoria de dezaseis equipos a partido único. Debutaron nesta edición as seleccións do, e.
Elección da sede
En xuño de 1974, Colombia foi escollido como país organizador da Copa do Mundo de 1986, sendo as futuras sedes as cidades de Bogotá, Medellín, Cali, Pereira e Bucaramanga, así como a posibilidade de incluír tamén Barranquilla.
Colombia aceptou acoller un torneo para dezaseis equipos, porén, a FIFA permitiu a expansión do torneo a 24 no edición de en España, o cal dificultaba a loxistica da organización. O 25 de outubro de 1982, o Presidente de Colombia Belisario Betancur anunciu a cancelación da organización do evento debido á imposibilidade de cumprir os requisitos mínimos fixados polo Comité Executivo da FIFA. Esta renuncia foi confirmada pola o 5 de novembro dese mesmo ano. Para a elección da nova sede houbo catro países candidatos: o Canadá, o Brasil, os Estados Unidos e México. Con todo, o Brasil retirouse poco antes da designación, o Canadá non tiña suficientes instalacións futbolísticas e os Estados Unidos non tiñan moitos apoios, polo que preferiron prepararse para organizar unha mejor para a edición de. Ditos países decidiron entón apoiar a candidatura mexicana.
Así, México foi escollida o 20 de maio de 1983 como sede do Mundial de 1986. Após teren organizado a edición de, convertéronse no primeiro en país en albergar dúas edicións do torneo. Con todo, a realización do torneo no país norteamericano estivo en perigo ao terremoto de México de 1985, o cal afectou principalmente á Cidade de México e aos seus estados veciños a mañá do 19 de setembro. Este acontecemento provocou a morte de máis de 10 000 persoas, así como considerábeis dnos materiais, polo que o comité organizador chegou a pensar na suspensión do torneo. Porén, os estadios designados como escenarios dos encontros, así como as diferentes infraestruturas futbolísticas, non resultaron afectados, polo que se decidiu continuar coa organización do evento.
Lista de participantes
thumb|upright=1.5|{{legend|#000cff|Clasificados para o Mundial}} {{legend|#ffb400|Eliminados na fase previa}} {{legend|black|Non participaron}} {{legend|#ababab|Non pertencentes á FIFA}}
Sedes
Once cidades acolleron esta edición do mundial. O Estadio Azteca de Cidade de México foi o recinto con maior capacidade do torneo. Nel xogáronse nove encontros, incluíndo a final, sendo así o estadio máis utilizado. Alén dos nove encontros do Azteca, a Cidade de México albergou en total trece encontros, xa que o Estadio Olímpico Universitario acolleu outros catro encontros. Na área metropolitana da capital do país, concretamente en Nezahualcoyotl, xogáronse outros tres encontros, polo que se pode dicir que a área da capital acolleu dezaseis encontros, practicamente un terzo de todos os partidos do mundial. A segunda cidade máis grande de México, Guadalaxara, acolleu un total de dez encontros, sete no Estadio Jalisco e tres no Estadio Tres de Marzo de Zapopan. Por outra banda, Monterrey acolleu oito, catro no Estadio Tecnológico e outros catro no Estadio Universitario de San Nicolás de los Garza. Finalmente, o Estadio Cuauhtémoc de Puebla acolleu cinco encontros.
Mellores terceiros
As catro mellores seleccións que finalizaron en terceiro lugar en cada un dos seis grupos clasificáronse para a seguinte fase.
Goleadores
Gary Lineker recibiu a Bota de Ouro ao anotar seis goles. En total, foron marcados 132 goles por 82 xogadores, sendo dous deles considerados en propia meta.
Premios
Os seguintes son os premios outogados pola FIFA aos futbolistas máis destacados do torneo:
Clasificación retrospectiva
Despois do torneo, a FIFA publicou unha clasificación de todos os equipos que competiron na fase final do mundial baseada no progreso da competición, os resultados golbais e a calidade do opoñente.
800
Europa
miniatura|esquerda|275px|Coroación imperial de Carlomagno, do Libro de Jean Fouquet, ca. 1455-60
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pilro escuro
Descrición
miniatura|esquerda|Plumaxe de verán miniatura|esquerda|Plumaxe de inverno Os adultos teñen patas curtas amarelas e un bico fino, escuro con base amarela, de tamaño medio. O corpo é escuro na parte superior con lixeiros tons púrpura e pola parte inferior é principalmente branco. O peito está manchado de gris e a parte traseira é negra. Mide de 20 a 22 cm de lonxitude e 42 a 46 cm de envergadura alar, e pesa de 50 a 105 g.
Reprodución
miniatura|Ovos desta especie na colección do [[Museo de Wiesbaden, Alemaña]] O seu hábitat de reprodución é a tundra ártica das illas do norte do Canadá e as áreas costeiras de Groenlandia e noroeste de Europa. Aniñan no chan en rochas elevadas ou en lugares baixos húmidos. O macho escava varias depresións; a femia escolle unha e pon de 3 a 4 ovos. O macho asume a principal responsabilidade durante a incubación e ocúpase dos pitos. As crías aliméntanse por si mesmas.
Informouse dun caso aparente de hibridación entre esta especie e o pilro común (Calidris alpina) en Inglaterra.
Alimentación
Comen nas costas rochosas capturando o alimento usando a vista. Aliméntanse principalmente de artrópodos e moluscos e tamén algo de materia vexetal.
Status
O pilro escuro é unha das especies ás que se aplica o Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-euroasiáticas (AEWA).
Chá da Mariña, Esmelle, Ferrol
Chá da Mariña é un lugar da parroquia de Esmelle no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 59 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 27 homes e 32 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 62 habitantes.
Lúas de Xúpiter
A continuación preséntanse unhas táboas detalladas coas lúas de Xúpiter.
Real Club Náutico de El Puerto de Santa María
miniatura|200px|Bandeira da [[Provincia marítima de Cádiz á que pertence.]] O Real Club Náutico de El Puerto de Santa María é un club náutico cuxas orixes se remontan aos comezos do século XX.
As instalacións orixinarias foron visitadas polo rei Afonso XIII, polo que o Club adquiriu certo prestixio. Un fortuíto incendio destruíu ditas instalacións, sendo en 1948 cando se reinician as actividades, cunha regata de snipes o 16 de xullo dese mesmo ano.
Desde El Puerto de Santa María o Club organiza diversos actos deportivos durante todo o ano, sobresaíndo os do mes de agosto, como a Semana Náutica nas augas da Baía de Cádiz, que en 2007 celebra a edición nº 36, ou a Regata Juan de la Cosa (XIII edición en 2007).
Sociedade de clasificación
As Sociedades de Clasificación son organizacións xurdidas no sector naval e adicadas á seguridade marítima, humana e do ambiente e non vencelladas a ningún goberno estatal.