cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaara
Personalidade
A busca de Gaara por combater inimigos poderosos permítelle cruzarse no camiño de Naruto Uzumaki. Recoñecendo que Naruto é un opoñente formidable, Gaara ameaza a vida dun dos seus compañeiros para obrigalo a pelexar. Así, intenta facer da pelexa un concurso para ver que filosofía é a correcta, posto que Gaara cre que se debe pelexar só por un mesmo, mentres que Naruto pensa todo o contrario. No proceso, Naruto derrota a Gaara e como resultado diso, este último adquire a perspectiva de Naruto, crendo que pelexar polos demais permite producir unha maior enerxía e forza, en vez de pelexar por un mesmo. Por tal razón, Gaara fai as paces cos seus compañeiros e coas persoas que afastara da súa vida. Ó mesmo tempo, a característica principal de Gaara transfórmase nun desexo por protexer a cantas persoas poida, facendo isto para lograr atopar a verdadeira forza. Esta transformación culmina cando substitúe o posto do seu pai, chegando a ser o Kazekage de Sunagakure durante a segunda parte da serie e sostén que o seu maior anhelo é dar a vida polos habitantes da súa aldea.
Nuno Fernandez de Mirapeixe
Nuno Fernandez de Mirapeixe ou Monio Fernandez de Mirapeixe foi un trobador de principios do século XIII.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de amor e unha declaración de amor.
Base (baloncesto)
miniatura|[[Bob Cousy.]] Base (inglés: point guard ou playmaker), tamén chamado 1 na terminoloxía usada polos adestradores, é unha das 5 posicións dun equipo nunha pista de baloncesto. É o xogador que dirixo ao equipo na pista, ordena as xogadas e normalmente é a extensión do adestrador no terreo de xogo. Xeralmente é o xogador máis habilidoso do equipo, habitualmente o máis baixo de todos, aínda que hai excepcións. Na NBA, os casos extremos en canto á estatura atopámolos por un lado en Muggsy Bogues, que apenas medía 1,60 metros, e por outro lado a Magic Johnson, con 2,06 metros. Caracterízanse por ter unha boa visión de xogo, seren rápidos e manexar moi ben o balón.
Xogadores históricos
Bases elixidos na lista dos 50 mellores xogadores da historia da NBA:
* Entre parénteses, o equipo no que cada xogador desenvolveu a maior parte da súa carreira.
A Casanova, Amarante, Maside
A Casanova é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 35 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 19 mulleres.
Gres (cerámica)
miniatura|Gres decorado ao estilo da [[cerámica azul e branca no Museo da Cerámica de Betschdorf, Alsacia]]
miniatura|Gres, [[dinastía Han no Honolulu Museum of Art.]]
Gres (palabra do francés grès, arenito) é o termo xenérico que designa unha pasta cerámica, composta por arxilas, materiais desgraxantes (cuarzos, cinzas...) e fundentes (feldespato, etc.) As súas principais características son a súa dureza e a súa baixa absorción de auga unha vez cocido á súa temperatura de sinterización vítrea.
Con gres pódese fabricar unha certa variedade de produtos como sanitarios, tubos de saneamento, vaixelas, cerámica entre outros, pero sen dúbida o maior campo de aplicación é a produción de pavimentos e revestimentos de baldosas.
Historia
miniatura|Gres para o seu uso na industria química. thumb|Pote de gres, The Dancing Hours, 1780-1785. Obxecto do Museo Wedgwood. O gres (stoneware en inglés) ten a súa orixe ao redor do ano 1400 a. C. entre a dinastía Han e a dinastía Shang (1600 a. C. - 1046 a. C.). En Europa, a produción de gres empezou no século XII en Alemaña, na rexión do Rin. Até o século XIV non se empezou a difundir polo resto de países. Especial acerto nos esmaltes foi desenvolver os vidriados ao sal, para dotalos dunha maior impermeabilidade. En Inglaterra tivo un grande arraigamento e a partir do século XVII desenvolveuse unha industria autónoma en Staffordshire. Ceramistas famosos neste centro foron, John Dwight, e Josiah Wedgwood.
Materias primas
As materias primas empregadas para a fabricación de gres divídense en tres categorías: materiais plásticos, materiais fundentes e materiais inertes.
As materias plásticas son minerais arxilosos, principalmente caoliníticos e/ou illíticos, que proporcionan en presenza de auga a suficiente plasticidade para obter, durante a etapa de conformado, unha forma definida e estábel. Quimicamente achegan Al, Si e parte do Ca, Fe e Ti.
As materias fundentes son principalmente feldespatos e feldespatoides que na fase de cocción forman fases vítreas que actúan de ligantes entre as partículas e reducen a porosidade final do produto. Son portadores de Na, K, Al e Si.
As materias inertes son principalmente areas silíceas que permiten un control dimensional das pezas durante a etapa de secado e cocción, así como favorecer a desgasificación das eventuais impurezas (materia orgánica) que puidese haber nas materias primas. Achegan maioritariamente Si.
O gres porcelánico é un tipo de gres cun maior grao de vitrificación, o que lle confire menos porosidade, maior dureza e resistencia. Úsase sobre todo para solos expostos a grandes cambios de temperatura ou auga.
Fabricación
Por normal xeral as materias primas utilizadas para a fabricación do gres son materias primas naturais que son sometidas a procesos de lavado e de homoxeneización. Unha vez realizada a primeira mestura das materias procédese á molturación das mesmas, co obxectivo de obter un tamaño de partícula medio acorde co produto que se quere fabricar, aumentando así a superficie específica e diminuíndo o tempo de reacción entre compoñentes durante a etapa de cocción.
Este proceso de molturación pode realizarse vía seca mediante muíños de martelos ou pendulares, ou ben por vía húmida mediante muíños de bólas. Neste caso, impúxose nos últimos anos, acompañar a este proceso cun proceso posterior de secado por atomización, consistente en introducir a barbotina (suspensión resultante do moenda que contén un 30-45% de auga) nun pulverizador que formará finas pingas que entrarán en contacto cunha corrente de aire quente producindo un produto sólido con baixo contido de auga (5-7%).
Finalmente o produto obtido do moenda é sometido a procesos de conformado (por prensado ou extrusión), secado, esmaltado (non necesario en determinados produtos) e cocción que permitirán obter os produtos finais.
Prades, Pireneos Orientais
Prades (en catalán Prada de Conflent ou simplemente Prada) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión de Occitania. É a capital do distrito de Prades e do cantón de Prades.
A vila é capital da comarca norcatalá de Conflent. Dende hai anos é a sede da Universitat Catalana d'Estiu.
Xeografía
O concello ocupa unha boa parte da depresión de Prades, no percorrido do río Tet. O termo municipal chega ao sur ata o cerro de Creu (contrafortes septentrionais do Canigó), e ao norte ata o val da Castellana. A vila dispón dunha estación de autobuses e dunha estación de tren, ámbalas dúas situadas moi preto unha da outra.
Patrimonio
A nivel monumental salienta a igrexa parroquial de San Pedro (século XVII), construída no mesmo luigar que a anterior igrexa adicada a San Salvador unha, a San Pedro e a San Xoán, xa mencionada no século IX; o campanario, románico e cadrado, é do século XII; o altar maior ten un notable retablo de madeira policromada obra de Josep Sunyer (1699).
Croméridos
Chromerida (Croméridos) é un filo dentro dos protistas Alveolata, que inclúe as especies fotosintéticas Chromera velia e Vitrella brassicaformis. O grupo foi descrito en 2008 por Moore et al. como formado por eucariotas unicelulares con parede e forma esférica, con flaxelo interno, cunha soa mitocondria e cun cloroplasto con clorofila a. Presentan alvéolos corticais e microporos. Os Chromerida teñen ultraestrutura típica de alveolados, están filoxeneticamente relacionados con Apicomplexa (pero presentan cloroplastos funcionais, a diferenza dos Apicomplexa que os teñen atrofiados). Unha característica xenética peculiar é que neles o codón UGA (normalmente mudo) codifica o aminoácido triptófano no xene psbA, o que tamén se dá nos apicoplastos dalgúns Apicomplexa.
Chromera velia foi atopada en asociación cos corais pétreos australianos Plesiastrea versipora. Foi descrita inicialmente como forma inmóbil, pero despois publicáronse informes sobre formas flaxeladas e cunha estrutura con micronemas que lembra algo aos complexos apicais dos Apicomplexa. O seu cloroplasto ten catro membranas, presenta clorofila a e carece de clorofila c.
A outra especie, Vitrella brassicaformis, foi tamén atopada en arrecifes de coral da Gran Barreira australiana. Ten un ciclo vital máis complexo ca Chromera e unha cor máis verdosa polos diferentes pigmentos secundarios que teñen, aínda que ambas as dúas teñen clorofila a e carecen de c.
William Henry Bragg
Traxectoria
Estudou no King William's College (na Illa de Man), e no Trinity College de Cambridge. Foi profesor de física e matemáticas na Universidade de Adelaida (Australia, 1886-1908), na Universidade de Leeds (1909-1915), na de Universidade de Londres (1915-1923). Desde 1923 foi profesor de química no Real Instituto de Gran Bretaña (1923-1942) e director do laboratorio de investigación Davy-Faraday.
En 1906 foi elixido membro da Royal Society. En 1920 foi honrado cabaleiro (sir). En 1928, elixido presidente da Asociación Británica para o Progreso das Ciencias e en 1935 da Royal Society, cargo que ocupou ata 1940.
Sydney Cricket Ground
O Sydney Cricket Ground, popularmente coñecido polo seu acrónimo SCG, é un recinto deportivo da cidade australiana de Sydney, a capital do estado de Nova Gales do Sur. Emprégase para disputar encontros de crícket e fútbol australiano, de xeito que o terreo de xogo non é rectangular senón elíptico, cunha lonxitude de 153 metros no seu eixo maior. A capacidade das bancadas é de 43.649 asentos.
William Henry Bragg
Investigacións científicas
Entre as súas obras merecen ser apuntadas The World of Sound (1920), Concerning the Nature of Things (1925) e The Universe of Light (1933).
Sydney Cricket Ground
Na actualidade o SCG é o fogar dos Sydney Swans de fútbol australiano (campións da AFL en 2005 e 2012), e dos equipos representativos de crícket do estado de Nova Gales do Sur: os NSW Blues de crícket clásico e os Sydney Sixers na disciplina Twenty20.
Escudo dos Países Baixos
dereita|250px|Escudo dos Países Baixos
O escudo dos Países Baixos tamén é o brasón persoal do monarca holandés. Contén os mesmos elementos desde 1813, cando Guillerme I (primeiro rei dos Países Baixos), elixiu unha combinación do antigo escudo da Casa de Nassau e do escudo da República.
Real Decreto
Actualmente o escudo está descrito polo Real Decreto de 23 de abril de 1980 que non introduciu modificacións. Texto do Real Decreto de 23 de abril de 1980:
Castro do Petouzal
O Castro do Petouzal ou Castro do Couto é un castro costeiro de chaira-outeiro fortificado de Narón.
Denominacións de Orixe de Galicia
250px|miniatura|Viño [[Denominación de Orixe Rías Baixas|DO Rías Baixas.]]
Queixos e manteigas
250px|miniatura|Queixo de Tetilla.
Produtos de panadería, pastelería e repostería
250px|miniatura|[[Viños DO galegos.]]
Lago Gento
300px|miniatura|Lago Gento O Lago Gento (en catalán: Estany Gento) é un lago de orixe glacial situado no Pireneo de Lleida, a 2.141 m de altitude. Atópase na cabeceira do río Flamisell, na vall Fosca, no termo municipal de la Torre de Cabdella (Pallars Jussà).
George MacDonald (numismático)
George MacDonald, nado o 30 de xaneiro de 1862 en Elgin, Escocia, e finado o 9 de agosto de 1940 en Edimburgo, foi un numismático e arqueólogo británico, especialista en moeda grega e romana, e na Muralla de Antonino.
Traxectoria
George era fillo de James MacDonald, epigrafista, arqueólogo e mestre na escola de Elgin, e de Margaret Raff. Cando o seu pai foi trasladado á escola de Ayr desprazouse toda a familia e alí foi onde George recibiu a súa educación primaria.
Na súa xuventude formouse en Alemaña e en Francia, e despois na Universidade de Edimburgo e no Balliol College, da Universidade de Oxford, onde se graduou cun mestrado en 1887.
Logo dos seus estudos universitarios, foi profesor de Cultura Clásica na Kelvinside Academy, de Glasgow, e en 1892 comezou a impartir clases de lingua grega na Universidade de Glasgow, como axudante de Gilbert Murray.
Na mesma cidade, entre 1892 e 1904 encargouse da catalogación da colección de moeda grega do Museo Hunterian, que en agradecemento o nomeou en 1905 conservador nonorario a título vitalicio.
MacDonald participou en escavacións arqueolóxicas desde 1902, a partir da que tivo lugar no forte romano en Bar Hill, na Muralla de Antonino. Nos seus traballos de campo e nas escavacións caracterizouse por empregar metodoloxía e equipamentos científicos que achegaron novas descubertas á historia británica da época romana. A súa obra The Roman Wall in Scotland (1911, revisada en 1934) resultou moi relevante por reunir nun único volume todos os sitios arqueolóxicos daquela coñecidos na zona.
En 1904 MacDonald abandonou o mundo académico para asumir inicialmente o posto de subsecretario do Departamento de Educación de Escocia, e en 1922 foi ascendido a secretario. Entre os seus logros neste terreo destaca por establecer o Leaving Certificate Examination (unha certificación da educación secundaria) e por introducir en Escocia o primeiro plan de xubilación para profesores.
George MacDonald retirouse en 1928. Na súa honra, en 1932 publicouse un volume especial do Journal of Roman Studies (22). miniatura|[[Tumba de George MacDonald no cemiterio Dean de Edimburgo.]] Ao longo da súa carreira, MacDonald formou parte de diversas institucións, en ocasións en postos de responsabilidade, entre elas a Real Sociedade de Edimburgo. No período 1921-1926 presidiu a Sociedade para a Promoción de Estudos Romanos, e entre 1935 e 1936 a Royal Numismatic Society. De 1927 a 1930 formou parte da Comisión Real de Museos e Galerías Nacionais. Tamén presidiu a Comisión Real de Monumentos Artísticos e Históricos de Escocia, desde 1934 ata o seu pasamento. De 1933 a 1940 foi o presidente da Sociedade de Anticuarios de Escocia.
No relativo á súa vida familiar, casou en 1897 con Margaret Tannahill Younger (1857-1951), con quen tivo tres fillos: George Henry (1899-1899), Isabel Margaret (1900-1927) e James (1902-1960).
Macdonald morreu en Edimburgo o 9 de agosto de 1940, e foi soterrado, xunto coa súa familia, na extensión feita no século XX no cemiterio Dean en Queensferry Road, no oeste da cidade. Legou á biblioteca da Universidade de Edimburgo arredor de 200 libros sobre arqueoloxía clásica.
Recoñecementos
Ademais, MacDondald foi nomeado doutor honoris causa polas universidades de Oxford, de Cambridge, de Glasgow e de Edimburgo.
A Beautiful Lie
A Beautiful Lie é o segundo álbum da banda estadounidense 30 Seconds to Mars. Foi editado o 16 de agosto do 2005 a través do selo Virgin Records.
Silvestre I, papa
miniatura Silvestre I, ou San Silvestre, foi papa de 314 a 335, durante o goberno do emperador Constantino I, quen instaurou a tolerancia con o cristianismo no seo do Imperio romano.
Corzos, Amarante, Maside
Corzos é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 29 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 14 mulleres.
Silvestre I, papa
Traxectoria
A súa autoridade veuse eclipsada pola de Constantino, non asistindo ao sínodo de Arles (314) nin ao concilio de Nicea (325), convocados polo emperador. Mais todo iso non impediu que, con el ou sen el, fose durante o seu pontificado cando a autoridade da Igrexa fose establecida e que se edificasen os primeiros monumentos cristiáns: a igrexa do Santo Sepulcro en Xerusalén, as basílicas de San Xoán de Letrán e a de San Pedro en Roma, as igrexas dos Santos Apóstolos e a de Santa Sofía en Constantinopla.
Atribúense a Silvestre outros milagres, por exemplo, resucitar un touro e domar un dragón.
Culto
Silvestre I foi un dos primeiros santos canonizados sen sufrir martirio. A súa festividade celébrase o 31 de decembro, que é a probable data da súa inhumación; a Igrexa ortodoxa e máis as Igrexas católicas orientais, que seguen os ritos ortodoxos, conmemórano o día 2 de xaneiro.
Marcos, papa
San Marcos foi entronizado papa o 18 de xaneiro de 336. O Líber Pontificalis di que é romano e indica Priscus como o seu pai. O seu goberno breve (oito meses e algúns días) é marcado non obstante pola elevación, á súa demanda, de dúas basílicas en Roma, San Marcos e igualmente Santa Balbina. Falece o 7 de outubro de 336 e é enterrado no cemiterio de Balbina.
Concédelle o palio ao bispo de Ostia, que ten o privilexio de consagrar o papa.
É celebrado o 7 de outubro.
Jonathan Calleri
Jonathan Calleri, nado en Buenos Aires o 23 de novembro de 1993, é un futbolista arxentino. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o RCD Espanyol da Liga Santander.
Tommy Blacha
Tommy Blacha, nado en Detroit (Míchigan) o 25 de agosto de 1962, é un escritor de comedias estadounidense.
É coñecido por traballar para os programas Da Ali G Show e Late Night with Conan O'Brien. Actualmente traballa na serie Metalocalypse como co-creador e escritor con Brendon Small.
Saa, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
Saa é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 65 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 32 homes e 33 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 68 habitantes.
Petsamo
miniatura|250px|A rexión de Petsamo limita co [[mar de Barents, con Rusia polo leste, con Noruega polo oeste e con Finlandia polo sur. A zona verde é a parte finlandesa da península de Rybatchi cedida á Unión Soviética despois da Guerra de Inverno.]]
Petsamo (en Петсамо) é unha rexión do noroeste de Rusia, antigamente rexión de Finlandia no período entre as dúas guerras mundiais. Debe o seu nome ó río Petchenga. A súa capital na época de dominio finés era a vila de Petchenga (en Petsamo). Hoxe en día a rexión pertence ó distrito de Petchenga con capital en Nikel.
A Hedreira, Couso, Avión
A Hedreira é un lugar da parroquia de Couso no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 15 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Eirexe, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
Eirexe é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Raza
A raza en bioloxía é un taxon que se utiliza para clasificar poboacións de individuos da mesma especie que, aínda que teñan a capacidade de ter descendencia fértil, o isolamento e a perda de fluxo xénico déulles propiedades distintivas. Este termo tamén se pode aplicar á especie humana e as categorías raciais humanas máis usadas baséanse en caracteres biolóxicos visibles (especialmente a cor da pel e as características faciais), os xenes e a identificación propia. O concepto de raza e a agrupación de razas específicas varía segundo a cultura e o tempo. Desde os anos 1940, os científicos evolucionistas rexeitaron a conceptualización de raza, opinando que calquera definición de raza relativa aos humanos está falta de vigor e validez taxonómica por imprecisas e arbitrarias, e que as supostas razas observadas varían segundo a cultura examinada.
Jed Brophy
Jed Brophy nado en 1963, é un actor neozelandés de cinema.
Concepción, Paraguai
dereita|miniatura|Rúa da cidade. Concepción é unha cidade e capital do departamento de Concepción, no Paraguai. Sitúase próximo á fronteira do Brasil (Mato Grosso do Sul). Está localizada na marxe esquerda do río Paraguai, 400 quilómetros ao norte de Asunción.
Departamento Concepción
Departamento de Concepción emprégase para:
San Adrián del Valle
San Adrián del Valle é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 132 habitantes (INE 2011).
Departamento Central
Central é un departamento de Paraguai. A súa capital é a cidade de Areguá. Trátase do departamento número 11 dos 17 que conforman o Paraguai, é o departamento máis pequeno mais o máis poboado representando ao 35% da poboación total, e que concentra máis do 56% das industrias do país.
Limita polo norte cos departamentos de Presidente Hayes e Cordillera, polo sur co departamento de Ñeembucú, polo leste co departamento de Paraguarí, e polo oeste coa cidade de Asunción e a República Arxentina, tralo río Paraguai.
Distritos
O departamento está dividido en 19 distritos:
José María de Orbe y Elío
José María de Orbe y Elío, nado en Irún en setembro de 1776 e finado en Bordeos o 21 de xullo de 1850, foi o III marqués de Valde-Espina, militar e político vasco.
Couso, Couso, Avión
Couso é un lugar da parroquia de Couso no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres), a mesma cantidade ca en 2010 (nese ano, 16 homes e 22 mulleres).
José María de Orbe y Elío
Biografía
Naceu no Palacio de Arbelaiz, proveniente de familias da nobreza biscaíña e guipuscoana. Foi combatente na guerra da Convención e na Guerra da Independencia Española, ámbalas dúas contra os franceses. O goberno liberal desterrouno pola súa vinculación cos realistas.
Foi representante do señorío de Biscaia nas Cortes en varias ocasións. Á morte de Fernando VII seguiu a causa do pretendente ó trono don Carlos, a quen proclamou na deputación de Biscaia. Cando don Carlos chegou a España tras a súa fuxida a Portugal e posterior viaxe a Inglaterra, nomeouno brigadier de infantaría e membro da Xunta Consultiva. En 1838, pouco antes do pacto de Bergara obtivo o grao de Mariscal de Campo ademais de ser nomeado ministro da Guerra e I duque da Confianza.
Contrario á firma do Convenio de Bergara, participou en intrigas en favor da continuación da guerra e viuse obrigado a exiliarse en Francia, onde faleceu en 1850.
Xulio I, papa
Santo Xulio, nado en Roma cara a 280, entronizado papa o 6 de febreiro de 337. E foino ata o 12 de abril de 352. Papa considerado moito tempo pola Igrexa cristiá apostólica como benevolente, sabe facer, igualmente, proba de firmeza. Toma a defensa de santo Atanasio de Alexandría contra os arios e semi-arios e os anti-niceanos. Reúne en 340-341, un sínodo en Roma contra o arianismo.
Eduardo Toba
Eduardo José Toba Muiño, nado en Muxía o 15 de maio de 1923 e finado na Coruña o 3 de agosto de 2001, foi un médico, atleta e adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Estudou medicina en Madrid ao mesmo tempo que practicaba atletismo, especializándose en carreiras de obstáculos e triplo salto. En 1946 gañou a medalla de ouro en triplo salto no Campionato de España de Atletismo, cunha marca de 13,765 m. En 1948 bateu os récords galegos de salto de lonxitude, con 6,41 m, e o de 110 metros valados, con 16,50 segundos, o cal rebaixou ata 16,3 só uns días despois. En 1951 rebaixou a marca de 110 valados ata 15,6.
En xullo de 1951 foi contratado como preparador físico polo Deportivo da Coruña, club no que militara xa antes na súa sección de atletismo. Ao ano seguinte obtivo o título de adestrador de fútbol de categoría nacional e pouco despois adestrou o Fabril, ata que deixou o cargo en xaneiro de 1953 por non poder compaxinalo coa preparación física do Deportivo.
En agosto de 1954 foi presentado como novo adestrador do Deportivo da Coruña, en Primeira División. O equipo realizou unha boa actuación e rematou a tempada na sétima posición. Logo pasou ao Oviedo, en Segunda División, onde permaneceu ata febreiro de 1957, cando deixou o equipo polos malos resultados. Volveu ao Deportivo para a tempada 1958/59, co equipo de volta en Segunda. A súa nova etapa no club coruñés só durou catro xornadas, ata a escandalosa derrota por 8-2 fronte ao Real Valladolid. Tras este partido foi substituído no banco por Ernesto Pons.
Pouco despois fíxose cargo da selección de Costa Rica, levándoa a gañar o Campionato Centroamericano de 1961. Adestrou tamén o costarriqueño Club Sport Herediano, conquistando a liga costarriqueña e a Copa tamén en 1961. Volveu a España en 1962 e nas seguintes tempadas dirixiu consecutivamente a Tenerife, Oviedo, Murcia, Córdoba e Hércules.
En novembro de 1967 foi anunciado como novo adestrador da selección española olímpica. Conseguiu clasificar a España para os Xogos Olímpicos de 1968 tras eliminar a selección inglesa na fase de clasificación. En xullo de 1968 foi elixido novo seleccionador absoluto de España. A pesar de comezar gañando un amigábel contra Francia por 1-3, os seus malos resultados na fase de clasificación para o Mundial (empates contra Iugoslavia e Bélxica e derrota contra Bélxica), provocaron o seu cesamento en marzo de 1969.
En 1971 volveu ao Real Oviedo, conquistando a liga de Segunda División, e devolvendo o club a Primeira. Continuou no club asturiano na máxima categoría, pero foi destituído na xornada 16, despois de caer ata o último posto da clasificación. En 1975 volveu poñerse á fronte da selección española olímpica, conseguindo eliminar a Alemaña e clasificar ao equipo para os Xogos Olímpicos de 1976. Dirixiu tamén a Escola Nacional de Adestradores e o Colexio Nacional.
Faleceu na Coruña o 3 de agosto de 2001.
Fonteboa, Amarante, Maside
Fonteboa é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 25 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 13 mulleres.
Río Flamisell
O río Flamisell é un río que flúe pola provincia de Lleida, en Cataluña, e que ten unha lonxitude de 34 km. É afluente do Noguera Pallaresa pola esquerda, que á súa vez é afluente do río Segre.
É un río torrencial, con cambios bastantes bruscos do seu caudal. No seu nacemento, nos Pireneos, dentro do municipio de La Torre de Cabdella, recibe as augas que desaugan de varios estanques pirenaicos (Tort, Mar, Gento, Colomina etc.), nun dos espazos lacustres máis notables de Europa. Discorre pola Vall Fosca, pasa por Cabdella, Espui, La Torre de Cabdella, La Pobleta de Bellveí e Senterada e desemboca no Noguera Pallaresa ao seu paso por La Pobla de Segur.
Juno I
Juno I foi o nome dun foguete derivado do foguete suborbital Jupiter C, derivado á súa vez do mísil Redstone. A miúdo úsase indistintamente o nome de Juno I ou Jupiter C para designar o foguete. Tecnicamente, o Juno I era un Jupiter C cunha cuarta etapa. O Jupiter C usouse en lanzamentos suborbitais previos ó intento de poñer un satélite en órbita.
Leon Cooper
Traxectoria
Licenciouse en física na Universidade de Columbia, sendo posteriormente profesor na Universidade de Illinois, Brown, Providence así como profesor invitado en universidades de Noruega, Italia e Francia.
Investigacións científicas
Interesado na física do estado sólido, en 1957 desenvolveu xunto a John Bardeen e John Robert Schrieffer a Teoría BCS da supercondutividade, pola cal a moi baixa temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro. Esta teoría tivo a súa orixe en 1911 no descubrimento do neerlandés Heike Kamerlingh Onnes sobre a carencia de resistencia do mercurio nas correntes eléctricas a temperaturas próximas ao cero absoluto.
Compañeiro de investigacións de Alfred P. Sloan entre 1959 e 1966, posteriormente realizou investigacións no Insitituto de Estudos Adiantados de Princeton e no Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN).
En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e John Robert Schrieffer, polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS.
Pilar López de Ayala
Pilar López de Ayala, nada en Madrid o 18 de setembro de 1978, é unha actriz española.
Traxectoria
Empezou traballando en series de televisión como Menudo es mi padre, dirixida por Manuel Valdivia e Guillermo F. Groizard. De aí pasou a Al salir de clase e pronto deu o salto ó cine con Besos para todos. A súa confirmación definitiva foi co papel protagonista en Juana la Loca de Vicente Aranda, que lle valeu un premio Goya á mellor interpretación feminina interpretando o papel principal e a Cuncha de Prata á mellor interpretación feminina no Festival de Cine de San Sebastián.
A Travesa
Co topónimo A Travesa podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Maximiano
miniatura|dereita|250px|Efixie de Maximiano nun [[áureo.]]
Marcus Aurelius Valerius Maximianus Herculius, nado en Sirmium no 250 e finado no 310, foi un emperador romano.
Traxectoria
Nado nunha familia humilde, elixiu a carreira militar e pronto destacou nas loitas da Xermania e na Asia Menor baixo os reinados de Aureliano e Probo.
Era amigo persoal de Diocleciano, quen fora nomeado Emperador. Cando Diocleciano acomete a reforma da Diarquía, ano 286, nomea augustus a Maximiano. A Maximiano correspóndelle o occidente, fixando a súa capital en Milán. Vendo que os problemas do imperio non se resolven con esta situación, Diocleciano nomea dous césares, completando unha forma de goberno nova, a Tetrarquía. Diocleciano nomea a Galerio e Maximiano a Constancio. A reforma complétase en marzal do 293. Os césares (sucesores dos augustus) encárganse de diversas provincias, e na práctica supoñen unha división en catro zonas.
A Maximiano tócalle a Galia, Hispania e o Norte de África. Un pouco antes, no 287 na Bretaña, proclamárase emperador Carausio, pero Maximino non foi quen de rematar co astuto rival, deica o 293 en que Constancio se fai cargo da loita, vencendo a Carausio.
No ano 296, atópase en Cartago, loitando contra a tribo dos quinquegentiane, aos que logra vencer. No ano 303, na época do famoso Edicto contra os cristiáns, Diocleciano obtén del a promesa da súa abdicación despois de completar as reformas monetaria, fiscal e administrativa que se estaba a levar a cabo. Esta abdicación prodúcese o primeiro de maio do 305, sendo substituídos polos césares Galerio e Constancio I Cloro. Estes á súa vez nomean a Severo II e Maximino Daia como césares.
As Usurpacións
Trala abdicación, Diocleciano retirárase para sempre, pero Maximiano volveu dúas veces ó poder, se ben dende o punto de vista da Tetrarquía, foron usurpacións.
Coa morte de Constancio I Cloro en Britania no 306, a crise da Tetrarquía estaba servida, xa que as tropas proclamaron augustus ó seu fillo Constantino. Mentres, Galerio chegaba ó compromiso de elevar a Severo II a augustus, permitindo a Constantino continuar o mando, pero só como césar.
Ese mesmo ano 306, Maxencio usurpa o poder en África, nomeándose augustus e invita ao seu pai Maximiano a compartilo. Deste xeito en occidente había catro emperadores: Severo II, Constantino o grande, Maxencio e Maximiano, que usurparan o poder aproveitando o descontento que Severo II abrira en Roma.
Este, a instancias de Galerio, trata de sufocar a rebelión de Maxencio e Maximiano, pero en Rávena as súas tropas abandónano, sendo preso e conducido a Roma, onde foi executado na primavera do 307.
Galerio, moi desgustado pola morte de Severo II, fai os preparativos para invadir Italia. Decatándose do perigoso da situación, Maximiano tenta de buscar unha alianza con Constantino, cousa que consegue na Galia ó casar á súa filla Fausta con el. Mentres, Galerio invadira Italia, e diante da forte resistencia coa que se atopaba, ademais de que Maxencio subornara a parte do seu exército, dá as costas e torna a Panonia. Pero pai e fillo pronto discuten, polo que Maximiano foxe á Galia, buscando o apoio de Fausta e mailo seu xenro Constantino.
Pero na primavera do 310, Maximiano consegue rebelar as tropas de Constantino, e proclámase augusto por terceira vez. Constantino logra tornar a situación, e o vello emperador réndese, séndolle perdoada a vida. Pero o contumaz Maximiano, volve a conspirar contra o seu xenro, valéndose da súa filla Fausta. Así a todo, esta, máis fiel ó seu esposo ca ó seu pai, cóntalle a plan a Constantino, quen detén e condena a morte a Maximiano, pero permitíndolle elixir a morte, o que o obriga ó suicidio ou, talvez, fose executado por orde de Constantino o Grande. Tiña 60 anos. Rematou condenado a damnatio memoriae.
Chlamydophila pneumoniae
miniatura|Micrografía de C. pneumoniae nunha célula epitelial nun caso de bronquite aguda: 1 - epiteliocito infectado, 2 - epiteliocito non infectado, 3 - corpos de inclusión clamidiais na célula, 4 - núcleo celular.
Chlamydophila pneumoniae é unha especie de bacterias da familia das clamidiáceas, que é un parasito intracelular obrigado que infecta a humanos e é unha causa importante de pneumonías. Coñecíase ao principio como o "axente respiratorio agudo Taiwán" (TWAR) polos nomes dos dous illamentos orixinais, o illamento Taiwán (TW-183) e o illamento respiratorio agudo denominado AR-39. Ata hai poucos anos, o nome da especie era Chlamydia pneumoniae, e ese nome segue usándose como un nome alternativo nalgunhas fontes. Nalgúns casos, para evitar a confusión, danse os dous nomes (téñase en conta que a creación do xénero Chlamydophila, ao separar algunhas especies de Chlamydia, foi e é controvertido, e hai unha corrente, con crecente aceptación, que avoga por recuperar o xénero Chlamydia como xénero único ).
C. pneumoniae ten un ciclo de vida complexo e debe infectar a outra célula para reproducirse, polo que é un parasito intracelular obrigado. A secuencia completa do xenoma de C. pneumoniae publicouse en 1999. Tamén pode infectar e causar enfermidades nos coalas, en certas boas (Corallus caninus), iguanas, camaleóns, ras, e tartarugas.
O primeiro caso coñecido de infección por C. pneumoniae foi un caso de sinusite en Taiwán. Esta bacteria xeralmente causa farinxite, bronquite e pneumonía atípica, principalmente en xente vella e pacientes debilitados, pero tamén en adultos saudables.
Ciclo de vida e método de infección
miniatura|dereita|200px|Ciclo de vida de Ch. pneumoniae.
C. pneumoniae é unha pequena bacteria gramnegativa de 0,2 a 1 μm, que sofre varias transformacións durante o seu ciclo vital. Existe en forma de corpo elemental para pasar dun hóspede a outro. O corpo elemental non é bioloxicamente activo, pero é resistente aos estreses ambientais e pode sobrevivir fóra do hóspede durante un tempo limitado. O corpo elemental pasa dunha persoa infectada aos pulmóns dunha persoa non infectada por medio de pequenas pingas que flotan no aire (soltadas ou tusir ou espirrar), e orixina a infección. Unha vez nos pulmóns, os corpos elementais son captados polas células por fagocitose e quedan no interior de vesículas chamadas endosomas. Porén, o corpo elemental non é destruído pola fusión dos lisosomas co endosoma, como é habitual na fagocitose. En lugar diso, o corpo elemental transfórmase nun corpo reticulado e empeza a se replicar dentro do endosoma. Os corpos reticulados deben aproveitarse de parte do metabolismo celular do hóspede para completaren a súa replicación. Os corpos reticulados convértense despois de novo en corpos elementais e son liberados outra vez nos pulmóns, moitas veces causando a morte da célula hóspede. Os corpos elementais poden así infectar novas células do mesmo individuo ou dun novo individuo. Por tanto, o ciclo de vida de C. pneumoniae divídese nunha fase de corpos elementais, que poden infectar a novos hóspedes pero non se poden reproducir, e outra de corpos reticulados, que se replican pero non son infectivos.
Enfermidades
C. pneumoniae é un causante común de pulmonía en todo o mundo, e é un tipo de pneumonía adquirida na comunidade. Como o seu tratamento e diagnose son diferentes das causas da pulmonía recoñecidas historicamente, como as infeccións por Streptococcus pneumoniae, esta pulmonía por C. pneumoniae denominouse como "pneumonía atípica".
Avaliouse en moitos estudos a posible conexión entre casos previos de infección por C. pneumoniae e o cancro de pulmón. Unha metaanálise de datos serolóxicos que comparaba casos previos de infeccións por C. pneumoniae en pacientes que posterioremte desenvolveron cancro pulmonar e outro que non o desenvolveron deu resultados que suxiren que ditas infeccións previas estaban asociadas cun lixeiro incremento do risco de desenvolver cancro de pulmón.
Tamén se investigou a asociación entre a infección por C. pneumoniae e a aterosclerose e obstrucións coronarias, e as probas serolóxicas, análises patolóxicas directas de placas e probas in vitro suxiren que a infección crónica por esta bacteria pode ser un factor de risco para o desenvolvemento de placas ateroscleróticas. A infección por C. pneumoniae incrementa a adherencia de macrófagos ás células endoteliais in vitro e en aortas ex vivo. Porén, os datos actuais non definen a frecuencia con que se atopa C. pneumoniae nos tecidos vasculares ateroscleróticos e nos normais, nin permiten determinar se a infección por C. pneumoniae ten un efecto causal na formación de ateromas ou se simplemente é un "pasaxeiro inocente" nesas placas. Os ensaios de maior tamaño que estudaron o uso de antibióticos como prevención de enfermidades asociadas con aterosclerose, como os ataques ao corazón e ataques cerebrovasculares, non mostran ningunha diferenza significativa entre os antibióticos e o placebo.
Atopouse C. pneumoniae no líquido cefalorraquídeo dalgúns pacientes diagnosticados de esclerose múltiple.
As evidencias serolóxicas de posibles infeccións crónicas por C. pneumoniae asociáronse primeiro con respiración asubiante, bronquite asmática e asma orixinada na idade adulta en 1991. Posteriores estudos de fluídos de lavados broncoalveolares de pacientes pediátricos con enfermidades respiratorias graves como a asma demostraron que aproximadamente na metade dos casos había evidencias da presenza de C. pneumoniae por identificación directa do microorganismo. O único estudo prospectivo de asma comezada a idade adulta levada a cabo en clínicas de atención primaria diagnosticou seroloxicamente unha infección aguda por C. pneumoniae en 5/5 pacientes cunha respiración asubiante aguda que se fixeron crónicos e que despois foron diagnosticados como asmáticos, e noutro paciente que desenvolveu bronquite crónica de inicio recente do que se cultivou o microorganismo a partir dos seus esputos 6 meses despois do comezo da doenza. Estas observacións indican que a infección aguda por C. pneumoniae pode causar manifestacións de enfermidades respiratorias crónicas, algunhas das cales son diagnosticadas como asma.
Os resultados de dous ensaios observacionais suxiren que estas asociacións son relevantes nas clínicas de atención primaria como tamén os resultados de dous ensaios controlados aleatoriamente  de tratamento con azitromicina para a asma. Un deste ensaios controlados aleatoriamente e outro ensaio con macrólidos suxire que o efecto do tratamento pode máximo en pacientes con asma refractoria grave. Estes resultados clínicos en correlación coas evidencias epidemiolóxicas indican que C. pneumoniae está asociado positivamente coa gravidade da asma, e evidencias de laboratorio indican que as infeccións por C. pneumoniae crean resistencia aos esteroides. Porén, as guías sobre a asma actualmente dispoñibles non abordan estas evidencias.
Investigación sobre vacinas
Non hai polo momento unha vacina que protexa contra C. pneumoniae, pero estase a investigar nelo. A identificación de antíxenos moi inmunoxénicos é fundamental para a construción dunha vacina de subunidades eficaz contra esta bacteria.
Penedo, Couso, Avión
Penedo é un lugar da parroquia de Couso no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 19 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 39 habitantes (16 homes e 23mulleres).
Escolta (baloncesto)
Xogadores históricos
miniatura|[[Michael Jordan.]]
NBA
Escoltas elixidos na lista dos 50 mellores xogadores da historia da NBA:
Europa
En Europa a Euroleague elixiu os 50 maiores colaboradores da Euroliga, cos 35 mellores xogadores do último medio século da máxima competición europea, onde figuran os cinco mellores escoltas (ou shooting guards) da Historia en Europa, en orde cronolóxico: Nikos Galis, Dražen Petrović, Predrag Danilović, Emanuel Ginóbili e Tony Parker.
Campionato de Galicia de Rally
O Campionato de Galicia de Rally é unha competición de rally sobre asfalto que organiza cada ano a Federación Galega de Automobilismo en Galicia, dende 1979. O campionato disputase en rallys de asfalto. O primeiro gañador foi Celestino Pardo a bordo dun Seat 124 e o último foi Víctor Senra cun Škoda Fabia R5. Os pilotos que máis veces gañaron o certame son Germán Castrillón e Víctor Senra, posuidores de seis títulos cada un, seguidos de Carlos Piñeiro e Manuel Senra con cinco.
Dende 1975 celebrábase o Campionato Galego de Automobilismo que combinaba probas de rally e subidas. Non foi ata 1979 cando o campionato de rally naceu de maneira oficial.
Palmarés
250px|dereita|miniatura|Mitsubishi Lancer Evo IV de Alberto Meira, campión en [[2010.]] 250px|miniatura|dereita|[[Peugeot 306 de Manuel Senra, 5 veces campión galego.]] miniatura|250px|[[José Miguel Martínez Barreiro|Bamarti gañador do campionato en 2006 e 2007, co Peugeot 306 no 2008.]]
Vitorias por piloto
Campionatos gañados
Rallys gañados
Alberto Míguez
Alberto Míguez Alvarellos, nado na Coruña o 25 de outubro de 1940 e finado en Madrid o 25 de setembro de 2009, foi un xornalista e escritor galego.
Campionato de Galicia de Rally
Vitorias por piloto
=== Campionato de escudarías ===
Alberto Míguez
Traxectoria
Foi fillo de Enrique Míguez Tapia catedrático e director do Instituto Masculino da Coruña. Estudou Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade Central, e graduouse na Escola Oficial de Xornalismo. En 1963 comezou a dirixir o primeiro suplemento cultural de La Voz de Galicia, o Artes y Letras, no que facía recensións de cine, literatura e pintura. Foi subdirector do periódico económico 3-E.
En 1966 publicou o libro El pensamiento político de Castelao, editado en París por Ruedo Ibérico. O volume, unha antoloxía de textos de Castelao, levouno ante o Tribunal de Orde Pública. Foi defendido por Valentín Paz Andrade, e condenado a seis meses de prisión e unha multa.
Seguiu a súa carreira profesional no diario Madrid, pechado en 1971 por Manuel Fraga. Comezou a traballar entón en La Vanguardia como correspondente en Marrocos e despois en Lisboa, onde cubriu a Revolución dos Caraveis. En 1976 participou na creación do xornal El País como redactor xefe da sección internacional, e despois regresou a La Vanguardia como correspondente diplomático. Entre 1982 e 1996 foi decano dos correspondentes diplomáticos de España. En 1986 o seu chalé de Zumaia (Guipúscoa) foi asaltado por membros de ETA. Morreu por mor dunha doenza hepática en Madrid o 25 de setembro de 2009.
Vida persoal
Estivo casado coa francesa Lilliane Dublanc, con quen tivo un fillo.
A Fontela, Amarante, Maside
A Fontela é un lugar da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña 170 habitantes (88 homes e 82 mulleres).
Está situado a carón da estrada N-541. Trátase dunha zona marxinal próxima ao límite co concello do Carballiño. Gran parte das vivendas son un poboado de chabolas.
Antón Lamazares
Antón Lamazares Silva, nado en Maceira (Lalín) o 2 de xaneiro de 1954, é un pintor galego da xeración dos '80. No ano 2010 foille concedida a Medalla Castelao.
Estilo
Nas súas obras, feitas sobre madeira e cartón, crea unha linguaxe propia a partir da experimentación con vernices e outras materias. O estilo de Lamazares evoluciona dende un inicial expresionismo lúdico, avanzando cara o informalismo e a abstracción, cunha deriva minimalista na súa última etapa, na que acolle o diálogo entre alma e memoria, e tamén entre sensualidade e espiritualidade, onirismo e poesía. Cunha consolidada proxección internacional, as súas pezas foron expostas en numerosas cidades de distintos continentes, e está tamén presente nas coleccións dos grandes centros da arte como o Museo Nacional Reina Sofía, o Centro Galego de Arte Contemporánea ou o Museo de Arte Contemporánea de Madrid, así como nas máis importantes coleccións privadas e en fundacións.
Traxectoria
miniatura|Entrevista en 2017.
Galicia, 1954-1977
Á volta quédase en Barcelona, onde traballa como obreiro da construción e estuda os seus centros de arte, especialmente as coleccións de arte románica do Museo Marés e o Museo Nacional de Arte de Cataluña. Despois viaxa a Madrid, onde se reencontra co seu mestre, Laxeiro, e onde coñece o poeta Carlos Oroza, amizade que será esencial para o pintor: o intercambio entre pintura e poesía será unha constante en toda a súa obra.
No 1973, con 19 anos, empeza a expoñer as súas obras en exposicións tanto colectivas (as da Praza da Princesa auspiciadas polo concello de Vigo) como individuais (en 1974 realiza a primeira exposición individual en Compostela). No ano 1975 ingresa na Infantería de Mariña, en Ferrol. O 27 de setembro dese mesmo ano sorpréndeo a noticia dos últimos fusilamentos do franquismo, tralo proceso de Burgos; un dos reos executados é o seu amigo Humberto Baena, pontevedrés de 24 anos. Lamazares cae nunha fonda depresión e é internado na área de psiquiatría, durante ese período escribirá o seu poemario Adibal.
Madrid-Nova York, 1978-1989
miniatura|255px|Mauro, de Gracias vagabundas, na Galería Nacional de Xordania. En 1978 traslada a súa residencia a Madrid, onde traba unha estreita amizade co pintor Alfonso Fraile, e tamén coa galerista Juana Mordó,, o crítico de arte e poeta Santiago Amón, e co neurólogo Alberto Portera, figura aglutinadora dun amplo grupo de artistas –escritores, cineastas, músicos e pintores– que se xuntaban as fins de semana na súa herdade de Mataborricos, onde Lamazares realiza unha exposición ao aire libre en 1979. Ese mesmo ano coñece persoalmente a Joan Miró, e viaxa pola Provenza para reencontrarse coa paisaxe de artistas como Van Gogh, Picasso, Cézanne ou Matisse.