cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Testosterona
Terapia de substitución de andróxenos
A terapia de substitución pode facerse con frascos inxectables, parches transdérmicos e xeles, pellets subcutáneos e terapia oral. Efectos adversos da suplementación de testosterona inclúen efectos secundarios menores tales como acne e pel aceitosa, e complicacións máis significativas tales como o incremento do hematocrito que require unha venopunción para o seu tratamento, a exacerbación da síndrome de apnea do sono e unha aceleración no crecemento dun cáncer prostático preexistente en individuos que se someteron a privación androxénica. Outro efecto adverso pode ser a perda significativa do cabelo e/ou o adelgazamento do pelo. Isto podería previrse usando Propecia (Finasteride), que inhibe o encima 5-alfa redutase (responsable da conversión da testosterona a DHT), durante o tratamento. A testosterona exóxena tamén causa a supresión da espermatoxénese e pode levar á esterilidade. Recoméndase que os médicos busquen un cáncer de próstata cun exame rectal dixital e unha comprobación dos niveis de PSA (antíxeno prostático específico) antes de empezar a terapia, e monitorear de preto os niveis de PSA e hematocrito durante a terapia.
Beneficios
Unha terapia de testosterona apropiada pode mellorar o tratamento da diabetes mellitus tipo 2. Os baixos niveis de testosterona tamén favorecen o risco de desenvolver o alzhéimer.
Millennium Centar
O Millennium Centar (ou Millennium Hall) é un pavillón deportivo é un centro de negocios situado na cidade de Vršac, Serbia, na provincia de Voivodina. O Millennium Center acolleu algúns encontros do Eurobasket 2005 durante o mes de setembro. A súa capacidade é de 5.000 espectadores e o equipo local de baloncesto, o KK Vršac, xoga nel os seus encontros.
Deportes
O club máis famoso que utiliza o pavillón habitualmente é o KK Hemofarm, o club de baloncesto local. Ademais o Millennium Center acolleu a fase preliminar do grupo A do Eurobasket de 2005, formado polas seleccións nacionais de Rusia, Alemaña, Italia e Ucraína.
Testosterona
Beneficios
Aínda cómpren estudos de grande escala para avaliar a eficacia e seguridade a longo prazo da testosterona.
Efectos adversos
Os principais efectos adversos do uso de andróxenos que se teñen observado, sobre todo en tratamentos de longa duración e altas doses, son os seguintes:
Uso atlético
O esteroides anabolizantes (como a testosterona) tamén se teñen utilizado para mellorar o desenvolvemento muscular, forza, ou resistencia. Fano directamente ao incrementaren a síntese proteica nos músculos. Como resultado, as fibras musculares fanse máis grandes e repáranse máis rápido ca as dunha persoa media. Despois dunha serie de escándalos e mala publicidade na década de 1980 (tales como o aumento do rendemento de Ben Johnson nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988), a prohibición do uso dos esteroides anabólicos foi ratificada ou fortalecida por varias organizacións deportivas e países. Por exemplo, en 1990, a testosterona e outros esteroides anabólicos designáronse como "substancias controladas" polo Congreso dos Estados Unidos, coa Lei de Control de Esteroides Anabólicos (Anabolic Steroid Control Act). O uso destas substancias vese como un problema serio no deporte moderno, especialmente tendo en conta os extremos aos que os atletas e laboratorios profesionais chegan para intentar ocultar ditos abusos.
Detección do abuso
Empréganse unha serie de métodos para a detección do uso de testosterona en atletas, a maioría baseados en análises de urina. Estes inclúen a cuantificación da proporción testosterona/epitestosterona (normalmente menor de 6), a proporción testosterona/hormona luteinizante e a proporción carbono-13/carbono-12 (a testosterona farmacéutica contén menos carbono-13 ca a testosterona endóxena). Nalgunos programas de avaliación, os mesmos resultados históricos do atleta poden servir como un intervalo de referencia para a interpretación dalgún achado sospeitoso. Outro método que se está a investigar é a detección da forma de testosterona administrada, usualmente un éster, no pelo.
Vías de administración
Existen moitas vías de administración da testosterona. As formas de testosterona para a administración humana que están dispoñibles actualmente son inxectables (como cipionato ou enantato de testosterona en aceite), orais, bucais, parches transdérmicos cutáneos, cremas transdérmicas, xeles, e pellets (gránulos) implantables. Estanse desenvolvendo tamén métodos roll-on e aerosois nasais.
Análogos sintéticos
Os derivados da testosterona orixínanse a partir de modificacións da súa estrutura química.
A) Testosterona oral: O agregado de grupos metilos en C-1, C-7 e C-17 aumenta a actividade biolóxica. A 17-alfa-metiltestosterona é un derivado especial porque conserva a súa acción androxénica e é activa por vía oral. A fluoximesterona é un derivado fluorado en C9 da metiltestosterona. Estes derivados alquilados da testosterona son metabolizados lentamente no fígado, despois da súa absorción oral. Porén, a hepatotoxicidade, ictericia colestásica principalmente, e a incidencia de adenocarcinoma hepático aumenta en pacientes tratados durante períodos prolongados de tempo con estes andróxenos 17-alquil-substituídos. A testosterona natural, polo contrario, sofre unha rápida degradación no seu primeiro paso polo fígado e non produce practicamente estes efectos adversos.
B) Testosterona parenteral: A esterificación da testosterona no OH no C-17 aumenta a liposolubilidade da testosterona e prolonga a súa acción. O propionato de testosterona é particularmente activo por vía parenteral e de acción relativamente curta (1-2 días). O ciclopentilpropionato ou cipionato e o enantato son andróxenos de acción prolongada. Administrados por vía intramuscular profunda producen efectos androxénicos durante 2 ou 3 semanas. Os ésteres son convertidos en testosterona libre na circulación. A testosterona administrouse tamén por vía subcutánea e ultimamente está a administrarse tamén por vía transdérmica a través dun parche autoadhesivo que se aplica na pel do escroto aproveitando que nesta superficie a absorción é considerablemente maior ca no resto da pel (Testoderm). Aínda que tamén hai parches que se deben aplicar noutras partes do corpo como o abdome ou as coxas (Androderm). Existen tamén xeles de recente aparición de aplicación transdérmica (Testim e Testogel).
Fármacos relacionados
Algúns fármacos teñen como obxectivo indirecto a testosterona e utilízanse como tratamento de certas doenzas. Por exemplo, os inhibidores da 5-alfa-redutase, como o finasteride inhibe a conversión da testosterona en dihidrotestosterona (DHT), un metabolito que é máis potente ca a testosterona. Estes inhibidores da 5-alfa-redutase usáronse para tratar varias condicións asociadas cos andróxenos, como a alopecia androxenética, hirsutismo, hiperplasia prostática benigna e cáncer de próstata. Alternativamente, os antagonistas da GnRH únense aos receptores da GnRH da glándula pituitaria, bloqueando a liberación de hormona luteinizante (LH) e de hormona estimulante dos folículos (FSH) na pituitaria. Nos homes, a redución da LH leva a unha rápida supresión da liberación de testosterona nos testículos. Os antagonistas da GnRH utilizáronse para o tratamento do cáncer prostático.
Historia
No século XIX certas accións testiculares foron asociadas cunha fracción do sangue circulante (que hoxe sabemos que contiña unha familia de hormonas androxénicas) nos traballos iniciais sobre a castración de aves e transplante testicular feitas por Arnold Adolph Berthold (1803-1861). A investigación sobre a acción da testosterona recibiu un breve pulo en 1889, cando o profesor de Harvard Charles-Édouard Brown-Séquard (1817-1894), entón en París, se autoinxectou subcutaneamente un “elixir de rexuvenecemento”, que consistía nun extracto de testículo de testículo de can e de cobaia. Informou na revista The Lancet que o seu vigor e sensación de benestar se recobraran claramente pero, como era previsible, os efectos eran transitorios (e principalmente baseados no efecto placebo), e as esperanzas de Brown-Séquard sobre este composto cesaron. Ao sufrir a ridiculización por parte dos seus colegas, os seus traballos sobre os mecanismos e efectos dos andróxenos nos seres humanos foron abandonados tanto por Brown-Séquard coma polas seguintes xeracións de bioquímicos durante os seguintes 40 anos.
Non se retomaron os traballos ata que en 1927 o profesor de Fisioloxía da Universidade de Chicago Fred C. Koch e o seu discípulo, Lemuel McGee, extraeron 20 mg unha substancia a partir de 40 libras de testículos bovinos, a cal, cando se administraba a galos, porcos e ratas castrados, facía que se remasculinizasen. O grupo de Ernst Laqueur na Universidade de Amsterdam purificou a testosterona a partir de testículos bovinos dun modo similar en 1934. Mais a obtención de suficientes cantidades da hormona de tecidos animais que permitisen facer estudos serios en humanos conseguírona tres compañías farmacéuticas europeas: Schering (de Alemaña), Organon (de Holanda) e Ciba (de Suíza), que desenvolveron na década de 1930 estudos a grande escala con esteroides. miniatura|180px|Leopold Ružićka. O grupo holandés foi o primeiro en illar a hormona e identificala en 1935, e publicou o achado nun artigo titulado "Sobre a hormona cristalina masculina dos testículos (testosterona)". Denominaron a hormona testosterona, termo formado coas raíces das palabras testículo e esterol, e o sufixo ona propio das cetonas. A estrutura foi dilucidada por Adolf Butenandt da compañía alemá Schering.
A síntese química de testosterona a partir do colesterol conseguírona Butenandt e Hanisch en 1935, só unha semana antes de que o grupo da compañía suíza Ciba formado por Leopold Ruzicka (1887-1976) e A. Wettstein, publicasen tamén a súa propia síntese de testosterona. Estas sínteses parciais independentes da testosterona a partir de colesterol supuxéronlles a Butenandt e Ruzicka compartir o Premio Nobel de Química de 1939. A testosterona foi identificada como 17β-hidroxiandrost-4-en-3-ona (C19H28O2), un alcohol policíclico cun grupo hidroxilo no carbono 17. Ao coñecerse a estrutura quedou claro que se podían facer modificacións adicionais á testosterona sintetizada como esterificacións ou alquilacións.
A síntese parcial na década de 1930 de ésteres da testosterona potentes e abondosos permitiu a caracterización dos efectos da hormona, e Kochakian e Murlin (1936) atoparon que a testosterona elevaba no can a retención de nitróxeno (o mecanismo fundamental no anabolismo), e despois o grupo de Allan Kenyon demostrou os efectos anabólicos e androxénicos do propionato de testosterona en homes eunucos (castrados), rapaces e mulleres. O período que vai de 1930 a 1950 denominouse "idade de ouro da química dos esteroides", e os traballos durante este período avanzaron rapidamente. Demostrouse que a testosterona ou a súa familia de compostos derivados, potenciaba os músculos, a forza e o benestar.
Pintos, Marcón, Pontevedra
Pintos é un lugar da parroquia de Marcón no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 183 habitantes (84 homes e 99 mulleres). Chégase pola estrada PO-0004 que comunica o polígono industrial do Campiño co lugar de Pazos.
Demografía
Vese que Pintos perdeu un 56,9 % menos de habitantes no período 2005-2010 que no 2000-2005.
Anxo Romero Loxo
Anxo Romero Loxo, nado en Rianxo en 1905 e finado en Buenos Aires en 1967, foi un prospero comerciante galego, afincado en Buenos Aires, fortemente comprometido co galeguismo que no seu tempo de lecer dedicaba a música e a composición musical.
Traxectoria
Os seus comenzos na música foron na desaparecida banda de Rianxo. En 1947 musicou a letra da "Rianxeira", canción que escribiu Xesús Freiro Dourado ("Pinciñas") e que foi dedicada a Castelao.
Britter Baire
Britter Baire (en বৃত্তের বাইরে) é un filme bangladeshí de 2009 escrito e dirixido por Golam Rabbany Biplob. O filme foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi producido e distribuído baixo o selo Impress Telefilm.
Cores, Cores, Ponteceso
Cores é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 68 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 40 eran homes e 28 mulleres.
LU-021
A LU-021 ou Rolda Leste de Lugo, é unha autovía da Xunta de Galicia, circunvala a cidade polo leste, seguindo un trazado case paralelo ao da A-6.
Está subdivida en 2 tramos (N-640 - LU-530, e LU-530 - LU-11) e, a data de decembro do 2009, só o primeiro tramo estaba aberto para a circulación.
Nun futuro continuarase desde o cruzamento coa LU-530 até A Tolda, onde tamén conflúe a LU-11, chegando a acadar os 6 km de lonxitude.
A súa limitación de velocidade é de 100 km/h.
En novembro de 2011 a Deputación Provincial de Lugo esixía á Xunta de Galicia a inmediata apertura desta Ronda Leste.
Catedral de Milán
A catedral de Milán (en duomo di Milano) sitúase na praza central da cidade de Milán, na Lombardía, no norte de Italia. É a sé da arquidiocese de Milán e unha das máis célebres e complexas edificacións en estilo gótico de Europa.
Historia e arte
Trátase dunha catedral inmensa, con 157 m de lonxitude e 109 m de largura. O interior ten cinco naves cunha altura que chega aos 45 metros, divididas por 40 piares. Posúe un transepto con tres naves. O estilo gótico da catedral é único (gótico flamíxero).
En 1805, por iniciativa directa de Napoleón, que invadira a Italia, as obras foron recomezadas. Nesa época a fachada principal e gran parte dos detalles exteriores, como os pináculos, foi completada nunha mestura de estilos, entre o neogótico e o neobarroco. Non foi até 1813 cando a catedral foi dada por finalizada, máis de catrocentos anos após o inicio das obras. Porén no século XX foi necesario trocar as cinco portas da fachada, traballos que remataron en 1965.
A catedral é actualmente un importante punto turístico de Milán, e dende o alto é posíbel ollar toda a cidade.
Johann Friedrich Reichardt
Traxectoria
Á idade de dez anos, en compañía de seu pai, emprendeu unha xira de concertos de "neno prodixio" por toda a Prusia Oriental.
Porén, decontado abandonou os seus mestres, que consideraba demasiado insuficientes e continuou a súa formación como autodidacta. Coñeceu a Immanuel Kant, e animado por este, inscribiuse para facer cursos de filosofía e dereito, primeiro na universidade da súa cidade natal e posteriormente na de Leipzig, de 1769 a 1771.
Nos tres anos seguintes realizou varias viaxes por Alemaña e, en 1774, foi nomeado mestre de capela (Kapellmeister) do rei de Prusia Frederico o Grande (hoxe, Staatsoper Unter den Linden) cargo no que continuou até 1794.
En 1796 casou coa cantante, pianista e compositora de lieder Juliane Benda, filla de Franz Benda.
Despois dunha estancia en Italia, en 1783, foi a Viena, onde fundou os Concertos Epirituais, para poder propoñer e executar o seu novo traballo musical. Dous anos máis tarde viaxou a Londres e París, onde obtivo un grande éxito como director de orquestra e como compositor dunha Paixón.
Desde 1786 estableceu unha estreita relación con Goethe, Herderd, Schiller e Hamann. Foi o editor do periódico Deutschland, onde Friedrich Schlegel publicou as súas recensións.
Despois dun largo retiro en Giebichenstein, dedicado á composición, a principios do século XIX, aceptou a invitación de Xerónimo Bonaparte, rei de Westfalia e asumiu o cargo de mestre de capela na súa capital, Kassel.
Obras
Entre as principais composicións de Reichardt inclúense moitas óperas francesas, alemás e italianas e, especialmente, os numerosísimos lieder, que ascenden a cerca de 1 500, para os que utilizou os textos de 125 poetas, entre eles Goethe e J. G. Herder, do que musicou até 49 poemas.
Gonzalo Aguiar
Gonzalo Aguiar Martínez, nado en Vigo o 11 de abril de 1966, é un ex-ciclista galego. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Traxectoria
Iniciouse no ciclocross, e en 1988 gañou o campionato de España afeccionado. Nese mesmo ano participou nos Xogos Olímpicos de Seúl, converténdose no primeiro ciclista galego en participar nunhas olimpíadas. Rematou no posto 80 na proba de ciclismo en ruta.
Gañou a Volta a Ourense, a Vuelta a Zamora e a Vuelta a Sedavi. Deixou o ciclismo profesional para pasar a correr no equipo Augas de Mondariz. Tras retirarse montou unha tenda de bicicletas na súa cidade natal.
Margarida Xirgu
Margarita Xirgu ou Margarida Xirgú, nada en Molins de Rei (Barcelona) o 18 de xuño de 1888 e finada en Montevideo (Uruguai) o 25 de abril de 1969, foi unha actriz catalá.
Traxectoria
Comezou o seu labor como actriz en grupos de afeccionados desde que era nena e debutou profesionalmente coa Compañía de Josep Santpere. En 1910 forma a súa propia compañía, e estrea, entre outras, as obras Andrónica e La reina nueva no Teatro Romea de Barcelona, que lle outorga un gran prestixio na escena catalá.
En 1914 deu o salto a Madrid, onde traballou no Teatro Español, interpretando obras de Valle-Inclán, George Bernard Shaw, Gabriele d'Annunzio, Alejandro Casarón e Federico García Lorca, do que foi asidua colaboradora, pois o poeta de Fuente Vaqueros estreou case todas as súas obras importantes con ela: Mariana Pineda, con decorados de Salvador Dalí (1927); La zapatera prodigiosa (1930), Yerma (1934), Doña Rosita la soltera o el lenguaje de las flores (1935) e a reestrea de Bodas de sangue (1935), con escenografía de Caballero. En 1933 estrenou en Madrid Divinas palabras, de Valle-Inclán.
Pouco antes do inicio da guerra civil española emprendeu unha xira por Suramérica con obras de Lorca; desde 1939 estivo no exilio vivindo tanto en Chile como no Uruguai e na Arxentina. En 1945 estreou en Buenos Aires o último drama de Lorca, La casa de Bernarda Alba. En Montevideo representou obras de autores españois e obtivo o cargo de directora da Escola Dramática Municipal en 1949. Xunto a ela formáronse actores do talle de Amelia de la Torre, Cándida Losada, Enrique Diosdado, Sancho Gracia e Alberto Closas.
Entre 1909 e 1916 interveu nalgunhas películas, e tras esa experiencia non volveu pórse ante unha cámara máis que nunha ocasión, en 1938 co filme Bodas de sangue.
Sinéad O'Connor
Shuhada' Sadaqat, anteriormente Magda Davitt, nada como Sinéad Marie Bernadette O'Connor, e coñecida profesionalmente como Sinéad O'Connor, nada en Dublín o 8 de decembro de 1966 e finada o 26 de xullo de 2023, foi unha cantante, compositora e activista irlandesa.
O seu primeiro álbum The Lion and the Cobra (1987), tivo un grande éxito internacional. Co seu segundo álbum de estudio, I Do Not Want What I Haven't Got (1990), recibiu moi boas críticas tralo seu lanzamento converteuse no seu máis grande éxito, ao vender máis de sete millóns de copias en todo o mundo. O seu sinxelo principal titulado «Nothing Compares 2 U», foi nomeado o sinxelo número un mundial en 1990 nos Billboard Music Awards. ​
Margarida Xirgu
Traxectoria
Obtivo a nacionalidade uruguaia, comprou unha casa no balneario de Punta Balea - no departamento de Maldonado - e permaneceu no Uruguai durante os seus últimos vinte anos de vida. En 1988, dezanove anos logo da súa morte, a Generalitat de Cataluña reclama a repatriación dos seus restos mortais, que actualmente descansan no seu lugar de nacemento.
Sinéad O'Connor
Primeiros anos
O seu nome provén de Sinéad de Valera, esposa do presidente irlandés Éamon de Valera e nai do doutor que axudou no nacemento de Sinéad, e de santa Bernadette Soubirous. Seus pais, Jack O'Connor e Marie O'Connor, casaron moi novos e tiveron grandes problemas matrimoniais. Ela foi a terceira de 5 fillos e foi testemuña das inestabilidades no matrimonio de seus pais, que máis tarde se reflectiron nunha personalidade rebelde aos dogmas e convencións. Sinead tiña oito anos cando seus pais se divorciaron.
Os tres fillos maiores foron vivir coa nai, onde os O'Connor foron obxecto de frecuentes abusos físicos. A súa canción "Fire on Babylon" trata sobre estas experiencias. En 1979, Sinéad deixou á súa nai e foise vivir co seu pai e a súa nova muller. Non obstante, debido ao seu mal comportamento escolar levouna internada a unha escola-reformatorio aos 15 anos, o Centro de Capacitación de Grianan, dirixido polas Irmás da Nosa Señora da Caridade, que, dalgunha maneira, lle valeu para evolucionar, sobre todo na escritura e na música.
Unha das voluntarias do Centro de Capacitación de Grianan era a irmá de Paul Byrne, batería da banda In Tua Nua, quen escoitou a Sinead cantando "Evergreen" de Barbra Streisand. Gravou unha canción con eles chamada "Take My Hand", pero alegaron que era demasiado nova para unirse á banda, tiña 15 anos. En 1983, seu pai mandouna a Newtown School, unha exclusiva escola en Waterford, unha institución cunha atmosfera moito máis permisiva que Grianan. Coa axuda do seu profesor de lingua irlandesa, Joseph Falvy, gravou unha demo de catro cancións, con dúas versións e dúas composicións propias, que máis tarde aparecerían no seu primeiro álbum.
No verán de 1984, formou un grupo chamado Ton Ton Macoute, denominado así polos zombis dos mitos de Haití. No outono, a banda trasladouse a Waterford brevemente, mentres Sinéad asistía a Newtown, pero pronto abandonou a escola e os seguiu a Dublín, onde a súa actuación recibiu comentarios positivos. O 10 de febreiro de 1985, a nai de Sinéad morreu nun accidente de coche. Para Sinead foi devastador, a pesar da tensa relación que mantiña con ela. Pouco despois abandonou a banda e trasladouse a Londres.
Carreira musical
A súa etapa como vocalista en Ton Ton Macoute atraeu a atención da Industria Musical e asinou con Ensing Records. Conseguiu un representante con experiencia, Fachtna O'Ceallaigh, un dos creadores de Mother Records. O seu primeiro traballo despois de firmar coa discográfica foi facendo o traballo vocal para a canción "Heroine" que escribiu xunto con David Howell Evans (coñecido como The Edge), guitarrista de U2, e que formou parte da banda sonora da película Captive.
Fachtna O'Ceallaigh fora despedido anos atrás por U2 por queixarse deles e falar de máis cos seus comentarios sobre música e política, e Sinéad seguiu pasos similares. Fixo comentarios controvertidos sobre a súa simpatía polo IRA Provisional (Exército Republicano Irlandés Provisional), dos que se retractou pouco despois. Máis tarde, criticou a U2 polo seu son ‘bombástico’ e por exercer unha influencia mafiosa sobre a escena rock de Dublín; este enfrontamento non sería resolto até finais dos anos 90.
O seu álbum debut estaba sendo producido por Mick Glossop, mais Sinéad tivo moitas diferenzas con el, dado que Mick estaba facendo un son "demasiado celta", polo que catro meses de gravación tiveron que ser desbotados. O'Connor quedou embarazada do batería John Reynolds; e nese momento dende a discográfica aconsellábanlle que abortara. Tras varias discusións, e grazas en gran parte a Fachtna O'Ceallaigh, a compañía permitiu a Sinéad, de 20 anos e por entón embarazada de sete meses, producir o seu propio e primeiro álbum.
The Lion and the Cobra foi o nome do primeiro álbum de Sinéad. Saíu en 1987 e obtivo boas críticas, impresionando pola súa calidade de voz, forza interpretativa e as súas cancións orixinais. O disco non tivo o éxito comercial esperado debido á súa indefinición e incomprensión, aínda que chegou a ser disco de ouro e Sinéad obtivo un nomeamento ao Grammy por Mellor Interpretación Vocal Rock Feminino. O sinxelo "Mandinka" foi un grande éxito de radio universitaria, ao igual que "I want your (hands on me)", que tamén tivo unha boa acollida urbana coa mestura feita polo rapeiro MC Lyte e que foi usada para o vídeo musical. Na súa primeira aparición na rede de televisión dos Estados Unidos, en 1988, Sinéad cantou "Mandinka" en Late Night with David Letterman. A canción "Troy" foi lanzada como sinxelo en Irlanda e no Reino Unido. Esta canción, que comeza suavemente, pero que aumenta a súa forza até un final explosivo, foi escrita como unha mensaxe de profunda rabia cara a súa nai. No 2002 fíxose un remix deste tema chamado "Troy (The Phoenix from the flame)", que se converteu nun éxito dance de varios países, como Estados Unidos.
En 1989, Sinéad fixo un dueto con Matt Johnson, vocalista de The The, na canción "Kingdom of Rain" do álbum Mind Bomb da banda. Mais a fama chegaríalle en 1989 co seu maior éxito, Nothing Compares 2 U, canción que se engadiría no disco que puxo á venda no ano 1990 I Do Not Want What I Haven't Got, moito máis comprensible que o anterior. A canción foi escrita por Prince e orixinalmente interpretada a dúo por el mesmo e Rosie Gaines en The Family, unha banda da súa propia creación, precisamente para o disco Nothing Compares 2 U, aínda que non lanzaron a canción como single.
A versión de Sinéad O’Connor toma un aire máis nostálxico grazas ao arranxo musical e a capacidade vocal de Sinéad, o que a converteu nun hit en case todo o mundo. En Irlanda, chegou ao primeiro posto en xullo de 1990 e mantívose alí durante 11 semanas; é o oitavo maior éxito único da década. Tivo un éxito similar no Reino Unido, estivo no número 1 durante tres semanas, e na Alemaña (# 1 durante 11 semanas). Infrecuentemente para unha balada, a canción tamén escalou as listas de popularidade de música rock moderna. A isto súmaselle un vídeo musical de éxito na MTV e que consistía basicamente nun acercamento ao rostro de Sinéad mentres cantaba e ao final esvaraban un par de lágrimas polas súas meixelas. Segundo O’Connor, isto era pola frase "All the flowers that you planted, Mama/All died when you went away" (Todas as flores que plantaches, mamá, morreron cando te fuches), debido á complexa relación que tivera coa súa nai.
O álbum I Do Not Want What I Haven't Got vendeu millóns de copias en todo o mundo e recibiu varios discos de platino. Sinéad obtivo catro nomeamentos ao Grammy, incluíndo Gravación do Ano e Mellor Interpretación Vocal Pop Feminino, e gañou o Grammy por Mellor Álbum de Música Alternativa, sendo a primeira artista en gañar ese premio (1991 foi o primeiro ano da categoría). Mais Sinéad negouse a aceptar os nomeamentos e o premio argumentando: “Non acepto premios que se me concederan polo meu éxito material. Os Grammy dánse ao disco que máis vendeu, pero non ao mellor artisticamente falando. Non me interesan. Non quero tomar parte en nada que anime á xente a crer que o éxito material é importante, especialmente se iso representa que te tes que sacrificar persoalmente para obtelo.”
En 1990, uniuse a moitos outros músicos á masiva interpretación de The Wall, concerto de Roger Waters celebrado en Berlín; Sinéad cantou "Mother". Ese mesmo ano, tamén contribuíu na versión de "You Do Something to Me" do álbum Red Hot + Blue. En 1991, participou no álbum tributo Two Rooms: Celebrating the Songs of Elton John & Bernie Taupin coa canción "Sacrifice", que foi considerada unha das mellores do disco.
En 1992, lanza o seu terceiro álbum, Am I Not Your Girl?. Trátase dunha colección de versións de jazz, que Sinéad describiu como "as cancións coas que crecín escoitando e que me fixeron querer converterme en cantante". Este disco non recibiu tan boas críticas como os anteriores debido ao cambio de xénero musical, e que sumado ao incidente de Saturday Night Live (detallado máis adiante), provocou que o disco vendera só 1,5 millóns de unidades. Tamén en 1992 compartiu a súa voz nos temas "Blood of Eden" e "Come talk to me" do álbum de estudio Us de Peter Gabriel.
Despois de dividir o seu tempo entre Londres e Os Ánxeles, Sinéad regresou á súa cidade natal de Dublín a finais de 1992 para vivir cerca da súa irmá e centrarse no seu fillo Jake, de seis anos de idade. Pasou os seguentes meses estudando bel canto co profesor Frank Merriman na Escola de Música Parnell. Nunha entrevista publicada o 3 de maio de 1993, informou que a súa experiencia co profesor de canto Merriman era a única terapia que estaba recibindo, describindo a Merriman como "o mestre máis incrible no universo".
En 1993, canta "You Made Me the Thief of Your Heart" para a banda sonora da película In the Name of the Father, en colaboración con Bono, de U2. En 1994, lanza o seu cuarto álbum, Universal Mother, dun estilo máis convencional que o disco anterior. O primeiro sinxelo foi "Thank You For Hearing", que tivo un éxito moderado no Reino Unido, pero non así en Estados Unidos, onde fora boicoteada pola prensa. Os seguintes sinxelos "Fire on Babylon" e "Famine" / "All Apologies" non tiveron moito éxito e o disco en xeral fallou en devolverlle a Sinéad o éxito comercial dos seus primeiros traballos.
En 1997, Sinéad lanza ao mercado o seu quinto álbum Gospel Oak, que empezaba a recordar novamente á primeira Sinéad O´Connor ao incluír cancións baseadas nunha posta en concerto acústico. Este mesmo ano prodúcese un reencontro entre Sinead e U2 tras aclarar as cousas, polo que gravan a canción "I am not your baby" para a banda sonora da película End of the Violence. Tamén en 1997 lanza un disco de éxitos que vendeu 2 millóns de copias. Faith and Courage, o seu sexto álbum, foi lanzado en 2000, incluíndo o sinxelo "No Man's Woman", onde destacan as contribucións de Wyclef Jean dos Fugees e Dave Stewart de Eurythmics. En vésperas do lanzamento do disco, Sinéad declarou que era lesbiana, aínda que logo retractouse da declaración.
No seu álbum de 2002, Sean-Nós Nua, Sinéad interpreta cancións do folk tradicional irlandés, incluíndo varias en lingua irlandesa; o título en irlandés significa "vello novo estilo". Neste disco inclúese unha coñecida canción popular irlandesa, "Peggy Gordon", interpretada como unha canción de amor lésbico, en vez de heterosexual. No seu documental, Song of Hearts Desire, dixo que a súa inspiración para a canción fóra unha amiga lesbiana.
En 2003, contribuíu cunha canción Dolly Parton ("Dagger Through the Heart") para o disco homenaxe Just Because I'm a Woman. Ese mesmo ano, tamén publicou un álbum dobre, She Who Dwells in the Secret Place of the Most High Shall Abide Under the Shadow of the Almighty. O álbum contiña un disco de demos e temas inéditos e un disco en vivo dun concerto da gravación. Directamente despois do lanzamento do álbum, Sinéad anunciou o seu retiro da música.
Collaborations, un álbum de invitados, deuse a coñecer en 2005 con pistas gravadas con Peter Gabriel, Massive Attack, Moby, Bomb The Bass, The Edge, U2, e The The. Numerosas outras colaboracións ao longo da súa carreira aínda non se recompilaron. Recentemente, despois dun breve período de inactividade e de padecer fibromialxia, Sinéad afirmou nunha entrevista que a súa intención era a de retirarse das correntes comerciais máis populares da música pop/rock, e despois decidiu meterse noutros estilos musicais. O álbum de reggae Throw Down Your Arms apareceu a finais de 2005 e foi recibido con moitos comentarios entusiastas, as críticas considérano un dos mellores álbums de Sinéad. Está baseado na cultura e no estilo de vida rastafari, imbuída ela polo tempo que pasou en Xamaica no 2004. Interpretou "Throw Down Your Arms" no Late Show, en novembro. Tamén fixo comentarios críticos da guerra de Iraq neses tempos.
O 8 de novembro de 2006, Sinéad interpretou sete cancións do seu próximo álbum Theology en The Sugar Club en Dublín. Trinta aficionados tiveron a oportunidade de gañar entradas para asistir xunto cos críticos da industria da música, onde o disco foi moi ben recibido. A actuación foi gravada e filmada para a futura versión da súa páxina web. O 18 de xuño de 2007 lanza Theology. O álbum consta de dous discos: o acústico "Dublin Sessions" e o pleno "London Sessions". Este inclúe unha colección de cancións tanto orixinais como tradicionais da tradición Rastafari. O primeiro sinxelo é a canción clásica "I Don't Know How to Love Him" da obra Xesucristo SuperStar, de Rice/Lloyd Webber, interpretada na versión cinematográfica por Yvonne Elliman.
Recentemente, Sinéad escribiu e gravou dúas cancións para bandas sonoras: "Back Where You Belong" para The Water Horse: Legend of the Deep e "A New Born Child", para a película francesa Le Premier Cri. Sinéad foi candidata na categoría "Mellor muller irlandesa" nos Meteor Awards 2008 celebrados en Irlanda. Tamén colaborou coa banda irlandesa de funk rock Republic Of Loose nunha versión de We People (Who Are Darker Than Blue) de Curtis Mayfield. Interpretaron a canción nos Meteor Awards o 15 de febreiro de 2008.
O'Connor publicou dúas cancións do seu álbum Theology que podían descargarse gratis da súa páxina web: "If You Had a Vineyard" e "Jeremiah (Something Beautiful)". O álbum, unha colección de versións e cancións orixinais espirituais rastafaris, publicouse en xuño de 2007. O primeiro single do álbum, o Rice/Lloyd Webber clásico "I Don't Know How to Love Him", publicouse o 30 de abril do 2007. Para promocionar o álbum, O'Connor realizou unha xira por Europa e América do Norte. Tamén colaborou en dous temas do novo disco de Ian Brown The World Is Yours, incluíndo o single anti-bélico "Illegal Attacks".
Realizou unha xira por Europa durante o 2008, tocando principalmente material de Theology de maneira íntima e acústica. Tocou tamén "Troy" en vivo por primeira vez dende 1990, xunto con "Nothing Compares 2 U" e "Dark I Am Yet Lovely" como parte dos concertos de Night of the Proms en Antuerpen, Bélxica.
En 2023, recibira o premio a un Disco Clásico Irlandés nos Premios de la Música de RTÉ.
Saturday Night Live
A carreira de Sinéad O´Connor recibiu un golpe importante -sobre todo nos Estados Unidos- o 3 de outubro de 1992, cando apareceu en Saturday Night Live como invitada musical, durante un episodio da temporada 18 (temporada 1992-1993), conducido por Tim Robbins. Ela cantou a capella a canción War de Bob Marley, que pretendía ser unha protesta polos abusos sexuais de sacerdotes da Igrexa Católica, cambiando a letra racism ("racismo") por child abuse ("abuso de menores"). Logo amosou unha foto do papa Xoán Paulo II á cámara mentres cantaba a palabra evil ("maldade"); rompeu a foto e pronunciou a frase Fight the Real Enemy ("loita contra o verdadeiro inimigo") e tirou os anacos da foto á cámara. Case de inmediato, os teléfonos da NBC saturáronse con miles de queixas.
Esta acción de Sinéad tamén foi motivo de parodias posteriormente. En 1993, Madonna presentouse neste mesmo programa, nun episodio conducido por Harvey Keitel, interpretou Bad Girl e, ao final da súa presentación, mostrou unha foto de Joey Buttafuoco, dicindo, ao igual que Sinéad, Fight the Real Enemy ("loita contra o verdadeiro inimigo") e rompeuna en pedazos.
O 22 de setembro de 1997, Sinéad foi entrevistada polo semanario italiano Vita. Na entrevista pediulle ao papa que a perdoara. Dixo que romper a foto foi "un acto ridículo, o xesto dunha nena rebelde" (a ridiculous act, the gesture of a girl rebel). Afirmou entón telo feito because I was in rebellion against the faith, but I was still within the faith ("pois estaba en rebelión contra a fe, mais estando con ela"); tamén citou a Santo Agostiño, dicindo Anger is the first step towards courage ("a ira é o primeiro paso cara á coraxe/valor"). Mais nunha entrevista con Salon.com no 2002 preguntáronlle se cambiaría algo da súa aparición en Saturday Night Live, e ela contestó: Hell, no!.
Concerto de Tributo a Bob Dylan
Dúas semanas despois do incidente en Saturday Night Live, Sinead O'Connor participou nun concerto tributo a Bob Dylan no Madison Square Garden, onde se supón que cantaría I believe in you. O públicó recibiuna con berros durante varios minutos e impedíndolle comezar a súa presentación; Kris Kristofferson acercouse e díxolle: Don't let the bastards get you down ("Non deixes que os cabróns te depriman"), ao que ela respondeu I'm not down ("Non estou deprimida").
O ruído era tal que O'Connor non puido cantar a canción programada. Pediulle aos músicos que se detiveran e que subisen o volume do micrófono e, en lugar de cantar, Sinéad púxose a gritar a súa versión de War (de Bob Marley), cortando a canción xusto despois de cando esta fala sobre o abuso a menores, para salientar o que quixo dar a entender na anterior presentación. Despois foise case chorando.
Presentacion no Garden State Arts Center
O 24 de agosto de 1990, Sinéad tiña previsto levar a cabo un concerto no Garden State Arts Center (agora Banco PNC) en Holmdel, Nova Jersey, Estados Unidos. A práctica da sede era reproducir unha gravación do Himno Nacional dos Estados Unidos antes do concerto. Sinéad dixo que non sabía nada diso até pouco antes de comezar e negouse a cantar se se tocaba o himno.
Ordenación
A finais da década de 1990, un bispo cismático dun grupo independente da Igrexa Católica realiza a cerimonia de ordenación sacerdotal de Sinéad. A Igrexa Católica considera que a ordenación da muller é imposible, e que unha persoa que simula o sacramento da ordenación incorre en excomuñón. Despois da súa ordenación indicou que desexaba que se lle chamara Madre Bernadette Mary.
Vida persoal
Sinéad casou catro veces. O seu primeiro matrimonio foi con John Reynolds, produtor e músico a quen coñeceu en Londres cando estaba coa banda TonTon Macoute e que coproduciu algúns dos seus discos, como Universal Mother. Divorciáronse e continúan traballando xuntos. O seu segundo matrimonio foi co xornalista Nicolás Sommerlad no 2002. Sinéad antes tamén saíu con Anthony Kiedis, líder de Red Hot Chili Peppers. A canción da banda I Could Have Lied foi escrita acerca da súa repentina ruptura con Sinéad.
Nunha entrevista no 2000, O'Connor declarou que era lesbiana: ''I'm a dike ... although I haven't been very open about that and throughout most of my life I've gone out with blokes because I haven't necessarily been terribly comfortable about being a big lesbian mule. But I actually am a dike''. Non obstante, pouco despois, en entrevista co periódico The Independent, afirmou: ''I believe it was overcompensating of me to declare myself a lesbian. It was not a publicity stunt. I was trying to make someone else feel better. And have subsequently caused pain for myself. I am not in a box of any description''. Nun artigo de revista e nun programa en RTÉ (Ryan Confidential, 29 de maio do 2003), afirmou que, aínda que a maior parte das súas relacións sexuais foron con homes, tivera tres relacións con mulleres. Nun número de maio do 2005 de Entertainment Weekly declarou: ''I'm three-quarters heterosexual, a quarter gay. I lean a bit more towards the hairy blokes''.
Ten catro fillos: Jake Reynolds, co seu primeiro home; Róisín Waters, con John Waters, columnista de The Irish Times; Shane, fillo de Dónal Lunny, músico folk e produtor irlandés, e que morreu o 8 de xaneiro do 2022 logo de estar desaparecido, e Yeshua Francis Neil, nado o 19 de decembro do 2006, fillo da súa ex parella Frank Bonadio.
Andrea Bocelli
Andrea Bocelli, nado en Toscana, o 22 de setembro de 1958, é un tenor italiano e un dos cantantes de ópera máis famosos do mundo. Desde 1994 vendeu máis de 70 millóns de álbums no mundo, máis que calquera outro artista da música clásica.
Traxectoria
Naceu o 22 de setembro de 1958 en Lajatico, un vila da campiña Toscana. Empezou a estudar piano e posteriormente frauta e saxofón. Andrea Bocelli naceu con glaucoma conxénito que o deixou parcialmente cego. Á idade de 12 anos, por mor dun golpe na cabeza durante un partido de fútbol, a cegueira fíxose total. Decidido a non deixar que isto destruíse a súa carreira, seguiu adiante. A súa paixón pola música levouno a ofrecer pequenas actuacións en celebracións familiares. Ao terminar a escola media, inscribiuse na Universidade de Pisa, chegando a licenciarse en Dereito, sen deixar a música, ao compatibilizar as clases de dereito coas clases de canto que recibiu do mestre e gran tenor italiano Franco Corelli. Tamén actuou en numerosos locais, o que lle permitiu perfeccionar a súa técnica vocal, e nesa época, en 1987, foi cando coñeceu a Enrica Cenzatti, con quen casaría.
En 1992 Bocelli colaborou con Zucchero Fornaciari, que estaba a preparar con Luciano Pavarotti a gravación da peza Miserere, que logo integraría no álbum homónimo, e así Zucchero envioulle a demo a Pavarotti, que quedou impresionado, Pavarotti gravou a canción pero na xira europea de Zucchero deixou que Bocelli cantase a canción, con grande éxito. O produtor discográfico Michele Torpedine fíxose cargo da carreira de Bocelli e asinou un contrato con Sugar Music de Caterina Caselli.
Francisco Rodríguez Acosta
Traxectoria
Comandante de Infantería. En 1936 foi nomeado Xefe provincial de Falange Española de las JONS de Xaén. En marzo de 1939 foi nomeado gobernador civil de Xaén. En abril de 1940 pasou a ser gobernador civil de Pontevedra. Cesou en abril de 1943 e pasou a ser gobernador de Albacete. Foi procurador nas Cortes franquistas como conselleiro nacional do Movimiento (1949-1958).
Recoñecementos
En 1973 foille concedida a medalla de ouro da cidade de Xaén a título póstumo.
Vida persoal
Casou con Joaquina de Irazazábal Jaquotot e foi pai de Joaquina, Francisco e María de la Concepción Rodríguez-Acosta Irazazábal.
Figueiroa, Cores, Ponteceso
Figueiroa é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 58 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 26 eran homes e 32 mulleres.
Kosai
O concello de Kosai limita cos concellos de Hamamatsu (da prefectura de Shizuoka); e de Toyohashi (da prefectura de Aichi).
Francesco Milizia
Francesco Milizia (Oria, 15 de novembro de 1725 - Roma, 7 de marzo de 1798) foi un teórico de arquitectura, crítico e historiador da arte italiano, teórico do neoclasicismo. É lembrado sobre todo como o principal polígrafo do primeiro neoclasicismo, en particular no campo da arquitectura, sobre a cal dedicou varias publicacións históricas e teóricas.
Camiño da vinganza
Camiño da vinganza (en The Scalphunters) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Sydney Pollack. Está protagonizado por Burt Lancaster, Ossie Davis e Telly Savalas. A banda sonora foi composta por Elmer Bernstein. Davis foi nomeado ó Globo de Ouro ó mellor actor secundario pola súa interpretación no filme. A rodaxe fíxose no Parque Nacional Sierra de Órganos, na vila de Sombrerete, México.
Comunidade xorda
A comunidade xorda é o conxunto de persoas que teñen unha maior ou menor perda auditiva e encontran na súa vida cotiá barreiras de acceso á comunicación e á información.
Perspectivas
Na tradición, encontramos dúas perspectivas diferentes da xente xorda:
Enfrontados, estes puntos de vista son de dúas miradas diferentes. O clínico é como normalmente se mirou desde fóra, mentres que o punto de vista sociocultural é como o miran as persoas xordas.
Identidade
A identidade xorda foi edificada en torno a catro ideas fortes: comunidade, lingua, cultura e historia.
No proceso de construción, cabe destacar catro feitos claves:
Poboación
Segundo a Federación Mundial de Persoas Xordas (WFD) hai máis de 70 millóns de persoas xordas no mundo. As distintas comunidades lingüísticas foron creando sistemas lingüísticos naturais, en cada país ou en cada rexión, que dan lugar as diferentes linguas de sinais. As LS (linguas de sinais) son as linguas utilizadas polas persoas con deficiencia auditiva. De acordo con todas as investigacións lingüísticas, todas as linguas de sinais cumpren as características formais da linguaxe humana.
Así a LSE (Lingua de sinais española) é a lingua de sinais de España. En España a lingua de sinais estivo marxinada ata anos recentes. Na actualidade o número de usuarios da lingua de sinais española é aproximadamente de 400.000, dos cales 100.000 son persoas xordas.
Asociacionismo
As Federacións son os órganos de representación das persoas xordas a nivel de comunidades autónomas. Teñen un papel esencial xa que desempeña o papel de interlocutores fronte as diferentes entidades públicas ou privadas nos seus respectivos territorios. As Federacións representan o Movemento Asociativo no ámbito autonómico, desenvolven e levan a cabo proxectos, programas e proporcionan servizos (Orientación laboral, formación, servizo de intérpretes,...). En España hai unha Federación por cada comunidade autónoma, en total dezasete e tamén a Asociación da Cidade Autonómica de Melilla cuxa función é similar a das anteriores.
A Federación galega de persoas xordas é a FAXPG (Federación de Asociación de Persoas Xordas de Galicia) A súa web é:
As asociacións son o lugar de encontro para as persoas xordas onde poden contactar coa súa lingua natural, onde a cultura xorda é promovida, onde se levan a cabo actividades de lecer e tempo libre, compártese información, onde se accede á formación e préstanse servizos que orixinan unha calidade de vida mellor. Tamén lévanse a cabo tarefas de sensibilización o participación na vida das cidades, dos barrios,...
En España hai máis de cento quince asociacións provinciais e locais.
En Galiza cóntase con sete asociacións: A Asociación de persoas xordas de A Coruña, Asociación das persoas xordas de Vigo , Asociación de persoas xordas de Ourense , Asociación de persoas xordas de Lugo , Asociación de persoas xordas de Santiago de Compostela , Asociación de persoas xordas de Ferrol e a Asociación de persoas xordas de Pontevedra.
Concurso de televisión
Un concurso de televisión (en Game show) é un xénero de programa de televisión onde persoas comúns ou celebridades, en equipos ou non, participan nunha proba que pode incluír probas de intelixencias ou probas físicas co obxectivo de gañar puntos ou premios. En caso de competicións premiadas, entre os premios comúns adoitan estar contías de diñeiro, casas, coches, viaxes ou vales de compras, xeralmente por empresas patrocinadoras. Moitos dos concursos de televisión son adaptacións de programas transmitidos pola radio.
Comunidade xorda
Nas novas tecnoloxías
Aínda que poucos, hai algúns espazos nos que a xente con perdas auditivas poden atopar as novidades do día, no caso de Galicia : o a nivel de España:
Concurso de televisión
Non se consideran concursos os programas que teñen como obxectivo revelar cantantes, pois traen na súa esencia unha disputa de talentos avaliados polo público ou por xurados, e non un xogo con regras exactas como propón o concurso.
Comunidade xorda
Nas novas tecnoloxías
Tamén atopamos recursos de comunicación como: o "Oovoo" un sistema parecido ao Skipe pero que funciona mellor con conexións lentas, o "Svidual" é un sistema de videointerpretación a nivel estatal e o "Bildtec" que é un sistema de videointerpretación pero que funciona en entidades a nivel galego.
Concurso de televisión
Os concursos con probas que consisten normalmente nun conxunto de preguntas e respostas tamén se designan en inglés quiz shows.