cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sangeeta N. Bhatia
Traxectoria
Bhatia uniuse á facultade da Universidade de California, San Diego (UCSD) en 1999, chegando ao posto de profesor asociado. Mentres estaba na UCSD, recibiu unha bolsa Packard e foi nomeada "Profesora do Ano" en 2001 no Departamento de Bioenxeñería da Jacobs School of Engineering. En 2005, deixou a UCSD e trasladouse ao MIT, dentro da División de Ciencias e Tecnoloxía da Saúde, e do Departamento de Informática e Enxeñaría Eléctrica. A Brown University School of Engineering entregoulle a medalla BEAM (Brown Engineering Alumni Medal) en 2011.
Bhatia dirixiu o Multiscalar Regenerative Technologies Laboratory e está afiliada ao Brigham and Women's Hospital e ao David H. Koch Institute for Integrative Cancer Research.
Estela de Carlotto
Traxectoria
Carlotto fixo xestións para a liberación da súa filla e ata se reuniu co xeneral Reynaldo Bignone, quen lle dixo que Laura non ía permanecer con vida. En abril de 1978, unha compañeira de cativerio da súa filla, que fora liberada, informouna de que Laura aínda estaba viva e embarazada. Carlotto e a súa familia sempre chamaron ao bebé Guido, porque ese era o nome que a nai lle quería poñer.
En abril de 1978, Carlotto comezou a participar nas actividades das Avoas de Praza de Maio. O 25 de agosto dese mesmo ano foi convocada polos militares e entregáronlle o cadáver da súa filla, a quen enterraron en La Plata dous días despois. Foi un dos poucos casos en que o corpo dunha persoa desaparecida foi devolto aos seus familiares. Carlotto xubilouse o 30 de agosto.
Sangeeta N. Bhatia
Investigación
A investigación de Bhatia no Laboratorio de Tecnoloxías Rexenerativas Multiescalares céntrase nas aplicacións da micro e nanotecnoloxía na reparación e rexeneración de tecidos.
En concreto, estuda as interaccións entre os hepatocitos (células hepáticas) e o seu microambiente, e desenvolve ferramentas de microfabricación para mellorar as terapias celulares en enfermidades hepáticas (enxeñaría de tecidos hepáticos). O seu obxectivo é maximizar as funcións dos hepatocitos, facilitar o deseño de terapias celulares eficaces para as enfermidades hepáticas e mellorar a comprensión dos fundamentos da fisioloxía e fisiopatoloxía do fígado.
Estela de Carlotto
Traxectoria
Carlotto comezou entón a buscar o seu neto e a esixir a súa aparición e a dos outros nenos secuestrados ou desaparecidos polas forzas militares. Con esa preocupación, uniuse á asociación de Avoas de Praza de Maio, organización da que é presidenta desde 1989.
Os seus fillos tamén están ligados á defensa dos dereitos humanos: Guido "Kibo" Carlotto é secretario de Dereitos Humanos da provincia de Bos Aires, Remo Carlotto é deputado nacional e Claudia Carlotto é a xefa da Comisión Nacional polo Dereito á Identidade (Conadi).
En 2011 estreouse Verdades verdaderas, un filme sobre a súa vida, dirixido por Nicolás Gil Lavedra.
Moeda dun franco Primeira República (1992)
O franco Primeira República é unha moeda con valor facial dun franco francés emitida en 1992 en conmemoración do bicentenario da proclamación da primeira República Francesa, en 1792.
Moeda circulante
Tanto o anverso como do reverso desta moeda retoman dous deseños moi característicos de diversas moedas francesas da primeira República.
O anverso reproduce a mítica Marianne revolucionaria creada polo gravadior xeral de moedas de Francia Agustin Dupré (1748-1833) en 1795, inspirándose en Minerva, deusa da intelixencia e da sabedoría, co barrete frixio símbolo da liberdade. Este anverso foi utilizado en varias das primeiras moedas republicanas francesas a partir do ano 4 da Revolución (1795).
O reverso é un deseño de Pierre-Joseph Tiolier (1763-1819), tamén gravador xeral, que caracterizou unha gran cantidade de moedas francesas de todo o século XIX e mesmo de épocas posteriores.
Da produción do franco conmemorativo do bicentenario da proclamación da primeira República Francesa encargouse a ''Monnaie de Paris. ''
Partido Único Gorani
O Partido Único Gorani (JGP) (o seu nome oficial é en serbio: Jedinstvena Gornaska Partija e tamén se coñece pola súa forma en Partia Unike Gorane) é un partido político de Kosovo.
Posicións políticas
O obxectivo do partido é preservar a identidade dos gorani en Kosovo, mellorar a súa posición no seo da sociedade e promover activamente os seus valores culturais. Entre as súas reivindicacións está o establecemento do de Gora, onde viven tradicionalmente os goranis de Kosovo, como unha unidade administrativa local propia (concello)
Moeda dun franco Primeira República (1992)
Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen tamén outras tres versións desta moeda destinadas ao mercado do coleccionismo e do investimento: unha delas é a cuñada en platino (999 milésimas, 24 mm, 11 g), cunha tiraxe de 2.000 exemplares; outra en ouro (920 milésimas, 24 mm, 9 g), cunha tiraxe de 5.000 exemplares;  e unha terceira en prata de tamaño meirande (900 milésimas, 28 mm, 15,55 g), da que se cuñaron 40.000 exemplares.
Partido Único Gorani
Historia
A Comisión Electoral de Kosovo rexistrouno o 12 de maio de 2014. En 2018 o Centro de Unión Democrática de Hamza Bale integrouse no partido.
Representación
miniatura|Adem Hodža, fundador e líder do Partido Único Gorani Dende a súa fundación, o Partido Único Gorani gañou tres veces o escano reservado á minoría gorani na Asemblea da República de Kosovo, primeiro nas eleccións parlamentarias de Kosovo de 2017, ao se facer con 2 369 votos dos 4.202 emitidos pola comunidade gorani, logo en 2019 logrou 1.159 dos 2.639 da comunidade gorani e en 2021 fíxose con 2161 votos fronte aos 1010 do seu rival da Coalición Xuntos que estableceu a Iniciativa Cívica de Gora.
O Partido Único Gorani forma parte da maioría parlamentaria na Asemblea da República de Kosovo e está representado no Goberno de Kosovo cun viceministro. A nivel de goberno local, participou nas eleccións municipais no municipio de Dragaš e logrou 2 dos 27 escanos da Asemblea local en 2017 e máis en 2021.
Henrique V, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico
Henrique V, mado o 11 de agosto de 1086 en Goslar, Saxonia e finado en Utrecht o 23 de maio de 1125, foi emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico entre 1111 e 1125.
Era fillo do emperador Henrique IV e de Berta de Savoia.
Foi o cuarto e último emperador da Dinastía salia.
Morreu de cancro menos de un mes antes de cumprir os 39 anos.
Guerra contra o reino de Hungría
Do mesmo modo que o seu avó Henrique III e seu pai Henrique IV, Henrique V proseguiu as pretensións sobre o Reino de Hungría de mantelo como un Estado vasalo, igual como o facía co Principado de Bohemia (posteriormente Reino de Bohemia a partir de 1212).
O emperador xermánico sitiou a cidade húngara de Bratislava e Colomán solicitou a axuda de Boleslao III, o duque de Polonia, quen atacou Bohemia, parte dos dominios de Henrique V. En novembro dese ano asirnaron a paz e Colomán permitiu que Álmos regresara á corte húngara, pero non restaurou o ducado de Nitra.
Logo da morte do rei Colomán o Bibliófilo, seu fillo Estevo II de Hungría ocupou o trono en 1116. Así, non só herdaría a coroa húngara, senón tamén a situación tensa que existía entre o emperador Henrique V e o seu pai. Estevo II mantivo a mesma posición que seu pai durante a querela das investiduras, apoiando ao papado e enfrontado ao Sacro Imperio Romano Xermánico. Neste mesmo ano, o exército húngaro sufriu unha terríbel derrota xunto á cidad de Zadar contra a alianza militar composta polas forzas xermánicas de Henrique V, os exércitos venecianos e as tropas bizantinas. Isto o motivaría a asirnar a paz coa República de Venecia en 1118 e ao ataque do margraviado de Austria, contra o marqués Leopoldo III. Dito ataque resultou vitorioso e, tras este, Estevo II regresou a Hungría e acabaría coa ameaza xermánica sobre Hungría.
Continuación da querela das investiduras
miniatura|130px|Selo de Henrique V Seu pai, Henrique IV, conducira unha longa campaña contra o papado, onde ambos os poderes rivalizaban: a Querela das Investiduras.
Henrique V, nun primeiro momento apoiou ao papado e aos príncipes alemáns fronte ao seu pai por temor a quedar excluído da sucesión pero, xa no trono, tratou de manter a política levada polo seu pai, e continuou así a querela entre el e o papa Pascual II. Obrigou ao papa a que lle recoñecese a potestade de outorgar investiduras pero, un ano máis tarde (en 1112) o papa excomumgouno.
Henrique V, desde ese momento, tivo que enfrontarse tamén cos príncipes saxons e turinxios. En 1118 o emperador fixo nomear o antipapa Gregorio VIII, pero como non contaba con apoios suficientes, firmou co papa Calixto II o Concordato de Worms en 1122, polo que se aceptou como fórmula de compromiso diferenciar a investidura de carácter laico da canónica.
Casamento
En 1114 Henrique V casara coa princesa Matilde, filla do rei Henrique I de Inglaterra. Non tiveron fillos.
Giampaolo Menichelli
Giampaolo Menichelli, nado en Roma o 29 de xuño de 1938, é un exfutbolista italiano, que xogaba como dianteiro.
É irmán do ximnasta artístico Franco Menichelli, gañador de cinco medallas nos Xogos Olímpicos.
Traxectoria
Naceu no barrio romano de Portuense e formouse na canteira da Roma, debutando co primeiro equipo na Serie A o 9 de febreiro de 1958. Na tempada 1958/59 saíu cedido ao Sambenedettese, onde destacou inmediatamente, marcando un gol no seu debut ante o Catania (2-2). Na seguinte campaña volveu ir cedido, desta vez ao Parma, e a continuación regresou a Roma, onde xogou durante os seguintes tres anos. En 1961 conquistou a Copa de Feiras, contra o Birmingham City inglés, sendo este o único título dun equipo italiano en dita competición europea.
En 1963 fichou pola Juventus, onde xogou durante as seguintes seis campañas, acumulando 194 partidos e 59 goles na Serie A. No Piemonte foi protagonista na conquista da Copa Italia 1964/65, onde se alzou como máximo goleador da competición, asinando tamén o gol decisivo na final contra o Grande Inter de Helenio Herrera. Gañou tamén a liga na tempada 1966/67, campionato lembrado pola remontada na clasificación sobre o Inter de Herrera, culminada na última xornada. Menichelli foi o máximo goleador do seu equipo, contribuíndo con 11 goles en 33 partidos.
Durante a súa carreira totalizou 261 partidos e 60 goles na Serie A, e 64 partidos e 14 goles na Serie B.
Selección italiana
Foi 9 veces internacional coa selección italiana, coa que debutou nun partido amigable contra Francia no Stadio Comunale de Florencia o 5 de maio de 1962, formando na dianteira xunto con José Altafini, Humberto Maschio, Bruno Mora e Omar Sívori. Marcou o seu único gol coa azzurra unha semana despois, noutro amigable contra Bélxica.
Disputou o Mundial de 1962 en Chile, sendo titular en dous partidos, contra Alemaña Federal e Chile.
Glande
A glande é unha zona anatómica de pequeno tamaño que posúe unha forma redondeada.
Charlotte Delbo
Charlotte Delbo, nada o 10 de agosto de 1913 en Vigneux-sur-Seine, Essonne, e finada o 1 de marzo de 1985 en París, foi unha escritora francesa principalmente coñecida polas súas memorias como prisioneira no campo de concentración de Auschwitz, ao que foi enviada pola súa actividade como membro da Resistencia francesa.
Santuarios e templos de Nikkō
O Patrimonio da Humanidade da UNESCO santuarios e templos de Nikkō abrangue 103 edificios ou estruturas e a contorna natural que os rodea. Está situado en Nikkō, Prefectura de Tochigi, no Xapón. Os edificios pertencen a dous santuario xintoísta (Santuario Futarasan e Tōshō-gū) e un templo budista (Rinnō-ji). Nove das estruturas son designadas Tesouros Nacionais do Xapón mentres que as 94 restantes son Propiedades Culturais Importantes. A UNESCO incluíu o sitio como Patrimonio da Humanidade en 1999.
Santuario Futarasan
No nomeamento inclúense 23 estruturas do santuario de Futarasan. Todos están rexistrados como Bens Culturais Importantes. Son:
Tōshō-gū 東照宮
42 edificios do santuario Tōshō-gū están incluídos na candidatura. Oito estruturas están rexistradas como Tesouros Nacionais do Xapón e 34 son Propiedades culturais importantes.
Rinnō-ji
38 edificios do templo Rinnō-ji están incluídos na candidatura. Unha estrutura, que comprende os Honden, Ainoma e Haiden do Mausoleo de Taiyuin, é un Tesouro Nacional do Xapón rexistrado e 37 son Bens Culturais Importantes.
Paisaxe cultural
No nomeamento inclúense as abas boscosas das montañas nas que se sitúan as edificacións. O bosque dominante de cedro xaponés plantouse a principios do século XVII durante a construción do Tōshō-gū. A zona onde se atopan os edificios está designada como Sitio Histórico. Outras partes da paisaxe cultural están protexidas dentro do Parque Nacional de Nikko.
Ateigamento
O termo aglomeración ou ateigamento utilízase frecuentemente para facer referencia á acumulación de individuos ou de animais nun mesmo lugar, o cal non se acha fisicamente preparado para albergalos de tal maneira que, esas persoas ou animais que se achan vivindo nesa situación se verán afectadas non unicamente pola incomodidade de ter que compartir un espazo mínimo con outros, senón tamén que por mor diso será practicamente imposíbel que o lugar observe unha hixiene e seguridade satisfactoria, afectando a saúde das persoas, e mesmo, naquelas situacións máis extremas até pode existir risco para a vida.
Xosé Gayoso
O nome Xosé Gayoso, ou José Gayoso, pode referirse a:
Alexander Viktorenko
Alexander Stepanovich Viktorenko, nado en Olginka (Casaquistán) o 29 de marzo de 1947, é un cosmonauta soviético e ruso retirado que formou parte das misións Soiuz TM-2, Soiuz TM-3, Soiuz TM-8, Soiuz TM-14 e Soiuz TM-20.
Abamectina
A abamectina é un insecticida e anthelmíntico amplamente usado. É un membro da familia da avermectina e é un produto da fermentación natural da bacteria actinomiceta do solo Streptomyces avermitilis. A abamectina (tamén chamada avermectina B1), difire da ivermectina, outro membro moi utilizado da familia da avermectina, polo seu dobre enlace en C-22-25. A fermentación realizada por Streptomyces avermitilis rende 8 homólogos moi relacionados da avermectina dos cales a B1 (a e b) forma a maior parte dos produtos de fermentación. A denominación común internacional abamectina, é unha combinación de Bla (~ 80%) e B1b (~ 20%). De todas as avermectinas, a abamectina é a única que se usa tanto na agricultura coma na farmacéutica.
Modo de acción
As avermectinas únense a canles de cloruro de apertura regulada polo glutamato que se encontran nos nervios e células musculares de invertebrados. Causan a hiperpolarización destas células que ten como resultado a parálise e a morte. Os mamíferos só posúen canles de cloruro regulados polo glutamato no cerebro e medula espiñal e as avermectinas teñen unha baixa afinidade por outras canles reguladas por ligando de mamíferos e xeralmente non cruzan a barreira hematoencefálica, polo que son moi seguras para os mamíferos.
Historia
As avermectinas descubríronse en 1967 en caldos de fermentación de cultivos de bacterias actinomicetas recibidas do Instituto Kitasato do Xapón, despois dunha intensa investigación deseñada para atopar produtos naturais con actividade antihelmíntica. A ivermectina empezouse a usar en 1985 para tratar as infestacións por Onchocerca volvulus (oncocercose ou cegueira do río) en humanos polas Nacións Unidas. Os descubridores da avermectina, William C. Campbell e Satoshi Ōmura, compartiron o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía de 2015.
Actividade
A abamectina é un insecticida e tamén un acaricida e nematicida. Tamén se usa para o control das formigas de fogo. A abamectina adminístrase oralmente a cabalos para eliminarlles os vermes.
Uso
A abamectina tamén se usa como un antihelmíntico veterinario. A resistencia a antihelmínticos baseados na abamectina, aínda que é un problema crecente, non é tan común coma para outras clases de antihelmínticos veterinarios clásicos. O sal benzoato emamectina benzoato tamén se usa como insecticida. As avermectinas foron usadas para tratar varios padecementos causados por parasitos en humanos e outros animais. As avermectinas, incluída a abamectina, foron estudadas para o seu uso en terapias anti alcohol.
Degradación no medio ambiente
A abamectina degrádase rapidamente cando se expón á luz (fotodegradación) na superficie das plantas, no solo, excrementos e auga. A vida media das avermectinas (incluíndo a abamectina) varía entre 0,5 e 23 días dependendo da proporción e substrato (auga, solo, feces, plantas). A avermectina B1a aplicada a 0,022-0,032 kg de ingrediente activo por hectárea (50% maior que as proporcións recomendadas) orixina un nivel de residuo moi baixo.
Máximo de Zamudio
Máximo Zamudio, nado en Buenos Aires (Vicerreinado do Río da Prata) o 25 de setembro de 1787 e finado na Paz (Bolivia) o 17 de decembro de 1847, foi un militar arxentino que loitou contra as Invasións Inglesas e a prol da emancipación da súa patria. Tras sumarse ao Exército dos Andes, participou da Expedición libertadora do Perú, e acabou por integrarse no exército desa república.
Abamectina
Acción sobre as abellas
A abamectina é moi tóxica para as abellas tanto se a consomen como por contacto directo. Porén, nas partes das plantas sobre as que se aplica un spray de abemectina non causa toxicidade para as abellas 24 horas despois do seu tratamento. A razón desta baixa toxicidade na follaxe débese á súa vida media <24 horas na superficie das plantas.
Nomes comerciais
Entre os seus nomes comerciais están: Abba, Abathor, Affirm, Agri-Mek, Avid, Dynamec, Epi-Mek, Genesis Horse Wormer, Reaper, Termictine 5%, Vertimec, CAM-MEK 1.8% EC (cam para compostos agroquímicos), Zephyr e Cure 1.8 EC, ente outros.
Máximo de Zamudio
Traxectoria
Naceu en Buenos Aires, cidade integrada daquela no Vicerreinado do Río da Prata, parte do imperio español. Foi fillo de Estanislado Zamudio e Juana Echevarría.
Distinguiuse como soldado nas invasións inglesas de 1806 e 1807 ao Vicerreinado do Río da Prata, tras o que continuou prestando servizo na gornición de Buenos Aires. Durante a asonada de Álzaga o 1 de xaneiro de 1809 enfrontou un grupo de insurxentes, polo que foi ascendido a portaestandarte do Escuadrón de Húsares.
Viking (motores foguete)
miniatura|Un motor Viking 5C en exposición. Viking foi unha serie de motores foguete usados nos lanzadores Ariane 1, Ariane 2, Ariane 3 e Ariane 4.
Máximo de Zamudio
Traxectoria
Uniuse á Revolución de Maio de 1810 e formou parte da Primeira expedición auxiliadora ao Alto Perú que, comandada polo coronel Francisco Ortiz de Ocampo, marchou ás provincias para promover a causa revolucionaria. En agosto desempeñábase como axudante maior do 2º escuadrón do Rexemento de Húsares do Rei. Baixo o mando do tenente coronel Antonio González Balcarce participou na Batalla de Suipacha como axudante de ordes de Juan José Castelli, representante da Primera Junta.
Viking (motores foguete)
Características
Os motores Viking foron desenvolvidos pola Société Européenne de Propulsion para o seu uso nas diferentes etapas dos foguetes da familia Ariane 1 a 4. Todos usaban tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelentes.
Máximo de Zamudio
Traxectoria
Polo seu desempeño foi nomeado capitán do seu rexemento, renomeado como Dragones Ligeros del Perú. Continuou como axudante de Castelli na batalla de Huaqui e na posterior retirada a Jujuy. Continuou no Exército do Norte até que o 18 de agosto de 1812 foi capturado xunto co seu irmán Juan Francisco no encontro de Cabeza de Buey, polo que non estivo presente nas vitorias de Tucumán e Salta. Tras o triunfo patriota na batalla de Salta, o 21 de marzo de 1813 foi liberado en Oruro por José Manuel de Goyeneche.
Viking (motores foguete)
Viking 2
Usado na primeira etapa dos foguetes Ariane 1, tiña un pulo de 693 kN e unha masa de 776 kg baleiro. Síguese usando na India, construído baixo licenza co nome de Vikas e formando parte dos lanzadores GSLV.
Máximo de Zamudio
Traxectoria
Foi ascendido a sarxento maior co grao de tenente coronel do Regimiento de Caballería de Línea del Perú, e estivo presente nas batallas de Vilcapugio e Ayohuma. Tras o repregamento a Jujuy, Zamudio foi posto por Manuel Belgrano a cargo do Regimiento de Dragones na Quebrada de Humahuaca.
O 5 de decembro de 1814 foi ascendido a tenente coronel efectivo de cabalaría de liña. Tras ser licenciado en 1815, regresou a Buenos Aires e foi agregado ao estado maior.
Viking (motores foguete)
Viking 2B
Usado nos foguetes Ariane 2 e 3, era unha versión mellorada do Viking cun pulo de 720 kN e a mesma masa. Voou por primeira vez en 1984
Máximo de Zamudio
Traxectoria
En 1819 incorporouse en Chile ao exército do xeneral José de San Martín e participou na campaña ao Perú. Tras o seu termo, en 1822 estabeleceu en Lima un comercio provendo vestimentas e armas ao exército, especialmente ao Rexemento Río da Prata.
Alexander Viktorenko
Traxectoria
Viktorenko foi seleccionado como candidato a astronauta en marzo de 1978, completando o seu adestramento e participando nas misións Soiuz TM-2, Soiuz TM-3, Soiuz TM-8, Soiuz TM-14 e Soiuz TM-20, pasando 489,06 días no espazo. Retirouse en maio de 1997.
Viking (motores foguete)
Viking 4B
Versión mellorada do Viking 4B usado como segunda etapa dos Ariane 4. Tiña un pulo de 805 kN e 850 kg de masa. Voou por primeira vez en 1984.
Máximo de Zamudio
Traxectoria
Incorporouse ao exército peruano, onde alcanzou en 1839 o grao de xeneral de división. Fincouse logo como mineiro en Corocorco, Departamento da Paz, e finou na Paz o 17 de decembro de 1847.
Viking (motores foguete)
Viking 5C
Usado nos Ariane 4, cun pulo de 752 kN e 776 kg de masa. Voou por primeira vez en 1988.
Máximo de Zamudio
Traxectoria
Tivo cando menos dous fillos, Mariano e Adolfo.
Unha rúa de Buenos Aires leva o seu nome, no barrio de Villa del Parque.
Foi avó da poeta cochabambina Adela Zamudio, filla de Adolfo.
Moeda de 100 francos Marie Curie
Os 100 francos Marie Curie son unha moeda francesa de prata con valor facial de cen francos franceses emitida en 1984 en conmemoración do cincuentenario do falecemento da científica polaca naturalizada francesa Marie Curie (1867-1934), galardoada co premio Nobel en dúas ocasións.
Moeda circulante
Tanto o anverso como o reverso desta moeda foron deseñados e gravados polo escultor e medallista francés Raymond Corbin (1907-2002).
O anverso reproduce como motivo prinipal senllas coroas vexetais, unha de palma e outra de oliveira, que representan cada unha un dos premios Nobel obtidos por Marie Curie, o de Física en 1903 e o de Química en 1911.
No reverso amósase un retrato de Marie Curie de perfil, ollando cara á dereita. miniatura|200x200px|[[Retrato de Marie Curie en 1903.]] Da produción do franco conmemorativo do 50º aniversario do pasamento de Marie Curie encargouse a ''Monnaie de Paris. ''
Existe unha variante da moeda, á parte do seu modelo estándar. Trátase dunha tiraxe reducida cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate, na que se inscribiu a palabra ESSAI en letras pequenas no reverso, preto do bordo dereito da moeda.
Emisións especiais noutros metais
Ademais da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen outras diversas versións desta moeda con idéntico deseño e cuñadas en metais diferentes, algunhas delas tamén en verión piéfort, é dicir co dobre de grosor e de peso.
Carlos Pazos Varela
Carlos Pazos Varela, nado na Pobra do Caramiñal e finado en Padrón en abril de 1922, foi un avogado, empresario e político galego.
Traxectoria
Iniciouse no comercio traballando na casa Orense de Pontecesures. Estableceuse en Padrón onde montou unha fábrica de tecidos. Foi socio de Ángel Ramos García co que montou a Sociedad Ramos y Pazos. Foi xerente da Sociedad Anónima Azucarera de Padrón. Amigo de Rafael Gasset Chinchilla, foi elixido deputado provincial polo distrito de Noia en 1893. Volveu ser reelixido deputado provincial ata a súa morte.
Vida persoal
Casou con María del Carmelo Cristobo, que logo de enviuvar tomou os hábitos carmelitas en 1930.
Concello de Partille
Partille é un concello sueco no condado de Västra Götaland. A súa capital é Partille, que dende hai moito tempo fusionouse coa área urbana da cidade de Gotemburgo. No mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 39 745 habitantes.
O concello está situado na parte occidental do landskap de Västergötland e limita ao oeste e ao norte co municipio de Gotemburgo, ao sur co de Härryda, e ao leste co de Lerum.
Nome
O nome de Partille pénsase que vén da palabra medieval "Parthaella", que significa "a lousa partida". Que proveña da expresión "Passet mellan bergen" (o paso entre as montañas) tamén é unha interpretación probable, referíndose ás montañas a ámbolos dous lados do val do Säveån. Unha tercera teoría apunta á frase "porten mellan hällarna" (a porta entre os afloramentos), apuntado ao estreito paso que hai onde Jonsered se atopa co lago Aspen.
Bandeira de Veracruz
A bandeira do estado de Veracruz é dos símbolos do estado mexicano. Consiste nun rectángulo dividido en dois marcos que bordean o campo branco, coas cores na seguinte orde a partir do mastro: vermello e verde. Entre o campo branco ten o Escudo do Estado, cun diámetro de tres cuartas partes do ancho de devandita franxa. A proporción entre anchura e lonxitude da bandeira é de catro a sete.
Cores e o seu significado
As cores dos marcos da bandeira teñen a súa orixe na Bandeira de México, xa que durante o goberno do estado foran as tonalidades oficiais exactas da bandeira aínda non foron definidas polas leis da entidade.
(460) Scania
(460) Scania é un asteroide pertencente ao cinto de asteroides descuberto o 22 de outubro de 1900 por Maximilian Franz Wolf desde o observatorio de Heidelberg-Königstuhl, Alemaña.
Designación e nome
Designado provisionalmente como 1900 FN, foi posteriormente nomeado "Scania" en honra a Escania, unha rexión de Suecia.
Características orbitais
Scania está situado a unha distancia media de 2,716 ua, podendo afastarse un máximo de 3,004 ua e achegarse un máximo de 2,428 ua. Ten unha excentricidade de 0,106.
Características físicas
Este asteroide ten unha magnitude absoluta de 10,7.
Jhay Cortez
Jesús Manuel Nieves Cortez, nado en Río Piedras, Porto Rico, o 9 de abril de 1993, coñecido artisticamente como Jhay Cortez, é un cantante, rapeiro, compositor e produtor discográfico portorriqueño de reguetón e trap latino.
Traxectoria
Comenzou a compoñer cancións aos 15 anos, isto fixo que o produtor Eddie Dee se interesase nel e foi coñecido polos produtores Lele a arma Secreta e Eliel, cos que empezou a escribir cancións e quen o conectan para traballar co dúo Zion & Lennox, para os cales compuxo dúas cancións, «Como curar» e «Detective de tu amor», ademais de producir «Soltera» baixo o pseudónimo de Jay el Superdotado, as tres cancións formando parte do álbum Los verdaderos.
Posteriormente compuxo cinco sinxelos para Perico eñ Bambino, entre eles: «Llama al sol» para o seu álbum Invencible publicado no 2011, o cal resultaría gañador dun Grammy Latino na categoría de mellor álbum tropical.
Carreira musical
En 2013, comezou como cantante formando parte dun grupo de pop latino chamado Stereo 4, o cal naceu como unha idea de Joel Báez quen se dá á tarefa xunto a Roberto Sánchez e o seu inseparable dúo de traballo, Jhay Neves (vocalista do grupo), de atopar aos que pronto formarían parte deste grupo musical. Stereo 4 foi a mestura de catro voces totalmente diferentes. A agrupación xuvenil estaba composta por Jafet Cortes, Eduardo Esteiras, Rubén Chinea e Jesús M. Neves.
Colaborou co grupo por última vez en 2016 coa canción «Te quiero ver», a cal foi unha colaboración co seu antigo grupo e co cal debutou como solista.
Rally Mil Vistas
O Rally Mil Vistas foi unha proba de rally que se celebrou anualmente entre 1990 e 1994 no concello de Muros e nos arredores, organizada por Senra Sport. A primeira edición celebrouse co nome de Rally da Coruña resultando gañador Germán Castrillón cun Ford Sierra Cosworth, pasando a chamarse nas seguintes edicións "Rally Mil Vistas". Era puntuable para o Campionato de Galicia de Rally.
Historia
En 1990 a Escudería Centollo, que viña organizando o Rally da Coruña dende os anos 60 cedeulle os dereitos de uso do nome a Senra Sport, o equipo fundado por Manuel Senra pouco antes, que deste xeito pasou a organizar o rally en Muros, aínda que co nome de 18º Rally da Coruña. Ademais de por Muros, aquela primeira edición discorreu polos concellos de Carnota, Dumbría, Mazaricos e Vimianzo, resultando gañadores Germán Castrillón e Estrella Castrillón a bordo dun Ford Sierra Cosworth, mentres que Manuel Senra e José Maceiras remataban segundo co seu Peugeot 205 GTI e o lucense José Luis Montero cun Lancia Delta Integrale completaba o podio. Ademais con esta vitoria, Castrillón lograba os puntos necesarios para proclamarse campión galego por primeira vez na súa carreira.
O Rally Mil Vistas de 1992 foi a derradeiro cita da tempada e chegouse a el co título xa decidido a favor de Castrillón, polo que este preferiu non participar. Sen o seu máximo rival, Manuel Senra, de novo co 309 GTI, logrou a vitoria comodamente por diante dos Citroën AX Sport de Javier Paz e Juan Carlos Táboas, nunha carreira marcada polas malas condicións meteorolóxicas, que provocaron numerosos abandonos e problemas aos participantes.
A edición de 1993 estaba programada inicialmente para outubro pero problemas burocráticos fixeron que se adiase ata decembro, pechando deste xeito a tempada 1993. Germán Castrillón logrou a súa terceira vitoria, esta vez conducindo un Ford Escort Cosworth, co que lle sacou máis dun minuto a Miguel Dopico, que levaba un coche do mesmo modelo, e máis de dous minutos ao leonés Roberto Méndez, sobre un Renault Clio 16v. Senra, que foi segundo gran parte do rally, tivo que abandonar a falta de catro treitos pola rotura dun palier.
En 1994 celebrouse a quinta e derradeira edición do rally. Nesta ocasión, na que destacaron as ausencias de Germán Castrillón e Manuel Senra, a vitoria foi para Miguel Dopico, seguido por Arturo Rial e José María Magdaleno.
Goslar
miniatura|270px|Vista parcial do centro histórico Goslar é unha pequena cidade de Alemaña pertencente ao Land da Baixa Saxonia.
Xeografía
miniatura|270px|Hotel Kaiserworth de Goslar Situada a 358 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 92,56 km².
Segundo o censo do 31 de decembro de 2021, contaba con 50 010 habitantes, polo que a súa densidade de poboaión nese ano era de 305 hab./km².
A cidade encóntrase nas proximidades do Harz, zona montañosa do norte de Alemaña que ten as altitudes máis altas nesa rexión, e o seu terreo accidentado esténdese por partes da Baixa Saxonia, Saxonia-Anhalt e Turinxia. O nome Harz deriva da palabra do alto alemán medio Hardt ou Hart (bosque de outeiros), latinizada como Hercynia (Hercinia). O Brocken é o cumio máis alto do Harz, cunha altitude de 1 141,1 m sobre o nivel do mar. O Wurmberg (971 m) é o pico máis alto situado enteiramente dentro do estado de Baixa Saxonia.
Historia
Fundada en 922 para protexer as ricas minas de prata descubertas na montaña Rammelsberg. Na Alta Idade Media, nos séculos XI e XII, foi a residencia favorita dos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico da dinastía Salia, e foi o escenario de frecuentes reunións do Reichstag. Incluso o último desta dinastía, Henrique V, naceu en Goslar.
No século XIII uniuse á Liga Hanseática. En 1290 foi unha cidade imperial libre, até que foi anexionada por Prusia en 1802. Pasou a Westfalia en 1807, volveu a Prusia en 1814, pasou a Hannover en 1815 e, co reino de Hannover, ao reino de Prusia en 1866. Adolf Hitler converteuna na sede da organización agrícola nazi en 1936. Indemne durante a segunda guerra mundial, a cidade recibiu moitos refuxiados doutros lugares de Alemaña.
Economía
Goslar é un centro turístico, e unha importante porta de entrada para os turistas que van ás montañas do Harz. Ademais, produce produtos químicos, materiais sintéticos, materiais de construción, papel, vidro, produtos metálicos, téxtiles, alimentos e produtos eléctricos.
Goslar ten dúas especialidades culinarias: o queixo Harz e a cervexa Gose.
Restos de tempos antigos
Quedan partes das antigas murallas da cidade, así como as torres do século XVI, especialmente a Breites Tor (Porta Ancha). Hai interesantes edificios de pedra e entramado de madeira dos séculos XIII-XVI pertencentes aos gremios de panadeiros e comerciantes de panos; un destes últimos (de 1494) é hoxe o Hotel Kaiserworth. O Palacio Imperial (c. 1040, restaurado a finais do século XIX) foi construído polo emperador Henrique III, cuxa tumba está na capela de San Ulrico. A casa do concello do século XII, posteriormente reconstruída, contén unha singular sala de homenaxe. A catedral (consagrada en 1050) foi demolida en 1819, pero os mosteiros medievais e varias igrexas parroquiais sobreviven.
Patrimonio da humanidade
A cidad histórica de Goslar, coas minas de Rammelsberg, foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1992, uníndose á declaración o sistema de xestión hidráulica do Alto Harz en 2010.
Diahann Carroll
Carol Diahann Johnson, nada no Bronx, Nova York, o 17 de xullo de 1935 e finada nos Ánxeles, California, o 4 de outubro de 2019, foi unha actriz, modelo e cantante estadounidense coñecida como Diahann Carroll, gañadora dun premio Tony e un Globo de Ouro, e candidata ao premio Óscar.
Traxectoria
Grazas ao apoio dos seus pais, dende nova comezou a súa formación como cantante, bailarina e modelo. Con quince anos posou para a revista Ebony. Estudou a carreira de socioloxía na Universidade de Nova York. Irrompeu no mundo do espectáculo en 1954 con apenas dezaoito anos, ao gañar o concurso televisivo Chance of a Lifetime. Posteriormente comezou a actuar en locais de Nova York.
Apareceu como actriz en filmes musicais como Carmen Jones (1954) e Porgy and Bess (1959), ambos dirixidos por Otto Preminger, e en Paris Blues (1961) xunto con Sidney Poitier, Paul Newman e Joanne Woodward. En 1974 foi candidata ao Óscar por Claudine, filme que coprotagonizou con James Earl Jones. Paralelamente, traballou na televisión e en musicais de Broadway, sendo a primeira muller afroamericana que gañou un Tony, polo seu traballo en No Strings.
Tamén protagonizou a serie de televisión Julia, pioneira na súa época ao amosar personaxes de raza negra non estereotipados en papeis protagonistas. Por este traballo gañou un Globo de Ouro e foi candidata ao Emmy.
Tras uns anos de relativa inactividade, recobrou unha popularidade enorme en 1984 co papel de Dominique Deveraux, na telenovela de grande éxito Dynasty, en que interpretou unha rival de Alexis Carrington (Joan Collins). Paralelamente, interveu en The Colbys realizando o mesmo papel. Foi coñecida ademais polo seu papel na serie televisiva White Collar e polas súas aparicións en Grey's Anatomy.
Carroll foi diagnosticada con cancro de mama en 1997. Ela dixo que o diagnóstico a "sorprendera" porque non había antecedentes familiares de cancro de mama e sempre seguira un estilo de vida saudable. Someteuse a nove semanas de radioterapia, e dende entón estivera libre de cancro. Con frecuencia falou da necesidade de detección temperá e da prevención da doenza. Finalmente faleceu nos Ánxeles o 4 de outubro de 2019.
Vida persoal
Carroll casou en catro ocasións. A primeira foi en 1956 co produtor musical Monte Kay con quen tivo unha filla, Suzanne Kay Bamford, en 1960. O matrimonio rematou en 1962.
En 1959 comezou unha relación de nove anos con Sidney Poitier e entre 1970 e 1973 foi parella do presentador de televisión británico David Frost. En 1973, Carroll sorprendeu os medios ao casar con Fred Glusman, mais semanas despois presentou unha demanda de divorcio, acusando a Glusman de abuso físico. En 1975 casou con Robert DeLeon. Enviuvou dous anos despois cando DeLeon faleceu nun accidente de tráfico. O seu cuarto e derradeiro matrimonio foi co cantante Vic Damone en 1987. A unión, que Carroll describiu como turbulenta, rematou cunha separación legal en 1991, unha reconciliación e un divorcio en 1996.
Cistáceas
miniatura|240px|[[Cistus salviifolius]] A das cistáceas (Cistaceae) é unha familia de plantas fanerógamas da orde das malvales.
Con de 170 a 200 especies distribuídas en 7 ou 9 xéneros, segundo os autores, son propias de zonas temperadas, en especial da rexión mediterránea.
Descrición
A familia foi descrita en 1789 polo médico e botánico francés Antoine Laurent de Jussieu na súa obra Genera plantarum, secundum ordines naturales disposita juxta methodum in Horto Regio Parisiensi exaratam. París: Herissant et Theophile Barrois.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a familia coñeceuse tamén polo sinónimo:
Xéneros
O ITIS considera os xéneros seguintes:
Características
Son plantas arbustivas (Cistus laurifolius), subarbustivas (Helianthemum canum) ou herbáceas (Tuberaria guttata).
Teñen follas simples, opostas (ás veces alternas), coriáceas, ás veces co bordo revoluto, xeralmente con pelos estrelados, con ou sen estípulas, e presentan glándulas con resinas e aceites.
Flores hermafroditas, actinomorfas, solitarias o reunidas en acios o en corimbos; cáliz con 5 sépalos, os 2 externos pequenos ou ás veces ausentes; corola con 5 pétalos fugaces, grandes, e cunha curta uña que, ás veces, está manchada; corolas de 3 pétalos; estames numerosos, como adoita ser xeralmente o caso nas demais familias da orde; xineceo súpero, con 3, 5, 8 o 10 carpelos.
Froitos en cápsula loculicida.
Reinhold Friedrich Hensel
Ambas as localidades naquelas datas formaban parte do Reino de Prusia, no Imperio alemán.
Traxectoria
Hensel foi ao gymnasium (instituto) de Santa Isabel de Breslau (hoxe Wroclaw) onde fixo o bacharelato, interesándose xa alí pola zooloxía, graduándos como bacharel en 1846. Estudou na universidade desta cidade, alcanzando o título de doutor en 1852 coa lectura da súa tese Das leitende Princip der systematischen Zoologie (O principio director da zooloxía sistemática), publicada como Die Bedeutung der Entwicklungsgeschichte für die systematische Zoologie (A importancia da historia do desenvolvemento para a zooloxía sistemática), anticipando as teses de Ernst Haeckel sobre o paralelismo da ontoxenia e a filoxenia.
De 1850 a 1860 foi profesor de ciencias naturais en centros de ensino secundario en Berlín. Ademais, continuou traballando na zooloxía, en particular realizou estudos comparados sobre os cranios dos mamíferos nativos (especialmente carnívoros) e gañou a reputación dun excelente experto en dentes e esqueletos de mamíferos (incluídos mamíferos fósiles).
Dado que padecía de problemas cardíacos desde había xa moito tempo, e atraído pola natureza, aceptou a oferta da Academia de Ciencias en Berlín para ir ao sur do Brasil como zoólogo para a recolección de espécimes, preto da colonia alemá existente en Porto Alegre (provincia de Rio Grande do Sul). Enviou a súa colección de cranios de mamíferos ao Museo de Historia Natural de Berlín, e unha viaxe que tiña previsto facer ao sur, até Paraguai, onde tamén quería visitar os ricos xacementos de mamíferos fósiles, non se materializou debido á guerra da Tripla Alianza. Publicou os seus resultados nunha serie de artigos até 1872. En 1867 foi nomeado profesor de zooloxía na Academia Forestal de Proskau. Cando a Academia Forestal se disolveu en 1881, retirouse, pero morreu ao pouco tempo pola súa enfermidade cardíaca despois de sufrir varios ataques.
Entro outras especies, describiu o felino Leopardus guttulus.
Honores
En 1853 foi elixido membro da Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina.
Parcas
As parcas (en latín, Parcae) ou parkas na mitoloxía romana, Moiras na mitoloxía grega, eran fillas de Temis (a Lei). Divinidades que controlan o destino dos mortais e determinan o curso da vida humana, decidindo asuntos como a vida e a morte, dun xeito que nin Zeus podería impugnar as súas decisións. Estes eran así os representantes do Destino ou Fatum, é dicir, eran os seus ministros e, en consecuencia, eran os encargados de cumprir as súas ordes.
Tamén se lles chama fates, de aí o termo fatalidade. Hai tres deusas: Nona (en grego, Cloto, Clotho, Κλωθώ ), Décima (Láquesis, Lachesis,  Λάχεσις) e Morta ou "Parca" (Átropos, Atropos, Ἄτροπος). Nona tece o fío da vida, Décima observa a súa lonxitude e camiño, Morta corta o fío.
Asemblea Xeral de Vermont
miniatura|Escudo de Vermont
A Asemblea Xeral de Vermont (en inglés, Vermont General Assembly) é o parlamento de Vermont, nos Estados Unidos. Ten un total de 180 lexisladores, dos que 30 son senadores (membros da cámara alta) e 150 son representantes (membros da cámara baixa), que son elixidos cada dous anos por sufraxio universal. A Casa Estatal de Vermont, na capital do estado, Montpelier, é a súa sede.
Composición
A Asemblea Xeral de Vermont ten unha estrutura bicameral estando formado por:
Competencias
miniatura|A sala de sesións da Cámara de Representantes de Vermont. A actual Constitución de Vermont, aprobada en 1793, confire á Asemblea Xeral o poder lexislativo do estado. A súa tarefa esencial é, polo tanto, elaborar as leis. Ambas cámaras comparten a iniciativa lexislativa e calquera membro delas pode presentar ante á que pertenza unha proposta de lei. O proceso lexislativo comeza na cámara onde se rexistra e tras unha primeira lectura ante o pleno, o presidente derívaa ao comité ou comisión parlamentaria que lle corresponda segundo a temática que trate. Alí a proposta é valorada en audiencias públicas e, logo, o comité ou comisión pode fusionala con outras iniciativas, trasladar a proposta ao plenario, emendala ou rexeitala. Se se supera esta fase, a proposta pasa a ser debatida e votada polo pleno. Unha vez completa o trámite nunha cámara, remítese a proposta á outra onde segue idéntico percorrido. Se o texto que aproba a segunda cámara difere do da primeira, vólvese a votar na orixinal. De non haber acordo entre as cámaras, fórmase un comité conxunto de membros da Asemblea Xeral para pactar un texto que conte co apoio de ambas as dúas cámaras.
Unha vez aprobada na Asemblea Xeral, a lei é remitida ao gobernador para que sancione e entre en vigor. O gobernador pode vetala, mais a Asemblea Xeral pode revogalo co voto de dous terzos dos membros de ambas as dúas cámaras.
Batallón Azov
O Batallón Azov (en ucraíno, Батальйон «Азов») é unha unidade militar de extrema dereita de voluntarios neonazis de Ucraína. Conta tamén con membros doutros países, entre eles, Croacia.
Pertence á Garda Nacional de Ucraína, unha sección de reserva das Forzas Armadas de Ucraína que está baixo xurisdición do Ministerio do Interior do país. Conta con importantes redes financeiras, como o oligarca ucraíno do sector eléctrico Íhor Kolomoiski.
En 2018, o Congreso dos Estados Unidos aprobou un proxecto de lei que prohibía a axuda militar ao Azov, debido á súa ideoloxía da supremacía branca.
O Batallón ten a sede na cidade de Mariupol, na costa do mar de Azov, onde en 2014 lograron deter o avance das milicias da República Popular de Donetsk en dúas ocasións. Pagáballes aos seus voluntarios 70 dólares mensuais en 2014. Está composto na súa maioría por voluntarios de organizacións e partidos de extrema dereita, como Pravy Sector ("Sector Dereito") ou Svoboda ("Liberdade").
Símbolos
esquerda|miniatura|Emblema de Azov co sol negro e a [[Alfabeto rúnico|runa wolfsangel]] O seu escudo conta cunha runa wolfsangel estilizada e o símbolo do sol negro sobre as cores da bandeira de Ucraína, amais do nome do batallón. As runas son usadas polo nazismo a nivel internacional, polo que acotío son asociadas a esta ideoloxía. A bandeira consta dun lenzo amarelo coa wolfsangel en cor negra e o sol negro en cor branca.
O grupo negou en numerosas ocasións ser de ultradereita ou ter aspiracións de estabelecer unha futura «orde branca». Porén, un voceiro do Batallón Azov declarou en 2014 que entre o 10 e o 20% do rexemento eran neonazis.
Actuacións
Os membros do batallón participaron en combates contra as milicias da República Popular de Donetsk, por exemplo en Mariupol.
Posicións de karate
Dentro do karate hai diferentes posicións ou posturas, cada unha coas súas propias características de forza, flexibilidade e movemento. As posturas teñen diversas funcións e pequenos matices das mesmas poden variar dun estilo a outro.
Bandas de música populares
As bandas de música populares, son agrupacións de músicos non profesionais que empregan, sobre todo, instrumentos de vento e percusión.
Orixe
As bandas populares naceron a imitación das bandas militares organizadas dentro dos exércitos. Estes conxuntos musicais castrenses, inicialmente dedicados a só a funcións militares, sufriron grandes modificacións nos seus cometidos após a revolución francesa. Pasaron daquela a actuar non só nos cuarteis senón tamén en cerimonias de tipo civil. O aumento das súas funcións provocou o nacemento de bandas alternativas creadas, á súa semellanza, por militares retirados ou mozos licenciados do servizo. Estas novas agrupacións, malia non pasar inicialmente de pequenos conxuntos de vento e percusión, aumentaron rapidamente a súa popularidade e, desde mediados do século XIX, adoitaban actuar xa en festividades (romarías, foliadas, concertos), cerimonias relixiosas (procesións, misas) e actos civís (recepcións, inauguracións).