cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antigo Réxime
Sistema político
Para o aumento do seu poder, na Baixa Idade Media, as cidades libres (illas no océano feudal) representaron un apoio para os reis contra os privilexiados. Delas obtén os recursos en forma de impostos das actividades mercantís, mentres que a maior parte da riqueza, as propiedades rurais dos privilexiados, non esta suxeita a imposición. Unha vez asentado o poder real, o rei procuraba restrinxir as funcións dos representantes das cidades, sexan burguesía, patriciado urbano ou como se lles queira cualificar. Case nunca convocaba ás Cortes e, cando o facía, reservábase sempre o dereito de tomar a decisión final. As Cortes estaban constituídas por representantes dos tres estamentos (nobreza, clero e terceiro estado), pero no caso de Castela (pois as dos reinos da coroa de Aragón reuníanse por separado) só se convocaba aos representantes das cidades, e para aprobar impostos. Cando as institucións representativas alcanzan protagonismo (Parlamento inglés no século XVII, Estados Xerais en 1789), o modelo rompese.
O titular da Coroa ten nas súas mans todos os poderes (executivo, lexislativo e xudicial), aínda que na práctica tiña que utilizar unha enorme burocracia e designaba uns representantes aos que encarga o goberno no seu nome, secretarios, ministros ou no caso español, un valido.
A descontinuidade territorial e a confusión de xurisdicións era máis a norma que a excepción das entidades políticas, tanto estatais como infraestatais. As fronteiras eran cambiantes e inseguras, e había multitude de enclaves, exclaves, territorios de foro especial, e ata con soberanía compartida (Andorra) ou alterna (Illa dos Faisáns, e facerías do Pireneo navarro). Cando Filipe II quiso facerse unha idea clara das súas posesións, non recorría aos mapas da biblioteca do Mosteiro do Escorial, que lle mostrarían un confuso crebacabezas, senón ás Relacións Topográficas (un esforzo protoestatístico só comparable ao Catastro de Ensenada dous séculos posterior) ou ás vistas que encargou tomar a Anton Van der Wyngaerde. O soño das fronteiras naturais (a Francia do Rin aos Pireneos que retrospectivamente parece na súa misión histórica) é máis unha idea do nacionalismo do século XIX, como o Manifest Destiny (destino manifesto ) que levou Estados Unidos ao Pacífico.
miniatura|A execución de [[María I de Escocia|María Estuardo (1587), raíña de Escocia.]] A partir do século XVII pode falarse da presenza dunha monarquía absoluta que ten a soberanía do Estado. Esta monarquía xustificábase sobre o suposto da procedencia divina do poder, de quen o recibe sen intermediarios (por exemplo, a nación ou o pobo). O rei só ten que se xustificar diante os ollos de Deus. O exemplo máis acabado é a Francia do Rei Sol, Luís XIV, que atopou o seu mellor teórico en Bossuet.
O rei declaraba a guerra e facía a paz; comandaba os exércitos; determinaba os gastos e fixaba os impostos; nomeaba e destituía os funcionarios e dirixía a administración enteira. As provincias eran administradas polos intendentes, con poder absoluto e arbitrario.
O rei facía as leis, que eran a expresión da súa vontade persoal, pois aínda que debía ter en conta as "costumes fundamentais do reino", tales costumes eran contraditorios e imprecisos, e sería difícil definilas claramente. Os seus súbditos non tiñan propiamente ningún dereito exercible ou exixible ante o Estado (que non ten entre as súas funcións garantir dereitos, como si terá o Estado de dereito), aínda que si unha difusa constelación de dereitos, liberdades e privilexios, non universais senón diferentes segundo a condición individual, familiar, corporativa ou territorial de cada un, e un conxunto igualmente difuso de deberes co rei, cuxa capacidade de esixirlles o seu cumprimento era máis ampla en teoría que na práctica.
Ademais, o rei dirixía a administración de xustiza, pois esta ditábase no seu nome e por funcionarios que el designaba. Usábase a tortura xudicial para lograr a confesión dos acusados, a quen se xulgaba en segredo e aos que se aplicaban cruentas penas corporais (as marcas con ferros candentes, a picota, o látego) incluíndo unha ampla panoplia de tipos de penas de morte axeitadas á categoría do reo ou do delito (decapitación con distintas armas, degolamento, enforcamento, fogueira, desmembramento...). O suplicio de Ravaillac, asasino de Henrique IV de Francia, pasa por ser un dos máis truculentos. A homoxeneización da pena capital foi unha peculiar conquista da Revolución, que igualou as condicións comezando literalmente pola cabeza (a guillotina). En España cumpriu a mesma función o garrote (que, aínda sendo igual para todos, podíase graduar en vil e nobre segundo o aparato que lle rodeaba). O fusilamento parece que tamén foi unha macabra modernización, aplicado sobre todo no exército.
miniatura|220px|[[Carlos I de Inglaterra, aquí magníficamente retratado co máximo de decorum rexio por Antón Van Dyck, foi decapitado en 1640, incapaz de crear unha monarquía absoluta sobre unha sociedade burguesa]] miniatura|220px|Voltaire con Frederico II en [[Palacio de Sanssouci|Sanssouci, por Adolph von Menzel (1850).]]
A monarquía francesa dos Borbón, desde a instauración desta dinastía, foi habilmente afianzándose no poder a partir dunha débil situación, tanto no exterior (hexemonía española) como no interior, en boa parte pola división relixiosa non resolta polas guerras de relixión. Henrique IV, antigo protestante, finalizounas co Edicto de Nantes, que convertía ás prazas de seguridade hugonotes nun estado dentro do estado; as rexencias nas minorías de idade de Luís XIII e Luís XIV e a personalidade dos validos ou ministros (Richelieu, Mazarino, Colbert), conseguiron facer de Francia a final de século a principal potencia de Europa. Simultaneamente a Monarquía Hispánica entra na profunda decadencia á que contribuíron tanto as políticas acomodaticias e corruptas do Duque de Lerma (valido de Filipe III), como as agresivas e de reputación do Conde-Duque de Olivares (valido de Filipe IV), que ao forzar os inestables equilibrios territoriais co seu intento de Unión de Armas, provocou a crise de 1640 e chegou a un paso de acabar de feito co Imperio español. O absolutismo non chegará a España ata os Decretos de Nueva Planta, despois de que Filipe V de Borbón gañe a guerra de sucesión (1715) tanto aos seus inimigos europeos como aos que dentro da Península Ibérica (especialmente Valencia e Cataluña) aspiraban a continuar cun Habsburgo máis respectuoso cos foros territoriais.
A incapacidade de formar monarquías absolutas noutros reinos pode exemplificarse co caso inglés, onde os Tudor, monarquía autoritaria que mantivo o equilibrio co Parlamento mentres se producían os cambios sociais da Reforma, deron paso aos Estuardo, que na pugna por aumentar o seu poder, perderon literalmente a cabeza.
O exposto con anterioridade, e ao que tenderían máis ou menos os diferentes casos, é o que podería considerarse o modelo ideal de absolutismo. Era moi relativo ata que punto os monarcas chamados absolutos podían exercer un poder semellante, e ata é planteable se nin sequera terían a pretensión de organizar a vida pública en toda a súa extensión, xa que se deixaban enormes espazos en que o poder se exerce por multiplos intermediarios (os "estados" nobiliarios, a poderosísima xurisdición eclesiástica, os territorios forais, e todo tipo de corporacións, como os concellos, os gremios, as Universidades...). A capacidade de decisión dos reis estaba minada polo déficit crónico de recursos financeiros, que axiña que como se reciben (e aínda antes) son gastados no exército e o suntuoso luxo da corte (enormemente necesario para manter o prestixio da monarquía e a fidelidade da nobreza, atraída ao seu servizo).
No século XVIII prodúcese unha variante do absolutismo, o despotismo ilustrado, en que un rei absoluto exerce o seu poder, de forma paternalista, baixo o lema "todo para o pobo pero sen o pobo", pero segue posuíndo a soberanía do Estado, non é necesaria unha Constitución, a vontade do rei é a lei. Máis que nas pouco atractivas personalidades de Luís XV ou Luís XVI, o exotismo dos franceses buscaba o modelo do monarca ideal fóra das súas fronteiras; algún tan lonxe como Montesquieu, coas súas Cartas persas.
En España, fixo o propio José de Cadalso coas súas Cartas marruecas. No entanto, adoita convirse en que mostras deste tipo de monarquía serían as de Carlos III en Nápoles e España, a de Xosé I de Portugal (co seu ministro, o marqués de Pombal) a de Xosé II en Austria, a de Frederico o Grande de Prusia, e con distancia ao modelo, a da tsarina Catarina a Grande de Rusia. A amizade (por impropio que sexa este nome para unha relación tan desigual) de ilustrados con fama de solventes, como Voltaire, con algún destes reis, non debe facer esquecer que, como dicía Johann Baptist Geich: o sabio quentándose no seu braseiro non é precisamente ao que debe temer nin o monarca nin a estrutura da que é cúspide.
Pensamento, cultura e arte
As relacións entre o que en termos materialistas chámase "superestructura ideolóxica" e as partes máis básicas da estrutura económico-social, son de moi delicado encaixe e non suscitan moito consenso.
O predominio da Igrexa no pensamento, a educación e a cultura segue sendo abafador e, como na Idade Media, segue sendo a principal xustificación da orde política e social e non está separada do Estado (por máis que manteñan unha relación conflitiva, como proba o regalismo, con distinta forza en Francia e España). No entanto, en canto ao seu papel ideolóxico, desde o Humanismo e o Renacemento, o Antropocentrismo sucede ao Teocentrismo como constante nas concepcións culturais. O erasmismo e as súas vicisitudes en España son unha boa mostra das dificultades que atopaba o pensamento avanzado ata gozando da protección real, e non foi o único nin o máis soado, como proban os casos, perseguidos pola Inquisición, do profesor e poeta Frei Luis de León, do arcebispo Bartolomé de Carranza, ou do intendente Pablo de Olavide. O clima en Francia non era máis permisivo, como proban os casos en que se viu envolvido Voltaire. A Europa protestante tendeu a ser máis tolerante, sen descoñecer a represión, como probou Miguel Servet.
A Universidade, que fora unha institución puxante e en desenvolvemento durante a Baixa Idade Media, coa escolástica, experimentará un período de afastamento da vangarda científica e cultural, que pasa a outros ámbitos (as academias, as sociedades científicas), ata o século XIX. Como excepción, como en tantas outras cousas, na Monarquía Hispánica as universidades (Salamanca e Alcalá na Península e as de nova creación en América) atravesan unha idade de ouro (Biblia políglota complutense, escola de Salamanca, neoescolástica) respondendo o claro papel social: fornecer cadros á burocracia e o clero e elevar ou manter a condición social dunha nobreza triunfante e unha burguesía acomodaticia e claudicante en canto á súa capacidade desvinculante da formación económico social. O máximo brillo quizais o alcanzaron como consecuencia dos debates xustificativos da colonización americana coñecidos como leis de Burgos e Xunta de Valladolid. Este último realizado na Universidade de Valladolid acolleu o famoso debate entre Bartolomé de las Casas e Juan Ginés de Sepúlveda sobre a polémica dos naturais e as Leis de Indias (1550-1551). En 1527 esta universidade tamén fora sede da conferencia que cuestionou o erasmismo.
Que, en cambio, fosen Italia e Flandres, emporios da burguesía baixomedieval unidos polas rutas mercantís do oeste europeo, as que destaquen en ambos os movementos culturais (Humanismo e Renacemento), non debe ser casualidade. As monarquías nacionais máis adecuadas ao modelo Antigo Réxime séguenos por difusión, e ata impulsados pola oportunidade de lexitimación que o mecenado da vangarda artística e intelectual, e os programas arquitectónicos, proporcionan ás puxantes monarquías. Clero e nobreza non quedan atrás por emulación. O papel social do artista evoluciona desde o anonimato gremial da Idade Media ata a pseudodivinización de Rafael. A academización e profesionalización terminarán levando á independencia do artista, con maior ou menor auréola bohemia, que pode confiar nun mercado para a súa produción, liberado dos encargos, nun proceso que non se completa ata o século XIX.
Tras a crise da conciencia europea de final do século XVII, que abre o camiño á Ciencia Moderna que segue o paradigma newtoniano e ao enciclopedismo; no século XVIII a cultura debátese entre o mantemento do monopolio da Igrexa, e os principios do Sapere aude kantiano que representa a Ilustración. Do aletargamento cultural da España da primeira metade do XVIII pode ser mostra que o catedrático de matemáticas da Universidade de Salamanca sexa un personaxe tan extravaxante como o visionario Diego de Torres Villarroel. Predomina o illamento (cando non a ignorancia) das correntes europeas, fóra dos novatores ou figuras illadas como Feijoo ou o Marqués de Mondéjar. Os intentos de modernización ilustrados son importantes nas últimas décadas do século, impulsados por Carlos III de España e Carlos IV, e difundíronse a América, que pasa a ser "redescuberta" intelectualmente (medicións de Jorge Juan e Antonio de Ulloa, expedicións naturalistas de Cavanilles e Humboldt, e o primeiro programa médico moderno, que foi a vacinación contra as vexigas) xusto no momento en que internamente está xurdindo a conciencia americana que levará ao movemento emancipador.
O Barroco tardío e o Rococó son os estilos artísticos de comezos do XVIII, aínda mantendo a ideoloxía dominante das clases privilexiadas; Neoclasicismo e o Prerromanticismo os do seu final, abertos á nova realidade.
ISO 3864
ISO 3864 é unha normativa internacional de ISO para cores de simboloxía de seguridade. As etiquetas e gráficos empregadas están codificadas por colores. Esta norma ten catro partes:
Antigo Réxime
Pensamento, cultura e arte
Ademais do triunfo da estética racionalista e a técnica academicista, desprestixiadora dos excesos sensoriais barrocos, o Neoclasicismo vese impulsado polo descubrimento das ruínas de Pompeia e a súa difusión por toda Europa (ao que contribuíu a moda do Grand Tour, ou nacente turismo aristocrático), que coincide no tempo con acontecementos intelectuais disolventes para o Antigo Réxime: o inicio da publicación da Encyclopédie (1751) ou as volterianas reflexións sobre o terremoto de Lisboa (1755); a moda en Europa e América é atopar as sobrias virtudes da Roma republicana (máis que a decadente imperial): é un bo exemplo a elección de Cincinato (o modelo de paterfamilias que abandonou os seus bois para acudir á chamada do servizo público como ditador temporal e que, terminada a duración do seu cargo, volve ao seu arado) para nomear a Cincinnati, unha cidade de nova creación nos nacentes Estados Unidos. Benjamin Franklin, embaixador en Francia, foi testemuña de como a decadente corte de Versalles acollía con simpatía á nacente República cunha mestura de condescendencia e admiración diante os que imaxina (e imaxinan a si mesmos) como unha mestura de bo salvaxe e Nova Roma.
ISO 3864
Cores
Hai cores específicas en ISO Standard 3864-4 no estándar de cores RAL.
Antigo Réxime
Pensamento, cultura e arte
Doutra banda, a estética prerromántica do Sturm und Drang, o taciturno modelo xuvenil do Werther de Goethe ou as Noites lúgubres de José Cadalso presaxian xa unha época convulsa, en que as contradicións insolubles da Ilustración, que non pode conciliar o Antigo Réxime coas emerxentes forzas da Revolución, resolveranse violentamente: o soño da razón produce monstros, como tan xenialmente expresou Goya.
Meseta Sur
miniatura|dereita|250px|Relevo da Península Ibérica. miniatura|250px|dereita|[[A Mancha, na Meseta Sur.]]
Denomínase Meseta Sur ou Submeseta Sur á parte da Meseta Central española que se atopa ao sur do Sistema Central (separándoa da Meseta Norte). Esténdese ata Serra Morena polo sur e ata o Sistema Ibérico polo leste. A parte occidental está dividida nos vales do Tajo e do Guadiana polos Montes de Toledo. Comprende as comunidades autónomas da Comunidade de Madrid, Castela-A Mancha e Estremadura. É máis árida que a Submeseta Norte.
Circuíto de Silverstone
O circuíto de Silverstone é un autódromo localizado en Silverstone, Inglaterra, no que se disputa o Gran Premio do Reino Unido de Fórmula 1. O primeiro Gran Premio da historia correuse alí, nun aeródromo inactivo desde a segunda guerra mundial. As tres pistas de engalaxe, trazadas no clásico formato triangular da época, aínda poden apreciarse dentro do circuíto.
O Gran Premio do Reino Unido rotou entre os circuítos de Silverstone, Aintree e Brands Hatch entre os anos 1955 e 1986, pero realizase permanentemente en Silverstone desde 1987. Parte do autódromo atópase en Northamptonshire e a restante en Buckinghamshire.
O 30 de setembro de 2004, o presidente do British Racing Drivers Club, Jackie Stewart, anunciou que a carreira non sería incluída no calendario provisional de, e aínda que finalmente fose corrida, a mesma non se realizaría en Silverstone. No entanto, o 9 de decembro do mesmo ano alcanzouse un acordo con Bernie Ecclestone, dono do a Fórmula 1, segundo o cal o Gran Premio continuaría disputandose en Silverstone ata 2009, despois Donington Park converteríase no novo hóspede. Pero, os arrendatarios de Donington Park sufriron problemas económicos. Como resultado o BRDC asinou un contrato de 17 anos con Ecclestone para celebrar o Gran Premio de Gran Bretaña en Silverstone.
O circuíto
Silverstone está construído sobre unha base de bombardeiros da Real Forza Aérea, RAF Silverstone da Segunda Guerra Mundial, que abriu as súas portas en 1943. As tres pistas de aterraxe do aeródromo, no clásico formato en triángulo da segunda guerra mundial, atópanse dentro do contorno da pista actual.
Silverstone foi utilizado por primeira como pista de carreiras por un grupo de amigos que improvisou unha carreira en setembro de 1947. Un dos seus membros, Maurice Geoghegan, vivía na veciña vila de Silverstone e era consciente de que o aeródromo estaba deserto. El e outros once pilotos correron sobre un circuíto de dúas millas, durante o curso da cal o propio Geoghegan atropelou unha ovella que se extraviou no campo de aviación. A ovella morreu e o coche dado de baixa, como consecuencia deste feito a carreira chegou a ser coñecida informalmente como o Gran Premio do Cordeiro.
O ano seguinte, o Real Automóbil Club fixo un contrato de arrendamento co aeródromo e dispúxose dun circuíto de carreiras máis formal. As dúas primeiras carreiras disputáronse nas propias pistas, con longas rectas separadas por pechadas curvas en forquita, coa pista marcada por balas de palla. Pero, para o mitin do International Trophy de 1949, decidiuse cambiar á pista perimetral. Esta disposición utilizouse para os grandes premios de e. En a liña de saída trasladouse da recta da granxa á rectas que une as curvas Woodcote e Copse, e esta disposición mantívose practicamente sen cambios durante os 38 anos seguintes. Para o 1975 introduciuse unha chicana para tratar de reducir as velocidades na poderosa curva Woodcote (aínda que MotoGP utilizou o circuíto sen a chicana ata 1986), e a ponte da curva desviouse sutilmente en 1987.
A pista someteuse a un redeseño importante entre as carreiras de 1990 e 1991, transformando a pista ultra rápida (onde nos seus últimos anos todas as curvas tomábanse en cuarta ou quinta velocidade, dependendo da transmisión do vehículo, fóra diso a chicana Bridge, polo xeral tomábase en 2ª velocidade) nunha pista máis técnica. A primeira carreira de F1 da pista reformada foi quizais o máis memorable dos últimos anos, Nigel Mansell volvía fronte do seu público. Á súa volta da vitoria a boxes Mansell ata atopou tempo para recoller ao seu rival Ayrton Senna e levouno sentado no seu coche logo de que o McLaren de Senna quedara sen combustible na última volta da carreira.
Trala morte de Senna e Roland Ratzenberger en Imola en 1994, moitos circuítos de Gran Premio modificáronse co fin de reducir a velocidade e aumentar a seguridade dos pilotos. Como consecuencia disto a entrada á recta do Hangar desde a curva Stowe modificouse en 1995 a fin de facer a súa entrada menos perigosa. Ademais, a curva da Abadía foi modificada para facer unha chicana tan só 19 días antes do GP de 1994.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Silverstone
Récord Piloto: Lewis Hamilton (8), Alain Prost (5), Jim Clark/Nigel Mansell/Michael Schumacher (3 cada un) País: Reino Unido (22), Alemaña (6), Francia (5) Construtor: Ferrari (14), McLaren (12), Mercedes/Williams (8 cada un) Motor: Ferrari (14), Mercedes (13), Renault (12) Pneu.: Goodyear (18), Pirelli (17), Bridgestone (10)
Darío II
Darío II, chamado orixinalmente Oco e a miúdo co alcume de Nothus "bastardo", foi rei de Persia de -423 a -404.
Traxectoria
Artaxerxes I, morreu pouco despois do 24 de decembro de -424, e sucédeo o seu fillo Xerxes II. Logo dun mes e medio Xerxes foi asasinado polo seu irmán Sogdiano. O seu irmán ilexítimo, Oco, sátrapa de Hircania, rebelouse contra Sogdiano, e logo dunha breve loita matouno, e atallou a tentativa de traizón do seu propio irmán Arsites para imitar o seu exemplo.
Oco adoptou o nome a Darío aínda que nas crónicas é chamado Nothus, significando "o bastardo". Nin Xerxes II nin Sogdiano están rexistrados nas numerosas taboíñas babilonias de Nippur, nestas o reinado de Darío II segue inmediatamente despois ao de Artaxerxes I.
Do reinado de Darío sabemos moi pouco, só que el era bastante dependente na súa esposa Parisátide. Unha rebelión dos Medos en -409 é mencionada por Xenofonte. Nos textos de Ctesias rexístranse algunhas intrigas do harén, nos que gañou parte da súa mala reputación.
Como o poder de Atenas quedou intacto non se entremeteu en asuntos gregos, nin o provocou o apoio que os atenienses deron en -413 ao rebelde Amorges en Caria, nin cando o poder ateniense foi roto no mesmo ano ante Siracusa.
Deu as ordes aos seus sátrapas de Asia Menor, Tisafernes e Farnabazo, para atrasar o envío de tributos dos pobos gregos, e así empezar unha guerra con Atenas, para este propósito aliáronse con Esparta. En -408 mandou ao seu fillo Ciro a Asia Menor, para continuar a guerra con máis ardor. En -404 Darío II morre, logo dun reinado de dezanove anos, sucedéndoo Artaxerxes II.
Tom Jobim
miniatura|dereita|Tumba de Tom Jobim Antônio Carlos Brasileiro de Almeida Jobim, coñecido artisticamente como Tom Jobim, nado no Río de Xaneiro o 25 de xaneiro de 1927 e finado en Nova York o 8 de decembro de 1994, foi un compositor, cantante, guitarrista e pianista brasileiro de bossa nova.
Francisco Javier Martínez Enríquez
Francisco Javier Martínez de Arce Enríquez Sarmiento de Valladares, VI Marqués de Valadares e VI Vizconde de Meira, nado en Ourense o 12 de agosto de 1808 e finado en Vigo o 19 de xaneiro de 1887, foi un político galego.
Traxectoria
Foi fillo de Francisco Javier Martínez de Arce Noguerol e de María de los Dolores Enríquez Sarmiento de Valladares Correa, que casaron en Ourense en 1785. Foi oficial de Infantería. Foi elixido deputado polo Reino de Galicia (1820-1821), pola provincia de Ourense (1834-1836), cargo desde onde defendeu a capitalidade de Vigo e pola provincia de Lugo (1837). Foi gobernador e presidente da Deputación de Pontevedra (1836). Foi alcalde de Vigo (1843-1844) e foi nomeado senador vitalicio (1846-1847).
Mercou a Illa de Toralla.
Casou con Joaquina Montenegro Ponte, e foi pai de Joaquín Martínez Montenegro e de dúas fillas, María del Carmen, que casou con José Elduayen e Dolores, con Evaristo Pérez de Castro Brito.
Herdou os seus dous títulos nobiliarios do seu avó materno Martín Benito Enríquez y Sarmiento de Valladares. En 1871 cedeu o vizcondado de Meira ao seu fillo Joaquín. No marquesado de Valladares sucedeuno a súa neta Milagros Elduayen y Martínez.
Ramón Obella Vidal
Ramón Obella Vidal, nado en Bastavales (Brión) en 1888 e finado en Vigo o 11 de agosto de 1951, foi un médico e empresario galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Obella Patrón. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1905-1912). Emigrou a Arxentina. Foi presidente do Sindicato Agícola y Pecuario de Bastavales (1927). Na Segunda República militou no Partido Galeguista, na III Asemblea do Partido celebrado en Ourense en 1934 presentou a o relatorio "Autodeterminación funcional", e formaba parte do Consello Nacional do Partido en 1936. Tamén artellou un grupo chamado Os Fillos do Sol para realizar deportes náuticos e actividades naturistas, que tiña a súa base na praia de Samil.
En 1935, asociado co farmacéutico Rubira, o economista e político Alexandre Bóveda e Fernando Calvet Prats, profesor de química orgánica e catedrático da Facultade de Ciencias da USC, puxo en marcha os laboratorios Miguel Servet en Vigo, coa denominación de Instituto Bioquímico. Con Calvet de director técnico e con Obella de supervisor levouse a cabo a montaxe e a organización dos laboratorios e dos primeiros estudos sobre métodos de conservación, análise e extracción do caruncho do centeo, para obter alcaloides que se empregarían para elaborar o Pan-Ergot, un medicamento indicado para as afeccións como a xaqueca e os glaucomas, e outros produtos como o Piretón, antiálxico e antipirético, e o Pan-Neural, un inxectable tónico-estimulante.
A empresa só durou un ano, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Calvet marchou ao estranxeiro e Obella estivo no punto de mira dos sublevados, pero un dos seus socios fixo que non fose obxecto de persecución. Obella obtivo unha licenza de importación e exportación para traer caruncho de Portugal, pois as súas plantacións no Porriño non producían o suficiente para elaborar preparados. En agosto de 1937 rexistrou unha empresa no Porto co nome de Zeltia, que foi o antecedente da razón social coñecida co mesmo nome, creada no Porriño en agosto de 1939 e da cal foi socio fundador con Calvet (que volveu do seu autoexilio preventivo e foi o director científico) e os irmáns Antonio e Xosé Fernández López.
Dende Porto con Ramiro Isla Couto, e en contacto con Rodolfo Prada e os nacionalistas galegos da Arxentina, mantiveron unha rede de evasión dende mediados de 1937 até finais de 1938 empregando como pantalla o Instituto bioquímico Miguel Servet, que permitiu a moitos republicanos galegos fuxir de Galicia e pasar ao bando leal.
Urbano Fernández Bastos
Traxectoria
Fotógrafo de Cabral. Integrouse en 1943 no grupo de Manuel Simón Campos. O 14 de agosto de 1945 o grupo estableceu un control na estrada de Vigo a Ourense, a tres quilómetros do Porriño e apoderáronse de 32.000 pesetas nun vehículo da empresa "Distribuidora de Huevos de Jimeno y Cía". Inmediatamente as forzas da Garda Civil estableceron un cerco para deter aos guerrilleiros e Urbano Fernández foi abatido no monte Saramagoso xunto con José García Morales.
Rolle, Bacoi, Alfoz
Rolle é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Leila Aboulela
Leila Aboulela (en ليلى ابوالعلا), nada no Cairo (Exipto) en 1964, é unha escritora sudanesa en lingua inglesa.
Traxectoria
As súass novelas foron nomeadas varias veces ao Orange Prize. A súa fe musulmá aparece decote na súa obra
Clorazepate
miniatura|dereita|250px|Clorazepate. O clorazepate (tamén coñecido polas marcas comerciais Tranxene® e Tranxilium® entre outras) é unha droga derivada da benzodiazepina. Posúe propiedades ansiolíticas, anticonvulsionantes, sedativas e tamén é un relaxante muscular do esqueleto.
Mecanismo de acción
As benzodiazepinas actúan como depresores do SNC, producindo todos os seus niveis de depresión, dende unha leve sedación ata hipnosis, dependendo da dose. Estimulan os receptores de GABA (ácido gammaaminobutírico) no sistema reticular activador ascendente. Dado que o GABA é inhibidor, a estimulación dos receptores aumenta a inhibición e bloquea a excitación cortical e límbica, despois de estimular a formación reticular do talo cerebral.
Reaccións adversas
As máis frecuentes son somnolencia, mareos, dificultades na coordinación psicomotora (ataxia) e na función motriz, deterioración nas funcións cognitivas, e depresión.
Tamén poden presentarse nerviosismo, alteracións do comportamento, cansazo e debilidade non habituais, perda do equilibrio, e amnesia anterógrada (especialmente con doses altas).
Os pacientes xeriátricos e debilitados, nenos e pacientes con trastornos hepáticos, son máis sensibles aos efectos das benzodiazepinas sobre o SNC.
Altide, Trobo, Begonte
Altide é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Santo Antonio, Bacoi, Alfoz
Santo Antonio é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
The Ice Storm
The Ice Storm é un filme estadounidense dirixido por Ang Lee que foi estreado en 1997.
Sinopse
Novembro de 1973, en New Cannan, Connecticut. A liberación sexual tan de moda chegou ós suburbios e salpicou as acomodadas e tradicionais familias americanas, que, de súpeto, se afeccionan ó intercambio de parellas. Esta situación afecta á familia Hood. Ben Hood pretende deitarse coa veciña de enfronte, pero a súa esposa comeza a estar farta das mentiras do seu marido. Na noite de Acción de Grazas, unha serie de acontecementos levan a Hood a volver reflexionar sobre a súa vida.
Kathleen Turner
Mary Kathleen Turner, nada en Springfield, estado de Missouri, o 19 de xuño de 1954, é unha actriz norteamericana. Foi na década dos oitenta cando lle chegou á fama internacional, despois de interpretar algúns papeis de relevancia en filmes de Hollywood como Body, Heat, Romancing the Stone ou Prizzi's Honor.
Participou na serie de televisión Friends, interpretando ao pai de Chandler Bing. Este, despois da separación da nai de Chandler, admitiu que era homosexual e foise ás Vegas a protagonizar un show para travestis chamado "Viva las Gaygas".
A Virxe do Camiño, Rebordáns, Tui
O lugar está situado a carón do Camiño Portugués. Recibe o seu nome pola capela da Virxe do Camiño, construída no século XVIII sobre os restos doutra anterior. No museo da Catedral de Tui consérvase unha imaxe pétrea policromada procedente desta capela. É unha peza do século XII ou XIII adicada á Virxe do O, dándolle o peito ao neno. Segundo a tradición, a talla foi agochada pola veciñanza ante o avance dos mouros, e ao ser atopada de novo decidiuse construír un templo para custodiala.
Premios Micrófono de Oro
O Micrófono de Oro é un premio que concede a Federación de Asociacións de Radio e Televisión anualmente, para premiar carreiras destacadas dentro do mundo do xornalismo, a tauromaquia, a moda, o teatro, o cinema, o deporte, a danza e mais a política. Son entregados anualmente na cidade de Ponferrada e promovidos pola propia Federación e polo locutor Luis del Olmo, en colaboración co Concello de Ponferrada e a Xunta de Castela e León.
Nicolas Anelka
Nicolas Sébastien Anelka, nado en Le Chesnay o 17 de agosto de 1977, é un exfutbolista francés que xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección francesa.
Lingüística comparada
A lingüística comparada (ou gramática comparada) refírese propiamente a unha das técnicas principais da lingüística histórica, disciplina da Lingüística que estuda a historia e a evolución das linguas (tomadas individualmente) ou das familias de linguas. É unha disciplina eminentemente diacrónica. A Lingüística comparada procede da filoloxía, termo que, por veces, debe tomarse como sinónimo aínda que as dúas disciplinas sexan diferentes.
Metodoloxía
Por exemplo, permite saber que malia seren en aparencia moi próximas (pola escritura e o léxico), dúas linguas como a árabe e o persa non teñen ningunha relación de parentesco, pero que esta última é da mesma gran familia có galego ou o islandés.
Interésase, pois, ante todo nas evolucións coñecidas por esas linguas no curso da súa historia, for semánticas, for fonéticas, for fonolóxicas, léxicas, ou sintácticas etc. A rama máis importante da Lingüística comparada é, con todo, a fonética histórica, a única disciplina que se dedica ás evolucións que se poden describir de maneira formal e obxectiva e tamén a única que permite afirmar que unha palabra B provén sen dúbida dunha palabra A ou que palabras B, C e D son todas derivadas dun étimo común A e están, polo tanto, ligadas historicamente. A etimoloxía é, así, o resultado dunha investigación comparativa. A reconstitución de etimoloxías na orixe de palabras tiradas de diferentes linguas irmáns demanda unha investigación comparativa aínda máis forte. Cómpre, en efecto, atopar o significado orixinal dun termo a partir dos seus resultados nas linguas en cuestión, significado orixinal que, ao se transmitir a linguas de evolución autónoma (e sábese que a evolución semántica non segue regra precisa ningunha), púidose modificar en proporcións importantes.
Entre as principais familias lingüísticas estudadas pola Lingüística comparada, pódense citar as linguas indoeuropeas, a semítica, a sino-tibetana, a Níxer-Congo ou as austronesias, que forman moi vastas familias. A Lingüística comparada das linguas indoeuropeas é, de lonxe, a máis desenvolvida.
Ademais do establecemento de familias de linguas, a Lingüística comparada permite sobre todo a reconstrución dunha lingua nai prehistórica (é dicir, non testemuñada directamente por medio da escritura) a través unicamente das pegadas que deixou nas súas linguas fillas históricas (pegadas que son os puntos de converxencia das diferentes similitudes). Autoriza a reconstituír (de maneira ás veces esvaída e con grandes doses de suposición, pero sempre seguindo métodos científicos) devanceiros afastados como o indoeuropeo ou o chinés arcaico (para este último, é conveniente dicir que malia ser unha lingua de época histórica, o seu sistema fonético e fonolóxico están disimulados pola escritura chinesa; así, a Fonética histórica enche estas lagoas). O postulado principal é o seguinte: se, nas linguas A, B, C, e D que se saben xeneticamente emparentadas, se descobre por comparación unha característica dada (léxica, morfolóxica, fonética etc.), é probable que esta característica proveña da lingua nai. É pola intersección de todas estas características polo que se pode obter unha imaxe afastada da lingua nai, o grande número de puntos comúns que permiten rexeitar a posibilidade dunha estrita coincidencia (como os falsos amigos).
Evidentemente, a reconstrución das linguas nais permite confirmar a existencia das familias de linguas e, a inversa. Os dous obxectos de estudo en cuestión están relacionados intrinsecamente.
Forgas, Ferreiros, A Pobra do Brollón
Forgas é un lugar da parroquia de Ferreiros, no concello da Pobra do Brollón.
Xeografía
A parte baixa da aldea está a 580 metros de altitude, pero unha pequena parte chega ós 600 m, Forgas de Arriba. Está situada na cara leste do concello, en plena Serra do Courel. Contaba en 2008 con 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Está situada en medio da montaña, ao lado do río Forgas ou Saa. A Forgas accédese unicamente por unha estrada de montaña asfaltada que sobe dende A Pousa e que leva á Pobra do Brollón, aínda que tamén sobe unha corredoira dende Ferreiros. A Forgas de Arriba accédese unicamente por un carreiro dende Forgas.
Río Berg
O río Berg (tamén chamado gran río Berg ou en afrikaans: Bergrivier) é un río que se atopa ó norte de Cidade do Cabo na Provincia de Cabo Occidental, en Suráfrica. Ten arredor de 294 km de longo cunha conca fluvial de 7,715 km² e desemboca no Océano Atlántico. Preto do 65% da área do río Berg está destinada á agricultura. As principais vilas na área do río Berg son Velddrif e Laaiplek preto da costa, Piketberg, Hopefield, Moorreesburg e Darling máis no interior, e Wellington e Paarl na conca superior. A fonte principal do río Berg atópase ó sur de Franschhoek, nas montañas Drakenstein.
Milo Abelleira
José Emiliano "Milo" Abelleira Solla, nado en Pontevedra o 8 de agosto de 1963, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego.
O último club que adestrou foi o Rápido de Bouzas, entre 2019 e 2020. É o pai da xogadora do Real Madrid Feminino Teresa Abelleira e do futbolista do CD Choco Tomás Abelleira.
Traxectoria
En 1988 entrou no Bergantiños FC como adestrador dos xuvenís e ao ano seguinte pasou polo Arousa, coa mesma función que en Carballo, ademais de ser segundo adestrador de José Ramón Segura.
En 1990 púxose á fronte do Atlético Pontevedrés, filial do equipo granate, en substitución de Milucho. Estivo sete tempadas no filial pontevedrés, que acababa de descender á Primeira Rexional antes da súa chegada, e logrou o regreso a Preferente na tempada 1993/94.
En abril de 1997, colleu as rendas do primeiro equipo do Pontevedra, que militaba en Segunda B. Tras rematar a tempada en 10ª posición, pasou a dirixir o Club Deportivo As Pontes, por aquel entón Endesa As Pontes, de Terceira División.
Na tempada 1999/00 foi contratado para adestrar ao Celta de Vigo B, tamén de Terceira, equipo co que rematou primeiro esa tempada, pero sen conseguir o ascenso a Segunda B. Si o conseguiu na súa segunda tempada, na que o equipo quedou outra vez primeiro. Na tempada 2001/02 logrou a permanencia e gañou a Copa Federación, continuando no club unha cuarta tempada.
En xuño de 2003 fichou polo CD Ourense, levando ao equipo a xogar a promoción de ascenso a Segunda División. Estivo no club ourensán ata xaneiro de 2006, cando foi destituído polos malos resultados e a mala relación coa directiva. En febreiro de 2007 fichou pola Cultural Leonesa cando estaba en postos de descenso, salvándoa ao final do curso. Porén, na seguinte tempada foi destituído a metade de campaña malia que aínda lle quedaban dous anos e medio de contrato.
No verán de 2009 volveu ao Celta B substituíndo a Alejandro Menéndez, sendo renovado para a tempada seguinte.
O 3 de xuño de 2011 anunciouse a súa contratación como adestrador do Pontevedra CF para a tempada 2011–12, en substitución de Manolo Tomé. En xuño de 2013 anunciouse que non continuaría como adestrador do Pontevedra CF, sendo substituído por Nando. Con todo, continuou como director deportivo do club ata 2015.
En novembro de 2019, tras adestrar os xuvenís da ACD A Seca, fichou polo Rápido de Bouzas, que ocupaba a última praza do seu grupo de Terceira División. Adestrou ao club vigués ata a suspensión da liga por mor da pandemia por coronavirus, sendo logo substituído por David de Dios.
Jerónimo Rodríguez Rodríguez
José Gerónimo Rodríguez Rodríguez, coñecido como Jerónimo Rodríguez, nado en Tomiño cara a 1907 e finado en Vigo o 28 de xaneiro de 1937, foi un empregado e político galego.
Traxectoria
Anarquista, veciño de Goián. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado na prisión de Tui, onde coincidiu con Benito Prieto Coussent que lle fixo un retrato. Procesado na causa 1350/36 polo delito de rebelión, foi xulgado en Vigo o 7 de xaneiro de 1937. Condenado a pena de morte, foi executado en Vigo, ás 11 horas do 28 de xaneiro de 1937, con Eliseo Estévez Álvarez e Maximino Rodríguez Lago, nas proximidades do cuartel do Monte do Castro.
Vida persoal
Foi pai de Argentina Rodríguez Vicente.
A Virxe do Camiño
A Virxe do Camiño é unha advocación da Virxe María, ligada a lugares de peregrinación.
Segundo a lenda, o 2 de xullo de 1505 a Virxe aparecéuselle a Alvar Simón Fernández, pastor de Velilla de la Reina (concello de Cimanes del Tejar, na provincia de León). En 1914 a Santa Sé nomeouna padroa da provincia de León.
Como topónimo pode referirse a:
Diocese de Damasco
Co termo diocese de Damasco faise referencia a algunhas das seguintes sés eclesiásticas:
Cohiba
Cohiba é unha marca de cigarros puros cubanos de grande fama internacional. Algúns sitúana como a mellor marca de puros, e xeralmente obtén as puntuacións máximas nas competicións internacionais.
Cohiba foi orixinalmente unha marca privada que subministraba exclusivamente a Fidel Castro e a altos cargos do goberno cubano e oficiais do partido comunista. A miúdo ofrecidos como regalo diplomático, a marca Cohiba desenvolveu un status de "culto". Foi lanzada comercialmente para a venda ao público en 1982.
Historia
miniatura|dereita|250px|Caixa de puros Cohiba Robustos A marca Cohiba nace en 1966, adquirindo fama rapidamente a partir do rexistro da marca en 1969, sendo o seu nome moi antigo. Xa en 1492 os primeiros poboadores da illa de Cuba coñecían e empregaban a planta do tabaco e chamaban Cohiba ao rolo rústico da solanácea que fumaban. O tabaco destinado á elaboración do Cohiba é moi especial. Medra a plenitude unicamente en certas veigas finas, escollidas na zona de Vuelta Abajo, na provincia de Pinar del Río.
A marca de fábrica estaba orixinalmente reservada para o uso diplomático exclusivamente. En 1982, tres tipos de Cohibas foron introducidos aos non-diplomáticos: os Lanceros, os Coronas Especiales e os Panatelas. Tres novas marcas foron agregadas aos Cohibas en 1989: os Esplendidos, os Robustos e os Exquisitos. Estes últimos son coñecidos como "a liña clásica". Vitais para Cohiba foron os cinco agregados en 1992, creando así o que se coñece como a "Liña 1492". Estes foron: o "Siglo I", "II", "III", "IV" e "V".
Comercialización
O Cohiba comercialízase en España, Francia, Suíza, Gran Bretaña, Benelux, Hong Kong, México, Arxentina, Alemaña, Canadá, Colombia, Venezuela, Brasil, o Caribe, África e Oriente Medio.
Carreño
dereita|miniatura|Porto de [[Candás, Asturias|Candás.]]
Carreño é un concello do Principado de Asturias.
Limita ao oeste con Corvera, con Gozón e o Mar Cantábrico ao norte, co Mar Cantábrico e Xixón ao leste, e con Xixón de novo ao sur. Forma xunto ao veciño concello de Gozón a Mancomunidade do Cabo de Peñas. Non é un concello montañoso, pero conta cunha serie de outeiros que atravesan o concello de oeste a leste e que forman á súa vez cinco vales.
O concello está dividido en 12 parroquias: Candás (capital do concello), Perlora, Albandi, Carrió, Pervera, Prendes, Piedeloro, Logrezana, Guimarán, El Valle, Ambás e Tamón.
Neste concello localízase o Faro de Candás.
José Luis Torrente
José Luis Torrente é o personaxe principal e antiheroe da saga de películas de maior recadación do cinema español: Torrente: El brazo tonto de la ley (1998), Torrente 2: Misión en Marbella (2001), Torrente 3: El protector (2005), Torrente 4: Lethal Crisis (2011) e Torrente V: Misión Eurovegas (2014), ademais do xogo oficial das dúas primeiras entregas. Foi creado e interpretado por Santiago Segura e, na terceira parte da saga, por Eduardo García na súa infancia.
Estación de Roma Termini
miniatura|200px|Estación de Termini. A estación de Roma Termini (adicada a Xoán Paulo II o 23 de decembro de 2006) é a estación de ferrocarril máis importante da cidade de Roma (Italia) e unha das principais de Europa.
Pódese chegar a ela a través das liñas A e B do metro de Roma que teñen unha conexión de intercambio entre as respectivas estacións nos subterráneos da mesma. Desde esta estación sae o Leonardo Express, o tren para o Aeroporto de Fiumicino.
Martín de Abaixo, Trobo, Begonte
Martín de Abaixo é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Artaxerxes III
Artaxerxes III Oco (Artaxerxes Ochus) rexeu Persia desde o ano -358 ata o -338.
Traxectoria
miniatura|esquerda|90px|Artaxerxes III como [[faraón exipcio nunha moeda aqueménida]] Fillo e sucesor de Artaxerxes II, foi sucedido por Artaxerxes IV Arsés. Pouco despois de asumir o trono, matou a moitos dos seus parentes para protexer a Persia de posíbeis guerras civís. En -343 Artaxerxes III derrotou a Nectanebo II de Exipto, e fixo que o país volvese ser unha satrapía persa.
Artaxerxes foi asasinado polo seu visir, Bagoas.
O Areeiro, Solobeira, Vilagarcía de Arousa
O Areeiro é un lugar da parroquia de Solobeira no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 117 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 64 eran mulleres e 53 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 106 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 120.
Eleccións municipais en Soutomaior
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Soutomaior dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Soutomaior]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Soutomaior desde a aprobación da Constitución de 1978.
Anxo Rei Ballesteros
Anxo Adolfo Rei Ballesteros, nado en Ardesende (Codeso, Boqueixón) o 24 de xaneiro de 1952 e finado na Coruña o 29 de outubro de 2008, foi un escritor galego que cultivou a novela, o teatro, o ensaio e a tradución.
A Magdalena, Ribadelouro, Tui
A Magdalena é un lugar da parroquia de Ribadelouro no concello pontevedrés de Tui na Comarca do Baixo Miño. Tiña unha poboación censada de 55 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 23 eran homes e 32 mulleres, o que representa un descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 54 veciños, descenso que é aínda maior respecto ao ano 2004, cando eran 60 veciños.
Anxo Rei Ballesteros
É irmán de Paulo Rei Ballesteros.
Martín de Arriba, Trobo, Begonte
Martín de Arriba é un lugar da parroquia de Trobo no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Anxo Rei Ballesteros
Traxectoria
miniatura|Xornadas homenaxe a Anxo Rei Ballesteros. Outono de 2018. [[A Pobra do Caramiñal. Manuel Castelao e María Jesús Armada (viúva do homenaxeado)]] Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, a súa traxectoria literaria comezou nos anos mozos colaborando coa revista efémera Bonaval. A súa primeira novela Dos anxos e dos mortos foi publicada por Edicións Castrelos en 1977, e nese mesmo ano recibiu o Pedrón de Ouro polo seu relato "Querido Brais". Coa súa segunda novela Loaira acadou o Premio Antón Losada Diéguez en 1993.
A Magdalena, Ribadelouro, Tui
Patrimonio
A Magdalena exerce de centro parroquial de Ribadelouro, tanto a nivel económico coma social. A consecuencia disto, neste barrio están situados algúns dos elementos patrimoniais máis relevantes da parroquia, comezando pola propia igrexa.
Anxo Rei Ballesteros
Traxectoria
Durante os últimos anos da súa vida viviu na Pobra do Caramiñal.
En novembro de 2009 aparecu unha obra póstuma, a novela A noite do moucho, publicada por Galaxia. Máis tarde apareceu entre os papeis do autor a que debeu ser a súa primeira obra en galego, a novela Dezanove badaladas, publicada tamén por Galaxia no outono de 2018. Ambientada na Galicia dos anos 1970, conta os cambios nunha sociedade na que o urbano vai gañando terreo ao rural.