cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aidan de Lindisfarne
Misión evanxelizadora
Aidan escolleu a illa de Lindisfarne, que estaba relativamente preto da residencia real, o castelo de Bamburgh, como sé para a súa diocese. De seguido, comezou unha viaxe de aldea en aldea, para falar con quen tiver interese na fe ou na Palabra Divina, para o coñecemento e práctica dos preceptos cristiáns ao mesmo tempo que empregou a paciencia e fala coa xente nunha linguaxe ao seu nivel e tendo un interese certo nas súas vidas e comunidades. Así foi como Aidan e os monxes da súa abadía tiveron éxito e conseguiron establecer o cristianismo en Northumbria. O rei Osvald, que, desde a súa estadía en Irlanda, sabía ben o idioma dos irlandeses, moitas veces foi tradutor de Aidan e os monxes que estaban con el que, inicalmente, descoñecían a lingua dos anglosaxóns, polo que o rei tamén contribuíu á evanxelizaciñon do seu reino.
Durante os anos de evanxelización, Aidan foi responsable da construción de igrexas e mosteiros en todo o territorio de Northumbria. Ao mesmo tempo adquiriu unha gran reputación como home misericordioso e compasivo pola súa caridade cos menos afortunados e a súa tendencia a proporcionar abrigo, alimentos e educación para orfos e polo uso de parte das doazóns na liberación dos escravos.
Veneración
Os monxes levaron o corpo de Aidan a Lindisfarne, e foi enterrado baixo da abadía que fundara. Cando no sínodo de Whitby (664) se impuxo o rito romano sobre o rito céltico, o terceiro bispo de Lindisfarne, san Colman que non estaba de acordo con esa decisión, levou con el os restos de san Aidan para Irlanda. No século X, monxes de Glastonbury recibiron algunhas reliquias que, supostamente, pertencían a santo Aidan. En época contemporánea, tempos modernos, Joseph Lightfoot (1828-1889) bispo de Durham, dixo sobre el que: "Agustín, foi apóstolo de Kent, pero Aidan foino dos ingleses".
Tamén foi reverenciado como un santo fóra de Northumbria, pois no antigo calendario de Wessex, houbo un día dedicado ao seu culto. É recoñecido como santo pola Igrexa Católica, a Igrexa Anglicana e a Igrexa Ortodoxa e pola luterana, que lle adica o 9 de xuño, segundo o Calendario de Santos Luterano. En 2008, foi proposto como probábel santo patrón do Reino Unido.
Hai múltiples igrexas coa súa advocación e en Durham, un edificio da universidade leva o seu nome: St Aidan"s College.
Xunca doce
A xunca doce ou herba da bóla, Cyperus esculentus, é unha planta herbácea cosmopolita de follas longas e finas que produce un tubérculo coñecido como chufa, nome co que tamén se coñece a planta. Cultívase tradicionalmente en España, nos arredores de Valencia para a produción de orchata.
Etimoloxía
Xunca ou xonza provén do latín juncea, que significa "de xunco", isto é, "planta de xunco".
Gastronomía
Os tubérculos son comestíbeis e teñen un sabor de noces lixeiramente suave, parecido cun tubérculo de gusto máis amargo relacionado, Cyperus rotundus. Son bastante duros e, xeralmente, postos a remollo antes de seren inxeridos. Teñen varios usos; en particular, para fabricar o refresco coñecido como "orchata".
As chufas teñen un excelente valor nutricional, cunha cantidade de calorías semellante á das olivas. Son ricas en minerais, principalmente fósforo e potasio. Tamén carecen de colesterol e glute e teñen pouco sodio. O seu aceite contén 18 por cento de ácidos graxos saturados (ácido palmítico e ácido esteárico) e 82% de ácidos graxos insaturados (ácido oleico e ácido linoleico).
O refresco feito a partir das chufas pode usarse na dieta dos intolerantes á lactosa.
Aceite
Considerando que os tubérculos conteñen de 20 a 36 por cento de aceite, é posible a súa utilización na produción de biodiesel.
Cita con Rama
Cita con Rama é unha novela de ciencia ficción escrita por Arthur C. Clarke en 1972 co título de Rendez-vous with Rama. É unha das obras máis premiadas do xénero pois, entre outros, recibiu en 1973 o premio Nébula e en 1974 o Hugo, Locus e o John W. Campbell Memorial. Polo rigor científico logrado por Clarke, esta novela considérase un dos mellores exemplos da ciencia ficción dura. Posteriormente, coa axuda do seu habitual colaborador Gentry Lee, o autor continuou a trama nunha serie de novelas, sendo en total catro.
Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, e publicada pola Editorial Hugin e Munin en 2012.
Trama
Tralo impacto dun meteorito no norte da península Itálica no ano 2077, instalouse no planeta Terra un sistema de vixilancia espacial para previr sucesos similares. No ano 2131 detéctase un peculiar corpo que parece vir de fóra do sistema solar e que cruza a gran velocidade con rumbo rectilíneo, para atravesalo. Cando se atopa máis preto, e despois de recibir o nome de Rama en honra ao deus hindú homónimo, descóbrese que é perfectamente cilíndrico e que ten un movemento de rotación moi rápido. Estas dúas características, levan á obvia conclusión de que a súa creación se debe a unha raza alieníxena, e un comité de experto conclúe interceptalo.
Envíase alí unha das naves dispoñíbeis xa en viaxe polo sistema solar, a máis próxima, en misión de exploración, e como embaixadores nun hipotético contacto. Unha vez alí, a nave sitúase sobre a base do cilindro e a tripulación acaba entrando por unha fenda que dá ao interior de Rama, a cal está oca e en absoluta escuridade. Con potentes focos, conseguen explorar o interior onde dan co que parecen edificios sen portas nin xanelas. A fría e durmida nave Rama empeza a espertar. A partir deste punto, a tripulación comeza unha serie de pescudas que o lector pode interpretar como mera lectura de entretemento ou dende un punto de vista máis filosófica e mesmo científico.
Secuelas
As obras que completan a tetraloxía que abre Rendezvous with Rama son Rama II (1989), The Garden of Rama (1991) e Rama revealed (1993).
Copa do Mundo de Rugby 2011
A Copa do Mundo de Rugby 2011 foi a 7ª edición da Copa do Mundo de Rugby, e disputouse en Nova Zelandia. O campionato comezou o 9 de setembro do 2011 e rematou o día 23 de outubro do 2011 coa final xogada no estadio Eden Park de Auckland. A selección anfitrioa de Nova Zelandia fíxose co título mundial ao derrotar na final á francesa por 8 a 7.
Nomeamento de Nova Zelandia
Despois de que a primeira Copa do Mundo de Rugby, a de 1987, fose organizada por Nova Zelandia coa colaboración de Australia (que acolleu algún encontro), Nova Zelandia quixo participar tamén na Copa do Mundo de Rugby 1999 que organizaría Australia, acollendo algún encontro. Non obstante, en 1995 púxose en dúbida a idoneidade das infraestruturas do país para acoller de novo un evento deste volume. Así pois, no país maorí puxéronse mans á obra coa idea de presentar unha candidatura propia para acoller a actual Copa do Mundo.
As outras candidaturas corresponderon ao Xapón e a Suráfrica. Na IRB gustou a candidatura do Xapón por varias razóns. Unha delas era que sería a primeira vez que un país acollese unha Copa do Mundo sen ser unha gran potencia do rugby, o que significaba abrir o abano a moitos países para o futuro, ademais de ser a primeira Copa do Mundo que se organizaría en Asia. Xapón tiña uns excelentes recintos deportivos herdados do Mundial de Fútbol Corea-Xapón 2002. No caso de Suráfrica tamén había uns recintos deportivos e unhas infraestruturas hoteleiras excelentes, herdado todo isto do Mundial de Fútbol Suráfrica 2010. Non obstante, a candidatura de Suráfrica foi a primeira en ser eliminada. Finalmente, o 17 de decembro de 2005 a IRB anunciou en Dublín que a Copa do Mundo de Rugby 2011 tería lugar en Nova Zelandia.
Clasificación
Os 8 equipos restantes tiveron que gañar a súa presenza no mundial a través das competicións de clasificación de cada continente. Estes son os outros 8 equipos:
A única diferenza entre esta Copa do Mundo e a anterior é a presenza de Rusia nesta edición no sitio de Portugal. Os postos na clasificación da IRB corresponden ó 12 de setembro de 2011.
Sedes
As 13 sedes orixinais para a Copa do Mundo de Rugby de 2011 foron confirmadas o 12 de marzo do 2009. Porén, tralo terremoto que afectou á cidade de Christchurch en febreiro de 2011, a cidade foi retirada e os partidos que se xogaban nela recolocados noutras sedes.
Árbitros
O venres 8 de abril do 201, a IRB nomeou a dez árbitros, sete asistentes e catro xuíces de televisión para os partidos da fase de grupos. Dous dos sete asistentes foron nomeados árbitros suplentes se fora preciso.
Fase de grupos
Na primeira fase do torneo houbo 4 grupos de 5 equipos. Cada equipo xogou un encontro fronte ós demais equipos do seu grupo, ata un total de 4 encontros. Pasaron a cuartos de final os dous primeiros clasificados de cada grupo. O terceiro clasificado de cada grupo quedou eliminado, pero acadou o dereito a participar na vindeira Copa do Mundo de Rugby 2015.
Eliminatorias
O cadro quedou completo na última xornada da fase de grupos. Nova Zelandia acadou o seu posto nos cuartos de final o 24 de setembro. O seguinte equipo que acadou o seu posto foi Suráfrica, o 30 de setembro. O 1 de outubro Inglaterra e Francia fixeron o mesmo. O resto dos postos foron cubertos na última xornada da fase de grupos, o día 2 de outubro.
Anotadores
As táboas de anotadores e ensaiadores foi dominada polo apertura surafricano Morné Steyn (con 62 puntos) e polos ás inglés e francés Chris Ashton e Vincent Clerc (con 6 ensaios).
IES Breamo
O IES Breamo é un centro público de ensino secundario situado en Breamo (Pontedeume). Nel impártese a educación secundaria obrigatoria e o bacharelato. A este centro de ensino acoden aproximadamente 300 alumnas e alumnos, procedentes na súa maioría do centro educativo CEIP Couceiro Freijomil.
Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald
Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald é un filme de fantasía de 2018 dirixido por David Yates e escrito por J. K. Rowling. Unha coprodución entre o Reino Unido e os Estados Unidos, é a secuela de Animais fantásticos e onde atopalos (2016). É o segundo título da franquía Fantastic Beasts, e o décimo na franquía do "Mundo máxico", que comezou coa serie de filmes de Harry Potter. O filme está protagonizado por un elenco que inclúe a Eddie Redmayne, Katherine Waterston, Dan Fogler, Alison Sudol, Ezra Miller, Zoë Kravitz, Callum Turner, Claudia Kim, William Nadylam, Kevin Guthrie, Jude Law e Johnny Depp. O argumento conta as aventuras de Newt Scamander e Albus Dumbledore e os seus intentos de deter o mago escuro Gellert Grindelwald, ó tempo que se enfrontan ás ameazas dun mundo máxico cada vez máis dividido.
IES Breamo
Instalacións
O centro conta con biblioteca, salón de actos, ximnasio e pavillón, aulas de música, educación plástica e audiovisual, tecnoloxía, idiomas, estudio de radio e cafetaría.
Proxectos e actividades
Ondas do Eume é un dos proxectos organizados polo centro. Consiste na investigación e tratamento da información, sobre diferentes temáticas, por parte do alumnado. Un estudo e un programa de radio son parte deste proxecto, que ten como obxectivo principal dinamizar a lingua galega.
Co obxectivo de fomentar a lectura, dende o curso 2015- 2016 organízase cada ano o Club de lectura do Breamo. Este engloba actividades como asembleas nas que se conversa sobre o contido de cada libro ou talleres de manualidades sobre diferentes historias.
Emblema de Brunei
dereita|miniatura|200px|Escudo do país O emblema de Brunei está composto por unha lúa crecente que simboliza o islam, xunto cun parasol real (chamado Payung Ubor-Ubor) que representa a monarquía. Sobre o media lúa está escrito, en escrita árabe, o lema nacional: "Sempre en servizo con orientación de Deus". Os soportes do escudo son un par de mans con luvas e por debaixo atópase un listón coa inscrición árabe "Brunei Darussalam" ("Brunei, patria da paz"). Orixinalmente adoptado en 1932, o escudo de Brunei foi aprobado o 29 de agosto de 1959.
Chris Irwin
Traxectoria
Participou en 10 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 16 de xullo de 1966. Logrou dous puntos de campionato.
Barreira hematoencefálica
250px|dereita|miniatura|Parte da rede de capilares que irrigan o cerebro. miniatura|dereita|Astrocitos tipo 1 rodeando capilares cerebrais.
Chris Irwin
Traxectoria
A carreira de Irwin finalizou prematuramente por un accidente que sufriu pilotando un prototipo deportivo, Ford P68 durante a práctica da carreira de resistencia dos 1.000 km de Nürburgring de 1968. Perdeu o control do coche en Flugplatz, o P68 foi de extremo a extremo da pista despois de aterrar sobre a súa cola logo dun salto. Padeceu lesións graves na cabeza pero finalmente recuperouse. Con todo, non puido volver a competir.
Barreira hematoencefálica
A barreira hematoencefálica (tamén escrita barreira hemato-encefálica) é a separación que existe entre o sangue circulante nos capilares cerebrais e o fluído extracelular que rodea as células do sistema nervioso central. Establécese ao longo de todos os capilares que irrigan esas áreas e está formada por unións herméticas que rodean ditos capilares e que non existen nos capilares do sistema circulatorio normal. (No sistema nervioso central tamén existe outra barreira parecida entre o sangue e o líquido cefalorraquídeo, na que as células endoteliais restrinxen a difusión de obxectos microscópicos, como bacterias, moléculas de gran tamaño ou moléculas hidrófilas desde o sangue ao líquido cefalorraquídeo, e só poden pasar pequenas moléculas hidrófobas, O2, e certas hormonas). A barreira normalmente só permite o paso das moléculas que as células do sistema nervioso central precisa para vivir, como gases respiratorios e nutrientes, e transporta activamente produtos metabólicos como a glicosa ao seu través utilizando proteínas específicas. Esta barreira tamén inclúe unha grosa membrana basal e as prolongacións (pés) terminais dos astrocitos (células de glía).
Chris Irwin
Traxectoria
Irwin aínda vivía en 2018 e razoablemente ben, pero descoñecese o seu paradeiro xa que se queda fóra do ollo público e lonxe dos eventos automobilísticos. En 2006 informouse que mantiña a amizade cun rival de carreiras da década de 1960 tras unha reunión casual en Londres, e que ás veces aínda sofre flashbacks do seu accidente. Irwin informou, porén, de estar en bo estado xeral.
Irwin participou nas celebracións do 40º aniversario do circuíto de Thruxton en abril de 2008. Unha entrevista e unha fotografía súa actual cos antigos rivais de 1960 e un coche de Fórmula 2 apareceu no número de xuño de 2008 da revista Motor Sport. Actualmente está vivindo na parte rural de Rutland no Reino Unido.
Barreira hematoencefálica
Fisioloxía
miniatura|Esquema que mostra a constitución dos vasos sanguíneos no cerebro. Esta "barreira" orixínase pola selectividade das unións herméticas existentes entre as células endoteliais dos vasos do sistema nervioso central que restrinxen o paso de solutos. Na interface entre o sangue e as células encefálicas, as células endoteliais están firmemente unidas unhas a outras por estas unións herméticas, formadas por proteínas transmembrana como a ocludina, claudina, e outras moléculas de adhesión (JAM, ESAM, por exemplo). Cada unha destas proteínas está ancorada nas células endoteliais por outro complexo proteico que inclúe as proteínas zo-1 e outras proteínas asociadas.
Chris Irwin
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Barreira hematoencefálica
Fisioloxía
Ademais, as células da barreira hematoencefálica están compostas de células moi densas que restrinxen o paso de substancias desde o sangue moito máis do que o fan as células endoteliais normais dos capilares doutras zonas do corpo. Os astrocitos emiten proxección chamadas pés astrocíticos que rodean as células endoteliais da barreira hematoencefálica, dándolle soporte bioquímico a ditas células. A barreira hematoencefálica é distinta da moi similar en estrutura e función "barreira sangue-líquido cefalorraquídeo", a cal depende das células coroides do plexo coroide de capilares, e distinta tamén da barreira hemato-retinal do retina ollo.
Varias áreas do encéfalo non están "detrás" da barreira hematoencefálica, polo que os produtos transportados polo sangue poden chegar con facilidade a elas. Entre estas áreas están os órganos circunventriculares, como son o teito do 3º e 4º ventrículos; capilares da glándula pineal no teito do diencéfalo; e a propia glándula pineal, que segrega a hormona melatonina "directamente á circulación sanguínea", polo que esta hormona non se ve afectada pola barreira hematoencefálica.
Fisiopatoloxía
A barreira hematoencefálica actúa moi efectivamente na protección do cerebro de moitas infeccións bacterianas comúns, polo que as infeccións no cerebro son moi raras. Porén, como tanto os anticorpos coma os antibióticos son demasiado grandes para cruzar a barreira hematoencefálica, as infeccións que se chegan a producir no cerebro son a miúdo moi serias e difíciles de tratar. Porén, a barreira hematoencefálica faise máis permeable durante a inflamación, e isto permite que algúns antibióticos e fagocitos atravesen a barreira; aínda que isto tamén pode permitir que bacterias e virus a traspasen.
Chris Irwin
Resultados nas carreiras de Fórmula 1 fora do campionato
(clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Barreira hematoencefálica
Fisiopatoloxía
Unha excepción á exclusión das bacterias na barreira son as espiroquetas, como Borrelia, que causa a enfermidade de Lyme, e o Treponema pallidum, que causa a sífilis. Estas daniñas bacterias parecen poder abrir unha fenda na barreira ao tunelar fisicamente as paredes dos vasos sanguíneos.
Hai tamén varios velenos bioquímicos que están formados por grandes moléculas que son demasiado grandes como para atravesar a barreira. Isto é unha protección contra as neurotoxinas do botulismo presentes en alimentos contaminados, que afectan aos nervios periféricos (que están fóra da barreira), pero que xeralmente non poden atravesar a barreira hematoencefálica e non poden afectar ao sistema nervioso central, onde poderían causar danos fatais.
Desenvolvemento
Os experimentos orixinais realizados na década de 1920 mostraban que a barreira hematoencefálica nos recentemente nados era aínda inmatura, o cal non é certo. A razón deste erro foi un fallo metodolóxico (a presión osmótica era demaisado alta e os delicados vasos sanguíneos embrionais quedaban parcialmente danados). Máis tarde observouse que en experimentos cun volume reducido de líquidos inxectados os marcadores investigados non podían atravesar a barreira hematoencefálica. Informouse que substancias naturais como a albumina, α-1-fetoproteína ou a transferrina que tiñan unha elevada concentración no plasma do neonato non podían detectarse no fluído extracelular do cerebro. A P-glicoproteína transportadora de refluxo existe xa no endotelio embrional.
A medida da captación cerebral de acetamida, antipirina, bencil alcohol, butanol, cafeína, citosina, difenil hidantoína, etanol, etilén glicol, heroína, manitol, metanol, fenobarbital, propilén glicol, tiourea, e urea en coellos recentemente nados anestesiados con éter comparados cos adultos mostraba que os endotelios cerebrais dos coellos recentemente nados e dos adultos son funcionalmente similares con respecto á permeabilidade mediada por lípidos. Estes datos non confirmaron diferenzas en permeabilidade que puidesen ser detectados entre nos capilares da barreira hematoencefálica dos recentemente nados e dos adultos. Non se observaron diferenzas entre a captación cerebral de glicosa, aminoácidos, ácidos orgánicos, purinas, nucleósidos ou colina entre os coellos adultos e os recentemente nados. Estes experimentos indican que a barreira hematoencefálica do recentemente nado ten propiedades restritivas para o paso de substancias similares ás do adulto, o que non concorda con algunhas suxestións que se fixeron sobre a existencia dunha barreira aínda inmatura nos animais máis novos.
Fármacos dirixidos ao cerebro
Superar a dificultade que presenta facer chegar os axentes terapéuticos a zonas específicas do cerebro é un gran reto no tratamento da maioría dos trastornos dese órgano. Ao desempeñar o seu papel neuroprotectivo, a barreira hematoencefálica funciona dificultando a entrada no cerebro de ditos axentes terapéuticos (fármacos, anticorpos), que non poden acceder alí en cantidades adecuadas. Os mecanismos utilizados para enviar fármacos ao cerebro implican pasar "a través" ou "por detrás" da barreira hematoencefálica. As estratexias utilizadas poden supoñer ter que interromper a barreira por osmose; ou bioquimicamente usando substancias vasoactivas como a bradicinina; ou mesmo aplicar localizadamente ultrasóns de alta intensidade. Outros métodos utilizados para abrirse paso a través da barreira poden ser o uso de sistemas de transporte endóxeno, como o transporte mediado por moléculas cargadoras (carriers) ás que se une o fármaco, como a glicosa e aminoácidos; a transcitose mediada por receptor para a insulina ou transferrina; ou o bloqueo de transportadores de refluxo activos como as p-glicoproteínas. Os métodos para facer chegar os fármacos "por detrás" da barreira inclúen a implantación intracerebral (con agullas) e a distribución amplificada por convección. O manitol tamén se pode usar para salvar a barreira.
Nanopartículas
A nanotecnoloxía pode tamén axudar nesta transferencia de fármacos a través da barreira. Recentemente, os investigadores están tratando de construír liposomas cargados con nanopartículas que se abran paso a través da barreira, especialmente para tratar tumores cerebrais, pero necesítase aínda máis investigación. Nos tumores cerebrais as células endoteliais e os pericitos asociados son a miúdo anormais e a barreira pode non estar sempre intacta neses tumores. Ademais, a membrana basal é ás veces incompleta. Outros factores, como os astrocitos, poden contribuír á resistencia dos tumores cerebrais á terapia.
Epilepsia
A epilepsia é unha enfermidade neurolóxica común que está caracterizada por ataques recorrentes e ás veces intratables. Varios datos clínicos e experimentais implicaron un fallo no funcionamento da barreira hematoencefálica como causante dos ataques crónicos ou agudos, e algúns estudos implican as interaccións entre a unha proteína albumina común do sangue e os astrocitos. Estes descubrimentos suxiren que os ataques agudos son unha consecuencia predicible da alteración da barreira xa sexa por causas artificiais ou por mecanismos inflamatorios. Ademais, a expresión na barreira de moléculas resistentes aos fármacos e de transportadores é un mecanismo de resistencia significativo contra os fármacos antiepilépticos usados normalmente.
Esclerose múltiple
Están realizándose actualmente investigacións sobre tratamentos para as barreiras hematoencefálicas debilitadas. Crese que o estrés oxidativo xoga un importante papel na rotura da barreira. Os antioxidantes como o ácido lipoico poden estabilizar as barreiras hematoencefálicas debilitadas.
Neuromielite óptica
A neuromielite óptica, tamén chamada enfermidade de Devic, é similar e ás veces confundida coa esclerose múltiple. Entre outras diferenzas coa esclerose múltiple, nesta doenza foi identificada unha diana diferente á que se dirixen as respostas autoinmunes. Os pacientes con neuromielite óptica teñen altos niveis de anticorpos contra unha proteína chamada acuaporina 4 (un compoñente dos procesos pediculares dos astrocitos da barreira hematoencefálica).
Tripanosiomiase (enfermidade do sono) neurolóxica en fase final
A fase final da tripanosomíase neurolóxica, ou enfermidade do sono, é unha condición na cal os protozoos tripanosomas se encontran no tecido cerebral. Aínda non se sabe como os parasitos infectan o cerebro desde o sangue, pero sospéitase que cruzan a través do plexo coroide, un elemento circumventricular.
Leucoencefalopatía multifocal progresiva
A leucoencefalopatía multifocal progresiva é unha enfermidade desmielinizante do sistema nervioso central que está causada pola reactivación dun papovavirus latente (o poliomavirus JC), que cruza a barreira hematoencefálica. Afecta a pacientes co sistema inmunitario debilitado como os que padecen SIDA.
Enfermidade de De Vivo
A enfermidade de De Vivo (tamén chamada síndrome de deficiencia GLUT1) é unha rara condición causada polo transporte inadecuado do azucre glicosa a través da barreira hematoencefálica, que orixina atrasos no desenvolvemento e outros problemas neurolóxicos. A causa primaria desta doenza parecen ser defectos xenéticos no transportador de glicosa tipo 1 (GLUT1).
Enfermidade de Alzheimer
Algunhas novas evidencias indican que a alteración da barreira hematoencefálica nos pacientes da enfermidade de Alzheimer permite que o plasma sanguíneo que contén o amiloide beta (Aβ) entre no cerebro, onde o Aβ adhire preferentemente á superficie dos astrocitos. Estes descubrimentos serviron para elaborar unha hipótese que considera que: (1) a rotura da barreira permite o acceso ás neuronas cerebrais de anticorpos que se unen ás neuronas e de Aβ42 exóxenos solubles e (2) a unión destes anticorpos ás neuronas desencadea e/ou facilita a internalización e acumulación do Aβ42 unido á superficie en neuronas vulnerables pola súa natural tendencia a eliminar os anticorpos unidos á superficie por medio de endocitose. Finalmente a célula morre, rompe, e desintégrase, deixando detrás unha placa insoluble de Aβ42. Deste xeito, nalgúns pacientes, a enfermidade de Alzheimer pode estar causada (ou máis probablemente, agravada) pola rotura da barreira hematoencefálica.
Encefalite por VIH
Crese que o virus da inmunodeficiencia humana (VIH) latente pode cruzar a barreira hematoencefálica no interior de monocitos circulantes polo sangue ("teoría do cabalo de Troia") nos primeiros 14 días de infección. Unha vez dentro do sistema nervioso central, estes monocitos actívanse e transfórmanse en macrófagos. Os macrófagos activados liberan virións no tecido cerebral próximo aos microvasos sanguíneos cerebrais. Estas partículas virais probablemente atraen a atención da microglía cerebral sentinela e de macrófagos perivasculares, que inician unha cascada inflamatoria que pode causar unha serie de sinalizacións intracelulares nas células do endotelio microvascular cerebral e danan a integridade funcional e estrutural da barreira. Esta inflamación é a encefalite por VIH. Casos desta encefalite probablemente teñen lugar durante o curso da SIDA e son un precursor da demencia asociada ao VIH.
Rabia
Durante unha infección de rabia letal nos ratos, a barreira hematoencefálica non permite que as células inmunitarias antivirais entren no cerebro, que é o sitio principal onde se replica o virus da rabia. Isto contribúe á patoxenicidade do virus, pero o incremento artificial da permeabilidade da barreira podería permitir a evacuación do virus. Suxeriuse que a apertura artificial da barreira podería ser unha posible nova aproximación para tratar a rabia, aínda que polo momento isto non foi probado clinicamente.
Historia
A finais do século XIX e principios do XX realizáronse unha serie de experimentos que permitiron descubrir a existencia da barreira hematoencefálica. o bacteriólogo Paul Ehrlich estudando a tinguidura producida nos tecidos de animais por inxeccións de anilina no sangue periférico viu que os tecidos cerebrais non se tinguían con esta substancia, pero os demais tecidos si. Noutro experimento, Edwin Goldmann (un dos estudantes de Ehrlich) inxectou a tinguidura directamente no líquido cefalorraquídeo dos animais, e atopou que neste caso o cerebro quedaba tinguido pero o resto do corpo non. Isto claramente suxería a existencia dalgún tipo de compartimentaización entre esas dúas áreas. Naquel momento pensábase que os propios vasos sanguíneos eran os responsables da existencia desta barreira, xa que daquela non se podía observar a presenza de ningunha membrana. O concepto de barreira hematoencefálica ou barreira sangue-cerebro foi proposto por Lewandowsky en 1900. Non foi ata a introdución do microscopio electrónico de varrido que se puido demostrar a existencia física de dita barreira na década de 1960. Desde a década de 1940 sabemos que no cerebro existen en realidade dúas barreiras, unha entre o sangue e o fluído extracelular cerebral, e outra entre o sangue e o líquido cefalorraquídeo.
Aeroporto de Ängelholm-Helsingborg
O aeroporto de Ängelholm-Helsingborg (IATA: AGH, ICAO: ESTA) é un aeroporto sueco situado a 34 km de Helsingborg e a 7 de Ängelholm, no sur do país.
Estadísticas
O aeroporto de Ängelholm-Helsingborg é o terceiro aeroporto máis grande do sur de Suecia (Götaland) e o décimo máis grande de todo o país. No ano 2013 pasaron polas súas intalacións 412 852 pasaxeiros.
Alan García Pérez
Alan Gabriel Ludwig García Pérez, nado en Lima o 23 de maio de 1949 e finado o 17 de abril de 2019, foi un avogado, sociólogo e político peruano. Foi Presidente do Perú en dous mandatos non consecutivos: de 1985 a 1990 e de 2006 a 2011.
Na súa vida política, foi ademais deputado constituínte (1978-79), deputado (1980-85), e senador vitalicio (1990-92). Como membro do Alianza Popular Revolucionaria Americana - APRA - foi instruído polo fundador Víctor Raúl Haia de la Torre, sendo un dos seus pupilos predilectos; ocupou diversos cargos partidarios e é na actualidade o presidente do seu partido. Desde os seus inicios caracterizouse polo seu destacado verbo e oratoria, dotes dos cales se valeu para atraer ás masas nas súas diferentes campañas.
A súa primeira xestión de goberno caracterizouse pola peor crise económica na historia do país cunha insólita hiperinflación, o agravamento dos ataques terroristas liderado polo grupo Sendero Luminoso, e por diversos actos de corrupción que involucraban a xente do réxime que repercutiu nun gran descontento social. As diversas acusacións provocaron que en 1991 fose retirado temporalmente do Senado para levarlle a cabo unha investigación. Producida unha crise constitucional o 1992, escapou cara a Colombia e Francia aducindo unha persecución política cara á súa persoa por parte do réxime de Alberto Fujimori. Foi declarado reo contumaz, con todo, dada a súa longa ausencia do país como prófugo da xustiza, os delitos de cales foi acusado prescribiron, aínda que nunca foi declarado inocente.
Killing an Arab
"Killing an Arab" é o primeiro sinxelo da banda inglesa The Cure. Foi gravado ao mesmo tempo que o seu LP no Reino Unido, Three Imaginary Boys (1979), pero non foi incluído nel. Porén, apareceu no primeiro álbum do grupo en Estados Unidos, Boys Don't Cry (1980).
Historia
O compositor, Robert Smith, afirmou que a canción foi "un leve intento poético de condensar as miñas impresións sobre os momentos clave da novela O estranxeiro (de Albert Camus). As letras describen un tiroteo nunha praia, no que o árabe do título é asasinado polo narrador. Na historia de Camus, a personaxe principal, Meursault, dispara a un árabe que está "de pé nunha praia" ("Standing on a Beach"), tras "mirar ao mar" e cegarse totalmente polo sol, reflectido no mar, a area e o coitelo que o árabe suxeita coas súas mans.
A canción foi sempre fonte de controversia, xa que moitas veces foi considerada erroneamente racista por supostamente promover a violencia contra os árabes. En Estados Unidos a primeira compilación de sinxelos de The Cure, Standing on a Beach (1986), editouse cun adhesivo advertindo contra a utilización racista da canción. Durante a guerra do Golfo e tras os atentados do 11 de setembro a canción volveu a xerar polémica. "Killing an Arab" foi o único sinxelo da época de Three Imaginary Boys que non foi incluído na reedición de 2004 de dito álbum.
A súa letra serve como nome para dous recompilatorios de The Cure, Standing on a Beach, e a versión CD/VHS do mesmo, Staring at the Sea.
Selección direccional
miniatura|300px|Estas gráficas mostran os diferentes tipos de selección xenética. En cada gráfica, a variable do eixe X é o tipo de trazo fenotípico e a variable do eixe Y é a cantidade de organismos. O grupo A é a poboación orixinal e o grupo B é a poboación despois da selección. A gráfica 1 mostra unha selección direccional, na cal está favorecido un só dos [[fenotipos extremos. A gráfica 2 mostra unha selección estabilizante, na que se favorece ao fenotipo intermedio con respecto aos trazos extremos. A gráfica 3 mostra unha selección disruptiva, na cal se favorece aos fenotipos extremos en detrimento dos intermedios.]] miniatura|225px|Gráfica que mostra os tres tipos de selección. En xenética de poboacións, a selección direccional é un modo de selección natural na cal se favorece a un fenotipo extremo con respecto aos demais fenotipos (os intermedios e os do outro extremo), causando que a frecuencia alélica cambie co tempo na dirección de dito fenotipo favorecido. Baixo selección direccional, os alelos vantaxosos increméntanse como consecuencia de diferenzas na capacidade de supervivencia e de reprodución entre diferentes fenotipos. Os incrementos son independentes da dominancia do alelo, e mesmo se o alelo é recesivo, este acabará fixado.
A selección direccional foi descrita inicialmente por Charles Darwin no libro On Origin of Species como unha forma de selección natural. Outros tipos de selección natural son a selección estabilizante (que favorece os fenotipos con valores intermedios no carácter considerado) e a selección disruptiva (que favorece ambos os fenotipos extremos).
Probas
A selección direccional ocorre con maior frecuencia baixo condicións de cambios ambientais e cando as poboacións migran a novas áreas con diferentes presións ambientais. A selección direccional permite rápidos cambios na frecuencia alélica, e xoga un papel principal na especiación. Utilizouse a análise dos efectos QTL (locus de trazo cuantitativo) para examinar o impacto da selección direccional na diversificación fenotípica. Esta análise mostrou que os loci xenéticos que se correlacionan coa selección direccional estaban a un nivel máis alto do esperado; o que indica que a selección direccional é unha causa primaria da diversificación fenotípica, que leva á especiación.
Métodos de detección
Hai diferentes probas estatísticas que poden aplicarse para comprobar a presenza de selcción direccional nunha poboación. Algunhas destas probas son a proba de signos de QTL (locus de trazo cuantitativo), a proba da proporción Ka/Ks e a proba da razón relativa. A proba de signos de QTL (QTL sign test) compara o número de QTL antagonistas co modelo neutro, e permite probar a selección direccional fronte á deriva xenética. A proporción Ka/Ks (Ka/Ks ratio) compara o número de substitucións sinónimas e non sinónimas, e unha razón que é maior que 1 indica selección direccional. A proba da razón relativa (relative ratio) fíxase na acumulación de vantaxosos fronte ao modelo neutro, pero necesita unha árbore filoxenética para facer a comparación.
Exemplos
Un exemplo de selección direccional é o rexistro fósil, que mostra que o tamaño dos osos negros en Europa diminuíu durante os períodos interglaciares, pero incrementouse durante cada período glacial. Outro exemplo é o tamaño do peteiro nunha poboación de pimpíns. Nos anos húmidos son máis comúns as sementes pequenas e hai tal abundancia destas pequenas sementes que os pimpíns raramente comen sementes grandes. Durante os anos secos, non hai abundancia de ningún tipo de semente, pero os paxaros xeralmente comen máis sementes grandes (aproveitan todo o pouco que hai). O cambio na dieta destes paxaros afecta ao tamaño dos peteiros das futuras xeracións. O seu intervalo de tamaños dos peteiros vai desde grande e rexo a pequeno e fino, pero aumenta a proporción de peteiros grandes e rexos.
Peixes cíclidos africanos
Os peixes cíclidos africanos están entre as familias de peixes máis diversas e evolucionaron moi rapidamente. Estes peixes evolucionaron no mesmo hábitat, pero teñen unha variedade de morfoloxías, especialmente na boca e mandíbula. Albertson et al. 2003 comprobaron isto cruzando dúas especies de cíclidos africanos lacustres con morfoloxías bucais moi diferentes. O cruzamento entre Labeotropheus fuelleborni (con boca subterminal especializada en comer algas pegadas ás rochas) e Metriaclima zebra (con boca terminal para succionar a comida) permitiulles mapear os QTLs que afectaban á morfoloxía relacionada coa alimentación. Usando como evidencias definitivas as probas de signos de QTL demostraron que estaba ocorrendo unha selección direccional no aparato mandibular oral. Porén, non era así para o suspensorio ou cranio (o que suxería unha deriva xenética ou selección estabilizante para eles).
O salmón Oncorhynchus nerka
O salmón Oncorhynchus nerka é unha especie anádroma (remonta os ríos para desovar). Os individuos migran aos mesmos ríos para poñer alí os ovos. Estas migracións ocorren aproximadamente no mesmo período de cada ano, pero Quinn et al. 2007 demostraron que os individuos que se encontraban nas augas da Bristol Bay de Alasca sufriran recentemente unha selección direccional en canto á data de migración. Neste estudo examináronse dúas poboacións destes salmóns (poboación Egegik e Ugashik). Os datos proporcionados entre os anos 1969 e 2003 polo Alaska Department of Fish and Game foron divididos en cinco conxuntos de sete anos e representados graficamente para a época media de chegada á zona de pesca. Despois de analizar os datos determinouse que en ambas as poboacións a data de migración media era máis temperá que antes e estaba sufrindo selección direccional. A poboación Egegik experimentou unha maior selección e variou en 4 días a súa data de migración. Pensábase que a temperatura da auga causaba un adiantamento na data de migración, pero neste estudo non se atopou ningunha correlación estatística significativa ao respecto. O artigo publicado suxire que a pesca pode ser un factor que impulsa esta selección porque hai máis pesca en períodos máis tardíos de migración (especialmente no distrito de Egegik), o que impide a estes peixes reproducirse.
Night Goat
"Night Goat" é unha canción da banda estadounidense de sludge metal Melvins. Foi lanzada como sinxelo en 1992 a través do selo Amphetamine Reptile Records. O sinxelo tamén foi editado en CD en Alemaña. A sá cara-b inclúe o tema Adolescent Wet Dream, orixinal de Pussy Galore.
Produtos lácteos
miniatura|Os lácteos son produtos altamente perecedoiros que deben manter rigorosamente a cadea de frío, é por esta razón polo que envases están especialmente deseñados para salvagardalos. Os lácteos, tamén chamados produtos lácteos, son o grupo de alimentos que está comprendido polo leite así como os seus derivados procesados (xeralmente fermentados). As plantas industriais que producen estes alimentos pertencen á industria láctea e caracterízanse pola manipulación dun produto altamente perecedoiro que debe ser vixiado e analizado correctamente durante todos os pasos dentro da cadea de frío ata a chegada ao consumidor. miniatura|Os lácteos caracterízanse por ter texturas suaves e cremosas (na ilustración un [[cacık turco)]] O leite empregado maioritariamente na elaboración dos lácteos provén do leite de vaca, pero tamén se poden empregar outros tipos de leite procedentes doutros mamíferos como as cabras, as ovellas e nalgúns países procedente da búfala, camela, iacs, eguas etc. Na actualidade a maior parte dos alimentos funcionais son elaborados a partir de produtos lácteos. O consumo de produtos lácteos experimentou dende a década dos 50 un considerable crecemento na demanda mundial que levou á industria a superar retos tecnolóxicos importantes.
Historia
miniatura|esquerda|Muller elaborando [[manteiga.]] Os produtos lácteos coñécense desde moi antigo, é moi posible que estean unidos temporalmente dende tempos afastados ao consumo humano do leite animal nas tribos nómades debido á grande dispoñibilidade de leite procedente dos gandos que se desprazaban coa poboación. A elaboración de certos lácteos como o queixo asóciase na cultura popular a un alimento que tradicionalmente asignado aos costumes culinarios dos pastores de gando. A orixe do seu uso pérdese no pasado, sendo pouco posible determinar a primeira vez que se empregaron, algúns autores mencionan que poden terse orixinado na fermentación do leite que se almacenaba nas vasillas elaboradas cos estómagos de animais. Os produtos lácteos e o leite desenvolvéronse historicamente nos pobos que posúen unha mellor capacidade de dixestión, cabe pensar que algunhas culturas posúen pouca secreción da lactase (un encima capaz de axudar ao organismo á dixestión do principal azucre do leite: a lactosa), é por esta razón teñen unha "aversión culinaria" ao leite e os seus derivados, por esta razón consumíronse só nalgunhas partes de Asia, África, aínda que o seu consumo máis recoñecido é no Europa do norte e naqueles lugares onde a colonización destes pobos foi significante como Norteamérica e Australia Estimouse que case un 96% dos europeos do norte poden dixerir a lactosa, entre un 50% ata 75% dos africanos, indios, habitantes de oriente medio e europeos do leste, sendo case todos os nativos americanos e asiáticos incapaces de dixeri-la (debido a que os seus corpos deixan de producir o enzima da lactase tralo período da lactación). .
Na alimentación da Antiga Grecia o leite (en grego γάλα, gála) era bebida polos campesiños pero non era case empregada nas preparacións culinarias. A manteiga (en grego βοὐτυρον, boúturon) era coñecida, pero do mesmo xeito, pouco empregada: os gregos consideraban o seu uso como unha característica dos tracios do norte do Exeo, aos que o poeta cómico Anaxándridas chama os «comedores de manteiga». En cambio, apreciaban os produtos lácteos. Servíase como sobremesa un produto semellante ao iogur, en grego πυριατή. Sobre todo, o queixo (en grego τυρός, túros), de cabra o de ovella, era un alimento básico. Vendíase en distintas tendas segundo fora ou non fresco, tendo o primeiro o dobre do prezo do segundo. O queixo comíase só ou mesturado con mel ou legumes. Co tempo pasou a formar parte como ingrediente na preparación dun bo número de pratos, incluídos os de peixe. A única receita conservada na actualidade é a do cociñeiro siciliano Mithaikos.
Fortuna Düsseldorf
O Düsseldorfer Turn- und Sportverein Fortuna 1895 e.V. coñecido como Fortuna Düsseldorf é un club de fútbol da cidade de Düsseldorf no estado de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. O equipo foi fundado no ano 1895 e actualmente milita na 1. Bundesliga alemá. O Fortuna Düsseldorf disputa os seus partidos como local no Merkur Spiel-Arena, estadio que conta cunha capacidade de 54.600 persoas.
Produtos lácteos
Historia
A "carne e o leite" forman parte da tradición xudía sobre a comida etiquetada kosher e que se categoriza dentro de tres apartados: fleishig (carne e produtos cárnicos), milchig (leite e os produtos lácteos) e o parveh (alimentos neutrais, definidos na categoría dos outros alimentos permitidos). Unha ampla cantidade de regras gobernan a cociña e a gastronomía xudía nestas tres categorías, deste xeito o 'fleishig e o milchig' non poden ser combinados, mentres que si o poden facer cos ingredientes 'parveh' debido á súa posición neutral. miniatura|dereita|"A leiteira" de [[Johannes Vermeer]] Á observancia de non mesturar carne co leite (ou os produtos lácteos) denomínase: basear be halab.
Fortuna Düsseldorf
Cadro actual
Actualizado o 1 de febreiro de 2020.
Produtos lácteos
Historia
Os lácteos foron denominados "carnes brancas" e eran accesibles ás clases máis humildes durante a Idade Media, chegando a ser unha das fontes máis importantes de graxas e de proteínas. O queixo chegou a ser popular debido ao seu 'relativo' baixo prezo, conservábase durante períodos de tempo razoables e podía ser doadamente transportado. A medida que as sociedades fóronse industrializando e comezouse a incorporar a refrixeración aos medios de transporte, os lácteos e o leite puideron ser levados a lugares afastados das zonas de produción, este fenómeno fixo que o seu consumo fose en crecemento durante o século XIX e XX. A invención da pasteurización axudou a mellorar os períodos de caducidade dos produtos e o éxito dos lácteos uniuse á mellora de produtividade de leite experimentado nos países do norte de Europa. Sábese que a demanda foi medrando nas áreas urbanas dende o século XVII e que chegaron a ser un medio de alimentación moi importante dos traballadores industriais e pronto comezouse a regular a súa calidade dende as autoridades sanitarias. No século XIX desenvólvense novos lácteos: aparecen os leites concentrados e vaporizados que permiten un mellor transporte e conservación.
Fortuna Düsseldorf
Torneos nacionais
Ligas Copas
Produtos lácteos
Historia
O século XX é o período de tempo onde o leite e os lácteos sofren unha forte expansión no seu consumo ao longo de todo o planeta, as melloras nos métodos artificiais de muxido, alimentación e as melloras na selección artificial das especies, os avances tecnolóxicos nos procesos de transporte e refrixeración, fixeron que se producise o paradoxo da "sobreprodución" (paradoxal, xa que se comezaba a extraer máis leite con menos vacas). Ao mesmo tempo empezáronse a abrir serios debates acerca do axeitado dos seus valores nutricionais aplicados a unha dieta sa.
Características
As características físicas e químicas dos lácteos se testean en moitos casos dun xeito semellante ca no leite, é dicir empréganse por exemplo lactómetros para medir a densidade específica. Porén a elaboración dos lácteos é diferente segundo o proceso que se realizou, por exemplo algúns deles sometéronse a fermentación láctica (un exemplo son os iogures), outros pola contra sofren un proceso mecánico de concentración do seu contido graxo (manteigas), ás veces un proceso combinado de fermentación e maduración (queixos). Estes procesos cambian a composición e a concentración inicial de certos macronutrientes e micronutrientes, dependendo do lácteo en cuestión.
Lácteos sen fermentación
Moitos dos lácteos que non foron expostos a un proceso de fermentación comercialízanse nos mercados de Europa e América e empréganse como alimentos básicos, tal e como pode ser o leite, a manteiga e a crema. Todos eles son alimentos procesados do leite, ben sexa por separación dos seus contidos graxos, desecamento (extracción da auga para a obtención de leites en po), engadido de nutrientes etc.
O leite
miniatura|Vaso de leite.
O leite fresco e natural (leite crú) despois de se muxir sofre varios procesos alimentarios como a homoxeneización (repartición de graxas ao longo de todo o produto por igual, evitando os desagradables coágulos de graxa) e a pasteurización (encargada de reducir os cultivos bacterianos potencialmente perigosos). O leite tratado deste xeito dá lugar a unha serie de sub-produtos non fermentados que son:
Nalgunhas sociedades rurais dende tempos antigos o leite trátase térmicamente despois de ter sido muxido co fin de eliminar a actividade encimática existente e poder conservar mellor as súas durante un período de tempo maior, deste xeito realizouse un tratamento térmico sinxelo que deu lugar ós leites escaldados (como por exemplo, o Khoya indio).