cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco de Sales
A Misión de Chablais
Foi obxecto de persecucións, ameazas, calumnias e maltratos pero, de vagar, foi gañándose ás xentes das aldeas, que admiraban a súa paciencia, tolerancia e afouteza. Isto permitiu que, tras varios anos de dedicación e sufrimentos, o bispo Garnier fora recibido en Thonon por unha multitude que volvera ao catolicismo. Cando explicou a razón do seu éxito nunha carta a Santa Xoana de Chantal, afirmou: Levo repetido moitas veces que a mellor maneira de predicar aos herexes é o amor, aínda sen dicir unha palabra de refutación contra as súas doutrinas.
Bispado
O recoñecemento ao seu labor propiciou que fora proposto como bispo coadxutor de Xenebra. Algo que rexeitou, ata que, debido á insistencia dos propoñentes, acabou aceptando, caendo enfermo ao pouco tempo.
Tal era a súa sona que o Papa Clemente VIII, entre o recoñecemento e a preocupación, decidiu sometelo a un exame teolóxico para contrastar, a través dun difícil interrogatorio, se eran ortodoxas as súas ideas. Máis que a exactitude nas respostas, deixou unha pegada a sinxeleza e modestia coas que expuxo os seus coñecementos doutrinais. Francisco saíu confirmado da proba.
Foi invitado a predicar en París, na propia capela real, que se ateigaba de multitudes que acudían para escoitalo. O rei Henrique IV tentou ofrecerlle unha alta dignidade na capital, pero Francisco porfiou que prefería á esposa pobre da montaña á señora rica da capital que lle ofrecían. Alí xa bispo titular, entregouse plenamente consonte ao seu dito, recollido de San Bernardo: A medida do amor e o amor sen medida.
Tivo unha especial relación de afecto e colaboración con Xoana de Chantal cuxo froito foi a fundación da congregación da Visitación (as salesas) en 1610. Esta congregación combinaba vida contemplativa con vida activa fóra do convento axudando a enfermos e necesitados. Isto provocou a oposición do bispo de Lión, o que obrigou a redactar unha regra inspirada na de Santo Agostiño.
Admirado pola súa fe incólume, todos comprobaron que nada tiña que ver co xélido fanatismo cando chorou con fonda dor a morte da súa nai ese mesmo ano de 1610.
En 1622 foi chamado polo duque de Savoia, o futuro Luís XIII. Acudiu a esta chamada co fin de defender a zona da diocese que estaba baixo a soberanía francesa. A dura viaxe en pleno inverno minguou sen remedio as súas forzas. Á volta, detívose en Lión na casiña do xardineiro do convento da Visitación. Xa moi feble e case sen poder falar, as relixiosas pedíronlle que dixese cal era a virtude que había que empezar por practicar. Francisco escribiu: a humildade. Proseguindo á viaxe morreu o 28 de decembro de 1622. No leito de morte repetía: O Señor sacoume do foxo da miseria e do pantano da iniquidade.
Reliquias
O seu corazón foi trasladado nun estoxo de prata ao convento da Visitación. Foi soterrado en Annency. Cando en 1632, se exhumou o seu cadáver, comprobouse que este non sufrira descomposición ningunha, algo que todo o pobo puido comprobar. A piadosa tradición di tamén que cando se lle sacou o fel, encontrárono convertido en 33 pedriñas, que a devoción popular interpreta como o resultado de loitar contra a xenreira do seu carácter.
Efecto placebo
O efecto placebo é a resposta neurofisiolóxica que se produce nun organismo ante a administración dunha substancia sen efecto farmacolóxico.
Sestelo
O topónimo galego Sestelo, variante vulgar de Sextullus, diminutivo do antropónimo Sextus, pode referirse a:
Copa de Italia de hóckey a patíns
A Coppa Italia é a principal copa nacional italiana de hóckey a patíns masculina. A competición comezou en 1966 e despútase anualmente entre outubro e decembro. De 1976 a 1995, a conquista do trofeo daba dereito a xogar a Recopa de Europa; a partir de 2004, a consecución do título dá dereito a xogar a Supercopa de Italia fronte ao campión da Serie A1.
A Casanova, Mandaio, Oza-Cesuras
A Casanova é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Malasa
Malasa é un grupo de empresas galegas adicadas ao sector do moble e a decoración fundada no Temple (Culleredo) e con sede en Sigrás, Culleredo.
Historia
Malasa foi fundada no Temple en 1992 como unha empresa de deseño, fabricación e instalación de mobiliario e decoración. A empresa ten fábrica no Polígono industrial do Acevedo en Cerceda.
Malasa deseña e constrúe mobiliario para locais comerciais. Traballan para marcas como: Desigual, Tous, Skhuaban, Bershka, Zara ou Zara Home.
En 2018 GPF Capital entrou como accionista da empresa mercando un terzo das accións. En 2018 comprou o Grupo Noa, tamén adicado ao sector do moble e para Inditex. Malasa acadou un volume de negocio de 130 millóns de euros.
Teñen certificacións ISO 9001, ISO 14001 e FSC.
Copa de Italia de hóckey a patíns
Trala reforma de 2009 só disputan esta competición os oito mellores clasificados da tempada anterior.
Edward Schillebeeckx
Edward Cornelis Florentius Alfonsus Schillebeeckx, nado en Antuerpen (Bélxica) o 12 de novembro de 1914 e finado en Nimega, o 23 de decembro de 2009, foi un teólogo holandés.
Gran Premio do Reino Unido de 1977
O Gran Premio do Reino Unido de 1977 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 16 de xullo de 1977 no circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra. Foi a décima carreira do Campionato do Mundo da tempada de. Foi gañado por James Hunt pilotando un McLaren M26, e foi o debut do piloto canadense Gilles Villeneuve. A carreira foi a primeira participación dun coche turbo coche na Fórmula Un, o Renault RS01, pilotado por Jean-Pierre Jabouille.
Edward Schillebeeckx
Traxectoria
En 1934 entrou no orde dominicano e en 1941 foi ordenado sacerdote. Estudou no Studium Generale dominicano de la Saulchoir, e na Sorbona de París. Foi profesor de dogmática e historia da teoloxía na Universidade de Nimega. Asesorou ao episcopado holandés no Concilio Vaticano II, en converxencia de posicións con outros teólogos daquela considerados progresistas como Bernhard Häring, Hans Küng ou Joseph Ratzinger. Tras o concilio foi un dos redactores do Catecismo holandés, editado pola igrexa de Holanda en 1966 e considerado rupturista en relación ás posicións doutrinais e morais tradicionais da Igrexa Católica en materias como o pecado orixinal, a redención, o celibato, o sacerdocio da muller, o divorcio e os anticonceptivos. Participou na revista Concilium con Karl Rahner, Yves Congar e Hans Küng.
Gran Premio do Reino Unido de 1977
Pre cualificación
Debido ao gran número de participantes, ideouse un sistema especial de pre cualificación, que tivo lugar o mércores antes da carreira. Participaron catorce coches, a maioría dos equipos que non eran membros da FOCA. O debutante Gilles Villeneuve tamén participou, xunto con Patrick Tambay, Jean-Pierre Jarier, Brett Lunger, Patrick Nève, Mikko Kozarowitzky, outro debutante Andy Sutcliffe, Guy Edwards, Tony Trimmer, David Purley, Emilio de Villota, Brian Henton, Arturo Merzario e outro debutante, Brian McGuire.
Edward Schillebeeckx
Traxectoria
A Congregación da Doutrina da Fe abriu expediente para someter a exame as súas posicións cristolóxicas e eclesiolóxicas, pero nunca chegou a sancionalo.
Gran Premio do Reino Unido de 1977
Pre cualificación
Kozarowitzky estrelou o seu RAM March na primeira sesión, e Purley sufriu un grave accidente na segunda sesión, cando o acelerador quedou trabado no seu LEC. Sufriu múltiples fracturas e pasou moitos meses en recuperación. Máis tarde regresou á competición, pero nunca participou nun Campionato do Mundo de Fórmula Un de novo. Os cinco pilotos máis rápidos tralas dúas sesións foron Villeneuve, Tambay, Jarier, Lunger e Henton, todos os cales pasaron ás sesións de cualificación de pleno dereito. Merzario e Nève tamén foron admitidos posteriormente, como de Villota, quen substituíu a Harald Ertl cando o piloto austríaco retirouse antes do inicio.
Eliminatorias
Henton e de Villota foron eliminados logo nas sesións de cualificación, xunto con Alex Ribeiro e Clay Regazzoni.
Edward Schillebeeckx
Pensamento
No seu libro Cristo, Sacramento do Encontro con Deus rexeita a idea de que o sacramento é unha expresión xurídica dun acto administrativo da Igrexa, senón unha expresión tanxible de encontro con Xesús de Nazaret.
En Xesús, historia dun vivente achégase á figura de Xesús dende a ciencia histórica, entendendo que os dogmas cristolóxicos han de referirse e partir da figura do Xesús da historia. Este anunciou unha boa nova, unha oferta gratuíta de salvación aos pobres, aos desprezados e aos pecadores (o Reino de Deus), o que acabou producindo un choque inevitable co poder relixioso do Templo de Xerusalén e unha incomodidade irresoluble para o poder político que acabaría na cruz.
En ''Cristo e os cristiáns. Graza e Liberación'', defende a Graza como a experiencia cristiá fundamental e como forza liberadora para cada home e a humanidade enteira ao longo da historia individual e colectiva.
En Os homes, relato de Deus, aposta por un ecumenismo radical en pe de igualdade con todas as relixións. É nese diálogo onde se perfila a orixinalidade do cristianismo. Asemade entende os ministerios non como expresión dun poder xerárquico segundo a tradición romana e medieval, senón como servizo consonte o Evanxeo.
Para el a formulación dos dogmas está condicionada por unha perspectiva histórica determinada e unha cultura particular, polo que cabe repensalos. Isto fixo que Roma examinara a fondo os seus escritos.
Pousada, Bando, Santiago de Compostela
Pousada é unha aldea da parroquia de Bando, no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE, en 2020 tiña 26 habitantes (dezasete homes e nove mulleres).
Xeografía
Está situado na estrada que vai ao monte Godos e Bando de Arriba. Pola aldea pasa o rego de Aríns.
Xunta Preautonómica de Andalucía
A Xunta Preautonómica foi creada pola Asemblea de Parlamentarios Andaluces o 7 de xaneiro de 1978 na Deputación de Cádiz. Ao ano seguinte a Xunta Preautonómica acordou que Andalucía accedese á autonomía pola vía do Artigo 151 da Constitución Española.
Primeiro goberno preautonómico
O primeiro Consello de Goberno tomou posesión o 2 de xuño de 1978 cos seguintes integrantes:
Segundo goberno preautonómico
Tomou posesión o 2 de xuño de 1979.
A Casa de Pedra, Bande, Láncara
A Casa de Pedra é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 33 habitantes.
Xermoplasma
O xermoplasma  é o conxunto de xenes que se transmite pola reprodución á descendencia por medio de gametos ou células reprodutoras. O concepto de xermoplasma utilízase comunmente para designar á diversidade xenética das especies vexetais silvestres e cultivadas de interese para a agricultura e, nese caso, asimílase ao concepto de recurso xenético.
Co fin de conservalo en calquera da súa forma reprodutivas (sementes, esgallos, tubérculos etc) establecéronse no mundo os chamados bancos de xermoplasma : a súa misión consiste en situar, colleitar, conservar e caracterizar o plasma xerminal das plantas que, polos seus atributos son consideradas de interese prioritario para beneficio da humanidade, ademais de achegar coñecemento científico orientado á optimización da conservación e uso dos recursos fitoxenéticos.
Micheline Calmy-Rey
Micheline Calmy-Rey, nada o 8 de xullo de 1945 en Sion (Valais), é unha política suíza, orixinaria da comuna de Chermignon. É membro do Partido Socialista Suízo e fai parte do actual Consello Federal.
Estudos e carreira política
Estudou na Escola de Comercio de San Mauricio, obtivo a súa maturiedade comercial en Sion, máis adiante licenciouse en Ciencias Políticas no Instituto Universitario de Altos Estudos Internacionais da Universidade de Xenebra. Estivo á cabeza dunha empresa difusora de libros ata 1997.
Membro do Partido Socialista Suízo, presidiu a sección xenebrina en dúas ocasións, a primeira de 1986 a 1990 e a segunda 1993 a 1997. En 1981 foi elixida deputada ao Gran Consello Xenebrino, o cal presidiu de 1992 a 1993. En 1997 foi elixida ao Consello de Estado (goberno) de Xenebra. Presidiu o Consello de Estado en 2001-2002.
Carreira federal
O 4 de decembro de 2002, logo de ser designada candidata do seu partido xunto coa friburguesa Ruth Lüthi, foi escollida na sexta votación con 131 votos contra 68 da señora Lüthi. Unha vez no Consello Federal, dirixiu o Departamento Federal de Finanzas (DFF) ata 2003; ano no cal pasou a ocuparse do Departamento Federal de Asuntos Estranxeiros (DFAE). Entre a non reelección de Ruth Metzler-Arnold en 2003 e a elección de Doris Leuthard en 2006, foi a única muller no Consello Federal.
O maior logro que obtivo na carteira de Asuntos Estranxeiros, foi o acordo das bilaterais II coa Unión Europea.
Foi vicepresidenta da Confederación Helvética en 2006 e presidenta para o período de 2007.
En marzo de 2008, Micheline creou unha gran polémica no estranxeiro, sobre todo na comunidade xudía, xa que apareceu cuberta cun veo islámico á beira de Mahmud Ahmadineyad, trala firma dun contrato de entrega de gas entre Irán e Suíza.
O 28 de marzo de 2008, abriu persoalmente a embaixada suíza en Priština. Suíza foi tralo Reino Unido o segundo país en implantar unha embaixada en Kosovo. Ademais, a ministra foi tralo sueco Carl Bildt a segunda membro dun goberno estranxeiro en visitar o país trala independencia.
Presidencia
O 13 de decembro de 2006 foi elixida presidenta da Confederación para o período de 2007 por 147 votos sobre 215 (192 votos válidos), converténdose na segunda muller en ocupar a presidencia suíza logo de Ruth Dreifuss, igualmente de Xenebra e socialista.
Durante o seu mandato estivo de visita oficial en Benín, Ghana, Senegal, Chad, República Democrática do Congo, Burundi e Ruanda en África, así como a India en Asia, a parte de realizar visitas a París onde tivo unha cita co presidente francés Nicolas Sarkozy, e a Moscova onde entrevistouse con Vladimir Putin. Ademais de recibir aos presidentes de Romanía (Traian Basescu), Chile (Michelle Bachelet) e Brasil (Luís Inácio Lula da Silva). Tamén representou a Suíza na Conferencia da ONU en Nova York.
Owen Jones
O nome de Owen Jones pode referirse a:
Tignes
dereita|miniatura|300px|Estación de esquí de Tignes. Tignes (en francoprovenzal tamén Tignes) é unha pequena vila e estación de montaña no departamento de Savoia, na rexión de Ródano-Alpes.
Xeografía
O concello de Tignes é un dos máis elevados de Europa, cunha altitude que chega aos 2.127 m. Tiña 2.220 habitantes residentes en 1999, sobre unha extensión de 81,63 km², pero unha poboación aboiante moito maior atraída polo turismo de montaña tanto en inverno como en verán. A estación de esquí está aberta todo o ano.
Tignes atópase no alto do val da Tarentaise e forma parte do macizo de Iseran, nacemento do río Isère que é un dos máis importantes afluentes do Ródano. En realidade o concello fórmano sete lugares distintos, dos cales un, o orixinario, foi asolagado polas augas do encoro. Ademais do Vello Tignes, os lugares deste concello son Val Claret, Lac, Lavachet, Boisses, Brévières e Reculaz, en altitudes que van dos 2.127 m de Val Claret aos 1.550 de Les Brévières.
Historia
Antes da segunda guerra mundial o carácter montañoso de Tignes facíao practicamente descoñecido. As comunicacións eran moi difíciles, e os poucos habitantes vivían en condicións de illamento durante boa parte do ano, apoiados na gandaría de montaña. Dende 1933 a administración francesa cavilaba en facer un encoro no val da Tarantaise, pero os habitantes de Tignes non souberon do proxecto ata 1941, en plena guerra, oito anos máis tarde. A construción comezou da presa comezou en 1946 e a vila foi finalmente asolagada en 1952, logo de que se movese o camposanto, se dinamitasen as últimas casas e as forzas de orde expulsasen os veciños resistentes.
A partir de 1956 comezou a construción da estación de inverno, que se desenvolveu e estendeu continuamente durante a seguinte década. As pistas da estación de esquí acolleron algunhas probas dos Xogos Olímpicos de Albertville, particularmente as de esquí acrobático.
Economía
A economía de Tignes vira na súa práctica totalidade ao redor da estación de inverno. Esta ten 36 remontes, 64 pistas de esquí alpino (150 km) e 4 máis de esquí de fondo (20 km), comprendidas entre os 1.550 m e os 3.456 m que conseguen na súa altitude máxima.
Ligazóns externas
Web da estación de esquí
Stanisław Konarski
Hieronim Franciszek Konarski, coñecido como Estanislao Konarski ou Stanisław Konarski, nado en Żarczyce Duże o 30 de setembro de 1700 e finado en Varsovia o 3 de agosto de 1773, foi un educador polonés, un reformador educativo, escritor, político, un poeta, un dramaturgo, monxe escolapio e uns dos principais promotores da Ilustración en Polonia.
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Medalla de 1765 co retrato de Estanislau Konarski e a inscrición latina, Sapere auso. Konarski estudou nos anos 1725 a 1727 no Collegium Nazarenum en Roma, onde se converteu en profesor de retórica. Máis tarde viaxou a través de Francia, Alemaña e Austria para completar a súa educación. En 1730 volveu a Polonia e comezou a traballar nunha nova edición da lei polaca (Volumina legum).
A partir de 1736 Konarski ensinou no Collegium Resoviense en Rzeszów e no ano 1740 fundou o Collegium Nobilium, unha escola de Varsovia para fillos das persoas de clase social alta ("szlachta"). Despois, reformou a educación de Piaristes en Polonia, de acordo co seu programa educativo (Ordinationes Visitationis Apostolicae..., 1755). As súas reformas foron un feito importante na loita do século XVIII para modernizar o sistema de educación polaco.
No comezo, Konarski estivo asociado politicamente co Rei Estanislau Leszczynski; máis tarde, coa "Familia" de Czartoryski e co Rei Estanislau II. Participou nos famosos "Xantares de quinta-feira". Estanislau II fixo unha medalla na honra de Konarski, co seu retrato e coa inscrición latina, Sapere auso.
Yuri Andrujovich
Yuri Andrujóvich (en ucraíno: Ю́рій І́горович Андрухо́вич), nado en Stanislav, Ucraína o 13 de marzo de 1960, é un escritor ucraíno, xornalista e tradutor, que se destacou polas súas novelas, poemas e ensaios.
Traxectoria
Estudou xornalismo no Instituto de Poligrafía de Ucraína en Lviv, onde se diplomou en 1982; posteriormente terminou tamén os Cursos Superiores Literarios do Instituto de Literatura Maksim Gorki de Moscova (1991).
Fixo o servizo militar no exército soviético en 1983-84 e esa experiencia foi reflectida máis tarde nos seus contos.
Comezou a súa carreira literaria con poesías que apareceron en diversas revistas e o primeiro libro que publicou foi un poemario —Небо і площі (en galego, Ceo e nubes)—, en 1985. Ese mesmo ano cofunda, cos escritores Víctor Neborak e Oleksandr Irvanets, o grupo poético BuBaBu —cuxas siglas están tomadas das primeiras sílabas das palabras ucraínas para "Bufonería", "Farsa" e "Burlesco"—, do que é considerado patriarca. En 1987 saíu o seu primeiro libro de narrativa, unha recompilación de contos, e en 1992 publicou a súa primeira novela.
Aínda que promotor da lingua e identidade ucraína, non se lle adoita considerar dentro dos nacionalistas. En entrevistas, proclamou que respecta tanto o ruso como o ucraíno no seu país e autotraduciuse ao ruso.
Alba Vázquez Carpentier
Alba Vázquez Carpentier, nada en Ourense en 1982, é unha fotógrafa, documentalista e directora galega.
Traxectoria
É técnica de Imaxe pola Escola de Imaxe e Son da Coruña. Traballou para o fotógrafo Xoán Piñón, e a editorial Difusora de Letras, Artes e Ideas. En 2006 fíxose autónoma e realizou traballos por conta propia nos ámbitos da fotografía e do vídeo.
En 2012 dirixiu o filme Onde as rúas non teñen nome (108 minutos) cun guión de Fernando Dacosta.
Yuri Andrujovich
Traxectoria
As súas obras foron traducidas a numerosos idiomas.
Traducións
Traduciu a Shakespeare e a autores alemáns, estadounidenses e rusos. Traduciu do polaco, entre outros, a poesía de Czesław Milosz, así como aos escritores Tadeusz Konwicki e Bruno Schulz.
A Casanova, Bande, Láncara
A Casanova é un lugar da parroquia de Bande, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.
John N. Green
John N. Green é un lingüista británico. Foi catedrático de Lingüística Románica na Universidade de Bradford.
Traxectoria
En 1975 revisou e editou cunha introdución un dos manuais en inglés de referencia da filoloxía románica, a do profesor da Universidade de Londres W.D. Elcock (1910-1960), publicado orixinariamente en 1960, uns meses antes da súa morte.
Foi o responsable da sección de “Lingüística Románica” do anuario The Year’s Work in Modern Language Studies entre 1969 e 2012 e ocupouse tamén entre 1973 e 1980 da sección de “Lingüística Xeral” no mesmo repertorio bibliográfico que rerensiona* a produción científica destacada do ano.
É autor, dende unha posición gramatical xenerativista, de numerosos artigos académicos e de innumerables recensións das máis importantes contribucións ás varias disciplinas da lingüística do último terzo do século XX. Destacan as relativas á fonética (Suprasegmentals de Ilse Lehiste), morfoloxía (Nominalizations in Spanish de Julia S. Falk), sintaxe (The Syntax of Spanish Reflexive Verb de Sandra Babcock e a obra colectiva editada por Guillermo Araya Los clíticos en el español actual), dialectoloxía (Phonological Rules and Dialect Variation de Gillian Brown, e The Generative Interpretation of Dialect de Brian Newton), sociolingüística (Spanish in the United States) e teoría lingüística (The Role of Theory in Linguistic Analysis: The Spanish Pronoun System de Erica C. García, e Structures and Transformations de Christopher J. Pountain) incluídas nas máis diversas publicacións científicas británicas e americanas coma York Papers in linguistics, Romance Philology, Journal of Linguistics, Linguistics, Bulletin of Hispanic Studies, French Studies, Vida Hispánica e Modern Language Review.
Son tamén coñecidas as súas contribucións a obras enciclopédicas de renome dentro do ámbito da lingüística a nivel internacional: The Major Languages of Western Europe, editada por Bernard Comrie (Londres: Routledge), International Encyclopædia of Linguistics, de William J Frawley (Nova York: OUP) e ''Lexicon Grammaticorum. A Bio-Bibliographical Companion to the History of Linguistics'' (Tübingen: Niemeyer).
Vilarmel, Vilarmel, Quiroga
Vilarmel é un lugar da parroquia de Vilarmel no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Caproni-Reggiane Re.2000
O Reggiane Re.2000 Falco I foi un caza italiano da segunda guerra mundial. Voou por primeira vez en 1939 como competidor do MC.200. Este último foi elixido pola Regia Aeronautica, pero o Re.2000 entrou en produción para a exportación. Entregáronse en total 157 avións e os usuarios máis importantes foron Hungría con 70 e Suecia con 60 aparatos.
Sexismo
miniatura|350px|Sede da Asociación Nacional Contra o [[sufraxio feminino|Sufraxio Feminino. As reivindicacións históricas para eliminar a discriminación sexual xeraron forte oposición na sociedade xa que os cambios na igualdade legal supoñían e supoñen cambios profundos nas mentalidades.]] O sexismo é a discriminación baseada no xénero ou sexo. Tamén se refire ás características e comportamentos que se atribúen tradicionalmente ao home ou á muller.
As actitudes sexistas sostéñense en crenzas e estereotipos tradicionais sobre os distintos roles de xénero. A discriminación sexual non é só un concepto dependente de actitudes individuais, senón que se atopa incorporado en numerosas institucións da sociedade. A miúdo o sexismo é asociado con argumentos sobre a supremacía de xénero.
Existen varias clasificacións posibles do sexismo atendendo a distintos criterios: As prácticas sexistas afectan principalmente ás mulleres dada a vixencia de crenzas culturais que as consideran inferiores ou desiguais aos homes por natureza.
Sexismo na literatura
Nunha sociedade patriarcal, anterior mesmo ao nacemento da literatura, son homes quen protagonizan os libros, quen os escriben e quen os editan, e en moitos casos ao longo da Historia tamén quen os len case en exclusiva, en tanto que destinatarios naturais. Co avance da igualdade de dereitos, desde o momento en que a muller accede a postos públicos e privados antes impensables para ela, accede tamén á Universidade e comeza a acceder aos sistemas literarios máis alá da excepcionalidade. Mais aínda hoxe resulta común a crenza de que as mulleres só len novelas románticas e/ou eróticas pois apelan a emocións como a dor, a vinganza ou a perda, que un home non sentiría. A Romance Writers of America (RWA) sinala que en 2013 as vendas de novelas románticas ascenderon a máis de 1000 millóns de dólares, o 13% da literatura consumida no ano en Estados Unidos. E entre 2010 e 2015 vendéronse 39.8 millóns de copias físicas (máis de 257.53 millóns de dólares) só no Reino Unido. No entanto, a pesar de ser unha das industrias literarias máis fortes pola súa tradición, enfróntase a prexuízos como o de xénero e o da composición narrativa das súas historias. A RWA estima que o 84% dos lectores de novelas románticas son mulleres, de entre 30 e 54 anos principalmente (41%).
Sexismo na linguaxe
Existe un amplo consenso social e político, nas comunidades idiomáticas nas que a distinción de sexo-xénero é moi visible, en considerar sexistas determinados usos da linguaxe, por exemplo os que prescriben empregar o masculino como xenérico. O debate continúa aberto e as novas propostas (como é, nalgunhas linguas románicas, a introdución dun xenérico todes ), ás veces polémicas e non recoñecidas aínda por academia ningunha, se estenden sobre todo polas redes sociais. A pesar da resistencia inicial, sobre todo -aínda que non sempre- nos sectores máis reaccionarios, os estudos feministas foron concitando unha revisión profunda tanto das raíces patriarcais da linguaxe mesma coma da cosmovisión sexista , historicamente instalada no prexuízo do macho dominante e en concordancia coa pretendida neutralidade do xénero gramatical.
Hovhannes Cholakian
Hovhannes Cholakian (en Յովհաննէս Չոլաքեան), nado en Constantinopla o 12 de abril de 1919 e finaldo na mesma cidade o 16 de setembro de 2016, foi un eclesiástico católico armenio de Turquía, arcebispo de Istambul dende 1966 até 2015.
Traxectoria
Naceu o 12 de abril de 1919 en Constantinopla (Imperio Otomán), e o 25 de abril de 1943 foi ordenado sacerdote.
O 23 de maio de 1966 foi elixido arcebispo de Constantinopla, recibindo a consagración de mans do prefecto da Congregación para a Propagación da Fe, Gregorio Pedro XV Aghachanean o 5 de marzp de 1967.
Permaneceu no cargo até que se retirou o 21 de marzo de 2015, con case 96 anos. Finou en Istambul na noite do 16 de setembro de 2016.
Mosteiro de Devesa, Palas de Rei
Santiago de Mosteiro de Devesa é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres), un máis ca en 2006.
Gran premio da Arxentina de 1979
O Gran Premio da Arxentina de 1979 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 21 de xaneiro de 1979 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
David Homedes Cameo
Traxectoria
Informático de profesión, no 2001 publicou Lo mejor que le puede pasar a un cruasán. Con esta novela, traducida a dez idiomas e levada ó cine no 2003 por Paco Mir, gañou o Premio Tigre Juan. Axiña foi un éxito comercial, o que lle serviu para desmarcarse como unha das voces máis interesantes da nova literatura castelá.
En agosto de 2006 publicou a súa segunda novela, o thriller En el nombre del cerdo, ambientada entre Nova York e Cataluña. En febreiro de 2009 publicouse Sakamura, Corrales y los muertos rientes, unha sátira caricaturesca da política española. En 2011 publicou Oxford 7, unha obra de ciencia ficción soft ambientada no ano 2089.
En 2014 publicou a novela Franz y Greta co pseudónimo de David Cameo, ao abandonar o estilo sarcástico.
O estilo de Tusset caracterízase pola mestura da sinxeleza lexical, cun gran humorismo e a profundidade dos argumentos tratados, que van desde a psicanálise ó esoterismo, e ofrecen un retrato cínico e desencantado da realidade contemporánea.
Cesar
O topónimo Cesar pode referirse a:
Rugando, Vilarmel, Quiroga
Rugando é un lugar da parroquia de Vilarmel no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
José Mariano Abizanda
José Mariano Abizanda San Martín, nado en Ferrol e finado na mesma cidade o 12 de agosto de 1901, foi un mariño, político e xornalista galego.
Traxectoria
O seu pai foi alcalde de Ferrol en 1852. Capitán da Mariña Mercante na súa xuventude, abandonou a mariña para dedicarse aos negocios. Fundou en 1878 en Ferrol o xornal El Correo Gallego. Foi alcalde de Ferrol dende o 27 de decembro de 1890 ata o 24 de xullo de 1891. Foi deputado provincial.
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1520-1530)
miniatura|230px|Escudo do arcebispado de Zaragoza. Xoán de Aragón, nado en Zaragoza contra 1492 e finado en Madrid o 25 de novembro de 1530, foi un relixioso español, que foi arcebispo de Zaragoza desde 1520 até 1530.
Coñécese tamén como Xoán II de Aragón, xa que na arquidiocese cesaragustana houbo outro arcebispo anterior co mesmo nome, Xoán I de Aragón, fillo ilexítimo de Xoán II de Aragón e duna dama da familia Avellaneda, que pontificou entre 1458 e 1475.
Traxectoria
Era fillo de Afonso de Aragón (1470-1520), fillo natural de Fernando o Católico, que foi arcebispo de Valencia e de Zaragoza, e vicerrei do Reino de Aragón e, por tanto, neto daquel rei.
Xoán foi secretario do seu avó, o rei Católico, na última parte do reinado deste, entre 1510 e 1516. En 1520, o rei Carlos I presentouno ao papa León X para que fose promovido ao arcebispado de Zaragoza, vacante tras a morte de seu pai Afonso, a pesar de que, tal como ocorrera no caso paterno, Xoán de Aragón só tomara as ordes de diácono. Despois da pertinente autorización do papa, tomou posesión da dignidade arcebispal o 10 de xuño dese mesmo ano.
Baía de Tampa
miniatura|dereita|A Baía de Tampa vista dende un satélite da [[NASA]]
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1520-1530)
Traxectoria
Na Corte arcebispal de Zaragoza, e baixo a protección de Xoán de Aragón, comezou a súa carreira eclesiástica e cortesá o seu sobriño, o futuro San Francisco de Borja.
Baía de Tampa
A baía de Tampa é un gran porto e estuario natural localizado ao lado do golfo de México, na costa oeste de Florida na zona de Tampa. Comprende a Baía de Hillsborough, a Vella Baía de Tampa (Old Tampa Bay), a Baía de Tampa Media (Middle Tampa Bay) e a Baía de Tampa Baixa (Lower Tampa Bay).
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1520-1530)
Traxectoria
O 23 de marzo de 1523 chegou de visita a Zaragoza o papa Hadrián VI, que permaneceu varios día aloxado no Palacio da Aljafería, e o arcebispo Xoán de Aragón agasallouno e organizou fastuosas festas durante a estancia do papa na capital aragonesa.
Baía de Tampa
Orixe
Hai aproximadamente uns 6000 anos que se formou a Baía de Tampa, que anteriormente era un gran lago, próximo ao Golfo de México Aínda que a teoría de formación da baía non explica todo o proceso de transformación de lago a baía, di que o aumento do nivel dos mares trala última glaciación, xunto coa formación dunha dolina, provocou que se conectaran o lago e o Golfo de México, formándose a Baía de Tampa.
Xoán de Aragón (arcebispo de Zaragoza, 1520-1530)
Traxectoria
O seu cadáver foi trasladado a Zaragoza, ao Mosteiro de Santa Engracia, para ser traladado e sepultado despois no presbiterio, diante do altar maior, da catedral de Zaragoza.
Orosa, Palas de Rei
Santo André de Orosa é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 iña 37 habitantes (23 homes e 14 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Toponimia
O orónimo Orosa (da voz prerromana *or- ou *oro-), fai referencia a un terreo montañoso.
Afroterios
A dos afroterios (Afrotheria) son unha superorde de mamíferos placentarios composto por tres clados: Afroinsectiphilia, Pseudungulata e Paenungulata.
Clasificación
Superorde Afrotheria
Clasificación filoxenética
└─o Afrotheria ├─o Afroinsectivora │ ├─o Macroscelidea │ └─o Afrosoricida └─o Pseudoungulata ├─o Tubulidentata └─o Paenungulata ├─o Hyracoidea └─o Tethytheria ├─o Behemota │ ├─o Embrithopoda† │ ├─o Desmostylia† │ └─o Proboscidea └─o Sirenia
Supercopa de Italia de hóckey a patíns
A Supercopa de Italia de hóckey a patíns é a competición de carácter anual na que se enfrontan a partido único os campións italianos (o campión da Serie A1 por unha banda, e o campión da Copa de Italia pola outra). No caso de que un equipo acade os dous títulos (Liga e Copa), o segundo contendente será o finalista da copa o que dispute a Supercopa fronte ao bicampión, caso que se deu en catro anos consecutivos dende 2005 ata o 2008, cando o AP Follonica Hockey acadou o dobrete italiano. O partido dispútase na cidade do equipo campión de Italia. A primeira edición tivo lugar en Follonica no 2005 con vitoria do equipo local, o AP Follonica Hockey.
Nick Clegg
Traxectoria
Deputado no parlamento británico por unha circunscrición de Sheffield, no ano 2007 foi escollido líder do Partido Liberal Demócrata. Nas eleccións ao parlamento británico de 2010 o seu partido aumentou amplamente os votos e os escanos, e entrou nun goberno de coalición co Partido Conservador, presidido por David Cameron. Desde o 11 de maio de 2010 ocupou o cargo de viceprimeiro ministro do Reino Unido, posición que retivo toda a lexislatura. Nas eleccións de maio de 2015 o seu partido sufriu unha importante derrota e dimitiu do cargo de líder dos liberaldemócratas. Nas eleccións anticipadas de 2017 foi ademais derrotado na súa circunscrición de Sheffield e abandonou a política.
Apolipoproteína
As apolipoproteínas son proteínas que se unen a lípidos (como o colesterol) para formar lipoproteínas. A súa misión é a de transportaren os lípidos a través dos sistemas linfático e circulatorio.
Os compoñentes lipídicos das lipoproteínas son insolubles en auga. Porén, debido ás súas propiedades similares ás dun deterxente (anfipáticas), as apolipoproteínas e outras moléculas anfipáticas (como os fosfolípidos) poden rodear aos lípidos, orixinando partículas lipoproteicas que son hidrosolubles, e poden así ser transportadas en sistemas de circulación acuosos como o sangue e linfa.
As apolipoproteínas tamén serven como cofactores de encimas, ligandos de receptores, e transportadores de transferencia de lípidos, que regulan o metabolismo de lipoproteínas e a súa captación nos tecidos.
Funcións
No transporte de lípidos, as apolipoproteínas funcionan como compoñentes estruturais das partículas de lipoproteínas, cofactores de encimas e ligandos de receptores da superficie celular. En concreto, a apoA1 é o principal compoñente proteico das lipoproteínas de alta densidade; a apoA4 crese que actúa principalmente na absorción intestinal de lípidos. Ademais, a apoE é unha proteína do plasma sanguíneo que media o transporte e captación de colesterol e lípidos por medio da súa interacción de alta afinidade con diferentes receptores celulares, como o receptor de lipoproteínas de baixa densidade (LDL). Descubrimentos recentes sobre a apoA1 e apoE suxiren que as estruturas terciarias destes dous membros da familia xénica das apolipoproteínas intercambiables humanas están relacionadas. A estrutura tridimensional do dominio de unión ao receptor de LDL da apoE indica que a proteína forma un agrupamento de catro hélices inusulamente alongado que pode ser estabilizado por unha parte central hidrofóbica empaquetada moi estreitamente, que inclúe interaccións do tipo cremalleira de leucina, e tamén por numerosas pontes salinas formadas na superficie na súa maior parte cargada. Os aminoácidos de carácter básico importantes para a unión ao receptor de LDL están agrupados nunha área da superficie nunha longa hélice.
Resumo das funcións:
Clases
Hai dous grandes tipos de apolipoproteínas. As apolipoproteínas B forman partículas de lipoproteínas de baixa densidade (que levan o chamado "colesterol malo"). Estas lipoproteínas teñen principalmente estruturas en folla beta e asócianse irreversiblemente con gotas lipídicas. Outras apolipoproteínas forman partículas de apolipoproteínas de alta densidade (o "colesterol bo"). Estas proteínas teñen estruturas en hélice alfa e asócianse reversiblemente coas gotas lipídicas. Durante a unión ás partículas lipídicas estas proteínas cambian a súa estrutura tridimensional.
Hai seis clases de apolipoproteínas e varias subclases:
As apolipoproteínas intercambiables (apoA, apoC e apoE) teñen a mesma estrutura xenómica e son membros dunha familia multixénica e probablemente evolucionaron a partir dun xene ancestral común. A ApoA1 e a ApoA4 forman parte do cluster de xenes APOA1/C3/A4/A5 situado no cromosoma 11 humano.
Describíronse centos de polimorfismos xenéticos das apolipoproteínas, e moitos deles causan a alteración da súa estrutura e función.
Síntese e regulación
A síntese de apolipoproteínas no intestino está regulada principalmente polo contido de graxa da dieta.
A síntese de apolipoproteína no fígado está controlado por un conxunto de factores, como a composición da dieta, hormonas (insulina, glicagón, tiroxina, estróxenos, andróxenos), consumo de alcohol, e de varios fármacos (estatinas, niacina, e fibratos). A apo B é unha apolipoproteína integral menteres que as outras son proteínas periféricas.
Paula Radcliffe
miniatura|dereita|290px| No maratón de [[Nova York de 2007.]]
miniatura|dereita|290px| Conferencia de prensa, maratón de [[Nova York, 2007, a directora de carreira á esquerda e Radcliffe á dereita.]] Paula Jane Radcliffe nada o 17 de decembro de 1973 en Cheshire, é unha corredora de longa distancia británica.
Catro pregarias no albor da Lúa Morta
Catro pregarias no albor da Lúa Morta é o primeiro álbum de longa duración da banda galega de pagan metal, Mileth.
Foi publicado en 2019 e consta de 9 temas.
Temática e estilo
O fío condutor son os catro elementos da natureza e a viaxe da vida dende o nacemento até o alén, baseándose na cultura popular galega. Combina elementos da cultura e música tradicional galega e celta como gaitas, frautas, arpa, cantareiras ou acordeón con elementos do black metal como blast beats, voces guturais e distorsión.
Premios
O videoclip do segundo tema do disco, "De bruma e salitre", dirixido por Xaime Miranda, gañou o premio ao mellor videoclip no Festival Primavera do Cine de Vigo.
Manuel Fernández Lourido
Manuel Fernández Lourido, coñecido como Manuel F. Lourido ou Lourido, nado en Vigo e finado en Buenos Aires o 19 de novembro de 1920, foi un debuxante e ilustrador galego.
Traxectoria
Aasentado en Vigo, dende 1909 traballou como debuxante en La Metalúrgica, empresa dedicada á estampaión de folladelata. Publicou debuxos en prensa e fixo a portada do libro O miñato e mais a pomba de Avelino Rodríguez Elías. Foi vogal da directiva da Asociación General de Cultura. En 1911 fixo unha exposición no Círculo Mercantil que foi un éxito, e en 1912 participou na exposición do Centro Galego de Madrid. Emigrou a Río de Xaneiro en 1911. Despois marchou a Arxentina. Desde Buenos Aires colaborou en Vida Gallega e nas revistas arxentinas Suevia, Plus Ultra e Caras y Caretas. Enfermo, finou no Hospital Español de Temperley o 19 de novembro de 1920.
Kęstutis Navakas
Kęstutis Navakas, nado en Šeimyniškiai o 24 de febreiro de 1964 e finado o 16 de febreiro de 2020, foi un poeta, crítico literario, tradutor e libreiro lituano.
Traxectoria
Foi á escola en Kaunas, tras a independencia do seu país pasou unha temporada perfeccionando o alemán en Salzburgo (1992). Escribiu unha columna semanal de cultura no xornal Kauno diena (1993-1996). Crítico literario da Televisión lituana (LTV) (1998-1999) presentou o programa cultural Kultūros nama (2002-2004). Tradutor de poesía alemá ó lituano, publicou dous libros de poemas, Krintantis turi sparnus (1988) e Pargriautas barokas (1996).
Mesías
miniatura|287x287px|[[Samuel unxindo a David, Dura Europos, Siria, século III.]]
Mesías (en מָשִׁיחַ; māšīyaḥ) é unha palabra hebrea, que significa unxido, o seu equivalente en grego é Christos.
Xudaísmo
A unción estaba tradicionalmente referida á función real e sacerdotal, puña de manifesto a elección divina para unha misión, especialmente a de guiar ao pobo xudeu, defendelo e, se fose o caso, liberalo da opresión de reinos e imperios estranxeiros (Asiria, Babilonia).
Aparece en diversos textos do Antigo Testamento atribuída á dinastía do rei David. Os profetas Isaías, Xeremías, Ezequiel e Zacarías falan del como promesa de liberación que inauguraría unha era de xustiza e paz. Aparece tamén nos manuscritos do Mar Morto ou do Qumram que falan dun mesías sacerdotal e dun mesías real, na oración xudía Shemoné Esré e no libro dos Salmos. Fora prometido por Deus para destruír aos inimigos de Israel.
Xudas o Galileo foi visto como un mesías. Os disturbios tras a morte de Herodes amosan que a idea de realeza estaba moi arraigada nos xudeus. Flavio Xosefo narra o levantamento xudeu contra Roma no ano 62 como froito dun oráculo mesiánico. Finalmente a rebelión do ano 132 foi dirixida por Bar Kochba que foi visto como unha figura mesiánica. O feito de que os cristiáns visen a Xesús de Nazaret como o mesías prometido demostra que era unha figura estendida nas crenzas das masas iletradas.
Boa parte dos seguidores da relixión xudía aínda agardan a súa chegada.
Cristianismo
Paulo de Tarso unirá o nome de Christos ao de Xesús, e espallará o cumprimento da promesa non só a Israel senón tamén a todos os pobos. Os Evanxeos afirman que Xosé de Nazaret é descendente de David para poder invocar a Xesús como Fillo de David. Xesús foi condenado e crucificado como suposto Rei mesiánico, aínda que existen dúbidas entre os especialistas de que el se proclamase abertamente como tal. De feito, se ten estudado o denominado secreto mesiánico, derivado das prohibicións de Xesús que aparecen nos Evanxeos a que se proclame a súa mesianidade.
No rito do bautismo as igrexas cristiás manteñen o acto da unción.
Notas
mwl:Messias (Judaísmo) Mesija (judovstvo) משיח
Eos
miniatura|250px|Eos (1895) de [[Evelyn De Morgan.]] Na mitoloxía grega, Eos (do grego Ἠώς, ou Ἕως), "amencer", é unha dos titáns e a deusa da alborada, que sae cada mañá do seu fogar na beira do Océano para anunciar ó seu irmán Helios, o Sol.
Eos era filla de Hiperión e Tea e irmá de Helios e Selene (a Lúa), «que brilla sobre todos os que están na Terra e sobre os immortais deuses que viven no amplo ceo», en verbas de Hesíodo (Teogonía 371-374).
A adoración da alborada como deusa foi herdada dos tempos indoeuropeos. O seu equivalente na mitoloxía romana era Aurora («Eos» é un conato do latín «Aurora» e do sánscrito (védico) Ushás ‘Aurora’, sánscrito Uṣánas ‘estela da alba, Venus’), e na mitoloxía etrusca Thesan. A alborada asociouse na relixión romana con Matuta, máis tarde coñecida como Mater Matuta e tamén asociada cos portos marítimos.
Tiña un templo no Foro Boario. O 11 de xuño celébrase a Matralia neste templo na honra de Mater Matuta.
Comando (padrón de deseño)
Na programación orientada a obxectos, Comando é un padrón de deseño no que un obxecto é usado para representar e encapsular toda a información para chamar un método máis adiante no tempo. Esta información inclúe o nome do método, o obxecto que contén o método e valores para os parámetros do método.
Intención
Este padrón permite solicitar unha operación a un obxecto sen coñecer realmente o contido desta operación, nin o receptor real da mesma. Para facelo posible encapsúlase a petición como un obxecto, facilitando ademais a parametrización dos métodos.
Usando obxectos de comando é máis sinxelo construír compoñentes xerais que necesitan delegar, secuenciar ou executar chamadas a métodos nun momento elixido por eles sen necesidade de coñecer o propietario do método ou os seus parámetros.
Terminoloxía
A terminoloxía empregada para describir a implementación do padrón comando (command pattern) non é consistente e pode polo tanto ser confusa. Isto resulta da ambigüidade, o uso de sinónimos e implementacións que pode escurecer o padrón orixinal por ir máis aló del.
Participantes
Interface que define os métodos executar e desfacer que se implementarán en cada clase concreta, permitindo o acceso ás ordes. Clase que implementa unha orde concreta e os seus métodos executar e desfacer. O seu construtor debe inicializar os parámetros da orde (o seu estado). Clase que instancia as ordes, pode á súa vez executalas inmediatamente (chamando a executar) ou deixar que o Cliente o faga. Clase que coñece como se realizan as operacións asociadas a un comando. Responsable de xestionar os comandos creados polo Invocador, así como a súa secuenciación e ordenación. Chama aos métodos executar e desfacer.
Usos coñecidos
Na programación de Swing (Java)|Swing e Borland Delphi, un Action é un obxecto comando. Ademais da habilidade para realizar o comando desexado, unha  pode ter unha icona asociado, un atallo de teclado, información sobre ferramentas de texto etc. Un botón da barra de ferramentas ou un ítem de menú pode ser inicializado completamente usando só o obxecto.
Exemplo
Considérese un "simple" interruptor. Neste exemplo configuramos o interruptor con dúas ordes: acender a luz e apagar a luz.
Un beneficio desta implementación en particular do padrón orde é que o interruptor pode ser usado en calquera dispositivo, non só cunha luz - o interruptor no seguinte exemplo encende e apaga a luz, pero o construtor do interruptor é capaz de aceptar calquera subclase de Orde para os seus dous parámetros. Por exemplo, poderíase configurar o interruptor para acender un motor.