cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artigos da Confederación
Ratificación dos Artigos da Confederación
O Congreso buscou a ratificación dos Artigos que aprobara desde 1777, para que cada estado "o revisar candidamente baixo a perspectiva da dificultade de combinar nun sistema xeral os diversos sentimentos e intereses dun continente dividido en tantas comunidades soberanas e independentes, e baixo a convicción da necesidade absoluta de unir tódolos nosos consellos e toda a nosa forza para manter e defender as nosas liberdades comúns..."
Os Artigos
O documento consistía en 12 artigos, unha conclusión e unha sección para as firmas.
Xa que aínda continuaba a guerra contra Gran Bretaña, os colonos non querían establecer outro goberno nacional poderoso. Co celo de protexer a súa nova independencia, o Congreso Continental creou unha estrutura unicameral débil que protexía a liberdade dos estados membros. Aínda que o Congreso regulaba os asuntos monetarios e militares, os Artigos non deseñaran ningún mecanismo para asegurarse de que cada estado cumprise coas tropas e o diñeiro que se necesitase. Iso debilitaba ao exército, como foi o caso en 1781 e que George Washington faría patente nunha carta ao gobernador de Massachusetts, John Hancock.
Función
Os Artigos daban apoio ao Exército Continental e permitían que os trece estados formasen unha fronte de unión ante os poderes europeos. Con todo, como ferramenta para construír un goberno efectivo en tempos de guerra, foi un fracaso. O Congreso podía tomar decisións, pero non tiña o poder para aplicalas. Quizais, o maior contratempo foi o requisito de aprobación unánime dos 13 estados para modificar os artigos. Ao mesmo tempo, o poder máis importante que lle faltaba ao Congreso era o poder de cobrar impostos: só podía solicitar diñeiro dos estados. Estes, pola súa banda non sempre cumprían coas demandas e o Congreso non contaba cos fondos necesarios para a súa operación. Os estados e o Congreso endebedáronse durante a guerra, e o pago destas era un asunto de importancia nacional.
No entanto, o Congreso Continental tomou dúas accións moi importantes. A Ordenanza de Terra de 1785 estableceu as provisións da terra que se utilizarían durante a expansión posterior do país. A Ordenanza de 1787 fixo oficial a renuncia dos trece estados orixinais das terras do oeste e, ao mesmo tempo, permitiu a entrada de novos estados á confederación.
Axiña que como a unidade que demandaba a Guerra de Independencia fíxose innecesaria, o Exército Continental disolveuse, aínda que se conservou unha forza moi pequena para protexer os fortes e defender aos estados dos ataques dos amerindios. No entanto, cada estado tiña o seu propio exército e 11 dos 13 estados tiñan unha mariña. As promesas de riqueza e de outorgamento de terras que se farían durante a guerra cumpríronse. En 1783, Washington tranquilizou a conspiración de Newburgh, pero os disturbios dos veteranos de Pensilvania que non recibiran os seus pagos forzaron ao Congreso a marchar de Filadelfia o 21 de xuño.
Revisión
En setembro, cinco estados reuníronse na Convención de Annapolis (1786) para discutir sobre os axustes para mellorar o comercio. O director, Alexander Hamilton, invitou aos representantes dos estados a unha convención en Filadelfia para discutir sobre as melloras no goberno federal. Logo de debater, o Congreso presentou o seu plan de revisar os Artigos da Confederación o 21 de febreiro de 1787.
Segundo os termos da modificación, os Artigos serían vixentes ata 1790, ata que cada un dos 13 estados ratificase a nova Constitución. O 28 de setembro de 1787, o Congreso enviou a Constitución aos estados para a súa ratificación. O 2 de xullo de 1788, o Congreso anunciou formalmente a ratificación da Constitución, logo da ratificación do noveno estado, Nova Hampshire, o 21 de xuño de 1788. Finalmente, o 1 de abril de 1789 reuniuse por primeira vez a Cámara de Representantes.
Presidentes do Congreso
A lista seguinte é dos presidentes do Congreso da Confederación logo da promulgación dos Artigos da Constitución e que ostentaron o cargo de "Presidente dos Estados Unidos no Congreso Reunido". O presidente non era, con todo, o xefe do executivo, como o sería despois o Presidente dos Estados Unidos baixo a Constitución.
Daniel Cudmore
Daniel Cudmore, nado o 20 de xaneiro de 1981 en Squamish, Columbia Británica, é un actor canadense recoñecido pola súa intervención como o mutante "Coloso" nos filmes X2 e X-Men: The Last Stand baseados nos X-Men.
Traxectoria
Cudmore é o mediano de tres irmáns. A súa nai Sue Bailey traballa para o British Columbia Film Commission, e seu pai Richard Cudmore é doutor.
Asistiu á Universidade Gannon e foi membro do equipo de fútbol dende o ano 2000 até o 2002. É un ex-fronte do "Capilano Rugby Football Club" en Vancouver. O seu irmán máis vello Jamie Cudmore é un membro do equipo canadense de Rugby. O seu irmán máis novo, Lucas, tamén xoga no Capilano RFC.
Ángel Cerviño
Ángel Cerviño, nado en Lezoce (Sarria) en 1956, é un artista plástico e escritor galego.
Daniel Cudmore
Traxectoria
Nos últimos anos participou como o Gardián Volturi, Félix no filme New Moon baseado na novela homónima.
Ángel Cerviño
Traxectoria
Escritor, artista plástico e comisario de exposicións. Como escritor gañou o XV Premio de Poesía Ciudad de Mérida con El Ave Fénix solo caga canela. É autor de textos críticos sobre as novas prácticas artísticas en diferentes catálogos e publicacións. Foi comisario das exposicións: Teleprompter (Centro Torrente Ballester-Ferrol, 2009), e Casus Belli (Auditorio de Galicia-Santiago de Compostela, 2011), El boceto del mundo (MARCO-Vigo, 2013) En plenas facultades I e II (Pontevedra, 2013-2014), Carlos León, el orden de las pequeñas cosas (CGAC-Santiago de Compostela, 2014), Francisco Mantecón, Paixón e cálculo (Marco-Vigo e Fundación Luis Seoane-A Coruña, 2015) en colaboración con Alberto González-Alegre.
Pellinore
miniatura|dereita|220px|King Pellinore and the Damsel at the Well ([[Francis Arthur Fraser, 1884).]] Existen dous personaxes que levan o nome de Pellinore nas lendas da Materia de Bretaña.
Pellinore de Listenois, era un rei galés, pai de Perceval, Lamorak, Aglovale e Dornar. Nalgunhas versións, convértese en cabaleiro da Táboa Redonda despois dos seus fillos.
Pellinore de Autice era o cabaleiro que abateu a Glatisant a Besta, e tamén o pai de Sir Tor. No libro Le Morte d'Arthur, Pellinore derrota en combate singular o Rei Artur e moitos dos seus cabaleiros, como Griflet. Por consello de Merlín, Artur renuncia a vingarse. Noutras versións, Pelinor é tamén o nome dun cabaleiro que pelexa na xusta con Tristán.
Ferrari 308 GTB/GTS
O Ferrari 308 GTB Berlinetta e o 308 GTS targa son automóbiles deportivos de dúas prazas con motor V8 central fabricados pola empresa italiana Ferrari de 1975 a 1985. O 308 substituíu o Dino 246 GT e GTS en 1975 e foi actualizado como o 328 en 1985. Os semellantes 208 GTB e GTS foron equipados inicialmente cun motor atmosférico e posteriormente cun pequeno motor turbo de 2 litros. Vendeuse principalmente en Italia.
Especificacións
O 308 tiña un chasis tubular separado da carrozaría. Os 308 GTB / GTS e GT4 eran mecanicamente similares e tamén compartían moito co Dino orixinal. Ambos 308 tiñan o mesmo chasis; con todo, o GT4, ao ser un 2 + 2, tiña unha maior distancia entre eixes.
O motor era un V8 cunha configuración de 90 graos, montado transversalmente con deseño DOHC, con catro carburadores Weber 40DCNF. As versións europeas producían 255 CV (190 kW) a 7 000 rpm (7 700 rpm redline), pero a versión americana reduciuse a 240 CV (178 kW) e a 6 600 rpm debido aos dispositivos de control de emisións. A suspensión era independente, con freos de discos. A dirección era sen axuda, piñón e cremalleira.
A carrozaría do 308 foi deseñada por Leonardo Fioravanti de Pininfarina, que fora responsable dalgunhas das formas máis célebres de Ferrari, ata a data, como o Daytona, o Dino e o Berlinetta Boxer. Utilizáronse elementos destes para crear o 308, algo moi en contraste co angular GT4.
Os modelos GTS contaban cun panel de teito desmontable con acabado de satén negro granulado, que podía ser agochado detrás dos asentos cando non estaba en uso.
308 GTB / GTS
Un aspecto notable dos primeiros 308 GTB foi que, aínda que seguían a construírse por Carrozzeria Scaglietti, a súa carrozaría era enteiramente de plástico reforzado con vidro (ou GRP), o que permitía un peso moi lixeiro de 1 050 kg. Isto durou ata xuño de 1977, cando o 308 cambiou á carrozaría de aceiro, o que resultou nun aumento de peso global de aproximadamente 150 kg. As rodas estándar eran de cinco raios de 14 polgadas de aliaxe. As pinas de 16 polgadas puxéronse a disposición máis tarde como unha opción, xunto cos sistema de escape deportivos, pistóns de alta compresión e a árbore de levas de gran elevación.
miniatura|left | Traseira duns dos primeiros, GTS-escape único
No Frankfurt Motor Show de 1977 presentouse o 308 GTS Targa Independentemente do mercado, todos os GTS utilizaban un motor de cárter húmido e montáronse con carrozaría de aceiro. Os modelos GTB europeos retiveron a lubricación por cárter seco ata 1981.
Fabricáronse 3219 GTS e 2897 GTB durante o período de produción 1975-1980. Só 808 dos primeiros fixéronse en fibra de vidro (vetroresina na versión italiana).
Proba de rendemento do 308 GTB (GRP): peso (con 74 litros de combustible) 1 260 kg, aceleración 0–100 km/h 6,5 sg, 100–200 km/h 17,8 sg, velocidade máxima 256 km/h.
miniatura|right | 1981 Ferrari 308 GTSi, vista posterior
308 GTBi / GTSi
En 1980 engadiuse a inxección de combustible Bosch K-Jetronic no 308 GTBi e GTSi; as emisións diminuíron, á custa dunha perda de potencia de 214 PS (157 kW; 211 bhp) nos modelos europeos e 205 PS (151 kW; 202 bhp) nos modelos federalizados. O sistema de inxección de combustible Bosch axustouse a un sistema de acendido Marelli MED 803A Digiplex. Por fóra o coche era idéntico aos 308 GTB / GTS, con excepción das rodas cun tamaño e deseño lixeiramente diferente. No interior o reloxo medidor de temperatura do aceite trasladouse á consola central; tamén presentaba un novo volante negro con tres raios perforados, e os asentos cun deseño diferente. Producíronse 494 GTBi e 1743 GTSi antes de que o modelo se substituíse polo 308 Quattrovalvole en 1982.
308 quattrovalvole
Dous anos máis tarde, no Salón de París de 1982, Ferrari presentou o 308 quattrovalvole, en forma GTB e GTS. O principal cambio do 308 GTBi / GTSi foron as catro válvulas por cilindro (de aí o seu nome, quattrovalvole, literalmente "catro válvulas" en italiano), co cal logrou 240 CV, restaurando algo da perda de rendemento do coche debido ao control de emisións.
O novo modelo podería recoñecerse pola adición dun panel de láminas delgadas na tapa frontal para facilitar a saída de aire do radiador de escape, espellos eléctricos que levaban unha pequena insignia de Ferrari esmaltada, unha calandra redeseñada con faros rectangulares a cada lado e intermitentes rectangulares (en lugar de redondos) laterais. O interior tamén recibiu algúns cambios menores, como un volante negro satinado de tres raios co centro triangular; os centros de tecido dos asentos chegaron a estar dispoñibles como unha opción para os estándar completamente de coiro. Tamén estaba dispoñible a pintura metalizada, un alerón dianteiro máis baixo, aire acondicionado, rodas máis anchas, pinas de 16 polgadas Speedline con pneumáticos P7 Pirelli e un teito negro satinado de perfil aerodinámicoo (de serie nos modelos do mercado xaponés) incluído.
miniatura|left | 1985 Ferrari 308 GTS Catroválvulas
O 288 GTO presentado en 1984, é considerado como o primeiro Ferrari superdeportivo. O 288 tomou prestado gran parte do estilo do 308 GTB QV europeo do ano anterior, 1983: tamén era impulsado por un motor V8 de 2,8 litros pero con turbocompresor, que conservou as liñas da carrozaría xerais con pasos de roda estendidos, diferentes saídas de aire e un alerón traseiro máis grande, máis longo (cinco polgadas) de distancia entre eixes e o chasis tubular central.
En 1985 presentouse o Ferrari 328, que substituíu o Catroválvulas. Entre 1982 e 1985 producíronse 3042 unidades do moedelo GTS e só 748 unidades do GTB.
208 GTB / GTS
En 1980 Ferrari presentou unha versión de dous litros do 308, o 208 GTB e 208 GTS. Aínda que principalmente para o mercado interior italiano, onde os novos coches con motores de máis de dous litros se someteron a un IVE moito maior, tamén foron presentados en Nova Zelandia. O 208 GTB / GTS substituíu o 208 GT4 2 + 2. Considerábase como o Ferrari máis lento que xamais se fixera, pero foi superado polo 208 GT4 Bertone segundo a revista estadounidense Motor Trend en 1980.
O motor era un aburrido 68,8 mm para un desprazamento total de 1 990.64 cc, o que resulta nun dos motores V8 máis pequenos xamais producidos. Tiña catro carburadores Weber 34 DCNF; o V8 producía 155 PS (114 kW; 153 bhp) a 6 800 rpm. Producíronse 160 208 GTS e 140 208 GTB GTB en 1980 e 1981.
208 GTB / GTS Turbo
En 1982 os 208 dous litros foi sucedido por unha versión turbo e con combustible inxectado, o 208 GTS Turbo presentado no Salón de Turín. foi o primeiro coche Ferrari turbo de estrada.
A indución forzada aumentou a potencia a 220 PS (162 kW; 217 bhp) a 7 000 rpm. Unha versión GTS presentouse un ano máis tarde, en 1983. miniatura|left | 208 GTB Turbo, vista posterior Tanto fóra como dentro, o 208 Turbo era case idéntico ao contemporáneo 308 Quattrovalvole. Podía recoñecerse polo conduto NACA diante das aberturas das rodas traseiras e o indicativo "turbo" na cola e os tubos de escape envoltos. O alerón dianteiro baixo adoitaba ser opcional, mentres que o alerón negro do teito era estándar.
A produción terminou en 1985 logo de producir 437 GTB turbo e 250 GTS turbo. En 1986 foron substituídos polo 328 GTB / GTS Turbo intercooler.
Beltrán
O topónimo Beltrán pode referirse a:
Amais, como antropónimo e apelido pode referirse a:
Monolene microstoma
Descrición
Trátase dun peixe plano duns 20 cm de lonxitude, sinistro (é dicir, con dos ollos situados no lado esquerdo da cabeza), mariño, bentónico, demersal (batipeláxico), que vive a profundidades de entre os 25 e os 460 m, que habita nas costas do Atlántico oriental, desde Senegal e o golfo da Guinea até Namibia.
Pesca
O rapapelos de boca pequena é unha especie comestíbel, e péscase nas zonas pesqueiras 34 e 47 (Atlántico centro-leste e Atlántico sueste).
A Poza, A Cervela, O Incio
A Poza é un lugar da parroquia da Cervela, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2016 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller). En 2017 e 2018 eran os mesmos 3 segundo o INE.
Só hai unha casa e está na entrada a Penaxubeira.
Toponimia
A orixe do topónimo está no latín, pozo ''.
Ekaterina Gordeeva
miniatura|dereita|Gordeeva e Grinkov nun cartel de Acerbaixán en 1998. Ekaterina "Katia" Alexandrovna Gordeeva (Екатерина Александровна Гордеева), nada en Moscova o 26 de maio de 1971, é unha patinadora artística rusa. Xunto co seu compañeiro e defunto esposo Sergei Grinkov, foi campioa dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988 e 1994 e catro veces campioa no Campionato Mundial de Patinaxe Artística en patinaxe por parellas. Despois da morte do seu marido, continuou actuando como patinadora individual.
Traxectoria
Filla de Elena Lvovna Gordeeva, unha operadora de teletipo da TASS, e Alexander Alexeyevich Gordeev, un bailarín da Alexandrov Song and Dance Ensemble. Gordeeva dixo, "Meu pai traballou comigo no movemento cando eu era pequena". Ten unha irmá máis nova, María Alexandrovna Gordeeva nada en 1975, quen vivía en Moscova. Gordeeva comezou a patinar con catro anos na Escola de Deportes do CSKA Moscova con patíns de talles demasiado grandes, poñendo moitos pares de calcetíns porque non se atopaban patíns para os seus pequenos pés na Unión Soviética.
Carreira en parella
Non era unha saltadora especialmente forte, e en agosto de 1981, o adestrador Vladimir Zaharov uniu a Gordeeva, de 10 anos. con Sergei Grinkov, de 14. Dado que Grinkov a miúdo faltaba aos adestramentos, o adestrador, finalmente, insistiu en que Gordeeva formase parella con outra persoa pero ela negábase. No seu lugar, a parella cambiou de adestrador.
Gañaron o Campionato Mundial Júnior de Patinaxe Artística de 1985, en Colorado Springs. Ao ano seguinte gañaron o primeiro dos seus catro Campionatos Mundiais de Patinaxe Artística. Son unha dos poucas parellas en gañar ambos os dous títulos de campións júnior e sénior. Defenderon, con éxito, o seu título mundial en 1987 e gañaron o ouro nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988 en Calgary (Canadá), a pesar dun desagradable accidente. En novembro de 1987 Grinkov caeu coa coitela dos seus patíns sobre a fronte de Gordeeva durante unha sesión de adestramento. Foi hospitalizada durante un tempo, pero aínda foron capaces de competir —e gañar— nas Olimpíadas, que se iniciaron en febreiro. Seguen sendo a parella máis nova en gañar o ouro olímpico. Despois dunha caída no seu programa longo, levaron a prata no Campionato do Mundo de 1988, mais gañaron o título en 1989 e 1990. Convertéronse en profesionais no outono de 1990, gañando o seu primeiro Campionato Mundial Profesional en 1991. Tamén gañaron o título en 1992 e 1994.
Gordeeva e Grinkov gañaron case todas as competicións nas que entraron. Nas 31 competicións das que se coñecen os resultados nos niveis sénior e profesional, quedaron primeiros 24 veces, e nunca por debaixo do segundo posto dende que gañaron o seu primeiro título sénior do mundo. Son unha das poucas parellas da historia que superaron con éxito un xiro cuádruplo nunha competición internacional. Lograron sen problemas un elemento de dificultade no Campionato do Mundo de 1987. Tamén completaron o elemento no Campionato Europeo en 1987, pero debido a un problema co arranque de Grinkov e un malentendido sobre as regras (o árbitro sinalara que parasen, chegando a parar a súa música pero eles continuaron patinando), foron descualificados deste evento. Deixaron de realizar o cuádruplo xiro porque non melloraba significativamente as súas marcas, facendo innecesario o estrés físico engadido.
En 1989 comezaron como parella sentimental, e casaron en abril de 1991. A súa voda civil foi o 20 de abril, e a relixiosa o 28 de abril. Desde novembro de 1991 ata abril de 1992, viaxaron con Stars on Ice por primeira vez. O 11 de setembro de 1992, naceu a súa filla, Daria Sergeyevna Grinkova, en Morristown (Nova Jersey). Pouco despois do nacemento de Daria, Gordeeva retomou o adestramento para a nova tempada de Stars on Ice, que se estreou no novembro de 1992 e continuou ata o seguinte mes de abril.
Despois das Olimpíadas, a parella regresou á patinaxe profesional e mudouse a Simsbury (Connecticut). Durante a tempada de 1994-1995 viaxaron con Stars on Ice, esta vez como cabezas de cartel. Ese ano Gordeeva foi nomeada unha das "50 persoas máis fermosas" pola revista People. Ese verán, Gordeeva e Grinkov foron escollidos para a introdución do Mundial de Patinaxe Artística, Mundial da Fama e planearon volver a Stars on Ice para a súa cuarta tempada.
Carreira en solitario
En febreiro de 1996, Gordeeva volveu ao xeo, esta vez como patinadora solista. A súa actuación en solitario foi un tributo ao seu falecido marido, patinando a sección 'Adagietto' da 5ª Sinfonía de Gustav Mahler. O número levouse a cabo soamente dúas veces, primeiro nunha preestrea nun club de patinaxe en Ontario, Canadá, e despois o 27 de febreiro de 1996, nun tributo televisivo a Grinkov, chamado "Celebración dunha Vida", no que tomaron parte numerosas estrelas de patinaxe. Gordeeva dixo que se sentía como se patinase con Sergei aquela noite, que era "dobremente forte" porque o sentía con ela. Ese mesmo ano coa axuda do autor E. M. Swift, contou a súa historia nun libro titulado Мy Sergei (en galego Meu Sergei). En febreiro de 1998, a CBS emitiu un docudrama do mesmo nome baseado no libro. Ela publicou un segundo libro en abril de 1998, titulado A Letter for Daria. En 1998 díxolle a un entrevistador que "a miña vida de boa patinaxe, e patinar con el, acabou... Agora non intentarei ir ás Olimpadas. Tomo a patinaxe como un traballo."
Gordeeva regresou a Stars on Ice como patinadora en solitario e estivo de xira co espectáculo todos os anos ata 2000, cando se tomou un tempo para dar a luz a súa segunda filla en xuño de 2001. Regresou á xira como estrela convidada en varias ocasións, pero nunca volveu a tempo completo. Ademais de excursións e expectáculos, Gordeeva competiu con éxito como patinadora profesional en solitario, terminando tan alto como o segundo lugar no Campionato Profesional do Mundo (en 1997). Parou de competir no 2000, pero continúa patinando en xiras profesionais de patinaxe, espectáculos e concursos. Aínda que nunca volveu a patinar en parella de maneira profesional, presentouse en parella en numerosos espectáculos con patinadores entre os que se inclúen Artur Dmitriev, Anton Sikharulidze, David Pelletier, e John Zimmerman. Para a tempada de 1998-99 con Stars on Ice, ela e os seus compañeiros rusos Ilia Kulik, Elena Bechke, e Denis Petrov formaron un cuarteto que mostrou as súas habilidades en parella, en 1999-2000, ela e Kulik formaron un dueto romántico durante a xira. Tamén regresou cunha parella de patinaxe durante a tempada de 2008-2009, cando participou nun reality show de televisión chamado "Ice Age 2", unha versión de patinaxe artística de Dancing with the stars. Fixo parella co actor ruso Egor Beroev, e xuntos gañaron o espectáculo.
Ekaterina Gordeeva firmou varios contratos de publicidade, o máis importate dos cales foi con Target e deu lugar a dous perfumes ("Katia" e "Katia Sport") que se venden a través das tendas Target. Gordeeva e a súa filla, Daria, apareceron na película do verán de 1997 chamada "Snowden on Ice" e Gordeeva apareceu na secuela de 1998, "Snowden's Raggedy Ann and Andy Holiday Show". Representou Rolex e tamén apareceu coa súa filla Daria no anuncio "Got Milk?".
En 2001 fixéronlle unha estatuíña de Lenox chamada Katia's Celebration of Life, que representaba a realización dun xiro inclinado cara atrás no tributo que lle fixo a Grinkov. Tamén apareceu no 2003 en Sports Illustrated Swimsuit Issue como unha atleta destacada. En 2003, apareceu no xeo por primeira vez con Daria. A parella realizou un dúo durante o espectáculo do Día da Nai e volveron xuntas ao xeo en varias ocasións dende entón, incluíndo dúas versións diferentes de "Children off the World" de Amy Grant no espectáculo Family & Friends de Kristi Yamaguchi en 2005 e 2006. Durante este espectáculo en 2007, o dúo nai-filla converteuse nun trío cando se lles uniu a filla máis nova de Gordeeva, Lizza, e as tres patinaron xuntas con "Homesick" interpretada en directo por The Cheetah Girls. Daria renunciou á patinaxe artística en 2007.
En 2007, Ekaterina Gordeeva protagonizou Skate for the Heart, un espectáculo para crear conciencia sobre as enfermidades do corazón. Patinou en honor a Sergei. En 2008, voou aos Estados Unidos dende Rusia durante a gravación de "Ice Age 2" co fin de protagonizar Skate for the Heart por segunda vez. Esta vez dedicou o número á memoria do seu pai, Alexander Gordeev, quen morreu dun ataque cardíaco en 2008. Ademais da patinaxe, Gordeeva atreveuse co adestramento e a coreografía.
Vida persoal
O 15 de xuño de 2001, Gordeeva deu a luz a súa segunda filla, Elizaveta Ilinichna Kulik (tamén chamada Lizza, un diminutivo ruso do nome Elizaveta, pronunciado LEE-za), cuxo pai é o medallista de ouro dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998, Ilia Kulik. Gordeeva e Kulik casaron nunha cerimonia privada en San Francisco o 10 de xuño de 2002.
Residiron en California, varios anos antes de mudarse a Avon (Connecticut) en 2003. A familia regresou aos Ánxeles en 2007 e actualmente reside en Newport Beach (California). Gordeeva, Kulik, Daria e Elizaveta fixeron a súa primeira aparición en televisión como familia para Kristi Yamaguchi's Friends & Family en 2005, e repetiron a súa aparición nas versións do espectáculo de 2006 e 2007. Ela e a súa familia falan en ruso na casa, e viaxan frecuentamente a Rusia.
En 2012, Kulik e Gordeeva abriron unha pista de patinaxe en Lake Forest (California).
Obra
Escrito coa axuda do escritor E. M. Swift e publicado en 1996, esta historia dos seus anos xuntos encabezou a lista de máis vendidos de Nova York e inclúe moitas fotografías en branco e negro e en color da colección persoal de Gordeeva e Grinkov e fotos publicitarias das súas xiras, como Stars on Ice. Tamén se fixo unha versión cinematográfica do libro, protagonizada polo dúo ruso de patinaxe Elena Berezhnaya e Anton Sikhuralidze, que incluíu entrevistas con familiares e amigos, e secuencias de patinaxe.
O libro infantil A Letter for Daria foi escrito para a súa filla, Daria Sergeievna Grinkova.
Trátase dunha carta autobiográfica de nai a filla sobre recordos da infancia, patinaxe, diferenzas entre a cultura rusa e anericana, e a importancia da familia e inclúe fotos da colección persoal de Ekaterina Gordeeva.
Campionato Brasileiro Série A 1969
O Campionato Brasileiro Série A 1969, oficialmente Torneio Roberto Gomes Pedrosa foi a 13º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 6 de setembro e finalizou o 7 de decembro de 1969. O campión foi o Palmeiras.
Xeocentrismo
miniatura|dereita|Ilustración de 1660-1661 de [[Johannes van Loon dos signos do zodíaco e o sistema solar coa Terra no seu centro (National Library of Australia, Camberra, Australia).]]
En astronomía, a teoría xeocéntrica (do grego γεοκεντρικό, geokentrikó, centrado na Terra) é aquela que coloca a Terra inmóbil no centro do universo, e os planetas, o Sol e estrelas virando ao seu redor. Esta crenza foi habitual na Grecia antiga e na China, e sobreviviu ata o comezo da idade moderna, a partir de finais do século XVI foi substituído gradualmente polo modelo heliocéntrico. Hoxe en día, a cosmoloxía xeocéntrica sobrevive como elemento literario na ciencia ficción.
A teoría foi formulada por Aristóteles no século IV e completada por Claudio Tolomeo o século II. Normalmente, os filósofos gregos e medievais combinaban o modelo xeocéntrico cunha Terra esférica, diferente ao modelo dunha Terra plana relacionado con outras mitoloxías. Críase tamén que o movemento dos planetas era circular e non o elíptico, unha visión que non se poría en dúbida na cultura occidental ata o século XVII.
Grecia clásica
O modelo xeocéntrico formou parte da astronomía e filosofía gregas desde moi pronto, e aparece xa na filosofía presocrática; dous fenómenos, facilmente observábeis, parecía que daban apoio á idea de que a Terra era o centro do universo. O primeiro é que o Sol, as estrelas e os planetas parecen virar ao redor da Terra, os de máis ao norte de xeito continuo e os próximos ao Ecuador saíndo e póndose cada día. O segundo, a percepción habitual de que a Terra é sólida e estábel, e que non se move senón que permanece inmóbil.
O século -VI, Anaximandro de Mileto propuxo unha cosmoloxía na que a Terra se configuraba como un cilindro situado na parte superior do centro de todo. O Sol, a Lúa e os planetas eran buracos en rodas invisíbeis que rodeaban a Terra; a través dos buracos, os seres humanos podían ver o lume que se escondía detrás. Aproximadamente na mesma época, xa a partir da observación das eclipses, os pitagóricos deducen que a Terra era unha esfera, pero que non se atopaba no centro senón que se movía ao redor dun lume invisíbel. Máis adiante, estas dúas visións combináronse, xa partir do século -IV os gregos máis cultivados pensaban que a Terra era unha esfera no centro do universo.
O século -V, dous influentes filósofos gregos, Platón e o seu discípulo Aristóteles, realizaron escritos baseados no modelo xeocéntrico. Segundo Platón, a Terra era unha esfera, inmóbil no centro do universo, e as estrelas e planetas atopábanse ao seu ao redor en esferas ou círculos, seguindo a orde seguinte (de dentro cara a fóra): Lúa, Sol, Venus, Mercurio, Marte, Xúpiter, Saturno e estrelas fixas. No Mito de Er , parte d’A República , Platón describe o cosmos como o "Eixo da necesidade", servido polas Sereas e as tres Moiras. Eudoxo de Cnidos, que traballou con Platón, desenvolveu unha explicación menos mítica e máis matemática do movemento dos planetas, baseándose na afirmación de Platón que todos os fenómenos celestes poden explicarse cun movemento circular uniforme. Aristóteles profundou no sistema de Eudoxo: a Terra esférica está no centro do universo, e todos os corpos celestes están encaixados en 56 esferas concéntricas (o número é tan alto porque se necesitan varias esferas transparentes para cada planeta) que viran ao redor da Terra. A Lúa, ao atoparse na esfera máis interior, entra en contacto co reino da Terra e é contaminada, o que causa as manchas escuras e as fases lunares; así, non é perfecta como outros corpos celestes, que brillan con luz propia.
A crenza no modelo xeocéntrico fundamentábase en gran parte en varias observacións importantes. De entrada, se a Terra se movese realmente, debería ser posíbel observar o cambio de posición das estrelas fixas debido á paralaxe, é dicir, que as formas das constelacións deberían cambiar considerabelmente durante o ano, salvo que as estrelas se atopasen tan afastadas que o seu cambio de posición fose indetectábel. A paralaxe estelar non foi detectada ata o século XIX, xa que as estrelas efectivamente se atopan tan lonxe da Terra que o efecto é extremadamente pequeno, de maneira que os gregos se decantaron pola explicación máis sinxela: a Terra non se movía, e a falta de paralaxe foi considerada unha debilidade básica de calquera teoría non xeocéntrica.
Doutra banda, Venus mostra poucas variacións de brillo, e de aí deducíase que se atopaba sempre á mesma distancia da Terra, feito que se explica mellor cun modelo xeocéntrico que cun heliocéntrico, pero que en realidade se debe a que a perda de luminosidade producida polas súas fases queda compensada polo aumento do seu tamaño aparente debido á súa distancia variábel á Terra.
Outro apoio á teoría era a idea, exposta por Aristóteles, que o estado natural dos obxectos pesados, como é a Terra, é o repouso, e que para desprazarse hai algún tipo de forza. Algúns crían tamén que a rotación da Terra sobre o seueixo faría que a atmosfera, e os obxectos que se atopaban, como as nubes e os paxaros, quedarían atrás.
Sistema tolemaico
Tolomeo afirmaba que a terra era o centro do universo, a partir da simple observación que, en todo momento, a metade das estrelas se atopaban sobre o horizonte e a outra metade por baixo del, e da crenza de que todas elas se atopaban á mesma distancia do centro do universo. Se a Terra estivese moi desprazada do centro, a división entre as estrelas visíbeis e non visíbeis non sería idéntica
A orde tolemaica das esferas, a partir da Terra, é a seguinte:
O modelo deferente-epiciclo fora utilizado polos astrónomos gregos durante séculos, como tamén a idea do "excéntrico" (un deferente lixeiramente descentrado respecto da Terra). Na ilustración, o centro do deferente non é a Terra senón X, converténdoo en excéntrico. Desgraciadamente, o sistema dispoñíbel na época de Tolomeo non concorda completamente coas observacións, aínda que se consideraba unha mellora considerábel respecto ao sistema de Aristóteles. Ás veces, o tamaño dun bucle retrógrado dun planeta (especialmente o de Marte) era máis pequeno, e outras veces máis grande, e foi isto o que impulsou a idea dos ecuantes. O ecuante era un punto, próximo ao centro da órbita do planeta, desde o que a un observador lle parecería que o centro do epiciclo do planeta se movía sempre á mesma velocidade. Xa que logo, o planeta movíase realmente a velocidades diferentes cando o epiciclo estaba en puntos diferentes do seu diferente. Ao utilizar o ecuante, Tolomeo afirmaba manter o movemento uniforme e circular, pero a moitos non lles gustaba porque non crían na teoría do movemento circular uniforme de Platón. Finalmente, o sistema resultante que foi amplamente aceptado en Occidente foi un pouco manexábel para ollos modernos: cada planeta necesitaba un epiciclo que orbita a un deferente e desprazado a un ecuante diferente para cada planeta. Con todo, predicía diversos movementos celestes, incluíndo o comezo e final dos movementos retrógrada, con bastante exactitude para a época.
Xeocentrismo e sistemas rivais
Non todos os gregos aceptaban o modelo xeocéntrico. Mencionouse xa o sistema pitagórico: algúns pitagóricos crían que a Terra era un de varios planetas que viran ao redor dun lume central. Hicetas e Ecfante de Siracusa, dous pitagóricos do século -V, e Heráclides Póntico do século -IV, crían que a Terra viraba sobre o seu eixo pero que ficaba o centro do universo; un sistema destas características pódese seguir considerando como xeocéntrico, e Jean Buridan reviviuno na idade media. Ás veces tamén se di que Heráclides Póntico afirmou que tanto Venus como Mercurio viraban ao redor do Sol e non da Terra, pero non hai probas claras. Marciano Capela colocou claramente Mercurio e Venus en epiciclos ao redor do Sol.
Aristarco de Samos foi o máis radical; escribiu unha obra, que non perdurou, sobre a heliocentrismo, dicindo que o Sol era o centro do universo mentres que a Terra e outros planetas orbitaban ao seu redor. Esta teoría non foi moi popular e só se coñece un seguidor, Seleuco de Seleucia.
Sistema Maragha
A revolución Maragha fai referencia á revolución da escola de Maragheh (actual Irán) contra a astronomía tolemaica. A escola de Maragha era unha tradición astronómica iniciada no observatorio de Maragheh e continuada polos astrónomos de Damasco e Samarcanda. Como os seus antecesores andalusís, os astrónomos Maragha intentaron solucionar o problema dos ecuantes e desenvolver configuracións alternativas ao modelo tolemaico, e tiveron máis éxito que aqueles en crear configuracións non tolemaicas que eliminaban a ecuante e o excéntrico, foron máis exactos na predición numérica de posicións planetarias e achegarse máis ás observacións empíricas. Algúns dos astrónomos Maragha máis importantes foron Mo'ayyeduddin Urdi (morto o 1266), Nasīr al-Dīn al-Tūsī (1201-1274), 'Umar al-Katibi al-Qazwini (morto o 1277), Qutb al-Din al-Shirazi (1236-1311), Sadr al-Sharia al-Bukhari (morto sobre o 1347), Ibn al-Shatir (1304-1375), Ali al-Qushji (morto sobre o 1474), al-Birjandi (morto o 1525) e Shams al-Din al-Khafri (morto o 1550).
Ibn Al-Shatin, o astrónomo damasquí (1304-1375), escribiu unha importante obra de título Kitab Nihayat al-Sul fi Tashih al-Usul ("Unha investigación definitiva en canto á rectificación da teoría planetaria") sobre unha teoría que se desviaba considerabelmente do sistema tolemaico coñecido na época. No seu libro Ibn al-Shatin, an arab astronomer of the fourteenth century ( "Ibn al-Shatin, un astrónomo árabe do século XIV"), E. S. Kennedy escribiu: "o que é máis interesante, con todo, é que a teoría lunar de Ibn al-Shatin, salvo diferenzas triviais nos parámetros, é idéntica á de Copérnico (1473-1543)". O descubrimento de que os modelos de Ibn al-Shatin son matematicamente idénticos aos de Copérnico expuña o interesante tema dunha posíbel transmisión destes modelos en Europa.
Sistema copernicano
En 1543, o sistema xeocéntrico enfrontouse co seu primeiro competidor serio coa publicación de De revolutionibus orbium coelestium , de Nicolás Copérnico, en que se postulaba que a Terra e os outros planetas viraban ao redor do Sol. O sistema xeocéntrico, con todo, aínda estivo en vigor durante moitos anos, xa que, na época, o sistema copernicano non ofrecía predicións mellores que as do xeocentrismo, e expuña problemas tanto na filosofía natural como ás escrituras.
Coa invención do telescopio en 1609, as observacións realizadas principalmente por Galileo Galilei, como a que Xúpiter ten lúas, puxeron en dúbida algúns dos principios do xeocentrismo, aínda que non representaban unha ameaza seria.
Tolomeo situara o deferente e o epiciclo de Venus completamente na esfera do Sol (entre o Sol e Mercurio), pero isto era totalmente arbitrario; tamén podía intercambiar os dous planetas póndoos alén do Sol, ou facer calquera outra combinación mentres se atopasen sempre preto dunha liña entre a Terra e o Sol. Neste caso, se o Sol é a orixe de toda a luz, e seguindo o sistema tolemaico:
Gravitación
En 1687, Isaac Newton desenvolveu a súa lei da gravitación universal, que introduciu a gravidade como a forza que mantén tanto a Terra como os planetas movéndose no ceo e evita que a atmosfera se escape ao espazo, o que posibilitou que os científicos construísen rapidamente un modelo heliocéntrico plausíbel para o Sistema Solar.
En 1838, o astrónomo Friedrich Wilhelm Bessel mediu correctamente a paralaxe da estrela 61 Cygnes, refutado así a afirmación de Tolomeo que a paralaxe non existía.
Un marco xeocéntrico é útil para moitas actividades cotiás e a maioría de experimentos de laboratorio, pero non é tan acertado utilizalo para mecánica do sistema solar e viaxes espaciais, en que é máis útil utilizar un heliocéntrico. En cambio, a astronomía galáctica e extragaláctica simplifícase se o Sol non se considera nin inmóbil nin o centro do universo, senón virando ao redor do centro da nosa galaxia.
Xeocentrismo actual
Algúns seguidores de determinadas relixións interpretan as escrituras sacras literalmente, e afirman que a Terra é o centro físico do universo. Isto fai necesario que sexa o Sol o que vire ao redor da Terra, e non ao contrario, porque se a Terra se movese non podería ser continuamente o centro do universo, o que se coñece como xeocentrismo moderno. Os astrólogos, independentemente de que crean ou non no xeocentrismo como principio, seguen utilizándoo tamén nos seus cálculos.
A asociación contemporánea Association for biblical Astronomy, dirixida polo físico Dr. Gerhardus Bouwer, sostén unha versión modificada do modelo de Tycho Brahe, que chaman "xeocentricidade", pero a maioría dos grupos relixiosos da actualidade aceptan o modelo heliocéntrico. Nun estudo, o Dr. Jon D. Miller da Northwestern University, (Chicago, Illinois), experto no nivel de comprensión da ciencia e a tecnoloxía do público en xeral, descubriu que, hoxe en día, un 20% dos americanos cre que o Sol vira ao redor da Terra.
Planetarios
O modelo xeocéntrico (tolemaico) do sistema solar segue sendo de interese para os fabricantes de planetarios, xa que, por razóns técnicas, o movemento de tipo tolemaico ten algunhas vantaxes sobre o copernicano en canto aos aparellos que xeran a luz dos planetas. O esfera celeste, utilizada en educación, e ás veces en navegación, tamén se basea nun sistema xeocéntrico.
Ciencia ficción
A ciencia ficción de historia alternativa produciu unha certa cantidade de literatura interesante baseándose na idea de que Terras e universos alternativos poderían ter leis físicas e cosmolóxicas que son en esencia tolemaicas e aristotélicas. Esta subcategoría iniciouse co relato ''Sail On! Sail On!''(1952), de Philip José Farmer, no que Colón ten acceso á tecnoloxía de radio e navega máis aló do final da Terra (plana), en contas de descubrir as Américas, no seu universo xeocéntrico alternativo de 1492.
Anthonie Heinsius
Anthonie Heinsius (coñecido tamén polo seu nome latinizado: Antonius Heinsius), nado na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, o 23 de novembro de 1641 e finado na Haia, o 3 de agosto de 1720, foi un político e estadista holandés que exerceu como Gran Pensionario de Holanda desde 1689 ata a súa morte en 1720.
O pai de Anthonie era un coñecido e próspero comerciante da vila de Delft procedente dunha familia da aristocracia.
Primeiros nomeamentos
En 1679 foi nomeado Pensionario (alto funcionario responsable da administración) en representación da cidade de Delft nas Provincias Unidas e en 1687 ingresou no consello da cámara de Delft da Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC).
En 1682 foi nomeado negociador especial para Francia polo estatúder Guillerme III de Orange. A súa misión era a negociación da ocupación do Principado de Orange polo monarca francés Luís XIV. Malia o infrutuoso da misión, Guillerme III obtivo unha impresión moi favorable de Heinsius.
Gran Pensionario
O 27 de maio de 1679, cando Guillerme III foi investido como rei de Ingaterra e tivo que partir para Londres, nomeou a Heinsius Gran Pensionario dos Estados de Holanda e Frisia Occidental, o que o convertía de facto no home con máis poder dos Estados Xerais dos Países Baixos. Desde ese momento pasou a ser o home forte de Guillerme, quen deixou nas súas mans a responsabilidade do goberno dos asuntos holandeses.
Heinsius era un duro negociador e un dos adversarios máis decididos e obstinados do expansionismo político de Francia.
El foi un dos promotores das coalicións antifrancesas durante a Guerra dos Nove Anos (1688-1697) e a Guerra de Sucesión Española (1701-1714). Despois do falecemento de Guillerme III en 1702, o poder de Heinsius nos Estados Xerais minguou, aínda que mantivo o seu título de Gran Pensionario ata a súa morte en 1720.
Anthonie Heinsius foi soterrado na Igrexa Vella (Oude Kerk) da súa vila natal de Delft.
Beta-queratina
A beta-queratina (β-queratina) é unha proteína da familia da queratina con estrutura de tipo folla β. Comparada co outro tipo de queratina, a alfa-queratina (α-queratina), a β-queratina é a máis dura das dúas. Estruturalmente a α-queratina ten unha estrutura α-helicoidal en hélice superenrolada, e as súas cadeas asócianse formando filamentos intermedios helicoidais e asociacións superiores, mentres que a β-queratina ten unha estrutura en folla β enroscada. As follas β permiten os enlaces de hidróxeno sen impedimentos estéricos entre os grupos amino e carboxilo do enlace peptídico en cadeas proteicas adxacentes, facilitando o seu estreito aliñamento e unha unión forte.
A diferenza da α-queratina, que se encontra en mamíferos, a β-queratina encóntrase en réptiles e aves.
A β-queratina deposítase no estrato córneo da pel dos réptiles, dándolle moita rixidez (maior que a da pel dos mamíferos con α-queratina) e facéndoa impermeable á auga, o que impide a deshidratación do animal.
Nas aves, as escamas, peteiros, gadoupas e plumas conteñen tamén unha β-queratina pertencente á familia aviaria. Os estudos filoxenéticos das ecuencias da β-queratina mostran que as β-queratinas das plumas evolucionaron a partir das β-queratinas das escamas. As β-queratinas das escamas forman o grupo basal de queratinas nas aves. Eventos de duplicación e diverxencia xénica levaron á aparición das β-queratinas das gadoupas, e unha ulterior recombinación orixinou novos xenes de β-queratinas aviarias das plumas ou similares ao tipo das plumas. As probas destes eventos de duplicación proceden da correlación da estrutura do clado da β-queratina das plumas cos seus loci xenómicos.
Os cambios nas β-queratinas puideron influenciar o desenvolvemento do voo. Un estudo recente feito usando métodos de datación molecular para ligar a evolución dos xenes das β-queratinas aviarias en xeral coa das plumas en particular revelou que a familia das β-queratinas aviarias empezou a diverxer da familia das crocodilianas hai uns 216 millóns de anos. Pero a familia das β-queratinas das plumas non empezou a diverxer ata hai 125 millóns de anos, unha data consistente coa radiación adaptativa das aves durante o Cretáceo. As β-queratinas encontradas nas plumas modernas incrementaron a súa elasticidade, o que seguramente contribuíu ao seu papel no voo. Así, os anntepasados emplumados das aves, como Anchiornis e Archaeopteryx, cuxas capacidades de voo foron cuestionadas, terían β-queratinas aviarias, pero non as do tipo das plumas.
O pequeno dinosauro alvarezsáurido Shuvuuia deserti mostrou probas de que riña unha pel cuberta de plumas. As análises de Schweitzer et al. (1999) mostraron que estas estruturas de tipo pluma estaban formadas por β-queratina.
Rodney A. Grant
Rodney Arnold Grant, nado o 9 de marzo de 1959 na reserva india Omaha, Nebrasca, é un actor amerindio da tribo omaha que é coñecido polo seu papel de "Vento nos seus cabelos" (en lakota: Pȟehíŋ Otȟáte) no filme Dances with Wolves dirixido por Kevin Costner.
Traxectoria
Grant medrou no condado de Thurston (Nebrasca). Despois de que os seus pais biolóxicos o abandonasen, os seus avós criárono dende que tiña seis meses de idade até 1982. Tras un curto período de seis meses de servizo co U. S. Marines e seis anos como reserva, en 1988 comezou a súa carreira como actor. Dende entón, actuou en varios filmes e series de televisión.
En 1990, conseguiu o seu papel máis importante, "Vento nos seus cabelos" no filme Dances with Wolves. Durante a rodaxe Grant tiña bastantes dificultades na aprendizaxe da lingua lakota. Para evitar ser totalmente cortada do filme, ou para acabar como papel de meros figurantes, asumiu traballo a maiores co director de elenco do filme. Ademais de Dances with Wolves, tamén apareceu en filmes como Ghosts of Mars, Wild Wild West, Xerónimo, White Wolves III: Cry of the White Wolf, Wagons East!, The Substitute, War Party e Powwow Highway. Interpretou a "Chingachgook" na serie de televisión Hawkeye e tamén tivo outros papeis en Due South, Two e Stargate SG-1 (episodio "Spirits"). Tamén intepretou a Cabalo Tolo no telefilme de 1991 Son of the Morning Star.
Grant é membro do pobo omaha de Nebrasca e participa na organización xuvenil Boys and Girls Clubs of America. Tivo cinco fillos, tres dun matrimonio anterior e dous doutra relación. Posteriormente trasladouse ó sur de California.
Campionato Brasileiro Série A 1970
O Campionato Brasileiro Série A 1970, oficialmente Torneio Roberto Gomes Pedrosa foi a 14º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 20 de setembro e finalizou o 20 de decembro de 1970. O campión foi o Fluminense.
Antología audiovisual
Antología audiovisual é un disco recompilatorio dos grandes éxitos do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 2004.
O pack consta de CD e DVD. Este último contén tódolos videoclips de Héroes del Silencio, unha versión de "Maldito duende" en directo, u un documental de 30 minutos con entrevistas, imaxes de directo, biografía e galería de fotos. A duración total do DVD é de 2 horas aproximadamente.
Biduído, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Biduído é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.