cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lagarto arnal
Bioloxía
É unha especie ubicua, que ocupa toda clase de biótopos, agás aqueles completamente humanizados; encóntrase en terreos con toda clase de cultivos e bosques mediterráneos e de montaña. En xeral, o lagarto arnal é unha especie que prefire áreas con cobertura vexetal non moi elevada, posto que así ten espazos abertos onde poder tomar o sol e refuxios para poderse agochar. En Galicia atopámolo en moi diversos hábitats: claros en bosques, cultivos, dunas, serras, cantís costeiros, pero sempre prefire zonas abrigadas e cálidas. En Galicia está activo de marzo a outubro e despois en inverno agóchase entre pedras ou en galerías ou furas.
Os machos adultos son agresivos e territoriais e o seu período de celo comeza en abril. Os machos loitan ferozmente entre eles e trábanse coas súas fortes mandíbulas. Aparéase coa femia agarrándoa mordéndoa nas costas entre abril e xuño. A femia deposita de 6 a 22 ovos (moi variable) baixo pedras ou en galerías, que tardan en eclosionar de 66 a 88 días (a 25-30 °C) e eclosionan en setembro ou outubro.
En Galicia, aliméntase de coleópteros, himenópteros e outros insectos e caracois, e esporadicamente lagartas ou mesmo ratos, e consome tamén froitos (amoras, uvas etc.). Os seus depredadores son cobras e aves. Nalgunhas partes de España, como Estremadura, cómese, pero nunca en Galicia.
Gastronomía
O lagarto arnal (ocelado, en castelán) formou parte da cociña tradicional de Estremadura. Nesta rexión, o lagarto preparábase normalmente en guisado, elaborado fritindo toros do lagarto en aceite de oliva, que despois eran guisadas a lume lento.
Presidente da República Dominicana
border|120px|miniatura|Bandeira do presidente da República Dominicana. Esta é a lista dos presidentes da República Dominicana organizada por orde cronolóxica, e dividida en catro Repúblicas.
3ª República
(Víctor Elby Viñas Román, Mayor Xeneral E.N.; Renato Hungría Morel, Xeneral de Brigada E.N.; Atila Luna Pérez, Xeneral de Brigada F.A.D.; Julio Alberto Rib Santamaría, Xefe de Estado-Maior M. de G.; Belisario Peguero Guerrero, P.N.; Félix Hermida, fillo, Xeneral de Brigada E.N.; Manuel García Urbáez, Xeneral de Brigada E.N.; Antonio Imbert Barreras, Xeneral de Brigada E.N.; Luis Amiama Tió, Xeneral de Brigada E.N.; Salvador A. Montás Guerrero, Xeneral de Brigada E.N.; Marcos A. Rivera Cuesta, Coronel E.N.; Ramón Eduardo Cruzado Piña, Coronel Piloto F.A.D.; Librado Andújar Matos, Capitán de Navío M. de G.; Elías Wessin y Wessin, Xeneral F.A.D.; Manuel Ramón Pagán Montás, Coronel E.N.; Braulio Álvarez Sánchez, Coronel E.N.; Juan N. Folch Pérez, Coronel Piloto F.A.D.; Andrés Germán Torres, Capitán de Navío M. de G.; José María Sánchez Pérez, Coronel Piloto F.A.D.; Carlos María Paulino Asiático, Tenente Coronel E.N.; Rafael Emilio Santana J., Tenente Coronel, F.A.D; Rubén Antonio Tapia Cesse, Coronel E.N.; Sergio de Js. Días Toribio, Capitán M. de G.; e Ismael Emilio Román Carbucia) 25 de setembro - 26 de setembro de 1963.
26 de setembro de 1963 - 23 de decembro de 1964.
28 de decembro de 1963 - 25 de abril de 1965.
8 de abril de 1964.
27 de xuño de 1964 - 25 de abril de 1965.
(Dirixido polos militares: Vinicio Fernández Pérez, Giovanni Gutiérrez Ramírez, Francisco Caamaño Deñó, Eladio Ramírez Sánchez e Pedro Bartolomé Benoit) 25 de abril de 1965. (De 10:30 am a 8:00 pm).
1 de maio - 7 de maio de 1965.
4 de maio - 3 de setembro de 1965.
7 de maio de 1965 - 30 de agosto de 1965.
E3 Harelbeke
thumb|right|300px|[[Stijn Devolder e Guillaume Van Keirsbulck subindo o Muur van Geraardsbergen no 2012.]] A E3 Harelbeke, anteriormente denominada Harelbeke–Antwerp–Harelbeke e E3-Prijs Harelbeke, é unha clásica ciclista de primveira que se disputa anualmente en Flandres, Bélxica. A carreira comeza e remata na cidade de Harelbeke tras 203 quilómetros a través de Flandres Oriental.
Comezouse a disputar no ano 1958, polo que é unha das clásicas fundadas máis recentemente. Forma parte do UCI WorldTour dende o 2012 e é a primeira das Clásicas do pavé da tempada. Celébrase cada derradeiro venres de marzo e marca o comezo da Semana Ciclista Flamenga.
Percorrido
thumb|left|250px|Percorrido do [[E3 Harelbeke 2012|2012.]] A carreira comeza no Harelbeke's Grote Markt e segue en dirreción leste por Oudenaarde e Zottegem durante 110 km chans con tramos de pavé. O pelotón chega ao punto máis oriental do percorrido en Ninove no quilómetro 85 de carreira. A partir de alí, os ciclistas tornan de dirección e van cara o oeste a través de Geraardsbergen e Brakel. Aquí é onde comeza a sucesión de curtas pero empinadas subidas, das que entre Ronse e Oudenaarde gran parte delas son de pavé.
Subidas
thumb|right|250px|Perfil dos últimos 90 km da edición [[E3 Harelbeke 2012|2012.]] Os 12 muros na orde na que aparecen en carreira son: La Houppe, Berg ten Stene, Boigneberg, Eikenberg, Stationsberg, Taaienberg, Kruisberg, Kapelleberg, Paterberg, Oude Kwaremont, Knokteberg e Tiegemberg. Dentro deles os dous que están considerados como máis duros son: o Paterberg, subida lastrada de 300 m cunha pendente media do 12,5% e o Oude Kwaremont, unha subida de 2200 m ao 4,2% de media, dos cales 1500 m son de pavé.
Carballeda, Lobios, Sober
Carballeda é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres, mais oito anos despois xa non figuraba ningún habitante de dereito.
Esporocarpo (homónimos)
En botánica o termo esporocarpo poder referirse a:
Attu, Alasca
Attu é unha estación militar da Illa de Attu, Alasca, Estados Unidos.
Historia
Despois da segunda guerra mundial o goberno dos Estados Unidos decidiu construír unha estación de radio navegación en Theodore Point, no sur da Illa. Posteriormente a base moveuse a Massacre Bay. Durante tempo, os 20 residentes da estación eran militares do servizo de radio navegación de United States Coast Guard. O 1 de agosto de 2010, a estación LORAN da Garda Costeira dos Estados Unidos en Attu deixou definitivamente de funcionar. O 27 de agosto de 2010, a estación foi desarmada e retirouse o persoal da Garda Costeira, deixando a illa sen poboación residente.
O 7 de xuño de 2012, no 70º aniversario da invasión xaponesa, a senadora Lisa Murkowski e o almirante Thomas Ostebo da Garda Costeira dos Estados Unidos dedicaron un monumento a Attu Village, aos residentes que morreron en cativerio xaponés e os sobreviventes que non puideron regresar.
Baiuca (banda)
Alejandro Guillán Castaño, coñecido artisticamente como Baiuca, nado en Catoira en 1990 é un músico galego. Usou o nome artístico Alex Casanova ata 2017, momento no que deixou atrás o estilo musical pop para innovar coa mestura de música electrónica e música tradicional galega, resultando un estilo que algúns dan en chamar ''folktrónica. '' Reside en Madrid.
Discografía
=== Antagonasia (2014) ===
Solpor (2018)
Nel compilou algúns dos singles que lanzou anteriormente, lanzando novas cancións.
CenturyLink Field
CenturyLink Field é un estadio situado na cidade de Seattle, Washington (Estados Unidos). Inaugurado en 2002 co nome de Seahawks Stadium, é a sede dos Seattle Seahawks da National Football League (NFL) de fútbol americano e dos Seattle Sounders da Major League Soccer (MLS) de fútbol.
At First Sight
At First Sight é un filme estadounidense dirixido por Irwin Winkler que foi estreado en 1999.
Sinopse
Durante unhas vacacións, unha muller (Mira Sorvino) acode a un clínica de descanso onde coñece un masaxista cego de nacemento do que se namora tolamente.
DS-U2-IK
DS-U2-IK foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
Os sete satélites da serie DS-U2-IK enmarcáronse no programa Interkosmos de colaboración internacional entre a Unión Soviética e outros países. Os satélites foron construídos pola oficina de deseño de Yuzhnoye, con variacións introducidas por V. F. Chutkin e V. S. Budnik para esta serie en particular.
Kick-Ass (filme)
Kick-Ass é un filme dirixido por Matthew Vaughn que foi estreado no 2010. Está baseado na banda deseñada Kick-Ass creada por Mark Millar e John Romita, Jr..
Ferreira de Negral, Palas de Rei
San Martiño de Ferreira de Negral é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2010 tiña 78 habitantes, deles 39 eran homes e 39 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 106 habitantes.
Nesta parroquia naceu o exministro José Blanco.
Edicións do Rueiro
Edicións do Rueiro foi unha editorial coruñesa activa entre 1973 e 1981. O seu propósito era rachar coa imaxe que vinculaba a lingua galega só con publicacións literarias, procurando editar estudos de ciencias sociais.
Historia
Foi fundada o 23 de xullo de 1973 por Andrés Salgueiro Armada, Xosé Vilas Nogueira e Xavier Villar Trillo, colaboradores de La Voz de Galicia co pseudónimo común de Andres Vilas Villar, canda a Xosé Harguindey Banet, Cipriano Luís Jiménez Casas e Fidel Vidal Pérez.
En maio de 1980 comezou a publicación da revista mensual Man Común, dirixida por Xosé Antón Gaciño arredor dun grupo de xornalistas como Luís Pita, Manuel Rivas ou Santiago Romero. En maio de 1981 saíu o último número de Man Común, que feneceu por cuestións económicas, arrastrando consigo o peche da editorial.
George Atwood
George Atwood (1746 - 1807). Matemático inglés.
IGK@
O IGK@ ou locus kappa de inmunoglobulina (tamén chamado IGK ) é unha rexión do cromosoma 2 humano que contén xenes que codifican a cadea lixeira kappa (κ) de anticorpos (ou inmunoglobulinas).
Nos humanos a cadea κ está codificada polos segmentos xénicos V (variable), J (de acoplamento) e C (constante) desta rexión. Estes xenes sofren a recombinación V(D)J para xerar un amplo repertorio de inmunoglobulinas.
Xenes
O locus kappa de inmunoglobulina contén os seguintes xenes:
A Regueira, O Mosteiro, Ortigueira
A Regueira é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña 16 habitantes (sete homes e nove mulleres), un menos ca en 2000.
Abanqueiro, Abanqueiro, Boiro
Abanqueiro é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 236 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 111 eran homes e 125 eran mulleres.
Este lugar atópase a 3 quilómetros da capital do concello.
Programa Venera
miniatura|Motor da estación Mars-Venera ([[2004). ]] O programa espacial Venera, en ocasións chamado en occidente Venus, ou Venusik (por dexeneración do vocábulo "Sputnik"), foron unha serie de sondas soviéticas a Venus.
Historia e características
As sondas enviadas estaban destinadas a facer medidas da atmosfera de Venus e non tiñan ningún sistema especial de aterraxe polo que simplemente impactaron sobre a superficie do planeta tras enviar información durante a súa caída a través da atmosfera de Venus. A sonda Venera 7 foi deseñada para aterrar e estudar a superficie do planeta e fixo unha aterraxe controlada na superficie de Venus en 1970.
As sondas Venera foron as primeiras en entrar na atmosfera doutro planeta, facer unha aterraxe controlado noutro planeta, en enviar imaxes desde a súa superficie e en realizar mapas radar de Venus.
Algunhas sondas da serie Sputnik, Tyazheliy Sputnik e Cosmos eran probas para o programa Venera que ao acabar en fracaso non foron oficialmente incluídas no mesmo. A sonda Zond 1, lanzada en 1964, a pesar de formar nominalmente parte do Programa Zond, era unha nave Venera sen ningunha modificación, e o seu destino tamén era Venus. Tras as sondas Venera, os estudos soviéticos sobre Venus continuaron co Programa Vega, de 1984.
Jean-Patrick Manchette
Jean-Patrick Manchette, nado en Marsella o 19 de decembro de 1942 e finado en París o 3 de xuño de 1995, foi un escritor francés, autor de novela negra, crítico literario e de cine, guionista e dialoguista de cine, e tradutor. Está considerado como un dos autores máis destacados da novela negra francesa das décadas de 1970 e 1980.
Traxectoria
Lector incansable, apaixonado polo cine estadounidense e o jazz (tocaba o saxofón alto), tamén se converte nun xogador de xadrez e dos xogos de estratexia en xeral. Destinado polos seus pais a unha carreira no ensino, abandonou os seus estudos sen para gañar a vida escribindo. Foi mestre de francés durante un semestre en Inglaterra nun colexio para cegos de Worcester pero regresou a Francia.
Militante de extrema esquerda, durante a guerra de Alxeria escribiu artigos e debuxos para o diario A Voie communiste. Afastouse de forma paulatina da acción sobre o terreo e foi fortemente influenciado polos escritos da Internacional situacionista.
Obra
A súa ambición inicial era converterse en guionista para o cine. Con esa esperanza, lánzase a partir de 1965 en diversos traballos alimentarios: guións de curtametraxes, escritura de sinopses, dúas películas eróticas para Max Pécas: Une femme aux abois / A Prisonnière du désir e La Peur et l'Amour. En 1968 acadou o seu primeiro éxito redactando con Michel Levine os guións e diálogos de once episodios da serie de televisión Les Globe-trotters, dirixida por Claude Boissol. Paralelamente escribiu novelizacións de películas de éxito como Mourir d’aimer ou Sacco e Vanzetti, de episodios dos Globe-trotters, novelas para a mocidade, novelas de espías, etc. Só ou coa súa esposa Melissa, emprendeu tamén a tradución ao francés de numerosos libros de lingua inglesa, principalmente novelas policiacas ou libros sobre o cine (memorias de Pola Negri, biografías de Humphrey Bogart ou dos irmáns Marx...).
Mais estes traballos afastábano da carreira á que aspiraba. Asumiu a idea de escribir novelas como un medio para acadar éxito no mundo do cine. Dirixiuse cara á novela negra, seguindo a escritura «behaviorista» ou condutista posta de moda por Dashiell Hammett. Describe comportamentos, actos e feitos, sen deterse nos sentimentos ou estados de ánimo. A partir dos fragmentos visibles do quebracabezas, a persoa lectora debe deducir a visión completa do libro e saber escoitar, máis aló das palabras, o que non foi escrito.
A finais de 1969 enviou o seu primeiro manuscrito, L'Affaire N'Gustro, á editorial Albin Michel. A editora e escritora Dominique Aury dirixiuno á colección Série noire que dirixía Marcel Duhamel en Éditions Gallimard, serie na que publicou nove das súas once novelas.
A súa primeira novela, Laissez bronzer lles cadavres!, co-escrita con Jean-Pierre Bastid, apareceu en febreiro de 1971. Dous meses despois apareceu L'Affaire N'Gustro. O propio autor definiu o seu estilo como «neo-polar», xénero en ruptura radical coa Série noire francesa das décadas de 1950 e 1960. Apoiándose no pensamento situacionista, Manchette utiliza a forma da novela policial como trampolín cara á crítica social: a novela negra volve así á súa función orixinal. Para François Guérif «a aparición de Manchette tivo un efecto moi contundente, puxo a contestación social no centro da novela negra». O lado pintoresco de Pigalle e dos seus gángsters cede o sitio á Francia moderna dos anos 1970, co seu contexto político e social específicos. Esta tendencia móstrase claramente en L’Affaire N'Gustro, relato directamente inspirado polo secuestro en 1965 en París de Ben Barka, líder da oposición marroquí, polos servizos de seguridade marroquís coa complicidade do poder francés.
Despois do exercicio de estilo que constitúe L'Homme au boulet rouge, en colaboración con Barth Jules Sussman, divertida novelización dun guión de western, saíron á luz dúas novelas protagonizadas polo personaxe de Eugène Tarpon, Morgue pleine e Que d'vos! Tarpon é un detective privado á francesa, antigo xendarme responsable da morte dun manifestante e atormentado polo remorso. A súa visión do mundo é desilusionada e atópase envolvido en asuntos moi enredados.
En 1976 publicouse Lle Petit Bleu da côte ouest, que suscitou varios artigos de prensa sobre «o malestar dos executivos» nas sociedades liberais. Neste libro, Georges Gerfaut, comercial, testemuña dun homicidio, convértese á súa vez en diana dos asasinos. O personaxe abandona de forma repentina á súa familia e a súa vida demasiado perfecta, antes de dar marcha atrás, e volver ao seu fogar unha vez os seus perseguidores eliminados, xa que no fondo, non sabe facer outra cousa. Cheo de referencias ao jazz da costa oeste e repleto de escenas antolóxicas, esta novela é unha das obras mestras de Manchette.
O seguinte libro é Fatale, a historia de Aimée Joubert, unha sicaria fráxil que se enfronta aos notables dunha pequena cidade costeira. O libro, rexeitado pola Série noire por falta de acción, é pulicado fose de colección por Gallimard. Manchette explica que tentou nesta «novela experimental» pór en paralelo a degradación ideolóxica do marxismo a finais do século XIX e a decadencia do estilo flaubertiano na mesma época, e engade que « non é realmente un tema de novela negra» (in Ice Crim’s nº 5/6, 1984).
En 1981 publica La Position du tireur couché, unha nova experiencia radical de escritura behaviorista a partir dun tema clásico. Martin Terrier, novo sicario desexoso de xubilarse, é vítima do mundo que lle rodea. A súa tentativa de volver á súa rexión de orixe é un fracaso, e a súa imaxe de aventureiro degrádase a medida que perde o seu amante, o seu diñeiro, o seu amigo, a súa habilidade para disparar.
Nos anos seguintes, mentres a prensa identifica a Manchette como o pai espiritual da corrente neo-polar, Manchette para de publicar novelas, pero continua escribindo para o cine ou a televisión, a traducir e a redactar as súas crónicas sobre a novela negra. Pensa concluír un ciclo coa súa última novela que concibe como un «peche» do seu traballo no campo da novela negra. Manchette explica nunha carta a un xornalista: «Despois disto, como xa non tiña que pertencer a ningún tipo de escola literaria, entrei nun sector de traballo ben diferente. En sete anos, aínda non fixen algo satisfactorio. Estou aínda traballando niso».
A partir de 1996, despois do seu falecemento, publicáronse varios libros que mostran a actividade durante os anos nos que non publicou, en particular a novela inacabada A Princesse du Sang, suspense planetario empezado en 1989 que debía marcar o principio dun novo ciclo novelesco titulado Les gens du Mauvais Temps ("A xente do mal tempo") e ver como se abría outra fase na carreira de Manchette dedicada a unha relectura novelesca da historia contemporánea desde a posguerra.
Relación co cinema
A partir de 1973 traballou regularmente para o cine como adaptador, guionista e dialoguista. Entre os seus traballos figuran Nada (Claude Chabrol, 1973) adaptación da súa propia novela, L’Agression (Gérard Pirès, 1974), L'Ordinateur des pompes funèbres (Gérard Pirès, 1976), A Guerre des polices (Robin Davis, 1979), Trois hommes à abattre (Jacques Deray, 1980), Légitime Violence (Serge Leroy, 1982), A Crime (Philippe Labro, 1983).
En 1974 traballou xunto a Abel Paz, Raoul Vaneigem e Mustapha Khayati nun proxecto de película sobre a Revolución social española de 1936 e a vida de Buenaventura Durruti.
Outros escritos
Entre 1970 e 1995 levou a cabo unhas trinta traducións, entre elas novelas de Donald E. Westlake, Robert Littell, Robert Bloch ou Margaret Millar, varios títulos de Ross Thomas e tamén o cómic Watchmen. Tamén é guionista de cómic co álbum Griffu realizado con Jacques Tardi, escribe contos para a mocidade, prefacios, apuntamentos de lectura, contos e unha peza de teatro. Paralelamente ás súas novelas e aos seus traballos para o cine, Manchette escribe o seu diario íntimo de 1965 a 1995, que forma un conxunto de máis de cinco mil páxinas manuscritas.
Entre as súas múltiples actividades, Manchette tamén foi director da colección de ciencia ficción "Futurama" (Presses de Citeina, 1975-81), cronista dos xogos do espírit (Métal hurlant, 1977-79) baixo o pseudónimo de Général-Baron Staff, redactor en xefe do semanario de cómics BD (1979-80), crítico de cine (Charlie Hebdo) aínda que non sempre se molestaba en ver as películas das que falaba, e sobre todo autor de crónicas sobre a novela negra (Charlie Mensuel, 1977/81) baixo o pseudónimo de Shuto Headline. Coas súas crónicas sobre a novela negra e as súas "Notes noires" ("Apuntamentos negros"), publicados na revista Polar (1982-83 e 1992-95), Manchette confírmase como un importante teórico literario.
Sérgio Vieira de Mello
Sérgio Vieira de Mello, nado en Río de Xaneiro o 15 de marzo de 1948 e finado en Bagdad o 19 de agosto de 2003, foi funcionario brasileiro das Organización das Nacións Unidas (ONU) durante 34 anos e Alto Comisario das Nacións Unidos para os Dereitos Humanos dende 2002. A súa morte foi froito dun atentado que se atribuíu a Al Qaeda contra a sede local da ONU, e que cobrou a vida doutras 21 persoas máis.
POP3
POP3 ou Post Office Protocol Version 3 (literalmente Version 3 do Protocolo de Oficina de Correos). Protocolo deseñado para a xestión, acceso e transferencia de correo electrónico.
As primeiras versións do protocolo POP, POP1 e POP2 ficaron obsoletas polo POP3. De feito, o termo POP é empregado para referirse ao protocolo POP3.
Blanca García Montenegro
Traxectoria
Estudou Secretariado Internacional en Madrid e Oxford. Viúva de Purificación de Cora Paradela, ao falecer o seu marido en abril de 1993, fíxose cargo da presidencia do grupo.
O seu fillo, Antonio de Cora García, é o presidente do Diario de Pontevedra.
Hannibal (serie de televisión)
Hannibal é unha serie de terror psicolóxico e suspense desenvolvida por Bryan Fuller para a canle NBC. A serie está baseada nas personaxes e elementos que aparecen nas novelas de Thomas Harris Red Dragon e Hannibal, que se centran na relación entre o investigador especial do FBI Will Graham (Hugh Dancy) e Hannibal Lecter (Mads Mikkelsen), un psiquiatra forense destinado a ser o meirande inimigo de Graham.
A serie tivo 13 episodios na súa primeira tempada, e ó contrario que moitas das series estadounidenses, as seguintes tempadas tamén terían 13 episodios. O produtor executivo David Slade dirixiu o primeiro episodio. A serie comezou a emitirse a través da NBC o 4 de abril de 2013. O 9 de maio de 2014, NBC renovou Hannibal para a súa terceira tempada, que se emitiu o 4 de xuño de 2015.
O 22 de xuño de 2015, a NBC cancelou Hannibal despois de tres tempadas por mor da baixa audiencia. O final da serie emitiuse no Canadá a través da canle City o 27 de agosto de 2015, e dous días despois emitiuse nos Estados Unidos a través da NBC.
A serie recibiu a aclamación da crítica, que salientaron as interpretación dos actores principais e o estilo visial da serie. As primeiras dúas tempadas gañaron os Premios Saturn como mellor serie de televisión e como mellores actores a Mikkelsen e Dancy respectively. Laurence Fishburne gañou o Premio Saturn como mellor actor secundario pola tempada dúas.
Praza Kim Il Sung
miniatura|Praza Kim Il Sung. A Praza Kim Il Sung é unha praza situada en Pyongyang, Corea do Norte, denominada así en honra do fundador e ideólogo de Corea do Norte, Kim Il Sung. A praza localízase á beira da beira occidental do río Taedong, xusto enfronte da Torre Juche. É o lugar tradicional de celebracións, mitins e desfiles militares do réxime e é a imaxe típica de Corea do Norte nos medios de comunicación. É a 12ª praza máis grande do mundo, con 75.000 metros cadrados. O Gran Palacio do Pobo atópase situado na praza, con vistas ao río.
Théodore Aubanel
Théodore Aubanel, nado en Aviñón en 26 de marzo de 1829 e finado o 2 de novembro de 1886, foi un escritor provenzal. Canda Joseph Roumanille e Frédéric Mistral foi un dos iniciadores do movemento felibre, que supuxo o rexurdimento da literatura occitana.
Daniel Anguiano
Daniel Anguiano Mangado, nado en Haro o 11 de decembro de 1882 e finado en México DF o 12 de agosto de 1963, foi un político e sindicalista socialista e comunista español.
Traxectoria
Nado en Haro o 11 de decembro de 1882, Anguiano, que militara previamente no Partido Republicano Federal, ingresou no Partido Socialista Obreiro Español en 1905. esquerda|miniatura|[[Julián Besteiro, Anguiano, Andrés Saborit e Francisco Largo Caballero no penal de Cartaxena, por Campúa (1918).]] Ferroviario, ingresou axiña na Unión Xeral de Traballadores, sendo activo participante na folga xeral de 1917 que finalizou cunha dura represión por parte das forzas de seguridade. Detido xunto a Largo Caballero, Andrés Saborit e Julián Besteiro, foi condenado a cadea perpetua e recluído no penal de Cartaxena. Nese tempo era tamén Vicesecretario do PSOE. Tras ser elixido deputado en 1918, foi excarcerado.
Gerald H. Meaker sinala que, aínda que era «admirado polo seu carácter», Anguiano dispuña de escasas calidades como orador.
Durante a súa viaxe á conferencia da Segunda Internacional que se celebraría en Rotterdam en 1920, foi sorprendido pola policía holandesa en posesión dunha carta na que se solicitaba financiamento ó Comintern para difundir propaganda tercerista en España, e detido en consecuencia. Participou, xunto a Fernando de los Ríos, na comisión enviada polo Partido Socialista Obreiro Español a Rusia no mesmo ano 1920 para avaliar a incorporación ou non á Internacional comunista. No seu informe posterior —en contraposición a De los Ríos— ofreceu un informe en xeral positivo, salvo algunha reserva, do visto na Rusia soviética.
O Congreso do PSOE de 1921 rexeitou as teses de Anguiano, o que supuxo a creación do Partido Comunista Obreiro Español, ó que se incorporou, o cal confluiría pouco despois no Partido Comunista de España.
Despois da guerra civil exiliouse en Francia para, despois dun longo periplo por Europa e América, rematar os seus días en México.
Faleceu en México DF o 12 de agosto de 1963.
Michael Rasmussen
Michael Rasmussen, nado en Tølløse, Dinamarca, o 1 de xuño de 1974, é un ciclista dinamarqués. Chámanlle O polo voador. Despois de ser campión de mundo de cross-country con bicicleta de montaña, fíxose ciclista de estrada, especialista nas probas de montaña.
Carreira profesional
Os inicios da súa carreira son en bicicleta de montaña e obtén o campionato do mundo en 1999. En 2002 pásase ao ciclismo en estrada e á profesionalidade, ao fichar polo CSC-Tiscali. En 2003 troca as cores ao fichar polo Rabobank.
Os seus maiores éxitos profesionais obtívoos no Tour de Francia e nas edicións de 2005, 2006 e 2007 gañou cadansúa tirada e levou posto o maillot amarelo cando menos unha xornada. Ademais, obtivo o mailló de puntos vermellos que o acreditou como campión da montaña nas edicións de 2005 e 2006.
O seu grande ano puido ser o 2007. Venceu na segunda tirada alpina do Tour, apañou o maillot amarelo e mantívoo durante nove tiradas, gañando incluso a tirada raíña dos Pireneos con chegada no porto de Aubisca, e ampliando a súa vantaxe. Porén, cando tiña todo para vencer a rolda gala, foi apartado da proba polo seu propio equipo, o Rabobank. As razóns dadas pola dirección do conxunto foron que Michael Rasmussen non se presentara a dous controis antidopaxe previos ao Tour escusándose en que estivera en México. Cando se comprobou que iso era falso, foi expulsado. A ausencia dos controis xa provocara que a Federación Dinamarquesa de Ciclismo o excluíse dos mundiais de 2008 e dos Xogos de Beixín.
Téñeno comparado, pola súa forma de rodar na montaña, co máis famoso dos ciclistas dinamarqueses, Bjarne Riis. Ten sona de maniático co peso. Malia medir 1,75 m só pesa 59 kg, non transporta botella con auga, ten modificado o deseño da súa bicicleta para reducir o peso, e leva zapatos máis pequenos do que lle cómpren para aforrar tamén carga. Vive en Castelnuovo del Garda (Italia), nas ribeiras do lago de Garda.
Coma Berenices
Coma Berenices ou Cabeleira de Berenice é unha constelación situada preto e ó oeste de Leo.
Mitoloxía
Berenice era a muller do rei de Exipto Ptolomeo III Everxetes (O Benfeitor), da dinastía tolemaica. Cando Tolomeo subiu ó trono, a súa primeira misión consistiu en ir a Siria para loitar contra o rei Seleuco II e vinga-lo asasinato da súa irmá e do seu sobriño (que era o herdeiro ó trono desta rexión de Asia). Combateu longamente e acadou moitas vitorias, pero na súa ausencia, a súa esposa Berenice languidecía e estaba chea de medos pola vida do seu esposo. No seu sen vivir, un día foi o templo de Afrodita e alí xurou ante a deusa que sacrificaría para ela a súa fermosa cabeleira (que era a admiración de todos cantos a coñecían), no caso de que Ptolomeo regresara vivo e vencedor. Así foi, e ese mesmo día, o día do seu regreso, Berenice cumpriu a súa promesa.
Pero pola noite alguén foi ata o templo e roubou a cabeleira. Os rumores apuntaban a que o fixera un sacerdote do templo de Serapis, deus exipcio, indignado polo feito de que a raíña fixera un sacrificio a unha deidade grega. A desesperación de Berenice e o furor de Ptolomeo ante o feito do roubo foron grandes, pero ante eles chegou o astrónomo Conón de Samos para calmalos. A súa ciencia era moi venerada; escribira sete libros sobre astronomía e todo o mundo coñecida a súa grande amizade co famoso Arquimedes de Siracusa. Conón mostrou ós reis unha agrupación de estrelas, e contoulles que esa agrupación acababa de aparecer no firmamento e que sen dúbida tratábase da cabeleira de Berenice, que fora transportada alí pola deusa Afrodita, a quen se lle tiña ofrecido. Despois, o sabio Conón debuxou unha larga melena de estrelas no globo celeste do Museo de Alexandría.
O poeta e gramático grego, Calímaco de Cirene, que fora bibliotecario durante moitos anos, inmortalizou á raíña Berenice e a súa magnífica melena nunha elexía. Aquí vai un dos seus fragmentos:
Observación
A pesar dos seus 386 graos cadrados, a Cabeleira de Berenice (Coma Berenices) é unha constelación pouco vistosa a simple vista. As constelacións veciñas son: ó oeste o León (Leo); ó norte, Os Cans de Caza ou Lebreles (Canes Venatici); ó leste o Pastor (Boötes) e ó sur, a Virxe (Virgo), as cales servirán de referencia para a súa localización, ou ben para atopa-la rexión comprendida entre α Canun Venaticorum (α dos Canns de Caza ou Cor Caroli), β Leonis (Denébola), ε Virginis (Vindemiatrix ou Almuredin) e α Bootis (Arturo). A Cabeleira de Berenice está situada entre 11h55m e 13h35m de ascensión recta e entre +14º e +34º de declinación. Unha vez localizada esta rexión do firmamento, hai que tratar de recoñece-lo triángulo isóscele formado por tres das máis brillantes estrelas, aínda que só sexan de cuarta magnitude: α ou 42 Com, β ou 43 Com e γ ou 15 Com. Coma temos mencionado anteriormente, a constelación non contén ningún obxecto vistoso, a pesar da forza do mito e a alusión histórica de Eratóstenes, non foi ata o ano 1602, cando o gran Tycho Brahe lle concedeu un lugar no ceo. A mellor forma de poder aprecia-los seus escasos atractivos, é observándoa cuns prismáticos de gran campo adaptados para a visión nocturna ou cun telescopio de coma mínimo 14 cm de abertura e oculares de pequenos aumentos.
De agora en adiante as cantidades que figuran entre parénteses (1254+1655) referense as catro primeiras cifras das horas e minutos de ascensión recta e as restantes a graos e minutos de declinación. O signo + por estar situada no hemisferio norte. Todas estas cantidades refírense a X2000.0.
Aglomeración Estelar da Cabeleira ou Cúmulo Estelar de Coma. Este cúmulo aberto é moi extenso, sobre uns 5º de diámetro que non ten un nome especial en ningún catálogo. Ás veces é recoñecido polo nome de "Mel 111" en alusión á lista de 250 cúmulos abertos, que recompilou en 1915 Philibert Jacques Melotte (1880-1961). Esta agrupación comprende máis de 40 estrelas bastante febles, varias de elas observables a simple vista que teñen unha magnitude 5 e que son coñecidas coma 12 Com (4m75), 13 Com (5m17), 14 Com (4m93), 16 Com (4m99) e 21 Com (5m45). O cúmulo dista da Terra a uns 255 anos luz, sendo un dos máis próximos a nós despois dos da Ursa Major e as Hyades. Tratase ó mesmo tempo dunha corrente de estrelas, que se move con respecto ó Sol cunha velocidade duns 8 km/s en dirección á constelación da Vela. Este atópase entre as estrelas α Canum Venaticorun (Cor Caroli) e β Leonis (Denébola). Os espectros das estrelas que compoñen o cúmulo van dende a clase A ata os tipos K e M. Cun telescopio, á parte do cúmulo citado, pódese percibir un elevado número de galaxias das máis luminosas das que poboan practicamente toda a constelación, especialmente no ángulo sur occidental e tamén na veciña constelación de Virgo.
miniatura|350px|dereita|Parte da constelación de Coma Berenices, fotografiada dende [[Badaxoz en 1964]] A 24m ó sur da estrela 31 Com, é dicir en α=12h51s e δ=+27º07' proxectase o Polo Norte da Galaxia, e ó redor dese punto tódalas fontes exteriores a ela, parecen xirar en sentido contrario á rotación efectiva de noso sistema sideral e que como sabemos, pola posición do Sol, realiza un xiro completo en aproximadamente 250 millóns de anos, é o chamado "ano cósmico". Neste punto a mirada está centrada lonxe da Vía Láctea, a interferencia debida ó gas e o po da nosa galaxia é practicamente nulo, o que fai que sexan visibles moitas galaxias.
Estrelas principais
β Com ou 43 Com (1312+2753) A estrela máis luminosa da constelación é de 4,25 de magnitude, tipo espectral G0V e está a 8,3 parsec de distancia do Sol, afastándose de nós a razón de 6 km/s.
α Com, 42 Com ou Diadem (1310+1732) A segunda estrela máis luminosa cunha magnitude e de 4,32, aínda que en realidade é unha estrela tripla, onde as compoñentes A e B son de 5,05 e 5,08 magnitudes e están tan preto unha da outra que con instrumentos pequenos é imposible separalas, son de clase espectral F5 e xira unha ó redor da outra en 25,87 anos. A compoñente C está a 110" da principal A, cunha magnitude 10,1.
15 Com ou γ Com (1227+2816), estrela de tipo espectral K1 e de 4,35 magnitude, de cor amarelo-alaranxada que se atopa a 35 parsec de distancia e afastándose a razón de 4 km/s. Ademais, podemos atopar 35 estrelas que brillan con magnitudes comprendidas entre a 4,74 de 11 Com ata a 6,56 de 28 Com. Coma Berenices conta con algunhas estrelas dobres que se poden ver doadamente.
2 Com (1004+2128) Dobre de magnitudes 5,9 e 7,4 separadas 3"7 de cores amarela e verde intenso e cun ángulo de posición de 237º. É un par de extraordinaria beleza, que necesita para a súa observación empregar oculares de forte aumento. Dista 56 parsecs e afástase a razón de 5 km/s.
11 Com (1221+1748) é difícil de separar con instrumentos pequenos, xa que as súas compoñentes son de 4,7 e 12,7 magnitudes e separadas entre si 9"1. Ambas son de clase K0.
12 Com (1223+2551) é un sistema triplo, as compoñentes AB son de magnitudes 4,8 e 11,8 separadas 35" de cores branca e amarela, para podelas separar necesítanse telescopios de máis dun 1 dm de abertura. A compoñente C é de 8,3 de magnitude e cor branca, separada 65"2 da compoñente A. O conxunto está a 27 parsecs de distancia e afastándose a razón de 1 km/s.
17 Com (1229+2555) é outro sistema triplo cunha compoñentes AB que están separadas por 145"2, de cor branca ambas e magnitudes 5,3 e 6,6 que se poden separar con prismáticos. A compoñente C está moi próxima á B, tan só 1"8 de distancia e 14,6 magnitude. Distan 22 parsecs, que se reducen a razón de 3 km/s.
24 Com (1235+1823) é un sistema moi atractivo, composto por dúas estrelas separadas 20"3 e de magnitudes 5,2 e 6,7, clase espectral K0 e A3, cor alaranxada e azul respectivamente, que se poden separar cuns prismáticos un pouco potentes. A menos luminosa é a súa vez unha binaria espectroscópica cun período de 7d3366; os tres astros atópanse a unha distancia de 110 parsecs que se incrementan a razón de 4,1 km/s.
Σ1685 (1252+1910) é un par branco amarelo-verdoso de magnitudes 7,3 e 7,9 separadas 16"0 e un ángulo de posición 202º. É doado de separar cuns prismáticos algo potentes.
32 e 33 Com (1252+1704) sistema visible con prismáticos; son dúas estrelas de 6,3 e 6,7 magnitudes, tipo espectrales F5 e F8, unha vermella e a outra amarelo-verdoso separadas 95"2. En realidade este sistema é triplo, xa que a 897"2 atópase unha terceira de magnitude 8,7 situada nun ángulo de posición de 262º da principal.
Estrelas Binarias Visuais
Temos á xa citada α Com ou 42 Com (1310+1731) cun período de 25,87 anos. En 1827 efectuouse a primeira medición e H. Haffner publicou os seus elementos en Astronomische Nachrichten no 1948. É un par moi pechado e só visible para grandes instrumentos.
Σ 1639 (1224+2535) é outro par binario de magnitudes 6,76 e 7,79 e cun período moi longo de 678 anos. Ramón María Aller publicou os seus elementos no 1951 en Urania, realizándose a primeira medición no 1836, e a terceira que citamos é 35 Com ou Σ 1687 (1253+2114) de magnitudes 5,06 e 7,23 o que nós fai vela cunha magnitude combinada de 4,92; tamén é un par de longo período, 510 anos. A primeira medición realizouse no 1829 e W. D. Heintz no 1973 publicou en Astronomical Journal os seus elementos.
Estrelas Variables
As estrelas variables son escasas en Coma Berenices e ademais que estean ó alcance de instrumentos pequenos, podemos considerar a R Com (1204+1849), no seu máximo acada a magnitude 7,1 e no seu mínimo 14,6 cun longo período de 362d82 e aquí estriba o seu inconveniente para observala, ademais da súa elevada magnitude no mínimo, É unha variable tipo Mira. FS Com (1306+2237) é do tipo RRCrB ou semirregular, cun período de 58 días, flutuando a súa magnitude entre 5,3 e 6,1. AI Com (1231+2434) é unha variable pulsante de período 5d0633 pasando de 5,23 a 5,40 magnitudes e por último UU Com ou 21 Com (1231+2434), outra púlsante de período de 2d1953 e unha oscilación luminosa de 5,41 a 5,46. Estas dúas últimas están ó alcance duns prismáticos, pero é moi difícil segui-la súa oscilación luminosa.
Galaxias
Son visibles un longo número de galaxias en Coma Berenices, incluíndo sete obxectos de Messier.
Cúmulo de Galaxias de Virgo
Coma Berenices contén unha porción do norte do Cúmulo de Virgo (tamén coñecido coma o Cúmulo Coma-Virgo ), o cal esta a uns 60 millóns de anos luz.
M100 (NGC 4321) (1223+1549) galaxia espiral tipo Sc de magnitude 9,37 e unhas dimensións de 6,9 x 6,2' de arco. O núcleo é pequeno e brillante e con dous brazos ben definidos. Descuberta por Méchain xunto con M99 e M98, é a espiral máis grande do Cúmulo de Virgo e o seu diámetro real pode ser maior que 100.000 anos luz, calcúlase que se atopa a uns 40 millóns de anos luz. Porén esta distancia, ó igual que M99, non coincide co corremento ó vermello das súas franxas espectrais. A súa velocidade radial é de +1543 km/s.
M85 (NGC 4382) é unha galaxia elíptica normal de magnitude 9,22 e unhas dimensións de 7,1 x 5,2' de arco. Só con grandes telescopios e en fotografías se poden percibir algúns indicios de brazos en espiral. Dista de nós 45 millóns de anos luz. A súa masa e dimensións son parecidas ás da nosa propia galaxia. M98 (NGC 4192) galaxia espiral tipo Sb, descuberta por Pierre-François André Méchain (1744-1805) en 1781. De magnitude 10,13 e unhas dimensións de 9,5 x 3,2' de arco. Presentase case de perfil, co cal parece moi alongada. Dista uns 35 millóns de anos luz e pode que o seu diámetro real non sexa inferior ós 80.000 anos luz. Atópase nun grupo con NGC 4186 e Holmberg 348c. En 1976 apareceu unha supernova.
M99 (NGC 4254), (1219+1425) descuberta tamén por Méchain, é do tipo Sc, ó redor de 1,5º o sueste de M98 e cunhas dimensións de 5,4 x 4,8' de arco e magnitude 9,84. Presentase case de cara e é chamada o Cubo da Roda, dista uns 50 millóns de anos luz. O diámetro real sería duns 50.000 anos luz. O corremento ó vermello é o maior entre os membros do cúmulo de Virgo. A súa velocidade radial é de +2324 km/s.
M88 (NGC 4501) é unha galaxia espiral de varios brazos, vese uns 30° inclinada respecto ó seu canto.
M91 (NGC 4548)(1235+1430), galaxia tipo SBb de dimensións 5,4 x 4,4' de arco e magnitude 10,19. Forma parella con NGC 4394.
Cúmulo de Galaxias de Coma
O cúmulo de galaxias de Coma está no norte do cúmulo de Virgo. Está situada ó redor de 230 a 300 millóns de anos luz de distancia. O cúmulo é bastante longo, contén máis de 1.000 grandes galaxias e posiblemente por riba de 30,000 das pequenas. Un pescuda de Fritz Zwicky no 1957 identificou 29,951 galaxias na área que ten un brillo superior a 19 de magnitude. Onde algúns deses obxectos por riba de 19 de magnitude poden ser obxectos distantes de fondo, o número total de galaxias no cúmulo podería ser bastante longo.
Debido á gran distancia á que está o cúmulo, a maioría das galaxias só son visibles con telescopios de grande alcance. Os membros máis brillantes son NGC 4889 e NGC 4874, ambos obxectos de magnitude 13, o resto dos membros son de magnitudes de 15 ou superiores. NGC 4889 é unha galaxia elíptica xigante.
Outras Galaxias
miniatura|200px|M64, A Galaxia de Ollo Negro M64 (NGC 4826) (1257+2141), descubriuna Bode en 1779 cunha magnitude 8,51 e unha dimensións de 9,3 x 5,4' de arco, é unha espiral tipo Sb. É clásica a súa disposición elipsoidal, cun suave descenso luminoso do centro cara ós bordos, pero que observada cun grande aumento e especialmente en fotografías, revelan estas unha notable cantidade de materia escura na súa zona sur, sobre o bordo do núcleo central, coma se un gran cataclismo cósmico se tivera producido alí ou algún fenómeno de desintegración; non hai que esquecer que M64 é unha potente radiofonte. Esta banda escura é a causa do seu tétrico nome de Ollo Negro que lle foi dado a esta galaxia. Atópase a uns 44 millóns de anos luz.
NGC 4565 (1236+2559) é unha espiral tipo SbI de 9,56 de magnitude e unhas dimensións de 16,2 x 2,8' de arco, velocidade radial +1.122 km/s e dista uns 7 millóns de anos luz. Vémola exactamente de canto ou mellor dito cunha inclinación de 4º con respecto á nosa liña de visión. En fotografías realizadas con grandes telescopios, podemos facernos unha idea de como máis ou menos se debe ve-la nosa galaxia dende o espazo exterior.
Quásar
Quásar PG1247+26° é o quásar máis brillante visible en Coma Berenices. Tamén dicir que, W Com coma foi orixinalmente coñecida e identificada coma estrela variable, e coma tal déuselle unha designación de estrela variable, pero máis tarde descubriuse que era un obxecto BL Lacertae. Normalmente a súa magnitude ronda os 16.5, pero pode acadar unha magnitude 12.
Cúmulos Globulares
M53 (NGC 5024) é un cúmulo globular descuberto por Bode en 1775 e independentemente por Charles Messier en febreiro de 1777. O seu brillo e de 7,7 de magnitude, facendo posible a súa observación con binoculares. Está a unha distancia de 65,000 anos luz e a súa luminosidade total é ó redor de 200,000 veces a do Sol. A só 1° está NGC 5053, un cúmulo globular pouco denso cun núcleo de estrelas aínda un pouco menos denso. a súa luminosidade é ó redor de 16,000 soles, o cal é unha das menores luminosidades de entre calquera cúmulo globular. Foi descuberto por Sir William Herschel en 1784. É dunha magnitude aproximada de 9,9. NGC 4147 é un cúmulo globular un pouco máis feble (magnitude 10,2) cun tamaño aparente moito menor.
A Ponte Olveira, Corzón, Mazaricos
A Ponte Olveira é un lugar da parroquia de Corzón no concello coruñés de Mazaricos, na comarca do Xallas. Segundo o INE en 2018 tiña 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres).
Gran Premio de España de 1989
O Gran Premio de España de 1989 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Circuíto Permanente de Xerez en Jerez de la Frontera, España o 1 de outubro de 1989. A carreira foi a décimo cuarta rolda da tempada de Fórmula Un. Foi o 31º Gran Premio de España e a cuarta que se celebrou en Xerez. A carreira disputouse sobre 73 voltas no circuíto de catro quilómetros para un distancia da carreira de 308 quilómetros.
Román Folla Miragaya
Román Folla Miragaya, nado cara a 1840 e finado na Coruña o 26 de abril de 1902, foi un avogado e político galego.
Gran Premio de España de 1989
Logo de fallar nos boxes e ver a bandeira negra dúas veces por dar marcha atrás nos boxes durante a carreira anterior no Gran Premio de Portugal de 1989, o piloto Nigel Mansell foi suspendido para a carreira pola FISA. Lonxe do drama, Mansell declarou nunha conferencia de prensa previa á práctica que se vería obrigado a considerar a retirada se a FISA honestamente cría que ignorara unha bandeira negra. O sentimento xeral entre os que estaban no paddock e os membros da prensa era que Mansell estaba sendo castigado por 'arruinar o campionato' logo da súa colisión trala bandeira negra por sacar a Ayrton Senna da carreira. Ferrari non substituíu a Mansell en España e só participou co coche de Gerhard Berger.
Clasificación
A pre-cualificación foi de novo unha lotería. O último clasificado no podio Stefan Johansson fallou, e non precualificou o seu Onyx, mentres que o seu novo compañeiro de equipo JJ Lehto terminou segundo detrás do Osella de Nicola Larini. O terceiro foi o compañeiro de equipo de Larini Piercarlo Ghinzani, mentres que o especialista en cualificación Philippe Alliot terminou cuarto no seu Lamborghini. Quedaron fora Johansson, Michele Alboreto e Roberto Moreno.
Ayrton Senna arrasou ao redor dos 4.218 km. do circuíto de Jerez en 1:20.291 para lograr a súa 40ª pole position. Gerhard Berger foi segundo no seu Ferrari 640, só 0,274 segundos detrás do home que sería o seu compañeiro de equipo en en McLaren. Sobre un segundo detrás de Senna en terceiro estaba o líder do campionato do mundo Alain Prost no seu McLaren, coa sorpresa do cualificado na última sesión Pierluigi Martini, cuarto no seu Minardi, os pneumáticos de clasificación Pirelli volveron a ocupar o primeiro posto. Martini fixo un incrible segundo máis rápido logo da cualificación do venres, só 0,388 máis lento que Senna.
Philippe Alliot obtivo o mellor quinto posto na grella coseu Larrousse, demostrando que tanto o chasis Lola como o motor Lamborghini V12 deseñado por Mauro Forghieri comezaban a ser bos. Tamén mellorou a reputación de Alliot como gran cualificador.