cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes
Historia
No ano 1954, por encargo do cardeal Quiroga Palacios, arcebispo de Santiago, o mosteiro cisterciense de Viaceli, situado en Cóbreces (Cantabria) comezou a tarefa de reconstrución de Sobrado; e no mes de xullo de 1966 envía unha comunidade de monxes. Así, o 25 de xullo de 1966, comeza de novo a vida monástica no Mosteiro cos trapistas. En 2021, residían no mosteiro uns quince monxes. Entre o repertorio de produtos elaborados destaca o doce de leite.
Arquitectura
Facendo arco de entrada ao recinto do mosteiro está a Casa das Audiencias, chamada así por ser o lugar onde o abade do mosteiro exercía a súa xurisdición sobre os seus súbditos. A igrexa monacal, acaroada ao edificio principal e con entrada perpendicular á do mosteiro, é de estilo cistercience e con fachada barroca.
O edificio principal distribúese en tres claustros:
ISO 9362
A norma ISO 9362 establece un código de identificación bancario empregado principalmente para facilitar as transferencias internacionais de diñeiro. Este código coñécese coma código SWIFT ou código BIC.
Tamén se pode empregar unha versión abreviada de oito caracteres, na que se entende que a oficina referenciada é a principal.
A Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (SWIFT) xestiona estes códigos, dos que existen ao redor duns 7.500 activos (para contrapartes conectadas activamente á rede BIC) e ao redor de 10.000 códigos adicionáis empregados en transaccións manuais.
O Casar, Cangues, O Irixo
O Casar é un lugar da parroquia de Cangues no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 7 mulleres.
Ponte do Bibei
dereita|miniatura|Columna fundacional da ponte e miliario de Tito, situados na marxe esquerda da ponte. dereita|miniatura|Ponte do Bibei en 1867, fotografía de [[Jean Laurent.]]
A ponte do Bibei é unha ponte romana en arco de medio punto pola que a estrada OU-636 atravesa o río Bibei. Une as parroquias de Mendoia (A Pobra de Trives) e A Enciñeira (Quiroga). Xunto coa ponte do Freixo é a ponte romana mellor conservada de Galiza.
Características
A ponte componse de tres arcos cuxas luces son de 6,09 m (lado oeste), 18,51 m (central) e 8,77 m (lado leste) respectivamente (20, 62, 29 en pés romanos). A luz do arco central está determinada pola profundidade do río á altura do piar leste, xa que tería sido necesaria a cimentación a maior profundidade no caso dunha menor luz.
San Fernando, Cádiz
300px|miniatura|O canón do Sancti Petri, en San Fernando.
Canoa
miniatura|220px|Canoa antiga. Unha canoa é unha embarcación pequena de forma alongada que se move mediante a forza humana. Habitualmente é dunha peza, a proa e a popa son puntiagudas, adoitan non ter leme nin quilla e a propulsión é a base de remos ou pas cuxo número depende do tamaño da embarcación. Os padexeiros encóntranse de cara á dirección desexada, xa sexan sentados en soportes sobre o casco ou fincados directamente nela. Deste xeito padexar unha canoa diferénciase co remo, xa que os remeiros encóntranse de costas á dirección desexada. As pas poden ser dunha soa folla ou de dobre folla
Entre as canoas pódense diferenciar varios tipos como por exemplo as de tipo monocasco, de buque aberto (a miúdo construídas a partir dun madeiro dunha árbore baleirada) que adoitan chamarse piraguas e caiucos, ou as de buque pechado, habitualmente construídas con pel, como os kaiaks do ártico.
As protoembarcacions máis antigas (duns 10.000 anos) descubertas en sitios arqueolóxicos foron caiucos cortados con ferramentas de pedra a partir de madeiros de árbores resinosas.
Ponte do Bibei
Características
Os piares mostran a estrutura de fábrica Opus quadratum de cantería granítica almofadada. As canterías están traballadas e apiadas sen xuntas nin cuñas, co que se consegue unha resistencia parecida á da propia pedra. As rochas están grampadas entre si con espigos de maderoa dura ou ferro, para darlles máis resistencia. As pías teñen tallamares triangulares aguas enriba rematados por uns sombreretes que se engadiron en 1861 con motivo dunhas reformas.
San Fernando, Cádiz
San Fernando, tamén chamada La Isla, é unha cidade e concello da provincia de Cádiz, en Andalucía.
Canoa
Materiais
Con todo, o aluminio é máis denso que a auga, así que unha canoa que se voltee afundirase a menos que ambas as terminacións se atopen cheas de material de flotación.
Ponte do Bibei
Características
Nos lados do río construíronse senllos muros de contención de 9 metros de lonxitude (beira Oeste) e 17 metros (beira Leste). A cornixa actual, formada polo beiril dunha fiada de perpiaños a soga, é moderna.
San Fernando, Cádiz
No ano 2007 contaba con 95.026 habitantes. A súa extensión superficial é de 32 km² e ten unha densidade demográfica de 2.923,2 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 28' N, 6º 12' O. Atópase a unha altitude de 8 metros e a 14 quilómetros da capital da provincia.
Canoa
Materiais
Dependendo do uso da canoa, cada un dos tipos ten as súas vantaxes. Por exemplo, unha canoa de lona é máis fráxil que unha de aluminio, xa que logo é menos apropiada para o seu uso en augas turbias, pero é máis silenciosa, e xa que logo mellor para observar a fauna silvestre. Con todo, as canoas feitas con materiais naturais requiren mantemento frecuente, e non son moi durables.
Ponte do Bibei
Historia
A ponte construíuse para o paso da Vía Nova ou vía XVIII do itinerario de Antonino cuxo trazado se finalizou a redor do ano 80 d.C. Probablemente a ponte se levantase durante o mandato de Traxano (114-119 d.C.), dada a súa semellanza coa de Alcántara e diversas inscricións dedicadas ao emperador atopadas na zona. Ao ser a data de construción posterior ao da Vía Nova, pénsase que a ponte actual se levantou sobre unha anterior da que nada quedou.
Canoa
Consideracións no deseño do casco
As canoas con fondo redondo presentan pobre resistencia a graos pequenos de inclinación, pero son difíciles de voltear (é dicir, a súa estabilidade inicial é pobre, pero a súa estabilidade final é boa). Unha canoa de fondo plano ten unha excelente estabilidade, pero se é inclinada ata certo punto, vólvese inestable e se volteará. Os deseños de fondo redondo son capaces de pasar sobre obstáculos moito máis facilmente, debido a unha menor área de contacto co obstáculo, aínda que teñen mellor calado náutico.
As quillas nas canoas incrementan a facilidade de seguir en liña recta con vento en popa, pero diminúen a facilidade para virar rapidamente para evitar un obstáculo. As canoas con fondo en forma de "V" teñen unha saínte integrada no casco similar a unha quilla, o cal incrementa a estabilidade inicial. As quillas teñen beneficios cando se navega a mar aberto con vento en popa, pero o aumento en calado asociado con isto non é desexable na navegación en auga doce.
Ponte do Bibei
Historia
Para a súa construción, elixiuse un lugar onde o río Bibei transcorre encaixado, sendo o leito bastante uniforme cunha profundidade de 3 metros. Neste punto a rocha aflora á superficie, o que permitiu unha boa cimentación. a situación da ponte permitía á Vía Nova salvar os ríos Xares e San Lázaro, xa que estes afluentes do Bibei se atopan máis arriba.
Canoa
Consideracións no deseño do casco
Realmente, as quillas non axudan ás canoas a navegar en liña recta. As canoas son embarcacións de dislocación. Os seus cascos, movéndose pola auga, son máis grandes aínda que as quillas, e teñen un efecto máis considerable na traxectoria dunha canoa a través da auga. En canoas de aluminio, as quillas son artefactos de manufactura, onde as dúas metades do casco son unidas. En canoas de madeira e lona, as quillas son tiras que protexen ao bote das rocas e ao ser tiradas na costa. As canoas de plástico presentan quillas para endurecer ao casco permitindo ao armazón tubular interno ser izado coa tapa da canoa. A forma do casco, particularmente o grao de proa e popa, determinan de que forma (ou non) unha canoa segue o curso.
Ponte do Bibei
Historia
Pola ponte pasaron os viaxeiros Licenciado Molina (1550), Ambrosio de Morales (1570) e Ceán Bermúdez que achegaron datos sobre o camiño e sobre a propia ponte.
Canoa
Consideracións no deseño do casco
As canoas con punta redonda son fáciles de manobrar. As canoas puntiagudas son un pouco resistentes de virar e teñen máis facilidade para seguir un curso. As puntas altas non teñen máis propósito que o de atrapar o vento.
Ponte do Bibei
Historia
Declarouse Monumento histórico-artístico nacional por decreto do 3 de xuño de 1931.
Canoa
Consideracións no deseño do casco
Os cascos das canoas son usualmente abertos na parte de arriba. Con todo, as canoas slálom son pechadas cunha saia de aerosol, como moitos kaiaks.
Deseños tradicionais ao redor do mundo
miniatura|Canoa de [[cortiza de bidueiro]] As primeiras canoas en moitas partes do mundo foron canoas atrincheiradas, formadas de troncos ocos.
Nas illas do Océano Pacífico, as canoas atrincheiradas teñen mastros laterais para incrementar a estabilidade no océano. Estas canoas poden ser moi grandes, e algunha vez foron usadas para viaxes a longas distancias. En Hawai, as canoas son tradicionalmente manufacturadas con troncos de acacia koa. Tipicamente levan unha tripulación de seis persoas; un navieiro e cinco padexeiros.
Nas rexións amornadas de Norteamérica, as canoas son tradicionalmente fabricadas cunha armazón de madeira de cortiza de bidueiro con resina para facelas resistentes á auga. Máis tarde, foron fabricadas dunha armazón, costelas e outras partes de madeira (asentos etc.) e cascos con lona co tamaño adecuado e pintada para obter suavidade e protección contra a auga.
Partes dunha canoa
center|miniatura|430px|Vista desde arriba dunha canoa típica.
Torre Alháquime
300px|miniatura|Casa do concello. Torre Alháquime, coñecido polos seus habitantes como La Torre, é un concello español da provincia de Cádiz, en Andalucía. Pertence á comarca da Sierra de Cádiz e tiña en 2014 unha poboación de 776 habitantes.
Entre os seus lugares de interese destacan un castelo árabe dos séculos XIII e XIV, declarado de interese turístico; a igrexa da Nosa Señora da Antiga, do século XVIII ou as ruínas dunha antiga fortaleza nazarí.
Willis Reed
Willis Reed Jr., nado en Hico, Louisiana, o 25 de xuño de 1942 e finado o 21 de marzo de 2023, foi un xogador de baloncesto estadounidense que desenvolveu a súa carreira a finais dos anos 60 e principios dos 70. Cos seus 2,09 m, comezou xogando de á alto, na posición de 4, para pasar a ser un pivote nato. Destaca a súa traxectoria nos New York Knicks, posto que foi o único equipo no que militou nos seus dez anos como profesional.
Universidade
Formado na pouco coñecida Universidade de Grambling, logrou unhas medias de 18,7 puntos e 15,2 rebotes, o cal lle permitiu ser All-American, é dicir, un dos mellores xogadores de toda a nación a nivel universitario, nos anos 1963 e 1964.
NBA
Foi elixido na primeira posición da segunda rolda do Draft da NBA de 1964 polos New York Knicks, equipo no que desenvolvería toda a súa carreira profesional. No seu ano do debut foi elixido Rookie do Ano, cunhas extraordinarias estatísticas de máis de 19 puntos e 14 rebotes por encontro.
A súa mellor tempada, e pola que se lle lembrará sempre, foi a de 1969-70, na cal logrou o fito nunca antes alcanzado de ser considerado, nunha mesma tempada, MVP da tempada regular, do All-Star Game e das Finais, redondeando a mesma co anel de campión da NBA. Lograría un segundo título en 1973, cando xa as lesións estaban comezando a prexudicarlle. Retiraríase un ano máis tarde, con tan só 31 anos, disputando 650 partidos, e cunhas medias de 18,7 puntos e 12,9 rebotes por partido.
Hospital Xeral de Vigo
O Hospital Xeral de Vigo era o principal centro hospitalario da cidade de Vigo. Estaba integrado no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, dependente do Servizo Galego de Saúde. O edificio é ben visible sobre a liña de edificios da cidade, sobre todo a grandes distancias ou dende o mar, dende onde se distingue a súa cor branca froito das últimas rehabilitacións da fachada e na que durante anos se vía en cor verde cobre.
A torre do hospital, coñecida popularmente como O Pirulí, someteuse en 2017 a obras de rehabilitación, acollendo na actualidade a Cidade da Xustiza de Vigo.
Historia
A torre de 75 metros, constituíu un dos edificios máis altos de Galicia, ao que os vigueses chamaron de pirulí. Ten sufrido numerosas modificación e adición durante décadas que modificaron en gran parte a súa imaxe, por mor das necesarias ampliacións do complexo hospitalario.
Descrición e estilo
O acceso ao edificio orixinal era a través dunha grande escalinata, que desapareceu en 1982. Responde a unha arquitectura con certas referencias volumétricas á arquitectura norteamericana de comezos do século XX, polo menos na súa orixe, e incluso resulta afín ao estilo do arquitecto porriñés Antonio Palacios. A súa planta orixinal compúñase de dous volumes, un corpo principal, a torre de 20 andares, cuxa volumetría desenvolvía en chanzos evolucionando desde a cruz grega á cruz latina coa altura. Existiu outro volume baixo lixeiramente curvo que conformaba o antigo acceso dende a ampla escalinata exterior. Os corpos baixos das ás laterais da torre constituían sendas prazas dun certo interese urbano.
As ampliacións ao longo dos anos afectaron tanto á torre coma ao corpo baixo, regularizándose a volumetría en chanzos da torre, creándose, deste xeito, un único volume que simplifica a silueta.
Toda a fachada estaba revestida cun dado vitrificado de cor cinsenta que presentaba algunhas patoloxías (fendas, desprendementos etc.) e que foi cuberto, no ano 2000 (traballos que duraron tres anos), cunha fachada ventilada lixeira composta por placas metálicas de cobre prepatinado averdado, complementado con algúns taboleiros de madeira baquelizada, que deu illamento térmico. Este illamento foi retirado despois da remodelación, deixando o edificio novamente branco.
Cidade da Xustiza de Vigo
Despois do peche do hospital no ano 2015, a Xunta de Galicia anunciou un proxecto para rehabilitar o edificio e instalar alí as dependencias xudiciais da cidade. O proxecto foi deseñado polo arquitecto galego Alfonso Penela e recibirá o nome de Cidade da Xustiza de Vigo. As obras comezaron en marzo de 2017 que prevían finalizar en 2019. O edificio foi finalmente inaugurado en maio de 2022.
Eduard Gaertner
120px|miniatura|Autorretrato a lapis de 1820. Neste debuxo experimenta coa perspectiva da imaxe, con pernas e mans desproporcionadamente grandes en comparanza coa parte superior do corpo. Considérase que o artista traballou cun espello convexo. Johann Philipp Eduard Gaertner, nado o 2 de xuño de 1801 en Berlín e finado o 22 de febreiro de 1877 en Flecken Zechlin, foi un pintor alemán, especializado en paisaxes urbanas.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia humilde, seu pai Johann Philipp Gärtner era un artesán dedicado á realización de tallos e cadeiras e como consecuencia da deterioración das condicións económicas tras da ocupación napoleónica de Berlín en 1806 estableceuse en Kassel e despois foi a nai, Caroline Plessmann co neno, dedicándose ao bordado en ouro. Eduard dende os dez aprendeu debuxo co pintor da corte do reino de Westphalia, Franz Hubert Müller. Despois da derrota de Napoleón na Campaña de Alemaña de 1813, nai e fillo, volveron a Berlín.
Aprendizaxe
En 1814 entrou como aprendiz na Real Manufactura de Porcelana de Berlín, era unha época de recuperación económica tras o período bélico e o establecemento estaba interesado en formar novos aprendices e contratalos logo como traballadores cualificados. Desa época é a súa amizade con Gustav Taubert, o responsable da pintura figurativa e máis tarde director da Real Manufactura, que tivo moita influencia na súa técnica para o retrato.
Etapa parisiense
Inspirado na paisaxe urbana de París realizou numerosas teas e acuarelas, enviando parte desta obra á exposición da Real Academia Prusiana de Arte de Berlín de 1827 e a crítica acolleuna con eloxios pola súa exitosa representación da luz e do aire.
Volta a Berlín
150px|miniatura|Die Klosterstraße. Óleo sobre tea (1830) En 1828 volveu a Berlín e estableceuse como artista independente, realizou numerosas vistas da capital prusiana que foron ben recibidas pola burguesía berlinesa e a familia real, isto e mais a súa pertenza á Berlinischen Künstler-Verein abriulle as portas da elite artística capitalina: Karl Friedrich Schinkel, Franz Krüger, Christian Daniel Rauch, Karl Eduard Biermann, Gottfried Schadow e Johann Heinrich Hintze.
Na década de 1830 estaba no apoxeo do seu éxito, considerado o meirande pintor de paisaxes arquitectónicas de Alemaña, nesa época documentou os novos edificios berlineses, edificados nun estilo que se coñecerá como Biedermeier, amosando a cidade como un lugar de residencia idílico, aínda relativamente pouco industrializada; prazas e rúas aínda semellaban como as de calquera pequena vila.
Panorama de Berlín
miniatura|150px|esquerda|Vista norte miniatura|150px|Vista leste miniatura|150px|Vista sur, panel dereito miniatura|150px|esquerda|Vista sur, panel esquerdo Unha das súas obras máis significativas é o Panorama de Berlín, realizado en seis partes en 1834 que amosa a vista panorámica de Berlín vista dende o teito da igrexa de Friedrichswerder, construída por Schinkel entre 1824 e 1830. Como base primeiro fixo un debuxo sobre tea que lle serviu como base, e logo sobre o tellado da igrexa montou un "cuberto" para protexelo do rigor do tempo e durante tres meses traballo alí na obra. Finalmente completouna no seu estudio a finais de 1834. Realizouno en seis paneis por non ter certeza se unha gran vista panorámica de 360º polo seu elevado prezo e dificultade para atopar un sitio axeitado de colocación atoparía mercador, mentres que sería máis doado vendelo en pezas máis pequenas a diferentes compradores. Mais logo de acabados os tres primeiros paneis mercouno completo o rei Frederico Guillerme para instalalo a partir de 1836 no Palacio de Charlottenburg.
Os paneis evocan a ilusión de se situar no tellado da igrexa por iso mesmo a parte plana do teito, os pináculos, dúas torres e mais o peitoril forman parte do Panorama. Ao mesmo tempo fan máis fácil para o espectador determinar exactamente a súa posición.
No panel esquerdo da vista norte nun primeiro plano vese como o Alexander von Humboldt explica diante un telescopio a vista do Forum Fridericianum a unha parella, diante deles está a Ópera Real, ao fondo a Biblioteca Real e cara á esquerda a catedral de Santa Eduvixis. O arsenal localízase no lado dereito. Na vista leste pódese observar o parque do Lustgarden co Museo Real á esquerda e máis á dereita a antiga catedral de Berlín, en orixe barroca mais remodelada por Schinkel nun estilo neoclásico. No extremo dereito está o Palacio Real de Berlín que tamén se observa na vista sur, vista que está dominada no seu panel esquerdo pola Academia de Arquitectura de Berlín, aínda con estadas ao longo da súa estrutura. Nun primeiro plano está a propia figura do artista cun cartafol verde á súa esquerda coa inscrición "Panorama von Berlin" mentres o panel dereito da vista sur obsérvanse ao lonxe as torres do Gendarmenmarkt, entre elas vese o teito e o pórtico do Teatro Real.
Na vista occidental está dominada polas torres da propia igrexa e pódese ver un fillo de Gaertner xogando cun sabre e gabeando polo tellado. No lado esquerdo da vista oeste o conversan Peter Beuth, entón director do departamento de construción, e mais Schinkel.
O conxunto da obra transmite a Berlín burguesa coa súa énfase na universidade, na ópera, nos xardíns, o museo, a academia, o teatro mentres o Palacio Real, o centro da monarquía prusiana queda relegado ás marxes dos paneis. Para alén o Panorama olla para a xente no seu labor diario: obreiros e carpinteiros nas estadas, remadores nas barcazas transportando barrís polo río ou unha muller que fai a cama.
Rusia
miniatura|esquerda|Kremlin (1838). Acuarela miniatura|Panel esquerdo do Panorama do Kremlin (1839)
Tras o éxito do Panorama de Berlín Gaertner pensou en facer unha nova versión para lla vender á familia imperial rusa aproveitando as conexións familiares dos Hohenzollern, xa que a tsarina Alexandra Feodorovna era filla do rei prusiano e coñecedor que tanto o seu mestre Gropius como o seu amigo Krüger levaban anos vendendo a súa obra en Rusia. En 1837 partiu cara a San Petersburgo e logrou venderllo ao tsar Nicolao I como galano para a súa dona. Realizou máis visitas a San Petersburgo e Moscova en 1838 e 1839. En especial seduciuno a paisaxe moscovita, a súa arquitectura espazosa e exótica, e ao xeito de Berlín en 1839 realizou en tres paneis un Panorama do Kremlin nos que imitou a forma sagrada dun tríptico medieval, creando así un marco idóneo para as douradas cúpulas catedralicias. No panel esquerdo salientan o muro diagonal do Kremlin e a catedral do Arcanxo, e atrás desta agochase a catedral da Anunciación e o Gran Palacio do Kremlin. No panel da dereita están o mosteiro Chudov ou o convento da Ascensión, edificacións desmanteladas na época soviética. No panel do centro amósanse o campanario de Iván o Terrible e a campá caída Tsar Kolokol e máis ao fondo a catedral da Dormición. Ao longo do tríptico sucédense escenas da vida cotiá, nenos que xogan, popes con negras túnicas, cidadáns paseando ou militares facendo a rolda.
Novo estilo
miniatura|Sala de estar do cerralleiro Carl Hausschild en Berlin (1843) O rei Frederico Guillerme era a principal fonte de ingresos de Gaertner, entre 1828 e 1840 compráralle 21 pinturas. Ao morrer en xuño de 1840 accedeu ao trono Frederico Guillerme IV que tiña uns gustos pictóricos diferentes, non estaba interesado na paisaxe urbana da cidade que vía todos os días; o seu modelo arquitectónico era o clásico de Grecia e Roma, territorios que Gaertner descoñecía, ademais o interese polos modelos de inspiración medieval tamén se fixo popular na corte. Pintores como Johann Heinrich Hitze, Friedrich Wilhelm Klose e Wilhelm Brücke estaban máis dispostos a cumprir con esta nova demanda. Asemade a pintura paisaxística estaba a substituír as imaxes arquitectónicas. Gaertner viuse obrigado a recorrer principalmente a unha clientela burguesa e a ampliar o seu repertorio artístico. Nos anos seguintes mantivo a súa posición como pintor respectado no seo da burguesía berlinesa, con numerosas encargas, interesándose en especial polas representacións de interiores privados. miniatura|esquerda|Casa do concello de Thorn (1848) Ao longo da década de 1840 realizou unha serie de viaxes. En 1841 visitou Bohemia por primeira volta e en 1844 viaxou pola provincia de Brandeburgo e en 1845 pola provincia de Prusia, no leste do reino e coñecida polos seus edificios góticos de ladrillos e os seus castelos da época da Orde Teutónica, ademais dos seus numerosos ríos e vilas formando un cadro idílico que cativaba á burguesía berlinesa cun interese crecente pola historia e mais os monumentos antigos. Coas súas acuarelas e pinturas, Gaertner converteuse na conciencia cultural das vilas de aspecto medieval como Neidenburg, Gollub e Allenstein pero sobre todo Thorn transformouse no centro das súas actividades artísticas na provincia, favorecida por unha poboación, que aínda que pequena, era o suficientemente próspera para realizar pedimentos a Gaertner.
Revolución de marzo de 1848
miniatura|Barricada tras da loita na rúa Breiten (1848) En 1848 en Europa espallouse unha onda revolucionaria que atinxiu Berlín en marzo e Gaertner foi testemuña dos acontecementos que se sucedían na capital prusiana, e como moitos contemporáneos quedou sorprendido pola fonda brecha entre o rei e o seu pobo. A súa acuarela Barricada tras da loita na rúa Breiten amosa parte da rúa Breite logo da súa toma polas tropas reais e do rei ordenar a súa retirada, representando a calma tras a treboada que domina a atmosfera da cidade tras a loita. Esa rúa tiña unha grande importancia estratéxica por levar ao Palacio Real e as tropas reais cargaron armados contra das barricadas. A barricada representada na acuarela consiste en táboas, barras e barrís. A roda que se observa no centro pertence a un vagon. As fendas da barricada están cubertos con lastras. Tan só un par de homes permanecen, á dereita, atrás da barricada, confundíndose cos cachotes da propia barricada. A bandeira negra, vermella e amarela, símbolo da revolución, érguese sobre a barricada constituíndo o único contraste co fondo agrisado. Na esquerda na parede aparece a inscrición: "Noite de terror do 18 ao 19 ás 3 h / 48" e abaixo constan as iniciais do artista: "EG". A obra está arredada da tradicional imaxe de limpeza e orde que caracteriza a súa obra, dando unha imaxe de caos e incerteza.
1850-1870
miniatura|Berlín, Unter den Linden (1852)
Gaertner especializouse como pintor de arquitectura nunha representación sobria e realista do tecido urbano e a aparición dunha nova tecnoloxía, a fotografía, supúxolle unha competencia directa, as imaxes dos novos aparellos fotográficos eran menos custosas, en tempo e mais en cartos, que a obra dun pintor. Ademais rexistraban con mellor resolución a riqueza do detalle do ambiente no que se insería e xa a comezos da década de 1850 traballaban 15 fotógrafos en Berlín. Así a todo, Gaertner vía na fotografía un exemplo para as súas vistas. Non empregaba as fotografías directamente como modelos pero permitíalle comparalas rapidamente cos obxectos da pintura, o que lle permitía facer correccións e mellorar a autenticidade das súas obras. Gaertner chegou a mercar 77 fotografías de fotógrafos berlineses, que incluía a primeira fotografía que se conserva da cidade, datada en 1851
En 1852 e 1853 Gaertner centrouse nun motivo que foi unha constante na súa obra dende 1829 ata 1861, o bulevar Unter den Linden, a avenida era o fondo habitual dos fastos reais e dos paradas militares.
Retirada ao campo
En 1870 retirouse, enfermo, coa súa dona ao pintoresco e relativamente remoto Flecken Zechlin en Rheinsberg. Aínda que retirado mantívose activo artisticamente, realizando pequenas obras, acuarelas e debuxos, pero xa sen se poder desprazar pola súa debilidade física. Tras a súa morte en 1877 a súa obra pasou ao esquecemento ata que en 1906 se volveu expoñer de novo na Deutschen Jahrhundert-Ausstellung, comparándoo co pintor italiano Canaletto. En 1968 e 1977 realizáronse exposicións fragmentarias da súa obra e no ano 2001 unha exposición completa no Ephraim-Palais de Berlín.
El Orden (1872)
El Orden foi un periódico editado en Pontevedra en 1872.
Historia e características
Apareceu en 1872. Dirixido por Ramón Romero López Vázquez, foi defensor da monarquía.
Atol Nengonengo
Nengonengo é un atol do arquipélago Tuamotu, na Polinesia francesa, incluído na comuna de Hao. Está situada a 790 km ao ESE de Tahití (18º 43' S - 141º 40' O).
Xeografia
A superficie total é de 9 km². Ten unha cincuentena de habitantes, un aeródromo privado que pertence a Robert Wan, o principal comerciante de perlas negras das Tuamotu.
Historia
Historicamente era coñecido co nome de Prince William Henry, nome que lle deu Samuel Wallis en 1767.
Dominical Sarriano
Dominical Sarriano foi un semanario editado en Sarria entre 1924 e 1925.
Traxectoria
Subtitulado Semanario de información general y órgano de la Unión Patriótica en el distrito, apareceu o 19 de outubro de 1924. Dirixido por José Puche González, entre os seus colaboradores figurararon Ricardo Núñez Rodríguez e Julia García Pazos. Co número seis, do 23 de novembro de 1923 modificou o seu formato e tamaño. De cando en vez publicou relatos. Cesou a súa publicación en 1925.
O Barreiro, Romariz, Abadín
O Barreiro é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña un habitante (unha muller), a mesma cantidade ca en 2010.
Os Casares, A Cidá, O Irixo
Os Casares é un lugar da parroquia da Cidá no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
Bubbles
"Bubbles" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu álbum Only Revolutions o 3 de maio do 2010. Josh Homme, líder de Queens of the Stone Age, gravou guitarras para este tema. A pesar e ser unha das cancións do grupo que acadou postos baixos nas listas de sinxelos (chegando só ao 34 ), pasou máis tempo que ningunha no top 100 das listas.
A Porta, Sobrado
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Aquí nace o río Tambre.
miniatura|A Porta no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|A Porta no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1849). ]]
Xeografía
A parroquia da Porta ten unha superficie de 12,67 km² pola que se espallan 24 núcleos de poboación.
Patrimonio
En 1986 achouse no lugar de Gondrei o denominado Tesouriño de Gondrei: unha vasilla con centos de moedas. Datadas no século IV consérvanse no Museo da Terra de Melide.
Montse Fajardo
Montse Fajardo Pérez, nada en Vilagarcía de Arousa o 27 de abril de 1973, é unha xornalista e escritora galega.
Traxectoria
É licenciada en Ciencias Políticas e da Administración e ten un máster en Dereito das Administracións e Institucións Públicas. Traballou en O Salnés Siradella, Radio Ames, Diario de Arousa e Faro de Vigo, e colabora en programas de radio.
Forma parte do equipo do programa A memoria das mulleres, promovido pola Concellería de Patrimonio Histórico do Concello de Pontevedra. Dá a coñecer en centros educativos as consecuencias do insurrección sublevada en Galicia coa charla "A represión sobre as mulleres tras o golpe de Estado do 36".
En 2020 entrou na directiva da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
Obra
miniatura|Presentación de "O escalón de Ulises...", Pontevedra, 05/05/2018
Rosp Corunna
Rosp Corunna é unha empresa galega adicada á xestión de participacións empresariais principalmente ligadas a Inditex fundada por Rosalía Mera. A empresa xestiona a participación que Sandra Ortega ten en Inditex. Xestiona un patrimonio valorado en 2015 en 5 454 millóns de euros.
Rosp Corunna xestiona 19 compañías inmobiliarias e as participacións en Room Mate (30%), Milou Films (25%), Inusual Comunicación Innovadora (45%), Inditex (5%) e Pharma Mar (5%).
Europlug
Europlug (normativa EN 50075, CEE 7/16) ) é un tipo de toma de corrente alterna de ata 250 voltios e 2,5 amperios.
miniatura|dereita|Especificacións xeométricas. Foi deseñado para o seu uso nos países europeos a excepción dos que usan a norma BS 1363 (British Standard) Gran Bretaña, Chipre, Xibraltar, Irlanda e Malta.
Economía de Togo
thumb|left|Minería de [[fosfato en Togo.]] A pequena economía do Togo é moi dependente da agricultura, tanto a comercial como a de subsistencia. As actividades agrícolas empregan 65% da man de obra. Cacao, café e algodón representan xuntos o 40% das exportacións. A pesar da importancia da agricultura, é necesario importar algúns alimentos básicos. Algúns produtos destinadas ao consumo interno son o millo, a mandioca e o millete que permiten nestes momentos garantir un mínimo alimenticio aos togoleses.
Togo é o cuarto produtor mundial de fosfato de que existen preto de 60 millóns de Tm en reservas, extraendo algo máis de 1 millón anual. Os maiores problemas das explotacións derivan da falta de investimentos tecnolóxicos nos procesos industriais e de captación do material e o esgotamento das minas de máis fácil acceso. A principal industria do país é a extracción mineral.
Transferencia de poboación
miniatura|200x200px|Expulsión nazi de polacos de Polonia central, 1939 A transferencia de poboación ou o reasentamento é o movemento dun gran grupo de persoas dunha rexión a outra, a miúdo unha forma de migración forzada imposta pola política estatal ou a autoridade internacional e con máis frecuencia por orixe étnica ou relixioso, pero tamén polo desenvolvemento económico. O desterro ou o exilio é un proceso similar, pero aplícase forzosamente a individuos e grupos.
Intercambio de poboación
O intercambio de poboación é a transferencia de dúas poboacións en direccións opostas aproximadamente ao mesmo tempo. En teoría polo menos, o intercambio non é forzoso, pero a realidade dos efectos destes intercambios foi sempre desigual, e polo menos a metade do chamado "intercambio" foi forzada polo participante máis forte ou máis rico. Estes intercambios tiveron lugar varias veces no século XX: dous exemplos son a partición traumática da India e Paquistán e a expulsión masiva de gregos anatolios e musulmáns gregos de Turquía e Grecia, respectivamente, durante o seu chamado intercambio de poboación greco-turco, involucrando a aproximadamente 1,3 millóns de gregos anatolios e 354.000 musulmáns gregos, a maioría dos cales foron forzados a converterse en refuxiados e de feito desnaturalizados dos seus países de orixe.
Asuntos consecuencia da transferencia de poboación
Segundo o politicólogo Norman Finkelstein, a transferencia foi considerada como unha solución aceptable aos problemas do conflito étnico até ao redor da Segunda Guerra Mundial e mesmo ás veces un pouco despois. A transferencia considerábase unha medida drástica pero "a miúdo necesaria" coa intención de pór fin a un conflito étnico ou unha guerra civil étnica. A viabilidade da transferencia de poboación incrementouse enormemente coa creación de redes ferroviarias a partir de mediados do século XIX.
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
O Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, coñecido polo acrónimo CHUVI é unha institución sanitaria pública creada no ano 2004 que dá atención sanitaria especializada á poboación das comarcas de Vigo, o Baixo Miño, O Condado, A Paradanta e mais Cangas e Moaña no Morrazo. Depende do Servizo Galego de Saúde e está composta por catro hospitais e dous centros de especialidades.
O hospital de maior nivel asistencial, o Hospital Álvaro Cunqueiro, foi inaugurado en 2015, deixando progresivamente sen funcionamento o Hospital Xeral.
Transferencia de poboación
Asuntos consecuencia da transferencia de poboación
A transferencia de poboación difire considerablemente da migración motivada individualmente, pero en tempos de guerra, o acto de fuxir do perigo ou da fame a miúdo esvaia as diferenzas. Se un Estado pode preservar a ficción de que as migracións son o resultado de innumerables decisións "persoais", o Estado pode ser capaz de afirmar que non é o culpable das expulsións. Os xudeus que entregaran propiedades en Alemaña e Austria durante o nazismo, aínda que fosen coaccionados para facelo, atoparon case imposible ser reembolsados despois da Segunda Guerra Mundial, en parte debido á capacidade do goberno para argumentar que "tomaron a decisión persoal de irse".
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Ademais da asistencia sanitaria, do CHUVI depende a formación sanitaria da Escola Universitaria de Enfermaría do Meixoeiro, centro adscrito á Universidade de Vigo.
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
miniatura|200x200px|Expulsión forzada debido ao [[Apartheid (Mogopa, Transvaal, Suráfrica, febreiro de 1984)]] A visión do dereito internacional sobre a transferencia de poboación experimentou unha evolución considerable durante o século XX. Antes da Segunda Guerra Mundial, moitas transferencias importantes de poboación eran o resultado de tratados bilaterais e contaban co apoio de organismos internacionais como a Sociedade de Nacións. A expulsión de alemáns despois da Segunda Guerra Mundial de Europa Central e Oriental foi sancionada polos Aliados no artigo 13 do comunicado de Potsdam, pero a investigación demostrou que as delegacións británica e estadounidense en Potsdam opuxéronse ao tamaño da transferencia de poboación que xa tivera lugar e estábase acelerando no verán de 1945. O redactor principal da disposición, Geoffrey Harrison, explicou que o artigo tiña a intención de non aprobar as expulsións, senón atopar unha maneira de transferir a competencia ao Consello de Control Aliado en Berlín para regular o fluxo.
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Historia
O CHUVI foi creado polo Decreto 95/2004, de 13 de maio dese ano, que dicía na súa exposición de motivos:
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
A marea comezou a cambiar cando a Carta dos xuízos de Nuremberg dos líderes nazis alemáns declarou a deportación forzada das poboacións civís como un crime de guerra e un crime contra a humanidade. Esa opinión foi adoptada progresivamente e estendida até o resto do século. O cambio subxacente foi a tendencia a asignar dereitos aos individuos, limitando así o dereito dos Estados a facer acordos que lles afecten negativamente.
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Historia
Anteriormente a esta data xa se redactaran dous procesos previos de coordinación. O Complexo Hospitalario Xeral-Cíes agrupaba estes dous hospitais mais o psiquiátrico do Rebullón, alén dos correspondentes centros de especialidades. Doutra banda, polo Decreto 37/2001 creárase a área de servizo compartido dos centros Xeral-Cíes e Meixoeiro, que foi encargada ao Instituto Galego de Medicina Técnica (MEDTEC).
Estrutura
O CHUVI está composto por:
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
O artigo 49 do Cuarto Convenio de Xenebra (adoptado en 1949 e agora parte do dereito internacional consuetudinario) prohibe o movemento masivo de persoas fose ou dentro do territorio ocupado baixo ocupación militar belixerante:
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Estrutura
Ata 2016 tamén integraban o CHUVI o Hospital Xeral (reconvertido en complexo administrativo xudicial) e o Hospital do Rebullón (centro psiquiátrico cuxa actividade foi asumida polo Álvaro Cunqueiro e o Nicolás Peña).
Desde 2015, a hospitalización convencional distribúese entre os hospitais Álvaro Cunqueiro e Meixoeiro. O primeiro conta con 845 camas, das que 318 corresponden á área médica, 249 á área cirúrxica, 76 á área pediátrica, 57 á área obstétrica, 62 á área psiquiátrica e 82 á área de coidados críticos. No hospital do Meixoeiro existen 347 camas, das que 224 corresponden á área médica, 120 á área cirúrxica (fundamentalmente cirurxía sen ingreso) e 3 á área de coidados críticos.
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
Un informe provisional da Subcomisión das Nacións Unidas de Prevención de Discriminacións e Protección ás Minorías, publicado en 1993, di respecto diso que:
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Equipos de alta tecnoloxía
O Complexo Hospitalario Universitario de Vigo conta con diversos equipos e estruturas definidas como de alta tecnoloxía, entre as que se atopan técnicas invasivas, equipos de hemodiálise ou aparellos de diagnóstico pola imaxe.
Xestión da información
A información das historias clínicas dos doentes xestiónase de xeito informatizado nunha plataforma integrada e dixitalizada. O programa informático encargado de xestionar a información dos pacientes denomínase IANUS e úsase dende xuño de 2006. A implantación e xestión da información dixitalizada no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo foi encargada á doutora Lola Zapata.
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
O mesmo informe advertía da dificultade de garantir a verdadeira voluntariedade:
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Xestión da información
O sistema IANUS permite acceder á información dos pacientes desde calquera equipo informático da área, así coma desde todos os centros dependentes do SERGAS. Ademais, este sistema permitiu da implantación da receita electrónica en Galicia.
Poboación atendida
O Complexo ofrece atención sanitaria pública á poboación do sur da provincia de Pontevedra. A Área Sanitaria de Vigo abrangue os concellos de Arbo, A Cañiza, Cangas, Covelo, Crecente, Fornelos de Montes, A Guarda, Mondariz, Mondariz-Balneario, Moaña, Mos, As Neves, Pazos de Borbén, Ponteareas, O Porriño, Redondela, O Rosal, Salceda de Caselas, Salvaterra de Miño, Tomiño, Tui e o propio Vigo.
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
O informe final da Subcomisión, publicado en 1997, invocou numerosas convencións e tratados para apoiar a posición de que as transferencias de poboación contraveñen o dereito internacional a menos que teñan o consentimento tanto da poboación desprazada como da poboación de acollida. Ademais, ese consentimento debe ser dado libre de presión negativa directa ou indirecta.
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Poboación atendida
En 2015, o concello de Bueu solicitou adscribirse á Área Sanitaria de Vigo para seren derivados os seus doentes ao Complexo Hospitalario Universitario de Vigo en lugar de ao Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) como acontecía até ese momento.
O resto da poboación da zona, aga para especialidades como tocoloxía ou pediatría, é atendida no hospital privado e concertado Povisa.
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
"Deportación ou traslado forzoso de poboación" defínese como un crime de lesa humanidade polo Estatuto de Roma da Corte Penal Internacional no seu artigo 7. O Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia axuizou e ás veces condenado a varios políticos e comandantes militares acusados de deportacións forzadas nesa rexión.
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Poboación atendida
Tamén é centro de referencia, é dicir, que atende tamén a pacientes de fóra da área asignada para:
Transferencia de poboación
Status baixo o dereito internacional
A limpeza étnica abarca a "deportación ou traslado forzoso de poboación" e a forza involucrada pode involucrar outros crimes, incluíndo crimes contra a humanidade. A axitación nacionalista pode endurecer o apoio público, dun modo ou outro, contra a transferencia da poboación como unha solución aos conflitos étnicos actuais ou futuros, e as actitudes poden ser cultivadas por partidarios de calquera dos plans de acción coa súa propaganda de apoio utilizada como típica ferramenta política pola que se poden alcanzar os seus obxectivos.
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo
Poboación atendida
Durante o gromo de febre por virus de Zika de 2016, o CHUVI foi designado centro de referencia en Galicia para as análises do virus.
Transferencia de poboación
Exemplos de transferencia de poboación
miniatura|200x200px|Alemáns deportados dos [[Rexión dos Sudetes|Sudetes tras a Segunda Guerra Mundial]]
miniatura|200x200px|Refuxiados palestinos, 1948
Pereira (homónimos)
O termo pereira pode referirse a:
Como topónimo, o fitónimo Pereira pode referirse a:
Apelido
Amais, como apelido, Pereira pode referirse a:
Die Unberührbare
Die Unberührbare é un filme alemán de 2000 dirixido por Oskar Roehler. Está protagonizado por Hannelore Elsner que interpreta a Gisela Elsner, unha escritora de mediana idade con tendencias suicidas que viaxa por Alemaña nun período de crise persoal.
Gañou o premio ó mellor filme na 50ª edición do Deutscher Filmpreis "Lola Awards" en xuño de 2000, e Elsner gañou o premio de mellor actriz pola súa interpretación. Foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En abril de 2001, gañou o Tulipán de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Istambul.
Mbila
miniatura|250px|Mbila A mbila (plural timbila) é un instrumento musical de percusión, do tipo xilófono, tradicional do pobo chopi de Mozambique.
As timbila, de varias dimensións, poden formar unha orquestra. Fabrícanse con láminas de madeira dunha especie determinada, seleccionada e tratada por mestres musicais, úsanse como caixas de resonancia cascas de froitos silvestres.
A mbila dos chopi foi considerada pola UNESCO, no 2006, Patrimonio Inmaterial da Humanidade.
Poppy (satélites)
miniatura|Un satélite Poppy 24 polgadas. Poppy foi o nome dunha serie de satélites de recoñecemento electrónico estadounidenses sucesores dos satélites Grab.
Características
Os satélites Poppy foron deseñados e construídos pola Armada dos Estados Unidos de América. Foron lanzados entre 1962 e 1971 e a súa función era detectar e clasificar sinais electrónicos doutras nacións, principalmente de radares soviéticos. Os satélites clasificábanse en tres familias: Poppy 20 polgadas, Poppy 24 polgadas e Poppy multifacetados. Todos foron lanzados mediante foguetes Thor Agena D.
Poppy 20 polgadas
Os Poppy 20 polgadas foron a primeira xeración de satélites Poppy. Tiñan forma esférica cun diámetro de 20 polgadas (uns 51 cm) máis unha banda cilíndrica central que lle daban ao satélite unha lonxitude de 61 cm. Do corpo do satélite saían varias antenas para a detección de sinais electrónicas. Lanzáronse cinco Poppy 20 polgadas, con só dous chegando a órbita e tres fallando por problemas co foguete lanzador.
Poppy multifacetados
Os Poppy multifacetados tiñan unha estrutura de 61 cm de diámetro cunha lonxitude de entre 81 e 86 cm. A súa superficie estaba formada por facetas cubertas con células solares para aumentar a potencia dispoñible. Algúns levaban cargas secundarias polas que eran denominados cara o público para non revelar a súa natureza militar. Lanzáronse once Poppy multifacetados, todos con éxito.
Potok
Potok ou Geizer foi unha serie de satélites de comunicacións militares da Unión Soviética.
Características
Os satélites Potok servían de enlace entre estacións terrestres e os satélites de recoñecemento Yantar-4KS1 e Yantar-4KS1M. Levaban a bordo os transpondedores Slav-2 e Sintez en banda C e usaban unha antena octogonal de aliñamento de fase. Operaban desde a órbita xeoestacionaria e lanzáronse dez entre 1982 e 2000, todos con éxito e mediante foguetes Proton K/DM e Proton K/DM-2.
Cabanas
Cabanas é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Eume. Segundo o IGE, en 2014 tiña 3.294 habitantes (3.346 en 2011). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Situación
O concello de Cabanas está situado na franxa costeira de Galiza, ao nordeste da provincia da Coruña. É o único concello incluído integramente na denominada ría de Ares. Enmarcado na comarca do Eume, limita ao norte e oeste co concello de Fene, ao leste co concello da Capela, e ao sur coa ría de Ares e cos concellos de Pontedeume e Monfero, dos que o separa o río Eume. A capital do concello está a 82 quilómetros de Santiago de Compostela, a 37 da Coruña e a 15 de Ferrol.
Orografía
A xeomorfoloxía defínese pola transición entre a franxa costeira e as superficies de achanzamento inferior, producindo unha superficie moi accidentada.
Na parte sur do concello a paisaxe, de oeste a leste, distínguese polas praias, acantilados e marisma nas parroquias de San Martiño de Porto e Cabanas, e o val do río Eume, amplo na parroquia de Irís, e angosto na de Soaserra, onde xa forma parte do canón do Eume.
Ao leste érguense as elevacións da Serra, que serven de límite co concello da Capela, e onde se achan as maiores elevacións do concello, sendo o pico da Aguia con 474 metros a maior altura.