cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virófago Sputnik
Viroloxía
O Sputnik ten un xenoma de ADN bicatenario que ten 18.343 pares de bases. Contén xenes que lle permiten infectar aos tres dominios da vida: Eukarya, Archaea e Bacteria. Dos 21 xenes codificantes de proteínas preditos no seu xenoma, tres derivan aparentemente do propio APMV co que coinfecta, un é un homólogo dun xene de virus de arqueas, e catro son homólogos de proteínas de bacteriófagos e virus eucarióticos. Trece son xenes ORFos, o que significa que non teñen homólogos detectables nas bases de datos de secuencias actuais. Tres dos seus xenes foron comparados cun suposto complexo integrase, con homólogos en bacterias e arqueas. Carece de xenes que lle permitan a súa replicación autónoma. O xenoma do Sputnik ten un alto contido en AT (do 73%) similar ao do APMV.
Detectáronse outras proteínas homólogas no conxunto de datos ambientais do Global Ocean Survey, o que suxire que os virófagos poderían ser unha familia de virus actualmente descoñecida.
O Sputnik contén xenes que comparte co APMV. Estes xenes puido adquirilos despois da asociación do APMV co hóspede e a posterior interacción entre o virófago e o seu hóspede viral. A recombinación dentro da factoría viral puido ter orixinado o intercambio de xenes. O Sputnik é unha das probas máis convincentes de mestura de xenes e combinación entre virus.
A presenza destes xenes homólogos aos de mimivirus no Sputnik indica que a transferencia de xenes entre o Sputnik e o mimivirus pode ocorrer durante a súa coinfección en Acanthamoeba. Por tanto, hipotetízase que o virófago podería ser o vehículo que facilitase a transferencia lateral de xenes entre virus xigantes, os cales constitúen unha parte significativa da poboación de virus de ADN nos ambientes mariños. Ademais, a presenza de tres xenes APMV no Sputnik implica que a transferencia de xenes entre un virófago e un virus xigante é fundamental para a evolución viral.
Outros virófagos
En 2011 describíronse dous novos virófagos: o virófago Mavirus que parasita ao xigante virus de Cafeteria roenbergensis, e o virófago do Organic Lake, atopado no lago salgado antártico Organic Lake (lago Orgánico), que parasita a virus que atacan a algas. No virus Lentille que infecta a Acanthamoeba polyphaga atopouse o virófago Sputnik 2.
Philip Roth
Philip Milton Roth, nado en Newark (Nova Jersey) o 19 de marzo de 1933 e finado en Nova York o 22 de maio de 2018, foi un escritor estadounidense de orixe xudía, coñecido sobre todo polas súas novelas, aínda que tamén escribiu contos e ensaios. Entre as súas obras máis coñecidas atópanse Goodbye, Columbus, Portnoy's Complaint (1969) e a súa «triloxía americana», publicada na década 1990, e composta polas novelas Pastoral americana (1997), gañadora do Pulitzer, I Married a Communist (1998) e The Human Stain (2000).
Moitas das súas obras reflicten os problemas de asimilación e identidade dos xudeus dos Estados Unidos, o que o liga con outros autores estadounidenses como o premio Nobel Saul Bellow ou Bernard Malamud, que tamén tratan nas súas obras as experiencias dos xudeus norteamericanos.
Unha gran parte da obra de Roth explora a natureza do desexo sexual e a autocomprensión. A súa ficción caracterízase polo monólogo íntimo, pronunciado cun sentido do humor rebelde e a enerxía histérica asociada ás veces co heroe e o narrador de Portnoy's Complaint (1969), a novela que lle deu a fama.
Traxectoria
Roth creceu no barrio de Weequahic, en Newark, como o segundo fillo dunha familia xudeu-estadounidense que acababa de emigrar desde a rexión de Galicia. Despois de graduarse no ensino medio superior aos dezaseis anos, Roth foi á universidade de Bucknell, onde obtivo o grao BA en lingua inglesa. Comezou o doutoramento en Filosofía, que non chegou a rematar, e fixo un posgraduado na Universidade de Chicago, obtendo un mestrado en literatura inglesa para logo traballar brevemente como instrutor no programa de escritura da universidade. Comezou despois a dar clases de escritura creativa na Universidade de Iowa e en Princeton. Posteriormente continuou a exercer de profesor na Universidade de Pensilvania, onde deu clases de literatura comparada ata retirarse definitivamente da docencia en 1992.
Entre a fin dos seus estudos e a publicación da súa primeira novela en 1959, Roth serviu dous anos no exército e escribiu contos e críticas para varias revistas, mesmo recensións cinematográficas para The New Republic. O seu primeiro libro, Goodbye, Columbus, que contén cinco relatos e unha novela breve, gañou o prestixioso National Book Award en 1960. Despois publicou dúas novelas longas pouco lidas e non foi ata a publicación da súa terceira novela, Portnoy's Complaint, en 1969, cando atopou o éxito, tanto de vendas como de crítica.
Durante a década de 1970, Roth experimentou con varios estilos, desde a sátira política ata a fantasía kafkiana. Contra o final da década, Roth crear un alter ego chamado Nathan Zuckerman, que foi o protagonista de varias novelas autorreferenciais aparecidas entre 1979 e 1986.
En 1990 casou coa actriz inglesa Claire Bloom; separáronse catro anos máis tarde e en 1996 ela publicou unhas memorias dos anos de matrimonio, pouco amables para Roth, tituladas Leaving a Doll's House.
Philip Roth é probablemente o autor máis premiado da súa xeración. Dúas das súas novelas gañaron o National Book Award e outras dúas foron finalistas. A mesma situación dáse co galardón do National Book Critics Circle. Tamén gañou dous premios do PEN Club e un premio Pulitzer pola súa novela American Pastoral en 1997. No 2001 The Human Stain obtivo o premio británico WH Smith Literary como libro do ano. O crítico Harold Bloom opinou en 2003 que Roth era un dos catro escritores estadounidenses vivos máis importantes en activo, xunto con Thomas Pynchon, Don DeLillo e Cormac McCarthy. The Plot Against America (2004) gañou o Sidewise para historia alternativa, ademais do premio da Sociedade Estadounidense de Historiadores e outro WH Smith Literary Award. En outubro de 2005 colocáronse placas na súa honra na súa cidade local e en maio de 2006 recibiu o Premio Nabokov do PEN Club.
O ano 2012 recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras. Antes da cerimonia de entrega, a que non asistiu por mor dunha recente operación de columna, Roth declarou á revista francesa Les Inrockuptibles que deixaba de escribir e que Nemesis sería o seu "último libro". Lori Glazer, vicepresidenta de Hougton Mifflin, a editorial que publica as obras de Roth, confirmou o 9 de novembro a decisión do autor
Influencia e importancia
A carreira literaria de Roth nos Estados Unidos é tan influente e prolífica que existe unha revista semestral chamada Philip Roth Studies auspiciada por Purdue University Press e pola Philip Roth Society (que non está afiliado de modo ningúan con Roth ou os seus editores).
A principios de 2006, Sam Tanenhaus, director de The New York Times Book Review enviou unha breve carta na que pedía a un cento de escritores, críticos, editores e outros estudosos da literatura que identificasen a mellor obra de ficción estadounidense publicada nos últimos vinte e cinco anos. Dos vinte e dous libros citados polos participantes seis eran de Roth: American Pastoral, The Counterlife, Operation Shylock, Sabbath’s Theater, The Human Stain e The Plot Against America. Os resultados publicáronse o 21 de maio dese ano e no ensaio que os acompañaba o crítico A.O. Scott, dicía: "Se buscásemos o mellor escritor dos últimos vinte e cinco anos, gañaría el".
Pena dos Catro Cabaleiros
miniatura|dereita|A Mesa dos Catro Cabaleiros
miniatura|dereita|Vistas ao [[Val de Lemos]] A Pena dos Catro Cabaleiros é un pico galego de 1.131 metros de altitude, situado no límite dos concellos da Pobra do Brollón, Samos, O Incio e Folgoso do Courel, a poñente da Serra do Courel.
Actualmente no centro do miradoiro está situada unha mesa redonda con catro cadeiras, de granito, en honra ás reunións que aquí se realizaban, con magníficas vistas dos catro concellos, da Serra do Courel e da Terra de Lemos.
Saab Group
Historia
Svenska Aeroplan AB (SAAB) fundouse no ano 1937 en Trollhättan. Coa fusión de Svenska Aero AB (SAAB) e a compañía baseada en Linköping ASJA no ano 1939, a sede trasladouse a esta cidade.
Orixinalmente a compañía dedicouse á fabricación de avións pero comezou a diversificar os seus negocios. A finais dos anos 40 Saab empezou a fabricar coches coa súa división Saab Automobile, baseada en Trollhättan. O seu primeiro coche foi o Saab 92 que comezou a fabricarse a grande escala o 12 de decembro de 1949 baseado no prototipo Ursaab.
A finais dos ano 50 Saab aventurouse no mercado dos ordenadores con Datasaab. A compañía foi parcialmente resultado da necesidade de fabricar un ordenador o suficientemente pequeno como para ser montado nun avión como equipo de navegación. Durante os anos 60 desenvolveu varios ordenadores que foron vendidos a países europeos para usos como a banca. O ordenador de aviación CK 37 foi utilizado en 1971 no Viggen. A compañís foi vendida en 1975 a Sperry UNIVAC, mentres que Saab retivo os seus desenvolvementos en ordenadores de voo.
En maio de 1965 o nome da compañía cambiou a Saab AB para reflectir o seu amplo rango de actividades. En 1968 Saab AB fusionouse co fabricante sueco de camións, autobuses e motores Scania-Vabis, converténdose en Saab-Scania AB.
En 1990 General Motors mercou o 51% de Saab Automobile, e fíxose co resto da división de coches unha década despois. En 1991 Investor AB completou unha compra apalancada de Saab-Scania AB facéndose con todas as súas accións en circulaciónpor uns 21 000 millóns de coroas suecas. Saab-Scania converteuse nunha subsidiaria de Investor AB e a compañía foi eliminada do rexistro.
En 1995 Saab-Scania foi dividida por Investor AB en dúas compañía independente, eliminando a fusión entre Scania AB e Saab AB. A intención da compañía matriz era ampliar posteriormente a propiedade nas dúas empresas. Tras a venda do 50% de Saab Automobile AB a General Motors, a principal razón tras a fusión con Scania-Vabis en 1968 desaparecera.
Saab Military Aircraft e British Aerospace (agora BAE Systems) formaron en 1995 a empresa conxunta Saab-BAe Gripen AB para fabricar, comercializar e apoiar internacionalmente ao Gripen. Esta cooperación ampliouse en 2001 coa creación de Gripen International para o mesmo propósito.
Dende 1998 ata 2005 o maior accionista en Saab foi BAE Systems, despois de que o seu predecesor, mercase un 35% das accións a Investor AB. En xaneiro de 2005 BAE Systems reducíu a súa participación ao 20%, mentres Investor AB mantiña outro 20%.
O 16 de novembro de 1999 Saab anunciou a súa intención de mercar Celsius AB. finalizando a súa adquisición a principios de marzo do ano seguinte.
En decembro de 2005 Saab uniuse ao proxecto do vehículo aéreo no tripulado furtivo Dassault nEUROn como un dos socios principais.
En 2010 a compañía reestruturouse, pasando de quince unidades de negocio a cinco: aeronáutica, dinámica, sistemas de defensa electrónica, solucións de seguridade e defensa, e apoio e servizos. Segundo Saab, a reestruturación levouse a cabo para orientarse mellor cara o mercado e os clientes.
En marzo de 2010 BAE Systems vendeu a metade do seu 20% das accións na compañía a Investor AB, que entón se converteu no principal accionista. En xuño de 2011 a compañía británica vendeu o resto das súas accións chegando ao final de 16 anos de relación con Saab.
Rafael de Vega Barrera
Rafael de Vega Barrera, nado en Zazuar (Burgos) en 1889 e finado en Lugo o de 21 de outubro de 1936, foi un médico e político español.
Traxectoria
miniatura|200px|Estatua de Rafael de Vega Barrera en Lugo. Era membro da masonaría. Traballou como cirurxián en Lugo, onde a miúdo operaba a xente humilde sen cobrar. Foi director do Hospital Municipal de Lugo, cidade na que proclamou a República desde o balcón da Casa do Concello. Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Lugo polo Partido Republicano Radical. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o 19 de xullo de 1936 organizou a resistencia na cidade de Lugo con José María Díaz Díaz-Villamil e Jacinto Calvo López. Foi detido polos militares sublevados, sufriu un simulacro de xuízo e foi fusilado na tapia do cemiterio de Lugo ás 18:00 horas do 21 de outubro de 1936 con José Ramos López, Perfecto Abelairas Castro, Ángel Pérez López e Ramón García Núñez. Para facerlle fronte ás responsabilidades políticas embargáronlle os seus bens.
Vicente Muñoz Calero
Vicente Muñoz-Calero López, nado en Águilas en 1907 e finado en Madrid o 7 de xuño de 1983, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Rexistrador da Propiedade de San Vicente de la Barquera, Caldas de Reis (1940) e Pontevedra. Foi nomeado Delegado provincial de Educación Popular de Pontevedra (1943) e gobernador civil de Ourense en 1945, permanecendo no cargo até xuño de 1951. Logo foi gobernador civil de Valladolid (1951-1953).
Atá
O topónimo galego Atá pode referirse a:
DRS
miniatura|upright|DRS en acción: aberto na parte superior, cerrado na inferior.
O drag reduction system (sistema de redución da resistencia ou  DRS) é un alerón traseiro móbil, destinado a reducir a carga aerodinámica do monopraza e así aumentar a súa velocidade para facilitar os adiantamentos. É un alerón traseiro axustable, que se move en resposta ás ordes do piloto. O DRS a miúdo funciona con condicións, tales como que o coche perseguido debe estar a menos dun segundo (cando ambos os coches cruzan o punto de detección) para que se active o DRS.
O DRS introduciuse en Fórmula Un na tempada. O uso do sistema DRS é unha excepción á regra que prohibe as pezas en movemento cuxo fin principal é aerodinámico e introduciuse en resposta á prohibición dos F-Duct, que non eran compatibles coa regulamentación esixida.
O sistema tamén se utiliza na Fórmula Renault 3.5 desde 2012 e na Deutsche Tourenwagen Masters desde 2013. Tamén se empregou un alerón axustable no Nissan DeltaWing nas 24 horas de Le Mans de 2012, aínda que co uso libre.
Fórmula Un
Na Fórmula Un, no DRS ábrese unha solapa axustable no alerón traseiro do coche para reducir a resistencia, dando así ao coche máis velocidade e polo tanto a procura dunha maior posibilidade de adiantar a un coche de diante. A FIA estima o aumento de velocidade entre 10–12 km / h ao final da zona de activación. Cando a solapa está pechada crea máis carga aerodinámica mellorando nas curvas.
O dispositivo só pode utilizarse unha vez completadas dúas voltas da carreira, e cando o coche perseguido entra nunha zona designada "activación" definida pola FIA. Nalgúns circuítos existen dúas zonas de DRS.
Descrición do funcionamento
Os elementos horizontais da á traseira consisten nun plano principal e a solapa. A DRS permite que a solapa levántese un máximo de 50 mm desde o plano principal fixo. Isto reduce a oposición (arrastre) ao fluxo de aire contra a á e o resultado é menos carga aerodinámica. En ausencia de forzas laterais significativos (en liña recta), menos carga aerodinámica permite unha aceleración máis rápida e aumenta a velocidade máxima. Sam Michael, director deportivo do equipo McLaren, cre que o DRS na cualificación ten un valor de ao redor de medio segundo por volta.
A eficacia do DRS varia dunha pista a outra e, en menor medida, dun coche a outro. A eficacia do DRS parece determinada polo nivel de carga aerodinámica nun circuíto dado (onde os coches teñen baixo arrastre como Monza, os efectos poden ser máis pequenos), pola lonxitude da zona de activación e polas características da pista inmediatamente logo da zona de DRS.
Regras de uso
miniatura| 250px | right | zonas de DRS no [[Circuíto Internacional de Sepang en 2011. 1: DRS punto de detección. 2: DRS punto de activación. 3: aproximada punto de desactivación DRS (zona de freada antes da curva 1)]]
O uso de DRS está limitado polas regras de F1. Deixa de ser utilizado só cando:
Promover:
A partir da tempada, os pilotos só poden utilizar o sistema de DRS nas zonas de adiantamento designadas. Unha luz no taboleiro avisa ao piloto cando o sistema está activado. O sistema desactívase cando o piloto solta o botón ou utiliza os freos.
Existen liñas na pista para mostrar a zona onde se detecta a proximidade dun segundo (o punto de detección) e unha liña máis adiante na pista (o punto de activación) onde comeza a zona de DRS en si mesmo.
Mont-Dol
Mont-Dol (en Menez-Dol, e en galó: Mont-Dou) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Casares, O Salto, Rodeiro
Casares é un lugar da parroquia do Salto, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 25 habitantes con respecto ao ano 2000.
Atín
O topónimo galego Atín pode referirse a:
Pena, Castroverde
Santa María Madanela de Pena é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 68 habitantes (36 homes e 32 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 73 habitantes.
A Fonte do Campo, Fene, Fene
A Fonte do Campo é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 57 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 30 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 73 habitantes.
Federación Galega de Natación
A Federación Galega de Natación é un órgano nacional de control e organización do deportes acuáticos coma a natación ou o waterpolo, tanto a Liga absoluta como as categorías inferiores.
Lingua akum
O akum (aakuem ou oakuem) é unha lingua níxer-congo do grupo benue-congo que se fala no Camerún e Nixeria.
Distribución xeográfica
Fálase nas vilas de Ibang e Manga do estado de Taraba en Nixeria e nas vilas de Upkack, Izong e Konkum da provincia do Noroeste do Camerún.
Historia
Orixinarios de Kweyma (Camerún), durante a primeira guerra mundial emigraron a causa de conflitos sociais ao seu actual territorio.
Usos sociais
Non houbo ningún intento de crear unha escrita para a lingua. A lingua fálanna todos os grupos sociais e de idade e emprégase extraoficialmente nos primeiros graos do ensino.
Centeais, Veiga, A Pobra do Brollón
Centeais é o lugar máis poboado da parroquia de Veiga, no concello lugués da Pobra do Brollón. En 2008 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Aínda que forma parte de Veiga, os seus veciños realizan os trámites relixiosos en Piño pola súa proximidade a esta parroquia.
O topónimo Centeais alude a terras de centeo polo que cabe deducir que noutras épocas eran amplos os cultivos do cereal nesta zona. Este lugar é famoso na zona por unha lenda chamada "lenda dos lobos".
Está situado a 423 m de altitude.
Atrio
O termo atrio pode referirse a:
Como topónimo, Atrio pode referirse a:
Tromboplastina
A tromboplastina é unha proteína que se forma no plasma pola combinación do factor tisular con fosfolípidos procedentes das membranas de plaquetas desintegradas e que participa na coagulación do sangue ao intervir na conversión de protrombina en trombina. Ademais de nas plaquetas encóntrase no cerebro, pulmóns e outros tecidos.
Aínda que algunhas veces é utilizada como sinónimo de factor tisular, isto en realidade non é moi exacto, xa que ademais de factor tisular contén fosfolípido. O nome oficial do factor tisular é "factor de coagulación III [tromboplastina, factor tisular]". Historicamente, utilizouse a tromboplastina como reactivo de laboratorio, frecuentemente extraída da placenta e utilizada para os ensayos de medición do tempo de protrombina (TP). A tromboplastina pode, por si soa, activar a vía extrínseca da coagulación do sangue. Tamén recibiu o nome de tromboquinase, termo que foi introducido por P. Morawitz en 1904, como proteína que activaba a protrombina. En 1908 P. Nolf introduciu o termo "substancias tromboplásticas", que funcionabn só como coadxuvantes na coagulación. Posterioremente ambas as substancias foron tratadas como se fosen idénticas, ata que se viu que a tromboquinase e a tromboplastina lipoide eran substancias distintas que actuaban xuntas na conversión da protrombina.
Tamén se pode manipular no laboratorio para obter un derivado chamado tromboplastina parcial, a cal se usa para medir a coagulación na vía intrínseca, por medio dunha proba chamada tempo de tromboplastina parcial activado.
Pero pasou moito tempo ata que en época relativamente recente se identificaron correctamente os compoñentes que forman a tromboplastina e a tromboplastina parcial. A tromboplastina é unha combinación de fosfolipidos e factor tisular, ambos os compoñentes necesarios para a activación da vía extrínseca de coagulación. A tromboplastina parcial, pola súa parte, é só a fracción fosfolipídica da tromboplastina, sen factor tisular.
Actualmente é posible adquirir factor tisular recombinante en estado puro, que se utiliza nalgunhas probas. Os derivados de placenta tradicionais, aínda están dispoñibles e tamén son utilizados nalgúns laboratorios. Os fosfolípidos poden adquirirse por separadao, como un reactivo independente, ou ben adquirirse en forma de tromboplastina, é dicir, combinados con factor tisular.
A Capela (homónimos)
O topónimo galego A Capela indica un lugar onde hai unha capela, unha construción relixiosa. Pode referirse a:
Tromboplastina
O reactivo de tromboplastina completo está composto por factor tisular, fosfolípidos (que cumpren a función das plaquetas no ensaio in vitro, no cal non se utilizan ditas células), e cloruro de calcio para reintroducir os ións calcio necesarios para a coagulación que foron acomplexados polo citrato de sodio utilizado como anticoagulante durante a recollida da mostra.
Universidade de Atenas
A Universidade Nacional e Kapodistríaca de Atenas (en grego antigo: Εθνικὸν καὶ Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, Ethnikón kai Kapodistriakón Panepistímion Athinón), habitualmente coñecida como Universidade de Atenas, é unha univerisidade pública situada en Zografo, Atenas (Grecia). Funciona de forma ininterrompida desde a súa fundación en 1837, sendo a institución de educación superior máis antiga da Grecia moderna e a primeira universidade contemporánea do Mediterráneo Oriental. Actualmente é unha das universidades de Europa con maior número de alumnos, superando os 100.000.
Marca rexistrada
miniatura|[[Logotipo de "Marca rexistrada".]] Unha marca rexistrada considérase —a efectos legais— unha forma de rexistro sobre calquera símbolo utilizado para identificar de maneira exclusiva un ou varios produtos comerciais ou servizos. Dito símbolo adoita denominarse como marca rexistrada (en inglés, trademark), a cal se mostra de forma abreviada coas iconas ™, M.R. ou ®, aínda que isto non é indicativo do rexistro ante a autoridade competente.
Unha marca rexistrada determina a identidade gráfica/física/operativa dun produto ou servizo. Inclúe elementos gráfico-visuais propios que diferencian o artigo dos dos seus competidores, proporcionándolle certa identidade no sector comercial. Ademais, trátase dunha identidade rexistrada, protexida polas lei correspondentes, que pode utilizarse con exclusividade.
Na industria farmacéutica a marca denomínase nome comercial, xa que é o nome que identifica o medicamento dun determinado laboratorio farmacéutico. O nome comercial adoita ser moi distinto do nome do principio activo do medicamento, que se identifica como Denominación común internacional (DCI) ou nome xenérico. Algúns laboratorios fabricantes de produtos xenéricos utilizan como nome comercial o nome do "principio activo" seguido do nome do seu laboratorio (por exemplo, Ibuprofeno Normon), ou mesmo o nome do principio activo seguido do "nome comercial" que utilizaba antes o laboratorio (por exemplo, Amoxicilina Ardine).
Galería de imaxes de Albarellos, Monterrei
Santiago de Albarellos é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín.
Carlos Villanueva Abelairas
Carlos Villanueva Abelairas, nado en Melilla o 21 de decembro de 1949, é un músico e musicólogo galego, especializado en música medieval.
Traxectoria
Aínda que naceu en Melilla, reside en Lugo dende os catro anos de idade. Formado no seminario de Lugo, en 1975 licenciouse en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, na que é profesor dende o ano 1989 e catedrático dende o 2000. Así mesmo foi profesor visitante das universidades de Pensilvania, Oviedo e Granada.
Foi crítico musical para El Correo Gallego e La Voz de Galicia e é asesor da Fundación Pedro Barrié de la Maza, baixo o patrocinio da que codirixiu o proxecto de construción dos instrumentos do Pórtico da Gloria entre os anos 1990 e 1994.
En 1982 outorgóuselle o Premio da Crítica Galicia na categoría de música.
Libros publicados
miniatura|250px|Unha imaxe do Pórtico da Gloria (virada horizontalmente) ilustra a portada do disco La música medieval en Galicia.
A Porta do Sol, Fene, Fene
A Porta do Sol é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 71 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 36 homes e 35 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 72 habitantes.
Kendal
Xeografía
miniatura|dereita|Panorámica de Kendal. Kendal encóntrase nas beiras do río Kent do cal toma en parte o seu nome (Kent-Dale significa val do río Kent). Respecto ao nome, outros autores din que ten unha orixe celta cuxo significado sería o de "val brillante".
Cunha poboación de 28 586 habitantes en 2011, Kendal foi elixida como o mellor lugar para vivir de Inglaterra tras un longo estudo de oito anos emprendido pola Universidade de Strathclyde.
Hoxe en día, Kendal é coñecida principalmente como centro de turismo e como a cidade de orixe do "Kendal mint cake" (torta mint).
Os seus edificios construídos principalmente coa pedra calcaria gris da comarca déronlle o sobrenome de "the Auld Grey Town".
Fondevila, San Salvador de Camba, Rodeiro
Fondevila é un lugar da parroquia de San Salvador de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución de 14 habitantes con respecto ao ano 2000.
.bak
En informática, .bak é unha extensión de arquivo que xeralmente adoita sinalar unha copia de seguridade dun ficheiro.
Cando un programa está a punto de sobrescribir un ficheiro existente (por exemplo, cando o usuario garda un documento no que está traballando), o programa primeiro pode facer unha copia do ficheiro existente anexando .bak ó nome do ficheiro. Este esquema común de nomes .bak permite recuperar contidos orixinais do arquivo se houbese algún problema. Un usuario pode facer a man unha copia do arquivo antes do cambio e poñer .bak ó final do nome do arquivo.
Están xeneralizados tamén outros esquemas de nomenclatura para este traballo: <tt>ficheiro</tt>~, <tt>ficheiro.orig,</tt> <tt>ficheiro.old</tt>, entre outros.
Aplicacións de base de datos como FoxPro e SQL Server usan ficheiros .bak para facer unha copia de seguridade das súas bases de datos e outras aplicacións. XML shell tamén crea ficheiros .bak no seu proceso de autogardado. Non son automaticamente eliminados, polo que esta tarefa debe ser feita manualmente após o proceso que os utiliza é detido, en caso de desexalo.
Programas que utilizan .bak
Isto é unha lista parcial de aplicacións que xeran .bak (nalgúns casos é unha configuración opcional):
Sarrià
200px|miniatura|A antiga Casa da Vila de Sarrià Sarrià é un barrio do distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona. Sarrià foi a vila principal do antigo municipio de Sarrià que ademais da vila de Sarrià incluía o sector de Pedralbes e les Tres Torres pero que furon urbanizados moito máis tarde que o pobo de Sarrià. Finalmente, en 1921 foi o último dos pobos circundantes a Barcelona en ser anexionado. Os primeiros datos por escrito que se conservan da vila son do século X.
Algúns sectores de Sarrià son: Sarrià Vell, Santa Amèlia, Can Ponsic-Caputxins, Sagrat Cor-Can Caralleu e Can Pomaret-Peu del Funicular. Inicialmente o pobo foi unha zona dedicada ao sector agrícola, especialmente vinícola pero máis tarde atraeu a familias acomodadas.
esquerda|miniatura|300px|A Plaça de Sarrià Destaca a igrexa de Sant Vicenç de Sarrià e dous colexios, o das Teresianas, de estilo modernista e de Sant Ignasi-Sarriá, de estilo neogótico inglés, da Compañía de Xesús. A igrexa de Sarrià, da que existen documentos que acreditan a súa existencia desde o ano 980, está dedicada a San Vicente e foi reedificada en 1379. En 1781 o mestre Josep Mas construíu o edificio actual de estilo neoclásico. A praza de Sarrià, situada diante da igrexa, foi o cemiterio do pobo ata 1850.
En 1858 comunicouse o pobo con Barcelona a través do tren de Sarrià, actualmente unha liña dos Ferrocarrils de la Generalitat.
Atol Manihiki
Xeografía
O atol, de forma triangular, está formado por corenta illas que encerran unha lagoa profunda sen ningún paso navegable. Ademais, ten uns pequenos illotes no centro da lagoa. A superficie total é de 5,4 km².
O atol é famoso polas súas perlas negras, que se cultivan en gran cantidade, producindo grandes beneficios. Ademais, é un punto de atracción para os afeccionados ao mergullo e á pesca en mar a fóra.
O centro administrativo está en Tauhunu, e existe outra vila chamada Tukao. A poboación total era de 515 habitantes no censo do 2001.
Historia
Estímase que os polinesios establecéronse en Manihiki polo menos desde o ano 1500. Foi descuberto polos europeos o 1822 polo capitán estadounidense Patrickson que o denominou Humphrey Island. O nome tradicional era Tapuahua.
Os habitantes de Manihiki e Rakahanga vivían tradicionalmente alternando entre un atol e o outro, segundo as reservas alimentarias que tiñan en cada atol. A viaxe de 44 km de distancia entre ambos os atois, realizada con piraguas ás veces resultaba perigoso. O ano 1852 os misioneiros europeos convencéronos de que se dividisen entre os dous atois e puxeron fin a esta alternancia.
A Espadana, O Alto de Xestoso, Monfero
A Espadana é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 15 eran mulleres.
Lancashire
Lancashire é un condado histórico non metropolitano do Reino Unido, situado ó noroeste de Inglaterra. Ocupa unha área de 3.079 km², cunha poboación estimada en 2010 de 1 449 300 habitantes.
Fernando Acuña Castroviejo
Fernando Acuña Castroviejo, nado en Santiago de Compostela o 10 de abril de 1945 e finado en Vedra o 13 de setembro de 2016, foi un arqueólogo galego.
Traxectoria
Catedrático de Arqueoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. foi membro da sección de Arqueoloxía e Prehistoria do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento e correspondente da Real Academia Galega. Tamén foi membro da Real Academia Galega de Belas Artes.
Os seus traballos céntranse na arqueoloxía romana, destacando especialmente as súas investigacións sobre mosaicos, esculturas, epigrafía e numismática.
Pereiramá, Castroverde
San Xulián de Pereiramá é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 72 habitantes (37 mulleres e 35 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 81 habitantes.
Enciclopedia (homónimos)
O termo Enciclopedia pode referirse a:
Balbino Pérez Vacas
Balbino Pérez Vacas, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Empregado bancario e director de sucursal en Ribadeo, foi alcalde do concello de Ribadeo durante o período 2003 - 2007, formando parte do partido político PSdeG-PSOE e en coalición co BNG. En 2007 - 2011 foi tenente de alcalde en coalición co BNG, despois de quedar o PSOE por detrás deste (e do PP) nas eleccións municipais.
Pyhäjärvi
Pudasjärvi é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 5 313 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 459,46 km2, dos cales 148,67 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 1,43 hab./km².
Limita cos concellos de Haapajärvi, Kärsämäki, e Pyhäntä, na súa mesma rexión, Kiuruvesi e Pielavesi na rexión de Savonia do Norte, e Pihtipudas, pertencente á rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Arbrissel
Arbrissel (Ervrezhell en bretón, Arbeczèu en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Mireia Belmonte
Mireia Belmonte García, nada en Badalona (provincia de Barcelona) o 10 de novembro de 1990, é unha nadadora catalá, campioa mundial, europea e dobre subcampioa olímpica.
Traxectoria
Comezou a nadar aos 4 anos por recomendación médica para corrixir a súa escoliose. Posteriormente, recibiu unha bolsa para adestrar no Centro de Alto Rendemento de Sant Cugat del Vallès, pasou por diversos clubs e competiu en campionatos europeos e mundiais, conseguindo a vitoria en varios deles.
Participou en dous Xogos Olímpicos, nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008, con 17 anos de idade, e nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, onde conseguiu dúas medallas de prata, en 200 metros bolboreta e 800 metros libre, rebaixando o récord de España desta última modalidade en catro décimas. Dende xaneiro de 2013 compite no Club Natación UCAM Fuensanta de Murcia.
Linguas bálticas
miniatura|Dsitribución das linguas bálticas. As Linguas Bálticas son un grupo de linguas relacionadas pertencentes á familia das linguas indoeuropeas e faladas nas beiras orientais do Mar Báltico no norte de Europa. O grupo lingüístico adoita ser dividido en dous grupos: Báltico Occidental, ao que pertencen só linguas extinguidas, e o Báltico Oriental, no cal se atopan as únicas dúas linguas sobreviventes : O lituano e o letón. Aínda que están relacionadas, os vocabularios do lituano o letón difiren bastante e son inintelixibles. O antigo prusiano, hoxe extinguido, considerábase a lingua báltica máis arcaica.
Divisións
Linguas Bálticas Occidentais: Linguas Bálticas Orientais: (†—Lingua extinguida)
Universidade de Heidelberg
A Universidade Ruprecht Karl de Heidelberg (en Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg; tamén coñecida simplemente Universidade de Heidelberg), é a universidade máis antiga de Alemaña, creada no ano 1386 na cidade de Heidelberg, Baden-Württemberg. O seu nome en latín é Ruperto Carola Heidelbergensis. O programa alemán para o fomento de investigación científica e actividades académicas de alto nivel, financiado con recursos federais e rexionais, levou a cabo en 2007, un "concurso de excelencia" entre os centros de estudos superiores do país. Resultaron gañadoras seis universidades de todo o país entre as que se atopaba a de Heidelberg, sendo distinguida coa etiqueta de "universidade de elite". Cos seus sobresalientes logros na investigación e o ensino sitúase entre as mellores universidades do mundo.
É membro do Grupo Coimbra e do LERU.
Historia
miniatura|esquerda|Alte Universität A Universidade de Heidelberg foi fundada por Ruperto I, para ter no seu territorio facultades dedicadas ao estudo da filosofía, a teoloxía, axurisprudencia e a medicina.
Ata o ano 1803 non se detivo a súa decadencia. Nese ano, a Universidade foi restablecida ao status propio da institución por Carlos Federico de Baden e dende entón o seu nome atópase asociado co de Ruperto I. O estudante máis influente desa época foi Karl Drais, inventor dun vehículo de dúas rodas co que comezou a mecanización e máis tarde a motorización do transporte persoal. Durante a última parte do século XIX, a universidade acolleu un espírito moi liberal e aberto de mente que foi especialmente impulsado por Max Weber, Ernst Troeltsch e un círculo de colegas arredor deles. Na República de Weimar, foi recoñecida como un centro de pensamento democrático, propiciado por profesores como Karl Jaspers, Gustav Radbruch, Martin Dibelius e Alfred Weber. Porén, houbo forzas contrarias traballando dentro da universidade: o físico nazi Philipp Lenard foi nomeado director do instituto de física durante ese tempo. Tralo asasinato de Walther Rathenau rexeitou pór a medio mastro a bandeira nacional no instituto, o cal provocou conflitos cos estudantes comunistas.
Coa institucionalización da Alemaña nazi, a Universidade de Heidelberg, do mesmo xeito que as demais universidades alemás, apoiou os nazis e perdeu os seus profesores disidentes. Non obstante, trala segunda guerra mundial (1939-1945), a reconstrución foi rápida, xa que a cidade se salvou na súa maior parte da destrución. Coa fundación do Collegium Academicum, Heidelberg foi o primeiro lugar de Alemaña onde se estableceu un gabinete de estudantes gobernado por eles mesmos, e que continúa a ser o único. De novo, os estatutos obrigaban a universidade ao "espírito vivo da verdade, xustiza e humanismo".
Durante as décadas de 1960 e 1970, a universidade expandiuse en gran medida. Nos arredores da cidade, na área do Neuenheimer Feld, construíuse un gran campus de medicina e ciencias naturais. A universidade desenvolveuse lentamente, mais en última instancia foi unha das células de base para as inquietudes políticas entre os estudantes, coas consecuentes protestas estudantís.
En 1975, unha masiva intervención da policía arrestou o parlamento estudantil AStA ao completo. Despois diso, o Collegium Academicum, unha organización universitaria progresista anexa aos campus da universidade matriz, foi tomada por uns 700 oficiais de policía e pechouse definitivamente.
En 2006 un de cada cinco habitantes da cidade era un estudante universitario.
Sedes
A maior parte dos edificios das facultades de humanidades e de artes atópanse situados na parte antiga da cidade, mentres que a maior parte dos edificios das facultades de ciencias naturais e medicina, incluídos tres grandes hospitais universitarios, atópanse situados no Neuenheimer Feld.
Val de San Vicente
Val de San Vicente é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, España. Limita polo norte co Mar Cantábrico, polo oeste co concello asturiano de Ribadedeva, polo sur con Herrerías e polo leste con San Vicente de la Barquera.
As Foxas, Fene, Fene
As Foxas é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 219 habitantes (99 homes e 120 mulleres), 29 menos ca en 2000.
Val de San Vicente
Val de San Vicente é o municipio máis occidental da costa cántabra e está situado na desembocadura dos ríos Deva e Nansa, que achegan as súas augas ao mar nas rías de Tina Mayor e Tina Menor respectivamente.
A súa actividade económica principal é o turismo. Tamén a industria alimentaria fíxose un oco na economía de Val de San Vicente coas corbatas como principal produto, típico da zona.
O territorio está atravesado pola Autovía do Cantábrico e pola liña de ferrocarril de FEVE Santander-Oviedo. De Unquera parte a principal estrada que comunica a comarca de Liébana coa costa e o resto de Cantabria.
Durante o Antigo Réxime este municipio pertencía como señorío aos Marqueses de Aguilar de Campoo.
Localidades
Os seus 2.670 habitantes (INE, 2006) distribúense por:
Demografía
Fonte: INE
Patrimonio
Existen no municipio os seguintes bens de interese cultural: Hai, ademais, un Ben de interese local, as Ruínas da antiga igrexa medieval do cemiterio de Portillo.
A Pumarega, Castroverde
Santa Mariña da Pumarega é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 98 habitantes (51 homes e 47 mulleres), cinco menos ca en 1999. Ten catro entidades de poboación.
Cabanas, Santa Mariña de Pescoso, Rodeiro
Cabanas é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Pescoso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
O Ferro, O Alto de Xestoso, Monfero
O Ferro é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
Ajiaco
miniatura|Ajiaco de Bogotá, Colombia. Ajiaco é o nome dado a unhas sopas típicas da Hispanoamérica intertropical. Consiste usualmente nunha sopa ou guiso a base de diversos ingredientes sólidos como legumes ou tubérculos picados en anacos, e anacos pequenos de diversas carnes. Dependendo da zona ou o país podería incluír ají ou aguacate.
Etimoloxía
miniatura|Ajiaco bogotano. O Dicionario indio do gran Tolima rexistra a acepción: Ajiaco, especie de sancocho con condimento de ají. Sostén que a súa etimoloxía está baseada na palabra do taíno "axí".
Monterfil
Monterfil (en Mousterfil, e en galó: Mósterfiu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Órbita xeoestacionaria
miniatura|dereita|Órbita xeoestacionaria. Unha persoa observando desde a Terra en rotación (nun punto fixo) pensaría que o satélite é un punto fixo do ceo. miniatura|dereita|Vista de dous satélites xeoestacionarios. A órbita xeoestacionaria (ou GEO polas súas siglas en inglés) é unha órbita xeosíncrona circular que pasa directamente de oeste a leste seguindo o ecuador terrestre (latitude 0°), a 35.786 km de altura, acompañando sempre co mesmo período orbital o movemento de rotación da Terra. As características desta órbita convértena en ideal para satélites de comunicación permitíndolles permanecer fixos respecto a un punto da Terra. As localizacións dos distintos satélites xeostacionarios só varían en lonxitude, xa que a súa latitude é sempre 0º (están todos sobre o ecuador).
Historia
O concepto de órbita xeoestacionaria foi creado polo ruso Konstantin Tsiolkovskii o principio do século XX, que escribiu textos de ciencia e ciencia ficción sobre viaxes espaciais. En 1920 Herman Potocnik descríbe unha órbita dunha estación espacial situada a unha altitude 35.900 km que ten un período de rotación igual ao da rotación da Terra, polo que parece flotar nun punto fixo no ecuador da Terra.
Pero a persoa que popularizou a idea foi Arthur C. Clarke que, nun artigo publicado en 1945, suxeria que foguetes estacionarios poden dar cobertura de radio, suxerindo que unha rede de tres satélites intercalados no ecuador terrestre permitirían dar cobertura de radio a toda a superficie da terra.
O Syncom 3, lanzado en 1964, converteuse no primeiro satélite xeoestacionario, cumprindo o que vaticinara Clarke case 20 anos antes.
Gran Premio do Reino Unido de 1990
O campión do mundo reinante, o francés Alain Prost gañou a súa terceira carreira consecutiva no seu Ferrari 641 logrando unha vantaxe de 40 segundos sobre o piloto belga Thierry Boutsen que pilotaba un Williams FW13B. Foi o mellor resultado de Boutsen do ano ata a data. O piloto brasileiro Ayrton Senna foi terceiro nun McLaren MP4 / 5B.
Órbita xeoestacionaria
Principais usos
Emprégase principalmente para satélites de comunicación e meteorolóxicos.
Gran Premio do Reino Unido de 1990
A vitoria de Prost colocouno no liderado do campionato por primeira vez en, dándolle unha vantaxe de dous puntos.
Informe da carreira
O heroe local (Nigel Mansell) liderou ata que a súa caixa de cambios comezou a funcionar mal. Foi alcanzado (contra as ordes do equipo, e o desgusto de Mansell) por Alain Prost. Logo de retirarse da carreira, Mansell lanzou as súas luvas á multitude e anunciou que se retiraría da F1 ao final da tempada, decisión que logo anulou.
Riccardo Patrese converteuse no primeiro piloto en comezar 200 Grandes Premios. O día da carreira, retirouse e o seu compañeiro de equipo Thierry Boutsen alcanzou o podio.
As Fontes, O Alto de Xestoso, Monfero
As Fontes é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Gran Premio do Reino Unido de 1990
Informe da carreira
Ivan Capelli foi o cargador na carreira. Comezou 10º, trompeou cedo cando esquivaba a colisión entre Patrese e Alessandro Nannini. Logo correu cun cabezal de escape roto e atacou duro, pasando eventualmente pasou a Gerhard Berger polo terceiro lugar e por un tempo foi o piloto máis rápido na pista antes de retirarse na volta 48 por unha fuga de combustible.
Ligier necesitaba polo menos un top 8 para evitar a precualificación, pero Nicola Larini non puido pasar do 10º posto, mentres que o seu compañeiro de equipo Philippe Alliot só logrou terminar 13º.
Esta foi a última carreira de motor no circuíto orixinal de alta velocidade de Silverstone. O día seguinte da carreira, un equipo de construción financiado por Tom Walkinshaw comezou inmediatamente a traballar en reperfilar e incorporar as curvas recentemente deseñadas.
Lingua saami de Lule
A lingua saami de Lule (Julevsámegiella) é unha lingua urálica falada aproximadamente por 1.000-2.000 persoas en Noruega e Suecia, estandarizada dende 1983. Trátase dunha lingua saami falada principalmente na zonas da ribeira do río Lule, en Suecia, e no norte do condado noruegués de Nordland, sobre todo no concello de Tysfjord, onde o saami de Lule é lingua oficial. Por número de falantes é a segunda lingua saami despois do saami setentrional, mais nos últimos anos rexistrouse un importante descenso de falantes nativos, sobre todo nas xeracións máis novas.
.int
.int é un dominio de Internet xenérico de nivel superior usado nas DNS's de Internet.
De acordo coa política do IANA, os dominios .int están reservados para organizacións con tratados internacionais e organizacións non gobernamentais co status de "observadores" das Nacións Unidas.
I Want to Be a Soldier
I Want to Be a Soldier é un filme español dirixido por Christian Molina que foi estreado no 2010.
.int
Historicamente o dominio .int tamén foi usado para a infraestrutura de bases de datos de internet. Os contidos de .arpa empezaron a ser movidos a .int, pero no ano 2000 a IAB recomendou que non se engadise máis bases de datos a .int e que o dominio .arpa permanecese en uso.
I Want to Be a Soldier
Sinopse
Alex, un neno de oito anos que parece sentir unha fascinación morbosa polas imaxes de carácter violento, ten serios problemas de comunicación non só cos seus pais, senón tamén cos seus compañeiros da escola. A súa vía de escape é a invención de dous amigos imaxinarios.
.int
O subdominio .eu.int foi usado por institucións da Unión Europea. Con todo os nomes de devanditas institucións foron cambiados ao dominio .eu o 9 de maio do 2006, Día de Europa. As institucións cos enderezos ".eu.int" foron accesibles durante un ano de transición.
Ligazóns externas
Toppdomän
Vasopresina
miniatura|220px|Regulación da diurese pola [[ADH e aldosterona]]