cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro de Mezonzo
Vida persoal
Efectivamente, a tradición di que foi Pedro de Mezonzo quen compuxo este himno á Virxe inspirado nunha imaxe de Nosa Señora dos Ollos Grandes, patroa de Lugo, durante a fuxida do pobo compostelán tralo saqueo da sé por Almanzor.
Neon Bible
Neon Bible é o segundo álbum da banda canadense de indie rock Arcade Fire, editado o 3 de marzo do 2007 a través do selo Merge Records, aínda que orixinalmente foi anunciado para o 16 de decembro do 2006 na súa páxina web. A meirande parte do disco foi gravado nunha igrexa que a banda mercou e restaurou.
Neon Bible estreouse no número 2 da lista Billboard 200, vendendo 92.000 copias na súa primeira semana e 400.000 ata a data. Foi publicado no mesmo tempo que os exitosos álbums de The Shins Wincing the Night Away e de Modest Mouse We Were Dead Before the Ship Even Sank, e foi citado como un exemplo da popularización do indie rock. Os críticos elaboraron recensións moi faborables do disco e publicacións como NME e IGN eloxiaron o álbum polo seu carácter grandioso, mentres que Rolling Stone e Uncut dixeron que o resultado era un son distante e esaxerado.
Várzea Grande
Várzea Grande é o nome dos seguintes lugares:
Surabaia
Surabaia é unha importante cidade de Indonesia situada na costa leste da illa de Xava, á beira do río Mas preto da súa foz no estreito de Madura. Capital da provincia de Xava Oriental e principal porto do país xunto ao da capital, Iacarta, conta cunha poboación de 2.765.908 habitantes (censo 2010) con xa máis de sete millóns na área metropolitana (Área urbana de Planeamento Económico Gerbangkertosusila) nunha das zonas máis densamente poboadas do planeta.
De existencia acreditada dende o século XIII, nas seguintes tres centurias foi o centro dun sultanato política e militarmente dominante na rexión. En 1743 caeu no poder colonial da Compañía Holandesa das Indias Orientais converténdose na súa maior base naval e unha gran praza comercial.
Historia
A historia urbana de Surabaia comeza oficialmente o 31 de maio de 1293, aniversario dunha vitoria do Imperio Mahapati ante os mongois de Kublai Khan que fuxiron pola foz do río Mas. O certo é que dende o século XIII hai mencións de portos nas bocas dos ríos Brantas e Solo a sur e norte respectivamente da cidade actual pertencentes ao reino contemporáneo de Janggala.
Semella xa seguro que dende o século XIV é un porto comercial importante do leste de Xava (mencións coma Churabhaya e por viaxeiros chineses no esteiro do río Mas).
Sultanato
Durante os séculos XV e XVI, coa extensión do islam no arquipélago indonesio, foi centro de sultanatos de importancia tanto política coma militar na rexión cando foron construídas mesquitas e escolas coránicas (a mesquita de Ampel do século XV no asentamento homónimo ao nordeste da vila ). Entre 1483 e 1542 estivo no poder do sultanato de Demak e finalmente caeu nas mans do de Mataram (1625). Como era tradicional nas vilas xavanesas o casarío arrodeaba un grande espazo central (Alun-alun ou Paseban) en torno ao que situábanse a mesquita e o pendopo ou lugar de reunións.
Colonia holandesa
En 1743 a Compañía Holandesa das Indias Orientais (que xa tiña un posto comercial con forte dende finais do XVII fronte a Ampel) arrebata a cidade ao debilitado sultanato de Mataram. De seguida comeza a construción dunha cidade europea directamente ao norte da nativa, arrodeada dun muro a carón do Forte Belvidere e á beira tamén do río Mas. A cidade chinesa asentouse xusto na beira oposta (a oriental) do río Mas. Para facilitares o acceso ao mar, no canto dos meandros daquel, escávase un canal recto dende a cidade á costa. miniatura|150px|Mapa de Surabaia, 1897 Ese conxunto vai constituír o núcleo da cidade do século XIX. Xa baixo o control directo do goberno holandés (1808) e cun breve período de poder británico (1811-16) a cidade de corte europeo convértese no principal porto da rexión. Unha primeira ponte (Ponte Roxa, Roode Brug ou Jembatan Merah) sobor do Mas une os dous asentamentos (europeo e chinés máis o vello Ampel musulmán) e vai devires o corazón de Surabaia. miniatura|140px|esquerda|Ponte Roxa, finais XIX A nova área urbana froito do crecemento en ámbalas dúas beiras do Mas arrodéase dunha muralla con bastións e un amplo foso baixo a protección da nova fortaleza do Prins Hendrik no norte (1830-50).
A área portuaria que xa comezara a desenvolverse na costa na segunda metade do século XIX tivo o impulso modernizador definitivo coa construción da maior base naval holandesa das indias orientais en 1917. En 1926 a cidade foi designada capital provincial cando era xa a principal urbe de Xava tras Batavia. Nesas décadas desenvolveuse progresivamente cara ao sur cos novos barrios de Gubeng, Sawahan, Ketabang e Darmo.
Independencia
Trala ocupación xaponesa e os bombardeos da segunda guerra mundial un incidente precisamente na Ponte Roxa arrincou o conflito que levaría á independencia de Indonesia en 1949.
Dende entón tense desenvolto a cidade contemporánea, primeiro cunha recuperación da vella cidade nativa coma centro institucional (no primitivo Alun-alun) e o edificio do concello trasladado dende as inmediacións da Ponte Roxa ao barrio de Gubeng (ao sur, na outra beira do río) e nas últimas décadas nunha extensa rexión metropolitana coñecida coma Gerbangkertosusila de máis de oito millóns de habitantes e que aínda pode ser maior unha vez inaugurada a Ponte Suramadu sobor do Estreito de Madura que une Surabaia coa illa veciña e un gran porto de contedores (MIS-C) que alí tense posto en funcionamento.
Departamento de Rivera
miniatura|Localización no Uruguai Rivera é un departamento uruguaio, situado no nordeste do país. Ten unha superficie de 9.370 km² e segundo o censo de 2004, tiña unha poboación de 104.921 habitantes. A capital departamental é Rivera.
Etimoloxía
Rivera foi creado o 1 de outubro de 1884 a partir do departamento de Tacuarembó, e así chamado na honra do xeneral Fructuoso Rivera, primeiro presidente do Estado Oriental do Uruguai, que participou en numerosas batallas independentistas contra os portugueses, os brasileiros, pasándose de bando para logo ser oficial dos ocupantes portugueses e nas guerras civís contra o Partido Nacional uruguaio e os seus aliados, os rosistas arxentinos.
Manuel Álvarez Fuentes
Manuel Álvarez Fuentes, nado na Habana o 20 de novembro de 1939, é un poeta cubano-galego, escribe poemas en castelán e nos últimos anos en lingua galega polo que se lle denominou “O bardo da Colectividade Galega” da Habana e “O galego do gran lagarto verde”.
Biografía
miniatura|O poeta Manuel Álvarez Fuentes. Nado no Hospital Hijas de Galicia da barriada de Luyanó, fillo de Manuel Álvarez Iglesias, natural de Fortesende (Arteixo) e Petrona Florinda Fuentes Vázquez, natural de Cienfuegos, Cuba, filla doutro emigrante galego, Manuel Fuentes San Martín, tamén da Coruña. O ensino primario realizouno en escolas católicas nos seus graos inferiores e posteriormente no Colexio “La Empresa” de arraigada tradición mambisa. O ensino secundario en escolas públicas, Escola Primaria Superior Nº 2 da Víbora. En 1955 ingresa na Escola Profesional de Comercio da Habana onde realiza estudos de contabilidade. Estudou a lingua checa na Escola de Idiomas “John Reed” e o inglés na Escola de Comercio Exterior da Habana, onde tamén estudou Investigacións de Mercado e Comercio Exterior con diploma acreditado perante profesores da Universidade Carlos Marx de Budapest. En 1978 licénciase en Economía na Universidade da Habana. O 30 de novembro de 2017 no capítulo da Habana,fixérono ilustre Cabaleiro da Enxebre Orde da Vieira e a sûa Muller Adis Pérez García ilustre Dama.
Actividades revolucionarias
Desde o seu ingreso na Escola Profesional de Comercio da Habana incorpórase ás loitas estudantís primeiro e ás revolucionarias posteriormente, participando en manifestacións na rúa, accións de sabotaxe etc. O 24 de xullo de 1957 declárase en Folga de Fame xunto a outros tres dirixentes estudantís do Movemento “26 de Julio”  da propia escola (Pedro Ortíz Anaya, Guillermo Merino e Roberto Alonso Méndez), en solidariedade cos presos políticos do Castillo del Príncipe e pedindo a destitución do Supervisor Militar do Presidio de Isla de Pinos, Coronel Manuel Ugalde Carrillo, sendo detido, suceso recolleito pola prensa, a radio e a televisión da época. O seu primeiro poema escríbeo en 1955 titulado “¿Mi amor?” (aparece no libro Eu teño dúas Patrias). Escribía os seus poemas para revistas estudantís como “ESPROCO” da Asociación de Alumnos da Escuela Profesional de Comercio da Habana e para “La Rosa Blanca” que publicaba xunto con Pedro Ortiz Anaya ademais de “La Erupción Volcánica”, revista satírica que el dirixía e na que atacaba á Tiranía de Fulgencio Batista. Nas actividades estudantís recitaba os seus poemas de contido patriótico e revolucionario. A finais de 1957 fundou con outros dous compañeiros a “Juventud Socialista” na Escuela de Comercio, formando parte do Buró estudantil de devandita organización xunto a Fulgencio Oroz (mártir asasinado pola tiranía) e participando no Frente Estudiantil Nacional; a maioría dos poemas destes anos de loita (1955 a 1958) aparecen no seu libro Eu teño dúas Patrias. Tras a detención, asasinato e desaparición de Fulgencio Oroz incorpórase ao “Ejército Rebelde".
Actividade laboral
Estivo asignado á Embaixada de Cuba en Checoslovaquia ocupando o cargo de Agregado Comercial e participou nas negociacións comerciais co devandito país como Secretario da Delegación Gobernamental Cubana. En 1972 realizou unha investigación de mercado sobre as posibilidades do ron cubano en auspiciado polo Centro de Comercio Internacional. Traballando como Xefe do Departamento de Información da Dirección de estatísticas da Xunta Central de Planificación colaborou co Atlas de Cuba de 1978 sendo autor do “Mapa Económico General” xunto con Alfredo Yi Cernuda (páxinas 50-51) e de tres mapas demográficos xunto a Gabriel Ramírez Núñez e Raul Carrillo Hidalgo (Páxinas 84-85-86-87). Participou na Primeira Conferencia Científico Técnica de Numismática no Palacio de Convenciones de La Habana onde presentou un relatorio. Logo de xubilado foi Xefe de Sistemas Contables da Consultoría da Asociación Nacional de Economistas de Cuba na Habana. Actualmente ten responsabilidades económicas na Diocese Nacional da Igrexa episcopal de Cuba. Foi profesor de institutos de economía por anos. Tamén está impartiendo cursos de lingua galega a asociados del Centro Galego da Habana.
Publicación de poemas despois de 1959
Tras o triunfo da Revolución cubana (1959) publica varios poemas na Revista “Verde Olivo” das Forzas Armadas Revolucionarias (Tabloide Ano II Nº. 23, 4 de xaneiro de 1960, páxina 11, Poema ¡Qué vengan!, Revistas: Ano IV Nº. 8, 24 de febreiro de 1963. “Febrero amaneció en Enero”, Ano IV Nº. 19, 12 de maio de 1963. Poema: ¡La paloma voló!, Ano IV, Nº. 5,3 de febreiro de 1963. Poema : ¡De pié!, Ano VI, Nº. 3, 24 de xaneiro de 1965. Poema : ¡Jesús!, Ano VI, Nº. 16, 25 de abril de 1965. Poema: ¡El grito de la patria o muerte!) e en revistas xuvenís do Ministerio de Comercio Exterior de Cuba. Publicou poemas no “Heraldo Episcopal” da Igrexa Episcopal de Cuba.Ostenta o Certificado do Fundador do PCC (Libro: Partido Comunista de Cuba-Fundadores -Ciudad de La Habana) e ten entre outras a Medalla de “Combatiente de la Lucha Clandestina” durante a Guerra de Liberación Nacional. No 2009 escribiu o seu primeiro poema en lingua galega “Eu teño dúas Patrias” polo que recibiu o Premio do Concurso “Madre España, Madre Galicia” da “Sociedade Monterroso e Antas de Ulla”. No ano 2010 recibe o Premio de Poesía do Obradoiro de Cultura Galega “Xosé Fontenla Leal” “Concurso As miñas raíces galegas” da Federación de Sociedades Galegas de Cuba co poema “La simiente de Galicia”.
Recibiu distintos recoñecementos polo seu aporte á Cultura Galega en Cuba outorgados pola “Federación de Sociedades Gallegas de Cuba”, o “Centro Unión Ourensá da Habana”, o “Obradoiro de Cultura Galega”, a “Sociedad El valle de Lemos” entre outras.Varias personalidades galegas falaron da súa obra entre eles o Alcalde de Oleiros, Anxo García Seoane, e os estradenses David Otero (Poeta) e Manuel de Castro García (xornalista). O escritor cruceño pontevedrés Xosé Neira Vilas en “El Correo Gallego” no seu artigo “Poeta e Loitador”, sinala:
…”En Cuba sempre camiñan xuntos poesía e combate. Poetas eran Carlos Manuel de Céspedes e José Martí… Rubén Martínez Villena, e no noso tempo, Ernesto Che Guevara. Hoxe quero referirme a un poeta habaneiro de arestora: Manuel Álvarez Fuentes, fillo de galego e cubana; ama fondamente ao seu país e ao mesmo tempo séntese galego de segunda xeración…”
Prosimios
O dos prosimios (Prosimii vel Prosimia) inclúe especies de primates anteriormente considerados como máis primitivos ca os simiiformes. Porén, este termo considérase anticuado (obsoleto, na terminoloxía taxonómica), xa que está considerado como parafilético. De feito, descubriuse que os tarseiros (familia Tarsiidae), que estaban incluídos entre os prosimios, están máis próximos aos simiiformes que aos lemuriformes.
Neste grupo, considerado moitas veces unha suborde de primates caracterizados polos seus prominentes fociños e longas colas e, nalgunhas especies, por unha tendencia á disposición lateral dos ollos, incluíanse antigamente os lemuriformes, quiromiiformes, lorisiformes e tarsiiformes; estas catro infraordes non presentan ningunha característica apomórfica que xustifique a súa reunión baixo un mesmo taxon, de modo que os prosimios son considerados hoxe un grupo polifilético.
Os prosimios son un grupo parafilético e non un clado (un grupo formado por un antepasado e todos os seus descendentes), posto que os tarseiros comparten un antepasado común máis recente cos simios que cos estrepsirrinos. En consecuencia, o termo "prosimio" non se utiliza a día de hoxe nun sentido taxonómico, pero aínda se emprega para ilustrar a ecoloxía condutual dos tarseiros en relación cos outros primates.
Contexto
Antes da clasificación proposta por Carl von Linné, todas as especies coñecidas de monos e lémures agrupábanse baixo o termo de cuadrúmanos (Quadrumana).
Etimoloxía
Este último organizou o Quadrumana en tres grupos, os monos (Simia, Cercophithecus, Papio, Cebus e Caltithrix), os maquís (Prosimia) e os loris (Tardigradus).
Máis tarde, en 1811, o zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger cuñou o termo Prosimii para este grupo.
Problemática
Este termo tamén é propicio para producir un erro; de feito, unha hipótese antiga de Ernst Haeckel afirma que os primates deste grupo deberían parecerse máis aos fósiles do antepasado común a todos os primates. Agora ben, unha idea falsa da teoría da evolución presenta a evolución humana como unha evolución dos primates impulsada cada vez máis para chegar ao ser humano, o ser máis importante da creación. Segundo esta idea, a primeira especie derivaría dos prosimios, a especie ancestral da que deriva o pro. As teorías actuais non presentan as cousas desta maneira. As especies que se agrupan dentro dos prosimios son todas tamén evolucionadas e non máis primitivas que as outras especies de primates ou mesmo doutros animais. Pola contra, os prosimios acumularon menos diferenzas observábeis co antepasado común dos primates, como os seres humanos ou os macacos, por exemplo.
Filoxenia
Árbore filoxenética dos primates:
Os simiiformes (catarrinos e platirrinos) son os simios, e todos os demais grupos, prosimios.
Mecanismo de Anticitera
miniatura|250px|Imaxe orixinal do mecanismo de Anticitera miniatura|200px|Estrutura do mecanismo de Anticitera miniatura|250px|Reconstrución do mecanismo de Anticitera no Museo Arqueolóxico Nacional de [[Atenas (fabricado por Robert J. Deroski baseándose no modelo de De Solla Price)]]
O mecanismo de Anticitera ou Antikythera é un obxecto que se cre é un aparello mecánico primitivo. Foi descuberto nos restos dun naufraxio preto da illa grega de Anticitera, entre Citera e Creta, e crese que data do ano 87 a. C..
Investigacións
É un dos primeiros mecanismos de engrenaxes coñecido, foi deseñado para seguir o movemento dos corpos celestes. De acordo coas reconstrucións realizadas, trátase dun mecanismo que emprega engrenaxes diferenciais, o cal é sorprendente dado que os primeiros casos coñecidos ata o seu descubrimento datan do século XVI.
Empregando técnicas de tomografía lineal, Michael Wright, especialista en enxeñería mecánica do Museo de Ciencia de Londres, realizou un novo estudo do aparello. Wright atopou probas de que o mecanismo de Anticitera podía reproducir os movementos do Sol e da Lúa con exactitude, empregando un modelo epicíclico ideado por Hiparco, e de planetas como Mercurio e Venus, empregando un modelo elíptico derivado de Apolonio de Perge.
Porén, sospéitase que parte do mecanismo podería ter desaparecido, e que estas engrenaxes adicionais poderían representar os movementos dos outros tres planetas coñecidos na época: Marte, Xúpiter e Saturno. É dicir, que tería predito, cun grao máis que respectable de certeza, as posicións de todos os corpos celestes coñecidos na época.
Proxecto de investigación Antikythera
O resultado foi que se trata dunha calculadora astronómica que predí a posición do sol e a lúa no ceo. O artefacto amosa as fases da lúa en cada mes empregando o modelo de Hiparco. Ten dúas escalas en espiral que cobren o ciclo Calípico (Catro ciclos Meton, 4 × 19 anos) e o ciclo de Exeligmos (3 ciclos Saros, 3 × 18 anos), predicindo as eclipses de sol e lúa. O mecanismo é aínda máis sofisticado do que se cría, cun inmenso nivel de enxeño no seu deseño.
Baseados na forma das letras gregas (H. Kritzas) estableceuse o ano de construción do aparello, entre os anos 150 e 100 a. C., máis antigo do que se estimaba.
Fixación da datas dos Xogos Olímpicos
No ano 2008, Philip Ball e Tony Freeth, publicaron na revista Nature que o aparello servía para fixar con exactitude a celebración dos Xogos Olímpicos na antigüidade. O interior do aparello contén unha inscrición que indica Nemea (en referencia a un dos xogos que foron máis importantes), e Olimpia. Con ditos diais fixábase con precisión a derradeira lúa chea máis próxima ao solsticio de verán cada catro anos, data na que se iniciaban os xogos.
Na cultura popular
O mecanismo foi mencionado en numerosos artigos de divulgación científica, documentais e audiovisuais, como a canle de internet Veritasium.
O obxecto buscado no filme de 2023 Indiana Jones e a Relíquia do Destino é o mecanismo de Anticítera.
Perdigueiro portugués
miniatura|Perdigueiro portugués.
O perdigueiro portugués é unha raza de can portuguesa empregada tradicionalmente para a caza. A súa cor parda é característico da raza.
José Dafonte Varela
José Dafonte Varela, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Emigrante, ao retornar foi madeireiro e despois rexentou unha explotación agrícola. Foi un dos fundadores de Alianza Popular en 1982. Participou sempre nas candidaturas do partido pero non en postos de saída ata que en 2002 a morte do anterior alcalde e a renuncia do número dous colocarano na alcaldía que revalidou nas eleccións municipais de 2003 e nas sucesivas eleccións sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial.
Nas municipais de 2019 renunciou a presentarse e foi substituído por Josefina Suárez López que finalmente foi a que acadou a alcaldía. Nas municipais de 2023 volveu á política encabezando a formación Unión por Trazo.
Osteoglosiformes
Os Osteoglosiformes (Osteoglossiformes), do grego linguas con ósos,´é unha orde de peixes teleósteos, relativamente primitivos, todos de auga doce.
Características
Caracterízanse por presentaren linguas con ósos ou dentes, e a parte posterior do tracto gastrointestinal á esquerda do esófago e do estómago (en tódolos demais peixes está á dereita).
Unha especie, a arapaima (Arapaima gigas), pode alcanzar os 450 cm de lonxitude.
Celtic Woman: Home for Christmas
Celtic Woman: Home for Christmas é o duodécimo álbum de estudio do grupo irlandés Celtic Woman. Foi lanzado ó mercado o 9 de outubro de 2012 e nel participan as cantantes Chloë Agnew, Lisa Lambe, Méav Ní Mhaolchatha, e a violinista Máiréad Nesbitt. Este é o primeiro álbum no que participa Ní Mhaolchatha dende que deixara o grupo e tamén o primeiro no que non participa Lisa Kelly, unha das cantantes que formou parte do grupo dende os seus comezos.
Charles Hutton
Charles Hutton, nado o 14 de agosto de 1737 e finado o 27 de xaneiro de 1823, foi un matemático inglés.
Traxectoria
Hutton publica a súa primeira obra titulada The Schoolmaster's Guide, or a Complete System of Practical Arithmetic en Newcastle en 1764. Trátase dun libro elemental de aritmética que foi adoptado intensamente nas escolas.
Tivo grande inquietude por todos os aspectos da ciencia e publicou innumerables artigos nas revistas científicas da época. En 1774, grazas ás medicións de Nevil Maskelyne (1732-1811), mide por primeira vez a constante gravitacional.
Durante a súa vida ampliou e traduciu ao inglés certas edicións de Montucla Histoire des mathématiques publicándose en Londres no ano 1803 e posteriormente ampliado en 1814.
The Plains of Passage
As chairas do tránsito (na versión orixinal The Plains of Passage) é unha novela histórica escrita pola autora estadounidense Jean M. Auel en 1990. É o cuarto libro da serie Os fillos da terra.
Sinopse
A novela relata a viaxe dun ano dende que Ayla e Jondalar abandonan os Mamutoi e remontan o Río da Gran Nai (o Danubio) ata a chegada ás terras onde habita a tribo de Jondalar. Ó longo do traxecto, Ayla vai coñecendo distintas tribos de Os Outros -maioritariamente grupos que Jondalar coñeceu na súa viaxe cara a desembocadura do río. Ayla é temida por estes grupos pola súa capacidade de dominar os animais (sobre todo de Lobo).
Igrexa de Tofta
A igrexa de Tofta (sueco: Tofta kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Tofta, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A primeira igrexa no lugar foi construída probablemente a finais do século XII; dese edificio só queda o gablete oeste da nave e restos dun portal que agora se atopan no portal norte. A parte máis antiga da presente igrexa é a parte inferior da torre, construída ao redor do ano 1200. O coro con ábsida do primeiro edificio substituíuse polo actual, de estilo gótico temperán, a mediados do século XIII, ao mesmo tempo que se aumentaba a altura da torre. Ao redor de 1270 levantouse a nova nave e o chapitel da torre fíxose máis puntiagudo. A única parte non medieval é a sancristía, engadida no ano 1881.
As paredes teñen fragmentos de frescos medievais que foron atopados durante unha restauración realizada entre 1958 e 1959. Tamén se conservan un feixe de vidreiras medievais.
Do seu mobiliario, a pía bautismal ricamente esculpida é a peza máis antiga, datando do século XII. Foi probablemente realizada para a anterior igrexa. O altar ten un retablo do século XIV, probablemente feito en Lübeck. Outras dúas esculturas de madeira do mesmo século tamén se conservan na igrexa, unha da Virxe María e outra de San Olaf. Un banco medieval ben conservado tamén se atopa na igrexa. No chan do coro hai unha tumba, feita para un labrego e o seu fillo que foron golpeados ata a morte en 1340. Os bancos e o púlpito son barrocos.
Finlandia nos Xogos Europeos de 2015
Finlandia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 106 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Suomen Olympiakomitea, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Finlandia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Pieter Claesz
miniatura|333px|Pieter Claesz Bodegón, (1627) Pieter Claesz, nado en Burgsteinfurt cara a 1597 e finado en Haarlem o 1 de xaneiro de 1660, foi un pintor neerlandés do século de ouro pictórico dos Países Baixos.
Traxectoria
Naceu en Westfalia e instalouse en Haarlem en 1617, onde traballou principalmente.
Primeira división española 1929/30
A tempada 1929/30 da Primeira división española foi a segunda edición do campionato, que comezou o 1 de decembro de 1929 e concluíu o 30 de marzo de 1930.
O Athletic Club de Bilbao conquistou o seu primeiro título ligueiro, noutra tempada sen representación galega na categoría.
Esta Liga constaba de 10 clubs, e introducíronse pequenos cambios para dinamizar o campionato. O pechacancelas descendería directamente a Segunda División, a diferenza do sucedido na tempada anterior, e sería substituído polo campión da segunda categoría.
Ascenso a Primeira División
O Deportivo Alavés ascende a Primeira División tras resultar campión de Segunda División nesa tempada.
Pierce Brosnan
Pierce Brendan Brosnan, nado o 16 de maio de 1953 en Drogheda, Condado de Louth, é un actor, produtor e activista irlandés.
Männer…
Männer… é un filme alemán de 1985 dirixido por Doris Dörrie. Foi candidato da República Federal Alemá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
N-655
A N-655 ou Acceso ao porto exterior de Ferrol é unha estrada nacional que conecta a FE-12, da Rede de estradas do Estado, co porto exterior de Ferrol, ademais doutras vías intermedias como a AC-116 e a AG-64.
Historia
O tramo máis próximo á nova dársena, de 5 km, inaugurouse o 11 de setembro de 2008; o tramo inicial o foi posto en servizo o 23 de outubro dese mesmo ano e, finalmente, o 16 de abril de 2009 entrou en funcionamento o tramo central restante.
Castro de Castromaior
O Castro de Castromaior é un antigo castro que se atopa no concello de Portomarín, na provincia de Lugo. Situado moi preto do Camiño de Santiago Francés.
Morfoloxía
Posúe un recinto principal máis alto ao que se unen outros catro cara ao leste e un máis cara ao oeste, formando plataformas delimitadas por liñas de murallas, defensas de terra con empalizadas e foxos, que dan ao poboado un aspecto fortificado.
Mundial de Fútbol de 2010 - Final
A final do Mundial de Fútbol de Suráfrica 2010 foi un partido de fútbol disputado o 11 de xullo de 2010 no Estadio Soccer City de Xohanesburgo que determinou o campión do mundo de fútbol do mundial de 2010. Xogouse entre as seleccións dos e, resultando vencedora esta última por 0-1, cun gol de Andrés Iniesta a catro minutos do final da prórroga. O partido destacou polo seu infrecuente número de cartóns amarelos, a meirande parte producidos polos neerlandeses, que foron criticados polos seu xogo sucio.
Ambos equipos participantes, e, competían por acadar o seu primeiro título de campión do mundo, xa que a selección neerlandesa xogara anteriormente sen éxito as finais de 1974 e 1978 e a española nunca conseguira chegar a unha, sendo o seu mellor posto até ese intre o cuarto acadado no mundial de Brasil 1950 the Netherlands and Spain were attempting to win their first FIFA World Cup. Esta final foi a segunda consecutiva que enfrontaba a equipos europeos e a primeira vez que un equipo dese continente a gañaba fóra do mesmo.
Finalistas
Antes deste partido, os e  nunca se atoparan na fase final dun Mundial ou dunha Eurocopa, os dous grandes torneos internacionais con participación de equipos europeos. A nivel global os dous equipos enfrontáronse en nove ocasiones dende 1920, gañando catro veces cada un e empatando unha vez. Estes partidos correspondían xa sexa a amigables, eliminatorias de clasificación para a Eurocopa e un encontro durante os Xogos Olímpicos de Atenas 1920.
Antes da celebración desta final, ningún dos dous equipos gañara o título de campión do mundo anteriormente. Os Países Baixos foran subcampións dúas veces antes, perdendo 2-1 ante Alemaña Occidental en 1974, e 3-1 ante selección da Arxentina en 1978. Con respecto a España, antes desta cita o seu mellor posto nun mundial fora o cuarto, acadado en 1950, cando o campión se decidiu cunha liguiña de catro equipos, e os cuartos de final en 1934, 1986, 1994 e 2002. Así, España, converteuse na duodécima selección diferente en xogar unha final da Copa do Mundo, e o equipo novo dende Francia en 1998. Despois do encontro, os Países Baixos xogaron a súa terceira final sen coñecer a vitoria, superando a marca que compartira con Hungría e Checoslovaquia. Con todo, en termos xerais de derrotas en finais, Alemaña é o líder con catro derrotas. Tamén destacar que despois do encontro, España converteuse na oitava selección en gañar o Mundial, uníndose a Inglaterra e a Francia, como equipos que a gañaron unha soa vez.
Antes do partido España tiña unha cualificación Elo de 2111 puntos e os Países Baixos de 2100 puntos. Así, a combinación dos puntos dous finalistas acadaba 4.211 puntos, sendo o número máis alto acadado xamais nun partido de fútbol da historia, superando a marca anterior de 4.161 puntos combinados na final do Mundial de Suíza 1954 entre Hungría e Alemaña Occidental.
Novos rexistros
Esta foi a primeira dende a final de 1978, cando Arxentina derrotou aos Países Baixos, na que ningún dos finalistas gañara anteriormente a Copa do Mundo. Foi ademais a primeira final na que non xogou polo un menos un destes equipos: o Brasil, Italia, Alemaña e a Arxentina; sendo estes historicamente os catro mellores equipos en canto a aparicións en finais de mundiais. Tamén por primeira vez na historia dos mundiais, ningún dos equipos que disputou a final da anterior edición pasou da fase de grupos. O vixente campión, Italia, e o subcampión, Francia, ocuparon as últimas prazas dos seus grupos, o F e o A, respectivamente. Ademais foi a segunda final consecutiva sen participación de Alemaña ou Brasil, e a terceira vez dende 1954 e 1978.
Con dous finalistas europeos, esta foi a primeira vez que un equipo europeo gaña a Copa do Mundo fóra do seu continente. Ademais este título supuxo o décimo dun equipo europeo, superando aos nove títulos de Suramérica. Ademais esta foi a segunda vez que dous equipos europeos conseguen o título de xeito consecutivo, sendo a outra vez cando Italia venceu en 1934 e 1938. Tamén este partido supuxo o maior rexistro de cartóns amarelos mostrados nunha final de mundial con catorce.
Esta final foi a sexta na que se tivo que disputar unha prórroga (anteriormente 1934, 1966, 1978, 1994 e 2006), e a cuarta que se decidiu neste período (xunto coa de 1934, 1966 e 1978), dúas das cales perdidas polos Países Baixos. Ademais esta foi a primeira vez dende 1974 (con Alemaña Occidental) que a actual campioa de Europa gaña o Mundial. Como dato curioso esta foi a segunda vez que un equipo gaña o mundial co seu equipamento suplente, sendo a primeira en 1966 con Inglaterra.
Camiño á final
Unha vez na fase final final do mundial, os Países Baixos acadaron os oitavos de final como gañadores da Grupo E, con tres vitorias en tres partidos fronte a Dinamarca, o Xapón e o Camerún, concedendo ademais tan só un gol. Nos oitavos de final, derrotou á debutante Eslovaquia, a pentacampioa Brasil e ao Uruguai. Antes da final os Países Baixos levaban vinte e cinco partido sen coñecer a derrota.
No Grupo H, España recuperouse da derrota ante Suíza no seu primeiro partido para vencer a Honduras e logo Chile, acabando primeiros de grupo. Nos oitavos de final, eliminaron á selección de Portugal, á debutante nos cuartos de final Paraguai, e aos tricampións de Alemaña nas semifinais. Ese último encontro foi unha repetición da final da Eurocopa de 2008, vencendo de novo España por 1-0 aos que foran até ese intre o equipo máximo goleador do torneo.
Nos seis partidos que ambos equipos xogaron até chegar á final en Suráfrica, os Países Baixos marcaran un total de doce goles a favor e cinco en contra, mentres que España marcara sete e concedera dous. Ao entrar na final, o neerlandés Wesley Sneijder e o español David Villa estaban empatados como os máximos goleadores do torneo con cinco tantos cada un; Arjen Robben dos Países Baixos, con dous era o único outro xogador dos equipos dos finalistas con máis dun gol no torneo.
Talasoterapia
A talasoterapia é un método de terapia que se basea no uso de diferentes medios mariños, xuntos ou por separado, (auga de mar, algas, barro e outras substancias extraídas do mar) e do clima mariño como axente terapéutico. A auga recóllese en lugares onde este limpa para garantir a ausencia de axentes contaminantes, se contén area déixase decantar e queda transparente, antes da súa aplicación nos distintos tratamentos (a auga de mar elimina por si mesma os patóxenos por osmose)
Etimoloxicamente provén do grego Thalasso (mar) e Therapeia (terapia), e débese ao médico francés Dr. Bonnardiere de Arcachon (1869), a súa formulación débese ao médico británico Richard Russell que desenvolveu, a mediados do século XVII, o primeiro tratado médico de curas mariñas.
Historia da talasoterapia
En practicamente todos os lugares e en todas as épocas considerouse que o mar ten o poder de proporcionar fortaleza. Os heroes das epopeas de Homero, por exemplo, saían do mar plenos de enerxía.
Os médicos da antigüidade, desde o pai grego do medicamento, Hipócrates, ata Avicena, pasando por Celso e Galeno explicaron as virtudes terapéuticas do mar e recomendárono fervorosamente para recuperar a saúde perdida.
En Europa, durante a Idade Media, desprestixiouse a sabedoría clásica que relacionaba o contacto coa natureza e os costumes hixiénicos co coidado da saúde. Pero no século XVI, o rei Henrique III de Francia recibiu tratamentos mariños por consello do seu médico Ambrosio Parei. Por entón atribuíanse aos baños mariños efectos fortificantes, astringentes, resolutivos, antipióxenos, entre outros moitos.
O primeiro libro importante sobre talasoterapia escribiuno o inglés Richard Russell en 1760. Titulábase O uso de auga de mar nas enfermidades das glándulas e alcanzou un grande éxito en toda Europa. Russell observou que as persoas, e en especial os nenos, que habitaban nas vilas costeiras tiñan en xeral mellor saúde que os do interior. Era o caso, por exemplo, da poboación de Brighton. Por iso recomendou os baños de mar e mesmo a inxesta de auga mariña. No seu libro escribiu que á súa consulta chegaban nenos débiles, pálidos, aos que devolvía a saúde unicamente con baños de mar.
Os éxitos de Russell servíronlle para que a familia real británica nomeáselle un dos seus médicos, o que tamén fixeron moitos outros membros da nobreza inglesa. O aval da monarquía provocou que a cura mariña difundísese por toda Gran Bretaña e por outros países do continente como Francia, Holanda e Alemaña.
A principios do século XX, o doutor Ceresole fundou en Venecia un instituto para o estudo dos efectos do mar sobre o home san e enfermo. En 1913 constituíuse en Francia a Asociación Internacional de Talasoterapia, que celebrou o seu primeiro congreso en Cannes en 1914. Francia é, desde entón, o país onde a talasoterapia goza de maior prestixio e difusión, con importantes centros especializados.
A talasoterapia é actualmente unha técnica oficialmente recoñecida en todos os países desenvolvidos. Nos balnearios e centros de Talasoterapia traballan competentes equipos médicos e son visitados por un público variado: desde deportistas de elite que desexan recuperarse rapidamente dunha lesión, a xente común con problemas circulatorios, reumáticos, de tensións etc.
Contraindicacions
Existen situacións nas que a realización da talasoterapia desaconséllase co fin de evitar un agravamento ou descompensación da enfermidade.
Moitas destas contraindicacións admiten matices:
Técnicas en talasoterapia
miniatura|Talasoterapia miniatura|Talasoterapia As técnicas utilizadas en Talasoterapia son, polo xeral, similares ás usadas en termalismo (sexa mineiro-medicinal, sexa a través de auga sanitaria).
Naturais
Son as técnicas realizadas ao aire libre aproveitando as condicións e os elementos do medio mariño. As principais son:
Artificiais
As técnicas artificiais son as propias que se realizan nas instalacións dos centros de Talasoterapia.
Empezaremos pola balneación, que non é outra cousa que a mesma inmersión en auga de mar dentro das instalacións dos centros. Nestas inmersións pódense utilizar aditivos como son os sales, as algas, os aceites esenciais?
Complementarias
Outras técnicas que se utilizan como complemento na Talasoterapia son a masoterapia, as drenaxes, a presoterapia, a electroterapia e outras técnicas de estética.
Quioto
Quioto ou Kyoto (xaponés: 京都市, きょうとし, Kyōto-shi) é unha cidade xaponesa da prefectura de Quioto. Esta cidade foi a capital do Imperio do Xapón e actualmente é a capital da provincia homónima e a maior cidade da área metropolitana de Osaca-Kobe-Quioto. Quioto foi en tempos coñecida en Occidente por Meaco (xaponés: 都; miyako "capital").
O concello de Quioto limita cos concellos de Nantan, Kameoka, Nagaokakyō, Mukō, Ōyamazaki, Yawata, Kumiyama, Uji (da prefectura de Quioto); Takatsuki, Shimamoto (da prefectura de Osaca); Ōtsu e Takashima (da prefectura de Shiga).
Historia
A nova cidade, Heiankyō ("capital de Heian") converteuse na sede da corte imperial en 794. Posteriormente, mudouse o nome da cidade para Quioto (“cidade capital”). Quioto continuou sendo a capital do Xapón ata 1868, cando se transferiu o goberno para Edo, cidade á que posteriormente se lle cambiou o nome por Toquio (“Capital Leste”). Cando Edo pasou a ser coñecida por Toquio, Quioto foi, por un curto período, coñecida coma Saikyo (西京 Saikyō, "Capital Oeste"). A cuestión de cal é a capital en termos legais é aínda motivo de controversia.
A historia urbana de Quioto comezou coa decisión do emperador Kammu de fundar unha nova capital, talvez por afastar a corte da influencia dos mosteiros budistas de Heijo-kyo (actual Nara), daquela capital imperial do Xapón. Elixiu unha comarca a 40 km ao noroeste, regada polos ríos Katsura e Kamo , onde non existen achados de poboamentos anteriores ao século V cando foi ocupada polo clan Hata procedente do continente. Un santuario xintoísta do 678, o Shimogamo a carón do río Kamo, era o único relevante na zona.
Primeira capital infrutuosa
En 784 foi construída unha primeira cidade na beira do Katsura, a uns 6 km ao suroeste da Quioto actual, que recibiu o nome de Nagaoka (Nagaoka-kyo ). Igual que nas anteriores capitais a traza foi a mesma ca da entón modélica capital imperial chinesa, Changan. Un vasto recinto rectangular reticulado, de 4 × 5 km, simétrico respecto a un eixo ou avenida central, presidido no extremo norte polo pazo imperial, de 1 × 1,6 km, coa reutilización de materiais do antigo pazo imperial de Naniwa.
Porén, tan ambicioso plan durou só unha década (as causas son aínda motivo de especulación; quizais as inundacións desastrosas fosen as máis probables). Pero en 794 foi erixida unha nova capital, practicamente co mesmo deseño, apenas uns quilómetros ao nordeste, entre o Katsura e o Kamo.
Heian-kyo
Co nome de Heian-kyo ("Capital da paz e a tranquilidade") vai ser capital imperial durante máis dun milenio, mesmo dando nome a un período da historia xaponesa (período Heian, 794-1185), un dos máis brillantes no eido artístico, cultural e relixioso.
miniatura|250px|Planta xeral de Heiankyo nunha reconstrución do século XVIII. miniatura|150px|esquerda|Vista da Daidairi (N). miniatura|150px|esquerda|Vista dende Rashomon (S) miniatura|left|150px|Quioto, 1891 Novamente a malla do plan ideal de Changan, inda que sen murallas, representativo do urbanismo xeomántico chinés (segundo as pautas do feng shui), foi estendida nun rectángulo de 4,5 × 5,2 km cunha grande avenida central (Suzaku-oji, de 84 m de anchura) entre o Pazo Imperial ao norte (nunha verdadeira cidade palaciana de seu, Daidairi, de 1,4 × 1,2 km e amurallada) e a monumental porta sur (Rashomon) flanqueada polos dous únicos templos dentro da cidade. A pouca distancia había tamén dous mercados, a esquerda e dereita da avenida, cada un nunha das metades que aquela dividía denominadas Ukyo (oeste) e Sakyo (leste). De feito a Capital Dereita (Ukyo), situada nas terras máis baixas e húmidas da ribeira do Katsura, nunca foi enteiramente ocupada e rematou abandonada na segunda metade do século X.
Dende o comezo as residencias aristocráticas agrupábanse nos arredores da cidade imperial, fundamentalmente no lado leste (a Capital Esquerda, Sakyo), as clases baixas nas ribeiras do Kamo e máis aló espallábanse os templos e mosteiros. A cidade estendeuse fóra do trazado inicial sempre no bordo oriental conformando o núcleo medieval da xa coñecida coma Quioto ("a Cidade Capital").
O período dos shogunatos
Cando en 1185 o poder efectivo do xogun ("xeneral", xefe dos exércitos) foi trasladado a Kamakura, en Quioto ficou só o poder simbólico da corte imperial, pero a súa importancia como centro cultural e relixioso continuou. Xa dende o século XI e ao longo do século XII moitos edificios da Daidairi foran abandonados sucesivamente tralos frecuentes incendios, ata que en 1227 a Cidade Imperial quedou definitivamente en ruína. Os emperadores tiñan residencias transitorias na cidade ou nos suburbios, mesmo emprestadas pola poderosa familia Fujiwara.
Tivo lugar un renacemento cando o segundo shogunato (Ashikaga, 1338-1573) se asentou en Quioto. O pazo do xogun foi construído no extremo norte da rúa Muromachi, nome polo que tamén se coñece este período. Os xoguns erixiron fermosos pavillóns e xardíns nos arredores da capital que tamén viron a emerxencia de numerosos templos e santuarios de diferentes seitas budistas e xintoístas. O desenvolvemento crecente do comercio fixo do Quioto desta época un florecente centro económico, pero entre 1467 e 1477, no curso das guerras Onin, a cidade foi devastada.
No seguinte século e medio, os restos da vila agrupábanse en dous barrios: ao norte Kamigyo, arredor do pazo imperial e o do xogun, e ao sur Shimogyo, asento dos comerciantes, unicamente unidos pola rúa Muromachi.
A reconstrución de Quioto
Foi Toyotomi Hideyoshi, a finais do século XVI e despois do fin do shogunato Ashikaga, quen reconstruíu a cidade urbanizando o baleiro entre as dúas partes illadas co que duplicou as rúas de norte a sur dividindo os antigos bloques cadrados en rectángulos. A área do novo Pazo Imperial comezou a tomar a súa forma definitiva nesta época ). Tamén e por primeira vez Quioto foi arrodeado cun terraplén defensivo chamado Odoi.
Porén, no seguinte século e medio unha sucesión de desastrosos incendios detiveron o crecemento e o último deles, en 1864, coincidiu coa Restauración Meiji (1868) que supuxo o traslado da corte imperial a Toquio. Quioto tardou en recuperarse destes contratempos. A cidade entrou na modernidade practicamente coa planta da cidade do XVII.
Modernización
O ferrocarril chegou en 1889 conectando Quioto con Osaca e Toquio e a Canle-Acueduto do Lago Biwa en 1890. Lentamente a reindustrialización do distrito téxtil Nishijin trouxo a da urbe en xeral e para 1932 Quioto acadou o millón de habitantes. Respectada polos bombardeos da segunda guerra mundial continuou o seu fortalecemento industrial e modernizador xunto co do conxunto do Xapón nas décadas sesenta e setenta. Declarado Patrimonio da Humanidade o legado histórico de templos e santuarios budistas e xintoístas que rodean a urbe, Quioto afronta con optimismo o seu futuro.
Xeografía
Quioto localízase na parte medio-occidental da illa de Honshu. Por mor das montañas que a cercan por todos os lados, Quioto é famosa polas súas calorosas noites de verán.
A cidade está disposta nun patrón similar a unha grella de acordo coa tradición chinesa. Hoxe en día, a principal zona de negocios localízase nas partes centro e sur da cidade, cunha zona norte, menos habitada, que mantén un aspecto moito máis verdeante.
miniatura|dereita|220 px|División administrativa do concello de Quioto
Divisións
Quioto divídese en once zonas (ku):
Demografía
Consonte cos datos de 2008, a cidade tiña unha poboación estimada de 1.464.990 habitantes e unha densidade de poboación de 2403,68 persoas por quilómetro cadrado, nunha área total de 827,90 quilómetros cadrados.
Cultura
Quioto é coñecida pola súa deliciosa cociña local. Ao contrario da rexión volcánica de Kanto, o rico solo de Quioto permite o cultivo dunha variedade de vexetais e os varios cursos de auga existentes proporcionan boas condicións para a pesca. miniatura|O Pavillón Dourado
Quioto é considerado o centro cultural do Xapón. Durante a Segunda Guerra Mundial, cando os bombardeos varrían o país, Quioto e os seus 1.600 templos budistas, 400 lugares de culto xinto, os seus palacios, xardíns e edificios foron salvados, ficando Quioto como unha das cidades máis ben preservadas de todo o Xapón. Na rexión de Quioto encóntranse algúns dos máis famosos templos do Xapón, incluíndo: miniatura|esquerda|O Pavillón Dourado Outros lugares de relevancia dentro e arredor de Quioto son o monte Arashiyama e o seu lago pintoresco, a zona de Gion, un antigo barrio de gueixas, e os canais que atravesan algunhas das súas rúas máis antigas.
Os nativos de Quioto tamén falan un dialecto xaponés chamado Kyoto-ben, que é unha variación do dialecto Kansai, falado na parte occidental do Xapón. Un exemplo típico é a palabra ookini que significa "grazas".
Economía
dereita|miniatura|A Estación de Quioto O turismo é a gran base da economía de Quioto. O legado cultural da cidade é visitado constantemente por grupos chegados de escolas de todo o Xapón e por turistas estranxeiros.
A industria da cidade está maioritariamente formada por pequenas fábricas, a maior parte delas dirixidas por artesáns que producen artesanía tradicional xaponesa. A cidade é o centro de produción de quimonos por excelencia. Con todo, estas actividades rexistraron certa redución, dado que a venda de produtos tradicionais se estancou.
A única industria de dimensión importante en Quioto é a electrónica: nesta cidade sitúanse os cuarteis xerais da Nintendo e da Nintendo Xapón, amais da OMRON Co., a Kyocera Co. (o nome deriva de Kyoto Ceramic) e Murata Manufacturing. Así a todo, o crecemento das industrias de alta tecnoloxía non é suficiente para superar a decadencia das industrias tradicionais, e, como resultado, Quioto está en declive fronte á evolución doutras cidades xaponesas.
Escolas e universidades
Quioto é coñecida como un dos centros académicos do país, albergando trinta e sete institucións de ensino superior. As tres maiores e máis coñecidas universidades locais son Quioto, Doshisha e Ritsumeikan. Entre estas, a Universidade de Quioto está considerada unha das mellores do Xapón, con varios laureados co Premio Nobel, coma Yukawa Hideki.