cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Díptico dos Nicómaco e dos Símaco
Orixe
O historiador da arte Richard Delbrueck descubriu unha mención aos paneis na biografía realizada no século X polo abade Adso sobre san Bercharius, que fundou o mosteiro ca. 670. Adso escribiu que o seu antecesor "visitou Xerusalén e obtivo moitas reliquias sagradas, e trouxo consigo excelentes táboas de marfil".
Cando os acontecementos da Revolución francesa forzaron o peche do mosteiro en 1790, o relicario e os seus paneis perdéronse temporalmente. O panel dos Nicómaco recuperouse en 1860 dun pozo en Montier, moi danado polo lume, e foi adquirido polo Museo de Cluny, de París. O panel dos Símaco, intacto na súa maior parte, apareceu posteriormente en propiedade dun coleccionista e foi adquirido pouco despois, en 1865, polo Victoria and Albert Museum, de Londres a través á colección Webb.
Descrición
O díptico elaborouse en Roma nalgún momento entre 388 e 401. O panel Nicómaco, mide 29,9 × 12,6 centímetros e o Símaco 29,8 × 12,2 cm. Námbolos dous paneis aparecen representadas cadansúa figura feminina dedicadas a rituais relixiosos perante os altares de sacrificio.
Panel Nicómaco
A táboa Nicómaco, en París, é a que está pero conservada da parella por mor dos danos recibidos nun lume. Presenta o marfil escachado en varias partes, faltando nalgunhas seccións por completo, como na faciana da muller, na man esquerda e no brazo dereito. Representa a unha sacerdotida cun peito ao aire reavivando, con dous fachos acesos que están parcialmente desaparecidos, a chama dun altar adicado, quizais, á deusa Ceres, un culto vencellado aos misterios de Eleusis. Completa a escena un piñeiro do que penduran dous címbalos; tanto a árbore coma os címbalos son atributos da deusa Cibeles e máis do seu servinte/amante Atis.
Panel Símaco
O panel Símaco, conservado en Londres, amosa unha muller coroada de hedra espolvoreando incenso sobre as chamas dun altar cadrado, grilandeada de coroas de carballo. A muller é asistida por unha pequena figura que sostén un cántaro e unha cunca de froita. As grilandas de carballo e o carballo sagrado suxiren o culto a Xúpiter, mentres que as follas de hedra lembran o deus Dioniso. As figuras femininas foron interpretadas de varias maneiras como sacerdotisas e como deusas.
Jorge de Sena
Jorge Cândido de Sena, nado en Lisboa o 2 de novembro de 1919 e finado en Santa Barbara, California o 4 de xuño de 1978, foi poeta, crítico, ensaísta, narrador, dramaturgo, tradutor e profesor universitario portugués, naturalizado brasileiro en 1963.
Díptico dos Nicómaco e dos Símaco
Interpretación
Crese que os paneis celebran a alianza matrimonial de dúas importantes familias senatoriais, os Símaco e os Nicómaco. Os candidatos máis probables son a filla do senador Quinto Aurelio Símaco e Nicómaco Flaviano, fillo do seu colega Virio Nicómaco Flaviano, aínda que tamén se suxeriu que os paneis poderían conmemorar o matrimonio do fillo de Símaco, o Quinto Fabio Memio Símaco coa neta do mencionado colega.
Jorge de Sena
Primeiros anos
Fillo único de Augusto Raposo de Sena, natural de Ponta Delgada e comandante da mariña mercante, e de Maria da Luz Telles Grilo de Sena, natural da Covilhã e dona-de-casa. Ambas as familias eran da alta burguesía, a paterna de suposta liñaxe aristocrática de militares e altos funcionarios, e a materna de comerciantes ricos do Porto. Segundo relata no seu conto Homenagem ao Papagaio Verde, tivo unha infancia recollida, solitaria e infeliz, o que fixo que se tornase introspetivo, observador e imaxinativo.
Díptico dos Nicómaco e dos Símaco
Interpretación
Os dípticos foron encargados, a miúdo, por familias romanas importantes para celebrar acontecementos relevantes, a maioría das veces a consecución do consulado. A forma de díptico, polo menos orixinalmente, servía como par de tapas para as táboas de escritura de cera. A obra no seu conxunto interpretouse como un estudo na nostalxia. Así como a maioría do mundo romano rexeitou o politeísmo a favor do cristianismo, tamén deixou atrás as técnicas de proporción e perspectiva que caracterizaron a arte dos seus devanceiros.
Jorge de Sena
Primeiros anos
Fixo a instrución primaria e os primeiros anos do instituto no Colexio Vasco da Gama. Concluíu os estudos secundarios no Liceu Camões, onde foi alumno de Rómulo de Carvalho. Era un mozo que lía avidamente, tocaba o piano e escribía poemas. Na Facultade de Ciencias de Lisboa, fixo os exames preparatorios coas notas máis elevadas.
Na Escola Naval
Sena nutría a idea algo romántica de se tornar oficial da mariña, seguindo as pisadas do pai. En 1938, aos 17 anos, entrou para a Escola Naval como 1º do seu curso. O 2 de outubro de 1937, iniciou a súa viaxe de instrución a bordo do navío-escola Sagres. Visitou os portos de S. Vicente, Santos, Lobito, Luanda, S. Tomé e Dakar, chegando a Lisboa ao final de febreiro de 1938. O contacto coa inmensidade do océano, a azáfama da vida a bordo e o movemento e mudanza constantes agradaron ao mozo Sena, mais nin todo correu ben. Segundo o relato dun antigo camarada de curso, aquel ano a viaxe de instrución foi excepcional e particularmente dura e esixente en termos de preparación e destreza física, copiando o modelo da mariña alemá. Na parte teórica do curso Sena era brillante, mais en termos atléticos era medíocre e a pesar dos moitos esforzos que fixo non conseguiu satisfacer as elevadas expectativas do comandante do curso, que parecía nutrir un odio de estimación polo cadete contemplativo e intelectual. Ao final da viaxe, foi comunicado a Sena que iría ser proposta a súa exclusión da Mariña por lle faltaren as "necesarias calidades" para oficial. Sena ficou profundamente frustrado e desgostado con este rexeitamento e o seu afastamento definitivo dun modo de vida que tanto arelaba.
Enxeñaría civil, casamento e primeiras obras
A pesar da súa inclinación natural para a literatura, Sena frecuenta, en setembro de 1942, o primeiro ciclo do Curso de Oficiais Milicianos, o cal abandona, afrontando graves problemas de saúde. Despois dun ano lectivo en Lisboa, regresa, en 1943, apoiado financeiramente por Ruy Cinatti e José Blanc de Portugal, á Facultade de Enxeñaría da Universidade do Porto (que iniciara en 1940) para frecuentar o curso de Enxeñaría Civil, concluíndoo en 1944. O curso pouco o entusiasmou, mais durante todo ese tempo escribiu bastantes poemas, artigos, ensaios e cartas. Desde os 16 anos que escribía e en 1940, co pseudónimo de Teles de Abreu, publicou os seus primeiros poemas na revista Cadernos de Poesía, dirixida por Cinatti, Blanc de Portugal e Tomás Kim. En 1942, publica o seu primeiro libro de poemas, Perseguição, que non impressiona moito o seu amigo e crítico João Gaspar Simões. Adolfo Parellas Monteiro considérao un libro revelador mais difícil.
En 1947, Sena inicia a súa carreira de enxeñeiro, que durou 14 anos. Traballou como enxeñeiro civil no Concello de Lisboa, na Dirección-Xeral dos Servizos de Urbanización e na Xunta Autónoma das Estradas (JAE), onde permanecerá até ao seu exilio para o Brasil en 1959.
En 1940, no Porto, Jorge de Sena coñece e tórnase amigo de Maria Mécia de Freitas Lopes (irmá do crítico e historiador literario Óscar Lopes), comezando a namorar en 1944 e casando en 1949. Jorge de Sena e Mécia de Sena tiveron nove fillos. Mécia, a súa incansável compañeira e enérxica colaboradora, apoiando o escritor nas moitas crises que lle xurdiron ao longo dunha vida por veces atribulada.
Traballaba incansabelmente, para sustentar a crecente familia. Alén do seu absorvente traballo diúrno na JAE (que lle posibilitou viaxar e coñecer o Portugal profundo), Sena tamén se dedicaba á dirección literaria en editoras, á tradución e revisión de textos, ocupacións que lle roubaban un precioso tempo para a investigación literaria e a para a súa obra. A banalidade e a pequenez do cotián no Portugal de Salazar das décadas de 1940 e 1950 atorméntano, ben así como a mediocridade, a mesquñez e a intriga dos medios literarios, a opresión política, a censura literaria, resultando nun ambiente de traballo sufocante e absolutamente frustrante, mais que non deixan de o inspirar para o poema É tarde, muito tarde na noite…
Durante eses anos publica varias obras: O Dogma da Trindade Poética – Rimbaud (1942), Coroa da Terra, poesía (1946), Páginas de Doutrina Estética de Fernando Pessoa (organización), 1946, Florbela Espanca (1947), Pedra Filosofal poesía (1950), A Poesia de Camões (1951), etc. Colabora na revista Mundo Literário (1946-1948) con contos e poesía e tamén como crítico artístico na rúbrica cinema e tamén nas revistas Litoral (1944-1945) e Atlántico.
A Fradería, San Román de Vale, O Vicedo
A Fradería é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Jorge de Sena
Exilio no Brasil
A súa situación como escritor e cidadán estaba a tornarse insustentábel. Como escritor, non tiña tempo libre para escribir, só o podía facer de modo insuficiente e limitado á noite e aos domingos. Tamén o feito de non pertencer a ningún círculo académico e a falta de apoio institucional frustrava calquera pretensión de poder vir a editar algunha obra máis ambiciosa. Por outro lado, a súa participación nunha tentativa revolucionaria abortada o 12 de marzo de 1959, colocouno en posición de prisión inminente, no caso moi probábel dalgún dos conspiradores prendidos pola PIDE denunciar os que aínda se encontraban libres.
En agosto de 1959, viaxou até ao Brasil, convidado pola Universidade da Bahia e polo Goberno Brasileiro a participar no IV Colóquio Internacional de Estudos Luso-Brasileiros. Sendo convidado como catedrático contratado de Teoría da Literatura, en Assis, no Estado de S. Paulo, aproveitou esa oportunidade e aceptou o lugar, iniciando así o seu longo exilio. Fai amizade co poeta Jaime Montestrela, que dedicou o seu libro Cidade de lama. Por motivos profesionais, tivo que adoptar a cidadanía brasileira.
Non foi, con todo, un exilio liberador. Sentía saudades da patria, a pesar do rancor perenne que nutría pola pequenez, mesquiñez e falta de recoñecemento nacionais que o atormentarían até ao final da vida.
En 1961, Jorge de Sena foi ensinar Literatura Portuguesa na Facultade de Filosofía, Ciencias e Letras de Araraquara. En 1964, despois de vencer algúns prexuízos académicos polo feito de ser licenciado en Enxeñaría, Jorge de Sena defendeu a súa tese de doutoramento en Letras (Os Sonetos de Camões e o Soneto Quinhentista Peninsular), obtendo os títulos académicos "con distinción e loanza".
O período de seis anos que pasou no Brasil foi moi produtivo. Finalmente, tiña toda a dispoñibilidade para se dedicar á súa obra coa debida profundidade e profissionalismo. Poesía, teatro, ficción, ensaísmo e investigación. Parte da novela Sinais de Fogo e a totalidade dos contos Novas Andanças do Demónio foron escritos neste período.
A degradação da situación política no Brasil, coa instalación dunha ditadura militar a partir de marzo de 1964, fixo que Jorge de Sena, máis do que nunca aveso a prepotencias, aceptase un convite para ensinar Literatura de Lingua Portuguesa na Universidade de Wisconsin, para partir para os Estados Unidos en outubro de 1965. En 1967 foi nomeado catedrático do Departamento de Español e Portugués da referida universidade.
De 1970 até 1978 foi catedrático efectivo de Literatura Comparada na Universidade da California, en Santa Barbara. A pesar da satisfacción de ensinar e da amizade que os alumnos lle dedicaban, Sena non foi feliz. Queixábase da "medoña soidade intelectual da América" onde non había "convivio intelectual algún" e da esterilidade e espírito burguês do medio académico, que non se interesaba pola súa obra.
Cando se deu o Revolución de 25 de Abril de 1974 Jorge de Sena ficou entusiasmado e quería regresar definitivamente a Portugal, ansioso de dar a súa colaboración para a construción da democracia. Sena visitou Portugal, con todo, ningunha universidade ou institución cultural portuguesa se dignou convidar o escritor para calquera cargo que fose, feito que moito o desilusionou e amargou, decidindo continuar a vivir nos Estados Unidos, onde tiña a súa carreira estabelecida.
Jorge de Sena morreu o 4 de xuño de 1978, aos 58 anos, de cancro.
O 11 de setembro de 2009, os seus restos mortais foron trasladados de Santa Barbara, California, para o Talhão dos Artistas do Cemiterio dos Praceres, en Lisboa, despois dunha cerimonia de homenaxe na Basílica da Estrela, coa presenza de familiares, amigos e entidades oficiais.
"Pensador que sente e sentidor que pensa" (Eugénio Lisboa), os seus poemas parte xeralmente dun obxecto para fixar unha meditación sobre o "eu" e o seu lugar no mundo.
Obra
Foi un dos máis influentes intelectuais portugueses do século XX, con vasta obra de ficción, drama, ensaio e poesía, alén de importante epistolografia con figuras tutelares da literatura portuguesa e brasileira. A súa obra de ficción máis famosa é a novela autobiográfica Sinais de Fogo, adaptada ao cinema en 1995 por Luís Filipe Rocha. gran parte da súa obra foi publicada postumamente polos coidados da viúva, Mécia de Sena.
Hi hat
miniatura|Un hi hat moderno. Un hi hat (hihat, high-hat, etc.) é unha combinación de dous címbalos e un pedal, todo montado nun soporte metálico. É parte da batería estándar presente en moitos xéneros musicais, incluíndo rock, pop, jazz e blues. Os hi hats consisten nun par de pratos de tamaño pequeno e mediano combinados montados nun soporte, cos dous pratos enfrontados. O prato inferior está fixo e a parte superior está montada nunha varilla que o move cara abaixo cando se aperta o pedal (un hi hat que está nesta posición dise que está "pechado" ou "hi hats pechados").
O Mosteiro, Donas, Gondomar
O Mosteiro é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Costa, San Román de Vale, O Vicedo
A Costa é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Miranda, Donas, Gondomar
A Miranda é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Nogueira, Donas, Gondomar
A Nogueira é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Sphagnum molle
Sphagnum molle é unha especie de briófita da familia Sphagnaceae. Esta especie foi descrita por primeira vez por Sull. en 1846.
Sermán, Donas, Gondomar
Sermán é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Sobreiro, Donas, Gondomar
O Sobreiro é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Pereiro, Donas, Gondomar
O Pereiro é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Në kërkim të Venerës
Në kërkim të Venerës é un filme dramático kosovar de 2021 dirixido por Norika Sefa. É unha coprodución entre Macedonia do Norte e Kosovo. O guión foi escrito orixinalmente en albanés por Norika Sefa. Está protagonizado por Erjona Kakeli. Foi escollido como candidato de Kosovo para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Venera é unha adolescente tranquila e taciturna que vive nunha pequena vila de Kosovo. Na casa, onde conviven tres xeracións, apenas ten privacidade.
Marta Traba
Traxectoria
Os seus pais eran os inmigrantes galegos Francisco Traba, xornalista, e Marta Taín. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Buenos Aires. Durante os seus anos de estudante traballou na revista Ver y Estimar, dirixida polo crítico de arte Jorge Romero Brest. Foi unha das pioneiras na actitude crítica da arte colombiana e latinoamericana.
De 1949 a 1950 estudou Historia da Arte na Sorbona de París e logo na Universidade dos Andes e na Universidade Nacional de Colombia, en Bogotá, onde obtivo a cátedra de Historia da Arte. O seu primeiro marido foi o xornalista Alberto Zalamea. Tamén colaborou con programas de arte na nova Televisión Nacional de Panamá e en emisoras culturais como HJCK. As súas columnas na revista Semana e no xornal El Tiempo enriqueceron a discusión sobre o futuro artístico de Colombia, participando nas principais polémicas dos anos sesenta: o realismo socialista contra o expresionismo abstracto, o nacionalismo fronte ao internacionalismo e a arte figurativa contra a abstracta.
Fundou Museo de Arte Moderna de Bogotá na Universidade dos Andes, onde tamén impartía clases. En 1968, durante o goberno de Carlos Lleras Restrepo, os militares ocuparon a Universidade Nacional de Colombia e expulsaron a Marta Traba do país. Como exiliada, viviu en Montevideo, Caracas, San Xoán de Porto Rico, Washington, Princeton, Barcelona e París, xunto co seu segundo marido, o crítico literario uruguaio Ángel Rama. Con todo, en 1982 conseguiu a nacionalidade colombiana.
En 1958 publicou El museo vacío, un ensaio sobre estética onde analizou o pensamento de Benedetto Croce e Wilhelm Worringer. Tamén publicou varios ensaios sobre a historia e a crítica da arte en América Latina: La pintura nueva en Latinoamérica (1961), Dos décadas vulnerables en las artes plásticas latinoamericanas (1950-1970) (1973), Arte de América Latina 1900- 1980. Analizou a obra de varios artistas latinoamericanos, entre eles Alejandro Obregón, Fernando Botero, Leopoldo Richter, Guillermo Wiedemann, Eduardo Ramírez, Samuel Montealegre, Edgar Negret, Feliza Bursztyn e Antonio Roda. Tamén estudou o mundo da arte pop e da arte conceptual.
Faleceu o 27 de novembro de 1983 no voo 011 de Avianca, cando o Boeing 747 no que viaxaba se estrelou antes de aterrar no Aeroporto de Madrid-Barajas. Viaxaba a Colombia para asistir ao "Primeiro Encontro de Cultura Hispanoamericana", invitados polo presidente Belisario Betancur. No mesmo accidente morreron tamén o seu marido Ángel Rama, o escritor mexicano Jorge Ibargüengoitia, o escritor peruano Manuel Scorza e a pianista española Rosa Sabater entre outros.
Armadura dos crocodilos
Estrutura do exoesqueleto
O exoesqueleto epidérmico dun aligátor consta de escamas córneas oblongas dispostas en ringleiras transversas; os eixes longos das escamas son paralelos ao eixe do corpo. Na cola, excepto na liña dorsal, e no lado ventral do tronco e cabeza esas escamas son moi regulares en perfil e disposición; nos lados da cabeza e tronco e nas patas son moito menores e están colocadas menos regularmente, mentres que ao longo da liña dorsal media, especialmente na súa metade posterior, están elevadas formado quillas altas que lle dan á cola unha ampla área superfcial para nadar. Os primeiros tres dedos de mans e pés están armadas con garras córneas, que tamén pertencen á parte epidérmica do exoesqueleto.
O exoesqueleto dérmico consta de escudos óseos chamados osteodermos que están debaixo das escamas epidérmicas da superficie dorsal do tronco e parte anterior da cola. As escamas que están enriba, agás en animais moi novos, están sempre desgastadas, así que as escamas óseas están expostas. A superficie ventral ou inferior dos escudos é plana, mentres que a superficie exterior ten fortes quillas e nos animais vellos é a miúdo rugosa e con buratiños. As placas son case cadradas e están moi xuntas na maioría das partes.
Os escudos están agrupados en dúas áreas bastante distintas chamadas nucal e dos escudos dorsais. A primeira está xusto detrás da cabeza, na rexión das patas anteriores e consta de catro placas grandes e varias placas menores. A última, ou área dos escudos dorsais, esténdese polo dorso en ringleiras lonxitudinais bastante regulares e filas transversas tamén bastante regulares. Na parte máis ancha do tronco hai seis ou oito destes escudos nunha fila transversal. Fanse máis pequenos cara á cola.
Atópanse en ambos os sexos glándulas de almiscre, que segundo Gadow están presentes en todos os Crocodilia, que son derivados da pel. Hai un par, cada unha das cales é do tamaño dunha noz, atopadas no lado inferior da cabeza, unha na parte interna de cada media mandíbula. Outro par está dentro dos labios da cloaca.
Histoloxía do integumento
A epiderme dun embrión ou dun crocodilo novo ou a medio crecer contén as redes de Malpighi: unha soa capa de células curtas cilíndricas. Sobre as redes hai células discoidais algo aplanadas formadas pola división transversa das células da rede supraxacentes. No exterior está a capa epitriquial, un mosaico de células poligonais con núcleo oval situado no centro. Entre as células epitriquiais hai pequenos buratos ovais, non moi diferentes en aspecto dos estomas dos tecidos epidérmicos da plantas. Bronn pensa que estas non son artefactos, pero non sinala ningunha explicación da súa presenza.
As células da rede de Malpighi cilíndricas son células aplanadas que gradualmente se fan moi planas e perden os seus núcleos a medida que pasan sobre a capa córnea. O estrato córneo consta de células fortemente aplnadas nas cales os núcleos pode que xa non se observen claramente, aínda que as súas localizacións poden xeralmente determinarse polos grupos de gránulos de pigmento. Nas células das capas máis superficiais do estrato córneo hai liñas rectas escuras, quizias cristas causadas pola presión das células poligonais que teñen enriba e debaixo. As células individuias da capa córnea adoitan estar illadas nas rexións do ventre e do pescozo, onde nunca son moi grosas; pero nas costas as células desta capa son moi numerosas e fusiónanse entre si formando as placas óseas; aquí a rede é a única capa claramente diferenciada. Bronn non ten a certeza de que estean presentes na epiderme do crocodilo células puga, aínda que cre que é probable que si.
Cronoloxía das invasións xermánicas en Hispania
dereita|miniatura|300x300px| Hispania romana e as súas provincias. Este artigo presenta unha cronoloxía das invasións xermánicas do século V na Hispania (a actual península Ibérica), e os principais acontecementos relacionados con ela.
O Picoto, Gondomar, Gondomar
O Picoto é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Cronoloxía das invasións xermánicas en Hispania
Introdución
miniatura|300x300px| A península Ibérica repartida entre os pobos xermánicos contra o 415. dereita|miniatura|300x300px| As conquistas do rei suevo Rechila entre 438 e 448. dereita|miniatura|300x300px| Máxima extensión do reino suevo (Regnum Suevorum) polo 455. miniatura| A península ao redor do 470. dereita|miniatura|311x311px| O reino visigodo arredor do 500. Durante o inverno do 406/407, fuxindo da presión doutros pobos, os vándalos (divididos entre asdingos e silingos),os suevos e os alanos cruzaron o Rin que estaba completamente xeado por unha vaga de frío excepcional.
Calcúlase que pasarían preto de 300.000 persoas, dos que uns 50.000 serían propiamente guerreiros, quen cruzaron a Galia e, tras dous anos de saqueos, polo 409, cruzaron os Pireneos polos pasos de Roncesvalles e Somport e entraron en Hispania sen que o imperio romano, en plena decadencia, o impedise.
Hidacio de Chaves, relátao do seguinte xeito na súa Crónica:
Cronoloxía
Algunhas datas que veñen a continuación poden variar lixeiramente dependendo da fonte:
O Souto, Donas, Gondomar
O Souto é un lugar da parroquia de Donas, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Trilli
Álvaro Pérez Campo, coñecido como Trilli, nado en Ortigueira o 19 de maio de 2003, é un futbolista galego que xoga como lateral dereito no Barcelona Atlètic, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Fillo de Jorge Pérez, antigo xogador do Parrulo de fútbol sala, naceu en Ortigueira en 2003, xunto aos seus dous irmáns trixéminos, Javier e Raúl. Os tres entraron na canteira do Racing de Ferrol da man do histórico adestrador Cholo, e en 2014 Álvaro fichou polo Deportivo da Coruña. Foi subindo polas diferentes categorías do club coruñés e na tempada 2020/21 debutou co Xuvenil A na División de Honra, contribuíndo a que o equipo acadase a primeira posición do Grupo 1. Deste xeito disputou a Copa de Campións en Marbella, onde o Deportivo eliminou ao Las Palmas, ao Real Madrid e derrotou na final ao FC Barcelona, proclamándose así campión de España. Esa mesma tempada debutou na Terceira División co Fabril, adestrado por Juan Carlos Valerón, que o colocou de titular en cinco encontros.
No verán de 2021 realizou a pre-tempada co primeiro equipo do Deportivo, adestrado por Borja Jiménez, xogando varios partidos amigables. O 29 de agosto debutou co Deportivo en partido oficial, sendo titular no primeiro encontro da tempada 2021/22 da Primeira División RFEF contra o Celta B en Riazor, que acabou con goleada coruñesa por 5-0. Uns días despois lesionouse no músculo psoas-ilíaco xogando coa selección española sub-19, polo que se perdeu o seguinte mes de competición. Xa recuperado encontrouse coa competencia de Víctor García no seu posto, quedando no banco nos seguintes partidos, ata que tamén o valenciano se lesionou, recuperando así Trilli a titularidade. Con todo, unha nova lesión deixouno outra vez fóra do once e obrigouno a pasar polo quirófano.
Na tempada 2022/23 apenas contou con oportunidades co adestrador Óscar Cano, que dirixiu o equipo a meirande parte da competición, situación que suscitou críticas ao técnico por parte da afección. Recuperou protagonismo coa chegada ao banco de Rubén de la Barrera, pero en xullo de 2023 decidiu aceptar unha oferta do Barcelona Atlètic para xogar no filial catalán.
Selección española
Foi internacional coa selección española sub-16, adestrada por Julen Guerrero, coa que disputou a Copa AEGEAN na cidade turca de Esmirna, chegando ata a final, e disputou tamén un amigable contra a selección de Austria. En setembro de 2021, uns días despois de debutar oficialmente co Deportivo da Coruña, fíxoo tamén coa selección española sub-19, xogando dous partidos amigables contra México.
Paterson, Nova Jersey
Historia
Durante a Segunda guerra mundial a economía revitalizouse grazas á fabricación de motores de avións, pero unha vez rematada a guerra, a crise que afectou a todo o país pasou tamén factura á cidade. Nos anos 70 o problema do desemprego era crítico, situación que non mellorou moito hoxe en día.
Xeografía
Paterson atópase ao sur do condado de Passaic, dentro da área metropolitana de Nova York. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos a área total da cidade é de 22,6 km², dos cales 21,9 km² son de terra e o resto, 0,8 km², é auga.
Demografía
Segundo o censo do ano 2010, había 146.199 habitantes, 44.329 fogares e 33.353 familias residindo na cidade. Cunha densidade de poboación de 6.826,4/km², Paterson é a terceira cidade máis densa dos Estados Unidos entre as maiores de 100.000 habitantes, só por detrás de Nova York e San Francisco.
Grupos étnicos
O 34,68% dos habitantes son brancos, o 31,68% afroamericanos, o 3,24% asiáticos, o 1,06% nativos americanos e o resto doutras etnias. A porcentaxe de hispanos é do 57,63%, a maior parte procedentes do Perú, Colombia, República Dominicana e Porto Rico.
Tumba dos xigantes de Coddu Vecchiu
Coddu Vecchiu é un monumento funerario nuráxico situado preto de Arzachena, no norte de Cerdeña, que data da Idade do Bronce. O xacemento consiste nunha estela, megálitos de pedra e unha tumba en galería, e é unha das tumbas dos xigantes nuráxicos máis grandes da illa. O Nuraghe La Prisgiona está preto.
Paterson, Nova Jersey
Paterson na cultura popular
O filme de 2016 Paterson, dirixido por Jim Jarmusch, foi filmado na cidade. Conta a historia dun condutor de bus chamado Paterson que escribe poesía no seu tempo libre.
Tumba dos xigantes de Coddu Vecchiu
Historia
O xacemento foi escavado en 1966 por Editta Castaldi. Entre os artefactos recuperados atopábanse cazolas, cuncas e pratos con decoración de peites, así como vasos con pescozo dobrado e fragmentos de vasos da cultura Bonnanaro temperá nuráxica, o que suxire que o monumento foi construído a principios do período nuráxico c. 1800–1600 a. C.
A Ameixeira, Gondomar, Gondomar
A Ameixeira é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Tumba dos xigantes de Coddu Vecchiu
Historia
Coddu Vecchiu parece que consistiu orixinalmente nunha cista, que foi expandida durante a Idade do Bronce media c. 1800–1600 a. C. e cuberta cunha tumba en galería e a pedra do portal de estela ornamentada e os megálitos característicos das tumbas dos xigantes. O patio de pedra consta de once pedras de granito dispostas en semicírculo e mide uns 12 m de ancho. A hipótese de que a disposición semicircular das pedras puido ser un intento de aproveitar a corrente telúrica do granito con fins rexuvenecedores. A estela central mide uns 4 m de alto e contén a entrada á tumba. A sepultura da galería esténdese detrás do patio, mide uns 10 m de longo e probablemente estivo cuberta por un túmulo.
Coddu Vecchiu está entre as tumbas dos xigantes mellor conservadas e segue a ser unha atracción turística popular.
A Lama, San Román de Vale, O Vicedo
A Lama é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Antime, Gondomar, Gondomar
Antime é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Miguel Ángel Reviejo Ares
Miguel Ángel Reviejo Ares, nado na Coruña o 5 de novembro de 1955, é un farmacéutico e político galego.
A Lama, San Román de Vale, O Vicedo
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Miguel Ángel Reviejo Ares
Traxectoria
Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Nas eleccións autonómicas de 2001 presentouse como número 7 na candidatura do PPdeG e foi elixido deputado. É presidente do Consello Reitor de Cooperativa Farmacéutica Gallega (Cofaga).
A Áspera, Gondomar, Gondomar
A Áspera é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Sofá
miniatura|200x200px|Sofá vermello de dúas prazas, sen funda. Un sofá é un moble utilizado para sentarse confortablemente unha ou máis persoas.
Algúns ábrense para formar unha cama como é o caso do sofá cama.
Historia
miniatura|Sofá no [[Palacio de Versalles, Francia.]] O sofá era orixinalmente o trono dos árabes e exipcios e a súa existencia está constatada xa na antigüidade. esquerda|miniatura|Sofá do século XIX O sofá era orixinalmente un moble da elite e non foi até a época da industrialización en que o sofá se converteu nun artigo imprescindible dos mobles nas casas de clase media e baixa. Ao longo da súa historia foi a miúdo obxecto de polémica, considerándoo unha gran variedade de cousas desde decadente até conformista.
O sofá lígase hoxe á vida familiar doméstica e ao sedentarismo. Colócase a miúdo enfronte da televisión no cuarto de estar, e utilízase tamén para durmir a sesta. O sofá tamén se converteu no apoio central para moitas comedias de televisión. Esta simbiose, coa cal o sofá pasou do privado á esfera pública, representouse satiricamente na cultura popular, en series de televisión tales como Friends, The Big Bang Theory, Married... with Children, The Simpsons e Beavis and Butt-Head.
Compoñentes
O sofá adoita estar composto de:
Fundas
Hai tendas especializadas en fundas para sofá, incluíndo tamén tapiceiros.
As fundas para sofá adoitan ser axustables ou elásticas e con medidas estándar (a medida máis importante é o longo, incluíndo os repousabrazos), cubrindo tamén a parte de atrás do sofá.
Bade, Gondomar, Gondomar
Bade é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Little Joe
miniatura|Little Joe 1B engalando o 21 de xaneiro de 1960. Little Joe foi o nome dunha serie de foguetes da NASA para facer probas suborbitais con cápsulas do proxecto Mercury.
Características
Os foguetes Little Joe usáronse para probar as cápsulas do proxecto Mercury e en particular a torre de escape que debía poñer a salvo ao astronauta se algo iba mal durante a engalaxe. Os Little Joe eran foguetes relativamente pequenos, de 15,20 m de altura e 2,03 m de diámetro e que, segundo a versión, usaban seis ou oito motores. Podían enviar as cápsulas Mercury en voos suborbitais de ata 89 km de altura.
Lanzáronse sete Little Joe entre 1959 e 1961, tres deles con fallos, máis un Little Joe que fallou ao principio pola ignición en terra da torre de escape.
Unha versión máis grande dos Little Joe, os Little Joe II, usáronse para probas similares do proxecto Apollo.
O Bravo, Gondomar, Gondomar
O Bravo é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Boletín Oficial de la Sociedad Fomento de Porriño y su Distrito
Boletín Oficial de la Sociedad Fomento de Porriño y su Distrito foi unha revista da emigración galega que se editou en Buenos Aires de 1922 a 1975.
Historia e características
Publicación oficial da Sociedad Fomento de Porriño y su distrito, apareceu en febreiro de 1922. Dirixida por Joaquín R. Rodríguez. Entre os seus colaboradores figuraron Manuel Otero Saavedra e Víctor Valverde Mayo.
Johannes Thiele (malacólogo)
'Karl Hermann Johannes Thiele, nado en Goldap, Prusia Oriental, Reino de Prusia, o 1 de outubro de 1860, e finado o 5 de agosto de 1935 en Viena, foi un zoólogo alemán especializado en malacoloxía.
O Cotro, Gondomar, Gondomar
O Cotro é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Johannes Thiele (malacólogo)
Traxectotia
Thiele traballou extensamente no campo da clasificación científica dos moluscos. Publicou numerosos traballos sobre os detalles anatómicos destes animais e describiu 1 500 especies de diversos moluscos. Investigou os achazdos de dúas expediciones científicas alemás de finais do século XIX.
Ocupou postos en diversos institutos académicos como museos e universidades.
A súa obra principal, Handbuch der Systematischen Weichtierkunde (1929-1935) foi un manual de referencia en particular para os gasterópodos até o ano 1990.
Na sús primeira publicación notábel tratou dos pedipalpos labiais dos bivalvos. Despois estudou as papilas dos pectens e dos ostridos e concluíu que serven como órganos de sentidos para medir a turbulencia da auga, e comparou os sistemas nerviosos das políclados, poliquetos, moluscos e cordados. Máis tarde dedicouse ao estudo dos moluscos.
En 1891 foi contratado como asistente no Museo de Dresde. Alí trabalou na identificación de cunchas e orendou as súas coleccións; tamén investigou la rádula dos caracois e a describiiu en 1893 no artigo Das Gebiß der Schnecken (A dentadura dos caracois).
En 1895 traballou no Instituto Zoolóxico de Estrasburgo, arranxando a súa colección de esponxas xaponesas. Entre 1896 e 1897 traballou durante 18 meses en Gotinga. Finalmente, chegou a Berlín para ocupar un posto na Escola de Agriculturan. Alí destacou como profesor universitario no departamento de entomoloxía.
As súas investigacións mái famosas ocorreron cando foi contrartado no Museo de Historia Natural Berlín ("Museum für Naturkunde"). Desde 1898 até 1905 Thiele foi empregado na división dos crustáceos. Finalmente dedicouse case exclusivamente ao estudo dos moluscos. Despois da morte de Carl Eduard von Martens foi o seu sucesor no departaento de moluscos do Museo, posto que desempeñou até a súa xubilación en 1925.
A finais do século XIX e principios do século XX varias nacións efectuaron expedicións para investigar sistematicamente territorios aínda descoñecidos. Alemaña programou dúas expedicións, en 1898-1899 a expedición de Valdivia ao océano Índico para investigar o "mar profundo", e en 1901-1903 a expedición á Antártida. Ambos tvieron éxito e volveron con moiots animais recolldos. Para Thiele estas expedicións foron decisivas, porque el foi o que investigou os moluscos encontrados. Pola riqueza dos moluscos achados seu traballo propiciou nun gran número de especies descritas cientificamente.
Thiele publicou algunhas obras decisivas no campo da sistemática dos moluscos. Destaca o Handbuch der systematischen Weichtierkunde, 1929-1931 (Manual do estudo sistemático dos moluscos) por dúas razóns:
Este manual foi o libro de referencia durante decenas de anos polas descricións precisas, o seu estilo sistemático e a cantidade de animais tratados.
Thiele describiu máis de 1 500 especies novas de moluscos, cuxo material está depositado até hoxe no Museum für Naturkunde de Berlín. A súa proposta dunha nova sistemática dos moluscos presentada no seu manual tivo unha grande importancia e influenciaba a sistemática até os anos 1990. Modificou un concepto anterior de Henri Milne-Edwards (1848) establwecendo tres subclases: prosobranquios, opistobranquios e pulmonados. A clasificación de Thiele baseouse na semellanza global entre as especies. Esta clasificación foi modificada ao longo dos anos, sendo un exemplo recente a clasificación de Ponder & Lindberg, 1997, baseada en argumentos filoxenéticos.
Abreviatura
A abreviatura Thiele emprégase para recoñecer a Johannes Thiele como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Santo Paio
Santo Paio pódese referir a:
A Estrada, Gondomar, Gondomar
A Estrada é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
The Inbreds
The Inbreds foi unha banda canadense de rock alternativo formada no ano 1992 en Kingston, Ontario, aínda que en 1996 trasladouse a Halifax, Nova Escocia, onde estivo baseada ata a súa disolución en 1998. O grupo era un dúo formado polo vocalista e baixista Mike O'Neill e o batería Dave Ullrich.
Tres dos catro álbums publicados durante a existencia da banda chegaron ao número 1 nas listas das radios universitarias canadenses e o grupo foi nomeada dúas veces aos premios Juno. The Inbreds destacou na escena indie canadense durante os anos 90 e foi coñecida polo seu enfoque único de baixo e batería minimalistas, e melodías e harmonías influenciadas polo pop clásico de artistas como The Beatles e The Beach Boys.
Gutación
miniatura| Gutación en [[Equisetum sp.]] A gutación é a exsudación de gotas de zume de xilema nas puntas ou bordos das follas dalgunhas plantas vasculares, como as gramíneas, e unha serie de fungos, que non son plantas pero que antes eran categorizadas como tales e estudadas como parte da botánica. Guttación (do latín gutta "gota") non debe confundirse co orballo, que se condensa do aire húmido e na superficie da planta ou do fungo e non se orixina no seu interior. Tampouco é o mesmo que a transpiración, que libera vapor. A gutación xeralmente ocorre pola noite.
Os hidatodos, que probablemente evolucionaron a partir de estomas e extremos de feixes vasculares modificados, están conectados ao sistema vascular da planta por un feixe vascular. A liberación de auga líquida nos puntos máis altos da planta durante a gutación contribúe ao ascenso do zume bruto polo xilema da planta.
Proceso
A formación de gutación nos fungos é importante para a identificación visual, pero descoñécese o proceso que a causa. Con todo, debido á súa asociación a etapas de crecemento rápido no ciclo vital dos fungos, formulouse a hipótese de que durante o metabolismo rápido se exuda o exceso de auga producida pola respiración.
Contido químico
O fluído de gutación pode conter unha variedade de compostos orgánicos e inorgánicos, principalmente azucres e potasio. Ao secar, queda unha cortiza ou costra branca na superficie da folla.
Girolami et al. (2005) descubriron que as gotas de gutación das plantas de millo xerminadas a partir de sementes recubertas de neonicotinoides poderían conter cantidades de insecticida constantemente superiores a 10 mg/L e até 200 mg/L para o neonicotinoide imidacloprid. As concentracións tan altas están próximas ás dos ingredientes activos aplicados en pulverizacións de campo para o control de pragas e ás veces mesmo superiores. Descubriuse que cando as abellas consomen gotas de gutación recollidas de plantas cultivadas a partir de sementes recubertas de neonicotinoides, morren en poucos minutos. Este fenómeno pode ser un factor na morte de abellas e, en consecuencia, no trastorno do colapso das colonias (véxase tamén pesticidas na apicultura)
Niveis de nitróxeno
Se aparecen altos niveis de nitróxeno no fluído, é un sinal de queimadura de fertilizantes.
Hassan Al-Haidos
Hassan Khalid Hassan Al-Haidos (en حسن خالد حسن الهيدوس), nado en Doha o 11 de decembro de 1990, é un futbolista qatarí, que xoga de dianteiro. É o futbolista con máis partidos na historia tanto do Al Sadd (401) como da selección de Qatar (163). Formado na canteira do propio Al Sadd, militou durante toda a súa carreira en dito club, do que é ademais o capitán e o segundo máximo goleador histórico (con 115 tantos), e co que gañou numerosos títulos dende o seu debut aos 17 anos, incluída unha Liga de Campións da AFC. Internacional absoluto dende 2008 é tamén o capitán da selección, coa que gañou varios torneos, entre eles unha Copa Asiática.
Traxectoria
miniatura| Al-Haydos xogando no Al Sadd nun partido da liga qatarí en 2012. Comezou a xogar ao fútbol no Al Sadd aos oito anos, avanzando polas categorías inferiores ata que chegou ao primeiro equipo aos 17 anos. Tivo apoio e orientación desde o principio do histórico centrocampista do club, Jafal Rashed Al-Kuwari.
Na tempada do seu debut gañou a súa primeira liga qatarí, á que sumou outras catro nos seguintes anos, así como varios títulos máis noutras competicións. En 2011 disputou a final da Liga de Campións da AFC contra o Jeonbuk e foi o encargado de realizar o segundo lanzamento na quenda de penaltis, anotando e contribuíndo así á consecución do título para o seu equipo. Con esta vitoria o equipo logrou a clasificación para a Copa Mundial de Clubs da FIFA como representante de Asia e no partido polo terceiro posto contra o Kashiwa Reysol Al-Haidos marcou de novo o seu lanzamento na quenda de penaltis, gañando por 5-3 despois de que o partido rematase sen goles no tempo regulamentario.
Foi votado como o "Xogador Qatarí do Ano" en 2014 nunha enquisa realizada pola revista Doha Stadium, recibindo 58 de 104 votos dun xurado de analistas, adestradores e administradores.
Selección nacional
Fixo o seu debut coa selección absoluta de Qatar nun partido de clasificación para o Mundial de 2010 contra Bahrain o 10 de setembro de 2008. Convertido nun fixo dende entón no equipo nacional, disputou 163 partidos e marcou 33 goles, o que o converte no futbolista con máis partidos da historia da selección e no seu quinto máximo goleador.
Disputou tres Copas Asiáticas, nos anos 2011, 2015 e 2019, e na última delas capitaneou o equipo qatarí ata o seu único título na competición, derrotando na final ao Xapón. Participou ademais nos Xogos Asiáticos de 2010, na Copa América de 2019 e na Copa de Ouro da CONCACAF 2021, na que perdeu nas semifinais ante os Estados Unidos.
Címbalo
O címbalo ou prato é un instrumento de percusión común. Moitas veces usados en parellas, os címbalos consisten en discos finos feitos de varias aliaxes. A maioría dos címbalos son de ton indefinido, aínda que os máis pequenos baseados en deseños antigos soan nota definidas (como os crótalos). Os címbalos úsanse en moitos conxuntos que van dende a orquestra, os conxuntos de percusión, as bandas de jazz, as bandas de heavy metal e os grupos de marcha. As baterías adoitan incorporar polo menos un crash, ride ou crash/ride e un par de hi hats.
Etimoloxía
A palabra címbalo deriva do latín cymbalum, que é a latinización da palabra grega κύμβαλον kymbalon, "pratiño", que á súa vez deriva de κύμβη kymbē, "copa, cunca".
Computación paralela
thumb|[[Supercomputadora de computación paralela Blue Gene/P de IBM]]
A computación paralela é unha forma de cálculo na que moitas instrucións se levan a cabo simultaneamente (denominadas "en paralelo"), dependendo da teoría de que os problemas grandes poden dividirse a miúdo noutros máis pequenos, e despois resolverse simultaneamente (en concorrencia ou "en paralelo").
Utilizouse durante moitos anos, principalmente en computación de altas prestacións, cun grande aumento do seu uso nos últimos anos, debido ás limitacións físicas que impiden o escalado de frecuencias. A computación paralela converteuse no modelo principal na arquitectura de ordenadores, principalmente en forma de procesadores multinúcleo. Non obstante, nos últimos anos, o consumo de enerxía dos ordenadores paralelos converteuse nunha preocupación.
Os ordenadores paralelos pódense clasificar segundo o nivel no que o hardware admite o paralelismo, con ordenadores multinúcleo e multiprocesador que teñen varios elementos de procesamento dentro dunha única máquina, mentres que os clústeres, as láminas, os MPP e as redes usan varios ordenadores para traballar na mesma tarefa.
Gondomar, Gondomar, Gondomar
Gondomar é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Hip hop underground
O hip hop underground (tamén coñecido comunmente como hip hop indie ou rap underground) é un termo xeral para a música hip hop que está fóra do canon comercial xeral. Normalmente asóciase con artistas independentes, asinados con selos independentes ou sen ningún selo. O hip hop underground caracterízase a miúdo por letras socialmente conscientes, positivas ou anti-comerciales. Non obstante, non hai un tema unificador nin universal: AllMusic suxire que "non ten significantes sonoros". "The Underground" tamén se refire á comunidade de músicos, fans e outros que apoian música non comercial ou independente. As escenas musicais con fortes vínculos co hip hop underground inclúen o hip hop alternativo e o hip hop político. Moitos artistas que hoxe son considerados "underground" non sempre o foron, algúns chegaron a romper as listas de Billboard.
Martín, Gondomar, Gondomar
Martín é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Benvidos ao barrio
Benvidos ao barrio (en Jusqu'ici tout va bien) é un filme francés de 2019 dirixido e coescrito por Mohamed Hamidi.
José Pérez Figueiras
José Pérez Figueiras, alcumado El Gallego, nado Buenos Aires o 24 de xullo de 1912 e finado en Rancagua o 8 de maio de 1986, foi un futbolista e adestrador arxentino, de orixe galega. Xogaba como dianteiro e desenvolveu case toda a súa carreira como futbolista entre o Platense e o Ferro Carril Oeste. Tivo tamén un breve paso polo fútbol francés, gañando a Copa de Francia en 1939 co Racing de París.
Traxectoria
Naceu no barrio porteño de Villa Soldati, sendo fillo de emigrantes galegos. Comezou a súa carreira como futbolista aos quince anos no Platense, onde foi un destacado "ala". Xogou con este equipo en Primeira División ata 1936.