cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leslie Groves
Traxectoria
Fillo dun capelán do exército, Groves viviu en varios postos militares durante a súa infancia. En 1918 graduouse o cuarto da súa clase na Academia Militar dos Estados Unidos de West Point e foi destinado ó Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos. En 1929 estivo en Nicaragua como parte dunha expedición para realizar unha sondaxe para o canal de Nicaragua. Tralo Terremoto de 1931 en Nicaragua, Groves encargouse do sistema de subministración de auga de Managua, polo que recibiu a Medalla Presidencial ó Mérito de Nicaragua. Asistiu á escola de mandos e xenerais de Fort Leavenworth, Kansas en 1935 e 1936, e á Facultade de Guerra en 1938 e 1939, tral que foi destinado ó Departamento de Guerra. En 1940 pasou a ser asistente especial para a construción, coa tarefa de inspeccionar localizacións de construción e revisar os seus progresos. En atosto de 1941 foi destinado á construción do complexo de oficinas para os 40 000 membros do persoal do Departamento de Guerra que finalmente sería o Pentágono.
En setembro de 1942 fíxose cargo do Proxecto Manhattan, e estivo involucrado na maioría de cuestións relacionadas co desenvolvemento da bomba atómica. Participou na escolla de localizacións para a investigación e produción en Oak Ridge, Tennessee, Los Alamos, Novo México e Hanford, Washington. Dirixiu os traballos de construción, tomou decisións críticas sobre os varios métodos de separación de isótopos, encargouse da adquisición de materia prima, dirixiu as operacións de obtención de información militar sobre o proxecto alemán de enerxía nuclear e axudou na escolla das cidades do Xapón que serían obxectivo de bombardeo. Groves tentou manter a seguridade do Proxecto Manhattan pero non puido evitar que a Unión Soviética levase a cabo un programa de espionaxe que roubou algúns dos segredos máis importantes do proxecto.
Trala guerra Groves mantívose no cargo do proxecto ata que a responsabilidade da produción de armas nucleares pasou a ser da Comixión da Enerxía Atómica en 1947. Pasou entón a liderar o Proxecto de Armamento Especial das Forzas Armadas, creado para controlar os aspectos militares das armas nucleares. Retirouse o 29 de febreiro de 1948, ocupando posteriormente o posto de vicepresidente na compañía Sperry Rand.
Muro
Un muro é unha construción vertical. Como topónimo pode referirse a:
Sacos aéreos
Os sacos aéreos son espazos dentro dun organismo que conteñen permanentemente aire. Nos animais modernos, as aves son as que posúen maior cantidade de sacos aéreos (de 9 a 11), que melloran o fluxo de aire durante a súa respiración e fan o seu corpo máis livián, pero os seus parentes os dinosauros extintos mostraban xa un grande incremento na pneumatización dos seus ósos (presenza de aire). Os terópodos, como Aerosteon, tiñan moitos sacos aéreos no seu corpo e non simplemente nos ósos, e poden ser identificados como as formas máis primitivas que tiñan vías aéreas como as das modernas aves. Os saurópodos tiñan unha gran cantidade de bolsas aéreas nos seus ósos (especialmente nas vértebras), aínda que un terópodo, Deinocheirus, tiña unha cantidade comparable.
Na respiración das aves
miniatura|Os pulmóns das aves obteñen aire fresco tanto durtante a exhalación coma na inhalación, porque os seus sacos aéreos fan todo o "bombeo" e os pulmóns simplemente absorben o oxíxeno. 350px|miniatura|Os [[procesouncinado das costelas|procesos uncinados son os pequenos esporóns brancos da metade das costelas. O resto deste diagrama mostra os sacos aéreos e outras partes do sistema respiratorio dunha ave: 1 saco aéreo cervical, 2 saco aéreo interclavicular, 3 saco torácico anterior, 4 saco aéreo torácico posterior, 5 saco aéreo abdominal (5' divertículos na cintura escapular), 6 pulmóns, 7 traquea.]] As aves teñen nove sacos aéreos non vascularizados, situados entre os órganos e conectados aos pulmóns e aos ósos (os seus ósos teñen aire no sitio da medula). Estes sacos divídense nun grupo anterior, formado polos sacos interclavicular, os cervicais e os torácicos anteriores, e un grupo posterior, fomado polos torácicos posteriores e abdominais. Todos son pares menos o interclavicular, que só hai un. Os sacos anteriores, os pulmóns e os posteriores están conectados. Os sacos aéreos e as súas conexións permiten unha eficaz ventilación cun fluxo de aire case continuo que pasa polos pulmóns, o que proporciona o oxíxeno necesario para o elevado metabolismo das aves, e facilita a extracción de oxíxeno incluso se está en baixas concentracións. O intercambio de gases realízase nos pulmóns, onde hai un sistema de parabronquios e capilares aéreos (non teñen alvéolos coma os dos mamíferos) rodeados de capilares sanguíneos. A traquea da ave divídese en dous bronquios principais (mesobronquios), que se dirixen aos sacos aéreos posteriores (non aos pulmóns) e divídense sucesivamene en bronquios cada vez menores con moitas conexións entre eles ata acabar nos mencionados parabronquios dos pulmóns.
Cando a ave respira o aire pasa polos sacos aéreos e os pulmóns realizándose dous ciclos completos de inhalación e exhalación, que se poden resumir así:
Función nos dinosauros
Desde aproximadamente 1870 en adiante os científicos concordan en xeral en que os esqueletos poscraniais de moitos dinosauros contiñan moitas cavidades cheas de aire (ósos pneumáticos), especialmente nas vértebras. A pneumatización do cranio (como nos seos paranasais) encóntrase tanto en sinápsidos coma en arcosauros, pero a pneumatización poscranial encóntrase só en aves, dinosuros saurisquios non aviarios e pterosauros.
Durante longo tempo estas cavidades foron consideradas simplemente como adaptacións para aforrar peso, pero Bakker propuxo que estaban conectados a sacos aéreos como os das aves, os cales fan que o sistema respiratorio das aves sexa o máis eficiente de todos os animais.
Os críticos afirmaron que, sen sacos aéreos como os das aves, pequenas melloras nuns poucos aspectos nos sistemas respiratorio e circulatorio dun réptil moderno permitiríanlles aos réptiles obter do 50 ao 70% do fluxo de oxíxeno dun mamífero de similar tamaño, e que a falta de sacos aéreos non impediría o desenvolvemento da endotermia. Publicáronse moi poucas refutacións en revistas científicas da afirmación de Ruben et al. de que os dinosauos non tiñan sacos aéroes do estilo dos das aves; pero unha delas indica que o fósil Sinosauropteryx no cal eles basearan gran parte da súa argumentación estaba moi esmagado e, por tanto, era imposible dicir se o fígado tiña a forma axeitada para actuar como parte dun mecanismo de pistón hepético. Algunhas publicacións recentes simplemente fan notar sen maior comentario que Ruben et al. argumentaron contra a presenza de sacos aéreos nos dinosauros.
Probas da presenza de sacos aéreos en dinosauros
Os investigadores presentaron probas e argumentacións en favor da presenza de sacos aéreos en saurópodos, "prosaurópodos", celurosauros, ceratosauros e nos terópodos Aerosteon e Coelophysis.
Nos saurópodos avanzados ("neosaurópodos") as vértebras da rexión lumbar e das cadeiras mostran signos da presenza de sacos aéreos. Nos saurópodos iniciais só as vértebras cervicais (do pescozo) mostraban esta característica. Se a secuencia de desenvolvemento observada en embrións de aves pode servir de guía, os sacos aéreos terían evolucionado en realidade antes das canles nos ósos do esqueleto que os albergan en formas posteriores. miniatura|Comparación entre os sacos aéreos de Majungasaurus e unha ave Tamén se encontraron probas de sacos aéreos en terópodos. Os estudos realizados indican que os celurosauros fósiles, ceratosauros, e os terópodos Coelophysis e Aerosteon mostran evidencias de sacos aéreos. Coelophysis, do Triásico tardío, é un dos primeiros dinosauros cuxos fósiles mostran probas de ter canles para sacos aéreos. Aerosteon, un alosauro do Cretáceo tardío, tiña os sacos aéreos máis parecidos aos das aves atopados ata agora.
Os primeiros sauropodomorfos, incluíndo o grupo tradicionalmente chamado "prosaurópodos", puido ter tamén sacos aéreos. Aínda que se atoparon posibles indentacións pneumáticas en Plateosaurus e Thecodontosaurus, estas indentacións son moi pequenas. Un estudo de 2007 concluíu que os prosaurópodos probablemente tiñan sacos abdominais e cervicais, baseándose nas probas que hai deles en taxons irmáns (terópodos e saurópodos). O estudo concluíu que era imposible determinar se os prosaurópodos tiñan un pulmón cun fluxo de aire similar ao das aves, pero eses sacos aéreos estaban case sempre presentes. Outra indicación da presenza de sacos aéreos e o seu uso na vetilación pulmonar procede da reconstrución do volume de intercambio de aire (o volume de aire intercambiado en cada respiración) de Plateosaurus, que cando se expresa como a proporción de volume de aire por peso corporal en 29 ml/kg é similar aos valores observados nos gansos e outras aves, e moito maior que os valores típicos en mamíferos.
Ata agora non se atopou ningunha evidencia de sacos aéreos en dinosauros ornitisquios. Pero isto non implica que os ornitisquios non puidesen ter taxas metabólicas comparables ás dos mamíferos, xa que os mamíferos tampouco teñen sacos aéreos.
Desenvolvemento
Propuxéronse tres explicacións para o desenvolvemento de sacos aéreos en dinosauros:
Os cálculos dos volumes de varias partes do sistema respiratorio do saurópodo Apatosaurus apoian as evidencias que que os saurópodos tiñan sacos aéreos similares aos das aves: Baseándose nisto, Apatosaurus non podería ter un sistema respiratorio reptiliano, xa que o volume mareal tería sido menor que o seu volume de espazo morto, polo que o aire estancado non podería ser explulsado, senón que acabaría pasando aos pulmóns. Igualmente, un sistema como o dos mamíferos só proporcionaría aos pulmóns uns 225 − 184 = 41 litros de aire fresco oxixenado en cada respiración. Apatosaurus debeu, por tanto, ter ou un sistema descoñecido no mundo moderno ou un similar ao das aves, con moitos sacos aéreos e un fluxo a través dos pulmóns. Ademais, un sistema aviario necesitaría só un volume pulmonar duns 600 litros mentres que un de mamífero requiriría uns 2 950 litros, o que excedería os 1 700 litros estimados de espazo dispoñible no peito dun Apatosaurus′ de 30 toneladas.
Os sistemas respiratorios dos dinosauros con sacos aéreos de tipo aviario puideron ter a capacidade de soster maiores niveis de actividade que a dos mamíferos de similar tamaño. Ademais de fornecer do oxíxeno necesario de forma moi eficaz, o rápido fluxo de aire tería sido un mecanismo de arrefriamento moi efectivo, que é esencial para animais que son activos pero demasiado grandes como para eliminar todo o exceso de calor pola súa pel.
Bandada mixta de alimentación
Unha bandada mixta de alimentación ou bandada de especies mixtas de alimentación, tamén chamada partida mixta de caza, é unha bandada de aves xeralmente insectívoras de diferentes especies que se xuntan para moverse xuntas polo seu hábitat mentres procuran alimento. Son diferentes das agrupacións para a alimentación, que son congregacións de varias especies de aves en áreas de alta dispoñibilidade de alimento.
Unha bandada de especies mixtas de alimentación ten normalmente unha especie "nuclear" que parece ser central para a súa formación e movemento. As especies que as seguen denomínanse "asistentes". Os asistentes tenden a unirse á bandada de alimentación só cando a bandada entra no seu territorio.
Investígase como se inician este tipo de bandadas. En Sri Lanka, por exemplo, o mimetismo vocal do paxaro drongo Dicrurus paradiseus podería ter un papel clave na iniciación das bandadas de especies mixtas de alimentación, mentres que en certas partes dos trópicos americanos as ruidosas bandadas de alimentación de Basileuterus culicivorus poderían desempeñar o mesmo papel. A estrutura forestal pénsase que tamén é un factor importante decisivo para determinar a propensión a formar bandadas. Nos bosques tropicais, as aves que rebuscaban o seu alimento na follaxe eran as especies máis abondosas en bandadas de especies mixtas.
Custos e beneficios
Propuxéronse varios mecanismos evolutivos para explicar a formación de bandadas de especies mixtas. Estes xeralmente descríbense en termos de custos e beneficios para os individuos. Os beneficios clave que se suxeriron son unha redución no risco de predación por medio dun incremento da vixilancia, que é a maior cantidade de ollos que poden vixiar os depredadores e dar a alarma, e o incremento da eficiencia na procura de alimentos. Os custos poderían incluír o risco de cleptoparasitismo.
No Holártico
Na zona temperada norte, as bandadas son lideradas tipicamente por páridos (carboeiros), a miúdo unidos a gabeadores, cértidos, petos (como o Dryobates pubescens e o Dryobates minor), regúlidos, e en Norteamérica os parúlidos, todas aves comedoras de insectos. Este comportamento é particularmente común fóra da estación reprodutora.
As vantaxes deste comportamento son incertas, pero as probas suxiren que lles dá certa seguranza ante os predadores, especialmente para as aves menos vixiantes como os vireos e petos e tamén mellora a eficiencia de alimentación, quizais porque as presas artrópodos que conseguen escapar dunha ave son apañados por outra.
No Neotrópico
As bandadas alimenticias insectívoras chegan ao seu maior desenvolvemento en bosques tropicais, onde son unha característica típica da vida aviaria. Nos Neotrópicos os líderes ou membros "nucleares ou centrais" poden ser Lanio aurantius no sur de México, ou Basileuterus tristriatus noutras partes en América Central. En Suramérica, as especies nucleares poden ser Thamnophilidae como Thamnomanes, Furnariidae como o Philydor rufum ou o Sittasomus griseicapillus, ou Parulidae como os Basileuterus culicivorus. No hábitat do "cerrado" aberto, poden ser os Cypsnagra hirundinacea ou os Neothraupis fasciata. As especies nucleares a miúdo teñen unha plumaxe rechamante e vocalizacións que atraen outras aves; xeralmente son tamén sentinelas moi activas, que dan a voz de alarma ante a presenza de predadores.
Os oscines de nove primarias (con 9 plumas remeiras primarias nas ás) constitúen gran parte de case todas as bandadas de especies mixtas de alimentación neotropicais. Concretamente, estas aves son de familias como a Cardinalidae, Parulidae, e especialmente Emberizidae e Thraupidae. Outros membros de bandadas mixtas de alimentación dos Neotrópicos poden proceder da maioría das familias locais de aves insectívoras diúrnas máis pequenas, e poden tamén incluír picos, tucanos e trogons. A maioría dos Furnariidae non participan nas bandadas mixtas, aínda que hai excepcións como os Synallaxis e algunhas especies da subfamilia dos Dendrocolaptinae, por exemplo as mencionadas anteriormente ou o Xiphorhynchus fuscus, son comúns ou mesmo membros "nucleares". Entre os Tyrannidae hai tamén algunhas especies que se unen a bandadas mixtas de forma bastante regular, incluíndo o Leptopogon amaurocephalus, o Myiornis auricularis, o Platyrinchus mystaceus e o Phylloscartes oustaleti.
Porén, incluso en familias que comunmente participan nas bandadas, non todas as especies se unen a bandadas mixtas. Hai xéneros como Vireo nos cales algunhas especies non se unen a bandadas mixtas, mentres que outras (por exemplo o Vireo olivaceus) fano incluso nos seus cuarteis de inverno. Dos tres grupos de subespecies de Setophaga coronata, só unha (Setophaga coronata auduboni) normalmente o fai. E mentres que a importancia de certos Thraupidae na iniciación e mantemento da unión das bandadas mixtas xa foi mencionada, por exemplo o Trichothraupis melanops é unha especie que se alimenta de forma oportunista e pode aparecer por alí pero sempre mantendo certa distancia de calquera molestia que se poida dar (como unha bandada mixta de alimentación, unha columna de formigas ou un grupo de monos) e capturan as presas que tratan de escapar da bandada.
Os Conopophagidae son notables pola súa ausencia destas bandadas, mentres que os cirrios e anduriñas raramente se unen a elas, pero fano se hai por exemplo unha agrupación de formigas ou térmites que se pode depredar. Os Cotingidae son principalmente asociados oportunistas que raramente se unen a bandadas durante moito tempo ou nunca o fan; o mesmo ocorre coa maioría dos Muscicapoidea, aínda que algúns túrdidos (tordos, merlos) poden particiapr máis a miúdo. E aínda que a maioría dos Tityridae raramente se unen a bandadas mixtas, os Pachyramphus se o fan regularmente. Os Rhinocryptidae raramente se ven en bandadas mixtas, pero o Melanopareia torquata, dubidosamente asignado a esta familia, pode ser un membro habitual. Os Icteridae tampouco aparecen normalmente nas bandadas, aínda que os caciques como o Cacicus chrysopterus ou Cacicus haemorrhous, únense ás bandadas con certa frecuencia. Os Cuculiformes (cucos e aliados) están xeralmente ausentes de bandadas de alimentación mixtas, pero, por exemplo, o Piaya cayana, pode encontrarse nelas de cando en vez.
Algunhas especies parecen preferir que outras estean presentes: aos Cyanolyca gústalles formar bandadas con Aphelocoma unicolor e o complexo de especies do Aulacorhynchus prasinus). Moitos ictéridos asócianse só con especies relacionadas, pero as subespecies do oeste do Icterus chrysater asócianse a certos gaios e aos Campylorhynchus zonatus.
Outras especies participan en diversa medida nas bandadas dependendo da localización ou a altitude, e probablemente as diferentes composicións de especies das bandadas mixtas en varias localidades permiten que estes membros irregulares máis ou menos oportunistas se unan a elas para conseguir alimento. Entre tales especies o Mionectes rufiventris ou o Dysithamnus mentalis e o Habia rubica rexístranse a miúdo en bandadas das terras baixas pero raramente se unen a elas, polo menos nalgunhas rexións montañosas.
Nos trópicos do Vello Mundo
As bandadas no Vello Mundo están a miúdo ligadas de maneira máis laxa que nos neotrópicos, e moitas son só asociacións casuais que duran o tempo no que a bandada da especie nuclear ou central pasa no territorio das especies asistentes. As bandadas máis estables obsérvanse en Asia tropical, e especialmente en Sri Lanka. As bandadas alí poden constar de varios centos de aves que pasan todo o día xuntas, ata o punto de que un observador na selva pode non ver virtualmente ningunha ave excepto cando se atopa cunha bandada. Por exemplo, a medida que unha bandada se aproxima na Reserva Forestal de Sinharaja en Sri Lanka, o típico día tranquilo da selva é interrompido polas ruidosas chamadas dos Turdoides rufescens e Dicrurus paradiseus, aos que se unen especies como o Garrulax cinereifrons, Ficedula subrubra e Sitta frontalis.
Unha bandada mixta na Cordilleira Central de Luzón en Filipinas estaba composta principalmente por Coracina striata, Irena cyanogastra e Corvus violaceus. Os Penelopides manillae tamén se rexistraron nestas bandadas. Os Corvus só se unen tardiamente e os Penelopides probablemente só son asistentes oportunistas en vez de especies nucleres da bandada, polo que estas bandadas probablemente son iniciadas por algunha das especies anteriores, probablemente o destemido e moi vocal Coracina en vez dos máis reservados Irena, os cales son coñecidos por buscar oportunidades na procura de alimentos.
As selvas africanas tamén albergan bandadas de especies mixtas, con especies nucleares como Pycnonotidae e Nectarinidae, e asistentes tan diversos como o Lophoceros camurus e o Pholidornis rushiae, a ave máis pequena de África. Os Dicruridae e os Monarchidae descríbense ás veces como as sentinelas da bandada, pero sábese que rouban presas a outros membros da bandada.
O Porto do Corgo, Caaveiro, A Capela
O Porto do Corgo é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 1 era muller.
James Dwight Dana
miniatura|150px|James Dwight Dana. James Dwight Dana, nado o 12 de febreiro de 1813 en Utica (Nova York) e finado o 14 de abril de 1895 en New Haven (Connecticut), foi un xeólogo, mineraloxista, zoólogo e botánico estadounidense, que fixo moi importantes achegas sobre a formación das montañas, a actividade volcánica e a estrutura dos continentes e dos océanos.
Traxectoria
Naceu en Utica (estado de Nova York) e desde moi novo mostrou un grande interese polas ciencias. Entrou en 1830 no Yale College para estudar con Benjamin Silliman. Logo da súa diplomatura en 1833, e durante 2 anos, foi profesor de matemáticas para os aspirantes á Mariña. Naquela época parte para o mar (ao Mediterráneo), durante o seu servizo militar.
En 1836 e 1837 foi axudante de Silliman no Laboratorio de Química de Yale, para traballar despois como mineraloxista e xeólogo durante 4 anos nunha misión de exploración commandada polos Estados Unidos no océano Pacífico e dirixida por Charles Wilkes. Ao seu retorno en 1842 a redacción dos seus informes desta expedición ocúpanlle parcialmente o seu tempo durante 13 anos.
Desde 1846 reinicia o American Journal of Science and Arts do que é autor regular, principalmente no dominio da xeología e a mineraloxía. Foi editor xefe da revista nos seus últimos anos.
Na súa honra, en 1866, déuselle o seu nome ao mineral danalita.
Algunhas obras
Unha lista bibliográfica mostra que publicou 214 libros e artigos, debutando en 1835 cun artigo sobre as condicións do Vesuvio. Os seus informes sobre os zoófitos, a xeoloxía do Pacífico e dos crustáceos resumen os seus traballos na expedición de Wilkes.
En 1887 revisita as illas hawaianas e publicou as súas investigacións en 1890 Characteristics of Volcanoes, 399 pp. (Reeditada por Books LLC, 200 pp. 2009. ISBN 0-217-45712-6).
Honores
Foi nomeado membro estranxeiro da Royal Society en 1884.
Foi premiado coa medalla Copley en 1877.
A Geological Society of London galardoouno coa medalla Wollaston en 1874.
Carmen Martínez
María del Carmen Martínez Domínguez, nada o 4 de novembro de 1960 en Vigo e finada o 29 de maio de 2015 na mesma cidade, foi unha xogadora de baloncesto galega. Xogou como pívot no equipo Bosco Celta.
Traxectoria
Ao longo da súa traxectoria como xogadora chegou a gañar 5 títulos de Liga e 4 da Copa da Raíña. Co equipo da selección feminina de baloncesto de España xogou o Campionato Europeo de Baloncesto Feminino en 1978 e 1980.
Hannah Mancini
Hannah Mancini, nada en Fresno (California) o 12 de marzo de 1980, é unha cantante estadounidense radicada en Eslovenia.
Traxectoria
Participou na final do proceso de selección esloveno para o Festival da Canción de Eurovisión 2011 xunto a Sylvain e Mike Vale coa canción "Ti si tisti". Dous anos despois, foi elixida internamente para representar a Eslovenia no Festival da Canción de Eurovisión 2013 coa canción "Straight into love", aínda que non pasou á final, quedando na primeira semifinal na última posición con tan só oito puntos (5 dos Países Baixos e 3 de Montenegro).
Na súa carreira, Hannah tamén traballou en bandas sonoras de Disney e tivo á oportunidade de colaborar no estudio con compositores como Todd Chapman e o produtor cun Grammy, Larry Klein. Tamén actuou no Show de Jay Leno.
Economía de Xamaica
Xamaica é o maior produtor mundial de bauxita (mineral de aluminio). Ademais da minería, outras actividades económicas importantes son o turismo e a agricultura tropical, grazas ó seu clima. O comercio e os servizos, incluíndose o turismo, responden polo 60% do PIB.
O país ten serios problemas de longo prazo: taxas de intereses altas, crecemento da competencia internacional, taxa de cambio inestábel, alto desemprego e subemprego, gran déficit comercial, e unha gran débeda externa para o tamaño da súa economía. Despois dunha estratexia do goberno, a débeda pública caeu a un 133% do PIB en 2004. A inflación reduciuse ó 5,8% en 2006. Pero o alto desemprego persistente fai tamén crecer a violencia do crime organizado movida polo tráfico de drogas.
Parque Nacional do Alto Harz
O Parque nacional do Alto Harz atópase no centro de Alemaña.
Características
O parque localízase preto das cidades de Salzgitter e Gotinga. Conta cunha superficie protexida de 24.700 hectáreas. A súa cota máxima de altitude son os 1.142 metros do pico Brocken.
Vexetación e fauna
Trátase dunha área onde predomina o bosque caducifolio e os ambientes propios da alta montaña. Son frecuentes a faia e os bosques de abetos vermellos. As aves son frecuentes, tales coma o falcón peregrino, o Moucho de Tengmalm e o bicotorto. Son abundantes os grandes mamíferos coma o cervo, o xabaril, o corzo e o muflón.
Peago, Souto, San Cristovo de Cea
Peago é un lugar da parroquia de Souto no concello ourensán de San Cristovo de Cea na comarca do Carballiño. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña dous habitantes (dous homes).
Castrorramil, Momán, Xermade
Castrorramil é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Arresto
miniatura|dereita|Arresto dun tipo en Chicago O arresto é unha medida de privación da liberdade considerada nas leis, que posúe diversos obxectivos: como medida preventiva persoal dentro dun proceso penal, como medida de apuro para o cumprimento de certos actos, ou como sanción punitiva.
Rudolph A. Marcus
Rudolph "Rudy" Arthur Marcus, nado o 21 de xullo de 1923 en Montreal (Canadá) é un químico e profesor universitario estadounidense, de orixe canadense, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1992.
Traxectoria
Estudou química na Universidade McGill, onde se graduó en 1943 e se doutorou en 1946. Posteriormente dedicouse á docencia entre os anos 1956 e 1965 no Instituto Politécnico de Brooklyn, situado na cidade de Nova York, entre 1965 e 1978 na Universidade de Illinois e posteriormente no Instituto Tecnolóxico de California. En 1958 foille concedida a nacionalidade estadounidense.
Investigacións científicas
A finais da década de 1950 e a principios da de 1960 formulou a súa teoría sobre as reaccións de redución-oxidación, denominadas redox. Os seus estudos sobre as reaccións unimoleculares e o estado de transición e colisión permitíronlle elaborar en 1952 a Teoría RRKM (Rice–Ramsperger–Kassel–Marcus), ampliación da antecesora Teoría RRK elaborada por Oscar Knefler Rice, Herman Carl Ramsperger e L.S. Kassel nos anos 1927 e 1928.
En 1956 formulou a chamada Teoría de Marcus, que orixinalmente foi formulada para tratar as reaccións de transferencia electrónica de esfera externa, na que dúas especies químicas non están enlazadas directamente a unha á outra, pero despois foi ampliada ás reaccións de transferencia electrónica de esfera interna, na que dúas especies químicas están unidas por unha ponte química, por Noel S. Hush ( a formulación de Hush coñécese como a teoría de Marcus-Hush). En 1992 foi galardoado co Premio Nobel de Química pola súa contribución á teoría das reaccións de transferencia electrónica nos sistemas químicos.
Mieloperoxidase
A mieloperoxidase (MPO) é un encima peroxidase que en humanos está codificado polo xene MPO situado no cromosoma 17. A MPO exprésase máis abundantemente nos granulocitos neutrófiloss (un tipo de glóbulo branco), e produce ácidos hipohalosos para levar a cabo a súa actividade antimicrobiana. É unha proteína lisosómica almacenada en gránulos azurófilos situados no citoplasma do neutrófilo que é liberada no espazo extracelular durante a desgranulación. A mieloperoxidase de neutrófilos contén un grupo hemo, que orixina unha cor verde nas secrecións ricas en neutrófilos, como o pus e algunhas formas de moco. A esta cor verde débese o seu antigo nome, xa en desuso, de verdoperoxidase.
Estrutura
A proteína MPO de 150 kDa é un homodímero catiónico que consta de dúas cadeas lixeiras de 15 kDa e dúas cadeas pesadas glicosiladas de peso molecular variable unidas a un grupo prostético hemo. As cadeas lixeiras están tamén glicosiladas e conteñen o sitio activo protoporfirina IX de ferro modificado. En conxunto, as cadeas pesadas e lixeiras forman dous monómeros idénticos de 73 kDa conectados por unha ponte de cistina en Cys153. A proteína forma unha profunda fenda que contén o grupo hemo no fondo, e tamén un peto hidrófobo na entrada da cavidade hemo distal que leva a cabo a súa actividade catalítica.
Identificáronse tres isoformas, que difiren só no tamaño das cadeas pesadas.
Un dos ligandos é o grupo carbonilo do Asp96. A unión do calcio é importante para a estrutura do sitio activo debido á estreita proximidade do Asp96 á cadea lateral catalítica de His95.
Importancia clínica
A deficiencia de mieloperoxidase é unha deficiencia hereditaria do encima, que predispón á inmunodeficiencia.
Os anticorpos contra a MPO foron implicados en varios tipos de vasculite, moi especialmente en tres formas recoñecidas clínica e patoloxicamente: granulomatose con polianxiite, polianxite microscópica e granulomatose eosinofílica con polianxite. Os anticorpos son coñecidos tamén como anticorpos citoplásmicos antineutrófilos (ANCAs), aínda que ditos anticorpos tamén se detectaron nas marcaxess da rexión perinuclear.
En estudos recentes atopouse unha asociación entre os niveis elevados de mieloperoxidase e a gravidade da enfermidade arterial coronaria. E Heslop et al. informaron que os niveis elevados de MPO aumentan a máis do dobre o risco de mortalidade cardiovascular nun período de 13 anos. Tamén se suxeriu que a mieloperoxidase xoga un papel significativo no desenvolvemento das lesións ateroscleróticas e converten en inestables as placas.
Usos médicos
Un estudo inicial de 2003 suxire que a MPO podería servir como preditor sensible para o infarto de miocardio en pacientes que presentan dor de peito. Desde entón, publicáronse uns 100 estudos que documentan a utilidade de testar a MPO. O estudo de 2010 de Heslop et al. informou que medir tanto a MPO coma a CRP (proteína C reactiva; un marcador de inflamación xeral e relacionado co corazón) proporciona beneficios adicionais para a predición do risco fronte a medir só a CRP.
A marcaxe inmunohistoquímica para a mieloperoxidase adoita administrarse na diagnose da leucemia mieloide aguda para demostrar que as células leucémicas derivan da liñaxe mieloide. A marcaxe da mieloperoxidase aínda é importante na diagnose do sarcoma mieloide, que contrasta coa marcaxe negativa dos linfomas, que doutro modo poderían ter un aspecto similar. No caso de pacientes de cribados para a vasculite, os ensaios de citometría de fluxo demostraron unha sensibilidade comparable aos tests de inmunofluorescencia, co beneficio adicional da detección simultánea de múltiples autoanticorpos relevantes para a vasculite. Non obstante, este método aínda require máis comprobacións.
A mieloperoxidase é o primeiro e ata agora único encima humano que degrada os nanotubos de carbono, o que calma a preocupación dos médicos clínicos de que o uso de nanotubos para a administración de medicinas dirixidas a unha diana orixine unha acumulación insá de nanotubos nos tecidos.
Inhibidores da MPO
A azida foi utilizada tradicionalmente como un inhibidor da MPO, pero a hidrazida do ácido 4-aminobenzoico (4-ABH) é un inhibidor máis específico.
Delito
O delito, en sentido estrito, é definido como unha conduta ou acción típica (tipificada pola lei), antixurídica, culpábel e puníbel. Supón unha conduta infraccional do Dereito penal, é dicir, unha acción ou omisión tipificada e penada pola lei.
A palabra delito deriva do verbo latino delinquere, que significa abandonar, apartarse do bo camiño, afastarse do vieiro sinalado pola lei. A definición de delito diferiu e difire aínda hoxe entre escolas criminolóxicas. Algunha vez, especialmente na tradición iberoamericana, intentouse establecer a través do concepto de Dereito natural, creando xa que logo o delito natural. Hoxe esa acepción deixouse de lado, e acéptase máis unha redución a certos tipos de comportamento que unha sociedade, nun determinado momento, decide punir. Así se pretende liberar de paradoxos e diferenzas culturais que dificultan unha definición universal.
Zločin
Lira maltesa
A lira ou libra (en maltés: lira maltija, plural: liri) foi a moeda oficial de Malta desde 1972 ata o 31 de decembro de 2007. O seu código ISO 4217 é MTL, e normalmente se abrevia como Lm, aínda que o signo tradicional foi ₤.
Historia
Antes de 1972, a moeda circulante era a libra esterlina en forma de moedas e billetes xunto a billetes malteses. Malia utilizar diñeiro británico, Malta non decimalizou o seu sistema monetario en 1971 como o Reino Unido. Pola contra, en 1972 introduciu o sistema decimal baseado na lira (equivalente á libra esterlina), dividida en 1.000 mils ó 100 céntimos. A denominación lira utilizouse nos primeiros billetes en 1973 xunto coa denominación "libra", e de xeito exclusivo en billetes e moedas desde 1986. Os mils retiráronse da circulación en 1994.
Ao entrar na Unión Europea, Malta acordou adoptar o euro. O 1 de xaneiro de 2008 a lira foi substituída polo euro, como parte da unión económica e monetaria da UE.
O paso cara ao euro
O euro substituíu á lira maltesa como moeda oficial de Malta cunha taxa fixa e irrevogable de 0,429300 MLT por euro. Con todo, os billetes e moedas denominados en liras seguiron circulando e eran aceptados ata o 31 de xaneiro de 2008. Ata o 30 de marzo podían cambiarse sen custo algún en calquera entidade bancaria. Con todo pasado ese período, as moedas só poderán cambiarse no Banco Central de Malta ata o 1 de febreiro de 2010 e os billetes ata o 31 de xaneiro de 2018.
Taxa de cambio
Ata finais da década de 1970, a lira maltesa mantivo a súa paridade coa libra esterlina, momento en que a lira se converteu nunha moeda flutuante, ancorada a unha cesta de moedas de reserva. Como consecuencia, a lira mantívose estable cun valor de 1,60 GBP. Tralo dinar kuwaití, a lira maltesa foi a segunda moeda con máis valor do mundo, chegando a valer 3,1596 USD o 28 de abril de 2007. Cando o valor do dólar baixou fronte a outras divisas a mediados de 2006, a lira valía 3,35289 en decembro de 2007.
A divisa entrou no ERM II o 2 de maio de 2005, e debería manterse estable cunha banda do 15% sobre a principal taxa de cambio de 0,429300 MLT por euro. O Banco Central de Malta e o goberno decidiron de xeito unilateral manter a taxa actual igual á taxa de paridade central para todo o período do ERM II.
O Consello de Ministros de economía da Unión Europea estableceu unha taxa de conversión irrevogable e fixouna o 10 de xullo de 2007 en 0,4293 liras por euro.
Moedas
No 1986 emitiuse un novo cono monetario en denominacións de 1, 2, 5, 10, 25, 50 céntimos e 1 lira. En 1991 cuñáronse novos tipos nos que cambiou o escudo de armas maltés. En 1994 os mils retiráronse da circulación.
As últimas moedas cuñadas antes da adopción do euro foron as seguintes:
Billetes
En 1973 introducíronse os primeiros billetes denominados en liras no anverso e libras no reverso, de 1, 5 e 10 liras. En 1986, os billetes de 1 lira foron sustitudos por moedas e introducíronse novas denominaciones de 2 e 20 liras. Desde entón, emitíronse catro series de billetes.
Os billetes da última serie en circulación antes da adopción do euro móstranse a continuación:
Clouds Taste Metallic
Clouds Taste Metallic é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 19 de setembro de 1995 a través do selo Warner Bros. Records. É o derradeiro disco do grupo en contar co guitarrista Ronald Jones, e tamén o derradeiro en presentar á banda cun estilo guitarreiro de rock alternativo. Este traballo actúa como transición entre os seus primeiros discos roqueiros e o estilo que axudaría a impulsar á banda cara territorios máis comerciais, que aparecerían con The Soft Bulletin case catro anos despois de Clouds Taste Metallic.
Centwine de Wessex
Centwine de Wessex foi rei de Wessex (676-685), fillo do rei Cynegils de Wessex.
Traxectoria
Probablemente non foi o único rei de Wessex, xa que puido guerrear con outros pretendentes durante o seu mandato. As Crónicas anglosaxoas din que Centwine se converteu en rei aproximadamente no ano 676 sucedendo a Aescwine de Wessex, co cal probabelmente conviviu.
En 682 Centwine quixo abrirse paso cara ao mar. Este é probabelmente o único feito que quedou reflectido historicamente do seu mandato. Dise que venceu en tres diferentes batallas. Sábese que profesaba a fe xermánica pagá aínda que posibelmente se converteu durante o seu reinado ao cristianismo. Parece ser que tivo dúas esposas e unha filla que parece identificarse cunha tal Dunna abadesa de Withington en Gloucestershire.
Centwine abdicou e fíxose monxe. Aldhelm escribiu que.
Hapoel Jerusalem B.C.
O Hapoel Jerusalem Basketball Club (en hebreo: הפועל ירושלים‎) é o principal equipo de baloncesto profesional da cidade de Xerusalén, Israel. Actualmente compite na Ligat ha'Al, a máxima categoría do baloncesto israelí, e na Eurocup. O Happoel ten nás súas vitrinas varios títulos, entre os que destacan a ULEB gañada no ano 2004 e dúas Liga de Israel conseguidas nos anos 2015 e 2017. Desde a chegada no ano 2013 dun grupo de investimento ao club, liderado por Ori Allon, o equipo fixo un grande avance. Fundado no ano 1943, desde 2014 xoga os seus partidos como local no Jerusalem Arena, pavillón con capacidade para 11.600 espectadores.
Tahurwailis
Tahurwailis foi un rei hitita que sucedeu a Alluwamnas, probabelmente tras asasinalo. O seu reinado forma parte do chamado Reino Medio Hitita ou período escuro.
Traxectoria
No Rescrito de Telibinus, aparece un Tahurwailis que asasinou a Tittis, fillo do rei hitita Ammunas para axudar a Huzziyas I a facerse co trono á morte de Ammunas; posteriormente, cando Huzziyas perdeu o trono a mans de Telibinus, este Tahurwailis tivo que se exiliar. Algúns historiadores identifican ao Tahurwailis colaborador de Huzziyas co rei que asasinou a Alluwamnas, aínda que ata agora non se atopou proba algunha.
Tahurwailis renovou o tratado de Alianza con Kizzuwatna que asinou Telibinus, no único acto coñecido do seu reinado. Foi sucedido, en circunstancias non aclaradas, por Hantilis II, a quen algúns historiadores consideran fillo de Alluwamnas
Bwakaw
Bwakaw é un filme filipino de 2012 escrito e dirixido por Jun Lana. Está protagonizado por Eddie Garcia, que interpreta o papel dun home homosexual duns 70 anos que coida dun can ó que chama bwakaw. O filme foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Federación Internacional de Mulleres Universitarias
A Federación Internacional de Mulleres Universitarias (International Federation of University Women, IFUW en inglés ) é unha organización internacional para mulleres con título universitario. Foi fundada despois da primeira guerra mundial por estudantes universitarias británicas e americanas, co obxectivo de axudar a establecer relacións entre mulleres de distintas nacionalidades e mellorar a educación xeral das mulleres. A organización describe a súa misión do seguinte xeito: ser un dos promotores da "educación a longo prazo para mulleres e nenas" a través da "cooperación internacional, a amizade, a paz e o respecto aos dereitos seres humanos para todos, independentemente do xénero, idade, raza, nacionalidade, relixión, opinións políticas, orientación sexual e de xénero ou calquera outro aspecto "e" defendendo o avance da situación social das mulleres e das nenas ".
Historia
Ao final da primeira guerra mundial, a decana Virginia Gildersleeve do Barnard College, Caroline Spurgeon, profesora da Universidade de Londres e Rose Sidgwick da Universidade de Birmingham crearon a federación para axudar a previr outra catástrofe como a recente guerra europea. . Estas mulleres crían que se podían unirse a mulleres universitarias de todo o mundo, fomentar a amizade e a comprensión levaría a fomentar a paz. O 11 de xullo de 1919 fundouse en Londres o IFUW, con membros fundadores de tres países: Canadá, Gran Bretaña e Estados Unidos. Ademais de promover a paz, o avance das carreiras de mulleres na universidade foi un obxectivo importante para a organización. IFUW creou bolsas e promoveu a fundación de clubs de mulleres onde as mulleres podían aloxarse durante estadías de investigación no estranxeiro. En abril de 2015 a IFUW cambiou o seu nome a Graduate Women International.
IFUW na actualidade
IFUW ten a súa sede en Xenebra, Suíza, e defende os dereitos das mulleres, a igualdade e o apoderamento a través do acceso á educación secundaria e superior, para acadar os niveis máis altos. O traballo da organización céntrase na educación secundaria e terciaria, na educación continua e na educación non formal para o apoderamento das mulleres.
A IFUW ten 61 filiais nacionais. A organización mantén o status consultivo coas Nacións Unidas e ECOSOC e é unha das ONG que mantén relacións oficiais coa UNESCO. Participa activamente na Comisión das Nacións Unidas sobre a condición da muller ( Comisión sobre a condición da muller, abreviada CSW), e tamén é membro fundadora da Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller (CEDAW, polas súas siglas en inglés). CEDAW é o tratado internacional máis importante sobre dereitos humanos das mulleres. Pide aos Estados que eliminen todas as formas de discriminación de xénero e fixa a axenda para acadar a plena igualdade entre mulleres e homes.
Dólar de Barbados
O dólar de Barbados, símbolo "$" ou "Bds$", é a moeda nacional de Barbados. O seu código ISO 4217 é "BBD". Un dólar está dividido en 100 centavos (¢).
O dólar de Barbados foi crado tralo establecemento do Central Bank of Barbados (CBB), fundado por Orde do Parlamento de Barbados de maio de 1972. Antes disto Barbados e outras illas do leste do Mar Caribe atopábanse baixo a autoridade da East Caribbean Currency Authority, (ECCA), cuxa moeda era o Dólar do Caribe Oriental.
Moitas das moedas en circulación en Barbados foron acuñadas pola Real Fábrica de Moeda do Canadá.
Enfermidade autoinmune
Unha enfermidade autoinmune é unha enfermidade causada porque o sistema inmunitario ataca as células do propio organismo. Neste caso, o sistema inmunitario convértese no agresor e ataca a partes do corpo no canto de protexelo. Existe unha resposta inmune esaxerada contra substancias e tecidos que normalmente están presentes no corpo. As causas son un tanto descoñecidas, pero están relacionadas co recoñecemento proteico entre as superficies das membranas celulares do sistema inmunitario e as que forman o organismo. A causa, polo tanto, ten que ver ás veces coa predisposición ou mutacións xenéticas que codifican proteínas diferentes, ben nas células inmunitarias ou ben nas orgánicas.
Outros artigos
انضدادية Автоимунитет Malaltia autoimmunitària Autoimunita Autoimmun Autoimmunerkrankung Autoimmunity Enfermedad autoinmune Autoimmuunsus Gaixotasun autoimmune fa:خودایمنی Autoimmuunisairaus Maladie auto-immune מחלת חיסון עצמי स्वप्रतिरक्षा Autoimuna bolest Autoimmun betegség Autoimunitas Malattia autoimmunitaria 自己免疫疾患 स्वप्रतिरक्षा Auto-immuunziekte Autoimmun sykdom Reakcja autoimmunologiczna Autoimunidade Аутоиммунные заболевания Autoimunitná choroba Avtoimunska bolezen Аутоимуни поремећај Autoimmunitet தன்னுடல் தாக்குமை ภาวะภูมิต้านตนเอง Özbağışıklık Автоімунні захворювання 自體免疫性疾病
Polieno
Polieno pode facer mención de:
Bandeira de Armenia
A bandeira de Armenia (en Եռագույն, Yerrak'ouyn) é bandeira nacional de Armenia. Consiste en tres franxas horizontais do mesmo ancho, vermella a superior, azul a central e laranxa a inferior. O Soviet Supremo Armenio adoptou a bandeira actual o 24 de agosto de 1990. A Lei da Bandeira Nacional de Armenia foi aprobada polo Parlamento Armenio o 15 de xuño de 2006.
Houbo diversas variantes da bandeira armenia a través da historia. En tempos antigos, as dinastías armenias foron representadas por diferentes animais simbólicos expostos nas súas bandeiras. No século XX, varias bandeiras soviéticas representaron aos armenios.
Simbolismo
O significado das cores é interpretado de numerosas maneiras. Con todo, moitos están de acordo en que o vermello representa o sangue derramado polos soldados armenios na guerra, o azul o ceo armenio e o laranxa as terras fértiles do país e quen as traballan.
O significado oficial das cores, como di a Constitución da República de Armenia, é:
Deseño
Dado que o goberno de Armenia non especifica as tonalidades exactas de vermello, azul e laranxa, existen dúas versións da bandeira que son de uso común. A máis común ten tons brillantes, mentres que a menos común tenos máis opacos. A táboa seguinte dá un aproximado en valores RGB das cores usadas nas dúas versións:
Historia
miniatura|180px|dereita|D. Artáxida (189 a.C. - 1 d.C.) Non existe parecido entre a primeira bandeira armenia da antigüidade e a tricolor actual. As bandeiras pasadas mostraban un dragón, unha aguia ou algúns obxectos misteriosos dos deuses (ás veces un león). As bandeiras eran suxeitadas ás hastas e guiaban aos exércitos na batalla. Coa chegada do Cristianismo, o Imperio Armenio adoptou diferentes bandeiras representado a varias dinastías. A bandeira da Dinastía Artáxida, por exemplo, consistía nunha tea vermella mostrando dúas aguias mirándose unha á outra, separadas por unha flor.
Século XIX
miniatura|180px|dereita|Deseño de Alishan (1885) Despois de que Armenia dividísese entre os imperios persa e otomán, a idea dunha bandeira de Armenia deixou de existir durante algún tempo. Con todo, o tema rexurdiu en 1885, cando a Asociación de Estudantes de Armenia en París quería sumarse aos funerais de Victor Hugo cunha bandeira nacional e fixeron un chamamento a un sacerdote católico armenio, (o Pai Ghevont Alishan) para deseñar unha. O primeiro deseño foi moi similar á actual bandeira de Armenia. Con todo, parecía máis unha variación da actual bandeira de Bulgaria. A banda vermella simbolizaba o primeiro domingo de Pascua, seguida por unha banda verde para representar ao "Verde" Domingo de Pascua e, por último, a cor branca elixido de maneira arbitraria para completar a combinación. Mentres que en Francia, Alishan tamén deseñou unha segunda bandeira, identificada hoxe como o "Marcar nacionalista armenio". Tamén foi unha tricolor, pero, a diferenza do anterior deseño, leste foi un modelo vertical similar á bandeira tricolor francesa. As súas cores son o vermello, o verde e o azul, de esquerda a dereita.