cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madīnat al-Zahrā
Porta norte
A porta norte ábrese no centro da muralla setentrional. É o punto de chegada do camiño das nogueiras, a vía de comunicación máis rápida coa cidade de Córdoba. A porta presenta unha disposición acobadada que conduce á estancia do corpo de garda. A porta norte, ao igual que o resto da muralla, está constituída por pedra de cachotaría ben tallada colocada a soga e tizón. Desde a porta norte iníciase cara á esquerda unha rampla descendente de forma quebrada, que conecta con catro portas e que leva á seguinte estrutura destacable do sector público do alcázar.
Casa militar
miniatura|200px|Casa militar.
Gran pórtico
miniatura|200px|Gran pórtico.
O gran pórtico constitúe a entrada máis emblemática, simbólica e cerimonial ao corazón do recinto do Alcázar, a zona máis nobre da cidade palatina, dando acceso á zona administrativa e política do mesmo. Concibiuse inicialmente con catorce arcos practicables, constituíndo a fachada oriental dunha gran praza rodeada doutras construcións. Todos os arcos son de medio punto agás o central, que é de ferradura; os arcos descansan sobre piares, aliñados en dirección norte-sur a partir do amurallado norte, e estaban decorados en branco con doelas de ladrillo e pedra alternas. É unha organización efectista, puramente escenográfica, sen correspondencia co espazo traseiro, onde se abre unha soa porta de reducidas dimensións.
Salón rico
A parte máis valiosa do conxunto arqueolóxico é o chamado salón de Abd al-Rahman III, salón oriental ou simplemente salón rico, tanto pola súa calidade artística como pola importancia histórica, sendo considerado o símbolo e emblema do conxunto califal de Madīnat al-Zahrā.
Era o eixe central do recinto, o salón das grandes cerimonias palatinas, festas, recepcións de autoridades e salón do trono, cunha decoración moi suntuosa. Abd al-Rahman III, amante do boato cortesán, gustaba de impresionar aos seus visitantes, aos que adoitaba recibir aquí.
Elasticidade (economía)
En Economía, a elasticidade é a relación entre o cambio porcentual nunha variable e o cambio porcentual que se produce noutra variable. Permite, polo tanto, medir a sensibilidade dunha variable a cambios noutra. O feito de que a relación se produza entre cambios porcentuais permite eliminar as unidades de medida do cálculo, simplificando a análise de datos.
Madīnat al-Zahrā
Salón rico
A construción do salón durou tan só tres anos, entre o 953 e o 957, segundo as inscricións epigráficas das bases e pilastras do interior. O conxunto decorativo e arquitectónico é unitario, sen engadidos posteriores.
Elasticidade (economía)
De forma xenérica, pode definirse matematicamente a elasticidade Y de X como:
Madīnat al-Zahrā
Salón rico
O eixe central do conxunto é a nave central lonxitudinal, separada das restantes naves laterais por un conxunto de seis arcadas de ferradura a ambos os dous lados, mentres que da transversal se separa por outros tres arcos de ferradura. Xunto a estas tres naves centrais e en paralelo, flanqueando ambos os dous lados, sitúanse dúas naves exteriores divididas en tres cámaras de desigual tamaño.
Elasticidade (economía)
Elasticidade da demanda
O concepto de elasticidade aplícase frecuentemente a cambios na cantidade demandada, xa sexa en relación á renda do consumidor, ó prezo do ben que se estea a analizar ou ó prezo doutros bens.
Calibán (lúa)
Calibán é a segunda lúa retrógrada irregular máis grande de Urano. Foi descuberta o 6 de setembro do 1997, xunto con Sicorax, por Brett J. Gladman, Philip D. Nicholson, Joseph A. Burns, e John J. Kavelaars usando o telescopio Hale de 200 polgadas e recibiu a designación temporal de S/1997 U 1.
Elasticidade (economía)
Elasticidade-prezo da demanda
A elasticidade-prezo da demanda é a relación existente entre o cambio porcentual producido na cantidade demandada (Q) cando se produce un determinado cambio porcentual no prezo (P):
, onde os subíndices f representan o prezo e a cantidade finais mentres que os subíndices i se refiren a prezo e cantidade iniciais.
Calibán (lúa)
Características
Calibán segue unha orbita distante, a máis de 10 veces máis distancia da que separa Urano da súa lúa regular máis afastada, Oberón. A súa órbita é retrógrada, moderadamente inclinada e lixeiramente excéntrica. Os parámetros orbitais suxiren que poida que, xunto con Stephano e Francisco, pertenzan a un mesmo conxunto de lúas cunha orixe común.
Elasticidade (economía)
Elasticidade-prezo da demanda
Cando se calcula nun determinado punto (elasticidade-punto) a fórmula adquire a seguinte forma:
Calibán (lúa)
Características
O seu diámetro estimado é de 72 kms (asumindo un albedo de 0,04) facendo da lúa a segunda máis grande das lúas de Urano, a metade de tamaño que Sicorax, a lúa irregular máis grande de Urano.
Elasticidade (economía)
Elasticidade-prezo da demanda
Se o valor da elasticidade é superior a 1, dise que a demanda do ben é elástica respecto do prezo (a porcentaxe de variación na cantidade demandada é superior á porcentaxe de variación no prezo); se a elasticidade é inferior a 1, a demanda do ben denomínase inelástica.
Calibán (lúa)
Características
A curva de luz suxire que o período de rotación é de 2,7h.
Orixe
Ó redor de Calibán existe a teoría de que podería ser un corpo capturado. Non se formou no disco de acrección, o cal existía ó redor de Urano, xusto despois da formación do planeta. O mecanismo de captura é descoñecido, pero capturar unha lúa require a disipación de enerxía. O posible proceso de captura incluiría: o arrastre do gas do disco protoplanetario, varios corpos interactuando e a captura durante o rápido proceso de aumento da masa de Urano.
Marie-Paule Kieny
Marie-Paule Kieny, nada en Estrasburgo o 24 de abril de 1955, é unha viróloga, experta en saúde pública e divulgadora científica francesa. É a directora de investigación no Institut national da santé et da recherche médicale (INSERM) e xefa da xunta da Iniciativa Medicamentos para Enfermidades Esquecidas (DNDi, polas súas siglas en Inglés).
Arte fenicia
As producións artísticas fenicias teñen un forte compoñente artesanal. Nas súas esculturas, cerámicas, xoias e obxectos de metal, predominaban a [influencias exipcias, con elementos asirios, nun primeiro período (dende o século X a. C. -data máis antiga que se adoita asignar á arte fenicia- até o século VII a. C.). Nun segundo período pasou a predominar a influencia grega, chegando ás veces a confundirse as súas producións coas gregas, aínda que, polo xeral, detéctase unha maior tosquedade e eclecticismo do artista fenicio nas obras dos seus obradoiros.
Marie-Paule Kieny
Traxectoria
Kieny foi directora de investigación de vacinas da Organización Mundial da Saúde (OMS) de 2002 a 2010, sobre todo durante a pandemia de gripe porcina de 2009. Foi ascendida a directora xeral adxunta, desempeñando un importante papel de liderado durante a epidemia de ébola de 2014-2016 en África Occidental e a epidemia de virus do Zika de 2015-2016. Kieny mesmo se inscribiu ela mesma como suxeito de probas para a seguridade das novas vacinas contra o virus do Ébola que se están desenvolvendo, no medio das preocupacións sobre a loxística e a ética das probas terapéuticas e preventivas das primeiras etapas do Ébola no contexto dunha epidemia en curso.
O Vilar, Santiago de Ribarteme, As Neves
O Vilar é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Marie-Paule Kieny
Traxectoria
Dada a lentitude do desenvolvemento de novas terapias en resposta ao brote, Kieny e os seus colegas comezaron a elaborar un marco para acelerar o desenvolvemento e alentar aos investigadores a compartir os datos abertamente sen preocuparse por que saísen á luz. Destacou o éxito do desenvolvemento de vacinas eficaces para o seu despregamento nun futuro brote. Tras o brote de ébola na República Democrática do Congo en 2014, Kieny declarou que a vacina podería non ser necesaria, xa que o brote non era tan grave como se temía anteriormente.
Dani California
"Dani California" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. É o primeiro sinxelo do seu álbum Stadium Arcadium.
Marie-Paule Kieny
Traxectoria
Kieny tamén participou na solución da actual crise de resistencia a antibióticos coa OMS, supervisando a primeira lista de Medicamentos Esenciais da OMS que inclúe directrices sobre o uso adecuado dos antibióticos no marco da asistencia sanitaria universal. Tamén axudou a preparar unha lista de bacterias resistentes aos antibióticos ás que se debería dar prioridade para a investigación máis aló da tuberculose extremadamente resistente aos medicamentos, como as cepas de Acinetobacter baumannii e Pseudomonas aeruginosa resistentes ao Carbapenem.
Arte fenicia
A arte fenicia influíu en gran medida na dos pobos indíxenas da Península Ibérica (Tartessos e arte ibérica).
Marie-Paule Kieny
Traxectoria
Kieny foi unha das sete expertas en vacinas entrevistadas en 2012 por Wired acerca do que a próxima década depara á innovación das vacinas.
Madīnat al-Zahrā
Salón rico
Entre a decoración destaca o constante uso do arco de ferradura califal con policromía bicolor e alternando de forma característica as doelas en cor vermella e tons carne procedentes da pedra areosa orixinal destinada á construción, moi semellantes ás existentes na mesquita (actual catedral) de Córdoba. Os arcos están sostidos á súa vez por columnas de mármore de moi boa calidade que alternan os tons rosados cos azuis claros, producindo un curioso xogo de cores. Os fustes das columnas aparecen rematados polos característicos capiteis de avespeiro.
Marie-Paule Kieny
Traxectoria
En 2017, uniuse á xunta directiva do Proxecto de Vacinas Humanas (HVP), foi nomeada directora interina do Banco de Patentes de Medicamentos (MPP) e uniuse á Iniciativa Medicamentos para Enfermidades Esquecidas (DNDi) como xefa da xunta. Como directora do MPP, Kieny supervisou a concesión de licenzas do medicamento Mavyret contra a hepatite C para a produción de xenéricos.
Recoñecementos
En 2016, Kieny foi condecorada coa medalla da Lexión de Honra. Ao ano seguinte, o Institut national da santé et da recherche médicale (INSERM) concedeulle o Premio Internacional INSERM 2017.
En 2019, a Universidade Autónoma de Barcelona (UAB) investiu a Kieny como doutora honoris causa polo seu compromiso coa saúde pública e a atención sanitaria universal en todo o mundo.
Madīnat al-Zahrā
Salón rico
O resto da superficie da parede recubríase integramente con finos paneis decorativos tallados en mármore, cun alto simbolismo cosmolóxico, algo moi en concordancia co teito de madeira que recubría a estancia, onde estaban representadas as estrelas. O motivo labrado nos paneis representaba a árbore da vida, un motivo exportado desde a tradición do vello oriente. Os taboleiros eran executados de modo simétrico sobre un eixe. Por outra parte, o relevo cortado verticalmente daba á decoración unha calidade gráfica abstracta, mentres que a decoración interna, cortada tamén de maneira dura, estaba constituída por facetas e cogollos de follas, así como cálices de flores, motivos moi típicos da arte hispana-omeia.
Mesquita aljama
miniatura|200px|Mesquita aljama.
A mesquita aljama é unha das primeiras edificacións construídas en Madīnat al-Zahrā, entre o 941 e o 945. É o templo principal da cidade, onde o soberano ou a persoa en quen delegase, dirixía a oración comunitaria dos venres. A mesquita está pegada ao costado oriental do xardín alto, pero externa ao recinto do alcázar, a parte central do conxunto califal. O edificio, a diferenza da mesquita de Córdoba, está ben orientado cara á Meca. Consta dun patio porticado en tres dos seus lados e unha sala de oración de cinco naves lonxitudinais separadas por arquerías perpendiculares ao muro de qibla. Só o espazo da maqsura, reservado para uso exclusivo do califa, foi pavimentado con lousas de barro, cubríndose con esteiras o chan de terra do resto do oratorio. O minarete é de planta cadrada ao exterior e octogonal no interior, situándose xunto á porta norte de acceso ao patio.
Casa da alberca
miniatura|200px|Casa da Alberca. A casa ou vivenda da Alberca sitúase ao oeste da casa de Yafar, e adoita considerarse a residencia do príncipe herdeiro Alhakén, fillo de Abderramán III, que sucedeu ao seu pai como califa e príncipe dos crentes no 961 trala súa morte. É unha das construcións máis difíciles de datar de todo o conxunto, pero por comparacións estilísticas evidencia unha data de execución bastante temperá.
Aos lados menores do patio ábrense, mediante fachadas de tripla arquería profusamente decoradas, varias estancias alongadas dispostas de dúas en dúas en cada cruxía. Tamén presenta nun dos seus lados un baño axunto, nun principio de uso privado e máis tarde reformado para ser compartido polas dependencias próximas da casa de Yafar.
Casa de Yafar
miniatura|200px|Casa de Yafar.
A casa de Yafar recibe o seu nome de Ya´far ibn Abd al-Rahmán, designado primeiro ministro (hayib) en 961. Pese á denominación, non hai aínda a certeza de que esta fose a súa residencia. A súa estrutura articúlase arredor de tres ámbitos espaciais, organizados en torno aos seus correspondentes patios, todos eles de distinto carácter: un público, un íntimo e outro de servizo. O espazo oficial está constituído por unha edificación de planta asimilable á basilical, que conta con tres naves lonxitudinais que comunican entre si mediante portas rematadas por arcos de ferradura, así como unha nave transversal aberta ao patio, onde se interrompe a correspondencia existente entre as naves lonxitudinais a fachada, co obxecto de adaptar esta última ao espazo creado pola construción dun baño contiguo. A fachada organízase mediante unha tripla arcada de ferradura soportada por columnas.
Está pavimentada con grosas lousas de mármore branco, agás no patio, onde hai pedras de calcaria violácea; amais, destaca a decoración de ataurique da fachada, con temática vexetal e xeométrica, tamén presente no van de comunicación das naves transversal e central, que ostenta dous taboleiros nas frontes e as xambas do van.
Casa Real
miniatura|200px|Casa Real
A Casa Real está no punto máis elevado do alcázar, e era a residencia íntima do califa Abd al-Rahman III. A vivenda organízase sobre unha plataforma cortada na rocha onde se situaron unha terraza dianteira e tres cruxías paralelas de habitacións estendidas ao ancho, rematadas nos extremos con alcobas e decoradas integramente con atauriques. A Casa Real non foi unida ao macizo de pedras de cantería da plataforma superior, senón que está separada do mesmo a través dun longo corredor de servizo que atravesa o conxunto. Tanto as fachadas das habitacións principais como as portadas interiores teñen decoración de ataurique labrada en placas de pedra adheridas aos muros. A riqueza desta ornamentación esténdese tamén aos pavimentos de ladrillo das distintas estancias. Algúns son lisos, pero moitos outros recibiron un tratamento decorativo a base de incrustacións de pedra calcaria branca con zanefas xeométricas.
Rede viaria
Trala fundación de Madīnat al-Zahrā e como consecuencia da mesma, construíuse unha rede viaria propia, centrada no territorio occidental de Córdoba.
O camiño directo entre Córdoba e Madīnat al-Zahrā (camiño das Almunias), á súa vez comunica a cidade palatina co camiño de Sevilla pola beira norte do Guadalquivir (Canellón Real Soriano e Camiño Vello de Almodóvar), e coas rutas que desde a porta da ponte parten cara ao sur, leste e oeste.
O camiño de Media Ladera conecta Madīnat al-Zahrā co camiño Córdoba-Badaxoz (Yadda). O camiño das nogueiras cara a Carril de los Toros unía Madīnat al-Zahrā coas principais rutas do leste (Mérida, Toledo e Zaragoza) sen pasar por Córdoba. O camiño do oeste unía a cidade coas principais almunias da zona oeste, como Alamirilla.
Arte moble
Amais da arquitectura, Madīnat al-Zahrā acolleu nos seus momentos de maior esplendor unha gran colección de arte moble en forma de pezas de reducido formato. Actualmente, a maior parte delas están espalladas por coleccións e museos de todo o mundo.
Cerámica zoomorfa
miniatura|200px|Cerámica zoomorfa de Madīnat al-Zahrā. Polos trazos morfolóxicos, esta pequena peza podería tratarse dunha xirafa, e podería ser usada para verter algún tipo de líquido. Está decorada a base de vidrado branco con pequenos fragmentes de verde e manganeso. A súa construción está datada a mediados do século X. Pénsase que formaba parte da vaixela de gala dalgún dos conxuntos de palacio. En abril de 2003 foi adquirida polo estado español en nome da Xunta de Andalucía nunha sala de poxas de Londres por 220.000 €.
Augamanil do Louvre
Esta peza, coa figura dun pavo real, é un recipiente para o lavar as mans. Ten unha inscrición bilingüe (en árabe e latín) co nome do artista e a data da súa execución (972). A peza debeu ser sacada de España no saqueo francés durante a guerra da independencia española. Actualmente está no museo do Louvre de París.
miniatura|160px|dereita|[[Píxide de Al-Mughira.]]
Outro obxecto importante é o píxide de Al-Mughira, unha caixa de marfil con inscricións tamén conservada no Louvre.
Escavacións arqueolóxicas
O espazo era coñecido como Córdoba la Vieja, pois durante a idade media se pensaba que era o primeiro poboado construído na romanización de modo rápido e semiprovisional polo pretor Claudio Marcelo, e trasladado posteriormente por motivos de salubridade á beira do Guadalquivir.
No século XVI, a partir do renacemento, os humanistas comezaron a discutir sobre a orixe do lugar. No século XVII Pedro Díaz de Rivas intuíu que na Córdoba actual había demasiados restos romanos, evidenciando a orixe latina, e que polo tanto Córdoba la Vieja non debía ser unha cidade romana, senón o castelo mouro de Abderramán III.
En 1911 comezaron as primeiras escavacións oficiais, que seguiron con regularidade até a longa pausa provocada pola guerra civil. Os traballos comezaron nos puntos onde as ruínas eran máis evidentes, o que se entendía como o eixe central do conxunto califal. Até 1923, cando morreu o arquitecto responsable da escavación, fixéronse catas en gabias paralelas de norte a sur para delimitar o perímetro da cidade, un ambicioso obxectivo que non se acadou.
En 1944 retomáronse as campañas arqueolóxicas, destacando as realizadas polo arquitecto Félix Hernández, que escavou a parte central do alcázar cunha superficie de 10,5 ha, definindo as liñas básicas do urbanismo do palacio e acometendo importantes restauracións, como as do salón rico. En 1985 a xestión do recinto pasou a mans da Xunta de Andalucía.
Até a actualidade escavouse só o 10 % do total da superficie intramuros, o núcleo central do alcázar, se ben os últimos traballos de escavación se están centrando en áreas non correspondentes ao complexo do palacio. Nas novas campañas iniciadas en abril de 2007 houbo novos achados que obrigaron a redefinir as dimensións do conxunto, centrándose especialmente no sector sur das murallas.
Arte fenicia
Baixo o nome de esculturas fenicias comprendéronse numerosas e variadísimas estatuas dos pobos fenicios, libios, sardos, tirrenos, pelasgos, hititas e chipriotas que se presentan con certa rixidez arcaica e falta de naturalidade e que ofrecen visibles reminiscencias asirias, exipcias e mesmo gregas segundo as épocas e os países. Considéranse como lexitimamente fenicias en pedra e bronce as esculturas chipriotas (da illa de Chipre) tendo en conta que os fenicios apoderáronse da illa cara ao ano 1000 a. C. e fundaron alí cidades importantes subxugando aos hititas que eran os seus antigos poboadores. Así mesmo, pode estudarse a arte fenicia nas illas de Sardeña e Eivissa das cales se apoderaron as colonias tirias no século VIII a. C.
Lusío
O topónimo galego Lusío pode referirse a:
Arte fenicia
Despois de repetidas investigacións realizadas sobre a arte fenicia, pódese afirmar que non existe con anterioridade ao século X a. C. pois aínda que moito antes fabricaban e vendían produtos os industriais e mercadores fenicios a súa arte non pasaba de ser unha mera imitación do exipcio ou asirio e parece que mesmo entón se consideraban os seus artigos como orixinarios dos artistas que lles servían de modelo. Desde o devandito século descóbrese nas obras fenicias de estatuaria, glíptica, ourivaría etc. a tendencia a combinar os estilos orientais nunha mesma peza, sobresaíndo o exipcio.
Madīnat al-Zahrā
Posta en valor
Nos últimos anos o sitio arqueolóxico de Madīnat al-Zahrā está a ser sometido a intensas tarefas de restauración que pretenden, malia as grandes perdas de materiais por parte dos espolios medievais, devolver o esplendor perdido co que asombrou a todos os que a visitaron durante a alta idade media, cando Madīnat al-Zahrā era sede dun dos centros gobernamentais máis importantes do mundo.
Hai diversos proxectos en marcha para poñer en valor o complexo. Algúns deles están xa finalizados, como a construción do centro de recepción e interpretación, outros en execución, como a restauración do salón rico, e outros en proxecto, como a súa inclusión na lista de patrimonio mundial da UNESCO.
Campaña de restauración 2001-04
Entre as intervencións máis destacadas do conxunto destacan as realizadas sobre a zona do alcázar. A casa de Yafar, onde se cre que habitou o primeiro ministro do califa, foi unha das restauracións integrais do sitio. Delimitouse a vivenda logo dunha exhaustiva investigación sobre o mármore, recuperándose máis de 200 lousas de pavimento, pinturas murais, unha pila e a portada monumental. Tamén se interveu sobre a casa da Alberca, onde se cre que estaban as dependencias do príncipe herdeiro, e onde se estudou con gran precisión o baño de cara a unha futura restauración.
Salón rico
Na restauración que se leva a cabo no salón rico estanse a devolver á posición orixinal os atauriques de mármore que na actualidade están espallados no chan, repoñéndose con fragmentos modernos integrados cos orixinais nos casos en que sexa imposible recuperar toda a peza. O chan, actualmente de cemento, será reposto por un pavimento de mármore das canteiras de Estremoz, de onde saíu a pedra orixinal.
Tamén será recuperada a alberca situada fronte ao salón, á que se engadirá a característica lámina de auga andalusí.
Lionel Shriver
miniatura|dereita|Shriver. Margaret Ann Shriver, coñecida como Lionel Shriver, nada en Gastonia (Carolina do Norte) o 18 de maio de 1957, é unha xornalista e novelista estadounidense. Logrou sona internacional coa súa novela We Need to Talk About Kevin, distinguida en 2005 co premio Orange.
Madīnat al-Zahrā
Museo
O 9 de outubro de 2009 foi inaugurado por Sofía de Grecia o Museo de Madīnat al-Zahrā, que pretende dotar ao sitio duns servizos acordes á súa importancia histórico-artística. Depende da Consellería de Cultura da Xunta de Andalucía, está situada nas inmediacións e está composto por un edificio de tres andares, dous deles subterráneos. Ten unha área de xardíns e máis de 7.700 m² de aparcadoiros. Ademais dunha zona de exposición coas pezas máis espectaculares, no interior hai recintos para o amoreamento e a restauración de pezas arqueolóxicas, un auditorio, oficinas de investigación histórico-artística, biblioteca, cafetaría e tendas. Moitas das pezas exhibidas, como a cerva de Madīnat al-Zahrā, foron trasladadas desde o Museo Arqueolóxico de Córdoba. O museo recibiu en 2010 o Premio Aga Khan de Arquitectura, concedido aos principais proxectos arquitectónicos, urbanísticos ou paisaxísticos relacionados co mundo musulmán.
Lionel Shriver
Primeiros anos e formación
Naceu no seo dunha familia profundamente relixiosa, na que o seu pai, Donald, era un predicador presbiteriano que se converteu nun académico e presidente do Union Theological Seminary en Nova York e a súa nai era ama de casa. Aos 15 anos, cambiou o seu nome de Margaret Ann por Lionel porque non lle gustaba o nome que lle puxeran e, como rapaza, sentiu que un nome masculino convencional era máis axeitado.
Centenional
miniatura|Dobre centenional a nome de [[Magnencio]] O centenional (en latín: centenionalis) foi unha moeda da Antiga Roma cuñada en bronce na derradeira época do baixo Imperio.
Lionel Shriver
Primeiros anos e formación
Shriver estudou escritura no Barnard College da Universidade Columbia, onde tamén fixo un mestrado.
Madīnat al-Zahrā
UNESCO
Malia que a Xunta de Andalucía retirou en 2006 a candidatura para a entrada de Madīnat al-Zahrā lista de patrimonio mundial da UNESCO, en 2009 o director do centro de patrimonio mundial Francesco Bandarin afirmou que o conxunto podería ser Patrimonio da Humanidade en dous ou tres anos, asegurando que merecía a mesma cualificación que a cidade de Córdoba, que conta con este título desde 1984 para a mesquita e desde 1994 para o centro histórico.
Centenional
Historia
A aparición do centenional supón unha tentativa de Constante e de Constancio II de reintroducir unha moeda de bronce de gran módulo, entre os anos 320 d. C. e 340 d. C., momento en que os follis perderan case todo o seu valor.
Lionel Shriver
Novelas
Shriver escribiu oito novelas, das cales sete foron publicadas, antes de escribir We Need to Talk About Kevin, que ela chamou a súa novela "facer ou romper" debido aos anos de "decepción profesional" e "escuridade virtual" que a precederon.
Madīnat al-Zahrā
UNESCO
Na actualidade a área protexida, aumentada en 2003 pola Xunta, está declarada Ben de Interese Cultural.
Centenional
Historia
Aínda que a tipoloxía específica resulte confusa, desde a perspectiva numismática actual considérase como centenional a moeda desa época cun peso de entre 3,55 e 2,60 gramos. Aínda que a asignación dun valor para estas moedas non está clara, é habitual atribuírlle o da centésima parte da siliqua de prata, polo menos no momento do seu nacemento, aínda que este foi diminuíndo co tempo.
Lionel Shriver
Novelas
Nunha entrevista coa revista Bomb, Shriver enumerou os diversos temas das súas novelas ata a publicación de We Need to Talk About Kevin: "antropoloxía e primeiro amor, tambores do rock and roll e inmigración, os problemas de Irlanda do Norte, demografía e epidemioloxía, herdanza, tenis, competición conxugal, terrorismo e cultos á personalidade". En lugar de escribir personaxes tradicionalmente simpáticos, Shriver prefire crear personaxes que sexan "difíciles de amar".
We Need to Talk About Kevin foi galardoado co Premio Orange 2005. A novela é un estudo da ambivalencia materna e do papel que podería ter desempeñado na decisión do personaxe principal de asasinar a nove persoas no seu instituto. Provocou moita controversia e alcanzou o éxito a través do boca a boca. A propia Shriver declarou sobre que We Need to Talk About Kevin se convertese nun éxito editorial:
Gigliola Cinquetti
Gigliola Cinquetti, nada en Verona o 20 de decembro de 1947, é unha cantante e presentadora de televisión italiana. Debutou ao dezaseis anos no Festival de San Remo de 1964, xunto con Patricia Carli, gañando o concurso coa canción Non ho l'età (per amarti). Dous meses despois venceu en Copenhaguen, coa mesma canción, no Festival da Canción de Eurovisión.
Lionel Shriver
Novelas
Pouco despois, en 2011, foi adaptada ao cine co mesmo título nunha película protagonizado por Tilda Swinton.
Plasmodio
Un plasmodio é unha masa de protoplasma ameboide sen parede, multinucleada, que contén moitos núcleos diploides e é o resultado de moitas divisións celulares sen citocinese.
Lionel Shriver
Novelas
En 2009, doou o conto "Long Time, No See" ao proxecto "Ox-Tales" de Oxfam; eran catro coleccións de historias do Reino Unido escritas por 38 autores. A súa historia foi publicada na colección Fire.
Plasmodio
O termo xeralmente se refire ao estadio alimenticio dos mofos mucosos (como os mixomicetos). Pero o termo tamén pode utilizarse para referirse aos estadios multinucleados doutros organismos, nos seguintes casos:
Lionel Shriver
Novelas
O 2 de marzo de 2010, publicou a novela So Much for That. Nela, presentou unha crítica mordaz ao sistema de saúde dos Estados Unidos e foi nomeada como finalista do National Book Award na categoría de ficción. O seu seguinte traballo, The New Republic publicouse en 2012. Malia estar escrito en 1998, non atopara ningunha editorial ata entón. No 2013, publicou o seu libro, Big Brother: A Novel, para a que se inspirou na obesidade mórbida dun dos seus irmáns.
En maio de 2016, publicou The Mandibles: A Family, 2029–2047. A novela está ambientada na vida de catro xeracións da mesma familia nun futuro próximo no que o dólar colapsa e os Estados Unidos non pode pagar a súa débeda nacional e perde a súa condición de potencia e se produce a quebra. A seguir, o goberno substitúe o dólar por outra moeda, incauta o ouro e anula os bonos, e os membros da adinerada familia Mandible deben enfrontarse á decepción e loitar por sobrevivir despois de que a herdanza coa que contaban se convertese en cinza. Como remate, México construe un muro na súa fronteira norte para evitar que os cidadáns estadounidenses desesperados intentase entrar ilegalmente cos seus aforros. A novela, afirmou Shriver durante unha entrevista, en Front Row da BBC Radio 4 o 9 de maio de 2016, "non era ciencia ficción". Posteriormente, nun artigo de Literary Review, o seu crítico Jude Cook afirmou que era unha "sátira ácida" na que "todo o malo que podería pasar... pasou.
Xornalismo
Shriver ten colaborado co The Wall Street Journal, Financial Times, The New York Times, The Economist, Harper's e outras publicacións, ademais do programa Talkback de Radio Ulster. En xullo de 2005, Shriver comezou a escribir unha columna para The Guardian,[22] na que compartiu as súas opinións sobre a disposición materna dentro da sociedade occidental, a mezquindade das autoridades gobernamentais británicas e a importancia das bibliotecas. a súa morte ao Belfast Library Board, de cuxas bibliotecas comprobou moitos libros cando vivía en Irlanda do Norte).[10][23]
Shriver escribe, dende setembro de 2017, unha columna para The Spectator; e tamén contribúe ocasionalmente á páxina de "Comment" de The Times.
Polémicas
Algunhas das súas opinións xeraron polémicas en diversos ámbitos. Así, Shriver, tense manifestado en varias ocasións en contra da inmigración ao Reino Unido, e en 2021 escribiu un artigo no que afirmaba: "É bioloxicamente perverso que os occidentais acepten pasivamente e mesmo apoyen a entrada de estranxeiros tan masivas e que os nativos estean a entregar o seu territorio sen disparar". As críticas acusándoa de xenofobia foron inmediatas.
Shriver criticou o sistema de saúde estadounidense nunha entrevista en maio de 2010 mentres estaba no Sydney Writers' Festival en Australia, na que dixo estar "exasperada pola forma en que se dirixían os asuntos médicos no meu país" e considera que está tomando "a súa vida nas súas propias mans. Sobre todo, levo a miña conta bancaria nas miñas mans porque se dou un mal xiro á bicicleta e me atropela un taxi, podería perder todo o que teño".
Como conferenciante principal do Brisbane Writers' Festival de 2016, Shriver pronunciou un controvertido discurso crítico co concepto de apropiación cultural que levou ao festival a "cortar a súas relacións co discurso de Shriver e negar publicamente o seu punto de vista". Shriver fora criticada anteriormente pola súa representación de personaxes latinos e afroamericanos no seu libro The Mandibles, que foi descrito por un crítico como racista e por outro como políticamente equivocado. No seu discurso no Festival de Escritores, Shriver impugnou estas críticas ao seu libro, afirmando que os escritores deberían ter dereito a escribir desde calquera perspectiva, raza, xénero ou orixe que elixisen.
En xuño de 2018, criticou un esforzo da editorial Penguin Random House para diversificar os autores que publicaba e representar mellor á poboación, dicindo que primaba a diversidade sobre a calidade e que un manuscrito "escrito por un caribeño transexual gay que abandonou os estudos ós sete anos" publicaríase "malia que ete manuscrito sexa ou non unha pila incoherente, tediosa, sinuosa e insensible de reciclaxe de papel mixto". Estas opinión provocaron a crítica doutra escritora de Penguin Random House, Candice Carty-Williams. Como resultado dos seus comentarios, Shriver foi eliminada como xuíz dun concurso para a revista Mslexia.
Shriver expresou a súa oposición ao espertar e á política de identidade nunha entrevista de 2021 con The Evening Standard, afirmando que "non me gusta a discriminación de ningún tipo", pero engadindo "non hai nada maligno, polo menos inicialmente, no impulso de buscar unha política máis xusta". A sociedade. O maior problema dos 'espertos' son os seus métodos, que con demasiada frecuencia implican insultos, silenciamento, vinganza e depredación".
Shriver é unha mecenas do grupo de preocupación sobre a taxa de crecemento da poboación do Reino Unido, Population Matters, e apoiou a saída do Reino Unido da Unión Europea.
Vida persoal
Viviu en Nairobi, Bangkok e Belfast e, dende 1999, reside en Berdmonsey, Londres. Ensinou orfebrería no Buck's Rock Performing and Creative Arts Camp en New Milford, Connecticut. O 7 de xuño de 2016, Shriver apareceu no programa da BBC Radio 4 My Teenage Diary, durante o cal leu fragmentos dos seus diarios de finais dos anos 60 e principios dos 70 e comentou a súa educación e adolescencia.
Dende 2003, está casada co batería de jazz Jeff Williams.
Host (filme)
Host é un filme británico de 2020 dirixido por Rob Savage e baseado nun guión escrito por Savage, Gemma Hurley e Jed Shepherd. O filme está protagonizado por Haley Bishop, Jemma Moore, Emma Louise Webb, Radina Drandova e Caroline Ward.
Estrea
Host estreouse como filme exclusivo de Shudder o 30 de xullo de 2020.
Dixebra
Dixebra é un grupo de rock asturiano creado en 1987 en Avilés, baixo a idea de crear un grupo de rock que empregase a lingua asturiana e fixese unha música comprometida coa realidade social e a problemática de Asturies. Contaron con letras feitas por algúns dos escritores contemporáneos asturianos, en ocasións feitas especificamente para o grupo, entre os que destaca Xandru Fernández.
No ano 2007 participan no recompilatorio 120 capadores, de homenaxe ós Diplomáticos de Monte-Alto, cunha versión en asturiano do tema "Gaiteiro".
Teobaldo I de Bar
Teobaldo I de Bar, nado ao redor de 1158 e finado o 13 de febreiro de 1214, foi conde de Bar de 1190 a 1214 e conde de Luxemburgo de 1197 a 1214. Era fillo de Reinaldo II de Bar e Inés de Champaña.
Modest Musorgskii
Modest Petrovich Musorgskii (en Модест Петрович Мусоргский), nado o 21 de marzo de 1839, e finado o 16 de marzo de 1881, foi un compositor ruso, coñecido como un do Grupo dos Cinco. Foi un innovador da música rusa no período romántico. Loitou por acadar unha identidade musical rusa única, a miúdo desafiando deliberadamente as convencións estabelecidas pola música occidental.
Moitas das súas obras estaban insipiradas na historia e folclore rusos, alén doutros temas nacionais. Entre as súas obras destacan a ópera Boris Godunov, o poema orquestral Unha noite no Monte Pelado e a suite para piano Cadros dunha exposición.
Teobaldo I de Bar
Traxectoria
Segundo fillo do conde de Bar, pertenceu pola súa nai á liñaxe dos Teobaldos de Champaña, unha rama enfrontada co Ducado de Lorena a nivel local, e dentro do reino o centro dunha liga de oposición ao rei de Francia Filipe Augusto.
Recibiu en principio as os señoríos de Briey e Stenay no reino de Francia. Participa co seu irmán Henrique I na terceira cruzada e converteuse en Conde de Bar cando este morreu no asedio de San Xoán de Acre (1191).
De volta a Europa, dedícase a aumentar o seu poder territorial, polos seus parentescos e os seus matrimonios. O seu terceiro matrimonio, en 1197, permitiulle adquirir Luxemburgo. Atópase á fronte dun inmenso conxunto territorial entre Francia e o Sacro Imperio Romano Xermánico. Erixiuse en árbitro local e en 1202 o duque de Lorena Simón II asinou un tratado para garantir que se respectasen os seus últimos desexos en relación coa súa sucesión. A cambio, Teobaldo recibiu a soberanía feudal do condado de Vaudémont que lle cedeu o duque de Lorena.
En 1211, foi a Occitania para loitar contra os cátaros, pero desaprobou a cabalgada de Simón IV de Montfort ao condado de Foix, e non o seguiu ata o Quercy, rompendo así a cruzada.
Morreu en 1214, pouco antes da batalla de Bouvines. O seu territorio dividiuse en dous, o Barrois e as súas dependencias pasaron ao seu fillo e Luxemburgo foi a Waleran IV de Limburgo, que casou coa súa viúva.
Matrimonios e fillos
Casou en primeiras nupcias en 1176 con Laureta de Loon (m. 1190), filla de Luís I, conde de Loon e de Rieneck, e de Inés de Metz, coa que tivo a: Casou en segundas nupcias en 1189 con Isabel (1189 - 1211), filla de Guido de Brienne, conde de Bar-sur-Seine e Isabel de Chacenay, da cal tivo a: O matrimonio foi anulado en 1195 e casou finalmente en terceiras nupcias en 1197 con Ermesinda I de Luxemburgo (1186-1247), condesa de Luxemburgo, filla de Henrique IV, conde de Luxemburgo e de Namur, e de Inés de Gueldre. Tiveron a:
Joaquim Maria Puyal
Joaquim Maria Puyal i Ortiga, nado en Barcelona o 24 de marzo de 1949, é un xornalista e filólogo catalán, membro da sección filóxica do Institut d'Estudis Catalans dende 2009.
Traxectoria
Licenciouse en filoloxía románica na Universidade de Barcelona, e posteriormente ampliou os seus estudos cunha licenciatura en ciencias da información na Universidade Autónoma de Barcelona. En 2010 doutorourse en lingüística pola Universidade de Barcelona coa tese ''Elements per a l’anàlisi del discurs de la televisió. Organització, fiabilitat i producció'', recoñecida co premio extraordinario de doutoramento
Radio
En 1967 comezou a colaborar con Radio Barcelona, realizando diversas funcións, fundamentalmente traballando en FM, entón incipiente e minoritaria. En 1968 o director da emisora propúxolle transmitir o partido de fútbol entre o Futbol Club Barcelona e o Córdoba Club de Fútbol, e ata 1976 transmitiu 500 partidos de fútbol en castelán. Tamén combates de boxeo dende o Gran Price e o Palau dels Esports de Barcelona. Durante dous anos foi o correspondente en Barcelona do programa Hora 25, dirixido por José María García, e que lideraba ass audiències das noites radiofónicas en España.
Pioneiro da radio en catalán
O 5 de setembro de 1976 foi en primeiro en volver a transmitier en catalán un partido de fútbol dende a época republicana. Foi o inicio do programa "Futbol en català" que se converteu nun éxito de audiencia. En 1985 fichou por Catalunya Ràdio con todo o seu equipo, entre os que salientaban Antoni Bassas e Eduard Boet. Tras 3000 partidos do FC Barcelona retransmitidos ao longo da súa carreira o 4 de xullo de 2018 anunciou que deixaba de retransmitir partidos de fútbol.
Televisión
Principiou a súa relación coa televisión en 1977 dende os estudios Miramar, no circuíto catalán de TVE, co programa "Vostè Pregunta", un formato inédito naquela época en España, e que lle valeu en 1979, o segundo premio Ondas da súa carreira.
En 1985 pasou a TV3, presentando o programa Vostè jutja, que estivo dous anos en antena. n 1989 viu a estrea de La vida en un xip, que se mantivo ata 1992, contaba cun pequeno prólogo en forma de serie de ficción denominado La granja, que foia primeira telenovela que emitiu TV3. Un ano despois foi o presentador de Un tomb per la vida, dedicado a repasar a vida de personaxes recoñecidos. Tamén dirixiu dous concursos de TV3, Tres pics i repicó e mais El joc del segle, e creou con Jaume Cabré, o formato da serie Estació d'enllaç.
702
Véxase tamén
Historia ano a ano
Matria (curtametraxe)
Matria é unha curtametraxe dirixida polo Álvaro Gago Díaz no ano 2017. En xaneiro de 2018 acadou o Premio do xurado no Festival de Cinema de Sundance. Está baseada na vida de Francisca Iglesias Bouzón, actriz principal e amiga persoal do director.
Sinopse
Ramona vive co seu home, con quen apenas se fala, e traballa nunha fábrica de conservas dirixida por unha encargada tirana. Ante os desafíos que lle presenta a súa rutina diaria, Ramona trata de refuxiarse na relación que a une á súa filla e á súa neta.
Premios
Recibiu a Áncora de Ouro do Festival de Curtas Armadiña en 2018.
Arnefrido de Friúl
Arnefrido (? – Nimis, 663) foi un duque longobardo de Friúl, fillo de Lupo, duque de Friúl.
Traxectoria
Á morte do seu pai Lupo, morto en batalla ante os ávaros que invadiran o ducado de Friúl chamados polo rei longobardo Grimoaldo (que quixera deste xeito castigar a rebelión do duque), Arnefrido reclamou para si o trono ducal. Grimoaldo, porén, atopábase aínda no ducado co seu exército; así Arnefrido, teméndoo, buscou refuxio onda os veciños eslavos, en Carnunto. Desde aquí partiu, á fronte dos mesmos eslavos, cara a Italia, coa intención de reconquistar o ducado; pero foron os mesmos longobardos friulanos quen o detiveron, asaltándoo e matándoo preto do castelo de Nimis, non distante de Cividale (663). No seu posto, Grimoaldo nomeou duque ao fiel Vechtari.
Dirk Kloosterman
Dirck Henry Kloosterman, nado en 1935 e finado o 22 de maio de 1973 en Avellaneda, provincia de Buenos Aires) foi un enxeñeiro e dirixente sindical arxentino, secretario xeral do Sindicato de trabajadores mecánicos (SMATA) pertencente á CGT. Morreu asasinado nun atentado que se atribuíu a organización Fuerzas Armadas Peronistas (FAP) tres días antes de que ocupara o cargo o presidente constitucional Héctor Cámpora.
Biografía
Dirck Kloosterman formouse como enxeñeiro mecánico na Universidad Nacional de La Plata. En 1964 comezou a traballar no movemento sindical como delegado de fábrica na empresa Peugeot. En 1966 foi elixido para formar parte do Consello Directivo do SMATA. En 1968 foi elixido Secretario Xeral do sindicato, posto que ocupaba no momento en que foi asasinado.
Dirck Kloosterman pertencía tamén ao secretariado da Confederación General del Trabajo (CGT) e era vicepresidente da Federación Internacional de Trabajadores Metalúrgicos (FITIM).
A súa morte
Dirck Kloosterman foi asasinado na cidade da Plata, na porta da súa casa da Rúa 51 nº 1617, no momento en que sacaba o seu automóbil. Vivía alí coa súa esposa, fillos e o seu pai.
O atentado foi recoñecido polas Fuerzas Armadas Peronistas (FAP) organización que máis tarde se integraría en Montoneros.
Lista de presidentes de Djibuti
Esta é a lista dos presidentes de Djibuti. Dende a creación do cargo de presidente en 1977, houbo dous presidentes. O presidente é xefe de estado e xefe de goberno de Djibuti e comandante en xefe das Forzas Armadas de Djibuti. O actual presidente é Ismaïl Omar Guelleh, dende 1999.
Osijek
miniatura|dereita|250px|Localización de Osijek
Lusío, Meis, Meis
Lusío é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 53 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 28 eran mulleres e 25 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 57 veciños, e 2005, cando eran 68.
Osijek
Osijek, cidade croata (en húngaro Eszék, en alemán Esseg), e a capital da rexión de Osijek e da Baranja e a cidade máis importante da Esclavonia. É sede universitaria.
Situación xeográfica
Osijek está situada a 90 m s.n.m., na beira sur e dereita do río Drava, uns 25 km antes de que este río desaugue no Danubio. Sita no extremo nororiental da Croacia, dista 30 km da fronteira húngara e 20 da fronteira serbia.
Irene Lecapena
Irene Lecapena (naceu como María; en búlgaro: Ирина Лакапина, grego: Μαρία/Ειρήνη Λακαπηνή), finada aproximadamente en 966, foi a emperatriz consorte de Pedro I de Bulgaria. Foi filla de Cristovo Lecapeno, fillo e coemperador de Romano I, e a súa esposa Augusta Sofía.
Osijek
Historia
Foi un asentamento militar romano a partir da primeira metade do século I, so a dinastía xulio-claudia. Aquí estiveron acuarteladas unidades auxiliares romanas pertencentes á Ala II Hispanorum Aravacorum, substituídas durante a dinastía flavia pola cohors II Alpinorum equitata, que permaneceu aquí até a época de Traxano. O nome latino do campamento romano era Mursa Maior, máis tarde convertido por Hadriano nunha colonia romana.
Irene Lecapena
Traxectoria
Para demostrar que era un digno sucesor do seu pai no país e aos ollos dos gobernos estranxeiros, o novo emperador búlgaro Pedro I fixo unha demostración de forza ao invadir a Tracia bizantina en maio de 927, pero mostrouse disposto a negociar unha paz máis permanente. Romano aproveitou a ocasión e propuxo unha alianza matrimonial entre as casas imperiais de Bizancio e Bulgaria. Romano dispuxo un matrimonio diplomático entre a súa neta María e o monarca búlgaro. Por primeira vez na historia bizantina, unha princesa bizantina ía casar cun gobernante estranxeiro e décadas máis tarde, Constantino VII criticou a Romano por esta concesión. En outubro de 927 Pedro chegou preto de Constantinopla para reunirse con Romano e asinou o tratado de paz, casando con María o 8 de novembro. Para significar a nova era nas relacións búlgaro-bizantinas, María pasou a chamarse Irene ("paz").
Irene e Pedro I tiveron varios fillos, entre eles:
Osijek
Historia
Durante a época das grandes invasións, Mursa foi destruída polos ávaros. As infiltracións paulatinas dos pobos eslavos, durante o século VII, provocaron a refundación da cidade, que tomou entón o seu nome actual. Ao longo da Idade Media o lugar non aparece reflectido na documentación até fins do século XII(1196). Tomada a cidade polos turcos en 1526, foi arrasada completamente por eles, aínda que a reconstruíron ao seu gusto.
Osijek foi recuperada para Occidente o 2 de setembro de 1687, ao ser tomada polo Imperio austro-húngaro. O novo goberno promoveu a construción dunha nova cidadela fortificada, denominada Tvrđa, so a dirección do arquitecto Maximilian de Gosseau, que levantou un excelente conxunto barroco. miniatura|dereita|250px|Centro da cidade coa torre da catedral no fondo En 1809, Osijek acadou o status de Cidade Libre Imperial. Ao longo do século XIX converteuse no maior núcleo urbano de Croacia, desenvolvéndose cultural e economicamente conforme ás pautas que viñan de Viena e de Budapest. Froito do seu dinamismo, en 1877 inaugurouse o primeiro museo da cidade, mercé a doazóns de particulares.
A expansión da cidade continuou ao longo do século XX. Antes da guerra balcánica de 1991-1995, Osijek, bastante industrializada, alcanzou arredor dos 165.000 habitantes. Aínda que a cidade non foi demasiado afectada pola guerra, ao contrario do que sucedera coa próxima Vukovar, algúns bombardeos ocasionaran danos, sendo importantes os sufridos pola catedral de San Pedro e San Paulo. Mais a consecuencia principal da guerra foi a súa parcial decadencia industrial e a caída demográfica, moi visible na perda de cerca de 50.000 habitantes. Con todo Osijek continúa a ser centro dunha importante zona agrícola.
Comunicacións
Osijek está excelentemente comunicada, pois está dotada de diversas vías comunicacións, tales ferrocarril, autoestradas, porto fluvial e aeroporto.