cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sasha Sokolov
Traxectoria
En 1973 rematou a escrita da súa primeira novela "Escola para parvos". Viviu por un tempo coa súa primeira muller Taisiya Sudorova, coa que tivo unha filla, na rexión de Stavropol. Despois de separarse da muller volveu a Moscova. En 1974—1975 traballou como fogueiro en Tyshino, preto de Moscova. Casou por segunda vez con Johanna Steindl, unha austriaca que traballaba como profesora de alemán na Universidade de Moscova. En 1975, despois dunha folga de fame da súa muller, obtivo o permiso para deixar o país e trasladouse a Austria, onde traballou de leñador. En 1976, pouco despois da aparicion de Escola para parvos" (moi louvada por Vladimir Nabokov) nos Estados Unidos, estableceuse nese país. En 1977 tivo o seu primeiro fillo e, en 1986, unha filla. Despois de divorciarse de Johanna, casou varias veces máis. Na actualidade está casado coa americana Marlene Royle. En 1988 visitou a Unión Soviética por primeira vez desde que emigrara. Despois da edición das novelas "Entre can e lobo" (1980) e "Pau de rosa" (1985), deixou de publicar, aínda que seguiu escribindo. O ano 2000 seus pais morreron de maneira tráxica, feito que o autor atribúe a un suicidio.
Monumentos de Vladimir e Susdalia
Os monumentos de Vladimir e Susdalia en Rusia foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. O patrimonio de Zalesye inclúe oito monumentos medievais, moitos dos cales foron construídos durante o século XII. Entre eles atópanse igrexas e mosteiros da Igrexa Ortodoxa Rusa, así como un castelo e unha porta.
Monumentos incluídos
esquerda|miniatura|Igrexa de Santa María da Natividade no Kremlin de Suzdal (Susdalia)
Por razóns descoñecidas, a UNESCO non inclúe os seguintes monumentos nas proximidades de Zalesye como Patrimonio da Humanidade:
Ebi Ere
Traxectoria profesional
O 14 de agosto de 2011, Ere asinou un contrato dunha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
Anna Seghers
Anna Seghers (pseudónimo de Netti Radványi, nada Netti Reiling), nada o 19 de novembro de 1900 en Mainz, Imperio Alemán, morta en Berlín Leste, República Democrática Alemá 1 de xuño  de 1983, foi unha escritora alemá e presidenta de Unión de escritores da República Democrática Alemá entre 1952 e 1978.
Orixe e Educación
Anna Seghers foi filla única do vendedor de arte e antigüidades Isidor Reiling e da súa muller, Hedwig. O pai era membro da sinagoga ortodoxa da cidade. Estudou dende 1907 nunha escola privada e despois na escola para rapazas Höhere Mädchenschule en Mainz. Durante a primeira guerra mundial colaborou nos servizos de socorro. En 1920 aprobou a Abitur ( exame que permite o acceso a estudos superiores). Estudou en Colonia e Heidelberg Historia, Historia do Arte e Sinoloxía. En 1924 presentou a súa tese doutoral na Universidade de Heidelberg, cunha disertación sobre o xudaísmo na obra de Rembrandt
Matrimonio e primeiras publicacións
En 1925 casou co sociólogo húngaro László Radványi, tamén de orixe xudía, que cambiou o seu nome a Johann Lorenz Schmidt despois da voda. A parella marchou a Berlín onde tivo dous fillos. O seu fillo Peter (Pierre) Radványi, nado en 1926, é físico e autor dun libro de memorias sobre a súa nai. En 1924 publicou nun xornal o seu primeiro conto Die Toten auf der Insel. O seu relato Grubetsch que apareceu en 1927 firmado co pseudónimo ‘’’Seghers’’’, tomado do pintor e augafortista neerlandés Hercules Seghers, fixo supor á crítica que se trataba dun home. En 1928 naceu a súa filla Ruth e publicou o seu primeiro traballo en forma de libro, Aufstand der Fischer von St. Barbara (Sublevación dos pescadores de Sta. Bárbara) co pseudónimo Anna Seghers, polo que recibiu o premio Kleist. En 1928 entrou no Partido Comunista Alemán. Foi membro fundador da Unión de Escritores Proletarios Revolucionarios (Bund proletarisch-revolutionärer Schriftsteller). En 1930 viaxou á Unión Soviética. Coa chegada ao poder do nazismo os seus libros foron prohibidos e queimados e foi arrestada durante un breve período pola Gestapo. Puido fuxir a Suíza e, de alí, a París.
Exilio
Durante o seu exilio en París escribiu en revistas para emigrantes alemáns. En 1935 estivo entre os fundadores do Schutzverband deutscher Schriftsteller (Unión de defensa dos escritores alemáns ) en París. Despois do inicio da segunda guerra mundial e posterior invasión alemá de Francia o home de Seghers foi internado no campo de concentración de Le Vernet. A escritora e os seus fillos puideron escapar de París cara o sur de Francia. Dende Marsella ocupouse en liberar ao seu home do campo de concentración e en preparar a fuxida de Francia. Coa axuda do cónsul mexicano Gilberto Bosque acadou finalmente os seus obxectivos e toda a familia puido deixar Europa. As experiencias desa época son parte da súa novela Transit. En marzo de 1941, chega a México onde o seu marido encontra traballo en diversas universidades. Anna Seghers funda o Club Heinrich Heine, unha asociación antifascista da que foi presidenta, colabora na fundación do Movemento pola Alemaña Libre e da revista do mesmo nome. En 1942 publica en México e nos Estados Unidos a novela Das siebte Kreuz (A sétima cruz), que foi levada ao cine en 1944 por Fred Zinnemann e a fixo mundialmente coñecida. Pola causa dun accidente de tráfico que sufriu en tivo que pasar unha longa tempada nun hospital.
Regreso a Alemaña
Despois da fin da guerra, en 1947, Seghers regresou a Berlín, onde primeiro viviu na parte oeste. Ese mesmo ano recibiu o premio Georg-Büchner. En 1950 trasladouse a Berlín Leste, onde foi nomeada membro da Academia Alemá das Artes e, en 1951, recibiu o Premio Nacional da RDA. Foi presidenta da Unión de Escritores da RDA do 1952 ao 1978, ano en que faleceu o seu home. Non tomou partido no proceso no que se acusou ao seu editor Walter Janka de ‘‘conspiración contrarrevolucionaria’’. Janka foi condenado á cadea a posteriormente rehabilitado. En 1961 opúxose a expulsión de Heiner Müller da Unión de Escritores, que lle supoñía, de facto, a imposibilidade de seguir publicando. Anos despois, en 1979, non se manifestou cando nove autores, críticos coa política da República Democrática Alemá, foron expulsados da Unión de Escritores. En 1975 recibiu o título de cidadá honoraria de Berlín e en 1981 da cidade de Mainz. Anna Seghers finou en 1983 e foi enterrada con honores no Dorotheenstädtischen Friedhof en Berlin. A rúa Volkswohlstraße onde viviu foi renomeada Anna-Seghers-Straße e é a sede dun museo dedicado á autora.
Obra
Os primeiros traballos de Anna Seghers foron clasificados dentro da corrente da Neue Sachlichkeit, que procuraba a representación obxectiva da realidade. No exilio Seghers, ademais da súa importancia como organizadora de agrupacións literarias, escribiu con Transit e Das siebte Kreuz dúas das novelas en alemán máis significativas da súa época. A súa obra na RDA ten as características propias do realismo socialista.
Daphniidae
Daphniidae (dáfnidos) é unha familia de crustáceos da orde Anomopoda, xeralmente chamados pulgas de auga.
Descrición
Os membros desta familia diferéncianse doutros diplostráceos similares, como os Macrotrichidae e Moinidae, en que as antenas das femias son curtas e inmóbiles.
Ecoloxía
O modo de alimentación dos membros desta familia é distinto do dos Macrotrichidae porque o animal pode alimentarse por medio de filtración en vez de ter que raspar o alimento dunha superficie. Evolucionaron para ocupar diferentes nichos ecolóxicos. Scapholeberis e Megafenestra conteñen especies adaptadas a vivir arredor pola película superficial; os Simocephalus pendúranse de obxectos mentres filtran o alimento; outros desenvolveron un estilo devida peláxico.
Taxonomía
Os membros da familia Moinidae nalgunhas clasificacións están incluídos tamén dentro de Daphniidae.
José Manuel Armesto López
José Manuel Armesto López, finado en Viana do Bolo en 1918, foi un médico e político galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Balneario de Bembibre.
Vida persoal
Casou con Elisa Paz Pérez, e foi pai de José Manuel Armesto Paz.
Almonaster la Real
Almonaster la Real é un municipio de España na provincia de Huelva, comunidade autónoma de Andalucía.
Patrice Leconte
Traxectoria
Leconte naceu en París, mais criouse en Tours, onde desde os catorce anos realizou pequenos filmes como afeccionado. Volveu a París en 1967 para estudar cinema no IDHEC (Institut des Hautes Études Cinématographiques) sen rematar a carreira. A finais da década de 1960, escribiu críticas na revista cinematográfica Cahiers du cinéma e de 1970 a 1974 traballou como debuxante na revista Pilote, mentres realizaba algunhas curtametraxes e numerosos anuncios publicitarios para televisión.
Almonaster la Real
Ten unha área duns 322 km² e unha poboación de 1 788 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 5,74 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 912,958 m.
Patrice Leconte
Traxectoria
Dirixiu a súa primeira longametraxe en 1975, Les vécés étaient fermés de l'intérieur, unha adaptación dunha banda deseñada de Gotlib que a pesar de contar con protagonistas tan recoñecidos como Jean Rochefort e Coluche supuxo un rotundo fracaso. Dedicou os tres anos seguintes á banda deseñada e á publicidade ata o seu encontro cos actores da compañía do café-teatro Splendid, dos que adaptou ao cinema a obra Amour, coquillages et crustacés baixo o título Les bronzés (1978), filme protagonizado por algúns dos actores da compañía (Michel Blanc, Christian Clavier, Josiane Balasko, Thierry Lhermitte, Gérard Jugnot). O filme foi un enorme éxito comercial e propulsou a fama deses actores que ata entón se movían no teatro alternativo. Porén, este éxito e o da súa secuela o ano seguinte, Les bronzés font du ski, cuñaron a Leconte como un realizador popular de comedias de éxito, un selo do que tardou en liberarse.
Her i nærheden
Her i nærheden é un filme dinamarqués de 2000 dirixido por Kaspar Rostrup e protagonizado por Ghita Nørby e Thure Lindhardt. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Patrice Leconte
Traxectoria
As comedias seguintes gozaron de éxito comercial, mais a crítica permaneceu relativamente fría ata a estrea de Les Spécialistes (1985), que foi un fito tanto comercial como de crítica. O seu seguinte filme, Tandem (1986), confirmou a Leconte como un realizador maduro e recoñecido pola crítica, cun rexistro máis amplo.
A súa primeira chegada ao público internacional foi en 1989 co filme Monsieur Hire, que se exhibiu no Festival de Cannes e que continuou con certa ruptura cos seus primeiros traballos. Continuou con Le mari de la coiffeuse (1990) que o situou definitivamente entre os directores internacionais máis prestixiosos. Aínda que xa nesa época dirixira máis de media ducia a crítica estranxeira, que descoñecía a súa traxectoria, tratouno como acabado de chegar. Desde entón alternou filmes como Ridicule ou L'Homme du train, de grande éxito internacional e un amplo orzamento, con filme máis independentes como Les Grands Ducs ou Voir la mer, cunha distribución limitada só a Francia. En 2012, volveu ao mundo da banda deseñada para dirixir un filme de animación, Le Magasin des suicides, cun guión escrito adaptando a novela homónima do escritor francés Jean Teulé.
Traballou esporadicamente como actor e foi guionista de varios dos seus filmes.
Manuel Arca Castro
Manuel Arca Castro é un tradutor galego residente en Santiago de Compostela que desenvolve o seu labor profesional principalmente no ámbito audiovisual e, en menor medida, no mundo editorial, en tarefas de asesoría lingüística e corrección para empresas como Obradoiro Edicións, NovoVinilo Edicións ou a Editorial Hugin e Munin.
Traxectoria
É licenciado en Tradución e Interpretación pola Universidade de Vigo, institución na que tamén cursou o mestrado en Tradución para a Comunicación Internacional.
Obtivo o Premio Extraordinario de Fin de Carreira en 2018.
Foi distinguido, na categoría de Tradución, nas edicións de 2017 e 2018 dos Premios de relato, poesía e tradución da Universidade de Vigo.
É socio da Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación e tamén da DAMA (Dereitos de Autor de Medios Audiovisuais).
Microsoft Bing
Inclúe a lista de suxestións de procura en tempo real e unha lista das procuras relacionadas (chamado "Panel de explorador" no lado esquerdo dos resultados de procura), baseado en tecnoloxía semántica de Powerset que Microsoft comprou no 2008.
O 29 de xullo do 2009, Microsoft e Yahoo! anunciaron que Bing substituiría a Yahoo! Search. Este cambio foi implementado a inicios do 2012.
MSN Search
MSN Search foi un buscador de Microsoft que constaba dun motor de procura, índice e rastreador web. Lanzouse en 1998 e utilizaba os resultados de procura de Inktomi. A principios de 1999, apareceu unha versión que mostraba as listaxes de Looksmart mesturados cos resultados de Inktomi, pero durante un curto período dese ano utilizáronse no seu lugar os resultados do motor de procura AltaVista. Desde Microsoft, a continuación, actualizaron MSN Search para proporcionar a propia procura self-built, o índice da cal se actualizou semanalmente ou mesmo diariamente. A actualización comezou como un programa en versión "beta" ou non definitiva en novembro de 2004 (baseado en varios anos de investigación) e pasou a ser a versión definitiva en febreiro de 2005. A procura de imaxes foi impulsada por un terceiro, Picsearch. O servizo iniciado tamén permitía que os seus resultados de procura fosen visibles desde outros portais de motores de procura, nun esforzo por competir mellor no mercado.
Windows Live Search
A primeira versión beta (versión limitada) pública de Windows Live Search foi desenvolvida o 8 de marzo de 2006, coa versión final o 11 de setembro de 2006. O novo motor de procura ofrecía aos usuarios a capacidade de buscar tipos específicos de información mediante fichas de procura que incluían a Web, noticias, imaxes, música, escritorio, local e a enciclopedia Microsoft Encarta. Windows Live Search tiña por obxectivo abarcar máis de 2,5 millóns de consultas cada mes, que fosen "máis útiles, proporcionando aos consumidores o mellor acceso a información e máis precisas respostas ás súas preguntas" . Un menú de configuración estaba dispoñible en Internet Explorer para cambiar o motor de procura predeterminado.No cambio de MSN Search a Windows Live Search, Microsoft deixou de usar Picsearch como o seu provedor de procura de imaxes e comezou a levala a cabo en por si, alimentado polos seus propios algoritmos de procura.
Live Search
O 21 de marzo do 2007, Microsoft anunciou que separaría o desenvolvemento da familia de servizos de Windows Live, renomeando o servizo como Live Search. Live Search integrouse en Live Search and Ad Platform encabezada por Satya Nadella, parte da plataforma e sistemas de Microsoft Division. Como parte deste cambio, Live Search consolidouse con Microsoft adCenter.
Unha serie de reorganizacións e consolidacións de ofertas de procura de Microsoft fixéronse baixo a marca de Live Search. O 23 de maio de 2008, Microsoft anunciou a suspensión de Live Search Books e Live Search Academic, cuxos resultados integráronse a partir dese momento nas procuras normais; como resultado disto, pechouse Live Search Books Publisher Program. Pouco despois, suspendeuse Windows Live Expo no 2008, o 31 de xullo. Live Search Macros, un servizo que permitía aos usuarios crear os seus propios motores de procura personalizada ou utilizar as "macros" creadas por outros usuarios, tamén se suspendeu pouco despois. O 15 de maio de 2009 foi interrompido o servizo Live Product Upload, que permitía aos comerciantes cargar a información dos seus produtos en produtos de Live Search. A reorganización final chegou cando Live Search QnA foi renomeado como MSN QnA o 18 de febreiro de 2009. Con todo, suspendeuse posteriormente o 21 de maio.
Microsoft recoñece que houbo un problema coa marca mentres a palabra "Live" permanecese no nome. Live Search oficialmente foi substituído por Bing o 3 de xuño de 2009.
Alianza con Yahoo
O 29 de xullo de 2009, Microsoft e Yahoo! anunciaron que fixeran un trato de 10 anos no que o motor de procura de Yahoo! podería ser substituído por Bing.
Mifunes sidste sang
Mifunes sidste sang é un filme dinamarqués de 1999 dirixido por Søren Kragh-Jacobsen, sendo o terceiro filme en ser realizado segundo o manifesto de Dogma 95. No Festival Internacional de Cinema de Berlín gañou o Oso de Prata ó Premio Especial do Xurado, e Iben Hjejle gañou unha mención de honra. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Microsoft Bing
Alianza con Yahoo
Por este acordo Yahoo obterá o 88 % dos ingresos que se obteñan vendas de anuncios de procura no seu sitio para os primeiros cinco anos da operación e terán dereito a vender anuncios nalgúns sitios de Microsoft. Por mor deste acordo, o 8 de xullo de 2013 o sitio AltaVista desapareceu da rede, o cal foi comprado por Yahoo! en 2013 e que pasase a utilizar o motor deste último a partir de 2004.
Rendibilidade
En 2011 comentábase que Bing presentaba perdas por case medio millón de dólares por hora.
Bing ten entre un 12% e 18% do mercado de buscadores, moi por debaixo de Google que sempre estivo sobre o 60%, os analistas din que Bing require ter entre un 25% e 30% para xerar ganancias.
Supúxose que en 2013 o buscador presentaba unhas perdas de 1.300 millóns de dólares. Os medios de comunicación publicaron rumores acerca de accionistas de Microsoft que pediran a venda de Bing así como de Surface e Xbox, polos problemas económicos destas divisións, con todo o CEO Satya Nadella negou a intención de vender estes produtos.
Internacional
Bing está dispoñible en moitos idiomas e adaptouse a moitos países.
Produtos de procura
Ademais de buscar páxinas web, Bing tamén ofrece as seguintes opcións de procura:
Gadgets
Live Search Gadget foi un gadget de Windows Sidebar que utilizou Live Search para obter resultados de busca do usuario e representalos directamente no gadget. Outro gadget, Live Search Maps Gadget mostrará as condiciones de tráfico en tempo real utilizando Live Search Maps. Non obstante, admítense datos de tráfico, de 23 cidades seleccionadas de Estados Unidos.
Microsoft creou varios complementos para usar Bing directamente desde o seu navegador.
Aceleradores
Os usuarios teñen acceso a características de Bing directamente desde texto seleccionado nunha páxina Web. Inclúen:
Web Slices
Web Slices pode utilizarse para supervisar a información recollida por Bing. Sectores da web proporcionados polo equipo de Bing inclúen:
Extensións
O equipo de Bing proporciona un complemento de Bing oficial para Firefox, que agrega suxestións de procura do cadro de procura de Firefox dende Bing.
Lanzamento de Bing
O lanzamento de Bing custou entre 80 e 100 millóns de dólares utilizando publicidade en liña, televisión, impresión e campaña por radio nos Estados Unidos. Os anuncios non mencionaron a outros motores de procura competidores, como Google e Yahoo!, directamente polo seu nome; máis ben, senón que tentaron convencer aos usuarios para cambiar a Bing centrándose nas funcións de procura e funcionalidade de Bing. os anuncios afirmaban que Bing facía un mellor traballo contra a "procura sobrecargada," ofrecendo resultados máis relevantes e de maior calidade.
Contido de vídeo
A ferramenta de procura de vídeos de Bing ten un modo de previsualización que pode ser usado para ver vídeos pornográficos. Simplemente desactivando a procura segura ou "Safe Search", os usuarios poden buscar e ver vídeos mantendo o cursor sobre unha das miniaturas, xa que o vídeo e o son nalgúns casos está almacenado nos servidores de Microsoft.
Dado que os vídeos están a reproducirse en Bing no canto de nas webs pornográficas, non son bloqueados polos programas de control parental pois estes programas simplemente pensan que o usuario está na web de Bing. O mesmo pódese dicir dos filtros das empresas, que poden ser enganados con esta característica.
Microsoft respondeu nunha publicación dun blog o 4 de xuño de 2009, cunha alternativa a curto prazo. Engadindo
“&adlt=strict”
Rynchops niger
O Rynchops niger, en portugués brasileiro talha-mar ou corta-água, en castelán de América rayador americano ou pico tijera e en inglés black skimmer é unha especie de ave charadriforme da familia Rynchopidae, moi distribuída por todo o continente americano.
Microsoft Bing
Contido de vídeo
ao final dunha procura e sen importar cal sexa a configuración de procura, Bing mostraba resultados filtrados e sen contido pornográfico. A consulta tería este aspecto:
http://www.bing.com/vídeos/search?q=TextoProcurado&adlt=strict
Rynchops niger
Hábitat e comportamento
miniatura|Rynchops niger voando miniatura|Bandada de Rynchops niger. Atópase en costas e ríos. Vive en grupos soltos nos areeiros e praias de area de América; Póñense de 3 a 7 ovos de cor marrón moi escura con manchas azuis, que son incubados tanto polo macho como pola femia. Os pitos permanecen no niño (nidícolas) e colócanse discretamente na depresión ou "raspado" do niño, na que os pais os protexen das altas temperaturas. Ás veces poden cavar as súas propias depresións na area. Os pais alimentan os pitos case exclusivamente durante o día, e case non lles dan comida pola noite, porque ás veces, nese momento, toda a poboación de adultos abandona a colonia para buscar alimento. Aínda que as mandíbulas teñen a mesma lonxitude na eclosión, rapidamente vólvense desiguais na xemación. Son aves que presentan heteromaxilarfismo; é dicir, que dende a súa mocidade presentan o peteiro coa mandíbula inferior máis grande que a superior.
Microsoft Bing
Contido de vídeo
(distingue entre maiúsculas e minúsculas).
Rynchops niger
Hábitat e comportamento
O corta-auga ten 40-50 cm de lonxitude e unha envergadura de 107-127 cm. Os machos pesan uns 325 g, e as femias pesan uns 235 g. A parte anterior do bico é vermella, o resto é principalmente negra e a mandíbula inferior é moi alongada. Os ollos teñen o iris marrón escuro e vertical, algo único nun paxaro. As patas son vermellas. A chamada é o son dun kak-kak-kak.
Microsoft Bing
Contido de vídeo
O 12 de xuño de 2009, Microsoft anunciou dous cambios en relación con este problema. Todas as imaxes e vídeos potencialmente explícitos agora proceden dun dominio único e independente, explicit.bing.net. Ademais, Bing tamén dará información acerca da web de orixe das imaxes ou vídeos explícitos. Ambos cambios permiten que tanto os usuarios domésticos como os corporativos filtren os resultados sen ter en conta a configuración de modo seguro ou "Safe Search".
Rynchops niger
Hábitat e comportamento
En canto á plumaxe, os adultos teñen a coroa, a caluga e a parte superior do corpo negras. A fronte e as partes inferiores son brancas. A parte superior das ás é negra, con branco no bordo posterior. A cola e a grupa son de cor gris escuro con bordos brancos. A cor debaixo das ás varía de branco a gris escuro, dependendo da zona. miniatura| Rhynchops niger comendo do xeito que lle dá o seu nome común.|esquerda Os adultos non reprodutores teñen as partes superiores máis pálidas e marróns e un colar branco da caluga. Os individuos inmaturos teñen as partes superiores marróns coas puntas das plumas brancas con franxas; o ventre e a fronte son brancos, e a parte inferior das ás como no adulto.
Microsoft Bing
Censura rexional
Bing censura os resultados de procura con termos como "sexo" nalgunhas das rexións incluíndo India, República Popular da China e Alemaña. Esta censura realízase baseada na lexislación local deses países. Non obstante, Bing permite aos usuarios simplemente cambiar a súa preferencia de país ou rexión a outros países onde non existan restricións das leis locais. O 24 de xaneiro de 2019, o buscador Bing foi bloqueado na China.
Notas
Todas as referencias están en castelán ou inglés.
Rynchops niger
Subespecies
Hai tres subespecies de Rynchops niger:
Carlos Rivera
Carlos Augusto Rivera Guerra, nado en Huamantla, Tlaxcala, México o 23 de marzo 1986, é un actor de televisión e cantante mexicano.
Discografía
Álbums de Estudo
EP
Escitia
miniatura|250x250px|Extensión aproximada de [[Escitia e Sarmatia contra o 170 a.C.]] Na antigüidade, a rexión coñecida como Scythia era unha grande área que abranguía dende a metade oriental de Europa e oeste de Asia até Asia Central.
Denominación
Foron os gregos e mailos romanos os que crearon e empregaron a denominación. Escitia, era un termo sarmático e tracio introducido na lingua grega. Así, mentres, segundo Heródoto, os escitas chamábanse a si mesmos scoloti, os persas chamábanos saces (sacae).
Os Tibiacae (en latín, tybiacae) foron un pobo de Escitia, á beira do Rha.
Notas
Homero e Hesíodo mencionan os primeiros grupos escitas cos nomes de abii, glactophagi e hippemolgi. Heródoto menciona aos escitas máis aló do Danubio; e tamén afirma que os masaxetas emigraron e que meteron presión aos escitas e estes aos cimerios, que entraron no Bósforo e Asia (Media e Asia Menor).
Emporios
Os escitas estableceron un emporio no Boristenes (río Dniéper) preto da costa; ao oeste atopábanse os callipidae, ao noroeste as alazones e ao norte os scythae aroteres; máis ao norte os neuri e aínda máis ao norte a "terra descoñecida". Todos eran grupos considerados escitas. Ao leste do Boristenes estaban os agricultores escitas ata Panticapea, e ao norte os andrófagos que non eran escitas e aínda máis ao norte a terra descoñecida. O Dnieper inferior era unha zona común para os escitas e os agricultores nómades.
Historia
Os escitas foron un pobo nómade que vivía en Asia Central. Ao redor do século VII a.C. foron atacados por masaxetas e expulsados das súas terras. No reinado de Ciaxares, de Media, e Sadiates de Lidia, os nómades escitas invadiron a rexión dos cimerios, probablemente no norte do Cáucaso, quen foron expulsados cara o sur do Norte, que expulsados cara ao sur.
Os cimerios ocuparon Sardes en tempos do rei Ardis II (629 a.C.) pero foron expulsados polo seu fillo Aliates II; os escitas dirixíronse a Media e Ciaxares tivo que abandonar o cerco de Nínive para lles facer fronte pero foi derrotado e, durante uns 28 anos, os cimerios percorreron e saquearon a rexión. Posteriormente, continuaron cara a Exipto, dirixidos polo rei Marías, onde o faraón Psamético I rendeulles homenaxe. Á volta pasaron por Ascalón; foron derrotados polos medos ao redor do 596 a.C. e expulsados ao sur de Rusia. Parece que se mesturaron cos cimerios e deron ás tribos non escitas da zona o nome de sármatas.
Non obstante, non todos os escitas abandonaron o país. Unha parte aínda estaba en Media no 590 a.C. e algúns foron protexidos por Ciaxares de Media até que, como non cambiaron de hábitos, nun acto de crueldade expulsounos e cara os aliados de Lidia, que rexeitaron a súa entrega, o que levou á guerra (xa baixo Cresos, fillo de Aliates) cos medos, guerra que rematou coa batalla da Eclipse ou Halis no 585 a.C.
Guerras contra os persas
Os escitas do sur de Rusia volvéronse parcialmente sedentarios, mentres que outra parte seguían a ser nómades. Polo 513 a.C, Darío invadiu dominios escitas no norte de Tracia. Daquela, os gelons, os budins e os sauromates (sármatas) xuntáronse aos escitas contra o rei persa, mentres que os agathyrsis, neuri, androphagi, melanchlaeni, e tauri quedaron fóra da alianza. Os tres aliados estaban gobernados por tres reis: Scopasis, Ianthyrsus e Taxacis, que defendían cadanseu territorio e queimaron as colleitas e envelenaron a auga para dificultar o avance dos persas. As fronteiras do Danubio e do Don convertéronse en lugares de loita: os budins foron os primeiros atacados e a súa cidade de madeira foi incendiada. Entón Darío desprazouse cara ao sur e oeste, pasando polo territorio dos Melanchlaeni, Neuri e Agathyrsis (estes últimos, ocupaban Transilvania na rexión do río Maros). Finalmente os persas, moi mal fornecidos, decidiron retirarse ao Danubio, mais os escitas anticipáronse e apoderáronse das pontes polo que o xeneral xónico Miltiades, ao servizo dos persas, aconsellou facer un pacto cos escitas. E chegouse un acordo polo cal os persas poderían regresar a Tracia.
Relacións co mundo greco-romano
Tucídides menciona aos xetas como unha póla dos escitas e di que vivían ao norte das montañas Haemos de Tracia e na fronteira cos escitas. Contra eles loitou Filipo II de Macedonia, ao norte das montañas Haemos, onde foi ferido e, posteriormente, Alexandre Magno derrotou aos xetas e destruíu unha cidade.
Lisímaco de Tracia cruzou o Danubio, pero foi derrotado polos xetas e debeu a súa vida á xenerosidade do rei xeta Dromichaetes (312 a.C.).
O reino do Bósforo centrado en Panticapea tamén tiña aos escitas como veciños e foi un centro dun activo comercio entre escitas e gregos no que se intercambiaban cereais e escravos. As cidades gregas, ás veces eran independentes e ás veces pagaban tributo aos gobernantes escitas. Parisades do Bósforo, un rei presuntamente escita, gobernou sobre os meotes, que se subdividían en sindi, oraeti, dandarii, thetes e outros.
A partir do establecemento do Imperio romano, os escitas deixaron de ser mencionados baixo este nome e pasaron a ser mencionados como sármatas, dacios ou tracios.
Os hunos e os ávaros, tamén, tiveron unha importante contribución escita.
Torrado
O apelido Torrado pode referirse a:
Müller
O apelido Müller pode referirse a:
Erika (petroleiro)
O Erika foi un petroleiro maltés de bandeira de conveniencia construído no Xapón en 1975, propiedade da empresa Tevere Shipping e xestionado por Panship Management and Services Srl. O 12 de decembro de 1999 o petroleiro afundiuse nunha tormenta, partindo en dous e provocando unha marea negra nas costas da Bretaña. No momento do incidente foi fretado por TTC (Total Transport Corporation)
Historia
esquerda|miniatura||Mapa do rumbo que levou o Erika até o seu afundimento e a posterior contaminación da costa no [[golfo de Biscaia.]] En decembro de 1999 transportaba 30 000 toneladas de fueloil pesado desde Dunkerque a Livorno (Italia), adquirido pola empresa eléctrica italiana Enel a Total Bermuda, que á súa vez o comprara a Total-Fina-Elf. En plena travesía do Cantábrico e cunha forza de mar de 8 a 10, o barco (que tiña todos os permisos en regra) rompeu en dous por un defecto estrutural e o desgaste normal nun barco da súa antigüidade (25 anos), provocando unha catástrofe ecolóxica en forma de marea negra na costa bretoa.
En xaneiro de 2007 o tribunal correccional de París ditou unha sentenza condenando a Total, o armador, o xerente do petroleiro e a empresa de certificación italiana Rina (responsable das inspeccións técnicas do buque) a pagar colectivamente 192 millóns de euros de indemnización ás vítimas da marea negra. A mesma sentenza absolve ao capitán, e aos axentes do servizo de salvamento que foron acusados de neglixencia.
A sentenza é histórica porque establece en Francia por primeira vez o concepto de "dano ecolóxico". Finalmente non houbo sentenza para o capitán indio das cortes francesas.
Seo Ye-ji
Seo Ye-ji, nada en Seúl o 6 de abril de 1990, é unha actriz surcoreana.
Traxectoria
Estudou xornalismo na Universidade Complutense de Madrid en España e aínda que pensaba dedicarse á presentación de informativos, un directivo da súa axencia de talentos, Made in Chan Entertainment, convenceuna para dedicarse á actuación. A súa primeira aparición foi nun anuncio de SK Telecom e debutou como en 2013 como actriz na comedia Gamjabyeol 2013QR3.
Ao ano seguinte tivo un papel protagonista na serie Yagyeongkkun Ilji da MBC. En 2015 participouu en tres filmes, o drama independente Bi-mil o drama histórico Sado e a comedia Bongyi Kim Seondal. Tamén participou no vídeo musical da canción Uri Saranghaji Marayo do grupo Big Bang. En 2016 foi unha das protagonistas da serie xuvenil Murimhakgyo para a KBS2 e en 2017 da serie de misterio Guhaejwo que se emitiu en Orion Cinema Network. En 2019 protagonizou o filme de terror, Amjeon e en 2020 a serie romántica Saikojiman gwaenchana á beira de Kim Soo-hyun.
Ignacio García Mallo
Ignacio García Mallo, coñecido simplemente como Mallo, nado en Vigo o 20 de febreiro de 1960, é un exfutbolista galego, que xogaba como porteiro.
Traxectoria
Tras militar nos equipos xuvenís do Alerta e do Traviesas, xogou durante dúas tempadas co Gran Peña na Terceira División, antes de fichar en 1980 polo Compostela, de Segunda División B. Foi titular durante tres tempadas no equipo santiagués, ás ordes de José López nas dúas primeiras e de Carrió na última, sendo o gardameta elixido por diante doutros como Carlos ou Dosi, e converténdose nun dos mellores porteiros da categoría.
A finais da tempada 1982/83 foi traspasado ao Mallorca, da Segunda División, debutando na categoría da man de Lucien Muller na derradeira xornada ante o Real Madrid Castilla, partido no que o equipo balear certificou o seu ascenso á Primeira División. Na seguinte campaña competiu co vasco Zubeldia pola titularidade, debutando na máxima categoría na 12ª xornada, con Serra Ferrer como técnico. Foi nun partido ante o Real Madrid no estadio Lluís Sitjar, no que recibiu dous goles de Santillana e Gallego, perdendo o seu equipo por 0-2.
O Mallorca acabou descendendo ao remate da tempada, pero conseguiu subir de novo a Primeira na 1985/86. Mallo permaneceu durante seis anos no club, acumulando 102 partidos, 23 deles na máxima categoría. Posteriormente militou na Segunda División B, vestindo as camisetas da Cultural Leonesa, o Ceuta, o Córdoba e o Ourense.
Casco Dourado (Naisten Liiga)
miniatura|O trofeo do Casco Dourado no [[Museo finlandés do hóckey sobre xeo en Tampere.]] O Casco Dourado (en finés Kultainen kypärä) é un galardón individual entregado anualmente á mellor xogadora da Naisten Liiga por votación das propias xogadoras.
Gañadoras
miniatura|[[Anni Keisala foi a primeira xogadora en recibir o galardón na tempada 2021–22.]] miniatura|[[Elisa Holopainen foi premiada na tempada 2022–23.]]
Antonio Paz Sieira
Antonio Paz Sieira, nado en Ribeira, foi un mariñeiro e político galego.
Traxectoria
Mariñeiro e mecánico naval. Foi cabo e sarxento do exército republicano. Coa derrota da República marchou a Francia e foi internado no campo de concentración de Saint-Cyprien. Foi xulgado por deserción xunto con Alfredo Pereira Castro, declarado en rebeldía foi condenado a seis anos e un día de prisión maior. Marchou a México no Ipanema.
Vida persoal
Casou cunha irmá da actriz mexicana María Félix.
Epicauta vittata
Epicauta vittata é unha especie de escaravello da familia dos meloidos nativa do leste de América do Norte, incluíndo o leste do Canadá e de Estados Unidos. Pode supoñer unha praga para a agricultura.
Descrición
O adulto mide de 9 a 17 mm de longo. Ten un corpo longo e delgado, con pelos e pintas. O tórax é máis estreito que a cabeza e o abdome. É de cor negra e amarela, pero o seu padrón de cores varía ao longo da súa área de distribución xeográfica. Ten dous puntos negros na cabeza, dúas bandas brancas no tórax e dúas ou tres bandas negras en cada élitro. Os escaravellos das poboacións septentrionais teñen dúas bandas nos élitros, as meridionais teñen tres.
A larva, que é de tipo triungulino, cambia o seu aspecto conforme se desenvolve. A larva nova saída do ovo é de cor abrancazada e ten patas longas que lle dan mobilidade. Durante este estadio móbil parasita as cubertas dos ovos de saltóns. A partir de aí convértese nunha larva sedentaria que se fai máis escura ata tomar unha cor marrón avermellada con bandas escuras, á vez que se lle reducen as patas.
Ciclo vital
Moitos meloidos teñen un ciclo de desenvolvemento complexo no cal a larva e a pupa experimentan drásticos cambios en morfoloxía entre as distintas fases de crecemento.
Hai unha ou dúas xeracións por ano, cun pico de abundancia de adultos en verán ou un pouco antes en climas máis hospitalarios. A femia adulta produce ovos cada 10 días. Deposítaos en masas de 100 a 200 nunha cámara tubular a unhs poucos centímetros de profundidade no chan, despois cóbreos. Os ovos son brancos e duns 2 mm de longo. Fan eclosión en 16 días. As patas funcionais das larvas novas permítenlles buscar comida, que son ovos de saltóns. A medida que se alimenta e se desenvolve onde está a súa fonte de comida, as súas patas van reducíndose. Este escaravello está asociado con especies de saltóns que producen grandes cubertas para os ovos, como Melanoplus bivittatus e Melanoplus differentialis.
Impactos
Os adultos son máis activos pola mañá e no serán, cando se alimentan de plantas. Durante as horas de calor do mediodía o animal procura refuxio e nos climas quentes e secos pode estar activo só ao serán. As súas plantas preferidas como alimento son calquera solanácea e outras plantas como os amarantos (xénero Amaranthus). Tamén se alimenta dunha variedade de plantas agricolas, como os feixóns, remolachas, cenoiras, repolos, millo, berenxenas, chícharos, patacas, ravos, espinacas, cabazas, patacas doces, tomates, nabos, trevos, soia e alfalfa.
Considérase que é un dos meloidos máis problemáticos na súa zona de distribución. Aliméntase vorazmente, prefire as plantas cultivadas, dana froitos e forma enxames que viaxan en masa. Pode ser un vector do virus da vaíña dos feixóns moteados e un patóxeno para as plantas.
Peor que os danos causados ás plantas é a súa toxicidade. Como outros escaravello da súa familia, contén cantaridina, un terpenoide tóxico. Este composto é un axente vesicante que causa ampolas na pel e nas membranas mucosas. É prexudicial para o gando que come inadvertidamente os escaravellos que están no feo, e ten orixinado mortes, especialmente de cabalos. A toxicidade da cantaridina nun animal adoita chamarse cantaridíase. O contido en cantaridina dun E. vittata é de aproximadamente 4 ou 5 mg. Comprobouse que as ras poden acumular cantidades importantes de cantaridina se comeron estes escaravellos e se os humanos comen esas ras pode causarlles síntomas. A dose tóxica de cantaridina para os cabalos é dun miligramo por quilogramo de peso corporal, e a inxestión de 30 a 50 destes escaravellos pode ser mortal. Mesmo comer só de dous a cinco destes escaravellos pode causar cólicos nos cabalos e o feo que contén os restos de fluídos de escaravellos esmagados pode causar igualmente síntomas cando se come. Signos de toxicidade son vinchas e úlceras na boca, patear, estiramentos, diarreas que conteñen cachos da mucosa intestinal, hipocalcemia e hipomagnesemia. As vacas e ovellas parecen ser menos susceptibles paro poden tamén sufrir síntomas pola inxestión dos escaravellos.
Ecoloxía
As ras aparentemente non se ven afectadas polas toxinas dos escaravellos meloidos, e poden "comer meloidos con impunidade". Despois de comer E, vittata, as ras reteñen a toxina nos seus tecidos e segregan moco que a contén durante un curto tempo, e os predadores que consomen ras poden envelenarse. Isto inclúe os humanos que comen patas destas ras. As ras Lithobates pipiens alimentadas con estes escaravellos en estudos realizados acumulaban cantaridina nos músculos das súas coxas, entre outros tecidos. Estímase que só 200 g de patas de ras alimentadas con meloidos poden conter unha dose potencialmente mortal desta toxina.
Axencia Europea de Seguridade Marítima
A Axencia Europea de Seguridade Marítima ( AESM ou EMSA, do inglés: European Maritime Safety Agency) é unha axencia da Unión Europea encargada de reducir o risco de accidentes marítimos e a contaminación mariña dos buques e a perda de vidas humanas no mar contribuíndo a aplicar a lexislación comunitaria pertinente. Ten a súa sede en Lisboa, Portugal.
Misión
A AESM ten a seguinte misión:
Como tal, a AESM traballa en estreita colaboración cos servizos marítimos dos estados membros.
Historia e estrutura
miniatura| Axencia Europea de Seguridade Marítima, Cais do Sodré, [[Lisboa|esquerda|225x225px]] A AESM foi fundada en 2002, despois de que as Comunidades Europeas adoptasen importantes paquetes de lexislación sobre seguridade marítima após grandes catástrofes marítimas en augas europeas, como os accidentes no ferry Estonia e os petroleiros Erika e Prestige. Sentiuse a necesidade de contar cunha axencia especializada nos ámbitos da lexislación marítima, a aplicación e a execución.
A AESM tiña orixinalmente a súa sede na parte leste de Lisboa, onde tivo lugar a exposición mundial de 1998 (Expo 98), tendo sido trasladada desde entón a novas instalacións, construídas para o efecto preto do Cais do Sodré, no centro de Lisboa. Conta cun cadro de persoal duns 120 traballadores e opera unha pequena frota de buques contratados ao sector comercial para complementar os recursos de cada estado membro. O director executivo é Willem de Ruiter.
A EMSA conta cun orzamento de 17.500.000 euros, máis 17.800.000 euros para atender casos de contaminación.
Gardacostas Europea
En maio de 2006, The Daily Telegraph (xornal británico) informou de que a Comisión supostamente considerara propoñer a transformación da EMSA nunha Garda Costeira Europea, aínda que non se informaron detalles. O xornal citou a algúns críticos que se mostraban receosos ante a posibilidade de constituír á escondida unha mariña europea, poñendo en perigo a soberanía dos Estados membros en materia de defensa.
Patrimonio da Humanidade en Xordania
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Xordania, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Xordania aceptou a convención o 5 de maio de 1975, polo que os seus sitios históricos poden ser incluídos na lista. En 2021, incluíanse seis sitios en Xordania.
Lista de lugares candidatos
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerarse para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial se o sitio figuraba previamente na lista provisional.
En 2021, Xordania tiña catorce sitios na súa lista provisional:
Yago Lamela
Yago Lamela Tobío, nado como Santiago Lamela en Avilés, o 24 de xullo de 1977 e finado na mesma cidade o 8 de maio de 2014, foi un atleta español, fillo de galegos, que competiu no salto de lonxitude, e en menor medida, no triplo salto.
Traxectoria
O seu pai, finado en 2021, era un enxeñeiro de Lira que, despois de traballar en Cee (onde naceron varios irmáns de Lamela), emigrara a Asturias a mediados da década dos setenta. A nai tamén era galega. O pai mudoulle o nome de Santiago a Yago sendo o atleta aínda un rapaz. Yago Lamela seguiu a manter o contacto con Lira en veráns e vacacións.
Empezou a competir en atletismo na Atlética Avilesina, o club local, logo de iniciarse correndo cros. Con oito anos saltou xa máis de catro metros, con trece chegou aos 6 m, con 15 sobardou os 7 metros e con 18 superou en dúas ocasións os 8 m .​ O seu primeiro adestrador na Avilesina chamouse Carlos Alonso.
Ao rematar o bacharelato accedeu a unha bolsa da Universidade de Iowa ,​ onde estudou Informática e onde adestrou con Juan José Azpeitia, que sería o seu adestrador de novo ao final da súa carreira deportiva. Despois de Iowa adestrou con Juan Carlos Álvarez no Centro de Alto Rendemento de San Cugat​ e con Rafael Blanquer.​
O mellor ano de Yago Lamela foi 1999, o seu primeiro ano de competición, cando saltou 8,56 e conseguiu a medalla de prata no Mundial en pista cuberta en Maebashi (Xapón). Esa marca de 8,56 en pista cuberta foi récord europeo, e mantívose así durante unha década. Mantívose na elite da alta competición até 2004, con marcas que normalmente superaban os 8 metros. Durante ese tempo enfrontouse en diversas ocasións con Iván Pedroso, o líder mundial da especialidade na época. Porén, as súas participacións olímpicas foron de menor alcance, mancado polas lesións.
Lesións
A comezos de 2004 empezou a sentir dor no tendón de Aquiles, como consecuencia dunha tendinose, unha condición crónica. A dor levouno a competir anestesiado nos Xogos de Atenas 2004, onde chegou á final pero non obtivo medalla. Ao pouco dos Xogos operouse en Finlandia, pero a recuperación tardou máis do que estaba previsto, e complicouse cun accidente de tráfico. En 2006, un par de semanas antes de reaparecer en competición, rompeu os dous tendóns.
En abril de 2007 operouse de novo en Finlandia, intervención cirúrxica que foi seguida dun tamén longo proceso de recuperación. En 2009, sen chegar a volver á competición a pleno rendemento, esgazou o papo da perna nun adestramento. Ao pouco, o saltador alemán Sebastian Bayer, nos campionatos de Europa de Turín, saltou 8,71 metros e superou o récord de Lamela por 15 centímetros. Dous días despois, o 11 de marzo de 2009, Yago Lamela anunciaba oficialmente a súa retirada.
Despois da retirada
Despois da súa retirada a súa saúde mental deteriorouse. En xuño de 2011, o xa daquela ex-atleta ingresou na á de psiquiatría do hospital San Agustín de Avilés. Padecía depresión crónica. Tres anos despois, o 8 de maio de 2014, atoparon a Lamela morto na casa dos pais. O forense sinalou que a causa da morte fora un ataque ao corazón.
Mellores marcas
En 2021 seguía posuíndo os récords de España de salto de lonxitude, tanto en pista cuberta como ao aire libre, os dous en 8,56.
Das Mariñas
Das Mariñas, ou Dasmariñas, pódese referir a:
Localidades
E tamén: