cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xacio
As xacias de Marce
Unha rapaza de Marce estaba de criada na Míllara. E de estar de criada na Míllara, mandábana moitas veces coas ovellas de cara o Castelo. Alí había unha figueira que daba unhas béveras moi negras, moi negras. E xunto á figueira, pero no río, un pozo moi fondo. Ela viu saír do río un fenómeno, un monstro, un bicho, unha cousa rara, que parecía metade peixe e metade persoa, e que se sacudiu e empezou a subir polo souto arriba. Ela levou un medo que non digas, e escondeuse ata que pasou aquilo, e marchou para a casa. E foi tal o susto que seica non quixo volver máis coas ovellas para aquel sitio.
Benjamin Netanyahu
Relacións exteriores
Poucos días antes das eleccións parlamentarias israelís de 2015, Benjamin Netanyahu foi convidado dar un discurso ante o Congreso dos Estados Unidos. Para entón as relacións entre a administración Obama e o goberno de Israel eran distantes e a maioría republicana das cámaras invitara a Netanyahu nun intento de cuestionar ao presidente Obama e a súa política exterior. O Primeiro Ministro non foi recibido pola Casa Branca para evitar inxerencias no proceso electoral, segundo alegou o gabinete do Presidente dos Estados Unidos. Paralelamente, Netanyahu esixía que o acordo con Irán debía pasar polo recoñecemento da existencia do Estado de Israel por parte do réxime dos aiatolás. Finalmente, cando en xullo de 2015, Estados Unidos, Francia, Rusia, China e Alemaña pactaron con Irán limitar o seu emprego de enerxía nuclear a cambio do levantamento dalgunha das sancións internacionais, Netanyahu presentou o acordo como perigoso por poder acabar financiando o terrorismo e cualificouno de "erro histórico".
O 23 de decembro de 2016 un feito mostrou a desconfianza do goberno de Obama cara a política de Netanyahu de apoio aos colonos. Ese día, o Consello de Seguridade da ONU valorou a Resolución 2334 que pedía a fin dos asentamentos israelís nos territorios palestinos ocupados,cando se someteu a votación, Estados Unidos abstívose e a resolución foi adoptada. Netanyahu foi contundente no rexeitamento da resolución considerándoa "vergoñenta" e "anti Israel", culpando a Obama de "confabular" contra Israel. Días máis tarde, John Kerry, secretario de Estado dos Estados Unidos, reafirmou a posición a favor da solución dos dous estados e defendeu que a abstención estadounidense pretendía favorecer a paz, pois considera que os asentamentos de colonos israelís son unha ameaza para ela. esquerda|miniatura|[[Donald Trump e Benyamin Netanyahu compartían moitas afinidades sobre Oriente Próximo e foron estreitos colaboradores.  ]] En 2017, o cambio de goberno en Washington provocou un xiro nas relacións bilaterais entre os Estados Unidos e Israel. A sintonía entre Netanyahu e Donald Trump facilitou o desenvolvemento dun novo achegamento entre ambos países: o novo goberno dos Estados Unidos abandonou algunhas das políticas de Obama en Oriente Medio que máis disgustaran ao goberno israelí. Así, poucos días antes de que o goberno de Trump retirase aos Estados Unidos do acordo nuclear con Irán, Netanyahu presentou supostas probas documentais que demostrarían as falsedades de Irán con respecto as súas intencións no uso de enerxía atómica. O secretario de Estado, Mike Pompeo, valorou as informacións de Israel e cando se confirmou a retirada dos Estados Unidos do acordo, Netanyahu felicitou efusivamente ao seu homólogo estadounidense pola decisión. Ademais, a administración de Donald Trump non cuestionou os asentamentos israelís nos territorios ocupados de Palestina, razón pola que a súa expansión tivo un forte pulo: algunhas fontes sinalan que se edificaron 9 000 vivendas para colonos nos anos de presidencia de Trump. De feito, ante un previsible cambio de postura por parte do electo Joe Biden, Netanyahu intensificou as autorizacións de novas casa nos derradeiros días de presidencia de Trump.
Outro importantes apoio dado por Donald Trump a Netanyahu foi o receñecemento oficial da soberanía israelí sobre algúns dos territorios ocupados ao longo do conflito árabe israelí. Deste xeito, en 2017, recoñeceu a Xerusalén como capital do Estado de Israel e o trasladou a embaixa desde Tel Aviv a esa cidade. Neste vieiro, en 2019, tamén recoñeceu os Altos do Golán como parte constituínte de Israel malia a ser considerado pola ONU como territorio sirio ocupado dende a Guerra dos Seis Días (1967). Estas decisións supuxeron unha ruptura do status quo diplomático baseado en non recoñecer as anexións territoriais de Israel ao longo do conflito cos seus veciños, nin lexitimar as ocupacións territoriais. Ademais, Netanyahu viuse reforzado xa que dende o seu primeiro mandato a finais da década de 1990 insistira na súa negativa a calquera tipo de cesión nos Altos do Golán.
O 28 de xaneiro de 2020, o presidente Donald Trump e Benjamin Netanyahu presentaron o plan de paz ideado polo goberno dos Estados Unidos, nunha rolda de prensa na Casa Branca. Nel se recoñecería un Estado de Palestina independente con capital en Xerusalén Leste pero con Cisxordania minguada pois se lle cedería o Val do Xordán a Israel e cos exclaves conectados mediante túneis e estradas para sortear o territorio israelí pois segundo o proxecto, as colonias xudías serían enclaves. O plan foi interpretado como un apoio aos intereses de Israel, cuxas premisas asume como condicións para a paz. Ademais, non contou con consultas ás autoridades representativas dos palestinos, cuxas autoridades tampouco foron convidadas ao acto de presentación. miniatura|Cerimonia de firma dos Acordos de Abraham entre Bahrein, Israel, Estados Unidos e Emiratos Árabes Unidos (setembro de 2020)Nos meses seguintes á presentación do plan de paz, a influencia dos Estados Unidos e a desconfianza cara Irán, algúns países musulmáns que non recoñecían a Israel normalizaron as súas relacións co estado xudeu mediante os chamados Acordos de Abraham, inicialmente asinados por Bahrain e Emiratos Árabes Unidos, e logo ampliados a Sudán e Marrocos (como contrapartida Estados Unidos recoñeceu o Sáhara Occidental como territorio do reino marroquí).
Unha cuestión central na política exterior e de seguridade de Netanyahu na súa segunda xeira de goberno foi o desafío de que Irán desenvolvese armamento nuclear. En repetidas ocasións alertou á comunidade internacional da ameaza que para Israel supuña e así, o 24 de setembro de 2009 nunha intervención ante a Asemblea Xeral da ONU, Benjamin Netanyahu confrontou ao Presidente de Irán, Mahmoud Ahmadinejad, e o seu cuestionamento do Holocausto. De novo, en 2012, tamén ante as Nacións Unidas, denunciou o que consideraba inminente o desenvolvemento de uranio enriquecido por parte de Irán. Mais, paralelamente, Netanyahu asumiu a "doutrina Begin": impedir que un país inimigo de Israel obteña armas nucleares, levando a cabo ataques preventivos se foran necesarios. Malia o carácter secreto destas accións, considérase que foron desenvolvidas polo Mossad e entre elas, algunhas fontes, destacan o asasinato de científicos nucleares iraníes,  o roubo de información confidencial sobre o programa nuclear, ou a explosión na central nuclear de Natanz (Irán) en 2021.
No contexto da inestabilidade provocada en Iraq e Siria por mor da emerxencia do Estado Islámico de Iraq e o Levante, Benjamin Netanyahu posicionou a Israel a favor do desenvolvemento político autónomo dos kurdos. Deste xeito, estableceu relacións políticas, económicas e humanitarias entre Israel e o Kurdistán iraquí, e en 2017, manifestouse a favor da súa indepedencia. Tamén recoñeceu os seus intentos por convencer a outros líderes internacionais para que se sumasen a esta postura. Diversos analistas consideran que, ademais da simpatía, a política de Netanyahu responde á necesidade de Israel de atopar aliados contra Irán. Os acontecementos da flotilla a Gaza en 2010 e apoio aos kurdos provocou tensións entre Netanyahu e o presidente turco, Recep Tayyip Erdoğan. Ambos os dous mantiveron públicas retesías nas que non evitaron descualificacións: por exemplo, Erdogan chamou "tirano" e "ladrón" ao primeiro ministro israelí, quen respondeu cualificando o xefe de estado turco como "dictador antisemita". Nesta liña, Netanyahu tamén rexeitou as intervencións do exército turco nos territorios kurdos de Siria, catalogándoas de "invasións".
Dialecto andaluz
O andaluz na música popular
O andaluz emprégase como elemento insubstituíble nas letras do flamenco e na música andaluza tradicional, como queda recollido na obra de Antonio Machado Álvarez "Demófilo" El folk-lore andaluz, do 1883.
Na actualidade, son cada vez mais numerosos os grupos musicais andaluces que deciden compoñer as súas letras en andaluz. Os exemplos máis modernos poden ser Chambao, Los Delinqüentes, Mojinos Escozíos, Jesuly, O'funk'illo, Er Koala, Hora Zulu ou El Lunático entre outros moitos.
Benjamin Netanyahu
Política económica
A nivel interior, malia a que Israel sorteou con éxito as consecuencias da crise financeira internacional de 2008 logrando crecementos de 4,7% do PIB en 2011 e de 3,3% en 2012, o aumento das desigualdades levaron a manifestacións esixindo un xiro social do goberno. Os chamados "indignados" israelís eran cidadáns de clase media que protestaron contra a carestía da vivenda e outros produtos pedindo maior xustiza social. No verán de 2011 conseguiron convocar as manifestacións máis multitudinarias da historia do Estado de Israel e obrigaron ao goberno de Netanyahu a tomar medidas en materia de vivenda e ensino.
A política económica favorable á liberalización, que xa iniciara na súa primeira xeira de goberno, foi reimpulsada. Considerou que Israel debía rematar cos monopolios públicos que aínda tiña, como nos portos, a xestión da auga ou o mercado eléctrico, así como privatizar parcialmente a operadora do transporte ferroviario, da compañía do servizo postal, a corporación eléctrica israelí e alguhas empresas de interese militar. O obxectivo era conseguir máis de 4 000 millóns de dólares para reducir o endebedamento público mediante a venda de accións desas compañías na bolsa de Tel Aviv.
Política interior
Netanyahu levou a cabo unha política severa contra a inmigración non xudía. Así para evitar a chegada clandestina de persoas procedentes de países africanos como Eritrea ou Sudán do Sur propuxo contruír un muro no Sinaí ao longo da fronteira de Exipto. Edificado en 2010, foi posteriormente ampliado alegando criterios de seguridade contra o terrorismo en 2013.
Netanyahu foi defensor da aprobación da Lei fundamental do Estado Nación pola que se declaraba ao Estado de Israel como o estado-nación dos xudeus. A lexislación resultou controvertida dende que se propuxo pois establecía como única lingua oficial á hebrea, degradando o árabe, e a defensa dos asentamentos xudeus. Para moitos sectores políticos, sociais e intelectuais israelís, a lei podería permitir situacións discriminatorias para os cidadáns non xudeus. A actitude de Netanyahu constrastou coa do Presidente de Israel, Reuven Rivlin, quen nunha carta aberta aos membros da Knesset, afirmou que consideraba algúns dos artigos do proxecto de lei como discriminatorios, citando como exemplo a posibilidade de reservar determinadas localidades só para xudeus. Unha vez a lei superou o voto da Knesset, e aínda que algúns puntos foron suavizados, Rivlin mostrou a súa disconformidade con ela asinándoa en árabe.
Relacións cos medios de comunicación
Entre 2014 e 2017 Netanyahu compatibilizou o cargo de primeiro ministro co de ministro de comunicación, tomando entón decisións políticas que alteraron o panorama dos medios do Estado de Israel. No eido da televisión pública, a Knesset propuxera, en 2014, reestructurar a autoridade de radiodifusión pública israelí, IBA, para racionalizar o gasto barallando, incluso, a posibilidade de pechala e substituíla por unha nova compañía. En 2017, Netanyahu impuxo o cesamento das retransmisións das emisoras do Estado e a creación dun novo organismo público de radiodifusión, a KAN. Mais o control que se reservaba o goberno limitaba a independencia da nova radio e televisión pública, algo denunciado por xornalistas, políticos, e analistas. A vontade do executivo de supervisar as actividades non foron ocultas e concretáronse en que a KAN non conta con servizos informativos de seu (dependen doutro ente) por decisión de Netanyahu.
En 2014, a Canle 10 de Israel, unha cadea privada que emitía dende 2002, atravesaba dificultades financeiras e o goberno de Netanyahu manobrou para evitar a renovación da licenza de emisión, aínda que as presións políticas da oposición e do propio presidente do Estado, Reuven Rivlin, evitárono. Doutra parte, en 2017, retirou a concesión a Canle 2 da televisión israelí, de xestión privada, e forzou a separación desa cadea en dúas (Canle 12 e Canle 13). Este movemento, polémico, foi denunciado dende a propia televisión que acusou ao primeiro ministro de favorecer os intereses empresariais e de limitar as voces críticas. Posteriormente, Netanyahu descualificou ás televisións herdeiras da Canle 2, considerándoas como "propaganda".
Ademais, Netanyahu cultivou estreitas relacións con algúns donos de medios de comunicación para conseguir un trato informativo favorable, tratou de condicionar a venda dalgúns medios e interferir decisións empresariais. Algunhas destas condutas foron a base das investigacións que levaron as denuncias por corrupción.
Procesamento por corrupción
As sospeitas políticas e xornalísticas sobre a corrupción do primeiro ministro Netanyahu concretáronse nunha acusación da policía ante a fiscalía en decembro de 2018: nun informe responsabilizou ao primeiro ministro e a súa dona, Sara, de operacións irregulares. En febreiro de 2019, o fiscal xeral de Israel anunciou que pensaba acusar a Benjamin Netanyahu de suborno, fraude e abuso de confianza. As repeticións electorais dese ano impediron formalizar a acusación ata novembro de 2019. Os casos polos que debe responder son varios: miniatura|O presidente ruso [[Vladimir Putin (sentado á esquerda) con Benjamin Netanyahu (sentado no centro) e dona deste último (de pé á dereita) en xaneiro de 2020]]
Netanyahu negou todas as acusacións declarando sentirse vítima dunha persecución contra el. Durante os meses do proceso empregou termos como "caza de bruxas" ou "golpe de Estado xudicial" para presentar a súa situación. Aínda que como primeiro ministro non ten obriga de dimitir ata que haxa condena, dende os sectores políticos da oposición e na prensa destacáronse as distintas manobras do primeiro ministro para adiar o xuízo. Finalmente, este comezou en 2021.
Crise política: 2019-2021
A acusación contra o Benjamin Netanyahu e a súa familia fixo que moitos sectores políticos se distanciasen del e que a sociedade israelí se fose polarizando. Os resultados das eleccións de 9 de abril de 2019 foron moi igualados, aínda que Netanyahu conseguiu quedar por diante do antigo xeneral Benny Gantz en votos, ambos quedaron empatados con 35 deputados. Netanyahu fracasou á hora de poder conformar unha coalición parlamentaria que respaldase o seu goberno polo que a Knesset se disolveu, volvéndose a convocar eleccións anticipadas. A situación de bloqueo político volveuse a producir en setembro de 2019, escoitados aos partidos, Rivlin encomendou a Netanyahu a exploración dunha maioría, sen éxito. Deste xeito Reuven Rivlin, o Presidente de Israel, delegou a tarefa en Gantz, quen tampouco foi quen. Esta situación obrigou a repetición das eleccións lexislativas, agora o 2 de marzo de 2020. A resistencia de Netanyahu a abandonar o cargo de primeiro ministro foi interpretada por manter as salvagardas xudiciais que leva asociado o cargo, quen non ten obriga de dimitir ata que haxa sentenza firme do Tribunal Supremo. As eleccións de 2020 devolvéronlle ao Likud de Netanyahu a posición de forza máis votada, aínda que Rivlin encargou a Gantz intentar conformar unha maioría por contar con máis respaldo parlamentario. Novamente sen resultados, Rivlin encargou á propia Knesset a procura dun candidato antes de 21 días para evitar unhas novas eleccións. A situación ocasionada pola pandemia de covid-19 facilitou que finalmente Netanyahu e Gantz formaran un goberno de coalición. Mais, poucos meses despois, o executivo non contou con apoio parlamentario para aprobar os orzamentos, razón pola que a Knesset se disolveu e fixáronse eleccións para marzo de 2021. O resultado, novamente axustado, fixo que Rivlin optase primeiro por Netanyahu para fomar un goberno, de novo sen éxito, polo que delegou en Yair Lapid, político progresista que conseguira a segunda posición, a exploración dunha coalición. Lapid logrou un pacto que incorporará ao goberno a unha coalición de partidos diversos (dende a extrema dereita xudea ata representantes da minoría árabe) e que fará que o cargo de Primeiro Ministro rote entre Bennett, líder do partido dereitista Yamina, e el mesmo.
Tras o anuncio do acordo, Netanyahu e os seus aliados políticos fixeron unha campaña moi crispada contra a futura coalición, cunha retórica que cuestionaba a lexitimidade do cambio de goberno, o que para algúns analistas era semellante a de Trump logo do triunfo de Biden. A actitude de Netanyahu levou a protestas para meter presión aos deputados de Nova Dereita, o partido de Bennett e antigos socios do Likud, con idea de que non votasen a favor do novo executivo. A tensión provocada fixo que o Shin Bet, o servizo de seguridade interior, alertase sobre a incitación á violencia, facendo paralelismos coa situación previa ao asasinato de Isaac Rabin en 1995 e puxo baixo protección a varios deputados.
Líder da oposición: 2021-2022
O goberno de coalición de Naftali Bennett resultou inestable pola unha rápida erosión da maioría parlamentaria e, o 20 de xuño de 2022, anunciouse a convocatoria de eleccións, as quintas en tres anos. Netanyahu descualificou o goberno de Bennet, considerándoo unha "pantomima", e amosouse confiado en gañar as lexislativas. Nos comicios, celebrados o día 1 de novembro, o Likud de Benjamin Netanyahu foi o partido máis votado con 32 escanos, gañando dous deputados, e a coalición de partidos dereitistas e relixiosos que lideraba fíxose cunha clara maioría absoluta de 64 representantes na Knesset. O 13 de novembro de 2022, o presidente do Estado, Isaac Herzog, encargou a Benjamin Netanyahu a formación dun novo goberno.
Primeiro ministro (dende 2022)
Tras a vitoria nas eleccións do 1 de novembro de 2022, o 13 de novembro, o presidente do Estado, Isaac Herzog, encargou a Benjamin Netanyahu a formación dun novo goberno. Netanyahu logrou formar un goberno que foi cualificado como o máis dereitista da historia pois contou co apoio de partidos declarados homófobos e antiárabes. No parlamento, a Knesset, este goberno conta co apoio do Likud, Shas (partido representante do xudaismo ultraortdoxo sefardí), o Partido Relixioso Sionista, Xudaísmo Unido da Tora (coalición do xudaismo ultraortodoxo asquenací), Otzma Yehudit e Noam.
Vida privada
miniatura|A familia Netanyahu festexando [[Hanuka en 1996]] Benjamin Netanyahu casou en tres ocasións. A súa primeira dona foi Miriam Weizmann, israelí, coa que se trasladou aos Estados Unidos para completar os seus estudos, aínda que se divorciaron en 1978, ano no que naceu a súa primeira filla, Noa. A razón da separación foi que Netanyahu comezara unha relación sentimental cunha compañeira británica, Fleur Cates, quen se converteu ao xudaísmo para casaren en 1981. O seu terceiro matrimonio foi con Sara Ben-Artzi, en 1991 con quen tivo dous fillos: Yair (nado en 1991) e Avner (nado en 1994).
En 1993, durante as primarias para escoller o líder do Likud, fixo fronte a un escándalo persoal ao divulgarse na prensa unha cinta de vídeo que revelaría unha relación extramatrimonial de Benjamin Netanyahu cunha asesora. Netanyahu recoñeceu a relación pero declarou que estaba sendo vítima dunha chantaxe que pretendía rematar coa súa carreira política.
Luís IX de Francia
Luís IX de Francia, nado o 25 de abril de 1214 en Poissy e finado o 25 de agosto de 1270 preto de Tunes, foi rei de Francia entre 1226 e 1270. Tamén é venerado como santo pola Igrexa católica.
Marcelo Usabiaga
Marcelo Usabiaga Jauregi, nado en Ordizia o 30 de outubro de 1916 e finado en Donostia o 23 de xullo de 2015, foi un miliciano comunista vasco durante a guerra civil española. Militante antifranquista, militante do PCE e do sindicato CCOO. Pasou 21 anos en prisión durante a ditadura de franco. Melitón Manzanas ordenou a súa captura. En xullo de 1960 casou con Bittori Bárcena, a súa moza, e comezou a traballar en Aceros Orbegozo, de Hernani (Guipúscoa).
Jorge Larraz
Jorge Roberto Larraz Camardelli, nado en Buenos Aires o 12 de abril de 1937 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 9 de agosto de 2016, foi un futbolista arxentino nacionalizado ecuatoriano. Xogaba como dianteiro e o seu primeiro club foi o Deportivo Armenio.
O Outeiro, Guillar, Rodeiro
O Outeiro é un lugar da parroquia de Guillar, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Jorge Larraz
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1951 xogando para o Deportivo Armenio ata 1953. En 1954 trasladouse ao Gimnasia y Tiro de Salta, onde estivo ata 1956. Nese mesmo ano marchou a Ecuador para xogar no Emelec, club no que vestiu a camisola ata 1957, cando marchou para España, onde defendeu a elástica da UD Las Palmas. Máis adiante en 1960 incorporouse ao Granada CF, pero só ata 1961, momento no que volveu ás Illas Canarias, esta vez para xogar no CD Tenerife.
En novembro de 1962 fichou polo Deportivo da Coruña, que ocupaba a penúltima posición da Primeira División. Debutou na xornada 9 contra o Osasuna, e anotoulle a Betancort o terceiro dos goles branquiazuis. Marcou dous goles máis, insuficientes para salvar o equipo do descenso a Segunda.
O Outeiro, Guillar, Rodeiro
Neste lugar naceu o alcalde de Rodeiro Manuel Salgado González.
Jorge Larraz
Traxectoria
Comezou a tempada 1963/64 sen minutos no equipo adestrado por Roque Olsen, e en xaneiro ofreceuse ao Fabril, que mlitaba en Terceira. Disputou varias xornadas co equipo fabrilista con actuacións destacadas, ata que foi recuperado por Olsen para o primeiro equipo, co que acabou por lograr o ascenso a Primeira.
Ao ano seguinte fichou polo Racing de Ferrol co que rematou a súa carreira en 1965.
Faleceu nas Palmas de Gran Canaria o 9 de agosto de 2016.
Selección nacional
Foi internacional coa selección de Ecuador e participou na Copa América de 1957.
Apagamento analóxico na Unión Europea
250px|miniatura|dereita|Control central nun centro emisor de televisión. O apagamento analóxico é o nome co que se coñece o próximo cesamento das emisións analóxicas dos operadores de televisión e radio dos países da Unión Europea. A Comisión Europea propuxo en maio de 2005 como data límite o ano 2012 para todos os países. O novo sinal que se emitirá, consiste nun sistema que dixitaliza a emisión, o que se traduce nunha maior calidades da imaxe e nun número maior de programas.
A partir deste momento será indispensable dispoñer dun televisor cun sintonizador dixital, ou no seu defecto utilizar un decodificador TDT (ou DVB-T) que procese o sinal dixital e o envíe ó televisor, para ver a televisión.
A incerteza do apagón
A existencia dun parque de aparatos capaces de recibir e decodificar o sinal TDT fai que as datas previstas para realizalo queden en interdito. A comercialización de decodificadores en lugar da inclusión destes nos receptores e gravadores de TV crearon unha incerteza no futuro da TDT.
No mercado son moi poucos os televisores que inclúen o sintonizador dixital. Soamente aqueles aparellos de alta gama tráeno incluído mentres que os gravadores, xa de DVD son practicamente inexistentes. O número de receptores que existe en cada fogar, normalmente máis dun e a imposibilidade de que o decodificador poida ser comandado polo gravador, deu por resultado que non se estendera, como era de desexar, o parque de receptores de TDT.
A obriga da suspensión das emisións en PAL deixa en interdito o risco dunha perda relevante dos telespectadores, perda que pode influír nas canles comerciais que basean os seus ingresos na publicidade e na audiencia.
O proceso de adaptación
É preciso seguir estes tres pasos para poder captar o sinal de TDT:
En diferentes países da UE
En Suecia, está previsto para febreiro de 2008 e constará de cinco etapas que se iniciaron a finais do verán de 2005.
En Dinamarca, aínda que non existe data concreta, unha ampla maioría parlamentaria apoia que se efectúe o antes posible e se prevé para 2009.
Tanto Italia como Finlandia teñen como obxectivo que se produza entre 2006 e 2008.
Austria, Alemaña e Malta puxéronse, como España, como obxectivo 2010.
Bélxica, Eslovenia, Eslovaquia, Grecia, Hungría, Portugal e Reino Unido teñen previsto realizalo na data límite: 2012.
Os demais países da Unión Europea aínda non se pronunciaron.
Linguaxe compilada
Características
As linguaxes compiladas son linguaxes de alto nivel nas que as instrucións tradúcense da linguaxe utilizada a código máquina para unha execución rápida. Pola contra unha linguaxe interpretada é aquela na que as instrucións tradúcense ou interpretanse unha a unha sendo tipicamente unhas 10 veces máis lentos que os programas compilados.
É teoricamente posible escribir un compilador ou un intérprete para calquera linguaxe, con todo nalgunhas linguaxes unha ou outra implementación é máis sinxela porque se deseñan cunha implementación en particular en mente.
Exemplos de linguaxes compiladas
Algúns exemplos típicos de linguaxes compiladas son:
Estevan Fernandiz de Elvas
Estevan Fernandiz foi un trobador portugués, activo a finais do século XIII e principios do XIV. Natural de Elvas, é autor de 7 textos: 3 cantigas de amor e 4 cantigas de amigo, 2 delas dialogadas.
Plácido Betanzos
Xosé Plácido Betanzos García, nado en Ribeira en 1952 e finado no mesmo concello o 2 de xuño de 2018, foi un político, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Militou sempre no BNG, co que botou máis dunha década como voceiro en Ribeira. Foi concelleiro de 1992 a 2002 e candidato á alcaldía de Ribeira en 1995 e 1999.
Exerceu no antigo Instituto Social de la Marina de Ribeira, un ano na Guarda e tamén no CIFP Coroso e o Leliadoura.
Na escrita tratou temas como o drama da emigración na comarca da Barbanza nos primeiros anos do século XX en Nova York ou sobre a violencia machista en Bágoas na chuvia.
Marcos Vizcaya Retana
Marcos Vizcaya Retana, nado en Gorliz en 1947, é un avogado, directivo e político vasco de ideoloxía nacionalista vasca.
Traxectoria
En 1986, tras perder unhas eleccións internas no PNV, abandonou a actividade política pública e retomou o seu traballo como avogado e directivo.
Sílex Ediciones
Sílex Ediciones é unha editorial española fundada en Madrid en 1972 por Eleonor Domínguez.
Dedicada nas súas orixes á edición de libros de Arte, ampliou o seu catálogo en diversas liñas dentro do campo das humanidades, como a Historia ou a Museoloxía.
Dirixida por Ramiro Domínguez, a finais do século XX e principios do século XXI manifestouse como unha activa editorial no campo da Historia, prestando grande atención tanto ao campo da divulgación como ao mundo universitario.
Olivenza
miniatura|dereita|300px|Mapa de Olivenza Olivenza (en portugués Olivença) é un concello español, historicamente disputado por Portugal, situado na provincia de Badaxoz (Estremadura), preto do río Guadiana. É sede da comarca de seu nome.
ASP.NET
ASP.NET é unha ferramenta de desenvolvemento web comercializada por Microsoft. É usada por programadores para construír sitios web domésticos, aplicacións web e servizos XML. Forma parte da plataforma .NET de Microsoft e é a tecnoloxía sucesora da tecnoloxía Active Server Pages (ASP).
Olivenza
Xeografía
Olivenza está situada na marxe esquerda do río Guadiana, a 23 km da cidade de Elvas e 24 km de Badaxoz. A área do concello oliventino é de 430 km². O territorio é de forma triangular, con dous dos seus vértices no río Guadiana.
O concello de Olivenza inclúe hoxe dúas vilas e catro aldeas: San Francisco e San Rafael (vilas); e Villarreal, Santo Domingo, San Benito de la Contienda e San Jorge de Alor (aldeas).
ASP.NET
Mentres que un modelo de programación para aplicacións de uso común está moi ben establecido e soportado por un gran número de linguaxes e ferramentas de desenvolvemento, a programación web é unha mestura de varias linguaxes de etiquetas, un grande uso de linguaxes de script e plataformas de servidor. O coñecemento e habilidades que se necesitan para desenvolver aplicacións web teñen moi pouco en común coas que son necesarias no desenvolvemento tradicional de aplicacións.
Linguaxe interpretada
Unha linguaxe interpretada é unha linguaxe de programación deseñada para ser executada por medio dun intérprete, en contraste coas linguaxes compiladas. Tamén se coñecen como linguaxes de script. Moitos autores rexeitan a clasificación de linguaxes de programación entre interpretadas e compiladas, considerando que o modo de execución (por medio de intérprete ou de compilador) do programa escrito na linguaxe é independente da linguaxe mesma.
Olivenza
Historia
Forma parte de España dende a Guerra das Laranxas, que tivo lugar en 1801. Portugal non recoñece oficialmente a soberanía española sobre o territorio.
ASP.NET
Definición
Microsoft desenvolveu unha nova tecnoloxía denominada ASP.NET -como parte da súa estratexia.NET- para o desenvolvemento Web, co obxectivo de resolver as limitacións de ASP e posibilitar a creación de software como servizo. ASP.NET é a plataforma unificada de desenvolvemento web que proporciona aos desenvolvedores os servizos necesarios para crear aplicacións web empresariais.
Linguaxe interpretada
Linguaxes interpretadas de uso común
As linguaxes que adoitan ser interpretadas máis famosas na actualidade son (en orde alfabética):
ASP.NET
Evolución respecto ao ASP clásico
No modelo de desenvolvemento web baseado en páxinas activas, a programación ASP actual ten diversas limitacións:
Olivenza
Historia
En 1801 o concello de Olivenza estaba constituído polas seguintes freguesías:
ASP.NET
Uso actual da linguaxe
Na actualidade unha aplicación ASP.NET pode executarse de dúas formas distintas:
Aplicacións cliente/servidor
Estas aplicacións están tipicamente en formato de executables compilados. Estes poden integrar toda a riqueza dunha interface de usuario, tal é o caso das aplicacións de desempeño e produtividade, pero non se reúne a lóxica de negocio como un recurso que se poida reutilizar. Ademais son menos xestionables e escalables que as demais aplicacións.
Aplicacións que utilizan o navegador
Devanditas aplicacións están caracterizadas por contar cunha interface de web rica e moi útil. A interface gráfica integra varias tecnoloxías, as cales son o HTML, XHTML, scripting etc; a condición de que o navegador que se estea utilizando soporte estas tecnoloxías.
Zona especial de conservación do Río Támega
O río Támega, ademais do río, é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe a toda a cunca fluvial galega do río Támega, que é o chamado val de Monterrei ata a raia portuguesa, e os seus afluentes. Esta área de conservación ocupa 630,46 ha. dos concellos Castrelo do Val, Laza, Monterrei, Oímbra e Verín, todos da comarca de Verín.
Flora
No espazo natural do río Támega dominan as ribeiras arredor do Támega e os seus afluentes con masas de abeneiros (Alnus glutinosa) e freixos (Fraxinus excelsior)e prados de sega con especies como Alopecurus pratensis e Sanguisorba officinalis. Séguenlle os vales e abas, que decorren desde o río ata as montañas, e onde aparece vexetación de auga ou parcialmente de auga e de musgos acuáticos.
Ademais destes hábitats, están presentes ribeiras lamacentas e áreas con augas estancadas, oligotróficas e mesotróficas. Destacan tamén os queirogais húmidos atlánticos de Erica ciliaris e E. tetralix''.
As especies da flora catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
As especies de fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
O río Támega foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 dentro da rexión atlántica e en setembro de 2006 dentro da rexión mediterránea e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.
Pigmento biolóxico
miniatura|dereita|200px|A bolboreta [[Morpho azul, nativa de América Central, na cal as súas distintivas cores azuis derivan do fenómeno da iridescencia da luz máis que dunha verdadeira pigmentación.]]
Os pigmentos biolóxicos ou biocromos son substancias producidas por organismos vivos que teñen unha cor que se orixina por unha absorción de cor selectiva, é dicir, o pigmento cambia a cor da luz que reflicte como resultado da absorción selectiva de certas lonxitudes de onda da luz. Entre os pigmentos biolóxicos están os pigmentos de plantas e pigmentos de flores, e os de moitas estruturas biolóxicas de animais, como a pel, ollos, pelaxe e pelos, que conteñen pigmentos como a melanina en células especializadas chamadas cromatóforos, e outras como as plumas. Algúns pigmentos teñen outra función nos organismos distinta da produción de cor, pero a cor que producen é unha propiedade moi característica deles, como ocorre coa hemoglobina do sangue (que contén un grupo hemo con ferro que dá cor), cuxa misión esencial é transportar oxíxeno, pero que lle dá cor vermella ao sangue, ou a clorofila das plantas, que absorbe luz para a fotosíntese, pero que lle dá cor verde ás plantas.
A cor producida polo pigmento difire das chamadas cores estruturais en que é a mesma vista desde calquera ángulo, mentres que a cor estrutural é o resultado dunha reflexión selectiva ou iridescencia, xeralmente debida á reflexión nalgunha estrutura multicapa, e cambia co ángulo de visión. Por exemplo, as ás de moitas bolboretas presentan cor estrutural, aínda que as bolboretas teñen tamén células que conteñen pigmento. A cor azul ou verde dos ollos humanos é tamén unha cor estrutural, xa que os ollos non conteñen un pigmento desa cor (as cores de ollos escuras débense principalmente á melanina).
Pigmentos en plantas
miniatura|Modelo da molécula da clorofila. miniatura|A [[antocianina dálle a estas flores (pensamentos) a súa pigmentación púrpura.]]
A función principal destes pigmentos nas plantas é a fotosíntese, na cal se utiliza o pigmento verde clorofila, xunto con varios pigmentos accesorios vermellos e amarelos que axudan a captar a enerxía da luz.
Outra funcións dos pigmentos das plantas é atraer aos insectos ás flores para favorecer a polinización.
Os pigmentos das plantas son moléculas de diversos tipos, como porfirinas, carotenoides, antocianinas e betalaínas. Todos os pigmentos biolóxicos absorben selectivamente certas lonxitudes de onda da luz e reflicten outras. A luz que absorben pode ser utilizada nos procesos fotosintéticos, e a reflectida determina a súa cor cando a detectan os nosos ollos.
Os principais pigmentos responsables son:
miniatura|As brácteas de [[Bougainvillea obteñen a súa cor das betalaínas.]]
Unha manifestación salientable de pigmentación en plantas vese no amarelamento das follas no outono. As follas deciduas xeralmente verdes cambian a tons pardos, vermellos e amarelos a medida que a a planta absorbe a súa clorofila verde, que estaba enmascarando todos os outros pigmentos. A clorofila que tiñan as follas degrádase a tetrapirrois non coloreados chamados catabolitos de clorofila non fluorescentes (NCCs). A medida que a predominante clorofila se degrada, revélanse os pigmentos ocultos amarelos (xantofilas) e laranxas (beta-carotenos). Estes pigmentos están presentes todo o ano, pero os pigmentos vermellos antocianinas, son sintetizados de novo unha vez que se degradou aproximadamente a metade da clorofila. Os aminoácidos liberados da degradación dos complexos captadores de luz (que conteñen proteínas mesturadas cos pigmentos) son almacenados todo o inverno nas raíces, troncos e pólas das árbores ata que son reciclados na seguinte primavera durante a nova formación de follas da planta.
Pigmentos en animais
A pigmentación utilízana moitos animais para a protección, por medio de camuflaxe, mimetismo, ou coloración de advertencia. Algúns animais, como peixes, anfibios, réptiles e cefalópodos usan cromatóforos pigmentados para proporcionar unha camuflaxe que varía para adaptarse aos patróns do fondo.
O fotopigmento rodopsina intercepta a luz como primeiro paso para a percepción visual.
Os pigmentos da pel, como a melanina poden protexer os tecidos das queimaduras solares pola radiación ultravioleta.
Porén, algunhas estruturas biolóxicas dos animais, como os grupos hemo presentes na hemoglobina e mioglobina, que transportan oxíxeno polo sangue, son compostos coloreados como resultado da súia estrutura. Neste caso, a súa cor non ten unha función protectora ou de sinalización.
Doenzas e outras condicións
En humanos e animais poden darse diversas doenzas e condicións anormais que implican a pigmentación, tanto pola ausencia ou perda de pigmentación nas células coma por un exceso de produción de pigmento.
Carotenoides/ carotenoproteínas en animais mariños
Os carotenoides forman complexos con proteínas chamados carotenoproteínas. Estes complexos son comúns entre os animais mariños. Os complexos de carotenoproteínas son responsables das variadas cores (vermello, púrpura, azul, verde etc.) de moitos invertebrados mariños que os utilizan para os rituais de apareamento e para camuflaxe. Hai dous tipos de carotenoproteínas: tipo A e tipo B. O tipo A ten carotenoides (o cromóxeno) que están estequiometricamente asociados cunha proteína simple (glicoproteína). O segundo tipo, tipo B, ten carotenoides que están asociados cunha lipoproteína e son xeralmente menos estables. Os de tipo A atópanse comunmente na superficie de (cuncha e pel) dos invertebrados mariños, pero os de tipo B aparecen usualmente nos ovos, ovarios, e sangue. As cores e características de absorción destes complexos de carotenoproteínas están baseadas na unión química do cromóxeno e das subunidades proteicas.
Por exemplo, a carotenoproteína azul, linckiacianina ten unhas 100-200 moléculas de carotenoide en cada complexo. Ademais, a función destes complexos pigmento-proteína tamén cambia a complexidade das súas estruturas químicas. As carotenoproteínas que están en estruturas fotosintéticas son máis comúns, pero complicadas. Os complexos pigmento-proteína que están fóra do sistema fotosintético son menos comúns, pero de estrutura máis simple. Por exemplo, hai só dúas destas astaxantina-proteínas azuis na medusa Velella velella, que contén só uns 100 carotenoides por complexo.
A carotenoproteína máis común é a astaxantina, que orixina un pigmento dunha cor azul púrpura e verde. A cor da astaxantina orixínase creando complexos con proteínas nunha certa orde. Hai casos como a crustoocrina que teñen ata 20 moléculas de astaxantina unidas á proteína. Cando os complexos interaccionan por interacción excitón-excitón, baixa o máximo de absorbancia, cambiando as cores de pigmentación.
Nas lagostas de mar, hai varios tipos de complexos astaxantina-proteína. O primeiro é a crustacianina (máx. 632 nm), un pigmento de cor azul cincenta que se encontra no exoesqueleto da lagosta. O segundo é a crustocrina (máx. 409), un pigmento amarelo que se encontra na capa externa do exoesqueleto. Finalmente, a lipoglicoproteína e a ovoverdina forman un pigmento verde brillante que está xeralmente presente nas capas externas do exoesqueleto e os ovos de lagosta.
Tetrapirrois
Os tetrapirrois son o seguinte grupo de compostos máis común entre os pigmentos. Estes compostos teñen catro aneis pirrol de tipo C4H4NH. O principal papel dos tetrapìrrois é a súa conexión co proceso de oxidación. Os tetrapirrois teñen un papel principal no transporte electrónico e actúan como unha substituto de moitos encimas. Ademais, tamén teñen un papel na pigmentación de tecidos de organismos mariños.
Guy Debord
Guy Ernest Debord, nado en París o 28 de decembro de 1931 e finado en Bellevue-la-Montagne o 30 de novembro de 1994, foi un filósofo, escritor e cineasta francés.
Pigmento biolóxico
Melanina
A melanina é un tipo de composto que serve como pigmento con diferentes estruturas que é responsable de darlle aos animais mariños pigmentacións escuras, marróns, e amareladas/avermelladas. Prodúcese a partir do aminoácido tirosina. A melanina atópase na pel, pelo e ollos de animais terrestres.
Guy Debord
Traxectoria
Membro da Internacional Letrista, do grupo radical de posguerra Socialismo ou barbarie e fundador e principal teórico da Internacional Situacionista. A súa obra principal é La Société du spectacle.
Pigmento biolóxico
Melanina
Hai varios tipos de melaninas tendo en conta que son un agregado de compoñentes moleculares máis pequenos, como as melaninas que conteñen nitróxeno. Hai dúas clases de melaninas: (1) eumelaninas insolubles negras e castañas, que se derivan da oxidación aeróbica da tirosina en presenza de tirosinase, e (2) feomelaninas solubles en álcali, que van do amarelo ao castaño, orixinadas pola desviación da vía de síntese da eumelanina pola intervención de cisteína e glutatión. As eumelaninas atópanse xeralmente na pel e ollos. Algunhas melaninas son a melanoproteína (melanina marrón escura que se almacena en altas concentracións no saco da tinta do choco Sepia officinalis), equinoideos (que se atopa en ourizos de mar Clyperasteroidea como Mellita, e nos corazóns dos ourizos de mar), holoturoideos (no cogombro de mar), e ofiuroideos (nas ofiúras). Estas melaninas son problemente polímeros que se orixinan do acoplamento repetido de intermediarios monoméricos bipolifuncionais simples, ou de elevado peso molecular. Os compostos con sistemas de aneis benzotiazol e tetrahidroisoquinolina actúan como compostos que absorben luz ultravioleta.
Guy Debord
Obras
miniatura|In girum imus nocte et consumimur igni, publicado por [[Éditions Gérard Lebovici (1990).]]
Pigmento biolóxico
Bioluminescencia e fluorescencia
Aínda que a bioluminescencia produce luces de cores, realmente a súa forma de dar cor é totalmente distinta da dos pigmentos. Na bioluminescencia a luz orixínase por unha reacción química mesmo en total escuridade, mentres que os pigmentos producen cor cando lles dá luz e absorben algunhas lonxitudes de onda da luz e reflicten outras. Non obstante, aínda que a bioluminescencia non é unha forma típica de pigmentación (propiamente falando), falaremos algo dela e pódese ampliar a información no seu artigo principal. O 90% dos animais mariños producen algún tipo de bioluminescencia. O órgano que emite a bioluminescencia denomínase fotóforo, e está presente en animais como luras, certos peixes, medusas, e en animais terrestres como certos insectos (ver vagalume e luciferina). Tamén a producen microorganismos, moitas veces simbiontes nos animais. As luras teñen tanto fotóforos (con bioluminescencia) coma cromatóforos (con pigmentos).
Os corais construtores de arrecifes e anemones, producen fluorescencias; a luz é absorbida a unha lonxitude de onda non visible, e reemitida a outra visible. Estes pigmentos poden actuar como filtros solares naturais, axudar á fotosíntese (de algas simbióticas), servir como coloración de advertencia, atraer parellas, asustar rivais ou confundir aos predadores.
Cromatóforos
Os cromatóforos son células que cambian a cor dos pigmentos que son estimuladas directamente por nuronas motoras centrais. Utilízanse principalmente para unha adaptación rápida ao ambiente para a camuflaxe. O proceso de cambio de cor do pigmento na pel depende dun só tipo de célula cromatófora moi desenvolvida e de moitos músculos, nervios e células da vaíña e gliais. Os cromatóforos poden contraerse e conteñen vesículas que almacenan tres pigmentos líquidos distintos. Cada cor está producida por algún dos tres tipos de células cromatóforas, que son: eritróforos (conteñen pigmentos de tons vermellos como carotenoides e pteridina), melanóforos (conteñen pigmentos negros ou castaños como as melaninas), e xantóforos (que conteñen carotenoides amarelos). As distintas cores da pel do animal orixínanse por combinacións das diferentes capas de cromatóforos da pel. Estas células están normalmente situadas debaixo da pel ou escamas do animal. Hai dúas categorías de cores xerados pola célula, os biocromos e os esquematocromos. Os biocromos son cores debidos a un compoñente químico, orixinados por pigmentos naturais microscópicos. A súa composición química fai que absorba luz dunha cor e reflicte o resto das cores. Os esquematocromos (ou cores estruturais) son cores creados polas reflexións da luz nunha superficie sen cor e as refraccións nos tecidos. Os esquematocromos actúan como prismas, refractando e dispersando a luz visible nos arredores, a cal finalmente reflicte unha combinación de cores específica. Estas categorías están determinadas polo movemento de pigmentos nos cromatóforos. Os cambios de cor fisiolóxicos son de curta duración e rápidos, e atópanse por exemplo en peixes, e son o resultado da resposta do animal a cambios no seu ambiente. Polo contrario, os cambios de cor morfolóxicos son cambios a longo prazo, ocorren en diferentes fases da vida do animal, e débense a un cambio no número de cromatóforos. Para cambiaren os pigmentos de cor, a transparencia ou a opacidade, as células alteran a súa forma e tamaño, e expanden ou contraen a súa cuberta externa.
Pigmentos fotoprotectores
Debido ao dano producido polos raios UV-A e UV-B, os animais mariños evolucionaron para ter compostos que absorban a luz ultravioleta e actúen como filtro solar. Os aminoácidos do tipo Mycosporine (MAAs) poden absorber raios UV a 310-360 nm. A melanina é outro protector de luz ultravioleta ben coñecido. Os carotenoides e os fotopigmentos actúan ambos os dous indirectamente como pigmentos fotoprotectores, xa que neutralizan os radicais libres do oxíxeno. Tamén suplementan aos pigmentos fotosintéticos que absorben a enerxía da luz na rexión do azul.