cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque Nacional Torres del Paine
O Parque
A unidade destaca pola protección das especies de fauna como o ñandú, o blanquillo ou a curuxa. Respecto aos mamíferos, entre as 25 especies presentes no parque está o puma, chingue ou o raposo colorado, ademais de distintas clases de réptiles (6), anfibios (3) e peixes (6). Na flora contabilízanse 274 especies de plantas clasificadas en: estepa patagónica, matogueira preandina, bosque magallánico (predomina a lenga) e deserto andino.
En 1978 declarouse Reserva da Biosfera polo Programa Home e Biosfera (MAB) da UNESCO.
Estadio Peter Mokaba
Partidos
Albergou durante o campionato catro partidos, todos eles da fase de grupos. Os encontros foron os seguintes:
Parque Nacional Torres del Paine
O Parque
O Parque Nacional Torres del Paine permite as reservas para campamentos en circuítos de sendeiros de montaña.
Accesos
Diversos coches de liña recollen e transportan pasaxeiros desde o punto de recollida na lagoa Amarga (CH$4000) e un catamarán sae desde Pudeto cara o Parque, e combina a súa saída con outra recollida en Administración.
Os sendeiristas poden obter vantaxe da navegación permitida sobre o glaciar Grey, un cruceiro que une o refuxio Grey co Hotel Lago Grey con vistas ao glaciar.
Diversas empresas ofertan o traslado desde o lado arxentino, en excursións circulares partindo e de volta ao Calafate.
Ríos
miniatura|Río Serrano O parque está atravesado polo río Paine e polo río Serrano. Este último nace no flanco oriental da cordilleira Patagónica, no Campo de Hielo Sur. Sobresae pola súa gran beleza paisaxística, transformando esta cunca nun gran recurso turístico natural, integrado polas cordilleiras, glaciares, ventisqueiros, lagos e o cordón montañoso das Torres do Paine. A foia hidrográfica posúe unha superficie de 7 350 km² e presenta gran cantidade de lagos, entre os maiores que integran a cunca están os lagos Toro.
Dentro dos puntos de interese do río Paine está a súa fervenza no sector da lagoa Amarga, adxacente á ruta que conduce á lagoa Azul. Desde ese punto obsérvanse as Torres do Paine, os tres rechamantes cerros formados por rocas graníticas con forma de agulla que deron nome ao parque. Escaladores de todo o mundo acceden ao itinerario para comezaren a subida polas súas paredes verticais, con diversos graos de dificultade. Coñecidos polos nomes de D‘Agostini (sur), central e Monzino (norte).
O río Serrano coñécese como a principal rede fluvial do Parque Nacional Torres del Paine e un dos seus límites naturais. Posúe 38 quilómetros de extensión e o seu caudal permite a práctica da pesca con mosca, namentres que os seus arredores son populares rutas de sendeirismo, e de rutas para a observación da flora e fauna. A navegación e outras actividades acuáticas tamén son posíbeis debido ás características das aguas que desembocan no lago Toro.
Clima
Segundo a clasificación climática de Köeppen, a área que comprende o Parque está incluída na “zona de clima temperado frío e chuvioso sen estación seca” Porén as condicións climáticas son altamente diversas, estas débense ás complicadas formas do Parque e debido a isto é difícil intentar unha caracterización climática da área e as relacións entre os tipos de climas locais.
Células COS
miniatura|As células COS-7 cun aumento de 40X As células COS son unha liña celular de tipo fibroblasto derivada de tecidos de ril de mono. As células COS obtéñense por inmortalización de células CV-1 cunha versión do virus SV40 que pode producir o antíxeno T grande, pero ten un defecto na súa replicación xenómica. A liña celular CV-1 á súa vez foi derivada a partir do ril do mono verde africano.
Aplicacións
As liñas celulares COS utilízanse a miúdo en investigación biolóxica cando se estuda o virus de mono SV40. As células destas liñas son tamén a miúdo transfectadas para producir proteínas recombinantes para experimentos de bioloxía molecular, bioquímica e bioloxía celular.
Cando un constructo de expresión cun promotor SV40 se introduce en células COS, o vector pode ser replicado substancialmente e se o ADN transfectado codifica unha proteína segregada, poden recuperarse ata 10 mg de proteína do subrenadante. Estas células COS están modificadas xeneticamente para producir o antíxeno T a partir do seu propio xenoma.
25 de xuño
O 25 de xuño é o 176º día do ano do calendario gregoriano e o 177º nos anos bisestos. Quedan 189 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| George Orwell.
Mortes
miniatura|100px| Ana María Matute. miniatura|100px| E.T.A. Hoffmann.
Outros
Os 366 días do ano
Yannis Spyropoulos
Yannis Spyropoulos é un pintor grego nado en 1912 en Pylos e morto en 1990. É considerado coma un dos máis importantes pintores abstractos gregos.
Traxectoria
De 1933 a 1938, foi alumno da Escola de Belas Artes de Atenas. Grazas a unha bolsa, enseguida foi estudar a París ata 1940, despois pasa a segunda guerra mundial en Atenas.
A súa primeira exposición internacional ten lugar no Cairo en 1946, e a súa primeira exposición en solitario foi na Galería Parnassos de Atenas en 1950. A continuación expón en Roma (1953), Belgrado (1954) ou Estocolmo (1955) e formou parte da grande exposición Oito Pintores Gregos do Instituto Smithsonian de Washington, D.C. en 1959. A partir de 1957, asinou contrato coa "World House Gallery" de Nova York, onde fixo numerosas exposicións en solitario en 1959 e 1961.
Estilo
A pesar de que empezou a súa carreira con cadros naturalistas, introdúcese a partir de 1950 na abstracción. As súas pinturas en tonalidades sombrías son chas, sen profundidade espacial, con algunha forma xeométrica. Nos anos 1960, interésalle menos a composición abstracta, e máis a análise da imaxe en si obtida. As súas derradeiras obras mostran ben a súa insistencia sobre o proceso pictórico e o seu traballo sobre superficies e texturas.
Laureano Peláez Canellas
Laureano Peláez Canellas, nado en Verín en 1879 e finado no mesmo concello o 1 de decembro de 1955, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras e Dereito. Propietario de bodegas e director da Academia Verinense, foi un dos homes máis ricos de Verín. Fundou e dirixiu do semanario El Heraldo de Verín. Durante a Segunda República Española militou na CEDA e foi elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións xerais de 1936. Foi alcalde de Verín. É pai do xurista Manuel Peláez Nieto.
Día dos Avós
miniatura|dereita|240px|Unha avoa e a súa neta preparando [[biscoitos.]] O Día dos Avós é un día conmemorativo dedicado aos avós das familias, que complementa o Día do Pai e o Día da Nai. A xornada celébrase en diferentes países con diversidade de denominación, motivación e data. En moitos países de Latinoamérica e de Europa o día escollido é o 26 de xullo, por ser o día en que a liturxia católica conmemora a San Xaquín e Santa Ana, pais de María, a nai de Xesús e, polo tanto, avós de Xesús. A historia dos avós de Xesús básease no Protoevanxeo de Santiago, segundo o cal Santa Ana naceu en Belén e os seus pais eran Matan e Emerenciana, mentres que a familia de Xosé descendía do rei David e de Leví.
Tigres de la UANL
O Club Tigres de la Universidad Autónoma de Nuevo León é un club de fútbol mexicano da cidade de Monterrey. Fundouse o 25 de agosto de 1960 e compite na Primeira División de México.
Día dos Avós
A ONU promove a celebración internacional dun día que nos recorde as persoas maiores, o Día Internacional das Persoas Maiores, o 1 de outubro.
Tigres de la UANL
Xogadores
Categoría principal: Xogadores do Tigres de la UANL.
Club Deportivo Moaña
O Club Deportivo Moaña é un equipo de fútbol de Moaña, fundado en 1977, que milita na Preferente Autonómica de Galicia. Foi o club onde comezaron a súa carreira os xogadores Iago Aspas e Jonathan Aspas.
A vestimenta do equipo componse de camisola azul celeste, pantalón branco e medias azul celeste.
Historia
O CD Moaña foi inscrito na Federación Galega de Fútbol o 16 de xuño de 1977, sendo Antonio Verde Eiroa o seu primeiro presidente. O primeiro partido que disputou o club foi o 24 de agosto dese mesmo ano no Estadio Municipal da Xunqueira de Moaña fronte o Alondras CF de Cangas, rematando o partido con vitoria visitante,
A finais de outubro de 1977, por iniciativa da directiva, procedeuse ó peche total do Campo da Xunqueira, pois ata entón só tiña peche a zona norte. A xunta directiva solicitou a colaboración ós afeccionados e ó pobo en xeral para poder levar a cabo o valado da zona sur, lindeira coa praia da Xunqueira.
Co club xa inscrito na Federación Galega de Fútbol, comezou a competir en categoría sénior no Campionato de Terceira Categoría Rexional Grupo 5º, sendo o rival na primeira xornada o Marín C.F., partido disputado no Campo Municipal da Xunqueira o día 27 de novembro de 1977.
Nesta primeira tempada finalizou o campionato en segunda posición, por detrás do Domaio e por diante do Marín, ascendendo os tres equipos á 2ª Categoría Rexional. Ese mesmo ano o equipo disputou a Copa Comarca de Pontevedra, clasificándose para a final, despois de eliminar o San Miguel de Deiro, Atlético Cuntis, Umia de Barrantes e Vilalonga, todos eles equipos de superior categoría, disputando a final contra o San Adrián de Cobres. Esta final disputouse en Arcade, sendo derrotado o Moaña por 3 goles a 2.
Ao longo dos anos foron moitos os presidentes que se fixeron cargo do club, habitualmente para evitaren unha eventual desaparición da institución. Entre eles estiveron Antonio Verde Eiroa (presidente fundador), Antonio Fervenza, Santomé, José Cidras, Pablo Trigo Piñeiro, Antonio Sobrino García, Cándido Costas Tobio, José Núñez Giraldez, Manuel Juncal Souto, J. Antonio Xil Ríos, Carlos Trigo Fervenza, Alberto Miranda Cancelas, Miguel Ángel Nogueira Pérez e Cándido Blanco.
Cegoña branca
A cegoña branca (Ciconia ciconia) e unha ave grande da familia das cegoñas Ciconiidae, que cría nas áreas máis temperadas de Europa, noroeste de África e suroeste de Asia.
Descrición
As cegoñas brancas miden de 80 a 100 cm de lonxitude, teñen unha envergadura alar de ata 220 cm e pesan entre 2,3 e 4,5 kg. Son case completamente brancas, coas plumas das alas negras. O peteiro, longo e forte, e as patas son vermellos nos adultos e negros no caso dos exemplares novos. Camiñan de xeito lento e firme cando están no chan e voan co pescozo estricado. A súa voz e case inaudible, polo que fan ruídos producidos ó facer bater o bico coma unhas castañolas. Este repique serve para saudar á parella cando chega ó niño e para ameazar ós competidores. Utilízano tamén durante o ritual de cortexo.
A especie divídese en dúas subespecies, segundo o "Handbook of the Birds of the World" (HBW):
A cegoña branca oriental (Ciconia boyciana), que ten actualmente rango de especie separada, foi considerada nun tempo unha raza da cegoña branca.
Balearica
miniatura|right|250px|División provincial de [[Diocleciano en 298, con seis provincias ás que se engade a Tingitana para constituír a Diocesis Hispaniarum (diocese de Hispania).]] A Balearica foi unha provincia romana constituída no Baixo Imperio ao separar da provincia Tarraconense as illas Baleares, a mediados do século IV, en época de Constancio I e Constantino II. O seu rango era pretorio, dependendo do vicarius da Diocese de Hispania.
Cegoña branca
Alimentación
É estritamente de orixe animal. Son cazadores oportunistas, que comen do que encontran: miñocas, insectos, anfibios, réptiles, ratos, peixes e mesmo preas. O seu método de caza é moi característico: camiñan polos prados ou as zonas húmidas buscando presas que capturan estirando o pescozo moi rapidamente e cazando a vítima co bico. Tamén poden cazar axexando desde un punto de observación fixo. En augas pouco fondas buscan alimento percorrendo a superficie co bico.
Balearica
A provincia desapareceu cando os vándalos de Xenserico ocupárona en 455.
Cegoña branca
Conduta reprodutora
miniatura|esquerda|150px|Parella de cegoñas brancas no zoolóxico "Fauna" de [[Solingen (Alemaña)]] miniatura|Ciconia ciconia Crían en áreas abertas ou semiabertas, preferindo as que están preto de zonas acuáticas. Fan os niños en árbores, edificios e cantís. No sur de Europa é frecuente que fagan os niños nas espadanas e torres das igrexas. Moitas veces forman pequenas colonias. Reprodúcense en Europa dende a Península Ibérica a Rusia, no norte de África e no oeste de Asia dende Turquía ó Cáucaso.
Adoitan usar o mesmo niño varios anos, de xeito que machos e femias, aínda que forman só parellas estacionais, poden atoparse preto do mesmo niño do ano anterior. A posta componse de entre 3 e 5 ovos, que son brancos cun granulado fino e dúas veces máis grandes que un ovo de galiña.
Conduta migratoria
250px|miniatura|Distribución xeográfica da cegoña branca A cegoña branca é unha ave migratoria que se ve obrigada a voar distancias longas entre os seus cuarteis de inverno ó sur do Sáhara e no Indostán e as áreas reprodutoras do norte. Voan a vela aproveitando as correntes térmicas ascendentes quentes. A falta destas correntes en mar aberto fai que deban aproveitar os estreitos para cruzar o mar Mediterráneo. Deste xeito as cegoñas "occidentais" fan a travesía polo estreito de Xibraltar para pasar o inverno no oeste da África subsahariana, mentres que as cegoñas "orientais" atravesan o Bósforo, o val do río Xordán e a península do Sinaí ata o val do Nilo, de onde continúan en dirección ó leste e sur de África, chegando o percorrido ata os 10.000 km. Uns poucos exemplares cruzan o mar por Italia e Tunicia.
Nos últimos anos algunhas cegoñas deteñen a súa viaxe na Península Ibérica, atraídas pola oferta de alimento que atopan en campos de arroz e vertedeiros de lixo, e renuncian a pasar a África.
Algúns exemplares permanecen nos seus territorios de cría durante o inverno. Na maioría dos casos trátase de animais que tiveron unha relación moi estreita co home o que provocou a alteración da súa conduta migratoria.
Evolución da poboación e ameazas
miniatura|esquerda A poboación europea de cegoñas brancas está a aumentar dende os anos oitenta. Algunhas áreas das que desaparecera foron repoboadas, en parte con axuda humana. O censo internacional de 1994-1995 contabilizou 166.000 parellas, un 23% máis que en 1984. O censo de 2004-2005, coordinado pola Unión Alemá para a Protección da Natureza (NABU) e o Michael-Otto-Institut, deu como resultado un crecemento doutro 39%, que situaría o número de parellas reprodutoras en 230.000, polo que a IUCN clasifica a especie coma "non amenazada".
Polonia é o país coa poboación máis abundante de cegoñas brancas: unhas 52.500 parellas no 2004, a cuarta parte do total mundial.
Mito e folclore
Véxase tamén As aves na cultura popular galega: a cegoña
A cegoña branca ten unha forte carga simbólica e unha gran presenza no folclore europeo. Está presente en diversas pasaxes da Biblia. No libro de Moisés considérase un dos animais impuros prohibidos na alimentación dos xudeus. No libro dos Salmos menciónase como parte da obra de Deus. No libro Xeremías cítase a súa conduta migratoria.
A lenda que fai ás cegoñas portadoras dos meniños pode ter diversas orixes. Por un lado atribúese ó costume destas aves de facer os niños en áreas habitadas. Outra versión fai proceder o mito non da ave, senón da planta Geranium robertianum coñecida coma "peteiro de cegoña". Unha infusión desta planta tomada diariamente polos pais favorecería os embarazos segundo os menciñeiros.
En Lituania e Polonia, países dos que é a ave nacional, considérase que trae a boa sorte ás familias que viven onde fan os seus niños. É o símbolo heráldico da cidade neerlandesa da Haia.
En Turinxia xoga o mesmo rol do coello de Pascua noutras zonas de Centroeuropa.
En Alsacia é un símbolo non oficial. O feito de que sexa un dous poucos sitios onde crían en Francia, e que que noutras áreas a lenda faga que os nenos sexan atopados nos repolos e non traídos pola cegoña, identifica os alsacianos que aínda falan o dialecto alemán con estas aves, que só deixan os meninos onde oen falar alsaciano.
Técnicas descritivas
Nos textos literarios, por predominar o intuído sobre a impresión observada, son moi frecuentes as técnicas impresionista e expresionista.
Alternativa por Abegondo
Alternativa por Abegondo (AxA) é un partido político de ámbito municipal de Abegondo rexistrado o 14 de marzo de 2011 presidido por Fátima María Insua López.
Resultados electorais
Nas eleccións municipais de 2011 logrou 734 votos, o 19,97%, e tres concelleiros permanecendo na oposición nos seguintes catro anos ao ter o PP a maioría absoluta. Nas eleccións de 2015 tivo 1041 votos, o 31,13%, subindo ata os catro concelleiros e manténdose na oposición ao reter o PP a maioría absoluta na corporación municipal.
Articulacións radiocubitais
As articulacións radiocubitais son dúas parellas de articulacións do membro superior humano. Son dúas articulacións por membro, unha superior e unha inferior.
Nas dúas articulacións participan os dous ósos do antebrazo, o radio e o cúbito. Son ambas articulacións de mobilidade reducida.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
Forearm
Jochen Rindt
Traxectoria
Despois de que os seus pais morresen durante un bombardeo aéreo na segunda guerra mundial mudouse cos seus avós a Graz (Austria), onde creceu e empezou a correr en competicións automobilísticas. Aínda que sempre correu cunha licenza austríaca, xamais adquiriu a nacionalidade austríaca, conservando a alemá.
esquerda|miniatura|Rindt pilotando un [[Cooper Car Company|Cooper T77 no Gran Premio de Alemaña de 1965.]] esquerda|miniatura|Cooper-Maserati T86, pilotado por Jochen Rindt en 1967 esquerda|miniatura|Jochen Rindt no circuíto de Nürburgring en 1969 dereita|miniatura|Rindt pilotando un [[Lotus F1|Lotus F2 en Nürburgring en 1970.]]
A pesar de ter un grande éxito en Fórmula 2 (gañando, por exemplo, o Trofeo de Londres de 1964), Rindt fallou na elección dos coches de F1. Rindt fixo o seu debut na Fórmula Un co Rob Walker Racing Team no Gran Premio de Austria de 1964. Ía ser o seu único Gran Premio do ano. De 1965 a 1967, Rindt correu para a Cooper Car Company, anotando 32 puntos en 29 carreiras. En 1968, Rindt correu para Brabham, pero a súa tempada non foi o que esperara debido a problemas técnicos. Tamén competiu nas 500 Millas de Indianápolis, tanto en 1967 e 1968, pero non pasou do posto 24.
Rindt destacou por ser un piloto excepcionalmente rápido, cun control do coche excelente e moitos reflexos, pero raramente tiña un coche igual a seu talento, ata que en 1969 Rindt cambiouse a Lotus e a súa carreira colleu o pulo definitivo. Rindt obtivo a primeira vitoria da súa carreira no Gran Premio dos Estados Unidos de 1969 en Watkins Glen. Rindt terminou ese ano con 22 puntos, e o cuarto posto no Mundial de Fórmula 1. Rindt mantivo unha tensa relación con Colin Chapman, Rindt prefería unha base tecnolóxica estable fronte á necesidade de Chapman de innovar e inventar, pero os dous forxaron unha alianza exitosa. A primeira vitoria de Rindt na tempada de 1970 foi en Mónaco, onde superou a Jack Brabham na última curva. Co Lotus 72, Rindt gañou ese ano catro Grandes Premios nos Países Baixos, Francia, Gran Bretaña e Alemaña.
Durante os adestramentos do Gran Premio de Italia de 1970 no Autodromo Nazionale de Monza, preto de Milán, Chapman e Rindt acordaron en seguir o exemplo de Jackie Stewart (Tyrrell) e Denny Hulme (McLaren) e correr sen ás nun intento de reducir a resistencia e obter unha maior velocidade máxima. O poderoso Ferrari Flat-12 de Jacky Ickx e Clay Regazzoni fora ata 16 km/h máis rápido que o Lotus na carreira anterior en Austria. O compañeiro de equipo de Rindt John Miles non estaba contento coa configuración das ás nos adestramentos do venres, informando que o auto "non seguía unha traxectoria recta". Rindt informou que non había tales problemas, Chapman Lembra que Rindt informou que o coche era "case 800 rpm máis rápido na recta", sen ás.
Rindt está enterrado no cemiterio central (Zentralfriedhof) en Graz.
No momento da súa morte Rindt gañara cinco dos dez Grandes Premios dese ano, o que significaba que tiña unha gran vantaxe no Campionato do Mundo. Nese momento, en teoría podería ser superado por Jacky Ickx da Ferrari. Con todo o seu compañeiro do equipo Lotus, Emerson Fittipaldi, gañou o penúltimo Gran Premio do ano en Watkins Glen, EUA, privando a Ickx dos puntos que necesitaba para gañar o título, e así Rindt converteuse no primeiro Campión do Mundo póstumo do automobilismo. O trofeo foi presentado á súa viúva finlandesa Nina Rindt nee Lincoln, filla do famoso corredor finlandés, Curt Lincoln. Nun tráxico xiro irónico, sóubose que Jochen prometera a Nina retirarse da F1 se gañaba o campionato do mundo.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
Agüela, Agüela, Antas de Ulla
Agüela é un lugar da parroquia de Agüela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (7 homes e 13 mulleres).
Álvaro Cunhal
miniatura|200px|Álvaro Cunhal.
Álvaro Barreirinhas Cunhal, nado en Sé Nova (Coímbra) o 10 de novembro de 1913 e finado en Lisboa o 13 de xuño de 2005, foi un político e avogado portugués que dedicou a súa vida ó ideal comunista.
Traxectoria
Era fillo do avogado Avelino Henriques da Costa Cunhal. No 1931, con tan só 17 anos, afiliouse ó Partido Comunista Portugués, que integra entón á Liga dos Amigos da URSS e ó Socorro Vermelho Internacional, ó mesmo tempo que ingresa na Facultade de Dereito de Lisboa, onde inicia a súa actividade política. No ano 1934, é elixido representante dos estudantes no Senado Universitario. Gradúase en dereito no 1935 e no mesmo ano é elixido secretario-xeral da Federação das Juventudes Comunistas. No ano 1936, após unha visita á URSS como integrante da delegación portuguesa ó VII Congreso da Comintern, é cooptado para o comité central do Partido Comunista.
Xa no ano 1940, Cunhal é escoltado pola policía á Facultade de Dereito, onde presenta a súa tese de doutoramento, sobre a temática do aborto e a súa despenalización. A pesar do ambiente pouco propicio, a súa tese foi clasificada con 19 valores.
Debido ás súas ideas, foi preso e torturado no 1937, 1940 e 1949. Dos trece anos que estivo encarcerado, foi mantido incomunicado durante catorce meses e pasou oito nun total illamento. O 3 de xaneiro de 1960, Cunhal, xuntamente con outros camaradas, todos membros destacados do partido, protagonizaron a famosa fuga do Cárcere de Peniche.
Ocupou o cargo de secretario-xeral do Partido Comunista Portugués de 1961 a 1992, cando foi substituído por Carlos Carvalhas.
Regresou a Portugal cinco días despois do 25 de abril de 1974. Foi ministro sen carteira no I goberno provisorio e tamén deputado entre 1975 e 1992. No 1982, tornouse membro do Conselho de Estado, abandonando este posto dez anos despois, cando saíu do liderado do PCP.
Faleceu en Lisboa, e o seu funeral realizouse o 15 de xuño de 2005, onde participaron máis de 250.000 persoas. O seu corpo foi cremado, en cumprimento da súa última vontade.
Obras
miniatura|150px|Retrato de [[Henrique Matos.]]
É autor de varios romances e novelas, editados co pseudónimo de Manuel Tiago, pintor e ensaísta.
Obras literarias (publicadas co o pseudónimo de Manuel Tiago):
Artes Plásticas:
Descrición técnica
Con todo, e dun xeito xeral, podemos afirmar que é difícil achar unha modalidade illada sen que participe outra nun mesmo contexto: non se concibe a narración sen elementos descritivos, a argumentación, pola súa parte, combínase tamén coa exposición, aínda que esta poida aparecer, sen dúbida, illada e independentemente; e a descrición (a variedade descritiva denominada descrición técnica) está presente nas modalidades expositiva e argumentativa, pois, desde nun folleto dun aparato eléctrico ata nun artigo científico, cobra especial importancia a descrición técnica, moi afastada da descrición que xorde con intención estética.
Enumeramos a continuación as características que debe posuír a denominada descrición técnica:
Edmund Goulding
Edmund Goulding, nado en Feltham o 20 de marzo de 1891 e finado nos Ánxeles (California) o 24 de decembro de 1959 foi un actor, guionista, letrista e novelista británico. Desde 1921 traballou nos Estados Unidos de América e acadou un gran recoñecemento como director de cinema.
Traxectoria
Goulding tivo varios traballos en medios teatrais de Londres como actor e letrista ata que comezou a primeira guerra mundial. Entón enrolouse no exército e foi ferido.
Trasladouse aos Estados Unidos en 1921, onde desenvolveu principalmente a súa carreira cinematográfica. Os seus filmes máis famosos son dramas como Grand Hotel (1932, con Greta Garbo e Joan Crawford), Dark Victory (1939, con Bette Davis e Humphrey Bogart) e The Razor's Edge (1946, baseada na novela homónima de Somerset Maugham, con Gene Tierney e Tyrone Power). Tamén dirixiu outros importantes filmes como o clásico do cinema negro Nightmare Alley (1947), con Tyrone Power e Joan Blondell).
Morreu durante unha operación cirúrxica no Lebanon Medical Center dos Ánxeles.
Manín
O topónimo galego Manín pode referirse a:
Amais como alcume pode referirse a:
Got to Be There (canción)
"Got to Be There" é unha canción escrita por Elliot Willensky para o artista estadounidense Michael Jackson, cuxa versión orixinal foi lanzada como un sinxelo en 1971 co selo Motown Records. A canción foi producida por Hal Davis e gravada nos estudios Motown's Hitsville West de Hollywood.
O sinxelo converteuse nun éxito inmediato, acadando o número un nas listas de sinxelos pop e de R&B, ó tempo que conseguía o número catro nas listas musicais de Billboard. Lanzado tamén nos países europeos, tamén tivo éxito alí, conseguindo o número cinco no Reino Unido. A canción foi composta como unha balada pop con elementos soul e soft rock.
Mindhunter
Mindhunter é unha serie televisión estadounidense de crime e drama creada por Joe Penhall, baseada no libro Mindhunter: Inside the FBI's Elite Serial Crime Unit escrito por John E. Douglas e Mark Olshaker. Está producida por David Fincher e Charlize Theron entre outros, e estreouse internacionalmente a través da canle Netflix o 13 de outubro de 2017. A segunda tempada estreouse o 16 de agosto de 2019.
Sinopse
Ambientada en 1977, nos primeiros anos da psicoloxía criminal e dos perfís criminais do Federal Bureau of Investigation, Mindhunter conta a historia dos axentes do FBI Holden Ford (Jonathan Groff) e Bill Tench (Holt McCallany), que entrevistan asasinos en serie para entender o seu pensamento criminal e aplicar todo ese coñecemento na resolución de casos.
Manuae, Illas Cook
Manuae é un atol deshabitado do grupo meridional das Illas Cook. Atópase a 100 quilómetros ao sueste de Aitutaki. Componse de dous illotes, Manuae e Te Au O Tu cun área total de 6 quilómetros cadrados. Están en lugares contrapostos nos bordos da lagoa interior, cuxa extensión é de 7 quilómetros de longo por 4 de ancho. A maior altitude é 5 metros sobre o nivel do mar. O atol de Manuae atópase sobre o pico dun volcán submarino que se eleva 4000 metros sobre a plataforma mariña.
As Illas forman un parque mariño e é un importante punto de cría de aves mariñas e tartarugas. As augas ribeiregas son ricas en vida mariña e unha boa zona pesqueira. Diferentes axencias turísticas ofrecen visitas ás illas.
James Cook foi o primeiro europeo en descubrir as illas en setembro de 1773. De feito, Maunae foi a primeira illa que se descubriu do arquipélago das Illas Cook. O primeiro nome que recibiron do seu descubridor foi Illa Sandwich, pero pronto se cambiou a illa Hervey. Nome que aos poucos pasou a usarse co xenitivo saxón (Hervey's). De feito, este nome foi usado para chamar ao grupo meridional das Illas Cook ata que os rusos volvérono a denominar co nome do seu descubridor.
O noruegués Erlend Loe na súa obra "L" relata con humor unha expedición a Manuae en 1999.
Estadio Royal Bafokeng
O Royal Bafokeng é un estadio multipropósito, mais principalmente dedicado á práctica do fútbol e do rugby, situado en Rustenburg, Suráfrica. Recibe o seu nome da Nación Royal Bafokeng que habita a zona, a cal construíu e xestiona o recinto. Foi unha das sedes da Copa Mundial de Fútbol de 2010.
Historia
Construído en 1999, orixinalmente para a práctica do rugby, o estadio foi adecuado para a práctica do fútbol de cara á Copa do Mundo. Tiña capacidade para 38.000 espectadores, mais para a disputa do Mundial de 2010 foi ampliado a 44.530 afeccionados.
A remodelación do Royal Bafokeng completouse en marzo de 2009 para acoller catro partidos da Copa FIFA Confederacións 2009. Anteriormente fora escenario de moitos encontros da Premier Soccer League, a pesar de que Rustenburg non conta con equipo propio. Tamén neste estadio se xogaron encontros oficiais da selección de fútbol de Suráfrica.
Partidos
miniatura|Interior do Royal Bafokeng. O Royal Bafokeng albergou durante o campionato seis encontros: cinco encontros da fase de grupos e un de oitavos de final. Os partidos foron os seguintes:
13 de decembro
O 13 de decembro é o 347º día do ano do calendario gregoriano e o 348º nos anos bisestos. Quedan 18 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Heinrich Heine. miniatura|100px| Taylor Swift.
Mortes
miniatura|100px| Wassily Kandinsky.
Outros
Os 366 días do ano
Animosity
Animosity é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de heavy metal Corrosion of Conformity, publicado o 25 de outubro de 1985 a través do selo Death Records. A portada foi realizada polo artista Pushead.
La saga/fuga de J. B.
La saga/fuga de J. B. é unha novela de Gonzalo Torrente Ballester, publicada en 1972 pola editorial Destino. Obtivo os premios Ciudad de Barcelona e o Premio da Crítica de narrativa castelá.
Trama
A obra conta a historia da vila de Castroforte del Baralla, unha cidade galega, capital dunha quinta provincia silenciada polo aparello burócrata do estado. José Bastida é un profesor que chega á vila a mediados do século XX, e conta a crónica da comunidade social desde a Idade Media, construída a través de paralelismos entre personaxes ao longo da historia.
Espazo
dereita|miniatura|Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra. A cidade de Castroforte del Baralla é unha vila galega. Ten bastantes elementos de Pontevedra (personaxes e lugares), pero sen estar representada completamente, pois é unha ambientación mitificada. Así, aparecen reflectidos os irmáns Andrés e Jesús Muruais, a Basílica de Santa María a Maior.
Acollida
O censor que informou sobre a súa publicación dixo da obra:
Edicións
O libro apareceu por vez primeira en abril de 1972, da man de Ediciones Destino (nº 388 da colección Áncora y Delfín). En 2011 publicouse unha edición crítica a cargo de Carmen Becerra Suárez e Antonio Jesús Gil González. Foi traducida ao francés por Claude Bleton en 1991, co título de La saga/fuga de J. B.. En 1992 apareceu a tradución ao portugués de Cristina Rodríguez e Artur Guerra, co título de A saga/fuga de J. B..
Funcións da descrición
Segundo Phillippe Hamon entre as funcións que pode desenvolver a descrición destaca, sobre todo, a función informativa.
La Habitación Roja
La Habitación Roja é un grupo de pop-rock indie valenciano, orixinario da localidade de L'Eliana.
Traxectoria
Formado en 1995 por Jorge Martí e José Marco, aos que pronto se lles uniría Pau Roca. Empezaron a darse a coñecer na escena musical valenciana ao quedar gañadores do concurso Circuit Rock. Pouco a pouco fóronse convertendo nun dos grupos indies máis importantes de Valencia, probablemente un dos máis coñecidos do Estado español.
Funcións da descrición
Pode estar presente ademais unha función simbólica: A través da expresión, do aspecto das persoas, lugares e cousas é normal establecer unha relación simbólica entre o espazo en que circulan os personaxes e o seu carácter ou estado anímico nun momento determinado.
Outra función é a creación de anticlímax, de pausas no devir dos acontecementos, no fluxo narrativo: A descrición como contrapunto artificioso da narración que a miúdo facilita o lucimento do virtuosismo lingüístico do escritor (función estilística).
Función indicial, dependendo do contexto: as descricións fúndense con accións concretas desenvolvendo este labor.
Atol Maupihaa
Maupihaa (Maupiha´a en tahitiano normalizado), ou tamén Mopelia, é un atol do grupo de illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Depende administrativamente da comuna de Maupiti que se atopa a 160 km ao leste. Como referencia máis coñecida, está a 230 quilómetros ao oeste de Bora-Bora.
Historia e características
O atol ten forma redonda e consiste nunha profunda lagoa central de 30 km² rodeada de escollos en tres cuartas partes. O lado de barlovento é un illote estreito cunha densa vexetación. Esta composto por catro motus cunha superficie total de 2´6 km². É unha reserva natural protexida onde se reproducen as tartarugas mariñas. Tamén é digna de mención a Illa dos Paxaros, ao oeste de atol, deshabitada e criadeiro de gran cantidade de aves mariñas.
Viven permanentemente seis familias dedicadas á recolección de cocos, que finalmente se converterá en aceite de copra, e ao cultivo da perla negra de Polinesia.
O paso de entrada á lagoa interior ten fama de difícil. Pero polo menos é moi recto, cuns 300 metros de lonxitude e uns 25 de anchura durante a metade deles. De boa profundidade, só ten un obstáculo no extremo interior, facilmente visible se hai boa luz. A corrente é moi forte, oscilando entre catro e máis de seis nós, sempre saínte. Con mar de fondo do oeste, ou con moita corrente, pode resultar impracticable.
Maupihaa foi descuberto en 1767, polo inglés Samuel Wallis. O nome colonial do atol era Lord Howe. Contén algúns restos arqueolóxicos polinesios. En 1917 foi cedido a unha compañía para producir copra e foi replantado de cocos e levaron porcos e galiñas. Entre 1997 e 1998 foi devastado por dous furacáns.
Lois Pérez Castrillo
Lois Pérez Castrillo, nado en Vigo en 1961, é un político galego.
Traxectoria
alt=Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020.|miniatura|Papeleta do BNG para o Parlamento galego, eleccións xullo 2020. Estudou Maxisterio na Escola de Maxisterio de Vigo. Afiliouse ao BNG en 1986. Foi elixido concelleiro nas eleccións municipais de 1991 e nomeado concelleiro de Participación Cidadá no goberno de coalición do socialista Carlos González Príncipe, etapa na que se elaborou o Regulamento de Participación Cidadá.
En 1999 foi elixido alcalde cos votos a favor do BNG (8) e PSdeG (7). Nesa época tivo moitas discusións co portavoz socialista, Carlos Príncipe. Nas eleccións municipais de 2003 o BNG acadou 7 concellarías e o socialista Ventura Pérez Mariño foi elixido como alcalde. Lois Castrillo abandonou a política municipal en 2005. Durante o goberno bipartito (2005-2009) ocupou cargos na Xunta, como a xerencia do Consorcio de Benestar. Foi tamén titular dunha consultoría privada.
Entre 2021 e 2023 traballou na Vicepresidencia da Deputación de Pontevedra como persoal eventual de libre designación, de Asesor de Proxectos Europeos Tranfronteirizos.
Campo do Chao, Agüela, Antas de Ulla
Campo do Chao é un lugar da parroquia de Agüela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 estaba deshabitado.
Sancti-Spíritus
Sancti-Spíritus é o nome en latín para o Espírito Santo. Como topónimo pode referirse a:
Etopeia
A etopeia é un recurso estilístico consistente en describir unha persoa, persoeiro ou personaxe atendendo exclusivamente ás súas calidades éticas e morais.
Anton Ewald
Anton Ewald é un cantante e bailarín sueco. El participou en varias ocasións no célebre Melodifestivalen como cantante e tamén como bailarín noutras actuacións.
Carreira
Participou como cantante no Melodifestivalen 2013, o proceso para escoller o representante de Suecia no Festival de Eurovisión coa canción "Begging" escrita por Fredrik Kempe e Anton Malmberg Hård af Segerstad. Após a semifinal o 9 de febreiro de 2013, el quedou terceiro e foi escollido para a rolda de Segunda oportunidade no Löfbergs Lila Arena en Karlstad.
Na final do Melodifestivalen 2013 o 9 de marzo do 2013, Ewald rematou cuarto. Após o Melodifestivalen el lanzou dous sinxelos, "Begging" e "Can't Hold Back" e dous EPs, A e A-coustic.
Anton participou unha vez máis no Melodifestivalen 2014 coa canción "Natural" na cuarta e última semifinal o 22 de febreiro. El actuou tamén na final onde quedou nunha décima posición.
Articulación radiocubital superior
miniatura A articulación radiocubital superior ou proximal é unha articulación do membro superior humano, situada xusto distal ao cóbado. Pode considerarse parte do cóbado, xunto ao resto de articulacións que o conforman.
Superficies articulares
Os ósos que participan na articulación son o radio e o cúbito, que tamén participan na articulación do cóbado. A parte do cóbado que forma esta articulación é a cavidade radial, situada na epífise proximal deste óso. A parte do cúbito é a cavidade sigmoide menor, que se sitúa na epífise proximal cubital. Forman unha articulación de tipo trocoide.
Funcións
Ten unha mobilidade reducida, participando na pronación e na supinación.
Ligamentos de reforzo
Reciben unha pequena achega do ligamento anular do cóbado.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
Sinfonía nº 10 (Mahler)
A décima sinfonía de Mahler comezou a escribirse no 1910. A obra quedou inacabada coa morte do compositor no ano 1911.
Partitura
O manuscrito conservado da décima sinfonía de Mahler conta con 72 páxinas de partitura orquestral, 50 de partitura reducida e 44 páxinas máis de borradores e engadidos diversos. Mahler deixou todos os movementos escritos, mais só instrumentou o primeiro e os 28 primeiros compases do segundo. Diversos compositores posteriores instrumentaron o resto da obra, entre eles o británico Deryck Cooke ou Remo Mazzetti.
Estrutura
A sinfonía divídese en cinco movementos distribuídos simetricamente:
A duración temporal de cada parte é practicamente idéntica, e existe unha clara simetría entre movementos. Así son moi similares en tema e estrutura, o andante e o finale por unha banda, e os scherzos pola outra.
Ben (canción)
"Ben" é unha canción escrita por Don Black e composta por Walter Scharf para o filme homónimo de 1972 (a secuela de Willard). Foi interpretada no filme por Lee Montgomery, e por Michael Jackson nos créditos de peche. O sinxelo de Jackson, gravado con Motown en 1972, mantívose unha semana no máis alto da Billboard Hot 100. Tamén acadou o número un nas listas de Australia, estando oito semanas no máis alto.
"Ben" gañou un Globo de Ouro á mellor canción. Foi nomeada tamén ós Premios Oscar na categoría de mellor canción orixinal en 1973, perdendo ante "The Morning After" do filme A aventura do Poseidón. Jackson interpretou a canción ante a audiencia durante a cerimonia.
Ángel Fernández del Río
Ángel Fernández del Río, nado en Cangas en 1903, foi un barbeiro e político galego.
Traxectoria
Barbeiro en Cangas. Foi un dos fundadores do Alondras Club de Fútbol en 1928. Afiliado a Izquierda Republicana. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Cangas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 26 de xullo. Xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 19 de setembro xunto a Agustín Jorge Echeverri, Francisco Búa Carou, Víctor Sánchez Mártil, Lorenzo Corbacho Rodal, José Rodal Lanzós, Manuel Sotelo Suárez e Jesús Barreiro Martínez, foi condenado a 15 anos de prisión. Posteriormente conmutáronlle a pena a 3 anos de prisión menor. Estivo catro anos preso no Lazareto de San Simón. Saíu o 15 de xullo de 1940.
Ventoso, Xuño, Porto do Son
Ventoso é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) non ten habitantes.
Alexander Garrievich Gordon
Alexander Garrievich Gordon, nado en Obnisk o 20 de febreiro de 1964, é un actor, xornalista e director de cine ruso.
Traxectoria
Fillo do escritor e pintor Garri Borisovich Gordon e da traballadora sanitaria Antonina Dmitrievna Strigi. Educado por súa nai e avoa viviu ata os tres anos en Belousovo (óblast de Kaluga) e logo a familia instalouse en Moscova. En 1987 rematou os seus estudos de actuación no Instituto de Teatro Boris Shchukin e logo traballou durante un ano na compañía Teatre Studii Ruben Simonov, creada en 1988 polo fillo de Simonov. En 1989 marchou coa súa muller e filla para os Estados Unidos, traballou para Russian Television Network (RTN) e dende 1992 traballou tamén na emisora de radio en lingua rusa WMNB. En 1993 creou a súa propia compañía, Wostok Entertainment e produciu e presentou entre 1994 e 1997 o programa New York, New York para a canle rusa TV-6. En 1997 volveu a Rusia, xa con dobre cidadanía, rusa e mais estadounidense, traballou no programa da TV-6 Chastnii sluchai, presentándoo entre marzo e decembro de 1997 e tamén dende 1997 presentou un programa de radio matinal na emisora de radio Silver Rain e logo entre 2001 e 2002 na canle de televisión M1. Entre 1998 e 2000 presentou Sobranie zabluzhdenii, unha serie de filmes documentais de documentación histórica e tamén presentou canda Vladimir Soloviev o programa de entrevistas Process (1999-2001) na ORT. Entre 2001 e 2003, cun programa especial en abril de 2004, presentou o programa de entretemento científico Gordon na NTV e na mesma canle pasou a presentar entre setembro de 2004 a xullo de 2005 o programa Stress. No outono de 2005 deixou a NTV e pasou á Canle Unha e ata maio de 2006 presentou Gordon 2030. En 2006 volveu ao seu antigo programa de radio matinal que presentou ata o outono de 2007. Dende 2007 e ata 2013 presentou o programa Zakritii pokaz, no que personalidades do mundo do cine e da televisión falaban do novo cine ruso. De 2008 a 209 presentou o programa Gordon Juan en Silver Rain e na televisión de 2008 a 2010 Gordon Quixote. En 2009 presentou Gordon v zasade na canle Ohota i ribalka. En 2012 presentou Grazhdanin Gordon. Con Peter Tolstoi presentou entre 2013 e 2014 o programa nocturno dedicado á política, Politica. Con Ekaterina Strizhenova presentou en 2013 Za i protiv e dende 2014 presenta con Iulia Baranovskaia Muzhskoye/Zhenskoye.
Como director o seu primeiro filme realizouno en 2002, Pastukh svoikh korov baseado nunha novela de seu pai, así como a súa segunda película, filmada en 2007 aínda que non o presentou ata 2011, Ogni pritona. De 2018 é Diadia Sasha.
Sigeberht
Sigeberht (escrito tamén Siegbert, Sigbert, Sigibert, Sigebert, ou Siegeberht) é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Tamén
Bulgaria Air
Bulgaria Air (búlgaro: България Ер) é a aeroliña nacional de Bulgaria, con sede no aeroporto de Sofía. A compañía é propiedade de Chimimport Inc. e é líder no mercado local búlgaro. A aeroliña opera avións de alcance curto e medio cara destinos en Europa, Oriente Medio e Rusia. As súas cidades focais son Burgas e Varna. No ano 2016 Bulgaria Air transportou 1 246 350 pasaxeiros tanto en voos regulares como chárter, un descenso dun 2% con respecto a 2015. O seu número de operacións descendeu un 0,5% no mesmo período de tempo.
Frota
En outubro de 2017 a frota de Bulgaria Air estaba formada polos seguintes avións:
Bernard Malamud
Bernard Malamud, nado en Nova York o 26 de abril de 1914 e finado no mesmo lugar o 18 de marzo de 1986, foi un escritor estadounidense, considerado un dos principais expoñentes da literatura xudía de Norteamérica.
Biografía
Bernard Malamud naceu o 26 de abril de 1914 no barrio neoiorquino de Brooklyn. Seus pais, Mendel (Max) Malamud e Brucha (Bertha), de solteira Fidelman, eran un matrimonio de inmigrantes xudeus fuxidos da Rusia tsarista, descritos polo propio autor como "doces, honestos e amables". O pai rexentou unha tenda de ultramarinos en Brooklyn, no número 1111 de Gravesend Avenue, desde 1924 até a súa morte en 1954. Súa nai padecía unha enfermidade mental e faleceu nun hospital psiquiátrico en 1929, cando Bernard tiña quince anos. O único irmán de Bernard, Eugene, nado en 1917, diagnosticóuselle de novo esquizofrenia e tivo que pasar hospitalizado gran parte da súa vida adulta. No medio familiar no que se criou o futuro escritor non había un especial interese polas manifestacións artísticas, mais aínda así Bernard afeccionouse pronto á lectura. Asistía tamén con frecuencia a representacións teatrais en yiddish.
Malamud estudou na escola secundaria Erasmus Hall de Brooklyn entre 1928 e 1932. Durante a súa época de estudante de secundaria en Brooklyn fíxose moi afeccionado ao cine (especialmente ás comedias de Charlie Chaplin) e acostumaba contarlles os argumentos das películas aos seus compañeiros de clase. Graduouse como bachelor na City College de Nova York en 1936. Traballou durante un ano por catro dólares con cincuenta centavos ao día como profesor en prácticas, antes de conseguir un préstamo do goberno para continuar os seus estudos universitarios, o que lle permitiu obter o título de master na Universidade de Columbia en 1942. Pouco despois comezou a publicar en revistas os seus primeiros relatos breves. Aínda que a súa aspiración era ser profesor de inglés, as circunstancias fixeron que acabara empregado na Oficina do Censo, en Washington, D.C. En 1945 casou con Ann de Chiara, con quen tería un fillo, Paul, en 1947, e unha filla, Janna, en 1952.
Mahershala Ali
Mahershalalhashbaz Ali, nado o 16 de febreiro de 1974 en Oakland (California) é un actor estadounidense. El é quizais mellor coñecido pola súa interpretación de Richard Tyler na serie de televisión da USA Network The 4400, e "Tizzy" no filme de 2008 O curioso caso de Benjamin Button.
Bernard Malamud
Biografía
En 1949, Malamud conseguiu traballo como profesor na Universidade Estatal de Oregón, experiencia que máis tarde levaría á ficción na súa novela A New Life (1961). Deixou este posto en 1961 para ensinar escritura creativa no Bennington College, en Vermont.