cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fanta
Historia
Rematada a segunda guerra mundial Coca-Cola recuperaría o control das súas fábricas en Alemaña e continuaría coa produción de Fanta. En 1961, chegaría a España o sabor a laranxa e en 1962 o sabor a limón.
Ingredientes
esquerda|miniatura|Botella clásica de Fanta, reproducida no seu 75 aniversario. Os ingredientes varían duns países a outros, a receita básica contén:
A diferenza das variedades europeas, en Latinoamérica non contén zume de laranxa nin polpa, coma a Fanta comercializada en Europa similar á Orangina, Mirinda, Kas ou TriNa.
Hai estudos que indican que o colorante E104, chamado amarelo de quinoleína, incrementa a hiperactividade dos nenos e causa dermatite. O uso deste colorante está prohibido nos Estados Unidos, Australia, o Xapón e Noruega. Conter E104 é unha das causas polas que non existe Fanta Limón en numerosos países.
San Vicenzo de Curtis, Vilasantar
San Vicenzo de Curtis é unha parroquia que se localiza no nordés do concello de Vilasantar. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 230 habitantes (135 homes e 95 mulleres) distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 340 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Toponimia
O topónimo Curtis proviría, con seguranza, de cohortis, isto é, da lexión que había no campamento romano da Ciadella, na contigua parroquia da Ciadella. De feito, antigamente facíase referencia á Ciadella coma Cidadelie de Curtis. Ademais, hai tamén outra parroquia contigua á Ciadella con igual topónimo: Santaia de Curtis.
Outra teoría máis improbábel é que procedese do oficio de curtidor de peles, presente antigamente por todo o territorio de Curtis.
Situación
Está situada no nordeste do concello de Vilasantar e no centro do arciprestado de Sobrado.
Limita ao leste coa parroquia da Ciadella (do concello de Sobrado) e ao norte nun pequeno tramo coa de Curtis (do concello homónimo), converxendo as tres no monte Enxameado. Ademais, confina ao sueste coa de Vilariño, ao suroeste coa de Armental e ao noroeste coa de Fisteus (do concello de Curtis).
Historia
Na antigüidade, as actuais terras da parroquia de San Vicenzo de Curtis ―xunto coas da Ciadella e de Curtis― formarían parte do Territorium Cohortis, isto é, o territorio xestionado directamente pola Cohors I Celtiberorum asentada no campamento romano da Ciadella. A configuración desta terra ou territorio de Curtis perduraría na Alta Idade Media.
Carlos Príncipe
Carlos Alberto González Príncipe, nado o 27 de maio de 1956 en Vigo, é un médico pediatra e político galego.
Traxectoria
Médico pediatra, militaba no PSdeG polo cal foi, tenente de alcalde (1983-1991), alcalde de Vigo (1991-1995), deputado no Parlamento de Galicia (1990-1993) e senador (1996-2004).
En xaneiro de 2015 foi expulsado do PSOE.
Saturday Night Wrist
Saturday Night Wrist é o quinto álbum da banda estadounidense de nu metal Deftones, lanzado á venda o 31 de outubro de 2006 a través do selo Maverick Records.
Historia
A banda comezou a compoñer novos riffs logo de terminar á súa xira de 2003 e logo de intentar traballar no seu estudo durante un tempo, alugaron a casa de Malibú onde Incubus gravara o disco Morning View. Alí gravaron varias demos e, tras entrevistarse con varios produtores, optaron por gravar con Bob Ezrin en Connecticut en lugar de traballar co seu produtor de tantos anos Terry Date.
Finalmente en abril a banda terminou a gravación do disco, esta vez con Shaun Lopez como produtor e participacións de Annie Hardy de Giant Drag na canción 'Pink Cell Phone' e Serj Tankian de System of a Down na canción 'Mein.'
O primeiro single do álbum foi "Hole in the Earth" e o seu vídeo dirixido por Brian Lazzaro.
BC Avtodor Saratov
O Avtodor Saratov (en ruso: Баскетбольный клуб Автодор Саратов) é un equipo de baloncesto profesional da localidade de Saratov, Rusia. Fundado en 1960, é un dos equipos históricos do baloncesto ruso. Actualmente compite na VTB United League e na Eurocup.
Lingua akolet
O akolet é unha lingua malaio-polinesia que se fala en Papúa Nova Guinea. ISO/DIS 639-3: akt
Un Certain Regard
Un Certain Regard é unha sección da selección oficial do Festival Internacional de Cinema de Cannes. Realízase na sala Debussy, paralela á competición para a Palma de Ouro. Esta sección foi presentada en 1978 por Gilles Jacob.
Lingua akolet
Falantes
1500 (2002)
Un Certain Regard
O nome literalmente significa "unha ollada segura" mais é entendido polos falantes franceses como "dende outro punto de vista". Esta sección é para filmes con varios tipos de visións e estilos, os cales contan as súas historias en xeitos non tradicionais.
Gañadores do Prix Un Certain Regard
En 1998, o Prix Un Certain Regard foi introducido na sección para recoñecer o novo talento e alentar a innovación e as obras atrevidas, presentando o filme gañador cunha axuda para a súa distribución en Francia.
Dende o ano 2005, o premio consta de 30 000€ financiados pola Fudanción Groupama GAN.
Katō
Katō (加東市, かとうし, Katō-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado na rexión de Kinki e ó leste da prefectura, na zona da provincia histórica de Harima, ó oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 157,49 km² e a poboación de 39.943 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 254 hab./km².
O concello de Katō limita cos concellos de Kasai, de Ono, de Miki, de Sanda, de Sasayama e de Nishiwaki.
Historia
A cidade de Katō foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila do distrito de Katō (Yashiro, Takino e Tōjō) no ano 2006.
Hotmail
Windows Live Hotmail, antes MSN Hotmail e correntemente denominado tan só Hotmail é un servizo de correo electrónico vía web propiedade de Microsoft e que non precisa dun cliente de correo electrónico; o seu acceso faise mediante navegador web ou ben co cliente específico Windows Live Mail. Fornece enderezos de correo do nomedousuario@hotmail.com, @hotmail.fr, @live.com ou @live.it
Historia e características
Jack Smith e Sabeer Bhatia establecérono o 4 de xullo de 1996 como un dos primeiros servizos webmail gratuítos. Microsoft mercouno en 1997 por unha cantidade estimada en 400 millóns de dólares e mudoulle o nome para MSN Hotmail. A versión actual, Windows Live Hotmail anunciouse o 1 de novembro de 2005 pero non saíu, e só no Países Baixos, ata o 9 de novembro de 2006 e houbo que agardar ata o 7 de maio de 2007 para o seu lanzamento internacional. Windows Live Hotmail na súa versión básica presenta 5 GB capacidade, medidas de seguridade patentadas, tecnoloxía AJAX e integración con Windows Live Messenger, Spaces, Calendar e Contacts. A súa interface está traducida a 35 linguas.
990
Outros
Historia ano a ano
Carlos Montero
Carlos Montero Castiñeira, nado en Celanova en 1972, é un escritor e guionista galego en lingua castelá.
Traxectoria
Montero licenciouse en Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid, e ao pouco comezou a traballar como guionista para o cinema e a televisión a comezos da década dos 2000. Foi coguionista de series de televisión españolas moi populares, como El Comisario ou Al salir de clase, e creador doutro título importante, Física o Química, do que ademais foi guionista. Tamén adaptou novelas e outras pezas narrativas para a televisión, coma El tiempo entre costuras.
Xa en 2012 publicou a súa primeira novela, Los tatuajes no se borran con láser, e catro anos máis tarde gañou un dos premios literarios máis importantes para as novelas en lingua castelá, o Premio Primavera, que está dotado con 100.000 euros. O premio obtívoo por El desorden que dejas, unha novela ambientada na vila ficticia galega de Novariz.
Lazo solidario
120px|dereita|O [[lazo vermello úsase en todo o mundo como emblema da loita contra a sida]]
Os lazos solidarios son pequenas fitas de tea, dobradas en forma de lazada, que se usan en distintas partes do mundo para indicar o apoio a unha causa social ou de solidariedade. As persoas que levan ese lazo na lapela expresan a súa solidariedade en relación a un problema determinado, que vén indicado por distintas cores. Aínda que en principio cada causa estaba en relación cunha cor, a proliferación de lazos solidarios ao longo e largo do mundo levou a que algunhas causas, como a loita contra o alzhéimer, empreguen lazos morados e lazos brancos, ou que unha mesma cor poida significar causa diversas: o lazo vermello pode representar loita contra a sida pero tamén loita contra a droga.
Os lazos comezaron sendo de pequeno tamaño e axeitados para prender na lapela da chaqueta ou no peito da camisa ou da camiseta. Porén, a expansión desta corrente levou a que se deseñasen variantes para prender nas antenas dos coches, ou que se producisen lazos de gran tamaño para pendurar de edificios públicos, árbores ou balcóns.
Lazos galegos
Ademais dos lazos de uso internacional, en Galiza tivo especial incidencia o lazo negro, símbolo da protesta cidadá contra a xestión do afundimento do Prestige, en 2002.
Juan de Arespacochaga
Juan de Arespacochaga y de Felipe, nado en Madrid o 27 de xaneiro de 1920 e finado na mesma cidade o 1 de outubro de 1999 foi un enxeñeiro e político español
Traxectoria
Naceu en Madrid, no seo dunha familia oriúnda de Biscaia. Era doutor enxeñeiro de Camiños, Canles e Portos pola Escola de Madrid.
En 1949 incorporouse aos Servizos Hidráulicos do Estado, onde dirixiu as obras da presa de El Vado, na Provincia de Guadalaxara, para o abastecemento de auga a Madrid. En 1958 xa era xefe do gabinete de Estudos Hidráulicos do Ministerio de Obras Públicas. Posteriormente foi nomeado director xeral de Promoción do Turismo e presidente da Empresa Nacional de Turismo de España. En 1971 foi designado procurador nas Cortes franquistas en representación das grandes cidades españolas. En 1976 é ademais nomeado alcalde de Madrid en substitución de Miguel Ángel García-Lomas Mata.
Publicou Galicia, esa península. Editora Nacional, Colección Ateneo, 1967.
Serra do Barbanza
miniatura|300px|Vista panorámica da Serra do Barbanza. A Serra do Barbanza,   ou Serra de Barbanza, é unha pequena cordilleira montañosa situada na península do Barbanza, na provincia da Coruña. Atópase entre a ría de Muros e Noia e a de Arousa, no extremo occidental de Galicia. Acada cotas superiores aos 600 metros sobre o nivel do mar, a apenas 5 quilómetros do litoral. O punto de máxima altura é o monte Iroite, con 685 metros. Tamén pertence a esta serra o monte da Curota.
Espiñeiro, Serantes, Oleiros
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Canon por copia privada
A remuneración compensatoria por copia privada ou canon por copia privada é unha taxa aplicada a diversos medios de gravación e cuxa recadación reciben os autores, editores, produtores e artistas, asociados a algunha entidade de xestión de dereitos de autor, en compensación polas copias que se fan dos seus traballos.
La Seyne-sur-Mer
La Seyne-sur-Mer (en francés e oficialmente; en La Sanha ou La Sèina) é unha cidade e concello no sueste de Francia, no departamento de Var, e é un suburbio industrial de Toulon, ó suroeste do porto. A cidade ten unha poboación de pouco máis de 60.000 habitantes.
Canon por copia privada
Contemplouse por primeira vez na lexislación española na Lei 22/1987, de 11 de novembro, de Propiedade intelectual. No artigo 25 do texto refundido da Lei de Propiedade intelectual española (Real Decreto Lexislativo 1/1996, de 12 de abril, durante o último goberno en funcións de Felipe González), tamén se regulou a pretensión compensatoria resultante dunha presunta afectación do dereito patrimonial de autores, editores, artistas, produtores audiovisuais e fonográficos, cando o comprador realiza copias para uso privado. A lei obriga a exercitar o cobro a través das entidades de xestión colectiva (SGAE, AIE e AGEDI). Por isto denomínase como un "dereito de remuneración de xestión colectiva forzosa".
O canon por copia privada cóbrase no estado español aos fabricantes e importadores dos equipos, aparatos e materiais que serven para a gravación de obras musicais o audiovisuais. Así e todo, a SGAE indica que a Lei de Propiedade intelectual considera responsables solidarios do pagamento da remuneración aos distribuidores, por xunto ou polo miúdo, sucesivos adquirentes, se na factura dos seus provedores non aparece desagregado o importe da remuneración.
O Rapadoiro, Noicela, Carballo
O Rapadoiro é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 51 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 23 homes e 28 mulleres.
Canon por copia privada
En setembro de 2003 comezouse a aplicar aos CDs e DVDs virxes como resultado dun acordo entre as entidades de xestión de dereitos de autor (coa SGAE á fronte) e a ASIMELEC. Isto provocou gran balbordo porque resultaba evidente que estes soportes úsanse de ote para outras fins alleas á copia privada, e porque dito acordo negociouse sen a participación nin presenza de consumidores e autoridades.
Segundo as cifras que publica a propia SGAE, entre os anos 2003 e 2005 a súa recadación medrou case 12% e sitúase en 300 millóns de euros.
María Uriz
María de la Asunción Uriz Mosquera, máis coñecida como María Uriz, nada na Coruña o 21 de agosto de 1946, é unha soprano galega.
Traxectoria
Mentres estudaba o Bacharelato Superior, iniciou os estudos de piano, música de cámara e Arte Dramática no Conservatorio de Música da súa cidade natal. Ó rematar o estudos, e grazas a que o seu irmán era membro da Coral Polifónica o Eco, deu os seus primeiros pasos no mundo da ópera. Despois diso iniciou a carreira de canto concluíndoa no Conservatorio Superior de Música do Liceo.
Na década dos 70 obtivo as bolsas March e Castellblanch, o que lle permitiu trasladarse a Italia para ampliar os seus estudos. Posteriormente obtivo tamén a bolsa Agustín Pedro y Pons e o premio de Canto Eugenia Kémeny. Pouco despois foi requirida polas autoridades, para actuar na recepción que anualmente e no Palacio Municipal da Coruña, realizaba o entón Xefe do estado Francisco Franco e os seus ministros. Durante catro anos, e baixo a dirección de Elvira de Hidalgo (Elvira Rodríguez de Hidalgo), famosa soprano, mestra de Maria Callas, realizou estudos de técnica vocal e escénica en Milán (Italia).
Amido, Oleiros, Vilalba
Amido é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Eduardo Parga Veiga
Eduardo Parga Veiga, nado en 1965, é un político galego do PPdeG
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2003 foi elixido concelleiro en Malpica de Bergantiños pola Agrupación Veciñal de Electores de Malpica (AVE), a cal encabezaba o expopular José Manuel Vila e foi a segunda forza máis votada tralos socialistas de José Ramón Varela Rey. Finalmente estableceuse un pacto de goberno cos socialistas e pasou a ocuparse da concellería de cultura e dportes. Volveu a ser elixido concelleiro por AVE en 2007, situándose nesta ocasión na oposición. A comezos de 2009 regresou cos seus compañeiros ao PPdeG, sendo nomeado José Manuel Vila novo líder da formación conservadora. Porén, tralo falecemento de Vila en febreiro de 2011 asumiu o liderado do PPdeG na localidade.
Desta forma foi o candidato á alcaldía polo PPdeG nas eleccións municipais de 2011, consigueu a vitoria e foi elixido alcalde grazas ao apoio de Alfredo Cañizo, concelleiro de AIM, co cal pasou a gobernar en coalición. Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas municipais de 2015. Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a maioría e a alcaldía, que foi para Walter Pardo Añón do PSdeG-PSOE ó contar co apoio do BNG e de Cañizo (entón candidato de Ciudadanos. Porén, trala ruptura do pacto de goberno con Cañizo, en setembro de 2021 presentou unha moción de censura que contou co apoio deste último e o devolveu á alcaldía. Nas municipais de 2023 mantivo os resultados da anterior ocasións, ó igual que os demais grupos, polo que mantivo a alcaldía co apoio de Alfredo Cañizo, nesta ocasión de volta coas siglas de AIM.
Canon por copia privada
Contía do canon
A contía do canon segundo publica a Sociedad General de Autores y Editores, depende do tipo de equipo (analóxico ou dixital) e do destino do soporte. As tarifas vixentes na actualidade (xaneiro de 2008) son as seguintes:
* Nota: Ao importe final hai que engadirlle o IVE.
A reforma da Lei de Propiedade intelectual aprobada en decembro de 2007 introduciu unhas novas tarifas, actualmente pendentes da súa publicación e entrada en vigor, para esta taxa que queda da seguinte forma:
Estas cifras calculáronse sobre a base dos dados manexados polo Ministerio de Industria, Turismo e Comercio que estimaban os danos e perdas anuais correspondentes á modalidade de reprodución de obras divulgadas en forma de libros ou asimiladas é de 34 786 128 €, e o correspondente á modalidade de reprodución de fonogramas ou outros soportes sonoros e de reprodución visual ou audiovisual é de 75 362 883 €.
Defensores do Canon
Independentemente da posible consideración económica destes conceptos (ingreso coercitivo, remuneración da propiedade intelectual, case-imposto etc.) a Teoría económica indica que este incremento dos custos tradúcese necesariamente nun incremento de prezos en proporción ás elasticidades relativas de demandantes (consumidores) e ofertantes (neste caso, empresas cuxos produtos están suxeitos á exacción). Adóitase considerar que debido ás características da demanda, os consumidores son os axentes económicos sobre os que se repercuten en maior medida estes custos engadidos.
Segundo declararon os defensores do canon, este permite a protección da cultura autóctona e fomenta a aparición de novos talentos. Ademais expresaron que tamén deberíase estender ás liñas ADSL, routers/antenas WiFi e, de ser posible, a calquera outro soporte que permita o almacenamento, reprodución e distribución de obras musicais o audiovisuais (ex. discos duros, chaveiros USB).
Obxeccións ao canon
O canon foi moi contestado por moitos consumidores, dando lugar a distintas campañas, sobre todo en Internet. Estes consideran que o canon é arbitrario, xa que non hai control de qué obras musicais son realmente utilizadas cando se reparten os cartos os autores. Segundo os avogados da SGAE en diversas charlas sobre o tema, este repartimento realízase de forma proporcional á «importancia» do autor. O canon tamén a quen usa cintas, CD o DVD para gravar a súa propia música, datos persoais ou material que non pertenza a socios da SGAE. Este feito levou a suxerir aos detractores do canon que este vulnera a presunción de inocencia, garantida na Constitución Española, xa que presume que toda persoa que adquirir un soporte gravable virxe, vaino empregar para copiar material registrado. Segundo a lexislación, pódense definir excepcións ao canon para certas asociacións, aínda que na actualidade parece que nunca se aplicou.
Se a SGAE aplica nas súas estimacións dita relación de substitución (1 copia = 1 venda), poderíase considerar que as valoracións de dito organismo referentes á minoración de ingresos derivadas da copia privada están, en enorme medida, sobrevaloradas e condicionadas polo interese de maximizar o canon. Se a SGAE corrixe esas cifras considerando que 1 copia < 1 venda, debería recoñecerse que non se está a formular correctamente o tema na súas declaracións públicas.
Fornos, Serantes, Oleiros
Fornos é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 65 habitantes (32 homes e 33 mulleres).
Canon por copia privada
Obxeccións ao canon
Houbo moitos casos en que se tratou de cobrar o canon a establecementos que puñan unicamente música de autores alleos á SGAE, ou se ameazou con denunciar aos mantedores de páxinas que distribuían música con permiso dos seus autores, ou da que eran autores.
Aeroporto da Cidade de Mannheim
O aeroporto da Cidade de Mannheim, anteriormente aeroporto de Mannheim-Neuostheim/Neuhermsheim, é un aeroporto menor rexional alemán que serve a cidade de Mannheim, a segunda máis grande do estado de Baden-Württemberg despois de Stuttgart. Está situado a 3,5 quilómetros ao leste do centro da cidade, no distrito de Neuostheim. É usado principalmente por aviación xeral.
Lei de Dollo
A lei de Dollo ou lei de Dollo da irreversibilidade evolutiva ou principio de Dollo é unha hipótese proposta en 1893 polo paleontólogo belga nacido en Francia Louis Dollo, que di que a evolución non é reversible. A formulación desta hipótese tal como a fixo inicialmente Dollo era: "Un organismo non pode retornar, nin sequera parcialmente, a un estado previo polo que xa pasou na súa liña de antepasados." Esta enunciación é a miúdo malinterpretada como unha hipótese menos esixente referida á posibilidade de recuperar estruturas ou órganos perdidos, que é improbable que reaparezan na "mesma forma" (definida con pouca precisión). Segundo Richard Dawkins, esta lei é "realmente só unha afirmación sobre a improbabilidade estatística de seguir exactamente a mesma traxectoria evolutiva dúas veces (ou calquera traxectoria determinada), en calquera dirección." Stephen Gould suxeriu que a irreversibilidade hipoteca certas vías evolutivas unha vez que emerxen as formas principais: "[Por exemplo], unha vez que se adopta o plan corporal ordinario dun réptil, centos de opcións quedan para sempre pechadas, e as posibilidades futuras deben desenvolverse dentro dos límites do deseño herdado."
Un exemplo
Nun estudo de 2009 sobre a evolución da estrutura das proteínas propúxose un novo mecanismo para a lei de Dollo. No estudo examinouse un receptor hormonal que evolucionara desde dunha proteína ancestral que podía ligarse a dúas hormonas pero que cambiou a unha nova proteína que era específica para unha soa hormona. Este cambio fora causado por dúas substitucións de aminoácidos, que impiden que se produza a unión da segunda hormona. Porén, ocorreron seguidamente outros cambios, que eran selectivamente neutros, xa que non afectaban á unión a hormonas. Cando os autores trataron de reverter a proteína ao seu estado ancestral facendo mutar os dous "residuos de unión", encontraron que os outros cambios producidos desestabilizaran o estado ancestral da proteína. Concluíron que para que evolucionase esta proteína revertendo ao estado anterior e recuperando a súa capacidade de unirse ás dúas hormonas, terían que producirse varias mutacións neutras independentes simplemente por azar e sen presión de selección. Como isto é extremadamente improbable, pode explicar por que a evolución tende a ir nunha soa dirección.
Excepcións propostas á lei de Dollo
Aínda que non está claro cal é o limiar exacto para a violación da lei de Dollo, hai varios estudos de casos cuxos resultados discuten a validez dalgunhas interpretacións. Por exemplo, moitos taxons de gasterópodos reduciron as súas cunchas, e algúns perderon o enrolamento en espiral. Segundo a interpretación de S. J. Gould da lei de Dollo, non sería posible recuperar a cuncha enrolada en espiral despois de que se perdera o enrolamento. Non obstante, uns poucos xéneros da familia de caracois Calyptraeidae puideron ter cambiado o seu ritmo de desenvolvemento (heterocronía) e recuperado unha cuncha enrolada a partir dunha cuncha non espiralada de tipo patela. Outras "excepcións" propostas inclúen as ás dos insectos pau, os estadios larvarios de píntegas, perda de dedas en lagartos, de clavículas en dinosauros terópodos non aviarios, do pescozo, a rexión pectoral, e de musculatura das extremidades superiores en primates, incluíndo na liñaxe que deu lugar aos humanos.
Partido Comunista Obrero Español
En 1986, tras a expulsión de Santiago Carrillo do PCE, Enrique Líster e a maioría dos militantes do PCOE volveron ó PCE, aínda que un sector minoritario opúxose. No ano 2000 produciuse a fusión entre o PCOE e o Partido Comunista de los Pueblos de España pero no 2003 un grupo de militantes deixou o PCPE e refundou o PCOE.
Bisexualidade
miniatura|dereita|Bisexualidade miniatura|dereita|Bandeira de orgullo bisexual|150px miniatura|150px|Símbolo dos homes bisexuais. miniatura|150px|Símbolo das mulleres bisexuais.
A bisexualidade é unha orientación sexual que consiste na atracción sexual, afectiva ou sexoafectiva entre individuos de xénero (socialmente) e sexo (bioloxicamente) igual ou distinto. A maioría das persoas bisexuais non están atraídas igualmente por homes e mulleres e poden incluso variar entre estados nos que achan atractivos unicamente un dos xéneros ou sexos ao longo do tempo. Noutros casos, existe bastante estatismo no seu nivel de atracción durante o transcurso da súa vida adulta.
Valoración
Aínda que a bisexualidade foi observada nunha variedade de formas nas sociedades humanas e o reino animal ao longo da historia escrita, o termo bisexualidade (como os termos heterosexualidade e homosexualidade) non foi cuñado até o século XIX.
Historia
Dentro da tradición occidental, adóitase dar carta de natureza á bisexualidade dende a antiga Grecia pois este tipo de relacións formaban parte da orde social establecida e eran practicadas por persoas de estamentos sociais máis relevantes, incluso polos gobernantes de Grecia e Roma.
A bisexualidade foi observada en varias sociedades humanas e tamén no reino animal.
Descrición
Os intentos de descrición teórica da conduta bisexual aparecen marcados, dentro da tradición sexolóxica occidental, polo seu carácter de territorio ambiguo, no que a tensión entre homosexualidade e heterosexualidade fica anulada. Nun intento de desambiguación, considerouse que existen varios niveis de análises dos que derivan as diferentes formas de conceptualizar a bisexualidade: Esta gradación de niveis corresponde, ademais, a unha cronoloxía nos estudos sobre a bisexualidade. As teorías pertencentes aos dous primeiros niveis, o biolóxico e psicolóxico, encadran o seu desenvolvemento durante o século XIX, mentres que as dos dous seguintes, condutual e cultural, aparecen durante o século XX.
Prevalencia
A mediados dos anos 50, Alfred Kinsey ideou a escala que leva o seu nome nun intento de medir a orientación sexual. A escala de sete puntos ten un índice de 0 ("exclusivamente heterosexual") até 6 ("exclusivamente homosexual"). A bisexualidade abrangue a maioría dos valores da escala (1-5), que vai desde "predominantemente heterosexual, só incidentalmente homosexual" (1) até "predominantemente homosexual, só incidentalmente heterosexual". No medio da escala o (3) é "identicamente heterosexual e homosexual".
O traballo de Alfred Kinsey Sexual Behaviour in the Human Male (1948) amosou que o "46% da poboación masculina participara en actividades de carácter heterosexual e homosexual, ou reaccionara a persoas de ambos os dous sexos no transcurso das súas vidas adultas". O Kinsey Institute declarou que "Kinsey dixo en ambos os dous volumes de Sexual Behavior in the Human Male e Sexual Behavior in the Human Female que era imposible determinar o número de persoas que eran homosexuais ou heterosexuais, tan só era posible contabilizar un determinado comportamento nun período de tempo determinado". Ambos os dous libros de Kinsey crearon moito rebumbio debido tanto aos seus achados como a súa metodoloxía.
Bifobia
A bifobia é un neoloxismo que se refire ao rexeitamento cara as persoas bisexuais ou cara a bisexualidade mesma. Refírese ao punto de vista de que as persoas deben pertencer obrigatoriamente a algunha das outras dúas orientacións sexuais: heterosexualidade ou homosexualidade (monosexualidade obrigatoria). As persoas bisexuais poden ser obxecto de ataques bifóbicos, pois esíxeselles unha suposta "definición" da súa orientación sexual en termos dicotómicos dunha ou outra. Con todo, a bisexualidade é unha orientación tan definida como as outras. Alén diso, outras motivacións para tal rexeitamento veñen dadas por un "estereotipo" moi espallado sobre a comunidade bisexual: a suposta promiscuidade inherente á súa condición sexual. Disto poden derivar rumores de que a comunidade bisexual é responsábel de difundir enfermidades como a sífilis, a sida ou o herpes xenital, entre outras.
O Rapadoiro
Co topónimo O Rapadoiro pódense atopar os lugares de:
George Chakiris
George Chakiris, nado en Norwood (Ohio) o 16 de setembro de 1934 é un bailarín, cantante e actor estadounidense.
Traxectoria
Fillo dos inmigrantes gregos Steven Chakiris e Zoe Anastasiadou, estudou na American School of Dance.
Debutou no cinema en 1947 no coro de Song of Love. Durante varios anos apareceu en pequenos papeis de filmes musicais.
O seu grande éxito chegou co filme de 1961 West Side Story, polo que recibiu o Oscar ao mellor actor secundario polo seu papel de Bernardo, líder dos "Sharks". A partir deste momento foi un actor moi reclamado, chegando a gañar 100 000 dólares por filme.
Ademais de no cinema, actuou no teatro en Londres e nos Estados Unidos e tamén na televisión. A principios da década de 1960 iniciou unha carreira como cantante e tamén traballou deseñando xoias.
Afiador
Afiador pódese referir a:
A Gándara, Serantes, Oleiros
A Gándara é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 147 habitantes (75 homes e 72 mulleres).
A Barrosa, Oleiros, Vilalba
A Barrosa é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Primeira división española 1941/42
A tempada 1941−42 da Primeira División de España foi a 11ª edición deste torneo. Celebrouse entre o 28 de setembro de 1941 e o 5 de abril de 1942. O Valencia CF proclamouse campión por primeira vez na súa historia.
Esta tempada o campionato ampliouse a 14 participantes. O Granada CF, o CD Castellón e o Deportivo da Coruña debutaron na categoría, sendo a primeira vez na historia da liga que dous equipos galegos xogan na Primeira División: o Dépor e o Celta, que acabaron 4º e 5º respectivamente.
Promoción de permanencia
O partido entre o Real Oviedo e o CE Sabadell disputouse en Madrid o 4 de xuño de 1942 e o encontro entre o CF Barcelona e o Real Murcia disputouse en Madrid o 28 de xuño dese ano.
Máximos goleadores
O porteiro menos goleado foi Juan Acuña, do Deportivo da Coruña.
Zoárcidos
miniatura|Zoarces viviparus Os zoárcidos (Zoarcidae) son unha familia de peixes pertencentes á suborde Zoarcoidei, da orde dos Perciformes. Teñen forma dunha anguía e está formada por 220 especies.
Sergei Prokofev
Sergei Sergeevich Prokofev (en Сергей Сергеевич Прокофьев), nado en Sontsovka o e finado en Moscova o 5 de marzo de 1953, foi un compositor, pianista e director de orquestra soviético que dominaba xéneros musicais numerosos e viña a ser admirado como un dos compositores máis sobranceiros do século XX. As súas obras inclúen pezas tan escoitadas como a marcha de O amor das tres laranxas, a suite Poruchik Kizhe, o ballet Romeo e Xulieta, de onde se toma a «Danza dos cabaleiros», e Pedro e o lobo. Dentro das formas e xéneros establecidos nos que traballou, creou sete óperas completas, sete sinfonías, oito ballets, cinco concertos para piano, dous concertos para violín, un concerto para violonchelo, un concerto sinfónico para violonchelo e orquestra, e completou nove sonatas para piano.
Graduado no Conservatorio de San Petersburgo, Prokofev inicialmente deuse a coñecer como compositor-pianista iconoclasta e logrou notoriedade cunha serie de obras ferozmente disonantes e virtuosas para o seu instrumento, incluídos os seus dous primeiros concertos para piano. En 1915, Prokofev realizou unha ruptura decisiva da categoría estándar de compositor-pianista coa súa orquestral Suite escita, compilada a partir de música orixinalmente composta para un ballet encargado por Sergei Diagilev dos Ballets Russes. Diagilev encargou outros tres ballets a Prokofev: Chout, Le pas d'acier e Le Fils prodigue, que no momento da súa produción orixinal causaron sensación entre críticos e colegas. Con todo, o maior interese de Prokofev foi a ópera, e compuso varias obras neste xénero, incluíndo O xogador e O anxo de lume. O único éxito operístico de Prokofev durante a súa vida foi O amor das tres laranxas, composta para a Ópera de Chicago, e posteriormente interpretada durante a seguinte década en Europa e Rusia.
Logo da Revolución de 1917, Prokofev deixou Rusia coa bendición oficial do ministro soviético Anatoli Lunacharskii e residiu nos Estados Unidos, logo en Alemaña, logo en París, e gañouse a vida como compositor, pianista e director de orquestra. Durante ese teempo, casou cunha cantante española, Carolina (Lina) Codina, con quen tivo dous fillos. A principios da década de 1930, a Gran Depresión diminuíu as oportunidades para que os ballets e óperas de Prokofev se presentaran nos Estados Unidos e Europa occidental. Prokofev, que se consideraba a si mesmo ante todo como compositor, resentía o tempo que lle levaba facer unha xira como pianista, e recorría cada vez máis á Unión Soviética para solicitar encargos de nova música. En 1936, finalmente regresou á súa terra natal coa súa familia. Gozou de certo éxito alí, especialmente con Poruchik Kizhe, Pedro e o Lobo, Romeo e Xulieta, e quizais sobre todo con Alexandre Nevski.
A invasión nazi á Unión Soviética impulsouno a compoñer a súa obra máis ambiciosa, unha versión operística de Guerra e paz de Lev Tolstoi. En 1948, Prokofev foi acusado de producir "formalismo antidemocrático". A pesar desa acusación, gozou do apoio persoal e artístico dunha nova xeración de intérpretes rusos, especialmente Sviatoslav Richter e Mstislav Rostropovich: escribiu a súa Novena sonata para piano para o primeiro e a súa Sinfonía concertante para o segundo.
Infancia e primeiras composicións
miniatura|esquerda|Prokofev con 9 anos. Sergei Prokofev naceu o 23 de abril de 1891 en Sontsovka (agora Sontsivka, raión de Pokrovskyy, óblast de Donetsk, Ucraína), un predio rural remoto na Gubernia de Ekaterinoslav do Imperio Ruso. Seu pai, Sergei Alekseievich Prokofev, era enxeñeiro agrónomo. A nai de Prokofev, Mariia Grigorievna (de solteira Zhitkova), proviña dunha familia de antigos servos que foran propiedade da familia Sheremetev, baixo cuxo patrocinio ensinábase teatro e artes aos nenos servos dende unha idade temperá. Reinhold Glière (o primeiro profesor de composición de Prokofev) describiuna como "unha muller alta con fermosos ollos intelixentes ... que soubo crear unha atmosfera de calidez e sinxeleza sobre ela". Logo da súa voda no verán de 1877, os Prokofev mudáronse a unha pequena propiedade na gobernación de Smolensk. Finalmente, Sergei Alekseievich encontrou emprego como enxeñeiro de camiños, empregado por un dos seus antigos compañeiros de estudos, Dmitri Sontsov, a cuxa propiedade nas estepas ucraínas mudáronse os Prokofev.
No momento do nacemento de Prokofev, Mariia, que perdera dúas fillas anteriormente, adicara a súa vida á música. Durante a primeira infancia do seu fillo, pasou dous meses ao ano en Moscova ou San Petersburgo recibindo clases de piano. Sergei Prokofev inspirouse ao escoitar á súa nai practicando ao piano pola noite, na súa maioría obras de Frédéric Chopin e Ludwig van Beethoven, e escribiu a súa primeira composición para piano aos cinco anos de idade, un Gallop indio, que a súa nai escribiu nunha escala maior co cuarto grao da escala elevado, xa que o neno Prokofev sentía «renuencia a abordar as notas negras». Aos sete anos tamén aprendera a xogar ao xadrez. O xadrez seguiría a ser unha paixón para el e familiarizouse cos campións mundiais como José Raúl Capablanca, a quen venceu nunha partida de exhibición simultánea o 16 de maio de 1914, e Mikhail Botvinnik, con quen xogou varias partidas na década de 1930. Aos nove anos seu pai levouno por primeira vez a Moscova, onde ademais de ficar abraiado pola cidade, ou visitar o circo, quedouo fascinado polo teatro, especialmente pola interpretación da orquestra sinfónica. De volta, xunto cos seus amigos comezou xogar a representar as súas propias obras, e un día compuxo a súa primeira ópera, O Xigante, e pese á incredulidade inicial da súa nai conseguiu completar a música de piano, xunto cos diálogos improvisados cos seus compañeiros. Era unha sinxela, mais brillante historia sobre dous valentes mozos que defendían a unha muller fronte o perigo dun terrible xigante. Pouco tempo despois, na casa de seu tío e coa colaboración dos seus primos e a súa tía, que mesmo se disfrazaron para a ocasión, representou o primeiro acto da súa ópera no salón do fogar, ante o abraio de seus pais e familia. Daquela xa compuxera dita ópera, así como unha abertura e outras pezas, e estaba inmerso na escritura dunha segunda e maior ópera titulada Illas desertas. Nese momento seus pais decidiron proporcionar a seu fillo unha educación máis sólida, con traballo duro e disciplina, comezando con leccións de francés e alemán.
Educación formal e primeiras obras controversas
miniatura|[[Reinhold Glière, primeiro profesor de Prokofev.]] En 1902, a nai de Prokofev coñeceu a Sergei Taneev, director do Conservatorio de Moscova, quen inicialmente suxeriu que Prokofev debería comezar as clases de piano e composición con Aleksandr Goldenweiser. Incapaz de organizar isto, Taneev en cambio fixo arranxos para que o compositor e pianista Reinhold Glière pasara o verán de 1902 en Sontsovka ensinando a Prokofev. A primeira serie de leccións culminou, ante a insistencia dun Prokofev daquela de once anos, co compositor en ciernes facendo o seu primeiro intento por escribir unha sinfonía. O verán seguinte, Glière volveu visitar Sontsovka para continuar coas súas clases. Cando, décadas despis, Prokofev escribiu sobre as súas leccións con Glière, deu crédito ao método comprensivo do seu mestre, mais queixouse de que Glière ensináralle a estrutura de frase "cadrada" e as modulacións convencionais, que posteriormente tivo que desaprender. No entanto, equipado coas ferramentas teóricas necesarias, Prokofev comezou a experimentar con harmonías disonantes e compases infrecuentes nunha serie de pezas breves para piano que chamou "cancionciñas" (a partir da chamada «forma de canción», máis exactamente de forma ternaria, na que se basearon), sentando as bases para o seu propio estilo musical.
A pesar do seu crecente talento, os pais de Prokofev dudaron sobre iniciar a seu fillo nunha carreira musical a unha idade tan temperá e consideraron a posibilidade de que asistira a unha boa escola secundaria en Moscova. En 1904, a súa nai decidírase en cambio por San Petersburgo e ela e Prokofev visitaron a daquela capital para explorar a posibilidade de mudarse alí para a súa educación. Presentáronlles o compositor Aleksandr Glazunov, profesor no Conservatorio de San Petersburgo, que pediu coñecer a Prokofev e a súa música. Prokofev compuxera dúas óperas máis, Illas desertas e A festa na época da peste, e estaba traballando na súa cuarta, Undina. Glazunov ficou tan abraiado que instou á nai de Prokofev a que o seu fillo solicitara a admisión ao Conservatorio. Pasou as probas introdutorias e inscribiuse ese ano.
Varios anos máis novo que a maior parte dos seus condiscípulos, Prokofev era visto como excéntrico e arrogante, e molestaba a varios dos seus compañeiros ao manter estatísticas sobre os seus erros. Durante ese período, estudou, entre outros, piano con Aleksandr Winkler; harmonía e contrapunto con Anatoli Liadov; dirección con Nikolai Cherepnin; e orquestación con Nikolai Rimskii-Korsakov (aínda que cando Rimskii-Korsakov morreu en 1908, Prokofev sinalou que só estudara con el "de algún xeito" —era só un de moitos estudantes nunha clase moi concorrida— e lamentou que doutro xeito "nunca tería tido a oportunidade de estudar con el"). Tamén compartiu clases cos compositores Boris Asafev e Nikolai Miaskovskii, e este último converteuse nun amigo relativamente próximo e de toda a vida.
Como membro da escena musical de San Petersburgo, Prokofev desenvolveu unha reputación de rebelde musical, mentres recibía eloxios polas súas composicións orixinais, que el mesmo interpretaba no piano. En 1909, graduouse da súa clase en composición con cualificacións pouco impresionantes. Continuou no Conservatorio, estudando piano con Anna Esipova e proseguiu as súas clases de dirección con Cherepnin.
En 1910, coa morte de seu pai cesou o apoio financeiro a Sergei. Afortunadamente, comezara a facerse un nome como compositor e pianista fora do Conservatorio e facía aparicións nas Noites de Música Contemporánea de San Petersburgo. Alí interpretou varias das súas obras para piano máis aventuradas, como os seus altamente cromáticos e disonantes, Etudes Op. 2 (1909). A súa actuación impresionou aos organizadores das Noites o suficiente como para invitar a Prokofev a realizar a estrea rusa de Drei Klavierstücke Op. 11, de Arnold Schönberg. A experimentación harmónica de Prokofev continuou con Sarcasmos para piano, Op. 17 (1912), que facía un uso extenso da politonalidade. Nese tempo compuxo os seus dous primeiros concertos para piano, o último dos cales causou un escándalo na súa estrea (23 de agosto de 1913, Pavlovsk). Segundo unha versión, o público saíu da sala con exclamacións de "Ao demo con esta música futurista! Os gatos no tellado fan mellor música!", mais os modernistas estaban extasiados.
En 1911, chegou a axuda do renomeado musicólogo e crítico ruso Aleksandr Ossovskii, quen escribiu unha carta de apoio ao editor de música Boris P. Iurgenson (fillo do fundador da editorial Peter Iurgenson) e así ofrecéuselle un contrato ao compositor. Prokofev fixo a súa primeira viaxe ao estranxeiro en 1913, foi a París e Londres, onde coñeceu por primeira vez os Ballets Russes de Sergei Diagilev.
Primeiros ballets
miniatura|[[Sergei Diagilev encargou a Prokofev o seu primeiro ballet.]] En 1914 Prokofev rematou a súa carreira no Conservatorio ao participar na "batalla dos pianos", un concurso aberto aos cinco mellores estudantes de piano, cuxo premio era un piano de cola Schreder: Prokofev gañou ao interpretar o seu propio Concerto para piano núm. 1. As súas primeiras obras, como dito concerto e a Suite escita para orquestra (1914), valéronlle mala fama como músico, pois non correspondían coa liña nacionalista rusa.
Pouco despois viaxou a Londres, onde se puxo en contacto co empresario Sergei Diagilev. Este encargoulle o seu primeiro ballet, Ala e Lolli, mais cando o compositor levoulle a obra en curso a Italia en 1915, rexeitouna como "non rusa". Como compensación, acordaron que Prokofev realizara unha actuación do seu Segundo concerto para piano nun concerto sinfónico en Roma o 17 de marzo, na que foi a súa primeira interpretación no estranxeiro. O tema final do Segundo concerto mostraba que Prokofev non era alleo aos temas rusos, polo que Diagilev instouno a escribir "música que fora verdadeiramente rusa" e encargoulle o ballet O bufón. Baixo a guía de Diagilev, Prokofev elixiu o seu tema dunha colección de contos populares recompilados polo etnógrafo Aleksandr Afanasev. A historia, relacionada cun bufón e unha serie de engaños, tería sido previamente suxerida a Diagilev por Igor Stravinskii como posible tema para un ballet e Diagilev e o seu coreógrafo Léonide Massine axudaron a Prokofev a darlle forma de guión de ballet. A inexperiencia do compositor con este xénero levouno a revisar a obra extensamente ata 1920, seguindo a detallada crítica de Diagilev, antes da súa primeira produción.
A estrea do ballet en París o 17 de maio de 1921 foi un grande éxito e foi recibido con grande admiración por un público que incluía a Igor Stravinskii, Maurice Ravel e Michel Fokine. Stravinskii cualificou o ballet como "a única peza de música moderna que podía escoitar con placer", mentres que Ravel denominouno "unha obra de xenio".
Primeira guerra mundial e Revolución
miniatura|Prokofev contra 1918. En paralelo durante a primeira guerra mundial, Prokofev regresou ao Conservatorio e estudou órgano para evitar ser recrutado. Compuxo O xogador, ópera baseada na novela homónima de Fiódor Dostoievski, mais os ensaios estiveron cheos de problemas e a estrea, prevista para o ano 1917, tivo que ser cancelada debido á Revolución de Febreiro. No verán daquel ano, Prokofev compuxo a súa Primeira Sinfonía, a «Clásica». Este é o nome que el mesmo lle deu, dado que a compuxo nun estilo que, segundo Prokofev, Joseph Haydn tería empregado se estivera vivo nesa época. É de estilo máis ou menos clásico, mais incorpora elementos musicais máis modernos.
A sinfonía tamén foi unha obra contemporánea exacta do Concerto para violín núm. 1, que estaba programado para estrearse en novembro de 1917. Compuxo a melodía de abertura do concerto en 1915, durante a súa historia de amor con Nina Mescherskaia. Os movementos restantes inspiráronse en parte na representación en San Petersburgo de 1916 da obra Mitos de Karol Szymanowski polo violinista polonés Paul Kochanski. As primeiras interpretacións de ambas obras deberon esperar ata o 21 de abril de 1918 e o 18 de outubro de 1923, respectivamente. Quedou brevemente coa súa nai en Kislovodsk, no Cáucaso.
Despois de completar a partitura da cantata Sete, eles son sete, unha "invocación caldea» para coro e orquestra, Prokofev ficou "sen nada que facer e o tempo colgaba pesadamente das miñas mans". Crendo que en Rusia "non había ningún uso para a música nese momento", decidiu probar fortuna nos Estados Unidos ata que pasara a confusión na súa terra natal. Partiu cara a Moscova e San Petersburgo en marzo de 1918 para resolver cuestións financeiras e xestionar o seu pasaporte. En maio dirixiuse aos Estados Unidos, logo de obter o permiso oficial de Anatolii Lunacharskii, o Comisario do Pobo para a Educación, quen lle dixo: "Es un revolucionario na música, somos revolucionarios na vida. Debemos traballar xuntos. Se queres ir aos Estados Unidos, non me interporei no teu camiño".
Vida no estranxeiro
esquerda|miniatura|[[Igor Stravinskii.]] Ao chegar a San Francisco, logo de ter sido liberado dos interrogatorios por funcionarios de inmigración na Illa dos Ánxeles o 11 de agosto de 1918, Prokofev axiña foi comparado con outros exiliados rusos famosos (como Sergei Rachmaninov). O seu concerto de debut como solista en Nova York deu lugar a varios compromisos máis. Tamén asinou un contrato co director musical da Chicago Opera Association, Cleofonte Campanini, para a produción da súa nova ópera O amor das tres laranxas. Con todo, debido á enfermidade e a morte de Campanini, pospúxose a estrea. O atraso foi outro exemplo da mala sorte de Prokofev en asuntos operísticos. O fracaso tamén lle custou a súa carreira como solista estadounidense, xa que a ópera levoulle demasiado tempo e esforzo. Axiña se encontrou en dificultades financeiras e, en abril de 1920, foise a París, ao non querer regresar a Rusia e recoñecer un fracaso.