cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carly Rae Jepsen
2011-presente:Éxito comercial:Curiosity e Kids
A principios de agosto de 2012, Jepsen anunciou que o seu segundo álbum, "Kiss", sería lanzado o 18 de setembro de 2012. Como parte da promoción do álbum, Jepsen aparecerá no primeiro episodio da quinta temporada do primetime de The CW soap opera, 90210 e é esperado para lanzar a nova canción do seu álbum. O seu episodio está previsto para o 8 de outubro de 2012.
Olmedo
Olmedo é un concello español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Situado no sur da provincia, forma parte da comarca tradicional de Tierra de Pinares.
Historia
Olmedo debe o seu nome á abundancia de olmos que existían no seu termo.
En 1353 estivo na localidade Pedro I o Cruel, fuxindo da súa esposa para volver reunirse con María de Padilla, cuxa filla adulterina, Constanza, Duquesa de Lancaster, recibiu Olmedo e outras vilas a cambio da renuncia aos seus dereitos á coroa que outorgou en 1388.
Pasou máis tarde ao dominio de Aragón, cando este declarou a guerra a Xoán II de Castela, Olmedo aliouse con Xoán II, sendo severamente castigada. O rei de Castela presentouse co seu exército a cercala, e venceu aos aragoneses na Primeira Batalla de Olmedo. Os aragoneses abandonaron Olmedo esa mesma noite.
KK Vršac
O Košarkaški Klub Vršac (en serbio: Кошаркашки клуб Вршац) é un club de baloncesto profesional da cidade de Vršac, Voivodina (Serbia). Compite na KLS serbia. O club posúe tamén unha sección feminina, que tamén compite na máxima categoría nacional. O seu pavillón é o Millennium Center, que conta con capacidade para 5.000 espectadores. O único título conseguido polo club até o momento foi unha Liga do Adriático en 2005. Durante súa maior época de esplendor, o club foi coñecido por motivos de patrocinio co nome de KK Hemofarm.
Olmedo
Historia
En 1467 foi corte do infante Don Afonso, levantado en armas contra Henrique IV, e o 20 de agosto se trabó xunto a Olmedo unha batalla en que este quedou vencedor; pero non chegou a entrar na cidade, a cal, ao ano seguinte, pasou a poder da princesa que había de ser Isabel a Católica. O seu esposo Fernando, despachou aquí a súa convocatoria das Cortes de Aragón que en 1515 reuniríanse en Calatayud.
KK Vršac
Historia
O club naceu en 1946 baixo o nome de "Jedinstvo", mais non conseguiu competir nas máximas competicións nacionais (nivel nacional iugoslavo) até 1959, cun nome diferente: "Mladost". Por motivos de patrocinio o club troca o seu nome polo de "Inex Brixol" en 1967, e "Agropanonija" en 1968. En 1977 o club pasa a competir baixo o nome da cidade "Vršac". Iso será até 1981, cando por mor dun novo patrocinio con "Inex Hemofarm'', o nome do club troca polo de "Inex Vršac".
En 1982, o club participa por primeira vez na Liga de Voivodina, e na tempada 1986-87 ascende á "B-League" logo de acadar a primeira praza nesa competición. En 1992, o grupo Hemofarm convértese no principal patrocinador, e en 1998 o club finaliza no primeiro lugar da "B-League", ascendendo á YUBA Liga, a máxima categoría nacional. No ano 2000 o club finaliza na cuarta praza na liga e consegue polo tanto unha praza para disputar a Copa Korać na tempada seguinte.
Olmedo
Historia
A importancia que se daba a Olmedo naquela época dedúcese do refrán:
KK Vršac
Historia
No 2005 chegou o primeiro, e até o de agora único título importante do club, ao proclamarse campión da Liga do Adriático tras gañar na final ao KK Partizan por 89 a 76, e tendo finalizado tamén a liga regular ese ano na primeira posición, cun balance de 22 vitorias e 8 derrotas. O Hemofarm disputou novamente a final da Liga do Adriático na tempada 2007-08, perdéndoa fronte ao Partizan por 69 a 51.
Olmedo
Historia
"Quen señor de Castela queira ser a Olmedo do seu parte ha de ter".
KK Vršac
Pavillón
O Millennium Center (ou Millennium Hall) é un pavillón deportivo é un centro de negocios situado na cidade de Vršac, e que acolle os partidos como local do Hemofarm. O Millennium Center acolleu tamén algúns encontros do Eurobasket 2005 durante o mes de setembro, concretamente do grupo A da fase preliminar onde se enfrontaron as seleccións de Rusia, Alemaña, Italia e Ucraína. A súa capacidade é de 5.000 espectadores.
Olmedo
Historia
Filipe V, o primeiro Borbón rei de España, concede un privilexio a Olmedo, que é asinado despois polos seus sucesores. En 1811, o francés José Bonaparte, entón monarca por dereito de conquista, pasou uns días aloxado na vila.
KK Vršac
Palmarés
Liga do Adriático
Olmedo
Lugares de interese
250px|miniatura|Igrexa de San Miguel
Illotes dos Apóstolos
Os Illotes dos Apóstolos (en francés: Îlots des Apôtres) son un conxunto de illotes incluídos no arquipélago das illas Crozet, que á súa vez forma parte dos Territorios Austrais Franceses. Son un total de 19 illotes.
Museo Mineralóxico-Xeolóxico (Delft)
O Museo Mineralóxico-Xeolóxico (en neerlandés: Mineralogisch-Geologisch Museum) é unha institución museística e científica da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. O museo presenta unha importante colección de minerais, rochas, fósiles e outros obxectos xeolóxicos. En concreto, a colección de minerais converteuse, polo seu valor científico, nunha referencia a nivel internacional.
Olmedo
Festividades
Celebran na vila dúas festas ao ano, unha relixiosa no Aniversario da Coroación da Virxe da Soterraña, o 10 de outubro, e outra máis laica e popular ao redor das festas de San Miguel e San Jerónimo, o 29 e 30 de setembro. Dentro destas festas, destacan os seus encerros tradicionais, declarados Festa de Interese Turístico Rexional.
Illotes dos Apóstolos
Xeografía
Os illotes forman parte do grupo occidental do arquipélago, situados a 10 quilómetros ao noroeste da Illa dos Porcos, a maior do conxunto. Hai unha illa principal, chamada a grande (Grande Île), así como unha secundaria ou pequena (Petite Île), ademais dun total de 17 elevancións rochosas sobre o nivel do mar, entre as que suman 2 quilómetros cadrados.
Museo Mineralóxico-Xeolóxico (Delft)
Historia
miniatura|esquerda|Esqueleto dun [[dodo exposto no museo (1961)]] A colección comezou a conformarse a partir de 1864 por iniciativa do doutor Vogelsang, profesor universitario de mineraloxía, xeoloxía, explotación mineira e paleontoloxía, e acada a súa consideración de museo en 1912, formando parte da Universidade de Tecnoloxía de Delft. Ocupaba entón as tres plantas do antigo edificio do departamento de Ciencias da Terra Aplicadas, na rúa Mijnbouwstraat. Nos seus principios, ese departamento chamábase de Enxeñaría de Minas e, por tal motivo, o museo coñécese popularmente como "Museo da Mina" (Mijnbouwmuseum).
Illotes dos Apóstolos
Xeografía
As illas son moi escarpadas. A Illa Grande ten unha altitude de 289 metros, mentres que aIlla Pequena chega aos 246 metros. Dous dos illotes rochosos alcanzan os 110 metros.
Museo Mineralóxico-Xeolóxico (Delft)
Historia
Tanto os alumnos como os profesores da universidade utilizaron adoito as coleccións do museo para a súa formación en mineraloxía. Asemade, as súas instalacións foron sempre accesibles tamén para o público en xeral, e de xeito gratuíto.
O 18 de febreiro de 2008 pecháronse as instalacións do museo por mor dunhas obras de mantemento do edificio. En principio, tratábase dun pechamento provisional, mais as dificultades financeiras fixeron que se decidise a súa clausura. En xullo de 2013, a maior parte da colección foi trasladada ao Museo Nacional de Historia Natural (Nationaal Natuurhistorisch Museum) de Leiden.
Illotes dos Apóstolos
Actividade volcánica
As illas se enclavan nunha falla, en dirección nordés-suroeste. Sobre a Illa Grande obsérvanse as brechas nos bloques e os restos das columnas de lava, probablemente basáltica. Estímase que a actividade volcánica tivo lugar fai entre 2´6 e 5´5 millóns de anos, no medio Plioceno.
Museo Mineralóxico-Xeolóxico (Delft)
Historia
Finalmente, a colección enteira foi adquirida polo Museo Nacional de Historia Natural de Leiden, que mantén en préstamo os arredor de 4.000 artigos expostos no museo de Delft, dos preto de 140.000 que conformaron as coleccións orixinais. A cerimonia de reapertura tivo lugar o 23 de abril de 2015.
Illotes dos Apóstolos
Illas
Illas e rocas do conxunto (19 en total), de norte a sur e segundo os seus nomes orixinais franceses:
Museo Mineralóxico-Xeolóxico (Delft)
Configuración orixinal do museo
As coleccións científicas que foi compondo o museo a través dos anos supoñen unha boa mostra da importancia da formación xeolóxica da TU Delft. As coleccións deste museo antes do traslado dos seus fondos a Leiden distribuíanse do seguinte xeito:
Illotes dos Apóstolos
Historia
Os Illotes dos Apóstolos son tristemente soados polo nafraugio do Strathmore, a noite do 2 de xullo de 1875, que efectuaba a súa viaxe inaugural entre Reino Unido e Nova Zelandia. Morreron 44 das 89 persoas que ían a bordo. As que sobreviviron tiveron que facer fronte a 205 días de privacións, fame, sede e ata promiscuidade. O 21 de xuño de 1876 os 38 sobreviventes foron rescatados polo navío Young Phoenix.
Museo Mineralóxico-Xeolóxico (Delft)
Planta baixa
Colección colonial. Coleccións conformadas por obxectos recollidos nas antigas colonias dos Países Baixos. Estas coleccións foron perdendo paseniño a súa improtancia na formación da universidade e foron trasladadas ao museo de Leiden. Esta sección converteuse en laboratorio de química en 1960 e actualmente é a sede do Centro de Ciencia de Delft (Science Centre Delft), tamén vinculado á Universidade de Tecnoloxía da cidade.
Segundo andar
Paleontoloxía e estratigrafía. Colección de fósiles e rochas sedimentarias, que nos anos oitenta se transferiu ao museo de Leiden. Despois de diversos usos, este espazo renovouse en 2015 como espazo expositivo paera as rochas e os minerais que compoñen a exosición actual, que anteriormente estiveran no primeiro andar.
Illotes dos Apóstolos
Historia
O historiador neozelandés Ian Church narrou a aventura en 1985, no seu libro Survival on the Crozet Island.
Carl Bönner
Carl Julius Bernhard Börner, nado o 28 de maio de 1880 en Bremen e finado o 14 de xuño de 1953 en Naumburg (Saxonia-Anhalt), foi un entomólogo, botánico e enólogo alemán.
As súas coleccións de colémbolos están depositadas no Natural History Museum de Londres, e no Deutsches Entomologisches Institut, en Müncheberg (Brandeburgo).
A abreviatura Bönner emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en botánica e en zooloxía.
El Mirlo
El Mirlo foi un semanario editado en Vigo en 1872.
Historia e características
Periódico satírico, apareceu en febreiro de 1872. Desapareceu en maio dese ano.
KK Mašinac
O KK Mašinac (en serbio: КК Машинац) é un club de baloncesto da cidade de Kraljevo, Serbia. O club compite na segunda máxima categoría do baloncesto serbio.
Agulo
Ten unha extensión de 25,39 km² e unha poboación de 1 202 habitantes (INE, 2011). A súa altitude é de 260 metros sobre o nivel do mar e ten unha lonxitude de costa de 8,55 km.
Historia
miniatura|250px|esquerda|Agulo Foi fundado o día 27 de setembro de 1607 por colonos na súa maioría procedentes da illa de Tenerife. Con todo este primeiro intento de poblamiento fracasou aos poucos anos, abandonando os donos as terras dadas para o cultivo. Non foi ata uns anos despois, en 1620, cando se iniciou o definitivo asentamento de poboación no lugar. En 1739 constitúese o concello e fúndase a Parroquia de San Marcos Evanxelista; en 1768 o pobo xa tiña 625 habitantes.
Grazas ao cultivo do plátano, nas primeiras décadas do século XX o municipio experimenta certo auxe económico.
A sociedade de Agulo foi historicamente unha sociedade dividida en dous sectores: por unha banda estaban os agricultores e obreiros, e polo outro, unha reducida elite.
Festividades
As festividades que se celebran no municipio son: as festas de Santa Rosa de Lima (terceiro fin de semana de agosto) no Barrio de Las Rosas; as festas da nosa Señora da Mercé (a finais do mes de setembro), patroa do municipio, no casco de Agulo; festa de San Marcos Evanxelista (entre os días 24 e 25 de abril), patrón do municipio; festas de San Isidro labrador (segundo fin de semana de maio) no barrio de La Palmita. Ademais, nas inmediacións do Centro de Visitantes, celébrase cada ano un Encontro Folclórico que reúne a grupos de toda a illa.
Celtic punk
O celtic punk, tamén coñecido como punk celta ou punk folk, (e con menos notoriedade tamén se refire a este tipo de música como paddybeat, celtcore, jig punk ou rock and reel) é unha música xeralmente asociada a punks irlandeses e dos diversos países denominados celtas, como escoceses, galeses ou bretóns.
Orixes
Durante os anos 60 e 70 en Gran Bretaña e Irlanda, xurdiron dúas bandas de folk rock moi importantes como The Dubliners e The Clancy Brothers. Tamén merece especial mención a banda escocesa The Skids, que foron a primeira banda británica de punk en introducir un instrumento musical de orixe celta na súa música.
É entón cando en 1982 Shane MacGowan funda a banda The Pogues, a primeira en mesturar música celta con punk rock. The Pogues son a primeira banda denominada punk celta e a máis importante. Tras o seu éxito saíron á escena musical outras agrupacións como os británicos The Men They Couldn't Hang e Nyah Fearties e os australianos Roaring Jack.
Características
O punk celta inclúe normalmente nas súas bandas instrumentos clásicos como a guitarra, o baixo e a batería. Pero tamén son case indispensables a gaita (fundamental), o whistle, o violín, banjo, mandolina ou o acordeón para conseguir dar ao punk as melodías irlandesas tan características do xénero.
As principais escenas do movemento ao longo da súa historia sucedéronse en grandes urbes de importante influencia de inmigrantes irlandeses como en Glasgow, Londres, Boston, Os Ánxeles, Nova York e Chicago. A temática foi moi particular, primando a exaltación patriótica da nación de Irlanda, a clase obreira e as bebidas alcohólicas (o seu amado whiskey) que provocou que moitas das bandas e afeccionados alcumasen o xénero como Irish Punk Drunken Music (música punk de borrachos irlandeses).
Actualidade
A escena punk celta na actualidade está copada de varios grupos. Destacan, principalmente dúas bandas: os estadounidenses Flogging Molly e Dropkick Murphys. No entanto, é un xénero presente en todo o mundo, como demostran os canadenses Real McKenzies, os australianos The Rumjacks, os alemáns Fiddler's Green, os húngaros Paddy and the Rats, os ingleses Smokey Bastard, os canadenses The Dreadnoughts e os suecos Sir Reg.
Os comezos e mediados da década dos 90 foron moi produtivos, producíndose unha segunda onda (máis que en número, en calidade) de grupos que fusionan punk con música celta, do mesmo xeito que ocorreu a comezos dos 80. Esta vez a escena foi nos Estados Unidos e o Canadá, con grupos de antepasados irlandeses como os anteriormente citados. Os tres están baixo o selo das discográficas máis importantes do punk como Fat Wreck Chords, Hellcat Records (filial da xigantesca Epitaph) ou SideOneDummy Records.
Semana tráxica
Semana tráxica pode referirse a:
O Castro do Petouzal, O Couto, Narón, Narón
O Castro do Petouzal é un lugar do barrio do Couto, do concello de Narón na provincia da Coruña.
A Fontenla, Baión, Vilanova de Arousa
A Fontenla é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 97 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 53 eran mulleres e 44 homes, o que representa un forte descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 120 veciños, e 2005, cando eran 126.
Amobarbital
miniatura Amobarbital é unha droga derivada dos barbitúricos. Ten propiedades sedativas, hipnóticas e analxésicas. É un po branco e cristalino,sen olor e cun lixeiro sabor amargo. Ó consumilo durante extensos períodos de tempo, pode desenvolver dependencia física e psicolóxica.
A súa fórmula química é: C11H18N2O3,
Templo de Artemisa en Éfeso
miniatura|dereita|245px|O lugar do Templo, en [[Éfeso, Turquía. Só hai restos e nada do templo orixinal.]]
O Templo de Artemisa ou aínda Templo de Diana é unha das sete marabillas do mundo antigo. Foi o maior templo do mundo antigo, e durante moito tempo o máis significante feito da civilización grega e a cultura helenística. Foi construído en tributo a Artemisa, a deusa grega da Caza e protectora dos animais salvaxes e tamén irmá de Apolo. O Templo de Artemisa está situado en Éfeso (actual Turquía), que fora o porto naval máis rico da Asia Menor.
Construción
Este templo foi construído primeiramente no Século VI a.C., composto de 127 columnas de mármore, con 20 metros (60 pés) de altura cada unha. Douscentos anos máis tarde foi destruído por un grande incendio e re-erguido por Alexandre o Grande. Actualmente soamente unha solitaria columna dese magnífico templo se mantén, pois fora novamente destruído por terremotos e saqueadores.
O Templo de Artemisa foi erguido en 450 a.C. por Creso, rei da Lidia, na cidade de Éfeso (Epheseus), na Asia Menor (actual Turquía). Homenaxeaba a deusa dos bosques Artemisa, chamada Diana polos romanos. Os colonizadores gregos encontraron que os habitantes da zona daban culto a unha deusa, a cal identificaron como Artemisa. Eles entón construíron un pequeno templo que foi reconstruído e aumentado moitas veces. Soamente na cuarta ampliación, o Templo foi incluído na listaxe das marabillas do mundo. O templo levou cerca de 120 anos para ser terminado. Medía 138 metros de comprimento, por 71,5 metros de largura, con columnas de 19,5 metros de altura e era famoso polas obras de arte, entre elas a escultura da deusa en ébano, ouro, prata e pedra preta. Foi destruído dúas veces: a primeira en 356 a.C. (na noite do nacemento de Alexandre o Grande), nun incendio causado por un maníaco, Heróstrato; a segunda no século III a.C., por un ataque dos godos. Quedaron algunhas esculturas e obxectos, que hoxe están no Museo Británico, en Londres.
Ligazóns externas
As maiores fontes de información histórica sobre o templo son:
Festival de Jazz e Blues de Edimburgo
O Festival de Jazz e Blues de Edimburgo é unha mostra con carácter de exhibición que ten lugar en Edimburgo entre os meses de xullo e agosto de cada ano. Creado en 1978, o festival intégrase oficialmente no conxunto que conforma o Festival de Edimburgo.
Abrangue unha programación xeralista, de todos os estilos do jazz e o blues, tanto de artistas de renome internacional como de jazz escocés. O seu director xeral actual é Brian Fallon.
Images and Words
Images and Words é o segundo álbum da banda estadounidense de metal progresivo Dream Theater, publicado o 7 de xullo de 1992 a través do selo Atco Records. É a primeira edición do grupo en contar con James LaBrie nas voces. Este traballo segue sendo o máis exitoso comercialmente da banda ata a data, e a canción "Pull Me Under" foi a única en entrar no top 10 en toda a carreira de Dream Theater. Este tema en particular tivo éxito recetemente tras a súa aparcición no videoxogo Guitar Hero World Tour en 2008.
Selección de fútbol de Nova Zelandia
A Selección de fútbol de Nova Zelandia (New Zealand national football team, en He papa whutupaoro a-motu o Aotearoa) é o equipo representativo de Nova Zelandia nas competicións oficiais internacionais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Nova Zelandia (New Zealand Football), pertencente á Confederación de Fútbol de Oceanía (OFC) e á Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA).
O fútbol é un deporte moi popular entre os mozos de Nova Zelandia, pero en canto a repercusión nos medios o rugby é claramente máis importante para os neozelandeses que o fútbol. O crícket é outro dos deportes que compite co fútbol por unha maior atención dos medios en Nova Zelandia. Ademais, a selección de fútbol neozelandesa posúe certas dificultades que lle impiden maior recoñecemento, como unha liga nova e semiprofesional, o Campionato de Fútbol de Nova Zelandia (chamado ASB Premiership por razóns comerciais) fundado en 2004 e que está composto por oito equipos das rexións máis poboadas do país.
One World Trade Center
O One World Trade Center (tamén coñecido como 1 World Trade Center, One WTC e 1 WTC; o edificio actual foi bautizado a "Torre da Liberdade" durante a planificación inicial) é o principal edificio do novo complexo "World Trade Center" (en galego: Centro do Comercio Mundial) no Baixo Manhattan, Cidade de Nova York.  É o rañaceos máis alto do Hemisferio Occidental, e o quinto máis alto do mundo. A megaestrutura de 104 pisos comparte o nome numérico coa Torre Norte do World Trade Center orixinal, o cal foi destruído nos ataques terroristas do 11 de setembro de 2001. O novo rañaceos sitúase no recanto noroeste da parcela de 6,5 ha (16 acres) do World Trade Center, no sitio do orixinal 6 World Trade Center. O edificio limita con West Street polo oeste, Vesey Street ao norte, Fulton Street ao sur, e Washington Street ao leste.
A construción da relocalización das utilidades subterráneas, zapatas, e os cimentos para o edificio novo empezaron o 27 de abril do 2006. O One World Trade Center converteuse na estrutura máis alta da Cidade de Nova York o 30 de abril do 2012, cando superou a altura do Empire State Building. A estrutura de aceiro da torre foi coroada o 30 de agosto do 2012. O 10 de maio do 2013, o compoñente final da antena do rañaceos foi instalado, facendo que o edificio, incluíndo a súa antena, lograse unha altura total de 1,776 pés (541 m). A súa altura en pés é unha referencia deliberada ao ano cando a Declaración dos Estados Unidos de Independencia foi asinada. O edifico abriu as súas portas o 3 de novembro do 2014.
O 30 de marzo do 2009, a Autoridade do Porto de Nova York e Nova Jersey confirmou que o edificio sería coñecido legalmente como "One World Trade Center", non "Torre da Liberdade", como se lle denominou coloquialmente. O edificio ascende 104 plantas estándar, pero só consta de 94 plantas reais.
Bernhard Hennen
Bernhard Hennen, nado en 1966 en Krefeld, é un escritor alemán, coñecido como autor de novelas de fantasía e históricas.
Traxectoria
En Die Nacht der Schlange adaptou a novela de Friedrich Dürrenmatt, Der Richter und sein Henker ao xénero fantástico pero por mor da falta dunha nota aclaratoria na edición levou a alegacións de plaxio.
DSA – Das Jahr des Greifen
(xunto con Wolfgang Hohlbein)
Niña
A Niña foi unha das tres carabelas que usou Cristovo Colón na súa primeira viaxe ao Novo Mundo en 1492, xunto coa Pinta e a Santa María, que era a nao capitá (o navío que dirixía a expedición ao ir nel Cristovo Colón). Posteriormente atravesou o Atlántico en moitas expedicións descubridoras e exploradoras do novo continente. miniatura|Estaleiros da Niña no Porto de [[Moguer.]]
Historia
Os irmáns Niño tiveron unha salientábel participación nos preparativos e desenvolvemento da viaxe descubridora. Unha vez superadas as primeiras reticencias ao proxecto de Cristovo Colón, convertéronse en férreos defensores da viaxe ultramarina e puxeron todo o seu empeño en levar a cabo a empresa colombina. Convenceron a mariñeiría moguereña e ao resto de mariños que decote navegaban con eles, para que se alistasen na viaxe descubridora. Achegaron, á súa costa, a carabela Niña, sendo os responsábeis dos preparativos da súa nave, que se realizaron en xullo de 1492, no Porto de Moguer, tal e como quedou recollido nos preitos colombinos.
Autódromo Internacional Nelson Piquet
O Autódromo Internacional Nelson Piquet foi un autódromo localizado no barrio Jacarepaguá do Río de Xaneiro, Brasil, que albergou o Gran Premio do Brasil de Fórmula 1 en dez ocasións.
Historia
O circuíto construído en 1978 en terreos pantanosos que foran acondicionados, o cal explica o feito de que non teña elevacións importantes. O trazado presenta varias características que o distinguen, como as súas dúas rectas principais e as súas numerosas curvas lentas. A paisaxe que brindan os morros de Río proporciona a todos os que visitan o lugar un espectáculo único.
Desde 1996, a serie CART levou a cabo algunhas competicións en Jacarepaguá, nun trazado auxiliar oval do autódromo.
A principios de 2005, transcendeu que había un proxecto para demoler parcialmente o circuíto, para aproveitar o lugar liberado cun complexo deportivo que sería usado nos Xogos Panamericanos de 2007. A extensión da nova pista sería duns 2,7 km, facéndoa desa forma demasiado curta para a maioría das competicións internacionais. No entanto, as normativas da FIA con respecto á extensión mínima dos trazados é ambigua. De todos os xeitos, o futuro do circuíto aínda non foi definido.
Niña
Historia
A Niña partiu á viaxe descubridora, o 3 de agosto de 1492, contando coma capitán a Vicente Yáñez Pinzón, con Juan Niño como propietario e mestre, e levando unha tripulación total entre dezanove e vinte e dúas persoas. Unha listaxe das máis completas da mesma pode ser:
Luis Diéguez Amoeiro
Luis Diéguez Amoeiro, nado en Verín o 7 de xullo de 1838 e finado en Ourense o 8 de xaneiro de 1913, foi un avogado e político galego.
Niña
Historia
O seu primitivo velame latino foi transformado a velas cadradas na escala que a frota descubridora realizou nas Illas Canarias, e xa na illa de La Española instalouse, xunto cos seus paus de trinquete, maior e contramesana, un novo pau de mesana. As velas da Niña carecían de rizos, polo que non tiñan un sistema de cabos que permitise reducir a superficie en caso de forte vento. As enxarcias que sostiñan os paus estaban enganchadas nos costados do buque. A carabela carecía de castelo de proa, mentres que o alcázar era bastante pequeno.
Autódromo Internacional Nelson Piquet
Gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Jacarepaguá
Record: A.Prost (5 Veces)
Luis Diéguez Amoeiro
Traxectoria
Fillo de Benito Diéguez Amoeiro. Licenciouse en Xurisprudencia pola Universidade de Madrid (1863). Formou parte do Partido Progresista e co seu pai reconstituíu o partido en Verín (1865), polo que foron perseguidos. Fuxiron a Portugal e por presións do goberno español foron encarcerados en Peniche. Logo do indulto de 1867, volveu ao seu labor político e en 1868 volveu estar preso e sometido a consello de guerra, pero foi absolto. No Sexenio Revolucionario foi elixido deputado por Xinzo de Limia (1869) e gobernador civil de Ourense e Zamora. Seguiu a Manuel Ruiz Zorrilla no Partido Republicano Progresista. Era o xefe do Partido Republicano de Ourense a principios do século XX.
Niña
Historia
O 12 de outubro de 1492 a viaxe arribou e descubriu o Novo mundo. Tralo encallado da carabela Santa María o 25 de Nadal de 1492, A Niña converteuse na nave capitá da expedición. Colón elixiuna por ser a máis “veleira” da expedición, tal e como mencionou o 12 de febreiro no seu diario: “se non fose a carabela diz que moi boa e ben aderezada, temería perderse”. Ao mando da Niña regresou Colón e Pedro Alonso Niño como piloto maior.
Na viaxe de regreso, o 14 de febreiro de 1493, á altura das Illas dos Azores cruzáronse cunha forte tempestade que estivo a piques de facer naufragar as embarcacións. Co paso das horas a violencia da tempestade provocou a perda de contacto entre as carabelas, e a tripulación da Niña comeza a temer o peor sobre o sino da Pinta. En tan difícil transo, Cristovo Colón, decidiu botar sorte, a promesa de peregrinar en romaría ao Mosteiro de Santa Clara de Moguer]], coma acción de grazas por superar tan difícil situación. Este Voto colombino foi a promesa que lle tocou en sorte realizar ao propio Colón. A causa do temporal separáronse as carabelas, e a Niña veuse obrigada a atracar nas Illas dos Azores, localizadas a 850 millas de Portugal e controladas por este país. Alí, Colón foi arrestado e ceibado posteriormente para, por mor doutro temporal, terminar atracando en Lisboa o 4 de marzo, onde se entrevistou co rei Xoán II de Portugal; Colón informouno do seu descubrimento. miniatura|A Niña no Peirao das Carabelas. Tras arribar de novo ao porto de Palos el 15 de marzo de 1493, encamiñouse cara o Porto de Moguer para cumprir o voto realizado, con Cristovo Colón, os Niño e o resto da tripulación, algúns indios e papagaios. A xente, alegre, viunos chegar á igrexa do mosteiro de Santa Clara onde cumpriron co voto. Acenderon unha candea e estiveron a noite en vixía. Testemuña do momento foi Juan Rodríguez Cabezudo que confesa nas probanzas do Almirante de 1515 o seguinte:
Nas mesmas declaraba Martín González:
O 25 de setembro do mesmo ano a carabela Niña formou parte da frota da segunda viaxe de Colón. Xa nas novas terras, partiu como capitá dunha viaxe de exploración na que se descubriron Xamaica e a costa sur de Cuba. No porto de La Española un ciclón afundiu, no verán de 1495, a todos os barcos amarrados a porto, agás esta carabela, que aínda que sufriu algúns danos, foi o único navío que non naufragou. Esta capacidade de se manter a flote foi quizais determinante para que a Niña servise de modelo ao primeiro barco construído nas Américas, a carabela Santa Cruz, coñecida coma A India. Regresou a España coa segunda expedición colombina o 11 de xuño de 1496.
Nos anos posteriores, pasou a ser propiedade da coroa española, encoméndase o goberno da Niña a Alonso Medel, quen realizou coa carabela varias viaxes comerciais. No percorrer dunha destas expedicións foi apañada por barcos corsarios franceses, algúns de cuxos tripulantes, naturais de El Puerto de Santa María, foron subornados con 30 ducados por Medel, e axudaron ao español a fuxir dos corsarios.
A derradeira viaxe da Niña foi unha expedición a La Española, despois de que o navío fose reparado e calafateado en Palos, cun custo de 35.000 marabedís. Apenas 35 días despois da súa partida, A Niña arribou á actual Haití nunha das viaxes transatlánticas máis rápidas da historia.
A partir dese momento houbo máis fiábeis da sorte da Niña, aínda que unha mención a unha carabela Santa Clara, gobernada por Alonso Prieto en 1508, leva a pensar que a carabela moguereña, unha das naves máis sonadas da historia, navegou aínda uns anos máis entre o vello e o novo continente.
Confucianismo
miniatura|O Dacheng, o edificio principal do [[Templo de Confucio, Qufu|Templo de Confucio en Qufu]]
O confucianismo tivo un novo pulo durante os últimos anos da dinastía Tang (618-907). Desenvolveuse en resposta ao budismo e o taoísmo e foi reformulado como neoconfucianismo. Esta forma revitalizada foi adoptada como a base dos exames imperiais e constituíu o núcleo da filosofía da clase oficial académica na dinastía Song (960-1297). A abolición do sistema de exame imperial en 1905 marca a fin do confucianismo oficial. Os intelectuais da Nova cultura de principios do século XX culparon o confucianismo das debilidades chinesas e buscaron novas doutrinas para substituír as ensinanzas de Confucio. Algunhas destas novas ideoloxías incluían os "Tres principios do pobo" co establecemento da República da China e, máis adiante, o maoísmo baixo a República Popular da China. No final do século XX, a ética do traballo confuciana foi recoñecida como un factor importante no pulo da economía do sueste asiático.
O confucianismo é unha mestura do culto á natureza (As 5 Montañas sagradas) e ós antepasados. Desenvolve a preocupación humanista de Confucio, centrada na idea do home moralmente superior (jun zi) e dunha sociedade ben ordenada. Este home debe ser sabio, humano e animoso e estar impulsado polo concepto de xustiza, deixando ao lado o seu beneficio persoal. Outros conceptos asociados son o da rectitude, o termo medio e a virtude da humanidade (ren). Mencio afirmou que o home é bo por natureza; esta tendencia idealista contraponse á naturalista de Xun Zi, para quen o home é malo e egoísta. O confucianismo foi adoptado como ideoloxía oficial do estado no 136 a.C.. No século XI apareceu o neoconfucianismo, que introduciu o estudo da natureza e do principio do home e das cousas.
Os cinco clásicos (Liu Ching)
miniatura|O libro dos ritos (Lijing). Un dos cinco clásicos do confucianismo. Trátase da recompilación máis antiga. No ano 213 a. C. durante a dinastía Qin viuse afectada por unha queima de libros. Debido a esa circunstancia desapareceu o Yuejing (Libro da música).
Os catro libros
Máis vinculada co propio é a recompilación posterior que se publicou por primeira vez como tal en 1190. As dúas primeiras obras correspóndense aos capítulos 42 e 31 do Li Chi.
Doutrina
miniatura|Templo confuciano no lago do Loto, [[Kaohsiung (Taiwán)]]
Culto aos antepasados
Os confucianos eran practicantes dun culto que xiraba arredor da adoración dos devanceiros e aos poderes entre os que o ceo era o máis claro. O Señor no Alto (Shangdi), que se menciona ás veces, era algo máis arcaico. Cando aparece nos textos dos Catro Libros, o Ceo é un poder superior, nin personalizado nin tan separado do mundo. Non é algo pasivo, xa que as ordes e as accións proveñen del, mais non é un deus de tipo xudeo-cristián. O Señor do Alto aparece como unha divindade suprema nos ósos para adiviñación da dinastía Zhou. Os textos confucianos, que se remontan a tempos antigos, menciónano ás veces.
O culto aos devanceiros é de grande importancia. Implica a crenza de que as almas dos falecidos poden beneficiar ou castigar os seus descendentes. A súa evolución posterior converteuno nun rito cívico simbólico. Non obstante, nin Confucio nin Mencio falan desta forma de adoración aos antepasados. Outro elemento importante no confucianismo é o rei ou o emperador, tamén chamado "Fillo do Ceo". El sería o que mediaría entre o Ceo e os homes. O gobernante chinés ten o mandato e con el a autoridade para realizar ritos.
Harmonía co cosmos
Segundo o confucianismo, o home debe harmonizarse co cosmos, é dicir, estar de acordo co ordenado polo ceo. Para iso, debe perfeccionarse a través da introspección e do estudo. Se ten éxito, terá coñecemento de si mesmo e dos desexos do Ceo, o que o axudará a desenvolver o seu Li, que significa ritos, cerimonias, xustiza e bos modos interiorizados. Li é útil para desenvolver Ren, que podería traducirse como "bos sentimentos para cos outros homes". A práctica de Ren asume as virtudes de Zhong e Shu, que se traducen aproximadamente como "lealdade" e "perdón", ou como "fidelidade" e "compaixón". Se o home ten Ren, pode practicar facilmente a xustiza, os bos principios, chamados Yi.
No confucianismo, Yi oponse a Li, sendo este último dun ton e grafía diferente de Li mencionado anteriormente que significa ritos ou cerimonia. Li fronte a Yi significa beneficio, ganancia, o que significa afastarse da xenerosidade que demanda Ren.
O home que practica as virtudes anteriores é un Junzi, un home superior. O termo procede das clasificacións xerárquicas que designaban os nobres e cabaleiros. Oponse a Shunin, os plebeos. Non obstante, no confucianismo o termo destaca a superioridade moral, sen relación coa orixe social. O Junzi sería educado e xusto, a virtude sería inherente nel e estaría sempre no Xusto Medio, o que indicaba a necesidade de moderación en todo. Ademais, o Junzi coñece e respecta os mandatos do Ceo e coñece os seus.
O confucianismo sostén que hai poucos homes superiores e que a maioría están formados polos Xiaoren, literalmente "homiños". Son homes vulgares que non se elevan ao mellor da humanidade. Por iso, o home superior ten a misión de ocupar cargos públicos a fin de dirixir a sociedade. Este punto é importante xa que a posterior burocracia chinesa chegou a identificarse moito con esta idea, dando lugar a un grande espírito de servizo nos bos tempos. Non obstante, en tempos de decadencia, tal e como vían os europeos no século XIX, era en gran parte unha doutrina seca e hipócrita, moi afastada dos pensamentos do confucianismo.
Ritos funerarios
A morte dunha persoa pola cultura chinesa non significa en absoluto o cesamento da súa participación na vida común da familia. Hai unha relación entre os vivos e os mortos. Os devanceiros, ademais de protexer a prosperidade tanto na felicidade como no ambiente social, tamén a proporcionan no nivel económico da unidade familiar.
Ademais disto, dan á familia a calidade de ser unha liña continua de descendencia no canto de ser un único núcleo familiar. Os ritos funerarios chineses fan parte da tradición popular, unha tradición oral de dogmas e doutrinas, cun forte pasado clerical. A proba é o feito de que os xamáns das primeiras relixións chinesas aínda se podían atopar ata ben avanzado o século XX.
Polo tanto, o sistema relixioso chinés é unha integración de varias relixións tradicionais, entre as que destacan o budismo, o taoísmo e o confucianismo.
Ritos funerarios antes da morte
Desde a antigüidade, a sociedade tradicional chinesa estivo marcada por ritos ligados ao mundo da morte e os espíritos. Debido a isto, houbo numerosas prácticas que se levaban a cabo antes, durante e despois da morte física dunha persoa. Na fase en que o individuo en cuestión morría había tres compoñentes que ter en conta:
O reencontro do núcleo familiar
Cando se achega a morte dun ancián, toda a familia debe xuntarse. Poden percorrer longas distancias para se reunir ao redor da súa cama para agardar a súa morte. Cando morre, todos choran, elimínanse todos os adornos da casa e colócase unha pancarta branca sobre a porta para notificar que se produciu unha morte nesa casa.
Cando alguén morre, no momento en que o fai, o corpo lávase. Despois de que o falecido se vista coa mellor roupa dispoñible, tamén é perfumado e embalsamado. O falecido é entón sentado na cadeira de maior calidade que se pode obter. Nesa posición lévase a cabo o velorio.
Velorio
Durante tres, cinco ou sete días, dependendo da importancia social do falecido, o falecido mantense esperto. Notifícanse á familia, aos amigo e aos criados se os teñen, e despois por orde xerárquica (primeiro irmán máis vello, segundo irmán máis vello...), despídense dela ou el con palabras de pesar e tristura. Máis tarde, os amigos despídense por orde de privacidade e máis tarde os criados.
A familia e os amigos como cortesía adoitan traer algúns cartos para o enterro ou algún tipo de ofrenda material. É necesario que durante todo o período que dura este acto, haxa un parente próximo sempre ao carón do cadaleito que o garde.
Unha vez feito este acto, o falecido colócase nun cadaleito construído cunha madeira aromática da zona; despois colócase sobre cabaletes ou sobre unha mesa con candeas acesas, pan, froitas e outras delicias. Despois cóbrese cun pano branco, en que se pinta o hóspede do xeito máis limitado posible. Durante os seguintes quince días, o cadaleito é visitado a diario pola noite por relixiosos ou sacerdotes que fan sacrificios e ofrecen oracións, traen moitos papeis con debuxos de mercadorías que o falecido debe (ou quere) obter no alén e quéimanos. Nalgunhas cordas colócanse colares con contas que se dispoñen para tal fin no cuarto como ofrenda, e despois berran para enviaren os mortos ao ceo.
Hai cinco graos de loito. Úsanse roupas de diferentes cores segundo a relación que tiveron co falecido: branco, negro, azul e verde. Os familiares están vestidos cun pano branco composto de la crúa, se a súa posición é suficientemente alta, ou do chamado lenzo cru, composto por liño, xute ou algodón tinguido. Os amigos e os familiares máis afastados só deberían levalo ata o momento do enterro, máis tarde é a súa escolla. Non poden levar traxes de pel de animais, porque a persoa morta podería verse obrigada a reencarnarse nese animal.
Enterro
Unha vez rematados os quince días, cóllese o cadaleito e lévase para a chaira en procesión con músicos xunto con todos os familiares, criados e amigos que levan candeas. Canto máis grande é a procesión, máis importante é o enterrado (nalgúns enterros de xente moi rica contratábanse choradores). Cando chegan ao lugar, o cadáver entérrase nun cadaleito máis elaborado e, no canto dunha lápida, plantan un piñeiro, dos que os cemiterios están cheos, e nunca máis o tocan se morre porque o toman por algo sagrado. Queiman sobre a sepultura papeis funerarios onde están pintados cabalos, prata, ouro, escravos etc., para que o falecido poida dispor deles na outra vida. Unha vez enterrados, faise un gran banquete e festa, xa que se cre que coa alegría que o celebran, o finado será recibido no alén. A cerimonia debería ser pechada por un mestre de budismo ou taoísmo. Durante un período de 49 días, cada sete días, con respecto á data do enterro, a familia ten que ir ofrecer o sacrificio dos papeis pintados de novo. Os encontros celébranse sempre cada número impar de días porque os números pares se consideran ocasións alegres.
Cremación
Nos últimos anos tamén aumentou a popularidade da cremación como rito funerario. Todos os rituais, agás o momento da cremación no canto do enterro, son moi similares unha vez realizadas todas as oracións necesarias polo sacerdote designado para a ocasión. Despois de que o corpo é incinerado, os membros da familia recollen os ósos con paus e colócanos nun columbario.
Metafísica
Nos ditos de Confucio atópase a primeira vista un carácter ético e moral que desenvolve en amplitude o autor, mais no fondo desta doutrina está o aspecto metafísico. O concepto li significa cerimonia, que na súa acepción común se entende como bos modos; «unha eficacia para transformar as relacións humanas». A cerimonia é o rito a que todos os cidadáns asisten, e fano para render homenaxe aos seus devanceiros máis achegados, por exemplo o pai, a nai, os avós etc. Por unha banda, este concepto componse da dimensión ética e política; pola outra, ten por obxecto "librar" o individuo de "problemas" aloxados na psique ou complexos no inconsciente que o psicanalista Carl G. Jung chama "espíritos". Estes están relacionados con doenzas psicóxenas, como trastornos de tipo histérico, que son causados por conflitos psicolóxicos, a maioría inconscientes, que á súa vez están ligados ao conflito subxectivo, e estes remóntanse ás lembranzas da infancia: «As consecuencias psicolóxicas que implican aos proxenitores son tan fortes que en moitos pobos se creou todo un sistema arredor do culto aos mortos». Nestas relacións artéllase o culto aos mortos, pois é o xeito de liberar ou aliviar estes complexos do inconsciente. Cómpre sinalar que así como ocorre nun individuo o alivio dos complexos, tamén ten lugar no social cando a cerimonia é o medio polo que efectivamente se transforman as relacións.
Nos analectas aparece unha figura constante que se interpreta como se se tratase dun deus, unha divindade que domina ou ordena dalgún xeito a vida social e a vida individual de cada persoa baixo a súa vontade. Uns chámano "deus ceo", outros como Confucio só "ceo", pois para el, o "ceo" é algo que está enriba:
A interpretación máis común deste concepto na filosofía de Confucio remite a pensar erradamente que o ceo é un deus, mais en xeral as crenzas orientais son ateas e pensan máis en "enerxías" que en "deuses". É dicir, Confucio non pensaba no ceo como externo ao individuo, senón que o ceo está nel mesmo: denota a parte superior, o máis alto, o que está enriba da persoa, a súa cabeza (cerebro):
A antiga lingua oriental enténdese e preséntase simbolicamente. A sentenza de Confucio "ao estudar o de abaixo cheguei a comprender o de enriba" enténdese aquí agnihotra; é por unha parte un ritual hindú polo que se ofrece un sacrificio ao lume e por outra un lume (como enerxía) interno que mediante a meditación se concentra no ventre, e tamén por este mesmo exercicio sobe e chega á parte máis alta do corpo. Dentro das escolas do pensamento oriental está presente a idea dun lume (ou tamén pode entenderse como dinamismo) que se estende por todo o corpo e que se relaciona dalgún xeito coa harmonía da persoa e o cosmos.
Outro concepto artéllase tamén en referencia á cerimonia, o concepto Shu (parecerse), pois este atravesa e unifica a moral de Confucio.
A sociedade no confucianismo
miniatura|Estatua de Confucio en bronce. O confucianismo ve só o hombre realizado en canto ser social que ocupa un posto e desempeña unha función, non como un ser illado. Na idea confucianista da sociedade utópica, a xerarquía non é só social, senón tamén moral. Na antiga China, a familia non era un núcleo reducido, senón un gran clan, moitos dos seus membros vivían baixo un mesmo teito, recoñecían un antergo en común e mantiñan vínculos con outros grupos da mesma orixe.
Unha familia así era unha prefiguración do Estado. Así, a familia era vista como un pequeno reino con xerarquías, protocolos e métodos de goberno, e o Estado como unha gran familia na que debe haber afectos, relacións e obrigas morais. Na familia, os membros están xerarquizados mediante un complexo sistema. Para o confucianismo, o aprecio, o amor e as relacións que había entre os membros debían estar graduadas segundo cada persoa, o seu posto etc. En consecuencia, había termos para representar o amor polos pais ou piedade filial (Xiao), o amor dos pais polos seus fillos (Ci) etc.
A aprendizaxe do home superior iniciábase na familia e o home poderá dificultosamente gobernar o Estado se non pode gobernar primeiro a súa familia.
A pesar do anterior, para os confucianistas todos os homes son de natureza basicamente igual, independente da súa posición ou lugar de nacemento. Porén, non poden manterse iguais xa que sería prexudicial para o bo funcionamento social.
Métodos do confucianismo
Os medios para alcanzar a máxima excelencia ou Zhi shan eran dous: o estudo e a introspección, entendida como un ollar para dentro, é dicir, o coñecemento pleno dun mesmo.
O estudo dos textos antigos e das leccións dos sabios e a natureza é a base da mellora individual. Ademais, serve como soporte para a introspección porque o home debe ver que hai bo dentro del e desenvolvelo. A bondade natural humana, capital no ensino de Mencio, parte do mesmo principio de que o bo se atopa dentro do home e que debe ser descuberto empregando a introspección. Así, un home superior poderá obter Ren e Li.
O confucianismo tamén dá grande importancia aos ritos. Ao ser unha forma de conservar o pasado mítico que foi legado, o confucianismo apoia que se sigan practicando e dálles novos valores. Eran vistos polos confucianistas como un símbolo de xerarquía e de poder. Ademais, son un método de autodisciplina e dominio dun mesmo, ao facer que o individuo deba realizar algo dun xeito preciso.
Os ritos garantes que a sociedade e o Estado funcionen correctamente, xa que as accións do goberno deben ter orde e xerarquía.
Extensión do confucianismo
O confucianismo sobreviviu á súa supresión durante a dinastía Qin grazas en parte ao descubrimento de obras clásicas ocultas nas paredes da casa dun erudito. Despois de Qin, coa nova dinastía Han, o estudo das obras clásicas do confucianismo converteuse na base do sistema de exames do goberno e do plan educativo. Non se presentou ningunha tentativa seria para o substituír ata o movemento do Catro de Maio (4 de maio de 1919), no século XX.
Despois da súa reformulación como neoconfucianismo de Zhu no s. XI, con Wang Yangming e outros neoconfucianos, tamén se aceptou como filosofía de estado en Corea e no Xapón. Corea, coa dinastía Joseon, chamouse «estado confucianizado».