cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saúde sexual e reprodutiva
miniatura|Sesión de educación sobre o [[VIH en Angola.]] miniatura|250px|[[Tampón hixiénico|Tampóns e copas menstruais.]] A saúde sexual e reprodutiva  é un eido de investigación, coidado da saúde e activismo social que explora a saúde do sistema reprodutor e o benestar sexual dun individuo durante todas as etapas da súa vida. O termo tamén se pode definir de xeito máis amplo no marco da definición de saúde da Organización Mundial da Saúde (OMS) como "un estado de completo benestar físico, mental e social, e non só a ausencia de enfermidade ou doenza"― para denotar benestar sexual, que abrangue a capacidade dun individuo para ter sexo seguro responsable, satisfactorio e a liberdade de decidir se, cando e con que frecuencia facelo. As axencias da ONU en particular definen a saúde sexual e reprodutiva incluíndo o benestar físico e psicolóxico en relación á sexualidade. Outra interpretación inclúe o acceso á educación sexual, o acceso a métodos seguros, eficaces, accesibles e aceptables de control da natalidade, así como o acceso a servizos de atención sanitaria, como a capacidade das mulleres para pasar con seguridade polo embarazo e o parto podería proporcionar ás parellas as mellores posibilidades de ter un bebé saudable.
As persoas enfróntanse a desigualdades nos servizos de saúde reprodutiva. As desigualdades varían segundo o nivel socioeconómico, o nivel educativo, a idade, a etnia, a relixión e os recursos dispoñibles na súa contorna. As persoas con baixos ingresos poden carecer de acceso a servizos de saúde adecuados e/ou coñecementos sobre como manter a saúde reprodutiva. Ademais, moitos enfoques implican ás mulleres, familias e comunidades locais como partes interesadas e activas nas intervencións e estratexias para mellorar a saúde reprodutiva.
Black Sabbath (álbum)
Black Sabbath é o álbum de estrea da banda inglesa de heavy metal Black Sabbath, publicado o 13 de febreiro de 1970 a través do selo Vertigo Records. Nos Estados Unidos o disco editaríase o 1 de xuño dese ano. O traballo acadou o número 8 na lista británica de álbums e foi categorizado como o primeiro gran disco no desenvolvemento do xénero heavy metal.
Listaxe de cancións
Todos os temas composots por Tony Iommi, Geezer Butler, Bill Ward e Ozzy Osbourne, agás onde se indique.
Selección de fútbol de Alxeria
Máis encontros disputados
A 14 de novembro de 2019, os xogadores que máis encontros disputaron coa selección alxeriana son:
Máximos goleadores
thumb|Abdelhafid Tasfaout. A 14 de novembro de 2019, os xogadores que máis goles anotaron disputaron coa selección alxeriana son:
Moncalvillo
Moncalvillo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 102 habitantes (INE 2012).
Margarida II de Dinamarca
Margarida II (Margrethe Alexandrine Þorhildur Ingrid), nada en Copenhaguen o 16 de abril de 1940, é raíña de Dinamarca dende o 14 de xaneiro de 1972. O lema oficial da raíña Margarida II é "A axuda de Deus e o amor do pobo é a forza de Dinamarca".
Naceu no Palacio de Amalienborg, Copenhaguen de Federico IX e Ingrid de Suecia.
Bautizada o 14 de maio de 1940 na Igrexa Naval e confirmada o 1 de abril de 1955. Ao ser o rei danés daquela soberano de Islandia, recibiu tamén o nome islandés de Þorhildur.
RHC Diessbach
O Rollhockey Club Diessbach é un equipo de hóckey a patíns da localidade de Diessbach bei Büren, Cantón de Berna (Suíza). O club fundouse en 1984 e actualmente compite na LNA, a máxima categoría do hóckey a patíns helvético.
Belleau
Belleau pode referirse a:
Como topónimo dá nome aos seguintes lugares:
Como apelido, pode referirse a:
Exaculación
miniatura|Secuencia dunha exaculación miniatura|[[Pelve masculina e órganos reprodutores.]] A exaculación é a expulsión de líquido seminal a través do pene desde a vesícula seminal, causada pola contracción dos músculos na base do pene ou do epidídimo despois dun orgasmo.
Características e datos relacionados
Está asociada á sensación de pracer extremo e adoita ser o estadio final e obxectivo final da estimulación sexual, e é un compoñente esencial da reprodución natural xa que permite fecundar á femia. Nalgúns casos raros a exaculación cáusaa unha enfermidade da próstata. A exaculación tamén pode acontecer espontaneamente durante o sono, é o que se coñece como polución nocturna. A anexaculación é a imposibilidade de exacular.
Pedramaior, Carreira, Zas
Pedramaior é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 49 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 25 homes e 24 mulleres.
Arciprestado da Guarda-Tebra
miniatura|300px|División eclesiástica de Galicia.
O arciprestado da Guarda-Tebra é un arciprestado da comarca do Baixo Miño, pertencente á diocese de Tui-Vigo. Abrangue parroquias dos concellos de Oia, O Rosal, A Guarda e Tomiño (aínda que a parroquia de Sobrada pertence ó arciprestado de Tui).
Xeografía e historia
Na actualidade, por Decreto de 23 de marzo de 2006, foron unificados os antigos arciprestados da Guarda e Tebra, constituíndo un único. Noutrora, o arciprestado de Tebra chamábase Tebra-Taras, ou coas variantes Tariaes e Taraes. Linda cos arciprestados de Miñor e Tui. Está bañado por ríos como o Miño, San Martiño, Pexegueiro, Pinzás, o Tamuxe ou o Barrantes.
Parroquias e anexos
Está formado polas parroquias de:
O arciprestado posúe tres anexos:
Dan Peters
Dan Peters, nado o 18 de agosto de 1967 é o batería da banda de grunge estadounidense Mudhoney.
Castelo de Ambras
miniatura O castelo ou palacio de Ambras (en alemán: Schloss Ambras)? é un castelo e palacio renacentista situado nos outeiros que están sobre a cidade de Innsbruck, Austria.
Considerada unha das atraccións turísticas máis populares da cidade, o castelo de Ambras foi construído no século XVI no lugar dun anterior castelo do século X, e converteuse na sede do poder dos condes de Andechs. A importancia cultural e histórica do castelo está estreitamente relacionada co arquiduque Fernando II, xa que foi a súa residencia de 1563 a 1595.
Rabia al Adawiyya
Rabia al Adawiyya al Qaysiyya (en árabe رابعة العدوية القيسية) ou Rabia Basri, nada en Basora entre 713 e 717 e finada en 801, foi unha poeta e mística musulmá sufí.
Traxectoria
Pouco é o que se coñece da súa vida, existen múltiples tradicións baseadas en haxiografías. Algunhas tradicións descríbena como unha antiga escrava liberada que renunciou ao matrimonio e aos praceres efémeros para dedicarse só a Alá. Na mundo islámico vivíase unha etapa de incremento do ascetismo e Basora era unha das escolas máis influentes e debía a súa orixe a Hassan al-Basri e de Basora era tamén Al-Jahiz. Rabi está considerada unha figura importante da espiritualidade sufí e foi ela a que introduciu o ideal sufí do amor a Alá, mudando o ascetismo en misticismo. Ibn Arabi evocou a súa obra poética na súa principal obra Kitâb Al-Futūḥāt al-Makkiyya.
Filosofía
A principal ensinanza da obra de Rabia é o amor místico e a amizade con Deus. Todo verdadeiro amador vai á procura da intimidade co seu amado, como ha facer o verdadeiro crente con Deus. E distingue entre o amor egoísta e pasadío por Deus, só para obter o seu favor, e o amor digno e duradeiro, que constitúe o amor á beleza de Deus. Como todos os sufís ao cabo buscou a unidade coa divindade (an-nafs aṣ-ṣāfīyyah). O amor (ḥubb) é só para Deus, non para os seus profetas nin outros símbolos relixiosos. A Deus hai que o amar por si mesmo, non por medo ao inferno e o desexo de acadar o Paraíso. Neste pensamento reside a innovación de Rabi, que se converteu no criterio estándar do sufismo posterior.
Auga de maio
Auga de maio é un disco do grupo tradicional galego Milladoiro gravado entre os anos 1998 e 1999 en Galiza, nos Estudios Cormorán polo técnico X. M. Tasende e editado por Discmedi. Consta de 10 temas tradicionais e 5 composicións do grupo cinco dos cales son cantados. Colaboran, poñendo voces en senllos temas Ana Belén e a cantante de Mestisay Olga Cerpa.
O Hospital, Tomiño, Tomiño
O Hospital, tamén San Lourenzo do Hospital, é un lugar da parroquia de Tomiño, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2013 tiña 161 habitantes (78 homes e 83 mulleres).
Basílica de Santa María a Maior de Roma
miniatura|dereita|300px|Fachada principal. A basílica de Santa María a Maior de Roma é unha das catro basílicas maiores. É propiedade do Vaticano, sendo o maior grande monumento dedicado á gloria da Virxe María.
A lenda conta que en agosto do 356, a Virxe pediulle ao papa san Liberio que edificase un santuario. Pola mañá, do día 5, constatando que nevara en pleno mes de agosto, o papa ordenou construír a basílica de "Santa Maria ad Nives" sobre do chan nevado no alto do outeiro do Esquilino.
Cymbals Eat Guitars
Cymbals Eat Guitars é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Staten Island, Nova York, fundada polos amigos de instituto Joseph D'Agostino e Matthew Miller. O seu nome procede dunha cita de Lou Reed describindo o son de The Velvet Underground.
Xenealoxía do feminismo
A expresión xenealoxía do feminismo fai referencia á orixe teórica (protofeminismo) e tradición do feminismo en tanto que pensamento feminista, así como á recuperación da memoria histórica do feminismo en canto que movemento de transformación social que se desenvolve ao fío de distintas teorías (universalismo, marxismo, liberalismo, etc), dando lugar a que se fale, en plural, de feminismos.
Feminismo e Ilustración
As ideas universais de suxeito de coñecemento, suxeito moral, individuo, cidadán, igualdade, que se desenvolveron durante a Ilustración, excluíron, non obstante da súa universalidade, as mulleres. Ata entón, as queixas das mulleres expresáronse no que se coñece como 'memorial de agravios''. Mais a partir da Ilustración, foi posible articular o que se coñece como 'vindicación', isto é, a denuncia unida á demanda de igualdade.
Os estudos feministas anglosaxóns sitúan no sufraxismo, a orixe do movemento feminista.
Vetas de Ilustración
A Ilustración en canto que feminista, defínese como "procesos crítico reflexivos" aos que, seguindo a Celia Amorós, se lles chama "vetas de Ilustración". Pois ben, considérase que estas vetas se poden atopar noutras culturas, podendo existir outras orixes ilustradas de feminismo. Amorós analiza as vetas no islam Pola súa parte, Alejandra Ciriza no seu relatorio sobre feminismos en América Latina expón as notas para unha xenealoxía feminista en América Latina Outras autoras abordan a cuestión dos feminismos latinoamericanos, baixo a perspectiva xeohistórica.
Xenealoxías femininas
Tamén se emprega o termo 'xenealoxía' na liña do pensamento feminista da diferenza sexual, se ben a expresión que utilizan é a de «xenealoxías femininas».
Xosé Manuel Buxán Bran
miniatura|dereita|Buxán Bran en [[2014.]] Xosé Manuel Buxán Bran, nado en Éibar (Guipúscoa) en 1964, é un artista, crítico de arte, activista LGBT e profesor da Facultade de Belas Artes de Pontevedra, dependente da Universidade de Vigo.
Traxectoria
Naceu no País Vasco, no seo dunha familia de emigrantes galegos. Estudou en Bilbao, na UPV, universidade pola que se licenciou en Belas artes cunha tese sobre a representación iconográfica de san Sebastián en relación coa homosexualidade (intitulada Homoerotismo en la iconografía de San Sebastián Mártir: Una visión desde el presente).
Trasladouse a Vigo en 1993 e é profesor universitario no campus da UVigo en Pontevedra dende ese ano, se ben foi en 1998 cando obtivo a titularidade.
Foi comisario en exposicións como Malas Artes’03: Prototipos, Verbalidades, Prêt-à-porter, Maquinacións, Arquitrabes e Bizarr@s (Vigo, 2003), Radicais libres: Experiencias gays e lésbicas na arte peninsular (Santiago de Compostela, 2005) ou tamén para a Sala Alterarte, no Campus de Ourense.
É colaborador habitual na prensa, por exemplo no Faro de Vigo. Até a súa desaparición escribía para A Nosa Terra.
En 2017 expuso a súa colección particular de fotografía atopada no CGAC.
Obra escrita
miniatura|dereita|380px|Algunhas imaxes da exposición intitulada "Bañistas. Fotografías atopadas 1880-1963", amosada no [[CGAC de Compostela en 2017.]] Ten multitude de publicacións relacionadas co mundo da arte contemporánea, especialmente no ámbito da creación plástica. Entre elas destacan algúns capítulos ou volumes:
República Popular de Mongolia
miniatura|240px A República Popular de Mongolia (en Бугд Найрамдах Монгол Ард Улс (БНМАУ) foi un estado socialista en Asia central que existiu entre 1924 e 1992, dando paso ao actual estado de Mongolia, en 1992. Foi un estado aliado da Unión Soviética.
A única organización á que pertencía a República Popular de Mongolia era a ONU. O himno nacional do país foi Luvsanyamts Muryorj.
(174567) 2003 MW12
(174567) 2003 MW12 é un obxecto trans-neptuniano (TNO) cunha magnitude absoluta de 3,4. Isto lévao a ser un posible candidato a planeta anano. Foi descuberto o 21 de xuño do ano 2003 por Jeffrey A. Larsen, usando o telescopio Spacewatch.
Actualmente atópase a 47,8 UAs de distancia respecto do Sol, e acadará o seu perihelio ó redor de novembro do ano 2096. Foi observado 68 veces, 14 delas en oposición e recuperado en imaxes que nos retrotraen ó ano 1980.
Argumento ad hóminem
Os argumentos positivos sobre a persoa describense en recurso á autoridade.
Un argumento ad hóminem ou argumentum ad hominem (en latín, ‘dirixido á persoa’), é unha falacia lóxica que implica responder a un argumento ou a unha afirmación referíndose á persoa que o formula, no lugar do argumento por si mesmo. Un argumento ad hóminem (e por tanto, falaz) ten esta estrutura:
Uso
Unha falacia ad hóminem consiste en afirmar que un argumento de alguén é erróneo só por algo referente á persoa, non por problemas no argumento en si. O simple feito de insultar a unha persoa dentro dun discurso — doutro modo racional— non constitúe necesariamente unha falacia ad hominem. Debe quedar claro que o propósito do ataque é desacreditar á persoa que está ofrecendo o argumento e, especificamente, convidar aos demais a non tomaren o que afirma en consideración.
Non todos os argumentos ad hóminem son negativos. É posible argumentar que algo é certo por quen é que o afirma (argumento de autoridade).
Validez
Pode dubidarse dunha proba ou rexeitala dependendo da súa orixe por razóns de credibilidade, pero dubidar ou rexeitar unha dedución baseándose na súa fonte é a falacia ad hóminem.
Subtipos
Identifícanse tres variedades tradicionais da falacia ad hóminem: ad hóminem abusivo, ad hóminem circunstancial e tu quoque.
Ad hóminem abusivo
O ad hóminem abusivo (tamén chamado argumentum ad personam) frecuentemente consiste nun simple (e normalmente inmerecido) insulto ao opoñente, pero tamén pode implicar a mención de erros de carácter ou accións discutibles. A razón pola que é falaz é porque, normalmente, os insultos e mesmo os defectos do opoñente non afectan á veracidade ou ao soporte lóxico das afirmacións do opoñente.
Ad hóminem circunstancial
O ad hóminem circunstancial implica mencionar que alguén se atope nunha circunstancia na que está predisposta a tomar unha determinada posición. Esencialmente consiste en atacar a neutralidade do interlocutor. A razón pola que é falaz é porque as predisposicións do opoñente non afectan á veracidade dos seus argumentos desde un punto de vista lóxico.
O feito de que estean defendendo os seus negocios non invalida automaticamente as súas afirmacións, cuxa falsedade debe ser demostrada mediante probas científicas.
O feito de que Pedro sexa comunista non invalida o seu argumento de que un determinado traballo sexa, en efecto, perigoso.
É importante distinguirmos entre un razoamento racional e un correcto segundo a lóxica. Estes razoamentos non son correctos se se olla estritamente a súa lóxica.
Tu quoque
Tu quoque (literalmente, "ti tamén") pode denominarse tamén como o "argumento da hipocrisía". Prodúcese cando unha afirmación se descarta ou ben porque é inconsistente con outras afirmacións que fixo o interlocutor ou ben porque é insconsistente coas súas accións.
O feito de que antes fose dito que os avións voaban por medio da maxia non nega a situación da nova afirmación na que se argumenta que voan por leis físicas.
O feito de que alguén estea bébedo ou sexa un alcohólico non invalida, desde un punto de vista estritamente lóxico, o argumento de que beber alcohol en exceso é malo para a saúde.
Véxase tamén
Logika trompo
Ismail Omar Guelleh
Ismaïl Omar Guelleh, nado o 27 de novembro de 1947, é o Presidente de Djibuti dende 1999. Sucedeu ó seu tío, Hassan Gouled Aptidon.
Traxectoria
O 4 de febreiro de 1999, Hassan Gouled Aptidon anunciou que non ía concorrer a outro mandato, e un congreso extraordinario do seu partido, Rassemblement populaire pour le Progrès, escolleu a Guelleh como candidato. El foi electo co 74,02% dos votos en abril e asumiu o cargo o 9 de maio de 1999.
O outubro de 2004 novamente foi escollido como candidato. Sen opositores, foi elixido co 100% dos votos o 8 de abril de 2005. Guelleh anunciou que este será o seu último mandato.
Rémy Belleau
Rémy Belleau, nado en Nogent-le-Rotrou en 1528 e morto en París en 1577, foi un poeta francés da Pléiade.
Traxectoria
Belleau realizou os seus primeiros estudos cos freires da abadía de Saint-Denis en Nogent-le-Rotrou, proseguíndoos a partir de 1553 en París, completando unha formación clásica, cunha forte afección á poesía grega.
Xuntouse a un grupo de poetas novos que se formara no collège de Coqueret: Pierre de Ronsard, Antoine de Baïf, Joachim du Bellay, e despois á Pléiade en 1554 e en 1556 publicou unha tradución das Odas de Anacreonte, o éxito desta foi considerable, a pesar de Ronsard pensar que era un pouco seca, o traballo de Belleau forneceu ó grupo dun novo estilo baseado na fidelidade e a exactitude. Belleau continuou traducindo, publicou o Cantar dos cantares e de Safo a Oda á amada, por primeira vez traducida ó francés. Nese mesmo 1556 publicou Petites Inventions, inspirada na poesía grega antiga e La Bergerie, do xénero pastoril é unha narración en prosa con poemas de amor e campestres incorporados que se converteu en prototípico do Renacemento francés.
En 1576 apareceu Les Amours et Nouveaux Eschanges des pierres précieuses, vertus et propriétés d’icelles, nesta obra dá conta das propiedades das pedras, da súa historia, o mito da súa orixe asociando o simbolismo das pedras ás interpretacións filosóficas e científicas.
Aínda que nun primeiro momento foi partidarido da Reforma, o autor alíase co partido dos seus protectores, os Guisa.
Willy and the Poor Boys
Willy and the Poor Boys é o cuarto álbum da banda de rock estadounidense Creedence Clearwater Revival, publicado en novembro de 1969 a través do selo Fantasy Records. Trátase do último dos tres discos de estudio que o grupo editou nese ano. O álbum foi remasterizado e reeditado en vinilo de 180 gramos en 2006 por Analogue Productions.
No ano 2003 o álbum foi colocado no número 309 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Pazo de Montes Claros
O pazo de Montes Claros é unha construción rural situada en Montes Claros (Vilaño, A Laracha).
Características
Está formada pola vivenda, capela, hórreo, cuberto, pombal e os terreos cinguidos por un muro de pedra. Fronte ao pazo hai un cruceiro. O edificio principal é de planta rectangular e ten dúas alturas. No interior do pazo hai a pequena capela de San Xiao, para actos relixiosos da familia.
Ganso bicocurto
O ganso bicocurto (Anser brachyrhynchus) é unha ave migratoria de tamaño mediano do grupo dos gansos auténticos, que pasa o inverno no noroeste de Europa e cría en Groenlandia, Islandia e Svalbard. A especie foi descrita por primeira vez en 1833 por François Baillon. É unhas das especies incluídas no Acordo para a protección das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia (AEWA).
Descrición
É un ganso de entre 60 e 75 cm de longo, 135 a 170 cm de envergadura de alas e de 1.800 a 3.300 gramos de peso. Ten o bico curto, de cor rosa brillante coa punta e a base negras e as patas rosas. O corpo e gris acastañado, a cabeza e o pescozo son castaños escuros. A parte posterior do lombo é abrancazada e cola gris coa punta branca. A parte superior das cobertoiras das alas é azul agrisada pálida. O seu aspecto é moi semellante ó do ganso campestre (Anser fabalis), do que foi considerado unha subespecie, e do que se distingue principalmente pola cor dos pés, que son rosas e non alaranxados coma no ganso campestre, e pola parte central rosa do bico.
Voz
Son aves ruidosas, en especial cando voan, momento no que o ruído das bandadas pode ser enxordecedor. A súa voz e un trompeteo de ton alto. Cando se senten ameazados deixan ouvir un xeito de asubio.
Distribución xeográfica
Esta especie adoita xuntarse con exemplares doutras especies durante as migracións. Os seus cuarteis de inverno principais están nas illas Británicas, Bélxica e nos Países Baixos, tamén nas zonas costeiras do norte de Alemaña e en Dinamarca. Son raros de ver nas terras interiores. As aves británicas crían en Groenlandia e Islandia (sobre todo no glaciar de Hofs-Jökull, mentres que os gansos continentais o fan en Svalbard. Exemplares errantes aparecen ocasionalmente no Quebec e Newfundland. A protección contra a caza nas zonas de invernada permitiu un forte crecemento das súas poboacións nas últimas décadas. En Gran Bretaña o número de invernantes pasou dos 30.000 de 1950 os 292.000 de 2004. En Dinamarca e os Países Baixos contábanse uns 34.000 exemplares en 1993.
Hábitat
miniatura|ganso de bico curto Durante o inverno viven sobre todo en praderías, veigas de ríos e mesmo en prados de cultivo intensivo. Durante o verán forman colonias grandes en zonas de rochas pobres en vexetación, nas lameiras que deixan os glaciares ó se derreteren, en zonas húmidas, páramos e lagos. En Islandia aniñan tamén en zonas de lavas solidificadas. As illas fluviais véñenlles tamén a xeito, ofrecéndolles protección perante depredadores coma o raposo ártico.
Alimentación
A súa dieta é case exclusivamente vexetariana. Durante o verán aliméntase da vexetación da tundra ártica, tanto na auga como na terra firme. No inverno comen todo tipo de plantas e herbas, sen renunciar as producións agrícolas, e poden causar danos nas colleitas, aínda que tamén benefician determinados cultivos como os da pataca ou da remolacha, ó alimentarse dos restroballos que quedan despois da colleita, reducindo as posibilidades de transmisión de enfermidades das plantas. dereita|miniatura|Vista de parte dun bando no inverno
Ecoloxía e reprodución
miniatura|Ovos de ganso bicocurto. Os gansos de bico curto mudan as plumas a mediados de xullo, cando os parruliños novos levan xa de dúas a tres semanas fóra do ovo. Os adultos son daquela incapaces de voar durante uns 25 días.
A época reprodutora comeza a primeiros de xuño, despois que os bandos se concentren nos seus lugares de cría a mediados de maio, onde forman colonias pouco compactas. As femias poñen entre 3 e 7 ovos brancos, nun niño elevado sobre o terreo e cubertos con penuxe. A incubación prolóngase durante unhas tres semanas e media. Os machos non chocan os ovos, aínda que vixían a niñada e á súa parella. Os gansos novos poden voar ós dous meses de saíren do ovo. Cando os adultos acaban de remudar as plumas, forman bandos cos gansos novos, que, a partir de finais de agosto, comezan a regresar ás zonas de invernada. Os gansos bicocurtos adoitan empezar a criar cando teñen uns tres anos.
Monterrubio de la Demanda
Monterrubio de la Demanda é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 68 habitantes (INE 2012).
Elie Wiesel
Eliezer Wiesel, nado en Sighetu Marmației (Reino de Romanía) o 30 de setembro de 1928 e finado en Nova York o 2 de xullo de 2016, foi un escritor romanés sobrevivente dos campos de concentración nazis. Adicou toda a súa vida a escribir e falar sobre os horrores do Holocausto, coa firme intención de evitar que se repita no mundo unha barbarie semellante. Foi galardoado co Premio Nobel da Paz en 1986.
Traxectoria
Aos 16 anos foi capturado polos alemáns, do mesmo xeito cós demais xudeus do seu pobo. Tras chorar a morte de todos os seus familiares en Auschwitz e Buchenwald, estudou na universidade da Sorbona, en París, e posteriormente traballou en xornais de Israel, Francia e Estados Unidos de América, onde se estableceu dende 1956.
esquerda|miniatura|200px|Campo de concentración de Buchenwald. Elie Wiesel atópase na segunda fila de liteiras, o sétimo contando dende a esquerda. esquerda|miniatura|200px|Wiesel no [[Foro Económico Mundial]] Autor de tres novelas sobre as súas vivencias durante aqueles anos de represión e morte (La Nuit, L'Aube e Le Jour; publicadas en galego baixo o título de Triloxía da noite), gañou o Premio Nobel da Paz en 1986.
O 16 de maio de 1944, a familia Wiesel, como outras tantas familias xudías, embarcábanse nun tren rumbo ao campo de concentración de Birkenau. "É a primeira parada, logo veñen Auschwitz e Buchenwald. É noite pechada, tebras exteriores ás que son guindadas, xunto a tantos xudeus asasinados ou sobreviventes, as nosas entrañas de humanidade, o noso manancial de profunda compaixón". La Nuit (1956-1958), foi o título que máis fama lle deu.
Nos seus últimos anos de vida, Wiesel xustificou bombardeos por parte do Estado de Israel, onde morreron nenos, dicindo que era culpa de Hamás por usalos como escudos humanos. Nunha carta publicada no The New York Times, 327 sobreviventes e descendentes xudeus do Holocausto responderon a Wiesel “indignados pola sua xustificación do inxustificábel”) condenando o masacre de Gaza e, “alarmados pola desumanización racista e extrema dos palestinos na sociedade israelí. (...) O xenocidio comeza co silencio do mundo (...) “Nunca Máis debe significar Nunca Máis para Ninguén.”
Na súa vila natal de Sighetu en Romanía fundou un museo de conmemoración do Holocausto. Xunto á súa esposa, fundou a Elie Wiesel Foundation for Humanity, co propósito de "Combater a indiferenza, a intolerancia e a inxustiza a través do diálogo internacional e programas enfocados á xuventude, que promovan a tolerancia, comprensión e igualdade." . En 2008 desvelouse que o matromonio e a fundación perderan uns 15 millóns de dólares invertindo no esquema Ponzi de Bernard Madoff.
Ensino
Wiesel ocupou o cargo de Andrew Mellon Profesor de Humanidades na Universidade de Boston desde 1976, ensinando nos seus departamentos de Relixión e Filosofía. En 1982 ensinou na Universidade Yale. Tamén co-instruíu os cursos de Winter Term (xaneiro) na Eckerd Facultade, St. Petersburg, Florida. De 1997 a 1999 foi profesor visitante de Estudos Xudaicos no Barnard College da Columbia University.
Peter Giles
Co nome de Peter Giles coñécese, entre outros, a:
Coeficiente de extinción
Coeficiente de extinción pode referirse a distintas magnitudes relacionadas coa absorción de luz nun medio material:
(Para unha relación cuantitativa entre a definición física e a química, ver Descrición matemática da opacidade.)
Chris Amon
Christopher Arthur Amon MBE, nado en Bulls o 20 de xullo 1943, é un ex-piloto de carreiras neozelandés. Estivo en activo na Fórmula 1 nos anos 1960 e 1970 e é considerado como un dos mellores pilotos de F1 que nunca gañou un Gran Premio. A súa reputación de mala sorte era tal que o seu compañeiro, o piloto Mario Andretti chanceou unha vez dicindo que "si se convertera en enterrador, a xente deixaría de morrer".
Ademais de pilotar, Chris Amon tamén dirixiu o seu propio equipo de Fórmula Un durante un breve período en. Lonxe da Fórmula Un, Amon tivo certo éxito en carreiras de autos deportivos, gañou as 24 Horas de Le Mans en 1966.
Traxectoria
Amon era fillo único dun rico propietario de ovellas, Ngaio Amon. Ao saír da escola, convenceu ao seu pai para que lle comprase un Austin A40 Especial, co que participou nalgunhas carreiras locais menores e hillclimbs, mentres traballaba na granxa familiar. Máis tarde correu cun Cooper de 1´5 litros e logo cun vello Maserati 250F de 2´5 litros, pero só empezou a chamar a atención cando pilotou o Cooper- Climax T51 que Bruce McLaren utilizara para gañar o seu primeiro Gran Premio.
Andaina
En 1962 Amon entrou en Cooper para a serie de inverno de Nova Zelandia, pero viuse obstaculizado por problemas mecánicos. Con todo, participou cun coche similar da Scuderia Veloce e, baixo a choiva en Lakeside, fixo unha boa carreira. Un dos espectadores era o piloto de carreiras Inglés Reg Parnell quen persuadiu a Amon para ir a Inglaterra e correr no seu equipo. En debutou na Fórmula 1. En continuou no equipo de Parnell, marchandose a Cooper onde permaneceu ata o ano seguinte, cando foi contratado por Ferrari. En 1966, en dúo con Bruce McLaren vence as 24 Horas de Le Mans. Os anos seguintes continua sen bos resultados na Fórmula 1 a pesar de ser recoñecido como un piloto rápido e de talento. En 1967 vence, en dúo con Lorenzo Bandini as 24 Horas de Daytona e as 1000 Millas de Monza. Sae de Ferrari ao final de. En corre con March e o ano seguinte pasa para Matra, coche co que consegue a súa única vitoria a bordo dun coche de Fórmula 1: o Gran Premio da Arxentina de 1971 que, por ser unha proba fóra de campionato, non entra nas estatísticas da categoría. En, coa saída da Matra das competicións o ano anterior, Amon acepta o convite de Tecno, mais o coche se mostra moi malo. Crea o seu propio equipo, pero o coche, o Amon F101, a pesar de bo potencial, móstrase pouco fiable. Ao final do mesmo ano, acepta a invitación de BRM e disputa algunhas carreiras coa mesma. En é contratado por Morris Nunn para desenvolver o coche do seu equipo, o Ensign. O ano de mostra poucos resultados, mais o ano seguinte comeza animado co 5º lugar en Bélxica e boas perspectivas en Suecia e Inglaterra, onde abandonou por problemas mecánicos. O accidente de Niki Lauda en Alemaña, aquel mesmo ano, fai que rexeite saír e acaba dimitindo de Ensign. Correu as probas finais do campionato a petición de Walter Wolf que comprara un Willians, abandonou definitivamente a Fórmula 1 ao final daquel ano.
Retirada
Logo da súa retirada da F1, Amon dedicouse á traballar na granxa familiar no Distrito Manawatu de Nova Zelandia durante moitos anos. Na actualidade está xubilado e vive na cidade xunto ao lago Taupo na Illa Norte de Nova Zelandia. A principios da década de 1980 foi famoso en Nova Zelandia por ser o piloto de probas no programa de televisión Motor Show e máis tarde por aparecer en anuncios de televisión.
Amon participou no deseño para mellorar o circuíto Taupo Motorsport Park. No Festival Automobilístico de Nova Zelandia de 2011, a vida e a carreira de Amón foron honrados cunha selección dos vehículos cos que competiu, tamén se utilizou o evento para recadar fondos para a fundación Bruce McLaren. Amon volverá ser homenaxeado no festival en xaneiro de 2013.
Legado
Malia non gañar ningún Gran Premio no campionato de Fórmula Un, Amon gañou oito Grandes Premios fóra de campionato, o Trofeo Internacional de Silverstone, os 1.000 km de Monza, as 24 Horas de Daytona, as Tasman Series e, quizais o máis importante de todos, as famosas 24 Horas de Le Mans (xunto a Bruce McLaren). Moitas destas carreiras atraían a outros pilotos de F1 máis exitosos que Amon, a todos os cales foi capaz de superar.
Na Fórmula Un, Chris Amon participou en 96 Grandes Premios, logrando 5 poles, liderou 183 voltas en 7 carreiras, alcanzando 11 veces o podio e anotou un total de 83 puntos no Campionato. Amon ten a marca de ser o piloto de Fórmula 1 que competiu con máis marcas de coches no Campionato do Mundo, con trece. A biografía 'Forza Amon' dá algunhas ideas sobre a súa vida persoal. O libro deixa claro un punto no que o propio Amón está en desacordo coa maioría dos comentaristas, a cuestión da súa mala sorte. Amon sinalou en varias ocasións que competiu durante unha década e media na Fórmula 1 e sobreviviu algúns graves accidentes, en particular en, mentres que outros, incluíndo amigos como Bruce McLaren, sufriu lesións graves ou morreron.
Reflexionando sobre a morte de Jim Clark en, Amon dixo: "Si isto pode pasarlle a Jimmy, ¿que posibilidades temos o resto de nós?, creo que todos o sentimos. Parece que perdemos ao noso líder." En 1995, Amon foi incluído no New Zealand Sports Hall of Fame.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados non de campionato
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Iñaki Pérez Beotegi
Iñaki Pérez Beotegi, Wilson, nado en Vitoria en 1948, e finado en Vitoria o 11 de marzo de 2008 foi un activista político vasco militante de ETA.
Despois de pasar algún tempo a estudar en Inglaterra, onde traballaban os seus pais, uniuse a ETA-V Asemblea. Alí tamén participou en folga de fame en apoio dos xulgados no Proceso de Burgos e causou un incendio na embaixada española en Londres en 1970. Volveu para o País Vasco, pero despois do secuestro de Lorenzo Zabala tivo que fuxir de novo, e, grazas ós seus coñecementos de inglés, foi o encargado de eido internacional de ETA.
Unha vez incorporado á vida pública ingresa en Euskadiko Ezkerra, pero o 1983 e abandónaa e funda Auzolan con Iñaki Múgica Arregi, pero tras o fracaso recuou e dedicouse a industria da hostelaría. Morreu o 10 de marzo de 2008 en Vitoria tras unha longa enfermidade.
Legume
miniatura|Tres tipos de [[lentellas]] miniatura|Sementes de [[soia]] Denomínase legume (do latín legumen) a un tipo de froito seco, tamén chamado comunmente vaíña, vaxa ou bagullo. Así mesmo reciben tal nome as sementes comestibles que crecen e maduran dentro deste froito e as plantas que as producen.
Os legumes constitúen un grupo de alimentos moi homoxéneo, formado polos froitos secos das leguminosas, sendo dehiscentes, desenvolvidos a partir do xineceo, dun só carpelo e que se abre tanto pola sutura ventral como polo nervio dorsal, en dúas valvas e coas sementes nunha fileira ventral. Estas vaíñas adoitan ser rectas e carnosas. Polo xeral posúen unha carne interior esponxosa, con tacto de veludo e de cor branca. A súa parte interna corresponde ao mesocarpio e ao endocarpio do froito.
O tamaño dos legumes varía dende un milímetro ou pouco máis ata medio metro. A súa forma, aínda que na maioría dos casos é alongada e comprimida, como a dos feixóns ou fabas, varía moitísimo.
A parte da planta consumida en alimentación animal e humana varía entre as distintas especies de leguminosas. Na maior parte dos casos, a parte comestible coincide coa utilizada pola planta como almacén de substancias de reserva. A gran variación existente na parte consumida é unha consecuencia da diversidade de estratexias utilizadas polas leguminosas para a súa adaptación aos medios máis diversos.
A Asemblea Xeral da ONU proclamou en 2019 o 10 de febreiro como o Día Mundial dos Legumes (resolución A/RES/73/251) para concienciar a opinión pública sobre os beneficios nutricionais do consumo de legumes. Xa anteriormente declarara o ano 2016 como Ano Internacional dos Legumes (resolución A/RES/68/231).
Ricardo Zariquiey Cenarro
Ricardo Zariquiey Cenarro, nado en Caparroso, Navarra en 1870 e finado en Arenys de Munt, Barcelona en 1943, foi un médico pediatra, entomólogo e carcinólogo español. Foi o pai de Ricardo Zariquiey Álvarez, tamén pediatra, entomólogo e carcinólogo.
Traxectoria
Ricardo Zariquiey Cenarro naceu en Navarra, pero trasladouse a Barcelona para cursar a carreira de medicina na universidade desta cidade, especializándose en pediatría. Desde entón quedou sempre en Cataluña. A súa residencia estaba en Arenys de Munt, lugar no que fixo construír unha gran mansión que foi coñecida como Can Zariquiey, que hoxe en día aínda se conserva (a casa e o nome).
Zariquiey Cenarro foi un dos iniciadores en España, desde 1917, da biospeleoloxía, isto é, do estudo dos animais que viven nas covas. Foi acompañado nestes estudos polo seu fillo Ricardo Zariquiey Álvarez (1897-1965), dándose a circunstancia de que durante uns anos, os dous chegaron a traballar conxuntamente no estudo da fauna cavernícola. Á hora de interpretar as actividades dos Zariquiey pai e fillo Zariquiey, aparecen a miúdo dúbidas sobre a autoría, xa que, aínda que asinaban as súas obras cos dous apelidos, cando outros autores falaban deles non adoitaban facer esta diferenciación. En 1917, cando os dous se dedicaban á biospeleoloxía, o pai tiña 47 anos, e o fillo, 20. Até 1942, un ano antes da morte do pai, a maioría das investigacións podería deberse tanto a un como ao outro.
Abreviatura
A abreviatura Zariquiey Cenarro emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e clasificación en zooloxía.
Peter Giles (filólogo)
Peter Giles, nado en Strichen, Aberdeenshire o 20 de outubro de 1860 e morto o 17 de setembro de 1935 en Cambridge, foi un distinguido filólogo e Master do Emmanuel College, Cambridge.
Traxectoria
Graduouse na Universidade de Aberdeen e acudiu á Universidade de Cambridge como alumno do Gonville and Caius College en 1882. Obtivo unha clasificación de first class nas dúas partes do Classical Tripos e de second class en historia.
Tras escoitar as clases de Karl Brugmann en Friburgo e Leipzig, Giles levou as ideas dos neogramáticos a Inglaterra na súa única publicación, A Short Manual of Comparative Philology for Classical Students, publicada en 1895 e posteriormente traducida ao alemán.
Giles sucedeu a John Peile como Reader en filoloxía comparada en Cambridge en 1891, cargo que detentou ata a súa morte.
476
Mortes
Historia ano a ano
Earl Monroe
Vernon Earl Monroe, nado o 21 de novembro de 1944 en Filadelfia, Pensilvania, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense da National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no segundo posto da primeira rolda do Draft de 1967 polos Baltimore Bullets (actuais Washington Wizards), onde xogaría até 1971. No seu primeiro ano como profesional, 1968, conseguiu gañar o premio ao Rookie do Ano. Con todo, o seu maior éxito foi noutro equipo, xa que consegue facerse co anel de campión da NBA en 1973 cos New York Knicks. A nivel individual, tamén foron destacábeis as súas catro presenzas no All-Star. En 1990 pasou a formar parte do Basketball Hall of Fame como xogador e, seis anos despois, en 1996, foi seleccionado como uns dos "Cincuenta mellores xogadores da historia da NBA". Os dous equipos nos que xogou profesionalmente retiraron o seu dorsal como homenaxe a súa carreira. Foi alcumado habitualmente como "The Pearl".
Universidade
Monroe xogou na pequena universidade de Winston-Salem State, no estado de Carolina do Norte, pertencente á segunda división da NCAA. Tras un frouxo primeiro ano, anotando tan só 7 puntos por partido, a súa participación foi facéndose maior, e no seu último ano de carreira presentou unhas destacábeis estatísticas de 41,5 puntos e 6,7 rebotes, que o levaron a ser considerado mellor xogador do ano da División 2 da liga universitaria, gañando o seu equipo o título ese mesmo ano.
NBA
Foi elixido no segundo posto da primeira rolda do Draft da NBA de 1967 polos Baltimore Bullets. Non defraudou, e no seu primeiro ano foi elixido Rookie do Ano, tras facer unha media de 24,3 puntos, 5,3 rebotes e 4,3 asistencias por partido, incluíndo unha destacábel actuación contra Los Angeles Lakers na que anotou 56 puntos, o que supón a terceira mellor marca nun partido para un novato en toda a historia da NBA. Neses primeiros anos en Baltimore formou unha excelente parella con Wes Unseld, e chegaron a disputar a final do campionato en 1971.
A principios da tempada 1971-72 foi traspasado aos Knicks de Nova York, e alí coincidiu con outro gran xogador, Walt Frazier, co cal formou un dos mellores backcourt, ou parella de base-escolta, de todos os tempos. Xuntos conseguiron o título da NBA en 1973. Tras nove anos na cidade dos rañaceos, Monroe retirouse en 1980 por mor dunha lesión na xeonllo.
Robert Sean Leonard
Robert Sean Leonard, nado como Robert Lawrence Leonard o 28 de febreiro de 1969 en Westwood, Nova Jersey, é un actor estadounidense de cinema, televisión e teatro.
Traxectoria
Fíxose moi coñecido dende que no 2004 comezou a interpretar o papel do Doutor James Wilson na serie de televisión House. Tamén participou no filme Dead Poets Society no que fixo de Neil Perry.
Lista de países por PIB nominal per cápita
O PIB nominal per capita non pode servir para a comparación da riqueza relativa entre distintos países dado que as fluctuaciones conxunturais entre distintas divisas crean unha ilusión monetaria. Por esa razón, para a comparación da riqueza relativa entre distintos países os economistas recomendan usar PIB per capita en paridade de poder adquisitivo.
Así por exemplo, se se compara o PIB per capita nominal de España, co de Israel obsérvase que no ano 2001 o valor de Israel era de 18.311 dólares per capita, mentres que o de España era de 15.081 (segundo os datos de FMI).
Con todo, na previsión de FMI para o ano 2006, os PIB nominais per capita de España e Israel son de 29.266 e 19.878 respectivamente. O factor clave no cambio da situación, débese á variación entre o Euro e Novo shekel (variación superior ao 30%) a cal non afecta ao crecemento real da economía de cada país.
O PIB per capita PPA (paridade de poder adquisitivo) dá unha idea máis exacta, se se quere comparar a riqueza que a economía de distintos países xera por habitante, pois a renda xerada por cada cidadán só pode apreciarse plenamente en relación aos bens e servizos que poden obterse a cambio da mesma. Así, os valores con independencia da ilusión monetaria, revelan un nivel de riqueza similar entre ambos os países: Israel 24.357; España 27.542 en 2006.
Valores estimados polo FMI
A seguinte táboa inclúe aos estados membros do Fondo Monetario Internacional dos cales tense información.
Gripe
A gripe ou influenza, é unha enfermidade infecciosa de aves e mamíferos causada por un tipo de virus de ARN da familia dos Orthomyxoviridae.
Nos seres humanos afecta ás vías respiratorias, inicialmente pode ser similar a un arrefriado e con frecuencia acompáñase de síntomas xerais como dor de garganta, debilidade, dores musculares (mialxias), dor estomacal, articulares (artralxias) e de cabeza (cefalea), con tose (que xeralmente é seca e sen mucosidade), malestar xeral e algúns signos como poida ser a febre. Nalgúns casos máis graves pode complicarse con pulmonía (pneumonía), que pode resultar mortal, especialmente en nenos pequenos e sobre todo en anciáns. Aínda que se pode confundir co arrefriado común (catarro), a gripe é unha enfermidade máis grave e está causada por un tipo diferente de virus. Tamén pode provocar, máis a miúdo en nenos, náuseas e vómitos, que ao ser síntomas de gastroenterite fai que se denomine gripe estomacal ou abdominal.
A gripe xeralmente transmítese polo ar desde individuos infectados a través de pingas en forma de aerosol cargadas de virus (procedentes de secreción nasal, bronquial ou saliva que conteña algúns deles ), que son emitidos coa tose ou cos esbirros ou só ao falar. Tamén é transmisible pola sangue e polas superficies ou obxectos contaminados co virus, que se denominan fomites.
Os virus da gripe resisten máis en ambiente seco e frío. Poden conservar a súa capacidade infectiva durante unha semana á temperatura do corpo humano, durante 30 días a 0 °C e durante moito máis tempo a menores temperaturas. Pode ser facilmente inactivado mediante deterxentes ou desinfectantes.
A gripe distribúese en epidemias estacionais que provocan centos de miles de defuncións, que pasan a ser millóns nos anos de pandemia (epidemia global). Durante o século XX producíronse cinco pandemias de gripe debido á aparición por mutación de diferentes cepas do virus. A miúdo estas novas cepas xurdiron a partir do transvasamento de cepas típicas de animais ao ser humano, no que se denomina salto de especie ou heterocontaxio. Unha variante mortal do virus da gripe aviar denominada H5N1 pasou por ser a principal candidata para a seguinte pandemia de gripe en humanos desde que traspasou a barreira de especie nos anos 1990 e provocou decenas de defuncións en Asia, ata a aparición da neogripe A (H1N1) en 2009. Afortunadamente aquela variante aviar non mutou e non pode transmitirse de persoa a persoa, pois só afectou a humanos desde aves contaxiadas e ese contaxio non é fácil pois require unhas condicións moi especiais.
Nos países desenvolvidos establecéronse campañas de vacinación anual fronte á gripe para as persoas con maior risco de contraer a enfermidade ou que son máis vulnerables ás súas complicacións, así como controis estritos ás aves de curral. A vacina humana habitual é a trivalente, que contén proteínas purificadas e inactivadas das tres cepas que se consideran van ser as máis comúns na seguinte epidemia: dous subtipos do virus A da gripe e un do virus B. Unha vacina elaborada un ano pode non ser eficaz ao seguinte debido ás frecuentes e rápidas mutacións (cambios nos seus antíxenos) que sofre o virus, e á dominancia variable das diferentes cepas.
O tratamento é só sintomático e nos casos graves e hospitalarios é só de mantemento de constantes, pois os fármacos antivirais teñen unha eficacia moi limitada (os máis eficaces son os inhibidores da neuraminidase) e non carecen de toxicidade. Os antibióticos só son útiles se hai infección bacteriana asociada.
O prognóstico é bo con recuperación parcial á semana e total aos quince días, sendo, nas epidemias habituais, os exitus letalis consecuencia da patoloxía ou do deficiente estado inmunitario, previos á infección gripal.
En España a gripe é de declaración obrigatoria, non nominal e non urxente. Todos os venres ha de remitirse ás autoridades sanitarias o número de casos novos atendidos durante a semana. Antes de 2009 nunca se requiría enquisa epidemiolóxica, dada a súa alta morbilidade (cantidade porcentual de afectados) pero esta si debe realizarse hoxe en día nos casos de neogripe A, ata antes da confirmación polo laboratorio.
Etimoloxía
Gripe (tamén ás veces gripa) procede do francés grippe, á súa vez do alemán de Suíza grupi (acurrucarse). A variedade influenza procede do italiano.