cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edificio Castromil
Historia
En setembro de 1975 as picas comezaron o derrubamento do senlleiro edificio en medio dunha forte polémica desatada en tódolos ámbitos cidadáns, maioritariamente favorables á súa conservación. A demolición do Castromil foi un dos moitos exemplos de derruba de edificios emblemáticos nas cidades e vilas de Galicia dende os anos sesenta do século XX. Mais a polémica suscitada polo Castromil marcou un punto de referencia na toma de conciencia sobre o patrimonio histórico de Galicia e a súa conservación.
Proceso de derrubamento
O edificio foi derrubado entre os meses de setembro e outubro de 1975 culminando un proceso polémico que describimos a continuación:
Estilo arquitectónico
Definido baixo o estilo ecléctico expresionista próximo ó modernismo, foi proxectado o edificio no ano 1922 polo arquitecto Rafael González Villar, inspirado nos canons de moda europeos desa época.
Misión organizativa
A misión dunha empresa, en xeral dunha organización (incluíndo relixiosa) é unha formulación breve que define o propósito de tal organización.
A declaración da misión é unha forma moi difundida e efectiva de comunicarlles a misión. A súa efectividade depende de dous aspectos principais:
Esta última característica é moi importante para unha difusión e absorción rápida e efectivado concepto. A única contra que se lle atribúe é a forma antiestética, complicada e contranatural que adoita adoptar a frase, que pode producir aversión, polo menos a primeira vez que se le.
Formulación da misión
Nunha empresa, o proceso de formulación da misión é un traballo directivo, que non debe ser delegado nunha área. Non é un traballo da área de recursos humanos, de mercadotecnia, de estratexia ou de control de xestión.
O obxectivo deste proceso é lograr un acordo directivo no obxectivo da organización e o xeito de procurar ese obxectivo.Como resultado deste proceso xorde unha declaración da misión. A declaración en si mesma non é o obxectivo do proceso, senón a "proba" de que se logrou acordo sobre a misión da compañía.
Existen varias técnicas para a elaborar esta declaración. Todas elas procuran:
Resolución de conflitos entre stakeholders
A misión pode usarse para resolver as diferenzas entre distintos stakeholders da empresa, incluíndo empregados, xestores, accionistas, directores, clientes, provedores, distribuidores, prestamistas, gobernos (local, estatal), sindicatos, competencia, ONGs e o público en xeral.
Hitomi Saito
Hitomi Saito (斉藤　瞳) (31 de outubro, 1981) é un dos membros, e a líder, de Melon Kinenbi, un grupo xaponés de J-Pop totalmente feminino englobado dentro do Hello! Project. Tamén é un dos membros fundadores do club de fútbol sala do Hello! Project, chamado Gatas Brilhantes H.P.
Hot Shots! II
Sinopse
Topper Harley atópase traballando de chapuzas nun mosteiro budista. A CIA precisa del para encabezar unha misión de rescate en Iraq: rescatar á misión de rescate que tiña que rescatar a uns presos da operación tormenta do desierto. Tug Benson, o presidente dos Estados Unidos, terá un importante papel en todo o asunto.
Dobraxe en galego
O estudio de gravación foi Songasa de Vigo.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1984
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1984 celebrados nos Ánxeles realizáronse oito probas de esgrima, seis en categoría masculina e dúas en categoría feminina. A competición realizouse entre os días 1 e 11 de agosto de 1984 no Long Beach Convention and Entertainment Center de Long Beach.
Nacións participantes
Un total de 262 tiradores (202 homes e 60 mulleres) de 38 nacións competiron nos Xogos dos Ánxeles:
Ascensor
Un ascensor ou elevador é un aparello que serve para transportar persoas ou obxectos, en sentido vertical, duns andares a outros dunha construción. Está formado por partes mecánicas, eléctricas e electrónicas que funcionan en conxunto para polo en marcha.
De acordo ao seu método de funcionamento existen dous tipos: o ascensor electromecánico e o ascensor hidráulico ou oleodinámico.
Historia
esquerda|miniatura|Elevador deseñado polo enxeñeiro xermano Konrad Kyeser (1405). A primeira referencia a un ascensor aparece nas obras do arquitecto romano Vitruvio, quen sostén que Arquímedes (ca. 287 a. C. – ca. 212 a. C.) construíra o primeiro elevador probabelmente no ano 236 a.C. Fontes literarias de épocas posteriores mencionan elevadores compostos de cabinas sostidas con corda de cánabo e accionadas a man ou por animais. Estímase que elevadores dese tipo estaban instalados nun mosteiro do Sinaí, Exipto.
Cara ao ano 1000, no Libro dos Segredos escrito por Ibn Khalaf ao-Muradi, da España islámica descríbese o uso dun elevador como dispositivo de elevación, a fin de subir un gran peso para abatanar e destruír unha fortaleza.
No século XVII, había prototipos de elevadores nalgúns edificios palacianos ingleses e franceses.
Os elevadores antigos e medievais utilizaban sistemas de tracción baseados no mecanismo do guindastre. A invención doutro sistema baseado na transmisión a parafuso, foi talvez o paso máis importante na tecnoloxía do ascensor desde a antigüidade, que finalmente conduciu á creación dos elevadores de pasaxeiros modernos. O primeiro modelo foi construído por Ivan Kulibin e instalado no Palacio de Inverno en 1793, mentres que varios anos máis tarde, outro ascensor Kulibin foi instalado en Arkhangelsk, preto de Moscova. En 1823, inaugúrase unha "cabina de ascenso" en Londres. miniatura|380x380px|Ascensor de Elisha Otis, [[patente do 15 de xaneiro de 1861.]] En 1851, Waterman inventou o primeiro prototipo de montacargas. Tratábase dunha simple plataforma unida a un cabo, para subir e baixar mercadorías e persoas.
A medida que se foron construíndo edificios máis altos, a xente sentiu menos inclinada a subir escaleiras longas. Os grandes almacéns comezaron a prosperar, e xurdiu a necesidade dun aparello que trasladase os clientes dun andar a outro con mínimo esforzo.
O montacargas inspirou ao estadounidense de Vermont, Elisha G. Otis, para inventar un elevador cun sistema dentado, que permitía amortecer a caída do mesmo no caso de que se cortase o cabo de sustento. Foi a primeira demostración dun sistema de seguranza para elevadores de pasaxeiros.
Por estraño que pareza, o talento de Elisha Otis como deseñador descubriuse mentres traballaba como mestre mecánico nunha fábrica de armazóns de camas de Albany (estado de Nova York). Inventou varios dispositivos que aforraban traballo, e por iso foi enviado a Yonkers (Nova York), onde podería utilizarse mellor a súa aptitude. Alí deseñou e construíu este primeiro elevador con mecanismo automático de seguridade no caso de que houbese algunha avaría no cabo. En 1853 xa establecera o seu propio negocio para fabricar ascensores, a compañía Otis Elevator Company, que aínda existe na actualidade e é a maior compañía de ascensores do mundo xa que ten instalado 2,5 millóns de elevadores e escaleiras mecánicas por todo o planeta. Ao ano seguinte Otis demostrou este invento nunha exposición que levou a cabo en Nova York.
O 30 de agosto de 1957 aplicouse un sistema de portas automáticas nos ascensores de pasaxeiros, o que permitiu prescindir de portas actuadas manualmente.
Outro tipo de ascensor é o coñecido como paternoster; consiste nunha serie de cabinas abertas, de capacidade limitada, que se moven amodo por dous ocos contiguos. Por un soben as cabinas e, ao chegaren á parte superior, cámbianse ao outro oco polo que baixan nun ciclo continuo, sen se deteren. Os pasaxeiros soben e baixan en marcha. Era moi práctico en lugares de moita circulación de persoas entre pisos, aínda que tiña problemas de seguranza, polo que foi substituído polas escaleiras mecánicas, moito máis seguras.
Ascensores no mundo
Os comercios logo se decataron do potencial do invento, e en 1857 instalouse o primeiro ascensor de pasaxeiros nun grande almacén situado na avenida Broadway, esquina rúa Broome, na cidade de Nova York, Estados Unidos. Movido a vapor, este elevador subía cinco andares en menos dun minuto. Daquela, iso era rápido. En contraste con isto, hoxe os ascensores dun dos edificios máis altos do mundo, a Torre Willis, en Chicago, soben 412 metros en menos dun minuto. Na actualidade, o edificio máis alto do mundo, a Torre Burj Khalifa en Dubai, con 828 m de altura, ten elevadores da compañía Otis Elevator Company que soben a distancia máis longa do mundo: 504 metros; tamén ten o acceso de ascensor situado a maior altura do mundo: a 638 metros; e o ascensor con cabina dupla máis rápido do mundo: 10 metros por segundo.
Cabina
A cabina é o elemento básico do sistema de ascensores. Está formada por dous partes: o bastidor ou chasis e a caixa ou cabina, ou por unha cabina autoportante. O bastidor apóiase nunhas guías verticais
Contrapeso
A maioría dos elevadores teñen un contrapeso, que ten unha masa igual á da cabina, máis a metade da carga máxima autorizada, para que o motor non teña que mover toda a masa da cabina, senón só unha fracción. Por mor disto, un elevador baleiro, pesa menos ca o contrapeso. O contrapeso tamén está conducido por unhas guías. A súa función é equilibrar a carga para facilitar o traballo do motor e non forzalo no seu funcionamento.
Grupo tractor nos ascensores electro-dinámicos
Os grupos tractores para ascensores están formados normalmente por un motor axustado a un redutor de velocidade, en cuxo eixo de saída vai montada o cadeixo ou raldana acanalada que arrastra os cabos por adherencia.
Sistema de paracaídas
Nos extremos inferior ou superior do bastidor da cabina, atópase o sistema de paracaídas, xa sexa instantáneo ou progresivo. Este libera unhas forra s contra as guías para frear a cabina no caso de que baixe a unha velocidade maior que a permitida polo limitador, impedindo así que a cabina caia libremente mesmo no caso de se cortaren todos os cabos que a suxeitan. Nos ascensores modernos e segundo normativa de cada país ou rexión tamén frea en subida.
En ocasións, instálase tamén un sistema de freado no contrapeso.
Cadro control de manobras
O control dos sistemas de elevadores realízase mediante sistemas electrónicos, encargados de facer funcionar a dirección de movemento da cabina e de seleccionar os andares nos que esta deba se deter.
En 1862 a compañía de ascensores Otis inventou o primeiro sistema de control con "memoria" para grupos de ascensores, o que permitiu a súa automatización e prescindir dos ascensoristas.
Actualmente, os controis de ascensores funcionan con microprocesadores electrónicos que mediante algoritmo s de intelixencia artificial determinan a forma de administrar a resposta aos pedidos de chamadas coordinando a operación dos distintos equipos.
Os cadros de manobra actuais teñen un sistema de información de erros, que en caso de avaría amosan nunha pantalla o código de erro de tal forma que o mecánico do ascensor saiba cal foi o motivo de que o ascensor se detiver.
Dispositivos de seguridade
A seguranza do sistema é un elemento clave nos elevadores. Para maximizar a seguranza empréganse varios dispositivos específicos:
Encravamento electromecánico das portas
No acceso aos andares, que fai imposíbel a apertura de todas as portas de acceso excepto a do andar en que se acha detida a cabina.
Todas as fechadura s, unha en cada relanzo, teñen unha lamela ou un brazo cunha rodiña, que ao ser oprimido permite o destrabamento da porta, e só cando está mecanicamente trabada mediante o gancho de unlla dupla, queda habilitada a parte eléctrica que permite o movemento do ascensor. Hai dous tipos de mecanismos que permiten abrir as portas exteriores cando a cabina chega ao andar. Nos elevadores vellos hai un elemento chamado electroleva, que é o encargado de oprimir a lamela da porta do andar de destino. Esta electroleva é retráctil, é dicir, viaxa coa cabina retraído para non oprimir as lamelas de cada andar polo que vai pasando (o que permitiría a apertura de cada unha das portas e a detención do ascensor), polo que só cando o control de manobras indícalle mediante un sinal eléctrico que a cabina se atopa na parada pertinente, a electroleva expándese e acciona a lamela da porta correspondente. O proceso inverso dáse cando o elevador é requirido desde outro sitio: a electroleva retráese antes da partida e só se expande ao chegar a el. Nos ascensores modernos hai outro tipo de mecanismos. Se as portas exteriores son automáticas, é dicir ábrense por si mesmas, unha das follas de cabina leva instalado un patín retráctil que abre a porta exterior ao mesmo tempo que abre a interior da cabina. Se as portas exteriores son manuais ou semi-automáticas (ábreas a persoa que vai entrar no ascensor e péchanse soas), as portas de cabina incorporan un patín que empurra o cadeixo da fechadura para permitir abrir a porta exterior.
Costela, San Paio de Bais, Agolada
Costela é un lugar da parroquia de San Paio de Bais, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), os mesmos habitantes que no ano 2000.
Ascensor
Paracaídas de rotura ou desequilibrio de cabos de tracción (a. electrodinámicos)
Existen instantáneos e tamén progresivos, para ascensores de alta e media velocidade. Consiste nun sistema de pancas cuxo movemento acciona unhas zorras ou rodetes que se atopan nunha caixa xunto ás guías (caixa de zorras). Cando se dá a caída da cabina ou excede a velocidade nominal, as guías son trabadas polos calzos ou rodetes e prodúcese a detención da cabina.
Finais de carreira
Interrompen a alimentación cando a cabina pasa os extremos en ascenso ou en descenso.
Dispositivo de parada de emerxencia
Interrompe a manobra, corta a alimentación do grupo tractor e actúa o freo. Permite a detención do elevador deixando sen efecto os mandos de cabina e andares. Normalmente deixa baixar a cabina á parada máis baixa. Se referímonos ao STOP ou PARADA normalmente debe deixar parar a cabina na parada seguinte tanto cara arriba como abaixo. Este sistema de emerxencia tamén se pode denominar "Rescata-matic". En ascensores vellos, ao premer o botón de PARADA ou STOP, producíase unha detención instantánea da cabina, podendo o viaxeiro quedar atrapado entre dous andares sen posibilidade de saída. Nos modelos actuais, este botón deixou de existir nos taboleiros de cabina, quedando unicamente o botón de alarma como dispositivo de emerxencia en mans do usuario.
Luz de emerxencia
Ilumina a cabina no caso de que o alumado normal sexa interrompido.
Debe existir unha fonte de socorro, de recarga automática que sexa capaz de alimentar polo menos unha lámpada dun watt durante unha hora, no caso de interrupción da corrente de alimentación da iluminación normal. O alumeado de emerxencia debe conectarse automaticamente desde que falle a subministración da iluminación normal.
Sistema de pesacargas
Nos ascensores modernos adoita instalarse un dispositivo chamado pesacargas. A función deste elemento é evitar que o ascensor mova máis peso do máximo permitido, evitando así o desgaste excesivo do grupo tractor e os freos. Hai varios tipos de sistema de pesacargas e na actualidade todos eles son dixitais, polo que teñen unha exactitude bastante elevada.
En ascensores antigos aos que queira adaptarse un sistema de pesacargas, adóitase empregar un mecanismo que consta duns sensores que se adaptan nos cabos de tracción e unha central que recolle a información dada polos sensores. Esta central está conectada á súa vez á caixa de revisión do ascensor, polo que o cadro de manobra sabe en cada momento si o ascensor ten máis peso do permitido.
Galicia
Ademais, e toda España, os ascensores están regulados polo Real Decreto 2291/1985, de 8 de novembro, polo que se aproba o Regulamento de Aparellos de Elevación e Manutención dos mesmos. Nel separáronse as normas de carácter xeral daqueloutras propiamente técnicas máis afectadas o progreso previsíbel, as cales están recollidas nas Instrucións Técnicas Complementarias (ITC).
Campionato de Galicia de fútbol 1930/31
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Club Coruña e o Burgas Foot-ball Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Deportivo da Coruña e subcampión o Celta de Vigo.
Recife
Recife é a capital do estado de Pernambuco e está situada no litoral brasileiro. Tiña unha poboación de 1.422.905 habitantes segundo o censo de 2000.
miniatura|255px|esquerda|Predios do Centro da cidade do Recife.
Historia
miniatura|Vista de Maurícia (Recife), baixo o dominio neerlandés. Imaxe baseada en deseño de Franz Post, de 1645. Recife foi fundada polos portugueses en 1537 e ocupada polos neerlandeses en 1630. Naquela época, Portugal, e así tamén o Brasil, estaban baixo o dominio de España, da cal Holanda era inimiga. Despois da restauración da coroa portuguesa, os holandeses permaneceran no Recife, e só foron expulsos totalmente no 1654. No período holandés, Recife coñeceu alguna tolerancia relixiosa (pois os holandeses, de relixión protestante, tiñan que convivir cos portugueses católicos, e precisaban da axuda dos comerciantes portugueses, moitos deles xudeus). Desta época data a primeira sinagoga das Américas, situada hoxe no barrio do Recife Antigo.
Menos de 60 anos despois do retorno ó dominio portugués, Recife coñecería outra guerra: a chamada Guerra dos Mascates (1710 - 1712), entre señores de terras de produción de cana de azucre de Olinda e os comerciantes portugueses do Recife. Cando a administración de Recife foi emancipada de Olinda, os señores de terras non aceptaron e atacaron a cidade. A guerra terminou coa intervención de tropas portuguesas, a cal resultou na vitoria dos recifenses, pero o sentimento antilusitano instalouse na vila de Pernambuco.
No século XIX a cidade foi escenario doutras tres revoltas en menos de 50 anos, todas de carácter liberal ou republicano: a Revolta de 1817, a Confederación do Ecuador en 1824 e a Revolución Praieira de 1848 a 1850. Tamén no século XIX a cidade creou a súa Facultade de Dereito, unha das primeiras instaladas no Brasil, a cal aumentou o seu prestixio e incentivou as actividades de intelectuais.
Clima
Recife ten un clima tropical con alta humidade relativa do ar. A súa temperatura varía pouco durante o ano pola súa proximidade ao mar. Xaneiro é o mes máis quente, co temperaturas máximas de 30 °C e mínimas de 25 °C e sol intenso. Xullo é o mes máis frío, con temperaturas máximas de 27 °C e mínimas de 22 °C e moita chuvia.
Economía
As súas actividades económicas principais son o seu diversificado comercio e os servizos (incluíndose actividades ligadas ó lecer, adminstración pública e turismo). O seu antigo porto hoxe é pouco usado, sendo máis importante economicamente o porto de Suape, situado a 40 km ao sur. Hai algunhas industrias no territorio do municipio, pero a maioría das fábricas sitúanse en cidades veciñas.
miniatura|dereita|Rúa de Recife Antigo. Lugares salientables son a praia de Boa Viagem, o barrio do Recife Antigo e as súas construcións, as súas igrexas e fortes antigos (como o Forte Cinco Pontas e a Fortaleza do Brum) e a feira de Artesanato na Casa de Cultura (onde antes funcionaba un presidio, dende o que se pode mirar, na outra marxe do río Capibaribe, a Rúa da Aurora e as súas casas antigas. Próxima do Recife está a cidade de Olinda, cuxa parte antiga é considerada Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO.
miniatura|esquerda|200px|Carnaval no Recife. Non se pode tamén esquecer o seu Carnaval, que non ten no samba a súa música, pero si o frevo, un ritmo rexional de Pernambuco.
Como opcións de hospedaxe hai diversos hoteis de alto padrón de redes internacionais, e outros máis antigos ou máis simples. O seu aeroporto recibe voos dende Europa (principalmente de Portugal). Recife é tamén punto de partida para visitar cidades lindeiras, como Itamaracá, Olinda, Jaboatão dos Guararapes e o distrito de Porto de Galinhas, na cidade de Ipojuca.
Cultura
miniatura|esquerda|300px|[[Instituto Ricardo Brennand.]]
miniatura|dereita|Parque das Esculturas de [[Francisco Brennand]]
O municipio posúe varios museos, centros culturais e institucións que promoven as creacións artísticas e culturais tales como a centenaria Academia Pernambucana de Letras, Academia de Artes e Letras de Pernambuco e o Instituto Ricardo Brennand, un dos máis importantes museos do Brasil que abriga unha importante colección de gravadas e outras obras de arte do século XVII sobre o Brasil.
As manifestacións culturais máis relevantes de Pernambuco ocorren na capital, resaltando o Movimento de Escritores Independentes de Pernambuco que na década de 1980 reuniu grande número de poetas. O Abril Pro Rock, onde naceu o movemento Manguebit, revelador nacional de bandas como Nação Zumbi e Mundo Livre S/A.
miniatura|esquerda|Interior do [[Teatro de Santa Isabel.]]
O frevo naceu no municipio hai máis de cen anos e durante o Carnaval do Recife é o ritmo musical máis común con bloques como o Galo da Madrugada.
Entre os museos destaca o Museo do Estado de Pernambuco que garda acervo histórico sobre o estado e a cidade, o Museo da Cidade do Recife que instalado no Forte das Cinco Pontas conta boa parte da historia do Recife e o Museo da Abolición que foi creado no 1957 polo goberno federal para contar a historia dos escravos no Brasil e a abolición.
O Teatro Santa Isabel é o principal teatro do Recife, formando un importante conxunto arquitectónico e paisaxístico na Praza da República, canda o Palacio do Campo das Princesas, Palacio da Xustiza e o Liceo de Pernambuco.
Os principais atractivos turísticos da capital pernambucana son as súas tres praias: Boa Viagem (Boa Viaxe), Pina e Brasília Teimosa.
Deportes
miniatura|[[Estadio do Arruda no Recife.]] O deporte máis popular do lugar é o fútbol. O Campeonato Pernambucano de Futebol dispútase desde 1915, tendo como campión sempre un equipo da capital. Os principais equipos son o Sport Club do Recife, o que máis títulos ten (40), o Clube Náutico Capibaribe, o que máis veces consecutivas gañou (hexacampión), e o Santa Cruz Futebol Clube. O municipio foi a única subsede nordestina na Copa do Mundo FIFA de 1950, e será unha das sedes da Copa do Mundo de 2014.
Reino de Galicia e Lodomeria
O Reino de Galicia e Lodomeria foi un reino dependente da monarquía dos Habsburgo, o Imperio austríaco e o Imperio austrohúngaro, entre 1772 e 1917, e independente desde o 26 de xullo de 1917 até o 14 de novembro de 1918 (como a República Nacional de Ucraína Occidental).
Comprendía as rexións centroeuropeas de Galicia e Volinia.
Esta rexión histórica da parte oriental de Europa Central está actualmente dividida entre Polonia e Ucraína. O núcleo da Galicia histórica encóntrase nas rexións de Ucraína occidental das óblast de Lviv (Lemberg, en alemán), Ternopil e Ivano-Frankivsk.
Historia
A rexión austríaca da Polonia, que formaría parte máis tarde de Ucraína, era coñecida co nome de Galicia, mentres que a zona do norte de Hungría anexionada coñecíase na época como Lodomeria. Deste xeito costituíuse o Reino de Galicia e Lodomeria.
Por outra parte, despois da terceira repartición de Polonia, gran parte da terra polaca do occidente (a Nova Galicia) engadiuse á xa existente provincia de Galicia.
Lemberg foi a capital da Galicia austríaca, que estaba dominada en gran parte pola aristocracia polaca, aínda que a poboación fose case toda ucraína ou rutena.
Numerosa era tamén a poboación xudía na zona, concentrada na parte oriental da provincia.
Illa de Bau
Bau é unha pequena illa, de aproximadamente 8 hectáreas das Fidxi, a uns centos de metros da costa leste da illa principal de Viti Levu, na provincia de Tailevu. Bau saltou á fama a mediados do século XIX e converteuse na illa dominante das Fidxi ata a súa cesión ao Reino Unido. Aínda mantén a súa influencia na política e o liderado na Fidxi moderna.
Territorios e monumentos
Bau é a capital da Confederación Kubuna (tribo Kubuna) e o centro principal na Provincia Tailevu. Divídese en tres aldeas Bau, Lasakau e Soso.
Idioma
A lingua fidxiana ten moitos dialectos, pero a lingua oficial baséase na fala Bauan de Bau.
Reino de Galicia e Lodomeria
Historia
A aristocracia tiña garantidos os seus dereitos, aínda que estes foron considerabelmente limitados. A servidume, neste contexto da reforma, non foi eliminada, pero en cambio foi sometida a unha lei que garantía aos seus compoñentes algunhas liberdades individuais, como a liberdade de matrimonio. As súas obrigas de traballo foron definidas e limitadas, e non estaban excluídos da xustiza ordinaria. miniatura|250px|O Sejm de Galicia, en [[Lemberg (actual Lviv).]]
Illa de Bau
Historia
Foi en Kubuna onde o ancestral gran xefe, Ratu Vueti Koroi-Ratu mai Bulu, Serui-Ratu mai Bulu, o primeiro Roko Tui Bau Vuani-ivi (segundo a lenda era a cuarta xeración de Ratu Lutunasobasoba) estableceu o Reino de Kubuna e formou un dos máis antigos asentamentos coñecidos nas Fidxi.
Reino de Galicia e Lodomeria
Historia
En 1859, a consecuencia das derrotas militares austríacsas en Italia, o Imperio austríaco entrou nun período de reformas costitucionais e, en 1860, o goberno de Viena emitiu o Diploma de outubro co cal se realizou unha primeira federación do imperio coa conseguinte descentralización das súas institucións.
Illa de Bau
Historia
A illa ten un significado histórico e político único en Fidxi, xa que é a orixe da unificación de todo o arquipélago.
Reino de Galicia e Lodomeria
Historia
Así, en 1861 o Reino de Galicia e Lodomeria obtén a posibilidade de dispoñer dunha asemblea lexislativa (o Sejm de Galicia).
Illa de Bau
Historia
Bau está habitada por unhas 300 persoas, aínda que se estima que nun tempo foi habitada por preto de 3.000 persoas. É aínda sagrada aos ollos de moitos Fidxianos, a illa está prohibida aos estranxeiros, salvo autorización especial.
Reino de Galicia e Lodomeria
Historia
O Reino de Galicia e Lodomeria continuou a costituír parte integrante do Imperio austrohúngaro até a súa disolución como consecuencia da derrota do exército imperial á fin da primeira guerra mundial.
Divisións administrativas
Moi pronto foron reestruturados os territorios polacos adquiridos na primeira partición de Polonia, que eran coñecidos como Kreise (círculos) (voivodatos en Polonia). En novembro de 1773 creáronse 59 Kreisdistriktes (distritos administrativos, mentres que os círculos foron suprimidos. Algúns ex voivodatos incorporáronse completamente, mentres que a maioría deles só o foron parcialmente. Entre eles estaban o ex voivodato de Belz, Rutenia, Cracovia, Lublin, Sandomierz e Podolia. Tamén durante a guerra ruso-turca de 1769 Bucovina foi ocupada polo Imperio ruso que a cedeu en 1774 ao Imperio austríaco como unha "mostra de aprecio".
Principais cidades
miniatura|250px|[[Imperio austrohúngaro en 1910: O número 6 corresponde a Galicia - Lodomeria.]] miniatura|250px|Cambios territoriais de Galicia, [[1772-1918.]] 250px|miniatura|Divisións administrarivas do Reino de Galicia-Lodomeria en [[1914.]] 250px|miniatura|Bucovina. División en [[1940: A parte norte, para a Unión Soviética; a parte sur, para Romanía.]] 250px|miniatura|Mapa físico da República de Cracovia 250px|miniatura|República de Cracovia entre os seus tres veciños ([[Reino de Prusia|Prusia, Austria e Rusia).]]
O Reino dividiuse en numerosos condados (powiat) que, en 1914, eran uns 75. Ademais de ser Lwów (hoxe Lviv) a capital do reino, Cracovia era considerada como a capital non oficial da parte occidental de Galicia, sendo a segunda cidade máis importante da rexión.
Outras entidades administrativas
Parte do reino desde 1795 a 1809; desde 1803, unidade administrativa separada.
Parte do reino desde 1775 a 1849 (Ducado de Bucovina)
Cidade Libre (República) protexida por Prusia, Austria e Rusia desde 1815 até 1846, parte do reino desde 1846.
Fractura de Galeazzi
A fractura de Galeazzi é un tipo especial de fractura do antebrazo, caracterizada por unha rotura da diáfise radial e unha luxación na articulación radiocubital distal. A lesión produce unha disrupción ao nivel da articulación da man. A fractura de Galeazzi representa entre o 3 e o 7% do total de fracturas da man. Son máis frecuentes en homes que en mulleres, e a lesión adoita estar asociada a caídas co brazo e a man en hiperextensión.
Historia
A fractura de Galeazzi chámase deste xeito na honra do cirurxián italiano Ricardo Galeazzi (1866-1962) do instituto de Rachitici en Milán, quen descubriu a lesión no ano 1934. Porén, esta lesión foi descrita por vez primeira en 1842 por Cooper.
Braulio Vázquez
Braulio Jesús Vázquez Benítez, nado en Pontevedra o 14 de marzo de 1972, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego, actual director deportivo de Osasuna. Como futbolista, xogaba de dianteiro e formouse na canteira do Deportivo da Coruña, co que debutou en Primeira División. Tras pasar pola Primeira Liga, nas filas do Farense, pasou por varios equipos españois, principalmente da Segunda B e a Terceira División.
Trala súa retirada como futbolista traballou como director deportivo do Valencia, o Valladolid e Osasuna. É pai do tamén futbolista Jesús Vázquez, lateral esquerdo do Valencia.
Como futbolista
Naceu en Pontevedra, nunha familia de gardas civís, sendo fillo e neto de gardas. Ata os 14 anos viviu nun cuartel da Garda Civil da Coruña, xunto a seus pais José e Antonia. Comezou a xogar ao fútbol no San Cristóbal da cidade herculina, onde as súas boas actuacións o levaron á selección coruñesa infantil e pouco despois á galega, ás ordes de Manolete. De aí pasou ao Deportivo da Coruña, que o fichou en 1987 para a súa canteira.
En 1989, militando aínda no equipo xuvenil, realizou os seus primeiros adestramentos co primeiro equipo do club, baixo a batuta de Arsenio, situación que se repetiu durante os seguintes anos, pero sen chegar a debutar. Na tempada 1990/91 subiu ao equipo filial, o Fabril, da Terceira División, participando ese mesmo ano do primeiro ascenso á Segunda División B da historia do equipo. Militou no Fabril un total de seis anos, vivindo un descenso e un segundo ascenso na tempada 1994/95.
Na campaña 1995/96 debutou finalmente co primeiro equipo na Primeira División, da man de Toshack, nun encontro ante o Racing de Santander en Riazor que se saldou con derrota (2–3) e no que entrou na segunda parte como substituto de Voro. Disputou un segundo partido coa camiseta do Deportivo uns meses despois, tamén en liga e entrando de novo como suplente, antes de deixar o club no verán de 1996.
Fichou entón polo Farense, equipo da Primeira Liga portuguesa, no que militou durante os seguintes dous anos. Disputou 58 partidos na máxima categoría lusa, ás ordes do histórico Paco Fortes, marcando nove goles. Na tempada 1998/99 regresou a España e fichou polo CP Mérida de Segunda División, onde tivo como adestrador a Paco Herrera. Neste club xogou 40 partidos e anotou 7 goles.
Pasou as seguintes catro tempadas na Segunda División B, nas filas doutros catro equipos: Castellón, Zamora, Novelda e UD Mérida. En 2003 volveu a Galicia, onde asinou como novo xogador do Lugo, na Terceira División. Vestiu durante tres anos a camisola albivermella, xogando 82 partidos e anotando 23 goles, e conseguindo o ascenso a Segunda B na 2005/06. Retirouse como futbolista en 2007, despois dunha última campaña co Bergantiños.
Na tempada 2007/08 iniciou unha breve carreira como adestrador, dirixindo o Soneira na Segunda Autonómica Galega. Con todo, ao pouco de comezar a tempada tivo que facer ficha como xogador, debido ás importantes baixas do equipo, polo que acabou actuando como xogador-adestrador e acadando unha boa cantidade de goles.
Trala retirada
Comezou a tempada 2008/09 adestrando o Laracha en Preferente, antes de recibir unha chamada de Fernando, vicepresidente deportivo do Valencia e antigo compañeiro seu no Castellón, que lle ofreceu un posto de observador no club ché. Realizou esa función durante dous anos, ata que en 2010 foi nomeado director deportivo do club polo presidente Manuel Llorente. Dirixiu a parcela deportiva do Valencia durante máis de tres anos, nos que o club atravesaba unha crise económica. Tivo como axudante ao seu antigo compañeiro Domingo Catoira, e conseguiu dous terceiros e un quinto postos en liga, pero os malos resultados no inicio da tempada 2013/14 provocaron o enfado da afección e a súa destitución polo novo presidente Amadeo Salvo en novembro de 2013.
Entre 2014 e 2017 foi director deportivo do Real Valladolid, logo do descenso do equipo á Segunda División. No equipo valisoletano traballou de novo xunto a Domingo Catoira, completando a dirección deportiva un terceiro galego, Cata. Dimitiu en maio de 2017, despois de non conseguir os obxectivos marcados.
En xuño de 2017 incorporouse a Osasuna, tamén como director deportivo. Baixo a súa dirección o equipo navarro logrou o ascenso a Primeira División e clasificouse para unha final da Copa do Rei por segunda vez na súa historia.
Vida persoal
Casou coa estremeña Ana Alcalde, á que coñeceu mentres militaba no CP Mérida e coa que tivo dous fillos: Jesús e Marco. O primeiro deles iniciou tamén unha carreira como futbolista profesional.
Fractura de Essex-Lopresti
A fractura de Essex Lopresti é un tipo especial de fractura do antebrazo onde se observa unha fractura a nivel da cabeza do radio, así como unha luxación na articulación radiocubital proximal. Ademais, pode existir unha disrupción na membrana interósea, o cal lle confire unha grande inestabilidade. Esta lesión foi chamada deste xeito na honra de Peter Essex-Lopresti, que foi quen a describiu no ano 1951.
Zarabatana
miniatura|200x200px|Indíxena [[Pobo cherokee|cherokee cunha zarabatana.]] A zarabatana (orixinaria da palabra árabe zarabatan) é unha arma que consiste nun tubo orixinalmente de madeira, pero que tamén pode ser de metal ou plástico, polo cal son soprados pequenos dardos, frechas ou proxectís. A zarabatana é unha arma, non un xoguete, podendo inflixir danos graves. Existen restricións a súa venda no Reino Unido, no Canadá e nalgúns estados americanos.
No presente, o tiro de competición con zarabatana é regulado pola Asociación Internacional de Fukiyado, na cal están afiliados os Estados Unidos, Francia, Alemaña e Filipinas.
As zarabatanas son utilizadas polos pobos indíxenas de América do Sur (Amazonia e Güiana) e sueste da Asia, que as empregan para cazar pequenos animais, como paxaros, esquíos, macacos e coellos. As frechas utilizadas (moi lixeiras) roldan os 10 ou 15 cm de longo, e teñen puntas envelenadas ou substancias tóxicas. miniatura|Zarabatana
A Fieira
O topónimo galego A Fieira pode referirse a:
La Chapelle-Saint-Aubert
La Chapelle-Saint-Aubert (en Chapel-Sant-Alverzh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Proteoma
O proteoma é o conxunto completo de proteínas que é, ou pode ser, expresado polo xenoma, célula, tecido ou organismo nun certo momento. Tamén se pode definir como o conxunto de proteínas expresadas nun tipo de célula ou organismo dado, nun momento dado e en condicións definidas. A proteómica é o estudo do proteoma.
Historia
Marc Wilkins acuñou o termo proteoma en 1994 nun simposio sobre "Electroforese 2D: dos mapas de proteínas aos xenomas" celebrado en Siena, Italia. Publicouse en 1995, xunto coa publicación de parte da súa tese de doutoramento. Wilkins usou o termo para describir o complemento completo de proteínas expresado por un xenoma, célula, tecido ou organismo.
Tamaño e contidos
O termo “proteoma escuro" foi acuñadco por Perdigão e os seus colegas para referirse ás rexións de proteínas que non teñen homoloxía de secuencia detectable con outras proteínas de estrutura tridimensional coñecida e, por tanto, non poden ser modeladas por homoloxía. Para as 546 000 proteínas de Swiss-Prot, viuse que o 44–54% do proteoma nos eucariotas e virus é "escuro", comparado con só ∼14% en arqueas e bacterias.
Métodos de estudo do proteoma
Disponse de numerosos métodos para estudar as proteínas, conxuntos de proteínas ou proteomas completos. De feito, as proteínas son a miúdo estudadas indirectamente, por exemplo, usando métodos computacionais e análises de xenomas. Só se darán algúns exemplos aquí.
Técnicas de separación e electroforese
A proteómica, o estudo do proteoma, fíxose en gran medida separando as proteínas por electroforese en xel bidimensional. Na primeira dimensión, as proteínas sepáranse por isoelectrroenfoque, que resolve as proteínas baseándose na súa carga. Na segunda dimensión, as proteínas sepáranse pola masa molecular usando SDS-PAGE. O xel é tinguido con Azul Brillante Coomassie ou prata para visualizar as proteínas. As manchas que aparecen no xel son proteínas que migraron a localizacións específicas.
Espectrometría de masas
A espectroscopia de masas foi moi importante en proteómica. A pegada peptídica (peptide mass fingerprinting) identifica unha proteína ao clivala orixinando péptidos curtos e despois deduce a identidade da proteína ao detectar as correspondencias entre as masas dos péptidos e unha base de datos de secuencias. A espectroscopia de masas en tándem pode obter información de secuencias de péptidos individuais illándoos, facéndoos chocar con gas non reactivo e despois catalogando os ións dos fragmentos producidos.
En maio de 2014, un borrador do mapa do proeoma humano foi publicado na revista Nature. Este mapa foi xerado usando espectrometría de masas por transformación de Fourier de alta resolución. Este estudo obtivo perfís de 30 mostras histolóxicas humanas normais, o que tivo como resultado a identificación de proteínas codiicadas por 17 294 xenes. Isto supón o 84% do total de xenes codificantes de proteínas.
Ensaio de complementación de proteínas e cribados de interacción
Os ensaios de complementación de fragmentos de proteínas utilízanse con frecuencia para detectar interaccións proteína-proteína. O ensaio de dous híbridos de lévedos é o máis usadas deles pero hai numerosas variacións, usado tanto in vitro coma in vivo.
Hadrián IV, papa
miniatura|Hadrián IV Hadrián IV (de nome de bautizo Nicolau Breakspeare), nado en St Albans en 1100 e finado en Anagni o 1 de setembro de 1159, foi Papa da Igrexa católica romana do 1154 ao 1159.
Traxectoria
Breakspeare, o único papa de nacionalidade inglesa da historia, trasladouse na súa mocidade a Francia para seguir os seus estudos, tomando os hábitos e ingresando ao mosteiro de Santo Rufus (Aviñón) onde en 1137 converterase no seu abade.
En 1146 é nomeado por Uxío III cardeal bispo de Albano, e en 1152 é nomeado legado pontificio a Escandinavia onde estableceu, en Trondheim, a sé arciprestal de Noruega e en Uppsala a sé arciprestal de Suecia.
A cidade que se atopa o novo papa está sumida en revoltas populares alimentadas polas ideas heterodoxas de Arnaldo de Brescia e que desembocan no asasinato dun cardeal. Hadrián refuxiouse en Viterbo e como resposta tirou un interdito contra Roma polo cal prohibe a celebración dos santos oficios, a administración dos sacramentos e a sepultura eclesiástica, rexeitando recoñecer o Senado e esixindo o desterro de Arnaldo para conceder o perdón.
Este interdito provocou unha crise económica na cidade ao verse interrompida a afluencia de peregrinos a Roma, e conduciu á submisión da cidade á vontade papal e a expulsión de Arnaldo.
No plano temporal, a política de alianzas de Hadrián decantouse nun primeiro momento para conseguir, a cambio da súa coroación, o apoio do emperador xermánico
Federico I no seu conflito co reino normando de Sicilia, cuxo rei, Guillerme I de Sicilia, fora excomungado polo papa ao invadir territorios pontificios.
O encontro prodúcese o 9 de xuño de 1155 en Sutri pero fracasa por unha cuestión de protocolo: segundo a tradición os reis tiñan que suxeitar o estribo do cabalo do papa como sinal de submisión. Federico avanzou cara a el pero obviou esta cerimonia de homenaxe, aínda que si que bicou a zapatilla papal unha vez desmontado. O papa, durante a celebración da misa, e en represalia, nega a Federico o "bico da paz", o cal implicaba que non habería coroación.
O conflito resólvese uns días despois, o 11 de xuño, noutro encontro celebrado en Nepi o cerimonial é respectado por ambas partes e o 18 de xuño, Federico é coroado polo papa.
Aquel mesmo día Arnaldo de Brescia, que fora capturado polo emperador, era entregado ao papa e executado, o que provoca unha rebelión en Roma. O enfrontamento coas tropas imperiais finaliza coa derrota dos romanos, o encarceramento dos seus líderes máis significativos e a execución de máis dun milleiro de romanos que foron afogados no río Tíber. A vitoria do emperador foi aínda así pírrica posto que debido á falta de aprovisionamentos e a un gromo de malaria viuse obrigado a abandonar a cidade e volver a Alemaña.
En efecto, Hadrián asinou en 1156 o tratado de Benevento con Guillerme I de Sicilia, polo cal o papa, ademais de investilo como rei, recoñécelle unha serie de territorios que, ao ser tamén pretendidos polo seu antigo aliado Federico, enfrontarao con el. Guillerme pola súa banda recoñécese como vasalo tributario do papado, renuncia ao nomeamento de bispos no seu reino e promete defender os Estados Pontificios.
Durante a súa estadía en Benevento, Hadrián recibe a visita de Xoán de Salisbury quen lle solicita que decrete que Irlanda pase a ser dominio do rei Henrique II de Inglaterra. A solicitude, que supón un permiso de invasión para o rei inglés, é concedida por Hadrián, baseándose na Doazón de Constantino, mediante a Bula Laudabiliter.
O 1157 Hadrián chega a un acordo co pobo romano que lle permite volver a Roma. O 1 de setembro do 1159, o papa atopábase en Anagni e achegouse á fonte da praza da vila para beber auga. Insolitamente, unha mosca entrou na súa gorxa, e ao non poder sacarlla, o papa morreu de asfixia.
Durante o seu pontificado empezou a utilizarse o termo vicario de Cristo para referirse ao papa.
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como De rure albo (Do campo branco), citación que fai referencia á súa orixe campesiña e ao seu lugar de nacemento, Saint-Alban (Alba = "branco, albino").
Sergio Romero
Sergio Germán Romero, máis coñecido como Sergio Romero, nado en Bernardo de Irigoyen, Santa Fe, o 22 de febreiro de 1987, é un futbolista arxentino que xoga como gardameta para o Manchester United F.C. da Premier League inglesa.
Quintela, Santa Comba, Agolada
Quintela é un lugar da parroquia de Santa Comba, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes respecto ao ano 2000.
Calisto III, antipapa
Calisto III (Giovanni de Struma), do quen non se sabe se naceu en Arezzo (Italia) ou en Hungría), foi antipapa entre 1168 e 1178.
Frederigo Barbarroxa retiroulle o seu apoio despois da batalla de Legnano e mais do tratatado da Paz de Venecia, en 1177. Foi expulsado entón de Roma, polo que determinou abdicar o 29 de agosto de 1178 a prol de Alexandre III. Foi entón nomeado reitor das posesións papais de Benevento, onde faleceu en 1184.
Francisco Vázquez Enríquez
Francisco Vázquez Enríquez, finado en Santiago de Compostela o 29 de novembro de 1951, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
En 1903 dirixiu La Emancipación de Noia. Foi Xuíz municipal de Outes (1908-1909). En novembro de 1917 dirixiu Gaceta de Galicia. Colaborou en A Nosa Terra. Foi candidato das Irmandades da Fala para as eleccións de 1918 polo distrito de Noia fronte a Eduardo Gasset Neira, pero foi derrotado. Foi proclamado deputado provincial polo distrito de Negreira-Corcubión en 1921, foi incapacitado e suspendido no cargo en marzo de 1923, pero o acordo foi revogado en novembro. Tamén foi candidato a deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1923. Instalado como avogado en Santiago de Compostela, en 1931 foi elixido presidente do comité provisional da Agrupación Nazonalista de Santiago. En 1934 foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela e deputado provincial. Foi xefe superior de Administración civil. miniatura|150px|Francisco Vázquez Enríquez, 1921.
Linguaxe de programación Oz
Oz foi orixinalmente desenvolvido no laboratorio de Programación de Sistemas na Universidade de Saarland por Gert Smolka e os seus estudantes a comezos de 1990. En 1996 o desenvolvemento de Oz continuou en cooperación co grupo de investigación de Seif Haridi no Instituto Sueco de Ciencias da Computación. Desde 1999, Oz foi continuamente desenvolvido por un grupo internacional, o Consorcio Mozart, que estivo composto orixinalmente pola Universidade de Saarland, o Instituto Sueco de Ciencias da Computación, e a Universidade Católica de Louvain. En 2005, a responsabilidade de xestionar o desenvolvemento de Mozart foi transferida a un grupo base, o Taboleiro Mozart, co propósito expreso de abrir o desenvolvemento de Mozart a unha comunidade maior.
Oz ten unha implementación de gran calidade, o Sistema de Programación Mozart, o cal foi liberado cunha licenza de Código Aberto polo Consorcio Mozart. Mozart foi portado a diferentes plataformas como Unix, FreeBSD, Linux, Microsoft Windows, e Mac OS X.
Características da linguaxe
Oz contén unha forma simple e ben feita da maioría dos conceptos dos principais paradigmas de programación, incluíndo programación lóxica, funcional, imperativa, orientada a obxectos, con restricións, distribuída, concorrente. Oz ten unha semántica formal simple e unha implementación eficiente, o Sistema de Programación Mozart. Oz é unha linguaxe orientada á concorrencia, termo introducido por Joe Armstrong, o principal deseñador da linguaxe Erlang. Unha linguaxe orientada á concorrencia fai á concorrencia fácil de usar e eficiente.
Como complemento á programación multiparadigma, as principais vantaxes de Oz radican na programación con restricións e a programación distribuída. Debido ao seu deseño, Oz implementa un modelo de programación distribuído que fai á rede transparente. Este modelo fai fácil programar aplicacións abertas e tolerantes a fallas na linguaxe. Para Programación con restricións, Oz introduce a idea de espazos de computación, os cales permiten procuras definidas polo usuario e estratexias de distribución que son ortogonais ao dominio de restricións.
O programa "¡Ola Mundo!" en Oz
declare {Browse 'Hello World'}