cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hergé
De volta a Le XXème Siècle
Durante o transcurso da guerra, xurdiron dous factores que levarían a unha revolución no estilo de Hergé. Primeiro, a escaseza de papel forzou a publicar Tintín como unha tira diaria de tres ou catro viñetas, en lugar das dúas páxinas semanais que eran práctica habitual en Le Petit Vingtième. Para crear tensión ao final de cada tira en lugar de ao final de cada páxina, Hergé tivo que introducir gags máis frecuentes e maior ritmo na acción. Segundo, Hergé tivo que desviar a atención das aventuras nos temas de actualidade para evitar controversias, virando a historias cun sabor escapista: unha expedición a un meteorito (A estrela misteriosa), a procura dun tesouro (O segredo do Unicornio e O tesouro de Rackham o Roxo), e a de como desfacer unha antiga maldición Inca (As sete bólas de cristal e O templo do Sol).
Nestas historias, Hergé puña máis énfases nos personaxes que na trama, e de feito os compañeiros máis memorables de Tintin, o capitán Haddock e o Profesor Tornasol (Professeur Tryphon Tournesol en francés), foron engadidos nesta época. Haddock debutou en O caranguexo das tenaces de ouro, mentres que Tornasol fíxoo en O tesouro de Rackham o Roxo. O impacto destes cambios non se reflectiu no número de lectores; en posteriores reedicións, estas historias atópanse entre as máis populares.
En 1943, Hergé coñeceu a Edgar Pierre Jacobs, outro debuxante de banda deseñada, ao que contratou para axudarlle a revisar os primeiros álbums de Tintín. A contribución máis notable de Jacobs sería o redeseño dos vestiarios e fondos na edición revisada de O cetro de Ottokar. Ademais, comezou a colaborar con Hergé nunha nova aventura, As sete bólas de cristal (ver arriba).
Problemas da posguerra
A ocupación de Bruxelas finalizou o 3 de setembro de 1944. As aventuras de Tintín foron interrompidas cara ao final de As sete bólas de cristal cando as autoridades aliadas pecharon Le Soir. Durante o caótico período de post-ocupación, Hergé foi arrestado catro veces por diferentes grupos (a Seguridade do Estado, a policía xudicial, o Movemento Nacional Belga e a Fronte da Independencia) acusado de simpatizar co Nazismo e o Rexismo. A orixe destas acusacións atopábase principalmente na continua actividade profesional de Hergé baixo a ocupación nazi, o que lle valeu ante moitos o cualificativo de "colaboracionista", e o feito de que coas súas viñetas potenciase dun xeito decisivo a distribución e venda do Le Soir controlado directamente polos nazis.
Aínda que non existe un compromiso político claro na súa obra, e algunhas das historias publicadas antes da guerra eran críticas co expansionismo territorial do fascismo, (principalmente O cetro de Ottokar mostraba a Tintín traballando na derrota dunha velada alegoría da Anschluss, anexión de Austria á Alemaña nazi) tampouco se ve completamente libre de sospeita.
Sospeitas que aparecen desde o primeiro álbum (Tintín no país dos Soviets), encargado por Norbert Wallez, recoñecido fascista co obxectivo de darlles unha imaxe negativa do comunismo e a Unión Soviética aos mozos belgas desde o suplemento xuvenil do diario católico Le Vingtième Siècle. Pasan polo nada disimulado carácter racista de Tintín no Congo e reflíctense especialmente en A estrela misteriosa onde o principal vilán do álbum é un xudeu neoiorquino chamado Blumenstein, e nunha de cuxas viñetas aparecen dous xudeus estereotipados, un dos cales alégrase da noticia do fin do mundo porque "así non tería que pagar aos meus provedores". En edicións posteriores da obra esta viñeta suprimiuse e outra na que a expedición rival de Tintín enarboraba a bandeira americana foi retocada. Así mesmo Hergé cambiou o nome de Blumenstein por Bohlwinkel, e situoulle, en lugar de en Nova York, nun país imaxinario, San Rico. Con todo, descubriu despois, con sorpresa, que Bohlwinkel era tamén un apelido xudeu.
Posteriormente tería tempo de arrepentirse dalgunhas das súas decisións, así en marzo de 1973 declaraba no curso dunha entrevista co Haagse Post: «Recoñezo que eu tamén crin que o futuro de Occidente podía depender da Nova Orde. Para moitos a democracia mostrouse decepcionante e a Nova Orde traía novas esperanzas. Á vista de todo o que pasou tratábase naturalmente dun grande erro poder crer en iso». Ese mesmo ano engadiría nunha entrevista coa revista flamenga Elsevier: « A miña inxenuidade daquela época rozaba a necedade, poderiamos dicir que ata a estupidez».
Debido a todo iso, e como outros antigos empregados da prensa controlada polos nazis, Hergé atopouse illado do traballo na prensa, pasando os seguintes dous anos traballando con Jacobs, así como cunha nova asistente, Alice Devos, adaptando a cor varias das primeiras aventuras de Tintín.
O exilio de Tintín finalizou o 6 de setembro de 1946. O editor e combatente da resistencia Raymond Leblanc proporcionou o apoio financeiro e as credenciais antinazis necesarias para lanzar a revista Tintín con Hergé. Esta publicación semanal contaba con dúas páxinas das aventuras de Tintín, comezando co que restaba de As sete bólas de cristal, así como con outras tiras e artigos diversos. Tivo un tremendo éxito, cunha tirada superior aos 100.000 exemplares semanais. É probable que Hergé sufrise algún tipo de condena xudicial de non ser pola creación deste suplemento. Nese sentido, sinalouse a miúdo que foi Tintín quen salvou a Hergé.
Tintin foi sempre publicitado simplemente como "por Hergé", sen mencionar a Edgar Pierre Jacobs e outros asistentes de Hergé. Co incremento da contribución de Jacobs á produción das tiras, este comezou a demandar un recoñecemento nos créditos (de feito, compartiron o pseudónimo Olav nunha serie de pequenas pranchass elaborados por ambos). Hergé opúxose, finalizando así a súa frutífera colaboración. Jacobs comezou entón a producir as súas propias bandas deseñadas, incluíndo aos aclamados Blake e Mortimer.
Crise persoal
O incremento de esforzo que a revista Tintín supuxo para Hergé, así como o cargo de conciencia e o resentimento acumulados tras a fase de «depuración» da posguerra, comezaron a pasarlle factura. En 1949, mentres traballaba nunha nova versión de Tintín no país do ouro negro (a primeira versión quedou inacabada debido ao comezo da segunda guerra mundial), Hergé sufriu unha crise nerviosa que o obrigou a tomar un descanso de catro meses. A principios de 1950 sufriu unha nova crise traballando en Obxectivo: a Lúa. Durante ambas as ausencias, a revista Tintín viue obrigada a escusarse ante os seus lectores, publicando, a modo de recompensa, pranchas de As fazañas de Quique e Flupi.
Para alixeirar a carga de traballo de Hergé, o 6 de abril de 1950 creáronse os Estudios Hergé. Estes contaban con diversos asistentes que axudaban a Hergé na produción das aventuras de Tintín, destacando entre eles Bob De Moor, que colaboraría con Hergé no resto das aventuras de Tintín, con detalles e fondos tales como as paisaxes da lúa de Explorando a lúa. Coa axuda do estudio, Hergé produciu O caso Tornasol en 1954, seguida de Stock de coque en 1956.
Ao termo deste período, a súa vida persoal volvía estar en crise. O seu matrimonio con Germaine rompeu tras vinte e cinco anos, pois namorouse de Fanny Vlaminck, unha nova artista que acababa de unirse aos Estudios Hergé. Posteriormente, comezou a ter pesadelos recorrentes que o levaron a consultar un psicanalista suízo, quen lle aconsellou deixar de traballar en Tintín. En lugar diso, embarcouse na creación de Tintín no Tíbet, posiblemente a máis persoal das historias de Tintín.
Publicada na revista Tintín entre setembro de 1958 e novembro de 1959, Tintín no Tíbet levou a Tintín ao Himalaia en busca de Chang Chong-Chen, o mozo chinés con quen establecía amizade en O loto azul. A aventura permitiu a Hergé enfrontarse aos seus pesadelos enchendo o álbum de austeras paisaxes alpinas, brindándolle unha contorna poderosamente espazosa no que predominaba a pureza da cor branca, cor que alagaba os seus pesadelos. O habitualmente rico elenco de personaxes foi reducido ao mínimo -Tintín, o capitán Haddock e o sherpa Tharkey- mentres que a historia se concentraba na desesperada procura de Chang. Hergé chegou a recoñecer esta persoal e emocional aventura como a súa favorita. O termo da historia pareceu tamén sinalar o fin dos seus problemas: os pesadelos deixaron de atormentalo, divorciouse de Germaine en 1975 (separáronse en 1960), e finalmente casou con Fanny Vlaminck en 1977.
Últimos anos
As últimas tres aventuras completas de Tintín foron producidas a un ritmo moito menor: As xoias da Castafiore en 1961, Voo 714 para Sydney en 1966 e Tintín e os Pícaros en 1975. Con todo, por esa época Tintín comezou a aparecer noutros medios. Desde o inicio da revista Tintín, Raymond Leblanc usara a Tintín para merchandising e publicidade. En 1961 estreouse a primeira película de Tintín: O misterio do vélaro de ouro, co belga Jean-Pierre Talbot como Tintín. Tamén se realizaron varias películas de animación, sendo a primeira O templo do Sol en 1969.
O éxito financeiro de Tintín permitiu a Hergé dedicar maior tempo ás viaxes. Percorre Europa amplamente, e en 1971 visita Estados Unidos por primeira vez, atopándose con nativos americanos cuxa cultura fora fonte de fascinación para el. En 1973 visitou Taiwán, aceptando unha invitación cursada tres décadas antes polo goberno do Kuomintang, en agradecemento por O loto azul.
Hergé conseguiu restablecer o contacto co seu vello amigo Tchang Tchong-jen, anos despois de que Tintín rescatase ao ficticio Chong-chen Chang nas últimas páxinas de Tintín no Tíbet. Tchang, de conviccións comunistas, fora degradado a varredor durante a Revolución Cultural, antes de converterse en director da academia de belas artes de Xangai durante a década de 1970. Volveu a Europa para reunirse con Hergé en 1981, mudándose a París en 1985, onde permaneceu ata o seu falecemento en 1998.
Hergé morreu o 3 de marzo de 1983, aos 75 anos, na Cínica Universitaria Saint Luc de Bruxelas, debido a complicacións da anemia que sufría desde había varios anos, deixando inacabada a vixésimo cuarta aventura de Tintín, Tintín e a Arte-Alfa. Polo seu expreso desexo de non deixar a Tintín en mans doutro artista, foi publicada a título póstumo como un conxunto de bosquexos e notas en 1986. En 1987, Fanny pechou os estudios Hergé, substituíndoos pola Fundación Hergé. En 1988, a revista Tintín deixou de publicarse.
Unha versión animada de Hergé fixo varios cameos na serie de TV As aventuras de Tintín, producida por Ellipse-Nelvana.
Desde o ano 2000 Tintin é publicado nunha diversidade de países asiáticos e as súas aventuras van aparecendo aos poucos en diferentes versións, tamén en branco e negro e en páxinas de mala calidade de impresión, en países como a China e as súas remotas rexións ou Mongolia e no Xapón. A policía detivo, en relación a este fenómeno de piratería, a falsificadores que distribuíran sen permiso miles de copias pirata dos seus álbums.
Premios
En 1973, Hergé recibiu o Premio Saint-Michel, e en 1977 foille outorgada a Medalla vermella da cidade de Angulema, en Francia. En 1978, Hergé foi nomeado Oficial da Orde da Coroa, en Bruxelas.
Significado de Tintín
Tintín converteuse nun personaxe que forma xa parte da cultura universal. A súa actitude pugnaz contra as inxustizas e a súa valentía para facer fronte ao tirano e arrostrar un desafío alá onde se lle presente, unido a súa sempiterna mocidade; son marcas de autor dun personaxe aceptado hogano como símbolo de rebeldía e xustiza.
Telefónica
Telefónica é un dos operadores integrados de telecomunicacións líder a nivel mundial na provisión de solucións de comunicación, información e entretemento, con presenza en Europa, África, Latinoamérica e, desde 2010, en Asia.
En España, para o público comerciante polo miúdo distribúe os seus produtos a través de varias filiais e varios nome comerciais: Os de telefonía fixa antes baixo a marca comercial Telefónica, os de telefonía móbil a través da filial Telefónica Móviles baixo a marca comercial Movistar. Desde o 1 de maio de 2010, a empresa cambia en España o nome da súa marca comercial Telefónica polo de Movistar, que ata entón fora soamente a marca comercial de Telefónica Móviles, comezando a distribuír todos os seus produtos baixo esta marca comercial e engadindo segundo o servizo os sufixos correspondentes "Movistar Fixo", "Movistar Móvil", "Movistar Imagenio" etc. Con todo, os nomes legais da empresas e as súas filiais seguen sendo os mesmos.
Historia
miniatura|esquerda|Edificio Telefónica. As orixes da empresa están na súa fundación en Madrid co nome de CTNE (compañía telefónica nacional de España), participada pola empresa norteamericana de telecomunicacións ITT. A súa sede fixouse nun novo edificio da Gran Vía madrileña, no número 28. Foi o primeiro rañaceos de España e de toda Europa. O edificio foi empregado como sede das telecomunicacións da República durante o asedio de Madrid e a Guerra Civil. Durante o franquismo Telefónica de España (TESA) foi gañando en tamaño e importancia como monopolio de telecomunicacións chegando a ser unha empresa estatal burocratizada e con estrutura e administración centralizada. Non sería ata os anos 1980 e principios dos anos 1990 cando se fixo necesaria a creación de competencia. A empresa era incapaz de acometer reformas nas infraestruturas de telecomunicacións lastrada por sindicatos e administracións estatais que impedían calquera mellora nos servizos. Había listas de espera para ter teléfono. A empresa abriuse a traballar con empresas subcontratistas e foi quen de poñer data a cando tería teléfono un novo cliente. A chegada de internet e a necesidade de conexións a un prezo axeitado foron outro dos retos da compañía. A tarifa plana non era unha oferta comercial para Telefónica, centrada no pagamento por uso das liñas por minuto e os servizos de voz a empresas. A chegada da telefonía móbil supuxo a creación doutro mercado. Telefónica creou primeiro MoviLine, unha empresa de telefonía móbil analóxica coa que monopolizou o mercado ata que as limitacións da tecnoloxía impediron medrar máis. A chegada da tecnoloxía dixital GSM permitiu ampliar o negocio mantendo unha posición de monopolio coa marca Movistar no mercado ata a concesión dunha licenza á Airtel empresa posteriormente mercada por Vodafone. A chegada de novos operadores de telecomunicacións por cable supuxo outro reto para Telefónica. A telefonía fixa ata entón estaba monopolizada pola súa extensa rede e á que os demais operadores debían pagar polo alugamento.
A imposibilidade de manter o negocio en España no réxime de monopolio fixo que a empresa entrase noutros mercados estranxeiros mercando licenzas e operadores.
A finais dos anos 1980, sobre a fibra óptica escura de Telefónica desenvólvese a estrutura de RedIRIS, os comezos de internet en España.
Once More with Feeling
Once More with Feeling é un álbum recompilatorio de grandes éxitos da banda de rock alternativo inglesa Placebo. Foi editado o 30 de novembro de 2004 para celebrar o décimo aniversario do grupo.
Repsol
Repsol é unha empresa española derivada da antiga CAMPSA (Compañía del Monopolio de Petróleos), á que se lle puxo o nome dun dos seus produtos a raíz da facilidade do seu pronunciamento.
Historia
Repsol S.A. é unha sociedade anónima, fundada en 1987 e na súa orixe formada pola agrupación dunha serie de compañías, previamente pertencentes ao Instituto Nacional de Hidrocarburos (INH), con actividades na exploración, produción, transporte e refino de petróleo e gas. Tamén fabrica, distribúe e comercializa derivados do petróleo, produtos petroquímicos e gas licuado e vende gas natural.
O seu nome deriva da marca de lubricantes comercializada por REPESA (Refinería de Petróleos de Vertedoiros), pola súa notoriedade e fácil pronuncia en diferentes idiomas e co obxectivo de transformarse nunha marca líder, de prestixio e recoñecemento mundial. En 1991, o Instituto Nacional de Hidrocarburos (INH) ante a inminente desaparición do monopolio estatal de petróleos fixouse o obxectivo de crear unha empresa de capital mixto público - privado que explotase os activos petroleiros do Estado. Á hora de buscarlle nome realizouse unha enquisa a nivel de rúa e as dúas únicas palabras que a xente recoñeceu e asociou co mundo do petróleo foron CAMPSA (distintivo do antigo monopolio) e REPSOL. Obviamente, elixiuse esta última para dar nome á nova sociedade.
Cando en 1999 Repsol adquiriu practicamente a totalidade das accións da petroleira estatal arxentina YPF, a sociedade pasou a chamarse Repsol YPF, S.A. constituíndo unha empresa multinacional integrada de petróleo e gas natural, converténdose nunha das maiores petroleiras privadas do mundo, con operacións en máis de trinta países, e sendo a maior compañía privada enerxética en Hispanoamérica, en termo de activos.
O grupo Repsol YPF opera principalmente nas áreas de: miniatura|260px|Sede ([[Madrid).]] En 2020 comeza a redución da importancia do petróleo na empresa, tendo reducido a menos da metade as exploracións de novos xacementos petrolíferos en relación a 2019, e a unha terceira parte en relación a 2008.
Reign of Fire
Reign of Fire é un filme dirixido por Rob Bowman que foi estreado no 2002. Coproducido polos Estados Unidos, o Reino Unido e Irlanda.
Sinopse
No Londres actual, Quinn, un neno de 12 anos, esperta por erro a un enorme dragón do seu letargo de séculos. Vinte anos máis tarde, poden apreciarse as devastadoras consecuencias do paso da besta e dos seus vástagos na práctica totalidade do planeta. Os dragóns son seres extremadamente intelixentes, moi evolucionados e non teñen ningunha intención de compartir a Terra cos humanos. Quinn (Christian Bale) fíxose maior e agora é Xefe de Bombeiros. A súa tarefa é manter lonxe ós monstros e defender unha pequena comunidade que loita pola supervivencia. No medio deste caos aparece Van Zan (Matthew McConaughey), un americano que afirma saber como acabar cos dragóns e salvar á humanidade.
Condrósteos
Os condrósteos (Chondrostei) constitúen unha subclase da clase dos actinopterixios (Actinopterygii) ou "peixes con aletas radiadas". Proceden de primitivos peces cartilaxinosos que mostran osificación, de onde reciben o nome, formado polos termos gregos χόνδρος chóndros, 'cartilaxe', e οστέον, ostéon, 'óso', é dicir: "de cartilaxes e ósos" (referido ao seu esquleto). Desígnanse tamén ganoides pola estrutura das súas escamas.
Porén, hoxe pénsase que os antecesores dos condrósteos eran peixes óseos (Osteichthyes), pero nos que a característica da osificación no seu desenvolvemento se perdeu ao longo da evolución, dando como resultado un alixeiramento do esqueleto. As especies de condrósteos máis primitivas mostran inicios de osificación do seu esqueleto, o que suxiere que este proceso foi desaparecendo nestes peixes.
Antigamente este grupo estaba clasificado dentro dos elasmobranquios, polas similitudes obvias cos tiburóns. Estas similitudes non se reducen só á perda do tecido óseo na maioría dos condrósteos, senón que tamén a estrutura da mandíbula semella máis a dos tiburóns que á doutros peixes óseos, e tamén, coma aqueles, carecen de escamas (excluíndo os esturións). Outras características comúns dos condrósteos e máis os tiburóns son os espiráculos (presentes no esturión) e a cola heterocerca (por extensión das vértebras polo interior do lóbo maior da aleta caudal).
Pero, en calquera caso, o rexistro fósil suxire que estes peixes están máis emparentados cos teleósteos do que se pode interpretar pola aparencia.
Clasificación
miniatura|240px|Esturión común ([[Acipenser sturio).]] miniatura|240px|Beluga ([[Huso huso).]] miniatura|240px|Bichir pinto [[Polypterus weeksii.]] A dos condrósteos é unha subclase parafilética, polo que hoxe en día este grupo é cuestionábel, estando pendente de reclasificación.
Existen 52 especies divididas en dúas ordes con tres familias:
José Raposeiras Correa
José Raposeiras Correa, nado en San Miguel de Presqueiras (Forcarei) en 1953, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Doutor en Psicoloxía da Comunicación pola Universidade de Vigo, é catedrático de Orientación Educativa de Ensino Secundario. Foi Presidente da Asociación Amigos de Terra de Montes e Vicepresidente da Coral Polifónica de Pontevedra.
Edi Gathegi
Edi Mue Gathegi nado en Nairobi o 10 de marzo de 1979, é un actor de cinema, teatro e televisión queniano-estadounidense. É coñecido polos seus papeis como o doutor "Jeffrey Cole" na exitosa serie de televisión House ou como "Laurent" nos filmes de Twilight e The Twilight Saga: New Moon.
Traxectoria
Aínda que naceu en Kenya, Gathegi medrou en Albany, California. Como estudante non declarado da "Universidade de California en Santa Bárbara", estaba máis interesado en xogar ó baloncesto e era realmente bo ata que se lesionou o xeonllo, o cal meteuno nunha gran depresión polo que tomou clases de actuación como un recurso para recuperarse.
Alí foi onde descubriu o seu amor pola actuación. Máis tarde, asistiu á "Escola Tisch das Artes na Universidade" de Nova York. A súa carreira comezou no teatro, e as súas obras inclúen "Two Trains Running", "As You Like It", "Twelfth Night", "Othello", "A Midsummer Night's Dream" e "Cyrano de Bergerac" entre outros.
O primeiro papel profesional foi como taxista haitiano no filme Crank en 2006. En 2007, apareceu como estrela invitada en Lincoln Heights, Veronica Mars, Death Sentence e en The Fifth Patient. Tamén apareceu en series de éxito como House, CSI Miami e CSI; e nos filmes Twilight e The Twilight Saga: New Moon. No 2011 interpretou o mutante Darwin no filme X-Men: First Class.
Constitución de Australia
A Constitución de Australia é a lei que estabelece o Goberno da Commonwealth australiana e a forma na que funciona. Componse de varios documentos. O máis importante é a Constitución da Commonwealth de Australia. O pobo de Australia votou en referendos entre 1898 e 1900 para aceptar a Constitución. A Constitución foi aprobada como parte da Lei constitucional da Mancomunidade de Australia de 1900 (Imp), unha lei do Parlamento do Reino Unido. A Raíña Vitoria asinouno o 9 de xullo de 1900. A Constitución converteuse en lei o 1 de xaneiro de 1901. Aínda que a Constitución era unha lei do Parlamento do Reino Unido, as leis de Australia quitáronlle ó Parlamento do Reino Unido a facultade de modificar a Constitución. Agora só o pobo australiano pode cambiala por referendo.
Outras dúas leis apoian a Constitución australiana. A primeira é o Estatuto de Westminster, aprobado pola Commonwealth como o Estatuto da Lei de Adopción de Westminster de 1942. A segunda é a Lei de Australia de 1986, que foi aprobada polos Parlamentos de todos os estados australianos, o Reino Unido e o Parlamento Federal de Australia. En conxunto, estas leis tiveron o efecto de cortar tódolos vínculos constitucionais entre Australia e o Reino Unido. Aínda que a mesma persoa, a Raíña Isabel II, é a monarca de ambos os países, estes son agora países separados.
En virtude do sistema de dereito consuetudinario de Australia, o Tribunal Superior de Australia e o Tribunal Federal de Australia teñen a facultade de decidir o que realmente significa a Constitución.
Policromía
miniatura|200x200px|Urna cineraria etrusca con restos de policromía. Policromía é a arte de pintar ou decorar con varias cores tanto as obras bidimensionais (pictóricas) como certas partes de obras tridimensionales (escultóricas ou arquitectónicas). O oposto é a monocromía (uso dunha soa cor). En artes gráficas teñen uso tamén os termos bicromía, tricromía ou tetracromía, segundo o número de cores empregadas.
Idade Antiga
Na antigüidade, os asirios e caldeos pintaron de brillantes cores as súas estatuas e á parte disto decoraban as paredes dos seus edificios ora con azulexos, ora con pinturas murais de cor viva cuxo perfil quedaba debuxado por unha raia grosa negra ou de cor. Os exipcios cubriron de pinturas xeroglíficas os seus templos e palacios. esquerda|miniatura|282x282px|Reconstrución de cores no [[entaboamento dun templo dórico.]] Os gregos foron así mesmo mestres en policromar os seus monumentos e o mesmo pode dicirse das antigas culturas precolombianas.
Época románica
esquerda|miniatura|200x200px|Estatuas con policromía en Santa María de Piasca, románico (Cantabria, España). No estilo románico e despois no gótico foi costume decorar con pinturas de tons vivos e simples as capelas e estatuas xeralmente sobre fondo vermello ou azul. Ás veces, pintábanse de azul, con estrelas as bóvedas a cuxos efectos policrómicos contribuían pola súa banda as vidreiras de cores e dourados.
Somnolencia
Considérase unha menor deterioración da consciencia ó do estupor ou o coma.
San Xoán de Laíño, Dodro
San Xoán de Laíño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 968 habitantes (474 homes e 494 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.168 habitantes.
A cruz do Avelán atópase a un quilómetro da igrexa de san Xoán, indo cara ás aldeas da Devesa e Teaio. En Imo está o petróglifo de Bouza Abadín.
Jane Fonda
Lady Jayne Seymour Fonda, nada o 21 de decembro de 1937 en Nova York, estado de Nova York, é unha actriz, escritora, activista política e editora de libros e vídeos de aeróbic estadounidense.
Traxectoria
Acadou moita fama nos anos 60 ó protagonizar filmes como Barbarella e A inxenua explosiva. Polos seus logros como actriz ten gañado dous premios Óscar, catro Globos de Ouro, dous premios BAFTA e un premio Emmy. En 1991 anunciou a súa retirada do cinema, aínda que regresou á interpretación no 2005 co filme Monster in Law. Tamén é coñecida por publicar e protagonizar vídeos de exercicios con grande éxito a nivel mundial.
Fonda ten sido partidaria de varias causas civís e políticas. Manifestouse contra a Guerra de Vietnam e a Guerra de Iraq. Descríbese como unha persoa pacifista e feminista. No 2005 publicou a súa autobiografía, que se converteu nun éxito de vendas.
Berdeogas, Dumbría
Santiago de Berdeogas é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Dumbría. Segundo o IGE en 2018 tiña 416 habitantes (216 mulleres e 200 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 632 habitantes.
Symmetric in Design
Symmetric in Design é o primeiro álbum de estudio da banda sueca de metal progresivo Scar Symmetry, publicado en Europa o 7 de febreiro de 2005. O disco foi gravado entre xullo e setembro do ano 2004 nos Black Lounge Studios, en Avesta, Suecia.
O álbum foi considerado polos críticos un "primeiro esforzo destacado" da banda, comparándoo con outros artistas suecos de death metal melódico como Soilwork.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Henrik Ohlsson.
Alicyclobacillus acidocaldarius
Alicyclobacillus acidocaldarius (antes chamado Bacillus acidocaldarius) é unha especie de bacteria grampositiva, estritamente aerobia. Estas bacterias son acidófilas, termófilas e producen endósporas. As primeiras cepas identificadas de A. acidocaldarius procedían de géysers do Parque Nacional de Yellowstone e terra de fumarola do Parque Nacional dos Volcáns de Hawai. A especie foi orixinalmente clasificada como Bacillus acidocaldarius en 1971, pero despois, novos estudos sobre o ARNr 16S atoparon que a especie era mellor clasificala no xénero de nova creación Alicyclobacillus. O nome da especie deriva do latín acidum, 'ácido', e caldarius 'da calor', referíndose aos ambientes ácidos e de alta temperatura dos que foi illado. Thomas D. Brock foi un dos investigadores que primeiro categorizaron varias especies termófilas; o seu descubrimento de Thermus aquaticus permitiu a outros investigadores descubrir a Taq polimerase e a reacción en cadea da polimerase (PCR).
Unha cepa de A. acidocaldarius foi illado de solos quentados termicamente do Mount Rittmann na Antártida.
A. acidocaldarius está entre as primeiras tres especies reclasificadas desde o xénero Bacillus, onde estaban inicialmente clasificados, ao xénero de nova creación Alicyclobacillus en 1992, xunto con A. acidoterrestris e A. cycloheptanicus.
A temperatura de crecemento óptima para A. acidocaldarius é 60-65 °C, e pode crecer no intervalo 45-70 °C. O pH óptimo é 3,0-4,0, e pode crecer entre o pH 2,0-6,0.
Ducado de Atenas
O Ducado de Atenas foi un estado instituído en 1205 nas rexións gregas da Ática, Beocia, Lócrida e Megárida, tras a conquista do Imperio bizantino polos francos durante a Cuarta Cruzada.
O título de duque de Atenas corresponde na actualidade ao rei de España, polo que hoxe en día recae na figura de Filipe VI de España.
Institución do Ducado
miniatura|esquerda|270px|Mapa dos [[Balcáns e Asia Menor despois da 4ª Cruzada, c. 1204. En morado pálido, enriba de Morea, o Ducado de Atenas.]] esquerda|miniatura|270px|En verde, o Ducado de Atenas.
Tras o declive da época da Antigüidade clásica, e xa na Idade Media, a cidade de Atenas sufriu un grave proceso de deterioración, agravado a partir do século XI pola súa posición xeográfica que a afastaba da influencia latina, pero non terminaba de ser un territorio de interese para o Imperio bizantino. Esta situación provocou vagas de saqueos, os máis graves deles a mediados do século XII polos normandos.
Nesta situación, Bonifacio I de Montferrato, duque de Montferrato ocupou a cidade sen grandes esforzos en 1204, e cedeuna en 1205, xunto a Tebas, a Otón de la Roche, señor de Ray, un cabaleiro da baixa nobreza borgoñoa procedente do Franco Condado e que asistira á Cuarta Cruzada.
Otón foi denominado Gran Señor de Atenas e Tebas, polo que para algúns historiadores esta é a constitución do Ducado, xa que foi coñecido como tal desde esa data, mentres que para outros o feudo constituíuse formalmente en 1260, cando o seu fillo e sucesor Guido I obtivo o título de duque do rei Luís IX de Francia, polo que o Ducado foi recoñecido oficialmente.
Atenas foi orixinalmente un Estado vasalo do Reino de Tesalónica pero, tras a captura deste polo bizantino Teodoro Comneno Ducas, déspota de Epiro, o Ducado pasou a ser vasalo do Principado de Acaia ou de Morea.
Falacia afectiva
Falacia afectiva é un termo usado polos Novos Críticos Americanos Wimsatt e Beardsley para describir a "confusión entre o poema e o seu resultado (o que é e o que fai). Para eles, o crítico debería considerar unha estrutura poética como formalmente autosuficiente e non cometer o erro de considerar os seus efectos emotivos ou pragmáticos sobre o lector.
Ducado de Atenas
Institución do Ducado
Baixo o goberno da familia De la Roche a cidade e o Ducado gozaron dunha gran prosperidade, sendo a cidade renovada e converténdose nun centro cortesán de primeira orde, na que a Acrópole servía de Palacio ducal.
Falacia afectiva
O concepto de falacia afectiva é un ataque á crítica impresionista, para a que a resposta dun lector a un poema é o indicador definitivo sobre o seu valor.
Ducado de Atenas
Dominio aragonés
miniatura|[[Pedro IV de Aragón.]]
O ducado foi gobernado pola familia De la Roche desde 1205 até 1308. Á morte de Guy II en 1308 o parlamento ateniense elixiu ao conde de Brienne Gualterio V de Brienne como sucesor, xa que este era fillo de Isabel de La Roche, herdeira de Tebas. A súa esposa, aínda que de forma moi breve, tamén gobernou sobre a cidade de Atenas.
En 1310 o duque Gaulterio V, titular do Ducado, recorreu ás tropas almogávares da Gran Compañía Catalá para facer fronte ao rei de Tesalia, ao que venceron. Cómpre salientar que os almogávares se instalaran en Tesalia como República militar independente entre 1309 e 1310. Ao non pagaren s atenienses aos almogávares as cantidades estipuladas, estes subleváronse e venceron a De Breinnne na batalla do río Cefiso o 13 de marzo de 1311, tras a que expulsaron aos francos e tomaron o control do Ducado, proclamando novo señor de Atenas e Tebas ao rei Frederico II de Sicilia, ao que serviran anteriormente.
O Ducado quedou así ligado aos reis de Sicilia, que adoitaban deixar o goberno en mans dos seus fillos menores ou dun vigairo xeral (rexente). Os almogávares substituíron o francés polo catalán como lingua oficial, e as leis francesas e as derivadas das bizantinas do Principado de Acaia polas catalás e aragonesas. Os herdeiros de Gualterio continuaron reclamando o Ducado, pero tan só foron recoñecidos en Argos e Nauplia.
Entre 1318 e 1319 os almogávares conquistaron Siderocastron e o sur de Tesalia e crearon o Ducado de Neopatria unido ao de Atenas.
Parte de Tesalia foi tomada en 1337 polos serbios de Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić.
En 1379, a Compañía navarra, ao servizo do emperador latino Xaime de Baux, conquistou Tebas e parte de Neopatria, mentres que os aragoneses mantiñan a parte restante da Ática e Neopatria.
Tras a morte de Frederico III de Sicilia o Simple en 1377, o Ducado pasou a María de Sicilia e, posteriormente, a Leonor de Sicilia, esposa de Pedro IV de Aragón, o Cerimonioso, ao que os habitantes e nobres da cidade recoñeceron como soberano en 1379, ano no que os aragoneses do Ducado pediron que este se incorporara de forma perpetua á Coroa de Aragón.
Dominio florentino e veneciano
Rainiero ou Nerio Acciajuoli, que intentaba a conquista do Ducado desde 1385, tomou a cidade e Atenas en 1388, e o Ducado de Neopatria en 1390. A partir deste momento o Ducado pertenceu á familia florentina dos Acciajuoli até a conquista otomá, cun breve paréntese entre 1395 e 1402, no que a República de Venecia controlou o Ducado. Durante este período instaláronse na cidade numerosos mercadores florentinos. A partir de 1415 pasou a ser tributario do Imperio otomán.
Conquista otomá
miniatura|200px|O sultán [[Mehmed II.]] En 1444 Atenas pasou a ser tributaria de Constantino XI Paleólogo, déspota de Morea e herdeiro do trono bizantino. En 1456, tras a toma de Constantinopla polos otománs, Franco ou Francisco, último duque cristián de Atenas rendeu a Acrópole aos turcos, liderados por Omar, fillo de Turakhán. En 1458 a cidade foi visitada polo sultán Mehmed II quen, ante a beleza dos edificios de Atenas e dos molles do Pireo exclamou: «O Islam ten pendente unha débeda co fillo de Turakhán».
Tras a conquista otomá os postos da administración de xustiza e da recadación de impostos recaeron sobre funcionarios locais aínda que tiveron que soportar a nova carga do tributo de nenos.
Brevemente os venecianos estableceron un control sobre a cidade en 1687 que apenas durou uns meses, regresando de novo a mans turcas; asediárona de novo entre 1687 e 1688, asedio durante o cal os turcos usaron o Partenón como polvoreira, a consecuencia do cal foi gravemente danado.
Familia de Brienne
80px|miniatura|Armas da Casa de Brienne. O parlamento de Atenas elixiu ao conde de Brienne para suceder a Guy, pero este foi deposto polos aragoneses. Os herdeiros de Brienne continuaron a reclamar o ducado, pero só foron recoñecidos en Argos e Nauplia.
Dominio aragonés
80px|miniatura|Armas da [[Coroa de Aragón.]]
Dominio italiano (florentino e veneciano)
80px|miniatura|Armas dos Acciaiuoli.
Yirrkala
Yirrkala é unha comunidade aborixe na Terra de Arnhem, a 18 quilómetros ó sueste da vila mineira de Nhulunbuy. No censo de 2006, Yirrkala tiña unha poboación de 687 persoas.
Foi unha comunidade indíxena ó longo da historia, pero medrou despois da construción dunha misión cristiá en 1935. O goberno local e a xestión son responsabilidade do pobo yolngu. Yirrkala tamén é o lugar de orixe de pilotos e enxeñeiros da Mission Aviation Fellowship na Terra de Arnhem.
Peloponeso
miniatura|280px|A penísula do Peloponeso miniatura|280px|Xeograficamente, o termo Peloponeso aplícase a toda a península, aínda que na organización territorial de Grecia só unha parte pertence á periferia de Peloponeso; a parte noroccidental corresponde á periferia de [[Grecia Occidental.]] miniatura|280px|Mapa físico do Peloponeso. (Os topónimos, en [[lingua alemá|alemán).]] A península do Peloponeso, tamén chamada  Morea ou, simplemente, O Peloponeso (en grego Πελοπόννησος, pronunciación clásica Pelopónnēsos; pronunciación moderna Pelopónisos) é unha península de Grecia, unida ao continente polo istmo de Corinto, que actualmente está cortado polo canal de Corinto.
O seu nome provén dun heroe mitolóxico grego, Pélope, quen supostamente conquistou toda a rexión.
Etimoloxicamente Peloponeso significa "illa de Pélope", a pesar de que só foi unha verdadeira illa tras a apertura do canal de Corinto en 1893.
Patrás (no norte) e Kalamata son as únicas cidades importantes, onde se achan os principais portos.
En 2004 o Peloponeso gañou unha segunda conexión co continente tras a construción da Ponte de Río-Antirio.
Na rexión encóntrase a cidade de Olimpia, centro relixioso da Antigüidade, onde se celebraron os primeiros Xogos Olímpicos, e a cidade de Esparta, unha das dúas cidades-Estado hexemónicas na Antigüidade clásica.
Xeografía
A península é un prolongamento da cordillera do Pindo e presenta un relevo moi montañoso. Está formada por varios macizos: o Olono, no NO (2 223 msnm), o Kyllini, no NE (2 376 m), o Mégalo, no centro (1 980 m) e, no SE, os outeiros da Argólida, o Parnón (1 935 m) e o Taigeto (2 404 m), que bordean os característicos golfos de Nauplia, Laconia e Mesenia. Nestes últimos terminan os vales de Argos, Esparta e Kalamata, onde se practica a agricultura de rega.
A península presenta chairas interiores illadas, como a de Megalópole. No Peloponeso non se estenden chairas costeiras pantanosas, que foron desecadas para dedicalas á agricultura e eliminar a malaria.
Economía
A rexión vive eminentemente de cultivos agrícolas de tipo mediterráneo: froiteiras, cítricos, oliveiras e videiras. A estas actividades hai que engadir gandaría ovina e caprina nas zonas montañosas, e o cultivo de millo nos vales.
O Peloponeso exporta produtos da oliveira, melóns, sandías, cítricos, tabaco e, especialmente viño e pasas (pasas de Corinto). Argos subministra verduras a Atenas.
Igualmente existe un incipiente desemvolvemento do turismo rural en zonas singulares do Peloponeso, nas que co apoio de programas do Estado grego estanse a reconstruír antigos pyrgoi (torres) para reconvertelos en hoteis rurais destinados ao turismo de calidade, sobre todo en zonas achegadas ao mar como Gythio, o antigo porto de Esparta.
Historia
Os primeiros poboadores do Peloponeso foron os exeos (2600 a. C.) e posteriormente a península foi ocupada por anatolios (2400 a. C.), xonios (2000 a. C.) e aqueos (1600 a. C.).
Esparta converteuse na principal polis da península tras conquistar un terzo dela (610 a. C.) e formar a Liga do Peloponeso, que se enfrontou a Atenas.
Máis tarde o Peloponeso foi dominado polos macedonios e os romanos, baixo cuxo mandato a rexión decaeu en importancia, a pesar da paz interior que se viviu nela.
Foi devastado por Alarico en 396 e ocupado por tribos eslavas, que se helenizaron. Tras a derrota do Imperio bizantino en 1204, foi conquistado por Venecia e os cruzados e, un século despois, polos Romanos de Oriente en (1430), pero trinta anos máis tarde foi ocupado polos otománs (baixo o sultán Mehmed II), aos que pertenceu até a independencia da Grecia moderna.
División político-administrativa
A periferia do Peloponeso é unha periferia de Grecia, formada por 5 unidades periféricas: Arcadia, Argólida, Corintia, Laconia, Mesenia.
As unidades periféricas de Acaia e Élide pertencen tamén á península, pero forman parte da periferia de Grecia Occidental.
Tema
En lingüística textual, o tema é o núcleo xenético principal do texto. Son aqueles elementos estereotipados que sosteñen un texto ou gran parte del.
O tema debe distinguirse do motivo. O primeiro designa a categoría semántica que pode estar presente ó longo do texto e aínda no conxunto da literatura (o tema da morte). Os motivos son, ante o tema, elementos menores e poden estar presentes incluso nun número elevado. Moitas veces un tema resulta da insistencia de moitos motivos.
A presenza dun mesmo tópico (ou dun motivo recorrente) en dúas obras non significa que exista nelas un mesmo tema: os motivos son polivalentes e só despois da análise do texto na súa totalidade pode recoñecerse con certeza a presenza dun tema.
A condición do tema é activa e pasiva á vez: elemento integrador por unha banda, de relevancia estrutural pois dá unidade ó texto; mais tamén obxecto de modificación dado que o tema é o que o escritor modifica, modula, transforma.
O estudo dos temas desenvolveuse asiduamente a fins do século XIX, e foi denominado tematoloxía.
Ed O'Brien
Edward John O'Brien, nado en Oxford o 15 de abril de 1968, é un músico, compositor e guitarrista inglés da banda Radiohead. Tamén é o encargado de facer os coros e acompañar coa voz a Thom Yorke nos concertos e en moitas das cancións dos discos do grupo. Fóra de Radiohead, participou como guitarrista no proxecto 7 Worlds Collide.
Radiohead
O'Brien emprega unha gran colección de pedais de efectos para crear o son característico da banda. Mesmo en cancións nas que non hai guitarras, os seus pedais serven outro tipo de propósitos, como alterar o teclado que toca Thom Yorke (el e o co-guitarrista Jonny Greenwood samplean, respectivamente, o piano e a voz de Yorke co Korg Kaos Pad cando tocan o tema "Everything in Its Right Place" en directo). Ademais de ser un guitarrista autodidacta, é un consumado batería, aínda que, polo momento, as súas únicas contribucións na banda con ese instrumento foron tocando tom-tom nas versións en directo do tema "There There" (tarefa compartida con Greenwood) e como batería adicional na cara B "Pearly".
Algunhas das súas contribucións como compositor son o riff inicial da canción "Go to Sleep" e o riff sobre o que se constrúe "Street Spirit (Fade Out)", canción que pecha o álbum The Bends. Tamén é autor da parte instrumental de "Meeting in the Aisle", "Lull" e a música de "Big Boots".
O seu cometido principal na banda é expandir o marco musical creado por Thom Yorke, como amosan as súas contribucións en "Karma Police" (creou o efecto que pecha a canción e os seus coros no retrouso son parte integral do tema), "Lucky" (creando o efecto que abre a canción) e "Treefingers" (onde o son da súa guitarra foi procesado dixitalmente para que soase coma música ambiental).
Traballo fóra de Radiohead
Antes de gravar Kid A, O'Brien participou na banda sonora da serie dramática da BBC Eureka Street. Tamén colaborou como guitarrista no disco Enemy of the Enemy de Asian Dub Foundation, concretamente nas cancións "1000 Mirrors", "Blowback" e "Enemy of the Enemy".
O'Brien foi de xira con Neil Finn como parte do proxecto 7 Worlds Collide. Contribuíu coa guitarra e os coros no disco homónimo gravado en directo en 2001 e repetiu papel en 2009 no álbum de estudio The Sun Came Out, onde tamén co-escribiu dous temas.
En 2001, O'Brien e o seu compañeiro de banda Phil Selway tomaron leccións de programación co produtor e enxeñeiro Phelan Kane no Institute of Contemporary Music Performance (ICMP) de Londres.
O’Brien é un dos directores fundadores da Featured Artists Coalition, unha organización sen ánimo de lucro que busca preservar os intereses dos artistas na nova era dixital.
Vida persoal
O'Brien está casado con Susan Cobrin, coa que ten dous fillos: Salvador, nado en xaneiro de 2004, e Oona, nada a principios de 2006. Antes de dedicarse profesionalmente á música, O'Brien estudou a carreira de economía na Universidade de Manchester.
Motivo
En lingüística textual, a unidade temática, significativa e pertinente, máis pequena dun texto denomínase motivo.
Ás máis das veces o motivo coincide cunha palabra presente no texto; pero, de cando en cando, pode identificarse cun anaco do significado da palabra, é dicir cun sema, ou cun sintagma ou cunha frase na cal non figura a palabra coa cal designamos o motivo.
Cando o motivo se reitera ó longo da obra e asume nela un papel preciso, falarase, por analoxía coa música, de leitmotiv (por exemplo a chuvia é un leitmotiv en A Esmorga de Eduardo Blanco Amor).
Se varios motivos forman unha configuración estable que reaparece con frecuencia na historia da literatura (sen que o mesmo signifique que teña grande importancia nos textos concretos), falaremos de tópicos.
Once Sent from the Golden Hall
Once Sent from the Golden Hall é o primeiro álbum de estudio da banda sueca de death metal melódico Amon Amarth, publicado o 10 de febreiro de 1998 a través do selo Metal Blade. A edición orixinal estaba formada por só 1 000 copias en CD e vinilo. Posteriormente o disco foi reeditado por Metal Blade en 2005. Unha versión de luxo apareceu en 2009, co álbum remasterizado por Jens Bogren e un CD extra co disco tocado ao vivo en Bochum, Alemaña. Martin Lopez deixou o grupo pouco despois do lanzamento do traballo para unirse a Opeth, sendo o seu único traballo na banda. Tamén é o único disco co guitarrista Anders Hansson.
Falacia intencional
Falacia intencional é un termo literario que tenta pór de manifesto o erro que se comete ao criticar ou xulgar unha obra literaria tentando descubrir cal era a intención do autor e se a logrou ou non.
Historia e características
Desde a década de 1920 a crítica literaria tende a insistir en que todo, a parte da obra literaria en si, é irrelevante para o coñecemento da propia obra. Este punto de visto é moi notábel na crítica de I. A. Richards e T. S. Eliot durante esa década e dos Novos Críticos Americanos nos anos 40 e 50. O termo de "falacia intencional" utilizárono por vez primeira W.K. Wimsatt e Monroe Beardsley en 1946 no seu influente ensaio A falacia intencional. A noción da "intención do autor" deveu central na crítica literaria moderna.
Afirman que un poema non lle pertence ao autor e tampouco ao crítico. Sepárase daquel ao ser concibido e inicia unha vida propia alén do seu poder de controlalo ou de imporlle un significado. O poema pasa a pertencerlle ao público.
Suxiren que, mesmo cando se teñen as afirmacións do propio autor sobre a súa intención (como diarios, ensaios propios etc.), o texto significa só o que di. Se un autor se erguese da tumba e dixese "Iso non é o que eu quería dicir", os Novos Críticos respostaríanlle "Mais é o que dixeches, así que é o que significa".