cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frank A. Leach
Traxectoria
O 1 de xullo de 1909 dimitiu da dirección da ceca pública para asumir o cargo de presidente da compañía People's Water Company nos condados californianos de Alameda e Contra Costa.
Vida persoal
Leach casou o 1 de decembro de 1870 con Mary Louise Powel, con quen tivo catro fillos.
Faleceu en California o 19 de xuño de 1929, aos 82 anos, e foi soterrado no cemiterio Mountain View, en Oakland.
Publicacións
Frank A. Leach foi autor de dous traballos monográficos:
Begoña Castellanos García
Begoña Castellanos García, nada en 1967, é unha deseñadora de moedas española.
Traxectoria
Begoña Castellanos García, gravadora da Real Casa da Moeda - Fábrica Nacional de Moeda e Timbre (RCM-FNMT), de Madrid, igual que o seu marido, Luis José Díaz Salas, é a autora de máis de medio cento de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, dos sistemas da peseta e do euro.
En 1993 deseñou a súa primeira moeda, a de 10 pesetas co busto de Joan Miró, e durante a década de 1990 creou varias das moedas máis populares de curso legal en España co seu valor en pesetas.
Boyanka Kostova
Boyanka Kostova (en Боянка Костова), nada en Plovdiv o 10 de maio de 1993, é unha deportista búlgara, naturalizada acerbaixana, que compite en halterofilia. Disputou os Xogos Olímpicos de 2012 na categoría de 58 kg, rematando no quinto lugar, aínda que máis tarde foi descualificada por dopaxe.
Begoña Castellanos García
Traxectoria
miniatura|[[Moeda de 20 céntimos de euro|20 cents de euro (1999). ]]
Boyanka Kostova
Traxectoria
Tras proclamarse campioa de Europa en Antalya, participou nos Xogos Olímpicos de 2012, na categoría de 58 kg, levantando un total de 233 kg, o que lle valeu o quinto posto e un diploma olímpico. Con todo, en xuño de 2016, tras o escándalo de dopaxe ruso, a IWF anunciou que as segundas probas das mostras tomadas nos Xogos Olímpicos indicaron que Kostova dera positivo en dúas substancias prohibidas: dehidroclorometiltestosterona e estanozolol, o que supuxo a retirada de todos os resultados e medallas obtidas dende o día que se tomou a mostra en 2012 ata 2016. En novembro de 2016 a Comisión Disciplinaria do COI descualificouna dos Xogos Olímpicos de 2012.
Begoña Castellanos García
Traxectoria
En 2004 ocupouse tamén do deseño de tres moedas conmemorativas uruguaias dedicadas ao centenario da UEFA e ao Campionato Mundial de Fútbol de Alemaña en 2006, cuñadas na ceca pública española.
Boyanka Kostova
Traxectoria
En maio de 2021, pouco despois do Campionato de Europa no que gañou o ouro, volveu dar positivo por estanozolol. En outubro de 2021, foi suspendida durante oito anos, ao ser a súa segunda infracción por dopaxe.
A principios de 2022 foi detida por narcotráfico en Bulgaria. Foi condenada a 3 anos de prisión, pero a súa condena foi reducida ata novembro de 2022 para comezar unha carreira de adestradora e estudar na NSA baixo a vixilancia de Lachezar Kishkilov, quen fora o seu adestrador.
Abismo (filme)
Abismo (en Black Water: Abyss) é un filme australiano de 2020 dirixido por Andrew Traucki. É unha secuela de Black Water (2007). No filme, un grupo de amigos aventúranse nos bosques de Australia para explorar un sistema de covas remotos. Porén, cando unha tormenta tropical atinxe a zona e as augas os atrapan nas profundidades, algo aínda máis mortal emerxe da escuridade: un gran crocodilo asasino. Estreouse nos cinemas de Australia o 10 de xullo de 2020.
Estreouse en galego o 31 de marzo de 2023 a través da TVG. O director de dobraxe foi Antón Rubal e foi traducido por José Rodríguez Gómez.
Eman Ghoneim
Eman Ghoneim (en إيمان غنيم) é unha xeomorfóloga exipcia que se interesa principalmente pola aplicación dos sistemas de información xeográfica (SIX), a teledetección e o uso da modelaxe hidrolóxica contra os riscos de inundacións repentinas e a exploración de augas subterráneas en contornas áridas.
Traxectoria
Na súa investigación utiliza imaxes de satélite para detectar tanto a acumulación de augas subterránea s como os mananciais terrestres e submarinos utilizando datos térmicos do Radiómetro de Emisión e Reflexión Térmica Avanzada (ASTER) e do Espectrorradiómetro de Imaxes de Resolución Moderada ( MODIS). Traballou nun proxecto que utiliza tanto o SIX como os modelos hidrolóxicos para o estudo das augas subterráneas no norte dos Emiratos Árabes Unidos, os Estados Unidos e a zona do Mar Vermello en Exipto.
Ghoneim incorporouse ao Centro de Teledetección da Universidade de Boston a principios de 2003. En marzo de 2006 uniuse a Farouk O-Baz nun proxecto de investigación que conduciu ao descubrimento do cráter de Kebira, un cráter de impacto (astroblema) no Sáhara. En 2007, mentres investigaba varios datos espaciais, descubriu un antigo megalago -cunha superficie de 30 750 quilómetros cadrados- soterrado baixo as areas do Gran Sáhara, na rexión norteña de Darfur, no Sudán.
Visualización de datos
thumb|400px| VD da utilización media relativa de IPv4 A visualización de datos ou Data visualization (VD) é un campo de estudo interdisciplinario e unha expresión da comunicación visual que consiste na representación visual de datos. Na VD, hai exposición gráfica (tipicamente imaxes e vídeos, mais tamén p. ex. escultura ou aplicacións web) de informacións abstractas con propósitos de atribución de sentido e comunicación.
A visualización de datos é o acto de comunicación realizado ao proxectar datos dunha forma gráfica estruturada. Esta proxección é unha ferramenta da análise e ciencia de datos, e úsase para aumentar a usabilidade, facendo os datos máis doados de comprender, acceder e utilizar.
A representación gráfica dos datos emprega diversos elementos visuais como gráficos estatísticos, diagramas, táboas e mapas Por esta razón, de xeito similar á ilustración científica, adoita ser tanto unha disciplina creativa como unha práctica técnica.
Hai boas prácticas para a VD e principios que guían a cognición visual e a percepción. Esta disciplina tamén ten algoritmos e métodos ben establecidos (por exemplo, para obter unha curva de nivel, organizacións conceptuais, diagramas, interactividade etc.)
Visión xeral e histórica
dereita|miniatura|350x350px| A VD ou representación gráfica de datos é unha fase da análise e presentación de datos aos usuarios. O termo visualización de datos ou "representación gráfica de datos" refírese ás técnicas empregadas para comunicar os datos codificándoos como obxectos gráficos (p. ex. puntos, liñas ou barras), para presentalos aos usuarios dun xeito claro e eficaz. Na representación gráfica hai que integrar estética e funcionalidade, destacando ideas, relacións e aspectos clave dun xeito intuitivo. A estética ten a función de mellorar a percepción da mensaxe sen comprometer nunca os aspectos funcionais.
Tamén hai aplicacións de VD dirixidas a usos e públicos específicos, e linguaxes de programación como D3, Python e JavaScript que axudan a visualizar os datos elaborados de xeito gráfico.
A nivel escolar, hai programas con fins de aprendizaxe e bibliotecas de programación asociadas, incluíndo programas gratuítos como The Data Incubator.
thumb|350px| Exemplo de visualización de datos: a representación matemática do [[condensado de bose-einstein.]]
Campos relacionados
A representación gráfica dos datos atópase na intersección de diferentes campos de actividade, en eidos de interdisciplinariedade.
Campos empregados ou incluídos
A VD baséase en conceptos e métodos desenvolvidos para outros eidos, incluíndo:
Campos que usan representación gráfica de datos
A VD úsase en campos como:
Campos afíns
A VD ten aspectos en común con moitos eidos, incluíndo:
Historia
Non hai unha única perspectiva completa sobre a historia da VD, o pensamento visual e a representación gráfica de datos.
Historia antiga
Datos e información sobre a posición das estrelas representáronse nas paredes das cavernas (como as que se atopan na Cova de Lascaux no sur de Francia) desde o Plistoceno.
Representacións concretas de datos son varios artefactos tridimensionais históricos, como os marcadores de posición de arxila cuantitativos de Mesopotamia (5500 a. C. C.) ou o quipú dos incas. Estas representacións non documentais tamén se usaron en tempos recentes ou aínda se utilizan: por exemplo, ábacos (representacións cuantitativas), mapas en pau das Illas Marshall (mapas temáticos) ou mapas táctiles dos inuit (mapas tridimensionais).
As primeiras formas documentais de VD foron mapas, ideogramas e diferentes xeróglifos.
Unha das VD máis antigas é o papiro das minas de ouro, feito en Exipto no 1160 a.C. C., que ilustra a distribución dos recursos xeolóxicos e ofrece información sobre a súa extracción. Un mapa así pódese considerar un mapa temático, que é un tipo de VD que presenta e comunica información específica representando datos dun tema concreto conectado a áreas xeográficas específicas.
O gráfico de Múnic
A primeira tentativa coñecida de representar cambios de valores de xeito comparable aos gráficos modernos atópase nun manuscrito do século X ou XI conservado na Bayerische Staatsbibliothek de Múnic, posibelmente feito para o seu uso en escolas monacais. Inclúe un pequeno apéndice titulado De cursu per zodiacum que describe movementos aparentes do Sol, da Lúa e dos planetas. No seu interior hai unha gráfica que, aínda que hoxe non sexa comprensíbel en todos os aspectos, probablemente pretende representar as desviacións das estrelas da eclíptica en función do tempo.
Idade moderna
No século XVI desenvolvéronse técnicas para a medición precisa de cantidades físicas, posicións xeográficas e celestes. A triangulación e outros métodos para determinar graficamente con precisión as posicións nos mapeamentos foron fundamentais. Descartes e Pierre de Fermat desenvolveron a xeometría analítica e dous sistemas de coordenadas tridimensionais que influíron nos métodos prácticos de representación e cálculo de valores. Fermat e Blaise Pascal cos seus traballos sobre teoría da probabilidade sentaron as bases para o tratamento actual dos datos, e axudaron a William Playfair a desenrolar o potencial da comunicación gráfica para obter datos cuantitativos, xerando métodos gráficos para a estatística.
dereita|miniatura|350x350px|Serie temporal de William Playfair
Idade contemporánea
Ao longo do século XIX, as técnicas de visualización fóronse facendo máis sofisticadas.
Un diagrama histórico de Charles Minard mostra o número de vítimas que o exército de Napoleón sufriu entre 1812 e 1813. Rastréxanse seis variables dun xeito sintético e perceptible: o tamaño do exército, os nomes de posicións xeográficas, o camiño percorrido, o tempo, a dirección do movemento e a temperatura. Esta representación nunha superficie bidimensional conta múltiples aspectos dunha historia que poden entenderse inmediatamente.
dereita|miniatura|350x350px|Diagrama de 1869 de Charles Joseph Minard sobre a invasión de Rusia, un primeiro exemplo dun gráfico de información
Revolución dixital
Após a revolución dixital, a VD converteuse nunha disciplina activa de investigación, docencia e desenvolvemento. A introdución de procesadores de datos dixitais trouxo novas posibilidades, incluíndo:
O procesamento, análise e representación de Big data atopan apoio na representación gráfica de datos, especialmente dixital, para representar os resultados das análises de ciencia de datos. En xeral, as tecnoloxías dixitais aumentan as posibilidades da VD, porén ter demasiados datos dispoñibles pode ter efectos contraproducentes.
Principios xerais
Deben levar os usuarios a realizar tarefas analíticas (facer comparacións, extrapolar relacións...) polo que unha representación eficaz axuda a comprender e pensar mellor os datos. O "principio de deseño" de calquera gráfico debe apoiar a actividade analítica. A representación pode ter varias tarefas, destacando valores específicos, relacións, dimensións, causalidade ou outras características dos datos; o deseño da VD debe realizar estas tarefas o mellor posible. Partindo dos mesmos datos e propósitos, diferentes tipos e estilos de gráficos poden ser máis ou menos eficaces.
Eppler e Lengler desenvolveron a " táboa periódica de representación de datos ", unha VD que resume varios métodos clasificándoos con criterios como tipo de datos, propósito, modo de representación etc. Esta táboa permíte escoller rapidamente unha representación efectiva segundo os tipos de datos, propósitos e audiencia.
Percepción, cognición e VD
É preciso coñecer os procesos perceptivos para proxectar visualizacións efectivas. Por exemplo, saber que os humanos procesamos máis rápido as diferenzas de lonxitude que unha variación na superficie convida a representar diferenzas cuantitativas a través dun gráfico de barras (que usa a liña para mostrar a comparación) en lugar dunha 'torta' (que usa a superficie). Cando as propiedades de datos simbólicos están asociadas a propiedades visuais, os humanos podemos navegar de forma eficiente a través de grandes cantidades de datos facendo un mellor uso dos recursos mentais. A representación correcta proporciona un enfoque que amosa conexións potenciais que non son tan evidentes nos datos cuantitativos non visualizados.
Atributos pre-atentos
O ser humano pode distinguir diferenzas de lonxitude, forma, orientación e cor con pouco esforzo cognitivo, nun modo de percepción instintivo que se produce antes de ter unha atención e conciencia focalizadas, o que se pode definir como "percepción pre-atentiva"; os elementos representativos que se perciben deste xeito pódense definir como "atributos pre-atentos".
Un exemplo: distinguir todas as aparicións do "5" nunha serie de números requiriría un tempo e esforzo significativos (percepción coidadosa); pero se as aparicións desa figura fosen de diferente tamaño, espesor e / ou cor, as figuras serían rapidamente comprendidas a través da percepción pre-atenta sen moito esforzo cognitivo.
Unha representación gráfica eficaz debería considerar os mecanismos de procesamento mental e a súa forza relativa.
Clasificación
As clasificacións das VD son numerosas e están baseadas en diferentes criterios.
Baseado na tarefa
Edward Tufte enumerou seis tarefas que se deben realizar mediante visualización dos datos:
Baseado no tipo de datos
Ao clasificar variables en función de proporcionar ou non datos numéricos, obtéñense:
Combinando tipoloxías e fins representativos, Stephen Few identificou oito tipos de macro:
Tipos de representacións visuais
Á súa vez as representacións visuais pódense dividir en dúas macro-categorías, que difiren en termos de granularidade e idoneidade para un estudo en profundidade:
Características dunha boa representación
Unha boa representación gráfica dos datos debería ser:
As VD ben feitas poden ser máis focalizadas e reveladoras que as análises estatísticas e as representacións numéricas e textuais.
A Congressional Budget Office dos EE.UU. resumiu nunha presentación en xuño de 2014 de varias " mellores prácticas " para a representación gráfica de datos.
Estas incluíron:
Prácticas non recomendables
A relación entre "datos e gráficos" debe maximizarse a favor dos datos, eliminando sempre que sexa posible os gráficos que non admiten datos.
Exemplos de selección de diagramas para diferentes representacións
Moitas VD baséanse no uso de diagramas, posiblemente múltiples e / ou acompañados de textos e gráficos, como no caso das infografías. Os analistas que examinan un conxunto de datos avalían se os tipos de gráficos son aplicables á súa tarefa, á súa mensaxe e á súa audiencia.
Hai infinidade de diagramas estándar, axeitados para situacións diferentes e pódense crear outros infinitos, cada un con diferentes puntos fortes, puntos débiles, obxectivos etc. Algúns exemplos:
Arquitectura de presentación de datos (DPA)
dereita|miniatura|320x320px|Representación gráfica de datos extraídos dunha rede social. A Arquitectura de presentación de datos (Data Presentation ArchitectureDPA) é un conxunto de actividades que buscan identificar, localizar, filtrar, formatear e presentar datos de xeito que comuniquen de forma óptima o seu significado con respecto a un contexto de toma de decisións.
Os obxectivos da DPA son similares aos da VD: eficiencia e eficacia.
Para acadar os obxectivos do DPA trabállase en:
Kolibri
Kolibri ou Kolibri 2000 foi un satélite artificial ruso lanzado o 26 de novembro de 2001 mediante un foguete Soiuz FG xunto ao cargueiro Progress M1-7 desde o Cosmódromo de Baikonur.
Características
Kolibri era un satélite con fins educativos resultado da cooperación entre Rusia e Australia e de tan só 20,5 kg de masa. Iba acaroado ao cargueiro Progress M1-7, desde o que foi exectado na súa volta á Terra, o 26 de novembro de 2001. Kolibri quedou nunha órbita de 385 x 388 km e cunha inclinación orbital de 51,6°. Foi deseñado pola Oficina de Deseño Especial do Instituto de Investigación Espacial (IKI polas súas siglas en ruso) da Academia Rusa de Ciencias. O satélite usaba frecuencias de radioafeccionado, 145 MHz para comunicacións e 435 MHz para telemetría, coas que se comunicaba e enviaba datos a terra coa participación de varias institucións educativas en Obninsk (Rusia) e Sydney (Australia). Levaba a bordo un magnetómetro de porta de fluxo e un analizador de partículas e campo eléctrico. Kolibri tiña unha altura de 1,25 m e un diámetro de 0,5 m, cun mastro de 2 m para establizarse mediante gradente gravitatorio. Levaba tamén catro paneis solares para producir ata 30 W de potencia. Reentrou na atmosfera o 4 de maio de 2002.
Nailed It!
Nailed It! é un programa de televisión estadounidense orixinal de Netflix que se estreou o 9 de marzo de 2018. O programa consiste nunha competición de cociña ao estilo dun reality de televisión, no cal cociñeiros afeccionados tentan replicar elaboradas tortas e pasteis co obxectivo de gañar 10 000 dólares e un trofeo do programa. A segunda tempada estreouse o 29 de xuño de 2018. Unha tempada durante as vacacións, titulada ''Nailed It! Holiday!'', estreouse o 7 de decembro de 2018. A terceira tempada estreouse o 17 de maio de 2019. A segunda tempada de ''Nailed It! Holiday!'' estreouse o 22 de novembro de 2019. A cuarta tempada estreouse o 1 de abril de 2020. A quinta tempada, titulada ''Nailed It! Double Trouble'', é o primeiro spin-off no que os concursantes compiten en parellas. Estreouse en Netflix o 26 de marzo de 2021.
Machada (Vigo)
Machada foi unha revista publicada en Vigo en 1914.
Historia e características
Revista humorística do Club Machada, apareceu o 14 de xullo de 1914. Dirixida por Hipólito Reguenga Borrajo, formaban parte da súa redacción o propio Hipólito Reguenga, Nicolás de las Llanderas e o caricaturista Augusto Álvarez Pereira. O seu número 5 publicouse en agosto.
Literatura árabe
A literatura árabe (en árabe: الأدب العربي / ALA-LC: al-Adab al-‘Arabī) é a escrita, tanto en prosa como en poesía, producida por escritores en lingua árabe. A palabra árabe usada para a literatura é Adab, que deriva dun significado de etiqueta, e que implica educación, cultura e enriquecemento.
A literatura árabe xurdiu no século V con só fragmentos da lingua escrita que aparecen antes daquela. O Corán, moi considerado como a mellor peza da literatura en lingua árabe, tería o maior efecto duradeiro na cultura árabe e na súa literatura. A literatura árabe floreceu durante a Idade de Ouro islámica, pero mantívose vibrante ata os nosos días, con poetas e prosistas de todo o mundo árabe, así como na diáspora árabe, acadando un éxito crecente.
Poesía árabe
Os temas da poesía van de exaltados himnos de encomio a amargos ataques persoais, e de ideas relixiosas e místicas a poemas sobre sexo e viño. Un trazo importante da poesía, que podería igualmente ser aplicado a toda a literatura árabe, é a idea de que debía ser agradable ao oído. A poesía, e moita da prosa, foi escrita co obxectivo de ser lida en voz alta, polo que se tiña un gran coidado en que todo fose escrito o máis sonoramente posible; neste sentido, saj significaba, orixinalmente, o ruído que fai unha pomba.
Literatura de ficción
Con todo, algunhas das primeiras novelas da literatura universal, mesmo no caso de novelas filosóficas, foron escritas por autores árabes.
Ana Luísa Amaral
Ana Luísa Amaral, nada en Lisboa o 5 de abril de 1956 e finada no Porto o 5 de agosto de 2022, foi unha poetisa portuguesa, tradutora e profesora de Literatura e Cultura Inglesa e Americana na Facultade de Letras da Universidade do Porto.
Biografía
Ana Luísa Amaral naceu en Lisboa o día 5 de abril de 1956 e viviu, desde os nove anos, en Leça da Palmeira. Recibiu un doutoramento sobre a poesía de Emily Dickinson e as súas áreas de investigación eran Poéticas Comparadas, Estudos Feministas e Estudos Queer. Foi Profesora Asociada da Facultade de Letras da Universidade do Porto, onde integrou tamén a dirección do Instituto de Literatura Comparada Margarida Losa. Tivo publicacións académicas varias en Portugal e no estranxeiro.
Kondor-E
Kondor-E foi un satélite artificial ruso lanzado o 19 de decembro de 2014 mediante un foguete Strela desde o Cosmódromo de Baikonur.
Características
Kondor-E era un satélite de observación terrestre mediante radar deseñado por NPO Mashinostroyeniya para o exército de Suráfrica, aínda que sen quedar claro se este país chegou a ser propietario do mesmo. O radar de Kondor-E funcionaba en banda S e podía observar tanto bandas continuas de terreo de 10 km de ancho como zonas puntuais e concretas. Tiña unha resolución de entre 1 e 2 m en modo puntual e entre 5 e 30 m en modo continuo. Foi precedido por un prototipo, Kondor 1, lanzado o 27 de xuño de 2013. A versión civil do satélite denomínase Kondor-FKA. Kondor-E reentrou na atmosfera o 19 de decembro de 2014.
Hip hop
Hip hop pode referirse a:
__HOMONIMOS__
Ana Luísa Amaral
Biografía
Durante a década de 80 mudouse puntualmente a Inglaterra. Viviu nos Estados Unidos de América entre 1991 e 1993, foi investigadora Convidada do Departamento de Inglés na Universidade Brown.
Estivo representada en moitas antoloxías portuguesas e estranxeiras e fixo lecturas dos seus poemas en varios países, como o Brasil, Francia, os Estados Unidos de América, Alemaña, Irlanda, España, Rusia, Romanía, Polonia, Suecia, os Países Baixos, a China, México, Italia, Colombia e a Arxentina.
Arredor dos seus libros de poesía e infantís foron levados á escena espectáculos de teatro e lecturas escenificadas (como O olhar diagonal das coisas, A história da Aranha Leopoldina, Próspero morreu ou Amor aos Pedaços).
En Galicia, en febreiro de 2015 no auditorio do centro Ágora participou nunha sesión do ciclo Poetas Di(n)versos con Marta Dacosta. Foi finalista do Premio aRi[t]mar 2020 con Babel. En 2022 a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega nomeou Ana Luísa Amaral como Escritora Galega Universal.
Pokémon the Movie: The Power of Us
Pokémon the Movie: The Power of Us (劇場版 ポケットモンスター みんなの物語) é un filme xaponés de 2018 dirixido por Tetsuo Yajima. Está baseado na franquía de Satoshi Tajiri, Pokémon, e foi producido por OLM e Wit Studio sendo distribuído por Toho. É o vixésimo primeiro filme do universo Pokémon e o segundo na serie de filmes da Liña de Tempo Alternativa. Foi escrito por Eiji Umehara e Aya Takaha, e conta coas voces de Rica Matsumoto, Ikue Ōtani, Megumi Hayashibara, Shin-ichiro Miki, Inuko Inuyama, Rina Kawaei, Mana Ashida, Koji Ohkura, Gaku Hamada, Masako Nozawa, Kōichi Yamadera e Inori Minase.
Estreouse no Xapón o 13 de xullo de 2018. The Pokémon Company International e Fathom Events estrearon o filme nos cinemas dalgúns países o 24 de novembro de 2018.
Wish Dragon
Wish Dragon é un filme chinés-estadounidense de 2021 escrito e dirixido por Chris Appelhans. Producido por Columbia Pictures, Sony Pictures Animation, Beijing Sparkle Roll Media Corporation, Tencent Pictures, Base FX, Flagship Entertainment Group e Boss Collaboration and Cultural Investment Holdings. O filme está protagonizado por Jimmy Wong, John Cho, Constance Wu, Natasha Liu Bordizzo, Jimmy O. Yang, Aaron Yoo, Will Yun Lee e Ronny Chieng. Jackie Chan produciu o filme e puxo a voz de Cho na versión en chinés mandarín. Os personaxes foron dobrados en chinés e inglés.
Comunidade Andina
A Comunidade Andina (en Comunidad Andina) ou Comunidade Andina de Nacións (CAN), é unha área de libre comercio que ten por obxectivo crear unha unión aduaneira que abrangue os países suramericanos de Bolivia, Colombia, Ecuador, e o Perú. O bloque comercial foi chamado Pacto Andino até 1996, e creouse logo da sinatura do Acordo de Cartaxena en 1969. A súa sede central atópase en Lima, no Perú.
Membros
miniatura|dereita|200px|Estados membros. O Pacto Andino orixinal foi fundado en 1969 por Bolivia, Chile, Colombia, Ecuador e o Perú. En 1973, o pacto sumou un sexto membro, Venezuela. Porén, en 1976 o número de membros reduciuse a cinco de novo cando Chile se retirou. Venezuela anunciou a súa retirada en 2006, reducindo a Comunidade Andina a catro estados membros.
Debido aos acordos de cooperación con Mercosur, a Comunidade Andina gañou catro novos membros asociados: a Arxentina, o Brasil, Paraguai e o Uruguai. Estes catro membros de Mercosur foron convertidos en membros asociados polo Consello Andino de Asuntos Exteriores reunido nunha sesión ampliada coa Comisión (da Comunidade Andina) o 7 de xullo de 2005. Este movemento corresponde ás accións do Mercosur que concedeu a adhesión asociada a todas as nacións da Comunidade Andina en virtude dos Acordos de Complementariedade Económica (Tratados de Libre Comercio) asinados entre a CAN e os membros individuais do Mercosur.
Merieme Chadid
Merieme Chadid, nada o 11 de outubro de 1969 en Casablanca, é unha astrónoma, exploradora e astrofísica marroquí-francesa. Dirixe programas internacionais de ciencia polar e expedicións para establecer un observatorio astronómico no centro da Antártida.
Traxectoria
Chadid naceu o 11 de outubro de 1969 en Casablanca no seo dunha humilde familia marroquí. Tiña seis irmáns. Aos 12 anos descubriu o seu amor pola astronomía a partir dun libro de Johannes Kepler que lle regalou o seu irmán. En 1992, Chadid graduouse na Universidade Hassan II de Casablanca cun máster en Física e Matemáticas. En 1993, licenciouse na Universidade Sophia-Antipolis de Niza cun diploma en Estudos Avanzados e tres anos despois doutorouse en Astronomía e Espazo pola Universidade Paul Sabatier coas súas investigacións sobre a detección de ondas de choque hipersónicas en estrelas variables e explicando a súa orixe. Tamén obtivo a Habilitación HDR, un segundo doutoramento pola Universidade Sophia-Antipolis de Niza. Chadid completou varios programas de educación executiva na John F. Kennedy School of Government da Universidade de Harvard.
Carreira
Merieme Chadid uniuse ao CNRS e despois ao Observatorio Europeo Austral pouco despois de doutorarse. Traballou na instalación do Very Large Telescope, o telescopio máis grande do mundo naquel momento, no deserto de Atacama, no norte de Chile. Traballou como astrónoma no sistema universitario público francés e é membro do comité de dirección da Unión Astronómica Internacional.
Merieme Chadid promove a educación dando conferencias, asistindo a conferencias e supervisando os estudantes. O seu documental de astronomía, Tarik Annujah, foi emitido na canle infantil de Al Jazeera. A súa investigación publicada ten como obxectivo comprender e descifrar a formación e evolución das estrelas temperás e das estrelas variables para comprender o universo.
Foi incluída na revista Forbes como unha das trinta traballadoras máis interesantes e fascinantes do mundo.
Patrimonio da Humanidade en Namibia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Namibia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Namibia ratificou a convención o 6 de abril de 2000, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
José Agostinho Baptista
miniatura José Agostinho Baptista, nado no Funchal, Madeira, o 15 de agosto de 1948, é un poeta portugués.
Traxectoria
Viviu entre o Funchal e unha aldea do norte, Faial, os primeiros oito anos da súa vida. En outubro de 1969 partiu para Lisboa e regresou definitivamente á Madeira a 29 de marzo de 2012.
Foi asiduo colaborador da prensa escrita, particularmente no "Comércio do Funchal" e máis tarde na "República" e no "Diário de Lisboa", cuxo suplemento "O Juvenil" o deu a coñecer como poeta.
Desde entón e ao longo dos libros non obstante publicados, a súa poesía ten sido recoñecida como unha das máis orixinais e importantes do seu tempo en lingua portuguesa, como ben sinalaron os estudos que lle foron dedicados en Portugal, España, Francia e Italia.
Simultaneamente, José Agostinho Baptista ten traducido para portugués autores como Walt Whitman, W. B. Yeats, Tennessee Williams, Paul Bowles, Rabindranath Tagore, César Aira, Sergio Pitol, David Malouf, Malcolm Lowry, Robert Louis Stevenson e Enrique Vila-Matas, entre outros.
Foi condecorado polo Presidente da República, Jorge Sampaio, coas insignias de Grande-Oficial da Orde do Infante D. Henrique, o 1 de xullo de 2001 e foi condecorado polo Presidente do Goberno Rexional da Madeira, Miguel Albuquerque, coa Medalla de Distinción, o 1 de xullo de 2015.
Herdeiro no posmodernismo, da poética romáutica, António Ramos Rosa apunta na poesía de José Agostinho Baptista unha "esência da subxetividade xerada por un sentido de separación orixinária", sendo "a perda, ou a substancia afectiva da perda, que xera o turbillón interior que o poema fixa nun fulgor esmaecido e na suavidade das súas sílabas musicais".
Mateo Sánchez
O nome Mateo Sánchez pode referise a:
Gladys West
Gladys Mae West (tamén coñecida como Gladys West, ou o seu nome de nacemento Gladys Mae Brown) nada en Dinwiddie o 1 de xuño de 1931, é unha matemática estadounidense recoñecida polas súas contribucións á matemática que fundamentan os Sistemas de Posicionamento Global, máis coñecidos polas súas siglas en inglés GPS (Global Positioning System).
Primeiros anos e adolescencia
West naceu no Condado de Dinwiddie, Virxinia, no seo dunha familia de agricultores que traballaban a terra en Aparcería. Grazas á obtención dunha bolsa por ser a mellor da súa clase en secundaria, estudou matemáticas na Universidade Estatal de Virxinia. Despois de graduarse dedicouse ao ensino ao redor de dous anos.
Vida persoal
Coñeceu ao seu marido Ira West na base naval e casaron en 1957. En febreiro de 2018, cando West vivía no Condado King George, Virxinia, completou un doutoramento, vía un programa de aprendizaxe a distancia, con Virxinia Tech.
Mauro Varela
O nome Mauro Varela pode referirse a:
Hemigaleidos
A dos hemigaleidos (Hemigaleidae) é unha familia de peixes condrictios da subclase dos elasmobranquios, superorde dos selaquimorfos e orde dos carcarriniformes.
O seu xénero tipo é Hemigaleus.
Xéneros
A familia comprende os seguintes catro xéneros:
Kondor 1
Kondor 1 ou Kondor foi un satélite artificial ruso lanzado o 27 de xuño de 2013 mediante un foguete Strela desde o Cosmódromo de Baikonur.
Características
Kondor 1 era un satélite prototipo de observación terrestre mediante radar deseñado por NPO Mashinostroyeniya. O radar de Kondor 1 funcionaba en banda S e podía observar tanto bandas continuas de terreo de 10 km de ancho como zonas puntuais e concretas. Tiña unha resolución de entre 1 e 2 m en modo puntual e entre 5 e 30 m en modo continuo. Foi o precedente do satélite de recoñecemento Kondor-E, lanzado o 19 de decembro de 2014. A versión civil en produción do do satélite denomínase Kondor-FKA. Kondor 1 reentrou na atmosfera o 27 de xuño de 2013.
El Abra
miniatura|250px|Rochas de El Abra. miniatura|250px|[[Petróglifo de El Abra.]] El Abra é o nome dado a un extenso sitio arqueolóxico localizado no val do mesmo nome. El Abra atópase no leste do concello de Zipaquirá, estendéndose cara á parte máis occidental de Tocancipá, no departamento de Cundinamarca, Colombia. Componse dunha longa serie de refuxios de pedra de varios centos de metros de longo no norte da sabana de Bogotá, no Altiplano Cundiboyacense, que forman parte da Cordilleira Oriental dos Andes colombianos a unha altitude de 2.570 metros. O sistema de refuxios e covas rupestres é unha das primeiras evidencias de asentamento humano en América, datada nos anos 12.400 ± 160 antes de Cristo. O sitio foi utilizado polos cazadores-recolectores da época do Plistoceno superior.
Etimoloxía
O nome "El Abra" provén dunha gran facenda do mesmo nome que se atopa ao pé da parte occidental da formación rochosa. O lado leste das areniscas aflorantes é accesible. Nestas rochas, chamadas Rocas de Sevilla organízanse actividades de escalada.
Turismo
Aínda que o acceso á parte occidental da formación rochosa de Zipaquirá está restrinxido, xa que se atopa en terreos privados, a zona oriental en Tocancipá é accesible e construíronse unhas 20 vías de escalada. A escalada é comparable as famosas vías de Suesca, pero máis desafiante debido ao carácter sobresaínte da formación.
Hermann Edward Hasse
Hermann Edward Hasse, nado o 12 de xaneiro de 1836, e finado o 29 de outubro de 1915, foi un ictiólogo e botánico, especialista en liques, estadounidense.
Traxectoria
Hasse escribiu dous textos importantes e numerosos artigos no campo da liquenoloxía.
Principalmente fixo as súas investigacións, como liquenólogo, no sur de California. Entre os seus correspondentes figuran o botánico especialista en criptógamas William Gilson Farlow e o liquenólogo George Knox Merrill.
Algunhas publicacións
En 1913 Hasse publicou The Lichen Flora Of Southern California, unha flora dos liques do sur de California no que describe uns 400 taxons. O liquenólogo Kerry Knudsen describiuno como "histórico" na revista de liquenoloxía Opuscula Philolichenum.
Tamén escribiu un anterior estudo Liquens of Southern California, publicado en 1898, e outros 30 artigos e notas sobre liques, moitos publicados en The Bryologist.
En ictioloxía é coñecido por ser o descritor da familia dos hemigaleidos, tiburóns da orde dos carcarriniformes.
Epónimos
Hassea, un xénero de fungos da clase dos dotideomicetos, e Lecidea hassei, un lique que crece dentro das rochas (lique endolítico), foron ambos os dous nomeados na súa honra.
Abreviaturas
A abreviatura Hasse enmprégase para reoñecer a Hermann Edward Hasse como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
A abreviatura Hasse enmprégase para reoñecer a Hermann Edward Hasse como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Roberto Valeiro
Roberto Valeiro Mato, nado na Coruña o 26 de setembro de 1974, é un ex futbolista galego. Xogaba como porteiro e militou en varios equipos galegos como o Racing Vilalbés ou o Lugo, pero destacou especialmente no fútbol praia, chegando a ser un dos mellores gardametas do mundo da especialidade e acumulando títulos internacionais coa selección española.
Traxectoria
Formado nas canteiras do Ural e o Español da Coruña, formou parte do equipo xuvenil do Deportivo da Coruña, pasando logo polo Sporting Zas de Rexional Preferente. En xullo de 1995 fichouno a SD Compostela, para xogar no seu filial, o Vista Alegre, e como terceiro porteiro do primeiro equipo, que militaba na Primeira División. Pasou logo polo Lalín, o Español da Coruña e o Malpica, antes de recalar en 2002 no Racing Vilalbés.
En xaneiro de 2005 fichou pola USD O Grove e en febreiro de 2006 polo CD Lugo, que militaba entón na Terceira División. Gañou a titularidade no equipo lucense, co que acadou ese ano o ascenso á Segunda División B. Continuou dúas tempadas máis en Lugo, aínda que na segunda metade da tempada 2007/08 perdeu a titularidade en favor de Marcos Valín.
Aos seus 34 anos decidiu deixar o fútbol 11 pero continuou na selección de fútbol ata 2010.
Fútbol praia
No verán de 1998 disputou na praia de Riazor un torneo de fútbol praia, onde foi elixido mellor porteiro. Pouco despois o adestrador da selección española de fútbol praia, Joaquín Alonso, pediulle a Ramiro Amarelle, estrela da selección, que buscase un porteiro non profesional, e este elixiu a Valeiro. En xaneiro de 1999 disputou o seu primeiro Campionato do Mundo na praia de Copacabana, no Río de Xaneiro, onde España caeu en cuartos de final contra Portugal. Foi o porteiro titular do equipo español durante os seguintes anos, conquistando tres Eurocopas (1999, 2008, 2009) e cinco Ligas Europeas (1999, 2000, 2001, 2003 e 2006), e xogando dúas finais do Mundial contra o Brasil (2003 e 2004). Foi elixido mellor porteiro do Mundial en dúas ocasións (2004 e 2008), mellor porteiro da Eurocopa noutras dúas (2001 e 2008) e mellor porteiro da Liga Europea en catro (2001, 2002, 2004 e 2006).
Tras a retirada
Tras deixar o fútbol traballou como preparador físico no Bergantiños, onde foi tamén o segundo adestrador de Manuel Varela Bardanca. En marzo de 2010 tomou as rendas do equipo ata o final da tempada, por mor dunha lesión de Bardanca, conseguindo o obxectivo da permanencia en Terceira.
En xuño de 2010 volveu ao Lugo como adestrador de porteiros, e creou no seo do club unha escola de gardametas. Realizou dita labor no club lucense durante sete anos, ata que en 2017 deixou o equipo, incoporándose en 2018 á Cultural Leonesa.
Palmarés
Selección española de fútbol praia
As Veigas de Almorzar, Bemil, Caldas de Reis
Xeografía
Localízase na marxe dereita do val do río Umia, no extremo sur da parroquia de Bemil. Trátase dunha entidade singular de poboación de recente creación, produto da urbanización incontrolada das últimas décadas arredor da N-640. Forma unha conurbación co centro de Caldas de Reis.
Tal e como indica o topónimo, neste lugar existe unha ampla superficie cultivable e chá, que tradicionalmente se dividiu en pequenas parcelas alongadas, na súa maioría traballadas polas veciñas de Follente e Outeiro (Bemil). Na actualidade só permanecen en cultivo unhas poucas destas parcelas, manténdose unha dinámica de expansión dos predios urbanizados, o que ocasiona a perda de terras de gran potencial agrícola.
A súa doada comunicación cos principais núcleos urbanos e de servizos favoreceu a expansión de vivendas unifamiliares e de naves industriais, malia ser esta unha zona de alto risco de inundación.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2022
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2022 (oficialmente Formula 1 Aramco United States Grand Prix 2022) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto da Austin, Texas o 23 de outubro de 2022. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo novena proba da tempada de Fórmula Un de, e marcou a cuadraxésima terceira vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a décima vez que o evento foi organizado neste circuíto.
Antecedentes
Antes deste evento, a FIA anunciou que abandonaría a rotación do cargo de director de carreira entre Niels Wittich e Edoardo Freitas, sendo o primeiro nomeado o único director de carreira para esta carreira e as outras tres roldas restantes do campionato deste ano debido á impopularidade do sistema de rotación entre pilotos e equipos e críticas dirixidas a Freitas pola súa toma de decisións na rolda anterior, o Gran Premio do Xapón.
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de construtores
Período formativo de América
miniatura|339x339px|[[Pobos indíxenas de América|Amerindio hupa.]] O período formativo ou preclásico de América, corresponde ao terceiro período da historia precolombiana de América, no que se pescaba con lanzas e non con redes de pescar e no que se divide a Prehistoria de América para efectos de estudo. Este período abrangue entre os anos 1500 a.C. e o 292. Grazas á agricultura, o home americano comezou a conformar pobos sedentarios e ao redor diso deuse a formación de sociedades máis complexas, inicialmente en Mesoamérica e nos Andes Centrais. Esta etapa é a terceira das cinco etapas nas que se divide a historia da América precolombiana propostas por Gordon Willey e Philip Phillips no seu libro de 1958 Method and Theory in American Archaeology.
Descrición
O período formativo é o equivalente americano á prehistoria europea, aínda que no caso americano é un período máis dilatado. Inmediatamente nesta fase aparecen as primeiras formas de escrita e as grandes casas clásicas como a dos antigos maias ou os moche. Durante o período formativo de América consolídase a agricultura nas zonas de maior densidade de poboación, aparecen as primeiras sociedades xerarquizadas con formas de goberno máis complexas que a da aldea mononuclear. De feito, durante o formativo aparecen grandes estruturas estatais que se estenden sobre centos de quilómetros, como a civilización olmeca en Mesoamérica que chegou a dominar extensos territorios e a construír importantes centros urbanos arredor de santuarios dedicados ó Deus Xaguar. Outras culturas reseñables son as dos anasazi e os seus similares (Arizona), así como os construtores de montículos de Suramérica. Hai 3 etapas de formativo: temperán, medio e superior.
Manuel Carrozas Varela
Manuel Carrozas Varela, nado en Sarria cara a 1907, foi un falanxista galego.
Traxectoria
Fillo de Luis Carrozas e Manuela Varela. Foi detido pola Garda Civil en 1921 como promotor dunha pelexa na que resultou un mozo ferido de escopeta. Afiliado a Falange, a madrugada do 26 de xuño de 1936 foi autor do atentado contra o concelleiro e secretario de Izquierda Republicana de Sarria Pedro García Arcas, que resultou gravemente ferido polos disparos e morreu ao día seguinte, e do asasinato do tamén militante de IR Victorino Cabarcos López, no local da sociedade La Unión. Como protesta declarouse a folga xeral en Sarria.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Lugo por dous policías na madrugada do 23 de xullo por resistenza e insultos, pero desapareceu do Cuartel onde estaba retido antes do 1 de agosto. Ao pouco tempo foi nomeado xefe de milicias de Falange de Sarria. En 1948 ingresou no Instituto Psiquiátrico de Valladolid.
Hemigaleus
miniatura|260px|[[Hemigaleus microstoma]]
Hemigaleus é un xénero de peixes condrictios da subclase dos elasmobranquios, superorde dos selaquimorfos e orde dos carcarriniformes,  que o tipo da familia dos hemigaleidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1852 polo ictiólogo neerlandés Pieter Bleeker.
Etimoloxía
O nome científico Hemigaleus está formado pola unión dos elementos hemi- e -galeus. O primeiro é un prefixo do latín científico hemi-, calco do grego antigo ἡμι- hēmi- "semi"-, "medio", e o segundo fai referencia á semellanza e/ou á estreita afinidade co xénero Galeus, (tiburóns da familia dos esciliorrínidos).
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Especies
No xénero recoñécense tan só dúas especies:
Gromia
Gromia é un xénero de protistas, estreitamente relacionado cos foraminíferos, que habita en ambientes mariños e de auga doce. Os Gromia son ameboides e producen pseudópodos filosos que se estenden no exterior saíndo da testa proteinácea da célula por un oco da zona oral. A testa, que é unha cápsula feita de proteínas que rodea o citoplasma, está constituída por varias capas de membrana, que lembran pola súa forma un panal de abellas, o cal é un carácter definitorio deste xénero.
Gromia foi descuberta primeiramente en augas pouco profundas, e a especie mellor caracterizada, Gromia oviformus, adoita atoparse habitando en superficies de rochas, sedimentos ou pedúnculos de algas. Porén, as investigacións realizadas nas décadas de 1990 e inicios da de 2000 identificaron grómidos que habitaban en profundidades de ata 4.392 m, o que fixo que se describisen e recoñecesen novas especies de Gromia de zonas profundas mariñas.
Un estudo recente da especie mariña de augas profundas Gromia sphaerica revelou que produce marcas no fondo do mar que lembran icnofósiles antes atribuídos a algúns dos primeiros Bilateria (animais de simetría bilateral); isto formula a cuestión de ata que punto se pode confiar en que esas marcas fósiles son unha boa documentación da diversificación dos primeiros animais multicelulares no Precámbrico.
Os grómidos de zonas profundas do mar considéranse importantes no ciclo do carbono e a desnitrificación.
Historia do estudo do xénero
Gromia foi descrito en 1835, e a especie G. oviformis fíxose máis importante porque se atopaba a miúdo nas zonas intermareais da costa británica. Inicialmente, os Gromia foron considerados membros dos Foraminifera ou Filosea, como se sinalaba nunha revisión de Cifelli (1990).
O xénero caracterizouse mellor na década de 1960, cando a microscopía electrónica revelou máis detalles da súa morfoloxía, incluíndo as súas membranas con forma de panal de abellas.