cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martín de la Puente
Traxectoria
miniatura|250px|A cidade de Vigo ós seus atletas. Aos dous anos de idade foi diagnosticado con síndrome de Proteus no Hospital de la Paz, en Madrid. Con 14 anos acumulou un total de 16 operacións, incluíndo a amputación do pé esquerdo.
Con apenas 14 anos conseguiu o seu primeiro Campionato de España, e nas seguintes temporadas conseguiu tres veces consecutivas o Campionato do Mundo sub 18. No ano 2016 acudiu aos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro, sendo o deportista máis mozo da súa modalidade, con tan só 17 anos e acadando un Diploma Paralímpico. Tamén participou nos Xogos de Toquio de 2020.
En 2022 posicionouse como número 1 da clasificación mundial de tenis en cadeira de rodas, na categoría de dobres, tras conseguir o seu primeiro Gran Slam, o Open de Estados Unidos e a Copa de Mestres en categoría de dobres.
Graduouse no ano 2023 en Administración e Dirección de Empresas.
Puerto Rondón
miniatura|250px|Localización de Puerto Rondón no departamento de Arauca. Puerto Rondón é unha vila e concello do departamento colombiano de Arauca. Foi fundado o 15 de decembro de 1921 polo gandeiro Luis Felipe Hernández, orixinario de Apure.
Limita polo norte cos concellos de Arauquita e Arauca, polo sur con Hato Corozal (en Casanare), polo leste con Cravo Norte e polo oeste con Tame.
A economía do concello baséase na actividade agropecuaria, principalmente a gandaría.
Basilio Fernández Barbazán
Traxectoria
Profesionalmente foi perito agrícola. Na Segunda República foi proposto como candidato republicano para as eleccións a Cortes Constituíntes de 1931, aínda que finalmente foi un dos asinantes do Manifesto de Ezquerda Galeguista do 14 de xuño de 1931 que anunciaba a abstención nas eleccións. Foi nomeado xuíz municipal suplente de Noia en xuño de 1931. Colaborou co Seminario de Estudos Galegos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado e represaliado. Foi xuíz de Paz en Noia, profesor no instituto, escritor en revistas profesionais, foi un dos colaboradores da revista Tapal, onde publicou os seus aforismos co título Denantes. Colaborou en La Noche e agrupou escritos seus coa denominación “Carapolas”, que apareceron en El Correo Gallego. Publicou algúns folletos en edicións non venais como Homes de Noia (1961), Denantes (1961), Homes de Noia II (1968) e Denantes II (1968). Tamén foi debuxante. Escribiu traballos profesionais coma o titulado “Los peritos y el intrusismo”, na Revista Vinícola y Agrícola de Zaragoza en 1935. Na súa vellez participou con Avilés de Taramancos e outros autores da bisbarra no xornal A Barbanza.
Recoñecementos
O concello de Noia expuxo os seus debuxos en 1993 e editou un volume cos deseños e textos de Basilio Fernández, prologado por Xaquín Marín. Xosé Agrelo Hermo e Manuel Hermida Iglesias coordinaron o suplemento que lle dedicou a revista Alameda en 2004.
Bisaltes
miniatura|300px|Situación de Bisaltia, en Macedonia Na mitoloxía grega, Bisaltes foi un rei de Tracia, epónimo dos Bisaltes, habitantes da rexión de Bisaltia, rexión histórica da antiga Grecia, pertencente ó Reino de Macedonia.
Era fillo de Helios, o Sol, e Xea, a Terra. E tiña unha filla, Teófane.
Poseidón namorouse dela e levouna a unha illa, Crumisa, para afastala dos outros pretendentes que a solicitaban. Para que estes non a atoparan, converteuse en carneiro e transformou a Teófane en ovella. Nesta forma, copulou con ela e enxendrou un carneiro con pel de ouro. Deste carneiro sacaron a pel que se coñecería despois como o vélaro de ouro, obxectivo da expedición dos Argonautas.
Tame, Arauca
miniatura|250px|Localización de Tame no departamento de Arauca. Tame é unha vila e concello do departamento colombiano de Arauca. O municipio ten unha área total de ao redor de 1 060 quilómetros cadrados. Atópase a unha altitud de 343 msnm, nunha meseta dos últimos contrafortes da Cordilleira Oriental, encaixada pola vertente dos ríos Tame e Cravo.
Historia
Nesta localidade encontráronse por primeira vez o libertador Simón Bolívar e o xeneral Francisco de Paula Santander. Bolívar deulle a Tame o título de «Berce da Liberdade», pois foi en Tame onde naceu o Exército Nacional de Colombia.
Xeografía
O concello de Tame limita polo norte co concello de Fortul, polo nordeste con Arauquita, polo leste con Puerto Rondón, polo sur co departamento de Casanare e polo oeste co departamento de Boyacá.
Dana International
Sharon Cohen (en שרון כהן), nada en Tel Aviv o 2 de febreiro de 1972 é unha cantante e compositora israelí, máis coñecida como Dana International (en דנה אינטרנשיונל). Gañou o Festival de Eurovisión en 1998 representando a Israel co éxito "Diva", sendo a primeciira cantante e compositora transexual israelí que se presentou ao festival, causando un grande impacto no país e no propio certame. Volveu a Eurovisión en dúas ocasións como autora e como intérprete.
Primeiros anos
En 1993, publicou o seu primeiro sinxelo, "Saida Sultana", unha versión da canción "My name's not Susan", de Whitney Houston. Tamén publicou o seu primeiro disco, que incluía unha canción da que tomou o seu nome artístico, "Danna International", e conseguiu un grande éxito tamén en países como Xordania e Exipto. Paralelamente, Dana International (nome inspirado por un amigo da infancia, Daniel, que finou nun accidente), someteuse a unha operación de reasignación de sexo en Londres.
En 1995, saíu á venda o seu segundo disco, titulado Umpatampa, polo que gañou o premio á mellor artista feminina en Israel en 1996. En 1995 tamén entrou na preselección israelí para o Festival de Eurovisión interpretando "Layla Tov Eropa". O seu terceiro disco, Maganona foi censurado en Exipto e Xordania porque temían que "pervertese" a mocidade deses países. Aínda así, vendéronse moitas copias piratas. Dese disco extraeuse o sinxelo "Cinque Milla".
Eurovisión 98
200px|miniatura|esquerda|Dana no Songfestivalfeest de [[Amsterdam en 2019]] En 1998 e ante unha enorme expectación representou o seu país no Festival de Eurovisión 1998, celebrado en Birmingham, coa canción "Diva", que coincidiu ademais co 50 aniversario da proclamación do estado de Israel. A ultraortodoxia israelí chegou a cualificar a Dana como "o demo" e recibiu ameazas de morte, unha polémica que provocou que a televisión israelí non enviase comentarista ao festival.
A canción impúxose con 172 puntos na noite do festival (no primeiro ano que se empregou de xeito masivo o voto telefónico) e ao volver a actuar decidiu vestir unha chaqueta de plumas creada por Jean-Paul Gaultier que lle recomendaron non usar durante a actuación debido a que nalgúns planos tapaba a súa cara. A vitoria de Dana tivo un grande impacto musical e sobre todo nos medios, converténdoa na primeira artista israelí que foi entrevistada pola MTV e en actuar en Top of the Pops. A noite do seu triunfo centos de mozos saíron ás rúas de Tel Aviv, pois significaba o triunfo do sector máis liberal da sociedade israelí e unha vitoria para os dereitos da comunidade homosexual en Oriente.
Tralo festival
Posteriormente, publicou un disco para toda Europa coas súas cancións máis coñecidas en Israel titulado The Album e outro con cancións novas chamado Free. En 2005 "Diva" foi elixida a décimo terceira mellor canción da historia de Eurovisión, polo que competiu no espectáculo Congratulations.
A partir de 2000, tamén colaborou con músicos como DJ Vic, Amir.M & Gal.M e Mike Cruz, e editou temas con certas reminiscencias da música electrónica.
En 2013 e tras un descanso de dous anos, Dana deu a coñecer os seus novos sinxelos, "Ma la'asot" e "Loca". Apareceu en varias ocasións en programas relacionados co Eurofestival, como o 60 Aniversario organizado por BBC en Londres en 2015 e na apertura da edición 64 en Tel Aviv.
Activismo
Dana International fixo campaña a favor dos dereitos da poboación homosexual de Israel e é habitual a súa presenza nas celebracións do orgullo de diferentes cidades de Europa.
Geostorm
Geostorm é un filme estadounidense de 2017 dirixido, coescrito e coproducido por Dean Devlin (no seu debut como director). O filme está protagonizado por Gerard Butler, Jim Sturgess, Abbie Cornish, Ed Harris e Andy García. Conta a historia dun deseñador de satélites que tenta salvar o mundo dunha tormenta de proporcións épicas.
Estreouse en galego o 7 de xullo de 2017 a través da TVG.
Anxo Pérez Fernández
Ángel Celestino Pérez Fernández, nado en Vigo o 28 de maio de 1955, é un profesor xubilado de Filosofía, especialista en Baruch de Spinoza, sobre cuxa vida e obra publicou diversos textos.
Traxectoria
Colabora habitualmente con artigos de opinión no xornal A Peneira e en revistas como Tempos Novos.
Tamén contribuíu na redacción de libros colectivos destinados ao ensino como ''A composición filosófica. Probas de Selectividade'' (Xerais, 2011).
Foi así mesmo membro do grupo ENXERGO, consagrado á Didáctica da Filosofía.
Gustave Guillaume
Gustave Guillaume, nado en París o 16 de decembro de 1883 e finado na mesma cidade o 3 de febreiro de 1960, foi un lingüista francés.
Traxectoria
Autodidacta, foi descuberto en 1909 por Antoine Meillet, quen o animou a procurar novas vías dentro da lingüística. A principal contribución de Guillaume foi a elaboración da teoría do psicosistema, máis coñecida como guillaumismo e considerada unha disciplina precursora da psicolingüística. Tamén foi coñecida como psicomecánica e é talvez a teoría lingüística francesa con máis vocación de internacionalidade.
Obra
Publicou libros sobre ciencia da linguaxe' e morfosintaxe. A súa obra con maior repercusión:
Bactericida
Un bactericida ou substancia bactericida, ás veces abreviado Bcidal en inglés, é unha substancia que mata as bacterias. Os bactericidas son desinfectantes, antisépticos ou antibióticos. Non obstante, as superficies dos materiais tamén poden ter propiedades bactericidas baseadas unicamente na súa estrutura física da superficie, como por exemplo os biomateriais como as Á|ás de insectos.
Desinfectantes
Os desinfectantes máis utilizados son os que aplican
Antisépticos
Como antisépticos (é dicir, axentes xermicidas que se poden usar no corpo humano ou animal, pel, mucosas, feridas e similares), pódense utilizar poucos dos desinfectantes mencionados anteriormente, en condicións adecuadas (principalmente concentración, pH, temperatura e toxicidade) en humanos e animais.. Entre eles, algúns importantes son:
Outros xeralmente non son aplicables como antisépticos seguros, xa sexa pola súa natureza corrosiva ou tóxica.
Antibióticos
Os antibióticos bactericidas matan as bacterias; os antibióticos bacteriostáticos retardan o seu crecemento ou reprodución.
Antibióticos bactericidas que inhiben a síntese da parede celular son: os antibióticos betalactámicos (derivados da penicilina (penams), cefalosporinas (cefemas), monobactámicos e carbapenémicos) e vancomicina. Tamén son bactericidas a daptomicina, as fluoroquinolonas, o metronidazol, a nitrofurantoína, o cotrimoxazol e a telitromicina.
Os antibióticos aminoglicosídicos adoitan considerarse bactericidas, aínda que poden ser bacteriostáticos con algúns organismos.
A partir de 2004, a distinción entre axentes bactericidas e bacteriostáticos parecía estar clara segundo a definición básica/clínica, pero isto só se aplica en condicións estritas de laboratorio e é importante distinguir definicións microbiolóxicas e clínicas. A distinción é máis arbitraria cando se categorizan os axentes en situacións clínicas. A suposta superioridade dos axentes bactericidas sobre os axentes bacteriostáticos ten pouca relevancia cando se tratan a gran maioría das infeccións con bacterias grampositivas, especialmente en pacientes con infeccións sen complicacións e sistemas inmunitarios non comprometidos. Os axentes bacteriostáticos utilizáronse eficazmente para o tratamento que se considera que require actividade bactericida. Ademais, algunhas clases amplas de axentes antibacterianos considerados bacteriostáticos poden presentar actividade bactericida contra algunhas bacterias a partir da determinación in vitro dos valores MBC/MIC. A altas concentracións, os axentes bacteriostáticos adoitan ser bactericidas contra algúns organismos susceptibles. A guía definitiva para o tratamento de calquera infección debe ser o resultado clínico.
Superficies
As superficies dos materiais poden presentar propiedades bactericidas debido á súa estrutura superficial cristalográfica.
A mediados dos anos 2000 demostrouse que as nanopartículas metálicas poden matar bacterias. O efecto dunha nanopartícula de prata, por exemplo, depende do seu tamaño cun diámetro preferente de aproximadamente 1-10 nm para interactuar con bacterias.
En 2013, descubriuse que as Á|ás de carricanta tiñan un efecto bactericida selectivo anti-gram-negativo en función da súa estrutura física da superficie. A deformación mecánica dos nanopilares máis ou menos ríxidos que se atopan na á libera enerxía, golpeando e matando as bacterias en cuestión de minutos, polo que se denomina efecto mecanobactericida.
En 2020, os investigadores combinaron a adsorción de polímeros catiónicos e a estruturación da superficie con láser de femtosegundo para xerar un efecto bactericida contra Staphylococcus aureus gram-positivo e Escherichia coli gram-negativa en superficies de vidro borosilicato, proporcionando unha plataforma práctica para o estudo da interacción bacteria-superficie.
José Manuel Calderón
José Manuel Calderón Borrallo, nado o 28 de setembro de 1981 en Villanueva de la Serena, Estremadura, é un ex-xogador internacional profesional de baloncesto español. Ocupaba a pocisión de base cunha altura de 1,82 m. Coa selección española conseguiu múltiples logros, entre os que destaca o Campionato do Mundo de 2006, o campionato de Europa de 2011 e as medallas de prata e bronce nos Xogos Olímpicos de 2008, 2012 e 2016. Actualmente traballa como asesor especial para os Cleveland Cavaliers da NBA.
Vega del Guadalquivir
miniatura Vega del Guadalquivir é unha comarca andaluza situada na provincia de Sevilla.
Formada polos municipios limítrofes ao río Guadalquivir até a súa chegada á comarca Metropolitana de Sevilla. Dentro da provincia de Sevilla comprende os municipios de Alcalá del Río, Alcolea del Río, Brenes, Burguillos, Cantillana, La Algaba, Lora del Río, Peñaflor, Tocina, Villanueva del Río y Minas e Villaverde del Río.
Limita polo leste coa provincia de Córdoba, polo sur coa campiña de Carmona e polo oeste e norte coa Sierra Norte de Sevilla.
A comarca está formada polos 11 concellos que se listan a continuación:
Soledad Gallego-Díaz
Soledad Gallego-Díaz Fajardo, nada en Madrid en 1951, é unha xornalista española. Entre o 8 de xuño de 2018 e até o 15 de xuño de 2020 foi a directora do diario El País, sendo a primeira muller en ocupar este posto desde a fundación do xornal en 1976. Empezou a traballar nel practicamente desde o inicio e durante máis de tres décadas ocupou entre outros os postos de directora adxunta e correspondente en diversas partes do mundo como Bruxelas, París, Londres, Buenos Aires ou Nova York. Gallego conseguiu e publicou en exclusiva o borrador da Constitución Española de 1978 xunto a Bonifacio de la Cuadra. É unha das decanas do xornalismo español e recibiu diversos premios pola súa traxectoria profesional, entre eles o Premio Salvador de Madariaga, o Premio Margarita Rivière ao rigor xornalístico ou o Premio Ortega y Gasset á Traxectoria Profesional. Mantén unha columna semanal no diario El País e é columnista do programa Hoy por hoy da Cadena Ser. Formou parte do consello editorial do medio dixital CTXT.
Traxectoria
Naceu en Madrid. A súa nai era unha muller cubana que foi de vacacións a Madrid en 1936 onde coñeceu ao que foi o seu marido e pai da xornalista, un xienense "matemático e comunista", segundo as súas propias palabras. Estudou xornalismo na Escola Oficial de Madrid e algúns anos de Filosofía e Letras na Universidade Complutense. Aos 19 anos, durante a ditadura, traballou para a axencia de información Pyresa, da que foi despedida por secundar unha folga na que se protestaba polos últimos fusilamentos do franquismo. Pasou a Cuadernos para el Diálogo, onde permaneceu até o seu peche en 1978.
Chegou a El País inmediatamente despois da súa fundación en 1976 como colaboradora de política, compaxinándoo con Cuadernos ata que se incorporou de cheo á sección política. Foi cronista política e parlamentaria até finais de 1979 cando asumiu primeiro a correspondencia de Bruxelas e posteriormente a de Londres e París. En 2008 foi correspondente na Arxentina.
De volta a Madrid, oito anos despois, foi nomeada primeiro subdirectora e logo directora adxunta do diario, cargo que exerceu durante cinco anos até incorporarse á correspondencia de Nova York. Ao seu regreso foi nomeada Defensora do Lector e especializouse en temas europeos. Volveu exercer de directora adxunta para reorganizar os produtos do xornal en domingo, día no que publica a súa columna semanal de análise política.
Desde setembro de 2012, traballou como columnista da Cadena Ser no programa Hoy por hoy.
Tamén foi Defensora do lector e vicepresidenta da sección española de Reporteros Sin Fronteras. É membro do Consello Asesor da Fundación del Español Urgente (Fundéu BBVA).
O 6 de xuño de 2018, Gallego-Díaz foi proposta como directora de El País polo Consello de Administración do diario en substitución de Antonio Caño, converténdose na primeira muller en desempeñar esta responsabilidade no xornal. Nunha consulta non vinculante realizada o 7 de xuño o seu nomeamento recibiu o apoio do 97,2% da redacción, máis do duplo do que recibiu o seu antecesor Antonio Caño, quen obtivo o apoio do 43% catro anos antes. O 8 de xuño o Consello de Administración aprobou o seu nomeamento. O 15 de xuño de 2020, Gallego-Díaz deixou o posto de dirección de El País que ocupou o xornalista Javier Moreno, que xa estivera á fronte do xornal entre 2006 e 2014.
Galegos na Vuelta a España
Os ciclistas galegos na Vuelta a España son aqueles que teñen participado nalgunha das 77 edicións disputadas entre 1935 e 2022. Entre eles salientan tres corredores que foron gañadores da proba: Delio Rodríguez en 1945, Emilio Rodríguez en 1950 e Álvaro Pino en 1986.
Delio Rodríguez Barros
Delio Rodríguez Barros (1916-1994) competiu en 6 edicións da Vuelta a España. Trátase do ciclista cun maior número de vitorias de etapa na historia da proba con 39, liderou a carreira un total de 32 días e foi o gañador absoluto na edición de 1945, na que rematou con media hora de vantaxe sobre o segundo clasificado, Julián Berrendero. En 1947 lideraba a carreira logo de 11 tiradas pero foi sancionado con 10 minutos e rematou terceiro. En 1945 e 1947 tamén gañou a clasificación por puntos. Lenda: "x" Non houbo carreira. Lenda: "-" Non participou.
Emilio Rodríguez Barros
Emilio Rodríguez Barros (1923-1984) competiu en 7 edicións da Vuelta a España. Na edición de 1948 acadou unha vitoria de etapa e rematou na segunda posición da clasificación xeral a nove minutos do gañador, Bernardo Ruiz. En 1950 acadou 5 vitorias de etapa e gañou a carreira cunha vantaxe de 15 minutos sobre o segundo clasificado, seu irmán Manuel Rodríguez. Ademais de gañar unha Vuelta a España e acadar 6 vitorias de etapa, conquistou a clasificación da montaña en 1946, 1947 e 1950. A carreira non se celebrou nos anos 1949, 1951, 1952, 1953 e 1954, coincidindo coa mellor época do ciclista. Lenda: "x" Non houbo carreira.
Clorhexidina
Aplicacións
Tendo en conta as concentracións indicadas anteriormente, ten unha baixa actividade como funxicida, xa que son necesarias concentracións máis altas para ter unha actividade eficaz contra estes microorganismos. Se se produce unha exposición prolongada ou un uso excesivo do antiséptico, prodúcese a pigmentación dos tecidos duros e brandos. Esta pigmentación non é permanente e pódese eliminar con simple profilaxe ou limpeza profesional. Un efecto adicional do seu uso é a diminución do sabor. Outros afirman que aumenta a sensibilidade aos cambios de temperatura nos dentes dos pacientes.
Nunha concentración de 2 % é amplamente utilizado en endodoncia.
A crema ou xel de clorhexidina 0,5 % úsase para a desinfección de feridas e queimaduras, porén a clorhexidina alcohólica é inflamábel e pode producir queimaduras, por exemplo ao asociar o seu uso ao bisturí eléctrico.
A concentración en 0,12 % úsase en solución acuosa como colutorio para uso dental para o tratamento auxiliar da enfermidade periodontal.
Ademais, a clorhexidina úsase como antiséptico preferentemente en cirurxía. En solución acuosa a 4 % úsase no lavado de mans cirúrxico, e no 5 % para a antisepsia cutánea previa aos procedementos cirúrxicos.
Efecto antiséptico
O efecto antimicrobiano do gluconato de clorhexidina débese á destrución da membrana celular microbiana.
En altas concentracións ten un efecto bactericida, xa que penetra nas células microbianas e provoca a desnaturalización das proteínas citoplasmáticas coa consecuente morte celular.
A baixas concentracións, o efecto é bacteriostático porque inhibe o crecemento microbiano.
Aínda que esta molécula é de amplo espectro porque actúa sobre unha ampla gama de microorganismos, é máis eficaz en microorganismos grampositivos que en gramnegativos. A acción contra o bacilo da tuberculose é mínima; non é funxicida, aínda que estudos recentes demostraron actividade contra Candida albicans en pacientes inmunodeprimidos. É tóxico cando se instila no oído medio e causa danos na córnea cando se instila nos ollos. A actividade do gluconato de clorhexidina depende do pH (5,5 a 7); non obstante, neutralízase en presenza de surfactantes iónicos, anións inorgánicos ( fosfato, nitrato ou cloruro) e outras substancias presentes na auga da billa, os preparados de crema de mans e os xabóns neutros. O gluconato de clorhexidina debe almacenarse a temperatura ambiente, xa que as temperaturas altas ou moi baixas poden abolir o seu efecto. A vida media en recipientes axeitados pode ser de ata dous anos.
A clorhexidina require protección da luz, xa que é inestábel e inactiva. A altas temperaturas, descompónse en cloroanilina, e a presenza de materia orgánica non informou de casos de urticaria e dermatite aguda xeneralizada. Tamén hai casos de anxioedema e anafilaxia por clorhexidina na literatura internacional. Cando se usa como colutorio durante moito tempo, poden producirse alteracións na percepción do sabor dos alimentos e a pigmentación marrón dos dentes, efecto potenciado polo consumo de viño tinto, café ou té.
Peseta de 1937
A peseta de 1937 é a primeira moeda española co valor facial dunha peseta emitida con carácter fiduciario,​ é dicir, cuxo valor non se apoia no valor dun metal precioso, xa que as anteriores foran cuñadas en prata.
A produción desta moeda, emitida unicamente en 1937, foi de 50 millóns de exemplares.
Caracterización
O seu reverso está caracterizado por un talo e unha folla de vide, e un acio de uvas, xunto co valor facial da moeda ( 1 PESETA ) e abaixo a data de 1937.
Na tradición numismática e popular española, esta moeda comezou a coñecerse axiña como peseta rubia, en alusión á muller loira que nela se representa con cabelo dourado e en contraposición coa cor prateada das pesetas ata a época. Tamén se dixo ironicamente que esta moeda representaba "os tres motivos de perdición do home": o diñeiro, as mulleres e o viño.
Historia
En novembro de 1936, por mor da guerra civil, o Goberno da República Española trasladouse de Madrid a Valencia, do mesmo modo que o fixo o Consello do Banco de España e a dirección da Fábrica Nacional de Moeda e Timbre (FNMT). As moedas dunha peseta de 1937 foron cuñadas sobre discos de latón elaborados anteriormente en Madrid, na denominada Factoría A​ da FNMT. A cuñaxe produciuse na Factoría C, establecida na cidade de Castelló de la Plana, que tamén producía billetes e material de guerra —había tamén unha Factoría B, en Valencia, dedicada só á impresión dos billetes—.
O inicio da guerra civil levou consigo o acaparamento das moedas de prata en circulación por parte da poboación, debido a que o seu valor intrínseco superaba o seu valor nominal.​ Por outra banda, o níquel e o cobre eran necesarios como materia prima nas fábricas de munición, o que levou as autoridades republicanas a cuñar novas moedas de valores inferiores ou iguais a peseta nunha aliaxe ata daquela inédita: o latón.
A emisión destas moedas decretouse o 19 de marzo de 1937, aínda que a súa distribución polo territorio foi moi lenta e desigual en función das circunstancias da guerra. Este modelo xa fora ensaiado polo Goberno da República en Madrid, e existen algunhas probas en ferro datadas xa en 1934, aínda que daquela non se chegara a poducir para a circulación.
Eupompha
Eupompha é un xénero de escaravellos da familia dos meloidos. Hai unhas 14 especies descritas en Eupompha.
Especies
Estas 14 especies pertencen ao xénero Eupompha:
Ramiro Bravo
Ramiro Bravo Díaz, nado na Coruña o 29 de maio de 1962, é un ex-esgrimista galego. Especialista na modalidade de florete, foi campión de España e competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona.
Traxectoria
Comezou practicando judo no Club Shiai da Coruña, co que se proclamou campión de España cadete por equipos. En 1976 pasou á esgrima co mestre de armas Félix Rodríguez, e pronto destacou nas categorías inferiores, logrando un cuarto lugar no Campionato de España cadete de florete de 1977, o subcampionato sub-20 en 1981 e o campionato sub-20 en 1982.
Xa na categoría absoluta, en 1985 proclamouse subcampión de España de florete, por detrás do catalán Miquel Roca, e rematou o ano como número 1 do ránking nacional. En 1986 proclamouse campión, despois de derrotar na final a Javier Calvo. Nos seguintes anos participou no Campionato Mundial de Esgrima e foi preseleccionado para os Xogos Olímpicos de 1988, aínda que finalmente non foi elixido.
Competiu nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, participando en dúas probas: florete individual e florete por equipos. Na proba individual eliminou na primeira rolda ao hongkonés Wu Xing Yao, caendo na segunda contra o húngaro Zsolt Érsek, medallista en Seúl 1988. Na repesca perdeu o seu enfrontamento contra o francés Patrick Groc, medallista nos Ánxeles 1984. Na proba por equipos participou co equipo español que completaban Andrés García, José Francisco Guerra, Andrés Crespo e Jesús Esperanza, quedando encadrados no grupo de Francia e o Equipo Unificado, e perdendo os enfrontamentos contra ambos equipos.
A partir de entón centrouse na súa labor como mestre de esgrima, traballo que levaba realizando dede había anos. En 1994 proclamouse en Graz campión do mundo de mestres de esgrima, na modalidade de florete.
Dorothy Wanja Nyingi
Dorothy Wanja Nyingi, nada en Nairobi en 1973, é unha ictióloga galardoada con l'ordre des Palmes académiques (Orde das Palmas Académicas) polo seu traballo sobre a biodiversidade dos peixes e a ecoloxía acuática. É a directora do Departamento de Ictioloxía dos Museos Nacionais de Kenya e a autora da primeira guía de peixes de auga doce en Kenya.
Traxectoria
En 1998 licenciouse en Zooloxía pola Universidade de Nairobi e en 2002 un mestrado en Hidrobioloxía pola mesma universidade.
En 2007 obtivo o doutoramento en Ecoloxía e Bioloxía Evolutiva pola Universidade de Montpellier II, cunha tese sobre a diversidade morfolóxica e xenética da tilapia do Nilo.
Carreira
Colabora coa International Partnership for the Satoyama Initiative (IPSI) que promove a conservación e restauración de ambientes naturais modificados pola actividade humana, representando ao equipo KENWEB (The Kenya Wetlands Biodiversity Research Team) e aos Museos Nacionais de Kenya.
Óscar Diéguez González
Óscar Diéguez González, nado en Montederramo en 1994, é un enfermeiro e político galego do BNG.
Traxectoria
Enfermeiro de profesión. Encabezou a lista da Agrupación de electores Montederramo A MÁIS nas eleccións municipais de 2019, e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG que obtivo catro concelleiros fronte a tres do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta.
Ramón Saleta Neira
Ramón Saleta Neira, nado en Donostia en 1952, é un político galego do PSdeG-PSOE
Traxectoria
Nado na emigración cunha familia con raíces en Corme, regresaron á súa vila natal sendo moi neno. Licenciado en Xeografía e Historia, foi secretario da asociación de veciños de Corme. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro en Ponteceso como número 2 do PSdeG-PSOE, logrando maioría absoluta e sendo nomeado primeiro tenente de alcalde. Nas municipais de 1987 volveu a concorrer como número 2 socialista revalidando o partido a maioría absoluta, polo que continuou como primeiro tenente de alcalde. Trala dimisión de José Luis Suárez Cotelo en setembro de 1989 para ser deputado autonómico foi elixido novo alcalde de Ponteceso. Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE nas municipais de 1991 e conseguiu volver a ser elixido alcalde, pero perdeu a maioría absoluta e pasou a gobernar en minoría. En outubro de 1992 presentou a súa dimisión ante e situación de inestabilidade que vivía o concello e foi substituído polo número 3 socialista Fernando Castro Villar.
En xullo de 1993 foi nomeado responsable de organización e administración de Unións Agrarias en Carballo. Debido ó seu matrimonio pasou a residir en Malpica de Bergantiños en 1994, onde foi secretario xeral da agrupación local socialista ata decembro de 1999 , formando parte da candidatura socialista como número 3 nas municipais de xuño dese mesmo ano. Se ben non foi elixido concelleiro, o seu candidato José Ramón Varela Rey logrou a alcaldía grazas a un pacto co BNG e os independentes de AEMU. En febreiro de 2018 volveu ser secretario xeral do PSdeG en Malpica, recuperando o partido a alcaldía nas municipais de 2019 na persoa de Walter Pardo Añón. Porén, presentou a súa renuncia como secretario xeral en xullo de 2019.
Xosé Vázquez Rodríguez
Xosé Vázquez Rodríguez, nado na Teixeira, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2023 encabezou a candidatura do BNG no concello da Teixeira que obtivo catro concelleiros por tres do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta.
Pacific Rim (filme)
Pacific Rim é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Guillermo del Toro. Está protagonizado por Charlie Hunnam, Idris Elba, Rinko Kikuchi, Charlie Day, Robert Kazinsky, Max Martini, Ron Perlman e Mana Ashida, sendo o primeiro título da franquía Pacific Rim. O guión foi escrito por Travis Beacham e del Toro a partir dunha historia de Beacham.
Estreouse en galego o 10 de abril de 2019 na TVG.
Isabella Aiona Abbott
Isabella Kauakea Yau Yung Aiona de Abbott nada en Hana ( Maui) o 20 de xuño de 1919 e finada enHonolulu o 28 de outubro de 2010, foi a primeira muller nativa hawaiana en obter un doutoramento en ciencias.
KITSAT 3
KITSAT 3, (acrónimo de Korean Institute of Technology Satellite 1), coñecido tamén como Uribyol 3, foi un satélite artificial de Corea do Sur lanzado o 26 de maio de 1999 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial Satish Dhawan.
Isabella Aiona Abbott
Traxectoria
Licenciouse na Universidade de California, Berkeley en 1950, e despois comezou a súa carreira docente na Universidade de Stanford, onde ensinou durante 30 anos, antes de mudarse a Hawai.
KITSAT 3
Características
KITSAT 3 foi un satélite desenvolvido polo Instituto Coreano de Tecnoloxía co fin de deseñar un satélite de baixo custo e pequeno tamaño con estabilización nos tres eixos para investigar a contorna espacial en relación coa actividade solar e obter imaxes da superficie terrestre.
Isabella Aiona Abbott
Traxectoria
Foi "Profesora GP Wilder" de Botánica desde 1980 ata a súa xubilación, e despois profesora emérita de Botánica na Universidade de Hawai.
KITSAT 3
Características
O satélite levaba as seguintes cargas a bordo:
Isabella Aiona Abbott
Traxectoria
É especialista en algas do Pacífico. É autora de máis de 150 publicacións. Considerada unha experto mundial en macroalgas hawaianas, coñecidas en Hawai como limu. Tamén ensinou etnobioloxía e, a falta de textos establecidos, entrevistou a mulleres nativas e obtivo información sobre diferentes tipos de limu. Abbott tivo coidado de situar os seus estudos científicos nun contexto da vida nativa hawaiana. Como psicóloga e etnobióloga, Abbott escribiu oito libros, incluíndo "La'au Hawai'i" e "Marine Red Algae of the Hawaiian Islands ".
En 1997 recibiu a "Medalla Smith GM da Academia Nacional de Ciencias En 2008 recibiu un premio en recoñecemento aos seus destacados servizos do "Departamento de Terras e Recursos Naturais de Hawai".
Fernando Castro Villar
Víctor Fernando Castro Villar, nado en Niñóns (Ponteceso) en 1948 e finado en Tallo (Ponteceso) o 1 de setembro de 2001, foi un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Presidente da Asociación de Veciños de San Blas de Tallo. Foi elixido concelleiro en Ponteceso nas eleccións municipais de 1991 como número 3 da candidatura do PSdeG-PSOE, a cal foi a máis votada e formou goberno en minoría. Trala dimisión de Ramón Saleta Neira foi elixido alcalde de Ponteceso en novembro de 1992, formando un goberno de coalición co PSG-EG. Porén, a ruptura do acordo de goberno en marzo de 1993 supuxo a presentación por parte do PPdeG e do PSG-EG en maio dunha moción de censura que fixo alcalde ó conservador José Luis Fondo Aguiar. Volveu ser concelleiro tralas municipais de 1995 como número 3 da candidatura socialista, logrando maioría absoluta o PPdeG e permanecendo como concelleiro da oposición ata 1999.
Carlos Jiménez Sánchez
Carlos Jiménez Sánchez, nado o 10 de febreiro de 1976 en Madrid, é un ex-xogador internacional profesional de baloncesto español. Ocupaba a pocisión de ala cunha altura de 2,05 m. Coa Selección de baloncesto de España conseguiu múltiples logros, entre eles o Campionato do Mundo de 2006 e a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 2008.
Marie Jonet
Marie Jonet Dugès, nada en 1730 e finada en 1797, foi unha comadroa francesa.
Familia
Marie Jonet Dugès era filla dunha parteira, pero o nome da súa nai non se conservou. Coñécese xeralmente co nome de "Madame Dugès", porque o seu marido era Louis Delzescauts-Dugès, un funcionario de saúde, quen lle transmitiu coñecementos.
Desde pequena, a filla foi unha compañeira constante e axudou á súa nai nos partos, que lle ensinou todo o que sabía sobre esta profesión.
Carreira
Jonet Dugès foi primeiro comadroa xurada ("sage-femme jurée") no Hospital de Chatelet.
Máis tarde, en 1775, foi ascendida ao cargo de matrona xefa do Hôtel-Dieu de París.
Desempeñou as súas funcións con tal celo, habilidade e fidelidade que, cando se xubilou, o goberno concedeulle unha pensión vitalicia.
Legado
Marie Jonet Dugès é recordada como unha das matronas máis importantes vinculadas ao Hôtel-Dieu, e pola súa mellora na partaría francesa.
Chrysomelinae
Chrysomelinae é unha subfamilia de escaravellos crisomélidos. Comprende unhas 3000 especies distribuídas por todo o mundo.
O membro máis coñeido da subfamilia é quizais o escaravello da pataca (Leptinotarsa decemlineata), unha importante praga agrícola.
Descrición
Os adultos dos Chrysomelinae son escaravellos coas seguintes características: antenas inseridas en ou adxacentes á marxe anterior da cabeza; a cara interna das mandíbulas con grandes prostecas membranosas; as ás con só unha célula anal (ás veces as ás están reducidas ou ausentes); brazos do metendoesternito lateral sen lobos; fémures sen esclerito resorte interno; esporas tibiais ausentes; tarsos sen setas bífidas; ausencia de mecanismo estridulatorio; edeago do macho sen anel tegminal e os testículos non fusionados sen unha membrana común; o aparato rectal (kotpresse) das femias ausente. En canto á aparencia xeral, o corpo é convexo, redondo ou oval e a miúdo vivamente coloreado. As cores e padróns poden variar incluso dentro dunha mesma especie. As especies non voadoras (polo menos na fauna crisolmelina australiana) tenden a ser pequenas e escuras e tamén nocturnas.
As larvas poden recoñecerse por ter o seguinte: 6 pares de stemmata na cabeza; palpos labiais de dous segmentos; mandíbulas palmadas; labro libremente articulado; espiráculos anulares; patas presentes, con apéndices paroniquiais e pretarso; estoxo non transportable.
Tanto os adultos coma as larvas teñen glándulas que segregan produtos químicos para defenderse dos predadores.
Dieta
Os Chrysomelinae son herbívoros e aliméntanse xeralmente de follas de plantas, menos comunmente de flores. Hai variacións xeográficas: os crisomelinos do hemisferio norte temperado aliméntanse principalmente de plantas herbáceas anuais ou perennes, mentres que os do hemisferio sur temperado prefiren comer de arbustos leñosos e árbores.
Coñécense algúns Chrysomelinae nos que hai canibalismo larvario.
Ciclo vital
O ciclo vital xeral dos Chrysomelinae empeza co depósito de ovos sobre a planta hóspede. Estes fan eclosión liberando larvas que se alimentan de plantas. Cando están totalmente desenvolvidos, as larvas baixan ao chan para pupar. Os adultos saen da pupa e aliméntanse de novo da planta hóspede e tamén se reproducen. Hai variacións neste ciclo, como o ovoviviparismo (as larvas saen do ovo no momento en que estes se poñen) ou o viviparismo (párense as larvas), os ovos son tirados desde a planta hóspede, ou a pupación ocorre sobe as plantas (Plagiodera).
Comportamento
As larvas dalgúns Platyphora adhírense a tricomas das súas plantas hóspede cos pelos do dorso, posiblemente para camuflarse.
O finximento da morte é un comportamento que ocorre en adultos e larvas de varias especies.
Algunhas especies de Chrysomelinae realizan moitos coidados maternos para o que é normal en insectos. Non só localizan lugares ricos en alimentos para depositar alí os ovos, senón que protexen tanto os ovos coma as larvas despois da eclosión.
Historia evolutiva
Os membros máis antigos da familia son varias especies do xénero Mesolpinus, pertencentes á antiga tribo monotípica extinguida dos Mesolpinini, coñecidos desde o Aptiano na formación Yixian da China.
Xéneros seleccionados
Nesta subfamilia están incluídos os seguintes xéneros:
Selección de fútbol sub-23 de España
A selección de fútbol sub-23 de España, tamén coñecida como selección olímpica, é o equipo de fútbol representativo de España na categoría de idade igual ou menor aos 23 anos. Dende 1992 é o equipo encargado de representar a España nos Xogos Olímpicos.
Xestionado pola Real Federación Española de Fútbol, é a continuación da selección sub-21, que disputa en ano preolímpico o Europeo clasificatorio para as Olimpíadas, obtendo praza se finaliza entre os catro primeiros postos. Ambas selecciones comparten corpo técnico, conformando o último paso das categorías inferiores da selección nacional. Para os Xogos Olímpicos, a normativa permite a inclusión de tres futbolistas maiores de 23 anos.
España participou en catro Xogos Olímpicos desde 1992, logrando o oro en Barcelona 1992 e a prata en Sydney 2000 e Toquio 2020.
Historia
A selección sub-23 de España naceu en 1969, como selección filial da selección absoluta. Disputou o seu primeiro partido fronte a Iugoslavia na Challenge Cup de selecciones sub-23, competición precursora da Eurocopa sub-21.
Sete anos despois, en 1976, produciuse un cambio na denominación para competicións da UEFA, pasando a ser a selección sub-21 a encargada de participar no Europeo da categoría e converténdose no filial da selección absoluta. Con todo, desde 1992, a categoría sub-23 pasou a ser a categoría olímpica para o fútbol, sendo a selección sub-23 a encargada de representar a España cada catro anos nos Xogos Olímpicos.
Xogos Olímpicos de 1992
O adestrador László Kubala fixo as funcións de seleccionador durante os partidos amigables de preparación para os Xogos Olímpicos de 1992, os primeiros disputados por selecciones sub-23 trala nova normativa do COI. Unha vez se chegou á concentración en Cervera de Pisuerga e á competición propiamente dita, o seleccionador nacional Vicente Miera colleu as rendas do equipo, con Kubala como axudante, e cun grupo que incluía destacados xogadores como Cañizares, Guardiola, Amavisca, Luis Enrique ou Manjarín..
Tras lograr comodamente o primeiro posto na fase de grupos, España eliminou a Italia de Cesare Maldini nos cuartos de final e a Ghana nas semifinais. Na final, disputada no Camp Nou, o equipo español derrotou a Polonia por 3-2, cun gol de Abelardo e dous de Kiko, facéndose así coa primeira medalla de ouro olímpica en fútbol da súa historia.
Xogos Olímpicos de 2000
Nos Xogos Olímpicos de 2000 España eliminou nos cuartos de final a Italia e nas semifinais aos Estados Unidos, volvendo así a unha final oito anos despois, cunha nómina de xogadores entre os que estaban futuros campións do mundo como Xavi, Puyol, Marchena ou Capdevila. Na final, disputada contra o Camerún no Estadio Olímpico de Sydney, o resultado foi de empate a dous despois do tempo regulamentario e da prórroga. Na posterior quenda de penaltis, os cameruneses saíron vencedores, despois de non fallar ningún lanzamento.
Xogos Olímpicos de 2012
Tras non lograr a clasificación nin para Atenas 2004 nin para Pequín 2008, a selección española reapareceu nuns Xogos Olímpicos en Londres 2012. O combinado español, que contaba entre as súas filas con 3 xogadores que chegaban de proclamarse campións da Eurocopa ese mesmo verán (Jordi Alba, Javi Martínez e Juan Mata), ficou encadrada no grupo D xunto ás seleccións do Xapón, Honduras e Marrocos. Con todo, non conseguiu gañar ningún dos tres partidos da primeira fase, dos cales só empatou un, quedando así última do grupo e eliminada. O fracaso do equipo español provocou a destitución do seleccionador Luis Milla, que foi substituído por Julen Lopetegui.
Xogos Olímpicos de 2020
España non logrou clasificarse para Río 2016, volvendo a unhas Olimpíadas en 2021, na edición adiada de Toquio 2020. Dirixido por Luis de la Fuente, o equipo español conseguiu o primeiro posto na fase de grupos e eliminou a continuación a Costa de Marfil e o Xapón. Acadou así unha nova final, onde se enfrontou ao Brasil capitaneado por Dani Alves, no estadio Internacional de Iocoama. Matheus Cunha adiantou aos brasileiros no tempo de desconto da primeira parte e Oyarzabal empatou na segunda parte. O partido foi á prórroga, decidíndose a favor do Brasil grazas a un gol de Malcom.
José-Augusto França
José Augusto Rodrigues França, nado en Tomar o 16 de novembro de 1922 e finado en Jarzé-Villages o 18 de setembro de 2021, foi un historiador, sociólogo, narrador e crítico de arte portugués.
Profesor Catedrático xubilado da Universidade Nova de Lisboa, é considerado un nome maior da historiografía da Arte en Portugal. "França é uma figura maior da Cultura Portuguesa. Poesia, cinema, pintura, arquitetura - pouco há que não interesse a este homem renascentista que privou com os melhores criadores e pensadores do último século".
Biografía
esquerda|miniatura|235x235px|José-Augusto França, Amadeo de Souza-Cardoso, 1972 Licenciado en Ciencias Histórico-Filosóficas pola Facultade de Letras de Lisboa (1944), José-Augusto França partiu para París, como bolseiro do Estado francés en 1959, permanecendo alí até 1963, estudando con Pierre Francastel. Na Universidade de París IV (Panthón-Sorbonne) obtivo, sucesivamente, os graos de doutor en Historia, en 1962 – presentando a tese Une Ville des Lumères: la Lisbonne de Pombal –, e, algúns anos despois, de doutor en Letras, en 1969 – presentando a tese Le Romantisme au Portugal.
O seu interese pola pintura manifestouse en 1946 tras viaxes a España e París, realizando outras viaxes á Europa e ás Américas até se fixar en París en 1959. Nas décadas de 1940 e 1950 foi unha das figuras máis dinámicas e influentes da vida cultural portuguesa. Entre 1947 e 1949 participou nas actividades do Grupo Surrealista de Lisboa, tendo un papel polémico de oposición aos neorrealistas. Na década seguinte sería un defensor da arte abstrata, cuxo primeiro salón nacional organizou, na Galería de Março, que dirixiu entre 1952 e 1954. Publicou os seus primeiros artigos de crítica de arte no Horizonte, Jornal das Artes, tendo a partir de aí unha extensa colaboración en xornais e revistas da especialidade de onde poden destacarse: Unicórnio (1951-1956); Art d’Aujourd’hui; KWY; Colóquio/Artes (que dirixiu entre 1970 e 1996) etc. Dirixiu o Centro Cultural Portugués en París (1980-86). O seu nome tamén consta na lista de colaboradores da Revista Municipal (1939-1973) publicada polo Concello de Lisboa.
Deu clases na Sociedade Nacional de Belas Artes. Foi profesor catedrático da Universidade Nova de Lisboa (desde 1974), onde creou os primeiros mestrados de Historia de Arte do país. Antigo presidente da Academia Nacional de Belas Artes, membro do Comité Internacional d’Histoire de l’Art e presidente de honra da Association Internationale des Critiques d’Art.
Autor de referencia na área das artes visuais e da cultura en Portugal, entre as súas obras destácanse os estudos sobre a arte en Portugal nos Séculos XIX e XX, as monografías sobre Amadeo de Souza-Cardoso e Almada Negreiros, alén doutros volumes de ensaios de interpretación e reflexión histórica, sociológica e estética sobre problemas da arte contemporánea.
Na dominio da ficción, publicou unha primeira novela en 1949, Natureza Morta, seguíndose, en 1958, un libro de contos. Despois dun prolongado interregno, volveu a publicar con máis regularidade, podendo arse como Buridan (2002), A Bela Angevina (2005), José e os Outros (2006), Ricardo Coração de Leão (2007), João sem Terra (2008) e A Guerra e a Paz (2010)
O 30 de setembro de 2018 o xornal Público informou por equívoco da súa morte.
Obras publicadas
miniatura|201x201px|José-Augusto França, A Arte en Portugal o Século XX, 3.ª ed. 1991
Loimaan Palloilijat
miniatura|250px|Xogadores do LP en 2023. Os Loimaan Palloilijat, ou simplemente LP, son un equipo de pesäpallo da cidade de Loimaa, Finlandia. O equipo foi fundado en 1931 e debutou na máxima categoría o ano seguinte. As cores do equipo son o verde e o branco. Xoga os seus partidos como local no Loimaan pesäpallostadion.
Na tempada 2023 o seu equipo masculino compite na Miesten Ykköspesis, a segunda categoría do pesäpallo masculino, mentres que o seu equipo feminino disputa a terceira categoría, a Suomensarja.