cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bóveda
Lugares de interese
Ademais dos monumentos histórico-artísticos como o ben conservado pazo dos Marqueses de Bóveda, este concello posúe lugares paisaxísticos de grande interese como o Burato da Moura, recunchos para a práctica de deportes como o sendeirismo, a caza ou a pesca, o voo en parapente etc. En Penacova hai unha casa de turismo rural preto dunha fragua antiga, un muíño e unha fonte de augas ferruxinosas. Dentro do apartado gastronómico, toda a Terra de Lemos, é prolixa en conta a receitas e ofertas para o visitante: O porco e os seus derivados son os protagonistas de pratos tan suxestivos como o cocido, o caldo galego, as filloas con sangue, a empanada ou os saborosos embutidos. Da artesanía local podemos destacar as colchas tecidas a man.
Comunicacións
O concello de Bóveda está ben comunicado, e preto das localidades de Monforte de Lemos e Sarria, tampouco lonxe de Lugo.
A principal estrada que pasa polo concello é o corredor CG-2.2, que une Lugo con Monforte de Lemos pasando por Sarria. Travesa o territorio de norte a sur e ten dous enlaces, á altura das localidades de Bóveda e Rubián. Nun futuro se ha desdobrar para converterse en autovía. Este corredor mellora o percorrido da antiga LU-546, que entra no concello por San Fiz de Rubián e sae pola Áspera cara Monforte pasando polo centro das poboacións. Tamén cabe destacar á LU-652 que une Bóveda coa Pobra do Brollón e a N-120 a Valdeorras e Ponferrada, a LU-611 de Rubián a Currelos e Taboada, e a LU-643 e LU-644 que unen Bóveda e Rubián respectivamente coa capital do Incio.
Tamén pasa polo concello a liña de ferrocarril Palencia-Monforte-A Coruña, cunha estación actualmente unicamente para mercadorías en Rubián. Antes había outra estación en Bóveda, derruída hai uns anos.
Guaimaro I de Salerno
Guaimaro I, nado contra o 855 e finado no 901, foi príncipe longobardo de Salerno do 880 ao 901.
Traxectoria
Converteuse en príncipe de Salerno no 880, ano no que se retirou o seu pai Gaiferos ao mosteiro de Montecassino. Fillo do príncipe Gaiferos e de Landelaica, filla de Lando I de Capua, foi asociado ao trono polo seu pai a partir do 877, segundo unha práctica xa inaugurada pola precedente dinastía e proseguida despois ata a caída do principado salernitano no 1078.
Sempre no 877 acudiu na axuda do emperador Carlos o Gordo contra os sarracenos, pero non tivo ocasión de combater xa que o soberano evitou calquera encontro ata que abandonou Italia. Os sarracenos establecéronse en Agropoli no 881 e desde aí ameazaba na mesma Salerno. Ademais de cos musulmáns, Guaimaro tivo que se enfrontar tamén co bispo-duque Atanasio de Nápoles, quen estendera o seu control ao feudo de Capua, xuridicamente vasalo de Salerno. No 886 uniuse a Lando II de Capua en Constantinopla para render homenaxe ao emperador (León VI o Sabio), do que obtivo o título de patricio e protospatario e un continxente de mercenarios cos que volveu a combater contra a ameaza sarracena.
Guaimaro casou con Itta, filla de Corrado conde de Lecco e irmán de Guido IV de Spoleto. O mesmo Guido, coa axuda do príncipe Guaimaro, reconquistou no 895 Benevento, que xa había tempo caera baixo o control do Imperio bizantino: unha empresa que elevou aínda máis o prestixio do príncipe de Salerno. Guido ofreceulle a rexencia de Benevento, malia que non se sabe se o aceptou ou non. Sábese de certo que tentou asasinar o gastaldo de Avellino, Adelferio, caendo porén prisioneiro xunto coa súa muller e sendo cegado. Guido foi novamente a Campania e cercou a cidade para o liberar, pero, ao seu regreso a Salerno, Guaimaro caera xa totalmente en desgraza e ademais estaba cego.
No 893 nomeou correxente ao seu fillo Guaimaro II, que guiou o principado durante a longa ausencia de seu pai. Ao seu regreso, estourou na cidade unha revolta instigada por unha facción napolitana apoiada por Atanasio, pero os dous Guaimaros dérona sufocada. Entre o 900 e o 901, Guaimaro I, como o seu pai antes ca el, retirouse (ou obrigouno os eu fillo) no mosteiro de San Massimo e alí morreu aos poucos meses. As crónicas do seu reinado descríbeno como un soberano despótico e non particularmente popular, malia a gran fama que o nome da dinastía fundada polo seu pai adquiriu posteriormente.
Bulgarian Air Charter
Bulgarian Air Charter é unha aeroliña chárter búlgara con sede en Sofía e baseada no aeroporto de Sofía. Opera voos para varios turoperadores cara destinos principalmente en Austria, República Checa, Alemaña, Israel e Polonia.
Historia
Bulgarian Air Charter fundouse no ano 200 e comezou a operar o 14 de decembro dese ano como subsidiaria do Aviation Service Group. A súa frota inicial estaba formada por cinco avións Tupolev Tu-154.
No ano 2004 a compañía retirou os Tu-154 e os substituíu por sete McDonnell Douglas MD-80. En 2011 a súa frota medrara ata os 12 MD-80. En setembro de 2015 Bulgarian Air Charter incorporou o primeiro Airbus A320-200 á súa frota.
A aeroliña ten a súa propia unidade de mantemento con capacidade para avións McDonnell Douglas MD-80 e Boeing 737 Classic, e onde pode realizar traballos coas fuselaxes, motores e trens de aterraxe, ademais de poder facer revisións de todos os compoñentes dos aparellos.
Frota
En maio de 2018 a frota de Bulgarian Air Charter estaba formada polos seguintes avións:
Luis Miguel Pazos Outón
Traxectoria
É Licenciado en Física pola Universidade de Salamanca. Posteriormente, mudouse ao Reino Unido para colaborar coa Universidade de Cambridge.
A lagarada
A lagarada é unha obra de teatro de Ramón Otero Pedrayo, publicada en 1929 e estreada en 1992.
Trama
miniatura|Casa museo de Otero Pedrayo en Trasalba, onde se representou a obra por vez primeira. A acción ten lugar durante a vendima nunha casa grande da provincia de Ourense, a carón do río Miño. O señor Vences é un home maior e rico, dono da casa, e contratou diversas persoas para recoller a uva. Vences está casado con María a Bubela, e son pais de Venerando (casado con Sabela) e mais Xohana (casada con Roque). O vello namora de Basilisa, unha criada da casa, e os fillos preocúpanse de que a rapaza leve a herdanza. Á súa vez, outro mozo criado da casa, Delmiro, séntese tamén atraído por Basilisa.
Ao tempo que se desenvolve a vendima, na parroquia está Floro, un arqueólogo a procura de vestixios. Pregúntalle a María a Bubela por lugares onde escavar, e esta dille que no monte de Medelos hai resto. Explícalle que segundo a tradición oral non é boa cousa andar por aló, mais o arqueólogo decide ir escavar de todos xeitos, coa axuda dun home.
Durante a vendima, Vences recrimínalle á xente que ten contratada que é nugallá, e ponse a limpar o interior dunha pipa de viño, en presenza de Delmiro, Basilisa, Venerando e Roque o Ferreiro. Delmiro envorca a pipa co vello no interior, simulando un accidente coa conivencia dos outros personaxes presentes. María a Bubela coida que o accidente se debeu a un meigallo provocado pola escavación no monte Medelo, e culpa o arqueólogo.
Basilisa e Delmiro foxen xuntos, pero aparecen unhas fadas, en forma de xustiza, que os castigan coa separación e futuros complicados, como asasino e criada ou prostituta respectivamente.
Narración
A obra enmárcase na creación de obras de teatro en galego a comezos do século XX polas Irmandades da Fala e o Grupo Nós. O tema do amor entre vellos e xente nova tamén aparece na obra posterior Os vellos non deben de namorarse, de Castelao.
Aparecen personaxes humanos mais tamén non humanos, como unha pipa de viño, a alquitara, unha sombra ou unhas fadas. A obra foi cualificada como traxedia rural de fondo dionisíaco.
A obra está ambientada a comezos do século XX, "con grandes anacos doutros séculos que cobren co mantelo dunha antigüidade relativa ás cousas de hoxe". Desenvólvese "na ribeira do Miño, en calquera parroquia entre Os Peares e Filgueira lonxe de Ourense e de Ribadavia". A acción dura dous días, na casa, no camiño e nun monte próximo.
Representacións
A obra estreouse en 1992 en Trasalba, na casa museo de Ramón Otero Pedrayo. Foi representada polo Centro Dramático Galego, con dirección de Pere Planella e dramaturxia de Camilo Valdehorras. Os personaxes principais estiveron representados por Andrés Pazos (O señor Vences), Teresa Horro (A Bubela), Xosé Manuel Olveira "Pico" (Venerando), Mela Casal (Xohana), Vicente Montoto (Roque), Laura Ponte (Sabela), Luísa Martínez (Basilisa), Marcos Viéitez (Delmiro) e Susana Dans (Balbanera).
Edicións
A obra foi publicada por vez primeira pola Editorial Nós en xaneiro de 1929, e foi incluída no número 26 da revista Grial (1969).
A Editorial Follas Novas publicou en 1979 Teatro Nós, un volume de 215 páxinas que inclúe, baixo a edición e co estudo de Ricardo Carballo Calero, O bufón del Rei (Risco), A lagarada (Otero Pedrayo) e Os vellos non deben de namorarse (Castelao).
En 1993 editouse xunto cun caderno de traballo de Antón Lamapereira, Soledad Robleda e Conchi Costas, co gallo da estrea da obra o ano anterior. En 1997 foi publicada por Edicións A Nosa Terra nun volume conxunto coa obra O bufón d'El Rei de Vicente Risco.
En xuño de 1998 publicouse da man de Editorial Galaxia xunto co texto O desengano do prioiro, con edición de Henrique Monteagudo e estudo de Manuel Vieites.
Catarina de Stafford
Catarina de Stafford (en Katherine de Stafford), condesa de Suffolk, nada arredor de 1376 e finada o 8 de abril de 1419, era unha filla de Hugh de Stafford, 2.º conde de Stafford e a súa muller Philippa de Beauchamp. Polo seu matrimonio a Michael de la Polo, 2.º conde de Suffolk, converteuse en condesa de Suffolk.
Familia
Catarina foi un dos nove fillos de Hugh de Stafford e a súa muller Philippa de Beauchamp. Algúns dos seus irmáns son Margarida de Stafford, condesa de Westmorland e Edmund Stafford, 5º conde de Stafford.
Os seus avós paternos foron Ralph Stafford, 1º conde de Stafford e Margarida de Audley. Os seus avós maternos foron Tomé de Beauchamp, 11º conde de Warwick e Catarina Mortimer, filla de Roger Mortimer.
La Nueva Época
La Nueva Época foi un periódico editado en Ourense entre 1895 e 1900. Posteriormente, tivo unha segunda época entre 1900 e 1901.
Historia e características
Subtitulado Diario católico de Orense, apareceu en 1895. Fundado por Luís Madriñán Megid. De tendencia católica, era simpatizante de Francisco Silvela. Entre os seus colaboradores estaban Ramón Plasencia Ruibal, Antonio Rey Soto, César Abellás Vázquez, Basilio Álvarez e Juan de Dios Blas Martín. Non se conservan exemplares.
Irisberto Herrera
Irisberto Herrera, nado en Cuba o 7 de decembro de 1968, é un xadrecista hispano-cubano que ostenta o título de Gran Mestre Internacional, número 2458 en xaneiro de 2008, gañador do Campionato de Cuba xuvenil. e en 1996, con Julio Becerra do Campionato de Cuba de xadrez.
A Parte, Saa, Dozón
A Parte é un lugar da parroquia de Saa, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 39 habitantes (15 homes e 24 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Estrella Abecassis de Laredo
Estrela Abecassís de Laredo, nada en Melilla o 7 de febreiro de 1940, é unha investigadora e académica venezolana na área da física de materiais na Universidade Simón Bolívar (Caracas, Venezuela) onde foi distinguida co título de Profesora Emérita no ano 2009.
Traxectoria
Foi galardoada co Premio Nacional de Ciencia, Mención Física, outorgado polo Consello Nacional para Investigacións Científicas e Tecnolóxicas. Salientan os seus traballos na Técnica de Correntes Termo Estimuladas de Polarización e Depolarización para a análise de materiais.
É fundadora da Sociedade Galileana da USB e do Laboratorio de Física do Estado Sólido e do Grupo FIMAC, tamén na USB. É membro da Asociación Venezolana para o Avance da Ciencia, da Sociedade Americana de Física (EUA) e da Sociedade Europea de Física. Foi autora ou editora de 33 libros ou monografías e foi coautora de máis de 100 publicacións arbitradas.
Carmen Cardelle de Hartmann
Carmen Cardelle de Hartmann, nada en Monforte de Lemos o 20 de decembro de 1963 como María del Carmen Cardelle González, é unha filóloga galega-alemá.
Traxectoria
Estudou filoloxía clásica entre 1981 e 1986 na Universidade de Santiago de Compostela e entre 1987 e 1988 cursou estudos de filoloxía latina, grega e española na Universidade de Sarre, en Saarbrücken (Alemaña). Doutorouse en filoloxía latina na mesma universidade en 1993.
De 1996 a 1998, fixo un posdoutoramento de "Crítica textual" na Universidade Ludwig Maximilian de Múnic (LMU). Entre 2002 e 2003 foi profesora adxunta do Instituto de filoloxía latina medieval da LMU, e no curso 2004 e 2005 pasou a ser profesora interina. Entre 2007 e 2008 foi directora do Instituto de filoloxía latina medieval da Universidade Ruprecht Karls de Heidelberg e dende setembro de 2008 é profesora e catedrática de filoloxía latina medieval e moderna na Universidade de Zúric.
Aidan Girt
Aidan Girt é un batería canadense que toca nos colectivos de post-rock baseados en Montreal Godspeed You! Black Emperor e Exhaust. Tamén toca como artista de música electrónica en solitario baixo os nomes OSB, 1-Speed Bike e Bottleskup Flenkenkenmike.
Carreira
No ano 1994 Girt cofundou Godspeed You! Black Emperor, e leva sendo o seu batería dende entón ata o presente.
Girt, xunto con Gordon Krieger e Mike Zabitsky, formou o grupo Exhaust a mediados dos anos 90. A banda actuou en Montreal durante un curto período de tempo e publicou un sinxelo en 1996. En 1998 publicaron o seu álbum de estrea, Exhaust, e en 2001 o seu segundo álbum de estudio, Enregistreur.
Girt tocou a batería como músico invitado no primeiro álbum da banda A Silver Mt. Zion, He Has Left Us Alone but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms..., publicado en 2000.
Como 1-Speed Bike Girt editou numerosos álbums e EPs en solitario, incluído El Gallito en 2003.
En 2019 Grit comezou a publicar música xunto co guitarrista Eric Quach baixo o nome Some Became Hollow Tubes.
CD1
o CD1 (cluster de diferenciación 1) é unha familia de glicoproteínas expresada na superficie de varias células presentadoras de antíxenos humanas. Están relacionadas coas moléculas do MHC de clase I, e están implicadas na presentación de antíxenos lipídicos ás células T. Porén, a súa función exacta non se coñece. Nos humanos, as moléculas CD1 están codificadas no cromosoma 1.
Tipos
As glicoproteínas CD1 poden clasificarse en dous grupos que difiren na súa ancoraxe lipídica.
CD1a, CD1b e CD1c (moléculas CD1 grupo 1) exprésanse en células especializadas na presentación de antíxenos.
CD1d (CD1 grupo 2) exprésase nunha ampla variedade de células.
CD1e é unha forma intermedia, que se expresa intracelularmente, e o seu papel non está claro actualmente.
Grupo 1
As moléculas CD1 grupo 1 fan a presentación de antíxenos lipídicos alleos, e especificamente de varios compoñentes da parede celular micobacteriana, a células T específicas de CD1. Comprenden:
Grupo 2
Os antíxenos naturais CD1 grupo 2 non están ben caracterizados, pero un glicolípido sintético chamado alfa-galactosilceramida, que foi orixinalmente illado a partir dun composto atopado nunha esponxa mariña, ten unha forte actividade biolóxica.
O ligando do grupo 2 (CD1d) alfa-galactosilceramida está actualmente en ensaios clínicos en fase I para o tratamento de cancros non hematolóxicos avanzados.
Importancia diagnóstica
Os antíxenos CD1 exprésanse non timocitos corticais, pero non en células T maduras. Isto a miúdo tamén ocorre nas células de neoplasmas derivadas desas poboacións, de modo que a presenza de antíxenos CD1 pode utilizarse en inmunohistoquímica de diagnóstico para identificar algúns timomas e cancros derivados de precursores de células T. En particular, o CD1a é un marcador específico para as células de Langerhans, polo que pode tamén usarse na diagnose da histiocitose de células de Langerhans. Outras condicións que poden presentar positividade para o CD1 son a leucemia mieloide e algúns linfomas de células B.
En vacas e ratos
Viuse recentemente que as vacas carecen de moléculas CD1 grupo 2, e teñen un conxunto ampliado de moléculas CD1 grupo 1. Debido a isto e ao feito de que as vacas son un hóspede natural de Mycobacterium bovis, que tamén é un patóxeno humano, espérase que estudando as vacas se teña unha idea de como funciona o sistema de presentación de antíxenos CD1 grupo 1.
Gaitelgrima de Capua
Gaitelgrima de Capua foi unha princesa longobarda do século X.
Nogueira, Xendive, Boborás
Nogueira é un lugar da parroquia de Xendive no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 25 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 13 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).
Pecado
miniatura|Os sete pecados capitais ([[Hieronymus Bosch|Bosch).]] Pecado é, en diversas relixións, unha ofensa contra a divindade que vai contra a orde das cousas por ela establecida.
Por extensión, pode aplicarse tamén a calquera cousa que se aparta do recto e xusto. Como tal, así dise que é un pecado estragar a comida.
Xudaísmo
No xudaísmo identifícase cunha traizón á Alianza entre o pobo de Israel e Yavé, cando este, tras liberar a aquel da escravitude de Exipto, dita a Moisés a Torá ou Lei condensada no decálogo prometéndolle felicidade e prosperidade. Nesa mesma relixión, a tradición profética identifica o pecado como a infidelidade á Alianza asimilándoa a unha relación nupcial onde Deus é o amante, fiel e celoso Esposo, e Israel, ao oprimir ao pobre, o orfo, o estranxeiro e a viúva e caer na idolatría, é a Esposa adúltera.
Baleeiro
Un baleeiro é un tipo de barco utilizado para caza (ou pesca) de baleas. O termo designa tamén o cazador ou pescador de baleas.
Pecado
Cristianismo
Na Igrexa Católica o pecado é un acto, intención ou actitude libre do ser humano que supón faltar ao amor para con Deus e para co próximo, a causa dun apego perverso a certos bens. Fire a natureza do home, imaxe de Deus e chamado ao Amor, e atenta contra a solidariedade humana. A raíz do pecado está no corazón do home cuxa natureza caída está ferida polo pecado orixinal que limita e atenaza o amor que reside nel e que é o principio das obras boas.
Baleeiro
Porén, a persoa encargada de manexar o arpón, é dicir, de arpoar á balea (ou outro gran cetáceo) chámase arpoador.
Pecado
Cristianismo
A Igrexa católica distingue dous tipos de pecado: o pecado mortal que destrúe o amor no corazón do home por unha infracción grave con plena conciencia e deliberado consentimento contra a orde querida por Deus, que é Amor. E o pecado venial que fire e debilita o amor pero deixándoo subsistir. O pecado mortal é unha posibilidade radical e dramática da liberdade do home.
Baleeiro
Evolución
Antigamente os baleeiros dispoñían dun ou varios botes baleeiros, que largaban para aproximárense tanto como podían á balea ou ao cachalote e nos que embarcaban, canda os mariñeiros que vogaban e o patrón, o arpoador, que lanzaba o arpón, unido a un groso cabo, para tratar de cravalo no animal; despois, volvían ao baleeiro, e os mariñeiros turraban do cabo (ou dos cabos) para achegar o cetáceo ao costado do barco principal. Os baleeiros modernos, na súa maioría, están equipados para a captura (utilizando arpóns que disparan mediante canóns) e con instalacións para o tratamento da carne e da graxa (aceite de balea) do animal, é dicir, que son buques factoría. A principal característica dos baleeiros modernos é a de ter a popa rebaixada e a proa elevada, onde está situado o canón que lanza o arpón.
Pecado
Cristianismo
Na Igrexa Ortodoxa enfatízase a identificación do pecado cunha enfermidade do ser, unha escravitude que lle imposibilita a deificación que arela a súa esencia. Para teólogos ortodoxos como Olivier Clément ou Pavl Evdokimov, dentro da tradición ascética oriental, o pecado aparece como dislocación divino-humana e humana, dos homes e entre os homes. Para eles o pecado aliena, separa e illa nunha soidade infernal, envelena as relacións humanas e ata o mesmo ambiente cósmico.
Para o protestantismo é o estado existencial por antonomasia do ser humano, incapaz por si mesmo de facer o ben, por estar toda obra boa envolta tamén pola concupiscencia. Isto determina a maldade esencial da súa conduta sempre debedora da soberbia e impregnada do egoísmo e cuxo poder o home sofre cunha impotencia característica. Teólogos luteranos como Eberhard Jüngel afirman que o pecado non se dá a coñecer por si mesmo. Lonxe diso busca impedir a súa identificación e coñecemento. Cando o pecado acontece, seduce xa tamén ao home para que viva unha existencia como se o pecado non existise. O propio Martiño Lutero afirma natura peccati est non velle esse peccatum. Segundo Sören Kierkegaard ningún home, polas súas propias capacidades e por si mesmo, é quen de enunciar o que é o pecado, e non o é precisamente porque está en pecado. Nesta mesma liña, Karl Barth entende que o coñecemento de que o home é pecador, fáltalle precisamente porque é pecador. En Xesús de Nazaret, Deus salva gratuitamente ao home da escravitude do pecado e o rescata da morte eterna.
Para Gregorio Magno a raíz de todo pecado concreto está na soberbia, que é o pecado demoníaco e do que derivan o resto dos pecados capitais: envexa, avaricia, xenreira, tristura, luxuria, gula.
Para os Pais da Igrexa os pecados provocan situacións sociais de inxustiza e desigualdade contrarias á bondade divina. Salvo o que se denomina blasfemia contra o Espírito Santo, o pecado non supón un límite para a misericordia de Deus. Xa para Paulo de Tarso, onde abondou o pecado sobreabundou a graza, e na liturxia das Igrexas proclámase: ''Oh! feliz culpa, que mereceu tan grande redentor.''
Islam
Para o islam pecado é todo o que atenta contra a concepción de Deus (tawhid) como o Único e o Principal, Aquel de quen procede todo. Isto é o que expresa o primeiro dos Cinco Piares do islam coñecido como Sahadah. A violación do principio do tawhid equivale a cometer shirk: "asociación". A forma máis groseira de "asociación" é a idolatría, ou crer que Deus non é un. Existen formas sutís de shirk como a preocupación polas riquezas ou a arrogancia. No Corán existen dous nomes de Deus que salientan sobre os demais: al-Rahman (o "Compasivo") e al-Rahim (o "Misericordioso"), que expresan cualidades que han de ser imitadas polos seres humanos. O Corán di que Deus ordenou aos anxos venerar a Adán (II:32), por iso atentar contra un home é atentar contra todos os homes e ofender a Deus (V:35). Deus é amigo do home, por iso outórgalle unha dignidade que lle permite defenderse pero sen excederse. Non facelo é faltar a amizade con Deus e excederse tamén. O infiel é o ingrato, o que cae no ghaflah ou esquecemento da orixe divina, da omnipotencia e misericordia de Deus.
A ética musulmá e o seu concepto de pecado está entretecida profundamente coa tarefa política de fundar unha sociedade (umma) boa e xusta baixo a guía de Deus. No Corán regúlanse as normas e condicións para conseguilo (xaria ou lei islámica), entre o que salienta o deber da esmola, outro dos Piares do islam, que supón compartir os bens cos necesitados e practicar a hospitalidade. A fidelidade a Deus esixe de cada crente a xihad, que é a loita contra todo o pecaminoso que se opón á vontade de Deus, quer no interior do home, quer na súa dimensión social e política.
O pecado non condena ao home de xeito irrevogable;
The Manticore and Other Horrors
The Manticore and Other Horrors é o décimo álbum da banda inglesa de metal extremo Cradle of Filth, publicado o 29 de outubro de 2012 en Europa e ao día seguinte nos Estados Unidos. É o primeiro disco do grupo como trío, en vez da súa habitual formación de seis homes.
Carreira de carros
miniatura|Unha recreación moderna de carreiras de carros en [[Puy du Fou.]] Unha carreira de carros (en grego antigo: ἁρματοδρομία, harmatodromia, en ludi circenses) era un dos máis populares deportes na Grecia antiga, no Imperio Romano e no Imperio Bizantino. A carreira de carros era perigosa tanto para os condutores como para os cabalos e eran comúns as feridas graves e mesmo a morte, mais ese perigo engadía emoción e interese ós expectadores. As carreiras de carros podían ser vistas por mulleres, que tiñan prohibidos ver moitos outros deportes. Na forma romana da carreira de carros, había equipos que representaban diferentes grupos de patrocinadores que ás veces competían polos servizos de condutores especialmente habilidosos. Ó igual que en deportes modernos como o fútbol, os espectadores adoitaban apoiar un único equipo, identificándose fortemente a si mesmos coa súa sorte, así a violencia xurdía a miúdo entre afeccionados rivais. As rivalidades eran ás veces politizadas, cando os equipos se asociaban con ideas sociais ou relixiosas na competición. Isto permite explicar o motivo polo cal os emperadores romanos e bizantinos tomaron o control dos equipos e nomearon a moitos funcionarios para supervisalos.
O deporte perdeu popularidade en Occidente despois da caída de Roma. Sobreviviu durante un tempo no Imperio Bizantino, onde as faccións romanas tradicionais seguiron a desempeñar un papel salientable durante varios séculos, gañando influencia en asuntos políticos. A súa rivalidade culminou coa revolta de Nika, que marcaron o esmorecemento gradual do deporte.
Liga de Campións da UEFA 2015-16
A Liga de Campións da UEFA 2015–16 foi a 61.ª edición da Liga de Campións da UEFA, a máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA.
A final xogouse no estadio San Siro de Milán, Italia.
Primeira rolda
O sorteo tivo lugar 22 de xuño de 2015. A ida das eliminatorias disputouse o 30 de xuño e o 1 de xullo, mentres que a volta xogouse o 7 de xullo de 2014.
Segunda rolda
Os partidos de ida xogáronse o 14 e 15 de xullo, e os de volta o 21 e o 22 de xullo de 2015.
Terceira rolda
A terceira rolda divídese en dúas seccións: unha para campións e outra para non campións. Os equipos perdedores pasan á rolda de playoff da UEFA Europa League 2015-16. Os partidos de ida xogáronse o 28 e 29 de xullo, e os de volta o 4 e 5 de agosto de 2015.
!colspan=6|Ruta de campións
!colspan=6|Ruta de non campións
Rolda de play-off
A rolda de play-off divídese en dúas seccións: unha para campións e outra para non campións. Os equipos perdedores pasaron á fase de grupos da UEFA Europa League 2015-16. Os partidos de ida xogáronse o 18 e 19 de agosto, e os de volta o 25 e 26 de agosto de 2015.
!colspan=6|Ruta de campións
!colspan=6|Ruta de non campións
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 16, 17, 23 e 24 de febreiro, e os de volta o 8, 9, 15 e 16 de marzo de 2016.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 5 e 6 de abril, e os volta o 12 e 13 de abril de 2016.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 26 e 27 de abril, e os de volta o 3 e 4 de maio de 2016.
Estatísticas
Nas estatísticas non se teñen en conta as roldas previas.
Máximos goleadores
Source:
Máximos asistentes
Source:
Equipo da tempada
A UEFA seleccionou os seguintes 18 xogadores para formar parte do mellor equipo do torneo.
Tiroteo e secuestro no centro comercial Westgate
miniatura|275px|Centro comercial Westgate o 23 de setetembro. O tiroteo e secuestro no centro comercial Westgate foi un ataque terrorista producido en Kenya o 21 de setembro de 2013 e prolongado durante varios días.
Descrición
Aproximadamente unha ducia de homes e mulleres armados atacaron o centro comercial Westgate, un centro comercial de luxo da cidade de Nairobi, Kenya. O ataque foi asumido pola milicia radical islámica somalí Al-Shabaab, en represalia pola presenza de militares de Kenya na misión da ONU en Somalia, onde o país traballa xunto a outras tropas de paz africanas para conter os militantes islámicos.
Saa, Saa, Dozón
Saa é un lugar da parroquia de Saa, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Paz Lago
María Paz Lago Martínez, nada o 17 de agosto de 1975 en Vilalonga (Sanxenxo), é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomouse en Maxisterio. En 2003, nas eleccións municipais foi elixida concelleira na súa vila natal polo PPdeG, onde se responsabilizou das áreas de cultura e educación. Revalidou a concellería en 2007, desta vez como terceira tenente de alcalde. En 2008 figurou como suplente nas listas do Senado, tras José Manuel Cores Tourís. A renuncia deste ao acceder á delegación da Xunta de Galicia na provincia de Pontevedra levouna a ela á Cámara Alta en maio de 2009
Nas Xerais de 2011 presentouse como número tres da lista popular por Pontevedra, e foi elixida deputada.
Ornitina
A ornitina é un aminoácido que intervén no ciclo da urea. Contén un grupo amino na súa cadea lateral, e non é un aminoácido proteinoxénico, polo que non forma parte das proteínas. A ornitina acumúlase en cantidades anormais no corpo en casos de deficiencia de ornitina transcarbamilase.
No ciclo da urea
A función principal da ornitina no noso corpo é intervir no ciclo da urea, o cal elimina o exceso de nitróxeno do organismo. A L -ornitina é un dos produtos orixinados polo encima arxinase Este encima transforma a L -arxinina (un composto guanidinio) en urea e ornitina. Por tanto, a ornitina é un metabolito central no ciclo da urea. A ornitina recíclase e, en certa maneira, é un catalizador. No ciclo da urea o nitróxeno da ornitina permanece intacto, xa que os nitróxenos que incorpora a urea proceden do carbamoíl fosfato (fosfato-CONH2) e do aspartato.
Biosíntese de arxinina
esquerda|miniatura|Lactamización da ornitina. A ornitina non é un dos aminoácido codificados no código xenético, e, por tanto, non está implicada na síntese de proteínas. Porén, nos tecidos non hepáticos dos mamíferos, o principal uso que se lle dá á ornitina é a biosíntese de arxinina, o que fai que a ornitina sexa bastante importante como intermediario dos procesos metabólicos. Crese que non forma parte dos aminoácidos do código xenético porque os polipéptidos que contivesen ornitina desprotexida sufrirían unha lactamización espontánea.
Outras reaccións
Nas bacterias, como Escherichia coli, a ornitina pode sintetizarse a partir do L-glutamato.
A ornitina é tamén o punto de partida para a biosíntese da cocaína, cando se descarboxila e despois é moi modificada polo citocromo P450.
miniatura|300 px|esquerda|Ciclo da urea. 1 L -ornitina 2 [[carbamoíl fosfato 3 L -citrulina 4 arxininosuccinato 5 fumarato 6 L -arxinina 7 urea L -Asp L -aspartato CPS-1 carbamoíl fosfato sintetase I OTC Ornitina transcarbamilase ASS arxininosuccinato sintetase ASL arxininosuccinato liase ARG1 arxinase 1.]]
África subsahariana
miniatura|dereita|300px|Mapa xeográfico de África que mostra a fronteira ecolóxica que determina á rexión subsahariana.
África subsahariana é unha rexión xeográfica que abrangue os países do continente africano situados ao sur do deserto do Sáhara e que non forman parte da rexión coñecida como Noráfrica.
Dende o século XIX este territorio empezou a ser coñecido tamén coa expresión África negra por parte dos occidentais, describindo a unha zona habitada por individuos de raza negra e que non fora "descuberto" nin "colonizado" por parte dos europeos. Ese termo caeu en desuso, e foi catalogado como despectivo.
Dende o fin da última idade do xeo, o norte e a zona subsahariana atoparon no deserto do Sáhara unha fronteira natural case insalvable, salvo por pequenos escapes como o río Nilo. O termo subsahariano atopa un sinónimo en "África Tropical", intentando destacar a súa diversidade ecolóxica, aínda que a parte austral conta cun clima totalmente diverso.
África subsahariana é por moitos considerada como a rexión máis pobre do planeta, sufrindo os graves legados do colonialismo, o neocolonialismo, os conflitos étnicos e inestabilidade política. Nesta rexión sitúanse os países menos desenvoltos do planeta, con grandes debilidades estruturais. É tamén esta rexión, principalmente a zona oriental, o berce da especie humana, dende onde se iniciou o poboamento da Terra (probablemente en Etiopía ou Tanzania). Foi durante moitos anos o lugar onde se desenvolveron de maneira extraordinaria, como os imperios do Congo, Nubia, Uagadugu (en Ghana), Malí, Nok, Songhai, Kanem-Bornu, Benín e o Gran Cimbabue.
Estados de África Subsahariana
miniatura|dereita|300px|Un mapa político que reflicte a división ecolóxica do continente. Existen 42 países situados na rexión subsahariana, e deles seis teñen a condición de ser illas. Estes últimos inclúen a Madagascar, Seicheles, Comores, Cabo Verde e San Tomé e Príncipe. Mauricio non é normalmente contabilizado como parte desta rexión, xa que os seus principais grupos étnicos son hindús, chineses e franceses. De acordo con esta clasificación, os países da África Subsahariana son:
Secuencia Shine-Dalgarno
A secuencia Shine-Dalgarno (secuencia SD) é un sitio de unión ao ribosoma que se encontra nos ARNm procarióticos, xeralmente localizado a unhas 8 bases augas arriba do codón de iniciación AUG, que foi proposta polos científicos australianos John Shine e Lynn Dalgarno. Esta secuencia existe en bacterias e arqueas, e está tamén presente nalgúns transcritos de cloroplastos e de mitocondrias. A secuencia consenso de seis bases é AGGAGG; en Escherichia coli, por exemplo, a secuencia é AGGAGGU, mentres que a subsecuencia GAGG domina nos xenes temperás do virus bacteriófago T4 de E. coli. A secuencia SD axuda a unir o ribosoma ao ARNm para que se inicie a síntese de proteínas ao alinealo co codón de iniciación.
Recoñecemento do sitio de inicio da tradución polo ARNr
Utilizando un procedemento de degradación paso a paso e etiquetado terminal desenvolvido por J. A. Hunt, os científicos Shine e Dalgarno demostraron que o tracto de nucleótidos no extremo 3' do ARNr 16S de E. coli é rico en pirimidinas (Py) e ten unha secuencia -PyACCUCCUUA 3'OH. Propuxeron que este tramo de nucleótidos recoñecía unha secuencia rica en purinas (AGGAGGU) situada na rexión augas arriba do iniciador correcto AUG que se encontra nos sitios de unión ao ribosoma de diversos ARNms de colifagos.
As secuencias terminais 3' do ARNr 16S de Pseudomonas aeruginosa, Bacillus stearothermophilus e Caulobacter crescentus son tamén ricas en pirimidinas, pero difiren unhas das outras e da secuencia de E. coli. Baseándose nas relacións de complementariedade entre estas secuencias e as secuencias ricas en purinas no sitio de unión ao ribosoma de diferentes ARNm de bacterias propúxose que a secuencia precisa do extremo 3' do ARNr determina a capacidade intrínseca do ribosoma procariótico de traducir un cistrón particular dun ARNm. O apareamento de bases específico entre o extremo 3' do ARNr e a secuencia que precede a un iniciador AUG proporciona un mecanismo polo cal a célula pode distinguir entre os iniciadores AUG e as secuencias AUG internas ou fóra de fase (pauta). O grao de apareamento de bases tamén xoga un papel na determinación da taxa de iniciación en distintos codóns iniciadores AUG en ARNms policistrónicos.
La Prohibida
Amapola López, coñecida como La Prohibida (anteriormente "La Perdida"), nada en Cádiz en 1971, é unha cantante travestí española de música pop e electrónica. De nai valenciana e pai vasco, aos dezasete anos independizouse e traballou en cidades como Barcelona, Londres, Río de Xaneiro ou Roma. Comezou como cantante co seu ex, Luis Miguélez.
Secuencia Shine-Dalgarno
Recoñecemento do sitio de inicio da tradución polo ARNr
Moitos estudos confirmaron que o apareamento de bases entre a secuencia SD nos ARNm e o extremo 3' do ARNr 16S é da máxima importancia para a iniciación da tradución nos ribosomas bacterianos.
Mutacións na secuencia Shine-Dalgarno
As mutacións na secuencia Shine-Dalgarno poden reducir ou incrementar a tradución en procariotas. Este cambio débese a unha redución ou incremento na eficiencia do apareamento ARNm-ribosoma, como se demostra polo feito de que as mutacións complementarias na secuencia 3'-terminal do ARNr 16S poden restaurar a tradución.
Secuencias Shine-Dalgarno en cloroplastos
Aínda que os plastidios descenden de procariotas e aínda conservan unha maquinaria de tradución procariota, as secuencias do tipo SD non son necesarias nos cloroplastos da alga verde unicelular Chlamydomonas reinhardtii.
Recoñecemento do codón de terminación da tradución polo ARNr
En 1973 Dalgarno e Shine propuxeron que nos eucariotas, o extemo 3' do ARNr pequeno de 18S podía xogar un papel na terminación da síntese de proteínas por apareamento de bases complementario cos codóns de terminación. Isto deduciuse da observación de que as secuencias 3'-terminais do ARNr 18S da mosca Drosophila melanogaster, o lévedo Saccharomyces cerevisiae e os reticulocitos de coello son idénticas: GAUCAUUA -3'OH. A conservación desta secuencia entre ditos eucariotas tan afastados evolutivamente implica que este tracto nucleotídico desempeñou unha importante función na célula. Como esta secuencia conservada contiña o complemento de cada un dos tres codóns de terminación eucarióticos (UAA, UAG e UGA) propúxose que tiñan unha función na terminación da síntese proteica en eucariotas. Shine e Dalgarno propuxeron un papel similar para o extremo 3' do ARNr 16S nos tripletes de recoñecemento da terminación de E. coli en 1974 baseándose nas relacións de complementariedade entre o UUA-OH 3'-terminal do ARNr 16S e os codóns de terminación de E. coli. No fago f1, a secuencia que codifica os primeiros aminoácidos a miúdo contén tripletes de terminación nos dous marcos de letura sen usar. Nun comentario a esta publicación, indicábase que o apareamento de bases complementario co extremo 3' do ARNr 16S podería servir para abortar a formación de enlaces peptídicos despois dunha iniciación fóra de fase ou pauta.
Nabal, Camboño, Lousame
Nabal é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
3epkano
3epkano é unha banda irlandesa de post-rock procedente de Dublín e formada no ano 2004. O grupo leva editados tres álbums de estudio ata a data. O seu nome está collido da película de Andrei Tarkovsky Зеркало.
Guillermo Collarte
Guillermo Collarte Rodríguez, nado en Ourense en 1954, é un político galego do PPdeG.
3epkano
O grupo compuxo e interpretou e interpretou ao vivo bandas sonoras para numerosos clásicos do cine mudo, incluídos Das Cabinet des Dr. Caligari, Metropolis, Faust, Tagebuch einer Verlorenen, Nosferatu e Der Golem.
Guillermo Collarte
Traxectoria
Enxeñeiro de Camiños pola Universidade Politécnica de Madrid, traballou como técnico da Xunta de Galicia ata que ben axiña accedeu a postos de designación política, primeiro como subdirector xeral de Portos e subdirector xeral de Estradas, e logo como director xeral de Programación e Investimentos da Consellería de Sanidade e director xeral de Construcións, Equipamentos e Servizos Educativos da Consellería de Educación. En 1995 deixa a Xunta de Galicia e trasládase a Madrid, onde ocupa o cargo de xerente de Arproma, a empresa urbanística da Comunidade de Madrid. En 2003 é nomeado director xeral do Grupo Tragsa, do que está á fronte durante tres anos.
Tamén ocupou distintos postos na empresa privada, como director técnico de Área Central, como conselleiro delegado da empresa Inmogestión 2006 ou como director de división en Isolux. Concelleiro na cidade de Ourense, é xerente da empresa pública Xestur Ourense, dependente da deputación de Ourense. Nas eleccións Xerais 2011 en España foi elixido deputado pola provincia de Ourense.
Vida persoal
O seu pai, tamén chamado Guillermo Collarte, foi un empresario ourensán secuestrado en 1998 e de novo en 1999 en Nigrán, e que segue formalmente desaparecido. Os acusados, construtores e políticos de Galicia e Portugal, foron absoltos por falta de probas.
As Bouzas, Sanguiñedo, Dozón
As Bouzas é un lugar da parroquia de Sanguiñedo, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 1 habitante (1 muller), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Palacio de Capitanía
O Palacio de Capitanía é un edificio barroco situado na Cidade Vella da Coruña.
Descrición
O palacio é un edificio de planta rectangular arredor dun patio porticado. É de estilo barroco clasicista como impulsaban os enxeñeiros militares. A fachada, composta por cinco panos, está inspirada en modelos franceses. Ten dúas plantas que se corresponde coas dúas funcións orixinarias do edificio. A última planta foi transformada en 1750 e conta con máis decoración que as outras dúas. Na fachada pode verse un dos primeiros escudos de Galicia nun edificio público.
No interior do edificio destacan dúas escalinatas e unha cisterna abovedada. Na parte exterior unha escaleira barroca leva do edificio ao xardín privado, que está arrodeado por restos da antiga muralla.
Historia
O edificio construíuse para acoller a sede da Real Audiencia e a Capitanía Xeneral de Galicia. Levantouse por Real Orde de Fernando VI en 1748 sobre un edificio anterior de madeira estragado e financiouse por un imposto sobre o viño vendido en Galicia. O proxecto inicial foi de Juan Vergel, que faleceu en 1750 e foi substituído por Francisco Llovet, que fixo varios cambios no proxecto.
En 1808 formouse no edificio a Xunta Suprema do Reino de Galicia.
Abanqueiro Sociedade Deportiva
O equipo de afeccionados xoga na Terceira Autonómica de Galicia, e en total conta con catorce equipos e máis de 250 deportistas: un equipo de veteráns (1ª División), un equipo de Xuvenís (2ª Autonómica), un equipo de Cadetes (1ª Autonómica), dous equipos de Infantís (Liga Galega e 2ª Autonómica), tres equipos de Alevíns (1ª Autonómica), dous equipos de Benxamíns (1ª Autonómica) e tres equipos de Prebenxamíns (liga local de Boiro e liga de fútbol 8 da Delegación de Santiago de Compostela da Federación Galega de Fútbol).
Palacio de Capitanía
Historia
A división en Capitanías Xenerais desapareceu en 1931, mais o palacio seguiu a ser sede de Rexión Militar ata a desaparición destas en 2002.
Abanqueiro Sociedade Deportiva
Historia
Debuta en partido oficial en setembro de 1985 na categoría de 2ª Autonómica. Ese ano disputa os seus partidos como local no campo de Valiño-Cabo de Cruz. O 19 de outubro de 1986 inaugurouse o campo de fútbol da Charca, onde xoga na actualmente. Nas seguintes temporadas foi progresando o club e uns anos despois creouse outro equipo na categoría xuvenil. Porén, en 1993 estivo a piques de desaparecer por mor da dimisión do presidente, encargándose algúns socios da xunta directiva.
Torneo Internacional F7
O equipo organiza un torneo das categorías benxamín e alevín, que conta coa participación das mellores escolas galegas de fútbol, como o Deportivo da Coruña ou o Celta de Vigo. O primeiro ano, en 2007, disputouse na Charca, e nas seguintes edicións nas instalacións municipais de Vista Alegre.
Marburgvirus
Marburgvirus é un xénero de virus clasificado na familia Filoviridae, orde Mononegavirales, que inclúe unha única "especie", o Marburg marburgvirus, que á súa vez contén dous "virus" de forma filamentosa, o virus Marburg (MARV, Marburg virus) e o virus Ravn (RAVV, Ravn virus). Ambos os dous causan unha febre hemorráxica moi grave, que afecta a humanos e outros primates, e considéranse Axentes selectos, patóxenos do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que requiren un nivel 4 de bioseguridade), e patóxenos prioritarios de categoría A dos Institutos Nacionais da Saúde/Instituo Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, e axentes de bioterrorismo de categoría A para os Centros para o Control e Prevención de Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, e están na lista de Axentes Biolóxicos parra o Control de Exportación do Grupo Australia.
O nome Marburgvirus deriva da cidade de Marburg en Alemaña (onde se descubriu o virus Marburg) coa terminación virus propia dos xéneros. Os membros do xénero denomínanse marburgvirus. O xénero Marburgvirus, segundo as regras de nomenclatura do ICTV, vai sempre con maiúscula e cursiva precedida da palabra "genus". O nome da especie Marburg marburgvirus vai tamén con maiúscula e cursiva e nunca abreviada, e precedida da palabra "species". O nome dos virus membros da especie van con maiúscula pero non en cursiva.
Poble Lliure
Poble Lliure (PL) é unha organización independentista e socialista catalá. Forma parte de Esquerra Independentista dels Països Catalans, espazo dende o que defende unha estratexia de unidade popular coas restante organizacións que integrantes.
Historia e características
Naceu en novembro de 2014, a partir da confluencia de militantes históricos de Esquerra Independentista das décadas de 1980 e 1990, de militantes do Moviment de Defensa de la Terra i de Maulets, dos sindicatos estudantís e de "xente vinculada a movementos de defensa do territorio, a habitación e os dereitos sociais".
Marburgvirus
Previas designacións
A única especie deste xénero foi intoducida en 1998 como Marburg virus. Como a "especie" se confundía facilmente co seu "virus" membro, Marburg virus, o nome da especie foi cambiado a Lake Viktoria marburgvirus (marburgvirus do Lago Vitoria) en 2005. En 2010, propúxose cambialo ao nome actual Marburg marburgvirus (marburgvirus Marburg), e esta proposta foi aceptada en 2012 polo ICTV.
Poble Lliure
Historia e características
Poble Lliure considera a Candidatura d'Unitat Popular (CUP) como a organización de masas da unidades popular nos Països Catalans e está vinculada aos sectores esquerdistas e independentistas que, no seu momento, se mostraron partidarios de concorrer ás eleccións ao Parlament de Catalunya de 2012 e ás do Parlamento Europeo de 2014.
Marburgvirus
Criterios de inclusión no xénero
Un virus que cumpra os criterios de ser membro da familia Filoviridae é membro ademais do xénero Marburgvirus se cumpre os seguintes criterios:
Poble Lliure
Historia e características
Aposta tamén por inserirse en plataformas amplas do que denominan "Poble en lluita" (plataformas de loita polo territorio, contra as liñas de alta tensión eléctrica, antimilitaristas, de solidariedade internacionalista, a Plataforma pel Dret a Decidir del País Valencià ou a Assemblea Nacional Catalana (ANC), expresión organizada do soberanismo en Cataluña.
Xisulfo I de Salerno
Xisulfo I, nado en maio de 930 e finado en 977 ou 978, foi príncipe longobardo de Salerno do 946 ao 977 (ou 978).
Traxectoria
Era o fillo máis vello de Guaimaro II e da segunda muller Gaitelgrima de Capua, foi asociado ao trono polo pai no 943 e sucedeuno á súa morte no 946. Nun primeiro momento puxérono baixo a rexencia dan ai e de Prisco, tesoureiro e conde de palacio.