cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Internacional de Federacións Anarquistas
A organización xurdiu dunha conferencia internacional de anarquistas en Carrara, Italia, participando as tres federacións existentes naquel momento a nivel europeo: Federazione Anarchica Italiana (Italia), Fédération Anarchiste (Francia) e Federación Anarquista Ibérica (España e Portugal), á que se sumou a Federación de Bulgaria, no exilio Francia. A IFA mantén contactos con outras organizacións de ideoloxía anarquista, como a Asociación Internacional dos Traballadores, anarcosindicalista.
A organización baséase nos principios do federalismo, o acordo libre e a axuda mutua, e conta cun secretariado internacional chamado Comisión de Relacións Internacionais das Federaciones Anarquistas (CRIFA), que é rotatorio entre as federacións nacionais afiliadas á IFA.
Severiano Ballesteros
Severiano Ballesteros Sota, nado en Pedreña (Cantabria) o 9 de abril de 1957 e finado no mesmo lugar o 7 de maio de 2011, foi un golfista español.
Traxectoria
O seu tío, Ramón Sota, foi campión de España de golf, e o seu pai era xardineiro no campo de golf de Pedreña, onde Severiano debutou como caddy cando tiña nove anos.
Foi un dos profesionais con mellor palmarés da historia do golf. Entre os seus títulos, figuran cinco campionatos do mundo Match Play, dous primeiros postos no selectivo torneo Masters de Augusta, e tres no Open Británico. Tras a súa retirada foi deseñador de campos de golf e organizador de torneos.
Puxo en marcha a Fundación Seve Ballesteros, unha institución privada sen ánimo de lucro dedicada ao fomento e apoio da investigación sobre tumores cerebrais e a achegar o deporte do golf a mozos sen recursos económicos.
Lo más sublime
Lo más sublime ou Respetad a los señores maestros (O máis sublime ou Respectade os profesores) é un filme mudo catalán inédito producido en 1927 en Barcelona por Producciones E.L.A. O drama, dirixido por Josep Enric Ponsa, foi realizado por un grupo de afeccionados emprendedores que rodou a película durante as fins de semana de catro meses en diferentes lugares da Costa Brava, principalmente en Blanes. A película incorpora as preocupacións sociais do tempo incorporando unha visión anarquista da necesidade educativa que o país sufría.
Argumento
En San Cebrian, unha cidade costeira, Rosa esperaba a volta do seu marido pescador, coa súa filla Nuri e o seu afillado Sardinilla, cando foi atopado morto despois dunha tempestade. Os amigos da familia, Antonio e Rosita, acompañados por Sardinilla, deciden buscar un tesouro coa axuda dun mapa que conservaba Rosita. Os seus inimigos, Tomás e Andrés, intentarán facerse con el mediante un engano. Andres, alén de arelar a Rosita, a amada de Antonio, é unha vítima da cobiza de Tomás, e, ferido, volverá ao bo camiño grazas a Antonio e a Sardinilla.
Sobre a película
A película foi realizada por Producciones E.L.A., unha empresa de nova creación que só realizou este filme. Llorenç Arché Codina foi un dos promotores como produtor, xunto con Josep Enric Ponsá como director, Antonio Burgos como decorador e Josep Maria Casals Tarragó como produtor executivo e actor. miniatura|dereita|Sa Palomera, ao fondo, e no primeiro plano a danza da muller na escultura "Al Sardanista".
Foi filmado na década de 1920, cando a paisaxe da Costa Brava comezaba a ser de interese para os cineastas. Xunto con Lo más sublime, tamén foron filmados á vez: Lillian (1921), Entre Marinos (1920), O místico (1926), Baixant de la font del gat (1927) etc. Os exteriores foron filmados en Blanes e na costa entre Blanes, Lloret de Mar e Tossa de Mar. No inicio do filme ofrécese unha visión xeral de San Cebrian tirada dende a rocha Sa Palomera, en Blanes, considerado o principio da Costa Brava.
Federación Aeronáutica Galega
A Federación Aeronáutica Galega é o órgano oficial galego de control e organización dos deportes aeronáuticos. A súa sede está en Ferrol.
Lo más sublime
Sobre a película
O 20 de setembro de 1927 realizouse unha proxección en probas para a crítica, que aconsellou recortar e eliminar intertítulos así como suprimir algunhas escenas da película antes de presentala ao público. Con estas modificacións augurábase un grande éxito en España e a posibilidade de éxito no exterior. Estreouse no Teatre Novedades o 9 de xullo de 1928.
En 1992, unha copia da película almacenada no formato orixinal de nitrocelulose polos fillos do director, Albert e Josep Mª Casals Martorell foi recuperada pola Filmoteca de Catalunya que a transferiu a un formato que garantise a súa seguridade. O 31 de xaneiro de 1994 reestreouse Lo más sublime no Cine Alcázar, acompañado ao piano por Juan Pineda e coincidindo coa apertura da exposición en Barcelona de material publicitario entre 1925 e 1936 da empresa catalá de distribución Mundial Film.
Spring Breakers
Spring Breakers é unha película estadounidense de 2013 dirixida e escrita por Harmony Korine, protagonizada por James Franco, Selena Gomez, Vanessa Hudgens, Ashley Benson, Rachel Korine, e Gucci Mane. A película conta a historia de catro mozas universitarias que deciden roubar un restaurante de comida rápida co fin de pagar as súas vacacións de primavera.
A película foi seleccionada para competir polo León de Ouro no Festival Internacional de Cine de Venecia de 2012.
Sinopse
Catro estudantes de universidade chamadas Faith (Selena Gomez), Brit (Ashley Benson), Candy (Vanessa Hudgens) e Cotty (Rachel Korine) queren xuntar cartos para a súa viaxe de vacacións de primavera asaltando un posto de comida rápida. Logo, durante unha noite de festa, as rapazas son arrestadas con cargos por drogas. Con resaca e vestidas só cos seus bikinis, comparecen ante un xuíz, pero son liberadas grazas a Alien (James Franco), un matón local traficante de armas e drogas que as toma baixo a súa proteción e as leva ás vacacións máis salvaxes da súa vida.
Elenco de actores
thumb|Unha parte do elenco principal na estrea do filme en [[París en febreiro de 2013 (de esquerda a dereita: Rachel Korine, Ashley Benson, Selena Gomez e Vanessa Hudgens).]]
Produción
Segundo Harmony Korine, escribiu a película para «compensar» as súas propias vacacións de primavera, xa que se dedicou por completo ao skate, perdeuse no que el veu como unha oportunidade para «actividades hedonistas». A formación orixinal para as protagonistas era Selena Gomez, Vanessa Hudgens e Emma Roberts. Rachel Korine foi a primeira en confirmarse no proxecto. Emma Roberts retirouse da filmación a mediados de 2012 debido a «diferenzas creativas que non podían ser resoltas». O director Korine reuniu a propósito un grupo de actrices novas coñecidas cunha reputación similar á de Roberts en Hollywood. A película filmouse entre marzo e abril de 2012 en e nos arredores de St. Petersburg, Florida. Unha vista previa de tres minutos da película estreouse no Festival de Cine de Cannes 2012. Confirmouse que Skrillex produciría a banda sonora da película.
Recepción
A película recibiu críticas xeralmente positivas. A páxina de críticas Rotten Tomatoes dá unha puntuación "fresca" de 75% baseada nos comentarios de 75 críticos, cunha cualificación media de 6,4 sobre 10. O consenso do sitio reza así: "Spring Breakers mestura un punzante comentario social con bikini cheesecake e un desempeño virtuoso de James Franco". En Metacritic, a película ten unha puntuación de 64 sobre 100, baseado nos comentarios de 18 críticos, o que indica "críticas xeralmente favorables".
SIL
As siglas SIL poden referirse a:
Sil pode referirse a:
Teatro Argentina
miniatura|dereita|300px|Fachada do teatro.
O Teatro Argentina é un teatro de ópera situado en Largo di Torre Argentina, na cidade de Roma (Italia). É un dos teatros máis antigos de Roma, inaugurado o 11 de xaneiro de 1732 por Domenico Sarro con Berenice.
Carlos Luz
Carlos Coimbra da Luz, político (deputado federal) nado en 1894 e finado en 1961 foi presidente interino do Brasil entre o 9 de novembro e o 11 de novembro de 1955, despois que João Café Filho afastouse do goberno por razóns de saúde.
Teatro Argentina
Foi encargado pola familia Sforza Cesarini e deseñado polo arquitecto Theodoli co auditorio na tradicional forma de ferradura. O interior do teatro está construído en madeira tivo que ser restaurado en varias ocasións.
Carlos Luz
Presidente da Cámara dos Deputados, era o segundo na liña de sucesión do goberno despois do suicidio de Getúlio Vargas (o primeiro era o vicepresidente, João Café Filho). Cando Café Filho afastouse do poder, Carlos Luz ocupou interinamente a presidencia. Pero desentendeuse co marechal Henrique Lott a respecto de garantir a pose, en 31 de xaneiro de 1956, de Juscelino Kubitschek de Oliveira como presidente e de João Goulart como vicepresidente. Ambos foran electos en fins de 1955 e comezarían o seu mandato no ano seguinte. Carlos Luz era contrário a esta pose, e Henrique Lott favorábel. Como resultado, Lott realizou un movemento militar que obrigou o afastamento de Carlos Luz e a pose do presidente do Senado, Nereu Ramos, que garantiu a Lott que os electos tomarían pose.
Teatro Argentina
Entre 1919 e 1944, representáronse moitas obras de teatro, aínda que sobre todo Luigi Pirandello, Henrik Ibsen e Maxim Gorki. Tamén se representaron unha serie de óperas ás tropas estadounidenses e británicas trala ocupación de Italia nas postrimerías da segunda guerra mundial. O lugar converteuse na sede da compañía Teatro Stabile en 1994, dirixido por Mario Martone.
Johann Peter Beaulieu
Combateu co exército do Sacro Imperio Romano Xermánico contra Prusia na Guerra dos Sete Anos, derrotando aos rebeldes do Ducado de Brabante, e foi ascendido a xeneral.
Enfrontouse ao mozo xeneral Napoleón Bonaparte na Campaña de Italia (1796-1797), durante a cal foi o comandante supremo das tropas austríacas na península. Repetidamente derrotado, despois da batalla de Borghetto o emperador Francisco II substituíu a Beaulieu por Dagobert Sigmund von Wurmser. En 1794, converteuse en propietario dun rexemento de Valóns.
O rexemento de infantaría Beaulieu nº 58 serviu no teatro de operacións do Danubio durante a Guerra da Terceira Coalición, e tamén na da Qinta Coalición. Beaulieu retirouse despois da campaña de 1796.
Retirado da vida pública, Beaulieu faleceu en Linz o 22 de decembro de 1819.
Priodontes maximus
Priodontes maximus, coñecido vulgarmente como armadillo xigante, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos, a única incluída no xénero Priodontes.
Ozámiz
miniatura Ozámiz é unha cidade filipina da provincia do Misamis Occidental. Segundo o censo de 2015, ten 141 828 habitantes.
Priodontes maximus
É o armadillo actual de maior tamaño. Hai anos encontrabáse amplamente distribuído nas selvas tropicais do leste de Suramérica. Hoxe a súa poboación diminuíu moito, e por iso a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o seu status como VU (vunerable); aínda así, estendéndose en variados hábitats até o norte da Arxentina.
A especie vese ameazada pola caza e a deforestación do seu hábitat e a captura ilegal para a súa posterior venda de forma clandestina a coleccionistas de animais.
Ozámiz
Ozámiz chamou-se así en honor ao senador José F. Ozámiz, un heroe da resistencia filipina contra os xaponeses durante a segunda guerra mundial.
Baranggays
Ozámiz divídese politicamente a 51 baranggays.
Germán Sierra
Germán Sierra pode referirse a:
Gran Premio de Francia de 1975
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard de Le Castellet o 6 de xullo de 1975. Foi a novena proba da tempada de Fórmula Un de, o 53º Gran Premio de Francia e a terceira vez que a carreira celebrouse no circuíto de Paul Ricard. A carreira levouse a cabo sobre 54 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para cubrir unha distancia de 313 quilómetros.
A carreira foi gañada polo líder en puntos do campionato do mundo, o piloto austríaco Niki Lauda pilotando un Ferrari 312T. Lauda gañou a carreira de xeito dramático nunha dura pelexa co piloto británico James Hunt no seu Hesketh 308 mentres que o piloto de Alemaña Occidental Jochen Mass completaba o podio no seu McLaren M23. Foi a cuarta vitoria de Lauda na tempada, dándolle unha vantaxe de 22 puntos sobre o Brabham de Carlos Reutemann.
Resumo da carreira
Niki Lauda sufría de gripe e sen dúbida non estaba na súa mellor forma. Jean-Pierre Jarier trouxo un sorriso ós aficionados franceses establecendo o tempo máis rápido do venres. Jody Scheckter pilotaba o novo e lixeiro Tyrrell 007 logrando unha marca de velocidade de 306 km/h.
Na liña de saída, Tom Pryce quedou sen embrague e retirouse pouco despois. Lauda lideraba a Scheckter, James Hunt e Jochen Mass. Clay Regazzoni alcanzou un fantástico segundo lugar antes de que o seu motor explotara, Scheckter fíxose coa posición antes de que Hunt o pasase na volta oito. Lauda e Hunt mantivéronse primeiro e segundo, mentres que Scheckter, loitando cunha catastrófica dirección tivo que ceder ante Mass e Emerson Fittipaldi.
Jarier fixo un magnífico adiantamento para poñerse por diante de Fittipaldi, pero os problemas no limitador de revolucións fixeronlle caer de novo na clasificación con problemas de potencia. Mario Andretti e Patrick Depailler corrían con brillantez, avanzando desde a undécima á quinta e da 19ª á sexta posición respectivamente.
Alan Jones loitaba con Ronnie Peterson e Carlos Reutemann cando fixo un trompo. Reutemann sufría de problemas de pneumáticos e perdeu unha volta, mentres que John Watson saíuse nunha zona de escape. Vittorio Brambilla retirouse cun problema de amortecedores, a Wilson Fittipaldi explotoulle o seu motor, Jacky Ickx, Mark Donohue e Carlos Pace romperon os eixes de transmisión. Jochen Mass estaba en rápida persecución de James Hunt e Niki Lauda na última volta estaba só a 2´4 segundos por detrás deles. Pero, unha excelente manobra deu a Hunt o espazo que necesitaba. Na última curva, Lauda saíuse fóra de pista, pero recuperou o coche magnificamente para levarse a vitoria por menos de dous segundos.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Look Around
"Look Around" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. É o terceiro sinxelo do seu álbum I'm With You, despois de "The Adventures of Rain Dance Maggie" e "Monarchy of Roses".
Vídeo musical
O 5 de decembro de 2011, Flea confirmou as novas sobre o vídeo e que o traballo estaba completo. O vídeo amosa a cada membro do grupo en catro cuartos diferentes que reflicten as súas personalidades. Case todos os accesorios do vídeo son da colección persoal de cada membro. No cuarto de Anthony, aparecen a modelo Charlotte Free, o seu can e a súa filla Everly. No cuarto de Flea, aparecen el e a súa actual moza, Sandha Khin, bailando e en roupa interior. O cuarto de Chad é un cuarto de baño, e está sentado nun inodoro. O cuarto de Josh é escuro e baleiro, con tan só unha mesa e unha lámpada.
Astérix e Cleopatra (filme)
Astérix e Cleopatra (en Astérix et Cléopâtre) é un filme franco-belga de 1968 dirixido por René Goscinny e Albert Uderzo. Está baseado no libro Astérix e Cleopatra.
É o segundo filme de animación de Astérix. Supervisado polos creadores de Astérix Goscinny e Uderzo, o filme é recoñecible por ter unha mellor produción que o seu predecesor, contando cunha animación máis detallada e unha mellor banda sonora.
Foi editado en DVD pola TVG en 2007 coa dobraxe en galego.
Sir Endymion Porter e Anton van Dyck
Sir Endymion Porter e Anton van Dyck é un autorretrato do pintor flamengo Anton van Dyck, no que se representa a si mesmo xunto ó seu protector sir Endymion Porter. Está realizado en óleo sobre tea, en formato oval, e foi pintado cara ó ano 1635. Mide 119 cm de alto e 127 cm de ancho. Exhíbese no Museo do Prado de Madrid, España.
Historia e características
Este autorretrato é o único de van Dyck no que o artista se representa con outra persoa. Isto demostra o estreita que era a relación con Endymion Porter, ó que coñecera en 1620, durante a súa primeira viaxe a Londres. Porter era un colaborador do rei e axudaba ó soberano na adquisición de teas de grandes pintores: fora comisionado para pechar a adquisición da gran colección de arte do duque de Mantua por parte de Carlos I. O mesmo Porter era un grande apaixonado e rico coleccionista de obras de arte. Ademais de ser amigo de van Dyck, coñeceu ben a Rubens e Orazio Gentileschi. Cando van Dyck executou esta tea, tiña preto de 35 anos e Porter 47.
Este retrato dobre pertenceu a Endymion Porter. Despois estivo noutras coleccións, e chegou ó Museo do Prado procedente da colección real, á que se incorporou por adquisición da raíña Isabel de Farnesio, en cuxo poder está documentado no ano 1745.
O realmente notable desta pintura, á parte da súa rareza ó representar a un pintor e o seu comitente xuntos, é que o fai de maneira singular, pois o artista e sir Porter aparecen tratados como iguais. Tan só a posición central do nobre denota certa superioridade, xa que van Dyck móstrase cunha grande elegancia nas súas vestiduras e actitude. Á parte da amizade e proximidade que unía ós dous personaxes, isto é mostra do status social ascendente que adquiriron moitos pintores de renome durante o Barroco.
Snow ((Hey Oh))
"Snow ((Hey Oh))" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo e funk rock Red Hot Chili Peppers. É o terceiro sinxelo do seu álbum Stadium Arcadium.
Efecto coroa
thumb|A descarga de coroa arredor dunha bobina de alta tensión. O efecto coroa é un fenómeno eléctrico que se produce nos condutores das liñas de alta tensión e maniféstase en forma de halo luminoso darredor dos cables. Dado que os condutores adoitan ser de sección circular, o halo adopta unha forma de coroa, de aí o nome do fenómeno.
O efecto consiste na ionización do aire circundante dun condutor debido aos altos niveis de tensión da liña. Cando as moléculas que compoñen o aire se ionizan, estas son capaces de conducir a corrente eléctrica e así, pois, parte dos electróns que circulan pola liña pasan a circular polo aire. Tal circulación producirá un incremento de temperatura no gas, que se tornará dunha cor avermellada para niveis baixos de temperatura, ou azulada para niveis altos. A intensidade do efecto coroa, polo tanto, pódese cuantificar segundo a cor do halo, que será avermellado naqueles casos leves e azulado para os máis severos.
Mario Magrini
Mario Magrini, nado en Monfalcone (Gorizia) o 25 de outubro de 1919 e finado en 1978, foi un futbolista italiano. Xogaba de centrocampista.
As Penlas, Santiago de Ribarteme, As Neves
As Penlas é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Efecto coroa
No curso das investigacións sobre a electroestática no século XVII, observouse por primeira vez o mesmo fenómeno en laboratorio. Polo xeral, tamén se lle daba o nome de coroa. Agora normalmente utilízase o termo de efecto coroa para describir este fenómeno de descarga de gas eléctrico externo.
O efecto coroa pode ser suprimido utilizando aneis anticoroa.
Técnicas de atenuación
O efecto coroa producirase cando a tensión da liña supere a tensión crítica disruptiva do aire, é dicir, aquel nivel de tensión por encima do cal o aire se ioniza. A fórmula máis utilizada para a determinación da tensión crítica disruptiva é a proposta polo enxeñeiro americano F.W. Peek:
Onde:
O cálculo de RMG e DMG dependerá en cada caso da xeometría da liña eléctrica.
O factor de densidade do aire calcúlase como:
Cálculo das perdas de potencia
Para aqueles casos nos que se produce o efecto coroa, a perda de potencia calcúlase segundo a fórmula:
Onde:
Cydonia (Marte)
A área inclúe as rexións de Marte: "Cydonia Mensae", unha área elevada con cumio plano, "Cydonia Colles", unha rexión de outeiros e pequenas montañas, e "Cydonia Labyrinthus", unha complexa intersección de vales. Coma outros accidentes xeolóxicos de albedo de Marte, o nome de Cydonia era o nome dun clásico accidente xeolóxico de albedo, neste caso o nome facía mención a Kydonia, unha histórica polis (ou "cidade-estado") da illa de Creta.
Cydonia contén a "cara de Marte", situada a medio camiño entre o cráter Arandas e o cráter Bamberg A formación caveira da ESA está a uns poucos quilómetros ó sur da "cara".
Localización
Cydonia está no hemisferio norte, nunha zona de transición entre a fronteira da craterizada da rexión de Arabia Terra que queda ó sur e as planicies de Acidalia Planitia que fican ó norte de Cydonia, hai que subliñar que teoricamente Cydonia pertence á gran rexión de Acidalia Planitia, aínda que nos créditos do mapa de situación de Cydonia da ESA (acceso polo apartado de imaxes externas) se mencione que pertence a Arabia Terra, o propio mapa, que está coloreado en base a altitude, despexa calquera dúbida, xa que Cydonia, excepto a súa mensa e as áreas adxacentes á mesma, está case mesma altitude có resto das planicies de Acidalia Planitia. Algúns planetólogos pensan que existe a posibilidade de que as planicies de Acidalia foran noutra época un leito oceánico e que Cydonia puido se-la súa zona costeira.
"A cara de Marte"
miniatura|dereita|175px|Versión recollida do procesado da imaxe orixinal (#35A72) da "Cara de Marte". Os puntos brancos da imaxe son o resultado erros nos datos. miniatura|dereita|A imaxe de 1976 tomada polo Viking Orbiter (esquerda, imaxe #70A13) comparada coa tomada no 2001 pola sonda [[Mars Global Surveyor (dereita). Cunha resolución de 20 metros por pixel.]]
Un dos accidentes xeolóxicos da rexión de Cydonia, a "cara de Marte" (de aproximadamente 1,5 km de longo), tivo moita repercusión na cultura occidental despois de ser fotografada e amosada ó público no ano 1976, debido á súa gran semellanza cunha faciana. Este caso natural de pareidolia inspirou a moita literatura de ciencia ficción xa que se lle atribuía unha orixe artificial. Por comparación, este caso semellase co caso de pareidolia que ocorría no noso planeta co Old Man of the Mountain de Nova Hampshire, antes de que a montaña se colapsase perdendo a forma de ancián que posuía.
Nunha das imaxes tomadas pola sonda Viking 1 o 25 de xullo do ano 1976, ó longo de 2 km dentro da rexión de Cydonia, nas coordenadas exactas de 40,75°N-9,46°O, aparecía un accidente xeolóxico con forma de cara humanoide, a coñecida coma "Cara de Marte". Cando a imaxe orixinal foi catalogada, o xefe científico da Viking, Gerry Soffen, descartou a imaxe 35A72 da "cara" argüíndo que era un truco de luces e sombras. Aínda que, nunha segunda imaxe, a 70A13, tamén aparecía a "cara", e que foi tomada pola Viking despois de que esta efectuase 35 órbitas máis cun ángulo diferente de luz respecto da imaxe 35A72. Isto foi descuberto con posterioridade e por separado por Vincent DiPietro e Gregory Molenaar, dos enxeñeiros de computación do centro Goddard Space Flight Center da NASA. DiPietro e Molenaar descubriron estas dúas imaxes perdidas nos arquivos, as imaxes Viking 35A72 e 70A13, mentres estaban navegando polos arquivos da NASA.
Cydonia foi fotografada en detalle por primeira vez polas sondas orbitais Viking 1 e Viking 2. Dende os orbitadores tomáronse dezaoito imaxes da rexión de Cydonia, desas dezaoito imaxes só sete tiñan unha resolución de 250 m/pixel ou unha resolución mellor. As outras 11 imaxes tiñan resolucións moito peores, do redor 550 m/pixel, o cal as fai virtualmente inservibles para o estudo de accidentes xeolóxicos de pequeno tamaño. Das outras sete imaxes de maior calidade, a pobre iluminación e o mal tempo nas que se tomaron dúas delas, fai que o número de imaxes aproveitables se reduza a cinco. Os números da imaxes no catálogo de Mission to Mars: Viking Orbiter Images of Mars son: 35A72 (VO-1010), 70A13 (VO-1011), 561A25 (VO-1021), 673B56 & 673B54 (VO-1063), e 753A33 & 753A34 (VO-1028). Mission to Mars: Viking Orbiter Images of Mars website, NASA Jet Propulsion Laboratory; raw data in IMQ (ImageQ) format can be downloaded from these links: 35A72 , 70A13 , 561A25 , 673B56 , 673B54 , 753A33 , 753A34. Consultado o 20-09-2007. Partes desta rexión foron posteriormente fotografadas con resolucións moito mellores, grazas ás sondas Mars Global Surveyor, Mars Express e Mars Reconnaissance Orbiter.
Imaxes posteriores
Despois de máis de 20 anos de que a Viking 1 tomase as primeiras imaxes de Cydonia, unha sucesión de novas sondas visitaron Marte e recolleron unha nova fornada de datos da rexión. Estas sondas inclúen a Mars Global Surveyor (1997–2006) e a sonda Mars Reconnaissance Orbiter (2006-), ámbalas dúas da NASA, e a sonda Mars Express da Axencia Espacial Europea (2003-). En contraste coas imaxes tomadas pola Vinking, as novas imaxes teñen moita máis resolución, de feito as imaxes da Mars Express teñen unha resolución 14 m/pixel en nalgúns caso as resolucións son mellores. Combinado os datos da High Resolution Stereo Camera (HRSC) da sonda Mars Express e os datos da  Mars Orbiter Camera (MOC) da sonda Mars Global Surveyor da NASA, é posible obter representacións en 3D da "cara" de Marte.
Cando a "cara" foi fotografada por primeira vez e ata que se sacaron novas imaxes, foi aceptada coma un caso de ilusión óptica, un claro exemplo de pareidolia. Despois da análise das imaxes de gran resolución da sonda Mars Global Surveyor, a NASA declarou que "un detallado análise das imaxes deste accidente xeolóxico revelan é coma calquera outro outeiro natural de Marte, onde ve-la semellanza cun rostro depende do ángulo do visión e do ángulo de inclinación da luz que recibe". Pódense atopar ilusións ópticas semellantes na Terra; eses exemplos poderían incluír ó Old Man of the Mountain, a Pedra da Gávea, o Old Man of Hoy ou o Badlands Guardian.
Especulación
miniatura|dereita|200px|Unha das moitas formacións de Cydonia, chamada moitas veces coma "pirámide D&M".
A pareidolia da "cara de Marte" situada na rexión de Cydonia alentou a persoas particulares e a algunhas organizacións na busca de intelixencias extraterrestres e das aterraxes desas supostas intelixencias extraterrestres na Terra, baseándose en parte nas imaxes sen moita resolución tomadas no 1977. Algún comentaristas, o máis notable foi Richard C. Hoagland, pensaban que a "Cara" era a evidencia dunha civilización marciana desaparecida xa hai moito tempo, a cara era xunto con outros accidentes xeolóxicos con formas xeométricas ou piramidais, serían parte dunha cidade en ruínas.
Cando se aceptou a "cara" coma suxeito para o estudo científico, o astrónomo Carl Sagan criticou moito a especulación que rodeaba a este estudo no capítulo "The Man in the Moon and the Face on Mars" do seu libro The Demon-Haunted World. A "cara" é unha referencia usual dentro dos grupos escépticos, que o usan coma exemplo de credulidade. Tamén outro dato sostén as críticas de Sagan, e que hai máis "caras" en Marte, a miúdo máis definidas cá de Cydonia, pero esas imaxes non obtiveron o mesmo nivel de estudo cá imaxe da cara de Cydonia. Coma exemplo pódese pór o cráter Galle, o cal semella un "risoño" (smiley) ou outra que se asemella á ra Gustavo de Barrio Sésamo. Na columna Skeptical Eye (mirada escéptica) da revista Discover ridiculizábanse as reclamacións de Hoagland, preguntándose se el cría que os alieníxenas eran fans de Barrio Sésamo.
Na cultura popular
A parte das posibles especulacións ó redor da súa orixe artificial, Cydonia e a "Cara de Marte" aparecen frecuentemente en todo tipo de medios da "cultura popular", incluíndo filmes, vídeo xogos, música ou cómics. Pódense por moitos exemplos: aparece en filmes coma Mission to Mars (2000); na serie de TV The X-Files (no ano 1993), Invader Zim, Futurama (no ano 2002), Phineas and Ferb (no ano 2009); nos vídeo xogos Zak McKracken (1988), X-COM: UFO Defense (1993); nos cómics Martian Manhunter (#1, 1998); ou no eido da música Telemetry of a Fallen Angel dos The Crüxshadows (1995), "Knights of Cydonia" dos Muse (2006), "Hunting and Gathering (Cydonia)" de Sunn O))) (2009). A cara tamén apareceu no programa de TV Unsolved Mysteries.
Parábola (xeometría)
dereita|miniatura|196px|Unha parábolaminiatura|Seccións cónicas. miniatura|A traxectoria dunha pelota que rebota é en forma de parábolas. A parábola (do grego: παραβολή) é unha sección cónica xerada pola intersección dunha superficie cónica de segundo grao (un cono recto) e un plano paralelo a unha liña xeradora do cono, é dicir, paralelo á unha xeratriz deste. Unha parábola tamén pode ser definida como o lugar xeométrico dos puntos que son equidistantes dun punto dado (chamado foco) e dunha recta dada (chamada directriz).
Aparece en moitos eidos das ciencias aplicadas, debido a que as gráficas das ecuacións cuadráticas son parábolas. Por exemplo, a traxectoria ideal do movemento dos corpos baixo a influencia da gravidade (tiro parabólico).
Definicións
196px|miniatura|dereita|Unha gráfica mostrando as propiedades reflexivas, a directriz (en verde) e as liñas conectando o foco e a directriz coa parábola (en azul). En coordenadas cartesianas, unha parábola cun eixo paralelo ao eixo y con vértice (h, k), foco (h, k + p), e directriz y = k - p, con p sendo a distancia entre o vértice e o foco, posúe a ecuación.
Artur Bernardes
Artur da Silva Bernardes, nado en Viçosa (Minas Xerais) o 8 de agosto de 1875 e finado no Río de Xaneiro o 23 de marzo de 1955, foi un avogado e político brasileiro, o presidente de Minas Xerais de 1918 a 1922 e presidente do Brasil entre 15 de novembro de 1922 e 15 de novembro de 1926. Os seus seguidores eran chamados "Bernardistas".
Traxectoria
Bernardes venceu as eleccións presidenciais de 1 de marzo de 1922, obtendo 466.877 votos contra 317.714 votos emitidos a Nilo Peçanha, nunha elección que dividiu o país: Rio Grande do Sul, Baía, Pernambuco e o Río de Xaneiro apoiaron Nilo Peçanha e os demais estados deron apoio á candidatura Bernardes.
Antes da elección, Bernardes tivo que afrontar o rumor das "cartas falsas" atribuídas a el e que denigraban o expresidente Hermes da Fonseca.
O seu vicepresidente foi Estácio Coimbra que substituíu a Urbano Santos, vicepresidente elixido, tamén o 1 de marzo de 1922, e que faleceu o día 7 de maio de 1922, antes de tomar posesión.
O descontento coa vitoria de Bernardes e co goberno do seu antecesor, Epitácio Pessoa, foron algunhas das causas do chamado Levante do Forte de Copacabana, primeira acción do movemento tenentista. Bernardes tivo que facer fronte á Columna Prestes, movemento de tenentes que percorreu o país esixindo cambios políticos e sociais e que xamais foi derrotado polo goberno.
Antonio Cantero Seirullo
Antonio Cantero Seirullo, nado en Valencia o 3 de abril de 1838, foi un político español.
Artur Bernardes
Presidencia
Ademais da oposición por parte de baixa oficialidade militar (animados pola revolución comunista), tamén tivo que afrontar unha guerra civil no Rio Grande do Sul, onde Borxes de Medeiros se elixiu presidente do estado por quinta vez consecutiva, e o movemento obreiro que se fortaleceu de novo. En 1923 e 1924 producíronse novas accións dos tenentes no Rio Grande do Sul e en São Paulo, onde tivo lugar a Revolución de 1924, que levou a Bernardes a bombardear a São Paulo. Todo isto levou a Bernardes a decretar o estado de sitio, que perdurou durante case todo o seu goberno.
Artur Bernardes foi o pioneiro da siderurxia en Minas Gerais e sempre se bateu pola ideoloxía nacionalista e de defensa dos recursos naturais do Brasil.
Baixo o seu goberno, Brasil retirouse da Sociedade de Nacións en 1926.
Antonio Cantero Seirullo
Traxectoria
Dende 1856 dedicouse a traballos e servizos de ferrocarrís e foi secretario xeral da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. En 1868 foi nomeado xefe de sección do Ministerio de Graza e Xustiza. Amigo de José Elduayen, na Restauración militou no Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1876 e volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1879. Nas eleccións de 1884 foi elixido deputado polo distrito da Estrada. Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1891.
Artur Bernardes
Presidencia
Bernardes promoveu a única reforma da Constitución de 1891, reforma que foi promulgada en setembro de 1926 e que alterou principalmente as condicións para establecer o estado de sitio no Brasil. Despois de deixar o goberno, foi elixido senador en 1929.
Despois da presidencia
Participou da Revolución de 1930, que desaloxou o Partido Republicano Paulista do goberno federal. Fracasado este movemento, exiliouse en Portugal. De volta ao Brasil, en 1934, foi elixido deputado federal para o mandato 1935-1939. En 1937, porén, perde o seu mandato, debido ao golpe do Estado Novo.
Co restablecemento da democracia en 1945, ingresou na UDN e foi deputado federal constituínte en 1945. Creou e dirixiu o Partido Republicano. Elixido suplente de deputado federal en 1950, exerceu o seu mandato, en virtude de convocatoria, sendo elixido para un novo mandato en 1954. Bernardes defendeu o petróleo e a siderurxia nacionais. Ocupou o cargo de deputado federal ata a súa morte, en 1955.
Naqoyqatsi
Naqoyqatsi, tamén coñecido como Naqoyqatsi: Life as War, é un filme estadounidense de 2002 dirixido por Godfrey Reggio e editado por Jon Kane, coa música composta por Philip Glass. É o terceiro e derradeiro filme da triloxía Qatsi.
Upon a Burning Body
Upon a Burning Body é un grupo estadounidense de metalcore con orixe en San Antonio, Texas, formado no ano 2005. O grupo está composto polo vocalista Danny Leal, o guitarrista Ruben Álvarez, o baixista Joe Antonellis e o batería Tito Felix. O seu segundo álbum de estudio, titulado Red. White. Green., estreouse no posto nº 105 da lista Billboard 200 en 2012. O seu terceiro álbum de estudio, The World Is My Enemy Now, publicado o 12 de agosto de 2014, estreouse no posto nº 39 da mesma lista nese ano.
A Rochiña, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Rochiña é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 25 habitantes (16 homes e 9 mulleres).
Fracasados de Antemano
Fracasados de Antemano é un grupo galego de música, formado na Coruña en 2005. O seu estilo é variado, tocando temáticas rock, funk, ska ou reggae.
Historia
Formado na Coruña en 2005 inicialmente como un grupo de versión de rock and roll, volve tras un parón a finais de 2008. En maio de 2010 sacaron o seu primeiro álbum Fracasados de Antemano.
CIFP Porta da Auga
O Centro Integrado de Formación Profesional Porta da Auga é un centro de ensino de formación profesional de Ribadeo segregado do IES Porta da Auga no ano 2005 a raíz dun cambio normativo que esixía que os CIFP tiveran só ensinanzas de FP. Neste centro impartense clases de Administración e Xestión, Servizos Socioculturais e á Comunidade, Electricidade e Electrónica, Edificación e Obra Civil e Transporte e Mantemento dos Vehículos.
Oferta educativa
A oferta educativa comprende os seguintes ciclos formativos:
Universidade de Nova York
A Universidade de Nova York (en New York University) (NYU) é unha universidade privada de investigación que se atopa en Nova York. Fundada en 1831, a NYU é unha das meirandes institucións sen ánimo de lucro de ensino superior nos Estados Unidos. As clasificacións de universidades recollidas por U.S. News and World Report, Times Higher Education e o Academic Ranking of World Universities sitúan áUniversidade de Nova York no top 34 das universidades de todo o mundo. A universidade está organizada en máis de 20 colexios e institutos, que se atopan en seis centros de Manhattan e Downtown Brooklyn. O campus principal está en Greenwich Village, en Lower Manhattan con institutos e centros no Upper East Side, edificios académicos en Wall Street, e o campus de Brooklyn en MetroTech Center do Downtown Brooklyn. A Universidade tamén estabeleceu a NYU Abu Dhabi, a NYU Shanghai e mantén outros 11 Centros Académicos Globais en Accra, Berlín, Buenos Aires, Florencia, Londres, Madrid, París, Praga, Sidney, Tel Aviv e Washington, D.C.
Col chinesa
miniatura|Brassica rapa subsp. chinensis miniatura|Flores. A col chinesa, coia chinesa ou repolo chinés (Brassica rapa, ssp. chinensis ; ; cantonés 黃芽白 wong ah bahk), (tamén hakusai, pak choy, pok choi, bae-chu (en Corea), bok choy ou pak choi, tamén ortografado pachoy en Europa Occidental) é unha variedade de col moi empregada como ingrediente dalgunhas cociñas dos países asiáticos, en especial na cociña chinesa. Trátase dunha verdura da especie Brassica rapa.
Historia
É unha verdura oriúnda do Extremo Oriente. Atopáronse as súas sementes nas escavacións neolíticas dos asentamentos de Banpo. Cultívase na China dende hai máis de 1.500 anos, dende onde chegou ao Xapón a finais do século XIX. Nos últimos anos o seu consumo e produción experimentaron paseniñamente unha difusión aos países de Europa e ás Américas. Formaba parte da dieta culinaria dos chineses do sur no século V. O botanista Li Shizhen xa estudara as propiedades medicinais desta planta.
Actualmente cultívase en Europa, China, EUA e Guatemala.
Usos
200px|left|miniatura|[[Conserva en vinagre de coles chinesas.]] Semellante a unha acelga (Beta vulgaris var. cicla), as súas follas verdes e os seus talos brancos utilízanse na cociña asiática, en especial na cociña chinesa cantonesa. Adoitan prepararse cocidas, salgadas ou en vinagre. Unhas das operacións máis típicas cando se adquiren frescas é:
Unha receita rápida sería cortar as follas moi finas e cocelas uns 3-4 minutos. Sérvense con salsa de soia e sementes de sésamo lixeiramente torradas.
Valor nutricional
Contén altas cantidades de vitamina A, por 4 onzas, arredor de 3500 IU (3086 IU por cada 100 gramos), tamén contén altas cantidades de vitamina C, aproximadamente 50 mg por 4 onzas (44 mg por cada 100 gramos)
Efectos tóxicos
As coias chinesas conteñen glicosinolatos. Estes compostos foron reportados para previr o cancro en pequenas doses, mais a doses moi elevadas resultan tóxicos para os seres humanos. En 2009, unha anciá que estivera consumindo 1 a 1.5 kg de coias chinesas diariamente terminou padecendo hipotiroidismo, chegando a unha coma mixedematosa.
Hai outros síntomas máis leves dun exceso de consumo de coia chinesa, tales como náuseas, mareos e a indixestión en persoas con feble sistema dixestivo. Ás veces isto é causado pola mala preparación.
Anilingus
miniatura|Anilingus O anilingus, anilingua, bico negro ou rimming é unha actividade sexual oral e anal, onde a persoa estimula o ano doutra persoa coa boca (incluíndo beizos, lingua e dentes) e é feito en sexo heterosexual e homosexual para pracer, ou como humillación erótica.
Execución
200px|miniatura|Debuxo dunha muller facendo un anilingus a outra. O pracer do anilingus é principalmente só ao principio do acto. O ano ten unha concentración relativamente alta de finais nerviosos e pode ser unha zona eróxena, e o receptor pode recibir pracer de estímulo anal externo.
Estudos indican que o anilingus é unha práctica sexual rara entre mulleres homosexuais.
Prevención
Entre as prácticas de sexo seguras poderíanse incluír lavado completo da rexión anal antes do anilingus para lavar as partículas fecais externas. Unha lavativa tamén podería reducir o risco de contacto fecal directo.
Betty Boop
Betty Boop é unha personaxe de debuxos animados que apareceu nas series de filmes Talkartoon e Betty Boop, producidas por Max Fleischer e distribuídas pola Paramount Pictures en 1931. Hoxe, Betty é considerada unha das personaxes dos debuxos animados máis coñecidos do mundo e considerada a raíña dos debuxos animados da década de 1930.
Betty tiña un xeito de moza independente e provocadora, sempre con minisaia e as pernas fóra, exhibindo unha liga. Foi en 1930 cando a personaxe inmigrante xudaica comezou a súa "carreira", en Dizzy Dishes, inspirándose nas divas desta década, ao son do jazz (Big Bands). Mais Betty Boop fíxose famosa cando interpretou "Boop-Oop-a Doop-Girl", de Helen Kane, e, así, entrou na historia, participando en máis de 100 animacións.
É unha das personaxes símbolo do parque temático Port Aventura en Tarragona.
Orixes
Betty Boop fixo a súa primeira aparición o 9 de agosto de 1930, en Dizzy Dishes, o sexto na serie Talkartoon de Fleischer. Aínda que a actriz Clara Bow fora o modelo para Betty, ela realmente comezou coma unha caricatura da cantante Helen Kane. Na súa primeira aparición, a personaxe foi creada orixinalmente coma unha especie dun poodle francés humanoide. Após a súa primeira aparición, Betty Boop foi redeseñada como unha personaxe humana en 1932, nos debuxos Any Rags. As súas orellas moles de poodle tornáronse pendentes de argola, e o seu nariz negro canino pasou a ser nariz humano. Betty Boop apareceu coma un personaxe coadxuvante en dez debuxos animados coma unha rapaza flapper, ou sexa, unha moza ben arreglada vestindo saia curta.
Durante as primeiras aparicións, a voz de Betty foi feita por Margie Hines. Alén desta, a voz da Betty foi feita por varias actrices, coma Kate Wright, Bonnie Poe, Ann Rothschild (tamén coñecida como Little Ann Little), entre outras. A voz máis coñecida de Boop foi Mae Questel, que a interpretou en varias curtametraxes, desde 1931 até 1938, e tamén fixo a voz da personaxe no filme Quen enganou a Roger Rabbit? en 1988 e no filme de Felix the Cat (Felix the Cat: The Movie), en 1991. Hoxe en día a súa voz é dobrada polas actrices Cindy Robinson, Sandy Fox, Cheryl Chase e Tara Strong. En 1932, Betty Boop gañou o seu papel e os seus propios debuxos na curtametraxe Stopping the Show, onde aparece coma protagonista.
Código de Produción de 1934
En 1934, as curtametraxes de Betty Boop sufriron alteracións por mor do código de produción que censurou algunhas características, porque antes as curtametraxes eran dirixidas ao público adulto.
Desde o día 1º de xullo de 1934, o código de produción suxeriu que Max Fleischer alterase as características dos seus debuxos e a aparencia da personaxe. Desde entón, Betty deixou de usar roupas moi curtas e pasou a vestir un vestido, ou calquera roupa que cubrise o seu corpo até o pescozo, inclusive que os seus cabelo pasaron a ter menos rolos. Betty tornouse nunha solteira politicamente correcta, posuíndo unha personalidade máis responsábel e máis seria. O código non permitía que a personaxe e un can chamado Bimbo tivesen unha relación amorosa, que sería considerado zoofilia, pois na curtametraxe Betty Boop's Little Pal (1934) Betty pasou a ter un cachorro común chamado "Pudgy" como seu animal de compaña. Dende entón, as súas curtas pasaron a ter historias centradas no público infantil.
En 1939, a produción das curtametraxes de Betty Boop foron fechadas, pois a súa última aparición foi na curta "Rhythm on the Reservation".
Copa do Mundo de Rugby 1987
A Copa do Mundo de Rugby de 1987 foi a primeira edición dos mundiais deste deporte, que se celebrou en Nova Zelandia e Australia e que gañou a primeira. Está organizada pola Asociación Internacional de Rugby (IRB).
Nesta edición viuse a gran diferenza entre as sete seleccións dos membros da IRB e o resto das seleccións, esta circunstancia apréciase en que na metade dos 24 partidos da primeira fase un equipo chegou aos 40 puntos.
Equipos participantes
Sete das 16 prazas foron adxudicadas directamente polos membros da International Rugby Board - Nova Zelandia, Australia, Inglaterra, Escocia, Éire, Gales e Francia – con Suráfrica que non competiu debido ao boicot internacional deportivo contra o apartheid. Para decidir as nove seleccións restantes non se disputou ningunha fase clasificatoria, polo que se convidou ás seleccións de Arxentina, Fixi, Italia, Canadá, Romanía, Tonga, Xapón, Zimbabwe e os Estados Unidos. A selección de Samoa foi excluída con moita controversia, xa que xogaba mellor que algunhas das seleccións convidadas. A selección da Unión Soviética foi convidada, mais rexeitou a invitación por motivos políticos, supostamente pola presenza de Suráfrica como membro permanente da IRB.
Valdés
Valdés é un concello español do Principado de Asturias, e ten como capital Luarca.
Copa do Mundo de Rugby 1987
Equipos participantes
Participan pois na fase final tres seleccións, Inglaterra, Escocia e Gales, que non son recoñecidos internacionalmente como estados independentes. Ademais, Irlanda participa cun equipo integrado polos xogadores de Irlanda do Norte e da República de Irlanda.
Valdés
Historia
Os datos máis antigos da presenza humana no concello de Valdés remóntanse ás épocas prehistóricas, concretamente á etapa do achelense, atopándose ferramentas e industrias de homínidos no sitio de Busto, sendo ata o momento presente o lugar que deu os restos arqueolóxicos máis antigos de todo o norte peninsular. Tamén se localizaron restos industriais destas mesmas etapas nos lugares de Caroyas, Ribón e Paredes. Dentro da era megalita, localízanse varias necrópoles tumularias en zonas limítrofes con Cudillero, Salas, Villayón e en zonas interiores como Villuir, La Granda ou Piedrafita, sendo o campo encontrado en Xugadoiro o máis sobresaínte dentro destes descubrimentos.
Copa do Mundo de Rugby 1987
Sedes
Este mundial tivo as súas sedes en Nova Zelandia e, en menor medida Australia.
Valdés
Historia
Dentro da cultura castrexa, varios son os asentamentos localizados por todo o concello, aínda que a ausencia de escavacións impide determinar con exactitude a data de construción dos mesmos. Presuntamente os localizados no interior eran utilizados polos romanos para os seus traballos nas prospeccións auríferas, e que os atopados nas proximidades costeiras podíanse relacionar co control da vía romana que se dirixía a Lugo. Da época colonizadora romana consérvanse son varias moedas, un selo, e unha lápida cunha inscrición romana atopada en Rellón de Merás, parroquia de Paredes.
Os primeiros datos documentados do concello de Valdés corresponden aos séculos X e XI, nos que se producen varias doazóns, tanto ao bispado de Oviedo, como aos cenobios de Corias e Bárcena, que posuían varias igrexas e terreos do municipio. Xa nestes tempos a poboación de Valdés empezaba a ter unha considerable importancia, sendo dous séculos máis tarde, concretamente no ano 1270, cando o monarca Afonso X o Sabio outorgou a Carta Puebla ao territorio, concedéndolles a partir deste momento e por culpa do desgoberno, roubos e danos que os nobres e cabaleiros cometían coas xentes do lugar, tódolos dereitos reais e liberdades, reservándose a Coroa as posesións eclesiásticas. Sete anos máis tarde Valdés forma parte da creación da irmandade da maioría das vilas do occidente, que se desenvolve no Alto de La Espina, e na cal se comprometen todas elas a colaborar entre si, e rematar cos roubos e delitos na comarca.