cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melian
Descrición e biografía
Thingol encóntrase con Melian nas fragas de Nan Elmoth e queda cativado polo meigallo de amor de Melian durante moitos anos. A súa ausencia provoca que unha gran parte dos seus seguidores fique atrás procurando por el, mentres o resto prosegue cara a Valinor. Máis tarde Melian e Thingol atopan o reino de Doriath na Terra Media. A súa filla Lúthien Tinúviel casa co humano Beren. Deste xeito o sangue Maia de Melian pasa tanto aos elfos como aos homes.
Cando a guerra co Grande Inimigo, Morgoth, chega a Doriath, Melian emprega os seus poderes para defendelo cunha protección chamada a Cintura de Melian (List Melian en Sindarin). Os seus máxicos labirintos de brétemas impedían que ninguén entrase no reino sen o consentimento dela ou de Thingol, sempre que non fosen máis poderosos ca ela. Grazas ao poder premonitorio propio dos Maiar, Melian predí que un día alguén cuxo destino será máis poderoso entrará. Cando Beren chega, tal e como ela predixera, aconsella a Thingol que non envíe a Beren na procura dun Silmaril, misión que acabaría por contribuír á ruína de Doriath. Este é un dos moitos casos en que Melian, grazas á súa sabedoría e aos seus poderes premonitorios, demostra ser máis sensata có seu marido e unha verdadeira raíña das súas terras. O grande lobo maligno Carcharoth tamén atravesa a Cintura. En Doriath Melian convértese tamén en amiga e mentora de Galadriel á que ensina a arte da elaboración do Lembas. Após a marcha de Lúthien e Beren, axuda a Túrin, a súa nai e a súa irmá. Abastece a Beleg de pan Lembas e prevé a súa perdición na súa procura por Túrin. Cando Húrin volta ela é quen anula o meigallo que Morgoth impuxera sobre el.
Trala morte de Thingol, abandona a Terra Media para volver a Valinor, onde chora a perda de seu marido, encerrado nas Estancias de Mandos, e da súa filla, vítima do descoñecido destino da morte humana.
Melian e Thingol foron unha parella única, o único caso no que un Ainu casou cun elfo ou humano. Melian é tamén a única Ainu que tivo fillos nos borradores "oficiais" da obra de Tolkien, aínda que outras criaturas de natureza incerta, como Ungoliant, tamén tiveron descendencia.
Etimoloxía
O nome Melian é sindarin, e deriva do quenya Melyanna, que significa "querido obsequio" ou "obsequio do amor" (quenya melya, "querido, amado" < quenya mel-, "amor", e quenya anna, "obsequio, presente.")
Trinidad, Bolivia
miniatura|dereita|200px|catedral en Trinidad A cidade de Trinidad é a capital do departamento del Beni en Bolivia. Ten unha poboación de 75.540 habitantes segundo o censo de 2001.
It (novela)
It (en galego, «Iso») é unha novela de terror publicada en 1986 polo escritor estadounidense Stephen King. Conta a historia dun grupo de rapaces que son atemorizados por un malvado monstro -ao que chaman «Iso»- que é capaz de cambiar de forma, alimentándose do terror que produce nas súas vítimas.
Argumento
A historia presentase alternada en dúas épocas: o pasado (1957-58) e o presente (1984-85). Os feitos acontecen na comunidade de Derry, no estado de Maine, Estados Unidos. Baixo a cidade, a un nivel inconsciente para tódolos poboadores, un monstro desapiadado de apetito insaciable atormenta á comunidade dende tempos remotos. Este monstro é un ser doutro mundo, capaz de ler as mentes e provocar os medos, os cales constitúen o seu alimento (preferiblemente os dos nenos, pois os seus medos son moi sinxelos de elaborar). O seu disfrace mais común é o de pallaso, chamado Pennywise, o pallaso bailarín, co que atrae as súas xoves vítimas, ás cales aterrará ata a morte. Unha vez saciado o seu apetito, dorme durante case tres decenios, ata que volve a despertar para alimentarse e fartarse, cumprindo así un ciclo sen fin.
Aínda que permanece oculto a maior parte do tempo, enfrontarase dúas veces cos protagonistas da historia; sete rapaces que fanse chamar «Os perdedores». Os seus nomes son: Bill Denbrough, Ben Hanscom, Beverly Marsh, Richie Tozier, Eddie Kaspbrak, Mike Hanlon e Stan Uris.
Pero da Covilhã
Pedro ou Pero da Covilhã, nado en Covilhã cara a 1450 e finado en Etiopía cara a 1530, foi un diplomático e explorador portugués, que pasou os seus derradeiros días entre os sucesores do mítico reino do Preste Xoán.
Traxectoria
Con arredor de 18 anos chama a atención dun castelán que visitaba Covilhã para comprar tecidos e que o convida a servir ao seu amo, Juan de Guzmán, irmán do Duque de Medina Sidonia, un dos fidalgos máis conceptuados de Sevilla; Pero acepta a proposta e parte para Sevilla onde se lle atribúe o papel de espadachín. Impresionado coa desenvoltura de Pero de Covilhã, convídao Juan de Guzmán a participar nos embarques do seu irmán, o Duque coñecido tamén como o Pirata Español; Pero recusa a oferta e, en 1474, acompaña a Juan a Lisboa a unha entrevista con Afonso V de Portugal.
Afonso simpatiza con Pero tamén polo seu dominio de linguas, especialmente a lingua árabe e Juan cede a el Rei os servizos do portugués. É así como Pero da Covilhã, aos seus 24 anos, é admitido como mozo de esporas de Afonso V. Pasado pouco tempo, decide el Rei elevalo a escudeiro, con dereito a armas e cabalo.
Os Currás, Tabeaio, Carral
Os Currás é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 21 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 10 eran homes e 11 eran mulleres.
Pero da Covilhã
Traxectoria
En 1476 acompaña a Afonso V na batalla de Toro, a tentativa fracasada de João de reclamar o trono de Castela. Máis tarde, iría acompañar a Afonso na xornada a Francia para pedir auxilio ao rei Luís XI de Francia na loita polo trono de Castela, que seria rexeitado. Entre tanto, Afonso abdica do trono, para Xoán II.
Logo da execución do Duque de Braganza polas propias mans do rei, Pero da Covilhã foi designado para investigar que nobres conspiraban contra Xoán II, conseguindo identificar a Diogo, Duque de Viseu e Garcia de Meneses, bispo de Évora.
No desexo de el Rei de continuar a obra iniciada por Henrique o Navegante dos Descubrimentos, escolle novamente a Pero da Covilhã para embaixador nos tratados de paz cos bérberes do Magreb (como o rei de Fez e o de Tremecén), que conviñan ao reino para converxer os esforzos na odisea marítima.
Pero da Covilhã tórnase, entre tanto, escudeiro da garda real e casa con Catarina que en poucos meses fica embarazada.
Misión no Oriente
Máis tarde, en 1487, Xoán II envíao xuntamente con Afonso de Paiva en busca de noticias do mítico reino do Preste Xoán e da India; disfrazados de mercadores e adestrados por cosmógrafos rexios e polo rabino de Beja que lles terá indicado as portas da cidadela, no Cairo, parten a cabalo no 7 de maio de Santarém (onde estaba a Corte). Atravesan o Sur da Península Ibérica ata Barcelona, onde chegan a 14 de xuño. Desde aí, unha nao levounos ata Nápoles en dez días e, de aquí ata o arquipélago grego, noutros dez días. Desembarcan na illa de Rodas, que pertencía á Orde dos Cabaleiros de San Xoán de Xerusalén, repousando en casa de frades portugueses.
miniatura|Este mapa ilustra o percurso dos exploradores Pedro e [[Afonso de Paiva|Afonso; o trazado en verde indica o camiño realizado en conxunto, a laranxa, o camiño percorrido polo primeiro, a azul aquel percorrido polo último. A negro, ilústrase a vía marítima para a India, percorrido algúns anos máis tarde, por Vasco da Gama.]]
Rodas sería a última terra cristiá que pisarían. De aí, viaxaron para Alexandría, no Exipto, terra de musulmáns xa, onde compraron algunhas mercadorías para o seu disfrace de mercadores. De presa adoeceran coas chamadas "febres do Nilo", morrendo case. O Naib, lugartenente do Sultán, tómalles as mercadorías dándoos por mortos e sen descendentes. Porén, ambos recupéranse e o Naib restitúelles o valor das mercadorías. A partir de aí tentan reproducir o traxecto das especias no sentido oposto: rumbo a Rosetta da cabalo e de barco ao Cairo. Xúntanse a unha caravana que, percorrendo o deserto pola marxe oriental do Mar Vermello, vai cruzar a Arabia, rumbo logo a Adén, ás portas do Índico; pasan por Suez, Tor, o deserto do Sinaí, Medina e a Meca, a cidade sagrada do Islam, onde tiveron que facer penitencia e rezar ao profeta Mahoma, para manter o disfrace.
Chegan a Adén xa no ano de 1488 e aí sepáranse combinando o reencontro no Cairo, xunto a porta da cidadela, durante o anoitecer dun dos primeiros noventa días de 1491; Afonso de Paiva marcha cara Etiopía en busca do Preste Xoán, e Pero da Covilhã vai para a India.
Pero chega en novembro de 1488 a Calicut, un dos pequenos reinos da India actual, no actual Estado de Kerala. Aí coñeceu un mercador que lle explicou o percorrido das especias; indicoulle a existencia de Sri Lanka, de onde viña a canela, e de Malaisia, a noz moscada, e o papel de Calicut en todo o proceso: era aquí onde afluían as especias, prontas para ser embarcadas rumbo ao Mar Vermello (e, posteriormente, para Venecia).
A 30 de xaneiro de 1491, Pero da Covilhã diríxese ás portas da cidadela do Cairo, conforme o combinado e, en vez de Afonso de Paiva, encontra o Rabí Abraám (o rabino de Beja) e máis outro xudeu portugués, José de Lamego, que lle comunican que Afonso de Paiva falecera alí no principio do mes, de peste, sen poder contar as súas viaxes ou aventuras, sen saber da noticia do nacemento do seu fillo, que Catarina bautizou como Afonso, en homenaxe ao rei, e do feito de Bartolomeu Días, que dobrara o cabo das Tormentas, agora designado Cabo da Boa Esperanza. Mais el Rei Xoán II tería pedido ao Rabí Abraám que fose confirmar a importancia de Ormuz, segundo relatos de José Lamego, que descoñecía que máis importante era Calicut, e non Ormuz.
Así Pero redacta o relatorio para o rei, que lle sería entregado por José Lamego, e parte para Ormuz co Rabí. Aí, Pero da Covilhã deixa o Rabi e regresa a Adén, para saber noticias do Preste Xoán, xa que Afonso de Paiva xa non as pode comunicar. De aí toma un barco ata Zeila, máis ao Sur, xa na costa da Etiopía.
Etiopía
Rico e ben acollido polo emperador Alexandre, descendente do Preste Xoán. Alí casou e tivo fillos, vindo a morrer moitos anos despois. Constatou que a final o mítico reino non era máis que un pobre pobo que tentaba evitar ser esmagado polos veciños musulmáns; e non podería valerlle a Portugal de axuda ningunha, senón que eles terían que ser axudados polos portugueses na loita contra o Islam.
Impedido de saír do país por Nahu, irmán e sucesor de Alexandre, que entre tanto morrera inesperadamente, e que alegaba o costume de non deixar saír os forasteiros que entrasen no reino, recibe terras do soberano e aí quedará como un señor feudal, casando novamente e tendo numerosa descendencia.
Á morte de Nahu, en 1508, Pero da Covilhã é mantido como conselleiro rexio da nova raíña Helena. Por consello seu a raíña envía o embaixador Mateus a Lisboa, acompañándoo dous frades portugueses que por alí apareceran, e polos cales viría Pero da Covilhã a saber da morte de Xoán II, da ascensión ao trono de Manuel I, e dos éxitos de Vasco da Gama e Pedro Álvares Cabral.
Recibiu, entre tanto, a visita dalgúns portugueses a quen terá dado noticias importantes. É, no 1521, encontrado aínda polo embaixador Rodrigo de Lima. O relato das súas viaxes foi enviado ao padre Francisco Álvares polo propio Pero da Covilhã, quen o publicou na Verdadeira Informação das Terras do Preste João das Índias, que foi editada en Lisboa, en 1540.
Anta de Prado Garrido
A anta de Prado Garrido é un monumento megalítico situado a un quilómetro da capital municipal de Vimianzo.
Descrición
Trátase do dolmen máis próximo á vila de Vimianzo. Malia o seu pésimo estado de conservación, aprécianse tres esteos da anta, moi desfeita e coas pedras movidas, entre a maleza. Está situada a uns 250 metros sobre o nivel do mar.
Figura no inventario de Bens Patrimoniais da Xunta de Galicia co código GA15092115. A propiedade do terreo é privada en réxime de explotación forestal.
The People or the Gun
The People or the Gun é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 9 de xuño de 2009. Foi o seu primeiro disco lanzado a través do selo independente SideOneDummy Records, despois de rematar o contrato por dous traballos con RCA Records. O primeiro tema, "Sodom, Gomorrah, Washington D.C. (Sheep In Shepherd's Clothing)", apareceu na páxina de MySpace do grupo antes da edición do álbum.
Which Side Are You On? E.P.
Algunhas edicións do álbum, como a primeira impresión australiana, a de Amazon.de, e versións reservadas nos Estados Unidos a través de Side One Dummy ou mercadas en tendas de disco independente, veñen cun disco extra titulado ''Which Side Are You On? E.P.'' Os temas que inclúe son:
Señorío de Villena
miniatura|250px|Escudo de Armas dos Manuel. miniatura|255px|Extensión do Señorío de Villena en tempos de [[don Juan Manuel, por 1340.]] A base territorial do señorío de Villena estendeuse por unha ampla comarca limitada polo norte co alfoz da Cidade de Cuenca e polo sur co termo da Cidade de Murcia. Este territorio estruturouse fundamentalmente en dous centros políticos: a Terra de Alarcón, ao norte, e a Terra de Chinchilla, ao sur. E, arredor deles, agrupáronse outras vilas con extensións máis reducidas, entre elas, Iniesta, a Terra de Jorquera, Hellín, Tobarra, Almansa, Yecla, Sax e Villena, que, a pesar de conferirlle o nome ao señorío, ocupou unha situación periférica respecto a todo o conxunto. O señorío experimentou durante a súa duración cambios conxunturais externos, debido a anexión temporal dalgunha poboación próxima, como o caso de Villarrobledo, Lezuza, Munera, Jumilla ou Utiel no século XV, ou tamén polas perdas doutras Vilas.
Este conxunto señorial ten unha dobre orixe histórica, por un lado as poboacións da Terra de Jorquera, Hellín, Ves, Tobarra, Almansa, Yecla, Sax e Villena, pertenceron ao infante Manuel de Castela no século XIII, unidas a outras vilas alacantinas, de aí o de denominar este territorio Terra de don Manuel. Por outro lado, o sector norte, a Terra de Alarcón e Iniesta, pertenceu ao reguengo durante o século XII e XIII, sendo incorporado ao señorío de Villena polo referido infante.
Formación do señorío
En 1252, ano no que Afonso X chega ao trono de Castela, o infante Manuel de Borgoña e Suabia, irmán de Afonso o Sabio, figurará a miúdo entre os seus conselleiros, como asinante de documentos reais. Afonso armarao cabaleiro, en 1254, e logo terá oficios e cargos da casa real. Cando foi nomeado alférez do rei, serviu tamén ao seu irmán como embaixador ante o Papa, co que aproveitou para gañarse a amizase da poderosa Orde de Santiago e intentou que Afonso X fora elixido emperador e, ao mesmo tempo, impedir, con notable éxito, os plans para o mesmo fin que tiña Ricardo de Cornualla. En xaneiro de 1261, o infante Manuel e a súa esposa, Constanza, afiliáronse como familiares á orde de Santiago, prometendo axudarlle a esta e ao seu mestre Paio Peres Correia, e facerse enterrar a si mesmos e os seus descendentes no Mosteiro de Uclés, onde levantaron unha capela. Moi probablemente, esta amizade co mestre Paio Peres, unida, desde logo, aos seus servizos á Coroa, valeulle a posesión de Elx, Crevillent, Aspe e o val de Elda, no reino de Murcia, ocupado quince anos antes, pero apenas poboado aínda por cristiáns; que lle foron recoñecidos polo rei en 1262, e que a partir de entón constituíron o núcleo máis forte das súas dispersas posesións. Algunhas referencias indican que Elda pertencíalle con anterioridade a este ano
.
O feito é que, polo menos desde 1262, o infante Manuel é señor de pleno dereito de Elx, Crevillent, Aspe e de todo o val de Elda; e Adiantado do Reino de Murcia, ademais. Nese mesmo ano, na delimitación do bispado de Cartaxena, menciónase «Petrel e Sax e Villena e la tierra de don Manuel nuestro hermano como parte con la tierra del rey de Aragón, e Val de Ayora fasta Confruentes». A falta de documentación impide precisar as condicións nas que se produciu a entrega ó infante Manuel dos seus primeiros señoríos murcianos. Non é improbable, que como suxiren algúns historiadores, a mercede tivera un carácter de apanaxe, daquelas en voga nas cortes europeas; é dicir, confiarlle un dominio a un dos membros da familia real, con excepcionais facultades, que non obstante tería de reintegrase na coroa se faltara herdeiro varón. Desde logo, a doazón non comportaría nin moito menos a soberanía, pero talvez si unha ampla xurisdición, da que Manuel abusaría sen dúbida, rodeándose dun cerimonial semellante ao dos reis, exercendo un poder omnímodo no cobro de tributos, repartindo herdades entre os seus vasalos etc.
Akon
Aliaune Badara Akon Thiam, máis coñecido por Akon, nado en Saint Louis (Missouri) o 30 de abril de 1973, é un cantante de rap e R&B e produtor musical estadounidense de orixe Senegalesa.
Traxectoria
Nado nos Estados Unidos, onde residía a súa familia, seu pai Mor Thiam, músico senegalés que tocou con importantes grupos de jazz. Akon viviu en Dakar ata os sete anos cando a súa familia se move definitivamente a Nova Jersey. Akon afirma que durante tres anos estivo en prisión e durante ese tempo aprendeu o que lle podía ofrecer a música. Fíxose famoso co sinxelo de 2004 Locked Up extraído do seu primeiro álbum Trouble. No seu segundo álbum, Konvicted, incluíase o sinxelo  Smack That polo que foi nomeado ós Premios Grammys. É o fundador de dous selos discográficos Konvict Muzik e Kon Live Distribution.
Oruro
miniatura|dereita|200px|Oruro A cidade de Oruro é a capital do departamento de Oruro en Bolivia. Ten unha poboación de 201.230 habitantes segundo o censo de 2001.
Ralph Sampson
Traxectoria
Elixido no primeiro posto do Draft da NBA polos Houston Rockets, na súa primeira temporada na competición fixo unha media de 21,0 puntos e 11,1 rebotes por partido, o que lle valeu para ser nomeado Rookie do Ano. Tras manter a súa achega durante tres anos, na temporada guiou xunto a Hakeem Olajuwon aos Rockets ás Finais da NBA, eliminando nas finais de conferencia a Los Angeles Lakers de Magic Johnson, James Worthy e Kareem Abdul-Jabbar. No quinto encontro desa eliminatoria, Sampson deu a vitoria ao seu equipo cunha canastra sobre a bucina.
A partir de aí, a súa carreira comenzou a deteriorarse debido aos seus problemas de xeonllo. En 1988 foi traspasado aos Golden State Warriors, onde as lesións limitaron moito o seu xogo. En 1989 foise aos Sacramento Kings para xogar as temporadas e, facendo unha media de 4,2 e 3 puntos respectivamente. Finalizou a súa carreira na NBA cos Washington Bullets en, facendo unha media de 2 puntos por encontro. Antes de retirarse, xogou oito partidos no Unicaja Málaga da Liga ACB. O 2 de abril de 2012, anuniouse a súa incorporación ao Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.
Trompeta pocket
miniatura|250px A trompeta pocket é un tipo de trompeta máis pequena que a trompeta normal en si bemol.
A diferenza entre estas dúas é que o tubo da trompeta pocket está mais encurvada, o que fai que pareza unha trompeta máis pequena e menos longa, pero a pesar diso, só se diferencia da trompeta no visual, xa que tamén solen estar afinadas en si bemol e o rexistro é o mesmo.
Sementeira (álbum)
Sementeira é o terceiro álbum de estudio do grupo galego de folk Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1978, baixo o selo Philips.
Hermann Paul
Hermann Otto Theodor Paul, nado en Magdeburgo o 7 de agosto de 1846 e morto en Múnic o 29 de decembro de 1921, foi un filólogo alemán, expoñente da Escola neogramática que influíu profundamente na indoeuropeística entre os séculos XIX e XX.
Traxectoria
Nado en Magdeburgo, no distrito de Salbke, Paul ensinou filoloxía xermánica nas universidades de Leipzig (1873-1874), de Friburgo (1874-1893) e finalmente na de Múnic, onde chegou a ser reitor o 11 de decembro de 1909.
Expoñente do movemento dos Neogramáticos, no centro das súas investigacións estivo a lingüística indoeuropea. A súa contribución - sucesivamente afondado por August Leskien - constituíu o "cánon" da doutrina neogramática. A súa obra principal, neste campo, foi Prinzipien der Sprachgeschichte de 1880, sucesivamente revisto e ampliado. Foron tamén notábeis as súas contribucións á xermanística, ámbito no que fundou e dirixiu a revista Grundriss der germanischen Philologie e ao cal contribuíu en particular con Mittelhochdeutsche Grammatik (1881), Deutsches Wörterbuch (1897) e os cinco volumes da súa Deutsche Grammatik (1916-1920).
Currospedriños, Refoxos, Silleda
Currospedriños é un lugar da parroquia de Refoxos no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2010 tiña 18 habitantes (nove homes e nove mulleres), menos ca en 2000.
Umeå
Umeå é unha cidade que se atopa no país escandinavo de Suecia, concretamente situada no condado de Västerbotten; a 600 km a Norte de Estocolmo.
Datos xeográficos
A finais da década 2000 - 2009 a poboación rondaba os 110.700 habitantes. Abarca unha superficie de 2.331,4 km². A universidade de Umeå foi inaugurada nos anos 1950.
Unión Monárquica Nacional
A Unión Monárquica Nacional (UMN) foi un partido político español, fundado en 1930 por ex-dirixentes da ditadura de Primo de Rivera, ao desaparecer esta, e no que se volverían reunir os antigos membros da Unión Patriótica, o partido único da ditadura.
Historia
miniatura|150px|Rafael Benjumea, Conde de Guadalhorce, membro da UMN. O partido xa estaba formado o 24 de marzo de 1930, oito días despois do falecemento do ditador Miguel Primo de Rivera, aparecendo José Antonio, fillo do ditador, como vicesecretario segundo na Xunta Nacional xa constituída. Posteriormente, ao reunírense moitos dos exministros da ditadura no enterro de Primo de Rivera, o 3 de abril de 1930, dous meses despois de perderen o poder, aproveitaron para asinar un manifesto do novo partido. Del saíu o programa que se publicou na prensa o día 5 e no que xunto á defensa de Primo de Rivera e maila súa obra, se precisaba a defensa de "unha España grande, gloriosa, culta, cristiá, tolerante, ordenada, traballadora, progresista, respectada no estranxeiro e con fonda fe nos seus altos destinos".
As figuras máis destacadas eran José Calvo Sotelo, Ramiro de Maeztu, José de Yanguas Messía, Eduardo Callejo de la Cuesta, Galo Ponte y Escartín, o marqués de Quintanar, Manuel Delgado Barreto -director de La Nación-, o expresidente do comité executivo de Unión Patriótica, José Gavilán, José Antonio Primo de Rivera e Rafael Benjumea, conde de Guadalhorce, que se converteu no xefe do partido por desexo do falecido ditador e Santiago Fuentes Pila como secretario xeral. A súa ideoloxía, a parte de defender o legado da ditadura, consistía nun nacionalismo católico como o expresado por Ramiro de Maeztu.
Durante todo o ano 1930, meses antes da proclamación da Segunda República Española, foron practicamente a única formación organizada politicamente que reivindicou o réxime monárquico. Seguirá funcionando até abril de 1931 cando se disolveu por mor dos pésimos resultados obtidos nas eleccións municipais do 12 de abril, que acabaron traendo a Segunda República.
Ao proclamarse a República, unha gran parte dos seus dirixentes foron procesados e encarcerados. Outros como José Calvo Sotelo ou o conde de Guadalhorce tiveron que se exiliar. En 1934, durante o Bienio radical-cedista, trala amnistía concedida, os seus dirixentes foron rehabilitados e iranse reintegrando na vida política a través dun novo partido fundado por José Calvo Sotelo, Renovación Española.
Reino de Romanía
Unificación e monarquía
O 5 de xaneiro de 1859 o coronel Alexandre Ioan Cuza é elixido príncipe de Moldavia, e uns días despois, o 24 de xaneiro, é igualmente elixido príncipe de Valaquia. Esta unión dos dous principados baixo un único soberano quedou formalmente establecida o 5 de febreiro de 1862 cando quedou creado o Estado de Romanía baixo dominio feudal do Imperio otomán coa constitución dunha asemblea na cidade de Bucarest como capital do novo estado.
Unión Monárquica Nacional
Historia
Tralo golpe de estado de 1936, algúns dos seus dirixentes foron vítimas da represión producida no bando republicano.
Reino de Romanía
Unificación e monarquía
As numerosas reformas iniciadas por Cuza, entre as que destacan a reforma agraria e a emancipación dos servos, fixeron que, o 23 de febreiro de 1866, unha coalición de conservadores e liberais radicais, coñecida como a "Coalición Monstruosa", obrigase ao rei a abdicar. Cuza é substituído polo príncipe alemán Karl de Hohenzollern-Sigmaringen quen é proclamado príncipe de Romanía co nome de Carol I.
Tempada 1998 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1998 foi a 20ª edición do Campionato de Galicia de Rally. O campión foi Germán Castrillón, que logrou ese ano o cuarto dos seus seis títulos.
Reino de Romanía
Unificación e monarquía
En 1916, o sucesor de Carol I, Fernando I, racha a neutralidade que o seu antecesor declarara ao iniciarse a primeira guerra mundial e Romanía, entra no conflito ao lado aliado. O territorio romanés resulta invadido polo exército austroalemán e o país vese obrigado a solicitar a paz en 1917. Malia iso, en 1918, coa vitoria aliada Romanía logra ver incrementado o seu territorio coa adhesión dos territorios de Transilvania, Besarabia e Bucovina co que ficou configurada a "Gran Romanía". Esta unión foi confirmada en 1920 polo Tratado de Trianon.
miniatura|150px|esquerda|Escudo de Armas do Reino de Romanía
O período de entreguerras
Trala primeira guerra mundial apróbase, en 1923 a Constitución, mais os sucesivos gobernos do período de entreguerras obviárona completamente mantendo só a aparencia dunha monarquía constitucional liberal.
O Partido Liberal Nacional dominará o panorama político de Romanía entre 1922 e 1927, período no que irá derivando progresivamente cara posturas ditatoriais que provocarán en 1927 a súa caída e a chegada ao poder do Partido Nacional Campesiño.
Ese mesmo ano é o do falecemento do rei Fernando I quen, en 1925, obrigara a renunciar aos seus dereitos herditarios ao seu fillo Carol debido aos continuos escándalos maritais que protagonizara. O sucesor no trono romanés foi o neto de Fernando e fillo de Carol, Miguel I, de tan só seis anos de idade, polo que o goberno ficou en mans dun rexente, o seu tío o príncipe Nicolás ata que, en 1930, apoiado polo Partido Nacional Campesiño, Carol logrou recuperar o trono e ser coroado rei como Carol II.
A situación que se atopa o novo rei, influenciada pola crise internacional de 1929, é a dun fondo malestar social, con numerosas folgas e un alto nivel de desemprego. Esta situación prolongarase durante toda a década dos anos trinta na que se sucederán até 25 gobernos distintos, e favorecerá a aparición da Garda de Ferro, un movemento fascista que explotará o crecente ultranacionalismo, o medo ao comunismo e o sentimento antisemita da poboación.
Esta situación irase tensando progresivamente ata que, o 10 de febreiro de 1938, o rei Carol II estableza unha ditadura que se manterá até o 7 de marzo de 1939.
A Segunda Guerra Mundial
250px|miniatura|Reino de Romanía, 1939 miniatura|right|250px 250px|miniatura|Romanía despois de 1945
En 1940, nos inicios da segunda guerra mundial, o territorio de Transilvania setentrional foi cedido a Hungría no Segundo Premio de Viena, os de Besarabia e o norte de Bucovina á Unión Soviética e a parte meridional de Dobruia a Bulgaria. Todo isto seguindo as liñas que a Alemaña Nazi establecera no Pacto Molotov-Ribbentrop.
Tras estas derrotas políticas, o rei vese premido para nomear ao xeneral Ion Antonescu como Primeiro Ministro o 4 de setembro de 1940. Dous días despois, Antonescu fai abdicar ao rei Carol II e Miguel I sobe ao trono. Ion Antonescu apoiaríase na Garda de Ferro para acumular poder, mais logo inicia unha sanguenta purga contra o partido fascista.
Durante a Segunda Guerra Mundial, Antonescu achega ao seu país á Alemaña Nazi, e os exércitos romaneses participan na invasión da Unión Soviética en 1941. As súas tropas quedan destruídas entre 1943 e 1944, e a finais deste ano o Exército Vermello achégase ás fronteiras romanesas. Antonescu é derrocado nun golpe de estado liderado polo Rei Miguel I, e cambia de bando, permitindo a entrada de tropas soviéticas a Romanía. Até o final da guerra, as tropas romanesas loitarían á beira das soviéticas contra Alemaña.
O Couto, Refoxos, Silleda
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Chinote, Becín, Guitiriz
Chinote é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Manuel Álvarez Díaz
Manuel Álvarez Díaz, coñecido como Sordo, nado en Noceda del Bierzo (León) en 1912, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
A mediados de 1945 reorganizou o PCE en Vigo antes de fuxir ao monte en xuño de 1946. Pertenceu ao grupo de Benigno Andrade García que en novembro de 1946 se uniu ao destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia controlado por Manuel Simón Campos. Desapareceu despois da eliminación do destacamento en maio de 1947.
Jönköping
Jönköping é unha cidade e un municipio sueco situada un 350 km ao suroeste de Estocolmo na beira sur do lago Vättern. Jönköping é a capital de provincia de Jönköping e está situada na provincia histórica Småland.
A municipalidade de Jönköping
O municipio de Jönköping (en sueco Jönköpings kommun) está conformado por tres cidades: Jönköping, Huskvarna e Gränna, os terreos circundantes e a illa Visingsö. O municipio de Jönköping ten 121.000 habitantes. Huskvarna está situada preto de Jönköping. Alí están situadas fábricas de máquinas de coser e motoserras.
Hai sete cidades irmás de Jönköping: Svendborg e Slagelse en Dinamarca, Bodø en Noruega, Kuopio e Valkeakoski en Finlandia, Lääne-Viru en Estonia e Tianjin na China.
A cidade de Jönköping
A cidade de Jönköping ten 85.000 habitantes. Hai moitas igrexas. As igrexas maiores son a igrexa Sofia no oeste, e a igrexa Kristina ao leste do centro. Hai unha escola superior, un hospital e algúns museos. Hai dous lagos menores, Munksjön e Rocksjön.
No leste de cidade hai un estadio cuberto, propiedade do equipo de hóckey sobre xeo HV71. O estadio chámase Kinnarps Area.
Persoas famosas de Jönköping son:
Des Moines, Iowa
Des Moines (do francés: Os monxes) é a capital e a cidade máis extensa do estado do Iowa (Estados Unidos). Foi incorporada o 22 de setembro de 1851 como o Forte Des Moines, ata que foi acurtado a "Des Moines" en 1857. A área metropolitana que abarca 5 condados ocupa o lugar 92 no país en termos de poboación de acordos a cálculos do 2006 con 534.230 residentes segundo o United States Census Bureau.
Historia
Des Moines foi fundada en maio de 1843 cando o capitán James Allen construíu un forte onde os ríos Des Moines e Racoon converxen. Allen quixo chamarlle Forte Racoon, pero o Departamento Americano para a Guerra obrigoulle a chamarlle Forte Des Moines. O nome orixinal de Des Moines non está claro. Podería facer referencia ao  río de Moingonas, chamado así pola tribo india que vivía nesa zona. Outros cren que é polos monxes trapistas, algúns dos cales vivían en covas próximas ao río. Outros, con todo, conectan Des Moines con De Moyen, en francés no medio, dada a súa localización entre o Río Mississippi e o Missouri.
Os colonos instaláronse cerca do forte e, o 25 de maio de 1846, o forte Des Moines converteuse no asento de Polk County. O 22 de setembro de 1851 foi incorporado como cidade, e a súa carta magna foi aprobada o 18 de outubro. En 1857, o nome "Forte Des Moines" foi acurtado a "Des Moines" e converteuse na capital de Iowa, abandonando a Iowa City como antiga capital. Cara a 1900, Des Moines era a cidade máis poboada con 62.139 habitantes. En 1907, a cidade adoptou un Goberno de Comisión de cidade coñecido como o plan Des Moines, nomeando un alcalde electo e 4 comisionados que eran responsables de traballos públicos, propiedade pública, seguridade pública e finanzas. Esta forma de goberno foi abolida en 1950 a favor dun goberno de xerente de consello.
Como moitas cidades, Des Moines comezou a perder poboación aos suburbios, contando con 208.982 habitantes en 1960. A construción do Sistema de autoestradas interestatais durante finais dos 1950 e comezos dos 1960 facilitou o acceso aos suburbios.
Des Moines protagonizou moitos titulares durante a gran inundación de 1993. Fortes choivas durante xuño e xullo causaron o aumento do caudal dos ríos Des Moines e Racoon por encima dos diques. Esta inundación deixou a unhas 250.000 persoas sen auga corrente durante 12 días e sen auga potable durante 20 días.
A maior zona de construción é o centro. O novo Centro de Ciencias de Iowa e o Centro de Eventos de Iowa foron abertos en 2005, mentres que a nova á central da Biblioteca Pública de Des Moines, deseñada por Davis Chipperfield, foi aberta o 8 de abril de 2006. Moitos rañaceos convertéronse en lofts para solteiros.
A área metropolitana de Des Moines sufriu tamén un boom, en especial os suburbios do oeste, que teñen ao redor de 50.000 persoas e é o fogar do Centro Jordan Creek, a tenda máis grande de Iowa, incluíndo un novo campus que estará terminado en 2007.
Xeografía e clima
De acordo ao United States Census Bureau, a cidade ten unha área total de 200.1 km. cadrados. Deles, 196.3 son terra e 3.8 auga.
En novembro do 2005, os votantes de Des Moines aprobaron unha medida que permite á cidade anexarse certas parcelas de terra nas esquinas sur, nordés e sueste de Des Moines, particularmente áreas que limitan coa estrada estatal 5 e a federal 65.
Suburbios
Os suburbios de Des Moines inclúen Altoona, Ankeny, Bondurant, Carlisle, Clive, Grimes, Indianola, Johnston, Norwalk, Pleasant Hill, Polk City, Urbandale, Waukee, West Des Moines e Windsor Heights.
Demografía
De acordo ao censo do ano 2000 había 198.682 persoas, 80.504 fogares e 48.704 familias residindo na cidade. A densidade de poboación era de 1.012 hab/km². Había 85.067 unidades habitacionais cunha densidade media de 433,3/km². A composición racial da cidade era 82,29% de brancos, 8,07 de negros ou afroamericanos, 0,35% de nativos, 3,50% de asiáticos, 0,05% das illas do Pacífico, 3,52% doutras razas e 2,23% de dúas ou máis razas. O 6,61% da poboación eran hispanos ou latinos.
Kurobe
Kurobe (黒部市, くろべし, Kurobe-shi) é un concello xaponés da prefectura de Toyama. Está situado ao leste da prefectura, ao norte da rexión de Chūbu, no centro da rexión de Hokuriku, e no centro así mesmo da illa de Honshu. Ten 426,34 km² de superficie e unha poboación de 42.297 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 99,2 hab./km².
Des Moines, Iowa
Demografía
Había 80.504 fogares dos cales 29,5% tiñan fillos menores de 18 anos vivindo con eles, 43,7% eran parellas casadas vivindo xuntos, 12,6% tiñan ama de casa sen un esposo presente e 39,5% non eran familias.
Na cidade a poboación está dispersada así: 24,8% menores de 18 anos, 10,6% de 18 a 24 anos, 31,8% de 25 a 44, 20,4% de 45 a 64 e 12,4% con 65 anos ou máis. A idade media era 34 anos. Por cada 100 mulleres había 93,8 homes. Por cada 100 mulleres de 18 anos ou máis había 90,5 homes.
Kurobe
O concello de Kurobe limita cos concellos de Uozu, de Kamiichi, de Tateyama, de Nyūzen, de Asahi, (son da prefectura de Toyama); de Ōmachi e de Hakuba (son da prefectura de Nagano).
Des Moines, Iowa
Demografía
O ingreso media por fogar era 38.408 dólares EUA, e o ingreso medio por familia era de 46.590 dólares EUA. Os homes tiñan un ingreso media de 31.712, contra 25.832 para as mulleres. O ingreso per capita da cidade era de 19.467 dólares EUA. Preto do 7,9% das familias e 11,4% da poboación estaban por baixo da liña de pobreza incluíndo 14,9% daqueles menores de 18 e 7,6% daqueles con 65 anos ou máis.
Economía
Des Moines é a sede de tres importantes empresas americanas: "Principal Financial Group", empresa de servizos financeiros; "Meredith Corporation" de publicidade e "Ruan Transportation", unha empresa de transportes.
Outras corporacións importantes como Wells Fargo, Grupo ING ou John Deere realizan importantes negocios en ou cerca da área metropolitana. A revista Forbes clasificou a Des Moines como o 11º "Mellor Lugar de Negocios" en 2006.
Clupeinos
miniatura|200px|[[Clupea harengus.]] miniatura|200px|[[Sprattus sprattus.]] A dos clupeinos (Clupeinae) é unha unha subfamilia de peixes teleósteos da familia dos clupeidos (Clupeidae).
A subfamilia comprende algunhas das especies de peixes das máis consumidas pola humanidade, como as dos xéneros Clupea (arenques), Sardina, Sardinella (sardiñas) e Sprattus (espadíns).
O seu rexistro fósil abarca desde o eoceno (hai 55 millóns de anos) até a actualidade.
Xéneros
A subfamilia comprende os seguintes xéneros:
Juan Carlos Mandiá
Juan Carlos Mandiá Lorenzo, nado en Alfoz o 17 de xaneiro de 1967, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba de defensa.
Como xogador
Con 14 anos, un observador do Real Madrid tras gustarlle o seu xogo como central infantil da selección galega levouno ao club madridista a realizar unhas probas de selección baixo a supervisión de Luis Molowny.
Mandiá xogou a partir daquela no Castilla CF (denominación por entón do filial do Real Madrid), na Segunda División. Foi un fixo na defensa do filial madridista, pero só puido debutar co primeiro equipo en 2 ocasións.
Debutou con só 17 anos en Primeira División de España o 9 de setembro de 1984 co Real Madrid CF no Molinón contra o Sporting de Xixón, partido da xornada 2ª que finalizou con empate a uns. Mandiá xogou os 90 minutos. O seu debut produciuse por mor dunha folga de xogadores profesionais que afectou a Liga na tempada 1984/85. O adestrador madridista daquel partido foi Amancio Amaro. Anos despois do seu debut en Primeira, na tempada 1987/88, volveu disputar un partido co Real Madrid: foi o 16 de abril de 1988 contra o Celta en Balaídos. Daquela o adestrador do Real Madrid CF era Leo Beenhakker.
Tras concluír o seu paso polo Real Madrid, Juan Carlos Mandiá fichou por unha tempada (1988/89) no RCD Espanyol, co que xogou 21 partidos en Primeira División.
Na tempada seguinte marchou ao Celta de Vigo, e alí estivo 4 tempadas. Na primeira, a tempada 1989/90 xogou 26 partidos e o equipo descendeu a Segunda División. As 2 campañas seguintes o Celta xogou en Segunda, onde quedou de 14º e campión respectivamente. Xa na 1992/93, a súa cuarta no club vigués, xogou só 2 partidos en Primeira División.
Posteriormente marchou ao CD Logroñés, onde as tempadas 1993/94 e 1994/95 xogounas en Primeira División, con 24 e 14 partidos respectivamente en cada unha. Na 1994/95 o equipo rioxano descendeu. En 1995 fichou polo CD Toledo en Segunda División, onde permaneceu durante 2 tempadas. Na 1995/96 xogou 2.862 minutos en 34 partidos, e na 1996–97 xogou 2.943 minutos en 33 partidos. Na tempada 1997/98 fichou polo Córdoba CF en Segunda División B. Na súa primeira tempada no club verdibranco o equipo quedou sexto. Foi na súa segunda tempada cando conseguiu o ascenso a Segunda División, pois o equipo quedou terceiro na liga regular e ascendeu na liguiña de ascenso. Na tempada 1999–00 xogou 8 partidos e foi a da súa retirada como xogador de fútbol.
Adestrador
Na súa etapa como xogador aproveitou para obter os títulos de adestrador. En 1996 conseguiu o nivel 1, en 1997 o nivel 2 e en 2000 o nivel 3.
Os seus primeiros pasos como adestrador fíxoos na canteira do Real Madrid, ata que fichou en novembro de 2002 polo seu primeiro club profesional, o Club Deportivo Logroñés. Fíxose cargo do equipo tras a destitución de Ico Aguilar, e os branquivermellos quedaron terceiros no Grupo II de Segunda B e disputaron a liguiña de ascenso a Segunda División, aínda que non ascenderon. Tras o seu paso polo equipo rioxano, estivo libre ata que o Hércules CF o fichou tras a destitución de José Carlos Granero. Co Hércules finalizou subcampión do Grupo III de Segunda División B e realizou unha gran promoción de ascenso contra AD Ceuta e RSD Alcalá, co que ascendeu a Segunda División.
Na tempada 2005–06 continuou adestrando o Hércules no seu regreso a Segunda División, ata que foi destituído tras moitos problemas internos na cúpula directiva. Na tempada 2006–07 fichou polo Real Madrid Castilla como segundo adestrador de Míchel no filial en Segunda División. O Castilla descendeu a Segunda B, e na 2007–08 Mandiá fíxose cargo do equipo como adestrador. O Castilla quedou no 5º lugar, a un só punto de disputar a fase de ascenso a Segunda División.
Trala súa tempada no filial madridista, o 21 de maio de 2008 anunciouse por parte do Hércules a súa fichaxe para as dúas seguintes tempadas. O equipo herculano dotou a Juan Carlos Mandiá do control deportivo do primeiro persoal, nomeouno adestrador e director xeral deportivo. O 19 de xuño de 2008 foi presentado oficialmente como adestrador do Hércules de Alacant para as tempadas 2008–09 e 2009–10. O técnico regresou ao club alacantino xunto con técnicos da súa confianza como o preparador físico Kike Sanz, o segundo adestrador Antonio Puche, ou o adestrador de porteiros José Ramón de la Fuente. Nesa tempada o Hércules conseguiu o ascenso. Anos máis tarde, no verán de 2010, Mandiá foi nomeado polos medios de comunicación como un dos implicados no pagamento de diñeiro a terceiros equipos, dentro da campaña do ascenso
Os días 24 e 25 de xuño de 2009 saíron á luz as avanzadas negociacións entre Mandiá e o Racing de Santander. O 26 de xuño de 2009 confirmouse que Juan Carlos Mandiá adestraría o Racing por unha tempada con opción a outra xunto co seu equipo técnico. Debutou como adestrador de Primeira División co Racing de Santander o día 30 de agosto de 2009 contra o Getafe en El Sardinero.
Tras a mala serie do equipo cántabro, o 9 de novembro de 2009 Mandiá foi destituído como adestrador do Racing.
En decembro de 2013 firmou como adestrador do Deportivo Alavés, club que adestrou até marzo de 2014 cando foi cesado e substituído por Alberto López.
Indianapolis, Indiana
Indianapolis, ou Indianápolis, é a capital do estado americano de Indiana. De acordo co censo de 2000, a súa poboación é de 791.926, converténdoa na cidade máis poboada de Indiana. É, á súa vez, a capital do condado de Marion, que segundo o censo de 2003, tiña unha poboación de 863.216 habitantes. Foi fundada en 1821 e cobre unha área de 966,3 km².
Historia
Fundada como a capital estatal en 1821 segundo a Asemblea Xeral de Indiana, antes da súa fundación oficial Indianapolis era unha área pantanosa chamada Fall Creek Settlement por algúns comerciantes de peles. O primeiro colono europeo-americano, crese que é George Pogue, que se estableceu o 2 de marzo de 1819 cunha dobre cabana de tronco ao longo do río Branco (actualmente é o Parque estatal Río Branco no centro de Indianapolis).
O estado designou a Alexander Ralston para que deseñase a nova capital. Ralston era un aprendiz do arquitecto francés Pierre L'Enfant, Ralston axudou a L'Enfant a planificar Washington DC. O plan orixinal de Ralston para Indianapolis era o dunha cidade de só unha milla cadrada. Baixo o plan de Ralston, no centro da cidade foi colocado o Círculo do Gobernador, o cal era o sitio onde se construiría a mansión do Gobernador. Isto foi usado como mercado durante máis de seis anos. Aínda que a mansión terminou de ser construída en 1827 ningún Gobernador viviu nela. finalmente foi demolida en 1857 e no seu lugar construír o Monumento Círculo usado como círculo para o tráfico e o Monumento de Soldados e Mariñeiros, deseñada polo arquitecto alemán Bruno Schimtz e terminada en 1901.
Desenvolvemento económico e político
Indianapolis entrou nun período de gran prosperidade ao principio do século XX, durante este tempo a cidade testemuñou o gran progreso económico, social, e cultural. A maior parte disto era debido ao descubrimento dun enorme depósito de gas natural no centro-este Indiana en 1886, o famoso Campo de Trenton. Uns anos máis tarde descubriuse aceite. O Campo de Trenton foi xacemento petrolífero e o depósito de gas natural máis grande do mundo. O goberno estatal ofreceu unha fonte de subministración gratis de gas natural ás fábricas que foron construídas alí. Isto conduciu a un aumento de industrias fabricantes de cristrais e de automóbiles.
Xeografía
300px|miniatura|dereita|Centro da cidade vista aérea Segundo a oficina de censo dos Estados Unidos a área total é 953,5 km², dos cales 936,2 km² corresponden a terra e os 17.3 km² a auga.
Clima
Indianapolis posúe un clima moderado, con veráns cálidos e invernos moi fríos.
As temperaturas outonais son moi agradables rodeando os 18 °C. O verán pode ser moi quente, cun clima bastante húmido. Os meses máis cálidos son xullo e agosto, as temperaturas alcanzan ao redor de 31 °C. Os meses de inverno decembro, xaneiro e febreiro son os máis fríos do ano e as temperaturas descenden ata baixo cero. Tamén se xeran nevadas especialmente nos meses de xaneiro e febreiro. A media anual de neve caída son de 58 centímetros.
A precipitación anual media é de 102 cm.
O mes máis caloroso é xullo cunha máxima de 30 °C e unha mínima de 16 °C. En canto ao mes máis xeado é xaneiro cunha máxima de 1 °C e -8 °C de mínima. Os marcas de temperatura máxima e mínima foron:
Demografía
A clasificación racial é como segue:
Fogar: das 320,107 casas que hai na cidade nun 29.8% delas viven menores de 18 anos. 40,6 % son parellas casadas que viven xuntas, 15,1 % teñen un integrante feminino como xefe de fogar sen marido presente, e 39,8 % non son familias. 32 % das vivendas son habitadas por só unha persoa. 8,5 % ten soamente un dono de 65 anos de idade ou máis.
A distribución de idades: do total da poboación 25,7 % é menor de 18 anos, 10,2 % desde os 18 aos 24 anos de idade, 32,9 % desde 25 aos 44, 20,3 % dos 45 ata os 64 anos, e 11 % entre os 65 anos ou máis. A idade media é 34 anos. Por cada 100 mulleres hai 93,7 homes.
A renda: para manter unha vivenda é de 41.964 dólares, e para manter unha familia son 48.755 $. Os homes teñen unha renda de 36.302 $ e as mulleres 27.738 $. A renda per cápita é de 21.640 $. 14.8% da poboación e das familias están baixo a liña de pobreza.
Política
Indianapolis utiliza un sistema político chamado Unigov, o cal é a combinación da maioría dos servizos de goberno cos servizos do condado. O unigov foi creado en 1970.