cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgii Chicherin
Primeiros acordos coa Alemaña derrotada
Durante o conflito con Polonia, Alemaña mantivo unha neutralidade favorable en realidade aos rusos. Ao mesmo tempo, celebrábanse as primeiras conversacións que conduciron a un primeiro acordo en abril de 1920: un de intercambio de prisioneiros que establecía unhas oficinas para regulalo a que serviron de primeiras sedes diplomáticas oficiosas. O acordo xermano-soviético do 6 de maio de 1921 ampliou as competencias destas oficinas para incluír nelas o comercio bilateral e supuxo o recoñecemento oficioso de Rusia por parte de Berlín. En outubro do mesmo ano e co obxectivo de reforzar as relacións económicas entre os dous países, o Goberno soviético enviou a Nikolai Krestinskii, primeiro como representante plenipotenciario e máis tarde como embaixador oficial. Krestinskii secundaba a orientación pro-xermana de Chicherin e axudou a cimentar as relacións entre os dos países durante o seu longo período como embaixador. Mentres que as negociacións con Alemaña frutificaban, as que se levaban a cabo en Gran Bretaña coa fin de lograr financiamento fracasaban: o Goberno británico insistía en obter concesións que, en opinión dos soviéticos, houbesen suposto a entrega do poder político ás potencias capitalistas a cambio de créditos. A finais de 1921 e grazas ao uso da ameaza velada dun acordo entre os franco-británicos e os soviéticos baseado no Tratado de Versalles —que permitía aos soviéticos reclamar compensacións de guerra a Alemaña—, Chicherin logrou que os alemáns se aviñesen a tratar inmediatamente o recoñecemento oficial do Goberno moscovita e a normalización das relacións diplomáticas e as diferenzas sobre a débeda. As conversacións bilaterais, porén, non conduciron aos resultados esperados polo comisario. En febreiro de 1922 e ante o rexeitamento do novo ministro de Asuntos Exteriores alemán, Walther Rathenau, a aceptalas condicións soviéticas, Chicherin puxo fin ás negociacións e preparouse para acudir á conferencia de Xénova.
Rexeitamento da Sociedade de Nacións
Chicherin mostrouse tamén contrario á Sociedade de Nacións, que consideraba un pacto dos Aliados contra Alemaña e Rusia, establecida para evitar a propagación do socialismo por Europa e para garantir o dominio franco-británico do continente. Para Chicherin, a Sociedade trataba de restablecer o capitalismo do século anterior e ameazaba a independencia das nacións pequenas; a potestade para impoñer sancións aos países agresores era para el un pretexto para poder lanzar invasións militares e entremeterse nos asuntos internos dos Estados. Á acción da Sociedade, opoñía o uso de acordos bilaterais e a celebración de conferencias internacionais para tratar asuntos concretos.
Fracaso de Xénova e acordo xermano-soviético en Rapallo
As potencias aceptaron a suxestión de Chicherin de tratar nunha conferencia internacional no problema da reconstrución europea trala guerra mundial e convocaron as Conferencia de Xénova da primavera de 1922 —a primeira conferencia internacional á que se invitaba ao Goberno soviético—. O comisario de Asuntos Exteriores mostrárase disposto a recoñecer as débedas rusas, aínda que ao tempo afirmou o dereito soviético a reclamar compensacións polos danos da intervención aliada na guerra civil rusa e solicitar créditos a longo prazo. Ante a dificultade de que Lenin encabezase a delegación soviética debido a súa mala saúde, a responsabilidade recaeu en Chicherin, que tivo que prepararse concienzudamente. Este partiu de Moscova o 27 de marzo, pasou dous días en Riga reunido con representantes de diversas nacións da rexión que acordaron cooperar na conferencia e fixeron un chamamento ao recoñecemento do Goberno soviético e logo continuou cara a Berlín, onde esperaba lograr un acordo con Alemaña previo á reunión internacional. Aínda que os alemáns desexaban que os rusos non reclamasen indemnizacións de guerra como lles permitía o Tratado de Versalles e os rusos querían eliminar a alemá dunha posible alianza entre Berlín e os franco-británicos, as reticencias do Goberno alemán a pactar antes da conferencia impediron o acordo. Chicherin non obtivo o recoñecemento oficial alemán, nin o acordo económico —incluíndo a declaración de nación máis favorecida— nin a aceptación do monopolio comercial estatal soviético que esperaba. Conseguiu, porén, redactar un borrador conxunto que máis tarde serviu de base ao Tratado de Rapallo.
Xa en Italia, a delegación soviética centrou a atención das demais e da prensa desde o primeiro día da conferencia, que deu comenzo o 10 de abril en Xénova. Chicherin propuxo, de acordo ás instrucións de Lenin, o establecemento dunha coexistencia pacífica entre as nacións capitalistas e a Rusia soviética, a cooperación entre elas para recuperar a economía europea, o desarme para evitar novos conflitos e un repartimento equitativo dos recursos entre as nacións —incluídas as materias primas, a tecnoloxía e o capital—. Chicherin, con carteira, departindo co [[Chanceler de Alemaña|chanceler alemán Wirth (no centro) en Rapallo, 1922.|miniatura|esquerda]] Ante o bloqueo das negociacións cos británicos, que seguían insistindo a pesar do rexeitamento soviético en que Moscova recoñecese a débeda prebélica e compensase aos donos das propiedades embargadas, Chicherin retomou con éxito as conversas cos alemáns que comezaran en Berlín. Os alemáns temían que os soviéticos acadasen un acordo cos británicos as súas expensas, temor infundado pero que facilitou a tarefa a Chicherin. Tras unhas últimas reunións que duraron desde a madrugada á tarde do 16 de abril, as dúas delegacións asinaron o tratado. Este, curto, incluía o restablecemento de relacións diplomáticas plenas, a concesión da categoría de nación máis favorecida á URSS, o abandono das reclamacións mutuas de indemnizacións de guerra, a renuncia soviética a solicitar compensacións de acordo ao artigo 116 do Tratado de Versalles e a alemá a reclamalas polas propiedades embargadas polos soviéticos. O tratado, peza clave da política exterior soviética durante a década, supuxo o maior triunfo da carreira diplomática de Chicherin e cimentou a división das potencias europeas. Chicherin lograra dividir ás potencias, atraer a Alemaña e asinar un tratado que debía servir de modelo ao resto dos asinados coas demais nacións. As negociacións cos Aliados en Xénova, pola contra, fracasaron polos desacordos sobre a débeda rusa e as compensacións aos propietarios estranxeiros polas expropiacións comunistas. Mentres os británicos trataban en van de continuar coa conferencia, Chicherin aproveitou a súa estancia en Italia para firmar tratados comerciais co Goberno de Roma —que nunca chegou a ratificarse— e Checoslovaquia —ratificado o 2 de xuño—. O Goberno de Praga negouse a recoñecer oficialmente aos soviéticos, pero cortou toda relación cos grupos de emigrados anticomunistas.
Límites de Rapallo e política de Stresemann
O embaixador alemán en Moscova, [[Ulrich von Brockdorff-Rantzau, co que Chicherin mantivo estreita relación durante gran parte da súa carreira á fronte da Comisaría de Asuntos Exteriores.|miniatura]] Unha vez finalizada a conferencia, Chicherin trasladouse a Alemaña —o 3 de xuño partiu cara a Berlín—, onde pasou os seguintes cinco meses, descansando —someteuse ademais a dúas operacións— ao tempo que levaba a cabo misións diplomáticas. En especial, dedicouse a aclarar as consecuencias prácticas do tratado recentemente firmado con Alemaña. Os alemáns, porén, limitaron a cooperación aos momentos de maior tensión política, en contra das esperanzas de apoio político e cooperación financeira do comisario soviético. Entre os países que levaron a cabo contactos oficiosos con Chicherin en Berlín estaban os Estados Unidos —iniciativa que fracasou polo exiguo interese gobernamental estadounidense— e Francia, que o fixo a través do dirixente da oposición parlamentaria, Edouard Herriot, para non comprometer ao Goberno. As negociacións cos franceses conduciron á visita dunha delegación á Unión Soviética, de escasas consecuencias inmediatas. A finais de setembro, terminou a súa longa estancia en Alemaña e regresou a Moscova.
No verán de 1924, as relación tensáronse polo rexistro policial da sede da delegación comercial soviética na capital alemá, que produciuse coa escusa da busca dun comunista fuxitivo que refuxiarase nela. Tanto Chicherin como o embaixador, Krestinskii, protestaron enerxicamente polo asalto, que as autoridades alemás crían legal, xa que non admitían a inmunidade diplomática da delegación soviética. O Goberno soviético aproveitou o incidente para exixir ao alemán o recoñecemento explícito do monopolio comercial gobernamental e a concesión de inmunidade diplomática aos seus representantes comerciais, algo que Chicherin reivindicou sen moito entusiasmo, convencido de que a reacción de Moscova estaba sendo exaxerada e poñía en perigo o piar da política exterior soviética: a relación con Berlín. A finais de xullo, logrou superar a crise con Alemaña mediante un pacto con concesións mutuas.
Locarno, os tratados de neutralidade e a rivalidade británica
[[Stanley Baldwin, Primeiro Ministro conservador británico, e lord Curzon, hábil diplomático e ministro de Asuntos Exteriores. Para Chicherin, Gran Bretaña era a principal representante do capitalismo occidental e as relacións entre os dous países ao longo da década de 1920 flutuaron entre os intentos de entendemento e a tensión.|miniatura|dereita]] Chicherin non conseguiu impedir a firma do Tratado de Locarno por parte de Alemaña a pesar dos seus notables esforzos —case un ano de actividade adicado á infrutuosa tarefa—; considerábao un revés para a URSS e un triunfo da diplomacia británica que podía preceder ao illamento soviético en Europa. A finais de setembro de 1925, intentou negociar directamente con Stresemann en Berlín para impedir o acordo días antes da súa firma, en balde. O pacto, que outorgaba ao Reino Unido e a Italia o papel de garantes do acordo entre Bélxica, Francia e Alemaña, excluía totalmente aos soviéticos, que percibíano como unha manobra hostil do Goberno londiniense para illar diplomaticamente á URSS. Segundo Chicherin, o tratado era o primeiro paso para deixar á URSS inerme ante un posterior ataque militar ou económico británico, percepción errónea. O tratado non reduciu as tensións en Europa oriental ao non incluír solución algunha para as fronteiras entre Alemaña, Polonia e Checoslovaquia. Como consolo, escaso, dos soviéticos, Alemaña logrou que se lle permitise excluírse do sistema de sancións da Sociedade de Nacións e da obrigación de permitir o paso de tropas polo seu territorio e asinou o 12 de outubro un acordo comercial con Moscova. Este pacto outorgaba aos soviéticos créditos a curto prazo, recoñecía o monopolio comercial estatal soviético e incluía un acordo consular, pero non o acordo de neutralidade que estes desexaran. O revés causado pola imposibilidade de frustrar o achegamento de Alemaña ás potencias vencedoras da guerra mundial marcou o comezo da lenta decadencia de Chicherin á fronte da Comisaría de Asuntos Exteriores, que acabou co seu relevo en 1930. O final de 1924 e o principio de 1925 supuxeron un período de desgustos políticos para o comisario, cuxas enfermidades comenzaban a intensificarse.
Pouco despois da firma do tratado comercial, o 17 de outubro, Chicherin trasladouse a Wiesbaden para descansar e recibir tratamento médico, non sen antes organizar unha visita posterior a París para tratar de estreitar as ligazóns co Goberno francés —situación improbable dada a supeditación da política exterior francesa á británica, que era hostil aos soviéticos—. En Wiesbaden tratáronlle a diabetes e na Ribeira francesa, onde trasladouse a continuación, a polineurite; en ambos os lugares continuou o labor diplomático, entrevistándose con importantes figuras mentres recibía os seus tratamentos, aínda que a intensidade do seu labor foi moito máis reducida que a da súa anterior estancia en Europa occidental en 1922. Chegou a París o 11 de decembro, pero as conversas cos franceses fracasaron pola insistencia destes en que os soviéticos pagasen as débedas contraídas polo Goberno tsarista e compensasen aos estranxeiros cuxas propiedades foran confiscadas trala revolución de Outubro. O nomeamento en decembro de 1925 de Khristian Rakovskii —con fama de francófilo— como embaixador en París non serviu para encarrilar as negociacións franco-soviéticas. Os responsables políticos franceses mostráronse dispostos a interceder ante os seus aliados en Europa oriental en favor dos soviéticos para que mellorasen as relacións entre ambos, pero non a distanciarse do Goberno británico, como esperaba Chicherin, que seguía mostrando gran hostilidade cara a Londres.
Antes de partir cara a Moscova o 17 de decembro, asinou un novo tratado de neutralidade e non agresión co ministro de Asuntos Exteriores turco, tratado que serviu de modelo para outros subscritos máis adiante con Alemaña, Lituania, Afganistán e Persia e que os soviéticos trataron de utilizar como contrapeso ao Tratado de Locarno. Nestes tratados bilaterais, cada unha das nacións asinantes comprometíase a permanecer neutral en caso de que a outra fose atacada e a non atacarse mutuamente nin a establecer alianzas hostís ao outro país. Chicherin desexaba asinar un tratado similar con Alemaña, para compensar a rúbrica desta do de Locarno; os problemas de ingreso de Alemaña na Sociedade de Nacións permitíronlle conseguilo. O 26 de abril de 1926, asinouse o novo tratado de neutralidade —coñecido tamén como Tratado de Berlín— e non agresión entre Berlín e Moscova na capital alemá. O tratado veu acompañado da concesión dalgúns créditos a longo prazo para os soviéticos.
Chicherin ofreceu tratados similares ao turco e ao alemán a Finlandia, Estonia, Letonia e Lituania. Pero só esta última acabou asinándoo, tras longas negociacións de varios meses, o 28 de setembro de 1926. Pola súa banda, Letonia (o 19 de xullo) e Estonia (o 18 de agosto), asinaron pactos coa URSS que dirimían as disputas fronteirizas entre elas e serviron para reducir as tensións na rexión.
En canto á relación entre a Unión Soviética e Gran Bretaña, á antiga rivalidade entre o Imperio ruso e o británico xurdida no século XIX uniuse a ideolóxica entre o socialismo soviético e o imperialismo capitalista británico. Chicherin, que vía aos británicos como líderes do capitalismo mundial e a maior potencia do momento e cara aos que mantiña unha mestura de temor, admiración e desprezo, tratou ao longo da década de obter o recoñecemento oficial de Londres do Goberno soviético. Londres outorgara o recoñecemento oficioso mediante o tratado bilateral de comercio asinado polos dous países o 16 de marzo de 1921, tras meses de complicadas negociacións. Da primavera ao outono de 1923, viviuse un momento de gran tensión entre as dúas nacións, tanto polos roces nas negociacións en Lausana como polo desgusto británico polo que Londres consideraba actividades subversivas soviéticas e a vitoria conservadora nas eleccións de novembro de 1922. O novo pero inestable Consello de Ministros laborista que tomou posesión o 22 de xaneiro de 1924 recoñeceu por fin formalmente ao Goberno soviético (1 de febreiro), pero non atreveuse a intercambiar embaixadores. O recoñecemento británico precipitou o doutros países ao longo dos dous anos seguintes: Italia fíxoo o 7 de febreiro e seguírona Austria, a China, Dinamarca, Francia, Grecia, México, Noruega, Suecia e o Xapón. Este éxito aumentou o prestixio do ministerio e a do propio Chicherin no partido —o embaixador alemán chegou a informar erroneamente ao seu Goberno da probabilidade de que sucedese a Lenin á fronte do Sovnarkom—; ingresou por primeira vez no Comité Central do PCUS precisamente en 1924 e revalidou o posto ao ano seguinte. A ruptura formal do illamento diplomático soviético foi, porén, máis teórica que real: a pesar do recoñecemento do Goberno soviético por numerosos países, en Europa Moscova só mantiña estreitas relacións con Berlín.
O achegamento anglo-soviético do verán de 1924, que plasmouse na sinatura dun tratado comercial o 10 de agosto, que Chicherin celebrou oficialmente, pronto deu paso a tensións, que este atribuíu a maquinacións do Foreign Office británico que, na súa opinión, minaba coas súas actividades ao Primeiro Ministro británico MacDonald. O comisario de Asuntos Exteriores dubidaba de que os laboristas, en minoría no Parlamento, fosen capaces de ratificar o tratado ou de facer que este levase a un estreitamento de relacións políticas ademais de comerciais. A vitoria conservadora nas eleccións de outubro puxo fin ás esperanzas de que se lograse un acordo político entre os dous países. O acordo económico quedou sen ratificar e as relacións bilaterais quedaron na práctica suspendidas.
Oriente Próximo, Asia e as colonias
miniatura|dereita|O [[Imperio Británico a comezos do século XX. Chicherin vía nel o principal campión do capitalismo mundial e favoreceu tanto o proceso de liberación das colonias como a sinatura dunha serie de tratados de neutralidade e non agresión con países asiáticos ameazados pola expansión británica.]] Xa en 1919, ante a parálise da revolución en Europa, Chicherin comezou a sinalar a importancia das nacións e territorios sometidos polas potencias imperialistas, que achábanse segundo el nunha situación similar á da Rusia tsarista, dominada polo capital estranxeiro. Rusia, coa súa revolución, debía converterse no paradigma que debían seguir estes territorios para sacudirse o xugo colonial. A subversión das colonias serviría para coadxuvar indirectamente á eliminación do capitalismo, xa que o enfrontamento aberto coas potencias era imposible pola debilidade militar da Rusia soviética. Así, os primeiros contactos cos Gobernos persa, afgán e chinés e cos nacionalistas turcos establecéronse xa na primavera e o verán de 1919.
Chicherin logrou que se invitase á Unión Soviética ás conversas de paz celebradas en Lausana ente o Reino de Grecia e Turquía que conduciron ao novo Tratado de Lausana entre as dúas nacións, a pesar da reticencia británica. Turquía insistiu na presenza soviética, a pesar de que esta quedou limitada, por imposición das potencias, ao asunto do acceso aos estreitos do mar Negro. Participou na primeira ronda de conversas que tivo lugar entre o 22 de novembro de 1922 e o 4 de febreiro de 1923, na que tivo que enfrontarse ao hábil representante británico, lord Curzon e na que non logrou impoñer as reivindicacións soviéticas, que incluían a exclusión das armadas estranxeiras do mar Negro. Apoiou tamén en van aos turcos no seu desexo de obter Mosul, que finalmente quedou adxudicado ao Reino de Iraq, apadriñado polos británicos, en decembro de 1925. Derrotado polos británicos, que lograron que se aprobase o ingreso de naves de guerra ao mar Negro en períodos de paz en contra dos desexos soviéticos, Chicherin non acudiu á segunda ronda de sesións en Lausana que tiveron lugar na primavera de 1924; a URSS firmou pero nunca ratificou o tratado do 24 de xullo de 1924. Salvou a vida ao non regresar a Suíza: un emigrado anti-soviético que esperaba asasinalo tivo que atacar a outro membro da delegación, que perdeu a vida no atentado. A pesar do seu fracaso ante os británicos na conferencia de paz, Chicherin aproveitouna para presentar ao seu país como líder do antiimperialismo británico e partidario dos movementos anticolonialistas. Durante a súa estancia en Lausana, aproveitou ademais para tratar con representantes diplomáticos doutros países interesados en iniciar contactos cos soviéticos. A conferencia coincidiu con dous acontecementos importantes para o comisario: a retirada da política de Lenin debido á súa enfermidade, e a campaña de Litvinov para apartalo da dirección da comisaría, que o resultado das negociacións —mellores do esperado dada a debilidade rusa—, impediu.
Consideraba moi importante as relacións coas colonias e os Estados dependentes das potencias coloniais xa que estaba convencido de que a loita destas contra as nacións imperiais socavaría o imperialismo e favorecería indirectamente a extensión da revolución socialista en Europa. A Rusia soviética debía servir ademais de modelo de desenvolvemento aos territorios atrasados industrialmente, aínda sometidos ás potencias coloniais, e de loita de liberación do sometemento a estas. En 1924-1925, ante o fracaso da extensión da revolución en Europa, a axitación anticolonial e revolucionaria en Asia cobrou maior importancia, aínda cando implicaba o risco de chocar cos amplos intereses británicos na zona.
No Extremo Oriente, as malas relacións co Xapón dos primeiros anos de posguerra deron paso a unha mellora tralo fracaso soviético por mellorar o trato cos Estados Unidos. O 20 de xaneiro de 1925, firmouse o tratado bilateral de neutralidade, que incluíu o recoñecemento oficial xaponés ao Goberno da URSS e a garantía soviética de neutralidade en caso de conflito entre o Xapón e outro país; aínda que as relacións melloraron e isto alarmou a Gran Bretaña e aos Estados Unidos, nunca foron verdadeiramente cordiais. Os soviéticos outorgaban á China un papel incluso máis relevante que ao Xapón, principalmente como medio para minar o poderío británico na rexión. Co mesmo obxectivo de opoñerse aos británicos, Chicherin buscou acordos coas nacións de Asia Central: Afganistán, Persia e Turquía. Estas debían servir de protección á URSS fronte a posibles agresións das potencias occidentais. O 26 de febreiro de 1921, rubricouse un tratado de amizade e recoñecemento con Persia, ao que seguiu dous días máis tarde outro similar con Afganistán. O 16 de marzo, Turquía subscribiu un tratado parecido coa URSS e o 13 de outubro firmouse un que regulaba as relacións entre as repúblicas caucásicas —xa parte da URSS— e Turquía. Os tratados con Persia, Afganistán e Turquía proporcionaron o recoñecemento oficial do Goberno soviético, pero apoio político e vantaxes comerciais escasos. A imposibilidade de que estalase nestes países —e na China, que negociaba cos soviéticos con grandes titubeos— unha revolución comunista e a reticencia das súas clases dirixentes a cooperar cos soviéticos contra as potencias coloniais eliminaban a utilidade destas nacións como detonantes da revolución mundial.
Cuñas
O topónimo galego Cuñas pode referirse a:
Georgii Chicherin
Oriente Próximo, Asia e as colonias
A actividade de Chicherin na rexión tensou notablemente as relacións cos británicos —a chegada ao poder dos laboristas non supuxo cambio algún de importancia na política colonial na zona— en 1925, pero trouxo os seus froitos nos anos seguintes: o 22 de abril de 1926 asinouse un pacto de neutralidade e non agresión con Afganistán, o 1 de outubro de 1927, outro con Persia e o 1 de novembro de 1928, con Iemen e o 17 de decembro de 1929 renovouse o tratado turco-soviético de 1925. A estes uníronse outros tratados similares entre as nacións veciñas que reforzaron o sistema de Estados neutrais en torno á URSS.
Crise e illamento internacional
Ao longo de 1926 e 1927, aumentou a tensión entre a Unión Soviética, que temía a formación dunha alianza na súa contra dirixida por Gran Bretaña, e esta, que rexeitaba o que consideraba inxerencias soviéticas na súa política interior, en especial polo apoio do Comintern e os sindicatos soviéticos á folga xeral de 1926. Os temores comezaran coa firma do Tratado de Locarno en outubro de 1925, aínda que ao comezo o posible entendemento franco-alemán –que podía debilitar a alianza entre Francia e o Reino Unido– e a oportunidade de lograr un acordo económico con Francia fixeron que Moscova vise a situación aínda cun relativo optimismo. A finais do verán de 1926, porén, os soviéticos comezaron a preocuparse por un posible plan británico que modificase as fronteiras de Europa oriental no seu prexuízo e que debía conceder territorio a Alemaña co obxectivo de mellorar as relacións entre Londres e Berlín. [[Gustav Stresemann, Primeiro Ministro e logo ministro de Asuntos Exteriores alemán, astuto diplomático que utilizou con habilidade as relacións coa URSS para obter concesións dos vencedores da primeira guerra mundial e puxo fin á orientación soviética da política exterior do seu país, para desgusto de Chicherin, que tratou infructuosamente de impedilo.|miniatura]] Chicherin viviu parte das complicacións con Gran Bretaña desde Europa occidental, onde partiu en novembro de 1926 para tratarse das súas enfermidades; non regresou á Unión Soviética ata finais de xuño do ano seguinte. A súa saúde empeorara ao longo do ano: en abril apenas puido traballar e o mesmo sucedeulle en xullo; en novembro, deixou a xestión da comisaría en mans de Litvinov e partiu de novo a Alemaña e á Ribeira francesa. Nesta ocasión, a actividade política de Chicherin en Europa foi menor que as anteriores.
Millawanda
Milawata ou Millawanda foi o nome hitita da cidade de Mileto. Foi unha das cidades aliadas dos Ahhiya ou Ahhiyiwa (aqueos) e capital dun pequeno estado independente.
Georgii Chicherin
Crise e illamento internacional
En decembro e a pesar da incomodidade alemá pola insistencia soviética, Chicherin tratou unha e outra vez de obter a promesa alemá de non participar no temido plan británico. A súa estancia en Berlín foi breve –partiu cara a Frankfurt o 9 de decembro— e de escasas consecuencias, a pesar do convencemento alemán de que a viaxe do comisario soviético debíase máis aos desexos de obter acordos políticos con Alemaña que a súa mala saúde. Á crise con Gran Bretaña —que incluíu o rexistro policial á empresa de comercio exterior conxunta, que contaba con inmunidade diplomática e a ruptura de relacións en maio de 1927—, uníronse outros reveses como o esmagamento temporal dos comunistas chineses por Chiang Kai-shek en abril de 1927, o asasinato dun diplomático soviético en Polonia en xuño ou a posibilidade do estoupido doutra crise diplomática con Francia en outono. Ademais, en opinión de Moscova, a posibilidade dunha mellora de relacións entre París e Berlín, celebrada antes polos soviéticos, converteuse de repente nun posible acordo xermano-polaco no que a nova alianza franco-alemá utilizase ás forzas polacas contra a URSS. Chicherin, alarmado pola posibilidade de que Alemaña se unise ás potencias vencedoras nunha coalición antisoviética, entrevistouse con Gustav Stresemann a comezos de xuño de 1927 para confirmar as garantías alemás de permanecer neutral e impedir o paso de tropas polo seu territorio, garantías que este corroborou, aínda que isto non tranquilizou completamente ás autoridades soviéticas. O temor a un enfrontamento coas potencias occidentais, aínda que real, serviu tamén para xustificar a industrialización soviética e para que Stalin acalase á Oposición Unificada. Desde Europa occidental, Chicherin mostrouse vez máis crítico coa dirección da política exterior soviética.
Millawanda
O cuarto ano do reinado de Mursilis II, foi atacada polos hititas, dirixidos polos oficiais Gulla e Mallaziti, como represalia pola axuda dada pola cidade ao rei de Arzawa. Os atacantes saíron vitoriosos e devolveron a Hattusa botín e prisioneiros. Malia unha temporal submisión aos hititas, no reinado de Muwatallis volvía a ser independente baixo o goberno de Atpa. Piyama-radu, un guerreiro posibelmente de Lazba (Lesbos), e que dirixía un continxente de desarraigados de Arzawa, púxose ao servizo de Ahhiyawa nunha posíbel loita contra os hititas e despois casou coa filla de Atpa.
Georgii Chicherin
Crise e illamento internacional
En 1926-1927, a URSS encontrábase practicamente illada internacionalmente, trala negativa de Stresemann a formalizar unha alianza bilateral. A estreita colaboración xermano-soviética forxada en Rapallo dera paso en 1925 a un afastamento paulatino polos intentos alemáns de congraciarse coas potencias vencedoras; a neutralidade substituíu á cooperación nas relacións bilaterais, debilitando a posición de Chicherin na URSS. Débil militar e economicamente, o país tiña que limitarse a aproveitar as oportunidades diplomáticas que se lle presentaban, sen poder impoñer o seu criterio na política internacional. A situación non só privaba á URSS dos ansiados créditos occidentales para desenvolver a economía, senón que impedía reorganizar os recursos propios e reforzar as partidas destinadas a industria pesada e armamento, claves nun posible conflito militar; a percepción soviética da situación favorecía o nacionalismo e a autarquía. Litvinov, convencido do fracaso da política filoxermana do seu superior, empezou a presentar á dirección soviética —cada vez máis dominada por Stalin— a necesidade dun cambio en política exterior. En 1927 e coincidindo co temor a un ataque occidental, a URSS aveuse a pagar parte da débeda tsarista a Francia e ofreceulle firmar un pacto de non agresión, medidas de contención para intentar que non participase na temida campaña antisoviética. Litvinov comezou a acercar á URSS á Sociedade de Nacións, tratando de acabar co illamento diplomático desta, a pesar do rexeitamento de Chicherin cara ao organismo. Paulatinamente e coincidindo co agravamento da súa mala saúde, Chicherin foi perdendo toda influencia na política exterior moscovita. O 3 de xuño de 1927, desgustado polo que cría que eran intentos de Bukharin de debilitar as relacións xermano-soviéticas, presentou a súa dimisión. A diferezia das anteriores estancias de Chicherin en Europa occidental, esta vez Litvinov nin mantivera informado ao seu superior da situación da política exterior soviética nin atendera ás opinións enviadas a Moscova por este; durante a ausencia de Chicherin, tomara practicamente as rendas da comisaría, co apoio de Stalin, quen gozaba cada día de maior poder na política nacional.
Enfermidade e acurrunchamento político
Georgii Chicherin foi quedando paulatinamente apartado do seu posto pola súa enfermidade desde 1928, e foi substituído finalmente polo seu axudante Maxim Litvinov en 1930. Desde a súa volta da súa longa convalecencia en Alemaña, tivo que esperar sete meses como comisario oficial –aínda que sen poder algún– antes de poder retirarse. O seu relevo coincidiu, ademais de co agravamento da súa enfermidade que facíano dependente da morfina, co triunfo definitivo de Stalin sobre os seus rivais no partido, co que mantiña serias diferenzas. Litvinov favorecía o achegamento ás potencias occidentais, ao que Chicherin opoñíase. Ao contrario que Litvinov e a dirección stalinista soviética, rexeitaba que a URSS se unise ao Pacto Kellog-Briand que, ao igual que a Sociedade de Nacións, percibía como un mero instrumento das potencias occidentais para impoñer ao país. Segundo Chicherin, a ausencia dun acordo obrigatorio de desarme que acompañase ao pacto e a falta de participación soviética na redacción facíano perigoso para a URSS e inútil para manter a paz mundial. A pesar do claro cambio de orientación en política internacional, a dirección soviética mantivo a Chicherin formalmente á fronte da Comisaría de Asuntos Exteriores ata o 25 de xullo de 1930, cando Litvinov relevouno oficialmente. O cambio á fronte do ministerio, xustificado oficialmente pola mala saúde de Chicherin, debeuse tamén ás malas relacións entre este e Stalin, que databan de principios da década.
A súa figura contrastou en gran medida coa do seu sucesor: mentres que Chicherin era sofisticado, Litvinov era directo ata a rudeza; mentres aquel defendía os postulados revolucionarios desde un punto de vista ruso, Litvinov era máis consciente da situación internacional; mentres o primeiro tendía a concentrar na súa persoa gran parte do traballo do ministerio, o segundo era capaz de delegar nos seus subordinados. Á vez, a preocupación persoal polos membros do ministerio de Chicherin contrapoñíase coa relación puramente profesional entre Litvinov e os diplomáticos.
Relevo da comisaría e retiro da política
Tumba de Chicherin no cemiterio moscovita de [[Cemiterio Novodevichi|Novodevichi. A súa figura desapareceu por completo da política soviética ata a morte de Stalin.|miniatura|dereita]] Unha vez relevado da Comisaría de Asuntos Exteriores, levou unha vida recluída e afastada por completo da vida política. Refuxiouse na literatura e na música, a pesar da súa anterior dedicación case exclusiva á política. Perdeu o seu posto no Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética. Expulsado da súa vivenda xunto ao ministerio, pasou a residir preto da embaixada estadounidense e en 1931 chegouse a rumorear que vivía na miseria e caera no alcoholismo, rumores que o Goberno negou. En 1932 o Comité Central do PCUS decidiu asignarlle un apartamento próximo á embaixada estadounidense, nun novo edificio construído para os funcionarios do Ministerio de Exteriores. Enfermo aínda de diabetes e polineurite, sufría tamén unha enfermidade nerviosa que probablemente dexenerou en loucura nos últimos meses de vida. A súa empeorou considerablemente en xaneiro de 1936 e pouco despois trasladárono ao hospital do Kremlin, no que faleceu de hemorraxia cerebral ás 9:35 p. m. do 7 de xullo do mesmo ano.
Véxase tamén
150px|dereita
24 Uurs Zeilrace
O 24 Uurs Zeilrace é unha competición de vela que se celebra anualmente nos Países Baixos organizada pola Nederlandsche Vereeniging van Kustzeilers e que ten lugar no Markermeer, IJsselmeer, Mar de Wadden e Mar do Norte. Con arredor de 800 navíos e 5000 tripulantes é o maior evento de vela no país. Organizado desde 1950 en diversas categorías, desde 2006 denomínase Delta Lloyd 24 Uurs Zeilrace como recoñecemento ao seu patrocinador.
Desenvolvemento
O obxectivo da competición é cubrir en 24 horas a máxima distancia posible, navegando por algunha das rutas prescritas polo regulamento e delimitadas por boias, a clave da regata é a elección dunha estratexia correcta o coñecemento das correntes de vento, das mareas, das correntes, do tempo e do seu impacto no navío son cruciais para conseguir un bo resultado.
Solomon Mutswairo
Traxectoria
Mutswiro medrou en Zambia e estudou na Universidade de Fort Hare, e despois foi profesor e director de escola. Feso, escrita a finais da década de 1940 dialecto zezuru e publicada en 1957 en Suráfrica co apoio da oficina gobernamental de publicacións de Rodesia do Sur pero sen incluír o primeiro capítulo orixinal, é unha narración con implicacións políticas sutís cunha trama que se desenvolve no século XVII , antes da colonización europea, mo medio dunha guerra entre dúas tribos. Máis aló o uso da lingua shona, a novela incorpora numerosas características da cultura zezuru oral, incluíndo cancións e técnicas de recitado. A obra transcendeu á pequena elite intelectual do país, e Feso converteuse nunha obra popular, e mesmo ensinouse nas escolas, ata que o goberno rodesiano a prohibiu a mediados da década de 1960.
Despois de publicala Mutswairo foi estudar aos Estados Unidos a primeiros da década de 1960, orixinalmente cunha bolsa Fulbright. Recibiu o doutorada na Universidade Howard en 1978, coa tese Oral Literature in Zimbabwe: An Analytico-Interpretive Approach. Mutswairo tamén escribiu poesía e prosa en inglés. Publicou dúas novelas históricas sobre as figuras históricas do século XIX Kadungure Mapondera e Chaminuka. Parte da súa poesía shona traduciuna ao inglés e publicouna en Zimbabwe: Prose and Poetry. Foi ademais presidente do National Arts Council of Zimbabwe a finais da década de 1950. Mutswairo é autor da letra de "Simudzai mureza weZimbabwe",  o himno nacional cimbabués.
Quenxe, Redonda, Corcubión
Quenxe é un lugar da parroquia de Redonda no concello coruñés de Corcubión na comarca de Fisterra. Tiña 45 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 20 homes e 25 mulleres.
Jan Martyniak
Traxectoria
O 29 de xuño de 1964 foi ordenado sacerdote por Bolesław Kominek, logo de graduarse no Seminario Teolóxico de Varsovia.
En 1981 Józef Glemp creou dúas vigairías para a atención pastoral dos grecocatólicos en Polonia, xa que as autoridades non permitían que tiveran circunscricións diocesanas propias. O relixioso basiliano Yosafat Romanyk foi nomeado vigairo do norte, e Jan Martyniak foi nomeado vigairo do sur do país.
O 20 de xullo de 1989 foi nomeado bispo auxiliar de Przemyśl, Sambor e Sanok, e bispo titular de Vardimissa. Recibiu a consagración episcopal o 16 de setembro do mesmo ano, de mans do arcebispo maior de Lviv Myroslav Ivan Liubachivskyi.
O 16 de xaneiro de 1991 foi nomeado bispo de Przemyśl, dándose unha situación estremadamente rara ao ser aínda titular da sé Ivan Khoma, quen no exilio fora consagrado bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok por Yosyf Slipyi en 1977, e quen residía en Roma. A situación solucionouse coa renuncia de Khoma o 16 de xuño do mesmo ano.
O 24 de maio de 1996, coa elevación e reorganización da sé, foi nomeado arcebispo metropolita de Przemyśl-Varsovia. Retirouse do cargo o 7 de novembro de 2015.
Tarhuntasa
Tarhuntassa ou Tarhuntasa foi unha cidade e un reino que ocupou a parte suroeste de Anatolia, entre Cilicia e Licia. A cidade estaba na Terra Baixa Hitita, pero non se dá atopado exactamente o lugar, a pesar de que tiña que ser próximo do val do moderno río Gok Su ou nas inmediacións de Kayseri.
O rei hitita Muwatallis II (-1295 – -1272) trasladou a capital do reino desde Hattusa a Tarhuntasa, pero a capital do imperio retornou a Hattusa baixo o rei Urhi-Tesub ou Mursilis III (-1272 – 1267)
Reino de Tarhuntasa
Tarhuntasa converteuse na capital dun reino hitita separado que se estendía por Panfília, Cilicia Occidental e as montañas do Tauro ata Konya, e cara a Lukka ao oeste, e tiña á fronte a Ulmi-Tesup, que era fillo de Muwatallis II e que sobre o -1266 asinou un tratado co rei hitita Hattusilis III. Foi creado por Hattusilis III para o seu sobriño para facer fronte aos ataques de Lukka, rebelde, e de Piyama-radu e o seu irmán Tawagalawa, que á fronte de aventureiros de Arzawa e de Lukka e coa axuda de Ahhiyawa e Millawanda (e da illa de Lazba de onde eran orixinarios) se apoderaran de todo o sueste de Anatolia. Ulmi-Tesub colleu o nome de reino de Kurunta.
O reino limitaba ao norte e oeste con Pitassa, Ussa e terras hititas, e para o sur e suroeste eran terras a dominar "en dirección á cidade de Saranduwa na terra do río Hulaya". Nos seguintes anos Kurunta dominou ata a costa ao sur, e ao oeste ata o río Kastaraya (Kaistros) e a cidade de Parha (Perge) na chaira panfilia.
O debilitamento de Hatti obrigou a facer concesións ao rei Ulmi-Tesub (Kurunta) de Tarhuntasa, o fillo de Muwatallis, que se atribuíu o título de Rei de Hattusa. O rei de Tarhuntasa na metade do século era aínda Kurunta, que despois desta data asinou un tratado con Tudhaliyas IV. Suppiluliumas II afirma nunha inscrición ter devolto o reino de Tarhuntasa á obediencia, pero o reino sobreviviu, e os seus reis continuáronse titulando reis de Hattusa ao igual que o fixeron os reis de Karkemish.
Suppiluliumas fixo campaña contra Tarhuntasa, segundo unha inscrición. Pero non se sabe a causa da campaña, existindo tres teorías: unha revolta do rei de Tarhuntasa (Kurunta ou un fillo de Kurunta); os primeiros ataques dos pobos do mar; ou rebeldes internos.
Sobre o -1185 o imperio Hitita fundiuse. Tarhuntasa sufriu os ataques dos pobos do mar ao mesmo tempo e desapareceu, xunto co imperio.
Ojós
250px|thumb|O [[río Segura ao seu paso por Ojós.]] Ojós é un concello español da Rexión de Murcia, situado no Valle de Ricote. Tiña unha poboación de 518 habitantes en 2014.
O nome procede do vocábulo árabe Oxoxe, que significa "ambrosía dos hortos".
Basilea
Basilea (Basel ; Bâle ; Basilea ) é a terceira cidade máis poboada de Suíza despois de Zúric e Xenebra. No ano 2017 tiña 176 117 habitantes e 537 100 habitantes na conurbación, que se espalla aínda polos cantóns veciños.
Historia
A cidade rexistrou unha importante actividade bibliográfica no século XVI, sendo nela onde se publicaron o libro de Xoán Calvino Christianae religionis institutio, no cal expón a súa doutrina relixiosa, e o primeiro libro de anatomía humana, De humani corporis fabrica, cuxo autor foi Andreas Vesalius.
En 1792 proclamouse a República de Rauracia en terreos do Macizo do Xura, abranguendo a cidade. A existencia desta brevísima república, de tan só tres meses de vida, cómpre enmarcala no proceso de creación de estados satélites de Francia, todos eles cativos e de curta duración, que se deu en territorios veciños ao país galo no transcurso da Revolución Francesa.
Cultura
miniatura|esquerda|Messezentrum Basel
Deporte
Basilea ten en Suíza unha reputación de cidade deportiva. O FC Basel é un dos mellores equipos do campionato suízo de fútbol nos últimos anos. No estadio do FC Basel, St. Jakob-Park, realizouse a cerimonia de apertura da Eurocopa 2008, así como tres partidos da primeira rolda, dous de cuartos de final e un de semifinal.
O maior evento indoor de tenis do país celébrase en Basilea cada mes de outubro: o Davidoff Swiss Indoors reúne aos mellores tenistas do ATP.
A Asociación Internacional de Balonmán ten a súa sede en Basilea. A UEFA fundouse o 15 de xuño de 1954 en Basilea. O campionato europeo de Skateboard (European Skateboard Championships) ten lugar anualmente en Basilea.
Lugares de interese
miniatura|200px|A Basel Münster de noite.
BMW M12
miniatura|Motor BMW M12/M13
O BMW M12/13 turbo e un motor de Fórmula 1 de 1500 cc de 4 cilindros turboalimentado, baseado no motor estándar BMW M10 presentado en 1961, motorizou os coches de F1 de Brabham, Arrows, Benetton e gañou o campionato do mundo en. Tamén motorizou o BMW GTP e o 2.0 litros naturalmente aspirado, o exitoso coche de March Engineering de Fórmula 2.
Fórmula 2
Como BMW M12, o motor deseñado na década de 1960 converteuse nun dos motores de maior éxito na competición. A partir do Campionato Europeo de Turismos, tamén se utilizou na Fórmula 2, aumentado a dous litros e equipado con catro válvulas en cabeza, producía máis de 300 CV (224 kW). No Deutsche Rennsport Meisterschaft, unha variante de 1.400 cc (cun factor de 1.4 hándicap igual a 2000 cc) estaba turboalimentado por Paul Rosche de acordo cos regulamentos do Grupo 5 da FIA. Logo dun certo desenvolvemento, a potencia, a facilidade de condución e a mellorada fiabilidade, especialmente nos coches IMSA (Asociación Internacional de Deportes de Motor), e BMW comezou a pensar en entrar na F1.
Fórmula Un
Durante a tempada, o equipo Brabham, entón propiedade de Bernie Ecclestone, utilizou tanto os vellos Cosworth DFV V8, como o BMW M12 turbo en carreiras seleccionadas nun programa de desenvolvemento. O BMW demostrou ser rápido no seu primeiro ano na Fórmula Un, aínda que a súa fiabilidade con turboalimentación nestes primeiros pasos era deficiente. O Campión do Mundo Nelson Piquet logrou a primeira vitoria para o motor na F1 cando levou a meta o Brabham, diante do seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese (no coche con motor Cosworth) no triste (Riccardo Paletti morreu ao comezo da carreira) Gran Premio do Canadá de 1982.
En, o piloto brasileiro Piquet gañou o seu segundo Campionato Mundial de pilotos de Fórmula Un nun Brabham BT52 alimentado exclusivamente polo motor BMW M12 turbo, que en 1983 daba aproximadamente 850 CV (630 kW) cos axustes da cualificación e 640 CV (480 kW) en carreira. Piquet, que gañou os Grandes Premios de 1983 de Brasil, Italia e Europa, gañou o campionato por só dous puntos por diante do Renault de Alain Prost (Renault fora pioneiro na turboalimentación na F1 en, pero non volvería a gañar o campionato do mundo na primeira era turbo (1977-1988)). A vitoria de Piquet foi a primeira vez que un coche propulsado por un motor turboalimentado gañaba o Campionato Mundial.
e foron anos difíciles para os motores de BMW na Fórmula Un. Piquet logrou as tres últimas vitorias do equipo Brabham durante as dúas tempadas, gañando as carreiras de 1984 de Canadá e Detroit, e o Gran Premio de Francia de 1985, aínda que o motor foi xeralmente considerado como o máis potente da F1 naquel tempo, producindo unha potencia máxima de aproximadamente 1.100 CV (820 kW) en axuste de clasificación en. Aínda que a potencia do motor nunca foi discutida, Piquet logrou nove poles en, con todo, a fiabilidade e durabilidade mecánica do motor baixo carga de traballo completo sufría roturas regularmente converténdose nunha característica común. Ademais, a FISA estableceu un límite máximo de combustible de 220 litros por carreira (en 1982 e 1983 permitíase a repostaxe), o 4 cilindros de BMW tiña un alto consumo de combustible que a miúdo os pilotos quedábanse sen combustible.
Durante o Gran Premio de Italia de 1986 en Monza, o Benetton B186 con motor BMW de Gerhard Berger logrou a velocidade máis alta en liña recta lograda por un coche de fórmula 1 turbo naquel momento 352,22 km/h. De feito, os cinco primeiros coches máis rápidos no control de velocidade de Monza (Berger e o seu compañeiro de equipo Teo Fabi, os Brabham de Derek Warwick e Riccardo Patrese e o Arrows de Thierry Boutsen) montaban o motor BMW M12.
BMW anunciou a súa retirada oficial a finais de 1986 (malia que continuaría fornecendo a Brabham co seu motor inclinado no ano 1987), o xefe do equipo Arrows, Jackie Oliver negociou un acordo co apoio do principal patrocinador do equipo USF&G para continuar co uso dos motores de BMW en posición vertical co nome da súa filial Megatron, Inc., fundada había tempo polo afeccionado da F1 John J. Schmidt, quen acuñou a frase as carreiras de cabalos pode ser o deporte dos reis, pero as carreiras de autos son o deporte das corporacións. Os motores foron atendidos polo gurú dos motores durante moito tempo de Arrows 'Heini Mader de Suíza, un ex mecánico de Jo Siffert.
Megatron
Rebautizado como Megatron, os motores de BMW foron utilizados polo equipo Arrows nas tempadas e, así como Ligier no ano. Na última tempada dos turbos, Arrows foi un dos seis equipos con motores turbo e o único equipo que aínda utilizaba os vellos motores de BMW. Durante a tempada de 1988 os motores de Megatron eran os turbos máis antigos aínda en uso na Fórmula Un que databan de ( Ferrari, que estivera utilizando turbos desde , introducira un motor completamente novo en 1987).
O programa Megatron terminou como resultado dun cambio do regulamento de motores na Fórmula Un, que prohibiu os motores turbo a finais de 1988, co piloto americano Eddie Cheever logrando o último podio do vello motor BMW co terceiro lugar no Gran Premio de Italia de 1988 en Monza. A carreira tamén foi significativa, xa que era a primeira vez que Heini Mader resolvera o problema causado pola válvula limitadora de potencia da FIA, que limitaba a presión de soprado do turbo a 4,0 bar en 1987 e 2,5 bar en 1988. Ao poñer a válvula máis cerca do motor, o problema do turbo de non entregar suficiente potencia resolveuse e o Arrows A10 B estivo entre os máis rápidos nas longas rectas de Monza, ata máis rápido que o todo poderoso McLaren - Honda no que o deseñador Steve Nichols tiña elementos incorporados efectivamente do deseño do Brabham de liña baixa de Gordon Murray, así como un motor V6 máis potente.
Cos turbos prohibidas desde a tempada, o equipo Arrows volveu a utilizar o motor atmosférico Ford DFR V8 de 3499 cc.