cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dead Kennedys
Bedtime for Democracy e separación
Durante o verán dese ano gravaron esas cancións para o seu derradeiro álbum, Bedtime for Democracy, que foi lanzado en novembro. A portada, que representa unha Estatua da Liberdade desfigurada invadida polos nazis, os medios, os oportunistas, membros do Ku Klux Klan, membros corruptos do goberno e zombis relixiosos, fíxose eco da idea de que a escena punk xa non era un refuxio seguro para a xente que quería "respirar en liberdade". O álbum contén un feixe de rápidas e curtas cancións intercaladas co jazz ("D.M.S.O."), o spoken word ("A Commercial") e a psicodelia ("Cesspools In Eden"). O enfoque lírico é máis introspectivo e serio ("Where Do Ya Draw The Line?"), con temas contra a guerra e a violencia ("Rambozo The Clown"), alonxándose da imaxinería violenta dos seus primeiros discos, sen deixar de ser tan subversivos coma nunca ("I Spy", "D.M.S.O."). En decembro a banda anunciou a súa separación. Biafra falou sobre as súas crenzas políticas en numerosos programas de televisión e editou un feixe de discos de spoken word. Ray, Flouride e Peligro tamén comezaron carreiras en solitario.
Demandas por pagos de royalties
A finais dos anos 90, os antigos membros da banda descobreron problemas coa cantidade de pagos que cada un deles recibira do selo Alternative Tentacles. Os membros afirmaron que Jello Biafra conspirara para pagarlles menos taxas de royalties. A pesar de que ámbalas dúas partes acordaran que que a falta de pago deses cartos fora un erro de contabilidade, estaban molestos porque Biafra non informou á banda despois de que el e os seus colaboradores o descobreran.
Noitébrega
A noitébrega, tamén chamada avenoiteira, avenoiteira cincenta, denoiteira, denoiteira cincenta, noiteboa, noitarega e noitebra, Caprimulgus europaeus L., é unha especie de ave da orde das caprimulxiformes, e familia dos caprimúlxidos, unha das numerosas incluídas no xénero Caprimulgus.
Dead Kennedys
Demandas por pagos de royalties
Biafra afirmou que os seus avogados lle dixeran que iso tiña que falalo a través dos propios avogados e non comunicalo el directamente á banda, xa que o conflito ao parecer aparecera aparentemente antes de que o erro fose descuberto. As dúas bandas aseguran que procuraron resolver o asunto sen iniciar acción legais, pero finalmente complicouse nunha disputa legal (onde tamén entraron dereitos de publicación e outros motivos) pasando ao pouco tempo aos tribunais, onde Biafra foi declarado responsable dos royalties e culpable de fraude e malicia, e foi condenado a pagar danos por preto de 200.000 dólares, incluídos 20.000 en prexuízos, ao resto dos membros.
Fra, Goiriz, Vilalba
Fra é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Dead Kennedys
Demandas por pagos de royalties
A malicia foi definida polo xurado como "a conduta que ten a intención de causar lesións ou a conduta desprezable que se realiza cun desprezo deliberado e consciente dos dereitos dos demais". A apelación de Biafra foi rexeitada; el tivo que pagar os royalties pendentes e os danos punitivos, e ademais foi forzado a ceder os dereitos da meirande parte do catálogo dos Dead Kennedys a sociedade Decay Music.
O xurado e os xuíces tamén destacaron, nas súas propias palabras, que Biafra "carecía de fiabilidade" no tema das composicións e polas probas presentadas por ámbalas dúas partes atoparon que os créditos de composición correspondían a toda a banda, e usando unha cláusula da sociedade do grupo deuselle unha pequena parte dos royalties das canción á banda.
Noitébrega
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 193 da 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Caprimulgus.
O epíteto específico, europaeus, refírese a que a súa especie tipo describiuse en Europa.
Subespecies
Na actualidade recoñécense na especie seis subespecies:
Distribución e hábitat
Caprimulgus europaeus distribúese polas zonas temperadas de claros de bosques, matogueiras e pastos de Europa e Asia.
A súa área de cría comprende o norte de Europa até os 64° de latitude N e o norte de Asia até uns 60° N e ao leste até o lago Baikal e o leste de Mongolia. Os límites meridionais son o noroeste de África, Iraq, Irán e o noroeste do Himalaia.
Todas as súas poboacións son migratorias, e a maioría pasan o inverno na África subsahariana, aínda que con algúns rexistros en Paquistán, Marrocos e Israel. As migracións prodúcense principalmente pola noite, de forma individual ou en pequenos grupos pouco compactos de até vinte aves. Os que crían en Europa atravesan o Mediterráneo e o norte de África, mentres que as poboacións orientais desprázanse a través de Oriente Medio e o leste de África. Algúns individuos que chegan a África proceden de máis alá do meridiano 100 leste. A maioría das avelanoias pasan o inverno na África oriental e austral, aínda que se descubriu que algúns individuos da subespecie nominal pasan o inverno na República Democrática do Congo. Ademais hai constancia de invernantes en África occidental tanto da subespecie nominal como de C. e. meridionalis. A migración outonal adoita producirse de agosto a setembro, e regresan ás súas áreas de cría ao redor de maio. Rexistráronse individuos divagantes en Islandia, as illas Feroe, nas Seychelles, as illas Azores, Madeira e as illas Canarias.
Caprimulgus europaeus habita en espazos abertos e secos con algunhas árbores e arbustos, como os breixeiras, os prados, os páramos, os claros dos bosques e as zonas forestais desarboradas ou recentemente plantadas. Cando están criando adoitan evitar tanto as zonas sen árbores como as densamente arboradas, ademais das cidades e as montañas altas, aínda que si adoitan alimentarse nas zonas húmidas e nas zonas de cultivo. En inverno usan un espectro máis amplo de hábitats, incluídas as sabanas con acacias, os terreos áridos areosos e as montañas. Rexistráronse a altitudes de 2 800 m nas súas zonas de cría e até os 5 000 m nas zonas de invernada.
En Galicia
En Galicia, a onde chega a finais de abril e parte en setembro, non é escasa, aniñando desde o nivel do mar até os 2 000 m de altitude.
Características
miniatura|200px|En voo. Lámina do século XIX Caprimulgus europaeus mide entre 24,5 a 28 cm de lonxitude e ten unha envergadura alar de 52 a 59 cm. Os machos pesan entre 51 e 101 g, e as femias entre 67 e 95 g.
A súa plumaxe é bastante críptica. Os adultos da subespecie nominal (tipo) teñen as partes superiores de tons pardas agrisadas con veteado escuro, unha lista ocre na parte posterior do pescozo e bigoteiras brancas. As súas ás pregadas son agrisadas con motas amarelo-alaranxadas (de cor semellante á do ante), as partes inferiores tamén son principalmente pardo agrisadas, con listas pardas e motas cor crema. O seu curto pico é anegrado, o iris dos ollos é pardo escuro e as patas son curtas e tamén pardas.
Como o resto das especies do xénero Caprimulgus, aínda que o seu pico é curto, ten unha boca moi grande, con serdas nos lados, para aumentar a súa capacidade de alimentarse de insectos en voo. As súas ás e a cola son longas e estreitas, e o pico, como querou dito, é moi curto. O seu voo é potente e silencioso, grazas ás súas longas e apuntadas ás, con plumas suaves. En voo poden diferenciarse os sexos, xa que os machos teñen manchas brancas en tres plumas primarias e un moteado branco nas plumas laterais da cola, e as femias carecen destas marcas brancas. Os polos acabados de nacer teñen a penuxe parda e crema e, cando empluman, teñen unha aparencia similar á das femias. Os adultos mudan a súa plumaxe a partir de xuño tras a época de cría, proceso que se interrompe durante a migración e, finalmente, cambian as plumas de voo da cola nas súas áreas de invernada. A muda complétase entre xaneiro e marzo. Os inmaturos seguen un patrón de muda similar a non ser que sexan dunha niñada tardía, en cuxo caso realizarán a totalidade da muda en África.
Coinciden con outras especies de Caprimulgus en parte das sus áreas de cría e invernada. Caprimulgus ruficollis tamén cría na península Ibérica e no norte de África, é máis grande, máis agrisado e coas ás máis longas que a especie europea, e ademais ten unha banda de cor canela avermellada no pescozo e manchas brancas características na gorxa, as ás e a cola.. Os espécimes invernantes de Caprimulgus europaeus en África poden coincidir con Caprimulgus ruficollis e con Caprimulgus fraenatus. Tanto Caprimulgus europaeus como Caprimulgus fraenatus teñen pencas nas coberteiras das ás e unha lista ocre na parte posterior do pescozo, pero esta última especie é moito máis escura que o seu parente europeo.
Ameazas
As principais ameazas para esta especie son a redución da dispoñibilidade de insectos debido ao uso de praguicidas (Tucker e Heath 1994, e a perda ou degradación do hábitat, causada xeralmente polo pastoreo de breixeiras e bosques de pastoreo e a conversión destes hábitats en cultivos agrícolas, viñedos, silvicultura comercial e zonas urbanas. A perturbación do uso recreativo dos breixos e as mortes nas estradas tamén poden contribuír ao seu descenso.
A especie posúe numerosos depredadores, especialmente de ovos e pitos, entre os que destacan os corvos (Corvus), as pegas (Pica pica), o gaio (Garrulus glandarius), os mouchos (estríxidos), o falcón Falco concolor, o ourizo cacho (Erinaceus europaeus), a donicela (Mustela nivalis) e cans domésticos. Os contaminantes nitroxénicos da chuvia poden provocar a eutrofización das zonas de cría de secaño e unha estrutura vexetal inadecuada. O cambio climático pode afectar a área xeográfica da especie no futuro.
Na cultura popular
Tanto o seu nome científico como o vulgar refírense a un mito, tan vello que foi citado por Aristóteles, de que estas aves maman das cabras, o que ocasionaría que deixaran de dar leite e quedaran cegas. Esta antiga crencia reflíctese no nome desta ave en varias linguas europeas, como Ziegenmelker en alemán, succiacapre en italiano e no antigo inglés goatsucker, que significan "muxidoras de cabras" ou "chuchacabras". A pesar da antigüidade deste mito europeo non ten equivalentes nas tradicións árabes, indias ou chinesas. É probábel que proveña da atracción destas aves polos insectos que rodean os recintos de gando doméstico, e que pola súa natureza de criaturas nocturnas e misteriosas, se as culpara de calquera desgraza que lle sucedera ás reses.​
Outro nome antigo en inglés, puckeridge, usábase tanto para referirse a esta ave como a unha enfermidade do gando,​ que en realidade está causada por larvas de rezno​, e outro termo do antigo inglés, Lich fowl (ave cadáver) indica a superstición e rexeitamento que rodeaba a esta ave nocturna.​
Algúns poetas usaron ás noiteboas como indicadoras da calidez ou a quietude das noites de verán, como George Meredith en Love in the Valley, Dylan Thomas en Fern Hill, William Wordsworth en Calm is the fragrant air, ou Thomas Hardy en Afterwards.​
Porén, en Galicia é considerada como indutora do repouso nocturno (ver cita supra).
Sebastián Solla de Ron
Sebastián Solla de Ron, nado en Lourenzá, foi un político galego.
Traxectoria
Foi deputado provincial nos anos dez. Concelleiro electo polo artigo 29 en 1931. Concelleiro de elección popular en 1931. Co triunfo da Frente Popular foi reposto como concelleiro e elixido alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Jarrett Jack
Jarrett Matthew Jack, nado en Fort Washington (Maryland) o 28 de outubro de 1983, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria
Despois do instituto, Jack foi e xogou con Georgia Tech en Atlanta, Xeorxia. No seu ano coma sophomore (2003-04) axudou a Georgia Tech a chegar ás Finais da NCAA con 12,5 puntos e 5,1 asistencias por partido. No seu último ano acadou 15,5 puntos, 4,8 rebotes e 4,5 asistencias.
miniatura|esquerda|Jack entrando a canastra nun partido contra Miami Heat. Despois do seu ano coma júnior en Georgia Tech, optou por entrar no Draft da NBA de 2005, onde foi seleccionado polos Denver Nuggets na 22ª posición. A noite do draft, Jack foi traspasado aos Portland Trail Blazers a cambio de Linas Kleiza (27ª elección) e Ricky Sánchez (35ª elección).
Coma rookie en 2005-06, Jack estaba por detrás de Steve Blake e de Sebastian Telfair, o que fixo que tivera moi poucos minutos. Blake foi traspasado aos Milwaukee Bucks e Telfair aos Boston Celtics nun traspaso entre varios equipos durante o verán de 2006. Coa súa ausencia, Jack colleu o posto de base titular co adestrador Nate McMillan na tempada 2006-07, incrementando esaxeradamente as súas medias. Coa volta de Steve Blake na tempada 2007-08, Jack volveu outra vez ao rol de sexto home.
O 9 de xullo de 2008, Jack foi traspasado aos Indiana Pacers xunto con Josh McRoberts e a elección do draft Brandon Rush, a cambio de Ike Diogu e Jerryd Bayless.
O 13 de xullo de 2009, Jack asinou un contrato por 4 anos cun valor de 20 millóns de dólares cos Toronto Raptors. Os Pacers tiñan sete días para igualar a oferta, pero decidiron non facelo.
O 20 de novembro de 2010, Jack foi traspasado aos New Orleans Hornets xunto con Marcus Banks e David Andersen, a cambio de Peja Stojaković e Jerryd Bayless.
O 11 de xullo de 2012, foi traspasado ós Golden State Warriors nun traspaso entre tres equipos, incluíndo os Philadelphia 76ers, quen recibiron a Dorell Wright de Golden State.
O 12 de xullo de 2013, Jack asinou cos Cleveland Cavaliers.
O 10 de xullo de 2014, Jack foi traspasado ós Brooklyn Nets nun traspaso entre os Nets, os Cavaliers e os Boston Celtics. O 30 de xuño de 2016, foi cortado polos Nets.
O 15 de xullo de 2016, Jack asinou cos Atlanta Hawks.
Campo de concentración de Mauthausen-Gusen
300px|miniatura|Prisioneiros de Mauthausen saúdan, no momento da súa liberación, á 11º División Acoirazada dos [[Estados Unidos de América|EEUU baixo unha pancarta en castelán: Los antifascistas españoles saludan a las fuerzas liberadoras.]] O campo de concentración de Mauthausen (dende o verán de 1940, Mauthausen-Gusen) foi un grupo de 49 campos de concentración nazis situados ao redor da pequena localidade de Mauthausen en Austria, aproximadamente a 20 quilómetros de Linz. O campo estableceuse o 8 de agosto de 1938, e liberouse o 5 de maio de 1945, da man da 41º Escuadra de Recoñecemento da 11º División Acoirazada do Exército dos Estados Unidos, baixo o mando de Franz Ziereis.
Descrición
miniatura|esquerda|Estimación da orixe dos prisioneiros mortos en Mauthausen. A diferenza de moitos outros campos de concentración, Mauthausen foi usado sobre todo para a exterminación de intelectuais, xente culta e membros das clases máis altas dos países dominados por Alemaña durante a segunda guerra mundial. Ata comezos de 1940, o grupo máis numeroso de internos compúñase de socialistas alemáns, homosexuais e romaneses. En 1940 un grande número de polacos foi trasladado ao complexo Mauthausen-Gusen, na súa maioría artistas, científicos e profesores.
Dende o 6 de agosto de 1940 tamén houbo grupos de españois que foron transferidos ao campo, provenientes dos Stalags ou campos de prisioneiros de guerra. Tratábase de exiliados españois que, tras saíren de España en 1939, foran encadrados no Exército francés e que no momento da invasión de Francia pola Wehrmacht foron capturados polas tropas alemás. En total entre 1940 e 1945 pasaron por Mauthausen e ós seus subcampos preto de 8000 españois, dos cales faleceron ao redor de 6.000.
A finais de 1941 chegaron numerosos prisioneiros de guerra soviéticos. Era o primeiro grupo destinado a morrer nas cámaras de gas, a comezos de 1942. Antes, os prisioneiros que xa estaban exhaustos foran transferidos ao Castelo de Hartheim, onde a cámara de gas e un forno crematorio levaban funcionando dende 1940.
En 1944 foi internado un numeroso grupo de xudeus húngaros e holandeses. A maior parte deles morreron como consecuencia dos traballos forzados e as nefastas condicións, ou foron guindados pola canteira de Mauthausen (alcumada como a Parede de Paracaídas polas gardas das SS). Durante os meses finais da guerra, aproximadamente 20.000 prisioneiros doutros campos de concentración foron levados ao complexo.
Erik o Roxo
Erik Thorvaldsson ou Erik o Roxo, nado por volta de 950 na actual Noruega, foi un comerciante, pirata e explorador, así coma un dos máis famosos viquingos da historia. Probabelmente debía o seu nome ao seu cabelo roxo. Fundou o primeiro asentamento viquingo en Groenlandia, no ano 982.
Exiliamento
Erik e seu pai Thorvald Asvaldsson tiveron que abandonar Jaederen (Noruega) por causa dunhas mortes. Así que se dirixiu a Islandia, establecéndose en Drangar, logo de tomar posesión de terras en Hornstrandir, xunto coa súa familia e serventes, onde foi reconstruíndo a súa vida até o ano 982 cando, nunha situación moi semellante á do seu pai, se viu implicado noutros asasinatos o que lle volveu custar o exilio. Segundo as Sagas, matou ao seu veciño Thorgest por causa dun conflito cunha pa emprestada e a un labrego chamado Valthjof que asasinara a uns escravos seus. Foi entón cando Erik toma a determinación de marchar aínda máis cara o oeste.
Campo de concentración de Mauthausen-Gusen
Descrición
miniatura|Campo de concentración de Mauthausen-Gusen (2016) O número estimado dos prisioneiros que pasaron por todos os subcampos é 235.000; a maior parte deles foi obrigada a facer traballos forzados na canteira de granito Wienergraben. Aproximadamente 122.000 foron asasinados. As condicións de vida eran sumamente sórdidas; todos foron mal alimentados e as enfermidades sen unha asistencia médica apropiada causaron estragos.
Erik o Roxo
Descubrimentos
O espazo entrámbolos dous establecementos, localizados na costa suroccidental, resultaron ser os únicos onde a labranza era posíbel. No verán, cando o clima era máis temperado, os colonos ían en verdadeiros exércitos cara o norte, na Baía Disko, sobre o Círculo Polar Ártico, cazar. Dese xeito conseguían carne de foca, cuxa pel era empregada tamén como roupa; e marfil de morsas, narvais ou baleas encalladas na costa se tiñan sorte abondo.
Campo de concentración de Mauthausen-Gusen
Descrición
No mes setembro de 1944 abriuse no complexo un campo para mulleres, coincidindo coa chegada de prisioneiras dende Auschwitz. Eventualmente máis mulleres e nenos foron internados en Mauthausen procedentes de Ravensbruck, Bergen Belsen, Gross Rosen, e Buchenwald. Con eles chegaron tamén algunhas matronas.
Erik o Roxo
Eystribyggð
Aquí, Erik construíu a Facenda Brattahlíð, preto do presente Narsaruaq, para si mesmo. Erik ostentou o título de "Xefe Principal" de Groenlandia e obtivo grande respecto e riquezas. A tarefa de establecemento involucrou un total de 25 embarcacións, das cales 14 completaron con éxito a travesía e das once restantes algunhas volveron para Escandinavia, mentres que outras desapareceron no océano.
O establecemento floreceu, chegando a albergar até 3.000 habitantes espallados nunha vasta área ao longo dos fiordes contiguos. Continuaban a chegar grupos de xentes que fuxían da fame en Islandia, uníndose aos colonos orixinais. No entanto, uns inmigrantes que chegaron no ano 1000, trouxeron consigo unha epidemia que causou estragos na poboación da illa, matando incluso a Erik. Aínda así, a colonia rexurdiu e sobreviviu até a Pequena Idade de Xeo, que a fixo inviábel para o estilo de vida europeo no século XV. Os ataques dos piratas e o abandono por parte da coroa da Noruega forzaron o declive da poboación.
Campo de concentración de Mauthausen-Gusen
Descrición
Varios subcampos de Mauthausen incluían fábricas de armas e municións, canteiras, minas e plantas de montaxe do Messerschmitt Me 262 (o primeiro avión de combate a reacción). Ademais, os internos foron usados como escravos en granxas próximas. Aqueles que traballaban nas canteiras facíano durante 12 horas ao día ata quedar totalmente esgotados. Despois eran transferidos a outros campos de concentración para seren exterminados, ou ben eran eliminados cunha inxección letal no propio campo e posteriormente, incinerados nun crematorio local.
Galegos en Mauthausen
100px|miniatura|Pedra da memoria en Nigrán Mauthausen-Gusen foi o principal destino para os galegos que acababan nos campos de concentración. No BOE do 9 de agosto de 2019, o goberno español publicou unha lista cos nomes dos 4.427 españois mortos no campo de Mauthausen e no de Gusen, que estaba adscrito a este. A lista foi realizada a partir dos traballos dun feixe de historiadores dirixidos polo profesor da Universidade Complutense de Madrid, Gutmaro Gómez Bravo. Nesa listaxe aparecen os nomes de máis de 100 galegos (20 de Lugo, 20 de Ourense, 20 de Pontevedra e 42 da Coruña).
Erik o Roxo
Descendencia
O seu fillo, Leif Eriksson, que axudou sempre ao pai, introduciu o cristianismo en Groenlandia, a pesar da forte oposición deste, que era un forte defensor do paganismo viquingo.
Preto do ano 1000, Leif chega a América do Norte á que bautiza como Vinland, por ver alí cepas bravas. Convértese dese xeito, no primeiro europeo en pisar o novo continente.
Erik morreu no mesmo ano no que seu fillo acada tal fazaña, no ano 1000, afectado pola praga que azoutou fortemente á Groenlandia.
A Sobreira, Nogueira, Meis
A Sobreira é un lugar da parroquia de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 34 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 16 eran mulleres e 18 homes, o que representa manter a poboación que tiña en 2010, cando tiña 34 veciños, pero un leve descenso respecto a 2005, cando eran 35.
Agrupación Deportiva Unión Adarve
A Agrupación Deportiva Unión Adarve é un equipo de fútbol español do barrio do Pilar da cidade de Madrid. Fundouse en 1992 e compite na Segunda División B. Ademais, a nivel formativo conta con máis de 30 equipos en diferentes categorías masculinas e femininas do fútbol base da Comunidade de Madrid.
Historia
A actual Unión Adarve foi fundada mediante a fusión de dous clubs do barrio do Pilar: a Agrupación Deportiva y Cultural Adarve, creada en 1992 por un grupo de pais, e a Unión Deportiva Barrio del Pilar, xurdida á súa vez de axuntar outras entidades de fútbol afeccionado do distrito de Fuencarral-El Pardo.​ Nos primeiros anos centrou a súa actividade no fútbol formativo madrileño, tanto en categoría sénior como nas diferentes divisións inferiores.
O debut do primeiro equipo en Terceira División tivo lugar na tempada 2007/08, ao ocupar a praza do desaparecido Club Deportivo Cobeña como mellor clasificado de Rexional Preferente. Con todo, esa experiencia saldaríase cun descenso como pechacancelas. A entidade non volvería a esa categoría ata o ano 2011/12, nesta ocasión como subcampión do grupo I no curso anterior, baixo a dirección de Lolo Escobar.​ O Unión Adarve asegurou a permanencia nese regreso, e a pesar de contar con escasos medios foi capaz de meterse en dúas promocións de ascenso a Segunda B: en 2013, na que foi eliminado polo Tropezón, e en 2014, na que foi eliminado polo Orihuela.
A partir de 2014, o banco roxinegro foi asumido por Víctor Cea, quen logrou a presenza na fase de ascenso por terceiro ano consecutivo. En todo ese tempo o equipo mantivo unha estrutura de equipo afeccionado, na que futbolistas e corpo técnico compaxinaban os seus cargos con outros empregos. Na tempada 2016/17, o Unión Adarve volvería meterse en playoff, e ao cuarto intento conseguiu un histórico ascenso á Segunda División B. Despois de deixar atrás ao Vilafranca e ao Tarazona, impúxose na última eliminatoria ao Atlético Malagueño para certificar o ascenso.
Estadio
As categorías inferiores disputan os seus partidos en dúas instalacións situadas no barrio do Pilar. Os equipos a partir de alevíns, o xuvenil e o feminino xogan en Vereda de Ganapanes, mentres que os equipos benxamíns utilizan o Campo de Isla de Tabarca, preto da estación de Peñagrande, onde ademais está a sede social da entidade.
Tirso Gómez Freijido
Tirso Servando Justino Gómez Freijido, nado en Ribadavia o 1 de febreiro de 1887 e finado en Vigo o 31 de outubro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Latoeiro de profesión, militante socialista, foi presidente da Casa do Pobo da Cañiza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido na Cañiza o 21 de xullo. Trasladado á prisión de Vigo, foi xulgado en Consello de guerra por rebelión militar con María Gómez González, Jesús Eugenio Pérez Pérez, Antonio Mojón Vázquez e Justo Moure Giráldez. Condenado a pena de morte, foi executado, ás 16 horas do 31 de outubro de 1936, nas inmediacións do castelo do Castro.
Vida persoal
Casou con Contemplación Mosquera Mariño. A dramaturga, directora e actriz Marta Pérez é a súa bisneta.
En 2022, a compañía de Pérez, Inversa Teatro, estreou unha peza no Auditorio de Vigo sobre a detención e fusilamento de Tirso Gómez e os seus compañeiros: O Péndulo, escrita xunto ao dramaturgo Ernesto Is.
Erte..!
Erte..! foi un periódico publicado en Ferrol en 1933.
Historia e características
Subtitulado Periódico galeguista, apareceu o 25 de marzo de 1933. Semanario bilingüe órgano do Grupo ferrolán do Partido Galeguista, estaba dirixido por Nicolás García Pereira, e o administrador era R. Valerio Caramés. Cambiou o seu subtítulo por Boletín galeguista. Entre os seus colaboradores figuraban os deputados Ramón Suárez Picallo, Alfonso Rodríguez Castelao e Ramón Otero Pedrayo e outras personalidades da cultura como Ricardo Carballo Calero, Xavier Bóveda e Alexandre Bóveda, Álvaro Cunqueiro, Vicente Risco, Manuel Masdías e Camilo Fernández. Cesou a súa publicación ao extinguírense as actividades dos seus fundadores.
Rodrigo García Vizoso
Rodrigo García Vizoso, nado na Coruña o 26 de febreiro de 1909 e finado na mesma cidade o 2 de xuño de 2009, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de gardameta.
Barrio, Cados, Muíños
Barrio é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 22 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 12 eran mulleres.
Rodrigo García Vizoso
Traxectoria
Nado na coruñesa rúa de Fuente Luisa —agora chamada Agudín Bolivar— en 1909, foi un dos vinte e dous xogadores que estreou a Segunda división española de fútbol defendendo a portería do RC Deportivo da Coruña no ano da súa estrea, 1929, contra o Deportivo Alavés.
Desde aquela teceu unha carreira que o levou ser considerado durante anos o máximo referente do club coruñés. A súa lenda foi cimentada en proezas como a que serviu para que, tres anos despois, o Deportivo, aínda na segunda categoría, eliminara da Copa do Rei ao Real Madrid CF en Chamartín unha tarde na que o conxunto branco tirara 76 veces á porta que gardaba Rodrigo.
En 1934 o propio Real Madrid CF contrataría os servizos de Rodrigo, onde habería pasar a tempada como suplente de Ricardo Zamora. Posteriormente fichou polo Granada CF, cun salario de 500 pesetas ao mes.
Volveu ao Deportivo como adestrador en 1955, establecendo novas marcas históricas, como ser o primeiro técnico deportivista en facer gañar ao seu equipo en Chamartín ou o primeiro tamén en erguer o Trofeo Teresa Herrera. O club herculino recorreu moitas veces aos seus servizos xa que cando un técnico era despedido Rodrigo sempre estaba diposto para o substituír. Así adestrou xuvenís, Fabril e primeiro equipo, e baixo as súas ordes estiveron grandes nomes do fútbol galego e español como Arsenio Iglesias ou Amancio Amaro.
Chegou acadar os cen anos de idade e, como homenaxe polo seu centenario, realizou o saque de honra en Riazor nun dos últimos partidos do Deportivo en competición oficial europea. Falecería poucos meses despois. Como tributo, o Concello da Coruña decidiu mudar o nome do Campo Municipal de Fútbol A Grela II polo de Rodrigo García Vizoso así como colocar un busto coa súa imaxe na Cidade Deportiva Municipal da Torre.
Orbazán, Goiriz, Vilalba
Orbazán é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Film Journal International
Film Journal International é unha revista estadounidense especializada en filmes. Forma parte da Prometheus Global Media, e é a publicación irmá de Adweek, Billboard, The Hollywood Reporter e outras revistas.
Lotus Racing
Lotus Racing, agora Team Lotus é unha escudaría de Fórmula 1 que corre baixo bandeira de Malaisia, país no que tamén é coñecido como 1Malaysia F1 Team, foi fundada polo empresario Tony Fernandes. Debutou na tempada, sendo os seus pilotos Jarno Trulli e Heikki Kovalainen.
O equipo acadou a súa entrada a partir da retirada de BMW da Fórmula 1 ao final da tempada. Uníronse a Virgin Racing e Hispania Racing F1 Team como novos equipos para o ano 2010.
Formación
Team Lotus é administrado por 1Malaysia Racing Team Sdn. Bhd, un proxecto de financiamento privado de propiedade conxunta de Tune Group e Naza Group, en asociación co Goberno de Malaisia e un consorcio de empresarios de Malaisia. Proton, a compañía de automóbiles de Malaisia que é propietaria de Lotus Cars, deulle permiso ao equipo para utilizar a marca Lotus na Fórmula Un. O Goberno de Malaisia fixo fincapé en que o goberno non vai investir no equipo e que o investimento do goberno de Malaisia é só a través de Proton. O proxecto forma parte da iniciativa 1Malaysia, destinada a promover a unidade entre os malaios.
O equipo formouse logo de que o equipo Litespeed F3 achegarase ao empresario Malaio Tony Fernandes, que xa patrocinara a o equipo Williams a través da súa compañía AirAsia. Litespeed previamente fixera a súa propia oferta para entrar na tempada co nome de Team Lotus, pero non acadaron a entrada. O debut en Lotus Racing marcou o retorno do nome de Lotus como construtor de Fórmula Un por primeira vez desde, cando a compañía británica orixinal Team Lotus deixou de competir na Fórmula Un.
Logo de terminar devandita licenza, o equipo utilizará o histórico nome de Team Lotus na tempada de, pero se enfrontan a accións legais do Grupo Lotus e da empresa Proton sobre o uso do nome de Lotus. O 27 de abril de 2011, Fernández anunciou que Team Lotus Enterprise comprara ao fabricante de coches deportivos británicos Caterham.
Hai plans para usar o nome de Caterham en lugar de Lotus como construtor do equipo/chasis desde o inicio da tempada do se póde obter o permiso da Comisión da Fórmula Un.
O equipo ten a súa base no RTN (Racing Technology Norfolk Ltd.) no centro de Norfolk, Reino Unido, a 16 quilómetros da fábrica de Lotus Cars. O deseño, o I+D do equipo, a fabricación e centro técnico inicialmente ían radicar nunha instalación construída especialmente en Malaisia no Circuíto Internacional de Sepang, pero Fernandes declarou máis adiante que o equipo, de feito, seguiría a ter a súa base en Norfolk.
Pobo feroés
Os feroeses (en føroyingar), son un grupo étnico e nación nativo das Illas Feroe. Os feroeses teñen devanceiros nórdicos e gaélicos. Arredor de 21 000 feroeses viven en países veciños, como Dinamarca, Islandia e Noruega. A maioría dos feroeses son cidadáns do Reino de Dinamarca, no que as Illas Feroe son unha nación constituínte. A lingua feroesa é unha das linguas nórdicas e está estreitamente relacionada co islandés e coas variedades norueguesas.
Premios Gaudí
Os Premios Gaudí son uns galardóns outorgados pola Academia do Cine Catalán que recoñecen as mellores producións cinematográficas catalás do ano. Substitúen ao Premio Barcelona de Cine, creado en 2002, e púxoselles o nome en honor do arquitecto catalán Antoni Gaudí.
O trofeo foi deseñado por Montserrat Ribé, e está inspirado nas chemineas da Pedrera, unha das obras máis recoñecidas do singular arquitecto. As primeiras candidaturas ás diferentes categorías fixéronse públicas o 23 de decembro de 2008, e os primeiros premios foren outorgados o 19 de xaneiro de 2009.
Pígara, Goiriz, Vilalba
Pígara é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
The Open Door
Características
Nun principio, esperábase que o álbum fose publicado a comezos do 2006, mais a folga do guitarrista Terry Balsamo e a saída dos membros da banda Ben Moody e Tim McCord, entre outros motivos, atrasou a data ata setembro de 2006. A maioría das cancións foron escritas por Amy Lee e Terry Balsamo. Caracterízase por estar composto por letras escuras, onde o estilo predominante é rock gótico, aprécianse influencias clásicas, e tamén outros estilos como heavy metal, opera ou pop. Destaca a colaboración con The Millennium Choir nas cancións “Your Star” e “Lacrymosa”. A banda xa traballara con este coro no seu anterior álbum Fallen, en cancións coma “Whisper” e “Everybody's Fool”.
Listaxe de cancións
A edición xaponesa conta, cunha canción máis, que é unha versión acústica de "Call Me When You're Sober". Outras cancións escritas pero que non foron incluídas na versión final do álbum foron:
Videografía e singles
Ademais disto, en outubro de 2007, “Weight of The World” foi single promocional só en Colombia.
Alejandrino Fernández Barreiro
Alejandrino Fernández Barreiro, nado en Leiro o 1 de xuño de 1943 e finado na Coruña o 14 de outubro de 2014, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Santiago de Compostela, na UNED e na Universidade de Granada. En 1974 obtivo a Cátedra de Dereito romano da USC. En 1989, trala creación da Universidade da Coruña, pasou a ser catedrático de dereito romano e secretario xeral da mesma, e entre 1991 e 1999 foi Decano da Facultade de Dereito. Entre 2005 e 2013 dirixiu o departamento de Dereito público.
Política
Membro do Partido Demócrata Popular, partido integrado en UCD. Foi responsable do departamento de educación durante a Xunta Preautonómica co goberno de Antonio Rosón, e nomeou Ricardo Carballo Calero como presidente da comisión encargada de establecer unhas normas lingüísticas para o uso administrativo. Posteriormente, foi conselleiro de Educación e Cultura no primeiro goberno da Xunta de Galicia, o de Xosé Quiroga Suárez. Deputado no Parlamento de Galicia (1985-1989), e conselleiro de Cultura e Benestar (1986-1987) con Xerardo Fernández Albor, durante o seu mandato púxose en marcha o Centro de Coordinación Bibliotecaria de Galicia. En febreiro de 1988 pasou do Grupo Popular ao de Coalición Galega.
Vida persoal
Estaba casado coa tamén avogada e política Lutgarda García Boente.
American Water
American Water é o álbum de estudio da banda  de indie rock Silver Jews, publicado o 20 de outubro de 1998 a través do selo Drag City nos Estados Unidos e de Domino Records en Europa. O disco foi gravado en The Rare Book Room, en Brooklyn, e masterizado nos Abbey Road Studios. O álbum conta cos músicaos Tim Barnes, David Berman, Mike Fellows, Stephen Malkmus e Chris Stroffolino, e a súa portada é de Chris Kysor.
King of the Road
King of the Road é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Fu Manchu, editado o 15 de febreiro de 1999. As edicións xaponesa e europea contan co tema "Breathing Fire" na vez de "Drive". "Breathing Fire" estaba na versión demo do disco que foi enviado ás emisoras de radio, clubs e seareiros.
Cados, Cados, Muíños
Cados é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 30 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 17 eran mulleres.
Todo vai ben
Todo vai ben é o segundo álbum da banda galega de rock Zënzar.
Produción
Foi un disco autoproducido e gravado nos estudios Fussion de Javier Abreu en Vigo entre decembro do 2000 e febreiro de 2001. Incluíu 12 temas novos e unha regravación da canción "E ti que pensas".
Colaboraron no disco o gaiteiro Xan, dos Papaqueixos, e o regueifeiro O Caruncho en "Todos me queren"; e Rómulo Sanjurjo dos Diplomáticos de Monte Alto tocando o acordeón en "A banda do coche encarnado", un "narcocorrido" ambientado en Galicia.
Eleccións municipais en Ferrol
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ferrol]] Corporacións democráticas en Ferrol desde a aprobación da Constitución de 1978.
Candidaturas: PP: Xosé Manuel Rey • Ferrol en Común: Jorge Suárez • PSOE: Ángel Mato • BNG: Iván Rivas • C's: • Xuntos Actúa: Carlos del Río.
Lingua agta, Alabat
O agta é unha lingua malaio-polinesia que se fala na illa de Alabat en Filipinas. ISO/DIS 639-3: dul
Distribución xeográfica
Fálase na illa de Alabat
Falantes
30 falantes dun grupo étnico de 90 (2000), só uns poucos nenos falan a lingua.
Ligazóns externas
O agta de Alabat no Ethnologue
Gasherbrum I
miniatura|300px|O Gasherbrum I. O Gasherbrum I é unha montaña que con 8.068 m.s.n.m. que se sitúa como décimo primeira cima máis alta do planeta. Ás veces é tamén denominado K5 ou, mesmo, Pico Oculto (Hidden Peak). O Gasherbrum I forma parte do macizo do Gasherbrum, situado na cadea do Karakorum, un xigantesco ramal do Himalaia, na fronteira entre Paquistán e a China.
Orixe dos nomes alternativo
O Gasherbrum I foi denominado K5 (significando que era o quinto pico do Karakoram) por T.G. Montgomery, en 1856, cando se fixo o primeiro recoñecemento do Karakorum. En 1892, William Martin Conway doulle outro nome, Hidden Peak (Pico Oculto ou Escondido), en referencia ao seu extremado afastamento.
Ascensións
A primeira ascensión foi realizada por unha expedición norteamericana o 5 de xullo de 1958, so a dirección de Nich Clinch. Dous membros alcanzaron a cima: Pete Schoening e Andy Kauffman.
No ano 1983 houbo tres expedicións, suíza, polaca e española, que atinxiron o cume.
Abel Alonso, veciño pontevedrés faleceu xunto con Xebi Gómez e Álvaro Paredes, despois de ter feito cumio o 21 de xullo do 2013 ao perderse nunha tormenta no descenso
Órix branco
Esta especie presenta a particularidade de que foi domesticada no Antigo Exipto como animal produtor de carne. Eventualmente, a súa domesticación caeu en desuso por mor da agresividade da especie. Distribuíase por todo o territorio sahariano.
Conservación
Entre os intentos de conservación destaca a introdución desta especie no Parque nacional de Souss-Massa, en Marrocos, co obxectivo de aclimatalo a condicións naturais e proceder, posteriormente, á súa liberación na súa antiga área de distribución cando se poida garantir a súa supervivencia.
Itálica (cidade)
miniatura|300px|dereita| O Anfiteatro
A cidade de Itálica (Colonia Aelia Augusta Italicensium) foi unha antiga cidade romana fundada por colonos itálicos en España. O xacemento está situado preto da cidade de Santiponce, na provincia de Sevilla, na España actual. Fundada no ano 206 a. C. polo xeneral romano Escipión o Africano como asentamento para os seus veteranos itálicos recibiu o seu nome. Co paso do tempo, Itálica creceu atraendo novos colonos da península italiana e tamén cos fillos de soldados romanos e mulleres nativas de Iberia. A cidade Picena de Atri (a Aelii Hadriani) estivo entre os fundadores orixinais de Itálica ou entre os colonos itálicos posteriores que se mudaron á cidade (en calquera momento entre o século III a. C. e o século I d. C.), xa que estes eran os respectivos stirpes dos emperadores romanos Traxano e Adriano, que naceron en Itálica. Segundo algúns autores, Itálica foi tamén o lugar de nacemento. de Teodosio. thumb|upright=1.2|Mapa do sitio
Historia
Fundada no ano 206 a.c. polo Xeral Publio Cornelio Escipión co obxecto de asentar nela aos soldados feridos que participaran na batalla de Ilipa(contra os cartaxineses) e servir de posto militar avanzado nun lugar de alto valor estratéxico. Nela naceu Marco Ulpio Traxano (53 - 117 d.C.), primeiro emperador oriúndo dunha provincia romana, e probablemente tamén o seu sucesor Publio Elio Hadriano (76 - 138 d.C.). Este foi educado en Itálica, a cal honrou coa construción dun novo barrio (nova urbs), que se distingue da vetus urbs, núcleo fundado por Escipión. Na actualidade esta última atópase baixo o centro urbano de Santiponce. A nova urbs de Hadriano foi obxecto de numerosas escavacións arqueolóxicas, dende a primeira delas levada a cabo por Francisco de Bruna entre 1781 e 1788.
No Cerro de la Cabeza, a uns 500 metros o norte do anfiteatro documentouse nos anos oitenta a existencia dun asentamento prerromano cunha longa secuencia de ocupación abarcando dende o bronce final (sec. VIII a.C.) ata a época turdetana (sec. IV a.C.).
A cidade de Itálica era un importante centro político e relixioso, e obtivo maior importancia durante a época imperial que durante a republicana.
Itálica tiña unha privilexiada localización: sucaba a cidade a Vía da Prata e o Guadalquivir (era un dos portos fluviais máis importantes da Hispania romana) tiña a súa ribeira moi preto da cidade.
Os monumentos máis importantes de Itálica son:
Na actualidade configura un Conxunto Arqueolóxico visitable que impresiona pese a ser despoxado de gran parte dos seus tesouros conservados no Museo Arqueolóxico de Sevilla e en distintos puntos da cidade sevillana, destacando os seus fermosos e completísimos mosaicos.
Alborada (Lugo)
Alborada foi un xornal publicado en Lugo entre 1931 e 1936.
Historia e características
Apareceu en 1931, promovido polo grupo político vinculado a José Soto Reguera. Foi suspendido por orde gobernativa.
Segunda etapa
Reapareceu o 23 de agosto de 1935 co subtítulo Diario de Galicia. Segundo a súa propia declaración de principios, pretendía ser un periódico "de Dios y para Dios, un periódico de España y para España, un periódico de Galicia y para Galicia". Diario monárquico, dirixido por Gutiérrez Flórez e despois por José Cedrón del Valle, o administrador era Julio Aller Pavía. Foi un intento do grupo de José Calvo Sotelo de dispoñer dun diario propio na provincia de Lugo. Juan Antonio Correa Calderón figurou entre os seus colaboradores e Antonio López Sánchez era o correspondente en Santiago de Compostela. Tivo escasa audiencia. Cesou por suspensión gobernativa, o 31 de maio de 1936.
Halicarnaso
miniatura|300px|Plano de Halicarnaso na época de [[Mausolo.]] Halicarnaso (do grego: Ἁλικαρνασσός, Halikarnassos, latín Halicarnassus ; actual Bodrum, en Turquía), é unha antiga cidade grega situada na costa sur-occidental de Caria (Asia Menor) no mar Exeo, nunha posición privilexiada entre o golfo Cerámico e o golfo de Cos. Orixinalmente só ocupaba unha pequena illa próxima á costa, onde actualmente se atopa o Castelo de San Pedro de Halicarnaso.
Historia e características
Foi unha colonia da cidade de Trecén (na Argólida) fundada cara ao 1000 a. C. Foi unha das cidades que constituíron a Hexápole dórica (as outras foron Cnido, Cos, Ialisos, Lindos e Cámiros). Estaba no istmo de Cefirión (latín Zephyrium) e inicialmente chamouse Cefiria (Zephyria). A cidade tiña polo menos dúas ou tres fortalezas case imposibles de conquistar, sendo a principal Salmacis, nun rochedo na parte norte da cidade. Outra era Arconeso, supostamente nunha illa diante do porto (hoxe Orak Ada).
A causa dun conflito relixioso (un deportista quedou co trofeo que gañara en lugar de dedicarllo ao deus Apolo como era tradicional) e das súas afinidades xónicas, foi excluída da Liga Dórica no século VII a. C., liga que pasou a chamarse Pentápole dórica.
No século VI a. C. foi sometida ao reino de Lidia até a súa caída e pasou a control persa no 546 a. C.. A comezos do século V a. C., coa revolta xonia, independizouse, mais tivo que someterse outra vez a Persia no 494 a. C., se ben conservou a súa autonomía interna e a súa prosperidade e forza. Nestes anos dependía do sátrapa de Sardes ou Lidia. Ligdamis ou Lygdamis asumiu a tiranía no 494 a. C. A súa viúva (ou filla) Artemisa I loitou ao lado de Xerxes II na batalla de Salamina. Ligdamis foi nomeado sátrapa de Caria (satrapía ás veces independente e outras subsatrapía de Lidia) e os seus descendentes gobernaron toda Caria, cunha certa independencia de Persia até que no 386 a. C. os persas asumiron un dominio máis directo. O sátrapa máis coñecido foi Mausolo, que trasladou a capital de Milas a Halicarnaso. A muller e irmá deste, Artemisa II, erixiulle un monumento funerario que deu nome a estas edificacións pola súa esplendidez (coñecido como Mausoleo de Halicarnaso, unha das Sete Marabillas do Mundo Antigo).
A dinastía grega de Caria, pese a que impuxo o helenismo e a lingua grega, permaneceu fiel aos persas. Cando Alexandre Magno chegou había unha raíña, de nome Ada, que resistía en Alinda o partido favorable aos persas que encabezaba seu irmán Pixodoro que a desposara un par de anos despois da morte do seu marido Idreo (morto polo 344 ou 343 a. C.) e que continuaba no poder baixo o sátrapa Orontobates, un nobre persa xenro de Pixodoro. Ada acolleu a Alexandre e quíxoo adoptar como fillo. Os macedonios derrotaron a Orontobates e logo ao seu sucesor Memnón de Rodas, un grego ao servizo de Persia, e restableceron como raíña a Ada (333 a. C.), até o 326 a. C. Halicarnaso foi asediada e destruída e os habitantes refuxiáronse na acrópole de Salmacis que foi incendiada. A cidade non se recuperou desta destrución. En adiante só foi mencionada en relación co mausoleo.
Tras a morte de Alexandre foi gobernada por Asandro, sátrapa de Caria até o 305 a. C., cando pasou a Antígono I Monoftalmos. No 301 a. C., derrotado e morto Antígono, pasou a Plistarco até o 294 a. C., cando se converteu en base naval das láxidas de Exipto. No 272 a. C. pasou aos seléucidas e baixo o seu goberno sábese que permanecía dentro unha liga que continuaba a Liga Caria.
No 189 a. C., polo tratado de Apamea, pasou a Roma, baixo soberanía da cal foi cidade libre e máis tarde colonia romana. No 88 a. C. foi ocupada brevemente por Mitrídates VI Eupator, rei do Ponto. Despois seguiu en mans de Roma e Bizancio até o 1071, cando caeu en mans dos turcos selxúcidas. O sultán Mehmet permitiu aos cabaleiros de Rodas ocupar a cidade e un castelo foi construído (o castelo de San Pedro).
En 1522 caeu baixo soberanía otomá cando Suleiman o Magnífico conquistou a illa de Rodas. Parece que entón era chamada Petrión (probablemente do nome do castelo) e os otománs convertérona en Bodrum.
Actualmente aínda se conservan as antigas murallas, uns restos do mausoleo (ao leste de Salmacis) e algunhas fontes. O templo de Afrodita, considerado un dos máis fermosos da antigüidade, non se conservou. Algunhas estruturas encontradas na cidade turca actual de Bodrum, suponse que decoraban o mausoleo, e están hoxe en día no Museo Británico.
Foi o lugar de nacemento de Heródoto e de Dionisio de Halicarnaso.