cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Javier Couso
Formación e traballo audiovisual
Dirixiu, entre outros, o documental Una mosca en una botella de Coca Cola, que trata sobre os medios de comunicación e a súa repercusión. Entre algúns dos entrevistados no documental atópanse periodistas como Olga Rodríguez, Pascual Serrano, Ignacio Escolar, Iñaki Gabilondo e Juan Carlos Monedero.​
Activismo
Tras o asasinato en Bagdad do seu irmán por militares norteamericanos en 2003 encabezou un movemento contra a impunidade, exemplarizada no caso do seu irmán, denominado "Asociación Hermanos, Amigos y Compañeros de José Couso" que logrou que o caso de José Couso sexa o único aberto no mundo que investiga por un delito de crime de guerra a oficiais e xefes do exército estadounidense. Nos Estados Unidos participou en programas de radio e televisión difundindo o caso do seu irmán da man da xornalista Amy Goodman de Democracy Now. Colaborou como analista nas canles de televisión TeleSUR, Hispan TV, RT e Tele K e publica habitualmente en La Marea, Hablando República, Público, Rebelión e no seu propio blog.
Política
Militou en Izquierda Unida dende 2011. A proposta da federación balear de Izquierda Unida foi incluído como número sete dentro da lista presentada por La Izquierda Plural ás eleccións europeas de 2014.​ A lista de La Izquierda Plural conseguiu seis deputados, pero a dimisión o 25 de xuño de 2014, antes de tomar posesión do escano, de Willy Meyer, fixo que Couso ocupase a súa praza como eurodeputado.
Foi vicepresidente da Comisión de Asuntos Exteriores​ e da Delegación para as Relacións con Irak, membro da Subcomisión de Seguridade e Defensa, da Delegación para as Relaciones coa Asemblea Parlamentaria da OTAN e da Comisión Especial sobre Terrorismo, e suplente da Subcomisión de Dereitos Humanos, da Delegación na Comisión Parlamentaria Mixta UE-México e da Delegación na Asemblea Parlamentaria Euro-Latinoamericana.
Ilya Prigogine
Ilya Prigogine, en ruso: Илья́ Рома́нович Приго́жин, nado o 25 de xaneiro de 1917 en Moscova e finado o 28 de maio de 2003 en Bruxelas, foi un físico, químico, sistémico e profesor universitario belga de orixe soviética, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1977.
Traxectoria
Prigogine naceu en Moscova, Rusia nun fogar de orixe xudía. Fuxiu coa súa familia en 1921, tras a constitución da URSS, cara a Europa Occidental, establecéndose en Bélxica en 1929. Estudou química na Universidade Libre de Bruxelas en Bélxica, onde foi profesor de fisicoquímica e física teórica a partir de 1947.
En 1959, converteuse no director do Instituto Internacional de Solvay de Bruxelas. Foi así mesmo catedrático de química na Universidade de Chicago e de física e enxeñería química na Universidade de Texas nos Estados Unidos, onde fundou en 1967 o Instituto de Mecánica Estatística e Termodinámica.
En 1989 foi nomeado vizconde polo rei Balduíno de Bélxica.
Foi autor de multitude de libros: Estudos termodinámicos de fenómenos irreversibles (1947), Tratado de termodinámica química (1950), Termodinámica de non equilibrios (1965), Estrutura, disipación e vida (1967) e Estrutura, estabilidade e flutuacións (1971). Á beira de Isabelle Stengers escribiu:
Investigacións científicas
Especialista en termodinámica, realizou investigacións teóricas sobre a expansión da termodinámica clásica no estudo dos procesos irreversibles coa teoría das estruturas disipativas. Considéraselle o precursor da teoría do caos.
En 1977 foi galardoado pola Real Academia das Ciencias de Suecia co premio Nobel de Química por unha gran contribución á acertada extensión da teoría termodinámica a sistemas afastados do equilibrio, que só poden existir en conxunción coa súa contorna.
Outro dos seus máis soados libros, de título Tan só unha ilusión, é unha antoloxía de dez ensaios (elaborados entre 1972 e 1982) nos que Prigogine fala con especial afán sobre este novo estado da materia: as estruturas disipativas, asegurando que con estes novos conceptos ábrese un "novo diálogo entre o home e a natureza".
Batalla de Ciudad Rodrigo
miniatura|250px|Murallas de Ciudad Rodrigo.
Co nome de batalla de Ciudad Rodrigo coñécese, durante a guerra de Independencia española, a toma da cidade de Ciudad Rodrigo, Salamanca, España, por parte das tropas aliadas anglo-portuguesas que mandaba o xeneral inglés Lord Wellington, nun asalto efectuado ao longo da noite do 19 de xaneiro ao 20 de xaneiro de 1812. A praza forte estaba defendida por unha gornición francesa ao mando do xeneral Barrié. A posición da localidade, no camiño entre Portugal e España, converteuna nunha presa apetecida polos contendentes durante a guerra peninsular.
Antecedentes
O 9 de xullo de 1810, o mariscal francés Michel Ney tomou a praza forte de Ciudad Rodrigo logo de vinte e catro días de asedio. Os 5 500 homes da gornición, mandada polo mariscal de campo Andrés de Herrasti, rendéronse despois de que a artillaría francesa abrise unha brecha pola que entrou a infantaría ao asalto.Os españois sufriron 451 mortes e 994 feridos, e foron capturados 4 000 homes e 118 canóns. O VI corpo de Ney tivo 180 mortes e sobre uns 1 000 ferido durante o asedio. A soldadadesca francesa someteu a cidade a pillaxe. O asedio atrasou a invasión de Portugal, que dirixía o mariscal André Masséna, polo menos durante un mes.
A batalla
O xeneral británico Wellington iniciou a súa campaña do ano 1812 coa toma de Ciudad Rodrigo nun asalto ao longo da noite do 19 de xaneiro ao 20 de xaneiro de 1812, despois de operacións preparatorias nas que investiu 10 días. Nos ataques previos, os británicos capturaron dúas alturas, o Tesón Grande (8 de xaneiro) e o Tesón Pequeno (16 de xaneiro).
Mentres a artillaría británica, so mando do capitán Alexander Dickson abrira xa dúas brechas na muralla da cidade, de distinto grandor. A maior foi asaltada pola 3ª división do xeneral Thomas Picton, entanto a menor foi atacada pola División Lixeira do xeneral Robert Craufurd. Porén o ataque foi moi custoso morrendo dos aliados, entre outros, os xenerais Henry Mackinnon e Craufurd, ademais de 195 mortos e 916 feridos. Os 2 000 homes da gornición que mandaba o xeneral de brigada Barrié tiveron 529 baixas, entre mortos e feridos. A vitoria ficou emborranchada cando a tropa británica se abandonou á pillaxe.
Consecuencias
O exército francés de Portugal perdeu na toma os seus pertrechos, entre os que cabe indicar 142 canóns. A captura de Ciudad Rodrigo facilitou o subseguinte ataque de Wellington sobre Badaxoz, cuxa toma resultou ser moito máis sanguenta.
Pola liberación da cidade, Wellesley que naquela altura era Vizconde de Wellignton foi recompensado con o título de duque de Ciudad Rodrigo.
Paaliaq (lúa)
Paaliaq é unha pequena lúa irregular de movemento directo do planeta Saturno. Foi descuberta por Brett J. Gladman, John J. Kavelaars, Jean-Marc Petit, Hans Scholl, Matthew J. Holman, Brian G. Marsden, Philip D. Nicholson e Joseph A. Burns nos primeiros días de outubro do 2000, e déuselle a designación temporal de S/2000 S 2. En agosto do 2003 recibiría o seu nome oficial, Paaliaq, un chaman (de ficción) que aparece no libro The Curse of the Shaman, escrito por Michael Kusugak, quen forneceu a Kavelaars con nomes de xigantes da mitoloxía inuit que serían usados para bautizar outras lúas de Saturno.
Órbita e características físicas
miniatura|esquerda|300px|Os grupos de lúas irregulares de movemento directo de Saturno: Gallic (vermello) e Inuit (azul). Esta lúa é membro do Grupo Inuit de satélites irregulares de Saturno. Paaliaq ten ó redor de 22 kms de diámetro, e orbita Saturno a unha distancia media de 15,2 millóns de kms en 687 días. Tamén posúe unha gran proximidade con outras nove lúas, chegando a estar tan só a 10 millas (uns 16 kms) da máis próxima. No diagrama da esquerda pódese ver graficamente a órbita desta lúa en relación coas outras lúas de movemento directo de Saturno, a excentricidade da órbita está representado polos segmentos amarelos que van dende o pericentro ó apocentro.
Paaliaq amosa un vermello claro coma Siarnaq e Kiviuq, e un espectro infravermello é moi semellante ó destas lúas, o cal soporta a tese dunha posible orixe común do Grupo Inuit a partir do esnaquizamento dun corpo máis grande.
Delorean
Delorean pode referirse a:
Especies do xénero Amanita
O xénero Amanita contén máis de 500 especies e variedades. A listaxe a seguir, que non é exhaustiva, segue a clasificación de subxéneros e seccións de Amanita establecido por Corner e Bas (1962) e Bas (1969), e utilizada por Tulloss (2007). As estreliñas (*) indican que se trata da especie tipo desa sección mentres que as estreliñas duplas (**) indican que é a especie tipo de todo o xénero.
sección Amanita
miniatura|right|[[Rebentabois (A. muscaria)]]
sección Vaginatae
miniatura|right|A.vaginata
sección Caesareae
miniatura|right|[[Amanita dos Césares|Raíña A. caesarea]]
sección Lepidella
miniatura|right|A. abrupta
sección Phalloideae
miniatura|right|[[Cacaforra da morte (A. phalloides)]]
sección Validae
miniatura|right|A. flavoconia
Detroit Red Wings
O Detroit Red Wings é un equipo de hóckey sobre xeo con sede na cidade de Detroit, Míchigan (Estados Unidos). Os Red Wings compiten na máxima competición de hóckey sobre xeo en América do Norte, a National Hockey League (NHL), estando encadrado na Atlantic Division da Conferencia Leste. Xogan os seus partidos como locais no Joe Louis Arena dende 1979. O equipo forma parte do denominado Original Six, e con 11 títulos de liga é o equipo estadounidense con máis títulos da competición e o terceiro por detrás dos canadenses Montreal Canadiens e Toronto Maple Leafs, ademais gañou seis títulos de conferencia, e 18 de división.
Fundados en 1926, os Red Wings son unha das franquías máis antigas da NHL que seguen activas, formando parte entre 1942 e 1967 do denominado Original Six xunto cos estadounidenses Boston Bruins, Chicago Blackhawks e New York Rangers, e os canadenses Montreal Canadiens e Toronto Maple Leafs.
Capitáns do equipo
miniatura|dereita|200px|[[Nicklas Lidström (sen casco) e Steve Yzerman, foron capitáns do equipo.]] Art Duncan foi o primeiro capitán da historia dos Cougars na tempada 1926-1927. En 1932, o equipo de Detroit mudou o seu nome polo de Red Wings, e Larry Aurie converteuse en capitán. A seguinte táboa mostra todos os capitáns que tivo o equipo ao longo da súa historia:
{|
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores de ligas júnior teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Esta sección presenta as eleccións na primeira rolda do draft por parte de Detroit así como o equipo das ligas menores ou europeas no que xogaba a tempada na que tivo lugar a selección. Nos casos nos que os Red Wings elixiron a máis dun xogador na primeira rolda só se indica a primeira elección, mentres que as veces nas que a súa primeira elección foi despois da primeira rolda non se indica nada:
{|
Líderes históricos
Esta sección presenta as estatísticas dos dez máximos anotadoes dos Red Wings. As estatísticas refírense só aos puntos conseguidos cos Detroit Red Wings e os mellores rexistros en cada campo son sinalados en letra grosa: O líder histórico do equipo foi o canadense Gordie Howe, que liderou ao equipo en partidos xogados, goles e puntos, mentres que o seu compatriota Steve Yzerman fíxoo en asistencias e puntos por partido.
Nota: Pos = Posición; PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; P/G = Puntos por partido; * = actualmente nos Red Wings
Números retirados
miniatura|dereita|400px|Números retirados dos Detroit Red Wings. O número 19 de [[Steve Yzerman, co C de capitán, retirado a principios do 2007.]]
Na National Hockey League, os xogadores poden ser homenaxeados de varios xeitos, un deles é interna do equipo. Deste xeito, é tradición homenaxear a antigos xogadores do equipo decidindo retirar o seu número. Ningún outro xogador pode entón empregar ese número en cuestión e cólgase unha réplica da súa camisola no teito do pavillón. En 1999, a NHL decidiu igualmente retirar o número 99 de Wayne Gretzky da circulación en todas as franquías da liga, a causa do seu impacto no mundo do hóckey. O equipo retirou de xeito oficial sete números:
Adestradores
miniatura|[[Scotty Bowman adestrou aos Red Wings durante 9 tempadas, gañando 3 Stanley Cups.]] miniatura|[[Jeff Blashill, adestrador dos Red Wings dende 2015.]] Dende a primeira tempada do equipo en 1926, de Duncan a Babcock, 26 adestradores sucedéronse á fronte do banco do equipo de Detroit. Jack Adams foi un dos primeiros en marcar a historia da franquía. De feito, con 964 partidos na NHL, Adams ocupou o posto de adestrador durante 20 anos, amais de ter sido director xeral do equipo. Foi o artífice do maior número de vitorias do equipo con 413 e tres Stanley Cups. Tommy Ivan substituíu a Adams en 1947, continuando coa liña de vitorias con tres novas Stanley Cups en sete tempadas en Míchigan.
Propietarios
Durante cas 50 anos a familia Norris estivo involucrada na vida do club. Así, James Norris adquiriu os dereitos da franquía en 1932 e mantivo a dirección do equipo ata a súa morte por un ataque ao corazón en 1952. A súa filla, Marguerite Norris, converteuse na primeira muller propietaria dunha franquía da NHL, ocupando o posto durante tres anos. O seu irmán, Bruce Norris, tomou o seu lugar en 1955. Os Red Wings foron rescatados en 1982 par Mike Ilitch. Catro anos despois, Bruce Norris morreu o 1 de xaneiro de 1986, mentres que Marguerite Norris morreu dun ataque ao corazón en 1994.
Trofeos colectivos
miniatura|A [[Stanley Cup, que os Detroit Red Wings gañaron en once ocasións na súa historia.]] O trofeo final para un equipo na NHL, a Stanley Cup é entregada ao campión das series eliminatorias dende a tempada 1926-27. .
O Presidents' Trophy é entregado ao equipo que máis puntos sumou na clasificación xeral da NHL durante a liga regular. O trofeo é outorgado dende a tempada 1985-86. Dende que se creou o trofeo, os Red Wings o gañaron en seis ocasións.
O Clarence S. Campbell Bowl é entregado cada ano ao campión da Conferencia Oeste. Creado en 1967, inicialmente foi entregado ao gañador da West Division durante a liga regular. Entre 1975 e 1981 foi entregado ao campión da Conferencia Clarence Campbell (actual Conferencia Oeste), e entre 1982 e 1993 ao campión desta división nos play-offs. Dende 1993 o trofeo é entregado ao campión da Conferencia Oeste nas series eliminatorias. Recibe o seu nome en honor a Clarence Sutherland Campbell, que foi presidente da NHL entre 1946 e 1977. Os Red Wings teñen gañado o trofeo en seis ocasións:
miniatura|80px|O [[Prince of Wales Trophy.]] O Prince of Wales Trophy é o trofeo da NHL que máis veces mudou o seu significado. Dende a tempada 1993-1994, o Prince of Wales Trophy e entregado ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os play-offs. Os Red Wings son o terceiro equipo que ten gañado máis veces o trofeo cun total de 13, por detrás dos Montreal Canadiens (25) e dos Boston Bruins (17).
Feira do cocido de Lalín
miniatura|O [[porco é o protagonista do cocido de Lalín. Na imaxe, unha escultura na vila representando este animal.]] A Feira do Cocido de Lalín é unha festa gastronómica que se celebra cada ano o domingo antes do Entroido en Lalín. A feira xorde no ano 1968 como iniciativa de difusión e comercialización dos produtos típicos da comarca do Deza levada a cabo polos seis concellos dezaos (Lalín, Silleda, Vila de Cruces, Rodeiro, Agolada e Dozón).
Historia
A primeira experiencia tivo por lema Unidos polo mesmo afán, a Feira do Cocido como tal xorde da tradición dun grupo de lalinenses que cada ano se xuntaba para comer cocido, de modo que o Concello crea esta festa gastronómica poñendo en práctica as ideas xurdidas naqueles encontros.
A primeira feira celebrouse no ano 1969, sendo unha das decanas entre as festas gastronómicas celebradas na xeografía galega. Durante a súa traxectoria converteuse nunha data senlleira no calendario festivo e gastronómico galego, achegándose a Lalín miles de persoas durante a súa celebración para probar este prato tradicional, que no concello dezao acada identidade propia.
No ano 1999 a Feira do Cocido foi declarada como Festas de interese turístico de Galicia por parte da Xunta de Galicia e vese corroborada ano tras ano pola masiva afluencia de público no día grande da feira. En 2010 foi recoñecida como Festas de interese turístico nacional.
Historia do topónimo Galiza e Galicia
miniatura|dereita|Armas do [[Reino de Galicia, Pedro de Teixeira, no século XVII.]] miniatura|[[Cantares gallegos, de Rosalía.]] A historia dos topónimos Galicia e Galiza, empregados para nomear a nación constituída como comunidade autónoma do estado español, continúa a suscitar unha gran controversia, tanto etimolóxica coma socialmente. Galicia é o topónimo que posúe a oficialidade, e é o empregado en documentos oficiais da Xunta de Galicia e o Goberno de España. Porén, tanto Galicia como Galiza son empregados habitualmente na escrita e na fala.
Feira do cocido de Lalín
Historia
Dende o concello lévanse a cabo múltiples iniciativas que teñen como fin a popularización do seu prato máis insigne e a promoción do municipio. Cabe destacar entre estas a celebración do Mes do cocido de Lalín, entrega dos premios Álvaro Cunqueiro de xornalismo gastronómico, concertos, degustacións de cocido en diferentes cidades e países, celebración da mata do porco tradicional etc.
Historia do topónimo Galiza e Galicia
Segundo o historiador Ramón Villares e o filólogo Henrique Monteagudo, ambos membros do Consello da Cultura Galega, os dous topónimos son correctos dende o punto de vista filolóxico, sendo a elección de optar pola forma Galicia unha decisión política e institucional.
Feira do cocido de Lalín
Historia
Entre os seus principais atractivos destacan: o desfile de carrozas, comparsas e charangas; a posta en marcha de concertos e distintas actividades; e a propia feira.
Historia do topónimo Galiza e Galicia
Etimoloxía
Tanto Galicia como Galiza derivan do termo latino Gallaecia, que significaba literalmente "terra dos galaicos", froito da combinación do prefixo kallā- “madeira” co sufixo complexo local -āik-.
Feira do cocido de Lalín
Historia
En 2009, o concello introduciu entre os actos da Feira o Lalín Pork Art, con 25 esculturas decoradas ó estilo das vacas do Cow Parade.
Historia do topónimo Galiza e Galicia
Etimoloxía
Probábelmente o termo Galiza pasou a ser a forma evolutiva natural do termo Gallaecia, tal e como atestemuñan os diferentes documentos medievais da literatura trobadoresca galego-portuguesa. En varios textos de autores galegos medievais, o topónimo Galiza é a única forma empregada, non habendo vestixios da forma Galicia.
Frank Lampard
Frank James Lampard, nado en Romford, Londres, o 20 de xuño de 1978, é un exfutbolista e actual adestrador inglés. Actualmente dirixe ó Chelsea FC da Premier League inglesa.
Historia do topónimo Galiza e Galicia
Etimoloxía
Coa progresiva separación dos idiomas galego e portugués, e a progresiva castelanización de Galicia, produciuse un primeiro fito na desdiferenciación do topónimo. Mentres que no territorio galego comezou a predominar oralmente o termo Galicia, á outra beira do Miño mantívose o termo Galiza. Neste sentido, a introdución do topónimo Galicia seguiría unha traxectoria parella á da introdución do xentilicio galego.
A recuperación do topónimo Galiza
Tras varios séculos nos que Galicia era a forma empregada habitualmente no territorio galego no século XIX, incluso no seo das obras de autores comprometidos co idioma e achegados ao nacionalismo galego, a forma Galicia seguía tendo presenza nos textos. A gaita gallega, de Pintos, ou Cantares gallegos, de Rosalía Castro, son dous exemplos de utilización deste topónimo. Varios autores explican este feito coa sonoridade literaria do termo Galicia fronte ao termo Galiza.
No século XX, coa chegada do Rexurdimento, a forma Galiza comezou a adquirir presenza oral e escrita. Os primeiros vestixios de recuperación da forma xenuína atópanse nas publicacións das Irmandades da Fala, ou na revista Nós. Persoeiros coma Castelao apropiáronse do topónimo, coma queda patente nas súas obras, en especial no seu ensaio político Sempre en Galiza.
O topónimo na era da democracia
150px|miniatura|dereita|Grafiti en contra da [[Volta ciclista a España.]] No ano 2007, dende a Vicepresidencia da Xunta de Galicia, producíronse diversas xestións co fin de introducir o topónimo Galiza nas publicacións oficiais do Goberno autonómico. Ante este feito, realizouse unha consulta formal por parte da Xunta á Real Academia Galega. Así, Xosé Ramón Barreiro, presidente da Real Academia Galega dende 2002 até a 2009, afirmou que as dúas formas poderían ter validez etimoloxicamente.
Segundo a RAG, ambos topónimos tiveron presenza na linguaxe oral na Idade Media, pero o termo Galiza foi paseniñamente desaparecendo da linguaxe oral até ser recuperado na linguaxe contemporánea. Así, segundo o presidente da RAG:
Ave do paraíso (planta)
É unha planta herbácea, rizomatosa, orixinaria de Suráfrica e amplamente cultivada en xardíns en rexións tropicais e subtropicais pola beleza das súas flores.
Descrición
A especie foi descrita en 1789 polo naturalista, botánico e mecenas das ciencias naturais inglés Sir Joseph Banks, que reclasificou a Heliconia bihai J. S. Mill.
Porén, no ITIS adxudícanlle a autoría ao tamén botánico inglés William Townsend Aiton.
Etimoloxía
O epíteto específico científico desta planta, reginae (en latín = "da raíña"), está dedicado á princesa alemá Carlota de Mecklemburgo-Strelitz, raíña consorte de Inglaterra polo seu casamento co rei Xurxo III do Reino Unido, falecida en 1818 e que era moi afeccionada á botánica.
Sinónimos
Os principais sinónimos desta especie (hai até 25) son:
Dimensións
Planta herbácea, de porte arbustivo cunha altura media de 1,5 m e un diámetro de 1,8 m.
Flores
As flores son hermafroditas, asimétricas, polinizadas por aves, e preséntanse reunidas en grupos cinciniformes protexidos primariamente por grandes brácteas, varias delas laterais e con frecuencia longamente pedunculadas. O perigonio está formado por 6 tépalos distribuídos en dous grupos, os tres externos iguais e libres, os tres internos desiguais e xeralmente soldados, un de maiores dimensións e pregado en forma de frecha rodeando a estilo. O xineceo presenta 3 carpelos soldados, o ovario é ínfero, trilocular, con numerosos primordios seminais.
Froito
O froito é unha cápsula valvicida que se abre por 3 valvas.
Cultivo
Necesita luz intensa tres ou catro horas diarias de luz solar directa e non florece con luz inadecuada. Durante o período de crecemento activo, pode cultivarse en condicións normais. Necesita de regos moderados e humidade normal. Entre marzo e outubro require grandes cantidades de auga. As aves do paraíso son moi sensibles ao ataque das cochinillas.
Thabo Mbeki
Thabo Mvuyelwa Mbeki, nado o 18 de xuño de 1942 en Idutywa, é un político surafricano, presidente de Suráfrica dende o 16 de xuño de 1999 ata 2008.
É un xosa orixinario da rexión de Transkei, na actual provincia de Cabo Oriental, fillo de Epitanette e Govan Mbeki, ambos profesores, e activistas do Congreso Nacional Africano, e Govan dirixente do Congreso Nacional Africano e o Partido Comunista de Suráfrica.
Mbeki ten un mestrado en Economía da Universidade de Sussex. Durante a época do apartheid foi feito prisioneiro e tivo que pasar varios anos no exilio no Reino Unido, regresando ao seu país logo da liberación de Nelson Mandela.
Mbeki é membro do CNA desde os 14 anos, sendo o seu representante no estranxeiro desde 1967. Foi designado xefe da oficina de información do CNA en 1984 e da súa oficina de asuntos internacionais en 1989. Foi elixido deputado de Suráfrica en maio de 1994 ao celebrarse as primeiras eleccións con sufraxio universal. Foi elixido sucesor de Nelson Mandela como presidente do CNA en decembro de 1997 e como Presidente da república tras as eleccións de 1999 (asumindo o cargo o 16 de xuño); foi reelecto para un segundo período en abril de 2004.
Mbeki liderou a creación do programa económico NEPAD e da Unión Africana e tivo grande influencia nas negociacións de paz en Ruanda, Burundi e a República Democrática do Congo. Foi unha dos abandeirados na difusión do concepto do Renacemento Africano.
Durante as negociacións posteriores á liberación de Nelson Mandela, que finalmente conduciron en 1994 ás primeiras eleccións con sufraxio universal en Suráfrica, Mbeki foi a persoa encargada da parte económica destas negociacións. Mais as concesións realizadas durante estas negociacións económicas, conduciron á imposibilidade de poñer en práctica as promesas realizadas polo Congreso Nacional Africano de redistribución da riqueza, quedando a maior parte da riqueza do país en mans dos seus antigos propietarios, os brancos que durante anos amasaron estas riquezas grazas ao apartheid.
En setembro de 2008 coaccionou o líder da liberación da veciña Zimbabue Morgan Tsvangirai do MDC (Movement for Democratic Change) para aceptar un acordo de unidade nacional co presidente Robert Mugabe, considerado polos seus opositores un ditador e responsable de incontables crimes contra a humanidade.
Odobenocetops
Odobenocetops foi un xénero fósil de pequenas baleas con cairos atopadas no Perú e Chile. Restrinxidas ó Neoxeno (maioritariamente Mioceno), cóidase que o xénero se extinguiu antes do Plioceno. Tiña dous grandes cairos e, nalgúns fósiles, un cairo era máis longo que o outro.
1937
1937 foi Ano Santo Xacobeo.
Outros
Historia ano a ano
Resorción ósea
miniatura|Micrografía óptica dun osteoclasto mostrando as características distintivas típicas: unha gran célula con moitos múcleos e un citosol "escumoso". A resorción ósea ou reabsorción ósea é a reabsorción do tecido óseo, é dicir, o proceso no que un tipo de céulas óseas chamadas osteoclastos destrúen o tecido do óso e liberan os minerais, que ten como resultado unha transferencia de calcio desde o tecido óseo ao sangue.
Os osteoclastos son células multinucleadas que conteñen numerosas mitocondrias e lisosomas. Estas son as células responsables da reabsorción do óso. Os osteoclastos están presentes xeralmente na capa externa do óso, xusto por debaixo do periósteo. A adhesión dos osteoclastos á osteona empeza o proceso. O osteoclasto despois induce un pregamento cara ao interior da súa membrana plasmática e segrega colaxenase e outros enzimas importantes no proceso de resorción. Libéranse ao fluído extracelular altos niveis de calcio, magnesio, fosfato e produtos do coláxeno a medida que os osteoclastos fan túneles no óso mineralizado. Os osteoclastos son prominentes na destrución de tecido que se observa na artrite psoriática e en trastornos reumatolóxicos.
O corpo humano está nun constante estado de remodelación do óso. A remodelación ósea é un proceso que mantén a fortaleza do óso e a homeostase iónica ao substituír partes discretas do óso vello por paquetes de matriz proteinácea de nova síntese. O óso é reabsorbido polos osteoclastos e é depositado polos osteoblastos nun proceso chamado osificación. A actividade dos osteocitos xoga un papel neste proceso. As condicións que teñen como resultado un decrecemento da masa ósea poden ser causadas por un incremento da resorción ou unha diminución da osificación. Durante a nenez, a formación do óso excede a resorción. A medida que ten lugar o proceso de envellecemento, a resorción excede a formación.
A velocidade de resorción ósea é moito maior nas mulleres vellas posmenopáusicas debido á deficiencia de estróxenos relacionada coa menopausa. Os tratamentos comúns inclúen fármacos que incrementan a densidade mineral. Os bisfosfonatos, inhibidores de RANKL, moduladores do receptor de estróxeno selectivos (SERMs), terapia de substitución hormonal e a calcitonina son algúns dos tratamentos comúns. O exercicio para manter o peso corporal baixo tende a eliminar os efectos negativos da resorción ósea.
Regulación
A resorción ósea está moi estimulada ou inhibida por sinais procedentes doutras partes do corpo, dependendo da demanda de calcio.
Os receptores de membrana sensibles ao calcio da glándula paratiroide monitorizan os niveis de calcio no fluído extracelular. Os baixos niveis de calcio estimulan a liberación de hormona paratiroide (PTH) polas células principais da glándula paratiroide. Ademais dos seus efectos sobre os riles e intestino, a PTH fai incrementar o númeo e actividade dos osteoclastos. O incremento da actividade dos osteoclastos xa existentes é o efecto inicial da PTH e empeza en minutos e increméntase en poucas horas. A elevación continua dos niveis de PTH incrementa a abundancia de osteoclastos. Isto causa unha maior resorción dos ións calcio e fosfato.
Por outra parte, os altos niveis de calcio no sangue orixinan un decrecemento da liberación de PTH desde a glándula paratiroide, diminuíndo a cantidade e actividade dos osteoclastos, e o resultado é unha menor resorción ósea. A vitamina D incrementa a absorción de calcio e fosfato no tracto intestinal, elevando os niveis plasmáticos de calcio, e así diminuíndo a resorción osea.
O calcitriol (1,25-dihidroxicolecalciferol) é a forma activa da vitamina D3. Ten numerosas funcións implicadas nos niveis de calcio sanguíneos. Investigacións recentes indican que o calcitriol causa unha redución na formación de osteoclastos e a resorción ósea. Un incremento da inxesta de vitamina D3 debería causar unha diminución da resorción ósea, pero observouse que a administración oral de vitamina D non está corelacionada linearmente co incremento dos niveis séricos de calcifediol, o precursor do calcitriol.
A calcitonina é unha hormona segregada pola tiroide en humanos. A calcitonina fai diminuír a actividade dos oseoclastos e diminúe a formación de osteoclastos, tendo como resultado un decrecemento da resorción. A calcitonina ten un maior efecto en nenos pequenos que en adultos e xoga un papel máis pequeno na remodelación que a PTH.
Algunhas persoas que experimentaron un incremento da resorción ósea e un decrecemento da formación ósea son os astronautas. Debido a encontrarse nun ambiente de gravidade cero, os astronautas non necesitan facer traballar o seu sistema musculoesquelético tan duramente coma estando na Terra. A osificación diminúe debido á falta de estrés, mentres que a resorción increméntase, o que leva a un decrecemento neto da densidade ósea.
Alcoholismo
Os efectos do alcohol sobre a densidade mineral ósea son ben coñecidos e están ben estudados en poboacións animais e humanas. Por vías directas e indirectas, a exposición prolongada ao etanol incrementa o risco de fractura ao diminuír a densidade mineral ósea e favorecer a osteoporose. Os efectos indirectos do abuso do alcohol ocorren por medio da hormona do crecemento, esteroides sexuais e estrés oxidativo.
A hormona do crcemento é un importante regulador do crecemento e remodelación ósea en adultos e actúa a través do factor de crecemento similar á insulina 1 (IGF1) para estimular a diferenciación osteoblástica. O alcoholismo crónico fai diminuír os niveis de IGF1, que suprimen a capacidade da hormona do crecemento de incrementar a densidade mineral ósea.
O incremento do consumo de alcohol está ligado ao decrecemento dos niveis de testosterona e estradiol séricos, o que á súa vez leva á activación da proteína RANK (un receptor de TNF) que promove a formación de osteoclastos. O estrés oxidativo prodúcese cando o etanol induce a formación de NOX, causando a produción de especies reactivas do oxíxeno nos osteoblastos, que poden finalmente orixinar a senescencia celular. Os efectos directos do alcoholismo crónico son aparentes nos osteoblastos, osteoclastos e osteocitos. O etanol suprime a actividade e a diferenciación dos osteoblastos.
James Harden
James Edward Harden Jr., nado nos Ánxeles (California) o 26 de agosto de 1989, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que pertence ao equipo dos Philadelphia 76ers da National Basketball Association (NBA). Con 1,96 metros de altura xoga na posición de escolta.
Oklahoma City Thunder (2009-2012)
Harden foi elixido na terceira posición do Draft da NBA do 2009 polos Oklahoma City Thunder. Isto fixo que se convertera no primeiro xogador drafteado polos Oklahoma City Thunder dende que a franquía tivo ese nome.
O 18 de abril de 2012, anotou 40 puntos na vitoria por 109-97 contra os Phoenix Suns, a máxima anotación da súa carreira. A tempada 2011-12 foi a súa mellor tempada dende que chegou á NBA, con 16.8 puntos en 31.4 minutos por partido, aínda que tan só xogou 2 partidos de 62 coma titular. Ao remate da tempada, foi elixido coma Mellor Sexto Home da NBA, converténdose no segundo xogador máis novo en conseguilo. Liderou aos suplentes da NBA con 16.8 puntos por partido.
Houston Rockets (2012-2021)
O 31 de outubro de 2012, asinou un contrato por 5 anos e 80 millóns de dólares cos Rockets. O mesmo día produciuse o seu debut contra os Detroit Pistons. Os Rockets gañaron por 105-96 en Detroit, e Harden conseguiu 37 puntos, 12 asistencias, 6 rebotes e 4 roubos de balón. Desta forma, Harden igualou a terceira mellor marca de anotación dun xogador que debuta co seu novo equipo, tan só superado por Kiki Vandeweghe, que anotou 47 puntos cos Portland Trail Blazers, e Wilt Chamberlain, con 43 puntos para os Philadelphia Warriors no seu debut na NBA.
Brooklyn Nets (2021-2022)
O 14 de xaneiro de 2021, Harden foi traspasado ós Brooklyn Nets nun traspaso entre catro equipos que mandou a Rodions Kurucs, Dante Exum, Victor Oladipo, catro eleccións da primeira rolda do Draft e catro intercambios de elección da primeira rolda ós Rockets.
Philadelphia 76ers (2022-presente)
O 10 de febreiro de 2022, Harden foi traspasado xunto a Paul Millsap ós Philadelphia 76ers a cambio de Ben Simmons, Seth Curry, Andre Drummond e dúas eleccións da primeira rolda do Draft.
Galos
miniatura|350px|dereita|A Galia e as poboacións galas.
O termo galos designa as poboacións protohistóricas de celtas que residían na Galia, (Gallia en latín), é dicir, aproximadamente nos territorios actuais da Francia, o sur de Bélxica, e máis a Italia do norte, probabelmente a partir da primeira Idade de Ferro (cara ao 800 a.c.).
Os galos estaban divididos en múltiples tribos ou pobos, ás veces federados, presentando cada un certa cultura orixinal.
As civilizacións galas son clasificadas en arqueoloxía dentro da civilización céltica de La Tène (do nome dun lugar sito nas beiras do lago de Neuchâtel, en Suíza). A civilización de La Tène espallouse polo continente europeo durante a segunda Idade de Ferro e desapareceu en Irlanda ao longo da Alta Idade Media.
O nome
Os xermanos denominaban aos celtas *Walχisk «estranxeiro» transformado en alemán moderno en Welsch, un termo a miúdo pexorativo, co que os alemáns designan hoxe as poboacións de lingua románica.
O nome en latín de Galli, plural de Gallus, habitantes da Gallia «Galia», asociouse no Renacemento ao seu homónimo gallus «galo, polo adulto», convertendo así este animal no emblema de Francia.
Por outra banda, os gregos, denominaban aos galos Κελτοί (Keltói, Celtæ, dixo Xulio César) e aínda Γαλάται, plural de Γαλάτης, Galátai / Galátēs, que se pode transcribir en galego como Gálatas.
Testemuñas arqueolóxicas e históricas
Hai arqueólogos que fan remontar a civilización gala ao século VIII a.C. ou século VII a.C. (época da civilización céltica de Hallstatt): as testemuñas arqueolóxicas desta época, tales a tumba da princesa de Vix (Côte-d'Or)), datada a inicios do século V a.C., ofrecen a imaxe dunha sociedade marcada polo dominio dunha casta aristocrática e guerreira, que usaba o carro e empregaba unha espada longa.
Nas fontes gregas, en particular da época macedónica, aparecen innúmeras mencións de celtas, pertencentes sen dúbida a pobos galos: faise referencia á súa valentía e valor guerreiro. Isto corresponde ao período de maior expansión céltica (século IV a.C. e século III a.C.).
Nas fontes latinas posteriores, os galos dos séculos II a.C. e I a.C. son claramente diferenciados dos cimbros, dos teutóns (pobos xermano-célticos), dos bretóns e dos helvecios (pobos célticos da Gran Bretaña e de Suíza, respectivamente).
Pobos galos
Os galos dividíanse en pobos, un total de 44 na época da conquista romana. Formaban a Galia celta e foron incorporados á chamada Galia romana ou Galia transalpina.
Abaixo, preséntase unha lista, non exhaustiva, de pobos galos, coas respectivas capitais, na época da morte de Augusto, no 14. A notar que as denominacións dos pobos deron orixe, en moitos casos, ao nome actual da rexión ou cidade. Procurouse dar o nome en latín, seguido da versión en galego, cando existe.
Pobos da Provincia Romana
Corresponden á actual Provenza:
Pobos da Galia Cisalpina
A Galia Cisalpina correspondía ao Norte de Italia:
Catarina de Castela
Catarina de Castela, nada en Illescas, na actual provincia de Toledo, o 5 de outubro de 1422 e finada en Madrigal de las Altas Torres o 10 de setembro de 1424, foi unha infanta de Castela, filla primoxénita do rei Xoán II.
Como herdeira ao trono, foi xurada en 1423 como Princesa de Asturias, título que ostentou até a súa prematura morte.
Traxectoria
Catarina naceu o 5 de outubro de 1422 en Illescas, sendo a primeira dos fillos do matrimonio entre Xoán II de Castela e a súa primeira esposa María de Aragón, e foi bautizada por Diego Gómez de Fuensalida, bispo de Zamora.
O rei dirixiuse á corte de Toledo, desde onde mandou chamar á raíña para que acudira coa súa filla. A infanta acabada de nacer debía ir a aquela cidade para ser recoñecida e xurada como princesa herdeira da Coroa. Xoán II ordenou, entón, que as Cortes se reuniran en Toledo, pero, debido a unha epidemia de peste, o rei non puido chamar aos procuradores. Por iso, partiron distintos cabaleiros en cuxas mans os representantes das cidades debían prestar o xuramento que non puideron realizar á princesa en persoa. Así, a Infanta foi formalmente recoñecida como a sucesora ao trono do reino e proclamada como Princesa de Asturias polas Cortes de Toledo o 1 de xaneiro de 1423.
Para festexar estes acontecementos, celebráronse un torneo e varias xustas nunhas festas que duraron unha semana.
A princesa Catarina está sepultada na Cartuxa de Miraflores (Burgos), xunto co seu pai e a súa segunda esposa, Isabel de Portugal.
Flipper
Flipper é unha banda de punk e noise rock formada en San Francisco, California en 1979, tocando de xeito errático ata finais dos anos 90. No ano 2005 o grupo volveu reunirse. O grupo influenciou a un feixe de bandas de grunge, punk rock e noise rock. O seu estilo punk ralentizado, conducido polo baixo e fortemente distorsionado considérase un precursor clave do sludge metal, e influenciou a bandas como Melvins e Nirvana, cuxo baixista Krist Novoselic tocou con Flipper nos anos 2000.
Lugares do Páramo
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Páramo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Páramo
A Veiga, Sarria
Santiago da Veiga é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 204 habitantes (93 homes e 111 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 229 habitantes.
Cerco de Xerusalén
O termo cerco de Xerusalén pode referirse a un entre varios acontecementos:
Psara
Psara (Ψαρά, Psará, anteriormente coñecida como Ψύρα, Psyra, or Ψυρίη, Psyriī) é unha illa grega no mar Exeo. Xunto coa pequena illa deshabitada de Antípsara forma o municipio de Psara. forma parte da unidade rexional de Quíos, que é parte da rexión do Exeo Setentrional. A única cidade da illa e capital do municipio tamén se chama Psara.
Psara tiña 448 habitantes segundo o censo de 2011. Ten un pequeno porto que a une á illa de Quíos e outras partes de Grecia.
Bandeira
miniatura| left | 180px | Bandeira de Psara durante a [[Guerra de Independencia grega]]
Historia
Habitada desde o período micénico, os seus habitantes dependen do mar para vivir xa que a illa non ten árbores, é rochosa, e con poucos arbustos. Homero fai a primeira referencia da illa como Psyra. A única fonte de ingresos dos insulares sempre foi a pesca, sobre todo pola a abundante lagosta local, o transporte marítimo, e un pequeno desenvolvemento turístico nos últimos anos.
A destrución de Psara
miniatura| left | Logo da destrución de Psara por [[Nikolaos Gyzis]] Psara uniuse á Guerra de Independencia grega o 10 de abril de 1821. Uns destacados líderes navais nativos da illa da época foron os futuros primeiro ministro de Grecia Constantino Kanaris e Dimitrios Papanikolis. A illa foi invadida o 21 de xuño de 1824 pola armada otomá.
O 4 de xullo a resistencia dos Psariotas terminou coa última resistencia no antigo forte da cidade de Palaiokastro (nome alternativo Mavri Rachi, literalmente "cúme negro"). Centos de soldados e tamén as mulleres e os nenos refuxiáronse alí cando unha forza turca de 2000 homes asaltou o forte. Os refuxiados ondearon por primeira vez unha bandeira branca coas palabras "Ἐλευθερία ἤ Θάνατος" ("Eleftheria i Thanatos", "Liberdade ou morte"). Entón, no momento en que os turcos entraron na fortaleza, o líder local Antonios Vratsanos acendeu unha mecha na polvoreira da fortaleza, provocando unha explosión que matou os alí refuxiados xunto cos seus inimigos. Permanecendo así fieis á súa bandeira ata a súa morte. Un oficial francés que oíu e viu a explosión comparouno cunha erupción volcánica do Vesuvio.
Unha parte da poboación logrou fuxir da illa, pero os que non o lograron venderonse como escravos ou resultaron mortos. Como resultado da invasión, miles de gregos atoparon un destino tráxico. A illa quedou deserta e os insulares superviventes se dispersaron a través do que hoxe é o sur de Grecia. Teófilo Kairis, un sacerdote e erudito, acolleu moitos dos nenos orfos e desenvolveu a famosa escola do Orphanotropheio de Teófilo Kairis.
'Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη Περπατῶντας ἡ Δόξα μονάχη. Μελετᾷ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια, Καὶ 'ς τὴν κόμη στεφάνι φορεῖ Γινομένο ἀπὸ λίγα χορτάρια Ποῦ εἰχαν μείνῃ 'ς τὴν ἔρημη γῆ.
Na cúme de cor negra de Psara A gloria camiña por si mesma tendo no Campo de batalla aos brillantes homes novos A coroa do seu cabelo enmarrañado Deixando os últimos pastos na terra abatida.
Rubén Castro Martín
Rubén Castro Martín, nado nas Palmas de Gran Canaria o 27 de xuño de 1981, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o FC Cartagena da Segunda División. É xunto con Robert Fernández o futbolista con máis tempadas no fútbol profesional español (22), e o segundo máximo goleador da historia da Segunda División, con 180 goles, sendo só superado por Nino (194).
Traxectoria
Formado na canteira da UD Las Palmas, debutou no primeiro equipo o 25 de febreiro de 2001, aínda que non anotou o seu primeiro gol ata a tempada 2001-02, cando, entrando desde o banquiño conseguiuno no minuto 64 contra o Real Madrid CF.
Na tempada 2003-04, foi o máximo goleador da Segunda División co club da súa cidade natal, con 22 goles, sendo entón contratado polo Deportivo da Coruña, nun acordo no que tamén foi fichado Momo por parte do equipo branquiazul. O acordo chegou coa finalidade de eliminar a débeda que Las Palmas contraera logo de contratar ao arxentino Gabriel Schürrer procedente do Dépor, nun traspaso valorado en 3,6 millóns de euros. Esa mesma tempada actuou cedido no Albacete Balompié, en Primeira.
A comezos de 2006-07, Rubén volveu ser cedido esta vez ao Racing de Santander, pero debido á falta de oportunidades marchou antes da apertura do mercado invernal. O seu novo destino foi o Nàstic, onde comezou moi ben, con 3 goles nos seus primeiros 3 partidos, aínda que o club tarraconense sería relegado a final de tempada a Segunda División. Rubén regresou ao Deportivo na tempada 2007/2008, onde a súa participación foi practicamente nula.
No verán de 2010 fichou polo Real Betis, de Segunda División.
Persoal
Os seus irmáns Álex e Guillermo foron tamén futbolistas.
Saint-Malon-sur-Mel
Saint-Malon-sur-Mel (en Sant-Malon, e en galó: Saent-Méha) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Flores en la carretera
Flores en la carretera é o terceiro álbum de estudio do grupo galego de rock Jabón Blue. Publicouse en 2010.
A Cruz, Abegondo, Abegondo
A Cruz é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o INE, A Cruz e Os Barreiros suman 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Thomas Cavalier-Smith
Thomas Cavalier-Smith, nado o 21 de outubro de 1942 e finado o 19 de marzo de 2021, foi un biólogo anglo-canadense, profesor titular de Bioloxía Evolutiva do departamento de Zooloxía da Universidade de Oxford e presidente da British Society for Protist Biology.
No 2004 outorgáronlle o Premio Internacional de Bioloxía e, en 2007, a Medalla Lineana de Zooloxía e mais o Premio Frink.
Traxectoria
Crítico coas clasificacións clásicas dos seres vivos, gustaba de atacar as ideas que consideraba equivocadas. Para isto, realizou numerosas publicacións sobre a clasificación filoxenética e a orixe evolutiva dos seres vivos, especialmente de todos aqueles que non podemos ver a simple vista, como protistas e bacterias. Para isto baseouse no entendemento das principais transicións evolutivas, como a orixe dos eucariotas, a evolución molecular, a bioloxía celular, a ultraestrutura, a ecoloxía, a taxonomía, o rexistro fósil etc.
O seu laboratorio enfocouse na evolución e a bioxeografía de protozoos, en especial ameboides e flaxelados de vida libre, usando o cultivo celular, a secuenciación do ADN (xenes e xenomas), a bioinformática e a microscopia de luz e electrónica.
Os seus intereses teóricos eran moito máis amplos, chegando á diversificación dos principais grupos bacteriais e eucariotas.
Tratou nas súas publicacións temas como a endosimbiose, a orixe dos orgánulos celulares ou o tamaño do xenoma.