cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zihhariya
Zihhariya foi o teatro da sexta campaña do rei hitita Mursilis II no seu sétimo ano de reinado. Os seus anais din que foi contra os kaskas da montaña Tarikarimu á terra de Zihhariya, e asolou o país. Esta campaña foi probabelmente curta, pero foi a única que fixo en todo o ano. A súa situación é incerta, pero seguramente estaba ao leste ou sueste de Hattusa.
Agras
O topónimo Agras pode referirse a:
Kurt Wüthrich
Kurt Wüthrich, nado o 4 de outubro de 1938 en Aarberg, Suíza é un químico galardoado co premio Nobel de Química no ano 2002.
Traxectoria
Estudou Química, Física e Matemática na Universidade de Berna antes de conseguir o seu Ph.D. baixo a dirección de Silvio Fallab na Universidade de Basilea, outorgado en 1964. Continuou o seu traballo postdoctoral con Fallab durante un breve tempo antes de deixalo para traballar na Universidade de California, Berkeley de 1965 a 1967 con Robert E. Connick. A isto seguiulle un período de traballo con Robert G. Shulman nos Laboratorios Bell en Murray Hill, Nova Jersey (1967-1969).
Wüthrich volveu a Zúric (Suíza), en 1969, onde comezou a súa carreira na Escola Politécnica Federal de Zúric, chegando a Profesor de Biofísica en 1980. Actualmente mantén un laboratorio alí, aínda que o seu cargo está en The Scripps Research Institute, en La Jolla, California.
Traballo científico
Durante os seus estudos de gradación Wüthrich comezou a traballar coa espectroscopia de resonancia paramagnética electrónica e o tema da súa tese Ph.D. foi "a actividade catalítica dos compostos de cobre nas reaccións de autooxidación". Durante o seu tempo como un investigador postdoctoral na Berkeley comezou a traballar coa técnica relacionada recentemente desenvolvida da espectroscopia de resonancia magnética nuclear para estudar a hidratación dos complexos metais. Cando Wüthrich uniuse aos Laboratorios Bell, foi posto a cargo dun dos primeiros espectrómetros de RMN superconductores, e comezou estudando a estrutura e dinámica das proteínas. El perseguiu esta liña de investigación desde entón.
Logo de volver a Suíza, Wüthrich colaborou co premio Nobel Richard R. Ernst en desenvolver os primeiros experimentos de RMN en dúas dimensións, e estableceu o efecto nuclear Overhauser como un xeito conveniente de medir distancias dentro das proteínas. Esta investigación máis tarde levou á asignación completa de resonancias para o inhibidor pancreático de tripsina bovino e o glicagón.
Dragons of Flame
Dragons of Flame é un videoxogo desenvolvido por U.S. Gold en 1989. Publicáronse versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, DOS, NES e ZX Spectrum. O xogo segue a tradición dos Dungeons & Dragons (Alxubes e Dragóns), un dos clásicos xogos de rol, e é continuación de Heroes of the Lance e como aquel enfronta a un guerreiro cun meigo.
Kurt Wüthrich
Traballo científico
Foi premiado con parte do Premio Nobel de Química en 2002 polo seu liderado no traballo en curso, comezado nos anos 70, sobre o uso da espectroscopia de resonancia magnética nuclear multidimensional para estudar a estrutura das proteínas.
Rececende, A Pontenova
Historia
Coa reforma parroquial da diocese de Mondoñedo de 1895 constituíuse a nova parroquia de Santo Estevo de Rececende, segregándose de Rececende.
Patrimonio
Nesta parroquia están catalogados catro xacementos de fósiles correspondentes ao período Ordovícico.
Arawanna
Arawanna foi un reino que se formou durante a crise de Hatti (séculos -XVI--XV con Mitanni no seu punto de máximo poder), na rexión do Alto Éufrates e a futura Armenia. Foi sometido polo rei hitita Tudhaliyas II sobre o -1400.
Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta contra os hititas. Suppiluliumas, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Mursilis II, que estaba na terra de Samuha, na cidade de Ziulila (ao leste de Hattusa) atacou Arawanna sobre o -1320 / -1310 en represalia porque os habitantes atacaran a terra de Kasiya. Vitorioso, retornou á capital.
Pico de las Nieves
250px|thumb|Pico de las Nieves O Pico de las Nieves é o segundo monte máis alto da illa de Gran Canaria, Illas Canarias, España. Alcanza unha cota de 1.949 metros sobre o nivel do mar (segundo o IGN).
Tradicionalmente estableceuse que o Pico de las Nieves é a máxima altitude da illa de Gran Canaria, pero isto é incerto, xa que en realidade é o Morro de la Agujereada con 1.956 metros que está preto do Pico das Nieves.
Localización
O Pico en si é un saliente rochoso e inaccesible a poucos metros do miradoiro de mesmo nome que si é accesible por estrada; practicamente todo o terreo que rodea ao Pico de las Nieves na súa parte sobranceira é propiedade das Forzas Armadas de España e nel aséntanse diversos sistemas radáricos e de telecomunicacións.
Exploración e denominación
A orixe da súa denominación hai que buscalo no século XVII cando foron creados a instancia da Igrexa unha serie de neveiros, pozos na terra, destinados a almacenar a neve caída en inverno, para transportala logo á capital insular As Palmas de Gran Canaria, onde era consumida en forma de xeado. Na faldra oriental do Pico un dos devanditos pozos, o segundo en tamaño, foi rehabilitado recentemente polo Cabido de Gran Canaria e pode ser visitado. A súa denominación orixinal era "Pico de los Pozos de la Nieve" de onde derivou o presente topónimo, que conviviu durante moitos anos cunha mala interpretación do devandito nome: "Los Pechos", realizada no século XIX por cartógrafos franceses e logo reproducida en mapas locais, hoxe en día pola súa inexactitude está a desaparecer das referencias oficiais pero goza de gran popularidade.
Ascenso
O ascenso en bicicleta ao Pico de las Nieves adquiriu gran notoriedade nos últimos anos, grazas á organización de competicións internacionais que ascenden pola súa vertente leste, sendo considerado un dos portos máis duros de España. O miradoiro situado no seu cumio ofrece algunhas das vistas máis representativas de Gran Canaria e das máis espectaculares das Canarias, sendo foco de grande afluencia turística.
Mark Addy
Mark Addy Johnson, nado o 14 de xaneiro de 1964 en York, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro. É principalmente coñecido por interpretar o Detective Constable Gary Boyle en The Thin Blue Line, a Dave en The Full Monty, e recentemente a Robert Baratheon na serie da HBO Game of Thrones.
Gandhi (homónimos)
O termo Gandhi pódese referir a varias persoas, feitos e lugares:
Martin Buber
miniatura|dereita|Martin Buber. Martin Buber, nado en Viena en 1878 e finado en Xerusalén en 1965, foi un filósofo e escritor xudeu.
Traxectoria
Pasou boa parte da infancia co seu avó, un erudito na tradición e literatura xudía, en Lviv (Ucraína), tras unha crise relixiosa comezou a ler a Kant e Nietzsche. En 1896 marchou a estudar a Viena e en 1898 uniuse ao movemento sionista. En 1902 converteuse no editor do semanario Die Welt, o órgano oficial do sionismo e a partir de 1903 comezou a interesarse polo hasidismo. O ano seguinte, Buber deixou o traballo na organización sionista para se dedicar a estudar e escribir.
Entre 1910 e 1914 Buber estudou mitos e publicou edicións de textos míticos. Durante a primeira guerra mundial axudou a establecer a Comisión Nacional Xudía para mellorar as condicións dos xudeus de Europa oriental, e foi o editor da revista Der Jude ata 1924. En 1922 Buber e Franz Rosenzweig abriron a Freies Jüdisches Lehrhaus.
En 1923 escribiu a súa obra máis coñecida Ich und Du (Eu e máis ti), e en 1925 con Rosenzweig comezou a traducir a Biblia hebrea ao alemán.
En 1930 Buber converteuse en profesor honorario da Universidade de Frankfurt, pero á chegada dos nazis ao poder prohibíronlle dar leccións nela. En resposta á prohibición para os xudeus de acudir á educación pública fundou a Oficina central para a educación dos xudeus adultos.
En 1938 deixou Alemaña e asentouse en Xerusalén, onde entrou na Universidade Hebrea de Xerusalén e participou na discusión dos problemas dos xudeus en Palestina e na cuestión árabe. Militou no grupo moderado Ichud, que reclamaba un estado binacional para árabes e xudeus en Palestina.
En 1963 foi galardoado co Premio Erasmus.
Fernando Sánchez Cipitria
Fernando Sánchez Cipitria, coñecido como Fernando, nado en Madrid o 12 de setembro de 1971, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
Iniciouse no Real Madrid Castilla, onde permaneceu desde 1990 até 1995.
Na tempada 1995–96 debutou en Primeira División co Real Valladolid, adestrado por Rafa Benítez. Na tempada 1997–98 foi contratado polo Real Betis, onde permaneceu outras dúas tempadas. No club andaluz tivo a chamada da selección española.
Na tempada 1999–00 fichou polo Deportivo da Coruña, conseguindo o título de Liga desa campaña e a Supercopa antes do comezo da seguinte. No club coruñés non tivo demasiada continuidade, polo que na campaña 2001–02 foi cedido ao CA Osasuna, onde participou na práctica totalidade dos encontros. En 2002 foi cedido ao Hannover 96 alemán e en 2003 ao Córdoba CF, de Segunda División, onde se retirou tras xogar tan só 6 encontros.
Selección nacional
Dous meses máis tarde xogou outro amigable en Vigo contra a Suecia, que rematou con vitoria (4–0).
Agreste
O adxectivo agreste refírese a algo relativo ou pertencente ao campo, en especial a terreos sen cultivar, con desniveis ou con vexetación silvestre que dificultan o paso. Como topónimo pode referirse a:
Javier Cárdenas
Francisco Javier Cárdenas Pérez, nado en Barcelona, o 18 de maio de 1970, é un presentador de televisión, cantante e locutor de radio español.
Radio
Con tan só nove anos de idade comeza a traballar na radio no programa Peques Unic de Radio Juventud. Ós 16 anos comeza a retransmitir partidos de fútbol en Antena 3 Radio.
Tamén colaborou no espazo Arús con leche dirixido polo seu cuñado Alfonso Arús, esposo da súa irmá María de los Ángeles (Angie).
De 1990 até 1995 encárgase de retransmitir partidos de fútbol, tanto en Radio Club 25 como para M80 Radio (da Cadea SER).
No ano 1997 dirixe e presenta Segundos Fuera, en Radio España. Alí realizábanse multitude de sketches radiofónicos, coas voces dos principais personaxes deste país. Algo parecido faría máis tarde no programa Al ataque, de Onda Rambla, onde facía un repaso acedo, e en clave de humor, sobre as novas máis destacadas da semana.
Dende o ano 2006 dirixe e presenta o programa Atrévete, en Cadena Dial, xunto a MJ Aledón, Isidro Montalvo, Roberto Alcaraz, Luis Rollán entre outros. Segundo o Estudio General de Medios (EGM) o programa Atrévete foi o segundo matinal con máis crecemento en España.
En 2008, foi galardoado co Premio Ondas á innovación radiofónica por combinar información, humor e entretemento, organizando un cruceiro no que durante unha fin de semana realizou radio en vivo, con actuacións musicais e concursos, coa participación en directo dos oíntes, e a convivencia dos comunicadores e artistas coa audiencia.
Cabra
miniatura|260px|Cabrito doméstico. miniatura|260px|Cabeza dunha cabra doméstica mona (sen cornos).
Wasumana
Wasumana foi unha cidade situada probabelmente na clásica Bitinia.
Cabra
Capra é un xénero de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos e subfamilia dos caprinos coñecidos comunmente como cabras, cabras montesas ou cabras salvaxes, ou íbices.
O xénero comprende, segundo os autores, de 8 a 10 especies, entre elas a cabra montesa (Capra pyrenaica), o markhor (Capra falconeri) e o íbice ou cabra montesa dos Alpes (Capra ibex).
Porén, existen animais doutros xéneros (que non son Capra), pero da subfamilia dos caprinos, que ás veces se denominan "cabras", como as do xénero Oreammos, ao que pertence a chamada cabra das Montañas Rochosas (Oreamnos americanus).
Wasumana
O conquistador e gobernador hitita de Pala, Hutu-Piyanza, entrou en guerra contra a cidade de Wasumana a finais do século –XIV, e pediu axuda ao rei Mursilis II que lle enviou a Nuwamza, o seu Xefe de Viños, cun corpo de exército, e os dous conxuntamente puideron conquistar e destruír a cidade.
Cabra
As verdadeiras cabras salvaxes son orixinarias do centro-oeste de Asia, onde aínda viven a maioría das especies actuais, e desde onde colonizaron partes de Europa e o norte de África.
A cabra doméstica (Capra hircus aegagrus ou Capra aegagrus hircus, segundo os distintos autores) é unha subespecie domesticada da cabra salvaxe (Capra hircus ou C. aegagrus, segundo os autores). A súa domesticación data de hai uns 9.000 anos, durante o neolítico, cando apareceron as primeiras en Mesopotamia, e cuxa distribución actual, tanto na forma doméstica como asilvestrada, é practicamente cosmopolita.
As cabras domésticas son hoxe en día un dos principais animais domésticos en Oriente Medio, no norte e o leste de África e na Europa mediterránea. Non hai que esquecer que en Galicia non pode faltar o cabrito asado (a cría da cabra) en ningunha festa que mereza ese nome.
Características xerais
As cabras son animais gregarios que viven en pequenas mandas pero, ao contrario que os seus próximos parentes, as ovellas (xénero Ovis), son animais adaptados a comeren arbustos e matos de poliñas e follas coriáceas, propias de medios secos e/ou montañosos.
Adoitan ser animais moi áxiles, capaces de gabearen con facilidade por pendentes sumamente empinadas, e de saltar dun penedo a outro bastante afastado.
Son caprinos, como as especies do xénero Ovis (que inclúe as ovellas), pero distínguense destas pola presenza de glándulas odoríferas cerca dos pés, nas íngoas e na fronte, pola ausencia doutras glándulas faciais, e pola presenza dunha barba nos machos (as chamadas barbas de chivo) e de calos sen pelo nos xeonllos das patas dianteiras.
As especies salvaxes presentan un marcado dimorfismo sexual, manifestándose grandes diferenzas de tamaño, cor e cornamenta entre machos e femias; porén, as diferentes razas domésticas tenden a suavizar estas diferenzas.
Clasificación
O xénero Capra foi establecido por Linneo en 1768, na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Especies e subespecies
A clasificación do xénero é controvertida. Así, na actualidade, segundo Mammals Species of the Word, e a ADW, recoñécense 8 especies, coas subespecies indicadas:
miniatura|300px| Mapa de distribución das 8 especies do xénero Capra. miniatura|Cabra salvaxe (Capra aegagrus).
Domesticación e usos
miniatura|Cabras rubias nun curral. miniatura|Queixo de leite de cabra. Canda as ovellas, as cabras foron dos primeiros animais domesticados. O proceso de domesticación comezou no neolítico, polo menos hai 10.000 anos, no que agora é o norte de Irán.
As principais motivacións para emprender este proceso foron o fácil acceso humano á carne, a pel, o pelo e o leite destes animais.
A produtiviade da cabra en leite/ano/peso é a maior de entre todos os mamíferos domésticos, chegando a producir de 12 a 13 veces o seu peso en leite ao ano (en comparación, a vaca produce entre 5 e 6 veces o seu peso en leite ao ano). A la de certas especies chegou a ter unha elevada cotización no mercado (Angora e Caxemira).
No ano 2010 había no mundo 764 500 000 cabezas de gando caprino, sendo as dez principais cabanas as de:
Segundo a FAOSTAT (Base de datos estatísticos da FAO), o número total de cabezas de gando caprino no mundo no ano 2013 era de 1 006 millóns, aproximadamente. O 63 % do total concentrábase en 10 países e na Unión Europea (UE). A China era o país con maior censo de gando caprino do mundo, con 183 millóns de cabezas nese ano (o que representaba o 18,2 % do censo mundial), seguida pola India, con 162 millóns; Paquistán, con 65 millóns, e Nixeria, con 58.
Peñas del Chache
miniatura|250px|Peñas del Chache Peñas del Chache é o monte máis alto da illa de Lanzarote (Canarias), de 670 metros de altura, situado ao norte no municipio de Haría.
Cabra
Domesticación e usos
Os países nos que máis se incrementou o censo de gando caprino no período 2009 - 2013 foron a India (en máis de 13 millóns de cabezas, o que supón un incremento do censo dun 9 %), Paquistán (máis de 6,6 millóns de cabezas) e Bangladesh (máis de 6,3 millóns). Séguenos Malí, Nixeria e Etiopía. Por outra parte, os países que sufriron unha maior diminución do censo caprino no mesmo período foron a China (que perdeu 16,9 millóns de cabezas), Mongolia (1,7 millóns) e a UE (0,8 millóns).
No conxunto da Unión Europea, en 2008, contábase con 13,2 millóns de cabezas.
Cabra doméstica
A ampla gama de utiizacións da cabra fixeron desta un animal moi utilizado en Galicia desde o neolítico, especialmente en explotacións de pouca extensión, e por persoas que carecen de terras. A carne do cabrito, moi aprezada, ten un mercado relativamente extenso, e forma parte de menús propios de moitas festas populares. O cabrito, dixo Sueiro, «dásenos moi ben aos galegos (aínda que moitos se empeñen en cultivar o cordeiro)». E o seu mestre Cunqueiro opinaba que
Desde hai uns anos estase a recuperar a única raza de cabra de Galicia, a chamada cabra galega. Trátase de animais de perfil recto ou subcóncavo, eumétricos e sublonxilíneos. A súa capa é de cor avermellada, con distintas tonalidades, desde rubia até retinta. É unha raza de gran rusticidade e alta capacidade de adaptación ao medio, máis resistente ás enfermidades que outras razas, moi áxil e alta prolificidade (a maioría dos partos son de 2 ou 3 cabritos cando as condicións son favorábeis).
Evolución da cabana 1962 - 2012 Nota: Tendo en conta que o número total de cabezas e caprino en España no ano 2012 era de 2 363 522, a cabana galega representaba o 2,81 %.
Cabra montesa
Á parte da cabra doméstica, en tempos antigos viviu nas serras orientais e sudorientais a cabra montesa autóctona, Capra pyrenaica lusitanica, que se extinguiu a mediados do século XIX. Na actualidade inténtanse repoboar ditas zonas coa subespecie C. p. victoriae.
Nomes galegos
O nome galego máis común para este animal é o de cabra, pero tamén se usan os sinónimos godalla e xena. Ademais, o macho recibe o nome particular de cabrón, e tamén os de bode, castrón, chibo e godallo. As crías moi novas e que aínda maman, denomínanse cabritos, e tamén chibos, pero cando xa non maman, chámanse cabuxos. En canto ás cabras silvestres, ou salvaxes, en galego denomínanse cabras montesas.
A cabra na cultura popular galega
Eladio Rodríguez, no seu Diccionario, recolle as seguintes expresións populares relativas a este animal:
Así mesmo, o refraneiro popular alude á cabra nestas sentenzas, entre outras:
As cabras na mitoloxía
A cabra era un animal moi venerado en Mendes, en Exipto. Estaba prohibido matala, porque crían que Khnum, gran divindade desta cidade, se ocultaba baixo a figura dunha cabra, e por isto se representaba con rostro deste animal. Mentres que en Mendes se reverenciaba á cabra e se inmolaban as ovellas, na Tebaida, pola contra, veneraban as ovellas e sacrificaban as cabras.
Entre os antigos gregos as cabras estaban consagradas a Zeus, en memoria da ninfa Amaltea, que fora a ama de cría. Para Calímaco (Himnos I, 51), Amaltea era a propia cabra, co cuxo leite alimentaron a Zeus meniño, e de feito, co pel da cabra Amaltea fíxose Zeus un escudo, coñecido como a éxida.
Os lacedemonios inmolábannas a Hera. Os romanos, nas súas medallas, representaban a Xuno Sospita cunha pel de cabra.
Segundo o escritor romano Aulo Xelio puxérase unha cabra branca nun cadro de Homero, porque se lle consagraba un destes animais en sacrificio como a poeta dedicado a Apolo, ao cal se acostumaba inmolar cabras desta cor.
The Magnetic Fields
The Magnetic Fields é unha banda estadounidense de indie pop fundada e liderada por Stephin Merritt. El é o principal compositor, produtor e vocalista do grupo, ademais de tocar varios instrumentos. The Magnetic Fields é esencialmente o vehículo artístico de Merritt, xunto con outros proxectos, como The 6ths, Future Bible Heroes e The Gothic Archies. Aínda que o particular estilo da banda é normalmente tan maleable como a forma de compoñer de Merritt, as súas cancións son normalmente catalogadas como synthpop, indie pop e noise pop.
A banda publicou o seu sinxelo de estrea (e tamén o máis coñecido), "100,000 Fireflies", en 1991, cun son típico dos seus primeiros tempos caracterizado polos sintetizadores de Merritt e as voces de Susan Anway (e posteriormente do propio Stephin Merritt dende o EP House of Tomorrow en diante). Unha banda máis tradicional materializouse máis tarde, actualmente formada por Merritt, Claudia Gonson, Sam Davol e John Woo, con voces ocasionais de Shirley Simms. O seu traballo máis coñecido é o álbum conceptual en tres volumes 69 Love Songs. Foi seguido nos seguintes anos pola triloxía "sen sintes" i (2004), Distortion (2008) e Realism (2010).
Yahresa
Yahresa foi unha cidade da Terra Alta Hitita. Non se sabe quen a gobernaba, pero debían de ser inimigos ou rebeldes, porque Mursilis II atacouna de noite e por sorpresa e incendiouna sobre o -1320 / -1310.
Regio
Normalmente na xeoloxía planetaria, as grandes rexións con variación de albedo, cor ou diferenzas orográficas distintivas das áreas circundantes que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de regio (plural: regiones), que é a palabra latina para rexión.
Santo Estevo de Rececende, A Pontenova
Santo Estevo de Rececende é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 97 habitantes (46 homes e 51 mulleres).
Historia
A parroquia foi creada en 1896, segregándose os seus lugares de Rececende.
Thomas Henry Huxley
Thomas Henry Huxley, nado en Ealing, Londres, o 4 de maio de 1825 e finado en Eastbourne o 29 de xuño de 1895, foi un biólogo británico, coñecido como o Bulldog de Darwin pola súa defensa da teoría da evolución de Charles Darwin.
Traxectoria
O seu famoso debate en 1860 co Señor Bispo de Oxford, Samuel Wilberforce, foi un momento clave na aceptación máis ampla da evolución, e para a súa propia carreira. Wilberforce foi adestrado por Richard Owen, con quen Huxley debatera sobre se o home estaba estreitamente relacionado cos monos. Huxley aceptou lentamente algunhas ideas de Darwin, como a do gradualismo, e non estaba moi decidido sobre a selección natural, pero, a pesar disto apoiou publicamente con todo o seu esforzo a Darwin. Foi instrumental no desenvolvemento da educación científica en Gran Bretaña, e pelexou en contra das versións máis extremas da tradición relixiosa.
Huxley usou o termo 'agnóstico' para describir a súa propia visión da relixión, un termo cuxo uso foi continuado até o día presente, e que trae luz na súa demanda de criterio para evidencia na ciencia.
Huxley tivo pouca educación, e ensinouse el mesmo case todo do que sabía. Brillantemente, converteuse en quizais o mellor anatomista comparativo da segunda metade do século XIX. Traballou primeiro con invertebrados, clarificando as relacións entre grupos que previamente se lles coñecía pouco. Máis tarde, traballou con vertebrados, especialmente na relación entre home e os monos. Outra das súas conclusións importantes foi que as aves evolucionaron dos dinosauros, maiormente, os carnívoros pequenos (Theropoda). Esta idea é apoiada amplamente hoxe en día.
Biografía
Máis tarde, Huxley solicitou un posto na mariña. Obtivo un emprego como cirurxián no HMS Rattlesnake, que comezaría o seu traballo topográfico no estreito de Torres. O Rattlesnake deixou Inglaterra o 3 de decembro de 1846, e unha vez alcanzado o hemisferio sur *Huxley dedicou o seu tempo a estudar os invertebrados mariños, en especial ás augamariñas. Comezou a enviar os detalles dos seus descubrimentos a Inglaterra, e o seu artigo On the Anatomy and the Affinities of the Family of Medusae (Da anatomía e afinidades da familia das augamariñas) foi impreso pola Royal Society no Philosophical Transactions de 1849.
esquerda|miniatura|210 px|Un mozo Huxley, [[Mariña Real Británica|RN. idade 21]] Huxley uniu, xunto ás augamariñas, aos pólipos para formar unha clase denominada Hydrozoa. A conexión que fixo é que todos estes membros da clase consistían en dúas membranas encerrando unha cavidade central ou estómago. Esta é a característica dos agora chamados *cnidarios. Puido comparar estas membranas coas estruturas mucosas dos embrións de animais superiores.
O valor do traballo de Huxley foi recoñecido, e á súa volta a Inglaterra en 1850 foi elixido como membro da Royal Society. O ano seguinte, á idade de 26, non só recibiu a medalla da Royal, senón que tamén foi elixido para o consello. Asegurou a súa amizade con Joseph Dalton Hooker e John Tyndall, que seguirían sendo amigos para sempre.
O almirantado mantívoo como asistente cirurxián, para que puidese traballar nas observacións que fixo durante a viaxe do *Rattlesnake. Permitíronlle así realizar varios ensaios importantes, especialmente aqueles sobre as Ascidiacea, que resolvería o problema dos organismos que Johannes Peter Müller descubriu pero non puido catalogar, e da morfoloxía dos cefalópodos.
Huxley dimitiu da mariña, e en xullo de 1854 comezou como conferenciante na Escola de Minas e naturalista no Estudo Xeolóxico do seguinte ano. A súa investigación máis importante deste período foi a conferencia entregada antes á Royal Society en 1858 de The Theory of the Vertebrate Skull (A Teoría vertebral do cranio). Nesta opúñase á visión de Richard Owen de que os ósos do cranio e a espiña dorsal eran homólogos, unha opinión que mantiveron previamente Goethe e Lorenz Oken.
En 1859, o A orixe das especies foi publicado. Huxley rexeitara anteriormente a teoría da trasmutación de Lamarck baseándose en que había insuficiente evidencia para apoiala. Con todo, cría que Darwin polo menos tiña unha hipótese suficientemente boa como base, aínda que creu a evidencia que aínda carecía, e chegou a ser un dos principais partidarios de Darwin no debate que seguiu á publicación do libro.
miniatura|300px|Neste [[Frontispicio (libro)|frontispicio do seu Evidence as to Man's lace in Nature (1863), Huxley publicou por primeira vez a súa famosa imaxe comparando o esqueleto dos simios ao dos humanos.]]
Tras isto Huxley concentrouse no asunto das orixes do home, mantendo que o home estaba emparentado cos monos. Nisto opúñase a Richard Owen, que indicaba que o home estaba claramente diferenciado dos outros animais pola estrutura anatómica do seu cerebro. Isto era realmente inconsistente cos feitos coñecidos, e foi refutado eficazmente por Huxley en varios artigos e conferencias, resumidos en 1863 en Evidence *as *to *Man's Place in Nature.
Paul Henri Balluet d'Estournelles de Constant
Paul Henri Benjamin Balluet d'Estournelles de Constant, barón de Constant de Rébecque, nado en La Flèche o 22 de novembro de 1852 e finado en Bordeos o 15 de maio de 1924, foi un diplomático, deputado e pacifista francés.
Thomas Henry Huxley
Biografía
Os 31 anos durante os cales Huxley ocupou a cadeira de historia natural na Escola de Minas foron empregados en gran parte na investigación paleontolóxica. Numerosos ensaios de fósiles de peixes estableceron moitos feitos morfolóxicos de grande envergadura. O estudo dos réptiles fósiles conduciu á súa demostración, no curso de conferencias de paxaros, entregado no Royal College de cirurxiáns en 1867, a afinidade fundamental dos dous grupos que uniu baixo o nome de Sauropsida.
A partir de 1870 as demandas do deber público afastaron a Huxley da investigación científica. Desde 1862 a 1884 para servir en dez Comisións Reais. Desde 1871 a 1880 foi secretario da Royal Society, e desde 1881 a 1885 o seu presidente. Fixéronlle conselleiro privado en 1892. En 1870 foi presidente da British Association en Liverpool, e nese mesmo ano foi elixido membro do recentemente creado London School Board. En 1888 recibiu a Medalla Copley outorgada pola Royal Society.
Paul Henri Balluet d'Estournelles de Constant
Traxectoria
Foi conselleiro nas legacións francesas de Londres e A Haia, e volveu a Francia para ocupar escanos no Congreso (1895-1904) e no Senado (1904-1924) pola Sarthe.
Thomas Henry Huxley
Influencia no ensino
Outra defensa significativa de Huxley que non se ve actualmente foi a súa promoción para ensinar a Biblia nas escolas. Isto podería ser visto como un paso atrás coas súas teorías evolutivas, pero cría que a Biblia tiña ensinos literarios e morais significativas que eran relevantes á ética inglesa. Tentou reconciliar a evolución e a ética no seu libro Evolution and Ethics, o cal propuña o principio de "adaptarse tanto como sexa posible sobrevivir".
Paul Henri Balluet d'Estournelles de Constant
Traxectoria
Axudou a Léon Bollée, principal apoio do estadounidense Wilbur Wright, pioneiro da aviación, nos seus experimentos aéreos do 8 de agosto de 1908 e o 2 de xaneiro de 1909, en Le Mans e na Sarthe, no hipódromo de Hunaudières e no campo militar de Auvours.
Rexión de Mbeya
miniatura|250px|Localización da rexión de Mbeya en Tanzania. Mbeya é unha das 26 rexións nas que se divide a Tanzania. A súa capital é a cidade de Mbeya. Limita polo noroeste coa rexión de Tabora, polo nordeste coa rexión de Singida, polo leste coa rexión de Iringa, polo sur con Zambia e Malawi e polo oeste coa rexión de Rukwa.
Posúe unha área de 60.350 km² e no 2002 tiña unha poboación de 2.070.046 habitantes.
Distritos
Ten oito distritos:
Pedroso, Rodeiro
San Xiao de Pedroso é unha parroquia que se localiza no occidente do concello de Rodeiro. Segundo o INE en 2010 tiña 113 habitantes (60 mulleres e 53 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 146 habitantes.
Economía
Nesta parroquia a actividade principal é a gandaría e a agricultura, dela viven case a totalidade dos veciños que están en activo. Existía a tradición da extracción de pedra das súas canteiras. Na actualidade hai cinco canteiras abertas nas que se extrae unha pedra de gran calidade, por formar bloques sen fendas.
Patrimonio
Habitada desde a antigüidade, hai restos dun castro e varias mámoas, consérvase unha ponte do século XII sobre o río Arnego, a Ponte de Pedroso. A igrexa parroquial construíuse entre os séculos XII e XIII, con nave e ábsida rectangular.
La Comarca del Eo
Traxectoria
Fundada por Francisco Lanza co nome de ''La Comarca. Semanario Popular Independiente, o primeiro número foi editado o 5 de outubro de 1919 reivindicando oobxectivo de 'defender con absoluta independencia de criterio os intereses da comarca astur-galaica". Cando Lanza emigrou a Arxentina en 1929 fixéronse cargo da publicación Ramón Fernández de Soto (director 1929-1959) e Juan Agustín Mejeras (director 1959-1991), quedando desde 1959 este último coa propiedade. En 1989 mercouno El Progreso'' de Lugo, pasando a imprimirse nos seus talleres e depender totalmente da infraestrutura da empresa 'El Progreso de Lugo S.L.'. Tras ser director Juan Soto Rodríguez (1991-2008), na actualidade (2019) ten como director a Javier Rivera Ponte e unha difusión arredor do milleiro de exemplares.
Entre outras cousas, no semanario publicouse o primeiro eloxio público a Castelao en Galicia tras o estoupido da guerra civil española, nun artigo de Dionisio Gamallo Fierros, ou se mantivo a publicación semanal dos datos meteorolóxicos da estación situada na actual 'Granxa-Escola Pedro Murias'
Agrís
O topónimo Agrís pode referirse a varios lugares de Galicia:
Checoslovaquia
Checoslovaquia (en checo e eslovaco: Československo ou Česko-Slovensko) foi un estado fundado trala fin da primeira guerra mundial e a desmembración do Imperio Austrohúngaro, do cal formaba parte o Reino de Bohemia, no Tratado de Versalles. Durou dende 1919 ata 1993, e comprendía ás actuais República Checa e Eslovaquia. En 1938, Chequia pasou a fomar parte do Terceiro Reich co nome de Bohemia e Eslovaquia continuou a ser independente cun goberno pro-nazi.
Historia
O estado creouse en 1919. En 1938 convertese en zona de influencia do Terceiro Reich tralos acordos de Múnic. En 1945 foi liberado polas tropas rusas, e en 1947 caeu baixo influencia soviética. En 1968 tivo lugar a Primavera de Praga.
Adopción do nome
Aínda que o nome obvio que debía adoptarse presumía ser o de antes de 1960, Československá republika (República Checoslovaca), os políticos eslovacos obxetaron que o nome tradicional subsumía demasiado a Eslovaquia. O primeiro compromiso foi a Lei Orgánica 81/1990, que recoñeceu a natureza do estado de forma explícita como Československá federativní republika (República Federal Checoslovaca) en checo e foi aprobada o 29 de marzo de 1990 (entrando en vigor o mesmo día) só logo de acordar que a forma eslovaca para Česko-slovenská federatívna republika debería ser codificada de forma explícita por unha futura lei sobre os símbolos estatais. Isto foi recibido con desaprobación xeral; o compromiso resultante logo das negociacións foi Česká a Slovenská Federativní/Federatívna Republika (República Federal Checa e Eslovaca) (Lei Constitucional 101/1990, aprobada o 20 de abril e en vigor desde a súa declaración o 23 de abril, a diferenza da anterior, tamén explicitamente na lista tanto en checo e a versión eslovaca e afirmou que son iguais).
Disolución
A cuestión nacional, con todo, non atopou acomodo baixo a nova arquitectura da República Federal Checa e Eslovaca, na que se pretendeu dar carta de natureza á nacionalidade eslovaca en pé de igualdade coa checa. As reivindicacións autonomistas pronto deixaron paso, ao longo dos anos 1990 e 1991, ás propostas independentistas. De calquera modo, o proceso de disgregación da República transcorreu por camiños difíciles, pero sempre pola vía da negociación e o diálogo. De feito, o propio Havel declaraba nunha entrevista para Radio Viena o 16 de abril de 1991 que se o pobo eslovaco quere vivir nun Estado independente, nin os checos nin eu negarémoslles o dereito a facelo.
Na primavera deste último ano, esta cuestión estivo no centro da crise do Goberno eslovaco e do propio Movemento Público Contra a Violencia, que se escindiría nun grupo liderado por Vladimir Meciar, fundando a plataforma chamada Movemento para unha Eslovaquia Democrática (HZDS). Esta forza política accedeu ao goberno eslovaco nas eleccións de xuño de 1992 e iniciou negociacións co goberno checo para a partición da República Federal. Václav Havel dimitiu do seu posto en xullo e a partición foi aprobada pola Asemblea Federal o 25 de novembro de 1992. O 1 de xaneiro de 1993 Checoslovaquia foi disolta pacificamente polo Parlamento, formando dous países completamente independentes: a República Checa e a República Eslovaca.
Cabeza
miniatura|250px|Debuxo dunha cabeza humana por [[Leonardo da Vinci]]
En anatomía, a cabeza dun animal é a parte superior ou anterior, onde se localizan os órganos dos sentidos (visión, oído, olfacto e gusto). Os animais máis simples non teñen cabeza, pero a maioría dos que teñen formas bilateralmente simétricas si. A cabeza do home tamén recibe o nome de testa.
Nos vertebrados, o cranio, conxunto de ósos unidos entre si, protexe o encéfalo.
Sadduppa
Sadduppa foi unha cidade do país dos kaskas, ao nordeste de Hattusa. A súa situación non se coñece. Foi teatro dunha das dúas únicas expedicións que se coñecen contra os kaskas do rei Muwatallis II, sobre o -1295.
BitTorrent
BitTorrent é un protocolo de distribución de arquivos e ficheiros por Internet entre parceiros (peer to peer ou P2P). Bram Cohen, antigo estudante da Universidade de Buffalo, deseñou o protocolo en abril de 2001 e publicouno o 2 de xullo dese ano , facéndose coñecida na CodeCon de 2002 en San Francisco. A versión máis recente é de 2013. A primeira ferramenta que implementou tal protocolo foi escrita en Python e está publicada baixo a licenza MIT. As aplicacións populares de BitTorrent de arestora inclúen a Transmission e Deluge.
Historia
miniatura|150px|[[The Pirate Bay, un dos buscadores torrent máis empregados.]] BitTorrent gañou a súa fama ao permitir que moita xente descargase os mesmos arquivos sen ver diminuída a velocidade de transferencia. Isto conséguese grazas a que todos os parceiros, ou usuarios que descargan arquivos ou ficheiros, comparten as partes que xa teñen dos arquivos cos demais parceiros. Cada parceiro forma parte dun enxame e contribúe á distribución do contido.
Aplicacións
As aplicacións libres máis empregadas son :
Vilaboa, A Pontenova
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial de Vilaboa.
Mártires claretianos de Barbastro
Os mártires de Barbastro son os 51 misioneiros claretianos martirizados e asasinados por milicianos anarquistas no inicio da Guerra civil española na localidade oscense de Barbastro, España. Foron beatificados en 1992 e a súa festividade celébrase o día 13 de agosto.
A Portela, Rodeiro
San Cristovo da Portela é unha parroquia que se localiza no concello de Rodeiro. Segundo o IGE en 2012 tiña 76 habitantes (40 mulleres e 36 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 118 habitantes.
Mártires claretianos de Barbastro
O cativerio
O día do pronunciamento militar, o 17 de xullo de 1936, na cidade de Barbastro vivíase nunha serena tensión. Os misioneiros claretianos, a maioría estudantes, confiaban nas palabras do coronel Villalba: "As tropas están acuarteladas. No momento dado responderán".
Ás 17:30 horas do 20 de xullo de 1936 uns sesenta milicianos anarquistas da CNT armados irromperon na comunidade de Barbastro onde residían os misioneiros, que estaba formada por 60 persoas: nove sacerdotes, doce irmáns e 39 estudantes. O tres pais superiores foron arrestados mentres que o resto foron trasladados e recluídos nun salón do colexio dos Escolapios, que se convertería nunha improvisada prisión.
Os carcereiros buscaban unha e outra vez a apostasía dos novos seminaristas, tíñanlles prohibido rezar e introducían prostitutas no salón para tentalos, aínda que sen éxito. Durante o encerro, os misioneiros deixaron o seu testemuño en cadeiras, táboas, paredes e até nos envoltorios da comida. Nunha envoltura de chocolate conservouse o testemuño de Faustino Pérez, un seminarista:Doce días despois de ser encarcerados os pais superiores foron fusilados. O resto o serían os días 12, 13, 15 e 18 de agosto de 1936. Con eles morreu un xitano, Ceferino Giménez, que se negou a abandonar o seu rosario, motivo polo cal foi executado. El Pelei, como era coñecido, foi declarado beato da Igrexa católica.
Dous seminaristas arxentinos, de apelidos Hall e Parussini liberados uns días antes dos fusilamentos, foron os encargados de transmitir os momentos de sufrimento aos que foron sometidos. Parussini, escribía: "Certo día dixéronnos que a cea sería a nosa última comida. Ouvida a feliz nova, busquei un anaco de papel e escribín unhas liñas de despedida...". Máis de catro veces recibiron a absolución xeral crendo que a morte era inminente. Un dos estudantes arxentinos declaraba: "Repetíannolo constantemente: Non odiamos as vosas persoas. Odiamos a vosa profesión, o voso hábito negro, a vosa sotana". Cando durmían a noite do 14 ao 15 de agosto un grupo da CNT irrompeu no salón. Os seminaristas abrazáronse mentres lles ataban e golpeábanlles. Dos golpes co fusil, un caeu no camión mesmo. Colocados xunto a un ribazo, uns de pé, outros de xeonllos, uns cos brazos en cruz, outros co rosario ou un crucifixo entre as mans, escoitaron a última proposición: «Aínda estades a tempo. Que preferides: ir en liberdade á fronte ou morrer?» Apagadas polas descargas ouviuse: «Morrer! Viva Cristo Rei!».
Uns sinxelos monumentos lembran hoxe os lugares do martirio, e os seus restos repousan na cripta da Casa-Museo dos Claretianos de Barbastro.
Asasinato de Monseñor Asensio en Barbastro
O bispo Monseñor Florentino Asensio Barroso foi detido en Barbastro durante os sucesos, e encarcerado, sendo trasladado o 8 de agosto de 1936 a unha cela do Concello. Foi sometido a todo tipo de humillantes vexacións até o punto de cortarlle os xenitais no medio das risas das súas torturadores. Mentres o empuxaban dicíanlle: "non teñas medo. Se é verdade iso que predicades, irás pronto ao ceo". A resposta deste bispo non puido ser máis clara: "Si, e alí rezarei por vós". Os seus asasinos, pouco antes de arroxalo á fosa común, roubáronlle a súa roupa, os seus zapatos e arrincáronlle os dentes.
Museo de la Energía
'''La Fábrica de Luz. Museo de la Energía''' é un museo situado en Ponferrada, na comarca do Bierzo (provincia de León). Atópase a carón do río Sil.
Características
La Fábrica de Luz. Museo de la Energía é un espazo de lecer cultural e científico, onde se analiza o papel da enerxía como protagonista na vida das persoas desde hai séculos. A súa sede aberta ao público, cuxos traballos de recuperación foron galardoados pola Unión Europea co Premio á Conservación do Patrimonio Cultural, foi aberta ao público o 14 de xullo de 2011.
Situada nunha antiga central abandonada que estivo en funcionamento entre 1920 e 1971, transformouse no lugar onde se conta a relación do carbón coa enerxía desde os puntos de vista tecnolóxico e social. A súa restauración realizouse respectando completamente os elementos orixinais da central e posibilitou a recuperación, para novos usos culturais, dunha das xoias do patrimonio industrial español.
A historia do Museo reconstruíuse coa axuda e achegas de máis de 200 colaboradores. Algúns son extraballadores da central que protagonizan a visita a través dos seus testemuños en vídeo nos que describen as súas funcións en cada espazo do edificio.
esquerda|miniatura
A relación do carbón coa enerxía desde os puntos de vista tecnolóxico e social cóntase na Fábrica de Luz. Os espazos nos que se sitúan estes contidos serven para fiar o discurso que comeza na plataforma de carbóns, onde se descargaban manualmente os vagóns de carbón procedentes do lavadoiro. O material escorregaba pola pendente acumulándose sobre o sistema de moegas, e grazas a un sistema de cintas transportadoras, era reconducido até o seguinte edificio, a Nave de Caldeiras, destinado á combustión do carbón. Finalmente, o material chegaba á nave de turbinas, edificio onde se aloxaba toda a maquinaria que facía posible a produción de electricidade.
O Museo é tamén un espazo de lecer e participación no que se realizan actividades para todos os públicos, tales como talleres, cursos, conferencias, e eventos de todo tipo, nos que a enerxía é sempre protagonista.
Soviet Supremo da Unión Soviética
O Soviet Supremo da Unión Soviética (en ruso Верховный Совет СССР, Verkhóvnyj Sovét SSSR) foi o soviet supremo e como tal o corpo lexislativo superior da Unión Soviética entre 1938 e 1989 e o único con capacidade para establecer emendas constitucionais. Entre 1989 e 1991 o Congreso dos Deputados do Pobo da Unión Soviética designou os seus membros. Elixía o Presidium, formaba o Consello de Ministros, o Tribunal Supremo, e designaba o Procurador Xeral da Unión Soviética.
Estrutura
O Soviet Supremo compúñase de dúas cámaras, cada unha con iguais poderes lexislativos, e nas dúas os seus membros elixíanse por un período de catro anos.
Baixo continuo
O baixo continuo (do it.: basso continuo, en ocasións aparece abreviado b. c.) consiste nunha codificación da harmonía. A súa orixe data do período barroco, que por iso adoita ser denominado época do baixo continuo ou como ben din período do baixo continuo. Ao empregar esta técnica, o compositor crea a voz de baixo pero non especifica o contrapunto ou os acordes do ripieno, que deixa a cargo do ou dos intérpretes. O baixo continuo pode estar cifrado, con cifras anotadas que representan a posición das notas dos acordes correspondentes, para guiar ao executante. centro|miniatura|700x700px|Exemplo tomado dunha obra de [[Dietrich Buxtehude|Buxtehude. O compositor escribiu soamente a parte solista e a voz de baixo.]] miniatura|Un exemplo de baixo continuo con cifrado. O baixo continuo é executado por un ou varios instrumentos, tipicamente un instrumento polifónico e armónico (é dicir, capaz de producir acordes ou polifonía) como os instrumentos de teclado (clavicordio, pianoforte, clavecín, órgano) ou outros como a arpa e o laúde, coa voz de baixo simultaneamente a cargo dun instrumento de tesitura grave como o violoncello, fagot, viola dá gamba, contrabaixo e nalgunhas ocasións contrafagot.
Historia
O baixo continuo tivo a súa orixe en certos métodos postos en práctica no século XVI, cando algunhas composicións corais (como os motetes) eran acompañadas polo órgano a través dunha técnica que consistía en improvisar os acordes que mellor se aviñan á harmonía do conxunto. O seu antecedente foi o basso seguente.
Tradición italiana
Os tratados provenientes das distintas capitais musicais italianas son unha importante fonte de información. Tamén consideramos fontes alemás que reforzan as prácticas italianas:
Tradición francesa
Os principais textos que estudan a tradición francesa de baixo continuo son os seguintes:
Tipos de cifrados básicos
P. ex.: do en terceira-quinta (así se le o cifrado) corresponde ao acorde do - mi - sol (do maior).
P, ex.: mi en sexta corresponde ao acorde mi - sol - do ou ben  mi - do - sol, ambos son o mesmo acorde: do maior.
P. ex.: sol en cuarta-sexta corresponde ao acorde de do maior.
P. ex.: do en sétima é do - mi - sol - sib.
P. ex.: mi en quinta-sexta corresponde ao acorde de do maior con sétima.
P. ex. en do maior: sol - sib - do - mi.
Os accidentes refírense á tonalidade sobre a cal a música está escrita. Así, en Do maior, 7 sobre unha nota do significa do-mi-sol-si; mentres que en do-menor, o mesmo 7 sobre unha nota do significa do-mib-sol-sib;
Brut y Tywysogion
350px|miniatura|Parte da versión galesa do Brut y Tywysogion que consta no [[Llyfr Coch Hergest (columnas 240 e 241, que contan a historia de Gruffudd ap Cynan).]]
Brut y Tywysogion (Crónica dos príncipes) é unha das máis importantes fontes primarias para a historia de Gales. É unha crónica analística que serve como continuación da Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth.
Características
Brut y Tywysogion sobreviviu a través de varias traducións galesas dun orixinal latino que non conservamos. As versións máis importantes son a do Peniarth MS. 20 e a algo menos completa do Libro Vermello de Hergest. A versión coñecida como Brenhinoedd y Saeson (Reis dos ingleses) combina material dos anais galeses e materiais dunha fonte inglesa.