cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Froita seca
Confusión
Non debe confundirse este tipo de procesamento realizado ás froitas coa denominación de froitos secos, que non se somenten a proceso de secado. Por tal motivo adóitase empregar o nome de froitos pasos (uva pasa, ou pasa propiamente dita, cirolas pasas etc.)
Lúnasa
miniatura|300px|Lúnasa nun momento da súa actuación no [[Festival Intercéltico de Avilés en xullo de 2004.]]
Lúnasa é un grupo de música irlandesa. O seu nome significa agosto en gaélico, o que dá nome ao festival céltico Lughnasadh. Son recoñecidos polas súas emocionantes melodías e tonadas, así como pola súa habilidade para combinar os sons do violín, a frauta, a gaita irlandesa, a guitarra e o baixo.
Dous dos membros orixinais (Seán Smyth e Trevor Hutchinson) aínda forman parte do grupo. Outros como Michael McGoldrick, Donogh Hennessy ou John McSherry abandoárono, pero colaboran esporadicamente.
Membros
Lúnasa ten catro membros:
Músicos invitados
Dous guitarristas substitúen a Donogh Hennessy nas xiras:
Solid Gold
Solid Gold é o segundo álbum da banda inglesa de post-punk Gang of Four, editado no mes de marzo de 1981. Dus dos seus temas, "Outside the Trains Don't Run on Time" e "He'd Send in the Army", foron re-gravados tras aparecer anteriormente como sinxelo no Reino Unido.
O álbum foi publicado nunha versión con CD expandido polos selos EMI Records e Infinite Zero Archive/American Recordings no ano 1995, que inclúen as cancións do EP Another Day/Another Dollar.
Listaxe de cancións
A re-edicón de 1995 de EMI Records e Infinite Zero/American 1995 inclúe temas do EP Another Day/Another Dollar.
Formato de papel
O formato do papel tivo variacións ao longo da historia recente, pero na actualidade adóitanse utilizar dous sistemas, o estándar internacional (ISO 216) e o formato norteamericano.
O formato estándar internacional é o máis utilizado en todo o mundo. Foi estandarizado pola Organización Internacional para a Estandarización en 1975, baseándose nos formatos definidos no ano 1922 na norma DIN 476 do Deutsches Institut für Normung, máis coñecido como DIN desenvolvido polo enxeñeiro Walter Porstmann. Tras Alemaña o formato foi primeiro adoptado por Bélxica en 1924, outros países europeos recoñecérono nos anos seguintes como o formato estándar, a Unión Soviética fíxoo en 1931. Tras a segunda guerra mundial adoptárono a maioría dos países, España fíxoo en 1947 e Portugal en 1954. No ano 2009 é o formato estándar de todos os países, agás os Estados Unidos e o Canadá, onde é o estándar o sistema norteamericano, que se basea en sistemas tradicionais utilizado neses países. En Chile é estándar o formato norteamericano para o tamaño carta é un formato propio, denominado oficio, para os documentos oficiais. En Filipinas tamén está en uso o sistema norteamericano para o formato carta e un formato propio para os documentos legais. Noutros países como México ou Colombia o formato estándar é o ISO 216 pero o formato norteamericano é case o único que se emprega na práctica.
Formato ISO 216
miniatura|200px|Formatos tipo A.
Formato latinoamericano e norteamericano
miniatura|200px|Papel carta segundo o estándar norteamericano.
Cartomil, Taragoña, Rianxo
Cartomil é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 138 habitantes (72 homes e 66 mulleres).
Patrimonio
O cruceiro de Cartomil ten plataforma cuadrangular de tres graos, pedestal cúbico rematado en roda con bocel, fuste de sección circular cadrada na base. Capitel cilíndrico co astrágalo circular, liso, ábaco de lados curvos e vértices agudos, e decoración de volutas e caras. Cruz de sección octogonal con remates florenzados. Cristo Crucificado coa cabeza inclinada cara a diante, as mans abertas, coroa de espiños e cartela de INRI. A Virxe, en actitude de orar, cos dedos entrelazados, álzase sobre peaña de querubín.
Santa Xema, Elviña, A Coruña
miniatura|Situación de Santa Xema no concello da Coruña. Santa Xema é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 715 habitantes, dos cales 344 eran homes e 371 eran mulleres.
Subrexión de Vakka-Suomi
miniatura|200px|Localización de Vakka-Suomi. A subrexión de Vakka-Suom (en finés Vakka-Suomen seutukunta) é unha das cinco subrexión da rexión de Finlandia Propia. En 2017 tiña unha poboación de 31 236 habitantes.
Historia
Catro antigos concellos de Vakka-Suomi uníronse a Uusikaupunki ou a algún dos municipios que pasaron a integralo, entre paréntesis o ano no que tivo lugar a fusión:
Ovella das Shetland
miniatura|300px|Dous carneiros das Shetland, nunha feira agrícola en [[Dunblane.]] A ovella das Shetland é unha raza de ovellas orixinaria das Illas Shetland, en Escocia.
Características
A ovella das Shetland é unha raza de cola curta, emparentada coa ovella de Finlandia, a Spelsau norueguesa, a islandesa ou a Romanov. É unha ovella pequena, unha das máis pequenas das británicas, pero resistente e adaptábel a condicións climáticas extremas, así como a dietas non demasiado esixentes. As femias non teñen cornos, pero os machos habitualmente si. Non teñen la na cara e as orellas son pequenas e dereitas. As patas son algo curtas, e a cola, tamén curta, ten forma de aleta, larga na base e bicuda na punta. As femias adultas pesan uns 35 kgs, mentres que os carneiros chegan aos 45 kgs.
Historia
Esta raza, orixinaria das Illas Shetland, procede probabelmente de poboacións importadas polos ocupantes viquingos. Non é unha raza moi mellorada, e presenta baixos rendementos tanto na produción de carne como na de la.
Illa Guidoiro Areoso
A Illa do Guidoiro Areoso é un illote galego situado no interior da Ría de Arousa a 1,4 quilómetros ao oeste da Illa de Arousa, illa e concello da Provincia de Pontevedra, á que pertence. É o maior dos illotes que conforman o arquipélago de Rúa e Os Guidoiros (O Areoso e O Pedregoso) a pesar de que apenas ten 600 m de longo de norte a sur por 200 m no seu punto máis largo e só acada 9 m sobre o nivel do mar no seu punto máis alto.
É un illote de case 9 hectáreas, baixo e constituído case completamente de area. A metade norte está ocupada por unha duna activa, mentres que na sur se mesturan afloramentos graníticos cunha duna vexetada. Toda a illa está rodeada de arrecifes á flor de auga, ata naquelas partes con máis presenza de area emerxida.
Ovella das Shetland
Rendibilidade
A la que producen (entre quilo e quilo e medio cada ano) é suave, e con distintas cores: branca, gris, gris clara, emsket (gris azulado escuro), shaela (gris aceiro escuro), negra, parda, mioget (mel suave), moorit (mel), marrón escura... A la das ovellas das Shetland foi moi importante na economía das illas. A carne é saborosa, se ben non producen demasiados años por mor dos pastos cativos onde habitan. Cando se lles mellora a alimentación en explotacións controladas poden chegar a dous años por tempada.
Illa Guidoiro Areoso
Patrimonio arqueolóxico do Areoso
A pesar do seu tamaño, destaca a presenza de diversos restos arqueolóxicos, sobre todo varias mámoas e dolmens megalíticos.
A finais dos anos 80 do século XX o arqueólogo José Manuel Rey García localizou na súa superficie tres estruturas megalíticas, das que escavou dúas, así como un asentamento de comezos da Idade de Bronce no que, xunto a cerámicas e outras pezas, se recuperaron abundantes restos de fauna doméstica (vacas, porcos e ovellas ou cabras). Non semella haber ocupacións humanas posteriores a esa data. Unicamente atopou restos dunha ánfora romana que seguramente procedese dunha embarcación afundida nas proximidades. Aínda así, seguiuse frecuentando tanto para o marisqueo como para a extracción de granito para a cantaría.
Pode estrañar a presenza deste importante número de sitios arqueolóxicos nun illote tan pequeno e apartado do continente, pero cómpre aclarar que nin o nivel do mar nin a liña de costa permaneceron estables ao longo do tempo. As rías galegas formáronse pola inundación de antigos vales fluviais na fin da última glaciación, pero esta inundación non foi inmediata e déronse ciclos de crecemento do nivel do mar e outros de estabilización.
Os estudos indican que desde o 5000 a. C. e durante todo o neolítico, época de construción das tumbas megalíticas, o nivel do mar estaría estabilizado entre 5 e 7 m baixo o nivel actual, co cal a liña de costa estaría máis ao interior da ría que na actualidade. Con esta situación, a actual illa de Arousa formaría nesta época parte dunha gran península unida ao continente, península da que tamén formarían parte o propio Guidoiro Areoso e outros illotes máis pequenos como o Corveiro ou Guidoiro Pedregoso. O mar permaneceu estable ata comezos da Idade de Bronce, cara ao 2200-2000 a. C., cando comezou a subir de forma progresiva ata situarse 1.000 anos despois entre 1 e 2 m baixo a cota actual. Seguramente durante esta subida foi cando Guidoiro quedou convertido nunha illa, de aí que non se coñezan ocupacións humanas posteriores ao Bronce.
Nos últimos anos o illote sufriu un importante proceso de alteración das superficies areosas, como corresponde ao seu ambiente dunar. A duna norte reduciuse considerablemente en altura e extensión, mentres que nas praias desapareceu case un metro de area só nos últimos seis anos. Como consecuencia desta situación, outros sitios arqueolóxicos saíron á luz. Agora coñecemos un total de cinco estruturas megalíticas, e abundante material arqueolóxico do neolítico final e de comezos da Idade de Bronce se esparexe pola zona intermareal. A acción do mar, inexorable, está a afectar estes sitios alterándoos e facéndoos desaparecer paseniñamente.
Todos os sitios arqueolóxicos que se coñecían en Guidoiro Areoso a comezos do 2014 situánse na zona intermareal, onde a acción do mar os deixa ao descuberto, xa que o interior está completamente ocupado por unha duna. Ata agora identificamos cinco monumentos megalíticos (mámoas), todos eles na metade sur da illa. Non coñecemos a súa cronoloxía exacta, pero non difiren moito dos que atopamos no resto de Galicia, polo que se pode supoñer unha idade similar, do Neolítico ou Calcolítico (4500-2000 a.c. en cifras redondas). Ademais, polas praias do illote esparéxese abundante material arqueolóxico do Calcolítico e mais da Idade de Bronce, sobre todo cerámica e restos de comida.
Pero isto é só o que se sabe ata hoxe. Cada ano os temporais do inverno erosionan un pouco máis O Areoso e deixan á vista novos achados arqueolóxicos ata entón sepultados pola area. E seguramente aínda existen moitas sorpresas agachadas baixo ela.
No ano 2014 púxose en marcha unha iniciativa aberta ao conxunto da sociedade: Guidoiro Dixital, onde se busca reunir información gráfica (fotografía ou vídeo) do illote e os seus sitios previa ao 2013. O propósito é dar a coñecer este patrimonio tan feble, facer un seguimento de como está a evolucionar a liña de costa e como afecta á preservación dos sitios, promover a súa protección e reconstruír dixitalmente os sitios que foron destruídos ou alterados por esta dinámica nos últimos anos.
Mámoa 1
Escavada por José Manuel Rey García, ten un túmulo de só 5,80 m de diámetro, moi baixo en altura, recuberto por unha capa de pedras pequenas (coiraza). Aproximadamente no centro sitúase unha cámara funeraria de planta poligonal, de 1,10 m de ancho. Seguramente estaba formada por seis lousas, das que só tres, de granito, permanecen na súa posición orixinal. No seu interior non se atoparon achados de interese. A erosión do mar fixo desaparecer case a metade do túmulo, e iso a pesar de que hoxe en día está un pouco apartado da zona intermareal.
Mámoa 2
Localizouse tamén nas escavacións de J.M. Rey no medio da praia sur do illote, sepultada baixo máis de dous metros de area. É un estraño monumento de só 7 m de diámetro formado por un pequeno túmulo recuberto tamén de coiraza pétrea, coas pedras da periferia de maiores dimensións. No seu centro unha vintena de pequenas lousas de granito formaban unha cámara sepulcral de planta levemente oblonga (1,73 × 1,50 m), que seguramente se cubría con materiais perecedoiros.
A cámara semellaba baleirada en época prehistórica e o seu contido esparexido pola periferia do monumento. Este enxoval estaba formado por varios vasos de cerámica, algúns cunha decoración incisa que os arqueólogos denominan Penha, datada na primeira metade do III milenio a. C.
Mámoa 3
Descuberta pola erosión dos últimos anos, en 2014 xa se aprecian cinco lousas de granito cravadas na area formando unha estrutura aproximadamente circular de máis dun metro de diámetro. Trátase da cámara funeraria, ao leste da cal, onde a marea segue a erosionar a praia, unha serie de cantos indican a presenza da coiraza do túmulo que a rodea. Este pequeno dolmen está situado a carón da mámoa 2, a só 4,50 m do bordo da escavación realizada nos anos 80 do século XX, pero non foi coñecido ata datas recentes, o que dá idea da cantidade de area que desapareceu nos últimos anos.
Mámoa 4
Este monumento xa foi documentado por J. M. Rey nos seus traballos na illa, pero non chegou a escavalo. Daquela conservábase case enteiro e puido documentar parte da coiraza de pedras que o recubría. Na actualidade o mar devorou case a metade do túmulo e pode apreciarse, no perfil norte da illa, un corte case perfecto da súa estrutura. Presenta unha cámara funeraria alongada, case rectangular, de 2,60 m de longo por 1,50 m de alto e un largo descoñecido, xa que máis da metade segue sepultada baixo a terra. Está formada por tres lousas de granito no seu lado visible e unha cuarta á dereita, que fai de cabeceira. Vese tamén unha quinta lousa á esquerda, seguramente a que serviu para pechar o monumento posto que se sitúa ao SE, o punto onde adoita estar a porta deste tipo de tumbas. Conserva tamén a cuberta, aparentemente caída no interior do dolmen e rota cando menos en dous anacos por mor do peso da area da duna que ten enriba.
Á dereita deste dolmen pódese ver unha sección da mámoa que o rodea, feita con terra negra e recuberta dunha coiraza de pedras de granito. Non semella ser maior de 10 m de diámetro por 1,20 m de alto, polo que as lousas da cámara aflorarían por fóra dela en altura. En setembro de 2011 o Servizo Provincial de Costas de Pontevedra do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente construíu un muro de contención para protexer o monumento da acción do mar.
Mámoa 5
Cando menos desde 2005 dúas lousas de granito apoiadas unha na outra en ángulo recto afloraban na praia oeste, case no istmo que une as dúas partes que forman o illote. En 2011 desapareceran máis de 40 cm de area e podía apreciarse a estrutura da mámoa na zona intermareal. En 2013 a acción do mar destruíra por completo o monumento. Tratábase dun túmulo duns 9 m de diámetro, recuberto dunha coiraza de pedras de granito das que só se conservaba o anel exterior. No seu centro situábase unha cámara megalítica da que non se coñece a forma completa, composta polo menos por seis lousas tamén de granito, das que só dúas permanecían na súa posición orixinal. Unha destas últimas era a máis alta e acadaba 1,72 m.
A ocupación da Idade de Bronce
O espazo que hoxe é o illote do Areoso non se usou na prehistoria unicamente como lugar funerario. Diferentes grupos humanos frecuentárono, cando menos, desde o final do Neolítico ata momentos avanzados da Idade de Bronce. En todas as praias da zona sur aparecen abundantes restos arqueolóxicos esparexidos pola superficie, postos ao descuberto pola acción das mareas. Son fundamentalmente fragmentos de recipientes de cerámica, pero tamén ósos de animais e cunchas, é dicir, restos de comida.
Ademais, J. M. Rey constatou na súa escavación que sobre a mámoa 2, unha vez abandonada e logo de que estivese xa parcialmente oculta pola area de praia, se instalou un asentamento datado entre o 2225 e o 1950 a. C. Nel recolleu abundantes recipientes cerámicos, entre eles algúns do tipo campaniforme, que varían en forma, calidade e capacidade con respecto aos da fase anterior. Varios cacharros teñen restos de feluxe e queimado na súa superficie, proba de que se puxeron ao lume, polo que seguramente estamos ante un poboado ou campamento episódico. Tamén apareceron dous punzóns metálicos, en bronce, un punzón de óso e instrumentos feitos en pedra puída e tallada.
Pero o máis interesante da escavación foi que se recuperaron abundantes refugallos de comida, ósos e cunchas, que non é habitual conservar en Galicia para épocas tan antigas pola acidez do solo, pero que o medio mariño de Guidoiro Areoso axudou a preservar. Aquelas xentes comían gando vacún, ovellas ou cabras (os seus ósos son case imposibles de distinguir) e porcos. En canto aos mariscos, as especies consumidas eran ostras, mexillóns e lapas, que seguramente recollían nos areais e rochedos próximos.
Claudia González Caparrós
Claudia González Caparrós, nada na Coruña en 1993, é unha escritora en lingua castelá e lingua galega.
Traxectoria
É graduada en Estudos Literarios pola Universidade Autónoma de Barcelona, cursou un mestrado en Historia da Arte contemporánea na Universidade de Madrid e completou estudos en Literaturas Hispánicas na Universidade de Indiana (Estados Unidos). miniatura|Con [[Sonia Marpez na Libraría Paz de Pontevedra (16/10/19)]] Publicou poemas en revistas como Nayagua o Años Diez.
Cervo, Cervo
Santa María de Cervo é unha parroquia que se localiza no concello de Cervo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.351 habitantes (676 mulleres e 675 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.381 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 1.229 habitantes, sendo 607 homes e 622 mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|Hórreo en Cervo, Lugo.
Paio (mártir)
O seu día no santoral católico é o 26 de xuño.
Martirio e morte
Foi educado en Tui polo seu tío Hermixio, bispo de Tui. O seu martirio, descrito truculentamente no santoral, foi por despedazamento ou desmembramento mediante tenazas de ferro. Trala batalla de Valdejunquera (920), moitos habitantes cristiáns do Reino de León foron levados prisioneiros a Córdoba. Entre eles estaban Paio e seu tío Hermixio. Este foi liberado co fin de que xuntase un rescate, mentres que Paio quedaba en calidade de refén. miniatura|Recreación do martirio de San Paio nun gravado de [[Jan Luyken (1649-1712) publicado no 'Espello dos Mártires' (Amsterdam, 1685). O texto da imaxe, en neerlandés, di: "Paio, un rapaz de 13 anos, tras moito padecemento por causa da súa firme fe cristiá, sufriu en Córdoba a amputación dos seus brazos e pernas, e finalmente a decapitación. Ano de 925".]] Segundo a tradición dise que o califa Abd al-Rahman III, prendado da súa beleza, requiriulle contactos sexuais, ós que se negou, provocando a súa tortura e morte.
A súa haxiografía relata que durante os catro anos que pasou en Córdoba en calidade de refén sen que o rescate fose pagado polo seu tío bispo, o mozo destacou pola súa intelixencia e a súa fe, facendo proselitismo de Cristo, insistindo en que foi esta actividade a que provocou que fose tentado por Abd al-Rahman III para que se convertese ao islam, cousa que rexeitou con vehemencia: ''Si, o rei, son cristián. Funo e sereino pola graza de Deus. Tódalas túas riquezas non valen nada. Non penses que por cousas tan pasaxeiras vou renegar de Cristo, que é o meu Señor e o teu aínda que non o queiras.''"
Veneración
O martirio na defensa da súa fe xustificou a súa pronta canonización. Deseguida pasou a recibir culto. A partir do século XI, no que os reinos cristiáns intervirían na política interior dos reinos musulmáns de taifas, moitos santos cristiáns foron trasladados ó norte, e o mesmo ocorreu cos seus restos: primeiro á cidade de León, e logo ó mosteiro beneditino de San Pelayo en Oviedo, que leva o seu nome (e que non debe confundirse con Paio de Asturias, primeiro rei de Asturias).
O seu nome ten ampla difusión en topónimos da Galiza toda. San Paio Mártir é santo patrón do Seminario Menor de Tui e de moitas parroquias galegas.
Azerbaijan Airlines
Azerbaijan Airlines (azarí: Azərbaycan Hava Yolları), tamén coñecida como AZAL, é a aeroliña nacional de Acerbaixán, ademais de ser a compañía aérea máis grande do país. Baseada en Baku, ao lado do aeroporto Heydar Aliyev, a avoos a destinos en Asia, a CEI, Europa e os Estados Unidos. Azerbaijan Airlines é membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional.
Frota
En decembro de 2016 a frota de Azerbaijan Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Balder
Na mitoloxía nórdica, Balder (tamén Baldr ou Baldur) era o deus da inocencia, da xuventude, da beleza, da pureza e da paz. Era o segundo fillo de Odín e Frigg, casou con Nanna e con ela tivo a Forseti. Balder coñécese sobre todo polo mito que arrodea á súa morte.
Balder, créndose invulnerable a todo, ideou un xogo no que os deuses debían guindar, sobre el, cantos obxectos daniños quixeran, sabendo que nada lle podían facer. Loki, coa forma dunha velliña, conseguiu saber que Frigg, considerando ao visgo demasiado novo, eximiuno do xuramento. Loki deulle unha ponla de visgo ao irmán cego de Balder, Höder, para que participara no xogo e lla guidara. Cando lla botou, Balder caeu morto, o resto dos deuses quedaron mudos, sen poder vingarse por ser o lugar sagrado. Os deuses colleron o cadáver e levárono ao mar, e na súa nave fixeron a pira.
A morte de Balder é un tema recorrente nas tradicións escandinavas e a orixe mítica do funeral viquingo.
Universidade Autónoma de Querétaro
A Universidade Autónoma de Querétaro é unha institución de ensino superior no Estado de Querétaro, México.
Foi fundada o 24 de febreiro de 1951 a raíz do peche da antiga Escola Civil, adquiriu a autonomía o 5 de febreiro de 1959. A súa misión é: Para participar positivamente no desenvolvemento do Estado Querétaro e do país a través de transmitir a educación nas súas distintas formas e tipos de intermediario superior e avanzado.
Historia
O ano de 1625, o Dr. Barrientos, Diego Rivera e a súa esposa Dona Maria Lomelin fixeron unha xenerosa doazón para beneficiar a Compañía de Xesús, a fin de fundar unha escola xesuíta en Querétaro.
Foi nomeado coma primeiro director da nova escola o Pai Pedro Cabrera, que tamén procedeu á adquisición de inmobles para que se establece o Colexio de Santo Inácio de Loyola o 20 de agosto de 1625, esta orde traballou como tal ata 1767, cando foron expulsados ​​de Querétaro os membros da Compañía de Xesús.
Logo da caída do Imperio de Maximiliano de Habsburgo en maio de 1867, o presidente Benito Juárez Julio M. Cervantes, nomeado gobernador de Querétaro, encomendou ao avogado Prospero C. Veiga a reapertura da antiga escolas xesuíta. Finalmente, o 15 de xaneiro de 1869, a antiga escola de San Francisco e Santo Inácio fúndense nunha única institución co nome do Colexio de Estado Civil.
En 1 de outubro de 1949, toma posesión do cargo de Gobernador do Estado o coronel e Dr. Octavio S. Mondragón, que promoveu a creación da Universidade de Querétaro.
En 24 de febreiro de 1951 abre a Universidade de Querétaro, e o licenciado Fernando Díaz Ramírez foi o primeiro reitor desta.
Escolas
Os campus metropolitanos de Querétaro son: Aeropuerto, Centro Histórico, Cerro de las Campanas, Corregidora, Juriquilla e La Capilla.
Facultades
A Universidade Autónoma de Querétaro ofrece unha ampla gama de facultades e cada facultade ten varias ramas. Atopamos as seguintes facultades: filosofía, artes plásticas, ciencias da computación, ciencias naturais, enxeñaría, ciencias políticas e sociais, linguas e literatura, contabilidade e administración, medicina, dereito, psicoloxía, enfermería e química.
Calímaco
O antropónimo masculino grego Calímaco (Καλλίμαχος Kallímakhos) pode referirse a:
Galería de imaxes de Viana do Bolo
Galería de imaxes do concello de Viana do Bolo na provincia de Ourense.
Bernardino Baldi
Bernardino Baldi, nado en Urbino (Italia) o 5 de xuño de 1533 e finado o 12 de outubro de 1617, foi un escritor e matemático italiano.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia nobre, estudou en Padua pero tivo que volver á súa cidade pola aparición dunha praga en Padua, alí convértese no titor de Ferrante Gonzaga, de quen recibiu a administración da rica abadía de Guastalla. En 1612 estivo de embaixador en Venecia. Escribiu centos de libros sobre teoloxía, matemáticas, xeografía, historia. A maioría permanecen sen publicar. A Cronica dei Matematici publicouse en Urbino en 1707, forma parte dunha obra máis ampla e contén as biografías de máis de 200 matemáticos.
Digimon Adventure 02
Digimon Adventure 02 (デジモンアドベンチャー 02) é unha serie de animación xaponesa, secuela de Digimon Adventure e a trama ten lugar tres anos despois da serie orixinal.
Sinopse
Os personaxes principais de Digimon Adventure están agora no instituto, e o Digital World está supostamente en paz e a salvo. Pero, un novo mal aparece nese mundo na forma do Digimon Emperor (Digimon Kaiser). Este novo malvado é diferente, pois é humano ó igual que os nenos elixidos. O Digimon Emperor estivo escravizando ós Digimon, por medio dos Aneis Negros e as Agullas de Control, e ademais fixo que agora sexa imposíbel a Digivolución normal. Tres novos nenos son escollidos para salvar o Digital World e, xunto con T.K. e Kari, forman a nova xeración de nenos elixidos.
Manuel Bello Parga
Manuel Bello Parga, coñecido como Manolito Bello e Luis Seijo Freire, nado en Mezonzo (Vilasantar) en 1926 e finado na Coruña o 11 de xullo de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Militante do Partido Comunista de España desde moi novo, participou no seu aparato de propaganda. As autoridades detivérono en maio de 1945 con José Blanco Núñez, José Soto Pombo e Francisco Cousillas Pombo por impresión e distribución de material subversivo. En xaneiro de 1946, pouco despois de saír en liberdade provisoria, uniuse ao Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi responsable do destacamento Líster da IV Agrupación e pouco despois pasou á partida La Marina. Nesta participou en Cambre no atentado contra Manuel Doval Lemat, coñecido falanxista local.
Participou o 19 de maio no intento de sabotaxe contra un emisor de Radio Nacional de España na que morreu o xornalista de El Ideal Gallego Arcadio Vilela Gárate. No intercambio de disparos coa Garda Civil, Manuel Bello caeu prisioneiro. Torturado na prisión e sometido a consello de guerra, foi condenado ao garrote e executado na Prisión Provincial da Coruña o 11 de xullo de 1946. Converteuse nun heroe para a resistencia antifranquista comunista e un dos seus destacamentos guerrilleiros levou o seu nome. Na actualidade, un colectivo da Xuventude Comunista leva por nome Manolito Bello.
Johan Ferrández d'Heredia
Johan Ferrández d'Heredia, nado en Munébrega cara a 1310 e finado en Avignon en 1396, foi un escritor, mecenas, político e diplomático ao servizo de Pedro IV de Aragón e gran mestre da Orde de San Xoán de Xerusalén.
Traxectoria
Membro da nobreza, seu pai fora lugartenente do mordomo da infanta Leonor. Casou dúas veces e tras a morte da súa segunda esposa entrou na orde do Hospital, en 1345 accedeu a castelanía de Amposta, a máis alta dignidade da orde na Coroa de Aragón. En 1356 aséntase en Aviñón, chegando a ser gobernador da cidade gañándose o favor dos diferentes papas. En 1376 acompañou ao papa Gregorio XI a Roma preludiando a fin da etapa papal de Aviñón. O 24 de setembro de 1377 foi investido Gran Mestre da Orde de San Xoán de Xerusalén. En 1377 preparou unha expedición militar contra Morea pero foi capturado no golfo de Arta e vendido aos turcos que o liberan tras o pago dun importante rescate.
Johan Ferrández d'Heredia foi un home culto, amigo de reis e papas, cunha grande inquietude cultural e como fixera Afonso X de Castela organizou unha escola de tradutores en Aviñón para traducir a unha lingua vulgar obras clásicas así como realizar un labor historiográfico, a lingua que se utilizou foi a propia de Johan, o aragonés, por veces nunha forma moi pura pero outras moi castelanizado, quizais polo traballo dos copistas non aragoneses.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2017
miniatura|right|[[Mercedes-Benz na Fórmula 1|Mercedes retivo por cuarta vez consecutiva o Campionato Mundial de construtores. Foto do W08 EQ Power+, o coche que participou na tempada 2017.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2017 foi a tempada 68º de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Equipos e pilotos competiron polo Campionato do Mundo de Pilotos e polo Campionato do Mundo de Construtores. Competiron en vinte Grandes Premios, comezando en Australia o 26 de marzo e terminando en Abu Zabi o 26 de novembro.
Como o campión reinante de pilotos Nico Rosberg anunciou a súa retirada do deporte en decembro de 2016, a tempada foi a primeira desde  na que o campión reinante non competiu. Mercedes comezou a tempada como o campión defensor de construtores, logo de  asegurar o seu terceiro título consecutivo no Gran Premio do Xapón de 2016.
Ao final do campionato, Lewis Hamilton gañou o seu cuarto título mundial de pilotos. Hamilton terminou con 363 puntos por diante de Sebastian Vettel no segundo lugar con 317 puntos e Valtteri Bottas no terceiro con 305 puntos. No Campionato Mundial de Construtores, Mercedes gañou o seu cuarto título consecutivo no Gran Premio dos Estados Unidos de 2017 e finalizou con 668 puntos. Ferrari finalizou segundo con 522 puntos e Red Bull Racing foi terceiro con 368 puntos.
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos participaron no Campionato Mundial de fórmula 1 de 2017:
Lista de carreiras planificadas
Os seguintes vinte e un grandes premios están programados provisionalmente para disputarse en 2017:
* por confirmar
Pneumáticos
Desde 2011, Pirelli e o fornecedor de pneumáticos do campionato oficial de F1.
Nesta tempada, Pirelli elixirá dous xogos de carreiras obrigatorios para cada vehículo. Por outra banda, un conxunto do composto máis brando terá que ser gardado para o seu uso só na Q3. Os dous conxuntos obrigatorios elixidos por Pirelli poden ser de dous compostos diferentes, dos tres elixidos para a fin de semana. Estes conxuntos, obviamente, serán idénticos para cada equipo. Os 10 xogos restantes poden ser elixidos por cada equipo, a partir dos tres compostos elixidos para a fin de semana.
Os equipos farán as súas eleccións nun prazo fixado por Pirelli. Eles comunicarán as súas decisións á FIA, que á súa vez diralle a Pirelli cantos pneumáticos producir. As opcións para cada vehículo manterase en segredo ata 2 semanas antes da carreira. Se un equipo non cumpre coa data límite, a elección farase pola FIA.
Unha vez que se tomaron as decisións para cada vehículo, a FIA asignara os pneumáticos ao chou a través dun código de barras, como é o caso actualmente. As decisións tomadas por cada equipo poden variar para cada un dos seus coches: cada piloto dentro dun equipo pode ter unha asignación diferente. Os pneumáticos distínguense por diferentes marcas de cor nas paredes laterais.
Durante a carreira
Os equipos terán que devolver os pneumáticos de acordo a un horario determinado, pero poden decidir que pneumáticos devolvera nos seguintes horarios:
Os dous conxuntos obrigatorios designados por Pirelli non poden ser devoltos durante a práctica e deben estar dispoñibles para o seu uso na carreira. Polo menos un destes dous grupos debe ser utilizado durante a carreira, pero os equipos poden decidir cal.
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Trofeo Pole FIA
O Trofeo Pole FIA outórgase ao piloto que obtén a maior cantidade de pole positions na tempada. No caso de que dous ou máis pilotos obteñan o mesmo número de poles, o discriminante de clasificación será o número de segundos postos na cualificación. Si este número debe é o mesmo, verificarase o número de terceiros lugares, ata que se alcance unha diferenza. Con todo, non se outorgan puntos adicionais pora a clasificación de pilotos, para aqueles que obteñen a "pole position".
Macarena Gómez
Macarena Gómez, nada en Córdoba o 2 de febreiro de 1978, é unha actriz andaluza de cinema e televisión coñecida en España polo seu papel de Lola na serie La que se avecina.
O Burgo, Celanova, Celanova
O Burgo é un lugar da parroquia de Celanova no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres.
Lieiro, Cervo
Lugares de interese
Igrexa de Santa María e a súa reitoral en Lieiro, capela do Guioncho, capela de Santo Andrés e de San Cibrao, pazo de Pedrosa, ponte romana, antigas fábricas de salgadura e Museo do Mar en San Cibrao. Praia do Torno, praia da Caosa, praia de Cubelas e praia de Lieiro.
Monserrat, Oza, A Coruña
miniatura|Situación de Monserrat no "barrio-territorio" de Eirís Monserrat é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 1.550 habitantes (737 homes e 813 mulleres), o que supón unha diminución en 10 habitantes en relación ao ano anterior.
Historia
Neste lugar Ángela Labaca fundou en 1926 o Sanatorio Labaca, actual Centro Oncolóxico de Galicia. Xunto ao sanatorio atópase a súa capela, actual igrexa de San Xoán Bautista de Eirís, obra de Leoncio Bescansa.
Vangardas
Na acepción máis común a palabra vangarda (do francés avant-garde, "garda avante") procede do léxico militar e fai referencia á forza ofensiva máis adiantada dun exército durante a contenda. Deste significado derivará a acepción xenérica de vangarda como conxunto de individuos, de ideas ou de prácticas que se anticipan ao tempo futuro. Fálase así, en sentido lato, de tecnoloxía de vangarda, de música con vocación de vangarda ou de vangarda arquitectónica.
O sentido máis estrito pertence ao ámbito das artes e das letras e asocia o termo vangarda ou vangardas ás vangardas históricas, ás veces denominadas tamén -ismos, que foron unha serie de movementos artísticos e literarios que van xurdindo desde a fin do século XIX ata a primeira metade do século XX, especialmente entre a Primeira e a Segunda Guerra Mundial.
A palabra
A palabra vangarda, no campo das artes, apareceu por vez primeira no texto “L´artiste, le savant et l´industriel” (“O artista, o cientifíco e o industrial”) asinado en 1825 por Olindes Rodrigues, discípulo do socialista utópico Saint-Simon. Tras a Revolución francesa funcionara como sinónimo de pensamento radical e utópico e fora extendendo o sentido -ao tempo que se divulgaba desde a prensa- para designar tanto os intelectuais que encabezaban os movementos revolucionarios coma os artistas opostos á arte académica oficial.
O advento do moderno
Cítanse como antecedente -e incluso como data de comezo do concepto mesmo de vangarda- as exposicións que recollían desde 1863, baixo o epígrafe Salon des Refusés (O Salón dos Rexeitados), a obra dos artistas que foran excluídos do Salón de París, o escaparate anual da arte académica francesa, dominada na altura polo realismo. Algúns artistas dese salón dos desbotados foron Édouard Manet, Gustave Courbet, Paul Cézanne ou Camille Pissarro e as producións desa categoría -en principio- marxinal asentaron o concepto de arte moderna.
Manet e Cézanne, do grupo dos impresionistas, e sobre todo Vincent Van Gogh, James Ensor e Edvard Munch son algúns dos antecedentes da pintura vangardista do século XX.
Orixe e definición
miniatura|esquerda|A pintura de [[Paul Cézanne|Cézanne abriu camiño para as varias experimentacións estéticas que virían a caracterizar as vangardas do inicio do Século XX.]] Como adoita acontecer con calquera movemento humanístico, non resulta fácil nin trazar a xenealoxía das vangardas nin marcar os límites, de seu difusos, para unha definición. A cuestión faise aínda máis complexa en canto que non existe unha correlación doada de precisar entre o máis característico de determinadas vangardas plásticas (cubismo, construtivismo, neoplasticismo...) e o que serían movementos homólogos no campo das letras, e menos aínda na música ou no cine; ocorre exactamente o mesmo na dirección inversa.
Non existe logo unha definición capaz de abranguer, como fenómenos illados, as vangardas históricas no que teñen de orixinal. De feito un dos núcleos desa orixinalidade residiría na reivindicación ideal da autonomía do fenómeno estético que expuxeran séculos atrás o racionalismo moderno e o Romanticismo; transformada polos -ismos en posicionamento radical contra a sociedade do seu tempo, a arte repolitízase combatendo a representación que estes consideran liquidada nun novo contexto global (urbanización, industrialización e tecnoloxías, velocidade, crise relixiosa...) invisible aos parámetros burgueses. Cómpre, polo tanto, definir as vangardas, en tanto que fenómeno caracteristicamente reactivo, desde un coñecemento profundo desas condicións e dos antagonismos políticos da época, que se aceleran ao ritmo mesmo da consigna revolucionaria.
Contexto histórico, cultural e sociopolítico
O determinante que resultou o contexto para o auxe das vangardas históricas percíbese con nitidez na entrevista que Tristan Tzara, un dos fundadores do dadaísmo, concede á radio francesa. É o ano 1950:"'Para comprender como naceu Dada cómpre imaxinar o estado de ánimo dun grupo de xente nova (...) en tempos da I Guerra Mundial. (...) A guerra, certamente, acabou (...) pero cara a 1916-1917 parecía que non había rematar nunca. (...) De aí o desgusto e a rebelión. Estabamos resoltamente contra a guerra, sen por iso caer nos repregamentos fáciles do pacifismo utópico. Sabiamos que só podía suprimirse a guerra extirpando a súas raíces. A impaciencia de vivir era grande: o desgusto facíase extensivo a todas as formas de civilización chamada moderna, ás súas mesmas bases, á súa lóxica e á súa linguaxe (...)'. "Velaquí algunhas circunstancias -varias delas sen precedentes na Historia da humanidade- que contribúen a explicar o xurdimento da vangarda:
Elementos comúns
Sendo pois as vangardas históricas un conxunto de movementos dispares, en ocasións antagónicos, resultan escasos os elementos que poderían constituírse en factor común da maioría delas:
Censura e recoñecemento serodio das vangardas do leste de Europa
O consenso especialista no estudo da literatura e das artes, mentres durou a Guerra Fría, confinou a área de influencia das diversas vangardas á Europa Occidental e mais a América, con París como núcleo principal de irradiación xunto a Zürich, Berlín ou Nova York. Houbo que agardar pola caída da URSS para que os centros críticos internacionais desvelasen a transcendencia de Moscova e doutras cidades á hora de comprender sen exclusións as vangardas históricas, así coma a influencia enorme dos revolucionarios e (pre)revolucionarias do Leste no percorrido das artes da Europa capitalista. Foi na exposición The Great Utopia, celebrada polo Museo Guggenheim neoiorquino en 1992, cando se recoñeceron algúns efectos da censura artística nas democracias occidentais. Durante décadas tanto a pintura coma a literatura feita polos nomes que participaron na Revolución de Outubro (Varvara Stepánova, Kasimir Malévich, Olga Rozanova, Liubov Popova, Vladimir Maiakovski...) foron parcial ou totalmente silenciadas tanto no bando capitalista coma no tardosoviético e só nos albores do XXI puido despregarse unha visión en verdade global da composición e ideoloxía do movemento vangardista.
Os -ismos
A máis precisa definición das vangardas históricas é, daquela, a suma das caracterizacións de cada un dos seus -ismos: O dadaísmo foi unha das vangardas máis influentes se atendemos ás linguaxes (poesía, pintura, escultura... ) que se viron por el sacudidas. A pesar de que entre 1920 (data do último manifesto) e 1922 se dera por liquidado, en realidade foise subsumindo noutros -ismos que dalgún xeito recollerían e desenvolverían, nun formato de percorrido máis longo, o seu instinto de demolición. Existen múltiples especulacións e lendas acerca do significado da palabra Dadá, mais o propio Tzara advertiu de que unicamente se trataba dun significante baleiro, dun xogo que expresaba a renuncia mesma a constituírse en sentido en canto que tampouco existía concepto ningún de beleza universal ou eterna. Non por acaso as armas do dadaísmo foron a improvisación, o absurdo, a parodia, a irreverencia e un caos creativo no que o azar desempeñaba asemade, fronte ao racionalismo burgués, o papel de método e de filosofía. "'Ben mirado, detrás da fachada do futurismo só había un charlatán vacuo, un fulano hábil e equívoco, cheo de palabras como patriotismo, militarismo, desprezo pola muller e ese tipo de sentenzas provincianas'."Foi o construtivismo, se cadra, o movemento que en maior medida protagonizaron mulleres na primeira metade do XX. Esta vangarda, enfrontada ao que consideraba idealismo (por exemplo, en Kandinsky), preguntouse cal podería ser a utilidade da arte nunha sociedade nova. Froito de profundas reflexións teóricas, medrou e madureceu como consecuencia do debate entre composición dunha obra (a composición sería burguesa, individualista, tradicionalista) e construción desta (a construción sería colectiva, atenta aos materiais que usa e á relación entre eles, que produciría de seu significado). Evitar a transformación da inspiración artística en fetiche e cuestionar a separación entre discurso crítico e a praxe artística resultarían outras consecuencias lóxicas e orientaríanse a eliminar os excesos do que se viñera entendendo como arte e incluso a arte mesma. O construtivismo aspirara nun principio a engadirse, como un compoñente máis, ao traballo na fábrica, pero deu os mellores froitos -a integración produtiva que teorizou apenas chegou a funcionar-, máis alá da escultura, no eido da propaganda. A partir dos primeiros anos da década de 1920 a súa febril actividade na elaboración de carteis políticos (tamén de escenografías, postos de axitación e de exposición, deseño de libros etc.) coñeceu grande éxito. Situáronse á fronte desta corrente, á parte dos escultores citados arriba, Varvara Stepanova,  Vladimir Tatlin, Liubov Popova, Aleksandr Rodchenko, Aleksandra Ekster e El Lissitzky. O director Eisestein viuse influído polo construtivismo na concepción e na execución d´O acourazado Potemkin, obra fundacional na historia do cine.
Outras vangardas e -ismos. Artistas sen adscrición concreta
Nomes capitais das vangardas, ás veces unha corrente en si mesmos (Marcel Duchamp), e mesmo movementos enteiros resultan de complexa adscrición; nalgúns casos persoas significadas en vida (é o caso de Wassily Kandinsky ou de Paul Klee) ben foron mudando rapidamente de adhesión a un -ismo determinado, ben formaron parte de grupos heteroxéneos, ás veces non formalmente vangardistas, cunha estética ou cun estilo que xa se revelaran no século XIX e incluso antes.
Tense englobado entre os "-ismos" algún movemento sen trazos mínimos (unidade, conciencia de grupo etc.) que permitisen categorizalo estritamente como vangarda histórica. Así ocorre, por exemplo, co abstraccionismo, etiqueta xenérica para calquera estilo non figurativo. En realidade os e as artistas que cultivaron a abstracción, moi diversas no ideolóxico, carecen moitas veces de vínculo xeográfico ou xeracional e desenvolven a obra en diversas frontes ao longo do século todo; collen aquí precedentes senlleiras coma Hilma af Klint, as vangardas rusas, Mondrian ou Jackson Pollock. Tamén se debate aínda a pertenza ao canon de vangarda histórica do expresionismo ao se tratar dunha denominación que alude a estratexias diferentes en distintas épocas (adoita citarse Francisco de Goya como precursor), aínda que en sentido menos lato se circunscriba aos grupos alemáns Die Brücke (A Ponte) e Der Blaue Reiter (O Xinete Azul) con protagonistas coma os primeiros Klee e Kandinsky xunto a Ernst Ludwig Kirchner ou Franz Marc.
As vangardas literarias
Son fundamentalmente, no campo da literatura, os poetas Manuel Antonio e Álvaro Cunqueiro quen protagonizan o impulso vangardista galego.
O poeta de Rianxo, cuxa obra irá rexistrando a pegada do creacionismo e doutras vangardas (algo que non resulta estraño se reparamos en que nomes coma Cansinos Assens, Gerardo Diego e o daquela ultraísta Jorge L. Borges publican os seus textos na prensa viguesa), é o autor, xunto con Álvaro Cebreiro, do manifesto "Máis Alá", unha intervención para reivindicar -entre outras cousas- a naturalidade coa que se podían asumir os supostos universais da vangarda desde posturas nacionalistas -no seu caso, independentistas e lindantes co anarquismo- contra o dominio español.
Álvaro Cunqueiro, pola súa parte, reinterpreta varios ismos de forma libre e persoal a partir do coñecemento -durante a etapa compostelá e a través sobre todo de García-Sabell-, de Paul Éluard, André Breton e outros autores da vangarda, ao tempo que xa desde a mocidade mindoniense se posicionara na órbita dun arredismo certamente nada proclive á esquerda revolucionaria.
Eugenio Montes comezou o seu percorrido literario en galego, baixo o auspicio de Risco e mesturando algún elemento audaz de vangarda con ideas debedoras do tradicionalismo. En 1933 cofundou a Falange Española.
Hilozoísmo e neotrobadorismo
Non son considerados pola crítica actual como encaixables no panorama das vangardas históricas nin o neotrobadorismo nin hilozoísmo (ver artigos principais) a pesar do que continúan repetindo moitos manuais escolares. Trátase en realidade de correntes que implican certa renovación formal, mais non temática; tampouco responden aos trazos elementais das vangardas históricas (reacción contra estéticas anteriores, radicalidade política, organización de grupo, publicación de manifestos etc.). O hilozoísmo bebe da tradición popularista e imaxinista da poesía galega e incorpora de maneira eventual achados do creacionismo. O neotrobadorismo vindica a novidade formal e o valor estético dunhas cantigas divulgadas por vez primeira, nese momento, aos grandes públicos; só na obra de Álvaro Cunqueiro se combina con recursos contemporáneos, máis alá da estética medievalizante.