cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacinto Quincoces
Cine
A fama de Quincoces estendeuse máis aló do fútbol, o que o levou a aparecer no ámbito cinematográfico ata nun total de seis longametraxes (a última delas documental). Fixo o seu debut no cine no filme ¡¡Campeones!!, do director galego Ramón Torrado, e traballou entre outros co director Rafael Gil.
Familia
Seu irmán Juan foi tamén futbolista e xogou ao igual que el no Alavés. Foron tamén futbolistas os seus sobriños Juan Fernández de Quincoces Ortiz del Río e Juan Carlos Díaz Quincoces, sendo este último o que tivo unha carreira máis destacada, militando durante máis dunha década no Valencia.
Palmarés
miniatura|250x250px| Medallas concedidas ao xogador pola súa traxectoria profesional.
A Lousada, Fazouro, Foz
A Lousada é un lugar da parroquia de Fazouro no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Uadi
miniatura|270px|[[Saguia el Hamra, preto de O Aaiún]] Un uadi, ás veces escrito wadi, wad ou ued, é un termo de orixe árabe para referirse a un val ou a un río seco polo cal só discorre a auga na tempada de chuvias.
Dito doutro xeito, é un curso intermitente de auga, carcterístico das zonas desérticas ou semidesérticas.
Etimoloxía
Wadi deriva do árabe clásico وادي wādi (plural ´adiya), que á súa vez provén da raíz semítica و د ي , relacionada con «sacar, asomar, proxectar de repente», en referencia ás súas augas. En árabe actual o termo máis común para referirse a un río estacional é, porén, shuʿaib (شعيب), xa que wādi pasoou a significar 'val', en xeral. Porén, ambos os termos póden usarse indistintamente.
Guad- e Odi- en Iberia
thumb|Uadi en Nachal Paran, no deserto de [[Néguev (Israel)]] thumb|Wādi Musa ([[Xordania)]]
En España o nome de moitos ríos teñen a forma guad-, especialmente no sur peninsular (Guadalhorce, Guadalquivir, Guadarrama e Guadiana, entre outros); recibiron este nome durante a dominación árabe, e provén da raíz árabe común wādi "val, leito (do río)".
En Portugal configurouse como ode- ou odi- e é un prefixo común en moitos hidrónimos do sur do país: Odeleite, Odivelas, Odiana, Odemira, Odivarga, Odiáxere etc.
Especulouse moito acerca da etimoloxía do río Odiel, na provincia de Huelva; Miguel Asín Palacios e arabistas posteriores defenderon que provén de wad-, porén a evidencia demostrou que procede do latín Urium, como era coñecido na época romana.
Características
Os leitos secos ou estacionais de ríos, torrentes e arroios son típicos de todas as rexións cálidas e semiáridas ou desérticas do mundo. Hai numerosos ’āwdiya na península Arábiga, no levante mediterráneo e no norte de África. Estes leitos poden ter até máis de cen metros de anchura; xeralmente, só levan agua durante breves tempadas chuviosas —de horas, días ou como moito semanas de duración— que poden ser de periodicidade anual ou esporádicas e impredicíbeis, tanto na época do ano en que ocorren como na pluviosidade.
Nestas rexións, a escasa vexetación é xerófila, espiñenta e de lento crecemento, e está limitada ao contorno dos ’āwdiya. Se no subsolo ou na superficie destes leitos secos se almacena a agua, a vexetación pode ter un carácter máis exuberante e orixinar un tipo de oasis, aínda que a vexetación natural nestes normalmente é substituída por especies domésticas, como a datileira (Phoenix dactylifera), árbores froiteiras, hortalizas e herbas forraxeiras, ás veces plantadas por quens habitan e usufructúan o oasis.
O Castro, Foz, Foz
O Castro é un lugar da parroquia de Foz no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Rita Pavone
Rita Ori Filomena Pavone, nada en Turín o 23 de agosto de 1945, é unha cantante italiana que tivo gran popularidade a partir da década de 1960 e tamén traballou como actriz. Debido ao seu cabelo rubio, en Italia recibiu o alcume de pel di carota ("pelo de cenoria").
Wikipedia en flamengo occidental
A Wikipedia en flamengo occidental (en West-Vlamse Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en flamengo occidental.
Rita Pavone
Traxectoria
Rita Pavone naceu no Borgo San Paolo de Turín, nunha familia formada polo seu pai, Giovanni Pavone, traballador da Fiat Mirafiori de orixe siciliana, a súa nai Maria, orixinaria de Ferrara, e os seus irmáns Piero, Carlo e Cicco.
Wikipedia en bhojpuri
A Wikipedia en bhojpuri (en 𑂦𑂷𑂔𑂣𑂳𑂩𑂲 𑂥𑂱𑂍𑂱𑂣𑂲𑂙𑂱𑂨𑂰) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua bhojpuri. A páxina foi lanzada o 3 de febreiro de 2003. A lingua bhojpuri no presente escríbese coa escrita devanágari. O bhojpuri é unha lingua indoaria falada no nordeste da India e na rexión de Terai no Nepal.
Rita Pavone
Traxectoria
En 1962 participou e gañou o primeiro Festival degli Sconosciuti ("Festival dos descoñecidos"), un concurso de cancións para artistas afeccionados. O seu álbum homónimo de 1963, liderado polo sinxelo de éxito "La Partita di Pallone" converteuna nunha estrela nacional aos 17 anos, e axiña chegou a atención internacional. "La Partita di Pallone" vendeu máis dun millón de copias e recibiu un disco de ouro. A súa gravación de "Cuore" tamén vendeu un millón de copias en 1963 e pasou nove semanas no número 1 en Italia.
Wikipedia en bhojpuri
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en flamengo occidental
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En setembro de 2010, a edición de Wikipedia en flamengo occidental contiña 4 200 artigos e 2 000 usuarios rexistrados.
Correa
O termo correa pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Rita Pavone
Traxectoria
No verán de 1964 entrou nas listaxes de éxitos de Norteamérica co sinxelo "Remember Me", cantado en inglés, con "Just Once More" na cara B. A canción alcanzou o número 26 nos Estados Unidos e o número 16 no Canadá.
En 1965, Pavone fixo a súa primeira aparición no programa The Ed Sullivan Show, converténdose nunha convidada musical habitual ata 1970. Mentres tanto conseguiu unha serie de éxitos, tanto de baladas como de cancións de rock en España, onde se converteu nun ídolo adolescente.
Nos Estados Unidos cantou xunto a Diana Ross e The Supremes, Ella Fitzgerald, Tom Jones, Duke Ellington e Paul Anka. Tamén cantou no Carnegie Hall da cidade de Nova York. Dise que Elvis Presley fixo unha pintura dela despois de que fose a Memphis e a coñecese nun estudo de gravación. Tamén se di que gravou un dúo con Barbra Streisand, pero isto non se demostrou. Non obstante, si hai unha fotografía interior de Pavone e Streisand xuntas, aparentemente tomada en Nova York en maio de 1964.
De volta a Italia, Pavone debutou como actriz, participando en programas de televisión como Giornalino di Gian Burrasca (un programa de televisión infantil), Alta Pressione, Stasera Rita e o programa de variedades Studio Uno. En 1982 participou en Come Alice, que se converteu nun éxito na televisión italiana.
Rita Pavone protagonizou seis filmes durante os anos 60: Clementine Cherie (1963), Rita, la Figlia Americana (1965), Rita La Zanzara (1966), Non Stuzzicate la Zanzara (1967), Little Rita nel West (1968) e La Feldmarescialla (1968). Os dous filmes de "Zanzara" e Giornalino di Gian Burrasca (1965) foron dirixidos por Lina Wertmüller. Aínda que a súa carreira cinematográfica dirixiuse a un público adolescente e carecía de gran valor artístico, hoxe as súas películas atoparon un nicho de culto.
Pavone tamén foi popular no Reino Unido durante 1966 e 1967. RCA Victor publicou dous dos seus sinxelos; en rápida sucesión ambos foron éxitos, "Heart" alcanzou o posto 27 e "You Only You" alcanzou o posto 21 na lista da UK Singles Chart. Durante ese mesmo período apareceu no London Palladium. Tamén gravou "Try It And See" de Andrew Lloyd Webber, que máis tarde se converteu en "King Herod's Song" na ópera rock Jesus Christ Superstar.
A Ponte, Fazouro, Foz
A Ponte é un lugar da parroquia de Fazouro no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
O Rego, Betote, Sarria
O Rego é un lugar da parroquia de Betote no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Rita Pavone
Traxectoria
Durante a década de 1980 Pavone actuou en filmes de comedia como 2 sul Pianerottolo, Risate in Salotto e Santarellina.
Bambusoideae
Os bambús, coñecidos cientificamente como a subfamilia Bambusoideae, son plantas anxiospermas perennes da familia herbácea das poáceas. Moitas variedades miden menos de 1 m de longo e con talos (culmos) de medio centímetro de diámetro, aínda que tamén existen os bambús xigantes: duns 25 m de alto e 30 cm de diámetro. Hainos herbáceos e leñosos, cespitosos e máis expansivos, e hainos rubideiros.
Rita Pavone
Traxectoria
En 1992 Pavone regresou aos Estados Unidos, onde cantou durante un concerto de varios artistas que incluía a Whitney Houston, Frank Sinatra, o Ballet Bolshoi e Cher no hotel Sands de Atlantic City. Despois dedicouse á interpretación teatral e participou nunha obra de William Shakespeare. En 2002 deu un concerto no Dade Auditorium de Miami.
Bambusoideae
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Rita Pavone
Traxectoria
Pavone foi candidata ao Senado nas eleccións xerais italianas de 2006. Participou como candidata a Per l'Italia nel Mondo, unha lista de centro-dereita liderada polo ministro Mirko Tremaglia.
Bambusoideae
Descrición
Bambusoideae posúe tanto plantas herbáceas como leñosas, e están presentes de maneira natural en todos os continentes fóra de Europa e a Antártida. Presentan dous tipos de follas: a) das ramas, que son verdes e pseudopecioladas e b) do talo que son cafés, basais e coriáceas. Presentan 3 lodículas e un androceo con 6 estames, raramente de 2 a 14. O ovario contén 2 ou 3 estigmas, raramente 1. A primeira folla das plántulas non presenta lámina. Os números cromosómicos básicos son x=7 e x=9 a 12. Inclúe 126 xéneros con aproximadamente 970 a 1200 especies tropicais.
A diversificación dentro de Bambusoideae ocorreu hai 30 a 40 millóns de anos. Os bambús leñosos forman un grupo monofilético irmán do clado que contén as especies herbáceas. Os bambús leñosos teñen talos de até 25 metros de altura. A floración en moitas destas especies tamén é inusual, xa que ocorre en ciclos moi variables, mesmo se informa dunha especie que o fai cada 120 anos. Aínda cando os talos individuais viven por só una ou unhas poucas décadas, algunha forma de «reloxo xenético» que fai que moitas veces os talos florezan todos ao mesmo tempo en todo o rango de distribución da especie, levándose a cabo unha floración de tipo gregario, noutras especies a floración pode ser de tipo esporádico onde só uns cantos talos poden producir flores.
Rita Pavone
Traxectoria
Participou no Festival da Canción de Sanremo de 2020 coa canción "Niente (Resilienza 74)".
Bambusoideae
Usos
O bambú é unha planta que desempeñou un papel importante no desenvolvemento de determinadas culturas coas que conviviu mutuamente. Culturas como a asiática empregaron o bambú en áreas tan diversas como a construción, a alimentación e mesmo na confección de tea e papel.
Debido á gran diversificación de especies e ao amplo espectro de usos que viran en torno ao bambú, algunhas rexións onde non era común o seu crecemento atópanse introducindo o cultivo como unha alternativa ante a crecente necesidade do uso de fontes renovables. Outras rexións do planeta tales como Australia e os Estados Unidos, atópanse realizando grandes extensións de cultivos de bambú.
Rita Pavone
Vida persoal
En 1968 Pavone casou con Teddy Reno en Suíza. Foi o seu descubridor e o organizador do primeiro concurso de cancións que gañou, mais a súa unión causou un escándalo na sociedade italiana porque el aínda estaba casado coa súa primeira esposa, Livia Protti, e Italia non tivo lei do divorcio ata 1970. Permaneceron en Italia ata 1971 e tiveron dous fillos: Alessandro en 1969 e Giorgio en 1974.
Bambusoideae
Usos
Algunhas marcas como Toyota, Apple e Lexus utilizan o bambú como substituto dalgúns dos compoñentes que forman parte dos seus produtos, dotándoos dalgunhas das calidades implícitas desta planta. miniatura|O bambú no Caribe.
Taxonomía
A taxonomía do grupo está en desenvolvemento: unha aproximación, a do Germplasm Resources Information Network, divide ao taxón en dúas supertribos:
Rita Pavone
Vida persoal
Pavone reside en Suíza desde 1968. O seu fillo máis vello é presentador de programas de radio e o máis novo é cantante de rock.
Hipersensibilidade dental
En odontoloxía denomínase hipersensibilidade ou sensibilidade dental a unha dor dental de carácter aguda e de curta duración, que xorde na superfice da dentina en resposta a estímulos térmicos, evaporativos, táctiles, osmóticos, químicos ou eléctricos; e que non pode atribuírse a ningunha outra doenza dental.
Rita Pavone
Na cultura popular
A personaxe principal do filme arxentino Nueve reinas tenta lembrar a melodía dunha canción de Rita Pavone ao longo da historia; a canción, "Il Ballo del Mattone", soa durante os créditos finais.
Hipersensibilidade dental
Que exista certo grao de sensibilidade na dentina é normal, pero por norma xeral non adoita experimentarse dor nas actividades cotiás, como beber unha bebida fría. Así, aínda que os termos de sensibilidade da dentina e dentina sensible úsanse indistintamente para referirse á hipersensibilidade dental, este último termo é máis axeitado.
Causas
Os motivos que provocan a hipersensibilidade dental son diversos, tendo a súa orixe na erosión do esmalte do dente. Existen bebidas e alimentos ácidos que poden provocar molestias nos dentes. Ademais, as bacterias provocadas pola carie dental (relacionado co punto anterior) poden ser outra causa de aparición. Outro motivo pode ser o uso dalgúns medicamentos (con contido en Aspirina ou vitamina C). Un lavado de dentes incorrecto (con moita presión ou con demasiada frecuencia) pode provocar a devandita erosión no esmalte. O bruxismo é outro motivo principal da hipersensibilidade dental. Ademais, cabe destacar que a enfermidade das encías ou a recesión das mesmas poidan facer que a raíz do dente quede exposta, favorecendo a hipersensibilidade.
Foz, Foz, Foz
Foz é un lugar da parroquia de Foz no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
O Castro, Betote, Sarria
O Castro é un lugar da parroquia de Betote no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Betote de Abaixo, Betote, Sarria
Betote de Abaixo é un lugar da parroquia de Betote no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 29 habitantes, dos cales 17 eran homes e 12 eran mulleres.
Xosé Alfredo Naz Fernández
Xosé Alfredo Naz Fernández, nado en Vigo en 1972, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Profesor de Matemáticas. En 2005 gañou o Certame de Narración Curta Ánxel Fole, o Ciencia que conta de 2009. En 2010 gañou o premio Modesto R. Figueiredo con "O Mal", sendo tamén finalista con "A sombra da curuxa". Gañou o XI Certame de relatos de aventuras Antón Avilés de Taramancos en 2012. En 2021 gañou o VI Concurso Balbino de Relatos coa obra O afiador.
Frederico Venâncio
Frederico André Ferrão Venâncio, nado o 4 de febreiro de 1993 en Gâmbia, é un futbolista portugués. Xoga de defensa central e o seu actual club é o SD Eibar da Liga SmartBank.
Betote de Arriba, Betote, Sarria
Betote de Arriba é un lugar da parroquia de Betote no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 66 habitantes, dos cales 34 eran homes e 32 eran mulleres.
Frederico Venâncio
Traxectoria
O 4 de outubro de 2020, anunciouse a cesión de Venâncio ata final de tempada ao CD Lugo da Segunda División.
Gran Premio de Italia de 2021
O Gran Premio de Italia de 2021 (coñecido oficialmente como o XCII Heineken Gran Premio d'Italia) foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 12 de setembro de 2021 no Autodromo Nazionale Monza en Monza, Italia. Foi a décimo cuarta carreira do campionato de e o segundo Gran Premio en Italia da tempada, despois do  Gran Premio da Emilia-Romaña o 18 de abril. o noventa e un Gran Premio de Italia e o septuaxésimo primeiro Gran Premio de Italia celebrado en Monza.
Frederico Venâncio
Traxectoria
O 6 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Venâncio por tres tempadas polo SD Eibar da Segunda División.
Vilarmea, Fazouro, Foz
Vilarmea é un lugar da parroquia de Fazouro no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Gran Premio de Italia de 2021
Antecedentes
left|thumb|Vista aérea do [[Autodromo Nazionale Monza.]]
O evento, que se celebrou a fin de semana do 10 ao 12 de setembro no Autodromo Nazionale Monza, foi a décimo cuarta carreira do Campionato do Mundo de 2021. A carreira tivo lugar unha semana despois do Gran Premio de Holanda e precedeu ao  Gran Premio de Rusia. Foi o Gran Premio de casa de Antonio Giovinazzi, Ferrari e  AlphaTauri. Pierre Gasly foi o vencedor da carreira anterior, ao gañar o evento 2020.
Participantes
Os pilotos e os equipos foron os mesmos que a lista de inscricións da tempada coa única excepción de Kimi Räikkönen, substituído por Robert Kubica, como sucedeu no Gran Premio dos Países Baixos de 2021, cando Räikkönen deu positivo en coronavirus.
Formato de fin de semana
O evento foi o segundo, de tres, en implementar un novo formato de fin de semana. A primeira carreira en usar este formato foi o Gran Premio do Reino Unido. O cambio de formato significa que o 1º adestramento libre e a clasificación teñen lugar o venres. O 2º adestramento libre e a clasificación ao sprint ten lugar o sábado, mentres que a carreira é o único evento do domingo.
A cualificación ao sprint é unha carreira de 100 km. que decidide a orde de saída da carreira o domingo, neste evento equivale a 18 voltas. A orde da grella para a cualificación de sprint decidirase a través da sesión de clasificación normal da Q1, Q2, Q3. A clasificación final da carreira de clasificación ao sprint sera a grella de saída da carreira. O gañador da cualificación ao sprint sera o pole. Ademais, a clasificación por sprint otorga puntos aos tres primeiros clasificados: 3 para o 1º, 2 para o 2º e 1 para o 3º. O límite de tempo máximo é de 60 minutos e se aplican os límites normais de fluxo de combustible. Os tres primeiros clasificados ao sprint tamén recibirían unha recompensa polos seus esforzos.
Carreira
A carreira comezou ás 15:00 CEST do 12 de setembro. Daniel Ricciardo pasou a Max Verstappen na saída, para tomar a dianteira da carreira. Hamilton tamén pasou de Lando Norris ao principio, logrando o terceiro posto. Hamilton intentou adiantar a Verstappen na curva 4, pero foi obrigado a sairse da pista, facendo que perdera posicións ante Verstappen e Norris. Máis abaixo da grella, Antonio Giovinazzi saíu da pista na curva 5 e reincorporouse á pista na trazada de Carlos Sainz, contactando entre eles. Giovinazzi trompeou e golpeou a barreira, perdendo a á dianteira. Giovinazzi recibiu unha penalización de 5 segundos por reincorporarse á pista de xeito inseguro. Ricciardo mantivo a Verstappen detrás durante 21 voltas, ata que entrou en boxes a montar pneumáticos duros na volta 22. Verstappen entrou nos boxes na seguinte volta, pero levoulle 11,1 segundos debido a un problema co pneumático dianteiro. Mentres Verstappen estaba nos boxes, Hamilton superou a Norris, o que provocou que Norris entrase a boxes. Norris saíu dos boxes antes de Verstappen, e Hamilton entrou a montar pneumáticos medianos na seguinte volta. A parada de Hamilton tamén foi lenta, parando durante 4,2 segundos. Debido a isto, Norris foi capaz de pasalo, e Hamilton acabou costado con costado con Verstappen na saída do pit e na curva 1. Verstappen axustouse na curva 2, saltando por encima dun bordo de salchichas e contactando co pneumático traseiro esquerdo de Hamilton, lanzando o coche de Verstappen ao aire e caendo encima de Hamilton. Os dous pilotos resultaron ilesos, pero víronse obrigados a retirarse da carreira. Esta foi a primeira retirada de Hamilton desde o Gran Premio de Austria de 2018. O accidente provocou a saída do coche de seguridade. Charles Leclerc e George Russell aproveitaron para entrar en boxes durante o período do coche de seguridade, resultando que Leclerc e Russell saíron dos boxes no segundo e no noveno lugar, respectivamente. No reinicio do coche de seguridade, Norris superou a Leclerc para subir ao segundo posto. Poucas voltas despois, Sergio Pérez Mendoza intentou un adiantamento sobre Leclerc na curva 4, pero saíuse da pista. Pérez obtivo o terceiro posto de Leclerc, pero recibiu unha penalización de 5 segundos por abandonar a pista e lograr vantaxe. Na volta 34, Valtteri Bottas superou a Leclerc para ocupar o cuarto posto. Pérez aguantou a Bottas ata o final da carreira, pero baixou ao quinto posto despois da carreira debido á súa penalización. Ricciardo terminou primeiro, gañando a súa primeira carreira desde o Gran Premio de Mónaco de 2018, e logrando a primeira vitoria de McLaren desde o Gran Premio do Brasil de 2012. Norris terminou segundo, converténdoo nun dobrete para McLaren, o primeiro desde o Gran Premio do Canadá de 2010. Bottas completou os postos do podio, rematando a carreira en terceiro lugar.
Despois da carreira, Verstappen e Hamilton foron convocados polos comisarios polo seu accidente. Os comisarios decidiron que Verstappen era o principal culpable e sancionárono cunha penalización de 3 postos na grella para a seguinte carreira en Sochi, así como 2 puntos de penalización na súa súper licenza.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Mansín, Foz, Foz
Mansín é un lugar da parroquia de Foz no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
O Barrio, Betote, Sarria
O Barrio é un lugar da parroquia de Betote no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Invadopodio
miniatura|Imaxe microscópica dun invadipodio dunha célula. Os invadopodios son protrusións ricas en actina da membrana plasmática que están asociadas coa matriz extracelular nas metástases invasivas do cancro. Son moi similares aos podosomas de células normais, pero os invadopodios encóntranse en células cancerosas invasivas e son importantes pola súa capacidade de facilitar a invasión da matriz extracelular, especialmente na extravasación de células cancerosas. Os invadopodios obsérvanse xeralmente polos buratos que crean nas placas revestidas de fibronectina, coláxeno etc. da matriz extracelular, en combinación con inmunohistoquímica dirixida a proteínas que serven para localizar os invadopodios como a cortactina, actina, Tks5 etc. Os invadopodios poden utilizarse tamén como marcador para cuantificar a invasividade das liñas celulares cancerosas in vitro usando un ensaio de hidroxel de ácido hialurónico.
Historia e controversia
A inicios da década de 1980 descubríronse unhas protrusións que sobresaían da membrana de células que foran transformadas polo virus do sarcoma de Rous e que estaban situadas nos sitios da adhesión célula-matriz extracelular. Foron denominadas podosomas, ou pés celulares, pero despois descubriuse que neses sitios ocorría unha degradación da matriz extracelular, e acuñouse o nome invadopodio para salientar a natureza invasiva destas protrusións. Desde entón, os investigadores veñen usando de forma intercambiable os dous termos, pero xeralmente acéptase que os podosomas son as estruturas implicadas en procesos biolóxicos normais (por exemplo, cando unha célula inmunitaria debe cruzar as barreiras dos tecidos ou na remodelación ósea ) e os invadopodios son as estruturas similares que se encontran nas células cancerosas invasivas. Porén, segue habendo controversia sobre esta nomenclatura, pois algúns científicos consideran que ambos son diferentes dabondo como para consideralos estruturas distintas, mentres que outros argumentan que os invadopodios son simplemente podosomas desregulados e que as células cancerosas non "inventan" novos mecanismos. Debido a esta confusión e á gran semellanza entre as dúas estruturas, algúns empezaron a agrupar ambos baixo o termo colectivo de invadosomas.
Estrutura e formación
Os invadopodios teñen un núcleo central de actina, que está rodeado por unha estrutura en anel enriquecida en proteínas que se unen á actina, moléculas de adhesión, integrinas e proteínas armazón. Os invadopodios son xeralmente máis longos que os podosomas, cunha anchura de 0,5- 2,0 μm e unha lonxitude de máis de 2 μm, e duran moito máis tempo que os podosomas. Os invadopodios tamén penetran profundamente na matriz extracelular, mentres que os podosomas se estenden xeralmente en dirección ao citoplasma e non causan moita degradación da matriz extracelular.
A formación dos invadopodios é un complexo proceso que implica múltiples vías de sinalización e pode describirse como un proceso con tres etapas: iniciación, estabilización e maduración. A iniciación dos invadopodios implica a formación dunha especie de xemas na membrana plasmática e iníciana factores de crecemento como o factor de crecemento epidérmico (EGF), o factor de crecemento transformante beta (TGFB) ou o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF), que actúan a través da fosfoinosítido 3-quinase (PI3K) para activar as quinases da familia Src. Estas quinases teñen papeis clave na fomación dos invadopodios e cando se activan fosforilan múltiples proteínas implicadas na formación dos invadopodios, como Tks5, sinaptjanina-2 e a quinase Arg4 da familia Abl. A fosforilación destas proteínas leva ao recrutamento da proteína da síndrome de Wiskott-Aldrich neural (N-Wasp) nos invadopodios, a cal require Arp2/3 para activar a polimerización da actina e así a elongación dos invadopodios. Un paso clave durante a formación dos invadopodios é a estabilización dos invadopodios, que implica a interacción do dominio PX da Tks5 (unha proeína armazón) co fosfolípido PI(3,4)P2 para ancorar o núcleo central dos invadopodios na membrana plasmática. A maduración dos invadopodios require a polimerización sostida de actina e hai varios reguladores da polimerización da actina que interveñen neste paso, como a cofilina, fascina, quinase Arg e mDia2. Os invadopodios considéranse maduros cando as metaloproteases de matriz (MMPs), concretamente as MMP2, 9 e 14, son recrutadas no invadopodio para ser liberadas na matriz extracelular.
Papel na metástase do cancro
A Tks5, unha proteína específica dos invadopodios, foi implicada na invasividade do cancro. Detectouse un aumento dos niveis de Tks5 no cancro de próstata e a sobreexpresión de Tks5 era suficiente para inducir a formación de invadopodios e a degradación da matriz extracelular de maneira dependente da quinase Src. O incremento da expresión de Tks5 correlaciónase cun mal prognóstico en gliomas. Nun modelo de ratos de adenocarcinoma pulmonar, os tumores invasivos presentan un aumento da expresión dunha isoforma longa de tks5, mentres que os tumores non metastáticos tiñan unha isoforma curta. Tamén se viu que a sobreexpresión da isoforma longa de tks5 era suficiente para causar que tumores non metastáticos se convertan en invasivos.
Importancia terapéutica
Debido á natureza invasiva dos invadopodios das células cancerosas, as investigacións sobre eles enfocáronse a tratar os invadopodios como unha diana terapéutica potencial para inhibir a metástase. Nun sistema modelo de polo, inhibir a formación de invadopodios tomando como diana a quinase Src co fármaco Saracatanib producía unha diminucíon da incidencia dos invadopodios e unha redución da extravasación de células de cancro. En ratos, a inhibición directa da formación de invadopodios, por medio de interferencia de ARN contra tks4 ou tks5, reducía significativamente a extravasación cancerosa. Un cribado para fármacos activadores e inhibidores dos invadopodios revelou que Cdc5 pode ser unha diana para inhibir a formación de invadopodios e tamén que, paradoxalmente, o paclitaxel, un fármaco usado comunmente para tratar o cancro, induce a formación de invadopodios. Estes resultados mostran a potencialidade dos invadopodios como dianas terapéuticas e a investigación neste campo continúa.
Azucreiro
Tipoloxía
O azucreiro tradicional de cerámica é unha vasilla de diversa tipoloxía, aínda que predomina o diámetro sobre a altura, con ou sen asas, cunha abertura na parte superior que permite introducir a culler. Cando está deseñado como parte dun servizo de mesa, presenta as mesmas formas, cores e decoracións que as demais pezas (cuncas, teteira etc.). Se o azucré está disposto en terróns, a culleriña pódese substituír por unhas pinzas.
Os azucreiros modernos están xeralmente deseñados para servir o azucre directamente na cunca, o que permite prescindir da culler. Son habituais en hostalaría, malia a súa substitución progresiva por sobres de azucre.
Wikipedia en shona
A Wikipedia en shona (en ChiShona Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua shona.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en baixo saxón neerlandés
A Wikipedia en baixo saxón neerlandés (en Nedersaksiese Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en baixo saxón neerlandés. Foi creada o 24 de marzo de 2006, e contén artigos escritos en calquera das variedades dialectais do baixo alemán falado nos Países Baixos, así como un pequeno número de artigos escritos nas variedades propias de Alemaña. A Wikipedia en baixo saxón neerlandés foi citada na prensa neerlandesa e os institutos do baixo saxón nos Países Baixos contribuíron nela.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Sieiro, Foz, Foz
Sieiro é un lugar da parroquia de Foz no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Vilaxuane, Foz, Foz
Vilaxuane é un lugar da parroquia de Foz no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
John W. Adams
John Weston Adams, nado o 2 de abril de 1936 en Boston, Massachusetts, é un numismático, coleccionista e banqueiro estadounidense.
Traxectoria
John W. Adams graduouse na Universidade de Princeton en 1957 e acadou o mestrado en administración de negocios (MBA) en Harvard en 1959.
No ámbito familiar, o 29 de agosto de 1959 casou con Mary Markle Pierce, con quen tivo tres fillos. O 28 de xuño de 2000 casou en segundas nupcias con Regina Fromhage.
Como investidor
O seu primeiro traballo desenvolveuno no departamento de investigación da compañía de investimento bancario Kuhn Loeb & Co., en Nova York (1960-1961) e posteriormente foi tesoureiro axudante na multinacional tecnolóxica Corning Glass Works (1961-1966). No entanto, a maior parte da súa vida laboral estivo vinculado ao banco de investimento Adams, Harkness & Hill, de Boston, en cuxa fundación participou en 1966 e do que foi xerente e presidente. Outras das compañías nas que tivo participación foron Canaccord Adams, Ltd. e A. H. Lisanti Capital Growth.
Como numismático
No terreo da numismática, Adams centrou as súas investigacións na medallística europea e estadounidense, na literatura numismática e no estudo dos denominados large cents, os centavos dos EEUU de maior tamaño, cuñados entre 1793 e 1857. Sobre estas cuestións versa a maioría das súas publicacións.
Como coleccionista foron moi destacables as súas coleccións de moedas de large cents de 1794, de medallas modelo Indian Peace e de bibliografía numismática. A colección de centavos foi vendida en 1982 pola casa Bowers and Ruddy Galleries, que publicou o catálogo da poxa co título de The Celebrated John W. Adams Collection; a colección de medallas foi vendida por Stack's en 1999, e unha parte importante da súa biblioteca vendeuse por partes entre 1989 e 1990.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables publicados por John W. Adams:
Gran Premio de Bélxica de 2000
O Gran Premio de Bélxica do 2000 (oficialmente LVIII Foster's Belgian Grand Prix) foi unha carreira de automóbiles de Fórmula Un celebrada o 27 de agosto de 2000 no Circuíto de Spa-Francorchamps, Spa, Stavelot, Bélxica. Foi a 13ª carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un de e a 58ª Gran Premio de Bélxica. O piloto de McLaren Mika Häkkinen gañou a carreira de 44 voltas desde a pole position. Michael Schumacher terminou segundo nun Ferrari, e o piloto de  Williams Ralf Schumacher foi o terceiro.
A carreira comezou detrás do coche de seguridade e, cando o coche regresou ao pit lane, Häkkinen construíu unha cómoda vantaxe sobre Jarno Trulli. Mentres a pista secaba e os seus rivais facían pit stops, Häkkinen mantivo a súa vantaxe ata que un trompo na volta 13 deu a Michael Schumacher a vantaxe durante a maior parte do resto da carreira. Na 34ª volta os pneumáticos de Schumacher comezaron a degradarse; saíu da trazada da carreira para arrefrialos, o que permitiu a Häkkinen reducir a diferenza. Na volta 41, Häkkinen superou a Michael Schumacher polo liderado mentres dobraba ao piloto de BAR Ricardo Zonta e mantivo a vantaxe para gañar. Aínda que Rubens Barrichello marcou o tempo rápido no outro Ferrari, viuse entorpecido por un mal rendemento na cualificación e retirouse cun problema de presión de combustible a trece voltas do final.
A vitoria de Häkkinen ampliou a súa vantaxe no Campionato de Pilotos a seis puntos sobre Michael Schumacher, con Coulthard a sete puntos máis. A retirada de Barrichello deixouno a vinte e cinco puntos por detrás de Häkkinen. No Campionato de Construtores, McLaren ampliou a súa vantaxe a oito puntos sobre Ferrari, a falta de catro carreiras na tempada.
Informe
O Gran Premio de Bélxica de 2000 foi a 13ª das 17 carreiras do Campionato Mundial de Fórmula Un] de e tivo lugar nos 6,968 km. do Circuíto de Spa-Francorchamps o 27 de agosto de 2000. O Gran Premio disputárono once equipos con dous pilotos cada un. Os equipos (tamén coñecidos como construtores) eran McLaren, Ferrari,  Jordan,  Jaguar,  Williams,  Benetton,  Prost, Sauber, Arrows, Minardi e  BAR. O fornecedor de pneumáticos Bridgestone trouxo catro tipos diferentes de pneumáticos á carreira: dous compostos secos (brando e medio) e dous  compostos para chuvia (duro e brando). Os pneumáticos de chuvia introducíronse para a fin de semana da carreira en resposta a que o potencial provedor de pneumáticos rival Michelin comezase o seu programa de desenvolvemento de pneumáticos durante o ano, o que provocou que Bridgestone aumentase o seu desenvolvemento taxa de avances na investigación.
Clasificación da carreira
Os pilotos que obtiveron puntos de campionato aparecen en negra.
A Barrosa, Nois, Foz
A Barrosa é un lugar da parroquia de Nois no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Lista de aeroportos en Acerbaixán
thumb|right|250px|Mapa de Acerbaixán Esta é unha lista de aeroportos en Acerbaixán, agrupados por tipo e ordenados por localización.
Aeroportos
Os nomes amosados ​​en negra indican aeroportos que teñen servizos de pasaxeiros programados con compañías aéreas.
Brea, Nois, Foz
Brea é un lugar da parroquia de Nois no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Miriam Rodríguez Debasa
Miriam Rodríguez Debasa, nada na Coruña, é unha escritora galega.
Traxectoria
É encargada da Oficina de Cooperación Audiovisual da Academia Galega do Audiovisual. En 2003 gañou o Certame Manuel Murguía de narracións breves co relato Mentres espero. Colabora na revista Brit Es.
Castromeixe, Biville, Sarria
Castromeixe é un lugar da parroquia de Biville no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, 1 home.
San Miguel, Biville, Sarria
San Miguel é un lugar da parroquia de Biville no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 7 eran homes e 5 eran mulleres.
Cabanas, Nois, Foz
Cabanas é un lugar da parroquia de Nois no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Wikipedia en vepsio
A Wikipedia en vepsio (en Vepsän Vikipedii) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua vepsia.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Xosé Luís Álvarez
Xosé Luís Álvarez Pérez, nado en Mos en 1976, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Profesor de ensino secundario, veciño de Nigrán. En 1998 gañou o Certame Manuel Murguía de narracións breves ex aequo co relato Amencer. Ao ano seguinte gañou o premio Modesto R. Figueiredo. Volveu gañar o premio Modesto R. Figueiredo polo relato "De noite non reces aos ídolos" en 2003. Volveu gañar o Certame Manuel Murguía de narracións breves en 2004 ex aequo co relato Detrás dos meus ollos.
Roberto Dueñas
Roberto Dueñas Hernández, nado o 1 de novembro de 1975 en Madrid, é un ex-xogador profesional internacional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de pivote cunha altura de 2,21 m, sendo o xogador profesional de baloncesto español máis alto da historia. Destacou como xogador do FC Barcelona, onde conseguiu varios títulos e recoñecementos snedo unha das pezas chave do club entre 1996 e 2005. En todos os seus encontros co Barcelona, captorou 2 113 rebotes e fixo 266 tapóns, sendo o máis destacado da historia do club nestas categorías.
Queixona, Biville, Sarria
Queixona é un lugar da parroquia de Biville no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, 2 mulleres.
Biville, Biville, Sarria
Biville é un lugar da parroquia de Biville no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 9 eran homes e 6 eran mulleres.
Batalla de Visby
A batalla de Visby (slaget vid Visby en sueco) foi unha decisiva batalla que tivo lugar en 1361 preto da cidade de Visby na illa de Gotland, entre as forzas do rei dinamarqués e os labregos gutnish. Foi o último dos tres enfrontamentos producidos durante a invasión da illa do rei Valdemar Atterdag, saíndo este vitorioso e facéndose co control de Gotland.
Antecedentes
Tras ter conquistado a rexión de Escania a Suecia, na primavera de 1361 Valdemar Atterdag centrou a súa atención en Öland e Gotland. No mes de xullo o rei en persoa zarpou de Selandia cunha frota co obxectivo de capturar Öland. A illa foi conquistada tras unha breve campaña, tras a cal Valdemar dirixíuse a Gotland.
O rei sueco Magnus Ericson sabía dos plans dinamarqueses e enviou varias cartas aos habitantes da illa advertíndoos dun ataque inminente. O 22 de xullo o exército dinamarqués, cuns 2 500 homes, desembarcou na costa occidental de Gotland. Non se coñece o lugar exacto do desembarco, pero seguramente foi entre Vivesholm, en Klintehamn, e a vila pesqueira de Kronvald, en Eksta. É probable que os invasores atopasen resistencia na praia, pero esta foi rexeitada rapidamente. Os gotlandeses podían xuntar uns 5 000 homes, pero seguramente toda esa forza non se puido reunir antes da chegada dos dinamarqueses.
O primeiro enfrontamento real entre os labregos gotlandeses e o exército de Valdemar tivo lugar tres días despois na turbeira de Fjäle, preto de Mästerby, onde máis de 1 500 gutes atrincheráranse tras demoler a estratéxica ponte sobre o río Sudertingsån. Segundo algunhas fontes os invasores deberon atacar primeiro aos gotlandeses pero atoparon unha resistencia maior da agardada, polo que intentaron un movemento circular a través do pantano. A manobra dinamarquesa tivo éxito e no posterior combate morreron a meirande parte dos defensores na coñecida como batalla de Mästerby.
A vitoria na turbeira de Fjäle deixou o camiño a Visby despexado para o exército de Valdemar. Os gutes non tiñan outra elección máis que retirarse á cidade para librar alí a decisiva batalla. Xa antes houbera unha reunión entre representantes dos labregos e dos habitantes da cidade para falar dunha defensa común contra os dinamarqueses. Porén, os habitantes de Visby non estiveron dispostos a colaborar, seguramente debido a que non estaban preparados para o combate. Os almacéns de Visby aínda non se encheran coas colleitas do ano e se os gotlandeses querían defenderse dentro da muralla as reservas só chegarían probablemente para unha semana de asedio. Pola súa banda, os labregos temían que se caía Visby as zonas rurais quedarían expostas a incursións dinamarquesas, razón pola cal decidiron facerlles fronte fóra da murallas da cidade.
Trasmonte das Chousas, Nois, Foz
Trasmonte das Chousas é un lugar da parroquia de Nois no concello lucense de Foz na comarca da Mariña Central.
Batalla de Visby
Antecedentes
A relación entre os habitantes de Visby, cunha poboación diversa que incluía xente de ascendencia rutena, dinamarqueses e alemáns, e os gotlandeses que vivían no rural, non era demasiado boa. En 1280 a cidade unírase á Liga Hanseática xunto con Riga, Lübeck, Talín, e outros grandes centros do norte de Europa, separando aínda máis a Visby da Gotland rural. A enemizade entre os habitantes da cidade e os labregos gotlandeses aumentou e estes últimos foran derrotados no campo de batalla en 1288, a pesar da axuda de cabaleiros de Estonia.
Forzas
miniatura|250x250px|Caveira dun participante da batalla. O exército dinamarqués estaba liderado por Valdemar Atterdag e estaba formado por soldados dinamarqueses e alemáns, moitos deles mercenarios da costa báltica de Alemaña, con experiencia nas varias guerras entre os estados alemáns e escandinavos. Eses homes debían estar equipados co que é conecida como armadura de transición, con placas de ferro ou aceiro sobre zonas vitais e articulacións sobre un traxe de mallas.
O Casal, Biville, Sarria
O Casal é un lugar da parroquia de Biville no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Batalla de Visby
Forzas
Os Gutes estaban comandados por un líder desconecido, probablemente un nobre menor con experiencia militar, e a forza estaba formada principalmente por outros nobres menores, os seus séquitos e homes libres. Os homes libres semella que estaban equipados con protección limitada pero aínda así efectiva, tendo moitos dos esqueletos recuperados camisas de mallas ou cota de placas para protexer o torso. Outros semella que vestían un gambesón acolchado ou un xibón de coiro, aínda que estes non sobreviviron á descomposición no chan tras a batalla. Moitos dos gutes puideron levar tamén algún tipo de protección mínima na cabeza, vestindo algunha cota de malla ou casquete metálico; porén, algúns cascos puideron ser despoxados dos corpos antes de ser soterrados.
Atopáronse moi poucas armas, pero probablemente os dous bandos usasen escudos redondos e de bágoa, lanzas, machadas, coitelos de folla, picas e achas. Para o combate próximo os dous exércitos seguramente usaron espadas, machadas lixeiras, martelos de guerra e mazas.
Batalla
Hai moi pouca información concreta de como se desenvolveu realmente a batalla. Nin as fontes dinamarquesas, suecas ou neutrais proporcionan unha imaxe xeral da mesma. A partir das poucas fontes os investigadores conseguiron reconstruír os seguintes eventos.
O exército gotlandés situouse entre a porta sur da muralla (Söderport) e a abadía de Solberga, coa á dereita apoiada contra os muros da cidade e a esquerda contra o mosteiro. A fronte estaba protexida por unha barricada, mentres que a parte traseira estaba protexida por un forte de carretas. Os líderes do exército probablemente tiñan a intención de debilitar primeiro a forza inimiga con besteiros e despois usar a infantería pesada para atacar e derrotar aos dinamarqueses.
Porén, a batalla comezou cos besteiros dinamarqueses disparando primeiro. Estímase que as primeiras salvas causaron máis dun 25% de baixas nas filas dos labregos. Probablemente estes respostaron disparando contra os dinamarqueses, pero sen conseguir un grande efecto. Case ao mesmo tempo os gotlandeses foron alcanzados con frechas dende o interior do mosteiro de Solberga. Soldados dinamarqueses entraran anteriormente no edificio e dispararon aos gotlandeses dende o seu flanco. Isto probablemente causou confusión entre as tropas gotlandesas e fixo que a moral comezase a debilitarse.
A loita posicional durou unha media hora e só rematou cando os dinamarqueses atacaron. O ataque tivo lugar dende a fronte e dexenerou rapidamente nun violento enfrontamento corpo a corpo. Probablemente nese momento a liña gotlandesa comezou a ceder. Moitos labregos seguramente entraron en pánico e fuxiron, sendo asasinados polos dinamarqueses que avanzaban. A tropa dinamarquesa non amosou piedade. Como os labregos non eran soldados profesionais nin membros da cabaleiría, non estaban amparados polas leis marciais da época. Ademais tampouco hai indicios de que os invasores tomasen prisioneiros.
Segundo algunha fontes, o sangue dos moitos caídos correu ata as portas de Visby e entrou na cidade. Aínda que algúns labregos intentaron entrar na cidade, as portas permaneceron pechadas durante a batalla. É moi probable que os gardas da cidade e algúns dos seus habitantes presenciasen a batalla dende a muralla, e probablemente forzas pequenas saísen para axudar aos labregos, aínda que sen ningunha importancia para o resultado final.
Consecuencias
O enfrontamento deixou uns 2 000 caídos no campo de batalla. Deses, uns 1 700-1 800 eran labregos gotlandeses. Algúns investigadores estimas que unha cuarta parte da poboación masculina de Gotland foi aniquilada. As perdas dinamarquesas foron significativamente menores, con pouco máis de 300 mortos.
Os dinamarqueses probablemente non saquearon Visby. En cartas datadas pouco despois dos feitos, enviadas por homes da Hansa na cidade aos seus superiores en Lübeck, atestiguouse que Visby fora tomada polos invasores pero que as mercadorías dos comerciantes non foran tocadas. O que si ocorreu case con seguridade é que os seus habitantes víronse forzados a pagar unha certa suma de cartos e a recoñecer a Valdemar como gobernante de Gotland. A cambio, o rei confirmou os privilexios anteriores da cidade e dos seus habitantes e deulles os mesmos dereitos que tinan os burgueses en Dinamarca. Seguramente os dinamarqueses quixesen actuar con cautela para evitar un conflito coa Liga Hanseáica. miniatura|Cruz de ValdemarSegundo unha tradición oral os invasores puideron ter realizado saqueos nas áreas rurais de Gotland. Algúns autores cren que isto puido producir unha profunda depresión económica que afectou, entre outras cousas, á construción de igrexas na illa, mentres que outros descartan esa teoría. Unha proba á que habitualmente faise referencia é un texto en latín que se atopa na igrexa de Fide, no sur da illa, datado o ano 1361, que reza: “Queimada está a granxa, os homes berran de dor, golpeados pola espada".
Cruz de pedra
Tempo despois da loita levantouse unha cruz de pedra no campo de batalla. A cuz, tamén chamada Valdemarskorset (a cruz de Valdemar), é unha típica cruz celta gotlandesa cunha imaxe dun cristo crucificado e coa seguinte inscrición en latín: Anno Domini MCCCLXI feria III post Jacobi ante portas Visby in manibus Danorum ceciderunt Gutenses, hic sepulti, orate pro eis! ("No ano do Señor 1361, o terceiro día despois de Santiago, ante as portas de Visby, os Gutes caeron en mans dos daneses. Están enterrados aquí. Reza por eles!"). Unha cruz semellante é a levantada en Mästerby tras a batalla loitada alí dous días antes.