cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
Estrea
Xunto cos outros Popeye Color Specials, Popeye the Sailor Meets Ali Baba's Forty Thieves e Aladdin and His Wonderful Lamp (ambos baseados tamén en historias de As mil e unha noites) están no dominio público, e están amplamente dispoñibles en vídeo e DVD. Tamén está dispoñible unha versión completamente restaurada co logotipo orixinal de Paramount no conxunto de DVD Popeye the Sailor: 1933-1938, Volume 1 DVD de Warner Bros.
Talgo
Talgo é tamén a denominación do grupo empresarial español, creado en 1942, adicado ao deseño e construción destes trens, que ademais ofrece servizos de mantemento de trens e relativos a equipos ferroviarios.
Rudi Fischer
Andaina
Rudi Fischer participou nun total de oito carreiras (con dous podios) puntuables para o campionato de F1, repartidas ao longo de dúas tempadas na F1, as que corresponden aos anos 1951 e. No Gran Premio de Suíza de 1952 en Berna, Fischer terminou segundo tras Piero Taruffi, ambos pilotos con Ferraris. Fischer competiu e gañou en numerosas probas automobilísticas fora da F1.
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
Galardóns e recoñecementos
Estivo nomeado a un premio Oscar na 9ª edición dos Oscar, na categoría de mellor curtametraxe animada, sendo a única curta de Popeye en ser nomeada a dito galardón. Foi clasificada no posto número de 17 do libro 50 Greatest Cartoons, que reúne unha lista dos 50 mellores debuxos animados da historia baseada nos votos de varias persoas relacionadas coa animación. En decembro de 2004 foi escollido xunto a outros 24 filmes pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América para ser preservado no National Film Registry.
Talgo
Servizos
dereita|miniatura|102 de Renfe ou Talgo 350 chamado 'pato' O 2 de marzo de 1950 inaugurouse o servizo comercial dos trens Talgo en España, cunha travesía entre Madrid e Valladolid.
Cilindro
Volume do cilindro
sendo a altura do cilindro a distancia entre as bases.
Lamaigrexa, A Pobra do Brollón
Limita ó norte coa parroquia de Saa, ó sur con Castroncelos e Salcedo, ó leste con Parada dos Montes e Salcedo, e ó oeste coa Pobra do Brollón.
Historia
Quedan restos do antigo Castro de Lamaigrexa. Un documento do s. XIII fai referencia á existencia desta freguesía.
Cilindro
Cilindro como superficie cuádrica
As seccións cónicas son de tres tipos: elipses, parábolas e hipérboles, que, sendo directrices, orixinan tres tipos de superficies cuádricas cilíndricas:
Lamaigrexa, A Pobra do Brollón
Patrimonio artístico
O templo parroquial é do s.XVIII, ten unha nave de planta rectangular, muros de cachotaría e tellado de lousa. Sancristía acaroada ao presbiterio. Torre de tres corpos. No interior atopamos retablos neoclásicos con esculturas.
Cilindro
Cilindro como superficie cuádrica
right|160px right|160px right|160px
Lamaigrexa, A Pobra do Brollón
Festividades
Festas de San Antón en xuño.
Talgo
Servizos
Os trens Talgo cobren gran cantidade de relacións de longa distancia en España e no estranxeiro. No caso de España, circulan tanto por vías de ancho internacional como ibérico e poden recibir as denominacións comerciais seguintes:
Cilindro
Cilindro como superficie cuádrica
Tomando como directriz unha elipse, pódese xerar unha superficie cilíndrica elíptica (que inclúe os cilindros circulares, cando os semieixes da elipse son iguais).
Talgo
Talgo 250
Os trens denominados comercialmente como Alvia que circulan pola L.A.V. Madrid-Valladolid pertencen a este tipo.
Cilindro
Cilindro como superficie cuádrica
Nun sistema ortogonal de coordenadas, tomando como eixe z unha recta cunha dirección paralela á xeratriz, se se escolle como orixe o centro de simetría, a ecuación da superficie cilíndrica é similar á da superficie cónica correspondente.
Talgo
Talgo 350
miniatura|Locomotora dun Talgo 350. Parte dos trens denominados comercialmente como AVE que circulan pola L.A.V. Madrid-Barcelona pertencen a este tipo, así como unha parte dos que circulan pola L.A.V. Madrid-Valladolid e a L.A.V. Córdoba-Málaga.
Cilindro
Cilindro como superficie cuádrica
A ecuación dun cilindro elíptico é da forma:
onde a e b son os semieixes.
Rudi Fischer
Écurie Espadon / Scuderia Espadon
Rudi Fisher foi o líder da "Écurie Espadon", o nome do equipo na maior parte da súa carreira como piloto.
San Mamede de Lousada, Carballedo
San Mamede de Lousada é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o IGE en 2011 tiña 90 habitantes (47 mulleres e 43 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 125 habitantes. En 2016 tiña 67 habitantes, 33 mulleres e 34 homes, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo fai referencia a un santo, haxiotopónimo, en latín. Lousada vén do latín : casas con teitos de lousado.
Rudi Fischer
Écurie Espadon / Scuderia Espadon
Écurie Espadon compoñíana un grupo de cabaleiros corredores afeccionados suízos. A palabra "Écurie" foi utilizado ao principio xa que a maioría dos coches do equipo eran franceses, en xeral Gordinis. Máis tarde o equipamento do equipo cambiou aos vehículos italianos Ferrari e outros, de aí que o nome do equipo cambiou e pasou a usar a palabra italiana equivalente "Scuderia".
O equipo participou en varias carreiras en toda Europa, o documento de presentación descríbe.
O equipo compoñíase de:
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Galería de imaxes de Muros, Muros
San Pedro de Muros é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Muros.
San Xoán Evanxelista (Donatello)
thumb|San Xoánn Evanxelista, no Duomo, Florencia. San Xoán Evanxelista é unha escultura de mármore de Donatello (210 x 88 x 54 cm) esculpida para a antiga fachada do Duomo de Florencia e na actualidade consérvase no Museo dell'Opera del Duomo. Data de 1409-1411 e foi o modelo máis directo para o Moisés de Michelangelo.
La Guerche-de-Bretagne
La Guerche-de-Bretagne (en Gwerc'h-Breizh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Amador Barcia
Amador Barcia Fernández, coñecido como Xicos, nado en Regoela (Cabanas) en 1917 e finado o 23 de febreiro de 2007 na cidade da Coruña, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Ao comezar a Guerra Civil participou no grupo que intentou cortar o paso do exército sublevado que desde Ferrol se dirixía cara a Pontedeume. Detido o 4 de setembro de 1936 con varios compañeiros, conseguiu saltar do camión que os conducía ao cemiterio de Sillobre (Fene), onde ían ser fusilados. Formou con familiares e veciños da súa parroquia un dos primeiros grupos guerrilleiros antifranquistas, actuando na zona de Pontedeume ata 1946. O seu grupo axustizou un confidente e dous falanxistas en Cabanas en 1937. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar, dende O Vicedo, rumbo a Francia xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa. Volveu a Galicia en 1972 por pouco tempo e retornou definitivamente en 1982. Foi un dos poucos que sobreviviu ao franquismo.
Nebras, San Fiz de Monfero, Monfero
Nebras é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 36 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 18 eran mulleres.
Atentado de Niza de 2016
300px|miniatura|dereita|Paseo dos Ingleses de Niza, onde ocorreu o ataque. O atentado de Niza de 2016 foi un ataque terrorista que tivo lugar na cidade francesa de Niza o 14 de xullo de 2016, cando un camión pasou por riba, sobre as 22:40, dunha multitude que estaba festexando o Día Nacional de Francia, no paseo dos Ingleses, moi preto do Hotel Negresco. O condutor do camión foi abatido pola policía, despois de percorrer uns 2 quilómetros e disparando ó mesmo tempo. Até o de agora hai 84 mortos e máis de 200 feridos. Segundo Nice Matin, un xornal local, producíronse escenas de pánico entre a poboación, que comezou a correr en tódalas direccións. As forzas da orde, militares incluídos, estabeleceron un perímetro de seguridade.
Antecedentes
Dende 2012, Francia está baixo a sombra do terrorismo islamista. Redadas na busca de terroristas son a resposta á ameaza que fixo en 2015 o grupo Estado Islámico (tamén coñecido como ISIS ou Dáesh): "A Francia quédalle moito por sufrir".
En 2015, despois do ataque do Charlie Hebdo, Francia radicalizou a súa postura contra o terrorismo e enviou un portaavións para axudar á coalición a bombardear posicións de ISIS.
Estado de emerxencia
Dende os atentados de novembro de 2015, Francia atópase en estado de emerxencia. A mañá do 14 de xullo de 2016, só unhas horas antes do atentado de Niza, o presidente de Francia François Hollande afirmou que poría fin ó estado de emerxencia unha vez rematado o Tour de Francia o 26 de xullo de 2016. Porén, despois do atentado, declarou que o mantería tres meses máis.
Constelacións chinesas
miniatura|Reprodución da [[carta celeste de Suzhou (século XIII)]] A astronomía chinesa tradicional ten un sistema que divide a esfera celeste en asterismos ou constelacións, coñecidas como "oficiais" (en 星 xīng guān). En xeral, os asterismos chineses son máis pequenos que as constelacións de tradición helenística.
O planisferio de Suzhou da dinastía Song (século XIII) mostra un total de 283 asterismos, e comprende un total de 1565 estrelas. Os asterismos divídense en catro grupos, vinte e oito casas (en 二十八, Èrshíbā Xiù) ao longo da eclíptica, e Tres Recintos no hemisferio setentrional. O ceo meridional engadiuse como un quinto grupo na posterior dinastía Ming baseado nas cartas celestes europeas e contén 23 asterismos máis.
Historia
O sistema chinés desenvolveuse independentemente do sistema grecorromano dende polo menos o século V a.C., aínda que puido haber influencias mutuas, suxeridas polo paralelismo coa astronomía babilonia.
O sistema de vinte e oito casas é moi similar (aínda que non idéntico) ao sistema indio Nakshatra, e non se sabe se houbo influencia entre ambos os sistemas.
As cartas celestes chinesas máis antigas que se coñecen datan da dinastía Tang.
Tres recintos
Son o Recinto Púrpura Prohibido (紫微垣, Zǐ Wēi Yuán), o Recinto do Palacio Supremo (太微垣, Tài Wēi Yuán) e o Recinto do Mercado Celestial (天市垣, Tiān Shì Yuán). O primeiro abrangue a maior parte da área do norte do ceo nocturno, mentres que a terceira está na área do sur. Cada recinto está separado por «muros», que son asterismos.
As vinte e oito casas
miniatura|[[Carta estelar con asterismos e palcos lunares tradicionais chineses.]] As vinte e oito casas agrúpanse en Catro Símbolos, cada un asociado cunha dirección do compás e contén sete casas. Os nomes e estrelas determinantes son:
Nomenclatura
A cada estrela asígnaselle un asterismo e dentro deste, un número. Polo tanto, cada estrela desígnase como «nome do asterismo» máis un «número». A numeración das estrelas non se basea na magnitude como na denominación de Bayer, senón na posición no asterismo. Ademais algunhas estrelas teñen un nome tradicional, normalmente relacionado coa mitoloxía ou a astronomía.
Alcouve
miniatura|250px|Alcouve para horta ou xardín. Un alcouve, sementeiro ou pebideiro é un lugar onde se botan as sementes de certas plantas e onde se crían estas durante un curto período de tempo, para seren logo transplantadas xeralmente a un viveiro. Tamén pode denominarse sementeiro ou pebideiro ao lugar onde se gardan as sementes.
É unha área de terreo preparado e arranxado especialmente para botar as sementes co obxectivo de que estas grelen ou xermolen nas mellores condicións e coidados, de xeito que medren sen dificultade até que a plantiña estea pronta para o transplante.
O alcouve é o sitio axeitado para que a semente inicie a súa primeira fase de desenvolvemento. Despois a planta medrará e será transplantada ao terreo definitivo.
Tipos de alcouve
Segundo a área de terreo e material dispoñíbel poden ser:
Alcouves portátiles: Aqueles que poden ser trasladados dun lugar a outro segundo a necesidade; utilízanse para pequenas sementeiras e poden ser construídos en caixóns, caixas de madeira ou de plástico, saquetas de polietileno ou outro material fácil de transportar. As súas dimensións aproximadas son: 50 cm de longo, 35 cm de largo e 10 cm de fondura; cómpre que o caixón teña pequenos furados para permitiren o desaugamento.
Alcouves temporais ou transitorios:
Aqueles que se usan unha soa vez ou para curta duración; as súas dimensións aproximadas son: longo de acordo coa necesidade, largo 1.10 m, alto 20 cm.
Alcouves semipermanentes: Aqueles que que se utilizan para variar as culturas ou sementeiras; non son nin temporais nin fixos; contrúense facendo un cerrume de táboas ou ladrillo nos bordos, e as súas dimensións aproximadas son: longo segundo a dispoñibilidade do terreo e material, largo 1,10 m, alto 20 cm.
Alcouves permanentes ou fixos: Son aqueles utilizados de xeito permanente; os bordos constrúense en cemento e bloques, o fondo vai con pellets a xeito de peneira, para facilitar a drenaxe.
Labores culturais
Os labores culturais abranguen un conxunto de actividades conexas coas agrícolas que se realizan dende a sementeira, e continúan durante a xerminación até o transplante ao local definitivo. Estes labores son: rega, control de malas herbas, control de pragas, pestes e doenzas.
Cadea alimentaria
Aínda que o concepto de cadea como sucesión de acontecementos no eido da alimentación era coñecido desde hai tempo, é a partir de 2002 cando nace a necesidade dunha percepción como un continuo desde a granxa á mesa, que debe contemplarse e regularse cun carácter integrador e harmonizador se se quere garanti-la seguridade alimentaria.
Deberá contemplar tódalas etapas da produción, transformación e distribución de alimentos, incluíndo todas e cada unha das fases que segue a produción e comercialización dos alimentos, desde a produción primaria ou a súa importación, inclusive, ata a súa transformación nas diferentes industrias que elaboren alimentos, o seu almacenamento, transporte, venda ou subministración ó consumidor final, tamén inclusive. Deberá considerar tamén tódalas fases da produción, importación, almacenamento, distribución e venda de pensos para a alimentación dos animais destinados á produción de alimentos. As normas legais aplicables exclúen o ámbito do consumo privado, en aplicación do principio da non intromisión do estado no ámbito privado, aínda que na práctica, os principios hixiénicosanitarios nos que se basea poden e deben aplicarse tamén no almacenamento e elaboración culinaria dos alimentos no fogar.
Desde esta concepción integrada do conxunto dos procesos que seguen os alimentos, pero á vez dividida nas fases sucesivas da cadea alimentaria, é posible establecer medidas de control eficaces dos posibles perigos que se poden presentar en cada fase, posibilitando un control das empresas e un control oficial que garanten aquel obxectivo final da seguridade alimentaria.
Liñares, A Pobra do Brollón
San Cosme de Liñares é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. En 2008 tiña 31 habitantes (16 homes e 15 mulleres) agrupados nas entidades de Guariz, Liñares e Santiorxo, xa que a entidade de Covos está deshabitada. A densidade media é de 3,1 hab/km². En 1991 tiña 43 habitantes.
Limia coas parroquias de Pinel e Abrence ao norte, Abrence e Quintá de Lor ao leste, Vilachá e Rozavales ao sur, e Sindrán ao oeste.
Patrimonio
Artístico: Natural:
Festividades
Festas do Rosario en agosto.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2019
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2019 (oficialmente 2019 Formula 1 United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto da Austin, Texas o 3 de novembro de 2019. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo novena proba da tempada de Fórmula Un de, e marcou a cuadraxésima primeira vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a oitava vez que o evento foi organizado neste circuíto.
Práctica
Ao final da segunda sesión de prácticas Sergio Pérez Mendoza non parou cando se lle instruíu na ponte de pesada e, polo tanto, terá que comezar a carreira desde o carril de boxes.
Clasificación da carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP dos Estados Unidos de 2019.
San Marcos (Donatello)
miniatura|San Marcos en [[Orsanmichele.]] A escultura de San Marcos de Donatello forma parte do ciclo de catorce estatuas dos protectores das Artes de Florencia, colocadas en nichos no exterior da Igrexa de Orsanmichele. Foi encargado pola Arte da La e remóntase a 1411-1413. É de mármore e mide 248 cm de alto. Atópase no interior do museo de Orsanmichele, mentres que no exterior se substituíu por unha copia.
San Romao de Campos, Carballedo
San Romao de Campos é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 45 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 26 habitantes, sendo 11 homes e 15 mulleres. En 2016 tiña 22 habitantes, 13 mulleres e 9 homes, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo é o nome dun santo, haxiotopónimo,, mártir de Antioquía + o latín.
Patrimonio
A Igrexa parroquial data do século XVIII.
Juan Antonio Maceiras
Juan Antonio Maceiras Barros, nado en 1952, é un médico e político galego do PPdeG
Traxectoria
Chegou a Miño como médico en 1990. Foi director xeral de Saúde Pública (1992-1994). Presentouse ás eleccións municipais de 2003 en Miño encabezando a CIM (Candidatura Independiente Miño) e foi elixido alcalde. En decembro de 2004 ingresou no PPdeG, e nas municipais de 2007 encabezou a candidatura deste partido e foi reelixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde tralas municipais de 2011, tamén con maioría absoluta, até a súa renuncia en xaneiro de 2013.
É xogador de póker online e gañou o Sunday Million de PokerStars dúas veces. A súa filla María Maceiras tamén é xogadora de póker.
Escándalo Fadesa
Foi durante os seus mandatos primeiro coma independente baixo a CIM e despois reintegrándose no PPdeG cando Maceiras, que estivera en contra da macrourbanización, deu un xiro no seu discurso e defendeu a construción da urbanización Miño Costa Golf (anteriormente coñecida coma Costa Anácara) promovida por Fadesa e, en 2006, adquirida por Martinsa. Sobre este proxecto, que supuña a creación de 1.200 vivendas e un campo de golf máis en 2010, o Tribunal Supremo declarou ilegal a adquisición dos terreos e condenou o concello de Miño a indemnizar con 25 millóns de euros aos veciños afectados pola expropiación.
Korrika
miniatura|dereita|220px|Rapaces levando o [[testemuño (atletismo)|testemuño da Korrika durante a edición do 2009.]] miniatura|dereita|220px|Edición do 2009 no traxecto entre [[Getxo e Leioa.]] A Korrika (correndo en galego) é unha carreira reivindicativa que se celebra correndo por todo o País Vasco en prol da lingua éuscara.
Organización
O promotor da iniciativa é a asociación de euskaltegis AEK (centros de ensinanza da lingua éuscara). A primeira Korrika tivo lugar en 1980 e adoitase celebrar cada dous anos. Ten unha duración de dúas semanas, nas que se percorre todo o territorio, e o percorrido, arredor de 2300 quilómetros, varía tódalas edicións. A principal peculiaridade desta marcha é que non se detén en ningún momento, nin sequera de noite. Dende a saída ata o final, fanse relevos de vila en vila por tramos de quilómetro. A Korrika ten uns niveis de participación moi altos, chegando mesmo ós 600 000 participantes.
Á cabeza da marcha, hai unha persoa que porta un testemuño. Cada quilómetro da carreira pórtao unha persoa ou asociación que "merca os quilómetros" para axudar economicamente á defensa e promoción da lingua. O testemuño, que se conserva dende a primeira edición, está feito cun pau de madeira tallado cunha ikurriña pendurada.
Tralo testemuño, fórmase a cabeceira da marcha, cuxos integrantes portan unha pancarta na que se le o lema ''Euskal Herria euskalduntzen. Ni ere bai! ("Euskaldunizando o País Vasco. Eu tamén!"'' en galego). A continuación, concéntranse o resto dos participantes, que corren sen espírito competitivo polas rúas cheas de espectadores durante todo o traxecto. De xeito paralelo, a Euskaltzaindia, ou Real Academia da Lingua Vasca, organiza diversos actos culturais de cara á promoción e emprego da lingua.
Paeoniaceae
As peoniáceas (Paeoniaceae) constitúen unha familia monoxenérica de plantas dicotoledóneas rizomatosas orixinarias de diversas rexións de Europa, Extremo Oriente (especialmente da China) e de América do Norte, usualmente chamadas de peonias.
Paeonia, o único xénero da familia, comporta unhas 40 especies aceptadas, das 170 descritas. Tamén están aceptados uns 20 taxons infra-específicos dos 230 descritos.
Descrición
As peonias herbáceas (vivaces) son diferentes das peonias arbustivas (ou peonias de árbore):
Distribución
Son propias das rexións temperadas do hemisferio Norte. En América do Norte e Eurasia até a China, onde existen numerosas especies. En Europa esténdense dende Portugal ata Grecia.
Taxonomía
As peonias estiveron asociadas, durante moito tempo, á familia das Ranunculáceas, mais o xénero Paeonia presentaba numerosas diferenzas co resto desta familia e, polo tanto, nos anos cincuenta creouse unha familia distinta: as Paeoniaceae. A Clasificación filoxenética sitúa esta familia na orde das Saxifragas.
Paeonia: nome xenérico en honra de Peon, o médico dos deuses que aparece mencionado na Ilíada e na Odisea de Homero. Sandou a Ares cando foi ferido por Diómedes durante a guerra de Troia; tamén se menciona unha curación anterior que lle fixo a Hades dunha seta guindada por Heracles en Pilos.
Tamén en Plinio o Vello, libro 25, X, 1, que a recomenda contra «os pesadelos provocadas polos Faunos.»
Especies
miniatura|Paeonia suffruticosa. miniatura|Paeonia lactiflora. As especies aceptadas da familia Paeoniaceae inclúen:
miniatura|260px|Vaíñas de froitos de Paeonia officinalis.
Na Península Ibérica están presentes os seguintes táxones:
Simbolismo e usos
A peonia está entre as flores máis amplamente usadas na cultura ornamental e é unha das criaturas viventes máis pequenas que son usadas como emblema na China. Xunto co frescor da ameixa, é un símbolo floral tradicional da China, onde é chamada 牡丹 (mǔ dān). En 1903, a Dinastía Qing declarou a peonia como a flor nacional. Actualmente, a República da China en Taiwán designa a louzanía da ameixa coma a flor nacional, mentres a República Popular da China non ten flor nacional ningunha legalmente designada. En 1994, a peonia propúxose coma a flor nacional despois dunha votación nacional, mais o Congreso Popular Nacional non ratificou a selección. En 2003, outro proceso de selección empezouse porén, á data de hoxe, non se ten feito elección ningunha.
A famosa cidade chinesa de Luoyang ten unha respectada reputación como un centro de cultivo para as peonias. Ao longo da historia chinesa, disque as peonias en Luoyang son as máis finas do país. Tamén se sostén alí anualmente ducias de exhibicións e mostras de peonias. Na vila chinesa sempre se asociou á beleza feminina.
miniatura|left|220px|[[Paeonia rockii.]] No Xapón, a Paeonia lactiflora chámase comunmente ebisugusuri (“menciña estranxeira”). No kampo (a adaptación xaponesa de medicina chinesa), a súa raíz usouse coma un tratamento para as convulsións. Tamén é cultivada como planta de xardín. No Xapón disque as persoas chinesas chaman á Paeonia lactiflora o “primeiro ministro” de flores.
A pronunciación de 牡丹 (peonia) en xaponés é “botan”. Antes do período Meiji, raramente se consumiu carne tomada de cuadrúpedes no Xapón por mor do budismo, mais nos casos nos que se consumiu ou debeu ser usada se parafraseou con nomes de flores. O termo “botan” foi usado (e aínda se usa) para a carne de xabaril. Isto vén da semellanza florida da carne rebandada cando se estendeu enriba dun prato. Outro exemplo é “sakura” (flor da cerdeira xaponesa) que se usaba para a carne de cabalo.
En 1957, a Asemblea Xeral de Indiana pasou unha lei para facer que a flor estatal de Indiana fose a peonia, un título que sostén até o momento.
As peonías son extensivamente cultivadas como plantas ornamentais polas súas flores moi grandes e o seu agradábel ulido. O néctar que se forma por fóra dos seu gomos adoita atraer as formigas.
En España existe a crenza de que cando se cheira a súa flor produce dor de cabeza., e Plinio o Vello, libro 25, X, 1, recoendábaa contra «os pesadelos provocados polos Faunos.»
Porcentaxe (símbolo)
O signo de porcentaxe (%) é o símbolo empregado para indicar unha porcentaxe ou unha fracción de 100. Tamén están relacionados con este símbolo os que indican a expresión dun número por mil (‰) ou por dez mil, que significan que o número está dividido por mil ou por dez mil, respectivamente.
Historia
Non existen evidencias do uso dun símbolo para indicar a porcentaxe anterior a 1425. O habitual era o emprego de expresións italianas como per cento ("para cen"), en ocasións abreviado ("per 100", "p 100", "p cento"). A letra p cun trazo cruzado adoitaba representar na Idade Media as palabras per, por, par ou pur.
A partir de 1425 aparece a abreviatura "pc" cun pequeno círculo indicando a terminación -o do italiano (como en primo, secondo). A abreviatura "pc" evolucionou a un signo de fracción horizontal arredor do 1650.
Os signos ‰ e foron creados a partir de %.
Saint-Barthélemy, Antillas
miniatura|Porto de Gustavia. miniatura|Mapa de Saint-Barthélemy.
Saint Barthélemy (Saint-Barthélemy, ), oficialmente a Collectivité territoriale de Saint-Barthélemy, é unha colectividade de ultramar de Francia no Caribe. Adoitase abreviar como St-Barth en francés, e St. Barts en inglés. A illa atópase a uns 30 km. ao sur da illa caribeña Saint Martin, e está ao nordeste das illas holandesas de Saba, San Eustaquio e o país independente de Saint Kitts e Nevis.
Saint Barthélemy foi durante moitos anos unha comuna francesa que formaba parte de Guadalupe, que é unha rexión e departamento de ultramar de Francia. En 2003 a illa votou a favor da secesión de Guadalupe para formar unha colectividade de ultramar (collectivité d'outre-mer, abreviada como COM) de Francia. A colectividade é un dos catro territorios entre as Illas de Sotavento no nordeste do Caribe que compoñen as Antillas francesas, xunto coa Saint Martin, Guadalupe (200 km. ao sueste) e Martinica.
Saint Barthélemy, unha illa volcánica totalmente rodeada por arrecifes pouco profundos, ten unha superficie de 25 km² incluíndo os illotes deshabitados periféricos. 21 km² sen os illotes periféricos. e unha poboación de 9.961 habitantes no censo de xaneiro de 2017. A súa capital é Gustavia, que tamén contén o porto principal. É a única illa do Caribe que foi unha colonia sueca durante un período de tempo significativo (antes do final das Guerras napoleónicas, Guadalupe pasou baixo o dominio sueco durante un ano antes do Tratado de París). Mantívose así durante case un século antes de que volvese ao dominio francés despois dun referendo. O simbolismo do Escudo de Suecia, as Tres Coroas, aínda aparece no escudo de armas da illa. A lingua, a cociña e a cultura, porén, son claramente francesas. A illa é un destino turístico popular durante a tempada de vacacións de inverno, orientado ao alto fin, mercado turístico de luxo.
Etimoloxía
A illa foi nomeada por Cristovo Colón polo seu irmán máis novo Bartolomé Colón (Bartolomeo Colombo en italiano) en 1493.
Rith
Rith é o termo co que se coñece a celebración dunha serie de carreiras reivindicativas en prol da lingua irlandesa. Correuse por vez primeira no ano 2010 coincidindo coa Seachtain na Gaeilge, a semana da lingua irlandesa. Comezou en Galway e rematou en Belfast, atravesando boa parte da Illa da Irlanda.
Rith está baseado na Korrika, unha marcha reivindicativa organizada no histórico País Vasco en apoio ó éuscaro dende 1980, e da que tamén xurdiron eventos semellantes como Correllengua pola lingua catalá, Correlingua pola lingua galega, Ar Redadeg pola lingua bretoa e a Corsa d'Aran pola lingua aranesa.
Saint-Barthélemy, Antillas
Historia
miniatura|esquerda|150px|En verde (con letras vermellas) están os ex compoñentes da rexión de Guadalupe / departamento entre as Illas de Sotavento, incluíndo Saint-Barthélemy, antes de febreiro de 2007.
Os indios caribes chamábana Ouanalao. Na segunda viaxe de Cristovo Colón chegou a ela, e deulle o nome do seu irmán, Bartolomé. O capitán francés Lonvilliers de Poincy ocupou a illa en 1648 e entre 1651 e 1665 foi propiedade da Orde de Malta. Máis tarde chegaron os primeiros colonos, principalmente normandos e bretóns. O clima seco e a xeografía rochosa non permitiron o cultivo da cana de azucre como noutras illas caribeñas, polo que non houbo un ingreso masivo de escravos. Si, en cambio, serviu de base para incursións piratas.
Foi posesión francesa desde aquel entón, coa excepción de case un século de dominio sueco entre 1785 e 1877, o que se reflicte no nome da súa principal localidade, Gustavia, chamada así en homenaxe a Gustavo III de Suecia. Gustavia foi convertida polos suecos en porto libre, o que asegurou a prosperidade da illa no século XIX. Os franceses cederan a illa a cambio de dereitos portuarios en Gotemburgo; recuperárona o 10 de agosto de 1877 mediante o pago de 80.000 francos.
O 6 de decembro de 2003 os seus habitantes votaron por converterse nun territorio separado de Guadalupe, xunto á parte francesa de San Martiño. O 22 de febreiro do 2007 a Illa de Saint-Barthélemy, xunto coa Parte Francesa da Illa de San Martiño convertéronse en Colectividade Territorial, segregándose do Departamento de Ultramar de Guadalupe
Comunicacións
Dispón dun pequeno aeroporto ao que chegan voos chárter e aeroliñas rexionais (código IATA SBN).
O porto de Gustavia admite iates e outras embarcacións de pequeno calado.
Erik Friedlander
200px|miniatura|Erik Friedlander Erik Friedlander (nado en Nova York en 1960) é un violoncellista e compositor norteamericano. Adquiriu certa notoriedade como participante da escena experimental do downtown neoiorquino, traballando en contextos ben diferentes que van desde a música clásica até colaboracións con algunhas das figuras da vangarda jazzística como John Zorn.
Biografía
Fillo do fotógrafo Lee Friedlander, Erik viviu os seus primeiros anos en Nova York nun ambiente propicio para a creación artística e moi influído pola música jazz e R&B dado o traballo que realizou o seu pai tomando fotografías para as capas dos discos do selo Atlantic. Deste xeito, os seus primeiros recordos musicais alimentáronse de nomes como Ray Charles, Aretha Franklin, McCoy Tyner, Ornette Coleman ou John Coltrane, propiciando que comezase a tocar a guitarra á idade de 6 anos e o violoncello aos 8, e inicinando as clases formais aos 12 anos. O afondamento nos seus estudos musicais levarao a se matricular na Universidade de Columbia en 1978 para obter o título en música.
Porén, a súa concepción do papel que debe xogar o cello no mundo do jazz e da música moderna vaise ver modificado neste período de finais dos 80 e comezos dos 90 cando escoite ao cellista Hank Roberts no trío Arcado. Será desde entón que Friedlander se involucre a fondo coa escena musical do downtown neoiorquino, colaborando con artistas como os saxofonistas John Zorn e Marty Ehrlich ou o trompetista Dave Douglas. Tamén forma o seu propio cuarteto Chimera en 1994 co que gravará para os selos de J.Zorn Avant e Tzadik. Aínda que continúa a traballar no contexto da música clásica (como a formación Concordia de Marin Alsop) volcase na composición e a improvisación. En 1996 forma unha nova banda, Topaz para acompañar un recital de danza coreografiado pola súa esposa e que estaba composto por Andy Laster e os irmaos Takeishi Satoshi e Takeishi Stomu.
Federación Colombiana de Fútbol
A Federación Colombiana de Fútbol (FCF) é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol de Colombia. Foi fundada o 12 de outubro de 1924 e está afiliada á FIFA desde 1936 e á CONMEBOL desde ese mesmo ano. Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.
Salgueirón
O topónimo Salgueirón pode referirse a:
Fernando IV de León e Castela
miniatura|300px|Estatua de Fernando IV de León e Castela Fernando IV de Borgoña, o Emprazado, nado en Alcázar de San Juan en 1285 e finado en Xaén en 1312, foi rei de Castela e de León desde 1295 ata a súa morte. Era fillo de Sancho IV o Bravo e de María de Molina, neto de Afonso X o Sabio.
Ó final do seu reinado ostentaba os títulos de Rei de Castela, Toledo, León, Galiza, Sevilla, Córdoba, Murcia, Xaén e o Algarve.
Casou con Constanza de Portugal, filla de Dinís de Portugal, coa que tivo dous fillos:
Rexencia
Foi un reinado azaroso e difícil. Durante catorce anos desatouse unha grande anarquía contra a que loitou con bastante tino a raíña rexente, muller moi sabia e de grande intelixencia e dominio político. María de Molina puido conter bastantes desaforos e conseguiu manter no trono o seu fillo Fernando. As loitas internas e rivalidades viñan como unha herdanza do reinado anterior. De novo saíron á luz as pretensións do infante Juan, Señor de Valencia de Campos (tío do novo rei, que fora inimigo acérrimo do seu propio irmán Sancho IV) e as do primoxénito de la Cerda, o fillo de Fernando de la Cerda (neto, xa que logo, de Afonso X o Sabio), e por tanto, curmán do rei Fernando IV. Estes dous inimigos souberon aliarse co rei de Portugal, Afonso IV o Bravo, co de Aragón, Xaime II o Xusto e co de Francia, Filipe IV o Fermoso, que era señor de Navarra e que quixo aproveitar as loitas e desavinzas para alargar os seus dominios, propósito que non daría conseguido.
Os nobres levantábanse contra o rei e pedían novas mercés en troques de lealdade, mais unha vez obtidas, volvían ós seus feudos para maquinaren novas sublevacións. Pouco e pouco, e grazas ó gran prestixio que tiña pola súa pericia en asuntos políticos, María de Molina foi conseguindo desarmar estes nobres sublevados. Mesmo o infante Xoán chegou a prestar obediencia ó rei, e o rei de Portugal acalentou os seus ánimos belicosos. María de Molina loitou con tódalas súas armas por manter en paz o trono e poderllo entregar ó seu fillo en condicións bastante favorables, se ben os historiadores contan que cando Fernando IV acadou a maioría de idade se mostrou ingrato coa súa nai e incluso lle pediu contas do investimento dos fondos públicos, fondos que se empregaran en boa parte para manter a paz. A raíña nai soubo afrontar con enteireza e dignidade a situación de humillación en que a puña o fillo, e presentou dilixentemente as contas, que reflectían como ela mesmo contribuíra ao erario con diñeiro propio. Tamén presentou as xoias de Sancho IV, intactas, e mais as súas propias, a requirimento do seu fillo.
Reinado
Unha das decisións importantes do novo rei foi o acordo de fronteiras co rei de Aragón en 1304, chamado Sentenza Arbitral de Torrellas: o límite para Castela estableceuse na marxe dereita do río Segura, incluíndo a cidade de Murcia. Foi un convenio pouco favorable para Castela. Despois quixo aplacar as pretensións do seu curmán Alfonso de la Cerda, para o que mandou que se lle concedesen moitas vilas e lugares. A paz durou pouco, pois o outro rival, o seu tío o infante Juan, rebelouse de novo, aínda que finalmente María de Molina conseguiu facer fracasar o intento.
Uniuse cos reis de Aragón e Portugal para a conquista de Granada, pero este intento foi un fracaso. Si tivo éxito na conquista de Xibraltar, onde entrou triunfante en agosto de 1305.
Fernando IV tiña na mente atacar e conquistar Alxeciras, que era unha praza moi importante, pero lle sorprendeu a morte na preparación desta empresa en Xaén. Unha lenda sobre a súa morte fala da maldición dos irmáns Carvajales, inimigos do monarca.
A lenda conta que Fernando IV sentía un grande odio por estes dous rivais, Juan e Pedro Alfonso de Carvajal. Pediu ó seu favorito Juan Alfonso de Benavides que os asasinase. Houbo unha loita en lexítima defensa, pero como no altercado morreu o nobre favorito do rei, este mandou prender ós irmáns, que foron achados e detidos na feira de Medina del Campo (Valladolid), cando compraban os arreos para os seus cabalos. O castigo consistiu en encerralos nunha gaiola no castelo de Martos (preto de Xaén), e guindalos ós poucos días polo precipicio. Os irmáns Carvajal declaráranse inocentes, pois a morte do nobre fora en defensa propia e non por asasinato, así que no momento antes de morrer emprazaron ó rei a unha morte segura cando pasase un mes, no caso de seren realmente inocentes, (xuízo de Deus). O rei morreu ó mes xusto da execución, por iso foi coñecido como o Emprazado.
Ingravidez
miniatura|300x300px|Astronauta en ingravidez realizando actividades extravehiculares A ingravidez é o estado no que un corpo ten peso nulo. Para que iso sexa posible a forza centrífuga, ou outra forza da mesma intensidade que o peso pero que actúe na dirección oposta ha contrarrestar a forza gravitacional. A ingravidez de persoas e obxectos, durante a caída libre denomínase microgravidade, e non é un estado de ingravidez, aínda que é equivalente á ausencia de gravidade para os fenómenos físicos.
Efectos no organismo humano
As funcións fisiolóxicas case non se alteran polo estado de ingravidez pero pode afectar nalgún grao á saúde. Pode prexudicar o sentido da orientación xa que en terra está rexido polos otólitos (minúsculas concrecións calcarias no oído interno). Ao non pasar os otólitos, prodúcese vertixe, náusea e outros trastornos concordantes cun mareo común. Non obstante, unha preparación axeitada, como a que reciben os astronautas, pode atenuar esas molestias. Unha consecuencia, non aparente, da ingravidez é unha leve atrofia muscular e a desmineralización ou perda de materia ósea polo esqueleto logo dunha estada prolongada no espazo.
Nos voos e estacións espaciais realízanse experimentos biolóxicos mediante observacións persoais ou con animais de laboratorio. Tamén existen satélites biolóxicos deseñados para estudaren os problemas relativos ao comportamento dos organismos en estado de ingravidez e sometidos ás radiacións cósmicas.
A síndrome de adaptación ao espazo é un dos principais efectos sobre o corpo humano da ingravidez, consiste nun malestar que acaece en diferente medida segundo cada organismo humano e tan só se manifesta no primeiro día en ingravidez, bardante algún caso durante dous días. Maniféstase por mareos e vómito así como abatemento xeral. Empregouse a escopolamina con pouco éxito, mais a prometazina dá mellores resultados.
Outro efecto é o desprazamento de líquidos cara á parte parte superior do copo, ese movemento cara ao tórax e a cabeza orixinan inchazo e sensación de pulsacións no pescozo, obstrución nasal e adelgazamiento das extremidades inferiores e da cintura. Este efecto provoca intolerancia ortostática, dificultade para permanecer de pé, ao regresar á Terra. Acálmase bebendo un litro de solución salina antes de volver a condicións de gravidade normal. Tamén afecta ao descondicionamento cardiovascular e á perda de glóbulos vermellos. O corazón reduce o seu traballo por mor da redución de líquidos no corpo, aproximadamente un 10%. Tamén diminúen os glóbulos vermellos por causas que aínda no se coñecen. Este efecto non lles afecta na práctica aos astronautas e desaparece logo de varias semanas na Terra.
Tamén se produce descondicionamento muscular xa que debido á falta de gravidade os músculos tenden a perder masa xa que as pernas non teñen que cargar o peso do corpo como na Terra, ademais a maioría do resto dos músculos requiren só unha ínfima parte da súa enerxía para mover o corpo humano, xa que o peso das extremidades e cabeza desaparece quedando só a inercia. Este efecto repárase coa realización de exercicio durante todo o tempo de ingravidez. Por último tamén se produce deterioración ósea, ao descalcificarense os ósos en estadas longas, non é algo reversible e é un dos problemas máis serios.
Anemone (xénero)
Anemone, as anemones (tamén coñecidas coa forma menos recomendable anémonas ) é un xénero cunhas 120 especies de plantas, da familia das Ranunculaceae que se encontran distribuídas nas zonas temperadas dos Hemisferios Norte e Sur do planeta. Está estreitamente relacionado cos xéneros, Pulsatilla e Hepatica; algúns botánicos inclúen ambos os xéneros dentro de Anemone.
Descrición
As flores sitúanse nos extremos máis pequenos de talos alongados, cunha, ou varias de cor branca, vermella, azul, ou raramente amarela. As flores presentan un invólucro con tres folliñas máis miúdas debaixo e por riba de cada flor.
Os froitos presentan frecuentemente uns estilos longos e peludos (tarrelos), que lles permite o seu espallamento polo vento; e por áreas arrodeadas da mesma flor.
Cultivo e usos
miniatura|esquerda|[[Anemone nemorosa ou anemone de bosque.]] Moitas das especies son plantas moi utilizadas nos xardíns, especialmente nos paisaxistas, onde forman unhas pradeiras espectaculares (por exemplo Anemone coronaria, frecuentemente chamada de anemone papoula).
Algunhas larvas de bolboretas da familia Noctuidae aliméntanse de especies de Anemone.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 538. 1753. A especie tipo é: Anemone coronaria Anemone: nome xenérico que procede da verba grega Άνεμος, que significa vento.
Especies
Hai unhas 120 especies, que inclúen: miniatura|400px|Composición feita con fotos de [[Anemone coronaria (kalanit en hebraico) de varias cores, todas reunidas no mesmo campo en Israel. A Anemone coronaria pódese presentar en vermello, rosa, púrpura, azul e branco. Porén, a cor máis común é a vermella.]]
Lactato deshidroxenase
A lactato deshidroxenase ou L-lactato deshidroxenase (LDH ou LD) é un encima que se encontra en animais, plantas e procariotas, que intervén na fermentación homoláctica. Como deshidroxenase que é transfire un hidróxeno dunha molécula a outra. En concreto, a lactato deshidroxenase cataliza a conversiónn reversible do piruvato en lactato e á vez converte o coencima NADH na súa forma oxidada NAD+.
Piruvato + NADH + H+ L-lactato + NAD+
Tales de Mileto
Tales de Mileto, en grego Θαλής ο Μιλήσιος, nado cara ao ano 624 a.C. e finado contra o 546 a.C., foi o primeiro filósofo occidental que se coñece, sendo o marco inicial da filosofía occidental e o primeiro dos filósofos presocráticos.
Lactato deshidroxenase
A lactato deshidroxenase ten importancia médica porque se encontra abundantemente nos tecidos corporais, como o músculo e células do sangue. Como se libera cando hai danos nos tecidos, serve como marcador de lesións e doenzas comúns.
Tales de Mileto
Traxectoria
De ascendencia fenicia, naceu en Mileto, antiga colonia grega, na Asia Menor, actual Turquía, no 625 a.C. e finou aproximadamente no 547 a.C. - segundo o historiador grego Dióxenes Laercio, morreu con 78 anos durante a 58ª Olimpíada.
Lactato deshidroxenase
O coencima que actúa con este encima é normalmente o NADH, pero pode actuar tamén o NADP, aínda que máis lentamente, no encima animal, pero non no bacteriano.
Tales de Mileto
Traxectoria
Considérase como un dos sete sabios da Grecia Antiga. Alén diso, foi o fundador da Escola Xónica. Considerado, tamén, o primeiro filósofo da "physis" (física), porque outros, despois del, seguiron o seu camiño procurando o principio natural das cousas.
Lactato deshidroxenase
Este artigo trata sobre a L-lactato deshidroxenase dependente de NAD(P) (EC1.1.1.27, e nome sistemático (S)-lactato:NAD+ oxidorredutase), pero existen outras clases de lactato deshidroxenase, que poden actuar sobre o D-lactato ou o L-lactato e ser dependentes do citocromo c ou do NAD(P), entre as que están: D-lactato deshidroxenase (citrocromo) (EC: 1.1.2.4), D-lactato deshidroxenase dependente de NAD(P) (EC: 1.1.1.28), e L-lactato deshidroxenase (citocromo) (EC: 1.1.2.3).
Tales de Mileto
Traxectoria
Tales consideraba a auga como orixe de todas as cousas. E os seus seguidores, aínda que discordasen canto á “substancia primordial” (que constituía a esencia do universo), concordaban con el no que dicía respecto á existencia dun “principio único" para esa natureza primordial.
Lactato deshidroxenase
Reaccións
left|miniatura|355px|Reacción que cataliza a LDH. A lactato deshidroxenase cataliza a interconversión reversible do piruvato e o lactato á vez que se interconverten o NADH e o NAD+. O piruvato é o produto final da glicólise, que cando non hai oxíxeno ou é moi escaso, fermenta a lactato. Despois, realízase a reacción inversa durante o ciclo de Cori no fígado. A altas concentracións de lactato, o encima mostra inhibición por retroalimentación, e a velocidade de conversión do piruvato en lactato diminúe.
Tales de Mileto
Traxectoria
Entre os principais discípulos de Tales de Mileto, destacan Anaxímenes que dicía ser o "ar" a substancia primaria; e Anaximandro, para quen os mundos eran infinitos na súa perpetua interrelación.
Lactato deshidroxenase
Reaccións
Tamén pode catalizar a deshidroxenación do 2-hidroxibutirato, pero é un substrato moito peor que o lactato para o encima. Ten moi pouca ou ningunha actividade co beta-hidroxibutirato.
Tales de Mileto
Os traballos de Tales
miniatura|200px|Teorema de Tales : Nas súas andanzas, Tales coñeceu as obras de varios matemáticos e astrónomos da rexión. Dedicouse á matemática e estableceu os primeiros postulados básicos da xeometría. Estudou as rectas e os ángulos e fixo demostracións formais rigorosas sobre a xeometría do círculo e do triángulo isóscele. A el atribúese o cálculo da altura dunha pirámide baseado na lonxitude da súa sombra, en determinado horario do día (a través da posición do Sol) e a demostración de como medir a distancia dun navío que se atopa no mar. Entre tanto parece que o teorema que leva o seu nome, relativo a liñas rectas paralelas cortadas por unha secante, remóntase á xeometría exipcia e babilónica.
Atribúese a Tales tamén a primeira medida exacta do tempo utilizando o gnomo (reloxo solar) e a construción de parapegmas (calendarios astronómicos que contiñan informacións meteorolóxicas).