cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ostia Antica
Ostia imperial
upright=1.5|thumb|Mapa de Ostia Antica Durante o tempo de Xulio César como ditador, unha das súas melloras na cidade foi o establecemento dunha mellor supervisión do abastecemento de grans a Roma. Propuxo un mellor acceso ao gran mediante o uso dun novo porto en Ostia xunto cun canal de Tarracina. thumb|left|Vista do [[Piazzale delle Corporazioni|Forum desde o Teatro]] A cidade desenvolveuse aínda máis durante o século I d.C. baixo a influencia de Tiberio, que mandou construír o primeiro Foro] da cidade). A cidade tamén enriqueceuse pronto coa construción dun novo porto nas desembocaduras setentrionais do Tíber (que chega ao mar cunha desembocadura maior en Ostia, Fiumara Grande, e outra máis estreita preto do actual [[Aeroporto de Roma-Fiumicino|Aeroporto Internacional de Fiumicino). O novo porto, non sorprendentemente chamado Portus, do latín para "porto", escavouse por orde do Emperador Claudio. Este porto quedou enlimado, e tivo que ser complementado máis tarde cun porto construído por Traxano rematado no ano 113 d.C., ten unha forma hexagonal, para reducir as forzas erosivas das ondas. Ademais, a unha distancia relativamente curta, tamén estaba o porto de Civitavecchia (Centum Cellae). Estes elementos quitáronlle o negocio á propia Ostia e comezaron o seu declive comercial.
En 2008, os arqueólogos británicos descubriron os restos da canle máis ancha xamais construída polos romanos, de 91´44 metros de ancho, que cren que ía desde Portus a través da Isola Sacra ata o Tíber fronte a Ostia, o que tería feito o transporte de grandes cantidades de mercadorías moito máis fáciles que o transporte terrestre. En 2014, descubríronse ruínas no lado norte do río fronte á cidade, o que indica unha gran área construída cunha estrutura maciza. Dentro dos seus muros, Ostia cubría unha superficie de 69 hectáreas. Durante o século IV, a cidade expandíu os muros sur ata o mar.
thumb|O teatro romano antigo A propia Ostia estaba dotada de todos os servizos que podía esixir unha vila da época, en particular, un famoso faro. A popularidade do culto a Mitra é evidente no descubrimento de dezaoito Mithraea. Os arqueólogos tamén descubriron as latrinas públicas, organizadas para uso colectivo como unha serie de asentos que permiten imaxinar hoxe que a súa función era tamén social. Ostia tiña un gran teatro, moitos baños públicos (como as Thermae Gavii Maximi, ou Baños de Ostia), numerosas tabernas e pousadas e un servizo de extinción de incendios. Ostia tamén contiña a Sinagoga de Ostia, a sinagoga máis antiga aínda identificada en Europa. A súa escavación en 1960–61 cambiou a narrativa histórica para moitos académicos.
Bisbarra
thumb|Mapa de vilas romanas entre Ostia e Laurentum (Lanciani 1903) Ao sur de Ostia había moitas vilas ricas ao longo da estrada da costa cara a Laurentum. Plinio describiu a ruta cara á súa vila de alí: “Hai dous camiños diferentes cara a ela: se pasas polo de Laurentum, debes desviarte no décimo fito, se vas polo de Ostia, no undécimo. Ambos son areosos en algúns lugares, o que os fan un pouco máis pesados e máis longo en carruaxe, pero curtos e doados a cabalo. A paisaxe ofrece moita variedade, a vista nalgúns lugares está pechada por bosques, noutros estendese por amplos prados, onde numerosos rabaños de ovellas e gando vacún, que a severidade do inverno expulsou das montañas, engordan no calor da primavera, e nos ricos pastos”.
Ostia tardorromana e subrromana
Ostia medrou ata os 50.000 habitantes no século II, alcanzando un pico duns 100.000 habitantes nos séculos II e III d.C.  Converteuse nunha sé episcopal como parte da Diocese de Roma xa no século III d.C. a catedral (titulus) de Santa Aurea está situada no lugar de enterramento de Santa Mónica, nai de Agostiño, morreu aquí no ano 387 nunha casa propiedade da Diocesi de Roma.
Co tempo as actividades mercantís centráronse en Portus. Para os estudiosos do Alto Imperio, Ostia era a versión costeira de Roma, a cidade dos edificios de apartamentos. Adoitaba pensarse que a cidade entrou nun período de lenta decadencia despois de que Constantino o Grande convertese a Portus nun municipio, Ostia deixando así de ser un porto activo e converténdose no seu lugar nun retiro popular para os aristócratas ricos de Roma. A pesar do feito de que Portus mostra un crecemento substancial no século IV, a visión tradicional de que Ostia entrou nun marcado declive tivo que ser revisada debido ás recentes escavacións e á re-avaliación das probas. O derrubamento dalgúns bloques de apartamentos substituídos por casas de ricos "pensaba que sinalaba a desaparición do outrora vibrante grupo de residentes e traballadores non elites de Ostia"... investigacións recentes suxiren que adoptamos unha visión máis matizada de patróns residenciais e demografía social na cidade da Antigüidade Tardía". Os primeiros puntos de vista da decadencia baseáronse en referencias fugaces nas fontes antigas e nas escavacións ignorando as evidencias do período de que a cidade seguiu prosperando a pesar dos focos de decadencia. o século VI".., a vida en Ostia non rematou cun estrondo vesubiano senón cun xemido" despois dun lento declive do século VI ao IX.
miniatura|esquerda|Via di Diana. A cidade albergaba a sede do Prefecto da Annona e o seu amplo persoal. Aínda que hai signos de decadencia en certos barrios, a evidencia indica unha prosperidade continuada ata o século V, incluíndo: reparacións de baños (26 permaneceron en funcionamento durante o século IV), edificios públicos, construción de igrexas, pavimentación de rúas, expansión residencial e comercial máis aló do perímetro da muralla sur (está testemuñada a presenza dun pequeno porto, a Porta Mariña no mar), unha enorme vila do século IV situada ao leste das Termas Marítimas, e a continuidade do funcionamento do porto fluvial no bordo occidental da vila, a navalia, cunca cadrada construída no río, almacén no lado leste e, tras el, un gran conxunto de baños, denominado erróneamente "palazzo imperial". Numerosos establecementos de baño están rexistrados como aínda funcionando no século IV e no século V con importantes reparacións dos baños de Neptuno, no centro da cidade, na década do 370.
A cidade menciónase por San Agostiño cando pasou alí a finais do século IV. En camiño de volta a África despois da conversión de Agostiño ao cristianismo, a nai de Agostiño, Santa Mónica, morreu en 387 en Ostia, mentres estaba nunha casa propiedade da Diocesi de Roma. O poeta Rutilius Namatianus informou da falta de mantemento dos portos da cidade no 414 d.C. Este punto de vista foi cuestionado por Boin, quen afirma que o verso de Namatianus é unha construción literaria e non coherente co rexistro arqueolóxico, ibid. pp. 22, 25, (o poeta lamentaba a grandeza perdida de Roma tras o saqueo do 410 e esperaba o ascenso da gran cidade de novo).
Despois da caída do Imperio Romano de Occidente no 476 (data tradicional: Xulio Nepote morreu no 480 foi o último emperador lexítimo), Ostia caeu lentamente en decadencia a medida que a poboación de Roma, de 700 a 800.000 habitantes no ano 400 d.C., reducíuse a 200.000 ou menos no 500 d.C. A cidade foi finalmente abandonada no século IX debido ás repetidas invasións e saqueos de piratas Árabes. Unha batalla naval, a Batalla de Ostia, disputouse alí no 849 entre cristiáns e Sarracenos, os habitantes restantes mudáronse a Gregoriopolis a pouca distancia.
Saqueo e escavación
thumb|upright=1.15|Ostia albergaba unha ceca tardía imperial, esta moeda de [[Maxentius foi acuñada alí.]] Un "saqueo local" realizouse por arquitectos barrocos, que utilizaron os restos como unha especie de almacén de mármore para o palazzi que construían en Roma.
O Papado comezou a organizar as súas propias investigacións co Papa Pío VII.
Baixo Benito Mussolini realizáronse escavacións masivas entre 1939 e 1942 durante as cales varios restos, en particular do período republicano, foron sacados á luz. Estas interrompíronse cando Italia converteuse nun importante campo de batalla da Segunda Guerra Mundial.
Na posguerra aparece en 1954 o primeiro volume da serie oficial Scavi di Ostia, dedicouse a unha topografía da cidade por Italo Gismondi e despois dun parón a investigación continúa aínda hoxe. Aínda que as áreas intactas adxacentes ás escavacións orixinais quedaron intactas á espera dunha datación máis precisa dos tipos de cerámica romana, os "Baños do nadador", chamados así pola figura do mosaico do apodyterium, foron meticulosamente escavados, en 1966–70 e 1974–75, en parte como un campo de adestramento para novos arqueólogos e en parte para establecer un laboratorio de achados ben entendidos como axuda didáctica.
Actualidade
O xacemento escavado de Ostia Antica está aberto ao público como atractivo turístico. Varios achados da escavación atópanse no Museo Ostiense. O sitio ten restaurantes e outras instalacións. O Teatro tamén se usa ocasionalmente para eventos culturais.
Seoane, San Xoán de Pena, Lugo
Seoane é un lugar da parroquia de San Xoán de Pena no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Catedral de Santa Sofía de Kíiv
A catedral é o principal compoñente do Santuario Nacional «Santa Sofía», a institución estatal responsable da conservación do complexo catedralicio xunto con outros monumentos históricos da cidade.
Seoane, San Xoán de Pena, Lugo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Catedral de Santa Sofía de Kíiv
Historia
O nome do edificio provén da catedral de Hagia Sophia de Constantinopla (que significa «Santa Sabedoría») e está adicada á Sagrada Sabedoría de Deus, máis que a unha santa de nome Sofía. Segundo unha teoría menos popular, o seu modelo foi a catedral de Santa Sofía de Nóvgorod, coas súas 13 cúpulas de carballo, que Iaroslav I o Sabio decidiu imitar en pedra como un xesto de gratitude aos cidadáns de Nóvgorod, que lle axudaran a asegurar o trono de Kíiv en 1019.
Segundo as vellas crónicas da Rus de Kíiv, a catedral foi fundada a comezos do século XI polo Príncipe de Kíiv Iaroslav I o Sabio. Investigacións recentes demostraron que a catedral foi fundada en realidade polo seu pai, Vladimiro I o Grande, e completada polo seu fillo.
Orixinalmente foi o lugar de enterramento dos gobernantes da Rus de Kíiv, entre eles Vladimiro II Monómaco, Vsévolod Iaroslávich e Iaroslav I o Sabio, aínda que só a tumba deste último se conserva hoxe en día.
Trala Unión de Brest a catedral quedou en mans da Igrexa greco-católica ucraína, ata que foi reclamada polo bispo metropolitano ortodoxo ucraíno Petró Mohyla no 1633. Mohyla encargou traballos de restauración, e a parte superior do edificio foi meticulosamente reconstruída, segundo o modelo do arquitecto ucraíno Octaviano Mancini en estilo barroco ucraíno, ao tempo que se conservaba o interior bizantino. A obra seguiu ata 1740 co atamán cosaco Iván Mazepa.
Jorge Riechmann
Jorge Riechmann Fernández, nado en Madrid o 24 de marzo de 1962, é un poeta, tradutor, ensaísta, matemático, filósofo, ecoloxista e doutor en ciencias políticas español. Como autor dunha extensa obra poética, está vinculado co grupo de poetas da poesía da conciencia e da xeración do oitenta ou postnovísimos.
Traxectoria
Entre 1990 e 2003 foi redactor da revista de ciencias sociais e reflexión política Mentres tanto. De 1996 a 2008 formou parte do Departamento Confederal de Medio Ambiente do sindicato Comisións Obreiras, como responsable de biotecnoloxías e agroalimentación. Entre 1998 e 2005 dirixiu, xunto con José María Parreño, a colección de poesía Hoja por ojo na editorial valenciana Germanía.
Entre 2001 e 2008 foi investigador en cuestións ambientais do Instituto Sindical de Traballo, Ambiente e Saúde (ISTAS) de Comisións Obreiras. Tamén foi membro do Consello de Greenpeace de España entre 2002 e 2006. No curso 2008-2009 foi profesor convidado na Facultade de Ciencias Políticas e Sociología da Universidade Complutense de Madrid (UCM). En 2009 incorporouse ao Departamento de Filosofía da Universidade Autónoma de Madrid (UAM) como profesor titular de filosofía moral.
Milita en Ecoloxistas en Acción e en Esquerda Anticapitalista, e é membro da Sociedade Española de Agricultura Ecolóxica. En febreiro de 2015 foi elixido membro do Consello Cidadán de Podemos na Comunidade de Madrid.
O 7 de outubro de 2019, nunha protesta ecoloxista conxunta de Extinction Rebellion e 2020 Rebelión por el Clima, foi detido ao bloquear a ponte de Nuevos Ministerios de Madrid.
Premios e recoñecementos
Obtivo premios de poesía como os seguintes: Premio Hiperión (1987) por Cántico da erosión (ex aequo con Miguel Casado), "Feira do Libro de Madrid-Parque do Bo Retiro" (1993), nacional "Villafranca del Bierzo" (1996), Premio Xaén (1997), Internacional Gabriel Celaya (2000), Stendhal de tradución (2000), Cidade de Mérida (2008), entre outros.
María Fernanda Castro Maya
María Fernanda Castro Maya, nada c. 1993 en México, é unha activista mexicana polos dereitos das persoas con discapacidade.
Traxectoria
Como consecuencia da súa discapacidade intelectual, María Fernanda Castro Maya forma parte da Confederación Mexicana de Organizacións a prol das discapacidade intelectual, que actúa para garantir que os dereitos das persoas con discapacidade reciben o apoio de Human Rights Watch. Entre outros, pediu a todos os partidos políticos mexicanos que teñan en conta a discapacidade intelectual e as dificultades de aprendizaxe nas medidas que implementen:
María Fernanda avoga persoalmente pola accesibilidade lingüística dos documentos vinculados ás decisións políticas, ademais da inclusión das persoas con discapacidade nos partidos políticos e nas actas electorais. Ademais, María Fernanda formou parte da delegación mexicana que presentou ante as Nacións Unidas un informe sobre os dereitos das persoas con discapacidade e, dende 2020, é a representante rexional do grupo Empower Us, que pertence á rede global Inclusion International. Tamén dirixiu a consulta en liña sobre a participación política de persoas con discapacidade intelectual e psicosocial e moderou unha mesa de traballo no Encontro Internacional de Autoxestores.
María Fernanda mesmo presentou unha proposta ao Parlamento de Persoas con Discapacidade 2022 para reformar o Código Civil da Cidade de México e erradicar a figura do comisario. A proposta foi enviada ao Congreso da Cidade de México á espera de resposta.
Recoñecemento
No ano 2022, María Fernanda foi incluída na lista da BBC das 100 mulleres máis influentes do mundo por defender os dereitos das persoas con discapacidade en México e loitar pola súa participación política.
Buddha Dhatu Jadi
O Buddha Dhatu Jadi (en বুদ্ধ ধাতু জাদি: ; en ဗုဒ္ဓဓာတုစေတီ: tamén coñecido como o Templo Dourado de Bandarban) atópase preto da cidade de Balaghata, no distrito de Bandarban, en Bangladesh. Os Dhatu son os restos materiais dunha persoa santa, e neste templo as reliquias pertencen a Buda. É o templo budista Theravada máis grande de Bangladesh e ten a segunda estatua de Buda máis grande do país.
O Templo Dourado de Bandaban pertence á orde do budismo Theravada, que é practicada polo pobo indíxena marma, un grupo étnico dominante de Bandarban. Foi construído en 2000 en arquitectura arakanesa, unha adopción do estilo do Sueste asiático.
Interior Galego Vivo
Interior Galego Vivo é un partido político galego sustentado en diversas agrupacións locais das provincias de Lugo e Ourense que defende condicións dignas de vida no rural galego dende unha perspectiva de esquerda e galeguista. Anteriormente foi unha asociación, rematando por entrar en contacto con En Marea.
Como asociación
Constituída inicialmente como unha asociación en defensa dos servizos e a calidade de vida no rural galego, pasou a colaborar coa formación En Marea. Nas eleccións municipais de 2019 varias agrupacións deste partido da provincia de Lugo, vinculadas inicialmente a Cerna e Participación Democrática Directa en 2015, concorreron baixo a marca desta asociación. Desta forma conseguiron un total de 7 concelleiros: 2 en Chantada baixo a formación Por Chantada, 2 en Sober con Agroma Sober, 2 en Folgoso do Courel con C@urel Vivo e 1 en Monforte de Lemos con espertamonforte!. Estas candidaturas formaron parte da oposición neses concellos, dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta neses municipios, agás Monforte de Lemos que a logrou o PSdeG.
Como partido
Trala definitiva desaparición de En Marea como partido en 2020 estas agrupacións mantiveron a súa actividade política. En 2021 mantiveron unha asemblea no Courel onde aprobaron os seus principios políticos e comezaron a manter contactos con outras agrupacións e asociacións da provincia lucense. En maio de 2022 constituíronse oficialmente como partido tras unha asemblea en Antas de Ulla, sumando precisamente á Alternativa Veciñal de Antas de dita localidade que lograra 1 concelleiro en 2019. A maiores sumaron a formacións da provincia de Ourense vinculadas anteriormente a En Marea como Son de Manzaneda, Son de Trives, Son do Pereiro de Aguiar, Xuntos por Laza ou Xuntos por Chandrexa de Queixa, as cales contaban con representación nos seus concellos e das cales contaran anteriormente con experiencia de goberno Son de Manzaneda e Son de Trives, a primeira coa alcaldía ata 2019 e a segunda como socio minoritario do PSdeG durante 2 meses tralas municipais de 2019.
Nas eleccións municipais de 2023 concorrero con estas formacións xunto coas de Terras de Portomarín, Vilardevós-IGV e San Sadurniño-IGV.
Seoane, San Xoán do Alto, Lugo
Seoane é un lugar da parroquia de San Xoán do Alto no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
BIROS
BIROS (acrónimo de Bi-spectral InfraRed Optical System), coñecido tamén como Firebird 2, é un satélite artificial alemá lanzado o 22 de xuño de 2016 mediante un foguete PSLV-XL desde o Centro Espacial Satish Dhawan, na India.
Condado de Troyes
Século XI
A partir de entón, o título de conde de Troyes quedou cuberto polo de conde de Champaña.
BIROS
Características
BIROS é un satélite lanzado coa misión de detectar incendios forestais desde órbita. É unha versión mellorada do satélite TET 1, co que comparte o sensor para detectar lume, e que usa o bus TET-X. BIROS leva a bordo tres cámaras de barrido, unha para o visible e as outras dúas para o infravermello, coas que detectar eventos de alta temperatura, como lume ou volcáns. Como cargas secundarias leva un terminal de comunicación óptica denominada OSIRIS (Optical Space Infrared Downlink System) para demostrar a capacidade de comunicación usando láser, chegando a velocidades de 1 Gbps, e o experimento de navegación óptica autónoma AVANTI (Autonomous Vision Approach Navigation and Target Identification), para o cal liberou o CubeSat BeeSat 4. BIROS ten unha masa de 130 kg.
Clostridia
Os Clostridia son unha clase moi polifilética de Bacillota (ou Firmicutes), que inclúe o importante xénero Clostridium. Distínguense dos Bacilli pola falta de respiración aerobia. De feito, son anaerobios obrigados e o oxíxeno é tóxico para eles. As especies da clase Clostridia adoitan ser grampositivas (pero non todos, ver Halanaerobium) e teñen a capacidade de formar esporas. Os estudos mostran que non son un grupo monofilético e as súas relacións non son totalmente seguras. Actualmente, a maioría están situados na orde Clostridiales, pero este non é un grupo natural e é probable que se redefina no futuro.
A maioría das especies do xénero Clostridium son organismos saprófitos que fermentan polisacáridos de plantas e encóntranse en moitos lugres no ambiente, especialmente no solo. Porén, o xénero contén algúns patóxenos humanos (sinalados máis abaixo). As toxinas producidas por certos membros do xénero Clostridium están entre os máis perigosos coñecidos. Exemplos destas toxinas son a toxina tetánica (tetanospasmina) producida por C. tetani e a toxina botúlica producida por C. botulinum. Algunhas especies foron illadas de mulleres con vaxinose bacteriana.
Especies
Exemplos de especies notables desta clase son: As heliobacterias e Christensenella son tamén membros da clase Clostridia.
Algúns dos encimas producidos por este grupo utilízanse en biorremediación.
Filoxenia
A taxonomía actualmente aceptada deste grupo está baseada na LPSN e no NCBI.
Epidemioloxía
Como se encontran normalmente en solos e na microbiota humana e animal, as feridas infectadas e outras infeccións por Clostridia danse por todo o mundo. As defensas do hóspede contra o microbio son case inexistentes e hai tamén moi pouca ou ningunha inmunidade innata que funcione contra eles. Os Clostridia poden diagnosticarse recoñecendo as características da lesión da infección, xunto coa tinguidura de Gram dos tecidos e cultivos bacterianos. Trátanse con antibióticos, como a penicilina e o desbridamento dos tecidos en casos graves, por exemplo na gangrena.
Os Clostridia e a saúde intestinal e mental
Os Clostridia atópanse comunmente no microbioma intestinal. O exceso de uso dos antibióticos pode causar o desequilibrio do microbioma intestinal, o que produce o sobrecrecemento da especie Clostridioides difficile, causando unha grave infección. Os efectos desta infección poden orixinar diarrea grave e tamén o incremento na gravidade de moitas enfermidades relacionadas co intestino tamén se incrementa como resultado da infección. Outras bacterias da clase Clostridia do intestino foron ligadas a problemas coa conectividade do cerebro e ao seu correcto funcionamento. Os pacientes que foron sometidos a transplantes de microbioma fecal para tratar a súa infección por Clostridia experimentaron melloras no seu estado de ánimo e enfermidades mentais, segundo un estudo preliminar.
José Antonio López Jaspe
José Antonio López Jaspe, coñecido como Marinero e Antoñito, nado en Bergondo cara a 1923 e finado na Coruña o 31 de outubro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Sendo soldado do Batallón do Cuartel do Ministerio de Mariña en Madrid aproveitou un permiso no seu concello en 1947 para desertar do Exército e integrarse na guerrilla. Foi o responsable dun dos grupos do Destacamento Eive-Carbón da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia comandada por Manuel Ponte Pedreira. Morreu na Coruña o 31 de outubro de 1947 nun enfrontamento coa Policía Armada.
Glicerol-fosfato
Glicerol-fosfato ou glicerol fosfato poden referirse a:
Seoane, San Xoán do Campo, Lugo
Seoane é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Carlos Carvalhal
Carlos Augusto Soares da Costa Faria Carvalhal, nado en Braga o 4 de novembro de 1965, comunmente coñecido coma Carlos Carvalhal é un exfutbolista e adestrador portugués que dirixe o Celta de Vigo.
Como adestrador
*Partidos amigables, torneos de verán,...
José Luis Zalazar
José Luis Zalazar Rodríguez, nado en Montevideo o 26 de outubro de 1963, é un exfutbolista uruguaio. Centrocampista e capitán histórico do Albacete, foi o artífice do primeiro ascenso do club á Primeira División e é o xogador con máis partidos e máis goles na historia do club na máxima categoría.
Abol, San Xoán do Campo, Lugo
Abol é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
José Luis Zalazar
É pai dos futbolistas Rodrigo, Kuki e Mauro Zalazar.
Traxectoria
En 1986 marchou a xogar a México para xogar cos Tecos e chegou a ser máximo goleador da Primeira División de México na tempada 1986/87, con 23 goles.
Para a tempada 1987/88 fichou polo Cádiz, da Primeira División española, club adestrado polo seu compatriota Víctor Espárrago e no que coincidiu con futbolistas como Jaro, Juan José, Manolito, o Negro Cabrera ou Mágico González. Marcou 6 goles en 37 partidos co club andaluz, que rematou na 12ª posición.
Na seguinte campaña regresou aos Tecos de México, e marcou 17 goles na liga do país norteamericano.
Inmaculada Mengíbar
Inmaculada Mengíbar, nada en Córdoba o 5 de xuño de 1962, é unha escritora feminista española. Licenciada en Filoloxía Hispánica, reivindica o seu dereito como muller á produción, fronte ao tradicional papel da reprodución e así o reflicte nas súas obras. Actualmente reside en Torremolinos.
José Luis Zalazar
Traxectoria
En 1990 fichou polo Albacete, tamén de Segunda. Con Benito Floro como adestrador, e cos goles de Zalazar, Corbalán e Antonio, o equipo manchego proclamouse campión da categoría, cun punto máis que o Deportivo da Coruña. Zalazar marcou 15 goles e foi o autor dos dous tantos na vitoria por 2-0 sobre o Salamanca, coa que o Alba certificaba o título e o primeiro ascenso á Primeira División da súa historia.
Xa na máxima categoría, Zalazar liderou con 13 goles o chamado "Queixo mecánico", que quedou a un só punto de clasificarse para a Copa da UEFA. Titular indiscutible durante os seus seis anos da súa primeira etapa no club, é o futbolista con máis partidos (180) e máis goles (57) na historia do club na máxima categoría. Deixou o Albacete en 1996, tralo descenso do equipo de novo a Segunda.
Fichou entón polo Racing de Santander, club co que disputou a súa última campaña na Primeira División. No equipo dirixido por Marcos Alonso coincidiu cos tamén uruguaios Diego López e Fernando Correa e participou en case tódolos partidos da tempada, marcando 4 goles.
A finais de 1998 volveu ao Albacete e axudou o equipo a evitar o descenso á Segunda División B. Sumou 12 encontros máis, para deixar a súa conta persoal en 258 partidos e 76 goles co Albacete.
Tras un ano en branco, volveu á actividade na tempada 2000/01, fichando polo Quintanar del Rey da Terceira División, xunto ao seu excompañeiro do Albacete, Catali. Proclamouse campión do seu grupo e disputou sen éxito a fase de ascenso a Segunda B. Tras unha segunda campaña co Quintanar del Rey, colgou as botas aos 38 anos.
Selección uruguaia
Foi 29 veces internacional coa selección do Uruguai, coa que debutou o 13 de xuño de 1984, nun amigable ante Inglaterra no estadio Centenario. Foi convocado por Omar Borrás para o Mundial de 1986 en México, participando só nun partido, a derrota por 6-1 contra Dinamarca, no que entrou na segunda parte como substituto de Antonio Alzamendi. Xogou o seu último encontro coa selección o 19 de setembro de 1993 no estadio do Maracanã, nun partido contra o Brasil correspondente á clasificación para o Mundial de 1994.
Argonde, San Xoán do Campo, Lugo
Argonde é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Lucy Salani
Lucy Salani, nada en Fossano o 12 de agosto de 1924 e finada en Boloña o 22 de marzo de 2023, foi unha activista italiana e a única persoa transxénero italiana coñecida en ter sobrevivido nos campos de concentración nazis.
Nada en Fossano e criada en Boloña, Salani considerábase un home homosexual antes de someterse a unha cirurxía de reasignación de xénero máis tarde na súa vida. Declarada antifascista, desertou dos exércitos fascista italiano e alemán nazi durante a segunda guerra mundial, antes de ser capturada e deportada ao campo de concentración de Dachau en 1944, onde permaneceu até a liberación do campo polas tropas estadounidenses en abril de 1945. Trala súa liberación e o remate da guerra, Salani viviu en Roma, Turín e París, antes de completar a súa transición en Londres. Logo regresou a Boloña na década de 1980 e finalmente pasou o resto da súa vida nesa cidade, onde faleceu en 2023 aos 98 anos.
A historia de vida de Salani gañou a atención do público durante a década de 2010, xa que a escritora e directora Gabriella Romano lle dedicou unha biografía e un documental.
A Parrocha, Bembrive, Vigo
A Parrocha é un lugar da parroquia de Bembrive, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Diploma de Quiza Gonteríquiz
O diploma de Quiza Gonteríquiz é un documento galego en escritura visigótica sobre pergamiño. O máis aceptado é que se trata dunha copia, dun ou varios orixinais, feita por un escriba do scriptorium de Carboeiro a finais do século IX ou a principios do X. Atópase no Arquivo Histórico Universitario de Santiago de Compostela.
Texto
Foi obxecto de moitas críticas e estudos xa que se trata dun dos documentos conservados máis antigos da Galiza da alta idade media.
Datación
A pesar de que os feitos relatados están datados no ano 788 o tipo de letra, o estado do pergamiño e os acontecementos adornados levan aos expertos a deducir que se trata dunha copia dun documento orixinal máis antigo feita, probablemente, por un aprendiz de escriba ou alguén con pouca preparación no século IX.
Localización
Aínda que Murguía quixo ver o río Deza no Leza é máis probable que se trate do río Leça, que situaría os feitos relatados no actual Portugal, nas Terras da Maia. Coincidindo así varios nomes cos topónimos actuais da zona: Nogueira, que coincide coa uilla Nugaria do diploma, Silva Escura, que coincide con Silun Scura, Curráis, identificable con Cúrrales e tamén aparece Pena, que puidera derivar das Pennas Maiores do diploma. Quizais o que máis reforce a teoría de Murguía sexa a existencia do río Zobra en Zobra, que morre no Deza, topónimo repetido varias veces no diploma.
Belesar, San Xoán do Campo, Lugo
Belesar é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Diploma de Quiza Gonteríquiz
Texto orixinal
''[In Dei nomi]ne. Ego Quiza Go[n]teriquiz a [ti]ui Cakaril, [G]ondemaro et Fonsino et heredibus uestris, in Domino Deo eterna salutem. Amen. [Plaguit nobis atque conuenit, nullius cogentis imperio neque su]adentis artigulo, sed propria nobis accésit uo[lu]mptas, ut faceremus a uobis cartula uenditionis sicut [et] fa[cimus de uillare nostro proprio quod uocitant de Zobra et de uilla] Nugaria, subtus mon[te] Zobra, que iace inter II ribul[os] L[e]za et Fletas, et inde per suis terminis antiquis, leua se ipsa uilla ... [stra]tas, et inde per ipsos términos super Causo, et inde per ipsos términos super Currales, et inde in Pennas Maiores, et inde ad ter[minum] ... et inde in [Silua] Scura, et inde in Anta, et inde in ribulo de Lobos, et inde per ipsa strata de Zobra que discurre in Portugale ... [et figit] unde pri[mi]ter dicimus. Uendimus a uobis ipso uillare de Zobra ab intigro, cum quantum que ibidem a prestitum ominis est ... [arbo]res fructuosas uel infructuosas, [p]etras mouiles uel inmouiles, aquis aquarum cum educ[ti]bus earum uel sesicas molinarum siue ... uilla do a uobis ipsa uilla atque conced[o, p]ro pretium qui de uos recepimus, que a nobis bene conplaguit, id est, V[II] [u]acas cum ... et de pretio aput uos nicil remansit in deuitum. Ita ut de odie uel tenpore ipsa uilare suprataxato de iure nostro abraso et i[n] u[estro] ... [tra]nslato, abeatis uos et filiis uestris et omnis poste[ri]tas uestras iuri quieto, et facia[tis de eo] quod [uestra ste]terit uolumtas ... [Et si] aliquis omo [de gens nostra] uel extranea ad inrunpendum uenerit [uel] uenerimus, quisquis ille fuerit, par[iet i]lla duplata posf ... [et uobis] perpetim habitura.''
Lingua bajaw da costa occidental
A lingua bajaw da costa occidental é unha lingua austronesia falada en Malaisia, no estado de Sabah, na costa oeste entre Kuala Penyu e Kudat. A lingua pertence á póla malaio-polinesia das linguas austronesias.
Diploma de Quiza Gonteríquiz
Texto orixinal
[E]go Uiza in hanc carta ...
''Qui presentes fuerunt: Malerigus ts, Lodemirus ts, Osorio confirma, Sinplicius ts, Ranolfo ts, Todixuts, ... Donato ts, Frauinu ts, Auolinu ts, Goina conf., Ramirus rex conf., Silus rex conf.''
Lingua bajaw da costa occidental
Clasificación
A lingua é rica en préstamos do malaio.
Diploma de Quiza Gonteríquiz
Texto orixinal
Eirigus noduit.
Birbigueira, San Xoán do Campo, Lugo
Birbigueira é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Lamaboa, San Xoán do Campo, Lugo
Lamaboa é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Parrocha, Coruxo, Vigo
A Parrocha é un lugar da parroquia de Coruxo, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 127 habitantes (66 homes e 61 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
Mirallos, Mirallos, A Peroxa
Mirallos é un lugar da parroquia de Mirallos, no concello ourensán da Peroxa, na comarca de Ourense.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Mirallos vén do antropónimo gótico, serían as súas posesións.
Tabú
O tabú era, orixinalmente, unha institución de fundamento relixioso que atribuía carácter sagrado a determinados seres, obxectos ou lugares, prohibindo calquera contacto con eles. Posteriormente, o termo pasou a designar calquera tipo de prohibición.
Etimoloxía
A palabra é de orixe polinesia. Deriva do tabu tongano e do tapi maorí, termos que se refiren á prohibición dun determinado acto, baseado na crenza de que tal acto invadiría o campo do sagrado, o que implica perigo ou maldición para os individuos comúns.
Dafnis e Cloe
Dafnis e Cloe (Δάφνις καὶ Χλόη, Daphnis kai Chloē) é unha novela escrita en grego antigo no Imperio Romano, a única obra coñecida de Longus.
Tabú
Etimoloxía
O termo foi rexistrado por primeira vez polo capitán James Cook durante a súa visita a Tonga en 1771. Despois introduciuse no idioma inglés e posteriormente estendeuse a outros idiomas. Aínda que os tabús foron asociados inicialmente con culturas polinesias no Pacífico Sur, os tabús están ou estiveron presentes en practicamente todas as sociedades.miniatura|Gravado representando mulleres de [[Tonga ao redor de 1800. Tonga foi o primeiro lugar onde foi rexistrado o uso do termo "tabú".]]
Interpretación do concepto
Segundo Sigmund Freud, o tabú é a base da "Idolatrí­a" e a violación dese interdito provocaría un castigo divino, unha "Maldición", unha "Herdanza Maldita", que incidiría sobre o individuo culpado ou sobre todo o grupo social. Para Freud e Levi-Strauss, expresaría un sentimento colectivo sobre un determinado comportamento ou asunto, dividindo un ambiente entre "amigos" dun lado e "inimigos" do outro lado. Segundo Sigmund Freud, o incesto e o parricidio serían os únicos tabús universais a nivel individual, constituíndo a base da civilización. Porén, aínda que o canibalismo, o asasinato dentro do mesmo grupo de parentesco e o incesto sexan tabú na maiorí­a das sociedades, procuras posteriores encontraron excepcións para todos eles: por tanto, non se coñece ningún tabú que sexa universal.
Dafnis e Cloe
Definición e estilo
Está ambientada na illa grega de Lesbos, onde se supón que viviu o autor. O seu estilo é retórico e bucólico; os pastores e pastoras son moi convencionais, pero o autor transmite interese humano a ese mundo idealizado. Dafnis e Cloe parécese máis a unha novela moderna que o seu principal rival entre os romances eróticos gregos, Aethiopica de Heliodoro, que destaca máis pola súa trama que pola súa caracterización. miniatura|Daphnis et Chloe, óleo sobre lenzo Louise Marie-Jeanne Hersent-Mauduit
Tabú
Tabú lingüístico
En lingüística, é a imposición dunha prohibición de dicir nomes de certas cousas ou persoas. Normalmente, para escapar aos tabús, utilízanse eufemismos ou disfemismos.
Os tabús da linguaxe divídense en tres grupos, de acordo co uso ou a motivación psicolóxica: uns son debido ao medo, outros a un sentimento de delicadeza e outros, aínda, a un sentido de decencia e decoro. Os tabú de medo teñen que ver co pavor en relación aos seres sobrenaturais, que impuxeron tabú sobre os seus nomes, como, por exemplo, o demo. As criaturas e as cousas vulgares dotadas de calidades sobrenaturais poden tornarse albo de terror e tabú. Os nomes dos obxectos inanimados poden tamén ser afectados por unha prohibición. Os de delicadeza derivan da tendencia a evitar referencias directas a asuntos desagradabades, tales como a doenza, a morte ou defectos físicos e mentais. Os de decencia son xeralmente asociados a sexo e/ou moral. Chámanse tabuismos as palabras, locucións ou acepcións tabú, consideradas groseiras ou ofensivas demais na maiorí­a dos contextos.
Dafnis e Cloe
Resumo
É a historia do neno Dafnis e a nena Cloe, ambos abandonados ao nacer xunto a uns símbolos identificativos. O cabreiro Lamon descobre a Dafnis e un pastor chamado Dryas atopa a Cloe. Cada un decide criar o fillo que atopa como propio. Dafnis e Cloe crecen xuntos, pastoreando os rabaños para os seus pais adoptivos. Namóranse pero, sendo inxenuos, non entenden o que lles pasa. Filetas, un vello e sabio pastor de vacas, explícalles o que é o amor e dilles que a única cura é o bico. Eles fan iso. Finalmente, Lycaenion, unha muller da cidade, educa a Dafnis no amor. Daphnis, con todo, decide non probar a súa habilidade recentemente adquirida en Cloe, porque Lycaenion dille a Dafnis que Cloe "berrará e chorará e mentirá sangrando [como se fose asasinada]". Ao longo do libro, Cloe é cortexada por pretendentes, dous dos cales (Dorcon e Lampis) tentan secuestrala con éxito dispar. Tamén é levada por asaltantes dunha cidade próxima e salvada pola intervención do deus Pan. Mentres tanto, Dafnis cae nun pozo, é golpeada e secuestrada por piratas e case é violada. Ao final, Dafnis e Cloe son recoñecidos polos seus pais biolóxicos, casan e viven a súa vida no país.
Sonda solar Parker
alt=Orientación da nave en diferentes posicións.|miniatura|Orientación da nave en diferentes posicións. A Sonda solar Parker é un vehículo da NASA lanzado en 2018 cun foguete Delta IV, dentro do proxecto Parker Solar Probe, enviado para aproximarse en sucesivas órbitas, ata 24, á viciñanza do Sol. Na súa décima pasada, o 21 de novembro de 2021, a sonda achegarase a uns 8,5 millóns de km do Sol, a unha velocidade de 165 km·s-1, despois dunha corrección de dirección ó paso pola viciñanza de Venus. Espérase que en decembro de 2024 acade a máxima aproximación ó Sol, a unha distancia de 6,5 millóns de km e unha velocidade duns 690 000 km·h-1.
A sonda leva instrumentos para medir o vento solar. Por métodos indirectos (o plasma xerado a partir dos choques coa sonda), pode inferir a cantidade de po na viciñanza do Sol, que é maior da esperada. A máis dos instrumentos, ten unha pantalla que os protexe do Sol, e un sistema de orientación para reorientarse de xeito autónomo, algo necesario debido a que os impactos do vento solar poden facer xirar a nave en tan só 30 s a pouco que se desequilibre, o que entre outros efectos causaría a destrución do instrumental. Asemade, hai períodos que non pode comunicarse coa Terra por mor de estar rodeado de potente radiación solar, equivalente a un forte berro fronte ó débil rumor que sería o sinal do aparello.
O proxecto, e polo tanto, a sonda, foi construída e é operada por APL (Aplied Physicis Laboratory, Laboratorio de Física Aplicada da NASA).
Dafnis e Cloe
Tradición textual
Até principios do século XIX, faltaba preto dunha páxina de texto; cando Paul Louis Courier, mentor de Stendhal, foi a Italia, en tempos de Napoleón, atopou a que faltaba nun dos plutei (mesa de lectura romana ou lugar para gardar manuscritos) da Biblioteca Laurenziana de Florencia. Porén, tan pronto como copiou o texto, trastornou o tinteiro e derramou tinta por todo o manuscrito. Os filólogos italianos ficaron indignados, especialmente aqueles que estudaran o pluteo dando "unha descrición máis exacta" (un'esattissima notizia) dela, e acusárono de telo feito iso a propósito. Courier escribiu un libelo para se defender, e mesmo chegou a dicir que tal libelo foi o que o fixo atopar o seu verdadeiro estilo dicindo logo que atopara o seu estilo nunha mancha.
Influencias e adaptacións
miniatura|Pintura do século xix polo pintor suízo-francés Marc Gabriel Carlos Gleyre que describe unha escena de Dafnis e Cloe A primeira edición vernácula de Daphnis e Chloe foi a versión francesa de Jacques Amyot, publicada en 1559. Xunto á Diana de Jorge de Montemayor (publicada nese mesmo ano), contribuíron a inaugurar unha moda europea da ficción pastoral nos séculos XVI e XVII. Daphnis e Chloe foi o modelo de La Sireine de Honoré d'Urfé, a Aminta de Torquato Tasso e O xentil pastor de Allan Ramsay. A novela Paul et Virginie de Jacques-Henri Bernardin de Saint-Pierre faise eco da mesma historia.
A obra de 1952 Shiosai (O son das ondas ), escrita polo xaponés Yukio Mishima tras unha visita a Grecia, considérase inspirada neste mito. Outra obra baseada nela é a novela de 1923 Le Blé en herbe de Colette.
O filme de 1987 The Princess Bride contén semellanzas con Dafnis e Cloe.
Arte
miniatura|Impresión fotográfica por [[Fred Holland Day de Ethel Reed caracterizada de Cloe (c. 1895-98).]]
Radio
A obra foi adaptada a unha obra de radio de 45 minutos en 2006 por Hattie Naylor.
Pacios, San Xoán do Campo, Lugo
Pacios é un lugar da parroquia de San Xoán do Campo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Julio Antonio Mato
Julio Antonio Mato Pazos, coñecido como Matito, nado en Barro, Noia, o 2 de maio de 1937, é un exfutbolista galego. Xogaba como dianteiro e chegou a actuar en varios equipos da Primeira División. Militou entre outros no Ourense, no Betis, no Oviedo e no Compostela, e deixou o fútbol federado en 2014, aos 77 anos de idade, despois de varias décadas xogando na categoría de veteranos.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no colexio dos Salesianos e no Noia, pasando logo ao Arenal de Santiago, onde xogaba de interior, chegando a xogar unha fase de ascenso a Terceira División. As súas boas actuacións chamaron a atención de varios equipos, entre eles o Celta de Vigo, o Deportivo da Coruña e o Indautxu. En maio de 1956 disputou co Deportivo da Coruña un amigable en Vilagarcía de Arousa contra unha combinación de xogadores e exxogadores do Arousa, partido no que tamén xogou coa camiseta do club coruñés Veloso, dianteiro do Club Santiago. Con todo, rexeitou todas as ofertas para poder continuar os seus estudos en Compostela, e en outubro asinou co Club Santiago, co que debutou nun partido contra o Xuvenil en Riazor.
En xaneiro de 1960 converteuse en novo xogador do Ourense, que militaba na Segunda División. Debutou na categoría de prata nunha vitoria por 3-0 sobre o Sporting de Gijón, e acabou a tempada no terceiro posto da táboa. Marcou dous goles na Copa do Xeneralísimo dese ano, o primeiro deles na vitoria por 5-3 sobre o Rayo Vallecano, e o segundo contra o Espanyol, equipo da Primeira División ao que o Ourense eliminou nos dezaseisavos de final. Na tempada 1960/61 marcou 8 goles en 29 partidos, rematando o equipo na cuarta praza.
En 1961 fichou polo Betis de Ferdinand Daučík, co que debutou na Primeira División na quinta xornada da tempada 1961/62 contra o Racing de Santander no Benito Villamarín. Militou durante tres tempadas no club andaluz, disputando un total de 10 encontros oficiais.
En febreiro de 1964 foi cedido ao Real Oviedo, que ocupaba as derradeiras prazas da Primeira división. Foi unha petición do novo adestrador, o galego Eduardo Toba, que pediu tamén os reforzos de Arsenio e Jaime Blanco. Debutou na xornada 21 fronte ao Murcia, e foi titular nos restantes partidos da competición. O equipo conseguiu saír dos postos de descenso directo nos que levaba metido varias xornadas e acabou clasificado para xogar a fase pola permanencia. Finalmente conseguiu manterse na máxima categoría ao derrotar ao Hércules por un global de 4-2.
En 1964 fichou polo Atlético de Madrid, que o cedeu ao Elche, onde xogou só tres partidos oficiais. No seu último partido en Primeira marcou o seu único gol na categoría, precisamente contra o seu antigo equipo, o Betis. Ao remate da tempada, con 27 anos e cansados da suplencias, deixou o fútbol profesional e regresou a Galicia. Asinou entón coa SD Compostela, club no que militou durante tres tempadas na Terceira División, ata 1968.
Na década de 1970 xogou varias tempadas no Noia, ata os 41 anos, e foi adestrador do equipo en varias etapas. A continuación continuou xogando ao fútbol na categoría de veteranos, militando ata os 77 anos no Metal Noia da súa vila natal.
Recoñecementos
En 2018, na súa honra, o Estadio Municipal de San Lázaro de Noia pasou a chamarse Estadio Municipal Julio Mato.
Pedro II da Bretaña
Pedro II de Bretaña chamado o Simple ou Pedro de Guengamp, nado en Nantes o 7 de xullo de 1418 e finado no mesmo lugar o 22 de setembro de 1457, foi duque da Bretaña de 1450 a 1457, fillo de Xoán V o Anglófilo, duque da Bretaña e Xoana de Francia. Tamén foi conde de Guengamp (1421-1457), conde de Montfort e outros títulos.
Traxectoria
Recibiu o condado de Guengamp en 1421 e cando tiña pouco máis de 20 anos loitou contra os ingleses en Normandía en 1449 e 1450 co seu irmán, o duque Francisco I da Bretaña, e o seu tío o condestable de Richemont toman varias cidades, entre elas. Coutances, Saint-Lô e Fougères. Converteuse en duque á morte de Francisco I. Este non tiña fillos, e seguindo as disposicións do primeiro Tratado de Guérande (1365) que excluía as fillas, nomeou para suceder ao seu irmán Pedro, con preferencia ás súas fillas, Margarida da Bretaña e María da Bretaña. Pedro II perseguiu aos asasinos do seu outro irmán, Xil da Bretaña.
Casou en xuño de 1441 con Françoise de Amboise (1427 - 1485), filla de Luís de Amboise, vizconde de Thouars e príncipe de Talmont, a quen a igrexa concederá a condición de "benaventurada". Pero non houbo fillos deste matrimonio. O seu tío Artur sucedeuno como Artur III da Bretaña.
En 1455, Pedro II e a súa esposa, a benaventurada Françoise de Amboise, non podían ter fillos. Cos problemas de saúde de Pedro II, xurdiu a cuestión da súa sucesión. Para evitar que o trono da Bretaña caese en mans estranxeiras, o duque decidiu casar a súa sobriña, Margarida da Bretaña, filla do seu irmán máis vello Francisco I da Bretaña, co seu curmán, Francisco da Bretaña, conde de Étampes, futuro duque da Bretaña. Para selar esta unión, o duque convocou os estados da Bretaña en Vannes, onde se reuniron o xoves 13 de novembro de 1455 no salón superior da Cohue; alí reuníronse os principais señores bretóns, así como os bispos, os abades e os representantes das cidades. Todos eles aprobaron a unión matrimonial desexada por Pedro II.
A voda comezou o 16 de novembro cunha misa na catedral de San Pedro de Vannes, presidida polo bispo de Nantes, Guillerme de Malestroit. Seguiron os banquetes e bailes no castelo do Armiño, e as competicións cabaleirescas animaron a Praza das Lizas:O relativamente curto reinado deste duque non marcou demasiado a historia do país. Os seus contemporáneos describiron a Pedro II o Simple como ben aconsellado pola súa muller, pero pouco feito para a función ducal, pesado de corpo e espírito, e afectado por frecuentes cambios de humor. Participou na batalla de Castillon en 1453.
Charles Wilson Peck
Charles Wilson Peck, nado o 24 de febreiro de 1901 en Birmingham e finado o 24 de abril de 1968 no barrio londiniense de Tooting, foi un numismático e farmacéutico británico.