cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Netlog
Características
A web comezou a funcionar en 2004, ideada polos empresarios belgas Lorenz Bogaert e Toon Coppens. É unha web baseada en perfís, que incorpora as ferramentas normais das webs de redes sociais: agrupamentos de individuos, compartición de vídeos e sons, mantemento da actualidade persoa con imaxes e textos etc. O rexistro é aberto (calquera pode crear un perfil en Netlog) e pódese acceder á información publicada de cada un dos membros sen necesidade de estar rexistrado. A rede é gratuíta, pero algunhas funcións son de pagamento.
A rede está localizada en dezanove linguas, entre as que non está o galego: alemán, árabe, afrikaans, búlgaro, catalán, checo, chinés, dinamarqués, eslovaco, esloveno, español, francés, finés, húngaro, inglés, italiano, lituano, neerlandés, noruegués, polaco, portugués, romanés, ruso, sueco e turco.
Curmán
Un curmán  é o fillo dos tíos e das tías, é dicir, os descendentes dos irmáns dos pais. Aínda así, este termo de parentesco pode ser usado, por extensión, nun sentido máis laxo: fálase de curmáns cando se comparten ascedentes comúns en graos sucesivos. Así, curmáns segundos son os fillos dos curmáns dos pais, os curmáns terceiros, os netos dos curmáns dos avós e así sen limitacións. Para diferenciar estes graos ás veces úsanse os termos 'curmán entregue', 'primo' ou 'primo carnal' para curmáns de primeiro grao (fillos de irmáns dos pais).
Os curmáns son o grao máis achegado de parentes que poden contraer matrimonio segundo o costume occidental, sen caer no incesto. En realidade, os matrimonios entre curmáns son comúns na nobreza (para manter a liñaxe).
Porén, o concepto de curmán non é universal. O sistema de parentesco indica que na terminoloxía debe ser usado:
Día dos mortos
miniatura|dereita|Día dos Mortos O Día dos Mortos é unha celebración mexicana de orixe hispánica que honra os defuntos o 2 de novembro, malia que comeza o 1 de novembro (Día de Defuntos), seguindo as celebracións católicas do Día de Todos os Santos. É unha festividade mexicana e estendida tamén por parte de Centroamérica, amais de en moitas comunidades dos Estados Unidos, onde existe unha gran poboación mexicana e centroamericana. A Unesco declarou esta festividade como Patrimonio da Humanidade. O Día dos Mortos é un día festexado tamén no Brasil, como Día dos Finados.
Ruby Turner
Ruby Turner, nada en Montego Bay (Xamaica) o 22 de xuño de 1958 é unha cantante británica de música soul, ademais de compositora e actriz.
Traxectoria
En 1967, mudouse coa súa familia a Handsworth, Birmingham, Inglaterra, cando tiña nove anos. É coñecida polas súas cancións, por lle facer coros a outros como Bryan Ferry, UB40, Steve Winwood, Jools Holland e Mick Jagger, como tamén por compoñer cancións que foron tocadas por outros artistas como Lulu, Yazz e Maxi Priest.
Tamén fixo como actriz no teatro, no cine e na televisión.
Aïssa Maïga
Aïssa Maïga, nada en Dakar o 25 de maio de 1975, é unha actriz e produtora senegalesa-francesa. Foi nomeada no 2007 ós Premios César pola súa actuación no filme Bamako.
Filmografía
miniatura|dereita|Aïssa Maïga no [[Festival de Cannes 2010.]]
Factor de crecemento de fibroblastos
Os factores de crecemento de fibroblastos (FGF) son unha familia de proteínas de sinalización celular que están implicadas nunha ampla variedade de procesos, principalmente como elementos cruciais para o desenvolvemento normal. Calquera irregularidade no seu funcionamento orixina diversos defectos no desenvolvemento. Estes factores de crecemento xeralmente actúan como moléculas de sinalización extracelulares que circulan localmente ou sistemicamente, que activan receptores da superficie celular, pero unha propiedade definitoria dos FGF é que se unen á heparina e ao heparán sulfato, polo que algúns deles se encontran secuestrados na matriz extracelular de tecidos que conteñen proteoglicanos de heparán sulfato e son liberados localmente cando hai lesións ou remodelación de tecidos.
Familias
En humanos, identificáronse 22 membros da familia FGF, todos os cales son moléculas de sinalización relacionadas estruturalmente. Son:
Receptores
A familia do receptor do factor de crecemento de fibroblastos de mamíferos ten 4 membros: FGFR1, FGFR2, FGFR3 e FGFR4. Os FGFR consisten en tres dominios de tipo inmunoglobulina extracelulares (D1-D3), un só dominio transmembrana que atravesa só unha vez a membrana e un dominio de tirosina quinase intracelular de separación. Os FGF interaccionan cos dominios D2 e D3, e as interaccións de D3 son as principais responsables da especificidade de unión ao ligando (ver abaixo). A unión do heparán sulfato está mediada polo dominio D3. Un curto tramo de aminoácidos ácidos localizado entre os dominios D1 e D2 ten funcións autoinhibidoras. Este motivo de 'caixa ácida' interacciona co sitio de unión do heparán sulfato para impedir a activación do receptor en ausencia de FGF.
O empalme alternativo do ARNm dá lugar ás variantes 'b' e 'c' dos FGFRs 1, 2 e 3. Por medio deste mecanismo poden expresarse na superficie da célula sete subtipos de FGFR de sinalización. Cada FGFR únese a un conxunto específico de FGFs. De xeito similar, a maioría dos FGF poden unirse a varios subtipos de FGFR. O FGF1 denomínase ás veces 'ligando universal', xa que pode activar todos os 7 FGFRs. A diferenza disto, o FGF7 (factor de crecemento de queratinocitos, KGF) únese só a FGFR2b (KGFR).
O complexo de sinalización na superficie celular cre que é un complexo ternario formado entre dous ligandos FGF idénticos, dúas subunidades FGFR idénticas, e unha ou dúas cadeas de heparán sulfato.
Historia
En 1973 Armelin atopou unha actividade de factor de crecemento mitoxénico en extractos de glándula pituitaria e traballos posteriores de Gospodarowicz en 1974 describiron un illamento máis definido de proteínas de extractos de cerebro de vaca que, ao probarse en bioensaios causaron a proliferación de fibroblastos, o que levou a estes investigadores a aplicarlle o nome de "factor de crecemento de fibroblastos." En 1975, fraccionouse máis o extracto usando pHs ácidos e básicos e illáronse dúas formas lixeiramente diferentes que se denominaron "factor de crecemento de fibroblastos ácido" (FGF1) e "factor de crecemento de fibroblastos básico" (FGF2). Estas proteínas tiñan un alto grao de identidade de aminoácidos, pero determinouse que eran proteínas distintas.
Pouco despois illáronse FGF1 e FGF2, outro grupo de investigadores illaron un par de factores de crecemento que se ligan á heparina, que denominaron HBGF-1 e HBGF-2, mentres que un terceiro grupo illou un par de factores de crecemento que causaban a proliferación celular nun bioensaio que contiña células endoteliais dos vasos sanguíneos, que denominaron ECGF1 e ECGF2. Estas proteínas descubertas independentemente demostrouse finalmente que eran o mesmo conxunto de moléculas, concretamente FGF1, HBGF-1 e ECGF-1 eran todas elas o mesmo factor de crecemento de fibroblastos ácido descrito por Gospodarowicz, et al., mentres que FGF2, HBGF-2 e ECGF-2 eran todas o mesmo factor de crecemento de fibroblastos básico.
Funcións
Os FGF son proteínas multifuncionais cunha ampla variedade de efectos; o máis común é que sexan mitóxenos, mais tamén teñen efectos regulatorios, morfolóxicos e endócrinos. Denomínanse alternativamente factores de crecemento "pluripotentes" ou "promiscuos" debido ás súas múltiples accións sobre moitos tipos celulares. A denominación promiscuo refírese ao concepto bioquímico e farmacolóxico de como unha variedade de moléculas pode unirse e orixinar unha resposta a partir dun só receptor. No caso do FGF, poden ser activados catro subtipos de receptores por máis de vinte ligandos FGF diferentes. Así, as funcións dos FGF en procesos de desenvolvemento inclúen a indución do mesoderma, padrón antero-posterior, desenvolvemento das extremidades, indución neural e desenvolvemento neural, e en tecidos/sistemas maduros a anxioxénese, organización dos queratinocitos e procesos de curación de feridas.
Os FGF segregados polos hipoblastos durante a gastrulación das aves xogan un papel na estimulación da vía de sinalización Wnt que está implicada no movemento diferencial das células da fouce de Koller durante a formación da liña primitiva.
Aínda que a célula pode segregar moitos FGF, que actúan sobre dianas distantes, algúns FGF actúan localmente nun tecido, e incluso nunha célula. O FGF2 humano ten isoformas de baixo peso molecular (LMW) e de alto peso molecular (HMW). O FGF2 LMW é principalmente citoplásmico e funciona de maneira autócrina, mentres que os FGF2 HMW son nuclear e exercen actividades a través dun mecanismo intrácrino.
Unha importante función de FGF1 e FGF2 é a promoción da proliferación de células endoteliais e a organización física de células endoteliais en estruturas de tipo tubular. Deste modo promocionan a anxioxénese, o crecemento de novos vasos sanguíneos a partir da vascularura preexistente. O FGF1 e o FGF2 son factores anxioxénicos máis potentes que o factor de crecemento endotelial vascular (VEGF) ou o factor de crecemento derivado de plaquetas (PDGF). Atopouse que o FGF1 induce a anxioxénese no corazón en experimentos clínicos.
Ademais de estimular o crecemento de vasos sanguíneos, os FGF son actores importantes na curación de feridas. O FGF1 e o FGF2 estimulan a anxioxénese e a proliferación de fibroblastos que dá lugar a un tecido de granulación, que enche o espazo/cavidade dunha ferida nas fases iniciais do proceso de curación da ferida. O FGF7 e o FGF10 (tamñén chamados factores de crecemento dos queratinocitos KGF e KGF2, respectivamente) estimulan a reparación da pel e tecidos mucosos lesionados ao estimularen a proliferación, migración e diferenciación de células epiteliais, e teñen efectos quimiotácticos directos na remodelación de tecidos.
Durante o desenvolvemento do sistema nervioso central, o FGF xoga un importante papel na proliferación de células nai neurais, neuroxénese, crecemento de axóns, e a diferenciación. A sinalización de FGF é importante para promover o crecemento da área superficial do córtex cerebral en desenvolvemento ao reducir a diferenciación neuronal, permitindo así a autorenovación das células proxenitoras corticais, coñecidas como células gliais radiais, e o FGF2 foi utilizado para inducir a xirificación artificial do cerebro de rato. Outro membro da familia FGF, o FGF8, regula o tamaño e o posicionamento das áreas funcionais do córtex cerebral (áreas de Brodmann).
Os FGF son tamén importatnes para o mantemento do cerebro adulto. Así, os FGF son determinantes importantes da supervivencia neuronal tanto durante o desenvolvemento coma durante a vida adulta. A neuroxénese adulta no hipocampo, por exemplo, depende en gran medida do FGF2. Ademais, o FGF1 e FGF2 parecen estar implicados na regulación da plasticidade sináptica.
Os 15 FGF exparácrinos son proteínas segregadas que se unen a heparán sulfato e poden, por tanto, unirse á matriz extracelular dos tecidos que conteñen proteoglicanos de heparán sulfato. Esta acción local das proteínas FGF é clasificada como sinalización parácrina, xeralmente por medio da vía de sinalización JAK-STAT ou vía da receptor tirosina quinase (RTK).
Estrutura
As estruturas cristalinas de FGF1 foron resoltas e viuse que estaban relacionadas coa interleucina 1-beta. Ambas as familias teñen o mesmo pregamento trevo beta consistente nunha estrutura en folla beta de 12 febras, nas que as follas beta están dispostas en 3 lobos similares arredor dun eixe central, e 6 das febras forman un barril beta antiparalelo. En xeral, as follas beta están ben preservadas e as estruturas cristalinas sobrepóñense nesas áreas. Os bucles intermedios están menos conservados; o bucle entre as febras beta 6 e 7 é lixeiramente máis longo na interleucina-1 beta.
Bufotenina
A bufotenina (5-HO-DMT) é un derivado da triptamina relacionado co neurotransmisor serotonina. É un alcaloide que se encontra na pel dalgunhas especies de sapos, cogomelos, plantas superiores e mamíferos.
Nomenclatura
A bufotenina é tamén coñecida polos nomes químicos de 5-hidroxi-N,N-dimetiltriptamina (5-HO-DMT), N,N-dimetil-5-hidroxitriptamina, dimetil serotonina, e mappina.
Historia
A bufotenina foi illada primeiramente da pel dun sapo e nomeada polo químico australiano Handovsky na Universidade de Praga durante a Primeira guerra mundial. A estrutura da bufotenina foi confirmada en 1934 polo laboratorio de Heinrich Wieland en Múnic, e os primeiros que informaron da síntese da bufotenina foron Toshio Hoshino e Kenya Shimodaira en 1935.
Sapos
A bufotenina é un constituínte químico do veleno e ovos de varias especies de sapos que pertencen (ou estiveron clasificados) ao xénero Bufo, pero especialmente do Incilius alvarius (antes Bufo alvarius), que é a única especie de sapo na cal a bufotenina está presente en cantidades dabondo grandes como para ter un efecto psicoactivo. Os extractos de veleno de sapo que conteñen bufotenina e outros compostos bioactivos, foron utilizados nalgunhas medicinas tradicionais como no ch’an su (probablemente derivado do Bufo gargarizans), que foi usado durante séculos na medicina tradicional chinesa.
O sapo foi "repetidamente representado na arte mesoamericana", o que, segundo interpretaron algúns autores, indica que os efectos da inxestión de secrecións de Bufo xa se coñecían en Mesoamérica desde había moitos anos; porén, outros dubidan de que esta arte proporcione suficientes "evidencias etnohistóricas" que apoien esta afirmación.
Ademais da bufotenina, os velenos de Bufo tamén conteñen glicósidos cardíacos similares á digoxina e a inxestión dese veleno pode ser mortal. A inxestión do veleno do sapo Bufo e os seus ovos por humanos orixinou varios informes de casos de envelenamento,  algúns dos cales causaron mortes.
Informes contemporáneos indican que o veleno de sapo que contén bufotenina se está a utilizar como droga recreativa, porque se supoñía actuaba como afrodisíaco inxerida oralmente en forma de ch’an su (porén, noné afrodisíaca senón un veleno letal ), e como un psicodélico, fumando ou inxeríndo oralmente o veleno ou pel seca de Bufo. O uso de chan'su e love stone (pedra do amor, unha preparación do veleno de sapo relacionada usada como afrodisíaco nas Indias Occidentais) tivo como resultado varios casos de enveleneamento e polo menos un caso de morte. A práctica de inxerir oralmente veleno de sapo foi denominada na cultura popular e na literatura científica como lamber o sapo e atraeu moita atención dos medios de comunicación. Albert Most, fundador da Igrexa do Sapo e da Luz, que é un dos que propoñen o uso espiritual do veleno do sapo Bufo alvarius, publicou un folleto titulado Bufo alvarius: The Psychedelic Toad of the Sonoran Desert en 1983, onde explicaba como extraer e fumar as súas secrecións.
A bufotenina está tamén presente na secreción da pel de tres ras arbóreas hílidas do xénero Osteocephalus (O. taurinus, O. oophagus e O. langsdorfii) da selva do Amazonas e selva atlántica.
Sementes de Anadenanthera
A bufotenina é un constitínte das sementes das árbores Anadenanthera colubrina e Anadenanthera peregrina. As sementes de Anadenanthera foron utilizadas como ingrediente en preparacións psicodélicas esnifadas en culturas indíxenas do Caribe, América Central e do Sur desde tempos precolombinos.
Outras fontes
A bufotenina foi identificada como compoñente do látex da árbore Brosimum acutifolium, que utilizan como un psicodélico os xamáns de América do Sur, e nas sementes de Mucuna pruriens
Captación e eliminación
Nas ratas, a bufotenina administrada subcutaneamente (1–100 μg/kg) distribúese principalmente nos pulmóns, corazón e sangue, e en moito menor grao, no encéfalo (hipotálamo, tronco cerebral, corpo estriado e córtex cerebral) e no fígado. Acada o pico de concentración nunha hora e é case completamente eliminada en 8 horas. En humanos, a administración intravenosa de bufotenina ten como resultado a excreción do 70% da droga inxectada en forma de 5-HIAA, un metabolito endóxeno da serotonina, mentres que aproximadamente o 4% é eliminado non metabolizado na urina. A bufotenina administrada oralmente sofre un intenso metabolismo de primeiro paso (presistémico) pola acción do enzima monoamino oxidase.
Dose letal
A dose de toxicidade aguda (LD50) da bufotenina en roedores foi estimada en 200 a 300 mg/kg. A morte ocorre por paro respiratorio. En abril de 2017 un home surcoreano morreu de envelenamento por bufotenina despois de consumir sapos que confundira con ras comestibles.
Effectos nos humanos
Desde a década de 1950 diversos estudos examinaron os efectos da bufotenina sobre o sistema nervioso e outros sistemas do organismo.
Fabing e Hawkins (1955)
En 1955, Fabing e Hawkins administraron bufotenina intravenosa a doses de ata 16 mg a presos da penitenciaría do estado de Ohio e estudaron os resultados. Observaron un efecto tóxico que dificultaba a circulación sanguínea causando unha cor morada na face. Fabing e Hawkins comentaron que os efectos psicodélicos da bufotenina eran "reminiscentes do LSD e mescalina pero desenvólvense e desaparecen máis rapidamente, indicando unha acción central rápida e unha rápida degradación da droga".
Isbell (1956)
In 1956, Harris Isbell nun experimento feito no hospital de Lexington, Kentucky non observou efectos coa bufotenina esnifada (a doses de 40&nbso;mg); pero cando se inxectaban intramuscularmente 10–12 mg observaron alucinacións “consistentes en xogos de cores, luces e deseños”.
Turner e Merlis (1959)
Turner e Merlis (1959) administraron bufotenina intravenosa a esquizofrénicos nun hospital de Nova York. Nun caso un dos pacientes estivo a piques de morrer por fibrilación auricular. Os autores concluíron que: “Debemos rexeitar que a bufotenina… é capaz de producir a intoxicación en fase aguda da Cohoba”.
McLeod e Sitaram (1985)
Un estudo de 1985 feito por McLeod e Sitaram en humanos informou que a bufotenina intranasal a doses de 8 mg orixina profundos cambios emocionais e de percepción, con ansiedade, sensación de morte inminente e perturbacións visuais e rubor nas meixelas e fronte.
Ott (2001)
En 2001, o etnobotánico Jonathan Ott publicou os resultados dun estudo no cal se autoadministrou bufotenina por diversas vías e en diferentes doses. Informou de “efectos visionaros" con doses de 40 mg intranasais, e que era bastante relaxante. A doses de máis de 100 mg producía efectos psicodélicos.
A administración sublingual tiña os mesmos efectos que a intranasal. Administrada vaporizada producía efectos visuais cos ollos pechados (dose de 8 mg).
Ott concluíu que a base conxugada de bufotenina tomada por vía intranasalou sublingual producía efectos similares aos do Yopo sen os síntomas periféricos tóxicos, como o rubor facial, obsevados noutros estudos nos cales a droga fora administrada por vía intravenosa.
Asociación coa esquizofrenia e outras enfermidades mentais
Un estudo realizado a finais da década de 1960 informou da detección de bufotenina na urina de individuos esquizofrénicos; porén, as posteriores investigacións non conseguiron confirmar estes descubrimentos.
Un estudo de 2010 utilizou a espectrometría de masas para detectar niveis de bufotenina na urina de individuos con trastorno de espectro autista grave, esquizofrenia e suxeitos asintomáticos. Os seus resultados indican niveis significativamente máis altos de bufotenina na urina de grupos con trastorno de espectro autista e esquizofrénicos cando os comparamos con individuos asintomáticos.
Status legal
A bufotenina é unha droga ilegal en varios países. Por exemplo, nos Estados Unidos é ilegal e nivel federal e non se pode comprar, vender ou posuír.
O Loto Azul
O Loto Azul (en Le Lotus bleu) é o quinto álbum da serie As aventuras de Tintín, creada polo autor de banda deseñada belga Hergé. Publicouse por entregas no suplemento Le Petit Vingtième entre o 9 de agosto de 1934 e o 17 de outubro de 1935, a un ritmo de dúas páxinas semanais en branco e negro. A primeira edición en álbum, tamén en branco e negro, apareceu en 1936 na editorial Casterman. A primeira edición en cor, na mesma editorial, data de 1946.
A acción desenvólvese principalmente na China, na cidade de Xangai. O título está tomado do nome dun ficticio fumadeiro de opio na mesma cidade.
O Loto Azul é a segunda parte dunha historia iniciada no álbum anterior, Os xarutos do faraón, aínda que pode lerse de forma independente. Ten unha gran relevancia dentro da historia da serie, por ser a primeira vez que o seu creador, Hergé, preocupouse por documentarse exhaustivamente acerca do tema tratado, para o que contou coa axuda dun estudante chinés, Zhang Chongren Segundo Hergé, o álbum marca o comezo dunha nova etapa na súa obra. En conversación con Numa Sadoul afirmou: "O Loto Azul marca o comezo da miña etapa documentalista" (Numa Sadoul, Conversacións con Hergé'', p. 101 . A primeira edición en galego foi en 1986 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
En Os xarutos do faraón, Tintín perseguía a unha organización internacional de traficantes de droga por Oriente Medio e a India. Logrou capturalos a todos, agás ao seu xefe, cuxa identidade non chegou a coñecerse ao final da aventura.
Ao comezo de O Loto Azul, Tintín goza da hospitalidade do maharajáh de Rawhajpurtalah, un imaxinario estado indio. Alí recibe a visita dun chinés que vai traerlle certa información pero, antes de que poida falar, é ferido por unha frecha que o tolea misteriosamente, e só pode pronunciar dous nomes: unha cidade, Xangai, e un nome de persoa, Mitsuhirato. Tintín parte cara a Xangai e entrevístase con Mitsuhirato, que é o representante do Xapón na cidade. Este indícalle que o maharajáh corre perigo, e que debe regresar sen tardanza. Tintín é obxecto dunha serie de misteriosos atentados contra a súa vida, do que é salvado de forma igualmente misteriosa.
Disfrazado de oficial xaponés, Tintín intenta refuxiarse na zona internacional, e localizar a un tal Fan Se-Yeng, que pode curar ao fillo de Wang Jen-Ghié, toleado a causa do produto de Mitsuhirato. Por non ter os seus papeis en regra, é detido na zona internacional e entregado ás autoridades xaponesas, que o condenan á morte. Con todo, é rescatado por Wang Jen-Ghié e parte cara a Hou-Kou para localizar ao profesor Fan Se-Yeng, que tamén foi secuestrado.
Na viaxe, Tintín fai amizade cun mozo chinés, Tchang Tchong-Jen, co que chega a Hou-Kou. As autoridades da zona internacional enviaron en busca de Tintín a Hernández e Fernández, que, como é habitual, fracasan ao intentar detelo. Tchang e Tintín descobren que Fan Se-Yeng está en poder de Mitsuhirato, e regresan a Xangai para intentar liberalo.
Cambio de método
Antes da realización deste álbum, a visión doutras culturas nos álbums de Tintín estaba cargada de prexuízos. Cando Hergé anunciou que a próxima aventura de Tintín ía desenvolverse na China, o pai Gosset, capelán dos estudantes chineses da universidade de Lovaina, escribiu a Hergé pedíndolle maior sensibilidade no que escribía sobre China, xa que estaba preocupado polo que os seus estudantes puidesen pensar. Hergé aceptou, e na primavera de 1934 Gosset presentoulle a Zhang Chongren/Chang Ch'ung-jen (Chang Chong-chen), un novo escultor da Academia de Belas Artes de Bruxelas. Hergé e Zhang fixéronse pronto amigos, e o estudante chinés introduciu a Hergé na historia, cultura e arte chineses.
Como resultado desta experiencia, Hergé preocupouse en diante, tanto en O Loto Azul como nos álbums subseguintes, de documentarse minuciosamente acerca dos lugares visitados por Tintín. Os abundantes carteis en chinés que aparecen na obra non son, como o era o árabe de Os xarutos do faraón, meros debuxos caligráficos, senón auténticas frases nese idioma, a miúdo de carácter político.
Un exemplo deste traballo de documentación pode verse no que ocorreu co álbum A illa negra. Cando o seu editor no Reino Unido queixouse da imaxe de Inglaterra que se presentaba no álbum, Hergé enviou ao seu próximo colaborador Bob de Moor a documentarse exhaustivamente, o que tivo como consecuencia importantes cambios no álbum.
Como homenaxe ao seu amigo chinés, Hergé introduciu en O Loto Azul a un personaxe, Chang, un mozo chinés que fai amizade con Tintín, trasposición literaria do seu amigo Zhang Chongren. A relación de Tintín con Chang serve a Hergé para mostrar os prexuízos occidentais acerca da China.
Dimensión política
O Loto Azul é o primeiro dos álbums de Tintín en que o protagonista toma partido nun conflito internacional.
Como resultado da súa amizade con Zhang, Hergé comezou a interesarse polos problemas do colonialismo, en especial os referentes á ocupación xaponesa da China. O Loto Azul contén unha clara mensaxe antiimperialista, contrario á opinión imperante en Occidente na época, favorable ao colonialismo xaponés.
No álbum, Tintín é testemuña presencial do incidente do ferrocarril de Manchuria do Sur (incidente de Mukden), que serviu de pretexto ao Xapón para atacar e ocupar China, dando inicio á Segunda Guerra Chinés-Xaponesa.
Protestas xaponesas.
Ata a data, o álbum non foi editado nunca no Xapón.
O goberno nacionalista da China mostrouse moi satisfeito co álbum, e o entón presidente Chiang Kai-shek invitou a Herge a visitar o país. Hergé, con todo, non levou nunca a cabo esta viaxe.
Con todo, o goberno da República Popular da China prohibiu durante moito tempo o álbum. Non permitiu a súa publicación ata 1984, trala realización de importantes cambios.
Sturmabteilung
miniatura|dereita|200px|Escudo da SA.
A Sturmabteilung ou SA (que pode traducirse do alemán como División de Asalto) funcionou como organización paramilitar do partido nazi alemán. Desempeñou un papel clave no ascenso ao poder de Adolf Hitler nos anos 30. Os membros da SA eran comunmente coñecidos como os camisas pardas pola cor do seu uniforme, e para distinguilos dos membros da SS (Schutzstaffel), que eran coñecidos como os camisas negras.
Historia
O termo Sturmabteilung orixinalmente proviña das tropas especializadas de asalto usadas por Alemaña na campaña da primeira guerra mundial en marzo de 1918. En lugar dun asalto en gran masa, a Sturmabteilung estaba organizada en pequenos equipos duns poucos soldados. Isto permitía aos alemáns enfrontarse ás liñas británicas e francesas ao longo de decenas de quilómetros.
O mesmo Adolf Hitler fundou a SA en Múnic no ano 1921. Ao principio funcionaba como un grupo de escoltas para vixiar a orde nas reunións do partido. Orixinalmente o comandante das SA foi Hermann Göring, pero tras o Putsch de Múnic este fuxiu a Suecia e o comando pasou a Ernst Röhm, o maior inimigo de Göring dentro do partido. Baixo o liderado de Röhm, a SA medrou en importancia dentro da estrutura de poder nazi, chegando a sumar centos de miles de membros. A SA levou a cabo numerosos actos de violencia fundamentalmente en contra de grupos socialistas e comunistas durante os anos 20, normalmente en pelexas na rúa menores. As SS acabaron asumindo o rol orixinal da SA.
Despois da toma de poder de Hitler en 1933, a SA buscaba máis poder e víase a si mesma como unha substitución do exército alemán. Isto incomodou ao exército regular (Reichswehr), que xa estaba molesto co partido nazi. Tamén engadiu tensión o que outros líderes dentro do partido (incluídos Göring pola súa vella inimizade con Röhm, e Heinrich Himmler, líder da SS que competía cos camisas pardas) visen a Röhm, coa súa poderosa SA, como unha ameaza para as súas ambicións persoais.
Para aliarse coas forzas conservadoras dentro do exército alemán e fortalecer así a súa posición dentro do partido nazi, Hitler ordenou a execución do líder da SA, que ocorreu o 30 de xuño de 1934, no que é coñecido como a Noite dos coitelos longos. Victor Lutze converteuse no novo líder da SA, e a organización foi pronto marxinada da estrutura do poder nazi.
Asp (foguete)
Asp (acrónimo de Atmospheric Sounding Projectile) foi a denominación dun modelo de foguete sonda estadounidense usado entre 1955 e 1963.
Características
Asp foi deseñado pola Armada dos Estados Unidos de América para recoller mostras dos fungos atómicos resultantes das probas nucleares. Foi desenvolto pola Cooper Development Corporation e tras varias probas no polígono de White Sands usáronse durante as probas nucleares da operación Redwing. Máis tarde sería usado como etapa superior, xunto unha primeira etapa Nike, para investigar a atmosfera superior e facer estudos solares.
O Asp lanzábase desde un monorraíl de inclinación variable e levaba un transmisor de telemetría cun peso de entre 9 e 11 kg no morro. As aletas do Asp levaban bengalas para facilita-lo seguimento do foguete.
Asp Apache
O Asp Apache consistiu nun foguete sonda cunha primeira etapa Asp e unha segunda etapa Apache, chegando a alcanzar 120 km de altura. Só se lanzou un modelo, o 15 de novembro de 1961.
Band of Skulls
Band of Skulls son unha banda inglesa de rock alternativo procedente de Southampton formada no ano 2004. O grupo está composto por Russell Marsden (guitarra, voz), Emma Richardson (baixo, voz) e Matt Hayward (batería). O grupo formouse tras coñecerse na universidade, aínda que Marsden e Hayward eran amigos dende o colexio. Band of Skulls levan publicados tres álbums de estudio, o máis reente deles Himalayan, landado en marzo de 2014.
Chao, Cerdido, Cerdido
Chao é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 47 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 25 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 54 habitantes.
Ernst Röhm
Ernst Julius Röhm, nado en Múnic o 28 de novembro de 1887 e finado na mesma cidade o 2 de xullo de 1934, foi un militar alemán, comandante e cofundador das SA (1931) e ministro sen carteira de Hitler (1933). Foi executado na Noite dos coitelos longos por ordes de Hitler ao consideralo un rival potencial.
Biografía
Röhm foi un dos tres fillos de Julius Röhm e a súa esposa Emilie. Nado en Múnic, Röhm serviu como oficial co exército Bávaro durante a primeira guerra mundial. Röhm acadou o rango de Oberleutnant co 13 Rexemento de Infantería Bavaro, e foi gravemente ferido na cara en setembro de 1914 na Lorena, Francia. Posteriormente foi ascendido a Hauptmann. miniatura|esquerda|[[Adolf Hitler|Hitler xunto con Röhm (á dereita).]] Despois da fin da guerra en 1918 uniuse ao Freikorps, unha das moitas milicias privadas que se formaron en Múnic para combater a insurrección comunista. En 1920 converteuse en membro do Partido Nacional Socialista dos Traballadores Alemáns e axudou a organizar a Sturmabteilung (SA). En 1923, despois do marrado Putsch de Múnic, Röhm pasou quince meses no cárcere, durante os cales estreitou os seus lazos de amizade con Adolf Hitler.
Röhm foi liberado en 1924 e traballou con Hitler na reconstrución do Partido Nazi, pero profundas diferenzas de personalidade entre ámbolos dous fan que se manteña á parte da maquinaria nazi, aínda que continuou ao mando das SA. En abril de 1924 axudou a crear a Frontbann, como alternativa legal ás SA. Traballou no Reichstag como parte do renomeado Nationalsozialistische Freiheitspartei antes de dimitir en 1925. Trala súa dimisión marchou a Bolivia para traballar como asesor militar baixo as ordes do xeneral alemán Hans Kundt.
En setembro de 1930, como consecuencia da Revolta de Stennes en Berlín, Hitler asumiu o mando supremo das SA coma o seu novo Oberster SA-Führer. Hitler envioulle unha petición persoal a Röhm, pedíndolle que regresase para servir como xefe das SA. Röhm aceptou o ofrecemento e ocupou o seu novo cargo a principios de xaneiro de 1931. Röhm trouxo novas e radicais ideas ás SA e nomeou a varios dos seus amigos máis próximos coma principais dirixentes do corpo.
A tradicional función das SA como escolta do líder do partido foi asumida polas SS, pero esta continuou coas súas loitas na rúa contra os comunistas e atacando os xudeus. As SA tamén atacaron ou intimidaron a todos aqueles que consideraban hostís ao programa nazi: editores, mestres, políticos e funcionarios ou empresarios pouco colaboradores.
Eugenio Urtaza Norat
Eugenio Urtaza Norat, nado en Pontevedra o 12 de novembro de 1892 e finado na mesma cidade o 12 de decembro de 1947, foi un dos fundadores do Partido Comunista de España en Galicia.
Traxectoria
Comezou uníndose á Xuventudes Socialistas, e en 1921 apuntouse ó grupo dos terceiristas, formando parte, así, dos fundadores do primeiro grupo comunista galego que lideraba García Filgueira. Despois disto pasou moito tempo en Vigo, organizando o partido en Teis.
En 1925 foi encarcerado no cárcere Modelo de Madrid. En 1928 cando pasaba a procesión do Cristo da Vitoria, el ía no tranvía, que tivo que deterse, e mentres a procesión pasaba el púxose a ler o periódico mentres o resto de pasaxeiros poñíanse de xeonllos. Un sacerdote denunciono por escándalo, e a Garda Civil prendeuno. Mandárono outra vez para ó cárcere Modelo, e botou alí oito meses.
Volveu vivir a Pontevedra na Segunda República.
En 1934 foi o encargado de organizar o Socorro Roxo co obxectivo de axudar ós presos da cidade e ós que estaban nos buques do polígono Janer na base naval de Marín. A causa destas accións o gobernador ordenou o peche da túa taberna na rúa Alhóndiga, detrás da casa consistorial.
Participou activamente na campaña a favor do Estatuto de Autonomía de 1936.
Tamén organizou a participación de Galicia na Olimpíada Popular de Barcelona de 1936, acudindo cunha expedición que saíu de Pontevedra o 16 de xullo. Cando chegaron a Barcelona atopáronse coa sublevación fascista e polo tanto marchou para Madrid coas súas fillas. Dende Madrid dirixíronse a Murcia, e alí residiron durante a Guerra Civil ata a chegada do exército franquista o 1 de abril de 1939. Ante esta situación marchou de novo para Pontevedra con varios familiares e alí foi apresado.
Grazas á declaración no xúízo da familia coa que estivera en Murcia conseguiu salvar a vida, pero debido a que seguía coas súas actividades comunistas, foi encarcerado varias veces máis. Finalmente foi condenado a seis anos de prisión en 1947, e morreu o 12 de decembro no cárcere a causa de brutais malleiras e de falta de atención médica.
Escribiu diferentes artigos nos xornais La Antorcha, Galicia e El Campesino, publicación da que foi director.
Manuel Costa Casares
Manuel Costa Casares, nado en Agolada en 1934 e finado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 2014, foi un político galego do PPdeG que foi 26 anos alcalde de Agolada.
Traxectoria
Rexentaba unha empresa de transporte de viaxeiros e mercancías. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse encabezando a lista de UCD, obtendo cinco concelleiros, por seis de Alianza Popular, un de UG e outro do PSdeG. Os concelleiros de UG e PSdeG pactaron con UCD e permitiron gobernar a Manuel Costa. Nas eleccións de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Independientes de Galicia (CIG) obtendo a maioría absoluta. Nas municipais de 1987, nas que se presentou polo PPdeG, volveu revalidar a maioría absoluta, que repetiu nas sucesivas eleccións. En novembro de 2005 decide abandonar a alcaldía, sendo substituído polo seu xenro Ramiro Varela Peón.
Ben Johnston
Ben Hamilton Johnston, nado en Kilmarnock (East Ayrshire) o 25 de abril de 1980, é un batería, vocalista e compositor escocés, coñecido polo seu traballo coa banda de rock alternativo Biffy Clyro.
Traxectoria
Johnston naceu e medrou en Kilmarnock co seu irmá xemelgo James Johnston (que é o baixista de Biffy Clyro), e o seu irmán máis novo Adam (que é o técnico de batería da banda).
Comezou a tocar a batería co seu amigo do colexio Simon Neil e o seu irmán James nunha banda chamada Screwfish en 1995. A banda acabaríase convertendo en Biffy Clyro e Simon mudouse a Glasgow mentres Ben e James quedaron en Ayrshire. Ao pouco tempo foron descubertos polo representante Dee Bahl e asinaron coa discográfica Beggar's Banquet no ano 2001.
Durante os seus anos de universitario, Ben liderou unha banda tributo a Rage Against the Machine.
Domende, Cerdido, Cerdido
Domende é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 44 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 23 homes e 21 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 48 habitantes.
Cheng Pei-pei
Cheng Pei-pei, nada en Shanghai o 6 de xaneiro de 1946 é unha actriz chinesa coñecida pola súa interpretación no filme wuxia de King Hu Dà Zuì Xiá (1966). Posteriormente foi célebre por interpretar a Jade Fox no filme wuxia de 2000 Wò hǔ cáng lóng.
Traxectoria
Cheng apareceu no cinema por primeira vez en 1964 no drama taiwanés Qing ren shi. Cheng foi coñecida especialmente por protagonizar en 1966 o filme wuxia de Hong Kong Dà Zuì Xiá, dirixido por King Hu. Ambientado durante a dinastía Ming, Cheng interpreta a Golden Swallow, unha habilidosa espadachina nunha misión de rescate do seu irmán. Cheng continuou a interpretar a espadachinas expertas nun gran número de filmes na década de 1960.
Helena de Borbón e Grecia
Elena María Isabel Dominica de Silos de Borbón y Grecia, nada en Madrid o 20 de decembro de 1963, é a infanta de España e duquesa de Lugo, é a filla máis vella dos reis de España, Xoán Carlos I e Sofía, e irmá do rei Filipe VI. É a terceira na liña de sucesión despois das súas sobriñas Leonor de Borbón e Sofía de Borbón.
Traxectoria
É licenciada en maxisterio infantil con especialización en inglés pero non exerce. É presidenta de honor do Comité Paralímico Español asistindo aos Xogos Paralímpicos de Barcelona, Atlanta ou Sidney. É unha gran afeccionada á equitación e aos deportes de inverno, que practica habitualmente.
En 1995 casou na catedral de Sevilla con Jaime de Marichalar, recibindo do seu pai o título de duquesa de Lugo. Ten dous fillos: Felipe Juan Froilán de Todos los Santos, Grande de España (que recibiu o nome de Froilán polo santo lugués), e Victoria Federica de Todos los Santos, Grande de España. O 13 de novembro de 2007, a Casa Real anunciou a "suspensión temporal da súa convivencia matrimonial" co Duque de Lugo.
A infanta Elena comprou en 2007 Global Cinoscéfalos, unha sociedade limitada por un capital de 3.600 €, o seu obxectivo era de tipo social e dedicábase ao asesoramento en materia económica. En xullo de 2008 a Casa Real anunciou que a infanta tiña un contrato coa Fundación MAPFRE e que sería a encargada de dirixir a área de acción social.
Rita Maestre
Rita Maestre Fernández, nada en Madrid o 13 de abril de 1988, é unha política e activista española, concelleira do Concello de Madrid, onde ademais desempeña as funcións de voceira e de Coordinadora da Xunta de Goberno e Relacións co pleno. Forma parte do Consello Cidadán de Podemos, onde é responsable da área de Políticas de Benestar.
Relixión muisca
miniatura|250px|A cerimonia relixiosa máis coñecida dos [[pobo muisca|muiscas é a que tiña lugar na lagoa de Guatavita, coñecida como "Cerimonia de El Dorado", da cal a balsa muisca é un dos vestixios arqueolóxicos.]] miniatura|250px|Mural en [[Bosa, Bogotá|Bosa, que amosa a Sué, Chía, Bochica, Bachué, os paxaros de Chiminigagua, Huitaca, a fervenza do Tequendama e Chibchacum.]] A relixión muisca describe a relixión dos muiscas, un pobo indíxena que habitou as terras altas centrais dos Andes colombianos antes da conquista española das nacións chibchas. Os muiscas formaron unha confederación de gobernantes sagrados e tiñan gran variedade de deidades, templos e rituais incorporados na súa cultura. A deidade suprema dos muiscas era Chiminigagua que creou a luz e a Terra. Non era adorado directamente, senón a través de Chía, deusa da Lúa, e de Sué, deus do Sol. A representación dos dous corpos celestiais como marido e muller amosa o carácter complementario do home e da muller e o status sagrado do matrimonio.
Rita Maestre
Traxectoria
Naceu no barrio madrileño de Ventas o 13 de abril de 1988. A súa nai traballa no concello e o seu pai, Luis Maestre, na axencia tributaria de Madrid. Eles están tamén involucrados en Podemos. Estudou Ciencias Políticas na Facultade de Políticas e Socioloxía da Universidade Complutense de Madrid e está a realizar un posgrao en Economía Internacional. Foi activista do movemento estudantil contra o Proceso de Boloña, e participou na asociación anticapitalista Contrapoder da Facultade de Políticas e Socioloxía, no movemento 15M e na colectivo Mocidade Sen Futuro.
Relixión muisca
Os muiscas adoraban os seus deuses en lugares sagrados e naturais, como a lagoa de Guatavita, as lagoas de Siecha e o lago de Tota, e construíron o Templo do Sol en Suamox e o Templo da Lúa en Chía, a cidade da Lúa. Durante estes rituais de adoración, os sacerdotes, obgues, realizaban sacrificios, ás veces mesmo sacrificios humanos. A derradeira cerimonia pública dos muiscas realizouse en Ubaque o 27 de decembro de 1563.
Rita Maestre
Traxectoria
O 15 de novembro de 2014, foi elixida responsable da área de Políticas de Benestar do Consello Cidadán de Podemos e é tamén responsable da área de Estratexia e Campañas do Consello Cidadán de Madrid.
Relixión muisca
O coñecemento sobre a relixión muisca foi levado a Europa polo conquistador Gonzalo Jiménez de Quesada e o soldado Juan de Castellanos no século XVI, e polo bispo Lucas Fernández de Piedrahita e o freire Pedro Simón no século XVII. Entre os estudosos modernos que escribiron sobre a relixión dos habitantes do Altiplano Cundiboyacense son Javier Ocampo López e Eduard Londoño.
Rita Maestre
Traxectoria
Nas eleccións municipais de maio de 2015 ocupou o posto n.º 5 de Ahora Madrid na lista liderada por Manuela Carmena. No actual goberno municipal de Madrid é a voceira e asume tamén a Coordinación da Xunta de Goberno e Relacións co Pleno.
Relixión muisca
Deidades
Unha gran variedade de deidades foron descritas polos cronistas. miniatura|right|300px|[[Chía (deusa)|Chía uníndose ó seu marido Sué durante un eclipse lunar.]]
Chía
Era a deusa da Lúa e un dos dous deuses celetiais cos que os muiscas honraban a Chiminigagua. Representaba a fertilidade da Terra e da xente. Chía estaba casada con Súe.
Sué
Era o deus do Sol, importante para a agricultura dos muiscas. El e a súa muller Chía séguense o un ó outro a través dos ceos, formando a parella perfecta na Lúa Nova e durante as eclipses solar e lunar.
Bochica
Era o mensaxeiro de Chiminigagua e o mestre sagrado dos muiscas. Era un home vello e barbudo enviado dende o ceo para ensinar as persoas a tecer, facer mantos e producir cerámica, así como valores sociais, morais e políticos. Asentouse en Suamox, onde a xente organizaba festividades relixiosas anuais. Na relixión dos muiscas, Bochica creou a fervenza do Tequendama, unhas fervenzas ó sur de Bacatá.
Huitaca
Era a deusa da felicidade, o placer e a liberación social que se rebelou contra Bochica. Era representada como unha muller fermosa que ensinou á humanidade a vivir unha longa vida chea de arte e danzas. Cando Bochica descubriu a súa rebelión contra o seu poder, converteu a Huitaca nun moucho branco.
Chibchacum
Representaba a chuvia e o trono e era o protector dos comerciantes e dos traballadores en xeral. Era o patrón de Bacatá, onde os muiscas lle ofrecían ouro. A súa vinganza contra a xente que o desobedecía era asulagar a sabana de Bogotá. Bochica interveu e ordenou a Chibchacum a cargar a Terra nos seus ombreiros, ó igual que o Atlas da Grecia antiga. Chibchacum tamén era o deus dos numerosos terremotos dos Andes centrais.
Esmelle, Ferrol
San Xoán de Esmelle é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Ferrol na comarca homónima. Segundo o IGE en 2018 tiña 352 habitantes (181 homes e 171 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 442 habitantes. Esta poboación sofre un incremento durante a época estival por mor das segundas residencias.
Relixión muisca
Cuchavira
O arco da vella represeta o deus Cuchavira que naceu cando Bochica creou a fervenza do Tequendama. Era honrado con ouro e outros sacrificios.
Esmelle, Ferrol
Xeografía
Esmelle ocupa o val do mesmo nome que acaba rematando á beira do océano Atlántico, onde se creou un fermoso areal moi visitado no verán.
Relixión muisca
Nencatacoa
Era o deus protector dos artistas, pintores, construtores e da embriaguez. A xente dos territorios muiscas adorábao en grandes festivais nos que se emborrachaban de chicha. Nencatacoa era representado como un raposo ou oso, vestido de ouro. Axudou ós muiscas a construír os seus fogares ou bohíos.
Lugares sagrados
miniatura|esquerda|250px|Reconstrución do [[Templo do Sol (Sogamoso)|Templo do Sol, lugar de adoración de Chiminigagua.]] Para honrar os deuses, os muiscas organizaban peregrinacións ós seus templos e outros lugares sagrados. Os peregrinos eran acompañados por música e danzas e eran liderados por un grupo de sacerdotes, ogques en lingua muisca, que os españois chamaban jeques ou xeques. Os sacerdotes eran adestrados dende novos para converterse en líderes relixiosos do seu pobo. Un importante lugar de peregrinación dos muiscas eran os Coxíns do Zaque, que se atopan na cidade de Hunza.
Templos
Tanto o Templo da Lúa en Chía como o Templo do Sol en Sogamoso foron destruídos. En 1942, o Templo do Sol foi reconstruído polo Museo Arqueolóxico de Sogamoso.
Lugares naturais
Nos territorios muiscas había numerosos lugares naturais que eran considerados sagrados, incluíndo lagoas e lagos, ríos, fragas e grandes pedras. A xente reuníase neses lugares para realizar rituais e sacrificios, a maioría con ouro e esmeraldas. Entre os seus lagos sagrados están a lagoa de Guatavita, a lagoa de Iguaque, a lagoa de Fúquene, o lago de Tota, as lagoas de Siecha, a lagoa de Teusacá e a lagoa de Ubaque.
Prácticas relixiosas
Os muiscas eran un pobo profundamente relixioso e os seus gobernantes tiñan un dobre papel, como líderes políticos e relixiosos. O people facía xaxún e consumían coca, tabaco e yopo para os seus rituais. Yopo era extraído das árbores Anadenanthera que medran nas chairas orientais, ó leste do territorio muisca. As sementes psicoactivas das árbores eran comercializadas cos achaguas, guayupes e teguas, e eran moídas e inhaladas empregando un óso oco de paxaro ou unha culler. Os pratos nos que era inhalado o yopo estaban feitos de ouro e aliaxe tumbaga e eran elaborados e decorados. Moitos destes pratos conservados no presente atópanse no Museo do Ouro. A coca era empregada en rituais de predicción e para sandar ós doentes. A coca era mesturada con cal para incrementar a eficacia da substancia. A cal era gardada en poporos, tamén feitos de ouro ou tumbaga.