cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa Lannister
Stafford Lannister
En A Clash of Kings, Stafford ten a misión de recrutar un novo exército en Lannisport e despois unirse a Tywin nas Terras dos Ríos. Con todo, vese sorprendido pola chegada do exército de Robb Stark, que o derrota na Batalla de Cruzamento de Bueyes, na que Stafford perde a vida e o seu exército é decimado e posto en fuga. O seu posto ocúpao o seu fillo Daven, considerado máis capaz e confiable.
Daven Lannister
Ser Daven Lannister é o fillo máis vello de Stafford Lannister. Fai a súa primeira aparición física no libro A Feast for Crows.
Neon Genesis Evangelion (manga)
Neon Genesis Evangelion (新世紀エヴァンゲリオン) é unha adaptación ó manga do anime homónimo creada por Yoshiyuki Sadamoto (guión e ilustración) e o cofundador de Gainax Hideaki Anno (traballo orixinal) publicada por Kadokawa Shoten. A súa publicación comezou na entrega de febreiro de Shōnen Ace en decembro de 1994 e rematou en xuño de 2013. Está composto por 96 capítulos ou "stages" recompilados en 14 volumes. Aínda que se publicou inicialmente antes do debut do anime co fin de promocionalo, co tempo foi rapidamente adiantado pola serie de televisión e só concluíu logo de 16 anos despois do filme O final de Evangelion.
Casa Lannister
Daven Lannister
Tras a morte do seu pai na Batalla de Cruzamento de Bueyes no libro A Clash of Kings, Daven ocupa o seu lugar, reunindo aos remanentes do exército do seu pai e partindo cara ás Terras dos Ríos. En A Feast for Crows lidera o asedio sobre Riverrun co apoio de Ryman Frey. Ademais, é nomeado Gardián de Occidente por Cersei, título que se asumía que recibiría Kevan Lannister. Cersei otorga este título a Daven como unha forma de ofender a Kevan por rexeitar o cargo de Man do Rei. O personaxe de Jaime Lannister observa que o aspecto de Daven é similar ao dun león, pois xurou non cortarse o cabelo nin a barba até vingar a morte do seu pai.
Neon Genesis Evangelion (manga)
Historia
Neon Genesis Evangelion foi creada despois dunha reunión entre Hideaki Anno e King Records en 1993. Aínda que primeiro concibiuse o anime, anticipouse a publicación da manga. A idea era aumentar o interese do público sobre a inminente serie de televisión mentres esta aínda se atopaba en produción. Debido a varios atrasos, finalmente esta última emitiuse o 4 de outubro de 1995, dez meses despois da estrea do manga.
Caso 4F
Reivindicacións dos feitos
miniatura|O "Palau del Cinema", rebautizado como "Cinema Patricia Heras", durante a okupación do 8 de xuño de 2013
Neon Genesis Evangelion (manga)
Historia
Para entón, a trama do manga de Sadamoto xa alcanzara a batalla contra Ramiel, arco argumental que logo correspondería ós tres primeiros volumes e os seis primeiros episodios do anime. Porén, a serie rapidamente adiantaría ó manga, xa que os stages correspondentes ó episodio 8 e ó cuarto tomo non serían publicados até un ano despois de rematar o anime. Sadamoto continuaría traballando lentamente no manga mentres dividía o seu tempo xunto a outros proxectos, publicando aproximadamente un novo volume (un dos 12 planeados inicialmente) cada un ano e medio.
Casa Lannister
Tyrek Lannister
Tyrek Lannister foi o único fillo de Tygett Lannister, un dos defuntos irmáns de Tywin Lannister.
Tyrek era un dos escudeiros do rei Robert Baratheon, xunto ao seu primo Lancel. En A Game of Thrones menciónase que está comprometido con Lady Ermesande Hayford, a última descendente da Casa Hayford, como forma de que os Lannister fáganse coas súas terras. En A Clash of Kings, durante a Revolta de Desembarco do Rei, Tyrek desaparece en misteriosas circunstancias. A pesar de que se organizan procuras para atopalo ningunha ten éxito, polo que é dado por morto.
Neon Genesis Evangelion (manga)
Historia
Malia que o manga estivo activo durante máis de 15 anos, só se publicaron 13 tomos. A razón débese a que mentres a periodicidade aparente era un novo stage cada edición mensual da revista Shōnen Ace, o ritmo real de Sadamoto era irregular. Por exemplo, pasaron dous anos entre a publicación no Xapón do volume cuarto e quinto.
Caso 4F
Reivindicacións dos feitos
Amnistía Internacional denunciou o caso e as torturas que recibiron os principais detidos. O xuíz acabou por arquivar as denuncias contra os axentes.
Neon Genesis Evangelion (manga)
Historia
En 2008 anunciouse que o manga Neon Genesis Evangelion estaba a chegar ó seu final. En xullo de 2009 foi trasladado a Young Ace, unha nova revista seinen da editorial Shoten. Seguiu publicándose até a entrega de xaneiro de 2010, cando Sadamoto paralizou a súa publicación para poder dedicarse a traballar de cheo no filme de Rebuild of Evangelion. A edición de decembro de 2010 de Young Ace anunciou que renovaría en "inverno" (inicios de 2011) e logo a entrega de abril de 2011 anunciou que o próximo stage sería publicado o 4 dese mesmo mes.
Esperanto
Historia
dereita|miniatura|200px|Primeira edición en inglés de Lingua internacional (1888).
Caso 4F
Reivindicacións dos feitos
En 2011 naceu a plataforma Des-muntatge 4F, co obxectivo de «desmontar a versión oficial». Dende entón, familiares, amigos e entidades próximas ós condenados pediron a revisión do caso e organizaron actos de protesta nas rúas, como a ocupación do "Palau del Cinema" da Via Laietana de Barcelona, o 8 de xuño de 2013 para proxectar o documental 4F: ni oblit ni perdó.
Museo Nacional de Arte de Ucraína
O Museo Nacional de Arte de Ucraína (Національний Художній Музей України) (tamén coñecido como o museo das artes plásticas) é unha antiga institución cultural da cidade ucraína de Kíiv. Desde a súa creación, en 1899, reuniu obras de pintura, escultura e artes gráficas producidas no ámbito cultural ucraíno desde o século XII.
Arquitectura
Está situado nun edificio que foi construído en 1898 polo arquitecto Władysław Horodecki para o Museo da Cidade de Kíiv. De feito, foi unha nova versión do talentoso arquitecto de Moscova Petr Boitsov que non conseguiu unha licenza gobernamental. O edificio foi deseñado orixinalmente como un museo para a sociedade local de mecenas das artes e amantes das antigüidades. A fachada do edificio transmite unha forma de arquitectura neoclásica: reprodución precisa dun pórtico de seis columnas de orde dórica con entaboamento, tríglifos, métopas e friso decorado que representa o Triunfo das Artes. A composición arquitectónica con figuras de grifóns e grandes leóns de formigón na parte superior das escaleiras foi creada por un escultor italiano,  Emilio Sala. Na construción do edificio gastáronse 249.000 rublos con só 100.000 pagados polo goberno do Imperio ruso. Outros 108.000 rublos foron pagados pola familia Tereshchenko que tamén creou o Museo de Arte Occidental e Oriental en Kíiv. Nun primeiro momento, no primeiro andar localizouse a exposición do arqueólogo ruso Vikentiy Khvoyka que se mudou a Kíiv desde o Reino de Bohemia. O museo abriuse oficialmente xusto antes de Nadal, o 23 de decembro de 1904, como Museo de Artes e Ciencias Industriais de Kíiv do emperador Nicolao II. O primeiro director do museo foi Mykola Biliashivsky.
Entre 1967-1972 leváronse a cabo obras de ampliación e mellora.
Historial
miniatura|esquerda | O proxecto competitivo presentado polo Museo de Antigüidades e Artes. A fachada principal, 1898. Orixinalmente chamado "Museo de Antigüidades e Arte da cidade de Kiev", os fundadores dispuxéronse a xuntar unha colección de pezas representativas das belas artes ucraínas. Desde as iconas medievais ata os retratos de militares e líderes da igrexa durante os tempos dos cosacos, algúns representan caricaturas como a do cosaco Mamay. As obras de artistas famosos inclúen as de Taras Shevchenko, Ilya Yefimovich Repin, Vladimir Borovikovsky, Vasily Andreevich Tropinin, Mykola Pymonenko, Mikhail Vrubel, Nikolai Ge, Serhiy Svetoslavsky e Oleksandr Murashko entre moitos outros.
Esperanto
Historia
O esperanto foi desenvolvido a finais da década de 1870 e a comezos da década de 1880 polo oftalmólogo xudeu Ludwik Lejzer Zamenhof. Logo de 10 anos de traballo, que Zamenhof pasou traducindo literatura ao idioma, así como escribindo prosa e versos orixinais, a primeira gramática do esperanto foi publicada en Varsovia en xullo de 1887, asinada co nome de Doktoro Esperanto (Doutor Esperanzado).
Chris Pratt
Christopher Michael "Chris" Pratt, nado o 21 de xuño de 1979 en Virginia, Minnesota, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Museo Nacional de Arte de Ucraína
Historial
Despois da Primeira guerra mundial, o museo tamén serviu como "Museo de Historia". Unha das súas exposicións máis memorables amosaba un vello trofeo tanque, que foi prestado pola Tripla Entente ao Exército branco.
Neon Genesis Evangelion (manga)
Historia
O 12 de febreiro de 2012 publicouse a primeira metade do stage 90, o cal volveu narrar o Terceiro Impacto visto no episodio 26' de O final de Evangelion e é supostamente o derradeiro capítulo. O 2 de maio de 2012 Kadokawa Shoten anunciou que o décimo terceiro volume do manga sería publicado o 2 de novembro do mesmo ano. En resposta Anime News Network sinalou que "nin Sadamoto nin Kadokawa confirmaron que o volume 13 será o último". Finalmente, en xuño de 2013, logo de 18 anos de publicación e interrupcións, publicouse o último capítulo da serie. Posteriormente, anunciouse a recompilación do décimo cuarto e último volume con material orixinal extra para o 20 de novembro de 2014.
Museo Nacional de Arte de Ucraína
Historial
Despois da Segunda guerra mundial, o museo cambiou o seu nome e volveu a centrarse na arte. A colección comezou a medrar, coa arte ucraína procedente de todas as zonas de Ucraína e de lugares como Galicia. Os directores repatriaron arte ucraína de Moscova e San Petersburgo, así como de artistas ucraínos que viven no estranxeiro en Europa e América. Non obstante, durante a represión de Joseph Stalin, esta actividade cesou e gran parte da colección dispersouse e ocultouse.
Chris Pratt
Traxectoria
Chris Pratt criouse en Lake Stevens, Washington. Traballou no restaurante Bubba Gump Shrimp Company, en Maui (Hawai), onde o descubriu a actriz e directora Rae Dawn Chong. Fixo un casting para o filme de terror Cursed Part 3. Uniuse ao elenco de The O. C. na cuarta tempada, interpretando a Ché, un activista. Tamén participou no filme de acción Wanted como o mellor amigo de James McAvoy. A súa sona mundial medrou co papel protagonista en Jurassic World o ano 2015 e finalmente con Passengers en 2016.
Tivo unha relación coa súa compañeira en Everwood Emily VanCamp, quen interpretaba a irmá do seu personaxe. Casou coa actriz Anna Faris o 9 de xullo de 2009. Teñen un fillo chamado Jack, nado o 25 de agosto de 2012. Fala alemán con fluidez.
Museo Nacional de Arte de Ucraína
Historial
Despois da Independencia ucraína, o museo alcanzou o status de importante institución internacional. Por primeira vez, as súas coleccións viaxaron fóra do país e exhibíronse en Holanda, Canadá, Francia, Dinamarca e Croacia.
Coleccións
Os fondos do Museo Nacional de arte de Ucraína albergaban a comezos do século XXI uns 40 mil artigos, na súa maioría obras de pintura de Ucraína e dalgúns países estranxeiros. Alberga así mesmo un departamento dedicado á escultura clásica, e as coleccións de iconas, retratos de cosacos do século XVIII (destacando a do Cosaco Mamai). Os fondos inclúen pintura do XIX, pinturas do vangardismo ucraíno etc.
Esperanto
Historia
O primeiro grupo de Esperanto apareceu en Alemaña da man de Leopold Einstein que mantiña correspondencia con Zamenhof e fora o fundador e presidente do club de Volapük de Nürnberg, ata dimitir en febreiro de 1888 por razóns de saúde, da súa man o novo presidente Christian Schmidt, tamén esperantista, levou ao club a mudar en asemblea, celebrada o 18 de decembro de 1888, a súa dedicación cara ao Esperanto. O ano seguinte apareceu a primeira publicación periódica, La Esperantisto, por iniciativa do propio Zamenhof e editado por Christian Schmidt, tiña carácter mensual, mantívose ata 1895 e en 1894 tiña 717 subscritores, o 60% rusos.
A cifra de falantes medrou axiña durante as décadas seguintes, nun principio no Imperio ruso e na Europa oriental, logo na Europa occidental, en América, na China e no Xapón. Nos primeiros anos do movemento, os esperantistas mantiñan contacto por correspondencia e por medio de publicacións periódicas, pero en 1905 levouse a cabo o primeiro Congreso Universal de Esperanto, na cidade francesa de Boulogne-sur-Mer. Dende entón, os congresos mundiais organizáronse nos cinco continentes ano tras ano agás durante as dúas Guerras Mundiais.
Distribución xeográfica
200px|miniatura|esquerda|Bandeira do movemento esperantista
Falantes
As características do esperanto e os obxectivos do movemento esperantista provocaron unha propagación relativamente elevada nos seus comezos, pero a finais dos anos trinta sufriu unha dura freada, debido ás guerras e as represións políticas. É difícil dicir cantos falantes de esperanto hai na actualidade. A maioría das fontes fan referencia a dous millóns de falantes (con maior ou menor nivel de lingua) en todo o mundo. Hai tamén varios centos de falantes nativos, en moitas ocasións nacidos no seo de familias multiculturais cuxa lingua habitual no lar é o esperanto. Cada ano hai centos de novos títulos (tanto traducidos como orixinais) que se publican en esperanto, así como música e ata filmes. Tamén hai un gran número de xornais, revistas e emisoras de radio que transmiten en esperanto.
Internet deulle un novo pulo á lingua, os esperantófonos teñen acceso a foros de discusión, publicacións en liña, blogs, cancións, vídeos que son accesibles tamén á poboación sen coñecemento da lingua. Así, tamén hai moitas organizacións especializadas ou de temática xeral que usan este idioma como lingua de traballo
O esperanto é o que ten máis éxito de todos os idiomas planificados ata o día de hoxe. A finais de 2003, a Universala Esperanto-Asocio (Asociación Universal de Esperanto) tiña 16.978 membros en 111 países do mundo, e o Universala Kongreso (Congreso Universal de Esperanto) usualmente reúne de dous mil a catro mil esperantistas cada ano.
Actualmente, existen institucións internacionais, como a Akademio de Esperanto e a Universala Esperanto-Asocio, que se ocupan da promoción e protección da cultura esperantista.
Galiza
right|miniatura|Peche do 32º Congreso Español de Esperanto. Vigo o 20-25 de xullo de 1972. En Galiza, a principios do século XX, había asociacións esperantistas nas cidades da Coruña, Betanzos, Santiago de Compostela, Mondoñedo, Vilalba, Foz, Lugo e Vigo; na actualidade só existe unha asociación galega, a Galega Esperanto-Asocio. Da literatura galega foron traducidas integramente ao esperanto Retrincos, de Castelao, traducida por Fernando de Diego ; Memorias dun neno labrego de Xosé Neira Vilas, A ferida, de Begoña Paz , e Vento ferido, de Carlos Casares , traducidas por Suso Moinhos.
Nadia: The Secret of Blue Water (videoxogo)
Nadia: The Secret of Blue Water (ふしぎの海のナディア) é un videoxogo multiplataforma estreado exclisivamente no Xapón entre 1991 e 1993. Está baseado na serie de anime Nadia: The Secret of Blue Water.
Esperanto
Vogais
O esperanto ten cinco vogais. A lingua non fai distinción na lonxitude das vogais e tampouco existen vogais nasalizadas.
Hai seis ditongos decrecentes : uj, oj, ej, aj, aŭ, eŭ.
Con só cinco vogais, tolérase un alto grao de variación. Por exemplo, vai dende  (e pechado galego) ata  (e aberto galego); estas diferenzas case sempre dependen da lingua nai do falante. Aínda que non é contemplado na norma da lingua, algúns falantes articulan un paro glotal [ʔ] entre vogais adxacentes, especialmente se as vogais son as mesmas, como en heroo (heroe) e praavo (bisavó).
Fonoloxía do esperanto
O esperanto ten 5 vogais e 23 consoantes, dúas das cales son semivogais. Non ten tons. Ao igual ca no náhuatl ou o polaco o acento tónico sempre cae na penúltima sílaba, a menos que a vogal final o sexa elidida, o cal adoita acontecer na poesía. Por exemplo, familio (familia) é, pero famili’ é.
Gramática
miniatura|200px|A lingua internacional, coñecido como "O primeiro libro", editado en ruso (1887)
A gramática do esperanto baséase nas coñecidas como 16 regras do esperanto que non teñen excepcións e o seu alfabeto é fonético (a cada son corresponde unha soa letra e viceversa). Posúe unha estrutura moi regular (as mesmas terminacións de palabras para as mesmas partes do discurso, por exemplo, -o para substantivos e -a para adxectivos). O seu carácter aglutinante permite construír de forma sistemática palabras combinando raíces, prefixos e sufixos. Isto implica que, a partir dun número relativamente pequeno de raíces, pódense expresar todos os conceptos posibles, o que acelera a aprendizaxe debida ao reducido vocabulario para memorizar.
Morfoloxía
Ao ser unha lingua artificial, o esperanto non está xenealoxicamente relacionado co idioma dalgún grupo étnico.
Podería ser descrito como "un idioma cuxo léxico é eminentemente latino. Dende un punto de vista morfolóxico, é predominantemente aglutinante, ao punto de ter un carácter un pouco illante". A fonoloxía, gramática, vocabulario e semántica están esencialmente baseadas en linguas indoeuropeas occidentais. A escolma fonémica é eslava, malia ser principalmente románico case todo o vocabulario, cunha achega menor por parte das linguas xermánicas. Os trazos pragmáticos, entre outros, non foron definidos nos documentos orixinais de Zamenhof.
Tipoloxicamente falando, o esperanto é un idioma preposicional e a súa orde por omisión é Suxeito Verbo Obxecto e Adxectivo - Substantivo, aínda que tecnicamente calquera orde é posible grazas aos morfemas que sinalan a función gramatical de cada palabra. Pódense crear novas palabras mediante o uso de afixos:
ĝoja 'contento' - malĝoja 'triste' herbo 'herba' - herbejo 'prado' koko 'galo' - kokido 'pito'
Case a totalidade dos afixos poden ser usados tamén como morfemas con valor léxico. Seguindo os exemplos anteriores:
mala 'contrario, -a'; male - 'pola contra'; la malo - 'o contrario' ejo - 'lugar' ido - descendente, fillo; idaro - descendencia, prole
Desta forma, hai palabras formadas totalmente por afixos, como a xa mencionada idaro, ou aliĝi 'inscribirse', 'anotarse'; ilarujo 'caixa das ferramentas' etc.
Pode ser interesante comparar os sistemas de derivación regular mediante afixos do esperanto cos doutras linguas aglutinantes, como o xaponés:
Léxico
miniatura|Abecedario do esperanto nunha escola infantil de [[Mazara del Vallo, Sicilia]] O vocabulario do Esperanto provén de moitas linguas. Algunhas palabras novas teñen a súa orixe en idiomas non indoeuropeos, coma o xaponés, por ser consideradas internacionais. Con todo, a gran maioría do vocabulario do esperanto procede das linguas romances (principalmente o latín, o italiano e o francés), o alemán e mailo inglés.
Criterios para a escolla do vocabulario
Os días da semana están tomados do francés (dimanĉo, lundo, mardo,...), moitos nomes de partes do corpo do latín (hepato, okulo, brako, koro, reno,...), as unidades de tempo do alemán (jaro, monato, tago,...), os nomes de animais e vexetais, en ocasións, dos nomes científicos en latín (fenikoptero, urso, fringilo), aínda que abundan os procedentes das linguas nacionais (muŝo, kokcinelo, hundo, fiŝo).
Pódese inferir o significado de moitas palabras pola súa semellanza con outros idiomas (moito máis detallado no libro Etimologia vortaro de Esperanto, "Dicionario etimolóxico do esperanto", de Ebbe Vilborg)
Ademais, Zamenhof creou coidadosamente unha pequena base de palabras radicais e afixos, a partir da cal é posible formar unha cantidade moito maior de palabras. Grazas a isto, pódese adquirir un alto nivel comunicativo tendo aprendido unha cantidade relativamente pequena de palabras (entre 500 e 2.000 palabras e afixos).
Cultura
miniatura|A novelista [[Croacia|croata Spomenka Štimec]] A cultura en esperanto ten tantos anos como ten a lingua. Unha das súas manifestacións máis destacables é a existencia dunha literatura propia, que comeza ao mesmo tempo que en Galiza se desenvolve o Rexurdimento e que chega até hoxe. Destacan, na primeira metade do s. XX, a escola de Budapest, con poetas como Kálmán Kalocsay e Lajos Tárkony; despois das guerras mundiais, a escola escocesa, con William Auld (que foi candidato ao premio Nobel durante varios anos) e Marjorie Boulton, e a xaponesa, con Miyamoto Masao; a partir dos anos 90 desenvolve a súa actividade literaria a escola ibérica, con Jorge Camacho, Miguel Fernández, Miguel Gutiérrez Adúriz (Liven Dek) ou Gonçalo Neves. Alén desta última, no panorama actual cómpre mencionar tamén os escritores Mao Zifu (chinés), Sten Johansson (sueco), Anna Löwenstein (inglesa), Spomenka Štimec (croata), Nicola Ruggiero (italiano), Mikaelo Bronŝtejn (ruso) etc.
left|miniatura|Barbara Pietrzak, locutora da Radio Polaca na Rede As emisións internacionais de radio teñen unha grande importancia na cultura esperantista desde os inicios do século XX. Actualmente emiten en esperanto a Radio Internacional da China (con programas diarios dunha hora), Radio Habana Cuba e Radio Vaticana. As emisións da Radio Polonia foron anuladas en 2011 polo goberno do país, pero desde entón o equipo continúa a emitir, en internet e coa mesma profesionalidade, tres programas semanais de media hora de duración. No pasado houbo outras emisións internacionais en esperanto, como a Radio Suíza Internacional, Radio Corea, Radio Zagreb, Radio Austria Internacional, Radio Estonia, Radio Roma, Radio Río de Xaneiro ou Radio Moscova. Algunhas delas desapareceron ao deixar de existir o bloque comunista. A chegada dos podcasts facilitou o xurdimento de novas radios, como Varsovia Vento. A aplicación Muzaiko permite escoitar varias emisoras en esperanto en dispositivos móbiles.
right|miniatura|Os cantantes Ĵomart kaj Nataŝa ([[Uzbekistán/Suecia)]] A música é outro elemento destacable da cultura en esperanto. Algúns dos grupos e solistas actuais abranguen estilos moi diversos, como Kajto e Kapriol', que teñen musicado algúns poetas esperantistas cun estilo próximo ao folk, o cantante Martin Wiese (antigo compoñente dos grupos Persone e Amplifiki, Ĵomart kaj Nataŝa (de Uzbekistán, actualmente vivindo en Suecia), a polaca Suzana Kornicka, Asorti, JoMo, o conxunto brasileiro de rock BaRok', o grupo cubano Amindaj, os cataláns de Kaj Tiel Plu, Konga Espero (música do Congo) etc.
miniatura|O director polaco Roman Dobrzyński Sen apoio oficial, as producións cinematográficas en esperanto son moi escasas. Cabe destacar o filme Angoroj (Angustias, Jacques-Louis Mahé, 1964), os documentais de Roman Dobrzyński ou os feitos pola cooperativa Literatura Foiro. Téñense dobrado algúns filmes ao esperanto, como os húngaros En Eŭropo ie... (Nalgures en Europa, de Géza Radványi, 1947, dobrado en 1987) ou Mefisto (de István Szabó, 1981, dobrado en 1988).
miniatura|A actriz croata Vida Jerman no [[Congreso Universal de Esperanto en Gotemburgo, 2003]] O teatro ve limitada as súas posibilidades pola itinerancia dos grupos, que actúan en festivais e congresos. Isto condiciona, por exemplo, a escenografía, que ha ser transportable e lixeira, e tamén as procedencias dos compoñentes, que para ensaiaren deben preferentemente pertencer a unha mesma cidade ou rexión. Por esta última razón non son raros os actores que frecuentemente optan por monólogos, como as actrices profesionais Vida Jerman (1939-2011), Jadwiga Gibczyńska (1924-2012) ou o actor e cantante Georgo Handzlik. O proxecto da compañía Studio P en Toruń, Polonia, dirixido por Lucyna Sowińska, presenta o interese de seguir os pasos do teatro pobre de Jerzy Grotowski. O grupo Bulgara Esperanto-Teatro, fundado en 1957 e actualmente inactivo, deixou interesantes espectáculos levados a cabo por actores profesionais como Belka Beleva (1927-2012). No seo da comunidade esperantófona naceu o PIF (Pupteatra Internacia Festivalo, Festival Internacional de Teatro de Monicreques), que cada verán desde 1968 reúne en Zagreb espectáculos de compañías dos cinco continentes, dos cales algúns son en esperanto.
Oficialidade
O esperanto non ten status oficial en ningún país; pódese estudar como materia nuns poucos centros oficiais de ensino de todo o mundo.
Durante os anos 80 e até o curso 1991-92 ensinouse esperanto no Instituto de Idiomas da Universidade de Santiago de Compostela. Desde 2018 é posible estudalo no Centro de Idiomas da UNED. left|miniatura|Facultade de filoloxía moderna da Universidade Adam Mickiewicz Na Universidade Adam Mickiewicz de Poznań, Polonia, existe o curso de posgraduación Estudos de interlingüística, con duración de tres anos lectivos e con 120 ECTS. As aulas son enteiramente en esperanto, o profesorado e alumnado son internacionais, e os contidos equivalen aos dunha filoloxía do esperanto.
A Universidade Eötvös Loránd (ELTE) de Budapest, Hungría, a través do seu centro de linguas ELTE Origó Nyelvi Centrum, realiza exames de esperanto dos niveis B1, B2 e C1 (segundo o MCER), aprobados pola ALTE en 2008. Mediante un acordo coa Asociación Universal de Esperanto (UEA), ditos exames son feitos, ademais de en Hungría, en varios lugares do mundo escollidos pola UEA e aprobados pola ELTE.
Houbo plans de establecer a comezos do século XX o primeiro Estado esperantista en Moresnet, e na efémera illa artificial-estado de Illa das Rosas (en esperanto: Respubliko de la Insulo de la Rozoj) usouse o esperanto como idioma oficial en 1968. Na China, durante a revolución Xinhai de 1911, houbo grupos que consideraron a idea de declarar o esperanto idioma oficial, pero máis tarde esta medida refugouse por insostible.
A Asociación Universal de Esperanto ten relacións oficiais coas Nacións Unidas e a Unesco.
Persecución política
Moitos réximes perseguiron e prohibiron o esperanto durante o século XX.
Videoxogos de Star Wars
Os Videoxogos de Star Wars son moi numerosos xa dende a aparición das primeiras videoconsolas.
Esperanto
Persecución política
Adolf Hitler citou no seu libro Mein Kampf o esperanto coma unha lingua que podería ser empregada para a dominación do mundo por unha conspiración xudía internacional. Como resultado desa animadversión, produciuse a persecución dos esperantistas durante o Holocausto.
Stalin denunciou o esperanto como "lingua de espías" producíndose execucións de esperantistas na Unión Soviética. Durante as purgas estalinistas, a partir do 1937, moitos esperantistas da URSS foron executados ou enviados aos gulags.
Durante a Guerra Civil española morreron moitos esperantistas en ambos os lados, principalmente no bando republicano. Nas Brigadas Internacionais había esperantistas procedentes doutros países. Despois da guerra, a cadea, o medo ás persecucións, o exilio de moitos falantes, ou as necesidades materiais, fixeron que o esperanto quedase reducido á esfera privada durante unha década. Só pouco a pouco se foi reorganizando o movemento esperantista. No entanto, os incidentes contra as asociacións e os falantes da lingua, levados a cabo por parte de grupos ou autoridades sucedéronse aínda durante varios anos despois.
McQuade, lobo solitario
McQuade, lobo solitario (en Lone Wolf McQuade) é un filme estadounidense dirixido por Steve Carver que foi estreado en 1983. Está protagonizado por Chuck Norris e David Carradine. Estreouse en galego na TVG o 12 de abril de 2008.
Vincibil
Vincibil foi un bispo galego da diocese de Iria que asistiu ao Concilio VIII de Toledo, no ano 653.
Jacobo Otero Goday
Traxectoria
Foi o décimo fillo de Francisco Otero Moraña. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde do Grove de 1913 a 1921. Na Segunda República foi presidente do Partido Republicano Gallego do Grove e despois pasou a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido a principios de agosto. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foille conmutada a pena pola de cadea perpetua. Estivo preso en San Simón e logo foi trasladado á Prisión de San Cristóbal (Pamplona). Recuperou a liberdade vixiada a principios dos anos corenta e volveu exercer como médico no Grove, dedicando parte do seu patrimonio a satisfacer as multas e sancións impostas pola ditadura. Era tío de Jacobo Barral Otero, que foi alcalde do Grove en 1936.
Recoñecementos
O pobo do Grove erixiu por subscrición popular en 1962 un monumento á súa memoria, obra de Alfonso Vilar Lamelas.
Samuel de Iria
Samuel foi un bispo galego da diocese de Iria que asistiu ao Concilio IV de Toledo, no ano 633.
Busto (homónimos)
Un busto pode ser:
O Sino
O topónimo O Sino pode referirse a varios lugares de Galicia:
Leoncio Virgós Guillén
Leoncio Virgós Guillén, nado en Velilla de Ebro (Provincia de Zaragoza) o 20 de febreiro de 1882 e finado en Buenos Aires o 2 de novembro de 1938, foi un farmacéutico, médico e político galego.
Traxectoria
Foi militante do Partido Socialista e presidente da Federación de Entidades Socialistas Obreras, Agrarias y Marineras de la Comarca de Santiago (1931). Na trastenda da súa farmacia celebrábanse a miúdo reunións de socialistas composteláns. Ao comezo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e permaneceu agochado ata que conseguiu embarcar, vía Vigo, para exiliarse na Arxentina. Alí gañou unha praza na policía militar e permitíronlle ter unha caixa de urxencias. Foi destinado finalmente a Los Menucos (Wieman) na Patagonia onde tamén exerceu como médico. Morreu a causa dunha pneumonía en Buenos Aires o 2 de novembro de 1938. Sufriu represión económica post-mortem por parte do Tribunal de Responsabilidades Políticas.
Vida persoal
Casou con Amelia Pintos Reyno en 1902, e foi pai de Fernando e Tirso Virgós Pintos.
Fontsanta-Fatjó
250px|miniatura|Museo das Augas Fontsanta-Fatjó é un barrio da cidade de Cornellà de Llobregat, na provincia de Barcelona. Nel atópanse, entre outros lugares de interese, o parque da Infanta, o Museo das Augas, Citilab, a Masia Can Fatjó, o campo de fútbol Fontsanta-Fatjó, a Casa Camprubí, o CEIP Suris e a escola El Cel Blau.
Donna Haraway
Donna Haraway, nada en Denver (Colorado) o 6 de setembro de 1944, é unha filósofa feminista, neomarxista e posmoderna.
Traxectoria
O seu pai era un xornalista deportivo de The Denver Post e a súa nai, de orixe irlandesa, morreu cando ela tiña 16 anos. Haraway asistiu á escola secundaria de St. Academia de María en Denver. Despois da escola secundaria trasladouse a París e estudou filosofía e teoloxía na Fundación de Teilhard de Chardin cunha bolsa Fulbright. Despois fixo unha tripla de zooloxía, filosofía e literatura na Universidade de Colorado. Completou o seu doutoramento en bioloxía na Universidade de Yale en 1970 escribindo unha tese sobre o uso da metáfora na formación dos experimentos na bioloxía experimental titulado Crystals, Fabrics, and Fields: Metaphors of Organicism in Twentieth-Century Developmental Biology. Haraway foi destinataria dun número de bolsas que atribuíu á guerra fría e á hexemonía estadounidense da posguerra dicindo que «a xente coma min converteuse nos recursos nacionais nos esforzos nacionais de ciencias. Polo tanto, non había diñeiro para a educación das nenas católicas e incluso cerebros irlandeses»
O primeiro traballo de Haraway despois de presentar a súa tese de doutoramento desenvolveuse na Universidade de Hawai de 1970 a 1974, onde explicou bioloxía e historia da ciencia. Máis tarde ensinou no Departamento de Historia da Ciencia na Johns Hopkins University ata ser contratada, en 1980, pola Universidade de California en Santa Cruz como un dos membros fundadores do seu programa sobre Historia da Conciencia. Durante a súa estancia alí publicou Primate Visions: Gender, Race and Nature in the World of Modern Science (1989), a súa obra máis famosa e difundida despois de Simians, Cyborgs and Women: Ther Reinvention of Nature (1991). Segundo as súas propias palabras, a maioría das recensións consideraron que esta obra se ocupaba esencialmente do xénero e da ciencia, pero, engade Haraway, «Para min o libro, trata esencialmente de raza, de xeración, das acción dos simios, e das ciencias dos primates, como tamén de moitas outras cousas». O impacto de Primate Visions e de Simians, Cyborgs and Women non poderá ser nunca sobreestimado, e non só polo inxente número de veces que estas dúas obras se viron citadas, senón porque unha e outra transformaron a relación da muller co teorizar e interpretar propios da ciencia, en particular o ámbito da bioloxía e da antropoloxía.
O cyborg
Segundo Haraway, o sistema existente (político, social, económico ou cultural) non está sustentado por verdades esenciais descubertas pola ciencia, senón polas historias que a ciencia nos conta ou constrúe sobre ela mesma e o mundo, como tamén polas que corren no seo da orde política, lendas que a miúdo serven para perpetuar as desigualdades do sistema. Segundo Haraway, a palabra «cyborg» provén do ámbito da ciencia ficción, non inicialmente do desenvolvemento da ciencia, aínda que eventualmente a ciencia puidera inventar logo unha entidade similar. Cyborg é o caso paradigmático da «confusión de fronteiras» -e por tanto de fronteiras en tanto que construídas- que é característica de todos os intentos de manter separados campos que son opostos. Como o manifesto de Haraway di: «todos nós somos cyborgs», tanto a máquina como o organismo. E incluso máis: «O cyborg é a nosa ontoloxía, el danos a nosa política». Tamén é máis feminino que masculino e por iso pode ser a base dunha nova relación feminista coa tecnoloxía.
Cyborg feminista
No seu ensaio actualizado Un Manifesto Cyborg: Ciencia, Tecnoloxía e Feminismo Socialista no século XX e no seu libro Simians, Cyborgs and Women: The Reinvention of Nature (1991), Haraway usa a metáfora do cyborg para explicar como as contradicións fundamentais da teoría feminista e da identidade deben ser unidos, en vez de resolver, de forma similar a fusión da máquina e do organismo en cyborgs. Un Manifesto Cyborg é tamén unha importante crítica feminista do capitalismo.
A idea do cyborg deconstrúe binarios de control e a falta de control sobre o corpo, obxecto, suxeito, natureza e cultura, de maneira que son útiles no pensamento feminista posmoderno. Haraway usa a metáfora da identidade cyborg para expoñer maneiras nas que as cousas consideradas naturais, como os corpos humanos, non o son, senón que son construídos polas nosas ideas acerca deles. Isto ten especial relevancia para o feminismo, xa que Haraway cre que as mulleres son a miúdo descritas e tratadas de maneira que as reducen aos corpos. Balsamo e as ideas de Haraway é tamén un compoñente importante das críticas do feminismo esencialista e o esencialismo, xa que subverte a idea de naturalidade e de artificialidade, o cyborg é un ser híbrido.
Pablo Sarabia
Pablo Sarabia García, nado en Madrid o 11 de maio de 1992, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Sevilla FC.
Ten un gran manexo de balón coa súa perna esquerda. Trátase dun xogador rápido no un contra un, con gran disparo desde diferentes distancias con ambas pernas.
STS-34
Características
STS-34, con cinco astronautas a bordo (o comandante Donald E. Williams, o piloto Michael J. McCulley e os especialistas de misión Franklin R. Chang-Diaz, Shannon W. Lucid e Ellen S. Baker), foi lanzada para poñer en órbita a sonda Galileo con destino a Xúpiter. A tripulación tamén realizou varios experimentos de observación terrestre, de materiais e biolóxicos a bordo, entre eles o SSBUV para o estudo da luz ultravioleta dispersada pola atmosfera terrestre, un experimento de morfoloxía de polímeros, o experimento MLE para o estudo dos raios e o experimento AMOS.
Pablo Sarabia
Traxectoria
Sarabia xogou na Escola de Fútbol Madrid Oeste Boadilla, en Boadilla del Monte (Madrid), onde se formou para dar o salto a canteira madridista na categoría infantil en 2004.
STS-34
Características
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 23 de outubro de 1989.
Pablo Sarabia
Traxectoria
Empezou a tempada 2008/09 no xuvenil A das categorías inferiores do Real Madrid, xogando de vez en cando no Real Madrid C. O 3 de xaneiro de 2010 debutou co Real Madrid Castilla contra o Alcorcón, substituíndo a Samuel no minuto 58 de partido. No seu terceiro partido no Castilla, o primeiro no estadio Alfredo Di Stéfano, foi titular e marcou o segundo gol que axudaría a conseguir a vitoria do Castilla sobre o Racing B. Ademais deu o pase do terceiro gol madridista nun lanzamento de esquina, quedando así demostrada a súa capacidade para meter goles e tamén para dalos.
En setembro de 2010 rumoreábase a venda de Sarabia ao equipo portugués Sporting de Braga no mercado invernal por 3 millóns de euros, aínda que non se produciu o traspaso.
O 8 de decembro de 2010 debutou co Real Madrid en Liga de Campións, no encontro Real Madrid 4-0 Auxerre, substituíndo a Cristiano Ronaldo a falta de 20 minutos para o final do partido.
Radio y Televisión de Andalucía
miniatura|dereita|250px|Sede da RTVA en [[provincia de Córdoba|Córdoba.]] A Radio y Televisión de Andalucía (RTVA) é un ente público de comunicacións de carácter autonómico de Andalucía. Materializado en 1988 coa posta en marcha de Canal Sur Radio. Un ano despois, o 28 de febreiro de 1989, facéndose coincidir co día de Andalucía, comezan as emisións de Canal Sur e posteriormente Canal 2 Andalucía (actualmente chamado Canal Sur 2). Ademais de Canal Sur Radio posúe outras emisoras radiofónicas como Radio Andalucía Información cunha programación de noticias ininterrompida e Canal Fiesta Radio, orientado cara á mocidade. Conta ademais cun sistema de Teletexto difundido nas súas tres canles de televisión desde febreiro de 1997.
En 1998 crea a Fundación Audiovisual de Andalucía co fin de promover a industria audiovisual da autonomía. É membro da FORTA.
Zuñeda
Zuñeda é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2012).
Cencasas, Vilariño, Vilasantar
Cencasas é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
O Campo do Mouro, Mouriscados, Mondariz
O Campo do Mouro é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz. Tiña 58 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 24 homes e 34 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 63 habitantes.
Este lugar é o núcleo urbano da parroquia e nel sitúanse a igrexa, un torreiro da festa, un peto de ánimas e dúas fontes. Moi preto, no calvario que esta ó lado do torreiro hai dous cruceiros de pedra do país. Tamén esta en fase de construción a Casa da Cultura.
Quilómetro
Un quilómetro (escrito con q na súa forma plena, pero abreviado km por convención internacional) é unha unidade de medida derivada do metro, e equivale a mil (1.000) metros.
O seu símbolo é km no Sistema Internacional. Nótese que se escribe con minúscula e sen punto, a non ser que coincida no fin dunha frase.
O vocábulo está constituído polo prefixo quilo (k), que en grego antigo significaba "mil", e metro, que significaba "medir".
É unha unidade de medida derivada das dimensións da terra e recoñecida polo sistema internacional de unidades que define o patrón de metro. Algúns países, como os EUA, aínda non o adoptaron, preferindo usar outras unidades, como a milla terrestre, que corresponde a 1,60934 km.
Como unidade derivada, úsase o km/h para medir a velocidade.
Señorío de Meirás
O señorío de Meirás é un título nobiliario español creado, con carácter persoal, o 26 de novembro de 1975 con Grandeza de España polo rei Xoán Carlos I de España a favor de María del Carmen Polo y Martínez-Valdés.
A súa única titular ía ser Carmen Polo, viúva do ditador Francisco Franco. Cando esta faleceu o 6 de febreiro de 1988, o título desaparecu. Porén, meses máis tarde, o título foi reclamado por Francisco Franco Martínez-Bordiú, neto da anterior titular, e ao non reclamalo ninguén da familia que tivese máis dereito ao título ca el, un mes máis tarde o rei asinou un decreto para que o neto máis vello de Franco fose novo titular do señorío de Meirás.
Denominación
miniatura|Fachada principal do Pazo de Meirás O nome provén do Pazo de Meirás, que a familia Franco gozou como residencia privada ata o 10 de decembro de 2020.
Barra inversa
A barra inversa ou barra invertida (\) é un signo tipográfico auxiliar consistente nunha raia oblicua. Corresponde á versión reflectida da barra diagonal, polo que tamén se coñece como antibarra.
Usos
Utilízase principalmente en Informática, especialmente en linguaxes de programación. Tamén se usa para indicar o lugar onde se atopa un documento ou o camiño para chegar a el.
O escaravello de ouro
O escarabello[sic] de ouro e outros contos foi incluído co número 8 na Colección Xabarín de Edicións Xerais de Galicia, en 1985, con introdución, tradución e notas de Alberto Avendaño.
Outra tradución ó galego, por Susana Rodríguez Barcia, foi publicada por Edicións do Cumio no ano 2009.
Goiás Esporte Clube
O Goiás Esporte Clube é un club de fútbol brasileiro da cidade de Goiânia, en Goiás. Foi fundado en 1943 e compite no Campionato Goiano (liga do estado de Goiás) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Chang Myon
Chang Myon, nado o 28 de agosto de 1899 e finado o 4 de xuño de 1966, foi un educador, diplomático e político surcoreano. Foi vicepresidente de Corea do Sur durante uns meses en 1960 e primeiro ministro entre 1950 e 1952 e de novo de 1960 a 1961.
Lambda
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra lambda. Nome da décimo primeira letra do alfabeto grego (λάμβδα); equivale ao /l/. Minúscula λ, maiúscula Λ. Adoita transcribirse como l. Provén da letra do alfabeto fenicio lāmed. Como signo numérico representaba o trinta. En maiúscula serve tamén para designar o décimo primeiro canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo primeiro da Odisea.
A letra λ é usada como símbolo para:
Furco
O topónimo galego Furco pode referirse a:
André de Iria
André é o primeiro bispo da diocese de Iria documentado ata agora, que asistiu ao Primeiro Concilio de Braga no ano 561, ao de Lugo (569) e ao Segundo de Braga (572).
Crespos, Mouriscados, Mondariz
Crespos é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz. Tiña 80 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 42 homes e 38 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 89 habitantes.
Dirk Wears White Sox
Dirk Wears White Sox é o álbum de estrea da banda inglesa de new wave Adam and the Ants, publicado o 30 de outubro de 1979 a través do selo Do It Records.
Brazo
miniatura|254px|Brazo humano masculino. Na anatomía humana, o brazo é o segundo segmento do membro superior, entre a cintura escapular (que o fixa ao tronco) e o antebrazo.
Definicións
Na linguaxe popular, o termo brazo úsase como sinónimo da extremidade superior ou membro superior do ser humano.
No entanto, en anatomía, chamase brazo á porción proximal do membro superior, formada polo úmero, que articula, no ombro, coa escápula (ou omoplata) e, no cóbado, coa ulna e o radio, que forman o antebrazo.
Músculos
O brazo posúe catro músculos que se encontran no mesmo compartimento fascial que, no tórax, cobre o deltoide e o pectoral maior:
Dos lados do bíceps existen dúas concavidades, na interna das cales se encontra a arteria braquial e o nervio medio do brazo.
La Gavarra
250px|thumb|Estación de Gavarra do [[metro de Barcelona.]] La Gavarra é un barrio da cidade de Cornellà de Llobregat, na provincia de Barcelona. Limita cos dous polígonos industriais e coa estrada de Esplugues. Nel atópanse, entre outros, o CAP Bellaterra, a Biblioteca Central de Cornellà e o Colexio Sant Antoni Maria Claret.
Molotov (grupo musical)
miniatura|right|260px|A banda na cidade de [[Managua, Nicaragua.]] Molotov é unha banda mexicana de rock, hip hop e rapcore que foi fundada na Cidade de México o 23 de setembro de 1995. Os seus poemas líricos caracterízanse unha mestura de español e inglés, mesturado e cantado por todos os membros do grupo. Moitas das súas cancións, como "Gimme Tha Power" e "Frijolero", son inspiradas na política, con temas como a inmigración de mexicanos aos Estados Unidos. Por veces foron comparados coa banda estadounidense Rage Against the Machine.
Dominicus de Iria
Dominicus ou Domingos foi un bispo galego da diocese de Iria que asistiu ao III Concilio de Toledo, no ano 589.
Stoffel Vandoorne
Stoffel Vandoorne nado o 26 de marzo de 1992 é un piloto de carreiras profesional de Bélxica, que actualmente compite en Fórmula Súper. Tamén é o piloto reserva do equipo McLaren de Fórmula Un, preparado para facer a súa estrea no Gran Premio de Bahrain de 2016, en substitución de Fernando Alonso, que foi descartado da carreira polos médicos da FIA logo dun accidente no Gran Premio de Australia de 2016.
Karting
Nado en Kortrijk, Vandoorne comezou a súa andaina no karting en 1998 aos seis anos, e dez anos máis tarde gañou o Campionato KF2 belga. En 2009 terminou como subcampión na Copa do Mundo CIK-FIA na categoría KF2.
Fórmula Renault
Na tempada 2012 Vandoorne mantívose na Eurocup, pero deixou KTR para unirse a Josef Kaufmann Racing. Gañou o campionato por dez puntos logo dunha dura batalla co Red Bull de Daniil Kvyat. Entre eles gañaron 11 das 14 carreiras e terminaron a máis de 100 puntos de vantaxe sobre o seu rival máis próximo. Vandoorne terminou a tempada con catro vitorias e seis podios no seu haber. Tamén disputou algunha carreira na Northern European Cup, onde gañou cinco das sete carreiras que empezou e terminou no podio nunha sexta carreira.
En 2013, Vandoorne correu na Fórmula Renault 3.5, onde substituíu ao campión de 2012 Robin Frijns en Fortec Motorsport, terminou segundo por detrás do seu compañeiro o novo piloto de McLaren Kevin Magnussen con catro vitorias e 10 podios, incluíndo unha vitoria na súa pista local de Spa-Francorchamps.
GP2 Series
miniatura|right | Vandoorne correndo en Silverstone nunha rolda da GP2 Series de 2014 En xaneiro de 2014, confirmouse que Vandoorne faría a súa estrea na GP2, competindo con ART. Na primeira carreira en Bahrain, Vandoorne conseguiu a súa primeira vitoria da tempada na carreira principal. A isto seguíronlle catro poles consecutivas, tres vitorias máis en Hungaroring, Monza e Yas Marina e seis podios adicionais. Malia ser un novato, terminou segundo por detrás do campión de 2014 Jolyon Palmer.
Fórmula Un
En xaneiro de 2014, foi presentado como terceiro piloto de McLaren F1 tamén como piloto titular nas GP2 Series de ART Grand Prix.
Fórmula Súper
O 12 de febreiro de 2016, anunciouse que Vandoorne correrá na Super Fórmula en 2016. Terminou en cuarto lugar, a clasificación máis alta entre os pilotos de motor Honda, con dúas vitorias e unha pole position no Fuji Speedway en condiciónsde mollado ao longo da carreira.
McLaren (2016-presente)
miniatura| right | Vandoorne no seu debut na F1, pilotando para McLaren no [[Gran Premio de Bahrein de 2016]] miniatura|right|Vandoorne pilotando para McLaren no [[Gran Premio do Reino Unido de 2017]]