cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Antonio Monago
Carreira política
Entre 2000 e 2004 foi Secretario Xeral do PP de Estremadura, de 2004 a 2008 foi Presidente do PP de Badaxoz, e dende o 9 de novembro de 2008 Presidente do PP de Estremadura así como o seu candidato á Asemblea de Estremadura nas eleccións autonómicas de 2011. Malia que o PP foi a lista máis votada na Xunta de Estremadura, non acadou a maioría absoluta, polo que obtivo a presidencia grazas á abstención dos tres deputados de Esquerda Unida, convirténdose así no primeiro presidente de Estremadura do Partido Popular, tras 28 anos de goberno do PSOE.
A Seara, Santo Ourente de Entíns, Outes
A Seara é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Albarona, Barrán, Piñor
Albarona é un lugar da parroquia de Barrán, no concello ourensán de Piñor na comarca do Carballiño. Tiña 32 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 19 eran mulleres.
State of Origin
O State of Origin é unha competición anual de rugby league de Australia, consistente nunha serie de 3 encontros nos que se enfrontan os equipos representativos dos estados de Nova Gales do Sur e Queensland. O torneo naceu en 1980 e representa unha das rivalidades rexionais máis fondas do mundo en calquera disciplina deportiva.
Historia
A NRL é unha das dúas ligas profesionais máis tradicionais e antigas en Australia. A liga naceu en Sydney, e mantívose composta só por equipos da cidade durante décadas. Co tempo foise estendendo por outras cidades de Nova Gales do Sur, mentres que en Queensland existía outra liga menos profesionalizada, pero tamén cun gran nivel. Antes da chegada da primeira franquía profesional da NRL a Queensland, no estado xa existía unha gran crenza de que o nivel do rugby league de Queensland podía ser superior ó de Nova Gales do Sur. De feito, moitos xogadores de Queensland tiñan participado na NRL en equipos de Sydney cun grande éxito.
Palmarés
<div class="NavFrame" style="float:right; background:#0000EE; border:1px solid #999; padding:4px; margin:0.5em 0 0 1em; width:310px;"> Táboa de gañadores Queensland gañou 8 das 10 primeiras edicións, Nova Gales do Sur fíxose con 10 das seguintes 16, e Queensland acadou 6 títulos seguidos entre 2006 e 2011. Antes da disputa da edición 2012, Queensland ten no seu palmarés 18 triunfos, por 14 de Nova Gales do Sur.
Vivar del Cid
Monumentos
250px|miniatura|Igrexa de San Miguel
Vepsia
miniatura|dereita|200px|[[Bandeira de Vepsia]]
Chámase Vepsia (en vepsio: Vepsänma) á área na que habita o pobo vepsio. O territorio actual onde habitan os vepsios está entre os lagos Ladoga, Äänisjärv e Valgjärv, onde viven en tres grupos separados. O primeiro, os Äänis- ou grupo do norte está situado en Carelia, preto de Äänisjärv, ao sur de Petroskoi. Estes chámanse así mesmo lüdinik ou lüdilainen. Os vepsios centrais, o grupo máis numeroso, viven na rexión de San Petersburgo da Federación Rusa, no río Oyat. Os vepsios do sur viven na parte máis oriental da rexión de San Petersburgo, no extremo noroccidental da provincia de Vologda, no río Leedjõgi. Os vepsios centrais e do sur teñen contacto infrecuente, e os vepsios do norte están separados deles polo río Süväri e por asentamentos rusos interpostos.
A división xeográfica e administrativa é a razón pola cal tan só uns poucos vepsios (o 0.7 % deles) teñen algunha idea do número e localización dos seus compatriotas. Dende 1928, algúns vapsios do sur, tentando escapar da colectivización, emigrasen á Siberia, onde viven nun pobo na rexión de Kemerovo (85 familias en total). Hai tamén outros grupos de vepsios dispersos polos países da extinta Unión Soviética, sendo Ucraína o país no que máis vepsios habitan, logo de Rusia.
Koufonisi
Koufonisi ou Koufonisia (grego: Κουφονήσι) é unha illa e unha comunidade das Cícladas que consta de tres illas principais.
Historia
Hai dúas versións sobre a orixe do nome da illa. Segundo a primeira, Koufonisi era o nome antigo da brecha que hai entre Koufonisi e Glaronisi. De feito, o nome completo era "Koufos Limin", que significa porto de sotavento, onde os barcos poden ancorar. Segundo outra versión, este nome foi elixido polo gran número de covas nas rocas e os sedimentos que se atopan na illa.
Segundo os achados arqueolóxicos, Koufonisi estaban habitadas desde tempos prehistóricos. As escavacións en Epano Mili sacaron á luz importantes achados que se remontan aos primeiros anos do Cicládico. As escavacións na costa oriental descubriron restos de tempos helenísticos e Romanos.
No curso da historia, Koufonisi seguiu o destino do resto das illas Cícladas. Foron dominados polos venecianos e os turcos, que, na maior parte do século XVII, loitaron polo goberno do mar Exeo. Os residentes de Koufonisi, xa sexa porque o necesitaban ou porque querían, a miúdo unían as súas forzas cos habitantes de Mani ou con outros piratas, que utilizaban a canle entre Pano e Kato Koufonisi como un refuxio seguro. Koufonisi, xunto co resto das illas Cícladas, incorporouse ao estado grego en 1830.
Durante a Ocupación (1941-1945), os residentes das illas enfrontáronse a tempos difíciles. No período de posguerra, a illa tiña 1.000 habitantes. Con todo, moitos deles emigraron a Atenas co fin de atopar un traballo e moitos homes abandonaron as illas para traballar como grumetes. Os residentes íanse ás outras illas gregas e a terra firme en pequenas embarcacións (calcos) e nun buque que ía a Heraclia cada oito días. Durante eses anos, só había un médico nas Pequenas Cícladas e cando o tempo era malo, non podía viaxar a Koufonisi.
Xeografía
Koufonisi consta de tres illas principais, Kato (Abaixo) e Pano (Arriba) Koufonisi, e Keros, que pertencen ao complexo das pequenas Cícladas de Oriente. Xeograficamente, sitúase no lado sueste de Naxos e no lado oeste de Amorgos. A deshabitada Keros é un lugar arqueolóxico protexido no que un gran número de antigas obras de arte cicládico escaváronse no século 20.
Kato (inferior) Koufonisi
Kato Koufonisi está situado xunto a Pano Koufonisi, Shoinousa e Keros. Ten unha superficie de 4´3 km² e está case deshabitada, xa que só hai unhas poucas casas rurais. A imaxe máis característica da illa é a pequena igrexa de Panagia que se constrúe no peirao, na parte superior das ruínas antigas. Só os barcos pesqueiros e turísticos ancoran no seu pequeno e pintoresco porto.
Pano Koufonisi ou Koufonisi
Pano Koufonisi é a illa máis pequena e máis densamente poboada do arquipélago das Cícladas. Ten unha superficie de 3´5 km² e 366 residentes. A ocupación principal dos aldeáns é a pesca. En comparación coa súa poboación, ten unha das frotas pesqueiras máis grandes de Grecia. O muíño de vento branco no lado leste do porto acolle aos visitantes cando chegan á illa. O asentamento de Chora na costa suroeste de Koufonisi é un exemplo característico da arquitectura das Cícladas. As súas praias de area conforman imaxe da illa. Koufonisi só se desenvolveu nos últimos dez anos, no que respecta ao turismo, polo que a beleza natural e a súa cor tradicional mantívose sen perder intensidade.
Cultura
dereita|miniatura|Pori. dereita|miniatura|A Praia de Pori.
Turismo
Hai moitos lugares de interese que deben visitarse durante a súa estancia en Koufonisi, como o novo porto, os muíños de vento e as igrexas de Agios Georgios, Agios Nikolaos e Profitis Ilias. Os pescadores nas súas pequenas embarcacións (calcos) son un cadro característico da illa. Ver Keros as noites de lúa chea co luar son unha experiencia única para os visitantes. Segundo os residentes de Koufonisi, o contorno da illa deserta na noite parécese a unha figura feminina, prostrada. De acordo coa mesma descrición, a primeira lúa chea (no 21 de xuño) parece a da vaxina dunha figura feminina. A igrexa da Virxe María é un dos monumentos máis importantes de Koufonisi, mentres que en Keros, á parte dos achados arqueolóxicos, pódese gozar da maxia do amencer.
Arquitectura
A arquitectura das Cícladas é frecuente en Koufonisia. As superficies exteriores das casas e outros edificios están pintadas de branco e azul, co fin de coincidir co azul infinito do mar Exeo e crear un ambiente moderno, pero tamén a maxia. O interior dunha casa típica de Koufonisi consta de tres habitacións: un dormitorio, unha cociña e unha sala de grandes dimensións utilizados como sala de estar. O teito, coñecido como "Steosa" son polo xeral feitos de cana, madeira, terra e unha especie de madeira chamada "kontarida".
Trunfo
200 px|miniatura|As "corenta" nun xogo de [[tute no que trunfan copas.]] Trunfo é o pau que, en certos xogos de baralla, vence os demais por outorgárselle maior valor. Tamén se denomina así cada unha das cartas deste pau.
Rexión de Arusha
miniatura|250px|Localización de Arusha en Tanzania. Arusha é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a República Unida de Tanzania. A súa capital é a cidade de Arusha. Posúe unha superficie de 33.809 km2 e unha poboación de 1.292.973 persoas segundo o censo do 2002.
Distritos
Ten cinco distritos:
Ficheiro:Arusha2.png
Valeixo, Santo Ourente de Entíns, Outes
Valeixo é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Sofiane Feghouli
Sofiane Feghouli, nado en Levallois-Perret (Francia) o 26 de decembro de 1989, é un futbolista profesional alxeriano que xoga de extremo e o seu club actual é o Galatasaray SK. Ademais, é internacional coa selección de Alxeria.
O Valado, Santo Ourente de Entíns, Outes
O Valado é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Vanessa virginiensis
Vanessa virginiensis é unha bolboreta orixinaria de América do Norte.
Cervera de Pisuerga
Cervera de Pisuerga é un concello español da provincia de Palencia, na comunidade de Castela e León.
Localización
O concello atópase a unha distancia de 116 km de Palencia, a capital provincial, e situado na Montaña Palentina, entre 1.000 e 1.200 msnm de altitude.
Acento
Acento pódese referir a:
Autovía
miniatura|dereita|300px|Fotografía dunha autovía, onde se ven os elementos característicos dereita|90px|Sinal de autovía Unha autovía é unha vía de dominio e uso público proxectada e construída fundamentalmente para a circulación de vehículos automóbiles.
Son autovías, en España, as estradas, que non reunindo todos os requisitos das autoestradas, teñen as seguintes características: A diferenza fundamental entre autovía e autoestrada é que esta última está especialmente proxectada, construída e sinalizada para a exclusiva circulación de automóbiles. Para ese efecto, un automóbil é un vehículo motor que circula sen carrís e sen conexión a unha fonte exterior de enerxía, excluíndose de tal cualificación os ciclomotores, coches de discapacitados e os tractores e demais maquinaria agrícola que, polo tanto, teñen prohibido circular polas autoestradas.
A Regueifa Plataforma
A Regueifa Plataforma foi un netlabel galego que funcionou entre os anos 2006 e 2011, volvendo en marzo de 2022 en forma de plataforma de difusión cultural baixo o nome de A Regueifa Plataforma 2.0.
Oblivion (filme de 2013)
Oblivion é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por Joseph Kosinski que foi estreado no 2013. Está baseado na novela gráfica homónima de Joseph Kosinski. O filme foi coescrito, producido e dirixido por Kosinski. Está protagonizado por Tom Cruise. Foi estreado nos Estados Unidos o 19 de abril de 2013.
Sinopse
Ano 2073. Hai máis de 60 anos a Terra foi atacada; gañouse a guerra, pero a metade do planeta quedou destruído, e tódolos seres humanos foron evacuados. Jack Harper (Tom Cruise), un antigo astronauta, é un dos derradeiros homes que a habitan. É un enxeñeiro de drons que participa nunha operación para extraer os recursos vitais do planeta. A súa misión consiste en patrullar diariamente os ceos. Un día, rescata a unha descoñecida dunha nave espacial e vese obrigado a reconsiderar as súas conviccións máis profundas.
Movemento polos Dereitos Civís (MpDC)
O Movemento polos Dereitos Civís (MpDC) é unha asociación galega que busca velar polos dereitos civís da cidadanía, orixinalmente integrada pola CIG-Mocidade, os CAE e os CAF, se ben estas organizacións xa non participan.
Constituíuse no ano 2002 en Santiago de Compostela co obxectivo de chamar a atención sobre as perdas e violacións de dereitos de todo tipo, ademais de incitar a denunciar estes feitos para combater a impunidade, especialmente das administracións.
Entre outras actividades, con carácter anual, desde 2003 (no ano 2002 non se imprimiu) edita un boletín analizando a situación dos dereitos civís en Galiza.
A Escusalla, Pontedeva, Pontedeva
A Escusalla é un lugar da parroquia de Pontedeva, no concello ourensán de Pontedeva na comarca da Terra de Celanova. Non tiña habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
O conto da princesa Kaguya
O conto da princesa Kaguya (かぐや姫の物語) é un filme de animación xaponesa producido por Studio Ghibli que foi estreado no 2013. Co-escrito e dirixido por Isao Takahata, o filme conta coas voces de dobraxe de Aki Asakura, Kengo Kora, Takeo Chii, Nobuko Miyamoto, Atsuko Takahata, Tomoko Tabata, Tatekawa Shinosuke, Takaya Kamikawa, Hikaru Ijūin, Ryudo Uzaki, Nakamura Shichinosuke II, Isao Hashizume e Tamaki Kojo, e está baseado na historia O conto do cortador de bambú. É o quinto filme de Takahata para Studio Ghibli. Foi estreado o 23 de novembro de 2013. O filme foi aclamado pola crítica e foi nomeado ó Oscar ó mellor filme de animación na 87ª edición dos premios.
Aceno
miniatura|240px|Alumnos pedindo permiso para falar por medio de acenos. Un aceno ou xesto é unha forma de comunicación non verbal feito cunha parte do corpo, pódese usar para substituír ou complementa-la comunicación verbal.
Os acenos xogan un papel fundamental en moitos aspectos da vida humana e tamén son importantes nos animais, os acenos úsanse para inicia-lo rito do cortexo. Os acenos espirituais e relixiosos son tamén comúns, como o signo cristián da cruz.
The Division Bell
The Division Bell é o décimo cuarto álbum de estudio do grupo musical inglés de rock progresivo Pink Floyd, lanzado no Reino Unido por EMI Records o 28 de marzo de 1994, e nos Estados Unidos por Columbia Records o 4 de abril.
Antoine-Louis Barye
150px|miniatura|Busto por Hippolyte Moulin, en homenaxe a Antoine-Louis Barye. Antoine-Louis Barye nado o 24 de setembro de 1796 en París e finado o 25 de xuño de 1875 na mesma cidade, foi un escultor romántico francés.
Traxectoria
Comezou a traballar como ourive. Logo de estudar con Francois-Joseph Bosio e Antoine-Jean Gros admitírono na École des Beaux Arts en 1818. A partir de 1823 comezou a facer esculturas de animais en bronce, converténdose nun dos máis grandes escultores animalistas, dotando aos seus animais de gran realismo, cun estudo detallado dos seus músculos, da súa pelaxe, das súas actitudes. Foi profesor no Museo de Historia Natural de París dende 1854 e mestre de Emmanuel Frémiet.
As súas grandes obras foron Tigre devorando crocodilo (1831) e O león e a serpe (1832), Teseo e o Minotauro (1847), Lapita e o centauro (1848) e un grupo de estatuas do xardín das Tullerías.
Lats letón
O lats (plural en letón: lati / latu) foi a unidade monetaria de Letonia desde entre 1922 e 1941, e novamente desde 1993 ata a súa substitución polo euro, o 1 de xaneiro de 2014. A súa unidade divisionaria era o santims (plural santimi / santimu).
O seu código ISO 4217 é LVL e o seu símbolo monetario é Ls.
Primeiro lats (1922-1941)
esquerda|miniatura|280x280px| A [[moeda de 5 lats de 1931, deseñada por Rihards Zariņš, foi un símbolo da independencia letoa na época soviética. ]] O lats introduciuse como unidade monetaria letoa o 3 de agosto de 1922, en substitución do rublo letón, cunha paridade dun lats por cada 50 rublos. Desde ese momento ata 1940, o lats estivo vinculado ao padrón ouro.
O 17 de xuño de 1940, Letonia foi ocupada pola Unión Soviética. Logo do desmantelamento do Banco de Letonia e da súa substitución pola Oficina Republicana de Letonia do Gosbank (o banco estatal soviético) o 10 de outubro dese ano, o rublo soviético introduciuse o 25 de novembro para a súa circulación en Letonia paralelo ao lats. O valor de ambas as moedas igualouse, aínda que o valor real do rublo soviético era tres veces inferior, o que ocasionou que tanto os prezos como os salarios subisen progresivamente, coa conseguinte desvalorización do lats. Para atenuar o efecto do éxodo de mercadorías enviadas á URSS polos ocupantes aproveitando o novo tipo de cambio, introducíronse límites á adquisición de determinados bens.
Aínda que inicialmente as autoridades soviéticas se comprometeran a non abolir o lats, esta moeda foi retirada da circulación sen previo aviso ás 13:05 horas do 25 de marzo de 1941, e nese mesmo instante nacionalizáronse todos os depósitos superiores a 1.000 lats. Unha parte das reservas de ouro, de prata e de divisas de Letonia fora xa enviada a Moscova ao inicio da ocupación.
Moedas
miniatura|210x210px| [[Moeda dun lats de 1924. ]] En 1922 puxéronse en circulación moedas de 1, 2 e 5 santims (bronce), e de 10, 20 e 50 santims (níquel). Nos anos seguintes completouse a serie coa introdución de moedas de prata de 835 milésimas con valores de 1 lats (1923), 2 lats (1925) e 5 lats (1929). As moedas de bronce e a de 5 lats foron deseñadas por Rihards Zariņš, e as de 1 e 2 lats son obra de Janis Tilbergs. A serie de cobre foi cuñada na ceca privada Huguenin Frères, de Le Locle (Suíza) e a de prata na Royal Mint, de Londres.
Entre 1937 e 1939 cuñáronse novamente os valores de 1 e de 2 santims, con novos deseños de Ludolfs Liberts. miniatura|211x211px| [[Anverso do billete de 20 lats de 1935. ]]
Billetes
O Banco de Letonia introduciu en distintas emisións, entre 1922 e 1939, papel moeda cos valores faciais de 20, 25, 50, 100 e 500 lats. Pola súa banda, o Goberno letón puxo en circulación entre 1926 e 1927 unha serie de billetes de 5 e de 10 lats, e en 1940 unha nova serie composta polos valores de 5 e de 20 lats.
Segundo lats (1993–2013)
Logo de restaurar a súa independencia en 1991, o lats foi reintroducido en Letonia o 5 de marzo de 1993, en substitución do rublo letón, que continuou circulando en paralelo e mantivo a súa validez ata o 30 de xuño de 1994, cunha equivalencia de 200 rublos por cada lats. O primeiro billete na nova denominación que se puxo en circulación foi o de 5 lats, e o derradeiro foi o de 500 lats, que non comezou a utilizarse ata o 20 de xullo de 1998.
Finalmente, logo dun período de transición de dúas semanas de convivencia co euro, foi substituído pola moeda da Eurozona o 14 de xaneiro de 2014, cunha paridade dun lats por 1,4229 euros.
Ata a fin da súa circulación, o lats era a cuarta unidade monetaria cun valor nominal máis alto, despois do dinar kuwaití, do dinar bahreiní e do rial omaní. O billete de 500 lats foi o terceiro máis valioso do mundo, despois do billete de 10.000 dólares de Singapur e do billete de 1.000 francos suízos.
Moedas
miniatura|190x190px| Ademais das [[moedas circulantes, tamén hai emisións conmemorativas en ouro e en prata destinadas ao coleccionismo e ao investimento, como esta de 100 lats de 1998, cuñada na Casa da Moeda de Finlandia. ]] As moedas deste segundo lats cuñáronse cos valores faciais de 1, 2, 10, 20 e 50 santims, e de 1 e 2 lats. Paralelamente, comezaron a emitirse tamén outras series conmemorativas, dedicadas ao coleccionismo e ao investimento, en metais como o ouro e a prata.
A moeda de 2 lats desa primeira serie circulante só se emitiu unha ocasión, en 1992; era de cuproníquel, pesaba 6 gramos e medía 24,35 mm de diámetro. A partir de 1999 foise substituíndo gradualmente na circulación por outra bimetálica, para dificultar a súa falsificación.
A serie de moedas circulantes foi deñada por Gunars Lusis e Janis Strupulis, e as moedas foron cuñadas nas seguintes casas de moeda europeas: Bayerisches Hauptmünzamt (Alemaña), Staatliche Münzen Baden-Württemberg (Alemaña), Den Kongelige Mynt (Noruega), Monnaie de Paris (Francia), Suomen Rahapaja (Finlandia), Münze Österreich (Austria), Royal Mint (Reino Unido) e Real Casa de la Moneda - FNMT (España).
Esta é a derradeira serie de moedas en circulación antes da substitución do lats polo euro en 2014. Ademais desta serie regular, entre 2001 e 2013 fóronse producindo anualmente emisións conmemorativas de carácter circulante da moeda dun lats, coas mesmas características da moeda dese valor correspondente á serie regular: As casas de moeda que produciron estas moedas conmemorativas foron: Suomen Rahapaja (Finalandia), Koninklijke Nederlandse Munt (Países Baixos), Royal Mint (Reino Unido), Münze Österreich (Austria), Staatliche Münze Berlin (Alemaña) e Staatliche Münze Baden-Württemberg (Alemaña).
Billetes
Esta é a derradeira serie de billetes en circulación antes da substitución do lats polo euro en 2014. Todos os billetes teñen as mesmas dimensións (130 × 65 mm) e foron deseñados por Imants Žodžiks e Valdis Ošinš, e producidos pola compañía alemá Giesecke & Devrient.
A Eirexe, Sirvián, Guntín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial
A Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial é un organismo que agrupa ás entidades e persoas interesadas na recuperación e desenvolvemento da navegación tradicional en Galicia e Norte de Portugal. Foi fundada en Ribeira en 1993, e o seu primeiro presidente foi Dionisio Pereira, elixido en 1994.
Freáns de Deva, Pontedeva, Pontedeva
Freáns de Deva é un lugar da parroquia de Pontedeva, no concello ourensán de Pontedeva na comarca da Terra de Celanova. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2016 tiña 133 habitantes (64 homes e 69 mulleres).
Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial
Agrupa a 38 asociacións locais: 36 de beiramar e dúas nas beiras dos ríos Miño e Sil:
Cada dous anos organiza un encontro de embarcacións tradicionais nun porto diferente: Ribeira (1993), Coruxo (1995), O Grove (1997), Rianxo (1999), Combarro (2001), Illa de Arousa (2003), Cambados (2005), Ferrol (2007), Muros (2009) e Carril (2011).
Publica a revista Ardentía e o boletín interno O Apupo.
Sobrepeso
Os adultos cun IMC de 25 a 29,9 considéranse con sobrepeso. No entanto, algunhas persoas neste grupo poden ter moito peso muscular e por tanto non tanta graxa, como é o caso dos atletas. Nestas persoas o seu peso non representa un aumento asociado do risco de problemas de saúde.
Os adultos cun IMC de 30 a 39,9 considéranse obesos e cun IMC igual ou superior a 40, extremadamente obesos. Calquera persoa con máis de 45 kg de sobrepeso considérase que sofre de obesidade mórbida.
Causas
O sobrepeso é causado por acumulación excesiva de graxa corporal, é a causa máis frecuente sendo unha condición común especialmente onde as subministracións de alimentos son abundantes e predominan os estilos de vida sedentarios. O 64% da poboación adulta dos Estados Unidos considérase con sobrepeso ou obesidade, e esta porcentaxe aumentou durante as últimas catro décadas. O exceso de peso por acumulación excesiva de graxa acadou proporcións epidémicas a nivel mundial, con máis de mil millóns de adultos están excedidos de peso ou son obesos. Os aumentos observáronse en todos os grupos de idade.
San Tomé e Príncipe nos Xogos Olímpicos
San Tomé e Príncipe competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1996. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno e tampouco gañou nunca unha medallas olímpica.
Sobrepeso
Causas
Un corpo san require unha cantidade mínima de graxa para o bo funcionamento dos sistemas hormonal, reprodutivo e inmunolóxico, como o illamento térmico, como a absorción de choque para as zonas sensíbeis, e a enerxía para uso futuro. Porén a acumulación de graxa de almacenamento en exceso pode afectar o movemento e a flexibilidade, e pode alterar a aparencia do corpo.
San Tomé e Príncipe nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional de San Tomé e Príncipe foi creado en 1979 e recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1993.
Sobrepeso
Causas
O sobrepeso por aumento de masa muscular preséntase en atletas, especialmente practicantes do culturismo, e o sobrepeso por edema ou por retención anormal de líquidos corporais preséntase como signo frecuente en trastornos do metabolismo e cardiovasculares.
Diagnóstico
Os expertos non se poñen de acordo á hora de determinar con exactitude os valores límite do sobrepeso. Con todo, todos coinciden en que, a partir dunha determinada marxe, xorden as primeiras consecuencias. Segundo un estudo realizado en Israel, os homes que padecen sobrepeso lene (IMC dende 25 até 27) teñen maior esperanza de vida que aqueles que padecen un sobrepeso superior a 27 ou unha extrema magreza. A partir deste estudo, realizado en 10.000 homes máis vellos de 40 anos, os investigadores chegaron á conclusión de que o valor límite establecido até o momento para o sobrepeso, é dicir, o índice de masa corporal, debería ampliarse.
Segundo a OMS, o sobrepeso implica un índice de masa corporal (IMC) igual ou superior a 25. Estes índices divídense do seguinte xeito: O peso en si non é o factor máis importante, senón o tecido adiposo, é dicir, a porcentaxe de graxa acumulada no corpo. Por este motivo, discútese a importancia do IMC como indicador do peso axeitado de cada persoa, xa que a porcentaxe de graxa, o índice van/cadeira (IVC) e o contorno do van adquiren cada vez máis relevancia.
O sobrepeso é considerado unha enfermidade, xa que non só afecta o corpo senón tamén a saúde social do paciente. O sobrepeso é un factor de risco para a Diabetes mellitus, para a hipertensión, para os accidentes cerebrovasculares entre outros.
Etioloxía
As principais causas do sobrepeso por obesidade son: A maioría dos casos de sobrepeso localízase nos países industrializados, onde a alimentación é abundante e a maior parte da poboación realiza traballos que non requiren un grande esforzo físico.
Sobrepeso na nenez e na mocidade
Un problema que a Organización Mundial da Saúde cualificou de alarmante é o do sobrepeso por exceso de graxa nos nenos. Unha má e excesiva alimentación, unida á falla de exercicio, conduce a un preocupante círculo vicioso. En moitos casos os pais desatenden os seus fillos ou son un mal exemplo para eles e, como consecuencia, os rapaces pasan moitas horas diante do computador ou do televisor e aliméntanse de comida rápida. Unha persoa que na súa nenez non levou unha vida sa, terá dificultades á hora de trocar os seus hábitos cando for maior, como na mocidade, xa que é un punto clave para determinar o futuro do adulto, debido a que se o adolescente pasa a ser maior de idade dentro do rango de sobrepeso, será mediaticamente imposíbel eliminar a graxa acumulada no abdome, glúteos, tendendo ao sobrepeso sempre. Isto conduce irremediabelmente a unha sobrealimentación con todas as súas terríbeis consecuencias.
Marianne von Martinez
Mariana Martínez ou Marianne von Martinez, nada o 4 de maio de 1744 en Viena e finada o 13 de decembro de 1812 en Viena, foi unha compositora, cantante e intérprete de teclado, de familia de orixe española. Foi discípula de Joseph Haydn, quen a chamaba «a pequena española». Probabelmente sexa a compositora máis citada do seu tempo, foi ela quen tomou a grande escala as formas musicais da súa época e levounas máis aló do que se creu eran as habilidades dunha muller.
Sobrepeso
Complicacións
O sobrepeso é unha patoloxía grave que pode levar o desenvolvemento doutras doenzas asociadas. Aínda que os investigadores neste eido non se amosan unánimes sobre a incidencia do exceso de peso na saúde dos individuos, si se considera que, en estadios avanzados (cando o sobrepeso deriva en obesidade e o IMC supera os 30 puntos), existe un alto risco de sufrir algún episodio grave. Así, está intimamente ligado, por exemplo, coa diabetes, a hipertensión, a artrose e as doenzas cardiovasculares. De feito, aumenta a predisposición a padecer hipertensión, incrementando as posibilidades de ser vítima dun accidente cerebro-vascular. A maior probabilidade de ter diabetes e colesterol alto constitúen outra ameaza para o sistémica cardíaco dos enfermos. Outros órganos que poden verse notabelmente afectados as consecuencias dun peso excesivo son o pulmón, o páncreas e o fígado. Ante a crecente acumulación de graxa que rexistra o organismo, estes colapsan. Como resultado de devandito proceso xorden complicacións secundarias como a cirrose, a asma, os coágulos pulmonares ou a pancreatite . Mesmo se rexistrou unha especial propensión a xerar cálculos biliares.
Marianne von Martinez
Traxectoria
Marianna naceu nun edificio da Michaelerplatz en 1744 sendo bautizada co nome de Anna Caterina. Xa de maior, optou por utilizar o nome de Marianna.
Sobrepeso
Complicacións
Pero as cavidades internas non son as únicas afectadas o sobrepeso nos seus distintos niveis. A columna vertebral, encargada de aturar a masa corporal, recibe directamente o esforzo de tracción que este implica. A presión exercida pola graxa provoca unha maior erosión da cartilaxe en rexións coma o sacro, as cadeiras e os xeonllo s . A posibilidade de sufrir osteoartrite aumenta exponencialmente, con dores de costas crónicas e mesmo gota. Un peso non saudábel incide tamén directamente na saúde sexual das persoas. Estímase que afecta negativamente á fertilidade feminina, por exemplo. O sobrepeso bloquea a subministración de estróxenos no seu corpo, reducindo a actividade ovárica e alterando os ciclos fértiles.
Marianne von Martinez
Traxectoria
O avó de Marianna, por lado paterno, era un soldado de orixe española instalado en Nápoles. O seu pai, Nicolo Martinez, nado en Nápoles cara ao ano 1689, iniciou unha carreira militar que o levou a loitar en Alemaña a favor de Carlos VI. Unha vez que se atopaba en territorio alemán coñeceu a Maria Theresia, nai de Marianna, con quen casou. Nicolo atopou finalmente un posto para servir na Nunciatura de Viena, a embaixada papal no imperio austríaco, como Mestre di Camera. Os pais de Marianna instaláronse en Viena entre os anos 1729 e 1732. Cara a 1735 residían no terceiro piso da Michaelerhaus, un grande edificio na Michelerplatz de Viena, e alí compartiron vivenda con Pietro Trapassi, máis coñecido como Metastasio, grande amigo de Nicolo Martinez desde a súa mocidade. A planta inferior do edificio estaba ocupada pola familia Esterhàzy e o piso intermedio ocupábao Nicola Porpora. No ático aloxouse durante algúns anos o mozo Joseph Haydn, que foi asistente e alumno do mestre Porpora.
Debido á intervención de Metastasio, que puido advertir o talento musical de Marianna, a moza empezou a tomar leccións de teclado con Joseph Haydn e de canto con Nicola Porpora. Marianna tamén recibiu leccións de composición de Johann Adopph Hasse e do compositor da corte imperial Giuseppe Bonno. Non só recibiu leccións de música senón que puido ter, de novo en parte grazas ao interese de Metastasio, unha boa educación xeral.
Sobrepeso
Tratamento
Nos países industrializados o sobrepeso está moi estendido e percíbese como pouco estético debido aos canons de beleza actuais. Hoxe en día, os libros, as revistas, os programas de televisión e as páxinas web fornecen información para loitarmos contra o sobrepeso da maneira máis apropiada, aínda que non sempre se controla a cualificación das persoas que tratan este tema. As recomendacións máis usuais son practicar deporte e levar unha dieta saudábel e balanceada, aínda que os autores non se pon de acordo á hora de determinar cal é a dieta máis axeitada. Ademais, os críticos aseguran que levar unha dieta sen supervisión médica ten peores consecuencias que padecer un sobrepeso leve.
Marianne von Martinez
Carreira musical
Dado o seu precoz talento Marianne Martínez actuaba para a corte imperial desde a súa nenez. En palabras de Helene Wessely “atraía a atención coa súa marabillosa voz e forma de tocar o teclado”. Xa adulta foi reclamada para actuar en moitas ocasións pola emperatriz María Teresa.
Sobrepeso
Tratamento
Principalmente nos casos de obesidade grave, tómanse medicamentos para diminuír a absorción de graxa ou se practican intervencións cirúrxicas, xa sexa para diminuír a graxa corporal ou para reducir o estómago. Especialmente no mundo da moda e do espectáculo, onde a imaxe xoga un papel moi importante, practícase cada vez máis a cirurxía estética, tanto en casos de sobrepeso leve como en casos nos que, aínda tendo un peso normal, as persoas afectadas non senten ben co seu corpo.
Marco Basaiti
miniatura|Vocación dos fillos de Zebedeo.
Marco Basaiti, nado contra 1470 e finado en 1527, foi un pintor veneciano.
Traxectoria
Non se sabe onde naceu, probablemente no Friúl, aínda que podería ter unha orixe balcánica, as súas obras máis antigas datan de 1496 e hai a crenza xeneralizada que foi discípulo de Alvise Vivarini. Basaiti pintou sobre todo temas relixiosos, aínda que tamén fixo retratos. Na súa pintura empregou cores brillantes, ao contrario que a maioría dos seus contemporáneos.
Entre as súas obras máis coñecidas están San Sebastián ou Cristo rezando no Xardín (1516).
Sobrepeso
Tratamento
Cando o sobrepeso vai acompañado dun trastorno alimentario, por exemplo a compulsión alimentaria, os medicamentos para combatelo non fornecen efecto se ao mesmo tempo o problema non se trata dende unha perspectiva psicolóxica. Recoméndase asistir a unha terapia de grupo como podería ser a de Comedores Compulsivos Anónimos.
Marianne von Martinez
Carreira musical
A súa forma de tocar o clavecín foi comparada na súa época coa de C.F.E. Bach e chegou a ser admitida na Accademia Filarmonica di Bologna no ano 1773.
Sobrepeso
A hipnose e o sobrepeso
O procedemento da banda gástrica virtual utiliza a hipnose para facer crer ao cerebro que o estómago é máis pequeno do que realmente é, e así diminuír o consumo de alimentos. Isto trae como consecuencia unha redución do exceso de peso. Este método compleméntase cun tratamento psicolóxico para o manexo da ansiedade e tamén con hipnopedia, para reforzar as mensaxes da hipnose.
Marianne von Martinez
Carreira musical
Gran parte da produción da súa obra compoñena pezas para voz e os seus principais biógrafos (Godt, Wessely) conxeturan que poderían tratarse de pezas que compuña para ser interpretadas por ela mesma. De ser isto certo, estas pezas contituirían unha evidencia da súa gran capacidade vocal xa que conteñen moitas pasaxes de coloratura, saltos de grandes intervalos e trilos, o que indicaría que posuiría unha excelente técnica vocal.
Sobrepeso
A hipnose e o sobrepeso
En 1996 levouse a cabo un estudo no que se logrou establecer que a hipnose reforzada con terapia cognitiva-condutual TCC era máis efectiva que tan só a TCC para a redución do peso.
Marianne von Martinez
Carreira musical
Martinez escribiu algunhas cantatas seculares e dous oratorios con texto italiano escritos polo seu amigo Metastasio. Entre as composicións que chegaron até hoxe atopamos catro misas, seis motetes e dous oratorio s, unha colección de cantatas, tres sonatas e un concerto para teclado e unha sinfonía).
A súa terceira misa foi estreada na Michaelerkirche, preto da residencia dos Martínez, en 1761. O seu oratorio Isacco figura del redentore foi estreado o 17 de marzo de 1882 na Tonkünstler-Societät xusto a obras de J. Haydn, W. A. Mozart, L. Beethoven e G. F. Haendel coa presenza dos solistas Caterina Cavalieri e Ludwig-Fischer.
Sobrepeso
Educación
A educación, no que se refire a saúde e nutrición, xoga un papel fundamental no enfrontamento á problemática do sobrepeso.
Un programa de nutrición e deporte fomenta o troco de conduta, contribuíndo a unha sensibilización motivacional dando a coñecer os beneficios de saúde a curto e longo prazo.
Marianne von Martinez
Carreira musical
Tanto Marianna como a súa irmá coidaron do poeta Metastasio até a súa morte en 1782 e el deixou as súas posesións en herdanza á familia Martinez, recibindo Marianna 20.000 florín s, o seu clavecín e a súa biblioteca musical. As irmás Martínez acollían na súa casa semanalmente eventos musicais que atraían os mellores músicos da cidade. Asiduos a estas veladas foron J. Haydn, o tenor irlandés Michael Kelly ou W. A. Mozart, que escribiu as súas sonatas a catro mans para ser interpretadas precisamente xunto a Marianne.
Sobrepeso
Educación
Levar a cabo unha actividade física regular favorece o aumento da masa muscular e a diminución na masa graxa, dando como resultado unha melloría no estado de saúde, diminuíndo ou mantendo o peso corporal e por tanto evitando a aparición de enfermidades crónicas como a hipertensión, diabetes mellitus e enfermidade cardiovascular.
Marianne von Martinez
Carreira musical
Aínda que a súa carreira musical foi moi activa e causaba grande admiración a súa habilidade interpretativa nunca chegou a exercer oficialmente como intérprete ou compositora. Na sociedade da época non era un traballo ben visto para alguén da súa condición social.
Sobrepeso
Orientación alimentaria
Consiste no conxunto de accións que proporcionan información básica, cientificamente validada e sistematizada, tendiente a desenvolver habilidades, actitudes e prácticas relacionadas cos alimentos e a alimentación para favorecer a adopción dunha dieta correcta a nivel individual, familiar ou colectiva, tomando en conta as condicións económicas, xeográficas, culturais e sociais. Promoción da saúde: ao proceso que permite fortalecer os coñecementos, aptitudes e actitudes das persoas para participar corresponsabelmente no coidado da súa saúde e para optar por estilos de vida saudábeis, facilitando o logro e conservación dun axeitado estado de saúde individual, familiar e colectivo mediante actividades de participación social, comunicación educativa e educación para a saúde.
Marianne von Martinez
Carreira musical
Marinanne Martinez morreu o 13 de decembro de 1812 e foi enterrada no cemiterio de San Marx.
Legado
En anos recentes foron publicadas varias das súas obras. As súas sonatas para teclado (en Mi maior, en Sol maior e en La maior) poden adquirirse a través da editorial Hildegard. A editorial alemá Furore-Verlag, especializada en obras realizadas por compositoras, publicou tamén algunhas das súas composicións incluíndo o concerto para teclado en La maior, Dominus Dixit (para solistas coro e orquestra), In exitu Israel tamén para solistas, coro e orquestra,) Psalm 112 (para coro e orquestra) ou a súa cuarta misa para coro.
Pala da Zorra
A cova ábrese nun afloramento calcario e está rodeado de multitude de cavidades formadas tamén por disolución do carbonato de calcio presente na rocha.
Hai diferentes hipóteses sobre a orixe do nome da cova.
La Campana, Sevilla
dereita|miniatura|250px|Situación do concello dentro da provincia de Sevilla. La Campana é un concello andaluz, pertencente á provincia de Sevilla. No ano 2005 contaba con 5.236 habitantes. Pertence á comarca da Campiña de Carmona. A súa extensión é de 125 km² e ten unha densidade de 41,9 hab/km². Atópase situada a unha altitude de 134 metros e a 56 quilómetros da capital da provincia, Sevilla.
Instituto Italiano de Numismática
O Instituto Italiano de Numismatica (en italiano: Istituto Italiano di Numismatica), é unha institución numismática italiana fundada en 1912. A súa sede está en Roma, no número 13 da rúa Quattro Fontane, no histórico Palazzo Barberini.
Historia
Os promotores do Instituto foron un grupo de afeccionados e estudosos da numismática vinculados ao ámbito universitario, entre os que cabe salientar a Secondina Lorenza Cesano, da Universidade La Sapienza, de Roma. Inicialmente creouse como unha asociación de natureza privada; porén, no marco dunha reforma dos institutos de investigación histórica de Italia, un decreto do 3 de febreiro de 1936 outorgoulle a personalidade xurídica de dereito público, coa denominación de Istituto Italiano di Numismatica e baixo os auspicios da Xunta Central para os Estudos Históricos (Giunta centrale per gli studi storici).
O seu primeiro órgano de expresión institucional foi Atti e Memorie, que entraba en competencia no sector coa preexistente Rivista italiana di numismatica, editada pola Sociedade Numismática Italiana, aínda que a publicación do Instituto focalizaba o seu interese maioritariamente na moeda clásica de Grecia e Roma, en tanto que a Rivista lle prestaba máis atención ás cuñaxes medievais e modernas.
Edward Steichen
Edward Jean Steichen,nado o 27 de marzo de 1879 en Bivange, Luxemburgo e finado o 25 de marzo de 1973 en West Redding, Connecticut, foi un fotógrafo, pintor e comisario de galerías de arte e museos estadounidense.
Steichen foi o fotógrafo que apareceu con máis frecuencia na innovadora revista de Alfred Stieglitz Camera Work, editada dende 1903 ata 1917. Xunto con Stieglitz abriu as Little Galleries of the Photo-Secession, que finalmente sería coñecida como 291 pola súa dirección.
Instituto Italiano de Numismática
Historia
Entre 1946 e 1972, o Instituto foi a entidade escollida para a conservación da grande colección de moedas que o monarca Vítor Manuel III lle deixara ao Estado ao marchar ao exilio. A partir de 1972 a colección pasou ao Museo Nacional Romano.
Edward Steichen
As súas fotos de vestidos para a revista Art et Décoration en 1911 son consideradas como as primeiras fotografías de moda moderna publicadas. Dende 1923 ata 1938 Steichen foi fotógrafo das revistas de Condé Nast Vogue e Vanity Fair, mentres aínda traballaba para axencias publicitarias como J. Walter Thompson. Durante eses anos, Steichen foi considerado o fotógrafo máis recoñecido e mellor pagado do mundo. En 1944 dirixiu o documental de guerra The Fighting Lady, que en 1945 gañou o Oscar ao mellor documental.
Península de Arabia
miniatura|Vista satélite da península Arábica. Arabia é unha vasta península localizada en Oriente Medio, na unión de África e Asia, ao leste de Etiopía e ao norte de Somalia, ao sur de Palestina, Xordania e Mesopotamia, e ao suroeste do Irán. É unha rexión maioritariamente de clima desértico que forma o deserto de Arabia e é tamén coñecida como Península Árabe ou Arábica.
Henry Campbell-Bannerman
Henry Campbell-Bannerman, nado en Kelvinside (Glasgow) o 7 de setembro de 1836 e finado en Londres o 22 de abril de 1908, foi un comerciante e político escocés, primeiro ministro do Reino Unido entre 1905 e 1908.
Instituto Italiano de Numismática
Historia
Xunto coa Comisión Internacional de Numismática e o Museo Filangeri, o Instituto Numismático Italiano foi fundador do Centro Internacional de Estudos Numismaticos en 1965, con sede en Nápoles.
Península de Arabia
Historia e características
A península de Arabia limita co mar Vermello e mailo golfo de Aqaba ao suroeste, co mar Arábigo ao sueste e co golfo de Omán e mailo golfo Pérsico ao nordés.
Arabia Saudita é o país de maior superficie dentro de Arabia, por iso ás veces confúndese o nome da península completa con este país que, alén diso, exerce unha grande influencia sobre os seus veciños.
Instituto Italiano de Numismática
Investigación
O Instituto é, pola súa vez, membro de varias asociacións internacionais, entre elas a Unión Internacional de Institutos de Arqueoloxía, Historia e Historia da Arte, de Roma, a American Numismatic Society, de Nova York, e o Consello Internacional de Numismática, con sede en Winterthur, Suíza. Con todas elas mantén contacto e colaboración constantes e participa na organización de encontros e no desenvolvemento de proxectos de carácter internacional.
Biblioteca
Conta cunha biblioteca especializada con arredor de 20.000 volumes de monografías e publicacións periódicas de interese para a numismática, aberta para investigadores e tamén para estudantes universitarios cunha carta de presentación do profesor co que realicen os seus estudos.
Península de Arabia
Historia e características
A rexión foi tradicionalmente habitada por pobos nómades, debido a que a escaseza de auga e a aridez do chan, transforman a rexión nun lugar inhóspito para a agricultura. Durante moitos anos, a maior parte dos países que a compoñen estiveron atrasados en canto á tecnoloxía. No século XX, o achado de enormes reservas de petróleo e gas natural na península permitiu aos países fomentar un importante desenvolvemento económico, e as súas casas reais atópanse entre as máis ricas do mundo.
Instituto Italiano de Numismática
Órgano directivo
A dirección administrativa do Instituto corre a cargo do seu Consello Directivo, composto polos presidentes dos catro Institutos Históricos Nacionais, o presidente do Instituto Nacional de Arqueoloxía e Historia da Arte, e dous expertos designados polo Ministro de Patrimonio e Actividades Culturais.
Península de Arabia
Historia e características
A pesar do crecemento debido á exportación do petróleo, a inestabilidade política da rexión e o aínda incipiente desenvolvemento das áreas económicas non relacionadas coa exploración de hidrocarburos fan perigar o futuro da rexión cando as reservas comecen a esgotarse.
Instituto Italiano de Numismática
Listaxe de presidentes
Esta é unha listaxe dos presidentes da entidade desde 1936, cando comezou a denominarse Instituto Utaliano de Numismática e a ter carácter público:
Península de Arabia
Historia e características
A pesar dos avances, produto do petróleo, hoxe en día os beduínos continúan levando a súa vida errante, aínda que en moitos casos substituíran os camelos por vehículos con motor e moitos dos seus membros, que ven perigar o futuro desta forma de vida, emigraron ás cidades. Mesmo o propio goberno tratou de incentivar a estes grupos para que se asenten nalgunha urbanización.
Medina e A Meca, as dúas cidades sagradas do islam atópanse en Arabia. Os musulmáns deben peregrinar a Meca canto menos unha vez na súa vida, polo cal cada ano chegan centos de milleiros de musulmáns de todo o mundo a visitar a cidade.
Rexión de Dodoma
miniatura|dereita|300px|Localización de Dodoma en Tanzania. Dodoma é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a República Unida de Tanzania. A súa capital é a cidade de Dodoma, que tamén é a capital da Tanzania. Posúe unha extensión 41.310 km² e unha poboación de 1.698.996 habitantes no 2002.
Distritos
Ten cinco distritos:
Edward Steichen
Tras a segunda guerra mundial, Steichen foi o director do departamento de fotografía do Museo de Arte Moderna de Nova York ata 1962. Mentres estivo no MoMA, foi comisario e montou a exposición The Family of Man, visitada por nove millóns de persoas.