cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Recurvirróstridos
Os recurvirróstridos (Recurvirostridae) constitúen unha familia de aves limícolas da suborde Charadrii. Comprenden dous grupos distintos de aves, as avocetas (un xénero) e as pernalongas ou patudas (dous xéneros). En Galicia viven as especies Recurvirostra avosetta e Himantopus himantopus.
Alain Johannes
Alain Johannes (nado en Santiago de Chile en 1962) e un guitarrista estadounidense e, xunto coa súa compañeira Natasha Shneider e o batería Jack Irons, un dos fundadores da banda Eleven. Á parte do seu traballo con Eleven tamén colaborou con moitas outras bandas e artistas coma Chris Cornell, Queens of the Stone Age, Them Crooked Vultures, Mark Lanegan e The Desert Sessions, tanto facendo labores de músico coma de produtor.
Recurvirróstridos
Descrición
Os recurvirróstridos miden de 30 a 46 cm de lonxitude e pesan de 140 a 435 g; os machos son xeralmente algo menores que as femias. Todos posúen peteiros, pescozos e patas longos e delgados. O peteiro das avocetas está curvado cara arriba, e o animal móveo a esquerda e dereita cando busca alimento nas augas salobres ou salinas pouco profundas. O peteiro das pernalongas é, ao contrario, recto. As dedas anteriores están palmadas na maioría das pernalongas, e totalmente palmadas nas avocetas e na pernalonga da especie Cladorhynchus leucocephalus, que é máis nadadora. A maioría das especies ten unha plumaxe con áreas facendo contraste en branco e negro, e algunhas especies teñen manchas de cor beixe ou marrón na cabeza ou peito. Os dosu sexos son similares.
As súas vocalizacións son xeralmente ouveos dunha ou dúas sílabas.
Alain Johannes
Biografía
Eleven formaríase en 1990 e editou o seu primeiro álbum, Awake in a Dream, en 1991. A este seguiríano os discos Eleven en 1993, Thunk! en 1995, Avantgardedog no 2000 e Howling Book no 2003.
Recurvirróstridos
Distribución e hábitat
As aves desta familia son cosmopolitas, con distribución por todos os continentes agás a Antártida, e están presentes en moitas illas oceánicas. Varias especies teñen unha área de distribución ampla e unhas poucas están máis localizadas.
Alain Johannes
Biografía
Johannes contribuíu no álbum de debut de Jason Falkner, Jason Falkner Presents Author Unknown, editado en 1996. Tamén axudou no álbum en solitario de Chris Cornell de 1999, Euphoria Morning, facendo labores de guitarrista e produtor; e tamén formou parte da banda de xira de Chris Cornell que promocionou dito álbum. Fixo mesturas e tocou no primeiro traballo en solitario de Jack Irons, Attention Dimension, editado no 2004.
Recurvirróstridos
Distribución e hábitat
Unha especie, Himantopus novaezelandiae de Nova Zelandia stá en perigo crítico debido á perda de hábitat, predadores introducidos e hibridación coa Himantopus leucocephalus.
Alain Johannes
Biografía
No ano 2005 uniuse a Queens of the Stone Age para tocar a guitarra e o baixo en Lullabies to Paralyze. Anteriormente fora convidado a traballor no seu predecesor, Songs for the Deaf, escribindo parte do tema "Hanging Tree" durante unha das Desert Sessions. Participou tamén na xira do álbum e aparece no DVD Over the Years and Through the Woods. Johannes novamente tivo un papel importante no álbum seguinte da banda, Era Vulgaris, pero optou por concentrarse en Eleven con Natasha e a parella deixou a banda antes de que comezase a xira de promoción.
Actualmente é membro da nova banda de Brody Dalle Spinnerette. E recentemento fixo a mestura do tema "Gypsy Woman" do novo álbum de Hilary Duff Dignity.
Recurvirróstridos
Alimentación
Estas especies aliméntanse de pequenos animais acuáticos como moluscos, camaróns e outros crustáceos, larvas de insectos, anélidos, cágados e pequenos peixes.
Reprodución
Os recurvirróstridos reprodúcense en campo aberto preto da auga, a miúdo en colonias pouco densas. Defenden os seus territorios de nidificación vigorosamente con exhibicións agresivas, e espantan os intrusos e posibles predadores facendo moito ruído. Son monógamos, aínda que os lazos de parella non se manteñen dunha estación reprodutora a outra. Os seus ovos son de cores claras con marcas escuras, e pesan de 22 a 44 g. Poñen tres ou catro en niños moi simples, e ambos os proxenitores comparten as tarefas de incubación, que se prolongan por 22 a 28 días. O Cladorhynchus leucocephalus pode reproducirse só unha vez cada poucos anos, xa que se reproduce en lagos temporais orixinados polas chuvias nos desertos de Australia, que non se forman todos os anos. Os polos teñen penuxe e son precoces, polo que abandonan o niño un día despois de eclosionar; empluman en de 28 a 35 días. En todas as especies menos o Cladorhynchus leucocephalus, os polos que deixan o niño son coidados polos pais durante varios meses e poden desprazarse a novas áreas e defender o territorio alí. Os Cladorhynchus leucocephalus desvíanse deste comportamento ao xuntar os seus polos en masivas "garderías" ou crèches, que poden contar con varios centos de crías.
Taxonomía
A taxonomía dos recurvirróstridos é moi debatida, e o xénero Himantopus considerouse que tiña dous ou seis especies.
La Voz de Vivero (1937)
La Voz de Vivero foi un semanario editado en Viveiro entre 1937 e 1938.
Historia e características
Apareceu o 11 de setembro de 1937. Constaba das seccións "Lista de donativos para el socorro de mujeres y niños desamparados", "Madrinas de guerra", "Parte oficial de la campaña", "Sección de noticias", "El nacional-sindicalismo", "Cultura física", publicidade, editorial, espectáculos. Entre os seus colaboradores figuraron Carmen Prieto Rouco e Daniel Pernas Nieto. Imprimíase na imprenta Fojo de Ortigueira. Cesou a súa publicación en 1938.
Economía de Australia
A economía australiana está moi diversificada: a industria desenvolve actividades ligadas ao sector primario, como a produción de alimentos, viños, tabaco e a exploración mineral, e mais a actividades que exixen maior tecnoloxía, como a industria de máquinas e equipamentos, a industria química, metalúrxica, siderúrxica e petroquímica. As exportacións australianas tamén inclúen xéneros alimenticios, como carne e trigo, amais de lá e minerais, como bauxita, chumbo, níquel, manganeso, ouro e prata.
Conflito árabe-israelí
O conflito árabe-israelí (en árabe: الصراع العربي الإسرائيلي Al-Sira'a Al'Arabi A'Israili; en hebreo: הסכסוך הישראלי-ערבי Ha'Sikhsukh Ha'Yisraeli-Aravi) refírese á tensión política e os conflitos armados entre o Estado de Israel e os seus veciños árabes, en particular os palestinos e comeza coa descolonización do Reino Unido e Francia da ribeira oriental do mar Mediterráneo. Existen un cúmulo de circunstancias e causas que orixinaron o conflito.
A súa definición, historia e posibles solucións son materia de permanente debate e os problemas que inclúe varían co tempo. Ao día de hoxe, as principais cuestións son a soberanía sobre a Franxa de Gaza e Cisxordania, o status da parte oriental de Xerusalén, dos Altos do Golán e das Granxas de Shebaa, o destino dos asentamentos israelís e dos refuxiados palestinos, o recoñecemento de Israel e Palestina como Estados independentes, o dereito de ambos a existir e vivir en paz ao abrigo de ameazas e actos de forza, así como a relación de Israel con Siria e o Líbano.
Historia
miniatura|250px|The question to be asked, pintura moderna alegórica do conflito árabe-israelí. Durante máis de quince séculos, o pobo xudeu viviu dividido en varios países do mundo, especialmente en Europa, no que se coñece como a diáspora xudía. A convivencia destes co resto de europeos non sempre foi fácil, e as persecucións e pogroms, especialmente na Europa do Leste a finais do século XIX, foron determinantes para a aparición e auxe do sionismo político, que reclamaba un Estado propio para todas as comunidades xudías dispersas polo mundo. Os sionistas culturais subliñaban a importancia que tiña converter a Palestina nun centro para o crecemento espiritual e cultural do pobo xudeu. Na época na que se fundou o sionismo, Palestina formaba parte do Imperio otomán e estaba habitada por árabes cristiáns e musulmáns na súa gran maioría, así como por unha pequena comunidade de xudeus relixiosos que, aínda que minoritaria, tiña unha implantación significativa na cidade de Xerusalén e nos seus arredores. miniatura|[[Xudeus evacuando a Cidade Vella de Xerusalén logo das revoltas árabes de 1936.]]
Primeira guerra mundial
miniatura|Mapa do territorio baixo o [[Mandato británico de Palestina antes da creación do reino de Transxordania.]] No ano 1914, o Imperio otomán decidiu entrar na Primeira guerra mundial o lado das potencias centrais e o goberno británico empezou a ver o movemento sionista como un posible aliado nunha guerra que parecía desenvolverse mal para os aliados. De maneira paralela, axentes británicos como T. E. Lawrence alentaron rebelións árabes contra o dominio otomán en Oriente Próximo baixo a promesa de futuros Estados independentes árabes. Cara a 1917, David Lloyd George e Arthur Balfour, primeiro ministro e secretario de exteriores británico respectivamente, buscaban alianzas que puidesen mellorar o curso da guerra. Considerouse entón que os xudeus poderían ser dobremente útiles, axudando a soster a fronte oriental e estimulando o esforzo bélico estadounidense. Foi así como se produciu o 2 de novembro de 1917 a Declaración Balfour, pola que o Reino Unido declarábase favorable aos plans sionistas de creación dun fogar nacional xudeu en Palestina. A vitoria aliada e o afundimento do Imperio otomán deixaría ao goberno británico co control de Palestina nos seguintes trinta anos, adoptando a forma oficial de Mandato da recentemente creada Sociedade de Nacións. Durante a década de 1920 o número de xudeus en Palestina incrementouse notoriamente: en 1922 o seu número era de 83 790 sobre unha poboación total de 752 048; en 1929 había 156 481 nunha poboación total de 992 559, duplicando a súa poboación en sete anos. A inmigración xudía canalizábase a través da Organización Sionista Mundial, cuxa figura principal era Chaim Weizmann, e vinculada coa Axencia Xudía para Palestina, que exercía como un goberno para os xudeus de Palestina, comprando terra e construíndo escolas, hospitais e asentamentos. A principal figura da organización cara á metade dos anos trinta foi David Ben-Gurion. A filosofía de Ben Gurión e os seus colegas era a de construír Sion forxando unha nación xudía, é dicir, asentar as bases para a futura creación dun Estado xudeu en Palestina. Os árabes non posuían institucións similares ás que os xudeus estaban a desenvolver, debido ao feudalismo que aínda existía e que permitía aos clans máis poderosos dominar á maioría da poboación, destacando os continuos enfrontamentos entre os Husseinis e os Nashashibis.
Palestina estivo relativamente tranquila entre 1922 e 1928, momento no que se desatou a violencia en forma de enfrontamentos entre árabes e xudeus e entre os propios árabes na barreira oeste de Xerusalén. En agosto de 1929 estes enfrontamentos saldáronse coa matanza de Hebrón, de  Safed e doutras comunidades xudías palestinas en 1929. O resultado destes incidentes foi a morte de 133 xudeus e 116 árabes, e unha reinterpretación á baixa da Declaración Balfour e das aspiracións  sionistas: dúas comisións británicas, baixo o mando de Walter Shaw e John Hope-Simpson, tentaron redefinir a política británica en Palestina, identificando o medo dos árabes ante a inmigración e a compra de terras por parte xudía como principal causa das dificultades entre ambas as comunidades. A recomendación de Hope-Simpson de que as características do territorio só admitirían 20000 inmigrantes xudeus máis provocou o rexeitamento dos  sionistas. Con todo, en febreiro de 1931, o primeiro ministro británico Ramsay  MacDonald escribiu a  Weizmann indicándolle que o seu goberno non tiña intención de prohibir a inmigración xudía, debido principalmente a que a situación en Palestina parecía acougarse novamente. Con todo, esta calma relativa non duraría moito tempo: o desenvolvemento político europeo cambiaría por completo o conflito árabe-israelí. O 30 de xaneiro de 1933, Adolf Hitler chegou ao poder en Alemaña e en marzo xa asegurara a súa ditadura.
Vari Caramés
Vari Caramés Medín, nado en Ferrol en 1953, é un fotógrafo galego.
Conflito árabe-israelí
Segunda guerra mundial
esquerda|miniatura|Campo de concentración de [[Buchenwald.]] O incremento do antisemitismo en Alemaña e Romanía fixo que un gran número de xudeus marchásese de Europa, tendo a Palestina como única opción debido ás restricións migratorias dos Estados Unidos. En 1936, a poboación xudía incrementouse ata os 370.483 sobre unha poboación total de 1.336.518. A reacción árabe contra o que eles consideraban unha transformación desagradable do país foi a Revolta Árabe, que empezou o 15 de abril de 1936 co asasinato dun xudeu preto de Nablus. A escala da revolta deu lugar a un despregamento importante de forzas británicas, así como á simpatía oficial destas cara á Haganah, a forza defensiva da Axencia Xudía. A Comisión Real Palestina, baixo mando de Lord Peel, foi encomendada co labor de investigar as causas subxacentes dos disturbios e de recomendar unha solución para lidar coas queixas lexítimas de árabes e xudeus. O seu máximo expoñente, o profesor Reginald Coupland da Universidade de Oxford, chegou á conclusión de que existían en Palestina dúas culturas claramente diferenciadas: unha árabe de orixe asiática e unha xudía de orixe europea. Considerando que dúas culturas tan contrastadas non chegarían a convivir nun só Estado, Coupland propuxo como única solución a partición en dous Estados distintos. Coupland conseguiu convencer aos seus colegas da Comisión e mesmo a Weizmann, quen se converteu nun defensor da partición. Aínda así, non todos os sionistas estaban a favor da partición e os árabes opoñíanse frontalmente a ela.
Vari Caramés
Traxectoria
dereita|miniatura|Estudio de Vari Caramés na rúa das Ferrarías da Coruña.
Conflito árabe-israelí
Segunda guerra mundial
Cara a finais de 1937 os británicos empezaron a abandonar o seu apoio á idea do fogar xudeu e á partición do Mandato, debido a que buscaban asegurarse a simpatía árabe na situación prebélica que preludiaba a segunda guerra mundial. Unha nova declaración, coñecida como Libro Branco, foi patrocinada por Malcolm MacDonald, ministro británico de Colonias, o que supuxo un xiro completo da política británica na Palestina e o fin do compromiso cos xudeus iniciado dúas décadas antes mediante a Declaración Balfour. O Libro Branco foi publicado semanas antes do comezo da segunda guerra mundial e establecía que no prazo de dez anos Palestina converteríase nun só Estado independente gobernado en común por árabes e xudeus. Segundo o novo plan, a inmigración xudía limitaríase a 75.000 persoas no seguintes cinco anos e co previo consentimento árabe (o que na práctica supoñía o peche á inmigración legal en vésperas do inicio da guerra), de modo que os xudeus manterían sempre un status minoritario debido ao seu menor peso demográfico.
Lutra sumatrana
Lutra sumatrana é unha especie de mamífero mustélido endémico do Sueste Asiático e unha das especies de londra máis raras e menos coñecidas. Está ameazada pola perda de recursos naturais e o furtivismo. Comparte o xénero Lutra coa londra común euroasiática (L. lutra).
Conflito árabe-israelí
Segunda guerra mundial
A pesar de que moitos árabes déronse conta de que a nova declaración favorecía en gran medida as súas aspiracións, o goberno exipcio e algúns dos principais líderes palestinos como o clérigo exiliado Amin al-Husseini rexeitárona por considerala insuficiente. A alianza do líder palestino co Terceiro Reich, que incluíu o recrutamento dunha división de musulmáns bosníacos para as SS, danaría moi significativamente a causa palestina ao verse asociada co réxime nazi.
Vari Caramés
Traxectoria
Nado en Ferrol e asentado na Coruña, comezou a fotografar con quine anos, cando o seu pai lle regalou unha cámara Voigtlander A súa primeira exposición foi na Coruña en 1980, cidade onde ao longo da súa carreira expón reiteradamente. En 1986 foi invitado a participar no proxecto vigovisión, da II Edición da Fotobienal, certame hoxe con fama internacional, no que seis fotógrafos de diferentes países debían retratar Vigo durante unha semana. Colectivamente expuxo en diferentes cidades de Galiza, así como en Madrid, Santander, Lisboa, Braga, Córdoba e Quimper (Francia).
Conflito árabe-israelí
O Holocausto
miniatura|Nenos xudeus rescatados dos campos de concentración alemáns en 1945 sendo levados ao Estado para os xudeus no [[Mandato británico de Palestina (actualmente coñecido como Estado de Israel).]] No caso dos xudeus, a nova política do goberno británico plasmada no Libro Branco, cuxa vixencia se mantivo durante a guerra, foi vista como un acto de delación, a pesar do cal mantiveron o seu apoio a Gran Bretaña no inminente conflito bélico. En novembro de 1938, a Reichskristallnacht, na que os nazis deron renda solta ao terror de Estado contra os xudeus, revelou as verdadeiras intencións do III Reich e provocou un crecemento da emigración xudía.
O impedimento por parte das autoridades británicas da inmigración xudía cara a Palestina (como puxo de relevo o caso do barco SS Struma ) confirmou a crenza xudía de que a protección podía ser alcanzada unicamente mediante a construción dun Estado onde os xudeus puidesen controlar o seu propio destino, motivo polo cal a Haganah empezou a comprar e a fabricar armas. Máis problemáticas para os británicos foron as actividades doutros dous grupos xudeus clandestinos: o Irgun Zvai Leumi (Organización Militar Nacional) e o Leh'i (Loitadores pola Liberdade de Israel), que representaban a tradición de extrema dereita do sionismo, en conflito coa Axencía Xudía e o movemento oficial.
En febreiro de 1944, o Irgun, dirixido por un mozo xudeu polaco, Menachem Begin, proclamou que os británicos traizoaran ao pobo xudeu e declarou a guerra ao Mandato. O Lehi fora creado por outro xudeu polaco, Abraham Stern, cuxo rancor cara aos británicos fixo que simpatizase cos propios alemáns. O 6 de novembro de 1944, os seus membros asasinaron a Lord Moyne, o ministro británico en Oriente Medio. Este feito provocou a antipatía de Winston Churchill, amigo próximo de Moyne, quen planeara desenvolver o Estado xudeu xusto despois da guerra.
A partición de Palestina e a creación de Israel
Naquel tempo, gran parte do Oriente Medio estaba baixo control do Reino Unido, que tiña intereses no Golfo Pérsico e bases aéreas en Iraq. Dos Estados limítrofes con Palestina, Líbano e Siria foran liberados do Mandato francés en 1943 e 1946 respectivamente. Exipto mantiña relacións importantes cos británicos debido ao tratado de 1936, cuxo elemento máis importante era a zona da Canal de Suez. Transxordania independizaríase en 1946, pero seguiu estreitamente vinculada a Gran Bretaña. Nun momento que se ía a demostrar histórico para os árabes palestinos, estes carecían das necesarias estruturas políticas e de liderado, incapaces de copiar a ben organizada estrutura política dos xudeus coa Axencia Xudía. A represión británica da revolta de 1936-1939 causara a morte, o encarceramento ou o exilio da maior parte dos líderes árabes palestinos, a incautación de importantes cantidades de armas e unha sensación xeral de hastío bélico entre a poboación civil. En opinión dalgúns autores, o mundo árabe en xeral, e o árabe palestino en particular, atopábanse nunha condición de desvantaxe para resistir ao desafío sionista que se aveciñaba. En opinión doutros historiadores, como Joan B. Culla, o maximalismo da posición árabe impediu aproveitar as oportunidades de que dispuxeron nos distintos procesos negociadores, priorizando a expulsión dos xudeus e os intereses propios dos novos Estados árabes veciños da zona (incluso a posibilidade de anexionarse a parte árabe de Palestina ), por encima dos intereses da poboación árabe palestina e do dereito recoñecido a estes para dispoñer do seu propio Estado.
A escena internacional
miniatura|esquerda|150px|O presidente estadounidense (1945-1953) [[Harry S. Truman.]] O presidente estadounidense, Harry S. Truman, tiña certa simpatía pola causa xudía    pero, na práctica, Truman soamente dirixiu a súa atención cara a Palestina despois dun intento errado de persuadir ao Congreso de que permitise a un gran número de xudeus establecerse nos Estados Unidos. O 31 de agosto de 1946 pediu formalmente ao goberno británico que emitise 100.000 certificados de inmigración, sinalando que "ningún outro problema é tan importante para quen coñeceu os horrores dos campos de concentración". A resposta británica foi negativa, sinalando que nos campos europeos había moitas vítimas de Hitler e que os xudeus non debían poñerse á cabeza da lista. O ton da contestación británica mostraba ata que punto a actitude británica afastouse da simpatía prosionista de 1944, e abríase así o camiño para a loita dos xudeus contra os británicos no mandato de Palestina, cuxo atentado máis famoso foi contra o cuartel xeral británico, aloxado no Hotel Rey David de Xerusalén, que causou 91 mortos e que, a longo prazo, conduciu aos británicos fóra de Palestina e achandou o camiño para a creación do Estado xudeu.
Orixe
En 1947, a decisión do Reino Unido de descolonizar Palestina, deixa a administración desa terra en mans da ONU. Quen ten moitos problemas en conter ós cada vez máis numerosos conatos de violencia entre xudeus e musulmáns, e entre cada un destes contra a ONU. O 29 de novembro de 1947, tras múltiples disputas diplomáticas, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou o Plan de Partición de Palestina en dous Estados, un árabe e outro xudeu, nin compactos nin homoxéneos, divididos en tres respectivas porcións apenas unidas entre si. O estado xudeu supoñería un 55% do territorio do Mandato (14.100 km²), incluído o deserto do Negev, e a súa poboación estaría formada por 500.000 xudeus e 400.000 árabes palestinos. Nese momento, os xudeus só posuían o 7% das terras de Palestina. O estado árabe palestino tería o 44% do territorio do Mandato (11.500 km²) e unha minoría duns 10000 xudeus. O resto de minorías (cristiáns armenios, ortodoxos, drusos, turcománs,etc), acabarán por asentarse en gran proporción na zona xudía por ser esta a que resulte nun estado de dereito. Xerusalén e a súa área circundante, incluída Belén, conformarían un corpus separatum de 700 km² baixo a administración do Consello de Administración  Fiduciaria das Nacións Unidas. Ademais, este plan prevía a retirada do exército británico do Mandato antes de agosto de 1948 e a fixación das fronteiras entre os dous Estados e na propia Xerusalén.
Os xudeus aceptaron o Plan proposto, a pesar de non estar de acordo cos termos dunha repartición que facía indefendible e pouco viable o territorio asignado, pero os árabes rexeitárono de plano. O Alto Comité Árabe (o organismo da dirixencia árabe-palestina) cualificouno de "absurdos, impracticables e inxustos" tanto a repartición como a proposta federal e, vendo perdido o terreo diplomático, ameazaron coa guerra para defender a Palestina árabe. En calquera caso, por aquel entón xa se estaba desenvolvendo unha guerra civil en Palestina que consistiu principalmente en ataques terroristas primeiro e en movementos militares un tempo despois. Os distintos ataques terroristas de grupos xudeus como o Lehi, o Irgun ou a propia Hagana foron propiciando un éxodo da poboación árabe de Palestina a zonas que consideraban máis seguras. A mediados de xaneiro de 1948, os ataques dos diversos grupos xudeus empuxaran a unha quinta parte da poboación de Jaffa (unhas 15000 persoas) a fuxir a outros lugares.:2 A finais de xaneiro, calcúlase que uns 20000 árabes palestinos abandonaran os seus fogares en Haifa.
miniatura|[[David Ben-Gurion (primeiro ministro de Israel) le a Declaración de independencia de Israel, o 14 de maio de 1948, en Tel Aviv, Israel, baixo un gran retrato de Theodor Herzl, fundador do moderno sionismo.]]
O 14 de maio de 1948, o mesmo día en de que expiraba o Mandato británico de Palestina, David Ben-Gurion proclama a independencia do Estado de Israel na súa parte do territorio outorgada polo Plan de Partición da ONU.
Ben Gurion, que inaugurou o cargo de primeiro ministro do Estado de Israel, aceptou a partición de Palestina en territorios israelís e territorios palestinos que a ONU estableceu en 1947. Pero tiña un vello pensamento de fondo: en carta á súa muller confiou que
A guerra de 1948
Na guerra intermitente que tivo lugar durante os seguintes 15 meses (interrompida ocasionalmente por varias treguas promovidas pola ONU), Israel conquistou e anexionouse un 26% adicional do antigo Mandato británico, mentres que Transxordania e Exipto ocuparon a parte restante destinada pola ONU ao Estado árabe-palestino: Exipto ocupou a Franxa de Gaza e Transxordania anexionouse Cisxordania e Xerusalén Leste, refundando o país co nome de Xordania. miniatura|Refuxiados palestinos abandonando [[Galilea durante a guerra árabe-israelí de 1948.]]
De forma paralela, as comunidades xudías que habitaban en países árabes (moitas delas desde antes da expansión árabe e musulmá), víronse obrigadas a emigrar nos anos seguintes. Só durante a década de 1950, 608.200 xudeus orientais, unha cifra algo menor á de refuxiados palestinos, fuxiron ou foron expulsados de territorios árabes e refuxiáronse en Israel, onde obtiveron a cidadanía israelí grazas á denominada Lei do Retorno; outros 290.800 refuxiados xudeus establecéronse en Francia ou nos Estados Unidos (véxase Éxodo xudeu de países árabes). Tratouse dun fenómeno de intensidade variable segundo os países nos que aconteceu, e que foi desde a confiscación de bens e terras nalgúns países á persecución directa dos xudeus noutros. En calquera caso, o resultado na práctica foi a liquidación case total das comunidades xudías nos países árabes.
A guerra de Suez (1956)
miniatura|150px|Avances de [[Israel na península do Sinaí.]] Aínda que os armisticios de 1949 supuxeron a independencia de Israel, non significaron o final das hostilidades entre este país e os seus veciños árabes. Durante toda a década de 1950 sucedéronse tanto ataques de fedaíns palestinos apoiados principalmente por Exipto como ataques israelís contra posicións fronteirizas xordanas, sirias e exipcias. En outubro de 1953, unha unidade israelí comandada por Ariel Sharon levou a cabo o masacre de Qibya en territorio palestino baixo control xordano, na que asasinaron a 69 civís, dous terzos deles mulleres e nenos. ( pp 150) En decembro de 1955, durante a Operación Kinneret, un ataque israelí contra posicións sirias na costa do mar de Galilea causou a morte a 54 soldados sirios. En febreiro de 1955, sen mediar provocación previa, comandos israelís mataron a 38 soldados exipcios nun ataque transfronteirizo ocorrido na Franxa de Gaza, por entón baixo control exipcio. Isto levou ao presidente exipcio, Gamal Abdel Nasser, a decretar o peche do estreito de Tirán para barcos e avións procedentes ou dirixidos a Israel. Pola súa banda, Israel asinou unha alianza co Reino Unido e Francia para un ataque conxunto a Exipto, dado que ambas as nacións estaban enfrontadas con Gamal Abdel Nasser pola nacionalización do Canal de Suez.
Vari Caramés
Estilo
Na súa obra hai unha nostalxia acusada, desde a deliberada intemporalidade que imprimen as súas imaxes, nas que o plástico imponse ao testemuñal, aínda que, ao fin rematan sendo emotivos documentos definidores dun lugar, un ambiente, unha situación. Interésalle máis o pormenor, o miúdo, que a totalidade.
Conflito árabe-israelí
A guerra de Suez (1956)
O 29 de outubro de 1956 desencadeouse a invasión conxunta de Exipto por parte de Israel, que ocupou a península do Sinaí, e Francia e o Reino Unido, que enviaron paracaidistas a Porto Said e o Canal de Suez. Aínda que militarmente os aliados alcanzaron todos os seus obxectivos, a presión diplomática conxunta da Unión Soviética e EE. UU. forzou a estes a retirarse, no que os países árabes consideraron unha vitoria política. Como consecuencia desta guerra, a ONU decidiu o despregamento dunha forza de cascos azuis entre Exipto e Israel; con todo, Israel negouse a permitir o acceso ás forzas de interposición da ONU, coñecida como UNEF, polo que só se puido despregar na parte exipcia da fronteira. O achegamento franco-israelí trouxo tamén consigo o desenvolvemento da enerxía nuclear israelí, que se materializou en 1958 na creación da central nuclear de Dimona.
Neste contexto, os árabes comezaron a organizarse en diferentes asociacións para resistir. O 27 de maio de 1964, fúndase baixo o auspicio da Liga Árabe, a Organización para a Liberación de Palestina (OLP), constituíndo un fito na escalada terrorista entre grupos árabes por unha beira e do estado israelí pola outra.
A guerra dos seis días
miniatura|Militares israelís ao lado dunha aeronave árabe destruída durante a [[guerra dos Seis Días, en 1967.]] miniatura|Territorios anexionados por [[Israel logo da Guerra dos seis días (en cor rubia).]] O 8 de marzo de 1965 o líder exipcio Gamal Abdel Nasser afirmara: "Non entraremos en Palestina coa terra cuberta de area, entraremos coa terra cuberta de sangue". En 1967 pediu ás Nacións Unidas que retirasen aos Cascos Azuis de Gaza, o Sinaí, e das illas de Tirán e Sanafir (á entrada do Golfo de  Aqaba), solicitude que a ONU, por entón presidida por U Thant, aceptou a pesar de que iso significaba renunciar ao seu papel de interposición. Exipto mobilizou 80.000 soldados no Sinaí e enviou tropas ás súas illas do golfo de  Aqaba o 22 de maio. Isto volveu poñer en perigo a saída dos barcos israelís ao Mar Vermello, e foi considerado un  casus belli por parte do goberno israelí. Exipto propuxo levar o peche dos Estreitos de Tirán a unha corte de arbitraxe internacional. Ese mesmo mes, Exipto, Siria e Iraq asinaron un pacto de defensa mutua. O 5 de xuño de 1967, #ante a negativa exipcia de desbloquear o Golfo de Aqaba, Israel bombardeou a aviación exipcia situada na península do  Sinaí, dando comezo desta forma á Guerra dos Seis Días.
Nos 6 días que durou a guerra, Israel conquistou a Franxa de Gaza, Cisxordania, Xerusalén Leste, a península do Sinaí e os Altos do Golán (Siria). Salvo o caso da península do Sinaí, que foi devolta a Exipto en 1979 como consecuencia dos acordos de paz de Camp David, o resto de territorios seguen a día de hoxe ocupados militarmente por Israel.
A guerra ocasionou unha segunda onda de entre 300.000 e 400.000 refuxiados palestinos, dos que case un terzo convertéronse en refuxiados por segunda vez. A maioría exiliouse en Líbano, Xordania, Siria e os Estados do Golfo Pérsico.
Resolución 242
En novembro de 1967 Nacións Unidas adoptou a resolución 242, que "afirma que o acatamento dos principios da Carta require que se estableza unha paz xusta e duradeira no Oriente Medio, a cal inclúa a aplicación dos dous principios seguintes: "retiro das forzas armadas israelís dos territorios que ocuparon durante o recente conflito" e "terminación de todas as situacións de belixerancia ou alegacións da súa existencia, e respecto e recoñecemento da soberanía, integridade territorial e independencia política de todos os Estados da zona e do seu dereito para vivir en paz dentro de fronteiras seguras e recoñecidas e libres de ameaza ou actos de forza". Ademais, pedía "garantir a liberdade de navegación polas vías internacionais de navegación da zona" e "lograr unha solución xusta do problema dos refuxiados", así como establecer zonas desmilitarizadas entre os Estados da zona.
O texto da resolución 242 é ambiguo en canto a se esixe a Israel unha retirada de todos os territorios ocupados na guerra (segundo o texto da versión francesa "Retrait des forces armées israéliennes des territoires occupés lors du récent conflit" e española: "retiro de las fuerzas armadas israelíes de los territorios que ocuparon durante el reciente conflicto" ) ou de só unha parte dos territorios (segundo a versión inglesa: Withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict). A ausencia do artigo "the" ("dos") da versión inglesa do texto levou a Israel a argumentar que a resolución só esíxelle "a retirada de territorios ocupados no recente conflito", e non "a retirada dos territorios ocupados no recente conflito", como esixen as versións española e francesa do mesmo documento.
A OLP rexeitou categoricamente a resolución por considerar que "pisa os dereitos de dous millóns de palestinos", e esixiu que Israel cumprise a súa parte e se retirase dos territorios conquistados, cousa que non fixo e que marcaría o conflito ata a actualidade.
Guerra de desgaste (1967-1970)
miniatura|Un bombardeiro exipcio [[Ilyushin Il-28 ataca o exército israelí no Sinaí durante a guerra de Desgaste.]] miniatura|Pintura que representa unha das imaxes máis famosas do [[Masacre dos Xogos Olímpicos de Múnic|secuestro e asasinato de 11 atletas israelís nas Olimpíadas de Múnic de 1972.]] Nos anos seguintes á guerra de 1967 pasouse a unha guerra soterrada coñecida como guerra de Desgaste. Israel mantivo a ocupación militar de todos os territorios conquistados na guerra de 1967, sometendo á poboación nativa á lei marcial e incentivando os asentamentos de xudeus nos territorios ocupados, nunha clara violación da Cuarta Convención de Xenebra, que no seu artigo 49 prohibe o traslado de poboación civil da potencia ocupante ao territorio ocupado.
En canto a Xerusalén Leste, Israel anexionouse esta parte da cidade á conclusión da guerra e comezou a demolición de barrios palestinos e a construción de barrios xudeus na zona. Pola súa banda, Exipto multiplicou o seu asedio militar contra Israel, que culminaría na guerra do Yom Kippur en 1973, e intensificou o seu apoio aos grupos armados palestinos que, a partir de 1968 (e co apoio de Siria o Fronte Popular para a Liberación de Palestina), iniciaron unha escalada terrorista internacional que incluíu secuestros de avións comerciais e destrución de avións baleiros, atentados contra embaixadas e diplomáticos de Israel, ataques a intereses da comunidade xudía en todo o mundo ou atentados contra instalacións de gas e petroleiras. Esta escalada culminaría finalmente no masacre de Múnic, perpetrado contra deportistas israelís que competían nos Xogos Olímpicos de 1972. Israel vingouse contra os perpetradores mediante a Operación Cólera de Deus nos anos seguintes.
A guerra de Desgaste foi unha guerra limitada entre Exipto e Israel que tivo lugar durante os anos 1968 a 1970. Foi iniciada por Exipto nun intento de recobrar o Sinaí tras a negativa israelí de abandonar os territorios ocupados na guerra dos seis días, de acordo co esixido na resolución 242. A Guerra de Desgaste supuxo un importante número de baixas no exército israelí (máis do dobre de mortes que a Guerra dos Seis Días) e no exipcio. A guerra supuxo tamén a intervención directa da Unión Soviética no conflito árabe israelí e terminou cun cesamento do fogo asinado entre os países en 1970 que deixaba as liñas de armisticio no mesmo lugar no que estaban cando a guerra comezou.
A guerra do Yom Kippur
O 6 de outubro de 1973, día da festividade xudía do Yom Kippur, Exipto e Siria lanzaron o seu ataque contra Israel. A data fora escollida con coidado xa que a maioría da poboación israelí estaba nas súas casas xaxuando, o que facía a súa posición defensiva máis vulnerable. O exército exipcio cruzou rapidamente o canal de Suez superando rapidamente as defensas israelís. Ao mesmo tempo, as forzas sirias avanzaron nos Altos do Golán. Unha vez recuperada a península do Sinaí, Anwar el-Sadat, presidente de Exipto, decidiu parar a fronte exipcia dando por boa a recuperación do seu antigo territorio. Isto permitiu a Israel concentrar todas as súas forzas no fronte norte e recuperar a iniciativa nunha guerra na que por primeira vez viu como foi superado polos seus inimigos árabes. Esta decisión tomada polo presidente exipcio, xunto coa posterior firma dun tratado de paz con Israel, foi considerada unha traizón no mundo árabe e motivaría, anos máis tarde, o seu asasinato nun desfile militar.
Superado o impacto do golpe militar e o alto número de baixas, a mediados de outubro Israel mobilizara ás súas tropas e lanzara unha serie de contraataques en ambas as frontes. Desprazou aos sirios dos Altos do Golán, invadiu o propio país e ameazou a capital, Damasco, coa artillería, situando un groso de tropas a 100 km; ao mesmo tempo, avanzaba na contraofensiva do Sinaí, facendo retroceder aos exipcios máis aló das súas fronteiras e cruzando o Canal de Suez, situando unidades blindadas a 40 km do Cairo.
Os países árabes, ante esta realidade, decidiron iniciar unha guerra económica e embargaron o petróleo dos países que axudaban a Israel, ao mesmo tempo que reducían as vendas co propósito de lograr un aumento dos prezos. O seu efecto, que pasou á historia como a crise do petróleo de 1973, foi unha desestabilización da economía internacional, que meteu presión aos EE.UU. e a URSS a alcanzar un acordo a través da ONU. Tras a resolución da ONU de 22 de outubro, chegouse a un cesamento do fogo o 25. Exipto comezou a afastarse das teses soviéticas e achegarse aos Estados Unidos, mentres que Siria mantivo as súas posicións vinculadas á URSS. Ambas as partes consideráronse vencedoras. A partir deste intre, Israel non confiará máis nunha seguridade estática, pero a aproximación de Exipto ao mundo occidental favorecerá os acordos de Camp David tempo despois.
Lutra sumatrana
Descrición
miniatura|esquerda|Ilustración de [[John Gerrard Keulemans, 1878 ]] Esta londra ten un pelame marrón curto que se fai máis claro no ventre. O seu rinario está cuberto de pelos curtos. O seu beizo superior e queixo son abrancazados. Algúns individuos son de cor castaña avermellada. Ten un corpo longo, cola delgada e pés totalmente palmados con garras prominentes. A lonxitude da cabeza e corpo é de 57,5 a 82,6 cm, a lonxitude da cola de 35 a 50,9 cm e o peso de 5 a 8 kg. O seu cranio é máis aplanado que o da londra asiática Lutrogale perspicillata e ten dentes máis pequenos. Os seus pés dianteiros teñen unha largura de 5,8 cm e son menores que os traseiros, que son de 6,6 cm.
Distribución e hábitat
Vive no Sueste asiático, desde o sur de Tailandia, Camboxa, sur de Vietnam e Malaisia peninsular ata Sumatra e Borneo. A especie está baixo constante ameaza polo furtivismo e posiblemente está extinta na India, Myanmar e Brunei.
En Tailandia foi rexistrada no bosque do pantano de turba de Pru Toa Daeng e en áreas arredor do río Bang Nara. Habita principalmente en bosques inundados de zonas baixas con vexetación clímax en tres niveis: unha zona forestal primaria, unha zona forestal secundaria constituída por Melaleuca cajuputi, e unha terceira zona de pasteiros. Estes niveis fan que sexa difícil de penetrar no seu hábitat, o que lle dá protección ante as molestias causadas polos humanos e refuxio ante os predadores. O hábitat do río Bang Nara, onde se descubriron algunhas comunidades, é mareal. As dúas reservas en Vietnam son ambas bosques de pantanos de turba, rodeados das árbores Melaleuca cajuputi de 15 m de alto, cubertos de densas lianas, como Stenochlaena palustris na súa zona primaria, e unha segunda zona de prados de Eleocharis dulcis. Estas dúas reservas vietnamitas teñen moitas canles e plantas acuáticas flotantes como Eichhornia crassipes, Pistia stratiotes, Salvinia cucullata e Ipomoea aquatica, onde o animal pode cazar e xogar, rodeadas de arrozais como terceira zona de tamponamento.
En Camboxa foi rexistrada en bosques inundados de terras baixas arredor do lago Tonle Sap. Mesmo nestes lugares, só se coñece a súa presenza por un pequeno número de avistamentos e algúns atropelos por vehículos e polas peles atopadas.
En Vietnam, foi avistado e rexistrado con cámaras trampa no Parque Nacional de U Minh Thuong en 2000, onde tamén se atoparon feces con escamas de peixes e restos de cangrexos. En 2008, tamén se detectou no Parque Nacional de U Minh Ha.
En Sumatra rexistráronse atropelos desta especie na estrada do río Musi en 2005.
Ecoloxía e comportamento
miniatura|esquerda|Espécime nun zoo tailandés Vive en áreas costeiras e en grandes ríos interiores, solitaria ou en grupos de ata catro individuos. A súa dieta inclúe peixes, como o siluriforme Clarias batrachush, os das familias Channidae e Anabantidae, e cobras acuáticas, moluscos e crustáceos. Durante a estación seca, os individuos aliméntanse en canles de drenaxe e lagoas.
Conservación
É a especie de londra máis rara de Asia, e probablemente está a piques de extinguirse na parte norte da súa área e cun status inseguro no resto. Só quedan unhas poucas poboacións, moi separadas unhas das outras na rexión. A especie está ameazada pola perda de hábitats húmidos nas terras baixas, a caza que sofre pola súa pel e carne e a morte accidental durante a pesca.
En catividade
En xuño de 2008, o equipo de rescate rápido de vida silvestre dirixido pola Wildlife Alliance recibiu a doazón dunha destas londras capturada preto do Tonle Sap de Camboxa. Traballando conxuntamente con Conservation International, estableceron un fogar seguro para este exemplar no Centro de rescate de vida silvestre de Phnom Tamao, pero a londra, que estivera frecuentemente enferma durante a súa vida en catividade, morreu por causas descoñecidas en febreiro de 2010. Dito centro de Phnom Tamao rescatou outro exemplar en xullo de 2010 coa esperanza de que formase parte dun programa de crianza en catividade. Este é actualmente o único exemplar desta especie que se ten en catividade.
Conflito árabe-israelí
Acordos de Camp David (1978)
miniatura|De esquerda a dereita [[Menachem Begin, Jimmy Carter e Anwar el-Sadat en Camp David (1978).]]
A gran sensación de vulnerabilidade que causou a ofensiva exipcio-siria na guerra do Yom Kippur empuxou a Israel a comezar a negociar unilateralmente con Exipto unha paz separada que implicase a devolución dos territorios ocupados (a península do Sinaí) a cambio dun acordo de paz permanente e o establecemento de relacións colaterais. O 17 de setembro de 1978, o presidente exipcio Anwar el-Sadat e o primeiro ministro israelí Menachem Begin asinaron os Acordos de Paz de Camp David en presenza do presidente dos Estados Unidos, Jimmy Carter. Este acordo supuxo o primeiro tratado de paz de Israel cun país árabe e a aplicación por primeira vez na historia de Israel da doutrina de paz por territorios, establecida na resolución 242 da ONU en 1967.
O acordo de paz trouxo importantes vantaxes a ambos os países, que tiveron que realizar importantes renuncias para levalo a cabo. Israel conseguiu un tratado de paz definitivo coa maior potencia árabe da rexión que, unha vez fora do taboleiro, reducía enormemente o risco vital do Estado de Israel. En cambio, tivo que devolver o territorio conquistado en 1967, incluídos varios asentamentos establecidos ao norte da península do Sinaí, o que supuxo unha importante fractura política dentro do país. Para os exipcios, o tratado de paz significou a recuperación de todo o territorio nacional perdido na guerra dos seis días (a Franxa de Gaza, que tamén fora ocupada por Israel no devandito conflito, non era legalmente parte de Exipto). Con todo, Exipto afastouse abruptamente da "doutrina dos tres nons", establecida pola Liga Árabe na Conferencia de Xartum en 1967, que declaraba "non á paz con Israel, non ao recoñecemento de Israel e non ás negociacións con Israel". Isto supúxolle numerosas acusacións de traizón e un importante illamento na comunidade árabe durante anos. Anwar el-Sadat foi especialmente sinalado como traidor e morreu asasinado por un dos seus gardacostas no Cairo o 6 de outubro de 1981.
A guerra do Líbano
A pesar do éxito das maiores operacións militares, esta invasión terá dúas consecuencias fundamentais:
Uns días despois, o Parlamento libanés, ante a nova correlación de forzas, elixiu como presidente ao cristián-maronita Bashir Gemayel, substituíndo o tamén maronita Elias Sarkis, que esgotara o seu mandato. Con todo, antes de tomar posesión, Gemayel foi asasinado por un axente sirio, xunto con outras 29 persoas que se atopaban nese momento no cuartel xeral das Falanxes Libanesas en Beirut. En vinganza polo asasinato, as Falanxes Libanesas entraron nos campamentos de refuxiados palestinos de Sabra e Chatila, provocando un masacre civil na que morreron entre 460 e 3500 civís palestinos. Unha comisión xudicial israelí do máis alto nivel –a Comisión Kahan– investigou o sucedido. Sinalou aos cristiáns falanxistas como autores materiais das mortes, pero imputaba a Israel unha «responsabilidade indirecta» por non evitala, ao producirse os feitos baixo o control militar israelí da cidade. Este veredicto provocou un fondo impacto na opinión internacional e na propia Israel, que destituíu do seu cargo ao entón ministro de Defensa, Ariel Sharon, aínda que permaneceu no gabinete como ministro sen carteira. En maio de 1983, Israel e Líbano alcanzaron un acordo para a retirada das tropas israelís. Con todo, o tratado de paz non chegou a ser ratificado e, en marzo de 1984, baixo presión siria, Líbano cancelou o acordo. Ante o goteo de baixas israelís e os constantes atentados xiítas (cunha media de 100 ao mes), Israel iniciou o seu repregamento unilateral e progresivo en 1985, deixando de novo a chamada "zona de seguridade" (un 850 km²) en mans do cristián-libanés (e proisraelí) Exército do Sur do Líbano, cunha presenza menor de tropas de Tsahal.
Finalmente, en maio de 2000, Ehud Barak, primeiro ministro israelí, cumpriu a súa promesa electoral de retirar todas as tropas israelís do sur do Líbano, en cumprimento da resolución 425 do Consello de Seguridade da ONU, que fora aprobada 22 anos antes. A ONU verificou in situ a retirada israelí ao sur da fronteira internacional. As granxas de Shebaa, un pequeno terreo de 20 km² na saia do monte Hermón que o exército israelí tomou aos sirios en 1967, e que Beirut reclamou desde moito antes como propio, serviulle a Hesbulá (a milicia xiíta proiraní) como pretexto para manter a súa fustrigación armada contra Israel e para non aceptar a resolución 1559 do Consello de Seguridade da ONU, que a obrigaba a desarmarse e deixar o control da fronteira en mans do exército libanés.