cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Théophile Rudolphe Studer
Traxectoria
Entre 1874 e 1876 participou, como convidado, nunha viaxe científica ao redor do mundo a bordo da corveta da Armada Imperial alemá S.M.S. Gazelle. Nesta viaxe navegou até as illas Kerguelen para estudar o tránsito de Venus, permanecendo alí durante varios meses durante os cales Studer estudou a súa fauna. Logo, o barco navegou polos mares do Sur e visitou Oceanía, pasou o cabo de Fornos e navegou polo Atlántico visitando as illas Azores, para regresar a Kiel a finais de abril de 1876.
Dous anos despois do seu regreso, foi nomeado profesor de zooloxía e anatomía comparada na Escola de Medicina Veterinaria de Berna, que en 1900 se converteu na Facultade de Veterinaria da Universidade de Berna, na que foi profesor de Zooloxía desde 1879. Nos períodos de 1884-1885 e 1908-1909, foi elixido decano da Facultade, e en 1891-1892, reitor da Universidade.
O doutor Studer estaba particularmente interesado na paleontoloxía e na ornitoloxía; nesta última está a orixe da publicación dun catálogo das aves de Suíza. Tamén fou un apaixonado da cinoloxía e grazas a esta afección, o Museo de Historia Natural de Berna conta con máis de dous mil exemplares disecados de cans.
Paradela, Angudes, Crecente
Paradela é un lugar da parroquia de Angudes no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Théophile Rudolphe Studer
Traxectoria
Casou en 1880 con Henriette Kappeler. O matrimonio non tivo descendencia, pero Srtuder encontrou na súa esposa unha colaboradora que o acompañou toda a súa vida.
Algunhas publicacións
miniatura|270px|Théophil Rudolf Studer. Ilustración na súa necroloxía. Con Victor Fatio publicou as tres primeiras achegas do Catalogue des oiseaux de la Suisse (Catálogo das aves de Suíza).
Outras obras de Studer inclúen:
Abreviatura
A abreviatura Studer emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Xosé Regueira Varela
Traxectoria
Actualmente é concelleiro do BNG en Carballo e concelleiro delegado de promoción económica e turismo. Desde xuño do 2019 é vicepresidente da Deputación da Coruña, onde ten a responsabilidade nas materias de cooperación, plans provinciais xerais, turismo e patrimonio histórico e cultural.
República Social Italiana
A República Social Italiana (en italiano, Repubblica Sociale Italiana; RSI, ), máis coñecida como República de Saló (Repubblica di Salò, [reˈpubblika di saˈlɔ]), foi un Estado monicreque da Alemaña nazi que existiu durante os últimos anos da Segunda Guerra Mundial, até que foi derrocada polos partisanos italianos. Foi establecido no norte de Italia, que estaba ocupada pola Wehrmacht alemá cando as forzas aliadas tomaron as rexións do sur do país. Tiña formalmente a súa capital na cidade de Roma, mais na localidade de Salò residían case todos os seus líderes e alí encontrábase tamén situada a Agenzia Stefani, órgano oficial do Goberno italiano que enviaba desde Salò as mensaxes á prensa.
O novo Estado foi proclamado o 23 de setembro de 1943. A pesar de que a RSI reclamaba baixo a súa soberanía a maior parte dos territorios italianos, a realidade é que o seu control político reduciuse a unha pequena porción territorial no norte de Italia. Aínda por riba, a República de Salò só recibiu recoñecemento diplomático de Alemaña, Xapón e os seus Estados monicreques, o que reflectía a escasa influencia do novo réxime. Benito Mussolini foi o seu primeiro e único xefe de Estado, constituíndo a RSI a última encarnación do modelo fascista italiano. A pesar do poder teórico que ostentaba Mussolini, oficiais de alto rango como o embaixador alemán Rudolf Rahn ou o comandante das forzas alemás en Italia, o xeneral Karl Wolff, eran os que tomaban as principais decisións políticas e militares.
Creación
A República Social Italiana comezou a xestarse tras a manobra palaciana que culminou na destitución e arresto de Mussolini o 25 de xullo de 1943. Desde o mesmo momento en que tivo noticia destes feitos, o ditador alemán Hitler desconfiou do novo Goberno de Pietro Badoglio e comezou a preparar a súa resposta ante a inminente capitulación do Reino de Italia ante os aliados. Os plans de Hitler incluían, como punto fundamental, a liberación de Mussolini e o seu restablecemento no poder, a pesar das reticencias de moitos xerarcas nazis ao regreso do Duce: Hitler prefería que un novo Estado fascista facilitase a acción da Wehrmacht en territorio italiano antes que unha ocupación total que obrigase ás súas tropas moverse entre unha fronte de vangarda e outra de retagarda. [[Ficheiro:Sovranita_RSI-es.svg|esquerda|miniatura|A república, as intervencións do Eixo e os Aliados e as frontes de guerra:
· Raiado: zonas de operacións militares sometidas á autoridade militar alemá.
· Cuadriculado: zonas anexadas por Croacia.
· Topos vermellos: zonas baixo control partisano en 1944.
]]
Así pois, tras o anuncio oficial da rendición italiana aos Aliados o 8 de setembro de 1943 (a firma da acta de capitulación produciuse en realidade cinco días antes), as tropas alemás entraron en Italia, tomando por sorpresa o seu desprevido exército, mentres o rei Víctor Manuel III e o mariscal Pietro Badoglio fuxían de Roma, deixando o campo aberto ao avance xermano.
O 12 de setembro (catro días despois de anunciarse a capitulación de Italia), un comando alemán, dirixido polo capitán das SS Otto Skorzeny levou a cabo a Operación Carballo, isto é, a liberación de Mussolini da súa prisión en Gran Sasso (Apeninos), máis concretamente, do hotel-refuxio de Campo Imperatore, onde se encontraba retido. Unha vez liberado, Mussolini foi levado a Alemaña e alí entrevistouse con Hitler.
Tras a súa destitución, arresto e liberación en pouco menos de dous meses, Mussolini mostrábase cansado das responsabilidades da guerra e pouco disposto a retomar o poder, pero Hitler instouno a volver a Italia e formar alí un novo Estado fascista baixo a protección da Wehrmacht, ameazando ao Duce con instalar a administración militar alemá en Italia e aplicarlle as mesmas penalizacións que un país ocupado en caso de non aceptar. Ante tal presión, Mussolini regresou a Italia e instalouse en Milán, desde onde o 15 de setembro anunciou a creación do Partido Fascista Republicano e, tres días despois, a continuación da guerra xunto a Alemaña e o Xapón. De inmediato o Duce anunciou a formación dun novo gabinete republicano, aínda que os seus ministros días antes foran elixidos e designados polo propio Hitler.
O novo réxime fascista
miniatura|Tropas da [[1.ª División Leibstandarte SS Adolf Hitler|División Leibstandarte-SS "Adolf Hitler" en Milán (1943).]] De regreso a Italia, Mussolini formou o 23 de setembro un novo Goberno, composto por partidarios do chamado réxime do ventenio (1922-43), aínda que sen fixar a súa capital en Roma, pois os intereses militares alemáns desaconsellábano e o propio Mussolini rexeitaba a idea de volver á capital, de forma que a sede do gabinete quedou establecida practicamente na pequena localidade de Salò (provincia de Brescia), onde residía Mussolini. Ao principio, o novo Estado de Mussolini estendíase desde a fronteira norte de Italia até a cidade de Nápoles. Mais o 27 de setiembre, a poboación napolitana levantouse en armas contra as tropas do Eixo, obrigándoas a retirarse tras catro días de loita. Por conseguinte, a fronteira sur da República fascista quedou fixada na liña Gustav, establecida polos alemáns á altura de Cassino para cortarlle o camiño ás tropas dos aliados occidentais cara a Roma.
O 1 de decembro de 1943 o novo Estado de Mussolini adoptou oficialmente o nome de República Social Italiana, declarando formalmente abolida a monarquía da Casa de Savoia, mentres que Mussolini e os membros do seu gabinete situaban a súa residencia permanente en Salò, onde permanecerían até o final da guerra. A nova república seguía xuridicamente os marcos constitucionais do antigo Reino de Italia, pero sen monarquía nin parlamento, concentrando aínda máis a autoridade política nas mans de Mussolini. A pesar desta concentración, o novo réxime actuaba baixo a enorme influencia dos mandos militares da Wehrmacht, que constituían o verdadeiro poder na RSI.
O recentemente creado Partido Fascista Republicano (PFR) quedou baixo o control e liderado do xornalista Alessandro Pavolini, que tamén se convertería nun dos principais colaboradores de Mussolini durante os seus últimos anos de goberno.
O novo Goberno mussoliniano centrou gran parte das súas enerxías na represión dos antigos membros do Gran Consello Fascista que derrocaran o ditador en xullo de 1943: o proceso de Verona (8-10 de xaneiro de 1944) supuxo a condena á morte e execución de 5 dos citados ex xerarcas fascistas que estaban en poder dos seus antigos correlixionarios (un sexto procesado foi condenado a 30 anos de reclusión). Entre os executados atopábase o conde Ciano, xenro do propio Mussolini, quen votara o ano anterior en favor da destitución do Duce. Os 13 antigos membros do Gran Consello Fascista que se achaban en paradoiro descoñecido, foron condenados á morte en rebeldía.
Política interna
miniatura|Mussolini ante un miliciano fascista adolescente (1944) Durante a existencia da República Social Italiana, Mussolini mantería varias entrevistas con Hitler, sendo a última coñecida a que tivo lugar o 20 de xullo de 1944, a tarde posterior ao atentado contra o ditador alemán. O Duce adoitaba regresar de tales entrevistas con ánimos renovados sobre un posible cambio da situación militar. Con todo, a realidade non tardaba en devolvelo ao máis completo pesimismo, acentuado pola evidencia ante as masas italianas sobre a súa escasa autoridade efectiva sobre o país, así como a do seu Goberno, subordinados totalmente aos designios de Berlín, obrigados a dar preferencia ás conveniencias estratéxicas da Alemaña Nazi aínda cando estas non fosen compatibles cos intereses dos seus teóricos aliados italianos.
A ocupación militar alemá provocou tamén que as SS interviñesen na represión contra a Resistencia italiana e na deportación dos xudeus italianos aos campos de exterminio nazi. A comunidade xudía italiana fora até entón discriminada desde 1938 pero nunca perseguida activamente polas autoridades fascistas, pero ao tornarse Italia noutro país ocupado polo nazismo empezaron xa desde 1943 os arrestos e deportacións contra os xudeus residentes no territorio italiano.
En tal situación, Mussolini trataba de gañarse o pobo con medidas populistas que resultaban case sempre de imposible realización práctica, como as anunciadas 18 aperturas sociais de Verona, á vez que a hiperbólica propaganda organizada por Roberto Farinacci (que insistía en presentar o Terceiro Reich como aliado e non como potencia ocupante) só conseguía desacreditar aínda máis o réxime e aumentar a xa de seu crecente simpatía do pobo italiano cara á Resistencia e aos Aliados. As continuas folgas paralizaban a economía do Estado fascista, debido ao forte descenso no nivel de vida entre os obreiros e á incapacidade do propio réxime para atender as necesidades básicas da poboación en canto a alimentación e servizos médicos.
Neste afán de buscar apoio popular, o propio Mussolini pediu a axuda do ideólogo comunista Nicola Bombacci, quen apoiou o réxime ao redactar unha serie de programas para a transformación económica de Italia, baixo o nome de socialización fascista, aproveitando o feito de que xa non existía na RSI a influencia monárquica da Casa de Savoia e que toda posible oposición ao réxime sería esmagada polos alemáns. Mussolini tentou presentarse ante a poboación como un auténtico socialista ansioso de reformas extremas, alegando que as presións da guerra impedíranlle executar o seu orixinal programa revolucionario en contra do capitalismo e do marxismo, co cal o Duce tentaba volver ás ideas socialistas que asumira 30 anos antes durante os seus anos xuvenís.
Na práctica as "leis socialistas" de Mussolini case nunca puideron aplicarse debido á franca desaprobación dos nazis, que se opuxeron a calquera tipo de socialización da economía, logrando manter a industria pesada do norte de Italia en mans privadas, aínda que baixo estreito control das autoridades militares da Wehrmacht, e anulando todo intento de Mussolini e os seus colegas por introducir reforma algunha. Ademais o control efectivo do Duce sobre o territorio italiano era moi precario e dependía da cooperación voluntaria dos xefes da Wehrmacht (quen mesmo chegaron a designar autoridades municipais italianas pola súa conta sen considerar o réxime mussoliniano).
Dependencia cara ao Terceiro Reich
dereita|miniatura|Bandeira de guerra da República Social Italiana. A bandeira oficial foi a tricolor carente de símbolos, aínda que a súa utilización foi nula. A dependencia do réxime respecto da Alemaña nazi era case completa en canto ao sostén militar e as necesidades da súa economía, pois case toda a produción industrial italiana debeu dirixirse ao mercado alemán, sendo que a aguda escaseza de combustibles vitais en Italia (como petróleo e carbón) facía indispensable importalos de Alemaña.
Por causa diso o goberno mussoliniano viuse forzado a aceptar sen protestas a xermanización das rexións do Trentino e Istria en prexuízo da súa poboación italiana, así como a desaparición de todo vestixio de autoridade italiana nas cidades de Trieste e Fiume, as cales desde outubro de 1943 quedaron administradas directamente pola ocupación militar da Wehrmacht xunto cos seus distritos veciños, sen que os xefes militares alemáns permitisen que a RSI enviase autoridades sequera en teoría. Mentres tanto o territorio alpino do Alto Adigio (obtido por Italia en 1918) foi inmediatamente anexionado ao Terceiro Reich en calidade de distrito (ou Gau) e empezouse a expulsar os seus habitantes italianos.
Hitler considerou en todo momento que as urxencias bélicas alemás estaban por enriba dos plans políticos do Duce e dispuxo que, na práctica, Italia fose administrada igual que calquera outro país ocupado. De feito, tras a destitución de Mussolini, o armisticio de Badoglio e a creación dun goberno antifascista no sur de Italia, os líderes nazis sentían moi pouco respecto pola "República Social Italiana" e as autoridades alemás de ocupación admitían que o réxime mussoliniano só resultaba útil para tarefas menores de represión política e orde pública, considerando incapaces os burócratas da RSI para tarefas serias de administración pública.
A deterioración económica causado pola guerra, as crecentes actividades da Resistencia italiana, as presións bélicas e industriais dos alemáns, ademais do escaso poder real de Mussolini, facían imposible que o réxime puidese cumprir as súas promesas de transformación radical, ao cal uníase a desmoralización dos propios militantes fascistas ao longo do ano 1944 ante a evidencia da derrota final do nazismo. Desde inicios de 1944 Mussolini realizaba cada vez menos aparicións públicas, sendo a última o 16 de decembro de 1944 en Milán, e pasaba os días na súa residencia de Salò, severamente resgardado e vixiado por pelotóns das Waffen SS (e non por milicianos fascistas).
Fin da República Social Italiana
miniatura|Soldado [[Sikhismo|Sikj do Exército Británico cunha esvástica capturada, no norte de Italia.]] miniatura|De esq. a der., os corpos de [[Nicola Bombacci|Bombacci, Mussolini, Clara Petacci, Pavolini e Achille Starace exhibidos na Praza de Loreto.]] En marzo de 1945 facíase predicible o resultado final da guerra, e Mussolini empezou a considerar diversas alternativas xunto cos seus colegas da xerarquía fascista. Unha opción era unha retirada á rexión alpina de Valtellina para resistir alí de xeito similar ao "reduto alpino" de Hitler, tentar unha desesperada batalla final que transformase Milán nun "Stalingrado do fascismo", ou chegar a un acordo cos Aliados para evitar represalias dos partisanos, mais ningunha destas alternativas logrou facerse viable.
Houbo en abril varios contactos infrutuosos do ditador cos partisanos para tratar de negociar a rendición do seu Goberno ante os Aliados (contactos que contaron coa mediación do arcebispado milanés), que se viron impulsados, a pesar das reticencias de Graziani, pola noticia de que as tropas alemás en Italia negociaban de feito a súa propia rendición ante os Aliados ás costas de Mussolini, negándose a Wehrmacht a asumir ningunha responsabilidade polo Duce ou os seus seguidores. Incluso o último xefe supremo das forzas da Wehrmacht en Italia, o xeneral Heinrich von Vietinghoff (que desde febreiro de 1945 substituía ao xeneral Albert Kesselring nese cargo), liberaba a importantes prisioneiros da Resistencia italiana en sinal de boa vontade mentres negociaba acordos cos partisanos para que deixasen partir de volta a Alemaña os soldados da Wehrmacht, aínda que sen éxito.
Mussolini e o seu réxime carecían de forza militar para impedir que a Wehrmacht actuase pola súa conta, e foi en balde o intento do Duce para armar unha columna de 5000 milicianos fascistas que o defendesen até o final. O 25 de abril de 1945, coincidindo coa entrada dos Aliados no val do Po, estalou a insurrección partisana xeral no norte de Italia, que culminou coa toma do poder o día 28 por parte do Comité de Liberación Nacional da Alta Italia en Xénova, Turín e Milán que, tras proclamar o Estado de emerxencia, puxo fóra da lei os dirixentes fascistas, para quen decretara a pena de morte desde o día 25. Simultaneamente os partisanos atacaban as guarnicións alemás das grandes cidades e cara ao 28 de abril conseguían tomar o control de case todas as grandes cidades do norte de Italia, ás veces tras serias baixas.
Decatado do sucedido o 25 de abril, Mussolini disolveu inmediatamente o seu Goberno en Salò e tratou de escapar rapidamente a Suíza disfrazado xunto con outros líderes fascistas e a súa amante Clara Petacci, uníndose a un convoi de soldados alemáns. Con todo, o convoi foi detido por partisanos nas alturas alpinas o 27 de abril, quen permitiron a retirada do alemáns pero esixiron a cambio a entrega de todos os italianos que fuxían; nesas circunstancias o Duce foi recoñecido entre os fuxitivos e capturado por un grupo de partisanos. Ao día seguinte Mussolini morreu fusilado xunto con Clara Petacci e unha ducia de xerarcas que os acompañaban na fuxida.
O 29 de abril de 1945, o mariscal Graziani, que se mantivo leal ao fascismo e foi feito prisioneiro polos Aliados, rubricou por poderes a chamada Rendición de Caserta, consistente na capitulación oficial do exército fascista italiano (asunto de incumbencia de Graziani como "ministro de defensa" da RSI). No entanto, o 30 de abril Estados Unidos e Reino Unido manifestaron que só aceptaban a rendición das tropas italianas fascistas pero rexeitaron unha capitulación da República Social Italiana como "goberno" porque xamais o recoñeceron, e con iso admitían ambos os países de modo tácito que só a Resistencia italiana podería decidir a sorte dos líderes fascistas capturados. Este documento selou a fin da RSI, sendo que o 3 de maio capitularon os restos da Wehrmacht que aínda seguían en Italia, comprometendo coa súa rendición os últimos soldados fascistas italianos.
Relacións exteriores
Desde o comezo, a República Social Italiana foi pouco máis que un estado monicreque baixo o control de Alemaña, sen poder real. En consecuencia, a RSI só recibiu recoñecemento diplomático da Alemaña nazi, Xapón e os seus estados monicreques. Incluso a noutro tempo favorable España franquista rexeitou establecer relacións coa RSI. Os alemáns tampouco confiaron na capacidade dos fascistas italianos para controlar o seu propio territorio.
Perdas territoriais
Inmediatamente despois de producirse a capitulación italiana, Alemaña fíxose co control directo dalgúns territorios italianos. A pesar das demandas dalgúns líderes nazis locais, Hitler rexeitou a anexión oficial e completa do territorio de Tirol do Sur; no entanto, as autoridades alemáns emprenderon numerosas medidas que apuntaban cara a unha anexión xermana nun futuro. O territorio do Tirol meridional quedou dentro da zona que os alemáns denominaban Operationszone Alpenvorland, que tamén incluía a Trento, Bolzano e Belluno, e de feito este territorio "especial" quedou integrado no Reichsgau Tirol-Vorarlberg e foi administrado polo Gauleiter Franz Hofer. Os alemáns tamén crearon a chamada Operationszone Adriatisches Küstenland, que incluía a Udine, Gorizia, Trieste, Pola ou Fiume, e que quedou incorporado ao Reichsgau de Carintia e administrado polo Gauleiter Friedrich Rainer.
Do mesmo xeito que outros territorios, as illas italianas do mar Exeo foron ocupadas polos alemáns. No entanto, durante a ocupación alemá as illas continuaron estando en teoría baixo soberanía nominal da RSI, aínda que de facto atopábanse suxeitas ao mando militar alemán.
A Concesión italiana de Tientsin na China foi cedida ao Goberno monicreque de Nankín.
Exército
miniatura|Soldados do [[Esercito Nazionale Repubblicano|ENR en formación (marzo de 1944).]] miniatura|Soldados da RSI despregados durante a [[Batalla de Anzio.]] Desde outubro de 1943 o novo réxime ditatorial dedicouse á organización das súas Forzas Armadas a cargo do mariscal Rodolfo Graziani, quen, como ministro de defensa, só logrou formar catro divisións de soldados, que serían adestrados en Alemaña e que acabarían servindo, na práctica, máis para a loita contra a resistencia partisana que para combater na fronte, salvo moi contadas excepcións. Moitos foron recrutados á forza, o que contribuíu a un alto índice de desercións. O novo exército quedou formado por algúns homes do Regio Esercito que se mantiñan leais ao fascismo, xunto con outros militantes fascistas que foran recrutados polos alemáns para constituír unidades de combate, e foi denominado Esercito Nazionale Repubblicano (ENR).
A posibilidade de formar grandes masas de soldados era bastante limitada dado que un gran número de posibles reservistas xa estaban a traballar como obreiros forzados na Alemaña ou na mesma Italia, mentres que moitísimos antigos soldados profesionais do Regio Esercito estaban apresados polos nazis ou uníronse á Resistencia italiana e aos Aliados. A necesidade de recrutar novos soldados chegou a ser tan acuaciante que a RSI chegou a ofrecerlle a moitos presos a conmutación do cárcere a cambio de que se unisen ao Exército. Doutra banda, os mandos da Wehrmacht desconfiaban da lealdade dos potenciais novos recrutas italianos, e evitaron que o ENR aumentase de tamaño. As tropas do ENR só loitaron nunha ocasión contra forzas angloestadounidenses en decembro de 1944, no val de Garfagnana, xunto a forzas alemás.
Aviación e armada
Os aparellos da Regia Aeronautica que permaneceron no norte de Italia foron capturados polos alemáns e moitos deles pasaron a ser operados pola Luftwaffe, que os incorporou ás súas propias escuadrillas. Pouco despois da fundación da RSI, decidiuse a creación da chamada Aeronautica Nazionale Repubblicana (ANR), formada a partir daqueles pilotos que se mantiveron fieis a Mussolini. As súas escasas unidades foron utilizadas principalmente para combater incursións aéreas aliadas en colaboración coas forzas aéreas alemás. Algunhas unidades da ANR chegaron a operar na Fronte oriental. A pesar do bo desempeño da "Aeronautica Nazionale", a Luftwaffe tentou varias veces desmantelar a ANR e absorbela, sen éxito.
Moi poucas unidades da Regia Marina se adheriron ao novo réxime mussoliniano (apenas catro torpedeiros armados e dous destrutores) pero igualmente estas pasaron a denominarse Marina Nazionale Repubblicana, xogando un papel puramente testemuñal. Un caso especial foi o da Decima Flottiglia MAS (o corpo elite de submarinistas dirixidos por Junio Valerio Borghese), xa que moitos dos seus antigos membros mantivéronse fieis a Mussolini, aínda que continuarían operando en operacións terrestres, especialmente na represión do movemento partisano.
Unidades paramilitares
Ademais deste exército regular formáronse grupos de soldados da nova República fascista da máis variada orixe e organización, aínda que todos encadrábanse no marco competencial do Ministerio de Graziani. Mussolini chegou, mesmo, a militarizar o propio Partido Fascista, coa creación das Brigadas Negras Móbiles, o 21 de xuño de 1944, aínda que tal medida non resultou de utilidade práctica. A militarización das milicias acabaría provocando un forte conflito entre o mariscal Graziani e o xefe do Partido Fascista Republicano, Alessandro Pavolini. Pola súa banda, a antiga Milicia Voluntaria para a Seguridade Nacional (MVSN), cuxos membros eran popularmente coñecidos como Camisas negras, foi creada novamente, pero esta vez coa denominación oficial de Guardia Nazionale Repubblicana (GNR).
Unha excepción especial foi a división Legione X, creada de forma independente polo príncipe Junio Valerio Borghese, antigo oficial da armada italiana e ardente admirador dos nazis, quen colocou o seu grupo altamente profesionalizado baixo as ordes directas da Wehrmacht. A diferenza do que ocorría con outros comandantes italianos, no caso de Borghese os alemáns tiñan plena confianza nel. Como reflexo do ambiente que existía, o propio Borghese comentou que "se el mesmo puidese, collería prisioneiro a Mussolini".
Waffen-SS
O Reino de Italia o 8 de setembro de 1943 asinou un armisticio cos Aliados. En resposta, o Exército alemán e as Waffen-SS desarmaron as tropas italianas que non estivesen a loitar pola causa alemá. A nova República Social Italiana foi fundada o 23 de setembro de 1943 baixo o duce Benito Mussolini. O 2 de outubro de 1943, Heinrich Himmler e Gottlob Berger idearon o Programm zur Aufstellung der italienischen Milizeinheiten durch die Waffen-SS ('Programa para o despregamento das forzas da milicia italiana polas Waffen-SS') que foi aprobado por Adolf Hitler e Benito Mussolini.
Alcaldes de Lugo
O alcalde de Lugo é a máxima autoridade política do Concello de Lugo. De acordo coa "Lei Orgánica 5/1985", de 19 de xuño, do "Réxime Electoral Xeral" (actualmente en vigor) o alcalde é elixido pola corporación municipal de concelleiros, que á súa vez son elixidos por sufraxio universal polos cidadáns e cidadás de Lugo con dereito a voto, mediante eleccións municipais celebradas cada catro anos. Na mesma sesión de constitución da corporación procédese á elección do alcalde, podendo ser candidatos todos os concelleiros que encabezan as correspondentes listas. É proclamado electo o candidato que obtén a maioría absoluta dos votos. Se ningún deles obtén esta maioría é proclamado alcalde o concelleiro que encabeza a lista máis votada.
Nas eleccións municipais de 2019, presentáronse as seguintes candidaturas, das que só catro están representadas na corporación: A actual corporación municipal lucense está composta por 25 concelleiros e a alcaldesa da cidade dende 2015 é Lara Méndez do PSdeG-PSOE. A alcaldesa subtituíu, na anterior corporación, ao alcalde Xosé Clemente López Orozco que renunciou por mor de problemas xudiciais e políticos, e revalidou a alcaldía nas municipais de 2019 apoiándose nun pacto de goberno cos 5 concelleiros do BNG para acada-la maioría absoluta.
Carlos Tomé Alonso
Carlos Tomé Alonso, nado en Vilalba o 26 de maio de 1908, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Amadora Tomé Menéndez, coa que se exiliou en México.
A Pousa, Angudes, Crecente
A Pousa é un lugar da parroquia de Angudes no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Quinto Pino, Pastoriza, Arteixo
O Quinto Pino é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Recibiu o seu nome por un club de alterne que na década de 1960 estaba situado xunto á parada de autobuses.
A Quinta, Angudes, Crecente
A Quinta é un lugar da parroquia de Angudes no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
O Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión (en francés: Médaillier du musée des Beaux-Arts de Lión) é a colección de moedas, medallas, selos e outros obxectos numismáticos que conserva o Museo de Belas Artes de Lión.
Esta colección numismática, creada no século XVIII, foi transferida ao museo da cidade en 1810 e desde entón foise enriquecendo mediante adquisicións, depósitos de tesouros e legados. Abrangue toda a historia monetaria e das artes afíns, e é a segunda máis importante de Francia, despois da do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia.
Historia
A colección do gabinete numismático é a máis antiga do Museo de Belas Artes de Lión, con varias series monetarias pertencentes á cidade de Lión desde 1733.
Creceu axiña ao longo do século XIX, grazas a unha gran cantidade de adquisicións, doazóns e, sobre todo, legados. O século XX coñeceu un forte enlentecemento do seu desenvolvemento, e mesmo un certo abandono durante as décadas de 1910 e 1930. Despois da segunda guerra mundial, a colección de moedas e medallas foi obxecto de varios proxectos, entre eles a descrición científica e a catalogación fotográfica.
Ludwigia grandiflora
Ludwigia grandiflora é unha especie de planta acuática da orde Myrtales.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Orixes do gabinete de medallas
miniatura|300x300px|[[Biblioteca do antigo College da Trinité, de Lión, un dos berces da colección.]] As orixes da colección do Collège de la Trinité de Lión remóntanse ao século XVI, cando comezou a desenvolverse como resultado dunha preocupación humanista polo coñecemento da antigüidade clásica. Lión albergaba as coleccións máis importantes do reino, e as primeiras obras numismáticas en francés publicaron alí en 1553.
O Rial, Filgueira, Crecente
O Rial é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Orixes do gabinete de medallas
A colección de gabinete da cidade fundouse cun espírito máis museográfico. Uniuse á do College en 1792. Estas dúas coleccións enriquecéronse principalmente con tres adquisicións excepcionais: o gabinete de Antoine Laisné, adquirido en 1733; o gabinete de medallas do cóengo Romans de Rives, adquirido en 1717 por Jacques-claude Claret de la Tourette de Fleurieu e vendido á cidade en 1733 polo seu fillo; e a colección do cabaleiro Félicien de Monts de Savasse, en 1735.
Estas coleccións foron formadas por eruditos e, cando Laisné vendeu a súa colección á cidade de Lión en 1733, os concelleiros da cidade, movidos por un desexo de prestixio, decidiron engadir unha sala especial á biblioteca municipal para albergar e expor as coleccións da cidade.
Principios do século XIX
miniatura|304x304px|François Artaud, director do Museo de Belas Artes de Lión a principios do [[século XIX.]] As primeiras coleccións numismáticas do museo de Belas Artes constituíronse a principios do século XIX, cando en 1810 o museo, dirixido daquela por François Artaud, recibiu 8.582 moedas procedentes das dúas coleccións prerrevolucionarias máis importantes de Lión, a do Collège de la Trinité e a do Gabinete da Cidade. Estas coleccións foron confiadas ao museo polo bibliotecario da cidade, Antoine-François Delandine, en 1810, logo de pasar primeiramente pola entón abadía de Saint-Pïerre, en 1793, e despois pola biblioteca da cidade.
Durante a primeira metade do século XIX, as moedas locais e os tesouros galo-romanos foron os principais obxectos que se incorporaron ás coleccións. A riqueza das series celtas e medievais debeuse ás importantes coleccións de afeccionados lioneses que se incorporaron ao museo na segunda metade do século, como os conxuntos adquiridos a Louis de la Saussaye —moedas galas— e Henry Morin-Pons —moedas medievais— en 1863. A colección de medallas tamén se enriqueceu notablemente co legado de Jacques-Antoine Lambert.
Ludwigia grandiflora
Atópase moi relacionada e adoita a confundirse con Ludwigia hexapetala. As dúas especies son distinguibles a nivel dos seus cromosomas, porque L. grandiflora é hexaploide e L. hexapetala é decaploide. Con todo, tamén poden distinguirse morfoloxicamente. L. grandiflora posúe pequenos pelos vellosos, flores máis pequenas e grans de pole máis pequenos. Algunhas autoridades consideran que estas diferenzas son demasiado leves para considerar estas diferentes especies e, por tanto, separan estes taxóns como dúas variedades ou dúas subespecies.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Principios do século XIX
Os primeiros directores do museo tamén enriqueceron as coleccións da súa institución adquirindo tesouros monetarios descubertos na rexión, o máis importante dos cales foi o tesouro de Ruffieu en 1837. Para iso, comprometeron grandes sumas ou realizaron importantes intercambios. En 1843, por exemplo, Ambroise Comarmond intercambiou unha serie completa de moedas dos emperadores romanos polo tesouro descuberto nas terras dos Lazaristas. Pouco despois, para financiar as súas adquisicións, fixo vender pola cidade lotes de moedas consideradas indignas de figurar na colección do Gabinete.
Ludwigia grandiflora
Especie invasora
Ludwigia grandiflora atópase na lista de especies invasoras de interese da Unión Europea desde o 2016 e en Estados Unidos atópase na lista de malezas daniñas do estado de Carolina do Sur. Compite con outras plantas formando densos mantos nas marxes e nos estanques. Introdúcese en áreas tépedas e cálidas de América do Norte e Europa e formou grandes poboacións estables, particularmente en Francia.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Baixo a Terceira República
miniatura|Algunhas pezas do Gabinete proveñen de antigas coleccións privadas, como a de [[Gustave de Ponton d'Amécourt, en 1887]] A partir de 1878, o novo pulo dado ás adquisicións pola dirección do museo afectou tamén a colección do Gabinete de Medallas, que adquiriu numerosas pezas e diversificou as súas coleccións grazas aos esforzos dos seus dous conservadores, Jean-Baptiste Giraud e Paul Dissard, que compraron tanto a particulares como a expertos. Aínda que Paul Dissard, que se beneficiaba da xenerosidade do concello, puido realizar numerosas adquisicións a través das canles tradicionais, tanto a descubridores de tesouros como a propietarios ou a coleccionistas locais, tamén explorou novas vías de adquisición na época para a institución: grandes coleccionistas parisienses e participación na compra de grandes dispersións de coleccións de primeira orde, como a de Gustave Ponton d'Amécourt en 1887 e a de H. Montagu en 1896. En total, o Gabinete de Medallas adquiriu vinte e sete pezas por 10.000 francos só nestas dúas transaccións.
Ludwigia grandiflora
Especie invasora
En Galicia está catalogada como especie invasora. miniatura|Ludwigia grandiflora na Reserva de Vida Silvestre do río Hillsborough en Florida.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Baixo a Terceira República
Este renovado interese pola numismática por parte da elite da cidade conduciu á creación dunha amplísima colección no Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión, cunha gran variedade de moedas que tendía á universalidade. Segundo Planet, "a adquisición das máis fermosas moedas antigas expostas hoxe en día data deste período".
Ludwigia grandiflora
Ecoloxía
Ludwigia grandiflora pode e produce sementes viables, pero tamén é moi efectiva a súa reprodución vexetativa e aparentemente o recrutamento de novas plantas a partir de sementes é baixo. As flores grandes e vistosas atraen unha ampla variedade de insectos. Un estudo en Bélxica, onde L. grandiflora  foi introducida, mostrou que as flores son visitadas por unha ampla variedade de insectos, incluídas abellas, lepidópteros, escaravellos e moscas sírfidas.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
O período de entre guerras
Entre a morte de Paul Dissard e a chegada de Jean Tricou, o Gabinete de Medallas entrou nun estado de letargo. O Concello de Lión decidiu suprimir o cargo de director do museo arqueolóxico e o sucesor de Giraud en 1910, Henri Focillon, restableceu a unidade de xestión de todos os departamentos do museo. Durante este período, o Gabinete de Medallas non realizou adquisicións salientable. As escasas incorporacións corresponderon a legados, depósitos e compras raras, como a Colección Sabatier, en 1938, de selos fiscais. Como mostra do desinterese da dirección do museo pola numismática, cando se dispersaron algunhas coleccións significativas —coleccións Récamier en 1924, Poncet en 1925 ou Dissart en 1928—, o museo non se comprometeu a ningunha compra. miniatura|289x289px|Henri Focillon, conservador do Museo de Belas Artes de Lión no período [[1913-1924.]] Este período escuro tamén estivo marcado por numerosas perdas e contratempos para as coleccións. O museo sufriu varios roubos importantes, entre eles un o 14 de febreiro de 1901, do que só se recuperou unha parte. O museo tamén intercambiou pezas con outras institucións, o que empobreceu as súas coleccións. Cando se recompilou o arquivo fotográfico de 1937 e se comparou cos rexistros de entrada, observáronse numerosas lagoas.
Así e todo, aínda que o mantemento e a conservación do museo deixaban moito que desexar, o director, René Jullian, que chegara en 1933, nomeou un conservador do Gabinete de Medallas de París, Pierre Espezel, para avaliar a magnitude do problema e estudar unha reorganización. Entre 1936 e 1939, fotografou e clasificou todas as moedas de ouro, as series reais e algunhas moedas feudais, pero todas as súas recomendacións para unha nova presentación ao público e a publicación oficial das coleccións ficaron desatendidas.
Jean Tricou, na súa presentación do Gabinete de Medallas á cidade en 1953, afirmaba: "Baldeiráronse ou deixáronse baldeirar os agochos, revolvéronse expositores e caixóns, desclasificáronse as series, mesturáronse os achados coas coleccións privadas, todo iso en gran proveito de visitantes sen escrúpulos".
De 1950 en adiante
miniatura|300x300px|O [[tesouro de Terreaux, achado en 1993 e conservado non Gabinete de Lión.]] A segunda metade do século XX estivo marcada polos importantes traballos de investigación científica emprendidos para inventariar os vastos fondos que compoñen actualmente as coleccións, traballos dirixidos por Jean Tricou a partir de 1936 e que duraron varios anos. Estes estudos foron retomados e continuados por Louis Chaurand a partir de 1977. Madeleine Rocher-Jauneau continuou o labor iniciado por Espezel de recompilación do repertorio fotográfico entre 1963 e 1968.
Numerosas publicacións, que foron posibles grazas ao arquivo fotográfico e ao apoio dos conservadores, contribuíron a desenvolver o coñecemento científico da riqueza das coleccións do Gabinete de Medallas durante este período. As moedas romanas foron amplamente utilizadas por Jean-Baptiste Giard, Pierre Bastien e Robert Turcan, e as moedas e medallas do período moderno foron descritas detalladamente por Jean Tricou.
Este período non estivo marcado por grandes adquisicións —colección Côte en 1960, museo Guimet en 1975 e colección Bullukian en 1985—, pero si pola chegada de varios achados —tesouro de Bourg-Saint-Christophe en 1954, tesouro de Terreaux en 1993, e tesouro de Célestins en 2004—, todos eles moi apreciados polo público e que se prestaron regularmente para exposicións internacionais.
Cando se renovou o museo na década de 1990, a sala do Gabinete de Medallas trasladouse á súa localización actual e revisouse o seu enfoque museográfico para reflectir a amplitude das coleccións.
As coleccións
O Gabinete de Medallas de Lión é o que ten a segunda colección máis importante de Francia, despois da do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional. Posúe preto de 50.000 obxectos, entre moedas, medallas, fichas, selos e xoias. É moi coñecido en toda Europa e desempeñou un papel destacado na numismática mundial desde a súa creación a principios do século XIX.
Moedas gregas
A colección de moedas helenísticas constituíuse principalmente a principios do século XVIII e finais do XIX. Abrangue un grupo moi amplo de moedas da propia Grecia e unha boa representación de moedas das rexións circundantes. Segundo datos de 1992, o Gabinete albergaba 2.338 moedas gregas, das que 30 eran de ouro, 328 de prata e 1.980 de bronce. Delas, unha selección expúñase nunha vitrina lateral e noutra central:
Entre as moedas máis destacadas figuran:
Moedas romanas e bizantinas
Desta época, o Gabinete contén o tesouro de Ruffieu, descuberto en 1837 e composto por unha vaixela decorada: dúas potas e unha cunca de prata, cinco culleres de prata —das que só se conservan catro—, catro aneis de ouro e un pequeno lote de moedas de ouro, a máis recente das cales é un áureo cuñado na ceca de Mediolanum (Milán) en 262, que constitúe o terminus ante quem. Como este áureo está pouco desgastado, os especialistas datan o soterramento do tesouro cara a 265-275.
Núria Bendicho Giró
Núria Bendicho Giró, nada en Barcelona en ​​1995, é unha escritora catalá.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Moedas romanas e bizantinas
Entre as moedas romanas máis salientables figuran:
Núria Bendicho Giró
Traxectoria
Comezou estudos de Filoloxía Clásica pero licenciouse en Filosofía pola Universitat de Barcelona. En 2020, participou no Premio Anagrama cun texto que non resultou gañador, pero que o xurado "recomendou a súa publicación". En 2021 publicou finalmente Terres mortes, a súa primeira novela, na Editorial Anagrama, que foi finalista no XXII Premio do Libro de Literatura Catalá e tamén finalista no Premio Òmnium á mellor novela do ano, do premio Finestres e do premio Llibreter. A obra foi descrita como un drama rural extremo, con aires de Rodoreda, Faulkner, Víctor Català e/ou Bernhard. O título fai referencia a Terra baixa, de Àngel Guimerà. Ela conta que sempre lle custou moito que lle dixeran o que tiña que ler, por iso vai á biblioteca e escolle o que lle apetece. Cando atopa algo que lle gusta, "podo lelo até seis veces".
As Casas dos Galiñeiros, Lea, Friol
As Casas dos Galiñeiros é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Concello de Överkalix
Överkalix é un municipio sueco (kommun) do condado de Norrbotten. A súa capital é Överkalix. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 3 215 habitantes.
O concello ten unha superficie de 2 919,47 km². Limita ao norte co municipio de Pajala, ao leste co de Övertorneå, ao sur cos de Luleå e Kalix, e ao oeste cos concellos de Gällivare e Boden. O municipio de Överkalix ten 14 exclaves dentro dos límites doutros concellos.
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Moedas galas
Segundo F. Segundo F. Planet, en 1992 o Gabinete de Medallas albergaba 1.995 moedas galas, 152 das cales eran de ouro; unha selección estaba exposta en dúas vitrinas. Segundo os datos de Claude Brenot e Simone Scheers, en 1996 o Gabinete de Medallas albergaba 1.508 moedas galas, das que 264 eran marsellesas, e 1.244 moedas celtas, e destas, 22 eran reproducións por galvanoplastia. miniatura|140x140px|[[Anverso dun estatero de ouro dos arvernos cuñada a nome de Vercinxetórix. ]] miniatura|140x140px|[[Reverso (moedas)|Reverso da mesma moeda.]] Esta colección de moedas procede de diversas doazóns, legados e adquisicións. En 1850, Jacques-Amédée Lambert legou á cidade unha importante colección de obras de arte que incluía entre 50 e 70 moedas galas, aínda que o inventario non permite determinar o número exacto; só se coñece que había 38 moedas de prata. En 1853, Jean-Bonaventure Rougnard legou á cidade a súa biblioteca e a súa colección numismática, que incluía 14 moedas galas, 3 marsellesas e 11 celtas. A primeira gran adquisición do museo neste ámbito produciuse en 1860, coa compra de 204 moedas na poxa da colección F. B. Parot. Esta compra supúxolle ao museo a incorporación de 65 moedas marsellesas e 139 moedas galas, seis delas de ouro.
Pero foi tres anos máis tarde cando as coleccións do Gabinete de Medallas se enriqueceron considerablemente neste ámbito, coa adquisición da colección de Louis de la Saussaye, que incluía 1.183 moedas. Aínda que non se dispón dun inventario preciso, todo fai pensar que as moedas celtas constituían a maior parte da colección. O propio De la Saussaye doou ao museo en 1867 corenta moedas do tesouro Auriol. Trátase da maior colección de moedas galas ata a data, e custou 18.000 francos.
A partir daquel momento, o museo non realizou máis adquisicións importantes neste ámbito. O cardeal de Bonald doou o estatero de Vercinxetórix, e en 1890 o museo adquiriu un lote de 25 moedas, 20 delas de ouro, da colección Charles Robert. A última achega importante de moedas galas ao Gabinete Numismático de Lión produciuse en 1916, con oito moedas doadas por A. Changarnier.
As moedas galas máis notables do Gabinete son:
Moedas medievais
miniatura|[[Tremissis ou terzo de sólido de ouro do reino de Borgoña a nome do emperador Xustino I (218-527).|231x231px]] Segundo os datos de 1992, o Gabinete de Medallas conservaba unha importante colección de moedas medievais, composta por:
O tesouro de Terreaux, soterrado durante a Guerra dos Cen Anos, exponse nunha vitrina especial e contén 543 moedas de ouro e prata nunha vasilla de barro.
Unha das moedas máis destacadas desta colección é un diñeiro de prata merovinxio cuñado cara a 675 en Lión, a nome de Khilderico II, autor dunha reforma monetaria pola que se cesaba a cuñaxe de moedas de ouro en favor de diñeiros de prata. Esta moeda foi unha das primeiras producidas. A inscrición LUGDUNO DINARIO indica claramente a súa orixe e o nome da moeda, unha rareza na Idade Media. Coñécense só dous exemplares desta moeda; o outro consérvase no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia.
Medallas
Consonte os datos de 1992, o Gabinete de Medallas albergaba unha importante colección de 940 medallas, 170 das cales datan dos séculos XV a XVIII.