cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Empirismo
Fenomenoloxía
Husserl desenvolve esta idea de intencionalidade da consciencia, en canto que a consciencia non é nunca pura, senón que se é condciencia é condciencia de algo, é dicir, necesita dun obxecto para constituírse como tal. A consciencia non é mera consciencia do "eu", senón unha consciencia de estar-no-mundo, aberta intencionalmente á realidade. Husserl pretendeu encontrar unha "evidencia intuitiva", ou intuición de esencia a través do fenomenolóxico que vén a ser unha especie de intuición transcendental, en sentido kantiano, que restaura, dalgunha forma, a intuición clásica da obxectividade do coñecemento.
Cassirer, pola súa parte, desde a superación do kantismo, reinterpreta a necesidade da dimensión transcendental dos conceptos mediante o novo concepto de función. Estuda así mesmo a dimensión humana como "animal simbólico" e en linguaxes que se formalizan en tres sistemas simbólicos, cada un segundo unha función: o sistema dos mitos como función expresiva; o sistema da linguaxe común que responde a unha función intuitiva; e o sistema das ciencias que responde a unha función representativa e significativa. O coñecemento do mundo interprátase así nunha dimensión cultural e social. miniatura|upright|150px|[[Martin Heidegger (1889-1976).]]
Heidegger considera que a perspectiva desde a que a ciencia considera as cousas non é suficiente e limita ou oculta o coñecemento da entidade como realidade, quedándose só no seu aspecto de mero obxecto.
Isto leva a unha distinción entre comprensión intuitiva e comprensión teórica, mostrando que cando se quere comprender a realidade plena de significado, pártess necesariamente do que é por si mesmo natural e anterior ao propio significado.
Curiosamente Heidegger coincide neste plan cos filósofos analíticos, herdeiros do positivismo, que parten de supostos completamente diferentes, como Austin ou Davidson e Rorty, e entra de cheo na consideración actual do problema da evidencia e a súa relación coa linguaxe.
Posmodernidade
O coñecemento e a mesma linguaxe na que se expresa son interpretativos. É necesaria a hermenéutica. Novos modos de concibir a evidencia e a certeza, co progreso e apertura de novas perspectivas, abríronse no desenvolvemento da propia ciencia e da reflexión filosófica.
Os importantes avances da ciencia no referente aos mecanismos da evolución, con especial referencia á xenética, a bioloxía en xeral e, en especial, a bioloxía molecular, etoloxía, neuroloxía, psicoloxía, así como dos métodos de tratamento de datos na configuración de modelos teóricos, abriu camiños insospeitados acerca das dimensións do cognitivo.
O concepto de verdade, entón, adquire unha variedade de matices non só epistemolóxicos, senón sociais e culturais que parece converter o coñecemento nun caleidoscopio de cores onde os medios de comunicación social e os poderes sociais son tamén factores importantes no que Lyotard chama performatividade da verdade.
Nin empirismo, nin racionalismo. Nin a priori, nin a posteriori. O cognitivo engloba todas as dimensións do ser humano; se ben no referente ao que hoxe é o fenómeno científico-técnico, os métodos e a validez outorgada a unha teoría pola comunidade científica é sen dúbida ningunha a mellor garantía dunha verdade obxectiva, fronte á validez que outorguen ou poidan outorgar outras instancias culturais e sociais.
En definitiva, o que se perdeu foi unha concepción estreita da ciencia ligada directamente a unha verdade universal e necesaria, así como a necesidade de xustificarse nos estreitos límites nos que o mero empirismo dos experimentos pretendía pechalo.
Baños de Molgas, Baños de Molgas, Baños de Molgas
Baños de Molgas é unha vila da parroquia de Baños de Molgas no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 379 habitantes (198 homes e 181 mulleres), catro máis ca en 2010 (194 homes e 181 mulleres).
É a capital do concello, ao que dá nome.
Gran Premio da Arxentina de 1996
O Gran Premio da Arxentina de 1996 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un celebrada o 7 de abril de 1996 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Bos Aires, Arxentina. A pesar de sufrir unha intoxicación alimentaria, Damon Hill logrou tres vitorias de tres, xunto a Jacques Villeneuve, que axudou a Williams a completar o segundo dobrete da tempada. Jos Verstappen logrou o seu único punto da tempada, Andrea Montermini a súa única llegada a meta da tempada.
Pedro Diniz estivo involucrado en dous grandes incidentes durante a carreira. Primeiro, chocou con Luca Badoer, cuxo Forti envorcou e aterrou boca abaixo na grava, obrigando aos comisarios a sacar o coche de seguridade. Os comisarios de pista foron fortemente criticados polo seu atraso no auxilio para sacar a Badoer do coche. Finalmente, o italiano viuse obrigado a arrastrarse por debaixo do Forti (a explicación posteriormente dada polos comisarios foi de que un infrecuente atraso do coche de seguridade esperando a o líder da carreira causara confusión na pista). Diniz logrou continuar e fixo unha parada en boxes mentres o coche de seguridade estaba preparado para controlar a carreira, só para retirarse cando regresou á pista e o seu Ligier estoupou en chamas, porque unha válvula de seguridade do tanque de combustible quedara aberta, como resultado o coche de seguridade quedou fóra por tres voltas máis.
Beuvas, Añobre, Vila de Cruces
Beuvas é un lugar da parroquia de Añobre, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 26 habitantes (14 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cantiga de amor
miniatura|A «cançó», orixinaria da Occitania, influíu na cantiga de amor. Segundo a Arte de Trobar, as cantigas de amor caracterizábanse por seren movidas a razón del (é dicir, desde unha perspectiva masculina), en contraposición ás cantigas de amigo que eran movidas a razón dela. Dito doutro xeito, as cantigas de amor son poemas nos que o poeta se dirixe en primeira persoa á súa dama, a senhor/sennor, tamén a Deus ou ao mesmo amor; ou reflexiona sobre el ou sobre a amada. O tema é, igual que nas cantigas de amigo, o sentimento amoroso, pero neste caso o protagonista é un home.
Orixes da cantiga de amor
135px|miniatura|[[Guillermo de Poitiers|Guillerme de Poitiers, o primeiro trobador provenzal.]] Segundo unha parte da crítica, as cantigas de amor galego-portuguesas xorden por imitación da poesía trobadoresca provenzal dos séculos XII e XIV, mais contan con adaptacións ao contexto galego-portugués e maila a época en que foron escritas (xa que a «cançó» provenzal é máis antiga que cantiga de amor galego-portuguesa), polo que non se trata dunha «mala copia» da lírica occitana (como se tendeu a afirmar durante anos).
Porén, desde a óptica actual —e segundo estudosos da literatura medieval como Yara Frateschi Vieira, Giuseppe Tavani ou Xosé Ramón Pena— enténdese que a cantiga de amor resulta ser unha forma tan xenuinamente galego-portuguesa como a cantiga de amigo; en realidade, non se trata dunha simple adaptación do lirismo occitano, senón, polo contrario, do resultado do encontro entre unha creación autóctona e os xeitos que chegaron desde alén dos Pireneos. O corpus galego-portugués conta con 725 textos deste xénero.
Orixes
200px|miniatura|esquerda|Amor cortés na [[Provenza no Manuscrito do século XIV da Biblioteca Nacional de París.]] O amor cortés, que é o elemento vertebrador da cantiga de amor, consiste no traslado das relacións sociais feudais ao campo amoroso, de maneira que a senhor galega (midons, na Occitania) pasa a desenvolver o papel de señor feudal, mentres que o poeta tería que sufrir o rol de servo. Como se pode ver, a muller aparece neste caso situada nun cume social, mentres que o home (o poeta) está nun estamento inferior. Isto, evidentemente, atentaba contra calquera concepción social, posto que na Idade Media o poder económico das mulleres era practicamente nulo, se ben é certo que en territorios do sur da Occitania as mulleres contaban cunha independencia económica superior á que tiñan o resto de mulleres do contorno europeo (pois podían herdar e manter os seus bens unha vez casadas). Aínda así, o seu poder socioeconómico non era superior ao dos homes.
A senhor, por outra parte, debía ser (ou normalmente era) unha muller casada. E o compositor, debido ao código do xénero, non podía ser o seu marido. Derivado disto, nalgunhas composicións occitanas chégase a declarar a incompatibilidade entre amor e matrimonio. Por este motivo, tense discutido moito sobre a orixe do amor cortés, todas elas elaboradas desde a perspectiva provenzal. Existen tres teorías que tentan explicar a súa aparición: miniatura|Amante medieval sendo izado nunha cesta (ilustración do Códex Manesse do século XIV). Mentres na Occitania a doutrina do amor cortés propugnaba a joi d'amor, é dicir, a consumación do amor físico e espiritual entre o trobador e a dama, esta perspectiva resulta excepcional no lirismo galego-portugués.
Clasificación e recursos formais
Non sempre o namorado se dirixe directamente á súa amada, de tal xeito que se pode distinguir entre: Unha segunda posibilidade de clasificar as cantigas de amor vén determinada pola presenza ou ausencia de refrán. Amais dos recursos do paralelismo, leixaprén e refrán, tamén son frecuentes: o dobre (repítense palabras ou segmentos enteiros en lugares fixos), o mordobre (repítense variantes gramaticais dunha palabra en posición de rima), a ata-fiinda (a oración final dunha estrofa continúa no primeiro verso seguinte) e a fiinda (conxunto de versos cos que se dá remate ao poema).
Os graos polos que atravesa o poeta
Dentro deste xogo literario do amor cortés, os poetas pasarían por diferentes fases no seu camiño cara á conquista da dama, os cales poderían ser esquematizados do seguinte xeito:
No caso galego-portugués, os poetas nunca chegan ao grao de drudo e os estudosos discuten se os compositores galegos ficaron na fase de precador ou se, nalgúns casos, pasaron á de entendedor.
A idealización da muller. A coita e a morte de amor
miniatura|Músicos tocando unha cantiga, miniatura das [[Cantigas de Santa María.]] En todas as cantigas de amor galego-portuguesas, a descrición da senhor é máis ben abstracta. Isto é debido a que, normalmente, o código da lírica amorosa trobadoresca esixía que a senhor fose unha muller ideal. Derivado disto, as poucas alusións que atopamos das calidades físicas ou psicolóxicas da muller son moi xerais (molher de cos ben talhado, o sen). Mais isto non é sempre así, pois achamos composicións en que esta regra non se cumpre. Así, nunha cantiga de Johan Garcia de Guilhade, o autor fai referencia á fermosura dos ollos da dama, ou noutra de Vidal, Judeu de Elvas, achamos alusións ao peito branco da senhor.
Fóra dalgunhas excepcións, trátase dunha relación imposíbel, é dicir, dun amor non correspondido. De aí que máis que cantigas de amor son cantigas de desamor. Consecuencias dese estado son, daquela, a perda do sono, a perda do apetito, a imposibilidade de falar diante da amada..., mesmo a loucura provocada por semellante paixón. Como consecuencia desta idealización, un dos recursos máis recorrentes neste xénero é o da coita de amor, o cal consiste, a grosso modo, no sufrimento que este sentimento provoca no poeta.
A coita representa, como xa se dixo en estudos relacionados co tema, unha situación análoga ao sadomasoquismo. O poeta non só sofre, senón que é consciente de que ten que soportar a súa dor para sempre, posto que o amor da dama nunca (ou escasas veces) será correspondido. Diante de tal, a única saída acaba moitas veces por ser a morte. Achamos, aínda así, excepcións a isto, posto que Joan Mendiz de Briteiros escribiu unha cantiga en que o poeta afirma que deixará de servir a dama porque está farto de que lle faga padecer.
Derivado desta situación de desesperación do suxeito lírico, este chega normalmente a morrer de amor. A chamada «morte de amor» é, daquela, outro dos recursos típicos deste xénero. O poeta consómese polo amor non correspondido, o cal o leva á morte. A maioría dos compositores de cantigas de amor utilizaron este recurso, mais moitos abusaron del ata o límite. Este é o caso, por exemplo, de Roi Queimado, cuxo uso excesivo deste recurso o levou a ser obxecto das burlas dos seus compañeiros en moitas cantigas satíricas.
Algúns estudosos, ao trataren das orixes da cantiga de amor, falan da existencia de certa tradición autóctona de cantigas populares dedicadas a mulleres e de motivo amoroso. Non obstante, a influencia máis determinante nas nosas cantigas de amor é a «cançó» provenzal. Así o chegaron a manifestar, de feito, algúns dos nosos trobadores.
Agulleira
miniatura|Agulleira
A agulleira (Scandix pecten-veneris) é unha planta espontánea que ten o froito en forma de agulla e que medra nas leiras e nas zonas costeiras. A súa área de distribución é a conca mediterránea, chegando polo oeste ata o Reino Unido e polo leste ata Dinamarca.
As agulleiras tamén poden ser varias plantas dos xéneros Erodium e Geranium, máis comunmente denominadas herba agulla ou herba de agulla.
Croatia Airlines
miniatura|250px|[[Airbus A319 de Croatia Airlines]] Croatia Airlines d.d. é a aeroliña nacional de Croacia. Baseada en Buzin, Zagreb, é membro da alianza Star Alliance e opera voos domésticos e internacionais. A súa base principal é o aeroporto de Zagreb, tendo a Dubrovnik e Split como cidades focais.
Croatia Airlines é a aeroliña líder (en termos de pasaxeiros) da antiga Iugoslavia, pero tivo pedas durante varios anos. O goberno croata estivo procurando reestruturar a aeroliña, a pesar dunha forte oposición dos empregados da compañía, e estivo buscando un investidor estratéxico.
Jesús López Castiñeira
Jesús López Castiñeira, nado en Lugo en 1890 e finado na Coruña o 10 de setembro de 1964, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Como xornalista colaborou na revista semanal barcelonesa La Tribuna, cos pseudónimos de El Terrible López e Santón de la Puntilla. Escribiu unha obra teatral, o xoguete cómico Misticismo y Flamenquismo (1919) e os artigos “Brujerías” (1913), “El Gobernador de la Tierra” (1914), “El Paraíso Perdido” (1915) e “Los náufragos del Potomac” (1915), así como os poemas “La Niña de los ojos de color del cielo” (poemita, 1914), “A S.M. Julia I” (1914) e a canción“¡Se la llevaron!” (1916).
Entrou en bancarrota, e logrou regresar a Galicia, onde casou coa súa moza Josefina González Canosa. Foi pai das escritoras Josefina López de Serantes e María Teresa López González, que asinaba co pseudónimo de Águeda de Vianney. Tivo outra filla chamada Carmen, morta con sete meses.
The Battle Hymn of the Republic
"The Battle Hymn of the Republic" é unha canción abolicionista estadounidense composta por Julia Ward Howe en 1861, especialmente famosa durante a guerra civil estadounidense. É a contraposición a Dixie, a canción cantada polos soldados da Confederación.
Letra (inglés)
Mine eyes have seen the glory of the coming of the Lord: He is trampling out the vintage where the grapes of wrath are stored; He hath loosed the fateful lightning of His terrible swift sword: His truth is marching on.
(Coro) Glory, glory, hallelujah! Glory, glory, hallelujah! Glory, glory, hallelujah! His truth is marching on.
I have seen Him in the watch-fires of a hundred circling camps, They have builded Him an altar in the evening dews and damps; I can read His righteous sentence by the dim and flaring lamps: His day is marching on.
(Coro)
I have read a fiery gospel writ in burnished rows of steel: "As ye deal with my contemners, so with you my grace shall deal; Let the Hero, born of woman, crush the serpent with his heel, Since God is marching on."
He has sounded forth the trumpet that shall never call retreat; He is sifting out the hearts of men before His judgment-seat: Oh, be swift, my soul, to answer Him! be jubilant, my feet! Our God is marching on.
Charles Glover Barkla
Charles Glover Barkla, nado en Widnes (Inglaterra) o 27 de xuño de 1877 e finado en Edimburgo (Escocia) o 23 de outubro de 1944, foi un físico británico.
Traxectoria
Estudou en Liverpool. En 1913, logo de traballar nas universidades de Cambridge, Liverpool e o King's College de Londres, entrou como profesor de filosofía natural na Universidade de Edimburgo.
The Battle Hymn of the Republic
Letra (inglés)
He is coming like the glory of the morning on the wave, He is Wisdom to the mighty, He is Succour to the brave, So the world shall be His footstool, and the soul of Time His slave, Our God is marching on.
Charles Glover Barkla
Traxectoria
Polas súas investigacións recibiu o Premio Nobel de Física de 1917.
O Pozo do Cachón, Serres, Muros
O Pozo do Cachón é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Distrito electoral de Ortigueira
O Distrito electoral de Ortigueira foi unha demarcación electoral vixente dende 1847 ata 1923 con dúas interrupcións de 1853 a 1857, e de 1865 a 1871. Elixíase un deputado no Congreso dos Deputados de España. Estaba formado polos concellos de Ortigueira, que naqueles tempos abranguía as parroquias do actual concello de Cariño, Cerdido e Mañón.
Friedrich Sellow
miniatura|250px|Paisaxe [[Baía, Brasil|baiana, por Sellow.]] Friedrich Sellow, nado o 12 de marzo de 1789 e finado no Brasil en outubro de 1831, foi un botánico e naturalista alemán. Por influencia de Georg Heinrich von Langsdorff, estivo no Brasil en 1814 como membro da primeira expedición científica estranxeira a aquel país. Percorreu a rexión do val do Río Doce e foi o autor da primeira guía do Brasil para inmigrantes, enviando ao museo de Berlín preto de 12 mil plantas, 5 mil aves, 110 mil insectos e 2 mil mostras xeolóxicas. Morreu no Brasil afogado nas augas do río Doce.
As orixes e formación intelectual
Sellow foi o fillo máis vello de Carl Julius Samuel Sellow, o xardineiro da Corte Real de Potsdam. Despois de aprender a profesión de xardineiro cos seus parentes, foi a traballar e estudar no Xardín Botánico de Berlín, coa orientación do seu director Carl Ludwig Willdenow (1765-1812). En 1810 Sellow iniciou viaxes de estudo a París, Francia, onde asistiu a xornadas científicas de Georges Cuvier e Jean-Baptiste Lamarck, alén de traballar no Xardín das Plantas.
O ano seguinte, con recomendación e financiamento de Alexander von Humboldt (1769-1859) viaxou cara os Países Baixos e Inglaterra, entrando en contacto cos máis proeminentes botánicos do seu tempo. Como no transcurso das guerras napoleónicas Sellow foi impedido para retornar ao continente, aceptou un convite do cónsul da Rusia, o Barón de Langsdorff (1774-1852), que tamén servía como diplomática no Río de Xaneiro, para tomar parte dunha expedición científica ao Brasil.
A viaxe cara ao Brasil
Tras detalladas preparacións, financiado por botánicos británicos, levantou áncora no ano 1814 en dirección ao Río de Xaneiro. Alí, el e o seu compañeiro foron ben recibidos polos soberanos portugueses e axiña comezou a recibir un xeneroso soldo anual como oficial naturalista. Sellow aprendeu o portugués e participou inicialmente en pequenas excursións nos ambientes naturais próximos do Río.
De 1815 a 1817, seguiu nas expedicións co príncipe Maximilian zu Wied-Neuwied (1782-1867), ocasión na que recadou moitas especies que enviou a Londres. Unha das plantas que descubriu, Salvia splendens, tornouse moi popular como flor ornamental na Inglaterra e Alemaña.
Os financiamentos da Prusia permitiron a Sellow seguir a desenvolver numerosas expedicións ao sueste do Brasil e o Uruguai nos 11 anos seguintes. Entre as plantas nativas da América do Sur enviadas por el ao exterior estaban dúas novas especies de begonias (Begonia semperflorens) e petunias brancas (Petunia axillaris), que se tornaron populares na Europa.
Nunha das súas expedicións etnográficas, Sellow acompañou ao diplomático Ignaz Maria von Olfers (1793-1872), que máis tarde se tornaría o primeiro director xeral do Museo Real Prusiano. Parte das coleccións de Sellow son exhibidas hoxe no Museo de Historia Natural e no Museo Etnolóxico de Berlín, incluíndo diversas montaxes zoolóxicas, deseños etnográficos e diarios orixinais.
Tiña só 42 anos cando se afogou nas augas do Río Doce e, actualmente, unha das estacións ferroviarias da Estrada de Ferro Vitoria-Gasteiz-Minas, leva o seu nome. A estación está localizada as marxes do Río Doce próximo á cidade de Ipatinga/MG. A pesar de pouco valorizada, a súa obra científica é homenaxeada tamén por un xornal de botánica de nome Sellowia, publicado en Itajaí/SC.
Astipalea
Astipalea grego: Αστυπάλαια; italiano: Stampalia; turco: Istanbulya)), é unha illa do mar Exeo, tamén chamada Astropalea e coñecida polo seu nome medieval de Estampalia. Ten uns 1.300 habitantes, 18 km de longo, 13 km de ancho e unha superficie de 95 km². É unha das doce illas principais do grupo do Dodecaneso. A cidade principal é Astipalea na parte oeste da baía do sur. Ten un pequeno aeroporto. A cidade ten moitas igrexas e capelas e consérvanse as ruínas de antigos templos, así como columnas e outros restos.
Astipalea ten conexións por ferri co Pireo e outras illas do Dodecaneso e conexións aéreas con Atenas.
Na mitoloxía grega, Astipalea foi unha muller seducida por Poseidón na forma dun leopardo mariño alado con cola.
Foi unha colonia de Megara e Ovidio menciónaa como unha das illas suxeitas a Minos (Creta). No -105 asinou unha alianza coas illas seguramente por mor dos seus bos portos e a súa posición central. Durante o Imperio Romano foi unha cidade libre. Os romanos utilizaron a illa como base estratéxica contra os piratas.
No 1207 foi cedida a Venecia polo emperador latino e dada en feudo á familia Querini. A rama que gobernou a illa foron coñecidos como os Querini-Estampalia. No 1522 os otománs ocuparon Rodas e uns anos despois (1537) foi ocupada a illa de Astipalea. Desde o 1646 ao 1668, durante a guerra de Creta ou Candia, a illa volveu baixo influencia veneciana, pero ao final permaneceu en mans dos otománs. Baixo os turcos gozou de grande autonomía baixo dependencia do Pacha de Rodas, e pagando un pequeno tributo anual de 9.500 piastras.
Desde 1821 a 1828 uniuse aos insurxentes durante a guerra de independencia de Grecia.
En 1912 foi cedida a Italia e formou o territorio do Dodecaneso. En 1947, logo da segunda guerra mundial, foi transferida a Grecia xunto co resto das illas do grupo.
Ciclo de Carnot
miniatura|Diagrama Presión - Volume do ciclo de Carnot. O Ciclo de Carnot é un ciclo termodinámico executado pola Máquina de Carnot, idealizada polo enxeñeiro francés Sadi Carnot e que ten funcionamento apenas teórico (aínda non foi posíbel criar unha Máquina de Carnot).
Funcionando entre dúas transformacións isotérmicas e dúas adiabáticas alternadamente, é o ciclo que presenta menor transmisión de calor para o foco frío e ó polo tanto o que ten o maior rendemento.
O rendemento da máquina en porcentaxe é igual a:
Onde:
T_c = Temperatura da fonte fría (en Kelvin)
"Para haber conversión continua de calor en traballo, un sistema debe realizar ciclos entre fontes quentes e frías, continuamente. En cada ciclo, é retirada unha certa cantidade de calor da fonte quente (enerxía útil), que é parcialmente convertida en traballo, sendo o restante rexeitado para a fonte fría (enerxía disipada)"
miniatura|200px| FIG. 1 Calor Qa-Qb convertido en traballo
O rendemento dunha máquina térmica é dada polo cociente do traballo pola enerxía útil, onde o traballo é definido pola diferenza da enerxía útil pola enerxía disipada.
Rendemento da Máquina (r)
Rendemento da Máquina en % (r)
Traballo (w)
onde:
{r} é o rendemento;
{Q_a} é a enerxía útil;
{W} é o traballo;
{Q_b} é a enerxía disipada;
1) proceso isotérmico reversíbel, no cal a calor é trasladada do, ou para o reservatorio de alta temperatura;
2) proceso adiabático reversíbel, no cal a temperatura do fluído de traballo dun reservatorio a alta temperatura diminúe até o outro;
3) proceso isotérmico reversíbel, cuxa calor é trasladado do, ou para o reservatorio de menor temperatura;
4) proceso adiabático reversíbel, en que a temperatura do fluído de traballo vai aumentando desde o reservatorio (a baixa temperatura) até o outro.
Elizabeth Warren
Elizabeth Ann Warren, nada como Elizabeth Herring en Oklahoma City o 22 de xuño de 1949, é unha académica especialista en dereito e política estadounidense. Dende o 3 de xaneiro de 2013 é senadora por Massachusetts no Senado dos Estados Unidos polo Partido Demócrata. Durante máis de 20 anos foi profesora de dereito da Universidade Harvard. En 2015 foi considerada polos analistas políticos unha das líderes de centroesquerda estadounidense con maior influencia xunto a Obama e Hillary Clinton, salientando o seu mérito para artellar nos anos posteriores á Gran Recesión de 2008 un discurso sobre as desigualdades, os abusos de Wall Street e a erosión da clase media co que poden identificarse estadounidenses de esquerdas e dereitas.
1024
Mortes
Século XI
Santa María de Tebra, Tomiño
Santa María de Tebra é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. No ano 2014 tiña 823 habitantes (401 homes e 422 mulleres) segundo o IGE. Situada ó norte do concello de Tomiño, fai límite cos concellos de Gondomar e Tui. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Patrimonio
Situados no monte Tetón atópanse uns petróglifos.
Festas e romarías
As festas parroquiais teñen lugar entre o 6 e o 8 de setembro, na honra de Santa María.
A festa na honra da virxe de Grixó ten lugar o terceiro domingo de agosto, celebrándose unha romaría a carón da capela de Grixó. Conta a lenda que ó lado desta capela apareceu a imaxe da Virxe, polo que esta foi construída. A virxe só está na capela ese día en concreto, e o resto do ano altérnanse entre a parroquia de Cristelos e Santa María de Tebra para gardala na súa respectiva igrexa. A romaría comeza pola mañá cando se oficia unha misa en cada igrexa e de cada parroquia sae unha procesión cara ao monte de Grixó. A xente pasa alí o día e a romaría está amenizada por dous grupos, un para cada parroquia. Ó final do día a xente baixa nunha nova procesión e á Virxe lévana a parroquia a que lle corresponde ese ano.
Mark Wheelis
Mark Wheelis é un microbiólogo estadounidense que actualmente traballa na Universidade de California, en Davis.
Traxectoria
Xuntamente con Carl Woese e Otto Kandler, foi un dos descritores do terceiro dominio da vida, o das arqueas (ou arqueobacterias).
Tamén é un experto en armas biolóxicas.
Os seus especiais intereses en investigación son:
Isaac Hayes
Isaac Lee Hayes, Jr. (1942-2008) foi un músico, cantor, compositor e produtor musical estadounidense, dos xéneros soul e funk. Hayes foi un dos principais nomes da gravadora Stax, especializada nestes xéneros.
Noceda, Cures, Boiro
Noceda é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Isaac Hayes
Dentre os seus principais traballos están Hot Buttered Soul (1969), Black Moses (1971) e Shaft (1972).
A Costa, Añobre, Vila de Cruces
A Costa é un lugar da parroquia de Añobre, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
Otto Kandler
Otto Kandler, nado o 23 de outubro de 1920 en Deggendorf, Baviera, Alemaña, é un botánico alemán.
Brandín, Betán, Baños de Molgas
Brandín é un lugar da parroquia de Betán no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 17 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 38 habitantes (21 homes e 27 mulleres).
Otto Kandler
Traxectoria
En 1949 Kandler obtivo o doutoramento pola Universidade de Múnic e, en 1953, a habilitación como docente universitario.
Casimiro Morcillo
Casimiro Morcillo González, nado o 26 de xaneiro de 1904 en Soto del Real (provincia de Madrid) e finado o 30 de maio de 1971 en Madrid, foi un eclesiástico católico latino, primeiro bispo de Bilbao, arcebispo de Zaragoza e arcebispo de Madrid.
Otto Kandler
Traxectoria
Entre 1960 e 1968 foi director do Bakteriologischen Instituts der Süddeutschen Versuchs- und Forschungsanstalt für Milchwirtschaft da Universidade Técnica de Múnic.
As Chousas, Pinol, Sober
As Chousas é un lugar da parroquia de Pinol do concello lugués de Sober, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Casimiro Morcillo
Traxectoria
Naceu o 26 de xaneiro de 1904 na vila madrileña de Soto del Real. O 18 de decembro de 1926 foi ordenado sacerdote.
Otto Kandler
Traxectoria
Desde 1968 até a súa xubilación en 1986 foi profesor de botánica e microbioloxía na Universidade de Múnic.
Casimiro Morcillo
Traxectoria
O 25 de xaneiro de 1943 foi nomeado bispo auxiliar de Madrid e bispo titular de Agathopolis. Recibiu a ordenación episcopal o 9 de maio do mesmo ano, de mans do bispo de Madrid Leopoldo Eijo y Garay, e tivo como co-consagrantes ao bispo de Tortosa Félix Bilbao Ugarriza e ao bispo de Mondoñedo Benjamín de Arriba y Castro.
Otto Kandler
Traxectoria
Xunto con Carl Woese completou en 1990 a taxonomía dos organismos vivos eucariontes e procariontes nun novo sistema de tres dominios, incluíndo as arqueas e de seguinte modo:
Casimiro Morcillo
Traxectoria
O 13 de maio de 1950 foi nomeado primeiro bispo da nova diocese de Bilbao. O 21 de setembro de 1955 foi nomeado arcebispo de Zaragoza.
Jesús Irisarri
Jesús Irisarri Castro, nado en Vigo en 1958, é un arquitecto galego. É irmán do político Vicente Irisarri.
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto en 1986 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. Fundou xunto a Guadalupe Piñera o estudio Irisarri+Piñera en 1989. É profesor na área de Proxectos arquitectónicos do departamento de Proxectos arquitectónicos e Urbanismo da Universidade da Coruña e imparte clase na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña. . Codirixiu a revista Obradoiro entre os anos 2001 e 2005.
Louis Renault
Louis Renault, nado en Autun o 21 de maio de 1843 e finado en Barbizon o 8 de febreiro de 1918, foi un xurista e educador francés. En 1907, xunto con Ernesto Teodoro Moneta, gañou o Premio Nobel da Paz.
Traxectoria
Entre o 1868 e 1873, Louis Renault foi profesor de Dereito romano e Dereito comercial na Universidade de Dijon. Desde 1873 e ata a súa morte foi profesor na Universidade de París, converténdose en profesor de Dereito internacional en 1881. En 1890 o Ministerio de Relacións Exteriores creou especialmente para el o posto de xurisconsulto. Como tal, participou en diversas conferencias internacionais demostrando gran capacidade, destacando as dúas conferencias da Haia en 1899 e 1907, así como a conferencia naval de Londres de 1908 e 1909.
Lantionina
A lantionina  é un aminoácido non proteinoxénico coa fórmula química (HOOC-CH(NH2)-CH2-S-CH2-CH(NH2)-COOH), que presenta un enlace monosulfuro. En estrutura pode considerarse análogo á cistina, pero esta é disulfuro e lantionina é monosulfuro. a cistina está formada pola unión de dous residuos de cisteína, mentres que a lantionina está composta por dous residuos do aminoácido alanina que teñen enlazados os seus dous átomos de carbono β por un enace tioéter. A pesar do seu nome, a lantionina non contén lantano.
Características
En 1941 illouse por primeira vez a lantionina da la tratada con carbonato de sodio e foi sintetizada por primeira vez a partir de cisteína e β-cloroalanina. As lantioninas encóntranse moi distribuídas na natureza e foron illadas do pelo humano, lactoalbumina, e plumas. As lantioninas tamén se encontran na parede celular bacteriana e son os compoñentes dun grupo de péptidos antibióticos codificados xeneticamente chamados lantibióticos, entre os que están a nisina (un conservante alimentario), subtilina, epidermina (un axente anti-estafilococos e anti-estreptococos), e ancovenina (un inhibidor encimático).
Preparación
Publicáronse varios modos de sintetizar lantionina como a extrusión de sulfuro a partir de cistina, a apertura do anel da serina β-lactona, e a adición heteroconxugada de cisteína á deshidroalanina. O método de extrusión de sulfuro é a única forma de obter lantionina que foi empregada para a síntese total de lantibióticos.
A Retorta, Serres, Muros
A Retorta é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 98 habitantes (49 homes e 49 mulleres).
Talensac
Talensac (en galó: Talanczac, en Talenseg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Elizabeth von Arnim
Elizabeth von Arnim, de solteira Mary Annette Beauchamp, nada en Sidney o 31 de agosto de 1866 (Australia) e finada o 9 de febreiro de 1941 en Charleston (Carolina do Sur), foi unha escritora inglesa.
Traxectoria
Foi criada en Inglaterra e aos 24 anos contraeu matrimonio co conde Henning August von Arnim, un aristócrata prusiano. Tras esta unión mudou o seu nome e trasladouse á rexión de Pomerania (Alemaña), onde o seu marido posuía propiedades familiares.
Escribiu un total de vinte e un libros, a maioría dos cales son novelas. A escritura converteuse para a autora nun refuxio do seu matrimonio. O seu marido tiña numerosas débedas e foi encarcerado por fraude. Foi entón cando adoptou o nome de "Elizabeth" e iniciou a súa carreira literaria publicando de xeito anónimo Elizabeth and her German Garden (1898), obra parcialmente autobiográfica. Asemade, editou posteriormente outras obras con matiz autobiográfico, coma The Solitary Summer (1899) e The Benefactress (1902), así coma obras relacionadas con reivindicacións feministas, coma The Princess Priscilla's Fortnight (1905) e Fräulein Schmidt and Mr Anstruther (1907).
Foi moi admirada na súa época e púxose de actualidade en 1993 cando Mike Newell levou ao cine a súa novela The Enchanted April, da que xa se fixera unha adaptación en 1935 (dirixida por Harry Beaumont). Outra obra súa, Mr. Skeffington, serviu de argumento ao filme homónimo dirixido por Vincent Sherman en 1944, con Bette Davis e Claude Rains como protagonistas.
Arturo Vila Moure
Arturo Vila Moure, nado na Agualada (Coristanco) en 1906 e finado en Cidade de México o 7 de febreiro de 1982, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Chofer en Coristanco. Na II República foi elixido alcalde de Coristanco en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Pasouse ao bando leal e combateu no exército republicano. Coa derrota da República exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz no buque Mexique o 27 de xullo de 1939. Finou en Cidade de México o 7 de febreiro de 1982, con 75 anos.
Vida persoal
Casou con Carmen Torres Reborido e foi pai de José, Perfecto, Luisa e Arturo Vila Torres.
Sabuceda, Cures, Boiro
Sabuceda é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Club Amigos del Rugby
O Club Amigos del Rugby é unha entidade deportiva da cidade de Sevilla que se adica ó rugby, e que compite actualmente na Primeira División Territorial de Andalucía. Dende a súa fundación en 1977 o club militou 4 tempadas na máxima categoría do rugby nacional, a División de Honra, acadando o título de liga en 1979.
Historia
Nos anos 70 un equipo de rugby sevillano que competiu dende 1975 ata 1977 na División de Honra do rugby nacional, o RACA Sevilla, desapareceu. Nese intre os afeccionados ó rugby da cidade e a maior parte dos xogadores do RACA decidiron fundar un novo club dándolle continuidade á estrutura e ás categorías inferiores do vello club desaparecido. O Club Amigos del Rugby naceu pois en 1978. Nese primeiro ano o equipo tivo que competir na Primeira Nacional (que por entón era a segunda categoría do rugby español) acadando xa nesa primeira tempada o ascenso á División de Honra.
Entre a tempada 1978-79 e 1981-82 a Liga estivo composta por 4 grupos, competindo o CAR no Grupo Sur fronte ós demais equipos andaluces. Na tempada 1978-79, o Club Amigos del Rugby rematou primeiro no Grupo Sur, o que lle daba o dereito para loitar polo título de campión nacional fronte ós outros 3 campións de grupos, pero esa loita polo campionato non se chegou a realizar, de xeito que a Federación Española de Rugby decidiu que os 4 equipos eran campións.
Quelea quelea
Quelea quelea é unha especie de ave da orde dos paseriformes, suborde dos oscines, infraorde dos paséridos, e familia dos ploceidos, unha das tres pertencentes ao xénero Quelea, propia da África subsahariana.
Club Amigos del Rugby
Historia
En 2007 o Amigos del Rugby uniu as súas forzas con outro club importante da cidade, o C.D. Mairena, competindo xuntos na segunda división española baixo a denominación do seu patrocinador principal, a empresa de seguros Helvetia. Ese equipo froito da unión dos dous clubs converteuse en 2014 nun novo club, o Alqatara Rugby Club Andalucía, cedendo o Amigos del Rugby a súa licenza para competir na División de Honra B á nova entidade, respecto á que comezou a manter unha relación de equipo filial, do mesmo xeito que o seu socio o Club Deportivo Mairena.
Quelea quelea
Esta especie ten a fama de ser a ave (non doméstica) máis numerosa do mundo,  e algúns estiman a súa poboación nuns 1 500 millónes de individuos.
Descrición
A especie foi descrita orixinalmente por Linneo en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae, clasificándoa no xénero Emberiza, e dándolle o nome binomial de Emberiza quelea.
Etimoloxía
Véxase Quelea.
Cigarro
miniatura|Un [[puro xunto ao seu envase.]] miniatura|Un pito prendido. O cigarro, nas súas dúas modalidades, o cigarro puro ou o cigarro envolto en papel, o popular pito, son dous dos formatos máis populares no consumo de tabaco.
Quelea quelea
Sinónimos
Ademais do nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Subespecies
Na especie recoñécense as tres subespecies seguintes:
Cigarro
O cigarro (na súa forma de puro) foi definido por Bartolomé de las Casas na súa Historia de las Indias como:
O cigarro puro foi condenado xa por Xacobe I de Inglaterra por ser repulsivo para o olfacto, desagradábel para a vista, perigoso para o cerebro e nocivo para os pulmóns.
Historia
miniatura|Reprodución dunha talla do templo de [[Palenque, Chiapas|Palenque (México), na que se ve a un sacerdote maia fumando en pipa.]] miniatura|La Cometa de [[Francisco de Goya, cadro no que se representa a un home (en primeiro plano, á esquerda) fumando un primitivo cigarro.]]
Quelea quelea
Características
De modo pouco común, a plumaxe de reprodución do quelea macho é variábel: comprendidas a máscara facial que vai do negro ao branco, e o peito e o occipicio, que varían do amarelado ao vermello brillante.
Cigarro
Historia
Crese que a planta de tabaco, a Nicotiana tabacum, é orixinaria da zona do planalto andino e que chegou ao Caribe uns 2 000 ou 3 000 anos antes de Cristo. Cando Colón chegou a América, a planta xa se estendera por todo o continente e case todas as súas tribos e nacións tiveran contacto co tabaco e tiñan con el unha relación máis ou menos intensa.
Quelea quelea
Características
Dada a súa ampla distribución xeográfica existen tres subespecies; ademais, poden hibridar de forma natural con especies similares, o cal dificulta aínda máis o seu recoñecemento.
Cigarro
Historia
O 28 de outubro de 1492 foi unha data clave na historia do tabaco. Ese día, Colón e as súas naves chegaron á baía de Bariai, cacicado de Maniabón, na costa noroeste da illa de Cuba, ao norte da actual provincia de Holguín. «...Es aquella isla la más hermosa que ojos hayan visto...», escribiría logo Colón no seu diario, impresionado polo esplendor e a variedade de cores que lle ofrecía a terra que acababa de descubrir.
Quelea quelea
Características
Durante o resto do ano a plumaxe do macho aseméllase á das femias, cunha coloración beixe máis críptica. O pico da femia é amarelo durante a reprodución, e vermello nas estacións non reprodutivas.
Cigarro
Historia
Uns días máis tarde Colón, como era o seu costume, mandou a dous dos seus homes, Luis de Torres e Rodrigo de Xerez, a explorar a zona circundante e, se era posíbel, contactar cos emisarios do Gran Khan. Colón aínda cría que chagara ás Indias, e a súa única obsesión era reunirse con ditos emisarios para levar a cabo a principal misión que lle encomendaran os Reis Católicos: firmar un tratado comercial.
Quelea quelea
Ecoloxía
É común en todo tipo de espazos abertos con arbustos ou árbores dispersas, incluíndo campos de cultivo, pero ten unha maior preferencia polos bosques abertos. Cando alimentan aos pitos cazan insectos, pero a súa alimentación durante o resto do ano son as sementes.
Vive e reprodúcese en bandadas xigantescas que cando voan por un lugar poden pasar até cinco horas pasando. Viven en rexiones esteparias, sabanas, zonas de matogueiras e pasteiros da África subsahariana. Quelea quelea é un membro do grupo dos chamados tecedores, paxaros que constrúen niños moi elaborados, que son fabricados tecendo febras de herbas e outros materiais vexetais. A maioría dos tecedores viven en África, pero outros se encontran na península de Arabia, na India, no sueste Asiático, na China e en Indonesia.
En África Quelea quelea está considerado como unha praga. Viaxa en grandes bandadas e destrúe os cultivos sen evitar os asentamentos humanos. Mentres buscan alimento poden voar sen cansar grandes distancias cada día. O alimento desta especie consiste de sementes de herbas e cereais. Tan pronto como asoma o sol, xúntanse as bandadas e cooperan na busca dun lugar de alimentación adecuado. despois de encontralo, establécense alí rapidamente. A miúdo causan serios danos aos cultivos. contra o mediodía descansan en zonas sombreadas próximas á auga, e pasan o tempo acicalándose. Na tarde voan novamente en busca de máis alimento.
Reprodución
É unha ave gregaria que cría en colonias. Constrúen os seus niños xuntos uns dos outros, aparecendo moitas veceso varios nunha mesma rama. Os machos, como os de todas as especies da familia dos ploceidos, son os encargados de consruíren os niños que usan como unha forma de exhibición para seduciren ás femias receptivas; no caso desta escpecie, tecen un niño pequeno. As colonias poden encontrarse cerca de corpos de auga.
A estación reprodutiva comeza coas chuvias estacionais, que chegan en tempos diferentes nas distintas partes da súa área de distribución, comezando polo noroeste ao redor de principios de novembro. Os machos reprodutores primeiro tecen con herbas e palla un ovoide semicompoleto. Despois de que a femia examinou a construción, lle gustou, e se produciu o apareamento, ambos os membros da parella conclúen o tecido do niño. A femia pon de dous a catro ovos de cor azul clara, e os choca durante doce días. Ao naceren os pitos, son alimentados durante algúns días con eirugas e insectos ricos en proteínas. despois os pais lles cambian a alimentación, subministrándolles principalmente sementes. Os pitos, ao emplumaren, xa son o suficientemente independentes como para dexaren aos seus padres ao cabo de aproximadamente dúas semanas no niño. Alcanzan a madurez sexua cando teñen un ano de idade, pero moitas femias morren antes da madureza, deixando a moitos machos sen posibilidade de parella.
Distribución
A área de distribución de Quelea quelea cobre a maior parte da África subsahariana, excluíndo as árexións de selva tropical húmida e a parte sur de Suráfrica. Son consideradas como pragas polos agricultores debido aos danos que provocan, e moitas veces son comparadas coas lagostas, cando caen sobre os campos de cereais.
Dado que teñen poucos inimigos naturais, a súa poboación alcanza uns 1 500 000 000 individuos. Incluso medidas como dinamitar as súas colonias de nidificación e o uso de velenos organofosforados non lograron diminuír significativamente o seu número. Poden eliminar moitos campos de cultivo nun curto período de tempo.
Especie invasora en España
Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os seus hábitats ou os seus ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies exóticas Invasoras, aprobado polo Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto.
Joss Whedon
Joseph Hill «Joss» Whedon nado o 23 de xuño de 1964 en Nova York, é un director e guionista estadounidense. Traballou en televisión como director, produtor executivo e creador de varias series, sendo coñecido especialmente o seu traballo en Buffy the Vampire Slayer. En banda deseñada o seu traballo máis difundido realizouno dende 2004 en Astonishing X-Men. Despois de traballar tamén como guionista para o cine, en 2012 dirixiu a súa segunda película, The Avengers, a primeira foi Serenity, continuación da serie para televisión Firefly.
Cigarro
Historia
Entre os días 2 e 5 de novembro, os dous exploradores percorreron a zona próxima ao lugar de desembarco e encontráronse cos habitantes da illa, os indios taínos. Unha das cousas que máis lles chamou a atención foi ver a homes e mulleres aspirando o fume duns cilindros de follas secas.
De regreso a Praia Branca, na baía, relatan a Colón o que viran e este fixo a seguinte anotación no seu diario o 6 de novembro de 1492:
En 1584 un dos máis célebres aventureiros ingleses, Sir Walter Raleigh, fundou en América do Norte a colonia de Virxinia e adquiriu dos indíxenas o costume de fumar en pipa (a pesar da opinión do rei Xacobe).
Noutras nacións como Xapón, Rusia, China ou Turquía, pasouse da sanción moral a medidas máis drásticas. O sultán turco Murad IV mandou executar a numerosos fumadores. En 1638 as autoridades chinesas ameazaban con decapitar a todo o que traficase con tabaco.
Máis recentemente, os primeiros cigarros envoltos papel manufacturados e empaquetados chegan a España contra 1825; en 1833 aparecen os primeiros paquetes (cajetillas) e é cando se o denomina «cigarrillo» o «cigarrito», que provén da palabra «cigarro» (o cigarro puro), chamado así pola súa similitude cunha cigarra (chicharra). Introducido por mercadores procedentes do Brasil, proseguiu a súa expansión por Portugal e máis tarde por toda Europa.