cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medicina
idade Contemporánea
A medicina baseada na evidencia é un movemento contemporáneo para establecer os algoritmos de práctica (formas de facer as cousas) máis eficaces mediante o uso de revisións sistemáticas e metaanálise. O movemento vese facilitado pola moderna ciencia da información global, que permite recompilar e analizar a maior cantidade posible de probas dispoñibles segundo protocolos estándar que logo se difunden entre os profesionais sanitarios. A Colaboración Cochrane lidera este movemento. Unha revisión de 2001 de 160 revisións sistemáticas Cochrane revelou que, segundo dous lectores, o 21,3% das revisións concluía que as probas eran insuficientes, o 20% concluía que non había probas de ningún efecto e o 22,5% concluía que había un efecto positivo.
Ciencias médicas e profesións médicas
Ás veces, pode ser difícil distinguir entre ciencia e profesión en Medicina. Diferentes ramas especializadas da Medicina estúdanse como ciencias básicas especializadas e polas correspondentes profesións médicas, igualmente especializadas, que lidan con órganos, sistemas orgánicos e as súas doenzas. As ciencias básicas da medicina frecuentemente son as mesmas doutras áreas da ciencia como a bioloxía, a física, a ciencia veterinaria e a química.
O 18 de setembro celébrase o Día Mundial da Ética Médica, en conmemoración da fundación, nese mesmo día de 1947, da Asociación Médica Mundial. Esta organización nace inmediatamente despois dos Xuízos de Núremberg por crimes de guerra contra médicos alemáns polos seus experimentos nos campos de concentración nazis.
Ciencias básicas, suplementarias e relacionadas
miniatura|300px|A peste negra. "The Chronicles of Gilles Li Muisis" (1272-1352), abbot of the monastery of St. Martin of the Righteous. Bibliothèque royale de Belgique, MS 13076-77, f. 24v.
Calidade, eficiencia e acceso
A medicina baseada na evidencia, a prevención de erros médicos (e outras "iatroxenias") e a evitación de atención sanitaria innecesaria son prioritarias nos sistemas médicos modernos. Estes temas xeran unha grande atención política e pública, sobre todo nos Estados Unidos, onde se considera que a atención sanitaria é excesivamente custosa, pero as métricas de saúde da poboación van á zaga de países similares.
A nivel mundial, moitos países en desenvolvemento carecen de acceso á atención sanitaria e acceso a medicamentos. A partir de 2015, a maioría dos países desenvolvidos proporcionan asistencia sanitaria a todos os cidadáns, con algunhas excepcións, como os Estados Unidos, onde a falta de cobertura de seguro médico pode limitar o acceso.
Estatuto de Roma
miniatura|dereita|Estados membros en 2007. O estatuto de Roma é un tratado que estabeleceu a Corte Penal Internacional, adoptado o 17 de xullo de 1998 en Roma, Italia.
Historia e características
As primeiras bases do futuro Estatuto de Roma foron estabelecidas en xullo de 1994 pola Comisión de Dereito Internacional, mais non foi até 1995 que as primeiras negociacións comezaron nas Nacións Unidas (ONU). Tras dúas reunións da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, decídese crear un Comité preparatorio (tamén chamado de PrepCom) que tiña como obxectivo propor un proxecto de Estatuto. O PrepCom tivo dúas reunións en 1996, tres en 1997 e unha última en 1998, cando un proxecto de Estatuto foi presentado.
Capítulos
miniatura|Edificio da Corte Penal Internacional na [[A Haia|Haia.]] O Estatuto de Roma está dividido en 13 capítulos, que á súa vez están divididos en diversos artigos. Velaí unha presentación do asunto dos distintos capítulos:
Distrito de Lisboa
Distrito de Lisboa Localización do Distrito de Lisboa miniatura|300 px|dereita|Concellos de Lisboa
O distrito de Lisboa é un distrito portugués pertencente case na súa totalidade á provincia tradicional da Estremadura (agás os concellos da Azambuja e de Vila Franca de Xira que pertencen ao Ribatexo). Limita ao norte co Distrito de Leiria, ao leste co Distrito de Santarém, ao sur co Distrito de Setúbal e ao oeste co Océano Atlántico. Abrangue unha área de 2761 km², sendo así o 16º maior distrito portugués. Conta cunha poboación residente de 2 124 426 habitantes (2006), e a súa capital é tamén a de Portugal, a cidade de Lisboa.
O distrito de Lisboa subdivídese nos seguintes 16 concellos:
Até 2002, o distrito estaba totalmente integrado na rexión de Lisboa e Val do Texo, da cal constituía o núcleo principal. Dividíase principalmente e dúas subrexións, Grande Lisboa e Oeste, Lisboa, posuíndo tamén un concello na Lezíria do Texo.
Despois desa data, a rexión de Lisboa e Val do Texo reduciuse en boa medida, e foi renomeada como Rexión de Lisboa. Polo tanto, na actualidade só a subrexión da Grande Lisboa forma parte da Rexión de Lisboa; o Oeste passou para a Rexión Centro, e a Lezíria do Texo, para o Alentexo.
Desta forma, a distribución de concellos en rexións é a seguinte:
Báscula
miniatura|dereita|Báscula de establecemento comercial. Unha báscula é un instrumento técnico deseñado para calibrar o peso dunha masa.
Stade de France
O Stade de France (Estadio de Francia en francés) é un estadio situado en Saint-Denis, ao norte de París, en Francia. Cunha capacidade para 81.338 espectadores é o maior estadio do país.
Inaugurouse o 28 de xaneiro de 1998 no partido de fútbol entre Francia e España. Construído para o Mundial de Fútbol de 1998, deseñouse tamén para acoller diversos eventos deportivos (fútbol, rugby, atletismo, probas automobilísticas), concertos e grandes espectáculos en xeral. A súa capacidade oscila entre 75.000 asentos (atletismo), 81.338 (fútbol e rugby) e 90.000 (concertos, espectáculos) grazas ás súas bancadas inferiores retráctiles.
Esta construción tivo por obxectivo facer coñecer e desenvolver a zona de La Plaine - Saint-Denis, unha zona industrial en declive, con novos barrios residenciais e novas actividades terciarias. O Stade de France permitiu dar un rostro atractivo á dirección das empresas.
Esta zona benefíciase das boas comunicacións do estadio: 2 estacións RER (liñas B e D), unha estación de metro e conexións de liñas de autobús co norte, o oeste e o centro de París.
Historia
Concibido coa axuda dun programa informático de simulación de xentío, o Stade de France permite unha evacuación moi ordenada e que evita as aglomeracións, en comparación á de estadios máis pequenos que el.
Dende 1998, desenvólvense alí as finais da Copa de Francia, da Copa da Liga de fútbol, os partidos do Torneo das Seis Nacións e a final do campionato de Francia de rugby. Acolleu tamén o Campionato do Mundo de Atletismo en 2003 e a final da Liga de Campións de fútbol en 2000, na que o Real Madrid impúxose ao Valencia CF por 3-0. O 17 de maio de 2006 acolleu a final de Liga de Campións entre o FC Barcelona e o Arsenal FC, na que o conxunto catalán impúxose por 2 a 1.
Levou provisionalmente o nome de Stade de France - París 2012 (posto que sería o estadio olímpico de París 2012) até a designación de Londres para os Xogos Olímpicos de 2012.
Conand, Ain
Conand é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Foro do Traballo
O Foro do Traballo (1938) foi unha das oito Leis Fundamentais do franquismo, sendo elaborada antes do fin da guerra civil a imitación da Carta dei Lavoro promulgada en Italia por Edmondo Rossoni e o Gran Consello Fascista italiano en abril de 1927. Aínda que é certo que no momento da súa promulgación os nacionais levaban unha clara vantaxe na contenda; de feito foi en 1938 cando Franco creou o Goberno da Nación.
Este texto é de ideoloxía falanxista, familia franquista que tivo certa influencia na cuestión laboral e os medios durante a guerra e a ditadura, e entre os seus principais puntos cóntanse a regulación da xornada laboral e do descanso, e a creación da Maxistratura do Traballo e os sindicatos verticais, que son aqueles que agrupaban por igual a patróns e obreiros (o que na práctica imposibilitaba os acordos), ambos subordinados ás decisións do Estado. Foi parcialmente modificado en 1958 coa Lei de Convenios Colectivos, e seguiu regulando as relacións laborais en España ata a creación do Estatuto dos Traballadores, xa na democracia.
Dereitos e deberes que establece
Os dereitos e deberes que o Foro establece son os seguintes:
Dereito e deber do traballo
Considera o traballo como a participación do home na produción mediante o exercicio voluntariamente prestado das súas facultades, tanto intelectuais como manuais, segundo a persoal vocación, en orde ao decoro e ao mellor desenvolvemento da economía nacional.
Reserva natural de Wolon
A reserva natural de Wolon (Wolong na transcrición internacional do alfabeto chinés), no suroeste da provincia chinesa de Sichuan, está dedicada á conservación dos pandas xigantes. Foi incluída na Patrimonio Mundial (lista de lugares) da UNESCO o 12 de xullo de 2006.
Foro do Traballo
Dereito ao descanso
O Estado garante o descanso dominical, vacacións anuais retribuídas, asegurando a creación das institucións necesarias para asegurar o descanso dos traballadores e o seu acceso ao goce dos bens da cultura, a saúde, o deporte etc.
Dereito a unha retribución xusta do traballo
Créase en España o concepto de salario mínimo: o suficiente para proporcionar ao traballador e a súa familia unha vida moral e digna, establecendo ademais o subsidio familiar. O Estado fixa as bases mínimas para a ordenación do traballo, con subxección ás cales estableceranse as relacións entre traballador e empresa.
Reserva natural de Wolon
A reserva atópase no distrito de Wenchuan, a uns 130 km de Chen-du, a capital da provincia. Ten 200.000 hectáreas consagradas a estes animais, cunha poboación de 154 pandas xigantes (en 2006), o que representa a décima parte de todos os pandas xigantes chineses. Tamén ten un centro de reserva para pandas ananos.
Foro do Traballo
Dereito ao subsidio familiar
A remuneración do traballador estará en razón directa da súa familia, e a estes efectos establécese un subsidio familiar.
Reserva natural de Wolon
Cazar pandas xigantes, unha das especies zoolóxicas máis ameazadas do mundo, está oficialmente prohibido na China dende 1962. Wolon creouse pois en 1963 e é a máis importante de todo o territorio chinés, onde existen ata 31 destas reservas. En 1980 o goberno chinés creou un centro de investigación permanente na reserva, denominado agora Centro de Cría de Pandas Xigantes de Wolon, que se dedica a estudar o comportamento da cría e do mantemento dos ecosistemas de bambú. Os resultados das súas pescudas expórtanse e aplícanse noutras reservas. En 2004, a reserva e distintos centros de investigación foron ligados por unha rede de telecomunicación sen fíos, o que lles permitiu aos biólogos e ecólogos evitar os desprazamentos polo territorio e vixiar discretamente o comportamento dos pandas xigantes.
Foro do Traballo
Dereito á seguridade e continuidade no traballo
Protección no aspecto físico, é dicir, previsión e seguridade ante posibles accidentes, considerando as condicións de salubridade e hixiene no traballo. Protección contra despedimentos arbitrarios e tamén contra o paro forzoso ou desemprego.
Reserva natural de Wolon
O centro ten dous tipos de acollida, as gaiolas de catividade e os espazos de semiliberdade. As gaiolas son de feito amplas parcelas cun cuarto cuberto onde durmir e un espazo aberto, mentres que os espazos de semiliberdade son cercados moi grandes onde os pandas poden adestrar as súas capacidades para viviren en liberdade. O centro ocúpase basicamente de coidar os pandas xigantes en tres situacións:
Foro do Traballo
Dereito á seguridade no infortunio e aos seguros sociais
Mediante a previsión social proporcionará ao traballador a seguridade do seu amparo ante o infortunio.
Concretamente mediante seguros sociais de vellez, invalidez, maternidade, accidentes de traballo, enfermidades profesionais, tuberculoses e paro forzoso, tendéndose á implantación dun seguro total. Aos traballadores anciáns dotarase dun retiro suficiente.
Dereito ao acceso á propiedade
O Estado recoñece e ampara a propiedade privada como medio natural para o cumprimento das funcións familiares, individuais e sociais, e asume a tarefa de multiplicar e facer accesible a todos os españois as formas de propiedade ligadas de xeito vital á persoa humana: o fogar familiar, a herdade da terra e os instrumentos ou bens de traballo para uso cotián.
Deber da lealdade e solidariedade no traballo e na produción
O traballo ten, ademais do seu carácter individual ou familiar, unha función social. Intimamente relacionado coa prosperidade constitúe un deber de solidariedade baseado nas obrigacións recíprocas que do traballo nacen.
Significación política do Foro
Este Foro nace da concepción do novo Estado español como un Estado social, definindo os dereitos sociais do español á vez que os principios reitores do Estado en materia laboral. Desde o punto de vista do dereito constitucional constitúe a parte dogmática, na que se formula unha declaración de principios reitores, o recoñecemento de dereitos e deberes e, en xeral, todo o que ten un carácter enunciativo e director:
O Alto, O Corgo
Santalla do Alto é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 111 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 66 homes e 45 mulleres. O que supón unha diminución de 14 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 125 habitantes (76 homes e 49 mulleres) e 24 menos que en 2000.
A Amarela, Moreira, Ponteareas
A Amarela é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Colombia nos Xogos Olímpicos
Colombia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1932, e enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos de Verán, agás nunha ocasión nos Xogos de 1952. Os atletas colombianos gañaron un total de 34 medallas olímpicas (cinco de ouro, trece de prata e dezaseis de bronce) en oito deportes diferentes, con halterofilia e o ciclismo como os máis exitosos. Colombia é o terceiro país de América do Sur con máis medallas nos Xogos Olímpicos, após o Brasil e a Arxentina respectivamente. O Comité Olímpico colombiano foi creado en 1936 e está recoñecido polo Comité Olímpico Internacional dende 1948.
Historia
miniatura|esquerda|Delegación colombiana nos [[Xogos Olímpicos de 1936|Xogos de Berlín de 1936.]] A delegación olímpica colombiana asistiu por primeira vez a uns Xogos Olímpicos nos Xogos de 1932 nos Ánxeles, contando cun só atleta: Jorge Perry. Perry enviou unha carta ao Comité Olímpico Internacional en xaneiro de 1932 na cal se presentaba a si mesmo e describía Colombia como "un pequeno país de América do Sur con gañas de facer medrar o seu deporte e de formar parte do movemento olímpico". Ademais, expresou o seu desexo de participar na daquela inminente competición. O mes seguinte, Perry recibiu unha resposta do COI, que non só aceptaba a súa proposta senón que lle ofrecía axuda antes e durante a competición. O 30 de xullo de 1932, desfilou na cerimonia de inauguración representando a un país non afiliado ao COI. Competiu na proba de maratón, mais logo de dez quilómetros non foi quen de rematar a carreira, que foi gañada polo arxentino Juan Carlos Zabala. Catorce anos máis tarde, en 1946, o primeiro deportista olímpico de Colombia morreu en Bogotá, 4 días despois de ter sufrido un accidente de moto preto de Samacá. Na edición de 1936 dos Xogos, o Comité Olímpico Colombiano xa fora creado e enviou cinco atletas para competir en Berlín. Despois da controvertida decisión de volver xogar un partido de fútbol entre o Perú e Austria (logo dun resultado adverso para os austríacos), a delegación colombiana abandonou a vila olímpica como mostra de apoio para o equipo peruano. Logo do remate da segunda guerra mundial, celebráronse os Xogos de 1948 en Londres, e por primeira vez Colombia enviou deportistas doutros deportes ademais de atletismo, participando en esgrima e natación. Por mor de problemas financeiros e o posterior período de violencia, Colombia non participou nos Xogos de 1952 en Helsinqui. Nos Xogos de 1956 en Melbourne, o equipo colombiano expandiuse duns poucos competidores a 26 atletas, enviando ciclistas e levantadores de peso por primeira vez. Os atletas colombianos continuaron participando nos Xogos Olímpicos dende entón sen perder ningunha edición dos Xogos de Verán, enviando atletas femininas para competir por primeira vez nos Xogos Olímpicos de 1968 celebrados en Cidade de México.
Colombia gañou as súas primeiras medallas olímpicas nos Xogos de 1972 en Múnic, corenta anos despois da súa primeira aparición nos Xogos de Verán. A primeira foi unha medalla de prata gañada polo tirador Helmut Bellingrodt na proba de tiro a branco en movemento a 50 metros, e despois tanto Clemente Rojas como Alfonso Pérez gañaron cadansúa medalla de bronce en probas de boxeo, conseguindo un total de tres medallas para a delegación colombiana neses xogos.
Ramón Yáñez Pereira
Ramón Yáñez Pereira, coñecido como Enrique ou Médico, nado en Monforte de Lemos en 1902 e finado en Celanova o 13 de xullo de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Na II República era policía en Barcelona, traballaba para a Generalitat. Antes da ocupación de Barcelona polas tropas franquista, marchou a Francia a finais de decembro de 1938. Volveu a Monforte de Lemos e logo trasladouse a Ribadavia onde traballou como recadador de contribucións ata xullo de 1940. Fuxiu cando o ía deter a policía e marchou a Portugal instalándose en Castro Laboreiro. Formou parte do grupo capitaneado por José Rodríguez Páramo xunto coa súa compañeira Rosa Alves "A Africana". Foi morto pola policía en Caseta de Ansemil (Celanova) o 13 de xullo de 1943.
Xenebra
Xenebra pode referirse a:
Estación de Xirona
Xirona (oficialmente segundo Adif Girona) é unha estación de ferrocarril de Adif da cidade de Xirona. Atópase na liña Barcelona-Portbou. Actualmente paran na estación trens de Media e Longa distancia de Renfe, e desde o 8 de xaneiro de 2013 tamén trens de alta velocidade.
A estación inaugurouse no ano 1862 e remodelouse en 1973. En marzo de 2012 acabaron as obras de estrutura da nova estación soterrada, con motivo da chegada da alta velocidade á cidade o 7 de xaneiro de 2013.
Rodalies de Catalunya
Actualizado a 7 de xuño de 2014.
Media distancia
Actualizado a 7 de xuño de 2014.
Longa distancia
Actualizado a 7 de xuño de 2014.
Verrucomicrobios
Os verrucomicrobios ou Verrucomicrobia son un filo de bacterias recentemente descrito. Este filo contén só unhas poucas especies descritas; un exemplo é Verrucomicrobium spinosum, un microbio cunha morfoloxía que lembra ás verrugas, a partir do cal o filum recibiu o seu nome (pero non son causantes da formación de verrugas). As especies identificadas foron illadas da auga doce, do solo e das feces humanas, e considéranse abundantes e importantes nos solos agrícolas e forestais. Identificáronse varias especies que aínda non se puideron cultivar asociadas con hóspedes eucariotas, como ectosimbiontes de protistas e endosimbiontes de nematodos, que viven nos seus gametos.
Presentan unha ou varias prolongacións (prostecas) con forma de apéndices verrugosos. A súa parede ten proteoglicano. Divídense simetricamente por fisión. Son aerobias facultativas que respiran ou fermentan azucres. A ultraestrutura celular é peculiar e case única entre os procariotas (só parecida á de Planctomycetes), xa que a célula está dividida por membranas en varios compartimentos: un compartimento grande chamado pirelulosoma alberga ao nucleoide condensado e aos ribosomas e está rodeado por unha membrana intracitoplasmática; o outro compartimento é o parifoplasma, libre de ribosomas e situado entre a membrana intracitoplasmática e a membrana plasmática.
Este filo considérase que ten dous filos irmáns: Chlamydiae e Lentisphaerae.
Cavalier-Smith postulou que os Verrucomicrobia pertencen ao clado Planctobacteria do gran clado Gracilicutes. Datos do ARNr 16S apoian esta idea.
Filoxenia
O cladograma mostra a taxonomía actualmente aceptada deste grupo baseado na LSPN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e a filoxenia está baseada nos datos do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree.
Notas: ♠ Cepas que se encontran no NCBI (National Center for Biotechnology Information) pero non na LSPN.
Agora é sempre
Agora é sempre é o sexto e derradeiro álbum de estudio do grupo galego de pop e folk Los Tamara, publicado en 2002 polo IGAEM.
Batán, Aldixe, Abadín
Batán é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Enchelycore
miniatura|250px|[[Enchelycore anatina.]] Enchelycore é un xénero de peixes angüiliformes da familia dos murénidos.
Características
As especies do xénero Enchelycore son moreas xeralmente pequemas ou medianas. O seu corpo é alongado, xeralmente de cor parda, gris o negra e branca. A maioría teñen un tamaño que varía entre os 61 e os 91 cm, sendo a máis grande Enchelycore ramosa, que alcanza unha lonxitude media de 150 cm.
Os membros do xénero caracterízanse por teren un carácter distintivo, as súas mandíbulas están curvadas, o que lles impide pechar completamente a boca, pero lles axuda na captura e suxeición das súas presas.
Algunhas especies presentan cores moi brillantes (E. pardalis, E. anatina) e marcas rechamantes (E. lichenosa).
Distribución
Están presentes en todos os océanos do mundo.
Not the Actual Events
Not the Actual Events é o segundo EP e o décimo lanzamento oficial da banda de rock industrial estadounidense Nine Inch Nails, lanzado fisicamente o 23 de decembro de 2016, pero aqueles que o preordearan recibiron un enlace de descarga un día antes. Este EP de Nine Inch Nails, o segundo despois de Broken, lanzado en 1992, marca a primeira aparición de Atticus Ross como membro oficial da banda. Foi lanzado dixitalmente e en vinilo.
Antecedentes
En decembro de 2016, Reznor falou acerca das súas declaracións do regreso de Nine Inch Nails en 2016: "Esas palabras saíron da miña boca, verdade? Só agarden e vexan que pasa". Tres días despois Reznor anunciou a saída de Not the Actual Events, xunto con reedicións de lanzamentos anteriores de Nine Inch Nails.
Nick Cave
Nicholas Edward Cave, nado en Warracknabeal o 22 de setembro de 1957, é un músico, escritor e actor australiano, cantante da banda Nick Cave & The Bad Seeds. Cunha longa andadura que comeza a principios dos 70, a súa música caracterízase por un ton de desolación escuro e sinistro. Malia que moitos grupos musicais producen música etiquetable do mesmo modo, o son de Nick Cave evita os recursos habituais do xénero, como música "pantasmagórica" afectada ou distorsións dixitais. Cunha importante base de guitarras eléctricas (e piano nos últimos álbums de The Bad Seeds) e unhas letras coidadas en extremo, Nick Cave pode agruparse entre grupos e cantautores como Tom Waits, PJ Harvey, Leonard Cohen ou Shane MacGowan todos eles seguidores dunha estética bohemia e urbana, pero á vez altamente espiritual e humana.
X10 (protocolo)
X10 (protocolo) é un conxunto de normas e sinais empregadas para o control de dispositivos electrónicos empregando a rede eléctrica da casa (230v ou 120v). O X10 foi creado en 1975 pola empresa escocesa Pico Electronics de Glenrothes.
Nick Cave
Mocidade
Warracknabeal é unha vila moi pequena no estado australiano de Victoria. Nick Cave ten dous irmáns máis vellos e unha irmá máis nova: Timothy, Peter e Julie Cave. Desde pequeno mudouse a Wangaratta, Australia. O seu pai, Colin Cave, era profesor de literatura, e a súa nai, Dawn, era bibliotecaria. A relixión dos seus pais era o cristianismo anglicano, e a familia acudía á catedral de Wangaratta, onde o pequeno Nick cantaba como parte do coro infantil.
De mozo tivo problemas cas autoridades da súa escola, o que propiciou que en 1970 os seus pais o enviasen á Escola Gramática Caulfield de Melbourne, Australia. Aí uniuse ó coro da escola e practicou co piano. En 1971 a súa familia se mudouse con el a Melbourne.
Despois da súa educación secundaria estudou pintura no Instituto Tecnolóxico de Caulfield, de 1976 a 1977. Nestas datas iniciaría o seu consumo de heroína. Seu pai, Colin Cave, morreu nun accidente automobilístico cando Nick tiña 19 anos.
Os seus inicios musicais
En 1973 Cave coñeceu en Caulfield Grammar a Mick Harvey, Tracy Pew e Phill Calvert, respectivamente o guitarrista, baixista e batería do que sería a súa primeira banda. Mentres eran estudantes, o seu repertorio compúñase de interpretacións de música de Lou Reed, David Bowie, Alice Cooper, Roxy Music ou Alex Harvey, cun xiro proto-punk. Despois de deixar a escola en 1977, bautizaron á súa banda como The Boys Next Door, e comezaron a tocar e cantar material orixinal. Rowland S. Howard uniuse á banda en 1978 como guitarrista.
Desde 1977 ata a súa disolución en 1984, exploraron con diversas variantes do punk: desde riffs inspirados nos de Ramones ata unha renovada onda de inspiración en David Bowie e unha especie de expresionismo post-punk (véxase a banda Pere Ubu) para terminar nunha mestura de escandaloso performance, ruído e art-rock.
The Boys Next formaron parte da escena post-punk de Melbourne de finais dos 70 e tocaron en varios concertos en vivo por toda Australia ata que en 1980 cambiaron o nome da banda a The Birthday Party, mudáronse a Londres e despois a Alemaña Federal. A cantautora Anita Lane, moza de Nick Cave, acompañounos a Londres. A banda gañou unha notoria reputación grazas ás letras provocativas de Cave e ás súas escandalosas actuacións en vivo; nestas Cave berraba e arrastrábase polo escenario ó ritmo estridente de rudas guitarras distorsionadas.
Despois de cultivar un status de culto en Australia e Europa, The Birthday Party desintegrouse. Rowland S. Howard e Nick Cave atoparon dificultades para seguir traballando xuntos, e ambos estaban exhaustos polo abuso de alcohol e drogas.
The Bad Seeds
Nick Cave e Mick Harvey formaron o primeiro ensamble de Nick Cave & The Bad Seeds. Este novo nome enfatiza o rol de Cave como líder da banda e non como simple membro. Nick Cave comezou a escribir letras máis líricas e narrativas, en contraste co expresionismo que usou nos seus proxectos anteriores. The Bad Seeds foi conceptualizado como un ensamble de músicos internacionais, principalmente co guitarrista alemán Blixa Bargeld (da banda Einstürzende Neubauten), o baixista inglés Barry Adamson, e o guitarrista australiano Hugo Race. Tamén Anita Lane escribiu cancións para The Bad Seeds. Esta aliñación gravou o álbum debut From Her to Eternity, lanzado en 1984.
Cave separouse de Anita Lane a mediados dos 80 e comezou unha relación con Elisabeth Recker. Durante a estancia da banda en Berlín, lanzáronse catro ábumes: The Firstborn Is Dead, Kicking Against the Pricks, Your Funeral... My Trial e Tender Prey.
Mentres vivía en Berlín Oeste, Cave comezou a traballar na súa futura novela debut: And the Ass Saw the Angel (1989). Existe unha significativa intertextualidade entre a súa novela e as letras que Cave escribiu para as últimas cancións de The Birthday Party e as primeiras etapas da súa carreira con The Bad Seeds.
Despois de terminar And the Ass Saw the Angel, Cave deixou Berlín Oeste pouco despois da caída do muro de Berlín e mudouse a São Paulo, Brasil, onde coñeceu a Viviane Carneiro, con quen tivo en 1991 ó seu fillo Luke. A parella nunca contraeu matrimonio. Cave ten outro fillo, Jethro, tamén nado en 1991, que vive coa súa nai, Beau Lazenby, en Australia.
Foi no Brasil onde gravou, en 1990, o seu álbum The Good Son, un dos cumios da súa carreira. Este preciosista disco, lírico e orquestral, e carente da furia e o desgarro anteriores, supuxo o definitivo divorcio entre Cave e certo sector do seu público.
En 1996, Nick Cave & the Bad Seeds lanzou Murder Ballads, unha colección de cancións sobre asasinatos. O álbum inclúe "Henry Lee", un dueto coa cantante británica PJ Harvey (con quen tivo unha breve relación amorosa), e "Where the Wild Roses Grow", un dueto con Kylie Minogue (quen tamén foi a súa moza). Esta última canción foi un éxito popular en Australia, onde lle procurou á banda tres premios ARIA, incluíndo "Canción do ano".
Co seguinte álbum, The Boatman's Call (1997), Nick Cave desvíase das narrativas xenéricas e violentas do seu pasado como compositor cara a cancións cunha letra biográfica e confesional sobre as súas relacións con Carneiro e PJ Harvey. Este foi tamén o primeiro álbum que se centraría na súa maior parte no piano, tocado por Cave.
Despois de The Boatman's Call tomou un descanso para recuperarse da adicción á heroína e ó alcohol que o corrompían desde había vinte anos. Durante este período coñeceu á súa parella actual, a modelo británica Susie Bick. Casaron en 1999, e tiveron unha parella de xemelgos, Arthur e Earl Cave. Completamente recuperado, Cave rexurdiu co complexo, melancólico e altamente eloxiado álbum No More Shall We Part, do ano 2001.
Despois do lanzamento do álbum Nocturama (2003), Blixa Bargeld anunciou o seu retiro da banda, deixando a Mick Harvey como o único membro orixinal de The Bad Seeds, á parte do mesmo Nick Cave. Porén, o seguinte ano a banda sacou o seu primeiro disco dobre: Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus, que tivo grande aceptación entre a crítica.
En 2005 Nick Cave & the Bad Seeds lanzaron B-Sides & Rarities, unha colección de 56 cancións en tres discos, incluíndo pezas pouco coñecidas, "lados B" e cancións que apareceron en bandas sonoras de películas.
En 2014 saca á luz o seu "poema épico" The Sick Bag Song, un audiolibro con reflexións sobre a creatividade que foi publicado en español por Sexto Piso. A obra baséase en textos que Nick Cave escribiu nas bolsas para o mareo dos avións que a banda tomou durante a súa anterior xira por norteamérica.
En xullo de 2015, o seu fillo Arthur Cave morreu ó caer por un barranco preto da localidade onde vive a familia, Brighton.
Outras obras
Á parte do seu rol con The Bad Seeds, Nick Cave desenvolveu unha carreira como solista, tocando en vivo co seu piano, acompañado por un trío de baixo, percusión e violín formado por unha aliñación flutuante. Actualmente este trío está formado por Martyn P. Casey, Jim Sclavunos e Warren Ellis.
Con Shane McGowan
En 1992 Shane MacGowan, líder da banda irlandesa The Pogues gravou e lanzou What a Wonderful World, un disco sinxelo que inclúe a homónima "What a Wonderful World", unha revisión da canción popularizada por Louie Armstrong, e, como "lado B" a canción orixinal de The Pogues "A Rainy Night in Soho", cantada por Nick Cave. Tamén neste álbum Shane MacGowan canta "Lucy", de Nick Cave & The Bad Seeds.
Con Current 93
En 1996 Nick Cave colaborou coa banda Current 93, principalmente no álbum All the Pretty Little Horses: alí canta a canción do mesmo nome e noutras cancións deste álbum le extractos do libro Pensamentos de Blaise Pascal.
Con Johnny Cash
En 2000 Johnny Cash, un dos heroes persoais de Nick Cave, fixo unha versión de "The Mercy Seat" no álbum American III: Solitary Man, talvez en pago ás versións que Nick fixo de "Muddy Water", "The Singer" e "Long Black Veil". Cave foi invitado despois a ser un dos músicos que contribuirían coa retrospectiva en The Essential Johnny Cash, álbum lanzado para coincidir co 70 aniversario do cantautor estadounidense. Este e Cave cantaron un dueto para unha versión da canción de Hank Williams "I'm So Lonesome I Could Cry" para o álbum American IV: The Man Comes Around (2002). Así mesmo, gravaron un dueto para a canción tradicional "Cindy", que foi lanzado despois da morte de Cash na colección Johnny Cash: Unearthed.
Con Ute Lemper
En 2000, a actriz e cantante Ute Lemper deu a coñecer o seu álbum Punishing Kiss, unha colección de cancións escritas por artistas do talle de Tom Waits ou Elvis Costello cunha canción composta por Nick Cave: "Little Water Song".
Con Pulp
En 2002 Cave gravou unha versión da canción "Disco 2000" da banda británica Pulp como "lado B" para o sinxelo Bad Cover Version.
Con Marianne Faithful
En 2004, Cave participou no álbum da veterana Marianne Faithfull no seu álbum Before The Poison. Para este coescribiu e produciu tres cancións: "Crazy Love", "There Is a Ghost" e "Desperanto"; os músicos de The Bad Seeds tocaron en todas elas. Curiosamente, PJ Harvey, antiga relación amorosa de Nick Cave, tamén participou no álbum con cinco cancións como produtora, compositora, coescritora, tocando guitarra, baixo, piano, teclados, a cargo dos sintetizadores e facendo acompañamento vocal.
Con Kylie Minogue
No disco Ultimate Kylie interpreta o seu tema "Where the Wild Roses Grow" coa tamén australiana Kylie Minogue.
Las Maestras de la República
Las maestras de la República é unha película documental española do ano 2013, dirixida por Pilar Pérez Solano.
Nick Cave
Nick Cave e o cine
Mostrando un crecente interese no cine, Nick Cave escribiu o guión e a música para The Proposition, un western de magnitudes líricas e poéticas sobre amor e violencia no deserto australiano. A película foi dirixida por John Hillcoat e nela actúan Guy Pearce, Ray Winstone, Danny Huston, John Hurt, David Wenham e Emily Watson. Foi filmada en Queensland en 2004. Presentouse desde outubro de 2005, logrando eloxios da crítica de todo o mundo, pero con pouca presenza nas carteleiras.
Nick Cave e John Hillcoat planexaban realizar unha comedia, Death of a Ladies Man. A filmación iniciaríase en Inglaterra en setembro de 2006.
Las Maestras de la República
Argumento
As mestras republicanas foron unhas mulleres valentes e comprometidas que participaron na conquista dos dereitos das mulleres e na modernización da educación, baseada nos principios da escola pública e democrática. O filme rescata a memoria e a relevancia das mestras que traballaron durante a II República española e que foron pezas clave na conquista dos dereitos das mulleres e na modernización da educación. A película articúlase a través da recreación do papel dunha mestra da época, a utilización de imaxes de arquivo e a entrevista a investigadores e familiares.
Produción
O documental, como di o crítico Jordi Alcalde, “é discreto nas súas formas (un tradicional esquema televisivo), pero de innegable interese polo seu contido”. A historia empezou nunhas xornadas sobre as mestras republicanas na Biblioteca Nacional de Madrid, organizadas pola Federación do Ensino de UXT. Na sala, á parte de Pilar Pérez Solano, había persoas do antigo alumnado que lembraban o compromiso das profesoras, moitas das cales foron a prisión para defender a educación laica, pública e mixta; a universalización da educación era un dos alicerces da II República, pero estas mestras tamén se implicaron en asociacións, sindicatos e partidos políticos. Como comenta a directora: “A elas sancionoullas dobremente por ser mulleres. Loitaron polos valores igualitarios nunha escola para todos, seguindo un modelo que non era o da muller do nacionalcatolicismo".
Luz Martínez Ten convidou a Pilar Pérez Solano ás xornadas e enseguida viu que había que facer unha película sobre aquelas heroínas comprometidas repletas de desexos de transformar a sociedade. A continuación, Pérez Solano leu o libro e, como ela mesma di, aí descubriu, non só a forza das mestras, senón o entusiasmo co cal moitos investigadores tentaban recuperar a súa memoria, os seus nomes, e o que pasou realmente. Entón, veu a fase de documentación e a das entrevistas. O proceso de recompilación de documentación fíxose coa axuda desinteresada da xente e de organizacións como a Filmoteca de València ou a Fundació Alcalá Zamora. Segundo comenta a directora, ao principio só querían facer un documental de vinte minutos, posto que non dispuñan de demasiados recursos, pero a medida que aumentaba o coñecemento do tema, o proxecto tamén foi crecendo paralelamente. Para romper co documental convencional, crearon a figura da mestra interpretada por Laura de Pedro, que aparece sempre vestida como unha mestra da época e nun escenario case intacto, como é o Instituto Isabel a Católica, do Instituto Escola de 1928. Esta figura serve de transición entre os diferentes bloques temáticos, aínda que non dunha maneira explícita. A historia ficcionada da mestra vén acompañada pola voz en off que recita textos extraídos do libro Historia de una maestra, de Josefina Aldecoa. A ficción combínase coa historia de Hilda Farfante, filla de mestres republicanos asasinados o 1936, xunto a outras historias, como a de Alfonso Vigre, irmán de Julia Vigre, que foi presidenta de FETE-UXT, ou Elvira Ontañón, filla de María Sánchez Arbós, mestra da Institución Libre de Enseñanza.
Contexto histórico
miniatura|Mestras españolas ca. 1931 Saucejo As mestras republicanas simbolizan o proxecto de transformación social e cultural da II República. Este novo réxime, que se iniciaba na primavera do ano 1931, supuxo un grande adianto en materia de dereitos para as mulleres, que aumentaron a súa participación en todos os espazos públicos e privados. Un dos obxectivos da República era garantir o dereito social á educación. Tíñanse que crear escolas que liberasen o país do peso da ignorancia e da pobreza. O seu modelo consistía a levar a cabo un ensino único baseada no principio de igualdade. Unha escola pública obrigatoria e gratuíta capaz de garantir a desaparición de diferenzas entre o alumnado. Os profesores e profesoras eran as almas da escola. Creouse un novo plan de formación en que homes e mulleres estudaban xuntos e no que o claustro das escolas de maxisterio, por primeira vez na historia, tamén era mixto.
miniatura|Mestras españolas ca. 1936 Luz Martínez Ten, directora do proxecto FETE-UGT, responsable da investigación e documentación da película, indica que a carreira de maxisterio era unha carreira curta, económica e con saída laboral, que permitiu que as mulleres puidesen entrar dentro do sistema público de traballo. FETE-UGT destacou que o legado das mestras republicanas “é hoxe en día un referente da educación, posto que as investigacións, ensaios, propostas didácticas e pedagóxicas que nos deixaron son máis necesarias que nunca para impulsar un proxecto educativo na construción dun mundo democrático. Por iso, nos tempos tan críticos como os que estamos a vivir, cun continuo ataque á educación e a outros dereitos sociais que son fundamentais para o desenvolvemento da nosa democracia e benestar, volvemos sobre os seus pasos e lembramos aqueles momentos en que loitaron para conseguir maiores cotas de igualdade, solidariedade e xustiza". Como indica a directora e guionista do documental, Pilar Pérez Solano: “Eran mulleres que fumaban, ían en metro, eran mulleres independentes que chocaban naquela época co machismo tradicional (…) ademais, non dependían dos homes para vivir, non necesitaban casar, tiñan o seu diñeiro." A historiadora Carmen Agulló Díaz, pola súa banda, destaca que se cortaron o cabelo e as saias, mentres podían escoller ser nais ou ter a súa propia vida.
Coa chegada da Guerra Civil española, moitas daquelas mestras tiveron que partir ao exilio, como Maria Sánchez Arbós; outras sufriron a represión en silencio, como Julia Vigre (presidenta de FETE).
Vilanova, Moreira, Ponteareas
Vilanova é un lugar da parroquia de Moreira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (42 homes e 38 mulleres).
971
Outros
Historia ano a ano
Lei de Principios do Movemento Nacional
A Lei de Principios do Movemento Nacional ou Lei de Principios Fundamentais do Movemento (1958) foi unha das sete Leis Fundamentais do Reino do réxime de Franco (oito se contamos a Lei para a Reforma Política). Establecía, como o seu nome indica, os principios nos cales estaba baseado o réxime, os ideais de Patria, familia e relixión, xunto co máximo respecto das Leis Fundamentais e á Monarquía de tipo conservadora que en teoría había na España do momento. Foi promulgada directamente por Franco e aprobada polas Cortes mediante aclamación.
Carmen Laforet
Carmen Laforet Díaz, nada en Barcelona o 6 de setembro de 1921 e finada en Majadahonda (Madrid) o 28 de febreiro de 2004, foi unha escritora española.
Lei de Principios do Movemento Nacional
Comuñón de ideais
O Movemento Nacional é a comuñón, entendida como participación en algo común, dos españois nos ideais que deron vida á «Cruzada». Tiña por obxecto garantir a convivencia pacífica a través da construción dunha sociedade ordenada.
De aí a necesidade dunha organización na que poida sustentarse e a través da cal poida cumprir as súas funcións. O Movemento concíbese pois como unha organización, integrada polos que dirixen o esforzo para levar a cabo estes Principios na vida española, e polos que queren participar coa súa actividade persoal en devandita tarefa.
Os Principios
Non todos os doce Principios do Movemento teñen o mesmo contido. Uns formulan unhas determinadas crenzas políticas. Outros despregan un esquema de institucións. E outros, para rematar, describen unha acción concreta de goberno. Os primeiros son os principios doutrinais. Os segundos, os principios orgánicos. Os terceiros, os principios programáticos.
A participación no Movemento nacional
Vemos claramente como estes principios propoñen unhas crenzas que serven de punto de partida, unhas institucións e un programa de goberno, e que todo iso en plenitude, constitúe o ideal a alcanzar. Xa que logo, a actividade política consiste en cumprir ese ideal.
As asociacións
Hai cinco clases de asociacións:
A organización do Movemento
Constituída polos órganos a través dos cales actúa, son os seguintes:
Castro de Lourido (Viveiro)
O castro de Lourido é un castro situado na parroquia de Chavín, no concello lugués de Viveiro.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado do cal se conserva só un reducido sector de muralla polo lado sueste. A muralla ten unha altura considerable e completa a estrutura defensiva un foxo paralelo á muralla. O sector noroeste do recinto deféndese de forma natural pola pendente sobre o río Landro.
O lugar atópase moi alterado a causa da súa utilización como canteira.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Escultura da Grecia antiga
miniatura|300px|A Venus de Milo, unha das máis célebres estatuas de todos os tempos, obra de [[Alexandros de Antioquía, Museo do Louvre]] A Escultura da Grecia antiga é unha expresión de significado amplo, empregada para designar a produción escultórica grega desenvolvida entre o Período Arcaico, iniciado no século VII a.C., cando a arte grega comezou a formar un estilo de seu orixinal, e a época do seu derradeiro florecemento importante na chamada era Helenística, que durou até preto de 100 a.C., cando o país xa estaba baixo dominio romano.
A escultura foi, xunto á arquitectura, a máis importante expresión artística da cultura grega. Exerceu decisiva influencia sobre a arte romana, inseminou unha gran variedade de culturas do norte da África e do Oriente Medio, penetrou até a India durante a época de Alexandre o Grande, definiu moitos dos principais parámetros da arte da Renacentista e do Neoclasicismo, e é unha referencia das máis relevantes mesmo hoxe en día para a cultura occidental.
Os gregos tiveron, dende moi cedo, a forma humana como o tema máis importante da súa expresión artística;  o que se define, usualmente, como antropocentrismo. As súas divindades, tamén se representaron con forma humana polo que se difuminaron as diferenzas entre o sagrado e o secular no eido artístico: unha representación espida de Apolo ou Heracles en pouco se diferenciaba da representación dun atleta olímpico vencedor nos xogos.
Será a estatua, illada e única no período arcaico mais representada grupalmente no período helenístico, o tipo de representación principal, aínda que os relevos, a miúdo tan altos que case tamén semellaban exentos, tamén serán importantes.
Antecedentes
A escultura grega evolucionou a partir de estatuíñas elaboradas en madeira chamadas xoanon que foron descritas imprecisamente por autores históricos como Estrabón pero non se conserva ningunha. A peza máis antiga que sobreviviu probablemente sexa o Centauro Lefkandi (c. 900 a.C.), de terracota, construído en partes separadas, representando a Quirón ferido por Hércules, tamén constitúe a primeira representación coñecida dun mito grego. esquerda|miniatura|110px|Kore dedálica chamada a [[Dama de Auxerre, c. 635 a.C., Louvre]] miniatura|150px|Estatuíña representando un cabalo do século VIII a.C., Museo do Louvre
Dos períodos Xeométrico, Dedálico e Protoarcaico (c. 900 - 700 a.C.) aínda existen estatuíñas elaboradas en bronce, terracota e marfil, sendo case todas ofrendas para o culto e consistindo principalmente de guerreiros, imaxes ecuestres, animais como os leóns, grifóns e cabalos, e grupos doutras figuras humanas. Tamén a técnica do baixorrelevo en mármore foi empregada na decoración de templos e monumentos. Toda esta produción presenta formas esquematizadas, pouco detallamente e posturas bastante ríxidas, e estivo influenciada polo escultura exipcia.
Período Arcaico
O período Arcaico tivo unha grande influencia da arte oriental, e particularmente da exipcia. No Período Arcaico a escultura adquiriu dimensións maiores, tornándose común o tamaño natural para as figuras. A postura aínda mantiña unha considerable rixidez e as faccións permanecían estereotipadas, malia gañaren gradualmente en liberdade de movemento, xeralizándose, a partir do ano 575 a.C. o chamado sorriso arcaico, de expresión ambigua.
Nesta época, as formas escultóricas máis comúns son o mozo completamente nu, chamado kouros (pl: Kouroi), a moza vestida, chamada koré (pl: Korai), e a muller sentada. O seu modelado aínda se limitaba ás faccións esencias, aínda que, sinais dunha observación máis atenta da anatomía mostrábanse no progresivo detallamento da musculatura e da estrutura subxacente do esqueleto, comezándose a suxerir un movemento real nas estatuas masculinas en pé mediante a colocación dunha perna nunha posición máis avanzada cá outra. No caso das rapazas, as korai, obsérvase unha variedade maior de actitudes e nos patróns do drapeado dos costumes. miniatura|esquerda|110px|Kouros chamado Apolo de Tenea, c. 560-550 a.C., [[Gliptoteca de Múnic]]
Neste período definiuse o corpo humano como obxecto e tema principal da arte grega. Xa que a súa relixión tiña deuses antropomórficos, a distinción na arte entre sagrado e profano logo deixou de existir, sendo o corpo humano considerado tanto secular como sacro. miniatura|120px|Efebo de Krítios, c. 480 a.C., [[Museo da Acrópole de Atenas]]