cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comunidade lingüística
miniatura| [[Nai falando co seu fillo, pertencen á mesma comunidade lingüística]] Unha comunidade lingüística é, segundo a Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos da UNESCO, unha “sociedade humana que, historicamente asentada nun determinado espazo territorial, recoñecido ou non, se identifica como pobo e desenvolveu unha lingua común como medio de comunicación natural e cohesión cultural entre os seus membros”. Esta definición tómase do artigo 1.1 do Título Preliminar, onde se especifican os conceptos empregados ao longo da citada Declaración.
Balea perversa
Balea perversa é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Barleeia unifasciata
Barleeia unifasciata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Three Songs for Benazir
Three Songs for Benazir (دری سندری د بینظیر لپاره) é unha curtametraxe documental afgá de 2021. Na 94ª edición dos Óscar foi nomeada na categoría de mellor curtametraxe documental para Elizabeth Mirzaei e Gulistan Mirzaei.
Sinopse
Conta a historia de Shaista, un mozo casado con Benazir e que vive nun campamento de desprazados en Cabul. Shaista loita por equilibrar os seus soños de ser o primeiro da súa tribo en unirse ao Exército Nacional Afgán coas responsabilidades de formar unha familia. Aínda que o amor de Shaista por Benazir é claro, as eleccións que debe tomar para construír unha vida con ela teñen consecuencias devastadoras.
Estrea
O filme tivo a súa estrea mundial no Full Frame Documentary Film Festival en xuño de 2021, onde gañou o Premio do Xurado á mellor curtametraxe e clasificouse para os Óscars. En agosto de 2021, o filme tivo a súa estrea europea no Festival Internacional de Cine de Odense, onde gañou o Premio Soapbox. En febreiro de 2022, Three Songs for Benazir gañou o premio á mellor curta de non ficción no Cinema Eye Honors.
En decembro de 2021, anunciouse que Netflix adquiriu os dereitos de distribución do filme, estreándose na plataforma o 24 de xaneiro de 2022.
Koichi Wakata
Koichi Wakata, nado en Ōmiya (Saitama) o 1 de agosto de 1963, é un astronauta xaponés que formou parte das misións STS-72, STS-92, STS-119, STS-127, Soiuz TMA-11 e SpaceX Crew 5, sendo membro das expedicións 18, 19 e 20 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Wakata graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Universidade Kyushu en 1987 e é máster en mecánica aplicada pola mesma universidade 1989. Participou nas misións STS-72, STS-92, STS-119, STS-127, Soiuz TMA-11 e SpaceX Crew 5, sendo membro das expedicións 18, 19 e 20 á Estación Espacial Internacional. Pasou 347,36 días no espazo.
Sorgenfreispira brachystoma
Sorgenfreispira brachystoma é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Philippi en 1844.
Succession
Succession é unha serie de televisión estadounidense creada por Jesse Armstrong. Estreouse o 3 de xuño de 2018 a través de HBO. A serie céntrase na familia Roy, propietaria de Waystar RoyCo, un conglomerado mundial de medios de comunicación e entretemento. A familia loita polo control da empresa no medio da incerteza sobre a saúde do patriarca da familia, Logan Roy (Brian Cox). En outubro de 2021, a serie foi renovada para unha cuarta tempada.
Entre o elenco da serie está Jeremy Strong como Kendall, Kieran Culkin como Roman e Sarah Snook como Siobhan ('Shiv'), os fillos de Logan empregados pola compañía. Matthew Macfadyen interpreta a Tom Wambsgans, o marido de Shiv e executivo de Waystar; Nicholas Braun fai o papel de Greg Hirsch, sobriño-neto de Logan; Alan Ruck como Connor, fillo máis vello de Logan; e Hiam Abbass como Marcia Roy, a muller de Logan. Peter Friedman, Natalie Gold, Rob Yang, Dagmara Domińczyk, Arian Moayed, J. Smith-Cameron, Justine Lupe, David Rasche e Fisher Stevens compoñen o resto do elenco.
Bela zonata
Bela zonata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Étienne Alexandre Arnould Locard en 1891.
Candidaturas ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020
Esta é a lista completa das candidaturas ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 e dos cabezas de lista de cada unha delas.
Gertrud Woker
Gertrud Johanna Woker, nada o 16 de decembro de 1878 en Berna e finada o 13 de setembro de 1968 en  Marin-Epagnier,  foi unha química suíza, feminista e pacifista.
Traxectoria
O seu avó e o seu pai maternos foron profesores de teoloxía e historia, respectivamente, na Universidade de Berna. Entre 1898 e 1900 fixo cursos como mestra. Entre 19000 e 1903 realizou cursos de bioloxía e química na Universidade de Berna. Doutorouse en 1903, sendo a primeira muller suíza en doutorarse nesta universidade, baixo a dirección de Stanislaus von Konstanecki (1860-1910) cunha tese sobre a síntese de 3,4-dioxiflavonas. Máis tarde ampliou a súa formación entre 1903 e 1905 na Universidade de Berlín, onde realizou cursos de química con Jacobus van't Hoff (1852-1911), e de bioquímica e farmacia con Hermann Thoms (1859-1931).
De volta en Berna, traballou con Konstanecki sintetizando flavonas. Máis tarde, por invitación de Sahli, comezou a realizar investigacións fisicoquímicas na Clínica Médica de Berna. Decidiu ingresar na docencia universitaria, e leu na Facultade de Filosofía en 1907 a tese "Probleme der katalytischen Forschnng" (publicada en Leipzig, 1907).
Woker foi unha membro activa da organización que finalmente formaría a Liga Internacional de Mulleres pola Paz e a Liberdade (WILPF). No seu congreso fundacional na Haia en 1915, durante a primeira guerra mundial, a organización elaborou unha lista de 20 resolucións pedindo ás nacións en guerra que depoñan as armas e busquen medios pacíficos para resolver as súas diferenzas. As resolucións tamén pedían o desarme e a igualdade de dereitos das mulleres. Woker foi o responsable de facer chegar a mensaxe ao goberno suízo. As resolucións chegaron ao presidente dos Estados Unidos, Woodrow Wilson, quen as utilizou para redactar as súas propostas de paz (os "catorce puntos "). Despois da guerra, a WILPF continuou facendo campaña enérxica contra o uso de gas velenoso na guerra, e Woker, coa súa experiencia en toxicoloxía, xunto coa súa capacidade para explicar problemas complexos ao público, foi a súa vangarda. En 1924, Woker cofundou o Comité Internacional contra a Ciencia da Guerra. Nese mesmo ano publicou un folleto titulado The Next War, a poison gas war, no que se expuñan os diferentes tipos de gas que se podían empregar na guerra, explicaba como se podían distribuír e describía con vivacidade os seus horribles impactos nas súas vítimas.
Receptor de recoñecemento de padrón
Os receptores de recoñecemento de padrón (ou PRRs, do inglés pattern recognition receptors) exercen un papel esencial para que funcione correctamente o sistema inmunitario innato. Os PRRs funcionan como sensores bioquímicos do hóspede codificados na liña xerminal, que detectan moléculas típicas dos patóxenos. Son proteínas expresadas principalmente polas células do sistema inmunitario innato, como as células dendríticas, macrófagos, monocitos, neutrófilos e células epiteliais, utilizadas para identificar dúas clases de moléculas: os padróns moleculares asociados a patóxenos (ou PAMPs), que están asociados cos patóxenos microbianos, e os padróns moleculares asociados a danos (ou DAMPs), que están asociados con compoñentes das células hóspede que son liberados durante os danos ou a morte que sofen as células. Tamén se chaman receptores de recoñecemento de padrón primitivos porque evolucionaron antes que outras partes do sistema inmunitario, concretamente antes da inmunidade adaptativa. Os PRRs tamén son mediadores na iniciación de respostas inmunes adaptativas específicas de antíxeno e a liberación de citocinas inflamatorias.
Moléculas recoñecidas
As moléculas específicas de microbio que son recoñecidas por un determinado PRR denomínanse padróns moleculares asociados a patóxenos (PAMPs) e comprenden carbohidratos bacterianos (como os lipopolisacáridos ou LPS, manosa), ácidos nucleicos (como o ADN ou ARN bacterianos ou virais), péptidos bacterianos (flaxelina, factores de elongación dos microtúbulos), peptidoglicanos e ácidos lipoteicoicos (de bacterias grampositivas), N-formilmetionina, lipoproteínas e glucanos de fungos e quitina.
Os sinais de estrés endóxenos denomínanse padróns moleculares asociados a danos (DAMPs) e inclúen o ácido úrico e o ATP extracelular, entre moitos outros compostos.
Clasificación
Existen varios subgrupos de PRRs. Clasifícanse de acordo coa súa especificidade de ligando, función, localización e/ou relacións evolutivas. Baseándose nas súas localizacións, os PRRs poden dividirse en PRRs unidos a membrana e PRRs citoplásmicos.
Quinases receptoras
Os PRRs descubríronse primeiro en plantas. Desde entón predicíronse moitos PRRs de plantas por análise xenómica (por exemplo, 370 no arroz e 47 en Arabidopsis). A diferenza dos PRRs animais, que están asociados con quinases intracelulares por medio de proteínas adaptadoras (ver máis abaixo as quinases non-RD), os PRRs de plantas están compostos dun dominio extracelular, un dominio transmembrana, un domino xustamembrana e un dominio quinase intracelular, formando unha soa proteína.
Receptores de tipo Toll (TLR)
O recoñecemento de padróns moleculares asociados a patóxenos endosómicos ou extracelulares é mediado por proteínas transmembrana denominadas receptores de tipo Toll (TLRs). Os TLRs comparten un motivo estrutural típico, as repeticións ricas en leucina (LRR), que lles dan a súa aparencia específica e son tamén responsables da funcionalidade TLR. Os receptores de tipo Toll foron dscubertos en Drosophila e desencadean a síntese e secreción de citocinas e a activación doutros programas de defensa do hóspede que son necesarios para as respostas inmunitarias innatas e adaptativas. Describíronse 10 membros funcionais da familia TLR en humanos ata agora. Realizáronse estudos tamén co TLR11, e demostrouse en ratos que recoñece as proteínas flaxelina e a proteína simialr á profilina. Non obstante, en humanos o TLR11 é só un pseudoxene sen función directa ou expresión dunha proteína funcional. Cada TLR interacciona cun PAMP específico.
Sinalización dos CLR
As respostas inmunes inducidas por CLRs poden presentar varios tipos de sinalización, e identificouse en moitos casos unha importante conexión entre a sinalización dos TLR e dos CLR, polo que cómpre diferenciar entre sinalización dependente de TLR e independente de TLR. Pertencen á sinalización dependente de TLR DC-SIGN, que orixina unha fervenza de RAF1-MEK-ERK, a sinalización de BDCA2 vía ITAM e a sinalización a través de ITIM. A sinalización independente de TLR, como a sinalización de Dectin 1 e Dectin 2-mincle conducen á activación da quinase MAP e NF-κB.
Os receptores de membrana CLRs dividíronse en 17 grupos baseándose na estrutura e orixe filoxenética. Xeralmente hai un gran grupo, que recoñece e se une a carbohidratos, denominados dominios de recoñecemento de carbohidratos (CRDs) e os previamente mencionados CTLDs.
Outra clasificación posible dos CLRs pode ser en receptores de manosa e receptores de asialoglicoproteínas.
CLRs do grupo I: Os receptores de manosa
O receptor de manosa é un PRR presente principalmente na superficie de macrófagos e células dendríticas. Pertence ao grupo CRD múltiple dependente do calcio. O receptor de manosa pertence ao grupo de proteínas receptoras de multilectina e, igual que os TLRs, proporciona un vínculo entre a inmunidade innata e a adaptativa. Recoñece e únese a unidades de manosa repetidas situadas na superficie de axentes infecciosos e a súa activación desencadea a endocitose e a fagocitose do microbio con intervención do sistema do complemento. Especificamente, a unión da manosa causa o recrutamento de serina proteases asociadas a MBL (MASPs). As serina proteases actívanse a si mesmas en fervenza, amplificando a resposta inmune: a MBL interacciona con C4, uníndose á sbunidade C4b e liberando C4a no torrente sanguíneo; de xeito similar, a unión de C2 causa a liberación de C2b. Xuntos, MBL, C4b e C2a denomínanse convertase de C3. C3 é clivado nas súas subunidades a e b, e C3b únese á convertase. Estes en conxunto forman a convertase de C5. Igual que antes, únese C5b e libérase C5a. Pola súa parte, C5b recruta C6, C7, C8 e múltiples unidades de C9s. O conxunto de C5, C6, C7, C8 e as C9 forman o chamado complexo de ataque á membrana.
CLRs do grupo II: familia do receptor de asialoglicoproteína
Esta é outra gran superfamilia de CLRs, entre a que están:
A nomenclatra (manosa fronte a asialoglicoproteína) leva e parte á confusión, xa que nestes os receptores de asialoglicoproteína non son necesariamente receptores específicos de galactosa (un dos residuos externos máis comúns das asialoglicoproteínas) e incluso moitos dos membros desta familia poden unirse tamén á manosa, pola cal o grupo recibe o seu nome.
Receptores de tipo NOD (NLR)
Os receptores de tipo NOD (NLRs) son proteínas citoplásmicas, que recoñecen peptidoglicanos bacterianos e organizan unha resposta proinflamatoria e antimicrobiana. Atopáronse unhas 20 destas proteínas nos xenomas de mamíferos e conteñen o dominio de oligomerización de unión a nucleótidos (ou NOD, do inglés nucleotide-binding oligomerization domain), que se une a nucleósido trifosfato. Entre outras proteínas, as máis importantes son: o transactivador do MHC de clase II (CIITA), IPAF, BIRC1 etc.
Sinalización de NLR
Algunhas destas proteínas recoñecen proteínas endóxenas ou moléculas microbianas ou respostas ao estrés e forman oligómeros que en animais activan caspases inflamatorias (por exemplo, a caspase 1) causando a clivaxe e activación de importantes citocinas inflamatorias como a IL-1, e/ou activan a vía de sinalización NF-κB para inducir a produción de moléculas inflamatorias.
José Manuel Esnal
José Manuel Esnal Pardo, coñecido como Mané, nado en Balmaseda o 25 de marzo de 1950, é un exfutbolista e exadestrador español. Dirixiu 10 equipos, destacando especialmente os seus pasos polo Lleida, co que ascendeu dende a Segunda División B ata a Primeira División, e co Alavés, equipo ao que levou dende Segunda ata a final da Copa da UEFA.
Receptor de recoñecemento de padrón
Receptores de tipo RIG-I (RLR)
Ata agora describíronse tres helicases RLR, que son: RIG-I e MDA5 (que recoñecen o 5'trifosfato-ARN e o ARN bicatenario, respectivamente), que activa a sinalización antiviral, e LGP2, que parece actuar como inhibidor dominante negativo. Os RLRs inician a liberación de citocinas inflamatorias e o interferón de tipo I (IFN I).
José Manuel Esnal
Traxectoria
Como futbolista non chegou a xogar máis arriba da Terceira División, categoría na que militou tres tempadas co club da súa localidade natal, a SD Balmaseda FC. Colgou as botas aos 30 anos, en 1980, e comezou inmediatamente a súa carreira como adestrador no propio Balmaseda, collendo as rendas do equipo en Terceira. Nos seguintes anos pasou polo banco doutros equipos vascos, como o Barakaldo, o Sestao e o Alavés.
Receptor de recoñecemento de padrón
Sinalización dos RLRs
Os RLRs, son RNA helicases, que participan no recoñecemento intracelular de ARNs virais bicatenarios e monocatenarios, que recrutan factores a través dos dominios CARD N-terminais xemelgos para activaren programas xénicos antivirais, que poden ser aproveitados na terapia de infeccións virais. Suxeriuse que o principal programa antiviral inducido por RLRs está baseado na actividade ATPase. Os RLRs a miúdo interaccionan e crean unha comunicación cruzada cos TLRs nas respostas inmunitarias innatas e na regulación da resposta inmunitaria adaptativa.
José Manuel Esnal
Traxectoria
Porén, o seu primeiro grande éxito chegou da man da UE Figueres, coa que se proclamou campión de Segunda B en 1986, logrando así o ascenso a Segunda División. Con todo, non chegou a rematar a seguinte tempada, pois foi cesado en febreiro de 1987 e substituído polo galego Carriega.
Receptor de recoñecemento de padrón
PRRs de plantas
As plantas conteñen uha cantidade significativa de PRRs que comparten unha notable semellanza estrutural e funcional co TOLL da drosófila e os TLRs de mamíferos. O primeiro PRR identificado en plantas ou animais foi aproteína Xa21, que confire resistencia ao patóxeno gramnegativo Xanthomonas oryzae pv. oryzae. Desde entón illáronse outros dous PRRs de plantas, a FLS2 de Arabidopsis (flaxelina) e o EFR (receptor do factor de elongación Tu). Identificáronse os PAMPs correspondentes a FLS2 e EFR. Ao recoñecer o ligando os PRRs de plantas transducen a "inmunidade desencadeada por PAMP" (PTI). Os sistemas inmunitarios das plantas tamén codifican proteínas de resistencia que lembran receptores de tipo NOD (ver máis arriba), que presentan os dominios NBS e LRR e poden tamén posuír outros dominios de interacción conservados como o dominio citoplásmico TIR que se atopa nos receptores de interleucina e Toll. As proteínas NBS-LRR son necesarias para a inmunidade causada por efector.
José Manuel Esnal
Traxectoria
A finais de 1988 fichou polo Lleida, club ao que adestrou durante os seguintes sete anos, pasando por varios ascensos e descensos. Na tempada 1989/90 foi campión do seu grupo de Segunda División B, ascendendo a Segunda, e na 1992/93 proclamouse campión de Segunda, levando o equipo á máxima categoría do fútbol español por segunda vez na súa historia. Non obstante, a pesar de conseguir derrotar ao Real Madrid e ao FC Barcelona, o equipo non puido manter a categoría, descendendo ao remate da tempada. Deixou o club tras rematar na 3ª posición da Segunda División na tempada 1994/95, sendo eliminado polo Sporting de Gijón na promoción de ascenso.
Receptor de recoñecemento de padrón
Quinases non-RD
Os PRRs asócianse comunmente con ou conteñen membros dun grupo monofilético de quinases chamado quinase asociada coa familia do receptor de interleucina 1 (IRAK) que inclúe a Pelle da drosófila, os IRAKs humanos, o XA21 do arroz e o FLS2 de Arabidopsis. En mamíferos, os PRRs poden tamén asociarse con membros da familia de quinases da proteína que interacciona con receptor (RIP), que son parentes distantes da familia IRAK. Algunha quinases das familias IRAK e RIP son da mesma clase funcional que as quinases denominadas non-RD, moitas das cales non autofosforilan o bucle de activación. Un exame feito dos quinomas de lévedos, moscas, vermes, humanos, Arabidopsis e o arroz (unhas 3723 quinases) revelou que a pesar do pequeno número de quinases non-RD nestes xenomas (9%–29%), 12 das 15 quinases coñecidas ou preditas que funcionarían na sinalización dos PRR son da clase non-RD. En plantas, todos os PRRs caracterizados ata hoxe pertencen á clase non-RD. Estes datos indican que as quinases asociadas con PRRs poden en gran medida ser preditas pola falta dun só residuo conservado e revelan novas posibles subfamilias de PRR de plantas.
José Manuel Esnal
Traxectoria
En novembro de 1995 asinou polo Mallorca, substituíndo no banco a Irulegui, pero foi destituído en xaneiro de 1996, despois de só 13 partidos á fronte do equipo insular (5 vitorias, 3 empates e 5 derrotas).
Receptor de recoñecemento de padrón
PRRs segregados
Varios PRRs non permanecen asociados coa célula que os produce. Os receptores de complemento, colectinas, ficolinas, pentraxinas como o amiloide sérico, a proteína C reactiva, as lípido transferases, as proteínas de recoñecemento do peptidoglicano (PGRs) e o LRR, XA21D son todas proteínas segregadas. Unha colectina moi importante é a lectina que se une ao manano (MBL), un PRRF importante do sistema inmunitario innato que se une a unha ampla variedade de bacterias, virus, fungos e protozoos. A MBL recoñece predominantemente certos grupos de azucres na superficie de microorganismos pero tamén se une a fosfolípidos, ácidos ncleicos e proteínas non glicosiladas. Unha vez que se une aos ligandos, a MBL e oligómeros de ficolina recrutan MASP1 e MASP2 e inician a vía da lectina da activación do complemento, que é algo similar á vía do complemento clásica.
José Manuel Esnal
Traxectoria
Na tempada 1996/97 dirixiu o Levante UD, quedando 9º clasificado na categoría de prata.
Receptor de recoñecemento de padrón
Os PRRs en medicina
Varios rupos de investigadores realizaron recentemente amplos traballos sobre a implicación e posible uso do sistema inmunitario do paciente na terapia de varias doenzas, o que se denomina inmunoterapia, como o uso de anticorpos monoclonais, inmunoterapias non específicas, terapia de virus oncolíticos, terapia de células T e vacinas contra o cancro. O NOD2 foi asociado por medio da súa perda ou ganancia de función co desenvolvemento da enfermidade de Crohn e o comezo temperán da sarcoidose. As mutacións en NOD2 en cooperación con factores ambientais levan ao desenvolvemento dunha inflamación crónica no intestino. Por tanto, suxeriuse tratar a enfermidade inhibindo as pequenas moléculas que poden modular a sinalización de NOD2, especialmente RIP2. A FDA dos Estados Unidos aprobou dúas terapias ata agora para inhibir a fosforilación de RIP2, que é necesaria para o correcto funcionamento de NOD2, que usan gefitinib e erlotinib. Ademais, realizáronse investigacións sobre GSK583, un inhibidor altamente específico de RIP2, que parece moi prometedor na inhibición de NOD1 e NOD2 e, por tanto, limitando a inflamación causada polas vías de sinalización de NOD1 e NOD2. Outra posibilidade é eliminar o sensor para NOD2, que demostrrou ser unha estratexia eficaz en modelos murinos nun intento de suprimir os síntomas da enfermidade de Crohn. Os inhibidores da quinase de tipo II, que son moi específicos, mostraron resultados prometedores á hora de bloquear o TNF que se orixina de vías dependentes de NOD, que mostra un alto potencial no tratamento de tumores asociados a inflamación.
José Manuel Esnal
Traxectoria
En 1997 regresou a Mendizorroza para adestrar por segunda vez o Alavés. Alí dirixiu a homes como Paco Leal, Téllez, Pablo Gómez, ou Manolo Serrano, logrando na súa primeira tempada ascender o club á Primeira División, despois de 42 anos fóra da elite. Fíxoo ademais como campión de Segunda con 82 puntos, cifra récord ata aquel entón, despois de mostrar unha gran solidez defensiva, con só 25 goles encaixados en 42 xornadas.
Receptor de recoñecemento de padrón
Os PRRs en medicina
Outro posible aproveitamento dos PRRs en medicina está relacionado tamén cos tumores malignos intestinais. A bacteria Helicobacter pylori correlaciónase signifcativamente co desenvolvemento de tumores gastrointestinais. Nun individuo san a infección por Helicobacter pylori é abordada pola combinación de PRRs, concretamente TLRs, NLRs, RLRs e CLR DC-SIGN. En caso do seu mal funcionamento, estes receptores tamén foron vinculados á carcinoxéxenese. Cando a infección por Helicobacter pylori se deixa progresar nos intestinos, desenvólvese unha inflamación crónica, atrofia e finalmente displasia que conduce o desenvolvemento dun cancro. Como todos os tipos de PRRs xogan un papel na identificación e erradicación da infección, os seus agonistas específicos desencadean unha forte resposta inmunitaria a cancros e outras doenzas relacionadas con PRRs. A inhibición do TLR2 correlaciónase significativamente coa mellora do estado do paciente e a supresión do adenocarcinoma gástrico.
José Manuel Esnal
Traxectoria
Na Copa do Rei o equipo eliminou sucesivamente ao Aurrera, o Oviedo e o Compostela de Fernando Vázquez antes de enfrontarse en oitavos de final ao Real Madrid de Heynckes. Un solitario gol de Serrano deulle a vitoria na ida ao club vasco, mentres que na volta Pedro Riesco marcou o gol que abriu o marcador e que finalmente significou o pase do Alavés á seguinte rolda, a pesar de que o Real Madrid conseguiu marcar dous goles. Nos cuartos de final o equipo de Mané derrotou en Vitoria ao Deportivo da Coruña de Arsenio Iglesias por 3-1, e certificou o pase ás semifinais cun empate sen goles en Riazor. Finalmente o Alavés caeu eliminado nas semifinais, despois de perder tanto na ida como na volta fronte o Mallorca.
Receptor de recoñecemento de padrón
Os PRRs en medicina
Os PRRs están tamén estreitamente asociados co correcto funcionamento das redes e tecidos neuronais, especialmente debido á súa implicación no proceso de inflamación, xa que son esenciais para o seu adecuado funcionamento, pero poden causar danos irreparables se non están baixo control. Os TLRs expéresanse na maioría das células do sistema nervioso central e xogan un papel crucial na inflamación estéril. Despois dunha lesión, causan a alteración do crecemento axonal e fan máis lenta ou deteñen a recuperación. Outra importante estrutura implicada nunha terapia potencialmente aproveitable despois dunha lesión é o inflamasoma. Debido á súa indución de citocinas proinflamatorias (propuxéronse IL-1β e IL-18), a inhibición do inflamasoma pode tamén servir como un método terapéutico eficiente. A intervención do inflamasoma foi tamén investigada noutras doenzas como a encefalite autoinmune experimental, o alzhéimer e o párkinson e na aterosclerose ligada con pacientes con diabetes de tipo II. Entre as terapias suxeridas están a degradación de NLRP3 ou inhibir as citocinas proinflamatorias.
José Manuel Esnal
Traxectoria
Mané continuou á fronte do Alavés durante as seguintes cinco campañas en Primeira División, e despois de sufrir para conseguir a permanencia na primeira delas, o equipo acadou unha histórica sexta praza na seguinte, clasificándose así para xogar a Copa da UEFA por primeira vez na súa historia. O equipo vasco foi eliminando a tódolos seus rivais na competición europea (Gaziantepspor, Lillestrøm, Rosenborg, Inter de Milán, Rayo Vallecano e Kaiserslautern) ata acadar unha histórica final, que disputou ante o Liverpool de Gérard Houllier no Westfalenstadion de Dortmund. Un gol de Jordi Cruyff nos minutos finais puxo o 4-4 no marcador e forzou unha prórroga, na que a vitoria sería finalmente para o equipo inglés por 5-4.
Na tempada 2005/06 substituíu a José Luis Oltra no banco do Levante UD tralas primeiras 10 xornadas do campionato de Segunda División. A pesar de protagonizar unha tempada irregular no seu regreso ao club valenciano, e de estar preto do despedimento en máis dunha ocasión ao longo do ano, conseguiu o ascenso a Primeira ao rematar terceiro por detrás do Recreativo de Huelva e do Nàstic. Porén, o éxito non lle valeu a renovación.
Emilio Rey Sánchez
Emilio Rey Sánchez-Somoza, nado na vila de Arzúa en 1876 e finado en Madrid o 7 de outubro de 1951, foi un farmacéutico e empresario galego.
José Manuel Esnal
Traxectoria
Mediada a tempada 2006/07 foi contratado polo Athletic Club, trala destitución do anterior adestrador, Félix Sarriugarte, que lograra só unha vitoria nas primeiras 12 xornadas e que tiña o equipo en postos de descenso. Con Mané á fronte, o conxunto vasco conseguiu manter a categoría, único obxectivo que se lle marcaba, e foi substituído por Joaquín Caparrós para a seguinte tempada.
O 1 de decembro de 2008 chegou ao Espanyol para substituír a "Tintín" Márquez, pero apenas pasou mes e medio no banco do Estadio Olímpico de Montjuïc, pois foi cesado en xaneiro, despois de obter tres empates e tres derrotas en seis xornadas de liga, aínda que logrou clasificarse para os cuartos de final da Copa do Rei.
Emilio Rey Sánchez
Traxectoria
Fillo de Cayetano Rey García, que foi alcalde de Arzúa, e Elvira Sánchez Somoza. Marchou a Buenos Aires con trece anos, de onde retornou dous anos despois. Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Fundou os Laboratorios Yer que crearon os prestixiosos Sello e Purgante e os xaropes, crecepelo e xices de Menta. Tamén foi dono dos cines Saboy e Colón na Coruña e do Cine Saboy de Madrid. Finou en Madrid o 7 de outubro de 1951.
Vida persoal
Casou con Melania Romero e foi pai de Emilio, Luciano e José Rey Romero. Enviuvou e casou en segundas nupcias con Claudia de Roa, e foi pai de Claudia, Jaime e Soledad Rey de Roa.
Angelita Paradela
Ángela Elisa Paradela Núñez, coñecida como Angelita Paradela, nada en Ourense en marzo de 1901 e finada na mesma cidade en 1991, foi unha mestra e pedagoga galega.
Traxectoria
Filla de José Paradela Domínguez e Juana Núñez Cid, e irmá de Francisco Paradela Núñez. Foi mestra da Escola superior de nenas de Ourense en 1914, e foi nomeada mestra de Cortegada en 1915. Comezou a dar clases de matemáticas na escola de Juan Xesta con 17 anos. En 1926 foi destinada á escola de Reádegos (Vilamarín). Pioneira en ideas durante a Segunda República, montou unha academia na rúa Capitán Eloy. Nos anos sesenta deixou a academia e creou un novo centro educativo para adaptarse á EXB na antiga Casa Cuevas da rúa Progreso.
Normalización (sociolingüística)
A normalización é un termo sociolingüístico referido a dúas acepcións relacionadas.
O termo máis comunmente usado como normalización lingüística refírese a reorganizar as funcións lingüísticas dunha sociedade para reformar as funcións sociais da lingua segundo as condicións “externas” cambiantes. Máis concretamente, é o proceso de reversión da substitución lingüística que pretende favorecer as condicións nas que as linguas que sufriron procesos de minorización ou que non desenvolveron todo o seu potencial, recuperen a condición de lingua «plena» ou «normal» e incorporar elementos que lle permitan consolidarse como instrumento de comunicación e cultura.
Orixe do termo
O termo foi popularizado por Lluís V. Aracil ; até finais dos anos 60 empregábase «planificación lingüística».
Desambiguación
Utilizáronse varios termos relacionados coa normalización: codificación ou normativización, máis ligados aos aspectos lingüísticos (neste caso tamén se inclúe outra acepción de normalización, referida á normalización da lingua estándar, tamén chamada estandarización ); e a planificación e a política lingüística, vinculadas aos aspectos sociais e políticos (a outra acepción de normalización (normalización lingüística) incluiríase neste último ámbito).
Contexto
Así, a normalización lingüística non só comprende aspectos puramente lingüísticos, senón que tamén debe considerar factores sociais e políticos. Respecto destas últimas, a subordinación política a outra comunidade que impón unha lingua dominante fai que a situación na que se desenvolve este proceso de normalización teña uns parámetros únicos, tendo en conta a falta de estado político propio e a existencia dun conflito lingüístico. É o caso de Cataluña, País Vasco, Galiza ou Quebec.
O proceso de normalización lingüística comprende a elaboración e difusión de normas de uso lingüístico que permitan adquirir unha actitude favorable, por parte da sociedade, en relación coa lingua. Toni Mollà e Amadeu Viana insisten en que o proceso de normalización lingüística ten un carácter prospectivo de resposta ao conflito lingüístico, sendo polo tanto dinámico e preditivo.
Fadil Hoxha
Fadil Hoxha, nado en Gjakova o 15 de marzo de 1916 e finado en Pristina o 23 de abril de 2001, foi un político albanokosovar iugoslavo, da Liga de Comunistas de Kosovo (SKK), o entón partido único en Kosovo.
Traxectoria
Estudou na súa cidade natal, pero en 1929 as autoridades pecharon o instituto local e Hoxha comezou a traballar en vendas. En 1932 marchou, canda seu amigo Emin Duraku, a Albania para formarse, primeiro no instituto de Shkodër, onde participou nun grupo comunista local , e logo completou os seus estudos na Escola Normal de Elbasan En abril de 1939, durante a ocupación italiana de Albania, participou na organización dun grupo de voluntarios para se opoñer polas armas á invasión e logo foi especialmente activo na organización dos estudantes na Normal. En agosto de 1939 o partido enviouno, con Durak, a Kosovo e establecer ligazóns co Partido Comunista Iugoslavo, e alí entraron en contaco con Miladin Popović e Boro Vukmirović, membros do Comité Rexional do PCI de Kosovo e Metohija, e seguiu a traballar ata 1940, cando se pechou a fronteira entre Italia e Iugoslavia, na conexión entre os comunistas albaneses e os iugoslavos. En marzo de 1941 recibiu instrucións para volver a Kosovo, pero pola situación bélica decidiu parmanecer e traballou como mestre na aldea de Hogosht no concello de Kamenicë, entrou a militar na Partido Comunista de Iugoslavia (PCI) e o comité local de Kamenicë elixiuno como o seu secretario.
Loita partisana
Axiña deixou o seu labor como mestre para axudar na organización do movemento partisano de resistencia en Kosovo contra das forzas alemás, italianas e doutros aliados do Eixo que invadiran Iugoslavia en abril de 1941. miniatura|Hoxha cun grupo de partisanos no norte de Albania Hoxha entrou a formar parte do comité rexional de Kosovo do PCI en 1942. En maio os italianos detivéronos mais logrou fuxir e procurou refuxio no norte de Albania e traballou na formación de grupos armados. En setembro de 1942 serviu como comisario político e logo comandante do primeiro destacamento albanokosovar, o Zenel Hajdini ata xaneiro de 1943 organizou e comandou o destacamento partisano Emin Duraku, en orixe 18 homes refuxiados nas montañas, xa que ata daquela a maior parte dos partisanos en Kosovo eran serbios e montenegrinos, con só un puñazo de albaneses. En abril de 1943 o Exército de Liberación Nacional Iugoslavo estableceu un Estado Maior en Kosovo con Fadil como comandante en xefe, mais que, nun Kosovo unido a Albania polos italianos, non era popular entre os albanokosovares. Nese contexto, celebrouse entre o 31 de decembro de 1943 e o 2 de xaneiro de 1944 a coñecida como Conferencia de Bujan, en que Fadil tivo un papel destacado, e na que a principal resolución que se votou chamaba á unificación de Albania e Kosovo despois de rematar a guerra .Pero cando a finais de novembro de 1944 todas as tropas do Eixo abandonaran o territorio, Kosovo volveu á administración serbia. Tito sabía que os serbios non ían aceptar un Kosovo fóra de Serbia e en xaneiro de 1945 Albania e Iugoslavia asinaron un tratado no que se recoñecía a soberanía de Iugoslavia sobre Kosovo. En febreiro de 1945 nunha xuntanza en Belgrado do comité central do Partido Comunista de Iugoslavia, á que asistiu Fadil, tomouse a decisión de unir Kosovo con Serbia. Non obstante, a decisión formal tomose en xullo nunha convención en Kosovo e en setembro formouse a Rexión Autónoma de Kosovo e Metohija.
Heroe nacional e dirixente en Kosovo e Iugoslavia
miniatura|Fadil Hoxha entre os heroes nacionais de Serbia e Macedonia nunha xuntanza con Tito en 1955 Ao se formar o 11 de xullo de 1945 a Asemblea da Rexión Autónoma foi Fadil o elixido como o seu primeiro presidente, ademais asumiu a posición de presidente do consello executivo do comité popular da Rexión Autónoma. O 7 de xullo de 1953 deixou a presidencia da Asemblea, mais seguiu a manter a presidencia do consello executivo ata 1963, nesta primeira etapa o terceiro home forte do réxime e ministro do interior era Aleksandar Ranković, que se opuña á descentralización e procurou unha forte presenza dos serbios entre a nomenklatura de Kosovo. Non obstante, entre o 24 de xuño de 1967 e o 7 de maio de 1969 Fadil volveu asumir a presidencia da Asemblea e, xa sen a figura de Ranković, aumentou o status constitucional de Kosovo e a expansión de institucións culturais e educativas para propagar a lingua albanesa, así en 1969 creouse a Universidade de Pristina, que tiña o albanés como lingua de instrución.
Fadil Hoxha entrou no Presidium da Liga dos Comunistas de Iugoslavia en 1967 e formou parte da presidencia da República Federal Socialista de Iugoslavia de 1974 a 1984, e foi o seu vicepresidente do 15 de maio de 1978 ao 15 de maio de 1979.
Opúxose ás protestas que se sucederon na primavera de 1981 que demandaban un status republicano para Kosovo dentro de Iugoslavia pero fóra de Serbia; e xa que logo, houbo facer fronte ás críticas tanto dos movementos nacionalistas albaneses en Kosovo como da cúpula do comunimso iugoslavo por permitir o ascenso do nacionalismo albanés en Kosovo.
Retirada da vida pública e caída en desgraza
Retirouse da vida política en 1986, pero tras o ascenso ao poder de Slobodan Milošević foi obxecto de ataques so a acusacións de nacionalista e separatistas e a Liga dos Comunistas de Iugoslavia expulsouno o 22 de outubro de 1987. En 1989 amosou o seu apoio á folga de fame dos mineiros de Trepča que protestaban contra da abolición da autonomía de Kosovo por Serbia e mesmo amosou as súas simpatías polo Exército de Liberación de Kosovo.
Publicacións
Na súa época partisana publicou artigos en varias publicacións en albanés como Zani i Popullit, Zani ou Lirija e continuou a colaborar con diferentes revistas logo de rematar a guerra. En 1965 publicou o diario que escribiu durante os seus anos de loita partisana, Kur pranvera vonohet, e que se converteu nun modelo do lugar dos albaneses na nova Iugoslavia. En 1971 saíu do prelo Jemi në shtëpinë tonë, unha colección de artigos e discursos, que tamén incidía no lugar dos albanokosovares en Kosovo e máis en Iugoslavia mesmo no título, "Esta é a nosa casa".
Terremoto de Haití de 2010
miniatura|230x230px|Construcións colapsadas no centro de Porto Príncipe. O terremoto de Haití de 2010 rexistrouse ás 16:53:09 hora local (21:53:09 UTC) do martes 12 de xaneiro con epicentro a 15 km da capital haitiana, Porto Príncipe. Segundo o Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos, o sismo tivo unha magnitude de 7.0 Mw e xerouse a unha profundidade de 10 km. Tamén se rexistraron unha serie de réplicas, as máis fortes de 5.9, 5.5 e 5.1. A NOAA descartou o perigo de tsunami na zona. Con todo, horas despois, rexistrouse un tsunami de mínimas proporcións que matou catro persoas. Este terremoto foi o máis forte rexistrado na zona desde o acontecido en 1770. O sismo percibiuse en países próximos como Cuba, Xamaica e a República Dominicana, onde provocou temor e evacuacións preventivas.
Foi un dos terremotos máis devastadores dos que se ten rexistro.
Antecedentes históricos
A illa da Española, que comparten Haití e a República Dominicana, é sismoloxicamente activa e experimentou terremotos significativos e devastadores no pasado.
Un sismo afectouna en 1751 cando estaba baixo control francés e outro sismo en 1770 de 7.5 na escala de Richter devastou Porto Príncipe por completo. De acordo, co historiador francés Moreau de Saint-Méry (1750-1819), "mentres que ningún edificio sufriu danos en Porto Príncipe durante o terremoto do 18 de outubro de 1751, a cidade enteira colapsou durante o terremoto do 3 de xuño de 1770".
A cidade de Cap-Haïtien, así como outras do norte de Haití e da República Dominicana, foron destruídas polo terremoto do 7 de maio de 1842.
En 1887 e 1904 producíronse terremotos no norte do país, causando "danos maiores".
En 1946, rexistrouse un terremoto de magnitude 8.0 na República Dominicana, que afectou tamén Haití. Este sismo produciu un tsunami que matou 1790 persoas.
Un estudo de prevención de terremotos realizado en 1992 por C. DeMets e M. Wiggins-Grandison estableceu como conclusión a posibilidade de que a falla de Enriquillo puidese estar ao final do seu ciclo sísmico e prognosticou un escenario, no peor dos casos, dun terremoto de magnitude 7.2, semellante en magnitude ao terremoto de Xamaica de 1692.
Paul Mann e o seu equipo presentaron en 2006 unha avaliación de risco na falla de Enriquillo na 18.ª Conferencia Xeolóxica do Caribe en marzo de 2008. Tendo en conta a gran tensión, o equipo recomendou "de alta prioridade" os estudos históricos de movementos sísmicos, como o da falla, que foi totalmente bloqueada e rexistrara algúns terremotos nos últimos 40 anos. Un artigo publicado no diario Le Matin de Porto Príncipe en setembro de 2008 mostraba os comentarios citados polo xeólogo Charles Patrick de que había un alto risco de maior actividade sísmica en Porto Príncipe.
Detalles e consecuencias inmediatas
miniatura|230x230px|Mapa de intensidade do terremoto na [[escala de Mercalli segundo a USAID.]] O terremoto ocorreu terra dentro o 12 de xaneiro de 2010, aproximadamente a unha distancia de 15 km ao suroeste de Porto Príncipe e a unha profundidade de 10 km, ás 16:53 UTC-5. Tivo unha magnitude de 7.0 na escala magnitude momento e sentiuse cunha intensidade de X na escala de Mercalli modificada en Porto Príncipe. Tamén se rexistrou en Cuba, Xamaica, e na República Dominicana. O Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos rexistrara polo menos seis réplicas nas dúas horas seguintes ao terremoto principal. Mediron aproximadamente 5.9, 5.5, 5.1, 4.8 e 4.5. Durante as primeiras nove horas rexistráronse 26 réplicas maiores a 4.2 en diferentes puntos da península de Tiburon, dos cales doce foron superiores a 5,0.
O mércores 20 de xaneiro ás 11:03:44 UTC unha forte réplica de 6.1, despois rectificada a 5,9 na escala de Richter, rexistrouse a 60 quilómetros ao oeste de Porto Príncipe, preto de Léogâne, e sentiuse na capital haitiana, segundo datos do Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos. Xusto durante o terremoto, a rede Twitter caeu.
De acordo cun membro do servizo xeolóxico dos Estados Unidos, sobre a base da magnitude e a localización do terremoto, víronse afectadas arredor de tres millóns de persoas, aínda que os datos exactos tardarán en chegar debido ao alcance dos danos.
O Centro de Prevención de Tsunamis do Pacífico lanzou unha alarma de tsunami despois de ocorrido o terremoto para Haití, Cuba e a República Dominicana, que foi cancelada pouco despois. No entanto, o goberno de Cuba deu a orde de evacuar todas as poboacións costeiras, especialmente do municipio de Baracoa.
Haití era o país máis pobre de América, caracterizado por ter cerca do 80% da súa poboación por debaixo da liña de pobreza e o 54% na pobreza extrema, unha economía de subsistencia, é dicir, viven practicamente para alimentarse; as remesas recibidas de migrantes representan o 40% do seu PIB beneficiando pouco máis de 900 mil familias. O país ocupaba o posto 149 de 182 países segundo o Índice de Desenvolvemento Humano, o que xeraba preocupación sobre todo na capacidade de hospitais e servizos básicos de saúde e primeiros auxilios para poder afrontar unha catástrofe sísmica desta envergadura.
Mortes
miniatura|230x230px|Soldados atendendo vítimas. O primeiro ministro de Haití, Jean Max Bellerive, afirmou que temía que o balance polo potente sismo no seu país podería superar as 140 000 vítimas; con todo a Cruz Vermella dixo que as vítimas poderían chegar entre 45 000 e 50 000, aínda que non foi confirmado, xa que se fixo difícil poder contar o número de vítimas fatais debido a que os cascallos invadían as rúas e avenidas de Porto Príncipe. Entre as edificacións destruídas, como a sede da ONU en Haití, retiráronse cadáveres de entre os restos, mais arredor de 150 funcionarios seguían desaparecidos, dixeron traballadores do organismo. Alain Le Roy, funcionario, dixo aos xornalistas que menos de dez persoas, "algúns mortos, outros con vida", foran extraídas de entre os restos do edificio de cinco plantas; porén, ata o 14 de xaneiro, polo menos vinte e dous funcionarios da Organización das Nacións Unidas (ONU) morreran. O embaixador de Haití ante a Organización de Estados Americanos (OEA), Duly Brutus, falou de "ducias de miles de vítimas", pedindo máis que nunca axuda á comunidade internacional. "Nunca o noso país necesitou tanto a axuda da comunidade internacional", dixo Brutus ante o Consello Permanente da OEA, que incluíu na súa orde do día a cuestión de Haití para estudar como axudar a illa.
O domingo 24 de xaneiro de 2010, o goberno de Haití anunciou que se recolleran e enterraran 150 000 cadáveres só na capital e os seus arredores mais que non se sabía cantos permanecían baixo os cascallos de edificios destruídos.
Entre as personalidades que faleceron no terremoto estaban Jimmy O. Barikad, artista de hip-hop haitiano e monseñor Joseph Serge Miot, arcebispo de Porto Príncipe. miniatura|230x230px|Jeep das Nacións Unidas percorrendo Porto Príncipe. Todo o persoal que se atopaba no edificio das Nacións Unidas pereceu, incluído o xefe da misión da ONU, Hédi Annabi, que estaba reunido cunha delegación chinesa no momento do desastre. Dita información foi confirmada tanto polo presidente de Haití, René Preval como polo Ministro de Asuntos Exteriores de Francia Bernard Kouchner.
Uns 3000 traballadores da ONU desapareceran, entre eles o subxefe da misión, Luiz Carlos da Costa. Uns 25 cascos azuis faleceron e uns 23 desapareceron. esquerda|miniatura|230x230px|Vista do [[Palacio Nacional (Haití)|Palacio Nacional, destruído polo terremoto.]]
Moniquirá
Moniquirá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. É coñecido polos seus pasteis doces, como os "bocadillos" e "panelitas de leche". Moniquirá limita cos concellos de San José de Pare polo norte, Togüí e Arcabuco polo leste, Gachantivá e Santa Sofía polo sur e co departamento de Santander polo oeste.
Terremoto de Haití de 2010
Situación posterior
miniatura|230x230px|Danos no distrito comercial. De acordo a numerosos informes, non só moitas vivendas senón tamén unha gran porcentaxe dos edificios públicos (hospitais, escolas, estacións de policía, oficinas gobernamentais, igrexas, cárceres, morgues) foron destruídas ou danadas de tal forma que non se puideron utilizar. Igualmente unha gran porcentaxe do persoal cualificado viuse afectado. Por exemplo, non había bombeiros funcionando e o mesmo pódese dicir da infraestrutura de comunicacións. Así mesmo, o principal peirao que servía o país, era inoperable. O xoves seguinte ao terremoto, o aeroporto de Porto Príncipe, que resultou danado e cunha torre de control que se derrubara, deixou de aceptar voos debido á saturación da demanda e falta de combustibles.
De acordo a informacións de Radio Metropole, as liñas de comunicación estaban na seguinte situación (xoves 14, 08:52 hora local): o acceso a internet (Hainet) non funciona. Non hai información sobre a rede de ACN. O enlace (internacional) submarino de fibra permaneceu operativo. O operador de telefonía móbil Digicel, dixo que a súa rede en Haití comezara a funcionar de novo mércores pola mañá. As empresas de liñas e de traballo HAITEL Teleco funcionan cando non están saturadas. Con todo, moitas liñas ou "seccións" de cables telefónicos cortáronse a través do país, polo tanto, a comunicación a través deste medio non é fiable. A maioría das comunicacións de Internet a través de satélite funcionaban.
A Pedregueira
O topónimo galego A Pedregueira pode referirse a:
Premio Medioambiental Goldman
miniatura|A congresista Pelosi saúda á familia Goldman e ós seis gañadores do Premio Medioambiental Goldman pola defensa ambiental de base en 2011. O Premio Goldman é un premio que se concede anualmente como recompensa a defensores da natureza e o medio ambiente, repartido en 6 categorías en función da zona xeográfica: África, Asia, Europa, as nacións insulares, América do Norte, América Central e América do Sur.