cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Schumpeter
Pensamento
Lonxe da independencia e necesidade de competitividade que posteriormente se asentaron, ao que se lle unen os “booms” e depresións. Estes recordan o feito do ciclo económico, que destrúe todo estado de equilibrio que puidera ter establecido por si mesmo. Este ciclo económico non podería ser atribuído a medios exóxenos, como períodos de fame, guerras,... pero que, polo contrario, son necesarios para a evolución do propio ciclo. Así e todo, do mesmo xeito que cada “boom” destrúe o equilibrio, cada depresión tende a establecer un novo. No obstante, para Schumpeter a estabilidade económica non implica nin as garantías do sistema político nin a estabilidade social, polo que unha situación economicamente estable pode darse nun marco politicamente inestable.
Altare della Patria
O soldado descoñecido
No monumento a Vítor Manuel II atópase tamén unha tumba ó soldado descoñecido cunha «chama eterna» construída trala primeira guerra mundial, segundo a idea do xeneral Giulio Douhet. O corpo do soldado descoñecido foi escollido por Maria Bergamas, na vila austrohúngaro de Gradisca d'Isonzo, dun mozo desertor do exército austrohúngaro que pasou ó Regio Esercito (exército italiano) e resultou desaparecido en combate. Foi elixido entre outros 11 corpos de soldados ou mariñeiros sen identificar das forzas armadas do Reino de Italia (1861-1946). O corpo foi transportado dende Aquileia (onde se realizou a cerimonia con Bergamas) até Roma, entre outubro e novembro de 1921.
Joseph Schumpeter
Pensamento
Schumpeter atribúe a orixe do capitalismo a unha evolución gradual da sociedade medieval —onde os excedentes produtivos das case autosuficientes comunidades campesiñas pertencían á igrexa e ao señor feudal— cara a unha concepción máis racional do mundo circundante e das institucións políticas. Diferenciou entre progreso económico, estabilidade política e progreso social. Augurou a decadencia do capitalismo —por razóns moi diferentes ás de Marx— vítima do seu esclerosamento interno e do crecente rexeitamento dos intelectuais (cuxa influencia probablemente sobreestimou), e da crecente inxerencia do Estado na planificación económica. Non era partidario da intervención estatal nos mercados, senón da libre concorrencia. Consideraba ao capitalismo o mellor sistema para o progreso económico, pero non atopou nin propuxo a maneira de evitar o seu colapso, inevitable na opinión de Schumpeter.
Recentemente, Robert Jessop, profesor da Universidade de Lancaster Reino Unido, no seu libro, "O futuro do Estado capitalista", define os futuros Estados como 'Estados competitivos schumpeterianos'.
Egilmar II de Oldemburgo
Egilmar II, tamén coñecido como Elimar, fl. 1108 e finado en 1142, foi un conde de Oldemburgo. Era o fillo de Egilmar I, conde de Aldenbuch e a súa esposa Riquilda de Ditmarschen. Estendeu os seus territorios até Frisia.
É un antepasado directo, por liña materna, do rei Filipe VI de España e, por liña masculina, de Filipe de Edimburgo e por tanto, do príncipe Carlos de Gales, herdeiro da coroa británica.
Matrimonio e descendencia
Egilmar casou antes de 1102 con Eilika de Werl-Rietberg, filla de Henrique, conde de Rietberg. Levou o título de conde titular de Werle-Rietberg grazas ao seu matrimonio. Coñécense cinco fillos desta unión:
Festival de Cans
O Festival de Cans é un festival de curtametraxes que se celebra desde 2004 na parroquia de Cans, no Porriño, en paralelo ao Festival de Cannes, no mes de maio. O festival naceu pola semellanza entre os dous nomes (se ben, en francés non se pronuncia o -s final de Cannes).
Proxéctanse fundamentalmente curtametraxes galegas e pretende retirarlle todo o cerimonioso que teñen estes certames: as proxeccións non son en cines senón en alpendres, adegas e baixos de casas; en vez de limusinas o "vehículo oficial" son os chimpíns etc., nun concepto que os seus organizadores denominan "agroglamour".
Está organizado pola Asociación Cultural Arela e os veciños e veciñas de Cans, baixo a coordinación do guionista Alfonso Pato. Ten dúas seccións principais, unha de ficción e outra de animación. O festival foi ano a ano ampliando as seccións. Dende 2005 existe o "Jalpón Friki", no que se proxectan curtas extravagantes. Dende 2006 estréanse longametraxes, como Por min e por todos os meus compañeiros de Judas Diz ese ano, e en 2007 Abrígate de Ramón Costafreda, Gritos no corredor de Juanjo Ramírez, Só concertinas de Víctor Coyote, Cartas italianas de Marios Iglesias, A noite que deixou de chover de Alfonso Zarauza, Doentes de Gustavo Balza, Personal Movie de Héctor Carré ou Escuchando al juez Garzón de Isabel Coixet. En 2007 abriuse unha sección para mostrar e premiar os mellores videoclips galegos. En 2008 creouse a Sala Multiusos, que acolle proxeccións acompañadas de actuacións musicais no chamado Jaliñeiro Unplugged.
Cada ano as curtametraxes gañadoras en Cans proxéctanse en varias localidades galegas e diferentes cidades e festivais do mundo: xa se proxectaron en Lisboa, Porto, Madrid, Barcelona, Bristol, A Haia, Bruxelas, París, Dournenez e o Sáhara Occidental, entre outros.
Polo Festival de Cans teñen pasado, como convidados, premiados ou participantes nos coloquios, Isabel Coixet, Juanma Bajo Ulloa, Fernando León de Aranoa, Manuel Martín Cuenca, Patricia Ferreira, Luís Tosar, Tristán Ulloa, Mabel Rivera, María Pujalte, José Sacristán, Xoel López, Kiko Veneno, Iván Ferreiro, Coque Malla, Javier Krahe, Manuel Rivas, Lucía Etxebarria, Suso de Toro, El Gran Wyoming, Teté Delgado, Antonio Durán "Morris", Julián Hernández, Suso Iglesias, Monti Castiñeiras, Xosé Barato e Emma Suárez, entre outros.
En 2009 recibiu o Premio da Crítica Galicia, na sección Iniciativas culturais. En 2011 a Deputación de Pontevedra concedeulle ao festival o Premio Provincial á Cultura na categoría de Innovación e Vangarda. En 2013 recibiu o Premio Internacional Ateneo de Ourense ao Fomento da Cultura. No ano 2018 foille concedido o Premio Cultura Galega de Creación Audiovisual.
Lanzadeira do glicerol-fosfato
380px|miniatura|Lanzadeira do glicerol-fosfato. A lanzadeira do glicerol-fosfato ou lanzadeira do glicerol-3-fosfato é un mecanismo de transporte indirecto de poder redutor do citosol á mitocondria, que rexenera o NAD+ citosólico que se transformara en NADH na glicólise e leva coencimas redutores ao interior da mitocondria.
Os sistemas de lanzadeira son necesarios porque a membrana mitocondrial interna é impermeable ao NADH citosólico e non se pode levar directamente este coencima á matriz mitocondrial. As lanzadeiras son sistemas de transporte indirecto que utilizan varias reaccións que permiten que o poder redutor entre na mitocondria. Como o NADH realmente non se volve a formar na matriz, senón que se forma outra molécula, o QH2, o que se transporta é a súa capacidade redutora.
Este sistema de lanzadeira prodúcese no músculo esquelético e no cerebro e ten menor importancia como transportadora de equivalentes de redución á mitocondria ca a lanzadeira do malato-aspartato, e con ela orixínase menos ATP na respiración ca o producido utilizando a lanzadeira do malato.
Esta lanzadeira foi atopada en animais, fungos e plantas.
Reaccións
Na primeira reacción da lanzadeira rexenérase o NAD+ no citosol. Nesta primeira reacción intervén o encima glicerol-3-fosfato deshidroxenase citoplasmático (GPD), que converte a dihidroxiacetona fosfato en glicerol 3-fosfato oxidando á vez unha molécula de NADH a NAD+, segundo a seguinte reacción:
O glicerol-3-fosfato formado pode atravesar facilmente a membrana mitocondrial externa e chegar ata a superficie da membrana mitocondrial interna, pero a interna é impermeable para el. Tamén pode regresar facilmente ao citosol.
Na segunda reacción, que é irreversible, transpórtanse os equivalentes de redución á matriz da mitocondria. O glicerol-3-fosfato é reconvertido en dihidroxiacetona fosfato por un encima unido á membrana mitocondrial interna chamado glicerofosfato deshidroxenase, á vez que reduce o coencima flavín adenín dinucleótido (FAD) a FADH2. Este FAD está unido ao encima como un grupo prostético. Seguidamente o FADH2 reduce o coencima Q (de ubiquinona ou Q a ubiquinol ou QH2) no interior da mitocondria, o cal pode ceder os seus electróns á cadea de transporte electrónico para producir ATP na fosforilación oxidativa.
Función
Son dúas:
Comparación coa lanzadeira do malato
As dúas lanzadeiras teñen a mesma función pero teñen características diferentes.
José Vega
José Vega Lago, nado en Vigo o 4 de outubro de 1904 e finado o 30 de outubro de 1981 na mesma cidade, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística nas categorías inferiores do Celta de Vigo, pasando ao primeiro equipo no ano 1926 onde se retiraría despois de 10 tempadas na elite. No ano 1928 nace a actual a liga de fútbol de España, co Celta de Vigo en Segunda División, ano no que tamén se inaugura o estadio de Balaídos.
Tras anos de intentos e a pesar de estar a punto de conseguilo en varias ocasións, o Celta de Vigo do cal Pepe Vega era capitán consegue o ascenso a Primeira División na tempada 1935-1936 tras ser campións da categoría de prata baixo a tutela do adestrador Ricardo Comesaña.
A excelente campaña do Celta non pasou desapercibida para o seleccionador da Selección española, que convocou a Pepe Vega e a Blanco para xogar contra Checoslovaquia en Praga e contra Suíza en Berna. Como internacional so xogou un partido, o 3 de maio de 1936 contra Suíza, substituíndo ao xogador do Athletic de Bilbao, Muguerza no minuto 30.
Porén, o debut do Celta de Vigo na máxima categoría atrasaríase tres anos, a causa do golpe de estado do exército contra o goberno da Segunda República que desembocaría na Guerra Civil Española
A guerra terminou tamén coa carreira de Pepe Vega, que xa non debutou co Celta na Primeira División.
Galería de imaxes de transporte ferroviario en Galicia
Galería de imaxes de transporte ferroviario en Galicia.
Alexandre-Emile Béguyer de Chancourtois
Alexandre-Émile Béguyer de Chancourtois, nado en París o 20 de xaneiro de 1820 e finado o 14 de novembro de 1886, foi un xeólogo e mineraloxista francés, o primeiro en ordenar os elementos químicos seguindo a orde do seu peso atómico, en 1862. De Chancourtois só publicou o seu artigo sobre isto, mais non publicou o gráfico propio coa disposición irregular. Malia considerarse unha publicación significativa, foi ignorada pola comunidade de químicos da época por estar escrita en termos xeolóxicos. De Chancourtois foi profesor de enxeñaría de minas e xeoloxía na École Nationale Supérieure des Mines de Paris. Foi tamén o Inspector de Minas en París, responsable na súa maior parte da posta en funcionamento de regulacións de seguridade para a minaría naquel entón.
EuroGames
Os EuroGames son unha competición multideportiva anual de ámbito europeo dirixida fundamentalmente a gais, lesbianas,transexuais e bisexuais, se ben as probas son de inscrición libre. Decide a súa organización a asemblea xeral da Federación Europea de Deportes para Gais e Lesbianas elixindo entre as candidaturas presentadas. É un dos eventos máis importante da comunidade gai en Europa
Entre os obxectivos dos EuroGames está a loita contra a discriminación por orientación sexual, a integración do colectivo LGTB, e potenciar a práctica deportiva entre esta comunidade. En paralelo á celebración deportiva organízanse actividades culturais e turísticas.
Historia
Os primeiros EuroGames celebráronse en 1992 na Haia. Celébranse anualmente, pero non cando coinciden cos Xogos Gais, que se celebran a cada catro anos. Polo conseguinte, non se disputaron EuroGames en 1994, 1998, 2002 e 2006. Tampouco se celebran cando os Outgames Mundiais se celebren en Europa, como acontecerá en Copenhaguen 2009. En 1999 a cidade designada foi Manchester, pero os xogos foron cancelados.
Edicións
As edicións son de dous tipos, conforme o tamaño e as capacidades organizativas. Os anos olímpicos realízanse uns EuroGames de gran tamaño, mentres que no resto as competicións teñen unha limitación de participantes.
Belén Esteban
Belén Esteban Menéndez, nada en Madrid o 9 de novembro de 1973, é unha colaboradora de varios programas de televisión e un personaxe dos medios de España.
O seu salto aos medios de comunicación produciuse trala ruptura da súa relación sentimental co toureiro Jesulín de Ubrique, do que ten unha filla, Andrea. As disputas públicas co toureiro e a súa familia a mantiveron constantentemente no candeeiro: exclusivas en revistas do corazón e programas de televisión, romances con sona nos medios e portadas en revistas fundamentaron dende entón a súa presenza nos medios de comunicación.
Traxectoria
Belén Esteban Menéndez naceu o 9 de novembro de 1973 en Madrid. Filla de Francisco Esteban (falecido en 2006 vítima dun cancro) e de María del Carmen Menéndez. Agora converteuse nun dos personaxes máis populares da prensa do corazón española.
O 27 de xullo de 2008 casou con Francisco Álvarez Gómez, un amigo de toda a vida. En setembro do 2009, o Defensor do menor da Comunidade de Madrid remitiu un escrito á Fiscalía de menores solicitando unha actuación de oficio na defensa da protección da súa filla, dando a entender que a exhibición continuada da vida privada e das circunstancias da menor por parte da súa nai, feito que vén ocorrendo dende que se separou do seu exmarido, vulneran o seu dereito á intimidade e á propia imaxe.
Anne-Marie Cazalis
Anne-Marie Cazalis, nada en Boufarik (Alxeria) en 1920 e finada en París o 30 de xullo de 1988, foi unha escritora, actriz e xornalista francesa.
Traxectoria
Anne-Marie Cazalis gañou en 1943 o premio de poesía Paul Valéry. Amiga de Juliette Gréco, virou unha figura emblemática das noites parisienses de Saint-Germain-des-Prés, onde frecuenta os escritores Boris Vian e Jean-Paul Sartre.
En 1948 participou, xunto con Jean Cau, no cenario de Ulysse ou les Mauvaises Rencontres, filmado por Alexandre Astruc.
Posteriormente dedicouse ao xornalismo. Traballando para a revista Elle viaxou polo mundo. Publicou tamén diversos ensaios e romances.
Planh
Planh. 10 poèmes de Anne-Marie Cazalis, avec un portrait de l'auteur par Valentine Hugo é o título dunha obra poética en francés.
A obra foi publicada en París en febreiro de 1944 por Odette Lieutier. A editora tirou do prelo apenas 250 exemplares da obra en edición artesanal feita a man. Unha reedición cuadrilingue (francés, galego-portugués, español e inglés) do poemario viu a luz en 2012.
Xu (emperatriz)
Emperatriz Xu (en 徐皇后), nada en 1362 e finada en xullo de 1407, formalmente coñecida como Emperatriz Renxiaowen, o seu nome de nacemento era Xu Yihua. Foi a emperatriz consorte do emperador Yongle e a terceira emperatriz da dinastía Ming da China. Foi unha muller moi educada, afeccionada a coleccionar biografías de mulleres virtuosas, unha actividade conectada coa política da corte.
Traxectoria
Xu Yihua naceu no ano 1362, sendo a filla máis vella de Xu Da e da señora Xie. Tivo catro irmáns -Xu Huizu, Xu Tianfu, Xu Yingxu e Xu Zengshou- e dúas irmás máis pequenas: Zhu Gui, quen se desposou co príncipe Jian de Dai (13º fillo do emperador Hongwu), e Zhu Ying, quen se desposou co príncipe Hui dun (22º fillo do emperador Hongwu). O 17 de febreiro do ano 1376, casou con Zhu Dei, príncipe de Yan (4º fillo do emperador Hongwu). Despois de que Zhu Dei ascendese ó trono como emperador Yongle, o 17 de xullo de 1402, ela foi nomeada emperatriz en decembro dese mesmo ano.
Cantiga de amigo
miniatura|250px|Manuscrito das cantigas de amigo de [[Martín Codax.]] Na lírica medieval galego-portuguesa unha cantiga de amigo é unha composición breve e sinxela posta en boca dunha muller namorada. Deben o seu nome a que na maior parte delas aparece a palabra amigo no primeiro verso e, sobre todo, a que a voz narrativa é sempre a dunha muller nova —a amiga—, quen fala nelas do seu amigo-amado, habitualmente ausente nese momento. Constitúen o xénero máis destacado desta literatura pola súa orixinalidade, e o corpus lírico galego-portugués conta con arredor de 500 cantigas deste tipo.
Orixe
A cantiga de amigo é un xénero poético de orixe autóctona, cuxas raíces máis antigas non nos é posíbel determinar. Responde ao modelo da canción de amor feminina, un tipo de composición común a todos os pobos indoeuropeos e que nos distintos territorios de Europa deu lugar a produtos peculiares. Na Península Ibérica, a cantiga de amigo emparenta directamente coas kharxas mozárabes, case contemporáneas e con características formais e temáticas moi semellantes. A cantiga de amigo é, polo tanto, un xénero pretrobadoresco, se ben as mostras máis antigas que conservamos son da mesma época cás cantigas trobadorescas.
Autoría
A corrente maioritaria dos estudos de Literatura Medieval considera que as cantigas de amigo eran obra de trobadores homes. No entanto hai correntes que apostan porque os intérpretes (xograres)
serían os seus transmisores e que procederían da literatura oral.
Temática
miniatura|dereita|As [[capela|ermidas servían como lugar de encontro dos namorados.]] As cantigas de amigo teñen como tema a erótica feminina e, en xeral, dan conta dos diferentes estados psicolóxicos da muller nova namorada. Caracterízanse formalmente pola repetición (paralelismo, leixaprén e refrán).
A temática que desenvolven é, xa que logo, a da relación amorosa nas súas variantes: o amor feliz e correspondido (satisfeito); o amor infeliz (insatisfeito), xa ben por causa da ausencia do amado, ben pola traizón e desdén del ou mesmo polas prohibicións e atrancos que ese amor atopa no seu percorrido. A voz poética é a dunha rapaza nova que relata as súas vivencias amorosas, quer nun monólogo, quer nun diálogo coas súas amigas, irmás ou mesmo coa nai, que rara vez toman a palabra. Os estados de ánimo son diversos e inclúen a ledicia e paixón pola chegada do amigo, a tristura pola súa ausencia ou a ansiedade polo regreso, o desexo de vinganza, celos etc. Os ambientes nos que se atopan son o campo, o mar ou a casa: a fonte, onde foron buscar auga ou lavar o cabelo, o río ou a romaría. Finalmente, cómpre subliñar que a paisaxe non aparece nelas como un simple marco ambiental, sendo que en máis dun caso contén unha forte carga simbólica cando non participa mesmo do diálogo amoroso.
Personaxes
Os personaxes que interveñen son: Dentro dos coprotagonistas, o principal deles é a nai; e tanto así que algúns investigadores chegan a considerar, dentro do conxunto de amigo, o que denominan como cantigas de madre, na medida en que a experiencia desta, o seu papel nos episodios etc., desenvolven un apartado diferente da ficción lírica. Estas cantigas ofrécennos catro retratos da nai: a nai-gardadora, vixiante diante de todo aquilo que fai a súa filla; b) a nai-cómplice ou «confidente» dos comportamentos amorosos da protagonistas; c) a nai-conselleira, capaz incluso de adestrar a súa filla arredor de como debe vestirse se pretende seducir o namorado; a nai-amiga, unha fórmula na que ela mesma, a nai, vén resultar a verdadeira protagonista da relación amorosa.
Tamén, a irmá —ou irmás—, ou unha(s) amiga(s) da protagonista aparecen tamén como testemuñas da narración amorosa. Nalgunha ocasión, tal confidencialidade pode chegar a ocasionar algún enfrontamento (cantiga de Pedr'Amigo de Sevilha):
Danza
Nas cantigas de amigo pódese suxerir a danza, xunto cos elementos da natureza, como promesa do amor eterno. Tal ocorre, por exemplo, coas avelaneiras, consideradas como un símbolo de vida que renace e mesmo como promesa de amor eterno. Véxase esta cantiga de Airas Nune s:
Exemplo
Vexamos un exemplo dunha coñecida cantiga de amigo da autoría do rei don Dinís:
Clasificación
miniatura|135px|A danza de Aldán ([[Cangas) probabelmente xa se bailaba na Idade Media, como nas bailadas.]]
Unha clasificación posíbel das cantigas de amigo distingue entre: Non obstante, existe unha clasificación tradicional que procura a existencia de ciclos temáticos:
Débese salientar que tamén se teñen clasificado as pastorelas galego-portuguesas coma un subxénero da cantiga de amigo, pois non se cinxían moi ben ao canon establecido.
Caracterización formal
As cantigas de amigo teñen unha estrutura moi formalizada e ríxida que se basea na repetición. Os elementos característicos son:
Os poetas máis destacados que compuxeron cantigas de amigo foron Meendinho, Pero Meogo, Martín Codax, Johán Zorro, Johán de Cangas, Johán Airas e don Dinís de Portugal.
Polígono industrial de Landrove
O polígono industrial de Landrove foi creado en 2011 en Viveiro, por Xestur Lugo. Ten 130.000 metros cadrados de superficie.
Ten accesos á LU-540.
Santiago de Andrés Moreno
Santiago de Andrés Moreno García, nado en 1843 e finado en Santiago de Compostela o 19 de marzo de 1901, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi elixido deputado polo distrito de Muros nas eleccións de agosto de 1872. Volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito nas eleccións de 1873, 1886, 1893 e 1898. Foi secretario da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
Metón
Metón de Atenas (grego: Μέτων ὁ Ἀθηναῖος; xen.: Μέτωνος;), nado cara ao -460, foi un matemático, astrónomo, xeómetra, e enxeñeiro que viviu en Atenas no século -V.
Traxectoria
É máis coñecido polo seu ciclo metónico de 19 anos que introduciu en -432 no Calendario ático lunisolar como método para o cálculo de datas. Metón atopou que 19 anos solares son case igual a 235 meses lunares e 6.940 días.
Metón aparece brevemente como un personaxe na obra de Aristófanes As aves. Vai sobre o escenario levando instrumentos de topografía e é descrito como un xeómetra.
Transmisión de calor
A transmisión de calor, transferencia de enerxía térmica, ou simplemente intercambio térmico, refírese á transición de enerxía térmica dunha masa máis quente a outra máis fría. A transmisión de calor ten lugar por medio de varios mecanismos, especialmente condución, convección e radiación.
Proceso e características
Cando un obxecto está a unha temperatura distinta da da súa contorna ou outro obxecto, a transmisión da calor ocorre ata que o corpo e a contorna cheguen a unha nivelación, é dicir, que chegan á mesma temperatura de equilibrio. A transferencia sempre ocorre dende o corpo máis quente ó máis frío, tal e como se describe na Segunda Lei da Termodinámica (segundo o enunciado de Clasius). Cando hai unha diferenza de temperatura entre obxectos próximos, a velocidade de transferencia pode diminuírse, pero nunca anularse.
Tipos
dereita|200px|miniatura|[[Convección.]]
O sabor do sake
O sabor do sake (秋刀魚の味) é un filme dramático xaponés dirixido por Yasujirō Ozu que foi estreado en 1962. Está protagonizado por Chishū Ryū como o patriarca da familia Hirayama que se decata que ten o deber de arranxar un matrimonio para a súa filla Michiko (Shima Iwashita). Foi o derradeiro filme de Ozu, xa que morreu o ano seguinte. O sabor do sake está considerado por moitos críticos como un dos mellores traballos de Ozu.
Terminoloxía poética
Substantivos pertencentes ó campo semántico da poesía:
A Ameixeira
O fitónimo A Ameixeira fai referencia á árbore ameixeira. Pode referirse a:
Pierre Savorgnan de Brazza
Pietro Paolo Savorgnan di Brazzà, máis coñecido como Pierre Paul François Camille Savorgnan de Brazza, nado o 26 de xaneiro de 1852 e finado o 14 de setembro de 1905, foi un explorador francés de orixe italiana. Abriu sen axuda a bacía do río Congo para Francia, o que permitiu o establecemento colonial francés en África occidental. En 1880 fundou a cidade de Brazzaville.
Premio Cultura Galega das Artes Plásticas
O Premio Cultura Galega das Artes Plásticas é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas que destacasen nese ano polo seu labor no "desenvolvemento de recursos expresivos, investigación de linguaxes propias, innovación no plano creativo, creación de códigos de intercambio con outras sociedades e culturas ou calquera outro aspecto que contribúa a fortalecer e ampliar a creación plástica galega e a súa imaxe pública". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.
Premiados
300px|miniatura|Entrega dos [[Premios da Cultura Galega 2018.]]
Eleccións xerais de España de 1914
miniatura|200px|O [[A Coruña|coruñés Eduardo Dato foi elixido presidente do Consello de Ministros.]] As eleccións xerais de España de 1914 celebráronse o 8 de marzo, meses antes da primeira guerra mundial, na que España se declararía neutral, baixo sufraxio universal masculino para a elección de 409 deputados, e a forza máis votada foi a coalición das dúas faccións do Partido Conservador, dirixido por Eduardo Dato mentres as dúas faccións do Partido Liberal quedaron bastante lonxe. Tamén se presentou unha Conxunción Republicano-Socialista, que reunía os diferentes partidos republicanos e mais o Partido Socialista Obrero Español. Os Radicais de Lerroux e a Unión Federal Nacionalista Republicana ían en coalición electoral, tras do Pacto de Sant Gervasi, aínda que en Cataluña non conseguiron desbancar a hexemonía da Lliga Regionalista.
Foi elixido presidente do Congreso o conservador Augusto González Besada e presidente do Senado Marcelo Azcárraga, falecido en 1915 e substituído por Joaquín Sánchez de Toca Calvo. O xefe de goberno foi Eduardo Dato, pero o 9 de decembro de 1915 dimitiu por diferenzas internas no partido e cedeu o goberno ao conde de Romanones, quen convocaría novas eleccións o 6 de abril de 1916. Durante esta lexislatura constituíuse a Mancomunidade de Cataluña, presidida por Enric Prat de la Riba.
Resultados en Galicia
página=471|miniatura|200px|[[Augusto González Besada.]]
How to Train Your Dragon (filme)
How to Train Your Dragon é un filme de animación estadounidense de DreamWorks Animation, dirixido por Chris Sanders e Dean DeBlois que foi estreado no 2010. Está baseado no libro homónimo How to Train Your Dragon de Cressida Cowell.
Sinopse
Ambientada no mítico mundo dos afoutos viquingos e dos dragóns salvaxes, esta comedia de acción narra a historia de Hiccup, un viquingo adolescente que non encaixa na anterga reputación da súa tribo como cazadores de dragóns. O mundo de Hiccup revoluciónase ó atopar a un dragón que o desafía a el e ós seus compañeiros viquingos, a ver o mundo dende un punto de vista totalmente diferente.
Rebordechán
O topónimo Rebordechán pode referirse a:
Eleccións xerais de España de 1898
miniatura|200px|O [[Lista de Presidentes de España|Presidente do Consello de Ministros: Práxedes Mateo Sagasta.]] As Eleccións Xerais do 27 de marzo de 1898 en España foron convocadas na minoría de idade de Afonso XIII, sendo rexente a súa nai, María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931, que define a época histórica coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
O 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral.
EuroGames 2008
A 12ª edición dos EuroGames celebrouse en Barcelona entre o 24 e o 27 de xullo de 2008.
Historia e características
O club encargado de organizalos foi o Club Esportiu Panteres Grogues. A mascota era unha pantera chamada Mon, abreviación de Montserrat.
A asistencia foi de case 5.000 deportistas, que participase en 27 especialidades deportivas. Foron uns xogos de gran tamaño por celebrárense en ano olímpico, e sen limitación na participación.
A cerimonia de apertura celebrouse no Palau Sant Jordi e a de clausura no Fórum. A madriña dos EuroGames foi a modelo Judit Mascó.
Eleccións xerais de España de 1898
Antecedentes
O estoupido do buque estadounidense Maine o 15 de febreiro de 1898 desatou a Guerra Hispano-Americana.
Características
O 4 de marzo de 1898, seguindo o proceso de normalización conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.
Descoñécese o número de votantes nestas eleccións, todos varóns maiores de 25 anos de idade (sufraxio universal masculino). Elixíronse 401 deputados o día 27 de marzo de 1898. Por mor da Guerra Hispano-Estadounidense trala cal Cuba e Porto Rico deixaron de formar parte de España, estas foron as últimas eleccións nas que houbo representación destas provincias no Congreso dos Deputados.
A Coruña
miniatura|200px|O deputado [[Juan Fernández Latorre.]] A provincia da Coruña contaba con 14 deputados repartidos en distritos electorais
Lugo
miniatura|200px|[[Guillermo Joaquín de Osma y Scull.]] A provincia de Lugo contaba con 11 deputados repartidos en distritos electorais:
Ourense
miniatura|200px|[[Gabino Bugallal Araujo.]] A provincia de Ourense tiña 9 deputados repartidos en distritos electorais:
Pontevedra
A provincia de Pontevedra tiña 13 deputados repartidos en distritos electorais:
Manuel Muíño
Manuel Muíño Espasandín é un político galego do BNG.
Traxectoria
Psicólogo de profesión, entrou na política municipal do concello de Zas como cabeza de lista da Agrupación de Electores Río Grande-Zas nas eleccións locais do ano 1995, nas que foi elixido concelleiro. Nas seguintes eleccións municipais do 1999 volveu ser elixido concelleiro desta vez como candidato do BNG, sendo reelixido nas eleccións municipais do 2003. O aumento de votos acadado polo BNG nas eleccións locais do ano 2007 permitiulle ser elixido alcalde de Zas co apoio de Terra Galega con quen asinou un pacto de goberno. En 2008 foi elixido presidente do GDR da Costa da Morte. Tanto nas eleccións municipais de 2011 coma nas do 2015 foi elixido outra vez alcalde de Zas ao obter a lista do BNG a maioría absoluta. Foi deputado provincial de 2015 a 2019. Nas eleccións municipais de 2019 e 2023 volveu acadar a alcaldía con maioría absoluta.
Sendelle
Co topónimo Sendelle podémonos referir a:
Premio do Sindicato de Actores
Estes premios convertéronse dende os seus comezos no 1995 nun dos principais eventos cinematográficos do ano en Hollywood. Os candidatos aos premios son nomeados por 4.200 membros escollidos ó chou entre os máis de 120.000 membros cos que conta o Sindicato (datos do ano 2007). Os premios foron televisados os últimos anos pola cadea de cable TNT, así como pola TBS.
A gala inaugural dos Premios do Sindicato de Actores tivo lugar o 25 de febreiro de 1995.
O premio que se outorga leva como nome O actor.
Categorías
Os premios que se outorgan repártense en 13 categorías, cinco no apartado de cine e oito no de televisión, ademais da entrega dun premio de honor. As categorías son as seguintes:
Naomi Mitchison
Naomi Mitchison foi unha feminista comprometida, especialmente coa campaña polo control de natalidade. We Have Been Warned (1935) é a súa obra máis controvertida pola sexualidade explícita. O libro foi rexeitado polas editoriais máis importantes e finalmente censurado.
A súa novela The Corn King and the Spring Queen (1931) está considerada unha das mellores novelas históricas do século XX.
Traxectoria
Naomi Mary Margaret Haldane foi a filla máis nova do médico John Scott Haldane e a súa muller Louisa Kathleen Trotter. O pai era seguidor do Partido Liberal e a súa nai, procedente dunha familia proimperialista, do Partido Conservador. As dúas familias eran terratenentes. O clan dos Haldane foran baróns feudais en Gleneagles desde o século XIII.
Seguindo os pasos do seu pai John Scott Haldane e do seu irmán máis vello J. B. S. Haldane, Naomi Mitchison quixo ser investigadora científica. En 1908 ela e o seu irmán máis vello comezaron a investigar a xenética mendeliana. En 1915 publicaron un artigo que supuxo a primeira demostración do ligamento xenético en mamíferos.
Matrimonio e vida familiar
O 11 de febreiro de 1916 casou co barrister Gilbert Richard Mitchison (1894 – 1970), amigo do seu irmán John. Procedente tamén dunha familia rica, estivo na fronte occidental durante a guerra, e despois foi conselleiro da raíña e político do Partido Laborista. Naomi tivo un papel activo na carreira política do seu home.
O matrimonio de Dick e Naomi Mitchison non era completamente satisfactorio, e acordaron ter unha relación aberta. Tanto ela como o seu marido tiveron outras relacións, que levaron con dignidade e descritas con humor. Na súa autobiografía You May Well Ask: A Memoir 1920-1940 conta que tivo un amante con quen tivo unha relación fonda, ao que escribía poemas de amor e a quen botou moito de menos logo de que el casase e considerase incompatible continuar coa relación; isto foi en 1934 e ela mitigou a tristura asumindo a misión arriscada de axudar socialistas perseguidos na Austria dominada polo fascismo. Tempo despois ela seguiu con relacións menos intensas, pero sempre procurando usar métodos anticonceptivos cos seus amantes. Deixaba que os seus fillos fosen criados polo pai, se ben soñaba con que no futuro as súas fillas puidesen "ter fillos con diversos pais, escollidos sen censura".
Carreira literaria
Mitchison foi unha autora prolífica, e publicou máis de 90 obras de xéneros e estilos diversos. A súa primeira novela foi a novela histórica The Conquered (1923), ambientada no século I a.C. durante as guerras galas de Xulio César, e a súa segunda novela Cloud Cuckoo Land (1925) está ambientada no século V a.C. na Antiga Grecia durante a guerra do Peloponeso.
Activismo
Na década de 1930 converteuse nunha socialista militante, ao igual ca o seu irmán. En 1932 visitou a Unión Soviética e anos despois foi a Austria a combater o fascismo
Gran Pirámide de Gizeh
A Gran Pirámide de Gizeh é a máis vella e a única que sobrevive das sete marabillas do mundo. Os exiptólogos aceptan que a pirámide se construíu nun período de 20 anos, rematando ao redor do 2560 a.n.e.; hai un consenso grande de que a pirámide servía como tumba do faraón exipcio Queops (Khufu) da IV dinastía, polo que ás veces aparece coa denominación de Pirámide de Cheops. Considérase a Hemiunu como o arquitecto da pirámide. A Gran Pirámide, a maior das 80 de Exipto, está constituída por ao redor de 2 600 000 bloques de pedra cun peso medio de 2,5 toneladas por bloque, aínda que algúns deles chegan ata as 60 toneladas de peso. Orixinalmente, estaba recuberta por uns 27.000 bloques de pedra branca calcaria puídos, creando así catro caras perfectamente lisas que reflectían os raios do sol. Os turcos otománs utilizaron o revestimento da pirámide para construír diversas edificacións no Cairo. A Gran Pirámide foi a estrutura máis alta realizada polo ser humano ata a construción da Torre Eiffel en 1889.
Universidade de Berna
A Universidade de Berna é unha universidade que se atopa na capital de Suíza, Berna, fundada en 1834. Por estar localizada na rexión de lingua alemá do país, o seu nome oficial é Universität Bern, aínda que sexa frecuentemente designada polo seu nome francés, Université de Berne.
A universidade é regulamentada e financiada polo Cantón de Berna. Entre algúns dos seus exalumnos máis salientables están o teólogo suízo Karl Barth e o filósofo alemán Walter Benjamin.
Departamentos
A universidade ten arredor de 13.000 estudantes, inscritos en oito facultades distintas: A Facultade Filosófico-Histórica é semellante a un departamento de Artes e Ciencias das universidades norteamericanas, con diplomas (Hauptfächer) nunha gran variedade de asuntos. A Facultade Filosófica-Científica restrínxese a ciencias como a Química e a Física. A Facultade Filosófica-Humanística foi fundada en 2005, e ofrece estudos nos campos da Pedagoxía, Educación Física e Psicoloxía. O departamento de Teoloxía Católica Antiga, na Facultade de Teoloxía, é o único lugar no mundo en estudar a teoloxía nesta denominación.
Premio Cultura Galega das Artes Escénicas
O Premio Cultura Galega das Artes Escénicas é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas que destacasen nese ano polo seu labor no eido das "artes escénicas galegas ou [da] traslación en imaxes e son de creacións narrativas galegas". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas.
Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido a Manuel Lourenzo, este premio non ten dotación económica.
Marquette
Marquette pódese referir a:
Centrocercus
Centrocercus é un xénero de aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos.
Comprede dúas especies que habitan zonas abertas de América do Norte.
Descrición
O xénero foi descrito en 1832 polo naturalista inglés William John Swainson, en FaunaBor.-Am. 2: 358-496.
Especies e subespecies
Actualmente recoñécense no xénero dúas especies, coas subespecies que se indican:
As Achas
O topónimo As Achas pode referirse a:
Centrocercus
Nota taxonómica
O xénero tipo é Centrocercus urophasianus, que foi descrito en 1827 por Bonaparte en Zool .J. 3: 213, baixo o nome de Tetrao urophasianus Bonaparte, sendo máis tarde reclasificado no xénero Centrocercus.
Propiedades químicas
As propiedades químicas son as propiedades dun material evidentes durante ou tras unha reacción química, é dicir, calquera cualidade que pode establecerse só cambiando a identidade química dunha substancia. As propiedades químicas non poden determinarse só pola observación ou tacto da substancia, e para investigalas hai que afectar á estrutura química interna desta. Cando unha substancia se somete a unha reacción química, as súas propiedades cambian de forma drástica, dando lugar a un cambio químico.
Centrocercus
Hábitat e distribución
Viven en pradarías en zonas abertas de América do Norte. A especie Centrocercus urophasianus ocupa unha ampla área no norte, centro e oesta dos Estados Unidos, así como nas provincias canadenses de Alberta e Saskatchewan.
Pola contra, a área de dispersión de Centrocercus minimus está restrinxida a unhas pequenas zonas do oeste de Colorado e do sueste de Utah.
Arte maior
Un verso de arte maior é aquel con nove ou máis sílabas. Por extensión, chámase composicións de arte maior ás feitas con estes versos.
Yarimuta
Yarimuta foi unha comarca próxima a Biblos, onde se producía a maior parte do gran e alimentos que se consumían na cidade. O seu bloqueo por parte dos apiru, que ameazaban Biblos, provocou a fame entre os habitantes de Biblos, e algúns venderon ás súas mulleres ou fillos a cambio de comida. A chegada dun exército exipcio e a morte de Abdi-Asirta, o líder apiru, a mans dos seus, salvou a cidade. Menciónase nas cartas de Amarna.
Salsa tártara
miniatura|Polo [[napado|recuberto de salsa tártara.]] O mollo tártaro é un prebe feito a base de maionesa, con mostaza e cogombros pequenos en vinagre moi finamente picados xunto a alcaparras, olivas, cebolas e ravo. Ás veces engádeselle pirixel.
Esta salsa emprégase frecuentemente como acompañamento doutros pratos, adubo de pratos que conteñen peixe ou ás de polo. O vinagre bótaselle como reforzador do sabor. A mestura normalmente déixase repousar nun sitio fresco durante un par de horas. O nome desta salsa provén das tribos tártaras de Mongolia, aínda que o apelativo "tártaro" vén a significar en francés "cru". Nalgúns países como no Perú bótaselle ovo e cebola chinesa (Allium fistulosum) cortada en cadradiños.
Anisosilabismo
O anisosilabismo (do grego ἀν- "non" e ἴσος "igual", é dicir "desigual", e de συλλαβή "conxunto") é un recurso estilístico da lírica, consistente en utilizar versos de diferente cómputo silábico nunha mesma composición poética.
É frecuente nos cantares de xesta casteláns.
Galería de imaxes de bateas de Galicia
Bateas de Galicia
Gran Premio de España de 2009
O Gran Premio de España de 2009 (formalmente o L Gran Premio de España Telefónica) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 10 de maio de 2009 no Circuit de Catalunya, Montmeló, España. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009. A carreira, composta por 66 voltas, foi gañada por Jenson Button do equipo Brawn GP tras saír da pole position. Rubens Barrichello finalizou segundo no segundo automóbil de Brawn GP e con Mark Webber, de Red Bull, terceiro.
Xosé Manuel García Iglesias
Xosé Manuel García Iglesias, nado en Santiago de Compostela o 31 de agosto de 1950, é un historiador da arte galego.
Traxectoria
Licenciouse na Universidade de Santiago de Compostela, en Filosofía e Letras, sección Xeografía e Historia en 1973 e sección Historia da Arte en 1975.
É Catedrático de Historia da Arte Moderna e Contemporánea da USC dende outubro de 1986 e académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
Ten participado en varios proxectos audiovisuais para a Radio Galega e a Televisión de Galicia.
Obras
Listaxe parcial:
Pokémon Emerald
Pokémon Emerald Version (en ポケットモンスター エメラルド; Poketto Monsutā Emerarudo) é un videoxogo de rol de 2004 desenvolvido por Game Freak e publicado por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Game Boy Advance. Lanzouse orixinalmente no Xapón en 2004, e posteriormente distribuíuse internacionalmente no ano 2005. É unha versión mellorada de Pokémon Ruby e Sapphire e é o derradeiro xogo da terceira xeración da serie de videoxogos de Pokémon.
Sehlal
Sehlal foi un pequeno principado amorreo das montañas do Líbano, que era vasalo de Exipto no século –XIV, cando é mencionado por primeira vez.
Pokémon Emerald
A acollida de Emerald foi polo xeral positiva por parte da crítica.
Sehlal
O príncipe de Sehlal, Yamaya, nun ataque inesperado, apoderouse do goberno de Sumur, a principal base dos exipcios en Siria, pero sen poñer en cuestión a soberanía exipcia. 25 exipcios morreron na acción, que se fixo mentres o gobernador Pahanate, estaba de viaxe en Exipto. Entón Abdi-Asirta, xefe dos apiru, unha comunidade dos amurru, aproveitou a ocasión e atacou Sumur, derrotou a Yamaya e apoderouse da cidade. Abdi-Asirta alegou que era un leal vasalo de Exipto e que ocupara Sumur para protexela do asalto de Yamaya, e que mentres este provocara 25 mortos, el salvara a vida dos 4 exipcios que estaban no palacio.
O principado foi absorbido polos apiru pouco despois, e sobre o -1330 quedou integrado no reino de Amurru, vasalo hitita.
Courmayeur
Courmayeur (en arpitano, Croméyeui) é un concello italiano da rexión autónoma do Val de Aosta. Está localizado aos pés do Mont Blanc, a montaña máis alta de Europa Occidental, na sección dos Alpes Graios, e cruzado polo río Dora Baltea. Courmayeur comparte o cume do Mont Blanc cos seus veciños da comuna de Chamonix en Francia e posúe o título de concello máis alto de Italia.
Turismo
miniatura|200px|Vista de Courmayeur O pintoresco e saudable escenario montañés que presenta Courmayeur, converten a esta localidade italiana nun atractivo turístico. O inverno converte a este destino nun dos máis elixidos polos europeos para realizar esquí. Courmayeur é tamén elixido como destino turístico en verán, para simple relaxación e polos seus atractivos naturais, como a rexión do Mont Blanc ou o Parque Nacional do Gran Paradiso. Son, por tanto, frecuentes a presenza de alpinistas e excursionistas en verán. Por Courmayeur pasa o famoso Tour do Mont Blanc, que en varias etapas rodea completamente o macizo pasando por Francia, Italia e Suíza.
Transporte
Courmayeur atópase moi ben conectado co noroeste de Italia (220 km de Milán). O túnel do Mont Blanc conecta a rexión con Francia. Lión está a 240 km e pode ser alcanzada nunhas horas, e Xenebra, Suíza, está só a 100 km.
Dolonne, cidade irmá de Courmayeur, conta con varias áreas residenciais e hoteis, e tamén é un centro de deportes de inverno. Está conectada a Courmayeur mediante unha ponte.
Saias de aceiro
Saias de aceiro (en The Iron Petticoat) é un filme británico da Guerra Fría dirixido por Ralph Thomas. É unha comedia protagonizada por Bob Hope e Katharine Hepburn e cuxo guión é obra de Ben Hecht.
Hepburn interpreta unha piloto militar soviética que aterra na Alemaña do Oeste e, despois de vivir no oeste en compaña do Maior Chuck Lockwood, é convertida ó capitalismo.
Pidre, O Sisto, Dozón
Pidre é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 44 habitantes (24 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
News Corporation
A News Corporation (NASDAQ: NWSA, ASX: NWS, NWSLV), moitas veces abreviado como News Corp, foi un grupo de comunicación social norteamericano. No ano 2011, era o segundo meirande grupo de medios de comunicación, e o terceiro maior no sector de entretemento en 2009.
É o segundo maior conglomerado de comunicación do mundo, só por detrás de Walt Disney Company e seguida por Time Warner. O seu CEO é Rupert Murdoch, que fundou  a News Corp en 1979, en Australia.
A News Corporation é unha empresa de capital aberto alistada na Bolsa de Valores de Nova York, con anuncios no Australian Securities Exchange e a Bolsa de Valores de Londres. Anteriormente incorporada en Australia, a empresa foi reincorporado logo de que a maioría dos accionistas aprobasen a medida o 12 de novembro de 2004.
En 28 de xuño de 2012, Rupert Murdoch anunciou que, en resposta ás preocupacións dos accionistas en relación a recentes escándalos  (envolvendo o tabloide News of the World, propiedade do grupo), os activos da News Corporation serían divididos en dúas empresas de capital aberto: unha  para medios de comunicación, e a outra para a área editorial. A división foi formalizada o 28 de xuño de 2013, cando a News Corp. foi renomeada 21st Century Fox, agrupando principalmente os medios de comunicación, mentres unha nova News Corp foi formada para asumir a área editorial e os activos da área de radiodifusión australiana.
O Saviñao
Xeografía
O concello do Saviñao está enclavado na Ribeira Sacra, dentro da Comarca de Terra de Lemos, situado ó sur da provincia de Lugo. Limita ó norte cos concellos de Paradela e Taboada, ó sur con Pantón, ó leste con Pantón, Monforte de Lemos e Bóveda e ó oeste con Taboada e Chantada. A altitude media é de 600 metros sobre o nivel do mar. Está atravesado polos ríos Miño, Sardiñeira, Saviñao, Pez, Barrantes e Porriño.
Ten 29 parroquias. A capital do concello, Escairón, ten aproximadamente uns 1000 habitantes. O segundo núcleo de poboación é Currelos, a cabeceira da zona norte do concello.