cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larrousse
Peche
Deseñouse un novo coche de F1 para por Robin Herd, pero non se construíu debido á falta de fondos. O equipo apareceu na lista de inscritos para a tempada 1995 con Érik Comas que volveu como un dos seus pilotos, pero necesitaba fusionarse cunha organización cun chasis de F1 dispoñible para sobrevivir. As dúas opcións eran Lola, que era pouco realista xa que Larrousse aínda non lle pagara os chasis producidos polo fabricante británico para as tempadas e ; e o equipo francés DAMS de Fórmula 3000 Internacional, que estaba en posesión dun chasis Reynard de F1 co que esperaba entrar no deporte no futuro. Con todo, Gérard Larrousse e o propietario de DAMS Jean-Paul Driot non puideron chegar a un acordo durante o inverno de 1994 a 1995. Driot posteriormente anunciou que DAMS non entraría na F1 en 1995. Larrousse en consecuencia, usou o chasis do ano anterior, o LH94, actualizado aos novos regulamentos técnicos como unha solución temporal, mentres esperaba para ver si o goberno francés dáballe apoio financeiro ao equipo, como modo de compensación polo feito da chamada "Lei de Evin" que prohibía os posibles ingresos por patrocinio de tabaco e alcohol. Mentres tanto, vendeu a participación maioritaria no equipo Larrousse aos seus compatriotas Laurent Barlesi e Jean Messaoudi, que intentaran, pero non puideran entrar co seu propio proxecto Junior F1 Team para a próxima tempada e tiñan o orzamento necesario para salvar a Larrousse do colapso inminente. Durante este período, a potencial aliñación de pilotos do equipo estaba en proceso de cambio, con Comas, Emmanuel Collard, Elton Julian, Éric Hélary, Christophe Bouchut e Éric Bernard todos no equipo.
Entón dúas semanas do inicio da tempada en Brasil anunciouse que Larrousse podería non recibir ningún diñeiro do goberno. O equipo optou por perder as dúas primeiras carreiras da tempada disputadas en América, co razoamento de que era mellor centrarse na construción dun novo coche que actualizar o anterior (unha solución que sería moi pouco competitivo), e coa esperanza de que o organismo reitor do deporte, a Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) renunciara ás multas estándar impostas contra os equipos que non participaban en grandes premios no interese de manter o equipo na F1. Con todo, a situación do equipo seguía sendo extremadamente difícil: Ford negouse a fornecer os motores sen previo pago. Os ex socios de Gérard Larrousse, Patrick Tambay e Michel Golay, tomaron accións legais contra el en Francia, e o acordo de patrocinio previsto con Petronas dependía de que o equipo participara nun Gran Premio. Antes do GP de San Marino, Larrousse anunciou a retirada do seu equipo de F1, culpando a outros por non proporcionar o financiamento prometido. Malia anunciar a súa intención de volver ao deporte para, pero a súa participación en varias demandas deu como resultado o colapso do equipo e fixo imposible o seu retorno. O fracaso de Larrousse foi un golpe para o deporte de motor francés, que ademais debido aos problemas causados pola prohibición do goberno sobre o patrocinio do tabaco e o alcohol, perdera recentemente ao equipo AGS en e visto a venda do equipo Ligier aos estranxeiros Flavio Briatore e Tom Walkinshaw en.
Sportscars
Gérard Larrousse máis tarde participou cun Lamborghini Diablo GT1 en varias carreiras de GT, pero sen éxito.
Resultados completos na Fórmula Un
* Inelexible para puntuar.
Eleccións municipais en Irixoa
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Irixoa dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Irixoa]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Irixoa desde a aprobación da Constitución de 1978.
A-F Records
A-F Records é un selo discográfico independente creado pola banda Anti-Flag. Está baseado en Pittsburgh, Pensilvania e fundouse para axudar a divulgar a bandas de punk rock moi politizadas, coa intención de que chegasen a unha audiencia maior. As oficinas do selo resultaron danadas polas inundación que afectaron en setembro do 2004 á cidade de Pittsburgh; e aínda que os empregados conseguiron salvar gran parte do material, A-F Records tivo que desfacerse das bandas Inhuman, Tabula Rasa e Virus Nine por cuestións financeiras a raíz das inundacións.
Xilin
O xilin fai referencia a varias moedas:
Ratoeira, Labrada, Abadín
Ratoeira é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes en 2015 (1 home e 1 muller) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2011 (1 home e 1 muller).
Immortal Records
Immortal Records foi un selo independente dos Ánxeles, California. Fundado por Happy Walters en 1994, o selo axudou a lanzar as carreiras de moitas influentes bandas coma 30 Seconds to Mars, Korn e Incubus. O selo tamén editou bandas sonoras de películas, coma Judgment Night, Spawn, Blade II e Masters of Horror.
Cachaza
O termo cachaza pode referirse a:
Björk
250px|miniatura|dereita|Björk. Björk Guðmundsdóttir, nada en Reiquiavik o 21 de novembro de 1965, é unha cantante, compositora e actriz islandesa máis coñecida como Björk. Foi a antiga líder da banda islandesa de rock alternativo The Sugarcubes. O seu gusto musical abrangue moitos tipos de música, entre eles; pop, rock alternativo, jazz, ambient, electrónica, folk, trip hop e clásica.
É coñecida polos seus innovadores e orixinais vídeos musicais, así como pola súa música persoal e intimista.
En 2003 o seu selo discográfico, One Little Indian, deu a coñecer que a cantante levaba vendidos máis de 15 millóns de discos en todo o mundo.
O comezo da súa carreira
A súa carreira musical comezou aos once anos, cando estudaba piano na escola primaria. Un dos seus profesores enviou unha gravación de Björk cantando I love to love de Tina Charles, á única emisora de Islandia, a RÚV. A gravación emitiuse na radio en toda Islandia e, despois de oíla, un representante do selo discográfico Fálkinn contactou con Björk cunha oferta dun contrato.
Gravou o seu álbum de debut en 1977, o cal levaba o nome de Björk, daquela tiña once anos e contou coa axuda do seu padrasto, quen a acompañaba á guitarra. Este álbum contén versións de cancións islandesas para nenos e outras cancións populares, coma unha versión en islandés de The Fool on the Hill dos The Beatles. O álbum foi disco de platino en Islandia e hoxe en día é moi buscado polos coleccionistas.
O punk comezou a influíla na súa adolescencia; aos catorce anos formou a banda de punk feminina chamada Spit and Snot (Cuspe e mocos), seguida en 1979 polo grupo Exodus, que fusionaba jazz.
En 1980 graduouse na escola de música e, con quince anos, fundou xunto con Jakob Magnússon a banda Jam-80, que logo se converteu en Tappi Tíkarrass (Tapón Cu de cadela), e no mesmo ano publicaron o single "Bítið Fast í Vítið". Máis tarde, en 1985 saíu o seu álbum Miranda.
Despois Björk colaborou con Einar Örn Benediktsson e Einar Melax de Purrkur Pillnikk, ademais de con Guðlaugur Óttarsson, Sigtryggur Baldursson e Birgir Mogensen de Þeyr. Despois de escribir cancións e de ensaiar durante dúas semanas, déronse de conta de que traballaban ben en conxunto, e decidiron continuar, co nome de KUKL (Bruxería), cun tipo de son que algúns deron en cualificar próximo ao rock gótico ( Gothic rock en inglés). Björk comezou a amosar sinais do que logo sería o seu estilo, caracterizado por ouveos e berridos.
KUKL fixo tours por Islandia coa banda británica anarquista Crass e logo visitaron o Reino Unido facendo unha serie de actuacións con Flux of Pink Indians. A banda gravou dous álbums como resultado destas colaboracións: The Eyes en 1984 e Holidays in Europe en 1986, ambos os dous co selo Crass Records.
Finalmente, a banda disolveuse, en parte por mor do peche de Gramm, o seu selo discográfico. No verán de 1986 algúns membros de KUKL reuníronse co grupo surrealista Medusa para crear o colectivo das artes Smekkleysa (Mal gusto). Crearon unha banda, co nome de Pukl, pero pronto mudaron o seu nome polo de The Sugarcubes. Smekkleysa e The Sugarcubes comezaron oficialmente o día do nacemento de Sindri, o fillo de Björk.
The Sugarcubes
O primeiro single de The Sugarcubes, "Ammæli" ("Aniversario"), foi un éxito por sorpresa no Reino Unido, despois de ter sido declarado coma o single da semana por Melody Maker. Os Sugarcubes foron fichados inmediatamente pola discográfica One Little Indian, o novo selo de Derek Birkett, o antigo baixo de Flux of Pink Indians. Obtiveron un gran seguimento nos Estados Unidos e no Reino Unido, e comezaron a recibir chamadas de compañías discográficas máis importantes. Rexeitaron todas esas ofertas, no canto diso preferiron ficar no selo dun amigo tendo poder completo na creación e tamén sobre a súa fortuna económica. Aínda hoxe en día, Björk segue a gravar con este selo discográfico. Os Sugarcubes tamén asinaron un acordo de distribución dos seus discos nos EE.UU con Elektra Records, e gravaron o seu primeiro álbum en 1988, Life's Too Good. A súa estrea catapultounos coma estrelas internacionais; foi un éxito sen precedentes para unha banda de rock islandesa. Mentres traballaba cos Sugarcubes, Björk participou noutros proxectos por separado. Gravou Gling-Gló, unha recompilación de cancións de jazz populares e outras inéditas co grupo de jazz oitoxenario Tríó Guðmundar Ingólfssonar, que saíu á venda en Islandia. Á parte, tamén contribuíu coa súa voz no álbum Ex:el de 808 State, xunto con quen cultivou o seu interese pola música house. A canción Ooops saíu no Reino Unido e foi logo incluída no disco coas mellores cancións de 808 State; 808:88:98.
Debut
O éxito de Debut permitiulle gravar colaboracións extraordinarias con outros artistas. Traballou xunto con David Arnold en "Play Dead", unha canción para o filme The Young Americans, en 1993. Esta canción apareceu en reedicións posteriores de Debut. Tamén colaborou en dúas cancións no proxecto de Tricky Nearly God. Á parte, en 1994 escribiu a canción "Bedtime Story" para o traballo de Madonna Bedtime Stories. En 1998 apareceu nunha canción do álbum Not For Threes de Plaid, que foi editado polo selo de culto Warp Records.
Post e Telegram
En 1994 Björk volveu ao estudio para traballar no seu segundo álbum en solitario con Nellee Hooper, Tricky, Graham Massey de 808 State, e o produtor de música electrónica Howie B. O álbum Post contiña cancións sobre as relacións persoais e amorosas de Björk (unha das súas temáticas preferidas), ademais doutras que contiñan materiais que reflectían enfados e confrontacións. Como Debut, este era un álbum que, en parte, contiña cancións que Björk escribira en anos anteriores. Durante esta etapa actuou en MTV Unplagged. Aló polo 1995, o seu novo álbum Post xa estaba listo. Saíu á venda en xuño,conseguindo o segundo posto nas listas do Reino Unido e o disco de platino nos EE.UU. O éxito do álbum viuse potenciado grazas ao single "It's Oh So Quiet", un éxito por sorpresa durante o Nadal que chegou a vender 400.000 no Reino Unido e botou 15 semanas nas listas de éxitos. Despois de coñecer ao director de música clásica Kent Nagano a comezos de 1996, interpretaron Pierrot Lunaire de Schönberg no Verber Classical Festival. En xaneiro de 1997 saíu o seu álbum Telegram, un álbum con remixes de cancións xa editadas e a canción "My Spine".
Homogenic
Un pouco máis tarde nese mesmo ano, sae á venda o álbum Homogenic. Supuxo un cambio drástico coa imaxe de trasno que tiña Björk nos álbums anteriores. Durante a creación do álbum Homogenic, Björk traballou cos produtores Mark Bell de LFO e Howie B., ademais de con Eumir Deodato. Homogenic foi o seu primeiro álbum conceptual e aínda hoxe é considerado coma o traballo máis experimental e extravertido de Björk, con potentes ritmos que reflicten a natureza de Islandia, especialmente no caso da canción "Jóga", que fusiona exuberantes sons de corda con sons electrónicos de renxidos que soan coma rochas crepitantes.
O álbum cargado de emotividade contén unha serie de vídeos musicais memorables. "Bachelorette" foi dirixido por Michel Gondry e "All is Full of Love" por Chris Cunningham. O primeiro vídeo dun single en DVD que saíu á venda nos EE.UU foi o vídeo de Björk "All is Full of Love", que serviu como precedente para que outros artistas incluísen vídeos en DVD e os seus materiais multimedia nos seus singles. En 2001 o álbum conseguiu o disco de ouro nos EE.UU e o de platino en 2006. No ano 2000 actuou co papel de Selma na película do director de cine Lars von Trier Dancer in the Dark; consecuentemente, Björk tamén se encargou da gravación de Selmasongs, a banda sonora orixinal para dito filme.
Vespertine
En 2001 saíu á venda o álbum Vespertine. Este álbum é unha creación dun mundo persoal, introvertido e interior a través de sutís ritmos. No álbum tiveron un papel especial as orquestras de cámara, coros, as voces con tons moi baixos (case murmurantes), ademais de temas persoais e vulnerables. Para a gravación de Vespertine colaborou cos manipuladores de sons experimentais Matmos, con DJ Thomas Knak, residente en Dinamarca; e coa harpista experimental Zeena Parkins. Como fontes para as letras das súas cancións empregou ao poeta americano E.E. Cummings, a directora de cinema independente Harmony Korine, e máis a obra teatral Crave da dramaturga inglesa Sarah Kane. Coincidindo coa saída do álbum, publicou Björk, un coffee table book (un libro de cobertas duras para ser posto nunha mesiña de café co fin de que sexa ollado polos convidados en reunións de carácter informal) cunha prosa hábil acompañada de fotografías. Björk embarcouse nun tour por teatros e óperas de Europa e dos EE.UU para promocionar o seu álbum, acompañada polos músicos Matmos, Zeena Parkins, e un coro inuit co cal fixera algunhas audicións nunha viaxe a Groenlandia con anterioridade ao tour. Naquel entón, Vespertine era o álbum de Björk que conseguira venderse máis rápido, chegando a ter vendido dous millóns de copias a finais do ano 2001.
Vespertine enxendrou tres singles; "Hidden Place", "Pagan Poetry" e "Cocoon". O vídeo de "Pagan Poetry" foi moi controvertido xa que amosaba perforacións gráficas e as mamilas de Björk, ademais de imaxes deformadas de relacións sexuais que incluían penetracións vaxinais e felacións. O vídeo apenas foi emitido pola cadea norteamericana MTV, que censurou algunhas partes do mesmo. En 2002 foi emitido sen censuras pola MTV2 americana nun programa nocturno especial co título de Os vídeos musicais máis controvertidos. No vídeo de "Cocoon" (abrocho en inglés) mostrábase unha Björk que aparentemente estaba espida, mais que na realidade levaba un vestido moi cinguido; nestoutro vídeo víase como saían uns fíos vermellos das mamilas de Björk que acababan rodeándoa formando un abrocho ao seu redor. Foi dirixido pola artista xaponesa Eiko Ishioka e nunca foi emitido na MTV.
Family Tree, Greatest Hits e Live Box
En 2003 sacou á venda Live Box, unha caixa de catro CDs con gravacións en directo dos seus álbums anteriores e un DVD que contiña un vídeo cunha canción de cada CD. Máis tarde cada un dos catro CDs foi publicado por separado e a un prezo reducido.
Medúlla
A finais de agosto de 2004 publicouse Medúlla. Medúlla, en comparación cos dous álbums anteriores, foi un traballo máis improvisado, pero durante a produción del, Björk decidiu que o álbum había funcionar mellor coma álbum vocal. A maioría dos sons do álbum foron creados por vocalistas (malia que a miúdo, estes sons son distorsionados electronicamente). Björk empregou as habilidades da cantante difónica Tagaq, o hip hop beatboxer Rahzel, o beatboxer xaponés Dokaka, o roqueiro experimental Mike Patton, Robert Wyatt batería e cantante de Soft Machine, ademais de varios coros. Denovo empregou textos de E.E. Cummings para a canción Sonnets/Unrealities XI. Por aquel entón, Medúlla era o álbum de Björk que obtivera máis éxitos nas listas de música dos EE.UU., debutando no número 14 das listas. Despois foi superado por  Volta, que debutou no número 9.
En agosto de 2004 Björk interpretou a canción "Oceania", contida no álbum Medúlla, na cerimonia de apertura dos Xogos Olímpicos de 2004, en Atenas, Grecia. Seguindo o estilo que caracteriza a Björk, a súa actuación foi unha das entroutras infrecuentes da gala. Mentres cantaba, o seu vestido foi desenmarañándose ata deixar ver un mapa do mundo de 900 m², que deixou fluír por riba de todos os atletas olímpicos. A canción foi composta especialmente para a ocasión, e contou ademais cos talentos de Shlomo, un beatboxer asentado en Leeds, e un coro de Londres. Unha versión alternativa coa voz adicional de Kelis comezou a circular por internet. Orixinalmente, aparecía no single promocional de "Oceania" editado para as emisoras de radio e logo estivo dispoñible para o público como cara B do single "Who is it?", que estivo no número vinte e seis das listas de éxitos do Reino Unido. Seguiulle "The Triumph of a Heart" a comezos de 2005, no número trinta e dous. A finais de 2004 gravouse o vídeo para o próximo single Where is the Line?, coa colaboración da artista islandesa Gabríela Friðiksdóttir. O vídeo foi editado exclusivamente para o DVD Medúlla Videos coma vídeo promocional da canción. Á parte dunhas poucas actuacións, non se deron concertos nin houbo ningunha xira para promocionar o disco. En numerosas entrevistas, Björk declarou que isto se debera a que quería seguir escribindo e gravando de inmediato outro álbum.
Army of me: Remixes e portadas
Tras o desastre do tsunami que varreu o sueste de Asia a finais de 2004, Björk comezou a traballar nun novo proxecto, Army of Mixes. O proxecto xuntou a fans e músicos de todo o mundo para facer unha portada do disco Army of me, ou remesturar a canción de 1995. De entre 600 respostas, Björk e o seu co-escritor Graham Massey elixiron as vinte mellores para o álbum. O álbum publicouse en abril de 2005 no Reino Unido e a finais de maio nos EE.UU. En xaneiro de 2006 o álbum levaba recadado 250.000 libras esterlinas (aproximadamente 370.000€) para axudar nas tarefas de UNICEF no sueste asiático. En febreiro de 2006 Björk visitou Banda Aceh para ver algúns dos traballos que UNICEF levaba a cabo con nenos que se viran afectados polo tsunami.
Drawing Restraint 9
O 25 de xullo de 2005 saíu á venda no Reino Unido o álbum The Music from Drawing Restraint 9. Constitúe a banda sonora orixinal para o filme do seu noivo, Matthew Barney, Drawing Restraint. Nestoutro álbum Björk explora a música tradicional xaponesa, que complementa o filme experimental, no cal se atopan dous amantes nun barco baleeiro e participan nunha estraña cerimonia de té.
O 2 de xullo de 2005 Björk actuou nos concertos Live 8, encabezando o concerto xaponés con Do as Infinity, Good Charlotte e McFly. Interpretou oito cancións con Matmos, un oiteto de corda, ademais de con Zeena Parkins.
Sihem Badi
Sihem Badi, nada o 12 de xuño de 1967 en Degache, é unha política tunisiana e membro do Congreso para a República (CPR).
Metro de Barcelona
miniatura|300px|Mapa do Metro de Barcelona O Metro de Barcelona é a rede de ferrocarril metropolitano da cidade de Barcelona, a máis extensa de Cataluña e a segunda máis extensa de España, e desde 2009, a primeira rede de ferrocarril metropolitano española que conta con liñas totalmente automatizadas, as liñas L9, L10 e L11.
Sihem Badi
Formación
Completou a súa educación primaria en Tunes, logo continuou a súa educación secundaria no colexio Aboul-Qacem Echebbi en Tozeur e obtivo un bacharelato en ciencias na escola secundaria de Degache. A partir de 1987 realizou estudos superiores na Facultade de Medicina de Tunes. Obtivo un diploma de Estado de doutoramento en medicina da Universidade de París VII Denis Diderot en 2006 cunha tese titulada La prise en charge des troubles psychiques de l'adolescent par le psychiatrist, le psychologue et le médecin généraliste.
Metro de Barcelona
Desde 2019 ten 166 km. e 198 estacións.
Eleccións municipais en Lousame
Corporacións democráticas en Lousame desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Lousame]]
Metro de Barcelona
Da servizo á cidade de Barcelona e algunhas cidades da súa área metropolitana como l'Hospitalet de Llobregat, Cornellà de Llobregat, Santa Coloma de Gramenet, Badalona, Sant Boi de Llobregat, Montcada i Reixac e El Prat de Llobregat.
Historia
miniatura|Indicador vello (esquerda) e novo (dereita) na estación de Virrei Amat. miniatura|Mapa da actual rede de metro. miniatura|Estación da recentemente inaugurada [[Liña 9 do metro de Barcelona|L9.]]
Orixe
As obras das dúas primeiras liñas do Metro de Barcelona comezaron en 1920. A primeira liña, co nome de Gran Metro (embrión da posterior liña 3), inaugurou en 1924 o seu primeiro tramo, que unía a Plaça de Catalunya e a Lesseps. Dous anos máis tarde entrou o servizo a liña do Metro Transversal, entre Bordeta e Cataluña (a posterior liña 1) que foi construída con motivo da Exposición Internacional de Barcelona de 1929, unindo o centro da cidade co recinto da exposición, na Praza de España e Montjuïc.
Sihem Badi
Exilio en Francia, despois regreso a Tunes
En 1992, foi condenada a dous anos de prisión e logo decidiu exiliarse en París, onde se lle concedeu asilo político despois de seis anos. Regresou a Tunes en 2008 e volveu obter a liberdade de circulación.
Metro de Barcelona
Actualidade
Desde 2019 a rede ten 198 estacións e 166 quilómetros de extensión. É unha rede con certas peculiaridades xa que aínda que a liña 1 ten o ancho de vía de 1.674 mm (antigo ancho ibérico) no resto das liñas o ancho é de 1.435 mm (ancho internacional). Do total de estacións, 30 teñen correspondencias, o que supón 14 conexións entre liñas, 9 enlazan con Rodalies Renfe, 4 con FGC e 1 co Funicular de Montjuïc. A distancia media entre estacións é de 650 m. Practicamente a totalidade das liñas discorren baixo terra, excepto pequenos tramos en superficie das liñas 1, a 5 e a 11.
Sihem Badi
Función ministerial
Candidata do CPR nas eleccións do 23 de outubro de 2011, foi nomeada Ministra de Asuntos da Muller no goberno de Hamadi Jebali e logo reelixida no goberno de Ali Laarayedh.
Tralo auxe do matrimonio Nikah urfi entre os estudantes universitarios, declarouse a favor do matrimonio consuetudinario antes de retractarse unha semana despois.
Unha moción de censura presentada contra Sihem Badi e sometida a votación na sesión plenaria da Asemblea Constituínte o 16 de abril de 2013 non obtivo a maioría absoluta, o que lle permitiu seguir sendo ministra.
Metro de Barcelona
Actualidade
Conta con 12 liñas xestionadas por dous operadores diferentes (TMB e FGC) e con tarifas integradas (excepto o billete sinxelo) dentro do sistema creado pola Autoridade do Transporte Metropolitano (ATM) que inclúe tamén autobuses urbanos e interurbanos, tranvía e trens de proximidades dentro da área metropolitana de Barcelona.
Sihem Badi
Función ministerial
En 2017, Sihem Badi opúxose á reforma da Lei 52 de Tunes (sobre a despenalización do consumo de cánnabis), durante o programa Face à face, emitido en France 24.
Metro de Barcelona
Liñas
As liñas do metro de Barcelona están xestionadas por dous operadores diferentes:
Sihem Badi
Vida privada
Sihem Badi é solteira e nai de tres fillas.
Metro de Barcelona
Material rodante
miniatura|Estación de Torre Baró - Vallbona, na liña 11 miniatura|Estación de Gavarra (L5)
Sihem Badi
Vida privada
O seu irmán Azed Badi foi membro da Asemblea Constituínte de 2011. Segundo Mosaïque FM, o seu irmán Nizar foi arrestado o 21 de setembro de 2012 en relación con casos de estafa e cheques.
Metro de Barcelona
Material rodante
20px: Actualmente funcionan os trens da serie 4000 e da nova serie 6000, que teñen como curiosidade principal o ancho de vía polo que circulan (ancho ibérico de 1.674 mm), sendo por iso un dos metros máis espazosos do mundo. O resto de liñas funcionan con ancho internacional (1.435 mm). Actualmente están entrando os trens da serie 4000 reformados (4000R). 20px: Actualmente só circulan os trens da serie 9000, despois do traspaso dos 2100 á L4. Unha das razóns de porque se substituíu toda a frota con trens da serie 9000 é porque nun futuro, a liña 2 compartirá tramo da futura liña 9. Os trens da serie 9000, á parte de seren máis modernos, teñen a capacidade de seren conducidos automaticamente, tal e como serán conducidos os trens da futura liña dobre 9/10.
20px: Por esta liña circulan os trens das series 2000, 3000 e 5000, e tamén se están a incorporar os 3000R (3000 reformados), como na liña 1.
20px: Pola liña 4 circulan as series 2100 e 9000; tras o transvasamento de todo os 2100 da liña 2 e a retirada o verán de 2008 dos últimos 1100.
20px: Circulan trens da serie 111, aínda que ás veces circulan trens da serie 112.
20px: Circulan trens da serie 111. As 112 non poden acceder ao ramal por problemas de gálibo.
20px: Normalmente circulan trens da serie 213 de FGC, aínda que ás veces circulan algúns 211.
20px 20px: Circulan trens da serie 9000.
Próximas inauguracións
miniatura|Esquema das L9, L10 e tramo común coa L2
A rede de metro en 2014
1 Data aproximada
Estacións
As estacións de metro de FGC e TMB presentan unha decoración diferente e tamén os carteis e sinalización das dúas compañías son distintas.
miniatura|centre|800px|Cartel de TMB na estación Universitat
Estacións pechadas e non inauguradas
O Metro de Barcelona conta con varias estacións que deixaron de prestar servizo ou que nunca chegaron a ser inauguradas.
Estacións pechadas
O primeiro grupo fórmano as estacións que estiveron en servizo pero foron canceladas ou modificadas:
Estacións transformadas
Outras estacións non foron pechadas senón que se transformaron para dar lugar ás actuais:
Estacións non inauguradas
O terceiro grupo é o das estacións que nunca foron inauguradas:
240px|miniatura|dereita|Estación de Universitat (L1)
Sisalde, Labrada, Abadín
Sisalde é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes en 2015 (1 home e 1 muller) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2011 (1 home e 1 muller).
Figueirido, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
Figueirido é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
A Pereiriña, Cee
É unha parroquia predominantemente agrícola e forestal. Está atravesada pola ruta seguida polos peregrinos que tras facer o camiño de Santiago se achegan a Fisterra.
No alto de San Pedro consérvase unha pequena capela, cunha fonte preto dela.
Historia
Coa reforma parroquial da diocese de Santiago de 1867, A Pereiriña anexou a parroquia de Codesos, formada polo lugar homónimo e mais o de Vilanova.
Fat Wreck Chords
Fat Wreck Chords é un selo discográfico independente baseado en San Francisco, California centrado no punk rock. Foi creado por Fat Mike (vocalista e baixista da banda de punk rock NOFX) e a súa muller Erin en 1990.
O selo ten editado material de bandas coma NOFX, Descendents, Me First and the Gimme Gimmes, Propagandhi, Rise Against, Lagwagon, Strung Out, No Use for a Name, Less Than Jake, Against Me! ou Anti-Flag.
Toba, Cee
Patrimonio
Na parroquia atópase a praia de Estorde, con Bandeira Azul. A igrexa parroquial é románica, do século XII, con planta de cruz latina. Preto dela hai un conxunto de sete muíños de auga restaurados en parte nos últimos anos.
Saku
Saku (佐久市, さくし, Saku-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro-leste da rexión de Chūbu e ó leste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 423,99 km², a poboación de 99.868 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 236 h/km².
O concello de Saku limita cos concellos de Karuizawa, Miyota, Komoro, Tōmi, Tateshina, Chino, Sakuho (que son da prefectura de Nagano); Shimonita e Nanmoku (que son da prefectura de Gunma).
Insuficiencia respiratoria
Concepto
A insuficiencia respiratoria aguda é a incapacidade do sistema respiratorio de cumprir a súa función básica, que é o intercambio gasoso de oxíxeno e dióxido de carbono entre o ar ambiental e o sangue circulante, culminando na falla do metabolismo celular do organismo.
En termos médicos, a insuficiencia respiratoria defínese coma a presenza dunha hipoxemia arterial (PaO2 menor a 60 mmHg) en reposo, a nivel do mar e respirando ar ambiental. Este criterio pode acompañarse de hipercapnia (PaCO2 maior de 45 mmHg). Para fins prácticos, pode entenderse que unha saturación de oxíxeno entre 90 e 95  equivalen a unha PaO2 de 60 e 80 mmHg.
Okaya
Okaya (岡谷市, おかやし, Okaya-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situada na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 85,14 km² e a poboación de 53.271 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 626 h/km².
O concello de Okaya limita cos concellos de Shiojiri, de Tatsuno, de Suwa, de Simosuwa e de Matsumoto.
Shiojiri
Shiojiri (塩尻市, しおじりし, Shiojiri-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nagano. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e da prefectura, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 290,13 km² e a poboación de 67.768 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 234 hab./km².
O concello de Shiojiri limita cos concellos de Asahi, de Kiso (aldea), de Kiso (vila), de Ina, de Minamiminowa, de Tasuno, de Okaya e de Matsumoto.
Arou, Camelle, Camariñas
Arou é un lugar da parroquia de Camelle no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Tiña 433 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 197 homes e 236 mulleres.
Shiojiri
Historia
A cidade de Shiojiri foi fundada pola fusión do concello de vila de Shiojiri e catro concellos de aldea en 1 de abril de 1959.
A Lomba, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
A Lomba é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Borrelia
miniatura|dereita|[[Borrelia burgdorferi.]] Borrelia é un xénero de bacterias da clase espiroqueta de forma espiralada, gramnegativa, que crece en medios sintéticos e enriquecidos. É un microorganismo microaerófilo. Ten endotoxinas como factor principal de virulencia. Causa enfermidades zoonóticas en humanos transmitidas principalmente polas carrachas e piollos, dependendo da especie. Existen 37 especies coñecidas das Borrelia.
Dedución
A dedución ou razoamento dedutivo foi descrito por primeira vez por filósofos da Antiga Grecia, en especial Aristóteles.
Opostamente ao razoamento indutivo no cal se formulan leis a partir de feitos observados, o razoamento dedutivo infire eses mesmos feitos baseándose na lei xeral.
En lóxica, a dedución é unha modalidade de razoamento no cal a verdade das premisas non converte en verdadeira a conclusión, senón que a conclusión dun razoamento dedutivo só é probable. Así pois, nun razoamento dedutivo poden afirmarse as premisas e, asemade, negar a conclusión sen contradicirse.
Un exemplo:
Deba
O topónimo Deba pode referirse a:
Daytona 500
thumbnail|360px|[[Matt Kenseth, Greg Biffle e Dale Earnhardt, Jr. lideran a Daytona 500 do ano 2012.]] As 500 Millas de Daytona ou Daytona 500 é a carreira de automóbiles máis importante da NASCAR e unha das máis importantes dos Estados Unidos xunto ao Gran Premio dos Estados Unidos, as 500 millas de Indianápolis e as 12 horas de Sebring. Esta carreira está considerada unha das 5 grandes do mundo do automobilismo. A carreira lévase disputando ininterronmpidamente a mediados de febreiro dende o ano 1959 no óvalo do Daytona International Speedway.
Os pilotos con máis títulos da Daytona 500 son Richard Petty con 7 vitorias e Cale Yarborough con 4 triunfos. Outros corredores con tres títulos da competición son: Bobby Allison, Dale Jarett e Jeff Gordon.
Formato de clasificación
A quenda de clasificación da Daytona 500 só detrmina quuenes son os dous primeiros pilotos na saída. É a primeira que se disputa. O resto de corredores teñen que participar nunha de dúas carreiras clasificatorias (Duelos Budweiser).
Os clasificados en posicións impares na primeira fase de clasificación corren o primeiro Duelo Budweiser e os que se clasificaron en posicións impares, corren o segundo duelo. Despois de se realizar os duelos, os pilotos colócanse na posición que lles toque dependendo do tempo que fixeron. Os do primeiro duelo sempre se poñen no lado interno do óvalo mentres que os do segundo se colocan pola zona externa do trazado.
Dende o 2005, os Duelos Budweiser teñen unha duración de 150 millas (240 quilómetros). Os pilotos ben situados no campionato do ano anterior teñen asegurada unha posición na carreira aínda que na clasificación queden en posicións moi atrasadas.
Gañadores
Richard Petty con 7 vitorias e Cale Yarborough con 4 triunfos son os pilotos máis laureados desta carreira ao longo da súa historia.
‡ - O récord de velocidade da Daytona 500 é 285´823 km/h establecido por Buddy Baker en 1980.
Rarities and B-Sides
The Smashing Pumpkins discography
Milk (filme)
Sinopse
Milk, un gai carismático e alegre, múdase de Nova York a San Francisco en 1972, onde pensara abrir unha tenda de fotografía no Castro, onde os gais non eran de todo ben recibidos. Mais Milk resiste, e en pouco tempo o barrio do Castro tórnase referencia na loita polos dereitos dos homosexuais.
A loita de Milk transformouno en líder político, comandando campañas federais, recibindo incluso apoios conservadores, como o do entón aspirante a presidencia Ronald Reagan.
Produción
miniatura|180px|dereita|Castro Street, retratada no filme. En 1991, Oliver Stone cavilou producir, mais non dirixir, un filme sobre a vida de Milk; chegou a escribir un guión para a película, que se chamaría The Mayor of Castro Street ("O alcalde da Rúa Castro"), baseado no libro homónimo de Randy Shilts. Porén, en xullo de 1992, o director Gus Van Sant foi quen acabou acertando coa Warner Bros. para dirixir a biografía de Harvey Milk co actor Robin Williams no papel principal. En abril de 1993, Van Sant desfixo o acordo co estudio, alegando diferenzas de creatividade. Outros actores pensados para o papel de Milk na época foron Richard Gere, Daniel Day-Lewis e James Woods. En abril de 2007, Gus foi solicitado para dirixir o filme baseado no guión de Dustin Lance Black, sendo que, ao mesmo tempo, o director Bryan Singer estaba finalmente desenvolvendo The Mayor of Castro Street. En setembro do mesmo ano, Sean Penn foi convocado para o papel de Harvey Milk e Matt Damon para o papel de Dan White. Damon retirouse cedo do proxecto debido a incompatibilidade de axenda. En novembro, a Focus Features deu continuidade coa produción de Van Sant, mentres que o proxecto de Singer enfrontaba conflitos cos guionistas. En decembro, os actores Josh Brolin, Emile Hirsch, Alison Pill e James Franco entraron oficialmente no elenco de Gus e Milk comezou a ser filmado en San Francisco en xaneiro de 2008.
Galardóns
=== Premios Óscar ===
O Porto, Irixoa, Muras
O Porto é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Deva
Deva pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Darren Hayes
1993–1994: Red Edge
En 1993 tralo anuncio que Daniel Jones colocara, Darren entra a forma parte da banda five-piece "Red Edge", a banda que tiña Daniel cos seus irmáns e algúns amigos. En xuño de 1994 Darren cánsase de cantar cancións doutros grupos e xunto a Daniel deciden deixar Red Edge pra seguir unha carreira xuntos nun no grupo
2002 – Presente: Carreira en solitario
Dende 2002 Darren desenvolve unha carreira en solitario.
Discografía
{| width="100%" style="font-size:100%;"
Río Santry
O río Santry (en irlandés Abhainn Sheantraibh) é un pequeno río que transcorre pola beira norte da cidade de Dublín. Nace a uns oitenta metros de altitude na zona rural de Harristown and Dubber, administrada polo Condado de Dublín. O río atravesa a vila de Santry, da que toma o seu nome, ata que finalmente desemboca na baía de Dublín, no mar de Irlanda.
Tezán, Labrada, Abadín
Tezán é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes en 2015 (8 homes e 9 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres).
A Malladoira, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
A Malladoira é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
José Cadalso
José de Cadalso y Vázquez de Andrade, nado en Cádiz o 8 de outubro de 1741 e finado en Xibraltar o 26 de febreiro de 1782, foi un coronel do exército español, escritor, poeta, dramaturgo e ensaísta, un dos autores canónicos da literatura española da Ilustración. Empregou o pseudónimo literario de Dalmiro.
Traxectoria
A vida de José Cadalso pode seguirse por referencias e testemuños dos seus contemporáneos e a través da visión que deixou del mesmo en Memoria de los acontecimientos más particulares de mi vida o su correspondencia (1773–1780).
José Cadalso naceu en Cádiz, mais a súa familia procedía por liña paterna do señorío de Biscaia. A súa nai faleceu a consecuencia do parto e o pai, ausente por negocios en América tardou case trece anos en coñecer o seu fillo, ao regreso das Indias. Encargouse da súa educación un tío, xesuíta, o pai Mateo Vázquez. El foi quen lle enviou a estudar primeiro a Francia e despois a Inglaterra, seguindo os pasos do seu pai, que tras visitalo en París se instalara en Londres.
Viaxou tamén por Italia e Alemaña, ampliando o seu coñecemento de linguas vivas, ademais do latín. Tras oito anos en París, e tras pasar polos Países Baixos, regresou a España. O choque coa atrasada e rancia sociedade española quedou reflectido posteriormente en Cartas marruecas.
Ingresou entón por orde do seu pai aos dezaseis anos no Seminario de Nobres de Madrid, segundo conta "con todo o desenfreo dun francés e toda a aspereza dun inglés", xa que o seu pai quería corrixir nel os costumes e a relixión e preparalo para un emprego burocrático que detestaba. Para evitalo, finxiu sentir inclinación por ser xesuíta, sabendo que o seu pai odiaba a Compañía de Xesús, e sacouno de alí. Intentou persuadilo entón de que o que lle gustaba era a carreira militar, o que tampouco compracía o seu pai. Valeuse destes estrataxemas para que o seu pai o devolvese a Europa, e entre os dezaoito e os vinte anos viviu de novo en París e en Londres, ata que soubo do passamento do seu pai en Copenhaguen (1761).
Tivo entón que regresar a España para amañar os papeis da súa herdanza, seica de forma tan apresurada que anos despois se atopou sen ningún patrimonio familiar. Alistouse no rexemento de cabalaría de Borbón en 1762, participando na campaña de Portugal, onde tivo un violento duelo a espada co seu antigo compañeiro de borracheiras Fernando Velaz de Medrano Bracamonte, marqués de Tabuérniga. Estando en Madrid en marzo de 1766, seguiu con interese o motín de Esquilache, salvando coa súa intervención a vida do conde de O’Reilly. Na súa autobiografía escribiu:
Ese mesmo ano obtivo o hábito de cabaleiro da Orde de Santiago. Por outra banda, trabara amizade cun compañeiro militar tamén escritor do seu rexemento de cabalería, o coronel Manuel María de Aguirre, de similares ideas ilustradas.
Trasladado o seu rexemento a Madrid, Cadalso namorouse da filla do conselleiro Felipe de Codallos, con quen estivo a piques de casar. Entrou despois na cámara da Marquesa de Escalona, María Cayetana Fernández de Miranda Villacís, sendo por un tempo o seu pretendente e entrando contacto co poderoso Conde de Aranda, presidente do Consello de Castella. A el fíxolle chegar o manuscrito dunha novela hoxe perdida, de presunto carácter utópico segundo indica o seu título, Observaciones de un oficial holandés en el recién descubierto reino de Feliztá.
Para grande escándalo da nobreza (e en especial das damas), circulou por Madrid un libelo titulado Calendario manual y guía de forasteros en Chipre (1768), parodia da Guía común de forasteros, onde se satirizaban os costumes amorosos típicos da sociedade do século XVIII. Cadalso comentou que o público "fixo o honor de atribuírmo, dicindo que era moi chistoso". Como consecuencia diso tivo que saír desterrado de Madrid a Zaragoza, onde permaneceu ata 1770. Alí comezou a dedicarse con intensidade á poesía.
Partido Galeguista de Pontevedra
O Partido Galeguista de Pontevedra foi un partido galego constituído o 1 de xuño de 1931 na cidade de Pontevedra.
José Cadalso
Traxectoria
Pasados os seis meses do desterro, regresou a Madrid, onde entre 1770 e 1772 viviu unha apaixonada relación amorosa coa actriz María Ignacia Ibáñez, que deu lugar a unha lenda de sabor romántico coa morte dela por febres tifoides con vinte e cinco anos o 22 de abril de 1771. Cadalso, desesperado ante a súpeta morte, intentou desenterrala para darlle un último adeus (episodio que narrou en Noches lúgubres). Tamén lle dedicou poemas en que a actriz aparece aludida co nome de Filis.
Partido Galeguista de Pontevedra
Historia e características
miniatura|Circular de [[1931 do Partido Galeguista de Pontevedra en favor do Estatuto de Galiza, asinada por Basanta (presidente) e Bóveda (secretario xeral). ]] Asistiron á súa xuntanza fundacional Castelao, Antonio Iglesias Vilarelle, Alexandre Bóveda, Pedro Basanta, Enrique Iglesias Rodríguez, Xaime Alfonsín Castrelos, Xavier e Francisco Gastañaduy Ozores, Eduardo Alexandro Ferrín, Jacobo Barral Otero, Xosé C. González, Sergio Sánchez Puga, Carlos García Cabezas, Luís Pintos Fonseca, Xosé Lino Sánchez, Xosé María Álvarez Gallego, Xosé Martínez Tíscar e Xoán Vidal Martínez.
José Cadalso
Traxectoria
Sufriu unha fonda depresión que intentaron distraer os seus amigos e coñecidos nos salóns e círculos literarios madrileños, sobre todo a activa tertulia da Fonda de San Sebastián, da que eran asiduos os seus amigos Nicolás Fernández de Moratín e Tomás de Iriarte. Pouco despois trasladouse a Salamanca onde axiña converteu a súa depresión en materia poética, dramática e mesmo filosófica. Na cidade, durante a súa breve estadía (1773–1774), converteuse no centro dun círculo de admiradores e amigos, entre eles frei Diego González, Juan Pablo Forner, León de Arroyal e dous poetas novos, o salmantino José Iglesias de la Casa e o estremeño Juan Meléndez Valdés, estudante na Universidade de Salamanca. A influencia que exerceu Cadalso sobre todos eles foi enorme.
Mauritania
Historia
Os restos de material lítico mostran o poboamento de Mauritania durante o Paleolítico Inferior. Fican tamén algúns restos de pinturas rupestres, aínda que pobres en comparación cos do Tassili, e que corresponden aos pobos gandeiros do Neolítico. A partir do terceiro milenio, o desecamento do Sáhara forza as poboacións a emigrar cara ao sur, para a conca do río Senegal e máis ao sur aínda. O baleiro é paulatinamente cuberto por poboacións bérberes vindas desde o norte, sobre todo desde os últimos séculos do primeiro milenio antes do cambio de Era, mercé a introdución desde oriente do camelo.
Nos primeiros séculos da era cristiá, porén, o dominio sobre o territorio corresponde ao reino de Ghana, de poboación negra. Este dominio dos ghaneses mantense até o século X, controlando o comercio de ouro, sal e escravos cara o norte do Magreb. No século XI, poboación bérberes, con centro en Tarsina, emprenden unha revolución relixioso-militar, que levará ao dominio do Sudán occidental, e a creación da seita islámica dos almorábides, que se expandirá logo para o norte magrebí e até o Al-Andalus. En 1143 este estado afúndese ante a aparición dunha nova seita: os almohades, que continúan o dominio bérber. A partir da segunda metade do século XIII, os hassaniya, árabes, impoñen o seu dominio, creando o sistema de estamentos, que sen grandes variación perdurou até as portas do século XXI. O estrato superior monopolizando as xefaturas, os xeques, corresponde aos tales hassaniya; no estrato intermedio colócanse os zenagga, bérberes vasalos dos anteriores; no estrato inferior están os escravos negros. O sistema económico segue a ser o dos séculos anteriores: comercio de escravos, ouro - estes enviados ao norte polas rutas transaharianas - e sal.
Desde a segunda metade do século XV, os contactos cos europeos aumentan desde que os portugueses fundan factorías na costa. Agora boa parte do comercio de escravos desvíase para eses enclaves litorais.
A partir do final da era napoleónica, os franceses emprenden a penetración no río Senegal, no sur do Mauritania. En 1912 o país fica baixo o seu protectorado, e desde 1920 é formalmente unha colonia dentro da África Occidental Francesa, que é dirixida desde a cidade de Saint Louis, Senegal. Logo dunha fase de autonomía a fins da década de 1950, o 28 de novembro de 1960, Mauritania logra a súa total independencia, organizándose como unha República Islámica.
Xeografía
Mauritania ten fronteiras con Alxeria, o Sáhara Occidental (controlado por Marrocos desde o Tratado de Madrid), Malí e máis o Senegal. Trazadas polos colonizadores franceses, explícanse así a dereitura das liñas.
O clima é extremadamente árido, o que explica a débil densidade de poboación.
Economía
miniatura|Descrición gráfica dos 28 principais produtos de exportación do país.
Mauritania posúe certas cantidades de reservas de petróleo e de gas localizadas nas súas augas territoriais. Ademais conta con áreas de ouro e de diamantes. Cóntase con tales reservas para tentar relanzar economicamente o país.
Outra importante actividade é a pesqueira, ligada á explotación dun mar territorial mauritano, que nesta altura está considerado como o máis produtivo do mundo. O centro pesqueiro está na cidade de Nuadhibu (ou Nouadhibou en escrita á francesa), situada no litoral norte do país.
Demografía
Consonte estimacións do ano 2007, a poboación mauritana alcanzaba os 3 270 065 de habitantes, mentres a esperanza de vida era tan só de 53,12 anos (estimacións de 2006). Desde un punto de vista étnico, a poboación estaba composta de árabes nun 30% (o termo árabe refírese na súa maior parte a descendentes de bérberes), e un 30% de negros; mentres que eran cualificados como individuos de orixe mixta (árabe-negro) un 40%. O contraste de persoas é unha característica salientable da poboación de Mauritania: baste lembrar que a escravitude foi legalmente abolida aínda en 1981, mais segundo datos de SOS Esclaves en 2007 había 600.000 escravos no país. Recentes leis castigan a pose de escravos.
Un 99,84% dos habitantes profesa a relixión islámica, na súa maior parte baixo a confesión sunnita.