cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katharine Ross
Carreira profesional
Ese mesmo ano, comezou a protagonizar filmes de éxito. Despois apareceu nos populares O graduado, de 1967, interpretando a Elaine Robinson, e Butch Cassidy and the Sundance Kid, de 1969, encarnando a Etta Place. En 1967, participou na cerimonia de entrega dos premios Óscar para entregar o premio á mellor fotografía a Burnett Guffey, polo seu traballo no filme Bonnie e Clyde. Ademais, nesta edición dos premios, Ross era candidata ao Óscar á mellor actriz secundaria, premio que finalmente gañou Estelle Parsons. Tamén recibiu o Globo de Ouro á nova estrela do ano.
Na décaa de 1970, Ross tivo un papel protagonista en The Stepford Wives (1975), co que gañou un premio Saturn á mellor actriz e conseguiu o seu segundo Globo de Ouro polo seu traballo no drama Voyage of the Damned (1976). Outros papeis durante este período inclúen The Swarm (1978), The Legacy (1978) e The Final Countdown (1980). Ross apareceu en vairos telefilmes na década de 1980, como Murder in Texas (1981) e The Shadow Riders (1982), e tamén participou na serie televisiva The Colbys entre 1985 e 1987.
Ross pasou a maior parte da década de 1990 semirretirada, aínda que retornou cun papel no filme de culto de Richard Kelly Donnie Darko (2001). En 2016, prestou a súa voz para a serie animada American Dad! e en 2017 protagonizou a comedia dramática The Hero, xunto ao seu esposo, o actor Sam Elliott.
Vida persoal
Ross casou en cinco ocasións. O seu primeiro matrimonio foi co actor Joel Fabiani, de 1960 a 1962. Despois estivo casada con John Marion, de 1964 a 1967. En 1969, casou co director de fotografía Conrad Hall, mais separáronse en 1973. Tamén estivo casada con Gaetano "Tom" Lisi, de 1975 a 1979.
Finalmente, en maio de 1984, contraeu matrimonio co actor Sam Elliott, e catro meses despois naceu a súa única filla, Cleo Rose Elliott.
Pennsylvania State University
A Universidade Estatal de Pensilvania, en inglés Pennsylvania State University ou Penn State, PSU ) é unha das universidades públicas máis antigas dos Estados Unidos. En 2019 a Penn State foi a maior universidade presencial dos Estados Unidos en canto ao número de estudantes con 91.427 estudantes. O campus principal está considerado un dos máis fermosos dos Estados Unidos. En total, a universidade ten 24 campus repartidos por Pensilvania; tamén ofrece cursos en liña no chamado “World Campus”.
A universidade é unha das mellores universidades estatais dos Estados Unidos, das chamadas Public Ivy, e é membro da Asociación de Universidades Americanas, unha rede de universidades norteamericanas líderes en investigación intensiva que existe desde 1900.
Historia
A universidade foi fundada como un colexio da Sociedade Agrícola do Estado de Pensilvania en 1855.
En 1882, engadíronse cursos de enxeñería aos cursos de agricultura, o que converteu a PSU nunha das dez maiores facultades de enxeñería dos Estados Unidos. En 1936, máis de 5.000 estudantes estaban matriculados, e o presidente Ralph Hetzel estableceu campus adicionais en Pensilvania para ofrecer oportunidades de estudo a aqueles que non podían abandonar a súa rexión natal. Baixo a presidencia de Milton Eisenhower, irmán do entón presidente estadounidense Dwight D. Eisenhower, desde 1953, a universidade recibiu o seu nome actual e continuou crecendo; En 1970, matriculáronse máis de 40.000 estudantes. En 1987 o Pennsylvania College of Technology de Williamsport pasou a formar parte da PSU, e en 1997 a Dickinson School of Law tamén se integrou.
Facultades
miniatura| Campus con Old Main, construído en [[1863]] A PSU está dividida en 13 colexios e catro escolas, ademais doutras institucións centrais.
Localizacións
miniatura| A Casa da Universidade, construída en 1864 As áreas do campus da PSU están repartidas por Pensilvania:
Alumnado
En 2011 había 86.205 alumnos. Estaban matriculados nos 24 campus da PSU, incluíndo 45.000 no campus principal e na sede administrativa, University Park, 33.000 nos campus da Commonwealth, 6.000 no PA College of Tech, 629 na Dickinson School of Law e 787 no Hershey Medical Center.
Deportes
Os equipos deportivos de PSU son os Nittany Lions. A facultade é membro da Big Ten Conference.
Herbario Nacional dos Países Baixos
O Herbario Nacional dos Países Baixos, HNPB (en neerladés Nationaal Herbarium Nederland, NHN) é un herbario fundado en 1999, e que consta e tres seccións ou ramas localizadas en Leiden, Utrecht e Wageningen.
Cada rama do HNPB, ademais das follas do propio herbario, tamén dispón dunha biblioteca que inclúe bibliografía botánica e micolóxica desde o século XVI até a actualiade. Durante os últimos 10 anos os datos recompilados recolléronse nunha base de datos que hoxe en día comprende máis de 820 000 entradas. Esta base de datos é unha poderosa ferramenta de investigación que se pode utilizar para moitas finalidades, por exemplo, para avaliacións sobre a biodiversidade. A base de datos, que inclúe tamén imaxes dixitais de todo tipo das súas coleccións, pode consulrase en liña a través da Brahms Database da Universidade de Oxford, e pronto estará dispoñíbel tamén a través do GBIF.
O herbario tamén contén plantas cultivadas, tanto alimenticias coma ornamentais. As tres ramas teñen tamén unha extensa colección de zumes e mostras de madeira.
O NHPB coordina varios proxectos de flora. A "Flora de Malesia" e a "Flora das Güainas" teñen o seu asento en Leiden, mentres que a "Flora de Benin" e a "Flore de Gabón" están coordinadas desde Wageningen.
Sección en Leiden
miniatura|250px||miniatura|250px|Cereais secos e outros produtos, na sección de Leiden (foto de 2007).
A sección de Leiden, depedente da Universidade de Leiden, tamén coñecida como Rijksherbarium, foi fundada en Bruxelas en 1829, xusto antes do estalido da Revolución belga de 1830, con Carl Ludwig Blume (1796-1862) como director. Ao estalar da guerra, Philipp Franz von Siebold evacuou persoalmente as coleccións do herbario. Leiden foi elixida como a súa nova localización. Que un grande como Von Siebold, que aínda é o hoxe o holandés máis famoso no Xapón, estivera implicado neste herbario xa di moito sobre a súa importancia. Despois dun auxe no século XIX perdeu o seu lugar destacado na ciencia neerlandesa. Un punto de inflexión foi o nomeamento de Herman Johannes Lam, en 1933, que o puxo de novo no mapa, ao igual que o seu sucesor Cornelis van Steenis, de xeito que despois da segunda guerra mundial converteuse no maior herbario neerlandés con catro millóns de follas de herbario.
Sección de Utrecht
As coleccións conservadas na Universiade de Utrecht, iniciadas en 1816, comprenden máis de 800 000 espécimes, principalmente da América tropical (rexión neotropical).
O herbario de Utrecht foi pechado e en 2009 as súas coleccións foron trasladadas ao de Leiden, onde está dirixida polo Centro de Biodiversidade Natural. Está previsto que este centro e o Museo de Historia Natural dos Países Baixos dirixan o Herbario Nacional dos Países Baixos.
Sección de Wageningen
A maioría das coleccións da sección da Universidade de Wageningen, iniciadas en 1896, conteñen ao redor de 800 000 espécimes procedentes da África tropical (África central e occidental.
Moeda dun centavo de dólar Indian Head
O centavo de dólar Indian Head (en galego: "cabeza india") é unha moeda dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1859 e 1909. Foi deseñada por James Barton Longacre, gravador xefe da Ceca de Filadelfia.
De 1793 a 1857, o centavo fora unha moeda de cobre do tamaño aproximado do medio dólar. A descuberta de ouro en California provocou unha gran inflación dos prezos e, á medida que o ouro se facía máis abundante, o prezo do cobre subía. A fabricación de centavos e medios centavos supuña unha das poucas fontes de beneficio da Casa da Moeda e, cara a 1850, empezou a procurar alternativas para o incrementar. En 1857, a Casa da Moeda reduciu o tamaño do centavo e cambiou a súa composición a cuproníquel (un 12 % de níquel e un 88 % de cobre), emitindo un novo deseño, coñecido como centavo Flying Eagle, ao que axiña se lle procurou un substituto, dados os problemas que ocasionaba a súa cuñaxe.
Estes novos centavos foron acaparados durante o caos económico da guerra civil estadounidense, cando o níquel escaseaba. Ao ver que circulaban fichas de bronce emitidas de xeito privado, os responsables da Casa da Moeda induciron o Congreso a aprobar a Lei da Moeda de 1864, que autorizaba un centavo máis delgado de aliaxe de bronce.
Na posguerra, o centavo Indian Head fíxose moi popular e cuñouse en grandes cantidades a maioría dos anos. Unha excepción foi 1877, cando a mala situación económica e a escasa demanda de centavos deron lugar a unha das datas máis raras da serie. Coa chegada das máquinas expendedoras que funcionaban con moedas a finais do século XIX e principios do XX, producíronse aínda máis centavos, ata alcanzar os 100 millóns por primeira vez en 1907. En 1909, o centavo Indian Head foi substituído por un novo modelo, o centavo Lincoln, deseñado por Victor D. Brenner.
Antecedentes
O centavo grande, con diámetro de entre 27 e 29 milímetros, cuñárase desde 1793 ata 1857. Pretendíase que aquela moeda contivese arredor dun centavo de cobre, xa que a xente esperaba que as moedas tivesen un valor intrínseco próximo ao seu valor nominal. No entanto, por mor da cláusula constitucional que establecía que só o ouro e a prata eran de curso legal, o Goberno non aceptaba centavos de cobre para o pagamento de impostos e outras taxas. A principios da década de 1850, as flutuacións do prezo do cobre levaron a Casa da Moeda dos Estados Unidos a procurar alternativas, entre elas a redución do tamaño do centavo e a experimentación con composicións distintas ao cobre puro. O resultado foi o centavo Flying Eagle, do mesmo diámetro que o posterior centavo Lincoln —que circula aínda no século XXI—, pero algo máis groso e pesado, composto por un 88 % de cobre e un 12 % de níquel. O Flying Eagle cuñouse en cantidades limitadas a modo de proba en 1856, e logo xa para a circulación, en 1857 e 1858. miniatura|281x281px|O [[Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle|centavo Flying Eagle, antecesor do Indian Head, presentaba problemas de produción, o que motivou a súa substitución. ]] O centavo Flying Eagle emitírase en substitución das gastadas moedas de prata coloniais españolas que ata daquela circularan amplamente nos Estados Unidos, e tamén como recambio dos antigos centavos grandes de cobre puro que estaban en circulación. Mais en 1858, as autoridades da Casa da Moeda consideraron que a produción resultaba problemática, xa que os puntos máis sobresalientes de ambas as faces da moeda —a cabeza da aguia e a coroa— se opuñan entre si, e era difícil conseguir que o deseño resaltase completamente coa resistente aliaxe de cobre e níquel. O gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, que deseñara o centavo Flying Eagle, recibiu daquela a encarga de desenvolver deseños alternativos. Elaborou un que amosaba unha aguia máis delgada, que non se oporía tanto á coroa do reverso, mais, aínda que iso tería solucionado o problema de produción, o deseño non gustou. Así as cousas, o director da Casa da Moeda, James Ross Snowden, suxeriu unha cabeza de Cristovo Colón como deseño do anverso, mais Longacre pensou que o público non aprobaría unha figura histórica nunha moeda estadounidense.
Inicio
miniatura|163x163px|[[Anverso dunha peza colonial española de Carlos III de 1776 de dous reais ("dous bits"). Ceca de Potosí. ]] En 1858, a Casa da Moeda probou novos deseños para o centavo. Cuñáronse entre 60 e 100 xogos de doce moedas de proba, entre elas o anverso estándar do daquela vixente Flying Eagle, outro coa versión da aguia reducida, outro co deseño da cabeza india da Liberdade... e tamén catro propostas diferentes de coroas vexetais para o reverso. O director Snowden debía elixir o deseño que se comezaría a cuñar en 1859 a partir desas probas, e algúns dos xogos tamén se venderon a coleccionistas.
Robert Morris (artista)
Robert Morris nado o 9 de febreiro de 1931 en Kansas City, Missouri e finado o 28 de novembro de 2018, foi un escultor americano, escritor e artista conceptual.
Biografía e obra
Foi un dos maiores teóricos do Minimalismo xunto con Donald Judd. Fixo traballos importantes no desenvolvemento da arte das perfomances, o minimalismo, o Land art, o movemento do Process Art e da arte das instalacións.
En 2013, como parte de October Files, MIT Press publicou un volume sobre Morris, examinando o seu traballo e influencia, editado por Julia Bryan-Wilson.
Moeda dun centavo de dólar Indian Head
Inicio
Coñécese que as probas co deseño da cabeza india debían estar preparadas no mes de abril, xa que o 12 dese mes, un tal Mr. Howard escribiu a Snowden dicíndolle que sabía "que na Casa da Moeda se cuñou unha nova proba para o centavo cunha cabeza parecida á da peza de cinco dólares e no reverso un escudo na parte superior da coroa de oliveira e carballo", e solicitaba adquirir un exemplar. Outros numismáticos tamén buscaban as súas pezas: R. Coulton Davis, un farmacéutico de Filadelfia vinculado á Casa da Moeda, escribiu tamén a Snowden en xuño para o informar dun artigo favorable nun xornal de Boston, e Augustus B. Sage escribía igualmente ao director da Casa da Moeda o mesmo mes, para lle solicitar un exemplar para el e outro para a American Numismatic Society, que se acababa de fundar.
Segundo o investigador numismático Walter Breen, o máis probable é que Snowden elixise a combinación da cabeza india e a coroa de loureiro porque tiña o relevo máis baixo de todas as opcións, e podía esperarse que non ofrecese problemas para a cuñaxe, como sucedía co modelo anterior.
Robert Morris (artista)
Biografía e obra
Morris estudou na Universidade de Kansas, Instituto de Arte do Kansas City, Reed Universidade e en Universidade de Cazador. Morris morreu en 2018 en Kingston, Nova York por pneumonía, aos 87 anos.
Fixo unha obra para a illa das Esculturas de Pontevedra.
Moeda dun centavo de dólar Indian Head
Deseño
miniatura|[[James B. Longacre, creador do deseño do centavo Indian HEad. |290x290px]] Longacre defendeu o seu deseño da cabeza india nunha carta de 21 de agosto de 1858 a Snowden: Segundo unha lenda numismática, os trazos faciais da deusa Liberdade no anverso do centavo Indian Head baseáronse nos de Sarah, a filla de Longacre; cóntase que un día estaba ela nas instalacións da ceca cando probou o toucado dun dos nativos americanos que estaban de visita, e o seu pai aproveitou para a debuxar. Porén, Sarah Longacre tiña 30 anos e casara en 1858, e non tiña 12 anos, como reza a lenda, e o propio Longacre declarou que o rostro estaba baseado na estatua "Afrodita en crequenas", que daquela se expuña no Museo de Filadelfia, prestada polo Vaticano. Longacre debuxaba adoito a súa filla maior, e hai semellanzas entre as representacións de Sarah e as diversas representacións da Liberdade nas súas moedas da década de 1850. Ao parecer, estas historias existían na época, xa que Snowden, escribíndolle ao secretario do Tesouro Howell Cobb en novembro de 1858, negou que a moeda estivese baseada "en ningún trazo humano da familia Longacre". Lee F. McKenzie, no seu artigo de 1991 sobre Longacre, sinala que calquera artista pode estar influído por moitas cousas, pero cualifica a historia de "esencialmente falsa". miniatura|300x300px|Esbozo de [[James B. Longacre|Longacre para o centavo Indian Head. ]] miniatura|300x300px|Esbozo de Longacre para o centavo cun deseño alternativo non adoptado. Independentemente de quen posara para Longacre, os trazos faciais do indio son esencialmente caucásicos, o que significa que unha muller caucásica leva o toucado dun home nativo americano. En 1854, Longacre deseñara a moeda de tres dólares cunha muller de trazos similares —tamén presumiblemente baseada na escultura do museo— pero cun toucado máis extravagante, e adaptou ese mesmo deseño para o dólar de ouro. Os funcionarios eran conscientes desta licenza artística no momento da emisión; Snowden, na súa carta de novembro de 1858 a Cobb, caracteriza así as dúas moedas anteriores: "os artistas da Casa da Moeda evidentemente non se decataron da absurda incongruencia de colocar este atributo tan masculino do valente guerreiro na cabeza dunha muller". Longacre non sería o derradeiro en xustapor os trazos dunha muller branca cun toucado indio reservado aos homes, xa que Augustus Saint-Gaudens, para a moeda de 10 dólares Indian Head (1907), realizou un deseño similar. Emisións posteriores representan indios máis exactos, como as moedas de ouro con cabeza india de Bela Lyon Pratt (1908), a moeda de 5 centavos Buffalo (1913), de James Earle Fraser, que traballou a partir de modelos nativos americanos, e o medio dólar conmemorativo do Oregon Trail (1926), deseñado por James Earle Fraser e a súa esposa Laura Gardin Fraser.
O historiador da arte Cornelius Vermeule tiña sentimentos encontrados acerca do centavo Indian Head: "Longacre enriqueceu a mitoloxía da moeda estadounidense dun xeito agradable, aínda que sen pretensións. Tendo en conta os seus deseños do medio dólar de 1859, podería telo feito peor". Noutra comparación, Vermeule suxería que:
Redeseño e excedentes (1859-1861)
miniatura|144x144px|[[Anverso do exemplar de proba do centavo Indian Head, cuñado en 1858. ]] miniatura|140x140px|[[Reverso (moedas)|Reverso da mesma cuñaxe en proba. ]] A produción do centavo Indian Head para a súa posta en circulación comezou a principios de 1859. Tal como se emitiron finalmente, as pezas difiren nalgúns detalles da proba cuñada en 1858 cun deseño similar, xa que Longacre afinou algúns detalles. A moeda de proba tiña as follas de loureiro da coroa do reverso en grupos de cinco follas, en tanto que o centavo ordinario de 1859 as ten en grupos de seis. Coñécense tamén espécimes de probas datados en 1858 co reverso adoptado —con ramos de seis follas—; o máis probable é que se cuñasen realmente en 1859, e son extremadamente raros.
Anteriormente emitíranse xa decenas de millóns de centavos Flying Eagle a cambio dos antigos cobres de gran tamaño e da pequeña prata española. A prata española seguía a chegar á Casa da Moeda a principios de 1859 e, por instancias de Snowden, o 3 de marzo dese ano o Congreso prorrogou outros dous anos o troco destas moedas estranxeiras, de curso legal nos Estados Unidos ata 1857. Neil Carothers, na súa obra sobre a moeda de baixos valores faciais, tachou esta decisión de innecesaria, xa que, sen a moeda de curso legal, a prata española restante se tería eliminado mediante a venda aos bancos polo seu metal. Quen levou as moedas antigas á Casa da Moeda recibiu centavos por elas, ao principio do modelo Flying Eagle e logo do Indian Head. No ano seguinte á renovación, emitíronse uns corenta millóns de centavos Indian Head, o que significa que desde 1857 entraran en circulación case cen millóns de centavos de cuproníquel. Como a moeda non circulaba no Sur e no Oeste debido aos prexuízos contra o diñeiro de metais básicos, chegaron a afogar o comercio. Ninguén estaba obrigado a aceptalos; ningunha lei lles daba curso legal. Por instancias de Snowden, o Congreso puxo fin ao troco en xuño de 1860. Así e todo, como admitiu Snowden no seu informe anual dese ano, había demasiados centavos en circulación. En outubro de 1860, The Bankers' Magazine and Statistical Register informou de que había dez millóns de centavos no comercio de Nova York por riba do necesario, e se alguén desexaba facer un pedido por xunto, podíanse comprar mesmo con desconto.
Escaseza e nova aliaxe (1862-1864)
O excedente de centavos en circulación viuse aliviado polo caos económico xerado pola guerra civil estadounidense, que comezou en 1861. A finais dese ano, os bancos deixaron de pagar en ouro, que a partir de entón tivo unha prima sobre o papel moeda. A partir do ano seguinte, o Goberno federal emitiu billetes greenbacks en grandes cantidades. A prata desapareceu do comercio en xuño de 1862, ao subir o prezo dese metal, deixando o centavo como a única moeda federal que non desaparecera por completo do comercio, por mor do acaparamento. Daquela, o exceso de centavos xa diminuíra, xa que os comerciantes os almacenaran en grandes cantidades. Nese período de emerxencia xurdiron outros medios para facilitar o cambio de valores pequenos, desde selos postais a fichas e pseudomoedas emitidas de xeito privado, pero a demanda pública era para o centavo —a Ceca de Filadelfia cuñou cantidades récord e reservou parte da produción para ser transmitida a outras cidades—. No entanto, en xullo de 1862, o centavo, en cantidade, só podía comprarse cunha prima do 4 % en papel moeda nas principais cidades do Leste. As pezas de cuproníquel recibiron o alcume de "nickels" ou "nicks". A presentación de moedas como pagamento non levaba consigo a obriga de devolver o cambio nelas. Deste xeito, cunha pequena cantidade de "nicks", un comprador podía facer as súas compras co cambio exacto, sen ter que recorrer aos talóns de crédito dos comerciantes, que outros poderían non aceptar polo valor indicado.
En 1863, The Bankers' Magazine informaba de que o sobreprezo dos centavos en Filadelfia aumentara ata o 20 %. A partir de entón, o sobreprezo diminuíu ao se producir unha avalancha de fichas metálicas emitidas polos comerciantes, que foron amplamente aceptadas. Outras emisións de guerra, como o papel moeda de valores pequenos coñecido como "moeda fraccionaria", diminuíron a demanda do centavo ao ocupar o lugar da moeda de prata que faltaba. Circulaban pequenas cantidades de centavos, aínda que moitos seguían atesourándose.
Os funcionarios do Goberno viron que o público aceptaba doadamente as fichas dos comerciantes. Moitas destas fichas eran de bronce e, dado o seu éxito, cando en 1863 se intentou restablecer a circulación de moedas federais, considerouse a posibilidade de retomar o uso de moedas de bronce, que non terían o valor intrínseco equivalente ao valor facial. No seu informe anual presentado o 1 de outubro de 1863, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, James Pollock, sinalou que "en tanto que a xente espera un valor completo nas súas moedas de ouro e de prata, só queren o diñeiro inferior [metal común] por conveniencia á hora de facer pagamentos exactos". Observou que as fichas privadas dun centavo contiñan ás veces unicamente unha quinta parte dun centavo en metal, e aínda así circularan con éxito. Propuxo entón que o centavo de cuproníquel se substituíse por unha moeda de bronce do mesmo tamaño. Pollock tamén quería eliminar o níquel como metal de cuñaxe, xa que as súas aliaxes duras destruían os cuños e a maquinaria. O 8 de decembro, Pollock escribiu ao secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, para lle propor a creación dunha moeda de bronce dun centavo e outra de dous centavos. miniatura|Detalle dun centavo datado en [[1864.]]O 2 de marzo de 1864, Pollock escribiu con urxencia a Chase para o informar de que a Casa da Moeda estaba a quedar sen níquel e de que a demanda de centavos estaba no seu punto máis alto. Tamén informou o secretario de que a Comisión de Ensaios dos Estados Unidos recomendara o uso do bronce francés (95 % de cobre e o resto de estaño e cinc) como metal de cuñaxe para o centavo, así como a creación dunha moeda de dous centavos. Tres días máis tarde, Chase enviou a carta de decembro de Pollock e o proxecto de lei para as pezas de bronce dun e dous centavos ao senador de Maine William P. Fessenden, presidente do Comité de Finanzas do Senado. Fessenden non tomou medida inmediata ningunha, e o 16 de marzo Pollock escribiu de novo a Chase, para lle lembrar que a Casa da Moeda estaba a piques de quedar sen níquel, gran parte do cal era importado. Chase remitiu a súa carta a Fessenden. Finalmente, o 22 de marzo, o senador de Nova Hampshire Daniel Clark presentou un proxecto de lei; as cartas de Pollock foron lidas e ao parecer influíron no proceso, xa que o Senado aprobou o proxecto sen debate.
A subministración nacional de níquel producíase naquel momento a partir dunha mina sita ene Gap, Pensilvania, propiedade do industrial Joseph Wharton. O 19 de marzo, Pollock escribiu a Chase e comunicoulle que xa non tiñan máis níquel, nin o había dispoñible no estranxeiro; "xa que logo, estamos limitados á subministración doméstica; dos traballos do Sr. Wharton". Oposto á eliminación do níquel do centavo, Wharton publicou un panfleto en abril de 1864 no que propuña a cuñaxe de pezas de un, dous, tres, cinco e dez centavos dunha aliaxe dunha parte de níquel e tres de cobre, duplicando a porcentaxe de níquel utilizada no centavo. Malia os esforzos de Wharton, o 20 de abril un comité da Cámara de Representantes apoiou o proxecto de lei. Opúxose Thaddeus Stevens, de Pensilvania, que representaba a zona mineira da que Wharton extraía o seu níquel. Wharton gastara 200.000 dólares en desenvolver a súa mina e a maquinaria para refinar o mineral, relatou Stevens, e era inxusto privalo do principal uso do seu metal. "Debemos destruír toda esta propiedade porque cuñando con outro metal o Goberno pode aforrar máis diñeiro?". Ademais, argumentou que a aliaxe de cobre e níquel para o centavo fora aprobada polo Congreso, e o novo metal, que denominou como "latón", amosaría óxido. O congresista de Iowa John A. Kasson, presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, rebateuno afirmando que a aliaxe de bronce non se parecía ao latón, e que non podía apoiar a proposición de que o Goberno estaba obrigado a comprar a un provedor polo feito de que gastara diñeiro en previsión de futuras vendas.
O proxecto de lei foi aprobado pola Cámara de Representantes e o presidente Abraham Lincoln asinou a nova Lei da Moeda de 1864 o 22 de abril. Esta lei atribuíalle por vez primeira curso legal pleno ás moedas de metal común: tanto os centavos como as moedas de dous centavos serían aceptables en cantidades de ata dez centavos. No entanto, o Goberno non as trocaría en grandes cantidades. A lei tamén ilegalizou as fichas privadas dun e dous centavos, e máis tarde ese mesmo ano o Congreso aboliu todas esas emisións. A lei non permitía o rescate dos antigos centavos de cuproníquel; fora redactada por Pollock, que esperaba que os ingresos por señoreaxe da emisión das novas moedas axudasen a financiar as operacións da Casa da Moeda, e non quería que se reducisen pola retirada das antigas pezas.
Pola súa banda, Wharton e os seus intereses co níquel tranquilizáronse coa aprobación doutro proxecto de lei polo que se creaba unha moeda de tres centavos en 1865 e outra de cinco centavos en 1866, ambas da aliaxe proposta por el. Malia isto, Wharton, en defensa dos seus intereses, fixo repetidos intentos de devolver o níquel ao centavo, fracasando cada vez, tanto como parte das deliberacións sobre o que se converteu na Lei de Moeda de 1873, como a principios da década de 1880.
Derradeiros anos (1865-1909)
miniatura|281x281px|Exemplar do raro centavo Indian Head de [[1877. ]] Nos anos de posguerra, a gran produción de centavos Indian Head reduciuse, xa que cesou o acaparamento e parte da produción foi ocupada por outras moedas de metais básicos. Así e todo, as diversas emisións de moedas pequenas, que naquel momento non eran trocadas polo Goberno, causaron outro exceso no comercio, que non rompeu completamente ata que a Lei do 3 de marzo de 1871 permitiu o troco de centavos e outras moedas menores en lotes de 20 dólares ou máis. Consonte esta nova lei, trocáronse máis de trinta millóns de centavos de cuproníquel, tanto do tipo Indian Head como de Flying Eagle, que a Casa da Moeda fundiu para a súa nova cuñaxe. Tamén volveron ao Goberno cincuenta e cinco millóns de centavos de bronce; a partir de 1874, a Casa da Moeda volveu a emitilos en resposta ás peticións comerciais de centavos, o que reduciu a demanda de novas moedas.
A caída do prezo da prata fixo que as moedas dese metal, atesouradas durante unha década ou máis, volvesen ao comercio, o que tamén diminuíu a demanda. Entre 1866 e 1878, a produción só superou ocasionalmente os dez millóns de exemplares; a moeda de 1877, cunha cuñaxe para a circulación de 852.500 pezas, é unha data rara dentro da serie. Despois de 1881, houbo poucos trocos de centavos de bronce, debido á gran demanda da moeda deste valor facial, aínda que os centavos de cuproníquel seguiron trocándose e fundíndose.
Coa cancelación da cuñaxe das moedas de dous centavos e de tres centavos de prata en 1873, o centavo e a moeda de cuproníquel de tres centavos foron os únicos superviventes das moedas con valor inferior a cinco centavos. A moeda de cuproníquel de tres centavos non gozaba de moita popularidade por ter un valor facial pouco común e pola súa similitude en tamaño coa moeda de dez centavos. A tarifa postal de tres centavos fora unha das razóns que dera orixe á moeda de tres centavos na década de 1850, mais a principios da década de 1880, o Servizo Postal reduciu a tarifa básica para as cartas a dous centavos, co que se incrementou a demanda de centavos e se reduciu a das moedas de tres centavos, que acabaron por ser abolidas en 1890. Na maioría dos anos da década de 1880, houbo, pois, grandes tiraxes de centavos Indian Head. A excepción foi a mediados da década de 1880, cando os malos tempos económicos provocaron unha menor demanda de moedas de valores pequenos.
Non se cuñaron centavos nin moedas de cinco centavos despois de febreiro de 1885 e ata case finais de 1886. A produción de cuños sen data nos que se podía engadir posteriormente o ano de emisión continuou, e durante a paréntese na produción de moedas, o gravador xefe Charles E. Barber aproveitou para modificar o deseño, eliminando os contornos claros entre as letras do anverso e no resto do deseño, e introducindo outros lixeiros axustes. Isto deu lugar a dúas variantes para o centavo Indian Head de 1886: o tipo I, no que a pluma máis baixa do anverso apunta entre o I e o C de AMERICA; e o tipo II, no que apunta entre o C e o A final. Snow estima que 14 millóns da tirada de 17.654.290 foron do tipo I, do mesmo xeito que a maioría dos 4.290 exemplares emitidos con acabamento proof —fondo espello e relevo mate— para coleccionistas.
O pánico de 1893 provocou novamente un descenso na produción de centavos, xa que as moedas acumuladas en mans privadas se gastaron, o que deu lugar a un excedente. Á parte diso, os derradeiros anos da serie antes da súa finalización en 1909 estiveron marcados por grandes tiraxes, con 1907 superando a marca dos cen millóns. Unha economía saneada na maioría dos anos impulsou a demanda, igual que a crecente popularidade das máquinas expendedoras que funcionaban con moedas, algunhas das cales podían atoparse nos salóns recreativos.
A principios do século XX, o centavo era aceptado en todo o país, pero por lei a súa produción estaba limitada á Ceca de Filadelfia. Os responsables do Tesouro solicitaron a eliminación desta restrición, así como un aumento da asignación anual para a compra de metais básicos para a produción do centavo e da moeda de cinco centavos —a cantidade gastada ficaba invariable desde 1873, aínda que a demanda de centavos aumentara enormemente—. Pola Lei do 24 de abril de 1906, a Casa da Moeda recibiu permiso para cuñar moedas de metal común en calquera ceca, e a asignación cuadruplicouse ata os 200.000 dólares. A partir deste cambio normativo, en 1908 e en 1909 cuñáronse unhas pequenas tiraxes de centavos Indian Head na Ceca de San Francisco. O centavo de 1909 cuñado en San Francisco, cunha tiraxe de 309.000 exemplares, é o máis escaso da serie, e obxecto de especial interese no coleccionismo.
Substitución
Saint-Gaudens pensou inicialmente en retomar un deseño de aguia en voo para o centavo, mais, por petición de Roosevelt, destinou este motivo á moeda de ouro de 20 dólares, ao decatarse de que, segundo a lei de 1873, non podía aparecer unha aguia na moeda dun centavo. O escritor e amigo seu Witter Bynner lembrou que en xaneiro de 1907 Saint-Gaudens estaba gravemente enfermo de cancro e era levado ao seu estudio durante dez minutos ao día para criticar o traballo dos seus axudantes nos proxectos en curso, incluído o do centavo. Saint-Gaudens morreu o 3 de agosto de 1907, sen ter presentado un deseño alternativo para o centavo.
Completado o redeseño das catro moedas de ouro en 1908, Roosevelt centrou a súa atención no centavo. O centenario do nacemento do asasinado presidente Abraham Lincoln celebraríase en febreiro de 1909, e xa se estaban a producir grandes cantidades de recordos por iniciativa privada. Moitos cidadáns escribiran ao Departamento do Tesouro para propor unha moeda dedicada a Lincoln, e Roosevelt estaba interesado en homenaxear o seu compañeiro republicano. Isto supuña unha ruptura coa tradición numismática estadounidense anterior, xa que antes do centavo de Lincoln, ningunha moeda estadounidense de circulación regular tivera como protagonista unha persoa real. miniatura|280x280px|O [[Moeda dun centavo de dólar Lincoln|centavo Lincoln substituíu o Indian Heaad en 1909. ]] A finais de 1908, Roosevelt tomou contacto co escultor Victor David Brenner, que estaba a deseñar unha medalla para a Comisión da Canle de Panamá. No se sabe con certeza como Brenner foi seleccionado para deseñar a moeda, pero en xaneiro de 1909, o daquela director da Casa da Moeda, Frank A. Leach, contratouno para deseñar o que pasou a coñecerse como centavo Lincoln, que entrou en circulación meses máis tarde, nese mesmo 1909, pondo fin á serie do centavo Indian Head.
Coleccionismo
Os centavos Indian Head foron desde sempre populares entre os coleccionistas de moedas, mesmo durante o medio século en que se produciron; desde entón, co crecemento da afección polo coleccionismo numismático, o interese non fixo máis que aumentar. A introdución na década de 1930 de álbums para moedas a prezos accesibles para albergar esta serie e animar os coleccionistas a procurar un xogo completo produciuse nun momento en que a versión de bronce do centavo Indian Head aínda era común na moeda miúda que a poboación estadounidense achaba nos seus petos. No entanto, o estudo da serie de centavos Indian Head non se desenvolveu amplamente ata a década de 1960; o escritor numismático Tom DeLorey, na súa introdución ao libro de Snow, atribúe isto aos prexuízos entre os numismáticos que creceron co centavo Indian Head, que o consideraban unha peza de circulación común. DeLorey sinala que a edición de 1960 de A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, enumeraba só catro datas para as que había variantes, unha das cales, a sobredata 1869/68 estaba en erro, xa que o díxito final estaba en realidade sobre outro 9. A edición de 2018 dese mesmo traballo enumera variantes para 12 datas.
Do mesmo xeito que ocorre na maioría das moedas estadounidenses, a emisión de 1873 pódese atopar en dúas variedades, dependendo da aparencia do díxito final da data: o "3 pechado" procede das primeiras cuñaxes dese ano, pero despois de que o cuñador xefe A. Loudon Snowden se queixara de que o "3" se parecía demasiado a un "8", o gravador xefe William Barber modificou o seu traballo para crear o "3 aberto". Por outra parte, algunhas pezas de 1875 teñen un punto que aparece sobre a letra N da palabra ONE no reverso. É probable que esta fose unha marca secreta, engadida para atrapar a un ladrón dentro da Casa da Moeda de Filadelfia.
O centavo Indian Head cuñouse en grandes cantidades e a maioría das datas seguen a ser accesibles no mercado do coleccionismo: Yeoman atribúe a todas as datas de 1900 a 1908 de Filadelfia un prezo de 2 dólares nun estado de conservación mínimo para seren coleccionables, que, loxicamente, aumenta progresivamente conforme o estado de conservación mellore. O récord desta serie osténtao un exemplar con acabamento especial proof do 1864 coa versión con "L", do que se calcula que se cuñaron uns 20, vendido en 2012 por 161.000 dólares.
Tiraxes e ceca
miniatura|160x160px|Situación da marca de ceca "S" nun centavo [[Cuñaxe|cuñado en San Francisco en 1908.]] Na seguinte táboa reflíctense as tiraxes anuais da moeda dun centavo de dólar Indian Head en cada unha das dúas casas de moeda onde se produciu, entre 1859 e 1909:
A marca de ceca de San Francisco está non exergo do reverso, debaixo do lazo que une as dúas partes da coroa vexetal.
Universidade Philipps de Marburgo
A Universidade Philipps de Marburgo é a universidade protestante máis antiga do mundo, e foi fundada en Marburgo polo amigo de Martín Lutero Filipe de Hesse na época da Reforma.
Afiliación
A Universidade Philipps é unha das máis de sesenta universidades de todo o mundo que son membros do Grupo Compostela
Campos de estudo principais
As principais áreas de investigación son a medicina, a nanociencia, a ciencia dos materiais e os estudos do Próximo Oriente.
José Sobreira Fernández
José Sobreira Fernández, foi un mestre, xornalista e político galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, obtendo o grao de mestre elemental en 1913. Foi nomeado mestre interino de Vilachán (Tomiño) en outubro dese ano. Pasou despois como interino polas escolas de Oia, Albeos (Crecente), Pías (O Rosal), Santa Cristina da Ramallosa e Renza (Vilagarcía de Arousa). En febreiro de 1923 foi nomeado mestre en propiedade da escola de Papucín (Frades), foi trasladao en novembro a Pereiras (Mos), e destinado a Sanín (Ribadavia) en 1928. Participou no mitin republicano de Razamonde (Cenlle) en maio de 1931. Colaborou en El Pueblo, Noticiero del Avia, El Pueblo Gallego e El Noticiero Gallego.
Foi mestre en Mourentán (Arbo) dende 1933. Participou nos actos do Primeiro de Maio en Cerdedo en 1934, e en Arbo en 1936. Foi concelleiro de Arbo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido durante tres meses de emprego e soldo pola Comandancia Militar de Ourense. No proceso de depuración foi sancionado coa separación do servizo e baixa no escalafón o 11 de maio de 1940. Abríronlle expediente de responsabilidade civil en 1942. Rehabilitado, foi mestre en Cereixo dende 1943, despois de Folgoso, dende onde intentou permutar en 1948 co mestre de Gargantada (Sama de Langreo) Francisco Iglesias Jorge, denengándolla a Dirección Xeral de Ensino Primario por ter nota desfavorable no expediente de depuración; logo en Fornelos de Montes, e dende 1952 na Canda (Piñor).
Thomas Akers
Thomas Dale Akers, nado en Saint Louis, Missouri, o 20 de maio de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-61, STS-41, STS-49 e STS-79.
Traxectoria
Akers graduouse en ciencias pola Universidade de Missouri-Rolla en 1973 e é máster en matemática aplicada pola mesma universidade en 1975.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1987, participando nas misións STS-61, STS-41, STS-49 e STS-79 e pasando un total de 33,95 días no espazo. Akers, militar, retirouse da NASA en agosto de 1997 para regresar á Forza Aérea dos Estados Unidos como comandante.
Mosteiro de Vilanova de Ozcos
miniatura|Fachada do mosteiro O mosteiro de Santa María de Vilanova de Ozcos é unha antiga abadía, beneditina primeiro e logo cisterciense, situada en Vilanova de Ozcos, na Terra Eo-Navia de Asturias.
Fundación
O mosteiro fundárono en 1137 monxes beneditinos, por iniciativa do rei galego Afonso VII. Ao primeiro as súas prácticas foron de tendencia eremítica, pero rapidamente, o mosteiro estruturouse e deuse unha regra, para se situar na liña beneditina do mosteiro de Carracedo, entón denominado San Salvador de Carracedo.
Mudanza da regra
En 1203, os monxes de Carracedo optaron por se incorporaren á orde do Císter, que respectaba máis estritamente a norma beneditina, e era moi popular na época e así pasou a se denominar Santa María de Carracedo; os monxes de Vilanova de Ozcos seguiron o movemento, que o papa Inocencio III aprobara por unha bula.
O mosteiro románico desenvolveuse rapidamente, enriqueceuse e recibiu moitos agasallos e privilexios. Paralelamente, co paso do tempo, a norma foise flexibilizando e tolerábanse incumprimentos na aplicación da regra monástica, o que provocou tensións coa abadía nai de Carracedo. Estas fallas de conduta aumentaron ao longo do século XV ata 1511. O mosteiro estaba materialmente empobrecido, pero a partir de entón recobrou parte do prestixio espiritual perdido. Nos séculos XVI e XVII reconstruíuse pouco a pouco e durante a Guerra da Independencia española, cando xa estaba en decadencia, utilizouse como hospital.
Peche
A desamortización de Mendizábal expulsou os monxes e pechou a abadía en 1835. Os edificios do convento quedaron co tempo en ruínas, mentres que a igrexa abacial, transformada en igrexa parroquial, permaneceu ata hoxe.
Cartulario
O cartulario do mosteiro preserva 616 pergameos da Idade Media: 32 do século XII, 261 do século XIII, 224 do século XIV e 99 do século XV. . O texto dos pergameos está en latín nos máis antigos e a partir de mediados do século XIII aparece o galego que foi o único romance que se empregou ata que a mediados do XIV comezaron a aparecer textos en castelán, cada volta con maior profusión e que acabou por desprazar totalmente ao galego.
Protección
A abadía está catalogada en España como ben de interese cultural dende o 3 de outubro de 1991.
Coloración estrutural
miniatura|250px|As brillantes cores iridescentes das plumas da cola do [[pavón créanse por coloración estrutural, como xa indicaron por primeira vez Isaac Newton e Robert Hooke.]] A coloración estrutural, observada en animais e nunhas poucas plantas, é a produción de cor por superficies estruturadas microscopicamente suficientemente finas como para interferir coa luz visible en vez de por medio de pigmentos, aínda que algunhas coloracións estruturais se producen en combinación con pigmentos. Por exemplo, as plumas da cola do pavón están pigmentadas de marrón, pero a súa estrutura microscópica fai que tamén reflictan o azul, o turquesa e a luz verde, e a miúdo son iridescentes.
A coloración estrutural describírona por primeira vez os científicos ingleses Robert Hooke e Isaac Newton, e o principio no que se basea, a interferencia de ondas, explicouna Thomas Young un século máis tarde. Young describiu a iridescencia como resultado da interferencia entre as reflexións de dúas ou máis superficies ou películas delgadas, combinada coa refracción ao entrar e saír a luz en ditas películas. Despois, a xeometría determina que con certos ángulos, a luz reflectida de ambas as superficies interfira construtivamente, mentres que con outros ángulos, a luz interfira destrutivamente. Por tanto, as diferentes cores aparecen con diferentes ángulos.
Na coloración animal, como a das plumas de moitas aves e as escamas das ás das bolboretas, a interferencia créase por un conxunto de mecanismos fotónicos, como as redes de difracción, espellos selectivos, cristais fotónicos, fibras de cristal, matrices de nanocanles e proteínas que poden variar a súa configuración. Algúns cortes de carne tamén mostran coloración estrutural debido á exposición da disposición periódica das fibras musculares. Moitos destes mecanismos fotónicos corresponden a estruturas elaboradas visibles con microscopia electrónica. Unhas poucas especies de plantas tamén se aproveitan da coloración estrutural; nelas estruturas do interior das células producen brillantes cores. A coloración azul máis brillante coñecida en calquera tecido vivo atópase nas bagas "de mármore" da planta Pollia condensata, na que unha estrutura espiral de fibrilas de celulosa produce a dispersión da luz da lei de Bragg. O brillante resplandor dos Ranunculus prodúcese por reflexión en película delgada na epiderme combinada cunha pigmentación amarela e unha forte dispersión difusa creada por unha capa de células de amidón que está inmediatamente debaixo.
A coloración estrutural ten un gran potencial para aplicacións industriais, comerciais e militares, como superficies biomiméticas que poderían proporcionar brillantes cores, camuflaxe adaptativa, interruptores ópticos eficientes e cristais de baixa reflectancia.
Historia
miniatura|O libro [[Micrographia de Robert Hooke de 1665 contén as primeiras observacións sobre cores estruturais.]]
No seu libro de 1665 Micrographia, Robert Hooke describiu as cores "fantásticas" das plumas do pavón:
"As partes das plumas desta gloriosa ave parecen, vistas co microscopio, non menos rechamantes que as plumas completas; pois, a simple vista é evidente que o raque ou cálamo de cada pluma da cola envía multitude de pólas laterais, … así que cada un deses filamentos parece no microscopio un gran corpo longo, que consta dunha multitude de partes reflectantes brillantes. … as súas partes superiores parécenme que constan dunha multitude de corpos como bañados en prata delgados, que son extremadamente delgados, e están situados moi xuntos, e por mor diso, como cunchas de madreperla, non só reflicten unha luz moi enérxica, senón que tinguen a luz da maneira máis curiosa; e por medio de [estaren en] varias posicións, con respecto da luz, reflicten agora unha cor e despois outra, e aquela máis vividamente. Agora, estas cores tan só son fantásticas, é dicir, que se orixinan inmediatamente das refaccións da luz, atopei por isto que se a auga molla estas partes coloreadas, destrúe as súas cores, as cales parecen proceder da alteración da reflexión e refracción. (Ver o orixinal aquí: )"
Isaac Newton no seu libro de 1704 Opticks describiu o mecanismo das cores adicionais que non eran o pigmento marrón das plumas da cola do pavón. Newton sinalou que
"As plumas finamente coloreadas dalgunhas aves e especialmente as das colas dos pavóns, na mesma parte da pluma, parecen de varias cores segundo as varias posicións do ollo, da mesma maneira que se atopou que as placas delgadas facían na 7ª e 19ª observacións e, por tanto, as súas cores orixínanse da finura das partes transparentes das plumas; é dicir, da delgadeza dos pelos moi finos ou capillamenta, que crecen aos lados das pólas laterais ou fibras máis grosas daquelas mesmas partes das plumas. (Ver o orixinal aquí: )"