cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FC Aarau
O FC Aarau 1902 é un club de fútbol de Aarau, Cantón de Argovia, en Suíza. Fundouse en 1902 e a tempada 2010-11 competirá na Challenge League (Segunda División de Suíza). O seu campo é o Stadion Brügglifeld, con capacidade para 9.249 espectadores.
Trafalgar Park
O Trafalgar Park é un estadio da cidade de Nelson (Nova Zelandia), inaugurado en 2008 e que ten unha capacidade para acoller a uns 20.080 seareiros.
O recinto está destinado principalmente á práctica do rugby da man do Tasman, equipo que compite na ITM Cup, e tamén á práctica do crícket. Os Crusaders do torneo Super Rugby víronse obrigados a xogar como locais neste estadio un total de 4 encontros na tempada 2011 por mor do terremoto de 6'3º na escala Richter que sufriu a cidade de Christchurch en febreiro de 2011, que causou 145 mortes e moitos danos no estadio do Crusaders.
Copa do Mundo de Rugby 2011
Este é un dos estadios que Nova Zelandia escolleu para que se disputaran nel 3 dos encontros da primeira fase da Copa do Mundo de Rugby 2011 que o país maorí organizou entre o 9 de setembro e o 23 de outubro de 2011:
Manuel Teijeiro Williman
Manuel Teijeiro Williman, nado en Ferrol cara a 1885 e finado na mesma cidade o 21 de agosto de 1936, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Tipógrafo, foi empregados dos talleres de El Correo Gallego. Funcionario municipal de Ferrol, era inspector de fielatos en 1920. Afiliado á UGT, foi nomeado vogal obreiro da Junta de Reformas Sociales de Ferrol en maio de 1919, e en setembro de 1920 foi elixido presidente da Mutualidad Obrera. Foi elixido concelleiro de Ferrol en 1920. Na Segunda República foi Secretario da Federación Comarcal de Sociedades Obreras y Agrícolas da UGT. Dirixiu o periódico ¡Alerta!. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado pola forza pública o 21 de agosto.
Valentín Viqueira Torrente
Valentín Viqueira Torrente, nado en Vilagarcía de Arousa e finado en agosto de 1934, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Vilagarcía de xullo de 1909 a xaneiro de 1910, volveu ser alcalde do 1 de xaneiro de 1914 ao 1 de abril de 1922, e novamente do 3 de marzo de 1930 ata a proclamación da Segunda República.
Cedeira, Cedeira, Cedeira
Cedeira é o núcleo urbano da parroquia de Cedeira e capital municipal do concello de Cedeira na provincia da Coruña. Segundo o IGE en 2007 tiña 4787 habitantes (2404 homes e 2383 mulleres), 66 máis ca en 2003.
A Medoña, Meis, Meis
A Medoña é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 29 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 17 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 27 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 31.
Antonio Arias Teixeiro (1772)
Antonio Arias Teixeiro, nado en Pontevedra en 1772 e finado en data descoñecida, foi un escritor e político galego.
Manu Lago
Manuel Lago García, coñecido tamén como Manu Malabaranda, nado en Vigo o 9 de xaneiro de 1976 e finado en Santiago de Compostela o 16 de decembro de 2018, foi un actor de circo e malabarista galego.
Traxectoria
Comezou a actuar como pallaso e malabarista en espectáculos na rúa en Galicia, coincidindo coa súa formación universitaria (cursou estudos de bioloxía), a finais dos anos noventa e principios do século XXI. En 2003 marchou a estudar circo ao Reino Unido, onde se licenciou en 2006 pola Universidade de Kent.
Foi un dos membros fundadores de Pistacatro, un colectivo heteroxéneo de artistas de circo, pallasos e malabaristas que se creou en Santiago de Compostela no ano 2006. A súa carreira profesional estivo vinculada ás obras e producións de Pistacatro desde ese momento.
Escudo de Kenya
O pergamiño que contén o lema nacional “Harambee” (Traballemos Xuntos) sostén o escudo
West Side Story (musical)
West Side Story é un musical norteamericano escrito por Arthur Laurents, con música de Leonard Bernstein, letras de Stephen Sondheim e coreografías de Jerome Robbins, inspirado na obra Romeo e Xulieta de William Shakespeare.
A historia sitúase nun barrio obreiro do Oeste de Nova York a mediados da década dos cincuenta, caracterizado pola diversidade de etnias que o conforman. No inicio da década de 1960 esa área sería totalmente renovada urbanisticamente para a construción do Lincoln Center, cambiando o carácter do barrio. O tema central da película xira arredor da rivalidade entre os “Sharks”, de Porto Rico, e os “Jets”, de raza branca, dúas bandas de adolescentes de distintas culturas que se desprezan entre elas. O principal protagonista é Tony, amigo dos Jets, quen namora de María, irmá do líder dos Sharks.
A atmosfera sombría, a música sofisticada, as escenas de baile e a temática social sobre a migración na época conforman un musical de gran repercusión no panorama teatral de Broadway. Algúns dos temas compostos por Bernstein foron un auténtico éxito. Entre eles destacan "Something's Coming", "Maria", "America", "Somewhere", "Tonight", "Jet Song", "I Feel Pretty", "A Boy Like That", "One Hand, One Heart", "Gee, Officer Krupke" e "Cool".
A produción orixinal de 1957 con dirección e coreografía de Jerome Robbins foi o debut de Sondheim en Broadway e representouse 732 veces. A obra recibiu seis candidaturas aos premios Tony e resultou vencedora nas categorías de coreografía e deseño de decorados. A obra tivo moita repercusión e contou con representacións en Londres e producións internacionais posteriores.
En 1961 produciuse un filme homónimo dirixido por Robert Wise e Robbins e protagonizado por Natalie Wood, Richard Beymer, Rita Moreno, George Chakiris e Russ Tamblyn. O filme recibiu once candidaturas aos Óscar e gañou dez delas, incluíndo as categorías de mellor filme, dirección e actores secundarios.
Juan Carlos Rodríguez Cebrián
Juan Carlos Rodríguez Cebrián, nado en Ourense en maio de 1954, é un empresario galego, que foi director xeral de Inditex a finais do século XX.
Traxectoria empresarial
Rodríguez Cebrián comezou a traballar en 1978 en Zara, no que posteriormente se habería converter no grupo Inditex. Grazas a unha ampliación de capital en 1992 a súa muller Dolores Ortega, sobriña de Amancio Ortega, entrou no accionariado do conglomerado de empresas téxtiles. Rodríguez Cebrián pasou a ser conselleiro executivo desde 1997.
En 2005 abandonou Inditex e posteriormente en 2006, grazas aos beneficios obtidos trala saída a bolsa da empresa téxtil, entrou no capital de Fadesa cando Manuel Jove lle vendeu a compañía a Fernando Martín.
En setembro de 2006 desfíxose de todas as súas accións en Unión Fenosa por 6,4 millóns de euros e en decembro dese mesmo ano adquiriu o 9% da empresa inmobiliaria Hábitat, que acabaría en concurso de acredores.
En 2011, coa venda do seu 20% do Grupo Modelo, abandonou o proxecto empresarial do sector sanitario que iniciara en 2004 coa adquisición da Maternidad Belén.
Tamén é dono da promotora inmobiliaria Dricar, á que o Tribunal Supremo de España deu a razón en 2015 nunha disputa co Concello da Coruña, pola superficie edificábel no antigo convento das Adoratrices, na Agra do Orzán. . Esta empresa tamén era propietaria en 2017 dos terreos da antiga fábrica de cosméticos La Toja, ao pé da ponte da Pasaxe, habitada durante décadas por familias xitanas.
En 2016 asumiu o control en solitario do recentemente creado espazo de espectáculos coruñés Sala Pelícano.
Azueiras
En 2013, ante a previsíbel saída de Augusto César Lendoiro da presidencia do Deportivo da Coruña, houbo un ruxe ruxe sobre a súa posíbel candidatura para liderar un novo consello de administración, feito que desmentiu o propio Rodríguez Cebrián, neto doutro expresidente deportivista: Jesús Cebrián.
En 2014 o candidato localista Carlos Marcos desmentiu que Rodríguez Cebrián estivera a apoiar economicamente a candidatura de Unión Coruñesa.
Vida persoal
Está casado con Dolores Ortega, empresaria e sobriña de Amancio Ortega
José María Ramil Soneira
José María Ramil Soneira, finado o 27 de abril de 2014 en Vilalba, foi un médico e arqueólogo galego que fundou e dirixiu o Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba.
Traxectoria
O doutor Ramil exerceu a medicina en Vilalba. Durante uns anos estivo vinculado ao Servizo de Radioloxía da Seguridade Social en Lugo.
Traballos en arqueoloxía
As prospeccións levadas a cabo por José Ramil Soneira nos municipios de Vilalba, Xermade e Muras representaron unha absoluta novidade no panorama da prehistoria do noroeste da península Ibérica. Definitivamente quedara aberto o camiño ao coñecemento do poboamento Galicia no plistoceno, rompendo coas vellas concepcións historiográficas grazas á súa investigación arqueolóxica sistemática aplicada á busca e estudo de depósitos ao aire libre. Este meritorio labor foi recoñecido en 1971 coa concesión, pola Real Academia Galega, do premio Federico Maciñeira. En adiante, compartiu os seus traballos cos profesores Carlos Alonso del Real e José Manuel Vázquez Varela.
Disipada a dúbida sobre a presenza do home no paleolítico superior en Galicia, os problemas vanse centrar agora nas específicas características dunha realidade conformada por depósitos ao aire libre con secuencia estratigráfica edáfica, ausencia de restos óseos e dominio de minerais do grupo do cuarzo distintos ao sílex entre as materias primas líticas utilizadas. Cuestións que haberían de ocupar aos investigadores durante un tempo. Pena Grande, Vidal I, Pena Grande de Férvedes ou Dúas Nenas son algúns deses primeiros depósitos ao aire libre con industrias ás que se recoñece a súa relación coas fases máis avanzadas do magdaleniano cantábrico ou cos complexos industriais adscritos ao aziliano nesa rexión.
Publicación póstuma
No Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba, que José Ramil fundara, presentouse o 13 de abril de 2016 o libro ''Louselas (Ribadeo, Lugo). Los inicios del poblamiento humano en la región cantábrica'', un estudo que comezara tres décadas atrás coas investigacións do médico e gran investigador, ademais de promotor do museo vilalbés, e que continuou o seu fillo, Eduardo Ramil Rego, actual director do centro, que constitúe a Monografía nª 6 das que publica o devandito Museo.
Yugra Khanty-Mansiysk
O Yugra Khanty-Mansiysk é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Khanty-Mansiysk, na rexión autónoma de Khanty–Mansi (Russia). Actualmente xoga na Kontinental Hockey League (KHL), competición á que accedeu en 2010 para substituír ao Lada Togliatti.
Historia
O club foi fundado en 2006 e dende a súa fundación xogou con equipos competitivos e tivo moito éxito. Logo da primeira tempada do club, o Yugra garantiu o estato profesional e moveuse da Vtoraya Liga á Pervaya Liga. A súa estadía no terceiro nivel tamén durou unicamente unha tempada, cando Yugra gañou o campionato na tempada 2007-08. Seguiulle outra promoción, desta vez á segunda categoría, a Vysshaya hokkeinaya liga, onde gañaron o campionato as dúas tempadas que competiron nela.
Rodrigo Romaní
Rodrigo Romaní Blanco, nado en Noia o 16 de xullo de 1957, é un músico galego, membro durante 22 anos do grupo Milladoiro, profesor de música tradicional e director da orquestra folk SonDeSeu até o 2022.
Traxectoria
Romaní formou parte do grupo Milladoiro durante 22 anos, e a partir do ano 2000 deixou o seu antigo grupo para publicar discos en solitario, nos que acostuma ter colaboracións. Publicou tres discos: Albeida (2000), Cantos Caucanos (2003) e As arpas de Breogán (2012). É profesor de arpa no Conservatorio de Música Tradicional da Escola de Artes e Oficios de Vigo.
É un multi-instrumentalista (arpista, tamén toca a guitarra, o bouzouki e a ocarina), ademais de ser vocalista. Realizou arranxos instrumentais, ademais dalgunhas letras, do dúo Sete Saias. Creou un trío musical chamado Lizgairo, xunto a Anxo Pintos e Xosé Liz.
En 2013 foi elixido para representar a SGAE no consello territorial.
Vida persoal
Irmán da poeta e xornalista Ana Romaní, vive en Albeida (Outes).
Santa Mariña, Graba, Silleda
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda na comarca de Deza. Segundo o IGE no 2016 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres) o que supón a diminución no número de habitantes con respecto a 2010 cando contaba con 39.
Patrimonio
Neste lugar atópase unha pequena capela dedicada a Santa Mariña, cuxa festividade se celebra o 18 de xullo. A Santa Mariña foi unha mártir galega do século II. Neste lugar foi onde se atopou, nos albores do século XX, unha ara na honra dos Lares Viales, protectores dos camiños, que fica a día de hoxe no Museo de Pontevedra.
Demografía
A poboación desta aldea grabense oscilou da seguinte maneira durante os anos 2000 e 2010:
Lábaro
O lábaro é un monograma empregado polas lexións romanas despois da vitoria de Constantino I o Grande na batalla da Ponte Milvio sobre Maxencio no ano 312. O monograma consiste na utilización das dúas primeiras letras da palabra Cristo en grego e sobrepostas entre si. A letra X (khi) e a P (rho), como unha abreviatura de XP(IΣTOΣ), nome de Xesucristo.
Á substitución das vellas aguias imperiais nos estandartes romanos por Constantino un día antes da batalla contra as tropas de Maxencio polo labarum déuselle unha explicación milagreira. Segundo Lactancio, que fora preceptor e titor do fillo do emperador, Crispo, e no seu libro Mortibus Persecutorum Constantino soñou o día antes da batalla cun símbolo e cunha voz que lle dicía in hoc signo, vinces ("con este signo vencerás"), e mandou preparar os escudos dos seus lexionarios e os seus estandartes co símbolo soñado.
Pero Eusebio de Cesarea, bispo que escribiu unha historia da Igrexa primitiva, dálle dúas explicacións. A primeira delas é que, moito antes da batalla, o emperador tivera unha visión na Galia, camiño de Roma e as verbas que ve nesta visión, traducidas, "con isto, triunfo". A segunda versión dos feitos dáa no seu libro A vida de Constantino, e dálle pulo á visión conxunta. O día antes da batalla, o exército encoméndase aos seus diversos deuses para lles axuden na loita. Pero mirando o ceo, Constantino e mailo seu exército ven a visión da cruz. Esa noite Constantino tivo o soño da aparición de Cristo, no que lle encomendaba usar nos escudos dos seus soldados o símbolo soñado, dicíndolle as verbas xa coñecidas de in hoc signo, vinces. Non se sabe se foi un milagre, pero o que si parece estraño é que 40.000 homes gardasen silencio sobre este feito, aínda que Eusebio dá conta de que Constantino falaba del a quen o quería escoitar.
Outras orixes do lábaro é o seu uso polas lexións romanas están no lábaro cántabro e o lauburu vasco, aínda que non teñen fontes que as apoien.
Etimoloxía e evolución
Aínda que a súa orixe é moi discutíbel, dáse por feito que a súa etimoloxía procede da verba latina laureum (loureiro), mentres que outros o ligan ao termo celta *lab(a)ro- 'elocuente' que está na orixe do galés moderno llafar (falar).
O certo é que dende aquela asociouse ao cristianismo e á súa simboloxía. Agás para a corrente restauracionista, que afirma a súa orixe pagá, pola falta do seu uso antes do século III, onde aparece nos cadaleitos cristiáns. Pero parece ser de orixe cristiá, xa que Xuliano o Apóstata o fai desaparecer dos seus estandartes, pero é de novo restaurado polos emperadores cristiáns posteriores.
A súa evolución continúa, e na época románica, engádeselle a cruz da chamada Gloria Eterna, onde están xunguidas as letras alfa e omega. É unha cruz coas letras alfa en maiúscula e omega en minúscula, que xa aparecen na Biblia, ao final do libro da Apocalipse, 22, versículo 13, onde se di "Eu son o alfa e o omega", e coñecendo o alfabeto grego, sempre se representan as maiúsculas a carón das minúsculas, e polo tanto a letra alfa é a maiúscula e a omega é a minúscula. Cristo di que el é o alfa e o omega de todas as cousas, o principio e a fin de todo, e isto pódese escribir coas letras gregas e todas as cousas están en Deus.
Na época medieval, especialmente na Alta Idade Media, ambas as cruces unifícanse e amplíanse, dando lugar ao actual crismón, onde aparece a alfa en maiúscula e a omega en minúscula. Engádeselle o S na parte baixa do brazo vertical, que representa o Espírito Santo.
José Prat
José Diosdado Prat García, nado en Albacete o 10 de agosto de 1905 e finado en Madrid o 17 de maio de 1994, foi un avogado e político español.
Comezos
Influído desde a mocidade pola formación krausista e liberal do seu pai, estudou Dereito na Universidade de Granada, onde obtivo a licenciatura en 1925 e estableceu contacto co catedrático socialista Fernando de los Ríos. Tras obter a praza de tenente auditor do Corpo Xurídico Militar, impulsou en Burgos diversas actividades culturais e colaborou na prensa local.
Guerra civil e exilio
Durante a guerra civil foi nomeado Director Xeral do Contencioso (setembro de 1936), e subsecretario da Presidencia do Goberno de Negrín. Apoiou a constitución do Consello Nacional de Defensa e, trala derrota, participou nas sesións parisienses da Deputación Permanente, onde, por riba da loita entre Negrín e Indalecio Prieto por controlar os enormes fondos expatriados polo primeiro, chamou a atención sobre as necesidades dos refuxiados españois en Francia. Durante o seu exilio, traballou na Secretaría do PSOE encargada dos refuxiados e intentou conciliar as posturas enfrontadas de Prieto e Negrín. Máis tarde trasladou a súa residencia a Colombia, onde, de 1939 a 1976, impartiu clases de Historia e Literatura na Universidade de Bogotá. Fundou a Casa de España en Colombia, e colaborou na prensa da capital.
Foi elixido senador por Madrid en 1979, 1982 e 1986, e presidente do Ateneo de Madrid. Era membro da masonería.
Officine Meccaniche
miniatura|Miani e Silvestri&C-A.Grondona Comi&C miniatura|Officine Meccaniche-Milano-Brescia già Miani e Silvestri & C-A.Grondona Comi & C miniatura|right|240px|OM Superba 665 1929 miniatura|right|240px|[[Camión OM 120]]
Officine Meccaniche ou OM foi unha mepresa italiana de fabricación de coches e camións, fundada en 1918 en Milán como Societa Anonima Officine Meccaniche. Desapareceu como tal en 1975 absorvida por Iveco, pero aínda existe como construtor de carretillas elevadoras.
Orixes
A creación da empresa foi o resultado da fusión de dúas empresas, Grondona Comi & C and Miani Silvestri & C.
a era dos automóbiles OM
Outros modelos foron o Tipo 465 (con 1.327 cc de catro cilindros) no ano 1919, Tipo 467 (1410cc) e Tipo 469 (1496cc) en 1921. En 1923 presentouse o novo modelo, o Tipo 665 'Superba' cun motor de seis cilindros de 2 litros. Este modelo tivo un grande éxito nas carreiras, logrou as cinco primeiras posicións na clase 2 litros en 1925 e 1926 en Le Mans pero o maior logro foi a vitoria na primeira carreira da Mille Miglia en 1927, onde Ferdinando Minoia e Giuseppe Morandi levaron a vitoria un OM '123' a unha velocidade media de 77´7 km/h durante 21 horas 4 minutos 48 segundos. Algúns coches foron equipados con compresores Roots.
En 1925 OM comezou a construír camións e autobuses, con licenza dos motores suízos Saurer e outros compoñentes mecánicos. Os vínculos con Saurer persistiron ao longo da vida OM.
Absorción de Fiat e os anos de posguerra
OM foi comprada polo Grupo Fiat en 1938 e ao ano seguinte cesou a produción de automóbiles de pasaxeiros, e OM converteuse nun fabricante de vehículos comerciais e trens.
O novo produto principal na posguerra da Segunda Guerra Mundial foi o Leoncino  (1950) unha camioneta no rango de 2,0 a 2,5 toneladas, que foi un éxito inmediato. Converteuse no antepasado de varias series de modelos máis pesados pero estruturalmente similares, é dicir, Tigrotto, Tigre, Lupetto, Cerbiatto e Daino, presentados entre 1957 e 1964. Tamén estaban dispoñibles versións de chasis para autobuses de varios destes modelos.
Nos anos 60 e 70 as gamas lixeiras e de peso medio de camións OM vendéronse en Suíza como Saurer-OM ou Berna-OM, en Austria como Steyr-OM, en Francia como Unic-OM, e en Alemaña como Büssing-OM.
Final de OM
En 1968 OM fusionouse definitivamente no Grupo Fiat como unha marca que pertence á división de vehículos comerciais, que tamén incluíu Fiat e Unic.
En 1975 foi absorbida (como parte do Grupo Fiat) en IVECO e a marca OM desapareceu dos mercados de camións e autobuses, aínda que aínda sobrevive como un fabricante independente de carretillas elevadoras.
Coreses
Coreses é un concello español da provincia de Zamora, en Castela e León. Atópase na comarca da Tierra del Pan, a pouco máis de 15 km de Zamora.
Historia
Coreses foi fundado na Idade Media con mozárabes procedentes de Coria, dentro dos procesos repobladores emprendidos polos reis leoneses, feito do cal procede o seu nome, que deriva do xentilicio que se daba ás xentes de Coria na época medieval.​
O 4 de novembro de 1301, Fernando IV concedeu os dereitos, servizos, tributos e arbitrios da localidade de Coreses a Juan Alfonso de Benavides en agradecemento polos servizos prestados.
Coa creación das actuais provincias en 1833, Coreses quedou integrado na de Zamora, dentro da Rexión de León, a cal, como todas as rexións españolas da época, carecía de competencias administrativas. Tras a constitución de 1978, en 1983 pasou a formar parte de Castela e León.
Imán
Un imán é un obxecto que posúe un campo magnético, dentro do cal exerce unha forza de atracción ou repulsión sobre outros imáns e sobre certos metais. O seu magnetismo explícase por causa das pequena correntes eléctricas que se dan no interior da materia, producidas debido ao movemento dos electróns nos átomos, dando cada unha orixe a un xeito de "imán microscópico". No imán, cada unha desta polaridades está aliñada coas outras, sumando as súas propiedades.
Lendas
As dúas lendas que tradicionalmente se relacionan co descubrimento dos imáns :
Ciencia
miniatura|esquerda|250 px|Liñas de forza dun campo magnético dun imán.
A pedra de imán natural é a magnetita. Debe o seu nome á rexión grega de Magnesia, en Tesalia, onde se cre que foi descuberta por primeira vez. Segundo escritos posteriores, o primeiro en describir as súas propiedades foi o prescrático Tales de Mileto. Así, segundo Aristóteles:
Platón no seu diálogo Ión di que a magnetita non só atrae aneis de ferro, tamén lles imparte un poder similar para atraer a outros aneis. Deste xeito fórmanse cadeas de aneis colgados uns dos outros. Estes eran chamados os aneis de Samotracia, illa grega onde os mineiros descubriran este fenómeno que hoxe chamamos magnetización por indución.
Pero, parece que foi Empédocles o primeiro en tratar de atopar unha explicación ao fenómeno. Para el, o ferro é "empurrado" cara ao imán porque produce emanacións e porque o imán é unha substancia porosa, de xeito que o tamaño dos poros do imán corresponde ao das emanacións do ferro, así este á arrastado tras das emanacións e atraído. Unha explicación moi semellante á dada por Lucrecio na súa obra De rerum natura.
O primeiro estudo con carácter científico da magnetita realizouno Pierre Pelerin de Malicourt (século XIII). Foi o primeiro en definir os polos magnéticos e as leis da atracción e da repulsión.
En 1600, William Gilbert, na súa obra De magnete describiu as propiedades dos imáns e foi o primeiro en considerar a Terra como un xigantesco imán para poder explicar así o funcionamento do compás.
==Terminoloxía ==
Tipos
miniatura|250 px|Magnetita. Na natureza só atopamos un tipo de imán, a magnetita, unha variedade de óxido de ferro. Nunca perde a súa capacidade magnética. Pode ser utilizada para crear imáns temporais. Presenta unha división natural en dous polos ou metades (positiva e negativa), tal que se o dividimos en varias partes, cada unha delas será ás súa vez un novo imán. Os polos de mesmo signo exercen unha forza de repulsión entre eles, os polos de distinto signo atráense. Ambos polos exercen unha forza de atracción sobre o ferro non imantado.
Os imáns manufacturados, fabricados polo ser humano, poden ser permanentes ou electroimáns. Os primeiros están feitos de materiais que, unha vez imantados, e dentro duns determinados parámetros, manteñen a súa magneticidade. Os segundos, están feitos de material non magnetizado, pero que se converte en imán polo paso dunha corrente eléctrica.
Imáns permanentes
miniatura|esquerda|Icosaedro feito con imáns de neodimio. Poden estar feitos de distintos tipos de materiais :
Electroimáns
Un electroimán é un imán artificial que consta dun núcleo de ferro puro, e rodeado por unha bobina de cable pola que pasa unha corrente eléctrica. A súa grande vantaxe reside en que permite activar e desactivar a vontade o efecto magnético. O seu inconveniente é que depende sempre dunha fonte de enerxía eléctrica para funcionar.
Usos
O imán é, en boa medida, unha tecnoloxía oculta. Está presente en case toda a tecnoloxía que usamos, pero apenas os percibimos, posto que na meirande parte dos seus usos os atopamos formando parte doutras máquinas ou dispositivos máis complexos.
Materiais con propiedades magnéticas non permanentes
O seu principal uso é o almacenamento de información, aínda que a chegada de novas tecnoloxías o está deixando obsoleto. Trátase de materiais facilmente magnetizables, orientando as súas moléculas segundo un código determinado pode almacenarse e, posteriormente, co lector axeitado, recuperarse información. Por exemplo:
Imáns permanentes
miniatura|Altofalante desmontado, a peza circular negra da base é o imán.
Electroimáns
miniatura|250 px|Grúa móbil cun electroimán. A posibilidade de poder activar ou desactivar a vontade o magnetismo dun obxecto ten amplas aplicacións:
miniatura|Proba de lanzamento dun proxectil cun canón de raíl, o lume que se observa non é debido á ignición da pólvora, senón á intensa calor xerada polo sistema de disparo.
A Medoña
Unha medorra é unha mámoa. O topónimo galego A Medoña pode referirse a:
Mino
Mino (美濃市, みのし, Mino-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado no centro da rexión de Chūbu e da rexión de Tōkai, e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 117,05 km² e a poboación de 22.665 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 194 h/km².
O concello de Mino limita cos concellos de Seki e Gujō.
A Xunqueira, Cedeira, Cedeira
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Neste lugar esta situado o Polígono Industrial A Xunqueira, sendo este o único en todo o termo municipal. As principais empresas dedicanse a transformación da madeira e tamén hai carpinterías de aluminio.
O incerto señor Don Hamlet
'O incerto señor Don Hamlet, Príncipe de Dinamarca. Peza dramática en tres xornadas, na que se presentan as súas dúbidas e morte, e se da varia noticia de outras xentes' é unha obra dramática de Álvaro Cunqueiro publicada en 1958 pola Editorial Galaxia.
Foi estreada polo Centro Dramático Galego en 1991. Sarabela Teatro representouna en 2010.
Características
É a peza dramática máis coñe­cida de Cunqueiro, a máis longa e a primeira en aparecer. Partindo da traxedia de por William Shakespeare nos arredores do ano 1600, Cunqueiro procede a unha nova lectura do personaxe e dos seus problemas. Na obra explícase o mito de Hamlet ligado ao de Edipo.
Ao presupor o previo coñecimento do referente de Shakespeare, esixe do público unha actitude activa (como sucede tamén no lector da súa narrativa). Sen mingua da profundidade simbólica, o humor e a ironía están presentes mesmo nas es­cenas máis graves.
O autor explica na introdución:
Contido
miniatura|300x300px|Escultura do autor coa catedral de [[Mondoñedo, Mondoñedo|Mondoñedo ao fondo]]
Explicación da acción
Halmar é o rei de Dinamarca, é o "Usurpador", porque seu irmán o Rei vello morreu envelenado. Gerda é a raíña, muller agora do Usurpador. Hamlet é o príncipe de Dinamarca.
Poloño é o gardaselos da coroa, os seus fillos son Ofelia e Laertes. Ofelia é a namorada de Hamlet.
Pantalone, Escaramuza, Arlequín, Doña Guglielma e Colombiña son uns cómicos italianos.
O coro ten un papel moi importante na peza.
Primeira xornada (4 escenas)
No castelo de Elsinor fala o coro e bótalle a culpa de todos os males ao vento que castiga o castelo. Tamén dialoga o coro con Halmet, acláralle que seu pai, O Rei vello, que morreu na guerra de Bohemia envelanado por seu irmán O Usurpador, en realidade non é seu pai, o seu pai é o Usurpador que xa antes tivera amores coa raíña. Laertes tamén lle conta a Hamlet que o Rei vello sabía a verdade do fillo que non era fillo, aínda así, criouno e agarimouno porque era a súa arma de vinganza no futuro. Entra tamén Ofelia, dialogan sobre o amor e Hamlet non pode apartar da súa mente a imaxe da súa nai Gerda que traicionou o rei, o seu suposto pai.
Segunda xornada (cinco escenas)
Poloño aconsella os estudantes que marchan e despídese de Laertes, que tamén parte. Despois dialoga coa raíña Gerda. Ela conta como chegou á corte de nena e os comportamentos que viu na Raíña vella. Como tivo que decidir, ela mesma comprou o veleno, dubidou a cal dos dous envelenar e preferiu que fose o máis nobre. E ramata: "a ese único testigo que chaman Hamlet hieno meter no meu colo". Chegan cantando os cómicos de Italia. Hamlet cóntalles a Ofelia, Gerda e Poloño que escribiu unha peza teatral e vai ser representada polos cómicos, eles preguntan de que vai tratar. Hamlet di:
Terceira xornada (9 escenas)
Os cómicos comezan a represenación, aínda que gustarían máis de representar a traxedia de don Gaiferos. Entra Hamlet e comeza a dirixir a representación, intervén Ofelia. Cando se representan os amores de Halmar e Gerda entran en escena eles que van comentando a acción e dando outra versións dos feitos. Insisten en que o Rei vello o sabía todo e Hamlet sería a súa vinganza. Ela confesa a decisión do veleno real. Nun momento Hamet colle a espada dun actor e atravesa a Halmar que cae morto. Gerda fala co fillo e proponlle seguir de raíña, acollerse a vellos costumes en que nai e fillo poden casar. Mais Hamlet ten que seguir coa súa vinganza e crava un puñal no seo que o criou: "Non mandache matar por se fidel? Non me mandache matar por ser fidel?".
Hamlet dispón con Poloño os funerais, pon ao pescozo un lazo e guíndase desde o alto dunha torre dicindo:E remata o coro: "... dunha cama de pecado, saen estas desgracias... Deus te salve, Hamlet!"
Eluned Morgan
Mair Eluned Morgan, Baronesa Morgan of Ely, nada en Cardiff o 16 de febreiro de 1967, é unha política laborista galesa, membro da Asemblea Nacional de Gales e Ministra do Goberno de Gales para a lingua galesa e a educación permanente.
Traxectoria
Educada no Ysgol Gyfun Gymraeg Glantaf, graduouse en Estudos Europeos na Universidade de Hull.
En 1990 traballou como stagiaire no Parlamento Europeo para o Grupo Socialista. En 1994 foi elixida deputada no Parlamento Europeo, e reelixida en 1999 e 2005.
O 19 de novembro de 2010 foi nomeada par vitalicio, escollida para a Cámara dos lords. O 27 de xaneiro de 2011 foi nomeada Baroness Morgan de Ely, pola súa vila de nacemento, Ely, en Cardiff.
En 2015 foi escollida candidata para as eleccións á Asemblea Nacional de 2016 pola lista rexional de Gales Central e Oeste. Nas eleccións do 5 de maio de 2016 foi escollida membro da Asemblea Nacional, e en novembro de 2017 foi proclamada Ministra para a linguag galesa e a educación permanente.
Estatua de Dioniso e Ampelos
miniatura|200px|Estatua de fronte.
A estatua de Dioniso e Ampelos é unha escultura de vulto redondo realizada en mármore branco moi degradado que representa ao deus grego Dioniso ebrio asistido polo sátiro Ampelos, tema mitolóxico derivado de modelos gregos. Trátase dunha peza única dentro da plástica romana galega, polo material empregado e polo seu estilo clasicista. Atopouse no castro da Muradella, en Mourazos (Verín). Datada no século III d.C., consérvase no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
Historia
Forma parte dos fondos do museo desde o 4 de abril de 1964, data do seu depósito.
Descrición
miniatura|dereita|200px|Parte traseira. A peza chegou ata os nosos días moi erosionada por causa da humidade do ambiente no que estivo soterrada.
O grupo escultórico representa dúas figuras masculinas núas. Considérase que representa unha escena onde un Dioniso ebrio é asistido polo sátiro Ampelos (a vide), tema mitolóxico derivado de modelos helenísticos e moi difundido.
A Dioniso - Baco, a figura de maior tamaño, fáltalle a cabeza e o brazo dereito desde pouco máis abaixo do ombro. O seu contorno describe un lixeiro S, transmitindo a sensación dun indolente abandono e que xunto cun suave rimo de liñas, o esbozo dos pectorais e o pequeno avultamento do órgano sexual enchen a figura de sensualidade.
Descansa o corpo sobre a perna esquerda presentando a dereita un pouco adiantada e lixeiramente flexionada, coa cadeira de acentuada curvatura. Apoia case sen forzas o seu brazo esquerdo no ombro esquerdo de Ampelos.
Ampelos, ao mesmo tempo que ergue a cabeza en actitude vixiante, cingue por detrás co seu brazo dereito a Baco apoiando a súa man aberta nas súas costas procurando manter o equilibrio do deus.
Ambas as figuras conseguen a estabilidade apoiándose nun groso tronco pegado á perna esquerda do deus e sobre o que senta en descarada pose o sátiro.
Interpretacións
Antonio García Bellido defende que se trata dunha interpretación dun modelo de bronce, en base á presenza do tronco que obriga a forzar a posición do sátiro, e inspirado nun relevo ou pintura como resultas do estudo do xeito de resolver a parte traseira do conxunto.
En base a estas hipóteses Balil sostén que non estamos en presenza dunha obra pertencente á arte culta senón ante un exemplar dalgún taller de Hispania e que chegou a Galicia como peza importada a través do intercambio comercial.
Pilotos de Fórmula 1 do Brasil
miniatura|Ayrton Senna no seu McLaren 1988 Houbo 30 pilotos de Fórmula Un do Brasil incluíndo tres campións do mundo. Ayrton Senna, gañador do título en tres ocasiones, é considerado por moitos como o mellor piloto da historia da Fórmula Un. Nelson Piquet tamén gañou o título tres veces e Emerson Fittipaldi que foi o gañador en dúas ocasións. Rubens Barrichello ten o récord de máis carreiras disputadas e acabou como subcampión en dúas tempadas.
Campións do mundo e gañadores de carreiras
miniatura|right | Piquet en Monza en 1983. O Brasil produciu tres campións do mundo, todos gañaron máis dunha vez. Emerson Fittipaldi foi o primeiro brasileiro en lograr o campionato de pilotos, gañando en e. Nelson Piquet logrou un máis, gañando o campionato tres veces na década de 1980 e converteuse no primeiro triplo campión brasileiro mundo. en 1991, aos 31 anos de idade, Ayrton Senna gañou o seu terceiro título, converténdose no máis novo no tricampión do mundo nese momento.
Seis pilotos brasileiros gañaron polo menos un Gran Premio, cun total combinado de 101 vitorias. Ayrton Senna gañou máis carreiras con 41 vitorias, mentres que Nelson Piquet gañou 23 das súas 204 carreiras. Fittipaldi, Rubens Barrichello e Felipe Massa lograron máis de dez vitorias. Carlos Pace logrou a súa única vitoria no Gran Premio do Brasil de 1975. Emerson Fittipaldi foi o primeiro brasileiro en gañar un Gran Premio de Fórmula Un, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1970 no Circuíto de Watkins Glen.
Pilotos actuais
Felipe Massa debutou en e pilotou para Ferrari, de  a. Nas súas primeiras tres tempadas co equipo terminou terceiro, cuarto e, a continuación, en segundo lugar no campionato de pilotos. Once das súas vitorias sucederon durante esas tres tempadas. Foi o piloto número dous no equipo en varias ocasións, en primeiro lugar con Michael Schumacher e logo con Fernando Alonso, tivo que ceder o liderado e deixar que os pilotos veteranos lograran as vitorias. Massa estivo moi preto de gañar a tempada, perdendo con Lewis Hamilton por un só punto. Perdeuno na última volta da última carreira da tempada, cando Hamilton logrou pasar a Timo Glock pola quinta posición e asegurou os suficientes puntos para gañar o campionato. O equipo Ferrari, sen darse conta nos últimos adiantamentos de Hamilton, celebrouno na crenza de que Massa gañara o título. Cando a situación fíxose evidente comunicáronllo a un Massa moi decepcionado. en, Massa pilotou para Williams.
Felipe Nasr comezou a súa carreira na Fórmula Un en, pilotando para Sauber.
Ex pilotos notables
miniatura|Ayrton Senna en 1989 miniatura|Emerson Fittipaldi no [[Lotus 72 en 1971]]
Ayrton Senna é a miúdo considerado como un dos mellores pilotos de todos os tempos. Nunha enquisa de Autosport, preguntouse aos pilotos para que votaran ao mellor piloto da historia, e Senna foi elixido como número un. Terminou no podio 80 veces, case a metade das carreiras nas que competiu e gañou 41 carreiras. Era un mestre do Gran Premio de Mónaco, gañándoo cinco veces de forma consecutiva, unha fazaña xamais alcanzada por ningún outro piloto en ningún outro circuíto.
Nelson Piquet gañou tres títulos nunha carreira que abarcou 14 tempadas. Fixo o seu debut na Fórmula Un en como piloto privado antes de conseguir unha unidade con Brabham. Durante as seguintes sete tempadas co equipo, gañou o campionato de pilotos en e  antes de pasar a Williams en 1986. Piquet batallou co seu compañeiro de equipo Nigel Mansell, tanto dentro como fóra da pista. Piquet chamou publicamente a Mansell "bobo sen educación", con Mansell respondendo que "Piquet é só un home vil". No seu primeiro ano xuntos Piquet estaba convencido de que Williams favorecía ao piloto británico e a súa inimizade persoal axudou a Alain Prost a conseguir o título. Ao ano seguinte Piquet conseguiu o liderado e, malia que tiña a metade dos triunfos que Mansell, a súa consistencia deulle o seu terceiro título. Piquet trasladouse a Lotus durante dúas tempadas antes de terminar a súa carreira na F1 con Benetton co que logrou tres vitorias. Logo da súa retirada Piquet desenvolveu unha exitosa empresa de navegación por satélite, que lle axudou a financiar a carreira do seu fillo, Nelson Piquet Jr. e agora financia a carreira de Pedro Piquet.
Emerson Fittipaldi estivo dez anos na Fórmula Un e gañou o título en e. A enquisa entre pilotos de Autosport coloca a Fittipaldi no 12º posto, un por diante de Piquet. Fittipaldi uniuse á Fórmula Un en con Lotus e logrou unha vitoria nos dous primeiros anos. Gañou cinco carreiras no seu terceiro ano para conseguir o seu primeiro título de campionato, quedou en segundo lugar detrás de Jackie Stewart un ano despois. Cambiouse a McLaren en e gañou o seu segundo título, quedando subcampión o ano seguinte. Fittipaldi deixou McLaren para fundar Fittipaldi Automotive xunto co seu irmán máis vello Wilson, un equipo financiado por Copersucar, a empresa estatal de comercialización de azucre brasileira. Permaneceron na competición durante varios anos con só dous podios nos seguintes cinco anos. Cando detívose o financiamento Emerson retirouse da pilotaxe para centrarse na xestión do equipo. Fíxoo durante dous anos antes de abandonar en, e regresou ao Brasil. Fittipaldi chegou a alcanzar o éxito na IndyCar.
Rubens Barrichello participou en 322 carreiras. Terminou entre os catro primeiros do campionato de pilotos en cinco tempadas consecutivas con Ferrari entre e. Durante este tempo Barrichello, do mesmo xeito que posteriormente Massa, resultáballe difícil ser o segundo piloto de Michael Schumacher. Foise de Ferrari para unirse a Honda e soportou tres tempadas difíciles antes de que Brawn GP comprara o equipo e producira un coche para que lle axudou a terminar terceiro no campionato. Ao principio da súa carreira Barrichello foi apadriñado por Ayrton Senna, e os pilotos fixéronse bos amigos. A morte de Senna, xusto un ano despois do debut de Barrichello, desgustou profundamente ao mozo brasileiro que resultara ferido nun accidente no inicio do mesmo Gran Premio. Cando Barrichello gañou a súa primeira carreira seis anos máis tarde sentiuse abrumado pola emoción de ser o primeiro piloto brasileiro, desde Senna, en chegar á cima do podio.
AAUSAT-II
AAUSAT-II é un satélite artificial danés lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete PSLV desde o centro de lanzamento de Sriharikota, na India.
Características
AAUSAT-II é un satélite de tipo cubesat, entrando na categoría de nanosatélite, e a súa misión é probar sensores para estabilización nos tres eixos e facer medicións da radiación mediante un medidor de raios gamma.
Jon Ola Sand
Traxectoria
Sand ten 15 anos de experiencia traballando en grandes producións e coproducións de NRK e TV 2, así como a produción para empresas independentes. É membro da Academia Internacional de Artes e Ciencias de Televisión. Sand produciu e dirixido diversos programas, como o concerto do Premio Nobel da Paz, os Premios Noruegueses do Cine e a selección nacional de Noruega para o Festival de Eurovisión, Melodi Grand Prix. En 2010, Jon Ola Sand foi designado Produtor Executivo do Festival de Eurovisión 2010, celebrado en Oslo, Noruega, xa que Sand é produtor de televisión da canle norueguesa NRK, responsable da celebración do festival en 2010.
O 26 de novembro de 2010, Jon Ola Sand foi nomeado supervisor executivo do Festival de Eurovisión e do Festival de Eurovisión Júnior, despois de que Svante Stockselius renunciase ao seu posto logo de varios anos. Sand comezou a súa nova función de Supervisor executivo da UER o día 1 de xaneiro de 2011.
Henri Pescarolo
Henri Jacques William Pescarolo, nado en París o 25 de setembro de 1942, é un expiloto de carreiras francés.
Streptomyces
Streptomyces é un xénero de actinobacterias que comprende numerosas especies e o xénero tipo da familia Streptomycetaceae. Describíronse unhas 500 especies de bacterias do xénero Streptomyces. Igual que as outras Actinobacteria, os estreptomicetos son grampositivos, e teñen xenomas cun contido G+C moi alto. Encóntranse predominantemente no solo e na vexetación en descomposición. A maioría dos estreptomicetos producen esporas, e é característico deles o seu olor a terra, que se orixina pola produción dun metabolito volátil chamado xeosmina.
Henri Pescarolo
Traxectoria
Participou en 64 Grandes premios de Fórmula 1 do Campionato Mundial, debutando o 22 de setembro de 1968. Logrou un podio, e anotou un total de 12 puntos no campionato. Levaba un casco verde distintivo, e aínda ten unha barba de face completa que cobre parcialmente as queimaduras sufridas nun accidente. Henri Pescarolo tamén participou no Rally Dakar.
Streptomyces
Os Streptomyces caracterízanse por ter un metabolismo secundario complexo. Prooducen uns 2/3 dos antibióticos clinicamente útiles de orixe natural (por exemplo, neomicina e cloranfenicol). O antibiótico actualmente pouco usado estreptomicina toma o seu nome directamente deste xénero de bacterias, que o produce. Os estreptomicetos son patóxenos pouco frecuentes, aínda que hai infeccións en humanos como o micetoma, causadas por S. somaliensis e S. sudanensis, e nas plantas son patóxenos o S. caviscabies, S. acidiscabies, S. turgidiscabies e S. scabies.
Henri Pescarolo
Traxectoria
Despois da retirada de Pescarolo da Fórmula 1, fundou o seu propio equipo, que competiu ata 2012 nas Endurance Series de Le Mans e nas 24 Horas de Le Mans, que gañou como piloto en catro ocasiones (1972, 1973, 1974 e 1984). O seu equipo, Pescarolo Sport, foi patrocinado por Sony PlayStation 2 e Gran Turismo 4. Durante os cinco anos que Pescarolo competiu na competición Courage de prototipos C60, fixéronse tantas modificacións no modelo que Courage permitiu ao equipo nomear o coche por si mesmos, tal era a diferenza entre o seu modelo e o estándar C60. En 2005, desenvolveuse aínda máis para cumprir cos regulamentos "híbridos", antes do cambio de formato de LMP1/2. miniatura|left|[[Franck Montagny pilotando o Pescarolo C60 durante a práctica para a 24 Horas de Le Mans de 2006.]] Pescarolo ten o récord de 33 saídas en Le Mans e gañou a carreira en catro ocasiones como piloto. Aínda ten que gañar a carreira como dono dun equipo, estivo moi preto en 2005 co Pescarolo C60H. O seu equipo arranxoullas para gañar o campionato LMES no mesmo ano. O seu equipo tamén foi segundo en Le Mans en 2006, seguido dun terceiro en 2007 detrás dun par de prototipos con motor diésel.
Streptomyces
No nome deste xénero está a raíz grega myces, que significa fungo, debido a que forman filamentos que lembran as hifas e micelios dos fungos, pero os Streptomyces non son fungos senón bacterias.
Henri Pescarolo
Traxectoria
Henri Pescarolo tamén é un entusiasta piloto de helicóptero.
Streptomyces
Taxonomía
Streptomyces é o xénero tipo da familia Streptomycetaceae e actualmente comprende unhas 576 especies, número que se incrementa cada ano. As cepas acidofílicas e ácido-tolerantes que foron clasificadas inicialmente neste xénero foron movidas máis tarde ao xénero Kitasatospora (1997) e Streptacidiphilus (2003). A nomenclatura das especies baséase xeralmente na cor das súas hifas e esporas.
Henri Pescarolo
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Streptomyces
Xenómica
O xenoma completo da cepa "S. coelicolor A3(2)" publicouse en 2002. Naquela época pensábase que o xenoma de "S. coelicolor A3(2)" era o que contiña o maior número de xenes de todas as bacterias (despois veríase que o de S. scabies era aínda meirande). O cromosoma ten 8.667.507 bp cun contido G+C de 72,1%, e prediciuse que contén 7.825 xenes que codifican proteínas. Taxonomicamente, "S. coelicolor A3(2)" pertence á especie S. violaceoruber, e non está descrita validamente como unha especie separada; a cepa "S. coelicolor A3(2)" non debe confundirse coa verdadeira S. coelicolor (Müller), aínda que a miúdo se refiran a ela por conveniencia simplemente como S. coelicolor (sen indicar a letra e número de cepa).