cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Elduayen
Traxectoria
Ó día seguinte do seu pasamento en 1898, e embalsamados os seus restos, foron trasladados en ferrocarril, canda os dos seus pais, da Estación del Norte de Madrid a Vigo, onde foron velados na antiga Casa do Concello da Praza da Constitución, e dende alí foron levados e depositados en senllos sepulcros nos laterais do interior da capela do Cemiterio de Pereiró, financiada polo propio Elduayen. miniatura|Caricatura en [[Don Quijote (1892)|Don Quijote, 1895.]]miniatura|R/ Elduayen, postal de [[Eugenio Krapf|Krapf.]]
Recoñecementos
En vida, os concellos de Baiona, Tui e Vigo (1887) adicáronlle o nome de senllas rúas. O 23 de agosto de 1896 inaugurouse un monumento en Vigo, feito por subscrición popular, obra do escultor Agustí Querol i Subirats e o arquitecto Jenaro de la Fuente Domínguez, que logo sería desprazado en dúas ocasións e está situado, actualmente, nos xardíns de Montero Ríos.
Manuel Martín Ferrand
Manuel Martín Ferrand, nado na Coruña o 11 de decembro de 1940 e finado en Madrid o 30 de agosto de 2013 foi un xornalista galego.
Traxectoria
Diplomado en xornalismo co número un da súa promoción comezou traballando no xornal El Diario de Cádiz e en Pueblo, e máis adiante pasou a colaborar coa radio en Radio Popular de Madrid. En 1960 entrou en Televisión Española como redactor de servizos informativos. Nesa época, entre 1966 e 1979 dirixiu e presentou tamén diversos programas de televisión, co que se converte nunha faciana coñecida da única cadea de televisión do momento. Presentou Imágenes para saber (1966), Nosotros con Alfredo Amestoy (1968), Con acento (1968), Siempre en domingo (1971), 24 horas (1971-1972), Sábado Cine (1977) e Hora 15 (1977-1979).
Paralelamente traballaba na Cadena SER, emisora radiofónica onde axudou a crear Matinal SER (1964), Hora 25 (histórico programa informativo da radio española do que foi o primeiro director en 1972), Hora 13, Hora 20, La Respuesta e outros máis. Tamén ocupou a dirección de dous xornais de prensa escrita nos anos da transición española: Diario de Barcelona (1973 - 1974) e Nuevo Diario (1975 - 1976).
Deixou Televisión Española e en 1982 fundou a cadea Antena 3 de Radio, da que se converteu en director xeral e conselleiro de administración. Neses anos, Antena 3 foi unha das principais emisoras de radio de España. En 1989 foi nomeado director xeral da recentemente creada de Antena 3 Televisión e permaneceu á fronte de ambos os medios ata a súa dimisión en xullo de 1992 cando o grupo accionarial maioritario do empresario Javier Godó lle vendeu a súa participación a PRISA. Colaborou co Grupo Zeta como asesor do seu presidente, Antonio Asensio e como articulista en El Periódico, a revista mensual Bazar e o semanario Interviú.
Nos seguintes anos pasou a colaborar coa Cadena COPE, no programa La linterna e logo en La Mañana de Cope, ata que en 2002 abandonou a emisora para regresar á prensa escrita, dixital e en papel. Así mantivo unha columna diaria en ABC e en Estrella Digital (ata 2009). Tamén formou parte do equipo de colaboradores do programa Protagonistas, dirixido por Luis del Olmo dende 2002, primeiro en Onda Cero e logo en Punto Radio e desde 2010 foi columnista do diario Republica.com.
Vida persoal
Faleceu na Clínica de La Concepción de Madrid.
Pierrefitte
Tamén forma parte do nome doutras comunas:
Reino de Xaén
160px|right O reino de Xaén foi unha xurisdición territorial da Coroa de Castela desde a súa incorporación no século XIII até a División territorial de España en 1833. Coñecido como o "Santo Reino", comprendeu un territorio que coincide aproximadamente coa actual provincia de Xaén e foi un do catro reinos de Andalucía.
Tras a reconquista do territorio, a primeira idea da monarquía foi crear un reino ao redor de Baeza, o que dese continuidade á Taifa de Baeza e servise para restaurar a desaparecida diocese de Cástulo-Baeza. Con todo, finalmente elixiuse Xaén, que anteriormente fora capital da Taifa de Xaén. Os principais concellos do reino de Xaén foron Andújar, Úbeda, Baeza, Martos, Cazorla e Alcalá la Real.
Desde o punto de vista xurisdicional o territorio do reino de Xaén era tanto de reguengo como señorial, existindo nel señoríos tanto laicos como eclesiásticos. Entre os primeiros atopábanse os territorios da Casa de Santisteban del Puerto, a Casa de Alburquerque, a Casa dos Cobos e da Casa de Arcos. Entre os segundos estaban o Adiantamento de Cazorla e a Encomenda de Martos, propiedade do Bispado de Toledo e da Orde de Calatrava respectivamente, así como Albanchez, da Orde de Santiago.
O Reino de Xaén posuía dous enclaves territoriais situados no Reino de Córdoba, que eran Bélmez e Villafranca de Córdoba. Pola contra, o Reino de Granada tiña un enclave no Reino de Xaén, formado por Bélmez de la Moraleda e Solera.
No século XVIII en territorios do reino de Xaén fundáronse algunhas das Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena.
O Real Decreto de 30 de novembro de 1833 creou a provincia de Xaén, que se formou unindo as localidades do reino homónimo, algunhas localidades do reino de Murcia, e dúas poboacións que até entón pertencían á Mancha: Beas de Segura e Chiclana de Segura. Os lugares do reino de Murcia que se incorporaron a Xaén foron Benatae, Génave, Orcera, Santiago de la Espada, Segura de la Sierra (cos agregados da Porta e de Bujaraiza), Siles, Torres e Villarrodrigo. Así mesmo a nova provincia incorporou os dous enclaves do reino de Granada que existían no reino de Xaén: Bélmez de la Moraleda e Solera, que era un municipio independente (hoxe integrado no de Huelma). Actualmente a provincia ten os seguintes municipios.
Escola de Barbiana
A Escola de Barbiana é un proxecto educativo creado por Lorenzo Milani nos anos 50 no barrio de Barbiana, na vila de Vicchio, na provincia italiana de Florencia. A escola creou e motivou debates pedagóxicos nos anos 60.
Historia
Lorenzo Milani foi destinado á igrexa de Barbiana logo dalgunhas desavinzas co cardeal de Florencia. Alí comezou unha experiencia educativa única cos nenos e rapaces da zona que, por razóns xeográficas e socioeconómicas, estaban en clara desvantaxe académica respecto ós seus compañeiros de clase da cidade.
A escola axiña suscitou polémica e críticas tanto desde o mundo da Igrexa Católica (nin Xoán XXIII nin Paulo VI interviñeron ó su favor), como desde o laico. A resposta a estas críticas chegou co libro Lettera ad una professoressa (Carta a unha profesora), libro escrito por alumnos da escola (como autor aparece a "Scuola di Barbiana"), que explicaba os inicios da Escola ó mesmo tempo que formulaba unha crítica construtiva á escola tradicional italiana, definida como "un ospedale che cura i sani e respinge i malati" (un hospital que cura ós sans e empeora ós enfermos). Criticaba a falta de preocupación polos rapaces con dificultades, mentres que se favorecía ós rapaces cunha formación familiar anterior, clase esta personificada en "Pierino del dottore" (un típico rapaz, fillo dun profesional de clase alta, que xa sabía ler ó chegar á escola).
Características
A innovación da experiencia de Barbiana parte dalgúns presupostos únicos e orixinais, sintetizados no lema en inglés: I care.
Deste lema parte o principio de que a escola debe ser pensada como os labores do campo, ocupando os rapaces practicamente todo o día e os sete días da semana. É unha escola aberta, onde a programación é concordada entre os rapaces e onde eles mesmos son os mestres.
As ideas propostas polo mestre foron consideradas revolucionarias e perigosas na súa época.
Gavilanes (homónimos)
Gavilanes pode referirse a:
The Blue Umbrella
The Blue Umbrella é unha curtametraxe de animación de Pixar que foi estreada no 2013. Foi emitido nos cines xunto con Monsters University. A curta foi dirixida por Saschka Unseld, do departamento técnico de Pixar.
Forma ternaria
500px|miniatura|Diagrama dun minueto e trío. A forma ternaria é un mecanismo que lle dá estrutura a unha peza musical.
É unha estrutura de tres partes. As partes primeira e terceira constitúen unha repetición xa que son idénticas ou case idénticas entre si, mentres que a segunda é altamente contrastante. Por esta razón, a forma ternaria é frecuentemente representada como A-B-A. A sección contrastante B é usualmente coñecida como 'Trío'.
Camerún do Sur
Mandato da Liga das Nacións
Seguindo ó Tratado de Versalles, o territorio xermano de Kamerun foi formalmente dividido o 28 de xuño de 1919 entre un Mandato da Liga das Nacións francés e un británico, onde os franceses, que previamente administraran o territorio completo, obtiveron a parte maior. O Mandato Francés foi coñecido como Cameroun. O Mandato Británico incluía dous territorios separados xeograficamente, Northern Cameroons e Southern Cameroons. Foron administrados, pero non unidos a el, polo territorio británico de Nixeria, a través do Resident británico con oficinas en Buea.
Forma ternaria
Polo menos en pezas escritas antes do s. XIX, a primeira sección dunha peza ternaria non cambia de tonalidade, e termina na mesma coa que comezou (tónica). A sección media está xeralmente nunha tonalidade distinta, a maioría das veces na dominante da primeira sección (unha quinta xusta ascendente). Ten xeralmente un carácter contrastante; por exemplo, nunha marcha, o altamente rítmico e estridente carácter da marcha contrástase usualmente cun trío máis lírico e fluído. É pouco común, pero o trío pode engadirse tamén con diferente indicación de compás (contrapondo 3/4 ao 4/4 da marcha, por exemplo).
Camerún do Sur
Mandato da Liga das Nacións
Aplicando o principio do indirect rule, os británicos permitiron ás autoridades nativas administrar poboacións de acordo coas súas propias tradicións. Estes tamén recadaban taxas, que eran entón pagadas ós británicos. Os británicos dedicáronse a comerciar e a explotar os recursos económicos e mineiros do territorio. Os estudantes do Camerún do Sur, entre eles Emmanuel Mbela Lifate Endeley, crearon a Cameroons Youth League (CYL) o 27 de marzo 1940, para opoñerse á explotación do seu país.
Forma ternaria
A forma ternaria, ademais de nas marchas, atópase bastante en arias operísticas barrocas (as chamadas arias da capo), e en moitas formas de danza, como as polcas escritas pola familia Strauss. Tamén na forma minueto (o scherzo), que no período clásico se atopaba no terceiro movemento das sinfonías, cuartetos de corda, sonatas e obras semellantes.
Camerún do Sur
Fideicomiso das Nacións Unidas
Cando a Liga das Nacións deixou de existir en 1946, moitos dos antigos mandatos foron reclasificados como fideicomisos das Nacións Unidas, administrados a través do Consello de Administración Fiduciaria das Nacións Unidas. O obxecto do fideicomiso era preparar ós territorios para unha eventual independencia. As Nacións Unidas aprobaron os Acordos de Fideicomiso para que o Camerún Británico fose gobernado polo Reino Unido o 6 de decembro de 1946.
O Camerún do Sur foi dividido en 1949 en dúas provincias: Bamenda (capital Bamenda) e o Sur (capital Buea). Aínda así o tipo de administración residencial foi continuada cun único "Resident" Británico en Buea, pero en 1949 Edward John Gibbons foi nomeado Special Resident, e o 1 de outubro de 1954, cando o poder político pasou ó goberno electo, sucedéronlle dous Commisionarios.
Seguindo á Conferencia Xeral de Ibadan de 1950, a nova constitución para Nixeria devolveu máis poder ás rexións. Nas subseguintes eleccións foron elixidos trece representantes do Camerún do Sur para a Asemblea de Nixeria Oriental en Enugu. En 1953, porén, os representantes do Camerún do Sur, descontentos coa actitude dominante dos políticos nixerianos, declararon unha “neutralidade benevolente” e a súa marcha da Asemblea. Nunha conferencia en Londres dende o 30 de xullo ó 22 de agosto de 1953, a delegación do Camerún do Sur pediu unha rexión propia separada. Os británicos aceptaron, e o Camerún do Sur transformouse nunha rexión autónoma coa súa capital en Buea. As eleccións celebráronse en 1954 e o parlamento estableceuse o 1 de outubro de 1954, con E.M.L. Endeley como Primeiro Ministro. Como o Camerún e Nixeria se preparaban para a independencia, os nacionalistas do Camerún do Sur debateron se lles interesaba máis a unión con Nixeria, a unión co Camerún ou a independencia total. Endeley foi derrotado nas eleccións do 1 de febreiro de 1959 por John Ngu Foncha. As Nacións Unidas organizaron un plebiscito no Camerún do Sur o 11 de febreiro de 1961 con dúas alternativas á poboación: unión con Nixeria ou unión co Camerún. Á terceira opción, a independencia, opúxose o representante do Reino Unido, Sir Andrew Cohen, e polo tanto non ofreceuse como opción. No plebiscito, o Camerún do Norte votou a unión con Nixeria e o Camerún do Sur a unión co Camerún francófono.
O movemento pola independencia
O Camerún do Sur converteuse en parte do Camerún o 1 de outubro de 1961. Foncha serveu como Primeiro Ministro do Camerún Occidental e Vicepresidente da República Federal do Camerún. Porén, os pobos anglófonos do Camerún do Sur (agora Camerún Occidental) non creron que serían ben tratados polo goberno francófono do país. Seguindo a un referendo do 21 de maio de 1972 foi adoptada unha nova constitución no Camerún que substituíu a república federal por un estado unitario. O Camerún do Sur perdeu o seu status autónomo e converteuse nas provincias Northwest e Southwest da República do Camerún. Os surcameruneses sentíronse aínda máis marxinados. Grupos como o Cameroon Anglophone Movement (CAM) demandaron unha maior autonomía, ou incluso a independencia para as dúas provincias.
Os grupos independentistas reclaman que a Resolución 1608 da ONU do 21 de abril de 1961, que requiriu o Reino Unido, o Goberno do Camerún do Sur e a República do Camerún para entrar en negociacións sobre a unión dos dous territorios, non foi aplicada, e que o Goberno do Reino Unido actuou neglixentemente ó rematar a súa administración sen asegurarse de que fosen levados a cabo os cambios oportunos. Eles din que a adopción dunha constitución federal polo Camerún en 1961 constituíu a anexión do Camerún do Sur.
Os representantes de grupos anglófonos convocaron a primeira All Anglophone Conference (AAC1) en Buea dende o 2 de abril ó 3 de abril de 1993. A conferencia elaborou a "Declaración de Buea", que reclamaba cambios na constitución para restaurar a federación de 1961. Isto foi seguido pola segunda All Anglophone Conference (AAC2) en Bamenda en 1994. Esta conferencia elaborou a "Declaración de Bamenda", que estableceu que se o estado federal non era restaurado nun tempo razoable, o Camerún do Sur declararía a súa independencia. A AAC foi renomeada como a Southern Cameroons Peoples Conference (SCPC), e máis adiante como a Southern Cameroons Peoples Organisation (SCAPO), co Southern Cameroons National Council (SCNC) como o corpo executivo de goberno. Os activistas máis mozos formaron a Southern Cameroons Youth League (SCYL) en Buea o 28 de maio de 1995. O SCNC enviou unha delegación, liderada por John Foncha, ás Nacións Unidas, que foi recibida o 1 de xuño de 1995 e presentou unha petición contra a anexión do Camerún do Sur por parte do Camerún francés. Isto foi seguido por un referendo de sinaturas no mesmo ano, que segundo os organizadores tivo unha porcentaxe do 99% a favor da independencia tendo votado 315,000 persoas.
Membros armados do SCNC tomaron o control da estación de radio de Buea na noite do 30 de decembro de 1999 e nas primeiras horas do 31 de decembro emitiron unha proclamación de independencia lida por Judge Ebong Frederick Alobwede.
Amnistía Internacional ten acusado ás autoridades camerunesas de violación dos dereitos humanos contra activistas do Camerún do Sur.
Octopina
A octopina foi illada do tecido muscular de invertebrados como o polbo, a vieira Pecten maximus e Sipunculus nudus, onde funciona como un análogo do ácido láctico. Tamén a produce a bacteria Agrobacterium, e promove a formación de tumores nas plantas.
A octopina fórmase por condensación redutiva do ácido pirúvico e a arxinina por acción do encima dependente do NADH octopina deshidroxenase (ODH). A reacción é reversible, polo que se poden rexenerar a arxinina e o piruvato.
Miguel Ángel Ferrer
Miguel Ángel Ferrer Martínez, coñecido como Mista, nado en Caravaca de la Cruz (Murcia) o 12 de novembro de 1978, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Biografía
Mista era un dianteiro oportunista cunha notable capacidade goleadora e gran presenza física. Nos seus inicios caracterizouse pola súa capacidade para revolucionar os partidos saíndo desde o banco aínda que a tempada 2003-2004 na que anotou dezanove goles consagrouna entre a elite.
O seu periplo co club chicharrero en Primeira foi curto xa que culminou co descenso do equipo canario aínda que lle deu tempo a mostrar a súa calidade ao anotar tres goles en trece partidos nun equipo sumido nunha profunda crise.
As dúas primeiras tempadas no club che foron de adaptación xa que non foi titular máis que en contadas ocasións, anotando cinco e sete goles respectivamente.
Pero a campaña 2003-2004 supuxo un xiro fundamental na súa carreira xa que anotou dezanove goles converténdose no máximo goleador do equipo e un dos máis anotadores de toda a liga. Grazas á súa capacidade goleadora a Valencia CF logrou un histórico dobrete ao anotarse a liga e a Copa da UEFA. Pódese dicir, que grazas a el, a Valencia logrou títulos. Precisamente, neste torneo logrou anotar un gol na final disputada ante o Olympique Marsella, que acabou cun 2-0.
A tempada seguinte, debido aos problemas de renovación, xa que os directivos ofrecéronlle un pésimo contrato (ninguén coñece as cifras, por tanto é totalmente subxectivo), unido ao mal nivel xeral do equipo e a que de 29 partidos xogados só en 10 saíu de titular, xogando poucos minutos no resto, causaron un bajón no seu rendemento goleador anotando só oito goles.
A chegada de David Villa na tempada 2005-2006 relegoulle á suplencia o que, xunto a que xogou de mediapunta (a dianteira era para Vila), fixo diminuír considerablemente os seus rexistros goleadores. Isto, engadido á fichaxe de Morientes, condenoulle a un segundo plano na Valencia CF, polo que en xullo de 2006 decidiu fichar polo Atlético de Madrid, grazas á intervención do seu amigo "Suso" García Pitarch, sendo traspasado da capital do Turia á capital de España a cambio de 4,5 millóns de euros.
O Deportivo da Coruña fíchao en xuño de 2008 procedente do Atletico de Madrid coa carta de liberdade debido á imposibilidade de colocalo nalgún equipo previo pago. Firma por tres anos no club coruñés. Marca o seu primeiro gol como deportivista contra o Real Madrid na primeira xornada de Liga, pero perde a titularidade aos poucos partidos polo seu baixo rendemento. O 10 de xuño de 2010 chega a un acordo co Deportivo para a rescisión do seu contrato a falta dun ano máis na disciplina branquiazul.
No verán de 2011 anunciou a súa retirada do fútbol.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en dúas ocasións. O seu debut produciuse o 22 de marzo de 2005 nun partido disputado en Salamanca no que España se impuxo a China por tres a cero.
Coa Selección de fútbol de Murcia absoluta disputou tres encontros. Os tres que até agora disputou o seu combinado (ante Lituania, Ecuador e Guinea Ecuatorial).
Petrarquismo
dereita|miniatura|[[Francesco Petrarca.]]
Denomínase Petrarquismo, dentro do xénero poético lírico, á corrente estética que imita o estilo, as estruturas de composición, os tópicos e a imaxinería do poeta lírico do Renacemento toscano Francesco Petrarca. O Petrarquismo foi unha poderosa corrente de inspiración lírica que se esparexeu por toda Europa co Renacemento, sucedendo como fonte de inspiración na lírica ó amor cortés dos trobadores provenzais. O seu influxo estendeuse ata comezos do século XVIII e soamente escaparon del poetas como William Shakespeare, que creou un cancioneiro dedicado a un home.
Fundamentalmente os poetas do Petrarquismo se dedican a cultivar o soneto amoroso e a reunilo en coleccións estruturadas como cancioneiros petrarquistas, en forma de serie de poemas que documentan a historia sentimental do seu amor pola dama en evolución dende o sensual ó espiritual por influxo das teorías amorosas do platonismo.
O petrarquismo entrou pouco e pouco no seo do Maneirismo e chegou a converterse en algo artificial, científico e frío, de forma que no século XVII, xa barroco, empezou a usarse o mecanismo da parodia creándose numerosos cancioneiros burlescos. Aplebeouse groseiramente o seu idealismo platónico co materialismo e a referencia ó detalle marxinal ou costumista. Empezaron neste estilo, en Italia, Francesco Berni; en España, Baltasar do Alcázar e Luis de Góngora. Lope de Vega compuxo tamén un cancioneiro petrarquista burlesco e humorístico, as Rimas humanas e divinas de Tomé Burguillos. Francisco de Quevedo, autor doutro cancioneiro petrarquista en torno a Lisi, ensaia ocasionalmente tamén a parodia petrarquista en poemas soltos.
En Italia o Petrarquismo tivo bos continuadores como Pietro Bembo, Jacopo Sannazaro e Michelangelo Buonarroti, e xa de forma paródica Francesco Berni; en Portugal foron poetas petrarquistas Luis de Camoens e Sa de Miranda; en España introduciron o petrarquismo Garcilaso da Vega e Juan Boscán, e seguírono Gutierre de Cetina, Hernando de Acuña e outros moitos na primeira metade do século XVI e Fernando de Herrera e algúns outros na segunda metade, de forma máis maneirista; Lope de Vega e Francisco de Quevedo no século XVII, ás veces con trazos paródicos que son patentes por exemplo en Baltasar do Alcázar. En Francia implantouno o movemento poético coñecido como A pléiade, cuxa figura máis importante é Pierre Ronsard; en Inglaterra naturalizárono Thomas Wyatt e Henry Howard e continuouno Philip Sidney.
Catarina Sforza
Catarina Sforza (en Caterina Sforza), nada en Milán en 1462 e finada en Florencia o 20 de maio de 1509, foi unha nobre italiana, Señora de Imola e Condesa de Forlì primeiro co seu marido Girolamo Riario e trala morte del, como rexente do seu fillo Octaviano.
Traxectoria
Catarina naceu a principios de 1463, filla ilexítima de Galeazzo Maria Sforza, duque de Milán e de Lucrezia Landriani, esposa do cortesán Gian Piero Landriani, amigo íntimo do duque. Foi educada na refinada corte milanesa, que no século XV era admirada por toda Europa.
Aos 14 anos, en 1477, desposou a Girolamo Riario, fillo de Paolo Riario e Bianca della Rovere, irmá do papa Sisto IV. Este concedeulle ao seu sobriño bens e títulos, como o señorío de Imola. Tras unha entrada triunfal en Imola en 1477, Catarina pasou a Roma co seu marido, onde viviu durante anos ao servizo do seu tío o papa. En marzo de 1478, Catarina deu a luz a súa primeira filla, chamada Bianca pola nai de Girolamo, Bianca della Rovere, e a avoa paterna de Catarina, Bianca Maria Visconti. Caterina tivo cinco fillos máis nos seguintes nove anos.
Entre 1499 e 1500, César Borgia, á fronte do seu exército papal, atacou e dominou Imola (novembro de 1499) e Forlì (xaneiro de 1500). Estuprada e humillada, Catarina e Octaviano foron levados a Roma como prisioneiros. Nesa cidade, após renunciar ás súas reivindicacións políticas, pasou un ano prisioneira no Castelo de Sant'Angelo. Liberada, pasou o resto dos seus días en Florencia dedicándose a alquimia e até compilou un libro de receitas de cosméticos e prescricións médicas. Faleceu en 1509, aos 46 anos, vítima de pneumonía.
O fillo do seu casamento secreto (1496) con Giovani de Medici, Giovanni dalle Bande Nere, herdou o carácter militante e audaz da nai, que nunca foi distinguida como mecenas da literatura e das artes, común nas mulleres nobres da súa época. Ao contrario: os historiadores chamárona Virago, palabra que significaba “muller guerreira”.
My Dog Skip (filme)
My Dog Skip é un filme estadounidense dirixido por Jay Russell que foi estreado no 2000. Está baseado no libro autobiográfico de Willie Morris My Dog Skip.
Fabian Gottlieb von Bellingshausen
miniatura|dereita|Fabian Gottlieb von Bellingshausen miniatura|240px|Selo [[URSS|soviético de 1965 emitido con ocasión do 145 aniversario da expedición xeográfica rusa de Bellingshausen e Lazarev'']] Fabian Gottlieb Thaddeus von Bellingshausen (en ruso, Фаддей Фаддеевич Беллинсгаузен ou Faddei Faddeievich Bellinsgauzen), nado o 20 de setembro de 1778 en Lahetaguse e morto o 13 de xaneiro de 1852 en Kronstadt), foi un almirante da frota imperial rusa e explorador do Antártico.
Traxectoria
Von Bellingshausen naceu nunha familia nobre xermanobáltica na illa de Saaremaa en Estonia, na época unha provincia do Imperio Ruso]. Ós dez anos entra como cadete na Mariña Imperial Rusa, graduouse na Academia Navl de Kronstadt ós 18 anos, é rapidamente promociona ó grao de capitán. Grande admirador das viaxes de Cook, embarcou, para a primeira expedición rusa arredor do mundo, a bordo do Nadezhda comandada por Adam Johann von Krusenstern en 1803 rematando en 1806. Ó longo da súa carreira comandou diversos navíos no mar Báltico e no mar Negro.
Expedición ó Antártico
miniatura|dereita|240px|Expedición de Bellingshausen ó Antártico.
En 1819 o tsar Alexandre I autorizou unha expedición nos mares polares austrais dirixida por Bellingshausen. O 5 de setembro partiu desde Portsmouth con dous navíos, unha corveta de 600 toneladas, a Vostok, e un navío de sostén de 530 toneladas, o Mirnii (comandado por Mikhail Petrovich Lazarev) con destino a Xeorxia do Sur, aportando en decembro.
O 26 de xaneiro de 1820 converteuse no primeiro explorador en franquear o círculo polar antártico desde James Cook. O 28 de xaneiro a expedición descobre a Antártida, aproximándose a un punto nas coordenadas 69º21'28"S 2º14'50"W. Logo do seu regreso o 4 de agosto de 1821, Bellingshausen continúa a servir o tsar. Combateu na guerra ruso-turca de 1828-1829 e obtivo o grao de almirante. En 1839 foi gobernador de Kronstadt].
Toponimia
O seu nome púxose a diversos lugares do Antártico:
El Clamor de Galicia
El Clamor de Galicia foi o título de varias publicacións:
Stadio delle Alpi
O Stadio delle Alpi foi un estadio de fútbol situado na cidade italiana de Turín. Foi inaugurado en 1990 e foi sede do Mundial de Fútbol Italia 1990. Serviu de localía ao Torino e Juventus entre 1990 e 2006. Foi demolido en 2009.
Copa do Mundo Italia 1990
O estadio foi unha das sedes do Mundial de Fútbol Italia 1990, albergando os seguintes partidos:
O libro verde
O libro verde (en Green Book) é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Peter Farrelly. Ambientado no ano 1962, inspírase na historia real dunha xira musical do pianista clásico e de jazz afroamericano Don Shirley (Mahershala Ali) polo Deep South acompañado do italoamericano Frank "Tony Lip" Vallelonga (Viggo Mortensen), que serve como condutor e gardacostas de Shirley. O filme foi escrito por Farrelly, Brian Hayes Currie e o fillo de Vallelonga, Nick Vallelonga, baseándose en entrevistas co seu pai e con Shirley, así como en cartas que o seu pai lle escribiu á súa nai. O filme recibe o seu título por The Negro Motorist Green Book, unha guía de mediados do século XX para viaxeiros afroamericanos escrita por Victor Hugo Green.
Lisardo Barreiro
dereita|miniatura|Necrolóxica en El Ideal Gallego.
O libro verde
O libro verde estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 11 de setembro de 2018, onde gañou o premio People's Choice. Estreouse posteriormente nos cinemas dos Estados Unidos o 16 de novembro de 2018, distribuído por Universal Pictures, e recadou máis de 306 millóns de dólares en todo o mundo. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica, con aclamacións ás interpretacións de Mortensen e Ali, aínda que recibiu tamén certo criticismo pola súa representación de Shirley.
Lisardo Barreiro
Lisardo Rodríguez Barreiro, máis coñecido como Lisardo Barreiro, nado en Noia o 7 de xaneiro de 1862 e finado en Vilagarcía de Arousa o 14 de maio de 1943, foi un xornalista e escritor galego.
O libro verde
O libro verde gañou o premio National Board of Review ó mellor filme de 2018, e tamén foi escollido como un dos 10 mellores filmes do ano polo American Film Institute. O filme recibiu numorosos galardóns e nomeamentos, e na 91ª edición dos Oscar gañou os premios de mellor filme, mellor guión orixinal e mellor actor secundario para Mahershala Ali.
Estreouse en galego o 27 de abril de 2022 a través da TVG.
Lisardo Barreiro
Traxectoria
Estudou farmacia e medicina en Santiago de Compostela, e alí iniciou a súa actividade xornalística fundando, con Alfredo Brañas e outros, o periódico El Ciclón e posteriormente o semanario El Tricornio, do que foi director. Despois pasou a Ferrol, onde dirixiu El Correo Gallego, e foi redactor de La Voz de Galicia, El Clamor del País, El Clamor de Galicia, La Cítara. Trasladouse a Madrid onde proseguiu o seu labor xornalístico, e en 1885 volveu a Galicia como inspector sanitario. Pouco despois estableceuse como farmacéutico en Vilagarcía de Arousa. Dirixiu El Rivereño de Ribeira (1892) e Mi Tierra de Vilagarcía (1897).
Obra
É autor do libro de poemas Muestras sin valor (1884), da recompilación de reportaxes Esbozos y siluetas de un viaje por Galicia (1890, Biblioteca Gallega), do libro de poemas Escumas e brétemas galegas (1923) e dunha autobiografía titulada Evocaciones. Escribiu tamén traballos de carácter científico, entre os que sobresaen El virrey de los metales, La esencia de trementina, El mildew e Riquezas olvidadas. Ingresou na Real Academia Galega o 22 de abril de 1939.
Gran Hotel
Gran Hotel pode referirse a:
Mondragón, Guipúscoa
miniatura|dereita|250px|Arrasate desde o monte Udalatx. Mondragón (en Mondragón, en Arrasate e no dialecto local Mondragoe; oficialmente Arrasate/Mondragón) é un concello de Guipúscoa, o máis poboado da comarca de Debagoiena, no País Vasco, con 22.116 habitantes, que ocupan unha área de 30,8 km².
Economía
É coñecido pola súa activitade cooperativa, que orixinou a creación de empresas como Euskadiko Kutxa/Caja Laboral, Eroski, Fagor, Universidade de Mondragón etc. Todas estas cooperativas forman parte de Mondragón Corporación Cooperativa (MCC). Moitos habitantes de Arrasate e da comarca, e aínda de todo o País Vasco, traballan en diferentes empresas desta cooperativa.
Xeografía
Arrasate está situado no suroeste do territorio de Guipúscoa, no límite coas provincias de Áraba e Biscaia. O municipio está nun val, arrodeado de montañas, entre as que cómpre destacar o Udalatx (1.117 m), e con menor elevación o Murugain (778 m) e o Kurtzetxiki (532 m).
O concello limita o norte con Elorrio (Biscaia) e Bergara, ao sur con Aretxabaleta, ao leste con Oñati e ao oeste con Aramaio (Áraba).
Complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán
O complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán é un parque natural galego que ampara ao sistema dunar, as marismas e as lagoas do vértice occidental da costa da península do Barbanza, en Ribeira, entre a ría de Arousa e a ría de Muros e Noia.
O complexo de Corrubedo é tamén un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC) (Complexo húmido de Corrubedo), unha zona de especial protección para as aves (ZEPA) (Complexo litoral de Corrubedo), un zona húmida protexida galega (Complexo das praias, lagoa e duna de Corrubedo) e un zona húmida de importancia internacional Ramsar (Complexo de Corrubedo). O arquipélago de Sálvora, e o seu mar, así como parte do litoral de Porto do Son atópanse dentro do ZEC do Complexo húmido de Corrubedo, co que se amplía a súa área a 9.264,64 ha. Así é que a costa entre o cabo de Corrubedo e o Castro de Baroña, o mar arredor das illas de Sálvora e as lagoas de Carregal e Vixán quedan baixo a protección do parque natural e a ZEC.
Xeoloxía e hábitats
miniatura|Panorámica das praias de Lagoa e Ladeira e a duna, que están á fronte da marisma do Carregal. miniatura|As dunas. O parque natural é un complexo entrante costeiro con pequenos cantís de rochas e un sistema dunar que discorre entre a Pedra do Pino, Corrubedo e A Graña, Carreira en Ribeira. En xeoloxía, defínese como un sistema de praia-barreira-lagoon e atópase nun estado avanzado na súa evolución natural.
A costa do parque é un cordón de praia que se atopa entre as rías de Muros e Noia e Arousa, entre dous cabos, e orientado en dirección NNO-SSE. O litoral da costa, cos seus brazos de mar, supoñen o 78% da área do espazo natural. No seu interior (nas parroquias de Olveira, Artes e Carreira) ten unha marisma salobre (a marisma de Carregal), de forma triangular e cun máximo de ancho de case 1,7 km (a altura de Arribas, Artes, Ribeira e Viñas, Artes, Ribeira en Artes), sendo de punta a punta de ata 7 km. Esta marisma aséntase sobre dun lagoon (algo similar a unha "lagoa"), que está xa case colmatada por completo. A marisma e o lagoon dan ao mar só por unha bocana, ou pequena entrada: a lagoa do Carregal entre Olveira e Artes. A esa bocana chega un meandro, unha canle de auga activa. A marisma e o meandro están dominados por unha dinámica de mareas. Na baixamar a auga só pasa por esa canle. A interacción entre as augas do ríos como as ondas do mar vidas do suroeste, formaron unha praia de pouca inclinación no interior da costa. A parte central da praia ten unha canle formada folo fluxo de saída da auga. Na parte traseira da praia formouse un sistema eólico activo só parcialmente: unha duna, que está en Olveira. Nas marismas, a lagoa de Vixán péchaa a frecha litoral e a lagoa de Carregal está máis dominada pola entrada de auga salgada.
As dunas, a area de praia, e a chaira de herba baixa en solo fértil (en gaélico escocés denomínanse áreas "marchair", de "chairas fértiles") son hábitats con interese de conservación. As área chamadas maquis e garrigas ou phrygana, onde as matogueiras dominan e ocupan unha zona seca e dun clima similar ao mediterráneo máis ao interior da costa, tamén o son. Na zona interior á duna atópanse bosques mixtos e de coníferas, como os piñeiros. Os rochedos do litoral do parque son en esencial areais interiores ou froito da fragmentación do solo granítico do litoral galego.
As lagoas forman hábitats singulares, onde a flora e a fauna presentes teñen características de especial interese para a conservación. Iso levou a que se lle outorgase as figuras de protección como zona especial de conservación (ZEC) e zona de especial protección para as aves (ZEPA).
Flora
No parque encóntranse representados 247 taxons vexetais. Podemos atopar especies adaptadas á aridez e inestabilidade do substrato areoso, o cardo mariño, ou o feo de praia (Ammophila arenaria) que fixa os espigóns de praia; outras adaptadas ao alagamento permanente, xuncos, carrizos, ranúnculos, ou ben especies halófitas como a salicornia. Algunhas especies son endémicas do noroeste peninsular e están consideradas como vulnerables ou en perigo de extinción.
As especies da flora en réxime de protección especial ou as que lle dan valor ao parque son:
Fauna
O parque destaca pola súa gran riqueza faunística (o 70% das especies de anfibios e réptiles presentes en Galicia), entre a que destaca sobre todo a ornitofauna. No parque están presentes diversas especies de mamíferos que se moven no espazo e no seu contorno, como o raposo (Vulpes vulpes), o teixugo (Meles meles), o ourizo cacho (Erinaceus europaeus) ou o esquío (Sciurus vulgaris). Tamén a lontra (Lutra lutra) mantén unha presenza común.
Aves
A variedade de hábitats do parque natural acolle a unha poboación de aves non abundante en número pero si en especies. Nas dunas e nos areais hai aves que son infrecuentes ou que teñen poucos individuos e que poñen alí os seus niños. Un caso disto son as limnícolas ameazadas Burhinus oedicnemus e Charadrius alexandrinus. Esas mesmas zonas de aniñamento empréganas no inverno outras aves que veñen de paso, como Pluvialis apricaria. Na lagoa de Vixán hai anátidos e aves que veñen aniñar ou están de paso invernal.
Os censos de aves acuáticas invernantes efectuados nos últimos anos proporcionan unha media de 2.300 individuos pertencentes a máis de 35 especies. Entre as especies máis destacadas no parque destacan: o pato cullerete (Anas clypeata), o charneco (Anas crecca), o lavanco (Anas platyrhynchos), o pato asubión (Anas penelope), a cerceta do estío (Anas querquedula), o pernileiro (Burhinus oedicnemus), o pirlo bulebule (Calidris alba), a píllara papuda (Charadrius alexandrinus), a galiñola negra (Fulica atra), a mobella ártica (Gavia arctica), a píllara riscada (Arenaria interpres), a gabita (Haematopus ostralegus), a mobella grande (Gavia immer), a mobella pequena (Gavia stellata), a garza pequena (Ixobrychus minutus), o mazarico rabipinto (Limosa lapponica), o mazarico curlí (Numenius arquata), o mazarico chiador (Numenius phaeopus), o cullereiro (Platalea leucorodia), a pillara dourada (Pluvialis apricaria) ou o carrán cristado (Sterna sandvicensis).
As especies de aves en réxime de protección especial ou as que lle dan valor ao parque son:
Mamíferos
As especies de mamíferos en réxime de protección especial ou as que lle dan valor ao parque son:
Anfibios e réptiles
As especies de anfibios a en réxime de protección especial ou as que lle dan valor ao parque son:
E as especies de réptiles son:
Arqueoloxía
No parque hai pegadas de asentamentos humanos, tanto no interior do parque, como o Castro do Porto de Baixo, como nos seus arredores. Representan un valor engadido á súa importancia patrimonial figuras como o dolmen de Axeitos, os petróglifos da Pedra das Cabras, os restos da cultura castrexa coma o Facho ou Tahume e os restos dos fornos de tella en Cortiza e Canosa ou os muíños da zona.
Lexislación
A figuras de protección do complexo dunar de Corrubedo e das lagoas do Carregal e Vixán son:
Cassidy Freeman
Cassidy Freeman, nada o 22 de abril de 1982 en Chicago, Illinois, é unha actriz, cantante e músico estadounidense. É coñecida por interpretar a "Tess Mercer" na serie de televisión Smallville, na que traballou durante tres anos.
Willem de Kooning
Willem de Kooning, nado en Rotterdam o 24 de abril de 1904 e finado en Long Island o 19 de marzo de 1997, foi un pintor neerlandés nacionalizado estadounidense, expoñente do expresionismo abstracto nos anos posteriores á segunda guerra mundial. Dentro desa tendencia, destacou na action painting con pintores como Jackson Pollock, Mark Rothko e Clyfford Still; máis tarde, de Kooning experimentó con novos movementos artísticos como a escultura e a performance.
A retrospectiva sobre de Kooning que se realizou no MoMA en 2011–2012 converteuno nun dos artistas máis célebres do século XX.
Os Seixos
Co topónimo Os Seixos podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Willem de Kooning
Primeiros anos
Os pais do pintor, Leendert de Kooning e Cornelia Nobel, divorciáranse despois de cinco anos de idade, e foi criado por un padrasto. En 1916, entrou como aprendiz nunha firma de artistas comerciais e decoradores e, ao mesmo tempo, asistiu a clases nocturnas na Academia de Belas Artes de Rotterdam, onde estudou durante varios anos. En 1920 uniuse ao director artístico dun grande almacén. En 1926, emigrou ilegalmente aos Estados Unidos, no barco británico SS Shelly, con destino a Newport, Virxinia. De alí dirixiuse a Boston, de Boston a Rhode Island e de alí en barco a Nova Jersey.
Finalmente instalouse en Hoboken, Nova Jersey, onde gañou a vida como pintor de casas. En 1927 trasladouse a un estudio en Manhattan e viuse influenciado polo artista e crítico John D. Graham e o pintor Arshile Gorky, un dos seus amigos íntimos.
A partir de 1928, de Kooning comezou a pintar naturezas mortas figurativas que reflectían a influencia da Escola de París e das escolas mexicanas. A principios dos anos trinta explorou a abstracción, empregando formas biomorfas e sinxelas composicións xeométricas, unha oposición de elementos formais dispares que non prevaleceron no seu traballo ao longo da súa carreira. Estas primeiras obras teñen unha grande afinidade polos seus amigos Graham e Gorky e reflicten o impacto que tiveron nel os artistas Pablo Picasso e Joan Miró, que conseguiran poderosas composicións expresivas a través de formas biomórficas.
En outubro de 1935, de Kooning comezou a traballar para a Works Progress Administration, un novo proxecto de arte do goberno federal. Estivo contratado por este programa ata xullo de 1937, cando foi despedido igual que o seu compañeiro Santiago Martínez Delgado, debido á súa condición de estranxeiro. Este período dun par de anos estivo deulle ao artista, que se mantivera durante a Gran Depresión grazas a traballos comerciais, a primeira oportunidade de dedicarse plenamente ao traballo creativo. Nunca se realizaron varios dos murais que deseñou.
En 1938, probablemente influído por Gorky, de Kooning embarcouse nunha serie de figuras masculinas, incluíndo Two Men Standing, Man e Seating Figure (Classic Male), á vez que facía unha serie máis purista de abstraccións de cor lírica, como Pink Landscape e Elegy.
En 1938 coñeceu a Elaine Marie Fried, con quen casou en 1943 e que tamén foi unha artista destacada con quen compartiu espazo de traballo.
Este período incluíu as representacións bastante xeométricas de Woman e Standing Man, xunto con numerosas abstraccións sen título con formas biomorfas que estaban cada vez máis suxeitas á presenza de figuras, desenvolvendo un tipo de representación semifigurativa-semiabstracta.
Diocese de Londres
Diocese de Londres pode referirse a:
Donostialdea
Donostialdea é unha comarca do nordés de Guipúscoa, en Euskadi. Engloba os concellos situados nos arredores da capital provincial, Donostia, que tamén é a capital da comarca.
Ás veces a súa zona oriental é considerada unha subcomarca chamada Oiartzualdea, formada polos concellos de Errenteria, Lezo, Oiartzun e Pasaia.
Dreta de Catalunya
Dreta de Catalunya (en galego: Dereita de Cataluña) foi unha organización política de Cataluña, de ideoloxía conservadora, constituída en Barcelona o 6 de abril de 1933. Reuniu membros dos antigos partidos monárquicos como o avogado Santiago Torent e os industriais Joan Campmajó e Damià Mateu i Bisa, algúns dos cales militaran na Lliga Regionalista, que nas eleccións ó Parlamento de Cataluña de 1932 se presentara xunto con Comunió Tradicionalista e Renovación Española, pero que só obtiveran 15.500 votos (3,32 %) e ningún deputado.
Presentouse ás eleccións xerais de España de 1936, celebradas o 16 de febreiro de 1936, dentro da Front Català d'Ordre, pero a Lliga Catalana acaparou toda a representación da coalición, polo que non obtivo representación nas Cortes.
Símbolos lóxicos
En Lóxica empréganse un conxunto de símbolos para representar expresións lóxicas. Moitos destes símbolos aparecen tamén en expresións matemáticas.
A Xironda, A Xironda, Cualedro
Atópase ao pé da Serra do Larouco, na fronteira de Galiza con Portugal.
Willem de Kooning
Primeiros anos
Arredor de 1945, as dúas tendencias parecían fusionarse perfectamente en Pink Angels. En 1946, demasiado pobre para mercar pigmentos de artista, volveu ao branco e negro en mesturas caseiras para pintar unha serie de grandes abstraccións; destes traballos, Light in August (c. 1946) e Black Friday (1948) son esencialmente negros con elementos brancos, mentres que Zurich (1947) e Mailbox (1947/48) son brancos con negro. Realizou a súa primeira exposición individual, que contiña composicións en branco e negro, na Charles Egan Gallery de Nova York en 1948.
A partir de entón converteuse nunha figura destacada das vangardas artísticas. O seu traballo estaba orientado a abstraccións complexas e axitadas, como Asheville (1948/49), Attic (1949) e Excavation (1950; Art Institute, Chicago), que reintroduciron a cor e parecían asumir con firme resolución os problemas de composición por libre asociación coa que levaba anos loitando.
Deu clases en cursos de verán no Black Mountain College de Carolina do Norte con John Cage, Buckminster Fuller e Josef Albers, e na Yale School of Art en 1950/51. Viaxou a Roma e San Francisco.
Madureza artística
De Kooning pintara mulleres regularmente a principios dos anos corenta, e de novo entre 1947 e 1949. As formas biomorfas das súas primeiras abstraccións pódense interpretar como símbolos femininos. Mais non foi ata 1950 cando comezou a explorar o tema das mulleres exclusivamente. Foi o momento da súa maior creatividade artística. No verán dese ano comezou a que foi a súa serie máis famosa, que tiña por tema as mulleres. Comezou con Woman I (Museo de Arte Moderna de Nova York), que pasou por innumerables metamorfoses antes de completala en 1952. No mesmo museo está Woman II (1952).
Concibiu a arte como "acción ligada á enerxía e ao movemento corporal" (Christa von Lengerke), como algo en que se traballa cunha intensa concentración dirixida exclusivamente ao acto creativo sen predeterminar o seu resultado. Kooning usou pinceladas violentas e violentas, con grosas capas de óleo. Esta action painting produciu unha pintura abstracta e vigorosa, de gran densidade e moi intensa dende o punto de vista cromático. Fixo un cadro "representativo e xestual ao mesmo tempo, algo similar, salvando as distancias, ao do español Antonio Saura", segundo Juan Antonio Ramírez.
Estas pinturas de mulleres amosáronse na galería de Sidney Janis de Nova York en 1953 e causaron sensación pola súa técnica severa e porque eran figurativas cando a maioría dos seus compañeiros expresionistas pintaban abstraccións. As composicións son planas, impetuosas, reflectindo unha figura degradada dunha muller. O pigmento, moi aplicado, e o uso de cores parecidas ao vómito na pintura combináronse para revelar unha muller que reflectía demasiado ben algúns dos medos sexuais máis estendidos do home moderno. Os sorrisos amplos, os dentes relucentes, os seos esaxerados máis grandes que as cabezas e os ollos balanceantes e grandes, as coxas opulentas, parecen representar as percepcións freudianas máis escuras. Sería "unha representación simbólica das mulleres como unha nai nutricia, depredadora e abusiva, unha muller cunha boca inmensa e unha mirada implacable, unha imaxe fantasmagórica da muller que come o home" (Carrassat-Marcadé).