cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cecília Meireles
1917-1935: Formación académica e primeiro casamento
Cecília iniciou a súa carreira docente en 1918, cando foi nomeada profesora adxunta do curso primario, na Escola Pública Deodoro. O 29 de marzo de 1920, o Director Xeral de Instrución Pública recibiu autorización do entón prefecto da cidade para formar clase de deseño da Escola Normal do Distrito Federal. El escolleu a Cecília, a petición do arquitecto e enxeñeiro Fernando Nereo de Sampaio, que era responsábel da Cátedra de Deseño da Escola e formaba parte do equipo de Anísio Teixeira na Directoría de Instrución Pública. Preocupada coa calidade do ensino e a escaseza de libros didácticos, Cecília escribiu libros para escolas primarias e publicou en 1924 o libro infantil Criança, Meu Amor, con prosas para a escola primaria. Foi adoptado pola Directoría Xeral da Instrución Pública do Distrito Federal e aprobado polo Consello Superior de Ensino do Estado de Minas Xerais e Pernambuco, entrando na lista de lectura de libros paradidáticos. Entre os temas do libro estaban retratos, momentos do día, mascotas, tarefas, sentimentos e brincadeiras.
1920-1930: concurso da Escola Normal e tese O Espírito Vitorioso
Cecília dedicouse a estudar tentando un concurso promovido pola Escola Normal para cubrir o cargo de profesor catedrático. Na correspondencia co marido, Cecília confidenciou a súa intención de participar. En 1930, realizou a primeira etapa do concurso, defendendo a tese "O Espírito Vitorioso", na cal defendía "a escola moderna" e destacaba os principios de liberdade, de intelixencia, de estímulo á observación e á experimentación. Nesa fase, dos oito demandantes, tres foron suspendidos e dous desistiron en función das notas obtidas. Soamente dous continuaron disputando: Cecília Meireles e Clóvis do Rego Monteiro, tendo este nota superior á de Cecília. A última fase, realizada en 26 de agosto do mesmo ano, era unha proba práctica, na cal Cecília foi derrotada.
1935-1964
Nese período, Cecília publica diversas obras e traducións, realizando pescudas históricas e visitando e vivindo en pequenos intervalos en países como a Arxentina, Bélxica, Holanda, EUA, India, Israel, e tivo obras traducidas para diversos idiomas, incluíndo alemán, español, francés, húngaro, inglés e italiano.
De 1935 a 1938 foi profesora de Literatura Luso-Brasileira e de Técnica e Crítica Literaria na Universidade do Distrito Federal (que era na época no Río de Xaneiro).
En 1940, deu un curso de literatura e cultura brasileira á Universidade de Texas en Austin (Estados Unidos). Ao longo da década, viaxa pola América, pasando por México e Chile e tamén visitando en 1944 o Uruguai e a Arxentina, e publica unha obra en Boston en 1945. En 1951, viaxa a Francia, Bélxica, Holanda e Azores e colle o cargo de directora da Prefectura do Distrito Federal.
En 1953, viaxa á India a convite do primeiro ministro Jawaharlal Nehru e participa dun congreso sobre Gandhi en Goa. En Nova Deli, recibe das mans do presidente un título Doutor honoris causa polas súas traducións da obra de Rabindranath Tagore.
En 1962, un cancro no estómago comeza a se manifestar e acabou falecendo o 9 de novembro de 1964 no Río de Xaneiro, aos 63 anos.
Traxectoria literaria
Con dezaoito anos de idade, en 1919, Cecília publicou seu primeiro libro de poemas, Espectros, lanzado pola Editora Leite Ribeiro (hoxe Freitas Bastos), con dezasete sonetos, escritos no tempo en que cursaba a Escola Normal, e con prólogo asinado por Alfredo Gomes, que fora o seu profesor de Lingua portuguesa e, na época, prestixioso gramático, que saudaba "o corazón xa superiormente formado, a intelixencia clara e lúcida, a intuición notábel con que sabía expor pensamentos propios e singulares até en asuntos pedagóxicos" da súa alumna. O libro contiña poemas sobre temas históricos, lendários, mitolóxicos e relixiosos, tendo personaxes como Cleopatra, María Antonieta, Xudite, Sansón e Dalila, retratados en sonetos, so influencia simboloxista, na musicalidade e melancolía, indo a contramán do que estaba sendo publicado na época. Con diminuta tiraxe, crese que o libro se lanzou ás costas da autora. O libro gañou unha crítica positiva de João Ribeiro, publicada no xornal O Imparcial, en que el prevía un belo futuro para Cecília. Para Darcy Damasceno, crítico do Jornal do Comércio, o libro impedía a revelación da real face creativa e espiritual de Meireles debido ao rigor das métricas e acentuación, en textos parnasianos. Durante certa época, exemplares do libro desapareceron de circulación, levantando a hipótese de que, de feito, nunca existisen. Nin mesmo a familia da autora tiña noticias a respecto ou calquera exemplar da obra. Del, o que se coñecía eran só fragmentos. Porén, en 2001, o libro foi reeditado e incorporado á Poesia Completa, lanzada pola Nova Fronteira.
A partir de aí, Cecília comezou a aproximarse a escritores como Tasso da Silveira, Andrade Muricy e, entre febreiro e marzo de 1922, escribiu novos poemas para compor un novo libro. Nesa época, aconteceu a Semana de Arte Moderna, en São Paulo, liderada por Oswald de Andrade, co cal Cecília tivo pouco contacto. O ano seguinte, publicou Nunca Mais.''.. E Poema dos Poemas'', pola editora Leite Ribeiro, contendo vinte e un poemas e seis sonetos de carácter simbolista e con ilustracións do seu marido, Correia Días. Posteriormente, Cecília pediu que ese libro fose removido da súa bibliografía. Publicou en 1924 Criança, Meu Amor, o seu primeiro libro infantil, con crónicas en prosa poética para a escola primaria, nas cales a escritora abordou realidades que lles gustan aos nenos, como "o imaxinario, o bo consello, o humor e a fantasía". Os poemas escritos entre febreiro e marzo de 1922 foron publicados en Baladas para El-Rei, lanzado en 1925, pola Editora Brasileira Lux, tamén con ilustracións de Correia Dias, seguindo a mesma liña dos últimos dous volumes xa publicados, o que acabou facendo que os estudosos caractericen esa parte da vida de Cecília como un "simbolismo-tardío", movemento literario encabezado por Tasso da Silveira.
Alén de poeta, cronista, teatróloga e xornalista, Cecília tamén tivo unha renomeada carreira de tradutora literaria, polo que recibiu máis dun premio e recoñecementos internacionais.Coñecía inglés, francés, italiano, ruso, hebraico e dialetos do grupo indo-iraniano, aprendendo o sánscrito e hindi. De entre as obras que verteu ao portugués, destacan as traducións de poemas de Rabindranath Tagore, polo que recibiu título de Doutora Honoris Causa pola Universidade de Deli na India, alén de Charles Dickens, François Perroux, Alexandre Pushkin, Rainer Maria Rilke, os libros Orlando, de Virginia Woolf, a Bodas de Sangue, de García Lorca, e antoloxías de poesía hebraica e chinesa, esta última constituída por poemas de Li Po e Du Fu.
Homenaxes
Nos Azores, de onde eran oriundos os seus pais, o nome de Cecília Meireles foi dado á escola básica da freguesía de Fajã de Cima, concello de Punta Delicada, terra da súa avoa materna, Jacinta Garcia Benevides.
Tras a súa morte, recibiu como homenaxe a impresión dunha cédula de cen cruzados novos. Esta cédula coa efíxie de Cecília Meireles, lanzada polo Banco Central do Brasil, no Río de Xaneiro, en 1989, sería mudada para cen cruceiros, cando houbo o troco da moeda polo goberno de Fernando Collor.
Obras
miniatura|Cecília Meireles en [[Lisboa. Deseño de seu primeiro marido, Fernando Correia Días]]
Estas son algunhas das obras publicadas por Cecília Meireles:
Unha obra bastante particular e pouco coñecida de Cecília Meireles é o infanto-xuvenil Olhinhos de Gato. Baseado na vida de Cecília, conta a súa infancia despois que perdeu súa nai Matilde Benevides Meireles e como foi criada pola súa avoa Dona Jacinta Garcia Benevides (chamada Boquinha de Doce no libro)
Instituto Catalán da Viña e o Viño
O Instituto Catalán da Viña e o Viño (en catalá: Institut Català de la Vinya i el Vi) ou INCAVI foi creado no ano 1980 como órgano de dirección das estacións enolóxicas de Vilafranca del Penedès e Reus. O seu director é Jordi Bort.
Dende entón o INCAVI foi o punto de referencia no apoio a viticultores e elaboradores na mellora continuada da calidade dos viños de Cataluña, e na tarefa de investigación e desenvolvemento de novas tecnoloxías que levasen o sector vitivinícola catalán a ocupar un lugar destacado entre os produtores de viños de alta calidade.
O INCAVI é tamén o motor da promoción dos viños de Cataluña, tanto entre os consumidores cataláns coma nos mercados estranxeiros. A difusión da cultura do viño, dunha forma de vivir mediterránea, e dun bo coñecemento dos viños cataláns continúan sendo unha das tarefas primordiais deste instituto.
Neste sentido, o INCAVI organiza dúas manifestacións anuais de promoción dirixidas ao consumidor catalán: a Mostra de Viños e Cavas de Cataluña (un encontro anual entre elaboradores e consumidores aos cales se celebra en Barcelona arredor das Festas da Mercè) e a Festa do Viño Novel, que se celebra o 11 de novembro (festividade de Sant Martí).
Sergio Borrajo
Sergio Borrajo Palacín, nado en San Joaquín (Guatemala) en 1911 e finado en Vitoria o 14 de febreiro de 1979, foi un militar galego, asasinado por ETA.
Traxectoria
Nado nunha granxa do sur de Guatemala no seo dunha familia da emigración galega, volveu aos oito anos coa familia para Galicia. Como militar, alistouse no bando nacional na guerra civil española e resultou gravemente ferido. Primeiro foi destinado en Galicia, logo en Madrid e en 1961 enviárono a Vitoria, xa co grao de tenente coronel. Alí encargábase da xestión financeira das mutualidades de guerra no goberno militar de Áraba, aínda que xa estaba oficialmente retirado. Un día ao regresar de traballar foi asasinado por un home que lle disparou no portal do seu edificio.
A Ponte de Neira, San Miguel de Neira de Rei, Baralla
A Ponte de Neira é un lugar da parroquia de San Miguel de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Vinagre y rosas
Vinagre y rosas é o vixésimo álbum do cantautor español Joaquín Sabina, publicado o 17 de novembro de 2009. Consta de 13 cancións, un bonus track e o primeiro sinxelo é "Tiramisú de limón", canción na que participan como compositores da súa música e cantantes o grupo Pereza.
Lista de cancións
miniatura|Joaquín Sabina durante un concerto da xira en Granada (España). Ao fondo e de esquerda a dereita: Pedro Barceló, Mara Barros, Jaime Asúa e Pancho Varona.
Estrés
O estrés  (do latín stringere ‘apertar’ a través do seu derivado en inglés stress ‘fatiga de material’) é unha reacción fisiolóxica do organismo no que entran en xogo diversos mecanismos de defensa para afrontar unha situación que se percibe como ameazante ou de demanda incrementada. Fisiolóxica ou biolóxica é a resposta dun organismo a un factor de tensión tales como unha condición ambiental ou un estímulo. O estrés é o xeito dun corpo de reaccionar a un desafío. De acordo co evento estresante, a maneira do corpo a responder á tensión é mediante o sistema nervioso simpático de activación que dá lugar á resposta de loita ou fuxida. Debido a que o corpo non pode manter este estado durante longos períodos de tempo, o sistema parasimpático ten tendencia a facer regresar ó corpo a condicións fisiolóxicas máis normais (homeostase). Nos humanos, a tensión normalmente describe unha condición negativa (distrés) ou pola contra unha condición positiva (eustrés), que pode ter un efecto mental, físico e mesmo de benestar ou malestar nun ser humano, ou mesmo noutra especie de animal.
Johan de Cangas
Johan de Cangas, nado no século XIII, foi un trobador galego activo no último cuarto do XIII e comezos do XIV, procedente da Península do Morrazo.
Foi homenaxeado no Día das Letras Galegas de 1998 xunto a Martín Codax e Mendinho.
Cantigas
Recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B) de Lisboa —ou Cancioneiro Colocci-Brancuti— e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (V), consérvanse unicamente tres cantigas de amigo da súa autoría.
Do subxénero de romaría, sobre a capela de San Mamede, situado en Beluso, Bueu, as súas composicións teñen como elemento importante o mar. Empregaba mozas namoradas como voz poética.
miniatura|page=570 |Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou [[Cancioneiro da Biblioteca Nacional|Cancioneiro Colocci-Brancuti: B 1267, B 1268 e B 1269.]]
Ebulición
A ebulición implica unha transición de estado líquido-gas en que, a nivel submicroscópico, as partículas adquiren unha maior liberdade de movemento en función dun incremento da enerxía cinética.
Se ben este proceso é moi diferente á evaporación, que é paulatino e para o que só algunhas moléculas do líquido teñen enerxía abonda para pasar a estado gasoso, fai parte dun mesmo fenómeno chamado vaporización.
A temperatura de ebulición depende da presión á que está sometido o líquido. Nunha ola de presión, a auga, por exemplo, chega a unha temperatura de 105 ou 110 °C antes de ferver, debido á maior presión acadada polos gases no seu interior. Grazas a esta maior temperatura da auga no interior da ola, a cocción da comida dáse máis rapidamente. Polo contrario, cando se ferve nunha ola aberta, diminúe a temperatura de ebulición da auga. O mesmo ocorre cando aumenta a altitude do lugar en que realizamos a cocción.
A adición de aditivos á auga, como o sal común, normalmente aumenta o seu punto de ebulición, fenómeno coñecido como aumento ebuloscópico. As concentracións a niveis típicos para cociñar non son suficientes para notar o aumento do punto de ebulición.
O proceso de ebulición da auga, especialmente a alta presión, emprégase dende a antigüidade como medio para esterilizar a auga, debido a que algúns microorganismos morren a esta temperatura.
Goma
A palabra galega goma, do latín vulgar gŭmma, a súa vez do latín cummi e este do grego κόμμι, pode referirse a:
Aeroporto de Orán-Es Sénia
O aeroporto de Orán-Es Sénia, tamén coñecido como aeroporto Ahmed Ben Bella, é un aeroporto alxeriano situado a 8,7 quilómetros ao sur da cidade de Orán, preto de Es Sénia.
Andrónico II Paleólogo
Traxectoria
Durante o seu reinado, deixou que a frota, que o seu pai organizara, entrase en decadencia, e deste xeito ao imperio resultoulle máis difícil opoñerse ás demandas de tributo por parte das potencias rivais de Venecia e Xénova.
Na súa época, os turcos otománs baixo Osman I conquistaron case toda Bitinia. Para loitar contra eles, o emperador pediu axuda ao catalán Roger de Flor, capitán dun rexemento de mercenarios aragoneses e cataláns coñecidos como os Almogávares. Os turcos foron derrotados, pero Roger de Flor converteuse nun inimigo de talle similar para o poder imperial. Roger foi asasinado polo fillo de Andrónico e co-emperador (ao que a miúdo se coñece como Miguel IX, aínda que nunca reinou no seu propio nome) en 1305. Os almogávares, mercenarios de Roger de Flor (tamén coñecidos como a Gran Compañía Catalá ou, en catalán, a Companyia Catalá) declararon a guerra a Andrónico e, tras devastar Tracia e Macedonia, conquistaron o Ducado de Atenas e Tebas.
A partir de 1320, o emperador estivo en guerra co seu neto Andrónico. Abdicou en 1328 e morreu en 1332.
En 1274 casou con Ana de Hungría, filla do rei Estevo V, con quen tivo dous fillos:
Trala morte desta en 1281, Andrónico casou con Iolanda, filla de Guillerme IX de Montferrato, que tomou o nome de Irene e lle deu catro fillos:
Tamén tivo, polo menos, dúas fillas ilexítimas:
San Miguel, San Miguel de Neira de Rei, Baralla
San Miguel é un lugar da parroquia de San Miguel de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Lobelle de Abaixo, Lobelle, Carballedo
En Lobelle de Abaixo está a igrexa parroquial e o cemiterio.
Toponimia
Lobelle leva o nome do seu posuidor en xenitivo, quizais en latín, diminutivo de , derivado de ("lobo") como antropónimo mentres que o de Abaixo vénlle por estar máis baixo ca Lobelle de Arriba. Popularmente moita xente di Novelle, como se tivese que ver con novo.
Lonzo Ball
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Ball foi elixido na 2ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Los Angeles Lakers. O 3 de xullo de 2017, asinou o seu contrato de rookie cos Lakers. Foi elixido mellor xogador da Liga de Verán da NBA de 2017 en Las Vegas, tras facer 16.3 puntos, 9.3 asistencias, 7.7 rebotes, 2.5 roubos e 1.0 tapóns por partido.
O 6 de xullo de 2019, Ball foi traspasado xunto a Brandon Ingram, Josh Hart, os dereitos de De'Andre Hunter e dúas eleccións da primeira rolda do Draft ós New Orleans Pelicans, a cambio de Anthony Davis.
Fernando Salgado
Co nome de Fernando Salgado podemos referirnos a:
A Lamela, Mouriscados, Mondariz
A Lamela é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo provén do latín, que indica un lugar con lama ou lodo.
Souto, San Miguel de Neira de Rei, Baralla
Souto é un lugar da parroquia de San Miguel de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
AC-527
A AC-527 ou Variante de Oleiros da Vía Ártabra é unha estrada da rede primaria básica dependente da Xunta de Galicia.
As obras para a súa construción empezaron no outono de 2009. En 2011 decidiuse que este ramal sería de vía convencional para lle dar maior permeabilidade á capital municipal, dotándoo de rotondas e pasos peonais, porén si se levou finalmente a cabo a instalación dun valado como corresponde a unha vía de alta capacidade.
O 30 de xuño de 2012, inaugurouse un primeiro tramo de 700 metros, o resto entraría en servizo canda a AG-13, en setembro de 2013.
Anita Ekberg
miniatura|dereita|Ekberg en 1956.
Kerstin Anita Marianne Ekberg, coñecida como Anita Ekberg, nada en Malmö o 29 de setembro de 1931 e finada en Roma o 11 de xaneiro de 2015, foi unha actriz e modelo sueca. Foi Miss Suecia en 1951 e competiu no concurso de Miss Universo. O seu papel máis destacado no cinema é o de Sylvia na película La dolce vita de Federico Fellini.
Francisco Crespo Rivas
Francisco Crespo Rivas, finado en Redondela o 29 de abril de 1947, foi un impresor, xornalista e escritor galego.
Historia e características
Estivo emigrado na Arxentina na década de 1870, onde traballou como procurador e colaborou na prensa. Propietario da Imprenta de Villavieja de Redondela, xunto con Serafín Reboredo Blanco foi fundador de El Pueblo, do que foi director. Foi procurador e fiscal municipal de Redondela (1920-1928). En 1915 promoveu un Sindicato Agrícola Católico. Foi amigo e confidente de Casto Sampedro Folgar.
Os seus restos repousan nun mausoleo no camposanto dos Eidos de Redondela.
Andrónico III Paleólogo
Andrónico III Paleólogo, nado contra o 1296 e finado o 15 de xuño de 1341, foi un emperador bizantino e fillo de Miguel (IX) e da princesa Rita de Armenia.
Fernando Salgado García
Juan Fernando Salgado García, nado en Monterroso o 28 de marzo de 1953, é un xornalista e político galego.
Andrónico III Paleólogo
Traxectoria
Durante a súa mocidade, o seu comportamento foi tan violento que, trala morte do seu pai Miguel en 1320, o seu avó Andrónico II decidiu desposuílo do seu dereito ao trono. Andrónico rebelouse, pois contaba cun poderoso grupo de apoios, e iniciouse unha guerra civil cuxa primeira fase acabou coa súa coroación e aceptación como co-emperador do seu avó en 1325. As disputas reiniciáronse e, a pesar do apoio dos búlgaros, o vello emperador viuse obrigado a abdicar en 1328.
Fernando Salgado García
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Foi cronista do Congreso dos Deputados (1976-1980). Traballou como xornalista en Mundo Obrero, La Voz de Galicia (redactor e xefe da sección de Economía entre 1981 e 1987) e foi director de El Progreso (1994-2000). Tamén foi delegado da Corporación Voz de Galicia en Lugo.
Entre 1987 e 1990, durante o goberno tripartito de Fernando González Laxe, foi nomeado conselleiro de Economía e Facenda. Foi secretario xeral da Fundación Galicia-Europa (1988-1990), deputado no Parlamento de Galicia polo PSdeG-PSOE (1989-1994) e Secretario xeral de Comunicación da Xunta de Galicia (2005-2009).
Andrónico III Paleólogo
Traxectoria
O seu primeiro ministro durante esta época foi Xoán Cantacuzeno, que logo reinaría como Xoán VI. Durante o seu reinado, Andrónico III estivo case constantemente en guerra, sobre todo cos turcos otománs, que expandiron o seu territorio, conquistando case toda Asia Menor antes da chegada ao poder de Andrónico. No seu reinado, Nicea caeu en mans do emir otomán Orhan I en 1331, e Nicomedia en 1337. Tras estas perdas, só Filadelfia e algúns portos seguiron estando baixo control bizantino. Andrónico anexionou gran parte de Tesalia e de Epiro, pero se perderían poucos anos logo da súa morte, durante un novo período de guerra civil, arrebatados polo crecente poder de Serbia baixo Stefan Dusan. Tamén reorganizou a armada e recuperou Lesbos, Focea e Quíos que estaban en mans dos xenoveses. Morreu en 1341, e foi sucedido polo seu fillo Xoán V Paleólogo.
Fernando Salgado García
Traxectoria
En 1991 comezou a traballar como profesor de estrutura económica na Universidade da Coruña, e despois foi profesor na facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela.
En 1986 recibiu o Premio Galicia de Xornalismo Económico.
Vida persoal
É pai do poeta e xornalista Daniel Salgado.
Países Baixos no Festival de Eurovisión Júnior
Países Baixos participou por primeira vez no Festival de Eurovisión Júnior 2003 e non deixou nunca de participar. A súa mellor posición foi un primeiro posto no Festival de Eurovisión Júnior 2009.
Guiximil, Grixalba, Sobrado
Guiximil é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
1,1,1,2-Tetrafluoroetano
1,1,1,2 Tetrafluoroetano ou R-134a é un fluído refrixerante moi utilizado no aire acondicionado dos automóbiles e en equipos de refrixeración doméstica e industrial. É un HFC que substitúe dende principios dos anos 90 ao antigo refrixerante R12 que era prexudicial para a capa de ozono e favorecía ao quentamento global.
Como todos os HFC non dana a capa de ozono pero afecta ao cambio climático, ten unha grande estabilidade térmica e química, non é tóxico nin inflamable, e ademais ten unha excelente compatibilidade coa maioría dos materiais.
Non é miscible cos aceites tradicionais do R12 pero si o é cos aceites poliésteres (POE) polo que debe utilizarse sempre con este tipo de aceites.
Unha das vantaxes fronte ao R12 é que ten unha temperatura final de compresión máis baixa. Por utra banda ten como desvantaxe que a máquina frigorífica precisa un maior caudal de fluído, é dicir necesítase un compresor máis grande.
Ligazóns externas
miniatura|R-134a.
Condado de Tyrone
O Condado de Tyrone (Contae Tír Eoghain en irlandés, Coontie Owenslann en escocés do Ulster ) é o maior dos seis condados de Irlanda do Norte, un dos condados tradicionais da illa de Irlanda, que se localiza na provincia do Ulster.
Posúe unha área de 3,155 km² e é o sétimo dos 32 condados irlandeses en tamaño e o oitavo por poboación. É o segundo máis grande dos 9 condados da provincia do Ulster e o cuarto por poboación.
A capital de Tyrone é Omagh. Castlederg e Coalisland son outras poboacións importantes. Antigamente Tyrone chegaba até o Lago Foyle, no norte, incluíndo parte do actual Condado de Londonderry.
Divídese en catro distritos:
Topónimo
O nome Tyrone provén do irlandés Tír Eoghain ("terra de Eógan"). Eógan/Eoghan era fillo do rei Niall Noígíallach, e irmán de Conall Gulban, quen lle deu o seu nome ao reino de Tír Chonaill.
Carla Antonelli
Traxectoria
Carla Antonelli naceu en Güímar, Tenerife, nas Illas Canarias. Estudou arte dramática no Conservatorio de Música e Arte Dramática de Santa Cruz de Tenerife. Saíu da súa cidade natal en 1977, xa que naqueles momentos se facía impensable que unha persoa transexual puidese desenvolver a súa identidade de xénero nunha contorna rural. Viviu a fin da ditadura franquista e o posfranquismo de cheo, ademais da persecución policial. En España, ata o ano 1979, as persoas transexuais e homosexuais podían ser encarceadas baixo a Lei de “perigosidade social”.
Activista polos dereitos das persoas transexuais de xeito directo desde 1977, pediu o voto para o Partido Socialista nun medio de comunicación das Palmas de Gran Canaria (antes das primeiras eleccións democráticas), porque argumentaba que sería a formación política que mellor defendería os dereitos das persoas transexuais; a partir de aí, a súa aparición nos medios vén sendo frecuente ata hoxe.
En 1997, entrou a formar parte de forma activa no Partido Socialista Obrero Español, sendo Coordinadora da Área Transexual do Grupo Federal LGTB do PSOE. Traballou en grupo no programa electoral onde se incluíu o matrimonio entre persoas do mesmo sexo e a Lei de identidade de xénero para as persoas transexuais. Ademais, por encargo de Mercedes Gallizo, colaborou na redacción da norma que posibilitaba ás mulleres transexuais ingresar nos módulos femininos, sen necesidade dunha cirurxía de reasignación de sexo.
Foi voceira da Área Transexual da Federación Estatal de Lesbianas, Gais, transexuais e Bisexuais de España e voceira para os medios de comunicación do Colectivo Transexualia de Madrid logo das violentas agresións a persoas transexuais por grupos de neonazis no Paseo de la Castellana.
Deu charlas en universidades e centros educativos. Participou en Congresos de sexoloxía, como o celebrado en Valladolid en outubro de 2009.
Ten viaxado a Venezuela, Chile e México, convidada por colectivos transexuais destes países a encontros internacionais. En Chile, participou en todas as televisións e en programas de máxima audiencia do país, con entrevistas sobre a demanda dos dereitos de transexuais; en México falou perante a Cámara dos deputados e deu unha conferencia na Universidade de Mérida, no estado do Iucatán.
Activismo político
Foi coordinadora da área de Transexualidade do grupo federal de gais e lesbianas do PSOE. Foi a primeira transexual da Comunidade de Madrid que solicitou que a súa verdadera identidade figurase nos documentos oficiais tras a entrada en vigor da Lei de identidade de xénero en España.
Anteriormente, o 26 de abril de 2006, ameazara con emprender unha folga de fame se o goberno socialista non puña unha data para sacar adiante esta lei. O 17 de abril de 2007, o xornal La Razón informou que Carla Antonelli rexeitaba a adopción de medidas «prohibicionistas» contra a prostitución en España, xa que unha alta porcentaxe de transexuais adicábanse ou adicáranse a esta actividade. Antonelli sinalou daquela que a discriminación existente cara a este colectivo á hora de buscar emprego e a ausencia de medidas positivas para fomentalo levaban a moitos transexuais cara a prostitución como único medio de vida, e que ignorar a prostitución voluntaria sería «impoñer de forma fascista un pensamiento único», deixando claro que apoiaba, sen ningún tipo de fisuras, a persecución en temas de tráfico de persoas ou de explotación.
Carla Antonelli anunciou o 2 de xullo de 2007, a través dun comunicado, a súa saída do Grupo Federal de Gais, Lesbianas, Transexuais e Bisexuais do PSOE "por motivos de traballo e dispoñibilidade". Antonelli agradeceu "a todas as persoas do PSOE o trato recibido ao longo dos últimos dez anos". Carla Antonelli, que anunciou que deixaba de ser a coordinadora da Área de Transexualidade do PSOE, asegurou á axencia EFE que si era verdade que o PP lle ofrecera asumir ese mesmo posto nese partido, pero que o rexeitara debido a súa "natureza intrínseca" de esquerdas. "Son socialista, de esquerdas e zapaterista, e sería unha absoluta ingratitude que lle fixese isto ao goberno que lexislou un dos meus dereitos principais", afirmou Antonelli referíndose á Lei que lles permite ás persoas transexuais cambiar de nome e xénero no rexistro civil. Nas eleccións autonómicas de 2011 foi elixida deputada na Asemblea de Madrid polo PSOE, converténdose na primeira muller transexual en acceder a un cargo de representación parlamentaria en España.
Series de televisión
Carla Antonelli fixo pequenas intervencións en varias series de televisión. Tamén tivo unha personaxe fixa nunha serie de fición de Antena 3:
Teatro e cinema
Carla Antonelli foi La Corifea na obra Lisístrata que se representou durante o Festival Internacional de Teatro Clásico de Mérida no teatro romano da cidade do 29 de xullo ao 8 de agosto de 2010, con Paco León de protagonista. Foi a primeira vez que unha actriz transexual interpretou unha personaxe principal no teatro emeritense. Trátabase de Corifea, líder do coro de mulleres, na obra de Aristófanes. A adaptación do guión estivo a cargo de Joaquín Oristrell e Jérôme Savary, sendo este último quen a dirixiu. A obra converteuse no espectáculo máis visto de toda a historia do Festival de Mérida con 29 346 espectadores nas súas dez funcións.
No ano 2014, presentouse o documental El viaje de Carla, dirixido por Fernando Olmeda, que relata a vida de Carla Antonelli. A cinta resultou a gran triunfadora do XIX LesGaiCineMad (Festival internacional de cine lésbico, gai e transexual de Madrid), xa que conquistou dous dos galardóns máis importantes, os que concede o público. O público elixiu esta historia como Mellor documental (nacional e internacional) e Mellor obra española, o único galardón con dotación económica do festival. El viaje de Carla tamén obtivo o Premio do público ao Mellor documental do X Festival de cine LGTB de Andalucía AndalesGai.
Goma 2 (explosivo)
A Goma-2 é un explosivo do tipo dinamita de fabricación española para uso industrial (sobre todo en minaría) pola Unión Española de Explosivos, S.A. (actualmente MAXAM). Comercialízase alo menos en dúas variantes, a Goma-2 EC e mais a Goma-2 ECO.
Foi empregada pola ETA en atentados cometidos nas décadas dos 80 e 90 do século XX.
Roger Ebert
miniatura|dereita|Ebert, con lentes, á dereita da imaxe.
Roger Joseph Ebert, nado en Urbana (Illinois) o 18 de xuño de 1942 e finado en Chicago o 4 de abril de 2013, foi un crítico cinematográfico estadounidense recoñecido a nivel mundial.
En 1975 converteuse no primeiro crítico de cinema en gañar o premio Pulitzer, outorgado pola Universidade de Columbia. Desde 1967 os seus comentarios semanais son publicados polo Chicago Sun-Times, e grazas a que a súa columna está sindicada pode ser lido en máis de douscentos xornais estadounidenses.
Pancho Casal
Traxectoria
Enxeñeiro Superior Eléctrico (1977) pola Universidade Pontificia Comillas. Traballou como enxeñeiro e produtor audiovisual. Foi director técnico de varias empresas e xefe de mantemento das centrais hidráulicas de Unión Fenosa.
Director xeral e produtor executivo de Continental Produciones, realizou a produción de numerosos filmes como Continental (1989), Inés de Portugal (1996), Frontera Sur (1997), Cuando vuelvas a mi lado (1998), Fisterra (1998), La rosa de piedra (1999), Sé quien eres (1999), Trece badaladas (2002), Os luns ó sol (2002), A vida que che espera (2004), Para que non me esquezas (2005), Abrígate 2007), A crise carnívora (2007), De profundis (2007), Agallas (2009) ou Eduardo Barreiros, o Henry Ford galego (2011), entre outros, ademais de series como Maridos e mulleres ou O Faro.
Membro de Podemos, nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixido deputado por En Marea pola provincia da Coruña. En 2018 abandonou Podemos permanecendo como deputado independente de En Marea. Foi portavoz de En Marea na Comisión Parlamentaria de Industria, Enerxía, Comercio e Turismo e responsable da área de Benestar Animal. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi o candidato á Xunta de Galicia por Marea Galeguista, formación que non obtivo representación parlamentaria.
Xosé Enrique Acuña
Traxectoria
Foi coordinador de exposicións no Museo de Pontevedra e director literario de Edicións A Nosa Terra. Obtivo o Premio da Crítica de Galicia de Ciencias e Artes da Representación en 2010.
Condado de Derry
O Condado de Londonderry ou Condado de Derry (Doire, cuxo significado é "carballo" en irlandés) é un dos seis condados de Irlanda do Norte. Leva o nome da súa cidade máis importante. Derry, despois chamada Londonderry polos británicos. O condado ocupa unha superficie de 2.074 quilómetros cadrados e ten unha poboación de 213.000 habitantes.
O nome está suxeito á disputa política. Os nacionalistas irlandeses prefiren Derry, mentres que os unionistas prefiren Londonderry. Na República de Irlanda é empregado oficialmente o nome Derry, mentres que as autoridades británicas empregan Londonderry.
Guinea (homónimos)
O topónimo Guinea pode referirse a:
Antigas colonias
Antigas colonias europeas en África e Oceanía:
El Látigo de Bayona
El Látigo de Bayona foi un periódico editado en Baiona entre 1909 e 1912.
Virtus Bologna
O Virtus Pallacanestro Bologna, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Virtus Segafredo Bologna, é un equipo profesional de baloncesto italiano con sede na cidade de Boloña, Emilia-Romaña. Fundado en 1922, é un dos clubs máis prestixiosos de Italia, como así o acredita o seu palmarés que, entre outros títulos, conta a nivel europeo con dúas Euroligas, unha Eurocup, unha Recopa de Europa, unha Champions League e un EuroChallenge, así como dezaseis Ligas e oito Copas a nivel local. Actualmente o equipo compite na LBA, máxima categoría do baloncesto italiano, e na Euroliga. Pese a que o "Virtus Pallacanestro Bologna" é o nome oficial, o club foi normalmente coñecido co nome que lle deron as diferentes empresas que o patrocinaron ao longo da súa historia, coma a meirande parte dos equipos italianos de baloncesto. Os seus nomes comerciais máis coñecidos son Sinudyne, Granarolo, Knörr, Buckler e Kinder.
Fundación
esquerda|thumb|Equipo da Virtus na en 1945. A Virtus foi fundada en 1871 como un club de ximnasia, formando o seu primeiro equipo de baloncesto en 1929. A pista do equipo era a antiga igrexa de Santa Lucia, no centro da cidade. O primeiro título oficial da Virtus foi en 1934, cando o equipo boloñés venceu o torneo da Segunda División e obtivo a promoción para a Primeira División italiana. Após a promoción, a Virtus se estabeleceuse de forma case permanentemente no cume da liga nacional de baloncesto e conseguiu unha longa serie de postos honrosos: nos nove campionatos disputados de 1935 até a eclosión da segunda guerra mundial, o club conseguiu seis segundos lugares, dous terceiros lugares e un sexto.
Ao final da guerra mundial, a pista de Santa Lucia deixou de estar dispoñíbel e, despois dun breve período de xogos ao ar libre nun campo na Vía del Ravone, o equipo mudouse para a Sala Borsa, a bolsa de valores da cidade, que era reaxustada á noite para acoller xogos de baloncesto. Nese local a Virtus conquistou seu primeiro título de liga, gañando tamén as tres edicións seguintes. Os boloñeses gañaron o título nacional novamente en 1955 e 1956. Nesta década de 1950 comezou a rivalidade co Olimpia Milano.
Ecuación de van't Hoff
A ecuación de van't Hoff en termodinámica química relaciona a variación da temperatura absoluta (T) coa variación da constante de equilibrio (K) dado pola diferenza de entalpía (ΔH). Esta ecuación foi proposta inicialmente polo químico neerlandés Jacobus Henricus van 't Hoff (1852-1911) en 1884.
Virtus Bologna
Anos 1960 e 1970
thumb|Jim McMillian no PalaDozza. Na década de 1960 o equipo boloñés non conquistou ningún título nacional e o baloncesto italiano foi dominado por seus rivais históricos, o Olimpia Milano e o Ignis Varese. O punto de virada veu en 1968, cando o avogado Gianluigi Porelli foi nomeado como director da sección de baloncesto. Alcumado "Torquemada" ou "Robespierre" polos seus métodos moitas veces ditatoriais ou, máis frecuentemente, L'Avvocato (do italiano: O Avogado), Porelli foi unha das figuras máis prominentes da historia da Virtus.
Así que chegou, con só 38 anos, Porelli vendeu o mellor xogador da época, Gianfranco Lombardi, desencadeando unha forte polémica. En 1970 a Virtus foi un dos principais proponentes e fundadores da Lega Basket. Ese mesmo ano, a Virtus separouse do club polideportivo e tornouse unha sociedade anónima. Grazas ás súas escollas, altamente criticadas, Porelli definitivamente curou as finanzas e en 1973 abriu unha nova xeira de triunfos grazas á colaboración de Sinudyne, unha famosa empresa italiana de electrodomésticos, e á chegada do adestrador Dan Peterson.
Ecuación de van't Hoff
Se se asume que a calor de reacción non varía coa temperatura, a resolución desta ecuación diferencial leva ao seguinte:
Antilambda
O antilambda, coñecido en paleografía coa denominación latina diple, é un signo ortográfico auxiliar que pode empregarse como signo simple ou como signo dobre, cunha forma de apertura ( < ) e outra de peche ( > ).
Virtus Bologna
Anos 1960 e 1970
A Virtus conquistou inmediatamente a súa primeira Copa de Italia en 1973−74 e, tras dous anos, o seu sétimo campionato nacional, grazas ao liderado de xogadores como Marco Bonamico e Luigi Serafini. En 1978, o adestrador Peterson mudouse para o Olimpia Milano e o antigo xogador Terry Driscoll foi nomeado novo adestrador. So o seu comando, a Virtus conquistou dous títulos nacionais consecutivos en 1979 e 1980. Os xogadores máis importantes dese bicampionato foron Renato Villalta, Jim McMillian e Krešimir Ćosić.
Ecuación de van't Hoff
onde:
Antilambda
Historia
O antilambda xa era utilizado na antiga Grecia. O símbolo > considérase unha creación de Aristarco de Samotracia, (século II a.C.), editor de Homero, que o utilizaba para indicar que discordaba da opinión de Zenódoto de Éfeso, editor anterior.
Virtus Bologna
Anos 1980
Despois da volta ao cume en Italia, a Virtus tentou volverse tamén nun gran equipo en Europa. En 1981 o club chega á final da Copa de Europa en Estrasburgo. Porén, perderon por só un punto ante o Maccabi Tel Aviv, despois dun xogo moi disputado. Tras a derrota, Porelli contratou a Aleksandar Nikolić, mundialmente coñecido como "O Profesor", para ser o novo adestrador. A pesar da súa fama, Nikolić non conseguiu traer a Virtus de volta ao título, así que en 1983 Alberto Bucci tornouse o novo adestrador. So o comando de Bucci, a Virtus conquistou seu décimo campionato nacional, derrotando o Olimpia Milano nunha final histórica, sempre lembrada como unha das mellores da historia do baloncesto italiano. Ese mesmo ano, o equipo venceu tamén na Copa de Italia.
Antilambda
Historia
Ese mesmo signo > empregábase nas marxes dos manuscritos latinos e gregos para indicar que nesa liña había algunha palabra ou pasaxe relevante. Posteriormente introduciuse o signo < para encerrar o texto.
Isidoro de Sevilla explica nas súas Etymologiae que o antilambda se usaba na súa época para indicar que unha cita dun texto era bíblica e non un comentario.
Na Idade Media utilizáronse diferentes signos: V, Y, 7... Coa imprenta continuouse a empregar, sendo a orixe das comiñas latinas.
Uso como signo dobre
Como signo dobre recibe tamén a denominación de parénteses angulares, sendo os seus principais usos os seguintes:
Uso como signo simple
Como signo simple non pode considerarse propiamente un signo ortográfico auxiliar. Emprégase en ámbitos do saber moi concretos.
Virtus Bologna
Anos 1980
En 1988, Porelli contratou Bob Hill, que fora adestrador dos New York Knicks na temporada anterior. Hill trouxo para Italia dous ex xogadores da NBA: Micheal Ray Richardson, un All-Star que fora proscrito da NBA por violacións da política antidrogas da liga, e Clemon Johnson, campión da NBA en 1983 cos Philadelphia 76ers. Na temporada de 1988−89, a Virtus conquistou súa terceira Copa da Italia, mais foi derrotado na semifinal do campionato nacional. No verão seguinte, Hill dimitiu do seu cargo, e o seu asistente, Ettore Messina foi nomeado novo adestrador. Con Messina a Virtus conseguiu de novo a Copa de Italia novamente e o seu primeiro título europeo, a Copa Saporta, derrotando o Real Madrid na final. Na final destacou o desempeño de Richardson, capaz de marcar 29 puntos.
A década de ouro
thumb|Micheal Ray Richardson En 1991, Alfredo Cazzola, un empresario local, converteuse no novo presidente da Virtus. Despois de dúas derrotas consecutivas nas semifinais nacionais, Cazzola contratou Predrag Danilović, un novo xogador iugoslavo que viñar de gañar a última Copa de Europa co Partizan. Baixo o liderado de Danilović, o equipo inmediatamente gañou outro campionato nacional. O ano seguinte, Messina converteuse no novo adestrador da selección italiana e Alberto Bucci, quen xa gañara un o título de liga en 1984, retornou como adestrador. A Virtus gañou o scudetto de novo en 1994 e 1995. Durante estes anos o equipo participou no McDonald's Championship, unha competición entre os equipos da NBA e de Europa, onde a Virtus foi derrotada polos Phoenix Suns e os Houston Rockets.
Despois dos tres campionatos consecutivos, Danilović deixou a Virtus para irse os Miami Heat da NBA. Sen o seu líder iugoslavo, o equipo boloñés conseguiu tan só unha Supercopa italiana en 1995−96 e a súa quinta Copa de Italia o ano seguinte. En 1996, a Kinder, unha liña de produtos da confeitaría italiana de Ferrero, converteuse no novo patrocinador da Virtus. En 1997, o equipo mudouse para PalaMalaguti, un pavillón cuberto en Casalecchio di Reno con capacidade para máis de 8 000 persoas, deixando así o PalaDozza despois de case 40 anos. O mesmo ano, regresan ao club Messina e Danilović, chegando outros xogadores como Radoslav Nesterović, Antoine Rigaudeau e Hugo Sconochini.
O 23 de abril de 1998, a Virtus gañou súa primeira Euroliga derrotando o AEK Atenas en Barcelona. Ese mesmo ano a Virtus conquistou tamén o título de liga, derrotando na final os seus rivais cidadás do Teamsystem Bologna. Na temporada seguinte, a Virtus gañou a súa sétima Copa da Italia, mais perdeu na final da Euroliga ante o o Žalgiris Kaunas de Tyus Edney. Baixo o mando de Cazzola e grazas aos liderados de Danilović e Messina, a década de 1990 está considerada a "Idade de Ouro" da Virtus, que reuniu catro títulos nacionais, dúas Copas da Italia, unha Copa Saporta e unha Euroliga, tornándose nun dos máis notábeis equipos de Europa.
Gloria e caída
No ano 2000 Marco Madrigali, un empresario de videoxogos, tornouse o novo presidente do club. Chegaron a Boloña novos xogadores como Marko Jarić, Manu Ginóbili e David Andersen, mentres que por outra banda Sasha Danilović anunciou súa retirada do baloncesto. A ausencia dun líder forte como Danilović e a subseguinte sanción sen xogar por dopaxe a Hugo Sconochini, forzaron todos os xogadores do equipo a asumiren máis responsabilidades. Despois dun comezo feble, a temporada tivo un punto de virada despois da vitoria durante o derbi contra o Fortitudo por 99−62. A partir de entón, o Virtus iniciou unha temporada excepcional. De feito, a Virtus conseguiu a tripla coroa ao gañar a Copa, a Liga e a Euroliga. Destacou sobre todo Ginóbili, quen foi elixido o MVP das Finais da Euroliga e MVP da Liga italiana.
O ano seguinte, a Virtus gañou unha nova Copa, mais despois dalgunhas derrotas, Madrigali dimitiu Messina. Con todo, após unha protesta dos seareiros da Virtus antes dun xogo contra o Pallacanestro Trieste, Madrigali foi forzado a volver atrás na decisión. A pesar diso, o equipo perdeu a final da Euroliga contra o Panathinaikos de Dejan Bodiroga, e foi eliminado nas semifinais do campionato nacional pola Benetton Treviso. thumb|left|A Virtus da [[Tripla Coroa (baloncesto)|tripla coroa.]] En 2003, Ginóbili mudouse para a NBA, onde asinou polos San Antonio Spurs. Por outra banda, Ettore Messina foi contratado pola Benetton Treviso, sendo Bogdan Tanjević nomeado novo adestrador. Após unha serie de derrotas, Tanjević foi substituído por Valerio Bianchini, que non conseguiu chegar aos playoffs. No entanto, debido a serios problemas financeiros, causados principalmente polo fracaso da CTO SpA, empresa de Madrigali, a Virtus foi excluída da Serie A en agosto de 2003. A quebra foi evitada grazas á intervención dun empresario local, Claudio Sabatini. Sabatini adquiriu tamén o equipo dunha pequena cidade do interior da Provincia de Boloña, o Progresso Castel Maggiore, que xogara na Serie A2 e patrocinou o novo equipo coa marca FuturVirtus, garantindo así a continuidade do nome "Virtus" a pesar da exclusión do campionato. En 2003−04, o FuturVirtus non alcanzou a promoción na Serie A, perdendo por 3-0 na serie final dos playoffs para o Aurora Jesi. Durante o verán de 2004, o club obtivo a reafiliación á Federación Italiana de Baloncesto e o dereito de usar o nome "Virtus Pallacanestro" novamente. Esta vez si, o equipo liderado por Lavelle Brewer e A.J. Guyton, retornou á primeira división en 2004, derrotando o Premiata Montegranaro nas finais.
Na temporada de 2006−07, a Virtus liderado por Travis Best e polo técnico Zare Markovski, chegou á final da Copa de Italia, onde perdeu ante a Benetton Treviso, alén de ter se clasificado para os playoffs tras unha ausencia de cinco anos e chegado á final, sendo derrotada polo Montepaschi Siena. En 2009, so o comando de Matteo Boniciolli, a Virtus volveu gañar de novo un trofeo após vencer na final do EuroChallenge ao Cholet Basket na final. Nas competición locais, o club perdeu a final da Copa ante o Montepaschi e foi eliminado na primeira rolda dos playoffs polo Benetton Treviso. Boniciolli foi inmediatamente dimitido polo presidente Sabatini e o equipo foi reformulado novamente durante o verán.
Descenso e volta a Europa
En xullo de 2010, Sabatini vendeu a Virtus a empresarios locais, mais permaneceu como xerente xeral. Tras anos de feble desempeño, Sabatini saíu definitivamente do club e, en 2013, Renato Villalta, ex-estrela do club, foi nomeado presidente. En 2014, a Virtus retornou aos playoffs grazas a unha excelente temporada de Allan Ray, Jeremy Hazell e Okaro White. O ano seguinte, Villalta foi abruptamente despedido do seu cargo e Bertolini foi nomeado presidente. Despois dalgúns meses, Bertolini tamén foi substituído por Alberto Bucci, ex-adestrador da Virtus que gañara tres títulos nacionais co club entre os anos 1980 e 1990. Con todo, a temporada estivo marcada por unha lesión grave do capitán do equipo, Allan Ray, mentres que os xogadores substitutos non conseguiron o reemprazalo axeitadamente. O día 4 de maio de 2016, ao final da temporada regular, o equipo ficou en último lugar e por tanto foi rebaixado para a Serie A2.