cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleister Crowley
Traxectoria
Fillo dun millonario cervexeiro galés, pronto quedou orfo e herdou unha gran fortuna. Foi criado por dúas tías solteiras que pertencían ós Irmáns de Plymouth, unha igrexa protestante moi puritana, estudou en Cambridge, onde por primeira vez empezou a sentirse libre lonxe da súa familia: desa época datan os seus primeiros ensaios, novelas e poesías eróticas. Como ocultista adoptou, a modo dun dos seus nomes máxicos, o de Baphomet, para o que deseñou un símbolo, baseándose nun deseño orixinal tallado en pedra.
Ingresou no Templo de Isis-Urania da Orde Hermética da Aurora Dourada de carácter rosacruciana: enfrontado con outros membros da orde como William Butler Yeats e S. L. McGregor Mathers, deixou a orde e creou a organización ocultista Astrum Argentum (A:.A:.), chegando tamén a ser cabeza visible da OTO (Ordo Templi Orientis), tamén foi membro honorífico doutras sociedades secretas e loxas masónicas.
Retirouse a Escocia, preto da localidade de Foyers onde mercou unha casa a beiras do famoso Lago Ness á que chamou Pazo de Boleskine. Alí, de acordo co antigo costume escocés de chamar "Laird" a un terratenente, fíxose chamar Laird de Boleskine e Abertarff.
Crowley chamou Iluminismo Científico ó seu sistema para a A:. A:. e para divulgar os ensinos do mesmo escribiu, xunto con varios colaboradores, a serie de revistas chamadas "O Equinoccio" (The Equinox). O lema do Iluminismo Científico é "O método da Ciencia, o obxectivo da Relixión", lema no que, conforme aclara o propio Aleister Crowley, "está expresado todo".
Andrzej Sapkowski
Andrzej Sapkowski, nado en Łódź en 1948, é un escritor polaco. O seu estilo de escritura é fluído e directo, adaptando a linguaxe popular da Polonia actual. As súas principais obras son de temática medieval cun enfoque que vai desde a novela histórica até a fantástica, pero sempre influenciadas pola cultura eslava e as narracións tradicionais.
Joan Fontaine
Joan de Beauvoir de Havilland, nada en Toquio o 22 de outubro de 1917 e finada en California o 15 de decembro de 2013, foi unha actriz de cinema británica, nacionalizada estadounidense.
Traxectoria
Naceu en Toquio de pais británicos, pois o seu pai foi profesor de inglés nesa cidade. A súa nai, actriz de teatro, deixou a interpretación ao marchar ao Xapón, pero volvería ao teatro tralo éxito das súas fillas. Debido a súa saúde, a familia instalouse logo en California, pero o pai abandonounos e volveu ao Xapón. Aos dezaseis marchou a vivir con el, graduándose na “American School in Japan”.
Debutou no teatro en 1935 e deseguido logrou un contrato coa RKO, actuando en varios filmes. O papel que a converteu definitivamente nunha estrela foi o de Rebecca, de Alfred Hitchcock. O ano seguinte gañaría o oscar á mellor actriz por Sospeita, do mesmo director, superando a súa irmá, Olivia de Havilland, tamén candidata.
O seu éxito continuou ao longo dos anos corenta, baixando un pouco nas décadas seguintes, nas que tamén se dedicou ao teatro e á televisión. Retirouse definitivamente en 1994.
901
Mortes
Historia ano a ano
Paradoxos de Zenón
miniatura|Zenón mostra as Portas da Verdade e da Mentira (Veritas et Falsitas). Fresco na biblioteca de [[El Escorial, Madrid.]] Os paradoxos de Zenón son unha serie de paradoxos, ideados por Zenón de Elea, para apoiar a doutrina de Parménides de que as sensacións que obtemos do mundo son ilusorias, e concretamente, que non existe o movemento.
Pertencen á categoría de paradoxos falsídicos, isto é, que non só atinxen un resultado que aparenta ser falso, senón que ademais o é. Isto débese a unha falacia no razoamento, producido pola falta de coñecementos sobre o concepto de infinito na época na que foron formuladas.
Aquiles e a tartaruga
Aquiles o guerreiro decide saír a competir nunha carreira contra dunha tartaruga. Xa que corre moito máis rápido ca ela, e seguro das súas posibilidades, dálle unha vantaxe inicial. Ao dar a saída, Aquiles percorre en pouco tempo a distancia que os separaba inicialmente, mais ao chegar alí descobre que a tartaruga xa non está, senón que avanzou, máis lentamente, un pequeno treito. Sen se desanimar, segue correndo, mais ao chegar de novo onde estaba a tartaruga, esta avanzou un pouco máis. Deste xeito, Aquiles non gañará a carreira, xa que a tartaruga estará sempre por diante del. Realmente, sábese que Aquiles atinxirá a tartaruga, xa que unha suma de infinitos termos pode ter un resultado finito. Os tempos nos que Aquiles percorre a distancia que o separa do punto anterior no que se atopaba a tartaruga son cada vez máis e máis pequenos, e a súa suma dá un resultado finito, que é o momento no que atinxirá a tartaruga.
O lanzamento dunha pedra contra unha árbore
Este paradoxo é unha variante da anterior.
Zenón está a oito metros dunha árbore. Chegado un momento, lanza unha pedra, tratando de dar na árbore. A pedra, para chegar ao obxectivo, ten que percorrer antes a primeira metade da distancia que a separa dela, é dicir, os primeiros catro metros, e tardará un tempo (finito) en facelo. Unha vez chegue a estar a catro metros da árbore, precisará percorrer os catro metros que lle quedan, e para iso debe percorrer primeiro a metade desa distancia. Mais cando estea a dous metros da árbore, botará un tempo en percorrer o primeiro metro, e logo o primeiro medio metro restante, e logo o primeiro cuarto de metro... Deste xeito, a pedra nunca chegará á árbore.
É posíbel utilizar este razoamento, de xeito análogo, para "demostrar" que a pedra nunca chegará a saír da man de Zenón.
Ao igual que no paradoxo de Aquiles e a tartaruga, é certo que a suma de distancias percorridas, (e tempos investidos en facelo) é infinita, mais a súa suma é finita e por tanto a pedra chegará á árbore.
Wikivoyage
miniatura|Logo do proxecto.
Wikivoyage é unha guía turística libre en Internet baseada na tecnoloxía wiki. Foi fundada en setembro do ano 2006 por autores alemáns de Wikitravel desconformes coas políticas dos donos do devandito sitio. Converteuse no wiki co tema viaxes máis popular en Alemaña, con máis de 8000 artigos, e en decembro do 2007 lanzouse a versión en italiano, que actualmente rolda os 1600 artigos. A mediados do 2012 a maior parte da comunidade en inglés de Wikitravel, incluíndo a maioría dos administradores, e a maioría da comunidade Wikivoyage buscou solucións para reunir as comunidades Wikitravel e Wikivoyage baixo un proxecto non comercial novo. Puxéronse en contacto coa Fundación Wikimedia para coñecer o seu interese en aloxar o proxecto, e destes contactos naceu unha proposta de guía de viaxes que foi aprobada pola WMF en outubro de 2012. Movéronse as páxinas ós servidores da WMF en decembro de 2012 e está programado o seu lanzamento oficial o 15 de xaneiro de 2013.
O nome provén de wiki, pola tecnoloxía usada, e voyage, o que en francés significa viaxe.
O Pazo, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
O Pazo é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Cerámica de Sargadelos
miniatura|Prato de Sargadelos da Terceira Época (s.XIX), en rosado. miniatura|Prato de Sargadelos da Terceira Época (s.XIX), en negro. A cerámica de Sargadelos é unha famosa cerámica galega elaborada en Sargadelos, no municipio de Cervo. A primeira fábrica foi creada a principios do século XIX por Antonio Raimundo Ibáñez e que tras varias xeracións acabou pechando en 1875. A partir de mediados do século XX Sargadelos forma parte dun grupo de empresas do sector, o grupo Sargadelos —ao que pertence igualmente a cerámica de Castro-Sada— grazas ao impulso do ceramista Isaac Díaz Pardo, baseada en coloracións en tons azuis. O museo de Pontevedra conta cunha sala cunha gran colección desta cerámica.
Toni Martínez
Antonio Martínez López, máis coñecido como Toni Martínez, nado o 30 de xuño de 1997 en Murcia, é un futbolista profesional español das canteiras do Real Murica e do Valencia CF que xoga como dianteiro no Famalicão da Primeira Liga.
Gentiana acaulis
Gentiana acaulis é unha especie de planta da familia Gentianaceae, nativa do centro e sur de Europa, desde o leste da Península Ibérica aos Balcáns, e que medra especialmente nas rexións montañosas, tales como os Alpes, Cévennes e os Pireneos, en alturas de entre 800 e 3000 metros. esquerda|miniatura|270x270px|Unha ilustración de G. acaulis É unha planta perenne, que medra en solos ácidos, chegando a entre 5 e 20 cm de altura, excepcionalmente 25 e 10 cm ou máis de largo. As follas son verdes, de entre 2 e 3.5 cm de longo, nunha roseta basal, formando grupos. As flores teñen forma de corola tubulosa de cor azul con manchas lonxitudinais verde oliva. Medran nun pedúnculo, moi curto, de 3–6 cm de longo. A flor do talo con frecuencia carece de follas, ou como moito presenta 1 ou 2 pares de follas. Florece a fiinais da primavera e no verán.
Javier García-Verdugo
Francisco Javier García-Verdugo Garrido, nado en Madrid o 6 de xullo de 1934 e finado en Talavera de la Reina o 9 de xuño de 2017, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Ocupaba as posicións de defensa central e medio volante e xogou en tres clubs da Primeira División (Valladolid, Valencia e Deportivo da Coruña), así como en varios de Segunda. Como adestrador dirixiu tanto na Segunda División como na Terceira, conseguindo dous ascensos á categoría de prata con Tenerife e Real Burgos e o primeiro ascenso á Primeira División da historia do Rayo Vallecano.
Traxectoria
Naceu en Madrid, sendo o décimo fillo de Carlos García-Verdugo Menoyo, fundador do primeiro centro de ensinanza media de Talavera de la Reina, o colexio Cervantes. Criouse en Talavera e deu os seus primeiros pasos como futbolista no propio colexio Cervantes, pasando logo ao Talavera. Aos 16 anos debutou co primeiro equipo, no que xogou dous anos, antes de militar durante unha tempada no Toledo.
Na tempada 1953/54 fichou polo Logroñés, co que debutou na Segunda División, disputando 21 encontros. O seu bo nivel na Rioxa propiciou a súa contratación por parte do Atlético de Madrid de Quincoces, co que, con todo, non chegou a debutar, saíndo finalmente en novembro rumbo ao Zaragoza. Despois de disputar oito partidos co equipo aragonés, xogou entre 1955 e 1958 no Xerez, club onde atopou a regularidade, ao disputar un total de 80 partidos oficiais e de marcar 7 goles, ocupando habitualmente a posición de centrocampista. Tralo descenso do equipo á Terceira División, asinou polo Cádiz, no que militou dúas tempadas, atrasando a súa posición ata a de defensa central.
Na tempada 1960/61 pasou ao Valladolid, co que realizou a súa estrea na Primeira División. Titular indiscutible durante tres campañas, viviu un descenso a Segunda e un ascenso só un ano despois. A continuación xogou no Valencia entre 1963 e 1966, cun intervalo dunha tempada que foi cedido ao Sabadell, de Segunda. En maio de 1966 fichou polo Deportivo da Coruña, ao que chegou xunto aos tamén exvalencianistas Sánchez Lage e Suco. Só puido disputar nove partidos ás ordes de Orizaola antes de que unha lesión de xeonllo puxese fin á súa carreira.
Comezou a súa traxectoria como adestrador no Talavera, ao que dirixiu só uns meses, antes de chegar ao banco do Tenerife no verán de 1969, co obxectivo de devolver o equipo canario á Segunda División. A pesar de recibir varios ultimatos pola falta de bos resultados, continuou no banco e conseguiu o ascenso ao remate da tempada 1970/71. Dirixiu o equipo tamén na categoría de prata, ata que foi destituído en xaneiro de 1972, despois de só tres vitorias nos primeiros 15 encontros.
Tras adestrar brevemente ao Salamanca, pasou polos bancos do Córdoba e Gimnàstic, ambos de Segunda, sendo cesado antes do remate da tempada en ambas ocasións. Na campaña 1976/77 dirixiu o Rayo Vallecano, guiándoo ata o primeiro ascenso á Primeira División da súa historia, despois de manterse invicto como local. Entre 1977 e 1979 adestrou a Osasuna, tamén na segunda categoría.
Corno de Gabriel
O Corno de Gabriel (tamén chamado Trompeta de Torricelli) é unha figura ideada por Evangelista Torricelli que ten a característica de posuír unha superficie infinita e ao mesmo tempo un volume finito.
Características
Corno de Gabriel ''Imaxe do extremo esquerdo do Corno de Gabriel (ou Trompeta de Torricelli)
O corno de Gabriel fórmase utilizando a gráfica de, co rangox \ge 1 (para evitar a asíntota en x = 0), e rotándoa en tres dimensións ao redor do eixo X.
O seu descubrimento é anterior ao cálculo, mais é doado de verificar integrando e. Se se considera a parte do corno entre x = 1 e x = a, a área da superficie é 2\pi ln(a) e o volume. Cando a aumenta, a área non está acoutada, mentres que o volume ten unha couta superior de π.
No momento do seu descubrimento, foi considerado un paradoxo. Este paradoxo aparente foi descrito de xeito informal sinalando que sería necesaria unha cantidade infinita de pintura para cubrir a superficie interior, mentres que sería posíbel encher toda a figura cunha cantidade finita de pintura e así cubrir esa superficie. A solución do paradoxo é que a afirmación de que unha área infinita require unha cantidade finita de pintura presupón que unha capa de pintura ten un grosor constante. Isto non se cumpre no interior do corno, xa que a maior parte da lonxitude da figura non é accesíbel á pintura, especialmente cando o seu diámetro é menor que o dunha molécula de pintura. Se se considera unha pintura sen grosor, sería necesaria unha cantidade infinita de tempo para que esta chegase ata o "final" do corno.
Wilsecker
miniatura|200px|Escudo do concello Wilsecker é un concello do estado alemán de Renania-Palatinado, no distrito de Bitburg-Prüm. A súa superficie é de 4,53 km², a súa poboación de 196 (2007) habitantes e a densidade de poboación de 43 h/km².
Ciclón Klaus (1984)
dereita|miniatura|O furacán Klaus ao nordeste das Pequenas Antillas o [[8 de novembro de 1984]] O furacán Klaus foi unha treboada tropical de fortes ventos orixinada no Caribe e que provocou numerosos danos no Atlántico Norte. Posteriormente chegou a afectar a Galicia entre o 14 e o 15 de novembro de 1984. Un mes antes, batera contra as costas galegas o furacán Hortensia, de maior intensidade e gravidade.
Nome
Klaus era un dos nomes incluídos nas listas de furacáns tropicais, onde se mantivo ata 1990, cando un devastador furacán Klaus causou numerosas vítimas na Martinica, e foi retirado da lista. Klaus segue dándolle nome a outras treboadas non tropicais, como a que impactou Galicia en 2009.
Percorrido
O furacán Klaus orixinouse nunha zona extraordinariamente meridional do Caribe, nas Illas de Sotavento nos primeiros días novembro de 1984. Dende Curação seguiu unha traxectoria cara ao noroeste, batendo en Porto Rico e acadando neste punto os 145 km/h. A partir de aí continuou a súa traxectoria como treboada extratropical en dirección noroeste, ata que impactou nas costas de Galicia especialmente na fachada occidental. Os ventos acadaron os 120 km/h en Ferrol.
Danos
Na súa zona de orixe, no Caribe, o furacán provocou numerosos asolagamentos e destrución de infraestruturas. Afundiron tres barcos en Anguila e faleceron dúas persoas en Dominica. En Galicia, o ciclón causou a morte dun mariñeiro en Muros e diversos danos materiais, mormente os producidos polo derrubamento de árbores e o asolagamento de edificios.
Estrutura social
En socioloxía, a estrutura social refírese á forma que adopta o sistema das relacións entre individuos dunha sociedade ou grupo. O concepto foi introducido na ciencia polo alemán Georg Simmel, a finais do século XIX e por Ferdinand Tönnies con 'comunidade íntima' e 'asociación impersoal', para explicar as relacións sistemáticas que vinculan a membros dunha determinada comunidade aínda que non se atopen en ningún momento en contacto directo, resultou un dos conceptos máis problemáticos da disciplina e o comportamento humano. A falta dun consenso acerca de en que medida as estruturas teñen unha existencia real, máis aló das accións dos individuos —o chamado problema da relación axencia-estrutura- e a posición dalgunhas correntes, especialmente de orixe empirista, que negan a posibilidade de concibir adecuadamente a estrutura social no seu conxunto, foron causa de numerosos debates.
Dende a década de 1920, o termo foi de uso xeral na ciencia social, especialmente como unha variable cuxos compoñenetes precisan diferenciarse en relación a outras variables sociolóxicas.
Definición e concepto
A estrutura social é un concepto omnipresente pero algunha vez é empregado con diferentes significados, pois é definido como equivalente a sistema social ou organización social guiada por normas e valores. As diferentes perspectivas en socioloxía: da dialéctica, do funcionalismo e do Interaccionismo simbólico, achegan descricións con distintos puntos de vista de estrutura e o mesmo sucede coas ciencias sociais máis próximas á socioloxía: a ecoloxía humana, a psicoloxía social e a antropoloxía cultural, o cal en si mesmo é útil, porque tamén nisto a diversidade enriquece.
Nos planos da macrosocioloxía como superestructura e da microsocioloxía como hábitat ou espazo persoal, poden definirse os conceptos co seguinte paso, (tomado da ecoloxía en relación co ecosistema); completando as parellas co medio ambiente e a tecnoloxía.
Torres de Quart
dereita|miniatura|Torres de Quart. dereita|miniatura|Vistas dende o recuncho da rúa Lepanto de Valencia. dereita|miniatura|Rastros do bombardeo napoleónico de xuño de 1808. dereita|miniatura|Vista exterior das Torres de Quart, na rúa de Quart. dereita|miniatura|Detalle da Torre Este e ameas. dereita|miniatura|Vista lateral das Torres de Quart. As Torres de Quart ou Porta de Quart é un portal que formaba parte da muralla medieval que envolvía a Ciutat Vella de Valencia, para defendela. Están situades na encrucillada da rúa de Guillem de Castro coa rúa de Quart.
A Porta de Quart debe o seu nome ao feito de que se atopa no camiño que dende o centro da cidade, onde está a Catedral de Valencia, cara a Quart de Poblet. Esta porta era o acceso poñente á cidade, o que proviña do oeste e Castela. Despois de ser derrubada a muralla durante a segunda metade do século XIX, portal de Quart queda exento, e pasa a ser coñecido coma as torres de Quart, que é o nome máis empregado hoxe en día para designala.
Historia
A Porta de Quart foi construída entre 1441 e 1460 polo arquitecto Pere Bonfill, xunto con Tomàs Oller, Francesc Baldomar, Jaume Pérez e Pere Comte. Esta porta, aberta cara ao oeste, formaba parte da muralla do século XIV de Valencia, xunto coas Torres de Serrans, abertas cara ao norte, e moitas outras portas que, a diferenza das dúas mencionadas en primeiro lugar, foron derruídas durante a segunda metade do século XIX, co obxectivo de evitar o encorsetamento da cidade e facilitarlle o crecemento.
A partir do 1626 e até o século XVIII aloxouse no seu interior a cadea de donas. Até o 1874, momento en que a muralla foi derrubada, recibiran tamén o nome de porta de la Calç (da Cal) porque a cal coa que se embranquecían as casas de Valencia entraba por este acceso.
A porta serviu para defender a cidade en diversos episodios bélicos, como a Guerra de Sucesión, a Guerra da Independencia e as revolucións cantonais. Sobre os seus grosos muros aínda se poden observar as pegadas dos impactos provocados polos canóns durante as diversas guerras e revolucións.
Ibuki
O satélite Ibuki (いぶき), en xaponés respiro (tamén coñecido en inglés como GOSAT, Greenhouse Gases Observing Satellite) é o primeiro satélite artificial dedicado a medir en forma regular os gases invernadoiro na atmosfera terrestre. Ibuki será capaz de medir a cantidade de dióxido de carbono e metano en máis de 56.000 puntos da atmosfera.
Torres de Quart
Historia
No 1931 foron declaradas Conxunto Histórico-Artístico e son mencionadas na lei 16/1985 sobre o Patrimonio Histórico español. Durante o 2007 fixéronse traballos de restauración, despois de décadas nas que se ennegreceran a causa do incesante tránsito que circula pola rúa de Guillem de Castro.
Ibuki
Construído pola Axencia Xaponesa de Exploración Aeroespacial, foi lanzado o 23 de xaneiro de 2009 dende o Centro Espacial Tanegashima, na illa do mesmo nome.
O Ministerio de Medio ambiente xaponés e o Instituto Nacional para Estudos Medio Ambientais usará a información recollida para realizar un seguimento dos gases que provocan o efecto invernadoiro, e os datos serán compartidos coa NASA e outras organizacións de varios países.
Torres de Quart
Arquitectura
O seu estilo arquitectónico é gòtico tardo-militar, que se inspira e imita a porta ou arco do triunfo do Castelo Novo ou Maschio Angioino de Nápoles, deseñado polo mallorquino Guillem Sagrera e onde interviñeron outros mestres da Coroa de Aragón cando Nápoles foi conquistada polas tropas de Alfons el Magnànim.
A diferenza das hexagonais Torres de Serrans, as de Quart presentan unha planta cilíndrica cara ao exterior da cidade. O corpo da porta está recheo de cachotaría de cal e croios polo sistema de encaixe, con perpiaños (pedra de cantaría) nos recunchos, os arcos e o corpo superior.
Presentan escasa decoración. Destaca na parte baixa unha moldura que remata cara ao chan en parede vertical en forma de noiro inclinado, e na parte superior as ameas que coroan as dúas torres, o acceso ás cales faise por sendas escaleiras de caracol. Entre as dúas torres hai, na parte do alto, un balcón corrido ameado, e na parte inferior, a porta propiamente dita, con arco de medio punto de perpiaños, deteriorado polos disparos dos canóns, sobre a cal aparecen diversos escudos da cidade e o reino e dos buracos verticais polos cales se atacaba con frechas os que querían tirar a porta abaixo.
Salvador Albert
Salvador Albert i Pey, nado en Palamós en 1868 e finado en Cerdanyola del Vallès en 1944, foi un político e escritor catalán.
Traxectoria
Estudou dereito, pero non acabou a carreira. De mozo militou no republicanismo posibilista, representado primeiro pola Unión Federal Nacionalista Republicana e despois polo Partit Republicà Català. Nas eleccións xerais de 1910 e 1914 foi elixido deputado polo distrito electoral da Bisbal, facéndose coñecido en todo o país ó superar a quen, en principio, era o gran favorito, Francesc Cambó. Grazas ós electores de San Feliu de Guíxols, que o votaron masivamente, foi revalidando a acta de deputado nas eleccións de 1916, 1918, 1919, 1920 e 1923. Nestas contendas a miúdo participaba con coalicións republicanas, de esquerdas e catalanistas. Xunto con Joaquim Salvatella formaba parte do chamado "baluarte empordanés" pola fidelidade que lles amosaban os seus electores.
Proclamada a Segunda República, foi elixido deputado nas eleccións xerais de 1931 por Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), sendo o candidato con máis votos de toda a provincia de Xirona. Xusto despois foi nomeado embaixador español en Bélxica (1931-1934). Despois da Guerra Civil foi detido e permaneceu encarcerado en Xirona, na mesma cela que Carles Rahola i Llorens, sendo liberado pouco antes de morrer.
Toño García
Antonio García López, coñecido como Toño García, nado o 23 de outubro de 1960 en Madrid, é un ex xogador profesional de baloncesto español, que pasou case toda a súa carreira en dous equipos galegos, o Breogán de Lugo e sobre todo o Club Ourense Baloncesto. Cunha altura de 1,93 metros xogaba na posición de escolta.
As Angustias, San Pedro das Viñas, Betanzos
As Angustias é un lugar da parroquia de San Pedro das Viñas no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 98 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 47 eran homes e 51 eran mulleres.
902
Mortes
Historia ano a ano
A Laxe do Pan, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa
A Laxe do Pan é un lugar na parroquia da A Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 195 habitantes, dos cales 105 eran homes e 90 mulleres. O que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano 2006.
Arcelínidos
Os arcelínidos (Arcellinida) ou amebas testadas lobosas son eucariotas unicelulares que están parcialmente encerrados nunha testa ou cuncha.
As amebas testadas arcelínidas atópanse comunmente en solos, follas caídas, turbeiras e en augas doces. Utilizan os seus pseudópodos, expansións temporais da célula, para moverse e capturar os alimentos. Como a maioría das amebas, crese que se reproducen asexualmente por fisión binaria, pero revisións recentes considérase que o máis común nos arcelínidos e nas amebas en xeral é a recombinación sexual.
Testa ou cuncha
As testas simples destes microorganismos están feitas ou ben por secrecións (testas autóxenas) ou ben por aglutinación de material externo (testas xenóxenas), ou ás veces por unha combinación de ambas. Os cambios ambientais pasados poden ser determinados analizando a composición de testas fósiles, e a reconstrución de cambios climáticos do pasado.
Historia evolutiva
Os fósiles de amebas arcelínidas testadas están datados desde o período crioxeniano do Neoproterozoico.
Teorízase que as amebas testadas are son na maioría dos seus grupos polifiléticas (proceden de máis dun tipo ancestral), pero o grupo das testaceafilosea, crese que se orixinaron a partir dun só tipo ancestral (monofiléticas). As testas antigas de especies terrestres atópanse xeralmente en ámbar fosilizado, aínda que un importante estudo novo atopou amebas testadas do Cretáceo medio (Difflugia, Cucurbitella) en antigos sedimentos lacustres. É probable que o grupo evolucionase minimamente durane o curso do Fanerozoico.
Clasificación
O grupo contén os seguintes taxons (pero a lista debe ser actualizada baseándose en datos de Adl et al. 2012),:
incertae sedis:
Uridín trifosfato
O uridín trifosfato, tamén chamado trifosfato de uridina ou, abreviadamente, UTP, é un nucleósido trifosfato de pirimidina formado polo nucleósido uridina esterificado en posición 5' cun grupo de tres fosfatos. Os seus compoñentes son: o azucre ribosa, unido á base nitroxenada uracilo por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' da ribosa e o nitróxeno en posición 1 da base, e esterificado en posición 5' cun grupo de 3 fosfatos, os cales se unen entre si por enlace anhidro.
Esta molécula encóntrase en todos os seres vivos e a súa principal función é proporcionar UMP para a transcrición de ARN, é dicir, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato durante a síntese, e enlázase á cadea de ARN en formación como UMP.
O UTP tamén pode ser utilizado pola célula como fonte de enerxía en reaccións especializadas do metabolismo de carbohidratos. Así, o UTP pode unirse a outras moléculas, activándoas para unha determinada ruta metabólica, formando moléculas de UDP-sustrato coa conseguinte liberación dun fosfato inorgánico. Así, fórmanse moléculas como UDP-glicosa, UDP-galactosa ou UDP-glicuronato.
O UTP fórmase a partir do UMP, adquirindo o seu último fosfato do ATP nunha reacción, catalizada por unha quinase, como esta:
2 ATP + UMP ↔ 2 ADP + UTP.
Tamén se pode producir esta reacción co GTP:
GTP + UDP ↔ GDP + UTP.
Nick of Time
Nick of Time é un filme estadounidense dirixido por John Badham que foi estreado no 1995. Está protagonizado por Johnny Depp, Christopher Walken, Charles S. Dutton e Courtney Chase. É destacable que o filme está rodado en tempo real.
Sinopse
Gene Watson (Johnny Depp), un contable viúvo, e a súa filla de seis anos son secuestrados na estación de tren dos Ánxeles por uns impostores que se fan pasar por policías. Os seus secuestradores entregan a Watson unha arma e ordénanlle que cometa un asasinato nun prazo de noventa minutos, se quere recuperar a súa filla con vida.
Paniza
miniatura|dereita|120px|Localización do campo de cariñena, onde se sitúa Paniza 250px|dereita|Vista da localidade de Paniza
Arquidiocese católica latina de México
A arquidiocese de México (en archidioecesis Mexicana) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina en México. En 2004 tiña 6.999.402 fieis bautizados sobre unha poboación total de 8.605.239 habitantes. Dende 1995 o seu arcebispo é Norberto Rivera.
Territorio
A arquidiocese abrangue por enteiro o Distrito Federal de México. A sé rcebispal é a Cidade de México, onde está a catedral da Asunción da Virxe María. O territorio está dividido en 431 parroquias, agrupadas en 8 vigairías.
Historia
A diocese de México foi erixida polo papa Clemente VII coa bula Sacri Apostolorum ministerio do 2 de setembro de 1530, en territorios da diocese de Tlaxcala.
O 11 de agosto de 1536 cedeu parte do seu territorio para erixir a diocese de Michoacán.
O 12 de febreiro de 1546 foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana. Dende entón, ten cedido territorios de xeito sucesivo para erixir as dioceses de Querétaro e Tulancingo e Chilapa (1836), California Inferior (1874), Cuernavaca (1891), Toluca (1950), Tlaxcala (1959), Texcoco (1960), Tula (1961), e Tlalnepantla (1964).
STS-49
STS-49 foi a primeira misión do transbordador espacial Endeavour, lanzada o 7 de maio de 1992 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 47ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Federico Fellini, director do filme gañador.]] Os seguintes 19 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 47ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da Arxentina, Francia, Hungría, Italia e Polonia. O galardón recaeu sobre Italia, co filme de Fellini Amarcord.
A Unión Soviética escolleu un filme da República Kirguiz (coa maior parte do diálogo en ruso).
O Xapón presentou Kaseki, mais o filme non apareceu na lista oficial da AMPAS. É posible que o filme non fose proxectado.
Vickers Wellington
O Vickers Wellington foi un bombardeiro medio británico de longo alcance da segunda guerra mundial. Foi o mellor bombardeiro bimotor da RAF durante a guerra, e soportou o peso dos bombardeos nocturnos ata a chegada dos catrimotores, como o Avro Lancaster. O Wellington continuou actuando durante toda a guerra realizando outras tarefas, sobre todo como avión anti-submarino. Deseñouse a partir dunha especificación de 1932 e entraría en servizo en 1938, sendo o único bombardeiro británico que foi producido durante todo o conflito.
O Wellington foi popularmente coñecido como Wimpy polos membros da RAF, pola personaxe J. Wellington Wimpy das historias de Popeye. O Wellington bautizado como "B for Bertie" foi protagonista da película de 1942 One of Our Aircraft Is Missing. Este foi un dos dous bombardeiros aos que lle deu nome Arthur Wellesley, 1º duque de Wellington, sendo o outro o Vickers Wellesley.
Historia operacional
O primeiro bombardeo da Royal Air Force na guerra foi protagonizado por Wellingtons dos escuadróns No. 9 e No. 149, xunto con Bristol Blenheims, contra barcos alemáns en Brunsbüttel o 4 de setembro de 1939, menos de 24 horas despois do inicio das hostilidades. O Gabinete de Guerra de Chamberlain non permitiu bombardear o porto durante ese ataque por medo a ferir a civís. A efectividade da incursión viuse diminuída por unha combinación de mal tempo e de gran cantidade de artillaría antiaérea. Durante este ataque, dous Wellingtons convertéronse nos primeiros avións en ser derrubados na fronte occidental.
O 3 de decembro de 1939, 24 Wellingtons dos escuadróns No. 38, No. 115 e No. 147 atacaron a frota alemá amarrada en Helgoland. O bombardeo comezou dende grande altitude e, aínda que o resultado foi insignificante en termos de danos, quedou validada a habilidade dunha formación de Wellingtons para penetrar axeitadamente un espazo aéreo hostil fortemente defendido. O 14 de decembro 12 Wellingtons do escuadrón No. 99 realizaron unha incursión a baixa cota contra transportes marítimos alemáns en Schillig e Wilhelmshaven. A formación de Wellington perdeu cinco avións tras atoparse con fogo inimigo dende buques de guerra, artillería antiaérea e aparellos da Luftwaffe, perdendo outro máis ao esnafrarse preto da súa base, conseguindo derrubar tan só un caza inimigo.
Presidente de Serbia
O Presidente da República de Serbia ostenta a xefatura deste Estado.
O actual Presidente de Serbia, dende o 2017 é Aleksandar Vučić.
Atribucións
O Presidente da República Serbia:
Gran Premio de Rusia de 2016
O Gran Premio de Rusia de 2016, (oficialmente 2016 Formula 1 Russian Grand Prix en ruso 2016 Формула-1 Гран-при России) foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 1 de maio de 2016 sobre 53 voltas ao Circuíto urbano de Sochi, na cidade de Sochi no Krai de Krasnodar, Rusia. A carreira foi a cuarta rolda da tempada, o quinto Gran Premio de Rusia e a terceira vez que a carreira disputase como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 desde que se iniciou a serie en.
Nico Rosberg iniciou a carreira cunha vantaxe no campionato de trinta e seis puntos sobre o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton.
Pneumáticos
O fornecedor de pneumáticos Pirelli trouxero os pneumáticos medios, brandos e superbrandos para a carreira, continuando coa tendencia establecida en Australia, Bahrain e China.
O desenvolvemento técnico
Red Bull Racing utilizou a primeira sesión de práctica para probar o "Aeroscreen", unha protección da carlinga desenvolvida en resposta aos accidentes mortais de Jules Bianchi, Justin Wilson e Henry Surtees onde os pilotos foron golpeados na cabeza polos restos doutros accidentes. O Aeroscreen foi desenvolvido como unha alternativa ao dispositivo "halo" posto a proba por Ferrari durante as probas de pretempada. O dispositivo montouse no coche de Daniel Ricciardo e completou unha única volta para evalualo antes de retiralo para o resto da sesión.
Gran Premio de Europa de 1983
O Gran Premio de Europa de 1983 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Brands Hatch o 25 de setembro de 1983. Esta carreira viu a Bruno Giacomelli lograr o seu último punto nun campionato, e foi a primeira carreira do médico e actual propietario do circuíto Jonathan Palmer. Tamén tivo lugar exactamente 22 anos antes da primeira carreira do A1 Grand Prix de Brands Hatch, o 25 de setembro de 2005. Foi a única carreira na historia da F1 en que ambos coches Toleman terminaron nos puntos.
Chakir El Homrani
Chakir El Homrani Lesfar, nado en Barcelona en 1979, é un sociólogo, político independentista e sindicalista catalán de orixe marroquí. É deputado no Parlamento de Cataluña e dende 2015 concelleiro do Concello de Granollers. Dende 2018 é Conseller de Traballo, Asuntos Sociais e Familias da Generalitat de Cataluña.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2015, foi elixido concelleiro de Granollers pola lista ERC - Acción Granollers, formación que obtivo tres escanos. A proposta de ERC, foi elixido membro da lista Junts pel Sí nas Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015 como quinto candidato do partido republicano ocupando o posto número 15 da lista na provincia de Barcelona.
Foi elixido deputado no Parlamento de Cataluña na XI Lexislatura pola lista Junts pel Sí. Ocupaba a posición 15 da circunscrición de Barcelona. Durante devandita lexislatura colaborou activamente coa ex-conselleira Dolors Bassa para desenvolver a lei de Renda Garantida e foi un dos redactores do grupo parlamentario dunha das tres normas chamadas de desconexión: a lei de Protecció Social de Cataluña.
Herbert Marcuse
Hebert Marcuse, nado en Berlín o 19 de xullo de 1898 e finado en Strarnberg (Baviera) o 29 de xullo de 1979, foi un filósofo e sociólogo marxista estadounidense de orixe alemá. Foi membro da Escola de Frankfurt con Theodor Adorno e Max Horkheimer.
Traxectoria
Marcuse era o primeiro fillo dunha familia xudía. Despois do bacharelato, foi chamado a filas para cumprir o servizo militar en Reichwerh. Ao pouco tempo, logo da guerra de 1814-18, tivo contacto co movemento Liebknecht e asociouse ao Partido Social Demócrata (SPD), o cal abandona despois do asasinato de Rosa Luxemburg e Karl Liebknecht.
En 1918, estuda xermanística como disciplina primaria e filosofía e economía política como materias secundarias, os catro primeiros semestres en Berlín, e logo, os outros catro en Friburgo. Nesta vila converteuse en asistente de Martin Heidegger e escribiu unha tese sobre Hegel. Pero dende a toma de poder dos nazis, en 1933, emigrou coa súa familia. Primeiro dirixiuse a Suíza e logo aos Estados Unidos, despois de pasar un breve tempo en París. Nestes anos, Marcuse entra por primeira vez en contacto có Instituto de Investigacións Sociais de Fráncfort, por mediación de Husserl.
Unha vez instalado en Nova York, obtivo un posto permanente no Intituto de Investigacións Sociais pero, debido a mala situación económica deste e a insistencia de Max Horkheimer, en 1942 viuse obrigado a aceptar un novo posto en Washington, na (OSS) Oficina de Servizos Estratéxicos (predecesora da CIA) onde traballa nun programa de desnacificación.
A partir de 1951, exerceu o maxisterio en varias universidades americanas, na Universidade de Columbia (Nova York), na Universidade Harvard, na Universidade de Brandaeis e, finalmente, xa xubilado, na Universidade de California (San Diego), nas cales foi profesor de ciencias políticas e filosofía.
A partir de 1968, deixou o seu labor como profesor e viaxou por toda Europa, ditando conferencias e participando en debates con estudantes. Ao pouco tempo, converteuse nunca especie de intérprete teórico para a formación dos movementos estudantís da época en Europa e nos Estados Unidos. A súa participación nestes e noutros movementos políticos, fíxoo un dos máis famosos intelectuais da época.
Morreu o 29 de xullo de 1979, a idade de 81 anos, durante unha visita a Jürgen Habermas en Alemaña. Despois da súa morte, a súa esposa (Sophie Wertheim) levou as cinzas de Marcuse aos Estados Unidos, onde estiveron ata que no 2003 os seus descendentes as trasladaron a súa cidade natal, Berlín. Agora está enterrado no Cemiterio Municipal de Berlín, onde están tamén grandes mitos como Bertolt Brecht, Heinrich Mann, Johann Gottlieb Fichte e Hegel.
Lingua eyak
O eyak foi unha lingua na-dené falada na rexión da desembocadura do río Copper, en Alasca.
O derradeiro dos mohicanos (filme de 1992)
O derradeiro dos mohicanos (en The Last of the Mohicans) é un filme estadounidense de aventuras dirixido por Michael Mann que foi estreado en 1992. Está baseado na novela O derradeiro dos mohicanos de James Fenimore Cooper, ambientada en 1757, durante a guerra franco-india. Está protagonizado por Daniel Day-Lewis, Madeleine Stowe e Jodhi May, xunto con Russell Means, Wes Studi, Eric Schweig e Steven Waddington nos papeis secundarios.
A banda sonora é obra de Trevor Jones e Randy Edelman, e a canción "I Will Find You" é do grupo musical Clannad. O tema principal do filme é "The Gael" do cantante escocés Dougie MacLean. Estreado o 25 de setembro de 1992 nos Estados Unidos, The Last of the Mohicans recibiu aclamacións da crítica e tivo un grande éxito na recadación.
Estreouse en galego,o 16 de novembro de 2022 a través da TVG, traducida por Manuel Arca e dobrada en Studio XXI da Coruña.
Sinopse
1757, proximidades do río Hudson. Hai tres anos que franceses e ingleses loitan en terras norteamericanas. Mandos británicos recrutan a xentes do lugar, nativos e granxeiros asentados nesas terras, para formar unha milicia capaz de enfrontarse ao exército franco-indio que se acerca polo sur. Hawkeye é un branco adoptado polos indios mohicanos que vive co seu pai e o seu irmán Uncas. Tras rescatar dunha emboscada dos huróns a Cora Munro e a súa irmá máis nova Alice, fillas dun oficial británico, os tres deciden acompañalas ao forte inglés William Henry, que está sendo asediado por franceses e huróns.
Prelatura persoal
200px|miniatura|O bispo [[Álvaro del Portillo foi o primeiro prelado do Opus Dei.]] Unha prelatura persoal é unha institución da Igrexa Católica, erixida pola Sé Apostólica para levar a cabo peculiares obras pastorais ou misionais en favor de varias rexións ou de diversos grupos sociais. Á fronte da prelatura persoal está un prelado que, axudado polos presbíteros e diáconos incardinados na prelatura, realiza a súa misión pastoral, en favor dos fieis da prelatura. O prelado pode ser bispo ou presbítero, aínda que o carácter episcopal é congruente coa misión pastoral que se confía ao prelado; de feito os primeiros prelados da Prelatura do Opus Dei recibiron a ordenación episcopal. Tamén pode haber laicos que colaboran organicamente na prelatura persoal.
Existe na Igrexa Católica outra figura denominada tamén prelatura, a "Prelatura Territorial". Esta é unha case-diocese, réxese polo dereito común da Igrexa (non por estatutos) e ten un pobo propio formado principalmente por laicos, ao que o prelado e o seu presbiterio prestan a atención pastoral ordinaria.
Existe actualmente unha única prelatura persoal: a Prelatura da Santa Cruz e Opus Dei, creada polo papa Xoán Paulo en 1982.
Historia das prelaturas persoais
No dereito da Igrexa Católica, a figura xurídica denominada prelatura persoal foi prevista polo Concilio Vaticano II. O Decreto conciliar Presbyterorum ordinis, de 1965, establecía, en efecto que «para a actuación de peculiares iniciativas pastorais en favor de diversos grupos sociais en certas rexións, ou nacións, ou ata en todo o mundo», poden constituírse no futuro, entre outras institucións, «dioceses peculiares e prelaturas persoais». A maior parte das xurisdicións eclesiásticas existentes -como as dioceses- son territoriais, porque se organizan en función da pertenza dos fieis a un determinado territorio, a través do domicilio. Outras veces, en cambio, a individuación dos fieis pertencentes a unha circunscrición eclesiástica non se basea no domicilio, senón noutros criterios, como a profesión, o rito, a condición de emigrante, unha convención estipulada coa entidade xurisdicional.
No Código de Dereito Canónico
O Código de Dereito Canónico regula as prelaturas persoais nos cánones 265 e 266 §1 e 294-297, pertencentes á parte primeira (Dos fieis cristiáns) do Libro II (Do Pobo de Deus):
Esa normativa constitúe só o marco xurídico básico da prelatura persoal. O Código, mediante a remisión aos estatutos dados pola Santa Sé (cf. cánones 94 § 3; 295), previu a flexibilidade oportuna para que o réxime xurídico de cada prelatura, mantendo sempre os trazos comúns da institución, poida adaptarse á misión peculiar para a que se erixe.
Outras disposicións
Existen, ademais, outras disposicións pastorais e normativas -algunhas con rango de lei- que se refiren ás prelaturas persoais: cfr., por exemplo, Constitución Apostólica Pastor Bonus, art. 80; Constitución Apostólica Ecclesia in Urbe, art. 40; Exhortación Apostólica Ecclesia in America, n. 65 e nt. 237; Exhortación Apostólica Ecclesia in Europa, n. 103 e nt. 66; Directorio sobre o ministerio e a vida dos presbíteros, n. 25; Ratio Fundamentalis Institutionis Diaconorum permanentium, nn. 8 e 19, Instrución Erga migrantes caritas Christi, n. 24, nt. 23, e art. 22 §2, 5º, Orientacións para unha pastoral dos xitanos, n. 88 e nt 13.
A única prelatura persoal ata agora existente, a Prelatura da Santa Cruz e Opus Dei, réxese pola Constitución Apostólica Ut sit, coa que foi erixida polo Papa Xoán Paulo II e polos estatutos outorgados polo Romano Pontífice con esa Constitución apostólica.
Manuel Losada Castro
Manuel Losada Castro foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Farmacéutico de Chantada. Colaborou en El Centinela. Na Segunda República foi elixido concelleiro de Chantada en 1931. Foi presidente da Asociación Republicana de Chantada (1932). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado por responsabilidades políticas.
OPERA (experimento)
O Oscillation Project with Emulsion-tRacking Apparatus (OPERA) foi un instrumento utilizado nun experimento científico para detectar neutrinos tauónicos a partir de oscilacións de neutrinos muónicos. Foi unha colaboración entre o CERN en Xenebra, Suíza, e o Laboratori Nazionali del Gran Sasso (LNGS) en Gran Sasso, Italia, usando o feixe de neutrinos "CERN Neutrinos to Gran Sasso" (CNGS), enviando neutrinos dende o CERN a Gran Sasso.
O proceso arrancaba con protóns do Super Protón Sincrotrón (SPS) do CERN lanzados en pulsos sobre un obxectivo de carbono para producir pións e kaóns. Estas partículas desintégranse e producen muóns e neutrinos.
O feixe enviado dende o CERN foi parado o 3 de decembro de 2012, rematando a toma de datos, pero continuouse a súa análise.
Detector
OPERA, na Sala C dos laboratorios subterráneos do Gran Sasso, construíuse en 2003–2008. As partículas tau resultantes da interacción dos neutrinos tauónicos foron observadas en "ladrillos" de películas fotográficas (emulsión nuclear) intercaladas con follas de chumbo. Cada ladrillo pesa 8,3 kg; os dous supermódulos OPERA teñen máis de 150 000 ladrillos intercalados en paredes paralelas con contadores de escintileos de plástico. Cada supermódulo é seguido dun espectrómetro magnético para identificación do momento magnético e carga das partículas que o penetran. Durante a recolección de datos, os neutrinos que interactúen co seu correspondente ladrillo son seguidos en tempo real polos contadores de escintileos e os espectrómetros. Estes ladrillos son extraídos das paredes de xeito asíncrono en relación ó feixe para o revelado da película, escaneando e para a procura topolóxica e cinemática de desintegracións tau.
Neutrinos tauónicos
En total, foron detectados cinco neutrinos tauónicos. O 31 de maio de 2010, investigadores de OPERA observaron o primeiro acontecemento candidato nun feixe de neutrinos muónicos. O 6 de xuño de 2012, anunciouse a observación dun segundo acontecemento. O 26 de marzo de 2013, deuse a nova do terceiro neutrino muónico oscilando a un neutrino tauónico durante a viaxe desde o CERN ó LNGS. O cuarto foi atopado en 2014, e o quinto en 2015.