cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Investigación cuantitativa
Medición
A investigación cuantitativa pode implicar o uso de substitutos de cantidades que non se poden medir directamente. O largo dos aneis das árbores, por exemplo, considérase un indicador confiábel das condicións ambientais, como a calor das tempadas de crecemento ou a cantidade de chuvia. Aínda que non se pode medir directamente a temperatura dos últimos anos, o largo dos aneis das árbores e outros indicadores climáticos utilizáronse para proporcionar un rexistro semicuantitativo da temperatura media no hemisferio norte ata o ano 1000 d. C. Cando se usa deste xeito, o rexistro proxy (largo do anel da árbore) só reconstrúe unha certa cantidade da varianza do rexistro orixinal. O proxecto pode calibrarse (por exemplo, durante o período do rexistro instrumental) para determinar canta variación captura, mesmo se se revela a variación tanto a curto como a longo prazo. No caso do largo dos aneis das árbores, diferentes especies en diferentes lugares poden mostrar máis ou menos sensibilidade á chuvia ou á temperatura: cando se reconstrúe un rexistro de temperatura, hai unha habilidade considerábel para seleccionar proximidades que estean ben correlacionadas coa variábel desexada.
Maria Ressa
Foi nomeada por Time  Person of the Year 2018" presentando un grupo de xornalistas que combaten fake news (novas falsas). En febreiro de 2019, foi arrestada en Filipinas acusada de publicar unha nova falsa sobre o empresario Wilfredo Keng. En de xuño de 2020, un tribunal declarouna culpable de ciberlibelo (cyberlibel) coa controvertida lei contra o cibercrime (Anti-Cybercrime law''),  medida condenada por grupos de dereitos humanos como un ataque á liberdade de prensa. Destacada crítica do presidente Duterte, a súa condena foi vista por moitos como un acto de motivación política.  Ressa é unha das 25 figuras destacadas na Comisión de Información e Democracia de Reporteiros Sen Fronteiras. Recibiu o Nobel da Paz en 2021 xunto a Dmitry Muratov.
Investigación cuantitativa
Relación cos métodos cualitativos
Na maioría das ciencias físicas e biolóxicas, o uso de métodos cuantitativos ou cualitativos é indiscutíbel, e cada un deles utilízase cando é apropiado. En xeral nas ciencias sociais como en socioloxía, antropoloxía, psicoloxía ou educación, admítese o uso dunha ou outra perspectiva sen controversias, máis propias de tempos pasados, e procúranse enfoques eclécticos ou mixtos, combinando ambas de modos diversos. Pódense utilizar técnicas cualitativas para comprender o significado das conclusións producidas por técnicas cuantitativas. Pódense utilizar técnicas cuantitativas para dar unha expresión precisa e obxectiva a análises cualitativas. Pódense combinar simultaneamente técnicas cualitativas e cuantitativas para responder a preguntas ou obxectivos diferentes de forma complementaria. Esta combinación de recompilación de datos cuantitativos e cualitativos denomínase investigación de métodos mixtos.
Maria Ressa
Vida temperá
Maria Ressa creceu falando tagalo e estudou no St. Scholastica's College de Manila. O seu pai, o chinés-filipino Phil S. Aycardo, morreu tendo ela un ano. A súa nai Hermelina trasladouse aos EUA, deixando as fillas coa familia do pai, pero visitándoas con frecuencia; casou cun italo-americano chamado Peter Ames Ressa e regresou a Filipinas, mudándose a Nova Jersey cando Ressa tiña dez anos. A nena, adoptada polo padrasto, tomou o seu apelido e tivo que aprender a lingua inglesa. No bacharelato destacou como membro do Sindicato de Teatro e do consello de estudantes. Ela explicou a súa experiencia así:"Aterrei en Nova Jersey, onde apenas podía falar inglés, e tiven que descubrir o que ía facer unha nena baixiña e de pel escura neste gran mundo branco."
Carreira
Estudou en Princeton, graduada cum laude en 1986. Completou unha tese titulada Sagittarius e recibiu unha bolsa Fulbright para estudar teatro político na Universidade de Filipinas Diliman, onde despois foi docente. O primeiro traballo de Ressa foi na estación PTV 4. Logo cofundou a produtora independente Probe en 1987 e serviu como xefa da CNN en Manila até 1995 e a de Iakarta de 1995 a 2005. Como xornalista de investigación da CNN en Asia, especializouse en redes terroristas. Converteuse en autora residente no Centro Internacional de Investigación sobre Violencia Política e Terrorismo (ICPVTR) da Escola de Estudos Internacionais S. Rajaratnam da Universidade Tecnolóxica de Nanyang en Singapur. miniatura| Ressa realiza unha entrevista co ex presidente filipino Benigno Aquino III no Palacio de Malacañang, o 7 de xuño de [[2016|esquerda]]Desde 2004, Ressa dirixiu a división de noticias de ABS-CBN, mentres tamén escribía para CNN, e The Wall Street Journal. En setembro de 2010, escribiu un artigo para WSJ criticando como o entón presidente Beningno Aquino III manexou a crise dos reféns dos autobuses. Esa peza publicouse dúas semanas antes da visita oficial do presidente aos EUA. Ressa abandonou a empresa en 2010.
Maria Ressa é bolseira da Iniciativa sobre Economía Dixital do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts e Joan Shorenstein en 2021 no Shorenstein Center on Media, Politics and Public Policy e Hauser Leader no Center for Public Leadership da Harvard Kennedy School.
High We Exalt Thee, Realm of the Free
High We Exalt Thee, Realm of the Free (do Solemnemente te exaltamos, Reino da Liberdade) é o himno nacional de Serra Leoa. Ten letra escrita por Clifford Nelson Fyle e música composta por John Joseph Akar, sendo adoptado no mesmo dáa da independencia do país, o 27 de abril de 1961. A consitución de Serra Leoa fai resposábel a cada cidadán do país de "respectar os seus ideais e institucións", incluíndo ao himno nacional.
Maria Ressa
Docencia
Ressa tamén impartiu cursos de política e prensa no sueste asiático para a Universidade de Princeton, e de xornalismo para a Universidade de Diliman de Filipinas.
Rappler
Maria Ressa cofundou o sitio Rappler en 2012. Inicialmente comezou como unha páxina no Facebook chamada MovePH en agosto de 2011, que evolucionou a unha web o 1 de xaneiro de 2012. O sitio converteuse nun dos primeiros noticiarios multimedia filipinos e nun importante portal de noticias, recibindo premios locais e internacionais. Ressa traballa como editora e directora executiva do sitio web de noticias.
Xunta de supervisión de contido real
En setembro de 2020, Ressa converteuse nun dos 25 membros do Real Facebook Oversight Board, un grupo de control independente establecido para ofrecer comentarios públicos sobre as políticas de moderación de contido de Facebook e o papel na vida cívica.
Consello de Redes Sociais Responsables
En outubro de 2022, Ressa uniuse ao proxecto Council for Responsible Social Media lanzado por Issue One para abordar os impactos negativos sobre a saúde mental, cívica e pública das redes sociais nos EUA, xunto ao demócrata Dick Gephardt e o ex-Lieutenant Governor de Massachussetts Kerry Healey.
Cuestións legais
Ressa entrevistou por primeira vez a Duterte, o 16º presidente de Filipinas, na década de 1980 sendo alcalde de Davao. Volveu entrevistalo en 2015 na campaña electoral, onde confesou ter matado a tres persoas. Rappler criticou os abusos policiais afirmando que estaban a ser realizados coa aprobación de Duterte. O sitio web baixo a súa dirección escribiu sobre o suposto "exército troll" pro-Duterte en internet que, segundo o artigo, estaba a lanzar fake news, manipulando arredor da presidencia.
En xullo de 2017, no seu discurso sobre o estado da nación, Duterte declarou que Rappler era "completamente propiedade" dos estadounidenses e violaba a constitución. Tamén dixo: "Non só as noticias de Rappler son falsas, senón que ser filipina tamén é falsa". En agosto de 2017, a comisión de valores e cambio de Filipinas (SEC) iniciou unha investigación contra Rappler. En xaneiro de 2018, revogou a súa licenza para facer negocios. O caso foi ao tribunal de apelacións e remitido á SEC. Duterte díxolle a un xornalista de Rappler en 2018: "Se estás intentando tirarnos o lixo, entón o mínimo que podemos facer é explicalo: e ti? Ti tamén estás limpo?".
Detención e condena
esquerda|miniatura| Ressa co director rexional de FLAG Manila e asesor xurídico persoal. Ted Te En 2018, Ressa compareceu ante a Oficina Nacional de Investigación de Filipinas por unha denuncia por difamación baixo a Lei do Cibercrime de 2012, que a administración de Duterte utilizou para castigar as críticas. A citación fora presentada en 2017 despois de que Rappler publicase un artigo sobre a cesión de W. Keng do seu vehículo deportivo ao xa falecido xuíz R. Corona como unha forma de suborno. Aínda que o artigo foi escrito antes da lei de ciberdifamación, o Departamento de Xustiza considerou que se volveu publicar despois de corrixir unha gralla en 2014. En 2019, os avogados de dereitos humanos Amal Clooney, Caoilfhionn Gallagher e Can Yeginsu uníronse ao equipo legal (formado por avogados internacionais e filipinos) que defende a Ressa. O Free Legal Assistance Group (FLAG), principal despacho de avogados de dereitos humanos de Filipinas, dirixido por "Ted" O. Te, dirixiu o equipo legal de Ressa nos seus diferentes casos.
En novembro de 2018, o goberno filipino acusou á empresa matriz Rappler Holdings Corporation, por evasión fiscal. O cargo refírese ao investimento en Rappler da Rede Omidyar en 2015. Ressa negou o feito delictivo, afirmando orixinalmente que o diñeiro estranxeiro foi "doado" aos seus xestores, afirmando que os investimentos foron en forma de valores. Rappler emitiu un comunicado negando o delito. A Oficina de Impostos Internos de Filipinas, tras un estudo da explicación, determinou que a emisión de Rappler de ganancias de capital xeradas por valores era tributable. Concluíu que Rappler eludiu o pago por importe de 133 ₱millóns en impostos.
O 13 de febreiro de 2019, a xuíza Rainelda E. Montesa do Tribunal Rexional de Manila emitiu a orde de arresto por "ciberdifamación" contra Ressa por un artigo de Rappler. A lei aprobouse despois de que o artigo fose publicado orixinalmente, pero a acusación baseouse en que corrixir un erro tipográfico considérase "republicar". A detención foi transmitida en directo por xornalistas de Rappler en Facebook.
Polas limitacións de tempo, Ressa non puido pagar a fianza por valor de ₱ 60.000 ($1.150), o que resultou na súa detención e reclusión. Un total de seis avogados foron asignados para traballar no seu caso. O 14 de febreiro de 2019, no proceso executor da xuíza da cidade de Manila, Maria Teresa Abadilla, Ressa gañou a liberdade ao pagar unha fianza de 100.000 ₱ ($1.900). A detención provocou críticas internacionais, pero o portavoz do Palacio de Malacañang negou a implicación do goberno, alegando que a demanda contra Ressa foi presentada por un particular, o demandante W. Keng.
Madeleine Albright, exsecretaria de Estado dos Estados Unidos, emitiu unha opinión na que afirma que a detención "debe ser condenada por todas as nacións democráticas". A Unión de Xornalistas de Filipinas cualificouno de "un acto descarado de persecución por parte dun goberno matón". O Club Nacional de Prensa, acusado de vínculos con Duterte, afirmou que a detención non foi acoso, e que Ressa non debe ser elevada "ao altar da liberdade de prensa" polo martirio, e advertiu contra a politización do tema.
O xuízo comezou en xullo de 2019. O primeiro día do seu xuízo, Ressa declarou: "Este caso de ciberdifamación estira o estado de dereito até romper".
Maria Ressa foi declarada culpable o 15 de xuño de 2020. Na súa sentenza, a xuíza argumentou que Rappler "non ofreceu nin un escintil de proba de que verificasen as imputacións de diversos delitos no artigo impugnado... Simplemente publicáronos como noticia sen ter en conta se son falsos ou non". A xuíza tamén citou a Mandela, dicindo: "Ser libre non é só desprenderse das cadeas, senón vivir dun xeito que respecte e potencie a liberdade dos demais". Sheila Coronel, da Universidade Columbia, argumentou que a condena é representativa de "como morre a democracia no século XXI".
Ressa enfrontouse a penas de entre seis meses e seis anos de prisión e unha multa de 400.000 ₱ ($8.000). Advertiu de que a súa condena podería augurar o fin da liberdade de prensa en Filipinas. O portavoz presidencial, Harry Roque, pediu aos medios que "respecten a decisión" e dixo que o presidente Duterte estaba comprometido coa liberdade de expresión. A nivel internacional, a sentenza foi criticada por Human Rights Watch, Amnistía Internacional e Reporteiros Sen Fronteiras, que cualificou o proceso de kafkiano.
En xaneiro de 2023, un tribunal filipino absolveu a Ressa e Rappler de evasión fiscal, derivada do caso de 2018. Un caso fiscal segue pendente no Tribunal Rexional de Pasig.
Premios e recoñecementos
miniatura| Ressa gañando o Premio de Libre Expresión 2018 do Centro Tully Ressa gañou un momeamento aos Emmy por Outstanding Investigative Journalism, os Asian Television Awards, TOWNS – Ten Outstanding Women in the Nation's Service e TOYM Philippines.
Premio Nobel da Paz
miniatura| Os [[premios Nobel Maria Ressa e Muratov.]] Ressa foi nomeada para o Nobel da Paz 2021 polo primeiro ministro e líder laborista noruegués Jonas Gahr Støre. En outubro dese ano, Ressa foi anunciada como o destinatario do premio xunto a Dmitry Muratov de Rusia. Entregáronlles o premio "polos seus esforzos para salvagardar a liberdade de expresión, que é unha condición previa para a democracia e a paz duradeira". Ressa e Muratov son os primeiros xornalistas desde 1935 en recibir o Premio Nobel da Paz.
Vida persoal
Ressa é abertamente lesbiana.
Obras
É autora de tres libros sobre o aumento do terrorismo no sueste asiático.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Joan Babot
Joan Babot i Xaus, nado en Sant Joan Despí o 19 de setembro de 1918 e finado en Barcelona o 16 de marzo de 1997, foi un futbolista español, que xogaba como defensa central.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Sant Joan, da súa localidade natal, Sant Joan Despí, antes de ingresar en 1932 na canteira do FC Barcelona. Xogou co primeiro equipo durante a Guerra Civil e foi un dos xogadores que realizou a xira por América do Norte en 1937, durante a cal disputou 14 partidos en México e nos Estados Unidos. Ao remate da xira, foi un dos poucos futbolistas que regresou a Cataluña. Durante estes anos gañou a Liga Mediterránea, a Liga Catalana e o Campionato de Cataluña. Na campaña 1941/42 xogou no AD Ferroviaria de Madrid, na Segunda División.
Patrimonio da Humanidade en Bélxica
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Bélxica, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. O Reino de Bélxica ratificou a convención o 24 de xullo de 1996, polo que os seus sitios históricos poden ser incluídos na lista.
Joan Babot
Traxectoria
En 1942 volveu a Cataluña para xogar no Gimnàstic de Tarragona, onde en seis tempadas pasou de militar na cuarta categoría do fútbol español á Primeira División, chegando a ser capitán do equipo. Na tempada 1947/48 debutou no Nàstic na máxima categoría, disputando un total de 25 partidos nos que marcou un gol. En xaneiro de 1948 venceron ao Real Madrid no Novo Chamartín por 1-3, na que foi a primeira derrota do conxunto branco no seu novo estadio.
Patrimonio da Humanidade en Bélxica
en 2021, había 15 sitios en Bélxica inscritos na lista. Os primeiros sitios de Bélxica que se engadiron á lista foron os Béguinaxes flamengos, a Grand Place en Bruxelas e os elevadores no Canal du Centre, na 22ª sesión da UNESCO en 1998.. As inscricións máis recentes foron as Colonias de Benevolence, un sitio transnacional compartido cos Países Baixos, e os Grandes Balnearios de Europa, compartido con outros seis países. O Bosque de Sonia, parte do sitio de 18 países dos Faiais primarios dos Cárpatos e outras rexións de Europa, é o único sitio natural de Bélxica, os outros son sitios culturais, tal e como determinan os criterios de selección da UNESCO. Os cinco sitios transnacionais de Bélxica tamén inclúen os Campanarios municipais de Bélxica e Francia, compartidos con Francia, e a Obra arquitectónica de Le Corbusier, compartida con outros seis países. Ademais, Bélxica ten 16 sitios na súa lista provisional. miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]]
Joan Babot
Traxectoria
A continuación xogou no Real Valladolid durante un total de 3 tempadas, nas que disputou 77 partidos de Primeira. En xuño de 1950 reforzou o Atlético de Madrid para a disputa da quinta edición do Trofeo Teresa Herrera, que o equipo madrileño perdeu ante a Lazio, e tamén para as semifinais da Copa Latina ante o Girondins de Bordeos, partido no que marcou un gol en propia meta.
En 1951, con case 33 anos, fichou polo Espanyol, onde non dispuxo apenas de minutos, disputando só 3 partidos de liga, nos que marcou un gol. Antes de rematar a tempada saíu cedido ao Sant Andreu, onde coincidiu con outros espanyolistas como Antoni Cruellas e David Casamitjana. Retirouse definitivamente en 1953.
En Sant Joan Despí dispútase un torneo de fútbol que leva o seu nome.
Selección nacional
Xogou un partido coa selección catalá en 1948. En febreiro de 1951 foi convocado pola selección española pero non chegou a debutar.
Outeiro, Bemil, Caldas de Reis
Outeiro é un lugar da parroquia de Bemil, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Caldas de Reis, Caldas de Reis (San Tomé e Santa María), Caldas de Reis
Caldas de Reis é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (San Tomé e Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Villa Paula
É unha das casas das Irmás de Santa Dorotea en España. Trátase dun edificio cun desapercibido exterior construído na rúa Alfonso XIII en Pontevedra.
Nel, viven unha pequena parte das relixiosas irmás de Santa Dorotea, malia que o edificio tamén está habilitado para actuar coma escola infantil.
Karl Janotta
Karl Janotta, nado en Viena (Austria) o 15 de maio de 1880 e finado en 1966, foi un político e occidentalista austríaco.
Traxectoria
Era fillo do profesor August Janotta. Estudou no internado Theresianum (fundado en 1746 pola emperatriz María Tareixa I de Austria), ao que só podían acceder mozos da nobreza. A pesar deste ambiente, Janotta converteuse en socialista durante o seu tempo no ximnasio despois de ler a novela futurista de Eduard Bellamy, Flashback to the Year 2000. Despois da primeira guerra mundial traballou como alcalde en Kaltenleutgeben, preto de Viena.
Ademais do socialismo, mantívose ocupado na loita contra o alcoholismo e a cuestión lingüística internacional, á que dedicou boa parte da súa vida.
El mesmo o indicou na súa Autobiographiette Interlinguistic:
Síndrome TAR
A síndrome de trombocitopenia e aplasia radial ou síndrome TAR é unha enfermidade rara que foi descrita por primeira vez por Shaw e Oliver en 1959. Caracterízase pola trombocitopenia (diminución das plaquetas circulantes, que interveñen na coagulación do sangue ); malformacións do esqueleto con anomalías das extremidades, especialmente a ausencia bilateral do radio; alteracións ou malformacións da vascularización ; malformacións cardíacas, en particular a tetraloxía de Fallot; é frecuente a intolerancia á lactosa. Ás veces tamén poden estar presentes malformacións dos membros inferiores e tetrafocomelia asociada, ou o anxioma da cara e a xordeira.
Prognóstico
Arredor do 40% dos neotatos que padecen esta doenza falecen nos primeiros días de vida.
Etioloxía
A orixe da doenza é descoñecida pero considérase que se debe a unha herdanza xenética recesiva. En 2007, a microdelección do brazo longo do cromosoma 1 describiuse como responsable desta síndrome. Pero tamén debe estar presente unha mutación xenética que se atope co diagnóstico molecular.
Diagnóstico diferencial
Esta patoloxía entra nun diagnóstico diferencial coa anemia de Fanconi na que a trombocitopenia é transitoria e non hai afectación doutras células sanguíneas; así como coa síndrome de Holt-Oram que asocia igualmente as malformacións das extremidades e as enfermidades cardíacas.
Xavier R. Madriñán
Xabier Rodríguez Madriñán, nado en Santiago de Compostela, é un historiador e escritor galego.
Traxectoria
Foi catedrático de Xeografía e Historia no IES Rosalía de Castro de Santiago de Compostela. Foi director da Guía dos Libros Novos, colaborou en Grial, O Correo Galego e na revista Irimia e dirixe a revista Encrucillada.
Ramón Barros Sivelo
Ramón Barros Sivelo tamén escrito Ramón Barros Sibelo, nado en Santiago de Compostela en 1828 e finado no pazo de Romelle (Zas) en 1903, foi un historiador e arqueólogo galego.
Traxectoria
Funcionario de Facenda (axudante de camiños e visitador de papel selado) destinado en Ourense, polo menos entre 1854 e 1864. Colaborou en La Lira del Miño. Obtivo unha pensión da Real Academia para realizar o estudo da vía romana de Braga a Astorga, o que lle permitiu viaxar e percorrer o territorio, reunindo documentación para os seus estudos e pezas que remitiu á Academia. Correspondente da Real Academia da Historia, membro da Comisión de Monumentos de Ourense, foi membro da Academia de Ciencias de Portugal (18 de maio de 1862). Trasladado finalmente a Coruña, logo de varios intentos, foi director e propietario de El Eco Coruñés, e seguiu colaborando coa Academia. Despois foi vivir ao pazo de Romelle, do que foi administrador de 1872 a 1880.
Foi poeta en galego, sendo un dos autores seleccionados por Antonio de la Iglesia para o Álbum de la Caridad coa elexía “Desdichas do meu amor”; publicou outras composicións poéticas en galego. Xornalista e publicista, colaborou en publicacións galegas e madrileñas, destacando as súas colaboracións históricas en El Heraldo Gallego.
Recoñecementos
Unha rúa de Ourense leva o seu nome.
Della H. Raney
Della Hayden Raney, nada en Suffolk, Virxinia o 10 de xaneiro de 1912 e finada en Detroit o 23 de outubro de 1987, foi unha enfermeira estadounidense do Corpo de Enfermeiras do Exército dos Estados Unidos de América. Foi a primeira enfermeira afroamericana en presentarse ao servizo na segunda guerra mundial e a primeira en ser nomeada enfermeira xefa. En 1944, converteuse na primeira enfermeira afroamericana afiliada ao Corpo Aéreo do Exército ascendida a capitá, e logo a comandante en 1946. Retirouse do Exército en 1978.
Traxectoria
Della H. Raney naceu o 10 de xaneiro de 1912, en Suffolk, no estado de Virxinia. En 1937, gradouse da Escola de Enfermaría do Hospital de Lincoln. Nesta última cidade, traballou como supervisora de operacións e antes de alistarse no exército tamén traballou no Hospital Comunitario de Norfolk, en Virxinia, e no K.B. Hospital Reynolds en Winston-Salem.
En abril de 1941, presentouse ao servizo e foi a primeira enfermeira afroamericana en servir no Corpo de Enfermeiras do Exército durante a segunda guerra mundial. Foi comisionada como subtenente e estivo asignada por primeira vez en Fort Bragg, onde traballou como supervisora de enfermaría. O ano seguinte foi transferida ao hospital de campo da Base Aérea do Exército en Tuskegee, onde traballou como enfermeira xefa e en 1944 foi ascendida a capitá. Ese mesmo ano, foi transferida a Forte Huachuca. Nese momento, ela era a única muller afroamericana en obter ese rango e en traballar para as Forzas Aéreas do Exército. En 1946, estaba de licenza terminal (a última licenza concedida a un membro das forzas armadas inmediatamente antes da súa baixa, igual en duración á licenza acumulada non utilizada, do Camp Beale, onde traballaba como enfermeira xefa. Tamén foi ascendida ao rango de comandante ese mesmo ano, o que a converteu na primeira enfermeira afroamericana en obter o rango de comandante no Exército. Na década de 1950, estivo estacionada no Hospital Médico Percy Jones do Exército. Raney serviu no exército até a súa xubilación en 1978.
En 1978, os aviadores de Tuskegee honrárona polo seu servizo. Os seus compañeiros chamábana «Maw Raney». Morreu o 23 de outubro de 1987. En 2012, os aviadores de Tuskegee e a Asociación Nacional de Enfermeiras Negras crearon unha bolsa que leva o seu nome.
Loita de insectos
A loita de insectos é un tipo de espectáculo ou actividade deportiva competitiva, para entreterse e moitas veces asociada con apostas, na cal se utilizan insectos que son enfrontados para que loiten entre si. miniatura|Loita de grilos na China.
miniatura|352x352px|Loita do hemíptero [[Coreus marginatus cunha formiga.]]
Características
Formas de loitas de insectos como deporte para espectadores practícanse en rexións da China, Xapón, Vietnam e Tailandia. Algúns tipos teñen unha longa historia; por exemplo, a loita de grilos é un pasatempo tradicional chinés que se remonta á dinastía Tang (618–907). Orixinalmente era unha indulxencia dos enmperadores, e despois converteuse nu espectáculo popular entre o pobo. A loita de escaravellos, na que se utilizaban os escaravellos Allomyrina dichotoma, Xylotrupes socrates, Dorcus titanus, Goliathus e os Dynastinae era popular en Xapón e aínda se practica. Hai tamén unha comunidade on line de fans, que ven esas loitas en vídeos en diferentes plataformas. Unha comunidade de YouTube aínda se dedica a crear contido sobre a loita de insectos.
Na cultura popular
As loitas de insectos xaponesas (Japanese Bug-Fights, 世界最強虫王決定戦) son unha serie de vídeos na que interveñen distintos tipos de insectos, arácnidos e outras criaturas que loitan a morte nunha arena de plástico. Só participan dous insectos á vez e a maioría das loitas acaban coa morte dun dos contendentes, pero nalgúns casos acaban nun empate se ningún dos insecto é quen de matar o outro.
O Campionato chinñes de grilos é unha competición anual de loita de grilos que se realiza en Beijing. Dura dous días e xeralmente ten lugar durante o outono, cando se di que os grilos están na súa mellor idade. Faise un investimento importante para que os grilos estean nas mellores condicións. Dise que aos grilos se lles dá unha dieta de pasta de feixóns e auga para axudar ao seu adestramento e preparación. Os grilos divídense en oito clases, de xeito parecido ás categorías ou pesos en que se dividen os deportes do boxeo e as artes marciais mixtas.
Syncom
miniatura|Representación artística dun Syncom propulsándose ata a órbita xeoestacionaria. Syncom foi unha serie de satélites de comunicacións Estados Unidos deseñados para ser os primeiros satélites de comunicación en órbita xeoestacionaria.
Características
Os tres primeiros satélites Syncom foron pioneiros no uso da órbita xeoestacionaria como órbita desde a que facer retransmisión sobre un punto fixo da Terra. Os tres satélites tiñan forma cilíndrica, con 71 cm de diámetro, 39 cm de altura e unha masa de 68 kg, propelente sólido incluído. Na súa base contaban cunha tobeira de 64 cm de longo alimentada por un motor de propelente sólido capaz de proporcionar aos satélites unha delta-v de 1431 m/s. Os laterais do cilindro do satélite estaban cubertos por células solares capaces de proporcionar ata 29 W de potencia e alimentar baterías recargables de níquel-cadmio para os momentos nos que os satélites pasaban pola sombra da Terra. Os Syncom estabilizábanse mediante xiro e usaban un sistema de comunicación activo redundante baseado na traslación de frecuencia capaz de xestionar unha chamada telefónica bidireccional ou 16 canais unidireccionais de teletipo. O sistema funcionaba sobre dous transpondedores de 2 W de potencia.
Syncom 1 foi lanzado o 14 de febreiro de 1963 mediante un foguete Delta B a unha órbita elíptica que debía converterse nunha órbita circular xeoestacionaria usando o motor de propelente sólido. Vinte segundos tras ordenar ao satélite usar o seu motor a comunicación co satélite perdeuse, sen conseguir contactar con el máis tarde. A investigación posterior indicou que o eixo de xiro do satélite non estaba correctamente aliñado.
Syncom 2 foi lanzado o 26 de xuño de 1963, tamén mediante un Delta B, e acendeu o seu motor de propelente sólido 6 horas despois de ser posto en órbita. Desta vez o eixo de xiro e o motor funcionaron adecuadamente e o satélite sitouse nunha órbita case xeoestacionaria que foi afinada posteriormente, convertendo a Syncom 2 no primeiro satélite nunha órbita xeosíncrona pero non xeoestacionaria debido á súa inclinación orbital de 33 graos, demostrando de todos xeitos a viabilidade do seu uso para comunicacións. Syncom 2 quedou situado sobre o océano Atlántico e o Brasil, a 55 graos de lonxitude oeste, oscilando en latitude ao estar nunha órbita xeosíncrona e comezando as súas operacións o 16 de agosto.
Syncom 3 foi o primeiro satélite de comunicacións nunha órbita autenticamente xeoestacionaria. Foi lanzado usando un foguete Delta D e quedou situado nunha lonxitude de 180 graos, sobre o océano Pacífico. O satélite proporcionou cobertura dos Xogos Olímpicos de 1964 en Toquio.
Despois dos tres satélites orixinais Syncom, a Armada dos Estados Unidos, en setembro de 1978, concedeu un contrato a Hughes Communication Services, Inc. para construír unha serie de satélites denominados Syncom 4, Syncom IV ou Leasat. Construíronse cinco satélites, denominados como Syncom-4 1 a Syncom-4 5, Syncom-IV 1 a Syncom-IV 5 ou, alternativamente, Leasat 1 a 5. Tiñan unha masa de 3400 kg no lanzamento (1388 baileiros de propelente), usaban 13 transpondedores en UHF e tiñan forma de cilindro de 4,26 m de diámetro e 6,17 m de alto coas antenas UHF despregadas. Estabilizábanse mediante xiro e usaban células solares que proporcionaban 1238 W de potencia. Os cinco satélites Syncom 4 foron lanzados entre 1984 e 1990 a bordo de transbordadores espaciais. Syncom-4 3 foi o primeiro satélite en ser recuperado e reparado por un transbordador espacial.
Sara José López Bueno
Sara José López Bueno, nada en Pereira, Risaralda, o 24 de abril de 1995, é unha atleta colombiana que compite na modalidade de tiro con arco composto. No 2019, converteuse na primeira deportista en gañar cinco finais da Copa do Mundo en arquería. Competiu por primeira vez para o equipo nacional de Colombia durante o Pre-olímpico do 2011 en Medellín, Colombia. Dende entón, competiu en máis de 156 eventos internacionais, incluíndo os Xogos Bolivarianos, os Xogos Suramericanos, os Xogos Panamericanos, os Xogos Mundiais e a Copa do Mundo de tiro con arco.
Traxectoria
miniatura|esquerda|250px|Sara López na Final da Copa do Mundo de Tiro con Arco - 2019. López tivo o seu debut internacional no 2013 cando competiu nos Xogos Panamericanos e os Xogos Mundiais, obtendo medallas de bronce en ámbolos dous encontros. Dende entón, situouse como unha das mellores arqueiras do mundo na súa especialidade, obtendo 46 medallas de ouro individuais e como parte do equipo colombiano.
No ano 2019, ocupaba o posto número 2 na clasificación mundial de tiro con arco feminino.
Arsen Aydinian
Arsen Aydinian, nado o 19 de xaneiro de 1825 en Istambul (Imperio Otomán) e finado o 21 de xullo de 1902 en Viena (Imperio Austrohúngaro), foi un sacerdote armenio católico, lingüista, gramático, e mestre en dez linguas.
Traxectoria
Arsen Aydinian contribuíu de forma significativa á obra lingüística e gramática armenias. Formou parte da Congregación Mequitarista, e era coñecedor de varias linguas clásicas e modernas. Foi abade xeral do mosteiro mequitarista de Viena, entre outros encargos. En 1887 foi o principal impulsor da creación do xornal Հանդէս ամսօրեայ (Handes Amsoreay), onde publicou moitos artigos arredor da lingüística.
Con todo, o seu logro máis grande de foi a gramática publicada en 1866, Քննական քերականութիւն աշխարհաբար կամ արդի հայերէն լեզուի (en galego, Gramática crítica da lingua armenia moderna ou vernácula), o cal fica un logro altamente importante da lingüística armenia hoxe en día. Este libro foi especialmente significativo debido ao feito de que os armenios no seu conxunto pedían o uso dunha forma máis vernácula da lingua na literatura e nas artes. Isto supuxo unha revolución dado que o armenio clásico era a lingua asociada normalmente co sacerdocio e coa alta sociedade.
O Pazo, Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis
O Pazo é un lugar da parroquia de Caldas de Reis (Santa María), no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Carlos de Calabria
miniatura|left|Escudo de Carlos de Calabria Carlos de Calabria, nado en Nápoles en 1298 e finado na mesma cidade en 1328, foi príncipe de Nápoles e duque de Calabria.
Merciless
Merciless é un EP da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado en agosto de 1994 a través dos selos Earache Records e Columbia Records. En 1996 o EP foi reeditado xunto co álbum Selfless (1994) como o recompilatorio Selfless/Merciless.
Carlos de Calabria
Orixes familiares
Fillo de Roberto I de Nápoles e da súa primeira esposa Violante de Aragón, era neto por liña paterna de Carlos II de Nápoles e María de Hungría, e por liña materna do conde-rei Pedro III de Aragón e Constanza de Sicilia.
Ao nacer foi nomeado duque de Calabria e príncipe de Florencia, títulos que o recoñecían como herdeiro do seu pai.
Matrimonios e descendentes
En 1316 casou con Catarina de Habsburgo, filla do rei Alberte I de Austria. Desta unión naceu: O 11 de xaneiro de 1324 casou, nun segundo matrimonio, con María de Valois, filla de Carlos I de Valois e irmá do rei Filipe VI de Francia e naceron:
A súa morte prematura o 10 de novembro de 1328 significou que os seus dereitos dinásticos fosen transferidos automaticamente á súa única filla sobrevivente, Xoana I de Nápoles.
El páramo (filme de 2021)
El páramo é un filme español de 2021 dirixido por David Casademunt a partir dun guión de Casademunt, Fran Menchón e Martí Lucas. Está protagonizado por Inma Cuesta, Asier Flores e Roberto Álamo. Estreouse no Festival de Cinema de Sitges en outubro de 2021, antes da súa emisión en Netflix o 6 de xaneiro de 2022.
Sinopse
Lucía (Inma Cuesta), o seu marido (Roberto Álamo) e o seu fillo viven arredados da sociedade nun terro ermo e raso no que case non hai vida. Dende a partida do pai, a pequena unidade familiar que forman nai e fillo viven en completa soidade e a súa meta é desenvolver unha existencia tranquila. Nun principio conségueno, mais a aparición dunha misteriosa e violenta criatura que comeza a acosar a súa pequena casa porá a proba a relación que os une.
Maker Faire
Maker Faire é un evento creado pola revista Make para "celebrar as artes, a artesanía, a enxeñería e os proxectos de ciencia dende a filosofía de "faino ti mesmo" (DIY - Do It Yourself, en inglés).
Principais feiras
As grandes feiras de fabricantes celébranse en San Mateo, California, Detroit e Nova York. A New York Maker Faire tamén é coñecida como "World Maker Faire".
A Maker Faire Galicia é unha das maiores de Europa.
Eventos relacionados
Maker Faire Africa é un evento similar, non xestionado pola revista Make. Tivo lugar en:
Marià Faura i Sans
Biografía
Ordenado sacerdote en 1908, dende moi novo interesouse polos crustáceos, graptólitos e moluscos paleozoicos da man de Font i Sagué. Foi profesor no Seminario Conciliar, na Universidade de Barcelona e na Escola de Agricultura. Interesouse por diversos temas que estudou en profundidade, como a hidroxeoloxía dos Pireneos, o petróleo de Sant Joan de les Abadesses, a sismoloxía en Cataluña, e descubriu diversos minerais. Fundou un observatorio meteorolóxico en Vielha, dirixiu a elaboración dun Mapa Xeolóxico de Cataluña publicado pola Mancomunitat de Catalunya dende 1917 e foi o responsable da paleontoloxía do Museo de Ciencias Naturais de Barcelona. Publicou varios estudos.
Actividade como docente
A morte de Font i Sagué converteu a Faura no primeiro profesor eclesiástico da Facultade de Ciencias e da Escola Industrial, e o primeiro da escola de Xeoloxía do Seminario. Faura foi nomeado posteriormente axudante no Departamento de Zootecnia da Escola Superior de Agricultura, e tamén impartía as materias de Botánica e Zooloxía Agrícolas e Anatomía e Fisioloxía Vexetal. En outubro de 1903 gañou a cátedra de Xeoloxía e Agroloxía que ocupou durante dez anos. En 1913, con todo, foi nomeado profesor titular de Botánica e Mineraloxía na acabada de crear sección de Ciencias Naturais da Facultade de Ciencias, facendo un xuízo crítico de todas as especies. As moitas tarefas civís de Faura axudan a explicar o seu camiño.
En 1910, iniciou unha longa traxectoria no ensino universitario, que culminou coa obtención da cátedra de Xeoloxía en 1933, xa secularizado, que se prolongou ata a súa depuración ao comezo do franquismo.
Faura tamén substituíu ocasionalmente a outros catedráticos de Xeografía e Xeoloxía Dinámica e de Xeoloxía Xeognóstica e Estratigráfica, e posteriormente pasou a ser axudante interino do grupo de Naturais e a partir de 1915, a auxiliar numerario; tamén foi axudante da materia de Mineraloxía e Botánica do curso preparatorio de Antón Vila Nadal.
Faura aplicou o método pedagóxico das excursións (ao Observatorio Fabra, ao Cabo de Creus, ás minas de Sant Joan de les Abadesses, aos volcáns de Olot etc.), como antes cando era alumno de Font i Sagué e Odón del Buen i del Cos. Tamén mostrou interese pola vulcanoloxía e a sismoloxía recollendo datos sísmicos desde 1909.
Selo cilíndrico
miniatura|245x245px|Selo con serpopardos . Período Uruk (4000–3000 a.C.) Un selo de cilindro é un cilindro gravado cunha "historia en debuxo", que se usaba na antigüidade para enrolar unha impresión sobre unha superficie bidimensional, xeralmente arxila húmida. Os selos estaban feitos de pedra (lapislázuli, hematita, obsidiana, esteatita, ametista, cornalina, calcaria, diorita, talco, ágata, serpentina, clorita, glauconita, magnetita ), vidro, marfil, cerámica (por exemplo, faienza exipcia), metais. Debido á ausencia de boas pezas para esculpir, as grandes pedras dos primeiros cilindros foron probabelmente importadas da Persia.
Os selos cilíndricos foron inventados arredor do en Oriente Medio, no lugar de Susa, no suroeste do actual Irán e no antigo sitio de Uruk, no sur de Mesopotamia. Utilizáronse como ferramentas administrativas, xoias e como amuletos máxicos até aproximadamente o  cando a escritura cuneiforme foi substituída polo arameo que utilizaba papiros e pergamiños en lugar de taboíñas de barro.
Durante o período das primeiras dinastías sumerias os temas producidos nas focas eran de "loita de animais", principalmente o ataque de leóns ao gando, e algunhas escenas relixiosas; no período acadio os temas relixiosos tornáronse máis abundantes; durante Ur III e o período babilónico basicamente as representacións dos cilindros eran de deuses e reis; no período asirio prestouse especial atención á produción de imaxes que representaban cazas de animais realistas; no período neobabilónico, coa popularización das focas, os temas principais foron a caza e os relixiosos.
Mentres que a maioría dos selos cilíndricos mesopotámicos forman unha imaxe usando depresións na superficie do cilindro, algúns selos cilíndricos imprimen imaxes usando áreas elevadas do cilindro. Os primeiros empréganse principalmente en arxilas húmidas; este último para imprimir imaxes en tecidos e outras superficies bidimensionais como macetas, cestos, bolsas de coiro, caixas de madeira.
Algúns selos cilíndricos esbozan narrativas secuenciadas, o que os converte en precursores da banda deseñada.
Ridicule
Ridicule é un filme francés de 1996 dirixido por Patrice Leconte e protagonizado por Charles Berling, Jean Rochefort, Fanny Ardant e Judith Godrèche. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 69ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Slide jig
miniatura|Bailarines de slide nun local irlandés. O slide jig é unha danza folclórica de música tradicional irlandesa, tamén coñecida como simple jig ou simple gig. Gañou popularidade por primeira vez na Irlanda do século XVI e partes de Gran Bretaña.
En realidade é un dos tres tipos básicos de xiga. Adoita estruturarse nun compás de 6/8 e, ocasionalmente, de 12/8.
O nome slide deriva de "escorregar", do movemento dos bailaríns cando deslizan os seus pés ("to slide" é " slide " en inglés).
Notas
<references responsive="1" group="">
Gazon maudit
Gazon maudit é un filme francés de 1995 escrito e dirixido por Josiane Balasko. O seu título en francés pódese traducir como 'céspede maldito' e é unha referencia ao afeitado (ou non) do velo púbico, unha broma sutil en francés que alude ao tema do filme. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Giuseppe Frassinetti
Giuseppe Frassinetti, nado o 15 de decembro de 1804 en Xénova e finado na mesma cidade o 2 de xaneiro de 1868, foi un crego católico italiano, fundador da Congregación dos Fillos de Santa María Inmaculada.
Traxectoria
Quedou orfo de nai (Angela Viale ) con tan 14 anos; ficou, el e mais os seus catro irmáns máis novos, ao coidado do pai e dunha tía que se mudou á casa. O pai, Giovanni Battista Frassinetti, tiña un comercio de tecidos.
Estudou no seminario da diocese de Xénova, onde tivo como profesor a Antonio Maria Gianelli. Ordenárono sacerdote en 1827 en Savona, e en 1831 chegou a ser o párroco de Quinto al Mare, nos arrabaldes de Xénova. Os seus outros tres irmáns homes (Francesco, Giovanni e Raffaelle ) tamén acabaron sendo sacerdotes, e a única irmá muller, Paola Frassinetti, que despois sería fundadora das irmás Doroteas, foi onda el para formarse. Foi precisamente na parroquia de Quinto al Mare onde Paola Frassinetti abriu a primeira escola, inicialmente no propio templo. Neses anos, con Luigi Sturla, fundou un centro de formación para os sacerdotes novos, chamado a Congregazione del Beato Leonardo.
En 1839 foi o crego da parroquia de Santa Sabina, co título de prioiro. En 1848 a "congregazione" pechou polas presións políticas e fundou sucesivamente a Pia Associazione per la conservazione ed incremento della santa Fede, centrada na participación social dos cristiáns, logo a primeira sociedade católica de Mutuo Soccorso (1854), centrada no vículo co movemento obreiro e, ao ano seguinte, en 1855, a Pia Unione delle Figlie di santa Maria Immacolata, dirixida a mulleres, e cinco anos desois, en 1860, a mesma asociación pero para homes: a Pia Unione dei Figli di santa Maria Immacolata (1855). Estes dous proxectos tiñan como finalidade preparar a homes e mulleres de familias pobres para que se ordeasen sacerdotes ou monxas, respectivamente.
En 1903 estes proxectos abrocharían na orde da congregación dos Fillos de Santa María Immaculada, ben logo do pasamento de Frassinetti.
O seu proceso de canonización comezou en Génova en 1916 e en 1991 o papa Xoán Paulo II atribuíulle o título de venerable.
Dorelis Echeto
Dorelis Aurora Echeto de Portillo, nada en Guarero, municipio Guajira o 19 de xaneiro de 1967, é unha política, docente, lexisladora, activista polos dereitos indíxenas e autoridade venezolana. Dende novembro de 2022, é a directora do IPASME Maracaibo. Ademais, foi xefa dúas veces, en períodos distintos, da Zona Educativa Zulia (2008-2010 e 2022), entidade reitora educativa rexional zuliana do Ministerio do Poder Popular para a Educación de Venezuela, e en 2020 foi tamén presidenta do Consello Lexislativo do estado Zulia (CLEZ), así como deputada por varios períodos.
Traxectoria
Echeto, naceu no poboado rural de Guarero, zona da Guajira venezolana do estado Zulia. Estudou a carreira de educación na Universidade Pedagóxica Experimental Libertador (UPEL) e estudos de posgrao, coa mestría de xerencia educativa na Universidade Rafael Belloso Chacín (URBE) e doutoramento en perspectivas históricas, políticas, curriculares e de xestión na Universidade do Zulia (LUZ) en convenio coa Universidade de Córdoba (UCO) de España.
Carreira política
miniatura|esquerda|180px|Dorelis Echeto, no seu despacho de [[Ministerio do Poder Popular para a Educación de Venezuela|Zona Educativa Zulia (2022).]] A comezos da década de 2000, Dorelis militou dende espezos do activismo indíxena no partido Movemento Quinta República (MVR) de Hugo Chávez. Posteriormente foi elixida deputada indíxena e logo o 6 de novembro de 2007 é designada como Directora Xeral Encargada de Educación Intercultural Bilingüe do MPPE. Máis tarde, asumiu a dirección da Zona Educativa Zulia.
En 2020, foi nomeada como a presidenta do Consello Lexislativo do Estado Zulia (CLEZ), substituíndo á política do PSUV, Ángela Fernández. Echeto foi a primeira muller indíxena en tal cargo na historia da lexislación zuliana. O seu período estivo marcado pola pandemia de COVID-19 en Venezuela, onde artellou a súa xestión coas institucións gobernamentais e de saúde, para o resgardo da poboación.
En marzo de 2022, foi designada novamente polo MPPE como a nova directora de Zona Educativa Zulia substituíndo a Zendy Burgos. Echeto ocupou por segunda ocasión devandita dirección. Na súa xestión, comezou o plan de abordaxe chamado Bricomiles (Brigadas Comunitarias Militares) nas institucións educativas, desenvolvido polo goberno de Nicolás Maduro, a ministra do MPPE, Yelitze Santaella e a Forza Armada Nacional Bolivariana (FANB) para o rescate e reacondicionamento dos planteos, para o cal se activaron 343 Bricomiles no estado Zulia. Nese período recibiu algúns recoñecementos, entre eles o outorgado pola contraloría estatal.
Dorelis, tivo dichas funcións até novembro dese mesmo ano, cando asumiu a directiva deo IPASME Maracaibo,   onde activa varias especialidades médicas, xornadas para o maxisterio zuliano,     operacións oftalmóloxicas de enfermidade de calixe xunto ao Hospital Madre Rafols  e o reacondicionamento por fases da Unidade Médica.
Vida persoal
Echeto é membro do pobo wayuu. Casou e tivo dous fillos.