cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Placopecten magellanicus
Sustentabilidade da pesca
O Seafood Watch (Observatorio de mariscos) do Monterey Bay Aquarium enumera estas vieiras como unha "boa alternativa", a súa segunda mellor clualificación. Porén, esta especie está na lista vermella de Greenpeace porque afirma que se están a pescar excesivamente as existencias de vieiras, e que os métodos de pesca empregados están destruíndo os corais e as esponxas. Ademais, segundo Greenpeace, a pesca de vieiras mata case 1 000 tartarugas mariñas ao ano.
Independentismo assamés
miniatura|dereita|Bandeira da [[Fronte Unida de Liberación de Assam.]] miniatura|Localización do estado de [[Assam dentro da India.]] O independentismo assamés é un movemento político cuxo obxectivo é a independencia do estado de Assam do resto da India. Este movemento engloba unha serie de grupos de insurxencia que operan no estado de Assam, rico en petróleo, así como un conflito armado entre a Fronte Unida de Liberación de Assam e o estado indio. O conflito comezou na década de 1970 logo dun aumento da tensión entre o pobo assamés e o goberno indio por suposto abandono, problemas políticos, sociais, culturais, económicos e o aumento dos niveis de inmigración ilegal de Bangladesh. O conflito resultou na morte de 12 000 militantes da Fronte Unida de Liberación de Assam e 18 000 combatentes máis.
Varias organizacións contribúen á insurxencia, incluíndo a ULFA, o Exército de Liberación Nacional de Adivasi, a Fronte de Liberación de Karbi Longri NC Hills (KLNLF) e a Fronte Democrática Nacional de Bodoland (NDFB), sendo a ULFA quizais o maior destes grupos, e un dos a máis antiga, sendo fundada en 1979. A ULFA atacou aos traballadores migrantes que falan hindi e existe un movemento que favorece a secesión da República da India. O suposto abandono e explotación económica, social, cultural e política por parte do Estado indio son as principais razóns do crecemento deste movemento secesionista.
A ULFA busca estabelecer un Assam soberano mediante a loita armada. MULTA, pola súa banda, busca estabelecer un estado islámico na India a través da loita xihadista de musulmáns de orixe tanto indíxena como migrante. O Goberno da India prohibiu o ULFA en 1990 e clasifícao como grupo terrorista, mentres que o Departamento de Estado dos Estados Unidos considérao como "outros grupos de preocupación".
Independentismo alsaciano
miniatura|Bandeira histórica de [[Alsacia.]] miniatura|Localización de Alsacia dentro de [[Francia.]] O movemento autonomista alsaciano (en Mouvement autonomiste alsacien; en ; en Elsässische autonome Bewegung) é un movemento cultural, ideolóxico e político rexionalista que procura unha maior autonomía ou a independencia para Alsacia.
Os propósitos inclúen xeralmente a oposición ás pretensións territoriales, políticas e xurídicas centralistas de Francia ("políticas xacobinas"), incluída a nova rexión francesa Gran Leste que se formalizou o 1 de xaneiro de 2016, e o panxermanismo de Alemaña. En troques, favorece en xeral a descentralización rexional, incluíndo a autonomía política e fiscal de Alsacia, promovendo a defensa da súa cultura, historia, tradicións e bilingüismo da lingua alsaciana. Un slogan que se produciu ás veces nas protestas do século XXI é "Elsass frei" ("Alsacia libre").
Varias protestas masivas tiveron lugar en lugares públicos ao redor de Alsacia en oposición á rexión francesa do Grand Est, con ratificación o 1 de xaneiro de 2016. Ademais, creáronse varias organizacións e partidos políticos alsacianos para promover a causa, en particular Alsace d'abord e Unser Land.
O movemento de maior autonomía de Alsacia discorre en parte paralelo ao do separatismo alemánico, orixinado na época napoleónica (ca. 1805–1815) e revivido brevemente tanto despois da primeira guerra mundial (1919) como despois da segunda guerra mundial (1946–1952).
A Chan, Xunqueiras, Pazos de Borbén
A Chan é un lugar da parroquia de Xunqueiras, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 77 habitantes (34 homes e 43 mulleres).
Pobo cuiba
Os cuiba, kuiva ou wamonae son un pobo indíxena americano que habita entre os ríos Meta, Casanare e Arauca, en Colombia e no estado de Apure, Venezuela. Son arredor de 3000 persoas que habitan na rexión de Llanos, e que anteriormente tiñan unha vida nómade.
Os cuiba falan unha lingua da familia guahibana, a lingua cuiba.
Hälsingland
Hälsingland é unha provincia histórica de Suecia (landskap) no sur da rexión de Norrland. Limita ao sur con Gästrikland, ao oeste con Dalarna e Härjedalen, ao norte con Medelpad e ao leste co golfo de Botnia.
Hälsingland atópase ao norte do limes norrlandicus (a fronteira biolóxica de Norrland) pero principalmente ao sur da frontera do terreo montañoso de Norrland. En Hälsingland fálase o hälsingemål, e considérase que a provincia está dividida pola fronteira dialectal entre o norrländska mål e o sveamål.
Nome
A primeira mención de hälsingar pode que sexa no poema inglés Widsith do século IX, que fala sobre un pobo chamado Hælsings e que foi gobernado por un rei mitolóxico chamado Wada. O nome de Hälsingland aparece por vez primeira de mans de Adán de Bremen a finais do século XI como Halsingland, en relación coa frota do ledungen. A provincia tamén é nomeada no Florenslistan, orixinalmente de 1103, coa súa forma latina "Helsingia".
Hälsingland significa "terra dos hälsingars”. Hälsing interpretouse como unha combinación da palabra hals e o sufixo inge, 'habitante'. No se sabe exactamente o que significa hals, pero non ten nada que ver co pescozo (hals en sueco significa pescozo). As interpretacións propostas refírense a unha sección estreita de auga (comparando con Helsingborg-Helsingör), é dicir, un curso de auga estreito, ou unha porción estreita de terra. Propuxéronse varios cursos de auga como orixe do nome, como por exemplo tres baías que penetraban na provincia na antigüidade, as de Alir, Sundhed e Nordanstig. Porén, a opinión máis común é que o "hals" ao que se refire é o golfo de Botnia e que a poboación que vivía ao longo das súas costas eran os "hälsingar".
Eleccións xerais de Suráfrica de 1999
As eleccións xerais de Suráfrica de 1999 tiveron lugar o 2 de xuño de dito ano para escoller os 400 membros da Asemblea Nacional e renovar as lexislaturas provinciais, que á súa vez elixirían os 90 membros do Consello Nacional das Provincias, configurando así a lexislatura do Parlamento de Suráfrica para o período 1999-2004. Foron as segundas eleccións xerais desde a fin do apartheid en 1994, así como as primeiras desde a sanción da nova constitución en 1996. Tras o anuncio do presidente Nelson Mandela en xullo de 1996 de non presentarse á reelección, o seu partido, o Congreso Nacional Africano (ANC), designou o vicepresidente saínte Thabo Mbeki como o seu candidato presidencial. O número de rexistrados para votar foi moi inferior ao de 1994, aínda que en sentido porcentual a participación foi maior. De 22.709.152 inscritos para participar na primeira elección, pasaron a 18.172.751 rexistrados para facelo cinco anos despois.
Ante unha oposición dividida e a alta popularidade do goberno de Mandela, o resultado foi unha esmagadora vitoria para o ANC, que logrou o 66.35% dos votos e unha maioría de 266 dos 400 escanos, a tan só unha banca de obter a maioría dos dous terzos requirida para modificar a constitución sen ter que negociar con outros partidos. En segundo lugar, o até entón minoritario Partido Democrático (DP), presidido e liderado por Tony Leon, creceu até o 9.56% dos votos e 38 escanos, converténdose na principal forza da oposición e arrebatando ao Partido Nacional (NP), gobernante durante o apartheid e daquelas opositor principal, o seu papel como forza política máis representativa da minoría branca e de cor. O terceiro lugar obtívoo o Partido da Liberdade Inkatha (IFP) co 8.58%, un lixeiro descenso con respecto á anterior elección, pero de todas formas sendo o único partido á parte do ANC en ser a forza máis votada nalgunha das nove provincias, retendo por pouco o seu bastión en KwaZulu-Natal. Pola súa parte, o Partido Nacional intentara reformarse e cortar os seus lazos co período do apartheid baixo o liderado de Marthinus van Schalkwyk renomeándose como Novo Partido Nacional, pero en lugar diso obtivo un desastroso resultado ao ser o cuarto cun 6.87% e 28 escanos, menos da metade que na anterior elección. O Movemento Democrático Unido (UDM), fundado recentemente por Bantu Holomisa, un disidente do ANC, logrou o 3.42% e 14 escanos na súa primeira elección, quedando de quinto.
Con respecto ao plano provincial, o ANC impúxose en oito das nove provincias, coa soa excepción de KwaZulu-Natal, onde o IFP triunfou sen maioría. En Cabo Occidental o ANC impúxose estreitamente ante o NNP e este conservou o goberno por un período máis mediante unha coalición. O Consello Nacional das Provincias tivo unha maioría de dous terzos do ANC, con 63 escanos, contra 10 do NNP, 8 do DP, 4 do IFP, 3 do UDM, un do Partido Demócrata Cristián Africano (ACDP) e un do Partido Demócrata Cristián Unido (UCDP), recentemente fundado e segunda forza na provincia do Noroeste. Pese á contundente hexemonía do ANC, o Parlamento electo foi notablemente máis multipartidista que o anterior, con trece partidos obtendo representación parlamentaria na Asemblea Nacional con respecto aos sete que o lograron en 1994.
Asemblea Nacional
Ademais de desempeñar a función lexislativa, a Asemblea Nacional é a encargada de elixir o Presidente de Suráfrica. O carismático presidente Nelson Mandela anunciara xa o 7 de xullo de 1996 que non se ía presentar á reelección e que ía delegar no vicepresidente Thabo Mbeki a dirección do Goberno e do seu partido, o Congreso Nacional Africano (CNA). O 18 de decembro de 1997, durante a celebración da 50ª Conferencia Nacional do partido que se celebraba en Mafeking, a presidencia executiva do ANC foi transferida a Mbeki e proclamouse a súa candidatura presidencial. A partir dese momento, o vicepresidente levou o peso do goberno e Mandela foise convertendo nun presidente representativo.
Congreso Nacional Africano
O CNA obtivo máis do 66% dos votos, co que mellorou os seus xa bos resultados de 1994. Isto traduciuse en 266 asentos na cámara, un menos da maioría dos dous terzos necesaria para reformar a Constitución, un obxectivo que segundo algúns medios de comunicación se marcara o propio ANC. O incremento do apoio ao CNA foi interpretado por algúns analistas como expresión de agradecemento a Mandela polo seu labor en pro do recoñecemento das liberdades da maioría.
Novo Partido Nacional
A pesar de ter cambiado o seu tradicional nome de Partido Nacional polo de «Novo Partido Nacional» (NPN), o até entón principal partido da oposición sufriu unha dura derrota. O partido que gobernara a Suráfrica do apartheid durante décadas abandonara o 30 de xuño de 1996 o Goberno de Unión Nacional que fora creado tras as eleccións de 1994 segundo o acordado na Constitución provisional. Desa forma, deixara claro que interpretaba que a transición finalizara con éxito. A pesar do seu paso á oposición, o NPN baixou desde o 20,39% dos votos e 82 escanos de 1994 até o 6,87% e 28 asentos.
Partido Democrático
O posto de principal partido da oposición foi ocupado polo Partido Democrático (PD) liderado agora por Tony Leon. O herdeiro da tradición liberal da minoría branca que se opuxera ao apartheid desde dentro do sistema avanzou desde o 1,73% e 7 escanos obtidos en 1994 até o 9,56% e 38 parlamentarios.
Inkatha
A diferenza do NPN, o Partido da Liberdade Inkatha de Mangosutu Buthelezi, con apoio principalmente entre a minoría zulú, permanecera no Goberno até o momento da celebración das eleccións. Iso non impediu que retrocedera sensiblemente. Do 10,54% e 43 parlamentarios de 1994 pasou ao 8,58% e 34 postos na Asemblea.
Outros
As eleccións tamén ratificaron o declive das opcións máis extremistas. A Fronte da Liberdade que representaba un importante sector da minoría africáner descendeu desde o 2,17% dos votos e nove asentos a un insignificante 0,80% e tres prazas. Igualmente, o Congreso Panafricano —defensor dunha Suráfrica controlada pola maioría negra— baixou do 1,25% e cinco asentos a un máis irrelevante aínda 0,71% e dous escanos. Só o sistema electoral estritamente proporcional evitou a súa saída do parlamento.
Asemblea Nacional
A composición do parlamento segundo a antiga clasificación racial experimentou un lixeiro cambio tendente á normalización con respecto á asemblea anterior. Así, os parlamentarios considerados «negros» aumentaron desde o anterior 52% até o 58% (unha porcentaxe máis próxima á xeral da poboación); os «brancos» diminuíron do 32 ao 26%; os «mulatos» aumentaron do 7 ao 10% e os «indios», do 3 ao 5 %. A porcentaxe de mulleres aumentou do 27 ao 30%, o que tamén supón unha aproximación á proporción existente na sociedade.
Consecuencias
O 14 de xuño, a Asemblea elixiu presidente a Thabo Mbeki e vicepresidente a Jacob Zuma, quen se consolidou así como número dous do ANC e do Estado. Dous días máis tarde celebrouse a cerimonia de toma de posesión, á que asistiron representantes de oitenta estados e organizacións internacionais. Mbeki mantivo a coalición con Inkatha e mantivo a Trevor Manuel como ministro de Finanzas, a Alec Erwin como ministro de Industria e Comercio e a Buthelezi na carteira de Interior. Novas incorporacións ao executivo foron as de Nkosazana Dlamini-Zuma en Asuntos Exteriores substituíndo a Alfred Nzo, e Terror Lekota en Defensa substituíndo a Joe Modise. Govan Mbeki, o pai do novo mandatario, foi elixido presidente do Senado.
No seu discurso, Mbeki afirmou que Suráfrica necesitaba a reconciliación, unha cuestión que ocasionara polémica uns meses antes cando o entón vicepresidente criticou duramente os resultados da Comisión para a verdade e a reconciliación por ter censurado as violacións de dereitos humanos cometidas polo ANC durante a época do apartheid, postura da que discrepou abertamente o presidente Mandela. Tamén prometeu gobernar «sen arrogancia e con responsabilidade», e sinalou como principais problemas do país o desemprego —que alcanzaba un 35%—, o subdesenvolvemento no que vivía gran parte da poboación negra, a crecente criminalidade —con 25.000 asasinatos e 50.000 violacións ao ano— e as enfermidades endémicas como a tuberculose, o cólera e a crecente sida.
Englyn
Orixe
O englyn aparece na obra dos primeiros poetas en lingua galesa coñecidos, o cynfeirdd. Estes poemas caracterizáronse por estrofas de tres liñas (englyn milwr). É o único exemplo deste tipo de poesía que se atopa no corpus de textos galeses medievais, e as súas orixes poderían remontarse á poesía e aos cancioneiros escritos en latín. Porén, algúns estudosos como Rowland sitúan o englyn dentro da tradición poética britónica. Aínda que o metro do englynion moderno é máis claro e baseado no número de sílabas, non hai acordo sobre os parámetros métricos dos primeiros poemas. Para algúns, é probábel que se baseasen na acentuación das palabras.
Os primeiros englynions rexistrados aparecen nos marginalia escritos no século X no manuscrito de Juvenco. Un bo número de englynion parece describir momentos de reflexión emocional dalgúns personaxes cuxas historias se perderon: Canu Llywarch Hen, Canu Urien, Canu Heledd. Outros son de tradición heroica, como Englynion e Beddau ou Geraint, fillo de Erbin, mentres que o resto resúmese en meditacións e lamentos líricos e relixiosos como os famosos Claf Abercuawg e Kyntaw geir.
Tipos de englynions
miniatura|200x200px| Un englyn nunha placa conmemorativa nunha [[Correo|oficina de correos en Llandwrog, Gales. A estrofa pode traducirse como
«Para obter diñeiro en Llandwrog, todos van ansiosos á oficina de correos; aí é onde os aforradores
mostran interese polos seus peniques.»]] Existen varios tipos de englynion e non todos están incluídos na seguinte clasificación. O primeiro deles coñécese como englyn penfyr e caracterízase por ter un extremo aberto. Contén unha estrofa de tres versos, a primeira delas de dez sílabas e as outras dúas de sete sílabas cada unha. As sílabas sétima, oitava e novena da primeira liña introducen a rima que se repite na última sílaba das dúas liñas seguintes. A cuarta sílaba da segunda liña repite a última sílaba da primeira mediante rima ou consonancia.
O segundo tipo de englyn chámase englyn milwr, traducido como englyn militar. Como a anterior, tamén está formada por estrofas de tres versos. Porén, os tres versos conteñen sete sílabas e todos riman. O terceiro englyn coñécese como a unión de englyn unodl e só ten unha rima. Cada estrofa ten catro versos de dez, seis, sete e sete sílabas. As sílabas sétima, oitava e novena da primeira liña marcan a rima que se repite na última sílaba das tres liñas seguintes. A parte da primeira liña que segue á rima aliterativa coa primeira parte da segunda liña.
Véxase o seguinte exemplo dun englyn unodl :
— Alan Llwyd
Unha cuarta variante de englyn chámase englyn unodl crwca e ten unha rima diferente. Este englyn está formado por catro liñas de sete, sete, dezaseis sílabas. As últimas sílabas da primeira, segunda e cuarta liñas riman coa sétima, oitava e novena sílabas da terceira liña. Outro tipo de englyn coñécese como englyn cyrch e está formado por catro liñas de sete sílabas cada unha. As últimas sílabas da primeira, segunda e cuarta liñas riman. A última sílaba da terceira liña rima coa segunda, terceira e cuarta sílaba da última liña.
Finalmente, o englyn cil-dwrn contén dúas liñas seguidas dunha terceira liña de tres sílabas ou menos, que segue a rima das dúas primeiras liñas.
Exemplos
Os seguintes dous englynion son obra do escritor galés Cynddelw Brydydd Mawr do século XII:
Torneo masculino de fútbol nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020
Brasil era o defensor do título logrado nos Xogos Olímpicos de 2016 e conseguiu revalidalo vencendo a España na final por 1-2 cun gol de Malcom no tempo extra tras empatar ao rémate do tempo regulamentario por 1-1.
Calendario
O calendario de partidos do torneo foi anunciado o 5 de decembro de 2018 e dado a coñecer o 6 de febreiro de 2020 :
Sedes
Utilizáronse seis estadios na competición. O Estadio Internacional de Iocoama albergou a final masculina do torneo.
Debido á pandemia de COVID-19 no Xapón, a maioría dos partidos foron xogados a porta pechada sen espectadores. Con todo, o Miyagi Stadium permitiu acudir aos encontros a unha audiencia moi limitada.
Equipos participantes
Ademais da nación anfitrioa do Xapón, clasificáronse 15 equipos nacionais masculinos de seis confederaciones continentais diferentes. O Comité Organizador das Competencias da FIFA ratificou a distribución de equipos en reunión o 14 de setembro de 2017.
Convocatorias
O torneo masculino é un torneo internacional con restricións de idade: os xogadores deben ser nados do 1 de xaneiro de 1997 en adiante, coa inclusión unicamente de tres xogadores sen restrición de idade permitidos para cada equipo no torneo final. Tradicionalmente, a normativa require que cada equipo presente un escuadrón de 18 xogadores, dous dos cales deben ser gardametas. Cada equipo tamén nomea unha listaxe de catro xogadores alternativos, que poden substituír a calquera xogador no cadro en caso de mancadura durante o torneo. A regra modificouse debido aos obstáculos presentados polo forzoso adiamento dos xogos provocado pola pandemia de COVID-19.
Árbitros
En xuño de 2020, a FIFA aprobou o uso do Video Assistant Referee (VAR) para o torneo. Os árbitros oficiais dos encontros foron anunciados o 23 de abril de 2021.
Sorteo
O sorteo para o torneo celebrouse o 21 de abril de 2021 ás 10:00 CEST (UTC +2), na sede da FIFA en Zürich, Suíza. Presentouno Sarai Bareman, directora de fútbol feminino da FIFA, mentres que Samantha Johnson presentou a cerimonia. Lindsay Tarpley e Ryan Nelsen actuaron como asistentes.
Os dezaseis equipos foron colocados en catro grupos de catro equipos. O anfitrión Xapón foi automaticamente seleccionado no bombo 1 e asignado na posición A1, mentres que os restantes equipos foron asignados nos seus respectivos bombos en función dos seus resultados nos últimos cinco Xogos Olímpicos (os torneos máis recentes ponderaron máis), con puntos de bonificación concedidos aos campións de cada confederación. Ningún grupo pode conter máis dun equipo de cada confederación.
Resultados
Para máis información sobre cada encontro (aliñacións, trocos, sancións...) prema no resultado.
Regulamento de clasificación
Os dous primeiros equipos clasifícanse á segunda fase. A posición determínase como segue: Se dous ou máis equipos están igualados sobre a base dos tres criterios anteriores, a súa posición resólvese do seguinte xeito:
Fase de grupos
– Clasificados para os cuartos de final.
Fase final
Na fase eliminatoria, se un partido estaba igualado ao final do tempo de xogo normal, xogábase un tempo extra (dous períodos de 15 minutos cada un) e deseguido, se fose necesario, unha quenda de penaltis para determinaren o gañador.
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Goleadores
En total houbo 93 goles marcados en 32 partidos, cunha media de 2.91 goles por partido.
Clasificación final
Por convención estatística no fútbol, os partidos decididos en prórroga contabilízanse como vitorias ou derrotas, mentres que os partidos decididos por quenda de penaltis cóntanse como empates. thumb|442x442px|Mapa de resultados por país
Eidos de Riba, Xunqueiras, Pazos de Borbén
Eidos de Riba é un lugar da parroquia de Xunqueiras, no concello pontevedrés de Pazos de Borbén, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Partido Revolucionario Democrático
O seu fundador foi Omar Torrijos Herrera, que foi xefe de goberno de Panamá desde 1968 até a súa morte en 1981.
Orixes
O partido político foi legalizado pola resolución 590 do 3 de outubro de 1979 polo xeneral Omar Torrijos Herrera, quen era xefe de goberno de Panamá desde o golpe de estado de 1968. A base ideolóxica do partido era buscar a igualdade para as persoas de todas as clases sociais, que eran vítimas da pobreza multidimensional e da falta de oportunidades.
Primeiros anos
O partido adquiriu liderado no sistema político de Panamá na década de 1980, ao ter inclinación positiva cara aos ideais do goberno militar de Panamá, dirixido por Omar Torrijos Herrera; sen mencionar que adquiriu popularidade na sociedade panameña. Logo do repentino falecemento de Torrijos, o xeneral Manuel Antonio Noriega converteu o partido nun aliado eficaz para vencer a oposición panameña nas eleccións de 1984.
Nas eleccións, o candidato perredista Nicolás Ardito Barletta foi elixido presidente de Panamá gañando as eleccións cunha estreita diferenza fronte ao seu rival, o expresidente Arnulfo Arias Madrid. A oposición panameña denunciou que os resultados foran fraudulentos, pero o sistema electoral panameño (manipulado polo xeneral Noriega) non tomou en conta as súas acusacións.
Década de 1980
Durante a época de 1980, o goberno militar apoiado polo PRD foi acusado de ser o responsable das violacións dos dereitos humanos, desaparicións e mortes de centos de persoas en contra dos seus ideais, como Hugo Spadafora e Héctor Gallego; ademais de ameazas de morte que obrigaron a moitos opositores a fuxir do país. Con todo, o partido postulouse ás eleccións de 1989 nunha época onde o pobo panameño estaba en constante loita contra a ditadura do xeneral Manuel Antonio Noriega.
Heriberto Fuertes Gómez
Heriberto Fuertes Gómez, finado na Cañiza en agosto de 1948, foi un médico e político galego.
Partido Revolucionario Democrático
Década de 1980
Nas eleccións, o candidato da alianza opositora Guillermo Endara gañou as eleccións por unha ampla diferenza; pero o xeneral Noriega optou por anular as eleccións. Esta decisión foi altamente criticada entre a poboación panameña e os gobernos doutros países, como Estados Unidos que tomou a decisión de deter o xeneral Noriega polos seus vínculos co narcotráfico e tamén restaurar a democracia en Panamá logo de presentárense certos conflitos cos cidadáns estadounidenses en Panamá. O 20 de decembro de 1989, Estados Unidos invadiu Panamá e derrocou do cargo o presidente provisional Francisco A. Rodríguez (do PRD), declarando como presidente do país a Guillermo Endara, gañador das eleccións.
Heriberto Fuertes Gómez
Traxectoria
Fillo de Gerardo Fuertes e María Gómez. Foi un dos promotores con Modesto Álvarez Vázquez, José Benito González Álvarez e Emilio Rodríguez Arias do periódico Nueva Cañiza. Médico da Cañiza, na Segunda República foi elixido concelleiro da Cañiza. Presidente de Izquierda Republicana da Cañiza, foi proposto polo Bloque Popular de Izquierdas como alcalde en abril de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e encarcerado en Vigo. En 1939 pasou a ser médico do Hío. Foi nomeado médico de asistencia pública domiciliaria de Covelo en 1942, e de Crecente en 1945. Finou nun accidente de tráfico na estrada de Ponte Pedras a Pontevedra a principios de agosto de 1948.
Partido Revolucionario Democrático
Década de 1990
Logo da invasión estadounidense, o partido converteuse por primeira vez desde a súa fundación en oposición. Os membros do partido tomaron a decisión de reestruturar as súas bases para converterse nun partido libre de influencia militar en preparación para as eleccións de 1994. O partido elixiu o dirixente do partido Ernesto Pérez Balladares como o seu candidato ás eleccións de 1994. Tras celebrarse as primeiras eleccións democráticas desde 1968, Ernesto Pérez Balladares converteuse en presidente de Panamá para o período 1994-1999. O presidente Balladares presentou un referendo para reformar a constitución, cuxo resultado foi negativo.
Heriberto Fuertes Gómez
Vida persoal
Casou na Cañiza con Nazareth Bacelar Queimadelos, filla de Antonio Bacelar Vesteiro, en 1928, e foi pai de José Gerardo, Juan, Heriberto Alejandro e Carlos Antonio Fuertes Bacelar.
Partido Revolucionario Democrático
Década de 1990
Nas eleccións de 1999, o partido elixiu a Martín Torrijos Espino (fillo do xeneral Torrijos) como o seu candidato ás eleccións; mais este perdeu ante a candidata panameñista Mireya Moscoso (esposa do expresidente Arias Madrid).
Templete de San Pietro in Montorio
O Templete de San Pietro in Montorio, tamén chamado Tempietto di San Pietro in Montorio ou Tempietto de Bramante, é un pequeno edificio circular situado no centro dun dos patios do convento de San Pietro in Montorio, en Roma, no outeiro Gianicolo e está situado na Praza di san Pietro in Montorio, 2. Está considerado un dos exemplos máis significativos da arquitectura renacentista, dos que manifesta dos temas fundamentais, como o plan central, a recuperación da arquitectura romana antiga e a investigación proporcional e xeométrica na relación entre as partes. Pero a característica principal desta obra é que foi o primeiro edificio renacentista no que a naos ou cella está rodeada, ao xeito clásico, cun anel de columnas con arquitrabe.
Historia
Máis tarde no complexo do convento houbo unha congregación española e aínda hoxe unha parte dos edificios que rodean o templo son a sede da Academia de España. Quizais foi deseñado en 1502, pero hai algunhas dúbidas sobre os anos de deseño e construción xa que, debido á falta de documentación, hai autores que propoñen aprazar a datación arredor de 1510, facéndoa parecer contemporánea dos grandes proxectos de Bramante.
A obra foi encargada a Bramante polo cardeal castelán Bernardino López de Carvajal, que aspiraba ao Papado, pero foron os Reis Católicos os que o financiaron en honor ao nacemento do seu único fillo varón, que coincidiu coa festividade de san Pedro Apóstolo. O lugar escolleito para o pequeno edificio foi o lugar que marcaba o martirio de San Pedro que, segundo a tradición, producírase precisamente no outeiro do Gianicolo. Desde a construción, a obra foi moi celebrada polos eruditos da época: tanto Serlio coma Palladio consideraron o edificio digno de aparecer xunto ás obras dos antigos e ademais influíu, directa ou indirectamenete, en moitas obras arquitectónicas posteriores. Igualmente, Vasari a representa nun fresco na Sala Regia.
No século XVII, a construción sufriu algúns cambios, que incluíron a lixeira elevación da cúpula, a modificación da lanterna e a construción de escaleiras para o acceso á cripta.
Descrición
miniatura| O templo nunha ilustración de principios do século XX |esquerdaO templo, monóptero e períptero, ten un corpo cilíndrico, que constitúe a cella do templo, cuxos muros están escavados por nichos excepcionalmente profundos, decorados con cunchas, e marcado por pilastras como unha a proxección xeométrica das columnas do perístilo. O edificio, que é unha recreación dun templo romano de planta circular, está rodeado dunha columnata toscana ergueita sobre unha bancada; sobre as 16 columnas corre un entaboamento segundo as indicacións que Vitruvio deu para a orde dórica, cun friso decorado con tríglifos e métopas. As columnas son de granito gris e o resto das partes de mármore travertino.
O interior da cella ten un diámetro de aproximadamente 4,5 m. e pódese considerar máis unha "naos" ca un espazo dedicado ás funcións litúrxicas; un lugar puramente simbólico e conmemorativo. A forma cilíndrica está modificada por nichos altos e profundos, catro dos cales albergan pequenas estatuas dos evanxelistas. No altar hai unha estatua de San Pedro dun lombardo anónimo. O chan está en mosaico de mármore policromado, cun estilo tradicional actualizado a o renacemento de finais do século XV.
O espazo cóbrese cunha cúpula, concibida en conglomerado de cemento (ao xeito dos antigos) e colocada sobre un tambor decorado con pilastras que continúan as do rexistro inferior, pero carecen dos atributos da mesme orde arquitectónica. O revestimento de chumbo, probablemente presente dende a construción, foi restaurado no século XX, xa que no século XIX fora substituído por tellas de ladrillo.
Segundo os planos iniciais, o templo debería ter sido inserido no centro dun patio circular non realizado (o actual é cuadrangular), para resaltar a perfecta simetría do sistema e facer fincapé na centralidade do templo cuxa estrutura irradiaba no patio, proxectando as 16 columnas noutras 16 para formar un pórtico circular, como podemos ver nunha reconstrución de Serlio. Este proxecto orixinal tería permitido a vista do templo só desde unha posición bastante próxima, dando ao pequeno edificio un aspecto moito máis impoñente e masivo, segundo unha precisa investigación en perspectivas.
O edificio está sobre unha cripta circular, xa existente, cuxo centro indica o lugar onde tería sido plantada a cruz do martirio de san Pedro, que se convertera no eixo ideal de toda a construción. A cripta maila planta circular resalta a relación cos martyrium de época paleocristiá. Seguramente, na época de Bramante, críase que que esa cripta correspondería aos restos do Tropeion Petri, a pequena capela ou monumento á que, segundo un testemuño do século II e á tradición, se lle encomendou a memoria do enterro de San Pedro ou do martirio. Á cripta accédese por escaleiras externas construídas no século XVII; orixinalmente só había unha pequena escaleira situada por tras do altar.
A recuperación do antigo
O pequeno edificio está modelado conscientemente sobre un templo circular periférico, unha tipoloxía descrita por Vitruvio e empregada pola antiga arquitectura romana e dos que se conservaron algúns exemplos visibles e bastante intactos como o Templo de Vesta de Tívoli, o Templo de Vesta no Foro e o Templo de Hércules Vitorioso (que na época críase que era tamén un templo dedicado a Vesta) en Roma.
Non obstante, estes exemplos, que Bramante seguramente tivo a oportunidade de ver, non explican a morfoloxía do templo, salvo o perístilo. A referencia ao clasicismo é máis completa se se refire á descrición do templo circular exterior feita por Vitruvio, o cal usa o termo " tholos " na descrición concisa que, primeiro Francesco di Giorgio Martini e logo Bramante, pretendían como cúpula creando, de feito, unha nova tipoloxía.
Dado o propósito do templo, esta referencia serviu, quizais, para clasificar como paleocristiáns ás pequenas construcións circulares xeralmente destinadas como martyiria. Pódense recordar, neste senso, os exemplos do Mausoleo de Santa Costanza e a Basílica de Santo Estéfano Rotondo al Celio.
O plan central
miniatura|esquerda|200 px| A planta nun gravado de Palladio Outra referencia de Bramante foi a planta circular do Panteón, de moito maior tamaño. De feito, a construción do templo está no centro das investigacións que implicaron a tódolos arquitectos do Renacemento relacionados co plan central como modelo para representar a realidade divina e o cosmos; isto é así, especialmente, para a forma circular, como expresión conceptual e visual da "figura do mundo".
No caso do templete, a circularidade agudízase na concepción do proxecto global orixinal, o que orixina unha serie de círculos concéntricos a partir do chan interior, ata o pórtico do patio non realizado.
Estes mesturas culturais, aos que o neoplatonismo non era estraño, levaron á concepción do templo máis grande do cristianismo, a basílica de San Pedro, no Vaticano, de cuxa planta, Bramante, puido sacar algúns elementos do templete e, en particular, da cúpula. Este paso entre o moi pequeno do templete e o colosal do Panteón e da Basílica de San Pedro, revela o carácter conceptual do pequeno sacelo ou capela, cuxas características arquitectónicas parecen estar motivadas por valores simbólicos precisos ligados á figura do santo.
A realización experimental de Bramante tamén se atopa paralela nalgunhas obras pictóricas, incluída a pintura contemporánea de Rafael, Os esponsais da Virxe, como proba da importancia do tema do templo circular na cultura de principios do século XVI.
Simboloxía
miniatura|Estrutura xeométrica do templeteAdemais da xénese e das implicacións culturais xerais do concepto arquitectónico, no templete identificáronse varios símbolos:
Xeometría e proporcións
A construción concíbese a través de simples relacións xeométricas:
Galería
miniatura|200 px|O proxecto global visto por Serlio |alt=
Labrador retriever
miniatura|dereita|250px|Labrador retriever. O labrador retriever ou cobrador de Labrador é unha raza canina orixinaria de Terra Nova e Labrador, no Canadá. É unha das razas máis populares do mundo pola cantidade de exemplares rexistrados.
Características
A súa afabilidade, xentileza, intelixencia, nobreza, enerxía e bondade, fan que os labradores sexan xeralmente considerados como bos compañeiros para persoas de todas as idades, así como fiables cans traballadores, comunmente formando parte das brigadas caninas da policía en operativos antidroga, antiexplosivos, de busca e rescate, entre outros. Con adestramento, o labrador é unha das razas de can máis dócil, obediente e talentosa que existen.
Península de Creuddyn
miniatura| Península de Creuddyn dereita|miniatura| Salas electorais en Creuddyn (comunidade de Llandudno destacada) Península de Creuddyn ( Y Creuddyn ) é o termo xeográfico para unha pequena península no municipio do condado de Conwy en Gales. Inclúe Llandudno, Rhos-on-Sea, Deganwy, Penrhyn Bay e Llandudno Junction. A poboación total da península é de 38.952 habitantes. Limita aproximadamente co mar de Irlanda, o río Conwy, a baía de Conwy e a autoestrada A55.
O Gran Orme atópase ao final da península, e preto está o Pequeno Orme. Hai varios outeiros de pedra calcaria duns 100 metros de altura, incluíndo Bryn Euryn, Bryn Pydew, Mynydd Pant, Coed Gaer, Bryniau e o castelo de Deganwy. O Gran Orme alcanza os 207 metros, e o Pequeno 141 metros. A zona adoita chamarse simplemente Y Creuddyn, sendo o nome galés do commote medieval (unidade administrativa dentro dun cantref ) que corresponde aproximadamente á propia península, aínda que algo maior.
Relixión exipcia antiga
miniatura|300x300px| O [[Libro dos mortos, escrito para ser útil no Alén.]] A relixión do antigo Exipto era politeísta, é dicir, crían en máis dun deus. Ao principio, adoraban a deuses con forma de animais, chamados deuses zoomorfos. Deificaban os animais máis útiles e sagrados, como o crocodilo, que anunciaba o ascenso do Nilo; ibis, un paxaro que adoitaba comer serpes.
Os templos dedicados aos deuses exipcios aínda están en pé. O máis grande é o Templo de Amón en Karnak, situado na cidade de Luxor.
Os deuses
Nos cinco mil anos de historia do Exipto faraónico, a relixión cambiou moi pouco. Porén, segundo os tempos, algúns deuses cobraron máis importancia que outros, deixando outros nun segundo plano. Ademais, sendo cada tipo de culto específico dunha rexión en particular, a importancia da divindade tamén variou dunha rexión a outra.
Os deuses podían ter moitas formas, sendo invisibles (Amón ) ou expresados en hipóstases tanxibles (Apis o touro, por exemplo). Ás veces os deuses uníanse, pois eran diversos e únicos.
Os deuses máis importantes doNovo Imperio foron Ptah, Amón e Ra.
Responsables da liturxia
No pensamento exipcio, os deuses estruturaban a Terra e estableceron unha orde harmoniosa (Maat), permitindo que o milagre da vida se producise día a día. O faraón, herdeiro dos deuses, era o único co papel de manter esa harmonía e loitar contra o Mal que quere perturbar a harmonía. Así, o faraón é o único mediador entre os deuses e os mortais. Para manter a harmonía divina, moitos cultos debían realizarse todos os días en todo o Exipto, pero o faraón non podía realizar a tarefa só. Ese era o papel principal dos sacerdotes, substituír ao faraón no culto diario.
Os templos
Para os exipcios, o templo non era só un lugar de oración, senón tamén a residencia terrestre dun deus. Os deuses decidiron vivir alí, baixo o pretexto dun estado divino. Os sacerdotes miraban polo benestar destas estatuas, facían ofrendas e realizaban ritos de adoración.
Os templos tamén tiñan unha función de iniciación, onde os novos sacerdotes estudaban teoloxía e a sabedoría dos Antigos. Tamén eran un lugar de estudos astronómicos, e moitas veces un lugar onde os escribas estudaban e reescribían textos antigos.
Marisol Salanova
Marisol Salanova nada en Valencia o 21 de outubro de 1982, é unha comisaria e crítica de arte española.
Traxectoria
Marisol Salanova é licenciada en Filosofía pola Universidade de Valencia e máster en Produción Artística pola Universidade Politécnica de Valencia. Dedicou a súa carreira profesional á comunicación artística, a crítica de arte e comisariado de exposicións. Traballa de forma habitual como redactora e colaboradora de medios como Cadea Ser, ABC Cultural, Diario Levante, Revista Mirall e Descubrir a arte. En 2012, xunto a Javier Castro, fundou Micromegas, unha editorial independente especializada en ensaio sobre teoría da arte e estudos culturais, que codirixó durante 8 anos. Como crítica participou tamén en catálogos e libros de artista.
Salanova tamén se desenvolve como docente e asesora de artistas e coleccionistas. Traballa desde unha perspectiva de xénero, "concibindo ao artista como activista, velando polos intereses de todo axente cultural implicado en cada proxecto con equidad e trato horizontal, rompendo o estereotipo do comisariado por encima da creación artística".
No ano 2021 foi a comisaria de "NFTsART. Convocatoria de criptoarte para artistas dixitais” onde levaron adiante diferentes coloquios sobre NFTs e criptoarte. Dentro dos seus traballos destaca a comunicación que fai da arte en redes sociais como Instagram ou TikTok.
Heartstopper
Heartstopper é unha serie de televisión británica de Netflix. É unha adaptación da novela gráfica homónima de Alice Oseman. A serie foi escrita pola propia Oseman, e conta a historia de Charlie Spring (Joe Locke), un estudante de secundaria homosexual que se namora do seu compañeiro Nick Nelson (Kit Connor), o cal senta xunto a el en clase. Tamén explora as vidas de Tao (William Gao), Elle (Yasmin Finney), Tara (Corinna Brown) e Darcy (Kizzy Edgell).
Os dereitos de televisión da serie foron adquiridos por See-Saw Films en 2019, e Netflix mercou os dereitos de distribución en 2021. Euros Lyn é o director da serie. A rodaxe da primeira tempada produciuse dende abril até xuño dese ano. Varias cancións preexistentes foron utilizadas como banda sonora da serie ademais dunha partitura orixinal de Adiescar Chase. Os estilos cinematográficos e a gradación de cores planificáronse de antemán para darlle á serie unha elegancia atmosférica, amplificada polo uso da animación tradicional adaptada do material orixinal.
Heartstopper estreouse o 22 de abril de 2022. Recibiu aclamación da crítica, en particular polo seu ton e ritmo, así como pola súa representación da comunidade LGBT. Gañou popularidade instantánea, situándose entre as 10 mellores series inglesas de Netflix en só dous días. Tamén provocou a popularidade das novelas gráficas, así como das cancións da serie. O 20 de maio de 2022, anunciouse que Heartstopper tería unha segunda e terceira tempadas.
Ábalos
Ábalos é un concello e localidade da comunidade autónoma da Rioxa (España). A súa poboación era de 248 habitantes en 2021 e ten unha extensión de 18,1 km². Está situado na Rioxa Alta, na beira esquerda do río Ebro, preto de Haro. Limita polo norte coa serra de Toloño e o porto de Herrera, ao sueste con Mañueta, ao leste con Samaniego e Eskuernaga, e ao oeste e ao sur con San Vicente de la Sonsierra.
Rede neural
miniatura|Vista simplificada dunha rede neural artificial. Unha rede neural pode referirse a un circuíto neural de neuronas biolóxicas ou a unha rede de neuronas artificiais no caso dunha rede neural artificial. As redes neuronais artificiais utilízanse para resolver problemas de intelixencia artificial (IA); modelan conexións de neuronas biolóxicas como pesos entre nodos. Un peso positivo reflicte unha conexión estimulante, mentres que os valores negativos significan conexións inhibitorias. Todas as entradas son modificadas por un peso e sumadas. Esta actividade denomínase combinación lineal. Finalmente, unha función de activación controla a amplitude da saída. Por exemplo, un intervalo aceptable de saída adoita estar entre 0 e 1, ou pode ser -1 e 1.
Estas redes neurais artificiais pódense utilizar para modelos preditivos, control adaptativo e aplicacións nas que poden ser adestradas mediante un conxunto de datos. A aprendizaxe automática resultante da experiencia pode ocorrer dentro das redes, o que pode derivar conclusións dun conxunto de información complexa e aparentemente non relacionada. miniatura|Simulación por ordenador da arquitectura de ramificación das dendritas de neuronas piramidais.
Resumo
Unha rede neural biolóxica está composta por un grupo de neuronas conectadas quimicamente ou asociadas funcionalmente. Unha soa neurona pode estar conectada a moitas outras neuronas e o número total de neuronas e conexións nunha rede pode ser amplo. As conexións, chamadas sinapses, fórmanse normalmente de axóns a dendritas, aínda que son posibles as sinapses dendrodendríticas e outras conexións. Ademais da sinalización eléctrica, hai outras formas de sinalización que xorden da difusión de neurotransmisores.
A intelixencia artificial, a modelaxe cognitiva e as redes neuronais son paradigmas de procesamento da información inspirados na forma en que os sistemas neuronais biolóxicos procesan os datos. A intelixencia artificial e o modelo cognitivo tentan simular algunhas propiedades das redes neuronais biolóxicas. No ámbito da intelixencia artificial, as redes neuronais artificiais aplicáronse con éxito ao recoñecemento da fala, á análise de imaxes e ao control adaptativo, para construír axentes de software (para ordenadores e videoxogos) ou robots autónomos.
Historicamente, os ordenadores dixitais evolucionaron a partir da arquitectura de Von Neumann, e operan mediante a execución de instrucións explícitas mediante o acceso á memoria por parte de varios procesadores. Por outra banda, as orixes das redes neuronais baséanse nos esforzos por modelar o procesamento da información en sistemas biolóxicos. A diferenza do modelo de von Neumann, a informática de redes neuronais non separa a memoria e o procesamento.
A teoría das redes neuronais serviu para identificar mellor como funcionan as neuronas do cerebro e proporcionar a base para os esforzos para crear intelixencia artificial.
Prudence Heward
Prudence Heward, nada en Montreal o 2 de xullo de 1896 e finada nos Ánxeles o 19 de marzo de 1947, foi unha pintora canadense.
Traxectoria
Efa Prudence Heward naceu en Montreal, Canadá, nunha familia acomodada, educouse en colexios privados. De nova mostrou interese polas artes e, alentada pola súa familia, asistiu á escola Art Association of Montreal para se formar.
Durante a Primeira guerra mundial, Heward viviu en Inglaterra onde os seus irmáns serviron no Exército Canadense mentres ela servía como voluntaria na Cruz Vermella. Ao final da guerra retorna ao Canadá, continúa pintando e únese ao Beaver Hall Hill Group. En 1924 presentou a súa primeira exposición na Royal Canadian Academy of Arts en Toronto. De todos os xeitos, naquel tempo as mulleres artistas non gozaban de credibilidade e non foi até o ano 1932 cando Heward tivo a súa primeira exposición como artista individual na Scott Gallery de Montreal.
Desexando perfeccionar as súas habilidades, forma parte do grupo creativo do barrio de Montparnasse de París, entre 1925 e 1926. Prudence Heward viviu e pintou en París, mentres estudaba na Académie Colarossi, frecuentaba o Café Le Dome en Montparnasse, o refuxio preferido dos escritores e artistas norteamericanos como o escritor canadense Morley Callaghan e os seus amigos Ernest Hemingway e F. Scott Fitzgerald.