cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasco Núñez de Balboa
Disputas con Pedrarias
As acusacións do bacharel Fernández de Enciso, a quen Núñez de Balboa desposuíra do poder, e a destitución e posterior desaparición de Nicuesa fixeron que o rei nomease gobernador da nova provincia de Castilla de Oro a Pedro Arias de Ávila, mellor coñecido como Pedrarias Dávila, quen despois se destacou pola súa actitude sanguinaria e que substituiría a gobernación de Veragua. Cando de Pedro de Arbolancha chegou, fixo que se acougasen un pouco os ánimos e as peticións de homes que Balboa fixera ao monarca español cumpriunas este a través do novo gobernador, quen partiu cunha expedición de 1500 homes e 17 naves, sendo a máis numerosa e completa que saíra de España con destino a América.
Balboa recibiu a Pedrarias xunto cos seus emisarios, no mes de xullo de 1514 e aceptou bastante resignado a substitución do cargo de gobernador e Alcalde Maior, isto causou algo de rabia entre os colonos e algúns xa pensaban en usar as armas para enfrontalos, con todo Núñez de Balboa mostrou o seu respecto cos novos emisarios coloniais.
Debido á situación de sobrepoblación en Santa María, Pedrarias chamou a varios expedicionarios para buscar novos sitios para establecerse; Núñez de Balboa pediulle a Pedrarias para que puidese realizar unha expedición ao Dabaibe, na conca do Atrato; onde se rumoreaba que existía un templo con grandes riquezas; con todo, esta expedición foi un fracaso e Núñez de Balboa quedou ferido polos constantes ataques dos indíxenas da rexión.
A pesar disto, non detivo as ambicións de Núñez de Balboa de seguir percorrendo novamente o Mar do Sur, así que logrou conseguir secretamente un continxente de homes provenientes de Cuba e a embarcación que os traía estableceuse nos arredores de Santa María, o encargado da embarcación avisou a Balboa e deu a este a cantidade de 70 casteláns. Pedrarias non tardou en darse conta da presenza da embarcación e furioso apresou a Núñez de Balboa, quitoulle aos homes que necesitaba e estaba disposto a encerrar ao conquistador nunha gaiola de madeira; con todo, o arcebispo de Quevedo apelou para que non cometese tal castigo.
Por sorte, neses días, a Coroa española recoñecera o gran servizo de Núñez de Balboa, e o rei investíao co cargo de Adiantado do Mar do Sur e Gobernador de Panamá e Coiba; sumado a iso o rei recomendou a Pedrarias que gardase todas as consideracións e que o consultase de calquera asunto relacionado á conquista e o goberno de Castilla de Oro. Isto motivou que Pedrarias absolvese a Núñez de Balboa polo asunto da chegada clandestina de homes para a súa campaña.
Ocaso e morte
A partir dese momento a rivalidade entre Núñez de Balboa e Pedrarias cesou de súpeto, en parte tamén pola acción tomada polo arcebispo de Quevedo xunto con Isabel de Bobadilla para dar en matrimonio a unha das fillas de Pedrarias, María de Peñalosa, que se atopaba en España; así se dispuxo o matrimonio e o arcebispo partiu rumbo a España. As relacións amigables con Pedrarias duraron apenas dous anos e Núñez de Balboa comezou a tratalo con afecto paternal.
Núñez de Balboa quixo continuar a exploración do Mar do Sur, pero o seu sogro retardou en todo o posible a súa partida. Como a oposición a este proxecto xa non era sostible dentro da aparente cordialidade que reinaba entre ambos, Pedrarias consentiu que Núñez de Balboa levase a cabo devandita expedición, dando licenza ao conquistador para que explorase por un ano e medio.
Así entre 1517 e 1518, Núñez de Balboa trasladouse a Acla con 300 homes e logrou preparar os materiais para facer os barcos, facendo uso de indíxenas e escravos africanos. Logrou trasladarse ata o río Balsas onde construíu catro navíos. Navegou 74 quilómetros polo Pacífico, percorrendo o arquipélago das Perlas e logo as costas de Darién ata Porto Piñas, lugar onde existían moitas destas froitas. Durante estas exploracións escoitou acerca dun grande imperio que quedaban nas terras ao sur e das grandes riquezas que esta tiña, para poder viaxar ata esas terras de riquezas ilimitadas regresou a Acla para continuar a construción de embarcacións máis sólidas que o puidesen examinar.
Porén, ao regreso Pedrarias escribiulle cartas en termos cariñosos para que se presentase ante el con moita urxencia, e Balboa accedeu rapidamente. En metade de camiño atopouse cun grupo de homes ao mando de Francisco Pizarro, quen o detivo por orde do gobernador e foi acusado de traidor por intento de usurpación do poder contra Pedrarias e de tratar de crear un goberno aparte no Mar do Sur. Núñez de Balboa indignado, negou esta acusación e solicitou que se lle enviase á Española ou a España para o seu xuízo; pero Pedrarias, en conxunto co alcalde de Espinosa, ordenaron que se executase o xuízo o máis pronto posible e que se abriu a mediados de xaneiro de 1519. Núñez de Balboa foi sentenciado por Espinosa coa pena de morte o 15 de xaneiro e ía ser decapitado xunto con catro dos seus amigos, Fernando de Argüello, Luís Botello, Hernán Muñoz e Andrés Valderrábano acusados de cómplices, no poboado de Acla, como demostración de que a conspiración tiña raíces na colonia.
Núñez de Balboa foi conducido ao patíbulo cos seus amigos e a voz do pregoeiro que ía cometer a execución dixo: «Esta é a xustiza que o Rei e o seu tenente Pedro Arias de Ávila mandan facer contra este home por traidor e usurpador dos territorios da Coroa». Núñez de Balboa non puido conter a súa indignación e respondeu: «Mentira, mentira; nunca achou cabida en min semellante crime; servín ao Rei como leal, sen pensar senón en acrecentar os seus dominios». Pedrarias observou a execución, oculto detrás dun tablado: un verdugo cun machada consumou o castigo. As cabezas dos decapitados permaneceron varios días expostas na vila, ante a curiosidade e temor dos habitantes. Descoñécese o destino dos restos de Núñez de Balboa, debido en parte a que os textos e crónicas non mencionan o que ocorreu logo da súa execución.
E foi así como Francisco Pizarro, ao entregar a Nuñez de Balboa á súa morte, conseguiu o apoio de Pedrarias para a organización da expedición que o levaría á conquista do Perú, e Gaspar de Espinosa foi quen percorreu parte do Mar do Sur nos barcos que o mesmo Núñez de Balboa mandou a construír. Logo en 1520, Fernão de Magalhães rebautizaría o mar como Océano Pacífico, pola aparentemente calmas das súas augas.
miniatura|dereita|[[Monumento a Vasco Nuñez de Balboa na cidade de Panamá.]]
Legado
miniatura|esquerda|100px Actualmente, o nome de Vasco Núñez de Balboa dáselle a parques e avenidas de Panamá, e inclúen un monumento dedicado á súa fazaña da posesión do Mar do Sur; mirando cara ao Océano Pacífico, na súa honra bautizouse a moeda oficial do país coa denominación balboa, aparecendo o seu rostro no anverso dalgunhas moedas. O seu nome designa así mesmo a un dos principais portos no canle de Panamá e ao distrito que abarca o Arquipélago das Perlas, lugar que chegou a descubrir.
A máxima Orde outorgada polo goberno panameño a personaxes destacados e sobresalientes na orde nacional e internacional foi establecida mediante a Lei 27 do 28 de xaneiro de 1933, e deu en chamarse a Orde Vasca Núñez de Balboa con diversas denominacións de grao.
En Madrid o seu nome tamén aparece nunha rúa e unha estación subterránea do Metro de Madrid|metro]].
En San Diego (California), o seu apelido lévao o Parque Balboa.
Vilanova, Meirás, Valdoviño
Vilanova é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 13 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Galicia Agraria
Galicia Agraria foi unha publicación periódica editada na Coruña entre 1927 e 1930 como órgano da Federación Católica Agraria da Coruña.
1232
Outros
Historia ano a ano
Estadio Municipal da Magdalena
O Estadio Municipal da Magdalena é un campo de fútbol de Vilalba propiedade do Concello homónimo. Nel xoga os seus partidos como local o Racing Vilalbés desde a súa inauguración en 1992.
Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo
A Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento, en castelán Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo (AECID), é unha Axencia Estatal de España, creada en novembro de 1988 como órgano de xestión da política española de cooperación internacional para o desenvolvemento e dirixida á loita contra a pobreza e o desenvolvemento humano sostible.
Estadio Municipal da Magdalena
Conta cun terreo de xogo de herba natural e dúas bancadas cubertas que poden acoller até 1.872 espectadores. É moi coñecido por ser o campo de probas do RC Deportivo da Coruña durante moitas das súas pretempadas xa desde a etapa do SuperDépor de Arsenio Iglesias.
Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo
Está adscrita ao Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación de España a través da Secretaría de Estado de Cooperación Internacional y para Iberoamérica y el Caribe (SECIPIC).
A estrutura externa da AECID está formada por Oficinas de Cooperación Técnica (OTC), Centros Culturais (CC) e Centros de Formación (CF), situados nos países onde desenvolve as súas actividades. En total, a Axencia ten máis de mil traballadores, tanto na sede como nos seus centros no estranxeiro e está presente en 33 países.
Paso do Noroeste
miniatura|250px|Paso do Noroeste. miniatura|250px|Mapa de G. Sanson (1687), coa localización do estreito de Anián.
O paso do Noroeste, ás veces tamén chamado paso do Norte, é o nome co que se coñece a ruta marítima que bordea Norteamérica polo norte, atravesando o océano Ártico e conectando o estreito de Davis e o estreito de Bering ou, o que é o mesmo, o océano Atlántico e o océano Pacífico.
A ruta discorre por un conxunto de estreitos localizados no arquipélago ártico canadense, entre as grandes illas árticas e as terras continentais.
Traxectoria
De oeste a leste, o paso do Noroeste parte do océano Pacífico, do estreito de Bering —que separa Rusia e Alasca— e segue polo mar de Chukchi e o mar de Beaufort. Logo a ruta debe cruzar o arquipélago ártico canadense e hai de cinco a sete rutas posíbeis —incluídas a do estreito de McClure, a do estreito de Dease e a do estreito do Príncipe de Gales—, aínda que non todas son adecuadas para grandes buques. A ruta continúa cruzando a baía de Baffin e chega finalmente ao estreito de Davis, xa no océano Atlántico.
Posíbeis efectos do quecemento global
Especulouse con que co quecemento global e a redución da capa de xeo do Ártico, a ruta do paso do Noroeste pode chegar a estar o suficientemente libre de xeo como para permitir un novo transporte comercial seguro, polo menos en parte do ano. O 21 de agosto de 2007, o paso do Noroeste permaneceu aberto ao tráfico marítimo durante o verán boreal sen a necesidade de utilizar barcos quebraxeos. Segundo Nalan Koc, do Instituto Polar Noruegués, esta foi a primeira vez que quedou libre desde que comezaron a tomarse rexistros en 1972. O 26 de agosto de 2011 o paso quedou novamente aberto. Algunhas estimacións sinalaron que o traxecto pode chegar a ser navegábel durante todo o ano aproximadamente no ano 2020 o, que de ser certo, diminuiría considerabelmente o traxecto marítimo entre Europa e Asia, converténdose nunha ruta alternativa ás do Canal de Panamá e o Canal de Suez: en 2011 o traxecto Londres-Osaka supón 23 300 km por Panamá e 21 200 km por Suez; polo paso do Noroeste quedaría reducido a soamente 15 700 km.
O goberno do Canadá considera que os estreitos polos que discorre a ruta do paso do Noroeste forman parte das súas augas interiores, pero varios países manteñen que en virtude da Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar eses estreitos deben seren considerados estreitos internacionais, o que permitiría o tráfico marítimo libre e sen peaxes. É unha cuestión moi controvertida, xa que nese territorio se encontraron nas últimas décadas importantes reservas de petróleo, gas natural, diamantes e chumbo.
Mogreb Atlético Tetuán
Mogreb Atlético Tetuán, equipo de dilatada historia dentro da súa cidade, ganador da liguiña de Tetuán en 47 ocasións, que se proclamou campión da liga de fútbol 2013-14 de Marrocos. Do mesmo modo, foi campión da Segunda e Terceiras españolas, nas temporadas 1950-51 e 1948-49, respectivamente. O xeque Bin Al-Massad comprouno recentemente, con vistas a iniciar un megaproxecto futbolístico que lle permita competir na liga Española (polo pasado colonial como capital da cidade como capital do Marrocos Español) e poder así participar na Liga de Campións da UEFA.
O Pombal, Adina, Sanxenxo
O Pombal é un lugar da parroquia da Adina, no concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, tiña 87 habitantes en 2016 (45 mulleres e 42 homes), o que representa un aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 77 habitantes, e 2008, coa mesma poboación.
Atópase a medio camiño entre Portonovo e o núcleo de Adina, e adoita ser confundido co lugar do Pombal na parroquia de Noalla, polo que adoita ser denominado como O Pombal da Adina.
É un lugar do rural con terras de cultivo e labradío.
Uriah Heep
Uriah Heep é unha banda de rock británica xurdida a fins dos anos sesenta, pioneira do xénero Heavy metal. Caracterizouse, entre outras cousas, polos seus constantes cambios de aliñación, na cal o único membro permanente é o guitarrista Mick Box.
Aínda que na actualidade seguen gozando de boa reputación, as súas grandes obras aparecen na década dos setenta, especificamente entre os anos 1970 e 1976.
Na actualidade está formado por Mick Box (guitarra e voz; desde 1969), Lee Kerslake (batería e voz; entre 1972 e 1979, e desde 1982), Trevor Bolder (baixo e voz; entre 1976 e 1981, e desde 1983), Bernie Shaw (voz; desde 1986) e Phil Lanzon (teclado e voz; desde 1986).
A Aldea do Medio, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Aldea do Medio é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Ravesa Lleshi
Ravesa Lleshi, nada o 1 de xuño de 1976, converteuse na Representante Permanente de Albania ante a Oficina de Nacións Unidas en Xenebra en 2018.
Traxectoria
Lleshi naceu en 1976 e graduouse nos Países Baixos na Universidade de Tilburg cunha mestría en dereito público internacional e europeo. Fala inglés e holandés con fluidez.
De 2010 até 2014 estivo en Tirana onde foi profesora na Universidade de Nova York en Tirana.
Traballou en Austria desde marzo de 2016 cando dirixiu a misión do seu país ante a Organización para a Seguridade e Cooperación en Europa até xaneiro de 2018 cando se converteu en asesora do Ministro de Relacións Exteriores.
Converteuse na Representante Permanente de Albania ante a Oficina das Nacións Unidas en Xenebra en 2018. Lleshi tamén é responsable da representación do seu país ante a Organización de Propiedade Intelectual Mundial, por exemplo, en 2019 foi unha das primeiras en asinar un acordo internacional para dar protección a produtos rexionais como o té Darjeeling.
ITV
miniatura|Estudios de Yorkshire Television, Kirkstall Road, [[Leeds.]] Independent Television máis coñecida como ITV é a máis antiga cadea de televisión comercial británica e a terceira de Europa por detrás de TMC Monte Carlo e RTL9. Opera varias redes comerciais no Reino Unido. Foi establecida en 1955 para facer a competencia á BBC. Aínda que o seu nome oficial é  Channel 3, establecido pola Lei de Radiofusión de 1990 para diferenciala de BBC One, BBC Two e Channel 4, este nome nunca foi empregado de xeito comercial pola ITV.
Galindo II Aznárez
Galindo II, finado en 922, foi conde de Aragón (893-922).
Traxectoria
Fillo do conde Aznar II e a súa esposa Onega de Pamplona, patrocinou no 905 o golpe de estado de Pamplona co que se mudou a dinastía Arista pola dinastía Ximena, moito máis favorábel aos intereses dos condes de Aragón. Casou en primeiras nupcias con Acibela de Gascuña, filla de García I de Gascuña e Aimena de Perigord. Desta unión naceron:
Casou en segundas nupcias con Sancha Garcés de Pamplona, filla de García II de Pamplona. Desta unión naceu Andregoto Galíndez, finada en 972, condesa de Aragón, casada en 925 con García II Sánchez I de Navarra.
A súa morte no ano 922 comportou que a súa filla Andregoto Galíndez recibise o condado. Polo seu matrimonio co rei de Navarra o condado de Aragón se integrou na coroa navarra durante case un século.
Lisardo Sotelo Pérez
Lisardo Sotelo Pérez, nado en San Xoán de Río e finado en Lugo o 12 de maio de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Ribas de Sil. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado no cárcere de Monforte o 20 de xaneiro de 1937. Xulgado en Lugo por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado nas tapias do cuartel da Garda Civil de Lugo o 12 de maio de 1937 con Balbino Cerdeiras Rey, José Vázquez Liz e Manuel Vázquez Olmo.
Compilador
miniatura|120px Un compilador é un Programa informático que transforma o código fonte (código escrito normalmente nunha linguaxe de alto nivel) nunha secuencia de instrucións (programa) que será executada por un sistema computacional. O código de alto nivel tamén se designa como código fonte ou source code. O código compilado designase como código obxecto ou obxect code.
Características
A arquitectura convencional dun compilador divídese en Análise e Síntese. A análise pode ser subdividida á súa vez en análise léxica, análise sintáctica e análise semántica. A Síntese é máis variada, podendo estar composta polas etapas de xeración de código intermedio, optimización de código e xeración de código final (ou código máquina). Só esta última etapa é obrigatoria.
Un compilador é un dos dous tipos máis xerais de tradutores, sendo que o segundo tipo que a el debe compararse é un intérprete.
Normalmente, o código fonte está escrito nunha linguaxe de programación de alto nivel, con gran capacidade de abstracción, e o código obxecto nunha linguaxe de baixo nivel, como unha secuencia de instrucións a executar pola CPU(s).
O proceso de compilación componse de análise e síntese. A análise ten como obxectivo entender o código fonte e representalo nunha estrutura intermedia. A síntese constrúe o código obxecto a partir desta representación intermedia.
Clasicamente, un compilador traduce un programa dunha linguaxe textual facilmente entendida por un ser humano para unha linguaxe de máquina, específica dun procesador e sistema operativo. Porén, son comúns os compiladores que xeran código para unha máquina virtual que é, despois, procesada por un intérprete.
En linguaxes de programación híbridas, o compilador ten o papel de converter o código fonte nun código chamado byte code, que é unha linguaxe de baixo nivel. Un exemplo deste comportamento é o do compilador da linguaxe Java que, en vez de xerar código da máquina hospedeira (onde se está executando o compilador), xera código chamado  Java Bytecode.
Un compilador chámase de compilador Just in Time (JIT) cando o seu proceso de compilación ocorre xusto cando se chama ao código. Normalmente, o usuario ten a percepción de que un compilador JIT é un intérprete.
Moitos compiladores inclúen preprocesadores. Un preprocesador normalmente é responsábel das mudanzas no código fonte destinadas de acordo coas decisións tomadas en tempo de compilación. Por exemplo, un programa en C permite instrucións condicionais para o preprocesador que, ao preprocesarse, incluirá ou non parte do código segundo que unha asertiva lóxica sexa verdadeira ou falsa, ou simplemente un termo estea definido ou non. Tecnicamente, os preprocesadores son moito máis simples que os compiladores e vense polos desenvolvedores como programas á parte, a pesar de que esa visión non sexa necesariamente compartida polo usuario.
Outra parte separada do compilador que moitos usuarios ven como integrada é o linker, coa función de unir varios programas xa compilados dunha forma independente e unificalos nun programa executábel. Iso inclúe colocar o programa final nun formato compatíbel coas necesidades do sistema operativo para cargalo en memoria e colocalo en execución.
Gibel Otrara
Gibel Otrara (en Гибел Отрара) é un filme casaco de 1991 dirixido por Ardak Amirkulov. O filme foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tartaruga (homónimos)
Tartaruga pode facer referencia:
Tigris (homónimos)
Tigris pode facer referencia a:
Fornos, Meirás, Valdoviño
Fornos é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 21 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 8 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Cinco días de Milán
Despois de cinco días de combates, a poboación da cidade comezou a perseguir as autoridades e as tropas autríacas. O concello instaurou un goberno moderado provisional que estaba en conflito cos opoñentes milaneses, principalmente republicanos e federalistas. Por este motivo, o concello chamou ao rei veciño Carlos Alberte de Sardeña, quen viu a ocasión de ampliar o seu reino. Carlos Alberte declarou a guerra ao Imperio Austríaco e anexionou a Lombardía. Porén, posteriormente viuse na obriga de abdicar despois de varios reveses militares.
A insurxencia provocou emocións fortes e atraeu cara a si varios revolucionarios como Giuseppe Mazzini e Giuseppe Garibaldi, que daquela estaban no exilio. Isto xerou temor entre os monárquicos.
Os cinco días de Milán constitúen, dentro da historiografía do Risorgimento, un dos episodios máis importantes da unificación italiana, xa que foi a única iniciativa popular de envergadura que tivo éxito, e deu comezo aos acontecementos que conduciron á constitución do Reino de Italia.
Los Angeles Kings
Los Angeles Kings (do inglés: Os reis dos Ánxeles) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo dos Estados Unidos dos Ánxeles (California). A franquía foi fundada en 1967 como un equipo de expansión, e asentouse en Inglewood até o ano 1999, cando se trasladaron ao Staples Center no centro da cidade. O equipo xoga na National Hockey League encadrado na División Pacífico.
Era do púrpura e dourado (1967 a 1987)
A cidade dos Ánxeles estivo interesada por albergar unha franquía na NHL, xa que o estado de California xa contaba con varios equipos de hockey en diversas ligas locais. Cando a liga Nacional decidiu expandirse, o empresario canadense Jack Kent Cooke, propietario de Los Angeles Lakers, pagou dous millóns de dólares por ter unha do seis prazas que se outorgaban. Cooke decidiu instalar o seu equipo na cidade angelina, xa que á comunidade de afeccionados ao hockey había que sumar un importante número de cidadáns procedentes de estados norteños da costa oeste nos Estados Unidos e o Canadá. O novo club chamouse Los Angeles Kings, adoptou o púrpura e dourado como cores principais e xogarían en The Forum.
Durante as súas primeiras tempadas participaron xogadores como Bill Flett, Eddie Joyal, Eddie Shack e Real Lemieux entre outros. Durante as súas primeiras tempadas os Kings conseguiron confirmarse como un equipo competitivo, pero a partir da década de 1970 o seu xogo empeorou sensiblemente. Existiu unha mala xestión deportiva, pola que o equipo prefería fichar xogadores nos seus últimos anos de carreira profesional, e non se recuperaron até 1974 cando, baixo o mando de Bob Pulford, volveron clasificarse para un playoff. Pouco despois, as fichaxes de Marcel Dionne e Rogie Vachon axudaron para que os Kings terminasen en segunda posición da División Norris en 1975. Dionne formou en 1979 unha tripla liña coñecida como Tripla Coroa, xunto aos novatos Dave Troyes e Charlie Simmer, que serviu para que Os Ánxeles tivese un dos mellores ataques da NHL.
En 1979 o ex deportista Jerry Buss comprou a Cooke os Lakers, Kings e The Forum por un total de 67.5 millóns de dólares. O novo propietario mantivo o bloque do equipo intacto, polo que a Tripla Coroa dominou o campionato de 1980 con 146 goles e 182 asistencias entre o seu tres estrelas, logrando entrar no Equipo das Estrelas xunto ao seu porteiro Mario Lessard. Pero a pesar do éxito individual dos seus xogadores, os Kings nunca pasaron da primeira rolda dos playoff até 1982.
Era do negro e prateado (1987 a 1997)
miniatura|dereita|180px|Luc Robitaille. En 1987 o empresario e coleccionista numismático Bruce McNail, comprou Los Angeles Kings. O novo dono realizou unha renovación completa coa intención de loitar polo título, e fichou en agosto de 1988 ao mellor xogador da NHL: Wayne Gretzky. As cores e escudo tamén se cambiaron, pasando á prata e negro. Gretzky foi o líder dos Kings, e na súa primeira tempada conseguiu o Hart Memorial Trophy. Na tempada 1990-91 Los Angeles logrou o seu primeiro título como campións da tempada regular. Con todo, caeron en playoffs.
Na tempada 1992-93 os Kings conseguiron asinar unha sensacional campaña regular, liderados por Gretzky, Luc Robitaille, e varias fichaxes procedentes dos Edmonton Oilers. Kings conseguiu proclamarse campión da Conferencia Oeste, pero non venceu na final da Copa Stanley porque perdeu en cinco partidos ante Montreal Canadiens. A situación non só foi positiva para o persoal: McNail conseguiu chegar a altos cargos directivos da NHL, e a liga outorgou novas franquías en California a raíz do éxito dos Kings.
Pero a partir de 1993 a situación cambiou para mal. McNail estivo inmerso en varias polémicas que lle obrigaron a dimitir dos seus cargos na liga, e a economía do club empeorou até o punto de declararse en bancarrota en 1995. Houbo que vender múltiples estrelas do equipo, quedándose a franquía só con Gretzky e poucos xogadores máis.
Era Staples Center (Desde 1998)
O equipo foi comprado en 1995 por Phillip Anschutz e Edward Roski, quen comezaron unha fase de renovación. Gretzky foi traspasado un ano despois aos Saint Louis Blues a cambio de tres xogadores e dúas eleccións de draft. Devandito traspaso non foi moi bo para o equipo de Missouri, xa que Wayne xogou só dezaoito partidos antes de fichar polos New York Rangers.
Tras varias campañas sen chegar ás fases finais, prodúcese un punto de inflexión cando os Kings trasládanse a Staples Center. En 1999-2000 Kings conseguiron a clasificación para os playoff, con xogadores como o defensa Rob Blake, e obterían a clasificación até 2002. Dende ese ano, Los Angeles Kings non se meteu na fase final da NHL, e terminou nas últimas prazas da División Pacífico.
Membros do Hall of Fame
Dende 1945, o Hockey Hall of Fame recoñece ás personalidades do hóchey sobre xeo que marcaron este deporte.
Xogadores
14 xogadores dos Kins forman parte do Hall of Fame:
Red Kelly foi introducido no Hall of Fame en 1969 como xogador, aínda que non xogou nos Kings foi o seu adestrador xefe entre 1967 e 1969.
Estadio
Loss Angeles Kings disputa os partidos no Staples Center, con capacidade para 18.118 persoas. Este estadio, máis coñecido por ser o fogar de Los Angeles Lakers e Los Angeles Clippers (NBA), alberga partidos de baloncesto, hóckey, fútbol americano cuberto e outros usos. Anteriormente o equipo xogou en The Forum.
Tenoch Huerta
Tenoch Huerta Mejía, máis coñecido simplemente como Tenoch Huerta é un actor mexicano nado en Cidade de México. Apareceu nun bo número de filmes en Latinoamérica e España.
Los Angeles Kings
Trofeos colectivos
Stanley Cup Clarence S. Campbell Bowl
Trofeos individuais
miniatura|dereita|250px|Wayne Gretzky, membro do Salón da Fama e xogador de Los Angeles Kings de [[1988 a 1996.]] miniatura|dereita|250px|[[Marcel Dionne.]] Art Ross Trophy
Tenoch Huerta
Apareceu no filme de Cary Joji Fukunaga Sin nombre intepretando o papel de Lil' Mago, o dirixente da Mara Salvatrucha.
Los Angeles Kings
Trofeos individuais
Bill Masterton Memorial Trophy
Hart Memorial Trophy
James Norris Memorial Trophy
King Clancy Memorial Trophy
Lady Byng Memorial Trophy
Lester B. Pearson Award
Juan Andrés Arango
Juan Andrés Arango García, nado en Bogotá o 19 de setembro de 1976, é un director colombiano canadense. O seu primeiro filme, La playa DC, estreuse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012, e foi escollido como candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios.
Traxectoria
Nado en Bogotá, Colombia, criouse principalmente en Montreal, Quebec e graduouse en cinema na Universidade Concordia en 2006.
Los Angeles Kings
Trofeos individuais
Lester Patrick Trophy
Juan Andrés Arango
Traxectoria
O seu segundo filme, X500, estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2016.
Los Angeles Kings
Trofeos individuais
NHL Plus/Minus Award
Equipamento e imaxe
Ao longo da súa historia, Los Angeles Kings contou con tres tipos de equipamento. A primeira, correspondente á época de Cooke, era púrpura e amarela. A segunda foi un equipamento prateado e negro. Na actualidade, o equipo viches de negro (local) e branco (visitante) con toques púrpuras en ambos os equipamentos. O seu escudo, unha coroa, tamén cambiou co paso do tempo, aínda que mantivo sempre a mesma identidade.
H&M
H&M (H & M Hennes & Mauritz AB) é unha empresa multinacional de orixe sueca de roupa e complementos. É a segunda empresa do sector en Europa despois de Inditex.
[[Ficheiro:H&M world map.svg|300px|miniatura|esquerda|Tendas H&M no mundo por países a 2-9-2012.
{{legend|#8E0000|300+ tendas}} {{legend|#FF3E3E|200+ tendas}} {{legend|#CE00C4|100+ tendas}} {{legend|#FFAEFF|50+ tendas}} {{legend|#001C93|20+ tendas}} {{legend|#5273DD|10+ tendas}} {{legend|#53DBDB|1+ tenda}} {{legend|#55D867|Futuras aperturas}} ]]
Visby
Visby é unha cidade e a capital do municipio de Gotland, no condado sueco de Gotland. No ano 2014 a cidade contaba con 23 880 habitantes. Visby tamén é a sede episcopal da Diocese de Visby. A cidade hanseática de Visby é posiblemente a cidade mediaval mellor conservada de Escandinavia e dende 1995 está na lista da UNESCO de lugares Patrimonio da Humanidade. Entre os restos históricos máis destacables están a muralla de 3,4 km que rodea a cidade vella e varias ruínas de igrexas.
Vladimir Beschastnykh
Vladímir Yevguénievich Beschástnyj (en ruso: Влади́мир Евге́ньевич Бесча́стных) nado o 1 de abril de 1974 en Moscova é un exfutbolista ruso que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Participou coa Selección de fútbol de Rusia na Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994 e o de Corea/Xapón 2002, sendo o máximo goleador da selección rusa.
Visby
Etimoloxía
O nome "Visby" vén das palabras do antigo nórdico Vis, (xenitivo singular de Vi) que significa "lugar de sacrificios (pagán)" e by, que significa "vila". Na Gutasaga (de mediados do século XIV) o lugar aparece como Wi, que significa “lugar sagrado, lugar de culto".
Visby ás veces é chamada "A cidade das rosas" ou "A cidade das ruínas".
Historia
A historia máis antiga Visby é incerta, pero sábese que era un centro de comercio ao redor do ano 900. Foi habitada xa na Idade de Pedra, probablemente debido ao acceso a auga e a un porto natural.
No século XII construíuse a catedral de Visby, dedicada a Santa María. Foi modificada no século XIII ata conseguir a súa aparencia actual e inaugurouse oficialmente no ano 1225 polo bispo da cidade sueca de Linköping. Tamén se construíron varias igrexas máis nos seguintes séculos. A cidade floreceu grazas á Liga Hanseática xermana.
Os traballos na súa muralla probablemente comezaron no século XII. Ao redor do ano 1300 modificouse para acadar a súa altura actual e levantáronse as súas características torres, aínda que algunas non serían construídas ata o século XV. A día de hoxe a meirande parte da muralla mantense intacta.
Na primeira metade do século XIV Visby chegou ao seu máximo punto de riqueza e influencia e foi nesa época cando probablemente se promulgaron as Leis de Wisbuy, un conxunto de leis marítimas que tiveron unha ampla influencia no Báltico e noutras zonas.
En 1361 Visby foi conquistada por Valdemar IV de Dinamarca. 1 800 gotlanders morreron na batalla en fronte da cidade. Valdemar derrubou parte da muralla, instalou tres barrís de cervexa enormes e ameazou con permitirlle aos seus homes saquear a cidade se estes non se enchían con prata e ouro. Os administradores de Visby cumpriron a demanda baleirando as igrexas de todos os seus obxectos valiosos. Valdemar engadiu "Rei de Gotland" á súa lista de títulos. O seu tratamento a Visby, cidade membro da Liga Hanseática, levou á guerra entre a Liga e Dinamarca; porén, aínda que Valdemar foi forzado a realizar varias concesións, retivo Visby como unha cidade danesa.
En 1391, 1394 e 1398, foi tomada e conquistada polos Irmáns das vituallas, piratas que navegaban polo mar Báltico. Un exército invasor de Cabaleiros Teutóns conquistou Gotland en 1398 destruíndo Visby e expulsando aos Irmáns das vituallas. En 1409, o Gran Mestre Ulrich von Jungingen dos Cabaleiros Teutóns garantiu a paz coa Unión de Kalmar de Escandinavia vendendo a illa de Gotland á raíña Margarida de Dinamarca, Noruega e Suecia.
En 1411, o rei noruegués, danés e sueco Erik de Pomerania construíu o castelo de Visborg e estableceuse alí durante doce anos, durante os cales a cidade converteuse virtualmente nun niño de piratas e comercio interrompeuse. Cara 1470 a Liga Hanseático rescindiu o status de Visby como cidade hanseática.
En 1525, chegou o golpe final para Visby. Na loita polo trono de Dinamarca, Lübeck, unha cidade libre do Sacro Imperio Romano Xermánico e un dos membros principais da Liga Hanseática, apoiou a Federico I, mentres que Søren Norby, o gobernador danés de Gotland loitou ao lado de Christian II, incluso despois da renuncia oficial deste en 1523. Cando Norby realizaba unha acción militar en Suecia, Lübeck atacou con éxito Visby e incendiou a cidade. A diferenza da crenza xeneralizada, varias das igrexas da cidade sobreviviron a este ataque. As igrexas de Sankt Jakob (que xa fora anteriormente pechada), Sankt Nicolaus e Sankta Gertrud foron saqueadas polo exército de Lübeck. Coa reforma pecháronse todas as igrexas agás Sankt Hans, que se converteu na parroquia da cidade. En 1528 os cidadáns de Visby saquearon Sankt Drotten en vinganza polo saqueo da cidade. En 1533–34, o novo gobernador dinamarqués Henrik Nielsen Rosenkrantz, demoleu as igrexas de Sankt Hans e Sankt Pers churches para mellorar a defensa do seu castelo Visborg. A catedral de Santa María permanecería como a derradeira igrexa funcional na nova parroquia da cidade. Aínda que a destrución das igrexas de Visby ocorreu hai máis de 480 anos, algunas delas aínda se atopa nunha condición mellor que moitas igrexas polacas e alemáns que foron reconstruídas tras a segunda guerra mundial.
Xeografía
Visby é o nome da localidade, ou cidade, ademais do nome da área que a rodea, o socken de Visby. En 1936, o socken incorporouse dentro da recentemente formada Visby stad (cidade de Visby), a única localidade con status histórico de cidade en Gotland. O 1 de xaneiro de 2016, reconstituíuse na área administrativa Visby domkyrkodistrikt.
Visby está situada na zona central da costa oeste de Gotland, nas empinadas pendentes dos acantilados de pedra calcaria que rodean o primeiro porto natural. A cidade evolucionou a partir do porto medieval que agora constitúe o parque Almedalen. Longas rúas corren paralelas á vella riberia, con pequenas calexas perpendiculares a estas, que van dende o porto e soben polas pendentes ata a parte oriental máis alta da cidade coñecida como Klinten.
A zona antiga de Visby está máis ou menos encerrada dentro da muralla no norte, leste e sur, estando o vello porto e o mar Báltico no oeste. As partes máis modernas expandíronse principalmente cara o leste, cara o interior da illa a partir da muralla. Ao longo da ribeira ao sur da muralla atópase o porto moderno coa súa terminal de ferris, e máis cara o sur hai unha zona verde chamada Södra Hällarna. Xusto no interior da parte norte da muralla, ademais de ao longo da costa norte fóra da mesma, hai varias praias: Kallbadhuset, Norderstrand, Snäckgärdsbaden e Gustavsvik.
Harris
Harris (gaélico escocés: Na Hearadh) é unha illa das Hébridas Interiores, pertencentes a Escocia. Segundo o censo de 2001 tiña unha poboación de 3.601 habitantes. O seu nome procede do antigo nórdico Herað, un tipo de división administrativa. A parte setentrional forma a illa de Lewis. De feito, aínda que se consideren formalmente como illas diferentes, Lewis e Harris forman parte da mesma illa. Harris está separada de norte a sur por un istmo no medio do cal atópase a capital, Tarbert.
Está conectada por ferri coa vila de Uig, en Skye, e tradicionalmente formou parte do condado escocés de Inverness-shire. O principal monte é An Clisham (799 m).
Río Paraíba do Sul
O río Paraíba do Sul e un río brasileiro que nace no estado de São Paulo, percorre unha parte do sueste de Minas Xerais, fai o linde natural deste estado co de Río de Xaneiro, e desemboca no océano Atlántico. A súa cunca hidrográfica está situada entre as latitudes 20°26' e 23°39'S e as lonxitudes 41° e 46°30'W e ten unha área duns 57.000 km², que se espalla polos tres estados.
Localización e características
A rexión do río Paraíba do Sul (tamén coñecido como río Paraíba) encóntrase hoxe cos seus ecosistemas moi alterados. A foresta orixinal (coñecida como Mata Atlántica) actualmente só existe en parques e reservas forestais. O propio río ten o seu curso mudado por sucesivas represas, destinadas a abastecer de auga e electricidade as poboacións veciñas, incluíndo as grandes cidades do seu vale nos estados de São Paulo e Río de Xaneiro, e tamén a rexión metropolitana da cidade de Río de Xaneiro. A grande actividade industrial e as poboacións nas súas marxes botan nel unha importante cantidade de polución.
A rexión central do Val do Paraíba foi a primeira gran rexión produtora de café no Brasil no século XIX, coa súa economía baseada en grandes propiedades rurais e no traballo escravo. Coa perda de importancia da súa produción cafeteira para o interior do estado de São Paulo, houbo un estancamento económicoa. Despois da creación da Compañia Siderúrxica Nacional (a primeira fábrica de aceiro do Brasil, creada por Getúlio Vargas no 1943) a rexión pasou por un proceso de industrialización que a transformou nunha das máis importantes rexións industriais do Brasil.
O val do río Paraíba do Sul é atravesado polo ferrocarril Estrada de Ferro Central do Brasil e pola estrada Rodovia Presidente Dutra, que ligan a rexión coas cidades do Río de Xaneiro e de São Paulo.
Cidades máis grandes do val do Río Paraíba do Sul
No estado de São Paulo No estado do Río de Xaneiro No estado de Minas Xerais
Skibet skal sejle i nat
«Skibet skal sejle i nat» (en galego: «O barco partirá esta noite») é unha canción composta por Erik Fiehn e interpretada en dinamarqués por Birthe Wilke e Gustav Winckler. Lanzouse como sinxelo en 1957 mediante Philips Records. Foi elixida para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión de 1957 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, Dansk Melodi Grand Prix 1957.
Festival de Eurovisión 1957
miniatura|esquerda|[[Birthe Wilke e Gustav Winckler interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1957.]]
Selección
«Skibet skal sejle i nat» cualificouse para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión 1957 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, Dansk Melodi Grand Prix 1957.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada polos cantantes dinamarqueses Birthe Wilke e Gustav Winckler. A orquestra foi dirixida por Kai Mortensen.
Foi interpretada en noveno lugar, seguindo a Francia con Paule Desjardins interpretando «La belle amour» e precedendo a Suíza con Lys Assia interpretando «L'enfant que j'étais». Ao final das votacións, a canción recibiu 10 puntos, obtendo o terceiro posto de 10.
Ehud Olmert
Ehud Olmert (30 de setembro, 1945 en Binyamina), foi o 12º primeiro ministro de Israel, membro do Kadima procedente do Likud
Olmert converteuse en primeiro ministro o 14 de abril de 2006 pero viña exercendo este cargo de xeito interino desde o 4 de xaneiro pola enfermidade do primeiro ministro Ariel Sharon. O 30 de xullo do 2008 anunciou que non se presentaría ás eleccións primarias do Kadima, tras un mandato marcado polas acusacións de corrupción e a perda de popularidade pola súa xestión na Guerra do Líbano do 2006. A súa sucesora foi a actual Ministra de Asuntos Exteriores, Tzipi Livni, con quén mantivo agrias disputas nos meses previos á súa retirada por mor do liderado de Kadima.
Anteriormente, Olmert fora Viceprimeiro Ministro, Ministro de Facenda, Ministro de Industria, Comercio e Traballo, Ministro responsable da administración das Terras de Israel e alcalde de Xerusalén.
13 de febreiro
O 13 de febreiro é o 44º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 321 días para finalizar o ano, 322 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|150px|Johán Carballeira.
Mortes
miniatura|150px|Luís Pimentel. miniatura|150px|Humberto Delgado.
Fases da lúa
150px
Notas
Os 366 días do ano
The 5.6.7.8's
The 5.6.7.8’s é un trío de mulleres xaponesas que tocan Garage rock, e a súa música ten reminiscencias da música surf americana. Todos os membro do grupo son de Toquio, no Xapón. O grupo chámase así porque elas tocan música con reminiscencias do rock dos anos 50, 60, 70 e 80. Frecuentemente interpretan cancións do rock and roll americano.
The 5.6.7.8’s comezaron actuando como un cuarteto en Tokío e foron recrutando moitos intérpretes invitados durante a súa xira por Australia, onde incluso recrutaron a un membro home, "Eddie". Convertéronse oficialmente nun trío en 1992.
The 5.6.7.8’s fixeron unha breve aparición no filme de 2003 de Quentin Tarantino "Kill Bill Volume 1", onde se lles ve tocando descalzas nunha izakaya.
Membros
The 5.6.7.8’s foi formada en 1986 por Sachiko e Yoshiko “Ronnie” Fujiyama, dúas irmás de Toquio que compartían a paixón polo rock and roll e outros dous membros. Orixinalmente, a banda consistía en Yoshiko como cantante e guitarra, "Rico" na segunda guitarra, "Yoshie" no baixo e Sachiko na batería. Despois de varios cambios na formación (incluíndo o baixista Yoshiko Yamaguchi, quen aparece no filme "Kill Bill"), a banda converteuse nun trío trala saída de Rico e Yoshie. Yoshiko e Sachiko son aínda os principais compoñentes da banda, e agora Akiko Omo reincorporase a banda como baixista (orixinalmente uniuse a The 5.6.7.8’s a principios de 1990).
Aínda que o grupo canta a maioría das súas canción en xaponés, fan moitas versións de cancións de rock and roll americano. Porén, a súa páxina oficial e a maioría das páxinas de fans son en xaponés, xa que teñen un gran número de seguidores no Xapón e teñen incontables concertos no seu país de orixe.
Xert
250px|miniatura|Vista de Xert Xert é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Baix Maestrat. A súa poboación residente é de 819 habitantes (INE 2014).
Na Mola Murada, montaña dentro do municipio, atópanse restos dun gran poboado da Idade de Bronce. A súa economía baséase na agricultura e gandería.
Modulador selectivo do receptor de estróxeno
En farmacoloxía, un modulador selectivo dos receptores de estróxeno (coñecido tamén polo acrónimo MSRE ou en inglés SERM) é un composto que se une ós receptores estroxénicos das células, simulando a actividade dos estróxenos en certos tecidos, mentres que inhiben a súa acción noutros. Algúns elementos desta clase de fármacos utilizáronse clinicamente durante décadas e recentemente demostrouse a súa especificidade tisular. A maior parte son compostos non esteroides con estrutura terciaria, o que lles permite interactuar co receptor estroxénico para poder equiparar os efectos do estróxeno sobre algúns tecidos, mentres manifestan efectos antiestroxénicos sobre outros.
Clasificación
Existen unha gran cantidade de medicamentos con propiedades para interactuar selectivamente sobre os receptores estroxénicos. Para facilitar o seu estudo, foron catalogados en catro grupos:
Circuíto de Monza
O Autodromo Nazionale Monza é un autódromo situado nas proximidades de Monza, en Italia, ao norte de Milán.
O circuíto é recoñecido por albergar o Gran Premio de Italia de Fórmula 1, e caracterízase pola alta porcentaxe do trazado que os pilotos percorren co acelerador a fondo, debido ás longas rectas. A marca actual da pista, en carreira, foi marcado en 2004 por Rubens Barrichello, cun tempo de 1:21.046. Cabe destacar, que neste circuíto bateuse a velocidade máxima dun monopraza nun gran premio con 372,6 km/h, durante os adestramentos libres do Gran Premio de Italia de 2005, polo piloto Juan Pablo Montoya.
Construído no parque da Vila Reale di Monza nunha contorna boscosa. O autódromo consta de tres pistas: o trazado de 5,793 km usado para os Grandes Premios, a pista Júnior que se estende ao longo de 2,405 km. e un circuíto oval peraltado de velocidade de 4,25 km. con pendentes empinadas infrecuentes durante moitas décadas e que agora está en descomposición. As características da pista principal de Gran Premio inclúen a Curva Grande, a Curva di Lesmo, a Variante Ascari e a Curva Parabolica. A curva de alta velocidade, Curva Grande, atópase logo da Variante del Rettifilo que se atopa ao final da recta principal ou Tribuna Rettifilo, e adoita ser tomada a tope polos coches de Fórmula Un.