cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Omphalodes nitida
Taxonomía
Omphalodes nitida foi descrita por Hoffmanns e Link e publicada en Flore portugaise ou description de toutes lles ... 1: 194, t. 25. 1811.
Miúcha
Traxectoria
esquerda|miniatura||En [[2010 Miúcha cantou na cerimonia que elevou a Vinicius de Moraes a embaixador de Post-Morten.]]
Familia e primeiros anos
Heloísa Maria Buarque de Hollanda naceu no Río de Xaneiro o 30 de novembro de 1937, pero a súa familia trasladouse a São Paulo cando ela só tiña 8 anos. De neno formou un grupo vocal cos seus irmáns, entre eles Chico Buarque.
Formación e vida persoal
En 1960 trasladouse a París onde estudou Historia da Arte na École du Louvre. De vacacións, fixo unha viaxe con amigos a Grecia, Italia e Francia. En Roma, no bar La Candelaria, coñeceu á cantante chilena Violeta Parra, a través da que coñeceu ao cantante bahiano João Gilberto, casou con el e tivo unha filla, tamén cantante, Bebel Gilberto.
Carreira musical
En 1975 fixo a súa primeira gravación profesional como cantante no álbum The Best of Two Worlds de João Gilberto e Stan Getz. Após este lanzamento, Miúcha fixo dueto con Antônio Carlos "Tom" Jobim en dous discos, en 1977 e 1979, e formou parte do espectáculo organizado por Aloysio de Oliveira xunto con Vinicius de Moraes, Tom Jobim e Toquinho. O espectáculo levouse a cabo durante un ano en Canecão, Río de Xaneiro, tivo actuacións internacionais en América do Sur e Europa, e deu lugar á gravación que Tom, Vinícius, Toquinho e Miúcha gravou en directo en Canecão (RCA Victor, 1977).
Pasamento
Faleceu de parada respiratoria o 27 de decembro de 2018, no Hospital Samaritano (Río de Xaneiro), logo de padecer un cancro de pulmón.
Regia Aeronautica
A Real Forza Aérea Italiana (Regia Aeronautica Italiana) foi a forza aérea do Reino de Italia. Creouse como un servizo independente do Real Exército Italiano e estivo activa dende 1923 ata 1946. En 1946 abolíuse a monarquía e o Reino de Italia converteuse na República Italiana, polo que onome da forza aéra cambiou a Aeronautica Militare.
A Regia Aeronautica loitou na guerra civil española onde estivo activa a Aviación Lexionaria. Posteriormente participou na segunda guerra mundial de 1940 a 1943, cando tras o armisticio de Cassibile as súas forzas dividíronse entre a Aeronáutica Cobelixerante do Reino do Sur e a Aeronáutica Nacional Republicana da República Social Italiana de Benito Mussolini.
Creación
Ao final da primeira guerra mundial, a desmobilización reduciu as filas do Servizio Aeronautico. Aínda en Libia, a operación de pacificación de Libia, de 1922 a 1932, tivo como protagonistas aos Ansaldo S.V.A. e Caproni Ca.33, substituídos co tempo polos novos IMAM Ro.1, Caproni Ca.73 e Caproni Ca.101 que, ademais de accións de bombardeo e recoñecemento, tamén se ocupaban de operacións de abastecemento ás tropas. En febreiro de 1922 o X Battaglione Àscari Eritrei foi asediado polos rebeldes en Al 'Aziziyah (Tripolitania italiana) e a única posibilidade de conexión era a aéra. Cinco trimotores Caproni e algúns S.V.A. trasportaron durante dous meses tropas frescas e evacuaron feridos e persoal civil, realizando así a primeira ponte aérea da historia.
Un Italia a aviación estaba organizada en grupos: bombardeo, recoñecemento, caza e dirixibles. Había 273 aeronaves dispoñibles, mentres que a Regia Marina contaba con 54 hidroavións. No seu primeiro gabinete, o 31 de outubro de 1922, Benito Mussolini elixiu a dous directores xerais, Giulio Douhet para a aeronáutica militar, e Arturo Mercanti para a aviación civil.
A Regia Aeronautica estableceuse a través do Real Decreto n.645 do 28 de marzo de 1923, confiándoselle todas as forzas aéreas militares do Reino, das colonias, do exército e da mariña. Entre maio de 1923 e o 21 de outubro do mesmo ano o comandante xeral da Aeronautica foi Riccardo Moizo, substituído posteriormente por Aldo Finzi. O primeiro comandante da Regia Aeronautica foi o xeneral Pier Ruggero Piccio, nomeado o 25 de outubro de 1923.
O Real Decreto Lei do 4 de maio de 1925 suprimiu o Real Corpo de Aeroportos, disponñéndose que o mesmo persoal enmarcado na Forza Aérea se dividise en rol de combate e rol especializado. Dentro destes dous roles entraron respectivamente os oficiais do Real Corpo de Aeroportos, e os oficiais fixos, adscritos aos servizos aeroportuarios.
Réxime fascista
O primeiro Xefe do Estado Maior da Forza Aérea foi o propio xeneral Pier Ruggero Piccio, no cargo dende xaneiro de 1926.
Coa supresión simultánea do Comisionado da Forza Aérea, o 30 de agosto de 1925 a Regia Aeronautica elevouse oficialmente ao mesmo nivel que a Mariña e o Exército coa creación do Ministerio de Aeronáutica, con tres direccións xerais: persoal militar e escolas aeronáuticas, persoal civil aeronáutico, e infraestruturas aeronáuticas. O primeiro subsecretario da Forza Aéra foi Alberto Bonzani, co Mussolini como ministro. En outubro de 1925 naceu a Arma Aeronáutica, á que pertencía todo o persoal do rol de combate.
En 1925 o espazo aéreo italiano dividiuse en cinco zonas aéreas (ZAT, Zona Aérea Territorial): 1ª en Milán, 2ª en Boloña, 3ª en Nápoles, 4ª en Palermo e 5ª en Cagliari. A forza aérea subdividíase en tres escuadras, que á súa vez subdividíanse en divisións, estas en brigadas e ás, as ás en grupos, e os grupos en escuadróns. A forza aérea tiña un total de 78 escuadróns.
Paralelamente a industria aeronáutica desenvolveuse como resultado do crecemento da forza aérea, producindo aparellos moi apreciados no estranxeiro e sendo mercados nuns 40 países, case todos de fóra de Europa. A actividade experimental propiciou a fusión do Instituto Aeronáutico Experimental e a Dirección Experimental de Aviación Militar na nova Dirección Superior de Estudos e Experimentos (DSSE), operativa dende o 1 de febreiro de 1928. Tres meses despois, o 1 de maio, a DSSE asumiu o mando do Centro Experimental de Montecelio, onde en outubro de 1930 comezaron as obras que deron lugar á fundación da chamada "Cidade do Aire" de Guidonia.
Tras un inicio autónimo, cunha lei de 1931 a Forza Aérea da Armada Real Italiana pasou a depender dun xeneral da Regia Aeronautica. O 28 de outubro dese mesmo ano inaugurouse a nova sede do Ministero de Aeronáutica e do Estado Maior, deseñado polo arquitecto Roberto Marino.
A mediados dos anos 30 a Regia Aeronautica aparecía como unha das mellores forzas aéreas do mundo, grazas en parte ao grande éxito do caza biplano Fiat C.R.32 na guerra civil española e ás empresas aéreas completadas. Porén, a realidade era outra, xa que as fazañas nas que se aventurara a forza aérea dirixiran a súa evolución cara a unha dirección equivocada.
Mussolini convertera á Regia Aeronautica nun impresionante elemento de propaganda. O pilotos italianos bateron numerosos récords aéreos nos anos 30, e gañaron campionatos de todo tipo. Exitosos voos de longa distancia como o cruzamento do Atlántico de Charles Lindbergh inspiraron á Regia Aeronautica a realizar longas viaxes transatlanticas con paradas en África Occidental e o Brasil. Posiblemente os éxitos máis brillantes foron o récord mundial de velocidade de hidroavións de709 km/h conseguido por Francesco Agello no Macchi-Castoldi MC-72 en outubro de 1934, e o voo en formación de longo alcance ata os Estados Unidos e de regreso a Italia en 1933, un total de 19 000 km realizados con 25 hidroavións Savoia-Marchetti S.55. Este Cruceiro Aéreo Decenial (Crociera aerea del Decennale) incluíu paradas en Ámsterdam, Derry, Reiquiavik, Labrador, Montreal, Chicago, Brooklyn, e Washington D.C., destacando a aterraxe no lago Michigan en fronte do Navy Pier de Chicago e unha procesión pola cidade ante unha multitude de milleiros de estadounidenses coincidindo coa Exposición Universal de Chicago. Este logro pioneiro foi organizado e dirixido polo xeneral de aviación Italo Balbo.
Guerra de Etiopía
miniatura|240x240px|Bombardeo con gas mostaza durante a guerra de Etiopía A política expansionistica de Mussolini entra en acción en outubro de 1935, cando comezou a segunda guerra italo-etíope, primeira proba de fogo para a nova forza aérea. Para satisfacer as necesidades operativas construíronse 29 novos aeroportos en Eritrea e 54 en Somalia, reclutándose moitos aviadores ascari (soldados eritreos). En maio de 1936 as tropas italianas entraron en Adís Abeba grazan en parte á Regia Aeronautica que realizou, con ausencia de aviación inimiga, voos de recoñecemento, transporte e bombardeo, moitas veces con substancias químicas. Os avións usados foron nun principio os IMAM Ro.1, Caproni Ca.97, Caproni Ca.101 e Fiat C.R.20, substituídos posteriormente por máis modernos IMAM Ro.37 e Caproni Ca.111 (recoñecemento), e Caproni Ca.133 e Savoia-Marchetti S.81 (bombardeo).
Nas últimas etapas da guerra os italianos despregaron ata 386 avións. Os pilotos da Regia Aeronautica non tiveron ningunha oposición no aire, xa que a Forza Aérea do Imperio de Etiopía tiña tan só 15 avións de transporte e enlace, e deles só nove estaban operativos. Porén, a Regia Aeronautica perdeu 72 avións e 122 tripulantes mentres apoiaba as operacións do Exército. Tras o final das hostilidades o 5 de maio de 1936, durante os 13 seguntes meses a forza aérea tivo que apoiar ás forzas italianas na súa loita contra as guerrillas etíopes.
Guerra civil española
miniatura|240x240px|[[Fiat CR.32 da Aviación Lexionaria durante a guerra civil española]] Durante o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, pilotos italianos con uniformes da Lexión Española transportaron o exército de África de Francisco Franco do Marrocos español a Espàña. Na guerra civil española os pilotos italianos loitaron cos pilotos da Aviación Nacional e da Luftwaffe alemá como membros da Aviación Lexionaria (Aviazione legionaria). Este despregamento tivo lugar entre xullo de 1936 e marzo de 1939 e complementaba unha forza expedicionaria de tropas de terra italianas chamada Corpo Truppe Volontarie. En España os pilotos italianos estiveron baixo mando directo do bando sublevado e tomaron parte en operacións conxuntas cos pilotos da Lexión Cóndor alemá. Mussolini enviou 6 000 efectivos de aviación ademais duns 720 avións, incluídos 100 bombardeiros Savoia Marchetti SM.79 e 380-400 biplanos Fiat CR.32 que dominaron o aire, demostrando ser superiores que Polikarpov soviéticos da Forza Aérea da República Española. A Aviazione legionaria conseguiu unhas 500 vitorias aéreas, perdendo 86 avións en combate aéreo e uns 200 tripulantes. Pero máis importante que as perdas materiais foron as conclusións equivocadas sacadas da guerra en España. O Ministerio de Aviación, cegado polo éxito do Fiat CR.32, insistiu na súa crenza de que os biplanos podían dominar aínda o aire e pediu grandes cantidades do Fiat CR.42 Falco, o derradeiro biplano da historia.
Segunda guerra mundial
En xullo de 1939, a Regia Aeronautica era vista como unha gran forza aérea, tendo máis récords mundiais que calquera outra no mundo. Cando comezou a segunda guerra mundial tiña unha forza no papel de 3 296 aeronaves. Aínda que numericamente tiña unha forza a ter en conta, viuse obstaculizada pola industria aeronáutica local que aínda utilizaba métodos de produción obsoletos. Só 2 000 avións estaban realmente operativos, dos cales tan só 166 eran cazas modernos, 89 Fiat G.50 Freccia e 77 Macchi MC.200, ámbolos dous máis lentos que potenciais oponentes como o Hawker Hurricane, o Supermarine Spitfire e o Dewoitine D.520. Ademais, a Regia Aeronautica non tiña cazas de longo alcance ou cazas nocturnos, e a asistencia técnica poporcionada por Alemaña non mellorou a situación.
Batalla de Francia
O 10 de xuño de 1940, durante os derradeiros días da batalla de Francia, Italia declarou a guerra a Francia e ao Reino Unido. O 13 de xuño, Fiat CR.42 atacaron bases da Forza Aérea de Francia e escoltaron a Fiat BR.20 que bombardearon o porto de Toulon. Dous días despois, CR.42 do 3° Stormo e 53° Stormo atacaron novamente bases aéreas francesas e enfrontáronse a Dewoitine D.520 e Bloch MB.152, reclamando oito mortes por cinco perdas. Pero cando unha pequena frota da Armada Francesa bombardeou a costa da Liguria o 15 de xuño, a forza aérea italiana non foi capaz de evitar esta acción ou atacar os barcos franceses con efectividade, amosando unha falta de cooperación coa Regia Marina. A Regia Aeronautica realizou 716 misións de bombardeo para apoiar a invasión italiana de Francia por parte do Regio Esercito. Os avións italianos lanzaron un total de 276 toneladas de bombas. O xeneral Giuseppe Santoro no seu libro publicado despois da guerra criticou o uso non planificado da forza aérea, que non fora preparada para operacións contra fortificacións que eran inmunes contra bombardeos aéreos. Só unhas 80 toneladas de bombas lanzáronse sobre os obxectivos, con moi pouco efecto. Durante esta curta batalla, a Regia Aeronautica perdeu 10 avións en combate e 24 tripulantes, reclamando 10 derribos e 40 avións franceses esnaquizados en terra.
Tras a batalla, houbo un rumor xeneralizado en Francia, especialmente entre París e Bordeos, de avións italianos ametrallando columnas de civís, afirmando moita xente ter visto as escarapelas tricolores pintadas neles. Estas alegacións foron refutadas, xa que os avións italianos non tiñan alcance como para atacar obxectivos tan distantes e concentrábanse en obxectivos militares a curto alcance. Ademais, as escarapelas das ás da Regia Aeronautica tiñas tres fascios, despois de substituír ás escarapelas tricolores. Concluíuse que isto non foi máis que un mito, derivados da reacción ao ataque italiano, a fama da forza aérea italiana e o clima confuso e acalorado.
Oriente Medio
Avións da Regia Aeronautica loitaron no teatro de Oriente Medio case dende o principio da participación italiana na guerra. Durante a guerra anglo-iraquí, avións alemáns e italianos do Fliegerführer Irak detivéronse para repostar no Mandato de Siria controlado pola Francia de Vichy de camiño a Iraq. Estes fixéronse pasar por avións da Forza Aérea Iraquí e foron pintados como tales de camiño. A continua preocupación pola influencia alemá e italiana na zona levaron aos aliados a iniciar a campaña de Siria-Líbano.
Nun dos incidentes menos coñecidos da guerra, iniciado en xullo de 1940, avións italianos bombardearon cidades no Mandato británico de Palestina. Isto tivo como obxectivo facer retroceder aos británicos e recuperar o gran Mediterráneo, como en tempos dos romanos. O bombardeo de Tel Aviv o 10 de setembro matou a 137 persoas. A mediados de outubro os italianos tamén bombardearon refinerías de petróleo operadas por estadounidenses no Protectorado británico de Bahrain.
África oriental
miniatura|240x240px|Savoia-Marchetti SM.81 Na África Oriental italiana a Regia Aeronautica comportouse mellor que nos outros teatros da guerra. En xuño de 1940 a forza aérea tiña alí 195 caza, bombardeiros e avións recoñecemento, ademais de 25 avións de transporte. Algúns deses avións estaban obsoletos, pero os italianos tiñan algúns bombardeiros Savoia-Marchetti SM.79 e Savoia-Marchetti SM.81 e cazas Fiat CR.42. En termos relativos, estes eran algúns dos mellores avións ao comezo da campaña de África oriental. Ademais, os avións italianos adoitaban a estar baseados en mellores aeródromos que os dos británicos e as forzas da Commonwealth. Cando comezou a guerra os pilotos italianos estaban relativamente ben adestrados e seguros das súas habilidades. No inicio das hostilidades a Regia Aeronautica conseguiu a superioridade aérea e ocasionalmente os expertos pilotos italianos, voando os seus biplanos Fiat, conseguiron derrubar monoplanos Hawker Hurricane máis rápidos e mellor armados. Porén, durante os tres primeiros meses, a Regia Aeronautica perdeu 84 avións, morrendo 143 tripulantes e 71 resultando feridos, aínda que as perdas non pararon as operacións italianas. Porén, debido a que se atopaban illados de Italia, a falta de combustible, de munición e de pezas de reposto converteuse nun grave problema, polo que a Regia Aeronautica foi perdendo forzas nunha guerra de desgaste. O 31 de xaneiro, Amadeu II de Savoia-Aosta, informou que as forzas italianas en África oriental reducíranse a 67 aeronaves operacionais con combustible limitado. A finais de febreiro, the Regia Aeronautica tiña tan só 42 avións na zona, e os británicos tiñan agora o dominio do aire. En marzo o persoal sobrante da forza aérea tivo que loitar como infantería e ao final de abril os italianos só tiñan 13 avións enservizo en África oriental. O 24 de outubro de 1941, un mes antes da rendición italiana, o derradeiro avión italiano da campaña, un Fiat CR.42, foi derrubado.
Batalla de Inglaterra
O 10 de setembro de 1940 creouse un corpo aéreo independente para apoiar á Luftwaffe na Batalla de Inglaterra. Este chamouse Corpo Aereo Italiano, ou CAI, e estaba baixo o mando do xeneral Rino Corso Fougier. Formábano uns 170 avións, incluídos 80 bombardeiros Fiat Br.20, e 98 cazas Fiat G.50 Freccia e CR.42. A transferencia dos avións completouse o 19 de outubro. A CAI estaba baseada na Bélxica ocupada polos nazis. O mal tempo e os avións pouco axeitados para aquel teatro obstacuñizaron as accións da CAI en Inglaterra. O CR.42s enfrontouse aos Hawker Hurricane e Supermarine Spitfire británicos só dúas veces, no mes de novembro. Os italianos reclamaron cinco vitorias e nove probables, pero perderan cinco biplanos Fiat. A RAF, porén, non reportou perdas. As 17 saídas de bombardeo realizadas polos BR.20 non causaron moitos danos materiais, e como se precisaban avións na fronte grega e na Cirenaica italiana en xaneiro de 1941 os bombardeiros e os CR.42 comezaron a ser retirados cara Italia. Só quedaron dous escuadróns de G.50 ata mediados do mes de abril. Durante esta campaña a Regia Aeronautica perdeu 36 avións (26 deles en accidentes) e 43 tripulantes, sen conseguir nngunha vitoria aérea confirmada.
Deserto Occidental
miniatura|240x240px|Fiat CR.42 en Libia Inicialmente a campaña do Deserto Occidental foi unha loita equilibrada entre a Regia Aeronautica e a Royal Air Force británica. Nun principio os cazas dispoñibles nos dous bandos eran principalmente vellos biplanos, con Fiat CR.32 e Fiat CR.42 loitando contra Gloster Gladiator británicos.
Tras os desastres italianos durante a operación Compass e a chegada do xeneral Erwin Rommel e o seu Africa Corps, a Regia Aeronautica loitou man a man coa Luftwaffe alemá no Deserto Occidental.
Aínda que a campaña aérea en Libia resultou seriamente limitada debido ás condicións do deserto, a forza aérea italiana logrou manter unha forza de case 400 avións. Durante a primeira contraofensiva británica, a Regia Aeronautica tivo enormes perdas (máis de 400 aparellos) ata que comezou o ataque do Eixo en Grecia, cando unha gran parte de forzas de terra e aire británicas foron enviadas alí, dando tempo aos italianos a recuperarse. Os novos avións e unidades italianas complementáronse coa chegada do Afrika Korps alemán, e o continxente da Luftwaffe que o acompañaba despregou case 200 avións en Libia e outros 600 en Sicilia. Traballando coa Luftwaffe, a Regia Aeronautica comportouse mellor debido ao intercambio de doutrina táctica e á chegada de avións máis modernos. A mediados de 1942, durante a batalla de Bir Hakeim (do 26 de maio ao 11 de xuño) o novo caza Macchi C.202 superou a todos os cazas da Desert Air Force, logrando unha proporción mortos/perdas sen precedentes de 4,4/1, mellor que o do afamado Messerschmitt Bf 109 na mesma batalla (3,5/1). Durante a primeira ofensiva de Rommel, os italianos conseguiron afastar os ataques da RAF das súas forzas e cubriron a súa retirada durante a operación Crusader británica, mentres inflixían grandes perdas aos bombardiros da RAF.
Durante a segunda ofensiva de Rommel, a Regia Aeronautica e a Luftwaffe tiveron considerables perdas debido á forte resistencia aliada nas batallas aéreas sobre El Alamein e aos ataques debombardeo sobre Alexandria e O Cairo. A Regia Aeronautica, tras sufrir grandes perdas en Exipto, foi retirándose progresivamente cara Tobruk, Benghazi, Trípoli e, finalmente, Tunisia.
Malta
miniatura|241x241px|Bombardeo italiano de Malta A Regia Aeronautica participou na ofensiva aérea na illa de Malta, controlada polos británicos, xunto coa Luftwaffe alemá nun intento de protexer as rutas marítimas do Eixe entre Italia e o norte de África. Ata finais de 1940, a Regia Aeronautica realizou 7 410 saídas contra a illa, lanzando 550 toneladas de bombas, pero perdendo 35 avións. Os italianos reclamaron o derribo de 66 avións británicos neses seis meses de combate, pero esas reclamacións eran esaxeradas. En 1941 a Regia Aeronautica realizou máis ataques sobre Malta, pero con meos intensidade que no ano anterior. Os aviadores italianos comezaron a temer aos cazas malteses e á artillería antiaérea, tanro que os voos á sitiada illa coñecíanse como a rotta della morte. En 1942, nas súas operacións contra Malta, entre o 1 de xaneiro e o 8 de novembro, a Regia Aeronautica perdeu outros 100 avións máis en acción.
Malta sufriu enormes perdas de equipo, buques, e vehículos, e estivo ao bordo da inanición. Porén, a sitiada illa conseguiu resistir aos ataque das forzas aéreas italiana e alemá e reclamou case 1 500 avións do Eixo, tres veces máis que as perdas reais: ata novembro de 1942 a Luftwaffe admitiu ter perdidos 357 avións e a Regia Aeronautica 210. Pero durante o sitio, as perdas da RAF foron superiores, perdéndose 547 avións no aire (incluídos uns 300 cazas) e 160 en terra, ademais de 504 aparellos danados no aire e 231 en terra.
Xibraltar
miniatura|240x240px|[[Piaggio P.108]] A Regia Aeronautica iniciou en xullo de 1940 os seus ataques contra a colonia británica de Xibraltar e a súa importante base naval. En 1942 bombardeiros italianos Piaggio P.108 atacaron Xibraltar dende Sardeña, realizando varios ataques nocturnos de longo alcance. Ata outubro de 1942, the Regia Aeronautica realizou 14 ataques cun total de 32 bombardeiros.
As derradeiras incursións contra Xibraltar realizáronse durante o desembarco aliado de 1943 en Alxeria, cando eses bombardeiros tamén fixeron un exitoso ataque no porto de Orán. A única unidade da Regia Aeronautica en voar o Piaggio P.108 foi o 274º Grupo de Bombardeo de Longo Alcance, formado en maio de 1941 cando os primeiros avións saíron de fábrica. O adestramento e a consecución dunha forza operativa tomaron máis tempo do agardado, e o 274º Grupo non estaría operativo ata xuño de 1942.
Grecia e Iugoslavia
Cando a guerra greco-italiana comezou o 28 de outubro de 1940, a Regia Aeronautica enviou 193 avións de combate que inicialmente non conseguiron a superioridade aérea contra a Forza Aérea de Grecia, que tiña 128 avións operativos dun total de 158. As pobres infraestruturas das bases aéreas en Albania obstaculizaron os movementos e comunicacións entre as unidades italianas. Só dous aeródromos, en Tirana e Vlöre, tiñan pistas de macádam, polo que o tempo do outono e o inverno dificultou as operacións. Tamén houbo a habitual falta de cooperación coa Armada e o Exército. Finalmente, poucos días despois do inicio da campaña, os pilotos italianos enfrontáronse ao No. 80 Squadron, liderado polo destacado as Marmaduke Pattle e equipado con Gloster Gladiator, aos No. 30 Squadron, No. 211 Squadron e No. 84 Squadron con Bristol Blenheim, e ao No. 70 Squadron con Vickers Wellington. Gradualmente, o poder aéreo italiano (incluídos escuadróns voando dende bases en Italia) medrou ata máis de 400 avións contra un número cada vez menor de gregos. Porén, esta vantaxe non parou ao exército grego que forzou ao exército italiano a retroceder ata Albania. A principios de 1941 as tornas cambiaron cando a Wehrmacht alemá lanzou as súas invasións simultáneas de Iugoslavia e Grecia.
Durante a campaña de 11 días contra Iugoslavia, a Regia Aeronautica despregou 600 avións, reclamou cinco vitorias aéreas (ademais de 100 avións destruídos en terra) e sufriu cinco perdas. Porén, a partir dese momento, o rol da Regia Aeronautica na campaña dos Balcáns foi principalmente o de apoiar á Luftwaffe. Este rol de apoio continuou durante a posterior ocupación de Grecia e Iugoslavia.
A Regia Aeronautica reclamou 218 avións derrubados e 55 probables contra a Forza Aérea Grega e a RAF, mentres que os gregos reclamaron 68 vitorias (ademais de 23 probables) e os británicos 150. Realmente a guerra contra Grecia custoulles ao italianos só 65 perdas (aínda que 495 avións resultaron danados) mentres que as perdas da RAF na campaña grega foron de 209 avións, 72 no aire, 55 en terra, e 82 destruídos ou abandonados durante a evacuación.
Fronte oriental
miniatura|240x240px|[[Macchi C.202|Macchi MC.202 Folgore]] En agosto de 1941 a Regia Aeronautica enviou un Corpo Aéreo de 1 900 efectivos á Fronte oriental como unha forza adxunta ao Corpo di Spedizione Italiano in Russia, posteriormente chamado Armata Italiana in Russia. O corpo foi coñecido como Corpo Aereo Spedizione in Russia e inicialmente estaba formado polo 22° Gruppo CT con 51 cazas Macchi C.200 e o 61° Gruppo con bombardeiros Caproni Ca.311, apoiados polas forzas armadas italianas de 1941 a 1943. Inicialmente estiveron baseados en Ucraína e finalmente apoiaron operación na zona de Stalingrado. A mediados de 1942 introducíronse os máis modernos Macchi C.202 nas operacións en Rusia. A Armata Italiana in Russia disolveuse a principios de 1943 tras o desastre durante a batalla de Stalingrado. O Corpo Aéreo retirouse das operacións en xaneiro de 1943, sendo transferidos a Odesa.
Red Eye
Red Eye é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Wes Craven e escrito por Carl Ellsworth. Está baseado na historia de Ellsworth e Dan Foss. O filme conta a historia dunha xerente de hotel que se vé envolta nunha conspiración de asasinato durante un voo cara a Miami. A banda sonora foi composta e dirixida por Marco Beltrami. Foi distribuído por DreamWorks Pictures e estreouse o 19 de agosto de 2005. O filme recibiu valoracións positivas por parte do público e da crítica, e foi un éxito de recadación. Unha versión estendida do filme, que engadiu material nunca visto, foi emitido pola canle ABC varias veces.
Regia Aeronautica
Campaña de Tunisia
Na época da campaña de Tunisia, a Regia Aeronautica e a Luftwaffe rara vez gozaron de paridade, e moito menos de superioridade aérea,no norte de África.
Campaña de Sicilia
A Regia Aeronautica viuse forzada a realizar un rol defensivo durante a campaña de Sicilia. Os pilotos italianos estiveron loitando constantemente contra os intentos aliados de afundir os buques da Regia Marina. Xusto antes da invasión aliada, unha enorme ofensiva de bombardeo destruíu os aeródromos sicilianos nun intento de incrementar a superioridade aérea aliada. Esta ofensiva deixou á Regia Aeronautica moi debilitada, pero os seus avións continuaron voando dende Sardeña, o sur de Italia, e o sur de Francia. A derradeira misión da Regia Aeronautica antes da tregua cos Aliados foi a defensa durante os bombardeos das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos de Frascati e Roma o 8 de setembro de 1943.
Despois do armisticio
Tras o armisticio italiano, a Regia Aeronautica foi sucedida brevemente por dúas novas forzas aéreas. Con sede en Salerno, no sur de Italia, a Aviazione Cobelligerante Italiana (ACI) loitou ao lado das forzas aliadas. No norte de Italia, a Aeronautica Nazionale Repubblicana (ANR) voou para a República Social Italiana e o Eixe. A primeira unidade de cazas da ANR foi o 101º Gruppo Autonomo Caccia Terrestre, baseado en Florencia. Os avións de ámbalas dúas forzas aéreas nunca loitarían entre eles. A ACI operou nos Balcáns e a ANR no norte de Italia e na zona do mar Báltico.
Do 10 de xuño de 1940 ao 8 de setembro de 1943, a Regia Aeronautica perdeu 6 483 avións (outras fontes falan de 5 201), incluídos 3 483 cazas, 2 273 bombardeiros, torpedeiros e transportes, e 227 avións de recoñecemento. A forza aérea reclamou 4 293 avións inimigos, incluídos 1 771 destruídos en terra. A Regia Aeronautica tivo 3 007 mortos ou desaparecidos, 2 731 feridos e 9 873 prisioneiros de guerra.
Finalmente a Regia Aeronautica foi sucedida pola Aeronautica Militare cando Italia se converteu nunha república o 2 de xuño de 1946.
Now is the Time
Now is the Time é o segundo álbum de estudio da artista canadense Alanis Morissette, publicado só no Canadá o 1 de agosto de 1992 a través do selo MCA Records Canada, sendo o seu último disco a través desa discográfica. Morissette gravou o traballo con Leslie Howe, que tamén produciu o seu álbum de estrea, Alanis (1991).
Balance, Not Symmetry
Balance, Not Symmetry é o oitavo álbum de estudio da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicado o 17 de maio de 2019 a través do selo Warner Bros. Records. O disco tamén serve como banda sonora para a película do mesmo nome, co-escrita polo líder do grupo Simon Neil. O álbum foi gravado nos AIR Studios en Inglaterra, no Monnow Valley Studio en Gales e nos ICP Studios en Bélxica coa coprodución de Adam Noble. Inicialmente só estivo dispoñible como descarga dixital e en streaming e foi lanzado en vinilo o día 26 de xullo de 2019.
Tras o seu lanzamento Balance, Not Symmetry estreouse no número 8 da lista escocesa de álbums e no 36 da británica. A súa canción título, publicada como sinxelo principal do disco, foi número 65 na lista de sinxelos escocesa e 19 na lista se sinxelos de rock e metal británica.
James P. Kimball
James Putnam Kimball, nado en Salem, Massachusetts, o 26 de abril de 1836 e finado en Cody, Wyoming, o 23 de outubro de 1913, foi un enxeñeiro de minas, xeólogo e metalúrxico estadounidense, que ocupou o posto de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1885 e 1889.
Formación e vida académica
Logo de cursar o ensino secundario en Salem, Massachusetts, a súa cidade Natal, James P. Kimball iniciou os seus estudos superiores en 1854 na Lawrence Scientific School da Universidade Harvard. No verán do ano seguinte trasladouse a Alemaña, para proseguir os seus estudos na Universidade Humboldt de Berlín e na Universidade de Gotinga, onde se doutorou no outono de 1857. Con posterioridade realizou un curso práctico de Minaría e Metalurxia na Universidade de Freiberg, en Saxonia.
Logo da súa etapa de estudos en Europa, que completou cunha visita a Inglaterra, Kimball retornou aos Estados Unidos e traballou como axudante do profesor de Xeoloxía da Universidade Harvard Josiah Whitney. Alí participou en 1859 nos estudos xeolóxicos das rexións mineiras de chumbo de Wisconsin, de Illinois e do sueste de Iowa.
Despois, cando se fundou o New York State Agricultural College  (máis tarde integrado na Universidade Cornell), Kimball ocupou unha praza de profesor de Química e Xeoloxía Económica.
Carreira militar
Co inicio da guerra civil estadounidense en 1861, o presidente do Agricultural College, o maior M. R. Patrick, foi nomeado xeneral da brigada de voluntarios e Kimball converteuse no seu xefe de persoal, co rango de capitán, e participou en sete batallas entre 1862 e 1863. Cando o xeneral de brigada Patrick foi nomeado membro da policía militar do Exército do Potomac, o Kimball acompañouno e serviu no Estado Maior.
Enxeñeiro de minas e xeólogo
Cando o exército entrou en cuarteis de inverno, Kimball renunciou á súa carreira militar para retomar a súa dedicación á enxeñaría de minas na cidade de Nova York en 1864. Durante as décadas de 1860 e 1870 investigou en minas de carbón e de ferro en Pensilvania, e en minas de prata en Chihuahua, México, así como no oeste de Texas e de Utah. Tamén fixo informes sobre o deseño de plantas, baseándose na práctica metalúrxica europea que el coñecera durante a súa etapa de formación.
Logo do seu matrimonio en 1874, trasladouse a Bethlehem, Pensilvania, onde exerceu como profesor honorario na Universidade de Lehigh ata 1885, aínda que mantiña o seu despacho de enxeñaría en Nova York.
Kimball foi un dos primeiros xeólogos estadounidenses en inspeccionar minas e escribir sobre os recursos minerais de Cuba e de Suramérica. Tamén foi un dos primeiros membros do Instituto Americano de Enxeñeiros de Minas, no que ocupou a vicepresidencia entre 1881 e 1882. No ámbito empresarial chegou a ser presidente da Everett Iron Company, que xogou un papel importante no desenvolvemento de minas no condado de Bedford, Pensilvania, entre 1883 e 1884.
A faceta científica de Kimball deixou a súa pegada en publicacións como o American Journal of Science, e varios dos seus traballos apareceron nas actas do Instituto Americano de Enxeñeiros de Minas.
Director da Casa da Moeda dos EEUU
En 1885, o presidente dos Estados Unidos Grover Cleveland nomeou a James P. Kimball como novo director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, cargo que desempeñou entre xullo de 1885 e outubro de 1889. Kimball foi autor dun informe no que criticaba a calidade das cuñaxes, que levou a mellorar os equipamentos da Casa da Moeda. Tamén formou parte da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos entre 1895 e 1911, nomeada polo presidente do país para garantir a calidade das cuñaxes.
Vida familiar
James P. Kimball casou con Mary Elizabeth Farley o 22 de xullo de 1874 en Cambridge, Massachusetts, con quen dúas fillas e un fillo.
Durante as décadas de 1890 e 1900 retomou a súa actividade como consultor en Nova York e nos seus últimos anos trasladouse a Red Lodge, Montana, onde se instalou xunto coa familia do seu fillo.
Kimball morreu en Cody, Wyoming, o 23 de outubro de 1913. Logo do seu pasamento, a prestixiosa publicación Mining & Scientific Press, de San Francisco, cualificouno como "un dos xeólogos mineiros pioneiros dos Estados Unidos América", autor dun "traballo honorable e limpo".
Rally Pazo Tizón
O Rally Pazo Tizón, inicialmente coñecido como Rally do Lacón, é unha competición de rally que se disputa na localidade do Carballiño e é puntuable para o Campionato de Galicia de Rally. Foi unha proba célebre na década dos anos 70 e 80 e disputouse de maneira descontinua dende o ano 1998 con edicións nos anos 2001, 2006 e a cancelada do 2012. Foi organizado pola Escudería Carballiño, a Escudería Bangauto (2006), a Escudería A.G.E. Motorsport (2021) e dende 2022 pola Escudería JLB Motorsport cando recibe ademais o novo nome de rally Pazo Tizón.
Ao longo da súa historia participaron destacados pilotos galegos que venceron en varias ocasións: Carlos Piñeiro, «Peitos», Germán Castrillón, Manuel Senra, Javier Paz ou Alberto Meira entre outros.
Mount Eerie (álbum)
Mount Eerie é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Microphones, publicado o 21 de xaneiro de 2003 a través do selo K Records. Elvrum posteriormente usou o mesmo nome para o seu seguinte proxecto musical, publicando un EP de continuación en 2007.
Descrito por Elvrum como un disco sobre "montañas, terra e espazo" o álbum conta cunha narrativa lineal ao longo de cinco cancións.
Wikipedia en bavarés
A Wikipedia en bavarés (en Boarische Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua bavaresa. En febreiro de 2009, contaba cuns 2 300 artigos e 3 000 usuarios rexistrados.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Concello de Bengtsfors
Bengtsfors é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland, e antes do antigo condado de Älvsborg. A súa capital é Bengtsfors.
O concello está situado no norte do landskap de Dalsland e limita ao norte co municipio de Årjäng e ao nordés co de Säffle, ámbolos dous no condado de Värmland, ao leste co concello de Åmål, ao sueste co de Mellerud, ao suroeste co de Färgelanda, e ao oeste co de Dals-Ed, todos eles pertencentes ao antigo condado de Älvsborg.
KOMPSAT
miniatura|Representación de KOMPSAT 3A. KOMPSAT (Korean Multi-purpose Satellite), tamén denominados Arirang, é unha familia de satélites artificiais multipropósito de Corea do Sur.
Características
Os satélites KOMPSAT son satélites adicados á observación terrestre tanto de maneira óptica como mediante radar para o estudo da Terra, o descubrimento e xestión de recursos, o levantamento de cartografía e a axuda en emerxencias.
KOMPSAT 1 (Arirang 1)
O primeiro KOMPSAT foi desenvolvido por KARI (Korean Aerospace Research Industry) e a empresa estadounidense TRW. Levaba a bordo tres instrumentos para, entre eles unha cámara para observar a superficie terrestre. O satélite tiña unha masa de 469 kg e foi lanzado o 21 de decembro de 1999 mediante un foguete Taurus 2110 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita de 694 x 729 km. A misión de KOMPSAT 1 deuse por terminada o 31 de xaneiro de 2008, despois da perda de contacto co satélite.
KOMPSAT 2 (Arirang 2)
KOMPSAT 2 foi lanzado para obter imaxes de alta resolución cunha resolución de ata 1 m e crear mapas e modelos dixitais de elevación para prevención e xestión de riscos. Foi desenvolvido por KARI e Astrium e lanzado mediante un Rokot KM o 28 de xuño de 2006 desde o cosmódromo de Plesetsk. Tiña unha masa de 798 kg e foi enviado a unha órbita de 677 x 703 km.
KOMPSAT 3 (Arirang 3)
KOMPSAT 3, similar a KOMPSAT 2, foi lanzado o 17 de maio de 2012 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima a unha órbita de 535 x 552 km. Tamén foi desenvolvido por KARI e Astrium e tiña unha masa de 800 kg. Foi lanzado para tomar imaxes de alta resolución (ata 70 cm) no espectro visible.
KOMPSAT 3A (Arirang 3A)
A misión de KOMPSAT 3A era tomar imaxes de alta resolución no visible (50 cm de resolución) e no infravermello (5,4 m). Moi similar a KOMPSAT 3, foi desenvolvido por KARI e Astrium e tiña unha masa de 1100 kg. Foi lanzado o 25 de marzo de 2015 usando un foguete Dnepr desde a base aérea de Dombarovski.
KOMPSAT 5 (Arirang 5)
KOMPSAT 5 foi o primeiro satélite coreano en utilizar un radar de apertura sintética (SAR). O radar de KOMPSAT 5 funciona en banda X e pode observar tanto de día como de noite independentemente da meteoroloxía a nivel do solo cunha resolución de ata 1 metro. A súa misión é obter datos para alimentar sistemas de información xeográfica, facer monitorización dos océanos, xestión de terras, control de desastres e estudos ambientais. Foi lanzado o 22 de agosto de 2013 mediante un foguete Dnepr desde a Base Aérea de Dombarovskii.
Ordoño Vermúdez
Ordoño Vermúdez (fl. 1001–1042) foi un dos fillos que tivo fóra do matrimonio o rei Vermudo II. Aínda que non se coñece o nome da súa nai, probablemente foi membro da nobreza galega como suxire un documento do mosteiro de Samos, onde os seus descendentes e os da familia Vela-Ovéquiz compartían unha herdanza común baseada nunha liña consaguinitatis (liñaxe).
Wikipedia en nepalés
A Wikipedia en nepalés (en नेपाली विकिपिडिया) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua nepalesa.
Ordoño Vermúdez
Traxectoria
Membro relevante da curia regis ata polo menos 1032, Ordoño aparece por primeira vez na documentación medieval en 1001 cando actuou como testemuña nun litixio xudicial entre os condes Rodrigo Romániz e Ximena Ximénez. Comezou a confirmar cartas reais en 1024 como mordomo maior do seu irmán, o rei Afonso V. Trala morte do rei en Viseu en 1028, Ordoño aparece en 1029 exercendo a mesma función na corte do seu sobriño, o rei Vermudo III.
Matrimonio e descendencia
Ordoño casou con Fronilde Páez, filla do conde rebelde Paio Rodríguez e con Gotina Fernández de Cea, filla de Fernando Vermúdez de Cea. Este matrimonio deu lugar á estirpe dos Ordóñez, unha das máis importantes da Galiza medieval. No ano 1042, Ordoño e Fronilde fixeron unha doazón ao mosteiro de Santa María Virxe en León, acompañados dos nenos que aínda vivían nesa data que confirmaron a carta como: Ueremundo Ordoniz, Sanctio Ordoniz et Fredenando Ordoniz et Xemena Ordoniz. Os sete fillos que naceron deste matrimonio foron:
Wikipedia en nepalés
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en gujarati
A Wikipedia en gujarati é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua gujarati. Foi creada en xullo de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En febreiro de 2009, contaba con 2 800 artigos e 2 000 usuarios rexistrados.
Duplicity (filme)
Duplicity é un filme estadounidense de 2009 escrito e dirixido por Tony Gilroy, e protagonizado por Julia Roberts e Clive Owen. Conta a historia de dous espías corporativos cunha historia romántica que colaboran entre eles para levar a cabo un calote complicado. O filme estreouse o 20 de marzo de 2009.
Une fille facile
Une fille facile é un filme francés de 2019 dirixido por Rebecca Zlotowski, protagonizado por Zahia Dehar, Mina Farid, Benoît Magimel e Nuno Lopes. Ambientado no verán da Costa Azul, conta a historia dunha adolescente de dezaseis anos que comeza a imitar o estilo de vida da súa curmá liberal, malia as advertencias dos seus mellores amigos. Foi proxectado na sección Directors' Fortnight no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019, onde gañou o premio SACD ao mellor filme en lingua francesa.
Henrya
Henrya pode referirse a:
Wikipedia en alemánico
A Wikipedia en alemánico (en Alemannische Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en alemánico. O proxecto comezou o 13 de novembro de 2003 como unha edición da lingua alsaciana. Un ano despois, expandiuse para acoller tódolos dialectos alemánicos por causa da súa baixa actividade durante o primeiro ano. Dende 2004, tódalas variedades alemánicas están recollidas nesta Wikipedia.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en ido
A Wikipedia en ido é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en ido. É a terceira meirande Wikipedia nunha lingua artificial despois da Wikipedia en esperanto e da Wikipedia en volapük.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Concello de Arvidsjaur
Arvidsjaur (saami: Árviesjávrrie) é un municipio sueco (kommun) no condado de Norrbotten, no landskap de Lappland. A súa capital é Arvidsjaur.
A paisaxe está formada por terreo montañoso ondulado (bergkullsterräng) quebrado, o 70% do cal está cuberto de bosque. A economía sofreu grandes cambios e a principios da década de 2020 estaba dominada pola silvicultura e a industria da madeira, así como a produción de servizos públicos e privados.
Dende os anos 80 a tendencia de poboación é negativa. A política do concello está dominada dende sempre polos socialdemócratas, aínda que perdeu a maioría absoluta en 2010. Dende entón o partido gobernou en coalición co Vänsterpartiet.
Xeografía
O municipio de Arvidsjaurs xunto á vía férrea Inlandsbanan, no medio do landskap de Lappland, a uns 110 quilómetros ao sur do círculo polar ártico. O concello limita cos municipios de Arjeplog, Jokkmokk, Älvsbyn, Piteå, Skellefteå, Norsjö, Malå e Sorsele.
Topografía e hidrografía
O terreo montañoso quebrado formado por montañas individuais o grupos de montañas conforman a paisaxe do municipio. Todos os picos acadan entre os 500 e os 650 metros sobre o nivel do mar. O terreo ten unha orientación noroeste-sueste. Granito e arvidsjaur pórfiro forman a rocha base. Na zona hai lagos longos e estreitos, así como bosques e marismas. En total, o 70% da zona está cuberta de bosque de crecemento lento. Este lento crecieento pode atribuírse á escasa morena e ao clima frío. Varios ríos atravesan o municipio, entre eles o río Pite (un dos ríos nacionais suecos), o río Byske e o río Skellefte. Os vales dos ríos carecen de asentamentos, pero en cambio as alturas si os atraeron no sur. Alí, o risco de xeadas é menor e a terra é máis apta para o cultivo.
Conservación natural
No ano 2022 había 60 reservas naturais no municipio. Ademais existen ecoparques, áreas claves de biodiversidade, zona da Rede Natura 2000 e outros tipos de áreas con protección para a flora e a fauna.
Varias das reservas naturais son áreas montañosas, como Lillträskberget, Mattisberget e Myrberget. Outras zonas, como Björkselberget, inclúen bosque primario. Nesta reserva natural hai por exemplo piñeiros que teñen ao redor de 600 anos de idade.
Bell 214
O Bell 214 é un helicóptero medio derivado da ubicua serie UH-1 Huey de Bell Helicopter. O Bell 214ST comparte o mesmo número de modelo pero é un derivado máis grande, bimotor e moi modificado.
Deseño e desenvolvemento
O desenvolvemento orixinal do Model 214 foi anuncioado por Bell en 1970 baixo o nome "Huey Plus". O primeiro prototipo estaba baseado nunha célula dun Bell 205 equipada cun motor Lycoming T53-L-702 de 1 900 shp.
O primeiro prototipo de demostración Bell 214A chegou pouco despois e avaliouse en Irán durante exercicios de campo coas Forzas Armadas Imperiais iranianas. As probas foron consideradas un éxito e pedíronse 287 helicópteros 214A. A intención era que eses aparellos fosen fabricados por Bell nas súas instalacións de Dallas-Fort Worth, e que 50 214A máis e 350 Bell 214ST fosen construídos en Irán. Entregáronse 296 helicópteros da variante 214A e 39 da 214C antes de que a Revolución iraniana de 1979 acabase cos plans para a produción nese país.
Semellante en tamaño e aparencia aos Bell 205 e Bell 212, o Bell 214 usa un único e máis potente motor Lycoming LTC4B-8 (2 930 shp; 2 185 kW) e un sistema rotor actualizado, dándolle unha gran capacidade de elevación e un bo rendemento a altas temperaturas e grandes altitudes. Pódese identificar polo único e gran conduto de escape e as pas do rotor de corda ancha sen barras estabilizadoras.
Bell ofreceu o Bell 214B "BigLifter" para uso civil. Este recibiu a súa certificación en 1976 e fabricouse ata o ano 1981. Impulsado por un turboeixo Lycoming T5508D de 2 930 shp (2 183 kW), ten o mesmo sistema de transmisión que o 214A. A transmisión ten unha potencia nominal de 2 050 shp (1 528 kW) para a engalaxe, cunha potencia máxima continua de 1 850 shp (1 379 kW). O BigLifter ten un avanzado cubo do rotor con rodamentos elastoméricos, un sistema de control de voo automático con aumento da estabilidade, e aviónica comercial.
Democracia racial
thumb|200px|A Redenção de Cam (1895), cadro de [[Modesto Brocos. Avoa negra, filla mulata, xenro e neto brancos: para o goberno da época, a cada xeración o brasileiro ficaria mais branco. ]] Democracia racial é un concepto que nega a existencia do racismo no Brasil. Trátase como mito e ideoloxía pois pretende expresar a validez dunha suposta democracia plena que se estendería a persoas de todas as razas, a pesar das desigualdades e privilexios motivados polo racismo estrutural no país.