cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karnak
Recinto de Amón-Ra
É o meirande dos recintos do complexo, dedicado a Amón-Ra, a principal deidade da tríade tebana. Situado entre os outros dous templos é o único aberto ao público, presenta varias estatuas colosais, entre elas a de Pinedjem I de 10,5 metros de altura. Tamén ten un dos meirandes obeliscos, de 29 metros de altura e 328 toneladas pero a parte máis célebre é a sala hipóstila, composta de 134 columnas papiriformes, decoradas con baixorrelevos, que sostiñan unha cuberta alintelada.
República de Venecia
Independencia e expansión
O apoxeo de Venecia acadou o seu cénit na primeira metade do século XV ao comezaren os venecianos a súa expansión por Italia, como resposta ao ameazador avance de Gian Galeazzo Visconti, duque de Milán. Sobre 1410, Venecia controlaba a maior parte do Véneto, incluíndo cidades como Verona, Padua e Udine e máis tarde Brescia e Bérgamo. O mar Adriático converteuse no "mare veneziano", dende Corfú ata o río Po.
Karnak
Recinto de Mut
Localízase ao sur do Recinto de Amón-Ra, e está dedicado á deusa nai Mut, identificada como a muller de Amón-Ra na tríade tebana da XVIII dinastía. Asociado ao recinto existen unha serie de pequenos templos e conta co seu propio lago sagrado, en forma de media lúa. As súas pedras utilizáronse para construír outras estruturas, tamén se atoparon centos de ídolos e estatuas derrubadas no centro do recinto.
República de Venecia
Decadencia e fin
280px|miniatura|Venecia por Canaletto, 1738-40. A toma de Constantinopla polos turcos en 1453 marcou o principio da decadencia. O descubrimento de América desprazou as correntes comerciais e Venecia viuse obrigada a soster unha loita esgotadora contra os turcos. A expansión en Italia enfrontoulles co Papa polo control da Romaña. Para contrarrestar á República de Venecia, o Papa reuniu á Liga de Cambrai en 1508. Nela atopábanse Luís XII de Francia, o emperador Maximiliano I de Austria, e Fernando II de Aragón, o Católico. Como consecuencia, Venecia sufriu importantes perdas territoriais.
Karnak
Recinto de Montu
Localízase ao norte do de Amón-Ra e é moito máis pequeno que este, está dedicado ao fillo de Amón-Ra e Mut, Montu o deus da guerra
República de Venecia
Decadencia e fin
Por esa época, a expansión do Imperio Otomán nos Balcáns comezou a preocupar aos venecianos. En 1570, Chipre sufriu a invasión turca, e un ano despois os venecianos abandonaban a illa. Tras un longo conflito, abandonouse tamén Creta. A alianza das frotas italiana, papal e española, aínda que venceu na batalla de Lepanto, non logrou recuperar estes territorios.
No século XVII a decadencia confírmase cando os turcos conquistan Candia tras un asedio de 25 anos.
Cara ao século XVIII, a Serenísima República non era máis que unha pálida sombra do que foi, a pesar do cal seguía dominando o litoral adriático e as Illas Xónicas. En 1797, foi invadida polas tropas do Xeneral Napoleon Bonaparte, a sinatura do tratado de Campoformio, repartiuse o territorio da República entre Francia e Austria.
En 1866 o Véneto e Venecia incorporáronse a Italia.
Hospital
miniatura|dereita Un hospital (do latín hospitālis) é un lugar onde se atenden enfermos, para avaliar o diagnóstico e fornecer o tratamento que precisen. Existen diferentes tipos de hospitais, segundo o tipo de patoloxías que atenden: hospitais xerais, hospitais psiquiátricos, xeriátricos, materno-infantís etc.
Dentro dos hospitais tamén existen as diferentes ramas de medicina como son; os otorrinos, oftalmólogos, cardiólogos, odontólogos figuran entre os pertencente a hospitais xerais. Dentro dos maternos están, por exemplo os xinecólogos, cirurxiáns, pediatras etc.
Brian Naylor
John Brian Naylor nado en Salford, Gran Manchester, Inglaterra o 24 de marzo de 1923 e finado en Marbella, España o 8 de agosto de 1989 foi un piloto de carreiras británico de Inglaterra. Participou en 7 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 3 de agosto de1958. Non logrou ningún punto de campionato.
Naylor financiou a construción do seu propio Cooper baseado no coche JBW, que correu en varios grandes premios, aínda que o coche estaba lonxe de ter un bo nivel.
Acabou 42º nas 500 Millas de Daytona de 1961 converténdose no primeiro pilot europeo en competir na NASCAR.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
ATP
As siglas ATP poden referirse a:
Bandeira de Escocia
A Bandeira de Escocia (en escocés: Banner o Scotland, en gaélico escocés: Bratach nàiseanta na h-Albaen, en inglés: Flag of Scotland), tamén coñecida como sautor (saltire) ou como Cruz de Santo André, está composta por unha aspa branca sobre fondo azul.
Descrición
esquerda|miniatura|125px|Bandeira tradicional celeste. A aspa branca é o símbolo de Santo André o Apóstolo, patrón de Escocia. A cor do fondo da bandeira é variable, dende o azul ceo ata o azul mariño, dependendo, ao parecer, do tipo de tinguidura dispoñible en cada zona e época. Cando foi incorporada á bandeira do Reino Unido, empregouse o azul mariño coma cor de fondo.
Con todo, en 2003, unha comisión do Parlamento de Escocia estableceu que a cor oficial do fondo da bandeira é o Pantone 300 (é dicir (0, 114, 198) no modelo de cor RGB ou (#0072C6) en códigos de cores HTML), unha cor algo máis clara que o Pantone 280 da bandeira do Reino Unido. As dimensións da bandeira non están oficialmente establecidas, aínda que adoitan ser 4:5, 3:5 ou 2:3. As barras cruzadas deben ter unha largura de 1/5 (ou sexa, un 20%) da altura da bandeira.
Historia
miniatura|180px|Martirio de Santo André. Segundo a lenda, no ano 832 o rei Óengus II dos pictos dirixiu aos escoceses na súa batalla contra os anglos, comandados por Æthelstan de East Anglia, preto do actual concello de Athelstaneford, en East Lothian. O rei Óengus e os seus homes víronse rodeados, e pregaron polas súas vidas. Durante a noite, Santo André apareceuse ao rei e prometeulle a vitoria. Pola mañá, ambos os dous exércitos viron aparecer sobre o ceo azul unha cruz branca, representando a cruz sobre a que fora martirizado Santo André. Esta aparición deu coraxe aos escoceses, mentres que os anglos se desmoralizaron e perderon o combate.
As evidencias históricas do emprego da Cruz de Santo André como símbolo de Escocia son bastante posteriores a esta lenda. En 1385, o Parlamento de Escocia decretou que os soldados escoceses debían levar o saltire como unha marca de distinción. A primeira bandeira escocesa conservada consistente unicamente nunha cruz branca data de 1503, aínda que o fondo é vermello, non azul. Cara 1540 a lenda do rei Óengus modificouse, ata a súa versión actual, incluíndo a visión dunha aspa branca nun ceo azul, polo que a partir dese intre ese foi o deseño da bandeira nacional de Escocia.
Dende 1606, e especialmente trala definitiva unión de Inglaterra e Escocia pola Acta de Unión (1707), a bandeira de Escocia foi incorporada á bandeira do Reino Unido, á que máis tarde, en 1801 engadiuse a Cruz de San Patricio, para simbolizar ao Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda.
Bandeira de Nova Escocia
Fóra de Escocia existen varias versións distintas da bandeira de Escocia. No Canadá, por exemplo, unha versión inversa do sautor (é dicir, unha cruz azul sobre fondo branco) é a bandeira da provincia de Nova Escocia, primeira expedición colonial do Reino de Escocia. En Rusia, antes e logo da URSS, a Armada Rusa empregaba como emblema a mesma variante inversa da bandeira de Escocia, debido a que Santo André é tamén o patrón de Rusia, así como na bandeira de Galicia, a cal agora posúe unha soa franxa.
Outros territorios que teñen bandeiras semellantes á escocesa son o estado estadounidense de Alabama, a illa de Tenerife ou o Arquipélago de San Andrés, Providencia e Santa Catalina, aínda que nestes casos non parece existires un vencello histórica algún con Escocia nin con Santo André.
Estandarte real de Escocia
Ademais do saltire, Escocia ten outro emblema, o Estandarte Real de Escocia, coñecido comunmente como "León Rampante". Aínda que este emblema unicamente pode ser empregado polo Rei de Escocia, de acordo cun decreto do Parlamento de Escocia de 1672, é común velo en eventos deportivos, sen que ninguén sexa por agora xulgado por facer un uso ilegal do emblema.
centro|miniatura|200px|"León Rampante" do Estandarte Real de Escocia
SmackDown!
miniatura WWE SmackDown Live é un programa de televisión de loita libre profesional que se emite nos Estados Unidos pola canle CW e ESPN Radio e no Canadá pola canle The Score. É producido por World Wrestling Entertainment (WWE).
As superestrelas de SmackDown normalmente realizan catro presentacións á semana. A WWE xeralmente grava a presentación os martes á noite para pasala por CW os venres desa mesma semana. Porén, unha ou dúas veces ó ano o programa pode ser transmitido en vivo.
Previo a separación de marcas
WWF SmackDown! (como era coñecido orixinalmente) foi creado para competir directamente co programa Thunder da WCW, o cal era transmitido os xoves a noite. Orixinalmente esperábase que o programa fose dúas horas de Divas (modelos femininos). Porén, isto non funcionou, polo que SmackDown! converteuse nun programa que servía para complementar a RAW (outro espectáculo televisivo da WWE).
A primeira aparición de SmackDown! foi en maio do 1999 usando a escenografía de "Raw is War" (Raw e guerra, xogo de palabras do nome do programa en inglés usado durante a era Attitude). Con todo, durante o transcurso de 1999, a WWF experimentou un aumento significativo de fanáticos novos que sintonizaban o programa Raw is War. En agosto do 1999 SmackDown! fixo o seu debut na canle UPN. Ó igual que WCW Thunder, SmackDown! era gravado os martes e despois transmitido os xoves. O programa da WWF chegou a tal nivel de popularidade que a WCW moveu a Thunder aos mércores coa esperanza de reter os seus fans. SmackDown!, ao igual que Thunder, usaba a cor azul (mentres que o seu programa irmá Raw se caraterizou polo cor vermella).
O tema musical orixinal de SmackDown!, en comparación con Raw is War, non era unha canción dunha banda; no canto disto, a WWE creou un tema baseado na mestura dos xéneros de tecno e rock. O primeiro escenario de SmackDown! era único debido a que tiña unha pantalla xigante ovalada, o cal o diferenciaba da tradicional pantalla rectangular noutros escenarios da loita libre. En agosto do 2001, como parte da celebración do 2º Aniversario de SmackDown!, o programa recibiu o seu logo e escenario actual.
División de marcas
A comezos do 2002, World Wrestling Entertainment (daquela coñecida como a Federación Mundial de Loita) realizou o que se chegou a coñecer como a División de Marcas. Isto significaba que os dous programas televisivos da WWE (RAW e SmackDown!) convertéranse en competidores. Isto foi parte dos cambios traídos como consecuencia da adquisición da WWE polos seus competidores maiores, WCW e ECW. A división de marcas foi anunciada ó público durante o programa RAW do 25 de marzo de 2002.
A división de marcas conseguiu un cambio incomparable na historia da WWE. Os loitadores serían talentos exclusivos dun dos programas; loitando soamente para a marca a que pertencían. Neses momentos a única excepción eran os campións, xa que orixinalmente os títulos da WWE serían defendidos en ambos os programas. Así e todo, a finais do 2002, Brock Lesnar, Campión Mundial da WWE neses momentos, negouse a defender o título en RAW, o que lle levou a que o campionato se convertese nun título exclusivo de SmackDown!. Despois deste incidente, a WWE asignou a cada programa unha serie de campionatos exclusivos.
A marca SmackDown! ten un programa irmán coñecido como Velocity (Velocidad), o cal é transmitido os sábados á noite por Spike TV nos Estados Unidos. O mesmo consiste en pelexas non estelares e varios segmentos resumidos do pasado SmackDown!.
A Porteliña, Mogor, Marín
A Porteliña é un lugar da parroquia de Mogor no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 25habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 14 mulleres.
Cúpula de Ferro
A Cúpula de Ferro (כִּפַּת בַּרְזֶל, گنبد آهنی, Iron Dome) é un sistema de defensa antiaérea israelí deseñado por Rafael Advanced Defense Systems e Israel Aircraft Industries. Este sistema deseñouse para interceptar e destruír mísiles de curto alcance e proxectís de artillería disparados dende distancias de 4 a 70 km e que estivesen dirixidos cara áreas poboadas. O goberno de Israel propúxose incrementar este rango dende os 70 km ata un máximo de 250 km, engadindo a capacidade de interceptar proxectís lanzados dende varias direccións ao mesmo tempo.
Declarouse operacional e comezou a funcionar o 27 de marzo de 2011 preto de Beersheba. O 7 de abril de 2011 o sistema interceptou un proxectil lanzado dende a Franxa de Gaza por primeira vez. O 10 de marzo de 2012 The Jerusalem Post informou que o sistema conseguira derribar o 90% dos proxectís lanzados dende Gaza con obxectivos en áreas poboadas, e en novembro de 2012 os informes oficiais do goberno israelí reportaron que o sistema levaba interceptado máis de 400 proxectís.
Krasnoiarsk
miniatura|250px|Vista de Krasnoiarsk de noite. Krasnoiarsk, en ruso Красноярск, é unha cidade de Rusia, o centro administrativo do krai de Krasnoiarsk.
Xeografía
A cidade encóntrase situada a ambas as beiras do río Ienisei e en 2017 tiña unha poboación de 1 083 865 habitantes (688 000 en 1972, 412 000 en 1959 e 190 000 en 1939).
Historia
O gobernador (voivoda) Andréi Dubenski fundou a cidade en 1628 na confluencia dos ríos Kacha e Ienisei como bastión defensivo, co nome de Krasni (Красный en cirílico, que quere dicir vermello), tomando posteriormente o nome de Krasni iar (Красный Яр, barranco vermello). A categoría de cidade foille outorgada en 1690. En 1822 estableceuse o gobernorato de Ieniseisk, que cubría un territorio moi similar ao do krai de Krasnoiarks actual, con Krasnoiarsk como centro administrativo. En 1934 creouse o krai de Krasnoiarsk, coa cidade de Krasnoiarsk como capital.
Odontalxia
A odontoloxia, coñecida popularmente como dor de dentes, é unha dor, moitas veces nerviosa, causada por calquera condición nun dente ou arredor deles.
Jane Austen
miniatura|Gravado de 1870 realizado sobre un debuxo feito pola súa irmá.
Jane Austen, nada en Steventon o 16 de decembro de 1775 e finada en Winchester o 18 de xullo de 1817, foi unha novelista inglesa. Foi autora de obras de ficción romántica localizada entre a clase acomodada rural, que a converteron nunha das escritoras máis lidas da literatura inglesa. O seu realismo, a súa penetrante análise da sociedade da época, unida ao seu uso da narración indirecta libre e a ironía, fan dela un dos máis estimados e influentes novelistas do século XIX segundo os críticos e estudosos.
Familia
miniatura|esquerda|Reitoral de [[Steventon, Hampshire|Steventon como se amosa en A Memoir of Jane Austen, nun val arrodeado de prados. ]] Jane Austen naceu en Steventon, Hampshire, o 16 de decembro de 1775, un mes máis tarde do que esperaban os seus pais; o seu pai escribiu da súa chegada nunha carta que a súa nai "seguramente esperaba que fose levada á cama hai un mes". Engadiu que a súa chegada foi especialmente benvida como "futura compañeira para a súa irmá". O inverno de 1776 foi particularmente duro e non foi ata o 5 de abril que foi bautizada na igrexa local co nome único de Jane.
Durante gran parte da vida de Jane, o seu pai, George Austen (1731-1805), serviu como reitor das parroquias anglicanas de Steventon e da veciña Deane. Procedía dunha vella, respectada e rica familia de comerciantes de la. Co paso dos séculos, cada xeración de primoxénitos recibía herdanzas, dividíase a súa riqueza e a rama da familia de George caera na pobreza. El e as súas dúas irmás quedaran orfos cando eran pequenos e tiveron que ser acollidos por familiares. A súa irmá Philadelphia marchou á India para procurar un marido e George entrou en St John's College, Oxford grazas a unha bolsa. Alí moi probablemente coñeceu a Cassandra Leigh (1739-1827), que procedía da destacada familia Leigh; o seu pai foi reitor no All Souls College, Oxford, onde creceu entre a clase acomodada. O seu irmán máis vello James herdou unha fortuna e unha gran propiedade da súa tía avoa Perrot, coa única condición de que cambiase o seu nome por Leigh-Perrot.
George e Cassandra intercambiaron retratos en miniatura en 1763 e probablemente se comprometeron nese tempo. George recibiu a parroquia de Steventon do rico marido da súa prima segunda, Thomas Knight, que posuía Steventon e as súas granxas asociadas, unha das cales alugou a familia Austen para vivir. Dous meses despois da morte do pai de Cassandra, casaron o 26 de abril de 1764 na igrexa de St Swithin en Bath nunha cerimonia sinxela. Partiron cara a Hampshire ese mesmo día.
Os seus ingresos eran modestos, cunha pequena renda anual de George; Cassandra levou ao matrimonio a esperanza dunha pequena herdanza no momento da morte da súa nai. Os Austen fixaron a súa residencia temporal na reitoral de Deane ata que se realizaron en Steventon, unha casa do século XVI en mal estado, as reformas necesarias. Cassandra deu a luz tres fillos mentres vivían en Deane: James en 1765, George en 1766 e Edward en 1767. O seu costume era manter un bebé na casa durante varios meses e logo levalo a Elizabeth Littlewood, unha muller que vivía preto para que os coidase e criase dos doce aos dezaoito meses.
En 1768, a familia finalmente pasou a residir en Steventon. Henry foi o primeiro fillo que naceu alí, en 1771. Nesa época, Cassandra xa non podía ignorar os sinais de que o pequeno George tiña unha discapacidade no seu desenvolvemento. Sufriu convulsións e pode que fose xordo e mudo, e ela decidiu envialo para que fose acollido. En 1773, naceu Cassandra, á que seguiu Francis en 1774 e Jane en 1775.
Primeiros anos
A familia estaba composta por oito irmáns, con Jane e a súa irmá máis vella, Cassandra, as únicas mulleres. Cassandra e Jane eran confidentes e hoxe coñécense unha serie de cartas da súa correspondencia. O apoio da súa familia foi esencial para a súa evolución como escritora profesional.
En 1783, Jane e Cassandra foron enviadas a Oxford para seren educadas por Mrs Ann Cawley, que as levou con elas a Southampton cando se mudou alí máis tarde ese mesmo ano. No outono, ambas as rapazas tiveron que regresar a casa debido a que sufrían tifo e Austen case faleceu. Entre 1785 e 1786, ambas foron estudantes dun internado en Reading, a Reading Abbey Girls' School, gobernada por Mrs La Tournelle, que tiña unha perna de cortiza e era unha apaixonada do teatro. O lugar puido inspirar a Jane para describir o internado da señora Goddard que aparece na novela Emma. O currículo escolar incluía probablemente algo de francés, ortografía, costura, baile e música e, quizais, arte dramática. As irmás volveron a casa antes de decembro de 1786 porque as taxas escolares das dúas nenas eran demasiado altas para a familia Austen. A educación que Austen recibiu alí foi a única que tivo fóra da familia. Por outra banda, o reverendo Austen tiña unha gran biblioteca e, segundo o seu propio relato nas súas cartas, tanto ela como a súa familia eran "lectores ávidos de novela e non se avergoñaban diso". Aparentemente, Austen tiña acceso libre ás bibliotecas do seu pai e á dun amigo da familia, Warren Hastings. Así como leu novelas de Fielding e Richardson, tamén leu a Frances Burney. O título de Orgullo e prexuízo, por exemplo, foi extraído dunha frase deste autor, na novela Cecilia. O seu pai tamén era tolerante coa súa experimentación na escritura ás veces arriscada por parte de Austen e proporcionaba ás dúas irmás papel caro e outros materiais para escribir e debuxar.
Entre 1782 e 1784, os Austen fixeron representacións teatrais na casa reitoral de Steventon, que entre 1787-1788 foron elaboradas grazas á colaboración da súa curmá, Eliza de Feuillide, á que dedicou Love and Friendship. A maioría das obras eran comedias, o que suxire que os dotes satíricos de Austen xa estaba a ser cultivados.
Desde os once anos de idade, e quizais antes, Austen escribiu poemas e historias para o seu propio divertimento e para a súa familia. Nestes traballos, os detalles da vida cotiá son esaxerados, paródianse os dispositivos argumentais comúns e as "historias están cheas de fantasías anárquicas de poder feminino, comportamento ilícito e bo humor xeral", segundo Janet Todd. Coas obras escritas entre 1787 e 1793, Austen compilou tres cadernos de notas, agora chamados Juvenilia. Entre 1795 e 1799 comezou a escribir as primeiras versións das novelas que se publicaron baixo os títulos de Sense and Sensibility, Orgullo e prexuízo e Northanger Abbey (antes Elinor and Marianne, First Impressions e Susan, respectivamente). Probablemente tamén escribiu nese momento Lady Susan. En 1797, o seu pai quería publicar Orgullo e prexuízo, mais o editor negouse.
Non hai probas de que Jane fose cortexada por ninguén malia un breve amor xuvenil con Thomas Lefroy (parente irlandés dun amigo de Austen), aos 20 anos. En xaneiro do ano seguinte, 1796, escribiu á súa irmá dicindo que todo rematara, xa que non podía casar por motivos económicos. Pouco despois, a tía de Lefroy intentou achegar a Jane ao reverendo Samuel Blackall, pero non lle interesou.
En decembro de 1802, estando Jane e Cassandra coa familia Bigg preto de Steventon, Harris Bigg-Wither propúxolle matrimonio a Jane e ela aceptou. Probablemente rompeu o compromiso o día seguinte e marchou con Cassandra a Bath. Cassandra comprometeuse con Thomas Fowle, que morreu de febre amarela no Caribe en 1797. Thomas Fowle non podía permitirse o luxo de casar e o compromiso pospúñase dende 1794; fora ao Caribe como militar, só para gañar cartos. Nin Jane nin Cassandra Austen casaron.
En 1803, Jane Austen conseguiu vender a súa novela Northanger Abbey (daquela titulada Susan) á editorial Crosby & Company por 10 libras esterlinas, aínda que o libro só se publicou catorce anos despois. É posible que nesa ocasión comezase a escribir The Watsons, abandonando pronto a idea.
En xaneiro de 1805, o seu pai morreu, deixando a súa muller e as súas fillas nunha situación economicamente precaria, e pasaron a depender dos seus irmáns e da pequena cantidade que herdara Cassandra do seu prometido.
En 1806, as Austen mudáronse a Southampton, preto do porto deportivo de Portsmouth, o que lles permitiu visitar frecuentemente os seus irmáns Frank e Charles, que servían na mariña, chegando a ser almirantes.
En 1809 mudáronse a Chawton, preto de Alton e Winchester, onde o seu irmán Edward podía aloxalos nunha pequena casa nunha das súas propiedades. Esta casa tiña a vantaxe de estar en Hampshire, o mesmo condado da súa infancia.
Carreira literaria
Unha vez instalada en Chawton, Jane retomou as súas actividades literarias revisando Sense and Sensibility, que foi aceptada por un editor en 1810 ou 1811, aínda que o autor asumiu os riscos da publicación. Nesa época, as mulleres casadas británcias non tiñan poder legal para asinar contratos, e era común que unha muller que quixese publicar tivese un parente masculino que a representase na sinaura do contrato. Como moitas autoras dese tempo, Austen tivo que publicar os seus libros anonimamente: "By a Lady". Segundo o diario de Fanny Knight, sobriña de Austen, recibiu unha "carta da tía Cass pedindo que non se mencionase que a tía Jane era a autora de Sense and Sensibility". Houbo algúns comentarios favorables e sábese que os beneficios de Austen foron de 140 libras, que lle proporcionaron certa independencia financeira e psicolóxica. Tralo éxito de Sense and Sensibility, todos os seguintes libros de Austen foron editados como escritos "Pola autora de Sense and Sensibility" e o nome de Austen nunca apareceu nas súas obras durante a súa vida.
Animada polo éxito de Sense and Sensibility (1811), a autora tamén intentou publicar Orgullo e prexuízo, que foi vendida a Egerton por 110 libras. en novembro de 1812 e publicada en xaneiro de 1813. Para maximizar os beneficios, empregou papel barato e estableceu o prezo de 18 xilins. En outubro de 1813 Egerton puido comezar a vender a segunda edición. Ao mesmo tempo, comezou a traballar en Mansfield Park. En 1813, a identidade da autora de Orgullo e prexuízo comezou a estenderse, grazas á popularidade da obra e á indiscreción da familia. Ese mesmo ano publicouse a segunda edición dos seus traballos e en maio de 1814 apareceu Mansfield Park, obra da que se venderon todos os exemplares en seis meses e Austen comezou a traballar en Emma.
Foi o seu irmán Henry, que vivía en Londres, o encargado de negociar coas editoriais e, cando Jane foi a Londres, quedou na súa casa. En 1813, Henry Austen foi tratado polo señor Clarke, doutor do príncipe rexente, quen, ao descubrir que Austen era a autora de Orgullo e prexuízo e Sense and Sensibility, obras de que gozou moito, pediulle que solicitase a Henry que lle dedicase a seguinte novela da autora. É posible que tal solicitude tardase en chegar a ela, xa que nas súas cartas non tiña boa opinión sobre os príncipes, debido ás súas coñecidas infidelidades.
En Chawton, Austen non tiña a mesma intimidade que en Steventon e a anécdota narrada por James Austen-Leigh, sobre a porta "chiadora" que Austen solicitou para ocultar o manuscrito que escribía.
En decembro de 1815 publicouse Emma, ​​dedicada ao príncipe rexente e, no ano seguinte, unha nova edición de Mansfield Park. O segundo non tivo o éxito dos traballos anteriores e as perdas desequilibraron as ganancias da primeira edición.
Morte
Austen comezou Persuasión en agosto de 1815, mais un ano despois comezou a sentirse mal. A principios de 1817 comezou Sanditon, aínda que tivo que abandonar o traballo debido á súa saúde. Para recibir tratamento médico, levárona a Winchester, onde morreu o 18 de xullo de 1817 con 41 anos. As súas últimas palabras foron: "Non quero máis que a morte".
No seu testamento, legou todo o que tiña á súa irmá Cassandra. Nese momento non se coñecía a causa da súa morte; hoxe en día, considérase que foi por mor da enfermidade de Addison. Está enterrada na catedral de Winchester.
O epitafio, na catedral de Winchester, non mencionaba que foi autora de coñecidas novelas. En 1872, despois de que James Edward Austen-Leigh publicase as súas memorias, colocouse unha nova placa explicando a súa condición de escritora e subliñando:
Estilo
As obras de Austen critican as novelas sentimentais da segunda metade do século XVIII e son parte da transición ao realismo do século XIX. . Os primeiros novelistas ingleses, Richardson, Henry Fielding e Tobias Smollett, foron seguidos pola escola dos sentimentalistas e dos románticos como Walter Scott, Horace Walpole, Clara Reeve, Ann Radcliffe e Oliver Goldsmith, cun estilo e xénero que rexeitaba Austen, devolvendo a novela nun "delgado fío" á tradición de Richardson e Fielding para un "realista estudo das formas". A mediados do século XX, os críticos literarios F. R. Leavis e Ian Watt situárona na tradición de Richardson e Fielding; ambos os dous cren que utilizou a súa tradición da "ironía, realismo e sátira para formar unha autora superior a ambos".
Os argumentos, cheos de ironía como base da súa comicidade, reflicten a dependencia que a muller tiña do matrimonio para asegurar a súa posición social e económica. Como forma de arte, a novela do século XVIII carecía da seriedade dos seus equivalentes a partir do século XIX, cando as novelas eran tratadas como "o vehículo natural para a discusión e ventilación do que importaba na vida". En lugar de afondar demasiado na psique das súas personaxes, Austen goza delas e imprégnaas de humor, segundo o crítico John Bayley. El cre que o brote do seu enxeño e ironía é a súa propia actitude de que a comedia "é a graza salvadora da vida". Parte da fama de Austen descansa na importancia histórica e literaria de que foi a primeira muller en escribir grandes novelas cómicas. A influencia de Samuel Johnson é evidente, xa que segue os seus consellos para escribir "unha representación da vida que poida excitar a alegría".
O seu humor provén da súa modestia e falta de superioridade, o que permite ás súas personaxes de máis éxito, como Elizabeth Bennet, transcender as trivialidades da vida, en que as personaxes máis parvas están excesivamente absorbidas. Austen utilizou a comedia para explorar o individualismo da vida das mulleres e as relacións de xénero, e parece que a usou para atopar a bondade na vida, a miúdo fundíndoa coa "sensibilidade ética", creando tensión artística. O crítico Robert Polhemus escribiu: "Para apreciar o drama e os logros de Austen, necesitamos darnos de conta do fonda que era a súa paixón tanto pola reverencia como polo ridículo [...] e a súa imaxinación cómica revela tanto as harmonías como as contradicións reveladoras da súa mente e da súa visión mentres tenta conciliar o seu nesgo satírico co sentido do ben".
No seu tempo as súas obras non lle deron moita fama persoal e só recibiu unha poucas críticas positivas, pero a publicación por un seu sobriño en 1869 de A Memoir of Jane Austen deuna a coñecer entre un público máis amplo e cara a 1940 era amplamente aceptada como unha das grandes escritoras de lingua inglesa e as súas obras consideradas clásicos da literatura universal. Na segunda metade de século XX viu unha proliferación de estudos sobre a súa obra e a súa adaptación ao cine e á televisión.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Saúdo
miniatura|dereita|Saúdo dun home arxentino. O saúdo é unha forma cortés e amigábel mediante a cal un individuo fai notar a outro a súa presenza xeralmente con algún tipo de aceno ou mediante a fala.
Os xestos que simbolizan o saúdo varían dunha a outra cultura. No Occidente e na meirande parte do mundo, a aperta de mans é a forma máis común entre homes. Entre home e muller ou dúas mulleres sen lazos de intimidade adoita empregarse a mesma fórmula. Os bicos son tamén común entre coñecidos cun certo grao de amizade.
Nalgúns países da Asia, saúdase coa unión de ambas mans dun mesmo individuo. No Xapón é usual encurvar o espiñazo en sinal de respecto durante o saúdo. Entre árabes, o saúdo habitual entre dous homes amigos é o intercambio de bicos nas fazulas. De igual modo esta fórmula se repite nalgunhas partes de Italia e do sur de Francia.
Estevo V, papa
Estevo V (VI), nado en Roma en data descoñecida e morto o 14 de setembro de 891, foi papa desde o ano 885 ata a súa morte.
Traxectoria
Estevo, nacido en Roma de familia nobre, antes de ser papa era cardinal dos Santi Quattro Coronati.
Sucedeu a Hadrián III e foi sucedido polo papa Formoso.
Nas relacións con Constantinopla, sobre a cuestión do patriarca Focio, e tamén nas relacións coa nova Igrexa eslavónica, proseguiu a política do papa Nicolao I.
Ambos refusaron lograr do emperador bizantino León IV que Focio, o cal buscaba unha política de independencia a respecto de Roma, fose relegado nun mosteiro.
O 21 de febreiro de 891 Estevo V coroou como emperador a Guido de Spoleto, despeitado por lle negar o emperador Carlos III o Gordo a súa axuda contra os sarracenos (aínda que soubo esperar ata que Carlos morreu).
CFS Cidade de Viveiro
O Club de Fútbol Sala Cidade de Viveiro, antes coñecido como Club del Mar A Mariña Futbol Sala e Puerto Celeiro Viveiro, é un equipo de fútbol sala fundado en 1988. Actualmente xoga na Primeira Nacional "A". O club foi fundado na localidade veciña de Burela. Logo do seu ascenso á división de honra tivo que transladarse á vila de Viveiro porque o estadio de Burela non tiña a capacidade mínima esixida pola LNFS. Malia o club só se manter unha tempada na división de honra, permaneceu en Viveiro. Mantén unha gran rivalidade co Burela Pescados Rubén. Ó finalizar a tempada 2006-07 o club descendeu por falta de pagamento á LNFS.
Conta con equipos nas categorías xuvenil, cadete e benxamín.
Cadro de xogadores 2007-08
Adestrador: 20px|Galiza Francisco Ramón Gómez Otero "Quico"
Dominó
miniatura|[[Albert Anker: A nena e as pezas de dominó. Segunda metade do século XIX.]] miniatura|200px|Conxunto de dominós duplo-seis.
As pezas adoitan estar dotadas dun grosor que lles dá a forma de paralelepípedo. Xeralmente están feitas de marfil, óso ou madeiras escuras, como ébano, cos puntos marcados en cores contrastantes. Existen pezas feitas en diversidade de materiais, desde cartón a modelos de luxo en pedras como mármore, granito ou metais diversos, amais de plásticos variados.
Taibó, Carnoedo, Sada
Taibó é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 211 habitantes (112 homes e 99 mulleres).
Dominó
A Federación Galega de Dominó foi creada no ano 2000. No ano 2012 pertencían a ela seis asociacións, con 250 persoas asociadas.
Historia
O dominó naceu na China a partir dos xogos de dados. A forma actual de 28 fichas dobres e rectangulares foi introducida en Europa a través de Italia a mediados do século XVIII, se ben o seu nome é de orixe francesa. Ten moita popularidade en Latinoamérica, especialmente en países do Caribe hispano como Venezuela, Colombia, República Dominicana, Porto Rico, Cuba ou Panamá.
O dominó na cultura
O relevo das fichas de dominó serviu de base para crear o alfabeto braille, onde os puntos en relevo permiten ás persoas cegas ler mediante o tacto.
Na área matemática das poliformas, un dominó é a figura rectangular formada por dous cadrados colocados un a carón do outro.
Miguel Pampín Rúa
Miguel Ramón Pampín Rúa, nado en Melide o 26 de febreiro de 1963, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi Director do Centro de Servizos Sociais de Melide. Foi alcalde do concello de Melide entre 1991 e 2004. En maio de 2004 deixou a alcaldía para centrarse no Senado, sendo substituído pola súa compañeira de partido Ángeles Vázquez Mejuto. Foi Presidente do Consorcio de Concellos Galegos do Camiño de Santiago (1999-2000). Foi senador pola provincia da Coruña (2000-2008). En 2011 publicou o libro ''El verdadero Camino de Santiago. El Camino de la fe''.
Premios Ondas 2000
Os Premios Ondas 2000, correspondentes á 47ª edición, foron entregados o 6 de novembro de 2000 no Palau Nacional de Montjuïc, en Barcelona (España). A gala foi presentada por Gemma Nierga e Iñaki Gabilondo.
Hancock
Hancock é un filme estadounidense dirixido por Peter Berg que foi estreado no 2008.
Sinopse
Hancock (Will Smith) é un superheroe que cumpre coas súas responsabilidades e salva moitas vidas, pero sempre provoca problemas aínda maiores dos que resolve. A poboación xa non pode máis e, aínda que está agradecida de ter ó seu heroe local, os bos cidadáns dos Ánxeles pregúntanse que é o que fixeron para merecer a este tipo. Hancock non é alguén ó que lle importe o que pense a xente, ata o día no que salva a vida de Ray Embrey (Jason Bateman), alto executivo dunha empresa de relacións públicas. E é entón cando o impopular superheroe se da conta de que, ó fin e ó cabo, ten un lado vulnerable.
Bonifacio VI, papa
Bonifacio VI († 896), 112º papa.
Orixinario de Roma, foi elixido como sucesor de Formoso por unha facción romana. Non gobernou máis que quince días, a cabo do cales morreu de gota, ou ben foi deposto pola facción spoletina, segundo as tradicións.
A súa elección foi anulada, cando do concilio de Roma, convocado en 898 por Xoán IX.
As Quintás, Piñeiro, Maside
As Quintás é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 15 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 9 mulleres.
Salchicha
miniatura|Salchichas cociñadas. A salchicha é un produto de forma alongada e cilíndrica elaborado cunha mestura de carne e graxa picadas (xeralmente de porco), sazonada con sal, pementa e outros condimentos e aditivos, embuchada nunha tripa natural ou artificial, que pode comercializarse cru, cocido ou afumado. É un preparado cárnico de orixe alemá, semellante aos chourizos.
Para a súa elaboración adóitase aproveitar as partes do animal que, aínda que sexan comestibles e adoito nutritivas, non teñen un aspecto particularmente apetitoso, como a graxa, as vísceras e o sangue. Esta carne é introducida nunha envoltura, que tradicionalmente é o intestino do animal, aínda que actualmente se utiliza coláxeno, celulosa ou incluso plástico, especialmente na  produción industrial.
Os bocadillos de salchicha (en inglés hot dog) son unha especie de sándwichs de salchicha feitos cun pan alongado da mesma lonxitude que a salchicha e aos que se lle engaden a miúdo ketchup e mostaza.
Tipos de salchichas
Algunhas cociñas ou gastronomías do mundo teñen salchichas que non conteñen carne como é o caso da Erbswurst (salchicha de chícharos) na cociña alemá e a farinheira (salchicha de fariña) na cociña portuguesa.
Baltar, Baltar, Baltar
Baltar é un lugar da parroquia de Baltar no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 245 habitantes (134 homes e 111 mulleres), catro menos ca en 2010 (135 homes e 114 mulleres).
É a capital do concello, ao que dá nome.
Río Oka, mar Cantábrico
O río Oka (nome en éuscaro, ás veces escrito en castelán como Oca), é un curso fluvial da vertente cantábrica da península Ibérica que discorre por terras de Biscaia, no País Vasco.
Ten unha lonxitude de 17 km. Orixínase en Zugastieta, na confluencia de diversos regatos que proveñen das montañas Goroño (601 m), Oiz (1.035 m), Bizkargi (563 m) e Arburu (552 m). Corre en dirección sur/norte até que finalmente desemboca no estuario de Urdaibai.
A conca do río Oka é a parte principal da Reserva da Biosfera de Urdaibai, espazo protexido cualificado pola UNESCO en 1984.
A súa riqueza natural, en especial a ornitolóxica, foi o fundamento principal pata obter esta cualificación e para a súa declaración como Zona de Especial Protección para es Aves (ZEPA) en 1994 e á súa incorporación á Rede Natura 2000.
En 1992 incluíuse na relación de Zonas húmidas de importancia internacional da Convención de Ramsar, por decisión do Goberno Vasco.
O Oka atravesa terreos dos municipios de Mundaca, Pedernales, Busturia, Murueta, Fórua, Gernika-Lumo, Ajangiz, Mendata, Arrazua, Cortézubi, Gautegiz Arteaga, Múgica e Ibarrangelu.
May-Britt Moser
May-Britt Moser, nada en Fosnavåg o 4 de xaneiro de 1963 é unha profesora, neurocientífica e psicóloga norueguesa.
En 2014 foi galardoada co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina, compartido con John O'Keefe e Edvard Moser, «polos seus descubrimentos de células que constitúen un sistema de posicionamento no cerebro».
Gomariz, Baltar, Baltar
Gomariz é un lugar da parroquia de Baltar no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 16 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
Frutosa-bisfosfato aldolase
A frutosa-bisfosfato aldolase (Número EC:4.1.2.13) ou frutosa-1,6-bisfosfato aldolase, moitas veces chamada simplemente aldolase (aínda que hai outros tipos de aldolases), é un encima que cataliza unha reacción reversible que divide o composto aldol, frutosa 1,6-bisfosfato, nas triosas fosfato dihidroxiacetona fosfato (DHAP) e gliceraldehido 3-fosfato (GAP). Este encima pode tamén producir DHAP a partir doutras (3S,4R)-cetosa 1-fosfato como a frutosa 1-fosfato e a sedoheptulosa 1,7-bisfosfato. Na glicólise prodúcese a reacción de clivaxe do aldol, mentres que a gliconeoxénese e o ciclo de Calvin, que son vías anabólicas, utilizan a reacción inversa. Hai dous tipos de aldolases segundo o seu mecanismo de acción, chamadas de clase I e II. As de clase I teñen tres isoformas nos vertebrados, chamadas aldolases A, B e C.
As reaccións catalizadas por este encima son:
D-frutosa-1,6-bisfosfato dihidroxiacetona fosfato + D-gliceraldehido-3-fosfato
D-frutosa-1-fosfato dihidroxiacetona fosfato + D-gliceraldehido
Mecanismo e estrutura
Todas as subunidades proteicas de ambas as clases teñen un dominio α/β pregado formando un barril TIM que contén o sitio activo. Para formar a proteína completa ensámblanse varias subunidades. As dúas clases comparten pouca identidade de secuencia.
Con poucas excepcións nos animais, plantas, e algas verdes só se encontran as proteínas de clase I. Con poucas excepcións en fungos só se atoparon as proteínas de clase II. Ambas as clases atopáronse amplamente distribuídas entre os outros eucariotas e en bacterias. Proteínas das dúas clases poden aparecer a miúdo no mesmo organismo. As plantas e as algas teñen unha aldolase plastidial, que ás veces é un relicto da endosimbiose, ademais da habitual aldolase citosólica. En arqueas e algunhas bacterias atopouse amplamente distribuída unha frutosa-bisfosfato aldolase/fosfatase bifuncional, co mecanismo de clase I. O sitio activo desta aldolase de arqueas ten tamén estrutura de barril TIM.
Na gliconeoxénese e glicólise
A gliconeoxénese e a glicólise comparten seis reaccións encimáticas reversibles. Na gliconeoxénese o fosfoenolpiruvato (PEP) redúcese a frutosa 1,6-bisfosfato e a aldolase cataliza a última reacción. Na glicólise a frutosa 1,6-bisfosfato oxídase a PEP e a aldolase cataliza a primeira reacción. A aldolase utilizada na glicólise e na gliconeoxénese é unha proteína citoplásmica.
Nos vertebrados encóntranse tres formas da proteína aldolase de clase I, chamadas aldolases A, B e C. A aldolase A exprésase preferencialmente no músculo e cerebro; a aldolase B no fígado, riles, e nos enterocitos; e a aldolase C no cerebro. As aldolases A e C están implicadas principalmente na glicólise, mentres que a aldolase B está implicada tanto na glicólise coma na gliconeoxénese. Algúns defectos na aldolase B causan intolerancia á frutosa hereditaria. O metabolismo da frutosa libre no fígado aproveita a capacidade da aldolase B de usar a frutosa 1-fosfato como substrato. A frutosa-bisfosfato aldolase/fosfatase de arqueas está probablemente implicada na gliconeoxénese porque o seu produto é a frutosa 6-fosfato.
No ciclo de Calvin
o ciclo de Calvin é unha vía de fixación do carbono. Este ciclo e a gliconeoxénese comparten catro reaccións reversibles. En ambas as vías o 3-fosfoglicerato (3-PGA ou 3-PG) redúcese a frutosa 1,6-bisfosfato e a aldolase cataliza a última reacción. Unha quinta reacción, catalizada en ambas as vías pola frutosa 1,6-bisfosfatase, hidroliza a frutosa 1-6-bisfosfato a frutosa 6-fosfato e fosfato inorgánico. O grande decrecemento de enerxía libre de Gibbs fai esta reacción irreversible. A aldolase do ciclo de Calvin tamén cataliza a produción de sedoheptulosa 1,7-bisfosfato a partir de dihidroxiacetona fosfato e eritrosa 4-fosfato. Os produtos principais do ciclo de Calvin son triosas fosfato (TP), que son unha mestura de DHAP e GAP, xunto con frutosa 6-fosfato. Cómpren ambas as triosas para rexenerar a ribulosa 1,5-bisfosfato (RuBP). A aldolase utilizada polas plantas e algas no cilco de Calvin é xeralmente unha proteína destinada aos plastidios codificada por un xene nuclear.
Reaccións
A aldolase cataliza a seguinte reacción:
e tamén
A aldolase utilízase na parte troncal reversible da gliconeoxénese/glicólise
A aldolase utilízase tamén na parte do ciclo de Calvin compartida coa gliconeoxénese, na que a hidrólise do fosfato irreversible do final é catalizada pola frutosa 1,6-bisfosfatase
Na gliconeoxénese o 3-PG prodúceno a enolase e a fosfoglicerato mutase actuando en serie
No ciclo de Calvin o 3-PG prodúceo a rubisco
A triosa-fosfato isomerase mantén a DHAP e o GAP próximas ao equilibrio, producindo a mestura chamada triosa fosfato (TP)
Así, tanto a DHAP coma o GAP están dispoñibles para a aldolase.
Gran Premio de Bélxica de 2012
Informe
Nico Rosberg e Mark Webber perderon cinco lugares na grella, como sanción por cambiar a súa caixa de cambios antes da carreira.
San Baínto, Piñeiro, Maside
San Baínto é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 9 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres.
Sociedade civil
A sociedade civil concíbese como o espazo de vida social organizada que é voluntariamente autoxenerada, independente, autónoma do estado e limitada por unha orde legal ou xogo de regras compartidas. Involucra a cidadáns actuando colectivamente nunha esfera pública para expresar os seus intereses, paixóns e ideas, intercambiar información alcanzando obxectivos comúns.
Mikoyan-Gurevich MiG-23
O Mikoyan-Gurevich MiG-23 (designación OTAN: Flogger) é un caza monopraza supersónico para as funcións de superioridade aérea e bombardeo da Unión Soviética.
Historia
O MiG-23 é un cazabombardeiro de xeometría variable, variando as ás a súa forma de frecha entre 23 e 71º, sendo o primeiro avión multipropósito da Forza Aérea soviética. A primeira versión producida en serie foi o MiG-23M 'Flogger-B', que equipou as forzas aéreas dos principais países do Pacto de Varsovia. O MiG-23MS 'Flogger-E' era unha versión simplificada para exportar a Libia e a Oriente Medio. Fabricouse tamén unha versión bipraza de adestramento armado, o MiG-23UB 'Flogger-C'. Outras versións de exportación foron o MiG-23BM 'Flogger-F' e o MiG-23BM 'Flogger-H'.
Sociedade civil
A sociedade civil é un universo que abarca a todos os individuos como iguais. A sociedade civil adquire unha importancia posterior en todos os beneficios que pode achegar á comunidade de individuos como o é na xeración de empregos, no fomento da conciencia crítica e na procura de equilibrio dos poderes.
Wine
Wine (acrónimo recursivo en inglés para Wine Is Not an Emulator, que significa «Wine non é un emulador») é unha reimplementación da interface de programación de aplicacións de Win16 e Win32 para sistemas operativos baseados en Unix. Permite a execución de programas deseñados pra MS-DOS, e as versións de Microsoft Windows 3.11, 95, 98, Me, NT, 2000, XP, Vista, 7 e MacOS.
O nome Wine inicialmente foi un acrónimo para WINdows Emulator. Este significado foi cambiado posteriormente ao acrónimo recursivo actual.