cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga ACB 2021-22
Nesta edición competiron 18 equipos, mantendo o formato de competición da edición anterior coa salvidade de haber dous descensos en lugar de un. Así, os 8 primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título e o dous últimos, MoraBanc Andorra e Hereda San Pablo Burgos, perderon a categoría. O campión desta edición foi o Real Madrid, que conseguiu o seu trixésimo sexto título de liga, décimo cuarto desde a fundación da Liga ACB.
Playoffs
Fonte: Linguasport
Xogador da xornada
Fonte:
Xogador do mes
Fonte:
Bugatti Type 64
O Bugatti Type 64 era un coche da gama alta producido en 1939 polo fabricante francés Bugatti.
Perfil
O Type 64 foi un proxecto destinado a crear un coche que herdara o legado dos prestixiosos cupés Bugatti producidos ata ese momento e evolucionara os seus conceptos, tanto a nivel estético como técnico. A liña foi deseñada por Jean Bugatti, quen inicialmente deseñou para o prototipo portas de apertura de á, solución que logo foi abandonada en favor dunha apertura convencional. En xeral, a espléndida liña do Type 64 inspirouse claramente na do Type 57 Atlantic, debido ás súas liñas extremadamente aerodinámicas, incluíndo tamén carenados nas rodas traseiras. O motor do Tipo 64 era un 8 cilindros en liña de 4432 cm³ capaz de desenvolver unha potencia máxima de 185 hp. En fin, as boas premisas estaban todas aí. Desafortunadamente, con todo, o estalido da Segunda Guerra Mundial fixo que este proxecto abandonárase precipitadamente, deixando só un prototipo e un chasis pelado do Tipo 64.
National Security Archive
miniatura|Logotipo do National Security Archive O National Security Archive (en galego, Arquivo Nacional de Seguridade) é unha organización non gobernamental e sen ánimo de lucro dedicada á investigación sobre asuntos que implican aos servizos de intelixencia dos Estados Unidos. Fundado en 1985, localízase no campus da Universidade George Washington en Washington, D.C.
Traxectoria
miniatura|Edificio que alberga o NSA, na Universidade George Washington
Orixe e función
O National Security Archive foi fundado en 1985 ante a preocupación de xornalistas e académicos polo crecente poder dos servizos secretos e a intelixencia no goberno estadounidense. Abrangue diferentes funcións pois investiga sobre as relacións exteriores e arquiva a documentación desclasificada dos Estados Unidos, polo que tamén é un centro de referencia para o xornalismo independente.
Apoiándose na Freedom of Information Act (en galego, Acta de liberdade de información), a lei que establece o acceso á documentación do goberno federal, o National Security Archive solicita información aos departamentos e axencias do goberno dos Estados Unidos. Unha vez obtida, procésaa e publícaa na súa páxina web.
Casos destacados
A documentación que procesa o National Security Archive resulta de grande importancia para a investigación sobre a política exterior dos Estados Unidos. Grazas ás súas pescudas, esclareceuse o nivel de implicación das autoridades estadounidenses de operacións realizadas no contexto da Guerra Fría e a chamada "Guerra contra o terror" de principios do século XXI, por exemplo:
A súa andaina foi recoñecida coa concesión de varios galardóns tanto á institución como aos seus investigadores. Así, por exemplo, colaboracións do National Security Archive con documentais de televisión foron merecentes dun premio Peabody en 1998 e un Emmy no 2005.
Telstar
miniatura|Un dos satélites Telstar. Telstar foi o nome dos dous primeiros satélites de comunicacións activos.
Características
O desenvolvemento dos satélites Telstar comezou en outono de 1960 por parte da operadora de comunicacións AT&T. O plan inicial era lanzar entre 50 e 120 satélites activos a órbitas de máis de 10.000 km de altura para ofrecer cobertura case continua. Finalmente o sistema viuse reducido a dous satélites prototipo cos que probar os conceptos e técnicas que tería usado a constelación orixinal.
Un total de seis satélites Telstar foron deseñados e construídos polos Bell Telephone Laboratories con contribución da NASA, que proporcionou o lanzamento e en parte o seguimento e telemetría dos satélites, dos que finalmente se puxeron en órbita dous. Ademais dos transmisores de comunicacións os satélites levaban tamén instrumentos para medir a distribución dos protóns e electróns no cinto de Van Allen. Os satélites alimentábanse mediante células solares e tiñan unha masa de 171 kg (Telstar 1) e 176 kg (Telstar 2).
Telstar 1 foi lanzado o 10 de xullo de 1962 mediante un foguete Delta a unha órbita duns 956 x 5634 km. Funcionou sen problemas ata novembro en que o canal de recepción de comandos comezou a ter fallos de maneira intermitente. O transmisor fallou totalmente o 21 de febreiro de 1963.
Telstar 2 foi lanzado o 7 de maio de 1963 mediante un foguete Delta B. Funcionou todo o tempo ata que foi apagado o 16 de maio de 1965.
Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu ?
Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu ? é un filme francés de 2014 dirixido por Philippe de Chauveron e protagonizado por Christian Clavier e Chantal Lauby.
É o primeiro título dunha serie de filmes, seguido por Qu'est-ce qu'on a encore fait au Bon Dieu ? en 2019, e Qu'est-ce qu'on a tous fait au Bon Dieu ? en 2022.
Sinopse
Claude Verneuil, un notario gaullista, e a súa muller Marie, son dous burgueses católicos residentes en Chinon, Francia, e pais de catro fillas: Isabelle, Odile, Ségolène e Laure. As tres primeiras fillas casaron con descendentes de inmigrantes en Francia e de diferentes orixesa étnicas e relixións: Isabelle, avogada, casou con Rachid Ben Assem, musulmán e tamén avogado. Odile, dentista, casou con David Benichou, un empresario desempregado e xudeu sefardí. Ségolène, quen é artista plástica, casou con Chao Ling, un banqueiro chinés e budista.
Produción
Aínda que a historia está ambientada en Chinon, o filme foi rodado principalmente en París e Normandía. Algunhas tomas foron rodadas no castelo de Chinon o 10 de decembro de 2013.
Lauritta Onye
Lauritta Onye, nada en Owerri o 4 de xaneiro de 1984, é unha atleta paralímpica que compite en probas de lanzamento de clasificación F40. Competiu nos Xogos Paralímpicos de Verán 2016 en Río de Xaneiro gañando o ouro no lanzamento de peso F40. Onye tamén é actriz, actuando baixo o nome de Laury White.
Traxectoria
Onye naceu na cidade nixeriana de Owerri en 1994. É de Ikeduru. Onye naceu cunha forma de acondroplasia e mide 1,25 metros de altura. Fóra do atletismo, Onye tamén tivo a oportunidade de ser actriz e en 2015 protagonizou a película de Nollywood Lords of Money, aparecendo nos créditos baixo o nome de Laury White.
Carreira deportiva
Onye comezou a practicar atletismo en 2008, pero non participou en competicións de nivel internacional ata que houbo un cambio nas leis de clasificación de atletismo paralímpico en 2012. Antes, os atletas de baixa estatura clasificábanse baixo a regra F40, que incluía a calquera competidora menor de 140 centímetros de altura. Nun intento por equilibrar o campo, o fallo de 2012 dividiu a clasificación F40 en F40 e F41, con F40 agora para atletas femininas de 125 cm e menos, colocando a Onye como unha das atletas máis altas da súa clase.
Un dos primeiros eventos internacionais importantes foron as probas clasificatorias de lanzamento para atletas de clase F40 para o Campionato Mundial de Atletismo IPC 2015 celebrado en Doha. Onye ingresou na única proba realizado para atletas F40, o lanzamento de peso. Onye entrou no Campionato Mundial como unha das favoritas, estabelecendo unha distancia marca mundial de 7,59 metros en Tunisia en marzo no principio do ano. En Doha, Onye mellorou a súa propia marca ao lanzar unha distancia de 7.72 m no seu primeiro intento. O seu rival máis próximo, Lara Baars dos Países Baixos, guindou o peso a 6.80 metros de distancia, en si unha marca europea, pero case un metro menos que Onye. Foi a única medalla do equipo nixeriano dos campionatos.
Trofeo Tuula Puputti
O Trofeo Tuula Puputti (en finés Tuula Puputti -palkinto) é un galardón individual entregado anualmente pola Federación de Hóckey sobre Xeo de Finlandia. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 2005-06, e recoñece á mellor porteira da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. O trofeo recibe o seu nome en honor da ex xogadora da selección finlandesa Tuula Puputti (de solteira Nieminen).
Maija Hassinen-Sullanmaa foi a primeira galardoada e a que máis veces recibiu o premio xunto con Anni Keisala, ambas con catro galardón. Hassinen-Sullanmaa e Keisala son, xunto con Meeri Räisänen as únicas xogadoras que gañaron o trofeo en máis dunha ocasión.
Gañadoras
miniatura|[[Noora Räty gañou unha única vez o galardón, foi na tempada 2006-07.]] miniatura|[[Anni Keisala é, xunto con Maija Hassinen-Sullanmaa, a porteira que máis veces gañou o premio, cun total de catro.]]
San Pedro, San Pedro de Portomarín, Portomarín
San Pedro é un lugar da parroquia de San Pedro de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Thrymsa
A thrymsa (inglés antigo: þrymsa) foi unha moeda de ouro cuñada na Inglaterra anglosaxoa no século VII.
Na súa orixe era unha copia dos tremissis dos merovinxios e das moedas romanas anteriores cun alto contido de ouro, mais a súa continua degradación entre os anos 630 e 650 reduciu o contido en ouro da súa aliaxe ata o punto de que despois de 655 a porcentaxe deste metal era inferior ao 35 %. A thrymsa deixou de cuñarse cara ao ano 675 e poi substituída pola sceat de prata.
Historia
alt=Vitoria (|miniatura|247x247px|Thrymsa [[Cuñaxe|cuñada ca. 655 - 675, cunha representación da Vitoria abrazando dúas cabezas.]] As primeiras thrymsas cuñáronse en Inglaterra na década de 630 nas cecas de Canterbury e de Londres, e quizais tamén na de Winchester. Charles Arnold-Baker suxire que o impulso para a creación desta moeda foi o aumento do comercio logo do matrimonio entre Aethelberht de Kent e Berta, unha filla do rei franco Cariberto I.
Esta moeda contiña orixinariamente entre un 40 % e un 70 % de ouro, mais a progresiva degradación da aliaxe fixo que os exemplares cuñados con posterioridade a 655 non superasen o 35 % deste metal. As moedas de ouro deixaron de cuñarse por completo cara ao ano 675, tras o cal comezaron a cuñarse no canto delas as sceattas de prata..
Os numismáticos actuais coñecen as thrymsas a partir de achados de varios tesouros, sinaladamente o tesouro de Crondall, atopado en 1828. Nun buque afundido en Sutton Hoo, que data de principios do século VII, atopáronse 37 tremissis merovinxios, mais ningunha moeda anglosaxoa. Pola contra, o tesouro de Crondall, datado despois do ano 630, contiña 101 moedas de ouro, das cales 69 eran anglosaxoas e 24 merovinxias ou francas.
Tipoloxía
As primeiras thrymsas eran imitacións dos tremissis merovinxiosou de moedas de ouro romanas anteriores. Pesaban entre 1 e 3 gramos e tiñan un diámetro aproximado de 13 milímetros.
No entanto, as thrymsas posteriores presentaban xa deseños máis variados, con bustos, cruces e outros obxectos como liras e estandartes lexionarios romanos. Tamén é habitual a aparición de inscricións, que ás veces se amosan en lingua latina e outras en runas anglosaxoas.
Howard Keel
Harold Clifford Keel, nado en Gillespie (Illinois) o 13 de abril de 1919 e finado en Palm Desert (California) o 7 de novembro de 2004, coñecido profesionamente como Howard Keel, foi un actor e cantante estadounidense célebre pola súa voz de baixo-barítono e pola súa participación en musicais e na serie de televisión Dallas entre 1981 e 1991.
Inicios
Howard Keel era fillo de Homer Keel e Grace Osterkamp Keel. Pasou a súa infancia na pobreza e trala morte do seu pai en 1930, trasladouse a California coa súa nai. Alí graduouse na Fallbrook High School aos 17 anos e traballou en diversas ocupacións ata chegar á Douglas Aircraft Company, empresa para a que foi viaxante comercial.
Aos vinte anos, a súa rendeira escoitouno cantar por casualidade e estimulouno para que tomase leccións de canto. Admiraba o gran barítono Lawrence Tibbett, e Keel máis tarde declarou que unha das súas maiores decepcións foi que a súa voz fose de baixo. Non obstante, a súa primeira actuación en público chegou no verán de 1941 interpretando o papel do profeta Samuel no oratorio de Georg Friedrich Händel Saul cantando un dúo co baixo barítono George London.
En 1943, Harold coñeceu e casou coa súa primeira esposa, a actriz Rosemary Cooper. En 1945 foi suplente de John Raitt no éxito de Broadway Carousel, antes de ser designado para traballar en Oklahoma! de Richard Rodgers e Oscar Hammerstein II. Durante este tempo conseguiu algo nunca repetido: actuou no papel principal de ambas as obras nun mesmo día.
En 1947 Oklahoma! foi o primeiro gran musical estadounidense da posguerra que viaxou a Londres e Keel foi coa función. A noite da estrea, 30 de abril, no Teatro Drury Lane, a audiencia, entre a que se atopaba a futura raíña Isabel, pediu catorce bises. Keel foi aclamado como unha grande estrela e a súa fama estendeuse polo West End.
Durante a súa estadía en Londres, o matrimonio de Keel e Rosemary acabou en divorcio e Harold namorouse dunha corista da obra, a bailarina Helen Anderson. Casaron en xaneiro de 1949 e un anos despois Harold, xa chamado Howard, e a súa esposa foron pais dunha nena, Kaija.
Aínda vivindo en Londres, Keel debutou no cinema co filme da produtora de Elstree British Lion, The Small Voice (1948), estreado nos Estados Unidos como Hideout, onde interpretaba un preso fuxido, que asaltaba un dramaturgo e a súa esposa na súa casa da campiña inglesa.
Anos coa MGM
Do West End de Londres, Howard pasou á Metro-Goldwyn-Mayer, facendo o seu debut nun filme musical co papel de Frank Butler en Annie Get Your Gun. O filme converteu a Keel nunha estrela.
A carreira de Keel coa MGM foi frustrante. Parecía que MGM nunca soubo que facer exactamente con el. Á marxe de papeis ben remunerados nos filmes Show Boat, Kiss Me, Kate, Sete noivas para sete irmáns e Kismet, viuse forzado a traballar en diferentes musicais de escaso valor e en títulos de serie B. Nun préstamo coa Warner Bros, interpretou a Wild Bill Hickok en Calamity Jane, un musical moi popular rodado en 1953 e protagonizado por Doris Day nun dos seus papeis máis famosos na pantalla. O filme foi a resposta da Warner a Annie Get Your Gun.
En 1952 Howard e Helen tiveron unha filla, Kirstine, e en 1955 un fillo, Gunnar. Pouco tempo despois, Keel viuse liberado do seu contrato e puido volver á súa primeira paixón, o teatro.
Anos sesenta e setenta
Tristemente, ao cambiar os gustos estadounidenses polo entretemento, fíxose cada vez máis difícil atopar novos traballos. Os anos sesenta déronlle poucas oportunidades para o avance da súa carreira, polo que traballou en clubs nocturnos, westerns de serie B e teatro de verán. Debido á tensión, Keel comezou a beber demasiado, o que fixo fracasar o seu matrimonio con Helen. Divorciáronse en 1970. A pesar de todo, ese non foi un mal ano para Kell, xa que coñeceu a azafata de 25 anos Judy Magamoll, que nunca ouvira falar del. Tras algunhas dúbidas pola diferenza de idade, iniciaron unha relación e finalmente casaron en decembro dese mesmo ano.
A partir dese momento cesaron os seus problemas coa bebida, retomou a súa rutina nos clubs, nos cabarés e no teatro de verán, acompañado da súa esposa, e en 1971-72 actuou brevemente en representacións do West End e en Broadway do fracasado musical Ambassador. En 1974, aos 55 anos, tivo outra filla, Leslie Grace.
The Love Boat, Dallas e revitalización da súa carreira
Howard continuou a viaxar xunto coa súa esposa e a súa filla, mais en 1980, canso de procurar traballo, trasladouse a Oklahoma, coa intención de traballar para unha petroleira. Nada máis instalarse chamárono para ir a California a actuar con Jane Powell nun episodio de The Love Boat. Estando aló, chamárono os produtores da serie Dallas. Tras varios cameos, uniuse de forma permanente ao elenco interpretando a Clayton Farlow, co que a súa carreira logrou unha popularidade nunca antes acadada.
Carreira discográfica
Coa súa fama recuperada, Howard iniciou unha carreira discográfica en solitario aos 64 anos, ao mesmo tempo que unha serie de concertos de éxito no Reino Unido. Estreou un álbum en 1984 titulado With Love, que non tivo grandes vendas, o que indicaba que aínda que o público estadounidense o apreciaba polo seu traballo na televisión, non ía conseguir a súa anterior fama.
Tralo seu traballo en Dallas continuou a cantar, mantendo a súa voz en boa forma. En 1994, el e Judy trasladáronse a Palm Desert, California. A parella foi moi activa en actos humanitarios, axudando a súa comunidade e obtendo o aprecio dos residentes. Ata o ano da súa morte asistiu ao anual Howard Keel Golf Classic no Club Mere Golf en Cheshire, Inglaterra, que proporcionaba fondos para a National Society for the Prevention of Cruelty to Children (NSPCC).
Pasamento
Howard Keel faleceu no seu domicilio de Palm Desert en 2004, seis semanas despois de que lle diagnosticasen un cancro de colon. Foi incinerado e as súas cinzas dispersáronse nos seus lugares favoritos, incluídos o Club Mere Golf, o Aeropuerto Internacional de Liverpool e a Toscana.
Howard Keel foi o pai do director de produción Leslie Keel e avó dos actores Mico Olmos e Bodie Olmos.
3rd Secret
3rd Secret é un supergrupo estadounidense de rock alternativo formado no ano 2022. A banda conta con membros dos grupos de grunge Soundgarden, Nirvana e Pearl Jam.
A banda está formada polo guitarrista e acordeonista Krist Novoselic de Nirvana, o batería Matt Cameron de Pearl Jam e Soundgarden, os guitarristas Kim Thayil de Soundgarden e Jon "Bubba" Dupree de Void, e as vocalistas Jillian Raye e Jennifer Johnson. Novoselic, Johnson, e Raye tocaron xuntos na banda Giants in the Trees, mentres que Cameron e Dupree tocaron en Hater.
O Bautista, San Pedro de Portomarín, Portomarín
O Bautista é un lugar da parroquia de San Pedro de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Lucy Ejike
Lucy Ogechukwu Ejike, nada o 16 de outubro de 1977, é unha levantadora de peso paralímpica nixeriana. Representou o seu país en cinco Xogos Paralímpicos consecutivos desde os Xogos Paralímpicos de Sidney 2000 até os Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro 2016. Gañou medallas en cada edición dos xogos, tres de ouro e dúas de prata.
Traxectoria
Utiliza unha cadeira de rodas por mor da polio. Comezou a adestrar como levantadora de peso pouco antes dos Xogos Paralímpicos de 2000 en Sidney, Australia. Competiu no evento de 44 kg de peso tomando a medalla de prata cun levantamento de 102,5 kg, detrás de Fatma Omar de Exipto. Catro anos despois, nos Xogos de Atenas, mentres competía na mesma categoría de peso, acadou o récord mundial de levantamento de peso paralímpico dúas veces, gañando a medalla de ouro cun peso levantado de 127,5 kg.
Nos Xogos de Pequín 2008, subiu unha categoría de peso e gañou o oro nos 48 kg. Rachou o récord mundial co seu primeiro intento, levantando 125 kg. Volveuno conseguir cun segundo levantamento de 130 kg.
Trala súa vitoria en Pequín, declarou as súas intencións de subir de peso para estabelecer un novo récord mundial nunha terceira categoría. Isto levou a un enfrontamento nos Xogos Paralímpicos de 2012 en Londres coa súa rival de Atenas, e posuídora do récord mundial de 56 kg, Fatma Omar. Ejike tomou a dianteira na primeira rolda cun levantamento de 135 kg, pero non puido mellorar este intento, mentres que Omar bateu o seu récord dende Pequín cun levantamento final de 142 kg. A pesar de non poder vencer a Omar, obtivo a medalla de prata, 17 kg sobre a medallista de bronce Özlem Becerikli de Turquía.
Catro anos máis tarde, Ejike e Omar enfrontáronse por terceira vez nos Xogos Paralímpicos, cando ambas asistiron aos Xogos de 2016 en Río de Xaneiro. Despois de Londres, o Comité Paralímpico Internacional cambiou as categorías de peso de levantamento de pesas tanto para homes como para mulleres, e ambas competiron nas categorías femininas de 61 kg. O ano anterior, a mexicana Amalia Pérez estebeleceu un récord mundial cun levantamento de 133 kg, que Ejike superou co seu primeiro levantamento de 135 kg. Omar fallou en 133 kg no seu primeiro levantamento, pero tivo éxito co mesmo peso no seu segundo intento. Ejike mellorou o seu liderado co seu segundo levantamento, estabelecendo o seu segundo récord mundial do día cun peso de 138 kg. Omar respondeu cun levantamento final de 140 kg, colocando a Ejike na posición da medalla de prata. Co seu intento final, Ejike tivo éxito co seu terceiro récord mundial do día e a medalla de ouro cando completou un levantamento de 142 kg para converterse tres veces na gañadora da medalla de ouro. Tamén foi honrada en Río ao ser seleccionada polo seu país para ser a abandeirada na cerimonia de apertura.
A Fonte da Agra, San Pedro de Portomarín, Portomarín
A Fonte da Agra é un lugar da parroquia de San Pedro de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Monty Python's Flying Circus
A serie tiña habitualmente como tema central as idiosincrasias da vida británica, en particular a dos profesionais, con gran carga política. Os membros dos Monty Python tiñan educación superior. Terry Jones e Michael Palin eran licenciados pola Universidade de Oxford; Eric Idle, John Cleese e Graham Chapman estudaron na Universidade de Cambridge; e Gilliam era licenciado polo Occidental College. O seu tipo de comedia é frecuentemente descrito como intelectual, con numerosas referencias eruditas a filósofos e figuras literarias. A serie buscou a influencia no traballo de Spike Milligan no seu programa Q5, en vez de na comedia tradicional. O equipo pretendía que o seu humor fose imposíbel de caracterizar, o que conseguiron (a pesar de fallaren, segundo a súa perspectiva) de tal xeito que se inventou o adxectivo "Pythonesque" para definir o seu humor e, posteriormente estilos similares. dereita|miniatura|O famoso pé do tema de abertura da serie no seu formato orixinal, no canto inferior esquerdo da obra de [[Agnolo Bronzino, Alegoría do Triunfo de Venus.]] Os Python interpretaban todas as personaxes incluídas a maioría das femininas, mais, ocasionalmente, contrataban algún actor extra. Destes, salientaron Carol Cleveland (referida polo equipo como "o sétimo Python" de forma non oficial), Connie Booth (primeira esposa de Cleese), o produtor da serie Ian MacNaughton, Ian Davidson, Neil Innes (na cuarta temporada) e Fred Tomlinson e os Fred Tomlinson Singers (para escenas musicais).
O tema musical principal da serie foi a primeira parte de The Liberty Bell do compositor norteamericano John Philip Sousa, interpretado pola Band of the Grenadier Guards, que foi escollida porque estaba no dominio público e polo tanto non tiña custo pola súa utilización.
Personaxes recorrentes
Os capítulos da serie non seguían unha historia lineal e coherente, senón que simplemente estaban compostos por sketches. A pesar diso, había varias personaxes recorrentes:
Premios e distincións
Nunha listaxe do British Film Institute para determinar as mellores series de televisión británicas da historia elaborada por profesionais da industria, Monty Python's Flying Circus foi situado en quinto lugar. Na listaxe dos mellores sketches británcios do Channel 4 apareceron cinco de Monty Python:
A serie quedou no quinto lugar da listaxe da TV BFI 100, elaborada polo British Film Institute en 2000, e votada por profesionais do sector. A revista Time incluína na súa listaxe de 2007 dos 100 mellores programas de televisión da historia.
Legado
A partir da serie, o grupo Monty Python realizou filmes e obras de teatro.
Os termos informáticos spam e a linguaxe de programación Python derivan da serie. En 2013, o Reino Unido elaborou un novo exame de cidadanía que incluía numerosas cuestións sobre cultura popular, incluídos os Monty Python.
Moeda de 10 dólares Cabeza India
A moeda de 10 dólares Cabeza India (en inglés: Indian Head Eagle) é unha moeda de ouro co valor facial de 10 dólares que foi emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos de xeito continuo desde 1907 ata 1916, e despois de forma irregular ata 1933.
Tanto o anverso como o reverso desta moeda foron deseñados polo escultor Augustus Saint-Gaudens, quen non chegou a ver a moeda en circulación, xa que faleceu en agosto de 1907, antes do seu lanzamento oficial.
A partir de 1904, o presidente Theodore Roosevelt propuxo novos deseños máis artísticos para as moedas estadounidenses, o que levou a US Mint a contratar a Saint-Gaudens para os crear. Ao principio, Roosevelt e Saint-Gaudens consideraron a posibilidade de crear un deseño uniforme para os catro valores faciais cuñados en ouro, pero en 1907 Roosevelt decidiu utilizar para o anverso da moeda de 10 dólares —tamén coñecida como eagle ("aguia")— un modelo que o escultor concibira inicialmente para a moeda dun centavo. Para o reverso da moeda de 10 dólares, o presidente decidiuse por un deseño que amosaba unha aguia calva en pé que fora desenvolvido para a moeda de 20 dólares —"dobre aguia"— tamén obra de Saint-Gaudens, en tanto que o anverso amosaba un busto da Liberdade cara á esquerda cun toucado de plumas indias.
A moeda esculpida por Saint-Gaudens tiña un relevo demasiado alto para que a Casa da Moeda puidese cuñala doadamente, e tardou meses en modificar o deseño para que a moeda puidese cuñarse cun só golpe das prensas. Saint-Gaudens finou o 3 de agosto de 1907, e Roosevelt insistiu en que a nova moeda de 10 dólares se terminase e se cuñase ese mesmo mes. O 31 de agosto entregáronselle ao presidente unhas probas que difiren das moedas cuñadas posteriormente para a circulación.
A omisión do lema In God We Trust ("En Deus confiamos") nas novas moedas provocou a indignación da poboación e levou o Congreso a aprobar un proxecto de lei que ordenaba a súa inclusión. Así as cousas, o gravador xefe da Casa da Moeda, Charles E. Barber, engadiu as palabras e introduciu de paso pequenas modificacións no deseño.
A moeda de 10 dólares Indian Head cuñouse regularmente ata 1916, e despois de xeito intermitente ata que o presidente Franklin Roosevelt ordenou á Casa da Moeda que deixase de producir moedas de ouro en 1933. Con ela finalizou a serie de moedas de 10 dólares de ouro cuñadas para a circulación que se iniciara en 1795. Moitas destas moedas foron fundidas polo Goberno a finais da década de 1930; a emisión de 1933 é unha rareza particular, xa que se distribuíron moi poucos exemplares.
Inicio
En 1904, o presidente Theodore Roosevelt escribiulle ao secretario do Tesouro, Leslie Mortier Shaw, queixándose de que a cuñaxe de moeda estadounidense carecía de mérito artístico, e suxeriulle que o Tesouro contratase un artista privado para preparar novos deseños de moedas, como o escultor Augustus Saint-Gaudens. Atendendo a suxestión de Roosevelt, a Casa da Moeda contratou a Saint-Gaudens para redeseñar o centavo e as catro moedas de ouro do sistema: os 20 dólares (dobre aguia), os 10 dólares (aguia), os 5 dólares (media aguia) e os 2½ dólares (cuarto de aguia). O deseño coñecido como Liberty Head ("cabeza da Liberdade") cuñárase por primeira vez na moeda de 10 dólares en 1838; e a derradeira incorporación a esa serie foi a moeda de 20 dólares Liberty Head, cuñada por primeira vez para a circulación en 1850. Os deseños desas pezas permaneceran sen cambios durante máis de 25 anos, o que posibilitaba que puidesen cambiarse sen unha lei do Congreso.
miniatura|194x194px|Un modelo de metal para a moeda de 20 dólares de Saint-Gaudens, que finalmente se adoptou para a de 10 dólares. Roberts escribiulle a Saint-Gaudens o 11 de xuño e suxeriulle que podería haber problemas coa data e co relevo; non recibiu resposta e volveu escribir o 18 de xuño. Esta vez o escultor respondeulle que estivera esperando o regreso do seu axudante Henry Hering, que se encargara de gran parte das xestións coa Casa da Moeda. Estaba de acordo en que os números romanos non eran aconsellables para a moeda de 10 dólares e enviou novos modelos á Casa da Moeda o 24 de xuño. Barber utilizou estes modelos para preparar un cuño, xunto cunha fundición de bronce que se produciu de xeito privado, e a Casa da Moeda cuñou pezas experimentais o 19 de xullo. Estas pezas de "alto relevo" requiriron varios golpes de prensa para realzar completamente o deseño. Saint-Gaudens escribiu á Casa da Moeda a mediados de xullo: "estou esperando saber sobre isto para proceder cos outros relevos", e envióuselle unha das novas pezas, xunto cunha moeda de 10 dólares do modelo Liberty Head para comparar.
O 19 de xullo, Roberts envioulle un par de moedas similares ao secretario do Tesouro George Cortelyou, e sinalou que Saint-Gaudens utilizaba un acabamento suave para o deseño en lugar da cuñaxe afiada característica das pezas de ouro da Liberdade, e suxeriu que isto podería fomentar a falsificación. Roberts comunicoulle estas preocupacións a Saint-Gaudens, quen solicitou moldes dos cuños utilizados para cuñar as novas pezas; os moldes foron enviados á súa casa en Cornish, Nova Hampshire, o 28 de xullo. Saint-Gaudens morreu alí de cancro o 3 de agosto de 1907, e Roosevelt escribiulle á súa viúva Augusta: "considero un dos privilexios da miña Administración terlle encargado dúas das nosas moedas".
Preparativos
miniatura|193x193px|O [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|director da Casa da Moeda, George E. Roberts (nesta medalla da Casa da Moeda, deseñada por Barber), deixou o cargo o 31 de xullo de 1907.]] Roberts deixou o cargo o 31 de xullo de 1907 para se converter en presidente do Commercial National Bank de Chicago. O seu sucesor, o daquela superintendente da Ceca de San Francisco, Frank A. Leach, non tomou posesión ata o 1 de novembro, e por iso o antigo director da Casa da Moeda, Robert Preston, actuou como director interino.
O 7 de agosto, Roosevelt ordenou ao secretario Cortelyou que os deseños das moedas de 10 e de 20 dólares estivesen terminados e en produción o 1 de setembro. Con Landis de vacacións, Cortelyou pasoulle a carta do presidente ao superintendente en funcións da Ceca de Filadelfia, Albert A. Norris, e deulle instrucións para que "se ocupase deste asunto de inmediato e levase a cabo as instrucións do presidente; e que se fixese todo o posible para acelerar o traballo". Preston escribiulle a Roberts para lle solicitar información sobre a nova cuñaxe, e o ex director da Casa da Moeda respondeulle o 12 de agosto, esbozando a correspondencia con Saint-Gaudens e sinalando: "non se recibiron instrucións do presidente en relación ás moedas de 5 e de 2½ dólares, pero eu esperaba que o deseño da moeda de 10 dólares se utilizaría nelas". O presidente decidiu deixar as moedas dun centavo e as cuñadas en níquel sen cambios".
Como o deseño de Saint-Gaudens non incluía unha grafila, o exceso de metal formaba unha "aleta" ou extrusión da moeda. A aleta rompía con facilidade e existía o perigo de que as moedas perdesen peso axiña, o que diminuía a súa utilidade como moeda comercial. Este problema foi solucionado por Barber, quen se encargou de gravar a grafila.
Cuñáronse na prensa de medallas unhas cincocentas pezas a partir dos cuños orixinais de Saint-Gaudens, e distribuíronse na súa maior parte entre funcionarios do goberno. Estas coñécense como pezas de "bordo en liña", o que denota o ángulo agudo no que o campo da moeda se encontra co canto, sen o intermedio dunha grafila. Estiveron dispoñibles para a súa compra na Casa da Moeda polo seu valor nominal polo menos ata 1912. Unha delas acadou nunha poxa en xaneiro de 2011 os 230.000 dólares. Cuñouse un total de 32.000 exemplares utilizando os cuños de Saint-Gaudens modificados por Barber, na súa maior parte utilizando prensas de cuñaxe ordinarias. Estas coñécense como pezas de "bordo redondeado". O 9 de novembro de 1907, cos cuños fabricados a partir dos modelos de baixorrelevo de Saint-Gaudens en plena produción, Frank Leach, o novo director da Casa da Moeda, decidiu fundir 31.950 dos exemplares de bordo redondeado, salvando só cincuenta. Segundo Leach nas súas memorias, estes "entregáronse a museos de arte e a funcionarios e outras persoas relacionadas co traballo". Os exemplares de bordo redondeado que sobreviviron pódense distinguir doadamente das cuñaxes posteriores, xa que teñen puntos antes, entre e despois das palabras TEN DOLLARS ("Dez dólares") no reverso. Un deles, que estivera en posesión da familia Leach durante un século, vendeuse en xaneiro de 2011 por 2.185.000 dólares.
O director da Casa da Moeda, Leach, describiu as pezas nun informe dirixido a Cortelyou no que resumía o proxecto de redeseño: miniatura|Cabeza da Liberdade esculpida por Saint-Gaudens, na que se basea a da moeda.
Deseño
Saint-Gaudens baseou a súa cabeza da Liberdade nun modelo que esculpira pero non utilizara para a estatua da Vitoria no Monumento a William Tecumseh Sherman, na cidade de Nova York, crendo aínda que o deseño sería aceptado para o centavo. O busto de Harriet Eugenia Anderson tamén inspirou a Saint-Gaudens no seu modelo e baixorrelevo titulado ΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ (en grego: "Vitoria e paz"). miniatura|159x159px|Saint-Gaudens puido inspirarse para a aguia do reverso nesta moeda do Antigo Exipto. O seu deseño do reverso era unha aguia de pé sobre un feixe de frechas cunha póla de oliveira aos seus pés. Este foi o seu concepto orixinal para o reverso da moeda de 20 dólares, e garda unha gran similitude co seu reverso para a medalla inaugural. Segundo unha fonte, a súa inspiración final para o reverso foi unha moeda de Tolomeo I de Exipto que representaba unha aguia en pé, ilustrada nun libro que el posuía e que lle prestara a Roosevelt.
Jeff Garrett e Ron Guth cualifican os detalles da moeda como "algo fantásticos"; sinalan a improbabilidade de que unha muller leve un toucado que só levan os guerreiros e describen a palabra LIBERTY do toucado como "colocada de xeito incongruente".
Lanzamento e produción
As novas moedas de 10 dólares Cabeza India entraron en circulación arredor do 4 de novembro de 1907, aínda que Leach non recibiu a aprobación formal para emitir as moedas ata o 19 de decembro.
Xa o 7 de novembro apareceron artigos nos xornais nos que se sinalaba a omisión do lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") sobre esta moeda, e a Casa da Moeda comezou de camiño a recibir numerosas queixas a este respecto. Roosevelt cría que utilizar o nome de Deus nas moedas era sacrílego, e confirmara con avogados do Goberno que ningunha lei exixía o uso do lema. Saint-Gaudens quería incluír só o mínimo de letras nas novas moedas e parecéralle satisfactorio omitir o lema. Segundo o seu fillo Homer, Saint-Gaudens consideraba que o lema In God We Trust era unha intrusión artística que non exixía a lei, polo que o descartara por completo e, deste xeito, atraeu sobre si os comentarios da poboación". A Cámara de Representantes aprobou entón un proxecto de lei que ordenaba o uso do lema nas novas moedas de 10 e de 20 dólares en marzo de 1908, e o Senado fixo o mesmo en maio. Roosevelt, coa opinión pública en contra, asinou a lei ese mesmo mes, e Barber colocou o lema no reverso, á esquerda do peito da aguia. miniatura|146x146px|Reverso inicial da moeda de [[1908, carente do lema IN GOD WE TRUST á esquerda da aguia.]] Nas "pezas sen lema" cuñadas na Ceca de Denver en 1908, a marca de ceca "D" aparece sobre as follas preto das gadoupas da aguia no reverso; nas pezas con lema, cuñadas tanto en Denver como na Ceca de San Francisco (marca de ceca "S") a partir de 1908, a marca de ceca aparece á esquerda da frecha sobre a que se ergue a ave. Barber tamén introduciu outros cambios menores na moeda; segundo Breen, "á parte da adición do lema, ningún dos pequenos cambios de Barber son defendibles como melloras, a menos que un insista en que tiña que aparecer máis do primeiro U de UNUM. Tampouco aumenta a calidade da impresión".
A moeda cuñouse todos os anos desde 1907 ata 1916. Durante a primeira guerra mundial, coas moedas de ouro cunha prima por riba do valor nominal e moitas pezas de ouro que regresaban de Europa para pagar os materiais de guerra, houbo pouca necesidade de novas moedas de ouro; a cuñaxe dos 10 dólares interrompeuse despois de 1916. Posteriormente, estas moedas cuñáronse só en 1920 (en San Francisco), en 1926 (en Filadelfia), en 1930 (en San Francisco) e as derradeiras emisións en Filadelfia en 1932 e 1933.
En marzo de 1933, o presidente Franklin Roosevelt ordenou que non se liberase máis ouro en forma de moedas do Tesouro e, como resultado, a Casa da Moeda detivo a súa produción de moedas deste metal, pondo fin ás moedas con valor facial de 10 dólares, que comezara en 1795.
Coleccionismo
Coa excepción das pezas de altorrelevo de 1907, ningunha data ou marca de ceca das tiraxes de circulación da moeda de 10 dólares Cabeza India anteriores a 1920 é particularmente rara. A 1911-D (Denver), cunha cuñaxe de 30.100 exemplares, ten un aumento de cotización en condicións de conservación excepcionais, que non se aprecia xa nos estados máis ordinarios. Malia a súa cuñaxe de 126.500 exemplares, a 1920-S (San Francisco) é dunha rareza superior. Foi pouco coleccionada no seu momento, e con Europa aínda recuperándose da guerra, non se produciu moita exportación cara ao vello continente; en consecuencia, a maioría foron fundidas despois de 1933.
Por outra parte, só un puñado de moedas de 1933 chegaron a ser distribuídas antes de que Roosevelt puxese fin ao pagamento de ouro, e practicamente toda a cuñaxe, de 312.500 exemplares, acabou refundíndose. Un dos exemplares que se conservou vendeuse en 2004, nunha condición de conservación perfecta (o mellor exemplar coñecido desa data) por 718.750 dólares. Sábese que sobreviviron aproximadamente 40 espécimes datados en 1933.
En paralelo ás emisións para a súa posta en circulación, cuñáronse exemplares con acabamento especial proof (fondo espello e relevo mate) desde 1907 ata 1915, todas en Filadelfia. Non se coñecen con exactitude todas as cantidades, pero a máis alta da que se sabe o número cuñado é a de 1910, cunha tiraxe de 204 (unha delas vendeuse por 80.500 dólares en 2006). Un dos exemplares superviventes das pezas de bordo redondeado, na súa maioría fundidas, corresponde a este acabamento especial proof; este exemplar único está en mans privadas. O experto numismático Mike Fuljenz, no seu libro sobre as pezas de ouro con deseños indios cuñadas a principios do século XX, suxire que esta moeda era unha peza de proba, para comprobar o resultado dos novos cuños. Coñécense diferentes acabamentos para as moedas proof. A única peza de 1907 ten un acabamento satinado, nos deseños en relevo, aínda que os exemplares proof posteriores se cuñaron cun acabamento mate escuro. Algúns exemplares proof de 1908 a 1910 cuñáronse cunha tonalidade máis clara.
Tiraxes e cecas
Na moeda de 10 dólares Cabeza India, a marca de ceca aparece como unha inicial en tamaño pequeno, á esquerda da data non anverso, agás na emisión de 1908 "sen lema", na que aparece non reverso encima das follas, preto das gadoupas da aguia.
CD64
Estruturalmente, o CD64 está composto dun péptido sinal que permite o seu transporte á superficie da célula, tres dominios de inmunoglobulina extracelulares de tipo C2, que se usa para unirse ao anticorpo, un dominio transmembrana hidrófobo e unha curta cola citoplasmática.
Hai tres xenes humanos distintos (pero moi similares) para o CD64 chamados FcγRIA (CD64A), FcγRIB (CD64B) e FcγRIC (CD64C), que están localizados no cromosoma 1. Estes tres xenes producen seis transcritos de ARNm diferentes; dous do CD64A, tres do CD64B e un do CD64C; por empalme alternativo.
Diterpeno
miniatura|O xeranilxeranil pirofosfato é o material de partida para a biosíntese de diterpenos.
Norman Bethune
Henry Norman Bethune, nado en Gravenhurst, Ontario o 3 de marzo de 1890 e finado en Tang, provincia de Hebei, China, en decembro de 1939, foi un doutor e innovador médico canadense. É coñecido polos seus servizos en tempo de guerra, coa intervención das súas unidades médicas a favor da Segunda República Española durante a Guerra Civil Española e cos aliados comunistas da República da China durante a Segunda Guerra sino-xaponesa. Habitualmente está considerado como o creador do primeiro servizo móbil de transfusión de sangue en 1936, aínda que outras fontes suxiren que este mérito foi para o doutor Frederic Durán-Jordà uns meses antes.
Diterpeno
Os diterpenos son unha clase de compostos químicos formados por catro unidades de isopreno (ou dous monoterpenos), xeralmente coa fórmula molecular C20H32. Son biosintetizados polas plantas, animais e fungos por medio da vía da HMG-CoA redutase, na que o intermediario principal é o xeranilxeranil pirofosfato. Os diterpenos son a base de importantes compostos biolóxicos como o retinol, retinal e fitol. Teñen propiedades antimicrobianas e antiinflamatorias.
Norman Bethune
Orixe
Norman Bethune procedía dunha destacada familia canadense de orixe escocesa. O seu tataravó, o reverendo John Bethune (1751 - 1815), foi o patriarca da familia e estableceu a primeira igrexa presbiteriana en Montreal. O seu bisavó, Angus Bethune (1783-1858), pertenceu á Compañía do Noroeste, e viaxou extensamente a través dos territorios do noroeste, explorando e comerciando con peles.
Diterpeno
Estruturas
miniatura|[[Taxadieno: un diterpeno tricíclico.]]
Norman Bethune
Orixe
O seu avó, tamén chamado Norman (1822-1892), foi educado como médico en Toronto e asistiu en Londres ao King's College e ao Guy's Hospital, formándose en 1848 como membro do Real Colexio de Médicos, e foi un dos fundadores da Escola Superior de Medicina do Canadá, que se incorporou ao Trinity College e finalmente á Universidade de Toronto.
Diterpeno
Estruturas
Igual que a maioría dos terpenos, os diterpenos poden presentar un enorme número de estruturas, que poden dividirse grosso modo polo número de aneis que teñan.
Norman Bethune
Orixe
O seu pai, o reverendo Malcolm Nicolson Bethune, levou unha vida tranquila como pastor en Gravenhurst coa súa muller, Isabel, e ambos inculcaron a Norman os valores que o fixeron destacar na súa vida adulta.
Diterpeno
Biosíntese
Os diterpenos derívanse pola adición dunha unidade IPP a un FPP para formar xeranilxeranil pirofosfato. A partir deste último conséguese unha gran diversidade estrutural grazas a dúas clases de encimas: as diterpeno sintases e os citocromos P450. As plantas e cianobacterias producen varios diterpenos. O xeranilxeranilpirofosfato é tamén o precursor da síntese do fitano pola acción do encima xeranilxeranil redutase. Este composto utilízase para a biosíntese de tocoferois e o grupo funcional fitil utilízase na formación da clorofila a, ubiquinonas, plastoquinona e filoquinona.
Norman Bethune
Xuventude
Naceu en Gravenhurst, na provincia de Ontario, o 3 de marzo de 1890. Tiña unha irmá, Janet e un irmán, Malcolm.
Diterpeno
Diterpenoides
Os diterpenos son definidos formalmente como hidrocarburos e, por tanto, non conteñen heteroátomos (distintos do C e H). As estruturas funcionalizadas con esqueleto C20 poden denominarse máis propiamente diterpenoides, aínda que na literatura científica ambos os termos se usan a miúdo de forma intercambiable. Para a IUPAC os terpenoides conteñen oxíxeno en varios gruos funcionais e pode faltarlles ou teren cambiado algún grupo funcional, mentres que os terpenos son hidrocarburos. Aínda que hai moitas estruturas de terpenos, poucas son bioloxicamente significativas; ao contrario, os diterpenoides posúen unha rica farmacoloxía e inclúen importantes compostos co o o retinol e o fitol.
Norman Bethune
Xuventude
En setembro de 1909 matriculouse na Universidade de Toronto, pero en 1911 interrompeu os seus estudos durante un ano para incorporarse como profesor voluntario do Frontier College en remotos campamentos madeireiros e mineiros de todo o norte da provincia, ensinando aos traballadores inmigrantes a ler e escribir en inglés. En 1914, cando estalou a primeira guerra mundial, suspendeu de novo os seus estudos de medicina para servir como padioleiro na Fronte Occidental. Alí resultou ferido por metralla e estivo tres meses recuperándose nun hospital do Reino Unido. Cando se recuperou das feridas regresou a Toronto para completar o título de médico, que recibiu en 1916.
Diterpeno
Taxanos
Os taxanos son unha clase de diterpenoides que presentan un núcleo de taxadieno. Prodúcenos as plantas do xénero Taxus (teixos) e son amplamente usados como axentes de quimioterapia.
Alfredo Kindelán y Duany
Alfredo Kindelán y Duany, nado en Santiago de Cuba o 13 de marzo de 1879 e finado en Madrid o 14 de decembro de 1962, foi un militar español. Durante os primeiros anos da súa carreira dedicouse á introdución da aeronáutica no exército español.
Participou na Guerra do Rif como xefe de escuadra e na Guerra civil española como xefe da aviación militar do exército franquista.
Norman Bethune
Xuventude
Coa guerra aínda en curso, uniuse á Royal Navy como tenente cirurxián no hospital de Chatham, ao sur de Londres. Ao finalizar a guerra, comezou unha práctica especializada en enfermidades infantís no Great Ormond Street Hospital de Londres. Máis tarde marchou a Edimburgo, onde obtivo a súa cualificación profesional no prestixioso Royal College of Surgeons.
Alfredo Kindelán y Duany
Entre 1942 e 1947, participou nun complot para substituír a Franco por Juan de Borbón, que fracasou. Por iso foi detido na súa casa e non foi posto en liberdade até anos despois. En 1961 foi nomeado marqués de Kindelán, e ao ano seguinte, o 5 de abril de 1962, morrería en Madrid. En 1988 o Ministerio de Defensa de España creou a Cátedra Alfredo Kindelán, retirada en 2017 grazas a unha proposición non de lei de ERC; a mesma afirmaba sobre Kindelán "Unha das súas novidades foi a xeneralización dos bombardeos masivos contra obxectivos civís e poboacións, polo que España converteuse nun laboratorio militar que o fascismo europeo utilizou como campo de probas".
Norman Bethune
Xuventude
Despois de contraer e superar a tuberculose, en 1929 uniuse ao equipo do pioneiro en cirurxía torácica, o doutor William Edward Archibald, cirurxián xefe do Hospital Royal Victoria de Montreal, onde perfeccionou as súas habilidades neste campo e desenvolveu e modificou máis dunha ducia de novas ferramentas cirúrxicas. O seu instrumento máis famoso foron as "tesoiras de costela Bethune" (en inglés Bethune rib shears), que aínda se usan hoxe en día. Publicou 14 artigos describindo as súas innovacións na técnica do tórax.