cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rafael Quiroga Daviña
Traxectoria
Fillo de Rafael Quiroga Riomol e Mercedes Daviña Durricart. Veciño de San Clodio. Foi secretario do xulgado municipal de Peñamellera Alta dende 1928. Despois foi secretario do xulgado municipal de Ribas de Sil. Foi promotor e presidente da Sociedad Cultural Recreativa Artesana de Ribas de Sil (1933). Directivo da UGT e membro da Agrupación Socialista de Ribas de Sil. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de outubro e internado no Cárcere de Lugo. Foi xulgado en Lugo por rebelión militar en consello de guerra celebrado en 1937 e condenado a pena de morte. Pasou ao Hospital de onde fuxiu, abríronlle expediente por responsabilidades políticas en setembro de 1937. Permaneceu agochado até 1940, cando se entregou. Fóille conmutada a pena por cadea perpetua e despois por 30 anos de reclusión maior.
Vida persoal
Casou con Josefa Palomil Montoto.
Arca da Alianza
miniatura|200px|A Arca introducíndose no Templo.
Segundo a tradición xudía e cristiá, a Arca coñecida como Arca da Alianza, Arca do Pacto, ou Arca do Convenio (en ארון הברית), nomeada tamén como a Arca de Yahveh ou Arca do Testemuño, era un obxecto sagrado que gardaba as táboas de pedra que contiñan os Dez Mandamentos. De acordo con algunhas interpretacións tradicionais do Libro do Éxodo, dos Números, e da Carta aos Hebreos a Arca tamén contiña a vara de Aharón, un frasco de maná e o primeiro rolo da Torah escrito por Moisés; porén, o primeiro dos Libros dos Reis di que nos tempos do rei Salomón, a Arca contiña só as dúas Táboas da Lei. Segundo o Libro do Éxodo, a Arca foi creada por orde de Deus, seguindo as instrucións dadas a Moisés no Monte Sinaí. A Arca simboliza a unión de Deus co seu pobo. Crese que desapareceu coa destrución do templo de Xerusalén polo rei Nabucodonosor II.
Descrición
A Arca estaba feita de madeira de acacia negra, revestida por dentro e por fóra con láminas de ouro puro. Medía 1,31 m de longo por 0,78 m de alto e ancho. Unha grilanda de ouro rodeábaa na súa parte superior. A ambos lados levaba fixos catro aneis de ouro, a través dos cales se introducían dúas pértegas de acacia recubertas tamén de ouro. Sobre a tapa da arca ou propiciatorio descansaban dous querubíns, igualmente dourados.
O seu transporte e coidado estaba reservado á tribo dos levitas. Ela abría a marcha durante os anos de expedición polo deserto e estaba sempre á cabeza do pobo.
Socialdemócratas (Dinamarca)
100px|dereita
Socialdemokraterne (Socialdemócratas en lingua danesa) é un partido político de Dinamarca, de ideoloxía socialdemócrata.
Historia
Foi fundado en 1871, e é un dos partidos máis vellos de Europa. Na actualidade está liderado por Helle Thorning-Schmidt e é membro do Partido Socialista Europeo e da Internacional Socialista.
Pena Porreira, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Pena Porreira é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. No ano 2014 segundo datos do IGE estaba habitado por 3 homes.
Dá nome ao polígono industrial de Penapurreira.
Teoloxía da liberación
A teoloxía da liberación é unha escola importante e controversia na teoloxía da igrexa católica desenvolvida despois do Concilio Vaticano II. Dá grande énfase á situación social humana.
Historia e características
O teólogo peruano Gustavo Gutiérrez é un dos máis influentes partidarios deste movemento. Tamén o teólogo estadounidense Cornell West e o brasileiro Leonardo Boff destacan. O movemento foi forte durante as décadas de 60 e 70, cando se espallou de forma especial na América Latina e entre os Xesuítas, sendo unha das orientacións para o movemento das Comunidades Eclesiásticas de Base (CEBs). A súa influencia diminuíu desde que partes importantes da súa doutrina foran rexeitadas polo Vaticano, e a partir do crecemento do movemento da Renovación Carismática Católica.
Algúns afirman que o que ocorreu non foi unha crítica ou represión ao movemento en si, pero si corrección de certas esaxeración dalgúns dos seus representantes (como cregos máis tendentes á política, ou mesmo ao gnosticismo). Sexa como for, hoxe a teoloxía da liberación non ten a mesma forza de outrora. Por outro lado, moitas das súas ideas difundíranse polo clero e gran parte dos sacerdotes latinoamericanos hoxe está ligada en maior ou menor grao aos ideais de liberación desa escola teolóxica.
Boticas
miniatura|dereita|Localización de Boticas.
Boticas é unha vila portuguesa pertencente ao distrito de Vila Real, na rexión Norte, subrrexión do Alto Trás-os-Montes, e comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, que contaba con 1 280 habitantes (censo de 2011).
Xunto co concello Montalegre, forma a comarca das Terras de Barroso.
Xeografía
miniatura|dereita|Casas tradicionais da vila de Boticas.
miniatura|dereita|Boticas. Á esquerda, un espigueiro ([[hórreo); á dereita, monumento ao Guerreiro Galaico-Lusitano.]]
Boticas é a sede dun municipio de 321,96 km² de superficie, e 5 750 habitantes (censo de 2011), subdividido en 10 freguesías.
Límites
O municipio está limitado ao oeste e o noroeste polo municipio de Montalegre, ao leste por Chaves, ao sueste por Vila Pouca de Aguiar, ao sur por Ribeira de Pena e ao suroeste por Cabeceiras de Basto.
Porreira
O topónimo Porreira pode referirse a dous lugares de Galicia:
Boticas
Límites
O concello foi creado en 1836 por desmembramento do de Montalegre.
Freguesías do concello de Boticas
miniatura|250px|Freguesías do concello de Boticas. O concello de Boticas está dividido en 10 freguesías:
Historia
Boticas é unha vila de orixe romana. Os romanos construíron alí a cidade de Batocas, explotando minas e as famosas Termas de Carvalhelhos, das que se di que teñen augas milagrosas.
Economía
O sector primario é o máis importante do concello de Boticas, sendo o que emprega a maioría da poboación.
Cidades irmandadas
O concello de Boticas está irmandado cos seguintes vilas:
Daniel Vidart
Daniel Darío Vidart Bartzabal, nado en Paysandú o 7 de outubro de 1920 e finado en Montevideo o 14 de maio de 2019, foi un antropólogo e escritor uruguaio.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade da República (1940-1945). Posteriormente tamén realizou estudos de enxeñería na Universidade Nacional de Colombia (1978-1984).
Entre 1952 e 1958 foi vicepresidente do Servizo Oficial de Difusión, Radiotelevisión e Espectáculos (SODRE). Deu clases de ensino secundario Dende 1962 foi director do Centro de Estudos Antropolóxicos Dr. Paul Rivet, e experto da UNESCO en investigación sociocultural e conselleiro rexional de educación ambiental para América Latina e o Caribe.
Entre 1972 e 1973 foi profesor de antropoloxía cultural na Universidade de Chile e entre 1985 e 1988 catedrático de antropoloxía na Universidade da República.
Membro de número dende 2009 da Academia Nacional de Letras do Uruguai e correspondente da Real Academia Galega dende 1970.
Estadio Nelson Mandela Bay
O Estadio Nelson Mandela Bay en Porto Elizabeth, Suráfrica, é un campo de rugby e fútbol con capacidade para 48.459 espectadores situado na Baía de Nelson Mandela. Actualmente é utilizado polos Southern Kings, equipo do Pro14. Inaugurado o 7 de xuño de 2009, foi unha das sedes da Copa Mundial de Fútbol de 2010.
Construción
O estadio, de cinco niveis, e un custo aproximado de 1,1 millóns de rands (ao redor de 150 millóns de dólares), situado na Baía de Nelson Mandela, nomeada en honra do presidente do país e Premio Nobel da Paz Nelson Mandela, construíuse con vistas ao Lago North End, no centro da cidade. É un do tres estadios novos construídos para a disputa da Copa Mundial de Fútbol de 2010.
Trátase do primeiro estadio de fútbol de clase mundial edificado na provincia Oriental do Cabo. O estadio contará con 150 suites VIP, 60 suites de negocios, unha tenda de roupa deportiva, ximnasio e 500 prazas de aparcadoiro, ademais de salóns de actos. Segundo a programación oficial, debería ser concluído en decembro de 2008. miniatura|200px|esquerda|Vista aérea do estadio. Durante a súa construción, producíronse gran cantidade de especulacións sobre o cumprimento dos prazos de construción do estadio no período previo á Copa Mundial 2010, para cumprir co requisito de que todos os estadios do Mundial da FIFA debían ser completados antes de xaneiro de 2010. O Estadio Nelson Mandela Bay foi o primeiro do cinco novos estadios en iniciar e finalizar a súa construción. Os outros novos estadios están situados en Cidade do Cabo, Durban, Polokwane e Nelspruit. Aínda que con atraso, o estadio axustouse ao calendario previsto e foi completado en xuño de 2009.
O ministro surafricano de Deportes e Recreación, Makhenkesi Stofile, durante unha visita ás obras, lembrou a todos os presentes a necesidade de cumprir os estritos requisitos da FIFA. Tamén expresou a esperanza de que o estadio estaría terminado a tempo para a visita do equipo de inspección da FIFA que decidiría as cidades anfitrioas da Copa FIFA Confederacións 2009.
No entanto, o 8 de xullo de 2008, o comité organizador informou que o escenario non estaría listo a tempo para esta competición, a disputarse entre xuño e xullo de 2009. A pesar diso, o estadio si estaría listo para a Copa Mundial de Fútbol de 2010. O seu acto de inauguración produciuse, finalmente, o 7 de xuño de 2009.
Partidos
O Nelson Mandela Bay albergou durante o campionato oito encontros: cinco encontros da fase de grupos, un de oitavos de final, un de cuartos de final e o partido polo terceiro e cuarto posto. Os partidos foron os seguintes:
Río Loio
O río Loio é un río galego afluente do Miño, que transcorre por terras de Portomarín e Paradela, en Lugo. Trátase dun curso de auga que avanza paralelamente ao Camiño de Santiago e está situado nas inmediacións dun importante conxunto paisaxístico e arquitectónico, con lugares de referencia como a capela de Portocarneiro ou o Santa María de Loio. Morre no encoro de Belesar. Ten varios saltos de auga, o maior deles de oito metros de altura.
Derivación
O termo derivación pode referirse ós seguintes conceptos:
Río Loio
En 2012 a asociación ecoloxista ADEGA denunciou a intención de abrir tres minicentrais no seu curso.
Afonso Ribas
Afonso Ribas Fraga, nado en Cutián (Cerdedo-Cotobade) o 28 de xullo de 1944, é un economista e empresario editorial galego.
Traxectoria
Fixo estudos de Ciencias Económicas. É director asociado do grupo Unipro-Consultores de Empresas, director da revista de economía Análise Empresarial e director financeiro de Edicións Laiovento. É vicepresidente de Promocións Culturais Galegas, a empresa editora d' A Nosa Terra.
Foi cofundador e xerente de Teima e cofundador e conselleiro de Escola Aberta.
Vida persoal
Está casado con Salomé Álvarez Blanco, coa que ten catro fillos: Pedro, Alberto, Alfonso e Pablo.
Minutemen (grupo musical)
Formación
A historia dos Minutemen comezou cando D. Boon e Mike Watt se coñeceron con 13 anos. A nai de Boom ensináralle a tocar a guitarra e suxeríulle a Watt que aprendese a tocar o baixo, aínda que este ao principio non sabía a diferenza entre os dous instrumentos. Axiña comezaron a tocar xuntos, sobre todo versións daqueles grupos que lles gustaban e formaron xuntos diversas bandas entre as que destacou The Reactionaries, xunto con George Hurley á batería e Martin Tamburovich como cantante.
Ao se desfacer The Reactionaries é cando D. Boon e Mike Watt deciden formar Minutemen en xaneiro de 1980. O nome derivábase en parte das milicias de minutemen dos tempos coloniais e en parte como unha sátira do grupo reaccionario dos anos 60 coñecido con ese nome. Unha vez tiveron escritas as primeiras cancións comezaron a tocar co batería Frank Tonche, pois George Hurley, con quen querían tocar nun principio, estaba comprometido con grupo de hardcore punk Hey Taxi!, formado tras a disolución de The Reactionaries. Mais pouco despois, no mes de xuño, Tonche abandonaría a banda tras un par de concertos desgustado coa audiencia que o grupo estaba atraíndo, e Hurley tomaría o posto de batería. O primeiro concerto que deron foi como abreconcertos de Black Flag.
Carreira
Se nuns primeiros momentos o seu son rexeitaba elementos coma os solos de guitarra, os coros ou os fade-outs, que rexeitaban por seren, en certa maneira, "comerciais", no seu segundo álbum, What Makes a Man Start Fires?, introduciron moitos destes elementos mais mantendo o seu espírito transgresor, no formal e nos contidos, así coma unha actitude punk. O disco foi todo un éxito que conseguiu atraer a atención de boa parte da prensa musical alternativa e underground. Ao mesmo tempo a banda continuou a realizar xiras constantemente (incluídos dous concertos con Black Flag en Europa) converténdose nun dos grupos máis coñecidos da escena hardcore. Buzz or Howl Under the Influence of Heat convértese en 1983 no seu terceiro álbum.
Por fin en 1984 viu a luz o seu cuarto álbum de estudio, Double Nickels on the Dime. A pesar de ser moi pouco coñecido entre o gran público, o disco está considerado en moitos medios coma un dos máis innovadores e influentes da década de 1980. Nel dan mostra do seu eclecticismo e creatividade, ademais de co-escribir algúns dos seus temas con músicos como Henry Rollins, Chuck Dukowski ou Joe Baiza. Xa en 1985 realizaron o disco cun son máis comercial da súa carreira,  Mersh. O disco non vendeu tanto coma o anterior, probabelmente como reacción ao son máis comercial por parte da súa audiencia underground. Logo de publicaren o seu último disco, 3-Way Tie (For Last), e debido á intensa actividade de concertos deciden tomarse un pequeno descanso, dando o seu último concerto en Charlotte (Carolina do Norte) o 13 de decembro de 1985, acompañados dunha banda daquela aínda emerxente chamada R.E.M..
A morte de D. Boon
A finais de 1985 a banda miraba con optimismo o inminente 1986, coa preparación dun disco triplo metade ao vivo, metade en estudio, co título provisional de 3 Dudes, 6 Sides, Half Studio, Half Live. Ademais, Richard Meltzer enviáralle a Watt letras para dez cancións para un álbum no cal el iría a colaborar. Porén a morte de D. Boon non permitiu materializar ningún destes proxectos.
Epílogo
Nun primeiro momento Watt e Hurley pretendían abandonar completamente a música, mais os folgos que lles deu o fan de Minutemen Ed Crawford convencéronos de formar unha nova banda. Así naceu Firehose en 1987. Así mesmo, tanto Watt coma Hurley desenvolveron diferentes proxectos musicais en solitario ou en grupo.
Watt publlicou tres álbums en solitario bastante aplaudidos pola crítica e outros tres coa banda Banyan (completada por Stephen Perkins de Jane's Addiction, Nels Cline de Wilco e Money Mark Nishita dos Beastie Boys). Contribuíu nos clásicos de Sonic Youth Daydream Nation e EVOL, fixo unha xira eventualmente con Porno for Pyros en 1996 e con J Mascis and the Fog en 2000 e 2001. Ademais converteuse no baixista dos The Stooges en 2003. Ademais de continuar o seu traballo con Hurley en Firehose até a súa separación en 1994 embarcouse noutros proxectos máis underground coma Dos.
Estilo musical
O seu estilo estaba influenciado por bandas coma Wire, The Pop Group ou The Urinals. As súas canción caracterízanse pola brevidade, cunha duración que moitas veces non superaba o minuto, e estruturas pouco habituais. Aínda pertencendo á escena hardcore punk e estar influídos pola velocidade, brevidade e intensidade do estilo, a súa música era ben diferente da maioría das bandas coas que se relacionaban, ao mesturar o son propio do punk e o hardcore con outros moitos estilos (jazz, funk, acid rock ou R&B)
Probabelmente sexa o seu disco Double Nickels On The Dime o que mellor demostre as súas eclécticas influencias coas técnicas á guitarra de D. Boon, o habilidoso baixo de Mike Watt e a batería perfectamente axustada de Huerley.
Boon e Watt compartiron as tarefas de escribir as letras das cancións e Hurley tamén fixo algunha contribución a pesar de que fose Boon o que normalmente cantase. As letras de Boon eran habitualmente máis directas e cada vez adquiriron un ton máis politizado, mentres que as de Watt adoitaban ser máis abstractas. O sentido do humor tamén estaba presente en moitas cancións.
Os Minutemen era fans de Captain Beefheart o cal pode distinguirse sobre todo nos seus inicios coa ausencia do tradicional patrón de frase-retrouso-frase, apostando poe unha maior experimentación na estrutura. Nos seus discos máis tardíos obsérvase unha maior presenza de elementos máis tradicionais. tamén fixeron algunhas versións de bandas de rock clásico coma Creedence Clearwater Revival, Steely Dan e Blue Öyster Cult.
Legado
Desde 1999 até a súa cancelación, unha versión instrumental do seu tema "Corona" (do Double Nickels) foi o tema do programa da MTV Jackass.
No ano 2000, Watt, como administrador legal das publicación da banda permitiu a Volvo usar a canción "Love Dance" (from Double Nickels...) nun anuncio de coche. Os motivos foron que os beneficios dos pagos por dereitos foron a parar ao pai de Boon que sufría un enfisema.
A carreira do grupo aparece contada no libro Our Band Could Be Your Life, entre o repaso doutras importantes bandas do underground norteamericano.
O filme documental We Jam Econo repasa a historia da banda a través de entrevistas con Boon, Watt, Hurley, Henry Rollins, Flea dos Red Hot Chili Peppers, e outros contemporáneos do punk californiano. O filme foi estreado en febreiro de 2005 na cidade que viu nacer a Minutemen, San Pedro.
En 2003 Watt publicou un libro, Spiels of a Minuteman no que ofrecía a súa propia versión da historia dos Minutemen. Nel incluía todas as cancións escritas por el para a banda, un diario escrito por el sobre a súa xira con Black Flag por Europa, así coma textos escritos polo co-propietario de SST Joe Carducci, Thurston Moore (Sonic Youth) e Richard Meltzer (Blue Öyster Cult). Tamén se recollían ilustracións de Raymond Pettibon que foran utilizadas nos discos de Minutemen.
No desterro
No desterro é un libro de poemas escrito por Ramón Cabanillas, publicado en 1913. Inclúe textos publicados anteriormente na revista Suevia e outros escritos expresamente para a súa publicación.
Minutemen (grupo musical)
Legado
Aínda en 2003 a revista Rolling Stone seleccionou a Boon coma o guitarrista número 89 na súa lista dos 100 Mellores Guitarristas de Todos os Tempos e "Double Nickels on the Dime" coma o álbum 411 da súa lista dos 500 Mellores Álbums de Todos os Tempos.
No desterro
Descrición e temática
miniatura|Cabanillas en 1913. A obra pertence á primeira etapa da obra poética de Cabanillas. Mestura varios temas, desde a reflexión íntima ou o fresco paisaxístico e de costumes ata denuncias de tipo social, de carácter agrarista e anticaciquil, que continúa a temática cívica de Curros Enríquez. Aparece a idea de Galicia como unidade colectiva e unha chamada á rebelión.
É complexo un xuízo válido para un libro que, na realidade, diverxe estruturalmente -non tanto no que respecta ao contido- entre 1913 e 1926. A primeira versión do poemario vai encabezado por un texto, "Camiño adiante", que pode servir como abertura e como autopoética para dar paso a un conxunto dividido en partes: Lexanías, na que se mesturan o persoal, o patriótico e o lendario; O que non morréu, que inclúe unha soa alegoría histórico-política titulada "A Cadea"; Paisaxes, unha serie de escenas bañadas nun agudo realismo de resonancia currosiá; Follas soltas, o capítulo máis reivindicativo. Finalmente, Rimas ofrece íntimas reflexións sobre a morte ou o paso do tempo.
Minutemen (grupo musical)
Versións e tributos
Watt adicou todos os discos de fIREHOSE e en solitario á memoria de Boon     a canción "Disciples of the 3-Way" do último disco en estudio de fIREHOSE, Mr. Machinery Operator vai sobre Minutemen.
Tamén "The Boilerman", do segundo álbum en solitario de Watt, Contemplating The Engine Room vai sobre Boon.
No desterro
Descrición e temática
A edición de 1926 contén catro divisións, a primeira composta por pezas intimistas e saudosas, expresando os sentimentos da infancia e a mocidade, con exaltación do medio rural e descrición paisaxística. A segunda parte, co título de Madrí, ten un ritmo narrativo máis acelerado que reflicte a vertixe da metrópole. Nestas pezas expresa a súa etapa en Madrid, onde contou co apoio do deputado Leonardo Rodríguez e desde a distancia de Enrique Peinador. Manifesta o seu sentimento de estranxeiro, coa incomprensión das preocupacións da Corte e a saudade polo afastamento da terra. A terceira parte, co título Apuntes, inclúe na opinión dalgúns estudos elementos da estética modernista, aínda que a presenza de trazos de modernismo (na acepción hispana) en Cabanillas e, en xeral, na poesía galega, é moi cuestionado. Os poemas que a 2ª edición presenta reunidos e baixo o subtítulo O cravo no corazón son composicións tardorrománticas.
Malia certas rupturas do metro que xa anticipara no XIX Rosalía de Castro, formalmente Cabanillas abala nesta obra entre a estrofa clásica (preferentemente o soneto) e a popularizante (romance, versos de muiñeira...).
Minutemen (grupo musical)
Versións e tributos
A banda Sublime (cuxo cantante tamén morreu prematuramente) sampleou a Boon dicindo "Punk rock changed our lives" na canción "History Lesson Part II" do Double Nickels na súa canción "Waiting For My Ruca" do álbum de 1992 40 Oz. to Freedom. Na última canción dese disco menciónase aos tres membros de Minutemen.
A canción dos Unknown Instructors "Punk Is Whatever We Make It To Be" do seu primeiro álbum The Way Things Work contén fragmentos de varias letras do Double Nickels on the Dime.
No desterro
Edicións
Foi publicado por primeira vez co título completo 'No desterro. Visións gallegas' o 10 de febreiro de 1913 na imprenta La Universal da Habana, con prólogo de Basilio Álvarez e epílogo de Abdón Rodríguez Santos. A segunda edición de No desterro, como mostramos arriba, contén bastantes diferenzas respecto da anterior (suprímense composicións, engádense outras, reordénase o conxunto). Viu a luz o 30 de marzo de 1926 a través da editorial Lar.
Minutemen (grupo musical)
Versións e tributos
A banda Karate versionou "The Only Minority," "Bob Dylan Wrote Propaganda Songs," "This Ain't No Picnic," e "Colors" no seu álbum ao vivo de 2005, In the Fishtank 12.
No desterro
Edicións
En 2009, co gallo do 50 aniversario da morte do autor, apareceu unha edición crítica a cargo de Xosé Ramón Pena, tirada por Edicións Xerais de Galicia na Biblioteca das Letras Galegas.
Minutemen (grupo musical)
Versións e tributos
A banda de pop-punk de Nova Jersey, The Ergs! escribiu e gravou unha canción tributo a Minutemen titulada "Under The Influence of Minutemen (Dork Rock Changed Our Lives)." A banda de Ska-punk de Nova York The Fad tamén realizou unha canción tributo titulada "Our Band Could Be Your Life", a cal fai referencia ás cancións "Vietnam" e "History Lesson Pt. 2".
O grupo Bargain Music versiona "#1 Hit Song' no seu disco 77 003.
A banda de grindcore oriúnda de Nova York Brutal Truth versiona "Bob Dylan Wrote Propaganda Songs" no seu disco de 2009 "Evolution Through Revolution".
Uncle Tupelo ten unha canción titulada D. Boon no álbum Still Feel Gone.
Joaquín Carnero Graña
Joaquín Carnero Graña, nado en Cangas en 1895 e finado no mesmo concello o 19 de febreiro de 1939, foi un político galego.
Traxectoria
Militante de Falange dende 1934. Foi nomeado xefe local de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Cangas o 16 de xullo de 1937. Foi nomeado alcalde de Cangas a finais de 1937. Confirmado como alcalde en marzo de 1938, permaneceu no cargo atá a súa morte en febreiro de 1939.
There's Nothing Wrong with Love
There's Nothing Wrong with Love é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Built to Spill, publicado o 13 de setembro de 1994 a través do selo Up Records. A formación para o álbum estivo formada polo guitarrista e vocalista Doug Martsch, o baixista Brett Nelson, e o batería Andy Capps. There's Nothing Wrong with Love foi gravado entre maio e xuño de 1994 baixo a produción de Phil Ek.
As cancións "Car" e "Distopian Dream Girl" foron editadas como sinxelos. O vídeo de "In the Morning" apareceu en Beavis and Butt-head. Pitchfork colocou a There's Nothing Wrong with Love no número 24 da súa lista dos 100 mellores álbums dos 90. Sub Pop reeditou o disco en vinilo no ano 2015.
Derivación (lingüística)
Derivación en morfoloxía é un procedemento de formación de palabras, especialmente frecuente en linguas flexivas. Mediante este procedemento, a unha raíz ou base se lle engaden afixos, que poden ser:
Rámez, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Rámez é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 3 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Tara June Winch
Tara June Winch, nada en Wollongong o 2 de decembro de 1983 é unha escritora australiana de ascendencia inglesa e aborixe australiana. A súa primeira novela, Swallow the Air (2006), gañou numerosos premios literarios australianos.
Ishikawa Akimitsu
Ishikawa Akimitsu (石川 昭光), nado en 1550 e finado o 16 de agosto de 1622, foi un xeneral xaponés do período Sengoku, caracterizada polas guerras civís, fillo de Date Harumune e alcumado Jiro.
Traxectoria
En 1603 sucedeu a Ishikawa Harumitsu e retirouse a favor do seu fillo Ishikawa Yoshimune. Cando o seu sucesor morreu pouco despois, Akimitsu recuperou o seu posto e serviu baixo Date Masamune durante a campaña do verán de Osaka de 1615. Durante a batalla de Domyoji cóntase que Akimitsu cortou a cabeza a cinco xenerais inimigos.
Costa da Caparica
A Costa da Caparica é unha freguesía portuguesa, na rexión de Lisboa e subrexión da Península de Setúbal, no concello de Almada, con 10,88 km² de área e 11 707 habitantes (2001). Densidade: 1 076,0 hab/km².
Costa da Caparica foi elevada a cidade o 9 de decembro do 2004.
Ugly Kid Joe
Ugly Kid Joe é unha banda estadounidense de hard rock procedente de Isla Vista, California. O seu nome é unha parodia do nome do grupo Pretty Boy Floyd. O son de Ugly Kid Joe abrangue un rango de estilos que pasa polo rock, o glam metal, o hard rock e o heavy metal.
Despois de editar tres álbum e de xirar extensamente durante os anos 90, Ugly Kid Joe separouse en 1997, e posteriormente reformouse no ano 2010.
Balhae
dereita|miniatura|250px|Balhae Balhae (698 - 926), tamén coñecido como Jin, foi un reino coreano-manchú que ocupaba parte do territorio que hoxe constitúen Manchuria, Primorie e o norte da península de Corea. Logo da caída da capital e do sur de Gorguryo en poder do reino unido de Silla, Go de Balhae estableceu no territorio que permanecera libre un novo reino, Balhae, que permaneceu independente ata a conquista polos khitan no ano 926.
Resolución de Desculpa
A Lei Pública 103-150 dos Estados Unidos "Resolución conxunta para recoñecer o 100 aniversario do derrocamento do Reino de Hawai o 17 de xaneiro de 1893, e para ofrecer desculpas aos nativos hawaianos en nome dos Estados Unidos polo derrocamento do Reino de Hawai", informalmente coñecida como Resolución de Desculpa, é unha Resolución conxunta do Congreso dos Estados Unidos de América adoptada en 1993 que "recoñece que o derrocamento do Reino de Hawai aconteceu coa participación activa de axentes e cidadáns dos Estados Unidos, recoñecendo ademais que o pobo nativo de Hawai xamais abdicou nos Estados Unidos as súas pretensións de soberanía inherente como pobo sobre os seus territorios nacionais, fose mediante o Reino de Hawai ou mediante plebiscito ou referendo" (U.S. Public Law 103-150 (107 Stat. 1510)).
A resolución foi promovida o 21 de xaneiro de 1993 por Daniel Akaka e Daniel Inouye, ambos senadores demócratas por Hawai, e foi adoptada por ambas as cámaras do Congreso dos Estados Unidos o 23 de novembro de 1993. A Resolución aprobouse no Senado por un voto de 65 a 34. Na Cámara de Representantes foi aprobada por unha maioría de dous terzos en votación oral. Como Resolución conxunta, foi asinada polo presidente Bill Clinton nese mesmo día.
A Resolución tense citado como un dos principais estímulos para o movemento soberanista de Hawai, e ten sido obxecto de intenso debate.
Evidencia histórica
A Resolución de Desculpa deriva principalmente do Informe Blount, un informe oficial do Comité de Relacións Externas da Cámara de Representantes recollido pouco despois do derrocamento da monarquía hawaiana, na primavera de 1893. Blount estaba firmemente a favor da raíña e dos seus partidarios, e o seu informe constituíu unha crítica oficial do papel dos Estados Unidos no derrocamento. O presidente Grover Cleveland era tamén un firme defensor da raíña, e fixo declaracións oficiais en apoio da posición exposta no Informe Blount. Estas declaracións oficiais do goberno dos Estados Unidos son vistas como evidencias históricas para as afirmacións expostas na Resolución de Desculpa.
Bases históricas en disputa
Aínda que o Informe Blount de 17 de xullo de 1893, no que se basea a Resolución de Desculpa, foi un informe oficial do goberno dos Estados Unidos, foi seguido polo Informe Morgan en febreiro de 1894, o cal, tras audiencias públicas e testemuñas baixo xuramento, atopou que o Informe Blount era inexacto en moitos dos feitos relatados. Algunhas das críticas do Informe Blount inclúen o feito de terse producido en segredo, sen oportunidade dun exame por parte das testemuñas, e sen estar as testemuñas sometidas a xuramento. Os opoñentes da Resolución de Desculpa recorren a este repudio oficial do Informe Blount como razón suficiente para desbotar calquera conclusión baseada nel. A pesar de ser un firme partidario da reinstauración da monarquía, o presidente Grover Cleveland tamén se desdixo tras recibir o Informe Morgan, rexeitando as sucesivas solicitudes de axuda da raíña para a restauración da monarquía, e recoñecendo tanto o Goberno Provisional como a República de Hawai como lexítimos sucesores do reino.
O avogado constitucionalista e consultor do Grassroot Institute (laboratorio de ideas ultraliberal con base en Honolulu) Bruce Fein, ten esbozado varios contra-argumentos que desafían a exactitude e integridade histórica das afirmacións feitas na Resolución de Desculpa.
Alegacións de que a Resolución foi aprobada apresuradamente
A Resolución foi aprobada tras só unha hora de debate no Senado, coa participación de só cinco senadores, tres deles opostos (Slade Gorton, Hank Brown, John C. Danforth) e dous a favor: os promotores Akaka e Inouye. Aprobouse na Cámara de Representantes o 15 de novembro en aínda menos tempo, sen debate e sen obxeccións. Ten habido críticas á Resolución polo seu uso para apuntalar o proxecto de lei Akaka, que busca un recoñecemento federal dos nativos hawaianos similar ao que teñen os nativos norteamericanos. O senador Inouye dixo a respecto deste tema en 1993:
A xustificación do proxecto de lei Akaka apoiándose na Resolución de Desculpa ten sido visto por algúns como unha contradición destas declaracións de Inouye ante o Senado.
En 1993 os senadores Slade Gorton e Hank Brown non discreparon sobre a exactitude histórica da Resolución, aínda que votaron en contra. Recentemente referíronse a ela como un caso de revisionismo histórico. Escribiron no Wall Street Journal un artigo moi crítico coa veracidade histórica da Resolución de Desculpa.
Partidarios da independencia de Hawai
Algúns grupos partidarios dun nacionalismo hawaiano non baseado na ascendencia acusaron os senadores Akaka e Inouye de actuar como cómplices dos Estados Unidos nunha estratexia anti-hawaiana de longo prazo. Estes grupos ven a linguaxe da Resolución de Desculpa como unha linguaxe que confunde enganosamente a forte e internacionalmente recoñecida soberanía que o reino de Hawai posuía como nación-estado internacionalmente recoñecida, cunha noción inconmensurabelmente máis feble de "soberanía inherente" dun pobo "indíxena" ou "nativo" dentro de, e subordinado a, os Estados Unidos. Eles razoan que a cidadanía do reino non estaba definida pola ascendencia; que un país enteiro foi vítima das felonías dos conspiradores, e non só certos individuos ou grupos do país; e que todos os leais nacionalistas hawaianos foron privados do seu dereito á autodeterminación, non só os "nativos" hawaianos. Tamén destacan que foi o Congreso dos Estados Unidos quen introduciu o requirimento das cotas de sangue (non menos dun 50% de sangue das razas que habitaban Hawai desde antes de 1778) na Hawaiian Homelands Commission Act (Lei da comisión das terras nativas hawaianas) de 1921, aínda vixente, contra a oposición dos propios nativos hawaianos, que solicitaban un requirimento moito menos restritivo de non menos de 1/32 de sangue hawaiano. Por todo isto, a maioría destes grupos tamén rexeitan o proxecto de lei Akaka como fórmula soberanista, e defenden que este tema debe solucionarse no ámbito internacional.
Efectos legais prácticos
Nunha resposta á apelación da Decisión Arakaki polo Estado de Hawai, os demandantes argumentaron que os "considerandos" da Resolución de Desculpa non deben ter efectos legais.
O efecto legal da Resolución de Desculpa foi abordado na decisión do Tribunal Supremo dos Estados Unidos de 31 de marzo de 2009, que declara que os 37 "considerandos" da Resolución de Desculpa non teñen efectos xurídicos vinculantes, nin transmiten ningún dereito ou supoñen base legal algunha para as reclamacións dos nativos hawaianos. O Tribunal concluíu que a Resolución non cambia nin modifica o carácter "absoluto" do dereito sobre as terras públicas do Estado de Hawai. A decisión afirma tamén que a lexislación federal non pode ofuscar retroactivamente os dereitos adquiridos como parte da incorporación como Estado.
César Arnaud
Traxectoria
Irmán de Leonardo Arnaud, que chegou a Cangas en 1845 para ocupar a praza de médico municipal e tío de Leopoldo Arnaud Gómez. Dedicado aos negocios financeiros, casou con Dolores Pastoriza, señora do pazo de Vista Alegre de Aldán e fundadora da Casa dos Pobres de Cangas o 6 de marzo de 1890. Foi alcalde de Cangas en dúas ocasións.
Shigella dysenteriae
Shigella dysenteriae é unha especie de bacterias de forma bacilar do xénero Shigella. Especies de Shigella poden causar shigelose (tamén chamada disentería bacilar). Son bacterias gramnegativas, non formadoras de esporas, anaerobias facltativas. S. dysenteriae ten a capacidade de invadir e replicarse en varias especies de células epiteliais e enterocitos.
Diagnóstico
Como un espécime fecal típico non é estéril, o uso de placas selectivas é obrigatorio. Inocúlanse XLD ágar, DCA ágar ou ágar entérico Hektoen; todas dan colonias incoloras, xa que o organismo non é un fermentador de lactosa. A inoculación dun tubo inclinado TSI (co medio Triple Sugar Iron. Triplo Azucre Ferro) mostra un tubo alcalino e ácido, pero non gas, ou produción de. Despois da incubación en SIM (con medio Sulphide Indole Motility, Sulfuro Indol Mobilidade), o cultivo aparece non móbil e sen produción de. A adición do reactivo de Kovac ao tubo SIM despois do crecemento indica tipicamente que non hai formación de indol (pero os serotipos 2, 7 e 8 producen indol ). A proba do manitol da resultado negativo. A proba da ornitina descarboxilase dá resultados negativos.
Tratamento
O tratamento da shigelose, independentemente da subespecie ou tipo implicado, require o uso de antibióticos. Os antibióticos utilizados normalmente son a ampicilina, ciprofloxacina, ceftriaxona, entre outros. Os opioides deberían evitarse no tratamento da shigelose.
Bend It Like Beckham
Bend It Like Beckham é un filme dirixido por Gurinder Chadha que foi estreado no 2002. Está protagonizado por Parminder Nagra, Keira Knightley, Jonathan Rhys Meyers, Anupam Kher, Shaznay Lewis e Archie Panjabi. O título do filme fai referencia ó xogador de fútbol David Beckham e á súa habilidade de marcar nos tiros de falta "dobrando" o balón sobre a barreira de defensa.
O filme conta a historia dunha moza de dezaoito anos de orixe punxabí en Londres. É unha apaixonada do fútbol pero os seus pais prohíbenlle xogar porque é unha rapaza.
Sinopse
Os pais de Jess (Parminder Nagra) queren que sexa unha convencional rapaza india, pero ela só desexa xogar ó fútbol como David Beckham, a estrela do Manchester United. Un día, Jules (Keira Knightley), unha rapaza da súa idade, convídaa a unirse ó equipo feminino local. Os seus pais non entenden porqué xoga ó fútbol no canto de estudar Dereito. Ademais, a Jules e a Jess gústalles o mesmo rapaz, o seu adestrador Joe (Jonathan Rhys Meyers).
It Was Hot, We Stayed in the Water
It Was Hot, We Stayed in the Water é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock The Microphones, publicado o 26 de setembro de 2000 a través do selo K Records. As primeiras versións do LP do álbum viñan cunha portada plegable formando un pop-up, unha portada alternativa, e un inserto coas letras e un póster. Tamén se lanzou un libro de partituras.
Selección de hóckey a patíns masculina de Alemaña
A selección de hóckey a patíns masculina de Alemaña é o equipo que representa a Alemaña nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. Ente 1926 e 1934, Alemaña viviu un período de relativo éxito a nivel europeo, xa que se converteu nun dos equipos habituais nas semifinais, acadando sempre esta rolda agás en 1931, mais, sen dúbida, os maiores logros dos xermanos nos Campionato de Europa foron os dous subcampionatos consecutivos acadados nas edicións de 1932 e 1934, nos que caeu na final fronte á gran dominadora do hóckey a patíns durante os anos '20 e '30 do século XX, Inglaterra, porén, logo desas dúas finais o equipo non volveu subir ao podio ata o ano 1973, cando conseguiu o terceiro posto. A nivel mundial, Alemaña viviu a súa mellor etapa na década dos anos '70, cando conseguiu chegar catro veces consecutivas ás semifinais en 1972, 1974, 1976 e 1978, repetindo así o seu mellor resultado conseguido en 1956 e en toda a súa historia. O seu primeiro título chegou en 1937, cando se adxudicou o Torneo das Nacións de Montreux, título que revalidaría en 1978. Oito anos despois do último título conquistado en Montreux, chegou o seu terceiro e último título ata a data, o Campionato do Mundo "B" conquistado en Cidade de México logo de derrotar os Países Baixos na final. No 2010, a selección alemá participou na Copa América, conseguindo un meritorio quinto posto, ese mesmo ano lograba igualar o cuarto posto no Campionato de Europa, celebrado en Wuppertal (Alemaña).
O Reboredo, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
O Reboredo é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Selección de hóckey a patíns masculina de Alemaña
Equipo
Estes foron os xogadores convocados para o Europeo de Wuppertal (Alemaña) de 2010 :
Tijuana in Blue
Tijuana in Blue é un grupo de música nado a mediados dos oitenta en Pamplona coa eclosión do que se coñece como o Rock Radical Vasco.
2002 - 2004
A banda vólvese a xuntar para gravar un disco en directo:
Estadio Free State
O Free State, chamado por motivos publicitarios Vodacom Park, é un estadio situado en Bloemfontein, Suráfrica, utilizado para encontros de fútbol e de rugby, con capacidade para 46.000 persoas. Actualmente é o estadio local dos Cheetahs do Pro14. Foi unha das sedes da Copa Mundial de Fútbol de 2010. O seu nome procede da provincia na que está situado, a provincia do Estado Libre (en inglés: Free State).
Datos
Inaugurado en 1952, o estadio sufriu unha completa remodelación con ocasión da Copa do Mundo de Rugby de 1995, da que foi sede, para albergar indistintamente encontros de rugby e de fútbol. Os principais equipos de rugby que utilizan o estadio son o Free State Cheetahs, que participa na competición nacional de Suráfrica, a Currie Cup; e o Central Cheetahs, que representa o Estado Libre e as provincias do Cabo Norte no Super 14. O principal equipo de fútbol é o Bloemfontein Celtic, que xoga na liga Premier de Fútbol.
Partidos
O Nelson Mandela Bay albergou durante o campionato seis encontros: cinco encontros da fase de grupos e un de oitavos de final. Os partidos foron os seguintes:
A Vila, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
A Vila é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 28 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 15 eran homes e 13 eran mulleres.
Unión de Utrecht
miniatura|Derradeira páxina da Unión de Utrecht. Aparecen as sinaturas dos 6 representantes de Holanda.miniatura|Mapa dos Países Baixos españois en 1579: Unión de Arras e Unión de Utrecht. A Unión de Utrecht foi un acordo asinado o 23 de xaneiro de 1579 por algunhas das Provincias Unidas e que consistiu, basicamente, nunha alianza militar contra o dominio do rei de España. No acordo rexeitan a intromisión dos estranxeiros nos seus asuntos e supón, de facto, a creación da República das Provincias Unidas dos Países Baixos ou tamén chamada República dos Sete Países Baixos (Frisia, Groninga, Holanda, Zelandia, Utrecht, Overijssel e Güeldres).
Para varios autores, a creación da unión supuxo o xermolo e fundamento legal para a creación da posterior constitución e independencia da República dos Países Baixos.
Contexto histórico
Durante as guerras de relixión dos séculos XVI e XVII, prodúcese a rebelión dos territorios flamengos da monarquía hispánica en 1566 e que continuará de xeito,case que, ininterrompida até que mediante a Paz de Wesfalia e o Tratado de Munster (1648) recoñeceuse oficialmente a independencia do territorio, poñendo fin á chamada "guerra dos Oitenta Anos" ou guerra de Flandres.
Aínda que a revolta inicial foi rapidamente sufocada polo Duque de Alba, Luís de Requesens e don Xoán de Austria, os intentos de pactos e de manter a tolerancia relixiosa e o recoñecemento da soberanía de Filipe II sobre o conxunto do territorio non fructificaron. Coa maior parte do territorio en mans dos rebeldes, os calvinistas dos estados do norte comezaron a perseguir aos católicos e a encarcerar aos partidarios reais, e esas circunstancias foron aproveitadas por Alexandre Farnesio, daquela gobernador dos Países Baixos, para propiciar a chamada Unión de Arras (5 de xaneiro de 1579), na que as provincias do sur: Hainaut, Douai e Artois, recoñecen a autoridade do rei.
Unión de Utrecht
Como resposta á Unión de Arrás, créase a Unión de Utrecht, asinada polos representantes das Sete Provincias Unidas: Holanda, Zelandia, Utrecht, Güeldres, Groninga, Overijssel (daquela Drenthe formaba parte de Overijssel) e Frisia. Tamén se engadirán as cidades protestantes de Flandres (os chamados "catro membros de Flandres" ou condado de Flandres -Bruxas, Franconado de Bruxas, Ieper e Gante-) e cidades de Brabante como Antuerpen, Breda e Lier.
A iniciativa do acordo partiu de Guillerme I de Orange e nel rexeitaban a intromisión estranxeira nos seus asuntos e comprometéronse a formar unha república confederal na que primarían os estados sobre o goberno central e no que se comprometían a actuar de xeito unitario cara ao exterior baixo o mando de Guillerme de Orange e proclamaron a liberdade relixiosa.
O 15 de marzo de 1581, Filipe II declarou fóra da lei a Guillerme de Orange e ofreceu unha recompensa pola súa cabeza. A pertir dese momento, Guillerme rexeitou publicamente da obediencia ao rei e conseguiu que os Estados Xerais reunidos na Haia fixeran o mesmo o 26 de xullo de 1581, mediante a Acta da Haia, destituíndo ao seu soberano até ese momento e proclamando oficialmente a independencia, aínda que non será recoñecida oficialmente até a Paz de Westfalia de 1648.
Cerbère
Cerbère (en catalán: Cervera de la Marenda) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión do Languedoc-Rosellón. Pertence ao distrito de Céret e ao cantón de Côte Vermeille e contaba con 1.573 habitantes en 2008.
Cerbère é o municipio francés máis oriental que é limítrofe con España. Limita concretamente con Portbou, na provincia de Xirona.
Xeografía
Limita con Banyuls-sur-Mer e con Portbou (España). A súa altitude oscila desde os 0 m ao nivel do Mediterráneo ata os 643 m nas Albères.
Forma parte da Costa Vermella.
Historia
No lugar que hoxe ocupa a comuna de Cerbère atopáronse numerosos restos prehistóricos, e tamén é citada en documentos tanto da Idade Antiga como da Idade Media, pero será no século XIX cando a historia de Cerbère dará un tombo radical.
O 1864 asinouse un acordo entre España e Francia para facer pasar polo Col des Belitres o ferrocarril entre os dous estados e de construír as estacións fronteirizas de Portbou e de Cerbère, que foi inaugurada en 1878. O tránsito rapidamente logrou unha grande importancia e dado a diferenza de anchura das vías españolas e francesas foi necesaria a construción de grandes instalacións para facilitar o transbordo de mercancías.
Creceu considerablemente a poboación e en 1889 creouse a comuna de Cerbère que non parou de crecer ata moi pasada a metade do século XX cando a mecanización de moitas tarefas, a competencia doutros medios de transporte e máis adiante a supresión das barreiras aduaneiras supuxo unha certa redución dos postos de traballo.
150px|miniatura|Hotel Belvédère du Rayon Vert O papel económico da estación de Cerbère continúa sendo bastante importante, a pesar de todo, como o testemuñan os 2,5 millóns de toneladas de mercancías (1998) ou os 15.000 trens anuais que transitan.
Hai que destacar tamén o incremento das actividades turísticas.
Cincinnati Bengals
Os Cincinnati Bengals son un equipo profesional estadounidense de fútbol americano que compite na American Football Conference da National Football League. O equipo foi fundado en 1968, competindo inicialmente na American Football League, pasando a competir na NFL en 1970 coa fusión das dúas ligas, ten a súa base dende a súa creación na cidade de Cincinnati, no estado de Ohio. Ao longo da súa historia disputou dúas veces a Super Bowl (ámbalas dúas nos anos '80), a XVI (1982) e a XXIII (1989), perdendo ámbalas dúas contra os San Francisco 49ers.
Jaime Tejada
Jaime Tejada Lorenzo, nado en Lobios en 1923 e finado en Ourense o 25 de setembro de 2009, foi un político galego do PPdeG.