cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alex Sharpe
Alex Sharpe é unha cantante irlandesa principalmente coñecida por ter sido membro do grupo musical Celtic Woman.
Samaniego
Samaniego é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 294 habitantes.
Caja de Ávila - C.S.C.
O Caja de Ávila - C.S.C. foi un equipo de voleibol da cidade de Ávila, Castela e León (España). Competiu ata a tempada 2004-05.
O Caja de Ávila foi fundado en 1976, cando un grupo de rapazas decidiron comezar a práctica do voleibol. En 1987 integrouse na Casa Social Católica, que o acollería ata o 2004, cando asinou a cesión total dos seus dereitos ao Club Deportivo Ávila Vóley, que se converteu no seu herdeiro. En 1991 gañou a Copa Castela e León e ascendeu a Primera División para en 1992, ascender á División de Honra. En 1995 proclamouse campión da Copa da Raíña, conseguindo así por primeira vez praza para unha competición europea, a Copa CEV. Entre os seus logros estatais destacan os seus tres subcampionatos da Superliga (1996, 2004 e 2005) e en Europa conseguiu un cuarto lugar na Copa CEV no 2003 e o terceiro lugar no 2004.
Outros artigos
Club Deportivo Ávila Vóley
Día dos Medios en Galego
O Día dos Medios en Galego é unha conmemoración anual que ten lugar desde 2018 para celebrar a presenza da lingua galega nos medios de comunicación. O acto, impulsado pola Asociación de Medios en Galego, celébrase o 7 de febreiro por coincidir co aniversario da publicación periódica de O Tío Marcos da Portela.
O Parlamento de Galicia, mediante un comunicado subscrito por todos os grupos políticos da cámara, apoiou a iniciativa. Miguel Santalices, presidente da cámara, foi o encargado de ler a declaración conxunta :
O acto central do Día celebrouse nas seguintes localidades:
Manuel Veiga Taboada
Manuel Veiga Taboada, nado en Monforte de Lemos en 1960, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de mestres rurais, viviu até os doce anos entre Diomondi (O Saviñao) e a cidade de Monforte. Fixo o bacharelato en Monforte e aos 17 anos marchou a Madrid, onde residiu entre 1977 e 1983. Licenciouse en Ciencias da Información e en Ciencias Políticas e Socioloxía na Universidade Complutense. En 2001 doutorouse en Ciencias Políticas e Socioloxía na UNED, coa tese ''La construcción social de la realidad regional gallega a través de la prensa. El caso de Faro de Vigo (1898-1923)''. miniatura|Manuel Veiga Taboada en 2021. En 1983 incorporouse á redacción do semanario A Nosa Terra, do que foi o seu director entre 2007 e 2010, e desde entón reside en Vigo. Ademais da súa obra narrativa, é autor tamén de varios traballos relacionados coa historia política e coa literatura, publicados en diversas revistas especializadas.
Colaborador habitual de Nós Diario, A Nosa Terra, e o dixital literario Biosbardia.
Fondodevila, Os Pensos, Esgos
Fondodevila é un lugar da parroquia dos Pensos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 3 mulleres.
Lingua acateca
O acateco é unha lingua maia falada principalmente en Guatemala e en parte de México. É falada polo pobo acateco que habita no departamento de Huehuetenango, en Guatemala, e nos concellos de Concepción Huista, Nentón, San Miguel Acatán, San Rafael La Independencia e San Sebastián Coatán. Un grupo de falantes tamén vive no estado de Chiapas, México. No ano 1998 contaba con máis de 58 600 falantes, dos cales 48 500 vivían en Guatemala e o resto en México. O acateco está estreitamente relacionado coas linguas q’anjob’al e jacalteca. As tres linguas forman a sub-póla q'anjob'al-jacalteca. Crese que o grupo q'anjob'al–jacalteco diviuse nas tres linguas hai 1 500 anos.
O acateco estaba considerado como un dialecto da lingua q’anjob’al até a década de 1970, cando os lingüistas se decataron das diferenzas gramaticais con respecto do q'anjob'al.
Grupo SM
Grupo SM é unha editorial española especializada na publicación de libros de texto e de literatura infantil e xuvenil, cunha importante presenza tamén en Iberoamérica. A empresa matriz, Ediciones SM, foi fundada polos relixiosos marianistas de España na década de 1940. En 1977 constituíuse a Fundación Santa María, que máis tarde pasaría a charmarse Fundación SM, propietaria a partir dese momento de Ediciones SM. A comezos do século XXI, o grupo presente en nove países: Arxentina, Brasil, Chile, Colombia, España, México, Perú, Porto Rico e República Dominicana. Conta cun catálogo de máis de 9.000 títulos, en coleccións como El Barco de Vapor e Gran Angular, amais de manuais de ensino e aprendizaxe de idiomas, dicionarios e libros de consulta.
Balvís, Pacios, Castro de Rei
Balvís é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Amanda Spratt
Amanda Spratt, nada en Penrith o 17 de setembro de 1987, é unha ciclista profesional australiana.
Traxectoria
Comezou a competir profesionalmente en 2012 dentro da estrutura do Orica-AIS, na que segue competindo a pesar do cambio de nomenclatura a Mitchelton-Scott. Ten mais de vinte vitorias como profesional, entre as que destacan varios campionatos nacionais de Australia (2007, 2010 e 2020) e vitorias de etapa no Giro Rosa e na Emakumeen-Bira do País Vasco.
Son tamén destacadas as súas actuacións en campionatos do mundo onde foi prata e bronce respectivamente nas edicións de 2018 e 2019.
Saint-Germain-des-Prés Café
Saint-Germain-des-Prés Café é unha serie de compilatorios de nu-jazz que tivo a súa primeira edición no ano 2001, nacida á sombra do éxito do movemento denominado Frech Touch que proxectou numerosos artistas franceses en todo o mundo. As edicións publicadas desta serie son as seguintes:
Nota: O artista St Germain non está asociado a esta serie de edicións compilatorias de nu-jazz.
Yamcha
Yamcha (ヤムチャ) é un personaxe de Dragon Ball que apareceu dende os primeiros episodios da serie como un ladrón xunto ó seu inseparable e pequeno amigo Puar. O seu nome provén de beber té en cantonés, Yum cha. É a representación do personaxe Sha Wujing da historia chinesa Viaxe ó Oeste.
Lapis
miniatura|Lapis sobre papel. miniatura|75px|Lapis de distintos tipos. Un lapis ou lapiseiro é un instrumento de man utilizado para escribir ou debuxar, usualmente sobre papel.
A dureza da mina, e polo tanto a capacidade de escribir un trazo máis escuro, mídese coas siglas H e B, o B é mais brando, normalmente en debuxo artístico úsanse a B1, B2..., e o lapis común ten de siglas HB. Ademais, a dureza está en relación ás cantidades de grafito e arxila na mestura.
Historia e evolución
Antes da aparición do lapis, o ser humano inventara a pluma como instrumento de escritura ou debuxo, a cal require de tinta. Ademais, a tinta adoita ser indeleble, co conseguinte prexuízo en caso de erro. Neste sentido, os lapis son máis prácticos e permiten borrar o trazo.
A mina actual do lapis, composta por grafito e arxila, foi un invento de guerra xa que antes usábanse minas de grafito puro, xurdiu esta mestura grazas á escaseza de grafito necesario por Napoleón e as súas tropas.
Cando non é necesario que a escritura sexa indeleble o seu inconveniente redúcese a que a mina, tamén denominada grafo, vaise esgotando, polo que é necesario ir sacándolle punta coa axuda dun afialapis.
miniatura|75px|Varios portaminas.
Existen tamén os chamados lapis mecánicos ou portaminas, instrumentos capaces de conter no seu interior minas de pequeno diámetro (usualmente 0,3 mm, 0,5 mm e 0,7 mm) que se deslizan cara ó exterior segundo se vai necesitando.
Apeadoiro do Casal
O Casal foi un apeadoiro de RENFE na parroquia de Laraño (Santiago de Compostela).Formaba parte da liña Santiago - Redondela.
Arquitectura
Consérvase o edificio de viaxeiros, que data de comezos do século XX. O predio consta dunha planta rectangular e dúas alturas, con tellado a dúas augas. Ten muros recebados e pintados de branco con vans simétricos en altura, con remate superior de arco rebaixado e esquinas con perpiaño á vista, igual que os esquinais da construción. Beirado de pedra con molduras e un van redondo no hastial do penal.
St Germain
St Germain, nome artístico de Ludovic Navarre, nado en Saint-Germain-en-Laye en 1973, é un músico francés cuxo estilo navega entre o acid jazz, nu jazz e deep house.
Traxectoria
Ludovic Navarre nace Saint-Germain-en-Laye en 1973 e inspirase no popular barrio parisiense de Saint-Germain-des-Prés, coñecido máis comunmente co nome de Saint-Germain para adoptalo como nome artístico.
En 2002, sae o seu cuarto álbum titulado Chaos, banda sonora do filme Eponyme, do director francés Coline Serreau.
St Germain está considerado como un dos grandes representantes do French Touch no mundo.
Estación de Lalín
Lalín é unha estación de tren de Adif situada no lugar da Estación, na parroquia de Botos, nas proximidades da vila de Lalín, provincia de Pontevedra. Conta con servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 315,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 472 metros de altitude, entre as estacións da Ponte Taboada e O Irixo. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 8 de setembro de 1958 coa posta en marcha do tramo O Carballiño-Santiago de Compostela da liña férrea que pretendía unir Zamora coa Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe, que naceu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
O edificio de viaxeiros, construído en pedra, está formado por un corpo central e dous anexos laterais. Conta con dúas plataformas curvadas, unha lateral e outra central e con catro vías. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Folga xeral de 1972
A folga xeral de 1972 foi unha serie de protestas que tiveron lugar en Vigo. Está considerada un fito na historia galega.
Desenvolvemento
Durante o franquismo 30 000 traballadores da comarca de Vigo mobilizáronse durante dúas semanas tras o despedimento de cinco traballadores da factoría Citroên. Inicialmente, houbo seis mil despedimentos que finalmente quedaron en catrocentos e centos de persoas detidas e feridas.
Haemospororida
Haemospororida (ás veces chamado Haemosporida) é unha orde de protozoos parasitos intraeritrocíticos (que se desenvolven dentro de eritrocitos nalgún momento do seu cico de vida).
Taxonomía
Hai unhas 500 especies nesta orde organizadas en catro familias: Garniidae, Haemoproteidae, Leucocytozoidae e Plasmodiidae. A maioría das especies pertencen a tres xéneros: Haemoproteus, Leucocytozoon e Plasmodium.
Os Haemoproteidae e os Plasmodiidae producen ambos pigmento. Estas familias foran situadas na orde Laveraniina. Nin os Haemoproteidae nin os Leucocytozoidae teñen un ciclo asexual no sangue periférico. Os Garniidae non producen pigmento pero teñen un ciclo asexual no sangue.
O taxon divídese en detalle como segue:
Nota
O xénero Mesnilium é o único destes taxons que infecta a peixes. Comprende unha soa especie e só se publicou un informe del unha vez. Pode ser que este xénero fose situado incorrectamente neste grupo. Probablemente serán necesarios estudos de ADN para aclarar este punto.
Varios xéneros infectan a mamíferos: Bioccala, Biguetiella, Dionisia, Hepatocystis, Plasmodium, Polychromophilus, Nycteria e Rayella.
Os insectos que funcionan como vectores para Hepatocystis, Plasmodium e Polychromophilus son respectivamente das familias Ceratopogonidae, Culicidae e Nycteribiidae. Os vectores de Nycteria e Rayella non se coñecen actualmente. Bioccala tamén usa insectos Nycteribiidae como vectores.
Rayella crese que se orixinou a partir de Hepatocystis.
Filoxenética
Morrison utilizando datos moleculares considera que os Haemosporida están aniñados dentro das gregarinas e que este clado é distinto dos piroplasmas. Este último clado é un grupo irmán dos coccidios.
CB Sant Josep
O Club Bàsquet Sant Josep foi un club profesional de baloncesto da cidade de Xirona (Cataluña). Fundado en 1962, en 1989 a entidade converteuse en Sociedade Anónima Deportiva (SAD) e adoptou o nome de Club Bàsquet Girona. Entre 1987 e 2008 competiu na Liga ACB. Após a finalización da temporada 2007−2008, a súa mala situación económica levou á disolución da SAD e a anunciar que o club se ía a dedicar exclusivamente á potenciación do baloncesto base.
Con todo, tras unhas rápidas negociacións, e a pesar de que o prazo xa concluíra, a Federación Española de Baloncesto permitiu que o equipo se inscribise, recuperando novamente a súa denominación orixinal de Club Bàsquet Sant Josep, na LEB Bronce para a temporada 2008−2009. Na temporada 2009−10 consegue praza na LEB Ouro tras comprar a praza do CB Vic. Con todo, tan só se mantén tres anos na categoría. En abril de 2013 o club anuncia a súa disolución por mor de problemas económicos.
Historia
O Sant Josep foi fundado en 1962 por Ramon Sitjà. En 1987, coa ampliación da Liga ACB a 24 equipos, o club chega por vez primeira á elite do baloncesto español. Un dos requisitos para participar na máxima categoría era a conversión en Sociedade Anónima Deportiva (SAD), proceso que culminou en 1989 en onde adoptou o nome de Club Bàsquet Girona. Na temporada 1988−89, o club queda no posto 23º e descende. Porén, compra a praza vacante que aparece na ACB após a fusión do Cacaolat Granollers e o Grupo IFA Español. Esta compra de praza supuña tamén unha praza na Copa Korać, producíndose así o debut europeo do club despois dun descenso.
Tras varios anos de loitas pola permanencia, na temporada 2005−06 chega ao club a inmobiliaria Akasbayu. Co novo patrocinador chegan ao club xogadores como Raül López, Fran Vázquez, Roberto Dueñas, Arriel McDonald, Dainius Šalenga ou Samoh Udrih. Coas novas fichaxes o club acada a 7ª posición, a cal era até o momento a súa mellor clasficación na historia. Na seguinte temporada o club suma ao seu elenco a Marc Gasol, Gregor Fučka e Bootsy Thornton. Isto leva ao club a acadar a 5ª posición en ACB e a gañar o EuroChallenge. Con todo, o 25 de xullo de 2008 o club anuncia que non pode facer fronte a unha débeda xerada de 6,5 millóns de euros e disolve a Sociedade Anónima Deportiva.
Na seguinte temporada o club adopta o seu nome orixinal, CB Sant Josep e consegue o permiso da Federación Española de Baloncesto para disputar a LEB Bronce, cuarta categoría do baloncesto español. Na seguinte temporada o club compra unha praza na LEB Ouro, segunda cateogría, onde permanece tres temporadas. Na última temporada en LEB, 2012, o club anuncia que non pode facer fronte ao pago das nóminas e en 2013 anuncia a súa disolución definitiva.
Palmarés
FIBA EuroChallenge Liga Catalá
Edelvives
Editorial Luis Vives, tamén coñecida polo acrónimo Edelvives, é unha editorial española de ámbito estatal adicada a publicación de libros de texto, material educativo e literatura. Debe o seu nome ao impresor Luis Vives.
Historia e características
Está vencellada dende a súa orixe coa orde relixiosa dos Irmáns Maristas. Comezou chamándose Editora escolar (Hnos. Maristas), con sede en Barcelona dende 1924. En 1932 cambiao de nome, e en 1936, co comezo da Guerra Civil Española cambiou o taller tras o incendio do edificio que o albergaba. En 1937 mudou a sede Zaragoza.
Don Draper
miniatura|Jon Hamm, o actor que interpreta a Don Draper. Donald Francis Draper, coñecido como Don Draper, nado o 1 de xuño de 1926, é un personaxe de ficción e o protagonista da serie de televisión de AMC, Mad Men, interpretado polo actor norteamericano gañador do Globo de Ouro en 2008, Jon Hamm.
Traxectoria
Até o final da tempada 3, Draper traballou como Director Creativo da firma de publicidade Sterling Cooper de Manhattan. Despois deveu socio fundador dunha nova empresa, Sterling Cooper Draper Pryce, tras abandonaren el e mais os seus superiores a antiga axencia por mor dunha adquisición non desexada por outra compañía.
O personaxe de Draper está parcialmente inspirado en Draper Daniels, director creativo da axencia de publicidade Leo Burnett de Chicago na década de 1950, coñecido por ser o creador da campaña Marlboro Man. . Porén, certas técnicas de publicidade de Don Draper así como algúns logros profesionais baséanse nos de Rosser Reeves, da axencia Ted Bates.
A maioría dos personaxes da serie saben pouco ou nada acerca da historia de Draper e da súa verdadeira identidade; As pistas para o espectador chegan a través do emprego de flashback, contadas confesións e visitas clandestinas a figuras do seu pasado.
Na ficción, o Don Drapper primixenio combateu na guerra de Corea. Aí foi onde coñeceu a Dick withman (John Hamm), que tras a súa morte adoptaría a súa identidade.
Personalidade
Don Draper característizase polo seu egoísmo e por ser mullereiro. Axusta o seu código ético e moral consonte as circunstancias; porén, o seu atractivo vén dado por unha fonda intelixencia e polo aire enigmático que o acompaña. Outra característica destacable súa é o cultivo do nihilismo.
Sima Samar
miniatura|Sima Samar con [[Hillary Clinton e outras políticas afgás en 2011]] Sima Samar, nada o 3 de febreiro de 1957, é unha activista dos dereitos humanos e política afgá que foi ministra de Asuntos de Mulleres de Afganistán entre decembro de 2001 e 2002, presidenta da Comisión Independente de Dereitos Humanos de Afganistán e relatora especial da ONU sobre a situación dos dereitos humanos no Sudán (2005-2009).
Traxectoria
Samar naceu no distrito de Jaghori da provincia de Ghazni no seo dunha familia hazara. Estudou medicina na Universidade de Cabul e tras licenciarse en febreiro de 1982 practicou a medicina nun hospital público en Cabul, pero logo dalgúns meses houbo de fuxir á súa terra natal para manter a súa seguridade. En Jaghori proporcionou tratamento médico os habitantes das zonas remotas da rexión.
En 1984 o réxime comunista arrestou o seu marido e Samar, co seu fillo, fuxiu ao veciño Paquistán e traballou como doutora entre os campos de refuxiados afgáns. Diante a total falta de instalacións sanitarias para as mulleres afgás refuxidas fundou en 1989 a Organización Shuhada que estableceu unha clínica en Quetta dedicada a prestar coidados sanitarios ás mulleres e nenas afgás, así como formación para o persoal sanitario e apertura de escolas nos campos de refuxiados e posteriormente en zonas rurais de Afganistán. Nos anos seguintes a clínica abriu sucursais ao longo de Afganistán e durante o réxime dos talibán tamén estableceu escolas clandestinas para a educación das nenas afgás. En 2012 Shuhada mantiña máis dun cento de escolas e 15 clínicas e hospitais.
En decembro de 2001 volveu a Afganistán para exercer como vicepresidenta e ministra de Asuntos das Mulleres no goberno de transición de Hamid Karzai entre o 22 de decembro de 2001 e o 22 de xuño de 2001 mais houbo de dimitir do seu cargo por opoñerse ao poder dos señores da guerra no seo do goberno e ao acusala o fiscal xeral do país de blasfemia por supostamente declarar nunha entrevista que non cría na xaría.
Afzelia africana
A afzelia (Afzelia africana) é unha árbore da familia das fabáceas que medra en África occidental, desde Senegal ata Uganda polo leste e a República Democrática do Congo polo sur; acada unha altura de entre 10 e 18 metros nas sabanas e 30-35 nas forestas, a súa madeira é moi valorada, aínda que se adoita mesturar para o mercado internacional coas doutras madeiras doutras árbores da mesma especie como a Afzelia bipindesis e a Afzelia pachyloba, comercializándose como doussié ou papao, sendo o Camerún o principal exportador. A súa casca emprégase na medicina tradicional e as súas follas ricas en nitróxeno enriquecen o solo.
Usos
A súa madeira foi usada noutrora para a construción naval. Atopouse un barco do século IX afundido fronte a illa de Belitung (Indonesia) cuxo casco estaba feito de madeira de afzelia.
Taxonomía
Afzelia africana foi descrita por James Edward Smith e publicado en Transactions of the Linnean Society of London 4: 221. 1798.
Urkabustaiz
Está formado polas localidades de Abezia, Abornikano, Apregindana/Apreguíndana, Beluntza, Goiuri-Ondona, Inoso, Izarra, Larrazkueta, Oiardo, Untzaga/Unzá e Uzkiano. A capital é Izarra.
Positrón
O positrón é a antipartícula subatómica do electrón da materia ordinaria; posúe a mesma masa, o mesmo espín, e carga eléctrica contraria (positiva) á do electrón.
Descuberto en 1932 por Carl David Anderson, tiña sido teorizado por Paul Adrien Maurice Dirac o ano anterior.
Oolong
Oolong (ウーロン) é un dos personaxes que forma parte do grupo que acompaña a Son Goku e Bulma na primeira busca das Bólas do Dragón. O seu nome provén do Té oolong (烏龍, pinyin:wūlóng), unha variedade de té chinés coñecido como té do dragón; literalmente Oolong significa dragón negro en mandarín. Representa ó personaxe Zhu Bajie da historia chinesa Viaxe ó Oeste.
É un porco humanoide de 121 cm e 32 kg, ten a capacidade de converterse en calquera cousa, aínda que a diferenza de Puar o seu adestramento está incompleto e só dura 5 minutos. É coñecida a súa devoción dende pequeno polas mulleres. Na súa primeira aparición, e en varias ocasións de toda a serie, aparece vestido co uniforme do Partido Comunista da China.
Naceu no ano 740 da Cronoloxía de Dragon Ball e de neno estudou, xunto con Puar, no Nanbu Henshin Yōchien (南部変身幼稚園) onde aprendeu as súas habilidades. Porén, non chegou a acabar o curso debido a que o expulsaron por facerlle travesuras ás mestras.
Tras iso, viaxou a unha aldea onde aproveitou as súas transformacións para esixir cartos ós aldeáns e raptar a tódalas nenas para casar con elas. Porén, un día chegaron á aldea Bulma e Son Goku en busca dunha das Bólas do Dragón. Oolong tratou de facer crer a Goku que era un ser imposible de vencer, pero el non llo creu e o porco converteuse en morcego para fuxir. Como Goku o perseguiu na Nube Kinto, decidiu transformarse en mísil, pero acabóuselle o tempo, e rematou por renderse para non caer ó chan. Despois disto, Bulma decidiu que fose con eles na busca das bólas. Durante esa busca non tivo maior papel que o de condutor e mesmo intentou fuxir varias veces. Cando Pilaf lles roubou os artefactos e estaba a piques de desexar ser o rei do mundo, Oolong impediullo desexando unhas bragas. Ó final decidiu ir xunto con Bulma e Yamcha á cidade.
O resto da serie apenas tivo papeis importantes. O único que se sabe del é que vive na casa do Mestre Mutenroi.
Aparece no segundo filme de Dragon Ball Z, O máis forte do mundo. Nel, xunto con Son Gohanda vai ás montañas de Tsumisumbri en busca das Bólas do Dragón que se estaban reunindo, pero chegaron tarde e o Doutor Cochin pediu o seu desexo, pouco despois son atacados por 3 guerreiros estraños pero son salvados por Piccoro. Cando o Mestre Mutenroi e Bulma son secuestrados por estes guerreiros corre a contarlle todo a Goku.
Sistema diédrico
O sistema diédrico é un sistema de representación xeométrica dos elementos do espazo sobre un plano, é dicir, reducindo as tres dimensións do espazo ás dúas dimensións do plano, utilizando unha proxección cilíndrica ortogonal, sobre dous planos que se cortan perpendicularmente. Para xerar as vistas diédricas, un dos planos abátese sobre o segundo.
As proxeccións diédricas ou vistas usualmente empregadas denomínanse alzado (para o proxectado no plano vertical) e planta (para o proxectado no plano horizontal). Tamén, en ocasións, engádeselle, por claridade, unha terceira proxección denominada perfil, ou proxección do plano de perfil, aínda que propiamente este plano non pertence ao sistema de representación diédrico, senón máis ben é un plano auxiliar. O sistema diédrico é o universalmente empregado en arquitectura e enxeñería especialmente nos planos de cotas e de despece.
Segundo as proxeccións estean reflectidas ou non no plano do debuxo, existen dous sistemas de representación:
Aínda que en ambos sistemas as proxeccións (representacións do obxecto) son exactamente as mesmas, a súa disposición no plano do debuxo é a contraria.
Planos proxectantes principais
Diante do plano vertical, e arriba do plano horizontal, atópase o 1º diedro ou cuadrante, delimitado polo plano vertical superior e o plano horizontal anterior. O 2º diedro abrangue o plano horizontal posterior e o vertical superior. O 3º o plano horizontal posterior (detrás) e o plano vertical inferior. E o 4º cuadrante é o que queda, plano horizontal anterior e vertical inferior. Estas catro división pódense dividir entre dous, dando lugar aos octantes, e aos planos bisectores, planos que pasan pola liña de terra formando 45º cos planos de proxección.
O Condado, Pacios, Castro de Rei
O Condado é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (3 mulleres).
Panel solar
miniatura|300px|Panel solar miniatura|300px|dereita|Os paneis solares nese pequeno iate poden cargar baterías de 12V en até 9 Amperios en alta luminosidade Paneis solares son dispositivos utilizados para capturar a enerxía da luz do sol. Os paneis solares fotovoltaicos conteñen un conxunto de células solares que converten a luz en electricidade. Chámanse solares porque o sol é unha das fontes de enerxía máis fortes para este tipo de uso. As células solares algunhas veces chámanse células fotovoltaicas, e fotovoltaica quere dicir literalmente "luz-electricidade". As células solares contan co efecto fotovoltaico para absorber a enerxía do sol e fan fluír a corrente eléctrica entre dúas capas cargadas opostamente.
Actualmente os custos asociados cos paneis solares tórnanse pouco económicos en aplicacións onde a enerxía das estacións eléctricas está dispoñíbel. O custo dos combustíbeis fósiles está subindo, e a experiencia na produción está reducindo os custos das células solares, isto pode non ser visto nun futuro moito próximo, porén a longo prazo a tendencia é un aumento no uso deste tipo de enerxía renovábel.
Teoría e construción
Vexa o artigo "célula solar" para unha descrición da conversión da enerxía da luz en enerxía eléctrica.
Silicio cristalino e arsenido de galio son as escollas típicas de materiais para as células solares. Os cristais de arsenido de galio créanse especialmente para usos fotovoltaicos, mais os cristais de silicio son tamén producidos para o consumo da industria de microelectrónica. Silicio policristalino ten unha porcentaxe de conversión menor, porén con custo reducido.
Cando se expoñen á luz directa de 1 AU, unha célula de silicio de 6 centímetros de diámetro pode producir unha corrente de 0,5 amperios a 0,5 voltios. O arsenido de galio é máis eficiente.
miniatura|200px|dereita|Os conxuntos de paneis solares poden producir enerxía eléctrica para lugares illados que teñan boa iluminación
José María Crespo Rodríguez
José María Crespo Rodríguez, tamén coñecido como José María Rodríguez González, nado na Xesta (Lalín) o 7 de agosto de 1882 e finado en Lalín o 2 de xuño de 1971, foi un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Crespo Pampín. Mestre e procurador dos tribunais de Xustiza, foi profesor numerario da sección de letras nas Escolas Normais de Pontevedra, Salamanca, Santiago de Compostela e Logroño. Tamén foi director da Normal de Santiago de Compostela (1935-1940, 1945-1952). Escribiu en 1916 o primeiro manual de Xeografía dedicado especificamente a Galicia, Nociones de geografía de Galicia.
Panel solar
Produción mundial de enerxía solar
O pico total de enerxía producida por paneis solares é de cerca de 2.600 MW no final de 2004. [1] Unha cuantía significativa de paneis solares instalouse en moitos países [2], entre eles:
Aplicacións de baixa potencia
Os paneis solares teñen unha pequena parte da produción mundial eléctrica, o que actualmente se debe ao custo por wat maior cando se compara con combustíbeis fósiles, aproximadamente dez veces maior, dependendo das circunstancias. Eles tornáronse rutina nalgunhas aplicacións, tales como as baterías de soporte, alimentación de boias e de dispositivos en estradas ou desertos, e de forma experimental xa se usaron para alimentar automóbiles en carreiras como a World solar challenge a través de Australia. Programas de incentivo en grande escala, oferecendo financiamento de impostos e incentivos, teñen acelerado rapidamente en varios países, entre eles están a Alemaña, o Xapón e os Estados Unidos.
Paneis solares nas espazonaves
miniatura|300px|dereita|Visión da [[Estación Espacial Internacional e os seus paneis solares]] Probabelmente o uso máis éxitoso de paneis solares é en espazonaves, incluíndo a maioría das naves que orbitan a Terra e Marte, e naves viaxando rumbo a direccións máis internas do sistema solar. Nas rexións máis afastadas do sol, a luz é moi feble para producir enerxía suficiente e utilízanse xeradores térmicos radioisótopos.
Os investigadores están desenvolvendo satélites solares: plantas solares espaciais — satélites cun gran número de células fotovoltaicas que irían enviar a enerxía captada para a Terra usando microondas ou láseres. As axencias espaciais Xaponesa e Europea teñen anunciado un plano de desenvolver este tipo de plantas no primeiro cuarto do século XXI.
Ao contrario dos foguetes químicos, que se impulsionan por unha reacción química no propelante, e usa os gases de escape como masa de reacción, algúns métodos de propulsión de espazonaves teñen unha forma de expeler a masa da reacción alimentados pola electricidade. Utilizando enerxía solar ou enerxía nuclear, eses métodos posúen un impulso específico. A cantidade de masa necesaria para reacción sempre crece exponencialmente co aumento de velocidade a ser producida, porén reducidamente se o impulso é alto (mais el non debe ser moi alto porque a enerxía necesaria é proporcional para un impulso específico maior). Coa enerxía solar, a aceleración que pode ser producida é moi baixa (baixa para un lanzamento), mais permanente. Os tempos de queima son meses no canto de minutos. A enerxía que un panel solar produce por kg é como un límite superior da potencia. Vexa tamén a enerxía necesaria para os métodos de propulsión.
Os paneis solares precisan de grandes cuantías de área que poidan apuntarse para o Sol conforme a nave se move. Máis área exposta significa que máis electricidade pode ser convertida da enerxía da luz do Sol. Algunhas veces, os proxectistas de satélites deixan a propósito os paneis desaliñados co Sol. Isto ocorre se as baterías están completamente cargadas e a cuantía de electricidade necesaria é menor que a cuantía producida. A enerxía extra será apenas descargada por un desvío no espazo como calor.
Actualmente, a enerxía solar, alén da propulsión, ten sido práctica para operar espazonaves que orbitan o planeta Marte. Como exemplo temos o Magellan, o Mars Global Surveyor, e o Mars Observer usando a enerxía solar como feito nos obxectos que orbitan a Terra, como o Telescopio Espacial Hubble. Para misións futuras, é desexábel reducir a masa dos paneis solares, e aumentar a potencia xerada por unidade de área. Isto reducirá a masa total da espazonave, e pode tornar posíbel operacións a distancias maiores do sol. A sonda espacial Rosetta, lanzada o 2 de marzo de 2004, irá usar paneis solar nas proximidades de Xúpiter(5.25 AU); anteriormente o uso máis distante de paneis solares foi a espazonave Stardust á distancia de 2 AU.
A enerxía solar para a propulsión é actualmente utilizada na misión lunar Europea SMART-1 cun impulsionador de efecto de Hall.
A masa dos paneis solares pode ser reducida utilizando células fotovoltaicas solares de filme fino, feita de substratos flexíbeis. A eficiencia pode aumentarse utilizando novos materiais e concentradores solares que intensifican a luz incidente.
Os concentradores fotovoltaicos son dispositivos que intensifican a luz solar nas células. Este método utiliza lentes planas chamadas lentes Fresnel, que capturan unha grande área da luz do sol e a concentran nun punto menor. O mesmo principio utilízase para xerar fogo cunha lupa nun día de sol.
Os concentradores solares colocan unha desas lentes en cada célula solar. Isto focaliza a luz do gran concentrador nunha área de célula menor. Isto permite que a cantidade de células solares sexa reducida polo aumento na concentración da luz, reducindo así os custos. Os concentradores funcionan mellor cando existe apenas unha fonte de luz e o concentrador pode apuntarse directo nela. Isto é o ideal no espazo, onde o sol é a única fonte de luz. As células solares son a parte máis cara dos paneis solares, e estes xeralmente son unha parte cara das espazonaves. Esta tecnoloxía permite que os custos sexan recortados significativamente debido á utilización de menos material.
Miguel Joaquín Eleicegui
Migel Joakin Eleizegi Ateaga, máis coñecido como o Xigante de Altzo (en Altzoko Handia), nado en Altzo o 6 de xullo de 1818 e finado ibídem o 20 de novembro de 1861, foi un home vasco moi popular na súa época pola súa grande altura. Exhibiuse por media Europa sendo recibido, entre outros, pola raíña Isabel II de España, a raíña María II de Portugal, o rei Luís Filipe I de Francia ou a raíña Vitoria do Reino Unido. Despois da súa morte, a súa lembranza perdurou no País Vasco, onde a súa vila natal aparece sempre asociada coa figura do "Xigante".
Padecía a doenza de xigantismo, o que lle fixo medrar indefinidamente até a súa morte. Chegou a medir 2,42 metros de altura, a pesar 212 quilogramos e os seus zapatos medían 42 centímetros. As súas luvas medían 31 cm do dedo polgar ó maimiño e os sombreiros de copa 62 cm de circunferencia.
22 de xaneiro
O 22 de xaneiro é o 22º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 343 días para finalizar o ano, 344 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Lord Byron.
Outros
Os 366 días do ano
Zigoitia
180px|miniatura|Fervenza de Gujuli Zigoitia é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Zuia e tiña en 2015 unha poboación de 1.765 habitantes.
Está formado polas localidades de Acosta/Okoizta, Apodaka, Berrikano, Buruaga, Eribe, Etxabarri-Ibiña, Etxaguen, Gopegi, Larrínoa, Letona, Manurga, Mendarozketa, Murua, Olano, Ondategi, Zaitegi e Zestafe.
Senesino
thumb|217px|[[Gravado coa caricatura de Senesino e Francesca Cuzzoni.]] Francesco Bernardi máis coñecido como Senesino, foi un dos maiores castrati da historia. Nado en 1685 e finado en 1759 foi un dos cantantes predilectos de Haendel.
A súa tessitura de contralto e as súas magníficas florituras provocaban a admiración do público. Dise que a súa voz podía ser clara e aguda aínda que emocionaba co seu belo claroecuro nas notas máis graves. Os seus case dous metros facían a Senesino perfecto para os papeis de heroe. Entre os castrati é moi coñecido por estrar o 20 de febreiro de 1724 o famoso Giulio Cesare (Xulio César) de Haendel xunto a Francesca Cuzzoni.
Marsilea minuta
Marsilea minuta é unha especie de pteridófita da clase das polipodiópsidas, orde das salviniais, e  familia das marsileáceas, unha das integradas no xénero Marsilea.
Cómpre non confundila con Marsilea minuta E.Fourn. 1880, que é un sinónimo de Marsilea vestita.
Queen
Queen é unha banda británica de rock creada en Londres en 1970, trala ruptura do grupo Smile. Orixinalmente estivo formada por Freddie Mercury (voces, piano), Brian May (guitarra, voces), John Deacon (baixo) e Roger Taylor (batería, voces). Os seus primeiros traballos estaban influenciados polo rock progresivo, o hard rock e o heavy metal, pero gradualmente aventurouse cara a unha música máis convencional, incorporando diversos estilos ao seu son.
Marsilea minuta
Descrición
A especie foi descrita en 1771 por Linneo na páxina 308 do volume II da súa obra Mantissa Plantarum, unha adición a Species Plantarum.
Subespecies
Recoñécense unha subespecie:
Queen
Traxectoria
A historia deste grupo británico comezou en 1968 cando Brian May e Tim Staffell fundaran Smile. A este proxecto uniuse Roger Taylor como batería. En 1970 Tim Staffell abandona o grupo. Nese mesmo ano incorpórase Freddie Mercury e cambian o nome de Smile por Queen. A razón deste nome débese a que os integrantes da banda buscaban algo que fose identificativo doado de coñecer por calquera persoa do mundo. Un ano máis tarde, en 1971 únese John Deacon como baixista e quedaría pechada a formación do grupo que nunca experimentou cambios ata a súa desaparición.
O seu primeiro grande éxito foi "Bohemian Rhapsody", escrita por Freddie e producida por Roy Thomas Baker en outubro de 1975. Estaba dentro do seu álbum A night at the opera. Previamente, Queen gravara tres discos: Queen, Queen II e Sheer Heart Attack.
En 1976 publican A day at the races e en outubro de 1977 News of the world, que contén a simbólica canción "We are the champions", utilizada en multitude de eventos deportivos. O grupo non paraba e un ano máis tarde sae á luz Jazz. Deste volume destacan "Bycicle Race" e "Fat Bottomed Girls" cunha portada no sinxelo que presentaba unha muller espida en bicicleta e tivo que ser retirada e modificada amosando esa muller levando roupa interior.
1979 acolle o seu primeiro disco dun directo, Live Killers, e en 1980 publican The Game, que contiña o tema "Another One Bites The Dust", o sinxelo máis vendido do grupo. No mesmo ano tamén gravarían a banda sonora da película Flash Gordon. Durante 1981 os seus esforzos céntranse nunha xira por diversos países do mundo e, ó terminar levaron a cabo os preparativos para gravar Hot Space, que saería publicado en 1982. En decembro dese ano Queen aparece dentro do libro Guinness como a banda mellor pagada. Dous anos máis tarde publican The Works. Dentro deste álbum atópase o éxito "Radio Ga Ga". O videoclip deste tema desenvólvese no ambiente da película Metropolis. Queen participou en 1985 no festival Rock In Rio congregando a uns 250.000 espectadores. En xuño do mesmo ano o grupo realiza a banda sonora de Highlander, no disco titulado A Kind Of Magic e en decembro realizan o seu segundo álbum en directo Live Magic. Freddie Mercury xunto a Montserrat Caballé gravan un disco xuntos. Incluía a canción "Barcelona" que foi tomada como tema dos Xogos Olímpicos de 1992. The Miracle foi o décimo sexto álbum da banda que se publicou en maio de 1989. En 1990 Queen asina con Disney Hollywood Records o maior contrato da historia da música. Greatests Hits II, o seu segundo recompilatorio, aparece en outubro de 1991 e no mesmo ano, o 23 de novembro, Freddie anuncia publicamente que padece SIDA e morre o día seguinte. Roger, John e Brian editan 'Made in Heaven' en 1995 con temas nos que traballou Freddie antes de morrer. A partir deste punto, a banda deixou de tocar e soamente publicou numerosos recompilatorios, feito que produciu o enfado de Deacon e diversas discusións entre os compoñentes. 150px|miniatura|dereita|Estrela adicada a Queen no [[paseo da Fama de Hollywood]]
Marsilea minuta
Características
Marsilea minuta ten unha aparencia moi variábel, polo que a miúdo leva á confusión con especies moi relacionadas. Na auga a planta está estendéndose, arrastrándose, mentres que en terra pode aparecer como unha almofada. Normalmente é perenne pero ás veces é anual. É un tenagófito, é dicir, o xuvenil crece mergullado e o adulto é tipicamente terrestre.
O seu rizoma é de cor marrón claro a verde, e ten un grosor de 0,4 a 0,8 mm, con pelos curtos de cor marrón nos extremos e raíces internodais. As follas terrestres están erectas, con pecíolos de 5 a 13 cm de lonxitude. Os folíolos miden de 0,8 a 1,7 cm por de 1,2a 2 cm, e son principalmente glabros, cuneados ou flabelados. As follas da auga normalmente non flotan, senón que emerxen. As follas fértiles están en terra, con até catro esporocarpos cada unha con pedúnculos situados preto da base do pecíolo. Os esporocarpos son pequenos, de 2,6 a 4,1 mm de longo, de 2,4 a 3,1 milímetros de largo e de 1,3 a 1,7 mm de grosor.
Hábitat e ecoloxía
Marsilea minuta pode encotrarse desde o nivel do mar até os 1 950 m de altitude, en lagoas e outras augas pouco profundas. Pode crecer en auga doce ou salobre e en terras arxilosas ou areosas. A planta pode formar grandes colonias e pode presentar aparencia herbácea. Algúns dos seus hábitats preferidos estanse a perder por mor da agricultura, pero a debido a que medra facilmente nos campos de arroz, cunetas de drenaxe e outras áreas marxinais, a súa poboación global é estábel. Ten o potencial de ser unha especie invasora, polo que a súa dispersión a través do comercio de acuarios e outros medios humanos debe ser limitada.
Filoxenia
Crese que M. minuta está moi relacionada con Marsilea quadrifolia. Análises de filoxenia molecular do xénero Marsilea sitúan a ambas as especies nun subgrupo estendido polo Vello Mundo, tamén chamado "Marsilea", xunto con M. angustifolia, M. drummondii, M. crenata e M. fadeniana, e indican que M. crenata é realmente un sinónimo de M. minuta.
Usos
Este fento cómese na India, Sri Lanka, e en Bangladesh. Na China úsase como forraxe. Ten un contido de proteínas do 3,3 %. A planta úsase na medicina tradicional chinesa para tratar o edema, as lesións da pel, as mordeduras de serpes e as inflamacións. No distrito de Mymensingh (Bangladesh) úsase na medicina tradicional para tratar a tose, a dor de cabeza, a hipertensión arterial, os trastornos do sono e as enfermidades respiratorias. Combínase con Nardostachys jatamansi (planta da familia das caprifoliáceas) e, despois do desenvolvemento feito pola botánica e farmacéutica india Asima Chatterjee, vendeuse como tratamento ayurvédico para a epilepsia, medicamento chamado "Ayush-56". Porén, o Ayush-56 non mostra bos resultados no tratamento da enfermidade. Tamén se usa como fitorremediador do arsénico cando medra con plantas de arroz.
Luis Carniglia
Como adestrador
Iniciada a tempada 1964–65 foi contratado polo Deportivo da Coruña, en substitución de Juan Otxoantezana, que fora destituído o 8 de novembro de 1964. No club galego permaneceu até o 18 de abril de 1965, momento no que foi despedido e substituído por Rodrigo García Vizoso.
Estación do Irixo
O Irixo é unha estación de tren de Adif situada na vila do Irixo, provincia de Ourense. Conta con servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 298,0 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 549 metros de altitude, entre as estacións do Carballiño e Lalín. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Pardeconde, Os Pensos, Esgos
Pardeconde é un lugar da parroquia dos Pensos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 40 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 20 mulleres.
Estación do Irixo
Historia
A estación foi inaugurada o 8 de setembro de 1958 coa posta en marcha do tramo O Carballiño-Santiago de Compostela da liña férrea que pretendía unir Zamora coa Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe, que naceu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Atópase ao sur do Irixo. Seguindo a liña arquitectónica das estacións deste tramo da liña o edificio para viaxeiros é unha construción en pedra, de planta irregular e dúas alturas con cheminea lateral e tellado de tella de varias vertentes. Dous soportais apoiados en arcos rebaixados adornan as dúas fachadas da estación. Conta con dúas plataformas, unha lateral e outra central, ás que acceden tres vías. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Jaime Paz Bernardo
Jaime Paz Bernardo, nado en Quintela o 29 de novembro de 1944, e finado en Barcelona o 25 de novembro de 2005, foi un investigador, coleccionista e comerciante numismático galego establecido en Cataluña.
Vida familiar
A familia de Jaime Paz emigrou a Barcelona en 1950, cando el tiña nove anos, e alí realizou os seus estudos ata se titular como delineante técnico mecánico. Inicialmente simultaneou a súa actividade laboral nese sector coa súa afección pola colección de moedas e o seu estudo.
En 1971 casou con Josefina Molina e o ano seguinte naceu o seu fillo, Jaime Paz Molina, quen logo do seu falecemento do seu pai continuou co labor emprendido por el.
Numismático profesional
En 1978 decidiu dedicarse en exclusividade á numismática e fundou en Barcelona un establecemento comercial centrado nese sector: "Numismática Paz". En 1979 editou a súa primeira publicación, un catálogo de moeda española dirixido fundamentalmente ao coleccionista, que coñeceu numerosas edicións.
Tanto desde a perspectiva comercial como no seu obxecto de estudo, Paz foise especializando na moeda galega, á que lle dedicou varios catálogos e decenas de artigos xornalísticos. Mantivo sempre unha estreita ligazón co sector numismático en Galicia, e durante décadas encargouse de organizar máis dun cento de convencións (en Santiago, A Coruña, Lugo, Vigo, etc.), onde comerciantes e coleccionistas tomaban contacto para realizaren as súas transaccións.
Como numismático pertenceu a diversas entidades, dalgunhas das cales foi socio fundador:
Como recoñecemento ao seu labor profesional foi merecedor de dúas condecoracións da Asociación Numismática Española: a medalla presidencial ao mérito numismático (1993) e a medalla de prata en recoñecemento aos 25 anos de convencións numismáticas.
O Museo Numismático de Lobios
En 1996 puxo en marcha na súa localidade natal o Museo Numismático de Lobios, como centro de conservación, exposición e interpretación da moeda galega a través da súa historia. O museo alberga unha colección cronoloxicamente ordenada de moedas cuñadas, usadas ou relacionadas con Galicia, desde a Antigüidade ata a Idade Moderna, disposta en paneis e acompañadas de fichas didácticas na que se describen e se contextualizan as pezas.
No mesmo ano da súa inauguración, o museo recibiu o premio Excelente Numismático 1996, outorgado pola Asociación Numismática Española.
Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil
Asociación galega do libro infantil e xuvenil, tamén coñecida polo acrónimo GÁLIX ou GALIX, é unha asociación que se erixe na sección galega da Organización Española para el Libro Infantil y Juvenil. Creouse en 1989 coa finalidade de promover a cultura e a lingua galegas por medio da literatura infantil e xuvenil. Dende 2017 o seu presidente é Xosé Antonio Perozo, en substitución de Francisco Castro Veloso.
Provincias do Perú
Conta con 195 provincias, que se debullan en 1834 distritos.
Cristal (homónimos)
O cristal é un material sólido cunha estrutura química interna ordenada das súas partículas reticulares, xa sexan átomos, ións ou moléculas. Amais, pode referirse a: