cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xornadas de Cine de Ourense
IV Xornadas do Cine en Ourense (1976)
No ano 1970 creouse en Benalmádena (Málaga) outro manifesto chamado “cine pobre” onde se tiña como prioridade varios factores: sistemas de gravación máis económicos (8, Super 8 e 16 mm) e a petición dunha censura menos severa. Nesta cuarta xornada non se seguen estes formatos como nas xornadas iniciais, se non que comezan a empregar o 35 mm para poder introducir novos materiais no cine galego, aínda que quedan produtoras que empregan o 16 mm e o Super 8, como Lupa, Imaxe e outros poucos.
Un ano antes desta xornada, Almería saca outro proxecto chamado “cine alternativo” que, das características do cine independente mencionadas anteriormente, estas engadían unha nova visión para desenvolver a política da época. Estabelecíase unha estratexia cinematográfica baixo os presupostos culturais e socio-políticos.
No ano das xornadas, Galiza decidiu poñer este plan en marcha no festival ourensán, posto que se levaba moito tempo tentando cambiar posturas, dar un sentido colectivo ás obras realizadas dentro das nacionalidades e, sobre todo, tratando marcar unha liña para non rexerse pola política.
Algunhas das obras filmadas nestas xornadas foron Fendetestas (Antonio Simón, 1975) e A romería da morte (Alberto Estévez Piña, 1975).
V Xornadas de Cine de Ourense (1977)
As Xornadas do ano 1977 organizadas polo cineclube Padre Feijoo, o 27 de xuño de 1977, teñen como obxectivo aportar un escenario no que se acolla ao cine como unha correa comunicativa que posibilite xunto con outras forzas políticas e sociais en xeral, culturais e comunicativas en particular, que esa conciencia popular tome corpo colectivo. Compre que dunha vez por todas se poña en marcha a infraestrutura para que de verdade poidamos falar da existencia dun cine galego. As V Xornadas buscan a colaboración do pobo galego, os cineclubs e as asociacións culturais e parroquiais. Propóñense alzar a voz do pobo galego na industria da cinematografía, no que aínda que se represente unha Galiza paisaxística e bonita, se deixe de reflectir un pobo inculto, pseudofolklórico, que ridiculiza case sempre a muller galega. É dicir, un proxecto colectivo no que mesmo participen os partidos políticos.
Dificultades nesta e nas anteriores Xornadas: a falta de medios materias, o control deses medios de produción e distribución artísticos pola cultura dominante.
-Limitacións e Traballo: Non é unha profesión (os participantes do cine galego teñen a meirande parte dous traballos, obriga de poñer a película en castelán e encóntranse aínda con moitas outras dificultades).
Edelweiss
A edelweiss, Leontopodium alpinum, en lingua alemá tamén grafado coma Edelweiß (pronunciado: "edelvais") é unha planta da familia Asteraceae. Trátase dunha flor que medra en pequenos grupos nas pradeiras alpinas e rochedos de altura dos cordais europeos, de non máis de 10 cm de altura, con brácteas grosas, carnosas e cubertas dunha camada fina de peluxe, cunha cor branca e tonalidades averdadas ou amarelentas.
Xornadas de Cine de Ourense
V Xornadas de Cine de Ourense (1977)
- A impotencia: non chega ao pobo galego, non hai consolidada unha rede distribución
- A cuestión ideolóxica: Principal tema nas reunións
Edelweiss
Distribición e conservación
É común na alta montaña europea, principalmente nos Alpes.
Xornadas de Cine de Ourense
V Xornadas de Cine de Ourense (1977)
- Política: Fuxir do folklorismo é centrarse no contido ideolóxico, político e social
Edelweiss
Distribición e conservación
É a flor emblemática das alturas e por iso foi largamente esquilmada, tendo desaparecido de moitas zonas e sendo moito menos frecuente que hai unhas poucas décadas, polo que está protexida no territorio español, estando prohibida a súa recolección. Tamén está protexida en Austria e Suíza. miniatura|240px|Vista da planta Na actualidade na Península Ibérica atópase soamente nos Pireneos, especialmente no Parque nacional de Ordesa e Monte Perdido, do que é o seu símbolo, e, aínda que raramente, pódese atopar tamén nas montañas do norte de León.
Etimoloxía
O termo Edelweiß (pronunciado /ˈedəlvaɪs/) significa en alemán "branco nobre" ou "branco puro".
Xornadas de Cine de Ourense
V Xornadas de Cine de Ourense (1977)
Os coordinadores desta Xornada son David de Prado, Emilio Losada, Segismundo Bobillo, Luís Álvarez Pousa, Xosé Lois González, María del Carmen Salve, Xulio Fernández, Oscar Santos e José Paz Rodríguez. As proxeccións que se realizaron son O paí do Migueliño (Miguel Ángel Castelo Agra, 1977), A semente (Xavier Villaverde, 1977), Illa (Carlos Piñeiro, 1975), A ponte de verea vella (Carlos Piñeiro, 1977), O cadaleito (Enrique Rodríguez Baixeiras, 1976), O herdeiro (Miguel Gato, 1976), Enterrade o meu corazón nas orelas do Sar (Emilio López Varela, 1977). Este programa proxectaríase no ano 1977 nos cineclubs e asociacións culturais de setenta vilas galegas. As conferencias e debates que tiveron lugar foron O cine galego na búsqueda dunha infraestrutura, Producción-realización-distribución de cine en Galicia es Os cines nacionais: Interrelación. Durante as xornadas estivo presente Carlos Velo, a quen se lle adicou unha homenaxe.
Edelweiss
Cultura
No filme de 1965 Sorrisos e lágrimas (título orixinal: "The Sound of Music"), filme dobrado ao galego, inclúese unha canción co nome (Edelweiss), que tivo gran repercusión e se considerou en todo o mundo (agás en Alemaña) coma unha especie de segundo himno nacional austríaco. Porén, só foi unha canción escrita ex profeso para o filme.
Víctor Gulías
Víctor Manuel Gulías Fernández, nado no Carballiño en 1970 e finado na Coruña o 28 de xaneiro de 2012, foi un programador informático, empresario e investigador galego.
Edelweiss
Cultura
A VII SS Freiwilligen-Gebirgs Division "Prinz Eugen", tropas de montaña formada por Volksdeutschen, era unha división militar nazi que se caracterizaba por levar a insignia da flor da edelweiss. Foi a sétima división das SS de Hitler durante a segunda guerra mundial. O nome Edelweiss en alemán remite á "pureza branca" ou "nobreza branca", o que pode interpretarse coma un símbolo do paradigma da supremacía aria que pregoou e propiciou o nacionalsocialismo.
Víctor Gulías
Traxectoria
Víctor Gulías comezou a impartir clase na Facultade de Informática da Universidade da Coruña na década de 1990, onde comezou sendo profesor axudante e acadou a praza de titular. Doutorouse en 2001 por esa mesma universidade.
A partir de 2000 desenvolveu co seu equipo de investigación un sistema de vídeo baixo demanda programado con Erlang. En 2003 funda a empresa Lambda Stream, apoiándose nesa investigación, para desenvolver economicamente ese sistema de vídeo baixo demanda. En catro anos a empresa conseguiu abrir oficinas en Dubai e Zúric, e facturar dous millóns de euros anuais, ata que os seus propietarios a venderon a un fondo de investimento suízo. Posteriormente desenvolveu o proxecto Syntheractive, unha plataforma para crear contidos televisivos 2D e 3D interactivos.
Galardóns
O Colexio Profesional de Enxeñaría en Informática de Galicia concedeulle a título póstumo o Premio Traxectoria Profesional. Tamén a facultade onde impartía clase, a de Informática da Coruña, lle puxo o seu nome ao salón de graos.
Xornadas de Cine de Ourense
VI Xornadas das Nacionalidades e das Rexións (1978)
"Aínda non hai cine galego", este título aparecía no diario La Voz de Galicia encabezando unha crónica ao acabar as V Xornadas. A primeira cuestión é porque as VI Xornadas van adicadas ao cine das nacionalidades e rexións. Hai que ver que se trata dun enunciado reivindicativo. Miguel Castelo, crítico do cine e teatro galegos, publica un artigo no que se pode apreciar un dos motivos; di que a política debe ser realista, e a realidade e que non só existen Euskadi e Cataluña, como parecía ser segundo o xornal El País, senón que tamén existe Galiza. Existe unha pluralidade nacional no estado español, mais esta pluralidade maniféstase a diferentes niveis-marco colonial, marco nacional e marco rexional. Isto fai ineludíbel a normalización lingüística no uso de tódolos medios audiovisuais, que isto tamén inclúe a vertente económica como compensación do que se lle foi negado ao galego, o éuscaro e o catalán, sobre todo, na ditadura. A conclusión é que tamén se quería un recoñecemento de Galiza nacionalidade pertencente ao Estado Español, que se levase a cabo unha normalización lingüística a nivel administrativo e político; todo isto, permitiría a normalización das cinematografías nacionais e rexionais. Volvendo ao inicio, ao finalizar as V Xornadas e pasar as VI, todo o que se propuxeran como obxectivos os anteriores participantes, absolutamente todo, fracasara. Neste período de tránsito, as longametraxes xa non tiñan sitio na industria do cine galego e as poucas curtametraxes que se organizaran estaban só apoiadas por un único produtor, Victor Ruppen, que non recibía beneficio ningún dos seus investimentos nesta industria, pódese concluír dicindo que a produción foi nefasta e improcedente.
Que modelo de cine nacional e porqué fracasan as VI Xornadas? Estas Xornadas celebradas do 7 ao 14, atopáronse con numerosas dificultades na hora de desenvolver o traballo dos organizadores, primeiro e como sempre, pola falta de medios e tamén pola distribución. Os representantes destas Xornadas co obxectivo de solucionar este problema, escribíronlle unha carta ao ministro de Cultura, Pio Cabanillas Gallas, aludindo que sabían da existencia de materiais de produción e centros de reprodución. Porén, aínda que estes medios estivesen sen utilizar ou non se lle dera o uso suficiente, non cumprían o apoio que debían de cumprir para apoiar o traballo que se realizara para estas Xornadas.
Este evento que tiña como punto de partida un progresivo interese en mostrar os produtos cinematográficos procedentes das nacionalidades e rexións do Estado Español e tamén doutras nacionalidades do mundo, no cal, e como é lóxico, debían ser os protagonistas; víronse reducidos a un papel secundario. A isto pódese engadir o chaos da programación (non se respectaban nin horarios, nin as películas anunciadas), as calamitosas condicións de proxección que sufriron os filmes de 8mm e 16mm (formato da maioría das películas nacionais representadas) e que se reproducían a primeiras horas da tarde, cando os espectadores eran moi poucos; deste modo palpábase cada vez máis o desánimo e desinterese dos participantes. Así o modelo destas Xornadas como cine nacional -filmes que relatan o pasado e o presente das loitas de liberación colonial e de defensa contra agresións imperialistas- quedou outra marxinado e semioculto.
As proxeccións foron Autopista, unha navalla á nosa terra (Lorenzo Soler, 1977), A festa popular na montaña (Carlos Asorey, 1977), Seminario de arquitectura en Compostela (Lorenzo Soler, 1977), En contra da cuota empresarial (Carlos Varela, 1977).
Mark Cuban
miniatura|Mark Cuban. Mark Cuban, nado o 31 de xullo de 1958 en Mount Lebanon, Pensilvania, é un empresario emprendedor estadounidense multimillonario. É propietario dos Dallas Mavericks, unha franquía da NBA e Presidente de HDNET, unha rede de cable de HDTV.
Río Barragán
O río Barragán ou río Freaza é un río afluente do Oitavén que forma o límite entre os concellos de Fornelos de Montes e Pazos de Borbén.
Mark Aguirre
Mark Anthony Aguirre, nado o 10 de decembro de 1959 en Chicago, Illinois, é un ex xogador profesional de baloncesto da National Basketball Association (NBA). Cunha altura de 1,98 metros ocupaba habitualmente o posto de aleiro. Durante as súas catorce tempadas na competición xogou para os Dallas Mavericks, Detroit Pistons e Los Angeles Clippers.
Os comezos
Aínda que empezou a xogar de mozo o seu paso á relevancia produciuse cando, despois do seu paso polo instituto George Westinghouse, Aguirre decidiu unirse aos Blue Demons da Universidade DePaul do seu Chicago natal na tempada 1978-79. O seu impacto no equipo foi inmediato, cunhas fabulosas medias de 24 puntos e 7,6 rebotes liderou a DePaul no torneo da NCAA e levounos á primeira Final Four na historia da universidade. Na semifinal atopáronse ante Indiana State, o número un do país, liderados por un novo aleiro chamado Larry Bird. O partido foi axustado, conseguindo Indiana a vitoria cunha canastra final do propio Bird que deixaba a Aguirre fóra da final.
O ano seguinte, 1979-80, non sería menos brillante a nivel de números para Aguirre, pero aquí comezou a forxarse a súa mala fama. 26,8 puntos e 7,6 rebotes colocaban a Aguirre como un dos mellores xogadores do país. Xunto a Terry Cummings e Clyde Bradshaw formaban un potente equipo que acabou a fase regular como primeiro do país. Na primeira rolda enfrontaríanse a UCLA, en principio un rival sinxelo para os mozos de DePaul. Aguirre empeñouse en xogar só o partido ante as queixas de Bradshaw e Cummings e saltou a sorpresa. A pesar disto Aguirre foi galardoado co Premio John Naismith e co Trofeo Oscar Robertson e seleccionado para integrarse no equipo de baloncesto dos Estados Unidos que representaría ao país nas Olimpíadas de Moscova.
Durante esta campaña gañouse o alcume de "Muffin Man" (Home Bolo) debido aos seus problemas de sobrepeso, chegou a pesar 120 quilos, mais estaba disposto a resarcirse nas Olimpíadas. Cun duro adestramento coa Selección dos Estados Unidos conseguiu rebaixar o seu peso até os 101 quilos e impresionou a todo o mundo co seu xogo e potencia. Finalmente, debido ao boicot dos Estados Unidos ás Olimpíadas de Moscova non participaría no evento, o desquite habería que deixalo para o ano seguinte.
O éxito
O ano 1980-81 comezaba como o anterior, Aguirre estaba disposto a demostrar que podía guiar ao seu equipo ao título e que por encima da súa mala fama como individualista e xogador de mal carácter, era un gañador. Durante a fase regular conseguiría un número fantásticos de 23 puntos e 8,6 rebotes para levar a DePaul ao primeiro lugar das listas do país. Cunha marca de 27 vitorias e 1 derrota parecía que este ano si chegaría o éxito. Nunha tempada marcada polas sorpresas, UCLA e Louisville, finalistas do ano anterior caeran a primeira rolda, DePaul e Aguirre non estaban dispostos a facer concesións.
Na primeira rolda xogarían contra St. Joseph, unha pequena universidade de Philadelphia que non gañaba un partido das finais da NCAA desde había 15 anos, a vítima era propicia para acabar coas pantasmas. A 11:15 para o final do partido DePaul gañaba con comodidade por 42-35 e o partido parecía controlado. Nese momento Clyde Bradshaw, base e unha das estrelas do equipo comete a súa cuarta falta persoal e debe ir ao banco. Comeza unha remontada de St. Joseph que os leva a colocarse con 48-47 a 13 segundos do final. Al Dillard, xogador de DePaul coñecido como "money" pola súa facilidade nos tiros libres (85%) tiña dous lanzamentos ao seu favor. Todo acabaría nun susto e DePaul camiñaría cara ao título ou non. Para sorpresa de todos Dillard falla o tiro libre (na NCAA lánzanse aínda series de 1+1 e non 2), e tras recuperar o rebote St. Joseph anota a canastra da vitoria. Aguirre apático e desaparecido durante todo o partido pecha o seu periplo universitario con 8 puntos e 1 rebote e só 6 lanzamentos a canastra. A pesar desta actuación sería nomeado Xogador do Ano da NCAA e daría o salto á NBA antes do seu último ano universitario quedando na historia de DePaul como o seu mellor anotador.
Dallas Mavericks
A tempada 1983-84 foi a mellor na carreira de Aguirre. Unhas espectaculares medias de 29,5 puntos, 5,9 rebotes e 4,5 asistencias leváronlle a establecer unha marca na franquía de media de puntos e puntos totais nunha tempada que aínda permanecen. Aínda así non terminaría como máximo anotador da liga, Adrian Dantley de Utah Jazz terminou con 30,6 puntos por partido arrebatándolle o título. Este ano, a pesar de que o seu defensa seguía sen mellorar, conseguiron unha marca de 43-39 que lle levan por primeira vez na súa carreira á loita polo título. Tras superar en primeira rolda aos Sonics por un axustado 3-2, caen contra os Lakers por un claro 4-1.
Na tempada de 1984-85 chegaron Sam Perkins e Derek Harper, pero a pesar destas incorporacións e o bo facer de Aguirre (25,7 puntos e 6 rebotes) seguían sen avanzar. A defensa dos Mavs seguía facendo augas e o seu tremendo poder ofensivo só lles permitía chegar a playoff. De novo alcanzarían a postempada este ano cunha marca de 44-38 pero caerían en primeira rolda ante os Blazers por 3-1. Chegou o ano 1985 e a pesar da lixeira caída nas prestacións de Aguirre (22,6 puntos e 6 rebotes) os Mavs seguían na súa liña. Segundo equipo en anotación e vixésimo sobre 23 equipos en defensa. Repetiron a marca do ano anterior con 44-38 e nesta ocasión venceron en primeira rolda aos Jazz por 3-1 aínda que de novo os imbatibles Lakers dominadores da Conferencia Oeste durante a década dos 80 cruzáronse no seu camiño. Caían en segunda rolda por 4-2 e o anel de campión seguía lonxe de Aguirre.
A tempada 1986-87 parecía que traía unhas expectativas distintas. A chegada de Detlef Schrempf, Roy Tarpley e o bo facer de Aguirre (25,7 puntos e 5,3 rebotes), Blackman, Donaldson etc. levaron aos Mavs a unha marca de 55-27 gañando a división Medio-Oeste, principalmente debido a unha ostensible mellora no seu defensa e mantendo o nivel ofensivo. A pesar destas boas perspectivas de novo os Sonics cruzábanse no seu camiño en primeira rolda deixando fose do playoff aos Mavs por 3-1. A pesar de todo eran os mellores anos da franquía que continuarían na tempada 1987-88.
Roxerio III de Sicilia
Roxerio III de Sicilia, nado contra 1175 e finado en Palermo o 24 de decembro de 1193, foi un príncipe normando da familia dos Hauteville, que foi duque da Puglia e despois correi de Sicilia entre os anos 1191 e 1193. Algunhas moedas (follari) cuñadas en Mesina amosan os nomes de Tancredo e Roxerio como reis.
Mark Aguirre
Dallas Mavericks
Durante esta campaña os mozos seguiron progresando e o equipo aumentando o seu nivel en defensa. Grazas a isto Aguirre (25,1 puntos e 5,6 rebotes) situou a Dallas o máis preto do título que estivo nunca. Cunha marca de 53-29 colocáronse segundos da división Medio-Oeste o que lles levou a un enfrontamento de primeira rolda contra os Rockets aos que venceron por 3-1. Nesta ocasión a barreira das semifinais de conferencia sería contra os Nuggets que superaran na división Medio-Oeste aos Mavericks. Nesta ocasión Aguirre e compañía lograron superarse e meterse na final vencendo por 4-2 a Denver. Por desgraza para eles de novo aparecía no seu camiño o dominador da liga en os 80. Os Lakers foron demasiado para os Mavs e caeron na final do Oeste por un apertado 4-3.
Roxerio III de Sicilia
Traxectoria
Roxerio foi o fillo primoxénito do rei Tancredo I de Sicilia e da súa esposa Sibila de Acerra.
Shelbourne F.C.
O Shelbourne Football Club ou Cumann Peile Shíol Broin  é un club de fútbol irlandés con base en Drumcondra, na área de Dublín.
Roxerio III de Sicilia
Traxectoria
En 1189 foi nomeado polo seu pai duque da Puglia, como confirmación da súa condición de herdeiro, e en 1191 foi nomeado correi xunto co seu pai.
Shelbourne F.C.
É un dos equipos de fútbol máis famosos de Irlanda e un dos máis laureados do país, con 13 títulos de liga acadados (unicamente superado polo Shamrock Rovers F.C. que conta con 15 títulos ligueiros) e con 7 títulos da FAI Cup (o terceiro equipo por detrás dos Shamrock Rovers e de Dundalk F.C., con 24 e 9 títulos respectivamente). Ocupa o terceiro posto en puntos acumulados ao longo da historia da Liga Irlandesa e en tempadas na máxima categoría do fútbol irlandés, unicamente por detrás do Shamrock Rovers e do Bohemian F.C.. É o equipo irlandés con mellores resultados nas competicións europeas.
Mark Aguirre
Detroit Pistons
Na tempada 1989-90 seguiría en reinado dos Pistons. Cun Aguirre integrado na filosofía do equipo e cunha gran defensa conseguían alzarse por segundo ano consecutivo co campionato da NBA. A rivalidade que mantiñan na Conferencia Este con os Bulls deu un envorco na tempada 1990-91. Jordan e os seus comezaban o seu reinado destronando aos Pistons, Aguirre non volvería gañar o anel a pesar de seguir xogando a bo tanto individual como colectivamente.
Roxerio III de Sicilia
Traxectoria
Fíxose cargo das rendas do Reino durante as loitas polo trono de Sicilia que o seu proxenitor mantiña contra o emperador xermánico Henrique VI Hohenstaufen, que viña reclamando o Reino desde varios anos antes baseándose nos dereitos da súa esposa, Constanza I de Sicilia, filla póstuma do rei Roxerio II de Sicilia, e pretendente lexítima desde 1189, pero en decembro de 1193 enfermou e morreu á idade de 18 anos.
Paredes, Ponteareas
Demografía
Segundo o IGE, en 2022 tiña 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 72 habitantes.
Situación
A parroquia de Paredes encóntrase no límite nororiental da depresión do río Tea, na prolongación natural que representa o pequeno e encaixado val do río Borbén, que serve de unión entre as terras montañosas do interior da provincia e o val do río Miño.
Historia
A primeira mención coñecida da parroquia é nun documento do ano 1113, no cal Urraca de León doa "Paretem" e outras posesións a Pelai Velázquez, iniciándose neste momento a súa vinculación cos señores de Sobroso, tal e como apunta Ramón Rodríguez. Francisco Ávila cita un documento do ano 1549 no que o bispo de Tui, Juan de San Millán, confirma a repartición dos seus décimos; do documento despréndese que ademais de ser unha das parroquias máis pequenas da diocese, posuía xa nese momento unha das economías máis precarias, o que posteriormente significaría a salvación de parte do seu patrimonio.
Igrexa de San Cibrán de Paredes
O templo atópase na ladeira do monte Laredo. Ten restos románicos datados no século XIII, como os múltiples canzorros na parte superior dos muros laterais do templo e unha antefixa, que se alza sobre o vértice oriental do tellado da nave, formada pola combinación dunha cruz patada e outra de santo André, ou de catro lazos, integrada polas follas fusiformes dun cuadrifolio que ocupa os ángulos da primeira. A primeira reforma que se lle fixo data do ano de 1816, na que un mestre canteiro de Vigo consolidou a ábsida, o que probablemente supuxo a eliminación da antiga seteira e a apertura dun novo van rectangular no muro sur lateral da igrexa. A segunda reforma data do ano de 1875, na cal se fixo unha reedificación da nave, na que lle engadiron varios metros máis de lonxitude, fíxose unha nova fachada e un novo beirado en substitución do románico no muro sur e os primeiros metros do norte dende a fachada occidental. Tamén se substituíron os abeirados da ábsida, creouse a sancristía do muro sur e engadíronse os pináculos e cruces que ornamentan os vértices dos tellados.
Necrópole medieval de San Cibrán de Paredes
Baixo os arredores da propia igrexa hai tumbas moi antigas de pedra. Moitas aínda conservan a súa fabrica medieval, da antiga necrópole medieval de Paredes.
Cruceiro do adro
Situado no adro ao norte da igrexa. Posúe unha plataforma cuadrangular de dous chanzos. Ten un pedestal cúbico coas caras lisas e con arestas superiores e rebaixadas. Ten un varal de sección oitavada e posúe un capitel de forma cúbica con adornos e un anel de encontro co varal. A cruz non ten figuras.
Viacrucis
Camiño ó redor da igrexa, formado por cruces de sección rectangular sobre o muro do adro. Algunhas destas cruces están perdidas.
Shelbourne F.C.
Historia
O club foi fundado en 1895 e en 1904 uniuse á liga unificada de Irlanda. En 1921 converteuse en membro fundador da League of Ireland.
Asemblea Federal da Rexión Galega
A Asemblea Federal da Rexión Galega foi un cumio formado por representantes do Partido Republicano Democrático Federal para ratificar o Proxecto de Constitución para o futuro Estado Galego, elaborado catro anos antes. A asemblea tivo lugar entre o 2 e o 7 de xullo de 1887 na Escola Normal de Lugo.
Shelbourne F.C.
Palmarés
2003, 2004, 2006 1923–24, 1930–31, 1945–46, 1948–49, 1962–63, 1967–68, 1971–72, 1993–94, 2010
Asemblea Federal da Rexión Galega
Antecedentes
O federalismo, liderado por Pi i Margall, fora a corrente maioritaria do republicanismo español durante o Sexenio Democrático. Con todo, a inestabilidade da I República (1873-1874), en boa parte provocada polas consecuencias da rebelión cantonal, lastrou a implantación do novo réxime e acabaron por abocalo ao fracaso. A I República foi seguida na Restauración borbónica, onde o parlamentarismo foi notablemente alterado polos mecanismos de fraude electoral. Dentro do propio republicanismo, o predominio federal semellaba dar paso a unha nova etapa na que o pensamento de Castelar, unitario, se impuña. Foi así, na década de 1880 o Partido Republicano Federal comezara unha tarefa de reconstrución. Apoiados no pensamento de Pi i Margall, que en 1877 publicara a obra na que sistematizou o seu pensamento, Las Nacionalidades, en xuño de 1883, os federalistas reunidos na Asemblea de Zaragoza elaboraron un proxecto de constitución para unha hipotética federación española no futuro.
Participantes:
Participan no encontro os seguintes representantes: miniatura|Proyecto de Constitución para el futuro estado gallego … definitivamente discutido, votado y sancionado por la Asamblea Federal del territorio.
Debates
As sesións transcorreron entre o 2 e o 7 de xullo. Nelas, os representantes, discutiron os diversos capítulos propostos na redacción do Proxecto de Constitución para o futuro Estado Galego de 1883. Unha das cuestións máis polémicas foi o sufraxio feminino que se recoñecía no artigo 23º para as mulleres que contasen con estudos académicos. M. Moyrón, secundado por Domínguez Troncoso, representante de Tui, manifestouse contra a redacción do artigo por diferenciar entre as mulleres alfabetizadas, que poderían votar, e as que non, pois "a conveniencia aconsellaba negárllelo a unhas e a outras" reparando na súa argumentación na falta de precedentes no mundo e en que a Constitución de Zaragoza (a proposta polos republicanos federalistas en 1883) nada establecía sobre o asunto. Pola contra, Aureliano Pereira defendeu a redacción do artigo. Finalmente votaron a favor do voto feminino dezanove representantes, fronte tres en contra e tres abstencións. Leiras Pulpeiro, expresara reparos aínda que se sumou o voto maioritario, rogando que a aplicación do voto da muller chegase tras catro anos de República federal para que "ela puidera apreciar as excelencias" do novo sistema. Os aspectos que máis consensos espertaron foron aqueles referidos os dereitos e liberdades individuais así como as garantías dos mesmos.
Pi i Margall, líder do federalismo, enviou un telegrama que foi recibido e lido na sesión do 6 de xullo: "Galicia quixo xa durante a guerra con Francia establecer o sistema federal. Práceme vela agora ocupada en discutir a súa futura Constitución. Polo unitarismo van perdendo todas as rexións a súa iniciativa, a súa personalidade e a súa vida: só pola federación cabe salvalas, traballaremos todos por realizar esta última esperanza dos pobos. Saúde á Asemblea Federal Galega".
Mark Aguirre
Detroit Pistons
Os "Bad Boys" agonizaban na tempada 1991-92, a pesar da súa clasificación para playoff caen en primeira rolda ante os Knicks por un axustado 3-2, a última vez que Aguirre disputará un partido de playoff, xa que a puntilla definitiva sería a seguinte campaña. Na tempada 1992-93 cunha marca de 40-42 os Pistons quedan fóra da loita polo título, os números de Aguirre baixan até 9,9 puntos e 3 rebotes. Esta campaña é cortado por Detroit a pesar de quedar 2 anos de contrato polo que asina como axente libre con Los Angeles Clippers por unha campaña. Aguirre, xa un veterano de 33 anos completa a campaña con 10,6 puntos por partido pero os Clippers, equipo maldito durante a década dos 90 queda nos últimos lugares da competición. Tras esta tempada con Los Angeles Clippers decide pór fin á súa carreira como xogador profesional, actualmente pertence ao corpo técnico dos Knicks como adestrador asistente.
Pseudónimo
Un pseudónimo (do grego "seudonemos", falso nome; de "seudos", mentira, falsidade e "onoma", nome ) é un nome que alguén escolle para substituír o seu propio. É moi común entre escritores, e mais tamén entre outros artistas.
Roxerio III de Sicilia
Traxectoria
Sucedeuno como correi o seu irmán Guillermo. O seu pai Tancredo falecería o 20 de febreiro de 1194. E Henrique VI invadiría o Reino, apresando á súa familia e casando á súa viúva co seu irmán Filipe de Suabia.
Tirizó
Tirizó ou orizó refírese a un gran furuncho que sae na beira das pálpebras. Tamén se coñece como toromelo, arzón ou torzollo. Orixínase por unha inflamación dalgunha glándula de Zeiss ou de Moll na base das pestanas. Tamén se lle dá este nome á inflamación das glándulas de Meibomio na pálpebra, aínda que neste caso o termo que se adoita empregar é o de tirizó interno ou calacio. Non é unha afección grave, mais pode chegar a ser bastante dolorosa. A causa deste trastorno é unha infección bacteriana producida comunmente polo Staphylococcus aureus. Os tirizós son particularmente comúns nos nenos.
Cadro clínico
Un tirizó externo é unha inflamación arroibada e mol ao tacto no bordo da pálpebra que tende a drenar espontaneamente en pouco tempo. No lugar da lesión pálpase un nódulo duro e moi doloroso. Os tirizós internos adoitan localizarse máis afastados da beira da pálpebra e tardan máis en sandaren se os comparamos cos tirizós externos, porque absceso non pode drenar de xeito tan doado. Os síntomas poden asemellarse aos doutros trastornos polo que cómpre consultar un médico.
Etioloxía
O tirizó débese a unha proliferación de xermes que forman un pequeno absceso nas glándulas sebáceas antes mencionadas.
Tratamento
miniatura|250px|Tirizó interno en estadio inicial na pálpebra esquerda. miniatura|250px|Tirizó ao terceiro día de evolución. Véxase como afecta a parte inferior do ollo.
Non se debe intentar apertar, fretar nin extirpar os tirizós ou calquera outro tipo de protuberancia da pálpebra, senón deixalos que drenen por si sos. O tratamento consiste simplemente nas medidas hixiénicas que axuden ao mantemento da limpeza da zona, para previr infeccións. Tamén pode ser de axuda para ceibar o atoamento da glándula, a aplicación de compresas quentes. A administración de gotas con antibióticos pode ser eficaz se se produciu unha conxuntivite secundaria por contaminación directa nos casos de orizós recorrentes ou persistentes. Xa que o ollo fornece un ingreso directo no sistema linfático e sanguíneo é particularmente recomendábel consultar un médico antes de aplicar unha menciña, xa que aplicala sen unha previa recomendación clínica pode ser perigosa para o ollo e incluso para a vista. Os tratamentos de elección foron cambiando de acordo cos resultados das pescudas máis recentes. O cloranfenicol, por exemplo, foi eliminado como sistema de antibiótico polos posíbeis danos que pode producir no ollo. Os tirizós nalgúns casos poden deixar coma secuela unha bóla de graxa dura, que cómpre extirpar cirurxicamente ou ben realizar a súa drenaxe mediante unha fendiña co bisturí. Cómpre non premer para conseguir o seu baleirado, pois con esta manobra podería espallarse a infección.
Vilafiz, O Páramo
Santa María de Vilafiz é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 46 habitantes, deles 27 eran homes e 19 eran mulleres.
Espinosa de los Monteros
Espinosa de los Monteros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 2.007 habitantes (INE 2012).
Renée O'Connor
Renée O'Connor, nada Evelyn Renée O'Connor o 15 de febreiro de 1971, é unha actriz e produtora estadounidense.
Traxectoria
Renée é coñecida por interpretar o papel de Gabrielle, a mellor amiga da protagonista, na serie de televisión Xena: Warrior Princess de 1995 a 2001. Logo do remate da serie fundou a produtora ROC Pictures.
Cumiáns, Montemaior, A Laracha
Cumiáns é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 42 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 23 homes e 19 mulleres.
Igrexa católica caldea
A Igrexa católica caldea (en, ʿītha kaldetha qāthuliqetha) é unha Igrexa particular da Igrexa católica, baixo a autoridade da sé apostólica do patriarca de Babilonia, en comuñón co papa e o resto da Igrexa católica. Actualmente ten arredor de 500.000 fieis, principalmente asirios étnicos orixinarios do norte de Iraq, sueste de Turquía, nordeste de Siria e noroeste de Irán, mais hoxe cunha diáspora en todo o mundo.
A Ferreira, Montemaior, A Laracha
A Ferreira é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 9 mulleres.
Xoán I de Alençon
Xoán I de Alençon, finado o 24 de febreiro de 1191, da casa de Montgommery - Bellême, foi conde de Alençon de 1171 a 1191.
Traxectoria
Sucedeu a seu pai en 1171 e morreu o 24 de febreiro de 1191.
You Could Have It So Much Better
You Could Have It So Much Better é o segundo álbum da banda escocesa de post-punk revival Franz Ferdinand, publicado o 3 de outubro do 2005 a través do selo Domino Records. Gravado entre os Estados Unidos e o seu propio estudio en Glasgow co produtor Rich Costey, o disco levou á edición de catro sinxelos Top 30 no Reino Unido: "Do You Want To", "The Fallen / L. Wells", "Walk Away" e "Eleanor Put Your Boots On".
38 – Auch das war Wien
38 – Auch das war Wien é un filme xermano-austríaco de 1987 dirixido por Wolfgang Glück. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios.
XXII edición dos Premios Goya
A 22ª cerimonia de entrega dos Premios Anuais da Academia "Goya" tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 3 de febreiro de 2008, presentada por José Corbacho. O 17 de decembro de 2007, Juan Diego Botto e Ivana Baquero foron os encargados de ler as candidaturas en nome da Academia.
A sorprendente gañadora da noite foi La soledad de Jaime Rosales que logrou o Goya á mellor película e á mellor dirección. Las 13 rosas que partía con 14 candidaturas conformouse con 4, mentres El orfanato, que partía como favorita, gañou 7 Goyas, aínda que ningún foi dos chamados importantes.
Presentadores da cerimonia
José Corbacho.
Toledo: Cruce de Destinos
Toledo: Cruce de Destinos foi unha serie de televisión producida por Boomerang TV para Antena 3. A serie estreouse o 10 de xaneiro de 2012, liderando o prime time cunha audiencia de 3.541.000 espectadores e o 19,7% de cota de pantalla, e finalizou o 3 de abril de 2012.
Trátase dunha serie de aventuras, romance e intrigas palacianas na época do rei Afonso X O Sabio. Toledo traslada ao espectador a unha cidade medieval de finais do século XIII na que a Península Ibérica é un xigantesco campo de batalla entre cristiáns e musulmáns.
Repartimento
Outros colaboradores: Cuco Usín, Félix Cubero, Cristian Valencia, Mario de la Rosa e Marta López.
Proxecto de Constitución para o futuro Estado galego
miniatura|page=3|Proyecto de Constitución para el futuro estado gallego : formulado por su Consejo Ejecutivo el 24 de mayo de 1883, definitivamente discutido, votado y sancionado por la Asamblea Federal del territorio, reunida en la ciudad de Lugo el 2 de julio de 1887. O Proxecto de Constitución para o futuro Estado galego foi elaborado en 1887 polos delegados galegos do Partido Republicano Federal.
Contexto
Galicia fora recoñecida como un estado federado con España no artigo 1º da Constitución que se estaba elaborando nas Cortes republicanas en 1873. Con todo, o levantamento cantonal e o fracaso da I República Española (1873-1874) supuxeron unha traumática experiencia para o republicanismo federal. A instauración da Restauración borbónica de 1874 e o asentamento dun sistema política baseado no centralismo e o tecido clientelista e caciquil que minguaban a súa representatividade, agravaron a súa crise.
Na década de 1880, malia as diferenzas entre os políticos republicanos protagonistas da I República, os federalistas comezaron un proceso de recuperación coa redacción e aprobación de proxectos de constitucións de distintos territorios de España que culminaron coa aprobación dun proxecto de constitución federal na Asemblea de Zaragoza de xuño de 1883. Nesta xeira de constitucións previas, os delegados de Cataluña, Asturias, Castela (León, Valladolid, Zamora), Andalucía e Galicia, escribiron as constitucións dos seus hipotéticos futuros estados federados. Deste xeito, o Partido Republicano Federal procuraba gañar notoriedade pública e recuperar espazo no terreo político.
Elaboración
miniatura|Segundo Moreno Barcia, presidente do relatorio que redactou o Proxecto (1883) e da Asemblea que o ratificou (1887) O texto foi elaborado o 25 de maio de 1883 por un relatorio que o presentou ao chamado Consello Executivo de Galicia, antes da reunión a nivel federal de Zaragoza. O Consello Executivo aprobouno e xa nese ano fixo unha primeira publicación do chamado "Proxecto de Constitución para o futuro Estado Galaico". O Consello Executivo estaba integrado pola provincia da Coruña por Antonio Manuel Benítez e Manuel Portela Calderón, pola provincia de Lugo por Segundo Moreno Barcia (presidente do relatorio) e José Martínez García, pola de Ourense por Modesto Moyrón, Santiago Casares Paz, e por Toribio Curti e Granada e Joaquín Rey Calvo pola provincia de Pontevedra.
En decembro de 1886, durante unha primeira Asemblea Federal de Galicia na Coruña, formouse unha comisión que elaborou un informe para a consideración da Asemblea Federal da Rexión Galega que debía aprobar definitivamente a proposta en 1887. Dita comisión informativa estaba integrada por Manuel Mosquera Lequerica, Modesto Moyrón e Aureliano J. Pereira. A ratificación definitiva do texto aconteceu durante a Asemblea Federal galega mantida entre os días 2 e 7 de xullo na Escola Normal de Lugo. Neste cumio, presidido por Segundo Moreno Barcia, participaron 25 representantes do federalismo galego por Becerreá, Betanzos, Cambados, Corcubión (Federico Tapia Segade), A Coruña, Lugo, Mondoñedo (Manuel Leiras Pulpeiro), Monforte de Lemos, Ribadeo (Manuel Castro López), Quiroga, Santiago, Tui, Valdeorras, Viana (José Núñez e Núñez), Vigo, Vilalba, así como un representante da prensa federal (Aureliano Pereira),.
Contido
O proxecto de Constitución estaba composto por cen artigos organizados en dez títulos, máis un preliminar que fixaba os dereitos e liberdades individuais básicas (dereito á vida, á dignidade, libre expresión, á educación e liberdade de ensino, á iniciativa privada, á propiedade, a igualdade ante a lei e xuízo por xurado). O título I do Estado Galego circunscribía Galicia as catro provincias (artigo 1º) e proclamaba a súa soberanía e a súa forma de goberno republicana-democrática ao tempo que "promete vivir perpetua e indisolublemente enlazada aos demais Estados irmáns da Nación española" (artigo 2º).
Os títulos II, III e IV abordaban as bases do ordenamento político, sendo sobre os dereitos e garantías, das eleccións e das autoridades públicas, respectivamente. Aínda que no artigo 22º se recoñecía que "o poder público reside na totalidade dos electores do pobo galego", ao definir os electores, establecendo diferentes requisitos por xénero: concedíaselle o sufraxio aos maiores dos 20 anos e, no caso feminino, se "engade a circunstante de ser instruída nas materias que abrangue a segunda ensinanza" (artigo 23º). Cómpre sinalar, que malia esta diferenza, o Proxecto de Constitución do futuro Estado galego resultaba pioneiro na apertura do sufraxio á muller. Para 1883, en Europa, só Suecia (1861), Finlandia (1863), Bohemia (1864), Reino Unido (1869) e a Illa de Man (1881) recoñecían certos tipos de sufraxio feminino, as máis da veces, circunscrito ao eido municipal. Con todo, para cando a Asemblea debateu a cuestión, o 5 de xullo de 1887, houbo controversia. Así, M. Moyrón, secundado por Domínguez Troncoso, representante de Tui, manifestouse contra a redacción do artigo por diferenciar entre as mulleres alfabetizadas, que poderían votar, e as que non, pois "a conveniencia aconsellaba negárllelo a unhas e a outras" reparando na súa argumentación na falta de precedentes no mundo e en que a Constitución de Zaragoza (a proposta polos republicanos federalistas en 1883) nada establecía sobre o asunto. Pola contra, Aureliano Pereira defendeu a redacción do artigo. Finalmente votaron a favor do voto feminino dezanove representantes, fronte tres en contra e tres abstencións. Leiras Pulpeiro, expresara reparos aínda que se sumou ao voto maioritario, rogando que a aplicación do voto da muller chegase tras catro anos de República federal para que "ela puidera apreciar as excelencias" do novo sistema.
Do título V ao VIII, fixábanse as bases da separación de poderes do Estado galego e as súas regras de funcionamento. O lexislativo exereríao unha Asemblea Rexional electa cada 3 anos, conformada por deputados, homes maiores dos 25 anos (artigo 28º), que poderían ser destituídos por petición da maioría dos electores do seu distrito (artigo 41º). O poder executivo correspondíalle a unha Comisión ou Consello Executivo formado por cinco direccións (Xustiza e Policía, Gobernación, Facenda, Fomento e Instrución Pública e Guerra). Os membros do Consello Executivo eran escollidos pola Asemblea, tamén a un para que fose o seu presidente, e renovaríase cada tres anos, podendo o presidente ser reelecto unha soa vez (artigo 58ª). Curiosamente, o goberno deseñado neste proxecto de Constitución era semellante ao sistema directorial do Consello Federal suízo, e non ao presidencialista do proxecto de Constitución da I República Española ou do de Zaragoza de 1883.
No relativo ao xudicial, establecía o xurado para todos os delitos e un Tribunal Supremo galego.
Ademais, o Proxecto de Constitución creaba un exército baseado no servizo voluntario e retribuído (artigo 71), un sistema educativo público, obrigatorio, gratuíto e laico (artigos 78º e 79º), un Banco Hipotecario galego e anula os dereitos feudais considerando para a redención dos foros a lei de 1873 (artigo 85º). A capital do futuro Estado era establecida, de forma provisoria, na cidade da Coruña. Doutra parte, o Proxecto de Constitución non designaba ningunha lingua oficial, nin foi un asunto tratado nos debates para a súa aprobación.
A ópera dos tres reás
miniatura|dereita|180px|Primeira edición escrita. A ópera dos tres reás ou A ópera de a patacón, é unha peza de teatro escrita en lingua alemá por Bertolt Brecht co título de Die Dreigroschenoper, con música de Kurt Weill e colaboración de Elisabeth Hauptmann na tradución e na fixación do texto definitivo. É unha versión actualizada dunha ópera inglesa do século XVIII, The Beggar's Opera. Contén unha feroz crítica social, expresada por medio dunha música composta para unha orquestina de cabaré e cantada por actores que non son cantantes profesionais.
A "peza con música nun prólogo e oito imaxes" foi estreada no Theater am Schiffbauerdamm de Berlín o 31 de agosto de 1928, e foi a obra de máis sona en Alemaña até a toma de poder do partido nazi o 30 de xaneiro de 1933. Algunhas das súas cancións acadaron grande éxito, como a "Moritat" de Mackie Messer.
A palabra alemá "Groschen" do título describe unha variedade de moedas de pouco valor, polo que o termo foi traducido ás diversas linguas segundo o ámbito cultural como penny, centavo, cuarto, peseta, vintém ou perra gorda, amais de real e patacón na adaptación galega.
Trama
A obra está ambientada no Londres de mediados do século XIX, durante a coroación da raíña Vitoria. A acción dura 45 horas, a maior parte de noite, e desenvólvese en espazos interiores agás o prólogo e a escena final.
O prólogo transcorre no mercado do Soho. Unha canción loa as actividades delitivas do canalla Mackie Messer (Mackie da Faca), o capitán dos bandidos.
No acto I aparece Jonathan Jeremías Peachum, o amo dunha empresa que dá licenzas aos mendigos para pediren esmola a cambio dunha parte dos beneficios. A empresa funciona como unha mafia, pois ofrece protección, pero castiga aos que traballan pola súa conta. Peachum está inquedo porque é tarde e a súa filla Polly aínda non chegou a casa. Esa noite, Polly está a casar con Mackie nun cortello, que a súa corte de bandidos decorou para a ocasión con mercadoría roubada. Un dos invitados á voda é o capitán da policía Brown, vello amigo e camarada de Mackie na guerra. Polly explica aos seus pais que casou con Mackie, pero o pai procura o modo de levar ao xenro á cadea.
No acto II Peachum mete presión a Brown para que arreste a Mackie. Avisado por Polly, Mackie decide marchar da cidade, confiando á súa muller a dirección da cuadrilla de maleantes. Porén, antes de marchar vai a un bordel do Soho rexentado pola súa amiga Jenny. A nai de Polly suborna a Jenny, que delata a Mackie á policía, e o capitán Brown vese obrigado a arrestar ao seu amigo. Lucy, a filla de Brown, vai á prisión e dille a Mackie que lle prometera casaren, e ao pouco chega Polly, comezando a discutir e pelexar as dúas rapazas. Lucy axuda a Mackie a escapar.
No acto III prepáranse as festas da coroación. Peachum advirte a Brown de que os mendigos farán unha gran revolta se Mackie non volve a cadea. Traizoado de novo por Jenny, Mackie acaba condenado á morte na forca. A xente vai en masa a presenciar a coroación, agás os bandidos da cuadrilla de Mackie e a súa esposa Polly. No último momento, cando xa ten a soga no pescozo, chega un mensaxeiro do rei que lle anuncia o indulto, amais dun título nobiliario e unha pensión vitalicia.
Estilo
Bertolt Brecht denunciou o carácter imperativo das obras de teatro románticas, baseadas no principio de que o público se debe identificar co heroe tráxico e na catarse acepta o destino. Pero para o marxismo, o destino non existe, a sociedade está suxeita a unhas condicións económicas que poden e deben cambiarse. No novo teatro, o público debe distanciarse da acción e pensar por si mesmo, gañando conciencia de clase.
N' a ópera dos tres reás acádase este distanciamento ao adoptaren os personaxes marxinais, de forma irónica e por beneficio propio, certas convencións sociais, subliñadas por medio de convencións musicais: Mackie celebra unha voda suntuosa nun cortello, e despois canta un dueto de amor. Weill crea un estilo musical sumamente vulgar, con influencias do jazz e un dominio da melodía monótona e dos ritmos intensos.
Adaptacións
A obra foi traducida a 18 linguas, e adaptada ao cinema por Georg Wilhelm Pabst en 1931.