cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquieparquía católica caldea de Arbil
Historia
Arbil é a ex-sé metropolitana de Adiabena, que no século XIII perdeu tal consideración en favor de Mosul. O aumento da poboación católica no século XX axudou a restaurar a arquieparquía o 7 de marzo de 1968 por Paulo VI. .
Territorio
O territorio está subdividido en sete parroquias e ten a súa sede en Ankawa, na periferia de Arbil.
División de Honra de Rugby 1986-1987
A tempada 1986-1987 da Liga Española de rugby foi a vixésima edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 18 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato a UE Santboiana saíu campión por segunda vez na súa historia.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Tempada 1985 do Campionato de Galicia de Montaña
A tempada 1985 foi a 2ª edición do Campionato de Galicia de Montaña. O campión foi Alberto González "Camba", a bordo dun Selex ST-4.
Instituto Smithsoniano
miniatura|Fachada do castelo no que ten unha sede a institución.|260x260px O Instituto Smithsoniano ou Smithsonian Institution é un centro de educación e investigación que posúe ademais un complexo de museos asociado. Está administrado e financiado polo Goberno dos Estados Unidos de América, ademais dos fondos que recibe grazas a doazóns, vendas, concesións, licenzas para actividades e revistas.
A maioría das súas instalacións están localizadas en Washington, D.C., pero entre os seus 19 museos, nove centros de investigación e un zoo atópanse algúns situados en Nova York, Virxinia ou Panamá, entre outros lugares. miniatura|141x141px|[[Dólar de prata do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano|Dólar conmemorativo do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano]] O Smithsonian conta con máis de 136 millóns de bens nas súas coleccións, publica dúas revistas (Smithsonian e Air&Space), e posúe unha forza de seguridade propia para protexer os visitantes, traballadores e propiedades dos distintos museos. O emblema da Institución é un sol estilizado.
Pablo Zamora Marcos
Pablo Zamora Marcos, nado en Valderas (provincia de León) o 29 de xuño de 1814 e finado en Santiago de Compostela o 12 de abril de 1889, foi un avogado, profesor universitario e político galego.
Traxectoria
Estudou Filosofía ata o terceiro ano no Seminario de Valderas, continuando esta materia así como a carreira de Teoloxía entre 1829 e 1833 na Universidade de Valladolid, onde obtivo o grao de bachiller. Neste último ano pasou á Universidade de Santiago de Compostela, onde rematou os tres últimos cursos de Teoloxía en 1836, en que de xeito extraordinario foi profesor auxiliar nesta facultade. Cursou desde 1836 a carreira de Dereito na mesma universidade, obtendo o 10 de xaneiro de 1837 a validación ("aboamento") dos cursos primeiro e terceiro, e aprobando o segundo en 1840, co que obtivo o título de bachiller en Leis. O cuarto e o quinto cursos aprobounos en 1838 e 1839, respectivamente, e os dous últimos en 1841 e 1842, acadando o grao de licenciado o 30 de xuño deste ano, pudendo desde entón exercer de avogado, así como o de doutor.
En efecto, desde 1842 traballou como avogado nos seus primeiros anos, pero desde ben cedo comezou a introducirse na docencia universitaria. En 1845 o Reitor nomeouno substituto da cátedra de Cálculo Aritmético e Nocións de Xeometría, pasando o 1 de outubro do ano seguinte a impartir as materias de Latín, Retórica e Poética na Facultade de Filosofía e Letras. Por fin, o 1 de novembro de 1850 se incorporou como profesor auxiliar de Práctica Forense na Universidade de Santiago de Compostela, sendo a continuación nomeado catedrático de Dereito Romano o 22 de abril de 1857. Impartiu esta materia ata que en 1867 pasou a ser catedrático por oposición de Teoría e Práctica de Procedementos Xudiciais (desde 1883 chamada Dereito Procesual), que deixou en 1887. Apenas tres anos despois obtivo esta mesma cátedra o seu fillo Luis. A finais dos anos 70 ostentou por vez primeira o decanato da Facultade de Dereito.
En xuño de 1883 foi nomeado Inspector do distrito Universitario de Santiago polo claustro desta. O 12 de febreiro de 1886 foi nomeado decano da Facultade de Dereito, que ostentou até o seu falecemento o 12 de abril de 1889 , momento no que impartía a materia de Teoría dos Procedementos e Práctica Forense. Tamén foi vice-reitor desta universidade desde 1887 e reitor interino ao falecemento de Antonio Casares o 12 de abril de 1888.
O 14 de agosto de 1844 obtivo o cargo de alcalde de Santiago, sucedendo a Narciso Zepedano Carnero e sendo relevado poucos meses despois por José Varela Cadaval. Poucos anos despois, coa caída de Espartero, foi nomeado polo Capitán Xeneral de Galicia novamente alcalde-presidente o 23 de xullo de 1856, permanecendo no cargo ata o 22 de novembro.
Tamén foi membro da Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago e, en 1851, vice-director do Recreo Compostelán. Por outra banda, desde a súa fundación o 16 de novembro de 1844, foi membro do Ilustre Colexio de Avogados de Santiago, sendo o seu decano entre 1870 e o seu falecemento en 1889. En 1878 obtivo a encomenda da Orde de Isabel a Católica.
Amatori Lodi
O Amatori Lodi é un equipo italiano de hóckey a patíns da localidade de Lodi que xoga na Serie A1 italiana e foi fundado en 1965. Xoga os seus partidos como local no Palazzetto dello Sport Eugenio Castellotti, cunha capacidade para 2.655 espectadores.
Pablo Zamora Marcos
Vida persoal
O 26 de agosto de 1843 casou con Rita María del Carmen Carrete Pardo (A Porta, Sobrado, 1811-Santiago de Compostela, 1885), coa que tivo tres fillos: María de los Dolores Ruperta (Santiago, 1844-id., 1851), Felisa Francisca Javiera María de los Ángeles (Santiago, 1847-id., 1926) e Luis María Juan José Wenceslao Zamora Carrete (Santiago, 1848-id., 1918). Foi cuñado do xeneral carlista Ramón Carrete-de Losada Pardo (Santiago, 1804-Saintes, Francia, 1876) e sogro do profesor universitario Sandalio González Blanco (Valderas, 1840-Santiago, 1918).
Amatori Lodi
Traxectoria
O seu primeiro título acadouno en 1978 ao alzarse coa Copa de Italia, na tempada 1980-81 acadaba a Liga, feito que lle permite disputar a Copa de Europa de hóckey sobre patíns do ano 1982, chegando á final, que perdería fronte ao FC Barcelona. Posteriormente, en 1987 gaña a Copa CERS ao derrotar ao CE Noia na final.
Na tempada 1994 gaña a Recopa de Europa de hóckey sobre patíns, derrotando ao CP Voltregà na final. Nas tempadas 1995 e 1996 tamén disputa a final da Recopa de Europa, mais nestas dúas ocasións foi derrotado polo Roller Monza e o H.C. Liceo, respectivamente.
Fenolleda
250px|miniatura|Situación da Fenolleda no departamento de [[Pireneos Orientais.]] A Fenolleda (en occitano: Fenolhedés ou la Fenolheda; en francés: le Fenouillèdes) é unha comarca do sur de Francia, que forma parte de Occitania e da rexión histórica do Languedoc. É de fala occitana.
Administrativamente pertence ao departamento francés dos Pireneos Orientais xunto coas cinco comarcas que forman a Cataluña do Norte, territorio francés de fala catalá.
Troponina I
miniatura|dereita|Situación da troponina I en complexo. A troponina I é unha proteína que forma parte do complexo da troponina. Únese á actina nos miofilamentos delgados e mantén unido o complexo troponina-tropomiosina no seu lugar. A letra I do seu nome débese ao carácter inhibitorio que ten na unión da actina á miosina, evitando a formación de pontes cruzadas entre elas e impedindo a contracción muscular. A causa da troponina I a miosina non pode unirse á actina no músculo relaxado, pero cando se unen ións calcio á troponina C (que tamén forma parte do complexo) prodúcense cambios conformacionais que fan que se desprace a troponina I e finalmente a tropomiosina deixa libres os sitios de unión da actina para a miosina e pode producirse a contracción muscular.
Tipos
Existen tres subtipos principais de troponina I, localizados en diferentes tecidos:
Patoloxías
Pode presentarse unha liberación elevada de troponina I en pacientes con miocardiopatía hipertrófica e acentuarse transitoriamente co exercicio, reducíndose por efecto de medicamentos beta bloqueantes.
A troponina I cardíaca humana (TNNI3, ou tamén cTnI) preséntase no músculo cardíaco como unha soa isoforma de 23876 Da e consta de 209 residuos de aminoácidos. O seu punto isoeléctrico (pI) teórico é de 9.87. Contén dúas serinas nas posicións 22 e 23 que poden ser fosforiladas in vivo pola proteína quinase A, polo que se poden orixinar e coexistir na célula catro formas da proteína (unha bifosforilada, outra totalmente desfosforilada, e dúas monofosforiladas nunha das serinas ou na outra). A fosforilación da cTnI fai que cambie a conformación da proteína e se modifique a súa interacción coas outras troponinas e a interacción con anticorpos anti-TnI. Unha parte significativa da cTnI liberada no sangue dos pacientes está fosforilada. A cTnI é un marcador fiable dos danos no tecido muscular cardíaco, e considérase máis sensible e significativamente máis específica no diagnóstico do infarto de miocardio que a creatina quinase e que a mioglobina e as isoencimas lactato deshidroxenase.
Porén, a troponina I non é totalmente específica do dano no miocardio debido a infarto. Outras causas da elevación da troponina I son a insuficiencia renal crónica, insuficiencia cardíaca, hemorraxia subaracnoide e embolia poulmonar.
Chalé Escudero
O Chalé Escudero, tamén chamado Casa Alonso Escudero, Palacete de Juan Flórez (pola súa situación nesta rúa) e Consulado de Cuba, é un inmoble de estilo Modernista de comezos do século XX situado no centro da cidade da Coruña.
Descrición
Este edificio responde á tipoloxía de chalés construídos nesta parte da cidade a principios do século XX, e é o único que chegou ata os nosos días. Constitúese nun exemplo da fusión das dúas correntes predominantes na arquitectura modernista desa época: o Art-nouveau francés (de tendencia ornamentalista) e a Secesión vienesa e centro-europea (máis xeométrico).
Ten a súa entrada polo número 18 da rúa de Ferrol, a través do xardín e dunha singular escalinata.
Historia
esquerda|miniatura|Detalle dunha postal de 1913 mostrando a entrada principal do chalé Durante os primeiros anos do século XX esta área non estaba apenas urbanizada. Á actual rúa de Juan Flórez coñecíaselle como Camiño Novo ou Estrada de Castela, e era unha longa avenida que tiña plantada unha ringleira de árbores desde tempos de Carlos III. En 1900 o Concello deulle o nome do que foi por dúas veces alcalde da cidade, Juan Flórez Freire. Pouco a pouco a burguesía coruñesa comezou a construír nos seus soares diversos chalés e palacetes, como o Chalé Molezún, o Chalé Mateo e os Chalés de Fariña, e a establecerse institucións como o Colexio Dequidt, as Escuelas Labaca (1912) e o coñecido como "Leirón do Casino" (un parque pertencente ao Sporting Club Casino que tiña instalacións deportivas a carón do monte de Santa Margarida, e que era lugar de esparexemento dos coruñeses).
O Chalé Escudero deuse en construír na confluencia das actuais rúas de Juan Flórez e de Ferrol. Semella que a rúa de Ferrol, ou ben un tramo, debeu chamarse durante un tempo "calle del Padre Sarmiento", posto que nas sesións do Concello que falaban da construción deste edificio, así o facían constar.
Os planos co proxecto de edificación presentáronse en agosto de 1913, de mans do daquela novo arquitecto Eduardo Rodríguez-Losada, constituíndo a presente unha das súas primeiras obras. O 1 de outubro do mesmo ano o Concello da Coruña autorizou á construción do chalé a Alonso Escudero. Poucas semanas despois da concesión, o Concello da Coruña publicou un proxecto de modificación das aliñacións da Praza de Galicia que afectaban de xeito evidente ao chalé. Alonso Escudero opúxose e presentou unha reclamación perante o propio Concello, que a rexeitou. Alonso continuou coa reclamación, ata que en xullo de 1914 un Real Decreto do Ministerio da Gobernación aprobou o expediente instruído polo Concello sobre o Ensanche e, particularmente, sobre a chamada Vía Oeste (actual rúa do Arcebispo Lago González) na Praza de Galicia. O remate das obras demorouse ata o ano 1915. Nese tempo construíuse a beirarrúa que rodea o chalé, e así mesmo houbo de pechar cun valado a propiedade, por requirimento do Concello. En febreiro de 1920 o mesmo Rodrígez-Losada proxectou o garaxe do edificio.
Alonso Escudero ocupou o inmoble ata mediados dos anos 20, en que abandonou a cidade para establecerse coa súa dona en Madrid, onde anos despois falecería. A partir de entón o chalé pasou por varios propietarios. Un deles foi un republicano que, ao estalar a Guerra Civil, se exiliou a Cuba. Durante a guerra o edificio foi confiscado e destinado a sede da Delegación de Orde Público, funcionando como centro de detención e interrogatorio de presos políticos. Ante este estado de cousas, o seu propietario desde Cuba doou o chalé á República de Cuba a condición do seu emprego como Consulado da República. O edificio foi ocupado desde finais dos 30 polo cónsul honorario Fernando Pena Poldo e a súa familia, quen faleceu en xuño de 1953. Desde 1955 ocupouno o novo cónsul Eduardo Mayea Aroca, ata a caída do réxime de Batista en 1959.
Pouco despois da supresión do consulado cubano na cidade herculina, instalouse no chalé un matrimonio cubano exiliado, continuando en mans privadas como residencia desde entón.
Departamento de Nariño
Nariño é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase no suroeste do país, na rexión natural do Pacífico, facendo fronteira con Ecuador e a carón do océano Pacífico. A súa capital é Pasto. O departamento recibe o seu nome do prócer da independencia e presidente Antonio Nariño.
Nariño presenta unha xeografía diversa e clima variado segundo as altitudes: caloroso na chaira do Pacífico e frío na parte montañosa, onde vive a maior parte da poboación, situación que se repite en sentido norte-sur. O departamento é esencialmente agrícola e gandeiro.
Valor esperado
Se tódolos sucesos son de igual probabilidade a esperanza é a media aritmética.
Definición
Para unha variable aleatoria continua a esperanza calcúlase mediante a integral de tódolos valores e a función de densidade f(x):
As esperanzas E[X^k] para k=0,1,2... chámanse momentos de orde k. Máis importantes son os momentos centrados.
O valor esperado é unha función lineal. Por iso
Soiuz TM-5
Soiuz TM-5 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 7 de xuño de 1988 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-5, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Anatoli Soloviev, Viktor Savinikh e Aleksandr Panaiotov Aleksandrov (o primeiro cosmonauta búlgaro) a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
A tripulación da Soiuz TM-5 regresou a terra na Soiuz TM-4 o 17 de xuño de 1988 ás 10:13 GMT, aterrando a uns 202 km ao sueste de Dzhezkazgan (Casaquistán), deixando a súa nave como substituto máis novo. A propia Soiuz TM-5 regresou o 7 de setembro de 1988, con outra tripulación a bordo.
Shaquille O'Neal
Shaquille Rashaun O'Neal, nado en Newark (Nova Jersey) o 6 de marzo de 1972, alcumado como Shaq, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto, sendo o seu último equipo os Boston Celtics da NBA, onde xogaba como pivote. Está considerado como un dos xogadores máis dominantes da historia da NBA. O'Neal gañou catro campionatos da NBA, tres con Los Angeles Lakers e un con Miami Heat, ademais de finalizar subcampión con Orlando Magic en 1995. En canto a galardóns individuais, O'Neal logrou tres MVP das Finais, un MVP da tempada en 2000, tres MVP do All-Star Game (o último deles, compartido co seu excompañeiro dos Los Angeles Lakers Kobe Bryant) e o Rookie do Ano.
Fixo oficial a súa retirada o 1 de xuño de 2011. Coa selección estadounidense cultivou o ouro olímpico en Atlanta 1996 e no Mundial de 1994 no Canadá. Fóra do mundo do baloncesto, sacou á venda catro álbums de música rap, converténdose o primeiro deles en disco de platino. Ademais ten feito aparición en numerosos filmes, chegando a portagonizar os seus propios reality show, Shaq's Big Challenge e Shaq Vs.
Universidade
O'Neal comezou xogando no Linton Middle School antes de liderar ao Insituto de Secundaria Robert G. Cole de San Antonio, Texas, a unha marca de 68 vitorias e unha derrota durante os seus dous anos no equipo. Tamén liderou ao seu equipo a gañar o título estatal no seu ano sénior.
Tras a súa gradación da escola secundaria, O'Neal asistiu á Universidade Estatal de Luisiana, onde foi membro da organización fraternal afroamericana Omega Psi Phi e estudou empresariais. O seu adestrador era Dálle Brown, ao que O'Neal coñeceu hai anos en Europa, debido á vez que o xogador viviu na base do Exército dos Estados Unidos en Wildflecken (Alemaña) polo traballo do seu padrasto. En Louisiana State xogou tres tempadas, desde 1990 até 1992, abandonando a universidade con medias de 21,6 puntos, 13,5 rebotes e 4,6 tapóns nos 90 partidos que disputou. Na súa primeira tempada asinou 13,9 puntos e 12 rebotes por encontro, explotando na súa campaña sophomore (segunda) con 27,6 puntos, 14,7 rebotes (líder da NCAA) e 5 tapóns por partido. Ademais, o 3 de decembro de 1990 colocou dezasete tapóns ante Mississippi State, converténdose nunha marca da NCAA. No seu periplo nos Tigers de Louisiana State, O'Neal foi nomeado en dúas ocasións All-American e Xogador do Ano da Southeastern Conference, e gañou o Premio Adolph Rupp ao mellor xogador do ano da NCAA en 1991. Ademais, no seu terceiro ano liderou a NCAA en tapóns con 5.3 con partido, abandonou a universidade como o máximo taponador da historia dos Tigers e converteuse no primeiro xogador que lidera a Southeastern Conference en rebotes durante tres anos consecutivos desde Charles Barkley.
O'Neal regresou en 2000 á Universidade Estatal de Luisiana e recibiu o Bachelor of Arts en Estudos Xerais. Posteriormente foi incluído no Salón da Fama da universidade.
Orlando Magic
O'Neal foi seleccionado na primeira posición do Draft da NBA de 1992 por Orlando Magic. Durante o verán, antes de trasladarse a Orlando, pasou unha gran cantidade de tempo nos Ánxeles baixo a tutela de Magic Johnson. O'Neal completou unha extraordinaria primeira tempada na liga, axudando aos Magic a gañar 20 partidos máis que a anterior tempada aínda que quedaran fóra dos playoffs pola mínima. As súas medias foron de 23,4 puntos e 13,9 rebotes por partido, conseguindo facilmente o Rookie do Ano. Ademais converteuse no primeiro xogador na historia da NBA en ser nomeado Mellor Xogador da Semana na súa primeira semana na liga. O'Neal tamén disputou o All-Star Game, anotando 14 puntos, e gañou en catro ocasións o premio ao mellor rookie do mes (novembro, decembro, xaneiro e febreiro). En dúas ocasións durante a tempada, ambos eran partidos televisados en toda a nación, O'Neal realizou un mate con tanta forza que rachou os soportes do taboleiro. A primeira vez foi nun partido ante Phoenix Suns e a segunda ante New Jersey Nets.
A segunda tempada de Shaq foi incluso mellor que a primeira. Xunto co seu novo compañeiro Anfernee "Penny" Hardaway, O'Neal fixo 29,3 puntos e liderou a NBA en porcentaxe de tiros de campo cun 60% e en dobres-dobres. Xogou por segundo ano consecutivo o All-Star, foi elixido no terceiro mellor quinteto da liga e gañou os premios ao mellor xogador do mes en decembro e en marzo. O 20 de novembro de 1993 asinou o seu primeiro triplo-dobre, ante as Nets, con 24 puntos, 28 rebotes (marca persoal) e 15 tapóns. Aquela tempada foi a primeira na que os Magic accederon a playoffs, caendo eliminados en primeira rolda ante Indiana Pacers por 3-0.
Durante o verán de 1994, O'Neal foi seleccionado para disputar o Mundial de Baloncesto do Canadá. Con 18 puntos por partido de media, foi o oitavo máximo anotador da competición, membro do mellor quinteto do torneo e MVP. SEstados Unidos gañou os oito partidos que disputou, acadando o ouro na final ante Rusia por 137-91.
Na súa terceira tempada nos Magic, O'Neal liderou a NBA en anotación con 29,3 puntos por encontro e foi o terceiro xogador máis votado para disputar o All-Star Game. Orlando gañou 57 partidos e coroouse campión da División Atlántico. En playoffs, por primeira vez accederon ás Semifinais de Conferencia tras derrotar a Boston Celtics en primeira rolda, pero topáronse cos Chicago Bulls de Michael Jordan, que regresou á competición durante esta tempada tras o seu breve retiro. En seis partidos os Magic venceron aos Bulls, e tras gañar a Indiana Pacers nas Finais de Conferencia, os Magic clasificáronse para as primeiras Finais da NBA da súa historia. Con todo foron varridos por Houston Rockets, campións da NBA por segundo ano consecutivo. O'Neal foi elixido no segundo mellor quinteto da tempada e finalizou segundo na votación polo MVP. Segundo o propio Shaq, foi superado en todo momento polo pivote dos Rockets Hakeem Olajuwon, máis experimentado neste tipo de duelos, a pesar dos admirables números na serie do dos Magic. O'Neal declarou que esta foi unha das dúas veces na súa vida que chorou (a outra foi pola morte da súa avoa). O seu pai tamén usou a derrota como motivación, dicindo ao seu fillo que "talvez non deberías chocar a man do Sr. Olajuwon" (en felicitación pola vitoria).
Na tempada 1995-96, O'Neal lesionouse e tivo que pasar 28 partidos no dique seco. Fixo 26,6 puntos por partido, integrou o terceiro mellor quinteto da liga e disputou o seu cuarto All-Star Game (onde foi o máximo anotador do partido con 25 puntos e capturou 10 rebotes). Orlando gañou 60 partidos na tempada regular, pero foi eliminado nas Finais de Conferencia por Chicago Bulls, ao cabo campións da NBA. Ao finalizar a campaña e convertido en axente libre, O'Neal contemplou a posibilidade de deixar o equipo.
Chegados a este punto, Shaq xa probara fortuna no mundo da música, lanzando ao mercado tres discos de rap, o último deles durante o verán de 1996. Tamén aproveitou para dar o salto á gran pantalla coas películas Blue Chips de 1993 e xunto a Nick Nolte, e "Kazaam" de 1996. O 19 de xullo de 1996, Shaq e a súa noiva Arnetta convertéronse en pais co nacemento da súa filla Teheara. Tamén formou parte da selección estadounidense que gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Atlanta, promediando 9.3 puntos e 5.3 rebotes no oito partidos disputados.
Los Ángeles Lakers
Tras a tempada 1995-96, O'Neal optou por abandonar os Magic e fichar por Los Angeles Lakers por sete anos e 122 millóns de dólares. O'Neal viuse obrigado a cambiar o seu dorsal 32 dos Magic polo 34 debido a que o primeiro estaba retirado en honra a Magic Johnson. O xogador atopouse cuns mozos Lakers que recentemente regresaran aos playoffs, pero dos que pouco se podía esperar polo momento. A chegada do pivote cambiou as expectacións, pero debido ás lesións tívose que perder un gran número de partidos durante a tempada 1996-97 e o equipo pagou en exceso a baixa da súa estrela. Para a 1997-98, Rick Fox e Robert Horry chegaron ao equipo e Jerry West foi contratado como "general manager". A pesar de que os Lakers conseguiron 61 vitorias en tempada regular, volveron caer eliminados en playoffs ante Utah Jazz por segunda tempada consecutiva, as dúas primeiras de O'Neal no equipo. En 1997 foron derrotados en Semifinais de Conferencia por 4-1 e en 1998 nas Finais de Conferencia por 4-0.
Co dúo formado entre O'Neal e a nova estrela Kobe Bryant, os Lakers eran un equipo en crecemento. Con todo, durante a tempada 1998-99 realizáronse varios cambios no persoal. Nick Van Exel foi traspasado a Denver Nuggets tras unha disputa con O'Neal, mentres que Eddie Jones e o pivote Elden Campbell foron enviados a Charlotte Hornets por Glen Rice, satisfacendo así as necesidades de O'Neal nas que esixía un tirador. O adestrador Del Harris foi despedido e o ex xogador dos Bulls Dennis Rodman fichou polo equipo, aínda que disputou soamente 23 partidos. O resultado de tantos movementos non foi bo para o grupo, que caeu eliminado en Semifinais de Conferencia por San Antonio Spurs. A posteriori, os Spurs gañaron o seu primeiro campionato da NBA.
A tempada 1999-00 foi a de máis éxito de O'Neal. Foi nomeado MVP da tempada, quedándose a un voto de converterse no primeiro MVP elixido de maneira unánime na historia da NBA. Fred Hickman, por entón da CNN, foi o único votante que non optou polo pivote para a primeira praza, escollendo a Allen Iverson de Philadelphia 76ers. Ademais de todo, Shaq gañou tamén o MVP do All-Star Game xunto con Tim Duncan e o MVP das Finais, un logrou só conseguido por outros dous xogadores máis na historia (gañar o tres MVP). No apartado estatístico, foi o máximo anotador da tempada regular con 29.7 puntos, finalizou segundo en rebotes e terceiro en tapóns. Por primeira vez na súa carreira formou parte dos mellores quintetos defensivos da liga, concretamente do segundo, e foi elixido mellor xogador do mes en novembro, febreiro e marzo, entrando así na historia ao ser o primeiro xogador en gañar este premio en tres ocasiones durante unha tempada. Os Lakers gañaron 67 partidos en tempada regular e alzáronse co seu primeiro campionato da NBA tras derrotar nas Finais de 2000 a Indiana Pacers en seis partidos.
dereita|330px|miniatura|O'Neal e os Lakers na [[Casa Branca tras gañar o campionato de 2001.]]
Na seguinte tempada, os Lakers demostraron estar un chanzo por encima do resto ao gañar o anel de campión cedendo tan só un partido en playoffs. Tanto Portland Trail Blazers (3-0), Sacramento Kings e San Antonio Spurs (4-0 ámbolos) foron varridos polos californianos, chegando estes a as Finais de 2001 invictos en postemporada. Os 76ers de Iverson foi o único equipo que conseguiu batelos, vencendo no primeiro encontro de sériea pero caendo no catro seguintes. Ao ano seguinte, o camiño cara ao título non foi tan sinxelo. Os Lakers enfrontáronse aos Kings nas Finais de Conferencia, e de non ser por un triplo na bucina de Robert Horry no cuarto partido, os Lakers caesen eliminados. Nas Finais ante os New Jersey Nets de Jason Kidd (segundo na votación polo MVP aquela tempada) foi outra historia; 4-0 para os Lakers e three-peat.
Despois de que os Lakers finalizasen a tempada regular 2002-03 na quinta posición da Conferencia Oeste e non revalidasen o seu campionato (foi eliminado polos Spurs en Semifinais de Conferencia), o equipo fixo un esforzo en mellorar o seu persoal. Contrataron aos veteranos axentes libres Karl Malone e Gary Payton, ambos rebaixando substancialmente as súas pretensións económicas debido ás restricións do límite salarial da NBA co obxectivo de fichar polos Lakers e gañar un campionato, algo que se lles resistía aos dous xogadores. O'Neal axudou nas súas fichaxes e convenceunos persoalmente de unirse ao equipo. A principios da tempada 2003-04, con dous anos aínda de contrato cos Lakers, O'Neal informou o equipo do seu desexo dunha extensión do seu contrato; a franquía, en cambio, mantívose indecisa e especialmente preocupante sobre a súa ética de traballo, posibles lesións e unha diminución xeral do seu xogo debido á idade. Outro asunto que incumbía en exceso á directiva dos Lakers era a relación do pivote con Kobe Bryant, xa que ambos entraran nun conflito verbal público durante a pretemporada. O contrato de Bryant cos californianos finalizaba ao terminar a tempada, polo que se cre que O'Neal decidiría non permanecer nos Lakers con Bryant como compañeiro.
Tras o fracaso dos Lakers ao ser derrotados nas Finais de 2004 por Detroit Pistons (4-1), O'Neal mostrou o seu enfado polos comentarios do director xeral do equipo Mitch Kupchak con respecto ao seu futuro no equipo, e pola saída de Phil Jackson a petición do propietario do equipo Jerry Buss. Os comentarios realizados polo'Neal indicaban que sentiu que as decisións tomadas pola franquía estaban centradas nun desexo de tranquilizar a Bryant de todos os problemas e preocupacións, polo que Shaq esixiu o traspaso. Mark Cuban, propietario de Dallas Mavericks, estaba sumamente interesado en contratar ao'Neal, pero Kupchak pediu a cambio a Dirk Nowitzki, a estrela dos Mavs. Cuban rexeitou vender a Nowitzki e as negociacións cos Mavericks chegaron ao seu fin. Con todo, Miami Heat mostrou interese e finalmente fíxose cos servizos do pivote.
Miami Heat
O 14 de xullo de 2004, O'Neal foi oficialmente traspasado a Miami Heat a cambio de Lamar Odom, Caron Butler, Brian Grant e unha futura primeira rolda de draft. Posteriormente foi incluído no Salón da Fama da universidade. O'Neal cambiouse o dorsal do 34 que usaba nos Lakers ao 32 que utilizou na súa etapa en Orlando Magic. Na súa presentación cos Heat, Shaq prometeu aos afeccionados un anel de campión.
miniatura|esquerda|180px|O'Neal nun partido cos Heat.
En agosto de 2005, O'Neal asinou unha extensión do seu contrato de cinco anos a razón de 100 millóns de dólares. No segundo partido da tempada 2005-06, o pivote lesionouse do seu nocello dereito e tívose que perder os 18 seguintes partidos. Tras o seu regreso, Pat Riley comezou a limitar os seus minutos de xogo co fin de que chegase aos playoffs san e descansado. Aínda que O'Neal asinase unhas medias baixas en puntos, rebotes e tapóns, declarou nunha entrevista: "Non me importan as estatísticas. Preocúpome por gañar, non polas estatísticas. Se anoto 0 puntos e gañamos, estou contento. Si anoto 50 ou 60 puntos, bato marcas, e perdemos, enfádome". Durante a tempada, os Heat lograron un 50% de vitorias sen O'Neal en pista. O 11 de abril de 2006 logrou o segundo triplo-dobre na súa carreira, con 15 puntos, 11 rebotes e 10 asistencias (marca na súa carreira) ante Toronto Raptors. O'Neal finalizou a liga como líder en porcentaxe de tiros de campo, converténdose xunto a Wilt Chamberlain no único xogador capaz de liderala en nove ocasiones.
miniatura|356px|dereita|O'Neal visitando a [[Casa Branca cos Heat campións da NBA de 2006.]] Nos playoffs de 2006, os Heat non mostraron demasiados problemas en eliminar a Chicago Bulls (4-2 e con Shaq asinando 30 puntos e 20 rebotes no sexto encontro) e New Jersey Nets (4-1) antes de enfrontarse aos Pistons nas Finais de Conferencia. Nesta ocasión, vingaron a derrota do ano anterior e eliminaron os actuais campións de conferencia por 4-2, logrando así os Heat disputar as primeiras Finais da NBA na súa historia. En eleas gañaron a Dallas Mavericks tras empezar perdendo a serie por 2-0; Miami venceu catro partidos consecutivos e alzouse co anel de campión. Dwyane Wade proclamouse MVP das Finais. Este convertíase no cuarto campionato deOo'Neal e nas súas sextas Finais.
Willy Wonka e a fábrica de chocolate
Willy Wonka e a fábrica de chocolate (en Willy Wonka & the Chocolate Factory) é un filme estadounidense de 1971 dirixido por Mel Stuart. Está protagonizado por Gene Wilder, que intepreta o papel de Willy Wonka. Trátase dunha adaptación da novela Charlie e a fábrica de chocolate de Roald Dahl. Dahl foi acreditado como guionista do filme; porén, David Seltzer, que non aparece acreditado, foi contratado para refacer o guión contra os desexos de Dahl, facendo grandes cambios no final e engadindo os números musicais. Estes cambios, e outras decisións tomadas polo director, fixeron que Dahl renegase do filme.
Shaquille O'Neal
Miami Heat
Xa na 2007-08, as medias 0e O'Neal tanto en puntos, rebotes e tapóns comezaron a descender considerablemente. O seu rol ofensivo nos Heat diminuíu, tentando só 10 tiros de campo por partido polos 17 que tiña de media ao longo da súa carreira. Como consecuencia do seu baixo nivel de xogo e as súas longas ausencias por lesión, O'Neal puxo fin á súa serie de catorce aparicións consecutivas no All-Star Game, xa que non foi seleccionado nin como reserva.
Willy Wonka e a fábrica de chocolate
Sinopse
Willy Wonka fai unha promoción en que quen atope un dos cinco billetes dourados poderá facer unha visita pola súa fábrica, pechada dende que Slagwoorth mandase espías a roubaren as súas receitas secretas. Todos queren entrar na fábrica e descubrir quen o axuda a facer o chocolate dende que pechou as portas e non deixou entrar ninguén máis.
Shaquille O'Neal
Phoenix Suns
miniatura|160px|O'Neal, coa camiseta dos Suns. O 6 de febreiro de 2008 foi traspasado a Phoenix Suns por Shawn Marion e Marcus Banks. O'Neal debutou cos Suns o 20 de febreiro ante o seu ex-equipo os Lakers, anotando 15 puntos e capturando 9 rebotes, aínda que perdendo por 130-124. O'Neal foi positivo na conferencia de prensa post-partido, declarando: "Cúlpome da derrota porque non estaba adaptado aos meus compañeiros [...] Pero dádeme catro ou cinco días e conseguireino."
Migración (homónimos)
O termo migración pode referirse a:
Ademais pode facer referencia a:
Shaquille O'Neal
Phoenix Suns
Con todo, en 28 partidos de tempada regular cos Suns, O'Neal fixo 12,9 puntos e 10,6 rebotes por encontro. Presuntamente, un dos motivos da fichaxe de Shaq era para limitar a Tim Duncan en caso dunha serie de playoffs ante os Spurs, especialmente despois da eliminación dos Suns a mans dos Spurs nos playoffs de 2007. Phoenix enfrontouse aos Spurs na primeira rolda dos playoffs de 2008, caendo eliminado en cinco partidos. O'Neal fixo 15,2 puntos, 9,2 rebotes e unha asistencia por partido durante a serie. O 16 de febreiro do 2009 converteuse en MVP do All-Star Game en Phoenix xunto a Kobe Bryant onde asinou 17 puntos, 5 rebotes e 3 asistencias.
Cleveland Cavaliers
O 25 de xuño de 2009 foi traspasado a Cleveland Cavaliers a cambio de Sasha Pavlovic, Ben Wallace, 500.000 dólares e unha segunda rolda de draft.
Boston Celtics
No verán de 2010 foi traspasado a Boston Celtics, anunciando a súa retirada ao final da tempada, o 1 de xuño de 2011, mediante un vídeo caseiro.
Vida persoal
O'Neal naceu en Newark, Nova Jersey, onde estivo afastado do seu pai biolóxico, Joseph Toney, quen loitaba contra a súa adicción ás drogas e foi encarcerado por falsificar cheques cando Shaq era un neno. Tras cumprir condena, Toney non se ocupou do seu fillo e estivo de acordo en que o seu sitio o ocupase o padrasto de O'Neal, Phillip A. Harrison, un sarxento do exército. O'Neal e Toney nunca falaron, e o xogador non expresou ningún interese a unha reconciliación. No seu álbum de rap de 1994, Shaq Fu: The Return, O'Neal expresou os seus sentimentos cara a Toney na canción "Biological Didn't Bother" ("O biolóxico non me importou"), referíndose ademais a Harrison no verso "Phil é o meu pai". Tras gañar o terceiro campionato da NBA cos Lakers, O'Neal foi preguntado polo seu pai e respondeu: "Non me molesta falar diso, pero ese home non existe para min". Por entón, informouse que Toney vivía e traballaba nunha igrexa de Newark situada a 15 minutos do Continental Airlines Area, pavillón de New Jersey Nets onde O'Neal gañou o seu terceiro anel de campión. Toney dixo estar vivo e arrepentido, pero en cambio o xogador asegurou que o que busca é "diñeiro e fama".
Na súa mansión en Orlando O'Neal ten unha sala de proxección caseira con dúas filas de cinco cadeiras retractables, unha pantalla xigante, luces de Superman e outro símbolo do superheroe no chan, entre outras cousas. Tamén inclúe unha pista de baloncesto interior. O'Neal, cuxa nai, Lucille, é bautista, e o seu padrasto musulmán, non anunciou oficialmente a súa afiliación cunha fe específica aínda que en 2002 o Los Angeles Times identificase a O'Neal como musulmán. Os saúdos que o pivote intercambiou con Hidayet Turkoglu antes de cada partido durante as Finais de Conferencia contra Sacramento Kings daquel ano, o xornal interpretounos como "unha cousa musulmá", e informou que Turkoglu non estaba sorprendido polos xestos de O'Neal debido a que, segundo o turco, "a xente musulmá apóiase o un ao outro".
O'Neal casou con Shaunie Nelson o 26 de decembro de 2002. A parella ten catro fillos (Shareef, Amirah, Shaqir e Me'arah); Nelson ten un fillo dunha relación previa (Myles) e O'Neal unha filla (Taahirah), polo que ambos son pais de seis fillos. A familia reside en Star Island, en Miami, Florida. O 4 de setembro de 2007, O'Neal divorciouse da súa esposa tras cinco anos de matrimonio. Segundo o acordo prenupcial que asinaron, Shaunie obtivo a custodia dos nenos e Shaq contou con libre acceso a visitalos en calquera momento. O xogador argumentou que o "matrimonio entre ambas as partes está irreparablemente roto".
Vida empresarial
A dereitos de xestión de imaxe e semellanza de Shaq tenos Authentic Brands Group, do que é accionista, así como de Reebok, que o grupo acordou mercar a Adidas. O'Neal tamén posúe varios negocios de hostalaría.
Carreira musical
A partir de 1993, O'Neal comezou a súa carreira no mundo da música. Lanzou ao mercado cinco álbums de estudio e un álbum recompilatorio. Aínda que as súas habilidades como rapeiro adoitan ser criticadas, destacouse que continuamente estivo "progresando como rapeiro en pequenos pasos, non a pasos axigantados". O seu álbum debut en 1993, Shaq Diesel, recibiu certificación de platino pola RIAA.
WWE
Foi convidado para ser o Director Xeral de Monday Night Raw da World Wrestling Entertainment, ao cal aceptou. Foi presentado na edición do 27 de xullo de 2009, na cal protagonizo un violento encontrón con The Big Show, o cal podería quedar nunha pequena rivalidade, pero pasou a un duelo que inmediatamente rematou cun empurrón de Shaq a Big Show, o cal se retirou despois con Chris Jericho, compañeiro de Campionato Unificado por Parellas (Mundial e en Parellas).
Exército Cidadán Irlandés
miniatura|200px|James Connolly, líder do ICA entre 1914 e 1916. O Exército Cidadán Irlandés (ICA; en inglés, Irish Citizen Army; en gaélico irlandés, Am Na Saorànach) foi unha organización armada irlandesa, republicana, nacionalista e de esquerdas, que operou na illa entre 1913 e 1922, xogando un importante papel no Alzamento de Pascua de 1916.
Historia
Foi fundado en 1913 por James Larkin e Jack White á calor da folga xeral iniciada por un conflito laboral na compañía de tranvías de Dublín duramente reprimida pola policía británica. Esta represión levou aos dirixentes sindicais a considerar a necesidade de organizar unha milicia que defendese aos folguistas e que finalmente cristalizaría na fundación do ICA.
Tras o arresto de Jack White en 1914, James Connolly asumiu a dirección da organización. Xunto con outras organizacións independentistas irlandesas, como a Irmandade Republicana Irlandesa ou os Voluntarios Irlandeses, protagonizou o Alzamento de Pascua o 24 de abril de 1916. Tras unha semana de combates, os rebeldes foron derrotados e James Connolly executado.
Logo da Guerra de Independencia Irlandesa (1919 - 1921), o groso do ICA se opuxo ao tratado de paz, participando na Guerra Civil Irlandesa. A derrota dos antitratado supuxo a desaparición na práctica da milicia, aínda que formalmente seguiu existindo ata mediados dos anos trinta.
Taín
Co topónimo Taín podémonos referir a:
Vicente Pérez
Vicente Pérez Pérez, nado en Ourense en 1851 e finado en Madrid o 19 de decembro de 1921, foi un político liberal ourensán, líder do Partido Liberal na cidade de Ourense durante os anos da Restauración.
Traxectoria
Nado en 1851, a súa carreira política comezou como deputado a Cortes polo distrito de Ourense en 1872, escano que mantivo de maneira practicamente ininterrompida ata 1918. Foi Director Xeral de Prisións en 1905 no goberno de Montero Ríos e creou a Escola de Criminoloxía.
En 1910, no goberno de Canalejas, foi Director Xeral dos Rexistros e o Notariado e tamén foi Ministro togado do Tribunal de Contas de 1910 a 1921, cando foi elixido senador pola provincia de Ourense.
En 1880 fundou o periódico El Eco de Orense como o seu altofalante político. Logo da ruptura con Valentín Lamas Carvajal pola orientación conservadora que imprimía como director a El Eco de Orense, fundou en 1898 o xornal El Miño.
Recoñecementos
Recibiu a Gran Cruz de Isabel la Católica. Na súa honra unha das rúas máis céntricas de Ourense foi nomeada Avenida de Vicente Pérez en agosto de 1894. Esta vía forma parte hoxe da Rúa do Paseo e cubría o tramo que vai das actuais Rúa da Concordia (entón Estrada de Trives) ao Parque de San Lázaro (anteriormente Campo da Feira). En decembro de 1931 o nome da rúa foi cambiado polo de Fermín Galán.
Vilán
Un vilán é unha persoa malvada, especialmente na ficción. Os viláns son personaxes de ficción, ou quizais personaxes novelados, en dramas e melodramas que exercen a maldade deliberadamente e se enfrontan ó heroe. Como tales, os viláns son un recurso argumental case inevitable, e máis que os heroes, elementos cruciais sobre os que xira a trama.
Departamento de Salto
miniatura|Localización do departamento no Uruguai
Vilán
miniatura|Un vilán [[estereotipo|estereotípico, común no cine mudo de principios do século XX, con elegante traxe negro, bigote acicalado e xesto maníaco.]]
Departamento de Salto
Salto é un departamento uruguaio situado no noroeste do país.
Vilán
Orixes do termo
A etimoloxía da palabra podería ser a do francés antigo villein, e esta á súa vez provir do latín moderno villanus, que significa servo ou campesiño, alguén que está atado á terra dunha vila, ou sexa, que traballaba no equivalente a unha plantación na antigüidade, en Italia ou a Galia. A pobreza equiparábase á corrupción moral: os viláns tiñan que traballarse o seu ascenso na escala social. Por isto a palabra vilán adoita suxerir que os ardides do vilán proceden da súa propia indiferenza moral ou a perversidade do personaxe.
Outra posible orixe da palabra é a lenda croata dos tres irmáns Čeh, Meh e Leh, que querían desfacerse do goberno romano e establecer a unidade na antiga Croacia, pero a súa irmá Villana estaba namorada do prefecto romano e traizoou os plans dos seus irmáns. Villana foi asasinada por estes.
Departamento de Salto
A súa superficie total é de 14.163 km², e ten unha poboación estimada de 123.120 habitantes segundo o censo de 2004. A capital departamental é Salto, situada a 502 km respecto a Montevideo.
Vilán
Orixes do termo
Os superviláns encóntranse nos ambientes melodramáticos dos cómics de superheroes, onde se necesita unha persoa malvada con superpoderes como contraste digno dos poderosos heroes. Estes superviláns adoitan ter papeis repetitivos, e algúns viláns da literatura máis terreal fixéronse tan populares que tamén foron reutilizados en obras posteriores.
Departamento de Salto
Historia
O pobo foi fundado o 8 de novembro de 1756, sendo elevado o 8 de xuño de 1863 á categoría de cidade. O departamento foi creado o 17 de xuño de 1837 en territorios que antes pertencían ao departamento de Paysandú, e incluía nos seus inicios ao actual departamento de Artigas.
Vilán
Estereotipos
Hai moitos estereotipos sobre os viláns. Unha caricatura dun clixé común sobre os viláns pode verse arriba á dereita. Na era do cine mudo os viláns tiñan que parecer moi sinistros «visualmente», e así naceron moitos estereotipos sobre eles. Os personaxes Boris Badenov, Natasha Fatale e Snidely Whiplash de Rocky e Bullwinkle, así como o personaxe de Hanna-Barbera Dirty Dick Dastardly son parodias amplamente coñecidas desta clase de arquetipo.
Estes estereotipos inclúen roupa negra (con frecuencia bastante formal: capas, sombreiros altos etc), pelo facial, trazos afiados, e unha expresión facial perpetuamente «enfadada». Outros estereotipos vilanescos inclúen o costume do «riso malvado», unha voz estirada e aduladora, e un arrogante exceso de confianza en si mesmo que o leva a explicar innecesariamente os seus sinistros plans. Existe o estereotipo contrario do vilán fermoso que parece un heroe, pero cunha personalidade e actitude que revelan unha natureza diabólica. Dito estereotipo pasou a ser moi coñecido trala segunda guerra mundial, cando o Holocausto foi revelado, xurdindo o popular vilán que reflicte o ideal nazi: louro e de ollos azuis, cunha beleza que esconde un arrogante sentido de superioridade e viles ambicións de facer sufrir ós seus «inferiores». O vilán louro de ollos azuis derivou recentemente nun estraño estereotipo, o albino malvado, un vilán que amosa varios trazos físicos normalmente asociados co albinismo (como pel branca, pelo louro platino e ollos azuis ou vermellos) aínda que non necesariamente teña tal condición.
Na ópera e o teatro musical, o vilán ou vilá adoitan ser interpretados por un barítono ou mezzosoprano.
O vilán necesario
Son os viláns inherentemente máis interesantes que os heroes que se lles enfrontan? Polo menos, son tan indispensables como estes para as historias nas que aparecen, quizais incluso máis. Aqueles que permanecen no lado da xustiza e a bondade rara vez teñen outra elección a responder, e pouca elección en como facelo; para os viláns, hai multitude de camiños. Moitos cren que Satán, para os cristiáns quizais o vilán definitivo, é o personaxe máis interesante en Paradise Lost de John Milton, malia ser a encarnación do mal. Quizais nos viles actos de moitos viláns haxa máis que un indicio da fantasía de realizar os desexos, o que fai que algunhas persoas se identifiquen máis intensamente con eles como personaxes que cos heroes. Aínda así, a tarefa do escritor ó crear un vilán non é fácil nin trivial: un vilán convincente debe recibir unha caracterización que lle proporcione o seu motivo para actuar con maldade máis convincentemente que a malicia alegre pero sen sentido aparente de Mefisto.
Taín, Doade, Lalín
Taín é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Vitelo (ovo)
miniatura|300px|A [[Xema (ovo)|xema (vitelo) dun ovo de galiña]] O vitelo, deuteroplasma ou plasma xerminativo é a parte do protoplasma do cigoto que contén substancias nutritivas, tales como lípidos, glícidos, proteínas, vitaminas, e minerais.
O vitelo provén na súa maioría do óvulo, e serve para a nutrición do embrión, polo menos nas súas fases iniciais.
O vitelo non é un material de células vivas, como o citoplasma, senón un material en gran parte pasivo, é dicir, un deuteroplasma (elementos inactivos do protoplasma, principalmente o material nutritivo que contén o saco vitelino), de aí o sinónimo deuteroplasma. O material alimentario e as estruturas de control asociadas fornécense durante a ooxénese. Parte do material almacénase máis ou menos na forma en que o corpo materno o subministrou, en parte como procesado por tecidos non xerminais no ovo, mentres que parte do procesamento biosintético na súa forma final acontece no propio ovocito.