cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
En, Brabham cambiou a pneumáticos Pirelli, que anteriormente non foran moi competitivos fronte a outros fornecedores Goodyear e Michelin, esperando que a empresa italiana proporcionara pneumáticos a medida que se adaptara ao novo chasis BT54. Isto resultou ser un erro, Piquet só gañou unha carreira o Gran Premio de Francia e o equipo caeu do cuarto ao quinto lugar no Campionato de Construtores. O equipo volveu ter un primeiro piloto claro, e o segundo asento de novo compartido, esta vez entre François Hesnault e Surer. Arrows, en cambio, mellorou moito, anotando 17 puntos con Berger e Boutsen, incluíndo un podio deste último no Gran Premio de San Marino.
EVO Banco
Creación
No novo banco, decidiuse crear unha marca comercial para os territorios de influencia tradicional da entidade, en especial Galicia, centrada nun tratamento de proximidade e focalizada na sociedade galega e no seu territorio, chamada Novagalicia Banco, polo que, para operar no resto do país, NCG Banco decidiu crear unha marca por separado, nacendo a denominación EVO Banco o 12 de marzo de 2012. Nesta data comezou a operar fóra de Galicia. Nas súas primeiras catro semanas de andadura, EVO captou 8.290 clientes e 70 millóns de euros. Todas as oficinas situadas en territorios onde se abandonou a marca Novagalicia Banco cambiaron de novo a súa rotulación e imaxe corporativa en favor da nova marca.
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
miniatura| right | [[Benetton Formula|Benetton foi outro equipo co motor M12/13 que gañou unha carreira]]
EVO Banco
Creación
O 30 de setembro de 2011, debido aos problemas financeiros e económicos que carreaba NCG Banco, herdados das antigas Caixa Galicia e Caixanova, o Estado, a través do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB), nacionalizou a entidade.
Adquisición por parte de Apollo Global Management, LLC
Tras da nacionalización de NCG Banco, o negocio bancario de EVO Banco, así como o de Novagalicia Banco, encontrábanse á espera de seren poxados a un novo propietario.
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
Para a tempada, Murray deseñou o radical chasis BT55 de perfil baixo, cuxo obxectivo era reducir significativamente a fricción do coche e baixar o seu centro de gravidade. BMW produciu o motor M12/13/1, que se inclinaba cara aos lados para encaixar no reducido espazo asignado ao motor. Malia as súas vantaxes teóricas, o BT55 demostrou non ser competitivo, tiña mala tracción e numerosas fallas mecánicas causadas por problemas de varrido de aceite no motor inclinado. Por outra banda, o equipo sufriu a morte de Elio de Angelis nun accidente da proba logo de catro carreiras; o seu substituto foi Derek Warwick e o retornado Patrese anotou dous puntos durante toda a tempada. O equipo Arrows tamén perdeu posición, anotando só un punto con Boutsen, Surer e Christian Danner, tamén perdeu os servizos a metade de tempada de Surer cando o piloto suízo resultou gravemente ferido nun accidente de rally. O mellor socio de BMW en 1986 foi co novo equipo Benetton, que anotou 19 puntos, gañou o Gran Premio de México e logrou dúas poles con Berger e Teo Fabi. Arrows e Benetton continuaron utilizando a versión orixinal "vertical" do motor M12/13.
EVO Banco
Adquisición por parte de Apollo Global Management, LLC
O proceso de privatización de EVO Banco estivo marcado polo prego de termos asinado por NCG Banco e as autoridades españolas e europeas, co prazo límite de 31 de decembro de 2014 para formalizar a venda.
BMW na Fórmula 1
Brabham, ATS, Arrows, Benetton e Ligier (1982-1988)
BMW reduciu o seu compromiso a Brabham en ; o equipo produciu o máis conservador chasis BT56 e anotou dez puntos con Patrese, Andrea de Cesaris e Stefano Modena. Ao final do ano, o equipo de Bernie Ecclestone, quen cada vez máis estaba involucrado na xestión da parte comercial do deporte, decidiu non competir ao ano seguinte, finalizando a aventura de BMW como fornecedor de motores turbo. O equipo Arrows, con todo, aínda estaba disposto a utilizar a versión vertical do M12/13, e dispuxo que o seu patrocinador, USF&G, comprara as accións restantes. Os motores foron rebautizados como "Megatrons", e utilizáronse para alimentar os coches Arrows en 1987 e, e ao equipo Ligier só en 1987. Arrows terminou quinto no Campionato de Construtores na segunda destas dúas tempadas, un resultado que se sitúa como o mellor nos 25 anos de historia do equipo.
Para, os regulamentos técnicos cambiáronse para prohibir os motores turbo, deixando obsoleto o motor M12/13. Durante o seu tempo na F1, o motor gañara o Campionato de Pilotos de 1983 e nove Grandes Premios. Ademais, tamén logrou 14 poles e 13 voltas rápidas.
EVO Banco
Adquisición por parte de Apollo Global Management, LLC
O 20 de xuño de 2013, o consello de administración de NCG Banco aprobou a selección de cinco grupos de investidores e entidades interesadas en adquirir EVO Banco para iniciar a fase final do seu proceso de venda.
O 7 de agosto de 2013 anunciouse a intención de EVO Banco de unificar a súa oferta comercial para ser unha entidade totalmente independente absorbendo aos antigos clientes de Novagalicia Banco para acelerar a súa venda, xa que os clientes de EVO Banco continuaban sendo clientes, polo menos de feito, de Novagalicia Banco.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
Logo dunha ausencia de dez anos da Fórmula Un, BMW comezou a avaliar o retorno ao deporte a finais da década de 1990. En, a marca asinou un contrato de fornecemento de motores co equipo Williams. Williams gañara os campionatos de pilotos e construtores de, , e  'Campionato, e o de Construtores en , nunha exitosa asociación con Renault, pero a empresa francesa retirouse do deporte a finais da tempada de , o dono do equipo, Frank Williams e o Director Técnico Patrick Head necesitaban un novo fornecedor de motores para seguir sendo competitivos. BMW pasou 18 meses construíndo e probando un motor de tres litros V10 normalmente aspirado para cumprir cos regulamentos técnicos que cambiaran significativamente desde a década de 1980, o equipo utilizou vellos motores Renault remodelados como o primeiro Mecachrome e despois o Supertec.
EVO Banco
Adquisición por parte de Apollo Global Management, LLC
O 9 de setembro de 2013, NCG Banco anunciou á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) a venda do 100 % das oficinas de EVO Banco por parte de NCG Banco ao fondo estadounidense Apollo Management por 60 millóns de euros.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
O motor do BMW E41 estaba listo para competir na tempada de Fórmula Un de, instalado no FW22 e pilotado por Ralf Schumacher e Jenson Button. Schumacher logrou un podio na primeira carreira do motor, e sumou dous máis durante o transcurso da tempada. Unha serie de finais dentro dos puntos significaron que Williams terminara terceiro no Campionato de Construtores, a certa distancia detrás dos equipos dominantes Ferrari e McLaren, pero por diante de fabricantes de motores con experiencia máis recente.
miniatura| right | O ano de maior éxito da colaboración BMW - [[WilliamsF1|Williams foi, pero aínda así non gañaron ningún campionato]]
EVO Banco
Adquisición por parte de Apollo Global Management, LLC
Espérase que tanto a sede social definitiva como o seu domicilio fiscal estean en Madrid, polo que continuará supervisado polo Banco de España.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
Despois do relativamente conservador E41, BMW deseñou o motor P80 máis agresivo para, un número de tipo básico que se mantivo durante o resto da participación da compañía na Fórmula Un. O motor probouse de inmediato e tiña unha mellora significativa de potencia, pilotado por Schumacher e o seu novo compañeiro de equipo Juan Pablo Montoya pelexaron por vitorias. En total, os dous pilotos lograron catro vitorias, pero perderon outras oportunidades pola falta de fiabilidade e incidentes nas carreiras. O chasis FW23 tamén carecía da carga aerodinámica máxima para competir cos pilotos de Ferrari e McLaren en todos os circuítos, aínda que era bo nos "circuítos de potencia", como Hockenheim e Monza.
EVO Banco
Adquisición por parte de Apollo Global Management, LLC
O 18 de outubro 2013, EVO Banco foi inscrito no Rexistro Especial de Bancos e Banqueiros do Banco de España co número de codificación 0239. A partir do 9 de decembro, EVO Banco opera xa como entidade independente. Polo tanto, os clientes de EVO que tamén o sexan de Novagalicia Banco serán clientes de dous bancos diferentes.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
en, a fiabilidade e consistencia do chasis FW24 mellorou moito, pero Ferrari deu un paso máis significativo cara a adiante co seu propio chasis F2002 e dominou ambos campionatos. O equipo anotou doce puntos máis que no ano anterior e venceu a McLaren no segundo lugar do Campionato de Construtores, pero só gañou unha soa carreira con Schumacher no Gran Premio de Malaisia. Por outra banda, Montoya non puido gañar unha soa carreira, malia lograr sete poles.
EVO Banco
Política comercial
A política comercial de EVO Banco baséase nunha combinación da comodidade dun banco on-line coa proximidade e profesionalidade dunha rede de oficinas. O seu principal produto é a Cuenta Inteligente, remunerada e sen comisións.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
O equipo Williams foia máis competitivo en, os dous pilotos gañaron en dúas ocasións e Montoya mantívose na pelexa polo campionato de pilotos ata a penúltima carreira da tempada. Pero, en última instancia, quedou curto, do mesmo xeito que o equipo no Campionato de Construtores, xa que aínda que o FW25 era a miúdo o coche a bater na segunda metade da tempada, tomouse moito tempo para chegar a este punto.
EVO Banco
Política comercial
Esta estratexia tivo grande éxito na captación de novos clientes, pero non tanto no mantemento dos antigos de Novacaixagalicia.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
En, o equipo produciu o chasis FW26, que ofrecía unha radical sección do nariz deseñada por Antonia Terzi. Este deseño demostrou ser ineficaz, e noutro ano de dominio de Ferrari, Williams caeu ao cuarto lugar no Campionato de Construtores, a vitoria de Montoya no Gran Premio do Brasil foi a súa única vitoria na tempada 2004. Antes deste resultado, o equipo sufrira a vergoña dunha dobre descualificación no Gran Premio do Canadá debido ás irregularidades dos condutos de freo, logo Schumacher sufriu lesións na medula, como resultado dun accidente a alta velocidade no Gran Premio dos Estados Unidos, o que lle obrigou a perderse seis carreiras ata que se recuperou. Os dous pilotos saíron do equipo ao final da tempada.
EVO Banco
Rede de oficinas
A data de 30 de xuño de 2013, EVO Banco contaba cunha rede de 80 oficinas situadas nas principais cidades de España e con 250.000 clientes. O seu persoal constituíano 590 empregados. As súas oficinas teñen a peculiaridade de abrir todas elas tamén en horario de tarde.
BMW na Fórmula 1
Williams (2000-2005)
O último ano da asociación de BMW con Williams,, viu a continua caída da competividade do equipo, caendo á quinta posición no Campionato de Construtores. Ningún dos tres pilotos do equipo Mark Webber, Nick Heidfeld e Antônio Pizzonia foron capaces de gañar unha carreira; o mellor resultado do equipo foi un dobre podio no Gran Premio de Mónaco. Nese momento, a relación do equipo co seu fornecedor de motores deteriorouse, BMW cría de que os seus motores eran capaces de gañar campionatos, pero estaban sendo defraudados polo chasis Williams. BMW ofreceu comprar o equipo coa esperanza de facerse co control total dos seus esforzos na Fórmula Un, pero Frank Williams negouse; como resultado, BMW optou por comprar no seu lugar o equipo rival Sauber, e en puxo fin ao seu contrato con Williams.
O Invernadeiro
O topónimo galego O Invernadeiro pode referirse a:
Partido Agrario Español
O Partido Agrario Español (PAE) foi un partido político español da Segunda República Española.
Historia e características
Fundado en 1931 por José Martínez de Velasco co nome de Partido Agrario, mudou o seu nome en 1934 polo de Partido Agrario Español. Ideoloxicamente da dereita posibilista, representaba os intereses da gran burguesía terratenente española e dos pequenos e medianos propietarios casteláns. Oposto á reforma agraria do ministro Marcelino Domingo (Partido Radical-Socialista) participou nos gobernos radical-cedistas da Segunda República, que duraron dous anos, ocupando a carteira de agricultura Nicasio Velayos.
Integrou un gran número de representantes da vella clase política característica da monarquía de Afonso XIII que iniciara en 1886 Antonio Cánovas del Castillo coa Constitución española de 1876, en vigor desde ese ano até 1923 e de 1930 até 1931.
Presenza en Galicia
En Galicia apenas tivo influencia fóra da Coruña e Pontevedra. Especialmente nesta cidade contaba coas figuras de Prudencio Landín Tobío, avogado agrarista de longa tradición que servira ao Directorio Antiforista de Teis e Isidro Buceta. Tamén chegou a constituír un Consello comarcal en Vigo, presidido por Alfredo Pérez Viondi. En 1935 o PAE comezou unha campaña de expansión en Galicia na que participou Tomás Abeigón Pazos, médico e político pontevedrés ,establecendo agrupacións locais nos concellos rurais pero na súa maioría non pasaron de xuntanzas de notables. Grazas ás coalicións electorais o PAE conseguiu tres deputados en 1933 e dous en 1936 (Antonio Taboada Tundidor).
A Igrexa, Biduído, Ames
A Igrexa é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na Comarca de Santiago. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Un nicho para Marilyn
Un nicho para Marilyn é unha novela negra escrita por Miguel Anxo Fernández Fernández publicada en xaneiro de 2003. É a primeira entrega das aventuras do detective de orixe galega residente nos Ánxeles Frank Soutelo.
Trama
Frank Soutelo recibe o encargo dunha señora maior, ex-actriz de segunda fila, de atopar o cadáver de Marilyn Monroe, dado que o seu nicho está baleiro.
O detective indaga no camposanto máis famoso dos Ánxeles, cheo de restos de famosos de Hollywood. Alí contacta con Tabasco, un policía de orixe mexicana adscrito a unha brigada especial. Dita brigada encárgase de loitar contra o contrabando de cadáveres, algo común entre necrófilos e entre xente podente que desexa ter os restos dos seus seres adorados.
Narración
O libro está narrado en primeira persoa, pero con moitas chiscadelas* ó lector. Porén, en certas ocasións trátase dun narrador omnisciente, que coñece os sentimentos e situacións que non coñece o detective, narrador principal. Malia todo, recoñece que para a narración, non escrita de modo voluntario, senón que foi requirida por unha editorial, foi axudado por varios "negros"·
Ó ser a primeira aventura da saga, ocupa certo tempo en presentarse. Fala da súa orixe e do seu pasado, así como de como coñeceu á súa secretaria e de relación entre eles.
O detective coñece moi ben a cidade californiana polos seus tempos de policía, pero tamén coñece bos restaurantes rexentados por galegos. Axudado pola súa secretaria Pat, desenvólvese ben en diferentes ambientes, utilizando diferentes vehículos e traxes segundo a situación o requira.
Ademais de moitas referencias cinematográficas, tamén hai homenaxes á cultura galega, como na gastronomía ou na música.
Nicolaas Bloembergen
Nicolaas Bloembergen, nado en Dordrecht o 11 de marzo de 1920 é un físico neerlandés e nacionalizado estadounidense laureado co Premio Nobel de Física.
Traxectoria
Bloembergen matriculouse en 1938 na Universidade de Utrecht para estudar física. Abandonou os Países Baixos, devastados pola segunda guerra mundial en 1945, para realizar estudos de grao na Universidade Harvard. Seis semanas despois da súa chegada, o profesor de Harvard Edward M. Purcell (xunto cos estudantes Torrey e Pound) descubriu a resonancia magnética nuclear. Bloemberg foi contratado para desenvolver a primeira máquina baseada neste principio. En Harvard recibiu clases de J. Schwinger, J. H. van Vleck, e E. C. Kemble.
Realizou unha tese de doutoramento sobre a relaxación magnética nuclear que foi entregada na Universidade de Leiden, pola que obtivo o título de doutor en 1948. Despois dun breve período de investigación posdoutoral con C. J. Gorter nos Países Baixos, incorporouse á Universidade Harvard onde se fixo profesor asociado en 1951. En 1958 conseguiu a cidadanía estadounidense.
Foi galardoado coa Medalla Lorentz en 1978. En 1981 compartiu o Premio Nobel de Física con Arthur Schawlow e Kai Siegbahn polo seu traballo en espectroscopia con láser. Bloemberg e Schawlow investigaron propiedades da materia indetectables sen láser. Ademais, Bloemberg modificara anteriormente o máser de Charles Townes. Pertence ao corpo docente da Universidade de Arizona.
Bloembergen pertence á prolífica liña académica de J. J. Thomson, seguindo os pasos doutros laureados co Premio Nobel, comezando por Lord Rayleigh (Premio Nobel de Física en 1904) e o propio J. J. Thomson (Premio Nobel de Física en 1906), continuando con Ernest Rutherford (Premio Nobel de Química en 1908), Owen Richardson (Premio Nobel de Física en 1928) e rematando co seu mentor Edward Purcell (Premio Nobel de Física en 1952). Entre outras das súas influencias, destacan John van Vleck (Premio Nobel de Física en 1977) e Percy Bridgman (Premio Nobel de Física en 1946).
Fukuchiyama
Fukuchiyama (福知山市, ふくちやまし, Fukuchiyama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Quioto. Está situado ao norte da rexión de Kinki e da prefectura, na zona de provincia histórica de Tanba, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 552,57 km² de superficie e unha poboación de 80.330 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 145 hab./km².
O concello de Fukuchiyama limita cos concellos de Yosano, Miyazu, Maizuru, Ayabe, Kyōtamba (da prefectura de Quioto); Toyooka, Asago, Tanba e Sasayama (da prefectura de Hyōgo).
Pobo yagua
Os yagua son un pobo indíxena de Colombia e o Perú, cuxo número roldaba as 6 000 no ano 2000. Habitan preto dos ríos Amazonas, Napo, Putumayo e Yavari e os seus afluentes. No ano 2005, algúns yagua migraron cara o norte, cara a Colombia, preto da vila de Leticia.
Lingua
A lingua yagua está clasificada dentro da familia peba-yagua. As únicas outras linguas relacionada que se coñecen son a lingua peba e a lingua yameo, ámbalas dúas extintas.
No ano 2000, arredor duns 2000 yagua do Perú eran monolingües, dos cales o 75% eran mulleres e o 25% homes. A maioría do resto eran bilingües en castelán en diferentes graos.
Félix Domínguez Cortiñas
Félix Domínguez Cortiñas, nado en Manzaneda en 1982, é un gandeiro e político galego de Anova-Irmandade Nacionalista.
Traxectoria
Nas eleccións municipais do 2015 presentouse na lista de Son de Manzaneda-Anova, sen resultar elixido. Logo da marcha do alcalde David Rodríguez Estévez ao Parlamento de Galicia, entrou como concelleiro e foi elixido alcalde de Manzaneda o 12 de setembro de 2016. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Son de Manzaneda e perdeu a alcaldía en favor do PSdeG-PSOE.
O Castro, Abellá, Frades
O Castro é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
Gran Premio do Reino Unido de 1985
O Gran Premio do Reino Unido de 1985 (oficialmente o XXXVIII Marlboro British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 21 de xullo de 1985 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Northamptonshire, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de
Resumo da carreira
A cualificación viu a Keke Rosberg lograr a pole no seu Williams cunha volta de 1:05,591. A unha velocidade media de 259 km/h, que foi a volta de cualificación máis rápida na historia da F1 durante 17 anos. Xunto a Rosberg na primeira fila estaba Nelson Piquet no Brabham, mentres que Alain Prost no McLaren e Ayrton Senna no Lotus estaban na segunda fila. Nigel Mansell no segundo Williams e o líder do campionato Michele Alboreto no Ferrari ocupaban a terceira fila, mentres que na cuarta estaban Andrea de Cesaris no Ligier e Elio de Angelis no segundo Lotus. Teo Fabi no Toleman e Niki Lauda no segundo McLaren completaban o top ten.
Ao comezo da carreira, Senna pasou a Prost, Piquet saíu lento e Rosberg tomou o liderado, mentres que Mansell púxose terceiro e de Cesaris quinto. Detrás deles, catro coches quedaron eliminados na primeira curva, Copse, Patrick Tambay no Renault perdeu o control e foi golpeado polo segundo Ferrari de Stefan Johansson, e fixeron que o Osella de Piercarlo Ghinzani e o RAM de Philippe Alliot chocaran entre si.
De volta na parte dianteira, de Cesaris pasou a Prost e Mansell para ser terceiro, antes de que Prost volvese pasar ao Ligier na volta 9. Máis tarde Prost admitiu que estaba preocupado por estar detrás dos Ligier grazas ao impredicible da reputación de de Cesaris de chocar os seus autos de carreira. Mansell abandonou na volta 18 cun fallo no embrague, antes de que o seu compañeiro Rosberg rompera o escape catro voltas máis tarde. Senna seguiu á fronte, con Prost agora segundo e Lauda terceiro por diante de de Cesaris, Piquet e Alboreto.
A bandeira a cadros mostrouse erroneamente ao final da volta 65, unha volta antes. A metade de camiño en todo o que se entende que foi a última volta, Laffite quedou sen combustible, o que molestou a Piquet, xa que ocuparía o terceiro lugar do podio se non fora polo erro. Os puntos finais foron acadados por Derek Warwick no segundo Renault e Marc Surer no segundo Brabham.
No campionato de pilotos, Prost colocouse a dous puntos de Alboreto, mentres que no Campionato de Construtores McLaren trasladouse ata o segundo, 18 puntos por detrás de Ferrari.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Umm Kulthum
Fāṭima ʾIbrāhīm es-Sayyid el-Beltāǧī (en فاطمة إبراهيم السيد البلتاجي ) nada en Tamay Ez-Zahayra o 31 de decembro de 1898 ou o 4 de maio de 1904 e finada no Cairo o 3 de febreiro de 1975, foi unha cantante exipcia, coñecida como Umm Kulthum (en أم كلثوم, en Oum Kalthoum). Recibiu o título honorífico de Kawkab al-Sharq (en كوكب الشرق, "Estrela de Oriente").
Foi coñecida pola súa habilidade vocal e estilo único. Vendeu máis de oitenta millóns de discos en todo o mundo, converténdoa nunha das cantantes máis vendidas de Oriente Medio en toda a historia. Está considerada unha icona nacional en Exipto, e foi chamada "A Voz de Exipto" e a "Cuarta Pirámide de Exipto".
A admiración de Nasser pola cantante e o apoio ás ideas nasseristas do nacionalismo árabe por parte de Kulthum, fixéronna enormemente popular en todo o mundo árabe.
Traxectoria
Umm Kulthum naceu en Tamay az-Zahayra, ad-Daqahliyya. Sendo nova, demostrou ter un gran talento para cantar, así que cando tiña doce anos, o seu pai Sheik Ibrahim Al-Sayyid Al-Baltagi, un imán, presentouna nunha pequena actuación que el dirixiu. Vestiuna como un rapaz de estilo beduíno, evitando así a desaprobación por ver unha nena sobre o escenario.
Catro anos despois, dúas celebridades, o cantante Abu l-Ala 'Muhammad e o intérprete de laúde Zakariyya Ahmad pedíronlle que os acompañase ao Cairo. Agardou a ter vinte e tres anos para aceptar a súa invitación; mentres tanto actuaba coma se fose un neno en teatros pequenos.
Dúas persoas tiveron un gran peso na súa carreira musical: a primeira, o poeta Ahmad Rami, que escribiu 137 cancións para ela e que a iniciou na literatura francesa que estudara na Sorbona. A outra persoa foi Mohamed El Qasabgi, un virtuoso do laúde que presentou a Umm Kulthum no Palacio do teatro árabe, onde tivo os seus primeiros grandes éxitos. Contra 1932 xa era famosa e fixo unha gran xira por cidades árabes, visitando Damasco, Bagdad, Xerusalén, Beirut e Trípoli. A súa fama tamén lle permitiu, en 1948, coñecer a Gamal Abdel Nasser, o oficial conspirativo e futuro presidente de Exipto. Ambos profesaron a partir dese momento unha admiración mutua.
Paralelamente á súa carreira cantante, impulsou a súa carreira como actriz, mais abandonouna axiña, preferindo o contacto persoal e emocional co público.
Na década de 1940, Umm Kulthum tiña un contrapunto na cantante Asmahan, irmá do popular Farid al-Atrash e tamén actriz. Ambas eran igualmente famosas mais totalmente opostas: a fermosa Asmahan era unha aristócrata de orixe sirio, de relixión drusa, de vida disipada e achegada aos círculos do palacio. Umm Kulthum, pola súa banda, era exipcia, de orixe humilde, musulmá e virtuosa, que deu voz a un amor profundo e desgarrador. Ademais, era simpatizante de Nasser e dos Oficiais Libres. A rivalidade rematou coa morte de Asmahan nun accidente de coche ao final da segunda guerra mundial.
En 1953, Umm Kulthum casou cun home que ela respectaba e admiraba, o seu médico Hasan al-Hafnawi. A súa popularidade foi en aumento. Os comentaristas occidentais adoitan lembrar un tremendo concerto en 1967 na sala Olympia de París, ante centos de emigrantes árabes de toda Europa.
Umm Kulthum é o expoñente máis famoso da chamada canción árabe. Foi coñecida como a Dama da Canción Árabe e a Estrela de Oriente. A súa figura era familiar: grande, cun impoñente peiteado e un vestido bordado ata os pés, acompañada da súa orquestra. Cantaba apertando unha bufanda de seda na man esquerda, onde, segundo a lenda, agochaba unha bola de haxix que lle penetraba na pel e que lle permitía interpretar as súas cancións interminables e manter o torrente de voz. É improbable que fose o caso, aínda que é certo que as súas cancións, de sólidas raíces árabes, duraban tanto tempo que a miúdo tiña que gravar versións máis curtas para encaixalas nos discos de vinilo, a razón dunha canción por disco. Nas súas actuacións públicas semanais, emitidas en directo pola poderosa rede Sawt al-Qahira e escoitadas en todo o mundo árabe, realizaba variacións e improvisacións.
A finais dos anos 60 diagnosticáronlle un caso grave de nefrite. En 1972, despois de dar o seu último concerto no Palacio do Nilo, as probas médicas indicaron que a súa enfermidade era incurable. Trasladouse aos Estados Unidos, onde se beneficiou durante algún tempo da tecnoloxía médica avanzada, mais en 1975, de volta ao seu país, tivo unha grave crise e foi hospitalizada. Todo Exipto era consciente da súa evolución e na súa vila natal toda a poboación recitou o Corán ao longo do día. Umm Kulthum faleceu no hospital do Cairo o 3 de febreiro. A súa morte provocou suicidios e expresións de histeria masiva. Ao seu funeral asistiron máis de catro millóns de persoas en loito e estalou nun alboroto cando a multitude tomou o control do seu cadaleito e o levou a unha mesquita que dixeron que era a súa favorita, deixándoo despois para o enterro. miniatura|225x225px|Funeral por Umm Kulthum Foi enterrada con honras de xefe de estado na Cidade dos Mortos.
Durante moitos anos, a voz da Estrela de Oriente acompañou os árabes na grande ilusión colectiva do renacemento do mundo árabe despois da era colonial: o ascenso do panarabismo, a revolución exipcia, a nacionalización da canle de Suez e a unidade árabe. A súa desaparición, pouco despois da morte de Nasser, marcou definitivamente o final dunha era.
Legado
Umm Kulthum está considerada como unha das maiores cantantes da historia da música árabe, cunha influencia significativa en moitos músicos, tanto no mundo árabe como fóra del. Entre outros, Jah Wobble sinalouna como unha influencia significativa no seu traballo. Bob Dylan, Maria Callas, Marie Laforêt, Bono, Robert Plant e moitos outros tamén son admiradores da súa música. Youssou N'Dour, fan dela dende a súa infancia, gravou o seu disco Egypt de 2004 cunha orquestra exipcia en homenaxe ao seu legado. Unha das súas cancións máis coñecidas, "Enta Omri", foi versionada en moitas ocasións.
En 2001, o goberno exipcio abriu o museo Kawkab al-Sharq (Estrela de Oriente) na súa memoria. Aloxado nun pavillón no terreo do Palacio Manesterly do Cairo, a colección inclúe unha serie de posesións persoais de Umm Kulthum, incluídas as súas lentes de sol e bufandas, xunto con fotografías, gravacións e outros materiais de arquivo.
Pereira, O Pino
San Miguel de Pereira é unha parroquia do concello do Pino na provincia da Coruña. Ten unha superficie de 7,14 km². Segundo o IGE en 2019 tiña 258 habitantes (134 mulleres e 124 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 265 habitantes.
O seu topónimo procede do latín PIRARIAM, de pirum ("pera") + -ariam (sufixo abudancial, "lugar cheo de pereiras").
A infraestrutura máis importante que se encontra dentro desta parroquia é unha parte substancial do aeroporto de Santiago-Rosalía de Castro, que comparte coas parroquias de Sabugueira, en Compostela, onde se atopa a torre de control, e de Loureda, en Boqueixón, aínda que esta última cunha mínima parte da pista de aterraxe.
A parroquia está atravesada de oeste a leste polo río Brandelos, que nace nas pendentes que se dirixen ao aeroporto, na chamada Fonte da Devesa, cerca do lugar de Alvite.
Osama bin Laden
Osama bin Mohammed bin Awad bin Laden (en árabe, أسامة بن محمد بن عوض بن لادن, ʾUsāmah bin Muḥammad bin ʿAwaḍ bin Lādin), nado o 10 de marzo de 1957 en Riad e finado o 2 de maio de 2011 en Abbottabad (Paquistán), coñecido como Osama bin Laden, foi un multimillonario saudita considerado o fundador e a cabeza de al Qaida, unha organización terrorista islamita sunnita que está involucrada en ataques contra obxectivos civís e militares en todo o mundo. O goberno dos Estados Unidos responsabilizou a bin Laden da planificación dos atentados do 11 de setembro de 2001 polo que se converteu no home máis buscado do mundo. Finalmente, foi localizado e morto nun operativo das forzas especiais dos Estados Unidos.
Traxectoria
Procedía dunha rica familia saudita orixinaria do Iemen. Foi o décimo sétimo fillo do seu pai, un magnate da construción. Isto proporcionoulle unha educación coidada con estadías en Oxford (Gran Bretaña) para perfeccionar o inglés.
Combatente en Afganistán e fundador de Al-Qaida
En 1980 trasladouse a Afganistán para loitar contra a invasión soviética. Alí colaborou co clérigo de orixe palestina Abdullah Azzam no traslado de islamistas dispostos a incorporarse ao campo de batalla, creando para iso a organización Maktab al-Khadamat (en galego, Oficina de Servizos) en 1984. Sospéitase que esta organización contou coa axuda financeira dos Estados Unidos, Arabia Saudita e Paquistán, se ben non foi determinante debido o patrimonio familiar dos bin Laden. Ademais, contra mediados da década, creou un campamento de adestramento militar para combatentes árabes na rexión fronteiriza entre Afganistán e Paquistán. Este campo foi chamado al-Qa’ida al-‘Askariyya (en galego, base militar).
En 1988, malia a inminente derrota soviética, funda al-Qaida, pois Abdullah Azzam e Osama bin Laden, entenderon que esta debía ser a base (Al-Qaida en árabe) da futura xihad. Mais, se ben bin Laden consideraba que tiñan que dar prioridade as accións internacionais, Azzam insistía en continuar en Afganistán ata o establecemento dun goberno islámico para logo centrarse contra Israel. Con todo, en novembro de 1989, un coche-bomba atribuído a rivais exipcios matou a Abdullah Azzam, consolidando o poder de Osama bin Laden, que xa era emir ou líder dende a fundación.
Inicialmente, bin Laden, ideoloxicamente islamista radical e relixiosamente aliñado no salafismo, buscaba suplantar os réximes de Oriente medio co obxectivo de xuntar a todos os musulmáns baixo un único goberno rexido estritamente polas leis islámicas ou xaria. Pero na súa traxectoria foi determinante a Guerra do Golfo: tras a invasión de Kuwait por Iraq en 1990 ofreceu axuda a Arabia Saudita para a súa defensa. Ao se negar o goberno saudita, bin Laden denunciou a presenza norteamericana e clamou pola saída das tropas estranxeiras do país. A partir de entón, identificou nos Estados Unidos un inimigo do islam, ademais de por "infiel", polas súas intervencións militares no mundo musulmán. Xunto cos Estados Unidos, Al-Qaida debería atacar aos seus países aliados como Israel, pero tamén a aqueles que, aínda sendo islámicos, colaboran cos EUA como Exipto ou Arabia Saudita.
O goberno saudita intentou silenciar as protestas de bin Laden e dos clérigos críticos coa posición do país na Guerra do Golfo. Malia a ter retirado o pasaporte por iso, logrou saír cara Paquistán co pretexto de asistir a unha xuntanza relixiosa.
Organizador dunha rede terrorista internacional dende o Sudán (1991-1996)
En 1991, bin Laden trasladouse ao Sudán, onde o réxime de Omar Ahmad al-Bashir amparou as actividades de Al-Qaida. A cambio, Al-Qaida colaboraría contra os grupos separatistas e cristiáns do Sudán do Sur. Alí, Osama bin Laden despregou unha importante actividade empresarial construíndo a estrada entre Khartúm, a capital, e Port Sudán, na costa do mar Vermello. A nivel internacional, posuíu empresas en Chipre e Croacia e creou unha organización non gobernamental para á axuda dos bosníacos durante a Guerra de Bosnia e outra para colaborar cos chechenos, entre outras actividades. A finalidade de todo isto era conseguir financiamento para Al-Qaida, polo que paralelamente comezou a adquisición de armamento, tentando o nuclear.
Deste xeito, Al-Qaida teceu unha rede que conectou a diferentes grupos de extremistas islámicos de Arabia Saudita, Exipto, Xordania, Líbano, Iraq, Omán, Alxeria, Libia, Tunisia, Marrocos, Somalia, Eritrea, o Chad, Malí, Níxer, Nixeria, Myanmar, Tailandia e Indonesia. Ademais, Al-Qaida proporcionou equipos e soldados ás sublevacións de Filipinas, Indonesia, Paquistán e Taxiquistán. Documentación coetánea da CIA alertaba que Al-Qaida contaba con centros de recrutamento en Exipto, o Sudán e Arabia Saudita, varios milleiros de combatentes e, polo menos, tres campos de adestramento no Sudán.
Inicialmente, Al-Qaida, comezou as súas operacións como un paraugas baixo o cal actuaban diferentes grupos (como Xihad Islámica exipcia). As súas primeiras accións violentas foron ataques contra as tropas estadounidenses en Somalia (1992) e o atentado con coche-bomba no World Trade Center de Nova York (1993).
Bin Laden foi gañando sona entre os círculos islámicos máis fanatizados grazas varias fatwas, pronunciamentos legais islámicos, contra a presenza de tropas estadounidenses en Arabia Saudita, Iemen e Somalia, chamando á morte dos "infieis". O aumento da súa ameaza terrorista levou a que, en 1994, Arabia Saudita revocara a súa cidadanía e conxelou os seus activos patrimoniais no país. En 1996, as presións sobre o Sudán levaron a que bin Laden e o núcleo dirixente de Al-Qaida marcharan do país africano cara Afganistán.
Refuxio en Afganistán (1996-2001)
Baixo o acubillo talibán, bin Laden declarou a guerra santa contra os Estados Unidos o 26 de agosto de 1996, e na fatwa do 23 de febreiro de 1998, titulada "A fronte islámica mundial contra os xudeus e os cruzados", anunciou a ampliación das accións a nivel mundial de Al-Qaida e chamaba a matar a civís e militares dos Estados Unidos e os seus aliados.
Al-Qaida fixo o seu primeiro atentado masivo, o 7 de agosto de 1998 coas detonacións contra as embaixadas dos Estados Unidos en Nairobi e Dar es Salaam nas que faleceron máis de 220 persoas. Considérase que a data do atentado foi escollida por bin Laden por ser o inicio da chegada das tropas dos Estados Unidos a Arabia Saudita durante Guerra do Golfo. Logo deste episodio, o FBI incluíuno na lista de terroristas máis buscados e o presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton, autorizou o primeiro intento de asasinato por parte dos Estados Unidos. Deste xeito, o 20 de agosto de 1998, foron bombardeadas con mísiles de cruceiro varias posicións de Al-Qaida na provincia afgá de Khost. Dous días despois, o líder talibán, o mulá Omar nunha conversa telefónica con diplomáticos dos Estados Unidos negou que bin Laden empregase Afganistán para deseñar actos terroristas. Durante o goberno talibán, Afganistán non deixou de ser un refuxio seguro para bin Laden, aínda que os Estados Unidos insistiu en máis de 30 ocasións para que o expulsasen ou llo entregasen.
11-S e procura dos Estados Unidos (2001-2011)
Bin Laden foi o principal ideólogo dos atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos que mataron a case 3 000 persoas. Malia a que inicialmente, tanto os talibáns como Al-Qaida negaran a implicación da rede terrorista, esta foi sinalada nos días posteriores por informes do goberno dos Estados Unidos e do Reino Unido. Logo dos atentados, o presidente dos Estados Unidos, George W. Bush, declarou a "guerra contra o terrorismo" e ordenou a invasión de Afganistán contra os talibáns por amparar a Al-Qaida. O réxime afgán colapsou e en decembro de 2001, a aviación estadounidense concentrouse no bombardeo da rexión montañosa de Tora Bora. Alí era onde, segundo fontes de intelixencia, estaba agochado bin Laden nun complexo de covas fortificadas. Con todo, bin Laden logrou fuxir a Paquistán.
Nos seguintes anos, Al-Qaida divulgou diferentes vídeos e gravacións de voz de Osama bin Laden para amosar que seguía con vida. En varias desas mensaxes, Osama bin Laden fixo alusións ou explicacións sobre o 11-S. Así, nun vídeo datado no 9 de novembro de 2001 e difundido polo Departamento de Estado dos Estados Unidos o 13 de decembro, bin Laden afirma que a destrución causada polo atentado superou os seus cálculos "optimistas". Na véspera do segundo cabodano do atentado, no 2003, noutra gravación audiovisual bin Laden nomea aos terroristas implicados e gaba as súas accións. Finalmente, o recoñecemento explícito foi no vídeo do 29 de outubro de 2004 cando afirmou que "nós decidimos destruír as torres en América ... Alá sabe que non se nos ocorreu orixinalmente esa idea, mais a nosa paciencia esgotouse diante da inxustiza e inflexibilidade da alianza entre americanos e israelís contra o noso pobo en Palestina e no Líbano, e entón a idea xurdiu na miña mente."
Durante estes anos, Estados Unidos sospeitaba que bin Laden estaba nas Áreas Tribais baixo Administración Federal de Paquistán e mesmo tiña indicios de que contaba coa protección de sectores dentro do servizo de intelixencia paquistaní. Este aspecto foi sempre negado polo goberno de Islamabad aínda que unha investigación oficial feita polo Tribunal Supremo de Paquistán, tras a morte de bin Laden, concluíu que non houbera complicidades con Al-Qaida, senón "graves incompetencias" e "erros colectivos".
Morte
En 2009 a CIA interceptou unha chamada de Abu Ahmed al-Kuwaiti, de quen sabían que era próximo aos dirixentes de Al-Qaida. Posto baixo observación constataron que prendía o seu teléfono móbil tras conducir máis de hora e media dende Abbottabbad, unha cidade paquistaní a uns 100 quilómetros da capital. En agosto de 2010, as pescudas permitiron localizar un edificio de tres pisos arrodeado por altos muros e sen conexión telefónica nin a internet. Cara febreiro de 2011, os servizos de intelixencia determinaron que se trataba do agocho de bin Laden logo de reparar en que un home que coincidía coa súa descrición física nunca saía fóra do recinto.
O 1 de maio de 2011, Barack Obama anunciou que Osama bin Laden morrera nunha operación militar realizada por forzas especiais do exército dos EE.UU. nese luxoso complexo residencial preto da cidade de Abbottabad onde estaba agochado coa súa familia. O nome en clave da acción foi "Lanza de Neptuno".
Segundo a información proporcionada polos Estados Unidos, foi localizado no dormitorio da vivenda e intentou resistir cunha pistola e un rifle de asalto. Foi disparado na cabeza e no peito, polo que morreu no acto e o seu corpo sen vida foi trasladado canda as tropas. Na operación tamén faleceron outros tres homes, un deles fillo de bin Laden, e unha muller que foi empregada como "escudo". A súa identidade foi confirmada ao cotexar o seu adn co dunha irmá xa falecida. O cadáver de Osama bin Laden foi guindado ao mar de Arabia dende o buque USS Carl Vinson seguindo os ritos islámicos e tras unha cerimonia relixiosa.
Xosé Manuel Piñeiro
Xosé Manuel Piñeiro Borrajo, máis coñecido como Piñeiro ou Superpiñeiro, nado en Allariz en 1957, é un presentador de televisión galego.
Traxectoria
É licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación. Foi educador, profesor de filosofía e ética na Universidade Laboral de Ourense e orientador educativo nos institutos da “Finca Sevilla” e “As Lagoas”.
É un dos rostros máis recoñecibles da Televisión de Galicia. O seu maior éxito foi o programa Supermartes, que conduciu durante máis dunha década, entre 1992 e 2005. Tamén estivo á fronte de espazos coma Tequelexou, Téquele, téquele ou Acompáñenos, entre outros, e presentou numerosas galas e especiais na mesma canle autonómica. Dende 2011 presenta o programa Bamboleo na canle autonómica.
72ª edición dos Óscar
A 72.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 26 de marzo de 2000 no Shrine Auditorium e Expo Center dos Ánxeles (California).
Xosé Manuel Piñeiro
Traxectoria
En 2014 recibiu o Premio Rebulir da Cultura Galega.
72ª edición dos Óscar
Premios e candidaturas
miniatura|right|150px|[[Sam Mendes, mellor director]] right|miniatura|150px|[[Kevin Spacey, mellor actor]] miniatura|right|150px|[[Hilary Swank, mellor actriz]] miniatura|right|150px|[[Michael Caine, mellor actor secundario]] miniatura|right|150px|[[Angelina Jolie, mellor actriz secundaria]] miniatura|right|150px|[[Alan Ball (guionista)|Alan Ball, mellor guión orixinal]] miniatura|right|150px|[[John Irving, mellor guión adaptado]] miniatura|right|150px|[[Pedro Almodóvar, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|right|150px|[[Kevin Macdonald, mellor documenal]] miniatura|right|150px|[[Phil Collins, mellor canción]]
Xosé Manuel Piñeiro
Traxectoria
En novembro de 2018 anunciou a súa retirada temporal da televisión por padecer un cancro (mieloma múltiple).
72ª edición dos Óscar
In Memoriam
A academia recorda a aquelas personalidades que faleceron durante o ano anterior: Ernest Gold (compositor), Mickey S. Michaels (decorador de set), Bob Peck, Roy Chiao, Henry Jones, Ellen Corby, Bert Remsen, Oliver Reed, Rory Calhoun, DeForest Kelley, Mark Davis (animador), Douglas Seale, John Stears (efectos especiais), Garson Kanin (guionista), Allan Carr (produtor), Sylvia Sydney, Mario Puzo (guionista), Brion James, Norman Wexler (guionista), Abraham Polonsky (guionista), Ruth Roman, Harold F. Kress (editor), Lila Kedrova, Victor Mature, Charles 'Buddy' Rogers, George C. Scott, Ian Bannen, David Shaber (guionista), Mabel King, Madeline Kahn, Desmond Llewelyn, Frank Stanley (cinematógrafo), Lois Hamilton, Peter Jeffrey, Helena Carter, Hedy Lamarr, Jeffrey Boam (guionista), James N. Harrell e Jim Varney.
Xosé Manuel Piñeiro
Traxectoria
En 2020 foi galardoado coa medalla Castelao.
72ª edición dos Óscar
In Memoriam
A omisión de DeForest Kelley (coñecido pola súa actuación en Star Trek) xerou protestas e descontento por parte dos seus fans e amigos.
Xosé Manuel Piñeiro
Traxectoria
É columnista de La Región e Atlántico Diario.
Obra
De Piñeiro a Superpiñeiro (2014). A Coruña: Hércules Ed. 200 páxs. ISBN 9788492715923.
-79
Outros
Historia ano a ano
A Moniña, Biduído, Ames
A Moniña é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 99 habitantes (47 homes e 52 mulleres).
Pavel Beliaiev
Pavel Ivanovich Beliaiev (en ruso Павел Иванович Беляев, nado o 26 de xuño de 1925 en Chelizshevo e finado o 10 de xaneiro de 1970 en Moscova), foi un militar e cosmonauta soviético que pilotou a astronave Voskhod 2.
O programa espacial soviético seleccionou a Beliaiev entre os primeiros cosmonautas da URSS polos quince anos de experiencia na Armada e na Forza Aérea Soviética, tempo no que foi piloto de combate durante a fin da segunda guerra mundial e comandante dunha escuadra aeronaval no Pacífico. A súa primeira misión ía ser pilotar o [[Vostok 8 para estudar o Cinto de Van Allen, pero a misión cancelouse e as autoridades encomendáronlle a misión de pilotar a misión do Voskhod 2 acompañado de Alexei Leonov en 1965. Realizou un único voo o 18 de marzo, permaneceu no espazo durante 26 horas, e o seu compañeiro realizou a primeira actividade extravehicular no espazo da Historia.
Morreu en 1970 from peritonite como resultado dunha operación de úlcera de estómago. Beiaiev foi Heroe da Unión Soviética, recibiu a Orde de Lenin e a da Estrela Vermella, ademais de Heroe do Traballo Socialista de Bulgaria, Heroe do Vietnam e de Mongolia.
Un asteroide descuberto en 1969 por Liudmila Chernikh leva o seu nome, 2030 Belaiev.
Guidance
Guidance é o sexto álbum da banda estadounidense de post-metal Russian Circles, publicado o 5 de agosto de 2016 a través do selo Sargent House. O álbum foi gravado e producido por Kurt Ballou no God City Studio.
Paramuíño, Biduído, Ames
Paramuíño é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 67 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 37 eran homes e 30 mulleres.
Robin Stjernberg
Robin James Olof Stjernberg, nado en Hässleholm o 22 de febreiro de 1991, máis coñecido como Robin Stjernberg, é un cantante sueco. Representou a Suecia no Festival de Eurovisión 2013 o 18 de maio de 2013 en Malmö, Suecia, coa canción "You". Stjernberg comezou a súa carreira musical na boyband What's Up! e en solitario no talent-show Idol no 2011, quedando segundo.
Dende o inicio da súa carreira, Stjernberg publicou dous álbums de estudio en solitario: My Versions (2012) e Pieces; un álbum de estudio xunto á banda What's Up! chamado In Pose (2007); e un EP chamado For the Better (2013).
2006-11: What's Up!
Stjernberg gañou o Sommarchansen en Malmö en 2006. En 2007 formou parte nun evento no Globe Theater onde 15 finalistas formarían parte dunha boyband. El foi un dous catro escollidos para formar a banda, chamada What's Up!. Os outros finalistas que formaron parte da banda foron Eric Saade, Luwdig "Ludde" Keijser e Johan Yngvesson. Cando Eric Saade deixou a banda, este foi remplazado por Johannes Magnusson. A banda lanzou o álbum In Pose, conseguindo un posto 40 na Swedish Albums Chart. Dous dos sinxelos estiveron na Sverigetopplistan, a lista musical de sinxelos oficial de Suecia, chamados "Go Girl!" conseguindo un 5º posto e "If I Told You Once" conseguindo un 16º posto. Stjernberg foi o segundo membro de What's Up! que representou a Suecia no Festival de Eurovisión após que Eric Saade representara a Suecia no Festival de Eurovisión 2011 na Alemaña.