cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipocampo (lúa)
Orixe
De xeito máis particular, Proteo tería migrado cara ó exterior por interaccións de marea con Neptuno. Os resultados suxiren que Hipocampo oide ser un antigo fragmento de Proteo, apoiando a hipótese que o sistema interior neptuniano foi formado a partir de numerosos impactos, e que os seus radios orbitais diferńcianse en só un 10%.
Propiedades físicas
Asumindo que a lúa ten un albedo (refectividade) baixo, comparable a doutros satélites internos escuros de Neptuno, a magnitude aparente de 26,5 outorgaríalle un diámetro duns 16 a 20 km, o cal fai que esta lúa sexa a máis pequena de Neptuno. Axustes posteriores asígnanlle un diámetro medio de 34 km
Propiedades orbitais
thumb|left|250px|Diagrama das órbitas das lúas interiores de Neptuno, coa órbita de S/2004 N 1 remarcada.
Ten un período orbital de 0,9362 días e un semi-eixo maior de 104 200 km, un pouco máis dun cuarto do semi-eixo maior da nosa Lúa, e máis de dúas veces o radio medio dos Aneis de Neptuno. Orbita entre Larisa e Proteo, converténdose así na segunda lúa regular máis externa de Neptuno. Tanto a súa inclinación coma a súa excentricidade son practicamente cero.
Os períodos de Larisa, Hipocampo e Proteo están a menos do un por cento dunha resonancia orbital de 3:5:6.
Civilization IV
Civilization IV (tamén coñecido como Civilization 4 ou Civ4) é un videoxogo de estratexia para computador que é o cuarto título da serie Civilization. Foi deseñado por Soren Johnson baixo a dirección de Sid Meier e o estudio de desenvolvemento Firaxis Games. Estreouse en América do Norte, Europa e Australia entre o 25 de outubro e o 4 de novembro de 2005.
Germán Darriba Cabezal
Traxectoria
Mecánico de profesión. Prestou os seus servizos como soldado no Grupo de Sanidade Militar nº 8 e pertenceu á División Azul. Ao regreso empregouse como peón na Fábrica de Armas da Coruña (1943-1947). O 15 de setembro de 1947 botouse ao monte e enrolouse no Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi abatido pola Garda Civil en Vixoi (Bergondo) o 29 de decembro de 1947.
Restrumeiro, O Vilar da Cuíña, A Fonsagrada
Restrumeiro é un lugar da parroquia do Vilar da Cuíña no concello lugués da Fonsagrada na comarca da Fonsagrada. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran mulleres e 1 home.
Pardela pequena
Descrición
Ten unha lonxitude de 25 a 30 cm e unha envergadura alar de entre 58 e 67 cm; é similar a unha pequena pardela furabuchos, pero proporcionalmente ten ás máis curtas e anchas, cunha área clara nas plumas de voo interiores. O seu peteiro é máis delgado que o da padela furabuchos e os seus ollos negros destacan sobre a área branca que os rodea.
Taxonomía
Os datos das secuencias de ADN do citocromo b do ADNmt indican que o antigo grupo de pardelas pequenas do Atlántico norte (Puffinus boydi e P. baroli) está moi próximo a Puffinus lherminieri, (aínda que moitos taxónomos considéranos agora como especies distintas), e o P. myrtae,  está próximo a Puffinus newelli e posiblemente a Puffinus auricularis. Ás veces Puffinus heinrothi foi tamén considerada unha subespecie desta ave; a relación entre a pardela pequena e a Puffinus lherminieri probablemente non é tan próxima como se cría (ver, pero ver tamén  ). Puffinus elegans foi tamén considerada conespecífica.
Distribución e hábitat
Esta especie está distribuída polos océanos ao sur do trópico de Capricornio. Reprodúcese en colonias en illas e cantís costeiros, nidificando en tobos escavados, que só visita de noite para evitar a predación por gaivotas grandes.
Comportamento
É unha especie gregaria, que pode verse en gran número desde barcos e promontorios, especialmente en migración en outono. Aliméntase de peixes e moluscos. Non segue os barcos. é silenciosa no mar, pero de noite as colonias reprodutoras resoan co seu grallar estidente.
Aniña en cavidades localizadas en campos de herba ou nos que encontra entre as rochas.
Adoita facer unha posta dun só ovo branco, que mide uns 51×35 mm, e que incuban durante de 52 a 58 días ambos os sexos.
Myrmica xavieri
Myrmica xavieri é unha especie de formiga da subfamilia Myrmicinae. O nome científico da especie foi validamente publicado por primeira vez en 2008 por Radchenko, Elmes & Savolainen.
A especie distribúese polo sur de Europa, incluída Galicia.
Sergio Leone
Traxectoria
Fillo do director de cine Vincenzo Leone (que usaba ás veces o pseudónimo de Roberto Roberti). Seu pai foi director de cine ata que en 1943 Mussolini lle pediu opinión sobre un guión que escribira e desgraciadamente Vincenzo foi sincero, e desde entón non volveu dirixir.
Sergio entrou na industria do cine moi novo. Con 20 anos foi actor e asistente de dirección de Ladrón de bicicletas (1948) de Vittorio De Sica. Despois estaría en grandes producións estadounidenses rodadas en Europa, como Quo Vadis? (1951) de Mervyn LeRoy, Helen of Troy (1955) de Robert Wise, Ben-Hur (1959) de William Wyler ou Historia dunha monxa (1959) de Fred Zinnemann.
En 1959 déronlle a oportunidade de substituír, por enfermidade, o director Mario Bonnard durante a rodaxe de Os últimos días de Pompeia, aínda que non puido asinar a película.
A súa primeira película oficial foi O coloso de Rodas (1960) e dous anos despois substituiría de novo a un director, Robert Aldrich, en Sodoma e Gomorra.
A partir de aquí comezaron as súas obras máis persoais, que se inician coa famosa triloxía western, tamén coñecida como Triloxía do dólar, en coprodución con varios países europeos e rodada na rexión de Tabernas (Almería). A triloxía obtivo un inesperado grande éxito, conducindo o western ó seu último período cinematográfico, o chamado western crepuscular, xénero moi cultivado no cine dos 70, ademais de achegar dous novos talentos ó medio: o compositor Ennio Morricone, amigo do director desde a infancia, e o actor Clint Eastwood, descoñecido ata entón, ó que o director contratou entre un grupo de actores. O segundo filme da triloxía, Per qualche dollaro in più, tivo certos problemas legais ó estar inspirada nunha película anterior de Akira Kurosawa titulada Yojimbo (1961).
Tras un período de tempo máis dilatado volve ó cine, case por obrigación, con Giù la testa, ambientada na revolución mexicana, que ten menos éxito que as súas películas precedentes. Esta película dirixiuna a última hora debido a problemas co director elixido. Por último, dirixiu a considerada por moitos como a súa obra mestra, Houbo unha vez en América, un "western moderno" ambientado na época dos gánsters. Trátase dun western crepuscular rodado en Cinecittà (Roma) e nos mesmos escenarios estadounidenses nos que rodou a maior parte das súas películas o seu admirado John Ford. En Europa tivo grande éxito malia as catro horas de duración, pero nos Estados Unidos ofreceuse unha versión recortada a case dúas horas, ademais de alterar a montaxe (a historia foi contada de forma lineal e non como na orixinal, onde se utilizan flashbacks).
Sergio tivo sempre ó seu carón a un amigo da infancia que fixo máis grandes aínda as súas películas, Ennio Morricone.
Sergio Leone faleceu en 1989 mentres estaba preparando a película Leningrado.
Brañosera
Brañosera é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 233 habitantes (INE 2012).
Thasos
Thasos (grego, Θάσος) é unha illa grega situada na parte máis setentrional do mar Exeo próxima á costa tracia en cuxa colonización participou o poeta Arquíloco como mercenario. Estivo habitada por tracios, e os gregos fundaron unha cidade na parte setentrional da illa e próxima á costa. Os colonos proviñan das illa de Paros, aburados pola pobreza e mandados por Telesicles, pai do poeta lírico Arquiloco. A fundación foi cara ao 680 a.C.
De forma redondeada, cunha superficie de 398 km², está a 8 km da costa tracia. Atravesada de sueste a noroeste por unha cordilleira, con 5 alturas por encima dos 1.000 metros. O seu punto máis elevado é o monte antigamente coñecido como Ipsario, de 1.028 m.
A capital actual é Limina. A cidade de Thasos estaba situada ao norte da illa, e tiña dous portos.
É parte da rexión de Macedonia e do nomos de Kavala.
A cidade grega
thumb|Mapa da illa Unha muralla de 4 km. rodeaba, á cidade, á parte baixa próxima ao mar e aos primeiros contrafortes da cadea montañosa. Aínda vense restos das antigas murallas no medio de torres construídas polos venecianos.
Na parte baixa estaban o porto e o ágora. Ao oeste achábase o santuario de Heracles, que segundo Heródoto II.43 - 44 construíron os fenicios establecidos en Tasos, noticia da que non hai evidencias. Si, identificáronse algúns restos mergullados do porto. O ágora era rectangular, de forma irregular e duns 100 m. de lado. Do século VI - V a.C. son as ben conservadas murallas construídas con pedra local e mármore e decoradas as súas numerosas portas con baixorrelevos de carácter mitolóxico, relixioso e apotropaico.
Ao oeste do ágora e do século IV a.C. son os propileos, semellantes á Stoá de Zeus no ágora ateniense. Do III a.C. é un pórtico erixido no noroeste do ágora de case 100 m. de lonxitude. Seguiron construíndose edificios e monumentos ata o fin do helenismo e baixo a éxida de Roma.
Desafortunadamente, a lista dos arcontes de Tasos, que figuraba nun edificio público do século IV a.C., no ágora, non se conserva, ao ser destruído a súa localización e reutilizados os materiais para a basílica paleocristiana. De carácter comercial, era outro pórtico do ágora, ao sueste, de 92 m. de longo, complementando ao do noroeste. No lado meridional descubríronse os restos do monumento porticado, dedicado a Glauco, un famoso xeneral tasio, amigo de Arquíloco, e que comandou as forzas tasias contra os tracios. Achouse o recinto do templo de Zeus Agoraios, protector das ágoras, e garante da liberdade de expresión. Tamén se conserva o santuario dedicado ao atleta tasio Teógenes. O ágora foi pavimentada con mármore no século II a.C. Próximo e da mesma época, estaba o Odeón, pequeno teatro circular de 13 m. de diámetro.
O primeiro teatro, que databa do século V a.C., erixiuse nos outeiros orientais. Desa mesma época é o actor nativo Hegemón, citado por Aristóteles e a quen atribuíu a invención da parodia. A escena do teatro data do século III a.C. Na acrópole, que os xenoveses fortificaron, estaban os templos de Apolo e Atenea, e o de Pan, escavado na roca e datado no século IV a.C. O templo de Artemisa, sobre un socalco artificial do século V a.C., ao oeste do ágora, foi rodeado por un períbolo en época helenística. Tamén posuía un períbolo de mármore o de Dioniso do IV a.C. Hai restos dos monumentos erixidos aos vencedores dos concursos teatrais. Outros templos son o de Poseidón e o de estilo xónico do deus principal Hercules e ao que a este daban acceso uns monumentais propileos. Ao sur do edificio erixiuse no século V a.C., á parte do altar, un tesouro que quizais albergou os exvotos dos fieis. Ao oeste do templo, 5 edificios aliñados, e do mesmo século, agás o penúltimo do século VI a.C. e talvez de carácter cultual, estaban precedidos dun pórtico. O arco de Caracalla (213-217) uniu os espazos do ágora e o templo xónico de Heracles.
Thasos foi obxecto de escavacións por parte de arqueólogos franceses. A primeira cerámica que podemos datar con seguridade é corintia e rodia, nunca anterior a mediados do século VII a.C., a partir de cuxa data ambos os tipos escasean. De mediados do século VII a.C. a principios do século VI a.C. abunda a cerámica procedente das illas Cícladas. A principios do século VI a.C. hai cerámica de Quíos, quizais houbese entón traballando na illa pintores quienses de vasos. dereita|miniatura|[[Hermes agoraios e as Grazas, relevo do Corredor dos Teoros, no ágora de Tasos. Mármore tracio con trazos de policromía no calzado de Hermes e ornamentos de bronce (caduceo de Hermes, fíbula), circa 480 a.C. Inscrición: "Ás Grazas non lles está permitido sacrificar cabras nin porcos".]]
Economía e historia
Á parte da súa situación estratéxica, Thasos, fundouse polas súas minas de ouro, prata e cobre, explotadas anteriormente polos fenicios e sitas entre as poboacións de Eniras e Esiras, na costa sudoriental fronte á illa de Samotracia, minas que non foron localizadas e cuxa concesión tiñan Tucídides, o historiador, e a súa familia. Alí posuíu minas Pisístrato, das que procedía gran parte da súa fortuna. As minas do continente deberon ser máis produtivas que as insulares. As minas do continente foron explotadas nun primeiro momento polos tracios.
A riqueza en prata contribuíu ao desenvolvemento dunha grande actividade de cuñaxe monetaria. Thasos parece ser unha das primeiras cidades do norte, de Grecia, en cuñar moeda.
Famosas eran as canteiras de mármore branco. Illa boscosa da que se obtiña madeira e resina. Contrasta co resto das illas do Exeo pola abundancia de augas correntes. Ao carecer de terreo cultivable, os tasios ocuparon a costa tracia da rexión de Pieria, en cuxas guerras pelexou Arquíloco. Establecementos agrícolas e mercantís ocupaban a zona mineira do monte Pangeo, en Galepso, en Neápolis, en Datón e en Estrime e as minas auríferas de Escaptila (Skaptēhíle ou Scaptēsýlē, "o bosque escavado" ou "o bosque de minas"), na ladeira oriental do Pangeo.
A vide foi introducida con éxito, ata o punto que foi famoso o viño tasio, exportado ata época romana.
O seu contacto con Tracia permitiulle proverse de escravos e ata ser centro comercial na venda de escravos cara a outros lugares. miniatura|esquerda|Limenas. Nos arredores hai unha estatua do deus Pan tallada na roca. Anteriormente a illa foi chamada Aetra e Crise polas súas minas de ouro e foi poboada por fenicios, supostamente por Thasos, fillo de Agenor, que deu nome á illa. Entre o 720 a. C. e o 708 a.C. foi poboada por gregos procedentes de Paros dirixidos por Telesicles, pai do poeta Arquíloco. També vivían na illa os saianos, unha tribo tracia, que se enfrontou aos gregos, pero finalmente estes obtiveron a posesión da illa coas súas minas de Escapta Hyle, e territorios da costa continental coas minas na costa tracia de Galepso, Oesyma, Estrime, Datum e finalmente (máis tarde) Crénidas. No 511 a.C. os milesios establecéronse no río Estrimón e fundaron a cidade de Mircino onde tamén se explotaron minas.
No 494 a.C. os persas ocuparon Mileto e intentaron someter Thasos sen éxito.
Episodio relevante foi o asedio ao que a someteu Histieo de Mileto en maio do 493 a.C. Foi escenario da invasión persa de Darío I, que a conquistou no 492 a.C. Un ano despois, acusados os tasios polos seus veciños de Abdera de tramar unha sublevación, o rei persa ordenoulles demoler as súas murallas e levar todas as súas naves a Abdera.
Xerxes I de Persia pasou por Tracia cara a Grecia, os habitantes da parte continental quedaron sometidos e houberon de prover ao rei co mantemento dos soldados (400 talentos). Logo da derrota persa Thasos foi membro da Confederación de Delos dirixida por Atenas, pero estalaron disputas polas minas da parte continental e estalou a guerra entre Thasos e Atenas.
Producíronse a defección dos tasios da Liga de Delos polo forte tributo que pagaban, e o asedio ateniense de tres anos (463 - 462 a.C.) e a rendición tras ser derrotados pola armada ateniense, baixo o mando de Cimón de Atenas. Os tasios houberon de destruír as fortificaciones e entregar os seus barcos de guerra, ademais de renunciar ás súas posesións do continente e pagar unha contribución en metálico, engadida ao tributo anual.
Mentres, os lacedemonios quixeron responder, a petición tasia, coa invasión do Ática e coa intención de intervir na política da Liga de Delos, pero llo impediron a rebelión dos hilotas e o gran terremoto de Esparta, sobre o 464 a.C. Esparta, aínda vixente o tratado de alianza panhelénica contra Persia, como a guerra prolongábase no seu territorio recorreu aos seus aliados, e en particular aos atenienses sobre todo pola súa experiencia en asedios; quen levantaron o sitio de Thasos, tras acordar cos tasios a renuncia ás súas minas e ao continente, ao desmantelamento das súas fortificacións, á entrega das súas naves, ao pago dunha suma de diñeiro no acto e a fixación do futuro tributo. Cimón acudiu, con 4.000 hoplitas e ao alargarse o asedio á fortaleza natural do monte Itome (na Mesenia central) onde se refuxiaron os sublevados) regresaron a Atenas. Estes e outros sucesos da época foron o xerme da inevitable guerra do Peloponeso 30 anos despois, e na que por idénticos motivos económicos e estratéxicos, tiveron lugar as batallas entre espartanos e atenienses polo control das minas dos tasios, que concluíron coa batalla de Anfípolis no 422 a.C.
En 411 a.C. estableceuse un goberno oligárquico dirixido por Pisandro en Atenas e a democracia en Tasos foi derrocada. Pero as loitas en Atenas (Alcibíades) que llevaronn ao asasinato do xefe oligarca Frínico, fixeron que o goberno oligárquico de Tasos rebelásese co apoio espartano dunha gornición na illa.
No 408 a.C. o partido dos cidadáns dirixido por Ecfantos, expulsou á gornición espartana dirixida per Etónico e a continuación recibiu o mando o estratego ateniense Trasíbulo. Logo da batalla de Egospótamos (405 a.C.), Thasos volveu a mans dos espartanos, pero no 389 a.C. volveu ser posesión dos atenienses aos que lla disputou Filipo II de Macedonia, baixo dependencia do cal finalmente pasou no 351 a.C. Cidade libre desde o tempo de Alexandre o Grande, someteuse a Filipo V de Macedonia.
Os romanos devolvéronlle a liberdade tras a batalla de Cinoscéfalos, e permaneceu como cidade libre ata a época de Plinio o Vello cando se formou a provincia romana das Illas.
Posesión do Imperio Bizantino, foi ocupada polos latinos en 1205 e pasou aos venecianos que a deron en feudo aos Dandolo; Miguel VIII Paleólogo (1259-1282) recuperouna para os bizantinos.
Foi ocupada polos otománs en 1456, que tempo despois a cederon aos príncipes venecianos Gateluzi de Lesbos, ata que os turcos conquistárona en 1642.
Fontecabalos, Lalín
San Mamede de Fontecabalos era unha antiga parroquia do concello de Lalín, na comarca do Deza. Situado na altiplanicie de Mouroces.
Historia
Foi sé do arcediago de Deza. Foi lugar de paso da cabalería que viña de Brántega, Agolada, Melide e Arzúa.
San Mamede de Fontecabalos foi parroquia ata o plan de arranxo da diocese lucense de 1890, cando foi suprimida e integrada na de Santiago de Sello. Con todo, en 2018 o goberno lalinés seguía a contar Fontecabalos como parroquia a nivel organizativo municipal, así como desde o punto de vista social, posuíndo deste xeito o seu correspondente alcalde de barrio.
Estaba formada polos lugares de Cima de Sello, Fontecabalos e Xesteira.
Arca (xénero)
Arca é un xénero de moluscos bivalvos da familia Arcidae.
Descrición
Como é típico nas ameixas arca, as especies deste xénero teñen unha longa liña recta de bisagra. Algunhas especies deste xénero, como Arca zebra e Arca noae, teñen un patrón de raias marrón e branco. As especies do xénero Arca únense á rocha con fíos de biso que sobresaen a través dun oco do lado ventral (aberto).
Especies
Recoñécense as seguintes especies:
Cogomelo de cardo
O cogomelo de cardo Pleurotus eryngii, é un cogomelo co sombreiro convexo cando é novo e plano convexo, co centro deprimido, na madurez, de cor apardazada, pé cilíndrico e abrancazado, xeralmente excéntrico, comestíbel e de sabor doce. É unha das especies de cogomelo máis coñecida e moi apreciada polo seu sabor.
Descrición
left|miniatura|Cultivo de cogomelo de cardo (Pleurotus eryngii) en [[Pradejón (A Rioxa).]] É un cogomelo que presenta gran variedade de tons pardos, dende o crema até o marrón escuro.Ten chapeu máis ou menos convexo, inicialmente circular e na madurez máis irregular de até uns 8 cm. As súas lamelas son abrancazadas e decorrentes sobre o esteo que adoita ser groso e curto. Ás veces medra en grupos sobre a mesma cepa.
Hábitat
Adoita desenvolverse sobre raíces mortas de distintas plantas, especialmente sobre as do cardo corredor, Eryngium campestre. Adoita frutificar polo outono, particularmente se o chan recibiu precipitacións importantes e se producen temperaturas macías. Ocasionalmente pode saír na primavera, sempre que teña sido chuviosa e morna. É atacada decote por larvas.
Uso
É comestíbel e apreciada. A súa carne é elástica e dun recendo agradábel. Atópase nos supermercados polo outono en bandexas. Pódese usar en guisados de carne, peixe e revoltos. É moi saudábel.
Andrés Feal Varela
Andrés Feal Varela, nado en 1959, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Empregado nos estaleiros da ría de Ferrol. Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido alcalde de Monfero. Presentouse ás municipais de 1991 encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións ata 2011, sempre con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 2011 Feal perde a alcaldía ao pasar o PSdeG-PSOE a ser a segunda forza por detrás de Independentes do Concello de Monfero. No 2015 Feal volve a ser elixido alcalde tras ser de novo o PSdeG-PSOE o partido máis votado nas eleccións municipais dese ano, gobernando desta vez en minoría. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía, conseguindo a maioría absoluta.
Dólar namibio
O Dólar namibio (ISO: NAD) é a moeda de curso legal de Namibia desde o ano 1993. Se abrevia normalmente co signo "$" do Dólar, ou N$ para distinguir esta moeda doutras tamén chamadas dólar. Divídese en 100 centavos.
Historia
O dólar substituíu ao Rand surafricano, que fora o signo monetario vixente do país mentres que estaba baixo dominio de Suráfrica. Porén, Rand segue sendo moeda de curso legal, pois o Dólar de Namibia lígase ao rand R1-N$1.
No ano 1990 empezouse a falar acerca da creación dunha moeda namibia que fose fixada á vez co Rand. O Kalahar foi a moeda proposta, pois o Deserto de Kalahari está situado en Namibia do leste, o cal pareceu oportuno nomear á moeda dese modo. O nome do Banco Central Namibia ía ser coñecido como o Banco de Reserva de Namibia. As denominacións do Kalahar previstas eran de 2, 5, 10 e 20 kalahar. (Nota: Había dous deseños diferentes para os billetes de 20 kalahar). Con todo, esta proposta non tivo éxito, pero malia iso algúns billetes de Kalahar foron impresos.
O Banco de Namibia publicou os primeiros billetes de Dólar Namibio o 15 de setembro de 1993, e durante decembro dese ano, tamén publicaron as primeiras moedas nacionais.
Dólar ou Marco?
Durante a fase dos plans para a introdución dunha nova divisa nacional que substituía ao Rand surafricano, o novo Banco de Namibia emitiu unha serie de proba de moedas denominadas en dólares así como en marcos, para a consideración do ministerio de finanzas de Namibia. A decisión foi adoptar o nome "Dólar" para divísaa do país.
Había tamén series de moedas do patrón de Namibia denominadas co nome Rand cuñadas en 1990. Estas moedas pódense apreciar no catálogo de moedas "Krause's Unusual World Coins" editado en 2005.
Moedas
miniatura|150px|Moeda de 5 N$ En 1993 introducíronse todas as denominacións do dólar namibio. A cuñaxe máis recente data de 2010, cando se introduciu a moeda bimetálica conmemorativa de 10 dólares de libre circulación dedicada ao 20 aniversario do Banco de Reserva de Namibia, da que se cuñaron 5 millóns de pezas.
Os anos en que se cuñaron moedas de dólar namibio foron 1993, 1996, 1998, 2000, 2002 e 2010.
Billetes
Os billetes de dólar namibio teñen estas denominacións:
A Cachada, Monteagudo, Arteixo
A Cachada é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 139 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 65 eran homes e 74 eran mulleres.
Tetramorium alpestre
Tetramorium alpestre é unha especie de formiga da subfamilia Myrmicinae. O nome científico da especie foi validamente publicado por primeira vez en 2010 por Steiner, Schlick-Steiner e Seifert.
A especie distribúese amplamente polo sur de Europa, incluída Galicia.
Viqueira
Viqueira é un apelido galego. Segundo o censo do ano 2000 tiña 1.960 ocorrencias en Galicia, destacando no concello de Ordes (344 ocorrencias, 1,41 % da poboación), Oroso (1,18 %) e Trazo (1,1 % da poboación). Pode referirse a:
CHIPSat
CHIPSat (acrónimo de Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer Satellite) foi un observatorio espacial da Universidade de California en Berkeley e da NASA lanzado o 13 de xaneiro de 2003 ás 00:45 UT mediante un foguete Delta II 7320 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
CHIPSat foi a primeira misión de demostración tecnolóxica seleccionada polo programa UNEX (University-class Explorer) da NASA co obxectivo de cartografar o fondo difuso do ceo en lonxitudes de onda ultravioleta, entre 90 e 260 ángstroms. Nesas lonxitudes de onda pódese estudar a temperatura dos electróns, a ionización e os mecanismos de arrefriamento da burbulla interestelar local, unha nube de gas quente na que está inmerso o sistema solar e que abarca ata uns 300 anos luz deste.
Nave
O satélite, construído por SpaceDev, pesaba 64 kg e estabilizábase nos tres eixos usando catro volantes de inercia, tres bobinas magnéticas, dous sensores solares, un magnetómetro, un sensor lunar e sensores de xiro para proporcionar unha precisión no apuntado de 2 graos. O satélite usaba o bus BD-II, baseado en aluminio. A potencia eléctrica era proporcionada por células solares montadas no corpo do satélite e capaces de dar ata 106 vatios que alimentaban varias baterías de níquel-cadmio usadas durante os eclipses. O control térmico da nave era pasivo e o sistema de control e comunicacións usaba un só ordenador cunha CPU Motorola Power PC 750. CHIPSat foi o primeiro satélite en usar unicamente TCP/IP e FTP como protocolo de comunicacións co equipo de terra, emitindo en banda S.
Instrumentación
O satélite levaba como único instrumento un espectrómetro ultravioleta de baixo custo e alta sensibilidade denominado CHIPS e que lle deu nome ó satélite. CHIPS é o acrónimo de Cosmic Hot Interstellar Plasma Spectrometer, que significa espectrómetro cósmico de Plasma interestelar quente. O satélite realizaba observacións a través de seis pequenas aperturas no panel traseiro.
Palio, Lalín
Santa Baia de Palio é unha antiga parroquia do concello de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2013 tiña 63 habitantes (30 homes e 33 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución respecto ao ano 2004 cando tiña 79 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é palouco/a.
Historia
Santa Baia de Palio foi parroquia ata o plan de arranxo da diocese lucense de 1890, cando foi suprimida e integrada na de San Xiao de Rodís. Con todo, en 2018 o goberno lalinés seguía a contar Palio como parroquia a nivel organizativo municipal, así como desde o punto de vista social, posuíndo deste xeito o seu correspondente alcalde de barrio.
Estaba formada polos lugares de Palio de Abaixo e Palio de Arriba.
Patrimonio
A igrexa de Santa Baia de Palio é protorrománica. Presenta o aspecto dos primitivos templos visigóticos rurais, pero con elementos do incipiente románico: nave reducida, ábsida rectangular e dúas portas (a principal con tímpano oval e a lateral rectangular).
A casa-torre de Palio, fundada no século XVII polo capitán Diego Arias de Somoza, conserva un torreón de dúas plantas, as gárgolas dunha desaparecida cheminea e un pequeno escudo coas armas dos Deza, Varela e Arias.
A Espiñeira, Vilaronte, Foz
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Vilaronte, no concello de Foz, na comarca da Mariña Central. Segundo o INE en 2010 tiña 105 habitantes (55 mulleres e 50 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 2000 cando tiña 115 habitantes.
Economía de Venezuela
A economía de Venezuela é a sétima máis grande da América Latina, despois do Brasil, México, Arxentina ,Chile, Colombia e Perú. O país continúa moi dependente do petróleo que responde por uns 90% das súas exportacións, por máis de 50% das receitas federais e uns 30% do PIB. As elevadas receitas cos altos prezos do petróleo axudaron o goberno a gastar para aumentar o PIB uns 10% o 2006, 8% o 2007 e case 5% o 2008 antes que a recesión global producise unha retracción o 2009. O aumento das receitas, combinado cun aumento do salario mínimo e cun acceso ao crédito para as familias propiciou un aumento do consumo no país, acompañado do crecemento da inflación, que superou os 254% en 2016.
The Smiths (álbum)
The Smiths é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo The Smiths, publicado o 20 de febreiro de 1984. O disco acadou o número 2 da lista británica de álbums, estando na mesma durante 33 semanas. Tras sentir que a produción orixinal de Troy Tate era inaxeitada, John Porter volveu gravar o traballo en Londres e Manchester nos descansos da xira británica de setembro de 1983. O álbum foi ben recibido pola crítica e polo público, e estableceu a The Smiths como unha banda importante na escena británica dos anos 80.
Xunta de Galicia de 2020
Tralas eleccións de xullo de 2020, levouse a cabo unha recomposición do goberno da Xunta de Galicia que variou pouco respecto á súa composición do ano 2016. O goberno da Xunta formouse, desta volta, polo presidente, por primeira vez aparecen 2 vicepresidencias e 11 consellerías.
Composición
Esta foi a composición da Xunta e os titulares: Respecto ao goberno anterior de 2016 e a posterior remodelación de 2018, houbo algúns cambios: a Consellería de Presidencia perde Administración Pública que pasa a Facenda e Igualdade pero inclúe Turismo da anterior consellería de Cultura; volven se uniren as anteriormente separadas consellerías de Educación e Cultura e aparece a Consellería de Emprego (antes en Economía) e Igualdade (antes en Presidencia).
Tamén manteñen o posto tódolos conselleiros e conselleiras agás o de Sanidade, Jesús Vázquez Almuíña e a anterior conselleira de Educación, Carmen Pomar, que saen do goberno.
Malena (tango)
miniatura|dereita|Malena Malena é un famoso tango con letra de Homero Manzi e música de Lucio Demare composta en 1941. Foi interpretada por vez primeira pola orquestra de Lucio Demare na boite Novelty, e cantada por Osvaldo Miranda. Esta versión foi rexistrada na película El vello Hucha, dirixida por Lucas Demare e estreada o 29 de abril de 1942. O 8 de xaneiro de 1942 foi gravada en RCA Victor pola orquestra de Aníbal Troilo, coa voz de Francisco Florentino, con grande éxito. Foi considerado un dos máis fermosos tangos de tódolos tempos.
Letra
A letra escrita por Homero Manzi ten dúas partes separadas por un refrán. Está referida ó xeito apaixonado de cantar o tango, que ten Malena. A Manzi impresiónalle o “tono oscuro” do canto de Malena, a súa “voz de sombra”, a súa “voz quebrada” que a leva a cantar "el tango como ninguna" e a identificarse de tal modo co tango que Manzi conclúe atribuíndolle a quinta esencia tanguera: "Malena tiene pena de bandoneón".
No refrán, o poeta pasa a falarlle directamente a Malena para dicirlle o que sente ó escoitala cantar. Cóntalle entón como o emociona esa canción fría e amarga que ela canta, feita "en la sal del recuerdo", para rematar confesándolle que fronte alguén capaz de expoñer a súa dor desa maneira, só pode sentir a súa bondade: "te siento más buena, más buena que yo".
Con "Malena", Homero Manzi introduciu a metáfora no tango, influíndo en letristas como Homero Expósito e Cátulo Castillo. Manzi, a súa vez, foi influenciado polo surrealismo francés, e poetas como Pablo Neruda e Federico García Lorca.
Música
Lucio Demare contou que:
Malena foi un dos tangos que deron inicio a mítica “década dos 40” do tango, a “década prodixiosa” deste estilo riopratense. Lucio Demare, xunto a Juan D’Arienzo e Carlos Di Sarli foron os músicos que, dende os últimos anos da década de 1930 elaboraron a nova musicalidad tanguera, orientada ó baile e a milonga, que caracterizou os anos 40.
Billings, Montana
miniatura|Localización de Billings no condado de Yellowstone e en Montana Billings é a principal cidade do estado norteamericano de Montana e é a capital do condado de Yellowstone. A súa superficie é de 106 km², a poboación de 100.148 habitantes (2006) e a súa densidade de 1029 h/km². Localizada no val do río Yellowstone, antes da chegada dos europeos o territorio do que hoxe é a cidade pertencía aos indios crow, Billings fundouse o ano 1877 e o seu crecemento comezou en 1882 ao establecerse unha liña de ferrocarril pola localidade.
Sesvete
thumb|O distrito de Sesvete en cor vermella en relación aos demais distritos da cidade de [[Zagreb.]] thumb|Sesvete thumb|A Igrexa de Tódolos Santos, en Sesvete.
Sesvete é un dos distritos da cidade de Zagreb (Croacia). Está localizado na parte leste da cidade e conta con 70.009 habitantes (2011).
Divisións administrativas
O distrito de Sesvete inclúe as seguintes unidades de goberno locais (en lingua croata mjesni odbori) xunto con algúns naselje (a menor unidade de organización territorial croata) que tamén son incluídos nesta listaxe:
Os anxos caídos
Os anxos caídos (en The Tarnished Angels) é un filme estadounidense en branco e negro dirixido por Douglas Sirk que foi estreado en 1957. Está protagonizado por Rock Hudson, Robert Stack, Dorothy Malone, Jack Carson e Robert Middleton. O guión é obra de George Zuckerman e está baseado na novela de 1935 Pylon de William Faulkner.
Estreouse en galego a través da TVG o 13 de maio de 1989.
Personaxes
miniatura|[[Jack Carson e Dorothy Malone.]]
Francisco Grande Covián
Francisco Grande Covián, nado en Colunga (Asturias) en 1909 e finado en Madrid o 28 de xuño de 1995 foi un médico e investigador español. O seu traballo principal foi na área da nutrición e a bioquímica, e foi o primeiro presidente da Sociedade Española de Nutrición.
JaVale McGee
Instituto e universidade
McGee asistiu a dúas escolas universitarias en Míchigan: Detroit Country Day e Providence Christian, antes de ser trasladado á Hales Franciscan High School en Chicago. O adestrador da Universidade Hales Franciscan de Nevada, Gary London, dicía que a posición natural ideal de McGee na Universidade foi ala, e que incluso podería chegar a xogar nesa posición. Despois da súa campaña como sophomore, ou "estudante de segundo ano", na cal realizou un total de 14,3 puntos e 7,3 rebotes, un 53% en tiros de campo e un 33% en tiros de tres, McGee decidiu presentarse ao Draft do 2008.
Profesional
Despois de ser seleccionado no Draft do 2008 polos Wizards, asinou un contrato co equipo de Washington o 9 de xullo nese mesmo ano de 2,4 millóns de dólares estadounidenses por dous anos. O 9 de xaneiro de 2010, os Wizards multaron a McGee con 10.000 dólares estadounidenses por participar nas tolerías de Gilbert Arenas antes dun partido o 5 de xaneiro de 2012 contra os Philadelphia 76ers; sucedeu no vestiario dos Wizards, cando Arenas xogaba a apuntar cos dedos aos seus compañeiros coma se estes foran armas. Os implicados foron fotografados sorrindo e rindo xunto con Arenas.
Francisco Grande Covián
Traxectoria
Era fillo do doutor Emilio Grande Bueno, que exercía de médico en Colunga e de Esperanza Covián. Aos nove anos de idade trasladouse a Oviedo por mor do traballo do seu pai. Nesa cidade cursou bacharelato, para logo marchar a Madrid para estudar medicina. Nese tempo instalouse na Residencia de Estudiantes, coincidindo coa época dourada da institución. Graduouse en 1931 co premio extraordinario de licenciatura e ao ano seguinte obtivo o doutoramento coas máximas cualificacións tras realizar algún cursos en Alemaña.
JaVale McGee
Profesional
O 6 de xaneiro de 2011, McGee foi seleccionado para participar no concurso de mates ou Slam Dunk Contest, sendo o primeiro Wizard en participar no concurso. Quedou en segundo lugar, por debaixo de Blake Griffin. JaVale foi o primeiro xogador en conseguir aparecer no Libro Guinness dos Récords grazas ao mate que fixo con tres balóns nunha mesma canastra. O terceiro balón foi pasado polo seu excompañeiro de equipo John Wall.
Francisco Grande Covián
Traxectoria
Traballou co tamén asturiano Severo Ochoa no laboratorio de fisioloxía do doutor Juan Negrín. Durante este tempo realizou varias viaxes por Europa cos que logrou ampliar a súa formación académica ao relacionarse con importantes personaxes da ciencia e da investigación.
JaVale McGee
Profesional
O 15 de marzo de 2012, McGee foi traspasado xunto a Ronny Turiaf ós Denver Nuggets nun acordo que mandou a Nenê ós Wizards.
O 19 de febreiro de 2015, McGee foi traspasado xunto ós dereitos de Chukwudiebere Maduabum e unha elección da primeira rolda do Draft de 2015 ós Philadelphia 76ers, a cambio dos dereitos de Cenk Akyol. Tras xogar en seis partidos con Philadelphia, foi cortado o 1 de marzo de 2015.
Francisco Grande Covián
Traxectoria
Cando comezou a Guerra Civil dedicouse á docencia en Valencia, creando o Instituto de Alimentación da cidade, do que foi subdirector. Coa aparición da fame e outros trastornos nutricionais na guerra e a posguerra, Grande Covián e Francisco Jiménez García estudaron casos de pelagra, a pesar de que a poboación non consumía millo. O estudo que realizaron abrangueu 3116 casos de enfermidades carenciais, das que 2279 foron atribuídas a deficiencias do complexo B. Debido á súa relación con Negrín, debeu refuxiarse en Oviedo ata o fin da contenda. En 1939 trasladouse de novo a Madrid e comezou a desenvolver a súa actividade dentro do Instituto Ibys traballando na preparación de vitaminas.
JaVale McGee
Profesional
O 13 de agosto de 2015, McGee asinou cos Dallas Mavericks. Tras perderse os primeiros 13 partidos da tempada debido a unha lesión, debutou cos Mavs o 22 de novembro de 2015 contra os Oklahoma City Thunder. O 8 de xullo de 2016, McGee foi cortado polos Mavericks.
Francisco Grande Covián
Traxectoria
A partir de 1940 comezou a investigar dentro do centro do Instituto de Investigacións Jiménez Díaz de Madrid. Durante estes anos dedicouse ao estudo da bioquímica do sistema nervioso, facendo numerosas viaxes a Inglaterra. Na década de 1950 comezou a traballar nos Estados Unidos, iniciando unha prolífica carreira que se desenvolveu entre 1953 e 1975 na Universidade de Minnesota. Durante esta época realizou traballos de gran calidade sobre a nutrición para o exército estadounidense e fixo tamén estudos sobre os efectos dos compoñentes da dieta sobre os lípidos do plasma, sobre os factores hormonais que regulan o metabolismo das graxas, a relación entre o tecido adiposo e a termorregulación, calorimetría, efectos fisiolóxicos da fame ou a obesidade nas persoas.
Regresou a España acabada a ditadura e instalouse de novo en Zaragoza, onde antes da súa etapa nos Estados Unidos obtivera mediante oposición unha cátedra de fisioloxía na universidade. No seu regreso ocupou a cátedra de Bioquímica e Bioloxía molecular da Facultade de Ciencias e en 1986 foi nomeado profesor emérito da mesma.
Ligazóns externas
Conferencias de Francisco Grande Covián en formato mp3 realizadas na Fundación "Juan March":
JaVale McGee
Profesional
O 10 de xullo de 2018, McGee asinou cos Los Angeles Lakers. Cos Lakers conseguiu o seu terceiro campionato da NBA na tempada 2019-20, despois da vitoria por 4-2 nas Finais fronte os Miami Heat.
Vales, Gresande, Lalín
Vales é un lugar da parroquia de Gresande, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres) o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
JaVale McGee
Profesional
O 23 de novembro de 2020, McGee foi traspasado ós Cleveland Cavaliers a cambio de Alfonzo McKinnie e Jordan Bell.
O 25 de marzo de 2021, McGee foi traspasado ós Denver Nuggets a cambio de Isaiah Hartenstein e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft.
Femia
Nas especies de sexualidade diferenciada, a femia é o sexo oposto ó macho. Os gametos da femia son meirandes e non se poden desprazar ó contrario que os do macho. Nos casos de seres hermafroditas, conterán tanto gametos masculinos como femininos.
JaVale McGee
Profesional
O 16 de agosto de 2021, McGee asinou cos Phoenix Suns.
Vales, Gresande, Lalín
Toponimia
O nome do lugar provén do plural do termo en latín, co significado de val.
Femia
Do termo "femia" deriva "feminismo", o cal é visto na teoría de xénero como unha conduta que ve as mulleres como suxeitos dignos de igualdade (cf. machismo).
Gatocán
Gatocán (en CatDog) foi unha serie de debuxos animados estadounidense do canal Nickelodeon, creada por Peter Hannan.
JaVale McGee
Profesional
O 9 de xullo de 2022, McGee asinou cos Dallas Mavericks.
Gatocán
Argumento
Conta a historia de dous irmáns siameses: un gato intelixente e racional e un can idiota e alegre, ambos constitúen un corpo onde cada punta posúe unha cabeza e un par de patas. Os dous forman a criatura chamada GatoCán, CatDog na versión orixinal. Durou entre 1998 e 2001.
GatoCán foi separado dos seus pais (un sapo e unha criatura peluda, estilo Home do Ieti ou Pés Grandes) por un tornado. Dende entón viven nunha casa con formato de peixe e óso na cidade de Pretoburgo (Nearburg), xunto cun rato azul.
GatoCán sempre se mete en confusos enredos cunha banda de cans, formada polo xefe Blefe, xunto con Biluca e Chilique.
A Dream Is a Wish Your Heart Makes
"A Dream Is a Wish Your Heart Makes" (en galego, "Un soño é un desexo feito polo teu corazón") é unha canción escrita e composta por Mack David, Al Hoffman, e Jerry Livingston para a película de Walt Disney Cinderella (1950). Na canción, Cincenta dille ós seus amigos animais que nunca vai parar de soñar.
Versións
A canción foi regravada ou versionada por Linda Ronstadt, Meredith Robertson, Bette Midler, Michael Bolton, Julie Andrews, Tomiko Van, e Hilary Duff entre outros personalidades, e foi interpretada en diversos estilos, coma country, urban, soul e piano.
Os actores estrelas de Disney Channel teñen a súa propia versión da canción, a cal se incluíu no DVD Especial de Cinderella (2005) e en Disney Channel dos Estados Unidos (unha versión máis curta).
Willy Kükenthal
Willy Georg Kükenthal, nado o 4 de agosto de 1861 en Weißenfels, Reino de Saxonia, e finado o 20 de agosto de 1922 en Berlín, capital da República de Weimar (Alemaña), foi un zoólogo alemán, especilizado no estudo`dos hidrozoos octocoraliarios e dos cetáceos.
Traxectoria
Fillo de August Kükenthal, inspector de impostos do reino de Prusia, e da súa esposa Minna Wimmer, fixo os seus estudos primarios na súa vila natal, e os secuncarios en Halle. Despois esudou mineraloxía na Universidade de Múnic e, máis tarde, zooloxía na de Jena, doutorándose en Ciencias nesta última institución en 1884, cunha tese sobre as células linfoides dos anélidos. Viaxou polo mar do Norte con B. Weißenborn e uniuse ao departamento de zooloxía de Jena baixo a dirección de Ernst Haeckel en 1885.
miniatura|esquerda|100px|Ruta da expedición de [[1896.]] miniatura|esquerda|100px|Veretillum cynomorium, en Das Tierreich 43: 1–132, de W. Kükenthal, 1915. En 1886, co apoio da Senckenberg Natural History Society, participou nunha expedición a Borneo e as Molucas. Especializouse no estudo dos octocoraliarios, unha subclase de hidrozoos que inclúe ós Pennatuláceos e outros corais brandos. En 1887 obtivo a súa habilitación, converténdose en profesor de Filoxenia na Universidade de Jena dous anos despois. Desde 1898 exerceu como profesor de Anatomía comparada e Zooloxía na Universidade de Breslau (hoxe Wrocław) e como director do seu Museo zoolóxico que na actualidade é o Museo de Historia Natural da Universidade de Wrocław (Muzeum Przyrodnicze Uniwersytetu Wrocławskiego en polaco).
Arca ameghinorum
Arca ameghinorum é unha especie extinta de bivalvos presente no Cretáceo e Paleóxeno da Formación Roca, na Patagonia Arxentina. Atopáronse moldes internos desta especie mal conservados na canteira de Cholino, General Roca.
Willy Kükenthal
Traxectoria
En 1918 foi nomeado profesor de Zooloxía na Universidade de Berlín e director do seu Museo de Zooloxía. Ee 1918 a 1919 foi o presidente da Sociedade Zoolóxica Alemá.
Arca ameghinorum
Descrición
Arca é un xénero de moluscos bivalvos da familia Arcidae, a cal se caracteriza por ter unha charnela longa composta por moitos dentes. A cuncha varía de tamaño pequeno a grande e está cuberta por un perióstraco fibroso e con veludo, xeralmente de cor escura. Algunhas especies péganse ao substrato por medio do biso, o cal sae a través dunha fenda na marxe ventral.
Willy Kükenthal
Traxectoria
Kükenthal tamén viaxou ás rexións do Ártico en expedicións realizadas en 1889, e viaxou de novo ás Molucas e a Borneo en 1893-1894. A súa gran colección de exemplares zoolóxicos atópase agora no Naturmuseum Senckenberg en Frankfurt. Ademais dos seus estudos zoolóxicos tamén realizou estudos etnográficos.
Arca ameghinorum
Outros datos
A maioría das especies nomeadas por Rudolf von Ihering (1903, 1907) como neste caso, definíronse en moldes internos ou por mostras articuladas, polo que non é posible facer revisións a nivel xenérico, pero o material recoñécese facilmente no nivel de especie.
Willy Kükenthal
Traxectoria
Kükenthal interesouse principalmente pola anatomía comparada e realizou investigacións anatómicas, embriolóxicas e de anatomía comparada dos cetáceos e outros mamíferos mariños. Foi partidario da lei bioxenética de Haeckel. A súa outra área de interese foi a sistemática dos celentéreos e dos cnidarios. Publicou Leitfaden für das Zoologische Praktikum (1898) e, desde 1913 editou, xunto con Thilo Krumbach, o Handbuch der Zoologie.
Epónimos
Kükenthaløya, unha pequena illa situada entre Spitsbergen e Barentsøya foi así nomeada na súa honra.
Abreviatura
A abreviatura Kükenthal emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
A Casanova, Monteagudo, Arteixo
A Casanova é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 12 eran homes e 13 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Pota de Bronocice
frame|dereita|150px|Copia do carro inciso na pota.
A pota de Bronocice é unha vaixela de cerámica incisa, coa imaxe máis antiga que se coñece dun vehículo con rodas. Esta datada polo método de radiocarbono entre 3635 e 3370 a.C., atribuíndose á cultura da cerámica de cordas. Na actualidade exhíbese no Museo Arqueolóxico de Cracovia (Polonia).
Descuberta
miniatura|esquerda|Representación da pota de Bronocice A pota achouse en 1976 durante as escavacións arqueolóxicas realizadas no gran asentamento neolítico de Bronocice, sobre o río Nidzica, a uns 50 km ao nordeste de Cracovia. As escavacións foron dirixidas, entre 1974 e 1980, polo Instituto de Arqueoloxía e Etnoloxía da Academia Polaca de Artes e Ciencias conxuntamente coa State University of New York de Buffalo (EUA).