cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Destriana
Historia
A súa Igrexa de San Salvador (Destiana) é un exemplo do románico. É un templo románico e mozárabe, construído entre os séculos XI e XII. Hai constancia da existencia dun templo na zona dende o século IX, cando Ramiro II de León mandou construír un mosteiro dedicado a San Miguel a petición da súa muller, Urraca Sánchez (raíña de León). No ano 987 o mosteiro é destruído por Almanzor e é necesaria a construción dun novo, esta vez baixo o patrocinio de San Salvador. Este mosteiro, moito máis sinxelo, é o que sobreviviu ata os nosos tempos. Tamén hai un capitel corintio do século IV utilizado como pía de auga bendita.
Hidrato de gas
Pénsase que os clatratos aparecen en grandes cantidades nalgúns planetas exteriores, satélites naturais e obxectos transneptunianos, e atrapan gas a temperaturas bastante altas.
Estrutura
miniatura|200px|Gaiolas que forman as estruturas dos distintos hidratos de gas.
Os hidratos de gas xeralmente forman dúas estruturas cúbicas cristalográficas: estrutura (Tipo) I (denominada sI) e estrutura (Tipo) II (denominada sII) de grupos espaciais e, respectivamente. Máis raramente poden ter unha terceira estrutura hexagonal de grupo espacial P6/mmm (Tipo H).
A cela unidade de Tipo I consta de 46 moléculas de auga, formando dous tipos de gaiolas: pequena e grande. A cela unidade contén dúas pequenas gaiolas e seis grandes. A gaiola pequena ten forma de dodecaedro pentagonal (512) (que non é un dodecaedro regular) e a grande de tetradecaedro, especificamente un trapezoedro truncado hexagonal (51262). Xuntas, forman unha versión da estrutura de Weaire-Phelan. Os compostos hospedados típicos que forman os hidratos Tipo I son o CO2 no clatrato de dióxido de carbono e CH4 no clatrato de metano.
A cela unidade de Tipo H consta de 34 moléculas de auga, que forman tres tipos de gaiolas: dúas pequenas de diferentes tipos, e unha "enorme". Neste caso, a cela unidade consta de tres pequenas gaiolas de tipo 512, dúas pequenas de tipo 435663 e unha enorme de tipo 51268. A formación de Tipo H require para ser estable a cooperación de dous gases hospedados (grande e pequeno). A súa gran cavidade permite aos hidratos de estrutura H albergar grandes moléculas (por exemplo butano, e outros hidrocarburos), dado que a presenza doutros máis pequenos axuda aos gases a encher e soster as cavidades restantes. Suxeriuse que existen hidratos de estrutura H no Golfo de México. Alí son comúns depósitos de hidrocarburos pesados producidos termoxenicamente.
Hidratos no Universo
Iro et al., ao trataren de interpretar a deficiencia de nitróxeno nos cometas, estableceron que a maioría das condicións que deben reinar para que se formen hidratos se dan nas nebulosas ou discos protoplanetarios que rodean as estrelas da secuencia principal e pre-principal, malia o rápido que se produce neses discos o crecemento do gran ata a escala métrica. A clave para esta formación era proporcionar suficientes partículas de xeo microscópicas expostas a un ambiente gasoso. As observacións do continuo radiométrico dos discos circumestelares arredor de estrelas \tau-Tauri e estrelas Ae/Be de Herbig suxiren que se forman discos masivos de po que constan de grans de tamaño de milímetros, que desaparecen despois de varios millóns de anos (por exemplo, ). No Observatorio Espacial Infravermello (ISO, Infrared Space Observatory) realizáronse moitos traballos para detectar a presenza de xeo de auga no Universo. Por exemplo, atopáronse bandas de emisión ancha de xeo de auga de 43 e 60 μm no disco da illada estrela Ae/Be de Herbig HD 100546 na constelación de Musca. A banda de 43 μm é moito máis feble que a de 60 μm, o que significa que o xeo de auga está localizado nas partes externas do disco a temperaturas por debaixo de 50 K. Hai tamén outra banda ancha característica de xeo entre os 87 e 90 μm, a cal é moi similar a outra atopada en NGC 6302 (na nebulosa da Bolboreta en Scorpius). Tamén se detectaron xeos cristalinos nos discos protoplanetarios de ε-Eridani e a illada estrela Fe HD 142527 na constelación de Lupus. O 90% do xeo desta última atopouse en estado cristalino a temperaturas arredor de 50 K. O telescopio espacial Hubble demostrou que os discos protoplanetarios cicumestelares relativamente vellos, como os e 5 millóns de anos de antigüidade de B9.5Ve estrela Ae/Be de Herbig HD 141569A, están formados por po. Li & Lunine atoparon xeo de auga alí. Como os xeos xeralmente existen nas partes externas dos discos protoplanetarios, Hersant et al. propuxeron unha interpretación do enriquecemento en volátiles, observado nos catro planetas xigantes do Sistema Solar, con respecto á súa cantidade solar. Asumiron que os volátiles foran atrapados en forma de hidratos e incorporados aos planetesimais que se movían polas zonas que alimentaban aos protoplanetas en formación.
Kieffer et al. (2006) suxeriron que a actividade de tipo géyser detectada nas rexións do polo sur da lúa Encélado do planeta Saturno é orixinada por hidrato clatratos, que liberan dióxido de carbono, metano e nitróxeno cando quedan expostos ao baleiro do espazo nas fracturas chamadas "listas de tigre" que se encontran nesa área de Encélado.
Hidratos de gas natural
Na Terra encóntranse de forma natural hidratos de gas no leito do mar, en sedimentos oceánicos, en sedimentos de lagos profundos (por exemplo, no lago Baikal), e nas rexións continentais con permafrost. A cantidade de metano atrapado potencialmente en depósitos naturais de hidratos de metano é moi significativa (de 1015 a 1017 metros cúbicos), o que fai que sexan de grande interese como unha potencial fonte de enerxía. A liberación catastrófica de metano debido á descomposición de ditos depósitos pode orixinar un cambio climático global, porque o CH4 é un gas de efecto invernadoiro máis eficaz que o CO2 (ver metano atmosférico). A rápida descomposición deses depósitos considérase un perigo xeolóxico debido a que pode desencadear corrementos de terras, terremotos e tsunamis. Porén, os hidratos de gas natural non conteñen só metano senón tamén outros gases hidrocarburos, xunto con H2S e CO2. Os hidratos de aire obsérvanse frecuentemente en mostras de xeo polares.
Os hidratos de gas mesmo poden formarse en ausencia dunha fase líquida. Nesas situacións, a auga é disolvida en gas ou en fase de hidrocarburo líquido.
Hidratos de gas en oleodutos
As condicións termodinámicas dos oleodutos favorecen a formación neles de hidratos. Isto pode supoñer un gran problema porque os cristis de clatratos poderían aglomerarse e entupir o oleoduto e causar fallos no fluxo de gas e danos nas válvulas e instrumentos. Os resultados poden ir desde a redución do fluxo a danos no equipamento.
Prevención da formación de hidratos
Os hidratos teñen unha forte tendencia a aglomerarse e adherirse á parede do oleoduto e obstruír o conduto. Unha vez formados poden ser descompostos incrementando a temperatura ou diminuíndo a presión. Mesmo nesas condicións, a disociación dos clatratos é un proceso lento.
Xa que logo, a prevención da formación de hidratos parece ser a clave para evitar o problema. As estratexias para a prevención están baseadas xeralmente en tres niveis de seguridade, que por orde de prioridade son:
A estratexia aplicada na práctica dependerá das circunstancias operativas como a presión, temperatura, tipo de fluxo (gas, líquido, presenza de auga etc.)
Inhibidores da formación de hidratos
Cando hai que operar dentro dun conxunto de parámetros no que é posible a formación de hidratos, aínda hai algúns xeitos de evitar a súa formación. Alterar a composición do gas engadindo certos compostos químicos pode diminuír a temperatura de formación de hidratos ou retardar a súa formación. Xeralmente existen dúas opcións:
Os inhibidores termodinámicos máis comúns son o metanol, monoetilén glicol (MEG), e dietilén glicol (DEG), xeralmente denominados simplemente glicol. Todos poden ser recuperados e recirculados, pero o balance económico da recuperación do metanol non é favorable en moitos casos. Prefírese o MEG ao DEG para aplicacións nas que se espera que a temperatura sexa de −10 °C ou inferior debido á alta viscosidade a baixa temperatura. O trietilén glicol (TEG) ten unha presión de vapor demasiado baixa para ser un inhibidor axeitado para ser inxectado nunha corrente de gas. Pérdese máis metanol na fase de gas en comparación co uso do MEG ou DEG.
O uso de inhibidores cinéticos e antiaglomerantes en operacións de campo reais é unha tecnoloxía nova e en evolución. Necesita a realización de extensas probas e a optimización do sistema co que se opera. Aínda que os inhibidores cinéticos funcionan facendo máis lenta a cinética de nucleación, os antiaglomerantes non deteñen a nucleación, senón que deteñen a aglomeración (que se peguen uns a outros) dos cristais de hidrato de gas. Estes dous tipos de inhibidores coñécense tamén como inhibidores de hidrato de dose baixa (LDHI, low dosage hydrate inhibitors), porque requiren concentracións moito menores que os inhibidores termodinámicos convencionais. Os inhibidores cinéticos, os cales non requiren mesturas de hidrocarburos e auga para ser efectivos, son xeralmente polímeros ou copolímeros, e os antiaglomerantes, que si requiren mestura de hidrocarburos e auga, son polímeros ou compostos surfactantes zwitteriónicos (xeralmente amonio e COOH), que son ambos os dous atraídos a hidratos e hidrocarburos.
Cabaleiro (homónimos)
O termo cabaleiro pode referirse a:
Amais, como topónimo Cabaleiro pode referirse a:
Condado de Constanța
O condado de Constanța (en romanés Județul Constanța) é unha provincia de Romanía con capital en Constanța.
A poboación desta provincia é de 715,151 habitantes (en 2002) nunha superficie de 7,071 km², cunha densidade de poboación de 101 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 3 municipios, 9 cidades e 58 comunas.
O Cando, San Salvador de Parga, Guitiriz
O Cando é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 17 habitantes.
Rexións e distritos de Escocia
As rexións e distritos de Escocia era a división territorial, que, en base ao poder local, estivo vixente entre 1975 e 1996.
A lei de creación das rexións e distritos municipais é de 1973 pero non entrou en vigor ata dous anos despois. Segundo este criterio había 12 rexións en Escocia, das cales nove estaban na illa maior (Gran Bretaña) e tres mais nas pequenas illas das súas costas. Esas nove de Gran Bretaña estaban á súa vez divididas en distritos, dende tres a dezanove.
O sistema recollía as propostas do Informe Wheatley sobre división territorial de Escocia e na súa maior parte evitaban reproducir a división en condados que estivera vixente dende 1889. Tamén os distritos das rexións eran bastante diferentes das divisións dos condados, que tamén á súa vez se chamaban distritos.
Este sistema de repartición territorial foi abolido o 1 de abril de 1996 e substituído polas actuais áreas municipais. Neste novo modelo, algunhas rexións continuaban a ser áreas municipais, outras repartíanse en diferentes áreas e finalmente algunhas delas xuntábanse para integrar unha área nova.
Distritos
Distritos ordenados polas rexións ás que pertencían
Sabucedo de Montes, Cartelle
San Pedro de Sabucedo de Montes é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 335 habitantes, dos cales 169 eran homes e 166 mulleres.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial de Sabucedo de Montes.
Unió Esportiva Santboiana
A Unió Esportiva Santboiana (tamén coñecida como UES ou Santboiana) é un club deportivo de rugby catalán da cidade de Sant Boi de Llobregat, na provincia de Barcelona. Fundado en 1921, ten a honra de ser o club decano do rugby español. O primeiro equipo compite na División de Honra, a máxima categoría da liga española de rugby, na que saíu campión en 7 ocasións, ocupando o terceiro posto no palmarés histórico do torneo só por detrás do CD Arquitectura madrileño, que gañou 9 ligas, e do CR El Salvador pucelano, que gañou 8. O equipo xoga os seus encontros como local no Estadi Baldiri Aleu, así chamado como homenaxe ó fundador do club. As súas bancadas contan con 1.350 asentos.
Primeiros anos
O equipo disputou o primeiro torneo de rugby celebrado en España o 30 de abril de 1922, chamado Copa Real Sociedad Carreras de Caballos. Os seus rivais foron CN Athletic, CN Barcelona e CE Cataluña, que naceran en meses posteriores á fundación da UES. Os encontros disputáronse no Hipódromo de Barcelona, e o vencedor final foi a Santboiana. Poucos tempo despois naceu a Federación Catalá de Rugby (1922), que organizou a primeira edición do Campionato de Catalunya (tempada 1922/23) na que tamén participou a UES, saíndo campioa. Eran os primeiros tempos do rugby en Cataluña, e tamén no resto do país. En 1923 fundouse a Federación Madrileña de Rugby, e en 1926 naceu o Campionato de España (actual Copa do Rei). O primeiro campión deste novo torneo nacional foi a sección de rugby do FC Barcelona, que fora fundada en 1924. A UE Santboiana fíxose por primeira vez con este título en 1931 e 1933, coincidindo cos seus seguintes títulos de Cataluña.
Foi a finais dos anos 20 cando naceu a selección de rugby de España, que debutou oficialmente o 19 de maio de 1929 vencendo a Italia por 9 a 0 nun encontro amigable. Aquela selección estaba composta principalmente por xogadores cataláns, sobre todo da UES e do FCB, os dous equipos de referencia naqueles anos.
Trala Guerra Civil
Tralo parón en tódalas competicións deportivas durante a Guerra Civil Española, o club tivo que reemprender a marcha enfrontándose á necesidade de atopar un novo campo no que xogar os seus encontros como local. Construíuse un novo campo de rugby, con túnel de vestiarios, e rodeado por unha pista de atletismo de 400 metros. En 1948, cando o club ía comezar a construción tamén dunha piscina e unha pista polideportiva, o exército fíxose coas instalacións, e obrigou á UE Santboiana a que atopase un novo fogar para a práctica das súas actividades deportivas. As negociacións co concello deron como resultado unha permuta dos terreos por outros da mesma superficie, sitos na actual localización do Estadi Baldiri Aleu. Levouse a cabo a construción do novo estadio, rodeado de novo por unha pista de atletismo, que daquela foi a única regulamentaria para competicións internacionais en todo o territorio español.
Entre tanto o equipo de rugby pasou por unha mala xeira de resultados durante a primeira metade da década dos anos 50. En 1953 a Federación Española de Rugby organizou a primeira edición dunha Liga española de rugby, que contou con 4 equipos, sendo a UE Santboiana un deles. O campión foi o FC Barcelona, mentres que a UES rematou en 3ª posición. Na edición de 1954 a Santboiana non participou no torneo, que desapareceu despois desas dúas tempadas. Malia todo, na segunda metade dos anos 50, a UES comezou unha das etapas máis laureadas da historia do club, que durou uns 10 anos, entre 1956 e 1967. Nese tempo a Santboiana disputou 9 finais do Campionato de España, gañando 5 delas, ademais de gañar 8 Campionatos de Cataluña.
Antes do nacemento do actual Campionato Nacional de Liga, denominado División de Honra, o rugby nacional estivera caracterizado principalmente pola rivalidade deportiva entre a UE Santboiana e o FC Barcelona. En resumidas contas, até 1969, os dous clubs da provincia de Barcelona gañaran: Entre os dous equipos tiñan acadado 23 dos 36 Campionatos de España. Os seguintes equipos nese palmarés nacional tiñan só 2 títulos. Ademais tiñan acadado 35 dos 44 Campionatos de Cataluña. O seguinte equipo nese palmarés catalán tiña só 4 títulos. Esa hexemonía mudou co nacemento do novo torneo nacional de liga.
Nace a Liga Española
A Santboiana non estivo presente na primeira edición da actual División de Honra, pero si na segunda, a 1970-71. Dende entón até a 2011-12, a UES leva 42 tempadas consecutivas disputando a máxima competición do rugby nacional, feito único no que se distingue do resto de clubs españois, xa que os seguintes equipos con máis presenzas na máxima categoría da liga non suman máis de 31 edicións.
O nacemento desta competición rematou coa hexemonía de FCB e UES no rugby español, abríndolle as portas á entrada en xogo de equipos do resto do país, con especial éxito no caso dos equipos de Madrid e Valladolid, e en menor medida os de Euskadi, Valencia e Sevilla. Malia todo, a Santboiana acadou 7 títulos de liga (nos anos 1984, 1987, 1989, 1996, 1997, 2005 e 2006) colocándose no 2º posto do palmarés da liga, igualado co CR El Salvador que tamén ten 7 ligas, e só por detrás do CD Arquitectura que gañou 9.
A única presenza da UE Santboiana en competicións europeas oficiais tivo lugar na edición 2003-04 da European Shield, na que o equipo caeu eliminado polo Rugby Leonessa 1928 en cuartos de final despois de ter eliminado ó histórico L'Aquila Rugby italiano en oitavos. Aquela foi a primeira ocasión na que un equipo de rugby español disputaba os cuartos de final de calquera competición europea.
Con respecto ó estadio, o club levou a cabo unha primeira remodelación das súas instalacións en 1971, instalando un alumeado moderno, uns novos vestiarios, un frontón e varias pistas de tenis. En 2004 comezou outra modernización das instalacións coa colaboración do concello, eliminando a pista de atletismo para construír unhas modernas bancadas con asentos de plástico, un novo edificio social, unha nova piscina cuberta e outra descuberta, así como varias pistas de padel e un campo de fútbol sala.
En 2009 naceu un novo proxecto de rugby profesional en España, a Liga Superibérica (ou SIR), que naceu con 6 franquías, unha delas construída sobre a base dos xogadores da UE Santboiana, co apoio doutros equipos máis cativos de Cataluña. O nome da franquía foi Catalunya Blaus Almogàvers, e na primeira e única edición da SIR rematou en 4ª posición. Non houbo máis edicións.
Na tempada 2011-12 o club recibiu o patrocinio da marca automobilística SEAT, asegurándose unha situación boa no contexto da crise económica, o cal lle fixo posible asinar a Ryan Le Roux, o máximo anotador de ensaios da liga nas anteriores 3 tempadas.
Dirixentes
Dende 2022 a presidenta da Santboiana é Aurora Bravo. O primeiro presidente da entidade foi o seu fundador, Baldiri Aleu, cuxo nome levan o campo de rugby e o complexo deportivo.
Michel Reynard Buisserin, enxeñeiro francés que colaborou con Baldiri Aleu na fundación do club, e que foi membro da Santboiana até o comezo da segunda guerra mundial, morreu no Campo de Buchenwald en 1944. No 50º aniversario da Santboiana (1971) Reynard foi elixido a título póstumo presidente de honra do club.
Xogadores
A seguinte táboa amosa os xogadores que formaron parte do primeiro equipo da UES na tempada 2011-12. Ó longo da historia da UE Santboiana, varios grandes xogadores teñen defendido as súas cores. Albert Malo é o que máis encontros internacionais disputou coa camisola da selección española (74), por diante de Salvador Torres (60) e Ferrán Velazco (59). Pola súa banda, Oriol Ripol, que se cadra foi o mellor xogador de rugby español da historia, militou no club na tempada 1998-99.
O xogador máis salientable do actual cadro é Ryan Le Roux, que foi máximo anotador de ensaios da liga española nas tempadas 2008-09, 2009-10 e 2010-11.
Atletismo
Na década de 1920, e sen existir unha sección como tal, diversos deportistas santboianos practicaban atletismo, coma os irmáns Joan e Vicenç Bisbal i Climent. Os dous, acabaron adicándose completamente ao rugby. Hoxe en día existe o "Trofeo Imans Bisbal da Escola de Rugby" ("Trofeu Germans Bisbal de l'Escola de Rugbi"), na súa lembranza. Tamén se iniciou na práctica do atletismo, na UES, Isidre Oller i Bisbal, que máis tarde competiría polo RCD Español. Finalmente como moitos dos seus predecesores, tamén se decantaría pola práctica do rugby, do mesma xeito que o fixeran na máis pura tradición santboiana os seus fillos e netos.
A finais dos anos '50, logo da paréntese da Guerra, restituíuse a sección de atletismo. Entre as competicións nas que participaron os seus compoñentes, estivo a proba por relevos de Barcelona a Sitges, na que tamén tomaron parte os equipos do RCD Espanyol, o FC Barcelona e o CN Barcelona, entroutros. Constantino Miranda, nado en Sant Boi, o mellor deportista español de 1948, e primeiro atleta español finalista nuns Xogos Olímpicos en (Londres, 1948), reforzou a sección, que no seu primeiro ano da proba de relevos acadou o terceiro posto.
A sección de atletismo fusionouse en 1987 coa sección de atletismo do Grup Esportiu Parellada de Sant Boi, dando lugar posteriormente mediante un cambio de nome ao Club de Atletismo Sant Boi
Pesca
En 1957, a partir da necesidade de posuír permisos para pescar, un grupo de amigos afeccionados á pesca deciden agruparse e crear unha sección de pesca na UES, funcionou como sección durante catro anos e foi o embrión da Sociedade de Pescadores deportivos La Santboiana, creada como entidade propia en 1963.
Diversos
Na pista polideportiva ao aire libre das instalacións do club (hoxe en día desaparecida pola súa substitución por un Complexo deportivo cuberto) practicáronse dende principios da década dos '50, e durante anos baloncesto, balonmán e hóckey a patíns como seccións deportivas federadas da UES.
Revixoso, San Salvador de Parga, Guitiriz
Revixoso é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Cruceiro de capela
miniatura|Cruceiro de capela en Loreto, Noal, Porto do Son. miniatura|Noal, Porto do Son. Unha tipoloxía particular de cruceiro é o denominado cruceiro de capela, chamados así porque o fuste remata nunha pequena capeliña aberta ó fronte, que leva no interior a imaxe da Virxe. Sobre o teito desta capeliña érguese a cruz característica dos cruceiros.
A maioría dos que se puideron datar corresponden ó século XVII, aínda que hai exemplares datados entre o XVI e o XVIII. Suxeriuse que están relacionados cos rollos ou picotas castelás, pelourinhos en Portugal, dos que xa non queda ningún en Galicia.
Villereversure
Villereversure é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cruceiro de capela
Estrutura
A base está formada por unha plataforma de planta cadrada con varios chanzos de pedra. En ocasións, é octogonal pero, en calquera caso, a plataforma é normalmente baixa. A columna carece de pedestal e remata nun capitel plano, coa única función de servir de base á capela. Por veces pode ter un anxo con ás esculpido na parte anterior e, ocasionalmente, tamén nos bordos laterais.
A capela está formada por tres pedras cuadrangulares que abren polo frontal, formando unha estrutura prismática aberta. As paredes son lisas e sen ornamentar, aínda que ás veces presenta baixorrelevos nas caras externas –máis frecuentes nos cruceiros máis antigos- ou decoración de bólas nos bordos. Cando existe, esta decoración exterior pode representa-la Virxe, Santiago ou outra imaxe relixiosa (Cristo, San Francisco, o papa San Clemente ou San Gregorio). En Rois hai un que tamén presenta imaxes esculpidas nas caras interiores.
A capela pecha por riba por un teito de base plana e coa parte superior a modo de telladiño a catro augas. Hai cruceiros, coma o de Loreto, en Porto do Son, nos que o teito remeda unha bóveda de canón.
En case tódolos casos, a capeliña está ocupada pola imaxe dunha Virxe co meniño no colo; en exemplares máis modernos pode estar representada a Inmaculada ou a Virxe Dolorosa. É precisamente a Virxe de Loreto, frecuente nestas capeliñas, a que lle dá o nome de cruceiros de Loreto co que tamén se designan. Non son infrecuentes os cruceiros baleiros por roubo da imaxe, que nalgún caso foi substituída por outra moderna.
Só se ten constancia dun dos escultores deste tipo de cruceiros, Xohán de Vilasoa, de Comoxo (Boiro). Castelao recolle de Pérez Constanti un documento datado en 1589 polo que se lle contrata a construción por nove ducados do cruceiro de Teaño (Boiro), "con su caja donde se ponga la imagen de Ntra. Sra. y con tres escaleras al pié, de buena piedra (...) y las imágenes muy buenas...". Deste cruceiro xa só quedan algúns restos.
Descoñécese se orixinalmente estiveron pintados ou non, pero hai constancia nalgúns casos de que os veciños pintan as imaxes, sobre todo a da Virxe, con vivas cores.
Distribución
miniatura|A [[Cruz de Avelán.]] Estes cruceiros son propios da Coruña, concretamente na península do Barbanza, concentrándose ó longo das beiras das rías de Arousa e Noia, nos concellos de Boiro, Brión, Rois, Dodro, Lousame, Noia, A Pobra, Porto do Son, Rianxo ou Ribeira. A única excepción fóra deste territorio está en Vilar, na parroquia de Cordeiro do concello pontevedrés de Valga.
Algúns exemplos de cruceiros de capela son os seguintes:
Historia e tradicións
miniatura|Cruceiro das Travesas, [[Vigo, instalado en 1981.]] Castelao suxire que a orixe deste tipo de cruceiros está na busca da protección divina contra as invasións piratas dos séculos XVI e XVII que accedían por esa costa a Compostela: a advocación da Virxe de Loreto como defensora dos ataques piratas no Adriático nace co papa Sisto V en 1587.
E conta este sucedido:
O culto relixioso a estes cruceiros segue vixente na actualidade e pode comprobarse aínda hoxe a presenza de cirios, lampadiñas ou flores colocadas polos fieis no interior da capeliña; nalgúns casos, son ramos de flores deixados polas noivas tras casar. Castelao fala e debuxa o de Tállara (Lousame), con peto de ánimas e alumeado cun farol de aceite. Nun cuestionario sobre o folclore galego recollido en 1883 recóllese o costume de que a dona, a nai ou a filla dun mariñeiro colocaba a imaxe da Virxe cara o rumbo que tiña que levar, pedindo o seu amparo na travesía. Aínda se facía así hai pouco en Cespón (Boiro).
Outros ritos propiciatorios relacionados cos cruceiros de capela son os seguintes: as mozas deixaban ós pés da Virxe trenzas de pelo para recupera-lo seu amor, que fora perdido ou roubado (no de Tállara, Lousame); atar no fuste do cruceiro unha peza de roupa dunha muller que ía dar a luz, que non se retiraba ata que rematase o parto (no de Sóñora, Rois, de 1601); atar un ramal cando se extravía un animal ou un obxecto (Carrais, Rois).
Pedro de Betancur
Pedro de San José Betancur, nado en Vilaflor de Chasna, Tenerife, o 21 de marzo de 1626 e finado en Antigua Guatemala, Guatemala, o 25 de abril de 1667, coñecido como Santo Hermano Pedro, foi un monxe franciscano e misioneiro español, fundador da Orde dos Betlemitas.
Biografía
Naceu en Vilaflor, no sur da illa de Tenerife, no seo dunha familia de campesiños. Segundo as crónicas, mostrou desde pequeno unha profunda relixiosidade.
Con 23 anos marchou a Guatemala como misioneiro. Alá fundou hospitais e centros de saúde para os sen teito, espallando a súa caridade por toda América Central. esquerda|miniatura|Tumba do santo en Guatemala. Foi fundador do primeiro hospital convalecente e da primeira escola popular para nenos e adultos na que, no marco da América hispana do século XVII, non houbo aceptación de persoas por raza ou sexo: os nenos poderían participar igualmente e mozas, brancos, indíxenas, negros e mestizos. Foi tamén o iniciador dun movemento hospitalario para estranxeiros, sacerdotes e estudantes.
Pichi Lucas
Argimiro Pérez García, coñecido como Pichi Lucas, nado en Camponaraia (O Bierzo) o 14 de marzo de 1959, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro.
Pedro de Betancur
Biografía
O papa Xoán Paulo II declarouno Santo o 30 de xullo de 2002 na Cidade de Guatemala, durante a súa terceira visita ao país. Así, o Hermano Pedro tornouse o primeiro santo das Illas Canarias, de Guatemala e América Central.
Pichi Lucas
Xogador
Sendo xuvenil xogaba en Ribadavia, e o Real Club Celta fichouno para as categorías inferiores. Logo dunha estancia no Córdoba CF e no daquela filial vigués, o Gran Peña, debutou co primeiro equipo celeste na tempada 1980/81.
Ese ano o equipo xogou en segunda B e logrou o ascenso, ao que contribuíu Lucas con tres goles. O berciano explotou ao ano seguinte, logrando o Trofeo Pichichi con 27 goles, o que axudou ao Celta para acadar o ascenso á 1ª división.
Debutou na máxima categoría na tempada 1982–83, baixando tanto o nivel persoal coma o do equipo, que regresou á segunda división. Logo de dous anos nesa categoría, nos que Lucas era un dos referentes ofensivos, na 1985/86 logrouse unha nova e efémera estancia en Primeira, onde os números do dianteiro e do Celta en conxunto eran inferiores aos acadados nunha segunda división que se lles quedaba miúda.
Pedro de Betancur
Rutas tradicionais dedicadas ao Santo
En Tenerife celébrase o chamado "Camiño do Hermano Pedro" cada ano, que é unha ruta pastoral que o santo viaxou para pasar co seu rabaño ao longo da rexión de Chasna. Esta ruta parte desde Vilaflor ata a cova do Santo. Actualmente, durante a festa do santo de abril, centos de peregrinos percorren este percorrido que ten un grande interese relixioso-histórico.
Pichi Lucas
Xogador
Non foi até a tempada 1987–88 que o cadro vigués logrou consolidarse en primeira, pero Lucas xa comezara o seu declive, e cada vez aparecía e anotaba menos. A 1989/90 foi a última campaña de Lucas co club no que pasara a súa carreira deportiva, xogando 245 partidos e marcando 72 goles.
Logo de pasar polo CD Ourense fichou pola SD Compostela, onde malia a súa veteranía, recuperou o instinto goleador e conseguiu unha boa media goleadora a pesar de non ser titular. Formou parte do histórico ascenso dos composteláns na tempada 1993/94. De novo en primeira, xogou 14 partidos (un como titular) e meteu 4 goles antes de colgar as botas.
Pedro de Betancur
Rutas tradicionais dedicadas ao Santo
En Guatemala hai outro camiño similar. Neste caso é unha ruta turística que conmemora a canonización de San Pedro de San José de Betancourt, que permite un percorrido polos monumentos da Antiga Guatemala vinculados ao santo.
Pichi Lucas
Adestrador
Comezou como adestrador na propia SD Compostela, nun principio mesmo sen obter o título nacional de adestrador. Posteriormente adestrou á SD Ponferradina, coa que ascendeu a 2ª división.
O 12 de outubro de 2009 converteuse en adestrador do Real Oviedo en 2ªB, sendo despedido en febreiro de 2011 debido á mala imaxe do equipo. O seu substituto foi José Manuel Martínez, destituído en febreiro de 2011 e substituído por Pacheta.
San Tomé, Cartelle
San Tomé das Olas é unha parroquia do concello ourensán de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 154 habitantes, dos cales 74 eran homes e 80 mulleres.
Retablo de Monforte
O Retablo de Monforte é unha Adoración dos Reis de Hugo van der Goes, pintor flamengo do século XV.
San Tomé, Cartelle
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial de San Tomé.
Retablo de Monforte
Historia do cadro
O retablo estivo no colexio da nosa Señora da Antiga de Monforte de Lemos ata 1913. A pesar da subscrición popular para que non saíse de España, ese ano Álvaro de Figueroa Torres-Mendieta, Presidente do Consello de Ministros de España, autorizou a venda ó Kaiser Friedrich Museum de Berlín por 1.262.800 pesetas.
Castelao viaxa a Alemaña en 1921. Visitando museos en Berlín, o 21 de agosto, fronte ó cadro da Adoración dos Magos, escribe:
No bombardeo de Berlín de 1945 salvouse casualmente.
Liga ASOBAL 2006/07
A Liga ASOBAL 2006-07 foi a 56ª edición da liga española de balonmán, a 17ª coa denominación Asobal. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si en dúas voltas, completando 30 xornadas. O campión final foi o BM Ciudad Real, que acadou o seu 2º título de campión.
Ó remate da tempada BM Altea descendeu por razóns económicas, o que supuxo que Teka Cantabria mantivese a categoría.
La Plata
La Plata é unha cidade arxentina, capital da provincia de Buenos Aires e do Partido de La Plata, situada a 56 km ó sueste de Buenos Aires. É coñecida como a «Cidade das Diagonais» ou a «Cidade dos Tilos».
A cidade foi deseñada para servir como capital da provincia despois de que a cidade de Buenos Aires fose declarada Distrito Federal en 1880. É o principal centro político, educativo e administrativo da provincia. Segundo o censo feito polo Instituto Nacional de Estadística y Censos (INDEC), en 2001 tiña 186.527 habitantes, e o seu aglomerado urbano (Gran La Plata), composto polo partido homónimo, Ensenada e Berisso, 694.253 habitantes. .
La Plata foi fundada oficialmente polo gobernador Dardo Rocha o 19 de novembro de 1882 e a súa construción foi totalmente documentada en fotografías por Tomas Bradley. Entre os anos 1952 e 1955, a cidade chamouse Ciudad Eva Perón.
Esta cidade planificada é recoñecida polo seu trazado, un cadrado perfecto co Eixo Histórico conservado até hoxe en forma intacta; ó igual que o deseño sobresaínte das diagonais que o atravesan formando rombos dentro do seu contorno, fragas e prazas colocadas con exactitude cada seis bloques.
Localización
A cidade de La Plata é a cabeceira do partido homónimo e limita coas localidades (ou centros comunais) de Villa Elvira, Altos de San Lorenzo, Los Hornos, San Carlos, Tolosa e o Partido de Berisso.
Clima
De clima temperado, a temperatura media anual ronda os 16,3 °C e as precipitacións medias anuais calcúlanse en 1.023 mm. Pola súa proximidade ao Río de La Plata a humidade adoita ser abondosa, sendo a humidade media anual dun 80%. No tocante ao vento, a súa intensidade media anual chega ós 12 km/h, sendo predominantes os ventos que veñen do leste, nordeste e suroeste.
A súa temperatura máis alta foi de 39 °C no verán e a súa mínima de -5,7 °C no inverno. miniatura|esquerda|Climograma de La Plata.
As nevaradas son feitos atípicos e moi pouco frecuentes na cidade. Tan só se rexistraron dous casos de nevarada e outro de auga neve. A primeira nevarada en La Plata aconteceu o 22 de xuño de 1918, mentres que a última nevarada importante tivo lugar o 9 de xullo de 2007.
Gran Premio de Alemaña de 1992
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o LIII Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 26 de xullo de 1992. Foi a décima rolda da tempada de, o 54º Gran Premio de Alemaña e o décimo sexto que se celebrou no circuíto de Hockenheim. A carreira disputouse sobre 45 voltas do circuíto de sete quilómetros para unha distancia de carreira de 306 quilómetros e foi gañada polo piloto de Williams (e polesitter) Nigel Mansell. Ayrton Senna terminou a carreira no segundo lugar para o equipo McLaren, mentres que Michael Schumacher levouse o podio final no seu Benetton.
La Plata
Terremotos
A rexión está próxima á Falla de Punta del Este, con sismicidade baixa. O último tremor produciuse en 1888, cunha magnitude de 5,5 na Escala de Richter.
Gran Premio de Alemaña de 1992
Antecedentes
A chicana Ostkurve modificouse para esta carreira, había preocupacións pola seguridade coa chicana o ano anterior cando Érik Comas sufriu un accidente importante alí no seu Ligier.
Cualificación
Na precualificación, os dous coches de Andrea Moda saíron, aínda que Perry McCarthy foi excluído do evento logo de perder un control de báscula.
Nigel Mansell clasificou na pole position, por diante de Riccardo Patrese e Ayrton Senna. Stefano Modena, Eric van de Poele, Andrea Chiesa e Damon Hill foron os catro pilotos que non cualificaron para a carreira. Para Chiesa, resultou ser a última vez que participou nunha carreira de Grand Prix, xa que foi substituído na seguinte carreira no equipo Fondmetal por van de Poele.
La Plata
Orixe da cidade
miniatura|[[Dardo Rocha, o fundador da cidade.]] O fracaso do alzamento porteño de 1880, motivado polos enfrontamentos que se producían na Provincia de Buenos Aires co Goberno da República polo control da cidade de Buenos Aires (naquelas datas capital tanto do Estado Provincial coma do Nacional), concluíu na federalización de Buenos Aires, e polo tanto, Buenos Aires deixou de ser a capital da Provincia de Buenos Aires. Dardo Rocha, nomeado gobernador da Provincia trala revolta, viuse entón coa necesidade de instalar o seu goberno e a súa administración provincial noutra cidade.
Entre tódalas cidades xa existentes nesa época, Dardo Rocha elixiu Ensenada, na beira do Río da Prata ó estar unida con Buenos Aires polo ferrocarril Buenos Aires-Ensenada. O 14 de marzo de 1882 anunciouse a "capitalización" do Partido de Ensenada. Non obstante, a decisión non incluía a instalación do goberno e da administración na costeira Ensenada, senón que se proxectou a localización dunha nova cidade 10 km terra adentro nas Lomas de Ensenada. Aqueles terreos, cubertos por fragas, constituían parte das propiedades de Martín Iraola, e estaban preto do pobo de Tolosa, fundado en 1871, e que daquela tiña uns 7000 habitantes. Para o deseño da nova urbe, chamouse ó enxeñeiro Pedro Benoit que fixo os planos da futura capital da provincia.
miniatura|A estrutura levantada na praza levaba gravadas lendas de contido ideolóxico, como: «Paz e Liberdade»; «Orde e Progreso»; «Vías de Comunicación e Vida Consistorial»; «Educación Común e Sufraxio Libre»; «Non Abonda Con Odia-la Tiranía, É Preciso Ama-la Liberdade». Finalmente, o 19 de novembro de 1882, en presenza do gobernador Dardo Rocha e do ministro Victorino de la Plaza en representación do presidente arxentino Julio Argentino Roca, colocouse a primeira pedra nunha furna enterrada no centro xeográfico da cidade (hoxe a Praza Moreno). Nese acto, Dardo Rocha pronunciou as seguintes palabras: «Démoslle á nova capital o nome do río magnífico que a baña, e depositamos baixo esta pedra, agardando que aquí queden sepultadas para sempre, as rivalidades, os odios, os rencores, e tódalas paixóns que retardaron por tanto tempo a prosperidade do noso país».
Gran Premio de Alemaña de 1992
Carreira
Na última volta, Riccardo Patrese trompeou mentres trataba de pasar a Ayrton Senna na segunda posición. Terminaría clasificado no oitavo posto. Mansell aferrouse á vitoria da carreira, por diante de Senna en segundo lugar, cuxo McLaren quedou sen combustible pouco despois de cruzar a liña de meta e Michael Schumacher foi terceiro.
La Plata
Orixe da cidade
Entre o 25 e o 29 de marzo de 1884 levouse a cabo o primeiro censo da cidade. Na cidade habitaban 10.407 persoas (8779 homes e 1628 mulleres), sendo 1278 arxentinos e o resto estranxeiros, que viñan maioritariamente de Italia, España, Francia, Portugal, Austria e Inglaterra.
Gran Premio de Alemaña de 1992
Carreira
Ayrton Senna retirouse da contenda polo título nesta carreira, aínda que parecía inevitable que só Mansell fose Campión de Pilotos de todos os xeitos, asegurouse o título na seguinte carreira en Hungría.
La Plata
Orixe da cidade
En abril de 1886 rematouse coa instalación do alumeado eléctrico da cidade, co cal La Plata foi a primeira cidade de Suramérica con este servizo.
Tan só 5 anos despois de ser fundada a cidade, fundouse o Club de Gimnasia y Esgrima La Plata o 3 de xuño de 1887, comezando as súas actividades deportivas cos dous deportes que forman o seu nome, a ximnasia e a esgrima.
O 20 e 24 de agosto de 1887 foron inaugurados os servizos de telegrafía e de telefonía da cidade. As liñas telefónicas instaladas facían posible a comunicación coas cidades de Buenos Aires, Ensenada e Tolosa.
La Plata no século XX
En 1905 o doutor Joaquín Víctor González fundou a Universidade Nacional de La Plata. O 4 de agosto dese mesmo ano, fundouse o Club Estudiantes de La Plata.
Baixo a administración de Marcelo Torcuato de Alvear entre 1922 e 1928, Enrique Mosconi, o presidente da petroleira estatal Yacimientos Petrolíferos Fiscales (YPF), construíu a refinería de La Plata, que foi a décima refinería máis grande do mundo.
O 22 de novembro de 1931 inauguráronse os primeiros servizos de transporte en autobús da cidade, servizos ofrecidos pola empresa "Argentina de Ómnibus".
O 10 de decembro de 1945 casaron Juan Domingo Perón e mais Eva Duarte na Igrexa de San Francisco de Asís desta cidade.
En 1952, trala morte de Eva Perón, a cidade foi rebautizada como Ciudad Eva Perón, volvendo logo ó seu nome orixinal trala caída do goberno de Juan Domingo Perón en setembro de 1955. miniatura|Selo postal conmemorativo polos 100 anos da cidade. En 1977 o vello Teatro Argentino de La Plata sufriu un incendio que destruíu boa parte das instalacións e afectou seriamente á estrutura do edificio. Só quedaron en pe as paredes do perímetro do edificio. A pesar da petición popular para reconstruír o teatro, o goberno militar de entón decidiu tirar abaixo os restos queimados do edificio e promoveu a construción dun novo edificio cultural no mesmo sitio. As obras comezaron en 1980 cunha estimación de catro anos para o seu remate, que non se cumpriu.
En 1982 celebrouse o centenario da cidade e emitiuse un selo postal no cal se destacaban o Palacio Municipal, a Catedral, o Museo de Ciencias Naturais e o Observatorio.
O 10 de decembro de 1991 asumiu o goberno Julio Alak con 32 anos de idade, sendo reelixido en 1995, 1999 e 2003, e mantivo o seu cargo ata as eleccións de 2007.
En outubro de 1998, a Unesco aprobou a candidatura da cidade para acadar o recoñecemento como Patrimonio da Humanidade. A distinción aínda non lle foi dada por problemas co mantemento arquitectónico e paisaxístico nas últimas décadas, que en opinión dalgúns especialistas lle xerou danos estéticos.
Actualidade
miniatura|esquerda|180px|Catedral de La Plata. O 7 de xuño de 2003 inaugurouse na cidade o Estadio Ciudad de La Plata, un dos máis modernos de Suramérica, aínda que as obras estaban sen rematar.
O 28 de outubro de 2007 foi elixido alcalde Pablo Bruera co 26% dos votos, reemplazando a Julio Alak, quen levaba no cargo dende 1991.
Durante o ano 2009, o concello da cidade, o goberno da provincia e a presidencia da Nación, acordaron a cesión definitiva de parte das terras do Paseo del Bosque ós clubs Estudiantes e Gimnasia. O 24 de xuño, o Consejo Deliberante aprobou o convenio polo cal os clubs Estudiantes e Gimnasia recibirán en carácter de "doazón con cargo" as terras onde agora se erguen os seus estadios no Paseo del Bosque.
En 2011, o Estadio Ciudad de La Plata foi a sede principal da Copa América 2011, acollendo o encontro inaugural e outros 5 encontros.
Goberno
miniatura|Casa do Goberno da Provincia de Buenos Aires. O sistema federal de goberno da Arxentina ten 3 niveis: o Nacional, o Provincial e o Consistorial. Polo tanto, compre referirse ós 3 poderes en cadanseu nivel.
O poder executivo en La Plata é exercido polo Intendente municipal, elixido por sufraxio cada catro anos, con posibilidade de reelección ilimitada. O edificio gobernamental é coñecido como Palacio Municipal, situado entre as rúas 51, 53, 11 e 12, no centro da cidade, está separado da catedral pola Praza Moreno. O actual intendente é Pablo Bruera.
Demografía
O casco urbano, segundo o Censo Nacional de Poboación e Vivendas de 2001, conta cunha poboación de 186.524 habitantes.
miniatura|Evolución da poboación do Partido de La Plata dende 1960 a 2001. A poboación do Partido de La Plata tivo dende 1960 a seguinte evolución:
Entre 1991 e 2001 o crecemento sufriu unha desaceleración, como lle ocorreu a moitas cidades arxentinas, pero sen deixar de medrar.
O aglomerado de Gran La Plata tiña 745.027 habitantes en 2001, e polo tanto era a 6ª da Arxentina.
A poboación é maiormente descendente de españois e italianos, aínda que tamén se destacan alemáns, árabes, bolivianos, xudeus, paraguaios, peruanos e polacos.
Arquitectura
miniatura|esquerda|Vista do concello de La Plata e Praza Moreno dende a Catedral. miniatura|Vista aérea da cidade. miniatura|Praza Dardo Rocha dende o aire. miniatura|esquerda|Vista da Praza Moreno e da Catedral. miniatura|esquerda|Vista da diagonal 73 en primavera. miniatura|Palacio de Xustiza. miniatura|Xulgados Federais de La Plata. La Plata é unha cidade planificada, paradigma da planificación urbanística de finais do Século XIX. Tamén é un exemplo do "hixienismo" que comezaba a coller importancia nesa época.
O debuxo da cidade foi feito polo arquitecto Pedro Benoit, e caracterízase por ter forma de cuadrícula e polas súas numerosas avenidas e rúas diagonais. Na Praza Moreno prodúcese a unión das dúas diagonais máis importantes, 73 e 74, que atravesan a cidade de leste a oeste e de norte a sur respectivamente. Esta praza é a principal da cidade e nela están o Palacio Municipal de La Plata e a Catedral de La Plata, de estilo neogótico, con torres de 112 metros, que foron rematadas en 1999. Outros puntos destacados da cidade son o Museo de Ciencias Naturais de La Plata, o edificio da Gobernación, a Lexislatura Provincial, o novo Teatro Arxentino de La Plata e o Hipódromo de La Plata. Moitos deses edificios foron construídos ó mesmo tempo na época da fundación da cidade, despois dunha convocatoria internacional de propostas, normalmente chámaselles "edificios fundacionais", e a maioría encóntranse sobre o eixo fundacional, que son os bloques situados entre as rúas 51 e 53.
Outra obra importante é a casa matriz do Banco de la Provincia de Buenos Aires, situado entre as rúas 6, 7, 46 e 47. Esta construción foi proxectada polos arquitectos Juan A. Buschiazzo e Luis Viglione. Foi inaugurado e 19 de abril de 1886, sendo modificado en 1913 e na década de 1970.
Na «cidade dos tilos e as diagonais», cada seis rúas hai unha avenida, e en cada cruzamento de avenidas hai un dos seus 23 parques e prazas (incluído o Paseo del Bosque), conectados entre si á súa vez por rúas diagonais. As rúas da cidade están poboadas por especies de árbores como tilos (o árbol representativo da cidade), plátanos (a especie máis abondosa no trazado), jacarandás, arces, laranxeiros etc, facendo das vías da cidade unhas das mais forestadas entre as cidades do país, dándolle sombra ós camiñantes, e fogar ás especies de aves como estorniños, colibrís, cotorras etc.