cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato do Mundo de Baloncesto de 2014
Grupo D
{|
Lista das óperas máis importantes
Esta lista de óperas máis importantes segue o criterio dos expertos que se mostran no apartado de bibliografía consultada e pretende mostrar todas aquelas óperas que se interpretan con frecuencia, tiveron un éxito considerable na súa estrea, ou ben pasaron á historia por algún motivo que as fixo notables. As óperas da lista cobren tódolos xéneros importantes, e inclúen tódalas óperas interpretadas regularmente, a partir do século XVII as obras de Monteverdi, Cavalli, e Purcell, ata finais do século XX as óperas de Messiaen, Berio, Glass, Adams, Birtwistle, e Weir. Os comentarios que acompañan a cada ópera ofrecen unha breve explicación de por que se considerou importante. As óperas da lista aparecen por orde cronolóxica segundo o ano da súa primeira representación, ou no caso de que se estrearan moito despois da morte do compositor, a data aproximada da composición.
1925 – 1949
miniatura|100px|[[Ferruccio Busoni.]] miniatura|100px|[[Alban Berg.]] miniatura|100px|[[Paul Hindemith el 1923]] miniatura|100px|[[Serguei Prokofiev.]] miniatura|100px|[[Arnold Schönberg.]]
Campionato do Mundo de Baloncesto de 2014
Líderes individuais
{| class=" multicol" role="presentation" style="border-collapse: collapse; padding: 0; border: 0; background:transparent; width:100%;"
Asistencias
{| class=" multicol" role="presentation" style="border-collapse: collapse; padding: 0; border: 0; background:transparent; width:100%;"
José María Sánchez Brea
José María Sánchez Brea, nado en San Pedro de Ancorados (A Estrada) o 15 de maio de 1888 e finado no mesmo concello o 24 de abril de 1949, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba, onde publicou a noveliña La caída de un cacique e dirixiu o periódico Ideal Gallego. Retornou á Estrada e na Segunda República foi membro da Comisión de Prensa do Centro de Emigrados e secretario da Federación Agraria. Dirixiu os periódicos La Vanguardia e El Emigrado. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Entre outros lugares refuxiouse na casa de Manuel García Barros.
Asasinos natos
Asasinos natos (en Natural Born Killers) é un filme estadounidense de 1994 dirixido por Oliver Stone. Está protagonizado por Woody Harrelson, Juliette Lewis, Robert Downey Jr., Tom Sizemore e Tommy Lee Jones. Conta a historia de dúas vítimas dunha infancia traumática que se converten en amantes e asasinos de masas, e que son irresponsablemente glorificados polos medios de comunicación de masas. Está baseado nun guión orixinal de Quentin Tarantino que foi revisado polo escritor David Veloz, o produtor asociado Richard Rutowski e o propio Stone. Tarantino recibiu o crédito da historia. Jane Hamsher, Don Murphy e Clayton Townsend produciron o filme, con Arnon Milchan, Thom Mount e Stone como produtores executivos.
Foi estreado o 26 de agosto de 1994 nos Estados Unidos, e no Festival Internacional de Cine de Venecia o 29 de agosto de 1994. Tivo un certo éxito de recadación, conseguindo uns $50 millóns sobre un orzamento de produción de $34 millóns, e recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que alabou as interpretacións dos actores, o humor, o argumento e a mestura de acción e romance, mais atoparon o filme demasiado violento e gráfico. Salientable polo seu contido violento e por ter inspirado crimes por imitación, foi considerado un dos máis controvertidos filmes da historia por Entertainment Weekly en 2006.
Estreouse en galego o 2 de setembro de 1998 a través da TVG.
Estación de Canaval
Canaval é unha estación de tren de Adif, situada en Canaval, no concello de Sober, provincia de Lugo. Ten servizos de media distancia.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 9,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 271 metros de altitude, entre as estacións dos Monforte de Lemos e Areas. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de decembro de 1884 coa aperta do tramo Monforte de Lemos-Ourense da liña que unía Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
A estación
Está situada ao norte do municipio, preto da estrada N-120. O edificio para viaxeiros é unha estrutura de planta rectangular e dúas alturas que cobre un tellado de catro vertentes. Como outras estacións da liña loce un frontón rectangular nas súas fachadas. Conta con dúas plataformas, unha lateral e outra central e catro vías. As instalacións complétanse con peiraos de carga en desuso.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Ambasmestas, Oleiros, Carballedo
Ambasmestas é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Non figura como entidade de poboación no INE en 2016, aínda que figura no Nomenclator de Galicia.
Toponimia
O topónimo fai referencia ao latín, augas que se mesturan: as do Miño, Sil e Búbal.
Pión de altura
miniatura|dereita|350px|Pión de altura miniatura|dereita|350px|Área de distribución O pión de altura (Argentina sphyraena, Linnaeus 1758) é un peixe mariño da familia Argentínidos (Argentinidae), da orde Osmeriformes.
Morfoloxía
Corpo alongado, cos ollos grandes, boca pequena, que non alcanza a marxe anterior do ollo. Escamas grandes e cicloides.
A lonxitude máxima rexistrada é de 35 cm aínda que o talle usual ronda os 20 cm de lonxitude. A cor do lombo é verde clara a verde oliva, cunha banda prateada brillante; o ventre prateado.
Hábitat e bioloxía
Distribúese entre os 70º Norte e os 25º Norte, pola costa europea do océano Atlántico e metade occidental do mar Mediterráneo.
-843
Outros
Historia ano a ano
Merlán, Chantada
San Tomé de Merlán é unha parroquia do concello de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2014 tiña 165 habitantes (82 homes e 83 mulleres) segundo o padrón municipal.
Na parroquia celébrase a afamada Feira das Cabras, o terceiro domingo do mes de setembro.
Voo 634 de Turkish Airlines
O voo 634 de Turkish Airlines era un servizo regular doméstico de pasaxeiros dende o aeroporto de Istanbul Atatürk ata o aeroporto de Diyarbakır, no sueste de Turquía. O día 8 de xaneiro de 2003 ás 20:19 EET (18:19 UTC), o avión que operaba a ruta, un British Aerospace Avro RJ100, golpeou o chan na aproximación final a uns 900 metros do inicio da pista no medio de malas condicións meteorolóxicas. O avión despois chocou contra unha costa e incendiouse, matando 75 dos 80 ocupantes, incluídos os pilotos.
Avión
O aparello implicado era un British Aerospace Avro RJ100 construído en 1993 con número de serie E3241. O avión era propiedade de Trident Jet (Dublin) Limited, estaba equipado con catro motores Lycoming LF507-1F e voara por vez primeira en marzo de 1994. No momento do accidente tiña unhas 20 000 horas de voo nuns 17 000 ciclos.
Tripulación e pasaxeiros
A tripulación estaba formada polos dous pilotos e tres asistentes de voo. O capitán era Alaaddin Yunuk, un antigo piloto da Forza Aérea de Turquía de 34 anos que se unira a Turkish Airlines en 1995 e tiña 6 309 horas de voo. O primeiro oficial era Ismail Uluslu, de 33 anos, que se unira á aeroliña en 1998 e contaba con 2 052 horas. O avión levaba 75 pasaxeiros. Das 80 persoas a bordo sobreviviron inicialmente 6, pero unha morreu posteriormente debido ás súas feridas.
Río Seille
O río Seille é un afluente pola dereita do río Mosela, co que conflúe en Metz.
A súa fonte sitúase no estanque de Lindre, do departamento francés de Mosela. Rega as terras deste departamento e máis as do Meurthe facendo nun tramo de lindeiro entre ámbolos dous.
A súa conca ten unha superficie total duns 12.914 quilómetros cadrados e posúe unha lonxitude de 118 quilómetros.
É un río de augas preguiceiras, lento, vagaroso, de xenerosas enchentes aproveitadas para uso agrícola.
Tentouse facer navegábel nos séculos XVIII e XIX, pero nunca se chegou a bo porto en ningún dos séculos.
José Fernández Vide
José Fernández Vide, nado en Ourense o 23 de outubro de 1893 e finado na mesma cidade o 20 de novembro de 1981, foi un organista e compositor galego.
Traxectoria
Fillo dun zapateiro, o neno Vide foi membro do coro na capela da Catedral ourensá con oito anos. Con cualidades musicais excepcionais rematou os seus estudos no Conservatorio de Madrid. Foi organista da catedral de Ourense entre 1911 e 1917, e foi profesor na Escola Normal de Maxisterio.
En 1924 casou con Sara García Limia e trasladouse a Cuba. Alí fora requirido como mestre na Academia de Belas Artes do Centro Gallego de La Habana. En 1930 foi nomeado director do Conservatorio deste centro. No tempo que permaneceu na illa intensificou o seu labor cunha obra abundante para piano e para voz e piano, con textos preferentemente en lingua galega e con dúas zarzuelas: Proba d'amor, con letra de Francisco Álvarez de Novoa e Miñatos de vran, con letra de Enrique Zas Simó. O libreto desta última contou cos arranxos de Ramón Otero Pedrayo na súa estrea en 1953 no Coliseo Xesteira de Ourense.
En 1932 regresou a Galicia, retomando o ensino na Escola Normal de Maxisterio e no Instituto As Lagoas ata a súa xubilación. O mestre Vide foi contemporáneo de Juan Montes (Lugo) e Angel Brage Villar (Santiago de Compostela), e coma eles tocaba nos numerosos cafés cantantes da cidade, como La Unión, o Royalty, o Lisardo ou La Bilbaina, o que explica o volume representado polas obras de salón dentro do seu repertorio. Para actuar nestes espazos e tamén no Liceo ou no Teatro Principal Vide exercía de pianista solista ou formando grupos que el mesmo dirixía. Isto non foi ben entendido pola igrexa o que fai que se decida por camiños diferentes aos relatados no seu comezo musical.
Foi director do Orfeón Unión Ourensana en dúas ocasións, en 1910 e entre 1932 e 1934. Con motivo do 75 aniversario da creación do Orfeón en 1887, o mestre Leonardo Cudeiro Loureiro (socio desde 1940) contou nunha entrevista publicada no programa de mau dos festexos que, xunto con Basoco, o mestre Vide deixou unha pegada moi importante, afirmando que a Masa Coral destacou dunha maneira especial. A herdanza que deixou floreceu no seu fillo Pepe Vide. Nunha entrevista en La Región, o 25/5/1996, describe como o marcou a vida musical na súa casa: “co biberón xa me deron as corcheas”.
Os seus restos descansan no Cemiterio de San Francisco de Ourense, no panteón que posúe o Orfeón para os seus directores.
Premios e recoñecementos
A balada Desengano, con letra de Curros Enríquez, obtivo o premio Juan Montes en 1934. No segundo Certame do traballo en Ferrol, no ano 1935  foron premiadas a muiñeira Auria Bella, con letra de Noriega Varela e Qué tarde tan meiga, con letra de Carmen Prieto. Cantan os galos, obra para piano e voz recibiu unha mención honorífica nos Xogos Florais do Círculo Mercantil de Santiago en 1937.
Levan o seu nome unha rúa (Paseo Mestre Vide), un colexio de educación infantil e primaria (CEIP Mestre Vide) e un equipo de fútbol sala da súa cidade natal.
En 2018, co gallo do 125 aniversario do seu nacemento e baixo o impulso do músico Óscar Ibáñez, a Deputación e o Concello de Ourense, programáronse distintas actividades para poñer en valor a obra deste músico, entre elas a interpretación dunha muñeira inédita.
STS-68
STS-68 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 30 de setembro de 1994 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-68, con seis astronautas a bordo, foi lanzada para facer observacións mediante radar da superficie terrestre co laboratorio SRL-2 a bordo. Tamén fixo medicións dos niveis de dióxido de carbono na troposfera e se realizaron outros experimentos a bordo. A tripulación estaba formada polo comandante Michael A. Baker, o piloto Terrence W. Wilcutt, o comandante de carga Thomas D. Jones e os especialistas de misión Steven L. Smith, Daniel W. Bursch e Peter J. K. Wisoff.
O SRL-2 estaba deseñado para obter datos xeolóxicos, hidrolóxicos e agronómicos e serviu para gañar experiencia de cara futuros radares espaciais. Tamén recolleu datos sobre a distribución global de dióxido de carbono na troposfera. Entre os instrumentos de SRL-2 estaban SIR-C (un radar en banda C e banda L), X-SAR (un radar en banda X), MAPS para o estudo da contaminación atmosférica e un procesador espectral de ondas oceánicas para recoller datos sobre a lonxitude de onda das ondas superficiais dos océanos, dirección e altura.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 11 de outubro de 1994.
Raúl López
Raúl López pode referirse a:
O Campo, Soutomel, A Bola
O Campo é un lugar da parroquia de Soutomel no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Castelo de Montealegre de Campos
O castelo de Montealegre de Campos é unha fortificación medieval situada en Montealegre de Campos, na provincia de Valladolid, separado do núcleo da vila.
Alipiopsitta xanthops
Alipiopsitta xanthops é unha especie de ave da familia dos papagaios. Habita nas sabanas do cerrado brasileiro, e tamén hai rexistros na rexión de Beni en Bolivia. É a especie única do xénero Alipiopsitta.
Bayernhymne
Bayernhymne é o himno nacional oficial do Estado Libre de Baviera. A melodía da canción foi composta por Max Kunz en 1835. O texto das tres estrofas orixinais foi escrito por Michael Öchsner. Ámbolos dous eran membros do "Bürger-Sänger-Zunft München", que interpretou a canción por vez primeira o 15 de decembro de 1860.
Poema de Michael Öchsner
(de 1860)
Białystok
Białystok é unha cidade do sur da Polonia, asentada na ribeira esquerda do Río Biała. Actualmente pertence ao voivodato de Podlaquia (Podlaskie).
Demografía
Poboación total: 295 401 habitantes. Estrutura demográfica segundo datos do 31 de decembro do 2007
Castelo de Montealegre de Campos
Ten formas cadradas e altos muros. Divísase dende Terra de Campos e dende os Montes Torozos. Pódense ver os castelos de Ampudia, Torremormojón e Belmonte entre outros.
miniatura|esquerda|Castelo de Montealegre de Campos.
Historia
miniatura|esquerda|Visto dende lonxe. Foi construído no século XIII, e os seus altos muros nunca foron conquistados. Na década de 1960 rodouse parte da película O Cid con Charlton Heston. No século XXI o castelo foi renovado e restaurado pola Fundación do Patrimonio, aberto ao público como Centro de Interpretación da Idade Media e dos castelos.
The Cat and the Cobra
The Cat and the Cobra é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Les Savy Fav, publicado o 19 de outubro de 1999. Foi o primeiro CD editado por Frenchkiss Records, o selo do baixista Syd Butler. O vinilo foi lanzado por Self-Starter Foundation.
O primeiro tema, "The Orchard", conta como corista con Toko Yasuda, que tocaría en Enon.
Trofeo Concepción Arenal
O Trofeo Concepción Arenal é un torneo futbolístico de verán, de carácter amigábel que ten lugar cada ano na cidade de Ferrol, desde 1953. É organizado polo Racing de Ferrol e trátase dun dos torneos futbolísticos de maior prestixio e antigüidade que se celebran en España, dedicado á insigne escritora ferrolá Concepción Arenal.
Historia
Encadrado dentro das festas de verán da cidade, o entón Alcalde de Ferrol, José Manuel Alcántara Rocafort e o seu Concelleiro de Deportes, Manuel Seijas Brea, foron os seus principais impulsores. Durante a súa historia, a organización do torneo correu a cargo do Concello ferrolán, do Padroado Municipal de Deportes ou do Racing Club de Ferrol, equipo que se encarga da mesma nas súas últimas edicións.
Os partidos disputábanse no vello Estadio Manuel Rivera do Inferniño ata a edición de 1992. Desde entón, xóganse no Estadio da Malata, fóra da edición de 2001, disputada no Campo de Fútbol da Gándara, por obras na Malata.
Aldosende
O topónimo galego Aldosende pode referirse a:
Maurice Chevalier
Maurice Auguste Chevalier, nado o 12 de setembro de 1888 e finado o 1 de xaneiro de 1972, foi un actor e cantante francés.
Así como es
Así como es (en Così come sei) é un filme hispano-italiano de 1978 dirixido por Alberto Lattuada. Está protagonizado por Nastassja Kinski, Marcello Mastroianni, Barbara De Rossi e Ania Pieroni. Conta a historia dun romance entre unha moza e un home de idade media que non é feliz no seu matrimonio.
Estreouse en galego o 19 de setembro de 1992 a través da TVG.
Rosa Conde
Rosa Conde Gutiérrez del Álamo, nada en Ronda (Málaga) o 7 de setembro de 1947, é unha socióloga e política española. En 1987-88 foi directora do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS). En 1988 foi nomeada ministra portavoz do Goberno converténdose nunha das dúas mulleres (xunto a Matilde Fernández) en formar parte dun executivo socialista tras seis anos de gobernos de Felipe González en que todos os ministros foron homes. Foi deputada no Congreso de 1989 a 2004 e posteriormente e ata 2012 directora da Fundación Carolina.
Traxectoria
Conde naceu en Ronda (Málaga) e pasou a súa nenez e adolescencia en Xaén.
Licenciouse en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid en 1971 e de 1971 a 1984 foi profesora de Estrutura Social Contemporánea e Socioloxía da Familia na Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía de Madrid.
En 1978 incorporouse ao gabinete de estudos sociolóxicos da secretaría xeral técnica do Ministerio de Traballo.
Especialista en temas electorais, en 1980 comezou a traballar no Centro de Investigacións Sociolóxicas como asesora do gabinete técnico. En 1983 foi nomeada xefa do gabinete e o 11 de marzo de 1987 asumiu a dirección sucedendo no cargo a Julián Santamaría e converténdose na primeira muller á fronte do CIS.
Traxectoria institucional e política
O 12 de xullo de 1988 Felipe González chamouna para que asumise o cargo de Ministra Portavoz do Goberno na III Lexislatura. Ela e Matilde Fernández foron as dúas primeiras mulleres en pertencer a un goberno socialista de España. Era o cuarto goberno, un avance ante a ausencia de mulleres nos tres gobernos de Felipe González previos, mais lonxe da cota do 25 por cento que acababa de aprobar o XXXI Congreso en xaneiro de 1988. Cando asumiu o ministerio, Conde non estaba afiliada ao PSOE aínda que a súa vida de estudante e profesional estaba ligada á esquerda. Afiliouse en 1990.
No libro Yo fui ministra Conde explicou que o seu valedor para o cargo foi o entón vicepresidente Alfonso Guerra. Co tempo converteuse nunha das colaboradoras máis estreitas do Presidente Felipe González.
Aeroporto de Pescara
O Aeroporto de Pescara (en italiano Aeroporto di Pescara), hoxe denominado Aeroporto Internazionale d'Abruzzo, é un aeroporto próximo a Pescara, Italia. Trátase do aeroporto principal de ItAli Airlines.
Rosa Conde
Traxectoria institucional e política
En xullo de 1993 abandonou o goberno e ata 1996 ocupou a Secretaría Xeral da Presidencia do Goberno.
Foi elixida deputada nas listas do PSOE por Xaén nas lexislaturas IV e V e por Madrid nas lexislaturas VI e VII (1989-2004).
Aeroporto de Pescara
O aeroporto está localizado a uns 4 km do centro de Pescara. A uns 180 km de Roma, a 2 horas de condución en coche, por unha rápida autoestrada que, cruzando os Apeninos tamén permite gozar das vistas.
Rosa Conde
Traxectoria institucional e política
Na súa actividade privada foi directora xeral de Noxa Consulting (2001-2004), empresa especializada na realización de estudos de opinión e sondaxes electorais e membro do Advisory Board de Accenture.
De 2004 ata marzo de 2012 asumiu a dirección da Fundación Carolina, unha organización financiada con diñeiro público e entidades privadas, dedicada á promoción de relacións culturais e cooperación en materia educativa e científica entre España e Iberoamérica.
Aeroporto de Pescara
Hai taxis dispoñibles ás aforas da zona de chegadas. A viaxe ata a estación central de trens de Pescara costa uns 15 euros. Hai un autobús (o número 38) que parte do aeroporto ao centro da cidade cada 15 minutos (1 euro a tarifa ordinaria).
Anaconda común
A anaconda común (Eunectes murinus) é unha serpe constritora da especie das boas.
Rosa Conde
Debate sobre as cotas
Anos máis tarde, con todo, Rosa Conde rectificou a súa posición e participou en numerosos actos defendendo publicamente a cota.
Aeroporto de Pescara
O acceso directo á rede de autovías nacionais permite dirixirse ás principais cidades de Italia.
Anaconda común
Habita á beira das augas ou mergullada en ríos e lagos, primordialmente nas cuncas do Amazonas e do Orinoco, pois ten unha grande habilidade natatoria. Animal ovovivíparo ten niñadas de 20 ou 40 exemplares que nacen en febreiro ou marzo
Gregorio Español
Gregorio Español, nado en Astorga ca. 1560 e finado despois de 1630, foi un escultor que traballou en León e Galiza nos séculos XVI e XVII. A súa obra máis relevante foi o novo coro da Catedral de Santiago de Compostela.
Aeroporto de Pescara
Historia
En 1973 o historiador Bruce Barrymore Halpenny que vivía en Abruzzo organizou o voo dun British Caledonian cun BAC 111 que engalaba en Xénova cara Pescara para que efectuase probas de voo dun avión comercial de grandes dimensións na aproximación e aterraxe en Pescara. Co piloto ao mando do British Caledonian, un antigo piloto da RAF e Halpenny (tamén antigo piloto da RAF) a bordo as manobras culminaron sen problemas; abríndose de inmediato o aeroporto e a rexión ao turismo. Halpenny conseguiu que un BAC 111 de British Caledonian engalase desde Londres Gatwick e voase a Pescara, con regreso despois a Gatwick. Os voos comerciais eran agora posibles.
Gregorio Español
Traxectoria
Debeu estar vinculado ao taller de Gaspar Becerra (1520-1570), escultor andaluz que traballou durante un tempo na diocese de Astorga.
Aeroporto de Pescara
Estatísticas
Aeroporto de Pescara|miniatura Estatísticas para o Aeroporto Internazionale d'Abruzzo.
Gregorio Español
Traxectoria
No ano 1596 trasladouse a Santiago de Compostela, encargándolle de seguido o cabido da sé, un novo coro, no que traballa xunto a Xoán Davila entre 1599 e 1608. No intermedio deste tempo, no ano 1598 foi chamado a Monforte de Lemos, para realizar traballos no Colexio de Nosa Señora da Antiga.
Español non se desvinculou da diocese de Astorga, onde volvería para realizar traballos diversos. Realizou o sagrario da igrexa parroquial de Biobra, na comarca de Valdeorras. En 1630, porén, volvía a estar activo en Compostela, onde se sabe que estaba traballando no retablo das Reliquias da Catedral. Ignórase a data certa da súa morte.
Parte da súa obra está exposta actualmente no Museo de Astorga.
Buño, Buño, Malpica de Bergantiños
Buño é un lugar da parroquia de Buño no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 503 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 243 homes e 260 mulleres.
Cidade Deportiva Municipal da Torre
A Cidade Deportiva Municipal da Torre é un complexo polideportivo situado na cidade da Coruña empregado tanto por clubs e sociedades deportivas locais como por cidadáns a título particular. O seu propietario é o Concello da Coruña e o seu nome obedece á proximidade do recinto coa Torre de Hércules.
Algúns dos clubs de fútbol modesto coruñés que empregan ou empregaron acotío estes campos son o Club Atlético dos Castros, Club Torre SD, Maravillas SD, Batallador SD, Caixa Aforros, Deportivo Ciudad, CD Ciudad Jardín, Sporting María Pita, Marola FC, CD Marte, Orillamar SD, Orzán SD, Sporting Ciudad ou o Sporting Coruñés.
Datos técnicos
miniatura|Vista dende a [[Torre de Hércules na que se observa a cidade deportiva.]] Conta cun pequeno campo de golf anexo, tamén de titularidade municipal.
Coturnix japonica
miniatura|240px|Exemplar sostido na man dun home. Coturnix japonica, coñecida na bibliografía internacional como paspallás xaponés (coas modificacións propias de cada idioma) para diferencialo das outras especies do xénero, e dalgúns xéneros afíns, é unha especie de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, unha das integran hoxe en día o xénero Coturnix.
Orixinaria do leste de Asia desempeñou un papel activo na vida da humanidade desde o século XII, e continúa desempeñando hoxe papeis importantes na industria e na investigación científica.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Coturnix.
O epíteto específico, japonica, fai referencia a un dos países onde se atopa, e onde foi domesticada na Idade Media.
Subespecies
Non se recoñecen subespecies.
Variacións taxonómicas
O paspallás xaponés, moi semellante ao paspallás común (co que se pode hibridar), durante moitos anos foi considerado unha subespecie deste, e non foi confirmado como especie independente até o ano 1983.
Características
A morfoloxía do paspallás xaponés difire segundo a súa etapa de vida. Os pitos masculinos e femininos exhiben o mesmo tipo de plumaxe e coloración. As súas cabezas son de cor avermellada, con pequenas manchas negras que cobren a zona sobre el bico. As ás e a parte posterior del polo son de cor marrón pálida; a parte posterior tamén presenta catro raias pardas ao longo de toda a súa lonxitude. Unha raia pálida de cor amarela apardazada, rodeada por raias negras máis pequenas percorre a parte superior da cabeza.
Cidade Deportiva Municipal da Torre
Historia
miniatura|Campos nº3 e nº4 cando aínda eran de terra. Na década de 1970, por mor da construción do Palacio dos Deportes de Riazor e posteriormente coas obras para preparar o Estadio Municipal de Riazor para o Mundial de Fútbol de España 1982, o RC Deportivo da Coruña ficaba sen campos onde adestrar. Por ese motivo, a directiva do club herculino, con Antonio Álvarez á fronte, subliñou a necesidade de afrontar a construción dunha Cidade Deportiva que satisfixera as necesidades de adestramento e preparación o primeiro equipo e as categorías inferiores.
Coturnix japonica
Características
A plumaxe dos adultos presenta dimorfismo sexual, o que permite distinguir aos diferentes sexos entre si. Tanto os machos como as femias exhiben predominantemente unha plumaxe marrón. Porén, as marcas na garganta e o peito, así como a particular cor marrón da plumaxe, poden variar bastante. As plumas do peito das femias están inzadas de manchas escuras entre outras plumas xeralmente pálidas. En contraste, as plumas das peitugas dos machos mostran unha cor parda avermellada escura uniforme, e sen manchas escuras. Esta coloración parda avermellada tamén aparece na meixela dos machos, mentres que as plumas das meixelas das femias son máis ben de cor crema. Algúns machos tamén exhiben un colar branco, o que non ocorre en ningún membro feminino da especie. Cómpre ter en conta que, aínda que esta coloración é moi típica das poboacións silvestres de Coturnix japonica, a domesticación e a reprodución selectiva desta especie deu lugar a numerosas cepas diferentes que exhiben unha ampla variedade de cores e patróns da plumaxe.
Cidade Deportiva Municipal da Torre
Historia
Porén, a cidade deportiva foi construída sen licenza municipal e o Concello acordou en 1979 proceder á expropiación dos terreos. O Deportivo solicitaba unha indemnización de 125 millóns de pesetas pola expropiación dos mesmos ademais do uso exclusivo do campo existente na Torre -un local de trescentos metros cadrados a construír baixo a tribuna do Estadio de Riazor-, o uso exclusivo do campo de Maratón e, finalmente, a reconsideración do convenio entón vixente entre Concello e club, que afectaba ao uso do Estadio Municipal de Riazor. Pola contra, o Concello ofrecía a cuarta parte da cantidade do que pedía o Deportivo.
Ese mesmo ano as entidades celebraron unha reunión para tratar de chegar a un acordo e finalmente, o Deportivo nunha asemblea de 75 compromisarios decidiu o paso da propiedade da Cidade Deportiva da Torre ao Concello.
Durante dúas décadas tanto o primeiro equipo do Deportivo como as súas categorías inferiores usaron os campos da Cidade Deportiva da Torre como campos de adestramento. O Deportivo tamén xogou algún encontro amigábel e o Deportivo B Fabril moitos dos seus encontros oficiais, aínda que a comezos da década de 1990 ambos comezaron usar simultaneamente estas instalacións e as do Campo Municipal Rodrigo García Vizoso.
Para finais dos 90, as dimensións destas instalacións municipais resultaban insuficientes para un equipo da categoría do Deportivo e así, mentres este non tiña rematadas as obras da nova Cidade Deportiva de Abegondo, mudou as súas sesións preparatorias ao anovado campo de Acea de Ama na tempada 1999-2000. O Deportivo B así como o resto das categorías inferiores abandonarían definitivamente os campos da Torre após a inauguración dos campos de Abegondo, en 2003.
A comezos da década de 2010 comezarían a se xogar nos campos da Torre os primeiros encontros oficiais en Galiza de fútbol gaélico.
Coturnix japonica
Características
Os machos tenden a seren máis pequenos que as femias. Os adultos salvaxes pesan entre 90 e 100 g, mentres que os seus homólogos domesticados adoitan pesaren entre os 100 e os 120 gramos. Porén, o peso entre as líñas domesticadas varía considerabelmente, xa que as cepas comerciais criadas para a produción de carne poden pesar até os 300 g.
Hábitat e distribución
Sábese que as poboaciones dos paspallases xaponeses habitan principalmente no leste de Asia, inculíndo Rusia, a India, a península de Corea, o Xapón e a China. É unha especie migratoria e, aínda que varias poboacións residentes deste paspallás invernan no Xapón e Manchuria, a maioría migra cara ao sur, a zonas como Vietnam, Camboxa, Laos, Myanmar, Bután, o extremo oriental da India e o sur da China. Tamén se comprobou que este paspallás reside en moitas partes de África, incluíndo Tanzania, Malaui, Kenya, Namibia, Madagascar e o val do río Nilo, desde Kenya até Exipto.
Os lugares de reprodución dos paspallases xaponeses localízanse en gran medida na Asia oriental e central, en zonas como Manchuria, o sueste de Siberia, o norte do Xapón e a península de Corea. Porén, tamén se observou que se reproduce nalgunhas rexións de Europa, así como en Turquía.
Coturnix japonica é esencialmente unha especie terrestre, que tende a permanecer dentro de zonas de vexetación densa para pasar desapercibida e evitar a depredación. Polo tanto, os seus hábitats naturais comprenden campos de herba, arbustos ao longo das beiras dos ríos e campos agrícolas con cultivos como a avea, o arroz e o orxo. Tamén se informou que prefire hábitats abertos como estepas, prados e laderas de montañas cerca de lugares con auga.
O paspallás xaponés foi introducido en Francia, Italia e Hawai. En España tamén foi introducido para a caza.
Domesticación
Os primeiros rexistros de paspallás xaponess domesticados datan do Xapón, no século XII. Porén, hai evidencias de que a especie fora domesticada en realidade moito antes, xa no século XI. Orixinariamente criáronse como paxaros cantores, e crese que se usaron adoito en concursos de canto.
No Xapón
A principios da década de 1900, os criadores xaponeses comezaron a reproducilos selectivamente para aumentar a produción de ovos. En 1940 a industria de prodiución de ovos deste paspallás estaba florecendo. Porén, os acontecementos da segunda guerra mundial levaron á perda completa das liñas de paspallases criados para as variedades cantoras, así como a case todos os criados para a produción de ovos. Despois da guerra, os poucos paspallases que quedaban usáronse para reconstruír a industria, e considérase que todas as liñas comerciais e de laboratorio actuais se orixinaron a partir desta pequena poboación de paspallases.
Noutros países
Esta ave foi criada en catividade desde hai moitos anos na India e no sueste asiático pola súa carne e os seus ovos. O paspallás xaponés tamén se cría en granxas para soltalo en coutos de caza. Debido ao seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas de Europa, como o paspallás común, os hábitats ou os ecosistemas de España, foi incluído no catálogo español de especies exóticas invasoras, aprobado polo Real Decreto 630/2013, de 2 de agosto, polo que en España está prohibida a súa introdución no medio natural, a posesión, transporte, tráfico e comercio.
Uso en estudos espaciais
Os ovos do paspallás xaponés orbitaron a Terra en diversas ocasións en naves soviéticas e rusas, incluíndo o satélite Bion 5 e o Saliut 6, e a Estación Espacial Internacional.
En marzo de 1990 logrouse incubar e que eclosionaran uns ovos na MIR.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status dsta especie como NT (case ameazada) porque se sospeita que está experimentando un declive poboacional moderadamente rápido, potencialmente debido á caza e aos cambios na agricultura.
Negev
miniatura|300x300px|[[Ein Avdat no Val Zin no Negev]] dereita|miniatura|186x186px|O [[Distrito Meridional (Israel)|Distrito Meridional de Israel, coincide aproximadamente co Negev]] O Negev ou Naqab (النقب an-Naqab) é un deserto e rexión semi-desértica situado ao sur de Israel. A maior cidade da rexión e capital administrativa é Beersheba (pob. 203,604), situada ao norte. No seu extremo sur sitúase o Golfo de Aqaba e a cidade resort de Eilat. Contén varias cidades de desenvolvemento (asentamentos), incluíndo Dimona, Arad e Mitzpe Ramon, así como unha serie de pequenas cidades beduínas, incluíndo Rahat e Tel as-Sabi. Hai tamén varios kibbutz, incluíndo Revivim e Sde Boker; este último foi o lugar de retiro do Primeiro Ministro, David Ben-Gurion, trala súa retirada da política. O deserto é a sede da Universidade Ben-Gurion do Negev.
-824
Notas
Historia ano a ano
Negev
Desde 1948, o Negev está baixo control israelí. Nos primeiros anos do estado, absorbeu moitos refuxiados xudeus dos países árabes. Desde entón, o Negev tamén se fixo sede de moitas das bases das Forzas de Defensa de Israel.
Etimoloxía; outros nomes
A orixe da palabra negev provén da raíz hebrea significando "seco". Na Biblia, palabra Negev utilízase tamén para a dirección 'sur'.
En árabe, o Negev coñécese como al-Naqab ou an-Naqb ("[montaña] pasar"), aínda que non foi pensado como unha rexión distinta ata a delimitación da fronteira exipcio-otomá na década de 1890 e non ten nome árabe tradicional.
Durante o Mandato Británico chamouse sub-distrito de Beersheba.
Flora e fauna
miniatura|224x224px|Flores da primavera no Negev A vexetación no Negev é escasa, pero certas árbores e plantas medran alí, entre eles Acacia, Pistacia, Retama, Urginea maritima e Thymelaea. Unha pequena poboación de leopardos de arabia, un animal en perigo de extinción na península Arábiga, sobrevive no sur do Negev. A tartaruga do Negev (Testudo werneri), especie en perigo de extinción, actualmente vive só nas areas occidental e central do Negev. A Crocidura ramona é unha especie de mamífero da familia Soricidae atopado só en Israel. A Hyphaene thebaica pode atoparse ao sur do Negev. Evrona é o punto máis ao norte no mundo onde pode atoparse esta palma.
Demografía
No ano 2010, residían 630 000 persoas (ou 8.2% da poboación israelí), aínda que está composta por máis do 55% do país. Uns 470 000 residentes ou o 75% da poboación do Negev son xudeus, mentres que de 160 000 ou o 25% son beduínos.
Proxectouse que a área metropolitana de Beersheba chegará a unha poboación de 1 millón en 2020, e a Arad, Yeruham, e Dimona triplicará o seu tamaño no 2025.
Buño
Amais, como topónimo pode referirse a:
Nacho Vidal
Ignacio Jordà González, máis coñecido como Nacho Vidal, nado en Mataró o 30 de decembro de 1973 en Barcelona, é un actor porno español.
-822
Outros
Historia ano a ano
Nacho Vidal
Infancia
Sendo neno a súa familia trasladouse a vivir a Enguera na provincia de Valencia, localidade onde viviu a súa infancia e de onde é a súa familia paterna, propietarios entón dunha importante empresa téxtil. Nacho sempre manifestou sentirse de Enguera, onde reside na actualidade.
Inicio no porno
Alistouse na Lexión en Melilla para máis adiante iniciarse na pornografía aos 21 anos na sala Bagdad de Barcelona, onde acudía a realizar espectáculos pornográficos coa súa noiva. Alí coñeceu o director do Festival de Cine Erótico de Barcelona, José María Ponce, quen o introduciu no mundo da cinematografía pornográfica.
Pasou máis tarde a ser discípulo de Rocco Siffredi, quen o levou a Hollywood en 1998. Na súa carreira protagonizou unhas 1.500 películas, ademais de traballar como produtor e director de moitos outros filmes. En 2004 estaba considerado como o actor de cine pornográfico máis importante do momento.
Retirada temporal
O 31 de maio de 2005 asegurou que se retiraba do cine porno tras anunciar o seu compromiso matrimonial coa modelo colombiana Franceska Jaime, aínda que tras a ruptura con esta volveu protagonizar diversas películas.
Colaboración coa mafia chinesa
O 16 de outubro de 2012 foi detido na Operación Emperador contra as mafias asiáticas en España. A policía pensaba que podería terse branqueado diñeiro a través da súa produtora. Despois de prestar declaración ante o xuíz, o 18 de outubro de 2012 foi posto en liberdade sen fianza aínda que se lle imputou un presunto delito de branqueo de diñeiro.
Dúlamán
"Dúlamán" (Alga parda en galego), é unha canción tradicional irlandesa. Existen dúas versións da melodía que veñen da tradición folclórica irlandesa. A primeira delas foi gravada polo grupo Clannad no seu álbum Dúlamán, e a segunda melodía foi gravada polo grupo Altan no seu álbum Island Angel.
O texto da canción refírese á práctica irlandesa de recollida de algas con fins diversos, e data dos tempos da fame na Irlanda, cando as algas eran un complemento da dieta dos irlandeses. Nárrase a discusión dun "dúlamán Gaelach" (un home que recolle algas mariñas para tinguir roupa) e un "dúlamán maorach" (un home que recolle algas para comer). Este último quere casar coa filla do primeiro, e fai varios argumentos e rogos para este fin. Finalmente, remata declarando que a levará consigo sen máis.
O refrán da canción di así:
Antonio Ramírez de Haro
Traxectoria
Estudou na Universidade de Salamanca integrado no Colexio Maior de Cuenca, fundado polo seu tío Diego Ramírez de Fuenleal bispo de Astorga, Cuenca e Málaga. Pronto alcanzou os cargos de arcediago de Huete, abade de Santa María de Arbas e capelán maior de Leonor de Austria, por aquel entón infanta de Castela.
O rei Carlos I de España nomeouno inquisidor e comisario apostólico na cidade e Reino de Valencia e no Principado de Cataluña para vixiar a reconversión dos mouriscos. Satisfeito pola súa labor o rei nomeouno Bispo da diocese de Ourense, posto que ostentou ata 1539, cando pasou á de Ciudad Rodrigo, e posteriormente ás de Calahorra e Segovia, posto no que exerceu ata a súa morte en 1549.
Compostela, A Mezquita, A Merca
Compostela é un lugar da parroquia da Mezquita no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 4 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 3 mulleres.
10 de xaneiro
O 10 de xaneiro é o 10º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 355 días para finalizar o ano, 356 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|dereita|Francesc Ferrer i Guàrdia. miniatura|100px|dereita|Katharine Burr Blodgett
Mortes
miniatura|100px|dereita|Carl von Linné. miniatura|100px|dereita|Coco Chanel
Outros
Os 366 días do ano
Río Leitha
260px|miniatura O Leitha (en húngaro Lajta, en checo Litava), é un río de Europa central, cun percorrido duns 180 kms. Nace na parte oriental de Austria, da unión de dous afluentes: o Schwarza e o Pitten. O Leitha forma a fronteira natural entre a Baixa Austria e o Burgenland, que coincide coa fronteira interna austrohúngara ata 1918.
Fontes, Soutomel, A Bola
Fontes é un lugar da parroquia de Soutomel no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 14 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 40 habitantes (23 homes e 17 mulleres).
Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo
O Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo é unha unidade que resolve as necesidades relativas ao uso do galego que xorden na administración viguesa.
No aspecto lingüístico, tanto de cara á administración como de cara á poboación, o seu traballo consiste en corrixir, traducir, resolver dúbidas e proporcionar material de consulta.
Dende o punto de vista normalizador, a unidade xestiona cursos de lingua galega ─especialmente de linguaxe administrativa─, fornece información respecto de axudas e subvencións relativas á lingua que se convocan dende a Xunta, organiza campañas de normalización lingüística dirixidas a sectores concretos, elabora léxicos e material de traballo para sectores determinados etc.
Bradipódidos
A dos bradipódidos (Bradypodidae) é unha familia de mamíferos placentarios da orde dos pilosos.
A familia comprende un único xénero, Bradypus, con catro especies, que habitan en América Central e do Sur, das que a máis abundante é, con moito, Bradypus variegatus.
Características
O seu aspecto recorda algo ao dos prosimios (como os lemuriformes) e a algúns simios do Novo Mundo, como os cébidos, especialmente pola cabeza, arredondada, o fociño, prolongado e cuberto de pelo curto, e os ollos, situados en posición anterior, e que miran cara a adiante,
Un dos seus caracteres fisiognómicos máis evidentes é a notábel lonxitude das súas extremidades, aparentemente desproporcionada con relación ao tronco; as patas anteriores están máis desenvolvidas que as posteriores, que son de lonxitude case igual á de todo o corpo, mentres que as primeiras sobrepánano en máis dun terzo. Este crecemento esigual maniféstase contra o final do período embrionario, intensificándose nos primeiros meses de vida do acabado de nacer, o que induce a supoñer que ten unha orixe relativamente recente, como adaptación ao seu especial xénero de vida arborícola. por iso, no solo desprázanse con gran dificultade, case arrastrándose, apoiándose nos antebrazos e os pés. As 'mans' son longas e estreitas, cos dedos reunidos nun invólucro cutáneo único (sindactilia); só permanen libres as súas robustas uñas (garras).
Outra característica salientábel é a de contar con nove vértebras cervicais, o que lles permite a rotación da cabeza até uns 270º.
Bioloxía
Aliméntanse principalmente de follas. Como esta dieta non é moi rica en nutrientes, o seu corpo está afeito a aforrar enerxía. Poden gabear polas árbores sen esforzo, e a súa calor corporal é moi baixa. Cando comen, mastigan moi lentamente, xa que ao seu aparello dixestivo lle leva moito tempo dixerir o alimento. Polo tanto, poden defecar tan só unha vez por semana, e non comer durante un mes. Poden durmir cerca de 18 horas ao día.
Non teñen unha visión moi precisa. Os seus ollos son moi pequenos. Non producen sons, o que lles dá, cos seus lentísimos movementos, unha aparencia moi tranquila e discreta.
As femias alcanzan a madurez sexual á idade de 3 a 5 anos e os machos entre os 4 e os 5 anos. As femias, despois dun período de xestación de entre 6 a 11 meses, segundo as especies, paren unha única cría por parto.
Descricións
A familia dos Bradypodidae foi descrita en 1821 polo naturalista británico John Edward Gray, en ''London Med. Repos''., 15: 304. O seu único xénero, Bradypus, fora descrito en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxías
O nome científico da familia, Bradypodidae, está formado, normalmente, sobre a raíz do nome do seu xénero tipo (e único), Bradypus, coa adición da desinencia -idae (tirada do grego antigo είδος eídos, "semellante"), propia dos nomes das familias de animais.
Pola súa parte, Linneo construíu o nome deste xénero co primeiro elemento brady- (do grego βραδύς bradýs, "lento, torpe, calmoso, tranquilo"), e o segundo elemento -pus (do grego πούς poús, "pé, pata").
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle deu Linneo, e que segue a ser vixente na acualidade, o xénero Bradipus coñeceuse ao longo do tempo tamén polos sinónimos seguintes:
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero Bradypus as seguintes catro especies:
Voo 4230 de UM Airlines
O voo 4230 de UM Airlines, tamén coñecido como o accidente do Yak-42 en Turquía, era un servizo chárter internacional de pasaxeiros dende o aeroporto de Manas, en Bixkek, ata o aeroporto de Zaragoza, cunha escala no aeroporto de Trebisonda, Turquía. O día 26 de maio de 2003 o Yakovlev Yak-42D que operaba a ruta esnafrouse intentando aterrar en Trebisonda. Debido á densa néboa a tripulación perdeu visibilidade e o avión chocou contra unha montaña preto de Maçka.
Accidente
O Yakovlev Yak-42 de UM Airlines era un avión arrendado usado para transportar militares españois despois de pasar catro meses de misión de paz en Afganistán. O seu destino final era o aeroporto de Zaragoza, pero o aparello ía facer unha escala de repostaxe no aeroporto de Trebisonda, en Turquía. O Yak-42 esnafrouse na ladeira dunha montaña preto da cidade de Maçka, a 24 quilómetros de Trebisonda, no seu terceiro intento de aterraxe no medio dunha densa néboa. O piloto dixera que non podía ver a pista; a visibilidade era menor de 10 metros nese momento.
Todos os tripulantes e pasaxeiros morreron no impacto. Os pasaxeiros eran 41 soldados do Exército de Terra e 21 do Exército do Aire de España. O avión tamén transportaba munición, polo que as explosións que se produciron tras o impacto espallaron os restos do avión por unha grande área.
-811
Outros
Historia ano a ano
Trofeo Teresa Herrera 1999
O arxentino Riquelme gañou o trofeo ao mellor xogador do torneo.
Trash Generator
Trash Generator é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de math rock Tera Melos, publicado o 25 de agosto de 2017 a través do selo Sargent House.
A Abelaira
O topónimo galego A Abelaira é un fitónimo relacionado coa abeleira, un arbusto caducifolio. Pode referirse a:
-1112
Outros
Historia ano a ano