cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centre, Cornellà de Llobregat
250px|thumb|Igrexa parroquial de Santa Maria de Cornellà Centre é o barrio céntrico da cidade de Cornellà de Llobregat, na provincia de Barcelona. Nel atópanse a zona vella e a maior parte das institucións da cidade.
John Updike
Obra
Non ficción, ensaios e crítica
Centre, Cornellà de Llobregat
Entre os lugares de interese cabe destacar o Castelo de Cornellà, a igrexa de Santa Maria e a Casa do Concello. Atópanse no barrio tamén o centro comercial Llobregat Centre, coñecido como Eroski por haber un hipermercado desa cadea, a biblioteca Marta Mata e o IES Francesc Macià.
Pódese chegar en transporte público a través da estación de Cornellà Centre, intercambiador no que enlazan a liña 5 do metro, a T1 e T2 do Trambaix e as liñas R1 e R4 de Proximidades Renfe. Ademais os autobuses urbanos 57, 67, 68, 94 e 95, os interurbanos L52, L77, L82 e L85 e os nocturnos N13 e N14 tamén teñen parada no barrio.
Copa de España de fútbol sala
A Copa de España de fútbol sala é unha competición de fútbol sala española organizada pola LNFS que se disputa anualmente dende 1990, coincidindo co inicio da División de Honra.
Dende a súa primeira edición ata o presente, a Copa de España é disputada polos oito primeiros equipos clasificados ao rematar a primeira rolda da liga. Se a cidade organizadora conta cun equipo na División de Honra, xogará automaticamente a Copa xunto cos sete mellores clasificados. Os equipos se enfrontan entre eles en eliminatorias a partido único.
Na edición do 2007 ampliouse o número de participantes ata os 16 da máxima categoría do Estado español. Os equipos repartíronse en 4 grupos de 4 equipos cada un, baseándose na clasificación ao finalizar a primeira volta para elixir aos cabezas de serie. Os dous primeiros clasificados de cada grupo clasificouse para os cuartos de final, agás onde houbo un equipo da cidade organizadora, que pasa automaticamente a cuartos xunto co mellor clasificado do seu grupo.De cada grupo clasificaronse dous equipos para cuartos de final, excepto onde hubo un equipo da cidade anfritrioa, que pasou automaticamente a cuartos xunto o mellor clasificado do seu grupo. Esta variante só foi vixente para a competición dese ano.
Tempadas dos Atlanta Flames
Esta é unha lista das tempadas completadas polos Atlanta Flames na National Hockey League. A lista documenta os rexistros e playoffs para as oito tempadas que o equipo xogou en Atlanta antes do seu traslado a Calgary en 1980. Atlanta ficaría sen unha franquía de NHL durante 19 anos cando no 1999 fundouse o Atlanta Thrashers, porén no 2011 o equipo marchou a Winnipeg.
Nota: PX = Partidos xogados, V = Vitorias, P = Perdas, E = Empates, OTL = Overtime losses, Pts = Puntos, PF = Puntos a favor, PC = Puntos en contra, PIM = Penalizacións en minutos
Falo
miniatura|200px|dereita|Representación fálica nun templo en Nakhon, [[Bangkok, Tailandia.]]
Chámase falo (do grego φαλλός, transliterado phallós, fallós) á representación do pene en erección. Como icona ten estado presente en practicamente todas as culturas e todas as épocas como representación da fertilidade. Dentro do sistema de imaxes psicanalítico o falo é a representación da preeminencia viril, que o home desexa conservar e a muller adquirir.
Historia
Ao longo da historia practicamente todas as relixións empregaron o falo como símbolo de fecundidade, moitas veces herdado de substratos mitolóxicos anteriores aos que se lles daba un tratamento asimilador á nova fe.
A pesar disto convén ter en conta que moitos dos obxectos fálicos de épocas pasadas, alén do seu vínculo formal co sexual, tiñan unha funcionalidade práctica e non erótica, considerando como erótico aquilo que desperta o desexo sexual. Debemos ter presente que o erotismo é cultural, pois conecta cuestións persoais e sociais que varían de acordo coa época e o grupo social aos que o individuo pertence. En todas as culturas o símbolo fálico fai referencia ao pene, nalgunhas delas é tamén un símbolo de superioridade masculina, noutras é a representación relixiosa da fecundidade e da sorte.
miniatura|esquerda|100px|Figura exipcia da cultura Naqada.
Exipto
No imperio exipcio atopáronse, entre outros, exvotos con forma fálica que os crentes presentaban a Hathor, divindade asociada ao sexo e á fertilidade e que era coñecida como Señora da Vulva. Segundo a mitoloxía exipcia, o corpo de Osiris foi dividido en catorce anacos por Tifón, xenio do mel, quen os espallou por todo o país. Porén Isis reuniunos todos salvo o seu pene, que substituíu por un feito de sicómoro, que por este motivo é unha árbore sagrada. O Osiris exipcio corresponde co Baco grego e porta o mesmo emblema fálico. O escolástico Sócrates indica que o falo simbolizaba para os pagáns a vida por vir.
A semellanza da flor do loto co órgano masculino valeulle o seu carácter sagrado: con el se adornaban os deuses exipcios e nel detíñanse, tanto como os da India.
Mesopotamia
Nas súas festas públicas os caldeos paseaban en procesión o falo e o cteis como símbolos dos principios xeradores da harmonía da natureza. Facían sacrificios aos seus deuses e ofrecíanlles en holocausto vítimas humanas. Segundo Herodoto, todas as mulleres debían prostituírse polo menos unha vez no templo a un estranxeiro, que pagaba o seu servizo desexándolle o favor da deusa Milita.
miniatura|100px|dereita|Templo de [[Dioniso, en Delos.]] miniatura|100px|dereita|[[Hermes, en Siphnos.]]
Antiga Grecia
A festa das Faloforías celebrábase en honor do deus sol Baco, á que os participantes acudían cunha representación do falo. Nas dionisíacas facíase unha procesión con viño, froita e unha estatua do falo. Os pasteis en forma de falo acompañábanse de especias e dunha torta con forma de embigo chamada placenta. As bacantes executaban danzas lascivas e místicas. A cerimonia representaba a morte de Polimnio, compañeiro de Baco e a quen este prometeu prostituírse con el. En Chipre as celebracións de Venus e Adonis incluían a adoración do falo, festas voluptuosas nas que as sacerdotisas só se vestían con teas transparentes e os homes usaban roupa de muller. Nesas datas os altares non recibían vítimas que non fosen machos.
Moito despois da difusión do cristianismo, as mulleres gregas continuaban levando un falo como amuleto. O culto ao falo foi introducido na Etruria por sacerdotes gregos e o seu culto foi establecido baixo o nome de Baco e Liber. O seu símbolo denomínase mutino. Co mutino levábanse a cabo as mesmas cerimonias de desfloración e de cura da infertilidade. Máis adiante este culto foi transformado en culto a Priapo, ao que as mulleres ofrecen sacrificios.
100px|miniatura|esquerda|Fresco representando ao deus [[Mercurio (deus)|Mercurio.]] 100px|miniatura|esquerda|Falo de pedra en [[Pompeia.]]
Antiga Roma
As referencias á sexualidade na sociedade romana era moi diferente á actual, nela as imaxes de órganos sexuais masculinos e ata de actos sexuais podían non ter un carácter pornográfico senón relixioso, dependendo dos valores simbólicos atribuídos a eles. As representacións do falo atópanse sobre os máis variados obxectos de uso cotián atopados en todo o imperio. A dimensión relixiosa desta iconografía está recollida tamén na literatura, en especial na poesía. No Quirinal existiu un templo adicado ao culto fálico, seguindo a tradición grega das festas dionisíacas. Periodicamente celebrábanse nel as Faloforías, procesións en honor de Dioniso nas que o falo era trasladado con grande pompa como símbolo da potencia xeradora e a actividade fecunda de Baco. Plutarco informa dunha suposta orixe exipcia deste culto, a partir do Osiris Itifálico (de falo recto), que segundo algúns autores non celebraría a procreación e a fertilidade, senón a resurrección. Na época máis arcaica o falo estaba representado con frecuencia nos edificios máis notables e nas sepulturas.
A fertilidade simbólica do falo non era exclusiva do ser humano, senón que se daba tamén en relación aos animais e ás plantas. No panteón romano había unha serie de divindades vinculadas á fertilidade e á terra, entre elas o deus Priapo, protector dos campos e das hortas, que adoita ser representado cun gran pene. A partir destas divindades fálicas, o falo tería adquirido o seu simbolismo dual: protector por unha banda e agresivo e perigoso pola outra.
Hinduísmo
Entre os indios o falo recibía o nome de lingam. As representacións do lingam atópanse sobre os muros dos templos, ben sexa illadas, ben mesturadas en escenas eróticas. En ocasións o lingam era levado como ornamento ou como amuleto. O lingam era obxecto de veneración e posuía virtudes medicinais: as mulleres estériles buscaban o seu contacto e algunhas mulleres virxes facíanse desflorar por el. Ocasionalmente eran os sacerdotes os que facían as funcións do lingam. Unha das representacións do deus Siva é un lingam dentro dunha vulva, que simboliza a unión de Siva coa súa enerxía dinámica ou sakti.
miniatura|100px|esquerda|Forma fálica insinuada no pano de pudor. miniatura|100px|esquerda|Falo pantasma sobre o ventre do crucifixo de Rossano.
Cristianismo
O falo estivo presente como símbolo dende os comezos do cristianismo, pois san Antonio Abade e a súa orde adoptárono como insignia, que finalmente terminou sendo a cruz rematada por unha asa e unha tau.
Máis adiante, na representación de Cristo que fan os crucifixos toscanos do século XII, preséntase unha figura espida e, por tanto, sometida a vexación. Só o anaco de pano que oculta os seus xenitais conserva un ámbito de privacidade no corpo espido, aínda que ese pano insinúe cos seus pregos a forma do falo, recreando a erección que a crenza popular atribúe aos estertores da morte. Noutros casos as formas anatómicas do corpo crucificado traspoñen sobre o ventre do crucificado unha figura explicitamente fálica en erección vertical.
Antes da revolución francesa en moitas igrexas de certas zonas de Francia e Italia había representacións de falos que adoitaban estar situados sobre as portadas e cuxa presenza se considera herdanza de tradicións pagás anteriores ao cristianismo. No coro da igrexa de Ciudad Rodrigo consérvanse representacións fálicas formando parte do cadeirado ou do facistol.
Este sistema de representacións englóbase dentro do chamado phallus paschalis, que constitúe a estratexia iconográfica da cristiandade medieval, e en concreto das fantasmagorías fálicas nas escenas do Cristo crucificado. Suponse que o phallus paschalis ten conexións con tradicións grego-romanas anteriores, tales como a de Hermes, Fascinus etc.
Perspectiva freudiana
miniatura|200px|dereita|Sigmund Freud.
Para a teoría psicanalítica o pene constitúe un obxecto libidinal durante o estadio prexenital do desenvolvemento psicosexual, do mesmo xeito que os seos, o ano ou a urina. Freud, a partir de Klein, considera que estes chamados obxectos parciais son os que confiren a súa condición sexuada á persoa que os posúe, e non ao revés. Segundo Freud, nos primeiros anos da vida a esixencia libidinal vai aparecendo en distintos órganos, o que vai marcando fases sucesivas, das cales a fase fálica, centrada no pene, é a de culminación da sexualidade infantil. A fase edípica posterior aparece cando o neno se decata de que a nena non ten pene e de que o seu desexo de posuír á súa nai supón para el o risco de perder o seu propio pene, no que se denomina complexo de castración. O complexo análogo na nena é o que nace ao ser consciente de que é inferior ao home, debido á súa carencia de pene, é denomínase envexa fálica. O falo é para Freud o pene como membro que é posible perder. En 1924 Freud formulou o complexo de castración como a preferencia do saber inconsciente pola oposición castrado-non castrado, en detrimento do binomio masculino-feminino que a anatomía sexual parece poñer en evidencia. Esta diferenza de perspectiva ten sobre o suxeito unha consecuencia: cando un neno ve o órgano sexual feminino non ve a expresión do sexo feminino, senón a da castración. Nun artigo sobre fetichismo de 1927 matiza dicindo que o modelo normal do fetiche é o pene do home e o pequeno pene feminino que é o clítoris.
Perspectiva junguiana
O analista junguiano Robert M. Stein mostra a diferenza entre o pene como órgano e Falo, o deus que personifica o tipo especial de enerxía impulsiva e explosiva á que os homes son especialmente susceptibles. Dende esta perspectiva, a atención do home á súa potencia fálica, tendente á penetración como exploración, vai en detrimento da vertente afectiva da súa alma, que percibe a penetración como fusión. O pene como órgano está especialmente baixo a influencia do espírito fálico, de natureza esencialmente impredicible.
Economía de Mayotte
A economía de Mayotte é moi dependente do sector primario (agricultura, pesca e creación). A rexión importa a maior parte dos alimentos que consome, especialmente de Francia.
Zume (botánica)
miniatura|Zume bruto a xurdir dos vasos condutores dun talo de cabaciño acabado de cortar ([[Cucurbita pepo).]] miniatura|Corte transversal dun talo ollado ao microscopio para amosar a localización do xilema (3) e mais do floema (4). O zume, ou saiba, é o líquido transportado polos tecidos de condución das plantas (xilema ou floema), equivalente do sangue nos animais.
Características
O zume transportado polo xilema (denominado zume bruto) consiste principalmente de auga, elementos minerais, reguladores de crecemento e outras substancias que se achan en disolución. O transporte deste zume é basípeto, é dicir, dende as raíces da planta até as follas polos tubos leñosos. No século XX existiu unha gran controversia sobre o mecanismo de transporte do zume bruto na planta. Actualmente, considérase que toda a evidencia sustenta a teoría da cohesión-tensión. O zume tansportado polo floema (denominado zume elaborado) está composto principalmente por auga, azucres, fitorreguladores e minerais disoltos. O transporte do zume no xilema prodúcese desde as fontes (o lugar onde os carbohidratos se producen e almacenan) cara aos destinos (lugares da planta onde os carbohidratos se utilizan). A hipótese de fluxo de presión é o mecanismo xeralmente aceptado para explicar o transporte floemático.
Barita
A barita (tamén chamada baritina; do grego baros que significa pesado) é un mineral da clase dos sulfatos cuxa fórmula química é BaSO4 (sulfato de bario).
Aspecto
Os cristais de barita son xeralmente tabulares e paralelos á base. Se os cristais tabulares son diverxentes forman o que se chama rosa de barita, moi parecida esteticamente á rosa do deserto do xeso.
Lugares onde se atopa
É un mineral moi común. Aparece frecuentemente nos filóns de minerais metálicos da mesma forma que o fai o cuarzo e a calcita.
Usos da barita
A barita é a principal fonte de bario. Debido a súa alta densidade (para tratarse dun mineral non metálico) a barita é usada nos lodos de perforación de pozos.
Outros sulfatos
Outros sulfatos importantes son a anglesita, a anhidrita, a celestina e o xeso.
Francisco Sánchez
miniatura|A súa casa en Tolosa. Francisco Sánchez, alcumado o escéptico, nado en Tui en 1551 e finado en Tolosa en 16 de novembro 1623, foi un filósofo e médico galego (aínda que sobre o lugar de nacemento existen discrepancias), clasificábel na corrente denominada escepticismo.
Traxectoria
O seu pai trasladouse a Francia e estabeleceuse en Bordeos. Alí comezou o seu fillo os seus estudos de medicina e continuounos en Italia, residindo un longo tempo en Roma. Graduouse como doutor na escola médica de Montpellier en 1573, tras ser axudante do famoso médico Jean Hucher, Chancelier de l'Université de Montpellier, sorprendeu nunhas brillantes oposicións e ós vinte e catro anos obtivo unha das principais cátedras desa universidade, que desempeñou once anos ata que as guerras civís de relixión e as loitas do tempo da Liga fixéronlle abandonar e refuxiarse en Tolosa, onde viviu o resto dos seus días ocupado en practicar a medicina. Foi profesor da Facultade de Medicina de Tolosa, onde estudara dereito e medicina Miguel Servet de 1528 a 1530 e sentara cátedra Giordano Bruno entre 1579 e 1581.
Declara no prólogo á súa obra filosófica máis ambiciosa, ''De multum nobili et prima universali scientia. Quod nihil scitur'' (Do máis nobre e universal primeiro saber. Que nada se sabe), ser un adversario do aristotelismo e do argumento da autoridade. Defendeu o exame directo de calquera realidade antes de tela como tal, sometendo os datos da experiencia á análise e crítica do xuízo, se ben o coñecemento, para el, só pode alcanzar os accidentes, non as pretendidas esencias das cousas. A única realidade cognoscible é o mundo externo. A filosofía de Sánchez, anticipando a crítica de David Hume, detense nunha fenomenoloxía da probabilidade, xa que o noso coñecemento, soamente probábel, só o é de aparencias, de fenómenos. Nisto, como na súa esixencia de método, móstrase como un claro precursor de René Descartes.
Sánchez escribiu o prólogo do seu Quod nihil scitur en 1576 e a obra cartesiana seméllase tanto no inicial á súa que o francés Pierre Daniel Huet acusou incluso ó famoso filósofo de plaxiarlle no que atinxe á "dúbida metódica", e é verdade que as primeiras páxinas do Discurso do método recordan bastante ó prólogo de Sánchez. Conta logo Sánchez como a súa curiosidade se lle indixestou non achando nada que colmase o seu desexo de coñecer e como nos antigos non atopou máis que "sombras de verdade", de forma que tivo que volver a si mesmo, coma se nada lle dixeran xamais, comezando a examinar as cousas mesmas, xa que así é a verdadeira forma de saber. Como Descartes, Francisco Sánchez diríxese a quen non están obrigados a admitir argumentos de autoridade e examinan as cousas co seu propio criterio, "guiados polos sentidos e a razón". Non promete a Verdade, pois a ignora. Anima ó lector: "Ti mesmo perseguirala, unha vez que sexa dalgún xeito descuberto e sacada do seu escondedoiro, mais non esperes atrapala nunca nin posuíla a propósito; básteche o mesmo que a min: acósaa". miniatura|Sinatura no Diploma da Universidade de Mompilher. Sánchez depende moi directamente da tradición escéptica de Pirrón, que aparece tamén nos Ensaios de Michel de Montaigne. En efecto, en 1562 aparecían en latín os esbozos pirrónicos de Sexto Empírico traducidos do grego polo francés Henri Estienne e, en 1569, a tradución ó latín do Adversus Mathematicos ("Contra profesores dogmáticos") do mesmo autor.
A conclusión da filosofía de Francisco Sánchez é que só é posíbel un coñecemento imperfecto das cousas, xa que os sentidos non captan a verdadeira natureza das cousas, e que nada se sabe con seguridade. miniatura|Estatua de Francisco Sánchez en [[Braga.]] Leibniz, Ludwig Gerkrath ou W. Wildeband (que lle pon ao mesmo nivel que a Kant) tiveron en grande estima a filosofía de Sánchez.
Refutación das teorías da ciencia aristotélica, platónica e escolástica
Francisco Sánchez inicia o Quod nihil scitur coa afirmación: adiantando que esta afirmación lle serve de lábaro para dela inferir que  Antes mesmo de se interrogar sobre a natureza da ciencia, Francisco Sánchez ve nas definicións escolásticas nada máis que palabras (flatus voces):
O filósofo conclúe que é un erro chamarlle hábito á ciencia, pois a ciencia non é unha cualidade, O enfoque da crítica sanchesiana á epistemoloxía aristotélica ten dous albos: por un lado, o aparello categorial e, por outro, a xénese e natureza da propia produción científica.
A ciencia como recordo, defendida por Platón, é, do mesmo modo, refutada. O coñecemento, como recordo, non é aceptada por Sánchez, considerando a teoría da reminiscencia como unha teoría absurda:
Antecedentes e influencias escépticas
Por unha parte, a influencia do escepticismo antigo chega a Francisco Sánchez da man de Cicerón, autor que podemos encontrar en varias ocasións citado na súa obra. Da influencia de Cicerón na época de Sánchez destaca a difusión que tivo a partires de 1535 coa obra Académica, que se converteu nunha obra fundamental para o estudio do escepticismo. Da influencia desa certa visión romana do escepticismo destacan tamén a popular obra de Lucrecio De rerum natura.
Sen embargo, é moi posible que Francisco Sánchez lese as Hipotiposis pirrónicas de Sexto Empírico antes de escribir a súa obra Quod Nihil Scitur, o que o faría entrar en contacto mais estreito co escepticismo antigo. De feito, Raimond Delasse, un discípulo seu, menciona o pirronismo como característica máis relevante do seu mestre. Pero hai notables diferencias co escepticismo de Sánchez, polo que o seu discípulo se refire máis ben a características como o uso da "epoché" (suspensión do xuizo), característica do pirronismo. O aprecio pola obra de Sexto Empírico e os pirrónicos tamén a atopamos en Montaigne, a outra gran figura do escepticismo humanista.
Gracias á súa actividade docente en Francia e os seus estudos en Roma, Sánchez entrou en contacto coas lecturas e influencias intelectuais da época. O escepticismo non gozou de gran número de defensores na época na que viviu Francisco Sánchez, pero hai varias figuras cuxa actividade, moi en concordancia co espíritu do renacemento, deron pe á recuperación de tesis do escepticismo. Así, a obra de Sébastien Châteillon (1515-1563) De arte dubitandi reflectía a situación na que os humanistas críticos aplicaban as súas propias lecturas dos clásicos e da Biblia acerca do que debían de facer e de crer.
Escepticismo empírico
O empeño principal da filosofía de Sánchez foi o de renovar a idea de ciencia, é dicir, romper cos moldes da epistemoloxía tradicional para iniciar novos caminos na historia do pensamento e da investigación científica. Isto fai da súa figura un dos primeiros homes do Renacemento que foi quen de ver a ciencia nun sentido moderno.
Neste novo plantexamente xoga un papel crucial o escepticismo como ferramenta crítica coa tradición. Por isto, o escepticismo que se mostra en Quod nihil scitur ten unhas características propias que o diferencian do escepticismo pirrónico clásico, xa que úsase como un instrumento de evaluación. En moitos sentidos, este valerse do cuestionamento da tradición e un adianto do que será a dúbida metódica cartesiana.
Así, a actitude escéptica de Sánchez consiste en só aceptar como verdadeiro, total e absoluto coñecemento o que proveña dunha visión directa e última das cousas, este é o coñecemento perfecto da realidade que constitúe a verdadeira ciencia. Esta visión da ciencia oponse radicalmente ó saber mediato, é dicir, o coñecemento adquirido por intermediarios. Esta actitude leva como consecuencia o evitamento do uso de argumentos de autoridade, revisión crítica e o coidado do uso da linguaxe, e, en xeral, a renuncia á autoridade da tradición filosófica na que se educou, buscando unha actitude de independencia.
Por isto, ó longo de Quod nihil scitur, pretende refuta gran parte das posturas aristotélicas e platónicas, adoptando un nominalismo de clara influencia okhamista. Así, a pesar da proclama central da obra de que nada se sabe, Sánchez non renuncia á posibilidade do conocimiento e parte do nominalismo, someténdoo á revisión crítica escéptic a, precisamente para evitar a tendencia deste á metafísica (elemento que critica das concepcións platónica e aristotélica) e para eliminar os supostos teolóxicos (voluntarismo). Por isto, o escepticismo que se mostra en Quod nihil scitur ten un obxetivo claro: demostrar a necesidade de un método fiable para coñecer o real na súa diversidade, isto fai que se diferencie do escepticismo pirrónico e tome a forma do escepticismo empírico, que serverá de inspiración ás correntes empíricas posteriores do pensamento moderno.
Epistemoloxía
Para Francisco Sánchez, a aprehensión íntima da cousa é a meta final que constitúe o coñemento verdadero ou perfecto, isto é, a verdadeira ciencia. Este coñecemento perfecto refiere ao coñecemento metafísico pretendido pola escolástica e o neoplatonismo, e é un coñecemento que xamáis lle é dado ó ser humano por completo. Nesta tese baséase a insistencia no sinalamento da ignorancia humana na súa obra filosófica. Para analizar correctamente as causas de esta incapacidade do ser humano para alcanzar a verdadeira ciencia na súa plenitude, o autor establece dous significados de coñecemento :
2) Coñecemento imperfecto, mediante o cal se aprehende a cousa de calqueira meneira, de feito que pode ser máis ou menos claro ou máis ou menos confuso. Os nosos medios son fráxiles e imprecisos, así como nos medios naturales hai confusión e dificultade, isto fai que as nosas investigación non consigan alcanzar o grado de absoluta certidume.
Este último é posible clasificalo xerárquicamente segundo os seus obxectos:
1) Cousas completamente externas e libres de toda acción da mente, é dicir, o coñecemento empírico da cousa ou coñecemento sensorial.
3) Conocimiento abstractivo, en el que el sujeto opera sobre la realidad sensible con el propósito de trascender la individualidad presente, a fin de construir partiendo de ella cierta naturaleza común.
Influencia posterior
A importancia da figura de Sánchez atópase corriente crítica que culminará co kantismo e correntes posteriores como o positivismo, e que se lle denominou como “empirismo moderno”. Estas correntes adoptarán o mesmo espírito que o pensador tudense, sobre todo en canto á prudencia fronte á metafísica e no ánimo de reducción e revisión do saber. Nesta faena reductiva parece atoparse o acordo común de quenes se encargaron de dar comenzo e consolidar o estilo filosófico do noso tiempo.
Bus
Bus pode referirse a:
Guldrís, Brión, Brión
Guldrís é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Segundo o INE en 2010 tiña once habitantes (seis homes e cinco mulleres).
Agnez Mo
Agnes Monica Muljoto, nada en Iacarta o 1 de xullo de 1986, é unha cantante e actriz indonesia coñecida coma Agnez Mo. Empezou a súa carreira na industria do entretemento con seis anos de idade. Como cantante infantil, Agnez lanzou tres álbums, e ademais converteuse en presentadora de varios programas de televisión para nenos.
No 2003, Agnez lanzou o seu primeiro álbum adulto titulado And the Story Goes, que catapultou o seu nome de volta na industria da música indonesia. O éxito que obtivo na súa terra natal fomentou que Agnez establecese como meta para comezar unha carreira de alcance internacional. No segundo álbum lanzado en 2005, Whaddup A..'?!, colaborou co cantante estadounidense Keith Martin. Agnez tamén apareceu nas series asiáticas The Hospital e Romance In the White House en Taiwán.
Agnez gañou por dúas veces o premio do concurso Asia Song Festival de Seúl, Corea do Sur, en 2008 e 2009. No seu terceiro álbum, Sacredly Agnezious (2009), empezou a se involucrar como produtora e compositora. No 2010, formou parte do xurado do concurso de talentos Indonesian Idol. Tamén participou como un dos presentadores e como artista nos American Music Awards de 2010, celebrado nos Os Ánxeles.
El Progreso (1867)
El Progreso foi un semanario editado en Lugo entre 1867 e 1868.
Traxectoria
Apareceu o 1 de marzo de 1867. Estaba dirixido por Heliodoro Cid e editado por Pedro Pujol, a partir do número 6 editouno Enríquez Villamarín. Incluíu artigos doutrinais e crónicas locais. Cesou a súa edición o 5 de febreiro de 1868. Tivo unha segunda época a partir do 1 de outubro de 1868, cun carácter político e cunha tendencia unionista.
Al Capone
Traxectoria
Acadou enorme sona nas décadas de 1920 e 1930 pola súa actividade criminal, aínda que a súa tarxeta de visita dicía que era un vendedor de antigüidades. Capone comezou a súa carreira en Brooklyn antes de se trasladar a Chicago onde deveu a figura do crime máis importante da cidade. Contra finais dos anos 20, Al Capone xa estaba na lista dos "máis buscados" do FBI. A súa caída produciuse no ano 1931, cando foi encarcerado polo Goberno Federal dos Estados Unidos por evasión de impostos e enviado á prisión de Alcatraz. Morreu de pneumonía en 1947.
Stralsund
Stralsund é unha cidade hanseática pertencente o Estado federado de Mecklemburgo-Antepomerania, situada na costa norte de Alemaña.
Situada á beira do mar Báltico, está separada pola illa de Rügen do continente. Dúas pontes e varios ferrys conectan Stralsund cos portos de Rügen.
Tiña ao redor de 57 357 habitantes en 2012.
Historia
A cidade foi fundada no século XIII por colonos eslavos procedentes de Rügen.
Durante os anos seguintes chegaron comerciantes alemáns e a cidade comezou a prosperar. Isto molestou á poderosa cidade de Lübeck, a cal incendiou Stralsund en 1249.
En 1293 Stralsund converteuse en Membro da Liga Hanseática e, por conseguinte, aliada de Lübeck; 300 barcos surcarían o Báltico portando a bandeira de Stralsund no século XIV.
A rivalidade entre a Liga Hanseática e o reino de Dinamarca conduciu a unha guerra aberta que terminou co Tratado de Stralsund en 1370.
Durante o século XVII foi tamén un escenario da Guerra dos Trinta Anos. O xeneral Albrecht von Wallenstein sitiou a cidade en 1628, até que as tropas suecas chegaron en axuda da cidade e forzaron a súa retirada.
Tras a guerra, a Paz de Westfalia (1648) converteu a Pomerania Occidental na Pomerania sueca e a cidade permaneceu baixo dominio sueco até 1807, perdida tras o asedio de tropas napoleónicas e, despois do Congreso de Viena, en 1815 pasou a ser parte de Prusia.
Ao dividirse Alemaña tras o final da segunda guerra mundial, Stralsund quedou dentro da República Democrática Alemá (RDA).
Política
Stralsund constitúe un feudo electoral da Chanceler de Alemaña Angela Merkel, a primeira muller que exerce como xefe do goberno en Berlín desde 2005.
Economía
Ao igual que o resto da ex-RDA, Stralsund tivo problemas para acoplarse ao sistema da RFA. Porén, a cidade destaca por ser unha das que mellor souberon adaptarse á Nova Economía aproveitando as constantes subvencións do goberno federal e da Unión Europea. miniatura|centro|800px|Porto de Stralsund e a nova ponte que une Stralsund coa illa de Rügen (a chamada Rügendamm).
Patrimonio cultural
Xunto coa cidade de Wismar foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2002, no conxunto chamado Centros históricos de Stralsund e Wismar, xustificándose porque Wismar e Stralsund eran os centros líderes da sección véndica da Liga Hanseática desde o século XIII ao XV e centros administrativos e de defensa principais no reino sueco dos séculos XVII e XVIII. Contribuíron ao desenvolvemento e á difusión das técnicas de construción en ladrillo e tipos de edificación, trazos característicos das cidades hanseáticas na rexión do Báltico, así como ao desenvolvemento de sistemas de defensa no período sueco.
Pirámides de Gizeh
As pirámides de Gizeh en Exipto atópanse entre as máis famosas e máis antigas construcións monumentais da humanidade. Están situadas na beira occidental do val do Nilo, uns oito quilómetros ao suroeste da cidade de Gizeh formando parte da Necrópole de Gizeh. Atópanse aproximadamente a 15 km do centro da cidade do Cairo e directamente na nomeada "Avenida das Pirámides" (Sharia el-Ahram). A pirámide de Queops é a única que queda das sete marabillas do mundo antigo. Desde 1979 as pirámides de Gizeh atópanse incluídas no Patrimonio da Humanidade.
Stralsund
Patrimonio cultural
Ademais, Stralsund e Wismar teñen unha importancia crucial no desenvolvemento das técnicas de construción e urbanismo que se fixeron típicos das cidades comerciais hanseáticas, ben documentadas nas principais igrexas parroquiais, o casa do concello de Stralsund e os tipos de edificios comerciaos como a Dielenhaus. Protéxense dous lugares:
Panorámicas
miniatura|800px|centro|Vista panorámica da cidade miniatura|800px|centro|Panorámica do porto miniatura|800px|centro|Outra vista do porto
Pirámides de Gizeh
Historia da construción
miniatura|O complexo das pirámides de Gizeh
Antecedentes
A zona onde se sitúan as pirámides de Gizeh fora xa unha necrópole importante desde a primeira dinastía da que unha tumba do faraón Djet foi localizada ao sur da necrópole de Gizeh. Aquí escavaríanse grandes mastabas da primeira, a segunda e a terceira dinastía, tamén se atoparon restos dunha tumba da segunda dinastía na parte meridional, da época do reinado de Ninetjer o nome do cal foi descuberto nalgúns selos de xarras atopadas en dita tumba. Non se sabe ata que punto se destruíron estas tumbas anteriores durante a posterior construción da necrópole e das pirámides da cuarta dinastía.
Desde a época predinástica os enterramentos facíanse en mastabas, que consistían nunha estrutura subterránea escavada con cámaras e pasadizos que cubrían cunha estrutura externa en xeral en forma de trapecio isóscele. É sobre todo a partir do faraón Zoser e a súa pirámide de chanzos cando se empezan a construír tumbas de forma piramidal. Logo de varios intentos, algúns máis exitosos que outros, a culminación da arquitectura funeraria piramidal exipcia chega coa pirámide de Queops e as pirámides dos seus sucesores Quefrén e Micerinos.
Construción das pirámides
As pirámides apareceron aproximadamente entre o 2620 a.C. e o 2500 a.C., durante a cuarta dinastía. Construíronse sobre unha meseta de rocha calcaria duns 1000 por 2000 metros, onde, a raíz da construción das pirámides, xurdiron pirámides menores, templos, cemiterios e pobos de traballadores. Cabo destacar que durante a construción das pirámides non se empregaron carros, aínda que naquela época os exipcios seguramente xa coñecían a roda.
Aliñamento das pirámides
O aliñamento das pirámides en Gizeh é totalmente cardinal. A liña diagonal principal do complexo aliña as esquinas ao lado sueste das tres pirámides principais (Queóps, Quefren e Micerinos) a uns 43º do norte, seguindo o que en xeoloxía se chama dirección horizontal da formación Mokkatam ou, o que é o mesmo, unha liña perpendicular á pendente; con este aliñamento os construtores conseguiron que as bases das tres pirámides estivesen aproximadamente ao mesmo nivel. É posible que os antigos topógrafos os influíra algún outro aspecto, probablemente algún tema relixioso, é intencionada tamén a existencia dunha diagonal cara ao noroeste do Heliópolis e cara ao sur-oeste, en dirección á entrada do primeiro cemiterio real en Abidos. a simetría que se observa en todo o complexo arquitectónico das pirámides de Gizeh estimulou a imaxinación en busca de significados ocultos ou misteriosos que puidesen explicar estes aliñamentos. En 1994 Robert Bauval expuxo a dedución de que a diagonal de Gizeh está relacionada cos cometas do cinto da constelación de Orión, astros que os exipcios tiñan como símbolo de Osiris; ao superpoñer o mapa da constelación sobre o mapa de Gizeh, non todas as pirámides coinciden con estrelas.
Finalidade
Crese que as pirámides de Gizeh construíronse para aloxar o corpo do faraón defunto. Os antigos exipcios crían que unha parte do espírito do faraón, o que chamaban ka, quedaba dentro do cadáver, polo que había que tratar os restos de xeito adecuado para que o antigo faraón puidese "levar a cabo a súa tarefa como rei dos mortos" (Duat). Propúxose que a pirámide non só serve de tumba do faraón, senón que tamén se podían almacenar os artigos que podería necesitar no máis aló, como no caso dos hipoxeos do Val dos Reis. "os antigos exipcios crían que a morte na Terra era o principio da viaxe a outro mundo. O corpo embalsamado do rei enterrábase debaixo ou dentro da pirámide para protexelo e para permitir que se transformase e ascendese á vida logo da morte."
A Gran Pirámide (Pirámide de Queops)
miniatura|Pirámide de Queops A pirámide de Queops, tamén coñecida como pirámide Khufu ou pirámide de Gizeh -Khufu é o nome exipcio deste faraón, mentres Χεωψ (Queops) é o mesmo nome helenizado -coñecida como a gran pirámide, é a máis grande das tres pirámides de Gizeh. Foi construída polo faraón Queops da dinastía IV, que gobernou durante uns 23 anos. O seu nome antigo era "a pirámide que é o lugar do sorriso e do atardecer". Ao seu lado edificáronse as pirámides de Quefrén e Micerino. Na Grecia helenística a Gran Pirámide de Queops foi mencionada por Antípatro de Sídon como unha das Sete marabillas do mundo.
A pirámide de Queops tiña orixinalmente 146,6 metros de altura (na actualidade ten 137,2 metros), os lados teñen de media 230,3 metros e teñen unha inclinación de 51 ° 52 '. Utilizáronse uns 3 millóns de bloques de pedra para construíla, o peso medio dos cales rolda as dúas toneladas e media, e estaba completamente forrada con bloques de pedra calcaria. No interior atopamos a gran galería, que ten 8,5 metros de altura e 47 metros de lonxitude. O mestre de obra foi Hemiunu quen dirixiu a construción. Ao final da gran galería atópase a cámara funeraria do faraón. Dentro aínda se atopan os restos do sarcófago de granito. Ademais esta a nomeada como cuarto da raíña e a primeira cámara funeraria, subterránea. No lado oriental da pirámide están os restos do templo mortuorio e da rúa do faraón. O Templo do Val está enterrado baixo a cidade moderna. Ao sueste do templo mortuorio están as mastabas dúas raíñas Hetepheres I, Meritetis e Henutsen. Dentro do museo da barca solar, no lado sur da pirámide de Queops, exponse unha gran barca funeraria que se atopou desmontada, desenterrouse en 1954 e volveuse a montar. Dentro do complexo funerario da pirámide tamén hai tres pirámides menores de raíñas e unha pirámide de culto.
Xeometría e arte
A altura central (apotema) de calquera triángulo lateral relaciónase coa metade da base segundo o coeficiente proporcional da sección áurea. Para os exipcios esta figura foi de vital importancia. Os seus campos debían ser inspeccionados anualmente debido ás inundacións do Nilo e este triángulo servíalles como instrumento de medida. A Gran Pirámide foi unha tumba real e ao mesmo tempo un gran calendario, para medir o ano coa exactitude dun telescopio moderno.
A superficie do conxunto era de 98.000 m² e o volume de 2.500.000 m³. A pirámide estaba construída 44 m por encima do nivel normal do río Nilo. Está construída cuns 2.300.000 bloques de pedra de máis de dúas toneladas cada un. Os bloques utilizados para a cámara do faraón eran de granito das canteiras de Asuán e chegaban a pesar ata 40 toneladas. A súa entrada era o norte. Existe un cuarto inacabado 35 m por baixo da pirámide, a cámara da raíña está no extremo da gran galería. A cámara real é de 43 m de altura e está recuberta de granito rosa e contén o sarcófago do faraón cuxa momia desaparecera. O templo está na parte oriental con dúas fosas que permitían ás barcas sagradas facer a viaxe celestial. Unha barca sagrada de 43 m de longo e 6 de ancho atopouse en 1954 perfectamente conservada. Aínda que só se conservan as tres pirámides, en realidade a pirámide exipcia era o centro dun gran complexo arquitectónico formado por varios elementos: un templo, unha rampla que ía do templo ao túmulo funerario, e separadamente da propia pirámide, unha serie de almacéns e edificios. Á fronte desta pequena vila había un alcalde.
A pirámide de Quefrén
miniatura|Pirámide de Quefrén.
A pirámide que queda no medio é a do faraón Quefrén quen reinou aproximadamente do 2.558 a.C. ao 2532 a.C.. A Pirámide de Quefren tiña orixinalmente 143.5 metros (na actualidade ten 136.4), a base mide 215.25 metros e o ángulo de inclinación é de 52° 20'. Do mesmo xeito que a Pirámide de Queops, foi completamente recuberta con lousas de pedra calcaria. A primeira vista parece máis grande que a Gran Pirámide, dado que se atopa construída nunha localización máis elevada (por este motivo os profanos confúndena a miúdo coa Gran Pirámide), pero aínda que o seu vértice conserva o recubrimento calcario, en realidade é 3 metros máis pequena (136 metros, por 139 a de Queops).
A 400 metros de distancia, unha calzada decorada con relevos leva desde o templo do val, o Templo da Esfinxe e a Esfinxe de Gizeh cara ao templo funerario e a pirámide en si. O Templo do Val é de 45 por 45 metros, e 18 metros de altura. As gretas no chan de alabastro indican a localización dunhas 23 antigas figuras do faraón de tamaño natural feitas de alabastro, lousa e diorita. Ao sur da pirámide atópanse os restos dunha pequena pirámide de culto.
Ao norte do Templo do Val e da calzada de Quefren está a escultura da Esfinxe, de 73 metros de longo, que se esculpiu na rocha que fai baixada. A fronte da esfinxe está cuberto por un pano real coa Uraeus, a Estela do Soño do faraón Tutmosis IV ( dinastía XVIII), que foi restaurada, está situada entre as patas dianteiras.
En 1817 o exiptólogo Giovanni Caviglia non puido entrar na pirámide pero en 1818 conseguiuno o exiptólogo Giovanni Belzoni, que descubriu a entrada superior e investigou as partes subterráneas. En 1837 foi estudada por Perring. Mariette fixo as escavacións na zona en 1853. Petrie traballou nela tamén. A primeira escavación sistemática moderna non se faría ata finais de 1909-1910 polos alemáns Ernst von Siegler e Uvo Hölscher. Nos anos trinta traballou alí Hassan e máis tarde Lehner e Zahi Hawass.
O Templo do Val é un dos mellor conservados do antigo imperio. Limpado en 1869 da area que o cubría, serviu de localización de cerimonia para a apertura do canle de Suez. A área foi limpada outra vez por Zahi Hawass en 1995, o que permitiu concretar máis a súa estrutura. As calzadas conectaban dúas entradas separadas coa canle do Nilo; cada entrada tiña unha esfinxe; a entrada do norte estaba dedicada á deusa Bastet e a do sur ao deus Hathor. O templo era de estrutura cadrada e servía como entrada ao conxunto do complexo funerario. O templo tiña 24 estatuas do faraón unha delas era máis grande e feita de diorita e alabastro.
A gran calzada estaba probablemente cuberta de pedra e no exterior de granito probablemente decorado. A calzada chegaba ao templo mortuorio cerca do final da parte sur da súa fachada.
O templo mortuorio non tocaba á pirámide da que estaba separada por un muro. Era rectangular e con paredes de pedra fina; o interior era de granito; tiña cinco capelas con estatuas, almacéns e unha sala de ofrendas. Unha antecámara era adornada por unha parella de piars de granito rosa. Outras cámaras son consideradas de lecer e o resto como zona de culto. Na sala que seguía á antecámara había 12 piars; seguía logo o patio que seguramente tiña un altar no medio. Unha porta ao oeste comunicaba con cinco capelas que orixinalmente contiñan estatuas do faraón; un corredor levaba á sala de ofrendas ao suroeste; unhas escaleiras ao nordeste levaban a un socalco e outro corredor ao recinto da pirámide.
Aínda que todos os edificios foron saqueados antigamente atopáronse restos de cinco barcas fora do templo mortuorio, dous ao norte do templo e tres ao sur.
A pirámide estaba rodeada, polos catro lados, por un muro de pedra detrás do cal había un patio de separación de 10 metros; este estaba totalmente empedrado. A pedra da pirámide foi obtida das canteiras próximas nas que aínda se poden atopar restos, estas atópanse un pouco ao norte da pirámide. As xuntas entre pedras non son tanto precisas como as da pirámide de Queops (onde son de menos de 5 mm), pero utilizouse morteiro. Os niveis baixos foron recubertos de granito rosa e os superiores de pedra fina de Turah, cada vez máis delgada segundo se ascendía.
A pirámide ten dúas entradas subterráneas: unha delas a uns 30 metros ao norte, baixo o nivel do chan é coñecida como a "entrada inferior" e leva a un cuarto onde seguramente estaba o material de enterramento; logo ascende cara a un corredor que comparte coa "entrada superior". Esta entrada está tamén no norte a uns 12 metros baixo o nivel do chan. A cámara de enterro é rectangular orientada de leste a oeste. Cerca do sarcófago había un local onde probablemente deixábase a barca sagrada. A momia do faraón non se atopou. miniatura|esquerda|Detalle do revestimento superior da pirámide. Ademais dunha pirámide subsidiaria, probablemente vinculada ao culto funerario do faraón, Petrie descubriu despois do 1880, fóra do muro exterior, unha estrutura con algunhas habitacións (111) que supuxo que eran as casas dos traballadores. Este localización podía aloxar como máximo a cinco mil traballadores; Lehner e Hawas supoñen que máis ben se trataría de almacéns ou tendas polo complexo da pirámide. Tamén se atoparon numerosas conchas de moluscos, o que fai supoñer que a zona antigamente non era desértica, senón unha sabana.
A pirámide xa sufrira saqueos e destrucións no tempo da dinastía XIX. Ramsés II utilizou pedras da pirámide para un templo en Heliópolis. Crese que tamén se usaron pedras da pirámide entre 1356 e 1362 para a construción da mesquita de Al-Hassan. O historiador árabe Ibn Abd as-Salaam di que a pirámide foi aberta en 1372 e probablemente entón pecháronse algúns túneles.
A pirámide de Micerinos
miniatura|Pirámide de Micerinos. A pirámide máis pequena das tres é a do faraón Micerinos (Menkaure). Vai reinar aproximadamente entre o 2532 e o 2503 a.C.. A pirámide de Micerino tiña orixinalmente 66,4 metros de altura, é dicir que non chega á metade da altura das outras dúas pirámides. Os lados teñen 102,2 por 104,6 metros de lonxitude (a lonxitude media da base é de 103,4 metros), e ten unha inclinación de 51°, que é practicamente idéntica á de Queops. A parte superior da pirámide estaba revestida de bloques de pedra calcaria -do mesmo xeito que as pirámides de Queops e Quefrén -. Con todo, as 16 capas inferiores constan de bloques de granito rosa. Os muros asociados e os templos funerarios non sobreviviron completamente o pasar do tempo. O Museo de Antigüidades do Cairo exhibe o grupo de estatuas de Micerinos, que foron atopadas no Templo mortuorio. Na cara sur atópanse as tres pirámides das raíñas, dúas das cales foron deseñadas como pirámides graduadas.
O camiño de acceso á pirámide que ía desde o Val ao templo mortuorio foi terminado por Shepseskaf pero non totalmente. O chan era de pedra calcaria e as paredes tiñan uns 2 metros polo menos. A construción parece que se detivo en canto chegou ao oeste da canteira utilizada por Khufu e de aí dirixíase cara abaixo o templo amodo de rampla para levar pedras. Este camiño tiña máis de 600 metros
O templo mortuorio fíxose no lado leste da pirámide. O templo non estaba terminado cando morreu Menkaure, o mortuorio completouno Shepseskaf. O templo contiña un altar e outros elementos; foi construído seguramente en granito rosa pero cando o seu fillo o acabou fíxoo con pedra.