cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roy Harris
Traxectoria
A súa filosofía da lingua cuestiona asuncións tradicionais do pensamento lingüístico occidental, propoñendo unha actitude radical ante a necesidade da desmitoloxizar as linguas e a lingüística e de adoptar unha nova lingüística fundamentada na visión dos signos como produtos resultantes (antes que causantes) da comunicación.
É membro fundador da International Association for the Integrational Study of Language and Communication (IAISLC) e coeditor da revista académica Language & Communication.
Lingüística integracional
As investigacións levadas a cabo por Roy Harris nos últimos 25 anos centráronse no desenvolvemento dunha aproximación integracional ós signos e ós sistemas semiolóxicos, e polo tanto a toda a comunicación humana.
A súa aproximación denominada integracionismo ou lingüística integracional parte do exame das actuais prácticas educativas ó tempo que se propón unha revisión da historia do pensamento lingüístico dende Platón á actualidade, nunha perspectiva que difire radicalmente da visión tradicional das linguas e da comunicación de base mecanicista e estrutural.
As Cortes, Paradela
San Salvador das Cortes é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 121 habitantes (70 homes e 51 mulleres), catro menos que en 2006. En 2021 tiña 101 habitantes segundo o INE.
Patrimonio
Na parroquia sitúase o mosteiro de Santa María de Loio. Ademais, o mosteiro de San Salvador e o eremitorio de Santa Cruz de Loio, do que se conservan algúns restos.
Roy Harris
Lingüística integracional
A lingüística postestrutural que Harris postula na súa abordaxe integracional presenta importantes implicacións para o noso comprendemento das relacións interpersoais así como das sociedades modernas e dos seus recursos comunicativos, incluído o discurso público das artes e as ciencias. A revista interdisciplinar que dirixe con Talbot J. Taylor destinada á discusión da comunicación verbal e non-verbal pretende a integración da lingua con outras actividades e comportamentos interactivos (de aí o nome de integracionismo) de maneira que se poida desenvolver unha ciencia da comunicación non restrinxida por fronteiras disciplinares.
Vilar, Pardavedra, A Bola
Vilar é un lugar da parroquia de Pardavedra no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 10 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Hillbilly Elegy (filme)
Hillbilly Elegy é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Ron Howard, a partir dun guión de Vanessa Taylor. Está baseado no libro homónimo de J. D. Vance. Está protagonizado por Glenn Close, Amy Adams, Gabriel Basso, Haley Bennett, Freida Pinto, Bo Hopkins e Owen Asztalos, e conta a historia dun estudante de dereito en Yale que debe regresar coa súa familia en Ohio para atender unha emerxencia familiar.
Hillbilly Elegy estreouse en cinemas escollidos dos Estados Unidos o 11 de novembro de 2020, e dixitalmente a través de Netflix o 24 de novembro. O filme recibiu valoracións negativas por parte da crítica, que criticou o seu guión e narrativa, aínda que as interpretacións do elenco recibiron boas valoracións.
Cerqueirás de Abaixo, Traba, Coristanco
Cerqueirás de Abaixo é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 22 habitantes (8 homes e 13 mulleres).
Vista Alegre, Covas, Meaño
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Covas no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 53 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 24 eran mulleres e 29 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 58 veciños, e 2005, cando eran 59.
Maryland (homónimos)
Maryland pódese referir a:
Northrop Corporation
Northrop Corporation foi un dos principais fabricantes de avións dos Estados Unidos dende a súa fundación en 1939 ata a súa fusión con Grumman en 1994 para formar Northrop Grumman. A compañía é coñecida polo seu desenvolvemento do deseño da á voadora, destacando o bombardeiro furtivo B-2 Spirit.
Tim Schenken
Timothy "Tim" Theodore Schenken nado en Gordon, Sydney, Australia o 26 de setembro de 1943, é un expiloto de Sydney, Australia. Participou en 36 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 16 de agosto de 1970. Alcanzou un podio no Gran Premio de Austria de 1971 e anotou un total de sete puntos de campionato. Con todo, acadou dous podios en carreiras fóra de campionato, terminou terceiro no Trofeo Internacional BRDC de 1971 e terceiro na Copa de Ouro Internacional de 1972.
Carreira
miniatura|left|Un [[Rondel Racing Brabham BT36, pilotado por Schenken no Campionato de Europa de 1971.]]
Os resultados nas fórmulas menores de Schenken incluíron gañar o British Lombank Formula Three Championship de 1968, gañar o Grovewood Award de 1968, gañar o 1968 British Formula Ford Championship de 1968, gañar o ER Hall Formula Three Trophy de 1968, gañar o French Craven A Formula Three Championship de 1969, gañar o Greater London Formula Three Trophy de 1969, finalizar cuarto no Campionato de Europa de Fórmula 2 de 1971 e finalizar terceiro no Campionato Brasileiro de Fórmula 2 de 1972.
Tivo moito éxito nas carreiras de motor pilotando para Ferrari. En 1972 gañou as carreiras dos 1000 km de Buenos Aires e os 1000 km de Nürburgring e terminou en segundo lugar nas 6 Horas de Daytona, e nas 12 Horas de Sebring, os 1000 km. de Brands Hatch e as 6 Horas de Watkins Glen, terminou terceiro nas carreiras dos 1000 km de Monza 1000 e os 1000 km de Zeltweg. 1973 viuno terminar segundo nas carreiras das 6 Horas de Vallelunga e nos 1000 km de Monza. En 1975 e 1976 terminou segundo nos 1000 km de Nurburgring e entón en 1977 el gañou a carreira dos 1000 km de Nurburgring por segunda vez. En Le Mans en 1976 terminou segundo na clase GT e foi 16º na xeral. En 1975 foi subcampión no Campionato Europeo GT e terminou terceiro no campionato en 1976.
En 1974 co-fundou Tiga Race Cars en Gran Bretaña co neozelandés Howden Ganley, cuxos coches tiveron grande éxito na categoría Sports 2000 e construíu coches para varias fórmulas. Posteriormente foi Director de Carreira da V8 Supercar Championship Series australianan. Tamén foi director da Confederation of Australian Motor Sport, secretario da carreira do Gran Premio de Australia e foi o secretario na carreira inaugural do Gran Premio de Singapur de 2008.
Ata a tempada de Fórmula 1 de, Schenken é un dos cinco australianos que subiron ao podio nun Gran Premio de Fórmula Un. Os outros son os gañadores de Gran Premio Mark Webber e Daniel Ricciardo, así como os Campións Mundiais Sir Jack Brabham e Alan Jones.
O 16 de xuño de 2016, Tim Schenken foi galardonado coa Medal of the Order of Australia (Medalla da Orde de Australia) na súa División Xeral como parte dos honores do Aniversario da Raíña. No 2016 era Director de Operacións de Carreiras da Confederación Australiana de Deportes de Motor (CAMS).
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Interleucina 7
O factor de crecemento hematopoético IL-7 é segregado polas células do estroma da medula ósea e do timo. Tamén a producen os queratinocitos, células dendríticas, hepatocitos, neuronas, e células epiteliais pero non o producen os linfocitos normais.
Estrutura
A estrutura tridimensional da IL-7 en complexo co ectodominio do IL7R determinouse utilizando difracción de raios X.
Maduración das células T
A IL-7 é unha citocina importante para o desenvolvemento de células B e T. Esta citocina e o factor de crecemento do hepatocito (HGF) forman un heterodímero que funciona como un factor estimulante do crecemento de células pre-pro-B. Esta citocina é un cofactor para o rearranxo dos segmentos xénicos V(D)J do receptor de células T beta (TCRß) durante o desenvolvemento temperán das células T. Esta citocina pode ser producida localmente polas células caliciformes do epitelio intestinal, e pode servir como factor regulador dos linfocitos da mucosa intestinal. Os estudos de knockout de xenes en ratos suxiren que esta citocina xoga un papel esencial na supervivencia de células linfoides.
Sinalización da IL-7
miniatura|300px|esquerda|Receptor e sinalización de IL-7. As cadeas γ común en azul e o receptor de IL-7-α en verde.
A IL-7 únese ao receptor da IL-7, un heterodímero que consta do receptor alfa da interleucina 7 e receptor da cadea gamma común. A unión da IL-7 orixina unha fervenza de sinais importante para o desenvolvemento das células T no timo e a supervivencia na circulación periférica. Os ratos knockout que carecen xeneticamente do receptor de IL-7 mostran atrofia tímica, detención do desenvolvemento das células T no estado dobre positivo, e unha grave linfopenia. A administración de IL-7 aos ratos dá lugar a un incremento nas células emigrantes tímicas recentes, incrementa as células B e T, e aumenta a recuperación de células T despois da administración de ciclofosfamida ou despois dun transplante de medula ósea.
Cancro
A IL-7 promove cancros malignos hematolóxicos (leucemia linfoblástica aguda, linfoma de céluals T).
Infeccións víricas
Tamén se detectaron niveis elevados de IL-7 no plasma de pacientes infectados polo VIH.
Aplicacións clínicas
A IL-7 como axente de inmunoterapia foi examinado en estudos preclínicos en moitos animais e máis recentemente en ensaios clínicos en humanos para estudar varios cancros malignos e durante unha infección por VIH.
Cancro
A IL-7 recombinante foi administrada con seguridade a pacientes en varios ensaios clínicos en fase I e II. Un estudo humano de IL-7 en pacientes con cancro demostra que a administración desta citocina pode alterar transitoriamente a homeostase das células T CD8+ e CD4+ cun decrecemento proporcional na porcentaxe de células T CD4+CD25+Foxp3+ reguladoras. Non se observou unha regresión obxectiva do cancro, porén neste estudo non se chegou a unha toxicidade limitante de dose (DLT) ao desenvolvemento de anticorpos neutralizantes contra a citocina recombinante.
Infección polo VIH
Asociada coa terapia antirretroviral, a administación de IL-7 diminúe as inflamacións locais e sistémicas en pacientes que tiveron unha reconstitución incompleta das células T. Estes resultados indican que a terapia con IL-7 posiblemente pode mellorar a calidade de vida de ditos pacientes.
Transplantes
A IL-7 podería tamén ser beneficiosa para mellorar a recuperación inmunitaria despois dun transplante de células nai aloxénico.
Drew Gooden
Andrew Melvin "Drew" Gooden, nado o 24 de setembro de 1981 en Oakland (California), é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense. Cunha altura de 2,08 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria
Gooden xogou de pivote no Instituto El Cerrito como sénior, e liderou aos Gauchos en 1999 ao campionato California Interscholastic Federation Boys Division III.
Gooden foi un xogador dominante na Universidade de Kansas, facendo medias de 19,8 puntos e 11,4 rebotes por partido na tempada 2001-02. Foi a peza clave que levou a Kansas á Final Four, ademais de recoller varios premios individuais que lle galardoaban como o mellor universitario do ano.
NBA
Foi elixido na cuarta posición do Draft de 2002 por Memphis Grizzlies, aínda que foi traspasado a metade da súa primeira tempada na liga a Orlando Magic a cambio de Mike Miller. Na tempada 2004-05 fichou por Cleveland Cavaliers, facendo medias de 14,4 puntos e 9,2 rebotes por partido. Tras esta gran campaña, o baixada de rendemento de Gooden foi notorio, descendendo até os 10,7 puntos e 8,7 rebotes. Na súa terceira tempada cos Cavaliers non houbo síntomas de melloría, e mesmo a directiva da franquía barallou incluírlo nalgún traspaso. Ese traspaso chegou o 21 de febreiro de 2008, data na que foi enviado a Chicago Bulls nun intercambio a tres bandas entre os Bulls, os Cavaliers e Seattle Sonics.
O 19 de febreiro de 2009, Chicago Bulls traspasou a Gooden, Andrés Nocioni, Michael Ruffin e Cedric Simmons a Sacramento Kings a cambio de John Salmons e Brad Miller. Tras xogar un partido cos Kings, foi cortado o 1 de marzo e aos dous días asinou con San Antonio Spurs. En xullo de 2009 asinou como axente libre con Dallas Mavericks.
O 13 de febreiro de 2010, Gooden foi traspasado a Washington Wizards xunto con Josh Howard, James Singleton e Quinton Ross a cambio de Caron Butler, Brendan Haywood e DeShawn Stevenson. Días despois, o 17 de febreiro, Gooden foi traspasado a Los Angeles Clippers como parte dun intercambio a tres bandas; Ilgauskas, unha primeira rolda do draft de 2010 e os dereitos de Emir Preldžič marchábanse de Cleveland Cavaliers a Washington Wizards; Antawn Jamison desde Washington a Cleveland Cavaliers; Al Thornton dos Ánxeles a Washington Wizards e Sebastian Telfair dos Ánxeles a Cleveland. O 1 de xullo de 2010 asinou un contrato con Milwaukee Bucks por cinco anos e 32 millóns de dólares. O 16 de xullo de 2013, os Bucks cortaron a Gooden usando a cláusula de amnistía.
O 26 de febreiro de 2014, Gooden asinou un contrato de dez días cos Washington Wizards. O 8 de marzo de 2014, asinou un segundo contrato de dez días cos Wizards.
Croacia Eslavonia
O reino de Croacia Eslavonia fora unha rexión autónoma do Imperio austrohúngaro nos Balcáns. Pertencía á monarquía húngara e comprendía partes das actuais Croacia e Serbia.
O reino nace en 1868 coa unión das coroas de Croacia e Eslavonia, o país existiu na confederación ata 1918 no que tras desfacerse o imperio, pasa a formar parte do Estado dos eslovenos, croatas e serbios.
Lingua chipaia
Os chipaias denomínanse qhwaz-zh zhoñi (os homes da auga), e á súa lingua chipaj tago
Historia
As pescudas filoxenéticas apuntan que a separación entre a lingua uru (hoxe extinta ) e a chipaia se produciu entre os séculos II e III dC, baseándose en datos de semellanzas de vocabulario. A lingua permaneceu sempre no seu rexistro oral ata que en datas moi recentes algúns lingüistas e falantes traballaron no desenvolvemento dun alfabeto propio.
Existen diversos textos que estudan o chipaia no século XX, con algúns bosquexos gramaticais e repertorios léxicos.
Reino Unificado
O Reino Unificado (tamén chamado Reino Reunido) é un reino ficticio pertencente ó legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na súa novela O Señor dos Aneis. É o nome co que se coñeceu á unificación dos reinos de Gondor e Arnor trala Guerra do Anel, acontecida a finais da Terceira Idade do Sol. As súas capitais eran Annúminas (capital de Arnor) e Minas Tirith (capital de Gondor).
Lingua chipaia
Tipoloxía
Conforme a súa gramática, podería dicirse que o chipaia é unha lingua aglutinante, porén con características propias infrecuentes no conxunto das linguas aglutinantes.
Reino Unificado
O seu primeiro rei foi Aragorn II, coroado co nome de Elessar, quen foi sucedido polo seu fillo Eldarion trala súa morte no ano 120 da Cuarta Idade do Sol.
Lingua chipaia
Tipoloxía
Recibiu grandes influencias do aimará tanto no léxico como no gramatical, e máis recentemente influencias do español.
Reino Unificado
Mantívose a senescalía que anteriormente gobernou Gondor cando a liñaxe dos reis se cortou, aínda que os senescais non conservaban os mesmos poderes de antes e estaban baixo as ordes do Rei. Porén, recibiron un novo título, o de Príncipes de Ithilien, e a partir de entón viviron en Emyn Arnen. O primeiro senescal do Reino Unificado foi Faramir, fillo do anterior senescal, Denethor II, e o cargo seguiu herdándose de pai a fillo.
Río Dnister
260px|miniatura| O río Dnister preto de [[Otaci, Moldavia]] O Dnister (Dniestr en polaco, Дністер, en ucraíno, Nistru en romanés, Днестр (Dniestr) en ruso e Tyras en latín) é un río da Europa oriental, cunha lonxitude de 1.370 km e un caudal medio de 380 m³/s, que atravesa a Ucraína e Moldavia.
Percorrido
O Dnister nace en Ucraína, nos montes Cárpatos, nas proximidades da aldea de Roslutsch, no distrito de Starij Sambir, preto da fronteira con Polonia, desde onde flúe cara o Mar Negro, con lixeiro sentido NE-SW. Logo de correr por boa parte das chairas ucraínas, durante un breve treito serve de límite entre a Ucraína e Moldavia, para logo entrar neste último país, onde ten un curso de 398 km, volvendo despois a servir nun curto traxecto de linde con Ucraína, onde acaba por desaugar nun estuario, que forma unha ampla lagoa litoral antes de entrar no Mar Negro, ao suroeste da cidade de Odesa. En total a súa conca abrangue unha área de algo máis 72.000 km².
Afluentes
Os seus principais tributarios son o Seret e o Stryj. Nunha lista maior de afluentes pódense salientar os seguintes:
Navegabilidade
O Dnister é navegábel desde Halych.
Historia
Entre 1918 e 1940, o Dnister facía de fronteira entre a Unión Soviética e a rexión de Besarabia, que formaba parte da Romanía.
Festival de la Luz
O Festival de la Luz é un evento musical de carácter solidario e festivo, organizado por iniciativa de Luz Casal e coa colaboración do seu concello natal, Boimorto. O encontro celébrase na parroquia de Andavao a finais do verán (mediados e finais de setembro) nunha contorna natural da Galiza interior, e ten unha duración de dous días. A recadación íntegra dóase para actividades sociais.
Historia
As orixes do festival están nunha vella idea de Luz Casal: organizar en Boimorto unha festa de música no agro, un tempo adicado a homenaxear a Galiza rural e para toda a familia. Ademais de fomentar a Galiza interior e os seus produtos e xentes, a premisa fundamental é o seu sentido benéfico, para recadar fondos destinados para unha causa solidaria en Galicia. É un festival aberto a calquera clase de música e cun xeito de romaría máis que dun festival sen máis.
A primeira edición foi a finais do setembro de 2012, a idea tivo boa acollida e foi apoiada polo concello de Boimorto e os seus veciños que colaboraron de xeito desinteresado na organización e cederon leiras para o festival. Alí xuntáronse máis de cinco mil persoas aínda que só houbo un dos dous días da festa programada. O domingo tiveron que ser suspendidas tódalas actuacións pola ameaza de temporal.
Ao longo destes anos foron moitas as empresas patrocinadoras como Estrella Galicia, R, Novagalicia banco, Gadis, Mans-Paidea, CRTVG, SGAE e o Concello de Boimorto entre outras entidades.
Primeira edición: 2012
Na primeira edición os fondos recadados foron para a Asociación Española Contra el Cáncer. Diante duns 5.500 asistentes actuaron os seguintes grupos e artistas:
Segunda edición: 2013
Na segunda edición diante dun público de 8.500 persoas actuaron entre outros os seguintes grupos e artistas:
Terceira edición: 2014
A terceira edición foi o 13 e 14 de setembro de 2014. Nesta edición a recadación de 62.400 euros foi para a Asociación Española de Enfermedades Neuromusculares.
Cuarta edición: 2015
Nesta edición celebrouse durante os días 12 e 13 de setembro, recadando fondos para Médicos sen Fronteiras. Actuaron entre outros grupos e artistas:
Quinta edición: 2016
Os días 9, 10 e 11 de setembro tivo lugar coa novidade da instalación dunha carpa dedicada ao cine onde se proxectaron filmes adicados a música. Este ano o beneficiario foi Oxfam Intermón Galicia, destinándose ás súas accións na crise dos refuxiados en Siria, Jordania e Líbano.
Sexta edición: 2017
Festexado nos días 8, 9 e 10 de setembro, coa actuación de máis de corenta 40 grupos musicais que nesta ocasión recadaron 114.000 euros que foron doados para o Grupo de Oncoloxía Médica Transnacional do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago, denominado Oncomet, para avanzar na investigación da biopsia líquida.
Sétima edición: 2018
Os días 7, 8 e 9 de setembro celebrouse a sétima edición do festival. Debido ao aumento na cifra total dos fondos recadados no evento, a achega solidaria do Festival da Luz 2018 destinouse a dous proxectos: a loita contra os lumes en Galicia e a construción e equipamento de salas de rehabilitación na residencia e centro de día para persoas maiores do Concello de Boimorto. Déronse cita máis de corenta e cinco artistas.
Oitava edición: 2019
A oitava edición celebrouse durante os días 6, 7 e 8 de setembro.
Novena edición 2020
Na edición de 2020, aínda que estaba previsto realizalo nos días 11, 12 e 13 de setembro, recurtáronse os días de actuación, por mor da COVID-19, e só houbo un día de actuación o 12 de setembro, no que se chamou "Edición Leiras" e, nesa ocasión, as doazóns serán destinadas a Cruz Vermella española.
Estación do Burgo-Santiago
O Burgo-Santiago é unha estación de tren de Adif situada no Burgo, no concello de Culleredo, provincia da Coruña. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 540,9 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Cambre e Elviña-Universidade. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supón a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Interleucina 9
A interleucina 9 (IL-9 ou IL9) é unha proteína citocina (molécula de sinalización celular) pertencente ao grupo das interleucinas, codificada nos humanos no xene IL9 do cromosoma 5.
Función
Esta proteína é unha citocina producida polas células T axudantes CD4+, que actúa como regulador de varias células hemotopoéticas. Esta citocina estimula a proliferación celular e impide a apoptose. Estimula tamén o crecemento de mastocitos. Funciona a través do receptor da interleucina 9 (IL9R), o cal activa diferentes transdutores de sinais e proteínas activadoras (STAT) e deste modo conecta esta citocina con varios procesos biolóxicos. O xene que codifica esta citocina foi identificado como un xene candidato asociado á asma. Os estudos xenéticos feitos en modelos de ratos da asma demostraron que esta citocina é un factor determinante na patoxénese da hiperrresposta bronquial.
A interleucina 9 inhibe o crecemento do melanoma en ratos.
Fraís
O topónimo galego Fraís pode referirse a:
Romy Schneider
Romy Schneider, nada en Viena o 23 de setembro de 1938 e finada en París o 29 de maio de 1982, foi unha actriz austríaca que tamén posuía a cidadanía francesa. Os seus pais eran Wolf Albach-Retty e Magda Schneider, quen traballou con ela nalgunhas películas. Realizou unha interesante carreira artística e dúas veces recibiu o premio César á mellor actriz. É lembrada hoxe sobre todo polo seu rol protagonista nos filme da emperatriz austríaca Elisabetta Amalia Eugenia von Wittelsbach, máis coñecida como Sissi.
A Igrexa, Traba, Coristanco
A Igrexa é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 44 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 20 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ferreiros, Paradela
Santa María de Ferreiros é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 122 habitantes, deles 63 eran homes e 59 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. En 2021 tiña 108 habitantes segundo o INE.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María de Ferreiros é de estilo románico, pero ten importantes reformas.
Tanganica
Tanganica, Tanganika ou Tangañika (en inglés e suahili Tanganyka) foi un estado soberano da África oriental, que levaba o nome do lago Tanganica, que conformaba a súa fronteira occidental. Tamén tiña fronteiras cos Grandes Lagos Africanos, á parte do de Tanganica, co de Vitoria e o Niassa, como tamén co océano Índico. Corresponde talmente coa zona continental da actual Tanzania.
Existiu entre 1961 e 1964. Primeiro independizouse do Reino Unido o 9 de decembro de 1961 como reino da Commonwealth de Nacións antes de converterse nunha república da Commonwealth de Nacións un ano despois. Tras asinar os Artigos da Unión o 22 de abril de 1964 e a Acta da Unión o 25 de abril, Tanganica uniuse oficialmente coa República Popular de Zanzíbar e Pemba para formar a República Unida de Tanganica e Zanzibar no Día da Unión, o 26 abril de 1964. O novo estado poñeríase o nome de República Unida de Tanzania pouco despois.
Historia
Anteriormente fora colonia alemá. A colonia de África Oriental Alemá foi adxudicada aos británicos coa firma do Tratado de Versalles trala Primeira Guerra Mundial, xa que non foi conquistada a Alemaña. O nome apareceu como Territorio baixo mandato das Tanganyika trala resolución da Sociedade de Nacións en 1922.
En 1946 converteuse nun territorio baixo fideicomiso de Nacións Unidas, tamén baixo control británico, e o 9 de decembro de 1961 accedeu á independencia. En 1964, uniuse coa illa de Zanzíbar para formar Tanzania (Tan fai referencia a Tanganyka, e zan a Zanzíbar).
Hybris
miniatura|Cerámica de figura negra (550 a.C.) que representa a Prometeo cumprindo a condena, atado a unha columna. A hibris ou hybris (en grego antigo ὕϐρις húbris) é un concepto grego que pode traducirse como «desmesura» e que na actualidade alude a un orgullo ou confianza nun mesmo esaxerados, resultando a miúdo nun merecido castigo. Na Antiga Grecia aludía a un desprezo temerario cara ao espazo persoal alleo unido á falta de control sobre os propios impulsos, sendo un sentimento violento inspirado polas paixóns esaxeradas, consideradas doenzas polo seu carácter irracional e desequilibrado, e máis concretamente por Ate (a furia ou o orgullo). Como reza o famoso proverbio antigo, erroneamente atribuído a Eurípides: «Aquel a quen os deuses queren destruír, primeiro vólveno tolo.»
A hibris na antigüidade
A relixión grega ignoraba o concepto de pecado tal como o concibe o cristianismo, o que non é óbice para que a hibris pareza a principal falta nesta civilización. Vencéllase co concepto de moira, que en grego significa "destino", "parte", "lote" e "porción" simultaneamente. O destino é o lote, a parte de ledicia ou desgraza, de fortuna ou desgraza, de vida ou morte, que corresponde a cada un en función da súa posición social e da súa relación cos deuses e os homes (véxase no artigo moira a división do mundo realizada polos tres grandes Crónidas, que determina o destino de cada un). Agora ben, o home que comete hibris é culpable de querer máis cá parte que lle foi asignada na división do destino. A desmesura designa o feito de desexar máis que a xusta medida que o destino nos asigna. O castigo á hibris é a némese, o castigo dos deuses que ten como efecto devolver ao individuo dentro dos límites que cruzou. Heródoto exprésao claramente nunha significativa pasaxe:
A concepción da hibris como falta determina a moral grega como unha moral da mesura, a moderación e a sobriedade, obedecendo ao proverbio pan metron, que significa literalmente "a medida en todas as cousas", ou mellor aínda "nunca de abondo" ou "sempre bastante". O home debe seguir sendo consciente do seu lugar no universo, é dicir, á vez da súa posición social nunha sociedade xerarquizada e da súa mortalidade ante os inmortais deuses.
Había tamén unha deusa chamada Hibris (ou Hybris), a personificación do anterior concepto: insolencia e falta de moderación e instinto. Hibris pasaba a maior parte do tempo entre os mortais. Segundo Hixinio era filla de Érebo e a Noite, atribuíndolle outros autores a maternidade de Coros, o daimon do desdén.
No dereito grego, a hibris refírese con maior frecuencia á violencia ebria dos poderosos cara aos febles. Na poesía e na mitoloxía, o termo foi aplicado a aqueles individuos que se consideran iguais ou superiores aos deuses. O hibris era a miúdo o "tráxico erro" ou hamartia dos personaxes dos dramas gregos.
Exemplos de hibris
O castigo por arrogancia tamén aparece como un tema na Biblia:
A hibris na actualidade
As consecuencias negativas modernas das accións provocadas pola hibris parecen estar asociadas a unha falta de coñecemento, interese e estudo da historia, combinada cun exceso de confianza e unha carencia de humildade. Sociólogos como William R. Catton, Jr. e outros autores vencellados coa crítica aos mitos do progreso e coa sustentabilidade, relacionan a hibris que caracteriza segundo eles á actual civilización industrial cos problemas desta derivados dos límites do crecemento.
Hibris é a miúdo aplicado como termo pexorativo en política. Como a hibris está relacionada co poder, adoita ser empregada por persoas relacionadas con partidos políticos da oposición contra aqueles que ostentan o poder.
Suxeriuse que a hibris é unha das tres calidades dos programadores de éxito, segundo Larry Wall. Sería «a calidade que che fai escribir (e manter) programas sobre os que outra xente non quererá falar mal». As outras dúas calidades serían a preguiza e a impaciencia.
Rorcual de Bryde
miniatura|230px|Vista aérea do rorcual de Bryde.
O rorcual de Bryde, tamén chamado rorcual de Eden, rorcual tropical e balea de Bryde, Balaenoptera edeni Anderson, 1878 (= Balaenoptera brydei Olsen, 1913), é unha especie (ou dúas, segundo os autores) de mamífero mariño da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos e familia dos balenoptéridos.
Taxonomía controvertida
Este rorcual, ou estes rorcuais, son de aparencia moi similar ó rorcual boreal (Balaenoptera borealis) e case de igual tamaño, e durante moito tempo pensábase que se trataba da mesma especie.
Porén, Balaenoptera edeni fora descrita como especie independente dn 1878, a partir dun exemplar varado na costa de Birmania, á que o seu descubridor e descritor, John Anderson, o ano seguinte, lle deu o nome binomial de Balaenoptera edeni.
E en 1913 describíronse baleas avistadas mar a fóra de Suráfrica, que Olsen clasificou co nome de Balaenoptera brydei, en honor de Johann Bryde, cónsul noruegués e pioneiro da industria baleeira surafricana.
Na década de 1950 pensouse que se trataba dunha soa especie, co que quedou vixente B. edeni en razón de ser a clasificación primeira e, por tanto, prioritaria, pero permaneceu rorcual de Bryde como nome vernáculo sinónimo.
Pero os máis recentes estudos xenéticos indican, porén, que se trataba de dúas especies diferenciadas:
O rorcual de Bryde presenta considerábeis variacións morfolóxicas, e téñense identificado 5 subtipos que inclúen dúas variantes de pequeno tamaño que tenden a vivir cerca das costas. Desde o punto de vista da simplicidade taxonómica, as probas de ADN mostran que a nova especie de rorcual anano do sueste asiático non é igual á variación visualmente similar encontrada no Caribe.
As probas complicaron a evolución do ordenamento taxonómico, xa que apareceron exemplares que mostran ser intermedios xeneticamente entre o rorcual de Bryde e o chamado rorcual boreal ou rorcual sei (Balaenoptera borealis).
Porén, na actualidade, nin o World Register of Marine Species nin a Unión Internacional para a Conservación da Natureza admiten como válidas estas dúas especies, o que si fai, en cambio, o Sistema Integrado de Información Taxonómica.
Características
miniatura|Balaenoptera edeni. miniatura|Barbas do rorcual de Eden.
As principais características do rorcual tropical son:
Comportamento
Coñécese moi pouco da vida do rorcual de Bryde. Ás veces móstrase curioso, acercándose aos barcos, aos que arrodea ou acompaña nadando canda eles. Pode saltar fóra da auga. Cando se alimenta, pode realizar cambios bruscos de dirección, tanto debaixo da auga como na superficie, e o seu estilo de natación fai pensar máis nun golfiño grande que nunha balea. O seu sopro é alto e fino, elevándose até 3 ou 4 m nunha única nube (aínda que ten dous espiráculos) que, con frecuencia, non se ve ben desde lonxe. Vive só ou en pequenos grupos de até 7 individuos, aínda que se poden xuntar até 30 en zonas onde abunda o alimento.
Saltos
Os saltos do rorcual tropical son comúns nalgunhas zonas, pero non noutras. Poden seguir a estes períodos curtos de grande actividade, como natación a gran velocidade. En casos excepcionais un único animal pode chegar a saltar ducias de veces seguidas (un exemplar foi visto nas costas de Ogata (Xapón) realizando 70 saltos seguidos). Porén, o máis típico é que realicen 2 ou 3 saltos sen parar.
O cetáceo adoita abandonar a auga en posición case vertical, cun ángulo de 70 a case 90º, ás veces arqueando o dorso no aire, e despois pode deixarse caer simplemente sobre a auga, ou ben retorcer o corpo primeiro.
Algúns animais sacan totalmente o corpo por riba da superficie, pero o máis habitual é que a parte posterior (o cuarto traseiro, máis ou menos até a aleta dorsal) permaneza debaixo da auga.
Inmersións
A secuencia de respiración adoita ser irregular, pero adoita constar de 4 a 7 sopros seguidos por unha longa inmersión de até 8 min, aínda que pode durar menos de 2, e tamén é capaz de permanecer baixo a auga máis tempo. Cando sae á superficie entre inmersións curtas poucas veces mostra algo máis que a parte superior da cabeza, aínda que as aletas dorsal e caudal adoitan ser visíbeis xusto antes dunha inmersión longa.
Alimentación
Os rorcuais de Bryde aliméntanse durante todo o ano de pequenos peixes peláxicos, tales como anchoas, arenques e sardiñas, así como tamén de krill e outros invertebrados planctónicos.
Distribución
Vive entre os 40º N e os 40º S en augas tropicais e subtropicais de todo o mundo, e nalgunhas temperadas cálidas, podendo chegar a latitudes superiores se hai correntes cálidas na auga. Porén, prefire augas de temperaturas superiores aos 20 °C, polo que abunda máis en zonas tropicais e subtropicais entre os 30º N e os 30º S (o que xustifica un dos seus nomes vulgares, rorcual tropical). A súa distribución pode non ser continua en toda a súa área de dispersión, e poden aparecer poboacións máis importantes nalgunhas zonas, como fronte a Suráfrica, Xapón, Ceilán, Fixi e Australia occidental. O rorcual tropical pode facer migracións a distancias curtas, pero non se coñecen migracións máis afastadas a latitudes máis altas.
Poboación
Antes de 1972, os rorcuais de Bryde non se distinguían dos rorcuais boreais ou rorcuais sei nas estatísticas baleeiras internacionais. Nas estatísticas baleeiras xaponesas ambas as especies de rorcuais xa se distinguiron a partir de 1962, pero en relatorios de avistamentos só desde 1972.
Actualmente acéptase unha poboación estimada de 26 000 individuos, en base a enquisas realizadas durante o período 1998-2002. .
A máis recente estimación aceptada doutros stocks do Pacífico norte é duns 137 individuos no mar da China oriental e duns 235 no golfo de California. O stock do leste da China foi obxecto de caza polos xaponeses no suroeste do Xapón até a década de 1970, polo que pode que fose esgotado.
A poboación de rorcuais de Bryde non foi avaliada de novo durante os últimos 25 anos (desde finais dos anos 1980), pero as estimacións de abundancia aceptadas no momento foron:
Pero estes resultados non se basearon nos métodos de análise das poboacións hoxe usuais e aceptados. Con base a unha recomendación da maioría do seu Comité científico, a CBI situou a clasificación destes stocks como "no límite de cero capturas, pendente dunha estimación satisfactoria do tamaño da poboación" (CBI 1983). De 1705 rorcuais boreais cazados en Chile durante os anos 1932-1979, unha proporción descoñecida foron rorcuais de Bryde. A poboación nas costas de Suráfrica estimouse en 582 (±184) individuos en 1983. De 2 536 rorcuais boreais capturados polo baleeiro pirata Sierra no Atlántico sur durante os anos 1969-1976, a maioría crese que eran rorcuais de Bryde (IWC 1980). E dos máis de 5 000 rorcuais boreais capturados por Brasil durante 1948-1977, polo menos algúns eran rorcuais de Bryde, posibelmente un 8%.
Á parte dunha poboación estimada para o golfo de México meridional de 40 animais (de 13 a 129), non hai estimacións da abundancia desta especie no Atlántico norte, pero algúns dos rorcuais boreais capturados no estreito de Xibraltar na primeira metade do século XX pode que foran rorcuais de Bryde.
Caza
Pénsase que as capturas de rorcuais de Bryde por frotas baleeiras costeiras xaponesas comezaron en 1906 e que continuaron sen interrupción até 1987 cando Xapón se adheriu á moratoria da caza comercial de baleas da CBI. As frotas xaponesas realizaron capturas peláxicas durante 1971-1979, e as da Unión Soviética durante 1966-1979. Tamén foron capturados rorcuais de Bryde por pescadores de Taiwán durante 1976-1980, polos das illas Bonin (Xapón) durante 1946-1952 e 1981-1987 e polos de Filipinas durante 1983-1985. As capturas peláxicas xaponesas reiniciáronse no 2000, como capturas científicas (50 individuos ao ano).
Status actual
O rorcual de Bryde foi un beneficiario incidental das restricións que a CBI impuxo á caza de baleas e que orixinalmente foran deseñadas para protexer as zonas de reprodución nas baixas latitudes doutras especies de misticetos, nun momento en que este rorcual aínda non era recoñecido como unha especie distinta. .Hoxe en día o rorcual de Bryde está incluído no apéndice I da CITES, aínda que o Xapón mantén unha reserva contra esta lista desde 1983. A especie (como Balaenoptera edeni) figura no Apéndice II da CMS. E a UICN, desde 2008, cualifica a situación da especie como "CC" (con datos insuficientes para a súa avaliación).
Nomes galegos
Dada a confusión na taxonomía desta especie (ou especies) non é de estrañar que na aínda escasa bibliografía galega poida apreciarse algunha incongruencia.
Pola súa parte, Lahuerta e Vázquez, no seu Vocabulario multilingüe, dan o nome de rorcual de Bryde á especie Balaenoptera edeni, co sinónimo de balea de Bryde, desbotando o outro posíbel sinónimo, máis acorde con nome científico, rorcual de Eden (ou balea de Eden).
Porén, Díaz d'a Silva e Cartelle, na súa Guía dos mamíferos de Galicia, a máis moderna obra, polo momento, deste grupo zoolóxico, na que consideran a catro especies de rorcuais como frecuentadoras das nosas augas, non inclúen, loxicamente, ao rorcual tropical, dada a área de distribución desta especie. Nota: Para o nome deste rorcual, e de todos os demais nomes dos rorcuais, véxase Balenoptéridos.
Muíño Seco, Traba, Coristanco
Muíño Seco é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 41 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 24 mulleres.
Pseudopeptidoglicano
Os compoñentes básicos do pseudopeptidoglicano son un polisacárido e pequenas cadeas de péptidos unidos a el. O esqueleto da molécula é o polisacárido, formado polos monosacáridos derivados N-acetilglicosamina e o ácido N-acetiltalosaminurónico (en vez deste último, o peptidoglicano bacteriano ten ácido N-acetilmurámico), os cales alternan na molécula, están unidos por enlaces glicosídicos β(1-3), e dispóñense en cadeas liñais paralelas. Os péptidos colgan do ácido N-acetiltalasoaminourónico e poden establecer enlaces cruzados cos péptidos doutras cadeas.
O encima lisozima, que é un mecanismo de defensa contra as bacterias, é ineficaz contra as arqueas que teñen pseudopeptidoglicano, xa que non pode danar as súas paredes. A lisozima só pode romper os enlaces β(1-4) que ten o peptidoglicano, pero non os enlaces β(1-3) do pseudopeoptidoglicano.
O peptidoglicano só aparece nalgunhas arqueas. Outras arqueas non teñen nin pseudopeptidoglicano nin peptidoglicano, senón paredes formadas por diversos polisacáridos, glicoproteínas ou proteínas (ver capa S).
Ponte Rubiás, Pardavedra, A Bola
Ponte Rubiás é un lugar da parroquia de Pardavedra no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Darington Hobson
Darington Hobson, nado o 29 de setembro de 1987 en Las Vegas, Nevada, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,01 metros pode xogar nas posicións de escolta e ala.
Instituto
Hobson asistiu ao Instituto Western durante o seu ano freshman (primeiro), antes de trasladarse ao Instituto Alief Hastings en Houston, Texas. Ao quince anos cambiouse á Gulf Shores Academy, onde recibiu o alcume de "Butta". Hobson continuou mudandose, esta vez até California, onde asistiu ao seu cuarto instituto, o Calvary Baptist Christian. Por último, marchou ao Decatur Christian en Illinois, onde fixo de media 19 puntos, 12 rebotes e 7 asistencias por partido.
Universidade
Hobson xogou ao baloncesto durante dous anos no College of Eastern Utah da National Junior College Athletic Association. O primeiro ano fixo medias de 18,4 puntos e 8,3 rebotes e liderou ao equipo a un balance de 17-15. Foi incluído no terceiro equipo do All-American da NJCAA. Na súa segunda campaña asinou 15,2 puntos e 8,7 rebotes, e a súa mellor actuación realizouna ante Western Wyoming con 35 puntos.
Unha vez finalizada a súa segunda tempada no CEU, Hobson foi trasladado á Universidade de New Mexico. Hobson non decepcionou, converténdose no primeiro xogador en liderar aos Lobos en puntos (15,9), rebotes (9,3) e asistencias (4,6) durante unha tempada. Foi nomeado mellor xogador e mellor novato da Mountain West Conference, sendo o único xogador na historia en lograr ambos os recoñecementos no mesmo ano. Tamén foi incluído no mellor quinteto da conferencia e entre os 26 finalistas para o Premio John R. Wooden. O 29 de marzo de 2010, Hobson foi seleccionado no terceiro equipo do All-American por Associated Press, o primeiro lobo en conseguilo desde Danny Granger en 2005.
Profesional
Hobson foi elixido na 37ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Milwaukee Bucks. O 29 de decembro de 2011 foi asignado aos Fort Wayne Mad Ants da NBA Development League.
Premios César
miniatura|dereita|Daniel Auteuil e Karin Viard recollendo un César no 2000 O premio César é a recompensa cinematográfica outorgada anualmente aos profesionais da sétima arte nas diversas categorías do cinema francés ás mellores producións así como tamén aos artistas, directores e demais traballadores do mundiño. Os filmes premiados deben ter sido estreados nas salas entre o primeiro de xaneiro e o 31 de decembro do ano precedente á cerimonia.
Demografía de Tailandia
miniatura|Mapa etnográfico de Tailandia. A poboación de Tailandia é de 66 720 153 habitantes (2011).
Datos de poboación
Información de censos de 1909, 1919, 1929, 1939 e 1949.
miniatura|centro|600px|Evolución da poboación en Tailandia.
Etnias
Censo do 2000:
Idiomas
Minoritarios:
Outros 2,4%
Relixión
O código penal prohibe insultar ou molestar calquera relixión ou lugares de culto. A entidade RAD (dependente do Ministerio do Interior) rexistra as organizacións relixiosas, para ingresar debe ter 5 000 fieis.
Censo do 2000:
Censo de 1992: Budismo 93,47%, islamismo 3,96%, cristianismo 0,52%, hinduísmo e sijismo 0,01%, outras 2,04%
Sexualidade
Utilización de métodos anticonceptivos:
Ter relacións sexuais con nenas menores da idade de consentimento de 15 anos considérase violación de menores de acordo coa lexislación tailandesa.
Sociedade Linneana de Londres
miniatura|Exterior das oficinas da Sociedade Linneana de Londres en Burlington House. A Sociedade Linneana de Londres (Linnean Society of London) é unha sociedade científica dedicada ao estudo e a difusión da taxonomía e historia natural. Publica estudos de zooloxía, botánica e bioloxía. Tamén edita The Linnean, unha revista dedicada á historia desta sociedade e á taxonomía en xeral.
Fundouse en 1788 e debe o seu nome ao naturalista sueco Carl von Linné (1707-1778). A súa sede está situada Burlington House, Piccadilly, Londres. Para converterse en membros requírese o nomeamento por polo menos dous membros e elección. Os membros (fellows) usan a designación FLS despois dos seus nomes. Entre os seus membros estivo Charles Darwin desde 1854.
Coleccións
As coleccións botánicas e zoolóxicas de Linné que herdara o seu fillo único Carl von Linné o Mozo, adquiriunas en 1783 sir James Edward Smith, primeiro presidente da sociedade. Hoxe consérvanse na sede da sociedade e conteñen 14.000 plantas, 158 peixes, 1.564 cunchas, 3.198 insectos, 1.600 libros e 3.000 cartas e documentos. Son consultables previa cita.
A Sociedade conserva tamén a propia colección de plantas de sir J.E. Smith. Fíxose un inventario no marco do Smith Herbarium Project do Museo Nacional de Liverpool e limpáronse e reparáronse 6.000 espécimes.
En 2014, as coleccións da sociedade foron engadidas á lista das coleccións de importancia nacional en Inglaterra pola Arts Council England.
Medallas e premios outorgados pola sociedade
A Sociedade Linneana de Londres adxudica diferentes galardóns:
Revistas
A Sociedade publica actualmente diversas revistas, como son: o Biological Journal of the Linnean Society, centrado na bioloxía evolutiva de todos os organismos, o Botanical Journal of the Linnean Society, sobre as ciencias botánicas, e o Zoological Journal of the Linnean Society que trata sobre a sistemática animal e a evolución.
Lista de presidentes
miniatura|150px|[[James Edward Smith fundador e 1º presidente da sociedade Linneana de Londres.]]
A Eirexe, Dena, Meaño
A Eirexe é un lugar da parroquia de Dena no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 202 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 104 eran mulleres e 98 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 211 veciños, e 2005, cando eran 238.