cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Windows Vista
Microsoft Windows Vista Business
Equivalente ao Windows XP Profesional. Non inclúe características do Media Center Edition. Ofrece ferramentas máis orientadas cara aos negocios, soporte para Tablet PC ademais de soporte de Fax, servidor web IIS, ata 128 GB. Escritorio Remoto, Backup de Arquivos e unha función chamada "Complete PC" que copia espellos do Disco Duro, Tamén contará con "Mobility Center" para usuarios de computadoras portátiles. .
Microsoft Windows Vista Enterprise
Baseado na anterior versión (Microsoft Windows Vista Business). Ten todo o do anterior, máis Virtual PC, interface multilingüe, e poderá soportar aplicacións UNIX. Non se venderá a través dos medios tradicionais de venda, só por licenza OPEN.
Características que engade respecto da versión business:
Microsoft Windows Vista Ultimate
Combina todas as características do Home Premium xunto coas do Business. Como as versións para o mercado profesional, é unha versión de Windows Vista "sen compromisos" e conterá todo o que Microsoft Windows Vista ten que ofrecer para usarse en casa ou na Oficina. Como novidade, única e exclusiva nesta versión esta "DreamScene", só dispoñible para usuarios da última versión do Ultimate, consiste nun fondo de escritorio (wallpaper) animado que incrementa a experiencia visual do XO. Tamén están os demais "Extras de Windows Vista Ultimate", que inclúen un xogo (Hold 'Em Poker Game) e melloras para o sitema de proteccion de disco duro presente nesta versión (BitLocker and EFS Enhancements). Todas os extras descárganse desde o menú "Extras de Windows Vista Ultimate" ou desde "Windows Update"
Eleccións municipais na Pobra do Caramiñal
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Pobra do Caramiñal dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Pobra do Caramiñal]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Pobra do Caramiñal desde a aprobación da Constitución de 1978.
Castelón de Castañoso
Castelón de Castañoso é un castro fortificado no cumio dun esporón de difícil acceso formado polo regueiro do Val de Barreiro e o río Covas na Fonsagrada. Dispoñía de profundos foxos que o facían case inexpugnable e só accesible a pé. Está situado a uns 500 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Historia
Dende os anos 1980 falábase da existencia de restos de paredes abovedadas no castro de Castañoso. A información apareceu publicada nunha guía turística da Fonsagrada citando como fonte informacións locais.
Descrición
miniatura|esquerda|Pedra Formosa da sauna de Castañoso. O castro non foi escavado e só se estudou unha pequena parte na que apareceu unha sauna castrexa nun souto de difícil acceso coñecido por Campo do Castro, sendo un dos poucos exemplos desta construción no actual territorio galego. A pedra formosa atopouse fracturada e a construción, cunha gran falsa bóveda, corría perigo de derrubamento. No verán de 2015 comezaron os traballos de restauración da sauna polo Museo da Fonsagrada por mor do seu perigo de derrubamento. A construción consta dunha cámara de combustión (forno), unha sala de vapores e unha vivenda compartimentada, máis alta e complexa do habitual. Unha canle traballada na pedra e por unha ponte de madeira achegaba a auga a unha pía. Ademais da pedra formosa atopáronse unha fíbula de bronce e cerámica. Crese que estas construcións, de orixe prerromana, eran de uso ritual e non lúdico ou hixiénico.
Indiana
Indiana é un dos estados dos Estados Unidos de América, situada no Medio Oeste. É o trixésimo oitavo meirande estado e o décimo sétimo máis poboado dos 50 Estados dos Estados Unidos de América. A súa capital e cidade máis grande é Indianapolis. Indiana foi admitido nos Estados Unidos como décimo noveno estado o 11 de decembro de 1816. Limita co lago Michigan polo noroeste, Míchigan polo norte, Ohio polo leste, o río Ohio e Kentucky polo sur e sueste, e co río Wabash e Illinois polo oeste.
Diversos pobos indíxenas habitaron Indiana durante miles de anos, algúns dos cales foron expulsados polo goberno dos Estados Unidos entre 1800 e 1836. Indiana recibe o seu nome por ser un estado que estaba amplamente habitado por tribos nativas mesmo despois de que se lle concedese a condición de estado. Dende entón, os patróns de asentamento en Indiana reflectiron a segmentación cultural rexional presente no leste dos Estados Unidos; a parte máis setentrional foi colonizada por xente que procedía de Nova Inglaterra e Nova York, Indiana central polo inmigrantes de Mid-Atlantic e Ohio, e a Indiana do sur por colonos de estados sureños como Kentucky e Tennessee.
Indiana ten unha economía diversa cun produto interior bruto de 377,1 billóns de dólares en 2019. Ten varias áreas metropolitanas cunha poboación superior a 100 000 habitantes e un bo número de cidades pequenas e vilas. Indiana é a sede de equipos deportivos profesionais nos que se contan os Indianapolis Colts da NFL e os Indiana Pacers da NBA, e neste estado celébrase o evento deportivo de carreiras de Indianapolis 500.
Groote Eylandt
Groote Eylandt é a illa máis grande do Golfo de Carpentaria e a cuarta illa máis grande de Australia. É a patria de, e é propiedade dos warnindhilyagwa que falan a illada lingua enindhilyagwa.
Groote Eylandt atópase ao redor de 50 km da costa continental do Territorio do Norte e a costa oriental de Arnhem, preto de 630 km. de Darwin. A illa mide ao redor de 50 km de leste a oeste e 60 km de norte a sur. A súa superficie é de 2.326,1 km². Xeralmente é bastante baixa, cunha altura media de 15 m. sobre o nivel do mar, aínda que Central Hill alcanza unha elevación de 219 m. Foi bautizada polo explorador Abel Tasman en 1644 e en holandés significaba Illa Grande nunha grafía arcaica. En ortografía holandesa moderna é "Groot Eiland".
Administración
Xunto coa illa Bickerton e algunhas illas satélites máis pequenas, Groote Eylandt forma Anindilyakwa Ward da Rexión Leste de Arnhem. Contén as comunidades de Angurugu, Alyangula, Umbakumba, Distrito Yadagba, Distrito Uburamudja e Sandy Hill (Groote Eylandt) e Distrito Milyakburra (Illa Bickerton).
Fóra da subdivisión do goberno local está a cidade, da compañía mineira GEMCO, de Alyangula, que é un territorio non incorporado da rexión norteña do Territorio do Norte.
Minería
Groote Eylandt é parte da reserva aborixe da Terra de Arnhem. GEMCO, unha empresa conxunta South32 / Anglo American plc, opera unha gran mina de manganeso preto da comunidade de Angurugu. En funcionamento desde principios dos anos sesenta, a mina produce máis de 3,8 millóns de toneladas anuais, ao redor dunha cuarta parte do total mundial.
Pesca
Ata hai pouco, a illa estaba aberta ao público só con permiso, e o Aboriginal Land Council non fomentou o turismo. Agora hai un hotel de estilo resort na illa e os visitantes son benvidos. A illa estase facendo famosa polos seus belos sitios de arte rupestre aborixe, artes e oficios e pesca deportiva excepcional, incluíndo peixe vela, marlín, atún, Scomberomorus commerson, Caranx ignobilis, Seriphus politus e troitas de coral.
Ambiente
O conxunto de Groote Eylandt e as súas augas circundantes atópanse dentro do Anindilyakwa (Áreas Protexidas Indíxenas). Un illote sen nome da costa do nordés foi clasificado por BirdLife International como unha área importante de aves debido á súa importancia global como un sitio de reprodución.
Historia
miniatura|Homes e raparigos [[aborixes australianos|aborixes Warnindhilyagwa ao abrigo dun arbusto en Groote Eylandt, 1933]]
Antes do asentamento europeo, Groote Eylandt estivo habitado por aborixes durante miles de anos e houbera contactos regulares entre os aborixes locais e os comerciantes de Macasar, evidentes nos nomes dalgúns asentamentos de Groote Eylandt, tales como Umbakumba, que se poden remontar a un orixe macasar.
O primeiro avistamento europeo rexistrado de Groote Eylandt foi en 1623, polo buque Arnhem, ao mando de Willem van Coolsteerdt. Con todo, a prevalencia relativa da enfermidade hereditaria de Machado-Joseph na comunidade de Groote Eylandt (unha enfermidade que se atopa principalmente nas Illas Azores) suxeríu a evidencia de contacto cedo con mariñeiros portugueses. Con todo, a análise de haplotipos do xene e a comparación do xene en persoas con enfermidade de Machado do Xapón e enfermidade de Joseph de Portugal demostrou que a enfermidade era en realidade derivada de mariñeiros xaponeses e non de mariñeiros portugueses. Xapón comerciaba cos comerciantes de Macasar e presumiblemente os xenes foron transferidos a eles e posteriormente á xente en Groote Eylandt. A illa recibiu o seu nome actual en 1644, cando chegou Tasman.
O primeiro asentamento europeo na illa estableceuse no río Esmeralda en 1921, en forma dunha misión cristiá. Durante a segunda guerra mundial, en 1943, a misión trasladouse a Angurugu, xa que a RAAF requiriu o uso da pista de aterraxe da misión, as ruínas da base RAAF son aínda evidentes hoxe. En 1856 o conglomerado aborixe local era coñecido como a tribo Jurambunga. A illa tamén utilizouse como base de voo por parte de Qantas durante un período de tempo. En 1979, o control da illa transferiuse ao concello aborixe local. Groote Eylandt converteuse en propiedade dos aborixes logo da aprobación da Lei dos Dereitos da Terra Aborixes (1976). O 20 de maio de 2008, o goberno federal asinou un acordo con aborixes locais de Groote Eylandt para arrendar terras ao goberno durante 40 anos. A cambio, o goberno gastará diñeiro na comunidade co obxectivo de mellorar a vivenda, a educación e a saúde na zona.
Media
O boletín "Eylandt Boto" publícase cada quince días. A meta do boletín é manter á comunidade ao día en noticias locais, eventos e recreacións. O "Eylandt Boto" é patrocinado por GEMCO como servizo comunitario. Na actualidade, os habitantes de Groote Eylandt está montando unha estación de televisión que mostra unha variedade diferente de canles patrocinadas por GWN7.
Artello (artrópodos)
miniatura|Artellos da pata dunha [[araña: 1. Coxa. 2. Trocánter. 3. Fémur. 4. Patela. 5. Tibia. 6. Metatarso. 7. Tarso. 8. Pretarso (uñas).]]
En zooloxía chámase artello (voz patrimonial),  ou artículo (termo culto derivado do latín articŭlus, "articulación", "xuntura dos ósos" (ou dos membros) (e "os mesmos membros"), "nó" (dos dedos ou das plantas), "parte", "división", a cada unha das partes en que se dividen os apéndices —patas, antenas, palpos etc.— dos artrópodos. Ambas as voces úsanse tamén en botánica.
En botánica
En botánica, a voz patrimonial (artello) refírese a cada un dos segmentos, comparábeis entre si e claramente limitados que, dispostos en serie lineal, forman parte do corpo dun organismo, como, por exemplo, os internós do eixe das algas do xénero Chara, as células consecutivas que constitúen o talo monosifóneo dunha alga filiforme, ou os sucesivos segmentos calcificados dunha Corallina (unha alga vermella).
En cambio, a culta (artículo) utilízase para designar non o nó propiamente dito, senón ao entrenó de certos órganos articulados, é dicir, divididos por fendeduras máis ou menos manifestas en diversos segmentos superpostos, tanto se estes segmentos se separan espontaneamente por segmentación natural, como, por exemplo, nos froitos de Coronilla ou de Ornithopus, como se esta non chega a producirse como, por exemplo, nos estames das euforbiáceas; aplícase tamén este nome a cada un dos conidios, ou das esporas en xeral, cando se dispoñen en series lineais, como sartas de perlas.
Nos artrópodos
Os artrópodos caracterízanse pola súa simetría bilateral, pola metamerización, é dicir, a división do seu corpo en segmentos ou metámeros, polos seus apéndices articulados, e polo seu exoesqueleto. Na maior parte deles os metámeros poden diferir polo seu desenvolvemento, a súa estrutura ou a súa función, e tamén poden ser distintos nas diversas rexións do corpo (cabeza, tórax e abdome, algunhas veces, como en crustáceos e arácnidos, fusionadas as dúas primeiras formando un cefalotórax). En todos os metámeros que compoñen o seu corpo, excepto o ácron e o telson ou pixidio, posúen tipicamente un par de apéndices articulados co corpo e constituídos por unha sucesión de partes, os artellos ou artículos, articulados entre si, que é precisamente a característica á que deben o seu nome. Estes apéndices, fundamentalmente semellantes entre si, foron destinados en principio para a locomoción, pero no curso da evolución, por un lado, desapareceron algúns e, por outro, diversificáronse en relación coas distintas funcións que debían desempeñar. Os apéndices articúlanse no segmento comprendido entre o terxito e o esternito, e ocupan unha posición lateral se estes están igualmente desenvolvidos, pero desprázanse ventralmente se o esternito se reduce.
Cada apéndice está constituído normalmente por un número determinado de segmentos, os artellos ou artículos, articulados entre si e móbiles con relación ao segmento precedente mediante músculos propios. Ademais, os artículos dos apéndices pódense agrupar en seccións fundamentais, que probabelmente representan a pegada dunha subdivisión primaria do apéndice primitivo dos artrópdos, á que se sobrepón, no curso da evolución, unha subdivisión secundaria correspondente aos segmentos actuais. Inicialmente, o apéndice debeu de estar constituído por unha peza basal, o coxito, e por outra distal, o telopodio ou telopodito, que moi pronto se subdividiría en dúas seccións: femoral e tibial. Finalmente, cada unha destas tres seccións alcanzaría a actual estrutura en segmentos ou artellos: Dado que os segmentos correspondentes en diversos grupos de artrópodos foron designados con diferentes nomes, e que tales denominacións se conservaron a pesar de que se demostrou a súa equivalencia, baseándose en investigacións de filoxenia das distintas clases de artrópodos e en estudos morfolóxicos comparados, a continuación se inclúe un cadro comparativo das homoloxías establecidas até agora. Porén, algunhas delas son incertas e non están aceptadas completamente.
Buenafuente
Buenafuente pode referirse a:
Tona
O termo tona, pódese referir:
Reino de Dyfed
miniatura|Os sete cantrefi de Dyfed O Reino de Dyfed foi un reino situado no suroeste de Gales e cuxa época está comprendida entre a Britania posromana e a Alta Idade Media.
Dyfed, ou na súa forma en latín Demetia, foi un dos antigos reinos que poboaban Gales antes da Conquista Normanda. Xurdiu como sucesión da antiga civitas romana da tribo dos Demetae. Crese que, orixinalmente, ocupou a área delimitada polos ríos Teifi, Gwili e Tywi, aínda que puido estenderse se cadra até a fronteira con Brycheiniog. Equivalía a, aproximadamente, 2.284 quilómetros cadrados. Esta zona incluía Pembrokeshire e a parte occidental de Carmarthenshire, incluíndo a poboación de Carmarthen. Consistía en polo menos sete cantrefi (tipo de división da terra en Gales): Cemais, Deugleddyf, Emlyn, Cantref Gwarthaf, Pebidiog, Penfro e Rhos. Durante a chamada "Era dos Santos", Dyfed puido ter até sete bispos, un por cada cantref. Posteriormente, o reino estendeuse até cubrir Ystrad Tywi, incluíndo Cydweli e Gwyr. Esta área foi conquistada por Ceredigion a finais do século VII, para formar o reino de Seisyllwg.
No século X, Hywel Dda uniu Dyfed e o contiguo reino de Seisyllwg baixo o seu dominio. O novo reino coñeceuse como Deheubarth e abarcaba aproximadamente a área do moderno condado de Dyfed.
As Laxelas, Noal, Porto do Son
As Laxelas é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Ecgfrith de Northumbria
Traxectoria
Ecgfrith foi fillo do seu predecesor como rei, Oswiu de Northumbria. Beda cóntanos na súa Historia Eclesiástica da Xente Inglesa, que Ecgfrith foi tomado como refén "na corte da raíña Cynwise na provincia dos mercios" nos tempos da invasión de Northumbria por Penda de Mercia no ano 654 ou 655. Penda, con todo, foi derrotado e morreu na Batalla de Winwaed, a mans dos northumbreses ao comando de Oswiu, unha vitoria que expandiu considerablemente o poder e territorio de Northumbria.
Ecgfrith foi nomeado Rei de Deira, un subreino de Northumbria, en 664, e converteuse en rei de Northumbria despois da morte do seu pai o 15 de febreiro de 670. casou con Eteldreda de Ely, filla de Ana de Anglia Oriental, en 660; con todo, ela elixiu o hábito pouco despois de que Ecgfrith ascendese ao trono, algo que posiblemente ocasionou o longo conflito con Wilfrido, o Arcebispo de York. Ecgfrith casou por segunda vez con Eormenburga, antes de 678, o ano no que expulsou a Wilfrido do seu reino.
En 684, Ecgfrith mandou unha expedición a Irlanda a cargo do xeneral Berht, a cal parece que non foi exitosa, xa que ningún terreo irlandés foi conquistado polos anglosaxóns. Pero a expedición foi exitosa no sentido de que os homes de Ecgfrith puideron saquear aldeas levando escravos e tesouros de regreso a casa. En 685, en contra das advertencias de Cuthberht de Lindisfarne, dirixiu un escuadrón en contra dos pictos, os cales eran dirixidos polo seu primo Bruide mac Bili, e foi enganado nunha retirada falsa a cal os levou até unha trampa onde o seu réxime foi sorprendido, e na cal morreu. Esta confrontación, coñecida como Batalla de Nechtansmere, debilitou o control de Northumbria no norte, e Beda marca este punto como o principio do declive de Northumbria. Foi remplazado polo seu irmán ilexítimo, Ealdfrith.
Ecgfrith parece ser o primeiro rei de Northumbria, e así mesmo, o primeiro rei anglosaxón, en instituír o penique de prata, o cal se convertería na moeda base de Inglaterra por varios séculos. Existiron moedas anglosaxoas antes, pero estas foron raras de atopar, a máis común foi o xilin de ouro, ou "thrymsas", copiadas de modelos romanos. Os peniques, ou "sceattas", foron grosos, feitos en moldes, posiblemente copiados de moedas merovinxias, e foron repartidas a grande escala.
Selección de fútbol de Cataluña
A Selección de fútbol de Cataluña (en catalán: Selecció catalana de futbol) é o equipo formado por xogadores cataláns que representa á Federació Catalana de Futbol (FCF). Dado que non é membro da FIFA nin do Comité Olímpico Internacional, a selección absoluta catalá non pode participar en torneos oficiais, e só disputa partidos amigables non oficiais a nivel internacional. Porén, en categorías inferiores participa nas competicións oficiais que organiza a Real Federación Española de Fútbol, e desde 1999 a selección catalá de afeccionados disputa a Copa das Rexións da UEFA.
Ao longo da súa historia, o combinado catalán recibiu outros nomes como Federación catalá ou Selección de Barcelona, e durante varios anos estivo formada por un combinado de xogadores que procedían de equipos cataláns sen importar a súa nacionalidade. A partir de 1997, Cataluña pasa a seleccionar só xogadores que nazan na comunidade autónoma, ou residido a maior parte da súa vida nela. Desde a década de 1990 existen movementos políticos e sociais, encabezados polo goberno da Generalitat de Cataluña e diversas plataformas civís, que reivindican o recoñecemento do combinado catalán como selección nacional e a súa participación en competicións oficiais.
Uniforme
Ao longo da súa historia, a selección catalá cambiou varias veces de equipamento sen manter un patrón fixo. Nos seus primeiros anos de vida e ata a morte de Franco, Cataluña xogou con camiseta branca e pantalón negro. A partir de 1976 engádese unha franxa vertical coa senyera catalá, e devandito uniforme mantense ata 1997.
A partir da celebración do partido anual, Cataluña dispón de múltiples equipamentos distintos entre si. En 1997 a senlleira pasa a ocupar todo o peito, e ese kit mantense ata 1999, cando a senlleira vai aos laterais e o peito volve ser branco. En 2000 renóvase o uniforme, que pasa a ser camiseta branca con laterais azuis, pantalón azul e medias brancas. Este mantívose tres anos, ata que a Federación decide utilizar o ata entón segundo equipamento: un uniforme azul con detalles en amarelo.
Xogadores
A selección actualmente confórmana os mellores xogadores nacidos en Cataluña ou que adquiran a residencia natural na comunidade (caso de Jordi Cruyff). Con todo, isto non foi sempre así, xa que desde a súa orixe en 1904 e ata 1997, o combinado estaba formado por xogadores que, independentemente da súa nacionalidade, xogaban en conxuntos cataláns de equipos de Barcelona, e posteriormente doutras provincias da comunidade. Por iso, xogadores españois que non eran cataláns como Luis Suárez, Guillermo Amor, Andrés Iniesta ou Pepe Reina e outros internacionais como Ladislao Kubala, Johan Neeskens, Johan Cruyff ou Hristo Stoichkov entre outros, vestiron a camiseta de Cataluña.
O xogador que máis veces foi convocado coa selección é Sergio González, ata en 13 ocasións.
Seleccionadores
miniatura|Johan Cruyff adestrou a Cataluña desde 2009 ata 2013. O primeiro adestrador que tivo o combinado catalán foi José L. Lasplazas, xornalista de Mundo Deportivo. Lasplazas ocupou o cargo desde 1941 ata 1971, pero xeralmente só exercía de seleccionador, de modo que outro técnico dirixía os partidos desde o banco. Desempeñaron esta función Domènec Balmanya, Salvador Artigas ou Pasieguito, entre outros.
DEUS
Biografía
A banda, que canta principalmente en inglés, fundouse en Antuerpen en 1989 como unha banda de versións, e non tivo forma definitiva ata despois do Humo's Rock Rally (un concurso belga de bandas de rock) de 1992. Na xira que seguiu a través de España dEUS definiu o seu son e despois da edición do EP Zea o selo Island Records ofreceulle un contrato á banda, sendo o primeiro grupo indie belga en asinar un contrato cun grande selo internacional.
Selección de fútbol de Cataluña
Seleccionadores
Coa marcha de Lasplazas, Cataluña deixou de ter un seleccionador fixo. Ocuparon ese cargo José Santamaría (1973), José Gonzalvo (1976), Ladislao Kubala (1990) e un dúo formado por Carles Rexach e Josep Maria Fusté (1993).
DEUS
Biografía
O seu álbum de estrea Worst Case Scenario, ten influencias de Frank Zappa, Tom Waits e Captain Beefheart e foi editado o 16 de setembro de 1994, cunha boa acollida por parte da crítica. O seu segundo traballo, In a Bar, Under the Sea, apareceu dous anos despois e tamén foi eloxiado pola crítica pola súa diversidade e agradable caos. The Ideal Crash, lanzado en 1999, tratábase dun disco máis accesible. Entre os tres álbums a banda vendeu uns 750.000 discos en todo o mundo.
Selección de fútbol de Cataluña
Seleccionadores
Foi a partir de 1995 cando a selección pasou a ter un adestrador fixo, o valenciano Pichi Alonso. O técnico ocupou o cargo durante dez anos seguidos, e chegou a compaxinalo coa dirección deportiva nas súas dúas últimas tempadas. Tras a marcha de Alonso Pere Gratacós ocupou o banco desde 2005 ata 2008, ó que seguiu Johan Cruyff desde 2009 ata 2013. O actual seleccionador de Cataluña é Gerard López.
DEUS
Biografía
Despois da xira de promoción de The Ideal Crash a banda tomouse un extenso descanso que lle permitiu aos seus membros adicarse a outros proxectos. Barman dirixiu unha película chamada Any Way the Wind Blows no ano 2003 e formou Magnus co produtor de tecno CJ Bolland no 2004.
Selección de fútbol de Cataluña
Seleccionadores
(*) José L. Lasplazas exercía de seleccionador e xeralmente outro técnico dirixía os partidos desde o banco.
DEUS
Biografía
A mediados do 2004 comezaron a gravar novo material e a realizar concertos por Europa. En agosto lanzaron o sinxelo "If You Don't Get What You Want", só dispoñible a través de descarga dixital.
O 12 de setembro do 2005 setembro editaron o seu novo traballo, Pocket Revolution. Na súa promoción realizaron unha extensa xira cuns 130 concertos. Despois de rematar a xira dEUS comezou a ensaiar para preparar o seu seguinte traballo. No 2007 a banda construíu o seu propio estudio para continuar traballando no seu novo álbum. Gravado coa mesma formación de Pocket Revolution, Vantage Point foi editado o 21 de abril do 2008.
miniatura|250px|dEUS no [[Vigo Tr4nsforma 2011.]]
Vantage Point conseguiu o platino en Bélxica un mes despois do seu lanzamento, pero non tivo tanto éxito en Europa. Despois da aparición do álbum o grupo comezou unha xira de promoción do mesmo, que rematou con dous concertos no Forest National de Bruxelas.
A banda está traballando na actualidade nun novo disco que sairá á luz durante o ano 2010 segundo declaracións de Tom Barman.
dEUS amosa unha gran variedade de influencias, incluíndo a Captain Beefheart, Frank Zappa, Big Star, Sonic Youth, Leonard Cohen e The Velvet Underground.
Co tempo dEUS foi incorporando unha ampla variedade de estilos como pop, folk, free jazz, neo-prog, punk e heavy metal aos seus traballos. Eles convertéronse nunha das máis importantes e influentes bandas belgas de rock.
A Casanova, Goiriz, Vilalba
A Casanova é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Aristóteles Onassis
Aristóteles Sócrates Onassis, (Αριστοτέλης Ωνάσης, Aristotelis Onasis) nado en Esmirna o 15 de xaneiro de 1906 e finado en Neuilly-sur-Seine o 15 de marzo de 1975 foi un empresario grego, o magnate máis famoso da industria naval do século XX e o home máis adiñeirado do mundo na súa época.
455
Outros
Historia ano a ano
Isabel Greenberg
Isabel Greenberg, nada en 1988, é unha galardoada novelista gráfica e ilustradora.
O seu primeiro libro, The Encyclopedia of Early Earth, foi publicado en 2013 por Jonathan Cape no Reino Unido e pola Random House no Canadá.
Traxectoria
Greenberg publicou en The Guardian, The Observer, The New York Times e Nobrow Press.
En 2013, foi un/ha dos/as 20 principais deseñadores/as gráficos e ilustradores que participaron na exposición no Memory Palace no Victoria and Albert Museum, patrocinado por Sky Arts. Unha peza orixinal de ficción de Hari Kunzru foi transformada nunha novela gráfica sen barreiras'.
En 2014, foi seleccionada como Pick Me Up en Somerset House.
Traballou con Chatham Dockyard, Tyntesfield House e con The Museum of Marco Polo.
The Observer/Cape/Comica Graphic Short Story Prize
Entrou por primeira vez no premio en 2009 quedando na segunda posición.
Entrou de novo en 2011 e gañou con Love in a Very Cold Climate. Nunha historia de amor sobre un Nord, un habitante do polo norte e un Suit, un habitante do polo sur, que nunca pode tocar.
The Encyclopedia of Early Earth
A primeira novela gráfica de Greenberg, The Encyclopedia of Early Earth, é unha serie de historias entrelazadas ambientadas en Early Earth, onde tamén se ambientou o seu relato curto premiado. Rachel Cooke, facendo a recensión deste libro en The Guardian, dixo "o seu libro marabilloso xa se sente como un clásico" e comparouna con Tove Jansson. Foi traducida ao alemán, ao castelán e ao francés.
En 2016, Greenberg publicou a súa segunda novela gráfica, The One Hundred Nights of Hero.
Vida persoal
Greenberg estudou ilustración na Brighton School of Art.
Greenberg actualmente vive en Londres, Inglaterra.
Na Galiza
En 2019 foi convidada a participar no Festival Viñetas desde o Atlántico.
José Lorenzo García
José Lorenzo García foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Mondoñedo en 1962 tomando posesión o 1 de marzo. Permaneceu no cargo ata o ano seguinte.
Campionato do Mundo de Superbikes 2015
miniatura|[[Campionato do Mundo de Superbikes . 2014 <<<<<<< 2015 >>>>>>> 2016]] O Campionato do Mundo de Superbikes 2015 foi a 28ª edición do Campionato do mundo de Superbikes. A tempada comezou o 22 de febreiro no Circuíto de Phillip Island en Australia e rematou o 18 de outubro no Circuíto Internacional de Losail en Qatar, logo de disputarse 26 carreiras en 13 grandes premios. Jonathan Rea levou o título de pilotos e Kawasaki o de marcas.
Clasificación de marcas
Para a puntuación da clasificación do campionato de marcas só serven os puntos que consegue o piloto con mellor resultado na carreira correspondente.
Enrique Otero Nieto
Enrique Otero Nieto, nado en Mondoñedo o 1 de maio de 1927 e finado no mesmo concello o 27 de decembro de 1988, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi nomeado alcalde de Mondoñedo en 1959 tomando posesión o 18 de xuño. Permaneceu no cargo ata 1962.
Vida persoal
Casou con Fina Seivane Baamonde en 1956, e foi pai de Fina, María Angeles, Ana María, Enrique, Victoria e Beatriz Otero Seivane.
Severo María Ojea Ferro
Severo María Ojea Ferro foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Procurador en Ponteareas. Foi elixido alcalde de Ponteareas en 1922. Cesou no cargo coa ditadura de Primo de Rivera. Ao rematar a ditadura volveu ser alcalde de Ponteareas.
Fringe
Fringe é unha serie de televisión de ciencia ficción estadounidense creada por J.J. Abrams, Alex Kurtzman e Roberto Orci. A serie tivo a súa estrea o 9 de setembro de 2008 na cadea Fox e rematou as súas emisións o 18 de xaneiro de 2013, tras cinco temporadas e 100 episodios. A historia xira ao redor de Olivia Dunham (Anna Torv), Peter Bishop (Joshua Jackson) e Walter Bishop (John Noble), membros dun equipo de investigación, a División Fringe, pertencente ao Federal Bureau of Investigation e con base en Boston, Massachusetts baixo a supervisión do Departamento de Seguridade Nacional. O equipo emprega técnicas de investigación do FBI e da ciencia límite para resolver unha serie de acontecementos inexplicables que gardan relación cun universo paralelo. A serie foi descrita como un híbrido de The X-Files, Altered States e The Twilight Zone.
O formato da serie combina elementos dos dramas procedimentais, así como dos seriais. A serie comezou dun xeito tradicional co "misterio da semana" para facerse máis serial co paso das temporadas. Con todo, a meirande parte dos episodios conteñen unha trama independente, contando con varios episodios que exploran a mitoloxía da serie.
En Galicia, a TVG comezou as emisións de Fringe na súa versión dobrada ao galego desde o 5 de xullo de 2011. A partir do 28 de setembro de 2011, a tvG2 pasou a ofrecer os novos episodios. Ata xullo de 2016, a tvG2 unicamente emitiu as tres primeiras temporadas e sucesivas reposicións das mesmas. O 18 de xullo de 2016 pasou a emitir capítulos de estrea da cuarta temporada.
Argumento
Fringe segue as investigacións da División Fringe, un equipo pertencente ao Federal Bureau of Investigation, conformado pola axente Olivia Dunham; o doutor Walter Bishop, un arquetípico científico tolo; e Peter Bishop, o fillo de Walter e experto en numerosas materias. Ademais, Phillip Broyles é o director da división e a axente Astrid Farnsworth encárgase de axudar a Walter nas súas tarefas no laboratorio. A División Fringe investiga casos relacionados con ciencia límite ou marxinal, que van desde experimentos transhumanistas marrados, pasando pola perspectiva dunha singularidade tecnolóxica destrutiva, ata unha posible colisión de dous universos paralelos. A miúdo, a División Fringe topa con biotecnoloxía avanzada desenvolvida por unha compañía chamada Massive Dynamic, fundada polo antigo compañeiro de Walter, o doutor William Bell, e dirixida pola súa amiga común, Nina Sharp. Asemade, o equipo está vixiado por un grupo de homes calvos e pálidos denominados "Observadores".
A primeira temporada presenta a División Fringe e introduce as primeiras investigacións ao redor dunha serie de casos que conforman algo que denominan "o Patrón", na súa maior parte orquestrados por unha rede internacional de científicos sen escrúpulos coñecida como ZFT (Zerstörung durch Fortschritte der Technologie; en galego, Destrución mediante o avance da tecnoloxía) e dirixida por David Robert Jones. Esta organización prepara unha catástrofe mundial que pretende causar a fin do mundo. A ameaza da ZFT semella rematar cando Peter mata a Jones cando intenta cruzar a un universo paralelo. Olivia descobre que, de nena, foi unha suxeita de probas de Walter nos seus experimentos cunha droga nootrópica, o Cortexiphan, que lle proporcionou débiles habilidades psiónicas. Walter tamén debe facer fronte á volta á vida normal ao coidado do seu fillo Peter despois de pasar dezasete anos internado nunha institución mental, ademais de agochar o feito de que Peter pertence ao universo paralelo, mentres que o seu fillo morrera de neno.
Na segunda temporada, finalmente atópase que os incidentes van en conxunción coas actividades dun universo paralelo que está a sufrir singularidades gravitacionais naqueles puntos débiles que hai no tecido entre ambos os mundos. No outro universo, os científicos desenvolveron unha substancia semellante ao ámbar que é capaz de illar estas singularidades xunto coas persoas que estivesen no lugar no momento de liberar esa substancia. A División Fringe ten que abordar máis casos que levan ao que semella unha guerra entre o universo paralelo e o primeiro, este último inzado de híbridos entre humano e máquina, os multiformas, enviados polo universo paralelo. Walter vese na obriga de revelar a Peter que provén do universo paralelo e que substituíu ao seu Peter, que morrera dunha enfermidade xenética. Walter cruzara ao outro universo desde o conxelado lago Reiden en 1985 para administrar a cura á versión alternativa de Peter. Pero, tras destruír a dose da cura durante o transporte, acaba por levar consigo ao neno ao seu lado. No seu regreso, o xeo rompe a caen á auga, pero un dos Observadores, Setembro, sálvaos e lembra a Walter a importancia de Peter. As singularidades no universo paralelo comezan por mor da intrusión de Walter nel, co lago Reiden como epicentro.
A terceira temporada presenta episodios que alternan entre os dous universos. "Walternativo", a versión alternativa de Walter, é o Secretario de Defensa dos Estados Unidos e artellou os seus plans para ensamblar as pezas dunha arma da fin do mundo que unicamente reacciona á bioloxía de Peter. Tamén envía á súa Olivia ao primeiro universo para suplantar a identidade da axente e montar a versión da máquina presente no primeiro universo. Entrementres, aproveita para estudar a Olivia e os poderes que lle induciron os experimentos realizados nela co Cortexiphan. Por casualidade, a Olivia do universo alternativo queda embarazada dun fillo de Peter, Henry, antes de ser levada de novo ao seu universo. Walternativo provoca a aceleración do embarazo para conseguir unha mostra do sangue do bebé co fin de empregala para activar a máquina. Peter, coa axuda de Olivia, entra na versión do primeiro universo da máquina e experimenta unha visión do futuro onde o universo paralelo fora destruído e na que o primeiro universo está a piques de sufrir mesmo destino. De volta ao presente, Peter altera o seu plan e utiliza a máquina para crear unha ponte e unir nunha sala aos habitantes de ambos os dous universos para que poidan resolver o seu dilema. Non obstante, Peter desaparece e tanto os dous Walter coma as dúas Olivia esquecen a súa existencia.
A cuarta temporada comeza nunha liña do tempo alternativa, na que Setembro non salvou a versión alternativa de Peter en 1985, segundo os Observadores. Isto crea un efecto bolboreta e inflúe no pasado dos personaxes principais, pero tamén estabiliza os dous universos debido á creación da ponte entre eles. Peter reaparece axiña nesta nova cronoloxía grazas ás accións da División Fringe da cronoloxía alternativa. Despois de atopar algunhas dificultades, ambas as divisións Fringe confían nel e Peter préstalles a súa axuda cos casos que investigan. Asemade, Peter busca o xeito de regresar á súa liña do tempo ao comprobar que os seus recordos están alterando os recordos da Olivia desta cronoloxía. Non obstante, tras atopar a Setembro ferido, Peter descobre que esta liña do tempo é realmente a súa e, logo de sabelo, retoma a súa relación amorosa con Olivia. Setembro tamén revela que os Observadores tiveran que eliminar o fillo de Peter, Henry, para asegurar a creación do seu futuro. Non obstante, sinala que a futura filla de Peter e Olivia será importante. Entrementres, William Bell dá ordes a David Robert Jones, vivo nesta cronoloxía, de traballar coa versión de Nina Sharp do universo paralelo para sincronizar os dous universos, co obxectivo de destruílos coa axuda dos poderes que o Cortexiphan deu a Olivia, para así crear un terceiro universo baixo o seu control. A División Fringe vese na obriga de pechar a ponte dimensional, pero isto non detén o plan de Bell. Walter soamente ve unha opción para salvar o mundo: disparar e matar a Olivia, parando o proceso coa súa morte. Bell consegue escapar, e Walter extrae a bala da cabeza de Olivia para permitir que o Cortexiphan cure os tecidos e devolva a Olivia á vida. Despois destes acontecementos, a División Fringe recibe un maior orzamento. Ademais, Olivia descobre que está embarazada de Peter. Con todo, Setembro aparécelle a Walter e alértao de que "xa veñen", facendo alusión a un futuro distópico do ano 2036 visto no episodio "Letters of Transit" no que os Observadores, despois de arruinaren a Terra nun futuro distante, viaxaran atrás no tempo ata o 2015 e purgaran gran parte da humanidade para tomaren o mundo como seu. Os Observadores subxugan aos superviventes e modifican o medio ambiente do planeta para facelo máis axeitado para eles.
A quinta e última temporada continúa a historia en 2036 onde a deixara o episodio "Letters of Transit"; os membros da División Fringe foron capaces de meterse en ámbar para evitar seren capturados despois da purga levada a cabo polos Observadores en 2015. Henrietta ("Etta"), a filla de Peter e Olivia que desaparecera pouco despois da chegada dos Observadores en 2015, consegue reunilos de novo. Walter revela que el e mais Setembro desenvolveran un plan para derrotar os Observadores. O plan estaba explicado en gravacións feitas nunha serie de cintas de vídeo metidas tamén en ámbar e agochadas no laboratorio de Walter na Universidade de Harvard. As citas levan ata varios compoñentes que conforman un dispositivo, incluíndo un neno Observador chamado Michael. As gravacións tamén aluden a un home chamado Donald que axudou a Walter na preparación do plan. Etta é asasinada durante o seguimento das pistas deixadas nas cintas, provocando que Olivia e Peter completen o plan na súa memoria. A través de Michael, o equipo descobre que Donald é Setembro, que foi despoxado dos seus poderes de Observador por axudar á División Fringe, e que Michael é o seu fillo xenético, que fora criado deliberadamente como anomalía no futuro distante dos Observadores. Setembro explica que o plan é enviar a Michael ao ano 2167, momento no que comezaron os experimentos xenéticos en humanos para erradicar as emocións en favor da intelixencia, feito que levou á creación dos Observadores. Ao mostrar aos científicos que Michael posúe tanto emocións como intelixencia, os experimentos cesarían e nunca se crearían os Observadores. Setembro prepárase para levar a Michael ao futuro cando o plan se pon en marcha, pero recibe un disparo e morre no último momento; Walter, consciente de que ía ter que facer un sacrificio, leva a Michael ao futuro para asegurarse de que o plan se leve a cabo. Como predeciran, o tempo restablécese desde a invasión en 2015; os Observadores nunca invaden o planeta e Peter, Olivia e Etta viven as súas vidas tranquilamente.
Universo paralelo
A maior parte do arco argumental de Fringe ten presente a existencia dun universo paralelo que se asemella moito ao orixinal, malia contar con numerosas idiosincrasias históricas. Exemplo disto son os atentados do 11 de setembro de 2001; malia que este acontecemento tamén ocorreu no universo paralelo, o World Trade Center non foi danado nos ataques, deixando os edificios intactos na cidade de Manhatan do universo paralelo, nos que se atopan as oficinas do doutor William Bell.
Os produtores estaban moi interesados en construír un mundo, e a introdución do universo paralelo na historia permitiulles crear un mundo moi similar con numerosos detalles diferentes. Este universo paralelo tróuxolles a posibilidade de mostrar "como as pequenas decisións que se toman definen a cadaquén como persoa e poden cambiar a vida de moitos xeitos", segundo o codirector Jeff Pinkner. Con todo, os produtores tamén se decataron de que o concepto do universo paralelo podía ser confuso para os espectadores e introduciron elementos aos poucos ao longo das dúas primeiras temporadas antes dunha maior revelación ao final da segunda temporada e durante toda a terceira. J.H. Wyman comentou que, a miúdo, pasaba as ideas da historia sobre o universo alternativo a seu pai para ver se tiñan sentido e traballar naqueles aspectos do guión que atopase confusos. A construción deste novo mundo tamén lles concedeu a oportunidade de elaborar historias centradas unicamente nos personaxes do universo paralelo, con case que ningunha ligazón cos personaxes principais. Nas palabras de Wyman, puideron "facer dúas series a partir dunha soa".
Código de glifos
Antes das pausas para a publicidade, móstrase rapidamente a imaxe dun glifo. Abrams revelou nunha entrevista que os glifos tiñan un significado agochado. "Trátase dunha cousa que facemos para a xente que queira descubrilo e seguir as pistas, pero non é algo que un espectador teña que considerar ao ver a serie". Abrams tamén dixo que as ras aparentemente non relacionadas cunha letra grega phi (Φ) no seu lombo que aparecían nas promocións da serie teñen un significado dentro do contexto da narración, dicindo que "é parte do código da serie". Un editor da páxina web de tecnoloxía Ars Technica descubriu que o código de glifos simplemente se trataba dun cifrado por substitución utilizado para deletrear unha soa palabra relacionada co episodio. Ademais, algúns dos glifos teñen certa importancia na resolución dalgún caso.
Shiatsu
miniatura|Os practicantes de shiatsu cren que o fluxo de enerxía a través das liñas dos meridianos ten unha profunda influencia na saúde da persoa.
Fringe
Secuencia de apertura
A secuencia de apertura estándar da serie inclúe imaxes dos glifos xunto a palabras que representan temas da ciencia límite, como "teletransportación" e "materia escura". Durante a terceira temporada, naqueles episodios que se desenvolven principalmente no universo paralelo, aparecen novas palabras, como "hipnose" e "neurociencia" seguindo un formato similar, aínda que cun ton vermello de fondo no canto do azul orixinal. Estas diferenzas na cor levou aos afeccionados a chamar o universo orixinal o universo azul, en contraste co paralelo, o universo vermello. No episodio "Entrada" da terceira temporada, a secuencia emprega unha mestura das versións azul e vermella, dado que os acontecementos mostrados teñen lugar en ambos os dous universos por igual. Nos dous episodios en modo de flashback, "Peter" e "Suxeito 13", introduciuse unha nova variación da secuencia, con gráficos retro que lembran á tecnoloxía dos anos 80 e frases como "computadores persoais" e "enxeñaría xenética". Pola súa banda, o futuro distópico mostrado no episodio "O día que morremos" da terceira temporada emprega un ton negro, con palabras como "esperanza" e "auga". O primeiro episodio da cuarta temporada, "Neither Here Nor There" trae consigo un ton ámbar na secuencia de apertura, con novos termos, que se mantén en case todos os episodios da temporada. O episodio "Letters of Transit" da cuarta temporada e todos os episodios da quinta temporada, que regresan ao futuro universo distópico, mostran unha secuencia de apertura con tons fríos con termos como "alegría", "pensamento privado" e "libre albedrío", conceptos e ideas perdidos neste futuro. Cómpre dicir tamén que hai un fotograma na secuencia de apertura no que aparecen rapidamente as palabras "Os Observadores están aquí".
Shiatsu
Hai dúas escolas principais de shiatsu. Unha que se basea na teoría anatómica e fisiolóxica occidental, e outra que se basea na medicina tradicional chinesa. O shiatsu está regulado como terapia médica no Xapón (polo Ministerio de Saúde e Benestar Social), e noutros países por diversos órganos de goberno creados polos profesionais desta especialidade.
O shiatsu é unha práctica en evolución, e os seus estilos diversos incorporan (en diferentes graos) os aspectos da masaxe tradicional xaponesa, a medicina tradicional chinesa, e a anatomía e a fisioloxía occidentais.
A Igrexa, Deiro, Vilanova de Arousa
A Igrexa é un lugar da parroquia de Deiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 312 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 159 eran mulleres e 153 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 319 veciños, e 2005, cando eran 321.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Loucura
miniatura|[[Angelo Bronzino, detalle de Allegoria del trionfo di Venere (1540-1545). Aínda que na crenza popular esta imaxe representa a loucura, en realidade é unha representación dos celos.]]
A loucura ou tolemia é un trastorno mental grave polo que unha persoa perde a razón. No mundo occidental, a idea actual da loucura ten relación estreita coa de enfermidade mental, aínda que na linguaxe popular designa estados de ánimo arrebatados ou fóra do que se considera equilibrado. Porén, ó longo da historia a idea de loucura ten estado máis relacionada con transos místicos, prácticas máxicas ou supersticiosas ou mesmo con estados de exclusión social.
Tareixa de Lisieux
Tareixa de Lisieux (en Thérèse de Lisieux), nada como Marie Françoise-Thérèse Martin en Alençon o 2 de xaneiro de 1873 e finada en Lisieux o 30 de setembro de 1897, tamén coñecida como Santa Tareixa do Neno Xesús e da Santa Face, foi unha monxa carmelita descalza católica venerada nos tempos modernos. É coñecida como "a floriña de Xesús" ou, simplemente, "a floriña".
Loucura
Etimoloxía
A orixe da palabra loucura é incerta e sobre ela existen varias posibles hipóteses. Unha delas é a que di que provén da palabra latina locus, que significa lugar, pero tamén de luce, luz, per contrarium sensum. Tamén do latín loquo, que quere dicir "conversar". Á súa vez, a palabra tolo pode provir do celta *tullon, furado, pero tamén é posible que do latín tollere, quitar.
Definición e límites
miniatura|[[Francisco de Goya, Casa de locos, 1812-1819.]]
Tareixa de Lisieux
Tareixa foi un modelo moi influente para os católicos e outros a causa da simplicidade e da practicidade do seu achegamento á vida espiritual. Xunto con Francisco de Asís, é unha das santas máis populares da historia da igrexa. O papa Pío X chamouna "a máis grande santa dos tempos modernos".
Loucura
Definición e límites
miniatura|[[Paul Moreau de Tours Les fascinés de la Charité.]]
Toda cultura ten algún tipo de categoría que se corresponde coa loucura actual occidental, pero ó mesmo tempo a loucura non sempre se distingue ben doutras categorías de pensamento e conduta: é moi difícil separar a loucura doutras perturbacións que van unidas a estadios ou sucesos particulares da vida, tales como a enfermidade, a separación, a morte, a adolescencia ou a vellez. De xeito análogo, a consideración de tolo resérvase con frecuencia ós revolucionarios ou ós innovadores, sobre o principio de que calquera que se opoña ó sistema é un tolo, sexa por non crer na súa lexitimidade ou porque a oposición ó propio sistema resulta un acto suicida.