cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Controversia sobre a doazón de sangue de homes que teñen sexo con homes
Moitas organizacións LGBT consideran que as restricións sobre a doazón están baseadas en homofobia e non nun problema médico lexítimo, xa que as doazóns sométense a probas rigorosas para excluír ós doantes que estean infectados con virus coñecidos como VIH, VPH, hepatites B e hepatites C. Tamén afirman que as postergacións baséanse en estereotipos. Os que propoñen unha restrición para sempre deféndena debido ó risco de que a análise produza un falso negativo e debido a que a poboación HSH de países desenvolvidos adoita ter unha maior prevalencia de infección de HIV/AIDS. O comité de asesoramento do goberno británico, SABTO, afirmou en 2013 que "se se lle permitise ós HSH doar sangue, o risco de transfusión de sangue infectado de VIH aumentaría". Con todo, en xullo do 2017, o goberno británico reduciu a xanela de postergación dun ano a tres meses, o cal entraría en vigor meses despois, como resultado das conclusións actualizadas do SABTO de que "os novos sistemas de análises eran precisos e os doantes eran bos no cumprimento das normas". Ademais, a organización inglesa NHS Blood and Transplant está a investigar a posibilidade de que os HSH, dependendo do nivel de risco, poidan doar mesmo sen a postergación de tres meses.
Os partidarios de cambiar as prohibicións ós HSH sinalan que a selección de doantes debería centrarse tanto no comportamento sexual como nas prácticas de sexo seguro xa que moitos HSH poden ter sempre sexo con protección, ser monógamos ou estar noutras categorías de baixo risco. Algúns grupos que están a favor de eliminar as restricións apoian un período de espera antes da doazón de sangue, cando se considera que o doante tivo un comportamento considerado de alto risco; e antes de ser usada, para que se adapte á xanela dos métodos de análises do banco de sangue. A pesar de que o VIH detéctase de forma fiable despois de entre 10 e 14 días con análises de ARN, hai métodos de análise máis antigos que só proporcionan unha precisión de até o 98% de casos positivos despois de tres meses.
Existe unha gran cantidade de medo residual á contaminación de hemoderivados como consecuencia dos escándalos de sangue contaminado, os cales causaron miles de mortes debido ó VIH e á hepatite C en pacientes que requiren transfusións de sangue.[cita requirida] O sangue contaminado pon ós hemofílicos nun risco enorme de mortalidade elevada, aumentando o risco de procedementos cirúrxicos comúns.
VIH/sida
En moitos países desenvolvidos, o VIH é máis prevalente entre homes que teñen sexo con homes (HSH) que entre a poboación xeral.
Nos Estados Unidos en 2005, os HSH, os afroestadounidenses, e as persoas que participan en comportamentos heterosexuais de alto risco representan o 49%, o 49%, e o 32% dos novos diagnósticos de VIH, respectivamente. En 2009, os afroestadounidenses representaron o 47.9% dos novos diagnósticos de VIH rexistrados ese ano neste país, a pesar de só representan aproximadamente o 12% da poboación.
Lista das posturas de distintos países sobre os doantes de sangue HSH
miniatura|500x500px|Política de doazón de sangue para homes que teñen sexo con homes {{legend|LightGreen|Os homes que teñen sexo con homes poden doar sangue; Sen postergación}} {{legend|Lime|Os homes que teñen sexo con homes poden doar sangue; Sen postergación excepto para transfusións de sangue1}} {{legend|Khaki|Os homes que teñen sexo con homes poden doar sangue; Postergación temporal1}} {{legend|Salmon|Os homes que teñen sexo con homes non poden doar sangue; Exclusión permanente1}} {{legend|#CCCCCC|Sen información}} 1Sen restricións en Israel, Bélxica nin nos Estados Unidos se a última actividade HSH foi antes de 1977. miniatura|Right|500px|Política de doazón de sangue para mulleres que foron parellas sexuais de homes que teñen sexo con homes {{legend|LightGreen|As mulleres que foron parellas sexuais de homes que teñen sexo con homes poden doar sangue; Sen postergación}} {{legend|Khaki|As mulleres que foron parellas sexuais de homes que teñen sexo con homes poden doar sangue; Postergación temporal}} {{legend|Salmon|As mulleres que foron parellas sexuais de homes que teñen sexo con homes non poden doar sangue; Exclusión permanente}} {{legend|#DCDCDC|Sen información}}
Esta lista amosa países que teñen restricións sobre os doantes de sangue. A maior parte de estándares nacionais requiren preguntar de forma directa sobre a historia sexual dos homes, pero a duración das postergacións varía dun país a outro.
Razoamento tras as restricións
Os servizos sanguíneos deben asegurarse ante todo de que todo o sangue doado que recibiron sexa seguro para o seu uso nunha transfusión. Isto lógrase avaliando se os doantes potenciais teñen comportamentos de alto risco mediante cuestionarios e entrevistas antes de extraer o sangue e, posteriormente, analizando nun laboratorio as mostras do sangue doado.
Os servizos sanguíneos baséanse a miúdo na maior prevalencia estatística do VIH e da hepatite entre os HSH nos estudos de poboación para xustificar as súas prohibicións contra os HSH.
Nos primeiros anos da epidemia da sida, non había probas fiables para detectar o virus, polo que as prohibicións absolutas ás doazóns de sangue daqueles grupos cun risco alto de ter ou de contraer VIH, incluíndo HSH, estaban xustificadas. Estas restricións son similares ás restricións que hai hoxe en día en moitos países ás persoas que vivían no Reino Unido durante a epidemia da EEB ("enfermidade das vacas tolas") da década de 1980 e de principios e mediados da década de 1990, xa que non existen análise que permitan detectar a súa variante humana, a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob (ECJv).
En 1985, as primeiras probas que usaban o método ELISA buscaban anticorpos, é dicir, a resposta do sistema inmunolóxico ó virus. Con todo, cando se usa este método hai un período de xanela durante o cal unha persoa que está infectada de VIH é capaz de propagar a enfermidade a pesar de dar negativo na proba do virus. Este período de xanela pode durar de tres a seis meses, cunha media de 22 días. Aínda se usan análises baseadas en métodos ELISA en países desenvolvidos debido a ser altamente sensibles. En países en desenvolvemento, estas análises son a miúdo o único método dispoñible para detectar o VIH no sangue doado. Para facer fronte ó período de xanela inherente ó uso destas análises, avalíase tamén se os doantes teñen comportamentos de alto risco, un dos cales é un historial de actividade sexual con parellas do mesmo sexo, entre os doantes potenciais que sexan homes. Entre outros grupos con restricións semellantes atópanse os traballadores sexuais, os consumidores de drogas por inxección e a xente que vive en países cunha prevalencia de VIH elevada (como os da África subsahariana). Hai probas máis modernas que buscan o virus directamente, como a proba do antíxeno p24, que busca unha parte da superficie do virus, e as probas de amplificación de ácidos nucleicos (NAT), que buscan o material xenético do virus. Con estas análises, o período de xanela é máis curto, dunha duración media de 12 días. As probas combinadas de cuarta xeración de VIH son concluíntes tras 3 meses, e as probas de hepatite B son concluíntes tras 6 meses.
Tamén hai riscos asociados cos doantes que non son HSH e que dan positivo na proba do VIH, o que pode ter consecuencias moi importantes, xa que a última doazón do doante podería terse producido dentro do período de xanela das probas e podería entrar na subministración de sangue, coa posibilidade de infectar ós que reciben os hemoderivados. En Nova Zelandia en 2003 ocorreu un incidente no que un doante que non é HSH deu positivo na proba de VIH e como consecuencia houbo que retirar todos os hemoderivados feitos coa última doazón de sangue do doante, incluíndo 4 millóns de dólares neozelandeses en factor VIII, un factor de coagulación do sangue que se usa para tratar hemofílicos, e que se fabrica a partir de grandes cantidades de plasma doado, e causou despois escaseza a nivel nacional do factor VIII e a postergación de cirurxías non urxentes ós pacientes de hemofilia, custándolle ó sector da saúde millóns de dólares máis. A frecuencia potencial e o impacto destes incidentes pódese reducir ó excluír a aqueles que teñan un alto risco de estar expostos a enfermidades transmitidas a través do sangue, incluídos os HSH.
Críticas cara ás restricións
En xeral os que se opoñen ás restricións, incluíndo a Asociación Médica Estadounidense e a Cruz Vermella estadounidense, baséanse na idea de que as melloras en análises e outras proteccións reduciron o risco de transmitir o VIH por transfusión a un nivel aceptable. É frecuente que haxa escaseza de sangue, e os que defenden o cambio das políticas indican que ó excluír a doantes sans só se empeora o problema. As reservas "ideais" deben ser polo menos dunha subministración para tres días, pero a moitos centros sanguíneos cústalles cumprir esta esixencia.
Os que propoñen cambios máis grandes baséanse no feito de que a prohibición é unha prohibición total que inclúe a todos os homes que tiveron sexo con outro home, con ou sen protección, e mesmo se se mostra de forma indiscutible que o estado serolóxico de VIH das parellas destes homes é negativo. Os que defenden o cambio sinalan que un home heterosexual promiscuo é un doante de maior risco que un home gai ou bisexual nunha relación monógama, pero aínda así a miúdo permitiráselle doar sangue. É máis, hai outras actividades de alto risco, como ter contacto sexual cunha persoa que use agullas para tomar drogas ou medicamentos que non sexan receitados polo seu médico, que teñen un período de postergación fixo antes de que o doante poida doar sangue, mentres que nalgúns países os doantes HSH teñen postergacións indefinidas. As mulleres doantes que tiveron contacto sexual con HSH reciben ás veces unha postergación temporal.
Tras un tiroteo masivo contra unha discoteca gai en xuño de 2016, houbo mostras de frustración e de desacordo por parte de homes gais e bisexuais, a quen se lles prohibiu doar sangue ás vítimas, e moitos activistas LGBT en todo o país e un grupo de lexisladores demócratas instaron a que se eliminase a prohibición. A FDA dixo máis tarde que non tiña plans para cambiar esta regulación e que avaliará as súas políticas "cando se publique nova información científica".
Activismo estudantil e docente nos campus
No ano 2015, o escritor e poeta galés RJ Arkhipov publicou unha serie de poemas, nos que usou como tinta o seu propio sangue, como protesta ás restricións ós doantes de sangue que son HSH. No seu poema Inkwell ("Tinteiro") fala da vergoña e do estigma que rodea ó sangue gai. Trátase dun poema alfabético, e cada liña de cada un dos cinco cuartetos de Inkwell empeza cunha das letras de cada un dos grupos sanguíneos, alternando entre A, B, AB e O.
Procesos xudiciais
No ano 2018, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos ocupouse dun caso dun cidadán francés ó que se lle impediu doar sangue.
Friday the 13th (videoxogo de 1989)
Friday the 13th é un videoxogo de supervivencia e terror publicado por LJN e desenvolvido pola empresa xaponesa Japanese Atlus para Nintendo Entertainment System. É unha adaptación da franquía Friday the 13th.
As críticas do xogo foron moi negativas, e algúns críticos considérano un dos peores videoxogos de tódolos tempos.
Ratatouille (banda sonora)
Ratatouille é a banda sonora orixinal (BSO) da película Ratatouille, premiada co Óscar á Mellor Película de Animación en 2007. Foi lanzada pola empresa Walt Disney Records e composta enteiramente por Michael Giacchino. A canción "Le Festin" é o tema central do filme e foi interpretada pola cantante francesa Camille, que recibiu unha designación ao "World Soundtrack Award" pola súa participación. Este é o único tema do álbum con interpretación vocal dado que o resto das outras 23 son totalmente instrumentais.
Este álbum deulle a Giacchino unha designación para o Óscar á mellor banda sonora e o seu primeiro premio Grammy na mesma categoría.
Eloi Caldeiro
Eloi Caldeiro Díaz, nado en Sarria o 23 de abril de 1955, é un músico, poeta, escritor e director de compañía discográfica galego, pioneiro na fusión da música galega con outros ritmos.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato na súa vila natal, que compaxinou cos estudos de música, actividade que desenvolveu dende moi novo. No ano 1970 comezou a tocar en grupos de música. No ano 1971 fixo a súa primeira incursión no teatro afeccionado. No 1972 dirixe a revista A Lareira onde pública os seus primeiros poemas. En 1974 dirixe o grupo de teatro afeccionado Val de Sarria representado a obra Barriga Verde do escritor Manuel María por todo o país. No ano 1974 percorreu o Camiño Francés para realizar un estudo-investigación sobre o Camiño de Santiago nas Terras de Sarria o cal foi galardoado no Certame Meiga e Trasgos como mellor traballo de investigación histórica do ano seguinte. En 1976 fundou o primeiro grupo de rock en galego, Tebras.
Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo
Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo, nado en Madrid o 20 de xullo de 1768 e finado ibídem o 27 de novembro de 1841, foi un duque do infantado, militar e político español.
Eloi Caldeiro
Traxectoria
Estudou na Escola Universitaria de Profesores de EXB en Lugo, onde acadou a titulación de mestre na especialidade de ciencias humanas. Entre 1978 e 1980 foi directivo da Asociación Cultural Ergueitos de Sarria.
En 1980 logo da disolución do grupo de rock Tebras fundou o grupo de folk galego Brath, no que continua na actualidade. En 1985 acadou o primeiro premio Galicia de Xornalismo polo programa de radio Folk 7 que se emitía para toda Galiza na cadea de emisoras Ondas Galicia. En 1986 chegou á final deste mesmo premio co programa de cultura galega A Fábula da Terra. Dende 1985 a 1991 foi o director do Festival de música popular e folk Lugofolk, Alcontros de música popular. Este festival complementábase con conferencias de grandes persoeiros do mundo da música e da etnografía.
Anonymous (colectivo)
miniatura|dereita|Bandeira de Anonymous. Anonymous é un pseudónimo baixo o que actúa un grupo social ou movemento nado en Internet. Representa as accións de moitos usuarios dunha comunidade que usan a rede de maneira literalmente anónima. Anonymous é considerado xeralmente como un termo que agrupa membros de certas subculturas de Internet, os cales se centran en obxectivos controvertidos, como o hackeado de páxinas web de empresas, institucións ou persoas que dificultan o libre intercambio da rede.
Eloi Caldeiro
Traxectoria
No ano 1987 logo de aprobar unha oposición a director de centros, comezou a traballar na Xunta de Galicia. En 1988 foi un dos coordinadores da grande exposición do Lugo Romano encargándose da sección audiovisual. Tamén neste ano fundou a compañía de música Sons Galiza, dedicada á gravación e edición discográfica e á edición de libros, nesta compañía editaron e editan discos moitos dos artistas máis representativos da música folk galega, entre eles Luar na lubre, Na Lúa, Uxía Senlle, María Manuela, Xocaloma, Saraibas e Brath. O catalogo actual de Sons Galiza confórmano máis de 3.000 gravacións de música galega, sendo a editora que máis producións discográficas ten lanzado no país. Na edición bibliográfica conta no seu catálogo con autoras/es como: Xavier Rodríguez Barrio, María Xosé Queizán, Fiz Vergara Vilariño, Manuel Forcadela, Xesús Valcarcel, Xosé Lois García Fernández ou propio Caldeiro.
No ano 1992 contratouno a S.A. de Xestión do Plan Xacobeo para o deseño, realización e produción da programación cultural do Xacobeo; a través da empresa Sons Galiza prográmanse entre o ano 1992 e 1993 máis de 500 eventos entre concertos, recitais de poesía, grupos corais e grupos tradicionais, así como a contratación de artistas internacionais e a edición de máis de 10 CD's promocionais de música galega. De 1996 a 2006 desempeña as tarefas de xerente da cadea de tendas de música marca “Tipo” distribuíndo música nas súas tendas de Lugo, Santiago de Compostela e Ferrol.
Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo
Traxectoria
Na guerra contra a Francia revolucionaria armou a súa costa dous batallóns de infantería. Tomou parte na Guerra de las Naranjas, pero, enemistado con Godoy, viuse desterrado da Corte entre 1804 e 1806. En 1807 tomou parte na conspiración de El Escorial, e aínda que foi absolto no proceso que lle foi aberto, o goberno ordenou o seu desterro a Écija.
Eloi Caldeiro
Traxectoria
En 1998 e co gallo da celebración dos dez anos de Sons Galiza creou o Certame “Galicia Sonsfolk” para a procura de novos valores da música folk galega. No ano 2002 e seguindo a mesma filosofía que no “Certame Galicia Sonsfolk” creou xunto coas Universidades galegas o “Certame Campusons” para grupos de rock e pop cantado en galego.
No ano 2003, deseñou e realizou a colección Son de Galicia, onde se inclúen 41 discos do máis representativo da música feita en Galicia e que se distribuíu por medio do xornal La Voz de Galicia acadando preto de 1 500 000 de copias vendidas en tres meses, circunstancia que fixo que en cerca de 40.000 fogares galegos teñan na actualidade unha historia en CD da música galega.
Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo
Traxectoria
Coa chegada ao trono de Fernando VII, en marzo de 1808, foi nomeado presidente do Consello de Castela. Tamén foi nomeado xefe do exército do centro. Con todo, despois do seu fracaso en Uclés, a Xunta Central destituíuno e mantívoo un longo tempo inactivo, até que foi enviado como embaixador a Londres en 1811. Regresou a Londres para desenvolver o cargo de rexente dentro da terceira rexencia, de xaneiro de 1812 até marzo de 1813.
Eloi Caldeiro
Traxectoria
No ano 2005, deseña e dirixe O son e a Terra unha colección de dez libro-discos, sobre a cultura e o acervo histórico-artístico das comarcas galegas, libros nos que se inclúe a música de cada comarca en dúas versións. Esta colección distribúese co xornal La Voz de Galicia da que se editan cerca de 100.000 exemplares.
Dende o ano 2006 edita e dirixe a revista de cultura galega Nazón. A partir de 2007, comeza a produción e filmación da serie para TV Os Camiños de Santiago en Galicia, que inclúe a música tradicional de cada concello por onde pasa cada camiño. O traballo está a piques de rematar.
Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo
Traxectoria
Ao establecerse o absolutismo, desempeñou de novo a presidencia do Consello de Castela e foi un dos membros destacados da camarilla de Fernando VII. En maio de 1823 pasou a formar parte da rexencia provisional que gobernou até a liberación de Fernando VII. Foi Ministro do Estado entre outubro de 1825 e agosto de 1826 nun dos gobernos dominados realmente por Calomarde e López Ballesteros.
Eloi Caldeiro
Traxectoria
Caldeiro ten editados máis de 15 discos de música galega, entre o grupo Brath e os que asina co seu propio nome, e que van dende o folk ao rock pasando polo bossanova ou o chill out. Compuxo música para filmes e series de televisión, ten tres libros de poemas editados e dous que pronto irán ao prelo. Colabora asiduamente en xornais e revistas, así como na radio. Participou durante anos no faladoiro político Despierta Galicia que se emite para toda Galiza neste programa de RadioVoz e foi tamén colaborador no programa da Cadena SER, A vivir que son dos días Galicia.
Pedro de Alcántara Álvarez de Toledo
Traxectoria
Morreu solteiro e o título e os cuantiosos bens da familia pasaron aos duques de Osuna.
Eloi Caldeiro
Traxectoria
Ademais ten ofrecido conferencias e charlas por toda Galiza e noutros lugares de España, como Madrid, Segovia, Murcia, Asturias, na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, Universidade da Coruña, entre outras. Mesmo o ten feito en países como a Arxentina no Centro Gallego de Buenos Aires e o Brasil.
No apartado musical ten editado os seguintes álbums con Brath: Kalaikia, Viaxe Alén de Fisterra, Homenaxe a Celso Emilio Ferreiro (varios artistas) Lembranza da Auga, Néboa Infinda, Cinco (nomeado aos Premios da Música no ano 2000 pola “Academia de la Música”), Rodeira, O Latexo do Fogo, Bulevar Océano Vol 1, Intres e Codex e Enxebre. Como Eloi Caldeiro ten editado: Colorín (música para nenos/as con versos de Xosé María Álvarez Blázquez); A Terra e a Saudade, música para textos de Ramón Piñeiro; Eloi Caldeiro canta a María Mariño; XX Séculos de Noivado (B.S.O. dunha serie de 13 capítulos para TV); O Ladrón de Reliquias (B.S.O do filme do mesmo nome), Cantos de Nadal e EC “Estado de shock”.
Asemade, dirixiu os documentais “Palabra no tempo que comeza” (María Mariño), “Entre o Miño e o mar de Vigo” (Xosé María Álvarez Blázquez), “A Terra e a Saudade” (Ramón Piñeiro).
En 2012 dirixiu e presentou o programa musical “E-Música” na Televisión de Galicia. Durante os anos 2013, 2014 e 2015 dirixiu o programa para a TVG "Pobos con Música" nos anos 2016 e 2017 o reality show " Feirantes", tamén para a TVG.
Dende o ano 2014 dirixe o xornal dixital "Xornaldelugo.com" e a emisora LugoSiRadio.
Nogueira de Ramuín
Nogueira de Ramuín é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Ourense e á Ribeira Sacra. Segundo o padrón municipal, en 2017 tiña 2.033 habitantes (2.565 en 2003).
Historia
Consérvanse restos do megalítico, as mámoas de Moura e de Lamagorzos. Do románico son o mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil e as igrexas de San Martiño de Nogueira e San Cristovo de Armariz.
Existen petos de ánimas en San Miguel do Campo, Eiradela, Pacios e Liñares.
Lugares de Nogueira de Ramuín
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Nogueira de Ramuín vexa: Lugares de Nogueira de Ramuín.
Olympia (Manet)
Olympia é un cadro realizado polo famoso pintor francés Édouard Manet en 1863. Mide 130,5 cm de altura e 190 de longo. Esta famosa obra foi realizada por Manet para presentala no Salon des Refusés (Salón dos Rexeitados) no citado ano de 1863. Con todo, non se expuxo até 1865, no Salón de París, onde causou un grande escándalo, xa que aínda que o público e a crítica aceptaban os espidos en obras mitolóxicas, non era así cando se trataba dun espido realista.
Características
Explicitamente inspirada nas Venus de Urbino de Tiziano, con todo o personaxe central resulta ser evidentemente unha prostituta parisiense. En lugar das doncelas que acompañaban aos espidos do Cinquecento, entra en escena levando un ramo de flores unha muller negra, cuxo rostro, case imperceptible sobre o fondo escuro, contrasta cos tons claros da súa vestimenta oriental. Por outra banda as carnaduras da muller espida que mira directa e provocadoramente aos espectadores son contrastadas xunto ás sabas e as almofadas polo fondo escuro, resaltando a atmosfera de íntima sensualidade. En lugar do cándido cachorro arroiado que se atopa na Venus de Urbino, aos pés de Olympia atopamos un esperto gato negro que simboliza a miúdo a ambigüidade e a inquietude, estando implicado en relacións ou situacións promiscuas ou veladamente eróticas. Este felino negro impresionou tanto ao público que durante anos Manet sería lembrado aínda como «O pintor dos gatos».
Outros elementos simbólicos notorios son: o brazalete que leva a muller espida pertencía á nai de Manet, o ramo de flores era un típico agasallo que os clientes ofrecían ás meretrices de clase alta. A orquídea entre os cabelos é tamén unha referencia ao sexo xa que se cría que tal flor posuía poderes afrodisíacos (de feito o nome da orquídea ten etimoloxía sexual). Por outra banda Olympia calza unha soa pantufla, isto nas pinturas alegóricas foi usado como símbolo da inocencia perdida, ademais cabe notar que a orquídea, o brazalete e a pantufla con taco (polo cal parece case unha zoca) cumpren a función sexual de fetiche.
A pesar da audacia conceptual deste cadro, a súa temática inscríbese nunha longa tradición da pintura académica, un exemplo da odalisca e a escrava, tal como se observa nas Odaliscas de Ingres e mesmo na Odalisca de Bénouille e a de Jalabert, realizadas na década de 1840. Aínda que Manet soubo quitar o subterfuxio para representar á muller espida. É deste xeito que se atopa unha sorte de directa filiación co seu precedente: La maja desnuda retratada por Goya.
Cabe sinalar que o nome do cadro non lle foi dado polo pintor, senón por Charles Baudelaire.
Prodúcese un notable contraste entre a figura da modelo, e a roupa, tanto da cama como coa criada negra, e co fondo escuro do resto do cadro. Neste predominio do negro e o branco, as únicas manchas de cor son, por unha banda, os bordados florais tipo oriental dunha tea de seda, especie de mantón con flocos, que hai sobre a cama e do ramo de flores que lle trae a serventa, que en certo xeito repite as cores das flores bordadas.
Devon
Devon (Dewnens en córnico) é un condado situado na rexión do Suroeste de Inglaterra, que limita con Cornualla ao oeste e con Dorset e Somerset ao leste. O nome Devonshire utilizouse durante un tempo aínda que na actualidade caeu en desuso e utilízase só para algúns nomes oficiais como o de Duque de Devonshire. A súa capital é Exeter.
miniatura|Localización do condado de Devon.
Historia
Devon foi unha das primeiras áreas de Inglaterra que estivo habitada, ao final da Idade do xeo. Crese que Dartmoor estivo habitado durante o mesolítico por tribos de cazadores. O nome "Devon" deriva do nome que deron os romanos ao pobo celta que vivía ao sur da península de Britania durante a invasión romana. Chamáronlles Dumnonii que se cre significa habitantes do val profundo.
Os romanos mantiveron a zona baixo ocupación militar durante aproximadamente 25 anos. Máis tarde, a zona serviu e fronteira entre Brythonic Dumnonia e o Wessex saxón.
Devon participou tamén na maioría dos conflitos ingleses desde a conquista normanda, incluíndo a guerra das rosas. O feito quizais máis destacable é a chegada de Guillerme de Orange a Torquay para iniciar a Revolución gloriosa en 1688.
Devon foi produtor de cobre e doutros metais na antigüidade. O condado é tamén coñecido polos seus mariñeiros como sir Francis Drake ou sir Walter Raleigh.
O condado ten a súa propia bandeira (non oficial) dedicada a San Petroc, un santo local que conta con numerosos fieis tanto en Devon como nos condados veciños. A bandeira adoptouse no ano 2003 despois dun concurso organizado pola cadea BBC.
Política e administración
miniatura|[[Catedral de Exeter]] O centro administrativo de Devon é a cidade Exeter pero a cidade máis poboada é Plymouth, e a conurbación de Torbay (que inclúe Torquay, Paignton e Brixham) é unha autoridade unitaria desde 1998, separada do resto de Devonque queda baixo a administración do Consello do Condado de Devon.
O Consello do Condado de Devon está controlado polos conservadores. O órgano conta con 62 respresentantes, dos que 38 son conservadores, 9 liberal demócratas, sete laboristas, catro UKIP, tres independentes e un verde.
Historicamente Devon divídese en 32 hundreds: Axminster, Bampton, Black Torrington, Braunton, Cliston, Coleridge, Colyton, Crediton, East Budleigh, Ermington, Exminster, Fremington, Halberton, Hartland, Hayridge, Haytor, Hemyock, Lifton, North Tawton and Winkleigh, Ottery, Plympton, Roborough, Shebbear, Shirwell, South Molton, Stanborough, Tavistock, Teignbridge, Tiverton, West Budleigh, Witheridge e Wonford.
MGMT (proteína)
A O6-metilguanina ADN metiltransferase (MGMT), tamén chamada O6-alquilguanina ADN alquiltransferase (AGT ou AGAT) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene MGMT do cromosoma 10. A O6-metilguanina ADN metiltransferase é esencial para a estabilidade do xenoma. Repara as lesións no ADN mutaxénicas que ocorren de forma natural que orixinan O6-metilguanina (tamén chamada 6-O-metilguanina), converténdoa de novo en guanina e impide a discordancia e os erros durante a replicación do ADN e a transcrición. En consecuencia, a perda de MGMT incrementa o risco de cancro en ratos despois da exposición a axentes alquilantes. Os dous isocimas bacterianos equivalentes son Ada e Ogt.
Función e mecanismo
Aínda que os mutáxenos alquilantes modifican preferencialmente a base guanina na posición N7, a formación de O6-alquil-guanina é unha lesión carcinoxénica importante no ADN. Este aduto do ADN é retirado pola proteína de reparación O6-alquilguanina ADN alquiltransferase por medio dun mecanismo SN2. Esta proteína non é un verdadeiro encima, xa que elimina o grupo alquilo da lesión nunha reacción estoquiométrica e o encima activo non se rexenera despois de que é alquilado (o que se denomina ás veces suicidio dun encima). O residuo aceptor de metilos na proteína é unha cisteína.
200px|Fórmula estrutural da 6-O-metilguanosina.190px|Fórmula estrutural da guanosina.
Importancia clínica
A metilación dos promotores dos xenes pode xogar un papel significativo na carcinoxénese. En pacientes con glioblastoma multiforme, un tipo grave de tumor cerebral, o estado de metilación do xene MGMT determina se as células tumorais responderán ao tratamento con temozolomida; se o promotor está metilado, a temozolomida é máis efectiva. A nivel clínico, isto trradúcese nunha supervivencia prolongada de pacientes de glioblastoma cun promotor MGMT metilado. Ademais, a metilación de MGMT pode utilizarse para predicir a supervivencia do paciente en modelos de predición clínica. Para comprobar o estado de metilación do promotor de MGMT en instalacións clínicas, prefírense os métodos baseados no ADN, como a reacción en cadea da polimerase específica de metilación (MS-PCR) ou a pirosecuenciación, mellor que ensaios inmunohistoquímicos ou baseados no ARN.
O xene MGMT é tamén unha útil ferramenta para incrementar a eficacia da terapia xénica. Ao usar un segundo vector de dous compoñentes consistente nun transxene de interese e o MGMT, pode utilizarse a selección de fármacos in vivo para seleccionar células que foron transducidas con éxito.
Os mutáxenos presentes no ambiente, no fume do tabaco e alimentos, así como os produtos metabólicos endóxenos xeran especies electrófilas reactivas que alquilan ou metilan o ADN especificamente, xerando 6-O-metilguanina (m6G).
En 1985 Yarosh resumiu os traballos iniciais que estableceron a m6G como a base alquilada no ADN que era a máis mutaxénica e carcinoxénica. En 1994 Rasouli-Nia et al. mostraron que aproximadamente se inducía unha mutación por cada oito m6Gs que non eran reparadas no ADN. As mutacións poden causar a progresión cara ao cancro por un proceso de selección natural.
Represión epixenética
Só unha minoría dos cancros esporádicos cunha deficiencia na reparación do ADN teñen unha mutación nun xene de reparación do ADN. Porén, unha maioría dos cancros esporádicos con deficiencia na reparación do ADN si teñen unha ou máis alteracións epixenéticas, que reducen ou silencian a expresión de xenes de reparación do ADN. Por exemplo, nun estudo de 113 casos de cancro colorrectal secuencial, só catro tiñan unha mutación con cambio de sentido no xene de reparación do ADN MGMT, mentres que a maioría tiñan reducida a expresión de MGMT debido á metilación da rexión promotora de MGMT (o que é unha alteración epixenética).
MGMT pode ser reprimido epixeneticamente de diversas maneiras. Cando a expresión de MGMT está reprimida en cancros, isto xeralmente débese á metilación da súa rexión promotora. Porén, a expresión pode tamén ser reprimida por dimetilación da lisina 9 da histona H3 ou por sobreexpresión de diversos microARNs como miR-181d, miR-767-3p e miR-603.
Deficiencia en defectos de campo
Un defecto de campo é unha área ou "campo" de epitelio que foi precondicionado debido a cambios epixenéticos ou mutacións de modo que predispón cara ao desenvolvemento dun cancro. Un defecto de campo ilústrase na foto e diagrama mostrado dun segmento de colon con cancro de colon e catro pequenos pólipos na mesma área. Como indicou Rubin, "A gran maioría dos estudos en investigación do cancro fixéronse en tumores ben definidos in vivo ou en focos neoplásicos discretos in vitro. Porén, hai probas de que máis do 80% das mutacións somáticas que se encontran en tumores colorrectais humanos de fenotipo mutador ocorren antes do comezo da expansión clonal terminal." De xeito similar, Vogelstein et al. sinalaron que máis da metde das mutacións somáticas identificadas en tumores ocorren na fase preneoplásica (nun defecto de campo), durante o crecemento de células aparentemente normais.
Na táboa de arriba indícase que se detectaron deficiencias de MGMT nos defectos de campo (en tecidos histoloxicamente normais) que rodean a maior parte dos cancros. Se a MGMT se reduce ou silencia epixeneticamente, probablemente non conferirá unha vantaxe selectiva a unha célula nai. Porén, a expresión reducida ou ausente de MGMT causará un incremento das taxas de mutación, e un ou máis dos xenes mutados poden darlle á célula unha vantaxe selectiva. O xene MGMT con expresión deficiente podería despois ser portado polas células como un xene pasaxeiro (autostopista) selectivamente neutro ou só lixeiramente deletéreo cando a célula nai mutada xere un clon expandido. A presenza continuada dun clon cun xene MGMT reprimido epixeneticamente continuaría xerando máis mutacións, algunhas das cales producirían o tumor.
Deficiencia con danos exóxenos
A deficiencia de MGMT por si soa pode non ser suficiente para causar a progesión do cancro. Os ratos con mutación homocigota en MGMT non desenvolven máis cancros que os ratos de tipo salvaxe cando crecen sen estrés. Porén, o tratamento estresante dos ratos con azoximetano e dextrán sulfato causaba máis de catro tumores de colon por rato mutante para MGMT, pero menos dun tumor por rato de tipo salvaxe.
Interaccións
A O6-metilguanina ADN metiltransferase presenta interaccións co receptor de estróxenos alfa.
Canal Sur Televisión
Canal Sur TV é a primeira cadea de Radio y Televisión de Andalucía, RTVA. É unha das cadeas da televisión autonómica de Andalucía.
Historia
Canal Sur comezou as súas emisións o 28 de febreiro de 1989, coincidindo coa festividade do día de Andalucía. Por aquel entón, a oferta televisiva de España reducíase as dúas cadeas públicas do estado (TVE), coa excepción doutras comunidades autónomas como Galicia (TVG), Cataluña (TV3) ou o País Vasco (ETB) que xa contaban coa súa propia cadea autonómica.
A televisión autonómica andaluza naceu coa intención de servir como instrumento da información e participación para todos os andaluces na sociedade, cultura e política do país. Ademais, pretendía ser un medio de difusión dos valores históricos e lingüísticos de Andalucía.
Canal Sur 2 apareceu en xuño de 1998, co que a oferta televisiva de RTVA aumentou, quedando Canal Sur como unha televisión de carácter xeral e entretemento, mentres que Canal 2 Andalucía estaría máis centrada na programación de tipo cultural e divulgativa, con especial interese nos ámbitos infantil e do deporte.
Canal Sur HD comezou as súas emisións en probas o 26 de febreiro de 2010. Comezou como unha única canle, en resolución 1080i, e con presenza no ámbito da provincia de Sevilla.
Sidney Moncrief
Sidney A. Moncrief, nado o 21 de setembro de 1957 en Little Rock (Arcansas), é un ex xogador e actual adestrador de baloncesto profesional estadounidense. Como xogador caracterizouse por ser un excelente defensor, xogando de base ou escolta, con 1,82 metros de altura. Na actualidade é o adestrador do equipo Fort Worth Flyers da NBA Development League.
Universidade
Durante 4 anos pertenceu ao persoal da Universidade de Arcansas, cos cales chegou, no ano 1978, á Final Four da NCAA. Ao longo da súa carreira universitaria, promedió 16,9 puntos, 8,3 rebotes e 2 asistencias por partido.
Profesional
Foi elixido na 5ª posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1979 polos Milwaukee Bucks, equipo no que desenvolveu practicamente toda a súa carreira, permanecendo durante 10 tempadas. Caracterizouse polo seu excelente defensa e polo seu poder anotador. Foi elixido Mellor Defensor da liga en dúas ocasións, e elixido no mellor quinteto defensivo da NBA en 4 ocasións. O seu poder anotador demóstrase ao acabar durante 4 tempadas con máis de 20 puntos por partido.
Tras pasar un ano en branco por culpa das lesións, regresou ás canchas en 1990 coa camiseta dos Atlanta Hawks, na que sería a súa última tempada. Durante once campañas na NBA fixo 15,6 puntos, 4,7 rebotes e 3,6 asistencias por partido.
Adestrador
En 2006 volveu ter relación co baloncesto, ao facerse cargo como adestrador dos Fort Worth Flyers, equipo da NBA Development League, cargo que desempeña na actualidade.
Análise de perigos e puntos de control crítico
350px|miniatura|Cadro de decisións do sistema APPCC para determinar se un perigo debe controlarse como Punto de Control Crítico O sistema de Análise de perigos e puntos de control crítico (APPCC ou HACCP en inglés) é un sistema de seguridade alimentaria que permite que as empresas que elaboren, almacenen ou comercialicen alimentos poidan identificar, avaliar e controlar perigos significativos para a inocuidade dos alimentos. Desde os anos oitenta está recoñecido internacionalmente como o sistema máis eficaz para garanti-la seguridade dos alimentos elaborados nos establecementos nos que está correctamente implantado.
Tódalas empresas alimentarias, independentemente do seu tamaño ou actividade, están obrigadas pola normativa española e comunitaria a aplicar programas de autocontrol baseados nos principios da APPCC establecidos polo Codex Alimentarius. O sistema resulta válido para calquera actividade e calquera empresa, adaptando o seu deseño ás características particulares de cada industria.
Programa de autocontrol
Estes programas de autocontrol deberán constar dos seguintes documentos:
Nun principio, o sistema denominábase polas súas siglas en inglés HACCP (Hazard Analysis and Critical Control Point), que aínda se utiliza en boa parte da bibliografía técnica sobre o tema. Cando comezou a aplicarse en España traduciuse impropiamente como Análise de riscos e control de puntos críticos (ARCPC ou ARYCPC). Desde a publicación do Real decreto 202/2000 coñécese xa baixo a denominación actual de Análise de perigos e puntos de control crítico (APPCC).
Apuntamentos históricos
A idea de aplica-lo sistema de análise de perigos na elaboración de alimentos xorde na NASA (National Aeronautics and Space Administration, Administración Nacional para a Aeronáutica e o Espazo) en 1959, para conseguir garantías suficientes da seguridade dos alimentos utilizados nas misións espaciais. Daquela, o único control posible sobre os alimentos era a análise do produto final pero, dado que era imposible analiza-lo 100% dos alimentos que ían consumi-los astronautas porque, de facelo, significaría que non quedarían alimentos que comer, fíxose necesario deseñar un sistema preventivo, que garantise a seguridade pretendida sen necesidade de controis analíticos. O sistema foi deseñado pola empresa de alimentos Pillsbury conxuntamente cos laboratorios da Armada estadounidense. Baixo o nome de Análise Modal de Fallos e Efectos, procedíase a estudar todo o que podía saír mal en cada unha das etapas ou fases da produción. A seguir, procedíase a busca-las posibles causas e a deseña-las medidas de control que as evitasen. O sistema aplicouse con éxito nas industrias que elaboraban os alimentos requiridos pola Nasa e en 1971 a Administración estadounidense fíxoo extensivo, se ben con carácter de recomendación, para as industrias alimentarias en xeral co nome de Hazard Analysis and Critical Control Point (HACCP).
Nos anos oitenta, o sistema de análise de perigos foi adoptado como eficaz para controla-la seguridade dos alimentos e aplicable para tódalas actividades relacionadas cos alimentos pola Organización Mundial da Saúde (OMS) e a Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO), dentro das recomendacións do Codex Alimentarius, organización intergubernamental que desde 1963 dicta normas alimentarias co obxectivo de protexe-la saúde dos consumidores e asegurar prácticas equitativas no comercio de alimentos. Así, en 1993 introduce a teoría da análise de perigos no seu Código Internacional de Practicas Recomendado: Principios Xerais de Hixiene dos Alimentos (CAC/RCP 1-1969, Rev 4-2003).
Assassin's Creed: Lineage
Assassin's Creed: Lineage é unha serie de tres curtametraxes de acción en vivo que narran a historia de Giovanni Auditore, pai de Ezio Auditore, protagonista de Assassin's Creed II,  Assassin's Creed: Brotherhood e Assassin's Creed: Revelations. A historia destes curtas toma lugar meses antes dos sucesos de Assassin's Creed II. Os episodios foron producidos por Ubisoft e o primeiro foi estreado o 26 de outubro de 2009 en YouTube. As curtametraxes teñen o obxectivo de promoción para o xogo, así como un intento de Ubisoft para facer o seu primeiro paso na industria do cine. Foron dirixidos polo director de cine canadense Yves Simoneau.
Análise de perigos e puntos de control crítico
Apuntamentos históricos
En 1993, unha Directiva da Unión Europea [Directiva 93/43/CEE do Consello, de 14 de xuño de 1993, relativa á hixiene dos produtos alimenticios (DO n° L 175, de 19.07.1993)] introduce por vez primeira a necesidade de segui-los principios da análise de perigos na produción e elaboración de alimentos, dando carácter normativo ó establecemento dos principios de autocontrol nas industrias alimentarias que se viñan esbozando en directivas anteriores. Esta Directiva foi transposta á normativa española en 1995, mediante o Real decreto 2207/1995, de 28 de decembro, polo que se establecen as normas de hixiene relativas ós produtos alimenticios (BOE nº 50, de 27.02.1996).
A nova lexislación desenvolvida a partir do 2004, baixo a denominación colectiva de Paquete de Hixiene e constituída polo Regulamento (CE) 852/2004, relativo á hixiene dos produtos alimenticios, e outros Regulamentos que o completan, recolle unha vez máis a obrigatoriedade das empresas alimentarias a dispor e aplicar sistemas de autocontrol baseados nos principios APPCC e das Autoridades sanitarias de auditar e controla-la súa aplicación polos seus responsables.
Assassin's Creed: Lineage
Argumento
A película é unha precuela do videoxogo Assassin's Creed II. Céntrase en Giovanni Auditore, o pai do personaxe principal do xogo, Ezio Auditore da Firenze. Giovanni é un nobre italiano e membro secreto da orde dos Asasinos que vive en Florencia, a finais do século XV (Renacemento).
Trala morte do duque de Milán, o asasino Giovanni Auditore recibe o encargo de investigar o crime. A súa misión é descubrir aos responsables e as razóns do brutal asasinato. Pero as respostas que atopa implican ás familias máis poderosas de Italia e desvelan unha conexión co propio Vaticano. Canto máis se achega á verdade, o propio Giovanni convértese en obxectivo do complot, polo que debe relevar os nomes dos conspiradores antes de ser vítima el mesmo. A historia presenta a situación antes de Assassin's Creed II, e aos inimigos de ambos, Giovanni e o seu fillo Ezio. En 1476 en Florencia, Giovanni Auditore, un asasino, tenta descubrir unha conspiración contra Galeazzo Maria Sforza, duque de Milán e un dos aliados de Lorenzo de Medici, para quen traballa. A investigación lévalle ata Milán, onde tentará evitar que ocorra o peor. Ao perseguir aos asasinos de Sforza, Giovanni chega a Venecia, onde intercepta unha carta codificada dos conspiradores. Descodificar este documento para desvelar os nomes de quen orquestraron a conspiración será de vital importancia. Incapaz de descifrar o contido da carta, Giovanni decide levala a Roma para desenmascarar aos líderes da conspiración, pero alí descobre que esta é máis grande e máis perigosa do que pensara.
Análise de perigos e puntos de control crítico
Principios básicos do sistema APPCC
O sistema de análise de perigos e puntos de control crítico fundaméntase nos sete principios básicos que determinara no seu día o Codex Alimentarius. As sucesivas normas legais que desenvolveron este método de elaborar alimentos seguros mantiveron, con lixeiras variantes, a mesma formulación. Igualmente o Codex Alimentarius estableceu o procedemento a seguir para deseñar e implanta-lo sistema polas industrias alimentarias, en doce pasos consecutivos.
Principio 1. Realizar unha análise de perigos.
A empresa deberá detectar calquera perigo potencial, sexa biolóxico, físico ou químico, de tal natureza que a súa prevención, eliminación ou redución a niveis aceptables sexa esencial para a elaboración de alimentos seguros. En consecuencia desta determinación de perigos, a empresa deberá avalia-la probabilidade de que aparezan e a gravidade das súas consecuencias no consumidor. E, finalmente, deberá determina-las medidas preventivas ou de control necesarias para conseguir aqueles obxectivos.
A estes efectos, enténdese por perigo calquera axente biolóxico, químico o físico presente no alimento que poida causar un efecto adverso para a saúde.
Este proceso de recompilación e avaliación dos perigos que se poden presentar na actividade da empresa e das condicións que se deben dar para que se poidan presentar, xunto á determinación de cales son importantes para a inocuidade dos alimentos (e, por tanto, considerados no plan APPCC) é o que se denomina análise de perigos.
As medidas preventivas ou de control consisten en calquera procedemento ou actividade que pode realizarse para previr ou eliminar un perigo significativo para a inocuidade dos alimentos ou para reducilo a un nivel aceptable.