cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clärenore Stinnes
Traxectoria
Atravesaron os Balcáns e logo de pasar por Beirut, Damasco, Bagdad e Teherán chegaron a Moscova, onde abandonou a expedición por enfermidade un dos mecánicos. Cando atravesaban Siberia o segundo mecánico tamén decidiu deixar a aventura, de modo que a partir de entón só quedaron Clara e Carl-Axel. Ao chegaren a Irkurst, nas beiras do lago Baikal, tiveron que facer unha parada en medio do cru inverno siberiano. Foron os primeiros en atravesar nun vehículo a motor o lago Baikal xeado.
Cruzaron Mongolia, o deserto do Gobi e chegaron a Pequín e de alí, en transbordador pasaron ao Xapón, onde escalaron o monte Fuji. Atravesaron o Pacífico con escala en Hawai ata América do Sur.
Atravesaron a cordilleira dos Andes, onde sufriron numerosas penurias e estiveron a piques de morrer de inanición. Chegaron entón a Valparaíso (Chile), onde embarcaron en dirección aos Estados Unidos, pasando por Panamá. Dende Os Ánxeles atravesaron os Estados Unidos, onde recibiron o recoñecemento xeral da poboación e das autoridades. En Detroit o propio Henry Ford amosoulles a súa fábrica e, logo de chegaren a Washington, foron recibidos na Casa Branca polo presidente Herbert Hoover. Viaxaron en barco ata Le Havre e de alí a Berlín, onde de novo foron recibidos con honores polos seus compatriotas o 24 de xuño de 1929, tras completar un periplo de 47.000 quilómetros en coche.
Á volta da viaxe, Carl-Axel Sóderström divorciouse da súa esposa sueca para casar coa súa compañeira de aventura. A parella instalouse en Suecia e tiveron 3 fillos naturais e varios adoptados. Carl-Axel morreu en 1976 e Clara en 1990.
Nos anos 80 un cineasta alemán elaborou unha película a partir das gravacións realizadas durante a viaxe, a cuxa presentación en Hamburgo acudiu a propia Clara Stinnes.
Grand champion international de course
Grand champion international de course é o segundo álbum da banda de rock quebequesa Les Trois Accords lanzado en 2006 co single "Grand champion". O sinxelo podíase adquirir gratuitamente na tenda iTunes Store, só por unha semana no mes outubro de 2006.
Alda do Espírito Santo
Alda Neves da Graça do Espírito Santo nada en San Tomé e Príncipe en 1926 e finada o 29 de marzo de 2010 foi unha escritora e político de San Tomé e Príncipe.
Traxectoria
Estudou en Lisboa, onde entrou en contacto coa realidade doutros estudantes das colonias portuguesas, o que a leva a incorporarse aos movementos de emancipación nacional e pasar polas prisións portuguesas.
Logo da independencia do seu país foi ministra de cultura e presidenta da Asemblea Nacional e autora da letra do himno nacional, Indepêndencia total
In Your Honor
In Your Honor é o quinto álbum da banda de rock alternativo Foo Fighters, foi internacionalmente editado o 13 de xuño de 2005, e un día despois nos Estados Unidos. Trátase dun álbum dobre, estando o segundo disco composto por cancións acústicas.
Ariège
Ariège (09) (en occitano Arièja) é un departamento francés situado na rexión de Occitania. O departamento toma o seu nome do río Ariège, afluente do río Garona. Os seus habitantes reciben o xentilicio francés de Ariégeois.
Historia
O departemento foi creado durante a Revolución Francesa, o 4 de marzo de 1790 en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789, fusionando os Condados de Foix e de Coserans.
Fíxose unha solicitude ante o Conseil d'État francés pra mudar o nome do departamento a Ariège-Pyrénées. De acordo aos partidarios do proxecto, a mención Pyrénées permitiría situalo mellor para así promovelo en toda Francia.
Demografía
Notas:
As maiores cidades do departamento son (datos do censo de 1999):
Héctor Quiroga
Héctor Homero Quiroga Lorenzo, nado na Coruña o 16 de maio de 1933 e finado na mesma cidade o 5 de setembro de 2018, foi un biólogo mariño e oceanógrafo galego.
Traxectoria
Fillo de Domingo Quiroga Ríos. Licenciado en Ciencias pola Universidade Complutense de Madrid. Foi oceanógrafo-xefe de equipo no Centro Oceanográfico da Coruña, secretario da comisión técnica científica da consellería de Pesca, xefe do servizo da dirección provincial do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación e concelleiro na Coruña. Entre 1982 e 1985 foi o encargado de analizar e realizar o seguimento das baleas comúns cazadas pola frota galega, que eran levadas á factoría baleeira de Caneliñas (Cee). Foi un dos científicos que participou nas xuntanzas da Comisión Baleeira Internacional nas que se aprobou a moratoria da caza da balea.
Vida persoal
Casou con María Salomé Santos Vázquez e foi pai de Domingo Antonio, Ricardo e Salomé Quiroga Santos.
O Calvario, Vigo
miniatura|Igrexa parroquial da Inmaculada Concepción do arquitecto [[Antonio Román Conde|Antonio Román.]] O Calvario é un barrio de Vigo que ten a súa orixe e desenvolvemento na antiga estrada de Villacastín. Marcaba o límite entre Vigo e Lavadores. Pertence á parroquia de Lavadores. miniatura|Mercado do Calvario. Foi desenvolvido na década de 1960-70 por iniciativa privada para ofrecer vivendas á poboación que chegaba a Vigo para traballar na industria.
En 2003 foi peonalizado un tramo da rúa Urzaiz.
Xabier Izko de la Iglesia
Xabier Izko de la Iglesia, nado en Berango (Biscaia) en 1941, é un activista vasco, ex-militante de Euskadi Ta Askatasuna dende 1963.
O Calvario, Vigo
En 2017 era un dos 15 barrios con menor renda media de España segundo un estudo do Instituto Nacional de Estadística (INE).
Xabier Izko de la Iglesia
Traxectoria
Fillo de pai navarro e nai de Zamora, traballou como impresor e estaba casado con Ione Dorronsoro, irmá de Unai Dorronsoro. Implicado no asasinato do comisario franquista Melitón Manzanas en 1968, foi ferido e detido pola policía en Pamplona en 1969, cando el estaba tentando liberar algúns presos de ETA con Gregorio López Irasuegi, e condenado a morte no Proceso de Burgos ó imputarlle a el a autoría material do asasinato, aínda que el o rexeitou máis tarde. Por mor da presión internacional a pena foi conmutada a cadea perpetua e foi trasladado á prisión de El Puerto de Santa María. En 1977, foi amnistiado e expulsado a Oslo; ó mesmo tempo, matriculouse no partido EIA, que máis tarde evolucionaría en Euskadiko Ezkerra. Retirado da política, no 2000 renegou publicamente do seu pasado de ETA, xunto con Teo Uriarte, Mario Onaindia, José María Dorronsoro e Xabier Larena.
Berenguela de Castela (1253-1300)
Berenguela de Castela, nada en Sevilla o 6 de decembro de 1253 e finada en Guadalaxara no 1300, foi Infanta de Castela e señora de Guadalaxara. Foi filla do rei Afonso X, rei de Castela e da raíña Violante de Aragón.
Como filla primoxénita, foi a herdeira ao trono até o nacemento do seu irmán o infante Fernando de la Cerda. Os seus avós foron, polo lado paterno, Fernando III, rei de Castela e León e a súa primeira esposa, a raíña Beatriz de Suabia e, polo lado materno, Xaime I de Aragón e a súa esposa a raíña Violante de Hungría.
Traxectoria
A infanta Berenguela naceu en Sevilla a finais de 1253, e os seus primeiros anos transcorreron en devandita cidade, estando ao coidado dela un cabaleiro chamado don Romeu. Nas Cortes de Toledo de 1254 foi recoñecida como herdeira do trono, debido á falta de descendencia masculina de Afonso X o Sabio. No outono de 1254 naceu a infanta Beatriz, o que provocou que Afonso X expuxésese a posibilidade de que a súa filla Berenguela chegase a ser raíña. Por iso, estableceu negociacións para desposala co herdeiro de Luís IX de Francia, o príncipe Luís de Francia e de Provenza.
En maio de 1255 houbo unha asemblea plenaria en Palencia dos distintos estamentos, cuxo obxectivo era confirmar a infanta Berenguela como herdeira do trono. Porén, a finais de outubro de 1255, naceu o infante Fernando de la Cerda, quen por haber nado home pasou a ser o herdeiro do trono. Con todo, o proxecto de enlace entre a infanta Berenguela e o delfín Luís non quedou paralizado, manténdose ademais as previsións sucesorias establecidas na cidade de Palencia.
No codicilo do testamento de Afonso X, redactado o 10 de xaneiro de 1284, varios meses antes da defunción do monarca, o rei confirmaba á infanta Berenguela, que ostentaba o señorío de Guadalaxara, a posesión de todos os bens que o rei lle concedeu no pasado e que o seu irmán, o futuro Sancho IV arrebatáralle. Ordenaba ademais o rei no seu codicilo que si a infanta non recuperaba as súas posesións, concedésenselle as rendas procedentes de Écija e de Xerez da Fronteira, ou o montante das rendas dunha desas dúas cidades, situado nas rendas de Sevilla, dispondo ao mesmo tempo que cando a infanta falecese, as rendas debían pasar a ser percibidas polo seu irmán, o infante Xoán de Castela, a quen o rei concedera no seu testamento o reino de Sevilla, ou aos seus herdeiros.
A infanta Berenguela, que segundo algunhas fontes rexeitou as propostas de matrimonio do sultán de Exipto de casar con ela, por non ser cristián, ingresou como monxa no Mosteiro de Santa María a Real de las Huelgas de Burgos, fundado por Afonso VIII de Castela co propósito de convertelo en panteón real da Coroa de Castela.
Diversas fontes sinalan que faleceu na cidade de Guadalaxara en 1300, mentres que outras sosteñen que faleceu no Real mosteiro de San Clemente de Sevilla, ao que supostamente sería trasladada a infanta en 1303 por vontade do seu sobriño, o rei Fernando IV.
Sepultura
Existe controversia sobre o paradoiro dos restos mortais da infanta Berenguela, pois hai tres lugares nos que se supón que xace enterrada a filla primoxénita de Afonso X o Sabio. No convento de Santa Clara de Toro, que fundou a infanta Berenguela, atópase unha urna de madeira, sostida no alto por tres leóns, nun lado da capela maior da igrexa, e no centro da urna de madeira están pintadas as armas reais, e nos lados aparecen escritos os seguintes versos:
Un privilexio outorgado polo rei Xoán II de Castela ao convento de Santa Clara de Toro, testemuña a sepultura no cenobio zamorano dos restos da infanta Berenguela, así como o recoñecemento dos restos depositados no interior da urna, que foron examinados en 1772. Con todo, existen documentos que sinalan que os seus restos foron posteriormente trasladados ao desaparecido mosteiro de Santo Domingo o Real de Madrid, ao que ela doara a cidade de Guadalaxara. En 1869, antes da demolición do mosteiro de Santo Domingo, unha testemuña viu, situada fronte ao sepulcro que contiña os restos da infanta Constanza, filla de Fernando IV, que tamén se atopaba sepultada no mosteiro, unha lápida sepulcral na que figuraba a seguinte inscrición:
Non obstante todo o anterior, tamén se dá por certa a sepultura da infanta Berenguela no Real mosteiro de San Clemente de Sevilla, onde se atopa sepulta da raíña María de Portugal, esposa de Afonso XI e nai de Pedro I, rei de Castela.
Vicente de la Fuente García
Vicente de la Fuente García, nado en Betanzos o 29 de xaneiro de 1934 e finado na mesma localidade o 22 de decembro de 2021, foi un empresario e político galego que ostentou a alcaldía de Betanzos dende 1979 ata 1983.
Traxectoria
Foi Profesor Mercantil pola Escola de Altos Estudos Mercantís da Coruña (1954).
Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido concelleiro de Betanzos por Unión de Centro Democrático (UCD), tomando posesión o 19 de abril de 1979. O 3 de maio de 1979, o alcalde titular viuse obrigado a abandonar a alcaldía por enfermidade sen ter podido presidir ningún acto corporativo. Por non ter sido prevista a orde de sucesión, por autoconvocatoria dos concelleiros, acordouse que se fixese cargo da alcaldía o 15 de maio de 1979. O 6 de setembro o alcalde titular renunciou e por acto plenario do 26 de setembro de 1979 resultou elixido alcalde titular, cargo no que permaneceu ata maio de 1983. Foi deputado provincial e presidente da Comisión de Facenda.
Obra
Publicou varios artigos no Anuario Brigantino: "Un recluso en Betanzos..." (2004), "El monasterio de Santa María de Sobrado" (2005)'',, "Una experiencia de democracia..." (2006) e "La Comisión Pro-Cierre Dominical" (2007).
Vida persoal
Foi pai de Vicente, María, Javier, Isabel, Pablo, Cova, Juan, Marta e Ignacio de la Fuente Lago.
Ione Dorronsoro
Ione Dorronsoro Ceberio, nada en Ataun, Guipúscoa, 1939, é unha activista vasca, irmá de Unai Dorronsoro e esposa de Xabier Izko de la Iglesia. Estudou música e militou en ETA coma o seu irmán e marido. Detida en 1969, foi condenado a 50 anos de prisión no Proceso de Burgos. Foi encarcerada en Alcalá de Henares, onde participou en varias folgas de fame e foi internada dúas veces no hospital psiquiátrico. En 1977, foi amnistiada e expulsada a Noruega co seu marido e irmán. Máis tarde, foi unha militante en Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK), onde foi candidata ó Consello da Deputación Foral de Guipúscoa.
Bandeira do Sudán
A bandeira do Sudán (en علم السودان) foi adoptada o 20 de maio de 1970. É unha bandeira dividida en franxas horizontais do mesmo tamaño. A franxa superior é de color vermella, a central é branca e a inferior negra. No lado máis próximo ó mastro figura un triángulo de cor verde. Ata o golpe militar encabezado por Gaafar Nimeiry que tivo lugar en 1969, a bandeira do Sudán foi de cor azul, amarelo e verde.
Emmanuel Dongala
Emmanuel Dongala, nado en 1941, é un escritor e químico congolés. Estudou nos Estados Unidos, foi profesor en Francia e na República do Congo e reitor da Universidade de Brazzaville. Actualmente reside nos Estados Unidos.
No 2008, a súa obra Johnny Chien Méchant foi adaptada ó cinema baixo o título de Johnny Mad Dog.
Vida artificial
A vida artificial (ás veces abreviada como ALife ou A-Life) é un campo de estudo no que os investigadores examinan sistemas relacionados coa vida natural, os seus procesos e evolución, por medio do uso de simulacións con modelos informáticos, robótica e bioquímica. A disciplina foi denominada así por Christopher Langton, un científico de computadores americano, en 1986. Hai tres tipos principais de vida artificial, que foron denominados segundo o seu enfoque: soft, por software; hard, por hardware; e wet, por bioquímica. Os investigadores de vida artificial estudan a bioloxía tradicional intentando recrear aspectos dos fenómenos biolóxicos.
miniatura|dereita|250px|Unha simulación [[vehículos de Braitenberg|Braitenberg, programada en "breve", un simulador de vida artificial.]]
A vida artificial estuda o procesos fundamentais dos sistemas vivos en ambientes artificiais para obter un coñecemento máis profundo do complexo procesamento da información que define ditos sistemas. Este tema é moi amplo, e xeralmente inclúe a dinámica evolutiva, propiedades emerxentes dun sistema colectivo, biomimetismo, e asuntos relacionados coa filosofía da natureza da vida e o uso de propiedades similares á vida en traballos artísticos.
Filosofía
A filosofía que modela a vida artificial diferénciase moito dos modelos tradicionais ao estudar non só a “vida como a coñecemos” senón tamén a “vida como debería de ser”.
Un modelo tradicional de sistema biolóxicoo céntrase en capturar os seus parámetros máis importantes. Pero un modelo de ALife xeralmene busca descifrar os principios máis simples e máis xerais que subxacen na vida e aplicalos nunha simulación. A simulación ofrece a posibilidade de analizar novos e diferentes sistemas similares á vida.
Vladimir Georgievich Red'ko propuxo xeneralizar esta distinción á modelización de calquera proceso, o que levou a unha distinción máis xeral entre "procesos como os coñecemos" e "procesos como deberían de ser".
Actualmente, a definición de vida comunmente aceptada non considera que ningunha simuación de ALife actual ou software estea vivo, e non constitúe parte dun proceso evolutivo de ningún ecosistema. Porén, expresáronse diferentes opinións sobre os potenciais da vida artificial:
Simuladores notables
Velaquí unha lista de simuladores de vida artificial/organismo dixital, organizados polo método de definición da criatura.
Baseado en módulos
Engádense módulos individuais á criatura. Estes módulos modifican os comportamentos da criatura e as características ambas directamente, por hard coding a simulación (as patas de tipo A incrementan a velocidade e metabolismo), ou indirectamente, por medio de interaccións emerxentes entre os módulos dunha criatura (a pata tipo A móvese arriba e abaixo cunha frecuencia de X, o cal interacciona con outras patas para crear movemento). Xeralmente estas son simulacións que enfatizan a creación do usuario e a accesibilidade sobre as mutacións e a evolución.
Baseado en parámetros
Os organismos son construídos xeralmente con comportamentos predefinidos e fixados que son controlados por varios parámetros que mutan. É dicir, cada organismo contén unha colección de números ou outros parámetros finitos. Cada parámetro controla un ou varios aspectos dun organismo nun modo ben definido.
Baseado en redes neurais
Estas simulacións teñen criaturas que aprenden e crecen usando redes neurais ou un derivado próximo. A énfasde ponse normalmente, pero non sempre, máis na aprendizaxe que na selección natural.
"wet" - baseado en bioquímica
A vida basedada en bioquímica estúdase no campo da bioloxía sintética. Supón, por exemplo, a creación de ADN sintético. o termo "wet" é unha ampliación do termo "wetware".
Problemas non resoltos na vida artificial
Os principais problemas e tarefas pendentes son:
Críticas
A vida artificial tivo unha historia controvertida. John Maynard Smith criticou certos traballos sobre vida artificial en 1994 considerándoos "ciencia sen feitos" ("fact-free science").
Eldorado (filme de 2008)
Eldorado é un filme franco-belga de 2008 dirixido por Bouli Lanners. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Colour & the Shape
The Colour and the Shape é o segundo álbum da banda de rock alternativo Foo Fighters. Foi editado o 20 de maio de 1997 a través da Roswell/Capitol Records. O álbum acadou o número tres no Reino Unido e o dez nos Estados Unidos, sendo o disco da banda máis vendido nese país, cuns dous millóns de copias.
Manuel Martínez González
Manuel Martínez González, nado en Azuqueca de Henares (Guadalaxara) o 21 de abril de 1849 e finado o 26 de abril de 1894, foi un poeta galego.
Traxectoria
Manuel Martínez González era fillo dun garda civil natural de Somozas, Juan Martínez, e mais dunha salmantina, Sabina González. Aos seis anos comezou os estudos primarios en Santiago de Compostela, onde fora destinado seu pai. Máis tarde pasou a cursar Dereito na mesma cidade, estudos que rematou en Madrid en 1871.
Posteriormente, Martínez fixo oposicións para notaría, exercendo a profesión, sucesivamente, en Vigo, Cangas e Padrón.
Obra publicada
Boa parte da súa obra poética está espallada por revistas e xornais da época. Só publicou un libro de poemas:
A pesar do seu título todas as poesías inclusas no libro están redactadas en galego, excepto precisamente, o poema introdutorio do libro: "A Galicia", que está escrito en castelán.
Temática
Os poemas incluídos no seu único libro son de temáticas variadas. Boa parte son de tipo social ou civil, e tratan de diversos aspectos da Galicia da época: "Oda a Alfonso XII" (epón ao monarca unha crítica do caciquismo político), "O pobre" (sobre a emigración) ou "A Unión Ibérica", son mostras das preocupacións de Martínez González. Tal como fora corrente na poesía galaica decimonónica, non se esquece de incluír poemas costumistas: "A romería", "Bo consello". A imitación da primeira Rosalía aparece en títulos como "Cantares da aldea" e "Cantares gallegos", e non faltan poesías intimistas e de tipo romántico: "Rimas", "Na eternidá". Hai incluso composicións historicistas ("Rodrigo Gómez") e, un bo ramallete de poemas de circunstancias, adicados expresamente a amizades distintas ("A Don Benito Losada". "No album da señorita Dª Maruxiña León").
Lingua
A escrita de Martínez González é a usual no século XIX, con abundancia de apóstrofes. Utiliza o "y" con matiz arcaicista (rey, nay, ley) e con carácter antihiático (todo o manexa / y é quen o desfay; filliño d'a yalma). Substitúe con o -r- nos grupos con -l- (imposibre, puebro, groria). Usa o seseo de tipo implosivo (xues, arcás). Abundan no léxico os castelanismos popularizados xa na época (decir, puebro, carretera, gallego, diputado) e os vulgarismos (hestoria, auntamento, Madrí, eleutoral).
Minúscula
Letra minúscula é a que, a diferenza da maiúscula, ten menor tamaño e, polo xeral, distinta forma. Como adxectivo, indica algo menor que o ordinario na súa especie. Coloquialmente emprégase como sinónimo de pequenísimo, mínimo.
a, b, c, d, e, f, g, h, i, l, m, n, ñ, o, p, q, r, s, t, u, v, x, z (j, k, w, y)
A, B, C, D, E, F, G, H, I, L, M, N, Ñ, O, P, Q, R, S, T, U, V, X, Z (J, K, W, Y)
Hendrik Conscience
Hendrik Conscience, nado en Antwerpen o 3 de decembro de 1812 e finado en Elsene o 10 de setembro de 1883, foi un escritor belga en lingua neerlandesa.
= Traxectoria = Está considerado o pioneiro da literatura flamenga. Escribiu nunha época na que en Bélxica imperaba o francés entre as clases altas, na literatura e tamén na administración. Conscience loitou como revolucionario belga en 1830 e foi un escritor destacado do estilo romántico popular na primeira parte do século XIX. É especialmente coñecida pola súan novela de corte nacionalista-romántico De Leeuw van Vlaanderen (1838), inspirada pola vitoria da milicia campesia flamenga sobre os cabaleiros franceses na Batalla de Courtrai de 1302, no curso da Guerra Franco-Flamenga.
American Indian Movement
dereita|300px|miniatura|Bandeira do American Indian Movement. O American Indian Movement (AIM) é unha organización política dos nativos americanos dos Estados Unidos fundado en 1968 en Minneapolis, Minnesota. Os seus membros fundadores foron Dennis Banks, George Mitchell, Herb Powless, Clyde Bellecourt, Harold Goodsky, Eddie Benton-Banai, e outros integrantes da comunidade indíxena de Minneapolis. Russell Means, (nome lakota Oglala Wacinyapi), foi o líder das protestas nos primeiros anos dos 1970s.
A organización formouse para abordar diversas cuestións relativas ós nativos das comunidades urbanas en Minneapolis, como a pobreza, a vivenda, asuntos de tratados, e o acoso policial. Dende as súas orixes en Minnesota, AIM pronto reuniu a membros a través dos Estados Unidos (e o Canadá). Participou na Rainbow Coalition, organizada polo activista dos dereitos civís Fred Hampton.
En outubro de 1972 reuníronse os membros da AIM de todo o país para marchar a Washington, D.C. no que chamaron o "Trail of Broken Treaties" (Camiño dos Tratados Rotos). AIM gañou a atención da prensa internacional cando incautou o Bureau of Indian Affairs na súa sede nacional e presentou unha lista de vinte puntos coas súas demandas ó goberno federal. En 1973 encabezou un enfrontamento armado de 71 días coas forzas federais, no lugar onde se produciu en 1890 a coñecida como Masacre de Wounded Knee, que tivo lugar na Reserva india de Pine Ridge en Dacota do Sur.
Nas décadas seguintes dende a fundación da AIM, o grupo levou a protestas defendendo os intereses dos pobos indíxenas, a renovación cultural, e supervisa as actividades da policía e dos programas coordinados de emprego nas cidades e nas comunidades rurais. Tamén ten apoiado os intereses indíxenas fóra dos Estados Unidos.
Scott Pilgrim vs. the World
Scott Pilgrim vs. the World é un filme británico-xaponés-estadounidense-canadense dirixido por Edgar Wright que foi estreado no 2010. Está baseado na serie de banda deseñada Scott Pilgrim de Bryan Lee O'Malley.
Sinopse
Scott Pilgrim (Michael Cera) é un rapaz que coñece á muller dos seus soños, Ramona Flowers (Mary Elizabeth Winstead). Pero para conquistar o seu corazón, deberá primeiro loitar e vencer ás súas sete malvadas ex-parellas, unha misión ben complicada pois teñen poderes especiais.
En beau country
En beau country é o terceiro álbum da banda de rock quebequesa Les Trois Accords lanzado o 13 de maio de 2008 baixo o selo Indica Records.
MacDill Air Force Base
A MacDill Air Force Base (AFB) (IATA: MCF, ICAO: KMCF, FAA LID: MCF) é unha base aérea activa da Forza Aérea Estadounidense, localizada aproximadamente a 6,4 km ao suroeste de Tampa, en Florida. É a sede do 6º Air Mobility Wing (6 AMW) do Air Mobility Command (AMC), parte da décimo oitava Forza Aérea (18 AF) do AMC.
A 6º Air Mobility Wing está dirixida polo Coronel Scott V. DeThomas. O xefe de comando da Air Mobility Wing é o Sarxento Tommy Mazzone.
Visión xeral
A MacDill AFB acolle a 6º Air Mobility Wing (6º Á de Mobilidade Aérea), asignada ao Air Mobility Command. Ademais de traballar con avións KC-135R Stratotanker e C-37A, a 6º AMW ten a máis de 3.000 traballadores baixo o seu mando, así como 50 institucións asociadas, que comprenden un persoal adicional dunhas 12.000 persoas. Entre esta organizacións atópanse o United States Central Command (USCENTCOM), o United States Special Operations Command (USSOCOM), o Special Operations Command Central (SOCCENT) e un destacamento do United States Africa Command (AFRICOM). MacDill tamén funciona como base do Aircraft Operations Center da National Oceanic and Atmospheric Administration. Os 3.000 membros do persoal da 6 AMW divídense en catro grupos, ademais do persoal máis próximo ao comandante.
A 6º AMW tamén comparte localización cunha á asociada, a 927º Air Refueling Wing (927 ARW) do Air Force Reserve Command (AFRC). A 6º AMW e a 927º ARW teñen asignado o mesmo tipo de avión, o KC-135 Stratotanker.
Demografía
Segundo o Censo dos Estados Unidos do 2000, na MacDill AFB había 2.692 persoas, 638 casas, e 600 familias. A composición racial era dun 61,8% de brancos, 24,5% de afroamericanos, 12% de latinoamericanos, 0,6% de nativos americanos, 2.9% de asiáticos americanos, 0,4% das illas do Pacífico, 5,1% dalgunha outra raza, e 4,8% de dúas ou máis razas.
Das 638 vivendas, no 39,1% había algún residente menor de 18 anos, no 87,8% vivían parellas casadas, e no 1,5% había tan só unha persoa vivindo. No 88,5% había algún individuo de máis de 18 e en ningunha vivía só alguén maior de 65 anos. O número de habitantes medios por vivenda era de 3,75.
Juan Francisco Ordóñez
Juan Francisco Ordóñez González, nado en Santo Domingo o 4 de outubro de 1961, é un músico e compositor de República Dominicana. Como guitarrista, desenvolveu un novo e particular linguaxe no seu instrumento, incorporando elementos de blues, rock e jazz á súa forma particular de executar.
Biografía
Realizou os seus estudos básicos no Colexio Dominicano de La Salle e licenciouse en Ciencias Económicas na Universidade Autónoma de Santo Domingo. Á idade de 11 anos, entra á escola de música “Salvador Sturla” e comeza súo aprendizaxe de guitarra da man do profesor Blas Carrasco. Anos máis tarde, estuda harmonía e solfexo coa profesora Sonia de Piña.
A fins dos anos 70, incorpórase a Convite, grupo músico-vogal pioneiro no rescate dos ritmos folclóricos da illa.
En 1982 funda con Luis Días e outro músicos Transporte Urbano, grupo considerado creador auténtico do Rock dominicano. . Ordoñez será o guitarrista líder desta banda por mas de vinte anos.
No ano 1985, Ordóñez viaxou a Moscova, dentro do marco do “Festival Mundial de la Juventud y los Estudiantes”, onde se presentou con Luís Días e a cantante dominicana de blues Patricia Pereyra.
En 1986 crea o trío de fusíon OFS, con Guy Frómeta (batería) e Héctor Santana (baixo), e viaxará en abril do 1986 a Lima, a presentarse con Sonia Silvestre no “Festival de la Nueva Canción Latinoamericana”. En xuño viaxa a Montreal, como acompañante da cantante Patricia Pereyra na cuarta edición do "Carnaval du Soleil".
En 1992 crea Trilogía, novo trío de fusión, pero nunha versión máis caribeña, xunto a Héctor Santana e o percusionista Chichí Peralta.
Labor Profesional
Ordóñez realizou unha labor docente como profesor de varias xeracións de guitarristas. Como profesional da guitarra, traballou en estudos de gravación e en presentacións en vivo para os máis diversos artistas e grupos do seu país, de Iberoamérica e de España. Realizou arranxos para cancións, jingles publicitarios e bandas sonoras de películas como na curtametraxe dominicana Frente al mar (sobre un conto de Hilma Contreras, Premio Nacional de literatura 2002) e Azucar amargo de León Ichaso.
Tamén, participou en sesións en directo con músicos de jazz como Paquito de Rivera, Charlie Haden. e Don Cherry.
Discografía
En 2005 realiza os labores de guitarrista, arranxador e coprodutor do disco Bachata entre Amigos. Neste traballo, cantautores como Joaquín Sabina, Joan Manuel Serrat, Pedro Guerra, Silvio Rodríguez, Pablo Milanés, Fito Páez e Víctor Manuel, entre outros, interpretan na súa propia voz e a dúo con Víctor Víctor as súas cancións a ritmo de bachata.
Jorge Celedón
Jorge Celedón, tamén coñecido como Jorgito Celedón, nado en Villanueva (La Guajira) o 4 de xuño de 1967, é un cantante colombiano de música vallenato.
Traxectoria
Provén dunha familia de músicos e comezou a cantar en público con doce anos. Debutou profesionalmente como corista no grupo Binomio de Oro de América, e ó morrer o cantante Rafael Orozco Maestre en 1992 pasou a ser o cantante principal. En 1998 decidiu crear o seu propio grupo xunto ao acordeonista Jimmy Zambrano, co que gañou un Grammy Latino na categoría de cumbia-vallenato en 2007.
Georges Pompidou
Georges Jean Raymond Pompidou, nado en Montboudif o 5 de xullo de 1911 e finado en París o 2 de abril de 1974, foi un polí­tico francés, 2º Presidente da Quinta República e 19º Presidente da República francesa do 20 de xuño de 1969 ao 2 de abril de 1974.
Carreira política
Tralo retorno do xeneral Charles de Gaulle ó poder en 1958, Pompidou foi chamado a dirixir o gabinete do Presidente. O 20 de febreiro de 1959 o Presidente designouno membro do Consello Constitucional, cargo que ocupou ata 1962.
Primeiro ministro
Desde o 16 de abril de 1962 Pompidou ocupa o posto de Primeiro Ministro, soportando diversos cambios de goberno ata o 10 de xullo de 1968. Probablemente seguiría no cargo de non ser polos eventos de maio do 68: para reforzar a acción do goberno, propuxo ao Presidente disolver a Asemblea Nacional. Tal decisión, que moitos xulgaron suicida, resultou ser unha hábil manobra polí­tica que conseguiu decapitar á esquerda (Pierre Mendès France, un dos lí­deres de esquerda, por exemplo, non foi reelixido nesta ocasión); pero de Gaulle, irritado por ser cuestionado polo seu Primeiro Ministro, obrígao a renunciar, reemplazándoo por Maurice Couve de Murville.
Presidente da República
Tras a renuncia do xeneral de Gaulle, Georges Pompidou foi elixido Presidente da República francesa, cun 58,22 % dos votos. Asumiu o cargo o 15 de xuño de 1969. Pompidou aposta por un desenvolvemento industrial de Francia, e inicia unha serie de traballos de modernización, en diversas áreas, como o TGV, a modernización das telecomunicacións ou a construción de autoestradas. París conserva restos deste perí­odo da historia: a noción dun estilo "pompidoliano" identifica a tentación de construír torres elevadas en pleno centro dunha cidade que ata entón se caracterizara por unha arquitectura uniforme (estilo "hausmanniano"); a Tour Montparnasse é probablemente o mellor (ou peor) sí­mbolo desta época. Preocupado pola difusión da arte, inicia os traballos para a construción dun importante centro cultural que hoxe leva o seu nome.
No plano internacional optou por reforzar Europa, por profundala e fortalecela fronte ao pacto atlántico. O Reino Unido (xunto a Irlanda e Dinamarca) puido así­ integrarse á Comunidade Económica Europea. Sen interromper as relacións diplomáticas coa Unión Soviética nin Europa oriental, aspiraba ao fortalecemento polí­tico das institucións europeas.
Afectado por un cancro, morreu o 2 de abril de 1974 no seu estudo da illa Saint-Louis, sen terminar o seu mandato.
Bandeira do Sudán do Sur
A bandeira do Sudán do Sur adoptouse tras asinar o Acordo Xeral de Paz que puxo fin á segunda guerra civil sudanesa. A bandeira foi utilizada anteriormente como a bandeira do Sudán polo Exército de Liberación do Pobo do Sudán. A bandeira é similar á bandeira de Kenya coa adición dun triángulo azul e unha estrela de ouro dentro do mesmo. As cores representan a poboación sudanesa do Sur (negro), o sangue ciscado pola liberdade (vermello), a terra (verde); a devandita estrela de ouro representa a Estrela de Belén, como unión dos estados do Sudán do Sur. A bandeira do Sudán do Sur é unha das dúas bandeiras de seis cores que hai no mundo, xunto coa bandeira de Suráfrica.
Todd Trainer
Todd Trainer é o batería da banda estadounidense de noise rock Shellac. Tamén actúa como artista en solitario baixo o nome de Brick Layer Cake. Anteriormente tocou a batería nos grupos Breaking Circus e Rifle Sport, e tamén tocou coa músico inglesa Scout Niblett en 2005. A revista Spin nomeouno o 45 mellor batería da música alternativa no ano 2013.
Arévacos
Os arévacos eran un dos pobos celtiberos, sendo o máis forte deles, xa que mantivo a guerra contra Roma.
O seu nome é céltico, e foi interpretado por Bosh Gimpera como are-accei ou vacceos do leste. Sabían escribir (a través do alfabeto ibérico) e tiñan un alto potencial cultural que foi destruído polos romanos.
O que se sabe deles provén de autores romanos, que *enfangaron a súa memoria presentando os conceptos maniqueos de barbarie indíxenas/civilización romana nos seus escritos sobre as guerras do imperio nestas terras. O pobo dos arévacos foi o que mantivo as dúas últimas guerras celtiberas contra o poderío romano, así como anteriores guerras contra o imperialismo de Cartago.
Sociedade
Tiñan varias cidades, como Numantia, Pallantia (Palenzuela), Termes (Santa María de Tiermes, Soria), Lutia, Malia ou Lagni. Funcionaban como cidades estado gobernadas por asembleas ou senados aristocráticos. A súa relixión era politeísta de raizame celta, con deuses como Lugh ou Endovélico. O seu panteón era semellante ao xermánico debido á crenza que tiñan de que morrer en cama era algo inmoral e o mellor era morrer en combate. Os historiadores defenden dous tipos de ritual funerario dos arévacos: por un lado o "civil" baseado na cremación e posterior enterramento en urnas cinerarias, e o "militar", deixar os corpos dos guerreiros caídos en batalla que fosen comestos polos voitres e a súa alma levada ao ceo.
Economía
Os autores gregos afirman que seu territorio era pobre e que se adicaba á pillaxe de territorios veciños, porén estas afirmacións chocan contra os procesos internos de consolidación estatal a través de confederacións de pobos celtiberos, así como as rutas comerciais con outros pobos, como os Turdetanos, aos que servían como mercenarios.
A súa economía baseábase na gandería e a minería, coñecían o torno cerámico (cos cales incluso facían instrumentos musicais, como as trompas de Numancia, cerámica fina pintada etc). A metalurxia estaba presente a través de armas e fíbulas, sacando as materias primas das minas propias. Comerciaban cos seus veciños, de tal feito que comezaron a escribir antes da chegada dos romanos, tomando seus signos do ibero entrando así nun proceso de celtiberización e comezando un paso máis no desenvolvemento cultural que sería destruído polos romanos.
Peter Dinklage
Peter Hayden Dinklage, nado o 11 de xuño de 1969 en Morristown, Nova Jersey, é un actor estadounidense de cinema, teatro e televisión.
Sermersooq
miniatura|Zona central de Nuuk, Sermersooq Sermersooq (en groenlandés: Kommuneqarfik Sermersooq) é un municipio situado no sur e suroeste de Groenlandia (Dinamarca), operativo dende o 1 de xaneiro de 2009. Nel atópase a capital, Nuuk (antes chamada Godthåb). Sendo o municipio máis poboado do territorio, con 21.868 habitantes para 2013, foi creado coas antigas municipalidades de Ammassalik, Ittoqqortoormiit, (leste de Groenlandia) e Ivittuut, Nuuk e Paamiut (suroeste de Groenlandia).
Xeografía
O municipio ocupa a parte sur e suroeste de Groenlandia e posúe unha superficie estimada en 635.600 km²,o que o fai o segundo municipio máis grande do territorio tras Qaasuitsup, estando no norte de Sermersooq. No extremo sur é flanqueado polo municipio de Kujalleq. As augas que flúen ó redor da costa occidental do municipio son as do Mar do Labrador, que se aproxima cara ao norte para formar o Estreito de Davis que separa a illa de Groenlandia da illa de Baffin no Canadá. miniatura|Fiordes preto de Kangilinnguit, Sermersooq No noroeste, o municipio está bordeado polo municipio de  Qeqqata, e máis ao norte polo municipio Qaasuitsup, No norte o municipio limita co Parque Nacional do nordés de Groenlandia, que non constitúe un municipio senón unha área non incorporada pertencente a Groenlandia, As costas do sueste están bordeadas polas augas do Estreito de Dinamarca, que separa a illa de Groenlandia, de Islandia.
Peter Dinklage
Traxectoria
Un dos papeis que lle deu un pulo á súa carreira foi no filme independente The Station Agent (2003), e dende entón ten traballado en películas como Elf, Underdog, Find Me Guilty, Death at a Funeral e The Chronicles of Narnia: Prince Caspian. Dende o 2011 participa na serie de televisión da HBO Game of Thrones onde interpreta a Tyrion Lannister e pola que gañou un Emmy.
Santiago de la Fuente García
Santiago de la Fuente García, nado en Betanzos o 27 de xaneiro de 1938 e finado en Santo Domingo, o 10 de decembro de 2012, foi un sacerdote da Compañía de Xesús. Nacionalizado dominicano.
There Is Nothing Left to Lose
There Is Nothing Left to Lose é o terceiro álbum da banda de rock alternativo estadounidense Foo Fighters. Foi editado o 2 de novembro de 1999 polo selo RCA Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Dave Grohl, Nate Mendel e Taylor Hawkins.
Tánatos
miniatura|Tánatos, detalle dunha columna do templo de [[Artemisa en Éfeso, ca. 325-300 a.C.]] Na mitoloxía grega, Tánatos (en grego Θάνατος Thánatos, «morte») era a personificación da morte non violenta. O seu toque era suave, como o do seu irmán xemelgo Hipnos, o soño. A morte violenta era o dominio das súas irmás, amantes do sangue, as Keres, asiduas ao campo de batalla. O seu equivalente na mitoloxía romana era Mors.
Era unha criatura dunha escuridade aglaiante. Homero e Hesíodo facíano fillo de Nix, a noite, e xemelgo de Hipnos, insinuando que ambos os irmáns discutían cada noite quen levaría a cada home. Desempeña un papel pequeno nos mitos, pois quedou ensombrecido por Hades, o señor dos mortos.
Na arte, Tánatos representábase como un home novo con barba levando unha bolboreta, unha coroa ou un facho investido nas súas mans. Ás veces ten dúas ás e unha espada suxeita ao seu cinto.
César Millán
César Millán, nado en Culiacán, Sinaloa, México o 27 de agosto de 1969, é un adestrador de cans, presentador de televisión e actor de orixe mexicana e nacionalizado estadounidense.
Traxectoria
César Millán abriu unha clínica veterinaria especializada no adestramento e na rehabilitación de cans con problemas de comportamento a mediados dos anos 90. Dedícase á rehabilitación de razas que teñen historiais de risco, como os pit bull ou os rottweilers. É o presentador dun programa de televisión, El encantador de perros, na versión hispana do National Geographic Channel. Tamén é o co-autor do libro El camino de César que axuda a entender e tratar algúns problemas caninos.
Enlace covalente
miniatura|Enlace covalente de [[hidróxeno e carbono nunha molécula de metano.]] Os enlaces covalentes danse con maior frecuencia entre átomos con electronegatividades semellantes (altas), nos que se require demasiada enerxía para tirarlle un electrón a un átomo. Os enlaces covalentes son máis comúns entre os non metais, mentres que o enlace iónico é máis común entre un átomo de metal e un átomo dun non metal.
O enlace covalente tende a ser máis forte que outros tipos de enlace, como o enlace iónico. Ao contrario que nos enlaces iónicos, nos que os ións se manteñen unidos por unha atracción culómbica non direccional, os enlaces covalentes son moi direccionais. Como resultado, as moléculas con enlaces covalentes tenden a formarse nun número pequeno de formas características, mostrando ángulos de enlace específicos.
Apolar
Se a compartición de pares de electróns é equitativa, o enlace covalente é apolar. Isto adoita suceder cando os átomos que comparten pares de electróns son do mesmo elemento.
Polar
Se a compartición de pares de electróns non é equitativa, o enlace covalente é polar. Isto adoita suceder cando os átomos que comparten electróns son de distinto elemento, xa que teñen distinta electronegatividade.
Paladio
O paladio é un elemento químico de número atómico 46 situado no grupo 10 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Pd. É un metal de transición do grupo do platino, brando, dúctil, maleable e pouco abundante. Parécese quimicamente ao platino e extráese dalgunhas minas de cobre e níquel. Emprégase principalmente como catalizador e en xoiería.
Unai Dorronsoro
José María Dorronsoro Ceberio, tamén coñecido como Unai Dorronsoro, nado en Ataun, Guipúscoa en 1941, é un activista vasco. Fillo dunha familia vascófona, foi un seminarista ata 1965, comezou a militar en ETA e foi condenado a morte no Proceso de Burgos en 1970, acusado da morte de Melitón Manzanas en 1968. Máis tarde, foille conmutada a pena de prisión e cando chegou a amnistía xeral de 1977, foi expulsado por un tempo a Noruega. Cando volveu, foi un militante de Euskadiko Ezkerra, pero, a continuación, pasouse a Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK). Despois traballou como traballador non cualificado nunha fábrica e renegou do seu pasado en ETA como Teo Uriarte, Mario Onaindia, Xabier Izko de la Iglesia e Xabier Larena.
Moradillo de Roa
Moradillo de Roa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 199 habitantes (INE 2012).
Tom Cullen
Tom Cullen, nado o 17 de xullo de 1985 en Aberystwyth, é un actor e escritor galés.
Beth Rodergas
Elisabeth Rodergas Cols, máis coñecida como Beth, nada en Súria, Barcelona, o 23 de decembro de 1981, é unha cantante e actriz catalá.
Traxectoria
O seu afán por coñecer mundo levouna a realizar varias viaxes por distintos lugares do mundo, entre eles a diversos países africanos onde participou en misións humanitarias. Viviu no Reino Unido e estudou teatro musical en Barcelona.
O seu soño dende pequena era ser cantante e Operación Triunfo brindoulle esa oportunidade. O paso para presentarse ó famoso concurso deuno grazas ás actividades que se realizaban na mesma academia. Quedou clasificada a terceira na segunda edición de Operación Triunfo, pero o público elixiuna para representar a España no Festival de Eurovisión 2003, en Riga, coa canción "Dime", que acabou en oitavo lugar.
Tamén compuxo (letra e música) a canción "On és l’amor?" para a serie de TV3 Mar de Fons. Beth debutou como actriz de teatro en novembro de 2006 coa comedia Pels pèls no Teatre Borràs de Barcelona. Tamén obtivo o papel de Carmensita na obra Tirant lo Blanch. Grazas a este papel foi nomeada ós premios Max.
Álbums
CD1
CD2
Teatro
Beth tivo a oportunidade de ser actriz de dúas obras de grande éxito en Cataluña.
Toxa
Co topónimo de Toxa ou A Toxa podemos referirnos a:
London River
London River é un filme británico dirixido por Rachid Bouchareb que foi estreado no 2009. Está protagonizado por Brenda Blethyn e Sotigui Kouyaté, e céntrase na vida de dúas persoas que buscan ós seus fillos despois dos atentados do 7 de xullo de 2005 en Londres.
Sinopse
En xullo de 2005, a viúva de guerra protestante Elisabeth Sommers (Blethyn), que é granxeira en Guernsey, e o musulmán francófono Ousmane (Kouyaté) son dous estraños que se coñecen en Londres. Ela está buscando á súa filla e el ó seu fillo, xa que ningún dos dous tivo novas deles dende os atentados de Londres. Descobren que eran noivos e vivían xuntos nun piso e mesmo tiñan contratada unha viaxe a Francia. Aliviados ó pensar que ambos estaban a salvo, as súas esperanzas non tardan en esvaecerse ó seren notificados pola policía de que o seu ADN foi atopado entre os restos do autobús de Tavistock Square.
Rhythm and blues
O rhythm and blues (R&B ou RnB) é un termo musical introducido en Estados Unidos en 1949 por Jerry Wexler da revista Billboard, e foi designado como unha mestura de jazz, gospel e blues. Substituíu ao termo coñecido como "música negra", considerado ofensivo, así como á categoría de Billboard "Harlem Hit Parade" en xuño de 1949, e principalmente era usado para identificar o estilo musical que máis tarde evoluiría no rock and roll.
Gregorio López Irasuegi
Gregorio López Irasuegui, nado en Bilbao en 1946 e finado en 1988 foi un loitador contra o franquismo vasco. Integrouse en ETA na década de 1960. Foi detido xunto con Xabier Izko de la Iglesia, en Pamplona o 5 de xaneiro de 1969, cando ambos estaban preparando para ceibar da prisión de Pamplona á súa esposa, Arantxa Arruti, que estaba detida daquela. Implicado no Proceso de Burgos (1970), foi condenado a corenta anos de prisión. Foi enviado a prisión de Puerto de Santa María, onde foi posto en prisión preventiva o 21 de setembro de 1976 ata que foi amnistiado en 1977.
Journey to the Center of the Earth (filme de 2008)
Journey to the Center of the Earth (tamén promocionado como Journey to the Center of the Earth 3-D ou Journey 3-D) é un filme estadounidense de aventuras e ciencia ficción dirixido por Eric Brevig e protagonizado por Brendan Fraser, Anita Briem e Josh Hutcherson. Non está considerado unha secuela ou remake do filme de 1959, Viaxe ó centro da terra. Foi estreado o 11 de xullo de 2008 en 3D e 2D por New Line Cinema.
Nava de Roa
Nava de Roa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 238 habitantes (INE 2012).
Dans mon corps
Dans mon corps é o cuarto álbum da banda de rock quebequesa Les Trois Accords lanzado o 13 de outubro de 2009 baixo o selo Indica Records.
Pit bull
Características
Ó non ser unha raza específica, senón un termo xenérico, non ten unhas características fixas, aínda que si unha aparencia xeral. Dependendo da raza ou cruzamento, poden pesar de 17 a 60 kg. De aspecto forte, musculatura desenvolvida, gran testa con masseters ben marcados, fociño folgado, orellas ás veces curtas e de case calquera combinación de cor en manto e ollos.
Antigamente o termo pit bull ou pit dog tamén foi utilizado para referirse ós cans que se criaban para loitar no foxo.