cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toxina botúlica
Estética
O efecto cosmético ou estético do BTX-A sobre as engurras da pel documentouno orixinalmente o cirurxián plástico de Sacramento (Estados Unidos), Richard Clark, en 1989. Os oftalmólogos e dermatólogos canadenses JD e JA Carruthers foron os primeiros en publicar un estudo sobre o BTX-A para o tratamento das liñas de engurras da fronte entre os ollos en 1992. Outros grupos independentes informaron de efectos similares (Brin, e o grupo da Universidade de Columbia dirixido por Monte Keen ). Despois de faceren ensaios clínicos formais, en 2002, a FDA anunciou a aprobación da toxina botulínica tipo A (Botox Cosmetic) para mellorar temporalmente a aparencia das engurras da fronte entre os ollos (liñas glabelares). Despois, o uso cosmético da toxina foi estendéndose cada vez máis. Os resultados do Botox Cosmetic poden durar catro meses e poden variar en cada paciente. A FDA norteamericana aprobou un método de proba de seguridade do produto alternativo en resposta á preocupación crecente da xente de que era necesaria unha proba de LD50 para cada lote do produto que se vendese no mercado.
Estímase que o mercado global do Botox moverá uns 2.900 millóns de dólares en 2018.
Síndrome das motoneuronas superiores
A BTX-A é agora un tratamento común para os músculos afectados pola síndrome das motoneuronas superiores (UMNS), como a parálise cerebral, para músculos que teñen afectada a súa capacidade de alongarse. Os músculos afectados por esta síndrome están frecuentemente limitados pola súa debilidade, perda de inhibición recíproca, diminución do control do movemento e hipertonicidade (incluída a espasticidade). En 2014, a toxina botulínica foi aprobada no Reino Unido para o tratamento da minusvalía de cadeira debida a espasticidade da perna asociada con accidente cerebrovascular en adultos. Ao inxectar a toxina nun músculo sobreactivo para que descenda o seu nivel de contracción, pode facilitarse o movemento recíproco, o que mellora a capacidade de moverse e exercitarse.
Suoración
Os primeiros en decatarse de que a toxina inhibía a suoración foron Khalaf Bushara e David Park mentres estaban tratando pacientes con espasmo hemifacial en Inglaterra en 1993. Esta foi a primeira demostración dun uso non muscular para a BTX-A. Bushara posteriormente mostrou a eficacia da toxina botulínica no tratamento da hiperhidrose (suoración excesiva). O tratamento con BTX-A foi despois aprobado para a sudación excesiva axilar (hiperhidroxe axilar primaria grave), que ten unha causa descoñecida e non responde aos axentes tópicos.
Distonía cervical
A BTX-A utilízase comunmente para tratar a distonía cervical, pero pode facerse ineficaz pasado un tempo. A toxina botulínica de tipo B (BTX-B) foi aprobada pola FDA para o tratamento da distonía cervical en 2000. Os nomes comerciais da BTX-B son Myobloc nos Estados Unidos e Neurobloc na Unión Europea.
Migrañas crónicas
O Botox foi aprobado pola FDA para o tratamento das migrañas crónicas en 2010. A toxina inxéctase na cabeza e pescozo para tratar estas dores de cabeza crónicas. Despois da aprobación presentáronse evidencias obtidas en dous estudos financiados por Allergan Inc. que indicaban unha mellora moi lixeira na incidencia das migrañas crónicas nos pacientes aos que se lles administrara Botox.
Desde entón, varios ensaios con controis aleatorios demostraron que a toxina botulínica tipo A mellora os síntomas das dores de cabeza e a calidade de vida cando se usan profilacticamente en pacientes con migrañas crónicas.
Usos médicos e cosméticos
Aínda que a toxina botulínica é unha substancia natural letal, pode utilizarse nas doses e preparacións axeitadas como un medicamento eficaz e potente. Na década de 1950 descubriuse que inxectando nos músculos sobreactivos diminutas cantidades de toxina botulínica tipo A a actividade do músculo diminuía. A toxina botulínica tipo A exerce o seu efecto impedindo que se libere o neurotransmisor acetilcolina das vesículas onde está almacenado, o que debilita o músculo durante un período de tres ou catro meses.
Pé de hórreo
right|250px|miniatura|Tornarratos nun [[hórreo galego.]]
Toxina botúlica
Usos médicos e cosméticos
Nas aplicacións cosméticas pode usarse unha inxección de Botox, que contén unha pequena dose da toxina botulínica, para previr o desenvolvemento de engurras ao paralizar os músculos faciais. As cualificacións que teñen que ter os profesionais que inxectan o Botox varían segundo os países, e poden ser dermatólogos, cirurxiáns plásticos, médicos de centros estéticos, dentistas, enfermeiras, e axudantes médicos. O efecto preventivo das engurras adoita durar tres ou catro meses, ás veces seis. Despois do tratamento, os resultados visibles poden observarse aos 3–5 días, pero ás veces os resultados completos tardan dúas semanas.
Pé de hórreo
Os pés do hórreo son un dos elementos sustentadores máis comúns deste tipo de celeiro, que erguen a cámara do chan para a illar da humidade e da bicharía e roedores. Son compoñentes construtivos que transmiten as cargas verticais ao chan. Cada pé está formado xeralmente por dous elementos: o esteo (un pequeno piar) e o tornarratos. Este último (tamén coñecido como capa, capela, rateira, rateiro, tolda, posta, moa ou mó ) é unha pedra grande e plana, de formas diversas, que se coloca sobre o esteo para evitar que os ratos e outros animais poidan entrar nel. En asturiano e castelán o tornarratos recibe o nome de muela e o esteo recibe o nome de pegollo. En inglés staddle stone é o conxunto das dúas pezas.
As construcións ergueitas sobre pés aparecen arredor do mundo: celeiros, palleiros, incluso en vivendas (palafitos). En Galiza, aínda que existen outras construcións elevadas do chan, como os palleiros, o que se coñece como pés (con esteos e tornarratos) só se usa como sustentación dos hórreos, para soerguelos do chan e protexer da humidade o gran almacenado neles. Estes mesmos pés aparecen nos outros hórreos ibéricos e nos celeiros ingleses. O termo inglés staddle ou stadle vén do inglés antigo stathel, stathol, que podería estar relacionado co galego esteo ("alicerce, soporte, tranco dunha árbore").
Toxina botúlica
Usos médicos e cosméticos
Ademais das súas aplicacións cosméticas, o Botox utilízase actualmente no tratamento de espasmos e distonías, ao debilitar os músculos implicados, cun período efectivo de 60–70 días. As principais condicións que poden ser tratadas coa toxina botulínica son:
Outros usos da toxina botuínica tipo A que son ben coñecidos pero non foron aprobados pola lexislación dalgúns países. Exemplos son as seguintes aplicacións non aprobadas pola FDA:
Pé de hórreo
Orixes
miniatura|250px|Un [[celeiro (construción)|celeiro inglés sobre pés no museo da vida rural de Somerset (Somerset Rural Life Museum).]] O mesmo nome de esteo e a evidencia da sobrevivencia de edificios vernáculos con pés de madeira suxestionan que os primeiros esteos e tornarratos estaban feitos de madeira, como segue a ocorre cos cabazos galegos primitivos, con algúns hórreos de tipo asturiano atopados na provincia de Lugo (e en Asturias) ou nalgúns hórreos ingleses como o de Surrey. Os esteos son medios duradeiros e fiábeis para soportar estruturas, ás veces cun peso considerábel. Adoitan soster celeiros, palleiros e máis raramente vivendas. Noutras zonas de Europa existen celeiros aéreos sobre pés que son morfoloxicamente afíns ao hórreo, en todo ou en parte, tales como o stabur noruegués, o hebre sueco, o sol'ek polaco, o kukuruzniak serbio, por mencionar só algúns dos que se dan en Europa. Noutras zonas do globo existen incluso edificios elevados (África, Sueste Asiático,...); porén non atopamos pés de pedra, nin os elementos que nós coñecemos coma tornarratos, coa excepción das Illas Británicas onde os hórreos son moi semellantes, especialmente nas zonas do sur de Inglaterra (The Cotswolds, The West Country, Illa de Wight). En Escocia (no Museum of Scottish Country Life en Wester Kittochside preto de East Kilbride) atopamos dúas estruturas ( 'Stathels') feitas en ferro co mesmo propósito de elevar construción e apartalas da humidade do chan.
Deseño
Os pés dos hórreos teñen a miúdo dúas partes: o esteo e o tornarratos, que xuntos dan a aparencia de cogomelo, por isto os ingleses chámanlle tamén mushroom stones (pedras fungo). As diferentes zonas de espallamento do hórreo e dos celeiros elevados (Galiza, Norte de Portugal, Asturias, León, Inglaterra etc) fan que existan diferentes deseños, que van dos máis primitivos aos máis formais. O esteo varía dende formas cilíndricas, rectangulares (os máis formais), a case triangulares (moitos en Inglaterra ou os de madeira do tipo asturiano). O máis común é o uso do granito, mais tamén atopamos pés feitos en cachotaría de xisto. Mentres o esteo pode ser de madeira, o tornarratos é sempre de pedra (xisto, lousa ou granito) e tamén pode consistir nunha simple laxe horizontal, até artísticos traballos de cantaría nos hórreo máis evoluídos, semellantes as moas do muíño (de aí o nome de moa ou mó). A parte superior do tornarratos acostuma ser plana porque nela apoian as trabes.
Toxina botúlica
Usos médicos e cosméticos
O tratamento e prevención de dores de cabeza crónicos e de dores musculoesqueléticos crónicos son usos emerxentes da toxina botulínica tipo A. Ademais, pode axudar a perder peso ao inrementar o tempo de baleiramento gástrico.
Relación con casos de mortes
Nalgúns casos o uso do Botox foi relacionado con casos de mortes, e moitos dos informes sobre estes casos fixéronse nos Estados Unidos. En 2005 o Journal of American Academy of Dermatology publicaba datos da FDA de que o uso do Botox causara 28 mortes entre 1989 e 2003, aínda que ningunha delas se atribuía aos seus usos cosméticos, senón a á súa aplicación noutras patoloxías.
Pé de hórreo
Deseño
Estas estruturas seguen a ser moi comúns en Galiza e Asturias, porén case desapareceron en zonas coma o País Vasco ou Inglaterra. No sur de Inglaterra foron estruturas moi comúns no século XVIII; os materiais usados dependían da dispoñibilidade local, coma ocorre nos hórreos galegos. Algúns destes celeiros ingleses tiñan moitos esteos, como é o caso do celeiro de Reigate, á beira dun muíño.
Función
right|250px|miniatura|[[Hórreo tipo asturiano (horro) en Piornedo (Cervantes - Lugo - Galiza), sostido por esteos con tornarratos. ]] Os esteos rematan nos tornarratos, que son xeralmente arredondados, polo que fai case imposíbel aos roedores rubir polos pés do celeiro e acadar o feo ou o gran almacenado na cámara superior. O ar pode libremente circular a través dos costais da cámara (especialmente no canastro galego que funciona coma un verdadeiro secadoiro) facendo que o gran fique seco. Sobre os tornarratos apoia a ‘’lastra’’, un forxado formado normalmente por trabes de madeira. Nos hórreos ibéricos os esteos adoitan ir só nos extremos do edificio (sexa este de planta rectangular ou cadrada); porén os ingleses poden incluír esteos no medio, a xeito de ringleiras, chagando a atopar edificios con máis de dezaseis pés. A caixa dos hórreos, celeiros ou as medas de palla (palleiros), erguíanse sobre este forxado. Ademais dos celeiros nalgúns lugares de Inglaterra erguíanse alvarizas onde se colocaban as colmeas. A caixa ou cámara dos hórreos ingleses fabricábanse de madeira, pero tamén atopamos exemplos de armazóns de madeira con cerramentos de ladrillo. En Galiza a cámara é de madeira, pedra, ambos materiais combinados, e incluso de vimbios nos máis primitivos. As cubertas poden ser de lousa (lousados), tella (tellados) ou colmo (colmados). Para acceder á cámara, se hai algunha escaleira fixa ou pasarela que conduce á cámara, detense a unha distancia suficiente para garantir o seu illamento dos animais. Normalmente o acceso resólvese simplemente cun elemento móbil, sexa escada de man de poucos chanzos ou tallo de madeira, colocada sobre o patamal de desembarco para salvar a altura entre este e a cámara (tanto nos hórreos ibéricos, coma nos británicos). Nalgúns hórreos ingleses atopamos gateiras e canceiras
Toxina botúlica
Relación con casos de mortes
En 2008, a FDA anunciou que o Botox fora "asociado con algúns casos de reaccións adversas, como insuficiencias respiratorias e morte, despois de seguir untratamento de diversas condicións usando un amplo rango de doses", debido á súa capacidade de estenderse a áreas afastadas do sitio de inxección. En 2009, a FDA puxo ao día as súas advertencias sobre que a toxina botulínica pode estenderse desde o punto de inxección a outras áreas do corpo, causando síntomas similares ao botulismo. En 2009, as autoridades do Canadá fixeron advertencias similares.
Efectos secundarios
En xeral, os efectos secundarios son pouco importantes e temporais, e poden predicirse polo modo de acción (parálise muscular) e estrutura química (proteína) da molécula, e son de dous tipos: parálise dun grupo de músculos non desexado e reaccións alérxicas. Os negróns no sitio de inxección non son resultado da toxina senón da forma de administración. En usos cosméticos, pode producirse unha expresión facial inapropiada, como unha pálpebra caída, visión dobre, sorriso desigual, ou perda da capacidade de pechar os ollos. Isto desaparece nunhas seis semanas. Cando se inxecta no músculo maseter, a perda da función do músculo causa a perda ou redución da capacidade de mastigar alimentos sólidos. Nas doses tan extremadamente baixas nas que se utiliza a toxina medicamente, a toxina ten un grao de toxicidade moi baixo en humanos e animais.
Pé de hórreo
Función
Moitos hórreos almacenaban até tres tipos de cultivos, acadando grandes pesos, polo que requirían de máis pés. O hórreo galego típico (se ten pés) acostuma ter 6 esteos, mais hórreos máis grandes coma o hórreo de Carnota, en Carnota, supera os 40 pés. O hórreo de Upper Hexford en Oxfordshire ten trinta e seis pés.
Os cortizos ou colmeas podían colocarse sobre forxados de madeira apoiados en esteos e tornarratos, Formando alvarizas, abellarizas ou apiarios elevados, e así protexerse da humidade e dos depredadores. As referencias deste tipo de uso son inglesas, xa que as alvarizas galegas adoitaban protexerse da bicharada co uso de muros. .
Toxina botúlica
Efectos secundarios
As mulleres preñadas, ou persoas con alerxia ao ovo ou con trastornos neuromusculares diagnosticados deberían evitar o uso do Botox. Non se observan efectos no meniño lactante se a nai que lle dá o peito recibiu Botox.
Pé de hórreo
Pés dos celeiros galegos
dereita|250px|miniatura|Pés de hórreo en [[Noia (A Coruña)]] En xeral existen tres tipos básicos de soportes no hórreo galego: os esteos ou columnas, as cepas ou muros transversais, o celeiro ou base pechada, e a cepa maciza. É común atopar solucións que combinen todas ou varias das solucións tipo. En todos eles interpóñense entre os soportes e a cámara os tornarratos Cando un tornarratos cobre á vez unha parella de esteos, solución abundante en Ourense e Portugal, chámase mesa. Os esteos son empregados nas zonas nas que o granito é compacto e resistente, e que corresponde con case toda a provincia de Pontevedra, a parte inmediata da de Ourense e o occidente da da Coruña. Os esteos son monolíticos e teñen formas variábeis tendentes sempre á simplicidade xeométrica. O uso de esteos impón unha solución construtiva arquitrabada na que escasea o uso da cachotería na cámara como aparello de peche. E corrente que os esteos teñan un ensanchamento no extremo inferior que lle dá unha forma de bota, e que procura aumentar a superficie de apoio contra o chan. En ocasións os esteos descansan nunha base pétrea, a soleira, que fai as veces de alicerce; nestes casos é corrente o uso de pequenas canles rodeando a base do esteo, chamadas tornaformigas, que ao se encher de auga coa chuvia impiden o paso de insectos. O número de esteos varia coa lonxitude do hórreo, sempre en número par. Se este está dividido en tramos, a cada un correspóndelle unha parella de esteos; a distancia entre eles ven dada pola lonxitude das padieiras lonxitudinais.
Toxina botúlica
Efectos secundarios
Unha forma na que o Botox pode afectar ás emocións é atenuando o relevo de sinais desde a cara á amígdala cerebral e centros do tronco cerebral para a excitación autónoma.
Pé de hórreo
Pés dos celeiros galegos
Os pés dos hórreos ergueitos en terreo comunal teñen o valor legal de seren considerados como sinal de propiedade do anaco de terreo no que este se ergue, até o punto de que, aínda que desapareza o hórreo, o propietario mantén os seus dereitos sobre o soar mentres os pés sigan nel e se o hórreo é desfeito pérdeos ao levar de aló os pés, aínda que os restantes materiais fiquen no sitio.
Toxina botúlica
Efectos secundarios
Os efectos mentais do Botox poden estenderse á capacidade de entender a linguaxe sobre as emocións. Un estudo experimental suxire que o uso cosmético da toxina botulínica para o tratamento das engurras da fronte afecta á cognición e a capacidade de percibir as emocións doutras persoas. Havas e colegas realizaron un estudo no que suxiren que "o Botox causa un tipo de cegueira cognitiva suave temporal á información do mundo, información social sobre as emocións doutras persoas."
Aplicacións bélicas
Por ser unha das toxinas máis potentes de orixe biolóxica, a toxina botulínica foi proposta moitas veces como arma biolóxica para o seu uso en guerras ou como axente para ataques de bioterrorismo.
Durante a segunda guerra mundial, os servizos británicos de intelixencia tiveron coñecemento que na Alemaña Nazi se deseñara un sistema para atacar Inglaterra usando a toxina botulínica utilizando as bombas V1 para espallar o veleno; mais parece que o temor a un contraataque detivo o proxecto.
Pé de hórreo
Conservación
No caso de Galiza, en 1973 apróbase o Decreto 449/1973, de 22 de febreiro, que colocaba baixo a protección estatal todos os hórreos e cabazos antigos existentes. Esta breve norma, de tan só cinco artigos, intentaba atallar as consecuencias do abandono do modo de vida rural e a perda de uso dos hórreos encomendando á administración local o seu inventario e coidado e impedindo o seu desmonte e traslado.
Toxina botúlica
Aplicacións bélicas
Os xaponeses usaron botulina en experimentación con finalidades bélicas con prisioneiros chinesess durante a ocupación de Manchuria ao principio da década de 1930.
Pé de hórreo
Conservación
En 1985 a Lei 13/85, de 25 de xullo, do Patrimonio Histórico, completa a lexislación. Agárdase que cun futuro novo Estatuto de Autonomía se consiga unha catalogación e protección total de todos estes celeiros. No caso de esteos e tornarratos, como xa dixemos, ao estar feitos en pedra (normalmente granito), fai que perduren durante séculos tan só cubertos cunha patina de liques e musgos, o que fai que aumenten o seu valor estético e ecolóxico na xardinaxe desenvolvida.
Toxina botúlica
Aplicacións bélicas
En Iraq durante o réxime de Sadam Hussein chegouse a producir toxina botulínica en grandes cantidades con intención de usala con propósitos bélicos. Tamén os soviéticos tiñan proxectos coa botulina como arma, que se suspenderon ao se disgregar a URSS, e sospéitase que Corea do Norte, Irán, Siria e Estados Unidos desenvolveron ou poderían ter en desenvolvemento proxectos similares.
En 2013 revelouse que o goberno do ditador chileno Augusto Pinochet tiña unha reserva secreta da toxina, suficiente como para eliminar a miles de persoas e que foi destruída en 2008, sen coñecemento do goberno nin do público.
Actualmente a toxina botulínica de uso militar coñécese como «axente X» ou «XR», segundo o seu grao de pureza. O seu uso está prohibido polas Convencións de Xenebra e a Convención sobre Armas Químicas.
Un ataque terrorista con toxina botulínica é indistinguible dun ataque con axentes nerviosos no sentido de que un equipo de detección nuclear-biolóxica-química ou NBQ (como o papel M-8 ou o ICAM) non indicará un "positivo" cando se comproba unha mostra do axente. Ademais, os síntomas de botulismo desenvólvense de forma relativamente lenta, ao longo de varios días comparados cos efectos de axentes nerviosos, que poden ser instantáneos.
Fabricantes
Botox é fabricado por Allergan, Inc. nos Estados Unidos para usos cosméticos e médicos (en paquetes de 100 unidades). En 2011, Allergan necesitou só un gramo de neurotoxina botulínica pura para "fornecer as necesidades mundiais para 25 indicacións médicas aprobadas polas axencias gobernamentais de todo o mundo". Xeomin é fabricado en Alemaña por Merz para uso terapéutico e cosmético. Dysport fabrícase en Irlanda para o tratamento de distonías focais e certos usos cosméticos en paquetes de 100, 300 e 500 unidades. O Lanzhou Institute of Biological Products da China fabrica un produto de BTX-A denominado Prosigne en paquetes de 50 e 100 unidades. Neuronox, é un produto de BTX-A introducido por Medy-Tox Inc. en Corea do Sur en 2009. Nos Estados Unidos, Neuronox coñécese tamén como Siax. Por último, Solstice Neurosciences, LLC, filial de US WorldMeds, LLC vende o produto cos nomes Myobloc ou Neurobloc, pero non contén a toxina tipo A senón a toxina botulínica tipo B.
Praia de Llevant, Barcelona
miniatura|500px|centre|Praias de Barcelona
Jerry Hoyt
Indy 500
Nas 500 Millas de Indianápolis de 1955 Hoyt sorprendeu a moitos, incluído a se mesmo, ao acadar a pole (primeira posición inicial) nas cualificacións. A súa velocidade media de 225´38 quilómetros por hora foi nese momento a segunda máis rápida na pista. Non obstante, unha fuga de combustible obrigouo a retirarse da carreira despois de 40 voltas. Como as 500 formaba parte do Campionato Mundial da FIA daquela, Hoyt acreditado como o pole sitter máis novo da historia da Fórmula 1 ata ese momento. Nas súas catro carreiras no circuíto, nunca completaría máis de 130 voltas na carreira de 200 voltas.
Morte
En xullo de 1955, dous meses despois de lograr a pole en Indianápolis, Hoyt participou nunha carreira de sprint car en Oklahoma City. Na primeira volta, o seu coche entrou en contacto cun valado, provocando o seu envorco. Os coches da época proporcionaban pouca proteción á cabeza do piloto e Hoyt morreu á mañá seguinte por lesións cerebrais. Casáraase só dúas semanas antes.
Está enterrado no Cemiterio de Crown Hill en Indianápolis.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resumo da súa carreira no Campionato Mundial de F1
As 500 Millas de Indianápolis formou parte do Campionato Mundial da FIA desde ata. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos puntuaron e participaron no Campionato Mundial. Jerry Hoyt participou en 4 carreiras do Campionato do Mundo, comezando na pole unha vez pero sen puntuar no Campionato do Mundo.
Blade: Trinity
Blade: Trinity é un filme estadounidense dirixido por David S. Goyer que foi estreado no 2004.
Sinopse
Durante anos, Blade loitou contra os vampiros sen que o resto do mundo soubese o que sucedía nos baixos fondos. Pero agora, tras caer nas redes do FBI, vese forzado a saír á luz do día para unir as súas forzas cun clan de humanos cazadores de vampiros que nunca soubo que existían, os Nightstalkers. Xunto a Abigail e Hannibal, Blade segue a pista dunha antiga criatura que os ameaza a todos, o vampiro orixinal: Drácula.
Susanna Fontanarossa
miniatura|269x269px|Unha placa adicada a Susanna. Susanna Fontanarossa, nada en 1435 e finada en 1489, foi a nai do descubridor das Américas Cristovo Colón. Non hai certeza do día e lugar exactos onde Susanna naceu, mesmo se estaba casada con Domingo Colón, pai de Cristovo. Lugares como Quezzi, Trebbia e Gorreto foron suxeridos como lugar de nacemento. Unha teoría indica que Susanna era orixinaria da vila de Fontanarossa, por este acto pódese sacar a conclusión de que falamos de Susanna de Fontanarossa e non de Susanna Fontanarossa, vila que se atoparía nas localidades italianas de Val Bisagno ou Val Trebbia.
Probablemente contraeu matrimonio con Domingo Colón entre 1445 e 1463, e efectivamente, viviron durante anos na república de Xénova criando ós seus fillos alí. Tiveron catro fillos homes e a unha filla, quen casaria con Santiago Bavarello. Moitos suxiren que Susanna morreu en 1489; de ser así, non viviu para ver a Cristovo Colón pisar as Indias Occidentais en 1492.
Vinebre
Vinebre é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
Tyson Chandler
Tyson Cleotis Chandler, nado o 2 de outubro de 1982 en Hanford (California), é un ex xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Instituto
Chandler foi ao Instituto Dominguez High School dos Ánxeles, onde foi elixido no equipo McDonald's All America, que selecciona os mellores xogadores de instituto do país. Antes de dar o paso directamente á NBA, sen pasar pola universidade, gañou o título estatal de California co seu equipo.
Profesional
Foi elixido na segunda posición do Draft da NBA de 2001 por Los Angeles Clippers, club que inmediatamente traspasou os seus dereitos aos Chicago Bulls a cambio do Rookie do Ano Elton Brand. A súa traxectoria en Chicago non foi todo o brillante que se esperaba. Problemas de lesións nas costas, unido a un problema de faltas persoais en xogo, fixeron que non se convertese nun xogador determinante. Destacou sobre todo en defensa co seu poder de intimidación e a súa achega no rebote, feito este último que se viu con máis claridade na tempada, cando foi traspasado a New Orleans Hornets a cambio de J.R. Smith e P.J. Brown, converténdose no máximo reboteador ofensivo da liga, con 320 capturas (4,4 por partido).
O 27 de xullo de 2009 foi traspasado a Charlotte Bobcats a cambio de Emeka Okafor. Tras unha tempada discreta no equipo de Carolina do Norte, o 13 de xullo de 2010, é traspasado aos Dallas Mavericks xunto con Alexis Ajinça a cambio de Matt Carroll, Erick Dampier e Eduardo Nájera. No equipo texano gaña o campionato da NBA, aínda que a seguinte temporada muda de equipo ao asinar cos New York Knicks. Alí foi elixido Xogador Defensivo do Ano, sendo o primeiro xogador do equipo neoiorquino que logra esta distinción. Tras tres temporadas cos Knicks, o 25 de xuño de 2014 volve, xunto ao base Raymond Felton, aos Mavericks, que a cambio ofreceron a Shane Larkin, Wayne Ellington, José Calderón, Samuel Dalembert e dúas seleccións de segunda rolda no Draft da NBA de 2014. O movemento reuniu a Chandler co seu compañeiro de equipo Dirk Nowitzki e co adestrador Rick Carlisle, os cales xunto a Chandler formaron parte do campionato dos Dallas Mavericks na tempada 2010-11 da NBA. Tras acabar o ano en Dallas, en xullo de 2015 firma como axente libre por Phoenix Suns por un total de catro tempadas e máis de 50 millóns de dólares.
Lugares de Aranga
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Aranga.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Aranga
Aranga
150px|miniatura|dereita|Igrexa de [[Aranga, Aranga|Aranga.]]
Cambás
150px|miniatura|dereita|Pisada de Roldan ([[Cambás, Aranga|Cambás).]]
Feás
150px|miniatura|dereita|Igrexa de [[Feás, Aranga|Feás.]]
Muniferral
150px|miniatura|dereita|Igrexa de [[Muniferral, Aranga|Muniferral.]]
Frederic Moore
Frederic Moore, nado en Londres o 13 de maio de 1830, e finado na mesma cidade o 10 de maio de 1907, foi un zoólogo británico especializado sobre todo en entomoloxía, pero tamén en ornitoloxía.
Tamén foi ilustrador, e publicou seis volumes de Lepidoptera Indica e un catálogo das aves da colección da Compañía Británica das Indias Orientais.
Traxectoria
Tense dito que Frederic Moore naceu no número 33 da rúa Bruton de Londres; pero deste dato pode ser incorrecto xa que ese foi o enderezo da oficina da Sociedade Zoolóxica de Londres desde 1826 a 1836.
O 31 de maio de 1848 Moore foi nomeado axudante provisional do Museo da East India Company de Londres, e despois foi "escritor temporal", e máis tadrde subdirector do Museo, cunha paga de 330 libras anuais. Nesta época casou, e tivo unha filla, Rosa Martha Moore.
Comezou a compilar Lepidoptera Indica (1890-1913), un importante traballo sobre as bolboretas do sur de Asia en 10 volumes, que foi completado logo da súa morte por Charles Swinhoe. Moitas das súas láminas foron debuxadas polo seu fillo, mentres que outras son de E. C. Knight e John Nugent Fitch. Moitas especies de bolboreta foron descritas por Moore neste traballo.
«Moore entrou polas portas da entomoloxía a través das súas habilidades artísticas. O doutor T. Horsfield (1777-1859), asociado desde hai tempo co Museo da East India Companyda India de Oriente, requiriu a alguén capaz de facer debuxos de historia natural e, a través dunha selección, Frederic Moore obtivo o posto. Así comezou unha asociación para toda a vida coa Lepidoptera Indica».
O fillo de Moore, F. C. Moore, tamén foi artista e preparou moitas das láminas de Lepidoptera Indica.
Six Days Seven Nights
Six Days Seven Nights é un filme dirixido por Ivan Reitman que foi estreado en 1998. O filme que foi rodado en Kauai, está protagonizado por Harrison Ford, Anne Heche, David Schwimmer, Jacqueline Obradors, e Temuera Morrison.
Frederic Moore
Traxectoria
O irmán de Moore, T. J. Moore, foi conservador no Museo de Liverpool durante corenta anos, e o seu fillo Thomas Francis Moore, foi osteólogo no Museo Nacional de Melbourne.
Six Days Seven Nights
Sinopse
De vacacións nunha illa tropical co seu mozo, Robin Monroe, unha ambiciosa editora dunha revista de Nova York, accede a cubrir unha reportaxe nunha illa veciña. O único avión dispoñible na illa é o pilotado por Quinn Harris, un home bebedor que a desagrada fondamente. Pero ela non ten escolla e el necesita os cartos, así que emprenden o voo. Durante o camiño sofren un accidente e van a parar a unha illa deshabitada.
Frederic Moore
Traxectoria
Moore foi membro da Sociedade Linneana de Londres, da Sociedade Entomolóxica de Londres, membro correspondente da Sociedade Entomolóxica de Stettin e da Sociedade Entomolóxica dos Países Baixos.
Entre outros dos seus traballos están un catálogo das aves no Museo da East India Company de Londres (1854-1858) (con Thomas Horsfield), e Lepidoptera of Ceylon (1880-87).
Illa Robinson Crusoe
A Illa Robinson Crusoe, antigamente chamada Más a Tierra ou Más Atierra, forma parte do arquipélago chileno de Juan Fernández.
Características
Ten 96,4 km² e a súa poboación foi de 488 habitantes no Censo de 1992, mentres no Censo de 2002, o número de habitantes aumentou a 630, maiormente concentrada no poboado de San Juan Bautista na Baía Cumberland, fundado en 1877 polo barón Alfredo Van Rodt.
Despois do desastre de Rancagua en 1814, a illa serviu de prisión para os patriotas (Juan Egaña e outros) na chamada Cova dos Patriotas (Monumento Histórico desde 1979, situada en San Juan Bautista). Con iguais propósitos foi usada a illa durante o primeiro goberno de Carlos Ibáñez del Campo (1927-1931).
A principal actividade económica é a pesca da lagosta mariña (a Lagosta de Juan Fernández). A súa poboación está diminuíndo; principalmente novos que emigran ao continente (Chile) para obter mellores oportunidades e unha vida menos illada.
esquerda|miniatura|Illa Robinson Crusoe
Rita de Cascia
Rita de Cascia, nada en Roccaporena (Perugia) en 1381 e finada en Cascia o 22 de maio de 1457, foi unha relixiosa italiana e unha das santas máis populares da Igrexa católica. O seu nome é probablemente unha abreviación de Margherita. Os seus símbolos representativos son as rosas e os figos.
Traxectoria
Rita naceu na aldea de Roccaporena, cinco quilómetros ó oeste da vila de Cascia (provincia de Perugia, rexión de Umbría). Naceu de pais maiores, e foi bautizada co nome de Margherita Lotti.
A pesar de que quería ser monxa, cando tiña 14 anos de idade os seus pais casárona cun home da vila, chamado Paolo Mancini. Tiveron dous fillos mellizos, Jacobo e Paolo. Un día Mancini foi emboscado e asasinado.
Unha vez viúva, Rita pediu a admisión ao mosteiro das agostiñas de Santa María Madalena, en Cascia (estabelecido en 1256). Pero non foi aceptada debido a que só se permitían virxes. Un ano máis tarde (1417) tamén morreron os seus dous fillos púberes. Sen obrigacións familiares, Rita foi aceptada no convento, recibiu os hábitos de monxa, e máis tarde realizou a súa profesión de fe. Tiña 36 anos. No convento, Rita entregouse a unha vida de oración e penitencia.
Morte
miniatura|250x250px|Corpo incorrupto de Santa Rita situado na [[Basílica de Santa Rita de Casia|Basílica de Santa Rita en Cascia, Italia.]] Rita morreu no convento agustiniano o 22 de maio de 1457 á idade de 76 anos. A xente agrupouse no lugar para amosar os últimos respectos ó seu cadáver, que emitía unha intensa fragrancia doce (coma se fose embalsamado). O seu corpo consérvase até o presente (aínda que moi deshidratado). Empezaron a correr rumores de que por intercesión da monxa, sucedían curacións milagrosas. Así a devoción cara a Rita estendeuse por toda Italia.
Porfirio Lobo
Porfirio Lobo Sosa, nado o 27 de decembro de 1947, é un político, profesor universitario, administrador de empresas, propietario agrícola e gandeiro hondureño. É o actual Presidente da República de Honduras, tras resultar vencedor nas eleccións celebradas tras o golpe de estado de 2009. Actualmente é recoñecido como presidente de Honduras por 86 países entre eles: Estados Unidos, Canadá, Colombia, Taiwán, Costa Rica, Perú, Panamá, entre outros.
Primeiro Imperio Francés
O Primeiro Imperio Francés (Premier Empire en francés) é o réxime instaurado en Francia por Napoléon Bonaparte para substituír o Consulado. Comeza o 18 de maio de 1804 cun decreto do senado (senadoconsulto) que proclama a Napoléon Bonaparte "emperador dos franceses", e remata en abril de 1814 coa abdicación de Napoléon e o seu desterro á illa de Elba). Tras este período instaurouse decontado a Primeira Restauración, interrompida polo episodio dos Cen Días do 20 de marzo ao 22 de xuño de 1815.
Baixo o primeiro imperio tiveron lugar en Europa as chamadas guerras revolucionarias, ou a segunda guerra dos Cen Anos segundo as fontes, guerras coñecidas baixo o nome de Guerras Napoleónicas. Grazas ás súas vitorias e alianzas militares Napoléon Bonaparte deu expandido o Imperio sobre a case totalidade da Europa continental. Así mesmo, o destino do Imperio estivo intimamente vinculado ao do seu exército.
Por outra banda, o Primeiro Imperio desenvolveuse nun período que deixou gran calado na historia das institucións francesas. Deste xeito, en 1801, foi asinado un primeiro concordato con Pío VII, en 1804 foi promulgado o Código Civil de Francia, tamén coñecido como Code Napoléon, e máis en 1808 foi creada a Universidade, unha institución dependente do Estado. Amais destes cambios na vida política francesa, tamén foron realizadas grandes obras públicas durante este periplo.
O Camiño ao Imperio
350px|miniatura|esquerda|A Coroación de Napoleón O camiño que conduciu a Napoleón até o trono imperial comezou coa famosa xornada do 18 de Brumario (9 de novembro) e a nova Constitución do Ano VIII (1799), que convertía ao xeneral Bonaparte en Primeiro Cónsul tras o seu retorno da campaña de Exipto, e despois da emenda de 1802, a cal, fundamentada no sufraxio efectivo do pobo francés con máis do 99% das voces a favor, volvía este cargo vitalicio con facultade de designar ao seu sucesor.
Paulatinamente, o Primeiro Cónsul gañou apoios para o seu proxecto de goberno e comezou a reconstrución dunha Francia arrasada e por anos de guerras internas e externas. Gradualmente, o Primeiro Cónsul foi diluíndo ás faccións revolucionarias, estabelecendo unha sólida administración, vías constitucionais e múltiples institucións civís. A decisión do Senado o 24 de maio de 1804, outorgáballe o título de "Emperador dos franceses", como unha maneira fortificar e perpetuar o novo sistema ante a forte ameaza dunha restauración borbónica. En efecto, as agresións da aristocracia oligárquica de Inglaterra, que rompera unilateralmente o tratado de Paz de Amiens, non cesara nos seus esforzos por destruír o novo réxime e os principios de igualdade civil e tolerancia relixiosa nos que se baseaba, en completa oposición cos valores feudais defendidos polas monarquías de dereito divino.
Napoleón defendeu o dereito de propiedade, promulgou a lei de perdón aos emigrados, creou e promoveu a laicidade brindando a liberdade de culto a todos os credos, restablecendo o catolicismo en Francia, dando un estatuto legal aos protestantes, liberando aos xudeus dos guetos e dándolles un estatuto civil que nunca tiveran. Máis tarde, aboliría o vasalaxe.
Napoleón gozaba dun grande ascendente sobre o exército francés. A prestixiosa Lexión de Honra, creada en 1802, recompensaba os méritos civís e militares de todo cidadán sen distinción de clase e, novidade sen precedentes na historia das condecoracións, era outorgada ao seu recipiendario así fose este nobre ou plebeo.
Esta fabulosa explosión política, industrial, agrícola e cultural non se detería durante todo o período imperial a pesar das permanentes guerras de coalición montadas por Inglaterra. Ao contrario, as constantes vitorias obtidas polos exércitos franceses, e a pesar de estar enfrascado nunha situación de defensa permanente pola guerra contra Inglaterra, a economía francesa sería a máis poderosa de Europa e a súa industria unha das máis activas do continente.
Porén, o apetito de conquista de Inglaterra, alimentado por unha propaganda anti-francesa, levou ás cámaras, medorentas ante a amenza dunha eliminación física do Primeiro Cónsul, constantemente exposto ás guerras e aos atentados terroristas, a conferir a Napoleón o título de "Emperador dos franceses", como unha maneira de defender as adquisicións revolucionarias e ancorar o novo réxime, perpetuándoo no tempo a través dunha cuarta dinastía: os Napoleónidas. A Consagración e Coroación do Emperador levaron a cabo o 2 de decembro de 1804, presididas polo Papa Pío VII en persoa, na catedral da nosa Señora de París.
Durante o período imperial sucedéronse varios cambios xurídicos transcendentais, materializados no Código Napoleónico (1804), a reforma aduaneira e agrícola, a división de poderes no estado etc. Durante o réxime napoleónico elaboráronse políticas de desenvolvemento e protección social (primeiro ensaio de seguridade social), de grandes reformas agrícolas, de melloras de saúde e obras públicas (primeiro servizo de ambulancia, escola veterinaria, fontes, pontes e canles etc.), de fomento industrial e artístico, e estendeuse o concepto do ensino público gratuíta.
Velaquí o que o Primeiro Cónsul Emperador dixo nunha ocasión ao Consello de Estado, rexistrado nos seus arquivos (4 de maio de 1802):.
A Economía do Imperio
No ámbito económico, Francia enfrontábase a unha sangría económica polas continuas campañas bélicas contra Inglaterra. Nesas condicións, ademais do forte impulso dado á agricultura e á industria, a produción do Imperio centrábase igualmente no esforzo da produción de armamento. Doutra banda, o Bloqueo Continental imposto ao comercio cos ingleses disparou o contrabando, que escapaba do control da facenda pública, e que ao cabo terminaba introducindo os produtos británicos no continente a través de terceiros países.
O Bloqueo Continental
miniatura|dereita|"O globo da coroación de Napoleón". Carta de colección con viñetas das vitorias napoleónicas. O Bloqueo Continental foi un dos vértices na política exterior de Napoleón no seu intento de asfixiar a economía británica. A falta de recursos e de persoal cualificado fixo imposible facer fronte á Royal Navy. Os plans para iso frustráronse definitivamente coa Batalla de Trafalgar, en 1805. Napoleón supliu a imposibilidade de enfrontarse directamente a Gran Bretaña facéndolle a guerra comercial. Como resultado da Revolución Industrial, Gran Bretaña era unha potencia emerxente en Europa en fabricación manufactureira, e era por iso vulnerable a un embargo comercial.
En novembro de 1806, tras vencer aos exércitos estranxeiros e lograr vantaxosas alianzas coas maiores potencias da Europa Continental, Napoleón publicou o Decreto de Berlín, prohibindo aos seus aliados e ao resto de nacións conquistadas comerciar co Reino Unido. En 1807 tratou de fortalecer este bloqueo, nun esforzo de destruír o comercio inglés, publicando o Decreto de Milán.
Resident Evil: Survivor
Resident Evil: Survivor, coñecido no Xapón como Biohazard Gun Survivor (バイオハザード ガンサバイバー), é un videoxogo de disparos en primeira persoa desenvolvido por Tose e publicado por Capcom. Lanzouse para PlayStation no Xapón o 27 de xaneiro de 2000, en Europe 31 de marzo de 2000, en América do Norte o 30 de agosto de 2000. É un spin-off da serie de videoxogos Resident Evil. Tamén é o primeiro xogo de Resident Evil con perspectiva en primeira persoa, adiantándose a Resident Evil 7: Biohazard dezasete anos. Existe unha versión para Microsoft Windows que só foi comercializada na China e Taiwán o 7 de setembro de 2002.
Primeiro Imperio Francés
O Bloqueo Continental
En último termo, o embargo foi un fracaso, aínda cando Inglaterra estivo a piques de sucumbir á terrible presión económica pero tamén social, pois o gabinete de Londres mantiña ao pobo británico nun estado de sórdida pobreza e opresión constante, angustiado por terribles impostos e sometido por coerción grazas a un forte continxente militar, especialmente de unidades montadas, en servizo permanente. Pero a exclusividade napoleónica sobre os portos non podía deter o contrabando británico, especialmente pola xigantesca demanda de produtos coloniais e exóticos en Europa, e os mercantes británicos buscaron de forma agresiva outros mercados. Inglaterra, por medio das "Ordes en Consello" (Orders in Council) de 1807, prohibiu aos seus socios comerciais o comercio con Francia. O Congreso dos Estados Unidos decretou a Acta de Embargo de 1807, polo que os portos americanos quedaban pechados ao comercio británico, e estes feitos conduciulle á guerra con Gran Bretaña en 1812.
Resident Evil: Survivor
Argumento
Ark Thompson é un detective enviado a investigar os sucesos de Raccoon City. Durante a viaxe, o seu helicóptero sofre un accidente e Ark resulta ferido. Perde parte da memoria de decide armarse cunha pistola e unha lanterna e investigar que lle ocorreu.
Primeiro Imperio Francés
O Bloqueo Continental
Portugal foi o único país europeo que rexeitou abertamente unirse ao Bloqueo Continental. Tras o Tratado de xullo de 1807, e despois de múltiples chamamentos que quedaron sen resposta, Napoleón tratou de capturar á frota portuguesa, así como ocupar os portos portugueses e expulsar aos ingleses de chan portugués. A reinante casa de Bragança fuxiu ao Brasil escoltada pola Royal Navy. Aínda así o proxecto napoleónico fracasou. A poboación portuguesa bulía en revoltas contra os invasores franceses, e o exército británico de Wellington interveu, dando inicio á Guerra Peninsular en 1808.
Resident Evil: Survivor
Estilo de xogo
O estilo de xogo é diferente ao do resto da serie Resident Evil. A perspectiva é en primeira persoa, a diferenza do resto, que é en terceira persoa. Ademais, engádese a posibilidade de xogar cunha pistola.
Primeiro Imperio Francés
O Bloqueo Continental
De feito, falto do tempo preciso ao seu éxito, o Bloqueo Continental causou a longo prazo máis danos colaterais ás nacións do Gran Imperio do que fixo en Gran Bretaña, xerando un descontento popular. Rusia, en particular, non podía soportar máis o embargo, e en 1812 reabriu o comercio con Inglaterra, violando abertamente o tratado de Tilsit. Tras múltiples esforzos e tentativas de negociacións vas para facer que Rusia respectase a palabra dada, e tras a ameaza dunha agresión rusa a Polonia, aliada de Francia, Napoleón vese na necesidade de intervir e prepara a Grande Armée, unha forza de máis de medio millón de homes de todas partes de Europa, e con este "Exército das Nacións" parte cara a Rusia.
Resident Evil: Survivor
Acollida
A versión de PlayStation recibiu críticas "desfavorables" segundo o páxina web Metacritic. Jon Thompson (AllGame) deu unha crítica negativa ao xogo. Thompson sinalou que a maior crítica ao xogo foi que estaba feito para xogar cunha pistola lixeira, que a versión estadounidense non admitía. Continuou dicindo que mesmo a versión xaponesa do xogo que si a incluía, "realmente non era mellor. Suponse que os tiradores son rápidos, crus e viscerais, todo o contrario do que é Resident Evil, para ben ou para mal. Este xogo de disparos opta por seguir o ritmo lento do resto da serie, e o resultado é un xogo de armas sen armas que se arrastra absolutamente". Thompson criticou os gráficos como "non moi atractivos" e "primeiros planos moi pixelados" Edge eloxiou os ambientes 3D ben representados da importación xaponesa, pero criticou as longas pantallas de carga entre a apertura e o peche das portas. A revista concluíu que a importación xaponesa é a máis adecuada para o mercado de alugueiro, describíndoo como "máis un cash-in ca un knockout". Eric Bratcher de NextGen dixo sobre o xogo: "O universo RE definitivamente podería inspirar un gran xogo de armas. Pero cunha mala tecnoloxía, limitacións de control imperdoables e unha estraña falta de diversión, este xogo sen armas definitivamente non o é". Porén, no Xapón Famitsu deulle unha puntuación de 31 sobre 40.
Primeiro Imperio Francés
Un Imperio á defensiva
O Primeiro Imperio Francés foi un réxime en permanente estado de defensa ante as inxerencias estranxeiras. Foi a constante presión exercida polas monarquías absolutistas o que finalmente lle cobrou ao emperador Napoleón o prezo de perder o seu trono. A longa e sanguenta retirada no duro inverno ruso e unha serie de derrotas en Leipzig e a campaña dos Seis Días tiveron o elevado custo de perder paulatinamente ao seu exército, precipitando a caída do Imperio.
Resident Evil: Survivor
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Primeiro Imperio Francés
Un Imperio á defensiva
Aproveitando o estado dunha Francia exhausta, e contando coa axuda de Talleyrand ou Fouché, os aliados entraron en París e, mediante o tratado de Fontainebleau, terminaron co dominio francés sobre Europa, exiliando ao Emperador na Illa de Elba. O regreso de Napoleón a Francia foi seguido polos Cen Días, un breve período de restauración imperial.
Durante estes Cen Días Napoleón ofreceu a paz ás potencias europeas. Estas apresuráronse a montar unha nova ofensiva contra Francia, o cal obrigou a Napoleón a pór en pé un novo exército, pero as súas forzas minguadas foron neutralizadas polas potencias aliadas durante a campaña de Bélxica de 1815, que se terminou coa histórica batalla de Waterloo. Restaurados no trono os Borbóns, desencadearían a onda de masacres punitivas coñecidas como "o Terror branco", ordenadas directamente por Lord Liverpool, primeiro ministro inglés.
Cidade metropolitana de Reggio de Calabria
miniatura|260px|Palazzo Corrado Alvaro, sede institucional da cidade metropolitana.
A cidade metropolitana de Reggio de Calabria (en italiano città metropolitana di Reggio Calabria) é unha das 14 cidades metropolitanas de Italia, situada na rexión da Calabria.
Xeografía
miniatura|100px|A cidade metropolitana, dentro da rexión. Ocupa unha superficie de 3 183 km², e a súa poboación, segundo o censo do 31 de agosto de 2018, era de 549 505 habitantes,, polo que a súa densidade de poboación nesa data era de 172,64 hab./km². A cidade metropolitana engloba 97 municipios (comune).