cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ireneo de Lión
Escrituras
Algúns intérpretes, baseándose nos argumentos que da Ireneo para apoiar só catro evanxeos, deducen que na época de Ireneo o concepto de catro evanxeos auténticos entre os existentes sería unha novidade. Contra as herexías 3.11.7 recoñece que moitos cristiáns heterodoxos usan só un evanxeo mentres que 3.11.9 recoñece que algúns usan máis de catro. O éxito do Diatessaron de Taciano (unha harmonización dos catro evanxeos nunha sóa narración), aproximadamente na mesma época (c 150–160) é "... unha poderosa indicación de que o evanxeo cuádruplo que contemporaneamente promovía Ireneo non era recoñecida amplamente, e moito menos universalmente." Ireneo tamén é o testemuño máis antigo de que o Evanxeo de Xoán foi escrito por Xoán o Apóstolo,[41] e que o de Lucas foi escrito por Lucas, o compañeiro de Paulo. Ireneo cita textos do hoxe coñecido como Novo testamento unhas 1000 veces. Preto dun terzo das citas remiten as cartas de Paulo. Ireneo considerou que as 13 cartas do corpus paulino foran escritas polo propio Paulo.
A teoloxía de Ireneo e o seu contraste co gnosticismo
O punto central da teoloxía de Ireneo é a unidade e bondade de Deus, en oposición á teoría gnóstica sobre Deus que fala dunha serie de emanacións divinas (Eóns) e distingue entre a Mónada e o Demiúrgo. Ireneo usa a teoloxía do Logos que herdou de Xustino Mártir. Ireneo foi estudante de Policarpo, de que se di que foi instruído por Xoán o Apóstolo. (Xoán usara a terminoloxía do Logos no Evanxeo de Xoán e na Primeira Epístola de Xoán). Ireneo prefire falar do Fillo e o Espírito Santo como as "mans de Deus".
A unidade da historia da salvación
Ireneo ve a Cristo como o novo Adán, que desfai sistematicamente o que Adán fixo: así, onde Adán foi desobediente respecto do edito de Deus sobre o froito da Árbore do Coñecemento do Ben e do Mal, Cristo foi obediente ata a morte na madeira dunha árbore. Ireneo é o primeiro en establecer comparacións entre Eva e María, contrastando a infidelidade da primeira coa fidelidade da última. Ademais de desfacer os erros cometidos por Adán, Ireneo pensa que Cristo "recapitula" ou "resumo" a vida humana.
Ireneo concibe a nosa salvación como esencialmente xurdida da encarnación de Deus como home. Caracteriza a pena de pecado como a morte e a corrupción. Deus, porén, é inmortal e incorruptible, e simplemente uníndose á natureza humana en Cristo, el nos transmite esas calidades: elas espállanse, por así dicir, como unha infección benigna. Ireneo subliña que a salvación ocorre a través de Cristo e a súa Encarnación, a cal concede a incorruptibilidade á humanidade, en vez de salientar a súa morte redentora na crucifixión, aínda que o último acontecemento é parte integral do primeiro.
Vida de Cristo
Parte do proceso de recapitulación é que Cristo pasara por todas as fases da vida humana, desde a infancia ata a vellez, e simplemente vivíndoas, santifícaas coa súa divindade. Aínda que ás veces se supón que Ireneo cría que Cristo non morrera ata ser máis vello do que convencionalmente se di, o bispo de Lión só se referiu a que, como Xesús chegou a idade permitida para ser un rabí (30 anos), recapitulou e santificou, segundo a periodización da vida humana tradicional xudía, o período entre os 30 e os 50 anos, e así tocou o inicio da vellez, cando unha persoa chega aos 50 anos. (véxase Contra as herexías, Libro II, capítulo 22).
Na devandita pasaxe de Contra as herexías, Ireneo claramente di que despois de recibir o bautismo á idade de trinta anos, citando Lucas 3:23, os gnósticos a continuación afirman falsamente que "El [Xesús] predicou só un ano a partir do seu bautismo", e tamén "Ao completar o seu trixésimo ano El [Xesús] padeceu, sendo, de feito, aínda mozo, e de ningún xeito acadou unha idade avanzada." Ireneo argumenta contra os gnósticos usando as escrituras para amosar que Xesús vive, polo menos, varios anos despois do seu bautismo, referindo a 3 visitas a Xerusalén nitidamente separadas. A primeira, cando Xesús converte auga en viño, vai ata o día da festa pascal, despois do cal se retira e se atopa en Samaria. A segunda, cando Xesús vai a Xerusalén para a Semana Santa e cura ao paralítico, despois do cal se retira polo mar de Tiberíades. A terceira mención é cando viaxa a Xerusalén, cea na Pascua, e padece o día seguinte.
Ireneo cita as escrituras, que nós citamos como Xoán 8:57, para suxerir que Xesús aínda predicaba cando tiña 40 anos. Ireneo tamén escribe que "Os anciáns son testemuñas disto, quen en Asia se reuniron con Xoán o discípulo do Señor, no sentido de que Xoán lles entregara isto: pois residiu con eles ata os tempos de Traxano. E algúns deles non veron soamente a Xoán, senón tamén outros dos apóstolos, e tiñan o mesmo relato dado por eles, e testemuña da devandita relación. "
Thérèse Clerc
Thérèse Clerc, nada en París o 9 de decembro de 1927 e finada en Montreuil (Sena-San Denis) o 16 de febreiro de 2016, foi unha militante feminista francesa, coñecida polo seu proxecto de vivenda autoxestionada para mulleres de idade, a "Maison des Babayagas".
Ireneo de Lión
Vida de Cristo
En Demostración (74) Ireneo reforza a súa opinión de que Xesús tiña polo menos 45 coa afirmación "Pois Herodes o rei dos xudeus e Poncio Pilatos, o gobernador de Claudio César, reuníronse e condenárono a ser crucificado." Isto dataría a crucifixión non antes de 42 d. C.
Thérèse Clerc
Traxectoria
Da pequena burguesía de París, Thérèse Clerc pasou a súa infancia en Bagnolet. O seu pai traballou nunha empresa de apostas hípicas.
Aprendeu o oficio de modista, e en 1947, aos 20 anos e medio, casou cun pequeno contratista en limpeza industrial, converténdose nunha ama de casa, nai de catro fillos. Católica, vendeu o semanario Témoignage chrétien  e reuniuse cos curas obreiros que volvían de facer o servizo militar en Alxeria:
Con todo, a posición da Igrexa con respecto ás mulleres, afastouna dela, aínda que ao final da súa vida non se consideraba atea, senón máis ben agnóstica, quizais mesmo crente:
Traballou como vendedora nunha tenda e, despois de se ter manifestado contra as guerras en Indochina e Alxeria, fixo campaña do "Movemento pola liberdade do aborto e a contracepción" (MLAC) durante o Maio do 68. En 1969, divorciouse e en 1974 comprou un pequeno apartamento en Montreuil. Alcumada "Teresa de Montreuil", practicou abortos clandestinos na mesa da súa sala de estar ata a promulgación, en xaneiro de 1975, da Lei Veil, que despenalizou o aborto en Francia. Militou tamén no Movemento pola paz e no Partido Socialista Unificado (PSU).
En 1990, asinou o Recurso do 75 contra a guerra do Golfo.
Activista en Montreuil
Thérèse Clerc fundou no ano 2000, en Montreuil, a "Maison des femmes" (Casa das mulleres), que abría as súas portas ás mulleres vítimas de violencia e aquelas en vías de reinserción ou reintegración. Ao mesmo tempo, cando tivo que coidar da súa nai encamada, decidiu crear un lugar autoxestionado para "envellecer en comunidade como cidadáns independentes, libres e útiles": o proxecto, iniciado en 1999, por puco fracasa en 2007, ata que logo dun improbábel encontro coa ministra de Vivenda Christine Boutin (da dereita católica), esta desbloquea os fondos necesarios. Isto levou á creación do proxecto da "Maison des Babayagas", nomeado así pola bruxa rusa Baba Iagá. Porén, no último minuto, o consello xeral do Sena-San Denis cancelou a súa participación, alegando que o proxecto, reservado para as mulleres, sería "discriminatorio". Foi relanzado en 2009 polo concello de Montreuil, e a oficina de Vivenda da cidade chegando finalmente a abrirse a finais de 2012. Houbo que esperar, con todo, a 2015, para construír un lugar específico, na Rue de la Convention, Les vies de Thérèse, para o sitio.
Tamén creou a "Universidade dos saberes sobre a vellez" (Université des Savoirs sur la Vieillesse, UNISAVIE.).
Thérèse Clerc morreu vítima dun cancro na súa casa en Montreuil, o 16 de febreiro de 2016 rodeada polos seus fillos. Foi enterrada no cemiterio do Père-Lachaise. A súa familia organizou un funeral discreto na intimidade da familia.
Recoñecementos
Foi condecorada no palais Bourbon pola historiadora do feminismo Michelle Perrot e en presenza de Simone Veil como Cabaleira da Lexión de honra en 2008 (rexeitara esta distinción no inicio dos anos 2000).
A biblioteca Marguerite-Durand do 13º arrondissement de París mantén un arquivo dedicado a Thérèse Clerc.
Ireneo de Lión
Uso das epístolas paulinas
A reconciliación tamén é un tema de Paulo no que Ireneo insiste no seu ensino sobre a salvación. Ireneo cre que Xesús ao encarnar santifica a humanidade para que poida reflectir de novo á perfección asociada á semellanza do divino. Esta perfección leva a unha nova vida, na liñaxe de Deus, que sempre estase a esforzar pola vida eterna e a unidade co Pai. Isto tómao de Paulo, quen atribúe esa reconciliación as accións de Cristo: "Pois como a morte veu a través dun ser humano, a resurrección dos mortos, tamén veu a través dun ser humano; pois como todos morren en Adán, así todos serán vivificados en Cristo" 1 Cor. 15: 21-2.
O Silvao, Insua, Ortigueira
O Silvao é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Ireneo de Lión
Uso das epístolas paulinas
Un terceiro tema na concepción da salvación tanto en Paulo como en Ireneo é que o sacrificio de Cristo é necesario para a vida nova dada á humanidade no triunfo sobre o mal. É nese sacrificio obediente que Xesús é gañador e reconciliador, borrando así as marcas que Adán deixara na natureza humana. Para argumentar contra os gnósticos sobre este punto, Ireneo utiliza Colosenses (Col. 2: 13-4) para demostrar que a débeda que veu por unha árbore foi pagada por nós noutra árbore. Ademais, o primeiro capítulo de Efesios é tomado na discusión de Irineu sobre o tema cando afirma, "polo seu propio sangue nos redimiu, como tamén declaran os seus apóstolos, e 'En quen temos a redención polo seu sangue, tamén [temos] o perdón dos pecados '. "
Ireneo, na súa comprensión da salvación, non repetiu simplemente a mensaxe de Paulo. Un dos principais cambios que Ireneo fixo é respecto a cando ocorrería a Parusía. Paulo di crer que ía a ocorrer en breve, probablemente durante a súa propia vida (1 Tes. 04:15, 1 Cor. 15: 51-2). Con todo, o fin dos tempos non acontece inmediatamente e os cristiáns comézanse a preocupar e ter dúbidas sobre a fe. Ireneo ve no apresuramento un pecado, así como o foi cando Adán e Eva espelíronse a comer da árbore do coñecemento. Por outra banda, a redención restaurou á humanidade a través da submisión de Cristo á vontade de Deus. Así, a salvación do home tamén será restaurada á traxectoria orixinal controlada por Deus e perdida pola présa da pecado humano. Esta versión un pouco máis lenta da salvación non é algo que Ireneo recibira de Paulo, senón unha construción necesaria dado o atraso da segunda vinda de Xesús.
Cristo como o Novo Adán
Para combater os seus adversarios gnósticos, Ireneo desenvolve significativamente a presentación de Paulo sobre Cristo como o Último Adán. A presentación de Ireneo sobre Cristo como o novo Adán baséase no paralelismo Cristo-Adán de Paulo en Romanos 5: 12-21. Ireneo usa este paralelismo para demostrar que Cristo realmente asumiu a carne humana. Ireneo considera necesario salientar isto porque entende que a incapacidade de recoñecer a plena humanidade de Cristo é o punto en común das distintas correntes gnósticas.
Ireneo cre que se o Verbo non se fixera carne, os seres humanos non serían integramente rescatados. Explica que, ao devir en home, Cristo restaurou a humanidade como imaxe e semellanza de Deus, o que se perdera na Caída. Así como Adán foi a cabeza orixinal da humanidade a través de quen todos pecaron, Cristo é a nova cabeza da humanidade que cumpre o papel de Adán na economía da salvación. Ireneo chama este proceso de restauración "recapitulación da humanidade".
Ireneo subliña a importancia da reversión que Cristo fai da acción de Adán. Por medio da súa obediencia, Cristo desfai a desobediencia de Adán. Ireneo presenta a Paixón como o clímax da obediencia de Cristo, subliñando como esta obediencia na árbore da Cruz (Fil. 2: 8) desfai a desobediencia que ocorreu a través dunha árbore (Gen 3:17). A interpretación que fai Ireneo da discusión de Paulo sobre Cristo como o novo Adán é significativa porque axudou a desenvolver a teoría da recapitulación da expiación. Ireneo subliña que é a través da inversión que Cristo fai da acción de Adán que a humanidade é salvada, no canto de considerar que a Redención ocorrese como unha forma de culto ou dunha forma xurídica.
Gnosticismo valentiniano
O gnosticismo valentiniano foi unha das principais formas de gnosticismo que combateu Ireneo. Segundo a visión gnóstica da salvación, a creación era perfecta desde o comezo; non precisaba de tempo para crecer e madurar. Para os valentinianos, o mundo material é o resultado da perda de perfección que resultou do desexo de Sofía por entender o Antepasado. Polo tanto, o home finalmente é rescatado mediante coñecementos secretos, para entrar no pléroma do que o Achamoth orixinalmente caeu.
Segundo os gnósticos valentinianos, hai tres clases de seres humanos. Os materiais, que non poden acadar a salvación; os psíquicos, que son fortalecidos polas obras e a fe (e que son parte da igrexa); e os espirituais, que non poden decaer ou ser prexudicados por accións materiais. En esencia, os seres humanos comúns: os que teñen fe, pero non teñen o coñecemento especial, non acadarán a salvación. Os espirituais, en cambio, os que obteñan este gran don, son a única clase que acabará por acadar a salvación.
Na súa crítica do gnosticismo, Irineu referíuse a un evanxeo gnóstico que describiu a Xudas baixo unha luz positiva, como se actuara conforme ás instrucións de Xesús. O Evanxeo de Xudas descuberto recentemente data de preto do período en que viviu Ireneo (finais do século II), e os estudosos normalmente consideran esta obra como un dos moitos textos gnósticos que amosa unha das moitas variedades de crenzas gnósticas do época.
Marioloxía
Ireneo de Lión quizais sexa o máis antigo dos Padres da Igrexa en desenvolver unha marioloxia completa. É seguro que, mentres aínda era moi novo, Ireneo vira e oíra o bispo Policarpo (morto arredor de 155) en Esmirna. Ireneo define un papel directo de María na economía da salvación, presentando a María como a nova Eva, cuxa obediencia na Anunciación contrasta coa desobediencia de Eva. Ireneo afirma, "aínda que Eva tivo Adán como marido, ela aínda era virxe ... Por desobedecer, Eva tornouse a causa da morte para ela mesma e para toda a raza humana. Do mesmo xeito, María, aínda que tiña marido, era virxe, e obedecendo, ela converteuse na causa de salvación para si mesma e para toda a raza humana.
Esta presentación de María como a nova Eva é unha ampliación que Irineu fai da tipoloxía Adán-Cristo. Así como Cristo desfai a desobediencia de Adán, María desfai a desobediencia de Eva. A súa énfase sobre o papel de María axuda Ireneo a contrarrestar as cristoloxías de tipo docetistas e adopcionistas. A súa énfase sobre o papel de María na economía da salvación ademais demostra como Deus transforma o mundo material a través da Encarnación, que foi unha parte importante de conflito de Ireneo cos gnósticos.
Como Ireneo, Tertuliano describe como o nacemento virxinal de Cristo é paralelo á creación de Adán da terra virxe. Tertuliano tamén di que para Deus era necesario nacer dunha Virxe, para que o que se perdeu a través dunha muller fose salvo por unha muller. Isto indica que no século II e III o concepto de María como a nova Eva era coñecido tanto en Oriente como na Igrexa occidental.
Anticristo
Ireneo identificou o Anticristo, outro nome do apóstata Home do Pecado, con o pequeno corno de Daniel e da Besta de Xoán (Apocalipse 13). El procurou aplicar outras expresións para o Anticristo, como "a abominación da desolación", mencionada por Cristo (Mat. 24:15) e o "rei da máis feroz faciana ", na explicación de Gabriel sobre o corno pequeno de Daniel 8. Pero non está moi claro como "o sacrificio e a libación será retirado" durante a "media semana ", ou os tres anos e medio do reinado do Anticristo. [94] Baixo a noción de que o Anticristo, como un único individuo, quizais fora de orixe xudía, Ireneo imaxina que a mención de "Dan", en Xeremías 08:16, e a omisión dese nome das tribos enumeradas en Apocalipse 7, pode indicar a tribo do Anticristo. Esta suposición converteuse na base dunha serie de interpretacións que posteriormente fixeron outros.
Tempo, tempos e metade dun tempo
Tal como os outros Padres da Igrexa primitiva, Ireneo interpretou os tres "tempos" e medio do Corno Pequeno de Daniel 7 como tres ano e medio literais. Tres anos e medio do Anticristo sentado no templo son colocados inmediatamente antes da segunda vinda de Cristo. Son identificados como a segunda metade de "a semana" de Daniel 9. Ireneo non di nada das setenta semanas; non sabemos se Ireneo colocou a "semana" a finais dos setenta ou se tiña un baldeiro.
666
Ireneo é o primeiro dos Padres da Igrexa en considerar o místico número 666. Aínda que Ireneo propuxo algunhas solucións para este enigma numérico, a súa interpretación foi moi reservada. Así, afirma con cautela: Aínda que Ireneo especulou tres nomes para simbolizar ese número místico, é dicir, Euanthas, Teitan, e Lateinos, o contentaba crer que o Anticristo xurdiría nalgún momento futuro, tras a caída de Roma e que, a continuación, o significado do número sería ser revelado.
Milenio
Ireneo afirma que o futuro reinado de tres-anos-e-medio do Anticristo, cando se sente no templo de Xerusalén, será rematado pola segunda chegada, a resurrección dos xustos, a destrución dos impíos e o milenio de reinado dos xustos. A resurrección xeral e o xuízo segue ao descenso da Nova Xerusalén ao final do reino de mil anos.
Ireneo chama "herexes" aos que afirman que os salvos son inmediatamente glorificados no Reino que ven despois da morte, antes da súa resurrección. Afirma que o reino de mil anos e a resurrección son realidades, non alegorías, nas que a primeira resurrección introduce a este reino prometido onde os santos resucitados son descritos gobernantes da terra renovada durante o milenio, entre as dúas resurreccións.
Ireneo mantivo a antiga tradición xudía segundo a cal os primeiros seis días da semana da creación eran típicos dos primeiros seis mil anos de historia da humanidade, coa manifestación do Anticristo no sexto período. E esperaba que o reino dos mil anos comezase coa segunda vinda de Cristo para destruír aos malvados e inaugurar, para o xusto, o reinado de Deus durante o sétimo milenio, o Sababath do milenio, como Sabbath da creación.
Como moitos dos Padres, Ireneo non distinguiu entre a Nova Terra recreada no seu estado eterno —os mil anos de Apocalipse 20—, cando os santos están con Cristo despois da Súa segunda vinda, e as tradicións xudías do reino mesiánico. Por iso, Ireneo aplica ideas bíblicas e tradicionais ás súas descricións da terra durante o milenio, ao longo dos capítulos finais do Libro 5. Esa concepción do reinado dos santos resucitados e levados con Cristo á terra durante o milenio —popularmente coñecido como quiliasmo— foi a crenza cada vez máis predominante nesa época. Incipientes distorsións, debidas á mestura de tradicións actuais que figuran nas formas extremas de quialismo, causaron unha reacción contra as anteriores interpretacións de profecías bíblicas.
Ireneo non quería un reino xudeu. Interpretou Israel como a Igrexa cristiá, a semente espiritual de Abraham.
Ás veces as súas expresións son moi fantasiosas. Conta, por exemplo, sobre a fecundidade prodixiosa desta terra durante o milenio, despois da resurrección dos xustos, "cando tamén a creación, xa renovada e liberada, frutificará cunha abundancia de todo tipo de alimentos." Neste senso, atribúese a Cristo o dito sobre a vide con dez mil ramas, e a espiga de trigo con dez mil grans, etc., que cita de Papías de Hierápolis.
Exexese
A exexese de Ireneo non cobre todo. Respecto aos selos, por exemplo, simplemente alude a Cristo como o xinete sobre o cabalo branco. Ireneo insiste en cinco factores con maior claridade e énfase que Xustino:
Bibliografía
Litwa, M. David. "The Wonderous Exchange: Irenaeus and Eastern Valentinians on the Soteriology of Interchange." Journal of Early Christian Studies 22 (2014): 311-40.
Linguas de San Marino
A única lingua oficial de San Marino é o italiano. O emiliano-romañola e a seguinte lingua máis falada do país.
Estadio Alejandro Ortea
O Estadio Alejandro Ortea é un estadio de fútbol da localidade de Noreña, en Asturias, de propiedade municipal, onde xogan habitualmente o Condal Club de Fútbol e as súas categorías inferiores. Ten capacidade para 2.000 persoas. A superficie deste terreo de xogo é de herba natural.
Estivo a piques de producirse un cambio na súa superficie a herba artificial que non chegou a producirse por diferenzas entre o presidente do Condal Club de Fútbol, Miguel Ángel Redondo, e o Concello de Noreña. Isto acabou coa dimisión do presidente do Condal.
1383
Mortes
Historia ano a ano
2-Mercaptoetanol
O 2-mercaptoetanol (tamén chamado β-mercaptoetanol, BME, 2BME, 2-ME ou β-met) é o composto químico coa fórmula HOCH2CH2SH. O ME ou βME, como se adoita abreviar, utilízase para reducir pontes disulfuro e pode actuar como un antioxidante biolóxico ao actruar contra radicais hidroxilo (entre outros). Utilízase moito porque o grupo hidroxilo proporciona solubilidade en auga e diminúe a volatilidade. Debido á súa presión de vapor reducida, o seu desagradable cheiro é menos rexeitable que o doutros tiois relacionados.
Preparación
O 2-mercaptoetanol pode ser preparado pola acción do sulfuro de hidróxeno sobre o óxido de etileno:
Redución de proteínas
Algunhas proteínas poden ser desnaturalizadas polo 2-mercaptoetanol, o cal cliva os enlaces disulfuro que se poden formar entre os grupos tiol de residuos de cisteína. En caso de que haxa un exceso de 2-mercaptoetanol, o seguinte equilibrio queda desprazado á dereita:
Ao romperen os enlaces S-S presentes nalgunhas proeínas, poden verse alteradas tanto a súa estrutura terciaria coma a cuaternaria. Dada a súa capacidade de alterar a estrutura das proteínas, foi utilizado na análise de proteínas, por exemplo, para asegurar que unha solución de proteínas contén moléculas de proteínas monoméricas, en lugar de dímeros proteicos ligados por enlaces disulfuro ou oligómeros de maior orde. Porén, como o 2-mercaptoetanol forma adutos con cisteínas libres e é algo tóxico, úsase máis habitualmente o ditiotreitol (DTT) especialmente en SDS-PAGE. O DTT é tamén un axente redutor máis poderoso cun potencial redox (a pH 7) de −0,33 V, comparado co −0.26 V do 2-mercaptoetanol.
O 2-mercaptoetanol adoita utilizarse en lugar do ditiotreitol (DTT) ou o composto inodoro tris(2-carboxietil)fosfina (TCEP) en aplicacións biolóxicas.
Aínda que o 2-mercaptoetanol ten unha maior volatilidade que o DTT, é máis estable: a vida media do 2-mercaptoetanol é de máis de 100 horas a pH 6,5 e de 4 horas a pH 8,5; a vida media do DTT é de 40 horas a pH 6,5 e de 1,5 horas a pH 8,5.
Prevención da oxidación de proteínas
O 2-mercaptoetanol e axentes redutores relacionados (por exemplo o DTT) adoitan incluírse nas reaccións encimáticas para inhibir a oxidación de residuos sulfhidrilo libres, e así manter a actividade proteica. Utilízase en varios ensaios encimáticos como o tampón estándar.
Desnaturalización de ribonucleases
O 2-mercaptoetanol utilízase nalgúns procedementos de illamento de ARN para eliminar ribonucleases liberadas durante a lise celular. Os numerosos enlaces disulfuro que posúen as ribonucleasas fan que sexan encimas moi estables, e o 2-mercaptoetanol utilízase para reducir ditos enlaces e desnaturalizar irreversiblemente as proteínas. Isto impide que as ribonucleases dixiran o ARN durante o seu procedemento de extracción.
Seguridade
O 2-mercaptoetanol é considerado tóxico, causando irritación das fosas nasais e o tracto respiratorio se é inhalado, irrita tamén a pel, e por inxestión causa vómitos e dor estomacal e potencialmente a morte se hai unha exposición grave.
Dumbría
Dumbría é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Fisterra, na Costa da Morte. Segundo o IGE a súa poboación no 2019 era de 2.983 habitantes (3137 no 2014, 3705 no 2010, 3970 no 2006, 4067 no 2005, 4166 no 2004, 4307 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
No concello está a desembocadura do río Xallas, o único río de Europa que desemboca en fervenza: a fervenza do Ézaro. As augas do Xallas están retidas polos encoros da Fervenza, da Ponte Olveira, Castrelo e Santa Uxía. No último tramo, o río salva un desnivel de 155 metros, e a altura da fervenza é de 40 metros.
O concello ten clima oceánico, con temperaturas suaves reguladas pola proximidade do mar. Parte do territorio de Dumbría está incluído na zona especial de conservación (ZEC) Carnota - Monte Pindo, que forma parte da Rede Natura 2000.
Na flora da zona de bosque predomina o piñeiro, canda o carballo, o loureiro ou o acivro. Nas proximidades á costa as masas arbóreas deixan paso a matagueiras de toxo e ericáceas. Tres singularidades botánicas son o carballo anano, a herba hidrófila Isoetes Longissimum —que ocupa os ríos con augas ben osixenadas—, e a Drosera Anglica.
A fauna do concello inclúe mamíferos como lebres, coellos, xabarís e mesmo lontras e lobos. No encoro do Xallas hai poboacións de aves de zonas húmidas como aves rapaces, patos ou garzas. Entre os anfibios abunda unha gran variedade de ras, asentadas no encoro de Ponte Olveira. Son tamén frecuentes aves como os mouchos e as curuxas. Nos ríos hai sobre todo troitas e escalos.
O territorio ten unha orografía diversa, con praias de area fina na costa, e macizos de granito como o Monte Pindo, desde onde se contempla a ría de Muros e Noia.
Historia
Os vestixios humanos máis antigos son o dolmen de Pedra da Arca, da época do megalitismo. Hai en total 33 mámoas, entre elas o conxunto do Prado do Rei e Pedra do Boi, a carón da ermida de San Pedro Mártir, e en Bustelo. Da Idade de Bronce é o o petróglifo de Pedra Ancha.
Do período castrexo destacan os castros das Teixoeiras, o castelo de Logoso, o castro de Regoelle, o de Berdeogas ou o de Alvarellos. Este último foi romanizado, e nel apareceu unha ara de 52 cm cunha inscrición co texto "Consagro aos deuses, Manes Rufo puxo esta ara como ofrenda".
A primeira mención documental de Dumbría é do ano 868, no documento de Tructinio, citada como Santa Eulalia in Donobria. Tamén aparece mencionada na relación de parroquias da antiga diocese de Iria Flavia. Na Baixa Idade Media as terras de Olveira e Olveiroa aparecen vencelladas aos dominios do bispo de Compostela, e nesta última parroquia, que aínda conserva trazas dun urbanismo medieval, había unha torre de defensa, ou casa forte, para controlar o paso sobre o río Xallas. A parroquia de Buxantes pertencía ao mosteiro de San Martiño Pinario, xunto co mosteiro de Moraime (Muxía). A aldea de Hospital debe o seu nome a un albergue para peregrinos, doado polo seu fundador ao cabido compostelán.
No Antigo Réxime a maioría das parroquias de Dumbría pertencían á xurisdición de Corcubión, rexentada polo conde de Altamira.
A comezos do século XX instaláronse ao pé do Xallas as primeiras centrais hidroeléctricas da zona, que fan del na actualidade un dos ríos máis aproveitados para a produción eléctrica.
Patrimonio
Dentro da arquitectura relixiosa destaca o estilo barroco, como manifestación dunha época de bonanza económica. Sobranceira é a igrexa de San Pedro de Buxantes, atribuída a Domingo Antonio de Andrade e asociada ao Camiño de Santiago. Tamén son de influencia do barroco compostelán os retablos de Santa Baga de Dumbría e de San Mamede de Salgueiros, divididos en tres alturas coa parte central ocupada pola imaxe do titular do templo e arrodeados pola decoración con motivos xacobeos propios da escola compostelá. Dentro das imaxes cabe citar a san Sadurniño do Ézaro —século XVIII— ou o Santiago Peregrino de Santiago de Berdeogas.
Dentro do patrimonio civil destaca a ponte de Ponte Olveira, dos séculos XVII e XVIII. Está construída en pedra de cantería, cuns cinco metros de ancho e tres arcos de medio punto de doce metros de luz e uns sete metros de altura na súa parte máis elevada. Tamén destacan a Casa da Vacariza, casa Curiña e as casas reitorais de Berdeogas e Dumbría. Máis actuais son o albergue de peregrinos de Olveiroa, os centros culturais de Berdeogas e Olveira e o Centro de Interpretación Turística de Ponte Olveira.
Outras construcións de interese etnográfico son as cabaceiras ou cabazos de Berdeogas, Olveira, Olveiroa, Buxantes e Salgueiros, os pombais de Berdeogas e A Farrapa, e os cruceiros de Berdeogas, Fonte Santa, Olveira, Olveiroa, Marco do Couto, Figueiroa e Salgueiros.
Economía
O CEIP Santa Eulalia de Dumbría é o centro escolar de educación primaria.
No concello poden practicarse deportes acuáticos como o piragüismo e a pesca. No río Xallas ten lugar o aberto de pesca á mosca por parellas, e nel celebrouse o Campionato Galego de Piragüismo.
Festas
Cada parroquia celebra as súas festas patronais de carácter relixioso: Santiago en Berdeogas e Olveiroa, San Pedro en Buxantes, Santa Baia en Dumbría, San Sadurniño no Ézaro, San Martiño en Olveira e San Mamede en Salgueiros. Tamén destacan as romarías da Virxe das Neves, a de Santa Lucía e a da Nosa Señora do Mar. O entroido de Dumbría ten sona na comarca.
Dentro da gastronomía sobresaen o peixe e o marisco, con pratos como a caldeirada mariñeira. Tamén a carne destaca pola calidade dos seus pastos e pola caza.
Lugares de Dumbría
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Dumbría vexa: Lugares de Dumbría.
Linguas de Åland
As linguas máis faladas en 2012 eran:
Liutperto
Liutpert foi un rei longobardo de Italia que reinou en 700 e despois de 701 a 702.
Traxectoria
Fillo do rei Cuniperto, goberna baixo a titoría de Ansprando, duque de Asti. Foi deposto pouco despois por unha revolta dirixida por Raghinperto, duque de Turín. Deu volto ao trono algúns meses máis tarde pero foi novamente vencido por Ariperto II e foi asasinado por afogamento (702).
Moeda aqueménida
miniatura|300x300px|O [[Imperio Persa|Imperio Aqueménida no momento da súa máxima expansión. ]]
Primeiras cuñaxes da Asia Occidental baixo o Imperio Aqueménida
Cando Ciro o Grande (550-530 a. de C) accedeu ao poder, a moeda non era algo habitual no seu reino e, no canto dela, utilizábase o troco e tamén os lingotes de prata nas relacións comerciais, unha práctica habitual en Asia Central despois do século VI a. de C.
Suponse que Ciro adoptou inicialmente a moeda lidia e logo continuou cuñando as súas propias creseidas coa característica tipoloxía do león e o touro. Os estateros tiñan un peso de 10,7 gramos, un estándar inicialmente creado por Creso e logo adoptado polos persas, que se coñece como "padrón persa". Os persas tamén cuñaron medias creseidas póstumas, cun peso de 5,35 g, o cal se ía converter máis tarde no padrón de peso dos siclos, introducidos á fin do século VI a. de C.
Pouco despois de 546 a. de C., Ciro tomou tamén control de toda a Asia Menor, incluíndo outros reinos como Licia, Caria ou Xonia, a partir das conquistas do seu xeneral Harpago.
Canto á tecnoloxía das cuñaxes, ambas as caras eran gravadas por separado. Estas primeiras moedas tiñan un reverso incuso gravado a golpe de punzón, en tanto que os motivos dos anversos consistían nalgunha figura pictórica. As moedas lidias cuñábanse cun dobre golpe de punzón nos reversos, unha técnica que sería simplificado no tempo de Darío, na que se utilizaba unha única punzonada. Algunhas das primeiras cuñaxes de Licia baixo os aqueménidas tamén amosaban un deseño animal nos anversos e punzonadas incusas nos reversos que reproducían formas xeométricas.
O tesouro de Apadana (ca. 515 a. de C.)
No momento da fundación do Palacio de Apadana en Persépole, arredor de 515 a. de C., os aqueménidas non deberan ter ideado aínda os seus dáricos e os seus siclos. Isto despréndese do feito de que ningunha destas moedas fose atopada no achado monetario baixo as pedras do devandito palacio. No entanto, neste tesouro apareceron grandes cantidades de creseidas do tipo das cuñadas en Sardes, probablemente baixo o reinado de Darío I, así como estateros de prata importados da Grecia arcaica.
Estes son os tipos máis frecuentes de moedas con presenza no tesouro de Apadana:
Os dáricos e os siclos
miniatura|[[Siclo do tipo I ("rei con arco e frechas", só coa parte superior do corpo), do tempo de Darío I. Ca. 520-505 a. de C.]]
miniatura|[[Dárico do tipo II ("rei disparando a frecha"), do tempo de Darío I a Xerxes I, ca. 505-480 a. de C. Non se coñecen siclos deste tipo). ]]Os primeiros cambios introducidos nas moedas aqueménidas sobre as que herdaron dos lidios ocorreron durante o reinado de Darío I (522-486 a. de C.). Nese período a cuñaxe de creseidas en Sardes foise substituíndo progresivamente pola de dáricos e siclos. Desde arredor de 510 a. de C., Darío simplificou o procedemento de cuñaxe ao limitar a un só golpe de punzón a gravación dos reversos, que nas cuñaxes de Lidia era dobre, e introduciu a imaxe do rei persa no canto do león e o touro característicos.
Nunha taboíña de arxila datada no ano 22 do reinado de Darío I (arredor de 500 a. de C.), reprodúcese un siclo co característico guerreiro disparando unha seta, o que supón un testemuño de que tal moeda xa existía na época. Por mor desta e doutras descubertas, a creación do dárico e do siclo dátase na derradeira década do século VI a. de C., durante o reinado de Darío I.
As primeiras destas novas moedas aqueménidas eran todas de prata, en tanto que se mantiñan en circulación as de ouro implantadas por Creso. Darío introduciu os novos modelos das moedas de ouro coñecidas como dáricos, tomando o nome da palabra daruiyaka, da antiga lingua persa, que significaba "de ouro". Malia teren desenvolvido os aqueménidas o seu propio sistema monetario, estes seguían recoñecendo e aceptando a produción monetaria local nos territorios controlados por eles, particularmente na Asia Occidental.
Actividade das cecas
miniatura|esquerda|Localización de [[Sardes, en Lidia.]] A pesar de que os aqueménidas desenvolveron completamente a produción de moeda na Asia occidental, a economía baseada no troco mantivo a súa importancia no corazón de Irán durante todo o período aqueménida, e nesa zona non implantaron obradoiros monetarios. A cuñaxe en Irán non se iniciou ata máis ou menos o ano 330 a. de C., baixo Alexandre o Grande e durante o Imperio Seléucida. A circulación dos dáricos limitábase principalmente á parte occidental do Imperio Aqueménida.
En xeral, a cuñaxe de dáricos e siclos debeu ser en pequenas cantidades en comparación coas doutras producións de moeda local e coa circulación de moedas gregas naquela zona. Malia térense convertido os dáricos de ouro nunha moeda internacional, que chegou a circular por todo o mundo antigo, a circulación dos siclos de prata limitouse practicamente a Asia Menor: os achados importantes de siclos só se producen nesa zona, e os escasos aparecidos noutras áreas sempre son moi marxinais, en comparación coas moedas gregas, mesmo en territorios aqueménidas.
Consonte o numismático británico Martin Price, non hai dúbida de que algúns tipos de dáricos (que el chama tipo I e tipo II) foron cuñados en Sardes, continuando inmediatamente a produción de creseidas, xa que ambas as moedas tiñan un peso e unha tipoloxía similares. Price insiste en que os achados de creseidas e os tipos de dáricos e siclos que reproducen a figura do arqueiro non se corresponden con emisións imperiais, senón máis ben da satrapía de Lidia.
Padróns
miniatura|Sistema bimetálico da moeda [[Imperio Persa|aqueménida: o valor dun dárico equivalía ao de 20 siclos.]] Darío introduciu a reforma do sistema monetario ca. 510-500 a. de C., baseado no dárico como moeda de ouro e o siclo como unidade de prata, cunha taxa de troco entre eles dun dárico por cada 20 siclos (a razón e entre o valor do ouro e o da prata era de 1 a 13).
O peso da moeda de ouro era de entre 8,10 e 8,50 gramos, con base no siclo de Babilonia, lixeiramente superior ao padrón utilizado por Creso, de 8,06 gramos. A pureza de ouro era entre 98 % e o 99 %. O valor dun dárico era o mesmo que o de 25 dracmas áticos, o que representaba aproximadamente o soldo dun mes dun soldado. Esta nova moeda adquiriu moita popularidade en todo o mundo antigo durante máis de 150 anos.
Pola súa banda, os siclos tiñan un peso de entre 5,40 e 5,60 gramos, e foi concibido con base na metade do siclo lidio de entre 10,73 e 10,92 gramos por unidade. A pureza era ao principio do 97 % ao 98 %, mais cara á metade do século IV a. de C. se rebaixou ao 94 % ou 95 %. En relación coa moeda ática, un siclo equivalía a sete óbolos e medio.
Aínda que a rexión de Babilonia non cuñara nunca dáricos nin siclos, logo da súa captura por Alexandre o Grande o sátrapa Maceo, reconfirmado no seu posto por Alexandre, emitiu dobres dáricos de 16,65 gramos.
miniatura|Arqueiro de [[Heracles nunha moeda de Chipre de fins do s. VI ou principios do V a. de C. (esquerda) e siclo aqueménida tipo II (dereita).]]
Deseño
A tipoloxía do arqueiro característica da moeda aqueménida pode ter derivado doutras similares da moeda grega do seu tempo, en particular as frechas de Heracles. A adaptación deste deseño para a representación do rei ou o heroe aqueménida nos anversos puido ter o contido de glorificación do rei doadamente intelixible para a poboación helenizada nas zonas occidentais do Imperio Aqueménida, á que, precisamente, se destinaban principalmente estas moedas.
O arqueiro do tipo II, menos hierático e ríxido que o do tipo I, pode representar a fusión da concepción oriental do rei como cazador real e a occidental como heroe, e presentando o rei aqueménida como un competidor olímpico cun interese propagandístico cara ao oeste.
Extensión
miniatura|[[Filipo (moeda)|Filipo, ou estatero de ouro de Filipo II de Macedonia (359-336 a. de C.) supuxo a primeira competencia real para o dárico aqueménida. ]] O dárico converteuse nunha moeda aceptada e desexada en todo o mundo antigo, xa que tiña o formato máis conveniente para intercambiar e acumular riqueza. O ouro cuñado polos gregos foi máis ben escaso, mais os seus tetradracmas atenienses de prata tamén se converteron n unha sorte de moeda global a partir do século V a. de C.
A primeira competencia salientable de ouro para o prestixioso dárico como medio de almacenaxe de riqueza e para facer pagamentos importantes mesmo a nivel internacional veu da man de Filipo II de Macedonia (359-336 a. de C.), que introduciu a súa propia moeda de ouro, o estatero, chamada polos gregos dareikos philippeios ("dárico de Filipo").
Achados arqueolóxicos
Atopáronse dáricos na Asia Menor, en Grecia, en Macedonia e en Italia. Tamén se atoparon siclos en tesouros da Asia Menor, e moedas soltas xunto con outras moedas gregas desde o Antigo Exipto a Afganistán e Paquistán (tesouro Shaikhan Dehri).
A moeda grega no Imperio Aqueménida
miniatura|esquerda|Moeda do [[sátrapa de Exipto Sabaces, a imitación da ateniense. Ca. 340-333 a. de C.]] miniatura|Fragmentos e pequenos obxectos de prata para o seu uso como moeda polos aqueménidas de [[Levante (Oriente Medio)|Levante, que inclúe xoias e moedas gregas. Ca. 425-420 a. de C.]] En todos os achados monetarios do período aqueménida, a moeda imperial (dáricos e siclos) representa unha pequena parte das pezas, entre unha masa máis importante de cuñaxes locais e, fundamentalmente, de emisións do ámbito grego. Por exemplo, o achado do Tesouro de Cabul, en Afganistán, abranguía 30 moedas de varias cidades gregas, 33 moedas de prata atenienses e unha imitación iraniana dunha moeda ateniense, 29 cuñaxes locais e 14 moedas con contramarcas, xunto con só nove siclos imperiais aqueménidas.
Tamén se coñecen cuñaxes de imitacións de moedas atenienses por parte de diversos sátrapas aqueménidas de Exipto, como é o caso de Sabaces (ca. 340-333 a. de C.).
O feito que as moedas gregas (tanto as do período arcaico como as do principio do clásico) sexan comparativamente máis numerosas nos achados en comparación coas imperiais aqueménidas suxire que a circulación de moeda do sistema grego foi fundamental no Imperio Aqueménida. Seguramente o uso destas moedas gregas non tería apoio legal no Imperio Aqueménida, aínda que se valoraban polo valor do seu peso en ouro e prata. De feito, tamén é frecuente a presenza nos achados arqueolóxicos de pequenos obxectos, xoias e fragmentos de diversos obxectos, tamén de moedas, para favorecer o intercambio comercial en función do seu peso.
A moeda grega estendeuse por todo o Imperio Aqueménida. Por exemplo, as moedas gregas achadas no Tesouro de Cabul inclúen os tipos seguintes:
A moeda na Asia meridional no Imperio Aqueménida
miniatura|[[Fronteira oriental do Imperio Aqueménida e antigos reinos e cidades da India Antiga (ca. 500 a. de C.). ]] O Imperio Aqueménida xa chegara ás portas da India durante a expansión orixinal de Ciro o Grande, e a conquista aqueménida do val do Indo dátase arredor de 515 a. de C., baixo Darío I, tras o que se estableceu unha administración na zona conquistada. O achado do Tesouro de Cabul (tamén chamado Chaman Hazouri) axuda a testemuñar e a datar estes feitos.
Segundo o numismático británico Joe Cribb, este achado suxire que a idea da moeda e o uso dos cuños foron introducidos na India polo Imperio Aqueménida durante o século IV a.de C. Á parte deste achado, tamén se atoparon máis moedas aqueménidas en Pushkalavati e en Bhir Mound, ambas no actual Paquistán.
Cuñaxes serodias dos sátrapas
miniatura|Moeda de [[Mazaios|Maceo, sátrapa de Cilicia. Ca. 361-334 a. de C.]] Durante o século IV a. de C., logo do debilitamento do poder imperial aqueménida, a produción centralizada de siclos minguou e moitos sátrapas comezaron a cuñalos autonomamente por todo o Imperio, con moi boa calidade, dado o desenvolvemento das técnicas de cuñaxe. Coexistían na circulación moedas dos sistemas aqueménida e grego e, mesmo, estes novos siclos dos sátrapas combinaban trazos característicos de ambas as tradicións.
Algúns sátrapas de Exipto cuñaron mesmo imitacións de tetradracmas atenienses.
Primeiros intentos de retrato
Aínda que moitas das primeiras moedas da Antigüidade amosaban imaxes de divindades ou figuras humanas simbólicas, os primeiros retratos de gobernantes vivos apareceron con estas emisións satrapais aqueménidas, no século V a. de C., en particular coas moedas de Licia. Xa antes do ano 500 a. de C, os aqueménidas foran os primeiros en representar a persoa do seu rei ou un heroe nos seus dáricos e siclos, dun xeito estereotipado, amosando un busto ou o corpo completo, mais nunca cun retrato real.
Antes das moedas licias con retratos dinásticos puido darse o caso dun retrato de Temístocles, o xeneral ateniense que chegara a ser gobernador de Magnesia do Meandro dentro do Imperio Aqueménida, arredor de 465-459 a. de C., aínda que hai dúbidas de que as súas moedas poidan representar realmente a Zeus, no canto do propio gobernador.
Despois das conquistas de Alexandre o Grande
Mesmo moitos anos despois da morte de Alexandre, continuaron a cuñarse dáricos de ouro de tipo aqueménida en Babilonia, en paralelo ás emisións imperiais alexandrinas. Algunhas destas cuñaxes son datados arredor de 315-298 a. de C. Estes dáricos continuaron a usar os tipos aqueménidas, pero cos reversos lixeiramente mobilizados para incluír patróns ondulados.
Synergia Areena
300px|miniatura|Interior do Synergia Areena. O Synergia Areena é un pavillón deportivo da cidade de Jyväskylä, Finlandia. O uso principal do pavillón é a práctica do hóckey sobre xeo, xogando os seus partidos como local o JYP, equipo que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga, así como o JYP-Akatemia, equipo filial do anterior e que compite na segunda categoría, a Mestis. Foi inaugurado en 1982 como Jyväskylän jäähalli e dende aquela sufriu dúas remodelacións en 2008 (ano no que mudou o seu nome) e 2009 (desta última vez a súa capacidade ampliouse). Ten capacidade para 4.500 espectadores.
Sabuz, Anfeoz, Cartelle
Sabuz é un lugar da parroquia de Anfeoz no concello ourensán de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE, en 2011 tiña 58 habitantes (27 homes e 31 mulleres), un menos ca en 2010 (28 homes e 31 mulleres nese ano).
Cuniperto
Cuniperto, ou Cunincperto chamado o Piadoso, foi un rei longobardo de Italia que reinou entre 688 e 700.
Traxectoria
Fillo e sucesor do rei católico Perctarito, foi asociado ao trono de seu pai Perctarito a partir de 678, sucedeuno en 687. Combateu aos duques rebeldes arianos Alahis de Trento, a quen vence no Río Adda, e Ansfrid, duque usurpador do Friúl, e sométeos. Pon fin ao cisma de Aquilea que separaba a Igrexa de Italia en 698.
Foi destronado en 690 por Alahis de Trento e de Brescia; pero moi pouco tempo despois, reclamado polas súplicas dos seus súbditos, expulsou a Alahis e volveu tomar posesión dos seus dominios. Reinou en paz ata a súa morte, en 700. miniatura|[[Moeda longobarda (tremissis) cuñada a nome de Cuniperto na ceca de Pavía. ]] Foi o primeiro rei longobardo que cuñou moeda do Reino Longobardo coa súa efixie.
Estadio Ganzábal
O Estadio Ganzábal é un estadio municipal de fútbol do concello de Langreo, en Asturias, onde xoga a Unión Popular de Langreo e situado na localidade de La Felguera. Inaugurado tras meses de reformas no verán de 2006, ten capacidade para 4.000 espectadores sentados e é propiedade do Concello de Langreo. O terreo de xogo é de herba artificial. As bancadas ten un deseño singular con viseira e trincheiras de aceiro, cuns "castilletes mineiros" sostendo a iluminación da tribuna principal.