cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Coruña
Música e danza
No que fai referencia ao ensino musical, na Coruña atópase un dos dous Conservatorios Superiores de Música que existen en Galicia, o COSMAC (Conservatorio Superior de Música da Coruña), que conta coas diferentes especialidades de interpretación musical nos distintos instrumentos empregados na música académica, composición, pedagoxía musical e jazz (xénero de tradición nos últimos anos na cidade ). Amais do COSMAC, A Coruña conta cun Conservatorio Profesional de Música e unha Escola de Música Municipal fundada en 1998, e tamén con diversas institucións e escolas de ensino musical privadas como o Conservatorio do Colexio Liceo La Paz.
Na cidade da Coruña hai oferta de festivais musicais ao longo do ano, como a Temporada Lírica, sucesora do Festival Mozart (desaparecido en 2014) e do Festival de Ópera da Coruña, ou o Noroeste Pop Rock. O Ciclo de Jazz da Fundación Barrié tivo dezasete edicións, entre 1995 e 2012. A Coruña tamén foi sede de xiras internacionais no recinto do Coliseum, no pavillón do Pazo dos Deportes ou no estadio de Riazor.
Teatro e cine
Na cidade da Coruña existe unha importante actividade teatral, desenvolvida principalmente no Teatro Rosalía e no Teatro Colón.
O concello xestiona ademais o Fórum Metropolitano e o Centro Ágora. O primeiro é sede de programas estables de teatro que tamén busca apoiar novas propostas como a Mostra de Teatro Independente e o Teatro Universitario. O Centro Ágora conta cun auditorio preparado para acoller teatro, ópera, música sinfónica, ballet etc.
Cómpre salientar tamén o Festival Manicómicos, un festival de teatro cómico impulsado pola Asociación Cultural Manicómicos, e outras compañías como Teatro del Andamio.
A Coruña conta cos cines Yelmo Cineplex Los Rosales (13 salas), Yelmo Cines Espacio Coruña,  Cinesa Marineda City 3D (12 salas)  e Cantones Cines  situados en centros comerciais, ademais das dúas salas do Fórum Metropolitano e a do Centro Galego de Artes da Imaxe.
Festas e celebracións
miniatura|[[Noite de san Xoán na praia do Orzán.]]
Algúns barrios e lugares da cidade celebran tamén as súas propias festas, como Monte Alto, Eirís e Os Castros.
Símbolos
200px|miniatura|Escudo da Coruña (finais do XVI - principios do XVII), no [[Museo de Belas Artes da Coruña|Museo de Belas Artes.]] O característico escudo da cidade está moi presente no mobiliario público, representado en farois, papeleiras e ata no pavimento urbano. Está formado por un fondo azur, no que está representada a Torre de Hércules, asentada sobre unhas penas e acompañada de sete cunchas de ouro, postas tres a cada flanco e unha en punta. Hai que destacar a presenza dunha caveira con dúas mornas, simbolizando na mitoloxía o triunfo de Hércules sobre Xerión, cuxos restos enterraría nos cimentos do faro.
Deporte
miniatura|esquerda|O [[Deportivo da Coruña en 2008.]] Na cidade destacan equipos profesionais como o Deportivo ou o Liceo. Ambos destacan pola súa presenza nas máximas categorías, polos seus títulos e polas participacións en competicións europeas.
Fútbol
O club de fútbol máis representativo da cidade é o Real Club Deportivo da Coruña, máis coñecido como Dépor, que milita na segunda división española. Fundado en 1906, o Deportivo foi campión de Liga na tempada 1999-00 e subcampión noutras cinco ocasións. Ademais foi campión da Copa do Rei en 2 ocasións e da Supercopa de España en 3. O equipo disputou cinco tempadas consecutivas a Liga de Campións chegando a unha semifinal, e tamén foi campión da Copa Intertoto en 2008. O Deportivo xoga os seus partidos no Estadio Municipal de Riazor.
Ademais hai outros dous equipos de fútbol na terceira división, o Silva Sociedad Deportiva, que xurdiu en 1940 como un equipo afeccionado do barrio do mesmo nome e logrou na tempada 2013-14 o seu primeiro ascenso a Terceira. O outro é o filial do Deportivo, o Fabril. Existen ademais outros equipos con sede na cidade, que destacan polos seus equipos de fútbol base como o Victoria CF, o CD Calasanz, o Ural CF, o Oza Juvenil SD, o Orillamar SD, o Imperátor OAR, o Atlético Coruña Montañeros ou o Atlético Castros.
miniatura|[[Estadio Municipal de Riazor, onde xoga o Deportivo da Coruña.]]
Desde 1946 celébrase no estadio de Riazor o Trofeo Teresa Herrera.
Hóckey a patíns
Outro deporte moi relacionado coa cidade é o hóckey a patíns. O Hockey Club Liceo é o club deportivo máis laureado de Galicia, con 20 títulos nacionais (7 Ligas, 10 Copas do Rei e 3 Supercopas) e 22 títulos internacionais (6 Copas de Europa, 3 Copas CERS, 2 Recopas de Europa, 6 Copas Continentais e 5 Copas Intercontinentais).
Outro equipo destacado é o histórico A.A. Dominicos (gañador da Copa do Rei en 1990 e que durante moitas tempadas competiu na máxima categoría) que participa na segunda categoría do hóckey a patíns español. O HC Borbolla de Monte Alto que compite na Primeira División Galega, xogou na división de prata na tempada 2010-11, finalizando na penúltima posición e descendeno ese meso ano.
Outros deportes
Tamén destacan outras institucións doutros deportes como o Club de Baloncesto Leyma Basket Coruña, que xoga na liga LEB Ouro. En baloncesto tamén destacou o Club Bosco de Baloncesto que chegou a competir na 1ª división. O OAR A Coruña de balonmán foi fundado en 1952. En vaterpolo destacan dous equipos, o Club Natación Coruña-Banco Gallego, club máis importante de Galicia, e a Asociación Coruñesa de Waterpolo. O Real Club de Golf da Coruña, situado na Zapateira, é un club de golf no que tamén se organizan outras actividades deportivas. O CRAT é o principal equipo de rugby masculino e feminino, o Towers Football de fútbol americano e o Fillos de Breogán de fútbol gaélico.
Ademais A Coruña ten diversas instalacións deportivas municipais como son o campo de golf situado ao pé da Torre de Hércules, un centro hípico, campos de fútbol, portos deportivos e diversos polideportivos, entre outras instalacións.
Nos últimos anos tomaron protagonismo os deportes acuáticos coa organización de diversas regatas e as prácticas, cada vez máis estendidas, de submarinismo e surf.
A cidade tamén conta con varios clubs de esgrima e esgrima histórica como o Club Esgrima Coruña, 100Tolos e Academia da Espada.
Política e goberno
Durante vinte e tres anos o alcalde da Coruña foi o socialista Francisco Vázquez, que gobernou dende 1983 a 2006, cando deixou a alcaldía ao ser nomeado embaixador español no Vaticano polo goberno español, sucedéndoo no cargo Javier Losada, quen gañou nos comicios do 2007 e gobernou ata o 2011 en coalición co BNG.
Tralos comicios de maio do 2011, o alcalde da capital coruñesa foi Carlos Negreira do PPdeG, que se converteu na lista máis votada na cidade e conseguiu a maioría absoluta. As forzas políticas con representación municipal tralos comicios do ano 2011 foron: PPdeG (14 edís), PSdeG (8 edís), BNG (4 edís) e EU (1 edil), esta última conseguiu representación na cámara municipal por primeira vez na súa historia.
En 2019, o PPdeG volveu ser a lista máis votada por unha estreita marxe, desta volta de 410 votos sobre o PSdeG, que, non obstante, se fixo coa alcaldía para a súa candidata, Inés Rey, ao sumar aos seus 9 concelleiros os votos da Marea Atlántica (6 concelleiros) e o BNG (2). Inés Rey converteuse na primeira muller alcaldesa da cidade en democracia.
Manuel Gama Casalderrey
Manuel Gama Casalderrey, nado en Lérez (Pontevedra) o 24 de xullo 1896 e finado no Grove o 11 de maio de 1950, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Faustino Gama. Foi un dinamizador político e un divulgador do marxismo entre a clase obreira pontevedresa dos anos trinta. Ligado dende moi novo á Sociedade de Agricultores de Lérez, impulsou a creación da Caja Rural de Lérez en 1925, da que sería o seu xerente até 1934. Foi un dos líderes máis significados da Federación Comarcal Agraria. No Congreso Provincial Agrario celebrado en abril de 1930 defendeu o relatorio “Estruturación económica do agrarismo". Colaborou en Nueva Aurora, El Pueblo Gallego, Vida Agraria, El Campesino e ¡¡Revolución!!. Foi un dos fundadores de Juventud Lerezana, entidade de carácter cultural e recreativo. Na República foi elixido concelleiro na candidatura obreiro-agraria, controlada polos comunistas e formou parte da candidatura comunista nas eleccións xerais de 1933. En xuño de 1936 foi nomeado pola Deputación de Pontevedra administrador interino do Sanatorio da Lanzada "Miguel Gil Casares". Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, ingresou en prisión o 26 de xullo, e foi posto en liberdade o 18 de xaneiro de 1938. Sufriu un arresto de tres meses polo non pagamento dunha multa de 3.000 pesetas imposta o 21 de outubro de 1937. Volveu ser detido o 9 de marzo de 1938, foi xulgado en consello de guerra o 13 de xullo de 1938, sendo condenado por auxilio á rebelión á pena de morte. Foille conmutada a pena pola de cadea perpetua e, máis tarde, a 12 anos de prisión maior. Padecía tuberculose ósea e recorreu varios cárceres. Pasou a prisión atenuada en 1943 residindo no Grove.
Rachel's
Rachel's foi un grupo estadounidense de música de cámara formado en Louisville, Kentucky, no ano 1991. O antigo guitarrista de Rodan Jason Noble tocaba música en solitario e referíase a si mesmo como Rachel's pero comezou a colaborar co violinista Christian Frederickson e a pianista Rachel Grimes, que se converterían nos outros membros principais do grupo. O traballo da banda estivo fortemente influenciado pola música clásica, e particularmente inspiradona música minimalista de finais do século XX. A pesar de que o núcleo de Rachel's era o trío mencionado, as gravacións e actuacións do grupo contaron cunha formación cambiante de músicos, que tocaban varios instrumentos de corda (incluíndo viola e cello) en combinación con piano, guitarras, baixo eléctrico e batería. Unha influencia clave na música de Rachel's foi o compositor inglés Michael Nyman, a cuxa música se asemella tanto a instrumentación como o estilo compositivo do grupo.
Un perfil da banda está incluído no libro Second-Hand Stories: 15 Portraits of Louisville de Michael L. Jones.
Jason Noble morreu de cancro o 4 de agosto de 2012, e Edward Grimes morreu o 25 de marzo de 2017.
STS-61-C
STS-61-C foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 12 de xaneiro de 1986 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-61-C, con sete astronautas (Robert Gibson, Charles Bolden, Franklin Chang-Díaz, George Nelson, Steven Hawley, Robert Cenker e o congresista Bill Nelson, o segundo político no espazo) a bordo, foi lanzada para poñer en órbita o satélite Satcom K1 e facer varios experimentos a bordo. O transbordador levaba a cámara CHAMP para facer observacións do cometa Halley, pero non chegou a funcionar por problemas coas súas baterías.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 18 de xaneiro de 1986.
RJ-45
200px|miniatura|dereita|Conexións RJ45 nun switch Ethernet200px|miniatura|Conector RJ-45 O RJ45 é unha interface física comunmente usada para conectar redes de cablaxe estruturada, (categorías 4, 5, 5e, 6a e 7). RJ é un acrónimo inglés de Registered Jack que á súa vez é parte do Código Federal de Regulacións dos Estados Unidos. Posúe oito 'pins' ou conexións eléctricas, que normalmente se usan coma extremos do cable de pares trenzado.200px|miniatura|Conectores RJ-45
Adoita utilizarse con estándares como EIA/TIA-568A e EIA/TIA-568B, que define a disposición dos pins ou wiring pinout. Para que todos os cables funcionen en calquera rede, séguese un estándar á hora de facer as conexións. Os dous extremos do cable levan un conector RJ45 coas cores na orde indicada na figura.
Cable plano
Para usar cun hub, switch, router ou rede local.
Cable cruzado
Se só se queren conectar 2 computadoras, existe a posibilidade de colocar a orde das cores de tal maneira que non sexa necesaria a presenza dun hub. É o que se coñece como un cable cruzado.
Hoxe en día a maioría de hubs ou switches soportan cables cruzados para conectar entre eles. Para algunhas tarxetas de rede é indiferente que se lles conecte un cable cruzado ou plano, elas mesmas configúranse para poder utilizalo PC-PC ou PC-Hub/switch.
Unha aplicación común é o uso en cables de rede Ethernet, onde se usan 8 pins (4 pares).
Outras aplicacións inclúen terminacións de teléfonos (4 pines ou 2 pares), outros servizos de rede como RDSI e T1 e incluso RS232.
A Abelleira, Duarría, Castro de Rei
A Abelleira é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Norma Duval
Purificación Martín Aguilera, coñecida artisticamente como Norma Duval, nada en Barcelona o 4 de abril de 1956, é unha vedete, actriz e presentadora española.
Inicios
Máis tarde debutou en televisión no programa ¡Señoras y señores! (1974), xunto a outras artistas coñecidas no medio como Ángela Carrasco e Marcia Bell.
Revista
Os seus desexos de montar unha compañía propia levárona a presentar o espectáculo Norma y su ballet, ademais de acompañar como bailarina a Fernando Esteso nas parodias teatrais Ay Bellotero (1975), Ramona, te quiero (1977) e Ya tenemos risocracia (1978). A finais de 1979 substituíu a Bárbara Rey como vedete principal do Teatro Lido no espectáculo Una noche bárbara, xunto a Quique Camoiras.
Consagrouse finalmente como actriz de revista. En 1980 foi primeira vedete do centenario teatro parisiense Folies Bergère, antano frecuentado por Henri de Toulouse-Lautrec. Foi a segunda española que conseguía ser cabeza de cartel do devandito local, tras a Bela Otero. Norma foi unha das últimas estrelas da revista tradicional, un tipo de espectáculo que durante eses anos estaba en decadencia e que se mantiña fundamentalmente grazas aos turistas que visitaban París.
Xa en España e como empresaria, Norma Duval montou diferentes espectáculos cos que percorreu España e o estranxeiro. En México e en Italia conseguiu grandes éxitos. Avanzada a década de 1980, e coincidindo co declive do destape, deixou o mundo do cine e dedicouse exclusivamente ao teatro e ás súas aparicións en televisión. Obtivo importantes éxitos como a zarzuela La Corte del Faraón, que representou en Valencia en 1993.
Cine
A principios dos 80 interveu en varias películas, maiormente de destape que explotaban a súa espectacular beleza. Jesús Yagüe dirixiuna en Préstame a tu mujer xunto a Alfredo Landa e Juan Luis Galiardo. Ás ordes de Germán Lorente protagonizou Tres mujeres de hoy xunto a Robin Ellis (Poldark) e Ana García Obregón. Outros títulos foron a triloxía Victoria de Antoni Ribas, xunto a Helmut Berger e Xabier Elorriaga, e La mujer del juez, película de grande éxito comercial na que traballou con Héctor Alterio.
Televisión
Presentou diversos programas de televisión, case todos eles musicais e de entretemento e variedades: Superstar (1984) de Fernando Navarrete, Contigo (1988) con Pedro Rollán e José Manuel Parada, Bellezas al agua (1990) con Paco Cecilio, Desde Palma con amor (1991) con Andoni Ferreño, Los domingos por Norma (1992-1993) en Antena 3 e en solitario, Espejo secreto (1997) novamente xunto a Andoni Ferreño, e diferentes especiais de fin de ano.
Como actriz, protagonizou unha adaptación do relato erótico La Lozana andaluza dentro da serie Las pícaras (1983) e tamén interveu nun episodio da serie de televisión London Street e protagonizou diversas campañas publicitarias.
Vida privada
En 1981 mantivo un romance con Jorge García Lago, ao que estivo prometida. Non obstante a familia do mozo, que se opoñía á voda, denunciou a Norma Duval por violación de morada ao instalarse ela no piso do seu noivo. O caso, non obstante, foi sobresido e o noivado rompeu. O mozo faleceu poucos meses despois, o 11 de xaneiro de 1982 aos 32 anos como consecuencia dunha miastenia gravis que padecía dende había tempo.
O 20 de outubro de 1993, no programa radiofónico de Luis del Olmo, «Protagonistas», da Cadena Radiofónica Onda Cero, durante o «Debate del Estado de la Nación Española», a vedete acudiu para atacar duramente o xornalista do corazón Jimmy Giménez-Arnau e contrarrestar a ácida crítica que contra ela proferira o citado xornalista. A indignación de Norma foi tal, que lanzou un dos seus zapatos contra Jimmy.
Actualmente, Norma Duval mantén un romance co axente inmobiliario alemán Matthias Kühn, quen se dedica exclusivamente á promoción de mansións de luxo nas Illas Baleares. Amigo íntimo do tenista alemán Boris Becker, Kühn, converteuse nos últimos anos no rei dos terreos de gran calibre en Mallorca.
A súa irmá Carla, actriz, faleceu o 31 de outubro de 2010 vítima dun cancro de colo de útero aos 46 anos.
Montes Vascos
Montes vascos (en éuscaro: Euskal Mendiak, Euskal Herriko atalasea ou Euskal Herriko arkua) é a denominación dunha cordilleira situada no extremo setentrional da Península Ibérica. Son a parte máis oriental da Cordilleira Cantábrica, enlazando esta cos Pireneos. Esténdese por Euskadi e Navarra.
Características
Divídese en dúas partes, unha setentrional e outra meridional, que son maioritariamente de natureza calcaria, aínda que tamén hai terreos de arenitas e outros materiais. miniatura|300px|Panorámica dende Urbia, destacando no fondo os montes do [[Duranguesado con Amboto e Alluitz. Óllase tamén o Santuario de Arantzazu no pé da imaxe.]]
O cumio máis alto é o Aitxuri (1.551 msnm), no macizo do Aizkorri, que comprende un gran número de vales, e a unha multitude de pequenas comarcas. A parte setentrional comprende de oeste a leste o macizo Gorbeia (cota máxima 1.482 msnm, a máis alta de Biscaia), serras de Elgea, Aizkorri e Urkilla (máxima altura Aratz con 1.442 msnm) e Aralar. Fronte a estas formacións atópanse aliñadas ao sur dispostas de oeste a leste os Montes de Iturrieta, Entzia, as serras Urbasa e Andía (cota máxima Beriáin con 1.493 msnm). Polo media áchase unha depresión de extensión decrecente segundo se aproxima á Burunda navarra, onde a distancia entre ambas partes dos Montes é a máis estreita. Son destacábeis os montes do Duranguesado, enormes moles de calcarios arrecifais que teñen ao Anboto (1.331 msnm) como máxima altitude.
Abunda a vexetación correspondente ao clima húmido atlántico, con bosques de folla caduca, como carballos, faias, teixos, bidueiros etc., e outros de folla perenne, como a aciñeira cantábrica e o piñeiro insigne, este último introducido para a explotación madeireira. miniatura|centro|800px|Panorámica dos Montes Vascos, dende [[Olárizu.]]
Johnny Claes
Octave John "Johnny" Claes nado o 11 de agosto de 1916 e finado o 3 de febreiro de 1956, foi un piloto de carreiras inglés que competiu por Bélxica. Antes da súa fama como piloto de carreiras, Claes foi tamén un trompetista de jazz e líder dunha exitosa banda en Gran Bretaña.
Inicios e carreira no jazz
Claes naceu en Londres de nai escocesa e pai belga. Foi educado en Inglaterra na escola de Lord Williams. En Inglaterra, comezou a tocar a trompeta nunha banda de jazz que incluía a Max Jones, e outra con Billy Mason no piano. Na década de 1930 mudouse aos Países Baixos, onde traballou con Valaida Snow e Coleman Hawkins. Tamén traballou coa banda de Jack Kluger en Bélxica. De regreso a Inglaterra, dirixiu o seu propio grupo, os Claepigeons, gravando un disco en 1942. A finais da década de 1940 abandonou a súa carreira no jazz e estableceuse en Bélxica como piloto de carreiras profesional.
Andaina nas carreiras
Claes era un de varios pilotos cabaleiros que participaron nos Grand Prix despois da segunda guerra mundial. O seu primeiro contacto coas carreiras foi no Gran Premio de Francia de 1947, onde serviu como intérprete para os pilotos británicos. Fixo o seu debut en 1948, no seu propio Talbot-Lago, correu baixo a bandeira de Ecurie Belge. Aínda que Claes nunca anotou ningún punto no Campionato Mundial de Pilotos, foi, do mesmo xeito que moitos dos seus contemporáneos, moi activo nas carreiras dos Grandes Premios e nas carreiras de autos deportivos. A súa primeira vitoria foi no Grand Prix des Frontières de 1950, disputado na pista de Chimay.
En abril de 1951 Claes estrelouse contra unha multitude durante as prácticas en San Remo, Italia. Non resultou lesionado, pero un espectador morreu e tres espectadores resultaron gravemente feridos. En 1952 cambiou o seu anticuado Talbot por un Gordini, e máis tarde por un Connaught, sempre coas cores do Ecurie Belge, pero tamén correu de cando en vez para equipos oficiais, incluíndo Gordini e Maserati. Tamén gañou o Rally de Liège-Roma-Liège de 1953 e logrou unha vitoria de clase nas 24 Horas de Le Mans de 1954. Claes uniuse con Pierre Stasse para terminar 12º nas 24 Horas de Le Mans de 1954. Pilotaron un Porsche. Xunto co seu compatriota Jacques Swaters, Claes terminou terceiro nas 24 Horas de Le Mans de 1955.
Resistencia (libro)
Resistencia é unha novela de Rosa Aneiros, publicada en 2002 por Edicións Xerais de Galicia.
Modo
Modo pode referirse a:
Resistencia (libro)
Trama
A novela conta a historia de Portugal até a Revolución dos Caraveis, coa resistencia ante a ditadura de António de Oliveira Salazar. Nárrase seguindo a historia de dúas familias desafortunadas no amor, centrándose posteriormente en Dinís e Filipa. Eles son os grandes protagonistas, que non serían capaces de adiviñar as consecuencias do seu amor.
Dinís é fillo de Isaura e pai descoñecido, excepto para a súa nai (o pai é Antonio Gonçalves). Namórase de Filipa, filla de Rui Rodrigues e Inés. Pasan o verán véndose pero ela vive en Coímbra, polo que regresa en época escolar á súa cidade. A única persoa que sabe do seu amor é Leonor, a avoa de Filipa, que lle axuda a Dinís a escribir para enviarlle cartas á súa neta.
En 1963 chega a San Pedro de Moel a militancia política, e Dinís debe marchar a Mozambique a facer o servizo militar. Unha vez alí é consciente das inxustizas e abusos que sofren as persoas que non contan con recursos económicos. Resiste grazas a dous amigos (Miguel da Silva e Aaial) e ao amor que sente por Filipa. Cando regresa á súa casa non é o mesmo home que marchara, pois aféctalle psicoloxicamente a guerra. Mentres, Filipa licenciárase en avogacía pola Universidade de Coímbra.
Johnny Claes
Andaina nas carreiras
Máis tarde, en 1955, os problemas de saúde de Claes empeoraron, xa que contraera tuberculose. Claes vendeu o seu equipo aos Swaters, que o fusionaron co seu propio equipo Ecurie Francorchamps para formar o Ecurie Nationale Belge. Claes participou en eventos ocasionais ata o final do ano, pero finalmente sucumbiu á enfermidade en Bruxelas en 1956, aos 39 anos.
Resistencia (libro)
Narración
Conta con 36 capítulos e un epílogo. Está escrito en terceira persoa e narrador omnisciente.
Johnny Claes
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resistencia (libro)
Narración
A novela está estruturada en tres grandes apartados: introdución, do capítulo 1 ao 7; nó, do capítulo 7 ao 31 e desenlace, do 31 ao capítulo 36. No primeiro apartado (1920-1959) introdúcese a localización espacial e a familia de Dinís. No nó (1959-1974) desenvólvese a historia de amor entre Dinís e Filipa, a guerra colonial, as revoltas obreiras e a etapa no cárcere en Peniche. No desenlace (1974-1994) cóntase o final das personaxes.
Personaxes
Os principais personaxes son os seguintes:
Recoñecementos
A obra acadou en 2003 o premio Arcebispo Xoán de San Clemente á mellor novela en lingua galega.
Traducións
Foi traducida ao castelán no ano 2010 por Eva Carrión González, co título de Resistencia, publicada en Faktoria K de Libros, Col. Narrativa K e ao portugués en 2004 por Jorge Fallorca co título de Resistência, publicada en Dom Quixote.
Guiove, Sedes, Narón
Guiove é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 3 mulleres.
Antebrazo
Anatomía
O antebrazo está formado polos ósos ulna ou cúbito e radio, unidos por unha membrana interósea. Ademais de se artellar co cóbado, o antebrazo ten dous movementos propios, a pronación e a supinación e, por esa razón, ten músculos específicos para eses movementos, alén de albergar os músculos flexores e extensores dos dedos. O movemento en relación ao cóbado é realizado polo músculo braquiorradial.
As arterias radial e ulnar e as súas ramificacións fornecen o sangue ao antebrazo e normalmente encóntranse na face anterior do radio e da ulna, ao longo de todo o membro.
As principais veas superficiais do antebrazo son a vea cefálica, a antebraquial media e a basílica. Estas veas son moitas veces usadas para a venipuntura, aínda que a fosa cubital sexa o lugar preferido para a extracción de sangue.
Músculos do antebrazo
miniatura|esquerda|Músculos [[posteriores superficiais do antebrazo]] O antebrazo está formado por 20 músculos, que poden ser organizados en 3 grupos principais, consonte á súa localización:
Provincia de Bitchū
300px|miniatura|Antiga provincia de Bitchū Bitchū (備中国, びっちゅうのくに, Bitchū-no-kuni ou 備中, びっちゅう) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma parte oeste da prefectura de Okayama, na parte San'yō na rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Hōki limitaba coas provincias de Bingo (備後), Bizen (備前), Mimasaka (美作) e Hōki (伯耆).
O asasinato dun corredor de apostas chinés
O asasinato dun corredor de apostas chinés (en The Killing of a Chinese Bookie) é un filme estadounidense de 1976 dirixido e escrito por John Cassavetes, e protagonizado por Ben Gazzara.
A personaxe que interpreta Gazzara baseouse nunha personificación que fixo para o seu amigo Cassavetes na década de 1970. É a segunda das súas tres colaboracións, despois de Husbands e antes de Opening Night.
Foi emitido na TVG o 28 de febreiro de 2015.
Romulea clusiana
A aberiota (Romulea clusiana) é unha planta herbácea da familia das iradáceas, bulbosa de talo curto (arredor de 6 centímetros) e con flores de cor rosa e púrpura, co seu centro en amarelo. Tamén se coñece como aberiota a Romulea bulbocodium.
Descrición
Planta perenne, glabra, con bulbo subterráneo asimétrico e talo curto con follas. As dúas follas basais son case redondas con 4 sucos, erectas ou deitadas, de 5 a 30 cm de longo e 0,8–2 mm de groso. O talo ten até catro follas de ata 4 cm x 2 mm, que superan o talo, ascendentes e flexuosas, e cun ápice que xeralmente tende a ser un tanto amarelo.
As flores, moi chamativas, son semellantes en cor ás do Crocus ou mesmo ás dos tollemerendas, en xeral máis grandes cás das outras especies do mesmo xénero. Cada planta bota ata 3 flores, que arrincan dunha bráctea de entre 15 e 28 mm. A bráctea é cor verde esvaída, ás veces herbácea ou coa marxe escariosa. A bractéola é longa coma a bráctea, pero tamén pode ser máis curta, e escasiosa.
O perianto ten entre 3 e 4.6 cm, co que resulta entre vez e media e dúas veces e media máis longo cá bráctea, o que é un trazo característico da R. clusiana fronte a outras Romuleae. Os tépalos teñen de 5 a 9 mm de largo, e son de cor amarela ou laranxa na súa base, tirando a brancos na parte media, e morados ou purpúreos na apical. Porén, a coloración dos tépalos adoita variar e hai individuos que non seguen o esquema tricolor e presentan tépalos esbrancuxados por enteiro, ou amarelos na base e esbrancuxados no resto, sen o violeta no remate dos tépalos. O androceo ten estames co filamento pubescente na base e a antera grande, de 7 a 11 mm, amarela. O xineceo ten estigmas máis longos cás anteras e fondamente bífidos. É unha flor temperá, que florece de febreiro a abril.
O froito é un casulo marrón de ata 13 mm, de forma oblonga ou subtetrágona, con sementes globosas e lisas no seu interior, pardas.
Identificación
Como xa se dixo, pode ser difícil de diferenciar da ''Romulea bulbocodium (L.) Sebast. & Mauri'', e antigamente se consideraba unha subespecie desta. Ademais, ambas especies poden hibridar con relativa frecuencia (Romulea x variegata Merino), e apaecen individuos que presentan trazos intermedios. As principais diferenzas entre ambas as dúas especies son:
Hábitat
A planta medra en zonas herbosas próximas á costa, en xeral areais costeiros e dunas.
Distribución
Distribúese polas zonas costeiras do norte e do sur da Península Ibérica e no noroeste de África. Ocasionalmente pode aparecer nalgúns puntos no interior da Península Ibérica.
En Galicia atópase nas tres provincias que teñen litoral. O proxecto Biodiversidade.eu recóllea nas Rías Baixas, no curso baixo do Tambre, nas illas Cíes e mesmo no interior do concello de Gondomar.
== Sinonimia ==
Activo tóxico
Activo tóxico (ou en inglés toxic asset) é o denominación coa que os fondos de investimento adoitan designar determinados activos financeiros cuxo valor caeu de forma significativa e para os que xa non hai un mercado operativo, polo que non poden ser postos de novo á venda a un prezo satisfactorio. O termo comezou a utilizarse de xeito habitual durante a crise financeira de 2008, ou crise das hipotecas subprime, cando o valor das vivendas atopábase aumentado por mor da especulación económica durante a burbulla inmobiliaria.
Cando o mercado de activos tóxicos deixa de estar operativo, denomínase «mercado conxelado». Os mercados dalgúns activos tóxicos conxeláronse en 2007 e o problema agravouse considerablemente durante a segunda metade do ano 2008. Isto debeuse a varios factores: o valor destes activos era moi sensible ás condicións económicas, e o aumento de incerteza financeira nesas condicións dificultou facer estimacións do valor deses activos. Os bancos e outras grandes institucións financeiras non estaban dispostos a vender os activos a prezos moi reducidos, porque isto os obrigaría a reducir os seus activos declarados, o que, en teoría, os convertería en insolventes.
Orixe
O termo tivo un uso limitado polo menos ata 2006. Angelo Mozilo, fundador de Countrywide Financial, podería ser unha das primeiras persoas quen empregou o termo «tóxico» para se referir a determinados produtos hipotecarios en correos electrónicos enviados durante a primavera de 2006, segundo revelaron informes da SEC:
Con respecto aos préstamos subprime 80/20 de Countrywide, Angelo Mozilo afirmou:
6 de xullo
O 6 de xullo é o 187º día do ano do calendario gregoriano e o 188º nos anos bisestos. Quedan 178 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Bill Haley.
Mortes
miniatura|100px| Guy de Maupassant.
Outros
Os 366 días do ano
Campos de Pelennor
Os Campos de Pelennor (Pelennor Fields no orixinal inglés), ou simplemente Pelennor («Terra cercada» en sindarin) son un lugar ficticio do universo imaxinario creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien, que aparece na súa novela O Señor dos Aneis. Eran uns fértiles prados que se estendían ó leste da cidade de Minas Tirith, no reino de Gondor. Estaban cruzados por camiños e cheos de granxas que abastecían á cidade. Estes campos estaban rodeados por unha gran muralla chamada Rammas Echor.
Historia
O 15 de marzo do ano 3019 da Terceira Idade (preto do termo desta), os Campos de Pelennor foron o escenario da maior batalla da Guerra do Anel e desa Idade, entre os exércitos de Sauron e as forzas de Gondor e Rohan, a coñecida como Batalla dos Campos de Pelennor.
Salvados
Primeira etapa
Na súa primeira etapa, emitiuse como unha serie de especiais co obxectivo de achegarse con humor e dun xeito fresco, atrevido e sen complexos a algúns dos acontecementos, institucións e hábitos máis arraigados da sociedade española, como a Igrexa, o fútbol, a televisión ou as touradas. No transcurso desta primeira tempada emitiron os seguintes capítulos: Salvados por la campaña, Salvados por la iglesia, Salvados por la Eurocopa, Salvados por los toros, Salvados por la tele e Salvados por las vacaciones. Salvados por la campaña consta de dúas partes, emitidas respectivamente o 24 de febreiro e o 2 de marzo de 2008. Debido ó éxito de audiencia empezaron a gravar máis programas. Tres meses despois sae Salvados por la Iglesia, que tamén constaba de dúas partes. A mediados de xuño chega Salvados por la Eurocopa, en xullo, polos Sanfermines, chega Salvados por los Toros, primeiro programa que consta dunha soa parte. Posteriormente chegaría Salvados por la Tele, tamén dunha parte e finalmente Salvados por las Vacaciones, coa que conclúen a primeira tempada.
Segunda etapa
Trala renovación para unha segunda tempada na cadea, Salvados pasou a se converter nun programa de emisión semanal regular e deixou o seu carácter temático. Nesta nova etapa, o programa mantivo algunhas seccións da primeira tempada, como as entrevistas en profundidade, pero tamén se engadiron outras novas.
Audiencias
Os datos de audiencias corresponden ós ofrecidos por FormulaTV.
Escudo de Ourense
dereita|miniatura|Escudo do concello de Ourense. O escudo de Ourense figura nun campo de prata, sobre ondas de azur e prata que representan un caudal de auga (río Miño), unha ponte de cinco arcos de ouro, sumado na súa destra por un castelo de ouro, ameado, mazonado de sable e aclarado de goles e á súa sinistra, un león rampante, armado uñado e linguado de ouro que ergue na súa destra unha espada do mesmo metal, e no centro do xefe do escudo unha coroa real pechada. O escudo está timbrado con outra coroa real, forrada de goles, ou vermello, pechada, que é un círculo de ouro, engastado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visíbeis cinco, interpoladas de perlas e de cada unha das súas follas saen cinco diademas sumados de perlas que converxen nun mundo azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro.
Escudo da Provincia de Ourense
Escudo da Deputación Provincial de Ourense.|dereita|miniatura A Deputación provincial emprega un escudo que pode considerarse como o da Provincia de Ourense que conta cos mesmos elementos que o da cidade de Ourense mais diferenciándose deste en que o esmalte (cor) do león que é de goles e non de ouro, como a espada que porta.
O Armental, Duarría, Castro de Rei
O Armental é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Relación de derivación
O termo relación de derivación (inglés: bypass ratio ou BPR) refírese a unha característica de deseño dos motores de reacción de tipo turboventilador, utilizados normalmente en aviación. Defínese como a relación entre o caudal másico de aire que pasa a través do soprante canalizado e pasa por fóra do núcleo do motor (aire non queimado), con respecto ao caudal másico que pasa polo núcleo do motor para realizar a combustión que produce a enerxía mecánica. Por exemplo, cunha relación de derivación 10:1, por cada 1 kg de aire que pasa a través da cámara de combustión, pasan 10 kg de aire en torno a ela a través do soprante canalizado.
Nun deseño de alto índice de derivación, a gran maioría do pulo provén do soprante canalizado, máis que da expansión dos gases de combustión na tobeira. Unha alta relación de derivación ofrece un menor consumo de combustible (en gramos/sec por kN de pulo), especialmente a velocidade cero (en engalaxes) e á velocidade de cruceiro da maioría dos avións de reacción comerciais. Este é con diferenza o tipo de motor dominante en todos os avións de reacción de pasaxeiros e de transporte tanto civil como militar. A súa menor velocidade nos gases de saída tamén fai que sexa menor a produción de ruído, unha gran vantaxe con respecto aos deseños de pouca ou nula relación de derivación.
Os deseños con baixo índice de derivación tenden a ser usados nos avións militares de combate pola súa boa relación entre economía en consumo de combustible e requerimentos en combate, onde se valora unha alta relación potencia a peso, bo rendemento a velocidade supersónica, e a capacidade para usar postqueimadores, máis compatibles con motores de baixa relación de derivación. Un bo exemplo das diferenzas entre un motor de reacción puro e un turboventilador de baixo índice de derivación pode verse co uso do turbofan Rolls-Royce Spey no avión de combate F-4 Phantom II, avión equipado orixinalmente con turborractores.
Stephen McNallen
Stephen A. McNallen, nado o 15 de outubro de 1948 en Breckenridge, Texas, é un influente líder neopagán xermánico e escritor.
Licenciado en ciencias políticas pola Midwestern University, estivo moi envolvido no Ásatrú desde os anos 70. En 1972 fundou o grupo proto-Ásatrú "the Viking Brotherhood", e comezou unha pequena publicación periódica chamada the Runestone. "The Viking Brotherhood" pasou a denominarse "the Asatru Free Assembly".
Torre de Londres
A Torre Branca, o edificio cadrado con torretas en cada esquina que lle deu o nome ao edificio, atópase no centro dun complexo de diversos edificios á beira do río Támese en Londres. O complexo foi empregado como fortaleza, armería, almacén do tesouro, palacio, palacio de detención, observatorio, refuxio e cárcere, especialmente para prisioneiros de "clase alta". Este último uso converteu a frase "enviar á Torre" en sinónimo de "entrar en prisión". A raíña Isabel I estivo prisioneira aquí durante o reinado da súa irmá María; a derradeira vez que a Torre foi empregada como prisión foi durante a segunda guerra mundial para Rudolf Hess.
Historia
A primeira fortificación coñecida no sitio foi unha fortificación romana que Claudio construíu para protexer a cidade de Londinium.
En 1078 Guillerme o Conquistador ordenou a construción da Torre Branca, tanto para protexer aos normandos da poboación de Londres como para protexer á cidade de calquera inimigo. Os primitivos fortes existentes, incluído o romano, eran edificios construídos en madeira, pero Guillerme ordenou que a Torre construísese con pedras traídas especialmente desde Francia. Foi o rei Ricardo Corazón de León quen construíu o foxo ao redor do edifico e encheuno con auga do Támese. O foxo non foi demasiado efectivo ata que Henrique III reconstruíu seguindo unha técnica neerlandesa (en 1830 o foxo foi drenado e atopáronse ósos humanos no fondo).
miniatura|Exteriores da Torre Branca de Londres.
No século XIII estableceuse na Torre unha casa de feras, probablemente nos inicios de 1204 durante o reinado de Xoán I e, posiblemente, con animais procedentes dunha antiga casa de feras establecida en 1125 polo rei Henrique I no seu palacio preto de Woodstock. A colección de animais abriuse algunhas veces ao público durante o reinado de Isabel I. En 1804 a colección abriuse ao público de xeito regular. Aquí foi onde o poeta William Blake viu o tigre que inspirou o seu poema. Os animais trasladáronse ao novo zoolóxico de Londres en 1828. Aínda se conserva unha porta co nome de porta do león en honra aos animais que un día residiron na Torre.
A maioría dos criminais comúns eran executados en sitios públicos fóra da Torre; execucións que tamén se fixeron públicas con algunhas personalidades de clase alta como Tomás Moro. Con todo, os nobres e, sobre todo, as mulleres, eran executados de forma privada na Torre Verde, no interior do complexo, e soterrados na Capela Real de San Pedro ad Vincula. Algúns dos nobres executados no exterior da Torre están soterrados tamén nesta capela.
Algúns dos executados na Torre acusados de traizón foron:
A lenda di que pódese ver a Ana Bolena, executada por traizón ao rei Henrique VIII, pasear pola Torre coa súa cabeza debaixo do brazo.
O uso militar da Torre como fortificación volveuse obsoleta coa introdución da artillería. Con todo, a Torre serviu como cuartel xeral do departamento de armamento británico ata 1855. Durante a primeira guerra mundial once espías alemáns estiveron prisioneiros na Torre. En 1941 o axudante de Hitler, Rudolf Hess, permaneceu encarcerado na Torre durante catro días.
Descrición
dereita|200px|miniatura|Sentinela na Torre de Londres. Hoxe a Torre é basicamente unha atracción turística. Ademais dos edificios pódense ver as Xoias da Coroa Británica, unha colección de armaduras reais e restos da muralla romana.
O control da Torre corre a cargo dos Gardas Yeomen, coñecidos popularmente como Beefeaters, que actúan como guías turísticos sendo eles mesmos unha atracción. Cada serán os gardas participan na cerimonia das chaves que asegura a Torre durante a noite.
Segundo manda unha antiga tradición, un número determinado de corvos mantense na Torre. Alimentáselles con fondos gobernamentais. Segundo esta lenda, mentres os corvos permanezan na Torre, Inglaterra estará a salvo das invasións. Agás as dos Ingleses.
Kecove
Kecove (en Кецове) é un filme búlgaro de 2011 dirixido por Valeri Yordanov e Ivan Vladimirov. O filme gañou unha Mención Especial no Festival Internacional de Cinema de Moscova de 2011. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Niña Pastori
María Rosa García García, alias Niña Pastori, nada en San Fernando (Cádiz) o 15 de xaneiro de 1978, é unha cantante española de flamenco.
É a filla da cantante de flamenco Inés "la del Pelao" e recibiu unha grande influencia de Camarón de la Isla. Publicou o seu primeiro disco grazas a Alejandro Sanz.
Afonso II de Portugal
Afonso II de Portugal, nado en Coímbra o 23 de abril de 1185 e finado na mesma vila o 25 de marzo de 1223, alcumado "O Gordo", "O Craso" ou "O Gafo", en virtude da enfermidade que o tería afectado, foi o terceiro rei de Portugal. Afonso II era fillo do rei Sancho I de Portugal e da súa muller, Dulce de Berenguer, máis coñecida como Dulce de Barcelona, infanta de Aragón. Afonso sucedeu ao seu pai en 1211.
Reinado
O reinado de Afonso II caracterizouse polo un novo estilo de goberno, contrario á tendencia belicistas dos seus antecesores. Afonso II non contestou as súas fronteiras con Galicia e León, nin buscou a expansión para o sur (non obstante no seu reinado ter sido tomado aos musulmáns a cidade de Alcácer do Sal, en 1217, pero por iniciativa dun grupo de nobres, liderados polo bispo de Lisboa), preferindo consolidar a estrutura económica e social do país. O primeiro conxunto de leis portuguesas é da súa autoría e visan sobre temas como a propiedade privada, dereito civil e cuñaxe de moeda. Foron aínda publicadas embaixadas a diversos países europeos, co obxectivo de establecer tratados comerciais. A pesar de non ter tido problemas militares, enviou tropas portuguesas que, ao lado de castelás, aragonesas e francesas, combateron bravamente na célebre batalla das Navas de Tolosa na defensa da Península Ibérica contra os musulmáns.
Outras reformas de Afonso II tocaron na relación da coroa portuguesa co Papa. Cara á obtención do recoñecemento da independencia de Portugal, Afonso I, o seu avó, foi obrigado a lexislar varios privilexios para a Igrexa. Anos despois, estas medidas comezaron a ser un peso para Portugal, que vía a Igrexa desenvolverse como un estado dentro do estado. Coa existencia de Portugal firmemente establecida, Afonso II procurou minar o poder clerical dentro do país e aplicar parte dos ingresos das igrexas en fins de utilidade nacional. Esta actitude deu lugar a un conflito diplomático entre o Papado e Portugal. Despois de ter sido excomungando polo Honorio III, Afonso II prometeu rectificar os seus erros contra a Igrexa, mais morreu en 1223 excomungando, sen facer ningún esforzo serio para cambiar a súa política.
En 1214 redactou o seu testamento. O Testamento de Afonso II é o documento máis antigo conservado en lingua portuguesa.
Descendencia
Do seu casamento con Urraca de Borgoña, Afonso II tivo 5 fillos:
Curtis (homónimos)
miniatura|As tres parroquias de Curtis. O topónimo galego Curtis pode referirse a:
Ricardo Camino
Ricardo Camino Calvo, nado na Coruña en 1898 e finado en 1990, foi un pintor galego.
Traxectoria
Estudou na Escola de Artes e Oficios da Coruña. Foi pensionado en Madrid pola Deputación provincial, o Concello e a Caixa de Aforros. En 1922 dirixiu a revista Gráfica. Participou na Exposición de Arte Galego de 1923 no Pazo municipal da Coruña. Obtivo unha bolsa de viaxe na Exposición Nacional de 1934. Expuxo no Círculo das Artes de Lugo en 1934. Foi restaurador do Museo do Prado.
Figueiras, Sedes, Narón
Figueiras é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. No 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística non tiña ningún habitante censado.
Wesley Hoedt
Wesley Hoedt, nado en Alkmaar o 6 de marzo de 1994, é un futbolista neerlandés. Xoga de defensa central e o seu equipo actual é o Southampton FC.
Traxectoria
O 22 de xaneiro de 2019 anunciouse a súa cesión ata o remate da tempada, con opción de compra, polo Celta de Vigo.
Museo de Arte Contemporánea de Vigo
O Museo de Arte Contemporánea de Vigo, tamén coñecido como MARCO, é un espazo público dedicado á difusión da arte contemporánea, situado na cidade de Vigo (provincia de Pontevedra).
Edificio
miniatura|Exposición de [[Suso Fandiño no MARCO]]
Antes da súa remodelación, o edificio xa contaba cun espazo que se adaptaba ao concepto de museo, cun vestíbulo de acceso (ou rotonda) que organizaba o espazo e do cal partían tres naves radiais (antigas celas derrubadas) que dan lugar a catro patios abertos. Este modelo de construción orixinaria foi respectado na súa remodelación.
Actividade
O museo, de titularidade municipal, foi inaugurado o 13 de novembro de 2002, A primeira directora do museo foi Carlota Álvarez Basso, quen foi substituída por Iñaki Martínez Antelo no mes de novembro de 2005. Dispón de 10.007 m², dos cales 3.500 están destinados a salas de exposicións.
Naceu co obxectivo de conservar, investigar e exhibir obras de arte, estando entre as súas prioridades a produción, formación, comunicación e difusión da cultura contemporánea. É un centro cunha programación pluridisciplinar aberta a tódolos soportes artísticos actuais, orientado cara ao coñecemento da arte e da cultura.
O MARCO forma parte da Rede Española de Museos. O modelo de colaboración da rede é a Asociación Estratéxica de Museos, que posibilita modelos de xestión cun carácter estruturado e normalizado. Entre as premisas desta alianza están a coprodución de mostras, a creación de programas conxuntos, o intercambio de experiencias e información e o préstamo e depósito patrimonial.
Durante 2007, o Museo de Arte Contemporánea de Vigo tivo un total de 87.027 visitantes, o que constitúe un aumento de 14.500 persoas respecto aos 72.000 visitantes de 2006. Na actualidade atópase á cabeza dos museos galegos en número de visitas, superando no ano 2006 ao Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela, que con 58.000 visitantes é o segundo máis visitado. En parte isto é debido á política de gratuidade impulsada polo museo.