cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nina Persson
Traxectoria
Fixo unha colaboración especial co grupo galés Manic Street Preachers, na canción "Your Love Alone Is Not Enough" do álbum Send Away the Tigers, tema considerado "Canción do ano" pola radio neerlandesa KXradio.
Gonzalo Rabuñal
Gonzalo Rabuñal Ríos, nado en Arteixo o 1 de agosto de 1984, é un ciclista profesional galego. Debutou como profesional no ano 2007 co Xacobeo Galicia, equipo no que se mantén.
Boniface Alexandre
O seu goberno non foi recoñecido nin polo presidente venezolano Hugo Chávez, nin polo goberno da veciña Xamaica.
Gonzalo Rabuñal
Na Vuelta ciclista a España 2009 conseguiu unha meritoria oitava praza na etapa con final na Serra de La Pandera, que tivo a Damiano Cunego como vencedor.
Palmarés
Maillot da montaña na Volta ao País Vasco (2010).
Vilachán
O topónimo Vilachán pode referirse a varios lugares de Galicia:
John Kufuor
John Kofi Agyekum Kufuor, nado o 8 de decembro de 1938, é un político ghanés que foi presidente da república dese país entre o 7 de xaneiro de 2001 e o mesmo día de 2009. Avogado e membro do Novo Partido Patriótico, chegou ao poder tras gañar a segunda volta das eleccións presidenciais de 2000, derrotando o candidato John Evans Atta Mills, do oficialista Congreso Nacional Democrático, e consolidando de certo xeito a democracia no seu país ao protagonizar, xunto ao seu predecesor Jerry Rawlings, o primeiro traspaso pacífico de poder entre dous presidentes de distintos partidos políticos desde a independencia de Ghana en 1957.
A carreira política de Kufuor posicíonao no lado democrático liberal da historia política de Ghana, pertencendo nos seus primeiros anos ao Partido Unido e á Convención Unida de Costa de Ouro. Foi ministro durante o goberno de Kofi Abrefa Busia, do Partido do Progreso, entre 1969 e 1972, e foi deputado do Parlamento de Ghana polo opositor Partido da Fronte Popular (Ghana) durante o goberno de Hilla Limann (1979-1981). En 1996 presentouse como candidato presidencial do Novo Partido Patriótico, sendo derrotado polo Presidente incumbente Jerry Rawlings. En 2000 Kufuor foi novamente candidato do NPP, obtendo a vitoria en segunda volta. Foi reelixido para un segundo mandato en 2004, esta vez triunfando en primeira volta. En 2008, o candidato do seu partido, Nana Akufo-Addo, foi derrotado por John Evans Atta Mills. Kufuor finalizou o seu mandato o 7 de xaneiro de 2009.
Biografía
Membro da etnia ashanti, John Kufuor naceu en Kumasi, na rexión de Ashanti, o 8 de decembro de 1938, na colonia británica de Costa de Ouro, actual República de Ghana. Asistiu ao Prempeh College desde 1954 até 1958, un ano despois da independencia do seu país como un Reino da Mancomunidade. Entre 1959 e 1961 estudou no Lincoln's Inn, en Londres, e posteriormente en Exeter College, Oxford (1961-1964). No Rexistro Parlamentario da Segunda República, Kufuor cita como as súas afeccións e intereses o tenis de mesa, a lectura, o fútbol e os espectáculos cinematográficos. Casou en 1962 con Theresa Mensah, con quen tivo cinco fillos. Sería presidente do Asante Kotoko Football Club de 1988 a 1991.
Inicios na política
Kufuor foi elixido deputado polo distrito de Atwima Nwabiagya (da súa rexión natal de Ashanti), en 1969, polo gobernante Partido do Progreso, cando no seu país se restaurou a democracia parlamentaria logo do derrocamento de Kwame Nkrumah e a saída do poder da ditadura militar resultante. Foi nomeado Viceministro de Asuntos Exteriores polo Primeiro ministro Kofi Abrefa Busia e representou a Ghana en varias ocasións. De 1969 a decembro de 1971 dirixiu a delegación de Ghana ante a Asemblea Xeral das Nacións Unidas en Nova York, nas reunións ministeriais da Organización para a Unidade Africana en Adís Abeba e na Conferencia Cumio do Movemento de Países Non Aliñados en Lusaca. En 1970 dirixiu a delegación ghanesa ante Moscova (Unión Soviética), Praga (Checoslovaquia) e Belgrado (Iugoslavia) para discutir a débeda de Ghana con estes países.
Como Portavoz do Ministerio de Relacións Exteriores e segundo líder da oposición do Grupo Parlamentario da Fronte Popular (PFP) durante a Terceira República (1979-1981), foi invitado a acompañar ao presidente Hilla Limann á Conferencia da OUA en Freetown, Serra Leoa. Tamén foi membro da delegación parlamentaria que visitou os Estados Unidos en 1981 para falar co Fondo Monetario Internacional (FMI) e o Banco Mundial sobre os problemas económicos de Ghana.
Tras o golpe de estado que puxo fin ao goberno democrático de Limann e instaurou o réxime militar de Jerry Rawlings, en xaneiro de 1982 o liderado do Partido Popular (APP), que era unha alianza de todos os partidos da oposición, aconsellou a algúns membros destacados, entre eles o Vicepresidente da Alianza, Alhaji Iddrisu Mahama, o Secretario Xeral Obed Asamoah, e Kufuor, aceptar unha invitación do Consello Provisional de Defensa Nacional (PNDC) para servir no que se pretendía ser un Goberno Nacional. Kufuor foi nomeado Secretario de Goberno Local neste novo goberno.
Como Secretario de Goberno Local, escribiu as Guías de Políticas do Goberno Local que debían ser a base das actuais Asembleas de Distrito descentralizadas.
Primeira candidatura presidencial
Tras a restauración da democracia, en 1992, Kufuor pasou a formar parte do Novo Partido Patriótico (NPP), que se declaraba sucesor do Partido do Progreso, e que boicoteou as eleccións lexislativas logo de que o seu candidato presidencial, Albert Adu Boahen, denunciara fraude electoral nas presidenciais, nas que foi derrotado por Rawlings. En 1996, Kufuor foi nomeado candidato presidencial do NPP, logo de que 1034 de 2000 delegados votaran por el na convención do partido, derrotando a Boahen. Á diferenza das anteriores eleccións, onde o NPP se enfrontou só á "Alianza Progresista" de Rawlings, Kufuor contaba tamén co apoio do Partido da Convención Nacional, que abandonara o oficialismo, formándose a Grande Alianza.
Durante a súa campaña, que durou pouco menos de nove meses, Kufuor criticou a política exterior do goberno, afirmando que esta "parecía imposta desde fóra", especialmente por institucións financeiras internacionais como o Banco Mundial e o Fondo Monetario Internacional, así como a introdución dun imposto ao valor engadido (IVE) sobre bens e servizos.
As eleccións presidenciais realizáronse o 7 de decembro, ao mesmo tempo que as lexislativas, a fin de evitar un novo boicot opositor. Kufuor obtivo o 39.67% dos votos contra un 57.40% de Rawlings, que accedeu ao seu segundo mandato constitucional. Con todo, Kufuor obtivera unha porcentaxe significativamente mellor que o de Boahen en 1992 (un 30%), e o NPP obtivera cerca de 61 escanos parlamentarios. A elección foi recoñecida como libre e xusta polos observadores, e desde ese ano, Freedom House volveu a considerar a Ghana unha "democracia electoral".
Segunda candidatura presidencial
Kufuor foi novamente elixido candidato presidencial do seu partido para as eleccións de 2000. Rawlings xa non podía presentarse a un terceiro mandato debido ao límite constitucional, e o seu partido, o Congreso Nacional Democrático, presentou a John Evans Atta Mills como candidato. A campaña viuse empanada por algúns actos de violencia esporádicos en Acra, o que levou a que tanto Kufuor como os demais candidatos asinaran a "Declaración de Osu", comprometéndose a incitar aos seus partidarios a comportarse pacificamente durante o proceso electoral. Kufuor afirmou que, se era elixido Presidente, centraríase en paliar a crise económica iniciada durante o goberno de Rawlings, e en incrementar o respecto aos dereitos humanos.
Finalmente, as eleccións realizáronse o 7 de decembro. Kufuor obtivo maioría simple co 48.17% dos votos, a 1.83 puntos porcentuais de evitar unha segunda volta. En segundo lugar quedou Atta Mills cun 44.54%, debendo programarse unha segunda volta entre ambos para o 28 de decembro. Con respecto ao lexislativo, o NPP obtivo maioría absoluta logo de realizarse unha elección parcial, que o deixou con 100 de 200 escanos no Parlamento.
Na segunda volta, a participación decreceu levemente e Kufuor obtivo unha ampla vitoria, co 56.90% dos votos. O oficialismo recoñeceu a derrota, e Kufuor foi xuramentado Presidente da República de Ghana o 7 de xaneiro de 2001, sendo o primeiro traspaso de poder entre dous presidentes de distintos partidos políticos na historia de Ghana.
Política interior
A política interna da súa administración no primeiro período estivo marcada pola rixidez fiscal e monetaria na fronte económica, co obxectivo de estabilizar unha economía nacional que se estancara e estaba en declive. A súa visión social centrouse en liberar o potencial emprendedor, creativo e innovador dos ghaneses como un medio de crear riqueza e polo tanto lidar cos desafíos sociais cos que se enfrontaba. Esta visión socioeconómica foi encapsulada no Programa das Cinco Áreas Prioritarias, a saber, a busca dunha boa gobernanza, a modernización da agricultura para o desenvolvemento rural, a participación do sector privado, a mellora dos servizos sociais e o vigoroso desenvolvemento da infraestrutura. A súa administración recibiu a maior asistencia financeira da historia de Ghana, debido fundamentalmente á desconfianza dos doadores ante os gobernos militares anteriores, así como a aqueles con algunhas conexións militares, como os dous mandatos constitucionais de Rawlings.
No campo da saúde, o seu goberno iniciou o Plan Nacional de Seguro de Saúde para substituír o sistema existente; 11 millóns de ghaneses rexistráronse baixo este esquema. Creou o Servizo Nacional de Ambulancias e construíu máis de 205 hospitais e clínicas. Tamén construíu un centro de emerxencia de última xeración no Hospital de Ensinanza Komfo Anokye. O goberno de Kufuor introduciu tamén a atención materna gratuíta nos hospitais públicos para todas as mulleres embarazadas.
Presentouse á reelección nas eleccións xerais de 2004, onde o seu lema de campaña foi "So far, so good", baseándose na estabilidade económica lograda baixo o seu mandato, cunha taxa de crecemento superior ao 5 por cento. O seu principal opoñente era novamente Atta Mills, quen recalcou que, a pesar da bonanza económica, aínda o 44% da poboación vivía baixo o limiar da pobreza. Kufuor foi reelixido co 52% dos votos, evitando así unha segunda volta. Foi xuramentado o 7 de xaneiro de 2005 para o seu segundo mandato.
Política exterior
A política exterior de Kufuor estaba enmarcada no que el chamou "diplomacia económica". Neste contexto, en África en xeral e en África Occidental en particular, buscou unha política de boa veciñanza, que se viu reflectida nun aumento de relacións entre Ghana e Liberia, Serra Leoa, Costa do Marfil e Guinea-Bissau, entre outros estados africanos. No escenario mundial, Kufuor buscou activamente o establecemento dunha orde social e económica internacional xusta e equitativa, mentres promoveu e salvagardou os intereses de Ghana mediante acordos bilaterais e multilaterais. A súa posición internacional, sendo visto como un estadista, demócrata e portavoz crible de África expresou na súa invitación ás principais reunións e conferencias internacionais, incluída o cumio da Unión Africana, os Cumios do G8 en Sea Island, Xeorxia; e Glenneagles, Escocia, e o Foro Económico Mundial. Foi Presidente do grupo rexional da CEDEAO durante dous períodos consecutivos, 2003 e 2004.
Toshio Akiyama
Toshio Akiyama (秋山紀夫,Akiyama Toshio), nado o 26 de marzo de 1929 en Ōmiya, é un compositor, profesor e director de música xaponés.
John Kufuor
Transición presidencial
Estando Kufuor impedido para presentarse á outra reelección, debido ao límite de mandatos, o NPP designou a Nana Akufo-Addo como o seu candidato presidencial. Atta Mills, dúas veces opoñente electoral de Kufuor, sería o seu principal contrincante. As enquisas iniciais afirmaban de antemán que sería unha elección extremadamente igualada, na cal tanto Atta Mills como Akufo-Addo tiñan posibilidades de gañar. As eleccións realizáronse o 7 de decembro. Mentres que Akufo-Addo obtivo maioría simple de votos, co 49.13% (a menos dun punto de gañar en primeira volta), o NPP perdeu a maioría parlamentaria debido a que o NDC triunfou en máis circunscricións. Programouse unha segunda volta entre Atta Mills e Akufo-Addo para o 28 de decembro. Nesta, Atta Mills obtivo unha diferenza ínfima de menos de medio punto porcentual, obtendo a presidencia. O principal motivo da derrota de Akufo-Addo foi o atraso da votación na circunscrición de Tain, e o posterior boicot do NPP tras denunciar que a elección en dito distrito non sería transparente, provocando que Atta Mills triunfara co 90% dos votos nesa circunscrición. Kufuor recoñeceu a derrota e finalizou o seu mandato o 7 de xaneiro de 2009, entregando o cargo a Atta Mills.
Toshio Akiyama
Traxectoria
Akiyama estudou na Academia de Música Musashino en Toquio, onde se graduou en 1963, e tamén na Universidade de Belas Artes de Toquio. En 1973-1974 estivo nos Estados Unidos completando a súa educación na Escola de Música Eastman en Rochester e na Universidade de Míchigan.
Deu clases de música nun instituto público da súa cidade natal, foi director da Sony Concert Band (1958-2000) e profesor da Academia de Música Musahino (1968-1999). Foi vicepresidente da Asociación de Bandas do Xapón (1973-1983), presidiu a Asociación Xaponesa de Directores de Bandas (1993-1997) e é membro da Asociación Mundial de Bandas e Conxuntos Sinfónicos.
John Kufuor
Postpresidencia
En xullo de 2009, meses despois de abandonar a presidencia, Kufuor converteuse en membro da Xunta Asesora Internacional da Organización de Desenvolvemento dos Países Baixos (SNV) para contribuír coa súa experiencia no traballo de redución da pobreza da organización. En setembro, Kufuor falou nos Países Baixos nun evento do goberno neerlandés para celebrar "60 anos de asistencia ao desenvolvemento" por invitación do ministro de asuntos exteriores Bert Koenders, ao que asistiron case 2.000 persoas. Durante a súa visita aos Países Baixos, foi entrevistado polo xornal NRC Handelsblad e a revista Internationale Samenwerking. Avogou pola importancia dunha asistencia para o desenvolvemento eficaz, sinalando que isto axudou a Ghana a ingresar no mercado internacional de capitais.
Kufuor foi elixido xunto con Luiz Inácio Lula da Silva para recibir conxuntamente o Premio Mundial de Alimentación 2011 polo seu compromiso persoal e liderado visionario mentres se desempeñaban como presidentes de Ghana e do Brasil, respectivamente, na creación e aplicación de políticas gobernamentais para aliviar a fame e a pobreza nos seus países. A fundación declarou que "os logros significativos destes dous galardoados ilustran que o liderado transformacional realmente pode lograr un cambio positivo e mellorar en grande medida a vida das persoas".
Hydrolycus scomberoides
O Hydrolycus scomberoides é unha especie de peixe depredador que habita na Conca do Amazonas, na rexión tropical de América do Sur. Foi a primeira das catro especies do xénero Hydrolycu en ser descrita.
Morfoloxía
Os machos poden chegar alcanzar os 117 cm de lonxitude total e 17,8 kg de peso.
Tenor
miniatura|265px|Teclado de piano indicando a tesitura de tenor. Chámase tenor o cantante que ten o rexistro agudo da voz masculina. Diferénciase do barítono (de voz lixeiramente mais grave) polo seu timbre claro e brillante.
A verba tenor vén do latín tenere: ‘sustentar’, debido a que na música eclesiástica do renacemento, o tenor sostiña notas largas mentres que outras voces cantaban melismas vocais.
Rexistro
Segundo o New Harvard Dictionary of Music, o rexistro (rango de tódalas notas que poden cantar con voz potente) dun tenor vai dende un si2 ata un sol4 (o sol da segunda liña do pentagrama en clave de sol).
Segundo o libro El maestro de canto de Sergio Tulián, O tenor lixeiro pode cantar dende un do3 ata un la#4, O tenor lírico pode cantar dende un do3 ata un re5, e o tenor dramático dende un si2 ata un do5.
Arsenio Iglesias Pazos
Traxectoria
Nado na Armada (Maniños). Estudou Psicoloxía. Vive en Getxo, onde traballa como funcionario. Gañou o premio Francisco Fernández del Riego de relato e o Avelina Valladares de poesía en 2006.
A Ponte, Melón, Melón
A Ponte  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 37 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 17 mulleres.
Tradución (proteínas)
miniatura|dereita|300px|Tradución de proteínas nun ribosoma. En bioloxía a tradución é a síntese de proteínas nos ribosomas a partir da información contida nun ARNm, o cal é unha copia realizada por transcrición dun xene do ADN. Por tanto, a tradución é o segundo proceso da expresión xénica despois da transcrición. A tradución só se pode producir nos ribosomas do citoplasma da célula, que están formados por dúas subunidades, que rodean o ARNm que se vai traducir. Na tradución, o ARN mensaxeiro descodifícase para producir un polipéptido específico de acordo coas correspondencias do código xenético, que asocian cada codón (triplete de nucleótidos) do ARNm cun determinado aminoácido. Deste modo tradúcese a "linguaxe" de nucleótidos do ARN á "linguaxe" de aminoácidos das proteínas. A tradución comeza no codón de inicio AUG e acaba nun codón de parada (UGA, UAA, UAG). No proceso da tradución distinguimos catro fases: activación, iniciación, elongación e terminación.
A enerxía requirida para traducir proteínas é considerable. Para unha proteína que conteña n aminoácidos, o número de enlaces fosfato de alta enerxía necesarios para traducila é 4n-1.
Mecanismos básicos
miniatura|Esquema da tradución.
Activación
O lugar da síntese proteica é o ribosoma. A el deben chegar os aminoácidos necesarios para a formación da proteína. Os aminoácidos son traídos ao ribosoma por ARNt específicos. Os ARNt e os aminoácidos están no citoplasma libres, pero unhas proteínas chamadas aminoacil ARNt sintetases recoñecen determinados aminoácidos e determinados ARNt e catalizan o enlace entre ambos, orixinando un aminoacil-ARNt. Esta formación dos aminoacil-ARNt non pertence tecnicamente á tradución, pero é un paso previo imprescindible chamado activación.
Os ARNt levan nun dos seus brazos unha secuencia de tres nucleótidos chamada anticodón, que é complementaria en bases con algún codón do código xenético. O anticodón do ARNt establece pontes de hidróxeno co codón do ARNm exposto no ribosoma nese momento. Hai moitos ARNt con anticodóns específicos e o recoñecemento codón-anticodón é fundamental na síntese de proteínas, xa que é o que asegura que se introduza na secuencia polipeptídica en crecemento o aminoácido axeitado, indicado polos codóns do ARNm.
Iniciación
O ribosoma contén tres sitios de unión de moléculas: sitio A, sitio P e sitio E. O sitio A é o lugar de entrada dos aminoacil-ARNt (excepto para o primeiro que inicia a síntese, o fmet-ARNt, que entra no sitio P). O sitio P é onde se forma o peptidil-ARNt (a cadea peptídica en crecemento). E o sitio E é o lugar de saída dos ARNt baleiros da súa carga (que xa deixaron o aminoácido que levaban na cadea polipeptídica en formación).
Terminación
A terminación prodúcese cando un dos tres codóns de terminación entra no sitio A. Estes codóns non son recoñecidos por ningún ARNt, pero si son recoñecidos por unhas proteínas chamadas factores de liberación, que son o RF-1 (que recoñece os codóns de parada UAA e UAG) ou o RF-2 (que recoñece o UAA e UGA). Un terceiro factor de liberación, o RF3, cataliza a liberación producida polo RF-1 e o RF-2 ao final do proceso de terminación. Estes factores desencadean a hidrólise do enlace éster do peptidil-ARNt entre o péptido e o ARNt, e a liberación da proteína acabada de sintetizar do ribosoma. Deste modo ten lugar o fin da síntese.
Reciclaxe
O sistema de post-terminación formado ao final da terminación consta do ARNm co codón de terminación no sitio A, os ARNt e o ribosoma. A fase de reciclaxe do ribosoma é responsable do desmantelamento do sistema ribosómico posterior á terminación. Unha vez que a proteína sintetizada é liberada durante a terminación, o factor de reciclaxe do ribosoma e o factor de elongación G (EF-G) póñense en funcionamento para liberar o ARNm e os ARNt dos ribosomas e desligar os ribosomas completos 70S nas subunidades 30S e 50S. O IF-3 tamén axuda ao proceso de reciclaxe do ribosoma convertendo as subunidades transitorias desensambladas en subunidades estables, enlazándose coas subunidades de 30S. Isto "recicla" os ribosomas para posteriores roldas de tradución.
Polisomas
A tradución execútase tipicamente por varios ribosomas á vez. Debido ao grande tamaño dos ribosomas, só se poden acoplar ao ARNm a unha distancia de 35 nucleótidos uns doutros. Este sistema consistente nun ARNm e un certo número de ribosomas chámase polisoma ou polirribosoma.
Efecto dos antibióticos
Hai varios antibióticos que actúan interferindo no proceso de tradución bacteriano. Estes antibióticos inhiben selectivamente a síntese de proteínas nas bacterias sen afectaren ao hóspede eucariótico aproveitando as diferenzas na tradución entre eles. Algúns exemplos son:
Tradución en eucariotas
É moi similar á procariótica. As principais diferenzas están na iniciación. Ademais, a velocidade da tradución é significativamente maior en procariotas (ata 17-21 residuos de aminoácidos por segundo) que en células eucariotas (ata 6-9 residuos de aminoácidos por segundo). miniatura|240px|Iniciación da tradución en eucariotas.
Iniciación dependente da carapucha 5'
A iniciación da tradución supón a interacción de varias proteínas cunha marca especial situada no extremo 5' das moléculas de ARNm. Os factores proteínicos asócianse á subunidade ribosómica menor. A subunidade, xunto con algúns deses factores proteínicos, móvese ao longo da cadea de ARNm cara ao seu extremo 3' buscando o codón de inicio (normalmente o AUG), que indica en que punto se empeza a codificar a proteína (comezo do marco aberto de lectura). Logo o ribosoma traduce a secuencia que hai entre os codóns de comezo e parada nunha secuencia de aminoácidos, sintetizándose unha proteína. Nos eucariotas e nas archaea, o aminoácido codificado polo codón de inicio é a metionina (nas bacterias era a N-formilmetionina). Todas as proteínas comezan, pois, por metionina, pero unha protease pode eliminar esa proteína despois de rematada a síntese proteica.
Iniciación independente da carapucha 5'
O exemplo mellor estudado de tradución independente da carapucha 5' en eucariotas é o IRES (Sitio de Entrada ao Ribosoma Interno). O que a distingue da tradución dependente da carapucha é que a independente non precisa que o ribosoma empece a percorrer o ARNm desde o extremo 5' ata o codón de inicio. Os ITAF (IRES trans-acting factors) poden colocar ao ribosoma no sitio de inicio, evitando a necesidade de percorrer o ARNm desde o extremo 5' da rexión 5' UTR do ARNm. Este método de tradución foi descuberto recentemente, e ten grande importancia en condicións que requiren a tradución de ARNm específicos a pesar do estrés celular ou a incapacidade de traducir a maioría dos ARNm. Exemplos son os factores que responden á apoptose.
David Rudisha
David Lekuta Rudisha, nado o 17 de decembro de 1988 en Kilgoris (Kenya), é un atleta kenyano especialista nos 800 m. É o actual campión olímpico e mundial nesta distancia, posuíndo ademais o récord mundial cunha marca de 1:40,91, conseguida o día 9 de agosto de 2012 nos Xogos Olímpicos de Londres 2012. Na tempada do 2010 foi elixido como "Atleta do ano" por parte da IAAF.
Traxectoria
David Rudisha é fillo de Daniel Rudisha, medallista olímpico nos Xogos Olímpicos de 1968 disputados en México na proba de relevos 4x400 m; mentres que a súa nai Tamisha, é unha recoñecida cantante de música folk. É o sexto de sete irmáns e pertence ao pobo masai. Comezou a súa carreira no ano 2004 en competicións locais na proba de décatlon, e no 2005 comezou o seu adestramento co exitoso adestrador e misioneiro irlandés Com O´Connel, quen lle recomendou probar sorte nos 800 m. Nesta distancia logrou a medalla de ouro no Campionato Mundial Júnior de Atletismo de 2006, e dende aquela foi coñecido como «O orgullo de África», o mesmo lema da aeroliña Kenya Airways.
No 2007 conquistou outra medalla de ouro no Campionato Africano Júnior cunha marca de 1:46,41, así como a súa primeira vitoria nunha competición da IAAF Golden League. Na seguinte tempada acadou o primeiro posto no Campionato Africano de Atletismo de 2008. Porén, sufriu unha lesión que lle impediu participar nas probas clasificatorias para os Xogos Olímpicos de 2008 celebrados en Pequín. No 2009 participou no Campionato do Mundo de Atletismo de 2009 que tivo lugar en Berlín, no que chegou até as semifinais.
Plusmarca mundial
No 2010, Rudisha gañou outra medalla de ouro no Campionato Africano de Nairobi cunha nova marca da competición (1:42,84). Ademais, logrou a fazaña de superar o récord mundial en dúas ocasións: a primeira o día 22 de agosto durante a Internationales Stadionfest de Alemaña (1:41,09), e xusto unha semana despois na reunión de Rieti, Italia (1:41,01), ámbalas dúas parte do IAAF World Challenge. Tamén foi un dos triunfadores da Liga de Diamante desa tempada. Todos estes logros valéronlle ser elixido como "Atleta do ano" xunto a Blanka Vlašić.
O campionato mundial de Daegu
Na tempada 2011, logrou a mellor marca do ano en Mónaco no mes de xullo (1:42,61), durante a décima data da Liga de Diamante, competición na cal repetiu como un dos vencedores; e no Campionato do Mundo de Atletismo de 2011 celebrado en Daegu, conquistou o seu primeiro título absoluto cunha marca de 1:43,91. Posteriormente, en Rieti, mellorou a súa propia marca do ano cun rexistro de 1:41,33.
Porén, a súa xeira de triunfos foi interrompida o 18 de setembro en Milán (Italia), cando o etíope Mohamed Aman se impuxo na proba.
Os Xogos Olímpicos de Londres e nova plusmarca mundial
O 9 de xuño de 2012, asistiu por primeira vez a unha competición no continente americano. A carreira tivo lugar en Nova York como parte da sexta data da Liga de Diamante; na que Rudisha levou un folgado triunfo cunha marca de 1:41,74, o mellor tempo conseguido nos Estados Unidos nos 800 m. Posteriormente, o 24 de xuño gañou por primeira vez unha praza para competir nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 nas probas clasificatorias realizadas en Nairobi, cun rexistro de 1:42,12.
Debido á fazaña, Rudisha é sido considerado o mellor na proba en tódolos tempos; o mesmo Sebastian Coe opinou que era unha "proeza inesquecible" e que a vitoria era das máis memorables da historia olímpica. A carreira é considerada a máis rápida da historia nesta distancia, xa que os oito competidores correron por debaixo dun minuto e 44 segundos.
Fame irlandesa de 1879
A fame irlandesa de 1879 foi a última fame importante de Irlanda. Ao contrario da anterior fame irlandesa de 1740 a 1741 e, sobre todo, a Gran Fame irlandesa, a fame de 1879 (ás veces coñecida como mini fame ou An Gorta Beag en irlandés) non causou mortes en masa, principalmente debido a cambios na tecnoloxía de produción de comida, a diferentes estruturas de propiedade da terra, á entrada de cartos no país por parte dos emigrantes que axudaban ás súas familias e, particularmente, á pronta resposta do goberno británico, en contraste co desleixo que tratou a Gran Fame entre 1845 e 1852. O parlamentario radical Charles Stewart Parnell da Liga da Home Rule, Michael Davitt da Irish Land League e algúns relixiosos irlandeses, entre os que destacou o bispo Michael Logue, involucráronse activamente nunha campaña para meterlle presión ó goberno británico e para a distribución da axuda.
Desenvolvemento
Despois da fame da década de 1840, construíuse unha rede de ferrocarril en Irlanda que permitía o transporte da comida cara o oeste de Irlanda nuns días, no canto de meses como era o habitual até entón. Por iso, esta fame non se caracterizou polo número de mortes, senón pola carestía de alimentos no oeste da illa, sobre todo na provincia de Connacht.
Aínda que esta fame tivo unha menor gravidade que as dúas anteriores, a súa aparición fixo que axiña se espallase o pánico na poboación. Os que daquela eran adultos xa experimentaran a Gran Fame entre 1845 e 1852 cando eran cativos, e tiñan medo de que as súas familias fosen vítimas das mortes masivas de outrora. Por este motivo, houbo un importante movemento da poboación rural cara as principais vilas e cidades. Porén, esta migración foi temporal e, coas novas colleitas de 1880, moitos dos que marcharan ás cidades volveron a repoboar a terra que deixaran atrás.
Os historiadores coinciden en sinalar que durante os meses de fame houbo un rexurdir relixioso considerábel, no que destacou a aparición da Virxe María xuntos con dous santos nunha igrexa de Knock no condado de Mayo. A vila fíxose especialmente coñecida en décadas posteriores polo santuario que se fixo trala aparición.
Richard Réti
Richard Réti, nado en Pezinok (Eslovaquia, daquela Hungría) o 28 de maio de 1889 e finado en Praga o 6 de xuño de 1929, foi un xogador de xadrez checoslovaco.
Traxectoria
Naceu no seo dunha acomodada familia xudía húngara, pero el considerábase vienés. Foi un dos máis grandes xogadores do mundo durante os anos de 1910 e os anos de 1920. Réti comezou a súa carreira como xogador clásico ferozmente combinativo, favorecendo aperturas tales como o Gambito de rei (1. e4 e5 2. f4). Con todo despois do final da primeira Guerra Mundial, o seu estilo experimentou un cambio radical, e converteuse nun dos autores principais do hipermodernismo, xunto con Aron Nimzowitsch e outros. De feito, coa excepción notable do aclamado libro de Nimzowitsch Mein System, é considerado como o maior contribuínte literario do movemento. Os seus escritos son considerados como clásicos no mundo do xadrez: Die neuen Ideen im Schachspiel (1922) e Die Meister des Schachbretts (1930) aínda se estudan hoxe en día.
A Apertura Réti (1. ♘f3 d5 2. c4), coa cal derrotou ao entón campión do mundo José Raúl Capablanca en Nova York en 1924 é nomeada na súa honra. Tartakower denominou a esta apertura como "a apertura dolos porvir".
Era tamén un compositor notable na parte final do xogo. En 1925 Réti logrou a marca mundial para a variedade de xadrez ás cegas con 29 xogos simultáneos. Incriblemente, gañou vinte e un destes, empatou seis e perdeu soamente dous.
Serge Gainsbourg
miniatura|dereita|Gainsbourg. Serge Gainsbourg, nado en París o 2 de abril de 1928 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1991, foi un músico, cantante, autor e compositor, actor e director de cinema francés. Foi pai da tamén cantante e actriz Charlotte Gainsbourg.
Os Blancos (homónimos)
O topónimo Os Blancos pode referirse a:
Richard Bremmer
Richard Bremmer nado o 27 de xaneiro de 1953 en Warwickshire é un actor británico. Interpretou a Lord Voldemort en Harry Potter e a pedra filosofal, e a Skeld en The 13th Warrior.
Sobrado (homónimos)
O sobrado é o piso feito de madeira, e por extensión, a planta superior dunha vivenda, en oposición ao baixo, que adoitaba ser terreiro ou de pedra.
Pedro Nimo
Pedro Nimo del Oro, nado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1980, é un atleta galego.
Traxectoria
En 1999 foi Campión de España júnior de cross en San Miguel del Camino (Valverde de la Virgen, provincia de León). En 2006 foi o primeiro clasificado do Campionato de Galicia de cross. No 2012 foi campión galego de maratón, e en 2014 proclamouse campión de España de maratón.
André Bellessort
André Bellessort, nado o 19 de marzo de 1866 en Laval e finado o 22 de xaneiro de 1942 en París, foi un poeta e novelista francés.
Biografía
O seu pai era profesor de escola, el estudou no instituto Henri-IV e na Escola Normal Superior en París, como profesor comezou a dar clase no instituto de Niza, durante a súa vida laboral deu clases en institutos de diversas cidades, establecéndose en 1899 definitivamente en París. Colaborou en diversos xornais, foi correspondente de Le Temps en Chile, e máis tarde en Bolivia, colaborou tamén con La Revue des deux mondes. En maio de 1895 foi enviado ó Xapón e de volta dunha tempada en Suecia decidiu traducir a Selma Lagerlöf.
Alternou a escrita de poemas, de estilo clásico, e de ensaios literarios, libros de viaxes e exploración. Politicamente estivo próximo a Acción Francesa, deu frecuentemente conferencias no seu Instituto e participou en banquetes do Círculo Fustel-de-Coulanges, xunto con Léon Bérard, o xeneral Weygand e Abel Bonnard. En 1935 foi elixido para a Academia Francesa substituíndo a Henri Bremond.
O Retiro
Co topónimo  O Retiro  podemos referirnos a diversos lugares de Galicia:
Jackie Oliver
Keith Jack "Jackie" Oliver, nado o 14 de agosto de 1942 en Chadwell Heath (Essex), é un expiloto británico de Fórmula 1 e propietario dun equipo de Inglaterra. É máis coñecido por ser o fundador do equipo Arrows Grand Prix Internacional que por ser piloto de carreiras, aínda que durante a súa carreira de piloto gañou as 24 Horas de Le Mans e o campionato Can-Am.
Traxectoria
miniatura|dereita|Oliver pilotando o [[Lotus 49 no Gran Premio dos Países Baixos de 1968.]] miniatura|dereita|Oliver instrúe aos oficiais para arranxar o [[Lotus 49 no Gran Premio dos Países Baixos de 1968.]] Oliver comezou unha carreira longa no automobilismo en 1961, pilotando un Mini en carreiras de berlinas británicas. A continuación, pasou a un Lotus Elan e participou en carreiras GT, logrando algúns excelentes resultados, e logo pasando un tempo difícil na Fórmula 3, onde a súa velocidade natural viuse afectada por fallas mecánicas.
Con todo, para 1967 foi recrutado polo equipo Team Lotus de Fórmula Dúas, que tamén o viu facer o seu debut nun Gran Premio na clase F2 no Gran Premio de Alemaña de 1967, onde se situou quinto na xeral e gañou a clase F2. En foi chamado por Colin Chapman para ocupar un asento do Team Lotus de F1 logo da morte de Jim Clark. A tempada de F1 resultaría difícil, con Oliver loitando por acabar. Liderou o Gran Premio do Reino Unido de 1968 ata que fallou o motor, acabou soamente dúas carreiras, o seu mellor resultado foi o 3º lugar no Gran Premio de México.
Co fichaxe de Jochen Rindt por Lotus para, Oliver quedou fóra, cambiou a BRM. Sufriu dous anos decepcionantes no equipo Bourne. En dous anos lograría rematar en catro ocasións, os seus únicos puntos obtivoos cun sexto lugar no Gran Premio de México de 1969 e co quinto lugar no Gran Premio de Austria de 1970. Con todo, en liderou varias carreiras mantendo a raia a Stewart e foi un terceiro forte na maior parte do GP holandés e británico. O pobre resultado no GP de Austria, que o xefe do equipo, Lou Stanley pensou que debería gañar, tivo como consecuencia que a partir dese momento o mellor coche fara para Pedro Rodríguez, pero Oliver aínda liderou algunhas voltas na carreira italiana. Stanley describiu a Oliver como "bo, pero non tan bo como pensaba". A maioría das súas outras carreiras viron a ruptura do BRM. A maioría dos expertos e o patrocinador, Yardley estaban sorprendidos e decepcionados despois de que Oliver fora despedido por BRM. Jackie Stewart, xulgou a Oliver un moi bo piloto de GP e de Can Am.
Os seus mellores resultados nestas tempadas viñeron das carreiras de resistencia, no Gulf Ford GT40 de John Wyer, gañando as carreiras das 12 Horas de Sebring e as 24 Horas de Le Mans con Jacky Ickx en 1969, as 24 Horas de Daytona e os 1000 km. de Monza en 1971 con Pedro Rodríguez.
En 1969, debutó na CanAm, inicialmente para Autocoast no TI-22, e logo para o equipo Shadow de Don Nichols. 1971 viuno fóra dunha unidade de Fórmula Un a tempo completo, aínda que participou en tres carreiras no terceiro McLaren. 1972 viuno concentrarse principalmente na CanAm con Shadow, aínda que participaría nunha única carreira con BRM no Gran Premio do Reino Unido de 1972, onde se retirou.
O Retiro, Melón, Melón
O Retiro  é un lugar da parroquia de Melón no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 11 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 7 mulleres.
Estrela de David
200px|dereita|A Estrela de David. A Estrela de David (en hebreo: מגן דוד, transl.: Magen David), coñecida tamén como escudo supremo de David, é un símbolo en forma de estrela formada por dous triángulos iguais superpostos, tendo un a punta cara arriba e outro cara abaixo. É utilizado polo xudaísmo e os seus adeptos, alén doutras doutrinas como o Santo Daime. Outro nome dado a este símbolo é "Selo de Salomón".
A palabra magen significa escudo, broquel, defensa, gobernante, home armado e escamas. O substantivo magen, refírese a un obxecto que proporciona cobertura e protección ao corpo durante un combate. No Hinduísmo, cada ángulo representa un deus da trindade: Brahma, Vishnu e Shiva, respectivamente, o Creador, o Preservador e o Destrutor. En Unicode, o seu símbolo é U+2721 (✡).
Orixe do símbolo entre os israelitas
miniatura|180px|esquerda|O nome do rei David escrito en [[alfabeto hebreo|letras hebraicas.]] De acordo coa tradición xudía, este símbolo era deseñado ou encravado sobre os escudos dos guerreiros do exército do rei David. Esta tradición ten orixe no escritura do nome hebraico de David, composto por tres letras do alfabeto hebreo: Dalet, Vav e Dalet. Estas dúas letras Dalet tiñan forma triangular no alfabeto hebraico usado até entón, unha variación do alfabeto fenicio, coñecido como proto-hebraico. Estas dúas letras entón eran encravadas nos escudos dos soldados unha sobreposta á outra, formando unha especie de estrela. A pesar de ser unha explicación plausible, carece de probas históricas ou arqueolóxicas para probala. A forma actual do Escudo de David xa aparecía en diversas culturas do extremo oriente hai miles de anos, e só nos últimos séculos mudou nun símbolo puramente xudaico. Este símbolo aparecía xa ligado aos xudeus na Idade de Bronce, no século IV a.C., nun selo xudaico achado na cidade de Sidón. Tamén aparece en moitas sinagogas antigas na terra de Israel datadas da época do Segundo Templo e até mesmo nalgunhas despois da súa destrución polos romanos. Non lle era dado, polo menos aparentemente, un significado especial ou místico, senón máis ben ornamental, así como moitas Estrelas de David foron achadas ao lado de Escudos de Salomón (estrelas de cinco puntas ou pentagramas) e, curiosamente, ao lado de esvásticas. Un exemplo é o friso da sinagoga de Cafarnaún (século II ou III da era cristiá) e unha lápida (ano 300 da era cristiá) atopada no sur de Italia. A pesar diso, a Estrela de David non aparece entre os símbolos xudaicos máis importantes do período helenístico.
A testemuña máis antiga deste emblema na literatura xudaica é a amosado no libro do sabio caraíta Yehudah ben Eliahu Hadasi, do século XII, no seu libro Eshkol Hakofer. No capítulo 242, fala de costumes de persoas do pobo que, aos poucos, foron convertendo o símbolo do Escudo de David dun simple selo a un tipo de signo místico ou amuleto: "e os sete anxos na Mezuzá foron escritos - Miguel e Gabriel [...] o Eterno irá gardarche e este símbolo chamado Escudo de David é escrito en tódolos anxos e no final da Mezuzá...". Así, xa naquela época, este símbolo tiña un carácter místico, sendo frecuentemente gravado como unha forma de amuleto protector.
A identificación efectiva da Estrela de David co xudaísmo comezou na Idade Media. En 1354, o rei Carlos IV (Karl IV) concedeu o privilexio á comunidade xudaica de Praga de ter súa propia bandeira. Os xudeus confeccionaron nun fondo vermello, un hexagrama ou a Estrela de David, en ouro. Algúns documentos refírense a este símbolo como a "bandeira do rei David". En Praga, a estrela de seis puntas, sempre chamada de Maguen David, pasou a ser usada tanto en sinagogas, como no selo oficial da comunidade e en libros impresos. No século XIX, difundiuse o símbolo da Estrela de David tamén sobre as cortinas das Arcas Santas das sinagogas.
Xunto con parte dos xudeus devotos, expandiuse a alegación de que a orixe do símbolo da Estrela de David estaba directamente ligada ás flores que adornaban a Menorá, candelabro de sete brazos que formaba parte dos obxectos do Templo de Xerusalén, feitas nun relevo de lirios de seis pétalos, que facían unha silueta semellante á forma da Estrela de David. Entre os que cren nesta suposta orixe do famoso símbolo, hai unha interpretación de que a Estrela de David foi feita directamente polas mans do propio Deus de Israel.
Influencias
miniatura|220px|Bandeira da Estrela de David Vermella, do estilo do [[Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella.]] Existen intérpretes que argumentan que o lirio branco está composto por seis pétalos cun estilo parecido ao da Estrela de David. De feito, esta é a flor coa que era identificado o pobo de Israel no libro bíblico Cantar dos cantares.
De acordo coa Kabbalah (mística xudía), a Estrela de David insinúa a representación das sete emanacións divinas (sefirot) inferiores. Cada triángulo dos seis triángulos que forman os lados da estrela representarían unha emanación e o centro dos triángulos maiores sobrepostos da Estrela de David representarían a emanación denominada Malchut. O filósofo Franz Rosenzweig deu outra interpretación moi peculiar á Estrela de David, afirmando que un dos triángulos constituíntes do símbolo sería a representación da base de focos que caracterizan o pensamento do mundo: Deus, o home e o mundo. Obviamente, había filósofos que non crían na existencia de Deus, dun mundo metafísico ou dunha humanidade separada do mundo real, mais aínda estes focos constituían, na súa opinión, a base da filosofía da súa xeración. O outro triángulo representaría a posición do xudaísmo nestes asuntos. Nun nivel ben básico, o xudaísmo se ocuparía na reflexión sobre as relacións que existen entre estes factores, no conmovedor aos tres fundamentos principais do xudaísmo, na opinión de Rosenzweig: a creación (a relación entre Deus e o mundo), a revelación (a relación entre Deus e o home) e a redención (a relación entre o home e o mundo). Os cristiáns utilizan o símbolo como sinal de respecto a Israel, sendo ese o lugar onde eles cren que Xesús volverá.
Jackie Oliver
Traxectoria
Para 1973, Shadow entrou na F1, e Oliver foi nomeado líder do equipo. O Shadow DN1 resultou ser un chasis difícil, e unha vez máis a súa tempada viuse afectada por erros mecánicos. Con todo, no Gran Premio do Canadá de 1973 correu ben, e moitos creen que realmente gañou a carreira, pero a carreira sufriu unha gran confusión debido a forte choiva que provocou múltiples paradas en boxes e un despregue completamente inepto do coche de seguridade polos organizadores. Así foi como Oliver clasificou terceiro, os seus únicos puntos ao final da tempada.
Estrela de David
Usos
miniatura|dereita|Estrela de David usada polos [[nazis.]] Durante a Alemaña nazi, os xudeus prisioneiros nos campos de concentración eran identificados cunha "estrela dos xudeus" cosida na súa camisa. Dentro da estrela de David, ía escrita a palabra "Jude", que en alemán significa "xudeu".
Jackie Oliver
Traxectoria
En 1974 Oliver concentrouse en CanAm, logrando o título de serie para Shadow. Implicouse máis no lado da xerencia de Shadow, pero competiu na Fórmula 5000 para o equipo durante tres tempadas, e ata volveu brevemente á F1, terminando 5º na carreira de campións de 1977 e logrando o 9º lugar no Gran Premio de Suecia de 1977.
Arrows
A finais de 1977 saíu de Shadow xunto co patrocinador Franco Ambrosio, os deseñadores Tony Southgate e Alan Rees, o enxeñeiro Dave Wass e o piloto Riccardo Patrese para formar o equipo Arrows Grand Prix.
Estrela de David
Usos
Despois do establecemento do Estado de Israel, cando non foi aceptada a proposta de Herzl dunha bandeira con sete estrelas e outra idea con sete Escudos de David, o Consello do Estado Provisional aceptou a decisión do comité doutra proposta dun símbolo e dunha bandeira, confirmados en 28 de outubro de 1948. E así mudou a estrela de David dun simple símbolo xudeu ornamental a nivel de símbolo supremo do recentemente estabelecido Estado xudeu, sendo parte central da bandeira da nación, tendo por cima e por baixo dela dúas faixas azul celeste. Porén, os cidadáns árabes do novo Estado argumentaron que non se identificaban cunha bandeira que era composta unicamente por símbolos xudaicos. Os participantes do grupo Naturê Karta tamén deixaron de usar a Estrela de David despois deste evento, argumentando que este era un símbolo que representaba un Estado sionista.
Jackie Oliver
Arrows
Arrows faríase famoso por ter a maior serie de derrotas na historia de Fórmula Un, 382 carreiras sen vitorias. Con todo, o equipo sempre tivo coches ben presentados que foron xeralmente competitivos. Aínda que non eran punteiros deron asento a talentosos pilotos, Patrese, Thierry Boutsen, Gerhard Berger, Marc Surer e Martin Donnelly, todos pilotaron para o equipo cando empezaban como novatos na F1.
Estrela de David
Usos
De maneira semellante a como son representadas organizacións como a Cruz Vermella e a Media Lúa Vermella, usando símbolos que identifican as súas relixións, a organización israelita de axuda humanitaria e médica, denominada Escudo de David Vermello (en hebreo Maguen David Adom), é representada, como o propio nome xa di, por unha estrela de David vermella como símbolo oficial. Esta organización de socorro médico, porén, non alcanzou aínda un recoñecemento oficial internacional como as correspondentes nos países de tradición cristiá ou musulmá.
Jackie Oliver
Arrows
Oliver vendeu gran parte da súa participación á xaponesa Footwork Corporation en 1990, permanecendo como director, pero o equipo non puido avanzar e a compañía retirouse a finais de 1993 debido a problemas financeiros. Oliver recobrou o seu equipo, pero o diñeiro era escaso, e en 1996 volveu vender a maior parte das súas accións ao grupo TWR de Tom Walkinshaw. Oliver permaneceu na dirección ata 1999, cando vendeu as súas accións restantes.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cebanico
Cebanico é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 187 habitantes (INE 2011).
Masuria
Masuria ou Mazuria (en polaco Mazury, en alemán Masurenland) é unha antiga rexión do sur da Prusia Oriental, poboada desde o século XII principalmente por eslavos mazovios dos cales recibiu o nome, aínda que logo foi incorporada a Alemaña, pasando a formar parte de Polonia tras a segunda guerra mundial.
Historia
miniatura|250px|[[pobos bálticos|Tribos bálticas contra o ano 1200.]] miniatura|250px|Situación de Masuria na Polonia actual. Antes do século XII gran parte do seu daquela moi boscoso e pantanoso territorio (case inhabitábel coa tecnoloxía desa época) estaba poboado polos bálticos prusianos e, en menor medida, por algunhas tribos eslavas antecesoras dos polacos.
Despois do século XII os señores feudais alemáns, en especial os da Orde Teutónica, fundaron castelos no extremo sur do territorio dos prusianos bálticos que logo sería chamado Masuria xa que os mesmos conquistadores alemáns atraeron a poboadores rurais polacos procedentes da Mazovia para repoboar os territorios que foran despoboados durante a cruzada báltica no sur da Prusia Oriental.