cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inés Rivadeneira
Traxectoria
No Teatro de la Zarzuela estreou en 1964 El hijo fingido de Joaquín Rodrigo xunto a Ana Higueras e Isabel Penagos (Ángela), Luis Villarejo (Leonardo) e Esteban Astarloa (Fajardo), entre outros cantantes e actores, baixo a dirección musical de Odón Alonso. Na súa traxectoria destaca o repertorio lírico español: Inés incorporou ao seu repertorio (representado, gravado en disco e/ou interpretado en concerto) zarzuelas como La Verbena de la Paloma (Gran Premio Extraordinario ó melor disco gravado e producido en España integramente), Agua, Azucarillos y Aguardiente, La Boda de Luis Alonso, Gigantes y Cabezudos, Bohemios (unha nova versión na que Inés interpretou o rol de Janine, creado para ela),... e óperas españolas como La vida breve de Falla (Premio do Disco en París), Mayo (versión en castelán de El Giravolt de Maig de Toldrà) e Pepita Jiménez de Albéniz, e mesmo o ballet El amor brujo de Falla, obra que gravou en tres ocasións. Interpretou, entre outras obras, Las Golondrinas de Usandizaga, Pan y Toros de Barbieri, Amaya de Guridi, Goyescas de Granados (en Turín e en Madrid) etc. Entre os directores cos que colaborou ocupa un lugar importante o mestre Ataúlfo Argenta. Tamén traballou con mestres como Benito Lauret, Rafael Frübeck de Burgos, Odón Alonso, Jesús Arámbarri, Pablo Sorozábal, Mario Rossi, Louis de Froment, Pedro de Freitas Branco, Igor Markevitch, e moitos outros.
En 1965 volveu ao Liceu de Barcelona para interpretar o papel da maga Ulrica en Un ballo in maschera de Verdi xunto a Amy Shuard, Richard Tucker e Manuel Ausensi. Este papel interpretouno tamén no Teatro Campoamor de Oviedo, no Coliseo Albia de Bilbao, no Teatro Colón da Coruña e no Teatro García Barbón de Vigo.
En 1973 Inés Rivadeneira despediuse dos escenarios con dous concertos en Londres e un terceiro en Oxford. En Londres interpretou La Vida Breve de Manuel de Falla xunto a Victoria de los Ángeles e dirixida por Jean Martinon no Royal Albert Hall e no Queen Elizabeth Hall. En Oxford interpretou El Amor Brujo de Falla e unha selección de romanzas e dúos de zarzuela co barítono Antonio Blancas, baixo a dirección de Luis Antonio García Navarro. En 1972 foi contratada como profesora na Escuela Superior de Canto de Madrid; en 1976 obtivo unha praza como catedrática interina e dous anos máis tarde, tras unha intensa preparación persoal, logrou a praza como catedrática numeraria por oposición. Alí formou a numerosos alumnos até a súa xubilación en 1994.
Aínda que Inés Rivadeneira desenvolveu a súa carreira como intérprete principalmente na ópera e na zarzuela, cultivou tamén o oratorio barroco e clásico e a canción de concerto, xéneros que traballara nos seus inicios con Lola Rodríguez Aragón e máis tarde perfeccionara en Viena con Erik Werba. Tamén adicou parte da súa proxección como cantante ao repertorio sinfónico-coral coa interpretación da Novena Sinfonía de Beethoven, o Stabat Mater de Rossini, o Requiem de Verdi etc.
Estelle Harris
Estelle Harris, nada en Nova York, estado de Nova York, o 4 de abril de 1928 e finada en Palm Desert, California o 2 de abril de 2022, foi unha actriz estadounidense. Foi máis coñecida polo seu papel de Estelle Costanza na serie de televisión Seinfeld, ser a voz de Mrs. Potato Head na franquía cinematográfica Toy Story, Muriel en The Suite Life of Zack & Cody e Mama Gunda en Tarzan II.
Traxectoria
Harris naceu como Estelle Nussbaum en Manhattan, Nova York o 4 de abril de 1928, sendo a máis nova das dúas fillas de Isaac ("Ira") e Anna Nussbaum, inmigrantes polacos xudeus que posuían unha tenda de doces. Harris mudouse a Tarentum, Pennsylvania cando tiña sete anos para vivir preto dos seus tíos, os cales lle pediron o seu pai traballar na tenda de doces. Gradouse no Intituto de Educació de Tarentum.
Os aires difíciles
Os aires difíciles é unha coprodución galega baseada na obra da escritora Almudena Grandes. Estreouse no ano 2006, dirixida por Gerardo Herrero e protagonizada, entre outros, polos actores galegos Celia Freijeiro e Monti Castiñeiras.
Sinopse
Juan Olmedo, un home de corenta anos, logra sobrevivir a un naufraxio tralo que unicamente foi quen de rescatar a unha sobriña e ó seu irmán, discapacitado mental. Juan decide deixar atrás o seu pasado e comezar unha nova vida nun afastado recuncho da costa gaditana.
Nel, coa axuda da súa asistenta Maribel e de Sara, afrontará as lembranzas que o atormentan: o amor segredo que sentía cara a súa cuñada e a morte en estrañas circunstancias do seu irmán Damián.
Filgueira, Oíns, Arzúa
Filgueira é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
Unión Regionalista Aragonesa
A Unión Regionalista Aragonesa (URA) foi unha organización rexionalista aragonesa que se fundou o 4 de novembro de 1916 en Zaragoza. En 1917 organiza as súas mocidades na Juventud de la Unión Regionalista Aragonesa, que pouco despois cambia a súa denominación a Juventud Regionalista Aragonesa. A URA era unha formación burguesa conservadora que pretendía converter a Aragón nunha mancomunidade a exemplo da Lliga Regionalista en Cataluña. Os seus dirixentes eran Juan Moneva y Puyol, Andrés Giménez Soler, Antonio de Gregorio Rocasolano e Manuel Marraco. A pesar de intentar expandirse fóra de Zaragoza nunca se formou ningún núcleo estable fóra da capital aragonesa. En setembro de 1920 conseguiu a elección de tres concelleiros na cidade de Zaragoza, pero nos anos seguintes a formación diminuíu a súa actividade. Apoiou o Diretorio Militar formado por Primo de Rivera que se formou en setembro de 1923 e mesmo chegou a publicar o 8 de decembro, con outras forzas aragonesistas, un Proxecto de bases para un Estatuto da rexión aragonesa dentro do Estado español. Non se debe confundir coa Unión Regionalista Aragonesa de Barcelona ou Unión Aragonesista.
A Fraga, Oíns, Arzúa
A Fraga é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Satélite
Un satélite é todo obxecto secundario que gravita nunha órbita pechada arredor dun planeta. Pódese distinguir entre dous tipos de satélites: satélites naturais e satélites artificiais.
Satélites naturais
miniatura|righT|150px|A lúa é un satélite natural do planeta Terra. A Lúa é un satélite da Terra, se ben a Lúa e maila Terra teñen un tamaño tan similar que se poden considerar nalgúns momentos como un sistema de dous planetas.
O movemento da maior parte dos satélites coñecidos do Sistema Solar arredor dos seus planetas é directo, é dicir, de oeste a leste e no mesmo sentido de xiro dos planetas.
Só certos satélites de grandes planetas exteriores xiran en sentido inverso, é dicir, de leste a oeste e en dirección contraria á dos seus planetas; probablemente foron capturados polos campos gravitacionais dos planetas algún tempo despois da formación do Sistema Solar.
Moitos astrónomos cren que Plutón, que se move nunha órbita independente arredor do Sol, puido orixinarse como satélite de Neptuno. Recentemente descubriuse que o mesmo Plutón ten varios satélites, o máis grande dos cales é Caronte.
Satélites artificiais
miniatura|righT|150px|Na imaxe o [[MILSTAR: un satélite artificial de comunicacións.]] Enténdese por satélite artificial calquera dos obxectos postos en órbita periódica arredor da Terra de xeito artificial (pola nosa especie). Os obxectivos son variados e van dende os fins científicos ou tecnolóxicos ós militares.
O satélite artificial é unha ferramenta que fai posible observar e controlar o noso planeta e ollar o cosmos sen a interposición da atmosfera.
Vítor Amadeu II de Savoia
Vítor Amadeu II de Savoia, nado como Vittorio Amedeo Francesco o 14 de maio de 1666 en Turín, e finado o 31 de outubro de 1732, foi duque de Savoia entre 1675 e 1732, e posteriormente rei de Sicilia (1713-1720) e rei de Sardeña (1720-1732). Tamén ostentaba os títulos de marqués de Saluzzo, duque de Monferrato, príncipe de Piemonte, conde de Aosta, Saint-Jean-de-Maurienne e Niza.
O rei Luís XIV de Francia organizou a súa voda para manter a influencia francesa no ducado, pero axiña Vítor Amadeu se desvinculou da influencia de Francia. Trala morte do seu pai en 1675, a súa nai tomou a rexencia no seu nome (xa que só tiña 9 anos) até 1684. Despois de loitar na guerra de sucesión española, converteuse en rei de Sicilia en 1713, pero viuse forzado a cambiar o seu título polo de rei de Sardeña en 1720.
Ameneiro, Calo, Teo
Ameneiro é un lugar da parroquia de Calo, no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 393 habitantes (194 homes e 199 mulleres).
En Ameneiro naceu Enrique Líster.
Laxes, Carreira, Ribeira
Laxes é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Xanthocyparis nootkatensis
Xanthocyparis nootkatensis é unha especie de conífera da familia das cupresáceas (Cupressaceae), subfamilia das cupresoideas (Cupressoideae), unha das dúas incluídas no recente novo xénero Xanthocyparis.
Taxonomía
A especie foi inicialmente descrita en 1824 polo botánico escocés David Don dentro do xénero Cupressus, como Cupressus nootkatensis.
Sinónimos
Ao longo da historia esta especice foi recoñecida polos sinónimos seguintes:
Die Jungfrau von Orleans
miniatura|Anuncio da primeira representación de Die Jungfrau von Orleans. Die Jungfrau von Orleans (literalmente A doncela de Orleáns) é unha traxedia de Friedrich Schiller estreada o 11 de setembro de 1801 en Leipzig
Argumento e significación
A peza é unha versión libre da vida de Xoana de Arco, conta cun prólogo presentando os personaxes máis importantes, seguido por cinco actos, cada un dramatiza un momento significativo na vida de Xoana, que se presenta idealizada ata o sublime. A obra reflicte o novo nacionalismo e militarismo que se vivía no século XIX, e tamén presenta a idea kantiana da necesidade de subxectar a emoción a un principio moral. Foi a obra de Schiller máis representada ata a primeira guerra mundial, pero logo da segunda guerra mundial o seu militarismo causou algunhas críticas pero pola súa forza dramática segue a ser unha obra amplamente representada nos países de lingua alemá, con doce producións na tempada 2004/2005, coincidindo co ano Schiller.
Peta-
Peta (símbolo P) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que indica un factor de 1015, ou 1 000 000 000 000 000.
Adoptouse en 1975 e o nome provén da palabra grega πέντε, penta, que significa cinco, xa que é igual a 10005.
Por exemplo;
En informática peta pode valer 1 125 899 906 842 624 (10245 ou 250), no canto de 1 000 000 000 000 000, especialmente cando se usa o prefixo byte, obtendo un petabyte. Para resolver esta ambigüidade, propúxose pebibyte para o valor 250 bytes, pero non se impuxo.
Iván Carril
Traxectoria
Os seus inicios foron un humilde club de fútbol sala do concello de Teo, a súa calidade pronto chamou a atención e foi fichado pola S D Compostela para as súas categorías inferiores. Máis adiante firmaría polas categorías inferiores do F.C. Barcelona, onde non tivo moita fortuna debido as numerosas lesións que tivo. Rexurdiu tras chegar novamente a provincia da Coruña, nesta ocasión no filial do Deportivo, converténdose nunha peza indispensable para o mesmo, o cal o fixo debutar no primeiro equipo asinando moi boas actuacións, chegando a marcar o seu único gol na primeira división.
Trala marcha do adestrador Joaquín Caparrós, que o fixo debutar na categoría de ouro do fútbol español foi cedido primeiro ao Vecindario e posteriormente ao Palencia, onde tería unha traxectoria irregular.
Na tempada 2009–10 foi contratado por unha tempada polo Pontevedra CF de Segunda División B, participando en 32 partidos e anotando 2 goles. Na tempada 2010–11 fichou polo SV Ried. No verán de 2014 ficha polo CE L'Hospitalet
Adestrador
En xullo de 2019 foi contratado para adestrar o CF Noia, de Preferente Galicia, en substitución de José Manuel Martínez "Secho". Na tempada 2019–20 o equipo noiés logrou o 4.º posto.
Magic Johnson
Earvin Effay "Magic" Johnson, Jr., nado o 14 de agosto de 1959 en Lansing, Míchigan, é un ex xogador e adestrador de baloncesto, considerado un dos mellores da historia. Militou en Los Angeles Lakers da NBA dende 1979 até 1991, regresando por un breve período en 1996. Tras gañar en 1979 a NCAA coa Universidade de Michigan State, Johnson chegou aos Lakers cos que establecería unha das mellores carreiras na historia da liga, proclamándose campión da NBA en cinco ocasións despois de xogar nove finais, ademais dun gran número de premios individuais como o MVP da Tempada, MVP das Finais (en tres ocasións ambos) e MVP do All-Star Game. Tamén disputou doce NBA All-Star Game, sendo incluído en dez tempadas nos mellores quintetos da liga e liderando a tempada regular en asistencias catro veces.
Os seus inicios
Johnson creceu en Lansing, no estado de Míchigan, e xa dende moi novo gustáballe xogar a baloncesto. Levantábase cedo para ir xogar antes do colexio e ía frecuentemente aos sitios botando un balón, e segundo a súa nai, mostraba moito entusiasmo en todo o que facía. Cando por fin se uniu ao equipo de baloncesto do seu instituto, logrou con 15 anos unha tripla-dobre con 36 puntos, 16 rebotes e 16 asistencias, despois do cal un xornalista deportivo denominoulle "Magic" por primeira vez. Máis tarde, sufriu a perda dun compañeiro de equipo en accidente de coche, polo que se confabularon para gañar o campionato estatal como homenaxe a Reggie Chastaine, o xogador falecido, algo que lograron na prórroga da final. No seu último ano de instituto o seu equipo logrou un balance de 27 vitorias e 1 única derrota, cunha media de 28,8 puntos e 16,8 rebotes, gañando de novo o título estatal.
Universidade
"Magic" desenvolveu a súa traxectoria universitaria na Universidade Estatal de Míchigan, preto da súa cidade natal. Cando se uniu ao equipo, na tempada 1977-78, conseguiu rapidamente o status de grande estrela. Despois de que a súa universidade acabase o ano anterior cun mediocre balance de 12 vitorias e 15 derrotas na Big Ten Conference, poucos pensaban no xiro que ía dar o equipo coa incorporación de Magic. Xunto co seu compañeiro, o tamén novato Jay Vincent, conseguiron unha racha de trece partidos gañados consecutivamente, e grazas ás súas estatísticas (17 puntos, 7,9 rebotes e 7,4 asistencias por partido) e conseguiron gañar o título de conferencia tras 11 tempadas de seca, ademais de presentarse por primeira vez en 19 anos no Torneo da NCAA, caendo na final do Medio Oeste ante a Universidade de Kentucky. Johnson foi nomeado Novato do Ano.
En 1979 comezaron a tempada de forma titubeante, xa que no mes de xaneiro levaban un balance de 4 vitorias e 4 derrotas, mais lonxe de estar acabados, lograron gañar na prórroga ao até entón líder da conferencia, Ohio State, para encadear posteriormente unha racha de dez vitorias consecutivas, que lles afianzarían no primeiro posto da Big Ten. Unha vez na fase final, arrasaron nos seus catro primeiros enfrontamentos, logrando unha diferenza media de 23 puntos de vantaxe neles, levando ao seu equipo á final da NCAA, onde lle esperaba a Universidade de Indiana State, invictos esa tempada e colocados no número 1 da clasificación. Nese equipo xogaba o que poucos anos máis tarde sería o seu gran rival e amigo, Larry Bird. Con todo, os de Míchigan fixéronse finalmente co campionato cun resultado de 75-64, sendo o partido universitario máis visto da historia. Ademais Johnson foi elixido esa tempada como o mellor xogador do torneo.
O nacemento do Showtime (1979-1980)
Magic Johnson foi elixido como número 1 no Draft da NBA de 1979 por Los Angeles Lakers, os cales obtiveran esa elección tras negociar cos New Orleans Jazz e ofrecerlles á entón estrela Gail Goodrich a cambio da primeira elección do draft. Magic uniuse a unha franquía sometida a un profundo cambio, con novo adestrador, Jack McKinney, con novo propietario, Jerry Buss, e varios novos xogadores. Con todo, o que máis atraeu a Johnson foi a posibilidade de xogar xunto ao seu gran ídolo de mocidade, o pivote Kareem Abdul-Jabbar, líder histórico de anotación na NBA. Enseguida transmitiu o seu entusiasmo na pista e impuxo un estilo de xogo de velocidade, de pases inverosímiles, de contraataques vibrantes, que pronto se coñeceu como o "Showtime" (tempo de espectáculo). Dada a súa facilidade e a súa altura para o rebote e a anotación, pronto liderou a liga en triplas dobres, soamente superado ao longo da historia por outro base, Oscar Robertson. Ademais, o seu case infantil entusiasmo transmitiuse ás bancadas, sendo moi pronto un ídolo da afección.
As porcentaxes da súa primeira tempada, 18 puntos, 7,7 rebotes e 7,3 asistencias, foron suficientes para ser elixido no Mellor quinteto de rookies da NBA e ser titular no NBA All-Star Game, aínda que o título de Rookie do ano foi ao seu amigo e rival Larry Bird, que ese ano se unira aos Boston Celtics. Os Lakers acabaron cun balance de 60 vitorias e 22 derrotas, e con Paul Westhead substituíndo no banco a McKinney, despois dun grave accidente de bicicleta, acadaron as Finais da NBA de 1980, onde se atoparon aos Sixers do "Dr. J" (Julius Erving) e do potente Darryl Dawkins. Os Lakers tomaron vantaxe nas series 3-2, até que Kareem Abdul-Jabbar se lesionou no xeonllo. O seu adestrador decidiu entón pór no posto de pivote a Magic, o cal sorprendeu a todo o mundo con 42 puntos, 15 rebotes, 7 asistencias e 3 roubos de balón, gañando o sexto e definitivo partido 122-107 e sendo nomeado MVP das Finais. Con só vinte anos, Magic xa conseguira distincións individuais no instituto, universidade e como profesional, cheg a converterse nun dos únicos catro xogadores en toda a historia en gañar consecutivamente os títulos da NCAA e a NBA.
Arriba e abaixo (1980-1983)
miniatura|Magic Johnson en [[2007.]] Johnson perdeuse gran parte da tempada 1980-81 por mor dunha lesión no xeonllo, disputando tan só 37 partidos de liga regular, sendo ademais eliminados nos playoffs en primeira rolda polos Houston Rockets. A pesar diso, ao terminar a mesma, Johnson asinou un espectacular contrato de 25 anos de duración por un valor de 25 millóns de dólares, cortesía do propietario do equipo, o Dr. Buss, que quedou impresionado polo seu xogo espectacular. Con todo, os problemas continuaron a tempada seguinte, onde tivo un duro enfrontamento co seu adestrador, Westhead. Tras unha vitoria en casa dos Utah Jazz, Magic manifestou: non podo seguir xogando máis neste equipo. O propietario do equipo, no canto de facer caso ás demandas de Johnson, despediu ao adestrador, e por primeira vez na súa carreira Magic tivo que escoitar apupos do público, mesmo dos seus propios seareiros. Porén, esa tempada logrou polo menos 700 puntos, asistencias e rebotes, uníndose a Wilt Chamberlain e Oscar Robertson no selecto club que alcanzara tales cifras. Os Lakers arrasaron nos playoffs, chegando ás finais de novo ante os Sixers, que contaban co "Dr. J" e Andrew Toney como principais estrelas. Johnson liderou ao seu equipo na vitoria por 4 a 2, levándose o seu segundo título de MVP das Finais.
Na tempada 1982-83, Magic volveu a destacadar, cunha media 16,8 puntos, 8,6 rebotes e 10,5 asistencias, gañándose o seu primeiro nomeamento ao Mellor quinteto da NBA, e alcanzando o seu equipo de novo as Finais. Con todo, nesta ocasión os Lakers sufriron as baixas dos seus compañeiros Norm Nixon, James Worthy e Bob McAdoo e foron arrasados na final polos Sixers, que contaban co seu novo pivote e finalmente MVP das Finais, Moses Malone.
Larry Bird e os Bad Boys (1983-1988)
Cando Magic chegou á NBA, ao mesmo tempo chegou un aleiro que terminaría converténdose nunha lenda, o xogador dos Boston Celtics e vello coñecido de Magic da NCAA, Larry Bird. O xornalista alemán Günter Bork definiunos como polos opostos: por unha banda, o xogador negro, riseiro e espectacular que era Johnson, e polo outro, o xogador branco, introvertido e traballador que era Bird. Ademais, a fortaleza de ambos fixo que a rivalidade se prolongase no tempo, sendo a loita do Showtime, un baloncesto rápido e espectacular, contra o xogo preciso e seguro dos Celtics. Ambos eran estrelas nos seus equipos, pero os Celtics competían na Conferencia Leste mentres que os Lakers facíano na Conferencia Oeste, polo que a única forma de atoparse na post-tempada era nas Finais, o que non ocorreu até 1984. Ese ano Magic volveu ter unha actuación destacada, con medias de 17,6 puntos, 7,3 rebotes e 13,1 asistencias, e xunto a Kareem Abdul-Jabbar levou ao seu equipo ás finais, onde se atoparían por fin cos Celtics. Varios erros decisivos no segundo, cuarto e sétimo e definitivo partido fixeron que o título voase a Massachusetts, sendo nomeado Larry Bird MVP das Finais. Por todo iso, Kevin McHale, un dos puntais de Boston, mofouse cualificando ao seu rival como "Tragic" Johnson.
Na seguinte tempada, Johnson volveu destacar na fase regular, cunha media de 18,3 puntos, 6,2 rebotes e 12,6 asistencias, levando aos Lakers de novo ás Finais, onde de novo se atoparían cos de Boston. Tras un mal comezo, que facía presaxiar unha rápida resolución da final ao perder 114-148, o equipo reaccionou dando a volta ás series e gañando finalmente 4-2, grazas sobre todo a Abdul-Jabbar xa con 38 anos e, por suposto, a Magic, que tivo unha media de 15,2 asistencias nos 6 partidos da final. A tempada 1985-86 resultou decepcionante para Magic e os súas Lakers. A pesar das boas cifras de novo na liga regular (18,8 puntos, 5,9 rebotes e 12,6 asistencias), os Lakers caeron estrepitosamente nas Finais da Conferencia Oeste ante uns Houston Rockets liderados polas súas Torres Xemelgas, Hakeem Olajuwon e Ralph Sampson, por 4 a 1. Con todo, ao ano seguinte Johnson fixo a súa mellor tempada, promediando 23,6 puntos (o tope da súa carreira), 6,3 rebotes e 12,2 asistencias, gañando o seu primeiro MVP da NBA, o único premio que se lle resistía dende o inicio da súa carreira. Os Lakers atopáronse de novo cos Celtics na final, onde foi transcendental a defensa que fixo Michael Cooper sobre a estrela de Boston Larry Bird. Johnson foi de novo providencial, especialmente no cuarto partido, cando anotou un gancho a dous segundos do final sobre dous homes máis altos que el, Kevin McHale e Robert Parish, dando a vitoria ao equipo californiano por 107-106. Finalmente os Lakers gañaron a final 4-2.
Antes de comezar a tempada 1987-88, o adestrador dos Lakers Pat Riley, conmocionou ao equipo prometendo repetir título, obviando a maldición que facía que un mesmo equipo non conseguise dous aneis consecutivos dende a tempada 1968-69. Johnson volveu ter unha fase regular produtiva, con 19,6 puntos, 6,2 rebotes e 11,9 asistencias por partido. Nos playoffs os Lakers sobreviviron a dúas trepidantes eliminatorias que chegaron ao sétimo partido, contra Utah Jazz e os Dallas Mavericks, para atoparse na final cos temidos bad boys, os Detroit Pistons, con fama de xogar ao baloncesto ao límite da dureza permitida. Tras seis intensos partidos, co marcador empatado a 3 vitorias, a figura de James Worthy emerxeu no sétimo e definitivo encontro, conseguindo un triplo-dobre, 36 puntos, 16 rebotes e 10 asistencias, e levando ao seu equipo á consecución do campionato ao vencer 108-105, co que se levou o MVP das Finais.
Ocaso (1988-1991)
Na tempada 1988-89, Johnson tivo unha media de 22,5 puntos, 7,9 rebotes e 12,8 asistencias por partido, gañando o seu segundo MVP da NBA. Os Lakers alcanzaron de novo as Finais, pero unha lesión de ligamentos de Magic puxo en bandexa o título aos Pistons, que arrasaron 4-0 dando unha triste despedida das finais ao gran Abdul-Jabbar, que con 42 anos disputaría por última vez unha post-tempada. Ao ano seguinte a historia repetiríase, xa que Johnson volve gañar o MVP, mais os Lakers caerían en segunda rolda de playoffs ante Phoenix Suns. Na tempada 1990-91 os Lakers repetirían aparición nas finais, esta vez ante uns Chicago Bulls que contaban coa súa grande estrela Michael Jordan. A súa achega, unido á excepcional defensa de Scottie Pippen sobre Magic, que se lesionou no segundo partido da final, deulles o primeiro dunha longa serie de éxitos para o equipo da Cidade do Vento.
Magic anuncia que é portador do VIH (1991-1992)
Ao comezar a tempada 1991-92, Johnson perdeuse os seus tres primeiros partidos oficialmente por unha infección estomacal. Non tardou en convocar unha rolda de prensa e conmocionar ao mundo, o 7 de novembro de 1991 anunciou que estaba infectado polo virus VIH e a súa inmediata retirada do baloncesto. Descubriu a súa enfermidade ao tratar de facerse un seguro de vida, dando positivo nas análises da SIDA. Mais lonxe de mensaxes negativas, sorprendeu ao anunciar a súa felicidade de que a súa esposa Cookie e o fillo que ambos esperaban non estaban infectados, e que ía dedicar a súa vida a loitar contra esta enfermidade. A contorna da NBA conmocionouse, e mesmo o presidente George H. W. Bush declarou: "Para min, Magic é un heroe, un heroe para calquera que ame o deporte". Automaticamente pasou á "lista de lesionados" do equipo, e debido á súa situación contractual, seguiu cobrando da franquía anxelina.
A pesar de todo iso, Magic foi votado polo público para xogar o NBA All-Star Game desa tempada. Foron varios os xogadores que se mostraron remisos a xogar con alguén que en teoría lles podería contaxiar un virus mortal, entre eles Karl Malone. Pero a maxia que proclama o seu alcume fixo que todo iso ficase nun segundo plano, xogando o partido e levando á vitoria á Conferencia Oeste por 153-113, ofrecendo ao mundo dous minutos finais completamente inesquecibles, xogándose un "un contra un" primeiro ante o seu gran amigo Isiah Thomas, posteriormente contra outra lenda do baloncesto, Michael Jordan e acabando prematuramente o partido cunha tripla inverosímil dende case 8 metros, para darse unhas apertas con rivais e amigos nunha espontánea homenaxe. Ademais, foi galardoado co MVP do partido.
O Dream Team (Barcelona 92)
A pesar de dar positivo nas análises da SIDA, Magic foi convocado coa selección de baloncesto de Estados Unidos para participar nos Xogos Olímpicos de Barcelona 92. Aquel mítico equipo, denominado "Dream Team" (equipo de en soño) pola cantidade de estrelas do baloncesto NBA reunidas nel, arrasou no torneo de baloncesto. Por primeira vez, lendas vivas deste deporte xogaron xuntas no mesmo equipo, no cal, ademais de Johnson, estaban entre outros, Larry Bird, Michael Jordan, Charles Barkley, Karl Malone, Patrick Ewing, John Stockton ou David Robinson.
Johnson estivo coxeando todo o torneo, por mor dunha pequena lesión no xeonllo, participando menos do que lle gustaría no torneo. A pesar diso, as Olimpíadas de Barcelona lembraranse, entre outras cousas, por ser o lugar onde un dos máis grandes xogadores da historia deu as súas últimas leccións.
Breve retorno á NBA (1996)
Johnson anunciou o seu regreso ás canchas na tempada 1992-93, mais tras participar en partidos de pretempada, decidiu non facelo alegando motivos persoais. Embarcouse noutros compromisos, entre os que estaban o escribir un libro sobre sexo seguro e o realizar unha xira por Asia e Australia xunto a antigos xogadores da NBA.
Magic: a lenda
upright|miniatura|Os dorsais retirados. Johnson desenvolveu toda a súa etapa profesional nos Lakers (dende 1979 a 1991 e 1996), onde grazas á súa velocidade, manexo do balón e visión de xogo, desempeñou de maneira maxistral o posto de base (con 2,06 metros de altura), e levou ao equipo a conquistar cinco campionatos da NBA (1980, 1982, 1985, 1987 e 1988). Johnson é un do catro únicos xogadores en gañar os títulos da NCAA e NBA en anos consecutivos, e é o único rookie da NBA que gañou no mesmo ano o MVP das Finais (1980); galardón que volveu conquistar noutras dúas ocasións (1982 e 1987). Foi elixido MVP da Tempada en tres ocasiones (1987, 1989 e 1990) e MVP do All-Star Game en 1990 e 1992; esta última ocasión, un ano despois da súa retirada.
O sobrenome de "Magic" provén do instituto e é debido á súa gran habilidade para o pase, que lle permitía repartir gran cantidade de asistencias (11,2 por partido durante toda a súa etapa profesional para un total de 10.141) aos seus compañeiros de xogo aos que, co seu carisma, contaxiaba o seu entusiasmo polo xogo e o seu carácter gañador. Foi tamén un bo anotador e tivo unha media durante toda a súa carreira 19,5 puntos por partido, mais "Magic" sobresaía en todas as facetas do xogo. Durante diferentes períodos da súa carreira foi o mellor do campionato en asistencias (liderou esta clasificación dende 1982 a 1987) e roubos de balón. Guiou aos Lakers para ser o equipo máis anotador tres veces (1987, 1989 e 1990) e o máis reboteador dúas veces (1982 e 1983). A súa espectacular forma de xogar, os seus pases sen mirar e a súa rapidez contribúen a que o estilo de xogo dos Lakers daquela época fose coñecido como o "Showtime". O seu dorsal foi retirado por Los Angeles Lakers en 1992, é dicir, que ningún outro xogador da franquía poderá utilizar o seu 32. Está honra compartea con outros grandes da historia da franquía como Wilt Chamberlain, Elgin Baylor, Gail Goodrich, Kareem Abdul-Jabbar e Jerry West.
Intres inesquecibles
Ademais, os Lakers romperon nese encontro outro maleficio, pois desde que os Celtics de finais dos 60 ninguén conseguira gañar dous campionatos consecutivos. "Magic" foi o home decisivo para os Lakers en toda a final (e no camiño á final). Na súa plena madurez como xogador, pasou cando tiña que pasar, repartiu xogo como nunca e meteu canastras fundamentais cando nos momentos decisivos o balón "queimaba" nas mans dos demais. Quizais nunca como entón se mereceu o MVP das Finais, aínda que un impresionante tripla dobre do seu compañeiro James Worthy no último partido, fixo que o xurado se decantase por este para ese galardón.
Vida posterior
miniatura|upright|Johnson con Nancy Pelosi en [[2003.]] Dezaseis anos despois de que lle fose detectado o virus da SIDA, Magic adícase a dar charlas e conferencias en colexios e institucións estadounidenses mostrando á xente a forma de previr a súa enfermidade e a de loitar contra a mesma. Conta a súa experiencia coa esperanza de que, sobre todo a xente nova, capte a súa mensaxe, como explicaba nun colexio de Washington en 2006: As únicas cousas que salvaron a miña vida foron a detección precoz e os antirretrovirais. Trata de demostrar ao mundo que a súa enfermidade é, en primeiro lugar, evitable, e que, no caso de caer nela, pódese aprender a convivir coa mesma.
Os seus negocios despois da súa retirada inclúen teatros que agora son parte de Loews Cineplex Theatres, Inc. Tamén fixo xiras xogando partidos amigables con outros equipos por todo o mundo e mesmo volveu á NBA, pero esta vez para adestrar ao seu equipo de toda a vida cando só quedaban 16 partidos da tempada regular 1993-94. Na tempada 1995-96 retornou para xogar 32 partidos (sempre cos Lakers) e logo retirouse definitivamente. Os seus números ao momento do retiro foron impresionantes: nunha vida deportiva relativamente curta de 906 xogos de tempada regular (John Stockton, o coñecido base de Utah Jazz xogou uns 1.504 encontros de tempada regular) Magic tivo unha media de 19,5 puntos (para un total de 17.707, con porcentaxes de 52% en tiros de campo, 30,3% en triplas e 84,4% en libres), 7,2 rebotes (cun total de 6.559) e 11,2 asistencias (totalizando 10.141).
Controversias sobre a súa enfermidade
O 10 de outubro de 2008, unha emisora de Minneapolis anunciou que transmitiría anuncios para crear conciencia sobre o VIH/SIDA despois de que un par de comentaristas acusasen a Magic Johnson de finxir o seu diagnóstico e tralas duras críticas do ex xogador de baloncesto. Chris Baker e Langdon Perry, da emisora de radio KTLK, fixeron os comentarios dous días antes nun programa de Baker de corte conservador. O contexto dos comentarios non quedou de todo claro, mais xurdiron cando un ouvinte chamou para laiar sobor das esixencias aos traballadores. Perry respondeu cunha pregunta sobre enfermidades coas que unha persoa pode vivir moito tempo "se recibe medicamentos".
Baker respondeu "como Magic Johnson?", ao que Perry agregou "como Magic Johnson coa súa SIDA falsa. Magic finxiu a SIDA". Baker dixo "ti crees que Magic finxiu a SIDA por mágoa?", e Perry respondeulle "estou convencido que Magic finxiu a SIDA". "Eu tamén", afirmou Baker. Johnson emitiu un comunicado o xoves dicindo que está "indignado porque Chris Baker e Langdon Perry lle restasen importancia a un asunto tan serio e mortal. "Millóns de persoas están a morrer de VIH/SIDA, e o feito de que chanceen sobre a miña condición é incrible", dixo o ex xogador.
Alabama (homónimos)
Alabama pódese referir a:
Mesencéfalo
miniatura|dereita|Vista inferior do encéfalo. O mesencéfalo (2) está encima do número 3, que é a ponte de Varolio. miniatura|dereita|Vista posterior: A = tálamo humano, B = mesencéfalo, C = ponte de Varolio, D = bulbo raquídeo. lang=gl|miniatura|dereita|Esquema do encéfalo dun embrión de 4 semanas. lang=gl|miniatura|dereita|Esquema das subdivisións do encéfalo dun vertebrado co mesencéfalo en azul. miniatura|Mesencéfalo en vermello. Premer sobre a imaxe para vela en movemento. O mesencéfalo ou encéfalo medio é unha porción do encéfalo situada entre a rexión talámica (diencéfalo) e a rexión da ponte de Varolio e cerebelo (metencéfalo), que está asociada con certos aspectos da visión, audición, control motor, sono e vixilia, excitación (estado de alerta), e regulación da temperatura.
Anatomicamente, comprende o téctum (ou tubérculos cuadrixéminos), o tegmentum, o acueduto de Silvio, e os pedúnculos cerebrais, xunto con diversos núcleos e fascículos. O mesencéfalo está situado debaixo do córtex cerebral, e sobre o rombencéfalo, polo que está preto do centro do encéfalo. Considérase parte do tronco cerebral.
Desenvolvemento
Durante o desenvolvemento embrionario, o mesencéfalo orixínase a partir da segunda vesícula que se forma no extremo anterior do tubo neural. A diferenza das outras dúas vesículas, o prosencéfalo e o rombencéfalo, o mesencéfalo non se divide ulteriormente durante o resto do desenvolvemento neural, e non forma novas áreas encefálicas.
La Pianiste
La Pianiste é un filme franco-austríaco do ano 2001 dirixido por Michael Haneke e protagonizado por Isabelle Huppert e Benoît Magimel. O guión, escrito polo propio Haneke, é unha adaptación da novela do mesmo nome de Elfriede Jelinek, gañadora do Premio Nobel de Literatura no ano 2004.
Mesencéfalo
Desenvolvemento
Ao longo do desenvolvemento embrionario, as células do mesencéfalo multiplícanse continuamente e comprimen o acueduto de Silvio (ou acueduto cerebral) que está en formación. A obstrución parcial ou total do acueduto de Silvio durante o desenvolvemento pode orixinar o hidrocéfalo conxénito.
Funcións
Leva impulsos motores desde o córtex cerebral ata a ponte de Varolio e impulsos sensitivos desde a medula espiñal ata o tálamo.
La Pianiste
Foi estreada o 14 de maio de 2001 no Festival de Cine de Cannes, onde conseguiu o Gran Premio do Xurado e a súa parella protagonista levou dous premios á mellor interpretación.
Sinopse
Erika Kohut é profesora de piano nun prestixioso conservatorio de Viena. Vive coa súa nai, unha muller dominante con quen mantén unha difícil relación de amor-odio. Baixo o seu aspecto serio e disciplinado oculta inesperados comportamentos sexuais de tendencia sadomasoquista. Despois de escoitala tocar nun concierto privado, o xove Walter Klemmer proponse conquistala.
Saraxevo
Saraievo , Saraxevo,  ou Sarajevo  (Sarajevo en bosníaco, croata e serbio latino, Сарајево en serbio cirílico) é a capital e principal cidade de Bosnia e Hercegovina. En 2013 a súa poboación era de 275.524 persoas (555.210 coa área metropolitana), o 80,74% bosníacos, o 4,94% croatas e o 3,78% serbios.
Historia
Saraievo foi fundada polos otománs en 1461 como capital de Bosnia e no século XVI construíuse a maior parte do que hoxe a cidade vella. En 1697, nunha incursión do príncipe Eugène de Savoia, a cidade foi destruída e tivo que ser reconstruída máis tarde. En 1878 pasou ao Imperio austrohúngaro.
O 28 de xuño de 1914 o arquiduque Francisco Fernando de Austria e a súa muller foron asasinados mentres visitaban a cidade, o que constituíu a orixe inmediata da primeira guerra mundial, logo da guerra Saraxevo integrouse en Iugoslavia como capital de Drinska banovina. Trala segunda guerra mundial, Saraievo converteuse nun importante centro industrial. En 1984 foi a sede dos Xogos Olímpicos de Inverno.
Logo da descomposición de Iugoslavia, Saraievo foi cercada polas forzas serbiobosníacas o 6 de abril de 1992, o que provocou o inicio da guerra de Bosnia e a destrución de gran parte da cidade e dramáticos cambios na composición étnica. En outubro de 1995 rematou a guerra cos acordos de Dayton e comezou a reconstrución da cidade.
Mesencéfalo
Funcións
Os tubérculos cuadrixéminos superiores coordinan os movementos dos globos oculares en resposta a estímulos visuais e a outros estímulos, e os tubérculos cuadrixéminos inferiores coordinan os movementos da cabeza e tronco en resposta a estímulos auditivos.
Contén o núcleo de orixe dos nervios craniais dos pares III (nervio oculomotor) e IV (nervio patético ou troclear).
O mesencéfalo considérase parte do tronco cerebral. A súa substancia negra está asociada coas vías do sistema motor dos ganglios basais. O mesencéfalo humano orixínase no arquipalio, o que significa que a súa arquitectura xeral xa se observa nos vertebrados máis antigos. A dopamina producida na substancia negra e área tegmental ventral ten unha función na motivación e habituación en diferentes especies desde animais máis simples como os insectos ata os mamíferos como os humanos. O mesencéfalo intervén no relevo da información da visión e audición.
Anatomía
O límite coa ponte de Varolio está ben definido, polo suco pontomensencefálico e o límite superior está determinado polas cintiñas ópticas. Está atravesado por un conduto estreito, o acueduto de Silvio (acueduto cerebral), por onde circula o líquido cefalorraquídeo desde o terceiro cara ao cuarto ventrículo. Está integrado polo tectum (teito) que se localiza na porción dorsal do mesencefalo, e o tegmentum (tegmento), que é a porción do mesencefalo situada debaixo do tectum. Incúe no seu espesor varios núcleos que controlan os movementos oculares: a substancia gris periacuedutal (constituída por corpos celulares de neuronas), o núcleo vermello, e a substancia negra, que son compoñentes importantes do sistema motor.
No mesencéfalo poden describirse tres caras:
Tubérculos cuadrixéminos
Os tubérculos cuadrixéminos son catro lóbulos sólidos sobre o lado dorsal do acueduto cerebral ou de Silvio. O par posterior superior está formado polos colículos superiores e o par posterior inferior polos colículos inferiores. Os catro lóbulos sólidos contribúen a decusar varias fibras dos nervios ópticos. Porén, algunhas fibras tamén discorren paralelas polo seu mesmo lado sen decusar (cruzar) ao lado contrario. O colículo superior está implicado nos movementos oculares sacádicos; e o inferior é o lugar onde fan sinapse as informacións sonoras. O nervio troclear sae da superficie posterior do mesencéfalo, por debaixo dos colículos inferiores.
Pedúnculos cerebrais
Os pedúnculos cerebrais son estruturas pares presentes no lado ventral do acueduto cerebral, e levan o tegmentum no lado dorsal e a crista ou pé no lado ventral. A parte media dos pedúnculos cerebrais leva substancia ou materia negra, que é un tipo de núcleo basal. É a única parte do encéfalo que leva o pigmento melanina, o que lle dá a súa cor.
Entre os pedúnculos está a fosa interpeduncular, que é unha cisterna chea de líquido cefalorraquídeo. O nervio oculomotor sae ente os pedúnculos, e o nervio patético ou troclear é visible envolvéndose arredor da parte exterior dos pedúnculos. O nervio oculomotor é o responsable da constrición pupilar (parasimpática) e de certos movementos oculares.
Anatomía dunha sección do mesencéfalo
miniatura|dereita|300px|Corte do mesencéfalo. O mesencéfalo secciónase xeralmente a nivel dos colículos superiores e inferiores.
Televisión Melilla
Televisión Melilla (TVM) é a canle de televisión pública de Melilla. Pertence á empresa pública INMUSA e creouse en 1994 recollendo a testemuña de Tele 9, televisión local posta en marcha por Francisco Platero.
Case dúas décadas despois, TVM reinvéntase para reforzar o seu papel de medio de comunicación público, aberto, participativo e, principalmente, de todos os melillenses.
Josep Maria Junoy
Josep Maria Junoy i Muns, nado en Barcelona en 1887 e finado en 1955, foi un escritor e crítico literario e artístico catalán.
Traxectoria
Pasou longas temporadas en París na súa mocidade e en 1915 publicou na revista Iberia o caligrama "Oda a Guymer", que se traduciu ao francés e que eloxiou Guillaume Apollinaire e deu inicio ao futurismo catalán. En 1916 fundou a revista Trossos (1916) que pretendía achegar a intelectualidade catalá ás vangardas europeas de Marinetti ou a nova pintura. Foi crítico literario de La Veu de Catalunya. En 1927 fundou La Nova Revista e El Matí.
Apoiou aos sublevados durante a Guerra civil española e deixou de escribir en catalán. Foi colaborador de Destino e Solidaridad Nacional.
Pérez, o ratiño dos teus soños
Pérez, o ratiño dos teus soños (en Pérez, el ratoncito de tus sueños) é unha coprodución galega de animación dirixida por Juan Pablo Buscarini en 2006. Está producida por Castelao Productions, Filmax e Patagonik Film Group.
Continuando con outros éxitos galegos neste ámbito coma O bosque animado ou O soño dunha noite de San Xoán, O ratiño Pérez acadou unha grande aceptación e logrou o recoñecemento con galardóns coma o Premio Goya á mellor película de animación en 2006 e o premio á mellor película de animación 2007 no XIV Festival de Cine Latino de San Diego (Estados Unidos, 2007).
En Galicia a estrea da película non estivo exenta de polémica, xa que a Mesa pola Normalización Lingüística criticou o escaso número de salas de cine nos que a película se ofreceu en galego, unha das linguas, xunto con castelán, catalán e éuscaro, ás que foi dobrada.
Praia de Coira
A praia de Coira é unha praia galega situada na localidade de Portosín, no concello de Porto do Son. Ten unha lonxitude de 700 metros e unha anchura de 20 metros. Trátase dunha praia de augas tranquilas, con alta ocupación durante os fins de semana da época estival.
Ananismo insular
240px|miniatura|Un [[Urocyon littoralis|raposo insular (Urocyon littoralis), exemplo de ananismo insular. É o raposo máis pequeno de Norteamérica.]] O ananismo insular é un proceso evolutivo que tenden a sufrir as especies animais en contornas pechadas de pequeno tamaño, como as illas, e polo que tenden a desenvolver unha diminución de tamaño para se adaptar á limitación de recursos. O tamaño é unha característica moi variable, que cunha selección de carácter estrita pode aumentar ou diminuír a gran velocidade en comparación cos cambios exercidos por outros procesos evolutivos. O proceso inverso ó ananismo insular é o xigantismo insular, característico dos animais (roedores, lagartos, tartarugas, insectos etc.) que polo xeral son pequenos no continente.
Os exemplos máis clásicos deste efecto son restos de especies extintas de elefantes ananos atopados nalgunhas illas do mar Mediterráneo e da Illa de Flores, en Indonesia; tamén destaca o caso dos mamuts ananos da illa de Wrangel.
Actualmente o caso máis famoso é o dunha nova especie (Homo floresiensis) atopada tamén na illa de Flores, que medía aproximadamente 1 metro de estatura e que parece ter evolucionado de poboacións de Homo erectus que chegaron á illa hai 800.000 anos.
O ananismo insular foi estudado en hipopótamos e bóvidos, aínda que se dá en multitude de especies animais, incluídos carnívoros como o lobo xaponés (Canis lupus hodophilax), o tigre de Balí (Panthera tigris balica) ou o crocodilo cubano (Crocodylus rhombifer). O rexistro fósil amosa, ademais, que o ananismo en condicións insulares afectou mesmo a algunhas especies de dinosauros durante o período Cretáceo.
Liboi, Carreira, Ribeira
Liboi é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Fruzo, Oíns, Arzúa
Fruzo é un lugar da parroquia de Oíns no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 38 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 20 eran mulleres.
Will Eisner
William Erwin "Will" Eisner, nado en Nova York o 6 de marzo de 1917 e finado en Lauderdale Lakes (Florida) o 3 de xaneiro de 2005, foi un creador de bandas deseñadas estadounidense.
Traxectoria
Foi un dos primeiros teóricos da banda deseñada, experimentando na forma e no contido na serie The Spirit (1940–1952). Ademais popularizou a expresión novela gráfica coa publicación do seu libro Contrato con Deus. A súa importancia na historia da banda deseñada foi recoñecida coa creación dos Premios Eisner, entregados anualmente aos mellores autores e obras neste medio.
Outros traballos seus son Life on another planet, The force of life, New York - The Big City e os ensaios Comics & Sequential Art e Graphic Storytelling - Telling Comics
Premios Eisner
En inglés Will Eisner Comics Industry Award é o premio da industria do cómic polos logros creativos na banda deseñada dos Estados Unidos. Creado en 1988, Will Eisner foi un habitual das cerimonias de entrega, na Convención Internacional de Cómic de San Diego (California) até o seu pasamento en 2005.
Dous galegos recibiron un Eisner, Miguelanxo Prado á mellor antoloxía, en 2004 pola súa participación en The Sandman: Endless Nights (obra colectiva de Neil Gaiman xunto a Dave McKean, Milo Manara, Bill Sienkiewicz entre outros), e Emma Ríos,en 2020 pola capa da súa obra Bella Muerte (Bela Morte).
A Mámoa, Carreira, Ribeira
A Mámoa é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Cefoxitina
Espectro de acción
Cefoxitina é activa fronte a bacterias grampositivas (Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes), agás Enterococcus, aínda que cun menor índice de actividade ca cefazolina. Ten actividade fronte a Clostridium (agás Clostridium difficile), Neisseria e algunhas enterobacterias (Escherichia coli, Klebsiella e Proteus mirabilis). Tamén ten certa eficacia fronte algúns microorganismos anaerobios: Fusobacterium e Bacteroides. Algunhas especies de Bacteroides fragilis poden ser resistentes a cefoxitina.
Dosificación
A dose estándar é de 1 ou 2 gramos cada 6 u 8 horas. A dose debe reducirse en poboación pediátrica e en insuficiencia renal (filtrado menor de 30). Está incluído na categoría B da FDA de emprego de fármacos durante o embarazo.
Manuel Cordeiro
O nome de Manuel Cordeiro pode referirse a: