cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cidade metropolitana de Reggio de Calabria
Historia
O establecemento da cidade metropolitana de Reggio de Calabria tivo lugar o 31 de xaneiro de 2016, ao finalizar o mandato do presidente da provincia de Reggio de Calabria, Giuseppe Raffa, despois dun "semestre branco" durante o cal se produciu a transición da provincia á cidade metropolitana.
Enemy of the State
Enemy of the State é un filme estadounidense dirixido por Tony Scott que foi estreado en 1998.
Sinopse
A feliz vida familiar e a brillante carreira do avogado Robert Clayton Dean están a piques de esvaecerse, cando chega ás súas mans unha cinta de vídeo que contén imaxes do asasinato dun membro do Congreso dos Estados Unidos, no que aparecen involucrados axentes do Goberno.
Sport Club Thunerstern
O Sport Club Thunerstern é un club de hóckey a patíns de Thun (Suíza). Foi fundado en 1959. Actualmente compite na LNA, a máxima categoría do hóckey a patíns suízo. O nome do club ten a súa orixe no escudo da cidade, onde é visible unha estrela de ouro de sete puntas, esta estrela tamén é visible no logo do club.
London Grammar
London Grammar é un grupo musical de inglés de pop e música electrónica formado por Hannah Reid, Dan Rothman e Dominic 'Dot' Major. O seu primeiro EP Metal & Dust foi estreado en febreiro de 2013 con Metal & Dust Recordings Ltd, e o seu primeiro álbum, If You Wait foi estreado o 9 de setembro de 2013.
Dmitri Popov
Dmitry Leonidovich Popov, nado en Yaroslavl o 27 de febreiro de 1969, é un exfutbolista ruso. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección rusa.
Inótropo
Un inótropo ou axente inotrópico é un axente que altera a forza ou enerxía da contracción muscular. Os axentes inotrópicos negativos debilitan a forza das contraccións musculares, e os positivos increméntana. O termo estado inotrópico úsase comunmente en relación con diversos medicamentos que afectan á contracción do músculo cardíaco (miocardio). Porén, pode tamén referirse a condicións patolóxicas. Por exemplo, cando se agranda o corazón (hipertrofia ventricular) pode incrementarse o estado inotrópico, mentres que unha porción de músculo cardíaco morto (infarto de miocardio) pode diminuílo. En fisioloxía, o termo inotropismo describe a cualidade que afecta á contractilidade do músculo, e é unha das propiedades clásicas do corazón, que son: inotropismo (capacidade de contracción), cronotropismo (automatismo), dromotropismo (condutividade) e batmotropismo (excitabilidade).
Uso médico
No tratamento de varias condicións cardíacas utilízanse tanto inótropos positivos coma negativos. A elección do axente depende en gran medida dos efectos farmacolóxicos específicos de cada axente con respecto á condición que se vai tratar. Un dos factores máis importantes que afecta ao estado inotrópico é o nivel de calcio no citoplasma da célula muscular. Os inótropos positivos xeralmente incrementan este nivel, mentres que os negativos diminúeno. Porén, non todos os fármacos positivos ou negativos afectan á liberación de calcio, e, entre os que o fan, o mecanismo para alterar o nivel de calcio difire dun fármaco a outro.
Aínda que se adoita recomendar que os vasopresores se administren por medio dun catéter venoso central debido ao risco de danos nos tecidos locais se a medicación entra no tecido local, este estará probablemente seguro cando se administra durante menos de dúas horas por vía IV periférica.
Axentes inotrópicos positivos
Ao incrementaren a concentración de calcio intracelular ou a sensibilidade das proteínas receptoras ao calcio, os axentes inotrópicos positivos poden aumentar a contractilidade do miocardio. As concentracións de calcio intracelular poden aumentarse incrementando o influxo ás células ou estimulando a liberación desde o retículo sarcoplásmico.
Unha vez na célula, o calcio pode pasar a través de canles de dous posibles tipos: a canle de calcio de tipo L (de longa duración) e a canle de calcio de tipo T (transitoria). Estas canles responden aos cambios de voltaxe a través da membrana de xeito diferente: as canles de tipo L responden a potenciais de membrana máis altos, ábrense lentamente e permanecen abertos máis tempo que as canles de tipo T.
Debido a estas propiedades, as canles de tipo L son importantes para manter o potencial de acción, mentres que as canles de tipo T son importantes para inicialo.
Incrementando o calcio intracelular, pola acción das canles de tipo L, o potencial de acción pode ser mantido durante máis tempo e, por tanto, a contractilidade increméntase.
Exemplos de axentes inotrópicos positivos son:
Axentes inotrópicos negativos
Os axentes inotrópicos negativos diminúen a contractilidade do miocardio e utilízanse para baixar a carga de traballo cardíaca en condicións como a anxina de peito. Aínda que o inotropismo negativo pode precipitar ou exacerbar a insuficiencia cardíaca, certos beta bloqueadores (por exemplo, carvedilol, bisoprolol e metoprolol) se cría que reducían a morbilidade e a mortalidade na insuficiencia cardíaca conxestiva.
Exemplos de axentes inotrópicos negativos son:
Antiarrímicos de clase IA como:
Antiarrítmicos de clase IC como:
Mizozoos
Os mizozoos (Myzozoa) son un grupo de microorganismos protozoarios pertencente aos Alveolata, que se alimentan por medio de mizocitose (perforan a célula que depredan cun tubo e zugan o seu contido).
Os mizozoos son ás veces considerados un filo, que contén os subfilos Dinozoa e Apicomplexa.
O termo "Miozoa" (protalveolados, dinoflaxelados, esporozoos, apicomónadas) tamén se utiliza ás veces, pero foi substituído por "Myzozoa".
A especie Perkinsus marinus e os Apicomplexa teñen histonas mentres que os dinoflaxelados parece que as perderon.
Vinyols i els Arcs
Vinyols i els Arcs é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Borja Agirretxu
Traxectoria
Sendo xuvenil fichou polo Athletic Club de Bilbao. Na tempada 1986/87 debutou co equipo filial, o Bilbao Athletic xogando na Segunda división española. Estivo catro anos no equipo, sendo titular na defensa dos cachorros. Nesa etapa o Bilbao Athletic descendeu a Segunda División B e rcuperou a categoría de prata. A mediados da tempada 1989/90 foi requirido polo primeiro equipo, adestrado por Txetxu Rojo. Debutou na primeira división o 21 de xaneiro de 1990 no derbi vasco ante a Real Sociedad no Estadio de Atotxa. Nesa tempada Agirretxu xogou 17 partidos de liga. De cara á seguinte tempada foille renovado o contrato, pero foi cedido ao Real Valladolid, onde só xogou 4 partidos oficiais (2 deles de liga).
Agirretxu xogou durante 6 tempadas en Vigo, entre 1991 e 1997, se ben só foi titular indiscutible nas dúas primeiras campañas. Na tempada 1992/93 foi cedido ao Celta de Vigo, que xogou esa tempada en segunda división adestrado por Txetxu Rojo. Deputou no Estadio de Balaídos ante a UE Lleida, con vitoria celeste por 3-0. Ese ano o equipo acadou o ascenso a primeira división, logo de que Agirretxu xogase 34 partidos de liga. Tras esa primeira tempada cedido, fichou polo Celta, quedando desvinculado do Athletic.
Na tempada 1992/93 Agirretxu xogou 33 partidos de Liga e o equipo logrou a permanencia. Na tempada 1993/94 o Celta chegou á final da Copa do Rei, que perdeu na quenda de penalties ante o Real Zaragoza logo de empataren a cero goles, se ben Agirretxu non xogou ese partido. Trala marcha de Txextu Rojo chegou como adestrador Carlos Aimar. O 7 de maio de 1995 Agirretxu meteu o seu primeiro gol co equipo vigués, ante o Valladolid en Balaídos. Nas tres tempadas seguintes non foi titular indiscutible, pero xogou bastantes partidos. Neses tres anos o equipo acadou a permanencia.
Agirretxu foi o primeiro positivo por dopaxe sancionado na Primeira división española. Ao rematar a tempada o Tribunal de Disciplina Deportiva impúxolle unha sanción de seis meses de suspensión. A sanción por consumo de nandrolona está tipificada cun mínimo de dous anos de inactividade, mais houbo atenuantes por unha serie de defectos de forma. Agirretxu negou sempre que tomase nandrolona de forma consciente. Inicialmente achacou o positivo a unhas pílulas que tomaba para evitar a caída do cabelo, e posteriormente culpou do positivo aos servizos médicos do Celta.
Biblioteca Compostela de Narrativa Europea
A Biblioteca Compostela de Narrativa Europea é unha colección da Editorial Galaxia, en colaboración co Concello de Santiago de Compostela integrada por obras de ficción europeas traducidas ao galego, publicada entre os anos 2006 e 2012. Entre outros, comercializou títulos de autores como Orhan Pamuk, Martin Amis ou Andrea Camilleri.
Borja Agirretxu
Traxectoria
Agirretxu fichou pola SD Compostela. Na tempada 1997/98 xogou 11 partidos en primeira división, mais o equipo composteláns perdeu a categoría. Na tempada 1998/99, en segunda división, xogou 32 partidos, e o equipo rematou no posto oitavo. Pouco antes de facer os 31 anos, o futbolista vasco decidiu colgar as botas.
POrén, no ano 2005 Agirretxu volveu aos campos coa SD Leioa en categoría rexional, equipo no que xogou dúas tempadas.
Biblioteca Compostela de Narrativa Europea
Características
A colección naceu após un acordo entre a Concellaría de Cultura do Concello de Santiago de Compostela e a Editorial Galaxia co gallo de editar anualmente catro obras de narrativa europea actuais en lingua galega, alén do título recoñecido no Premio de Novela Europea do Casino de Santiago. Moitos dos títulos publicados, como A pensión Eva, A medición do mundo ou O museo da inocencia , editáronse en galego cando aínda non saíra á rúa a correspondente versión en castelán. A tiraxe inicial de cada novela era de 2000 exemplares.
Entre os tradutores que colaboraron nesta colección cóntanse os nomes de Eva Almazán, Carlos Acevedo, Patricia Buján, Carmen Torres París, María Dolores Torres París, Bartug Aykan, Lara Domínguez Araújo, María Alonso Seisdedos, Laura Almazán e Manuel Xestoso.
Beasts of No Nation (filme)
Beasts of No Nation é un filme estadounidense de 2015 escrito, producido e dirixido por Cary Joji Fukunaga, que tamén fixo de director de fotografía. Conta a historia dun neno que se converte en soldado cando o seu propio país comeza unha cruenta guerra. Rodado en Ghana e protagonizado por Idris Elba, Abraham Attah, Ama K. Abebrese, Grace Nortey, David Dontoh e Opeyemi Fagbohungbe, o filme está baseado na novela homónima de 2005 de Uzodinma Iweala, cuxo título provén dun álbum discográfico de Fela Kuti.
Estreouse na competición oficial do Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o Premio Marcello Mastroianni.
O filme estreouse na sección da Presentación Especial do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015, e en Netflix globalmente e nunha estrea limitada nos cinemas a través de Bleecker Street o 16 de outubro de 2015.
Trins
Trins é unha vila e comuna (municipio) do distrito de Innsbruck-Land, no estado de Tirol, Austria.
Xeografía
Situada nos Alpes, entre o os 1201 e os 1233 msnm, cerca da cidade de Innsbruck —a capital do estado—, do río Eno —un afluente do Danubio— e da fronteira con Alemaña, ao norte e, aínda máis cerca, coa de Italia, ao sur.cerca de la ciudad de Innsbruck —la capital del estado—, del río Eno —un afluente derecho del Danubio— y de la frontera con Alemania, al norte, y con Italia, al sur.
O miunicipio abarca unha superficie de 48,8 km². A data de 1 de xaneiro de 2018 contaba cunha poboación de 1277 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboacón era de 26,17 hab./km².
Notas
miniatura|1000px|centro|Vista aérea de Trins
Xosé Cermeño
Xosé Carlos Cermeño Baraja, coñecido como Xosé Cermeño, nado na Coruña o 12 de maio de 1959, é sociólogo, guionista, director e escritor galego.
Traxectoria
É licenciado en Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid.
Foi xefe de comunicación na Consellería de Cultura e Deportes (1986-1990). Ten colaborado en La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El País, El Correo Gallego, Claves e o primeiro editor da edición en galego de O Correo da Unesco (1990).
Como dramaturgo é autor de A meiga e a toupeira (1983), Ela chegou e dixo (1984), Almas perdidas (1987),
Receptor (bioquímica)
miniatura|1. [[Ligandos 2. Receptores 3. Segundos mensaxeiros. Na imaxe móstranse exemplos de receptores de membrana.]] En bioquímica e farmacoloxía, un receptor é unha proteína situada na superficie ou no interior da célula, que recibe sinais químicos procedentes do exterior da célula. Cando eses sinais químicos se unen ao receptor, causan algunhas forma de resposta celular ou dos tecidos, por exemplo na actividade eléctrica da célula ou na transdución de sinais. Neste sentido, un receptor é unha molécula de proteína que recoñece e responde a sinais químicos endóxenos (de dentro do organismo); por exemplo, un receptor de acetilcolina recoñece e responde ao seu ligando endóxeno, que é a acetilcolina. Porén, ás veces en farmacoloxía, o termo úsase tamén para incluír outras proteínas que son dianas de fármacos, como encimas, transportadores, e canles iónicas.
As proteínas receptoras poden clasificarse pola súa localización. Entre os receptores da superficie celular transmembrana están os receptores (ionotrópicos) ligados a canles de membrana, receptores de hormonas (metabotrópicos) ligados á proteína G, e receptores de hormonas ligados a encimas. Receptores intracelulares son aqueles que se encontran dentro da célula e inclúen rceptores citoplasmáticos e receptores nucleares. Unha molécula que se une a un receptor denomínase ligando, e pode ser unha proteína ou un péptido (proteína pequena), ou outra pequena molécula como un neurotransmisor, hormona, fármacos, toxinas ou partes externas de virus e outros microbios. A molécula designada endoxenamente para un determinado receptor denomínase ligando endóxeno. Por exemplo, o ligando endóxeno para o receptor da acetilcolina nicotínico, é a acetilcolina, pero o receptor pode tamén ser activado pola nicotina e bloqueado polo curare, que non son ligandos endóxenos.
Cada receptor está ligado a unha vía bioquímica específica. Aínda que se encontran moitos receptores na maioría das células, cada receptor só se une a ligandos cunha deteminada estrutura, de form parecida a como unha pechadura só funciona con chaves con forma específica. Cando un ligando se une ao seu receptor correspondente, activa ou inhibe a vía bioquímica asociada a ese receptor.
Nennio
Nennio ou Nemnivo (Nennius ou Nemnivus, en latín) é o nome de dous personaxes, parcialmente lendarios, asociados coa historia de Gales. O mellor coñecido dos dous é Nennio, o estudante de Elvodugo (Elvodugus). Elvodugo é comunmente identificado co bispo Elfodd de Gwynedd, quen convenceu o resto da rexión de Gales do Cristianismo celta de celebrar Pascua na mesma data que os outros católicos en Gran Bretaña en 768 e é, máis tarde, dado por falecido en 809, polos Annales Cambriae. Sostense tradicionalmente que este Nennio viviu a inicios do século IX e é identificado nun grupo de manuscritos da Historia Brittonum como o autor deste traballo. Porén, os estudos do profesor David N. Dumville sobre este texto mostraron que os manuscritos que sindicaban esta autoría viñan dun exemplar datado a fins do século XI, moito despois de que os exemplares das outras versións deste manuscrito, ademais de douscentos anos despois de cando se supón viviu Nennio. A pesar diso, varios historiadores aínda lle refiren a Nennio como o autor ben do texto orixinal da Historia Brittonum, ben desta versión específica.
Receptor (bioquímica)
Estrutura
miniatura|Receptor transmembrana: E=espazo extracelular; I=espazo intracelular; P=membrana plasmática
Nennio
O outro Nemnivo ou Nennio é mencionado nun manuscrito galés do século IX. Dise que este Nennivo inventou un alfabeto que sería preservado neste manuscrito e, segundo Nora Kershaw Chadwick, se deriva do alfabeto rúnico do inglés antigo: «De feito, os nomes asignados a algunhas das súas cartas parecen mostrar evidencia dun coñecemento real dos nomes saxóns».
Receptor (bioquímica)
Estrutura
As estruturas dos receptores son moi diversas e poden grosso modo clasificarse da seguinte maneira:
Nennio
Algúns conclúen que estas dúas figuras son o mesmo individuo. Outros argumentan que tal conclusión non está garantida, xa que se podería soster que Nennio, o estudante de Elvodugo, é un personaxe ficticio e xa que a historia de Gales e Bretaña sobre este período en cuestión está bastante incompleta.
Receptor (bioquímica)
Estrutura
Os receptores de membrana poden illarse das membranas celulares por procedementos de extracción complexos usando solventes, deterxentes ou purificación de afinidade.
Unión e activación
A unión do ligando é un proceso de equilibrio. Os ligandos únense aos receptores e disócianse deles de acordo coa lei de acción de masas.
A afinidade é unha medida da tendencia dun ligando a unirse ao seu receptor. A eficacia é a medida en que un ligando unido activa o seu receptor.
Agonistas e antagonistas
miniatura|320px|Espectro de eficacia de ligandos de receptores.
Non todos os ligandos que se unen a un receptor producen a súa activación. Existen as seguintes clases de ligandos:
Nótese que a idea do agonismo e antagonismo do receptor só se refire á interacción entre receptores e ligandos e non aos seus efectos biolóxicos.
Actividade constitutiva
Un receptor que pode producir unha resposta biolóxica en ausencia dun ligando unido dise que mostra "actividade constitutiva". A actividade constitutiva dun receptor pode ser bloqueada por un agonista inverso. Un exemplo son os fármacos antiobesidade rimonabant e taranabant, que son agonistas inversos no receptor CB1 cannabinoide e, aínda que ambos os dous producían unha significativa perda de peso, foron retirados do mercado debido á alta incidencia de depresión e ansiedade que producían, o cal se cre que estaba relacionado coa inhibición da actividade constitutiva do receptor cannabinoide.
As mutacións nos receptores teñen como resultado un incremento da actividade constitutiva que subxace nalgunhas enfermidades hereditarias, como a puberdade precoz (debida a mutacións en receptores da hormona luteinizante) e o hipertiroidismo (debido a mutacións nos receptores da hormona estimulante da tiroide).
Teoría da ocupación
O dogma central da farmacoloxía de receptores é que o efecto do fármaco é directamente proporcional ao número de receptores que están ocupados. Ademais, o efecto dun fármaco cesa a medida que o complexo fármaco-receptor se disocia.
Ariëns e Stephenson introduciron os termos "afinidade" e "eficacia" para describir a acción de ligandos unidos a receptores.
Teoría da velocidade
En contraste coa aceptada teoría da ocupación, a teoría da velocidade (rate theory) di que a activación dos receptores é directamente proporcional ao número total de encontros dun fármaco cos seus receptores por unidade de tempo. A actividade farmacolóxica é directamente proporcional ás velocidades de disociación e asociación, non ao número de receptores ocupados:
Teoría do axuste inducido
A medida que un fármaco se aproxima ao receptor, este último altera a conformación do seu sitio de unión para producir o complexo fármaco-receptor.
Receptores de reserva
Nalgúns sistemas receptores (por exemplo, a acetilcolina na unión neuromuscular no músculo liso), os agonistas poden provocar unha resposta máxima a niveis moi baixos de ocupación do receptor (<1%). Así, ese sistema ten receptores de reserva. Esta característica produce unha economía na produción e liberación de neurotransmisores.
Regulación do receptor
As células poden incrementar (regular á alza) ou diminuír (regular á baixa) o número de receptores para unha determinada hormona ou neurotransmisor para alterar a sensibilidade a diferentes moléculas. Este é un mecanismo de retroalimentación de acción local.
Papel en trastornos xenéticos
En moitos trastornos xenéticos están implicados defectos en xenes receptores. A miúdo, cando afectan á endocrinoloxía, é difícil determinar se o receptor non é funcional ou se unha hormona se está producindo a un nivel inferior ao normal; isto dá lugar ao grupo "pseudo-hipo-" de trastornos endócrinos, onde aparentemente hai un descenso do nivel da hormona, pero en realidade é o receptor o que non está respondendo o suficiente á hormona.
No sistema inmunitario
Os principais receptores celulares do sistema inmunitario son os receptores de recoñecemento de padrón (PRRs), receptores de tipo Toll (TLR), receptor activador de células asasinas e receptores inhibidores de células asasinas (KAR e KIR), receptores do complemento, receptores de Fc, receptores de célula B (BCR) e receptores de célula T (TCR). Únense a antíxenos ou a moléculas como as citocinas.
Aeroporto de Yaoundé-Nsimalen
O aeroporto internacional de Yaoundé-Nsimalen é o segundo aeroporto máis concorrido e grande do Camerún. Está situado a 27 quilómetros ao sur de Yaoundé, a capital do país, preto de Nsimalen. Foi construído para substituír o antigo aeroporto internacional de Yaoundé que estaba sendo absorbido polo rápido crecemento da cidade e estaba moi preto dos depósitos de petroleo da SCDP (Société Camerounaise de Dépôts Pétroliers). O antigo aeroporto serve no presente como base para a Forza Aérea do Camerún. O aeroporto é cidade focal para a aeroliña máis popular do país, CAMAIR-CO, tamén coñecida como Cameroon Airlines.
A Modia
O topónimo galego A Modia pode referirse a:
Margarida de Foix
Margarida de Foix (en Marguerite de Foix), nada en Clisson en 1453  e finada en Nantes o 15 de maio de 1486, foi un dos nove fillos de Gastón IV, conde de Foix, e de Leonor I de Navarra.
Traxectoria
O 27 de xaneiro de 1471, en Clisson, casou con Francisco II, duque da Bretaña, con quen tivo dúas fillas:
Kurt Kuhnke
Kurt Kuhnke, nado en Stettin o 30 de abril de 1910 e finado en Braunschweig o 8 de febreiro de 1969, foi un piloto de automobilismo e motociclismo alemán.
Traxectoria
Logo de competir coas motocicletas a finais dos anos 40, Kurt pasouse ás carreiras de automóbiles cun Fórmula 3 Cooper 500 co que correu regularmente nos anos cincuenta con varias vitorias e bos finais. Tamén competiu nalgunhas carreiras de Fórmula Júnior e Fórmula 2 antes de que finalmente se mudase a Fórmula Un, non conseguiu cualificar o Lotus 18 de Wolfgang Seidel na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Pau de 1962 antes de retirarse co mesmo coche do Gran Premio de Solitude de 1962 por unha falla no motor. A primeira aparición do seu Lotus con motor Borgward atrasouse por culpa dos problemas na adaptación do motor e Kuhnke perdeu catro carreiras, empezando a correr na segunda metade da tempada de. Este motor era unha vella unidade de Sports Car, equipado con cámaras dobres e inxección directa de combustible.
En 1963, Kuhnke non conseguiu cualificar o seu Lotus BKL no Gran Premio de Roma, xunto co seu compañeiro de equipo Ernst Maring, e os dous coches sufriron fallos de motor no Solitude Grand Prix en xullo. A súa única participación no Mundial de Fórmula 1 foi no Gran Premio de Alemaña de 1963 onde non conseguiu cualificar por unha marxe considerable. O Lotus BKL era simplemente un Lotus común, lixeiramente modificado por Kuhnke, as iniciais para Borgand Kuhnke Lotus.
Logo disto, retirouse do Kanonloppet no Circuíto de Karlskoga en Suecia con problemas de inxección de combustible, antes de afastarse da Fórmula Un como piloto. Posteriormente presentou dous coches Lotus BKL no Solitude Grand Prix de 1964 para Maring e o piloto alemán de helicópteros Joachim Diel. O coche de Diel foi un dos sete eliminados en accidentes debidos a chuvia na primeira volta, pero Maring conseguiu terminar 10º e último, a catro voltas no líder, foi a única ocasión en que un dos vehículos de Kuhnke rematou unha carreira de Fórmula Un.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fora do campionato
(clave)
Magín Blanco
Magín Blanco, nado na Rúa o 5 de novembro de 1960, é un compositor, guitarrista e cantante galego.
Traxectoria musical
En 2012, máis de trinta músicos colaboraron no disco-homenaxe Doutor Apertas.
Sebastián Losada
Sebastián Losada Bestard, nado o 3 de setembro de 1967 en Madrid é un exfutbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.
Malaisia nos Xogos Olímpicos
Malaisia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1980 cando se uniu ao boicot liderado polos Estados Unidos. Malaisia fixo o seu debut nos Xogos Olímpicos de Inverno en 2018.
Sebastián Losada
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Real Madrid, con cuxo primeiro equipo chegou a debutar o 9 de setembro de 1984, con 17 anos. Porén ante a falta de oportunidades foi cedido ao RCD Espanyol, onde foi subcampión da Copa da UEFA na tempada 1987/88 nunha final agónica a dous encontros ante o Bayer Leverkusen, na que tras marcar dous goles no partido de ida faiou o penalti decisivo tras o empate final
Ao finalizar a cesión volveu ao Real Madrid, onde militou tres tempadas sen moitas oportunidades para xogar, ata 1991 cando fichou polo Atlético de Madrid, tampouco tería sorte e marchariase do club antes de finalizar a primeira tempada tras varios enfrontamentos co presidente, Jesús Gil.
Tras finalizar contrato co Celta en 1995 retirouse do fútbol para adicarse á súa carreira de avogado.
No ano 2004 presentouse como candidato a presidir a Real Federación Española de Fútbol, pero non recibiu ningún voto.
Coa selección de fútbol
Foi un habitual das categorías inferiores da Selección de fútbol de España, coa Sub-20 disputou o Mundial de Rusia chegando ata a final, encontro que perdería ante o Brasil, porén foi o máximo goleador do campionato e membro do once ideal.
O 18 de xaneiro de 1995, ano da súa retirada, debutou coa selección absoluta, nun encontro ante Uruguai.
Arthuis ap Masgwid
Era o fillo máis novo do rei Mascuid Gloff de Elmet, e foi contemporáneo do rei Artur; se cadra algunhas das súas fazañas contribuíron á formación da materia artúrica.
Llaennog ap Masgwid
Llaenawc ap Masgwid (Llaennog en galés, Lennocus en latín e Leonard en inglés) foi rei de Elmet (c. 495 - c. 540), fillo do rei Masguid Gloff.
Segundo John Morris, fundou a principios do sécula VI un reino en Escocia meridional, centrado en torno a Lennox. Non existe, con todo, proba ningunha que apoie esta teoría, mentres a asociación do seu fillo Gwallawc Marchawc Trin con Elmet indicaría que este sería o verdadeiro reino de Llaenawc.
Ligazóns externas
Early British Kingdoms. Portal da antiga historia das Illas Británicas.
Masgwid Gloff
Mascuid Gloff chamado o Chepudo (galés: Masgwid, latín: Mascuidius, inglés: Maximilian) foi soberano de Elmet (c. 460 - c. 495), un reino da Inglaterra altomedieval.
Segundo fillo do rei de Rheged, Gwrast Lledlwm. Semella que herdou a parte meridional do reino paterno a finais do século V e converteuse no primeiro rei independente de Elmet (o Elfed). A súa capital estaría se cadra en Campodonum (Leeds), se ben é posíbel que fose o centro do reino separado de Loidis.
Ligazóns externas
Early British Kingdoms. Portal da antiga historia das Illas Británicas.
Gobernador Xeral das Bahamas
A casa de goberno en Nassau é a residencia oficial do gobernador xeral. A actual gobernadora xeral é Marguerite Pindling.
Notas
<references group="" responsive="1">
Sinapse cromosómica
A sinapse cromosómica é o apareamento de dous cromosomas homólogos durante a meiose. A sinapse permite que os cromosomas homólogos se unan antes da súa segregación, e posibilita o entrecruzamento cromosómico entre eles. A sinapse ten lugar durante a profase I da meiose. Para que os cromosomas homólogos inicien a sinapse, primeiro os seus extremos deben unirse á membrana nuclear formando unha placa de unión proteica, que serve de conexión con elementos citoesqueléticos extranucleares. Nese momento inicial os cromosomas homólogos están separados. Despois estes complexos de unión coa membrana migran, axudados polo citoesqueleto extranuclear, arrastrando os cromosomas, facendo que os homólogos se acheguen e os seus extremos homólogos se apareen, e probablemente hai un mecanismo de comprobación de que son realmente homólogos. O apareamento cromosómico sempre empeza polos extremos, pero despois este progresará rapidamente desde alí apareando toda a lonxitude dos cromosomas xene a xene. As rexións intermedias dos cromosomas xúntanse e quedan conectadas por un complexo proteico chamado complexo sinaptonémico (ver máis abaixo). O apareamento sináptico dura ata as fases finais da profase I, nas cales desaparece o complexo sinaptonémico e os cromosomas homólogos do bivalente volven a separarse e só quedan unidos polos puntos de quiasma.
Os autosomas sempre experimentan a sinapse durante a meiose, pero os cromosomas sexuais a miúdo permanecen desapareados.
A función básica da sinapse é a identificación dos homólogos por apareamento, o que é un paso esencial para que a meiose sexa correcta, e haxa unha correcta recombinación e segregación. A recombinación resultante incrementa a variabilidade xenética na poboación e permite que os alelos se movan independentemente en cada xeración, posibilitando a concentración independente de xenes beneficiosos na poboación e a purga dos prexudiciais.
Complexo sinaptonémico
dereita|350px|miniatura|A Cromosomas homólogos (azul claros) aliñados en sinapse por medio de filamentos transversos (liñas negras) e filamentos lonxitudinais (azul escuros). Os nódulos de recombinación (elipsoides cincentos) na rexión central poden axudar a completar a recombinación. A [[cromatina (bucles vermellos) está unida ao seu cromosoma correspondente, estendéndose desde ambas as cromátides irmás. B Arriba: Conxunto de complexos sinaptonémicos do tomate. Son visibles "vaíñas" de cromatina arredor de cada complexo sinaptonémico. Abaixo: Dous complexos sinaptonémicos de tomate coa cromatina retirada, que deixan ver os cinetocoros (estruturas con forma de bóla) nos centrómeros.]]
O complexo sinaptonémico é unha estrutura proteica que se forma entre as cromátides de dous cromosomas homólogos durante a sinapse meiótica, e que é fundamental para que teña lugar esta, e facilita a recombinación. Pero actualmente o papel do complexo sinaptonémico non está claro que sexa imprescindible para a recombinación xenética, como indicaron diversas investigacións nas que se viu que o complexo non só se forma despois de que estean sinalados os puntos onde terá lugar a recombinación xenética, senón que células de lévedos mutantes que non poden ensamblar o complexo sinaptonémico poden malia todo realizar o intercambio de información xenética. Actualmente pénsase que o complexo sinaptonémico funciona fundamentalmente como un armazón que permite que as cromátides interaccionen e completen as súas actividades de entrecruzamento. O complexo sinaptonémico é unha estrutura lonxitudinal tripartita que consta de dúas rexións laterais paralelas e un elemento central.
Carcterizáronse os tres compoñentes específicos do complexo sinaptonémico, que son: proteína-1 do complexo sinaptonémico (SYCP1), proteína-2 do complexo sinaptonémico (SYCP2), e proteína-3 do complexo sinaptonémico (SYCP3). Nos humanos, os xenes correspondentes son: SYCP1 do cromosoma 1 (rexión 1p13), o xene SYCP2 do cromosoma 20 (20q13.33), e o xene SYCP3 no cromosoma 12 (12q).
O complexo sinaptonémico pode verse con microscopio óptico utilizando tinguidura de prata ou con técnicas de inmunofluorescencia que marcan as proteínas SYCP3 ou SYCP2.
Esta estrutura tripartita pode verse completa no paquiteno da profase I da meiose, durante a gametoxénese masculina e feminina. Antes do paquiteno, no leptoteno, empezan a formarse os elementos laterais e inician o apareamento completo no cigoteno. Despois do paquiteno o complexo sinaptonémico desensámblase e xa non se pode identificar, polo que ao final da profase I xa non está presente.
A formación do complexo sinaptonémico normalmente é un reflexo do apareamento da sinapse dos cromosomas homólogos e pode utilizarse como unha proba da presenza de anormalidades de apareamento en individuos con anormalidades cromosómicas no número de cromosomas ou na súa estrutura. Os cromosomas sexuais nos machos de mamífero só mostran unha "sinapse parcial", xa que normalmente forman só un curto complexo sinaptonémico no par XY. O complexo sinaptonémico mostra moi pouca variabilidade estrutural entre os organismos eucarióticos a pesar dalgunhas diferenzas significativas nas proteínas. En moitos organismos o complexo sinaptonémico presenta un on varios "nódulos de recombinación" situados no seu espazo central. Estes nódulos pénsase que corresponden a eventos de recombinación xenética madura ou entrecruzamentos.
Aokigahara
miniatura|250px|Lago Sai e o bosque Aokigahara á esquerda.
Aokigahara (青木ヶ原), coñecido como Mar de árbores (樹海) ou Bosque dos suicidios é un bosque de 35 km2 que se atopa no noroeste da base do Monte Fuji entre a prefectura de Yamanashi e Shizuoka, no Xapón. O bosque ten unha asociación histórica cos demos da mitoloxía xaponesa, habendo poemas de 1000 anos sinalando que o bosque está maldito. O turismo foi limitado só a zonas vixiadas, e aínda que non está prohibido penetrar no bosque, colócanse numerosos sinais de advertencia en varias linguas para axudar ás persoas que pensan en suicidarse, a buscar axuda de familiares antes de facelo.
Isidro Parga Pondal
Isidro Parga Pondal, nado en Laxe o 17 de decembro de 1900 e finado na Coruña o 4 de maio de 1986, foi un químico galego especializado en xeoloxía. Destacou polos seus estudos en diversos eidos, que foron desde os da xeoquímica de rochas e minerais raros galegos, os areais galegos, o neovolcanismo da península Ibérica e o cartografado xeolóxico.
Kol
Kol (en 콜) é un filme surcoreano de 2020 dirixido por Lee Chung-hyun, e está protagonizado por Park Shin-hye e Jeon Jong-seo. Está baseado no filme de 2011 The Caller, Kol xira arredor de Seo-yeon (Park Shin-hye) e Young-sook (Jeon Jong-seo), dúas mulleres que viven en tempos diferentes que poden falar entre elas por medio dun teléfono e así cambiar os seus destinos. Estreouse en Netflix o 27 de novembro de 2020. A data de estrea adiouse por mor da pandemia de COVID-19.
Produción
A fotografía principal comezou o 3 de xaneiro de 2019 e rematou o 2 de abril de 2019.
Isidro Parga Pondal
Traxectoria
miniatura|200px|Voda con Avelina Peinador Porrúa, 1925. En 1923 obtivo praza de profesor auxiliar de Química inorgánica e Analítica na Facultade de Ciencias na Universidade de Santiago de Compostela. Porén, aparecen os seus primeiros traballos sobre xeoquímica, publicados na revista do Seminario de Estudos Galegos nado recentemente e do que é membro. Desde a Sección de Ciencias Naturais do Seminario de Estudos Galegos, Isidro Parga Pondal fomentou a investigación sobre as riquezas do solo e o subsolo galego.
No ano 1925 casou con Adelina Peinador Porrúa, filla do propietario do Balneario de Mondariz, Enrique Peinador Línes. Nese tempo realizou estudos de doutoramento en Zürich, volvendo no 1933 a cidade compostelá.
Ó comezo da guerra civil foi purgado do seu posto de profesor tras a delación por Tomás Batuecas Marugán. Tras a expulsión da Universidade de Santiago non retornaría máis á docencia universitaria, retirándose a súa vila natal, Laxe, onde se fixo cargo en 1938 da dirección da empresa Kaolines de Lage S.A., un traballo que, ademais de mantelo, a el e á súa familia, lle ía deixar capacidade de manobra para decidir libremente no que faría da súa vida en adiante.
Máis tarde creou o Laboratorio Xeolóxico de Laxe, onde seguiría co labor investigador compartido e coordinado co traballo empresarial que levou a cabo cos irmáns Fernández López, ademais doutras iniciativas empresariais e de formación científica con mozos investigadores e xeólogos que viñan de todas as partes do mundo. En 1945 colaborou co Instituto Xeolóxico e Mineiro de España e en 1954 comezou a colaborar coa Universidade de Leiden, facéndoo despois coas de Montpellier, Estrasburgo, Zürich, Munster e Lisboa. miniatura|Membros do [[SEG en 1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo Laso, Xesús Carro García, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás Guillán.]]
Recoñecementos
miniatura|Homenaxe a Isidro Parga Pondal no parque de santa Margarida da Coruña. Foi premio Ramón Mourente no 1958. En 1960 ingresou na Real Academia Galega coa lectura do discurso Observación, interpretación y problemas geológicos de Galicia, respondido por Luís Iglesias Iglesias. No 1962 foi nomeado profesor agregado do Instituto Lucas Malleda, recibindo a continuación diversas distincións: Pedrón de Ouro (1965), Premio de Ciencias da Deputación da Coruña (1972), Premio de Investigación da Universidade de Santiago e da Universidade Menéndez e Pelayo (1982), medalla Castelao, doutor honoris causa pola Universidade de Santiago de Compostela (1983), Presidente Honorario da Academia de Ciencias de Galicia, membro numerario da Academia de Doutores de Madrid, correspondente da Academia de Ciencias de Madrid e correspondente da A. de Ciencias e Arte de Barcelona. Concedéuselle o Premio Trasalba en 1984. A Real Academia Academia Galega de Ciencias adicoulle no 2009 o Día do Científico Galego,e no 2015 foi homenaxeado con ocasión da celebración do VI Día da Ciencia en Galego.
Diferentes institucións académicas levan o nome de Isidro Parga Pondal, entre elas o Instituto Universitario de Xeoloxía da Universidade da Coruña.
Publicacións
miniatura|Indicación da Fundación Isidro Parga Pondal en [[Cerámicas do Castro (Sada).]]
Megagrupo plantas+HC+SAR
miniatura|230px
O megagrupo plantas+HC+SAR é unha das agrupacións utilizada nalgunhas clasificacións dos eucariotas.
Neste megagrupo están incluídas as especies que realizan a fotosíntese, coa excepción dos Euglenozoa.
No megagrupo están incluídos:
O megagrupo foi tamén descrito como a suma de Archaeplastida, Rhizaria, e os cromalveolados. Porén, isto débese simplemente a unha forma diferente de agrupar os mesmos organismos, orixinada polo descubrimento de que os cromalveolados non eran monofiléticos.
Montreux Hockey Club
O Montreux Hockey Club é un equipo suízo de hóckey a patíns da localidade de Montreux, que actualmente compite na LNA. É o club máis antigo deste deporte en Suíza, sendo fundado en 1911, e o máis laureado con 48 ligas e 15 copas nacionais. No campo europeo o mellor resultado obtido foi na Recopa de Europa da tempada 1981-82, cando o equipo chegou ás semifinais, caendo fronte ao Sporting CP portugués.
Historia
O club naceu cando uns amigos en 1910, coa apertura do Pavillón de Deportes de Montreux Palace, decidiu crear un club de hóckey a patíns.
A través de subidas e baixadas, o Montreux HC fixo o seu camiño con rapidez e logrou crear un lugar á luz grazas aos contactos cos equipos de París, Stuttgart, Londres, Milán e Lión. Mesmo logrou convencer aos amigos de Lucerna e Xenebra, deixando de lado o stick longo e o disco do hóckey sobre xeo (que foron os primeiros instrumentos para xogar nun inicio) para empregar un pau máis curto e unha bóla.
En 1924 en Montreux, foi fundada baixo a dirección de Fredy Renkewitz e amigos, a Federación Internacional de Hóckey a Patíns, da que segue sendo presidente Frédy Renkewitz ata 1960.
Tamén en Montreux, o 1 de maio de 1925 coa iniciativa de Angeloni Nini, Frédy Renkewitz, Albert Meyer e Werner Zeltner, créase a Federación Suíza de Hóckey a Patíns con tres disciplinas: hóckey, carreiras e patinaxe artística. Logo se creou un torneo anual da Pascua de Montreaux, o Torneo das Nacións de Montreux.
Volta a Suíza 2016
A 80ª edición da Volta a Suíza disputouse entre os días 11 e 19 de xuño de 2016.
O gañador foi o mozo colombiano Miguel Ángel López que logrou o liderado na segunda contra o reloxo. No segundo caixón, o vasco Ion Izagirre e no terceiro o francés Warren Barguil.
Nas clasificacións secundarias, Maximiliano Richeze venceu na clasificación por puntos, Antwan Tolhoek gañou na clasificación da montaña, o Team Katusha proclamouse o mellor equipo e Martin Elmiger foi o mellor suízo.
Equipos
Na carreira participaron 22 conxuntos. Deses 22 equipos: 18 eran os do UCI WorldTour e 4 da categoría Profesional Continental.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:
Xineceo
Xineceo pode referirse a:
Entroido de verán
O entroido de verán é unha festividade celebrada en varias localidades de Galicia:
Módena
Módena, Modena en italiano, Mòdna no dialecto modenés (, , Mutina) é unha cidade e comuna (municipio) de 184.732 habitantes no lado sur do Val do Po, na Provincia de Módena (rexión da Emilia-Romaña) no norte de Italia. A catedral, a Torre Cívica («Ghirlandina») e a Piazza Grande da cidade están declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Cidade, e sede dun arcebispo, é coñecida pola súa industria automobilística, as fábricas dos famosos fabricantes italianos de coches deportivos e de clase alta Ferrari, De Tomaso, Lamborghini, Pagani e Maserati están, ou estiveron, situados aquí e todos, excepto Lamborghini, teñen sede na cidade ou nas proximidades. Un dos coches de Ferrari, o 360 Modena, recibiu o nome da propia cidade.
A Universidade de Módena, fundada en 1175 e ampliada por Francesco II d'Este en 1686, céntrase na economía, medicina e dereito, e é a Universidade de Módena o segundo ateneo máis antigo de Italia. Os oficiais militares italianos son adestrados na Academia Militar de Módena, e en parte están aloxados no Palacio Ducal barroco. A Biblioteca Estense alberga volumes históricos e 3.000 manuscritos. A Catedral de Módena, a Torre della Ghirlandina e a Piazza Grande son Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1997.
Especies de bidueiro
A seguir preséntanse as especies do xénero Betula (bidueiros):
Módena
Módena tamén é coñecida nos círculos culinarios pola súa produción de vinagre balsámico.
Especies de bidueiro
Subxénero Betulenta
A casca das poliñas é rica en salicilato de metilo. Candeas (amentos femininos) erectos.
Subxénero Betulaster - grandes follas
A casca das pólas contén algo de salicilato de metilo. Candeas (amentos femininos) penduradas.
Módena
Os Modenesi famosos inclúen a María de Módena, a Raíña consorte de Inglaterra e Escocia, o tenor operístico Luciano Pavarotti e a soprano Mirella Freni, nados na propia Módena, Enzo Ferrari, fundador homónimo da empresa de motores Ferrari, o sacerdote católico Gabriele Amorth, o cociñeiro Massimo Bottura, o debuxante de banda deseñada Franco Bonvicini, a banda Modena City Ramblers e o cantautor Francesco Guccini, que viviron aquí durante varias décadas.
Especies de bidueiro
Subxénero Neurobetula
A casca das poliñan non contén salicilato de metilo. Candeas (amentos femininos) erectas.
Módena
Xeografía
Módena atópase na Pianura Padana, e está limitada polos ríos Secchia e Panaro, ambos afluentes do río Po. A súa presenza está simbolizada pola Fonte dos Dous Ríos no centro da cidade, de Giuseppe Graziosi. A cidade está conectada co Panaro pola canle Naviglio.
Especies de bidueiro
Subxénero Betula - Típico bidueiro
Casca nas poliñas sen salicilato de metilo. Candeas (amentos femininos) penduradas.
Módena
Xeografía
Os Apeninos comezan uns 10 km desde a cidade, cara ao sur.
Especies de bidueiro
Subxénero Chamaebetula - Bidueiros ananos
Arbustos pequenos con follas miúdas e arredondadas. Candeas (amentos femininos) penduradas.
Módena
Xeografía
A comuna divídese en catro circoscrizioni. Estas son:
Especies de bidueiro
Notas
Non hai consenso en os límites das especies en Betula, con autores que aceptan diferentes especies, desde menos de 30 especies, até máis de 60. A anterior (incompleta) listaxe compilouse a partir das referencias citadas a seguir. Os bidueiros hibridan libremente, ademais dos exemplares cultivados, tamén na natureza cando as condicións o permiten. Se ben diferentes números de cromosomas (diploide, tetraploide etc, poden reducir o cruzamento, non é un impedimento en absoluto). Moitos botánicos difiren respecto do número de cromosomas coma un discriminante, malia que non todos o fan (por exemplo, algúns inclúen B. cordifolia e B . neoalaskana como variedades dentro de B. papyrifera).
Módena
Tempos antigos
center|thumb|800px|Unha vista da Piazza Grande
No século I a.C. Mutina foi asediada dúas veces. O primeiro asedio foi por Pompeio no 78 a.C., cando Mutina foi defendida por Marcus Junius Brutus (un líder populista, que non debe confundirse co seu fillo, o asasino máis coñecido de César). A cidade finalmente rendeuse por fame, e Bruto fuxiu, só para ser asasinado en Regium Lepidi. Na guerra civil posterior ao asasinato de César, a cidade foi asediada de novo, esta vez por Marco Antonio, no 44 a.C., e defendida por Decimus Junius Brutus. Octavio Augusto liberou a cidade coa axuda do Senado.
Cicerón chamouno Mutina splendidissima ("Mutina máis fermosa") nos seus Filípicas (44 a.C.). Ata o século III d.C., mantivo a súa posición como a cidade máis importante da recentemente formada provincia Emilia, pero a caída do Imperio arrastrou consigo a Mutina, xa que utilizouse como base militar tanto contra os bárbaros como nas guerras civís. Dise que Mutina nunca foi saqueada por Atila, pois cubríuna unha densa néboa (un milagre que se di realizado por San Geminiano, bispo e patrón de Módena), pero finalmente foi sepultada por unha gran inundación no Século VII e abandonada.
En decembro de 2008, investigadores italianos descubriron o centro de cerámica onde se fabricaban as lámpadas de aceite que iluminaban o antigo imperio romano. A evidencia dos talleres de cerámica xurdiu en Módena, durante os traballos de construción para construír un conxunto residencial preto das antigas murallas da cidade. "Atopamos un gran vertedoiro romano antigo cheo de restos de cerámica. Había vasos, botellas, ladrillos, pero sobre todo, centos de lámpadas de aceite, cada unha levando o nome do seu fabricante", afirmou Donato Labate, o arqueólogo encargado da escavación.