cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renacemento
Cinquecento
En Italia o enfrontamento e a convivencia coa antigüidade clásica, considerada como un legado nacional, proporcionou unha ampla base para unha evolución estilística homoxénea e de validez xeral. Por iso, alí, é posible o seu xurdimento e precede a tódalas demais nacións.
Fóra de Italia a Antigüidade Clásica suporá un caudal académico asimilable, e o desenvolvemento do Renacemento dependerá constantemente dos pulos marcados por Italia. Artistas importados desde Italia ou formados alí, fan o papel de verdadeiros transmisores.
Características
De forma xenérica pódense estabelecer as características do Renacemento en:
Os supostos históricos que permitiron desenvolver o novo estilo remóntanse ó século XIV cando, co Humanismo, progresa un ideal individualista da cultura e un profundo interese pola literatura clásica, que acabaría dirixindo, forzosamente, a atención sobre os restos monumentais clásicos.
Italia nese momento está integrada por unha serie de estados entre os que destacan Venecia, Florencia, Milán, o Estado Pontificio e Nápoles.
A presión que se exerce desde o exterior impediu que, como noutras nacións, se desenvolvese a unión dos reinos ou estados; porén, produciuse o fortalecemento da conciencia cultural dos italianos.
Dende estes supostos foron as cidades as que se converteron en centros de renovación artística.
En Florencia o desenvolvemento dunha rica burguesía axudará ó despregue das forzas do Renacemento, a cidade convértese no punto de partida do novo estilo, e xorden, baixo a protección dos Medici, as primeiras obras que desde aquí han estenderse ó resto de Italia.
Artistas importantes
miniatura|[[A dama do armiño de Leonardo da Vinci,Museo Czartoryski, Cracovia]]
Rick Rubin
Frederick Jay Rubin, nado en Long Island (Nova York) o 10 de marzo de 1963, é un produtor musical estadounidense coñecido sobre todo polo seu traballo no rap e o heavy metal.
Ademais de ser produtor tamén é músico, sendo o DJ original dos Beastie Boys, e empresario discográfico, co-fundando Def Jam Records con Rusell Simons e máis tarde fundando American Recordings.
Fe (relixión)
miniatura|230px|dereita|[[Alegoría da fe, por L.S. Carmona (1752-53). O pano simboliza a imposibilidade de coñecer directamente as evidencias]] A fe é a firme e absoluta convicción de que algo é verdade, independentemente de que haxa ou non evidencias que ratifiquen tal verdade.
Causas e explicacións
As causas polas cales nos convencemos da veracidade da nosa fe, dependerán dos elementos nos que confiamos e, en última instancia da corroboración entre o agardado e mailo obtido. Dependendo do tipo de intelixencia que teñamos máis desenvolvida, o que agardamos e obtemos poderase compartir con outras persoas afíns á nosa tendencia intelixente, ou pola contra, calar por temor a ser rexeitados. A integración máis ou menos completa de todas as intelixencias, capacitaranos para facer valer dun modo máis ou menos efectivo, as deducións resultantes do procesamiento da información polo noso consciente. Ao compartilo de forma intelixente con outras persoas, poderemos chegar á conclusión de que a nosa orientación nos permitirá aplicar un traballo que confirme a fe, e por tanto conseguir unha motivación que nos alente a traballar por aquilo no cal nos confirmaron que a formulación é bo. O punto dende o cal se observa este tipo de dinámica repercutirá nos nosos valores, provocando reaccións polo que realmente valoramos, que é en definitiva no que confiamos e temos a fe.
Segundo Friedrich Nietzsche “ter fe significa non querer saber a verdade.”
Ligazóns externas
إيمان Вяра Feiz Vjera Fe Víra Tro Glaube Faith Usk Fede fa:ایمان Foi Leauwe Vjera Hit (egyértelműsítő lap) Fide Keyakinan Trú Fede 信仰 Wiara Fé Credință Вера Besimi Вера Imani Íman Віра (релігійна) Tín ngưỡng בטחון
Tomb Raider (videoxogo de 2013)
Tomb Raider é un videoxogo de acción, aventura e plataformas cun toque survival desenvolto por Crystal Dynamics e distribuído por Square Enix. É o noveno título da saga Tomb Raider e o quinto título feito por Crystal Dynamics. O xogo é un reinicio da serie que conta os orixes da súa protagonista, Lara Croft. É o primeiro xogo da serie en ser clasificado Mature (M) pola ESRB e +18 pola PEGI. O xogo foi lanzado para PlayStation 3, Xbox 360 e Microsoft Windows o 5 de marzo do 2013.
Historia
Tomb Raider relata os intensos e conflitivos orixes de Lara Croft e a súa transformación de moza asustadiza a endurecida supervivente. O primeiro, Lara amosa medo perante o perigo, pois carece de confianza nas súas propias capacidades e xuízo. Aínda así, xa vemos xermes do que será a futura Lara.
El cant dels ocells (película)
El cant dels ocells é unha película de Albert Serra estreada no ano 2008. O seu argumento xira ao redor da historia dos Reis Magos.
Provincia de Kamphaeng Phet
Kamphaeng Phet é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Kamphaeng Phet.
Distritos
A provincia está subdividida en 9 distritos (amphoes) e 2 subdistritos (king amphoes). Os distritos e subdistritos son á súa vez divididos en 78 comunas (tambons), e estas en 823 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Agra, Bermún, Chantada
Agra e un lugar na parroquia de Bermún, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 16 habitantes, dos que 8 eran homes, e 8 eran mulleres; o que supón un mantemento de habitantes en relación ao ano 2006.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Estación de Jaca
A estación de Jaca é unha estación de ferrocarril de Adif situada no municipio español de Jaca, na provincia de Huesca. Dispón unicamente de servizos de Media Distancia operados por Renfe que a unen con Huesca e Zaragoza.
Cuña
miniatura|dereita|130px|Diagrama do funcionamento dunha cuña (de cor negra). Unha cuña, tamén coñecida como calzo , forra ou sofico , é unha ferramenta con forma triangular e unha das seis clásicas máquinas simples. Adóitase facer de madeira ou de metal e ten unha beira acabada en ángulo agudo. Pódese empregar para separar dous obxectos ou dúas partes dun obxecto, elevalo ou mantelo nun lugar.
Estación de Jaca
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 193,7 da liña de ferrocarril que une Zaragoza coa fronteira francesa por Canfranc, a 827 metros de altitude.
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de xuño de 1893 coa posta en marcha do tramo Huesca-Jaca da liña que pretendía unir Zaragoza coa fronteira francesa por Canfranc. Aínda que devandito tramo foi aberto e explotado desde un primeiro momento por Norte a concesión inicial había recaído na Sociedade Anónima Aragonesa a cal cedeu a mesma a Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición das compañías existentes e a súa integración na recentemente creada Renfe.
Cuña
O funcionamento da cuña responde ao mesmo principio que o do plano inclinado. Ao movela na dirección da súa beira afiada, a cuña traslada as forzas en sentido perpendicular á dirección do movemento. Estas son as forzas que se aproveitan para separar obxectos, ou para xerar fricción e manter a cuña fixa aos obxectos cos que está en contacto.
Estación de Jaca
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota o tráfico ferroviario mentres que Adif é a titular das instalacións.
A estación
Sitúase ao nordés da localidade. Conta cun edificio para viaxeiros de base rectangular formado por un corpo central de dúas alturas e dous anexos laterais de planta baixa. Dispón de dúas plataformas, unha lateral e outra central á que acceden dúas vías. Dispón ademais de máis vías de apartado. A plataforma lateral está cuberta cunha marquesiña metálica.
Media distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Manuel Pombo Arias
Manuel Arturo Pombo Arias, nado na Pena (Sarria) o 1 de maio de 1943, é un médico e escritor galego.
Traxectoria
Doutor en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela (1968). Especialista en pediatría e en endocrinoloxía e nutrición. Ampliou estudos en centros españois e estranxeiros. Profesor visitante no Hospital de Nenos de Columbus, Ohio (EE.UU.) e no Instituto Nacional da Saúde dos Estados Unidos, Bethesda.
Catedrático de Pediatría (1993). Foi Xefe de Servizo de Pediatría e Director da Unidade de Endocrinoloxía Pediátrica, Crecemento e Adolescencia do Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela. Foi Director do Departamento de Pediatría da USC. Na actualidade é profesor Ad Honorem desta Universidade.
É autor dun Tratado de Endocrinoloxía Pediátrica de ampla difusión internacional. Publicou trescentos traballos científicos, a maioría nas revistas máis importantes a nivel internacional. Entre eles cabe destacar dous nos que se identifican novas entidades sindrómicas en patoloxía humana. É autor de case cen capítulos en libros de medicina. Pronunciou máis de duascentas conferencias.
Acuñou o termo "codipra", no que se engloban as principais calidades que debe reunir un bo estudante de Medicina e co que trata de fomentar o espírito crítico entre os futuros médicos que se forman na USC: coñecedor (c), observador (o), desconfiado (d), inglés (i) e práctica (pra).
Desenvolveu a súa afección pola literatura a partir do maio do 68, con implicacións no movemento estudantil da época que estiveron a piques de custarlle a carreira. Foi o responsable e presentador do mítico Concerto de Voces Ceibes celebrado na Facultade de Medicina o 26 de abril de 1968. É autor dunha variada obra literaria, que abarca libros de poesía, pensamento e relatos. Colaborou ocasionalmente na prensa.
Arxubide, A Capela, Toques
Arxubide é un lugar da parroquia da Capela no concello coruñés de Toques na comarca da Terra de Melide. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña catro habitantes (catro homes).
Galicia Gráfica
Galicia Gráfica foi o nome de dúas publicacións:
The Social Dilemma
The Social Dilemma é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Jeff Orlowski e escrito por Orlowski, Davis Coombe e Vickie Curtis. O filme explora o uso das redes sociais e o dano que causa na sociedade, centrándose na explotación dos usuarios para beneficio financeiro a través do capitalismo de vixilancia e a minaría de datos, así como o seu deseño pensado para xerar adicción, o seu uso na política e o impacto na saúde mental. Por outra banda, o filme tamén aborda a súa función de estender teorías da conspiración como Pizzagate e uso que fan delas grupos como Flat Earth Society.
The Social Dilemma estreouse no Festival de Cinema de Sundance de 2020 e estreouse a través de Netflix o 9 de setembro de 2020.
Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano
A Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano (en Pontificia Commissione por lo Stato della Città del Vaticano, en Pontificia Commissio pro Civitate Vaticana) é o corpo lexislativo da Cidade do Vaticano. Está formada polo Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano, que é tamén Presidente da Comisión Pontificia, e outros seis cardeais nomeados polo Papa por un mandato de cinco anos.
Descrición
A Comisión Pontificia foi creada en 1939 por Pío XII. As leis e as regulacións propostas pola Comisión deben ser entregadas ao papa polo Secretariado de estado antes de ser feitas públicas e de que entren en vigor. As leis, regulacións, e instrucións promulgadas pola Comisión son publicadas na Acta Apostolicae Sedis.
Alén da súa función lexislativa, o Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano, que dende o 1 de outubro de 2021 é o cardeal español Fernando Vérgez Alzaga, ten realizado funcións executivas pola autoridade que delega nel o Papa.
Administración
A Comisión está encabezada polo Presidente da Comisión Pontificia para o Estado da Cidade do Vaticano. Como membro maior do curia romana, o presidente é normalmente un cardeal da Igrexa católica. Tamén exerce como xefe de goberno da Cidade do Vaticano, o Presidente da Gobernación do Estado da Cidade do Vaticano, un cargo que é distinto do anterior título de Gobernador da Cidade do Vaticano. As administracións e departamentos do goberno da Cidade do Vaticano, como o Corpo della Gendarmeria, o Observatorio do Vaticano, os Museos Vaticanos, e o Departamento das Vilas Pontificias, que administra Castel Gandolfo, responden ante o Gobernador.
Durante unha sede vacante, o mandato do presidente remata, igual que a maioría de cargos da curia. Con todo, o titular do cargo antes da morte ou a dimisión do papa ingresa nunha Comisión, co anterior Cardeal Secretario de Estado e o Camarlengo da Santa Igrexa Romana Santa, para manexar algunhas das funcións do xefe de Estado até que un novo papa sexa escollido.
Actual
Dende o 2021, o presidente e os membros son:
Ragdoll
miniatura|Exemplar de ragdoll. O ragdoll (en inglés literalmente "boneca de trapo") é unha raza de gato característica pola súa docilidade extrema. Os ragdolls adoran os seus donos humanos e non lles gusta estar sós.
Mutacións naturais e cruzamentos selectivos forzados entre razas moi domésticas coma a siamesa, a persa e a birmana privaron a este gato de calquera instinto de defensa. Reacciona pouco ó perigo, móstrase dócil e tranquilo. É un gato caseiro e moi intelixente.
Características
O ragdoll é un gato de pelaxe longa ou semilonga, con tres variedades de patrón: colorpoint, bicolor, e mitted. Os colorpoint (tamén coñecido como xene siamés) identifícanse porque teñen unha cor diferente ó branco nas extremidades, os bicolor dúas cores e os mitted porque teñen o queixelo branco e "luvas" brancas.
As cores da pelaxe poden ser marrón (seal), agrisado (blue), chocolate, e lila, tanto na cara coma nos pes. Tamén existen con outras cores menos tradicionais coma crema, avermellado coma unha chama (flame) e tipo lince.
Goberno Vasco
350px|miniatura|Lakua, sede central do Goberno Vasco O Goberno Vasco (en éuscaro: Eusko Jaurlaritza) é o goberno autonómico do País Vasco (España). Está composto polo lehendakari (xefe do Goberno Vasco) que é elixido polo Parlamento Vasco cada catro anos; e polos conselleiros (ou sailburuak) que el mesmo elixe. A súa sede atópase no distrito de Lakua, en Vitoria, sede das administracións comúns do País Vasco.
Composición actual
Dende o ano 2012 o lehendakari é Iñigo Urkullu.
Na súa IX lexislatura, o Goberno Vasco estivo presidido por primeira vez por un lehendakari alleo ao nacionalismo vasco: Patxi López do PSE-EE, grazas a un pacto de investidura co PP. López obtivo ademais o apoio na súa investidura de UPyD e a abstención de EB-B. Nesa lexislatura non houbo representantes do sector social que antes representaba Batasuna, ao ser anuladas xudicialmente ditas listas. Sen devandita intervención xudicial, a contabilización do voto nulo tería imposibilitado a maioría descrita.
Nas tres lexislaturas anteriores á de Patxi López, coa presidencia de Juan José Ibarretxe, o executivo vasco estaba formado polos partidos nacionalistas vascos: Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV) e Eusko Alkartasuna (EA). A primeira delas, ademais, co apoio externo de Euskal Herritarrok (EH), e as dúas seguintes coa participación no goberno de Ezker Batua-Berdeak (EB-B).
Tarsius fuscus
Tarsius fuscus é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos e xénero Tarsius, coñecida na bibliografía internacional, entre outros, co nome de tarsio de Macasar, que habita en Indonesia ao suroeste da illa de Célebes.
Nalgún momento foi considerado un sinónimo do tarsio fantasma (Tarsius tarsier); porén, ao restrinxirse a distribución desta especie á illa Selayar, a poboación remanente clasificouse como T. fuscus.
Taxonomía
A clasificación dos tarsios, en xeal, e especialmente a dos que habitan na illa de Célebes foi, durante moito tempo, confusa.
Daquela cuñou o novo xénero Tarsius, para reunir os pouco correntes primates que posuían uns excepcionalente longos ósos tasianos, e deulle o nome de Tarsius spectrum á especie que definira Pallas dous anos antes, en 1778, como Lemur spectrum (de aí é de onde procede o nome binomial actual Tarsius spectrum).
Máis tarde, a especie da que nos ocupamos foi descrita en 1804 por Fischer, sendo despois denominada, en 1812, por Geoffroy, Tarsius fuscomanus e, en 1846, por Burmeister, Tarsius fischeri.
En 1953, Hill concluíu que a distribución xeográfica do espécime tipo de Tarsius spectrum era a provincia de Makasar, na península do Sur da illa Célebes. Como consecuencia, Hill concluíu que T. fuscus era un sinónimo máis moderno de T. spectrum. Porén, recentemente estableceuse que T. spectrum era un sinónimo máis moderno de Tarsius tarsier.
Finalmente, en 2010, Groves restrinxiu a especie T. tarsier á poboación existente na illa Selayar, recuperando o nome Tarsius fuscus Fischer, 1804, para os tarsios das provincia de Makasar, como especie diferente.
Características
Tarsius fuscus ten polo xeral unha pelaxe de cor parda avermellada. A longa cola, espida, rematada nunha guedella pelos de cor negra, representa entre o 143 % e o 166 % da lonxitude corporal. O cranios e os arcos dentarios máis curtos que a maioría dos outros tarsios. Tamén as patas traseiras son máis curtas que na maioría dos outros tarsios.
Bioloxía
Como todas as especies de tarsios é un animal nocturno e arborícola. Así mesmo, como todas as especies do xénero Tarsius relacionadas, T. fuscus é exclusivamente carnívoro e insectívoro e, en xeral, captura ás súas presas saltando sobre elas.
Bibliografía
"Asian Primates Classification" International Journal of Primatology 25 (1): 97-164. Resume.
Tom Cruise
Thomas Cruise Mapother IV, nado en Siracusa (Estado de Nova York) o 3 de xullo de 1962, máis coñecido como Tom Cruise, é un actor estadounidense. Protagonizou películas como Risky Business, Top Gun, A cor do diñeiro, Rain Man, Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles e a saga de Misión: Imposible. Tamén obtivo tres nomeamentos para o Óscar ao mellor actor: en 1990 por Nacido o 4 de xullo, en 1997 por Jerry Maguire e en 2000 por Magnolia.
Considerado un dos sex symbol do cinema actual, a súa vida sentimental viuse exposta nos medios de comunicación. Contraeu matrimonio con tres coñecidas actrices: Mimi Rogers, Nicole Kidman e Katie Holmes. A súa relación con Penélope Cruz tamén deu que falar, do mesmo xeito que a súa afiliación e propaganda á Igrexa da Ciencioloxía. Estes feitos controvertidos afectaron nos últimos anos á súa imaxe pública e ao seu progreso profesional. A súa compañía de moitos anos, Paramount Pictures, decidiu prescindir del, e para proseguir a súa carreira Cruise reactivou outra veterana firma, United Artists, coa que espera producir os seus futuros proxectos.
Primeiros anos
No hospital Heart & Herz onde naceu, situado en distrito de Vallejou, de coñecida fama, naceran outras grandes personalidades do mundo das letras como Claude Eriqué R. Cruise, grande escritora da época romántica francesa, que resultou ser familiar dos Cruise de Texas.
O seu pai, Thomas Cruise Mapother III, era enxeñeiro electrónico e a súa nai, Mary Le, era profesora. A familia viviu en moitas cidades debido á inestabilidade laboral do seu pai, pero finalmente instaláronse en Otava (Canadá). Tom ten tres irmás: Mary Le, Marian e Cass.
Os seus estudos supuñan un problema xa que ía dun sitio a outro e tiña dislexia (dificultade para ler e escribir). Con 12 anos, converteuse no home da familia tras o divorcio dos seus pais. Mary, a súa nai, deixa Canadá e instálase co seu catro fillos en Kentucky.
Cando era neno destacábase nos deportes, polo que estivo a pensar en ser xogador de loita libre, pero a práctica deste deporte provocoulle unha lesión no xeonllo polo que pensou en ingresar a un mosteiro franciscano, pero ao final decide ser actor.
Primeiros éxitos
Tom mudase a California. Logo sería elixido para actuar na película Taps xunto a outra nova promesa: Sean Penn.
Nos seus primeiros anos, Tom participa maiormente en cinema para o público adolescente: películas de Acción como Risky Business. Pero desde moi pronto suma títulos de prestixio ao seu historial, como The Outsiders de Francis Ford Coppola, xunto a outras futuras estrelas como Patrick Swayze e Matt Dillon, e A cor do diñeiro de Martin Scorsese, co ilustre Paul Newman, quen con esta película gañou o Óscar ao Mellor Actor que tanto se lle resistía.
Desde Endless Love a figura de Tom Cruise empezou a ser coñecida, pero con Legend e Top Gun fórxase a súa fama como actor de historias románticas e de acción, que gustan por igual ás súas fans femininas e ao público masculino. A exitosa Cocktail, a pesar da súa discreta calidade, conságralle como a estrela do momento. Pero en 1987 Cruise dá un pequeno desgusto aos seus fans, ao contraer matrimonio cunha actriz maior que el: Mimi Rogers.
De Rain Man a Kubrick
En 1988 Cruise dá un salto cualitativo na súa carreira con Rain Man, película de Barry Levinson que arrasa nos premios Óscar, ao obter catro figuras, entre elas a de Mellor Película, Mellor Director e Mellor Actor (Dustin Hoffman). Cruise non resulta premiado por ela, pero ao ano seguinte é nomeado por Nacido o 4 de xullo de Oliver Stone, onde interpreta a un veterano da guerra de Vietnam prostrado en cadeira de rodas.
En 1999, Cruise e a súa esposa Nicole embárcanse no último proxecto de Stanley Kubrick, Eyes Wide Shut, cuxo rodaxe sufriu múltiples incidencias. Rumoreouse que a relación da parella se viu afectada por esta película e que iso desembocou nunha comentada crise conxugal e no posterior divorcio (2001).
De Magnolia á voda
Dúas novas entregas da saga Misión: Imposible (en 2000 e 2006) e Minority Report, con Colin Farrell, revalidan a posición de Cruise no liderado do cinema comercial. Unha posición que apontoan outros éxitos como Collateral de Michael Mann e War of the Worlds de Steven Spielberg. De todos os xeitos, Cruise permítese proxectos máis audaces como The Last Samurai, película que se temía como gran fracaso comercial pola súa ambientación no Xapón antigo e polo aspecto infrecuente (con barba) do seu protagonista. Os estudos de Hollywood equivocáronse, e a película foi outro éxito despacho de billetes.
A relación de Cruise coa CiencioloXía, seita polémica prohibida en países como Alemaña, e unha chocante aparición en televisión, provocaron un aluvión de críticas contra o actor. A compañía dos seus grandes éxitos, Paramount Pictures, considerou que Cruise estaba a prexudicar a súa imaxe pública (e por tal o seu futuro comercial no cinema), e optou por rescindir (ou non renovar) o seu contrato.
Ante tal situación, Cruise e o seu axente (Paula Wagner) tentaron recuperar posicións subscribindo un acordo coa compañía Metro-Goldwyn-Mayer para reactivar a famosa United Artists, lendaria compañía coa que Cruise lanzaría as súas seguintes películas. Devandito proxecto empresarial debutou con Leóns por Cordeiros de Robert Redford, onde Cruise actuou xunto a Meryl Streep e o mesmo Redford.
Para recolocarse na súa profesión e atallar certos prexuízos sobre el, Tom Cruise realizou un papel parodia na comedia Tropic Thunder. Posteriormente protagonizou a superproducción Valkyrie, baseada no intento para matar a Adolf Hitler. Recibiu críticas dispares e non obtivo o éxito comercial esperado.
A finais de 2009, Cruise rodaba Knight and Day con Cameron Diaz, con localizacións en diversos lugares turísticos do mundo como Salzburgo, Cádiz e Sevilla.
Ese mesmo ano 2009, Cruise foi o primeiro candidato para interpretar o papel protagonista en Salt, filme que finalmente protagonizou Angelina Jolie.
Vida privada
Estivera casado dúas veces antes do seu último matrimonio con Katie Holmes. A primeira vez en 1987 coa actriz Mimi Rogers da cal se separou en 1990, e logo cunha das actrices máis belas de Hollywood, a australiana Nicole Kidman a quen coñeceu durante a rodaxe de Days Of Thunder, e da que tamén se divorciou a finais do 2001.
Por un tempo foron o matrimonio máis glamoroso da jet set norteamericano. Con Nicole Kidman, o seu matrimonio durou case once anos, non tivo fillos biolóxicos senón que adoptou dous: Isabella (nada en 1991) e Connor (en 1993). Despois do filme de Stanley Kubrick Eyes Wide Shut separáronse irreconciliablemente. Esta separación sumiuno nunha etapa moi dura na súa vida persoal, que se ve reflectida fortemente na actuación no filme Vanilla Sky. Sábese que Cruise realizou intentos de restablecer a relación con Kidman sen éxito.
Tom Cruise despois da separación levou unha vida con moitos altibaixos.
Tivo un romance coa actriz española Penélope Cruz, coa que protagonizou a película Vanilla Sky. Esta película é unha versión dun título español chamado: Abre los ojos, dirixida por Alejandro Amenábar.
A Katie Holmes coñeceuna durante a procura dunha coprotagonista da súa película Mission: Impossible III. Foi amor a primeira vista e Cruise proclamouno ao catro ventos e aos poucos meses comprometéronse.
Antes de casar con Katie Holmes foi pai da súa primeira filla biolóxica: Suri, que naceu o 18 de abril de 2006.
O 18 de novembro de 2006 casou con Katie Holmes, xerando unha grande expectación en Italia, lugar escollido para a cerimonia. A cerimonia foi celebrada polo rito da Igrexa de Ciencioloxía, no castelo Odescalchi, Bracciano, a 35 quilómetros de Roma.
Batalla de Almansa
A batalla de Almansa foi un conflito bélico que tivo lugar en Almansa (provincia de Albacete) o 25 de abril de 1707, no marco da guerra de Sucesión española.
Nela enfrontáronse os partidarios do arquiduque Carlos, comandadas por Henri de Massue e o marqués das Minas, e os defensores da causa de Filipe de Anjou, que fora coroado como Filipe V, mandados polo duque de Berwick. A vitoria destes últimos, permitiu a rápida conquista do Reino de Valencia, Cataluña e Aragón, con moita resistencia austracista, aínda que os foros quedaron abolidos, como os de Aragón, tras a publicación dos Decretos de Nueva Planta.
A batalla
Tras terse retirado as tropas austracistas a territorios da coroa de Aragón, as forzas aliadas decidiron plantar cara ás borbónicas na poboación de Almansa, cerca da fronteira do reino de Valencia.
A batalla iniciouse ás 15 00 do 25 de abril. Ambos exércitos despregáronse cara a cara ao largo de 6,5 km. Os aliados, partidarios do arquiduque Carlos, aliñaron 42 batallóns de infantería, compostos cada un de 400 homes, e 60 escuadróns de cabalería, de 100 xinetes cada un, mentres que os borbónicos dispuxeron 50 batallóns de infantería e 81 escuadróns de cabalería, formando ambos exércitos con dúas liñas de profundidade. Paradoxicamente, a única representación valenciana era o rexemento Valencia -logo rebautizado Xaén- de 300 homes ao mando do coronel Riera no bando borbónico.
A batalla deu comezo co fogo de artillería. As tropas aliadas, cansadas, en inferioridade numérica e mal dirixidas, romperon a formación entre o centro e o flanco debido ao empurre da cabalería borbónica. A cabalería francesa provocou a retirada das tropas aliadas no flanco esquerdo, mentres que as tropas da zona central acabaron rendéndose ás 17 00.
Consecuencias
A batalla de Almansa non foi decisiva para a guerra, pero abriu o camiño para a ocupación do reino de Valencia, aínda que non significou a rendición dos austracistas do reino. O exército borbónico tivo que ir conquistando as poboacións que se lle resistían, como antes o austracista se vira obrigado a facer coas fieis a Filipe V. Xàtiva foi a primeira cidade asediada. O 6 de xuño de 1707 rendíase a cidade, tras o cal, o día 19, a cidade foi incendiada por orde do rei Filipe V. Posteriormente mudóuselle o nome polo de San Filipe e precedeuse á súa repoboación con persoas fieis á causa borbónica (na actualidade consérvase un cadro de Filipe V no Museo Municipal de Xàtiva colgado boca abaixo desde 1940 en sinal de condena polo incendio da cidade). Máis tarde caeron, tamén con grande oposición, Alcoi, Dénia e Alacant.
A día de hoxe na Comunidade Valenciana hai o dito: «Quan el mal ve d'Almansa, a tots alcança» (Cando o mal vén de Almansa, a todos alcanza), ou «De ponent, ni vent ni gent» (De poñente, nin vento nin xente), recordando esta derrota.
Existe un álbum do grupo valenciano Al Tall titulado Quan el mal ve d'Almansa..., gravado en 1979, que narra feitos significativos deste episodio da historia valenciana. No 2007, con motivo do 300 aniversario da batalla, realizáronse diversas actividades e manifestacións.
Yayo
ademais, é un termo usado en inglés e alemán para referirse á cocaína.
Atún vermello
Dáse o nome común de atún a diferentes especies de peixes, habituais en tódolos mares do mundo, agrupados baixo a denominación colectiva de túnidos. Aínda así, adoita reservarse o nome de atún, sen máis cualificativos, ou atún vermello, para o Thunnus thynnus.
Descrición
Como o resto dos túnidos, ten un corpo fusiforme, máis robusto na metade anterior. Pode chegar a tamaños de ata 3 metros aínda que o habitual son cifras de entre 1 e 2 metros, e o peso pode chegar ós 650 kg. É a especie de atún que alcanza maiores tamaños.
Toda a zona dorsal é de cor azul moi escura, case negra, sen marcas de cor ningunha. Os costados son prateados, aclarando cara ó ventre. En vida, presentan no ventre unhas bandas e puntos grises, que trala morte xa non se aprecian.
miniatura|300px|esquerda|Atún vermello Presenta dúas aletas dorsais, a segunda maior -en altura e lonxitude- que a primeira, moi xuntas. A primeira mostra 12-14 raios espiñosos e a segunda só un, cos restantes raios brandos (13 a 15). A primeira dorsal é de cor amarela ou azulenta pero a segunda é de cor castaña ou avermellada, carácter ó que lle debe o nome. A aleta pectoral non chega ó nacemento da segunda dorsal, sendo esta unha característica que permite diferencialo doutros atúns. A aleta anal (que carece de raios espiñosos) é case negra. Ten 8-10 pínnulas dorsais e 7-9 anais, de cor amarelada co bordo negro.
En relación con outras especies de túnidos, esta especie ten os ollos relativamente pequenos. Outro carácter identificativo é o número de dentes do primeiro arco branquial (34 a 43).
Canto ás características anatómicas, o fígado presenta estrías na superficie inferior
Ecoloxía
Móvese en bancos pouco numerosos e en augas superficiais, normalmente a altas velocidades (cítanse valores de 80–90 km/h).
O atún vermello está presente en todo o Atlántico norte, no mar Mediterráneo e no mar Negro. Prefire augas de temperaturas ó redor dos 20 °C pero soporta sen problema ningún oscilacións entre os 5 e os 30 °C. Como outros túnidos, realiza movementos migratorios periódicos coñecidos desde hai séculos e que xa foron descritos por Aristóteles. Mediante o marcado de individuos que logo son devoltos ó mar puideron comprobarse desprazamentos desde México ou Florida ata Xapón ou o mar Cantábrico.
Para os efectos de cálculo de stocks e control de capturas estímanse dúas poboacións: Atlántico oeste e Atlántico este (que inclúe o Mediterráneo), ademais dunha subpoboación en Suráfrica. Os exemplares do Atlántico oeste adoitan alcanzar tamaños aínda maiores cos do leste, pero maduran sexualmente máis tarde.
Calcúlase que a súa lonxevidade supera os 15 anos. Alcanza a madurez sexual ós 4-5 anos, cun tamaño de 1-1,2 m e un peso de 15–25 kg. É carnívoro e aliméntase de sardiñas, bocartes ou arenques.
Aproveitamento pesqueiro
As migracións antes mecionadas desde o Atlántico ó Mediterráneo para desovar (en maio ou xuño), e viceversa (para pasa-lo inverno en mares máis fríos), foron aproveitadas polos pescadores desde tempos históricoas, para capturalos mediante a arte de pesca denominada palangre. Outra técnica, moderna, consiste en agrupalos mediante redes colocadas no seu percorrido para logo pescalos con cana ou directamente con garfos. Xa os fenicios utilizaron a tal fin unha arte de pesca específica para esta especie, as almadrabas, que aínda se seguen a utilizar no Mediterráneo, hoxe convertidas en verdadeiras granxas mariñas de engorde de atúns.
A sobreexplotación dos bancos de atúns, xunto á captura de exemplares subadultos, levounos a unha situación crítica. Segundo a Comisión Internacional para a Conservación do Atún Atlántico (CICAA), a poboación de atún vermello no Atlántico occidental diminuíu nun 90% desde os anos 70 e nun 50% a do Mediterráneo. Outros indicadores da gravidade da situación foron a constatación da dimiminución da biomasa de reprodutores a só o 20% do nivel que existía en 1970 e que a captura de exemplares por debaixo do talle mínimo legal, establecido en 6,4 kg, representa a matade do total de capturas.
É difícil manter o atún en catividade. O acuario da badía de Monterrey (México) é un dos poucos acuarios no mundo que manteñen con éxito a exhibición do atún.
Alimentación
O atún é un peixe moi apreciado na alimentación. É un peixe graxo por excelencia, cun 12% de graxa, rica en ácidos omega-3, e unha achega de 200 cal por 100 gramos. Pódese consumir directamente asado, á grella, ó forno, guisado ou mesmo cru, en carpaccio; ou en conserva. En Andalucía é típica a preparación de mojama: lombo de atún salgado e desecado. No País Vasco e Cantabria, a preparación máis característica é o chamado marmitako, guisado con salsa de tomate.
Servoi, Castrelo do Val
Santa María de Servoi é unha parroquia do concello ourensán de Castrelo do Val na comarca de Verín. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 108 habitantes (59 homes e 49 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación.
Atún vermello
Alimentación
A pesca do atún, intensa desde hai séculos, viuse amplamente impulsada polo uso na gastronomía oriental, principalmente no Xapón, onde resulta moi apreciado para a elaboración do suxi, do sashimi ou do tataki, pratos hoxe xa difundidos noutras culturas. Actualmente, expórtase ao Xapón ó redor do 70% das capturas realizadas no Mediterráneo, a prezos que alcanzan os 100 euros/kg.
Galicia y su Ganadería
Historia e características
Subtitulado ''Revista de Divulgación Pecuaria. Órgano de la Veterinaria Gallega al servicio de la Ganadería Regional'', apareceu en novembro de 1946. Estaba dirixida por Luís Escribano Tejedor, o secretario era José Antonio Romagosa Vilá e o consello de redacción estaba integrado polos inspectores veterinaios de Galicia. Entre os seus colaboradores figuraron Juan Rof Codina, Juan Carballal Palmeiro, Cayetano López López, Isidoro Huarte e o propio Luís Escribano Tejedor. Cesou a súa publicación non antes de xaneiro-febreiro de 1947, cando apareceu o seu número 3-4.
Terratenente
O termo terratenente (que ten terras) refírese ao dono ou posuidor dunha terra ou facenda. Se ben o termo se aplicaría de forma moi xeral, o seu uso corrente corresponde ao nomeamento dos grandes posuidores de terras.
Contexto histórico
Adoitan existir en países de tradición monárquica, onde normalmente forman parte da nobreza, nos que as súas fortunas proceden da Idade Media (Junkers de Alemaña ou Grandes de España). Aínda que tamén apareceron noutras circunstancias, como por exemplo en Cuba a comezos do século XX, a través de compañías agrícolas estadounidenses (onde posuían cerca do 75% da terra cultivable). Nestes casos os terratenentes eran os posuidores de grandes extensións de terra que mantiveran o poder económico e político durante a primeira parte do século. Basicamente, explotaban parte das súas terras con man de obra asalariada (indios e mestizos), e nalgúns casos con man de obra escrava. Os terratenentes non estaban interesados nun cambio nas leis relacionadas coa propiedade agraria, nin en que se abolira a escravitude.
Tendencias
Nas sociedades máis desenvolvidas tenden a desaparecer, principalmente polo menor valor das explotacións agrícolas, pero tamén por ter sido branco de diversos movementos revolucionarios (Revolución francesa ou transición á RDA).
Gloria Fuertes
Gloria Fuertes García, nada en Madrid o 28 de xullo de 1917 e finada na mesma cidade o 27 de novembro de 1998, foi unha poeta (non lle gustaba poetisa) española.
Biografía
Asistiu ó Instituto de Educación Profesional da Muller, pero as súas afeccións eran moi diferentes ás propias das mulleres da súa época. O seu interese polas letras comezou con cinco anos, cando xa escribía e debuxaba os seus propios contos. Empezou a escribir versos con catorce anos, e con quince os lía en Radio España de Madrid. Con dezasete deu forma ó seu primeiro libro de poemas, Isla ignorada, que sería publicado en 1950.
Aínda que ela sempre se definiu como "autodidacta e poeticamente desescolarizada", o seu nome está ligado a dous movementos literarios: a xeración do 50 e o Postismo, grupo literario de posguerra ó que se uniu a finais dos 40, e do que formaban parte Carlos Edmundo de Ory, Eduardo Chicharro e Silvano Sernesi, e no que tamén colaboraron Ángel Crespo e Francisco Nieva.
Do postismo quedou para sempre en Gloria Fuertes unha actitude poética desmitificadora por vía do humor. O humor en Gloria Fuertes é unha forma crítica de deconstruír a realidade e descubrir a verdade das cousas. A guerra civil deixou unha profunda pegada nela. O antibelicismo e a protesta contra o absurdo da civilización están presentes na súa poesía de forma categórica. Como ela mesma declarou, "sin la tragedia de la guerra quizá nunca hubiera escrito poesía". Como secuela da súa experiencia bélica, a obra de Gloria Fuertes caracterízase pola ironía coa que trata cuestións tan universais como o amor, a dor, a morte ou a soidade. Todo isto aderezado con curiosas metáforas e xogos lingüísticos cheos de encanto, frescura e sinxeleza, que dotan ós seus poemas dunha gran musicalidade e cadencia próxima á linguaxe oral.
Entre 1940 e 1953 comezou a colaborar en revistas infantís, Pelayos, Chicos, Chicas e Chiquitito, Maravillas e o suplemento infantil do diario Arriba, para o que publicou as historietas de Coletas e Pelines, unha nena de nove anos e un neno de seis respectivamente, que acadaron unha gran popularidade entre os lectores infantís.
Paralelamente á súa dedicación á literatura infantil nas revistas, obras teatrais e poemas escenificados, fundou en 1947, xunto con María Dolores de Pueblos e Adelaida Lasantas o grupo “Versos con faldas” que organizaba recitais e lecturas de poesía por bares e cafés madrileños, colaboraba en revistas para adultos como Rumbos, Poesía Española ou El pájaro de paja, e creou e dirixiu a revista poética Arquero entre 1950 e 1954, xunto a Antonio Gala, Julio Mariscal e Rafael Mir.
Máis apreciada e estudada no estranxeiro que en España, a maioría dos traballos críticos sobre Gloria Fuertes proceden do hispanismo norteamericano (Debicki, Mandlove, Sherno, Persin, Capuccio, Browne...), e é escasa a crítica literaria española sobre esta poeta. Camilo José Cela recoñeceu no seu día a inxustiza cometida con Gloria Fuertes, á que denominou "la angélica y alta voz poética a la que los hombres y las circunstancias putearon inmisericordemente".
2Cellos
2Cellos (estilizado como 2CELLOS) é dúo croata de violoncello, formado polos músicos de formación clásica Luka Šulić e Stjepan Hauser. Asinaron con Sony Masterworks dende 2011, lanzaron tres álbums e fixeron arranxos instrumentais para moitas cancións coñecidas de pop e rock. O dúo actúa internacionalmente e aparecey en varias series dos Estados Unidos como Glee e The Bachelor.
Abeleda
O topónimo galego Abeleda é un fitónimo relacionado coa abeleira, un arbusto caducifolio. Pode referirse a:
Bermún de Abaixo, Bermún, Chantada
Bermún de Abaixo e un lugar na parroquia de Bermún, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 12 habitantes, dos que 5 eran homes, e 7 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Tuusniemi
Tuusniemi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 555 habitantes. A superficie do termo municipal é de 699,43 km2, dos cales 156,27 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,70 hab./km².
Limita cos concellos de Kaavi, Kuopio, Leppävirta, Heinävesi e Outokumpu, estes dous últimos pertencentes ás rexións veciñas de Savonia do Sur e Carelia do Norte respectivamente.
O concello é unilingüe en finés.
Roberto de Tarento
Traxectoria
Foi o fillo máis vello sobrevivente do príncipe Filipe I de Tarento e da emperatriz Catarina II de Valois. Os seus avós paternos eran o rei Carlos II de Nápoles e María de Hungría. Os seus avós maternos eran o conde Carlos de Valois e a súa segunda esposa, a emperatriz Catarina de Courtenay.
En 1332, como resultado dun intercambio co seu tío Xoán de Gravina, Roberto converteuse en príncipe de Acaia. Debido á súa mocidade, a autoridade foi exercida eficazmente pola súa nai Catarina de Valois até a súa morte en 1346. Nese momento Roberto herdou o trono do Imperio latino, e foi recoñecido como emperador polos estados latinos de Grecia. O seu poder real, tal como era, mantívose sobre a base da súa autoridade como príncipe de Acaia. En Nápoles, o 9 de setembro de 1347 casou con María de Borbón (1315-1387), a filla de Luís I de Borbón, pero o matrimonio non tivo fillos. Cando morreu o 10 de outubro de 1364, a súa viúva tratou de manter o principado para ela e o seu fillo do seu matrimonio anterior. Porén, o irmán máis novo de Roberto Filipe II de Tarento sucedeuno como herdeiro lexítimo. Roberto morreu en Nápoles e foi enterrado alí.
Devanceiros
Devanceiros de Roberto de Tarento
Superunknown
Superunknown é o quinto álbum da banda de grunge estadounidense Soundgarden e o seu terceiro disco sacado polo selo A&M Records. Foi editado o 8 de marzo de 1994. Superunknown foi un éxito comercial e de crítica e é o álbum que catapultou a Soundgarden.
Listaxe de cancións
"She Likes Surprises" só aparece nas versións internacionais do álbum e tamén como canción extra na edición estadounidense en 12".
Jesús Sánchez Gallego
Jesús Sánchez Gallego, nado en Padrón no ano 1936 e finado en Santiago de Compostela o 15 de xullo de 2019, foi un pintor galego con estudos en Belas Artes.
Obra
A súa primeira exposición foi en Sevilla no ano 1968, expuxo dende entón noutros lugares do mundo; no ano 1972 os seus cadros viaxaron ata Suíza, tamén se mostrou a súa obra en galerías de arte da Coruña, Vigo, Ferrol, Pontevedra e Santiago de Compostela.
Elaborou, por encargo da Xunta de Galicia, grandes murais e dípticos que anunciaron os Xacobeos do ano 1993, 1999, 2004 e 2010. No 2010 incluíuse un dos cadros de Sánchez Gallego na exposición conmemorativa dos 20 anos do Xacobeo.
Algunhas pezas da súa obra foron adquiridas por distintos organismos oficiais; o Parlamento de Galicia, os Concellos de Padrón, da Pobra do Caramiñal, entre outros, posúen varios óleos de Sánchez Gallego.
Anastasio I
O nome de Anastasio I pode referirse a:
Razamonde, Razamonde, Cenlle
Razamonde é un lugar da parroquia de Santa María de Razamonde, no concello de Cenlle. Tiña 132 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 69 eran homes e 63 eran mulleres.
Patrimonio
Nel atopamos a Igrexa de Razamonde, románica. Aínda que restaurada con posterioridade conserva importantes restos da fábrica orixinal como son principalmente:
A súa Porta Sur, alta e estreita de arco de medio punto, cunha grosa mediacana e unha ringleira de molduras perladas acabando no exterior cunha banda axadrezada. O arco apoiase nunha imposta con follas encorvadas e dúas columnas con basas e garras nos ángulos e capiteis; un con dúas pombas enfrontadas, bebendo dunha cunca alta e estreita, e o outro con tallos cruzados con follas pendentes. O texaroz en bisel perlado descansa en canecillos de follas enroladas, piñas, motivos xeométricos, e un deles cun curioso frade lendo nun libro.
No seu interior ten un altar maior un magnífico retablo de fins do século XVI ou XVII, con 18 baixorrelevos en madeira que representan distintas escenas do Evanxeo, e quizais os misterios do Rosario. No camarín central unha imaxe da virxe; e nas credencias, relevos representando a Creación, o Pecado Orixinal, a Gloria, o Purgatorio, o Limbo e o Inferno.
Das xoias conservadas destacan dous cálices antigos restaurados, unha naveta de prata e unha fermosa cruz parroquial tamén de prata, obra do ourive compostelán Marcos Fernández do século XVI da que fala Antonio López Ferreiro no Tomo VIII da súa Historia de la Iglesia de Santiago.
Nas proximidades da igrexa atopamos un sinxelo cruceiro.
Historia
A igrexa de Razamonde e o lugar cos seus termos foron doados polo rei de Galicia Afonso VII, en 1137 ao Convento de San Paio de Antealtares, ao mesmo tempo que Campo Redondo cos seus cotos, donazón confirmada polo mesmo emperador en 1142 a instancia do arcebispo compostelán Pedro Elías e polo papa Gregorio X en Bula do 1º de decembro de 1272.
En 1380, reunido en Medina del Campo unha especie de concilio para decidirse entre Urbano VI e Clemente VII que disputaban o pontificado o Mosteiro de San Martiño Pinario de Santiago queixouse dos señores que se apoderaban das súas rendas e obtivo despacho do rei Xoán I mandando a Pedro Ruiz Sarmiento que lle restituísen o couto de Razamonde.
En 1505, a Chancelería de Valladolid despachou sentenza no mesmo senso contra o Conde de Ribadavia.
Armen Dzhigarkhanyan
Armen Dzhigarkhanyan (en Արմեն Ջիգարխանյան; en Армен Джигарханян), nado o 3 de outubro de 1935 en Iereván, e finado o 14 de novembro de 2020, foi un actor armenio e ruso (anteriormente soviético), tamén nacionalizado estadounidense.