cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga Espartaquista
Actividade
O seu maior período de actividade foi durante a Revolución Alemá de 1918, cando se tentou incitar unha revolución similar á dos bolxeviques en Rusia, facendo circular publicacións marxistas. Deron á liga o nome de Espartaco, líder da rebelión de escravos máis grande da historia de Roma. En decembro de 1918, a liga decidiu adherirse ao Comintern e renomeouse como Partido Comunista de Alemaña (KPD, Kommunistische Partei Deutschlands). O 1 de xaneiro de 1919, a liga Espartaquista/KPD participou (pero non a iniciou) nunha revolución comunista de breve duración en Berlín, aínda ante as advertencias de Rosa Luxemburg e de Karl Liebknecht, quen argumentaban que a rebelión era débil e que non contaban co apoio total da clase obreira. A revolución (logo coñecida como Levantamento Espartaquista) foi derrotada polas forzas combinadas do Partido Socialdemócrata de Alemaña, os remanentes do exército alemán e dos grupos paramilitares de extrema dereita coñecidos como Freikorps, ás ordes do chanceler Friedrich Ebert. Luxemburg e Liebknecht, entre moitos outros, foron masacrados polos Freikorps, e os seus corpos guindados ao río. Centenares de Espartaquistas foron executados nas semanas que seguiron á sublevación. Os restos da liga disolvéronse no Partido Comunista de Alemaña (KPD) que conservou o xornal da liga, Die Rote Fahne (A Bandeira Vermella), como a súa publicación.
Organizacións do mesmo nome
Actualmente existen varias seccións nacionais da liga Comunista Internacional trotskista que se denominan "Spartacist League" (Liga Espartaquista). A súa principal sección é a estadounidense, pero a LCI ten tamén seccións en Australia, Gran Bretaña, Irlanda, Italia, Canadá, Xapón, Alemaña, México, Francia, Grecia e Suráfrica.
Lingua garífuna
O garífuna é unha lingua arauaca falada polo pobo garífuna que habita na zona oeste da costa norte de América Central. Malia ser unha lingua da familia arauaca é atípica por falarse fóra da área lingüística arauaca, que está limitada ó norte de América do Sur, polo cal ten moitos préstamos das linguas caribes e das linguas europeas, produto das guerras, da migración e da colonización.
Outrora, a lingua estivo confinada nas illas de San Vicente e Dominica, mais os seus falantes, os garífunas, foron deportados masivamente polos británicos en 1797 á costa norte de Honduras, dende onde o pobo e a lingua se estenderon ó longo da costa dende Nicaragua até Guatemala e Belize.
Sagra
Co topónimo de Sagra podemos facer referencia a:
Los desayunos de TVE
Los desayunos de TVE foi un programa de televisión que se emitiu por La 1 de Televisión Española entre o 8 de xaneiro de 1994 e o 17 de xullo de 2020 de luns a venres en horario matinal.
Formato
O espazo consistía nunha entrevista realizada polo presentador do programa, acompañado de xornalistas de prestixio, a un personaxe de relevancia especialmente política, pero tamén social, cultural, económica, artística, deportiva ou dos medios. Posteriormente desenvólvese un faladoiro de contido político entre os xornalistas presentes no estudio.
Historia
Nunha primeira etapa, emitiuse baixo o título de Los desayunos de Radio 1, xa que se difundía simultaneamente por TVE e por Radio Nacional de España, como parte integrante do espazo Las Mañanas de radio 1, que conducía Julio César Iglesias. Só a partir de 1997 adoptou o seu título definitivo. Iglesias era o encargado de conducir as entrevistas, acompañado sempre polos xornalistas Diego Carcedo, director naquel momento de RNE, e Antonio San José.
Tras o nomeamento de González Ferrari como xefe dos Servizos Informativos de TVE, foi o xornalista galego Luis Mariñas quen, desde xaneiro de 1999, fíxose cargo da presentación do programa, no que permaneceu durante seis tempadas ata 2004. Durante esa etapa o programa contou entre os seus colaboradores con Juancho Armas Marcelo, Consuelo Sánchez Vicente, Isabel Durán, Charo Zarzalejos e Fernando Jáuregui.
Desde ese ano, a presentación de Los desayunos de TVE correu a cargo de Pepa Bueno, coa subdirección de José Ribagorda ata 2006. Bueno estivo acompañada ante as cámaras por xornalistas como Joaquín Estefanía, Enric Sopena, Juan José Millás, Charo Zarzalejos, Esther Jaén, Lucía Méndez, Óscar Campillo, Anabel Díez e Victoria Prego.
Entre setembro de 2009 e xullo de 2012 a presentación do programa foi asumida pola xornalista Ana Pastor. En agosto deste ano a presentadora de Los desayunos foi cesada do seu cargo polo director de informativos de TVE Julio Somoano. Ela declarou que "foi cesada por facer xornalismo". O 21 de agosto anunciouse a súa substitución por María Casado.
Personaxes invitados
Ana Pastor entrevistando ao presidente do Goberno, [[José Luis Rodríguez Zapatero, no palacio da Moncloa, en xaneiro de 2011.|thumb|right|240px]]
Tamén acudiron case todos os ministros que houbo en España nos últimos quince anos e outras figuras da vida política e social, española e estranxeira.
Venturi Automobiles
Venturi Automobiles é un fabricante de automóbiles francés con sede en Mónaco, que deseña, fabrica e vende vehículos eléctricos de luxo. Fundada en 1984 polos enxeñeiros Claude Poiraud e Gérard Godefro como MVS (Manufacture de Voitures de Sport), o único propósito da empresa era competir no mercado de "Gran Turismo". Pero, este plan enfrontouse inmediatamente con moitos retos, entre eles que a existencia de Venturi fóra de Francia era case descoñecida, outro a falta de fondos propios e a falta de persoal. Isto deu lugar á declaración de creba de Venturi no ano 2000, case dezaseis anos logo da súa fundación. En 2001, o monegasco Gildo Pallanca Pastor comprou Venturi, e decidiu centrarse nos automóbiles eléctricos. Este cambio de dirección levou á producir soamente o Fétish.
Historia
miniatura|left|[[Venturi Atlantique|Venturi 300 Atlantique.]] O primeiro Venturi presentouse en 1984, creado por Claude Poiraud e Gérard Godfroy, dous ex enxeñeiros de Heuliez. O obxectivo era crear un automóbil de "gran turismo" francés capaz de competir co francés Bugatti, o italiano Ferrari, e o alemán Porsche. A sede da compañía atópase en Couëron, Pays de Loire, onde se produciron case 750 coches en 20 anos.
miniatura|right | Venturi 260 LM 3.4 Desde mediados de 1980 ata mediados da década de 1990, construíron cupés con motor central e roadsters con turbos PRV e caixas de cambio Renault. A potencia do motor variou de 213 a 264 PS (194 kW) para a serie Venturi Atlantique.
Unha edición limitada do 400 GTR foi construído cos requisitos e homologacións para as carreiras e posteriormente utilizouse nas 24 Horas de Le Mans. Venturi tamén participou brevemente co equipo Larrousse de Fórmula 1. O coche do equipo de 1992, que levaba o nome de Venturi, foi deseñado e construído por Venturi Larousse Reino Unido, unha compañía británica antes coñecida como FOMET 1, que previamente deseñara os coches Fondmetal de Fórmula Un de 1991. O 400 GT segue sendo un dos coches franceses con mellores resultados xamais producido, e é de feito o primeiro coche do mundo que tivo freos de carbono estándar. Fiel a esa afirmación, o Atlantique 400 GT con 408 hp (304 kW; 414 PS) V6 3.0 24v DOHC twin-turbo daba un excelente rendemento á altura dos Ferrari dos anos 90. O 400 GT podía acadar os 100 km/h en 4´7 segundos e unha velocidade máxima de 291 km/h, mentres que o 300GT con 314 PS (231 kW) V6 lograba en 4´9 segundos os 100 km/h e alcanzaba os 275 km/h.
miniatura|left | Venturi Transcup 210 A competición de alto nivel tamén deu fama á marca. Stéphane Ratel, que máis tarde fundou o Campionato FIA GT, estaba na orixe dos Drivers Venturi Gentlemen Trophy, que reuniu a un impresionante conxunto de 75 pilotos. Venturi tamén gañou fama a través das súas brillantes actuacións nas 24 Horas de Le Mans, en particular en 1993, con Christophe Dechavanne e Jacques Laffite co equipo Venturi Jaccadi, e en 1995 con Paul Belmondo competindo cos 600 SLM.
Pero, foi nas carreiras das BPR Global GT Series nas que Venturi estableceu o seu pedigree ao derrotar aos Porsche e Ferrari en varias ocasións. En 1994, en Dijon-Prenois, con Ferté e Neugarten no Jaccadi 600 LM, nos 1000 km. de París, con Henri Pescarolo e Jean-Claude Basso no 600 LM, e, finalmente, na carreira das 4 horas de Spa, unha vez máis con Michel Ferté e Michel Neugarten.
Revival
miniatura| [[Venturi Fetish no Salón do Automóbil de 2006.]]
En 2001, o millonario monegasco Gildo Pallanca Pastor comprou Venturi e decidiu centrarse nos coches de tracción eléctrica, creando o modelo Fétish. Modelos máis recentes son o Eclectic, o primeiro vehículo con enerxía autónoma do mundo, un vehículo de baixa velocidade que ten paneis solares, un cargador eólico integrado e pode ser enchufado e o Astrolab, o primeiro coche híbrido solar-eléctrico do mundo. Houbo uns 60 a 65 pedidos para o Fétish, pero só ao redor de 30 foron entregados desde 2011.
Lista de modelos
miniatura|Venturi Fétish. miniatura|Venturi Eclectic. miniatura|Venturi Astrolab.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Sannoava
Sannoava foi unha divindade dos galaicos, vinculada a tradición céltica centro europea. É unha divindade asociada cunha fonte ou río segundo a inscrición achada en Campañó (Pontevedra).
Etimoloxía
Sannoava provén de sanwáwa, é dicir de "snwo" (que significa "torcer, volver, torcerse axiña") cun sufixo -awal/-awa ("auga"). Sannoava sería literalmente un "torrente". A derivación de formas por medio do sufixo indoeuropeo -awa, -awos está ben documentado en gran número de ríos e lugares celtas e non celtas.
Clave (notación musical)
Na notación musical, unha clave serve para indicarlle ao músico como ler o pentagrama. Como a notación musical é relativa, cada nota pode ocupar calquera liña ou espazo na pauta. A clave indica cal é a posición dunha das notas e todas as demais son lidas en referencia a esa nota. Cada tipo de clave define unha nota diferente de referencia. A figura de abaixo mostra as claves máis frecuentes e as notas que elas definen. A nota destacada ao final de cada pauta é a nota de referencia.
Ficheiro:Music_clefs.png
Tipos de claves
As distintas claves existen para permitir a escrita para instrumentos musicais ou voces, que posúen tesituras diferentes, ou sexa, algúns son moito máis graves ou agudos que os outros. Cando se utilizan só as cinco liñas e catro espazos da pauta, só é posíbel representar nove notas musicais, mais a maior parte dos instrumentos posúe unha extensión moito maior, o que esixe a utilización de liñas e espazos suplementarios enriba ou debaixo da pauta. O uso de até tres liñas suplementarias por arriba ou por abaixo é practicamente inevitábel na maior parte das composicións, mais se usamos moitas liñas suplementarias a lectura tórnase moi difícil.
Ao utilizar claves diferentes pódese lograr que a maior parte das notas utilizadas polo instrumento estean representadas dentro da pauta e que se utilice o mínimo de liñas suplementarias.
Aínda que xa existiron moitas claves, só tres continúan a ser usadas na notación musical moderna: a clave de sol, a de fa e a de dó. O deseño das claves sufriu diversas alteracións desde a súa creación. Na súa forma moderna, unha clave de sol aseméllase a unha letra "S" maiúscula na súa forma cursiva. A de fa aseméllase a un "F" e a de dó parece un "B" maiúsculo ou dous "Cs" invertidos, un sobre o outro. A liña indicada pola clave recibe o nome da clave, ou sexa, a clave de Sol, define o Sol da oitava 3 (enriba do Dó central do piano). A clave de Fa define que a liña por ela indicada representará o Fa da oitava 2 e o de dó indica o Dó-3 (o dó central do piano).
Cada unha das claves pode, teoricamente, ocupar calquera liña na pauta, mais como só algunhas posibilitan os mellores resultados, na práctica as posicións utilizadas son as mostradas na figura de embaixo.
Ficheiro:Claves.png
Clave de sol
150px|dereita A clave de sol, xuntamente coa clave de fa na cuarta liña, é a máis utilizada na música actual. Coa posición mostrada na figura, a nota Sol-3 ocupa a segunda liña de baixo para arriba, indicada polo inicio do deseño (punta da liña curva). Nalgunhas partituras antigas ou para fins de estudo, principalmente en Francia, esta clave tamén pode ocupar a primeira liña, permitindo representar unha tesitura lixeiramente máis aguda.
Cando está na segunda liña, o Do central do piano ocupará a primeira liña suplementaria inferior. Por esta razón, esta clave utilízase para representar a man dereita en instrumentos de teclado. Utilizan esta clave a maior parte dos instrumentos de madeira (frautas, clarinete, óboe), os metais máis agudos (trompeta, trompa, flugelhorn), así como o violín, o violón e algúns instrumentos de percusión afinábeis. As voces máis agudas (soprano, contralto e tenor) tamén se escriben normalmente en clave de sol.
Clave de fa
100px|dereita Nesta clave, a liña de referencia está indicada polos dous puntos e asume a nota Fa-2. A posición máis frecuente é a cuarta liña. Con esta configuración, a nota Dó-3 do centro do piano ocupa a primeira liña suplementaria superior. Por esta razón, acostúmase dicir que a clave de fa comeza onde a de sol termina.
Esta clave é utilizada na escrita da man esquerda dos instrumentos de teclado, instrumentos de rexistro grave, como o violoncello, o contrabaixo, o fagot e o trombón, ben como as voces máis graves (barítono e baixo).
Tamén é posíbel escribir a clave de fa na terceira liña, posibilitando un rexistro lixeiramente máis agudo. No pasado esta clave era utilizada para o barítono, mais o seu uso na música actual é raro.
Clave de dó
100px|dereita A nota Dó-3 é indicada polo centro da figura (o encontro entre os dous Cs invertidos). Orixinalmente a clave de dó foi creada para representar as voces humanas. Cada voz escribíase coa clave de dó nunha das liñas. O alto representábase coa clave na terceira liña, o tenor na cuarta liña e o mezzo-soprano representábase coa clave de Dó na segunda liña. Este uso tornouse cada vez menos frecuente e esta clave foi substituída polas de sol para as voces máis agudas e a de fa para as máis graves.
Hoxe en día, a posición máis frecuente é a mostrada na figura, co dó na terceira liña, representando unha tesitura media, exactamente entre as de sol e fa. Un dos únicos instrumentos en utilizar esta clave na súa escrita normal é a viola. Esta clave tamén pode aparecer ocasionalmente en pasaxes máis agudas do trombón. Ten aínda un uso vocal cando se empregan partituras antigas.
Clave de percusión
100px|dereita
Esta clave non ten o mesmo uso que as demais. A súa utilización non permite determinar a altura das liñas e espazos da pauta. Serve só para indicar que a clave será utilizada para representar instrumentos de percusión de altura non determinada, como unha batería, un tambor ou un conxunto de congas. Neste caso as notas posiciónanse arbitrariamente na pauta, indicando só as alturas relativas. Por exemplo, nunha batería, o bombo pode ser representado na primeira liña por ser o tambor máis grave e un timbal pode estar nunha das liñas máis altas por se tratar dun instrumento máis agudo.
Os instrumentos de percusión afinábeis utilizan notación coas claves melódicas. Os tímpanos, por exemplo, escríbense na clave de fa.
El Poble-sec
El Poble-sec é un topónimo catalán que significa "pobo seco". Pode referirse a:
Bunty Avieson
Carolyn "Bunty" Avieson é unha xornalista, escritora e profesora australiana. Vive en Sydney.
Traxectoria
É filla do xornalista e escrutor John Avieson. Diplomada en Xornalismo e cun mestrado en Filosofía. Na década de 1990 foi directora editorial das revistas Woman's Day e New Idea. entre 2008 e 2009 traballou como consultora no xornal Bhutan Observer, fundado en parte polo Programa de Desenvolvemento das Nacións Unidas, e asesourou a Journalists Without Borders, Asia Pacific Desk.
Ve (cirílico)
O seu antigo nome era Vedi. Provén da beta grega (Β, β).
Códigos
As súas correspondencias en HTML son: &#1042; ou &#x412; para a maiúscula e &#1074; ou &#x432; para a minúscula.
At War with the Mystics
At War with the Mystics é o décimo primeiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 3 de abril de 2006 nos mercados internacionais e un día despois nos Estados Unidos a través do selo Warner Bros. Records. O disco é máis guitarreiro e conta con letras de temas máis políticos que The Soft Bulletin e Yoshimi Battles the Pink Robots. O álbum gañaría dous premios Grammy en 2007, ademais de ser nomeado para un terceiro.
Palacio da Bolsa do Porto
miniatura|250x250px|Fachada do Palacio da Bolsa do Porto. O Palacio da Bolsa do Porto, Portugal (en portugués, Palácio da Bolsa) é un edificio (pazo urbano) neoclásico que comezou a se construír en 1842 polo arquitecto Joaquim da Costa Lima como sede da Asociación Comercial do Porto. Atópase situado na Rúa Ferreira Borges, á beira da Igrexa de San Francisco (São Francisco), centro histórico da cidade, clasificado pola Unesco como Patrimonio da Humanidade.
Historia e características
Planeado por Gonçalves de Sousa, salienta a ampla e pintoresca Sala Arábiga, inspirada no Palacio da Alhambra de Granada en España, cuxa construción empezou en 1862 onde a súa rica decoración se ve potenciada pola iluminación, que produce uns fermosos efectos cromáticos. Tamén están o Patio das Nacións (Pátio das Nações) completamente acristalado, a Sala do Presidente, a Biblioteca con máis de 10.000 volumes, as esculturas de Soares dos Reis e Teixeira Lopes e as pinturas de António Ramalho, Veloso Salgado, António Carneiro and Henrique Medina. É a sede da Cámara de Comercio e Industria do Porto.
Serviu de recepción de grandes mandatarios e alberga diferentes eventos e actividades. É unha das atraccións arquitectónicas máis importantes da cidade, visitada por máis de 200.000 turistas ao ano. Está clasificado como Monumento Nacional.
Medidas das salas:
Partovia
O topónimo galego Partovia pode referirse a:
24 de outubro
O 24 de outubro é o 297º día do ano do calendario gregoriano (298º nos anos bisestos). Quedan 68 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|200px|ONU
Nacementos
miniatura|Barreiros.
Mortes
miniatura|100px|Chavannes
Festas e celebracións
A partir deste día, desde 1978, celébrase a Semana do Desarme.
Notas
Os 366 días do ano
Cocedura
dereita|miniatura|267x267px|Cocendo nun [[wok na China.]] miniatura|Salteado de pemento verde e cebola. A cocedura, tamén chamada coza, cocemento ou cocción é o proceso de preparación de alimentos mediante a aplicación de calor, a selección, a medición e a combinación de ingredientes nun procedemento ordenado para facer os alimentos seguros e comestibles. O proceso inclúe unha gran variedade de métodos, ferramentas e combinacións de ingredientes para cambiar o sabor ou dixestibilidade dos alimentos. Os factores que afectan o resultado final inclúen a variabilidade dos ingredientes, condicións ambientais, ferramentas, e a habilidade da persoa que cociña.
A diversidade de cociña de todo o mundo é un reflexo da diversidade, estética, agrícola, económico, cultural, social e relixiosa entre as nacións, razas, crenzas e pobos de todo o mundo.
A aplicación de calor nos alimentos normalmente, aínda que non sempre, transforma quimicamente, cambia o seu gusto, consistencia, aspecto e propiedades nutricionais. Os métodos de cocción que implica ferver líquidos nun recipiente foron practicados dende o décimo milenio a.C., coa introdución da olaría.
Unha persoa que cociña como profesión é chamado cociñeiro ou cociñeira.
Efectos de cociñar
Cociñar alimentos evita moitas doenzas por intoxicación alimentaria, que podería producirse se o aliemnto fose comido cru. Ademais, cociñar aumenta a dixestibilidade dalgúns alimentos como os grans. En moitos casos, se non é cocida axeitadamente, a comida pode perder o seu gusto, así como os nutrientes.
Nutrientes
Esta comida tamén pode ser unha fonte de aminoácidos esenciais. Cando as proteínas son quecidas cambian de textura. En moitos casos, isto fai que a estrutura do material se faga máis suave ou comible. Nalgúns casos, as proteínas poden formar estruturas máis ríxidas, tales como a coagulación do branco do ovo. A formación dun relativamente ríxida pero flexible matriz de clara de ovo branco ofrece un compoñente importante dunha morea de pratos de cociña.
Mesego
O topónimo galego Mesego pode referirse a:
Ao ser un topónimo de zonas con gheada, deu pé ao apelido Mesejo, que pode referirse a:
Amiano Marcelino
Amiano Marcelino (latín Ammianus Marcellinus), nado en Antioquía ca. 330 e finado en Roma ca. 400, é o principal historiador romano. Viviu e relatou o proceso de decadencia e descomposición do Imperio Romano durante o século IV.
Traxectoria
Crese que naceu entre o 330 e o 335, nunha adiñeirada familia de ascendencia grega asentada en Antioquía. Definíase a si mesmo como "un soldado e un grego", pois estaba orgulloso da súa orixe e do seu paso polo exército nos aristocráticos Protectores Domestici. Como tal, estivo baixo o mando de Ursicino na fortaleza de Nisibis, xunto á fronteira persa, desde o ano 353. No ano 355 acompañou a Ursicino a unha breve campaña na Galia contra o franco Silvano, que se autoproclamara emperador. Esta campaña durou ata o ano seguinte, momento en que volveu á fronteira oriental. Alí escapou no último momento da fortaleza de Amida (Diyarbakr) xunto á súa esposa cando a praza foi tomada polas forzas de Shapur II. Amiano perdeu o favor do emperador Constancio II cando o seu superior Ursicino caeu en desgraza, pero recuperou o seu antigo prestixio e posición trala morte de Constancio e o acceso ao trono de Xuliano o Apóstata.
Tras visitar Grecia e Exipto, Marcelino asentouse de novo en Antioquía en 371, onde permaneceu os sete anos seguintes. En 378 marchou a Roma e instalouse definitivamente alí, onde pasou o resto da súa vida.
Obra
Comezou a escribir a súa obra Res Gestarum Libri XXXI (chamada a miúdo Historias) na capital do Imperio, en principio como unha continuación das obras de Tácito. Os seus escritos concentran todos os acontecementos ocorridos no Imperio entre a ascensión ao trono de Nerva no ano 96 e a morte de Valente na Batalla de Adrianópolis (378), recompilados en 31 volumes dos que se perderon actualmente os 13 primeiros. A resultas diso, só se coñecen os tomos finais, que narran a época comprendida entre 353 e 378.
A obra, escrita en latín para facilitar a súa difusión (Amiano Marcelino falaba e escribía normalmente en grego) reportáronlle gran fama en todo o Imperio, especialmente en Roma e Antioquía. O seu lugar como autor de referencia permaneceu ata o século VI, sumíndose no esquecemento durante a Idade Media. Malia as partes perdidas, considérase ás Historias de Marcelino como unha obra de referencia obrigada para entender os últimos anos de goberno de Constancio II, os mandatos de Xuliano, Xoviano, Valentiniano I e Valente e os primeiros anos de Graciano, ademais de ser un excepcional retrato da realidade política e social no baixo Imperio Romano, a súa decadencia e as causas desta (achacadas polo autor ao deixamento, deshonra e hedonismo da poboación) e a organización política e militar de numerosos pobos bárbaros (incluídos os hunos e os visigodos). Así mesmo, Amiano Marcelino deixa entrever nas súas obras as funestas consecuencias que a situación do momento traerían a Roma, como o saqueo de Alarico I que sobreveu dúas décadas despois da probábel morte do historiador, o cal foi visto polos contemporáneos como o fin do mundo ata entón coñecido. Amiano Marcelino era pagán e non tiña en grande aprecio ao cristianismo, polo que é probábel que a súa postura influíse en quen viron máis tarde a nova fe como a causante da caída de Roma, unha idea que lle causou dificultades mesmo a Santo Agostiño.
Ignórase a data exacta da súa morte. O último ano no que se pode presupoñer que seguía vivo é 391, pois cita a Sexto Aurelio Víctor como prefecto de Roma, que accedeu entón ao cargo.
Adrien Houngbédji
Adrien Houngbédji, nado en Aplahoué o 5 de marzo de 1942, é un político beninés e o dirixente do Partido de Renovación Democrático (Parti du renouveau démocratique, PRD), un dos partidos políticos principais de Benín.
Traxectoria
Foi Presidente da Asemblea Nacional de Benín dende 1991 até 1995, Primeiro Ministro de Benín dende 1996 a 1998, e Presidente da Asemblea Nacional outra vez dende 1999 até 2003. A comezos de 1991, aguantou repetidamente como candidato presidencial; colocouse segundo en 2006, mais foi derrotado por Yayi Boni nunha segunda rolda de votación. Dende 2015, serviu como Presidente da Asemblea Nacional.
Ge (cirílico)
Ge ou He (Г, г) é unha letra do alfabeto cirílico. Pronúnciase de formas distintas en distintas linguas.
Provén da gamma grega e semella exacta a ela, a Ge maíuscula semella unha gamma maíuscula, mentres que a Ge minúscula semella unha gamma maíuscula pero máis pequena.
En ruso, serbio, búlgaro e macedonio Ge pronúnciase coma un "G" (p.e. coma en gato).
En ucraíno e belaruso chámase "He" e pronúnciase similar a un "H" inglés suave, mentres que o fonema "G" que representa nas demais linguas represéntase mediante un Ghe.
Códigos
As súas correspondencias en HTML son: &#1043; ou &#x413; para a maíuscula e &#1075; ou &#x433; para a minúscula.
Recipiente de líquido refrixerante
miniatura|Recipiente de líquido. O recipiente de líquido refrixerante é un dos elementos das instalacións frigoríficas simples e as unidades condensadoras. Está situado á saída do condensador. Este recipiente a presión é un cilindro metálico pechado mediante tapas embutidas que pode estar en posición horizontal ou vertical. Leva un tubo sonda que admite líquido refrixerante. Nas instalacións industriais adoita levar unha válvula de seguridade, un visor de nivel de líquido, unha válvula de purga de aceite e outra de gases icondensables.
Descrición
Nos sistemas que varía moito a carga térmica, precísase unha reserva de líquido refrixerante entre o condensador e o evaporador.
A súa función é recibir o líquido resultante da condensación do fluído refrixerante e almacenar o devandito líquido en función das necesidades do evaporador. Do mesmo xeito, deixará pasar o líquido refrixerante que sexa preciso cando o equipo teña un maior traballo e demande unha maior cantidade de refrixerante. Tamén pode ser de utilidade á hora de baleirar o fluído refrixerante da instalación frigorífica, posto que se pode almacenar e manter ata a súa nova utilización.
L'Aube Nouvelle
L'Aube Nouvelle (A nova alba) é o himno nacional de Benín. Foi escrito e composto por Gilbert Jean Dagnon. Adoptouse dende a independencia en 1960.
En francés
Jadis à son appel, nos aïeux sans faiblesse Ont su avec courage, ardeur, pleins d'allégresse Livrer au prix du sang des combat éclatants. Accourez vous aussi, bâtisseurs du présent, Plus forts dans l'unité, chaqu'jour à la tâche, Pour la postérité, construisez sans relâche.
Retrouso Enfants du Bénin, debout! La liberté d'un cri sonore Chante aux premiers feux de l'aurore; Enfants du Bénin, debout!
Quand partout souffle un vent de colère et de haine. Béninois, sois fier, et d'une âme sereine, Confiant dans l'avenir, regarde ton drapeau! Dans le vert tu liras l'espor du renouveau, De tes aïeux le rouge évoque le courage; Des plus riches trésors le jaune est le présage.
Retrouso
Tes monts ensoleillés, tes palmiers, ta verdure, Cher Bénin, partout font ta vive parure. Ton sol offre à chacun la richesse des fruits. Bénin, désormais que tes fils tous unis D'un fraternel élan partagent l'espérance De te voir à jamais heureux dans l'abondance.
Patrice Talon
Patrice Talon, nado en Ouidah o 1 de maio de 1958, é un home de negocios e político de Benín, elixido como Presidente da República o 6 de abril de 2016, vencendo ó Primeiro Ministro Lionel Zinsou na segunda volta.
Traxectoria
Fillo dun traballador de ferrocarrís e dunha muller pertencente á familia Guedegbe de Abomey, Patrice Talon comunmente chamado "O competidor nado" está casado cunha muller nativa de Porto Novo e é pai de dous fillos.
Coñecido como o "Rei do algodón" pola súa participación na industria do algodón no seu país, Talon foi un apoio para o presidente Thomas Yayi Boni, e financiou as súas campañas para as eleccións de 2006 e 2011. Porén, despois de que ambos se distanciaron, Talon foi acusado de participar nunha conspiración para matar a Boni Yayi e fuxiu a Francia en 2012. Foi indultado posteriormente en 2014.
En setembro de 2021, Patrice Talon e Thomas Boni Yayi, aliados políticos que se converteron en inimigos íntimos, reuníronse no Marina Palace de Cotonú. Durante este enfrontamento, Thomas Boni Yayi presentoulle a Patrice Talon unha serie de propostas e peticións, relacionadas especialmente coa liberación de "detidos políticos".
Ninja (Naruto)
Un ninja é un tipo de guerreiro que aparece no manga e anime Naruto. A orixe está na figura do ninja do Xapón, aínda que nesta obra de Masashi Kishimoto o concepto e as habilidades dun ninja son notablemente diferentes e máis profundas. Neste mundo está adestrado especialmente nunha serie de disciplinas de combate, e no manexo de chakra, un tipo de enerxía interna.
Chakra
Nesta obra, un ninja pode usar o seu chakra, un tipo de enerxía interna que provén tanto da forza física do corpo como da experiencia do individuo, para realizar técnicas ninja. Nestas, moldea ou dirixe o chakra de determinada forma para realizar unha serie de ataques ou movementos. Esta enerxía flúe por unha serie de canles dentro do corpo, que contan con nodos para interconectarse. A estes denomínallos puntos de chakra, e hai un total de 361 ao longo e ancho da anatomía de toda persoa. Con técnicas ninja como o Byakugan pódense ver estes puntos, e o fluír xeral do chakra.
Hai cinco tipos de natureza de chakra. O máis habitual é que unha persoa conte con só un deles. Isto é algo hereditario e propio de cada persoa, que non se elixe voluntariamente. No caso de que un ninja pertenza a unha familia que conte cunha técnica de liña sucesoria, pode chegar a ter ata dous tipos de naturezas de chakra. Estas son, xunto a algúns exemplos de usuarios:
Exemplos de ninjas que combinan dous elementos, a todos eles non lle fai falta liña sucesoria porque só é combinar o chakra.
Hai ademais técnicas que non dependen dos elementos, como as médicas.
Os tipos de chakras seguen un círculo de xerarquía, de tal forma que vento vence a raio, lume vence a vento, auga vence a lume, terra vence a auga, e raio vence a terra, o que completa o círculo.
Países e Aldeas
No universo de Naruto, os ninjas son adestrados en aldeas ocultas, estando cada unha delas adscrita a un reino. Cada unha ten as súas peculiaridade, normalmente baseadas nun tipo de técnicas afíns a un elemento, e cada unha delas ten fama por un determinado tipo de actividade. As aldeas son os principais motores económicos dos reinos nos que se atopan: cando particulares ou nacións fan os seus encargos á aldea en cuestión, esta clasifica a misión por dificultade e asígnaa a un dos grupos de ninjas dispoñibles. Se a misión é levada a cabo con éxito, o cliente pagará á aldea polo encargo realizado, sendo, naturalmente, maior o prezo canto máis elevada é a dificultade.
Misións
As misións ninjas son algo elemental para o mantemento dunha aldea. Unha aldea ninja pode enviar unha misión a outra aldea e cando estas misións son cumpridas a aldea recibe un pago coa cal mantense a aldea. Estas misións son clasificadas segundo a súa dificultade, as misións están clasificadas da seguinte forma:
• Rango S: Son misións exclusivamente dedicadas ao asasinato ou captura de ninjas que aparecen clasificados no Libro Bingo (unha especie de rexistro xudicial na serie) como criminais de alto perigo pola súa destreza técnica e o seu afán de maldade; polo tanto, personaxes como Orochimaru, Zabuza ou Itachi Uchiha aparecen nesta clasificación, cuxo cumprimento encárganselle a Jounins coas técnicas máis poderosas ou, ata, ao propio Kage.
• Rango A: Non hai un concepto claro sobre que misións poidan entrar nese rango; de feito, moitas misións que poderían estar neste apartado poden ser tamén de Rango B. Porén o anterior, unha posible diferenza entre o Rango B e o Rango A sería o valor do obxecto a roubar doutro país ou a capacidade dos Jounin ou do Kage para a misión. É posible, tamén, que aquí entren misións que requiren a suficiente discreción para non incomodar e levar á guerra a países involucrados.
• Rango B: Pódense considerar como as misións típicas dun ninja: Espionaxe, Confusión, Recolección de Información, Asasinatos silencioso... tamén se atopan neste rango misións onde os Shinobis fan ás veces de soldados nunha forza armada. En principio, só pódenas facer os chuunins ou superiores
• Rango C: Son misións fáciles cun certo grao de complexidade que, en casos extremos, poidan levar ao uso de técnicas ninja. Aquí clasifícanse, xeralmente, misións básicas que implican a saída de ninjas da súa aldea oculta (en principio, ningún shinobi pode abandonar a súa aldea oculta sen autorización ou xustificación), tales como a protección dunha persoa ou obxecto cando viaxan dunha aldea ou un país a outro, contra bandidos ou fuxidos sen moita importancia; ou a captura dun criminal reputado. Estas misións sonlle entregadas aos chuunins e a genins con moita experiencia, ou superiores.
• Rango D: Son misións extremadamente fáciles, xeralmente relacionadas con labores cotiáns ou comunitarias como cortar o céspede, colaborar cos oficios de granxas ou leiras, pasear ou recuperar mascotas, entre outros, (e polo tanto, moi pouco relacionadas coa arte ninja ou o uso de técnicas ninja) Son exclusivas dos genins, sobre todo se son recentemente graduados da Academia Ninja; aínda que, de acordo á dispoñibilidade de persoal, shinobis de rangos superiores poden facelas.
Rangos
Hai unha clasificación adoptada por, polo menos, as cinco aldeas principais, nas que os ninjas cualifícanse en: (tómase en conta o sucedido ata o capítulo 360 do manga ou ata a serie: Naruto Shippuuden).
Genin
Ninjas de grao inferior, os cales realizan as súas misións en grupos de 3 xunto cun Jōnin, a estes adóitanselles encargar as misións pouco importantes como recuperar mascotas ou coidar nenos, aínda que tamén se lles pode dar misións de rango C como escoltar a unha persoa contra bandidos pero nunca contra outros ninja. A este grao pertencen Naruto Uzumaki, Sasuke Uchiha, Konohamaru...
Chūnin
Significa ninja de nivel medio. Os genin dúas veces ao ano teñen a posibilidade de presentarse ao exame de ascenso a chūnin, e se o superan poderán converterse en chūnin.
Un chūnin é encargado de facer misións de nivel C (escolta) e B. Ademais, pode ser profesor da academia ninja. Os chūnin teñen dereito a ser o líder dun grupo nunha misión, como o son Iruka Umino, Shikamaru Nara, Sakura Haruno, Hinata Hyuga, Ino Yamanaka, Rock Lee, Tenten etc...
Jōnin
Significa ninja de nivel alto. Para converterse en jōnin, esa persoa ha de ter control sobre un mínimo de dous tipos de natureza do chakra, pero sabemos que os ninjas deste rango (ao que pertencen Kakashi Hatake, Gai Maito, Kurenai Yuhi, Neji Hyuga, Asuma Sarutobi etc.) teñen a posibilidade de continuar facendo misións con outros ninjas de grao alto (como fan Genma e Raido), ou formar un grupo con 3 genin á súa responsabilidade (como Kakashi, Asuma ou Kurenai) ou entrar no ANBU. A estes ninja son os únicos aos pódeselles confiar unha misión rango A ou S que adoitan ser de alto perigo como asasinatos ou espionaxe dunha aldea rival.
Tokubetsu Jōnin
Os Tokubetsu jōnin son unha categoría especial de jōnin, cuxos membros teñen, ademais dese nivel, unha especialización en disciplinas diversas, como interrogación, examinación, rastreación, instrución etc. Algúns exemplos destes son os de Konoha.
Hokage
Kage (影) é o título máis alto que un ninja pode recibir, o líder da aldea. Só aos líderes das cinco grandes aldeas ninja permíteselles levar este título. En xeral, son os ninjas máis poderosos do seu tempo, aínda que ás veces, pode haber excepcións; por exemplo, un ninja pode ser o máis poderoso ao momento de ser instalado como Kage, pero co tempo pode ir perdendo forza, sendo superado eventualmente por un ninja máis novo.
Un Kage pode retirarse co tempo e pasarlle o seu título a un sucesor; o título, unha vez outorgado, se leva permanentemente. Isto crea casos onde pode haber máis dun Kage á vez, pero só un deles está activo —como foi co Cuarto Hokage e o Terceiro Hokage, cando o Terceiro outórgalle o título ao Cuarto, só para saír do seu retiro cando o Cuarto morreu.
O seu status de elite atribúeselle á tendencia de que a maioría dos Kages teñen como familiares a Kages anteriores, ou ser adestrados persoalmente por un Kage, ou ben por un estudante dun Kage. Exemplos disto inclúen a Gaara, quen sucedeu ao seu pai como Kazekage; o Cuarto Hokage, quen foi aprendiz de Jiraiya, sendo este último aprendiz do Terceiro Hokage; Tsunade, neta do primeiro Hokage e sobriña neta do Segundo Hokage, e á súa vez aprendiz do Terceiro Hokage; e o Terceiro Hokage que foi adestrado polo Primeiro e Segundo Hokage.
Os Kages levan anteposto o título do país no que se atopa a súa aldea respectiva:
Sannin
Os Sannin (伝説の三忍) son orixinarios da Aldea Oculta de Konoha, e os seus nomes son Jiraiya, Tsunade e Orochimaru. Todos eles posúen un nivel máis alto que o dun jōnin, podendo equipararse co Hokage, e o seu mestre foi o terceiro. O título de sannin deullo o entón líder da Aldea Oculta da Choiva, Salamandra Hanzō, cando eran novos, por sobrevivir a unha batalla contra el.
Durante o anime e o manga, cada un vólvese mentor dun dos do equipo 7: Jiraiya convértese en mentor de Naruto pouco antes de que se enfronte a Neji Hyuga nos exames chuunin, e eventualmente lévao nunha viaxe de adestramento por dous anos e medio.
Tsunade convértese en mentora de Sakura durante as sagas de recheo do anime e ensínalle durante dous anos e medio. En Naruto: Shippuden xa a converte nunha ninja médica.
Orochimaru convértese no mentor de Sasuke logo da súa pelexa contra Naruto durante dous anos e medio por transferirse de corpo antes de tempo. As verdadeiras intencións de Orochimaru son as de transferir a súa alma ao corpo de Sasuke para poder ter control sobre o sharingan que non puido posuír ao querer quedar co corpo de Uchiha Itachi con anterioridade.
Están baseados nos personaxes da lenda xaponesa Jiraiya Goketsu Monogatari.
Técnicas ninja
Segundo a forma en que se moldea o chakra, as técnicas (jutsu) pódense clasificar en tres tipos. As técnicas de liña sucesoria tamén se clasifican aquí:
Taijutsu
Son as técnicas de loita corpo a corpo. Implican o uso de pouco ou nada chakra. Especialistas nelas son, por exemplo, Maito Gai, Kimimaro, Rock Lee etc.
Ninjutsu
É o rango máis amplo de técnicas ninja. Nela agrúpanse todas as técnicas que requiran do uso de chakra pero a diferenza das ilusións estas se causan dano directamente. Poden englobarse aquí algunhas como o Kage Bunshin non jutsu
Dōjutsu
Son as técnicas oculares como o sharingan, byakugan e rinnegan. Normalmente son técnicas que só se reciben como herdanza dun clan ninja e adoitan ter capacidades especiais únicas.
Técnicas de elemento
Moitos dos ninjutsu usados inician o seu nome cunha mención ao elemento ao que pertencen: Existen outros elementos secundarios creados combinando dous dos anteriores. Son técnicas de liña sucesoria:
Circuíto de Le Mans
O Circuíto Bugatti é un circuíto de automobilismo no sur de Le Mans, no departamento de Sarthe na rexión dos Países do Loira no Francia. É o percorrido adicional permanente da pista de carreiras tradicional de 13´626 km de lonxitude do Circuíto de Le Mans ou Circuíto de La Sarthe, que se percorre no sentido horario, abriuse en 1965 cunha lonxitude de 4,422 km e serve, entre outras cousas, como sede do Gran Premio de Francia como parte do Campionato do Mundo de Motociclismo e foi sede do DTM ata 2008.
Circuíto de La Sarthe
O Circuíto de La Sarthe é un circuíto de carreiras semipermanente localizado en Le Mans, Francia. Ten unha lonxitude de 13'629 quilómetros. Este circuíto é moi famoso, xa que acolle a carreira de resistencia máis importante do mundo dende 1923, as 24 Horas de Le Mans. O trazado ten grande abundancia de longas rectas e chicanes. En total, o Circuíto de La Sarthe conta con 38 curvas.
Circuíto de Bugatti
O Circuíto de Le Mans tamén nomeado Autódromo Bugatti en honor a Ettore Bugatti é un circuíto de carreiras localizado en Le Mans, Francia.
Utilización
O circuíto usa parte do trazado utilizado polas famosas 24 Horas de Le Mans, carreira que tén un trazado construído expresamente para a carreira.
O circuíto de Le Mans é utilizado tamén para as carreiras de motos das 24 horas de Le Mans, ademais de disputarse o GP de Francia de motos entre outros.
Fórmula 1
Neste circuíto disputouse o Gran Premio de Francia de 1967, única vez que a Fórmula 1 utilizou o circuíto.
Marcas por volta
Desde a súa creación en 1923, como resultado de cambios constantes, a lonxitude do circuíto non deixa de cambiar.
Ligazóns externas
Le Mans Bugatti Circuit Bugatti Circuit Bugatti Circuit
Taylor Kitsch
Taylor Kitsch, nado o 8 de abril de 1981 en Kelowna, Columbia Británica, é un actor e modelo canadense.
Lume
O lume (do latín lumen, -inis, relacionado con lux ‘luz’) é o resultado dun proceso de oxidación violenta de materia combustible que produce luz, calor, vapor de auga e dióxido de carbono. O lume caracterízase pola masa gasosa coñecida como lapas que se desprende da materia que arde. É un proceso moi exotérmico.
Lume e fogo son conceptos próximos pero só ás veces funcionan como sinónimos. esquerda|200px
Fundamento químico
Para comezar a producir lume son necesarias tres cousas: un combustible (en xeral, un composto orgánico, como o carbón, a madeira, os plásticos, gases de hidrocarburos, a gasolina...), un comburente, o osíxeno do aire, e calor (unha enerxía de activación), que pode darse cunha chispa ou outra lapa.
Cada combustible ten unha temperatura de ignición distinta, que é necesario acadar para que comece a reacción química, que acostuma ser automantida mentres existan reactivos.
Os gases producidos pola oxidación (principalmente vapor de auga e dióxido de carbono), a alta temperatura pola calor desprendida pola reacción, emiten luz visible: as lapas (gases incandescentes).
A composición dos gases desprendidos, así como a súa temperatura, determinan a cor da lapa. Así, son vermellas, laranxas ou amarelas no caso de papel e madeira; ou azuis no caso de moitos gases de hidrocarburos, como os usados no fogar, pero poden ser doutras cores cando arden outros elementos.
De igual xeito, o lume está determinado por algúns factores que dependerían, por exemplo, dos distintos combustibles que o orixinan, de xeito que os procesos industriais xeran cada certo tempo, polas súas tarefas, distintos tipos de lume, ou os mesmos con distintas intensidades que só logran un bo avance en áreas de investigación anti-incendios.
Influxo histórico
O lume encandeou á humanidade durante séculos. Quizais o humano cobrou conciencia da súa superioridade cando dominou o lume, ó cal os demais animais temen. Os seus primeiros usos foron a calor e a defensa ante as animalias, pero axiña deu probas de que era algo máis: a sinxela observación de que a punta do pau co que o removían se carbonizaba e gañaba dureza, converténdoo en arma de caza máis eficaz, foi o principio do seu uso como xerador de técnicas.
Ó seu arredor viviron moitas xeracións. O home usou a súa forza destrutiva, por exemplo con fins bélicos, e tamén para construción: moldeado de metais, extracción enerxética para converter en enerxía mecánica,... o lume foi crucial na construción da nosa cultura actual
Cando o lume era novo
miniatura|dereita|Lume no bosque. O lume, como foi indicado enriba, necesita de osíxeno, elemento que non sempre estivo na atmosfera, polo que o lume tal como o coñecemos (puideran darse outras formas) é posterior á conformación da atmosfera na Terra. A pesar do que cumpriría agardar, o Sol non ten lume, senón plasma incandescente. Tendo en conta que o osíxeno é un subproduto vital dos vexetais fotosintéticos, tamén sería posterior a estes.
As ideas anteriores foron expostas por Carl Sagan no seu libro Shadows of Forgotten Ancestors, no capítulo homónimo ó artigo.
Mitoloxía sobre o lume
miniatura|Na [[mitoloxía grega, o Etna era o volcán onde se situaban a fragua de Hefesto.]] Dende que o ser humano comezou a dominar o lume, presentouse un problema importante: acendelo. De aí que as relixións se convertesen nas gardiás do lume: manter o lume permanente era importante por se os lumes domésticos se apagaban e por iso todas as relixións manteñen o lume aceso no santuario.
O culto do lume seguiu ao que se tributaba ao Sol e case todos os pobos adorárono como o máis nobre dos elementos e como unha imaxe viva do astro do día. Os caldeos tíñano por unha deidade suprema, mais foi en Persia onde se estendeu o seu culto case en exclusiva. Atopábanse por todas as partes espazos pechados con muros e sen teito nos que se acendía continuamente o lume e onde o pobo devoto acudía a determinads horas para pregarlle. Os grandes señores arruinábanse guindando nel esencias preciosas e flores odoríferas, privilexio que miraban como un dos mellores dereitos da nobreza. Estes templos descubertos foron coñecidos polos gregos co nome de Pyreia (Πυραία) o Pyrateia (Πυραταία). Os viaxeiros modernos falan tamén deles como dos monumentos máis antigos para o culto do lume. Cando un rei de Persia agonizaba, apagábase o lume nas principais cidades do reino e non se volvía acender ata despois da coroación do seu sucesor. Estes pobos imaxinaban que o lume fora traído do ceo e posto sobre o altar do primeiro templo que Zoroastro ordenara edificar na cidade de Xis, na Media. Estaba prohibido guindar nel nada que non fose puro, chegando a superstitición ata o punto de que ninguén se atrevía a miralo atentamente. Os sacerdotes conservábano secretamente e facían crer ao pobo que era inalterable e se alimentaba de si mesmo.