cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Farinxe
Partes da farinxe
Farinxe superior: tamén se chama nasofarinxe ou rinofarinxe ó arrincar da parte posterior da cavidade nasal. O teito da farinxe situado na nasofarinxe chámase cavum, onde se atopan as amígdalas farínxeas ou adenoides. A nasofarinxe está limitada por diante polas coanas das fosas nasais e por abaixo polo veo do padal. A ambos os dous lados presenta o orificio que pon en contacto o oído medio coa parede lateral da farinxe a través da Trompa de Eustaquio. Detrás deste orificio atópase un receso farínxeo chamado fosita de Rosenmüller. Na parede posterior da nasofarinxe apréciase o relevo do arco anterior do Atlas ou primeira vértebra cervical.
Farinxe inferior: tamén se chama hipofarinxe ou laringofarinxe. Comprende as estruturas que rodean a larinxe por baixo da epiglote, como os seos piriformes e a canle retrocricoideo, ata o límite co esófago. No medio dos seos piriformes ou canles faringolarínxeos atópase a entrada da larinxe delimitada polos pregos aritenoepiglóticos.
Funcións da farinxe
A farinxe intervén en importantes funcións como:
Lingua punjabi
O punjabi (nome local: ਪੰਜਾਬੀ / pañjābī ou پنجابی / panjābī) é unha lingua indoeuropea da rama das linguas indoiranias falada na India (rexión do Punjab) e no Paquistán, por preto de 100 millóns de falantes (entre todos os dialectos; ese número pode ser ben máis pequeno de excluírmos certos dialectos); deriva de prácritos, como o hindi, pero é máis arcaico, e, xa que logo, máis irregular que este.
Para a súa escritura emprega principalmente o semisilabario gurmukhî, así como o devanágari ou o alfabeto árabe na súa variante persa.
Esta lingua sería, co hindi, a lingua nai do romaní, a lingua dos xitanos. O panjabiano é unha lingua con acento de altura, á maneira do sánscrito outrora, e funciona con tres entoacións. É unha das poucas linguas indoarias modernas dese tipo.
O punjabi actual
Na India, o punjabi é unha das 22 linguas con estatuto oficial da India. É a primeira lingua oficial do Punjab e do Estado do Territorio da Unión (Union Territory State) Chandigar (Chandigarh)) e a segunda lingua oficial de Hariana (Haryana), Estado de Himachal (mal chamado Himachal Pradesh, xa que pradesh quere dicir estado, país) e Delhi. no Paquistán, o punjabi é a lingua provincial do Punjab (Paquistán), a principal provincia paquistaniana.
Algúns coñecidos poetas modernos do Punjab indio son:
Fonoloxía
A lingua punjabi tamén conta con vogais nasalizadas.
Substantivos
O punjabi distingue dous xéneros, dous números, e cinco casos que son o directo, oblicuo, vocativo, ablativo e locativo/instrumental. Os dous últimos casos son basicamente vestixios na lingua actual: o ablativo só aparece no singular, en variación libre co caso oblicuo máis ablativo posposición, e o locativo/instrumental déixase só para expresións adverbiais. É posible facer unha subdivisión entre os substantivos, dividíndoos ente subclases declinables extensibles e inextensibles, cuxo remate característico é para os masculinos en -ā átono e para os femininos -ī.
Adxectivos
Os adxectivos divídense en categorías declinables e indeclinables. As declinables márcanse na súa terminación, para o xénero, número e caso do substantivo que define. En comparación, o número de terminacións dos adxectivos declinables é similar a dos substantivos aínda que máis simplificado
Os adxectivos indeclinables son totalmente invariables e poden rematar tanto en consoantes coma vogais (incluíndo ā e ī ). Dir. masc. sing. (-ā) é a forma que aparece nos dicionarios.
Rexión Indomalaia
miniatura|Ecozona indomalaia. A rexión indomalaia é unha das oito ecozonas en que se dividiu o planeta. Abrangue a maior parte do Asia do sur e do sueste.
Anteriormente coñecíase en bioxeografía como rexión Oriental. A ecozona indomalaia esténdese desde Afganistán e Paquistán ao subcontinente Indio, o sueste de Asia e as provincias chinesas tropicais e subtropicais de Guangxi, Yunnan e Hainan. Cobre as maiores illas de Indonesia ata as illas de Balí ao sur, e Borneo ao norte, ao leste das cales se encontra a liña de Wallace, que delimita a fronteira desta ecozona coa de Australasia. A rexión indomalaia tamén inclúe as Filipinas, as terras baixas de Taiwán e as illas xaponesas de Ryukyu.
Principais subrexións ecolóxicas
O World Wildlife Fund (WWF) divide a rexión indomalaia en 3 subrexiónxás que define como "reagrupacións xeográficas de ecorrexións que poden representar varios tipos de hábitats, pero que teñen fortes afinidades bioxeográficas especialmente a nivel taxonómico, por encima do de especie (xéneros, familias)".
A rexión indomalaia está historicamente definida desde o século XIX, no que Wallace a chamou rexión Oriental e subdividiuna en 4 subrexións zoolóxicas: India, Ceilanesa (Ceilán e sur da India), Indochina e Indomalaia (Sonda e Filipinas).
Biomas
miniatura|Biomas. A rexión comprende á súa vez os biomas seguintes:
Características xerais
A biorrexión Oriental ou Indomalaia ten unha superficie total de 7 500 000 km2, o seu clima é cálido ou moi cálido, ten moitas especies representativas tales como os rinocerontes, os orangutáns, pavo real, tigre, faisán e oso panda. Tamén ten flora representativa, como o rododendro.
Vladimir Radmanović
Vladimir Radmanović (en cirílico: Владимир Радмановић), nado o 18 de novembro de 1980 en Trebinje, na antiga Iugoslavia, é un antigo xogador de baloncesto serbio. Mide 2,08 metros e xogaba de ala-pivote e de ala.
Inicios
Radmanović xogou na súa mocidade nos equipos serbios do Estrela Vermella de Belgrado e do KK Železnik. Alí permaneceu até 2001, data na que foi elixido no Draft da NBA.
NBA
Foi elixido na duodécima posición do Draft da NBA de 2001 polos Seattle Supersonics. Tras ter unha media de 6,7 puntos e 3,8 rebotes por partido, foi incluído no segundo mellor quinteto de rookies do ano. O catro seguintes tempadas tamén as xogaría cos Sonics, onde a súa progresión foi evidente, chegando practicamente a duplicar as cifras do seu ano de novato. Chegou a ser candidato ao premio ao Xogador con Maior Progresión en 2004, tras ter unha media de máis de 12 puntos xogando como sexto home. O 26 de xaneiro de 2005 anotou oito triplas contra os Los Angeles Lakers, o máximo da súa carreira até o momento.
Despois de expresar a súa frustración por non conseguir o posto de titular en Seattle, foi traspasado a Los Angeles Clippers a cambio de Chris Wilcox, onde fixo un gran final de tempada, conseguindo os seus mellores resultados en rebotes e asistencias, así como unha gran porcentaxe do 41,8% en tiros de tres puntos. En xullo de 2006, aceptou un contrato de 31 millóns de dólares por cinco anos con Los Angeles Lakers, a pesar de que os Clippers igualaban esa oferta. Porén, foi persuadido para unirse aos Lakers equipo da cidade por Kobe Bryant, Phil Jackson, Magic Johnson e o seu bo amigo Vlade Divac.
Durante o descanso do All-Star Weekend desa tempada, presentouse cunha lesión no ombreiro, dicindo que se produciu ao caerse nunha placa de xeo en Utah, o que lle provocou oito semanas de inactividade. Pero pouco despois revelou que a lesión realmente produciuse facendo snowboard, polo cal foi duramente multado polo club, ao practicar actividades perigosas. De todos os xeitos, acabou a tempada cunha media de 6,6 puntos e 3,3 rebotes por partido.
O 7 de febreiro de 2009 foi traspasado a Charlotte Bobcats a cambio de Adam Morrison e Shannon Brown. O 16 de novembro de 2009, Radmanovic foi traspasado a Golden State Warriors xunto con Raja Bell a cambio de Stephen Jackson e Acie Law.
O 10 de decembro de 2011, asinou un contrato cos Atlanta Hawks. No seu primeiro partido cos Hawks o 26 de decembro de 2011, Radmanović anotou 17 puntos, roubou 4 balóns e repartiu 5 asistencias en 27 minutos de xogo.
O 19 de xullo de 2012, Radmanović asinou un contrato dun ano cos Chicago Bulls.
Cuéntame cómo pasó
Cuéntame cómo pasó, máis coñecida como Cuéntame, é unha serie de televisión española emitida por La 1 de Televisión Española, desde o ano 2001. O seu nome orixinal (Cuéntame) tivo que ser modificado por problemas de dereito de autoría.
A serie narra, apoiándose nunha combinación de microhistoria e macrohistoria, as vivencias dunha familia de clase media, os Alcántara, durante os últimos anos do franquismo e os comezos da Transición Española, e é á vez unha crónica socio-política da época. O seu nome provén dun famoso tema dos anos sesenta do grupo de música pop Fórmula V, titulado "Cuéntame".
A serie creouse co propósito de celebrar o primeiro cuarto de século transcorrido desde a Transición e o seu espírito claramente didáctico queda patente nalgúns capítulos puntuais especiais, nos que se inclúen entrevistas documentais a personaxes históricos da época, por exemplo os correspondentes ao asasinato do presidente Carrero Blanco ou á morte de Franco.
Desde o seu primeiro capítulo, emitido o 13 de setembro de 2001, Cuéntame reflectirá os cambios experimentados no país a partir de 1968. A 11ª tempada estreouse o 10 de setembro de 2009 e terminou o xoves 17 de decembro de 2009 cun récord absoluto de audiencia desde o 2007 e superando a de Gran Hermano.
A pesar de levar máis de 8 anos en antena a serie converteuse en todo un referente e a súa audiencia segue intacta, plantando cara a Gran Hermano.
Entre o 3 de xaneiro e o 23 de maio de 2013 emitiuse a súa décimo cuarta tempada.
Kostas Chalkias
Konstantinos "Kostas" Chalkias, nado o 3 de xuño de 1985 en Larissa, é un exfutbolista grego. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección de Grecia.
Campionato Brasileiro Série A 1965
O Campionato Brasileiro Série A 1965, oficialmente Taça Brasil foi a 7º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 18 de xullo e finalizou o 8 de decembro de 1965. O campión foi o Santos.
Carnívoro
miniatura|280px|dereita|[[Panthera leo|Leóns devorando unha presa.]] miniatura|280px|[[Cranio dunha candorca onde se pode observar a súa dentición, adaptada a un réxime alimenticio esencialmente carnívoro.]]
Os animais carnívoros son os que teñen en común o feito de que se alimentan de carne, e que se sitúan no máis alto da cadea trófica.
Estes animais predan outras especies pero non son comidos (exceptuando os ataques que poidan sufrir doutro carnívoro).
A súa principal fonte de alimento en terra provén dos herbívoros e no mar procede de peixes, mamíferos, crustáceos etc.
Ademais da denominación anterior, en función do seu réxime alimentario e que carece de valor taxonómico, co nome de carnívoros (ou Carnivora) desígnase unha orde de mamíferos.
Un caso particular é o dos animais que se alimentan de pequenos invertebrados, que adoitan recibir a cualificación de insectívoros.
Características
As características dos carnívoros adoitan seren moi evidentes:
Adínaton
O adínaton (do grego adynaton: a "non" (alfa privativa) e dynatón "posible"; plural: adynata) é unha figura retórica de pensamento que encerra un paradoxo e se considera encadrada dentro da hipérbole. Consiste na mención de cousas imposibles, moitas veces en enumeracións.
Steve MacLean
Steven Glenwood MacLean, nado en Otava o 14 de decembro de 1954, é un astronauta canadense que formou parte das misións STS-52 e STS-115.
Magnum
Co termo Magnum podemos referirnos a:
Steve MacLean
Traxectoria
MacLean graduouse en física en 1977 e obtivo un doutoramento en 1983 pola mesma materia pola Universidade York en Toronto.
Foi seleccionado como astronauta pola Axencia Espacial Canadense (CSA) en decembro de 1983, participando nas misións STS-52 e STS-115 e pasando un total de 21,67 días no espazo.
As Rozas Vedras, Cazás, Xermade
As Rozas Vedras é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Mazarico real
O mazarico real, ou mazarico curlí, (Numenius arquata) é unha especie de ave caradriforme da familia Scolopacidae, que cría en case toda Europa, no norte e leste, en prados, zonas lamacentas, ríos, brañas, costas e estuarios.
Recoñécese de forma doada pola súa forma, cun longo pico lixeiramente curvo, e a súa voz, cun canto moi rechamante e bonito. A cor da súa plumaxe é pardo area.
miniatura|Numenius arquata O seu niño é un pequeno oco, revestido de herba, no chan. Pon catro ovos nunha única niñada, de abril a xullo.
Aliméntase de vermes, insectos, cangrexos, moluscos e estrelas de mar.
Subespecies
Coñécense tres subespecies de mazarico real:
Yngwie Malmsteen
Yngwie Malmsteen, nado coma Lars Johan Yngve Lannerbäck o 30 de xuño de 1963 en Estocolmo, é un guitarrista e compositor sueco residente en California. Atribúeselle a maior influencia na creación do subxénero coñecido como metal neoclásico e é un dos grandes expoñentes da técnica shredding na guitarra eléctrica durante a década dos 80.
Historia
Segundo el, todo comezou escoitando a Jimi Hendrix pola radio, ademais de a Ritchie Blackmore (de quen se declara fan abertamente) cando era neno.
Debutou en 1980 con Alcatraz. Ó pouco tempo separouse do grupo para levar a cabo o seu propio proxecto, que chamou Rising Force. As influencias barrocas de Vivaldi ou Bach, e os virtuosismos de Paganini configuraron un estilo moi particular que foi moi decisivo para a aparición do Metal Neo-Clásico.
Achegas técnicas
A música, en particular o Metal débelle, entre outras achegas, o desenvolvemento de técnicas coma o Sweep Picking, o Contrapúa de alta velocidade, ademais do uso masivo de ostinatos, técnicas das cales foi un dos pioneiros e maiores expoñentes, na década dos 80.
Bob McAdoo
Robert Allen 'Bob' McAdoo, nado o 25 de setembro de 1951 en Greensboro, Carolina do Norte, é un antigo xogador profesional de baloncesto estadounidense da NBA e adestrador asistente de Miami Heat.
Carreira
Tras o seu estelar comezo, McAdoo xogou varias tempadas asediado polas lesións en New York Knicks, Boston Celtics, Detroit Pistons e New Jersey Nets. Aínda que estas campañas fosen boas estatisticamente, moitos analistas e admiradores sentiron que a carreira de McAdoo se estancaba, sobre todo porque os equipos nos que militou non competían polo título. Con todo, a final da súa carreira foi cando máis puido gozar, xogando nos Lakers do Showtime dende 1982 até 1985 xunto con Magic Johnson, Kareem Abdul-Jabbar e James Worthy, gañando dous aneis. Finalizou a súa carreira en Philadelphia 76ers na 1985-86. Despois xogaría en Italia, no Tracer Milano, sendo considerado un dos mellores xogadores americanos que xamais viu Europa. No seu primeiro ano, liderou ao Milano a gañar o campionato de Italia e de Europa (en dúas ocasións), con medias de 26,1 puntos e 10,2 rebotes por noite. Máis tarde, xogou en Forlì e Fabriano.
A pesar de todo, en 1996 a NBA non lle nomeou un dos "50 mellores xogadores da historia da liga". Actualmente traballa como asistente en Miami Heat.
Luciano Sobral
Luciano Sobral Fernández, nado en Poio en 1953, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Autónomo de transporte. Foi concelleiro e cabeza de lista do BNG en Poio dende 1979. Nas eleccións municipais de 1995 encabezou foi elixido alcalde de Poio co apoio do PSdeG-PSOE, formando un goberno bipartito. Nas municipais de 1999 e 2003 foi reelixido alcalde con maioría absoluta.
Nas municipais de 2007 perdeu a maioría absoluta e viuse obrigado a pactar co PSdeG-PSOE para mantela alcaldía, formando un goberno de coalición. En 2011 recuperou posicións e foi a forza máis votada, se ben non alcanzou a maioría absoluta, polo que volveu ser elixido alcalde co apoio do PSdeG e formou un novo goberno bipartito. En 2015 foi a forza máis votada e revalidou a alcaldía cun novo pacto de goberno cos socialistas. No 2019 foi amplamente superado en votos polo PPdeG, se ben este non alcanzou a maioría absoluta e puido mantela alcaldía mediante un pacto de goberno co PSdeG e a marea Avante Poio. Non se presentou á reelección no 2023, sendo relevado como cabeza de cartel do BNG pola súa compañeira Marga Caldas e finalmente na alcaldía polo popular Ángel Moldes Martínez.
Notas
esquerda|miniatura
Reigoso, Cartelle, Cartelle
Reigoso é un lugar da parroquia de Cartelle no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Froitoso de Braga
Froitoso de Braga foi un monxe e bispo galaico do século VII, finado en Braga o 16 de abril de 665. É venerado como santo pola Igrexa católica.
Traxectoria
Naceu no último decenio do século VI, ou primeiros anos do VII, no seo dunha familia da aristocracia visigoda, probablemente na corte de Toledo ou no Bierzo.
Coñécese da súa vida por san Valerio, un dos seus discípulos, monxe copista e escritor que a escribe a súa biografía inmediatamente logo da súa morte. Na obra Vita Sancti Fructuosi destácanse case unicamente os aspectos da vida monacal, esquecendo a súa actuación como bispo que houbo de ter grande importancia e a súa intervención na vida civil e relixiosa do goberno visigodo na Gallaecia e Hispania.
En 1102 o bispo Diego Xelmírez levou da igrexa de Rebordáns (Tui) as reliquias de San Froitoso á catedral de Santiago de Compostela, onde foi enterrado solemnemente na cripta da catedral, xunto coas doutros santos veneradas na diocese de Braga.
A catedral de Compostela celebra a solemnidade litúrxica da translación o 16 de decembro. Actualmente o santo pode ser venerado na capela das Reliquias.
L. Scott Caldwell
Laverne Scott Caldwell, nada 17 de abril de 1950 en Chicago, Illinois, é unha actriz estadounidense coñecida por interpretar a Rose Henderson na serie de televisión da ABC Lost. Ó longo da súa traxectoria como actriz traballou de xeito moi prolífico en televisión, teatro e cinema. Tamén traballou na radio e en anuncios televisivos.
Comuñón Tradicionalista Carlista
A Comuñón Tradicionalista Carlista (CTC) é un partido político español de ideoloxía carlista e tradicionalista constituído en 1986. Está presidida por María Cuervo-Arango Cienfuegos-Jovellanos e Javier Zazu Lafuente é o secretario xeral. O seu boletín oficial é Acción Carlista aínda que a súa publicación máis relevante é Ahora-Información que edita CTC-Cataluña. As mocidades da CTC agrúpanse na Asociación Cruz de Borgoña.
Traxectoria
Fundouse en 1986 tras a celebración dun congreso de reunificación carlista que celebraron diversas forzas carlistas que se mantiñan fóra do Partido Carlista por non asumiren o xiro cara a esquerda deste partido baixo o liderado de Carlos Hugo de Borbón-Parma
Eleccións
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1994 a CTC recibiu 5.226 votos (0.03%), deles 473 (0.21%) en Navarra. Nas eleccións lexislativas de 2004 presentouse só ao Senado levando candidaturas en tódalas circunscricións, obtendo uns 45.000 votos en total.
Galicia
CTC-Galicia edita o boletín Aturuxo Carlista. Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1994 conseguiu 309 votos (0.03%). No ano 2004 nas eleccións para o Senado o candidato da CTC que máis votos recibiu foi Ignacio Sánchez-Ocaña, o coordinador de CTC-Galicia, con 646 na provincia da Coruña.
Mergullón cristado
O mergullón cristado (Podiceps cristatus) é unha especie de ave podicipediforme da familia Podicipedidae, sendo un dos seus membros máis coñecidos. Son aves das zonas húmidas europea e asiáticas moi frecuentes en lagoas e marismas da Península Ibérica.
José Conde Cid
Traxectoria
Debutou como actor na película Tierra de rastrojos (Antonio Gonzalo, 1980). Posteriormente participou en películas como La conjura de El Escorial, Las ratas, La isla del infierno, Malena es un nombre de tango, Corazón de bombón, Capitán Escalaborns e Óscar, el color del dinero.
Iniciouse na televisión en 1989 coa serie Brigada central, e desde entón centrou a súa carreira nese medio. En 1996 comezou na serie Médico de Familia, e en 1997 déronlle un dos papeis protagonistas da telenovela Calle nueva. En 1999 participou en 20 capítulos da serie xuvenil Nada es para siempre. Máis tarde fixo aparicións episódicas en series como La verdad de Laura, Paraíso, El Comisario ou Aquí no hay quien viva. Entre 2005 e 2006 regresou ás telenovelas con Amar en tiempos revueltos. Tamén interveu en Herederos (2008), La hora de José Mota (2009) e 23-F: Historia de una traición (2009). Nese mesmo ano comezou o que foi o seu último gran papel, en Sin tetas no hay paraíso.
Mergullón cristado
Hábitat
Principalmente lagos e lagoas. En inverno tamén frecuenta as costas. Aínda que non aniña a gran altitude, acada os 1.200 metros nalgunhas rexións. Tampouco rexeita os estanques con vexetación palustre que ofrecen algunhas cidades así como masas de auga de orixe antropolóxica como encoros ou lagos artificiais.
José Conde Cid
Traxectoria
Interveu en montaxes teatrais como Electra, Don Juan, Políticamente incorrecto ou Que viene mi marido.
Mergullón cristado
Distribución en Galicia
En Galicia pode verse ao longo de todo o ano, como invernante regular, en paso e como reprodutor consolidado na provincia de Ourense (Penas-Patiño, Pedreira & Silvar). Na actualidade atópase en expansión (González & Villarino, 1995; X. Vázquez, com. pers.). En Galicia estímase unha poboación de 20-30 parellas (Fernández-Cordeiro & Domínguez, 1991), a nivel galego a maior poboación desta especie atópase asentada nas areeiras do concello limiao de Sandiás con 23 parellas censadas (2010).
Fóra deste concello confirmouse a súa reprodución no encoro da Fervenza en Mazaricos (1 p), encoro das Forcadas no concello de Valdoviño (aprox. 3 pp), lagoa de Sobrado dos Monxes no concello homónimo (1 p), areeiras de Riocaldo-Pedroso Begonte (3 pp), San Martiño (A Rúa) e Verín/Oímbra.
Alimentación
Pequenos peixes, crustáceos e insectos que captura mergullándose na auga.
Comportamento
A súa parada nupcial resulta moi rechamante. As aves contonéanse mentres nadan, sacoden a cabeza, erguen os seus moños e as súas golas e, en fase final, xúntanse peito con peito sostendo no peteiro plantas acuáticas que arrincaron do fondo.
Reprodución
miniatura|dereita|Pito de mergullón cristado Constrúen o niño entre a vexetación ribeirega. Despois, as postas desta ave poden comezar en marzo e ultímalas na primeira quincena de setembro. Os pequenos mergullóns ruben ao dorso dos seus pais, agochándose baixo as plumas das súas ás.
Ameazas
Os exemplares que aniñan nos encoros teñen postas asincrónicas, debido ás fortes oscilacións do nivel de auga; que danan un bo número de niños todos os anos.
Reigoso
O topónimo galego Reigoso (do latín, con raíces) pode referirse a:
Connie Hawkins
Cornelius "Connie" Hawkins, nado o 17 de xullo de 1942 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador de baloncesto estadounidense, membro do Hall of Fame, da NBA e da ABA, ademais de ser unha lenda do "playground" neoiorquino.
Ligas menores e ABA
Hawkins nun principio viaxou por todo o mundo cos Harlem Globetrotters. Aos 19 anos fichou por Pittsburgh Rens da ABL, e foi nomeado MVP da tempada. En 1967 naceu unha nova liga, a ABA, que incluía a Pittsburgh Pipers, equipo que asinou ao mozo Hawkins e lideroulle a un balance de 54-24 e ao campionato. Ademais, gañou o título de máximo anotador da tempada e os MVP da tempada e dos playoffs.
NBA
Posteriormente, Hawkins xogou sete tempadas na NBA en Phoenix Suns, Los Angeles Lakers e Atlanta Hawks. Disputou catro All-Star Games e foi nomeado no mellor quinteto da tempada 1969-70. O seu dorsal 42 foi retirado polos Suns.
Soiuz TM-20
Soiuz TM-20 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 3 de outubro de 1994 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-20, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Elena Kondakova (a terceira muller rusa no espazo e a primeira nunha misión de longa duración), Ulf Merbold (da Axencia Espacial Europea) e Alexander Viktorenko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación.
Tour du Mont Blanc
miniatura|Macizo do Mont Blanc desde o lado francés do Tour du Mont Blanc miniatura|Sinal oficial do TMB O Tour du Mont Blanc ou TMB é un dos sendeiros máis populares de longa distancia en Europa. Rodea o Macizo do Mont Blanc cubrindo unha distancia aproximada de 170 km cun desnivel de 10 km, pasando a través de Francia, Suíza e Italia.
Soiuz TM-20
Características
A tripulación probou o sistema de acoplamento automático Kurs desacoplando a Soiuz, alonxándoa uns centos de metros e deixando que se volvera a acoplar automaticamente, con éxito. O sistema fallara durante a chegada da Progress M-24. Durante a súa estancia recibiron a visita da Progress M-25.
Julien Offray de La Mettrie
Julien Offray de La Mettrie nado en Saint-Malo en 1709 e finado en Berlín en 1751, foi un médico e filósofo francés.
Tour du Mont Blanc
Pasa a través (ou preto) das vilas de Martigny, Courmayeur e Chamonix.
Julien Offray de La Mettrie
Traxectoria
Nado no seo dunha familia de comerciantes, foi educado cos xesuítas e estudou medicina en París e Reims. Despois de estudar teoloxía e ser un fervente xansenista, marchou a Leiden en 1733, e, baixo a guía do famoso médico e fisiólogo Herman Boerhave, seguidor das doutrinas de Spinoza, dedicouse a estudar medicina; isto conduciuno ao materialismo, ao que lle daría a forma máis sistemática e lóxica. Médico militar en París en 1742, enemistouse con todos os seus colegas a causa dalgúns despectivos textos polémicos.
Soiuz TM-20
Características
A Soiuz regresou a terra o 22 de marzo de 1995 ás 4:04 GMT, tocando terra a uns 22 km ao nordeste de Arkalyk (Casaquistán).
Tour du Mont Blanc
Itinerario
Medido cun dispositivo GPS e un reloxo barómetro.
Julien Offray de La Mettrie
Traxectoria
A súa primeira obra filosófica, Historia natural da alma, foi publicada en 1745 na Haya, por conflitos cos medios eclesiásticos tivo que saír de Francia. Causou polémica a súa interpretación materialista dos fenómenos físicos, que o levou a negar a existencia de Deus e a alma humana. Refuxiado nos Países Baixos, foi igualmente expulsado deste país trala publicación do seu libro O home máquina. Finalmente viuse ben acollido na corte de Frederico II de Prusia, da que foi médico, quen o introduciu na Academia de Berlín. Porén, pouco despois e de forma inesperada, faleceu dunha indixestión.
Pensamento
O mecanicismo radical quedou exposto na obra O home máquina, ensaio no que interpreta o pensamento como o resultado da acción dos compoñentes do cerebro e propón unha continuidade entre os animais e o home. Tamén propuxo considerar a certos criminais como enfermos. Tipicamente ilustrado, o seu pensamento pon unha fe sen límites no progreso científico e ataca con saña a relixión e a ignorancia médica. Entre as súas obras de medicina destaca Observacións de medicina práctica.
A partir do seu tratado sobre a alma, o materialismo de La Mettrie aparece fundamentado en observacións fisiolóxicas e, en consecuencia, procedentes da física de Newton. A vida orgánica e incluso os actos da conciencia, mera función físico-química do cerebro, poden quedar suficientemente explicados pola materia. Iso exclúe, en cuanto que inútil hipótese, a alma como substancia.
La Mettrie considera a existencia de Deus como unha suposición innecesaria, que se comprace nunha moral libremente materialista, que exalta por riba de todos os restantes o pracer dos sentidos, aínda cando tamén deduce do mesmo individualismo (a través do sentimento da honra) o criterio da subordinación do interese privado cara o público, e, en consecuencia, a posibilidade dunha norma de conduta moral.
Obras
Na obra O home máquina a súa obra máis famosa, La Mettrie funda toda a actividade consciente do home na teoría do automatismo animal, e esténdese ao ser humano o que Descartes considerara evidente só nas bestas; convencido do desenvolvemento dos órganos mediante o exercicio e a educación, La Mettrie xulga incluso a ensinanza da linguaxe dos monos.
Posteriormente escribiu O home-planta (1748), onde afirma que os vexetais posúen, como o home, a sensibilidade, e Les animaux plus que machines (1750), para demostrar, en oposición a Descartes, que a conciencia dos animais ten a mesma natureza que a humana.
Mark Beaumont
miniatura|dereita|Mark Beaumont Mark Beaumont, nado en 1982 en Bridge of Cally, é un ciclista escocés.
Traxectoria
Criado na localidade de Newburgh e licenciado en Economía e Política, saltou á fama logo de bater a plusmarca da volta ao mundo en bicicleta en 2008, para a que tardou 195 días e seis horas. Beaumont saíu e chegou a París e percorreu en dirección leste ao redor de 29.000 km.
Percorrido
Beaumont saíu de París o 15 de agosto de 2007. Atravesou no seu percorrido unha vintena de estados, e non foi unha volta perfecta, posto que usou outros medios de transporte ademais da bici incluso onde non era necesario. Ao partir de Francia, cruzou Bélxica, Alemaña, Polonia, Ucraína, Romanía, Bulgaria e entrou en Asia por Turquía. Sen entrar no Iraq ocupado, proseguiu a súa rota cara ao leste por Irán, Paquistán e a India, onde saltou cara a Malaisia en avión. Alí descendeu ata Singapur e volveu coller outro avión cara a Perth dende onde cruzou o continente pola liña da costa ata Brisbane. Logo percorreu as dúas illas de Nova Zelandia e voou a Seattle, nos Estados Unidos. Cruzou o país cara ao sur, seguiu de preto a fronteira mexicana en dirección leste e en Miami colleu un avión cara a Lisboa. Chegou a París de volta o 15 de febreiro de 2008, logo de cruzar España. Non pasou por Galicia.
O récord anterior levara 276 días, case tres meses máis cá marca de Beaumont.
Copa de Europa de rugby 1999-2000
A tempada 1999-2000 da Heineken Cup foi a 5ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición foron 24 os equipos participantes, divididos por primeira vez en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo e os 2 mellores segundos clasificáronse para disputar os cuartos de final, a partido único, as semifinais e a final.
Nesta 5ª edición do torneo participaron 6 equipos franceses, 5 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos, 2 escoceses, e de novo houbo presenza de equipos ingleses trala súa ausencia na tempada 1998/99. Foron 6 os equipos ingleses participantes este ano.
André Bazin
André Bazin ([bazɛ̃]), nado en Angers o 18 de abril de 1918 e finado en Nogent-sur-Marne o 11 de novembro de 1958 foi un influente crítico e teórico do cinema francés.
Traxectoria
Naceu en 1918 en Angers.
Bazin comezou a escribir sobre cinema en 1943 e foi cofundador da revista Cahiers du cinéma en 1951, con Jacques Doniol-Valcroze e Joseph-Marie Lo Duca. Foi editor Cahiers ata a súa morte e unha colección dos seus escritos foi publicada postumamente co título de Qu'est-ce que le cinéma? (Que é o cinema?).
Faleceu en 1958, aos corenta anos, vítima da leucemia.
Deus Pai
miniatura|300px|Deus Pai por [[Cima da Conegliano, c. 1515]] Deus Pai é un título dado a Deus en moitas relixións monoteístas, especialmente nas abrahámicas. No xudaísmo Deus é chamado Pai por ser o creador, o dador da vida e da lei, e protector. No cristianismo, Deus tamén é chamado "Pai" polas relacións paternofiliais reveladas por Xesús Cristo e polas razóns mencionadas anteriormente.
Polo xeral, o nome Pai representa o papel de Deus como dador de vida, autoridade, protector poderoso e, a miúdo, percebido como omnipotente, omnisciente e omnipresente, cun poder infinito e cunha caridade máis aló do entendemento humano. Por exemplo, logo de rematar o grande traballo da Summa Theologica, Tomé de Aquino concluía que non comezara a comprender aínda a Deus Pai.
O xénero de Deus
miniatura|200px|esquerda|Imaxe de Deus Pai por [[Julius Schnorr von Carolsfeld|Julius Schnorr, 1860.]]
Na maioría das tradicións e escritos das grandes relixións monoteístas, atribúense características masculinas a Deus. Na Biblia fálase directamente de Deus como termo masculino "Pai", tanto no Antigo como no Novo Testamento.
A miúdo defínese a Deus como un ser puramente espiritual e, xa que logo, sen sexo. Por exemplo, o Catecismo da Igrexa Católica no seu punto 239 declara que "Convén lembrar, entón, que Deus transcende a distinción humana dos sexos. Non é home nin muller, é Deus".
Tamén na Biblia pódense atopar imaxes femininas referentes a Deus. Aínda que nunca se chama a Deus "Nai", ás veces compáraselle cunha nai. Unha muller dando a luz (Is 42,14), unha nai que non esquece aos seus fillos (Is 49,15), que os conforta (Is 66,12-13), unha nai que protexe a Israel (Is 46,3-4) etc.
O concepto islámico de Deus distánciase das concepcións xudeas e cristiás, e o termo "pai" non é aplicado polos musulmáns a Deus.
Ludomanía
A ludomanía ou ludopatía consiste nunha alteración progresiva do comportamento pola que un individuo sente unha incontrolable necesidade de xogar e apostar, de forma persistente e progresiva, afectando de forma negativa á vida persoal, familiar e vocacional. Trátase dunha adicción e é un trastorno recoñecido pola Organización Mundial da Saúde (OMS) a partir do ano 1992 na súa Clasificación Internacional de Enfermidades. Con todo, esta non foi a primeira vez que, como categoría diagnóstica e co nome de xogo patolóxico, se reflectiu nos ámbitos profesionais, xa que en 1980 aparece no Manual Diagnóstico e Estatístico (DSM III). Para detectar casos de xogo patolóxico en poboación normal (normalmente coa fin de coñecer a prevalencia e incidencia do problema), utilízanse diversos instrumentos estatísticos como o South Oaks Gambling Screen ou a Escala Breve de Detección de xogo patolóxico.
O xogo pode chegar a ser algo máis importante na vida dun xogador que a súa familia, traballo ou bens materiais. Tan forte pode ser a dedicación ao xogo que a alimentación, sexo ou relacións sociais pasan a constituír algo secundario.
O xogador compulsivo é manexado por un impulso incontrolable para aceptar riscos, feito que vai minando toda a súa vida. En moitas ocasións, o xogador ten que recorrer a actividades ilegais ou contra a súa propia natureza para obter o diñeiro que escapa das súas mans. Tamén presenta un elevado risco de cometer suicidio.
Os ludónamos poden manifestar outras enfermidades de orixe psicosomático. Adoita estar aparellada con outras adiccións como o alcoholismo e o tabaquismo. As familias adoitan ter un patrón característico de funcionamento, de maneira que o propio afectado polo problema non adoita ser a persoa que solicita axuda aos servizos profesionais e/ou as asociacións de autoaxuda.
Indicios de xogo compulsivo:
Clasificación da APA
De acordo co DSM-IV, o xogo patolóxico defínese actualmente de xeito separado á dun episodio maníaco. Só cando o xogo se da de forma independente doutros trastornos impulsivos, do pensamento ou do estado de ánimo considérase como unha patoloxía separadamente. Para recibir o diagnóstico, o individuo debe cumprir polo menos cinco dos seguintes síntomas:
Base biolóxica
De acordo cun estudo dirixido por Alec Roy, M.D., antigo membro do National Institute on Alcol Abuse and Alcoholism, a norepinefrina secretase en condicións de tensións ou ameaza, de modo que os xogadores patolóxicos xogan para elevar os seus niveis.
Abundando nisto, de acordo cun informe da Harvard Medical School Division on Addictions, xerouse un experimento no que aos suxeitos presentábanselles situacións nas que podían gañar ou perder nunha contorna que simulaba un casino. As reaccións dos suxeitos medíanse utilizando RMNf, unha técnica de neuroimaxe moi similar á Resonancia magnética nuclear. E de acordo co doutor Hans Breiter, codirector do Centro de neurociencia da motivación e a emoción do Hospital Xeral de Massachusetts, as "recompensas en metálico nun ambiente que reproduce un ambiente de xogo produce unha activación cerebral moi similar á que se observa nun adicto á cocaína recibindo unha dose."
As deficiencias de serotonina tamén poden contribuír a unha conduta compulsiva, o cal inclúe unha adicción ao xogo.
Relación con outros problemas
A medida que se acumulan as débedas os afectados poden acudir a "solucións" desesperadas para conseguir diñeiro para "recuperar" a través do xogo, como pequenos furtos, ou pedir novos créditos para tapar as débedas máis difíciles de ocultar. A existencia do feito delituoso depende das circunstancias facilitadoras do medio para cometelo e da personalidade base do afectado.
Como consecuencia da enfermidade, o afectado pode ter depresión, ansiedade, ataques cardíacos (consecuencia da tensión), pode ter ideacións suicidas por desesperación se non recibe tratamento.
Doutra banda un número considerable de afectados ten TDAH. Tamén se sabe que algúns antiparkinsonianos poden provocar ludopatía. Nun estudo de 1991 sobre relacións en homes estadounidenses atopouse que o 10% dos xogadores compulsivos casaron tres veces ou máis. Só o 2% dos non xogadores casaron máis de dúas veces.
Xosé Manuel Domínguez Prieto
Xosé Manuel Domínguez Prieto, nado en Madrid en 1962, é un escritor galego de ensaio e doutor en filosofía.
Traxectoria
Colaborou con artigos de contido filosófico en La Región, Galicia Hoxe, Encrucillada ou La Voz de Galicia. É membro do Instituto Emmanuel Mounier e da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega.
Actualmente dirixe o Instituto da Familia en Ourense, fundación benéfico-social de ámbito galego vencellada ao bispado de Ourense e centrada, entre outros, na formación e acompañamento relacionado co que se coñece como «coaching familiar». Nesta institución, dirixe o Máster en Acompañamento e coaching familiar e matrimonial, avalado pola Universidade Francisco de Vitoria e pola Universidade Católica de Ávila.
Ademais, dirixe o Centro de Acompañamento Familiar Edith Stein, tamén na cidade de Ourense, e o Instituto Internacional de Acompañamento.
Bólas do Dragón
miniatura|Bóla do Dragón dunha estrela, son 7 bólas de cristal con cadanseu número de estrelas no seu interior que van do 1 ó 7. As Bólas do Dragón (tamén coñecidas coma Bólas Máxicas) son 7 esferas máxicas no manga e anime Dragon Ball, e un dos principais temas da historia.
Historia
Hai aproximadamente 75 millóns de anos atrás, os Kaiō Shins dese tempo deron a uns poucos namekianos o poder de crear as chamadas Bólas do Dragón (talvez por ser unha raza bastante poderosa e pacífica), sendo moi explícitos en que só as usasen en ocasións excepcionais.
Mais hai centenas de anos atrás, o planeta Namek atravesou problemas climáticos polo que algúns dos seus habitantes tentaron escapar. Así, de entre os poucos superviventes, algúns decidiron enviar os seus descendentes a outros planetas para salvalos. Foi, desde xeito, como un pequeno namekiano, ó que lle corría polas súas veas sangue máxico e guerreiro, foi enviado ó planeta Terra para sobrevivir. Era Piccoro, fillo de Katattsu, que máis tarde se tornaría o Kamisama da Terra. Por ter sangue máxico, ese namekiano creou instintivamente unhas bólas parecidas ás do seu planeta.
Outra vez pasaría o tempo ata comezar a historia de Dragon Ball cando unha rapaza chamada Bulma atopa no soto da súa casa unha Bóla do Dragón. Após investigar moito sobre a bóla, descobre a súa utilidade e pasa a percorrer o mundo atrás das outras bólas. Para facilitar a busca, Bulma inventa un radar que detecta as pequenas ondas que as Bólas do Dragón emiten. Tódolos acontecementos na serie xurdiron grazas ás bólas e ó interese inicial de Bulma en xuntalas.
Ó longo da serie, é descuberto que alén das bólas do Dragón da Terra, existen tamén as bólas de Namek (as orixinais) e as bólas de estrela negra. Ademais, aumentarase o poder tanto ás da Terra como ás de Namek.
En Dragon Ball GT introduciuse o concepto das bólas de estrela negra. Estas bólas foron creadas durante o período en que o fillo de Katattsu, o Piccoro orixinal, aínda non se separara en Piccoro Daimaō e Kamisama. Estas bólas serían moito máis poderosas e funcionarían de distinto xeito ás orixinais.
Propiedades xerais
Son sete bólas máxicas de forma esférica, que están repartidas por todo o mundo. A súa cor sempre é laranxa cristalina con pequenas estrelas no seu interior. Estas varían de 1 a 7, tipicamente de cor vermella (no caso das de estrela negra son introducidas en Dragon Ball GT). Cando estas se reúnen comezan a palpitar e a emitir fortes escintileos simultaneamente. Empréganse para invocar ó dragón Shenron, dicindo as palabras máxicas correspondentes, que concede un ou varios desexos. Este dragón concederá o desexo ó primeiro que llo pida (non necesariamente ó que o invocou). O ceo do planeta no que se utilizan fica totalmente escuro, independente do horario e ambiente, cando se chama polo Dragón Sagrado. Despois de se cumprir o desexo, as bólas convértense en simples pedras durante o prazo dun ano, e espállanse por todo o planeta. Alén disto, se só se pide un desexo pódese despedir o dragón nese intre e así as bólas permanecerán inactivas menos tempo que se se pedisen tódolos desexos. Ademais o dragón é paciente ó agardar polos desexos, mais se demorar moito, el retírase e as bólas vólvense espallar polo mundo.
As Bólas do Dragón están ligadas ó seu creador, isto é, se o seu creador morre, estas convértense en pedras e perden o seu poder. Se o dragón está a ser evocado nese momento el desaparece. Ademais, é posíbel matar o dragón. O creador non sofre ningún dano, aínda que as bólas son desactivadas. Con todo, é moi sinxelo para o creador activalas de novo, restaurando o dragón.
Por outra banda, nos desexos que concede o dragón hai algunhas limitacións:
Enerxía negativa
En Dragon Ball GT introduciuse o concepto de enerxía negativa nas Bólas do Dragón. Segundo Dragon Ball GT, cando se fai un desexo, créase unha cantidade igual de enerxía negativa xunto co desexo beneficioso. Para evitar que esta enerxía cause problemas, as Bólas do Dragón absorben esta enerxía negativa, que só se dispersa despois do período de espera orixinal de 100 anos. Daquela as Bólas do Dragón espállanse polo planeta, dándolle tempo a dispersar a enerxía negativa, xa que, en teoría, levaríalle anos a alguén atopar as 7 bólas de novo e convocar o dragón. Se isto non acontece así (como pasaría en Dragon Ball GT grazas a que co radar podían ser atopadas dun xeito doado) as bólas encherán a súa capacidade total, fenderán e a enerxía escura escapará. Logo, ó convocar estas bólas corrompidas aparecerá un dragón escuro chamado Kokuen no Ryu que anunciaba a chegada de sete dragóns escuros, que acabarán coa destrución do planeta, cada un resultado dun desexo que algunha vez se concedeu dentro do último período de 100 anos.
Nomenclatura segundo o seu estrelado
Cada Bóla do Dragón noméase de acordo co número de estrelas que teña. Este nome está en chinés mandarín, polo que no manga orixinal Akira Toriyama escribiu os Kanjis, e sobre eles, en Katakana, a pronunciación aproximada en chinés mandarín. Na tradución galega da serie utilizouse un derivado do nome rōmaji.
As Bólas do Dragón da Terra
Foron creadas por Kamisama tras se separar do seu lado maligno (Piccoro Daimaō), que ocupou o cargo de deus deste planeta e creou instintivamente as bólas da Terra a imaxe e semellanza das que existían no seu planeta de orixe.
O desexo que conceden estas bólas ten as seguintes características:
Tras ser potenciadas
Na saga de Boo, Dende tiña feito unha actualización nas Bólas do Dragón. Deste xeito cumprían 3 desexos e podían resucitar unha persoa que xa tivera resucitado.
Deuse o caso de realizar un desexo e ó non querer outro, podíase despedir o dragón e as bólas permanecerían inactivas por 4 meses. Se o dragón realizar dous desexos, as bólas permanecerían inactivas por 8 meses.
Bólas do Dragón do Planeta Namek
Ó ser o seu planeta de orixe, as Bólas de Dragón de Namek son máis poderosas cás da Terra e foron creadas polo Patriarca de Namek. O dragón que aparece ó reunilas é Polunga, cunha aparencia diferente e un tamaño maior ca Shenron. Pode conceder 3 desexos e como o ano do planeta Namek dura tan só 130 días, o seu tempo de inactividade é menor. Ademais, estas bólas son de maior tamaño cás da Terra, sendo aproximadamente tan grandes coma unha bóla de basquetbol. Por mor do seu peso non se espallan por todo o planeta.
Os desexos que conceden estas bólas teñen as seguintes características:
Trala morte do Patriarca
O seu poder aumenta ó longo da serie, do mesmo xeito que lles acontece ás terrestres. así, trala morte do Patriarca, o coidador do uso das Bólas do Dragón de Namek, Muri, accedeu ó seu posto e as bólas sufriron un aumento de poder. Este consistía en que ó principio só se podía resucitar persoas de xeito individual e levar as súas almas a un planeta, considerándose dous desexos distintos; co aumento de poder, Polunga é quen de resucitar grupos de persoas e situalos nun planeta determinado, sen necesidade de transportar as súas almas como desexo previo.
Bólas do Dragón de estrela negra
As Bólas de Dragón de estrela negra (究極のドラゴンボール - Kyūkyoku Doragon Bōru) son un terceiro tipo de bólas, tamén denominadas coma Dark Dragon Balls, que apareceron en Dragon Ball GT. Foron creadas polo Piccoro orixinal antes de se separar en dous, polo que estas teñen aínda máis poder cás Bólas do Dragón tradicionais. Permaneceran desde sempre agochadas no pazo celestial ata ser descubertas por Pilaf e os seus secuaces, sen que ninguén soubese da súa existencia ata daquela.
Ó saber Piccoro da súa existencia, e comprobar que existen por mor de que se atopan ligadas a el (volve ser o Kamisama orixinal, creador das mesmas trala súa fusión), decídese sacrificar para evitar que estas poderosas bólas caian en más mans.
Illa La Maddalena
A illa di La Maddalena (ou illa Maddalena ou illa della Maddalena, en corso e gallurese: Madalena) é a illa principal do arquipélago omonimo. Sobre ela levántase o concello homónimo de La Maddalena.
Xeografía
A illa, situada fronte á costa nordés de Sardeña, ten unha superficie de 20´1 km² e é a única área habitada do arquipélago de La Maddalena. O punto máis alto da illa é a Garda Vella, un outeiro interno que se levanta 146 m. sobre o nivel do mar. A illa está formada principalmente por rocha de granito, as costas que se estenden por aproximadamente 45 km. son, por conseguinte, irregulares e rochizas e o interior caracterízase por algúns montes pequenos. Dada a natureza da costa están presentes, moitas pequenas cale entre estas atópanse: