cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BMW M12
Megatron
O maior problema do M12 como motor de Fórmula Un foi a súa falta de resposta ao acelerador debido ao atraso do turbo. A diferenza dos motores turboalimentados V6 e V8 que se desenvolveron con dous turbos (un para cada banco de cilindros), o motor 4 en liña de BMW, do mesmo xeito que os outros motores turbo de 4 cilindros utilizados na F1 como o Hart 415T e o Zakspeed 1500/4, só utilizaba un único turbocompresor. As configuracións de dobre turbo dos motores en "V" eliminan gran parte do atraso do turbo. Con todo, cun só turbo, o BMW M12 sufría de aproximadamente 2 segundos de atraso é dicir, os pilotos a miúdo tiñan que comezar a acelerar a través do vértice dunha curva. A potencia do turbo foi descrita por moitos (incluíndo Piquet e Berger) como darlle a un interruptor de luz que cuxa potencia producía a miúdo sobre viraxe nos coches co motor BMW. Esta foi unha das razóns principais de que o BMW xeralmente ofrecera a súa faciana máis competitiva nos circuítos de potencia, tales como Circuíto de Kyalami, Imola, Paul Ricard, Silverstone, Hockenheim, Österreichring e Monza. Nas vías máis estritas, tales como circuítos urbanos como Mónaco, que require unha maior aceleración e menos velocidade máxima, os coches propulsados por BMW a miúdo ían á zaga dos seus principais rivais.
Marcas na Fórmula 1
Campionato do Mundo: 1 (Nelson Piquet nun Brabham en ) Vitorias: 9 (7 Piquet, Riccardo Patrese 1, Gerhard Berger 1) Pole Positions: 15 (Piquet 12, Teo Fabi 2, Patrese 1) Voltas rápidas: 14 (9 Piquet, Patrese 2, 2 Berger, Fabi 1)
Nossa Senhora de Fátima, Santa Maria
Nossa Senhora de Fátima é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Fátima, Vila Antônio Corrêa, Vila Holtermann, Vila Militar, Vila Selmer.
Eléctrodo
miniatura|As baterías comúns posúen dous eléctrodos. Chámase eléctrodo a un condutor utilizado para facer contacto cunha parte non metálica dun circuíto, por exemplo un semicondutor, un electrólito, o vacuo (nunha válvula termoiónica), un gas (nunha lámpada de neon) etc. o termo creouno o científico Michael Faraday e procede das voces gregas elektron e hodos, que significa camiño.
Ánodo e cátodo en celas electroquímicas
Un eléctrodo nunha cela electroquímica pode ser un ánodo ou un cátodo. O ánodo é definido como o eléctrodo ao cal os electróns chegan da cela e onde ocorre a oxidación, e o cátodo é definido como o eléctrodo no cal os electróns entran á cela e ocorre a redución. Cada eléctrodo pode converterse en ánodo ou cátodo dependendo da tensión que se aplique á cela. Un eléctrodo bipolar é un eléctrodo que funciona como ánodo nunha cela e como cátodo noutra.
Cela primaria
Unha cela primaria é un tipo especial de cela electroquímica na cal a reacción non pode ser revertida, e as identidades do ánodo e cátodo son, polo tanto, fixas. O Cátodo sempre é o eléctrodo negativo. A cela pode ser descargada pero non recargada.
Cela secundaria
Unha cela secundaria, unha batería recargábel por exemplo, é unha cela en que a reacción é reversíbel. Cando a cela está sendo cargada, o ánodo convértese no eléctrodo positivo (+) e o cátodo no negativo (-). Isto tamén se aplica para a cela electrolítica. Cando a cela está sendo descargada, compórtase como unha cela primaria ou voltaica, co ánodo como eléctrodo negativo e o cátodo como positivo.
Eléctrodos de soldadura
En soldadura de arco un eléctrodo é usado para conducir corrente a través da peza de traballo e fusionar dúas pezas. Dependendo do proceso, o eléctrodo pode ser consumíbel, no caso da soldadura con gas metal ou a soldadura blindada, ou non consumíbel, como a soldadura con gas tungsteno. Neste proceso pódense utilizar tres tipos de corrente: corrente alterna, corrente directa con polaridade directa e corrente directa con polaridade invertida. En polaridade directa, a peza é o positivo e o eléctrodo o negativo; e en polaridade invertida o eléctrodo é o positivo e a peza o negativo. Con cada configuración obtéñense distintas características na soldadura.
Eléctrodos de corrente alterna
Para sistemas eléctricos que usan corrente alterna, os eléctrodos son conexións do circuíto cara ao obxecto que actuará baixo a corrente eléctrica, pero non se designa ánodo ou cátodo debido a que a dirección do fluxo dos electróns cambia periodicamente, numerosas veces por segundo.
Heteropatriarcado
O heteropatriarcado é un sistema sociopolítico no que o xénero masculino e a heterosexualidade teñen supremacía sobre outros xéneros e sobre outras orientacións sexuais.
Desde a visión feminista, o termo patriarcado fai alusión ao pai como posuidor do poder dentro da xerarquía familiar, e polo tanto, á subordinación das mulleres ao poder dos homes. Coa aparición da teoría queer entre os anos 1980 e 1990 e o cuestionamento da heterosexualidade obrigatoria e do binarismo de xénero, esta dominación non soamente descríbese en termos de sexo ou de xénero (o predominio do home sobre a muller, ou o masculino sobre o feminino) senón tamén en termos de sexualidade (a heteronormatividade, ou o heterosexual arriba doutras orientacións sexuais e o cisxénero sobre outras identidades).
Gibrilla Bamba
Gibrilla Bamba, nado en Serra Leoa en 1975, é un nadador, seleccionado polo seu país para participar en competicións internacionais.
Traxectoria
Bamba participou nos Mundiais de Montréal de 2005, nas catro disciplinas da natación (costas, bolboreta, libres e braza), sempre sobre a distancia de 50m. Porén, en ningunha das catro chegou a entrar na piscina.
En 2007 participa nos Mundiais de Melbourne na proba de 50m braza. Quedou de último de todos os participantes, cun tempo de 55"11, se ben acreditaba unha marca mínima de 36"50. Tamén participa na proba dos 50m libres, e queda de penúltimo (174º), cun tempo de 38"00, malia ter acreditada unha marca de 26"50. O outro representante de Serra Leoa nestes campionatos Abubakarr Jalloh, obtivo a 170ª posición.
O seu rexistro e o seu estilo pouco depurado de nadar lembran a Eric Moussambani, nadador ecuatoguineano que participou nos Xogos de Sydney.
Ciprinodóntidos
miniatura|300px|Cyprinodon diabolis Os Ciprinodóntidos (Cyprinodontidae, Gill 1865) son unha familia de peixes teleósteos, incluídos na orde Ciprinodontiformes (Cyprinodontiformes).
Características
Son peixes pequenos (talles máximos duns 22 cm) e están presentes en augas temperadas de tódolos continentes, salvo en Australia. Habitan en augas doces e salobres, rara vez na costa mariña (o Aphanius iberus é habitual tanto de ríos como de zonas salgadas).
A boca é apical e moi elevada respecto da cabeza. Presentan bandas verticais ó longo do corpo, dispostas de forma variable segundo a especie e o sexo do individuo, e pode converterse nun patrón de puntos máis ou menos aliñados.
Os machos carecen do gonopodio, polo que son peixes ovíparos e de fecundación externa.
Clasificación
Esta familia formaba parte, ata 1964, da orde Atheriniformes, data na que pasou a considerarse dentro dunha orde propia, a dos Cyprinodontiformes.
En España están presentes tres especies, endémicas: Valencia hispanica, Aphanius baeticus e Aphanius iberus. As tres están en situación de risco de extinción, polas actividades antrópicas, especialmente a destrución dos seus hábitats e a introdución de especies exóticas, que actúan como predadoras ou como competidoras.
Lagopus lagopus
Lagopus lagopus, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional como lagópodo común ou lagópodo escandinavo, é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das tres que compoñen o xénero Lagopus.
Amplamente distribuída por Norteamérica e Eurasia, especialmente nos bosques de bidueiros e na tundra, comprende numerosas subespecies.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo, na 10ª edición do seu Systema Naturae, páxina 159, co nome de Tetrao lagopus.
Etimoloxía
Véxase a de Lagopus.
Quenxe
Co topónimo Quenxe podemos atopar:
Rose Tremain
Rose Tremain, nada en Londres o 2 de agosto de 1943, é unha escritora e profesora inglesa, reitora (Chancellor) da Universidade de East Anglia. É membro da Orde do Imperio Británico e da Royal Society of Literature.
Traxectoria
Naceu co nome de Rosemary Jane Thomson. O seu bisavó paterno foi William Thomson, o arcebispo de York de 1862 a 1890. Foi educada na Francis Holland School, Crofton Grange School, a Sorbona (1961–1962) e na Universidade de East Anglia, titulada en Literatura inglesa. Foi profesora de Escritura creativa na Universidade de East Anglia de 1988 a 1995, e en 2913 foi elixida Chancellor.
En 1971 casou con Jon Tremain, con quen ao ano seguinte tivo unha filla, a actriz Eleanor Tremain. Ao cabo de cinco anos separáronse, e en 1982 casou co director de teatro Jonathan Dudley. O matrimonio durou nove anos, e desde 1992 ten unha relación con Richard Holmes. Vive en Norfolk.
Estilo
As súas influencias inclúen William Golding, autor de O señor das moscas, e a novela de Gabriel García Márquez Cien años de soledad, así como o realismo máxico.
É autora de novela histórica que presenta os seus personaxes "desde ángulos inesperados, prestando atención aos marxinais".
En 2009 doou o seu relato The Jester of Astapovo ao proxecto de Oxfam "Ox-Tales", catro coleccións de relatos escritos por 38 autores e autoras do Reino Unido. A súa historia foi publicada no volume 'Earth'.
Tribalistas
Recibiu cinco nomeamentos para o Grammy Latino no 2003, gañando un. Algunhas pistas do CD/DVD foron remasterizadas e tiveron moito éxito en Europa.
O trío raramente se presentou xunto e non fixeron grandes xuras, agás tres excepcións: Grammy Latino, no DVD Ao Vivo no Estúdio, de Arnaldo Antunes, e a terceira aberta ó público no Sarau do Brown. Marisa Monte é a única que cantou varias cancións do grupo na xira mundial "Universo Particular" e na xira polo Brasil "Verdade, Uma Ilusão".
Socastro, Herbogo, Rois
Socastro é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Situado ao pé do castro. Ten 19 habitantes (12 mulleres e 7 homes).
Topónimo
O topónimo da aldea precede de prefixo so, do latín sub, que significa debaixo de, e da palabra castro, que vén do latín castrum, que significa fortificación militar.
Patrimonio
miniatura
Igrexa de San Pedro de Herbogo
Ten planta de cruz latina. A actual obra empezou en 1715, aproveitando como materiais construtivos restos antigos, posiblemente xa empregados na igrexa anterior, como sucede cunha ara romana e unha inscrición (só parte).
Sobre a porta lateral hai unha imaxe da Virxe da O, amosando a man dereita e collendo o ventre coa esquerda, quizais do século XVII.
Sufriu unha grande reforma na década dos anos corenta, que lle afectou, sobre todo, ás bóvedas e ós retábulos laterais, que foron trocados polos actuais de ladrillo e cemento.
O único que se conservou foi o do presbiterio, datable nos últimos anos do século XVIII, que tamén sufriu diferentes arranxos para poñerlle tres imaxes modernas de grandes proporcións.
Cruceiro de Socastro
Sitúase nunha encrucillada no medio da aldea. De pedestal fanlle tres chanzos e a base, cúbica. O varal é corrente, primeiro de sección cuadrangular e logo octogonal. Segue o capitel, de catro lados, cunha cara de anxo no medio de cada un, moi tosca.
Tamén a cruz é normal, de sección cuadrangular, agás nos extremos. Cristo ten a cabeza caída cara a un lado. Por detrás está a Virxe das Angustias co fillo morto no colo, que non é máis que un meniño se o comparamos coa Nai. Apoia os pés sobre unha pequena piaña que semella unha nube.
Ten unha inscrición initelixible que, ademais, non ten data. Pode ser obra do século XIX.
Castro de Socastro
A só 150 metros de Socastro, o castro da Idade de Ferro, sitúase nun outeiro dun pequeno cordal, a 211 metros de altitude. É visible dende tódalas montañas que arrodean esta conca fluvial, polo que se pode supoñer que fose a acrópole máis importante, tanto en número de habitantes como en edificacións. Ocupa unha pequena meseta, contando cunha planta ovalada tendendo a triangular e unha coroa que mide 100 metros no eixo norte-sur, e uns 70 metros de teste a oeste.
Restan vestixios de parapetos; en troques parece que non contaba con foxo.
Dende o ano 2010, un campamento de rapaces e rapazas de diferentes países comezaron a recuperación do castro. Ademais algún que outro buscador de ouro fixo algunha pequena cata furtiva, debido a algunha lenda que sitúa nel tesouros.
Hai constancia de que apareceron moedas, restos de muíños de man, tégulas, “pedras con letras”, unha arae, un fragmento de inscrición de época romana.
Lenda
Hai una lenda que di que cando viñeron os mouros, agocháronse nunha mina, que comunicaba a aldea co xacemento, na que había escondido un filón de ouro.
Festa
29 de xuño, na honra de San Pedro.
Messenger
O termo Messenger pódese referir a:
Echmarcach mac Ragnaill
miniatura|O nome de Echmarcach aparece no manuscrito os Anais de Ulster (s. XVI). Echmarcach mac Ragnaill, finado en 1065, foi un caudillo hiberno-nórdico, Señor das Illas e monarca viquingo do reino de Dublín e gran parte de Galloway.
Kitakyushu
Kitakyushu (北九州市, きたきゅうしゅうし; Kitakyushu-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 487,88 km² de superficie, unha poboación de 984.713 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.020 hab./km².
Echmarcach mac Ragnaill
Traxectoria
A vida de Echmarcach estivo marcada de triunfos e derrotas. En 1036 logrou o trono de Dublín con axuda de Donnchad mac Briain, rei de Munster, posible irmán de Cacht ingen Ragnaill con quen Echmarcach casou en 1032; así como Donnchad mac Gilla Pátraic, rei de Osraige e Leinster, posíbel primo irmán. Foi expulsado por Ivar III Haraldsson (Imar mac Arailt) en 1038, pero recuperou o poder en 1046 cando xa era soberano absoluto de todas as illas do mar de Irlanda: Man, as Hébridas e polo menos Rhins of Galloway. Echmarcach volveu ser expulsado de Dublín en 1052 e da Illa de Man en 1061 por Murchad mac Diarmata. Clare Downham suxire que Echmarcach foi rival de Suibne mac Cináeda, anterior monarca de Rhinns. centro|miniatura|650px|Presunta descendencia de Ragnaill. Pedigree 1 corresponde aos descendentes directos de Echmarcach. Pedigree 2 corresponde a unha posíbel irmá (Cacht ingen Ragnaill). Ambos os cadros vinculan aos hiberno-nórdicos coa dinastía Uí Briain. Os Pedigrees 3-5 corresponde a un posible irmán (Amlaíb), e dous sobriños (Gofraid e Sitric), e probablemente outros fillos ou sobriños (mortos en 1087). É bastante probábel que Echmarcach sexa Iehmarc, un do tres reis do noroeste (outro era Malcolm II de Escocia), quen segundo a crónica anglosaxoa era vasalo de Canoto o Grande, rei viquingo de Dinamarca e Inglaterra.
Heimskringla menciona que Echmarcach devastou Bretland (Gales) con axuda do seu amigo e guerreiro viquingo Guttorm Gunnhildsson. Con todo, comezaron as desavinzas pola repartición do botín e enfrontáronse en batalla naval no estreito de Menai. Guttorm gañou a batalla tras orar a Olaf II o Santo e Echmarcach presuntamente morreu en combate.
Kitakyushu
O concello de Kitakyushu limita pola terra cos concellos de Ashiya, Mizumaki, Nakama, Kurate, Nōgata, Fukuchi, Kawara, Miyako, Yukuhashi e Kanda (da prefectura de Fukuoka); e por mar co concello de Shimonoseki (prefectura de Yamaguchi).
Historia
A cidade de Kitakyushu foi fundada pola fusión de 5 concellos de cidades (Kokura, Moji, Tobata, Wakamatsu e Yahata) no ano 1963.
División administrativa
miniatura|esquerda|250px|7 barrios do concello de.
O concello de Kitakyushu divídese en 7 barrios (ku 区):
dereita|300px|miniatura
Soutelo, Herbogo, Rois
Soutelo é un lugar da parroquia de Herbogo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres).
Demi Moore
Demi Gene Guynes, máis coñecida como Demi Moore, nada en Roswell (Novo México) o 11 de novembro de 1962, é unha actriz estadounidense gañadora de tres Golden Raspberry e dous Globos de Ouro.
Demetrio de Montferrato
Demetrio de Montferrato (en italiano: Demetrio del Monferrato; grego: Δημήτριος Μομφερρατικός, trans. Dēmētrios Momferratikós), nado en Tesalónica, Grecia en 1205 e finado en Amalfi, Italia, en 1230, foi rei de Tesalónica desde 1207 até 1224. Foi o fillo de Bonifacio de Montferrato e a súa segunda esposa Margarida de Hungría. Sucedeu ao seu pai en 1207 como rei de Tesalónica, baixo a rexencia da súa nai. A rexencia foi tomada por Oberto II de Biandrate que se negou a xurar lealdade a Henrique I emperador latino de Constantinopla, quen invadiu Tesalónica para impor a súa autoridade, capturando a Oberto e coroando a Demetrio o 6 de xaneiro de 1209. Teodoro Comneno Ducas de Epiro atacou o reino de Tesalónica, que se debilitou cando moitos dos seus cabaleiros regresaran a Europa occidental, e entrou na cidade en decembro de 1224, depondo a Demetrio. Demetrio legou os dereitos de Tesalónica a Frederico II de Alemaña (aínda que este último renunciou aos seus dereitos en favor do marqués Bonifacio II de Montferrato) e regresou a Italia, onde morreu en 1230.
Primeiros anos
Demetrio foi o fillo do marqués Bonifacio de Montferrato con Margarida de Hungría, a viúva do emperador bizantino Isaac II Anxo. A consecuencia da Cuarta Cruzada Bonifacio conseguira para si o reino de Tesalónica na repartición do botín. Casando coa antiga emperatriz bizantina, resultoulle máis fácil de conseguir o apoio dos membros da aristocracia bizantina. Cando o fillo de Bonifacio naceu en 1205, levou o nome de San Demetrio, o patrón de Tesalónica.
Rei de Tesalónica
miniatura|O [[Reino de Tesalónica e os seus vasalos en 1214.]] Bonifacio foi morto nunha batalla contra os búlgaros en 1207, e Kaloyan de Bulgaria inmediatamente cercou Tesalónica. O cerco terminou co asasinato de Kaloyan, pero o goberno de Demetrio non estaba seguro. Os magnates máis influentes do reino conspiraron na súa contra, planeando substituír o gobernante infante co seu medio irmán, o marqués Guillerme VI de Montferrato. O emperador latino Henrique de Flandres decidiuse a deter este movemento e avanzou sobre Tesalónica en decembro de 1208. Os baróns, acaudillados polo conde Oberto II de Biandrate, pecharon as portas da cidade ante o emperador e presentaron varias demandas pouco razoábeis. O emperador finxiu aceptar os termos de Biandrate (a condición de que Margarida os aceptase) o tempo suficiente para que puidese entrar á cidade. Margarida recibiu instrucións de facer caso omiso dos termos e Henrique coroou rei ao mozo Demetrio o 6 de xaneiro de 1209 e obtivo xuramento de vasalaxe dos baróns lombardos. As accións do emperador foron confirmadas polo papa Inocencio III.
Os dereitos do novo rei estaban ameazados polas guarnicións lombardas de Biandrate en importantes fortalezas como Serres e Kavala. Henrique tomou Serres, pero Kavala resistiu. Coa esperanza de chegar a unha reconciliación, o emperador convocou á nobreza do reino de Tesalónica a un parlamento en Ravennika, pero moitos señores non se someteron. Despois dunha maior acción militar, Henrique obtivo a submisión de Biandrate e do resto dos señores lombardos. Repeleu o ataque epirota sobre Tesalónica en 1210 e deixou ao seu irmán máis novo Eustaquio como rexente do rei Demetrio. A situación cambiou de novo á morte de Henrique en 1216.
O novo emperador latino, Pedro de Courtenay, foi convencido polos señores lombardos e outorgou a Guillerme de Montferrato o reino antes de abandonar Italia. A raíña nai Margarida fuxiu a Hungría, pero Demetrio aparentemente permaneceu no seu lugar, mentres que o emperador Pedro foi capturado e finalmente executado por Teodoro Comneno Ducas en Epiro.
Exilio e morte
O gobernante de Epiro, Teodoro Comneno Ducas, explotou a disensión entre a nobreza de Tesalónica para conquistar gradualmente as cidades fortificadas do reino unha tras outra. Aínda que Guillerme de Montferrato se mostrou remiso a desposuír ao seu medio irmán, estivo de acordo en levar unha cruzada para axudar a Tesalónica en 1222, e preparouse para partir, enviando previamente a Oberto de Biandrate. Antes de que a forza principal desta cruzada chegase a Tesalónica, con todo, Teodoro forzou a rendición da cidade en decembro de 1224. Xunto co arcebispo latino, o rei Demetrio fuxiu á corte do emperador Frederico II Hohenstaufen en Italia. Demetrio participou na cruzada de Frederico no Levante, e morreu en 1230 en Amalfi, despois de ceder os seus dereitos sobre Tesalónica a Frederico II.
Devanceiros
Devanceiros de Demetrio de Tesalónica
Barrán, Piñor
San Xoán de Barrán é unha das sete parroquias do concello ourensán de Piñor. En 2011, segundo o IGE, tiña 255 habitantes (119 homes e 136 mulleres).
Monumentos
A igrexa de San Xoán de Barrán é un templo relixioso do século XIII (1226) con nave única. Destaca a súa fachada de porta alintelada con pináculos ós lados sostida por pilastras. Sobre a porta, un grande óculo enche de luz o interior. A fachada está rematada por unha espadana dobre con balaustrada. O interior conta cun retablo barroco de tres rúas separadas por columnas salomónicas de decoración vexetal no cal destacan as imaxes de San Roque, Santo Antón e San Francisco. Hai tamén diversos obxectos de prata: un cáliz, unha custodia e un incensario, todos do século XVIII, unha cruz parroquial barroca e un copón do século XIX.
A fonte da Igrexa de San Xóan de Barrán (1801) está detrás da devandita igrexa. Trátase dunha fonte de pedra de forma rectangular feita de perpiaños graníticos, coroada cun frontón apuntado con tres pináculos. O central debía estar rematado cunha cruz, hoxe desaparecida. No pináculo da esquerda figura a inscrición "AÑO" e no da dereita "1801". A parte inferior da fonte conta cunha fornela na que aparecen as figuras de San Xoán e Cristo (que porta nunha man a bóla que representa o mundo) nunha curiosa disposición, pois é Cristo quen bautiza a San Xoán. Enriba da fornela hai un escudo de pedra que representa unha man agarrando un cruceiro. Rodeando o escudo hai diversas inscricións que compoñen o nome da persoa que mandou edificar a fonte: "DON JOAQUÍN BARROS".
Joseph Beuys
miniatura|265px|dereita|Beuys Filtz TV von [[Lothar Wolleh.]] Joseph Beuys, nado o 12 de maio de 1921 en Krefeld e finado o 23 de xaneiro de 1986 en Düsseldorf, foi un artista alemán que traballou con varios medios e técnicas como escultura, performance, happening, fluxus vídeo e instalación. É considerado un dos artistas alemáns máis influentes da segunda metade do século XX.
Vida e obra
Aínda que se dubidou a miúdo da súa veracidade, Beuys afirmaba que combatera como piloto na segunda guerra mundial, que se estrelara en Crimea, que estivera a piques de morrer conxelado, e que uns nativos o rescataran e enzoufándoo con graxa e envolvéndoo en feltro para evitar a súa morte. En calquera caso, ambos elementos aparecerán constantemente na súa obra.
Traballou de profesor universitario ata que foi expulsado anos despois. A obra que realizou no seu tempo de profesor, afecta na relación da pedagoxía co estudo da arte, xa que Beuys cambiou totalmente o enfoque de ensino que se tiña até o momento.
De 1946 a 1951 estudou na Escola de Belas Artes de Düsseldorf, onde máis tarde foi profesor de escultura.
En 1962 comezou as súas actividades co movemento neodadá Fluxus e Happening. O seu maior logro foi a socialización que conseguiu facer da arte, achegándoo a todos os tipos de publico.
As súas accións non tiñan tanto que ver cos espaventos neodadaístas para escandalizar ó burgués, senón que tiñan un significado máis profundo. En Como explicar os cadros a unha lebre morta 1965 púxose mel e pan de ouro na cabeza e faláballe sobre a súa obra a unha lebre morta que tiña entre os seus brazos. Nesta obra vincula factores espaciais e escultóricos, lingüísticos e sonoros á figura do artista, á súa xestualidade corporal, á súa conciencia de comunicador que tiña como receptor a un animal.
Beuys asumía o papel de chaman con potestade de curar e salvar a unha sociedade que el consideraba morta.
Con esta acción formula unha crítica á política estadounidense en relación ós indios, onde el representaría a EE.UU. e o coiote ós indios norteamericanos.
Beuys repite moitos obxectos utilizados noutras obras. Obxectos que difiren dos ready mades duchampianos non pola súa natureza pobre e efémera, senón por ser parte da vida do propio Beuys que os "puxo aí" tras convivir con eles e deixarlles a súa pegada. Moitos teñen relación autobiográfica, como o mel ou a graxa utilizada polos tártaros que lle salvaron durante a Segunda Guerra Mundial.
En Traxe de feltro, de 1970. Beuys simboliza o illamento do home na sociedade do noso tempo, un illamento non necesariamente negativo, xa que en doses prudentes pode ser catalizador de extraordinarias forzas creativas.
En 1979, o Museo Guggenheim de Nova York exhibiu unha gran retrospectiva da súa obra.
Beuys utilizou a arte, unha arte dinámica, fluída e corrosiva até o extremo de converterse nun anti-arte, para educar, curar e redimir ó ser humano e á sociedade espiritualmente enferma e perdida no caos do mundo.
Política
Beuys tivo outra cara, máis en relación coa política. Creou en 1967 o Partido Alemán de Estudantes, cuxos obxectivos básicos eran educar a tódalas persoas na madurez intelectual e propiciar o concepto ampliado da arte. As súas proposicións navegaban entre o utópico e o anarquista. En 1971 esta organización transformouse na Organización para a democracia por referendo, para a posibilidade dunha democracia directa, na cal se podería lexislar de abaixo a arriba, impondo a vontade do pobo. Unha nova sociedade do socialismo real, poscapitalista e poscomunista.
Bibliografía
GUASCH, ANNA MARIA;'' A arte última do século XX. Do posminimalismo ó multicultural''. Alianza editorial. Madrid. 2000.
Redonda, Redonda, Corcubión
Redonda é un lugar da parroquia de Redonda no concello coruñés de Corcubión na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña catorce habitantes (seis homes e oito mulleres).
Pliego
Pliego é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Río Mula. Tiña unha poboación de 3.937 habitantes en 2014.
Atópase a 308 metros sobre o nivel do mar e todo o municipio está rodeado polo de Mula. Está a 33 km da cidade de Murcia.
A economía local está baseada fundamentalmente na agricultura e gandaría. O seu maior cultivo son os froiteiros, destacando o albaricoqueiro, nas súas variedades de "búlida" e "real fino", moi apreciados polo seu sabor e calidade nos mercados estranxeiros, ségueno pexegueiros, amendoeiras e viñedos.
Purificación Mayobre
Purificación Mayobre Rodríguez, nada na Coruña o 5 de xaneiro de 1952, é unha profesora universitaria, filósofa, escritora e militante feminista galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela. É docente na Universidade de Vigo, no Departamento de Socioloxía, Ciencia Política e da Administración e Filosofía.
En 2014 recibiu o premio Uviguala, xunto con Beatriz Suárez Briones, en recoñecemento ao " seu compromiso coa loita da igualdade entre homes e mulleres". Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.
Indro Montanelli
Indro Alessandro Raffaello Schizògene Montanelli, nado en Fucecchio (Florencia) o 22 de abril de 1909 e finado en Milán o 22 de xullo de 2001, foi un xornalista, escritor e historiador italiano.
Primeiros anos e inicios no xornalismo
Indro Montanelli naceu en Fucecchio, preto de Florencia en 1909. O seu pai, Sestilio Montanelli, era profesor de filosofía nun instituto e a súa nai, Maddalena Doddoli, era filla dun rico comerciante de algodón. O nome "Indro" foi escollido polo seu pai polo deu hindú Indra.
Montanelli licenciouse en dereito pola Universidade de Florencia, cun ano de adianto, e escribiu unha tese sobre a reforma electoral do fascismo en que sostiña que non era máis que a abolición das eleccións; puido realizala grazas á axuda dos profesores antifascistas. Frecuentou tamén un grupo en Grenoble de ciencias políticas e sociais. Iniciouse no xornalismo en Il Selvaggio de Maccari, un pequeno xornal de 500 exemplares con xornalistas que, aínda que fascistas, foron os primeiros en romper coa unánime conformidade co réxime. En 1932 entrou en L'Universale, que tiraba uns 1500 exemplares. En 1934 recibiu os parabéns de Mussolini por un artigo contra o racismo e foi convidado a colaborar en Il Popolo d'Italia, despois de que ser pechado polo réxime L'Universale fose pechado polo réxime.
Do fascismo ao antifascismo
esquerda|miniatura|300x300px|Montanelli en [[Segunda guerra ítalo-etíope|Etiopía en 1936.]] A súa actividade como xornalista comezou de xeito efectivo co seu traballo como reporteiro de rúa para Paris Soir en 1934, especializándose na crónica negra. Foi despois enviado como correspondente a Noruega e de alí ao Canadá coa United Press, aínda que continuou a colaborar con Paris Soir. Entrevistou o magnate Henry Ford, facendo del un retrato moi orixinal.
Cando Mussolini invadiu Abisinia en 1935, co intento de facer de Italia un imperio (segunda guerra italo-abisinia), Montanelli abandonou a súa colboración con United Press e converteuse en voluntario como comandante dun batallón de askari. Con vinte e tres anos, foi posto ao mando dun exército de cen homes. Consideraba, como moitos italianos da época, que era ocasión de que Italia levase a civilización ao mundo "salvaxe". Mentres estaba en África, Montanelli comprou e casou cunha nena de doce anos que era a súa escrava sexual, práctica común entre os soldados italianos de Abisinia. Finalmente, vendo a incapacidade, a desorganización do exército e a abundancia de medallas sen valor ningún, comezou a dubidar do réxime.
Involucrouse a continuación na guerra civil española, situándose a favor do bando republicano, chegando a axudar na súa fuxida ata a fronteira a Valentín González, El Campesino, comandante comunista da 46.ª división, que o recompensou regalándolle o seu carné do partido, que Montanelli conservou durante toda a súa vida.
A súa posición contraria ao fascismo levouno ás primeiras serias disidencias con el. Rexeitou o carné do partido, polo que para evitar o peor, Giuseppe Bottai buscoulle un lectorado de italiano na Universidade de Tartu, en Estonia, e posteriormente o fixo nomear Director do Instituto Italiano de Cultura de Tallinn. De volta a Italia, a súa ruptura co partido fascista fíxose efectiva nunha manifestación; recibiu o apoio do Corriere della Sera, que o contratou.
Traballou como reporteiro por toda Europa: en Alemaña, onde conseguiu un encontro con Hitler que narrou no seu libro Il testimone; en Noruega, onde asistiu á invasión alemá; e en Finlandia, de onde saíron unha serie de relatos sobre a guerra entre Finlandia e Rusia que apaixonaron os lectores italianos e en que demostrou a súa predilección por Finlandia.
De novo en Italia, viviu o colapso do 8 de setembro e afiliouse a Giustizia e Libertà, un partido clandestino. Porén, foi descuberto polos alemáns, condenado á morte e encarcerado. Desta experiencia tirou inspiración para un dos seus Incontri, pequenos retratos de personaxes, en concreto o seu relato Il generale della Rovere, que despois serviu de base para que Roberto Rossellini realizase o filme homónimo que obtivo o León de Ouro en Venecia e unha candidatura aos Óscar na categoría de mellor guión adaptado. Saíu de San Vittore por intercesión do cardeal de Milán Ildefonso Schuster, axuda que só coñeceu moitos anos despois grazas a un dos seus lectores.
As revolucións nos países comunistas
Refuxiouse en Suíza ata o final da guerra. Despois do seu remate, a súa actividade de reporteiro levouno a Budapest, durante a invasión rusa con tanques de 1956, e que inspirou o argumento dunha obra teatral, posteriormente adaptada ao cinema con dirección artística do propio Montanelli, I sogni muoiono all'alba (1960). Alí viviu a revolución e asistiu á derriba da estatua de Stalin. Sinalaba nas súas crónicas que estes revolucionarios eran mozos comunistas antistalinistas e non "reaccionarios burgueses" como pretendían os soviéticos e a esquerda internacional. Escribiu tamén destacadas reportaxes sobre a Primavera de Praga de 1968.
Entre as súas amizades, cóntanse personaxes fundamentais da cultura italiana da época como Leo Longanesi e Dino Buzzati.
Declaradamente anticomunista, anarcoconservador (como gustaba definirse), as súas actitudes intransixentes e contracorrente valéronlle nas décadas de 1970 e 1980 unha etiqueta de "fascista" (aínda que nos noventa foi chamado tamén "comunista") por parte das esquerdas, en que vía, naqueles anos, un perigo importante como voceiros da superpotencia soviética.
A saída do Corriere
Ante o crecemento, para el perigoso, do Partido Comunista Italiano, fixo célebre a súa petición electoral de "tapar o nariz para votar a Democracia Cristiá".
En 1977 foi vítima dun atentado por parte das Brigadas Vermellas, que lle dispararon catro tiros (dous deles alcanzáronlle nas pernas) cando se dirixía como todas as mañás ao xornal. Os terroristas xustificaron o atentado por considerar a Montanelli un "escravo das multinacionais". Montanelli recibiu poucos telegramas de pesar e, mesmo, o Corriere dedicoulle un simple solto onde sen nomealo directamente informaba de que un xornalista fora tiroteado ("Milano [...] un giornalista è stato colpito [.''..]").
Il Giornale tivo un público fiel durante anos, con todo sempre limitado en relación con outros diarios. As crises económicas non tardaron en facerse notar, ata obrigalo a aceptar a entrada de Silvio Berlusconi como editor. A súa asociación durou ata comezos dos anos 1990, cando a entrada en política de Berlusconi provocou as primeiras disidencias entre os dous, levando a Montanelli a abandonar o diario que fundara por encamiñarse este a unha liña con que en absoluto estaba de acordo. Rexeitou a dirección do Corriere della Sera, ofertada por Paolo Mieli e Giovanni Agnelli, e decidiu fundar un novo xornal, La Voce, xunto con corenta xornalistas da súa redacción anterior.
O diario converteuse nunha voz principal da oposición ao goberno de Berlusconi. Montanelli organizou campañas para defender a liberdade de prensa «ameazada: sentemos arredor da mesa, esquerda e dereita, para defender o ben común: a liberdade de expresión», foi unha das súas declaracións máis celebradas. Non obstante, a nova empresa non tivo unha vida longa xa que non obtivo un suficiente volume de vendas; como el mesmo tivo que dicir, La Voce propuña un fenómeno demasiado ambicioso; a páxina cultural tivo particular éxito e foi a parte máis lida.
Montanelli colaborou tamén co pseudónimo "Marmidone" no diario Il Tempo, onde respondía os lectores e polemizaba con outro toscano, Curzio Malaparte.
Volveu entón a traballar para o Corriere, aceptando unha colaboración que lle permitiu permanecer en contacto cos seus "verdadeiros editores", como gustaba chamar os lectores. Creou a sección denominada "Stanza di Montanelli" (Cuarto de Montanelli), unha especie de diálogo cos lectores.
Rexeitamento á política e á relixión
A súa incomodidade fronte a posibles influencias políticas púxose de manifesto cando rexeitou en 1991 a proposta de ser nomeado senador vitalicio da República de Italia. Nunha carta ao presidente Francesco Cossiga, sinalou: "desafortunadamente, o ideal que teño de ser un xornalista absolutamente independente impídeme aceptar esta oferta tan afagadora". En materia relixiosa, consideraba a súa falta de fe como unha profunda inxustiza.
Nos seus últimos anos, Montanelli expresou unha posición profundamente crítica respecto do líder de Forza Italia Silvio Berlusconi, o seu antigo editor. A poucos días das eleccións de maio de 2001, considerando a Berlusconi preto da vitoria electoral, comparouno cunha doenza e dixo que Italia estaría curada, como ocorre coa acción dunha vacina, tralo seu paso polo poder.
Siilinjärvi
Siilinjärvi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 21 675 habitantes. A superficie do termo municipal é de 507,81 km2, dos cales 106,85 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 54,06 hab./km².
Limita cos concellos de Kuopio e Lapinlahti, ambos pertencentes á súa mesma región.
O concello é unilingüe en finés.
Buckminster Fuller
Richard Buckminster "Bucky" Fuller, nado en Milton (Massachusetts) o 12 de xullo de 1895 e finado nos Ánxeles o 1 de xullo de 1983, foi un deseñador, arquitecto, visionario e inventor estadounidense. Tamén foi profesor na Universidade do Sur de Illinois Carbondale e un prolífico escritor.
Durante a súa vida, Fuller buscou resposta á pregunta: "Ten a humanidade unha posibilidade de sobrevivir finalmente e con éxito no planeta Terra e, se é así, como?" Considerándose el mesmo un individuo medio sen especiais medios económicos ou título académico, escolleu dedicar a súa vida a esta cuestión, tentando descubrir se un individuo podía mellorar a condición humana dunha forma que non podían facer os gobernos, as grandes organizacións ou as empresas privadas.
No transcurso deste experimento, que durou toda a súa vida, Fuller escribiu vinte e oito libros, acuñando e popularizando termos como sinerxía, nave espacial Terra e efemeralización. Tamén realizou moitas invencións, especialmente nos campos da arquitectura, na que o seu traballo máis coñecido é a cúpula xeodésica. As moléculas de carbono coñecidas como fullerenos tomaron o seu nome do seu parecido coas esferas xeodésicas.
Primeiros anos
Richard Buckminster era fillo de Richard Buckminster Fuller e Caroline Wolcott Andrews. A súa tía avoa era a trascendentalista Margaret Fuller. Pasou a súa mocidade en Bear Island, na costa de Maine. Era un neno naturalmente propenso a deseñar e construír cousas. A miúdo fixo cousas a partir de materiais que traía a casa do bosque e en ocasións construía as súas propias ferramentas. Experimentou deseñando un novo aparello para a propulsión de pequenas barcas. Anos máis tarde decidiu que esta clase de experiencia lle proporcionaran non só un interese polo deseño, senón o hábito de ser completamente familiar e coñecedor dos materiais que os seus proxectos posteriores necesitaron. Fuller conseguiu un certificado de maquinista e aprendeu a usar a dobradora de láminas e outras ferramentas empregadas no traballo de láminas metálicas.
Fuller acudiu á Milton Academy, en Massachusetts. Despois estudou na Universidade Harvard, mais foi expulsado dúas veces: primeiro, por malgastar o seu diñeiro en esmorgas cunha compañía de vodevil e máis tarde pola súa "irresponsabilidade e falta de interese". Segundo dixo el mesmo, era un inconformista inadaptado na contorna das fraternidades. Fuller recibiu un título de doutor en ciencias polo Bates College.
Entre os seus cursos en Harvard traballou no Canadá como mecánico nunha fábrica téxtil, e máis tarde na industria do empaquetado de carne. Casou con Anne Hewlett en 1917, e tamén serviu na Mariña como operador de radio e editor dunha publicación. Tras licenciarse volveu traballar no empaquetado de carne, onde obtivo experiencia como xerente. A principios da década de 1920 desenvolveu xunto ao seu padrasto o Stockade Building System para producir vivendas lixeiras, a proba de duras condicións meteorolóxicas e de incendio, aínda que a compañía fracasou.
En 1927, aos 32 anos, en creba e sen traballo, vivindo nun baixo de Chicago, a súa filla máis nova Alexandra morreu de polio e meninxite espiñal. Sentiuse responsable, o que o levou a beber e estivo ao bordo do suicidio. No último momento decidiu en cambio embarcarse nun "experimento, para descubrir se un individuo pode contribuír a cambiar o mundo e beneficiar a toda a humanidade".
Madurez
esquerda|miniatura|Géode V 3 1 Fuller aceptou un posto nunha universidade pequena de Carolina do Norte, o Black Mountain College. Alí, co apoio dun grupo de profesores e estudantes comezou a traballar no proxecto que o fixo famoso e que revolucionou o campo da enxeñaría, a cúpula xeodésica.
En 1949 erixiu a primeira cúpula xeodésica do mundo que podía soster o seu propio peso sen límite. Era unha cúpula de 4,2 metros de diámetro construída con tubos de aluminio e unha cuberta de vinilo en forma de tetraedro. Para probar o seu deseño, Buckminster e moitos estudantes que axudaran na súa construción colgáronse da estrutura ante os atónitos espectadores. O goberno estadounidense recoñeceu a importancia do invento e contratouno para facer pequenas cúpulas para o exército. En poucos anos había miles destas cúpulas en todo o mundo.
Durante o seguinte medio século Fuller achegou moitas ideas, deseños e invencións ao mundo, especialmente nos campos das vivendas e o transporte barato. Documentou escrupulosamente a súa vida, filosofía e ideas nun diario e en vinte e oito libros.
Fuller obtivo 28 patentes e moitos doutoramentos honoríficos. O 16 de xullo de 1970 recibiu a medalla de ouro do Instituto Estadounidense de Arquitectos.
Morreu o 1 de xullo de 1983 aos 87 anos de idade, sendo un gurú do deseño, a arquitectura e as comunidades alternativas como Drop City, a comunidade de artistas experimentais á que galardoou co premio Dymaxion en 1966 polas súas estruturas "poeticamente económicas". A súa esposa estaba en estado de coma agonizando por un cancro, e cando a estaba a visitar no hospital dixo: "está a apertar a miña man". Entón levantouse, sufriu un ataque cardíaco e morreu unha hora máis tarde. A súa dona faleceu 36 horas despois. Está enterrado no Cemiterio Mount Albourn, xunto a Boston, Massachusetts.
Filosofía e visión do mundo
260px|miniatura|Mary Brown Center, [[East St. Louis (Illinois)]] Buckminster foi un dos primeiros activistas ambientais. Era moi consciente do limitado dos recursos que o tiña planeta para ofrecer e avogaba por un principio que chamou "efemeralización", que, en esencia, de acordo co futurista e discípulo de Fuller Stewart Brand, cuñou para significar "facer máis con menos". Os recursos e o material de refugallo podían reciclarse para crear produtos valiosos, incrementando a eficiencia do proceso completo. Fuller introduciu tamén a palabra synergetics, unha expresión metafórica para comunicar experiencias usando conceptos xeométricos moito antes de que o vocábulo sinerxía se fixese popular.
Fuller foi un dos primeiros en explorar os principios da eficiencia enerxética e a eficiencia de materiais nos campos da arquitectura, a enxeñaría e o deseño. Citou o punto de vista de François de Chardenedes de que o consumo de petróleo dispara o noso "orzamento enerxético" se se considera a enerxía solar almacenada. Declarou que o petróleo lle custaba á natureza "máis dun millón de dólares" por galón. Dende ese punto de vista, o seu uso en transporte polas persoas que acoden ao traballo representa unha perda neta enorme comparado co que se obtén.
Fuller estaba preocupado pola sustentabilidade e pola supervivencia humana no sistema socioeconómico actual, aínda que era optimista achega do futuro da humanidade. Definía a riqueza en termos de coñecemento como a «capacidade tecnolóxica de protexer, criar, apoiar e acomodar todas as necesidades da vida», a súa análise da condición do que el denominaba «Nave Espacial Terra» levouno a concluír que nun punto na década de 1970 a humanidade cruzara un fito sen precedentes. Estaba convencido de que a acumulación de coñecemento relevante, combinada coa cantidade de recursos reciclables que foran extraídos da terra alcanzaran un nivel crítico tal que a competencia pola satisfacción das necesidades non era xa necesaria. E que a cooperación pasara a ser a estratexia óptima de supervivencia humana. O "egoísmo", dixo, "é innecesario e irracionalizable...a guerra é obsoleta..."
As últimas ideas de Fuller foron seguramente sobre xeometría. Asegurou que a xeometría analítica natural do universo estaba baseada en matrices de tetraedros.
Richard Buckminster Fuller, debido aos seus constantes esforzos por lograr a máxima efectividade en todos os aspectos da vida, logrou desenvolver un sistema que lle permitía durmir só dúas horas ao día.
O 11 de outubro de 1943, a revista Time explicábao:
Fuller deduciu que cada 6 horas se producía un momento de fatiga, e que con só 30 minutos de soño cada esas 6 horas era suficiente para sentirse descansado.
Fuller estivo dous anos vivindo e traballando con este sistema, pero ao final abandonouno por unha falta de compatibilidade co resto do mundo.
Proxectos principais
280px|right|miniatura|Vista do pavillón estadounidense da [[Expo 67, por R. Buckminster Fuller, agora Biosphère, en Île Sainte-Hélène, Montreal. Fuller desenvolveu a cúpula xeodésica na década de 1940 en concordancia co seu pensamento "sinérxico".]] Fuller foi famoso polas súas cúpulas xeodésicas, as cales poden verse aínda en instalacións militares, edificios civís e exposicións. A súa construción baséase nos principios básicos das estruturas de tensegridade, que permiten montar estruturas simples asegurando a súa integridade tensional (tetraedros, octaedros e conxuntos pechados de esferas). Ao estaren feitas deste xeito son extremadamente lixeiras e estables. A patente das cúpulas xeodésicas foi concedida en 1954 despois de décadas de esforzos para investigar os principios das construcións naturais.