cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Propiedades físicas e químicas
O dinucleótido de nicotinamida e adenina, igual que todos os dinucleótidos, está formado por dous nucleótidos unidos por un par de grupos fosfato que actúan como ponte. Ditos nucleótidos constan de dúas ribosas, unha unida á base nitroxenada adenina por enlace N-glicosídico, e a outra unida á nicotinamida de xeito similar. A porción de nicotinamida pode enlazarse con dúas orientacións distintas ao carbono anomérico do azucre. Debido a estas dúas posibles estruturas, o composto pode existir como dous diastereoisómeros, dos cales o diastereoisómero β-nicotinamida de NAD+ é a forma que se atopa na célula.
No metabolismo o composto acepta ou cede electróns en reaccións redox. Estas reaccións (resumidas na fórmula de abaixo) implican a extracción de dous átomos de hidróxeno do reactivo (RH2), en forma dun ión hidruro (:H-), e un protón (H+). O protón libérase no medio de reacción, mentres que o reactivo se oxida (e queda na forma R) e o NAD+ redúcese a NADH debido á transferencia do hidruro ao anel de nicotinamida. Pasaron á nicotinamida un átomo de hidróxeno (que pasa ao carbono 4) e un electrón, que neutraliza a carga + que tiña o nitróxeno do anel da molécula (é dicir, pasou un ión hidruro), e, como consecuencia, hai unha redistribución dos dobres enlaces no anel.
Toni Ulmen
Anton "Toni" Ulmen nado en Düsseldorf, Alemaña o 25 de xaneiro de 1906 e finado tamén en Düsseldorf, o 4 de novembro de 1976, foi un corredor de motos e piloto de carreiras alemán. A súa andaina comezou en 1925 nunha Velocette de 250 cc. En 1927 gañou a carreira de abertura de Nürburgring nunha Velocette 350cc. En 1929 gañou na clase de 350 cc en Eilenriede, un circuíto de carreiras non permanente preto de Hannover. De 1949 a 1952, foi catro veces campión alemán de coches deportivos e de Fórmula 2.
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Propiedades físicas e químicas
O potencial de punto medio do par redox NAD+/NADH é -0,32 voltios, o cal fai do NADH un forte axente redutor. A reacción é facilmente reversible cando o NADH reduce outra molécula e queda oxidado a NAD+. Isto significa que este coencima está cambiando ciclicamente entre as súas formas NAD+ e NADH sen ser consumida. miniatura|esquerda|250px|Reaccións [[redox do dinucleótido de nicotinamida e adenina.]] Todas as formas deste coencima en estado sólido teñen aspecto de pos brancos amorfos que son higroscópicos e moi solubles en auga. A forma sólida é estable se se conserva seca e na escuridade. As solucións de NAD+ son incoloras e estables durante aproximadamente unha semana a 4 °C e un pH neutro (igual a 7), pero descompóñense rapidamente en ácidos ou álcalis. Tras a súa descomposición forman produtos que son inhibidores encimáticos.
Toni Ulmen
Traballador, home de negocios e corredor
Logo de saír da escola, Ulmen foi aprendiz de mecánico na Motorradwerkstatt Hasenclever. Cando terminou alí, fundou Gebrüder Ulmen, co seu irmán Andreas. Converténdose nos representantes de Opel para Düsseldorf.
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Propiedades físicas e químicas
Tanto o NAD+ como o NADH absorben fortemente as radiacións electromagnéticas na banda ultravioleta debido á presenza da base nitroxenada adenina. Por exemplo, o pico de absorción do NAD+ sitúase nunha lonxitude de onda de 259 nanómetros (nm), cun coeficiente molar de absorción de 16.900 M−1cm−1. Mentres que o NADH presenta ademais outro pico de absorción ultravioleta nos 339 nm cun coeficiente molar de absorción de 6.220 M−1cm. Esta diferenza na absorción de espectros ultravioleta entre a forma oxidada e a reducida do coencima nas lonxitudes de onda máis altas fai que sexa sinxelo medir a conversión dunha forma á outra nos ensaios encimáticos, medindo a cantidade de absorción de raios UV de 340 nm nun espectrómetro. miniatura|dereita|250px|[[Espectro de absorción de UV do NAD+ e o NADH.]] O NAD+ e o NADH tamén difiren na súa fluorescencia, xa que o NADH ten en solución un pico de emisión a 460 nm e un tempo de vida de fluorescencia de 0,4 nanosegundos (ns), entanto que a forma oxidada (NAD+) non ten fluorescencia. As propiedades do sinal de fluorescencia cambian cando o NADH se une ás proteínas, polo que estes cambios poden ser utilizados para medir as constantes de disociación, as cales son útiles no estudo da cinética encimática. Estes cambios son utilizados tamén para medir os cambios no estado redox de células vivas, a través do microscopio de fluorescencia.
Toni Ulmen
Traballador, home de negocios e corredor
Foi en 1925 que Ulmen comezou a súa andaina nos deportes de motor, no Großen Deutschland-Rundfahrt nunha motocicleta Velocette de 250cc. Dous anos máis tarde montado nunha Velocette de 350 cc gañou o primeiro Eifelrennen, para lograr o Deutsche Tourist-Trophäe, a carreira inaugural disputada en Nürburgring. En 1929, gañou outra importante carreira alemá, a carreira de 350cc de Eilenridederennens en Hanover. En 1930, Ulmen era piloto oficial de NSU.
Logo da guerra
Logo da guerra, volveu ás carreiras de coches, logrando un segundo lugar na súa primeira carreira deportiva importante, a Karlsruhe-Durlach, nun BMW 328. Un ano máis tarde, en 1947 foi galardonado co título de mellor piloto de autos deportivos alemáns do ano.
A tempada de 1949 viu a Ulmen gañar nove carreiras, incluíndo a Solituderennen e a DMV Grenzlandringrennen. Gañou carreiras en München, Nürburgring, Sachsenring e Kölner Kurs. Tamén rexistrou sete segundos postos nesa tempada. En disputouse o primeiro Großer Preis von Deutschland logo da Segunda Guerra Mundial, en Nürburgring, unha carreira de Fórmula 2 onde terminou cuarto no seu Veritas RS. Neste coche, tamén logrou un asombroso terceiro lugar no Preis der Ostechweiz-Erlen En Suíza, vencérono só os pilotos da Scuderia Ferrari Luigi Villoresi e Roberto Vallone. Antes de 1950, había unha prohibición de participación dos coches e pilotos alemáns en carreiras estranxeiras, logo da guerra. Retivo o seu título de campión alemán, gañouno por primeira vez en 1949.
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Biosíntese
O NAD+ sintetízase a través de dúas vías metabólicas: unha ruta de novo a partir de aminoácidos, ou en vías de recuperación por medio da reciclaxe de compoñentes preformados como a nicotinamida utilizada de novo para sintetizar NAD+.
Toni Ulmen
Logo da guerra
Con vitorias en Hockenheim, ] a subida a Schluinsland, e Grenzlandring, Ulmen foi o claro campión na clase 2-litros Sports Car. Participou en dous Grandes Premios do campionato do mundo de, debotou o 18 de maio de 1952, no Großer Pries der Schweiz, pero retirouse debido a problemas no tanque de combustible. Volveu no Großer Preis von Deutschland, onde malia a súa desvantaxe de potencia do Veritas comparado cos seus rivais, terminou oitavo. A tempada tamén viu a Ulmen gañar o DMV Grenalandringrennen outra vez. Durante a tempada, sufriu un forte accidente durante unha sesión de práctica en Sachsenring de onde escapou case ileso. Chegou á carreira final da tempada de 1952, en Avusrennen, como líder na clase de Fórmula 2 de 2 litros de coches deportivos. No AVUS, perdeu unha dramática batalla co piloto de Veritas, Fritz Rieß, na penúltima volta. Isto significou que ambos pilotos empataron en puntos, e de acordo coas regulacións da DMV, Rieß foi declarado campión, xa que clasificara mellor en Eifelrennen. Logo disto soamente competiu de cando en vez en carreiras de coches.
Malia a súa retirada a principios de 1953, Ulmen púxose pronto, aínda que brevemente, detrás dun volante, compartindo un Jaguar D-Type con Herman Roosdorp para quedar no terceiro lugar na súa única carreira de resistencia de 24 horas, as 24 Horas de Spa Francorchamps de 1953.
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Produción de novo
Unha transformación posterior pode ser a conversión dalgúns NAD+ en NADP+ por acción do encima NAD+ quinase, que cataliza a fosforilación do NAD+. Na maioría dos organismos, este encima utiliza ATP como fonte do grupo fosfato, aínda que nalgunhas bacterias, como a Mycobacterium tuberculosis e algunhas archaea hipertermófilas como a Pyrococcus horikoshii do xénero Pyrococcus, usan polifosfatos inorgánicos como doantes alternativos de fosforilo (grupos fosfato). miniatura|esquerda|300px|As vías de recuperación usan tres precursores para o NAD+.
Toni Ulmen
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Vías de recuperación
Ademais de ensamblar o NAD+ de novo a partir de aminoácidos precursores simples, as células tamén recuperan compostos preformados que conteñen nicotinamida. Aínda que se coñecen outros precursores, os tres compostos naturais que conteñen o anel de nicotinamida e son usados nestas vías metabólicas de recuperación ou "rescate" son o ácido nicotínico (Na), a nicotinamida (Nam) e a nicotinamida ribósido (NR). Os precursores introdúcense na vía biosintética do NAD(P)+ (mostrada abaixo) a través de reaccións de adenilación e fosforribosilación. Estes compostos poden tomarse na dieta, na cal a mestura de ácido nicotínico e nicotinamida se coñece como vitamina B3 ou niacina. Porén, estes compostos tamén son producidos no interior das células, cando o grupo nicotinamida se libera do NAD+ nas reaccións de transferencia de ADP-ribosa. De feito, os encimas implicados en ditas vías de recuperación parecen estar concentradas no núcleo celular, o que pode compensar o alto nivel de reaccións que consomen NAD+ neste orgánulo. As células poden tamén tomar NAD+ extracelular do seu medio.
A pesar da presenza da vía de novo, as reaccións de recuperación son esenciais nos seres humanos; unha carencia de niacina na dieta provoca a enfermidade de déficit vitamínico coñecida como pelagra. Esta elevada esixencia de NAD+ débese ao constante consumo do coencima en reaccións como modificacións postraducionais, xa que a transformación cíclica do NAD+ entre as forma oxidada e reducida nas reaccións redox non cambia en nada os niveis xerais do coencima.
As vías de recuperación utilizadas en microorganismos difiren das usadas en mamíferos. Por exemplo, algúns axentes patóxenos, como o lévedo Candida glabrata e a bacteria Haemophilus influenzae son auxótrofos de NAD+, é dicir, non poden sintetizar NAD+, pero posúen vías de recuperación e, por tanto, son dependentes de fontes externas de NAD+ ou dos seus precursores.
Aínda máis sorprendente é o patóxeno intracelular Chlamydia trachomatis, que no seu xenoma carece de candidatos reconocibles para calquera dos xenes implicados na biosíntese ou a recuperación tanto do NAD+ coma do NADP+, polo cal debe adquirir estes coencimas a partir do seu hospedante.
Baixo Alentejo (subrexión)
Baixo Alentejo Localización do Baixo Alentejo Baixo Alentejo é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión do Alentejo. Os concellos que a integran forman parte do Distrito de Beja. Limita ao norte coa subrexión do Alentejo Central, ao leste con España, ao sur co Algarve, e ao oeste coa subrexión do Alentejo Litoral. Abrangue unha superficie total de 8 505 km² e ten unha poboación estimada de 126 692 habitantes (2011 ).
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Funcións
miniatura|250px|[[Pregamento de Rossmann en parte da lactato deshidroxenase de Cryptosporidium parvum, mostrando o NAD+ en vermello, as láminas betas en amarelo, e as hélices alfa en violeta. ]]
Baixo Alentejo (subrexión)
Concellos
Comprende 13 concellos:
Dinucleótido de nicotinamida e adenina
Funcións
O NAD+/NADH ten varias funcións esenciais no metabolismo. Actúa como coencima nas reaccións redox, como doante de grupos ADP-ribosa nas reaccións de ADP-ribosilación, como precursor do segundo mensaxeiro da molécula cíclica ADP-ribosa, e tamén actúa como substrato para as ADN ligases bacterianas e un grupo de encimas chamados sirtuínas, que utilizan NAD+ para eliminar os grupos acetilo das proteínas acetiladas.
Oxidorredutases
O papel principal do NAD+ no metabolismo é a transferencia de electróns dunha molécula a outra. As reaccións deste tipo son catalizadas por un gran grupo de encimas que se denominan oxidorredutases. Os nomes correctos para estes encimas conteñen os nomes dos seus substratos: por exemplo, a NADH-ubiquinona oxidorredutase (ou NADH deshidroxenase) cataliza a oxidación do NADH polo coencima Q. Porén, estes encimas son tamén coñecidos como deshidroxenases ou redutases, co que a NADH-ubiquinona oxidorredutase chámase comunmente NADH deshidroxenase ou coencima Q redutase.
Cando o NAD+ e o NADH están unidos a unha proteína mantéñense habitualmente dentro dun motivo estrutural da proteína coñecido como pregamento de Rossmann. Este motivo recibe o seu nome do científico Michael Rossmann, que foi o primeiro en observar o común que é esta estrutura nas proteínas que se unen a nucleótidos. Este pregamento contén tres ou máis láminas beta paralelas unidas por dúas hélices alfa na orde beta-alfa-beta-alfa-beta. Isto forma unha lámina beta flanqueada por unha capa de hélices alfa a cada lado. Debido a que cada pregamento de Rossmann se une a un nucleótido, os dominios de unión para o dinucleótido NAD+ están formados por dous pregamentos de Rossmann, nos que cada un dos pregamentos se une a un dos nucleótidos do cofactor. Porén, este pregamento non é universal entre os encimas dependentes de NAD, xa que se descubriu recentemente que unha clase de encimas bacterianos implicados no metabolismo dos aminoácidos se une ao coencima, pero carece deste motivo. miniatura|esquerda|Conformación tridimensional do NAD+.
Cando se une ao sitio activo dunha oxidorredutase, o anel de nicotinamida do coencima colócase de modo que poida aceptar un hidruro do outro substrato. Debido a que o carbono C4 que acepta o hidróxeno é proquiral, isto pode ser aproveitado na cinética encimática para dar información sobre o mecanismo do encima. Isto faise por medio da mestura dun encima cun substrato que ten átomos de deuterio que substitúen os seus hidróxenos, polo que o encima reducirá o NAD+ transferindo deuterio en lugar de hidróxeno. Neste caso, un encima pode producir un dos dous estereoisómeros de NADH. Nalgúns encimas, o hidróxeno transfírese desde a parte superior do plano superior do anel de nicotinamida; estes denomínanse oxidorredutases de clase A, mentres que as de clase B transfiren o átomo desde abaixo.
Funcións no metabolismo redox
miniatura|250px|Esquema simplificado do [[metabolismo redox, mostrando como o NAD+ e o NADH conectan o ciclo de Krebs coa fosforilación oxidativa.]] As reaccións redox catalizadas por oxidorredutases son vitais en todo o metabolismo, pero dentro do proceso destas reaccións é especialmente importante a liberación de enerxía a partir dos nutrientes, onde os compostos reducidos, como a glicosa, se oxidan, liberando deste modo enerxía, que se transfire ao NAD+, reducíndoo a NADH, como parte da glicólise e o ciclo de Krebs. En células eucariotas, os electróns transportados polo NADH que se produce no citosol por glicólise, son transferidos ao interior da mitocondria (para a súa reoxidación a NAD+) pola lanzadeira do malato-aspartato ou a lanzadeira do glicerol-fosfato. O NADH mitocondrial é entón oxidado á súa vez pola cadea de transporte de electróns, que bombea protóns ao longo da membrana e xera ATP por medio da fosforilación oxidativa. Estes sistemas de lanzadeira tamén teñen a mesma función de transporte nos cloroplastos.
Dado que as formas oxidada e reducida do dinucleótido de nicotinamida e adenina se usan nestes conxuntos enlazados de reaccións, a célula mantén concentracións significativas tanto de NAD+ coma de NADH, cunha alta proporción NAD+/NADH que permite a este coencima actuar como axente oxidante e axente redutor. Polo contrario, a función principal do NADP+ é a de ser axente redutor no anabolismo en vías como a biosíntese de ácidos graxos e a fotosíntese. Como o NADPH é necesario para impulsar as reaccións redox como un forte axente redutor, a proporción NADP+/NADPH mantense moi baixa.
Aínda que é importante no catabolismo, o NADH utilízase tamén en reaccións anabólicas como a gliconeoxénese. Esta necesidade de NADH no anabolismo presenta un problema para os procariotas que crecen utilizando nutrientes que liberan só pequenas cantidades de enerxía. Por exemplo, as bacterias nitrificantes como Nitrobacter oxidan o nitrito a nitrato, o que libera enerxía suficiente para bombear os protóns e xerar ATP, pero non para producir NADH directamente. Como o NADH segue sendo necesario para as reaccións anabólicas, estas bacterias usan unha nitrito oxidorredutase para producir suficiente forza protón-motriz e dirixir, en parte, a circulación de electróns na cadea de transporte de electróns en sentido inverso, xerando NADH.
Funcións non redox
O NAD+ consómese tamén nas reaccións de transferencia de ADP-ribosa. Por exemplo, os encimas chamados ADP-ribosiltransferases engaden o grupo ADP-ribosa desta molécula ás proteínas, nunha modificación postraducional chamada ADP-ribosilación. O NAD+ pode ser tamén engadido ao ARN como unha modificación de base. A ADP-ribosilación implica quer a adición dun só grupo ADP-ribosa (mono-ADP-ribosilación) quer a transferencia de ADP-ribosa ás proteínas en cadeas longas ramificadas (poli(ADP-ribosil)ación). A mono-ADP-ribosilación identificouse por primeira vez como o mecanismo utilizado por un grupo de toxinas bacterianas, particularmente a toxina colérica, pero tamén está implicada na comunicación celular normal. A poli(ADP-ribosil)ación lévana a cabo as poli(ADP-ribosa) polimerases. A estrutura da poli-(ADP-ribosa) está implicada na regulación de varios procesos celulares, e é a máis importante no núcleo celular, actuando en procesos como a reparación do ADN e o mantemento dos telómeros. Ademais destas funcións dentro da célula, descubriuse recentemente un grupo de ADP-ribosiltransferases extracelulares, pero as súas funcións non están claras. miniatura|esquerda|280px|Estrutura da [[ADP-ribosa cíclica.]]
Este coencima actúa tamén na comunicación celular como precursor da ADP-ribosa cíclica; que se produce a partir de NAD+ pola acción de ADP-ribosil ciclases, funcionando o coencima como un segundo mensaxeiro. Esta molécula actúa na sinalización de calcio liberando calcio das reservas intracelulares. Isto realízao uníndose e abrindo unha clase de canles de calcio chamadas receptores de rianodina, que se encontran localizadas nas membranas de orgánulos como o retículo endoplasmático.
O NAD+ tamén é consumido polas sirtuínas, que son deacetilases dependentes de NAD+, como a Sir2. Estes encimas actúan transferindo un grupo acetilo das súas proteínas substrato ao grupo ADP-ribosa do NAD+; isto rompe o coencima e libera nicotinamida e O-acetil-ADP-ribosa. As sirtuínas parecen estar implicadas principalmente na regulación da transcrición xenética por medio da desacetilación de histonas e a alteración da estrutura do nucleosoma. Porén, as sirtuínas poden desacetilar tamén proteínas non histonas. Estas actividades das sirtuínas son particularmente interesantes debido á súa importancia na regulación do envellecemento.
Outros encimas dependentes do NAD+ inclúen as ADN ligases bacterianas, que unen dous extremos do ADN usando NAD+ como un substrato para doar un grupo de adenosín monofosfato (AMP) ao fosfato 5' dun extremo do ADN. Este intermediario é entón atacado polo grupo hidroxilo 3' do outro extremo de ADN, formando un novo enlace fosfodiéster. Isto contrasta coas ADN ligases eucariotas, que utilizan ATP para formar o intermediario ADN-AMP.
Usos farmacolóxicos
Os encimas que xeran e utilizan NAD+ e NADH son importantes tanto para a farmacoloxía actual coma na investigación de tratamentos de diversas doenzas. O deseño e desenvolvemento de fármacos utiliza o NAD+ de tres formas: (1) como branco directo de fármacos, (2) por medio do deseño de inhibidores encimáticos ou outros activadores baseados na súa estrutura que cambia a actividade de encimas dependentes do NAD, e (3) tamén tratando de inhibir a biosíntese de NAD+.
Como un gran número de oxidorredutases utilizan NAD+ e NADH como substratos, e se unen a eles utilizando un motivo estrutural altamente conservado, a idea de que inhibidores baseados en NAD+ poderían ser específicos dun encima é sorprendente. Non obstante, isto podería ser posible: por exemplo, os inhibidores baseados nos compostos ácido micofenólico e tiazofurina inhiben a IMP deshidroxenase no sitio de unión do NAD+. Debido á importancia deste encima no metabolismo das purinas, estes compostos poderían ser útiles como fármacos anticanceríxenos, antivirais ou inmunosupresores. Outros fármacos non son encimas inhibidores, senón que activan encimas implicados no metabolismo do NAD+. As sirtuínas son un branco particularmente interesante para estes fármacos, xa que a activación destas desacetilases dependentes de NAD aumenta a lonxevidade. Os compostos como o resveratrol aumentan a actividade destes encimas, que poden ser importantes dada a súa capacidade de atrasar o envellecemento tanto en organismos modelo de vertebrados coma de invertebrados.
Debido ás diferenzas nas vías metabólicas da biosíntese de NAD+ entre organismos tan distintos como bacterias e humanos, esta área do metabolismo é prometedora para o desenvolvemento de novos antibióticos. Por exemplo, o encima nicotinamidase, que converte a nicotinamida en ácido nicotínico, é un branco para o deseño de fármacos, xa que este encima está ausente en humanos, pero presente en fungos unicelulares e bacterias.
Historia
De esquerda a dereita: modelos de bólas da estrutura do NAD+ e NADH.]]. miniatura|150px|[[Arthur Harden, codescubridor do NAD+.]]
O coencima NAD+ foi descuberto polos bioquímicos británicos Arthur Harden e William Youndin en 1906. Notificaron que ao engadiren extracto de lévedo fervido e filtrado a extractos de lévedo sen ferver, acelerábase moito a fermentación alcohólica. Chamaron cofermento ao factor non identificado responsable deste efecto. A través dunha longa e dificultosa purificación a partir de extractos de lévedo, o sueco Hans von Euler-Chelpin identificou este factor termoestable como un nucleótido de azucre-fosfato. En 1936, o científico alemán Otto Heinrich Warburg demostrou a función deste coencima nucleotídico na transferencia de hidruro (:H-) e identificou a porción de nicotinamida como o sitio das reaccións redox.
En 1938, Conrad Elvehjem identificou unha fonte de nicotinamida ao purificar niacina procedente do fígado e demostrou que esta vitamina contiña ácido nicotínico e nicotinamida, e logo, en 1939, proporcionou a primeira evidencia sólida de que a niacina se usaba para sintetizar NAD+. A principios da década de 1940, Arthur Kornberg realizou outra importante contribución para a comprensión do metabolismo do NAD+, ao ser o primeiro en detectar un encima na súa vía biosintética. Posteriormente, en 1949, os bioquímicos estadounidenses Morris Friedkin e Albert L. Lehninger descubriron que o NADH estaba vencellado a vías metabólicas como o ciclo do ácido cítrico e a síntese de ATP na fosforilación oxidativa.
As funcións non redox do NAD+ e o NADP+ son un descubrimento recente. A primeira destas funcións que foi identificada foi o uso do NAD+ como doante de ADP-ribosa nas reaccións de ADP-ribosilación observadas a comezos da década de 1960. Estudos posteriores nos anos 80 e 90, revelaron as actividades dos metabolitos de NAD+ e NADP+ na comunicación celular; tales como a acción de ADP-ribosa cíclica, que foi descuberta en 1987. O metabolismo do NAD+ segue a ser hoxe en día unha área de intensa investigación, cun maior interese despois de que no ano 2000 Shinichiro Imai e uns colaboradores, descubrisen no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) as proteínas chamadas sirtuínas; que son encimas deacetilases dependentes do NAD+.
Bandeira do Reino de Galicia
A Bandeira do reino de Galicia é o estandarte histórico que representou ao reino de Galicia desde os últimos séculos da Idade Media até a 1833, ano no que as Cortes de Madrid disolveron o reino definitivamente e o dividiron nas catro provincias que na actualidade conforman a Comunidade Autónoma de Galicia.
Fervenza de Valaste
miniatura|Fervenza de Valaste. A fervenza de Valaste (en Valaste juga) é unha fervenza que se atopa no norte de Estonia. Con 30,5 metros é a fervenza artificial máis alta dos países bálticos. Está situada entre as aldeas de Ontika e Valaste, no concello de Kohtla, no Condado de Ida-Viru. A fervenza fórmase cando as augas do regato Valaste se precipitan polos cantís que forman o Klint Báltico, a escasos metros da fervenza o regato desemboca no golfo de Finlandia. Atópase a 7 km ó nordés de Kohtla-Jarve.
Bandeira do Reino de Galicia
Deseño
miniatura|dereita|220px|Anaco da obra "Pompas fúnebres do emperador [[Carlos V" no que se representan os estandartes do Reino de Galiza. Autor: Jean e Lucas Doetecum (séc. XVI).]] Ao igual que o escudo, aínda que adaptado a un formato de maiores proporcións, a bandeira reproduce o símbolo heráldico do reino de Galicia; un cáliz dourado en fondo azur, ao que, a comezos do século século XVI se lle engade un sementado de cruces recrucetadas douradas, cuxo número finalmente acabou estandarizándose en seis cruces, primeiro, e sete cruces finalmente.
Fervenza de Valaste
A fervenza apareceu da década de 1970 como resultado dunhas obras de drenaxe. A auga aínda segue erosionando a base da fervenza polo que esta é cada vez máis alta. Até as últimas medicións realizadas en 2003 a altura estabelecida era de 25,6 metros. O maior caudal alcánzase na primavera co desxeo, e no outono. No verán diminúe considerablemente. En 1996 a Academia de Ciencias de Estonia declarou a fervenza patrimonio natural e símbolo nacional. O lugar é un popular destino turístico que é visitado sobre todo no inverno cando as augas conxeladas forman unha paisaxe de témpanos de xeo. Xusto enfronte da fervenza levantouse un miradoiro ó que se accede por unhas escaleiras de caracol metálicas construídas en 1999.
Bandeira do Reino de Galicia
Historia
miniatura|dereita|200px|Armas do reino de Galicia no "Gran Carro Triunfal de Maximiliano I", realizado por [[Durero en 1515.]] Dado o feito de que bandeira e escudo nacen sendo unha unidade na Idade Media, a súa evolución histórica corre parella ao longo dos séculos. Como o escudo e as armas de Galicia aparecen xa a finais do século XIII, no armorial inglés coñecido como Segar's Roll, a súa representación en bandeira é pouco despois e esta aparece plenamente levada aos estandartes no século XVI.
Evanxeo de Filipe
O Evanxeo de Filipe é un dos Evanxeos gnósticos, parte dos Evanxeos apócrifos. Datado entre 180 e 350 EC estivo perdido para os investigadores modernos ata que un exipcio o redescubriu por accidente, enterrado nunha cova preto de Nag Hammadi, en 1945.
O texto non está relacionado cos Evanxeos canónicos. Inda que o evanxeo poida parecer semellante ao Evanxeo de Tomé, non é un evanxeo propiamente dito, senón unha colección de ensinanzas e reflexións gnósticas, unha "antoloxía gnóstica", segundo o estudoso da relixión Marvin Meyer e Esther A. De Boer, que consideran que é un texto valentianista. Os sacramentos, en concreto o sacramento do matrimonio, son o tema principal. O texto é coñecido por ser unha das primeiras fontes da popular teoría de que Xesús estaba casado con María Madalena. O manuscrito en grego antigo describe a Xesús como o "koinonos" de María, ou "compañeiro", o que podería implicar unha relación sexual íntima ou un amigo ou compañeiro na fe. Inda que o texto orixinal do papiro está perdido algunhas traducións enchen os ocos suxerindo que "Xesús quería a María Madalena máis que aos outros discípulos e soia bicala na boca a miúdo."
Como parte da biblioteca Nag Hammadi o Evanxeo de Filipe atópase no Museo Copto do Cairo, Exipto, nunha biblioteca só aberta para investigadores.
Eva Le Gallienne
Eva Le Gallienne, nada en Londres o 11 de xaneiro de 1899 e finada en Weston (Connecticut) o 3 de xuño de 1991, foi unha actriz, produtora, directora e escritora británico-estadounidense. Estrela de Broadway aos 21 anos, Le Gallienne abandonou a súa carreira en Broadway para dedicarse á fundación do Civic Repertory Theatre, en que era directora, produtora e actriz principal. Destacada polo seu descaro e idealismo, converteuse nunha figura pioneira no American Repertory Movement, que posibilitou a existencia do Off-Broadway. Actriz versátil e elocuente (interpretou papeis dende Peter Pan a Hamlet), Le Gallienne tamén foi unha respectada directora, produtora e representante.
Traxectoria
Le Gallienne naceu en Londres, filla de Richard Le Gallienne, poeta inglés de orixe francesa, e Julie Nørregaard, xornalista dinamarquesa. Casaran en 1897 e separáronse en 1903, para acabar por divorciarse. Despois de que os pais de Eva se separasen cando ela tiña catro anos, ela e a súa nai mudáronse a París, onde pasou a súa infancia viaxando continuamente a Gran Bretaña. Mentres vivían en París, foi presentada nun teatro Sarah Bernhardt, que dixo que lle causara unha enorme impresión. Debutou no teatro aos quince anos cun papel de figurante na produción de 1914 de Monna Vanna, de Maurice Maeterlinck, e logo pasou varios meses na escola de arte dramática. Abandonouna para actuar nunha pequena comedia como serventa cockney, pola que recibiu excelentes críticas. miniatura|Arnold Genthe (1869-1942)/LOC agc.7a14724. Eva Le Gallienne, non anterior a 1916 O ano seguinte, con dezaseis anos,s Le Gallienne e a súa nai viaxaron a Nova York, onde as primeiras producións non tiveron éxito, e foi liberada doutra produción mentres facía probas. Pasou logo unha tempada facendo xiras e teatro de verán. Tras viaxar por Europa durante un tempo, volveu a Nova York e converteuse en estrela de Broadway por varias obras, como Not So Long Ago, de Arthur Richman (1920), e Liliom, de Ferenc Molnár (1921) para o Theatre Guild.
Le Gallienne dedicouse conscientemente á "arte do teatro" como oposición ao "negocio do espectáculo de Broadway", e foi pioneira no nacemento do American Repertory Theater. Dirixiu o Civic Repertory Theatre Company durante 10 anos (1926-1936), respaldada polo apoio financeiro dunha das súas amantes, Alice DeLamar, rica herdeira de minas de ouro de Colorado, e durante ese tempo produciu 37 obras. Xestionou o Civic Repertory Theatre, de 1100 asentos (coñecido máis popularmente como The 14th Street Theatre) no 107 West 14th Street entre 1926 e 1932, que foi a sede da compañía de actores que incluían a ela mesma, J. Edward Bromberg, Paul Leyssac, Florida Friebus e Leona Roberts. Como xefa do Civic Repertory Theatre, rexeitou a admisión de Bette Davis, da que describiu a súa actitude como "insincera" e "frívola". O Civic Rep disolveuse durante a Gran Depresión en 1934, despois de montar 34 producións. Le Gallienne recibiu a Medalla Nacional das Artes en 1986. miniatura|esquerda|Arnold Genthe (1869-1942)/LOC agc.7a00339. Eva Le Gallienne cun gato, 1937 Le Gallienne nunca ocultou a súa homosexualidade dentro da comunidade de actores, mais seica nunca se sentiu cómoda coa súa sexualidade, loitando en privado contra ela. Díxose que considerou brevemente amañar un matrimonio de conveniencia co actor Basil Rathbone.
Durante os primeiros tempos da súa carreira adoitaba estar en compañía de actrices agudas e libertinas como Tallulah Bankhead, Estelle Winwood e Blyth Daly, e eran coñecidas como "Os catro cabaleiros do Algonquin", en referencia á mesa redonda do Algonquin.
En 1918, mentres estaba en Hollywood, comezou unha relación coa actriz Alla Nazimova, que estaba no máis alto da súa fama, e que nese tempo exercía un gran poder na comunidade de actores. A relación acabou polos celos de Nazimova. Con todo, a Nazimova gustáballe moito Le Gallienne e axudouna presentándoa a xente moi influente. Nazimova foi quen cuñou a expresión "círculos de costura" ("sewing circles") para describir as intricadas e secretas relacións lésbicas que vivían moitas actrices da época. Le Gallienne tamén estivo por un tempo coas actrices Tallulah Bankhead, Beatrice Lillie e Laurette Taylor nese tempo.
En 1920, relacionouse coa poeta, novelista e dramaturga Mercedes de Acosta, pola que sentiu paixón durante varios anos. Ela e de Acosta comezaron o seu romance pouco despois do matrimonio de de Acosta con Abram Poole que creou tensión na relación. Elas ían de vacacións e viaxaban xuntas, e ás veces visitaban as reunións da celebridade e escritora Natalie Barney. De Acosta escribiu dúas obras para Le Gallienne durante ese tempo, Sandro Botticelli e Jehanne de Arc, mais ningunha tivo éxito. Tras cinco anos puxeron fin á relacións. En 1960, cando de Acosta estaba gravemente enferma por mor dun tumor cerebral e precisaba cartos, publicou un libro de memorias, Here Lies the Heart. As críticas foron positivas e moitos achegados eloxiaron o libro. Le Gallienne estaba furiosa, denunciando a de Acosta como mentirosa e afirmando que inventaba as historias por fama. Porén, moitas das relacións de de Acosta, incluída a que mantivo con Le Gallienne, están confirmadas mediante a súa correspondencia persoal.
Contra 1927, Le Gallienne mantiña unha relación coa actriz Josephine Hutchinson, que estaba casada. O marido de Hutchinson comezou o proceso de divorcio e nomeou neles a Le Gallienne como "corresponsable". A prensa empezou a acusar a Josephine Hutchinson de ser unha "shadow actress" ("actriz na sombra"), o que significaba lesbiana. Cinco meses máis tarde, Le Gallienne interpretou unha obra sobre Emily Dickinson titulada Alison's House. A obra gañou un premio Pulitzer.
Le Gallienne e Hutchinson interpretaron xuntos varias obras no Civic Repertory Theatre, incluída Dear Jane (1932), unha obra de teatro de Eleanor Holmes Hinkley baseada na vida de Jane Austen. Hutchinson fixo o papel de Jane, e Le Gallienne dirixiu a obra e interpretou a súa irmá, Cassandra Austen. No final da obra, a Jane de Hutchinson rexeita tres pretendientes para dedicarse a unha vida futura vivindo coa súa irmá, a Cassandra de Le Gallienne.
Durante un tempo despois do escándalo Hutchinson, Le Gallienne bebeu moito. Segundo o seu biógrafo Robert Schanke, a ansiedade da actriz por ser homosexual obsesionábaa terriblemente nesa época. Unha fría noite de inverno, bébeda, vagou ata a casa dunha veciña. Durante a conversa que seguiu, díxolle á súa veciña: "se tes algúns pensamentos sobre ser lesbiana, non o fagas. A túa vida non será máis ca unha traxedia". Outra biógrafa, Helen Sheehy, rexeitou o retrato de Schanke da actriz como lesbiana autoodiada. Sheehy cita palabras de Le Gallienne para aconsellar a súa amiga May Sarton, tamén homosexual: "a xente odia aquilo que non entende e trata de destruílo. Só trata de ser clara contigo e non permitas que a forza destrutiva estrague algo que para ti é simple, natural e fermoso". De xeito semellante, Le Gallienne dixo a unha amiga, Eloise Armen, que o amor entre as mulleres era "a cousa máis bela do mundo".
Interpretou a Peter Pan nunha obra que se estreou o 6 de novembro de 1928, e presentou a personaxe principal chea de encanto delicado e infantil. Os efectos de voo foron deseñados marabillosamente e por primeira vez Peter voou sobre as cabezas do público. Os críticos adoraron a "LeG", como comezou a ser coñecida, e moitos preferiron a súa interpretación á de Maude Adams, primeira intérprete do papel.
A finais de 1929, xusto despois do crac da bolsa, Le Gallienne estaba na portada da revista Time. Durante a Gran Depresión que a seguiu, o presidente Franklin D. Roosevelt ofreceulle a dirección da National Theatre Division da Works Progress Administration. Declinou o ofrecemento porque prefería traballar con "auténtico talento" antes que facer traballos alimenticios con actores e actrices en apuros. Foi fundamental na carreira de intérpretes como Peter Falk e Uta Hagen, que contratou como Ofelia mentres ela interpretaba a Hamlet.
miniatura|Arnold Genthe (1869-1942)/LOC agc.7a00340. Eva Le Gallienne e unha muller sen identificar (Marion?), con cans, 1937 A finais da década de 1930, Le Gallienne tivo unha relación coa directora de teatro Margaret Webster. Ela, Webster, e a produtora Cheryl Crawford fundaron The American Repertory Theater (sen relación coa institución de Cambridge, Massachusetts, que fundou máis tarde Robert Brustein), que operou entre 1946 e 1948. Nos seguintes anos, viviu con Marion Evensen (1891–1971). A fianis da década de 1950 gozou de grande éxito interpretando a raíña Isabel en Mary Stuart, unha produción de off-Broadway.
Illa de Attu
Attu é a illa máis oriental do grupo Near das Illas Aleutianas, en Alasca, representa o punto máis oriental dos Estados Unidos, localizado a 1700 km da Alasca continental e a 1200 km das illas Kuriles.
Eva Le Gallienne
Traxectoria
En 1964, Le Gallienne recibiu un premio Tony especial como recoñecemento dos seus cincuenta anos como actriz e en honra do seu traballo no National Repertory Theatre. O National Endowment for the Arts tamén a recoñeceu coa Medalla Nacional das Artes en 1986. Le Gallienne nacionalizouse estadounidense en 1927.
Illa de Attu
Historia
O 11 de maio de 1943, o exército americano lanzou unha ofensiva para reconquistar Attu e Kiska, durante a Batalla das Illas Aleutianas morreron 549 americanos e 2351 xaponeses, ao final a vitoria foi para os americanos.
Eva Le Gallienne
Traxectoria
Aínda que foi coñecida principalmente como seu traballo no teatro, tamén apareceu en filmes e producións televisivas. Conseguiu unha candidatura ao premio Óscar pola súa interpretación en Resurrection, que a converteu na candidata ao Óscar de máis idade nese momento (1980); gañou un premio Emmy pola versión televisada de The Royal Family despois de protagonizar unha nova versión en Broadway da obra en 1976.
O 3 de xuño de 1991, Le Gallienne faleceu na súa casa de Weston, Connecticut, por causas naturais aos 92 anos, e as súas cinzas foron esparexidas pola súa propiedade.
Illa de Attu
Historia
Logo da guerra, os superviventes do campo de prisioneiros de Otaru foron repatriados a outras illas das Aleutianas ou ao interior da Alasca, e o goberno dos Estados Unidos construíron unha estación militar no sur de Attu.
O 1 de agosto de 2010, a estación LORAN da Garda Costeira dos Estados Unidos en Attu deixou definitivamente de funcionar. O 27 de agosto de 2010, a estación foi desarmada e retirouse o persoal da Garda Costeira, deixando a illa sen poboación residente.
O 7 de xuño de 2012, no 70º aniversario da invasión xaponesa, a senadora Lisa Murkowski e o almirante Thomas Ostebo da Garda Costeira dos Estados Unidos dedicaron un monumento a Attu Village, aos residentes que morreron en cativerio xaponés e os sobrevivientes que non puideron regresar.
Viuda de Cándido
Historia
A empresa foi fundada en 1941 polo matrimonio de Cándido Piñeiro e Carmen Durán, co nome de Autos Cándido e adicada ao transporte de mercadorías nun camión. En 1942 o vehículo foi transformado nun vehículo mixto, adicándose tamén ao transporte de persoas. Uns anos despois a empresa especializouse no servizo de feiras, levando pasaxeiros a 29 feiras ao mes e contando con tres vehículos.
Trala morte de Cándido Piñeiro en novembro de 1954, a empresa pasou a denominarse '''Autos Vda. de Cándido'''. Carmen Durán dirixiu a empresa até 1975, cando pasou a ser levada por Manuel Piñeiro, fillo dos fundadores e actual propietario. En 2012 a empresa contaba con 8 vehículos, de entre 13 e 61 prazas e adaptados para persoas con mobilidade reducida e para persoas invidentes. Dende 2007 a empresa está a recibir os certificados de cumprimento das normas ISO 9001 de calidade, ISO 14001 de medio ambiente e UNE 13816 de transporte de persoas viaxeiras.
Evanxeo da Verdade
miniatura|Papiro 17 do Codex I ou Jung, cun fragmento do Evanxeo da Verdade O Evanxeo da Verdade ou Evanxeo de Valentín é un dos Evanxeos gnósticos, parte dos Evanxeos apócrifos, atopado na Biblioteca Nag Hammadi. Existen dúas traducións coptas: unha en dialecto lycopolitano que sobreviviu case enteira no Códice I (Códice Jung) e outra en dialecto sahídico en fragmentos no Códice XII.
O texto describe unha teoría sobre a aparición do Erro personificado. A súa ignorancia e o seu anceio de ver o Pai xeraron medo, que se presentou nunha nube pola cal o Erro gañou poder.
Como parte da biblioteca Nag Hammadi o Evanxeo da Verdade atópase no Museo Copto do Cairo, Exipto, nunha biblioteca só aberta para investigadores.
Muiñeira vella
A muiñeira vella, chamada tamén ribeirana, é a modalidade máis antiga de muiñeira. Conservouse e foi recollida na franxa costeira norocidental galega, maiormente nos concellos de Cabana, Ponteceso, Laxe, Zas e Malpica. Nestas zonas chamaselle simplemente muiñeira, pasando a máis moderna e estendida "muiñeira nova" a recibir o nome de punteada.
Características
A forma máis recollida do baile é aquel no que bailaba un só grupo con dúas parellas, existindo constancia de tres nalgún lugar. Nos casos en que bailaba máis dun grupo, facía cadanseu baile independente. Existen tamén variantes nas que un só home bailaba con dúas ou máis mulleres.
Subdivisións de Gambia
miniatura|Divisións de Gambia A división administrativa da Gambia está feita primeiramente polas divisións. Despois, nunha liña paralela, que se mantén desde a independencia do país en 1965, está dividida en Áreas de Goberno Local, que á súa vez se dividen en distritos.
Divisións
Gambia está dividida en 5 divisións e unha cidade (Banjul):
Muiñeira vella
Características
A principal diferenza coa muiñeira nova, é que nesta os homes bailan entre si os puntos sen que as mulleres os imiten. Limítanse estas a realizar uns pequenos pasos polo baixo debuxando unha roda ou un oito, sen levantar os brazos e coa ollada no chan. Asemade, neste baile son as pandeiretas as que fan coincidir os seus toques coas evolucións dos bailadores e non ao contrario.
Subdivisións de Gambia
Áreas de Goberno Local
Adicionalmente, Gambia está dividida en 8 subdivisións ou Áreas de Goberno Local (LGA):
Muiñeira vella
Características
A muiñeira vella garda grandes similitudes con bailes asturiáns do "corri-corri" e do "pericote" do que se deduce a súa pertenza a unha familia común.
Subdivisións de Gambia
Distritos
Gambia está subdividida en 37 distritos.
Muiñeira vella
Estrutura
A danza é hoxe en día representada polos grupos de baile tradicional dun xeito variado, porén, unha estrutura básica do baile sería a seguinte :
Recuperación
A muiñeira vella foi recuperada grazas ao traballo dos mozos das vilas e cidades que, desde os anos oitenta, comezaron a facer recollidas de material etnográfico no rural galego. Nese tempo xa case non quedaban vellos que a tivesen bailado, sendo reconstruída principalmente a partir de testemuñas visuais. A área de recuperación coincide, grosso modo, coa chamada Costa da Morte, aínda que existen recollas tamén nas comarcas de Santiago e do Xallas. O xeito de tocar, a empuñada, conservouse en moitas máis zonas do país, sendo probabelmente o modo máis antigo de tocar a pandeireta.
Diversas testemuñas de informantes, sobre todo na area bergantiñá, indican que antigamente era este o único tipo de muiñeira existente. Por este motivo, algúns dos estudosos do folclore se inclinan a considerar a muiñeira nova unha evolución da vella. Porén, outros ven precipitada esta hipótese.
O tipo de muiñeira vella que mellor se conservou foi a regueifa. Unha danza nupcial tradicional que bailaban os propios noivos (ou os padriños) para celebraren a súa unión.
Existe tamén a chamada rabela ou muiñeira das castañolas, recollida na comarca de Santiago, na que un home bailaba cun número impar de mulleres, cinco, sete ou nove. Este antigo baile é considerado por algúns investigadores como un tipo de muiñeira vella mentres que outros inclínanse a pensar que se trata dun baile coetáneo, máis diferente."
José de la Cuesta Crespo
José de la Cuesta Crespo, nado en Pontevedra o 12 de decembro de 1849 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 1893, foi un xurista, escritor e xornalista galego.
Game Boy Light
thumb|dereita|249px|Game Boy Light Gold. A Game Boy Light é unha videoconsola portátil de Nintendo que saíu á venda unicamente no Xapón en abril de 1998. É case do mesmo tamaño que a Game Boy Pocket e ten unha luz de fondo parcialmente azulada para condicións de pouca luz. Utiliza dúas pilas AA, que lle dan aproximadamente 20 horas de autonomía coa luz apagada e 10 cando está acesa.
A Game Boy Light é a máis rara da saga Game Boy, podéndose comprar case unicamente por importación dende o Xapón durante 1998. Foi a única consola de Nintendo producida con pantalla iluminada ata a saída da Game Boy Advance SP en 2003.
1956
Outros
Historia ano a ano
Common Lisp
Common Lisp (ou, comunmente abreviado, CL), é un dialecto da linguaxe de programación Lisp. Desenvolvida para estandarizar as variantes diverxentes do Lisp, non é unha posta en funcionamento, senón unha especificación. Diversas implementacións do estándar están dispoñibles, incluíndo produtos comerciais e software libre.
Implementacións
Está definido por unha especificación (coma o Ada ou o C) en lugar dunha implementación (coma o Perl). Hai moitas implementacións, e o estándar deixa abertas áreas nas que poden diferir.
Ademais, as implementacións teñen tendencia a traer bibliotecas que proporcionan funcionalidades que non están cubertas no estándar. Para proporcionar as devanditas funcionalidades de forma portable creáronse bibliotecas de software libre.
Foi deseñado para ser implementado por compiladores incrementábeis. Na especificación propóñense declaracións estándar para a optimización da compilación (coma as funcións inline). A maioría das implementacións do Common Lisp compilan código fonte a código máquina nativo. Algunhas implementacións ofrecen compiladores de bloque. Algunhas poden crear aplicacións independentes (directamente executables). Outras compilan a bytecode, que reduce a velocidade pero facilita a portabilidade. Hai tamén compiladores que compilan Common Lisp a C. O erro de considerar ó Common Lisp unha linguaxe interpretada pura e debido ó feito de que os contornos Lisp proporcionan un prompt interactivo e que as funcións compílanse unha a unha, de forma incremental.
Algunhas implementacións baseadas en Unix, coma CLISP, poden usarse coma intérpretes de guións; ou sexa, o sistema invoca ó intérprete de maneira transparente, do mesmo xeito que fai con Perl ou coa shell.
Merchandising
O Merchandising (literalmente do inglés "mercancía"), ou Micromercadotecnia é a parte da mercadotecnia que ten por obxecto aumentar a rendibilidade no punto de venda.
Historia e características
Podemos definir merchandising como toda actividade desenvolta nun punto de venda, que tende a reafirmar ou trocar a conduta de compra.
Século XX
A partir do século XX coa aparición dos grandes almacéns, produciuse un importante cambio nas condiciones de venda:
Elementos
A continuación enuméranse algúns dos elementos utilizados no Merchandising: