cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Mónaco de 2016
Antecedentes
Logo do seu controvertido accidente e dobre abandono na carreira anterior en España dúas semanas antes, prestouse especial atención aos líderes do campionato Mercedes e os seus pilotos Nico Rosberg e Lewis Hamilton. O equipo foi firme en que un incidente deste tipo non se podería repetir, co seu xefe de equipo Toto Wolff dicindo: "Non podemos darnos o luxo de deixar caer a pelota, polo que debemos permanecer unidos, seguir sendo fortes e devolvendo o duro golpe deste fin de semana." Cunha vitoria, Rosberg podería converterse no único piloto agás Ayrton Senna en gañar o Gran Premio de Mónaco catro veces seguidas, mentres que Hamilton sufriu unha serie de malos resultados no circuíto, logo de gañar unha soa vez en 2008. Na carreira do ano anterior, Hamilton perdera o que sentía era unha vitoria segura por unha decisión equivocada dos boxes durante un período de coche de seguridade. A carreira será o debut en competición do novo composto de pneumáticos ultrabrandos de Pirelli, que se proporcionan xunto cos compostos súper brando e brando. De acordo cos regulamentos da tempada, cada piloto ten que deixar de lado un conxunto cada un dos dous compostos máis brandos para a carreira e un xogo dos ultrabrandos para a Q3 (no caso de que avanzar). Os pilotos teñen a liberdade para elixir o uso dos outros compostos para os restante dez dos trece conxuntos.. A partir desta carreira en diante, a FIA permite aos pilotos a elixir un deseño de casco alternativo para unha fin de semana por tempada, unha práctica prohibida polo xeral, xa que teñen que usar o mesmo deseño para que sexan máis recoñecibles para os espectadores e as audiencias de televisión. Como consecuencia diso, Felipe Massa presentou un casco cunha extensa obra de arte do artista de graffiti Os Gêmeos, o seu compañeiro de equipo Valtteri Bottas presenta unha imaxe inspirada nun casino e o pilot de Haas Romain Grosjean loce unha homenaxe ao falecido Jules Bianchi no seu casco.
Práctica Libre
Polo regulamento para a tempada de 2016, realizanse dúas prácticas de noventa minutos e unha sesión de sesenta minutos antes da cualificación do sábado. As dúas primeiras polo xeral lévanse a cabo o venres, pero Mónaco é a única excepción, onde as sesións realizanse o xoves, co fin de minimizar o corte e peche das estradas aos residentes locais. Na primeira sesión o xoves pola mañá, Lewis Hamilton foi o máis rápido cun tempo de 1:15.537, unha décima de segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo Nico Rosberg. Eles foron seguidos por Sebastian Vettel, a case medio segundo de Hamilton e os dous Red Bull de Daniel Ricciardo e Max Verstappen, respetivamente. Daniil Kvyat, pilotando para Toro Rosso foi sexto o último piloto en entrar dentro dun segundo do tempo de Hamilton foi o único dos pilotos de cabeza en establecer o seu tempo co superbrando en lugar dos pneumáticos máis rápidos Ultrabrandos. Houbo varios incidentes durante a sesión, logo de vinte e catro minutos, Felipe Massa golpeou a barreira na curva un, danando o seu coche e que provocou un período de coche de seguridade virtual (VSC). Máis tarde, Lewis Hamilton bloqueoo os freos no mesmo lugar, pero fi capaz de entrar na zona de escape sen tocar a varanda. Varios outros pilotos tiveron momentos perigosos na primeira curva, pero o incidente máis grave da sesión chegou a tres minutos para o final. Unha cuberta de drenaxe soltouse na primeira curva, rebentando o pneumático traseiro esquerdo de Rosberg e danando o McLaren MP4-31 de Jenson Button, facendo que se sacase a bandeira vermella que puxo fin á sesión.
Na segunda sesión o xoves pola tarde, Ricciardo foi o máis rápido, logrando un tempo de 1:14.607, máis de medio segundo mellor que Hamilton en segundo lugar. Rosberg e Verstappen, quedaron en terceiro e cuarto lugar, foron os únicos outros pilotos en chegar no mesmo segundo que Ricciardo, mentres que os dous pilotos de Williams Valtteri Bottas e Felipe Massa loitaron, quedando 14º e 16º, respetivamente. En Ferrari, Kimi Räikkönen foi o máis rápido no sétimo lugar. O seu compañeiro de equipo, Vettel, tivo unha sesión chea de incidentes que finalmente terminou establecendo o noveno mellor tempo. Trompeou na curva Mirabeau, danando o seu alerón traseiro, só para golpear o muro na primeira curva logo de volver á pista, aínda que continuou con danos na lamia da roda. Produciuse un período de VSC logo de que Romain Grosjean chocara contra a barreira exterior na saída do túnel. Outros dous períodos de VSC producironse cando Rio Haryanto tocou a barreira interior no mesmo lugar e máis tarde despois de que Kevin Magnussen estrelárase na última curva.
Atol Utirik
Utirik é un atol de 10 illas no Océano Pacífico. Forma parte das Illas Marshall. Ocupa unha área de 0,94 mill² e encerra unha lagoa de 22,29 mill². A poboación ascende a 409 habitantes.
Nazario Pin
Traxectoria
Foi profesor de Educación Física no IES Río Cabe de Monforte. Foi candidato de Alianza Popular ao Parlamento de Galicia pola provincia de Lugo nas autonómicas de 1985, non resultou elixido, pero tomou posesión como deputado o 13 de maio de 1986 substituíndo a Antonio Rosón. Foi elixido parlamentario nas eleccións autonómicas de 1989 e volveu ser elixido nas autonómicas de 1993. Encabezou a candidatura do Partido Popular de Galicia en Monforte de Lemos nas municipais de 1995 e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1999 conseguiu manterse á fronte do goberno local por moi poucos votos, e tiveron que repetirse as votacións en varias mesas por decisión do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ao detectarse irregularidades. Nas municipais de 2003 perdeu de forma moi contundente a maioría absoluta, ante o cal intentou apoiar á candidata de Iniciativa Galega para evitar que o seu partido perdese o poder en favor do BNG e do PSdeG. Pese a que a candidata e membros da formación independente aceptaron o apoio a cambio de importantes inversións da Xunta de Galicia en Monforte, o número 2 e exalcalde Celestino Torres rexeitou acordo algún co PPdeG, ante o cal apoiou ao candidato do BNG Severino Rodríguez Díaz xunto co PSdeG, pasando á oposición os populares.
Barro, Noia
Santa Cristina de Barro é unha parroquia que se localiza no concello coruñés de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 3.532 habitantes (1.716 homes e 1.816 mulleres).
Elizabeth Durack
Traxectoria
Nada en Perth, no suburbio de Claremont, era a filla dun pioneiro de Kimberley, Michael Patrick Durack (1865–1950) e da súa muller, Bessie Johnstone Durack. Era a irmá máis nova da escritora e historiadora Dame Mary Durack (1913–1994). As irmás foron educadas no Convento de Loreto en Perth, e tamén nas estacións de gando de Kimberley, Argyle Downs e Ivanhoe. Alí foi onde estabeleceron relacións co pobo Mirriuwong-Gajerrong da rexión do río Ord.
Número de Pell
En matemáticas, os números de Pell e os números de Pell-Lucas son sucesións matemáticas de números enteiros.
Números de Pell
Os números de Pell veñen definidos en recursividade por:
Noutras palabras : comézase por 0 e 1, e entón procúrase o próximo número de Pell engadindo dúas veces o número precedente ó número de Pell anterior. Os primeiros números na secuencia son 0, 1, 2, 5, 12, 29, 70, 169, 408, 985, 2378...
Atol Ujelang
Ujelang é un atol, de 30 illas no Océano Pacífico, na cadea Ralik nas Illas Marshall. A súa superficie total é de só 1,86 km², pero que encerra un lagoa de 185,94 km². É a illa máis occidental das Illas Marshall, situado a uns 217 km ao sueste de Enewetak, e aproximadamente 600 km ao oeste da principal Cadea Ralik.
Historia
Ujelang foi reclamado polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Era a propiedade privada de empresas comerciais alemás desde 1880, que tiñan plantacións de copra, na illa máis grande, tamén chamada Ujelang. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio Xaponés. En 1935 había só uns 40 habitantes. Durante a segunda guerra mundial, a illa foi ocupada pola 28a División de Infantería dos Estados Unidos, que aterrou o 22 de abril de 1944 e que utilizou a illa como unha área de adestramento antes da reubicación en Peleliu o 1 de febreiro de 1945. Tras o final da Segunda Guerra Mundial, a illa quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986. A illa converteuse nun centro de recolocación para os habitantes do atol Eniwetok en 1947 (debido ás probas atómicas na illa desde 1948 ata 1958). A poboación de Ujelang creceu de 145 en 1947 a 342 en 1973, a pesar da fame negra e as epidemias, sobre todo nos anos cincuenta, debido á escasa oferta de peixe e verduras. Logo da limpeza de Eniwetok todos os habitantes regresaron á illa en 1980. Un centenar de súpeto regresou de novo a Ujelang porque Eniwetok non os podía sostelos, pero a súa estancia en Ujelang foi de curta duración. Desde 1989 Ujelang esta permanentemente deshabitado. Agora é moi pouco visitado.
Supernova
miniatura|300px|dereita|Restos da Supernova de Kepler, [[SN 1604, estoupou o 9 de outubro de 1604, sendo vista por Kepler e os seus contemporáneos.]] Supernova é o nome dado a diferentes tipos de explosións de estrelas, que producen obxectos extremadamente brillantes, os cales declinan ata se tornaren invisíbeis pasadas algunhas semanas ou meses. En apenas algúns días o seu brillo pode se intensificar en millóns de veces a partir do seu estado orixinal, mais co pasar do tempo a súa temperatura e brillo diminúen ata chegaren a un grao inferior aos primeiros.
A explosión dunha supernova pode expulsar ao espazo ata o 90% da materia dunha estrela. A materia restante, extremadamente densa, dará orixe a unha anana branca, clase de estrelas na cal a materia atópase “dexenerada”, ou sexa, os átomos esmagáronse e os seus electróns caeron sobre os núcleos.
Ocorrencia
Por ser un fenómeno relativamente raro nunha galaxia, as supernovas catalóganse segundo o ano e a orde da ocorrencia, ás veces inmediatamente cando a lámina de luz chega á Terra como foi o caso da supernova de 1987 Shelton Sn 1987A. Se tivese habido outra ese ano debería ser Sn 1987 B; como ata agora en ningunha chapa fotográfica houbo rexistro doutra ocorrencia nese ano, quer nesa ou noutra galaxia, fica dispensada a letra A.
Na nosa propia galaxia, observáronse con seguridade, ata agora, 4 supernovas: en 1054, formadora da actual Nebulosa do Cangrexo (SN 1054), 1572, observada por Tycho Brahe, 1604, observada por Kepler (supernova de Kepler), e en 1987 (Supernova 1987A). Antes diso non houbo ningún rexistro fiable. E alén destas tres, parece que houbo cerca de 11 supernovas que estouparon na Vía Láctea nos últimos 20 000 anos, sempre en lugares inobservábeis debido á poeira interestelar.
Diante deses números e o observado en todo o universo, calcúlase que ocorran, en media, 3 supernovas por milenio en cada lado de galaxia (só vemos un lado) que teña 200 000 000 000 de estrelas, comparando co número de estrelas que forman unha galaxia os cosmólogos poden estimar algúns valores como a idade das galaxias e mais a idade do universo observábel. Compárese este número coa media de 30 000 novas comúns no mesmo período. Ou sexa, para cada 10 000 novas hai unha supernova.
Castellterçol
Castellterçol é un concello catalán pertencente á provincia de Barcelona. Forma parte da comarca do Moianès. Segundo o censo de 2014 tiña 2 400 habitantes.
Atol Wotho
Wotho é un atol das Illas Marshall. Forma parte do grupo occidental de atois da cadea de Ralik, no Océano Pacífico. Residen nel 145 persoas. O atol componse de 18 illotes cun área total de 4,33 km e unha lagoa interior de 94,92 km². Segundo distintas fontes o nome significa "entrada a través do arrecife" ou "illa afastada".
Rooney Mara
Patricia Rooney Mara, nada o 17 de abril de 1985 en Bedford, Estado de Nova York, é unha actriz estadounidense.
Papunya Tula
Papunya Tula  ou Papunya Tula Artists Pty Ltd, é unha cooperativa de artistas creado en 1972 que é propiedade e é xestionada por aborixes australianos do deserto occidental de Australia. O grupo é coñecido polo seu traballo innovador co movemento artístico do deserto occidental, popularmente coñecido como "dot painting". O seu obxectivo é conseguir atención internacional á arte aborixe, e os seus artistas inspiraron a outros artistas autralianos e estilos. A compañía opera en Alice Springs e é amplamente considerada como o principal provedor de arte aborixe en Australia Central.
Mergullón bicogroso
O mergullón bicogroso (Podilymbus podiceps) é unha especie de ave acuática da familia dos mergullóns, Podicipedidae. Como a especie Podilymbus gigas xa se estinguiu, esta é a única especie existente do xénero Podilymbus. Vive principalmente en lagoas de case todo o continente Americano.
Taxonomía e nome
O mergullón bicogroso foi descrito por Carl Linnaeus na 10ª edición da súa obra Systema Naturae en 1758 co nome Colymbus podiceps. Despois foi transferido ao xénero Podilymbus. O seu nome binomial Podilymbus é unha contracción da palabra latina podicipes (o nome xenérico dos mergulladores) e a grega kolymbos, 'mergullar', mentres que o nome específico podiceps, vén do latín podex, podicis, 'rabadilla, cu, ano' + pes, 'pé', é dicir, 'pés no cu' por estares estes inseridos tan atrás no corpo.
Fóra do seu propio xénero, os parentes máis próximos destas especie son os pequenos mergullóns do xénero Tachybaptus.
Subspecies
Recoñécense as seguintes subespecies:
Descrición
Son aves robustas, pequenas e de pescozo curto, que miden de 31 a 38 cm de longo, cunha envergadura alar de 45 a 62 cm e un peso de 253 a 568 g. Son principalmente marróns, cun píleo e dorso escuros. A súa cor marrón serve como camuflaxe nos pantanos onde viven. A parte inferior das ás, que se ve en voo, non é branca, como noutros mergullóns. A parte subcaudal é branca e teñen un curto bico romo parecido ao das galiñas de cor gris clara, que no verán está cruzado por unha banda negra ancha. En verán, teñen a gorxa negra. Non hai dimorfismo sexual. Os exemplares novos teñen liñas negras e brancas e parécense máis a adultos en plmaxe invernal. Este mergullón non ten os pés palmados. As súas dedas teñen lobos que sobresae pola parte lateral da deda, e que facilitan que poida impulsarse ao nadar. Cando voan, os pés parecen quedar por detrás do corpo, debido á súa situación moi traseira no corpo.
Pode confundirse co Tachybaptus dominicus, aínda que esa especie é moito menor e ten un bico máis fino. Outros mergullóns de tamaño similar teñen unha plumaxe moi distinta, é dicir, como o mergullón orelleiro e o mergullón real. Ambas as especies teñen unha plumaxe moito máis colorida, con laterais marróns avermellados, cristas douradas na parte lateral da cabeza sobre a contrastante cor lousa (tamén marrón avermellada no mergullón real); mentres que en inverno, tanto o real coma o orelleiro son de cor branca e negra con cores lousa e crema e teñen ollos vermellos.
Vocalización
A súa chamada é inconfundible, alta e soa como un "ouleante kuk-kuk-cow-cow-cow-cowwp-cowp"." A chamada é similar á do cuco Coccyzus americanus.
Distribución e hábitat
Encóntranse principalmente en América do Norte, Central e do Sur todo o ano. Durante a estación reprodutora do verán, son máis abundantes no centro norte e noroeste do Canadá. Se viven nunha área onde se conxela a aurga en inverno, migran. As aves migrantes xeralmente xúntanse coas aves que viven alí todo o ano en setembro e outubro. Migran de noite. A maioría das aves migratorias parten en marzo e abril. Fan aparicións ocasionais en Europa (en Galicia é unha ave accidental ) e Hawai. No Reino Unido foron avistadas 37 veces en 2007, e aparecen en xeral de outubro a xaneiro. Unha desta aves reproduciuse en Inglaterra cun mergullón pequeno, producindo unha cría híbrida. É o único mergullón rexistrado que visitou as illas Galápagos.
Viven aproximadamente de 10 a 12 anos.
Comportamento
miniatura|upright=0.87|Cría nadando no [[Lago Washington]] Raramente voan. Fan lentos mergullos frecuentemente, especialmente cando están en perigo, mergullándose ata uns 6,1 m ou menos. Mergúllanse durante uns 30 segundos e poden desprazarse a unha área máis apartada das augas, asomando só a cabeza para ollar se o perigo desapareceu. Esta frecuencia de mergullos valeulle a descrición de ser de natureza solitaria ou tímida. É raro que formen bandadas. O seu cortexo inclúe chamadas e ás veces dúos. Os machos mostran un comportamento territorial se outro macho se achega ao límite do seu territorio. Póñense enfronte e xiran a cabeza e bico. Despois dan a volta e empezan a facer as chamadas. Despois danse de novo a volta e ollan un para o outro.
Reprodución
esquerda|upright|miniatura|Ovos de P. podiceps en [[Bogotá]] Reprodúcese na parte centro sur do Canadá, non Estados Unidos, América Central, o Caribe, e a zona temperada de América do Sur. Poden poñer ata sete ovos ao ano, que sitúan os niños en zonas acuáticas, enriba de vexetación acuática. Os ovos son brancos azulados e elípticos e a incubación dura 23 días. É a femia a que empeza a incubación, despois fana ambos proxenitores e a femia faise cargo ao final da incubación. Cobren o niño con vexetación se teñen que ausentarse por tempo relativamente prolongado.
As crías poden abandonar o niño un día despois de faceren eclosión. Teñen penuxe ao nacer e véselle a pel amarela ente os loros e na parte superior da cabeza. Non nadan ben e permanecen fóra da auga. Dormen sobre as costas dos seus proxenitores. Tardan catro semanas en empezar a nadar. Cando son alertados soben ao dorso dun dos pais. Cando finalmente maduran o suficiente para mergullarse, mergúllanse xunto cos seus pais. Ambos os pais comparten os traballos da crianza dos polos, tanto para alimentalos coma para levalos ás costas. Por veces os pais mergúllanse para buscar alimento cos fillos nas costas.
Dieta
miniatura|Adulto con dous xoves alimentándose de cangrexos de río Os mergullóns bicogroso aliméntanse principalmente de invertebrados acuáticos, e tamén de pequenos peixes e anfibios (ras, cágados). Mergúllanse para conseguir a comida. Os seus bicos permítenlles esmagar crustáceos, como os cangrexos de río. Poden tamén comer plantas. Foron observados comendo as súas propias plumas, como outros mergullóns, como axuda para facer a dixestión (impide que os ósos pequenos do alimento causen lesións). Tamén alimentan coas súas plumas as crías.
Ameazas
Son extremadamente sensibles a ser molestados, especialmente polos humanos. Cando se están reproducindo, se teñen medo, os adultos poden abandonar os niños sen protexer os ovos. As ondas creadas por botes poden destruír os niños e o seu ruído pode asustar doadamente estas aves.
Na cultura
As súas plumas son grosas e suaves e eran antes usadas como decoración de sombreiros e orelleiras e por esa razón eran cazados no leste dos Estados Unidos no século XIX.
Status
Os mergullóns están declinando en Nova Inglaterra, aínda que non se sabe a razón. Os estados de Connecticut e Nova Hampshire declararon o mergullón bicogroso especie en perigo. En Nova Jersey e Massachusetts, foron declarados especie ameazada. En Vermont son especie "especialmente preocupante". En Rhode Island están localmente extintos.
A perda de hábitat é a maior ameaza do mergullón. A drenaxe, recheo e destrución xeral das zonas húmidas causa a perda dos seus hábitats reprodutores. Porén, son aínda comúns na maioría das súas áreas de distribución.
DS2000
O bus DS2000 é un tipo de bus para satélites fabricado no Xapón por Mitsubishi Electric a partir dun deseño creado orixinalmente para os satélites DRTS e ETS 8 en colaboración coa axencial espacial xaponesa JAXA.
Características
O bus DS2000, que soporta satélites de ata 5000 kg de masa, está pensado inicialmente para satélites de comunicacións na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos. A potencia xerada polos paneis solares, de ata 30 m de envergadura, pode chegar ata os 15 kW. O motor do bus produce ata 500 N de pulo. O bus en si ten unha altura de 4 metros e pode acoller 72 transpondedores, cun deseño de vida total de 15 anos. É compatible cos lanzadores H-IIA, Ariane 5, Delta IV e Atlas 5 e a súa estrutura está formada por un cilindro central rodeado por unha caixa de plástica reforzado con fibra de carbono.
Rafael Guerra Bejarano
Rafael Guerra Bejarano, nado en Córdoba o 6 de marzo de 1862 e finado na mesma cidade o 21 de febreiro de 1941, foi un toureiro andaluz. Foi tamén coñecido como Guerrita e Llaverito.
Traxectoria
Tomou a alternativa en Madrid o 29 de setembro de 1887, sendo o seu padriño Lagartijo. Mantivo unha gran rivalidade con Frascuelo e Lagartijo durante a súa carreira como toureiro. Retirouse o 15 de outubro de 1899 na praza de Zaragoza. É considerado como un dos Califas do Toureo.
Óscar ó mellor filme internacional
O Óscar ó mellor filme internacional ("Academy Award for Best International Feature Film"), chamado ata 2020 Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa ("Best Foreign Language Film"), é un dos Premios da Academia, popularmente coñecidos como Oscars, entregados anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS). Este galardón entrégaselle ós filmes producidos fóra dos Estados Unidos co diálogo predominante non inglés.
Cando se celebrou a primeira cerimonia dos Óscar o 16 de maio de 1929, non existía unha categoría separada para filmes estranxeiros. Entre 1947 e 1955, a Academia presentou o Oscar especial/honorífico ós mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos. Porén, eses premios non se entregaron de forma regular (non houbo premio en 1953), e non eran competitivos xa que non había candidatos, senón simplemente un filme premiado por ano. Para a 29ª edición dos Óscar (1956), foi creado un Premio Oscar ó Mérito de carácter competitivo para os filmes en lingua non inglesa que foi entregado anualmente dende entón.
The Diamond Sea
"The Diamond Sea" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editada coma primeiro sinxelo do seu álbum de 1995 Washing Machine. O tema foi versionado pola banda Yeah Yeah Yeahs e pode ser atopado no seu EP iTunes Session.
Óscar ó mellor filme internacional
Historia
Cando tivo lugar a 1ª edición dos Óscar en 1929, non se premiou ningún filme en lingua diferente ao inglés. Durante os primeiros anos da posguerra (1947–1955), oito filmes en lingua non inglesa recibiron premios especiais ou honoríficos. O líder da Academia Jean Hersholt indicou que "un premio internacional, se está administrado con coidado e propiedade, promovería unha relación máis achegada entre os cineastas estadounidenses e os dos outros países". O primeiro filme estranxeiro honrado cun premio así foi o drama neorrealista Sciuscià. Nos anos seguintes outorgáronse premios semellanes a outros sete filmes, un italiano, dous franceses, tres xaponeses e unha coprodución franco-italiana. Estes premios, non obstante, eran entregados de forma discrecional sen bases regulares e non eran competitivos posto que non había candidatos, senón só había un filme gañador por ano.
The Diamond Sea
A versión acustada de "The Diamond Sea" e o tema "My Arena" que están no sinxelo tamén aparecen como caras-b na edición en 12" do sinxelo "Little Trouble Girl".
Óscar ó mellor filme internacional
Historia
A categoría separada para filmes en lingua non inglesa creouse en 1956 e dende entón entregouse o premio todos os anos. O primeiro filme que recibiu o premio foi La Strada, que axudou a establecer a Federico Fellini como un dos máis importantes directores europeos.
The Diamond Sea
O seu vídeo musical foi dirixido por Spike Jonze, Lance Bangs, Dave Markey, Steve Paine e Angus Wall. Nel poden verse imaxes en directo da banda nas súas actuacións como uns dos cabezas de cartel da xira Lollapalooza de 1995.
Óscar ó mellor filme internacional
Historia
Durante a xunta de gobernadores da academia o 23 de abril de 2019 decidiuse que a categoría pasaría a chamarse Mellor Filme Internacional a partir da 92ª edición dos Óscar. Discutiuse que o uso do vocábulo "estranxeiro" estaba "desfasado nunha comunidade cinematográfica global!, e o novo nome "representa mellor esta categoría, e promove un punto de vista inclusivo do cinema,e da arte do cinema como experiencia universal". Os criterios de elixibilidade mantéñense.
The Diamond Sea
Listaxe de cancións
A edición para a radio do tema é significativamente máis curto que a versión que aparece no álbum (que dura 19:35), pero a versión alternativa é uns seis minutos máis longa que esta última. Esta versión máis longa tamén aparece na edición en vinilo de Washing Machine.
Óscar ó mellor filme internacional
Elixibilidade
Ao contrario que noutras categorías dos Óscar, o premio ao mellor filme internacional non require que os filmes se estreasen nos Estados Unidos para seren elixíbeis na competición.Estes filmes tiveron que ser estreados no país que os envía durante o período de elixibilidade definido polas regras da Academia e ser exhibidos durante polos menos sete días consecutivos nun cine comercial. O período de elixibilidade para a categoría difire do que se require noutras categorías e habitualmente comeza e remata antes do ano ordinario. Por exemplo, para a 30ª edición dos Óscar a data límite de estrea foi o 30 de setembro de 2007, mentres que nas demais categorías o período se estendía ata o 31 de decembro de 2007.
Aínda que ás veces o premio é chamado simplemente Óscar ao mellor filme estranxeiro, esta denominación é equívoca, posto que a nacionalidade importa menos que a lingua. Aínda que un filme non pode ser estadounidense para poder ser candidato ao premio, tamén ten que ser nunha lingua diferente ao inglés. Filmes estranxeiros que teñan a maioría do seu diálogo en inglés non poden ser elixidos para a categoría. Non obstante, a pesar da importancia da lingua, un filme completamente sen diálogos como Le Bal (1983) foi candidato ao premio.
Un filme pode ser rexeitado se o país que o presentou non exerceu control artístico suficiente sobre el. Varios filmes foron declarados inelixibles por este motivo, como foi Sè, Jiè (2007), seleccionado por Taiwán. As descualificacións xeralmente teñen lugar antes da presentación das candidaturas, coa excepción de Un lugar en el mundo (1992), seleccionada polo Uruguai para a 65ª edición dos Óscar e descualificada por falta de presenza uruguaia despois de obter unha candidatura.
Dende a edición de 2006, os filmes enviados non teñen que ser nunha lingua oficial do país que o presenta. Este requisito evitara que un país presentase filmes con diálogos en linguas non nativas, e o director executivo da Academia citou a regra como razón do rexeitamento de Private (2004), filme italiano descualificado porque as súas linguas principais eran o árabe e o hebreo. O cambio desta regra permitiu que o Canadá recibise unha candidatura polo filme en hindi Water. O cambio do regulamento non afecta á elixibilidade de filmes estadounidenses, que continúan a ser descualificados pola súa nacionalidade. Así, o filme en xaponés Cartas desde Iwo Jima (2006) ou o filme en maia Apocalypto (2006) non podían competir polo premio aínda que si foron candidatos ao Globo de Ouro ao mellor filme en lingua non inglesa, que non ten restricións por nacionalidade.
Todos os filmes producidos nos Estados Unidos son inelixíbeis. Este feito inclúe tamén os filmes producidos nas posesións de ultramar. Porto Rico, recibiu unha candidatura por Lo que le pasó a Santiago (1989), aínda que dende 2011 a Academia decidiu non volver admitir filmes do territorio.
Loa
A loa ("louvanza") é un tipo de prólogo teatral que pretende lograr o favor do público. Apareceron cos primeiros autos sacramentais e convertéronse logo en parte das obras seculares.
Na forma, estas pezas non presentan complexidade dramática, botándose en falta especificacións espaciais, temporais e elementos escénicos. Represéntanse diante do pano e en espazo neutro. Os seus personaxes son tipos convencionais coñecidos polo público, ou figuras alegóricas, caracterizadas por un mínimo de trazos.
A loa ten antecedentes xa na literatura dramática grega e romana. Cinco trazos, algúns coincidentes co entremés axudan a definir este xénero:
Artrite
Se afecta só a unha articulación chámase monoartrite, cando son 2 ou 3 recibe o nome de oligoartrite e se afecta 4 ou máis simultaneamente, denomínase poliartrite.
Non debe confundirse a artrite coa artrose, a cal é unha doenza dexenerativa e non inflamatoria. Porén, a pesar diso en ocasións, sobre todo na literatura anglosaxoa, denomínase osteoartrite.
Clasificación
Existen numerosas doenzas e síndromes que poden producir artrite, nos cales esta é considerada a principal manifestación, tales como:
Galería de imaxes de Ribadavia
Galería de imaxes do concello de Ribadavia na provincia de Ourense.
Bull in the Heather
"Bull in the Heather" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editada coma único sinxelo do seu álbum de 1994 Experimental Jet Set, Trash and No Star. Rodouse un vídeo musical para o tema dirixido por Tamara Davis, no que aparece a entón vocalista de Bikini Kill Kathleen Hanna. O sinxelo foi lanzado en abril de 1994 polo selo Geffen Records.
A canción leva o nome dun cabalo de carreiras que venceu na edición de 1993 do Florida Derby. O cabalo pertencía a un home chamado Arthur i. Klein, e cando a banda lle preguntou se podía usar o seu nome para unha canción Klein consultoulle aos seus fillos porque descoñecía a existencia de Sonic Youth. Despois de escoitalos e de comprobar que era un bo grupo e non tiñan letras racistas ou antisemitas accedeu á petición da banda renunciando a todo tipo de dereitos para sorpresa dos membros do grupo. Thurston e Kim atoparon orixinalmente o nome nun adhesivo que lles regalara Bob Nastanovich de Pavement.
No mes de maio do 2007, a revista NME colocou a "Bull in the Heather" no número 48 da súa lista dos 50 mellores temas de indie.
O sinxelo editouse en vinilo prateado de 10" cos tres temas limitado a 10.000 copias; en vinilo de 7" con "Bull in the Heather" como cara A e "Razor Blade" na B; en dúas edición de CD (británica e alemá) coas 3 cancións; un CD promocional dun só tema; e en casete.
Listaxe de cancións
A versión de "Doctor's Orders" neste sinxelo é distinta á que aparece no álbum, coa voz de Thurston Moore na vez da de Kim Gordon.
Provincia de Corasmia
A provincia de Corasmia é unha provincia de Uzbekistán. A capital da provincia é a cidade de Urgench, situada na zona occidental do país.
Atol Wotje
Wotje é un atol de 75 illas no Océano Pacífico. Forma parte das Illas Marshall. Ocupa unha área de 8 km² cunha lagoa de 624 km². a poboación do atol en 1999 ascendía a 846.
Axis of Justice
Axis of Justice (Eixo de Xustiza) é unha organización non lucrativa formada polos músicos Tom Morello de Audioslave (e anteriormente de Rage Against the Machine) e Serj Tankian de System of a Down. O propósito dela é unir ós músicos e ós fans para loitar pola xustiza social. Unha tenda de Axis of Justice acostuma estar nos festivais onde Audioslave ou System of a Down tocan, como en Lollapalooza no 2003. Axis of Justice tamén ten un show mensual que pode ouvirse pola emisora de radio KPFK nos Ánxeles (California).
No 2004, eles lanzaron un álbum en vivo titulado "Axis of Justice: Concert Series Volume 1". Contén performances por Flea de Red Hot Chili Peppers, Brad Wilk e Chris Cornell de Audioslave, Serj Tankian de System of a Down, Pete Yorn, Tim Walker, Maynard James Keenan de Tool, A Perfect Circle, Wayne Kramer e moitos outros.
Foi gravado durante un show no club Avalon, en Hollywood. O show foi para recadar diñeiro para Axis of Justice.
Provincia de Tashkent
A provincia de Tashkent é unha provincia de Uzbekistán. A capital da provincia é a cidade de Taskent.
Allianz Parque
O Allianz Parque, normalmente coñecido como Arena do Palmeiras, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Perdizes. O estadio é propiedade da Sociedade Esportiva Palmeiras. O estadio foi inaugurado o 19 de novembro de 2014. Ten capacidade para 43.713 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.
Arno
Como topónimo, dá nome a:
Como nome ou apelido pode referirse a:
Especie tipo
Na nomenclatura zoolóxica, unha especie tipo (species typica) é o nome da especie co cal está taxonomicamente asociada de forma permanente o nome dun xénero ou subxénero, é dicir, a especie que contén o(s) espécime(s) tipo. Utilízase un concepto similar para grupos supraxenéricos denominado xénero tipo.
Na nomenclatura botánica, estes termos non teñen consideración formal baixo o actual código de nomenclatura, pero utilízase ás veces imitando o uso que se fai na nomenclatura zoolóxica. En botánica, o tipo dun xénero é un espécime (ou, raramente, unha ilustración); os rangos de xénero e familia e as súas subdivisións, así como algúns nomes de rango superior baseados nos nomes dos xéneros, teñen ditos tipos.
Cada xénero ou subxénero nomeado en zooloxía, tanto se actualmente está recoñecido como válido coma se non, está teoricamente asociado cunha especie tipo. Porén, na práctica hai acumulados moitos nomes pendentes de tipificar por un atraso ou lentitude na tipificación, que foron definidos en publicacións antigas cando non se requiría especificar un tipo.
Uso en zooloxía
miniatura|340x340px|Representación diagramática de diferentes interpretacións da nomenclatura dunha especie. Cada taxónomo ten unha diferente visión sobre a atribución do xénero, mais a referencia a unha especie tipo consérvase, e iso asegura unha comunicación precisa.
A especie tipo é á vez un concepto e un sistema práctico usado na clasificación e nomenclatura dos animais. O valor dunha "especie tipo" débese a que "ancora" un determinado nome de xénero. Sempre que un taxon contén moitas especies e debe dividirse en máis dun xénero; a especie tipo asigna o nome do taxon orixinal a un dos novos taxons resultantes, que é aquel que inclúe a especie tipo.
O termo "especie tipo" está regulado na nomenclatura zoolóxica polo artigo 42.3 do Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, que define unha especie tipo como un "tipo que porta o nome" do nome dun xénero ou subxénero (un "nome do grupo xénero"). No Glosario, a especie tipo defínese como:
Por exemplo, a especie tipo dos caracois terrestres do xénero Monacha é Monacha cartusiana. Ese xénero está actualmente situado na familia Hygromiidae. O xénero tipo para esa familia é o xénero Hygromia.
O concepto de especie tipo en zooloxía foi introducido por Pierre André Latreille.
Cita obrigatoria
O Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica establece que o nome orixinal (binomen) dunha especie tipo debería citarse sempre. Dá un exemplo disto no artigo 67.1. Astacus marinus Fabricius, 1775 foi posteriormente designado como a especie tipo do xénero Homarus, polo que se lle deu o nome de Homarus marinus (Fabricius, 1775). Porén, a especie tipo de Homarus debería citarse sempre usando o seu nome orixinal, é dicir, Astacus marinus Fabricius, 1775.
Traxicomedia
A traxicomedia é unha obra dramática na que se mesturan elementos tráxicos e cómicos.
Na Grecia clásica a traxicomedia (ou "drama satírico") adoitaba tratar un tema lendario, aínda que con efectos cómicos, protagonizados, fundamentalmente, polo coro. Os deuses non interviñan na vida dos homes, e pode haber máis dunha acción ó mesmo tempo. Encóntrase a medio camiño entre a traxedia e a comedia: non se evitan as situacións cómicas, pero tampouco o desenlace tráxico, o que permite reflectir con maior verosimilitude a realidade: figuras de diversos estratos sociais, diferentes rexistros, asuntos elevados e/ou triviais.
Tódolos estudosos consideran a Plauto o pioneiro na obra Anftrión, aínda que o verdadeiro cultivo se iniciou no século XVI.
Teorema fundamental da álxebra
O teorema fundamental da álxebra establece que todo polinomio con números complexos por coeficientes e grao distinto de cero ten unha raíz (que será, en xeral, un número complexo).
Enunciado e equivalencias
O enunciado máis utilizado do teorema é o seguinte:
Todo polinomio nunha variable de grao n ≥ 1 con coeficientes reais ou complexos ten polo menos unha raíz complexa''.
En ocasións emprégase tamén o seguinte enunciado: Un polinomio nunha variable, non constante e con coeficientes complexos, ten tantas raíces como indica o seu grao (contando as súas multiplicidades.
Son equivalentes as afirmacións:
Zona de especial conservación de Negueira
Negueira é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe parte do encoro de Salime e abas do río Navia nese concello. Esta área de conservación ocupa 4.547 ha. do concellos de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada. Destaca por ser unha zona de montaña, con clima atlántico pero influencia mediterránea, con bosques de castaños, carballos e sobreiras e por se un lugar común dos osos pardos.
Xeografía
O espazo natural está por completo no concello de Negueira de Muñiz, na comarca lucense da Fonsagrada. Inclúe ás parroquia de Río de Porto, Ernes e parte das de Barcela (os lugares de Barcela, Cancio, Castelo, El Foxo, Rozadas, Vilauxín, ) e de Negueira (os lugares de Negueira, Pieiga, Sanformar e Seira).
Inclúe un treito final do encoro de Salime, coas abas e regatos que chegan a este encoro. Este encoro está no treito alto do río Navia.
Flora
Os bosques fórmanos os castaños (Castanea sativa) e os carballos (Quercus robur) e sobreiras (Quercus suber) e nas ribeiras os abeneiros (Alnus glutinosa) e os freixos (Fraxinus excelsior). Entre os bosques prioritarios do espazo están os bosques de costas e barrancos e os sobreirais. Outras masas fórmanas os queirogais, que os forman as especies de Erica ciliaris e Erica tetralix. No espazo están ademais lugares de turbeiras activas.
Fauna
En Negueira está presente o oso pardo (Ursus arctos) e outras especies de conservación prioritaria, como o Cerambyx cerdo, os escornabois (Lucanus cervus), as londras (Lutra lutra) e os aguaneiros (Galemys pyrenaicus).
As especies da fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
Negueira foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. O espazo natural forma parte da Reserva da Biosfera do Río Eo, Oscos e Terras de Burón.
Economía de Vigo
miniatura|Terminal de Bouzas, no [[Porto de Vigo]] A economía da comarca viguesa caracterízase pola preponderancia dunha economía diversificada vencellada ao sector pesqueiro, á industria e aos servizos. Entre os motores da economía de Vigo está a industria automobilística, liderada por PSA Peugeot Citroën, que ten no concello a súa primeira factoría en importancia de Europa, ao producir en 2007 un total de 547 mil vehículos, dos cales máis do 88% foron exportados fóra de España.
Así mesmo, son moi importantes a construción naval e o sector pesqueiro en todas as súas vertentes, dende a industria extractiva, armadores, ata a comercial, coas súas lonxas de altura e de baixura, así como a industria conserveira, conxeladora e transformadora. Vigo é o primeiro porto comercializador de peixe para consumo humano do mundo (650.000 toneladas no ano 2004), e os estaleiros da Ría son líderes da construción naval privada española, por facturación e tonelaxe. Peixes espada na lonxa de Vigo|miniatura O porto de Vigo conta con máis de 9 km de peiraos de atraque. Nel cabe citar a importancia do tráfico de mercadorías, cuxo volume total en 2004 ascendeu a 4,234 millóns de toneladas. Os maiores tráficos corresponden a mercancías xerais, destacando o movemento en contedores, o tráfico ro-ro de vehículos e a pedra natural, ademais dos produtos pesqueiros.
Infraestruturas de transporte relevantes na economía de Vigo son o Aeroporto Internacional de Peinador, situado nos arredores da cidade, e as dúas estacións de ferrocarril: Urzáiz e Guixar.
Outras actividades económicas importantes en Vigo e comarca son a industria química e farmacéutica; a industria téxtil; a industria editorial, da que Vigo é o primeiro referente en Galicia; a industria alimentaria; a fabricación de produtos para a construción; a fabricación de maquinaria industrial; a enxeñería naval e en menor medida a industria aeronáutica.
Unha institución imprescindible para o desenvolvemento industrial de Vigo e a súa comarca foi a Zona Franca, fundada en 1947 e que na actualidade funciona como Axencia de Desenvolvemento Local, promovendo chan e infraestruturas de carácter eminentemente industrial e comercial.
A Universidade de Vigo desempeña un papel importante xunto ao sector privado no progreso tecnolóxico e en consecuencia, no desenvolvemento económico.
[[IFEVI, Coto Grande.|miniatura]] Igualmente digno de mención como motor da economía viguesa é a actividade feiral e congresual. O IFEVI (Instituto Feiral de Vigo) é promotor de feiras e congresos nas súas instalacións de Coto Grande (Cabral), lugar afastado do centro da cidade pero axeitado para a actividade feiral debido ás súas boas comunicacións (está situado a 300 metros do aeroporto de Peinador, e dispón de saída directa desde a Autoestrada do Atlántico AP-9). Aos poucos consolidouse como un referente na actividade feiral e congresual española, acadando no 2005 un total de 92 actividades nas súas instalacións (25 feiras e 67 congresos), con 175.000 visitantes profesionais.
A actividade congresual da cidade ten o pulo definitivo no Auditorio-Pazo de congresos, obra do arquitecto galego César Portela, construído en Beiramar.
O sector financeiro autóctono liderouna a antiga Caixanova, a entidade herdeira da Caixa de Aforros e Monte de Piedade Municipal de Vigo, fusionada coas caixas de Ourense e de Pontevedra a principios do século, que mantén a súa sede social na cidade. O antigo Banco de Vigo mercouno na década de 1970 o Banco de Bilbao (actual Banco Bilbao Vizcaya - Argentaria). Recentemente diluíu a súa personalidade o Banco Simeón, que perdeu a súa denominación logo de integrarse no grupo portugués Caixa Geral de Depósitos).
Látex
miniatura|dereita|Látex O látex  é o zume propio de moitos organismos vexetais, especialmente os da familia das euforbiáceas e moráceas, que circula polos vasos laticíferos. É producido polas células secretoras do floema. Ten unha composición moi complexa e del obtéñense substancias diversas coma o caucho ou a escuma de látex (para colchóns, asentos, acolchados etcétera). O látex de certas plantas é velenoso; o doutras é moi acre, como por exemplo o da figueira común.
Estádio Cícero Pompeu de Toledo
O Estádio Cícero Pompeu de Toledo, normalmente coñecido como Estádio do Morumbi, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Morumbi. O estadio é propiedade do São Paulo Futebol Clube. O estadio foi inaugurado o 2 de outubro de 1960. Ten capacidade para 67.052 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.
Metamorfose
miniatura| Unha [[libélula na súa última fase adulta, indo de ninfa a adulto.]]
miniatura|Dous tipos de metamorfoses en insectos. A metamorfose é o proceso polo cal un animal modifica a súa estrutura anatómica e mesmo metabólica. É habitual nos insectos, a vida dos cales divídese en fases, tanto se presentan hemimetabolismo como holometabolismo. A metamorfose separa a fase de larva e a de imago ou adulto, chamándose pupa no ínterim á fase na que se conserva nun casulo. Con todo, as metamorfoses tamén se dan en anfibios, crustáceos, moluscos, e mesmo en mamíferos, sempre que haxa unha diferenza formal entre os estadios posteriores ó nacemento e a forma definitiva dun adulto.
Carcinoxénese
dereita|miniatura|441x441px|O cancro prodúcese pola acumulación sucesiva de mutacións. Cada mutación altera nalgunha maneira o comportamento dunha célula. Os termos oncoxénese ou carcinoxénese fan referencia literal ó proceso polo cal se produce o cancro. É o proceso polo cal unha célula normal se converte nunha célula cancerosa. Caracterízase pola progresión de varios cambios celulares a nivel do material xenético que finalmente desemboca na reprogramación da célula provocando que se reproduza de maneira descontrolada, formando unha masa maligna.
O proceso de oncoxénese é causado por estas mutacións no material xenético das células normais, que alteran o balance normal entre proliferación e morte celular. Como resultado prodúcese unha división celular descontrolada e un proceso evolutivo destas células por medio de selección natural dentro do organismo. A reprodución rápida e descontrolada de células poden producir tumores benignos e algúns tipos destes tumores poden converterse en malignos que é o que se coñece como cancro. Os tumores benignos non se esparexen a lugares afastados do organismo nin invaden outros tecidos, e polo xeral non representan unha ameaza para a vida a menos que compriman estruturas vitais ou teñan algunha actividade fisiolóxica (por exemplo, que sexan quen de producir algunha hormona). Os tumores malignos son quen de invadir outros órganos, espallarse a lugares distantes (proceso coñecido como metástase) e converterse nunha ameaza para a vida.
Colchón
O colchón é unha peza almofadada e flexíbel que se coloca sobre a cama e se emprega para deitar o corpo e durmir. O colchón recheo de la chegou a Europa despois das Cruzadas, cando os europeos adoptaron o costume árabe de durmir sobre coxíns. Antigamente, os colchóns, denominados na época almadraques ou xergóns, constaban dunha funda rechea de materiais orgánicos como palla, la, follas etcétera, que eran o niño ideal para pequenos insectos, polo que cumpría ventilalos e airealos decote. Os xergóns de la foron populares en Europa ata ben entrado o século XX. Adoitaba existir a figura do colchoeiro que se encargaba de construír, airear, encher e restaurar os colchóns de la.
Luzaga
miniatura|Mapa de situación de Luzaga en Guadalaxara. Luzaga é un concello español, localizado na provincia de Guadalaxara (Castela-A Mancha).
Colchón
En Galicia eran comúns os almadraques recheos de follato do millo.
Luzaga
Historia e características
Situada a uns 1.072 m de altitude sobre o nivel do mar, ten unha poboación de 94 habitantes conforme o censo de 2007. Atópase a uns poucos quilómetros ao sur da estrada A2, que une Madrid con Barcelona, sobre o leito do río Tajuña.
Asimilada coa Lutia na época celtibera, en Luzaga descubriuse unha necrópole celtibera e mais o chamado bronce de Luzaga, un pacto de hospitalidade na actualidade perdido e do que só se gardan imaxes.
Hepatite B
A hepatite B é unha doenza infecciosa do fígado causada polo virus da hepatite B, pertencente á familia Hepadnaviridae (virus ADN hepatotrópico) e caracterizada por necrose hepatocelular e inflamación. Pode causar un proceso agudo ou un proceso crónico, que pode acabar en cirrose (perda da "arquitectura" hepática por cicatrización e xurdimento de nódulos de rexeneración) do fígado, cancro de fígado, insuficiencia hepática, fatiga, febre, ictericia e mesmo a morte.