cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jimmy Giménez-Arnau
Traxectoria
Como escritor, empezou facendo poesía e publicou Cuya selva e La soledad distinta. En 1977 escribiu a súa primeira novela, Las islas transparentes, coa que quedou finalista do Premio Nadal. Outras obras súas son: ''Yo, Jimmy. Mi vida entre los Franco, Neón en vena. Enfermos en el paraíso, Los insatisfechos (a súa segunda novela), Las malas compañías. Hipótesis íntimas sobre la muerte de los marqueses de Urquijo, Como forrarse y flipar con la gente guapa, Camaleones y lagartas, Zelos (a súa terceira novela) e España me pone''.
Personaxe popular
Debido ao seu matrimonio en 1977 con María del Mar «Merry» Martínez Bordiú, neta do ditador Francisco Franco, con quen tivo unha filla, Leticia, Jimmy Giménez Arnau converteuse nun personaxe popular. Uniuse dez anos despois cunha modelo. O seu anterior matrimonio disolveuse cunha sentenza do Tribunal da Rota o 28 de abril de 1993. Este feito colocouno inmediatamente no punto de mira da prensa do corazón, coa que desde entón vén colaborando e realizando polémicas aparicións. Esta relación viuse especialmente fomentada e explotada a raíz do auxe en España da televisión especializada na vida privada dos famosos. Giménez-Arnau non tivo problemas en expoñer a súa vida fronte aos medios, aproveitándose da súa condición de exparente dos Franco para criticar a familia.
Nos últimos anos, mercé á súa controvertida personalidade e o seu carácter polémico, pasou a formar parte indiscutible do que se deu en chamar, con maior ou menor acerto crítico, como telelixo.
Mauritshuis
O Mauritshuis (en galego: "Casa de Mauricio"), oficialmente Gabinete Real de Pinturas Mauritshuis (en neerlandés: Koninklijk Kabinet van Schilderijen Mauritshuis), é un museo da cidade da Haia, nos Países Baixos, famoso por albergar varias obras mestras de Rembrandt (como A lección de anatomía) e tres das escasísimas pinturas de Vermeer, entre elas dúas mundialmente coñecidas: A rapaza da perla e Vista de Delft.
É un dos museos holandeses máis coñecidos e concorridos; en 2016 tivo 414.239 visitantes e o ano anterior chegou ao medio millón.
O edificio
miniatura|esquerda|Fachada principal do Mauritshuis O edificio atópase no grande estanque coñecido como Hofvijver, moi preto do Binnenhof, un complexo de edificios que acolle, entre outras institucións do Estado, a oficina do Primeiro Ministro e o Parlamento dos Países Baixos. Foi construído en 1640 para o conde Xoán Mauricio de Nassau (que lle dá o nome), daquela gobernador da efémera posesión holandesa en Pernambuco, Brasil.
Portogonzalvo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Portogonzalvo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 8 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Mauritshuis
O edificio
O edificio forma parte da rede de monumentos nacionais dos Países Baixos (Rijksmonument) desde 1967.
Período de clausura (2012-2014)
miniatura|120px|esquerda|Busto de Xoán Mauricio de Nassau Entre 2012 e 2014, o museo pechou as súas portas para abordar un ambicioso proxecto de renovación e ampliación, cun custo aproximado de 31 millóns de euros. Durante o período de clausura, unha selección das súas obras exhibiuse noutro museo da cidade, aínda que varias das máis famosas itineraron por varios países co fin de captar fondos.
Os salóns do vello palacio foron renovados respectando a súa ambientación renacentista; empregáronse tecidos de seda francesa para tapizar as paredes. Tamén se restauraron unhas pinturas de Giovanni Antonio Pellegrini que formaban parte da decoración do salón principal. Pero a intervención máis substancial foi a incorporación ao museo dun edificio próximo, que permanecía sen uso; para o sumar ao conxunto museístico construíuse un corredor soterrado que o conecta co palacio orixinal. Este segundo edificio alberga salas de exposicións temporais, así como as oficinas e demais espazos de uso interno. O Mauritshuis xa renovado reabriu as súas portas o 27 de xuño de 2014.
Durante esta clausura temporal por obras de reforma, o museo prestoulle A rapaza da perla a Kobe, cidade xaponesa tristemente famosa polo terremoto que a arrasou en xaneiro de 1995. En 2013, ese cadro de Vermeer e outros de Rembrandt, Frans Hals,Carel Fabritius, etc., viaxaron nunha mostra temporal á colección Frick de Nova York, institución que en 2015 respondeu xenerosamente prestándolle ao Mauritshuis un grupo de 36 obras.
A colección
miniatura|Aurtorretrato de [[Rembrandt (1669)]] A colección de pintura que alberga o museo céntrase especialmente na pintura do século XVII (o século de ouro da pintura holandesa), con obras de autores holandeses de sona, como: Tamén hai obras de:
Libera!
miniatura|Activistas de Libera! protestando contra a caza. [[Barcelona]] Libera! é unha organización española sen ánimo de lucro adicada á defensa dos dereitos dos animais. Para concienciar, realiza principalmente campañas educativas e de sensibilización cidadá, manifestacións, denuncias e outros actos reivindicativos. Libera! foi constituída en 2004 en Barcelona. Nas súas orixes adoitaba realizar as súas accións no ámbito catalán, ata que se transformou nunha organización a nivel estatal.
Historia e características
Unha das súas campañas que conseguiu unha maior repercusión nos medios a nivel internacional foi "Libera a Susi",    a cal ten como obxectivo que o Parque Zoolóxico de Barcelona permita que o único exemplar de elefante que aínda queda vivo, a elefanta africana chamada Susi, a cal segundo Libera! e a organización británica Born Free Foundation sofre graves problemas psicolóxicos derivados da soidade, sexa trasladada a un santuario de elefantes, onde poida vivir nunhas condicións mellores en réxime de semi liberdade e coa compañía doutros elefantes.
Esta campaña recibiu apoio de persoeiros do mundo da cultura, como o Premio Nobel de Literatura José Saramago, a Raíña Sofía e de personalidades destacadas na política municipal barcelonesa, como Imma Mayol, entre outros. Libera! realizou esta campaña co apoio da Fundación FAADA e a Born Free Foundation.
Forma, tamén xunto coa Fundación FAADA, a Plataforma Ramblas Ètiques, que realiza campañas para conseguir que, en cumprimento da Lei de Protección Animal 22/2003 e da Ordenanza de Protección dos Animais do Concello de Barcelona, déixense de vender animais nas tradicionais pajarerías de La Rambla. En diferentes campañas dos medios, a Plataforma Ramblas Ètiques denunciou as condicións en que viven os animais e que os paxareiros lanzan no lixo os cadáveres dos numerosos animais que morren, a pesar de ser unha práctica legalmente non permitida por atentar contra a saúde pública. Tamén que os paxareiros tiraron no lixo mesmo animais aínda vivos.
Libera! é tamén, xunto coa Plataforma SOS Stop Our Shame e CAS International, coordinadora da Plataforma Galicia Mellor Sen Touradas a cal ten como finalidade abolir as corridas de touros en Galicia. Esta campaña conta co apoio de organizacións ecoloxistas galegas como ADEGA ou Matar por matar non.
Tamén de Galicia, teñen criticado a mala aplicación da lei de protección dos animais ou á falta de control sobre a importación de peles de cans e gatos polas autoridades galegas.
En marzo de 2009, Libera! interpuxo unha querela contra o exministro Mariano Fernández Bermejo por un delito de furtivismo durante a cazaría sen a respectiva licenza que realizou en febreiro do mesmo ano co xuíz da Audiencia Nacional, Baltasar Garzón cando Bermejo aínda era Ministro de Xustiza.
Hepatica (anxiosperma)
miniatura|Hepatica transsilvanica
Hepatica é un xénero de plantas herbáceas perennes anxiospermas da familia das ranunculáceas, nativa do centro e norte de Europa, Asia e leste de Norteamérica. Algúns botánicos inclúen Hepatica dentro do xénero Anemone interpretado sensu lato.
Etimoloxía
A palabra hepatica deriva do latín hepaticus (do grego hepar, 'fígado'), debido á folla con tres lobos desta planta que lembra ao fígado humano.
Descrición
Ten flores hermafroditas rosas, púrpuras, azuis ou brancas e con tres brácteas verdes que aparecen soas nos talos pelosos desde o final do inverno á primavera. Os polinizadores desta planta son bolboretas, avelaíñas, abellas, moscas e escaravellos.
As follas son basais, duras, e xeralmente con tres lobos, e permanecen na planta durante o inverno.
Cultivo
O cultivo ornamental de Hepatica foi popular no Xapón desde o século XVIII (período Edo medio), onde se desenvolveron variedades con flores con pétalos dobres e diversos patróns de cores.
A planta ten unha gran tolerancia aos solos alcalinos derivados de rochas calcarias, e pode crecer nunha ampla variedade de condicións; pode encontrarse en bosques caducos e moi sombreados (especialmente de faias) e matogueiras ou praderías a pleno sol. As Hepatica tamén crecen en substratos areosos ou ricos en arxila, e está asociada ás calcarias. O solo húmido e as nevaradas invernais son un dos seus requirimentos; as Hepatica son tolerantes a estar cubertas pola neve en inverno, pero agunatan peor a xeada seca.
Propagación
Faise por sementes ou por división (fragmentación) das vigorosas matas en primavera. Porén, os brotes tardan varios anos en chegar ao tamaño necesario para a floración, e as plantas divididas tardan en engrosar.
Especies
miniatura|Flores de Hepatica nobilis. miniatura|Hepatica en [[Europos Parkas, Lituania.]]
Recoñécense entre unha e tres especies de Hepatica, e algúns dos taxons son ás veces tratados como variedades:
Bouquinistes
miniatura|Gravado de [[Jean Henry Marlet con Adrien Victor Auger, bouquiniste no quai Voltaire (1821).]] miniatura|Bouquinistes de Paris (2007). miniatura|Postos pechados de bouquiniste (2006). Os bouquinistes (libreiros en lingua francesa) son os vendedores de libros antigos e de ocasión da cidade de París, que teñen os seus postos ás beiras do río Sena: entre pont Marie e quai du Louvre na beira dereita, e entre o quai de la Tournelle e quai Voltaire na beira esquerda.
Historia
A tradición dos bouquinistes comeza cara ao século XVI cos pequenos comerciantes itinerantes. Logo da presión dos libreiros, en 1649 publicouse un regulamento prohibindo as tendas ambulantes e os escaparates de libros sobre a Pont Neuf. O poder na época tiña unha gran teima teima coa limitación dos mercados paralelos non suxeitos á censura. Segundo a regulamentación de cada momento, os libreiros ambulantes foron expulsados e despois reintegrados aos seus postos.
O emblema tradicional dos libreiros é un lagarto portando unha espada. O lagarto simboliza os libreiros sempre mirando cara ao Sol para vender os seus libros, e a espada representa o seu desexo de acadar a nobre profesión de libreiro, pois a estes lles fora concedido o privilexio de usar a espada.
O termo bouquiniste apareceu no dicionario da Academia Francesa en 1789. En 1859 foron definidas as concesións pola cidade de París, e os libreiros puideron establecerse en puntos fixos. Toda persoa tiña dereito a 10 metros, cun pago inicial de 25 F e unha taxa anual de 26,35 F. O horario de apertura estableceuse de sol a sol. Finalmente, en 1930 definiuse o tamaño fixo dos postos.
Instalados ao longo de máis de tres quilómetros ao longo do Sena, nunha zona recoñecida como patrimonio da humanidade pola UNESCO en 1991, os 240 bouquinistes de París rexentan os 900 postos verdes, onde hai expostos uns 300.000 libros antigos e de ocasión, así como numerosas revistas, selos e postais para coleccións.
O actual «Règlement des Bouquinistes» foi aprobado o 1 de outubro de 1993, sendo alcalde Jacques Chirac.
Rufo Pérez
Rufo Pérez González, nado en 1916 e finado en Vigo en novembro de 2011, foi un docente galego.
Traxectoria
Foi un dos fundadores da editorial Galaxia, pertenceu ao grupo Ultreia. Nas eleccións municipais de 1979 formou parte, como número 4, da candidatura de Galicia Ceibe que encabezaba Leónides de Carlos.
Bill Whitehouse
Bill Whitehouse nado en Plumstead o 1 de abril de 1909 e finado en Reims o 14 de xullo de 1957 foi un británico expiloto de carreiras de Inglaterra.
Bill empezou a competir nun Cooper 500 en 1949 nas carreiras de 500 cc Car Club National (máis tarde Fórmula 3). Seguiron varias vitorias e boa colocacións. Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o 17 de xullo de 1954. Retirouse da carreira con problemas no sistema de combustible e non anotou puntos no Campionato do Mundo. Tamén competiu en varias carreiras fora do campionato de Fórmula Un. Bill foi o propietario do Westmount Garage en Blendon, Bexley, Kent. Este garaxe foi máis tarde a base do equipo Gemini Formula Junior. Morreu nun choque durante unha carreira de Fórmula 2 en Reims pilotando un coche oficial prestado despois de que o seu Cooper T39 privado tivese falla no motor. Posteriormente tamén morreu o americano Herbert MacKay-Fraser.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Robert Ardrey
Robert Ardrey, nado en Chicago (Illinois) o 16 de outubro de 1908 e finado en Cidade do Cabo o 14 de xaneiro de 1980, foi un guionista e autor teatral estadounidense.
Traxectoria
Na década de 1950 retomou os seus estudos académicos en Antropoloxía e ciencias do desenvolvemento. African Genesis e The Territorial Imperative, xunto co The Naked Ape (Desmond Morris, 1967), foron das obras con mellor acollida no discurso público durante a década de 1960, que combatía as asuncións previas da antropoloxía. As ideas de Ardrey influíron en Arthur C. Clarke e Stanley Kubrick no desenvolvemento de 2001: Unha odisea do espazo  , así como a Sam Peckinpah, ao que Strother Martin proporcionou dous dos libros de Ardrey. A novela de Hammond Innes Levkas Man (1971) tamén recibiu a influencia da visión de Ardrey sobre as raíces das agresións humanas na Idade de Pedra.
Paleoantropoloxía
Ardrey postulou que os precursores do Australopithecus sobreviviron millóns de anos de seca no Mioceno e o Plioceno, mentres a sabana se estendía e as fragas se reducían, adaptándose ao estilo de caza das especies carnívoras. Os cambios nos métodos de supervivencia e organización social foron diferenciando gradualmente os pre-humanos dos outros primates. Os cambios na dieta propiciaron o desenvolvemento do cerebro humano.
A teoría do simio asasino postula que a agresión, un factor vital na caza con fins alimenticios, é unha característica fundamental que distingue os devanceiros do ser humano doutros primates.
Vida persoal
Robert Ardrey era fillo do editor Robert Leslie Ardrey e da profesora Marie Haswell. Acadou o graduado Phi Beta Kappa na University of Chicago, baixo a tutela de Thornton Wilder. En 1938 Ardrey casou con Helen Johnson, á que coñecera na universidade, divorciándose en 1960. Tiveron dous fillos, Ross e Daniel. En 1960 casou coa actriz de teatro surafricana Berdine Grunewald, que máis tarde ilustraría os seus libros.
O Arquivo Howard Gotlieb da Biblioteca Mugar Memorial da Universidade de Boston acolle a colección Robert Ardrey .
Lodoeiro
miniatura
O lodoeiro ou lodón bravo (Celtis australis), é unha especie pertencente á familia Ulmaceae, aínda que algúns autores a inclúen nas Cannabaceae. En Galiza aparece soamente como ornamental, sendo común coma árbore de beirarrúa.
Nome galego
A RAG recolle os termos lodoeiro e lodón. A publicación Termos esenciais de Botánica da Universidade de Santiago de Compostela recolle ademais o termo virgondoiro e a variante dialectal lidueiro. Nalgúns vocábulos aparece como lamigueiro, pero cómpre non confundilo coas árbores do xénero Populus, tamén chamados chopos.
Morfoloxía
É unha árbore caducifolia que pode chegar a medir entre 20 e 25 metros de altura, de tronco recto e casca cinsenta e lisa, semellante á da faia, sen fendas ou engurras; posúe unha copa arredondada e larga. As follas, de 5 a 15 cm de longo, son alternas, pecioladas e de forma ovo-lanceoladas e delicadamente serradas, con dentes de punta máis clara; a face é de cor verde escura algo pubescente e o envés, de cor máis clara con pilosidade nos nervios. Ten estípulas caedizas. As flores pentámeras son inconspicuas, pois non teñen pétalos e o único periantio está formado por 5 sépalos caducos; son de cor amarela verdosa. O froito, é comestíbel e de sabor agradábel; é unha drupa carnosa de arredor dun centímetro de diámetro, case negro por fóra e amarelo no miolo cando está ben chegado, cunha carabuña do tamaño dun gran de pementa. Medra solitario sobre longos pedúnculos nas axilas das follas.
Florea entre marzo e abril, e os seus froitos chegan a fins do verán e polo outono.
Hábitat
Medra en cavorcos, abas e nas bandas máis afastadas das orelas de ríos e regueiros, sendo citado coma especie dos bosques de ribeira mediterráneos, formacións de lamigueiros hidrófilas e de ulmeiros, sempre de climas temperados. Non adoita formar bosques, aparecendo xeralmente illado sobre solos soltos e frescos, incluso pedrentos, independentemente da súa natureza calcaria ou silícea.
Distribución
Nativo da Conca Mediterránea e Europa central, até altas latitudes. Naturalizado e/ou cultivado no resto do mundo.
Está moi estendido na rexión mediterránea e o suroeste de Asia, empregándose acotío coma árbore ornamental en parques e xardíns, e na aliñación de rúas pola súa tolerancia á contaminación. Tense usado tradicionalmente, por mor á boa relación peso-resistencia que ten a súa madeira, para facer certas ferramentas agropecuarias como angazos, forcas e as súas raíces para elaborar pipas para fumar.
Na península Ibérica é relativamente frecuente en toda a vertente mediterránea, Andalucía e Estremadura. En Galiza é máis común coma ornamental.
Ecoloxía
Reprodúcese tanto por semente como por esgallo, e a súa capacidade para se establecer sobre solos predrentos faino moi útil en traballos de restauración e suxeición de terreos degradados. Del aliméntanse as larvas do lepidóptero Hestina persimilis.
Propiedades
Principios activos: contén taninos e mucilaxes.
Requiá, San Xurxo de Moeche, Moeche
Requiá é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 14 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Freddy Got Fingered
Freddy Got Fingered é un filme estadounidense dirixido por Tom Green que foi estreado no 2001.
Sinopse
Un debuxante en paro chamado Gordon vese obrigado a volver a vivir cos seus pais e co seu irmán máis novo Freddy. Cando os seus pais lle piden que se vaia da casa, comeza a lanzar rumores falsos que aseguran que o seu pai abusa sexualmente do seu irmán. Gordon aproveita a situación familiar para realizar unha serie de animación baseada no seu propio fogar.
The Unraveling
The Unraveling é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Rise Against, publicado o 24 de abril de 2001 a través do selo Fat Wreck Chords. Mass Giorgini produciu o disco nos Sonic Iguana Studios en Lafayette, Indiana, en decembro de 2000. É o único álbum de estudio do grupo en contar co guitarrista Mr. Precision, e o único no cal o vocalista Tim McIlrath non toca a guitarra. O disco foi remasterizado e reeditado no ano 2005.
Discurso (narratoloxía)
Para comprendermos os termos historia ou diéxese e relato ou discurso debemos opolos entre si procedendo en primeiro lugar á súa definición por separado
David Grossman (director)
David Grossman é un director de cinema e televisión estadounidense coñecido polo seu traballo nas series máis populares da ABC.
Discurso (narratoloxía)
A historia é unha serie de acontecementos ordenados nunha secuencia cronolóxica, protagonizada por personaxes encadrados nun marco espacial. Representa o plano do contido.
David Grossman (director)
A series máis descadas que dirixiu son: Lost, Weird Science, MadTV, Buffy the Vampire Slayer, Angel, CSI: Crime Scene Investigation, Dead Like Me, Malcolm in the Middle e Ally McBeal.
Discurso (narratoloxía)
O discurso (ou relato) é o proceso de contar unha historia elixindo o punto de vista, a ordenación temporal dos acontecementos e a duración dos mesmos. Unha historia pode dar pé a múltiplos discursos narrativos. Representa o plano da forma.
En épocas de crise, a historia (o contido) é a máis suxeita a variacións, novos cambios sociais priman obras cargadas de argumento, mentres que en períodos de estabilidade se traballa con experimentacións (discurso, estrutura).
Obsérvese que a historia presupón o plano do contido mentres que o discurso implica o plano da forma.
Gran Premio do Reino Unido de 2018
O Gran Premio do Reino Unido de 2018 (coñecido oficialmente como o 2018 Formula 1 Rolex British Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 8 de xullo de 2018, no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire e Buckinghamshire, Inglaterra, Reino Unido. A carreira foi a décima rolda da tempada de Fórmula 1, a septuaxésima terceira (73ª) edición do Gran Premio do Reino Unido, e a quincuaxésimo cuarta (54ª) vez que a carreira disputouse no Circuíto de Silverstone.
Antecedentes
O circuíto presentaba tres zonas de DRS. Os dous usados ​​nos anos anteriores, situados nas rectas Wellington e Hangar, cunha terceira zona situada na recta de boxes. Como o DRS desactívase cando o condutor frea, os pilotos puideron usar o sistema a través das curvas Abbey e Farm, xa que estas curvas podíanse tomar a toda velocidade cando o automóbil ten pouco combustible. Isto trouxo un maior risco xa que DRS reduce a resistencia ao cancelar o agarre aerodinámico nun momento en que o agarre aerodinámico mellora a capacidade do automóbil para tomar curvas a gran velocidade. Os pilotos podían desactivar o DRS manualmente antes das curvas se non podían ou non querían tomar a curva co uso de DRS. A carreira foi a primeira vez que os pilotos puideron usar o DRS a través das curvas nunha carreira. A decisión de permitir o uso do DRS a través das curvas xerou críticas xa que os pilotos sentiron que usar DRS a través da curva Abbey non era seguro. Os pilotos atoparon que o mellor enfoque era desactivar o DRS manualmente antes da curva sen diminuír a velocidade antes de reactivalo na saída da curva. Este enfoque era necesario xa que ralentizar o automóbil evitaría que o sistema reactivásese.
Práctica
A FP1 viu a Romain Grosjean chocar en Abbey, logo de deixar aberto o seu DRS mentres tomaba a curva, e Max Verstappen detívose en boxes cun problema coa caixa de cambios. Na FP2, Verstappen estrelouse en Luffield e Pierre Gasly rompeu o Toro Rosso. Na FP3, Brendon Hartley sufriu un forte accidente despois de que a súa suspensión dianteira esquerda fallara a gran velocidade.
Carreira
Hamilton tivo un comezo lento e Vettel e Bottas pasárono. Na curva 3, Kimi Räikkönen fixo contacto con Hamilton, facéndoo trompear fóra da pista e deixándoo último. Sergio Pérez tamén trompeou ao principio, evitando por pouco os autos Williams que saían do pit lane. Hartley non puido saír do pit lane. Räikkönen recibiu unha sanción de 10 segundos por causar a colisión con Hamilton, que entrou nos boxes na volta 14. Na volta 19, Leclerc retirouse logo de saír de boxes cunha roda frouxa. Na volta 32, Marcus Ericsson estrelouse en Abbey, logo de non poder desactivar o seu DRS o suficientemente rápido. Isto sacou o coche de seguridade, e tanto Ferrari como os dous Red Bull entraron a boxes por segunda vez, para montar pneumáticos brandos. Mercedes elixiu deixar os seus pilotos para gañar posición na pista. Na volta 38, Grosjean e Carlos Sainz estreláronse en Copse, causando outro coche de seguridade. Na volta 46, Verstappen trompeou e logo retirouse cun problema no cable de freo. Na seguinte volta, Vettel superou a Bottas polo liderado da carreira, que mantivo ata a bandeira a cadros.
Club Central Entrerriano
O Club Central Entrerriano é un equipo profesional de baloncesto arxentino con sede na cidade de Gualeguaychú, Entre Ríos. Fundado en 1913, xoga na Liga Nacional de Básquet, máxima categoría do baloncesto arxentino. O club conta tamén con seccións noutros deportes como balonmán, fútbol, hóckey sobre patíns, rugby, voleibol ou xadrez.
Claude Akins
Claude Marion Akins, nado en Nelson (Xeorxia) o 25 de maio de 1926 e finado en Altadena o 27 de xaneiro de 1994, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
De complexión forte e voz rotunda, é coñecido polo personaxe do Sheriff Lobo na serie de televisión B.J. and the Bear, e na serie derivada The Misadventures of Sheriff Lobo, con Ben Cooper facendo de Waverly.
Maldras
Maldras (tamén Masdras) foi un monarca suevo que gobernou o Reino Suevo de Galicia entre os anos 456 e 459. Maldras ocupou o goberno tras asasinar ao gobernador Aguiúlfo, asumindo o control da parte sur do reino dende Porto. Durante o seu curto reinado producíronse fortes conflitos sociais entre os nativos galaicos e os dirixentes xermánicos.
Invasión de Lusitania
A caída do emperador Avito, aliado do rei visigodo Teodorico II, fixo que este abandonase co seu exército a península ibérica regresando á Galia. Libres da presenza dos visigodos, os suevos de Maldras interviron na Lusitania asediando Olisipo (Lisboa) recuperando o control da cidade no 457 aliándose aparentemente cos seus dirixentes e saqueándoa unha vez os deixaron pasar.
En ausencia de Maldras levantouse no norte do reino, Frantán, un novo candidato o trono con apoio en terras lucenses. Pero morre poucos meses despois de conseguir o trono, convertendo a Maldras no único rei da Gallaecia durante un curto período de tempo.
Morte
En febreiro de 460 morre estrangulado, posiblemente polos seus propios homes durante o asedio de Olisipo. Dise que os seus homes xuraron lealdade a Frumario, xefe de guerra, que competiu con Requimundo, o xefe de guerra dos seguidores de Frantán, polo trono do suposto fillo e herdeiro de Maldras: Remismundo.
The Boxer
The Boxer é un filme irlandés dirixido por Jim Sheridan que foi estreado en 1997.
Sinopse
Danny Flynn sae da prisión de Belfast, tras cumprir unha sentenza de catorce anos pola súa participación en actividades do IRA. Coa firme determinación de non volver ao seu sanguento pasado, reabre no seu barrio un vello ximnasio para adestrar a novas promesas do mundo do boxeo, sen ningunha clase de discriminación política ou relixiosa. Ao mesmo tempo, retoma a relación coa súa antiga moza Maggie, unha muller cuxo marido está no cárcere.
Caraña de Abaixo, Tiobre, Betanzos
Caraña de Abaixo é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. En 2017 tiña 36 habitantes, 13 máis ca en 2010 (12 homes e 11 mulleres).
Río dos Pelamios de noite.|dereita|miniatura
Asturias de Santillana
miniatura|320px|División do territorio da actual [[Cantabria en meiriñados de maior ou menor entidade política real durante a Baixa Idade Media.]] Asturias de Santillana é unha comarca histórica cuxo territorio estaba situado entre as actuais comunidades autónomas de Cantabria e Asturias. Abarcaría aproximadamente un territorio situado entre Santander e o concello de Llanes. Coñecida tamén como meiriñado e documentada desde o século XIII. Comprende a parte occidental de Cantabria (salvo Liébana que se constituía noutra comarca) incluíndo o val do río Saja e o do río Nansa. Os seus límites ían desde o concello de Llanes, ata o de El Astillero (na Baía de Santander), que dá paso ao meiriñado de Trasmiera. Polo sur chegaba ata a cordilleira Cantábrica. Todos os vales desta comarca son perpendiculares á costa.
O meiriño era o representante do rei e neste meiriñado vivía en Santillana del Mar (Cantabria), que é a capital de devandito territorio desde 1209. Para a súa vivenda foi construída unha torre gótica apartada do centro urbano orixinal, creando así un novo centro da vila, de carácter civil, ao redor da torre do meiriño. A finais do século XIV o gobernador pasa de ser un meiriño a ser substituído pola figura dun corrixidor.
No litoral do meiriñado atópanse as localidades de Santillana del Mar, Comillas e San Vicente de la Barquera. Cara ao oeste atópanse os vales do Saja e do Nansa.
Durante a Baixa Idade Media e o Antigo Réxime, as Asturias de Santillana estiveron dominadas por dúas grandes liñaxes nobiliarias: o dos Mendoza-de la Vega, Duques do Infantado, Marqueses de Santillana e o dos Manrique de Lara, Marqueses de Aguilar de Campoo, Condes de Castañeda.
Xunto ás de Santillana, existían tamén as Asturias de Oviedo con capital en Oviedo.
Sociedade aberta
Na definición de Karl Popper, atopada no seu libro de dous volumes The Open Society and Its Enemies a "sociedade aberta" é aquela que se asegura de que seus líderes poidan ser destituídos sen a necesidade de derramamento de sangue, por oposición ás sociedades autoritarias nas cales unha violenta revolución ou un golpe de estado se fai necesario para alterar o seu liderado. Engade que nunha "sociedade aberta" "os individuos encaran decisións persoais", por oposición ás "sociedades máxicas, tribais ou coleticvistas". .
O concepto de "sociedade aberta" de Popper é máis epistemolóxico que político. De acordo coa súa teoría, o feito de que o coñecemento humano é provisional e imperfecto implica a necesidade de que as sociedades estean abertas a distintos puntos de vista. Pretensións ó dominio de certos coñecementos e da verdade final conducen á imposición dunha única versión da realidade. Contrastando con iso, nunha "sociedade aberta" cada cidadán debe formar a súa propia opinión sobre a realidade e para iso é necesario ter liberdade de expresión e de pensamentos, e o mantemento de institucións legais e culturais que a favorezan. Unha "sociedade aberta" tamén debe ser pluralista e multicultural para que se poida beneficiar da análise do maior número de puntos de vista nos seus problemas.
Cunca
miniatura|Cunca antiga procedente da [[Imperio romano|antiga Roma.]] Unha cunca é un recipiente. Este recipiente non só se emprega para conter tanto líquidos como grans, senón que tamén para beber. Algunhas cociñas internacionais, tal é así nas cociñas asiáticas coma a cociña xaponesa e a cociña chinesa, fan uso extensivo e intensivo da cunca como prato que pode conter unha sopa, infusión etc.
Historia
miniatura|Cunca con [[flan.]] Sábese polas escavacións arqueolóxicas que as cuncas foron empregadas desde tempos inmemoriais. Os materiais máis empregados nas primeiras épocas eran de pedra ou madeira, e máis tarde de cerámica e finalmente vidro. Hoxe en día existen de plástico, porcelana, cerámica e metal.
Tamén hai cuncas que teñen unha soa asa que permite collelas con máis facilidade.
Galicia
En Galicia son típicas as cuncas para beber o viño, xeralmente feitas de barro.
A Ponte do Norte, San Xurxo de Moeche, Moeche
A Ponte do Norte é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
Colexio profesional
Colexio profesional ou colexio oficial é unha organización polo xeral sen ánimo de lucro, de carácter gremial, no que o interese dos seus membros está na súa profesión e no interese público. Intégrana os que exercen as chamadas profesións liberais e está amparada polo Estado. Os seus membros asociados coñécense como colexiados. Cando un ten por obxecto de dedicación as autividades manuais ou artesás chámase segundo a forma tradicional: gremio. O obxectivo dos colexios profesionais é ordenar o exercicio das profesións, representalas en exclusividade e defender os intereses dos colexiados, alén de velar pola boa labor profesional e pola práctica dunha ética de traballo. Un colexio profesional é de interese para os profesionais porque proporciona vantaxes fiscais e protección para a compañía.
Os roles destas asociacións profesionais téñense definido como: "Un grupo de persoas dunha ocupación coñecida a quen se lles encomenda manter o control ou a supervisión da práctica lexítima da súa ocupación;" tamén como un axente activo "para salvagardar o interese público;" organizacións que "representan o interese dos profesionais," e por iso "actúan para manter a súa posición privilexiada e poderosa como organización."
En Europa, teñen implantación principalmente nos estados do Mediterráneo: Francia, España, Italia e Portugal.
Xosé María López Rancaño
Xosé María López Rancaño, nado na Pontenova en 1951, é un empresario e político galego, alcalde de Abadín dende 1983.
Traxectoria
Candidato por Alianza Popular en 1983, Xosé María López Rancaño conseguiu durante sete lexislaturas revalidar maiorías absolutas sen mudar de formación: en 1987 fíxoo pola Coalición Popular e a partir de 1991 polo Partido Popular de Galicia. En 1995 conseguiu o 83% dos sufraxios.
Vida persoal
Está casado e ten unha filla.
Robert Mandel
Robert Mandel, nado en Oakland (California) en 1945, é un produtor e director de cinema e televisión estadounidense. É coñecido pola súa película School Ties, que lanzou á fama as carreiras de Brendan Fraser, Matt Damon, Ben Affleck, Cole Hauser e Chris O'Donnell.
Traxectoria
Robert Mandel creceu en Queens, Nova York, e nesa época comezou a interesarse polo teatro. Na décad de 1970, dirixiu en Manhattan Theatre Club e en The Public Theatre.
Durante os 70, Mandel estudou na Universidade de Columbia e despois en AFI Conservatory, onde se graduó en 1979. Durante os seus estudos no American Filme Institute, Mandel recibiu o premio Alfred Hitchcock pola súa película Night at Ou'Rears.
Ten moita experiencia como director, e dirixiu series como Lost, Nash Bridges, The practice, The X-Files e Prison Break
Ognorhynchus icterotis
O Ognorhynchus icterotis é unha ave pertencente á familia dos Psitácidos.
Goura
Goura é un xénero de aves columbiformes, da familia dos colúmbidos, o único da subfamilia dos gurinos, que comprende catro especies (ou tres, segundo os autores), endémicas de Nova Guinea e illas adxacentes.
Son os membros máis grandes da familia. As catro especies son moi parecidas, e non son simpátricas xeograficamente.
Xunto coa pomba de Nicobar (Caloenas nicobarica) e a pomba manumea (Didunculus strigirostris) están estreitamente relacionadas cos extintos dodo e o solitario de Rodrigues.
Descrición
O xénero foi descrito en 1819 polo naturalista inglés James Francis Stephens, na páxina 119 da súa obra General Zoology, e a especie-tipo é Goura cristata, que foi descrita en 1764 por Peter Simon Pallas co nome de Columba cristata.
Etimoloxía
O nome Goura é unha adaptación ao latín científico dun nome local dos nativos de Nova Guinea.
Especies
As catro especies de Goura son:
Porén, o ITIS só recoñece tres:
Considerando a Goura sclaterii Salvadori, 1876 como unha subespecie de G. scheepmakeri, Goura scheepmakeri sclaterii Salvadori, 1876.
Filoxenia
Un estudo filoxenético molecular publicado en 2018 descubriu que as catro especies do xénero formaban dous pares: Goura cristata é irmá de Goura sclaterii, mentres que Goura scheepmakeri é irmá de Goura victoria.
Enrique Sáez Ponte
Enrique Sáez Ponte, nado na Coruña en 1947 é un economista e escritor galego.
Traxectoria profesional
Licenciado en Economía e Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, ten feito un máster de administración e negocios no IESE de Barcelona. Profesional da empresa privada, traballou durante trinta anos no Banco Pastor, onde ocupou postos de alta dirección nos derradeiros catorce. Asistiu a cursos de especialización na Universidade do Noroeste de Chicago e na Universidade de Cambridge, no Reino Unido. Na Universidade Menéndez y Pelayo dirixiu un curso sobre temas financeiros e colaborou noutros sobre economía internacional. Desde o 2003 é empresario e ocupa cargos de administrador en varias sociedades.
Especialista na análise económica do desenvolvemento, da organización dos estados modernos e da situación de Galiza, intervén decote en actividades de ensino universitario.
Labor social
É presidente da Fundación Juana de Vega, patrón do Museo do Pobo Galego, da Fundación Via Galego e membro do consello asesor do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI). Desde 2009 preside a Unión de Alamcenistas de Hierros de España e forma parte, desde o 2011, da Xunta Directiva da Plataforma Multisectorial contra la Morosidad.
José Enrique Sotelo
José Enrique Sotelo Villar, nado en Aldán (Cangas) o 15 de xaneiro de 1959, é un médico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1982. Concelleiro en Cangas polo PPdeG dende 1991, foi deputado no Parlamento de Galicia (1993-1999) e voceiro de Sanidade do Grupo Parlamentario Popular. Nas eleccións municipais de 1999 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Cangas e foi elixido alcalde. Repetiu como alcalde nas municipais de 2003. Foi deputado provincial. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde de Cangas grazas a un pacto con UPAC (escisión do Partido Popular).
Balduíno II de Hainaut
Balduíno II de Hainaut, nado en 1056 e finado en Asia Menor en 1098 preto de Nicea, foi conde de Hainaut e Valenciennes (1071-1098) e señor de Beaumont (Hainaut) á morte da súa nai Riquilda de Hainaut. Era fillo de Balduíno VI, conde de Flandres, e de Riquilda, condesa de Hainaut.
Traxectoria
Aínda era un adolescente á morte do seu pai e a súa nai exerceu a rexencia de Flandres e Hainaut en nome do seu irmán máis vello Arnoldo III. Pero as ambicións da nai e o seu goberno tiránico provocaron un ano despois unha rebelión que dexenerou nunha guerra civil. Arnoldo morreu nunha batalla preto de Cassel e Roberto o Frison, o tío de Balduíno e Arnoldo, converteuse no conde de Flandres. Balduíno sucedeu ao seu falecido irmán como Conde de Hainault e pretendente de Flandres. Riquilda recibiu axuda do bispo de Liexa, do que se recoñecera feudataria por Hainaut, pero foi derrotada outra vez en Broqueroie. Balduíno tivo que renunciar a Flandres en 1085, pero foi recoñecido como Conde de Hainaut.
En 1095, cando foi o chamamento do papa Urbano II no Concilio de Clermont, tomou a cruz e marchou á primeira cruzada despois de asistir ao torneo de Anchin xunto a Manass, bispo Cambrai, Radbodo, bispo de Noyon, Lamberto, bispo de Arras, os abades de Hasnon, Crespin e Anchin e outros 300 cabaleiros.
O antagonismo co conde de Flandres fixo que marchase co exército de Godofredo de Bouillon, en lugar do de Roberto II de Flandres (fillo e sucesor de Roberto en Frisia). Tras a captura de Antioqua, foi enviado nunha embaixada a Constantinopla xunto con Hugo I, conde de Vermandois. Foi sorprendido, atacado e asasinado nunha emboscada dos turcománs preto de Nicea.
Matrimonio e fillos
Casou en 1084 con Ida de Lovaina (m. 1139), filla de Henrique II, conde de Lovaina e Bruxelas e de Adela de Betuwe. Tiveron a:
Caraña de Arriba, Tiobre, Betanzos
Caraña de Arriba é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
John Reis
miniatura|John Reis tocando con Hot Snakes en 2011
John Reis, nado en 1969 e coñecido tamén cos pseudónimos de Speedo, Slasher e The Swami, é un músico, cantante, guitarrista, disc jockey e empresario discográfico norteamericano.
Traxectoria
John Reis é especialmente coñecido como o cantante e guitarrista a banda de rock Rocket from the Crypt, que formou, estando á súa fronte durante toda a súa existencia (1990-2005). Anteriormente fora o guitarrista na banda de post-hardcore Pitchfork, e mais tamén en Drive Like Jehu durante os primeiros anos da década de 1990. Posteriormente formou Hot Snakes (1999-2005) e Sultans (2000-2007), na cal cantaba e tocaba o baixo primeiro e logo a guitarra rítmica. Tamén gravou en 1994 un disco en solitario, Back Off Cupids que non se editou ata 1999, e nese ano fundou a discográfica Swami Records, que traballa en especial con grupos do sur de California. Tamén ten o seu propio programa semanal de radio, "Swami Sound System", primeiro na emisora KBZT de San Diego durante sete anos e a partir de 2012 na Slacker Radio, un servizo de radio interactiva. Desde 2007 participa no grupo The Night Marchers e no 2011 reviviu a banda Hot Snakes.
Taumako
Taumako é a maior das illas Duff. A illa, de 5´7 km de lonxitude, ten unhas costas empinadas e con forte pendente, chegando a alcanzar os 400 metros sobre o nivel do mar. Está composta de lavas basálticas e piroclasticas como o resto das illas do arquipélago.
Historia
O primeiro europeo en visitar as Illas Duff foi a expedición liderada polo explorador español Quirós no ano 1606. Un dos últimos descubrimentos arqueolóxicos contiñan obxectos fabricados con materiais europeos. Entre elas, unha peza de cerámica que ten unha mineraloxía coherente coa cerámica española do período de Quiros. Ademais unha pequena peza de latón ten unha composición química que suxire a mesma derivación (Leach e Davidson 2008: 272).
A pesca e a agricultura de subsistencia é o modo de vida tradicional. A illa non ten estradas, aeroporto, teléfonos ou electricidade. O contacto co exterior lógrase mediante radios con batería e o barco de carga que chega á illa ocasionalmente.
Navegación tradicional
Estudos realizados por David Henry Lewis e Marianne George puxeron de manifesto que as técnicas tradicionais polinesias de navegación aínda se preservan nestas illas. Os habitantes de Taumako son os construtores dunha das proas, un tipo de embarcación de Oceanía, máis antigas documentadas chamada Te Puke e coñecida polos occidentais como Tepukei. A partir de 1996 o proxecto Vaka Taumako traballou para perpetuar as tecnicas dos antigos navegantes polinesios do pobo de Taumako.
Ourense (homónimos)
O topónimo galego Ourense pode referirse a:
Amazona vinacea
A Amazona vinacea é unha ave pertencente á familia dos Psitácidos.
Distribución e supervivencia
Un censo realizado no 2015 nos tres países que contan con poboacións de Amazona vinacea confirmaron que este papagaio catalogado pola UICN coma en en perigo segue ameazada. Contabilizáronse 2.857 exemplares no Brasil, 143 na Arxentina e 133 en Paraguai A especie distribúese pola Mata Atlántica e depende das araucarias. Árbores con cavidades, nas que cría a especie. Estes bosques atópanse degradados, reducidos e fragmentados, o cal constitúe a causa principal da especie.
Presidente do Uruguai
Segundo a constitución actual do país, o presidente e o vice son elixidos para un período de 5 anos pola poboación, sen posibilidade de reelección inmediata.
Velaquí a lista de presidentes do Uruguai, após 1830.
{|class="wikitable"
A Ponte do Sur, San Xurxo de Moeche, Moeche
A Ponte do Sur é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Reno, Nevada
Reno é a sede do condado de Washoe en Nevada, Estados Unidos. Segundo unha estimación de 2010 a cidade tiña unha poboación total de 225.221 persoas, sendo a terceira máis poboada de Nevada, despois de Las Vegas e de Henderson. Reno atópase a 42 km ó norte da capital estatal, Carson City, e a 35 km ó noroeste do Lago Tahoe, asentada ós pés de Sierra Nevada a unha altitude de 1.373 metros, nun val do altiplano montañoso e semidesértico da Gran Conca. Linda ó leste con Sparks, a súa cidade xemelga, e é coñecida como A Pequena Cidade Máis Grande do Mundo. É famosa polos seus casinos, e nela atópanse as sedes das corporacións Harrah's Entertainment e International Game Technology, que fabrican a maioría dos comecartos do mundo.
Historia
No inicio dos anos 1850 algúns pioneiros instaláronse en Meadows Truckee, un val relativamente fértil a través do cal o río Truckee fixo o seu camiño a partir do Lake Tahoe para Pyramid Lake. Ademais da agricultura de subsistencia, estes primeiros residentes puideron incorporarse a empresas a partir de viaxeiros ao longo do California Trail, que seguiu cara ao oeste de Truckee, antes de ramificarse para Donner Lake, o obstáculo de Sierra Nevada comezou.
Os factores ambientais
Wetlands é unha parte importante da área de Reno / Tahoe. Actúa coma un filtro natural para os sólidos que saen da estación de tratamento da auga. As raíces das plantas absorben nutrientes da auga e, por suposto, fíltraos. As zonas húmidas son o fogar para máis do 75% das especies en Gran Basin. Con todo, as zonas húmidas da rexión están en perigo de ser destruídas debido ao desenvolvemento da cidade. Mentres que os traballadores constrúen encima das zonas húmidas, para enchelos con terra, destruíndo o hábitat no que se crean para as plantas e animais.
Xeoloxía
Reno está situado ao leste de Serra Nevada no beira occidental do Great Basin a unha altitude de cerca de 1.300 metros enriba do nivel do mar. Numerosas fallas existen en toda a rexión.
Rogelio Martínez
Co nome de Rogelio Martínez podemos referirnos a:
Kilo
O termo kilo significa 1000 en grego, polo que se utiliza como prefixo para as unidades do Sistema Internacional. En galego o prefixo escríbese quilo-, polo que as unidades que están compostas con este prefixo conservan esta grafía (quilogramo, quilómetro). Con todo, a abreviación destas unidades é un símbolo internacional, e polo tanto é igual para tódalas linguas (en minúscula e sen punto: kg, km). A abreviación quilo úsase habitualmente coma forma curta para quilogramo. Quilo, con outra etimoloxía, é tamén a comida totalmente dixerida con contido graxo que se encontra no intestino e é absorbida nos vasos linfáticos.
Kilo pode referirse tamén a :
Outros artigos
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Uxío Labarta
Uxío Santiago Labarta Fernández, nado en Santiago de Compostela o 28 de setembro de 1949, é un biólogo, investigador, economista, político e xestor público galego, vinculado ao Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo e ao CSIC.
Traxectoria
Profesor de investigación no CSIC, asistiu ós cursos no Centro Oceanográfico de Brest (Francia), no que acadou a diplomatura en avaliación de recursos mariños pola FAO. Foi membro dos comités científicos da Comisión Internacional dos Caladoiros do Sueste Atlántico, onde estudou os caladoiros de pescada e crustáceos de África do Sur, e traballou na Comisión Internacional dos Caladoiros do Noroeste Atlántico co equipo que investigou os de bacallau e cefalópodos das augas do Canadá e dos Estados Unidos de América.
Membro plenario do Consello da Cultura Galega (1991-1993), foi deputado polo PSdeG-PSOE no Parlamento de Galicia na IV lexislatura, 1993-1997.