cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Raúl Ríos Álvarez
Traxectoria
Mestre de profesión, exerceu no CPI de Viaño Pequeno. Foi o primeiro alcalde democrático de Trazo, ao resultar elixido nas municipais de 1979 encabezando Candidatura Independente Trazo, que logrou 6 concelleiros, ao igual que UCD, e logrando o apoio do concelleiro do PTG. Nas municipais de 1983 encabezou de novo a Candidatura Independiente de Trazo, que gañou ao conseguir 6 concelleiros, pero non conseguiu a alcaldía, que foi para Jesús Dubra Rama, entón do PSdeG-PSOE, co apoio dos grupos de dereitas. Uns meses despois, unha sentenza da Audiencia da Coruña modificou o repartimento de concelleiros e doulle 7 concelleiros aos independentes, polo tanto maioría absoluta. En marzo de 1984, tralos múltiples atrancos do alcalde, celebrouse un novo pleno de investidura no que Ríos recuperou a alcaldía.
De cara ás municipais de 1987 ingresou no PSdeG e volveu ser elixido nas baixo estas siglas ao gañar con 6 concelleiros e contar co apoio do CDS de Dubra Rama. Porén, este acordo rachou, e Dubra Rama presentou unha moción de censura co apoio da CPG e AP, pola cal este foi elixido de novo alcalde en xullo de 1988. Nas municipais de 1991 os socialistas lograron tan só 2 concelleiros, e acabaron integrándose no goberno do CDS de Dubra, aínda que no 1994 romperíase o acordo, retirándose Ríos da política ao final da lexislatura en 1995.
Reis, Cabanas, O Vicedo
Reis é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Os xirasoles cegos
Os xirasoles cegos é unha coprodución galega de 2008, dirixida por José Luis Cuerda, baseada na novela homónima de Alberto Méndez. Foi rodada en lingua castelá en Ourense (entre outras localizacións) no verán de 2007, a súa estrea foi o 29 de agosto de 2008. Está protagonizada por Maribel Verdú e Javier Cámara, e no seu elenco figuran ademais actores galegos coma Martiño Rivas ou José Ángel Egido.
Sinopse
Ambientada na posguerra, Os xirasoles cegos conta a historia de Elena (Maribel Verdú), nai dun fillo pequeno, Lorenzo (Roger Princep), e cuxa filla máis vella adolescente, Elenita (Irene Escolar), fuxiu embarazada co seu mozo Lalo (Martiño Rivas), perseguido pola policía.
Tamén o seu marido Ricardo (Javier Cámara) vive agochado, neste caso nun buraco no dormitorio da parella, de xeito que Salvador (Raúl Arévalo), un diácono que pensa en colgar os hábitos, pensa que é viúva, obsesiónase con ela e comeza a acosala.
Karl Jaspers
Karl Theodor Jaspers, nado o 23 de febreiro de 1883 e finado o 26 de febreiro de 1969, foi un psiquiatra alemán e filósofo, tivo unha forte influencia na teoloxía, na psiquiatría e na filosofía modernas. En 1959 foi galardoado co Premio Erasmus.
Lucio Castelio Severo
Figura na lenda
Lucio Castelio Severo é un gobernador romano pagán da Gallaecia e Lusitania residente en Balcagia (a Baiona actual) e casado con Calsia. O pouco que se sabe del é que no transcurso dunha campaña militar no ano 119, desprazado lonxe de Balcagia onde deixara a muller, Calsia tivo un parto con nove fillas e asustada porque o marido pensase que tantas fillas só poderían ser froito da infidelidade e promiscuidade decidiu a través da súa criada cristiá Sila desfacerse delas botándoas no río Miñor e evitar así a súa vergoña.
Karl Jaspers
Traxectoria
Jaspers naceu en Oldenburg, Alemaña en 1883, de pai xurista e nai pertencente a unha comunidade agrícola local. Mostrou un cedo interese pola filosofía, pero a experiencia do seu pai no sistema legal indubidablemente influíu na súa decisión de estudar leis na Universidade. Non foi necesario que transcorrese moito tempo antes de que Jaspers se dese conta de que non gozaba do estudo de leis, e é así como en 1902 decidiu estudar medicina.
Orpín, Seixosmil, Meira
Orpín é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña tres habitantes (tres homes).
Lucio Castelio Severo
Figura na lenda
Sila apiadouse delas e repartiu os naipelos entre diferentes familias cristiás, foron bautizadas polo bispo de Braga Santo Ovidio e as nenas (Xenebra, Liberata, Mariña, Quiteria, Vitoria, Marciana, Basilisa, Eufemia, e Xermana) medraron chegando a ser exemplos de santidade. Por este motivo foron perseguidas e martirizadas no ano 139 polo seu propio pai malia a que el mesmo tentara convencelas de que abandonasen a súa fe e vivisen unha vida de luxos como parte da súa familia.
Karl Jaspers
Traxectoria
Jaspers graduouse na escola de medicina en 1909, e comezou a traballar no hospital psiquiátrico de Heidelberg onde Emil Kraepelin traballara anos antes. Jaspers mostrouse insatisfeito coa forma en que a comunidade médica da época abordaba o tema do estudo das doenzas mentais, e se propuxo a meta de mellorar este aspecto. En 1913 Jaspers ocupou un posto temporal como profesor de psicoloxía na Universidade de Heidelberg. O posto logo fíxose permanente, e Jaspers nunca regresou á práctica clínica.
miniatura|dereita Á idade de 40, Jaspers regresou da psicoloxía á filosofía, profundando en temas que desenvolvera nos seus traballos psiquiátricos. Chegou a converterse nun recoñecido filósofo, tanto en Alemaña como no resto de Europa. En 1948 trasladouse á Universidade de Basilea en Suíza, onde mantivo o seu posto de prominencia na filosofía ata a súa morte, ocorrida en Basilea en 1969.
Contribucións á Psiquiatría
A insatisfacción de Jaspers co entendemento popular das doenzas mentais levouno a cuestionar tanto o criterio de diagnóstico como os métodos clínicos da psiquiatría. Publicou un tratado revolucionario en 1910, que versaba sobre se a paranoia era unha faceta da personalidade ou o resultado de cambios biolóxicos. Se ben non achegou moitas ideas novas, si introduciu un novo método de estudo. Jaspers estudou varios pacientes en detalle, rexistrando información biográfica respecto deles e notas de como se sentían os propios pacientes acerca dos seus [síntomas. Isto chegou a ser coñecido como o método biográfico, e hoxe forma parte da práctica da psiquiatría moderna.
Jaspers desenvolveu por escrito as súas perspectivas das doenzas mentais nun libro chamado Psicopatoloxía Xeral. Os dous volumes que conforman esta obra transformáronse en clásicos da literatura psiquiátrica, e moitos criterios modernos de diagnóstico nacen de ideas contidas nas súas páxinas. Resulta de particular importancia o modo en que Jaspers encarou o diagnóstico psiquiátrico de síntomas; segundo el, o criterio de diagnóstico debía tomar en conta principalmente a forma fronte o contido. Por exemplo, ao diagnosticar unha alucinación, o feito que unha persoa experimente fenómenos visuais sen mediar estímulo sensorial para iso (a forma), é máis importante que o que o paciente ve (o contido).
Jaspers sentía que a psiquiatría debía diagnosticar os delirios da mesma forma. Argumentou que os clínicos non deberían considerar unha crenza de delirio baseado no contido da crenza, senón só baseado na maneira en que o paciente defende esa crenza. Jaspers ademais distinguiu entre os delirios primarios e secundarios. Definiu os primarios como autóctonos, é dicir, que aparecen sen unha causa aparente, sendo incomprensibles en termos dun proceso mental normal (este é un uso distinto do que se lle dá ao concepto autóctono en medicina ou en socioloxía, no que fai referencia a poboacións indíxenas). Os delirios secundarios, por outra parte, son clasificados como influenciados polos antecedentes da persoa, situación actual ou estado mental.
Jaspers consideraba os delirios primarios como 'in-inentendibles', xa que cría que non existía razoamento]coherente detrás da súa formación. Esta apreciación causou bastante controversia, e foi criticada por Ronald D. Laing e Richard Bentall, facendo énfase en que ao tomar esa posición pódese facer que os terapeutas caian na compracencia de supoñer que, xa que non serán capaces de entender ao paciente, o paciente está delirante e calquera investigación posterior que se faga non terá ningún efecto.
Contribucións á Filosofía e a Teoloxía
En Filosofía (3 vols, 1932), Jaspers da a súa visión da historia da filosofía e introduce os seus temas máis importantes. Comezando pola ciencia moderna e o empirismo, Jaspers sinala que ao cuestionar a realidade enfrontamos os límites que un método científico (ou empírico) simplemente non pode traspasar. Neste punto, o individuo enfronta opcións: afundirse na resignación ou dar un chouto ao que Jaspers chama a 'Transcendencia'. Ao dar este paso, os individuos confrontan a súa propia liberdade ilimitada, que Jaspers chama Existenz, e poden finalmente experimentar a auténtica existencia.
A Transcendencia é, para Jaspers, o que existe máis alá do mundo do tempo e o espazo. A formulación de Jaspers da Transcendencia como a expresión máxima da non-obxectividade levou a moitos filósofos a argumentar que Jaspers transformouse en monista, aínda que o mesmo Jaspers continuamente salientou a necesidade de recoñecer tanto os conceptos de subxectividade como obxectividade.
Aínda cando el rexeitou doutrinas relixiosas explícitas, incluída a noción dun Deus persoal, Jaspers influenciou á teoloxía moderna a través da súa filosofía da transcendencia e os límites da experiencia humana. As tradicións do Cristianismo místico influenciaron a Jaspers de forma considerable, particularmente Meister Eckhart e Nicolás de Cusa. Tamén mostrou interese activo nas relixións de Oriente, particularmente polo budismo. Jaspers tamén entrou en debates públicos con Rudolf Bultmann, nos que Jaspers criticou a "demitoloxización" do cristianismo.
Jaspers tamén escribiu extensamente sobre a ameaza que representa para a liberdade humana a ciencia moderna e as institucións políticas e económicas modernas. Durante a segunda guerra mundial tivo que deixar o seu posto de profesor xa que a súa esposa era xudía. Unha vez rematada a guerra puido retomar o seu posto, e na súa obra Die Schuldfrage examinou a culpabilidade de Alemaña como un todo nas atrocidades cometidas polo Terceiro Reich de Adolf Hitler.
As obras máis importantes de Jaspers, extensas e detalladas, poden ser desalentadoras pola súa complexidade. O seu gran e último intento nunha filosofía sistemática de Existenz, chamada "Von der Wahrheit" (Da verdade), aínda non foi traducida a outros idiomas. Porén, tamén escribiu obras máis breves, accesibles e entretidas, como a notable A filosofía é para calquera.
Os comentaristas frecuentemente comparan a filosofía de Jaspers coa do seu contemporáneo Martin Heidegger. De feito, ambos buscaron explorar o significado do ser e a existencia. Se ben é certo que mantiveron unha breve amizade, a súa relación foise distanciando, debido á simpatía de Heidegger co partido nacionalsocialista e, ademais polas, probablemente sobredimensionadas, diferenzas filosóficas entre ambos.
Os dous máis importantes defensores da hermenéutica fenomenolóxica, Paul Ricoeur (un discípulo de Jaspers) e Hans-Georg Gadamer (discípulo de Heidegger e sucesor de Jaspers en Heidelberg) evidenciaron a influencia de Jaspers nos seus traballos.
Outro traballo importante apareceu en Existenzphilosophie (1938). Para Jaspers, o termo "existencia" (Existenz) denominaba a experiencia indefinible de liberdade e posibilidade; unha experiencia que constitúe o auténtico ser dos individuos que son conscientes das "situacións límite" ao afrontar experiencias como o sufrimento, os conflitos, a culpa, o azar e a morte.
Yukuhashi
Yukuhashi (行橋市, ゆくはしし, Yukuhashi-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e ó nordés da prefectura, na zona da provincia histórica de Buzen, na illa de Kyūshū. Ten 69,83 km² de superficie e unha poboación de 70.127 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.000 h/km².
O concello de Yukuhashi limita cos concellos de Kanda, de Kitakyushu, de Miyako e de Chikujō.
Lois Pereiro. Breve encontro
'Lois Pereiro. Breve encontro', co epígafre un achegamento comiqueiro á biografía e á obra do poeta, é un libro de banda deseñada do debuxante vigués Jacobo Fernández Serrano. Foi editado en 2011 por Edicións Xerais en colaboración coa Xunta de Galicia. É unha novela gráfica en branco e negro de 160 páxinas nas que narra a traxectoria do poeta monfortino Lois Pereiro.
Formula One 99
Formula One 99 é un videoxogo de 1999 desenvolvido por Studio 33 e publicado por Psygnosis. Os condutores que aparecen na imaxe do xogo son, de esquerda a dereita: Jean Alesi, Michael Schumacher e Mika Häkkinen.
Poliquetos
Os poliquetos (Polychaeta) son unha clase parafilética de anélidos, habitualmente mariños. Semellantes a vermes, caracterízanse por ter un corpo alongado, no que en cada metámero (segmento) presenta un par de apéndices chamados parapodios así como un feixe de quetas (espiñas de quitina que por musculación se poden estender e contraer). Os parapodios mostran unha ampla diversidade de formas e funcións, que van desde as funcións de locomoción, intercambio de gases, protección, agarre, control do fluxo de augas dentro do tubo ou para agocharse. A cabeza dos poliquetos ás veces aparece adornada con multitude de estruturas sensoriais como palmas de tentáculos, antenas e cirrios. Os carnívoros predadores teñen polo común mandíbulas farínxeas grandes. Ao remate do corpo segmentado teñen un rabo, chamado pixídio, onde se atopa o ano.
A clase dos poliquetos aparece representada de xeito abundante e nun amplo rango de ambientes e localizacións, dende os océanos de temperaturas máis baixas das chairas abisais ata as formas que toleran as temperaturas extremas preto dos afloramentos hidrotermais. Están presentes a todas as profundidades, desde os que viven preto da superficie oceánica ata a maior profundidade oceánica de todas; que é o caso dos espécimes de 2–3 cm que se atoparon en 2009 na fosa Challenger polo robot de mostraxe Nereus. Só se coñecen 168 especies (menos do 2% de toda a diversidade de poliquetos) que residan en augas doces.
Ata agora hai descritas máis de 10.000 especies nesta clase. Arenicola marina e Nereis son especies representativas dos poliquetos.
Descrición
Os poliquetos son vermes segmentados, de menos de 10 cm de longo de media, aínda que con especies de tamaños de 1 mm a especies de 3 metros. Ás veces presentan cores brillantes, incluso iridescentes ou luminescentes. Cada segmento ten parapodios como pas e moi vascularizados, que se empregan para o movemento, e en moitas especies, como principal superficie de respiración. Os feixes de cerdas, as chamadas setae, proxéctanse dos parapodios.
Aínda así, os poliquetos varían amplamente do anterior patrón xeral e poden mostrar un amplo rango de diferentes formas corporais. A máis xeneralizada é a dos poliquetos que se arrastran polo fondo do mar, mais outros que se adaptaron a outros nichos ecolóxicos, como a escavación, a natación, as vidas peláxicas, o furado de tubos ou perforacións, o comensalismo e o parasitismo, presentan outras modificacións estruturais corporais para tales fins.
A cabeza, ou prostomio, está relativamente ben desenvolvida, comparado con outros anélidos. Proxéctase cara a boca, que está na parte baixa do animal. A cabeza normalmente inclúe dous ou catro pares de ollos, malia que hai algunhas especies cegas. Estas son polo xeral estruturas simples, con capacidade de distinguir só luces e escuridade. Algunhas especies presentan ollos máis grandes e con lentes e terían unha visión máis sofisticada.
A cabeza tamén inclúe un par de antenas, palpos coma tentáculos, e un par de fosos aliñados con cilios, que serían quimiorreceptores que axudasen na busca de alimento.
Anatomía interna e fisioloxía
miniatura|500px|esquerda|Anatomía xeral dos poliquetos Os poliquetos están cubertos por unha capa superficial de epitelio columnar simple cuberto por cutícula. Por debaixo desta, e por orde, presentan unha capa de tecido conectivo, unha capa de músculo interno ou circular, unha capa de músculo lonxitudinal e un peritoneo rodeando a cavidade corporal. Os parapodios móvense por unha musculatura oblicua a maiores da outra. Aínda que nalgunhas especies é todo continuo, a meirande parte dos poliquetos teñen a cavidade corporal dividida en compartimentos separados por teas de peritoneo.
A boca dos poliquetos atópase no peristoma, o segmento por detrás do prostomio, e varía de forma que depende da dieta, que vai dende a de herbívoros a filtradores, necrofaxia e parasitismo. De xeito común presenta un par de mandíbulas e unha farinxe que poden sacar fóra do corpo, o cal lles permite atrapar de xeito rápido a comida e introducila na boca. Nalgunhas especies a farinxe tórnase nunha longa probóscide. O tracto dixestivo é un simple tubo que, normalmente, ten unha parte estomacal ao longo deste.
As especies máis cativas, e adaptadas a escavaren, non teñen branquias co que respiran só pola súa superficie corporal. A meirande parte das outras especie, pola contra, teñen branquias externas, que de costume están asociadas cos parapodios.
Malia que simple, habitualmente presentan un sistema circulatorio. Os vasos sanguíneos principais son dous e os vasos miúdos secundarios fornecen a gorxa e os parapodios. O fluxo de sangue é polo vaso dorsal, por riba da gorxa, e con retorno pola parte inferior do corpo polo vaso central, por debaixo da gorxa. Os vasos sanguíneos son contráctiles, co que poden empurrar o sangue ao longo do corpo e cumpren unha función cardíaca. Nalgúns poucos casos, porén, as valvas cardíacas, semellantes a corazóns, atópanse en varias partes do sistema corporal. Pola contra, algunhas especies presentan ou ben pouco ou nada de sistema circulatorio sanguíneo, co que o transporte de osíxeno é por medio do fluído celómico da cavidade corporal. O sangue é sen cor ou presenta tres pigmentos respiratorios diferentes. O máis común destes pigmentos é a hemoglobina mais nalgúns casos aparece a hemeritrina ou a clorocruonina, de cor verde.
O sistema nervioso consiste nunha única corda nerviosa central, que percorre todo o corpo, e que presenta ganglios e unha serie de nervios por cada segmento. O cerebro é relativamente grande, en comparanza con outros anélidos, e atópase na parte superior da cabeza. Anexa á capa ventral posterior do cerebro presentan unha endócrina, que semella estar relacionada coa actividade reprodutora dos poliquetos. A maiores dos órganos sensitivos na cabeza, teñen puntos focais fotosensibles ao longo do corpo, os estatocistes, e múltiples puntos nerviosos sensitivos, que seguramente están implicados na sensibilidade táctil.
A cutícula dos poliquetos está formada por un entrecruzamento de coláxeno e chega a un ancho de entre 200 nm e 13 mm. As mandíbulas están formadas por coláxeno de esclerito e as súas setae de quitina esclerotizadas
Reprodución
Case todos os poliquetos teñen sexos separados, e poucos son hermafroditas. As especies máis primitivas teñen un par de gónadas en cada segmento, mais a meirande parte das especies teñen xa un grado de especialización. As gónadas liberan os gametos inmaturos directamente na cavidade corporal, onde rematarán o seu desenvolvemento. Unha vez que maduran, os gametos saen ás augas exteriores por vías ou aberturas, de tipo variado entre as diferentes especies, ou saen por unha completa ruptura da parede corporal do adulto, o que significa a súa morte. Algunhas especies de poliquetos teñen copulación, aínda que case todos realizan a fertilización de ovos no medio externo.
Os ovos fertilizados rompen dando larvas trocóforas, que flotarán no plancto, e que nun momento dado por metamorfose chegarán á forma adulta engadindo segmentos corporais. Hai algunhas especies que non teñen forma larval co que do ovo sae un individuo xa semellante ao adulto. No caso de ter fase larvaria, os trocóforos nunca se alimentan e sobreviven grazas á xema que queda do ovo
Algúns poliquetos mostran estratexias reprodutivas destacables. No xénero Eunicie danse casos de reprodución epitoke, unha transformación morfolóxica de adaptación peláxica para a reprodución. Durante case todo o ano eses poliquetos semellan outros poliquetos escavadores ou tubícolas ata que sofren unha transformación morfolóxica destacable na que os segmentos do rabo comenzan a medrar e o poliqueto queda diferenciado en dúas partes. A parte frontal, a atoke, é asexual. A nova parte do rabo é a responsable do entrecruzamento e dáselle o nome de epitoke.
Cada segmento do epitoke está cheo de ovos e esperma e caracterízase por un único punto de visión na súa superficie. Ao comezar o último cuarto lunar estes poliquetos reprodúcense e os epitokes libéranse dos atokes e flotan na superficie. Cando no punto de visión se aprecia estar na superficie, libéranse o esperma e os ovos dos centos de segmentos de reprodución dos poliquetos
Ecoloxía
left|miniatura|Spirobranchus giganteus do [[Timor Leste.]]
Os poliquetos son extremadamente variables tanto na súa forma como no seu estilo de vida, mesmo habendo algúns taxons que nadan entre o plancto ou por riba das chairas abisais. A meirande parte deles fan tubos nos sedimentos e outros viven como comensais. Unhas poucas especies son parasíticas. As formas móbiles (Errantia) adoitan ter órganos sensoriais ben desenvoltos e mandíbulas mentres que as formas sedentarias (Sedentaria) carecen destas mais teñen mandíbulas ou tentáculos especializados para a respiración e o depósito ou filtrado de alimentos, como o fan os Sannelida.
Os poliquetos de altas profundidades teñen partes bucais extraíbles que usan para a captura de presas. Uns poucos grupos téñense especializado para vivir nos ambientes terrestres, como é o caso dos Namanereidinae, que teñen moitas especies terrestres malia que restrinxidas a áreas húmidas. Algunhas especies desenvolveron invaxinacións cutáneas para o intercambio gasoso co aire.
miniatura|right|Sabellastarte spectabilis miniatura|right|[[Tomopteris do plancto]]
Taxonomía e sistemática
Taxonomicamente, os poliquetos están considerados como un grupo parafilético, o que implica que dentro deste grupo se exclúen descendentes do seu máis recente antecesor común. Os grupos que terían descendido dos poliquetos son oligoquetos (miñocas e samesugas), Sipúnculos e Echiuras. Os Pogonophora e os Vestimentífera foran clasificados como filos separados pero hoxe están incluídos dentro da familia de poliquetos de Siboglinidae.
A clasificación de Rouse & Pleijel (2001), con modificacións propostas por Zrzavý et al (2009) e Struck (2011) é a seguinte :
Rexistro fósil
Os fósiles da liña basal de poliquetos que se coñecen son do Lagerstätte de Sirius Passet, un rico depósito sedimentario de Groenlandia que presumiblemente data do tardío Atdabaniano, principios do Cámbrico. Moitos dos máis famosos restos fósiles do Xisto de Burguess, como a Canadia, estarían relacionados cos poliquetos. Wiwaxia, desde cedo interpretada como un anélido,, agora estase a valorar como molusco. Un fósil aínda máis anterior, Cloudina, data do remate do período Ediacarano e é interpretado, inda que sen consenso, como un dos poliqueto iniciais
Ao seren de corpos brandos, o rexistro fósil dos poliquetos está dominado polos restos das súas mandíbulas, e que se coñecen como escoledontes, e polos tubos mineralizados que algúns poliquetos secretan. Os poliquetos remineralizadores máis importantes son os serpúlidos, os sabélidos e os cirratúlidos. A cutícula dos poliquetos non ten potencial de se preservar co que só tende a permanecer preservada durante 30 días tralo falecemento do poliqueto. Malia que polo xeral se precisa de que haxa biomineralización para preservar ese tecido brando despois deses días, no xisto de Burgess viuse que non sempre este é o caso. O seu potencial de preservación é semellante ao das medusas.
Sistema AB0
miniatura|400px|Antíxenos dos grupos sanguíneos presentes nos glóbulos vermellos do sangue e anticorpos IgM presentes no plasma. O sistema AB0 do sangue procede da clasificación do sangue segundo os seus antíxenos nos eritrocitos, unha molécula existente na membrana das células. A detección do tipo de molécula presente pode realizarse mediante dous métodos:
Os tres sistemas coñecidos habitualmente proceden da fenotipación dos grupos, pero existen outros subgrupos especiais que teñen reaccións distintas: por exemplo, existe un subgrupo dentro do A que só se pode detectar xenotipicamente, pois non presenta reacción ante o antisoro A.
O nivel de reacción é importante, sobre todo tras un primeiro contacto, pois daquela xa se produciron anticorpos no sistema inmmunitario do individuo receptor. Inda así, non é inmediato, como pode ser o caso do sistema Rhesus.
Distribución mundial de grupos ABO por grupos humanos
{| ! Distribución racial e étnica dos grupos ABO (sen Rh) (Esta táboa tén máis entradas cá anterior, pero non distingue entre tipos Rh.)
O grupo sanguíneo B ten a súa frecuencia máis alta no norte da India e a veciña Asia central, e a súa incidencia diminúe tanto cara ó oeste como cara ó leste e baixa a porcentaxes dunha soa cifra en España. Crese que estivo totalmente ausente das poboacións de aborixes australianos e dos nativos americanos antes da chegada dos europeos a estas zonas.
O grupo sanguíneo A asóciase con altas frecuencias en Europa, especialmente en Escandinavia e Europa central, aínda que as súas frecuencias máximas danse para algunhas poboacións aborixes australianas e os amerindios pés negros de Montana.
Charles Dixon
Charles Dixon, nado en 1858 en Londres e morto en 1926, foi un ornitólogo británico.
Traxectoria
Colaborou con Henry Seebohm (1832-1895) na súa grande obra British Birds, no seu segundo volume, onde presentou e modificou a teoría de Alfred Russel Wallace (1823-1913) sobre a cor dos paxaros e dos niños. Dixon estudou especialmente a migracións das aves, das cales tratou na súa obra The Migration of Birds (nova edición, 1897), obra máis enxeñosa que teórica. Tamén se interesou pola distribución xeográfica das aves.
H. Seebohm deulle o nome na súa honra á Zoothera dixoni en 1881.
Paderne, Seixosmil, Meira
Paderne é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Segade, Cabanas, O Vicedo
Segade é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Unión Europea de Radiodifusión
A Unión Europea de Radiodifusión, EBU-UER (en inglés: European Broadcasting Union e en francés: Union européenne de radio-télévision) é unha confederación de 75 empresas de radiotelevisión de 56 países, e 43 empresas asociadas doutros 25. Non ten relación ningunha coa Unión Europea. Os membros son empresas de radio e televisión, moitas das cales son públicas ou privadas de emisión pública. Os membros activos son na súa maioría europeos aínda que tamén os hai do norte de África ou Asia. Os membros asociados non están limitados á zona europea-mediterránea se non que inclúen empresas do Canadá, o Xapón, México, a India e Hong Kong, así coma moitos outros máis.
Historia
A Unión Europea de Radiodifusión, foi creada o 12 de febreiro de 1950 por 23 organizacións de radio-televisión de Europa e o Mediterráneo nunha conferencia que tivo lugar en Torquay (Devon, Inglaterra). No ano 1993, a Organización Internacional de Radio e Televisión (OIRT), unha organización equivalente dos países do centro e este de Europa, fusionouse coa UER.
Producións
A UER é a encargada de organizar mediante a Eurovision Network o Festival da Canción de Eurovisión. Así mesmo o Eurovision Network organiza o Eurovision Dance Contest e o Junior Eurovision Song Contest. Os membros da UER tamén traballan xuntos para crear documentais e series animadas para nenos.
Eventos retrasmitidos
A maior parte dos membros da UER teñen un acordo para retransmitir os Xogos Olímpicos e a FIFA World Cup (en particular, os partidos dos seus países e a final). Outro evento importante que é retrasmitido por toda Europa e o Concerto de Aninovo de Viena.
Te Deum
Antes da retransmisión dun evento por parte da UER, é retransmitido o Preludio do Te Deum de Marc-Antoine Charpentier. Esta peza é especialmente coñecida nos países nos que se retransmite o Festival de Eurovisión. (clic para escoitar).
Requisitos para acceder
miniatura|400px|Membros da UER por época de ingreso. Os membros activos da UER son principalmente rádioas televisións públicas de Europa e da conca mediterránea, son moi poucas as televisións de titularidade privada as que son membros activos, entrando todas antes dos anos 90, que é cando a UER endureceu as normas de entrada para evitar que as novas televisións privadas que xurdían por toda Europa formasen parte de tan selecto club.
Hoxe en día, se un organismo quere entrar a formar parte da UER ten que cumprir as seguintes normas:
-52
Mundo Mediterráneo
miniatura|dereita|175px|Reconstrución moderna da fortaleza de Alesia
Outros
Historia ano a ano
Unión Europea de Radiodifusión
Requisitos para acceder
2º- Que a súa cobertura sexa nacional, que supere o 98% do territorio nacional e cunha calidade técnica excelente.
3º- A súa programación debe ser variada, incluíndo desde noticias, infantís, música, programas minoritarios, ata programas culturais, que non deben restrinxirse a horarios minoritarios. En canto á programación deportiva, debe superar as 200 horas anuais e deben incluír polo menos retransmisións de 12 deportes, das cales, polo menos 8 deportes a súa transmisión dure máis de 3 horas ao ano, e sempre en horario entre as 7 da mañá e a 1 da madrugada.
4º- Producen realmente e baixo o seu propio custo e control editorial unha proporción substancial da súa programación.
5º- Que non estean relacionadas ou teñan acordos con ningún outro organismo que compita coa UER polos dereitos de retransmisión de acontecementos deportivos.
Membros Activos
A UER conta con 73 membros activos dentro de Europa, o norte de África e Oriente Próximo.
Membros Asociados
Os membros asociados a UER son aqueles organismos audiovisuais de carácter nacional que teñen a súa actividade en países fóra da influencia europea. Os membros asociados non teñen acceso a rede de eurocisión nin as súas actividades e deben renovar o seu posto cada cinco anos.
Membros Activos do Pasado
Os organismos audiovisuais que no pasado foron membros activos, pero deixaron de selo son:
Participantes autorizados
Participantes autorizados son aqueles organismos audiovisuales que por algún motivo non cumpren as normas para ser membro activo ou asociado, pero cuxa actividade pode resultar útil para a UER. Non teñen acceso ás redes de eurovisión e euroradio, como tampouco ás asembleas xerais.
Bernie Ecclestone
Bernard Charles "Bernie" Ecclestone, nado o 22 de outubro de 1930 en Suffolk, Inglaterra, é o presidente e CEO da Formula One Management e Formula One Administration, e como tal é considerado a meirande autoridade na Fórmula 1. O seu control deste deporte, conseguido a través da venda dos dereitos televisivos na década dos 70, é económico, pero baixo os termos do Acordo da Concordia el e máis as súas empresas tamén manexan a administración, organización e loxística de cada Gran Premio de Fórmula 1. Ecclestone foi despedido da súa posición como executivo principal de Formula One Group o 23 de xaneiro de 2017, despois da toma de posesión por Liberty Media no 2016.
Primeiros pasos
Ecclestone naceu en Ipswich, Suffolk, Inglaterra, para logo mudarse preto de Londres. Abandonou os seus estudos aos 16 anos para traballar e custearse o seu hobby, as motocicletas. Inmediatamente logo da segunda guerra mundial, Ecclestone comezou o seu negocio de partes de motocicletas, e formou a compañía Compton Ecclestone, xunto con Fred Compton. A súa primeira carreira como piloto foi na Fórmula 3 de 500cc. Participou en moi poucos eventos, e decidiu abandonar estas competicións en 1951, logo dun accidente no circuíto de Brands Hatch.
Adquisición de equipos
Logo do seu accidente, Ecclestone temporalmente abandonou as carreiras para levar a cabo varios negocios. Con todo retornou ao ambiente automobilístico en 1957, como preparador de Stuart Lewis-Evans, e comprou o equipo Connaught, escuadra que contaba nas súas filas con pilotos como Lewis-Evans, Roy Salvadori, Archie Scott-Brown, e Ivor Bueb. O mesmo Ecclestone intentou, sen éxito, clasificar no Gran Premio de Mónaco de 1958.
Bernie continuou sendo o preparador de Lewis-Evans cando este pilotou para Vanwall. O inglés sufriu queimaduras severas cando o seu motor explotou no Gran Premio de Marrocos, e morreu como consecuencia destas feridas seis días despois. Ecclestone resultou impactado de tal forma que abandonou as competicións novamente.
Con todo, a súa amizade con Salvadori levouno a converterse no preparador de Jochen Rindt e a ser dono en forma parcial do seu equipo de Fórmula 2, Lotus (cuxo outro piloto era Graham Hill). Rindt, mentres se encamiñaba ao Campionato do Mundo en 1970, morreu nun accidente no circuíto de Monza, aínda que postumamente logrou ser proclamado campión.
A principios de 1972, Ecclestone comprou o equipo Brabham, e así iniciou o seu control da F1, formando a Asociación de Construtores de Fórmula 1 (FOCA, nas súas siglas en inglés), xunto a Frank Williams, Colin Chapman, Teddy Mayer, Ken Tyrrell, e Max Mosley.
Conflito FISA-FOCA
Os dereitos televisivos dividíronse entre as empresas de Ecclestone, os equipos e a FIA na década dos 90, pero Ecclestone en 1997 negociou o Acordo da Concordia. A cambio de certos pagos anuais, el mantería os dereitos televisivos. O acordo cos equipos finaliza a fins de 2007, e coa FIA, a fins de 2012.
Actividade recente
A pesar dunha operación de corazón e un triplo bypass en 1999, Ecclestone mantivo as enerxías para promover os seus propios intereses de negocios. Reduciu a súa participación na SLEC (dona de varias compañías de management de F1) a un 25%, aínda que seguiu retendo o control completo das compañías.
Foi tamén en 1999, que Terry Lovell publicou unha biografía de Ecclestone titulada Bernie's Game: Inside the Formula One World of Bernie Ecclestone (ISBN 1-84358-086-1).
En outubro de 2004, Ecclestone estivo envolvido nunha polémica que tivo gran repercusión nos medios, cando non logrou un acordo co entón presidente do British Racing Drivers' Club Jackie Stewart, con referencia ao futuro do Gran Premio do Reino Unido. Isto ocasionou que a carreira non fose tida en conta no calendario provisional da tempada 2005. No entanto, tras un conclave no cal participaron os 10 directores de escuadra da categoría, acordouse unha serie de recortes orzamentarios e a carreira foi reincorporada no calendario. Un contrato asinado o 9 de decembro asegurou a continuidade do Gran Premio por cinco anos.
A mediados de novembro de 2004, os tres bancos que conforman Speed Investments, que ten unha participación do 75% na SLEC, (que á súa vez é a controlante da máxima categoría) iniciaron unha demanda a Ecclestone para lograr un maior control sobre esta actividade deportiva. Tratábase de Bayerische Landesbank, J.P. Morgan Chase e Lehman Brothers, e a acción levada a cabo xerou rumores de que Ecclestone podería chegar a perder o control que mantivera por máis de 30 anos. O 23 de novembro iniciouse unha audiencia de dous días, tras a cal o xuíz Andrew Park anunciou que o veredicto se sabería logo dalgunhas semanas. O 6 de decembro de 2004, Park leu o seu veredicto, que constataba que "no xuízo quedaba claro que a demanda presentada por Speed era correcta e [el] debe, polo tanto, facer as declaracións que solicita." Con todo, Ecclestone insistiu que o veredicto -visto case universalmente como un recorte legal do seu control sobre a Fórmula Un- "non significaría nada". Ecclestone fixo saber a súa intención de apelar a decisión xudicial.
Ao día seguinte, na reunión cos xefes de equipo no Aeroporto de Heathrow en Londres Ecclestone ofreceu aos equipos un total de £260 000 000 ao longo de tres anos como compensación por apoiar unanimemente o Acordo da Concordia, que expira en 2008. Semanas máis tarde, Gerhard Gibkowsky, un membro do Consello de Bayerische Landesbank e o presidente de SLEC, anunciou que os bancos non tiñan ningunha intención de quitar a Ecclestone da súa posición de control.
Nunha das máis recentes polémicas en que estivo involucrado, Ecclestone viu como 14 de 20 autos negáronse a participar no Gran Premio dos Estados Unidos de 2005, que levou a cabo en Indianápolis. As sete escuadras que se negaron a participar, debido a dúbidas sobre a seguridade dos pneumáticos Michelin, solicitaban un cambio nas regras ou ben no trazado do circuíto. A pesar das reunións de último momento sostidas entre Ecclestone, Max Mosley e os directores dos equipos, non se chegou a un acordo e Ecclestone volveuse un dos obxectivos das queixas do público. A pesar de non ser a causa directa do problema, xornalistas e afeccionados culpárono de non tomar control da situación e imposto unha solución, dada a posición de poder en que se atopaba.
O 25 de novembro de 2005, CVC Capital Partners anunciou que compraría as accións de Ecclestone no Grupo Fórmula Un (25% da SLEC) así como tamén as de Bayerische Landesbank (controlada por Speed Investments). Desta forma, Alpha Prema quedou co 71.65% da participación no Grupo Fórmula Un. Ecclestone utilizou os ingresos por devandita venda para adquirir unha parte da nova compañía, aínda que a proporción das participacións CVC / Ecclestone aínda se descoñece. O 6 de decembro Alpha Prema comprou a participación de JP Morgan en SLEC para aumentar a súa participación no negocio da Fórmula 1 ao 86%, quedando o restante 14% en mans de Lehman Brothers.
Ecclestone foi despedido da súa posición como executivo principal de Formula One Group o 23 de xaneiro de 2017, despois da toma de posesión por Liberty Media no 2016.
Escándalo do Partido Laborista
En 1997, Bernie Ecclestone viuse involucrado nun escándalo político, cando transcendeu que doara un millón de libras ao Partido Laborista do Reino Unido. Este feito causou unha forte polémica cando o goberno (daquela en mans dos laboristas) cambiou a súa política para permitir á Fórmula 1 seguir sendo auspiciada polas tabacaleiras. Tempo despois, o Partido Laborista devolveu a doazón.
Datos persoais
Segundo a lista de millonarios do Sunday Times de 2003, Ecclestone era nese ano a terceira persoa máis rica do Reino Unido, cunha fortuna estimada en 2400 millóns de libras esterlinas. Ao ano seguinte, caeu ao oitavo lugar da lista, ao decrecer o seu patrimonio ata os 2343 millóns de libras. A principios de 2004, Ecclestone vendeu a súa residencia de Londres ao magnate do aceiro Lakshmi Mittal por 70 millóns de libras (equivalentes a 128 millóns de dólares nese momento), no que constituíu o prezo máis alto xamais pagado por unha casa.
Ecclestone está casado con Slavica Ecclestone (de solteira, Slavica Malić), unha ex modelo croata de Armani, 28 anos máis nova. Ecclestone e a súa muller son pais de dúas nenas, chamadas Tamara e Petra.
O Sisto, Cabanas, O Vicedo
O Sisto é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Aliens vs. Predator: Requiem
Aliens vs. Predator: Requiem (tamén coñecido como AVP:R ou AVP:R: Aliens vs. Predator: Requiem) é un filme estadounidense de 2007 dirixido porlos Irmáns Strause (Colin e Greg), escrito por Shane Salerno, e protagonizado por Steven Pasquale, Reiko Aylesworth e John Ortiz. É o segundo filme da franquía Alien vs. Predator.
O Piñeiro, Seixosmil, Meira
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (10 homes e 5 mulleres).
Acroterio
miniatura|diversos tipos de acroterios Un acroterio é un ornamento arquitectónico que consiste nun pedestal, orixinalmente unha placa circular e en terracota pintada, que serve de remate a un frontispicio decorado con elementos vexetais ou para colocar unha estatua dun edificio de estilo clásico ou na arquitectura gótica.
Lamela
O termo lamela pódese referir a:
O orónimo Lamela é un topónimo que indica un lugar con lama; Pode referirse a:
Aberto de Australia
300px|miniatura|dereita|[[Rod Laver Arena.]] 300px|miniatura|dereita|[[Hisense Arena.]] O Aberto de Australia (en inglés: Australian Open), tamén coñecido como Open de Australia, é un dos 4 torneos que forman parte do Grand Slam de tenis. Trátase do primeiro torneo importante da tempada, dispútase polo mes de xaneiro e ten lugar na cidade de Melbourne. Disputouse por vez primeira no ano 1905, xogándose sobre unha superficie de herba até 1988, ano no que pasou a xogarse sobre superficie dura.
As dúas pistas principais do complexo deportivo no que se disputa son o Rod Laver Arena e o Hisense Arena, ámbolos dous recintos con teito retráctil. Esta característica non se debe a unha necesidade provocada pola choiva, senón pola calor, pois o torneo lévase a cabo durante o verán austral, e as temperaturas poden acadar niveis moi altos.
Ó longo da súa historia tivo dúcias de gañadores, salientando na categoría masculina o australiano Roy Emerson con 6 títulos, na categoría feminina Margaret Smith con 11 títulos, na categoría de dobres masculina a parella John Bromwich-Adrian Quist, e na categoría de dobres feminina a parella Thelma Coyne Long-Nancy Wynne.
Casa Palander
A Casa Palander (en finés Palanderin talo) é un inmoble de estilo Art Nouveau na cidade de Tampere, Finlandia. O edificio está situado no centro da cidade, no extremo sur de Keskustori no barrio de Nalkala. O edificio de seis pisos conta con numerosas tendas e oficinas. Os tres andares superiores son na súa maior parte vivendas privadas. Na parte central do piso superior da fachada de Keskustori estivo situado un estudio, que é unha das partes máis famosas do edificio. Neste estudo traballaron moitos artistas locais e estranxeiros, salientando Hugo Simberg e Kimmo Kaivanto. O estudio pertenceu durante moito tempo á cidade de Tampere.
Historia
En 1897 o vice-xuíz Karl Verner Palander mercou a propiedade do número 7 de Keskustori. A idea era construír unha casa de estilo Art Nouveau. Contratou a Birger Federley como arquitecto do proxecto e a Jonas Andersson como mestre construtor. A parte oriental da casa foi finalizada de acordo cos seus planos en 1901. Inspirado pola Exposición Universal de París de 1900, Palander quixo cambiar os planos, e para a parte occidental inacabada solicitou novos deseños a Vihtori Heikkilä. Logo Federley presentou unha denuncia por unha alteración non autorizada do seu deseño. A parte oeste que dá á rúa de Alexis Kivi foi finalizada catro anos despois.
O propio Palander viviu na casa ata a súa morte en 1922, momento no que a casa pasou a ser propiedade do Banco de Finlandia. En relación coa compra, a casa foi modificada para ser máis apropiada para o uso como oficina. Ademais a porta principal foi reconstruída segundo o estilo da década de 1920. A oficina do banco estivo situada na planta baixa e a casa era tamén coñecida como o edificio do Banco de Finlandia. Hoxe en día, o Banco de Finlandia non é o propietario do inmoble, e a Casa Palander foi restaurada a principios dos anos 2000.
A Casa Palander ía ser demolida en base ao plan urbanístico de 1938. Con todo, os planos non chegaron materializarse co estalido da segunda guerra mundial.
Maebaru
Maebaru (前原市, まえばるし, Maebaru-shi) foi un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kyūshū e ao oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. Ten 104,50 km² de superficie e unha poboación de 68.109 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 652 h/km².
O concello de Maebaru limitou cos concellos de Nijō, de Shima, de Fukuoka (son da prefectura de Fukuoka); de Karatsu e de Saga (son da prefectura de Saga).
Conceyu Nacionalista Astur
O Conceyu Nacionalista Astur ou CNA foi o primeiro partido nacionalista de Asturias. Fundouse en 1976 por iniciativa dun grupo de xente nova que reclamaba para Asturias o recoñecemento nacional por parte do estado español e a realización da revolución socialista. Ánxelo Zapico era o seu secretario xeral, entre outros contaba con xente como Xosé Lluis Carmona, Dubardu Puente e David Rivas. Algúns dos seus militantes foron detidos acusados de colaborar con ETA. CNA disolveuse en 1981 e os seus militantes acabaron por entrar en diferentes organización da esquerda nacionalista como o Ensame Nacionalista Astur.
Eleccións
Eleccións xerais 1979: 3.049 votos (0.57%)
Francisco Carrillo Barros
Francisco Carrillo Barros, nado en 1912 e finado en Vedra o 9 de xaneiro de 1987, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Mutilado de guerra. Durante o franquismo foi nomeado alcalde de Vedra, tomando posesión o 12 de febreiro de 1959. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de Coalición Democrática á alcaldía de Vedra e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Morreu en Santa Cruz de Ribadulla con 74 anos.
Recoñecementos
Comendador da Orde do Mérito Civil, Medalla de Cisneros e Título Encomenda da Orde Civil do Mérito Agrícola.
Steve Francis
Steven D'Shawn "Steve" Francis, nado o 21 de febreiro de 1977 en Takoma Park, Maryland, é un antigo xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Traxectoria profesional
Francis foi seleccionado na 2ª posición do Draft da NBA de 1999 polos Vancouver Grizzlies. Anunciou publicamente que non quería xogar nos Grizzlies debido á distancia entre Vancouver e o seu fogar en Maryland. Tras estes comentarios, as críticas posteriores e un incidente no Aeroporto Internacional de Vancouver, a franquía decidiu traspasar a Francis. Antes do comezo da tempada 1999-00, Francis foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre tres equipos, que incluíu a once xogadores. No seu momento foi o traspaso máis grande da historia da NBA. Nesa tempada conseguiu o galardón ó Rookie do Ano da NBA, compartido con Elton Brand. Francis rematou a súa primeira etapa nos Rockets despois de ser traspasado ós Orlando Magic no ano 2004.