cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Holodomor
A "guerra anticampesiña"
No entanto, en moitos casos, as vítimas da represión foron abandonadas neses territorios distantes. En consecuencia diso, aproximadamente 500.000 deportados, entre os que se atopan moitos nenos, morreron debido o frío, á fame e ó traballo extenuante.
Os sobreviventes, traballando como "colonos de traballo" nas empresas de explotación dos recursos naturais -explotación forestal, carbón, minerais non ferrosos, metalurxia, agricultura e artesanía- ou nos estaleiros de obras públicas -construción e manutención de estradas e vías férreas- son tratados como verdadeiros parias, sendo suxeitos a todo o tipo de privacións e abusos.
Ademais, cerca de 400.000 campesiños foron enviados a unha rede de campos de traballos forzados (Gulag), dirixida polo KGB -na época, baixo a dirección de Viacheslav Menzhinski- e outros 30.000 foron castigados a pena capital.
A resposta dos campesiños foi desesperada e moitas veces violenta, habendo numerosas manifestacións, revoltas e disturbios por todo o país (máis de 14.000 casos rexistrados polo KGB).
Esa resistencia mobilizou preto de tres millóns de persoas, en particular nas rexións do ríos Don e Volga, no Cáucaso do Norte, en Casaquistán, e sobre todo, en Ucraína As motivacións da sublevación labrega foron múltiples, xurdindo de acordo cos novos desafíos suscitados pola intransixencia do Estado soviético: recusa en se adherir ós kolkhozes; oposición á política antirrelixiosa das autoridades (peche das igrexas, confiscación dos sinos, vandalismo antirrelixioso dos activistas da Xuventude Comunista); solidariedade cos kulaks e outros "elementos antisoviéticos", vítimas de persecución; resistencia á confiscación, polos órganos estatais de colecta, dunha crecente porcentaxe da produción agropecuaria, a través de "desvíos" e roubos da colleita "colectiva", nunha conxuntura económica cada vez máis degradada.
O ámbito xeográfico
A partir de 1931, co perfecto coñecemento das autoridades, as crecentes dificultades alimenticias comezan a provocar a morte de centenas de millares de persoas en varias rexións da Unión Soviética. A situación é especialmente grave en Casaquistán, como nas principais áreas cerealíferas - Ucraína, Cáucaso do Norte e territorio do río Volga - onde fora ofrecida maior resistencia á política de colectivización agrícola.
As causas iniciais da fame
Exceptuando o caso particular de Casaquistán , as causas iniciais desta traxedia devastadora foron globalmente idénticas : miniatura|dereita|300px|Capa da [[revista soviética Kolhospnytsia Ukrayiny ("Muller Kolkhoziana de Ucraína") de decembro de 1932]]
Friedrich Wöhler
Friedrich Wöhler, nado en Eschersheim (hoxe parte de Frankfurt) o 31 de xullo de 1800 e finado en Gotinga o 23 de setembro de 1882, foi un químico alemán.
Lista de concellos de Asturias
miniatura|300px|Mapa municipal. Listaxe dos 78 concellos do Principado de Asturias : miniatura|300px|Mapa Comarcal.
Friedrich Wöhler
Traxectoria
Mentres estudaba medicina en Heidelberg interesouse pola química, trasladándose a Estocolmo para estudar co químico sueco Berzelius. En 1836 foi profesor de química na universidade de Gotinga.
Pepe Iglesias (humorista)
José Ángel Iglesias Sánchez, coñecido artisticamente como Pepe Iglesias «El Zorro», nado en Buenos Aires o 11 de febreiro de 1915, e finado en Santiago de Chile o 4 de marzo de 1991, foi un humorista e actor arxentino que, aínda que desenvolveu gran parte da súa carreira no seu país natal, tamén estivo vivindo temporalmente en Chile e en España.
Friedrich Wöhler
Traxectoria
Precursor no campo da química orgánica, Wöhler é famoso pola súa síntese do composto orgánico urea, a partir amoníaco e ácido cianhídrico, dúas substancias minerais. Non foi este o primeiro composto orgánico que sintetizou a partir de compostos inorgánicos, xa que o primeiro foi o oxalato de amonio, pero non revelou dito acontecemento debido a que non sabía daquela o nome que debería levar, e por iso chamouno sólido branco descoñecido. miniatura|300px|esquerda|Síntese de Wöhler.
Holodomor
As causas iniciais da fame
Por conseguinte, a fame desencadeada en 1931 -aínda nunha escala reducida, en comparación cos dous anos seguintes- é na súa orixe, o resultado imprevisto e non programado dunha política de inspiración marxista que pretendía eliminar as bases sociais e o modo de funcionamento da economía capitalista.
Pepe Iglesias (humorista)
Traxectoria
Fillo de inmigrantes galegos (a súa nai era de Escairón, O Saviñao, e o seu pai de Monforte de Lemos), tras desenvolver a súa carreira artística na súa Arxentina natal, onde interveu nunha decena de filmes e colaborou en programas de radio, instalouse en España o 2 de maio de 1952 e pouco despois debutou ante o público español a través dunha emisora de radio, Radio Madrid, da Cadena SER.
Juan Alberto Schiaffino
Juan Alberto Schiaffino, nado en Montevideo o 26 de xullo de 1925 e finado o 13 de novembro de 2002, foi un futbolista uruguaio, máis coñecido como Pepe. Está considerado un dos mellores xogadores uruguaios da historia.
Holodomor
As causas iniciais da fame
Había, no entanto, a plena consciencia por parte das forzas en enfrontamento -Estado e campesiños- de que se estaba a reeditar a situación de violencia e de fame que caracterizara o período do "Comunismo de Guerra" (1918-1921).
Juan Alberto Schiaffino
Traxectoria
Schiaffino disputou dous Mundiais de fútbol, en 1950 e 1954, sendo campión no primeiro, cando fixo historia no "Maracanazo".
A nivel de club, triunfou en tódolos que xogou, entre eles o Peñarol onde foi campión de liga en 5 ocasións, o AC Milán onde gañou a Serie A 3 veces, e a AS Roma co que gañou unha Copa de Feiras en 1961.
Holodomor
A escalada da crise
En 1931 -en consecuencia das maiores colleitas en Siberia Occidental e en Casaquistán- millares de kolkhozes de Ucraína, do Cáucaso do Norte e da rexión do río Don, foron obxectivo de esixencias acrecentadas. Dese xeito, os órganos estatais de colecta, a pesar dunha colleita bastante mediocre (69 millóns de toneladas), conseguiron obter preto de 23 millóns de toneladas. Ucraína foi obrigada a contribuír co 42% da súa produción cerealífera, o que provocou o agravamento da desorganización do ciclo produtivo, iniciada coa colectivización forzada e a deskulakización.
En Ucraína e noutras rexións, a partir da Primavera de 1932, asistiuse ó espallamento da fame e ó éxodo dos campesiños en dirección ás cidades, suscitando a preocupación das autoridades, especialmente dos dirixentes de varias repúblicas soviéticas. Pola súa banda, o goberno animado co éxito dos requirimentos, fixa o plano de colecta para 1932 en 29,5 millóns de toneladas, dos que 7 millóns deberon ser obtidos en Ucraína.
Entre os campesiños, determinados a usar todos os medios para conservar unha parte da colleita, e as autoridades locais, obrigadas a cumprir o plano de colecta, o conflito era inevitable. En efecto, eses planos son de tal xeito elevados, que os obrigaron a tentar esconder a maior cantidade posible de cereais, para garantir as reservas alimentarias indispensables para a súa supervivencia.
A campaña de colecta de 1932 depárase, por iso, dende o comezo, con innumerables dificultades: manifestacións dos campesiños atinxidos pola fame; fuga dos kolkhozes dun crecente número de traballadores; roubo dos bens pertencentes ós kolkhozes (gando, alfaias e sobre todo colleitas) e recusa de moitos funcionarios locais e rexionais do Partido ou dos soviets en aplicar planos de colecta que condenarían á fame a decenas de millóns de persoas. Inicialmente, Stalin manifesta a súa crecente impaciencia cara o ritmo lento que caracteriza a campaña de requirimentos en Ucraína, acusando ós dirixentes locais de seren os responsables pola situación, debido ó seu laxismo e falta de firmeza perante os "actos de sabotaxe" e de "terrorismo".
Para superar esas dificultades, o 7 de agosto de 1932, entra en vigor a lei sobre o "roubo e dilapidación da propiedade social" (máis coñecida por "lei das cinco espigas"), castigable con dez anos de campo de traballos forzados, ou coa pena capital.
As brigadas encargadas da colecta efectuaron auténticas expedicións punitivas, especialmente nas rexións cerealíferas. Estas apropiacións son acompañadas de innumerables abusos, violencias físicas e detencións de kolkhozianos.
A pesar dunha lixeira diminución nos obxectivos dos planos de colecta e dunha represión estremadamente dura (máis de 100.000 persoas foron condenadas nos primeiros meses de aplicación da lei), o 25 de outubro, Moscova só colectara o 39% da cantidade de cereais esixida a Ucraína.
A "interpretación nacional" de Stalin
Entre xullo e agosto de 1932, Stalin concibiu unha nova análise da situación en Ucraína e das súas causas, expresada a 11 de agosto, nunha carta enderezada a Kaganovitch:"[A Ucraína] é hoxe en día a «principal cuestión», estando o partido, o Estado e mesmo os órganos da policía política da república, infestados de axentes nacionalistas e de espías polacos, corréndose o risco «de se perder a Ucraína», unha Ucraína que, polo contrario, é preciso transformar nunha «fortaleza bolxevique»".
Na perspectiva do ditador, o Partido Comunista e o Goberno ucraínos tiñan sido infiltrados por axentes nacionalistas ("Petliuristas") e espías polacos ("axentes de Pilsudski"), e as aldeas reticentes á colectivización, estaban so influencia de axitadores contra-revolucionarios.
A decisión de utilizar a fame -provocando artificialmente o seu espallamento- para "dar unha lección" ós campesiños, foi tomada no Outono, nun contexto especialmente delicado para o ditador, coa agudización da crise provocada polo 1.º Plano Quinquenal e o suicidio da súa esposa Nadezhda Alliluieva.
O 22 de outubro de 1932, son enviadas para Ucraína e para o Cáucaso do Norte dúas "comisións extraordinarias" -dirixidas respectivamente por Viacheslav Molotov e Lazar Kaganovitch- co obxectivo de "acelerar as colectas" e tendo o apoio dos máis altos responsables do KGB (incluíndo Genrikh Yagoda).
O recurso á "arma da fame" adquire unha lóxica e unha violencia particulares nos territorios esencialmente ucraínos. Stalin -en perfecta coherencia coa súa propia análise acerca das orixes e dinámicas do fenómeno nacional- consideraba Ucraína un caso de especial gravidade, debido á unión profunda entre o "nacionalismo burgués" e o campesiñado.
En conformidade con esta análise, o dirixente do KGB ucraíno Vsevolod Balistski define, o 5 de decembro de 1932, como principal misión a desempeñar pola policía política da república “o urxente desmantelamento, identificación e esmagamento dos elementos contra-revolucionarios e kulak-petliuristas que están a sabotar as medidas aplicadas polo Goberno Soviético e polo Partido nas aldeas”.
As medidas represivas
En resultado da "interpretación nacional" que Stalin fixo da situación ucraína, a decisión de empregar a fame neses territorios adquire características específicas de natureza xenocida, confirmadas pola recente desclasificación de millares de documentos provenientes dos arquivos ucraínos. miniatura|dereita|150px|Viacheslav Molotov. Membro do Politburo e responsable da campaña de requirimentos en Ucraína Asístese a unha escalada de medidas represivas, en gran parte diferentes das aplicadas noutras rexións da Unión Soviética:
miniatura|dereita|170px|Stanislav Kossior. Secretario-Xeral do Partido Comunista de Ucraína
A confirmación de que a fame servía para impor a total obediencia dos campesiños ós ditames do réxime soviético e do seu xefe supremo, está presente na carta enviada polo Secretario-Xeral do Partido Comunista de Ucraína, Stanislav Kossior, o 15 de marzo de 1933, para Moscova: "a insatisfactoria evolución das sementeiras en numerosas rexións, proba que a fame aínda non levou á razón a moitos kolkhozianos ".
No sentido de garantir as condicións necesarias ás futuras colleitas, entre xaneiro e xuño de 1933, as autoridades centrais adoptaron, de forma tardía, selectiva e insuficiente, varias medidas de auxilio a algunhas das rexións atinxidas polas "calamidades alimentarias".
Pepe Iglesias (humorista)
Traxectoria
Un ano máis tarde debutou no cinema español coa película ¡Che, qué loco!, de Ramón Torrado, xunto a Pepe Isbert e Emma Penella.
As súas coletillas pronto pasaron á linguaxe cotiá, e era habitual escoitar frases que fixo famosas como Seré bereve, en lugar de Seré breve; está loca la pelota, ¡Ay, que risibilidad me dan las cosas risibles! ou del Finado Fernández nunca más se supo. Como famosa tamén se fixo a sintonía coa que comezaban os seus programas: Yo soy “El Zorro”, zorro, zorrito, para mayores y pequeñitos; yo soy El Zorro, señoras, señores, de mil amores, voy a empezar, seguida de unha das súas características melodías asubiadas.
Coa chegada da televisión a España, probou sorte no novo medio (Gran Parada). Porén, a súa forma de facer rir, eminentemente lingüística, non superou a adaptación aos novos tempos.
Regresou entón á Arxentina en 1964 e, pouco a pouco, foi espazando os seus espectáculos até a súa retirada definitiva. Neste período logrou recuperar a súa gran popularidade en ciclos televisivos como "Zorrorisas", de 1964 a 1970, no Canal 13 de Buenos Aires, e despois no Canal 9.
Iglesias, baixo o alcume de El Zorro, pasou a ser un dos cómicos por excelencia da España dos anos 1950.
Filmografía
Bandas sonoras
Holodomor
As medidas represivas
Para preto de 30 millóns de persoas atinxidas pola fame, son postas ó seu dispor 320.000 toneladas de cereais, ou sexa 10 quilos de cereais por persoa, representando tan só o 3% do consumo medio anual dun campesiño.
No entanto, esta axuda, alén de privilexiar o abastecemento das cidades, destínase unicamente ós que a "merecen": os kolkhozianos con mellor rendemento, os brigadistas, os tractoristas etc.
As consecuencias
esquerda|miniatura|300px|Moitos campesiños famentos conseguiron evitar as barreiras policiais e chegar ás cidades, acabando no entanto por morrer (Khárkiv, 1933)
En termos demográficos, a mortandade en Ucraína, a semellanza dos outros territorios soviéticos atinxidos pola fame, incidiu fundamentalmente sobre a poboación rural, independentemente da súa orixe étnica. No entanto, o réxime soviético tiña a perfecta consciencia de que esa poboación rural continuaba a representar a "espiña dorsal" da nacionalidade ucraína (75% a 85% dos ucraínos residían en aldeas), en contraste coas cidades, etnicamente máis "cosmopolitas" (rusos, xudeus, polacos etc.). Por conseguinte, a fame adquiriu características e dimensións ben distintas das que tería evidenciado noutras circunstancias políticas.
A pesar de ser bastante menos intensa e xeneralizada do que a Fame de 1921 - 1922, en termos de seca e de rexións afectadas (a colleita de 1945 foi inferior á de 1932, mais non existiu fame xeneralizada), causou entre tres a catro veces máis vítimas, en resultado de decisións políticas que procuraban salvar o réxime da crise, que el mesmo provocara.
A convicción de que se alcanzara unha vitoria definitiva sobre o campesiñado, foi asumida en diversas ocasións, polos máis altos dignitarios do réxime. Exemplo diso son as palabras de Lazar Kaganovitch - "nós gañamos definitivamente a guerra, a vitoria é nosa, unha vitoria fantástica, total, a vitoria do estalinismo" - de Sergo Ordjonikidze - "os nosos cadros que enfrontaron a situación de 1932-1933 e que aguantaron [...] ficaron temperados como o aceiro. Acredito que con eles se construirá un Estado como a historia nunca viu" - ou de Mendel Khataevich - "está a decorrer unha loita feroz entre os campesiños e o poder. É un combate até a última pinga de sangue. É unha proba de forza entre o noso poder e a súa resistencia. A fame demostrou quen é o máis forte. Custou millóns de vidas, mais o sistema dos kolkhozes vivirá para sempre. Vencemos a guerra!".
No decorrer da traxedia, o Estado soviético continuaba a exportar millóns de toneladas de cereais para o estranxeiro (en 1932, 1 730 000; en 1933, 1 680 000), en canto acumulaba enormes reservas estratéxicas (en 1933, 1 800 000 toneladas).
Penela
Unha  é unha rocha pequena e plana ou tamén pode ser unha elevación do terreo pequena e pouco pronunciada.
Como topónimo, Penela dá nome a:
Holodomor
As consecuencias
Nun acto de represalia, o 22 de outubro de 1933, o agregado consular da Unión Soviética en Lviv, Alexei Mailov, foi asasinado por Mykola Lemyk, militante do movemento independentista "Organización dos Nacionalistas Ucraínos".
A represión das elites ucraínas
miniatura|dereita|150px|O escritor Mykola Khvylovy foi unha das vítimas da vaga de terror contra as elites ucraínas. Suicidouse o [[13 de maio de 1933]]
Friedrich Wöhler
Traxectoria
Con esta síntese demostrou, en contra do pensamento científico da época, que un produto propio dos procesos vitais se podía obter no laboratorio a partir de materia inorgánica. Isto provocou unha revolución na química e na bioloxía, e foi un golpe decisivo para refutar as concepcións vitalistas.
Tamén fixo investigacións importantes sobre o ácido úrico e o aceite de améndoas amargas, en colaboración co químico alemán Justus von Liebig.
Illou ademais dous elementos químicos, o aluminio e o berilio. Descubriu o carburo de calcio e, a partir deste, obtivo o acetileno. Tamén desenvolveu un método para preparar o fósforo que aínda se segue a utilizar hoxe.
En 1830 determinou que o eritronio, descuberto por Andrés Manuel del Río en México en 1801, e o vanadio, descuberto por Nils Gabriel Sefström en Suecia 30 anos despois, eran o mesmo elemento.
Escribiu varios libros de texto de química orgánica e inorgánica.
A Casanova, San Simón da Costa, Vilalba
A Casanova é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Joropo
miniatura|dereita|Joropos en [[Caracas, Venezuela.]] O joropo é un xénero musical e o seu baile, orixinarios ambos os dous de Venezuela e Colombia con influencia africana e hispanoárabe, emparentado cos xaropes mexicanos e o galerón da conca caribeña. Escríbese en compás de tres cuartos aínda que unha das guitarras se manteña en 6/8. Na danza, a muller segue ao home, que se move con liberdade.
These Arms Are Snakes
These Arms Are Snakes foi unha banda estadounidense de post-hardcore formada no ano 2002 e que contaba con antigos membros de Botch e Kill Sadie. Antes de separarse en 2009 publicou tres álbums de estudio: Oxeneers or the Lion Sleeps When Its Antelope Go Home (2004), Easter (2006) e Tail Swallower and Dove (2008). Antigos membros de These Arms Are Snakes tocan no presente en Russian Circles, Narrows, Minus the Bear, Crypts e Hooves.
Holodomor
A represión das elites ucraínas
O 14 e 15 de decembro de 1932, o Politburo aprobou dous decretos especificamente destinados ós territorios de poboacións ucraína, que revogaban a política das nacionalidades, aplicada desde 1923. Na súa perspectiva, a política de indixenización ("Korenizatsiya") fora desenvolvida de forma errada en Ucraína e en Kuban, tendo estimulado o nacionalismo e os seus axentes, inclusivamente no interior do Partido e do Goberno. Por conseguinte, os campesiños non eran os únicos culpados da crise, compartindo a responsabilidade coa elite política e cultural ucraína.
A policía política perseguiu as "organizacións contra-revolucionarias nacionalistas burguesas" - alegadamente infiltradas nas institucións políticas e culturais - causando millares de vítimas.
A título de exemplo, no ámbito das purgas, son reprimidos o 70% dos secretarios de distrito e dos soviets (entre xaneiro e outubro de 1933); 40.000 pequenos funcionarios dos soviets; a case totalidade dos funcionarios do Comisariado do Pobo para a Educación; 4.000 mestres e 200 funcionarios dos institutos pedagóxicos.
Ademais, individualidades importantes, como o dirixente partidario Mykola Skrypnyk - acusado de ser un "instrumento de elementos nacionalistas burgueses" - e o director teatral Les Kurbas, son obxectivo de persecución. O escritor Mykola Khvylovy é igualmente vítima desta vaga represiva, sendo o seu suicidio interpretado como un acto de protesta contra o xenocidio en curso. No seu discurso ó Partido Comunista ucraíno, en novembro de 1933, Pavel Postychev expón de xeito elocuente a interpretación conspiradora que o réxime facía da situación na república:
Regresión, herdanza e xenocidio
Co seu cortexo de violencias, de torturas e de mortes pola fame, o Holodomor constituíu unha enorme regresión civilizacional.
Asistiuse á proliferación de déspotas locais, dispostos a todo, para obter violentamente dos campesiños as súas escasas reservas alimentarias e á banalización da barbarie, que se traduciu en persecucións, abusos de autoridade, abandono infantil, "barracas da morte", canibalismo e agravamento das tensións entre a poboación rural e a poboación urbana.
A pesar de que a herdanza do Holodomor presenta similitudes coas doutras rexións da Unión Soviética – a arma da fame esmagou a resistencia campesiña, garantindo a vitoria de Stalin e do seu réxime; abriu o camiño para a vaga de terror de 1937-1938 ("Yejovschina"); transformou o estado federal soviético nun imperio despótico, a través da submisión da segunda república máis importante; deixou un legado de dor en numerosas familias que nunca tiveron dereito a expresar o loito, porque a fame se converteu en segredo de Estado – en Ucraína, as súas marcas físicas e psicolóxicas foron bastante máis profundas e traumatizantes.
miniatura|dereita|250px|Vítima do Holodomor nunha rúa de Khárkiv.
Esas marcas son a resulta da especificidade que caracterizou a evolución dos acontecementos en Ucraína e no Cáucaso do Norte, e que confiren ó Holodomor o seu carácter de xenocidio:
Deste xeito, toda a sociedade ucraína foi suxeita a unha enorme violencia, comprometendo, por moitas décadas, o difícil proceso de construción da identidade nacional.
Número de vítimas
Relativamente á definición exacta do número de vítimas, os historiadores teñen sentido serias dificultades, en resultado dos seguintes factores:
A pesar da existencia de estimativas que van de 1,5  a 10 millóns de vítimas ucraínas, os cálculos máis recentes do historiador Stanislav Kulchitski, con base en fontes dos arquivos soviéticos, indican un número de entre 3 a 3,5 millóns de mortes Stanislav Kulchytsky, "Cantos morreron no Holodomor en 1933?", Zerkalo Nedeli, 23-29 de Novembro de 2002. Dispoñible online en ruso e en ucraíno ; Ibid., "As causas da fame de 1933 na Ucraína. A través das páxinas dun dos libros máis esquecidos" Zerkalo Nedeli, 16-22 de Agosto de 2003. Dispoñible online en ruso e en ucraíno ; Ibid., "As causas da fame de 1933 en Ucraína-2", Zerkalo Nedeli, 4-10 de Outubro de 2003. Dispoñible online en ruso e en ucraíno ; Ibid., "Perdas Demográficas en Ucraína no século vinte", Zerkalo Nedeli, 2-8 de Outubro de 2004. Dispoñible online en ruso e en ucraíno
Unha "páxina en branco"
A fame na Unión Soviética e en Ucraína constituíu dende o inicio, segredo de Estado, permanecendo durante medio século como unha "páxina en branco" da súa Historia.
En xaneiro de 1933, o Ministro de Negocios Estranxeiros, Maksim Litvinov - contrariando as informacións emitidas por algúns xornais europeos e norte-americanos - negou a existencia de calquera problema, e en febreiro, o Politburo emitiu unha resolución, no sentido de restrinxir as deslocalizacións dos correspondentes estranxeiros.
Tamén foron rexeitadas as ofertas de auxilio humanitario de varias entidades, como o Comité Central de Salvamento de Ucraína, o Cardeal de Viena Theodor Innitzer, o metropolita greco-católico de Lviv Andrii Szeptycki e o Comité Internacional da Cruz Vermella.
Reaccionando ás diversas iniciativas humanitarias, o Xefe de Estado soviético, Mikhail Kalinin, acusou os que pediron "contribucións para a «famenta» Ucraína" de seren "impostores políticos" e declarou: "Só clases degradadas e en desintegración poden producir elementos tan cínicos".
Por outro lado, diversas personalidades estranxeiras, como Édouard Herriot, Walter Duranty    ou George Bernard Shaw, contribuíron, de forma inconsciente ou deliberada, para a ocultación dos feitos.
Stalin, ó recibir en decembro de 1932 o dirixente ucraíno, Rodion Terekhov, tamén manifestou a súa posición negacionista:
Actualmente, aínda persiste a tese negacionista do Holodomor , non obstante a existencia de numerosa documentación contemporánea ós acontecementos, como por exemplo:
A posición da comunidade académica
En 1984, despois dunha campaña promovida pola comunidade ucraína dos EUA, as dúas cámaras do Congreso aprobaron a constitución da U.S. Comission on the Ukraine Famine, so a dirección do profesor da Universidade Harvard James Mace. No seu relatorio presentado ó Congreso en 1988, a comisión recoñeceu como probado o carácter xenocida da fame de 1932-1933.
Por outra banda, grazas ós esforzos da máis importante organización da diáspora - o Congreso Mundial dos Ucraínos Ceibes - foi creada, o 14 de febreiro de 1988, a International Commission of Inquiry Into the 1923-33 Famine in Ukraine. Esta comisión, presidida polo profesor da Universidade de Estocolmo, Jacob Sundberg, estaba formada por sete xuristas de diferentes países: o Reino Unido, o Canadá, Francia, os Estados Unidos, Suecia, Bélxica e a Arxentina.
No relatorio final, presentado en 1990 ó Subsecretario da Organización das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos e ó Presidente da Asemblea Parlamentar do Consello de Europa, a Comisión anunciou as seguintes conclusións:
Despois do traballo pioneiro de Robert Conquest The Harvest of Sorrow: Soviet Collectivization and the Terror-Famine (1986) e da revolución arquivística e historiográfica de 1991, os medios académicos pasaron a dedicar unha crecente atención a este acontecemento.
Durante os anos noventa, en resultado da acumulación de novos coñecementos afondouse no debate sobre a natureza da fame. Ese debate - moitas veces influenciado por diverxencias de carácter ideolóxico - estivo protagonizado por diferentes interpretacións:
dereita|miniatura|O Prof. [[Jerzy Kloczowski foi un dos participantes da conferencia de Vicenza]]
No entanto, as conmemoracións dos 70 anos do Holodomor, no 2003, constituíron un punto de viraxe, en especial, coa realización dunha gran conferencia internacional, en Vicenza (Italia).
Deste encontro científico patrocinado polo Presidente da República Carlo Ciampi, resultou unha declaración - subscrita por 28 personalidades académicas de Italia, Alemaña, Ucraína, Polonia, Canadá e EUA - apelando ó Parlamento italiano, ben como a Silvio Berlusconi, que exercía a presidencia rotativa da Unión Europea, e a Romano Prodi, Presidente da Comisión Europea, no sentido de promoveren o recoñecemento internacional do Holodomor como un acto de xenocidio.
En París, na Universidade da Sorbona, tamén se realizou unha conferencia sobre o tema, coa participación de historiadores de diversos países. Nesa ocasión, foi presentado un apelo, dirixido á Asemblea Nacional francesa e ó Parlamento Europeo, para o recoñecemento da fame de 1932-1933 en Ucraína, como acto de xenocidio.
En Kíiv, na secuencia do encontro académico internacional titulado "É Tempo de Dicir a Verdade", no que estiveron presentes especialistas deste período histórico, como deputados, representantes dos medios diplomáticos e da comunicación social, foi igualmente aprobada unha resolución, apelando ó recoñecemento internacional do xenocidio.
Ucraína e o Holodomor
Durante máis de 50 anos a diáspora ucraína procurou divulgar os feitos relativos ó Holodomor, encontrando coa indiferenza da maioría da opinión pública mundial e coa oposición sistemática da Unión Soviética.
Só despois da desagregación da U.R.S.S. e da recuperación da independencia nacional en 1991, é que se tornou posible evocar publicamente o xenocidio.
En 1998, foi instituído no cuarto sábado do mes de novembro, o "Día da Memoria das Vítimas da Fame e das Represións Políticas" e no 2006, o Parlamento de Ucraína aprobou unha lei sobre o carácter xenocida do Holodomor.
O Holodomor e a comunidade internacional
A comunidade internacional ten, de forma gradual, vindo a asumir posicións favorables ao recoñecemento do Holodomor como xenocidio, ou máis xenericamente, como un crime contra a Humanidade.
miniatura|centro|450px|Mapa dos países que recoñecen o Holodomor como [[xenocidio.]]
Alci Acosta
Alcibiades Alfonso Acosta Cervantes nado en Soledad, Colombia, o 5 de novembro de 1938, é un destacado intérprete de boleros, amais de pianista e compositor. O seu meirande éxito é Traicionera, peza coa que deu vendido máis de 300.000 copias en América Latina e que foi así mesmo interpretada por outros artistas do talle de Julio Jaramillo.
Holodomor
Impacto cultural do Holodomor
Ó longo de moitas décadas, a abordaxe cultural do Holodomor estivo severamente condicionada pola censura imposta polo réxime soviético, coa natural excepción das comunidades de exiliados implantadas no estranxeiro, principalmente nos E.U.A. e no Canadá.
Maracanazo
Coñécese como Maracanazo á vitoria da selección de fútbol de Uruguai sobre a do Brasil no encontro decisivo do mundial de 1950 onde se xogaban o título. Brasil xogaba na casa, no estadio de Maracanã, e tan só precisaba do empate para alzarse co seu primeiro título mundial.
Tan seguros estaban da súa vitoria que os brasileiros practicamente comezaron a celebralo antes de xogarse o encontro. O Uruguai gañou por 2-1 e fíxose co título. No Brasil esta derrota foi unha traxedia nacional, chegando a suicidarse algunha xente por mor deste resultado.
Holodomor
Impacto cultural do Holodomor
Coa independencia de Ucraína, en 1991, a situación experimentou unha fonda mudanza, permitindo a artistas e escritores a posibilidade evocalo nas súas creacións.
Ligazóns externas
{|id="toc" style="margin: 0 2em 0 2em;" !70px|Mapa||align="center" style="background:#ccccff" width="200%"|Países que recoñecen o Holodomor como xenocidio||🇺🇦 🇦🇩 - 🇦🇷 - 🇦🇺 - 🇧🇪 - 🇧🇷 - 🇨🇦 - 🇨🇱 - 🇻🇦 - 🇨🇴 - 🇪🇨 - 🇸🇰 - 🇪🇸 - 🇺🇸 - 🇪🇪 - - 🇭🇺 - 🇮🇹 - 🇱🇻 - 🇱🇹 - 🇲🇽 - 🇲🇩 - 🇵🇾 - 🇵🇪 - 🇵🇱 - 🇨🇿 - 🇺🇦
O Castro, San Simón da Costa, Vilalba
O Castro é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Madarnás, Madarnás, O Carballiño
Madarnás é un lugar da parroquia de Madarnás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres), un menos ca en 2010 (dous homes e tres mulleres).
Farad
O farad (símbolo F), ás veces galeguizado como faradio, é a unidade do SI de capacitancia (capacidade). O seu nome foi dado en homenaxe á Michael Faraday. Un capacitor ten a capacitancia de 1 farad se 1 coulomb de carga eléctrica causa unha diferenza de potencial de 1 volt nos seus bornes (extremos). A súa expresión equivalente noutras unidades SI é:
Xa que o farad é unha unidade moi grande, valores de capacitores son xeralmente expresados en micro farads (μF), nano farads (nF), ou pico farads (pF). O mili farad é raramente usado na práctica, entón unha capacitancia de 4,7×10−3 F, por exemplo, escríbese xeralmente como 4 700 μF.
O farad non debe ser confundido co faraday, unha unidade de carga antiga que hoxe foi substituída polo coulomb.
Riobó
O topónimo Riobó é un hidrónimo de carácter valorativo, e fai referencia a un curso fluvial bo. Pode referirse a:
Eurocopter EC155
O Eurocopter EC155 (no presente Airbus Helicopters H155) é un helicóptero de transporte medio de longo alcance desenvolvido por Eurocopter a partir da súa familia Dauphin para o uso civil. Trátase dun aparello bimotor que pode transportar ata 13 pasaxeiros xunto con 1 ou 2 tripulantes, dependendo da configuración. O helicóptero comercialízase como transporte de pasaxeiros, apoio a plataformas petrolíferas ou transporte corporativo VIP. En 2015 o EC155 foi renomeado formalmente como o H155.
Hertz
O hertz (símbolo Hz), tamén chamado hercio, é a unidade derivada do SI para frecuencia, a cal é expresada en termos de oscilacións por segundo (s−1, 1/s).
A unidade é nomeada en homenaxe ao físico alemán Heinrich Rudolf Hertz, que fixo algunhas importantes contribucións á ciencia no campo do electromagnetismo. O nome foi establecido pola Comisión Electrotécnica Internacional (IEC nas súas siglas inglesas) en 1930. Este foi adoptado pola Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (CGPM, Conférence générale des poids et mesures) en 1960, substituíndo o nome anterior de ciclos por segundo (cps), así como os seus múltiplos relacionados, principalmente quilociclos por segundo (kc/s), megaciclos por segundo (Mc/s) e ocasionalmente quilomegaciclo por segundo (kMc/s) e xigaciclo por segundo (Gc/s).
Un hercio representa un ciclo por cada segundo, entendendo ciclo como a repetición dun suceso. Por exemplo, o hercio aplícase na física para a medición da cantidade de veces por un segundo que se repite unha onda (xa sexa sonora ou electromagnética), magnitude denominada frecuencia e que é, neste sentido, a inversa do período. Un hercio é a frecuencia dunha partícula puntual nun período dun segundo.
Por exemplo, a luz vermella ten unha frecuencia de preto de 4.6×1014 Hz. A enerxía eléctrica, en corrente alterna, chega ao consumidor (fogar, industria) coa frecuencia de 50 Hz ou 60 Hz, dependendo do país ou rexión.
A Eirexa, Madarnás, O Carballiño
A Eirexa é un lugar da parroquia de Madarnás no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Hammock
Hammock é un dúo estadounidense de ambient/post-rock procedente de Nashville, Tennessee. A banda crea música atmosférica combinando arranxos orquestrais con ritmos electrónicos, piano e zunidos de guitarra.
Hammock leva publicados dez álbums e cinco EPs dende 2005, a meirande parte deles lanzados a través do seu propio selo, Hammock Music, que é distribuído por Redeye.
Llaviana
Llaviana (en castelán: Laviana) é un concello da comunidade autónoma do Principado de Asturias. Limita ao norte con Bimenes e Nava, ao sur con Ayer, ao leste con Piloña e Sobrescobiu e ao oeste con Samartín del Rei Aurelio e Mieres. No ano 2016 tiña unha poboación de 13 402 habitantes.
Prehistoria e idade Antiga
As primeiras mostras prehistóricas deste concello son da Idade de Bronce como son os túmulos megalíticos de Callacente e A Baúga e as machadas atopadas de Villoria e Tiraña. Da súa época castrexa temos lixeiras pistas como o castro do Cercu, O Prau de Castiello e A Coroa en Boroñes. Estes castros son atribuídos á Idade de Ferro, pero non teñen unha datación fixa pola súa falta de escavación.
Do seu período romano hai poucas noticias fidedignas pois aínda que se sitúan estruturas arquitectónicas como son a ponte de Villoria ou o torreón de O Condado, ademais de explotacións mineiras, os seus estudos máis recentes sitúan só nesta zona unha ruta romana que cruzaría o val do Nalón para atravesar o porto de Tarna.
Idade Media e Moderna
Do seu época medieval hai poucas noticias tamén, pois algunhas se consideran pouco fidedignas. O que si está claro é a existencia dunha demarcación co nome de Flaviana, cuxos representantes acoden ao concilio ovetense do ano 1115. Nesta época un mosteiro que estaba xa acaparando grande importancia era o de San Vicente de Oviedo. Nestas datas esta demarcación xa contaba cun cargo adscrito ao seu goberno, tendo xa grande importancia comarcal e rexional debido á ruta que cruzaba todo o val do Nalón.
Foi no século XIV, cando a zona do Nalón sofre un cambio na súa ordenación territorial e urbanística, así todas estas zonas ven dotadas dun centro administrativo. Pobóaa que jerarquizaba o territorio de Laviana é de 1344. Dátase a fundación deste villazgo a finais do século XIII. Como lugar de tránsito, Pola de Laviana non alcanzou gran desenvolvemento demográfico, pero a súa composición social si marca unha diferenza coa súa contorna agraria, así se supón a presenza nesta poboa de notario, ferreiro, carpinteiro etc. Á parte do dominio patrimonial exercido polo mosteiro de San Vicente, tamén hai un influxo crecente das familias señoriales.
No século XIV, a situación do concello de Laviana continuaba con cotos que escapaban da xurisdición. Estes eran os cotos de San Vicente e de Villoria, que manterían unha estrutura rural e gandeira tendo que pagar o décimo aos seus señores e vivir baixo a súa xurisdición marcada polo despotismo. Coa desamortización de Filipe II, é cando algúns cotos son redimidos polo pobo, como o coto do Entralgo incorporándose ao concello de Laviana, non conseguindo outros cotos saír das mans dos seus señores, como o coto de Tiraña.
No século XVIII, quedarán só dous enclaves nesta zona, o coto de Tiraña e o coto de Villoria. A guerra da Independencia non tivo especial incidencia, unicamente o paso das tropas francesas polas rutas de Tarna e San Isidro, aquí si hai algúns sucesos de heroísmo local. As guerras carlistas na súa terceira guerra destaca a súa participación xa que forzas armadas alcanzarían nas súas correrías a maior parte de Asturias incluíndo o concello de Lena.
Século XIX en diante
No século XIX, hai novas transformacións para Laviana, co triunfo das ideas liberais que traerían a disolución de todas as xurisdicións señoriales e a súa incorporación aos respectivos concellos, así os cotos de Tiraña e Villoria incorpóranse á xurisdición do Concello de Laviana que adquire a unidade administrativa que conserva hoxe en día. Hai outro cambio substancial, así o ferrocarril de Langreo esténdese ata a terminal de Pola, o que traerá a Laviana o desenvolvemento mineiro e industrial. Fúndase a empresa Coto Musel que deixará unha gran cantidade de cambios na estrutura de Laviana. Todas estas novas actividades produciron notables cambios nas condicións de vida e nas ideas xa que ata mediados deste século este concello era eminentemente agrario. Isto demóstranolo a crise de subsistencia de 1834.
No século XX, xa ten unha grande actividade mineira. Tivo unha especial incidencia a folga de 1917 que foi suprimida cunha dura represión que non lograría debilitar as ideas do movemento obreiro. En 1934 parte da súa poboación participa nos sucesos revolucionarios de outubro que culminarían coa toma da capital provincial. Na Guerra Civil, Laviana queda encadrada na zona Republicana e será o último reduto da Fronte Norte en España. Unha vez concluída a guerra, as partidas guerrilleiras seguiron combatendo, destacando a de Lisardo, sendo a zona unha das que tivo unha maior represión, deixando as súas máis tristes episodios. Coa política económica franquista a actividade mineira tivo unha sensible reanimación e un gran crecemento demográfico. A partir da década dos setenta hai unha profunda crise do sector mineiro, o cal trouxo a creación como un intento de reestruturación de HUNOSA que co tempo reuniu a maior parte das explotacións mineiras. A única actividade mineira, quedou reducida ao pozo Carrio e moitas persoas desprazáronse ás minas da zona baixa da conca.
Xeografía
Está a unha distancia da capital do Principado, Oviedo, de 33 quilómetros. As súas principais vías de comunicación son: AS-17, que atravesa o concello de oeste a este, a AS-251 que enlaza con San Martín del Rey Aurelio e a AS-252 que une La Pola Llaviana con Aller.
Situado na conca do río Nalón, a súa superficie componse principalmente de masa forestal (46,48%), pastos (38,75%) e terreo improductivo (10,36%). O resto repártese en superficie non agrícola (3,37%), terras de cultivo (0,58%) e auga (0,46%).
A paisaxe de Laviana está constituído basicamente dunha veiga estreita á beira do río Nalón, rodeada de montes. Nesta veiga atopamos as poboacións máis importantes (La Pola Llaviana, Barredos e O Condado) e as principais vías de comunicación (a estrada AS-17 Avilés – Porto de Tarna e o ferrocarril La Pola Llaviana – Xixón).
O río Nalón, que cruza o concello de leste para oeste, é alimentado por varios afluentes ao seu paso por el, entre os que destacan o río a Xerra (ou O Condao), o río a Caya (ou da Rebollada) e o río Tiraña converxendo pola súa dereita, e o río Soto, O Raigusu (ou río Ribota) e o río Villoria converxendo pola súa esquerda.
A metade occidental do territorio de Laviana forma parte da conca hullera do Nalón. O relevo componse principalmente dos vales e cordilleiras formados pola erosión fluvial sobre materiais carboníferos. Na parte oriental atopamos un substrato calizo que corresponde ás zonas de maior altitude.
Os principais montes de Laviana son Pena Mea (1.560 m), a Triguera (1.291 m), a Xamoca (1.288 m) e o pico Tres Concellos (1.097 m).
O río Nalón cruza o concello, sendo na Pola onde logra a súa maior amplitude, os seus afluentes máis importantes son pola marxe dereita: o río Xerra, o río a Pontona e o río Tisaña. Pola marxe esquerda o río Soto, O Raigusu, o río Villoría e o Rimontán.
Evolución demográfica
Durante todo o século XX, tivo o mesmo desenvolvemento do resto dos concellos mineiros, ata 1940 crecendo máis rápido que a media de Asturias, exceptuando a Mieres e Langreu. O seu incremento máis elevado coñéceo en 1950 ao chegar a 14.946 habitantes e comeza o seu declive igual que noutras zonas mineiras en 1960. Desde esta data o seu desenvolvemento é diferente ao resto dos concellos mineiros, xa que a súa capital, La Pola Llaviana, desenvolveu nos últimos anos un importante sector terciario.
O Catadoiro, San Simón da Costa, Vilalba
O Catadoiro é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Llaviana
Evolución demográfica
A súa estrutura demográfica, está envellecida xa que el número de mozos é un pouco máis que o de maiores. Máis da metade da súa poboación vive na Pola con 8.149 habitantes e o seu segundo núcleo é Barredos con 2.047 habitantes.
Economía
Moita da súa poboación está xubilada e prexubilada, o que está traendo un novo cambio cun reaprovechamiento de prados e montes e un rexurdir da gandería, que ademais ten boas subvencións. O sector primario que en 1984 era o 13,01% pasa en 2000 ao 9,3%, o sector secundario pasa do 41,49% ao 25% e o terciario do 49,88% ao 65,70%. Aquí vese o cambio producido neste concello, nun período de tempo tan curto como o de 12 anos.
Este concello é de tradición agrícola e gandeira, algo que se mostra nos seus pasteiros. As explotacións mineiras condicionaron a situación da súa poblamiento, concentrado en torno ao Nalón, aínda que na actualidade só hai un pozo hullero, o Carrio. Moitas persoas continúan con esta actividade pero en concellos veciños. Algo que aumentou considerablemente foi o sector comercial e o turístico.
Igrexa de Bäl
A igrexa de Bäl (sueco: Bäls kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Bäl, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa actual foi construída durante a primeira metade do século XIII e substituíu a unha igrexa de pedra anterior da cal se conservan fragmentos no muro entre o coro e a nave. Do presente edificio, o coro é a parte máis antiga, coa nave e a torre construídas sucesivamente. Dende o século XIII ata o XV engadíronselle pinturas. Por algunha razón a torre nunca se rematou e non alcanzou a altura prevista orixinalmente.
A igrexa ten dous portais na fachada sur, un que conduce ao coro, e outra máis grande na nave. O máis pequeno é o máis antigo e é de estilo románico, mentres que o principal é gótico e está máis decorado. Ademais, hai unha entrada na fachada norte. As aperturas das fiestras son todas orixinais e non foron ampliadas en séculos posteriores.
Arvicola
miniatura|260px|[[Arvicola sapidus]] Arvicola é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos roedores, suborde dos miomorfos, superfamilia dos muroideos e familia dos cricétidos, que é o tipo da subfamilia dos arvicolinos.
Igrexa de Bäl
Historia e arquitectura
No interior a igrexa está decorada con frescos descubertos a comezos do século XXI. Estes representan a Paixón de Cristo e escenas da Biblia. A igrexa ten varios obxectos medievais: unha cruz triunfal de finais do século XIII, unha pía bautismal dese mesmo século, e unha escultura de madeira que representa á Virxe María. O retablo é barroco, realizado en 1664, e o púlpito é de 1744.
Circuíto de Nevers Magny-Cours
O Circuíto de Nevers Magny-Cours é un autódromo situado en Francia, nas proximidades das localidades de Magny-Cours e Nevers. É coñecido por albergar o Gran Premio de Francia, que se disputa neste trazado desde 1991.
Igrexa de Bäl
Historia e arquitectura
A igrexa foi restaurada en 1965-66, e novamente a comezos dos anos 2000.
Circuíto de Nevers Magny-Cours
Coñecido popularmente como Magny-Cours a secas, foi construído orixinalmente por Jean Bernigaud e albergaba orixinalmente unha escola de manexo, da cal xurdiron pilotos como François Cévert e Jacques Laffite. Con todo, cara aos anos 1980 a pista atopábase moi deteriorada, e non foi senón ata logo da compra do circuíto por parte do Conseil da Nièvre que as competicións internacionais do deporte do motor iniciaron o seu retorno.
Arvicola
Descrición
O xénero foi descrito en 1799 polo zoólogo francés Bernard-Germain de Lacépède, na súa obra Tableau des divisions, sous-divisions, ordres et genres des mammifères.
Circuíto de Nevers Magny-Cours
Na actualidade, a pista caracterízase polo seu pavimento extremadamente liso e polas comodidades que ofrece aos espectadores.
Arvicola
Etimoloxía
Arvicola é un substantivo do latín científico fomado polos elementos arvi-, do latín vulgar (do latín clásico arvum, "campo cultivado", neutro de arvus, "arábel"), e -cola, do latín -col- (de colere, "cultivar") + -a.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero foi coñecido polos sinónimos: