cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galicia (Europa Central)
Primeira guerra mundial e os Fusileiros do Sich Ucraíno
Ao mesmo tempo, a Segunda República Polaca, creada o 1 de novembro de 1918, reclamou para si a soberanía de toda Galicia, iniciándose deste xeito a Guerra polaco-ucraína que rematou en xullo de 1919 cun armisticio seguido de meses de negociacións en París.
En novembro foille encomendada a Polonia a administración da Galicia oriental por un tempo de 25 anos, pasados os cales debía celebrarse unha consulta popular.
Segunda guerra mundial e posguerra
miniatura|230px|A [[liña Curzon en 1945.]] Nos anos anteriores á segunda guerra mundial, a Organización Militar Ucraína (UVO) e o seu brazo político, a Organización dos Nacionalistas Ucraínos (OUN) levaron a cabo accións de resistencia contra o estado polaco. En setembro de 1939, de acordo co previsto no Pacto Ribbentrop-Molotov, a Alemaña nazi invadiu Polonia e constituíu o denominado Goberno Xeral con sede en Cracovia, que incluía a Galicia occidental, mentres que a Unión Soviética ocupou a Galicia oriental e dispuxo a súa anexión á República Socialista Soviética de Ucraína. Entre 1941 e 1945, Galicia oriental foi controlada igualmente polo Goberno Xeral. As fronteiras actuais quedaron estabelecidas ao remate da guerra.
A nova fronteira entre Polonia e a URSS, coa maioría da poboación de fala polaca no oeste e cos ucraínos (rutenos) no leste, foi recoñecida polos aliados occidentais no marco da Conferencia de Ialta coa Unión Soviética, e rafificada na Conferencia de Potsdam de 1945. Quedaron, porén, grandes minorías a ambos os lados da nova fronteira ao final da segunda guerra mundial, que sufriron a transferencia forzosa, máis de 500.000 persoas, polas autoridades comunistas na chamada Operación Vístula.
Despois da segunda guerra mundial, as fronteiras de Polonia cambiaron, perdendo esta a cidade de Lviv, e a metade deste voivodato da Segunda República Polaca. Os restos do voivodato de Leopolita que quedaron en Polonia tiveron que cambiar de capital e nome. Unha das propostas era chamarlle voivodato galiciano, referíndose ao nome histórico da rexión. Non obstante, a pesar de contar co visto e prace da poboación, decidiuse buscar un novo nome para designar o voivodato sen connotacións históricas, de aí que agora se denomine subcarpático, con capital en Rzeszów.
Clydesdale (cabalo)
miniatura|250px|Cabalo Clydesdale. O cabalo Clydesdale é unha raza de cabalo de tiro orixinaria de Escocia. Semellante ó cabalo Shire, pero coas patas máis longas, xurdiu no sueste de Escocia, en Clydesdale, na metade do século XVIII, especialmente para o transporte de cargas pesadas. É un animal activo e forte, de temperamento disposto e equilibrado. Pode presentar pelaxes de diferentes cores e mide aproximadamente 1,60 metros de altura.
Historia
A finais do século XIX, a popularidade da raza Clydesdale floreceu, e leváronse a cabo un gran número de exportacións para os países da comunidade británica de Australia, Nova Zelandia, o Canadá e os Estados Unidos. Foi un cabalo moi importante no desenvolvemento agrario de Australia. Hoxe, o Clydesdale aínda é un dos cabalos máis populares nos devanditos países. Malia ser substituído polo tractor na maioría das facendas, este cabalo é empregado na agricultura e silvicultura, alí onde os tractores non son capaces.
A versatilidade da raza é evidente polo número crecente de modalidades hípicas nas que é utilizada.
Emperador (peixe)
O inicio da aleta dorsal vaise desprazando progresivamente cara atrás conforme o peixe crece. Describiuse unha lonxitude máxima de 1,8 m.
Raramente se atopa nos mercados.
Hábitat e modo de vida
Aliméntase principalmente de pequenos peixes, ctenóforos e outros animais planctónicos xelatinosos.
Reprodución
Ten unha alta fecundidade, describiuse o caso dun adulto dos máis grandes que contiña 47 millóns de ovas, que por suposto abandonan e non mostran estratexias de coidado da prole. A desova comeza ao final da primavera e dura todo o verán.
Saint-Pierre
Saint-Pierre é a capital da colectividade de ultramar francesa de Saint-Pierre-et-Miquelon, fronte á costa de Terra Nova no Canadá. Saint-Pierre é a máis poboada das dúas comunas (municipios) que compoñen Saint-Pierre-et-Miquelon.
Xeografía
A comuna de Saint-Pierre componse da propia illa de Saint-Pierre e varias illas próximas máis pequenas, como L'Île-aux-Marins. Aínda que contén cerca do 90% dos habitantes de Saint-Pierre-et-Miquelon, a comuna de Saint-Pierre é considerablemente menor que a comuna de Miquelon-Langlade, que se atopa ao noroeste.
O asentamento principal e sede comunal atópase no lado norte do porto chamado Barachois, que se enfronta ao Océano Atlántico, na costa leste da illa de Saint-Pierre. A boca do porto está custodiada por unha pequena cadea de illas.
Historia
A comuna de Saint-Pierre créase, coa de Miquelon (hoxe Miquelon-Langlade), polo decreto do 13 de maio de 1872. En 1892, Île-aux-Chiens, hoxe Île-aux-Marins, sepárase e convértese en comuna. O decreto-lei do 3 de xaneiro de 1936 elimina as tres comunas.
A comuna de Saint-Pierre é restaurada, como Miquelon-Langlade, polo decreto nº 45-2811 do 13 de novembro de 1945. A comuna de l'Île-aux-Marins non se restablece, xa que é absorvida pola de Saint-Pierre.
Demografía
A poboación de Saint-Pierre no censo local de 2016 era de 5.8417 habitantes, moitos dos cales son descendentes de vascos, bretóns, normandos ou acadios. Todos os habitantes da comuna (municipio) viven na propia illa de Saint-Pierre.
Goberno
thumb|Saint-Pierre baixo a neve. thumb|Saint-Pierre nun día nubrado.
Monumentos históricos
Preto do centro á beira do porto atópase a oficina de correos e aduanas, detrás da cal está a praza do xeneral Charles de Gaulle, no centro da cidade.
Transporte
Saint-Pierre Aeroport, o aeroporto internacional de Saint-Pierre-et-Miquelon, atópase ao sur do asentamento de San Pedro e sérvese por Air Saint-Pierre con voos tanto ao aeroporto de Miquelon Aeroport e cinco aeroportos canadenses.
Republic P-47 Thunderbolt
O Republic P-47 Thunderbolt foi un caza estadounidense usado durante a segunda guerra mundial. Desenvolveuse a partir do P-43 e o seu prototipo voou por primeira vez o 6 de maio de 1941. Usouse fundamentalmente como caza, pero tamén foi un bo avión de ataque ó chan empregándose nestas tarefas especialmente tras o desembarco de Normandía. Tiña oito metralladoras de 12,7 mm, catro en cadansúa á, e completamente cargado podía superar as 8 toneladas de peso. Construíronse 15 686 unidades entre todas as súas versións.
O Thunderbolt foi efectivo como caza de escolta de curto-medio alcance en combates a grande altitude, e como avión de ataque a terra tanto en Europa coma no Pacífico. O P-47 deseñouse tomando como base o potente motor radial Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp de 18 cilindros que tamén equipaba dous cazas da Armada/Marines, o Grumman F6F Hellcat e o Vought F4U Corsair. Un avanzado sistema turbocompresor aseguraba o seu dominio a grande altitude, á vez que influíu no seu tamaño e no seu deseño.
O P-47 foi un dos principais cazas das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF) na segunda guerra mundial, e tamén serviu noutras forzas aéreas aliadas, incluídas as de Francia, o Reino Unido e mais a Unión Soviética. Escuadróns de México e o Brasil equipados co P-47 tamén loitaron a carón da USAAF.
A carlinga blindada era relativamente espazosa e cómoda, e a cúpula en forma de burbulla introducida no P-47D ofrecía unha boa visibilidade. Alcumado "Jug" (xerra), o P-47 destacou pola súa potencia de fogo, así como pola súa habilidade para resistir danos e ficar en voo.
1572
Outros
Historia ano a ano
HYPE
HYPE é un grupo musical de pop rock alternativo formado en xuño do 2004 en París, Francia.
Estes catro músicos, de orixes ben dispares, teñen un especial gusto polo rock, cun certo toque londiniense.
Polikarpov I-15
O Polikarpov I-15 (en ruso: И-15) foi un caza biplano soviético dos anos 30. Alcumado Chaika (en ruso: Чайка, "Gaivota") debido á forma da súa á superior, foi operado en grandes números pola Forza Aérea Soviética, e xunto co monoplano Polikarpov I-16, foi un dos principais cazas do exército republicano durante a guerra civil española, onde foi chamado Chato.
Deseño e desenvolvemento
O deseño do 14º caza para as Forzas Aéreas Soviéticas, o I-14, iniciouse como un monoplano avanzado, para a época, baixo a dirección de Andrei Tupolev. Preocupáballe que o deseño non madurase e ordenou dous deseños de biplanos de respaldo, designados I-14A e B, só para estar seguro. Polikarpov fora liberado de prisión en agosto de 1932 e foi o encargado do proxecto I-14A. Cando se ordenou producir o I-14 e o I-14A, o deseño de Polikarpov, un desenvolvemento do caza I-5, converteuse no famoso I-15.
Virus Sudán
Denominacións previas
O virus Sudán foi introducido como unha nova "cepa" do virus Ebola en 1977. En 2000 recibiu o nome de Sudan Ebola virus e en 2002 o nome cambiouse a Sudan ebolavirus. As abreviacións que se usaron previamente para el foron EBOV-S (para Ebola virus Sudan) e máis recentemente SEBOV (para Sudan Ebola virus ou Sudan ebolavirus). O virus recibiu a súa denominación actual en 2010, cando foi renomeado como Sudan virus, coa abreviación oficial SUDV.
Polikarpov I-15
Deseño e desenvolvemento
O seu primeiro voo foi en outubro de 1933 con V.P. Chkalov nos controis. O avión estaba equipado cun motor Wright R-1820 Cyclone importado. O I-15, tamén coñecido polo seu nome de desenvolvemento TsKB-3, era un pequeno caza biplano coa á superior de gaivota (dobrada preto da raíz). As ás estaba feitas de madeira, mentres que a fuselaxe era de aceiro e duraluminio, cunha tea cubrindo a súa parte traseira.
A súa fabricación comezou en 1934, inicialmente impulsado polo motor Shvetsov M-22, unha versión fabricada baixo licenza do motor radial Bristol Jupiter. Aínda que era menos potente que o Cyclone, os aparellos equipados co M-22 seguían sendo superiores ao I-5 ao que substituían, demostrando unha excelente manobrabilidade. A produción cambiou ao motor de 700 hp Shvetsov M-25 (unha licenza do Cyclone) a finais de 1936. Fabricáronse un total de 671 I-15, 284 na Unión Soviética e 287 máis baixo licenza por CASA en España.
Virus Sudán
Criterios de inclusión na especie e no virus
Un virus do xénero Ebolavirus é membro da especie Sudan ebolavirus se cumpre os seguintes criterios:
Polikarpov I-15
Deseño e desenvolvemento
A á superior do I-15 non era moi popular entre algúns pilotos, xa que restrinxía a visibilidade, polo que a oficina de deseño de Polikarpov fabricou unha versión mellorada, novamente co motor M-25, cunha á superior de máis envergadura e sen a forma de gaivota. Esta versión, a I-15bis, comezou a fabricarse en 1937, entregándose un total de 2 408 unidades desta variante ata que se deixou de producir en 1940.
China
En agosto de 1937 o goberno chinés do Kuomintang asinou un pacto de non agresión coa Unión Soviética, e no outono dese ano os soviéticos comezaron a enviar avións I-15 como parte dun programa de apoio militar á Forza Aérea da República da China na súa guerra defensiva contra o Xapón. Máis de 250 pilotos soviéticos presentáronse voluntarios para voar os 255 I-15 subministrados a China nese outono. En 1939 o número total de aparellos entregados a China acadou os 347 I-15/I-15bis. O I-15bis combateu habitualmente nos conflitos da fronteira entre a URSS e o Xapón e tamén entre a China e Mongolia. En 1937 I-15 en mans da Forza Aérea Nacionalista Chinesa loitaron contra os invasores xaponeses, onde o duro biplano comezou a atopar o seu partido nalgúns dos novos monoplanos xaponeses máis rápidos.
Virus Sudán
Enfermidade
O SUDV é un dos catro ebolavirus que causan a enfermidade do virus Ebola en humanos, tamén chamada febre hemorráxica do Ebola. O virus apareceu en 1976 nun gromo orixinado probablemente nunha fábrica de algodón da zona de Nzara, despois estendeuse por contacto hospitalario e houbo moitos traballadores sanitariows afectados. No pasado o SUDV causou os seguintes gromos de enfermidade do virus Ebola:
Polikarpov I-15
Mongolia
En 1939 os cazas Polikarpov usáronse extensamente durante as batallas de Khalkhin Gol loitando ao redor do río Khalkha na provincia de Dornod. As batallas producíronse entre o 11 de maio e o 16 de setembro e víronse envoltos máis de 600 avións. Cando comezaron as hostilidades os únicos I-15bis na zona eran 14 aparellos do 70º IAP. O seu número incrementouse nas seguintes semanas: o 23 de maio chegaron 35 I-15bis do 22º IAP dende a rexión de Transbaikal. Porén, os pilotos dos Polikarpov foron adestrados apresuradamente e sufriron fortes perdas contra os máis experimentados xaponeses. Durante este conflito a Unión Soviética e o Xapón perderon máis de 200 avións cada un. 10 aoarellos entregáronse Á Forza Aérea do Exército Popular de Mongolia e mediados de xullo de 1939 e adestrouse ao persoal de voo para a defensa aérea. Despois da guerra recibirían 30 aparellos máis en marzo de 1942.
Virus Sudán
Ecoloxía
Non se coñece o hóspede reservorio do SUDV, pero crese que poden ser os morcegos, xa que se sabe que os morcegos albergan a outros filovirus relacionados co SUDV.
Polikarpov I-15
España
miniatura|Polikarpov I-15 no Museo do Aire de Cuatro Vientos Os Republicanos usaron extensamente o I-15 durante a guerra civil española, onde demostrou ser un dos mellores cazas biplanos do seu tempo. Os Nacionais chamárono "Curtiss", supostamente porque pensaban que se trataba do Curtiss F11C Goshawk. O primeiro lote de 25 Polikarpovs chegou a Cartaxena o 28 de outubro de 1936 con 15 pilotos, liderados polo futuro as Pavel Rychagov. Poucos días despois chegou outro grupo de 10 pilotos e 15 avións a Bilbao.
Virus Sudán
Bioloxía molecular
O SUDV non está caracterizado molecularmente, pero crese que as súas características poden extrapolarse das do mellor coñecido virus Ebola (EBOV). A súa secuencia xenética, organización xenómica e a conservación de marcos abertos de lectura individuais é similar á dos outros ebolabvirus.
Polikarpov I-15
España
Os pilotos soviéticos entraron en acción por vez primeira o 4 de novembro, cando os I-15 drrrubaron dous Junkers Ju 52/3m e dous Fiat CR.32 sobre Madrid, e forzaron a un terceiro Ju 52 e a un Heinkel bipraza a realizar unha aterraxe forzosa. Nese primeiro combate non se produciron perdas entre os soviéticos. Durante os seguintes dous días os pilotos do "Chato", como o alcumaron os Republicanos, reclamaron 12 vitorias máis perdendo dous I-15.
O 16 de novembro, mentres combatía contra Fiat CR.32 sobre Madrid, Rychagov foi derrubado e catro días despois o número de Polikarpov operativos caíra ata os 15 aparellos: sete perdéranse en combate, dous fixeran aterraxes forzosas e un estaba sendo reparado.
En decembro de 1936 e xaneiro de 1937 chegaron outros dous envíos de 30 avións, facendo posible a creación de catro escuadróns de I-15. Ata a primavera de 1937 o centro de España foi o principal teatro de operacións para os I-15. En maio dese ano chegou outro lote de 31 Polikarpov, elevando o número de aviónsrecibidos a 116.
As perdas do Chato foron comparables ás do seu principal rival, o Fiat CR.32. Cara o 1 de xaneiro de 1939 perdéranse 197 Polikarpov: 88 derrubados por avións inimigos e nove pola artillería antiaérea, 27 destruídos en terra, e 67 perdidos en accidentes.
Segunda guerra mundial
Máis de 1 000 cazas I-15bis estaban aínda en servizo durante a invasión alemá da Unión Soviética e usouse como avión de ataque ao chan. A finais de 1942 todos os exemplares aínda operativos foron relegados a tarefas en segunda liña.
Operadores
miniatura|260x260px|"Chato" da Forza Aérea da República Española
Especificacións (I-15 M-25)
miniatura|348x348px|Polikarpov I-15 Características xerais
Rendemento
Armamento
Ateneo de Pontevedra
O Ateneo de Pontevedra é unha asociación cultural, referente na cidade de Pontevedra e as súas actividades están dirixidas a todas aquelas persoas interesadas polo desenvolvemento humano, social e cultural do seu tempo. .
Traxectoria
O Ateneo tivo como data de constitución da comisión xestora o 25 de outubro de 1965 e, a 18 de novembro de 1966 elixiuse a súa primeira xunta directiva, encabezada por Alfonso Zulueta de Haz. Formaron parte nela un total de vinte un membros, os cales formaron unha xunta democrática, a cal pasou por unha ampla diversidade ideolóxica: dende a fidelidade incuestionábel ao Réxime ata a simpatía polo marxismo, pasando pola democracia cristiá.
Primeiros anos
A maior parte dos seus socios formaban parte do Cineclube de Pontevedra, que nacera dez anos antes. O seu prestixio foi enorme e o seu local seguiu sendo un punto de encontro acolledor para os seus socios, de feito, foi Pío Cabanillas Gallas (subsecretario de Información e Turismo) quen presidiu a súa inauguración.
Décadas dende os 70 ata a actualidade
O Ateneo foi dirixido por Juan Vidal Fraga, grande experto no xadrez, que durante doce anos dirixiu a entidade case sen actividade ata que entregou a presidencia ao doutor Jesús Díaz Bustelo, en 1982. Este relevo foi chave no relanzamento, pois achegou case 200 000 pesetas.
Atopamos daquela, un Ateneo máis minoritario, o que hoxe subsiste con entusiasmo. Publicou o Catálogo da exposición bibliográfica Miguel Hernández, ordenada e preparada por Antonio Odriozola, de doce páxinas de extensión. A asociación colabora tamén coa Editorial Galaxia.
Grupo fundador
Máis dun terzo deste grupo inicial eran catedráticos dos dous institutos (masculino e feminino) que había na cidade: José Ramón Alonso Rubiera, Pablo Carpintero Orgnero, José Filgueira Valverde, Marcelino Jiménez Jiménez, Isidoro Millán Gonzáles-Pardo, Esteban Rodríguez Salazar, Federico Cifuentes Pérez, Manuel Sänchez Méndez e Gonzalo Torrente Ballester, o cal foi o redactor do manifesto de presentación ante a cidadanía e non parou de incentivar a súa actividade ata a súa marcha aos Estados Unidos de América poucos meses despois.
Tamén integraba aos avogados Gonzalo Adrio Barreiro e Manuel Suárez Santiso; os médicos Juan José Barbolla Abión e Bernardo Salom de la Hoz; o notario Alfonso Zulueta de Haz; o arquitecto Alfonso Barreiro Buján; os artistas e funcionarios estaban Manuel Cuña Novás, Luciano del Río Besada, Agustín Portela Paz, Antonio Odriozola Prietas e Juan Manuel Lazcano i Castedo, xunto a Eduardo López Merino, delegado provincial de Información e Turismo.
Presidentes
. miniatura|Xaime Toxo.
Homenaxes: Memorial Sesmero
O Ateneo e o Concello de Pontevedra acordaron colaborar para homenaxear con periodicidade anual ou bianual, a unha figura da arquitectura, urbanismo ou as belas artes, que teña contribuído decisivamente ao prestixio ou ao desenvolvemento da cidade.
O Memorial será sempre no mes de outubro e comezou en 2014. O programa incluirá conferencias, exposicións e visitas sobre a obra dunha persoa relevante e que teña actuado tanto en Pontevedra como no exterior e se teña configurado como un referente nos eidos do urbanismo, a arquitectura e o paisaxismo, incluíndo tamén todo o espectro das belas artes.
Solar Impulse
miniatura|dereita|Modelo conceptual do Solar Impulse. O Solar Impulse (HB-SIA) é un proxecto situado principalmente en Suíza para construír un avión que poida voar unicamente coa enerxía solar, tanto de día como de noite. O prototipo pode voar durante o día propulsado polos paneis solares que cobren as súas ás, á vez que carga as baterías que lle permitirán manterse no aire durante a noite, o que lle dá unha autonomía case ilimitada.
Patricia Simón Carrasco
Patricia Simón Carrasco, nada en Estepona, Málaga o 24 de febreiro de 1983, é unha xornalista asturiana. Licenciouse en xornalismo pola Universidade de Sevilla, especializouse en Relacións Internacionais polo Instituto de Estudos Políticos de Lión e é posgraduada en Políticas Públicas e Estado do Benestar pola Universidade de Oviedo.
Traxectoria
Nada en Estepona, Málaga, aínda que residente en Asturias, actualmente é xornalista freelance, consultora e docente. Ten extensa experiencia como xornalista e editora de información nacional española e internacional en diferentes medios de comunicación. Como Xornalismo Humano, medio de comunicación dixital con enfoque de dereitos humanos do que foi cofundadora e subdirectora até 2013, na produtora de temáticas sociais Piraván de 2006 a 2010 e na televisiva Ítaca.
Especialista en Relacións Internacionais, enfoque de dereitos humanos e perspectiva de xénero. Ten unha ampla experiencia como coordinadora de comunicacións de proxectos educativos e xefa de gabinete de prensa. Tamén foi docente e relatora en cursos universitarios, obradoiros e seminarios organizados por diferentes ONG s, fundacións e axencias de cooperación. Realizou documentais en España, Guatemala, Nicaragua, o Brasil, Marrocos, o Senegal, Mauritania, o Líbano, Xordania, Honduras e Colombia.
Foi recoñecida co Premio da Asociación de Mulleres dos Medios de Comunicación de España en 2013 (AMECO).
Katie White
Katie Rebecca White, nada en Lowton o 18 de xaneiro de 1983, é unha artista musical inglesa membro do dúo The Ting Tings. Despois de conseguir éxito co grupo punk TKO, o seu pai, David White, introduciu a Jules De Martino para que escribise cancións para TKO. Katie e Jules formaron The Ting Tings no 2007.
Erbo de Abaixo, Palmou, Lalín
Erbo de Abaixo é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2013 tiña 14 habitantes (11 homes e 3 mulleres).
Katie White
Traxectoria
Katie White criouse nunha granxa de Lowton co seu pai David White, a súa nai Lynne e a súa irmá Helena. Cando tiña 12 anos, o avó de Katie, Ken White, gañou £6,6 milllóns na Lotería Nacional do Reino Unido, e deulle a cada un dos seus tres fillos, David, Stephen e Richard, £1millón. David usou a súa parte dos cartos para crear unha empresa de xestión musical.
Erbo de Abaixo, Palmou, Lalín
Historia
Xunto con Corvillón e Regufe pertenceu a antiga parroquia de Erbo.
Barallobre, Brabío, Betanzos
Barallobre é un lugar da parroquia de Brabío no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 7 eran mulleres.
Pediculose do corpo
A pediculose do corpo (Pediculosis corporis) é unha condición cutánea provocada polo piollo do corpo que pon os seus ovos nas costuras da roupa. A transmisión prodúcese por contacto directo ou en contacto co ambiente. O seu tratamento pode supoñer a desinfección do corpo e a descontaminación do ambiente.
Aeroporto de Kristiansand, Kjevik
O aeroporto de Kristiansand, Kjevik é un aeroporto internacional que serve á cidade norueguesa de Kristiansand, no condado de Vest-Agder. Está situado no distrito de Tveit, a uns 8 quilómetros do centro de Kristiansand. Operado pola empresa estatal Avinor, é o único aeroporto da rexión de Sørlandet con voos regulares. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 1 019 379 pasaxeiros. Os voos regulares son operados por Scandinavian Airlines, Norwegian Air Shuttle, Widerøe, KLM Cityhopper e Wizz Air. A Real Forza Aérea de Noruega ten un centro de adestramento no aeroporto.
Kjevik inaugurouse o 1 de xuño de 1939. Durante a segunda guerra mundial foi ocupado e ampliado pola Luftwaffe. A súa situación ao sur do país fixo que durante os seus primeiros anos recibise varias rutas internacionais, ademais de servizos domésticos. Braathens SAFE operou voos domésticos dende 1955 ata a súa desaparición en 2004. KLM voou ata 1971, e posteriormente Dan-Air abriu rutas cara o Reino Unido. A terminal tivo grandes ampliacións en 1955, 1979, 1994 e 2015. Nos anos 1966 e 2013 construíronse novas torres de control. Kjevik foi a base da aeroliña Sørfly de 1946 a 1962, de Agderfly de 1969 ata 2004, e de FlyNonstop en 2013.
Imperio Anxevino
O termo Imperio Anxevino é un termo moderno que describe o conxunto de estados gobernados nalgún momento pola dinastía anxevina Plantagenet. Os Plantagenet gobernaron sobre unha área que se estendía dos Pireneos a Irlanda durante os séculos XII e XIII. O "imperio" abranguía máis ou menos a metade occidental da Francia medieval, toda Inglaterra e toda Irlanda. Porén, a pesar do seu poder, os Plantagenet foron derrotados por Filipe Augusto, da Casa dos Capetos, que partiu o imperio en dous tras desposuílos de Normandía e Anjou. Esta derrota sementaría o terreo para as guerras de Saintonge e dos Cen Anos.
Orixe e usos do termo
O Imperio anxevino é un neoloxismo creado para designar os territorios dos Plantagenet: Henrique II e os seus fillos Ricardo e Xoán. Outro dos seus fillos, Godofredo, gobernou a Bretaña e estabeleceu unha póla separada. Até onde se sabe, non houbo un termo contemporáneo para designar a rexión baixo control anxevino; porén, foron usadas descricións como "o noso reino e calquera cousa suxeita ó noso goberno, sexa cal sexa". O termo Imperio Anxevino foi creado por Kate Norgate na súa obra de 1887, England under the Angevin Kings. En Francia, o termo Espace Plantagenêt é usado en ocasións para describir os feudos que os Plantagenet adquiriran.
A adopción da etiqueta Imperio Anxevino marcou unha revisión da época, considerando que as influencias francesas e inglesas afectaron ós territorios durante o medio século de unión. O mesmo termo "anxevino" é un adxectivo aplicado ós habitantes de Anjou e da súa capital histórica Angers; os Plantagenet eran descendentes de Godofredo, conde de Anjou, de onde deriva o termo.
O uso do termo imperio suscitou a controversia entre os historiadores, xa que a área era un conxunto de terras herdadas ou adquiridas por Henrique. Non está claro se estes dominios compartían ou non unha identidade común.
Algúns historiadores afirman que o termo debería reservarse exclusivamente para o Sacro Imperio Romano Xermánico, a única estrutura política de Europa occidental coñecida como imperio na época. Outros historiadores afirman que o imperio de Henrique II non foi nunca poderoso, grande e centralizado abondo como para merecer ser chamado imperio de maneira formal. En ningún momento existiu título imperial, como se supón debería existir nun imperio. Porén, mesmo se os propios Plantagenet non pretenderon ningún título imperial, algúns cronistas, con frecuencia a soldo do propio Henrique II usaron p termo imperio para describir este conglomerado de propiedades. Esencialmente, o título máis importante era o de "rei de Inglaterra", ó que se lle engadían os títulos ducais e condais franceses que eran totalmente independentes do título real e independentes da lei real inglesa. Por iso, moitos historiadores prefiren o termo mancomunidade a imperio, facendo énfase en que o Imperio anxevino era máis un conglomerado de sete estados soberanos completamente independentes e difusamente vinculados entre eles.
PAM-D2
PAM-D2 (acrónimo de Payload Assist Module Delta class 2) é o nome dun foguete espacial dos estadounidense usado nunhas poucas misións como etapa final, en concreto co transbordador espacial e co foguete Titan 3.
A esperanza dun home condenado
A esperanza dun home condenado é unha serie de tres pinturas de Joan Miró, en 1974, que agora forman parte da colección permanente da Fundació Joan Miró, en Barcelona.
Oídio da vide
miniatura|240px|Folla infestada. Uncinula necator é unha especie de fungo que causa a enfermidade do oídio, que pode ocasionar danos atacando a tódolos órganos verdes da vide.
Características
Nas follas, nos seus estadios iniciais pode parecerse á infestación do mildiu, pero as manchas que aparecen adoitan seren sempre máis pequenas e nunca mostran a típica peluxe branca no revés; en cambio, si se poden observar puntos pardos.
É un patóxeno común de todas as especies do xénero Vitis, incluída a vide, Vitis vinifera.
Crese que o fungo orixinouse en América do Norte.
As variedades europeas de Vitis vinifera son máis ou menos susceptíbeis a este fungo. Uncinula necator infesta todos os tecidos verdes da vide, incluídas as follas e as baga novas. Pode causar perdas de cultivos e mala calidade do viño se non se trata.
A etapa sexual deste patóxeno require humidade libre para liberar as ascósporas dos seus clistotecios na primavera. Porén, a humidade libre non é necesaria para a propagación secundaria a través de conidios; a alta humidade atmosférica é suficiente.
A súa forma conidial ou anamorfo denomínase Oidium tuckeri.
Produce olores comúns, como 1-octen-3-ona e (Z)-1,5-octadien-3-ona.
Sinónimos
A especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Tratamento
Este mofo pode ser tratado con xofre ou con funxicidas; porén, desenvolvéronse resistencias a varias clases de produtos químicos como benomyl, os DMI e as estrobilurinas. Aínda que os funxicidas sintéticos moitas veces recoméndanse como aplicacións cerca da floración, é común incluír xofre nunha mestura para axudar ao manexo da resistencia.
Chaos, Santa Baia de Berredo, A Bola
Chaos é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Coroto
O topónimo galego Coroto pode referirse a:
Emilio Méndez Brandón
Emilio Méndez Brandón, finado en Santiago de Compostela o 13 de maio de 1921, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Sobriño de Daniel Modesto Brandón e irmán de Eduardo Méndez Brandón. Avogado en Santiago de Compostela, foi concelleiro e síndico republicano na última década do século XIX. Fundou e dirixiu o xornal compostelán El Boletín del Pueblo ata o 25 de xuño de 1889, en que foi substituído polo tamén avogado Manuel García de Castro. Era propietario dunha casa situada a carón de San Domingos de Bonaval.
Vida persoal
Casou con Valentina Bartolomé González e foi pai de Emilio Méndez-Brandón Bartolomé.
Gran Premio de Mónaco de 2014
O Gran Premio de Mónaco de 2014 (formalmente o Formula 1 Grand Prix de Monaco 2014) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 25 de maio de 2014 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. É a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2014.
Quark fondo
O quark fondo (ou quark b do inglés "bottom quark") é unha partícula elemental que pertence á terceira xeración de quarks . Ten unha carga eléctrica igual a −⅓ da carga elemental e un spin de ½, co cal é un fermión e cumpre o principio de exclusión de Pauli. Como os demais quarks, o quark fondo ten carga de cor, e o antiquark fondo ten carga de anticor; senten a interacción forte.
Características
É o segundo quark máis masivo do modelo estándar, cunha masa dunhas catro veces a do protón. Isto dálle un comportamento peculiar dentro da cromodinámica cuántica, que o fai máis fácil de detectar e medir as súas propiedades experimentalmente, sobre todo nos mesóns que forma. Tamén é relativamente fácil de experimentar con el debido a que case sempre aparece nas desintegracións do quark cume, e con bastante frecuencia na desintegración do bosón de Higgs, se é o suficientemente lixeiro.
Foi descuberto no Fermilab (Chicago), en 1977 e posteriormente confirmado en Doris (Hamburgo). No descubrimento, os científicos quixeron chamalo "quark beleza" (Beauty), pero ao final quedou en fondo (Bottom). O achado non resultou inesperado xa que en 1975 descubriuse a partícula tau polo que se pensou que se había tres familias de leptóns debería haber tamén tres xeracións de quarks.
O quark fondo debe ter unha vida media curta, como os leptóns da terceira xeración. A única evidencia é que forma hadróns que se desintegran pronto, pero a vida media do propio quark é moi difícil de medir debido a que se atopa confinado (confinamento da cor).
Este quark dota aos hadróns que forma cun número cuántico chamado 'inferioridade' (tradución de "bottomness"), que se define como o número de antiquarks fondo menos o número de quarks fondo que o forman.
Hadróns que conteñen quarks fondo
Todos os tipos de mesóns B, cargados e neutros, están formados por un quark fondo (ou o antiquark) e un quark arriba ou abaixo. Os mesóns B encantados e estraños están formados polo quark fondo e un quark encantado ou estraño respectivamente.
O mesón ípsilon, tamén coñecido como 'fondonio' (tradución de bottomonium), está formado polo quark e o antiquark fondo.
Zamakona Yards
Zamakona Yards é un estaleiro e factoría naval con instalacións en Bilbao, Pasaia e nas illas Canarias.
Gran Premio de Mónaco de 2014
Previa
Logo de concluída a sesión de cualificación, Nico Rosberg foi investigado polos comisarios despois de que se saíse e provocara unha bandeira amarela nos últimos instantes da sesión, que custoulle a Lewis Hamilton a oportunidade de lograr a pole position. pero, non se aplicou ningunha penalización. Daniil Kvyat recibiu unha reprimenda por obstaculizar a Pastor Maldonado durante a primeira parte da cualificación, mentres que Marcus Ericsson recibiu dous puntos de penalización, e comezou desde o pit lane por causar unha colisión con Felipe Massa.
1625
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio de Mónaco de 2014
Carreira
Pastor Maldonado quedou parado na grella antes da volta de quecemento de xeito non comezou a carreira. Nico Rosberg liderou por diante de Lewis Hamilton e Daniel Ricciardo desde a pole, pero Kimi Raikkonen pasou de sexto ao cuarto lugar por diante do seu compañeiro de equipo Fernando Alonso e o campión mundial Sebastian Vettel. Na 1ª volta Sergio Pérez saíuse en Mirebeau e foi alcanzado por Jenson Button cando daba marcha atrás para volver á carreira, foi necesario que saíra o coche de seguridade, Pérez retirouse da carreira e os coches de Adrian Sutil e Romain Grosjean resultaron danados. Vettel sufriu un problema co seu turbo e retirouse na 5ª volta.
Raikkonen superou a Ricciardo cando marchou o coche de seguridade a quedou na terceira posición por detrás dos dous coches de Mercedes que comezaron a afastarse. Sutil comezou a ascender desde o fondo do pelotón logo da súa parada en boxes adiantando a Grosjean e Marcus Ericsson na forquita, pero na volta 23 perdeu o control saíndo do túnel e estrelouse na Nouvelle Chicane obrigando a saír ó coche de seguridade por segunda vez.
Todo o mundo entrou en boxes co coche de seguridade, agás Felipe Massa. Raikkonen tivo que entrar en boxes dúas veces despois de que fora golpeado por Jules Bianchi e tivera unha picada, o que deu lugar a que caera ao fondo do pelotón. Jean-Eric Vergne recibiu un drive-through por unha saída perigosa de boxes no camiño de Kevin Magnussen.
Rosberg e Hamilton, unha vez máis se afastaban con Ricciardo terceiro e Alonso cuarto. Felipe Massa fixo a súa primeira parada en boxes logo de 40 voltas. Vergne sufriu un fallo de motor na volta 50 o que provocou a súa cuarta retirada en 6 carreiras, igualando a Sutil. Valtteri Bottas foi adiantado por Esteban Gutiérrez, Raikkonen e Massa, que estaba con pneumáticos novos, cando o motor de Bottas fallou na volta 55. Logo Gutiérrez estrelouse na Rascasse na volta 59 o que lle impediu lograr os seus primeiros puntos da tempada cando marchaba noveno. Isto levou ao Marussia de Jules Bianchi ata o 10º posto, sería a primeira vez que Marussia lograra puntos, pero recibiu unha penalización de 5 segundos por unha sanción durante a saída do coche de seguridade que o deixaba no 11º posto.
Jenson Button pasou o seu compañeiro de equipo Magnussen na curva 1, subindo ata sexto posto, e logo Raikkonen tratou de facer o mesmo na forquita, pero foise contra a barreira encerrando a Magnussen. Tanto Raikkonen como Magnussen lograron saír da barreira, dando marcha atrás, pero perderon moito tempo, pasando Bianchi a oitavo e Grosjean a noveno. Raikkonen perdeu unha volta xa que tivo que entrar en boxes para a súa reparación.
Mentres tanto, na fronte, Hamilton rodaba ao redor dun segundo detrás de Rosberg como na maior parte da carreira con Ricciardo case 15 segundos por detrás dos dous, pero a Hamilton entroulle un lixo no seu ollo a 12 voltas para o final o que significou que desacelerou, permitindo a Ricciardo, na volta 73 a 5 voltas para o final situarse xusto detrás de el, con todo Hamilton logrou aguantar para lograr o segundo lugar na liña de meta, mentres que Ricciardo terminou terceiro.
Rosberg gañou o seu segundo Gran Premio de Mónaco consecutivo e retomou o liderado do campionato. Só Hamilton, Ricciardo, e Alonso, cuarto, terminaron sen ser dobrados polo líder. Nico Hülkenberg terminou quinto, mantendo baixo control a Button (6º). Massa terminou sétimo, Bianchi terminou oitavo, pero recibiu unha segunda penalización de 5 segundos de tempo, que o fixo caer ao noveno posto, detrás de Grosjean, aínda así anotou o seu primeiro punto e o de Marussia na súa andaina na Fórmula 1. Magnussen recuperouse para terminar 10º, co novato Marcus Ericsson 11º.
English Racing Automobiles
English Racing Automobiles (ERA) era un fabricante británico en activo desde 1933 ata 1954. E.R.A. fabricou coches entre os anos 1933 e 1954, competindo no campionato do mundo da Fórmula 1 en tres tempadas,, e. miniatura|1936 1.5-litre ERA R6B, ex-[[Dudley Benjafield|Dudley "Doc" Benjafield]]
Historia da preguerra
miniatura|1935 ERA Tipo D R4D ERA fundouse por Humphrey Cook, Raymond Mays e Peter Berthon en novembro de 1933 e estableceuse en Bourne, Lincolnshire, xunto a Eastgate House, a casa familiar de Raymond Mays Entre o camiño de Eastgate e o camiño de Spalding. A súa ambición era fabricar e facer un equipo de coches de carreiras dunha soa praza, capaces de manter o prestixio británico nas carreiras europeas continentais.
O custo de aspirar a ter un equipo de carreiras de Gran Premio era prohibitivo, en lugar diso os esforzos de ERA apuntaron a un pequeno voiturette con motor de clase 1500cc supercharged, o equivalente á Fórmula 2 do momento. Humphrey Cook financiou a operación, usando a fortuna do negocio familiar de cortinas, Cook, Son & Co., de St Paul's Churchyard, Londres. Peter Berthon era responsable do deseño total dos coches, mentres que Raymond Mays converteuse no seu piloto principal, logo de correr con éxito con varias outras marcas incluíndo Vauxhall, Bugatti e Riley. miniatura|right|Un motor ERA de seis cilindros sobrealimentado no coche de carreiras do [[Prince Bira]] Un novo chasis concibido polo deseñador británico Reid Railton (que tamén deseñara con éxito os coches Bluebird que romperon a marca de velocidade en terra con Campbell) foi construído por Thomson & Taylor en Brooklands. O motor baseouse na ben probada unidade Riley de 6 cilindros, aínda que modificouse de varios xeitos significativos. Fabricouse un veo de manivelas forxado, máis forte cun rodamento de rodetes Hyatt e deseñouse unha cabeza de cilindro totalmente nova de aluminio. O motor sobrealimentouse utilizando un sobrealimentador a medida deseñado por Murray Jamieson que traballara con Mays e Berthon no White Riley. O motor ERA deseñouse ao redor de tres capacidades: unha base 1500cc, unha 1100cc e tamén foi capaz de ser ampliado ata 2000cc. Funcionaba con metanol e na súa forma de 1500cc era capaz de producir ao redor de 180 - 200 CV cun exceso de 250 - 275 bhp na forma de 2000cc.
Os irmáns chapistas George e Jack Grey traballaron a man a carrozaría monopraza do novo automóbil, un deseño firmado por Mr Piercy que deseñara previamente a carrozaría para o "Bluebird" de Malcolm Campbell.
Tipo A
A presentación do primeiro chasis ERA, o R1A á prensa e ao público tivo lugar en Brooklands o 22 de maio de 1934 logo de probalo en Syston Park. Logo de problemas iniciais no chasis, que requiriron unha serie de modificacións, ERA pronto tivo un fórmula gañador. A finais de ano, ERA obtivera notables vitorias fronte a moitas marcas xa consolidadas. En 1935, nunha carreira importante en Nürburgring, ERA logrou o primeiro, terceiro, cuarto e quinto lugar. O coche estaba dispoñible en motores de 1,1 a 2,0 litros. Construíronse catro, dous con motores sobraalimentados de 1´1 litros, un de 1´5 e outro de dous litros.
Durante o resto da década, con pilotos do calibre de Dick Seaman no equipo, ERA dominou as carreiras de voiturette, co deseño orixinal do Tipo A, que co tempo desenvolvéronse nos Tipo B, Tipo C e Tipo D.
Tipo B
En 1935 comezou a produción do tipo B (cambiou mínimamente). Os modelos A e B ofrecéronse con tres tamaños de motor.
Dous príncipes de Siam, Chula Chakrabongse e Bira Birabongse, cuxo trío de ERAs fixóse famoso como "Hanuman", "Romulus" e "Remus", dirixían o seu propio equipo, operando desde The White Mouse Garage. O príncipe Chula era o dono do equipo, comprou Romulus como agasallo para o seu primo, o príncipe Bira, que era o piloto do equipo.
Producíronse 13 ERA tipo B, dos cales tres foron modificados posteriormente ás especificacións posteriores (tipo C ou nun caso tipo D).
Tipo C
thumb | 1935 ERA Tipo D R4D En 1936 xurdiu o Tipo C. Mantívose o mesmo chasis con estrutura de escaleira e a carrozaría de paneis de aluminio dos modelos A e B. Non obstante, o modelo C tiña unha gama de motores lixeiramente diferente. Ningún dos coches da etapa C tiña a opción de motor máis pequeno, con 1,5 ou 2,0 litros, cunha opción de motor intermedio de 1,75 litros. Tamén fixéronse cambios nos brazos de suspensión e control. Instaláronse amortecedores hidráulicos na suspensión traseira mentres aparecía unha suspensión dianteira completamente nova que substituía os resortes elípticos e os amortecedores de fricción por un brazo traseiro con barras de torsión transversais e amortecedores hidráulicos. Tres ERA tipo B modificáronse a tipo C estándar, os coches R4B, R8B e R12B.
Tipo D
O tipo D foi a designación do número R4B ERA despois da modificación en 1937. O R4B convertérase anteriormente no R4C antes de ser modificado a este estándar.
Tipo E
thumb | chasis tipo E de 1938 núm. GP1, corrido por HL Brooke, [[Leslie Johnson, Reg Parnell, Peter Walker e Peter Whitehead]]
O máis moderno Tipo E de ERA apareceu xusto antes da Segunda Guerra Mundial, pero non estaba plenamente desenvolvido, con só un coche, o GP1, realmente en carreira.
Historia da posguerra
A segunda guerra mundial interrompeu as carreiras de motor en Europa, e a base do equipo Bourne vendeuse ao operador de autobuses Delaine que ocupaba os locais adxacentes. O edificio orixinal aínda está en uso hoxe por Delaine como un bloque de oficinas. Cando volveron as carreiras a finais da década de 1940, Berthon e Mays trasladaron o proxecto a British Racing Motors (BRM).
Tipo E
thumb | O tipo E de [[Leslie Johnson, GP2, exhibido no museo Donington Grand Prix Exhibition.]]
ERA reiniciou as operacións en Dunstable baixo nova propiedade en 1947 cando Leslie Johnson mercou a compañía, xunto co ERA Tipo E GP2, a segunda das dúas unidades construídas en 1939, que fora pilotado por Reg Parnell e Leslie Brooke. Remodelado cun supercargador Zoller e pilotado por Johnson, o GP2 empatou co Maserati 4CLT de Parnell na volta rápida no Trofeo do Imperio Británico de 1948 e quedou quinto. Na mesma carreira o GP1, melloradoa polos traballos con Murray Jamieson deseñado Roots-type supercharging e pilotado polo mecánico de Reg Parnell Wilkie Wilkinson (que supervisara a modificación dos Tipo E), retirouse cunha biela rota.
Despois de rexistrar o mellor tempo na sesión de adestramentos para o Gran Premio do Reino Unido de 1948, Johnson retirou a GP2 do terceiro lugar na primeira volta cando fallou unha articulación do eixe de transmisión. Na práctica para o Coupe du Salon en Montlhéry bateu o récord de volta pero retirou a GP2 da carreira co tanque de combustible rachado despois de tres voltas.
En 1949 en Goodwood a GP2 rompeu a articulación do eixo traseiro na práctica, pero Johnson levou o coche ao quinto posto no Trofeo Richmond e ao terceiro na Copa Chichester. No primeiro día de adestramento na Jersey International Road Race, foi o segundo máis rápido logo da volta récord de Luigi Villoresi nun Maserati pero o segundo día os rodamentos do motor fallaron e o coche non correu. No Gran Premio de Europa de Silverstone de 1950, o sobrealimentador desintegrouse despois de dúas voltas.
Mentres tanto, o GP1, pilotado por Fred Ashmore, non conseguiu rematar a carreira internacional en Jersey de 1948 debido á falta de combustible e á dirección defectuosa.
No Trofeo Internacional BRDC / Daily Express de 1949, Peter Walker levou o GP1 a 1,2 segundos do Maserati de Giuseppe Farina na práctica e quedou quinto na carreira, a pesar dos problemas de caixa de cambios e dirección, un radiador con fugas e o escape queimando o pé do piloto. Walker foi o máis rápido na práctica na carreira de estrada do Trofeo Wakefield de Irlanda, pero un fallo nos freos obrigouno a meterse na vía de escape na primeira curva. Aquí rematou a carreira do GP1 cando foi alcanzado por un Alta que xa chocara co Maserati 4CL de Salvadori.
Finalmente, en 1950, o GP1 foi destruído por un incendio na carreira do British Empire Trophy na Illa de Man, causado por un fallo do eixe de transmisión cando o coche marchaba a alta velocidade con Walker ao volante.
Tipo G
Un novo coche de Fórmula 2 de 1.5-litros, o Tipo G competiu no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1952, que foi a primeira tempada que se correu cas regras da Fórmula Dúas. O coche utilizou un motor Bristol. Stirling Moss pilotaba, pero os resultados foron decepcionantes.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
James Henry Breasted
James Henry Breasted, nado o 27 de agosto de 1865 en Rockford, Illinois e finado o 2 de decembro de 1935 en Nova York, foi un arqueólogo, exiptólogo e historiador americano.
Foi o primeiro cidadán americano que obtivo a gradación en Exiptoloxía. Breasted estaba á fronte dunha xeración do arqueólogo-historiadores que ampliaron a idea da civilización occidental ao incluír todo o Próximo Oriente nas raíces culturais de Europa. Breasted acuñou o termo "Crecente fértil" para describir a área dende o Exipto até a Mesopotamia.