cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lei de Cabrera-Duperier
En 1929, Blas Cabrera Felipe e o seu discípulo Arturo Duperier corrixiron a lei de Curie-Weiss, que describe con limitacións la susceptibilidade magnética dun material ferromagnético na rexión paramagnética situada máis aló do punto de Curie, engadindo unha constante K á susceptibilidade magnética χ, distinta para cada elemento, o que deu orixe á Lei de Cabrera-Duperier do paramagnetismo, (ou lei Curie-Weiss-Cabrera) que pode expresarse como:
(χ+Κ)(T+Δ)=C
Onde:
C é a constante de Curie do material
T é a temperatura absoluta
χ é a susceptibilidade magnética
Κ é unha constante. Empregando o sistema internacional, ambas temperaturas deben medirse en Kelvin.
A lei implica a que existe unha temperatura de transición entre o estado ferromagnético e o paramagnético. Como derivada da lei de Curie, deixa de ser válida nas proximidades do punto de Curie.
Meiose
A: replicación do ADN na interfase; B: 1ª división meiótica; C: 2ª división meiótica.]] A meiose é un tipo de división celular eucariótica, que comprende dúas divisións seguidas e ten como obxectivo a produción de células reprodutoras como gametos ou meioesporas (esporas orixinadas por meiose). Prodúcese unha primeira división celular no que o número de cromosomas das células fillas xa é haploide, pero cada cromosoma ten dúas cromátides. A esta primeira división séguelle unha segunda que dá como resultado catro células cun número de cromosomas tamén haploide pero cunha soa cromátide por cromosoma.
A meiose é un tipo especial de división necesaria para a reprodución sexual. Nos animais a meiose orixina os gametos (espermatozoide e óvulo), noutros organismos pode producir esporas (meiosporas), como sucede, por exemplo, nos fungos e moitos protistas e plantas. Non obstante, hai que sinalar que os gametófitos de Pteridófitas (fentos) e Briófitas (carrizas), que xa son haploides, producen os gametos (tamén haploides) por mitose, e usan a meiose nos esporófitos para produciren esporas.
Diferenzas coa mitose. Aínda que a meiose é aparentemente parecida á mitose, ambos os procesos difiren en catro importantes aspectos:
A meiose empeza cunha célula diploide que contén dúas copias de cada cromosoma, unha que foi herdada do organismo materno (estaba, nos animais, no óvulo que foi fecundado), e outra do paterno (estaba no espermatozoide que realizou a fecundación). Cada par igual destes cromosomas é un par de cromosomas homólogos. A meiose produce catro células fillas haploides, que conteñen só unha copia de cada cromosoma (só un homólogo). Como os homólogos se recombinan ao principio da meiose intercambiando material xenético, cada un dos cromosomas dos gametos é unha mestura única do ADN materno e paterno, o que asegura que a descendencia é xeneticamente distinta de calquera dos proxenitores. Isto explica que a meiose cree diversidade xenética nas poboacións que se reproducen sexualmente (xunto coa segregación aleatoria dos cromosomas e a combinación dos gametos na fecundación), que orixina variacións físicas e de comportamento (fenotipo) sobre as que actúa a selección natural nas poboacións, o cal dá lugar á adaptación e á evolución nas especies.
Antes de que comece a meiose, na fase S da interfase, os cromosomas celulares duplican o seu ADN, creando dúas cromátides irmás en cada filamento de cromatina (que ao inicio da división celular se transforma en cromosoma). Este é o único momento en que hai síntese de ADN, xa que en toda a meiose non volve a haber máis síntese de ADN. Ao inicio da meiose os homólogos de orixe materna e paterna de cada par únense un con outro, polo que suman catro cromátides en total. Ao final da meiose os gametos levarán só unha desas cromátides de cada par de homólogos (é dicir, das catro cromátides que en total hai no par, os gametos só levan unha).
Historia
A primeira descrición da meiose fíxose en 1876 nos estudos do biólogo alemán Oscar Hertwig sobre a reprodución do ourizo de mar. Foi descrita de novo despois sinalando detalles cromosómicos en 1883 polo zoólogo belga Edouard Van Beneden, en estudos sobre os ovos do verme Ascaris. Porén, o significado da meiose para a reprodución e herdanza non foi descrito ata 1890 polo biólogo alemán August Weismann, que se decatou de que se necesitaban dúas divisións celulares para transformar unha célula diploide en catro haploides mantendo o número de cromosomas da especie. En 1911 o xenetista norteamericano Thomas Hunt Morgan observou o sobrecruzamento cromosómico na meiose da mosca Drosophila melanogaster e proporcionou a primeira evidencia xenética de que os xenes se transmiten nos cromosomas. O termo meiose acuñárono J.B Farmer e J.B Moore en 1905.
Fases
Antes da meiose, na interfase debe de producirse a duplicación do ADN. Non varía o número de filamentos de cromatina, pero estes teñen agora dúas cromátides. Ao inicio da mitose transfórmanse en cromosomas. A meiose consta de dúas divisións celulares. Na primeira división meiótica ou meiose I prodúcese a recombinación xenética e a separación dos homólogos en células fillas distintas. Na segunda división meiótica ou meiose II sepáranse as cromátides. miniatura|dereita|300px|Diagrama das fases da meiose.
Profase I
A profase I é a parte máis importante e de maior duración da meiose, que supón ata o 90 % do tempo da mesma. Durante a profase I, ten lugar o intercambio de segmentos entre os cromosomas homólogos chamado sobrecruzamento, que ten como resultado a recombinación xenética entre eles, que é unha fonte de variabilidade xenética. Os cromosomas teñen cada un dúas cromátides. Cando se emparellan os homólogos, o conxunto dos dous homólogos recibe o nome de bivalente, xa que contén dous cromosomas, ou de tétrade, xa que contén en total catro cromátides (dúas por cromosoma). Como a profase I é longa e complexa subdivídese en varias subfases chamadas: leptoteno, cigoteno, paquiteno, leptoteno e diacinese, aínda que o proceso é continuo e non sempre hai un límite nítido entre as fases.
Leptoteno
A profase I comeza co leptoteno (do grego "fíos finos" ). Os filamentos de cromatina duplicados na interfase (con dúas cromátides) son aínda moi longos e finos e empezan a engrosarse pouco a pouco, pero non serán distinguibles ata o diploteno. Os cromosomas permanecen unidos polos seus extremos á envoltura nuclear por medio dunha estrutura proteica chamada placa de unión e permanecerán así ata o final do diploteno. A envoltura nuclear está intacta e non se disgregará ata a diacinese. Como a célula é diploide, os cromosomas están distribuídos por pares de homólogos, pero inicialmente os homólogos están separados uns doutros; durante o cigoteno vanse unir.
Cigoteno
miniatura|dereita|Complexo sinaptonémico. Cigoteno en grego significa "fíos unidos", porque nesta etapa se xuntan os cromosomas homólogos. Os homólogos emparéllanse e sitúanse lateralmente un a outro cunha coincidencia xene a xene cunha exacta correspondencia ; esta unión dos cromosomas homólogos denomínase sinapse. Conforme se vai establecendo a sinapse fórmase entre os dous homólogos unha estrutura chamada complexo sinaptonémico, que se vai ensamblando pouco a pouco (as primeiras ensamblaxes poden empezar xa no leptoteno); e no cigoteno fórmanse os elementos lateral e central deste complexo. O complexo sinaptonémico é o encargado de facilitar a sinapse. O emparellamento de homólogos empeza xeralmente polos seus extremos e avanza como unha cremalleira ao longo dos cromosomas, pero pode empezar tamén pola zona central ou intermedia. Unha vez emparellados, cada par de homólogos denomínase bivalente (dous cromosomas) ou tétrade (catro cromátides). O número de bivalentes ou tétrades sempre coincide co número haploide da especie.
Paquiteno
O paquiteno (do grego "fíos grosos" ) é o estadio no que os cromosomas realizan o intercambio físico de segmentos cromosómicos entre as cromátides dos cromosomas homólogos, chamado sobrecruzamento, entrecruzamento ou crossing over, cuxa consecuencia é a recombinación xenética entre os homólogos de orixe paterna e materna. O sobrecruzamento realízase no par de homólogos pero entre cromátides de cromosomas distintos, non entre as cromátides irmás do mesmo cromosoma. Unha cromátide pode recombinarse con calquera das outras dúas do outro cromosoma homólogo. Prodúcense como media ente dúas e tres recombinacións entre as cromátides nos cromosomas humanos. Os puntos onde ten lugar a recombinación denomínanse quiasmas, que non serán ben visibles ata a fase seguinte. Os quiasmas non se desfán ata o inicio da anafase I. O complexo sinaptonémico formado entre os cromosomas funciona como un armazón que facilita que os homólogos se manteñan unidos. Ademais dos elementos lateral e central do complexo, que xa estaban formados na fase anterior, aparecen agora nel uns gránulos chamados nódulos de recombinación, onde se cre que están as proteínas que interveñen na recombinación.
Diploteno
Durante o diploteno (do grego "dous fíos" ) o complexo sinaptonémico degrádase e desaparece e os cromosomas homólogos sepáranse e mantéñense unidos só nos puntos de quiasma, que foron os puntos nos que tivo lugar a recombinación.
Na ovoxénese dos seres humanos, que comezou no período fetal, os ovocitos deteñen a súa meiose despois do nacemento no estado de diploteno e non a continuarán ata a puberdade (algúns reactívana na puberdade e outros sucesivamente irán reactivándoa ata os 50 anos en que chegue a menopausa). Este período de detención da meiose na profase I denomínase dictiato ou dictioteno. Neste período os cromosomas poden descondensarse un pouco e nese momento a célula transcribe ARN e fabrica proteínas. Nos anfibios e outros organismos fórmanse nese momento os cromosomas plumosos, moi expandidos. Noutras especies este período é máis rápido.
Diacinese
Os cromosomas condénsanse máis durante a diacinese (do grego "moverse a través" ). As catro cromátides da tétrade son facilmente visibles ao microscopio. Desaparece o nucléolo e ten lugar agora a disgregación da envoltura nuclear e o fuso acromático desenvólvese ocupando toda a célula. Ao acabar a profase, os microtúbulos do fuso únense ás tétrades polos cinetocoros dos cromosomas. Se ben hai catro cinetocoros, dous por cromosoma, os cinetocoros do mesmo homólogo fusiónanse e funcionan como un só, de modo que un dos homólogos do bivalente queda unido ao chou polos microtúbulos que están conectados a un polo da célula e o outro aos que están conectados ao outro polo. O que hai agora na célula son tétrades ou bivalentes, e o resto da meiose I consistirá en separar os homólogos que forman ditos bivalentes ou tétrades, que acabarán en células fillas distintas.
Metafase I
Os bivalentes de cromosomas homólogos ou tétrades son arrastrados polos microtúbulos ao centro da célula, formando a placa metafásica de cromosomas, perpendicular ao fuso. Os cromosomas homólogos do bivalente están só unidos polos puntos de quiasma. Cada cromosoma ten dúas cromátides unidas polo centrómero, o cal está unido a microtúbulos cinetocóricos do fuso. A segregación independente dos homólogos débese a que cada homólogo pode quedar mirando a un polo da célula ou ao outro de forma totalmente aleatoria.
Anafase I
Os puntos de quiasma rompen agora e os cromosomas homólogos de cada bivalente quedan separados. Os microtúbulos do fuso arrastran os cromosomas homólogos aos polos. Cada homólogo ten un par de cromátides. A célula alóngase.
Telofase I
Os cromosomas homólogos, cada un con dúas cromátides, chegan aos polos da célula. Nalgunhas especies desaparece o fuso e rexenérase a membrana nuclear, e os cromosomas descondénsanse formando cromatina, e noutras os cromosomas pasan case directamente á seguinte fase. Ten lugar a citocinese e fórmanse dúas células fillas haploides.
Nalgunhas especies as células poden entrar nun período de descanso chamado intercinese ou interfase II, no que non hai nova síntese de ADN.
Segunda división meiótica ou meiose II
A meiose II é a segunda parte da meiose, de breve duración. É unha división moi similar á mitose. Non hai unha duplicación previa do ADN, xa que a única vez que este se duplica é na interfase inicial. O resultado final é a produción de 4 células fillas, xa que cada unha das células fillas da meiose I se divide en dúas. As 4 células fillas finais son haploides, é dicir, teñen a metade de cromosomas (n) cá célula diploide (2n) que iniciou a meiose, pero cada cromosoma ten só unha cromátide. Nos humanos os gametos producidos terán 23 cromosomas (n=23) e haberá 23 cromátides (unha por cromosoma). A meiose II denomínase división ecuacional, xa que consiste en separar as dúas cromátides irmás de cada cromosoma, que acabarán en células fillas distintas, e é similar ao que sucede na mitose. A meiose II divídese nas seguintes fases: profase II, metafase II, anafase II, e telofase II.
Na profase II nas especies que descondensan os cromosomas ao final da meiose I desaparece o nucléolo e a envoltura nuclear e a cromatina condénsase de novo a cromosomas. Os centríolos móvense ás rexións polares e fórmase o fuso de microtúbulos, que se enganchan a cada cromosoma polos cinetocoros situados nos seus centrómeros.
Na metafase II, os cromosomas unidos polos seus cinetocoros ás fibras do fuso son arrastrados ao centro da célula formando unha nova placa metafásica, pero esta placa metafásica está rotada 90º con respecto á que se formou na metafase I. No ser humano e outros mamíferos o ovocito secundario permanece nesta fase ata que se produce a fertilización polo espermatozoide, momento en que prosegue coa meiose.
A fase seguinte é a anafase II, na cal se escinden os centrómeros, o que permite que se separen as cromátides irmás de cada cromosoma e que sexan arrastradas polos microtúbulos aos polos da célula. Unha vez separadas, as cromátides denomínanse cromosomas.
O proceso finaliza coa telofase II, que é similar á telofase I. Os cromosomas chegan aos polos da célula e descondénsanse a cromatina, desaparece o fuso, rexenérase a envoltura nuclear. Acabada a telofase ou simultaneamente con ela ten lugar o estrangulamento da célula (ou a formación da parede divisoria nas plantas), que dividirá cada célula en dúas células fillas, proceso chamado citocinese. A meiose está xa completa e formáronse en total catro células fillas haploides.
Importancia
A meiose é importante porque mantén constante o número de cromosomas da especie e xera variabilidade xenética.
A meiose facilita unha reprodución sexual estable. Sen a redución á metade da ploidía (número de cromosomas), a fertilización orixinaría cigotos que teñen o dobre número de cromosomas cá xeración precedente. Dese modo duplicaríase o número de cromosomas en cada xeración, o que orixinaría na maioría dos casos anormalidades no desenvolvemento ou letalidade, pero grazas á meiose o número de cromosomas da especie mantense constante. A poliploidía é pouco tolerada na maioría das especies animais. Nas plantas é máis común a poliploidía viable e fértil. A poliploidía é un mecanismo de especiación.
A mitose é moi importante para crear variabilidade xenética. A recombinación meiótica entre os cromosomas homólogos e a distribución independente dos cromosomas homólogos permite orixinar unha gran diversidade xenética na descendencia. Os gametos son todos xeneticamente distintos, e a súa combinación na fecundación orixina unha grande variabilidade xenotípica e fenotípica na poboación, o que lle dá ás especies unha maior posibilidade de adaptarse ao sempre cambiante medio ambiente.
Evolución
Pénsase que a meiose apareceu hai uns 1.400 millóns de anos. O único supergrupo de eucariotas que non ten meiose en moitas especies é o dos protistas excavata (por exemplo, nos excavata euglenoideos). Nos outros protistas os xenes para a meiose están presentes, mesmo se ás veces non están funcionalmente activos. Algunhas especies de excavata teñen meiose, o cal concorda coa hipótese de que ese grupo é unha antigo grao parafilético.
A meiose nos ciclos vitais
A meiose aparece nos ciclos de vida dos organismos con reprodución sexual, pero pode aparecer en distintos momentos segundo os casos. Existen tres ciclos de vida principais: diplonte, haplonte e haplodiplonte, que respectivamente teñen meiose gamética, cigótica e espórica.
Non disxunción dos cromosomas
A separación normal dos cromosomas homólogos na meiose I ou das cromátides na meiose II denomínase disxunción. Cando esta separación non se produce con normalidade fálase de non disxunción. A non disxunción orixina que se formen gametos que non teñen o número normal de cromosomas, senón algúns de máis ou de menos. Isto afecta a cromosomas determinados, non a toda a dotación de cromosomas, e é a causa da aparición de trisomías, é dicir, ter tres copias dun cromosoma determinado en lugar de dúas, ou de monosomías, é dicir, ter só unha copia dun cromosoma determinado en vez de dúas. Na mitose tamén se dá a non disxunción, pero nos seres pluricelulares só afecta á célula que a sufriu, non ao individuo (fillo) completo.
Algúns exemplos de doenzas relacionadas con non ter o número correcto de cromosomas debido á non disxunción son:
A meiose nos mamíferos
Nas femias dos mamíferos a meiose ocorre nas células chamadas oogonias ou ovogonias. Cada ovogonia que inicia a meiose divídese dúas veces formando ao final un ovocito e tres corpúsculos polares. Porén, antes de que ocorran estas divisións, estas células quedan detidas no estado de diploteno da miose I e permanecen dormentes dentro dunha cuberta protectora de células somáticas chamada folículo ovárico. Os folíclos ováricos empezan a crecer a ritmo estable nun proceso chamado foliculoxénese, e un pequeno número deles entran no ciclo menstrual. Os ovocitos menstruados continúan entón a meiose I e detéñense na meiose II ata a fecundación. O proceso da meiose nas femias ocorre durante a ovoxénese, e difire dunha meiose típica en que se producen longos períodos nos que a meiose queda detida.
Nos machos a meiose ocorre durante a espermatoxénese nos túbulos seminíferos dos testículos. A meiose durante a espermatoxénese é específica dunhas células chamadas espermatocitos que derivan dunhas células testiculares chamadas espermatogonias. Os espermatocitos primarios son os que despois de sufriren a meiose maduran a espermatozoides. No caso humano todas as células que derivan dunha espermatogonia non se separan totalmente, senón que están unidas por pontes citoplasmáticas formando sincitios. Hai sincitios de espermatocitos primarios, secundarios e de espermátidas (as células das distintas fases da meiose). As células non se individualizan ata que na fase de espermátidas se desprende o espermatozoide xa diferenciado á luz do túbulo seminífero.
Nas femias de mamíferos a meiose empeza inmediatamente despois de que as células xerminais primordiais migren ao ovario no embrión, pero nos machos, a meiose empeza anos máis tarde no tempo da puberdade. A substancia que estimula a meiose nas ovogonias do ovario é o ácido retinoico, orixinado no primitivo ril (mesonefros) embrionario. Os tecidos dos testículos do macho suprimen a meiose por medio da degradación do ácido retinoico, que non pode así estimular a meiose. Pero este proceso é superado na puberdade cando as células de Sertoli dos testículos empezan a producir o seu propio ácido retinoico. A sensibilidade ao ácido retinoico é tamén modulada por proteínas chamadas nanos e DAZL.
Galería de imaxes da Casa da Matanza
A Casa da Matanza de Padrón foi unha das vivendas de Rosalía de Castro. Actualmente é un museo dedicado á escritora.
Banff, Alberta
miniatura|250px|Banff Springs Hotel en Banff.
Banff, é unha localidade canadense da provincia de Alberta, que é a vila máis importante do Parque Nacional Banff, nas Montañas Rochosas canadenses.
Non é un pobo moi grande, xa que a urbanización está moi controlada e restrinxida ao tratarse dun Parque Nacional. Porén, conta cun número bastante alto de prazas hoteleiras.
Xeografía
Situada a unha altitude de 1 400 msnm, o pobo ocupa unha superficie de 4,77 km2 e, no ano 2016, contaba con 7 847 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 1 646 hab./km2.
Encóntrase nas Montañas Rochosas de Alberta, e comunicada pola estrada transcanadense, distando 126 km de Calgary, ao oeste, e 58 km do lago Louise, ao leste.
Clima
Banff ten un clima subártico (clasificación climática de Köppen Dfc) que limita cun clima continental húmido (Köppen Dfb). As temperaturas de inverno varían desde un mínimo promedio de -13,3 °C até un máximo promedio de -0,2 °C. As temperaturas de verán no mes máis cálido son agradábeis, cun máximo promedio de 21,6 ° C e un mínimo promedio de 7,3 ° C. A neve rexístrase en todos os meses do ano. As nevadas anuais promedian 191 cm.
Nuclease
Unha nuclease é un encima que pode cortar os enlaces fosfodiéster que unen os nucleótidos que forman os ácidos nucleicos. En publicacións antigas tamén se lles daba o nome de "polinucleotidases" e "nucleodespolimerases".
As nucleases divídense en dous grandes tipos, segundo onde corten o ácido nulceico, que son as endonucleases e as exonucleases, aínda que hai algunhas que teñen unha actividade que podería encadrarse nos dous grupos. As exonucleases cortan os enlaces fosfodiéster empezando polos extremos dos ácidos nucleicos. As endonucleases cortan ditos enlaces no interior da molécula. Segundo corten o ADN ou o ARN denomínanse desoxirribonucleases ou ribonucleases, respectivamente.
Polo seu mecanismo de acción as nucleases clasifícanse como hidrolases, e están dentro do grupo das esterases (clasificadas cos números EC do 3.1.11 ao 3.1.31).
Algunhas nucleases cortan o ADN en sitios específicos onde hai determinadas secuencias de ADN, que o encima recoñece. Así funcionan as endonucleases de restrición bacterianas. Estes encimas recoñecen unha secuencia específica para cada encima, e cortan o ADN en todos os puntos nos que se encontre dita secuencia, fragmentándoo. O corte pode ser recto ou poden formar extremos cohesivos (con curtos extremos monocatenarios complementarios que sobresaen. Son moi utilizados en biotecnoloxía. Un exemplo é a nuclease EcoRI da bacteria Escherichia coli, que ten a seguinte secuencia de recoñecemento e realiza o seguinte corte:
Os encimas de restrición foron descubertos na década de 1960 cando Stuart Linn e Werner Arber illaron dous tipos de encimas responsables da restrición do crecemento de fagos na bacteria Escherichia coli. Un dos encimas metilaba o ADN e denominouse metilase, e o outro clivaba o ADN non metilado en puntos concretos e denominouse ''nuclease de restrición".
Mondelo
O topónimo galego Mondelo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
(307261) 2002 MS4
O Telescopio Espacial Spitzer estimoulle un diámetro de 726 ± 123 km. Isto fai del un candidato a planeta anano. Actualmente atópase a 47,2 UAs de distancia respecto do Sol, e acadará o seu perihelio no ano 2122. Foi observado 46 veces e recuperado en imaxes que nos retrotraen ó ano 1954.
Tempada 2006/07 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2006–07 o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 37ª campaña na máxima categoría), logrando o 13º posto ao remate do campionato.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Joma e o patrocinador foi Fadesa.
Segunda guerra macedónica
miniatura|320px|Macedonia e a rexión do [[Mar Exeo|Exeo arredor do 200 a.C.]] A segunda guerra macedónica (200–197 a.C.) foi un enfrontamento entre Macedonia dirixida por Filipo V e Roma, aliada con Pérgamo e Rodas. O resultado foi a derrota de Filipo que como consecuencia tivo que abandonar todas as súas posesións en Grecia. Malia os romanos declararen a "liberdade dos gregos", a guerra marcou un fito significativo no incremento da intervención romana nos asuntos do Mediterráneo oriental que habería conducir á conquista de toda a rexión, e por outra parte iniciou un período de cambio social e cultural na propia Roma.
Contexto
No ano 204 a.C morreu o rei Tolomeo IV Filopator de Exipto, deixando o trono ao seu fillo de sei anos, Tolomeo V. Filipo de Macedonia e Antíoco o Grande do Imperio Seléucida decidiron axudarse desta situación tomando territorio tolemaico e asinando un pacto secreto no que definían as esferas de interese. Filipo primeiro interesouse polas cidades estado gregas de Tracia e dos Dardanelos. O seu éxito en conquistalas, como foi o caso de Cíos preocupou a Rodas e Pérgamo que tamén tiñan interese na área. En 201 a.C., Filipo lanzou unha campaña en Asia Menor, asediando a cidade tolemaica Samos e entrando en Mileto. De novo, isto desconcertou a Rodas e Pérgamo e Filipo respondeu devastando o territorio de Pérgamo, e logo invandindo Caria, mais os rodios e pergamicenses conseguiron bloquear a súa frota en Bargilia, forzándoo a pasar o verán co seu exército nun territorio que ofrecía moi pouco aprovisionamento.
Regra de Ruffini
Historia
O método de Ruffini-Horner para a procura dun valor aproximado da raíz dun polinomio foi publicado con algúns anos de diferenza por Paolo Ruffini (1804-1807-1813) e por William George Horner (1819-1845, postumamente); seica Horner non tiña coñecementos dos traballos de Ruffini.
Segunda guerra macedónica
Contexto
Rodas e Pérgamo, aínda moi temerosas de Filipo, enviaron un chamamento a Roma, entón o máis poderoso estado do Mediterráneo.
Regra de Ruffini
Historia
En tanto que técnica de cambio de variable, historicamente atópanse algoritmos semellantes, por exemplo na China, para a extracción da raíz n-ésima ou na obra de Al Samaw'al (século XII). O matemático persa Sharaf al-Din al-Tusi (século XII) foi un dos primeiros en aplicalo ao caso xeral dunha ecuación de terceiro grao.
Algoritmo
A regra de Ruffini establece un método para a división do polinomio
Segunda guerra macedónica
Interese de Roma polo Mediterráneo oriental
Roma emerxera vitoriosa na segunda guerra púnica contra Aníbal, ata entón apenas tivera interese nos asuntos do Mediterráneo oriental. A primeira guerra macedonia Roma contra Filipo V polo control de Iliria e acabou na Paz de Fenice en 205 a.C.. Moi poucas das accións posteriores en Tracia e Asia Menor concernían a Roma, pero Rodas e Pérgamo apelaron a Roma, e esta enviou tres embaixadores a Grecia, que atoparon nas cidades gregas pouco entusiasmo en ir á guerra ata que chegaron a Atenas, onde se reuniron co rei Atalo I de Pérgamo e diplomáticos de Rodas; polo mesmo tempo, Atenas declarou a guerra a Macedonia e Filipo enviou unha forza para invadir Ática. Os embaixadores romanos celebraron unha xuntanza co xeneral macedonio e instou aos macedonias a deixar as cidades gregas en paz e chegar a un acordo con Rodas e Pérgamo para acordar compensacións pola última guerra. O xeneral macedonio evacuou o territorio ateniense e comunicou o ultimato romano a Filipo.
Regra de Ruffini
Algoritmo
entre o binomio
para obter o cociente
e o resto:
Segunda guerra macedónica
A guerra
Filipo atopou poucos aliados en Grecia, pero tamén había pouco entusiasmo pola causa romana, aínda se lembraba en Grecia as brutalidades das lexións romanas durante a primeira guerra macedónica. Moitos estados adoptaron unha política de esperar a ver por onde ía a guerra. Durante os primeiros dous anos, as campañas romanas foron pouco brillantes. As forzas romanas baixo o mando de Publio Sulpicio Galba non conseguiu desbloquear os pasos cara a Macedonia e fixo pouco progreso contra Filipo e o seu sucesor, Publio Villio, tivo que sufocar unha sublevación dos seus propios homes. No 198 o mando pasou a Tito Quincio Flaminio, un xeneral novo, ardente filoheleno e con dotes diplomáticas, iniciou unha nova política para gañar a guerra, demandándolle a Filipo a retirada de todas as gornicións das cidades gregas e o confinamento das súas forzas en Macedonia, presentando así a Roma como unha forza liberadora.
Regra de Ruffini
Algoritmo
Os valores b son os coeficientes do polinomio resultante R(x) \! de grao un menos que o grao de P(x) \!. O valor final obtido, s, é o resto, que como amosa o teorema do resto, é igual a P(r) \!.
Atopar raíces
Se é un polinomio con coeficientes enteiros e con a0 e an distintos de cero, entón polo teorema das raíces racionais, todas as raíces racionais reais serán da forma p/q, onde p é un enteiro divisor de a0 e q é un enteiro divisor de an. Así por exemplo, se o polinomio é
entón as posibles raíces racionais son todos os enteiros divisores de a0 (−2):
Segunda guerra macedónica
A guerra
Flamino dirixiu unha campaña enérxica contra Filipo no ano 198, forzando a recuar ata Tesalia. As cidades da Liga Aquea, tradicionalmente favorables a Macedonia, estiveran ocupadas na súa guerra contra Esparta para axudar a Filipo e o éxito de Roma persuadiu a moitas delas a abandonar a súa alianza co macedonio, porén outras como foi o caso de Argos, permaneceron leais a Filipo.
Regra de Ruffini
Atopar raíces
Isto resulta útil para poder factorizar un polinomio (en caso de ser factorizable) de coeficientes enteiros, empregando os divisores do termo independente.
Exemplo 1
División de entre  empregando a regra de Ruffini.
Segunda guerra macedónica
A guerra
O rei macedónico quedou illado e declarou o seu empeño en chegar a un acordo de paz, pero este seu desexo chegou nun momento crítico para Flaminio, xusto cando se ían celebrar eleccións en Roma. Flaminio degoxaba levar o crédito por rematar a guerra pero non sabía se o seu comando se había prolongar. Decidiu negociar con Filipo mentres esperaba o resultado das eleccións. Flaminio e Filipo axuntáronse en Nicaea na rexión de Lócrida en novembro de 198. Flaminio insistiu en que todos os seus aliados deberían estar presentes nas negociacións e reiterou as súas demandas que Filipo se retirase da totalidade de Grecia, Filipo non estaba disposto a ir tan lonxe, aínda que si a se retirar das súas recentes conquistas en Tracia e Asia Menor, Flaminio persuadiuno que era unha insistencia dos estados gregos e suxeriu que debería enviar unha embaixada ao Senado romano. Filipo seguiu o seu consello pero nese momento ao saber Flaminio que se renovara o seu comando as negociacións de paz remataron. Filipo quedou só, coa única excepción de Acarnania e viuse forzado a incorporar un exército de 25.000 mercenarios. As lexións de Tito confrontáronse con el vencérono en Aous. Non obstante o encontro definitivo foi en Cinoscéfalos en Tesalia en xuño de 197 a.C., ao derrotaren as lexións de Flaminio á falanxe. Filipo quedou forzado a aceptar unha paz segundo os termos romanos.
Regra de Ruffini
Exemplo 1
2. Multiplícase pola raíz r=(-1):
3. Sumase a columna:
4. O procedemento repítese ata obter o resto:
Se o polinomio orixinal = divisor×cociente+resto, entón
Exemplo 2
Cando o resto é igual a 0; permite factorizar, como no seguinte exemplo:
Tomando
Emprégase o método, e queda:
Entón F(x) factoriza como
ARN polimerase III
A ARN polimerase III ou RNA polimerase III (abreviada como ARN pol III, RNAP III ou Pol III) é un encima das células eucarióticas, encargado de realizar a transcrición do ARN transferente, o ARN ribosómico de 5S e algúns outros ARNs pequenos a partir dun molde de ADN. Na transcrición dos ARNr, este encima só transcribe o de 5S, xa que os demais ARNr son transcritos pola ARN pol I.
No proceso de transcrición (de calquera ARN polimerase) hai sempre tres grandes fases:
Veremos as peculiaridades das fases de iniciación e terminación para este encima.
Paco Lodeiro
Francisco Javier Lodeiro Gómez, coñecido como Paco Lodeiro, nado en Caracas o 14 de xuño de 1965, é un músico, humorista e presentador de televisión.
ARN polimerase III
Iniciación
A ARN polimerase III, a diferenza da ARN polimerase II, normalmente non require secuencias de control situadas augas arriba do xene, e no seu lugar utiliza secuencias de control internas, é dicir, secuencias que están dentro da sección transcrita do xene. A única excepción é que en certos casos poden utilizarse secuencias situadas augas ariba, como as do xene do ARN nuclear pequeno, que ten unha caixa TATA augas ariba como a que teñen os promotores da ARN polimerase II. Distinguiremos tres clases de iniciación da transcrición.
Paco Lodeiro
Traxectoria
Licenciado en Publicidade e enxeñeiro técnico de informática de xestión, Paco Lodeiro ten traballado como profesor na Escola de Imaxe e Son da Coruña e no CIFP Rodolfo Ucha de Ferrol. Pero Lodeiro comezou a facerse famoso a comezos dos anos noventa na Televisión de Galicia. Alí presentou talk-shows e programas de entretemento, ao tempo que desenvolvía en paralelo unha carreira como actor de producións de ficción para televisión e, particularmente, como imitador e humorista na radio.
ARN polimerase III
Clase I
Fases típicas da iniciación da transcrición dos xenes do ARNr 5S (tamén chamada inciciación de clase I):
Paco Lodeiro
Traxectoria
O seu éxito debeuse ao programa Cifras e letras, que se emitiu en Telemadrid dende 2001 e logo noutras cadeas autonómicas, entre elas a edición galega dende 2006. Entre as dúas versións presentou máis de 3.000 programas deste formato.
ARN polimerase III
Clase II
Fases típicas da iniciación da transcrición dos xenes de ARNt (tamén chamada iniciación de clase II):
Paco Lodeiro
Traxectoria
Despois presentou Verbas Van, un formato da súa creación.
Dirixiu o programa Laretando presentado por Kiko Novoa, e dirixiu e produciu o programa Coma un allo.
ARN polimerase III
Clase II
O TFIIIB permanece unido ao ADN despois da iniciación da transcrición pola ARN pol III (a diferenza dos factores bacterianos σ e da maioría dos factores de transcrición xerais para a transcrición pola ARN pol II). Isto orixina unha alta velocidade de reiniciación transcricional dos xenes transcritos pola ARN pol III.
Paco Lodeiro
Traxectoria
alt=Lodeiro presentou A Liga dos Cantantes Extraordinarios|miniatura|Lodeiro presentando A Liga dos Cantantes Extraordinarios No verán de 2019 presentou e produciu para a TVG o programa A Liga dos Cantantes Extraordinarios. No verán de 2021 comezou a persentar para a TVG o concurso Atrápame se podes.
Radio
Comezou na radio no programa de RadioVoz Corre carmela que chove!!, onde se fixo coñecido como imitador de Francisco Vázquez Vázquez, o daquela alcalde da Coruña, de Arsenio Iglesias ou Augusto César Lendoiro.
ARN polimerase III
Clase III
Fases típicas da iniciación da transcrición dos xenes do ARN nuclear pequeno U6 (tamén chamada iniciación de clase III ; documentada só en vertebrados):
Paco Lodeiro
Radio
Nesa mesma emisora presentou o magazine El Expresso de Galicia.
ARN polimerase III
Terminación
A ARN polimerase III remata a transcrición nun pequeno tramo polyTs (5-6). En eucariotas, non se require unha estrutura en bucle en forquita, como en procariotas.
Paco Lodeiro
Radio
Máis tarde formou Risoterapia con Carlos Jiménez Díaz co que desenvolveron unha longa actividade humorística na Radio Galega.
ARN polimerase III
ARNs transcritos
Os tipos de ARNs transcritos pola ARN polimerase III son:
Paco Lodeiro
Radio
Na Radio Galega presentou o programa Nunca tal oíra e participou en seccións nos programas dirixidos por Santiago Davila e Xusto López Carril.
Na actualidade participa de luns a venres no magazine presentado por Kiko Novoa Galicia por diante.
Música
Na actualidade participa no espectáculo Hei Cantar, con Rosa Cedrón e Miguel Ladrón de Guevara, no que interpretan clásicos da música galega e boleros con bandas de música.
Participou no disco Cantando a Galicia con Rosa Cedrón e Sito Sedes, no disco Sempre Pucho coa orquestra Los Satélites e no disco Agora é sempre con Los Tamara.
Ademais, ten publicado dous álbums en solitario como vocalista, e participa en La Sonora Callejera, un grupo de música ecléctica.
miniatura|Lodeiro cantando na [[Praza da Quintana.]] Son moi coñecidas as súas versións humorísticas de temas clásicos, como a de Pedro Navajas na que conta o roubo do Códice Calixtino por parte do electricista da Catedral de Santiago de Compostela, ou a versión de Rivers of Babylon dedicada a Bobby Farrell titulada O negriño de Boney M.
Bandeira de Burkina Faso
Esta bandeira foi adoptada o 4 de agosto de 1984 e deseñada polo daquela presidente Thomas Sankara.
Bandeiras históricas
miniatura|esquerda|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira de Alto Volta (1960-1984)]] O actual territorio de Burkina Faso independizouse de Francia o 1 de agosto de 1960 baixo o nome de Alto Volta. A bandeira deste estado era unha tricolor formada por tres franxas horizontais. As cores negro, branco e vermello representaban os tres principais brazos do río Volta que cruzaban o país (o Volta Negro, o Volta Branco e o Volta Vermello).
A bandeira foi abolida cando se adoptou o nome de Burkina Faso.
Colonia (filme)
Colonia, tamén coñecido como The Colony, é un filme dirixido por Florian Gallenberger, producido por Benjamin Herrmann, escrito por Torsten Wenzel e Gallenberger que foi estreado no 2015. Está protagonizado por Emma Watson, Daniel Brühl e Michael Nyqvist. O filme está ambientado durante golpe de estado chileno de 1973 e na "Colonia Dignidad", unha seita liderada polo predicador alemán Paul Schäfer. O filme é unha coprodución internacional de compañías de Alemaña, Francia e Luxemburgo.
Franz Jägerstätter
Franz Jägerstätter, nado en Radegund (Austria) o 20 de maio de 1907 e executado en Berlín o 9 de agosto de 1943, foi un labrego austríaco contrario ao nazismo, e abandeirado da obxección de conciencia.
Traxectoria
Marcado dende a súa infancia pola súa condición de fillo extramatrimonial, foi criado pola súa avoa materna Elisabeth Hubert, sendo o seu primeiro nome Franz Hubert. Seu pai natural morreu na primeira guerra mundial. Foi finalmente adoptado polo esposo da súa nai de quen tomou o apelido. Cando este enfermou, púxose á fronte da súa granxa. De carácter violento, viuse envolto en liortas e pelexas ata o punto de ser arrestado en 1934. Imbuído do ambiente católico da Austria rural, tivo unha filla natural en 1933 (Hildegard Auer), o que lle ocasionou incomprensións veciñais. Traballou na mina e ocupouse do sostemento material da nai e o seu fillo. En 1936 casou con Franziska Schawaninger coa que tivo tres fillas.
Unha viaxe de noivos a Roma exacerbou o seu sentimento relixioso, comezando a practicar un Igrexa Católica radical contrario ao nacionalsocialismo. En 1938 significouse por ser o único veciño do súa vila en votar en contra contra o Anschluss, ou unión entre Alemaña e Austria. A súa posición crítica levouno a abandonar a Asociación Nacional de Agricultores Austríacos, a non contribuír nas colectas a prol da causa nazi e a rexeitar axudas do Goberno.
Comezada a segunda guerra mundial, negouse a ser recrutado. Aduciu que repudiaba a guerra, que non podía xurar fidelidade a Hitler e que non compartía os ideais nazis que consideraba anticristiáns. Na súa comunidade foi considerado un antipatriota desleal a Alemaña e a Austria e un pusilánime. Acusárono de non querer defender a Austria contra o comunismo e o exército roxo. O seu párroco, Joseph Karobath tentou convencelo de que a súa posición se trataba de prexuízos ideolóxicos, aínda que tamén el acabou confinado por predicar no púlpito contra os ideais nazis. O novo párroco, Furthauer, pese a todo, fixo a Jägerstätter sancristán o cal continuou significándose como un opositor ao III Reich. O bispo de Linz aconselloulle en van que declinara a súa actitude.
En 1943, Franz Jägerstätter foi arrestado e encarcerado en Linz entre marzo e maio. Abriuse contra el un proceso por desmoralización e insubmisión que o levou á capital do Reich para ser xulgado. Foi torturado, sentenciado o 14 de xullo e decapitado o 9 de agosto de 1943 en Berlín.
Telefilme
Un telefilme é un filme producido e orixinalmente emitido por unha canle de televisión.
Os telefilmes adoitan teren orzamentos menores que o das películas realizadas para o cinema, pero contan cun número de xéneros e temas tan amplos como as obras cinematográficas.
Ás veces os telefilmes concíbense como episodios especiais de series de televisión en curso coa intención de atraer máis audiencia, ou ben como secuelas de longametraxes de cine. Con frecuencia ródanse como telefilmes os episodios piloto das series de televisión.
Nalgúns países como o Reino Unido ou España prodúcense numerosos telefilmes cada. No caso de España os primeiros telefilmes existosos datan dos anos 1980, destacando Fortunata y Jacinta, de Mario Camus, sobre a novela de Benito Pérez Galdós, e Os gozos e as sombras, de Rafael Moreno Alba, baseada na novela Los gozo y las sombras de Gonzalo Torrente Ballester (que supervisou a adaptación),
Caraterísticas
A ficción é a base para a construción dun telefilme. Poden ser historias creadas por un guionista, baseadas nunha novela ou nalgún feito real, pero en todos os casos mostrados como ficcións.
O tratamento estético está fundado de maneira similar ao do cine. Pese a que a maioría dos telefilmes non están gravados en soportes cinematográficos, a calidade da imaxe ten a nitidez dunha película. Isto débese aos tratamentos e adicións de filtros en posprodución.
Os movementos da cámara son os característicos de cine, entre eles o travelling sobre raíles, grúas e steadycam, entre outros. O tratamento artístico e a fotografía é moi detallado, e difire en todos os aspectos co dunha telenovela. O manexo da iluminación, escenografía, vestiario, maquillaxe etc. denotan un gran traballo que arrequece o produto final, até niveis nunca antes pensados para a televisión.
Ademais, utilizan moitos escenarios naturales, que xeran unha alta credibilidade e verosimilitude nos televidentes.
O tratamento do son, a musicalización e os efectos sonoros, demostrou nos telefilmes que a música é unha boa xeradora de sensacións, que até nalgún momento pode chegar a xerar máis sensacións que un diálogo.
Ademais de todas estas características tiradas do cine, o telefilme ten certos detalles televisivos. A creación do guión é distinta: está pensado para os cortes publicitarios. Isto fai que o guionista deba colocar, nos momentos xustos, antes de cada corte publicitario, un punto de tensión ou atracción para que o televidente non cambie de canle.
Ben Deily
Ben Deily é un músico e compositor estadounidense, coñecido por se un dos fundadores, compositores e vocalistas (xunto con Evan Dando) da banda de rock alternativo de Boston The Lemonheads.
Papoi, Marmancón, Ferrol
Papoi é un lugar da parroquia de Marmancón no concello de Ferrol na provincia da Coruña. No lugar está o Castro de Papoi.
Casagrande
O topónimo galego Casagrande pode referirse a:
Gran Premio de Motociclismo da China
O Gran Premio de Motociclismo de China é unha carreira de motociclismo de velocidade que se celebrou entre os anos 2005 e 2008 como carreira do Campionato do Mundo de Motociclismo. Disputouse no Circuíto Internacional de Shanghai durante o mes de maio.
A Casagrande, Mañón, Mañón
A Casagrande é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Vilachá, A Pobra do Brollón
San Mamede de Vilachá, popularmente chamada tamén Vilachá de Salvadur, é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. En 2011 tiña 64 habitantes (139 habitantes en 1991), agrupados en catro entidades, cunha densidade media de 5,42 hab./km².
Linda coas parroquias de Liñares polo norte, Quintá de Lor e Augas Mestas polo leste, Torbeo polo sur, e Rozavales e Vilamarín polo oeste. O topónimo procede do latín VILLAM PLANAM, "vila situada nun lugar chan".
Río Carrión
O Carrión é un río de España, que discorre integramente pola provincia de Palencia. É afluente do río Pisuerga, que á súa vez flúe pola marxe esquerda ao río Douro, e que discorre pola comunidade autónoma de Castela e León. Nace en Fontes Carrionas, pertencente á rede de Espazos Naturais dentro do Parque Natural das Fontes Carrionas e Fonte Cobre-Montaña Palentina e pasa por Velilla del Río Carrión, Guardo, Saldaña, La Serna, Carrión de los Condes, Monzón de Campos, Palencia, e Villamuriel de Cerrato. Ao final da súa traxectoria únese co río Pisuerga no termo municipal de Dueñas.
Na súa conca construíronse o encoro de Camporredondo e o encoro de Compuerto. A súa principal curiosidade é que a pesar dos seus 179 km de lonxitude todo o seu percorrido forma parte da provincia de Palencia.
Jonny Greenwood
Jonathan Richard Guy Greenwood, nado o 5 de novembro de 1971 en Oxford, é un músico e compositor inglés, coñecido por ser membro da banda de rock alternativo Radiohead.
Greenwood é un multi-instrumentista, pero en Rediohead fai labores principalmente de guitarrista e teclista. Ademais toca a viola, o xilófono, o glockenspiel, o ondas Martenot, o banjo, a harmónica e a batería. Tamén realiza labores na parte electrónica de Radiohead, traballando con sons xerados por ordenador e con samplers. Compuxo a banda sonora das películas Bodysong, There Will Be Blood e Norwegian Wood. É o irmán máis novo do seu compañeiro en Radiohead Colin Greenwood.
Monaco-Ville
miniatura|Localización de Mónaco-Ville no Principado. Monaco-Ville (do francés: Cidade de Mónaco) é un barrio de Mónaco que abrangue a zona máis vella do Principado, onde se atopa o recinto amurallado do Principado, o Palacio do Príncipe de Mónaco, a Catedral de San Nicolao e o Museo Oceanográfico. A súa poboación está estimada en 1.151 habitantes.
Descrición
Monaco-Ville, tamén coñecida "Le Rocher" (A Rocha), é un dos tres tradicionais barrios de Mónaco, sendo os outros La Condamine e Monte Carlo. Con todo, en termos administrativos actuais, é unha do dez circunscricións.
É unha vella cidade fortificada, situada sobre un promontorio rochoso que se estende cara ao Mar Mediterráneo. O antigo nome de Monaco-Ville era Monoecus. Neste barrio atópase o Palacio do Príncipe, e preto do mesmo a Cathédrale de Monaco, unha edificación románica-bizantina que contén os restos dalgúns príncipes. Ademais atópase o Museo Oceanográfico de Mónaco, o cal foi fundado en 1910 por Alberte I, chegando a estar baixo a dirección de Jacques-Yves Cousteau. Unha das construcións máis antigas do Principado, a Capela da Misericoria, obra de 1639, é famosa por ser o punto de partida das procesións relixiosas por parte dos habitantes na véspera do Venres Santo.
A pesar de estar localizado nun dos países máis densamente poboados, Monaco-Ville permanece como unha vila medieval, sendo a maioría das súas rúas peonís.
Castrosante, A Pobra do Brollón
Santa Mariña de Castrosante é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. No ano 2011 tiña 33 habitantes (18 homes e 15 mulleres) e unha densidade de 6,6 hab./km². Isto supón un importante descenso respecto ó ano 1991, cando tiña 56. Na actualidade só está poboada a entidade de Castrosante, estando deshabitado o lugar de Alto de Santa Lucía.
Patrimonio
Consérvanse algúns restos do antigo castro de Santa María, que foi destruído e que lle dá nome á parroquia.