cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fundaçom Artábria
A Fundaçom Artábria é unha entidade cultural que procura o recoñecemento do galego (entendido como o portugués de Galiza) dentro da unidade lingüística galego-portuguesa. O seu ámbito de actuación é Ferrolterra e ten a súa sede social na cidade de Ferrol.
É unha asociación sen fin de lucro, declarada de interese galego e clasificada como de interese cultural pola Xunta de Galicia en 1998, ano da súa creación. Financiada polas cotas dos socios, desenvolve todo o tipo de actividades socio-culturais: concertos, edición de libros, bandas deseñadas e outros materiais en galego, organización de cursos de lingua e doutras disciplinas, festivais, conferencias, excursións, campañas reivindicativas en torno á defensa do galego etc.
Historia
Artábria foi inicialmente unha asociación dedicada á defensa do galego e da súa identidade como portugués. Creada en 1992 no concello de Narón, o seu ámbito estendeuse logo aos concellos veciños de Ferrol e Fene, con persoas asociadas procedentes dos mesmos. Nesa etapa inicial, a Associaçom Reintegracionista Artábria organizou cursos de lingua en Narón e Ferrol, en ocasións colaborando con institucións municipais ou co movemento asociativo da comarca.
Actividades
miniatura|300px|Imaxe dunha actividade da Fundaçom Artábria.
Publicacións
En 1992, colabora na edición da História da Língua em Banda Desenhada, en colaboración con outros colectivos locais reintegracionistas que nese ano existían en Santiago de Compostela (Assembleia Reintegracionista de Bonaval), Vigo (Associaçom Cultural V Irmandade), Ordes (Associaçom Reintegracionista de Ordes), O Salnés (Clube Reintegracionista do Salnês), A Estrada (Sociedade Cultural Marcial Valadares) e Ourense (Grupo Reintegracionista Meendinho). Este último era o principal impulsor da iniciativa editorial, xunto ao Colectivo Pestinho-Frente Comixário (tamén de Ourense). A edición de 3.000 exemplares ficou esgotada en pouco tempo.
Alén da xa referida colaboración na História da Língua em Banda Desenhada, a Fundaçom Artábria publicou, na etapa anterior á súa transformación en asociación, en 1995, un novo volume en formato de cómic: a História da Galiza em Banda Desenhada, con introdución de Elvira Souto, guión de Maurício Castro e Gonçalo Grandal, debuxos de Leandro Lamas e asesoramento histórico do arqueólogo municipal de Narón André Pena Graña. Foron editados 4.000 exemplares, contando coa colaboración doutras entidades culturais e reintegracionistas, como o Grupo Reintegracionista Meendinho, a Assembleia Reintegracionista de Bonaval, A Gente da Barreira (Ourense), Asociación Cultural Auriense (Ourense), Frente Comixário, Sociedade Cultural e Desportiva do Condado (Salvaterra de Miño), Associaçom Galega da Língua, Associaçom Cultural Vª Irmandade, Renovação (colectivo galego de emigrantes en Madrid), Associaçom Cultural Aloia (colectivo galego de emigrantes en Cataluña) e Associaçom Civil de Amigos do Idioma Galego (colectivo galego de emigrantes na Arxentina).
Xa en 1998, coincidindo coa troco de denominación a Fundaçom e a apertura dun local en Ferrol, a Artábria edita o Manual de Iniciaçom à Língua Galega, da autoría de Maurício Castro, presidente da entidade nese momento. No ano seguinte, en 1999, a Fundaçom Artábria publicou o poemario Gong, primeira obra publicada do escritor Carlos Quiroga. O Saltom Astronauta foi un conto infantil editado en formato electrónico. A autoría dos textos é de P. Pablo Patinho con debuxos de Leandro Lamas.
Outras obras publicadas nestes anos foran Introduçom à Lingüística com Corpora, unha coedición coa editora Laiovento, a partir da tese de doutoramento de J. H. Peres Rodrigues; e Conhecermos Carvalho Calero, caderno divulgativo sobre a vida e a obra do intelectual galego
Festival da Terra e da Língua
Cada verán dende 2000, organiza o chamado Festival da Terra e da Língua, evento popular que transcorre no lugar do Muíño de Pedroso (Narón), e que cada ano é dedicado a unha temática social ou cultural concreta. Concertos, debates, xogos infantís e populares, teatro e outras actividades lúdicas dan contido ao Festival da Terra e da Língua, que acostuma a ser organizado no mes de xuño ou no de xullo. A edición de 2007 foi a sétima edición, dedicada á recuperación da memoria histórica da ditadura franquista e da represión sofrida polos defensores da cultura e a lingua de Galiza naqueles anos.
Tim Commerford
Traxectoria
É o máis novo de 5 irmáns. O seu pai foi enxeñeiro aeroespacial e traballou nos transbordadores espaciais da NASA, e a súa nai era matemática. Á súa nai diagnosticáronlle un cancro e pouco despois os pais divorciáronse. Tim quedou co seu pai, que volveu casar, mentres que a súa nai marchou para Sacramento coa irmá para tratarse do cancro, ata que faleceu cando Tim tiña 20 anos.
Fundaçom Artábria
Festival da Terra e da Língua
En 2006 e 2007, os actos ligados ao Festival ampliáronse coa organización dun concurso musical dirixido aos grupos que cantan en galego, e que incluíu a edición de maquetas e a organización dun concerto coas bandas finalistas.
Tim Commerford
Traxectoria
Commerford fíxose amigo de Zack de la Rocha no quinto grao, cando Tim ensinoulle a Zack como roubar comida da cafetería da escola. Zack introducíuno no baixo e Tim atopou unha saída na música e na poesía.
Hardcore punk
O hardcore punk é un subxénero do punk rock orixinado nos Estados Unidos e Inglaterra a finais dos anos 70. Emerxeu cando as primeiras bandas do movemento punk rock foron desaparecendo ou cambiando cara diferentes xéneros, facéndose os punks que ficaban un grupo máis underground e cohesionado. Estilisticamente o son é normalmente máis duro e rápido que o do punk rock dos 70. Está caracterizado por cancións curtas, con ritmos 2 por 2, ruidosas e apaixonadas nas que as liñas de guitarras son executadas rapidamente, con poucos arranxos e distorsionadas, o baixo xeralmente fai a mesma nota do acorde da guitarra (sen escalas ou con oitavas) e a voz é case berrada. Tamén se fai unha negación da estrutura verso-refrán-verso.
Así mesmo, o discurso político vai mudar con respecto ao punk anterior. Fronte ao discurso acusado por algúns de nihilista e que supuña unha crítica destrutiva da sociedade (o no future dos Sex Pistols, ou o I don't care dos Ramones), o hardcore propoñía en principio novas temáticas, cunha crítica que segundo moitos se volvía construtiva. Temas como a política, a liberación persoal, o straight edge, o veganismo/vexetarianismo, a guerra ou a actitude mental positiva (PMA nas súas siglas en inglés) son algunhas das teimas máis recorrentes no hardcore. Porén habería que indicar en relación a isto, que o hardcore adoita ser acusado de sectarismo, precisamente por adoptar unha posición tan belixerante en moitos destes temas na procura dunha "pureza" difícil de acadar.
O hardcore influenciou a un bo feixe de xéneros que posteriormente chegaron a un público máis xeral, como o metalcore, o grunge, othrash metal, o emo ou o post-hardcore.
Norteamérica
A finais dos anos 70, unha serie de bandas, en particular nas cidades costeiras do sur de California, mais tamén en Washington, D.C., Nova York, Míchigan e Boston (Estados Unidos), formadas por adolescentes dos suburbios, construíron unha escena punk máis extrema (tanto no aspecto musical como no fáctico) comparada coas variantes que triunfaban noutras zonas do país e do resto do mundo. Este movemento foi bautizado co nome de hardcore, literalmente núcleo duro. miniatura|200px|[[Ian MacKaye, membro de Fugazi e Minor Threat e fundador de Dischord Records]] A orixe da palabra é un tanto incerta. Segundo parece, nun primeiro momento este termo era empregado máis como un adxectivo para referirse a aquelas bandas de punk que tocaban dunha maneira máis acelerada (como Black Flag ou Bad Brains). Un elemento que puido influír na difusión do termo foi a publicación do álbum dos canadenses D.O.A. titulado Hardcore '81 (1981). Chegados aproximadamente a 1983, o termo xa estaba abondo estendido cun sentido descritivo cara ese tipo de bandas e as persoas que acudían a eses concertos. Porén o termo foi acadar connotacións diferentes, para os mozos e mozas que acudían a estes concertos e tocaban nestas bandas, o termo hardcore pasou a ser un identificador grupal dentro do punk. Isto é: "hardcore" é a "xente coma nós dentro do punk" e "a música que fai xente coma nós" (de feito, os argumentos soamente estilísticos para definir ao hardcore son difíciles de soster - polo menos para referirse ao hardcore norteamericano - tendo en conta as diferenzas estilísticas: os Bad Brains fixeron temas de dub e máis adiante amosarán influencias do metal ou do funk, os Black Flag autores de cancións lentas e pesadas, os inclasificábeis Minutemen, os Dead Kennedys etc.). Desde esta perspectiva de "grupo", "comunidade" ou "escena", o hardcore adquiriu unha actitude DIY (do it yourself, faino ti mesmo) ante a falta de medios editando o seu propio material, organizando os seus propios concertos, facendo os seus propios fanzines, radios alternativas, posters etc. Destaca neste sentido a creación de selos discográficos propio e independentes que van actuar como catalizadores desta creatividade: SST (Fundada por Greg Ginn de Black Flag) Alternative Tentacles (por Jello Biafra dos Dead Kennedys), Dischord (por Ian MacKaye e Jeff Nelson dos Minor Threat), X-Claim etc.
A nova comunidade hardcore, aínda considerándose a si mesma como «punk», abandona a estética dos imperdíbeis, da roupa orixinal/estrafalaria feita na casa, a maquillaxe e mesmo as típicas cristas (todos os sinais de identidade que desde os medios se vendían como típicos do punk) para adoptar unha estética nova e sinxela, calzados deportivos en substitución das botas, jeans, camisolas autoeditadas polos grupos musicais e cabezas rapadas ou cortes militares entre os homes.
Ao mesmo tempo, moitos participantes da escena hardcore compartían unha ideoloxía próxima á da primeira xeración anarcopunk que se desenvolvía en Inglaterra. Ambas escenas demostraban unha postura punk nitidamente construtiva (a pesar das referencias pesimistas e agresivas). Inicialmente a actitude mental positiva, en contraposición á típica imaxe do punk, defendida por membros dos Bad Brains daba mostras desta actitude construtiva. Mais foi a postura anti auto-destrutiva da banda Minor Threat, que non consumía ningún tipo de drogas e que foi transformada pouco tempo despois no movemento straight-edge a que gañou forza e se converteu nun dos elementos característicos da ideoloxía do hardcore (se ben, compre aclarar que non todas as persoas que participan do hardcore son Straight Edge). En Inglaterra a primeira xeración anarcopunk defendía cousas parecidas, entre outras cousas, a non-violencia e a liberación animal.
Principais bandas
Segundo se defende no libro Our Band Could Be Your Life de Michael Azerrad ou no documental American Hardcore de Paul Rachman (con guión de Steven Blush) as bandas máis importantes e influentes do xénero foron Black Flag, Bad Brains e Minor Threat. Segundo Azerrad, Black Flag serían os "padriños" do movemento; Bad Brains os que estableceron o canon musical introducindo tempos ultra rápidos; e por último, Minor Threat que segundo el sería a banda "definitiva".
Black Flag, formada nos Ánxeles en 1976 polo seu guitarrista e líder Greg Ginn, foi un auténtico tótem na definición do hardcore. Coa súa actitude salvaxe, a súa música agresiva e práctica DIY, foi a banda que tivo un maior impacto, primeiro na área de California, e despois en todos os Estados Unidos. Ao longo das xiras realizadas entre 1980 e 1981 foron sementando por todo o país esta nova forma de entender o punk e foi chave na aparición de máis escenas hardcore.
Outras bandas importantes dentro deste primeiro hardcore foron:
The Damned, aínda non sendo unha banda hardcore tivo importancia porque segundo Brendan Mullen, fundador do club de punk de Los Angeles, The Masque, na súa primeira xira polos Estados Unidos en 1977 cos seus tempos super acelerados tiveron unha moi boa acollida entre os fans e músicos. Tamén tiveron influencia The Misfits pola súa estética de filme horror que causou sensación entre os fans do hardcore.
En California foron moi importantes os Dead Kennedys, formados en San Francisco en 1978, cun forte compromiso político próximo ás ideas anarquistas, que xa tiñan un sinxelo editado en 1979, o célebre "California Über Alles". Tamén da área da baía de San Francisco son os Crucifix e xa no Sur de California os Circle Jerks ao igual que Middle Class, Youth Brigade, The Adolescents, Bad Religion, Fear, The Germs ou TSOL. Outra banda importante dentro da escena a pesar de facer unha música moi diferente á do resto é Minutemen (formada por D.Boon, Mike Watt e George Hurley).
En Washington DC destacaron tamén bandas como S.O.A., Void, The Faith, Government Issue, Untouchables, Red C, Marginal Man ou Scream.
En Boston a escena estivo moi influenciada polo movemento straight edge que se xestou na capital, porén na cidade adquiriu un carácter intransixente e extremista. De Boston destacaron bandas como SS Decontrol (ou SSD), Gang Green, Jerry's Kids, The F.U.'s, Negative FX, D.Y.S. ou Uncalled 4. 250px|miniatura|[[Agnostic Front]] Outro foco importante de hardcore en Norteamérica foi Nova York, a súa escena caracterizouse pola adopción dunha pose de macho hipermusculado. Destacaron bandas como Agnostic Front, Cro-Mags, Reagan Youth, Beastie Boys, Warzone ou Urban Waste.
Outras bandas procedentes de diferentes sitios foron Meat Puppets de Phoenix; Naked Raygun, Strike Under, Articles of Faith, The Effigies e Big Black da área de Chicago; The Undead e Adrenaline OD de Nova Jersey; Negative Approach ou Necros de Detroit; Hüsker Dü de Minneapolis ou MDC (Millions of Dead Cops) desde Austin, Texas.
Ao mesmo tempo no Canadá tamén se participou deste movemento, tanto musical como ideoloxicamente, destacando a cidade de Vacouver (na Columbia Británica) con bandas como D.O.A. e Subhumans, ou outras bandas que sendo doutros lugares do Canadá acabaron por instalarse na cidade, en concreto SNFU (orixinarios de Edmonton, Alberta) e NoMeansNo (orixinarios de Victoria, Columbia Británica).
Europa
A pesar de que o termo hardcore se popularizou nos Estados Unidos, Inglaterra tamén desenvolveu, máis ou menos na mesma época, a súa propia versión do estilo. Alí, a finais dos anos 70, bandas como U.K. Subs xa precederon en parte o novo son do punk, mentres que outras, como Crass radicalizaban o discurso político do movemento, anunciando o que estaba por vir e diferenciándose das primeiras bandas británicas como Sex Pistols e The Clash. Tamén resultou unha influencia para o agromar do HC en Inglaterra a New Wave of British Heavy Metal (a nova vaga de heavy metal británico) con bandas como Motörhead.
Pero o punto de inflexión foi o lanzamento do EP Realities of War, de Discharge. Con 4 cancións en 5 minutos e letras curtas sobre guerra e destrución, era o vinilo máis brutal producido ata o momento pola escena musical inglesa. A prensa non entendeu o EP, e a pesar das recensións negativas, o lanzamento influenciou rapidamente a outras bandas que adoptaron música e discursos semellantes. Inicialmente foi Disorder (cuxo primeiro EP Complete Disorder saíu no ano seguinte) e pouco despois Chaos UK, Varukers, Chaotic Dischord e moitas outras.
Algunhas bandas, como Exploited e GBH acostuman ser ligadas ao hardcore británico, pero o son un pouco máis "ortodoxo", menos direccionamento político e unha maior "fidelidade" ao punk dos anos 70 converten a súa clasificación dentro do xénero un pouco problemática.
Ao contrario do que ocorreu nos Estados Unidos, o hardcore inglés radicalizou tanto na música e na política, como na parte visual notándose, neste aspecto, as súas influencias do Oi! ou do street punk.
Como se comentou máis arriba moitas das bandas británicas de Anarco punk como Crass, Icons of Filth, Flux Of Pink Indians ou Rudimentary Peni mantiñan uns presupostos político ideolóxicos próximos aos das bandas de hardcore americano.
Dentro do estado español tamén houvo varias bandas pioneiras do HC: en Cataluña Ultimo Resorte (1979, comezaron facendo punk) L'Odi Social (1981), Anti/Dogmatikss (1983), GRB (1984), Subterranean Kids (1985), H.H.H. (1985); no País Vasco BAP!! (Brigada Anti Polizialak, 1984) o Ruido de Rabia (1985); en Madrid Espasmódicos (1981),TDeK (Terrorismo, Destrucción y Kaos, en 1984).
Evolución (mediados dos 80's ata a actualidade)
Cara 1986 a escena Hardcore estaba en clara decadencia nos Estados Unidos. Moitos dos grupos e persoas que integraban o movemento fóronse distanciando por diversos motivos. Algúns fartáronse do carácter violento que o hardcore tiña nos seus concertos, ou do carácter dogmático que adquiriron algunhas correntes coma o straight edge, mentres que outros comezaron a procurar novos horizontes estilísticos.
Durante esta época pode comprobarse como, fronte a unha maior variedade estilística da primeira xeración do Hardcore, agora o termo Hardcore pasa a designar (no musical) a unha estética moi concreta, pódese falar dunha canonización definitiva do xénero Hardcore, o coñecido coma old school, que recolle o son dalgunhas bandas da primeira xeración, coma os primeiros Bad Brains ou Minor Threat, dándolle unha maior homoxeneidade ao son. Deste xeito cando se fala musicalmente de Hardcore adóitase referir ao old school, aínda que tamén xa desde mediados dos 80, moitas das bandas da primeira xeración ou outras novas, comezaron a explorar novos horizontes estilísticos e a crear novos subxéneros derivados.
Tamén durante esta época o Hardcore convértese nun fenómeno global,como se viu anteriormente o movemento desenvolveuse en paralelo en Inglaterra e non tardou moito en chegar aos territorios continentais de Europa, mais tamén se estendería a outros países consolidándose escenas importantes no Brasil, na Arxentina, no Xapón ou en Australia.
Xa desde finais dos 80 dentro da youth crew de Nova York comezou a producirse un achegamento co metal, sobre todo co estilo trash mais tamén con outros, dando lugar varios subxéneros. O metalcore (dentro do estado español chegóuselle a denominar new school, se ben parece ser que nos Estados Unidos este termo fai referencia a bandas recentes que teñen un son próximo ao do primeiro hardcore) parte do son das bandas da youth crew cuns ritmos a maioría das veces máis pausados e pesados, facendo énfase nos tempos medios enlazando partes. Destacan bandas coma Earth Crisis, Deadguy ou Integrity.
Outro estilo que se veu xestando desde mediados dos 80 é o emo, con bandas pioneiras de Washington DC coma Embrace ou Rites of Spring que practicaban un hardcore punk melódica e expresiva con letras traballadas que se afastaban dos simples panfletos nos que tan tipicamente se cae na música punk. Compre non confundir este emo ou emocore, coa súa reinvención dos anos 90 con bandas que mesturaban pop punk co rock indi e que compartían unha estética de flequillos, maquillaxe e delgadez extrema. A parte desta reinvención o subxénero tamén deu lugar ao denominado screamo ou screaming emo que partindo do emo orixinal engádelle un son máis agresivo e abrasivo.
Franc Rodé
Franc Rodé, C.M., nado en Liubliana (Reino de Iugoslavia) o 23 de setembro de 1934, é un eclesiástico católico latino esloveno, cardeal e relixioso lazarista.
Hardcore punk
Evolución (mediados dos 80's ata a actualidade)
Tamén se fala doutro subxénero, o post-hardcore, sobre todo para bandas dos 90 influenciadas polo son de Fugazi (banda coñecida como as vacas sagradas do hardcore, debido ao compromiso político e ético da banda co mundo do punk) e, en xeral do selo Dischord, se ben en moitos casos non existe un denominador común en canto á súa estética musical, respondendo máis á filosofía aberta desde o punto de vista musical do primeiro Hardcore e abertos ás experimentacións. Alén dos propios Fugazi, estarían bandas coma Hoover, Helmet, Shellac ou mesmo outras bandas que ás veces se catalogan coma tal debido ás evidentes influencias e parecidos con outros xéneros coma o emo, o noise, o post-rock, o math rock ou mesmo o riot grrl.
Franc Rodé
Traxectoria
Franc Rodé naceu o 23 de setembro de 1934 en Liubliana (entón parte do Reino de Iugoslavia, hoxe en Eslovenia).
Hardcore punk
Evolución (mediados dos 80's ata a actualidade)
Outros subxéneros dentro das bandas que procuran sons cañeiros son o crust, nado a mediados dos 80 e que ten influencias do metal e do hardcore old school, o powerviolence xurdido a finais dos 80 cos pioneiros Infest, o trashcore, ou mesmo o grindcore nado nos 80 mais que non ten como principal fonte o Hardcore.
Franc Rodé
Traxectoria
O 4 de outubro de 1959 foi ordenado diácono da súa congregación polo bispo de Ningbo André-Jean-François Defebvre. O 29 de xuño de 1960 foi ordenado sacerdote polo mesmo prelado. En 1965 doutorouse polo Instituto Católico de París coa tese Le miracle dans la controverse moderniste.
Hardcore punk
Evolución (mediados dos 80's ata a actualidade)
Na década de 90 hai que destacar como o éxito comercial de varios grupos de punk e do rock underground aproveitando a fenda que abriu Nirvana, fixo que un público importante dirixise as súas olladas cara a escena hardcore, posibilitando o éxito relativo de gran cantidade de bandas que se fixeron bastante populares. Neste sentido destaca o éxito de bandas que adoitan ser catalogadas coma hardcore melódico vencelladas a selos coma os californianos Epitaph ou Fat Wreck Records, ou o sueco Burning Heart (o hardcore acadou bastante éxito en Suecia), con bandas coma Bad Religion, NOFX, Pennywise ou Millencolin. Outras bandas que acadaron certo éxito foron Refused, 59 Times the Pain, Snapcase ou algunhas vellas que continuaban en activo coma Sick of It All etc.
Influencia noutros xéneros
O impacto do Hardcore dentro do mundo do rock foi bastante importante tanto a un nivel estilístico como no aspecto cultural. Ao adoptaren unha actitude punk DIY (Do It Yourself, faino ti mesmo) militante no sentido de crear os seus propios selos independentes, crear fanzines, organizar concertos, levar radios alternativas etc. Estaban a pôr os alicerces dun novo proceder dentro da cultura underground que había influír moito durante os 80 e 90 e preparou, en parte, a explosión do grunge dos 90.
Franc Rodé
Traxectoria
En 1987 foi nomeado secretario da Secretaría para os Non Crentes.
Francisco Vázquez Rey
Francisco Vázquez Rey, coñecido como O ferreiro de Campaña, nado en Campaña (Valga), foi un industrial e político galego.
Franc Rodé
Traxectoria
En 1993 foi nomeado secretario do Pontificio Consello para a Cultura.
O 5 de marzo de 1997 foi nomeado arcebispo de Liubliana. Recibiu a ordenación episcopal o 6 de abril do mesmo ano, de mans do arcebispo emérito de Liubliana Alojzij Šuštar, e tendo como co-consagrantes principais ao arcebispo de Belgrado-Smederevo Franc Perko e ao arcebispo de Toronto Aloysius Matthew Ambrožič.
O 11 de febreiro de 2004 foi nomeado prefecto da Congregación para os Institutos de Vida Consagrada e as Sociedades de Vida Apostólica. Logo da elección de Bieito XVI foi confirmado no seu cargo.
O 24 de marzo de 2006 o papa Bieito XVI creouno cardeal, co título de cardeal-diácono de San Francesco Saverio alla Garbatella.
Retirouse o 4 de xaneiro de 2011. O 20 de xuño de 2016 foi elevado ao rango de cardeal-presbítero.
Francisco Vázquez Rey
Traxectoria
Mecánico de profesión, tiña un taller en Campaña. Na II República foi concelleiro de Valga e tenente de Alcalde. Afiliado a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e trasladado á prisión de Compostela. Foi xulgado por responsabilidades políticas en 1941. Cando saíu da cadea fuxiu para América, onde faleceu.
Hardcore punk
Influencia noutros xéneros
No aspecto musical, a agresividade e o estilo directo do hardcore vai influír a moitas bandas de metal, por exemplo ás bandas de trash como Metallica, Sepultura ou Slayer (estes últimos comezaron a facer hardcore e mesmo teñen un disco tributo ao estilo con versións de clásicos como Straight Edge de Minor Threat).
Outras moitas foron as bandas que comezando no mundo do hardcore acabaron por facer metal ou o coñecido coma crossover, estilo que sona a hardcore mais con elementos do metal, como por exemplo DRI ou Suicidal Tendencies.
Tamén se poden trazar influencias do Hardcore no sludge metal de bandas como Eyehategod, Crowbar, Down, Buzzov*en, Acid Bath, Corrosion of Conformity, Isis ou Neurosis.
Por último tamén habería que citar a influencia do straight edge dentro da cultura underground, habendo casos de persoas que sen pertenceren á escena hardcore tiveron abrazado a filosofía straight edge.
Danzas
A primeira escena hardcore punk dos 80 desenvolveu os bailes chamados slam dance (tamén coñecido por mosh, moshing ou mosh pit, e caracterizado por dar saltos e empurrar a outras persoas ao ritmo da música) e o stage diving (o acto de lanzarse ao público dende o escenario).
Na segunda metade da década dos 80, a escena thrash metal adoptaría esta forma de baile, con bandas coma Anthrax popularizando o termo mosh na escena metal.
Hardcore en Galiza
No país a chegada do punk foi tardía ao terse producido despois de que a explosión hardcore tivese comezado nos Estados Unidos ou en Inglaterra. As primeiras bandas galegas que poidan ser consideradas de HC probabelmente sexan algunhas das que comezaron a tocar entre finais dos 80 e comezos dos 90, como os vigueses Neboa ou xa con influencias metal Prap's de Ourense e Mol da Coruña. Os lugares onde estas bandas tocaron foron na maioría dos casos lugares ocupados así locais doutro tipo. Xa na década de 1990 apareceron outras bandas como os coruñeses Use of Abuse ou os composteláns Túzaros. Tamén nos 90 nace o selo especializado en HC Días de Juventud que ten editado material de bandas foráneas e locais como Area, co seu HC melódico próximo ao dos cataláns Aina. En Viveiro hai unha activa comunidade de persoas envoltas no hardcore que organiza anualmente o festival ResurrectionFest dende o ano 2006 adicado ao xénero, no que chegaron a tocar importantes bandas coma Sick of It All, No Use for a Name, Cro-Mags, Napalm Death ou Agnostic Front.
A Garabanxa
O topónimo galego A Garabanxa pode referirse a:
Orbiting Astronomical Observatory
miniatura|250px|OAO-3 antes do lanzamento. Orbiting Astronomical Observatory ou OAO foi unha serie de observatorios espaciais dos Estados Unidos.
Características
Os satélites OAO foron os primeiros observatorios astronomómicos ópticos dos Estados Unidos. Lanzáronse catro entre 1966 e 1972, cun deles sen chegar a órbita por problemas co seu foguete lanzador. A experiencia obtida cos satélites OAO levou máis tarde a desenvolver o telescopio Hubble.
Retornos
Estreouse en galego o 13 de xaneiro de 2016 a través da TVG.
Orbiting Astronomical Observatory
OAO B (Goddard)
OAO B foi nomeado Goddard en honor a Robert Goddard, un pioneiro da astronáutica. Foi lanzado o 30 de novembro de 1970 mediante un Atlas SLV-3C Centaur D pero a cofia da última etapa non se separou, deixando o observatorio inutilizado.
Retornos
Sinopse
Álvaro (Xavier Estévez), tras fuxir de si mesmo durante dez anos, regresa á súa vila, unha pequena aldea de Galicia, para asistir ó enterro do seu pai. Alí tentará reconciliarse co seu irmán Xosé (Xosé Manuel Olveira "Pico") e recuperar o amor da súa filla Mar (Manuela Vellés). Todo se complica cando Álvaro atopa a unha muller morta na estrada. É Lidia (Yoima Valdés), unha prostituta moi amiga de Mar. Álvaro, que teme pola seguridade da súa filla, comeza a investigar, destapando os trapos sucios dun pobo no que nada é o que parece e onde todos teñen algo que agochar.
Orbiting Astronomical Observatory
OAO 3 (Copernicus)
OAO 3 foi nomeado Copernicus e lanzado o 21 de agosto de 1972 mediante un Atlas SLV-3C Centaur D. Tratábase dun telescopio para o ultravioleta xunto con tres telescopios de raios X. O observatorio tiña forma octogonal, cun diámetro interno de 1,21 m, unha lonxitude de 4,9 m e alimentado por paneis solares. O observatorio deixou de funcionar en febreiro de 1981, tras nove anos e medio de misión.
Retornos
Rodaxe
Os exteriores da película foron rodados na Coruña, Vigo, Valencia, Coristanco, Noia, Arteixo, A Laracha, Montouto (Abegondo) e Caión.
Lusismo
Un lusismo, lusitanismo ou portuguesismo é un trazo idiomático ou vocábulo do portugués usado noutra lingua.
Independientes por Vimianzo
Independientes por Vimianzo foi un partido político local fundado en 2011 polo daquela entón alcalde socialista de Vimianzo Alejandro Rodríguez Lema. Formalmente foi inscrito o 31 de xaneiro de 2011 no rexistro de partidos do Ministerio do Interior de España.
Lusismo
Lusismos en galego
A entrada de palabras do portugués de Portugal, Brasil ou as demais comunidades de fala portuguesa no mundo supoñen empréstimos como aqueles que veñen de calquera outra lingua. Algunhas veces estes empréstimos son aceptados, e a propia norma oficial toma conta deles para encher necesidades terminolóxicas. Moitas outras veces, estes empréstimos son rexeitados pola norma, e son precisamente estes aos que con maior frecuencia se refire o termo lusismo.
Da outra banda, desde o punto de vista da normativa reintegracionista, que parte de que o galego e o portugués son a mesma lingua, o concepto mesmo de lusismo non existe no galego.
Independientes por Vimianzo
Xurdiu como unha escisión do PSdeG-PSOE vimiancés en torno ao alcalde Rodríguez Lema, expulsado en novembro de 2009 por mor das súas críticas á política de pactos do seu partido a nivel autonómico co BNG, partido que exercía unha dura oposición contra el en Vimianzo e que incluso chegou a negociar en 2007 un pacto de goberno co PPdeG para afastalo da alcaldía. Alejandro Rodríguez Lema encabezou as listas nas eleccións municipais de 2011 co obxectivo de anovar na alcaldía unha lexislatura máis.
Finalmente foi derrotado polo BNG, sendo elixido alcalde o nacionalista Manuel Antelo Pazos co apoio do PSdeG-PSOE. Rodríguez Lema non chegou a tomar posesión da súa acta como concelleiro, sendo a portavoz do grupo a súa sobriña Mónica Rodríguez Ordóñez. En marzo de 2013, e habéndose rachado o acordo entre nacionalistas e socialistas en outubro de 2011, impulsarían unha moción de censura contra o alcalde xunto co Partido Popular e dous edís tránsfugas do PSdeG-PSOE, sendo un destes últimos quen a encabezaba. Porén dita iniciativa non sairía adiante tras ser anulada polos tribunais por irregularidades na súa tramitación.
De cara ás eleccións municipais de 2015 Mónica Rodríguez Ordóñez foi a candidata a alcaldía. Os resultados foron peores cós dos anteriores comicios xa que, pese a que IxVimianzo se converteu no principal partido da oposición, perderon case dez puntos porcentuais e un edil, renovando Manuel Antelo a alcaldía, desta volta xa con maioría absoluta.
En xullo de 2018 os membros de IxVimianzo volveron ao PSdeG-PSOE, sendo Mónica Rodríguez cabeza de lista para as municipais do 2019, nas cales logrou a vitoria e foi elixida alcaldesa.
Balafon
dereita|miniatura|Balafon
O balafon é un instrumento idiófono de teclado de madeira, con resoadores de cabaza, orixinario de África. O son é producido ó bater as barras afinadas con dous mazos acolchados. É da mesma familia de percusión afinada á que pertencen o xilófono, a marimba, o glockenspiel e o vibráfono. O balafon deu orixe á marimba desenvolvida no territorio americano.
Fernando Pérez-Barreiro Nolla
Fernando Pérez-Barreiro Nolla, nado en Ferrol en 1931 e finado en Lancaster (Inglaterra) o 4 de xaneiro de 2010, foi un escritor e tradutor galego.
Vida
Fillo do escritor e avogado Fernando Pérez Barreiro, licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Sumouse ao ambiente galeguista da capital galega, e grazas a estas relacións consegue un posto de traballo na emisión en galego da radio da BBC británica, onde compartirá espazo con Plácido Castro. Múdase entón a Londres en 1963 e alí traballará para os servizos exteriores da BBC ata 1969, onde empregou o pseudónimo Fernando Nolla.
Posteriormente incorporouse como tradutor á Organización Internacional do Café, onde traballou ata a súa xubilación en 1993 e onde seguiu colaborando durante varios anos con posterioridade. Nese tempo licénciase tamén en lingua e literatura chinesa pola universidade de Westminster, e realiza unha estadía en 1982 en Pequín.
Na década dos noventa exerceu como profesor universitario de tradución na universidade de Westminster e na universidade do Val do Támese. A súa relación con Galicia mantívose a través das traducións do inglés ao galego e do seu labor como membro do consello asesor do IGADI. Tamén escribía con regularidade para publicacións galegas, como A Nosa Terra e Tempos novos.
Obra
Como tradutor, levou a Shakespeare por primeira vez ao galego, en 1972, co Macbeth, e tamén foi pioneiro na tradución de obras chinesas ao galego. Tamén traduciu Alicia no país das marabillas e Alicia do outro lado do espello (Lewis Carroll), a canda a súa dona Teresa Barro, e o primeiro deses títulos valeulle o premio Nacional de Tradución de Libros Infantís e Xuvenís, a nivel estatal.
Bernardim Ribeiro
Bernardim Ribeiro (Torrão, 1482? — 1552?) foi un escritor e poeta portugués renacentista. A súa principal obra é a novela Saudades, máis coñecida porén como Menina e Moça (da primeira frase da novela, que se tornou un tópico da literatura portuguesa: Menina e moça me levaram de casa de minha mãe para muito longe…).
Frecuentaría a corte de Lisboa, colaborou no Cancioneiro Geral de García de Resende, que así como Bernardim pertenceu á roda dos poetas palacianos xuntamente con Sá de Miranda, Gil Vicente e outros.
Foi o introdutor do bucolismo en Portugal.
Biografía
Practicamente nada se sabe con exactitude da vida de Bernardim Ribeiro. Presúmese que naceu ao redor de 1482. Non se conseguiu aínda probar que este poeta Bernardim Ribeiro e un seu homónimo que frecuentou, entre 1507 e 1511, a Universidade de Lisboa, e que en 1524 foi nomeado escribán da cámara, fosen a mesma persoa. Crese que estudou en Coímbra, onde se formou en leis. Estivo algún tempo na Italia, onde tomou coñecemento das innovacións literarias.
Hai moito misterio canto ao nacemento é a morte do escritor. Algúns autores dátana como 1552. Porén, pola lectura da égloga Basto, de Sá de Miranda e escrita antes de 1544, verificamos que este autor se refire ao seu "bo Ribeiro amigo" como xa falecido.
Considerando especulativas todas as referencias sobre as datas e lugar de nacemento, período de vida e morte de Bernardim Ribeiro, algunhas alusións autobiográficas á "aldeia que chamam Torrão" e a un "monte" poden levarnos a considerar que o autor era oriúndo da vila do Torrão, Baixo Alentejo. Na vila encóntrase actualmente unha estatua en homenaxe ao escritor. Outro monumento ao autor pode ser encontrado no Museo de Évora onde existe unha estatua de António Alberto Nunes (1838 - 1912). miniatura|240x240px|Hystoria de menina e moça, [[1554.]]
A súa obra resúmese a doce composicións inseridas no Cancioneiro Geral, cinco églogas, a sextina Ontem pôs-se o Sol, a novela Menina e Moça e a novela Ao longo de uma ribeira, única composición portuguesa inserida no Cancioneiro Castelhano de 1550 (segundo Carolina Michaelis), só apareceu publicado coas obras completas do poeta na edición de 1645.
So o título Trovas de dous pastores, foi feita en 1536, a primeira impresión dunha égloga (a de Silvestre e Amador). En 1554, no taller do hebreo exiliado Abraão Usque, en Ferrara (Italia) son editadas as súas obras. Menina e Moça é editada so o título de História de Menina e Moça. Na segunda edición, de 1557-58, en Évora, co título de Saudades e a terceira realizada en Colonia a partir da primeira edición.
A segunda edición posúe un prolongamento que se acostuma aceptar como sendo do autor até ao cap. XXIV. Segundo o investigador Teixeira Rego, non é de rexeitar liminarmente a hipótese de que Bernardim Ribeiro fose de orixe hebraica. Na verdade, e aínda segundo o referido investigador, o estilo de queixume e lamentoso, mesmo algo bíblico, que encontramos nos primeiros capítulos da Menina e Moça, algúns termos utilizados polo autor na obra referida, especialmente "transmutação" ou "transmigração" e algunhas alusións a persecucións e cisións do pobo hebraico, implícitas nas falas dunha personaxe, poden ser indicadores positivos e atestantes desta hipótese. Súmase a esas circunstancias o feito do primeiro editor de Menina e Moça ser un xudeu portugués exiliado en Italia.
Por outro lado, e de acordo coa afirmación de Helder Macedo, os textos benardinianos encerran "uma meditação mística pessimista… em torno do amor humano e da saudade". Analizando o seu contido, podemos considerar que a Menina e Moça ten un fondo autobiográfico e é, en certa medida, un "roman á clef", definicións suxeridas pola recorrencia de anagramas (palabras ou frases formadas coa transposición das letras doutras. Ex.: "Natércia" é anagrama de "Caterina"), tales como: Binmarder (Bernardim), Aónia (Joana), Avalor (Álvaro), Arima (Maria), Donanfer (Fernando), etc. Aínda que lector de autores clásicos como Virxílio, Ovidio, Petrarca, Sannazaro, Bernardim Ribeiro non é erudito. Utiliza unha linguaxe estilizada repleta de arcaísmos.
Non soamente é precursor do bucolismo en Portugal, como tamén posibelmente o primeiro en escribir sextina na lingua portuguesa.
Travis Diener
Travis Lyle Diener, nado o 1 de marzo de 1982 en Fond du Lac, Wisconsin, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Traxectoria profesional
Tras xogar na Universidade de Marquette, foi elixido na 38ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Orlando Magic.
Diener fixo o seu debut na NBA o 2 de decembro de 2005, xogando 12 puntos e anotando 3 puntos na derrota contra os Memphis Grizzlies.
O 19 de xuño de 2007, os Indiana Pacers ficharon a Diener coma axente libre por tres anos, cun contrato por valor de 14.86 millóns de dólares.
O 6 de xullo de 2009, Diener exerceu a súa opción para permanecer nos Pacers na tempada 2009-10. Foi despedido por Indiana e asinou polos Portland Trail Blazers en marzo de 2010.
En 2010 asinou polos Dinamo Basket Sassari da Lega Basket Serie A de Italia.
Máquina de vapor
miniatura|350px|Máquina de vapor en funcionamento. A frecha da esquerda, en cor vermella, indica a entrada do vapor quentado (na válvula seguinte pódese pechar o fluído de vapor para deter a máquina -dependendo da presión-). A frecha da dereita, en cor azul, indica por onde sae o vapor xa pasado o circuíto. Unha máquina de vapor é un motor de combustión exterior que transforma a enerxía dunha certa cantidade de vapor de auga en traballo mecánico.
En esencia o ciclo de traballo realízase en dúas etapas: xérase previamente o vapor de auga nunha caldeira cerrada, por quentamento directo mediante a queima dalgún combustible —carbón ou madeira nos seus inicios, derivados do petróleo e gas natural con posterioridade— o vapor a presión introdúcese no cilindro arrastrando ó émbolo ou pistón na súa expansión; empregando un mecanismo de biela-manivela este pódese transformar nun movemento de rotación de. Unha vez alcanzado o final de carreira o émbolo retorna á súa posición inicial expulsando o vapor de auga. O ciclo contrólase mediante unha serie de válvulas de entrada e saída que regulan a renovación da carga, é dicir, os fluxos do vapor cara e dende o cilindro.
dereita|miniatura|Tren de vapor Os motores de vapor empregáronse habitualmente para mover máquinas e aparatos tan diversos como bombas, máquinas locomotoras, motores mariños etc. durante a Revolución Industrial en cuxo desenvolvemento tivo un papel relevante. As modernas máquinas de vapor utilizadas na xeración de enerxía eléctrica non son xa de émbolo (o desprazamento positivo) como as descritas senón que son turbomáquinas, é dicir, atravesadas por un fluxo continuo de vapor. Estas turbomáquinas reciben a denominación xenérica de turbinas de vapor. Na actualidade a máquina de vapor alternativa é un motor moi pouco usado salvo para servizos auxiliares xa que se viu desprazada especialmente polo motor eléctrico na maquinaria industrial e polo de combustión exterior no transporte.
Evolución histórica
Moitos foron os autores que tentaron determinar a data da invención da máquina de vapor atribuíndoa a tal ou cal inventor, intento van xa que a historia do seu desenvolvemento está chea de nomes propios. Dende a recompilación de Herón ata a sofisticada máquina de Watt son multitude as melloras que en Inglaterra e especialmente no contexto dunha incipiente Revolución industrial nos séculos XVII e XVIII conduciron sen solución de continuidade dende os rudimentarios primeiros aparatos sen aplicación práctica á invención do motor universal que chegou a implantarse en tódalas industrias e utilizarse no transporte desprazando os tradicionais motores como o animal de tiro, o muíño o a propia forza do home.
Primeiras tentativas
Entre as reliquias da civilización exipcia encontramos o primeiro rexistro coñecido dunha máquina de vapor no manuscrito de Herón de Alexandría titulado Spiritalia seu Pneumatica. Os aparatos alí descritos non se sabe con certeza se foron obra do enxeño de Herón porque el mesmo di na súa obra que a súa intención non é outra que recompilar as máquinas que xa eran coñecidas e engadir as inventadas por el. Nada no texto indica quen puido ser o artífice dos dispositivos descritos e sospéitase que moitos poidan ser en realidade obra de Ctesibio de quen Herón foi pupilo.
A proposición 11 de Pneumatica describe un altar oco parcialmente cheo de auga sobre o que hai unha figura por cuxo interior hai un tubo que termina mergullado na auga. Ó acender un lume sobre o altar o aire do seu interior quéntase impulsando a auga polo tubo que termina vertendo a través da figura simulando unha libación que finalmente sufoca o lume. Na proposición 37 vai un pouco máis alá e describe un mecanismo animado polo lume para a apertura e o peche automáticos das portas dun templo. Noutras proposicións describe mecanismos similares e incluso dos motores a reacción un por aire quente e outro por vapor de auga para facer xirar as figuras dun altar.
Non se sabe con certeza se aquelas invencións non pasaron de ser meros xoguetes e inda que se supuxo que foron empregadas para mover obxectos nos templos durante os rituais non deixa de sorprender o feito de que dende os tempos de Herón non se encontrasen evidencias de que o vapor se utilizase cun propósito práctico, inda que o coñecemento do poder do vapor non chegase a perderse como demostra a descrición de Malmesbury do órgano de Reims que en 1120 se facía soar polo aire que escapaba dun depósito no que era comprimido por auga quentada.
En 1601, Giovanni Battista dola Porta describe un aparato para elevar a auga por medio do lume similar ó descrito por Herón pero empregando vapor de auga para impulsar o líquido e en 1615 Salomón de Caus describe un aparato similar para facer funcionar unha fonte.
O común denominador de todos estes intentos é un tubo mergullado ata practicamente o fondo do recipiente de auga por onde esta ascende ó incrementarse a presión na superficie libre do líquido, traballos directamente relacionados cos estudos teóricos de Galileo, Torricelli, Pascal e Von Guericke sobre a presión atmosférica que conduciron a mediados do século XVII ó abandono da teoría do horror vacui.
A Thomas Savery débese a primeira máquina que funcionou con éxito, e que patentou en 1698, a máquina de Savery introduciuse nas minas inglesas de forma moi limitada polo risco de explosión debido a un incremento incontrolado da presión na máquina. Desaguliers relata que un traballador ignorante da natureza da máquina á que el engadira unha válvula de seguridade inventada anos antes por Denis Papin «...colgou o peso no extremo da romana para obter máis vapor e traballar máis á présa e engadiu amais un ferro moi pesado con consecuencias fatais, o vapor non foi capaz de levantar semellante contrapeso e acumulándose no interior da caldeira provocou unha grande explosión que acabou coa vida do pobre home.» Probablemente sexa este o primeiro «accidente laboral» do que se ten constancia.
Máquina de compresión ó baleiro
Nos albores do século XVIII tódolos elementos necesarios da máquina de vapor foran inventados e aplicados exitosamente con diferentes propósitos e a natureza da presión atmosférica e da presión dos gases era comprendida, así como se coñecía o baleiro e a forma de obtelo mediante a condensación do vapor. Faltaba soamente o enxeñeiro que combinara os coñecementos prácticos e teóricos dispoñibles nunha máquina que fose capaz de aproveitar o poder do vapor de forma económica e este foi Thomas Newcomen quen co seu axudante John Calley inventou unha nova máquina que denominou Máquina de vapor atmosférica (1712).
A máquina constaba dun xerador de vapor, cilindro e pistón onde se condensaba o vapor inicialmente mollando a súa superficie con agua fría e posteriormente inxectando no seu interior un chorro de agua e conseguindo así ata 10 o 12 golpes por minuto. O émbolo movía a súa vez a través dun mecanismo de panca as bombas que se empregaban na extracción da agua das minas. Salvo a automatización das válvulas introducida polo xove Potter, a máquina de Newcomen non sufrió modificacións de importancia durante anos. Máis tarde John Smeaton estudou experimentalmente as proporcións máis adecuadas da máquina de Newcomen determinando que os cilindros debían ser de maior lonxitude cós que se viñan empregando e que polo xeral as caldeiras eran demasiado pequenas. En 1774 construíu en Long Benton a primeira máquina deste tipo.
A mediados do século XVIII a máquina de Newcomen empregábase extensivamente nos distritos mineiros de Inglaterra e exportárase a outros países europeos, así a todo o elevado consumo de combustible que esixía o seu funcionamento dificultou a súa aplicación noutras actividades industriais ou na subministración de auga potable, a pesar diso, incluso despois da invención de Watt seguíronse construíndo.