cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nadia Comăneci
Vida despois da ximnasia
Logo de abandonar Montreal e trasladarse a Oklahoma, Comăneci quedou nunha habitación do adestrador de Conner, Paul Ziert. Finalmente, Ziert converteuse no seu representante. Ademais, ela e Conner eran amigos dende antes de que se desenvolvera unha relación, e estiveron xuntos durante catro anos antes de comprometerse. O 27 de abril de 1996 Conner e Comăneci casaron nunha cerimonia en Bucarest que foi televisada en directo en toda Romanía. A recepción da súa voda tivo lugar no antigo palacio presidencial. Anos despois, nunha entrevista, Comăneci lembrou que a experiencia:
O 29 de xuño de 2001, Comăneci converteuse en cidadá naturalizada dos Estados Unidos, aínda que mantivo a súa cidadanía romanesa. Unha década despois realizou o discurso na 50ª cerimonia anual de naturalización do Día da Independencia o 4 de xullo de 2012 en Monticello (Virxinia), sendo a primeira atleta que falou na historia da cerimonia.
Campionato do Mundo de Ximnasia Artística
Foron dúas as participacións de Nadia Comăneci nos Campionatos do Mundo. Entre os anos de 1978 e 1979, a ximnasta obtivo catro medallas.
Estrasburgo 1978
A primeira das finais foi veu por medio do concurso por equipos: xunto con Emilia Eberle, Marilena Neacşu, Teodora Ungureanu, Anca Grigoraş e Marilena Vladarau, a ximnasta conseguiu a medalla de prata por equipos, por detrás tan só das atletas da Unión Soviética. Considerada a principal potencia deste deporte e lideradas por Nellie Kim e Maria Filatova, as ximnastas soviéticas finalizaron campioas do concurso cunha vantaxe sobre as romanesas de 16,895 puntos. Alemaña Oriental completou o podio desta edición. Clasificada para o individual xeral, durante as rotacións, clasificouse en segundo lugar logo da presentación nas barras asimétricas. Visibelmente máis alta e máis pesada, en parte a causa da puberdade, o seu punto de equilibrio modificouse e Nadia caeu durante os exercicios de solo e non conseguiu suficiente nota para subir ao podio, nunha proba dominada polas soviéticas Elena Mukhina, Nellie Kim e Natalia Shaposhnikova.
Nas finais por aparellos, a atleta estivo presente en dúas: na de salto, por 0,025 non superou á soviética Nellie Kim e terminou a disputa coa medalla de prata, ao recibir a nota 19,600 fronte a 19,625; xa na barra de equilibrio, ao totalizar 19,625, terminou coa primeira posición, por diante da soviética Elena Mukhina, tamén por 0,025, e da súa compatriota Emilia Eberle, medallista de bronce.
Ft. Worth 1979
Na súa segunda e última participación en Mundiais, desta volta celebrado en decembro, Nadia, xa de novo adestrada por Béla e Marta Károlyi en Deva, permaneceu motivada para a competición. Con todo, unha contaminación sanguínea, causada pola exposición a metais nas mans, e unha inflamación no pulso prexudicaron a súa estancia no evento.
Contrariando ordes médicas, a ximnasta competiu co equipo, formado tamén por Rodica Dunca, Emilia Eberle, Melita Ruhn, Dumitriţa Turner e Marilena Vladarau, para conquistar súa segunda medalla de ouro nos Mundiais, a primeira da historia de Romanía en eventos colectivos nesta competición: Ao final das rotacións, sumaron 389,550 puntos e mantivéronse á fronte da daquela campioas do mundo por 0,825, despois de dar o resultado final das adversarias, que conseguiran 388,725 puntos, 0,650 por diante das terceiras a clasificación - Alemaña Oriental, que repetiu a mesma posición do Mundial anterior e novamente completou o podio desta edición. Deste xeito, Nadia finalizou a súa participación en Campionatos do Mundo coa conquista de catro medallas - dúas de ouro e dúas de prata. Logo da disputa, Nadia permaneceu internada por algúns días no All Saints Hospital, localizado no Condado de Oldham, tamén no estado do Texas, para recuperarse do esforzo exixido na competición e da pequena cirurxía realizada para reducir os efectos da contaminación.
Xogos Olímpicos
Foron dúas as participacións de Comăneci nos Xogos Olímpicos: Montreal 1976 e Moscova 1980.
Montreal 1976
Na cualificación, realizada o día 18 de xullo, a ximnasta romanesa realizou nas barras asimétricas unha rutina arriscada que agradou ao público. Ao final da execución, logo da análise dos xuíces, o marcador amosou unha nota de 1.00. Nun primeiro momento, o ximnasio ficou en silencio, sen comprender como aquel exercicio técnico podía ter recibido unha nota tan baixa. Con todo, non pasou moito tempo ata que percibiu a fraxilidade dos marcadores: como nunca antes se conseguira un dez perfecto, os marcadores non foran programados para rexistrar esta marca. Así, por primeira vez na historia olímpica, unha ximnasta recibía o chamado dez perfecto. Ao día seguinte, durante a final por equipos, Nadia conseguiu as súas segunda e terceira notas de dez ao executar o seu exercicio na barra de equilibrio e, de novo, nas asimétricas. Ao final, malia as notas alcanzadas, Romanía finalizou na segunda posición. Xunto coas compañeiras de equipo Teodora Ungureanu, Mariana Constantin, Anca Grigoraş, Gabriela Truşca e Georgeta Gabor, Comăneci conquistou a medalla de prata, ao ser superadas pola Unión Soviética de Ludmilla Tourischeva. O 21 de xullo, na final do concurso individual, conseguiu o seu terceiro dez nas asimétricas, e o seu segundo na barra, para conquistar a medalla de ouro na competición, logo de sumar 79,275, 0,600 a por riba da segunda clasificada, Nellie Kim, nunha proba que reuniu a un total de 36 ximnastas, de entre as cales tres das primeiras quince clasificadas eran romanesas.
Nas finais por aparellos que se disputaron o 23 de xullo de 1976, a ximnasta conseguiu os seus sexto e sétimo deces, un nas asimétricas e o outro na barra. Como resultado, Nadia conseguiu dúas medallas de ouro. Na barra finalizou por diante da ximnasta soviética Olga Korbut, mentres que nas asimétricas superou á súa compatriota Ungureanu; no solo, finalizou na terceira posición, por detrás das soviéticas que superara dous días antes, no individual xeral; finalmente, no salto, finalizou na cuarta posición na final vencida por Kim.
Moscova 1980
En 1980, Comăneci despediuse dos Xogos Olímpicos coa participación na edición celebrada en Moscova, Unión Soviética. Neses Xogos, a ximnasta conquistou o dereito a disputar cinco das seis finais posibles durante a fase cualificatoria.
Así, aos dezaoito anos, conquistou a súa segunda medalla de prata na competición por equipos, ao ser novamente superadas as romanesas polas soviéticas. Sumando 196,80, o equipo romanés, formado por Nadia, Emilia Eberle, Rodica Dunca, Melita Rühn, Dumitriţa Turner e Cristina Grigoraş, finalizou na segunda posición por 0,350 puntos de diferenza respecto das vencedoras. No individual xeral, 36 atletas disputaron as rotacións que compuñan o evento. Logo do seu peche, Comăneci sumou 79,075 puntos, o que valeulle para empatar na segunda posición coa alemá oriental Maxi Gnauck. No entanto, foron 0,075 puntos por detrás da medallista de ouro, Yelena Davydova. Co mellor desempeño, as tres romanesas que disputaron a proba o día 24 de xullo, finalizaron entre as dez primeiras.
Nas finais por aparellos, a ximnasta disputou tres dos catro. Tan só nas barras asimétricas, aparello que outorgáralle o primeiro dez olímpico, non disputou a medalla ao ter finalizado na vixésia posición. No salto, disciplina na que Natalia Shaposhnikova conseguiu a vitoria, Comăneci finalizou na quinta posición, cun total de 19,350 puntos. O 25 de xullo, na final de barra de equilibrio, sumou 19,800 puntos, 0,050 de diferenza respecto da segunda clasificada, e conquistou o seu bicampionato no aparello. Na final de solo, disputada o mesmo día, conquistou a súa segunda medalla de ouro desta edición, a quinta medalla olímpica da súa carreira, logo de sumar 19,875 puntos e empatar con Nellie Kim.
Así, Comăneci puxo fin ás súas participacións olímpicas cun total de cinco medallas de ouro, tres de prata e unha de bronce.
Principais resultados
miniatura|Comăneci en 1976. miniatura|Comăneci coas medallas conseguidas nos Xogos Olímpicos de 1980.
Distincións e recoñecementos
Ao longo da súa vida Nadia Comăneci recibiu numerosas distincións e recoñecementos pola súa traxectoria, algúns deles estando aínda en activo e moitos logo do seu retiro da ximnasia. Entre os recoñecementos que recibiu destacan:
Nadia Comăneci na cultura popular
En 1984 a ximnasta romanesa foi obxecto dun filme biográfico para televisión non autorizado titulado Nadia, un filme que se desenvolveu sen a súa participación nin permiso (aínda que o contido fóralle descrito por outras persoas), e do que máis tarde declararía publicamente que os produtores "nunca contactaron comigo ... sinceiramente nin sequera quero velo, síntome moi mal con el. Distorsiona a miña vida por completo". En 2015, Katie Holmes dirixiu un documental curto para ESPN sobre Nadia Comăneci titulado Eternal Princess, que foi estreado no Festival de Cinema de Tribeca.
Numerosos países teñen emitido selos conmemorativos coa imaxe da ximnasta. En 2016, Romanía emitiu unha serie de selos conmemorativos co gallo do 40º aniversario do primeiro 10 olímpico da historia da ximnasia. Entre os países que emitiron selos coa imaxe de Nadia Comăneci encóntranse Romanía, Acerbaixán ou Paraguai.
IAM Cycling
miniatura|right|200px|Un corredor do equipo. O IAM Cycling (código UCI: IAM) é un equipo ciclista que compite no UCI WorldTour logo de ascender da categoría Profesional Continental na tempada 2014. Este conxunto foi fundado no ano 2013 e o seu patrocinador principal é IAM Independent Asset Management SA. O IAM monta bicis Scott con compoñentes Shimano e rodas da marca DT Swiss.
Historia
O proxecto de creación do IAM Cycling foi anunciado o 19 de abril de 2012 durante o Tour de Romandía, porén, a súa presentación oficial celebrouse o 10 de decembro de 2012. Na tempada 2013, o IAM comezou na categoría Profesional Continental e nese mesmo ano obtivo unha invitación para disputar a París-Niza.
Na tempada seguinte, a do 2014, o equipo confirmou as fichaxes de ciclistas como Sylvain Chavanel, Jérôme Pineau, Mathias Frank ou Roger Kluge. Ademais tamén participou no Tour de Francia e na Volta a España.
No mes de maio de 2016, o equipo anunciou que desaparecería ao final da tempada e que non habería unha posibilidade secundaria para proseguir.
Mellores resultados
En letra grosa as vitorias no UCI WorldTour
Adegas Moure
Adegas Moure é unha empresa galega produtora de viños e licores con sede en Escairón, na provincia de Lugo.
Historia
As orixes da adega son unha abadía mercada pola familia Moure en 1936. Adegas Moure foi fundada en 1958 pola familia Moure en Escairón. Os viñedos da adega baixan polas ladeiras do río Miño, nunha volta coñecida como O Cabo do Mundo. Dende entón a adega gañou 120 premios nacionais e internacionais.
En 1982 construíronse unhas novas adegas. Produce na Ribeira Sacra viño Mencía, Albariño e Godello. A adega produce 320.000 botellas de viño e unhas 300.000 de augardente ao ano, tamén produce xenebra.
Cristóval
Cristóval é unha freguesía portuguesa do concello de Melgaço. Segundo o INE en 2001 tiña 615 habitantes. Ten 4,74 km² de área, cunha densidade de poboación de 111,4 hab./km².
Está situada ao sur do río Miño ao oeste do río Barxas, facendo fronteira con Galiza a través de Ponte Barxas. O punto máis setentrional de todo Portugal é a aldea de Cevide.
O seu sector laboral é baseado na agricultura e o pecuario, o pequeno comercio, a pequena industria e a apicultura.
Demografía
Evolución da Poboación desde 1864 ata 2011 e evolución dos Grupos Etarios (2001 e 2011) 220px|Evolución da poboación 1864 / 2011 220px|Variación da poboación 1864 / 2011 220px|A poboación en 2001 220px|A poboación en 2011
Leopoldo Alas Mínguez
Leopoldo Alas Mínguez, coñecido como Leopoldo Alas, nado en Arnedo (A Rioxa) en 1962 e finado en Madrid, o 1 de agosto de 2008, foi un escritor e xornalista español.
Traxectoria
Licenciado en filoloxía italiana, deuse a coñecer como poeta en 1981, nunha antoloxía coordinada polo tamén escritor Vicente Molina Foix. Posteriormente desenvolveu unha traxectoria en diversos xéneros (poesía, teatro, narrativa, ensaio) e a carreira xornalística. Desde 1986 colaborou como articulista en diferentes revistas e xornais, en particular o xornal español El Mundo. Entre 1987 e 1992 dirixiu a revista de poesía Signos. En 2005 comezou a dirixir un programa en Radio Nacional de España de carácter semanal, de temática LGBT.
Era bisneto dun irmán do escritor Leopoldo Alas, Clarín, co que coincidía no nome. Faleceu a consecuencia dunha pneumonía.
Gorbeia
dereita|miniatura|250px|Vista do Gorbeia dende [[Gasteiz.]] O Gorbeia é o cumio máis elevado do macizo montañoso homónimo, situado nos Montes Vascos, de a cabalo entre as provincias de Áraba e Biscaia, no País Vasco. Ten unha altitude de 1.482 metros e o seu cumio está coroado dende o ano 1899 por unha cruz metálica, da que ten habido diferentes versións. A cruz actual ten 17,23 metros de altura. O Gorbeia tamén é un dos principais puntos de referencia do montañismo vasco e forma parte do Parque Natural do Gorbeia.
Teresa Fernández Talaya
María Teresa Fernández Talaya, nada en Vilagarcía de Arousa en 1950, é unha historiadora galega.
Traxectoria
En 1987 licenciouse en Xeografía e Historia pola Universidade Complutense de Madrid e en 1999 completou o seu doutoramento en Historia da arte pola mesma universidade. Desde o ano 2002 é secretaria xeral do Instituto de Estudos Madrileños.
Constitución española de 1845
miniatura|Portada da Constitución española de 1845. A Constitución española de 1845 era de tendencia liberal moi conservadora, que recollía os principios políticos do Partido Moderado:
Estivo en vigor ata 1868, exceptuando o Bienio Progresista (1854-1856).
Papuxa cincenta
A Papuxa cincenta (Sylvia curruca) é unha ave da familia das Sylviidae
Reprodución
A época de cría vai dende maio a xullo, consistindo a posta en 4 ou 6 ovos. O tempo de incubación é de 12 días, permanecendo os polos preto de 12 días no niño. Niño construído en matogueiras de baixa altura.
Distribución
Común en toda Europa Central e Oriental. Ocasional ou rara na Península Ibérica, Italia e sur de Francia.
Maximino Pérez Abuín
Maximinoo Pérez Abuín, nado en Lousame en 1961, é un escritor e comunicador galego.
Traxectoria
Diplomado en relacións laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, licenciouse en ciencias do traballo pola Universidade Aberta de Cataluña e en comercio internacional na Universidade de Santiago de Compostela. Técnico superior en prevención de riscos laborais, fíxose coñecido por colaborar con temas sobre tráfico e automóbil no magacine diario da Radio Galega, A Tarde.
En 2017 publicou a novela La historia de Laura Scott, ambientada en Lousame.
Filoctetes
miniatura|  [[Pintura ó óleo|Óleo en lenzo de Jean-Germain Drouais (1763 - 1788): Filoctetes na illa de Lemnos. 1738.  ]] Filoctetes é un dos moitos heroes da mitoloxía grega. Era o fillo do rei Peante de Melibea, en Tesalia, e de Metone. Filoctetes era famoso polo seu arco e frechas, obxectos que lle foron entregados por Heracles. Filoctetes foi un dos pretendentes de Helena de Troia antes do seu matrimonio con Menelao. Aínda que partiu cos buques gregos para participar na guerra de Troia, a mordedura dunha serpe impediría que desempeñase esta misión. Cando Filoctetes se recuperou e acudiu á guerra, o seu arco mitolóxico disparou a frecha que acabaría coa vida de Paris.
TV5 Monde
TV5 Monde é unha canle internacional de televisión que ofrece programación en lingua francesa.
Historia
Iniciou as súas emisións o 2 de xaneiro de 1984. Chamada TV5 ata 2006 cando toma a súa actual denominación TV5 Monde para salientar o seu enfoque mundial. TV5 Monde é a cuarta canle de televisión global máis grande despois de MTV, CNN e BBC World. A maior parte da programación son noticias, documentais, programas de interese xeral e películas.
A maior parte do seu contido provén dos servizos de televisión pública da francofonía. Estes son:
O número cinco refírese aos cinco primeiros provedores e fundadores: TF1, Antenne 2 (hoxe France 2), FR3 (hoxe France 3), Télévision Suisse Romande e RTBF. En 1986 úneselles un consorcio do Quebec canadense (CTQC) formado por Radio-Canada e Télé-Québec. TF1 deixa de participar no ano 1987 a raíz da súa privatización.
As transmisións divídense en oito sinais rexionais satelitais: África, América Latina, Asia, EE.UU., Europa, Francia/Bélxica/Suíza, Oriente (transmitidas dende París) e Quebec/Canadá (dende Montreal). Os seus programas están subtitulados en dez linguas.
Accionistas
Os accionistas de TV5 Monde son:
SlutWalk
miniatura|200px|SlutWalk en Nova York. A SlutWalk é unha mobilización rueira iniciada no Canadá en abril de 2011 convertida nun movemento de protesta internacional contra as violacións e agresións sexuais ás mulleres. A primeira marcha celebrouse en Toronto o 3 de abril de 2011 e dende entón foi replicada noutros países como os Estados Unidos, o Reino Unido, Australia, a India, México, a Arxentina, Colombia, Costa Rica, o Perú, Ecuador, Honduras e o Uruguai.
Previo ó desencadeamento do movemento, de acordo con, Herriot, as novas locais de outubro a novembro de 2010 revelan non só múltiples asaltos sexuais de alto perfil nos espazos públicos de Toronto, non só matizan ás vítimas, senón que as culpabilizan destes crimes.
Orixe
miniatura|200x200px|Marcha en Nova York en outubro de 2011. Antes de que a primeira marcha do movemento tivese lugar, este foi ‘viral’, atraendo moita publicidade a través dos blogs feministas, incluídos sitios populares, tales como: Rabble.ca, Jezebel and Feministing.
Un grupo de mulleres canadenses reaccionou con indignación a estas palabras e organizou a primeira marcha á que denominaron «SlutWalk» que se pode traducir ó galego como "Marcha das Putas".
Os desvelos do policía de Toronto pola vestimenta das mulleres saltaron ás redes sociais acompañadas da proposta de aplicarlles un antídoto por aquel entón de curto percorrido: convocar unha Slut Walk ("marcha das putas") en sinal de repulsa.
Wende Correctional Facility
Wende Correctional Facility é unha prisión de máxima seguridade situada en Alden no Condado de Erie, Nova York. A prisión leva o nome desta rexión de Alden. A prisión era antes un cárcere do condado operado polo Condado de Erie, Nova York e foi vendida ao estado para promover a necesidade dunha prisión de máxima seguridade no territorio. O correccional do condado de Erie foi construído á beira de Wende.
Pradell de la Teixeta
Pradell de la Teixeta é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Biên Hòa
Está atravesada polo río Dong Nai, que continúa cara o mar da China Meridional. O núcleo urbano ten arredor de 784.398 habitantes (2009).
Pastel de Belém
Os pasteis de Belém (en portugués pastéis de Belém) son unha das especialidades máis características da pastelaría portuguesa. Xenericamente reciben o nome de natas. Son tortiñas de crema, duns 10 centímetros de diámetro, elaboradas conforme unha receita secreta que non foi desvelada en case douscentos anos e que, supostamente, só tres persoas coñecen no planeta. Tanto a pasta como a crema comezan a elaborarse a porta pechada, na chamada oficina do segredo, nun proceso que dura dous días. A pasta é de masa follada. A crema ten unha base fundamental de xema de ovo, leite e azucre. Cómense tanto en quente como en frío.
Historia
Crese que foron creadas con anterioridade ao século XVIII polas freiras do mosteiro lisboeta dos Xeromes, situado na freguesía de Belém, nos arredores da capital portuguesa. Como consecuencia da revolución liberal portuguesa de 1820, en 1834 péchase o mosteiro. O panadeiro do convento, de súpeto no paro, decide venderlle a receita ao empresario portugués de orixe brasileira, Domingos Rafael Alves.
Nun primeiro momento puxéronse á venda os pasteis, elaborados conforme a receita do mosteiro, nunha refinería de cana de azucre situada a poucos metros dos Xeromes. En 1837 ábrense unhas instalacións anexas á refinería que se transforman na pastelaría Casa Pastéis de Belém. Dende aquela este local vén traballando ininterrompidamente tanto como sitio para a venda como para o consumo alí mesmo dos pasteis, que se acompañan de azucre e canela en po por riba. A pastelaría segue sendo propiedade dos descendentes de Alves.
Tanto a receita orixinal coma o nome de pastéis de Belém están rexistrados. A Casa Pastéis de Belém elabora diariamente unhas 10.000 tortiñas.
Os pasteis de Belém representaron a Portugal na iniciativa do Café Europe, desenvolvida no Día de Europa de 2006 durante a presidencia austríaca da Unión Europea. España estivo representada pola Torta de Santiago.
En Macau
Un británico chamado Andrew Stow modificou a receita con técnicas inglesas e comezou a vender estes novos pasteis no Lord Stow's Cafe, un establecemento da súa propiedade en Coloane, (Macau). Na actualidade estas tortiñas de ovo á portuguesa están dispoñíbeis en numerosas pastelarías, así como nos restaurantes típicos de Macau e nas franquías honconesas do KFC.
Ceneo
miniatura|300px|Poseidón e Cenis (grabado para As metamorfoses, de Ovidio)
Ceneo foi un personaxe mitolóxico ó que Poseidón converteu de muller en home, despois de habela violado.
Era fillo do lapita Élato. E foi pai de Corono, que reinaba nos lapitas en tempos de Heracles: expulsou ós dorios e o rei, Eximio, pediu axuda a Heracles e grazas a el venceu a Corono e recuperou o reino.
Naceu como muller, baixo o nome de Cenis (ou Cene ou Célide), pero foi violada por Poseidón cando estaba bañándose nunha illa deserta. Despois, Poseidón prometeulle concederlle o que quixera, e ela pediulle ser home para que nunca tivese que volver a sufrir semellante aldraxe. Poseidón accedeu e non só a converteu en home senón que lle concedeu a invulnerabilidade grazas a unha pel impenetrable. A partir de entón, convertido nun gran loitador, pasou a chamarse Ceneo.
Ceneo participou na expedición dos Argonautas, se ben obsérvase unha contradición nos textos mitográficos: na relación que proporciona Pseudo-Apolodoro cítase a "Ceneo, fillo de Corono" , mentres que Hixino menciona a "Corono, fillo de Ceneo" aínda que máis adiante volve a citalo como "O outro Ceneo, fillo de Corono". Tamén foi un dos integrantes da partida de caza do xabaril de Calidón.
miniatura|300px|esquerda|Dous centauros cravan no chan a Ceneo (relevo en bronce do Período Arcaico, Museo Arqueolóxico de Olimpia)
A pesar de ser invulnerable, terminou morrendo a mans dos centauros na guerra aberta entre estes seres e os lapitas. Tras matar a moitos deles e como os centauros non conseguían matalo, recorreron a golpealo con troncos de abeto e, finalmente, enterrárono vivo. Unha vez morto, volveuse a transformar en muller. Outra tradición conta que escapou convertido nunha ave, nun flamengo.
Alberto Oliart
Alberto Carlos Oliart Saussol, nado en Mérida o 29 de xullo de 1928 e finado en Madrid o 13 de febreiro de 2021, foi un xurista e político español. Foi ministro do Goberno de España en diversas ocasións durante a transición e presidiu a Corporación de Radio e Televisión Española entre 2009 e 2011.
Traxectoria
O seu pai era Antonio Oliart Ruiz, un conservador adiñeirado que fuxira de Barcelona por mor da represión que se desencadeou contra os dereitistas tralo fracaso do golpe de estado de xullo de 1936 na capital catalá. Refuxiouse primeiro en Mérida, que había pouco tempo que fora tomada polas tropas franquistas. Alí o comandante da Garda Civil, Manuel Gómez Cantos, estivo a piques de arrestalo porque estaba convencido de que era un espía catalán. Antonio Oliart conseguiu escapar de novo e recalou finalmente en Burgos, a capital da España sublevada.
Licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona en 1950 e tres anos despois ingresou por oposición no Corpo de Avogados do Estado. Comezou a súa carreira profesional na delegación de Facenda en Cidade Real. En 1958, comezou a traballar na Dirección Xeral do Contencioso como Avogado do Estado, para ser nomeado en 1963 xefe do Gabinete Técnico da Subsecretaría de Facenda. En 1965 abandona a Administración Xeral do Estado pero non o servizo público: é nomeado Director Administrativo e Financeiro da RENFE, empresa pública da que é nomeado secretario xeral en 1967. En 1968 retoma as súas funcións como Avogado do Estado, esta vez no Tribunal Supremo de España. En 1973, deixa a Administración para traballar no sector privado, ao ser nomeado conselleiro director xeral do Banco Hispano Americano e conselleiro do Banco Urquijo. Nesta etapa profesional (1968-1969) foi tamén conselleiro das empresas Explosivos Río Tinto, Río Tinto Mineira, Cros, Barral Editores, Siemens España, Metro de Madrid e Tabacos de Filipinas.
Traxectoria política
Tralas eleccións de 1977, o presidente do Goberno Adolfo Suárez noméao ministro de Industria e Enerxía, cargo no que permanecerá só uns meses, até febreiro de 1978. Posteriormente, en setembro de 1980, encargarase do Ministerio de Sanidade. No intervalo, en 1979, participou na elaboración do Estatuto de Guernica para o País Vasco e, nas eleccións xerais de 1979, foi elixido deputado  pola circunscrición de Badaxoz. En decembro de 1980 afiliouse á Unión de Centro Democrático (UCD). En 1981 foi nomeado ministro de Defensa por Leopoldo Calvo-Sotelo no seu primeiro goberno, nun momento tan delicado como aquel, despois do golpe de estado do 23 de febreiro. Continuou no cargo até a formación do primeiro goberno de Felipe González trala vitoria do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) en outubro de 1982. Durante o seu mandato produciuse o ingreso de España na OTAN.
Tras deixar a política activa, volveu á súa actividade como avogado e emprendeu un negocio de cría de gando meiriño puro na súa propiedade Los Rafaeles, en Badaxoz, onde invistiu os 60 millóns que lle tocara na lotaría comprando unha parte da leira que pertencía a seu tío. Tamén cría porco ibérico e vacas brancas cacereñas.
Entre 1995 e 2004 estivo asociado ao avogado madrileño José Manuel Romeu Moreno.
Afeccionado á escritura, en 1997 obtivo o X Premio Comillas de Biografía, Autobiografía e Memorias por «Contra el olvido», un libro autobiográfico, no que rememora feitos que marcaron a súa vida desde a infancia até a idade adulta.
O 28 de xullo de 1998 recibiu a Medalla de Estremadura. En 2008 foi membro do grupo de expertos que redactou unha proposta de reforma do Estatuto de Autonomía de Estremadura.
O día 11 de novembro de 2009 coñeceuse o acordo de PSOE e Partido Popular (PP) para que sucedese a Luís Fernández como presidente da Corporación de RTVE, sendo nomeado 13 días despois. Durante o seu mandato, TVE deixou de emitir publicidade e consolidouse como líder de audiencia, a pesar das críticas de manipulación dos informativos por parte do PP. Ocupou o cargo até 2011, presentando a súa dimisión o 6 de xullo dese ano por motivos persoais.
Escribiu artigos de opinión en xornais e revistas diversas.
Vida persoal
Casou con Carmen de Torres Flores, con quen tivo 6 fillos, dos cales 2 deles morreron en senllos accidentes de tráfico. Nos anos noventa, a súa filla Isabel tivo unha relación sentimental co cantautor Joaquín Sabina, co cal tivo dúas fillas, Carmela Juliana e Rocío.
Faleceu na cidade de Madrid o 13 de febreiro de 2021, aos 92 anos de idade, afectado pola COVID-19
Candeira
O topónimo galego Candeira pode referirse a:
Nicolaas Westendorp
Nicolaas Westendorp, nado en Farmsum o 11 de febreiro de 1773 e finado en Losdorp o 5 de xullo de 1836, foi un pastor protestante e arqueólogo neerlandés da provincia de Groninga.
Traxectoria
Fillo dun mestre de escola, Westendorp estudou teoloxía na academia de Groninga. Como reverendo serviiu en Sebaldeburen (1797) e Losdorp (1812-1836) e tamén exerceu como supervisor de escola no cuarto distrito de Groninga. É sobre todo coñecido polas súas publicacións sobre temas arqueolóxicos e históricos. En 1809 publicou a súa primeira obra Eerste leerrede, gehouden in de nieuwe kerk te Sebaldeburen, benevens eene oudheidkundige verhandeling. En 1820 fundou o primeiro períodico dedicado á arqueoloxía nos Países Baixos, Antiquiteiten, que se mantivo ata 1826. A súa obra máis coñecida é unha historia da provincia de Groninga desde os primeiros tempos ata 1493, a Jaarboeken van en voor de provincie Groningen publicada en dous volumes (1829-1832). Postumamente saíu ao prelo a Algemeen overzigt der Romeinsche oudheden in de Noordelijke Nederlanden (1846). Tamén foi relevante o seu labor na recolleita de contos e lendas, considerado un pioneiro nos Países Baixos. Tamén foi precursor dos estudos sobre os frisóns orientais de Saterland ao publicar en 1819 o artigo "Over de Saterlanders" na revista Antiquiteiten que incluía unha das primeiras listas de palabras en frisón oriental.
Rábade
Rábade é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 1604 habitantes (1668 no 2006, 1668 no 2005, 1630 no 2004, 1626 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
O concello de Rábade está integrado na comarca de Lugo, no cuadrante nordés de Galicia. Situado a 13,5 km de Lugo, o concello limita cos de Begonte polo norte e oeste, e Outeiro de Rei polo leste e sur.
A súa reducida extensión territorial, de 5,2 km², correspóndese con tan só un 0,41 % da comarca, sendo o segundo concello máis pequeno de Galicia. Ten unha alta densidade de poboación. Está constituído por unha única parroquia e entidade de poboación, a vila de Rábade. Rábade experimentou unha progresiva transformación orientada a converterse nun importante centro de comunicacións e núcleo de servizos, sendo especialmente importante o seu crecemento nas décadas de 1970 e 1980.
Historia
Rábade figura nos itinerarios medievais, concretamente nos traxectos que unían Vilalba e Rábade, por un lado, e Rábade e Parga por outro, na vía romana entre Betanzos e Lugo. Na idade media está datada a ponte antiga de Rábade, concretamente nos séculos XIII-XIV, e sobre esta ponte establecerase a portaxe ou pago por dereito de paso.
Trala División territorial de España en 1833 Rábade integrouse primeiro no concello de Outeiro de Rei en 1835, e posteriormente no de Begonte, logo da reforma de 1840. En 1925, Rábade convértese en concello independente ó segregarse de Begonte.
En 1875 inaugurouse o tramo Lugo–A Coruña da liña Palencia-A Coruña, con estación en Rábade, aínda en servizo actualmente. A vila está tamén atravesada pola estrada N-VI, e en paralelo a ela pasa a autovía A-6.
Lugares de Rábade
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Rábade vexa: Lugares de Rábade.
Capela dos Medici
miniatura|230px|Panorámica da cúpula da Capella dei Principi domina o complexo arquitectónico de San Lourenzo. A Capela dos Medici (Cappelle medicee en italiano) na Basílica de San Lourenzo de Florencia comprende dúas estruturas engadidas ao deseño orixinal de Brunelleschi, actualmente é un museo estatal de Florencia e lugar de sepultura da familia Medici, celebrando amais o poder dos Medici coma Grandes Duques de Toscana. A Sagrestia Nuova (Sancristía Nova) foi deseñada por Michelangelo. A Capella dei Principi (Capela dos Príncipes) dos séculos XVI e XVII, está totalmente cuberta cun revestimento de mármore coloreado incrustado con pietra dura.
Sancristía Nova
miniatura|Vista exterior da Sancristía Nova.
A Sancristía Nova (en italiano, Sagrestia Nuova) da basílica de San Lourenzo de Florencia é unha das obras mestras de Michelangelo como arquitecto e como escultor. Hoxe forma parte do complexo museístico da Capela dos Medici.
Hidroxiprolina
A (2S,4R)-4-hidroxiprolina ou L -hidroxiprolina (C5H9O3N), é un aminoácido non proteinoxénico común, abreviado como HYP ou Hyp (en Protein Data Bank e outros sitios). Orixínase por hidroxilación do aminoácido prolina.
Estrutura e descubrimento
En 1902, Hermann Emil Fischer illou a hidroxiprolina dun hidrolizado de xelatina. En 1905, Hermann Leuchs sintetizou unha mestura racémica de 4-hidroxiprolina.
Simun Fadul
Simun Fadul (سيمون فضول), nado o 7 de xaneiro de 1958 en Dik al-Mahdi (Líbano) é un bispo católico maronita, actual bispo de Nosa Señora da Anunciación en Ibadan.
Hidroxiprolina
Produción e función
A hidroxiprolina é un compoñente principal da proteína coláxeno. A hidroxiprolina e a prolina xogan papeis chaves na estabilidade do coláxeno. Permiten que se produza o enrolamento característico da hélice de coláxeno (distinto do das hélices alfa típicas). Na tríade canónica do coláxeno Xaa-Yaa-Gly (onde Xaa e Yaa representan a calquera aminoácido), unha prolina que ocupe a posición Yaa hidrolízase para orixinar a secuencia Xaa-Hyp-Gly. Esta modificación do residuo de prolina incrementa a estabilidade da tripla hélice do coláxeno. Propúxose inicialmente que a estabilización era debida a que moléculas de auga formaban unha rede de enlaces de hidróxeno que unían os grupos prolil hidroxil e os grupos carbonil da cadea principal. Posteriormente, viuse que o incremento de estabilidade debíase principalmente a un efecto estereoelectrónico e que a hidración dos residuos de hidroxiprolina proporcionaba pouca ou ningunha estabilidade adicional. Ademais do coláxeno, outras proteínas de mamífero conteñen hidroxiprolina, entre as que están a elastina e a argonauta 2, as cales presentan dominios de tipo coláxeno, onde se encontra hidroxiprolina. Algúns velenos de gasterópodos mariños, chamados conotoxinas, conteñen hidroxiprolina, pero non teñen secuencias de tipo coláxeno.
Simun Fadul
Traxectoria
Simun Fadul naceu o 7 de xaneiro de 1958 en Dik al-Mahdi. O 9 de agosto de 1987 foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Antelias, polo entón arcebispo Yusuf Bixara.
Hidroxiprolina
Produción e función
A hidroxilación da prolina está implicada na unión da subunidade alfa (HIF-1 alfa) do factor inducible por hipoxia (HIF) para a degradación por proteólise. En situación de normoxia (condicións normais de oxíxeno) a proteína EGLN1 hidroxila a prolina na posición 564 da HIF-1 alfa, o cal permite a ubiquitilación polo supresor de tumores von Hippel-Lindau (pVHL) e o marcado para a degradación polo proteasoma.
Como a hidroxiprolina se encontra principalmente no coláxeno, o contido de hidroxiprolina foi utilizado como un indicador para determinar as cantidades de coláxeno e/ou xelatina.
As glicoproteínas ricas en hidroxiprolina encóntranse en paredes celulares de plantas.
Importancia médica
A hidroxilación da prolina precisa ácido ascórbico (vitamina C). Os primeiros e máis obvios efectos (problemas de xenxivas e pelo) da falta de vitamina C no corpo humano débense a defectos na hidroxilación dos residuos prolina no coláxeno, o que reduce a estabilidade química do coláxeno, e causa o escorbuto.
Na enfermidade de Paget dos ósos prodúcese un aumento dos niveis de hidroxiprolina no soro sanguíneo ou nos ouriños.
Outras hidroxiprolinas
Na natureza existen outros isómeros da hidroxiprolina, entre os que están a 2,3-cis-, 3,4-trans-, e 3,4-dihidroxiprolina, que se atopan en paredes celulares de diatomeas e crese que teñen unha función na deposición do sílice na parede. A hidroxiprolina tamén se encontra nas paredes celulares de oomicetos, que son protistas similares a fungos relacionados coas diatomeas. A (2S,4S)-cis-4-hidroxiprolina encóntrase nos péptidos cíclicos tóxicos dos fungos do xénero Amanita, como por exemplo a alfa-amanitina e a faloidina.
Simun Fadul
Traxectoria
O 13 de xaneiro de 2014 o papa Francisco nomeouno exarca apostólico da África Occidental e Central e visitador apostólico da África Meridional. Coa elevación da sé o 28 de febreiro de 2018 foi nomeado primeiro bispo, recibindo a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía Bixara Pedro al-Rai o 7 de abril.
Vanilla Sky
Vanilla Sky é un filme estadounidense dirixido por Cameron Crowe que foi estreado no 2001. Está protagonizado por Tom Cruise, Cameron Diaz e Penélope Cruz.
Sinopse
David Aames (Tom Cruise) é un mozo rico e ben parecido que traballa nunha importante empresa de publicidade de Nova York. Mais sente que lle falta algo na súa vida. Unha noite coñece a Sofía Serrano (Penélope Cruz) e namórase dela ó instante. Cando a súa moza Julie (Cameron Diaz) o sabe, tola polos celos, lanza o seu coche por unha ponte: ela morre e a cara de David queda desfigurada. Varios meses despois ningún cirurxián conseguiu reconstruírlle a faciana, e Sofía non sae máis con el porque o carácter del volveuse insoportable. Porén, Sofía dálle unha oportunidade e volven a saír xuntos. É entón cando os médicos atopan a solución para refacerlle a cara, e Sofía volve a amalo igual que antes. Inesperadamente Sofía desaparece e no seu lugar aparece Julie, que asegura que é Sofía e o proba coa súa documentación. David, perturbado pola situación, non sabe moi ben si perdeu o xuízo ou se é vítima dunha conspiración.
FORAN
FORAN (as iniciais en castelán de «Formas Analíticas») é un programa informático CAD/CAM/CAE para o deseño de buques e o sector naval da empresa SENER de Bilbao.
Historia
As orixes da empresa están en 1956 cando o enxeñeiro naval Enrique de Sendagorta funda SENER, primeira enxeñería española independente e allea aos estaleiros e ao sector militar e ás súas escolas de aprendices. Con sede en Bilbao, Sener céntrase na execución de proxectos navais dende as súas orixes, entón a empresa tiña 18 empregados, case todos delineantes. Hoxe a empresa ten máis de 1.000 traballadores.
En 1967 Sener presenta FORAN. Posiblemente o primeiro sistema mundial para facer os cálculos das formas de buques. Ata entón facían falta meses para presentar os planos de detalle construtivo e cálculos, todo feito a man. O programa fíxose con recursos propios, cun IBM 1130 e un plotter. O proxecto iniciouse con 12 millóns de pesetas de Sener e outros 50.000 dólares achegados por Litton Systems Incorporated, unha contrata da Armada dos Estados Unidos de América.
Foran forma parte dun grupo de empresas liderado por Sener Ingeniería y Sistemas S.A e ITP. miniatura|Información de Elaboración de Perfiles, Sistema Foran V30 deseño para produción.
FORAN
FORAN é empregado por máis de 150 oficinas técnicas e estaleiros de 30 países no deseño de todo tipo de buques. O sistema FORAN está baseado en módulos independentes para o deseño das distintas partes dos buques.
Os subsistemas FORAN están deseñados para:
Estes módulos compleméntanse con outros como a realidade virtual. Deseño e visionado en 3D do buque o que permite ver como será o buque no proceso de deseño e a súa construción. SENER vende as licenzas do programa xunto coa formación dos técnicos que o empregarán. Esa formación faise tanto nas súas oficinas como nas dos seus clientes. Actualmente o programa funciona baixo Windows baixando moito os requirimentos de hardware que tiña nos anos 1990 cando empregaba ata chaves de hardware para evitar a súa copia. Nos inicios o programa estaba só dispoñible en inglés e toda a documentación era nesa lingua. Tampouco existía documentación técnica nin información do programa proporcionada por empresas alleas a SENER.
O programa pode intercambiar datos en múltiples formatos: DWG, DXF, IGES, STEP, VDA, VRML e XML.
O Candendo
O topónimo galego O Candendo pode referirse a:
O Cid, a lenda
Sinopse
Rodrigo ten ante si un futuro prometedor. Fillo dun nobre castelán, edúcase na corte na compañía do seu mellor amigo Sancho, o primoxénito do monarca Fernando I. Mais tras a morte do Rei, Rodrigo vese envolto nun mundo de tramas e conspiracións que acabarán coa vida de Sancho e a coroación do infante Afonso. Desterrado de Castela e deshonrado, Rodrigo emprende cos seus fieis unha arriscada aventura.
Bernard Forest de Bélidor
miniatura|Retrato de Bélidor
Bernard Forest de Bélidor, nado en Cataluña en 1698 e finado en París o 8 de setembro do 1761, foi un enxeñeiro militar francés.
O soldado
Fillo dun oficial francés morto en España antes de que Bélidor cumprira os 5 meses, foi recollido polo seu padriño, Fossiébourg, oficial de artillería, morto á súa vez en 1811. A súa viúva retirouse ao lar do seu irmán, Cayot de Blanzy, enxeñeiro xefe en Montreuil. Este fíxolle beneficiario da súa biblioteca e Bélidor acompañoulle nos seus destinos.
Ingresou de novo no exército, partindo no 1742 como axudante na campaña de Baviera, durante a Guerra de sucesión de Austria, baixo as ordes de Philippe Henri de Ségur e do duque François d'Harcourt. Serviu máis tarde ás ordes do Príncipe de Conti en Italia no 1744 e despois nas Provincias Unidas, onde xogou un papel activo durante o sitio de Charleroi. Foi nomeado coronel en recoñecemento dos seus servizos.
Ó morrer era brigadier do exército real, cabaleiro de San Luís, inspector do arsenal de París e das minas de Francia (desde 1758), membro das Academias reais de ciencias de Francia, Inglaterra e Prusia.
O home de ciencia e profesor
Bélidor foi nomeado profesor de artillaría na escola de La Fère (Aisne) desde a creación deste establecemento no 1720, e inspector xeral de minas de Francia. No 1722 entrou como alumno na Academia de Ciencias de Francia, converténdose máis tarde en asociado libre (1756). Publicou no 1725 a obra Nouveau cours de mathématique à l'usage de l'Artillerie et du Génie, onde aparece por primeira vez a verba sinusoide. Este curso traduciuse ao alemán no 1745. Foi empregado en tódolos cursos de artillaría e serviu de referencia na École nationale des ponts et chaussées
No 1729 apareceu La Science des ingénieurs dans la conduite des travaux de fortification et d'architecture civile, primeira obra de síntese nesta especialidade, onde son abordados tanto o trazado das obras como a súa resistencia, así como o acondicionamento urbano das prazas. Esta derradeira parte foia copiada literalmente por Louis de Jaucourt na Enciclopedia. A obra foi traducida ao alemán e publicada en Viena no 1757. Sobor da cuestión dos muros de sostén, Bélidor tratou de explicitar os fundamentos do regulamento de Vauban sobor as fortificacións, tomando en consideración os valados naturais da terra. No seu eloxio na Academia das Ciencias dixo que «xamais obra ningunha mereceu máis este título: contén en efecto tódolos principios necesarios para poñer a tódolos enxeñeiros nas condicións de aplicar na práctica tódolos coñecementos matemáticos que a lectura da primeira obra lles puido dar.»
Publicou no 1731 un tratado de balística, O Bombardeiro francés, seguido no 1737 da súa maior obra Architecture hydraulique, onde se utiliza por primeira vez o cálculo integral na resolución de problemas técnicos. Foi toda a bagaxe proporcionada aos enxeñeiros ata fin de século, e obra de referencia dos alumnos da Escola de Pontes e estradas. Editou no 1755 un Dictionnaire portatif de l'ingénieur, que non é máis ca unha compilación resumida e abreviada do Dicionario de Arquitectura de Augustin-Charles d'Aviler, con algunhas partes engadidas.
Bélidor acompañou a Jean-Dominique Cassini e Philippe de La Hire na súa expedición para medir o meridiano de París nos anos 1710.
Peter Griffin
Peter Lowenbrau Griffin é unha personaxe de debuxos animados da serie de animación americana Family Guy. A súa voz orixinal é a de Seth MacFarlane, creador e guionista da serie. Peter é o cabeza de familia dos Griffin. Está casado con Lois e é pai de tres fillos: Stewie, Chris e Meg. Os seus pais son Rose e Francis Griffin.
Antón Luaces
Ángel Antonio Luaces Teijido, coñecido como Antón Luaces, nado en Cariño o 25 de maio de 1943, é un xornalista galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio, Filosofía e Letras e Belas Artes. Comezou a traballar como xornalista en Radio Riveira, e despois pasou a Radio Xuventude de Galicia. Colaborou en El Correo Gallego, La Voz de Galicia, El Ideal Gallego e Atlántico Diario. Foi xefe de informativos e despois director de Radiocadena Española en Galicia. Relator e presentador de diversos espazos radiofónicos dedicados á emigración galega, dirixiu o programa radiofónico Españoles en la Mar, de Radio Exterior de España. Membro da xunta directiva do Colexio de Xornalistas de Galicia, foi director de RNE en Galicia. Recibiu a Vieira de Prata ao programa de maior audiencia en España e o Premio Galicia de Comunicación (1995).
Folión de Fachas
O Folión de Fachas é unha festa que se celebra o último venres de setembro no lugar da Besta (Vilelos, O Saviñao). Está na liña do Folión de Castelo, tamén coñecido como Queima das Fachas de Castelo, en Taboada, e coa Festa dos Fachós de Castro Caldelas.
Os folións de fachas eran comúns nas vésperas de festa na Ribeira Sacra, ademais doutras celebracións como Os Remedios na cidade de Ourense, por Allariz e na Merca. Destaca o Folión de Vilelos por ser o que mellor conserva a tradición de subir, en procesión, con fachas con lume o castro do lugar.
miniatura|Agucio seco. Nas semanas previas os veciños percorren os soutos á procura de agucios secos, destinados á elaboración das fachas. Estas lévanse o día indicado ao campo da festa. Á media noite préndenlles lume e ascenden con elas ata a croa do castro.
Sri Lanka nos Xogos Olímpicos
Sri Lanka participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1976. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Os deportistas de Sri Lanka gañaron un total de dúas medallas olímpicas, as dúas de prata, en probas de atletismo.
Marc Martí
Marc Martí Moreno, nado en Molins de Rei, Barcelona, o 1 de outubro de 1966, é un copiloto de rallys que traballou con pilotos como Carlos Sainz e, desde 2005, con Daniel Sordo.
Traxectoria
A súa estrea profesional foi co piloto catalán Oriol Gómez en diferentes equipos, como Peugeot, Renault e SEAT, e gañou o Campionato de España en 1994. Máis tarde fichou polo equipo de Citroën e converteuse en copiloto de Jesús Puras, co que tamén chegou a gañar o Campionato de España en varias ocasións. No ano 2003, ao se retirar o copiloto de Carlos Sainz, Luís Moya, Marc Martí converteuse no seu substituto e participou con el no Campionato do Mundo de 2004, onde rematou en terceira posición e logrou algunhas vitorias, como o Rally de Turquía. A seguinte tempada rematou na cuarta posición e acadou a vitoria no Rally da Arxentina.
Coa retirada de Sainz no ano 2005, Marc copilotou para Daniel Sordo, co que foi campión mundial júnior e campión de España cun Citroën C2. Desde a tempada de 2006 Marc é o copiloto de Daniel Sordo no Campionato do Mundo co equipo oficial de Citroën.
Zarza de Granadilla
Zarza de Granadilla é un concello da Estremadura española, adscrito á provincia de Cáceres.
Marc Martí
Traxectoria
No ano 2010, antes do Rally de Alemaña, Marc decidiu rematar a súa etapa con Dani Sordo e cedeu o posto a Diego Vallejo e algunhas semanas máis tarde volveu ao mundial co piloto andorrano Albert Llovera. No ano 2010 foi copiloto do chileno Eliseo Salazar. No ano 2014 volveu formar equipo de novo con Daniel Sordo.