cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Febre
Características
Ao chegar a 39 °C (pirexia) existe abundante suor acompañada de rubor, con taquicardias e dispnea. Pode xurdir esgotamento. Os menores e as persoas adultas con epilepsia poden sufrir convulsións chegados a este punto.
Ao chegar a 40 °C sófrense mareos, vertixes, deshidratación, debilidade, náuseas, vómitos, cefalea e suor profunda.
Con 41 °C (urxencia) os síntomas anteriores aparecen acentuados. Amais, pode existir confusión, alucinacións, delirios e somnolencia. Con 42 °C aparecen como síntomas a palidez ou ruibén. Pódese chegar ao coma, con hiper ou hipotensión e unha gran taquicardia. Xa con 43 °C sucédese a morte ou deixa como secuelas diversos danos cerebrais, acompáñase de continuas convulsións e shocks. Pode existir a parada cardiorrespiratoria. Con 44 °C ou superior a morte é segura.
Pola contra, cando a tempertura corporal é inferior a 35 °C tense hipotermia. Hai tremor intenso, entumecemento e coloración azulada/gris da pel. Cunha temperatura de 34 °C hai tremor severo, perda de capacidada de movemento nos dedos, cianose e confusión. Pode haber cambios no comportamento.
Con 33 °C hai confusión moderada, adormecemento, arreflexia, progresiva perda de tremor, bradicardia, dispnea. O suxeito non reacciona a certos estímulos. Con 32 °C (emerxencia) sófrense alucinacións, delirio, gran confusión, moi adurmiñado podendo chegar incluso ao coma. O tremor desaparece, o suxeito incluso pode crer que a súa temperatura é normal. Hai arreflexia, ou os reflexos son moi febles.
Con 31 °C existe coma, é moi estraño que estea consciente. Ausencia de reflexos, bradicardia severa. Hai posibilidades de que xurdan graves problemas de corazón. A partir de 28 °C hai alteracións graves de corazón, poden acompañarse de apnea e até aparentar ou incluso estar morto.
Entre 24 e 26 °C a morte adoita ter lugar por alteracións cardiorrespiratorias, non obstante, algúns pacientes sobreviviron a baixas temperaturas aparentando estaren mortos a temperaturas inferiores a 14 °C.
Tratamento
Aínda que a febre sexa unha resposta imunolóxica propia do organismo contra algún mal, a medicina moderna chegou a desenvolver algunhas drogas chamadas de antipiréticos que poden reducir a febre a niveis tolerados. Os antipiréticos máis comúns son o paracetamol e a dipirona. No interior do Brasil a febre é controlada coa inxesta de follas de froitos cítricos en infusión ou por medios máis naturais como baños fríos.
Comitativo
En estoniano, o comitativo fórmase engadindo o sufixo '-ga' ao xenitivo cando o número é singular:
Ademais, engádense os sufixos '-de' e '-ga' ao partitivo en plural:
En estoniano, o comitativo emprégase cando se utiliza un utensilio - kirvega («cun machado/ utilizando un machado») ou para denotar transporte laevaga («en barca»).
Partitivo
Partitivo pode ser:
Artemisa (Rembrandt)
Artemisa é o título tradicional dunha importante pintura do pintor holandés Rembrandt conservada no Museo do Prado en Madrid, España. Rembrandt realizouna en óleo sobre lenzo, no ano 1634. Mide 127 cm de alto e 143 cm de ancho. Está asinada «REMBRANDT F: 1634». Hai que precisar que segundo as últimas investigacións, o título Artemisa é erróneo e en realidade a obra representaría unha escena bíblica: Xudit no banquete de Holofernes.
Tema discutido
A pintura amosa a unha moza en roupas luxosas e xoias á que unha serventa entrega unha copa. Crese que Rembrandt usou como modelo á súa esposa Saskia van Uylenburgh, con quen casou en 1634, o mesmo ano en que pintou a obra. A muller pousa cun vestido amplo e apoia a man dereita sobre o ventre, detalles que fixeron crer a algúns expertos que Saskia estaba embarazada cando pousou.
Durante longo tempo discutiuse cal era a personaxe mitolóxica ou histórica aquí representado. Finalmente, no 2009 o Museo do Prado desvelou que se trata da heroína bíblica Xudit, quen, para liberar ó seu pobo do asedio das tropas de Holofernes, acudiu ó campamento deste, ceou con el, embriagouno até facelo durmir e entón decapitouno. A escena do asasinato é bastante común na pintura antiga, pois xa a trataron Tintoretto (Museo do Prado), Caravaggio (Palacio Barberini, Roma), Artemisia Gentileschi e outros artistas. Pero o momento previo de Xudit no banquete é relativamente raro, o que explica que este cadro fose difícil de identificar. A confusión é máis comprensible porque na escena non se ve a Holofernes senón só a Xudit, e faltan alusións claras ó banquete.
Galería de imaxes de Antón Fraguas
miniatura|Antonio Fraguas, [[circa 1925.]] Galería de imaxes de Antón Fraguas. miniatura|[[Sinatura.]]
Principio de equivalencia
O principio de equivalencia é o principio físico fundamental da relatividade xeral e, en xeral, de calquera teoría métrica da gravidade. Di que fixado un determinado acontecemento instantáneo de natureza puntual p (un evento ou suceso) no seo dun campo gravitacional, as partículas en caída libre (isto é, aceleradas de xeito único polo propio campo gravitacional) que atravesan p nalgún momento da súa historia, son descritas nalgunha observación local coma se non existira dito campo gravitacional. Por exemplo: se caemos tras unha pedra dun acantilado, verémola descender con velocidade constante (exactamente igual que se non existira o campo gravitatorio que nos fai caer); pero só mentres chegamos ao chan, onde finaliza a observación local. O mesmo ocórrelles aos astronautas en torno á súa nave, onde lles parece que todo flota coma se non caese cara á Terra seguindo a súa órbita.
A Costa, Esteiro, Cedeira
A Costa é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 15 habitantes.
Principio de equivalencia
Este principio foi utilizado por Einstein para intuír que a traxectoria das partículas en caída libre no seo dun campo gravitatorio depende unicamente da estrutura métrica da súa contorna inmediata ou, o que é igual, do comportamento dos metros e os reloxos patróns en torno seu.
Formalmente adoitan presentarse tres tipos de principio de equivalencia para formular as leis do movemento dos corpos:
Principio de Equivalencia Débil
A formulación débil pódese enunciar do seguinte xeito: "O movemento de calquera partícula de proba en caída libre é independente da súa composición e estrutura". Este principio remóntase ao libro de Galileo Galilei Diálogos Sobre as Dúas Novas Ciencias, no cal Galileo narra que logo de realizar varios experimentos con diferentes tipos de materiais, chega á conclusión de que nun medio sen resistencia todos os corpos caen coa mesma aceleración.
Isto pódese ver do seguinte xeito, a Segunda Lei do Movemento de Isaac Newton,
onde a masa inercial é a resistencia dun corpo a ser acelerado. Doutra banda, da Lei de Gravitación Universal de Newton cúmprese que
polo que se deduce
Para un obxecto en caída libre, é dicir, sen máis forzas actuando nel, tense a igualdade de ambas fórmulas,
Esta formulación foi probada a gran precisión desde os experimentos de Eötvos e é un dos principios máis probados da física.
Principio de Equivalencia de Einstein
A formulación de Einstein obtense ao incorporar a Relatividad Especial ao principio de Equivalencia de Galileo. Formalmente pode enunciarse do xeito seguinte:
Esta é a forma máis usual do principio de equivalencia. Outra forma de formular o principio de equivalencia forte é que nunha veciñanza o suficientemente pequena do espazo-tempo, as leis da física non gravitacionales obedecen as leis da relatividade especial nun marco de referencia en caída libre.
Principio de Equivalencia Forte
O principio de equivalencia forte formúlase do seguinte xeito:
É dicir, nun marco de referencia en caída libre, e nunha veciñanza o suficientemente pequena do espazo-tempo, todas as leis da física obedecen as leis de Relatividad Especial.
O principio de equivalencia forte suxire que a gravidade é de natureza puramente xeométrica (isto é, a métrica determina os efectos da gravidade) e non contén ningún campo adicional asociado con ela.
República de Alba (1944)
A República de Alba foi un estado de breve duración que existiu desde o 10 de outubro ao 2 de novembro de 1944 en Alba no norte de Italia, como unha resistencia local contra o fascismo italiano durante a segunda guerra mundial.
O seu nome recorda á República de Alba, República irmá napoleónica, Estado satélite da Primeira República Francesa, que existíu en 1796 no Piemonte.
Aristipo de Cirene
Arístipo, nado en Cirene no 435 a. C. e finado no 350 a. C., foi un filósofo grego, fundador da escola cirenaica que identificaba o ben co pracer.
Traxectoria
Atraído pola fama de Sócrates, foino buscar e fíxose discípulo seu. Morto este, volveu á súa patria, onde nos últimos anos da súa vida ensinou filosofía para sobrevivir. Foi o fundador da escola cirenaica, propugnadora do hedonismo.
Filosofía
As súas ideas, algo semellantes no punto de partida coas socráticas, diverxen delas notablemente no fondo. Partindo do dito de Protágoras de que "o home é a medida de todas as cousas", empezou por desprezar a dialéctica e dar importancia só á ciencia positiva. Defendeu o nominalismo e o sensismo, ao igual que Antístenes, pero diferenciándose radicalmente del pola súa ética. A felicidade para Aristipo consiste no pracer; a maior pracer, maior felicidade; e, como o pracer máis intenso é o sensible, este é o que hai que perseguir. Dentro do pracer sensible só interesa o pracer presente (parón páthos), sen que teñamos que preocuparnos polo futuro, xa que este é incerto. A frónese, a prudencia, é a que guía na procura do pracer, para saber elixir o máis axeitado; pero o home non debe ser dominado polo pracer, senón dominalo (no que hai unha certa temperación do hedonismo) (Dióxenes Laercio, XI,65104).
Desexa que o home sexa sempre superior aos seus instintos básicos e así o seu pracer combínase cunha relativa liberdade de espírito. Tal superioridade prodúcea a cultura da intelixencia. Nese punto aproximábase a Sócrates, que consideraba tamén a ciencia como condición indispensable para a humana felicidade. Pero Arístipo reducía toda a ciencia e as súas vantaxes ao dominio do sentimento individual. A virtude, polo tanto, non era para el máis que a moderación na fruición, pero moderación interesada, para que non se esgote a fonte do pracer.
Coa intelixencia cultivada distinguía os praceres sensuais dos intelectuais, os puros dos que levan mestura, os egoístas dos desinteresados.
Arístipo é o primeiro filósofo da serie dos hedonistas, cuxa escola proseguen en certo modo Epicuro, Hobbes, Locke, Hume, Bentham, Stuart Milll e Spencer.
Obras
Segundo Dióxenes Laercio, escribiu multitude de obras, moitas de carácter frívolo e alleas ao campo da filosofía. Ningunha delas subsiste. Consérvanse catro Cartas apócrifas baixo o seu nome.
Chicago Bears
Os Chicago Bears (do inglés: Osos de Chicago) son un equipo profesional de fútbol americano de cidade de Chicago (Illinois), que compite na North Division da National Football Conference, unha das dúas divisións da National Football League. É un dos equipos máis antigos da liga (o máis antigo son os Arizona Cardinals), fundado en Decatur en 1919 (o mesmo ano no que se fundaron os Green Bay Packers) baixo o nome de Decatur Staleys, trasladándose á cidade de Chicago en 1921. Xunto cos Arizona Cardinals (orixinalmente de Chicago), é unha das dúas únicas franquías que compiten na NFL dende a súa fundación.
The Hunt (filme de 2020)
A estrea do filme estaba prevista orixinalmente para o 27 de setembro de 2019. Porén, por mor dos tiroteos masivos de Dayton e El Paso en agosto de 2019, Universal Pictures decidiu adiar a estrea. The Hunt estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 13 de marzo de 2020. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 6 millóns de dólares. A limitada recadación foi atribuída á pandemia por coronavirus de 2019-2020, que provocou o peche mundial das salas de cinema. Universal fixo que o filme estivese dispoñible dixitalmente só unha semana despois da estrea nos cinemas.
Currás, Candai, Outeiro de Rei
Currás é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Cabassous
miniatura|250px|[[Cabassous unicinctus.]]
Cabassous é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos.
O xénero agrupa a catro especies propias de América Central e do sur, coñecidas vulgarmente na literatura internacional como armadillos de cola espida.
Descrición
O xénero foi descrito en 1831 polo médico e naturalista estadounidense Henry McMurtrie (1793-1865), en The animal kingdom arranged in conformity with its organization / by the Baron Cuvier ; the Crustacea, Arachnides and Insecta, by P. A. Latreille ; translated from the French, with notes and additions, by H. McMurtrie ; in four volumes, with plates. By: Cuvier, Georges, - Latreille, P. A. - Laurillard, Charles Léopold, McMurtrie, Henry. Nova York:G. & C. & H. Carvill, 1831.
Etimolxía
O nome científico do xénero, Cabassous, é unha adaptación dun termo caribe co que os indíxenas coñecían estes animais.
Sinonimia
Ademais de polo nome Cabassous que lle impuxo McMurtrie, o longo do tempo o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Especies e subespecies
Na actualidade no xénero Cabassous recoñécense as seguintes catro especies e subespecies: Xénero Cabassous
Triptamina
A triptamina é un alcaloide monoamina. Contén unha estrutura de anel indólico, e é estruturalmente similar ao aminoácido triptófano, do cal deriva o seu nome. A triptamina encóntrase en cantidades traza nos cerebros dos mamíferos e hipotetízase que xoga un papel como neuromodulador ou neurotransmisor. De xeito similar a outras aminas traza, a triptamina únese ao receptor 1 asociado a aminas traza (TAAR1) humano como agonista.
A triptamina funciona como un grupo funcional común nun conxunto de compostos chamados triptaminas substituídas. Entre eles hai compostos bioloxicamente activos, como neurotransmisores e drogas psicodélicas.
A concentración de triptamina no cerebro de ratas é duns 3,5 pmol/g.
Plantas que conteñen triptamina
Moitas plantas conteñen pequenas cantidades de triptamina. Utilízase como material inicial en vías metabólicas que inflúen no crecemento da planta e no microbioma. Por exemplo, encóntrase como un posible intermediario nunha vía biosintética da hormona vexetal ácido indol-3-acético. Poden encontrarse concentracións maiores en moitas especies de Acacia.
Farmacoloxía
A triptamina é un agonista do receptor hTAAR1. Actúa como agonista do receptor da serotonina non selectivo e axente liberador de serotonina-norepinefrina-dopamina (SNDRA), con preferencia por causar a liberación de serotonina e dopamina sobre a de norepinefrina.
A triptamina actúa como inhibidor non competitivo da serotonina N-acetiltransferase (SNAT) en mosquitos. A SNAT cataliza o metabolismo anabólico da serotonina, que se converte en N-acetilserotonina, outro neuromodulador (especificamente un factor neurotrófico por medio de agonismo no receptor TrkB) e o precursor inmediato da melatonina.
A triptamina matabolízase rapidamente pola acción da MAO-A e MAO-B, e por esta razón ten unha vida media moi curta in vivo.
Síntese
A síntese de triptamina de Abramovitch–Shapiro é unha reacción orgánica para a síntese desta substancia. center|350px
Vechtari de Friúl
Vechtari (ou Wectari) (Vicenza, ? - 671?) foi un duque longobardo de Friúl, desde o 663 ao 671.
Traxectoria
Orixinario de Vicenza, "home probo, que exercía con dozura o goberno sobre o pobo" segundo Paulo Diácono, foi elevado ao trono de Cividale polo rei Grimoaldo no canto do duque rebelde Lupo, morto en batalla polos ávaros chamados polo mesmo rei. A súa ascensión foi precedida pola tentativa do fillo de Lupo, Arnefrido, de tomar en posesión do dominio paterno grazas ao apoio dos eslavos.
Atacado e morto polos friulanos Arnefrido e cercado Vechtari, os eslavos tentaron novamente ocupar o ducado, aproveitando unha viaxe do duque á capital do reino, Pavía. Os invasores proxectaban cercaren a capital do ducado, Cividale, co forte exército que reuniran e que tiñan acampado preto da cidade (en Broxas, na beira do río Natisone). Vechtari, porén, volvera a Cividale ("por divina disposición", escribe entón Paulo Diácono) a tarde anterior ao ataque. A maior parte do seu séquito xa volvera ás súas residencias, esparexidas por todo o territorio, así o duque resolveu marchar contra os eslavos con só vinte e cinco guerreiros. Os invasores burláronse de tan pequena tropa; pero cando Vechtari se quitou o helmo e se tornou recoñecíbel (grazaa á súa característica calvicie), os eslavos turbáronse, interpretando tamén ele sa súa súbita aparición como un sinal divino. Aterrorizados, déronse á fuga; na confusión que seguiu, Vechtari e os seus homes puideron cargar contra eles, matándoos en gran número.
O Redondelo, Meis, Meis
O Redondelo é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 28 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 13 eran mulleres e 15 homes, o que representa manter a poboación que tiña en 2010, cando tamén tiña 28 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 32.
Darüşşafaka S.K.
O Darüşşafaka Spor Kulübü é un equipo profesional de baloncesto da cidade de Istambul, Turquía. Actualmente compite na Basketbol Süper Ligi, máxima categoría do baloncesto turco, e na Euroliga. O club xoga os seus partidos coma local no Darüşşafaka Ayhan Şahenk, con capacidade para 3.500 espectadores, e no Volkswagen Arena, con capacidade para 5.240.
Elenco actual
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color: #00943F; color: white; text-align: center;" | Darüşşafaka 2018−2019 ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso !! Procedencia
Campeticións europeas
EuroCup
Príamo
miniatura|dereita|260px|Morte de Príamo a mans de [[Neoptólemo, fillo de Aquiles, ánfora ática, h. 520-510 a. C., Museo do Louvre.]]
Na mitoloxía grega Príamo (grego Πρίαμος Príamos), era o rei mítico de Troia na Guerra de Troia. Fillo de Laomedonte e da ninfa Estrimón, filla do Escamandro. Apolodoro di que segundo algúns a nai de Príamo era Placia, filla de Otreo; e segundo outros era Leucipe.
Stadio Sergio Lanfranchi
O Stadio Sergio Lanfranchi, antes coñecido como Stadio XXV Aprile, é un estadio de rugby situado na cidade italiana de Parma (Emilia-Romaña). O estadio é utilizado actualmente polo Zebre, equipo profesional que compite no Pro14, unha das competicións máis importantes do rugby, a cal agrupa equipos de Escocia, Gales, Irlanda, Italia e Suráfrica. O estadio ten capacidade para 5.000 espectadores.
A Pedreira, Esteiro, Cedeira
A Pedreira é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 10 habitantes.
Selección de fútbol de Portugal
A Selección de fútbol de Portugal representa a Portugal e competicións internacionais de fútbol xestionada pola Federación Portuguesa de Fútbol (FPF). A selección estreouse oficialmente o 18 de novembro de 1921 contra, xogo que acabou 2-1 a favor dos ingleses. A estrea de Portugal nun Mundial da FIFA, en 1966, levou á Selección das Quinas até as semifinais, onde sería derrotada pola anfitrioa e futura campioa, Inglaterra. Portugal terminou o campionato en 3º lugar e Eusébio foi o mellor marcador do torneo con nove goles. As catro veces seguintes en que Portugal se calificou para un Mundial foron en 1986, en 2002, sendo eliminado na fase de grupos en ambos, en 2006, en que terminou en cuarto lugar logo de perder por 3-1 coa selección anfitrioa no xogo de decisión do terceiro e cuarto lugar e en 2010, onde foi eliminado nos oitavos de final por  por un 1-0.
En 2003, a Federación Portuguesa de Fútbol contratou Luiz Felipe Scolari, que fora campión coa selección brasileira de ftbol en 2002. Scolari levou Portugal á final do UEFA Euro 2004, onde foi derrotado por, e tamén á súa segunda semifinal, no Mundial da FIFA 2006. Acabaría por deixar a Selección tralo UEFA Euro 2008, sendo contratado polo Chelsea.
Carlos Queiroz foi designado como o novo seleccionador en 2008, saíndo do cargo de adestrador-adxunto do Manchester United. Tras ser acusado de ter obstruído os axentes do control antidopaxe e ser suspenso por seis meses, Queiroz foi dimitido do cargo de seleccionador o día 7 de setembro de 2010 sendo substituído por Paulo Bento no cargo. O Estadio oficial da selección portuguesa de fútbol é o Estadio Nacional do Jamor ou ás veces o Estadio Nacional localizado en Oeiras, Lisboa. Porén os seus xogos oficiais non son realizados nel debido á súa degradación.
Máximos goleadores
Actualizado o 1 de abril de 2018
Kuna croata
A kuna foi a unidade monetaria de Croacia desde o 30 de maio de 1994 ata o 31 de decembro de 2022, cando foi substituída polo euro. Subdividíase en 100 lipa. O código ISO 4217 para esta unidade monetaria era HRK.
Historia
O euro substituíu o kuna como moeda oficial de Croacia o 1 de xaneiro de 2023, cunha taxa de cambio de 7,53450 kunas = 1 euro, que fora establecida o 10 de xullo de 2022.
Moedas
As moedas que circulaban no momento en que foi substituída polo eiuro eran as seguintes:
Billetes
A continuación descríbense os billetes da última serie editada polo Banco Nacional de Croacia en 2001:
Igrexa de Follingbo
A igrexa de Follingbo (sueco: Follingbo kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Follingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
No seu interior a igrexa ten un teito pintado, decorado a finais do século XVII. A meirande parte do seu mobiliario é tamén dos séculos XVII e XVIII. Unha excepción é a pía bautismal, que é medieval.
A igrexa foi restaurada entre os ano 1955 e 1956.
Aeroporto de Nürnberg
O aeroporto de Nürnberg (IATA: NUE, ICAO: EDDN) é o aeroporto internacional da área metropolitana de Nürnberg e o segundo aeroporto máis concorrido de Baviera, despois do de Múnic. No 2018, con 4,5 millóns, foi o ano coa maior cantidade de pasaxeiros nese aeroporto. Foi o noveno aeroporto máis transitado de Alemaña no 2022. Está situado a uns 5 km ao norte do centro da cidade e ofrece voos cara outros destinos do país ademais de a destinos metropolitanos e de ocio europeos, especialmente cara o Mediterráneo,as Illas Canarias e Exipto.
Robin Warren
John Robin Warren, nado en Adelaida o 1 de xuño de 1937, é un médico patólogo e investigador australiano. No ano 2005 recibiu o Premio Nobel de Medicina canda a Barry Marshall.
Lavadoiro (homónimos)
O termo lavadoiro pode referirse a:
Meiko Kaji
Masako Ohta, nada en Chiyoda, Toquio, o 24 de marzo de 1947, é unha actriz e cantante xaponesa coñecida como Meiko Kaji (en 梶 芽 衣 子, Kaji Meiko). Apareceu en preto de cen filmes, sendo os seus papeis máis célebres os de personaxes fóra da lei en filmes de principios da década de 1970, como unha das rebeldes da serie Onna banchō nora-neko rokku ou as asasinas de Shurayuki-hime e Joshū Nana-maru-ichi Gō / Sasori.
Traxectoria
Meiko Kaji naceu na área de Kanda, en Toquio, e formouse no instituto Yakumo en Meguro. Comezou a traballar na industria cinematográfica co seu nome real, Masako Ota, no estudo Nikkatsu en 1965 despois de graduarse no instituto. En 1969 apareceu en Nihon Zankyoden, unha das series de filmes dirixidos por Masahiro Makino, que recoñeceu a súa capacidade interpretativa e lle deu o seu nome artístico de Meiko Kaji. De 1970 a 1971 apareceu na serie de filmes sobre mozos delincuentes Noraneko Rokku.
En 1971, Nikkatsu pasouse ao pinku eiga e, para evitalo, Kaji cambiouse á Toei Company. Alí realizou a serie de filmes Joshū Nana-maru-ichi Gō / Sasori. En 1973 asumiu o papel de Yuki no filme de vinganzas Shurayuki-hime, á que seguiu unha secuela, Shurayukihime - Urami renka. Continuou a súa carreira aparecendo en varios filmes de Kinji Fukasaku, como Yakuza no Hakaba: Kuchinashi no Hana (1976). En 1978, protagonizou Sonezaki Shinjū, polo que recibiu varios premios de interpretación.
Kaji traballou na televisión desde os anos oitenta. En 1989 interpretou a Omasa, unha informante, no drama televisivo Onihei Hankachō (versión de Shochiku–Fuji Television protagonizada polo actor kabuki Nakamura Kichiemon II).
Kaji tamén foi cantante. Interpretou a canción de Shurayuki-hime, "Shura no Hana" (修羅 の 花), e o tema da serie Joshū Nana-maru-ichi Gō, "Urami Bushi" (怨 み 節). Cando estas dúas cancións foron empregadas no filme de Quentin Tarantino, Kill Bill, en 2003, houbo un renacemento do interese pola música de Kaji que a animou a retomar a súa carreira musical. En 2009 lanzou un sinxelo, "Onna wa yametai". En 2011, Kaji lanzou o seu primeiro disco novo en 31 anos, Aitsu no suki-so-na burūsu (あ い つ の 好 き そ な ブ ル ー ス) con cancións escritas por Ryudo Uzaki e Yoko Aki.
Kaji recibiu ofertas para actuar en Hollywood, mais rexeitounas a todas, dicindo que non podía realizar unha boa interpretación nun idioma diferente ao xaponés.
En maio de 2020, Kaji lanzou a súa propia canle en YouTube, como un xeito de celebrar o seu traballo con fans de todo o mundo e como un xeito de devolver todo o apoio que recibiu.
Lavadoiro, Candai, Outeiro de Rei
Lavadoiro é un lugar da parroquia de Candai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña un habitante (un home).
Georges Dessommes
Traxectoria
Mudouse coa familia a París en 1860 escapando da Guerra Civil Estadounidense. En 1870 regresou a Nova Orleáns e comezou a publicar os seus poemas en Comptes-rendus de l'Athénée louisianais ou Carillon. Foi editor principal da publicación Petit Journal de Charles Bleton.
Lista de vehículos Maserati
A lista de vehículos da serie Maserati inclúe os coches deportivos de rúa do fabricante italiano de automóbiles Maserati, que se produciron en serie a partir de 1947.
Antecedentes
A compañía Maserati, fundada en 1914, estivo implicada principalmente nas carreiras de automóbiles ata a segunda guerra mundial. Baixo a dirección de Alfieri Maserati, construíronse moitos vehículos de competición exitosos nos anos vinte e trinta, algúns dos cales Maserati comezou nos eventos de automobilismo, pero tamén se vendeu a clientes particulares. En casos individuais, desde a década de 1930, Maserati tamén derivou coches deportivos aptos para a estrada destes modelos de competición. Estes coches foron pezas puntuais individuais creadas a petición do cliente. Non houbo produción en serie de coches deportivos de rúa ata 1945. Non foi ata 1947 cando Maserati vendeu o 1500 GT (interno: A6), o primeiro coche deportivo non destinado principalmente ás competicións. O A6 e os seus novos desenvolvementos, o A6G e o A6G/54, seguiron sendo vehículos de serie pequena que só acadaron números de dous díxitos. Só co 3500 GT presentado en 1957, que tiña unha carrozaría normalizada, Maserati converteuse nun fabricante de series no verdadeiro sentido da palabra. A partir do 3500 GT construíronse un total de case 2000 vehículos. Retrocedendo no deporte do automóbil cada vez máis. Máis recentemente, Maserati só participou como provedor de motores para Cooper na Fórmula 1. En 1969 tamén rematou esta participación. O fabricante francés Citroën, que asumiu a participación maioritaria en 1967, non fixo nada para cambiar o enfoque exclusivo de Maserati. Só Alejandro de Tomaso converteu Maserati nun fabricante a grande escala. A amplamente ramificada Familia Biturbo desenvolvida baixo o seu liderado conformou a imaxe da compañía nos anos 80 e 90. A produción anual de Maserati alcanzou regularmente números de catro díxitos durante este tempo. Maserati forma parte de Fiat desde mediados dos anos noventa. Desde entón houbo sinerxias co antigo competidor Ferrari.
Modelo
A columna "Modelo" mostra a designación coa que a fábrica comercializou o tipo respectivo. Normalmente distínguese das designacións internas de fábrica. Algúns tipos recibiron a denominación de venda baixo a cal finalmente se coñeceron só despois de comezar a produción. Isto aplícase, por exemplo, ao Maserati Sebring, que inicialmente se comercializou como o 3500 GTIS e ao Mistral, cuxo nome de venda orixinal era 3500 GT 2 Posti.
Durante varios anos, os nomes dos modelos baseáronse en ventos europeos e africanos (Mistral, Bora, Merak, Ghibli), ás veces tamén en circuítos de carreiras (Indy, México, Kyalami). A nomenclatura da era biturbo ás veces é "confusa". Isto aplícase especialmente ao período de 1988, despois de que Maserati abandonase o nome do modelo Biturbo. Durante este tempo houbo tres códigos numéricos dixitais, a súa concesión non seguía unha estrutura clara. Só hai acordo en que todos os modelos de dúas portas teñen un 2 como primeiro díxito, mentres que todos os modelos de catro portas teñen un 4. Nalgúns modelos, os outros díxitos documentan o desprazamento (228, 420, 425), pero este non é o caso. O 222 non ten un motor de 2,2 litros, senón unha cilindrada de 2,0 litros. No seu caso, o 222 significa dúas portas, dous litros de cilindrada, segunda serie. Nalgúns modelos, o segundo e o terceiro díxito designan o número de válvulas, polo que Maserati limitou este enfoque aos modelos de catro válvulas dispoñibles a partir de 1989, a única excepción é o 4,18 v, estruturalmente pero de novo diferentes formas de implementación dentro deste grupo. Nos modelos italianos referiuse ao número total de válvulas (4,18 v, 2,24 v, 4,24 v), mentres que nos modelos de exportación o número de válvulas por cilindro foi decisivo (222 4v, 430 4v). No caso dos descendentes individuais do Biturbo, a asignación da designación non se pode explicar de xeito concluínte. Isto aplícase en particular ao cupé de exportación 222 E, para o cal, dado o seu motor de 2,8 litros, non se aplica o modelo explicativo do 222 italiano, nin ao sedán de exportación de catro portas 430, que non tiña Motor de 3,0 litros. Maserati procedeu de xeito diferente co Spyder, ao que se lle adicionaron estruturas inconsistentes, así como con modelos especiais aos que se lles deu un nome en lugar dun código numérico (Karif, Shamal e Racing).
Código de fábrica
A columna "Código de fábrica" ​​nomea a designación interna de fábrica do tipo de vehículo. Comezaron moitas veces a principios do século XXI, pero non sempre coas letras AM (para Alfieri Maserati). A partir de 2004, o código numérico só está precedido por un M.
De / a
O período de produción especifícase nas columnas De e A. Aparece o ano da presentación, polo que Maserati escolleu a miúdo, pero non sempre, o 14 de decembro como día da presentación, o aniversario da fundación da compañía en 1914. Isto non sempre é o mesmo que o inicio da produción en serie ou a primeira entrega, aquí adoitaban producirse atrasos de varios meses.
O ano de finalización da produción aparece como hora final. Especialmente con numerosos membros da familia Biturbo, isto non sempre é o mesmo que o final da venda; nalgúns casos, o último exemplar almacenado aínda se vendeu dous anos despois do cesamento da produción. Isto aplícase ao Karif, por exemplo: a súa produción rematou en 1990, pero a venda prolongouse ata 1993.
Coloracións
As liñas resaltadas en verde designan modelos que só foron construídos para o mercado italiano e non se exportaron regularmente.
Jaime Mayor Oreja
Jaime Mayor Oreja, nado en Donostia (Guipúscoa) o 12 de xullo de 1951, é un político vasco militante do Partido Popular. En 2011 era eurodiputado (dende 2004), entre outros cargos. É sobriño do exministro Marcelino Oreja Aguirre.
Traxectoria
Enxeñeiro agrónomo, ingresou en 1977 na Unión de Centro Democrático (UCD) onde desempeñou o cargo de secretario xeral de Guipúscoa e secretario adxunto de Relacións Internacionais. En 1980 foi elixido parlamentario autonómico, Conselleiro de Turismo do Goberno preautonómico e deputado por Guipúscoa. En 1982 foi designado delegado do Goberno no País Vasco. En 1984 presentouse ás eleccións autonómicas vascas como candidato a lehendakari por Coalición Popular. Durante a lexislatura foi portavoz de Coalición Popular no Parlamento Vasco.
En 1989 foi nomeado director político para a campaña das eleccións europeas polo Partido Popular, desenvolvendo o cargo de presidente da Xestora do Partido Popular no País Vasco. Deputado a Cortes por Biscaia en 1989, renunciou ao seu escano para presentarse como candidato do Partido Popular a lehendakari nas eleccións vascas de 1990, candidatura que repetiu nas de 1994. Foi nomeado vicesecretario xeral do PP no XII Congreso Nacional (febreiro 1996). Foi deputado nacional do PP por Álava na I, IV e VI Lexislatura e por Biscaia na VII Lexislatura.
Dende maio de 1996 foi nomeado ministro do Interior, posto que mantivo ata o ano 2001.
Fucked Up
Fucked Up é unha banda de hardcore punk canadense procedente de Toronto, formada no ano 2001. A banda gañou no ano 2009 o Polaris Music Prize grazas ao seu álbum The Chemistry of Common Life.
Hugo Pratt
Hugo Pratt (Ugo Eugenio Prat) foi un debuxante de banda deseñada italiano, creador do aventureiro Corto Maltés.
Traxectoria
Naceu en Rímini, Italia o 15 de xuño de 1927, pero criouse e estudou en Venecia. En 1937 marchou coa súa nai a Abisinia, colonia italiana na actual Etiopía, onde o seu pai era funcionario. Con trece anos alistouse como voluntario no Batallón Autónomo da Policía de Africa Italiana. Con 17 anos regresa a Italia. Nese momento xa é un apaixonado da banda deseñada norteamericana. Funda conxuntamente con Ongaro, Faustinelli e Battaglia o "Grupo de Venecia" para realizar historietas ao estilo americano. Debutou no ano 1945 publicando a súa primeira historieta Asso di Picche (As de Picas). En 1950 o grupo viaxa á Arxentina contratado pola Editorial Abril.
Na Arxentina vai ser onde cre as súas personaxes Sarxento Kirk (1953) e Ernie Pike (1956). En 1959 fai a súa primeira historieta integral Ann e Dan (ou Ana da Xungla), á que segue Capitán Cormorant (1962) e Wheeling (1962). Volta a Italia no 1963, onde en 1967 comeza a saga d´A balada do Mar Salgado, onde aparece por primeira vez o aventureiro Corto Maltés, a súa personaxe mais coñecida. No 1969 crea Os Escorpións do Deserto, saga que narra as aventuras e desventuras do tenente(ascendido a capitán e logo a maior) polaco Koinski pertencente a seción dos Escorpións do Deserto integrada no Exército do Nilo que actuou na África de 1940 durante a segunda guerra mundial. Entre o ano 1970 e 1973 comeza a publicar na revista francesa ¨Pif¨ os episodios das aventuras do Corto Maltés que serán as que lle dean o recoñecemento e a fama. Dos anos setenta ata principios dos noventa debuxará e escribirá as longas sagas do Corto (dende Corto Maltés en Siberia (1974) ata Mú (1988) ).
En todos os seus traballos pálpase a presenza dos grandes autores de aventuras aos que admiraba (Joseph Conrad, Hermann Melville, Stevenson, Kipling, Jack London, Antoine de Saint-Exupéry etc.).
Tanto Corto como Koinski e outros personaxes principais creados polo seu xenio caracterízanse por falar cos seus actos e ser moi parcos no uso das palabras. A mais os seus actos veñen determinados polos ideais individuais e non polos factores externos cunha forte tendencia antisistema, creando deste xeito antiheroes cuxos actos os converten en defensores dos débiles e da vida humana por riba de calquera outro valor.
Logo de vivir en Italia, Etiopía, Arxentina, Brasil e Francia, asentouse en Lausana, (Suíza) onde morreu o 20 de agosto de 1995.
Michel Preud'homme
No Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994 foi galardoado co Premio Yashin que o cualificaba coma o mellor porteiro do mundo, nunha clasificación na que Preud'homme figurou no top 10 durante oito anos. Retirouse como xogador en 1999 pero nunca deixou totalmente o mundo do fútbol. Na actualidade é adestrador do Standard de Liège, logo de ser director deportivo nese mesmo club. Como consecuencia dese nomeamento como técnico, producido o 30 de agosto de 2006, dimitiu dos seus cargos na federación belga de fútbol, onde era vicepresidente, e na Liga profesional de fútbol belga, onde o seu nome soaba como vindeiro presidente.
Conseguiu por dúas veces a Bota de ouro belga en 1987 e 1989.
Eleccións municipais en Campo Lameiro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Campo Lameiro dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Campo_Lameiro]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Campo Lameiro desde a aprobación da Constitución de 1978.
Astérix e o golpe do menhir
Astérix e o golpe do menhir (en Astérix et le coup du menhir) é un filme franco-alemán de 1989 dirixido por Philippe Grimond e producido por Yannick Piel. É unha adaptación dos libros da serie de Astérix O combate dos xefes e O adiviño.
Anstituto de la Lhéngua Mirandesa
miniatura|311x311px|Distribución da [[lingua mirandesa na Terra de Miranda.]]
O Anstituto de la Lhéngua Mirandesa (Instituto da Lingua Mirandesa) é a institución encargada da representación, investigación, promoción, normativización e divulgación da lingua mirandesa, a variedade do asturleonés falada na localidade portuguesa de Miranda do Douro, lugar no que se atopa a sede da institución.​
A decisión de formar o instituto foi o resultado dunha reunión celebrada en setembro do 2000 en Miranda do Douro, onde se reuniron varias persoas interesadas polo idioma. A partir desa reunión tomóuse a decisión de avanzar cara a creación de dito instituto, e tamén para afiliar ao mirandés á Oficina Europea de Linguas Minoritarias.
Batalla de Waterloo
A Batalla de Waterloo foi o 18 de xuño de 1815, nunha chaira próxima a Waterloo na rexión de Brabant (actual Bélxica). Enfrontou os exércitos franceses de Napoleón Bonaparte e unha coalición angloprusiana ás ordes do xeneral Wellington. Napoleón que derrotara as tropas prusianas dirixidas polo mariscal Blücher na batalla de Ligny, intentou de forzar as liñas británicas antes de que puidesen recibir as axudas de novas tropas prusianas e saxoas. A pesar dos esforzos de Ney, os británicos conseguiron resistir os ataques franceses ata a chegada das tropas prusianas e saxoas de Blücher, que provocaron a retirada dos exércitos franceses. A derrota de Waterloo significou a destrución do poder militar francés, a fin do Imperio dos Cen Días e a caída definitiva de Napoleón.
Dote
miniatura|Un vello Aussteuerschrank alemán. O dote é o patrimonio que a familia da noiva entregan ao noivo para soster as futuras cargas do matrimonio e que en moitos casos é directamente proporcional ao status social do futuro esposo. O dote outórgase ao marido, quen o administra durante a duración do matrimonio, xa que en caso de divorcio tería que devolvelo.
O dote nas distintas culturas
Nalgunhas culturas, o dote forma parte dun intercambio de riquezas entre as familias contraentes acompañado dun certo pago do noivo ou da súa familia á familia da noiva, denominado excrex. Este pago é relativamente frecuente nalgunhas culturas africanas, mentres que o dote sería máis propio de Oriente Próximo, o sur de Asia (China, India) e algunhas sociedades europeas.
A pesar de que nestes países asiáticos se prohibe expresamente o dote a mediados do século XX, esta práctica segue sendo bastante común e en ocasións suscitou problemas cando non se poden satisfacer as esixencias do marido, o que carrexa malos tratos ou ata uxoricidios ou outros tipos de asasinatos.
Nalgunhas rexións de Europa conservouse a tradición do enxoval, que antigamente consistía no conxunto de aveños, mobles e roupas achegadas pola familia da noiva e que hoxe tamén pode facerse extensible á familia do noivo.
Noutras culturas, como nos pobos xermánicos do medievo, aparece un fenómeno marital denominado Morgengabe, que consistía nun pago da noiva á familia do noivo.
O mahr é un fenómeno parecido ao Morgengabe xermánico pero na cultura islámica que se menciona no Corán no versículo 4:4.
Cúpula
miniatura|175px| Cúpula central da [[Basílica de San Pedro, no Vaticano, deseñada por Miguel Anxo, ten 42,5 m de diámetro e 132 de altura. ]] A cúpula é un elemento arquitectónico que serve para cubrir un espazo de planta circular, cadrada, poligonal ou elíptica, por medio de arcos semicirculares, parabólicos ou oxivais, que rotan respecto a un punto central de simetría.
As cúpulas posúen unha gran forza estrutural. Unha cúpula pequena pode ser construída con albanelaría corrente, coidando tanto a fricción como as forzas compresivas. As grandes cúpulas, comprenden unha dobre cúpula, unha interna e outra externa, desde que Brunelleschi cubriu triunfalmente, coa súa dobre cúpula, o transepto de Santa María del Fiore, a catedral ou duomo de Florencia.
Etimoloxía
O termo cúpula provén do italiano cupola con raíces latinas cupella e este do idioma grego kupellon, que significa "pequena cunca" (cupa, en latín = cunca). A palabra relaciónase en consecuencia coa forma característica desta cuberta. Nótese que noutros idiomas, como o inglés ou francés, o termo equivalente é "dome", derivado así mesmo do latín 'doma' ou do grego 'dôma'.
Forma xeométrica
A superficie dunha cúpula pode adoptar distintas formas segundo o método construtivo e as tradicións formais, variando en función da forma de planta e o perfil de acordo á cónica utilizada:
miniatura|Esquema de cúpula sobre [[Pendente (arquitectura)|pendentes.]] miniatura|Esquema de cúpula con tambor. miniatura|Construción dun [[iglú.]]
Elementos dunha cúpula
A base sobre a que se apoia a cúpula pode consistir en muros continuos ou en arcos sobre pilastras. Cando a base é cilíndrica, a cobertura do espazo resultante pode construírse mediante unha cúpula simple; noutro caso, a cuberta convértese nunha cúpula de cuarteiróns. Para resolver a transición entre a base circular ou elíptica da cúpula e a forma cadrada ou poligonal do baseamento, utilizáronse frecuentemente elementos de transición como trompas ou pendentes. Entre a cúpula propiamente dita, e os elementos de transición adoita interporse un tambor cilíndrico ou ciborio, polo xeral perforado con xanelas, que posibilitan a iluminación do espazo interior. A iluminación pode así mesmo complementarse mediante unha lanterna superior, visible desde o exterior como elemento formal de coroamento do conxunto.
Sistemas construtivos
Un dos métodos construtivos máis simples e antigos consiste en levantar fiadas sucesivas de mampostos, pechándose progresivamente cara ó centro. Este sistema é moi antigo, e permite cubrir espazos de diámetro relativamente pequeno. Ás veces, a colocación dos mampostos segue un patrón en espiral, tal como o aplicaron tradicionalmente os esquimós para levantar os seus iglús. A construción resultante adoita denominarse falsa cúpula ou aproximación de fileiras ó conseguirse por este medio. Neste sistema cada aro ou volta de mampostos logra ó "pecharse" a estabilidade necesaria, e o comportamento estático é o dunha estrutura alintelada, sen esforzos horizontais de importancia:
As cúpulas verdadeiras están conformadas por pezas chamadas doelas, cunha clave superior que equilibra os esforzos en forma similar ó que se require nun arco ou unha bóveda, só que en tres dimensións. Para permitir un óculo cenital que dea paso á luz exterior ou -máis tardiamente- unha lanterna co mesmo obxectivo, a clave pode substituírse por un anel superior de pezas que resistan en conxunto os esforzos de compresión. Este aro superior construíuse frecuentemente en aliaxes como o bronce, para asegurar a estabilidade e durabilidade.
Cálculo estrutural
Desde o punto de vista estrutural unha cúpula delgada pode considerarse un elemento bidimensional de dobre curvatura con simetría radial (respecto ó centro da esfera inscrita). Os esforzos predominantes son de tracción no sentido dos paralelos e de compresión no sentido dos meridianos. Estruturalmente as súas ecuacións de equilibrio corresponden a unha lámina de revolución.
Nas cúpulas de sección circular e de parede delgada prodúcense esforzos de flexión porque a circunferencia afástase da forma óptima de catenaria, caendo a resultante fóra do terzo medio da sección, pero este afastamento está xeralmente por encima da catenaria, o cal permite anular esta flexión con aneis de aceiro horizontais en forma de paralelos traballando á tracción e permitindo así axustar o polígono funicular de forzas á forma circular requirida.
En cúpulas de gran diámetro existen problemas serios de cargas eventuais que poden chegar a ser moi importantes e obrigan a un estudo profundo dos esforzos de flexión que poden producirse. Exemplos destas cargas eventuais poden ser presión desemparella por ventos veloces, dilatacións diferenciais por temperatura desemparella (lado iluminado polo sol e lado de sombra), acumulacións desemparellas de neve ou xeo, asentos diferenciais de cimentacións, etc.
Historia
Desde os albores da civilización construíronse falsas cúpulas con materiais variados, incluíndo as cubertas tradicionais -aínda en uso- das iurtas da Asia central, dos iglús esquimós, os "trulli" do sur de Italia e os nuraghi de Sardeña. Co crecente uso de habitacións de forma rectangular, este tipo de cubertas quedou circunscrito á arquitectura funeraria, por exemplo nos "tholos". Un dos tholos máis relevantes é o Tesouro de Atreo en Micenas, cuxa construción se estima tivo lugar en 1250 a. C. É unha construción de pedra alintelada que constitúe por tanto unha falsa cúpula, cun diámetro de 14,5 m. O uso da cúpula foi pouco común na Antiga Grecia, e até o Imperio romano non se comezan a levantar as primeiras cúpulas verdadeiras.
Imperio romano
miniatura|Sección do [[Panteón de Agripa, en Roma.]] No Imperio Romano emprégase a cúpula moito máis frecuentemente. Os máis grandes complexos termais e palacios romanos incluíron cúpulas como cuberta. O cume da construción de cúpulas en Roma aparece na do panteón de Agripa, cunha luz libre que non foi nunca superada con técnicas tradicionais e foi necesario o emprego do aceiro estrutural ou o formigón armado para conseguilo.