cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramón Rubido
Traxectoria
A serie de reclamacións interpostas polo Celta ante a Federación Española e Galega finalmente resolvéronse coa inhabilitación do Deportivo para a competición oficial durante un ano por aliñación indebida e convidábase aos xogadores a recapacitar. Porén só Isidro volvería a disputar algún encontro co Celta antes de fichar definitivamente polo Deportivo ao cabo dun ano.
O 9 de novembro de 1924 disputouse o primeiro derbi oficial entre o Deportivo e o Celta, encontro cunha previa conflitiva ao ter recente a polémica da fuga de xogadores e estar no once inicial tres deles: Chiarroni, Otero e Ramón González. A portería céltica sería defendida polo terceiro porteiro, o propio Rubido. O resultado final foi de 3-0 a favor do Deportivo.
Basidiomicetos
Os basidiomicetos (Basidiomycota) son unha división do reino Fungi que inclúe os fungos que producen basidios con basidiosporas. Contén os clásicos cogomelos e fungos con chapeu.
Características
Este filo é o máis evolucionado e o máis coñecido pois comprende numerosos e variados tipos de fungos. Cando son de carácter heterotálico, o micelio primario sofre dicariotización (somatogamia ou espermatización) producindo hifas dicarióticas que corresponden ó micelio secundario. Nos fungos de carácter homotálico unha basidiospora produce o micelio dicariótico. Hai presenza de quitina nas paredes celulares, e aparecen unhas estruturas chamadas fíbulas, moi parecidas ós uncínulos dos ascomicetos.
Clasificación
miniatura|[[Pholiota aurivella.]] Os basidiomicetos clasifícanse en tres subfilos con diferentes clases:
Bildu
miniatura|esquerda|Mitin de Bildo no Kursaal en 2011. Bildu (Reunirse en éuscaro) é unha coalición política cunha ideoloxía nacionalista vasca e situado no chamado polo soberanista e independentista, conformada polos partidos Eusko Alkartasuna, Alternatiba, a plataforma cidadá Herritarron Garaia e outros independentes abertzales e de esquerdas. Os seus integrantes afirmaron a súa vontade de continuar o proxecto de coalición máis alá das eleccións de 2011. Presentaron candidaturas nas eleccións do mes de maio de 2011, como foron as eleccións ao Parlamento de Navarra, as Xuntas Xerais de Araba, de Guipúscoa e de Biscaia, e as eleccións municipais españolas de 2011 en Euskadi, Navarra e no Condado de Treviño (Castela e León).
Arcos, Graba, Silleda
Arcos é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o IGE do 2011 tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres) o que supón o aumento dun habitante (1 home) con respecto a 2009. O lugar divídese en dous barrios, o primeiro correspóndese coa parte alta da aldea e o outro coa baixa.
Neste lugar atópase o lavadoiro parroquial, recentemente restaurado.
Demografía
Arcos evoluciona demograficamente así:
Equilibrium (filme)
Conta a historia de John Preston (Bale), un oficial que vive nun futuro no que os sentimentos e a expresión artística son ilegais e os cidadáns inxéctanse diariamente drogas para suprimir as súas emocións. Despois de perder accidentalmente unha dose, Preston comeza a experimentar emocións que lle fan preguntarse sobre a moralidade dos seus actos ó tempo que intenta non ser detectado pola desconfiada sociedade na que vive.
Ortiga
Ortiga, estruga ou herba do cego (Urtica sp.) é o nome común de varias plantas herbáceas da familia das urticáceas, de talo ergueito e flores verdosas en espiga. Caracterízase polos pelos que cobren as súas follas e que liberan unha substancia que produce proído e inflamación en contacto coa pel. Considérase herba ruín, con todo, é unha das plantas que máis aplicacións medicinais posúen.
Medran en solos ricos, nas proximidades de bosques de arbustos. É moi resistente e pode soportar condicións extremas. Varias especies, especialmente tres, son comúns en Galiza:
Etimoloxía
O termo galego ortiga (en portugués urtiga) vén do latín urtīca; coas variedades e pronuncias dialectais ortigha ou urtigha. Os nomes comúns en galego comprenden tamén herba do cego e estruga; esta última do latín: exurticare, a través da forma indocumentada estur(i)care, que pasou a esturgar e estrugar 'ortigar' de onde derivan estruga, esturga e estrugha (dialectais).
Descrición botánica
As estrugas son plantas arbustivas perenne, dioicas, de aspecto xoto e que poden acadar o 1,5 m de altura.
É característico desta planta el posuir unha vilosidade urticante que ten a forma de bóchegas moi miúdas cheas dun zume irritante que co contacto coa pel producen unha lesión e deitan o seu contido (ácido fórmico, resina, histamina e unha substancia proteínica descoñecida) sobre dela, provocando broulla e proído. Este proído débese á acción do ácido fórmico, composto do que é moi rico. Estes pelos son moi duros e febles na punta, polo que é de abondo unha lixeira rozadura para crebaren.
A raíz é moi rica en taninos, que lle confiren unha acción adstrinxente.
Posúe un talo avermellado ou amarelento, ergueito, cuadrangular, ramificado e oco nos entrenós. Está dotado en todos os nós de parellas de follas, e está recuberto de pelos urticantes.
As follas son de figura oval, engurradas, serradas, en punta, e de até 15 cm. Son de cor verde escuras e con pétalos de cor amarela suave. Atópanse opostas e tamén están provistas, o mesmo có talo, dos característicos pelos.
Florea dende o mes de xullo en diante.
As flores son verde amarelentas con estames amarelos, reunidas en panículas pendulares, asilares e terminais. Normalmente son unisexuais, miúdas e dispostas en acios pendurados de até 10 cm. As femininas atópanse en longas candeas penduradas e as masculinas en inflorescencias máis curtas.
Os froitos son aquenios (cápsulas) e secos.
Hábitat
Son cosmopolitas, especialmente a estruga maior, podéndoa atopar en calquera local onde o home ou o gado moren, beiras dos camiños, dos regos, clareiros das fragas etc. medra en solos ricos en nitróxeno e húmidos, en currais, hortas, par dos muros e valados, nas leiras etc.
Apaña
Apáñase a planta enteira, dependendo do uso final. Pódese utilizar fresca ou enxugada.
En fitoterapia, os naturistas aconsellan apañar as sumidades floridas ou simplemente as follas dos talos novos. Recoméndase a colleita antes da floración, e o enxugado cómpre realizalo axiña.
Con fins medicinais apañarase nos meses de maio, xuño, xullo e agosto aínda que non é un problema calquera mes do ano. Para alimentación apañarase en calquera período.
Na colla, polo seu poder urticante, cómpre levar luvas, apañando só os caules novos e sans. Antes da aparición das flores, a planta é máis tenra. Cómpre non usar as follas vellas, xa que son máis irritantes.
As raíces apañaranse na primavera ou no outono.
Conservación
Enxugar as estrugas á sombra ben espalladas no chan, nun lugar ben ventilado, coma un hórreo. Unha vez enxugada a planta gardaranse só as follas. As follas secas non son urticantes e poden ser esnaquizadas para a conserva. Deste xeito podemos continuar gozando dos beneficios en inverno, cando non as atoparemos frescas.
Partes utilizadas
Utilízase a raíz e a planta enteira. Tamén se usa a planta fresca. Principalmente as follas (Urticae folium/herba), aínda que tamén se poden utilizar as raíces (Urticae radix). As raíces, ademais das da Urtica dioica L., son tamén beneficiosas as da estruga menor (Urtica urens L.), ou especies híbridas de ambas as dúas, obtidas durante o período de floración.
Popularmente tamén se empregan os froitos (Urticae fructus). Antigamente, aplicaban as follas nos xenitais dos rapaces que eran descubertos masturbándose, dando lugar ás crenzas de que se se realizaba a masturbación, aparecían innumerábeis doenzas canceríxenas, cousa que é incerta.
Propiedades
A planta ten moitas propiedades beneficiosas para a saúde.
Na agricultura
Dende hai miles de anos vense utilizando o xurro de estrugas (especialmente de Urtica dioica) para mellorar a saúde das plantas cultivadas. As súas propiedades elicitoras, reconstituíntes, remineralizantes e correctoras compleméntanse cos seus sonados efectos insecticidas e funxicidas, o que fai deste xurro un caldo case indispensábel -e de balde- para manter a sanidade vexetal.
Propiedades nutritivas
Nutricionalmente é de grande importancia pola súa riqueza en sales minerais e vitaminas que benefician a todos incluso ás persoas que fan dietas sen sal. As estrugas conteñen vitaminas A e C, ferro, ácido salicílico e proteínas.
Propiedades medicinais
Ademais de nutritiva, ten gran cantidade de propiedades:
Efectos secundarios
Os preparados de Urtica dioica están exentos de toxicidade tanto aguda coma crónica.
Historia
A estruga é unha planta cuxas follas xa eran citadas nos tratados medievais como remedio nos estados asociados a un déficit na diurese. Porén, dende hai vinte anos as súas partes subterráneas (raíces e rizomas) son obxecto de interese no tratamento da hiperplasia benigna de próstata (HBP), tal e como puxeron de manifesto as numerosas pescudas realizadas sobre elas. Ditas pescudas permitiron acceder ao coñecemento dos seus máis importantes principios activos e a súa actuación sobre algúns dos factores implicados na aparición da HBP. Por outra banda, os ensaios clínicos máis actuais realizados con extractos normalizados de estruga indican un efecto positivo sobre os síntomas urinarios asociados á HBP. A isto cómpre engadir a gran tolerancia cara os preparados elaborados coas partes subterráneas, xa que en ensaios a seis meses só un 0,7 por cento dos pacientes amosou efectos secundarios, de escasa gravidade en todos os casos.
As estrugas na cultura popular
miniatura|200px|Escudo do concello de [[Ortigueira. O nome Orticaria e Ortigaria aparecen na Idade Media, nunha relación de terras incluídas no condado de Montenegro, no reino de Galiza.]] Disque que para combater os razaduras de proído coa planta, débese fretar a zona afectada con follas de mentraste, planta que adoita medrar preto das estrugas.
Segundo unha crenza popular, se alguén mexa no mesmo lugar durante certo tempo, medrará unha estruga. Se se aguanta a respiración, a estruga pode tocarse sen que produza proído ou irritación.
Entre os usos da planta para a medicina homeopática cítanse as azoutas con estrugas para tratar as dores dos cadrís e do lombo. Cóntase tamén que na antiga Roma, azoutábse cun ramo de estrugas por baixo do embigo, riles e nádegas aos homes (especialmente os anciáns), para lles tornaren o vigor perdido. Algo semellante facían os antigos gregos.
O médico e alquimista do século XVI, Paracelso, recomendaba apañala cando a lúa fica na constelación de Scorpius e levala enriba para obter bravura e afouteza. Disque Paracelso tamén podía saber se un doente morrería ou sairía da súa doenza se botaba as follas da estruga nos ouriños do paciente e as deixaba durante 24 horas. Se as follas secaban, o paciente morrería case de seguro, se ficaban verdes, sobreviviría.
Utilízanse tamén coma materia prima para a obtención de clorofila en procesos industriais, para fabricar pasta de papel, coma tintura para tinxir tecidos e coma fonte de fibras téxtiles para confeccionar cordas, redes, velas de barcos e roupas. Este último uso remóntase á segunda guerra mundial, por mor á escaseza das fibras máis habituais.
Hotspot
miniatura|250x250px|Xerador de Puntos de Acceso Un hotspot (en inglés punto quente) é unha zona de cobertura da rede Wi-Fi, en que un punto de acceso (access point) ou diversos fornecen servizos de rede a través dun Provedor de Servizos de Internet sen fíos (WISP). Os hotspots atópanse en lugares públicos, tales como aeroportos, bibliotecas, centros de convencións, bares, hoteis, etc. Este servizo permite manterse conectado a Internet en lugares públicos. Este servizo pode fornecerse de forma gratuíta ou por unha suma que depende do provedor.
Os dispositivos compatibles con acceso Wi-Fi e sen fíos permiten conectar PDA, ordenadores e teléfonos móbiles, entre outros.
Frecuencias
Unha rede Wi-Fi usa un radio de frecuencia para comunicarse entre o cliente dispositivo e o punto de acceso, usa transmisores de dupla banda (ou de duplo sentido) que traballan a 2.4 GHz (802.11 b e/ou 802.11 g) ou 5 GHz (802.11 a). En xeral, a gama da antena varía entre 30 e 300 metros de distancia entre o punto emisor e o receptor, dependendo do tipo de antenas utilizadas e a enerxía emitida. A pesar diso, hai moitos factores que reducen o alcance efectivo, como as interferencias e as condicións físicas da sala ou no caso de exteriores os elementos físicos.
Seguridade
Debido ao feito de que a comunicación se establece por medio de ondas electromagnéticas, a posibilidade de ser crackeadas ou de que unha persoa estraña se apodere da rede son bastantes. Os sistemas de seguridade WPA2 que se consideraban bastante fiábeis deixaron de ser seguros. Independentemente da seguridade aplicada sobre a conexión sen fíos, nun punto de acceso público carece de importancia facer unha conexión cifrada. Se un punto de acceso é mediante unha rede sen fíos cifrada e o código para isto é coñecido, a facilidade para descifrar os datos é a mesma.
Nun punto de acceso público hai que aplicar unha configuración peer-to-peer en todos os casos en capa 2 e evitar así o multicast ou transmisión entre os clientes. Non hai necesidade de aplicar o cifrado na conexión sen fíos e debe permitirse o uso de redes privadas virtuais.
WAP con función de punto de acceso
Os últimos modelos usan niveis de cifrado de segunda e terceira xeración, dado que a primeira xeración de cifrado WEP resultou ser moi doada para crakear.
Estes novos niveis de cifrado, tanto WPA como WPA2, son considerados seguros se o contrasinal é suficientemente forte ou se usa un "passphrase" (frase de paso).
Irene Vallejo Moreu
Irene Vallejo Moreu, nada en Zaragoza en 1979, é unha escritora española.
Traxectoria
Doutora en filoloxía clásica polas universidades de Zaragoza e Florencia, o seu labor céntrase na investigación e divulgación dos autores clásicos. Colabora no periódico Heraldo de Aragón, con artigos que mesturan temas de actualidade con ensinanzas do mundo antigo. Publicou dous libros recompilatorios das súas columnas semanais, El pasado que te espera e Alguien habló de nosotros.
Como creadora, en 2011 publicou a súa primeira novela, La luz sepultada, unha historia de suspense. A súa segunda novela foi El silbido del arquero, publicada por editorial Contraseña, unha historia de aventuras e amor ambientada en tempos lendarios, reformulando os conflitos contemporáneos. Dentro da literatura infantil e xuvenil publicou as obras El inventor de viajes, ilustrada por José Luis Cano, e La leyenda de las mareas mansas, en colaboración coa pintora Lina Vila. Foi incluída na antoloxía de narradoras aragonesas Hablarán de nosotras (2016) co relato El mal invisible.
Moares, Ermedelo, Rois
Moares é un lugar da parroquia de Ermedelo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 39 habitantes.
Está situado en plena pendente do monte Moares e ao carón do río Moares.
Manuel Córdoba
Manuel Córdoba Piñón, nado en Vigo en 1898, foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Córdoba xa xogaba no Real Club Fortuna de Vigo antes da fusión deste co Real Vigo Sporting Club en agosto de 1923 para dar lugar ao nacemento do Celta de Vigo, pasando a formar parte do cadro de xogadores deste. O equipo céltico era tan extenso, 64 xogadores, que se tiveron que facer dous equipos que puidesen facer viaxes polo Estado alternativamente, Córdoba sería o capitán do equipo B xunto a Juanito Clemente.
Este sistema de dous equipos funcionou durante os numerosos amigábeis que disputou o Celta de cara a seleccionar os xogadores que formarían parte do equipo que xogaría competicións oficiais, labor que cumpriu o técnico inglés Francis Cuggy. Finalmente Córdoba non entraría no equipo titular a causa da gran competencia con Queralt, Hermida, Máximo Costas ou Jacobo Torres.
Finalmente retirouse ao rematar a tempada 1923/24.
Faramontaos, Pereda, San Cristovo de Cea
Faramontaos de Pereda é unha aldea da parroquia de Pereda, no concello ourensán de San Cristovo de Cea.
11 de marzo
Nacementos
miniatura|150px|Cándido Nocedal.
Mortes
miniatura|150px|Alexander Fleming.
Santoral
Santos: Eutimio, Eulogio, Vindiciano, Sofronio, Benito, bispos; Fermín, abade; Heraclio, Zósimo, Cándido, Piperión, Trófimo, Talo, Gorgonio, Firmo, mártires; Constantino, rei; Aurea (Oria), abadesa.
Outros
Os 366 días do ano
Amazona albifrons
Amazona albifrons é unha especie de papagaio orixinaria de Centroamérica. Caracterízanse pola súa habilidade de reproducir sons, podendo imitar entre 30 e 40 diferentes. Ó igual que outras especies de papagaios, son animais lonxevos, cuxa esperanza de vida rolda os 40 anos.
G.I. Joe: The Rise of Cobra
G.I. Joe: Rise of Cobra é unha película estreada o 7 de agosto de 2009 en Estados Unidos, baseada nunha liña de figuras de acción. Baixo a dirección de Stephen Sommers (Van Helsing), e o guión a cargo de Stuart Beattie (30 Days of Night) e Skip Woods (Hitman).
Resumo
Unha unidade militar de elite composta por axentes especiais coñecida como G.I. Joe enfróntase a unha organización terrorista liderada por un importante fabricante de armas, James McCullen, que xunto aos seus secuaces tenta apoderarse dunha nova nanotecnoloxía que el mesmo creara para a OTAN, capaz de destruír cidades enteiras.
A historia céntrase en Duke, un oficial do exército, o seu amigo Ripcord, o seu recrutamento a G.I. Joe e como a historia pasada amorosa do primeiro está directamente vencellada coa baronesa, unha das líderes do grupo terrorista.
Ginés Martínez
Biografía
Pouco se sabe da súa vida privada. Comezou traballando na súa terra natal. A comezos do século XVII debeu entrar en contacto con Maximiliano de Austria, quen en 1603 accedería á cátedra arcebispal de Santiago, e a quen acompañaría a esta cidade, de xeito que nese mesmo ano foi nomeado mestre de obras da catedral compostelá. Martínez apenas estivo tres anos anos nese cargo, pois en 1606 xa deixa de figurar como tal.
Obra galega
As tres últimas obras son atribuídas, baseándose en razóns cronolóxicas e estilísticas.
Ōfunato
Ōfunato (大船渡市, おおふなとし, Ōfunato-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ó sueste da prefectura, nordeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 323,28 km² e a poboación de 41.255 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 128 h/km².
O concello de Ōfunato limita cos concellos de Kamaishi, de Sumita e de Rikuzentakata.
Escola de Delft (pintura)
miniatura|Vista de Delft (1652), de [[Carel Fabritius]] miniatura|A leiteira (c. 1657-58), de [[Johannes Vermeer]] A Escola de Delft é unha tendencia da pintura barroca dos Países Baixos vixente no século XVII e desenvolvida por diferentes artistas heteroxéneos que traballaronn na cidade de Delft, na Holanda Meridional, entre 1650 e 1670, caracterizada pola representación de escenas cotiás desa cidade: imaxes da vida doméstica, vistas das casas, interiores de igrexas, patios, prazas e rúas.
Carel Fabritius e Nicolaes Maes son considerados como os artistas orixinadores desta tendencia, seguidos por outros pintores, entre os que cómpre salientar a Johannes Vermeer. Os interiores arquitectónicos de Gerard Houckgeest, Emanuel de Witte e Hendrick Cornelisz. van Vliet tamén supoñen notables contribucións.
Ademais dos xéneros máis asociados aos pintores de Delft, os artistas da cidade continuaron a producir pinturas de natureza morta e de historia, retratos e pezas de arte decorativa que reflicten as tendencias máis xerais da arte  holandesa dese período.
Giovanna Amati
Giovanna Amati (pronuncia en italiano: //), nada en Roma o 20 de xullo de 1959, é unha expiloto profesional de carreiras italiana. É a última piloto feminina en participar no Campionato Mundial de Fórmula 1.
Criada nunha contorna adiñeirada, a Amati secuestrárona en 1978 antes de ser liberada cun rescate de 800 millóns de liras. Comezou a súa carreira na Fórmula Abarth antes de pasar á Fórmula Tres na tempada 1985-86. Unha participación na Fórmula 3000 en 1987 trouxo pouco éxito, pero ao ano seguinte, Amati mellorou as súas actuacións. Mudouse ao Xapón en 1989 pero aínda non tivo éxito. De regreso a Europa en 1990 tivo mellores resultados que continuaron en 1991. En 1992, Amati converteuse na quinta muller que pilotou na Fórmula 1 cando asinou con Brabham.
Traxectoria
É filla da actriz Anna Maria Pancani e un industrial do cine Giovanni Amati, eran ricos. Amati tivo unha atractiva infancia. Comprou unha motocicleta Honda cando tiña 15 anos, logrando escondela dos seus pais durante dous anos.
Secuestro
Secuestrárona o 12 de febreiro de 1978 tres gángsters dun grupo dirixido por Jean Daniel Nieto, quen presuntamente a violou e logo namorouse.
A Amati sacárona dun automóbil no que estaba sentada preto da vila dos seus pais e levárona nunha camioneta. Os seus captores levárona a unha casa situada preto da casa dos seus pais, pero a trasladaron cando a policía comezou a busca de Amati. Encerrárona nunha gaiola de madeira durante 75 días e sufriu abusos físicos e mentais, pero Nieto consolouna. Amati liberárona cun rescate de 800 millóns de liras (933.000 $ dólares en 1978) o 27 de abril utilizando recibos de billeteira para a película A guerra das galaxias e a súa nai vendeu algunhas das súas xoias e conseguiu os aforros dos seus empregados para pagar o rescate. Os maxistrados ordenaran que todos os activos pertencentes á familia Amati conxeláranse para evitar o pago.
Nieto, cidadán francés, foi arrestado logo dunha reunión coa ex secuestrada. Cando foi liberada, os xornais publicaron historias que detallaban a forte relación emocional entre Nieto e Amati. Sentenciárono a 18 anos de prisión. Nieto escapou de prisión en 1989 e permaneceu prófugo ata que foi arrestado en abril de 2010.
Inicios
Para aumentar as súas habilidades co fin de preparala para o automobilismo, Amati asistiu a unha escola de automobilismo co seu amigo, Elio de Angelis. Comezou a competir profesionalmente na serie de Fórmula Abarth en 1981, gañando varias veces nos seguintes catro anos antes de pasar á Fórmula Tres italiana en 1985-86, novamente logrou algunhas vitorias. En 1987 subira a carreiras de Fórmula 3000 tres veces, pero só clasificouse para unha carreira en Donington. Amati competiu na F3000 en 1988 con Lola e logrou dúas décimas posicións en Monza e Xerez. En Xerez, terminou detrás dos futuros pilotos de Fórmula Un Jean-Denis Deletraz, Jean Alesi e Marco Apicella. Amati mudouse á F3000 xaponesa en 1989, pero non tivo éxito. En 1990, Amati regresou a Europa para a F3000 International. Nas primeiras catro roldas, correu con Roni Motorsports nun Reynard 90D Cosworth antes de pasar a Lola na quinta rolda. O seu cambio final de equipo foi para Cobra Motorsports nas últimas cinco roldas. En 1990, Amati estivo involucrada nun accidente co piloto Británico Phil Andrews, no que o sacou da estrada durante unha sesión de proba antes da carreira de Brands Hatch ese ano. Nunca anotou ningún punto durante o seu paso pola Fórmula 3000.
En 1991, Amati uniuse a GJ Motorsports pilotando un Reynard 91D Cosworth durante toda a tempada. Cualificou para seis roldas e logrou terminar algunhas veces. A finais de ano, Amati probou para Benetton pilotando durante 30 voltas.
Fórmula Un
Amati asinou co equipo Brabham en xaneiro de 1992 para asociarse con Eric van de Poele despois de que o equipo non puidera asinar ao piloto xaponés de F3000 Akihiko Nakaya, a quen non se lle concedeu unha superlicenza debido a que a FIA non recoñece a serie xaponesa F3000 como un trampolín no automobilismo. O anuncio dunha muller piloto valeulle publicidade para o equipo Brabham. Antes da primeira rolda en Suráfrica, Amati tiña pouca experiencia na condución de coches de Fórmula Un xa que os mecánicos seguían traballando no seu automóbil.
En México, Amati non puido clasificarse para a segunda carreira consecutiva logrando un tempo máis de 10 segundos máis lento que Mansell.
No Brasil, Amati unha vez máis non puido clasificar para a carreira tendo un tempo 11 segundos máis lento que Mansell na cualificación do venres. Na cualificación do sábado rexistrou unha lixeira melloría, pero Amati non cualificou. Pouco despois da carreira, Amati foi despedida por Brabham e substituída por Damon Hill.
PCarreira logo da ublicar Fórmula Un
Amati participou na Porsche SuperCup en 1993 para gañar o Campionato Europeo Feminino. De 1994 a 1996, correu no Ferrari Challenge e foi consistente na serie. Deixou a serie por un ano sabático en 1997 antes de regresar en 1998. Unha vez máis competiu na Ferrari Challenge cun Ferrari 355 e tamén competiu na Serie Internacional de Deportes cun Alfa Romeo Giudici Gaiero SPN. Amati competiu nas 12 horas de Sebring nun BMW M3, conducindo xunto a Craig Carter e Andy Petery, pero retirouse debido a problemas co embrague. Tamén competiu na carreira dos 1000 km de Monza xunto a Loic Depailler e Xavier Pompidou, pero non puido comezar, chegou 11° en Le Mans durante unha carreira de dúas horas xunto a Guido Knyca e Giovani Gulinelli. En 1999, Amati competiu na SportsRacing World Cup pilotando un Tampolli RS2-RTA99 para o equipo de Campuro Tampolli xunto a Angelo Lancelotti na clase SR2. Colocouse en terceiro lugar na xeral no campionato de clase SR2 en 1999. Amati tamén se moveu nos medios, escribindo columnas en Italia para publicacións de deportes de motor e proporcionando comentarios de televisión.
Resultados completos na Fórmula 3000 International
(key) (Races in bold indicate pole position) (Races in italics indicate fastest lap)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Walije Gondwe
Walije Gondwe, nada en Kayiwonanga (distrito de Mzimba) en 1936, é unha escritora de Malaui, a primeira muller do país en publicar unha novela. A maior parte dos seus libros son obras de literatura infantil e xuvenil publicados nas décadas de 1980 e 1990. Dirixe o proxecto educativo Vinjeru.
Traxectoria
Naceu nunha familia de devoción cristiá. Varios anos despois de deixar a escola comezou a prepararse como administrativa, e gañou unha bolsa para completar os seus estudos no Reino Unido. A bolsa foi anulada por mor da situación política en Malaui, pero Gondwe permaneceu en Inglaterra.
Gondwe ten unha filla e un fillo.
FC Zürich
O Fussballclub Zürich é un club de fútbol suízo da cidade de Zúric. Fundouse o 1 de agosto de 1896 e actualmente compite na Challenge League suíza. O seu estadio é o Letzigrund, que conta cunha capacidade de 25.000 persoas.
Estadio
300px|dereita|Interior do estadio. O FC Zürich disputa os seus partidos de local no estadio Letzigrund, construído no ano 1925. En xaneiro de 2005, a UEFA aprobou os plans para a reconstrución do estadio de cara á Eurocopa 2008. Neste recinto disputáronse 3 encontros desta competición.
Entre agosto de 2006 e agosto de 2007, debifo á remodelación do seu estadio, o FC Zürich tivo que xogar de local no estadio Hardturm, propiedade do seu gran rival da cidade, o Grasshopper-Club Zürich. O novo estadio inaugurouse o 30 de agosto de 2007. O 23 de setembro dese ano, o FC Zürich e o Grasshopper xogaron o primeiro partido de fútbol tras a reconstrución.
A capacidade actual é de 25.000 espectadores para partidos de fútbol, 30.000 para o atletismo e 50.000 para concertos.
Barreiro, Graba, Silleda
Barreiro é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o IGE do 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres) a mesma cantidade que no ano anterior.
É a aldea máis pequena de toda a parroquia. No centro da aldea atópase un cruceiro.
Demografía
Barreiro evoluciona demograficamente ado seguinte xeito:
Biduedo
O topónimo galego Biduedo pode referirse a:
The Christian Science Monitor
O Monitor abrangue os eventos actuais internacionais e dos Estados Unidos. O seu equipo e artigos recibiron sete Premios Pulitzer ó longo da súa traxectoria, dende os anos 1950 até 2002. O xornal inclúe un artigo relixioso diario na páxina "The Home Forum", mais afirma que a publicación non é unha plataforma de evanxelización.
O Barreiro, Ermedelo, Rois
O Barreiro é un lugar da parroquia de Ermedelo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 33 habitantes.
Está situado preto de Moares. No Barreiro hai unha casa de turismo rural.
Home Alone 3
Home Alone 3 é un filme estadounidense dirixido por Raja Gosnell que foi estreado en 1997.
Sinopse
Catro espías de alta tecnoloxía industrial rouban un microchip ultra secreto e confiadamente agóchano nun coche de xoguete de control remoto. Por causa dunha confusión de equipaxes no aeroporto, a anciá señora Hess recolle o xoguete e regálallo ó seu veciño de oito anos Alex. Os espías desexarán recuperar o valioso chip a toda costa, pero Alex está preparado para darlles a benvida.
Biduedo, Pereda, San Cristovo de Cea
Biduedo é unha aldea pertencente á parroquia de Pereda no concello de San Cristovo de Cea en Ourense.
Patrimonio
Pola aldea discorren o Camiño de Santiago e mais a estrada N-525. No lugar hai unha capela, baixo a advocación de San Pantaleón. Durante o seu día, a fin de semana seguinte ó 27 xullo, realízase un pasarrúas de xigantes ("Almazonas") e cabezudos con máis de cen anos de antigüidade.
Na localidade ten o seu obradoiro o escultor Acisclo Manzano.
Agustín de Torres Valderrama
Agustín de Torres Valderrama, nado en Málaga e finado o 24 de outubro de 1881, foi un político español.
Traxectoria
Foi presidente da Deputación de Ourense en 1851, gobernador civil da provincia de Barcelona en 1857 e presidente da Deputación (1858). Foi elixido deputado polo distrito de Bande nas eleccións de 1863 e volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1864. Nas eleccións de 1867 foi elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia. Foi elixido senador pola provincia de Ourense de 1867 a 1881.
Aroliña
A aroliña (Gari depressa, Pennant 1777; antes Tellina depressa) é un molusco bivalvo da familia dos Psamóbidos (Psammobiidae), da orde Veneroida.
Morfoloxía
Semella unha arola de pequeno tamaño. Presenta unha cuncha sólida algo inequivalva, pois a valva dereita e lixeiramente máis convexa que a valva esquerda. O umbo centrado ou algo atrasado. No extremo posterior as valvas están separadas e o perfil é algo truncado. Non supera os 6,5 cm de eixo maior.
A superficie está marcada por liñas concéntricas que non constitúen verdadeiras costelas, cruzadas por liñas radiais moi finas, algo máis marcadas na parte posterior onde se agrupan semellando costelas. A marxe interior está finamente dentada.
A cor é branca ou crema, con bandas marróns ou púrpuras radiais. O periostraco, marrón escuro ou verdoso. O interior branco e ás veces púrpura, e pode presentar tamén tons alaranxados ou marelos.
Hábitat e bioloxía
Distribúese polo Atlántico, desde o mar do Norte ata Cabo Verde, incluíndo o Mediterráneo.
Vive sobre fondos de ares ou grava, na franxa infralitoral ata profundidades de 50 metros.
Só se captura accidentalmente, cando se anda a outras ameixas, coas que se pode comercializar mesturada.
Historia de Escocia
A historia de Escocia cobre a do Reino de Escocia e posteriormente a do país escocés, un dos países que integrou e integra o Reino Unido. Así pois, e aínda que a data inicial do que pode considerarse Escocia cunha continuidade histórica está en disputa, podería remontarse ata os séculos IX ou X, e de aí ata os nosos días.
Historia do territorio
A maior parte do territorio de Escocia ocupa terreos ermos e improdutivos. Isto débese a varios factores, pero fundamentalmente de relevo e climáticos. Só o 40% da superficie de Escocia se atopa por baixo dos 150 metros de altitude, e ata un 30% está por riba dos 300 metros. A altitude, sumada á súa latitude próxima do círculo polar, dificulta a presenza de cultivos agrícolas. Ademais, o solo é formado maioritariamente por arxila e xisto, de maneira que as terras baixas son ermos pantanosos e ácidos. Climaticamente, aínda que se beneficia do impacto benévolo da Corrente do Golfo, particularmente no oeste da illa, os seus invernos son fríos, as nevaradas comúns, e os veráns curtos e chuviosos.
Estes factores fixeron que o territorio e a poboación que o ocupaba no Reino de Escocia estivese ao longo da historia no límite da sustentabilidade. Isto é especialmente así entre o século XIII e o XIXI, durante a Pequena Idade de Xeo: neses séculos a temperatura de Europa arrefriou considerablemente, moveuse cara ao sur a liña de xeos perpetuos, aumentaron as nevaradas e os veráns acurtáronse aínda máis. Ademais, por volta de 1500 o proceso de deforestación que se iniciara no Neolítico foi substancialmente consumado e en paralelo, o da extinción de especies que vivían nese ecosistema: os alces extinguíronse na Idade de Ferro, os uros na Idade de Bronce, o oso a principios da Idade Media, o xabaril e o lince ata o século XIII e o castor ata o XVI. A finais do XVII os humanos acabaron cos últimos exemplares de lobo e un século máis sobreviviu a pita do monte.
Con todo, ese período de seis séculos denominado Pequena Idade de Xeo non foi uniforme para Escocia. O século XIV e o XV viviron décadas de fame en Escocia, pero a primeira metade do século XVI foi tan tépeda como a primeira metade do século XX. O apoxeo da friaxe acadouse no resto do XVI e no XVII, con períodos especialmente terríbeis nas décadas de 1560, 1590 e 1620. E aínda que houberon anos máis benignos nas décadas de 1650 e 1660, os anos definidos polo Mínimo de Maunder (escasa actividade solar e arrefriamento entre (1645 e 1715) causou efectos devastadores . No século XVII, a temperatura do Atlántico Norte era uns 5º máis baixa cá actual, mentres que a temperatura en terra era 1.5 ou 2º menos de media cá actual. A época de cultivo agrícola puido chegar a ser ata cinco semanas máis curta do que é agora. . Ese período de friaxe veu acompañada de importantes treboadas e temporais, con treboadas de area que modificaron o perímetro costeiro de Escocia en numerosos puntos. O impacto da friaxe foi maior na Terra Alta escocesa do que na Baixa. Particularmente nesas zonas a poboación sufría crises que a desmaban.
A partir de 1760 a vida dos humanos empeza a mellorar: as condicións climáticas que permiten aumentar a produción de avea e de orxo nas zonas de pouca altitude, a introdución da pataca e o aproveitamento dos recursos mineiros, fai posible que a poboación medre de forma constante. Con todo, ese crecemento non é homoxéneo en todo o territorio, e grandes áreas rurais comezan a despoboarse, ben polo proceso político das clearances, ben porque as condicións comparadas da vida se fan máis insostibles. É o caso da illa de Santa Kilda, que foi evacuada pola súa miseria en 1930, logo de dous milleiros de anos de ocupación humana.
Ao longo do século XX, porén, algunhas destas tendencias mudaron: dende a reintrodución de especies, como a pita do monte, ata a reforestación contribuíron ao desenvolvemento da industria turística en Escocia: en 1960 só o 6% do territorio escocés era bosque, pero corenta anos máis tarde esa porcentaxe triplicárase (17%), en particular con coníferas alóctonas, como a picea e o alerce.
55 Pandora
miniatura|dereita|250px|Modelo tridimensional do asteroide 55 Pandora. Pandora é un asteroide descuberto desde Albany por G. Searle o 10 de setembro de 1858. É un asteroide do cinto principal cun diámetro de 66,7 quilómetros, a 2,35969852 UA. Posúe unha excentricidade de 0,14477023 e un período orbital de 1 674 días (4,59 anos). Ten unha velocidade orbital media de 17,93105696 km/s e unha inclinación de 7,18500877º.
O nome do asteroide provén de Pandora, a quen creou Zeus para causarlle males aos mortais despois de terlles dado o fogo Prometeo.
The Village Voice
miniatura|240px|Logo do xornal. The Village Voice é un xornal estadounidense coñecido por ser o primeiro xornal semanal do país. Fundado en 1955 por Dan Wolf, Ed Fancher e Norman Mailer, Voice comezou como unha plataforma para a comunidade creativa da cidade de Nova York. Dende a súa fundación, The Village Voice recibiu tres Premios Pulitzer, o Premio National Press Foundation e o Premio George Polk. The Village Voice contou cunha gran variedade de escritores e artistas, incluíndo o escritor Ezra Pound, a debuxante Lynda Barry e os críticos de arte Robert Christgau, Andrew Sarris e J. Hoberman. Dende que cesou a súa publicación impresa en 2017, Voice fai publicacións diarias a través da súa páxina web.
En outubro de 2015, The Village Voice cambiou de dono e cortou tódalas ligazóns coa compañía Voice Media Group (VMG). The Voice anuncou o 22 de agosto de 2017 que deixaría de publicar impreso e comezarían a publicar completamente en internet. A derradeira edición impresa, que tiña unha foto de 1965 de Bob Dylan na portada, foi distribuída o 21 de setembro de 2017.
Gong Li
Gong Li (en chinés 鞏俐), nada en Shenyang (República Popular da China) o 31 de decembro de 1965, é unha actriz chinesa que desde 2008 ten a nacionalidade singapurense. Obtivo o recoñecemento internacional polas súas colaboracións frecuentes co director chinés Zhang Yimou e gañou a Copa  Volpi no Festival de Cine de Venecia na categoría de mellor actriz polo seu desempeño na película de 1992 Qiu Ju da guan si. É recoñecida como unha das celebridades responsables da popularidade do cine chinés en Europa e América do Norte. En 2006 foi votada como a muller máis fermosa da China.
Desde moi nova quixo ser actriz, e na escola destacou no canto e a danza, ata o punto de chegar a excluír outras materias. A pesar de ser suspendida nos exames en dúas ocasións foi aceptada na Escola Central de Arte Dramática de Pequín, onde se graduó. Era aínda estudante cando o director Zhang Yimou escolleuna en 1987 para o papel protagonista na súa primeira película como director, Hong gao liang, coa que obtivo o Oso de Ouro no Festival de Cine de Berlín.
Gong gañou numerosos premios polo seu desempeño como actriz; gañou o Premio do Círculo de Críticos de Cinema de Nova York na categoría de mellor actriz de repartición polo seu traballo no filme Adeus á miña concubina (1993) e o Premio do Consello Nacional de Crítica de Cinema na mesma categoría por Memorias dunha gueixa (2005). Gañou ademais dous premios Golden Rooster, un premio Hundred Flowers e un trofeo no Festival de Cannes. Ademais das mencionadas, Li apareceu noutras producións cinematográficas notables como Ju Dou (1990), Dà Hóng Dēnglóng Gāogāo Guà (1991), 2046 (2004), Miami Vice (2006) e Hannibal Rising (2007).
Li especialízase en personificar mulleres con personalidades contrapostas entre o ben e o mal.
Traxectoria
Gong Li naceu na cidade chinesa de Shenyang (Liaoning). Creceu en Jinan, a capital da provincia de Shandong. Desde moi nova quixo ser actriz, e na escola destacou no canto e a danza, ata o punto de chegar a excluír outras materias. Malia ser suspendida nos exames en dúas ocasións, foi aceptada na Escola Central de Arte Dramática de Pequín, onde se graduou. Era aínda estudante cando Zhang Yimou a escolleu en 1987 para o papel protagonista na súa primeira película como director, Hong gao liang ("Sorgo vermello"), coa que obtivo o Oso de Ouro no Festival de Cine de Berlín.
Desde entón, Gong Li foi unha das actrices con máis éxito na historia da China, cunha fama que transcendeu as fronteiras do país asiático. O seu traballo foi recoñecido con premios como os do Festival Internacional de Cinema de Venecia e o do Círculo de Críticos de Cine de Nova York. Ademais de actuar, é unha cantante excepcional, como demostrou en Shanghai Triad. En xuño de 1998 obtivo a Orde das Artes e as Letras.
Seguiu protagonizando os filmes de Zhang Yimou ata mediados dos anos noventa. Ao longo da súa colaboración, xerouse un escándalo debido a que eran amantes, malia que Zhang estaba casado. Romperon en 1995, e Gong Li casou cun magnate do tabaco de Singapur chamado Ooi Hoe Soeng ao ano seguinte. A única aparición de Gong Li no cine de Hollywood limitábase á película Chinese Box (1997); con todo, na década do 2000 participou en máis producións estadounidenses como Memorias dunha gueixa en 2005, Miami Vice, en 2006 e Hannibal Rising en 2007. Volveu traballar con Zhang Yimou no 2006 con Mǎnchéng jìndài huángjīnjiǎ ("A maldición da flor dourada") e no 2014 con Guīlái ("Regreso á casa").
O 16 de outubro de 2000, Gong Li foi nomeada Embaixadora de Boa Vontade da Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO).
Leonardo Fibonacci
Leonardo Pisano ou Leonardo de Pisa, nado en Pisa cara ao 1170 e finado cara ao 1250, foi un matemático italiano, considerado coma o primeiro gran matemático europeo trala decadencia helénica e como o matemático máis importante da idade media. Destacan entre os seus traballos a descuberta da secuencia de Fibonacci e o seu papel na introdución dos algarismos árabes na Europa.
Traxectoria
O seu pai dirixía un posto comercial en Bejaïa (Alxeria), e o mozo Leonardo viaxou alá moitas veces viaxou con el. Nesas viaxes coñeceu o sistema de numeración hindú, que empregaban os árabes. Fibonacci convenceuse da superioridade dos algarismos árabes en comparación cos algarismos romanos, que eran utilizados polos europeos da época. Para comprender esta superioridade basta tentar efectuar a división de 4068 por 12, ou a multiplicación destes mesmos números coa numeración romana.
Viaxou a través dos países mediterráneos para estudar xunto a coñecidos matemáticos árabes do seu tempo. En 1202, con 32 anos de idade, publicou Liber Abaci, o Libro do Ábaco, do que chegou á actualidade a segunda edición de 1228. Este libro contén unha gran cantidade de asuntos relacionados coa aritmética e a álxebra da época e xogou un papel importante no desenvolvemento matemático da Europa dos séculos seguintes, dado que achegou os algarismos hindús, tamén denominados arábicos e o número cero. Tamén se refiren nel a descomposición en factores primos e os criterios de divisibilidade. A teoría contida no Liber Abacci é ilustrada con moitos problemas aplicados de contabilidade comercial, de conversión de pesos, medidas e moedas, cálculo de porcentaxes etc. O libro tivo un grande éxito en Europa e tivo un profundo efecto no pensamento europeo, e o elegante sistema de sinais numéricos que explicaba Fibonacci converteuse axiña en estándar.
Leonardo foi chamado á corte do emperador Federico II, que se interesaba nas matemáticas e a ciencia en xeral. En 1240, a República de Pisa concedeulle un salario permanente (baixo o seu nome alternativo de Leonardo Bigollo).
Secuencia de Fibonacci
miniatura|A sucesión de Fibonacci en termos de coellos.
Antes de que Fibonacci escribise o seu traballo, a secuencia dos números de Fibonacci fora descuberta por matemáticos hindús coma Gopala (antes de 1135) e Hemachandra (c. 1150), que investigaran os patróns rítmicos que se formaban con sílabas e notas dun ou dous pulsos. O número de tales ritmos (tendo xuntos unha cantidade n de pulsos) era f_{n+1}, que produce explicitamente os números 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21 etc.
A secuencia foi descrita por Fibonacci coma a solución a un problema de cría de coellos: "Un home ten unha parella de coellos xuntos nun lugar pechado e desexa saber cantos son criados a partir de este par nun ano cando é a súa natureza parir outro par nun simple mes, e no segundo mes os nados paren tamén".
A secuencia de Fibonacci consiste nunha secuencia de números, tales que, definindo os dous primeiros números da secuencia como sendo 0 e 1, os números seguintes son obtidos a través da suma dos seus dous antecesores. Matematicamente pódese expresar: F(n) = (F(n) - 1) + (F(n) - 2). Por tanto, os números da secuencia son: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233,...
A partir desta mesma fórmula aparece toda a secuencia de Fibonacci aplicando a fórmula descrita até chegar ao punto inicial de 0 e 1.
Como mostra a figura abaixo;
Ou sexa,
F(6) = (F(6) - 1) + (F(6) - 2) = 5 e 4 -> 8 ( Suma do Resultado de F(5) e F(4) ) F(5) = (F(5) - 1) + (F(5) - 2) = 4 e 3 -> 5 ( Suma do Resultado de F(4) e F(3) ) F(4) = (F(4) - 1) + (F(4) - 2) = 3 e 2 -> 3 ( Suma do Resultado de F(3) e F(2) ) F(3) = (F(3) - 1) + (F(3) - 2) = 2 e 1 -> 2 F(2) = (F(2) - 1) + (F(2) - 2) = 1 e 0 -> 1
e as dúas primeiras posicións 0 e 1.
Dubstep
O dubstep é un xénero musical dentro da música dance e electrónica que xurdiu en South London, Inglaterra. Xurdiu a finais da década de 1990 como unha evolución doutros estilos como o 2-step garage, broken beat, drum and bass, jungle, dub e reggae. No Reino Unido, as súas orixes atópanse no crecemento do son xamaicano na escena musical a comezos de 1980.
Leonardo Fibonacci
Secuencia de Fibonacci
A secuencia de Fibonacci está no resultado de cada posición; 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8 ...
Dubstep
As primeiras mostras de Dubstep foron publicadas no 2001. Tratábase de mesturas instrumentais, escuras e experimentais de producións de 2-step garage, feitas coa intención de incorporar os elementos funky do breakbeat ou os trazos máis escuros do drum and bass no propio 2-step. Estas mesturas aparecían como cara B dos sinxelos de 2-step da época. No 2001, esta e outras variedades de música garage escura comezaron a ser amosadas no club nocturno londiniense Plastic People, nas noites chamadas "Forward" (tamén estilizado como FWD>>), que serían considerablemente influentes para o desenvolvemento do dubstep. O termo "dubstep" como denominación dun xénero musical comezou a empregarse arredor do 2002 por selos discográficos como Big Apple, Ammunition e Tempa, intre no cal as tendencias estilísticas presentes nas mesturas comezaron a facerse máis remarcables e distintivas en relación ó xénero orixinal, o 2-step, así como o grime, son co que nas súas orixes o dubstep tamén gardou unha estreita relación.
Leonardo Fibonacci
Secuencia de Fibonacci
Desta secuencia extráense o número transcendental coñecido coma número áureo e a sección áurea.
Obra
dereita|miniatura|200px|Páxina do [[Liber Abaci (Biblioteca Nacional de Florencia) na que aparece a secuencia de Fibonacci en numerais romanos e hindo-arábigos.]]