cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constantin Uhde
Traxectoria
Foi fillo do astrónomo e matemático August Uhde (Königslutter, 1807—Braunschweig, 1861), profesor do Martino-Katharineum de Braunschweig, e de Caroline Dorothea Pauline Henriette Macrae of Holmains (falecida o 12 de decembro de 1880). Estudou entre 1854 e 1857 no Collegium Carolinum da súa cidade natal. Ingresou a continuación no departamento de construción do Ducado de Braunschweig e na administración do ferrocarril ducal. Alí traballou como enxeñeiro na construción da liña ferroviaria de Altenbeken a Kreiensen.
Entre 1863 e 1865 realizou unha longa viaxe de estudos a Francia, asistindo en París a conferencias de Viollet-le-Duc. Ademais, axudou a Émile Boeswillwald (1815—1896) nos seus proxectos de restauración da Sainte-Chapelle e da Catedral de Orleáns.
Desde 1865 ata 1901 Uhde deu clases no Collegium Carolinum, desde 1871 como profesor da materia de Arquitectura Antiga. Realizou neste tempo numerosas viaxes por Europa, como ás exposicións universais de París de 1867 e Viena de 1873, ou a países como Italia (en 1869, 1872, 1878, 1883 e 1886), Inglaterra (en 1859 e 1887), Escocia e Irlanda (de 1890 a 1891) e á Península Ibérica (de 1888 a 1889). Esta última viaxe tróuxoo a Galicia en maio de 1889. Veu comisionado polo Goberno Imperial alemán para escribir unha obra sobre os monumentos de España e Portugal, e en Santiago de Compostela realizou unha profunda análise da súa catedral, tirando o seu fotógrafo de viaxe, Paul Altmann, unha serie de imaxes da cidade. Ademais, Uhde realizou un feixe de debuxos que, xunto ás fotografías, publicou no seu traballo "Baudenkmaeler in Spanien und Portugal" (Monumentos arquitectónicos de España e Portugal, 1892).
En 1877 foi un dos fundadores da Asociación de Artes e Oficios de Braunschweig, que presidiu entre 1884 e 1903. En 1881 tamén co-fundou a tertulia de artistas locais e amantes da arte chamada Feuchter Pinsel (cepillo mollado), na que participaron o pintor Johannes Leitzen, o escritor e pintor Wilhelm Raabe, o ximnasta e poeta August Hermann ou o acuarelista Hans Herse.
En 1893 foi comisionado polo Imperio Alemán para acudir á Exposición Universal de Chicago de 1893 e, no mesmo ano, foi nomeado Conselleiro Privado imperial. Por fin, en 1898 recibiu o título de Comendador de segunda clase da Orde de Henrique o León polos seus servizos.
Selección de obra arquitectónica
Uhde estivo fortemente influído polo arquitecto Gottfried Semper. A súa obra encóntrase case exclusivamente en Braunschweig, desenvolvido principalmente en estilo neorrenacentista, baseado en modelos do Renacemento italiano e alemán.
Obra escrita
miniatura|Escalinata do Pazo Arcebispal de [[Alcalá de Henares ("Baudenkmaeler in Spanien und Portugal", 1892)]]
A familia de Pascual Duarte
A familia de Pascual Duarte é unha novela de Camilo José Cela, escrita en lingua castelá co título de La familia de Pascual Duarte e publicada en 1942 por Aldecoa. A obra foi traducida ao galego por Vicente Risco, e publicada en 1962 con prólogo de Ramón Otero Pedrayo e ilustracións de Rafael Zabaleta. A obra foi reeditada en galego en 1982 por Edicións Xerais.
Trala primeira edición de 1942 volveuse editar ao ano seguinte, mais prohibiuse a súa distribución. En 1945 foi editada en Buenos Aires por Emecé, e en 1946 apareceu en Barcelona da man de Ediciones del Zodiaco.
A novela está considerada como creadora do xénero do tremendismo, que bebe da tradición realista española: a picaresca, o naturalismo do século XIX e a novela social da década de 1930. A obra nace no contexto da posguerra, enmarcada entre o existencialismo e o extremo realismo. Pascual Duarte é un home da Estremadura rural, que carece de toda habilidade social e que só coñece a violencia como único recurso para solucionar os problemas aos que debe facer fronte. A novela ten varios narradores, o principal deles o propio protagonista, Pascual Duarte, quen conta a historia da súa vida cunha linguaxe que evoca a fala rural, e que recorre decote a comparacións coa natureza e frecuentemente ao uso do refraneiro castelán.
Trama
A trama iníciase cunha descrición da súa infancia na vila da provincia de Badaxoz, nunha casa modesta do rural. A irmá máis nova acaba prostituíndose, e un irmán máis novo con discapacidade psíquica, maltratado pola nai e pola parella desta, falece nun accidente. Logo de casar con Lola cando esta está embarazada, ao regreso da lúa de mel en Madrid Pascual vese inmiscuído nunha pelexa tabernaria. Esa mesma noite Lola aborta por un accidente coa egua na que ía montada. Ao cabo dun tempo Lola queda embarazada de novo e o fillo fai feliz á parella, mais o pequeno morre aos once meses. Pascual Duarte escapa da aldea logo de matar un home, e pasa un tempo traballando na Coruña.
Ao regreso á casa sabe que Lola está embarazada do que fora parella da súa irmá Rosario. Lola morre -non se explica como- e Pascual mata ao home, polo cal pasa tres anos no cárcere. No segundo regreso á vila, casa cunha amiga da súa irmá, Esperanza. Pascual, que comezara a odiar á súa nai trala morte do seu irmán, acaba matándoa e regresa ao cárcere, onde á fin se sente libre.
Estrutura
O libro conta con varias entregas de escritos de diferentes autores:
Personaxes
Pascual Duarte: narrador-protagonista. Home rancoroso e impulsivo, o que o leva a asasinar en arrebatos.
A Atalaia, Cañás, Carral
A Atalaia é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Jethou
Jethou é unha pequena illa que forma parte da Baía de Guernsey nas Illas da Canle e que, administrativamente, forma parte da bailía de Guernsey. Atópase na beira sur de Herm e ten unha área de aproximadamente 18 hectáreas. O 19 de outubro de 2015, o conxunto «Herm, Jethou e The Humps», con 1.802.9 has, foi declarado sitio Ramsar (n.º ref. 2277).
Está flanqueada por dous illotes, Crevichon ao norte e Fauconniere ao sur. Hai unha casa na illa e dúas granxas, así como un amplo garaxe onde se gardan tractores e vehículos tales como quads. Alúgase privadamente, e non está aberta ao público.
Historia
esquerda |miniatura| Unha instantánea mostrando no centro Jethou xusto á beira do seu veciño máis grande [[Herm, con Sark no fondo e a costa leste de Guernsey.]]
Historia antiga
Hai evidencias de fabricación de sílex nunha zona exposta só en augas pouco profundas entre a illa e Crevichon que mostra a ocupación humana ao redor do 10.000 a.C. Dise que no 709 d.C. unha tormenta arrasou a franxa de terra que conectaba a illa con Herm.
Os viquingos chamaron á illa, Keitholm, que provén de "Keithou" ("un lugar de rugido") e "holm" ("illa"). O nome actual da illa contén o sufixo normando -hou, que significa "pequena illa" ou "outeiro pequeno".
En 1028, o duque Roberto de Normandía, cedeuna ao seu almirante Restald polos servizos prestados e, este, ao Mosteiro de Saint Michel. Con varios cambios, permaneceu baixo o seu control até que, en 1414, Henrique V de Inglaterra suprimiu os mosteiros franceses nas illas e, como consecuencia, en 1416, pasou a formar parte da súa propiedadee aínda permanece como propiedade da Coroa, agora arrendada aos Estados de Guernsey. Na parte superior hai un poste cun letreiro no que a lenda indica que, en épocas anteriores, os piratas eran colgados nel con cadeas, así como en Crevichon.
Historia moderna
En 1867, o tenente coronel Montague Fielden converteuse no inquilino da illa e, pouco despois, foi descuberto usando a illa como almacén para o contrabando de augardente procedente de Francia.
De 1920 a 1923 foi alugada polo novelista escocés Compton MacKenzie xunto con Herm e mantívose parte dese patrimonio durante anos, malia que actualmente forma parte doutro diferente. Durante a década de 1950 e 1960 estivo aberta ao público. Desde setembro de 1964 ata decembro de 1971, a illa foi ocupada pola familia Faed formada polo Sr. Angus Faed, a súa esposa Susan Faed e os seus catro fillos, Colin, Erik, Colette e Amanda. A señora Susan Faed foi o 22ª inquilina de Jethou. E dende 1970 pechouse.
En 1972, Charles Hayward fundador do Grupo de Empresas Firth Cleveland, comprou a illa á a Coroa e viviu alí coa súa esposa Elsie Darnell George ata a morte de Sir Charles en 1983.
Agora está alugada por Sir Peter Ogden da empresa de ordenadores TI.
Política
A diferenza das illas autónomas dentro da Bailía de Sark e Alderney, Jethou adminístrase na súa totalidade polos Estados de Guernsey, e elixe aos membros dos Estados de Deliberación como parte da circunscrición electoral de St. Peter Port Sur.
Manuel Montero Malvar
Manuel Montero Malvar, nado o 11 de novembro de 1898 en Ponteareas e finado o 6 de marzo de 1984 en Barcelona, foi un impresor e político galego.
Traxectoria
Foi fillo do industrial Saturnino Montero Malvar e de Julia Malvar Díaz. En agosto de 1913 foi denunciado, xunto ao seu irmán Jesús e outros, polo párroco de San Lourenzo de Arnoso (Ponteareas) por unhas faltas contra a relixión cometidas nesta igrexa.
En 1926 xa estaba en Vigo, sendo multado por escándalo en marzo deste ano. En outubro de 1928 foi elixido bibliotecario da xunta directiva do Círculo Mercantil de Cangas. Máis tarde, foi dono dunha imprenta en Vigo. Foi procesado e condenado a dous meses de arresto por imprentar en decembro de 1933 un panfleto convocando a folga xeral revolucionaria. En marzo de 1945 foi detido acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Jesús Balboa López, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Comesaña, Leandro Aroca, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González e Rosa González Calvo.
Imprimiu, entre outras moitas obras, o folleto de 56 páxinas "Derivaciones y consecuencias del lock-out pesquero de Vigo" (xaneiro de 1933), escrito por Dalmacio Bragado Ruiz, editado pola Juventud Libertaria de Vigo. No mesmo ano tamén imprimiu o folleto de 50 páxinas "Presupuesto municipal ordinario de gastos e ingresos del Ayuntamiento de Lavadores (provincia de Pontevedra). Ejercicio de 1933".
Vida persoal
Tivo polo menos outros cinco irmáns, todos nados en Ponteareas: Juan Antonio (falecido en Ponteareas en febreiro de 1909), Saturnino Julio (Ponteareas, 24-7-1911—id., 25-12-1911), Jesús, Eduardo (casado con Carmiña Couñago Carrera o 9-1-1930 en Ponteareas) e Erundina (casada o 27-2-1929 con Francisco Gamallo Rodríguez en Ponteareas).
Eduardo Montero Malvar foi profesor de música, membro da banda municipal de música de Ponteareas e cofundador e director da Rondalla da Agrupación Artística de Ponteareas. Tras a guerra civil, cando contaba 39 anos e traballaba en «artes gráficas», foi procesado en Vigo acusado de «auxilio á rebelión», pero a súa causa foi sobresida. Non sucedeu o mesmo coa súa irmá Erundina que cando contaba 34 anos foi igualmente xulgada en Vigo polo mesmo motivo e condenada a un ano de prisión menor.
Cambisol
right|miniatura|400x400px|Distribución de cambisois Un cambisol é, na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo, un grupo de solo que presenta polo menos un horizonte subsuperficial incipiente, o que se evidencia por cambios na estrutura ou na cor, polo contido de arxila ou carbonato etc. Os cambisois ocupan unha área estimada de 1.500 millóns de hectáreas a nivel mundial, sobre todo en rexións temperadas e boreais que se viron afectadas por glaciacións durante o Plistoceno, aínda que tamén poden aparecer en rexións secas. Nas zonas tropicais e subtropicais húmidas son menos comúns porque nelas a meteorización e a formación de solo prodúcense con moita maior velocidade. É o tipo de solo máis abundante en Galicia, e adoita aparecer en abas de pendente suave, presentando un horizonte A de máis de 30 cm de profundidade, rico en materia orgánica, que repousa sobre un horizonte B de tipo cámbico.
Os cambisois úsanse intensivamente como terras agrícolas pola súas boas propiedades.
Aniversario
O aniversario dunha persoa é o aniversario do seu nacemento. En moitas culturas é costume celebrar o aniversario, por exemplo mediante unha festa con amigos, nas que se intercambian agasallos. As festas de aniversario son moi populares sobre todo entre os nenos. Son unha oportunidade máis para a socialización cos amigos e a familia. Nela, é costume entregar agasallos ao anfitrión e comer unha torta ou pastel ao cal lle son colocadas candeas, para que quen fai anos sopre e as apague mentres os convidados cantan algunha canción de aniversario, sendo entre as máis populares o Parabéns para ti!.
Tradicións de países occidentais
A tradición nos países de influencia occidental é cantar algunha canción de aniversario como a máis popular "Parabéns para ti!" ou o "Feliz, feliz no teu día" e o "Ai, que noite tan preciosa" á persoa que fai anos. Polo xeral nunha festa de aniversario proporciónanse diversións, xogos e entretemento á parte da comida e refrescos; o evento comunmente vai acompañado con decoracións e globos.
Entre as diversións poden atoparse:
A persoa que celebra o seu aniversario a miúdo formula un desexo (nalgúns países tres) en silencio e posteriormente sopra as candeas. Se as sopra todas dun só alento, dise que os seus desexos se farán realidade. Segundo outra superstición, se revela os seus desexos entón non se cumprirán.
O que fai anos adoita recibir (e ás veces dar) agasallos.
Tamén existe a tradición de facer unha festa sorpresa. Os implicados finxen esquecer ou non saber que hai un aniversario, pero se presentan na casa do aludido ou nalgún lugar xa planeado para celebrar a festa.
Existe o costume de asociar unha pedra, quer a esmeralda, zafiro etcétera, co mes de nacemento.
miniatura|300px|dereita|Pastel de aniversario
Astroloxía
Os signos astrolóxicos, como os zodiacais, adoitan depender do aniversario de cada un, ou mesmo a hora de nacemento.
Aniversario especial
Entre o aniversario especial atópanse os seguintes:
Zumba
miniatura|Logo de Zumba Zumba é unha disciplina fitness creada a mediados dos anos 1990 polo colombiano Alberto "Beto" Pérez, enfocada por unha banda a manter un corpo saudable e por outra a desenvolver, fortalecer e dar flexibilidade ao corpo mediante movementos de baile combinados cunha serie de rutinas aeróbicas.
O zumba pódese practicar a calquera idade e en calquera momento, xa que existen distintas modalidades: Zumba Kids, Zumba Gold, Zumba Basic, Zumba Step, Zumba Toning, Aqua Zumba, Zumba Sentao, entre outras.
Orixes de zumba
O Zumba é unha franquía ou nome comercial que representa unha actividade aeróbica para clases dirixidas, utilizando pasos, estilo e música similares aos ritmos latinoamericanos. Unha sesión de Zumba consiste nunha sucesión de canción s que suman os 60 minutos da clase. Para desenvolver os exercicios, aprovéitanse da estrutura da canción (verso, refrán, instrumental etc.). Desta forma dáse coherencia ao "baile" que o fai máis entretido. Utiliza un "Estilo libre coreografiado" como método de ensino. Cada estrutura ensinada repítese durante unha mesma secuencia da canción, alternando con outras secuencias e vólvese a repetir cando estas sexan iguais.
Por exemplo: Podemos facer unha combinación de pasos no refrán e ir repetindo mentres dure este e cada vez que apareza este refrán: "azucre!". Como todo exercicio de intensidade moderada - alta quéimanse calorías e a intensidade está medida polos factores coreográficos e a dedicación do executante.
Hai que distinguir as clases impartidas en estilo libre coreografiado das de estilo coreografiado. Aínda que ambas se poden utilizar na mesma sesión, a primeira alterna diversos pasos durante un período, repetíndoos en determinadas secuencias, pero sen implicar unha coreografía. A segunda, en cambio, está baseada nas progresións un produto final de duración determinada denominado coreografía final".
Relapse
Relapse é o sexto álbum de estudio do rapeiro estadounidense Eminem. Gravado por Interscope Records, xunto coas subsidiarias Aftermath Entertainment e Shady Records saíu á venda 15 de maio de 2009. É o primeiro álbum de estudio de Eminen desde Encore que data de 2004, finalizando así o hiato musical do artista que duraba cinco anos. Dr. Dre, produciu a maioría dos tracks do álbum e participou tamén no primeiro sinxelo "Crack a Bottle", con 50 Cent. "We Made You" foi o segundo sinxelo e tamén chegou ós primeiros postos das listas de vendas. Outros sinxelos foron "3 a.m.", "Old Time's Sake" e "Beautiful".
Relapse debutou número un nas listas de álbums nos Estados Unidos, vendendo 608.000 discos na primeira semana no país e máis dun millón en todo o mundo, chegando a primeiro das listas en países como Francia, Alemaña, Reino Unido ou Australia.
A Candán, Rubiós, As Neves
A Candán é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 está deshabitado.
Revolución iraniana
miniatura|dereita|Regreso de Khomeini tras o exilio.
Danza
miniatura|Presentación dun grupo de danza miniatura|[[Danza contemporánea.]] A danza é unha arte que consiste en expresarse mediante movementos do corpo ao ritmo da música. É unha das principais artes escénicas da antigüidade, ao lado do teatro e da música.
É o movemento estático e en desprazamento que sucede no espazo e o tempo que se realiza cunha parte e todo o corpo do executante, con certo compás ou ritmo como expresión de sentimentos individuais ou de símbolos da cultura e a sociedade. A danza tamén é unha forma de comunicación; úsase a linguaxe non verbal entre os seres humanos onde o bailarín ou bailarina expresa sentimentos e emocións a través de xestos e movementos. Realízase maiormente con música, xa sexa unha canción, peza musical ou tons.
Os primeiros en recoñecer a danza como unha arte foron os gregos que lle dedicaron na súa mitoloxía unha musa. Terpsícore. A súa práctica estaba ligada ao culto do deus Dioniso e, xunto coa poesía e a música, era elemento indispensable da traxedia grega, onde a catarse poñía ao individuo en relación cos deuses; aínda que tamén entre os gregos cumpría a danza unha función de comunicación e cohesión social.
Características
miniatura|esquerda|200px|Baile tradicional xaponés. A danza caracterízase polo uso do corpo seguindo movementos previamente estabelecidos (coreografía) ou improvisados (danza libre).
A danza pode existir como manifestación artística ou como forma de divertimento e/ou cerimonia. Como arte, a danza exprésase a través dos signos de movemento, con ou sen acompañamento musical, para un determinado público, que ao longo do tempo se foi desvinculado das particularidades do teatro.
Nas formas máis clásicas de danza os bailaríns adoitan bailar por parellas e en grupos, coordinando os pasos entre eles conxuntamente.
Actualmente, a danza manifestase nas rúas en eventos como "Danza en Tránsito", so a forma de vídeo, no chamado "vídeo-danza", e en calquera outro ambiente en que for contextualizado o propósito artístico.
Historia
miniatura|dereita|200px|[[Muiñeira.]] A orixe da danza pódese remontar á antigüidade, cando se facían pantomimas e bailes, e aínda que non quedan testemuños escritos o estudo dos pobos primitivos contemporáneos fai pensar que os humanos máis primitivos debían acompañar os seus rituais con algún tipo de movemento rítmico que se podería considerar un baile ou danza, que podía pasar de ser de moi elemental a moi rico e sofisticado.
Ó redor de Dioniso ou Baco, o deus do viño e a embriaguez, grupos de mulleres chamadas ménades ían de noite as montañas, onde baixo os efectos do viño, celebraban as súas orxías con danzas extáticas. Estas danzas incluían, eventualmente, música e distintas figuras da mitoloxía clásica que eran representados por actores e bailaríns adestrados. A finais do século V a.C. estas danzas comezaron a formar parte da escena social e política da antiga Grecia.
Entre os romanos, a aceptación da danza por parte dos poderes públicos foi decaendo. A cristianización do Imperio Romano introduciu unha nova era na que o corpo, a sexualidade e a danza resultaron unidas e foron obxecto de controversia e conflitos.
A partir do século IV e durante toda a Idade Media a actitude da igrexa cristiá respecto á danza foi ambivalente. Por un lado encontramos o rexeitamento da danza como catalizadora da permisividade sexual, a lascivia e o éxtase por líderes da igrexa como Agostiño de Hipona (354-430), cuxa influencia continuou durante toda a Idade Media. Por outro lado, algúns antigos Pais da Igrexa intentaron incorporar aos cultos cristiáns as danzas propias dos celtas, anglosaxóns, galos etc.
Estudos de danza
miniatura|Bailarinas en clase de ballet Na década de 1920, os estudos da danza (práctica da danza, teoría crítica, análise musical e da historia) comezaron a ser considerados como disciplinas académicas. Na actualidade estes estudos son unha parte integral das artes en moitas universidades e programas de humanidades. A finais do século XX recoñeceuse o coñecemento práctico como igual ao académico, o que conduciu á aparición de prácticas de investigación. Unha ampla gama de cursos de baile están dispoñibles, incluíndo:
Coreografía e elementos da danza
miniatura|Muller realizando un baile típico do estado de [[Veracruz, México.]] A coreografía (literalmente "escritura da danza", tamén chamada composición da danza) proceda das palabras gregas "χορεία" (danza circular, corea) e "γραφή" (escritura). É a arte de crear estruturas en que suceden movementos; o vocábulo composición tamén pode referirse á conexión destas estruturas de movementos. A estrutura de movementos resultante tamén pode ser considerada como a coreografía.
Os elementos (movementos) e características específicas dunha danza, empréganse para elaborar unha coreografía, e a partir deles poden inventarse novos movementos para crear novas coreografías. A coreografía tamén se emprega en situacións especiais, como na cinematografía, o teatro, musicais, concertos, performances, eventos e presentacións artísticas.
Psicoloxía da danza
De principio a fin o que foi a historia da danza viuse dentro dos métodos tradicionais para a preparación dun bailarín, mais ao longo deste tempo os profesores percatáronse de que estes métodos non sempre deixan o alumno de danza da forma mellor preparada. Por iso é importante ver os avances que se tiveron na ciencia do deporte e a psicoloxía, para así poder ter unha información máis intelixible para poder aplicar a psicoloxía no ensino da danza e poder outorgar un mellor rendemento aos estudantes desta disciplina, ao igual que dará un mellor panorama para a preparación mental que implica a danza.
Pirámide da actitude escénica
É a que experimentan os bailaríns durante a súa actuación, conducíndoos a unha actitude escénica, o cal é orixinado polos cambios realizados polo bailarín para poder render ao máximo. Na base atópase a motivación, posteriormente a confianza nun mesmo, consecuentemente a intensidade e por último a concentración.
A motivación lógrase cando unha persoa atopa por certo medio un xeito de satisfacer algunha necesidade e así crea unha mellor disposición ou aumento pola realización de dicha acción.
Hai algunhas situacións onde se pode observar que o bailarín o ten todo (extensión, técnica, forza), mais non chegan a dar o seu máximo. En cambio atópanse outras situacións de bailaríns aos que lles custa máis traballo, é dicir, carecen do talento pero chegan a obter un nivel máis alto.
É o segundo nivel da pirámide de actitude escénica, sendo un dos niveis máis influentes na actuación da danza, ao igual que parte integral do programa psicolóxico de rendemento. Esta confianza dentro da danza identificarase pola sólida fe que obteña o bailarín no momento de aprender e realizar certa técnica ou representar algún papel. Polo tanto, nunca se debe limitar a un bailarín o ensino de habilidades técnicas e artísticas, polo que se lles debe mostrar a confianza en canto á capacidade da execución de devandita técnica.
Refírese ao grao de preparación psicolóxica que terá o bailarín no momento previo da súa actuación. Esta caracterízase polas diversas evolucións que presentarán no estado fisiolóxico, como o son os latexos do corazón, presión sanguínea, produción de adrenalina e mesmo medo. Os bailaríns pódena presenciar dun xeito tanto positivo como negativo.
O máximo punto da pirámide de actitude escénica. En certas ocasións é o menos comprendido, non obstante ser o que sintoniza os bailaríns na súa actuación. Este é a capacidade que se ten cara a unha cousa nun longo período de tempo.
Roxelio Rodríguez Díaz
Roxelio Rodríguez Díaz, nado en Petín en 1888 e finado en Buenos Aires o 7 de novembro de 1948, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Astorga e foi bolseiro na Universidade Gregoriana de Roma. Emigrou a Arxentina, onde exerceu como mestre. Colaborou en diversas publicacións como A Nosa Terra e Vida Gallega e foi director de Lar e Galicia.
Stratocumulus
miniatura|400px|Aspecto característico das nubes stratocumulus O Stratocumulus ou Estratocúmulos, que se designa coas siglas Sc, é o nome que designa a un xénero de nubes densas en forma de cúmulo, que no inverno forman mantos continuos. De aspecto non fibroso, con frecuencia cobren case todo o ceo na dirección que as empurra o vento e adoitan presentar unha distribución regular.
Formación e características
Un stratocumulus (estratocúmulo) é grande, escura, de masas redondeadas, en grupos, aliñadas, ou en ondas, cuxos elementos individuais son máis grandes que os de altocúmulo, e preséntanse a máis baixas altitudes, por debaixo dos 2,4 km.
Créanse débiles correntes convectivas xerando difusas capas de débiles nubes, debido ao aire máis seco e estable que está por encima, e impedindo o seu desenvolvemento vertical. Debido a que a masa nubrada non adoita ser grosa, a miúdo aparecen retazos de ceo azul entre o teito nubrado.
É unha nube típica de frontes moi desgastados e de situacións invernais de anticiclón de bloqueo. Nas frontes, os estratocúmulos organízanse normalmente en longas filas de rizos e masas redondeadas con grandes ondulacións.
Xeralmente os estratocúmulos non aportan precipitación, soamente a modo de chuvias débiles, ou neve. Con todo, esas nubes adoitan anticiparse ao mal tempo, indicando tormentas no futuro, ou polo menos unha fronte tormentosa.
Grises ou esbrancuxadas, ou ambas cores á vez, teñen case sempre partes escuras. Pertencen ao grupo das nubes baixas, e sitúanse entre os 460 e 2.000 m de altura. A temperatura na súa base varía entre 10 e -5 °C. Dentro desta nube os avións experimentan certa turbulencia.
Son similares en aparencia aos altocumuli e adoitan confundirse. Unha simple proba distíngueos: ao comparar o tamaño das masas individuais ou rolos apuntando co dedo índice na dirección da nube, se ela é como o tamaño do polgar, é un altocúmulo; se é como toda a man, é un estratocumulo.
Aspecto
Constitúense esencialmente de pingas de auga debido ao elevado grado de humidade nos niveis baixos da atmosfera. Tenden a formarse en capas ou bancos relativamente delgados, ás veces de ata de centos de quilómetros de extensión. A súa cor varía dependendo das condicións lumínicas e do grosor do banco.
Significado meteorolóxico
Normalmente se os estratocúmulos non se desenvolveron verticalmente cara media tarde, a hora de máxima temperatura no solo, tenden a disiparse e o ceo queda despexado ao anoitecer.Se son o bastante grosos, os estratocúmulos poden chegar a producir pequenas choivas ou incluso neve se as temperaturas son baixas, pero isto non é o frecuente. miniatura|200px|Stratocumulus stratiformis
Especies
Algunhas veces estas nubes aparecen grazas á morte de cúmulos. En situacións moi frías, desprenden algunhas virgas, pero non producen apenas precipitación que en todo caso sería moi débil. Esta especie ao ser observada en alturas superiores a ela, vese moi similar á que vemos diariamente. Forman os chamados mar de nubes, grazas ás súas ondulacións porque se parecen aos verdadeiros mares. miniatura|200px|Stratocumulus lenticularis
Cando o vento atravesa unha cordilleira de montañas adoita formar ondas de aire a sotavento. Este proceso coñecido como efecto ondulante da montaña adoita ser invisible, pero cando hai vapor na parte superior destas ondas, fórmanse nubes lenticulares nos puntos nos que o aire elévase e disípanse onde o aire descende. Como as cordilleiras de montañas case sempre teñen formas irregulares e o vento pode moverse a diferentes velocidades en varios niveis, as cristas das ondas producidas deste xeito áchanse a distancias variables (o que se chama lonxitude de onda) e as nubes resultantes adoptan unha configuración irregular.
Con todo, se a cordilleira ten un perfil bastante regular e o vento sopra a unha velocidade constante en perpendicular ás montañas, as cristas das ondas e as nubes resultantes, adoptan unha configuración máis regular. É máis, se se presentan capas alternativas de aire húmido e seco por encima das montañas, as nubes poden apilarse unhas encima doutras coma se fosen pratos. Esta estrutura de nubes é a que en ocasións se tomou por ovnis.
Polo xeral non se produce ningún fenómeno atmosférico a consecuencia das lenticulares, pero se hai suficiente vapor de auga na atmosfera que lles rodea poden desenvolverse verticalmente e xerar unha choiva lixeira. Esta choiva que comeza a desprenderse en ocasións non chega ao chan dado que se evapora antes debido ás temperaturas máis elevadas das capas inferiores, dando lugar ás virgas.
Como estas formacións van ligadas a ventos de gran velocidade en capas medias, poden ser precursoras de ventos fortes a nivel do chan.
As nubes lenticulares prodúcense na maioría das rexións do mundo e poden formarse tamén sobre pequenas montañas. Con todo as nubes máis espectaculares prodúcense nas grandes cordilleiras.
miniatura|175px|Stratocumulus castellanus
As nubes castellanus son evidencia de inestabilidade de media atmosfera ata a tropopausa, e preanuncio de mal tempo, se as correntes de convección poden conectarse con capas inestables na troposfera, e o continuo desenvolvemento de nubes castellanus poden producir nubes cumulonimbus e tormentas.
Estas nubes indican forte turbulencia para a aeronavegación.
Principado de Moldavia
miniatura|Moldavia en 1483. O Principado de Moldavia foi un principado medieval europeo, situado no terreo entre os Cárpatos orientais e mailo río Dniéster. Existiu dende o século XIV até 1859, cando se uniu con Valaquia e fundou o que hoxe en día é Romanía.
Bacelo, Cañás, Carral
Bacelo é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 9 eran homes e 11 eran mulleres.
Caprese Michelangelo
Caprese Michelangelo é unha comuna e vila italiana da provincia de Arezzo, na Toscana. É o lugar de nacemento do artista renacentista Michelangelo.
Covelo, A Lama
San Sebastián de Covelo é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés da Lama na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE en 2011 tiña 271 habitantes (150 mulleres e 121 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 1999 cando tiña 282 habitantes.
A Carrasqueira, Rubiós, As Neves
A Carrasqueira é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 76 habitantes (37 homes e 39 mulleres).
Erasmo Pascual
Erasmo Pascual nado en Ribadavia o 6 de maio de 1903 e finado en Madrid o 7 de xuño de 1975 foi un actor teatral e cinematográfico galego.
Traxectoria
Tras instalarse en Madrid, comeza a traballar sobre os escenarios como figurante desde principios dos anos 20. Actor de cine moi prolífico, os seus personaxes —sempre secundarios— estiveron fortemente condicionados polo seu físico miúdo, as súas lentes e a súa extrema delgadez, as súas frases vociferando e a súa recoñecida vis cómica. Chegou a interpretar máis de cen películas, a un ritmo de entre cinco e nove ao ano.
A Costa, Rubiós, As Neves
A Costa é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres)
Gary Medel
Gary Alexis Medel Soto, nado o 3 de agosto de 1987 en Santiago de Chile, é un futbolista chileno. Xoga de centrocampista defensivo e dende 2013 xoga no Cardiff City F.C.. Ademais, é internacional coa selección chilena.
Sorbus
Sorbus é un xénero da familia das rosáceas que abrangue entre 100 e 200 especies de árbores e gamallos, entre os que se inclúen as sorbeiras e os cancereixos. Adóitanse usar en xardinaría coma ornamentais. Teñen unha grande importancia ecolóxica coma alimento de numerosas especies animais bravas e forman parte das fragas autóctonas de Galicia. Os froitos emprégase para a fabricación do vodka ruso.
Descrición
As sorbeiras son, polo xeral, arboriñas caducifolias de 10 a 20 m de altura, malia que algunhas especies son arbustos ou gamallos. As follas fican alternas e teñen un carácter pinnado, con 11 a 35 folíolos. As flores son resistentes e aparecen en acios ou panículas mestas; cada flor, en particular, acada, na súa madureza, unha cor cremosa, de 5 a 10 mm nos seus cinco pétalos.
As especies que aparecen en Galicia son o capudre ou cancereixo (Sorbus aucuparia), unha árbore miúda de entre 4 a 16 m de alto, que medra nas montañas orientais do país; e mais a sorbeira (Sorbus domestica).
Distribución e hábitat
Os membros deste xénero son endémicos de rexións frías e temperadas, do Hemisferio norte, cunha gran cantidade de especies diversas, sobre todo, nas montañas chinesas occidentais así coma no Himalaia, onde existe tamén un número cuantioso de micro especies apomícticas. A distribución xeográfica abrangue toda Europa, Siberia e mailo Cáucaso. Na Península Ibérica aparece en bosques e sebes das serras da metade norte. Son frecuentes en Galicia.
Medran en altitudes deica os 2.000 msnm, resistindo as baixas temperaturas, en carballeiras, fragas, faiais, e formacións de abetos. Vexetan ben en solos con calquera pH, malia preferiren os silícicos se son soltos e frescos. Moran tanto en orientacións asolladas ou á semisobra doutras árbores.
Taxonomía
Os tratamentos recentes do xénero (Robertson et al. 1991, McAllister 2005) consideran a Sorbus nun sentido máis restrinxido para incluír só aquelas especies de Sorbus de follas pinnadas, elevando algúns dos outros subxéneros ao rango de xénero. Considerado nun sentido amplo o xénero Sorbus divídese en varios subxéneros cativos (entre paréntese constan as asignacións máis recentes ao rango de xénero):
Jesús María Zamora
Jesús María Zamora Ansorena, nado en Errenteria o 1 de xaneiro de 1955, é un exfutbolista vasco que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a xogar na súa vila natal no Don Bosco, de onde o fichou a Real Sociedad en 1973 para xogar no filial, o San Sebastián CF. En 1974 deu o salto ao primeiro equipo, co que debutou con apenas 20 anos e se fixo pronto cun posto no equipo titular. Converteuse no mediocentro organizador do mellor equipo da historia da Real Sociedad, con xogadores como Arconada, Satrústegui, López Ufarte ou Bakero.
Esta idade de ouro do club vasco comezou co subcampionato de Liga na tempada 1979/80, seguindo cos dous títulos de Liga nas tempadas 1980/81 e 1981/82, a Supercopa de España dese mesmo ano, as semifinais da Liga de Campións de 1983 e a Copa do Rei de 1987, e rematou co dobre subcampionato de Liga e Copa de 1988.
Conseguiu o gol que lle deu ao equipo o primeiro título de Liga ao final do último partido de Liga, ante o Sporting de Gijón, cando o Real Madrid xa estaba celebrando o título.
Zamora retirouse en 1989 despois de 14 tempadas no club e 588 encontros oficiais.
Logo de retirado seguiu vinculado ao fútbol, traballando nunha escola de fútbol, o Añorga Club de Fútbol, na Federación Guipuscoana de Fútbol e finalmente no fútbol base da Real Sociedad. No ano 2001 xunto a Julen Masachs actuou como colaborador de Roberto Olabe, que foi nomeado adestrador do primeiro equipo para tentar salvalo do descenso, obxectivo que finalmente acadou. Entre o ano 2002 e 2004 foi o segundo adestrador da Real Sociedad, dirixida por Raynald Denoueix; na tempada 2002/03 o equipo obtivo o subcampionato de Liga.
Coa selección de fútbol
Zamora debutou coa Selección de fútbol de España o 21 de decembro de 1978, e foi habitual durante os seguintes anos na preparación do Mundial de Fútbol España 1982 e nos que disputou a Eurocopa de Fútbol 1980. Despois do Mundial de España retirouse da selección a causa das lesións.
Foi un dos poucos xogadores da selección daqueles anos que participou na selección europea dos anos 80, xunto con José Antonio Camacho, Arconada e Rafael Gordillo.
Tamén foi internacional coa Selección de fútbol de Euskadi.
Paulino de San Bartolomeu
miniatura|Paulino de San Bartolomeu Paulino de San Bartolomeu, secularmente Johann Philipp Wesdin, coñecido tamén como Paulinus von St. Bartholomaus ou Paulinus von Heilig Bartholomaus ou Paulinus a Sancto Bartholomaeo, nado o 25 de abril de 1748 en Hof am Leithaberge e morto en Roma o 7 de xaneiro de 1806, foi un relixioso, orientalista e historiador austríaco.
Traxectoria
Nado nunha pequena aldea do Imperio austríaco, parte actualmente da Baixa Austria, entrou de moi novo na Orde dos Carmelitas Descalzos tomando o nome de Paulinus von Heilig Bartholomaus (en galego: Paulino de San Bartolomeu). Misioneiro, moi versado en linguas (falaba alemán, latín, grego, hebreo, húngaro, italiano, portugués, inglés, sánscrito e algúns dialectos da India), ensinou linguas orientais durante sete anos no Colexio de Propaganda Fide en Roma e en 1776 foi enviado a Malabar, na India, onde entre outras cousas se dedicou ao estudo da lingua sánscrita. Foi un dos primeiros en darse de conta da afinidade entre o sánscrito e as linguas indoeuropeas.
Volto a Italia en 1789, en Roma o padre Paulino entrou en contacto co cardeal Stefano Borgia, secretario de Propaganda Fide, estudoso anticuario e mecenas, quen, na súa cidade natal, Velletri, creara un museo moi rico de achados e documentos (Museo Borgiano). O cardeal Borgia nomeouno secretario privado e financiou a publicación de numerosos volumes de indoloxía entre os que está á primeira gramática europea de sánscrito (Sidharubam seu Grammatica Samscrdamica) publicada en Roma en 1790. Escribiu tamén en italiano un amplo ensaio sobre a India (Viaggio alle Indie Orientali) que se traduciu ás principais linguas europeas.
Paulino de San Bartolomeu escribiu finalmente unha conmovida biografía do cardeal Borgia, morto de súpeto en Lyón mentres acompañaba a Pío VII onda Napoleón. Morreu dous anos despois có cardeal Borgia.
Dragoş
Dragoş (Drágfi de Béltek) foi un voivoda de Maramureş quen gobernou en terras da Moldavia medieval entre 1351 e 1353. Deixou a provincia de Maramureş ás ordes do rei de Hungría Luís I, para establecer unha liña de defensa en contra da Horda de Ouro. A campaña obrigou aos mongois a retirarse cara ao leste do Nistru. Dragoş foi sucedido polo seu fillo Sas (1354-1358). Sas foi sucedido polo seu fillo Bâlc en 1359, quen só conseguiu gobernar por un ano, ao ser destronado por outro voivoda de Maramureş, Bogdan, rematando deste xeito a liñaxe de Dragoş.
Escuadra, A Lama
San Lourenzo de Escuadra é unha parroquia que se localiza no concello da Lama. Segundo o IGE en 2009 tiña 178 habitantes (100 mulleres e 78 homes), un menos ca en 1999. Ten once entidades de poboación.
Sella (recipiente)
miniatura|Sella galega decorativa. Unha sella é un recipiente troncocónico xeralmente de madeira, aínda que tamén existen de metal ou cerámica, empregado antigamente para o trasego de auga. As sellas eran empregadas dende antigo para ter auga fresca nas casas.
Descrición
Son recipientes de base máis ampla que a parte superior e están feitas xeralmente de madeira de xeito similar aos toneis. A auga enchoupa a madeira e sela o contido. No exterior a sella de madeira ten reforzos de metal, xeralmente tres. A sella leva tamén dúas asas aos lados e sobre a sella, no lateral, póñense en letras grandes as iniciais cos nomes da casa para a identificación ao ir á fonte. A inicial do nome do home e o da muller. A sella complétase cunha capa, xeralmente de metal, e a ferrada: o cazo que se emprega na casa para tomar a auga.
Na actualidade a sella séguese a empregar pero unicamente como elemento decorativo.
Ainhoa Aierbe
Ainhoa Aierbe, nada o 27 de setembro de 1974 en Donostia, Guipúscoa, é unha actriz vasca principalmente coñecida por interpretar o papel de Leonor na serie de televisión Goenkale.
Belemnites (xénero)
Belemnites é un xénero fósil de cefalópodos pertencentes á orde extinta dos Belemnitida. Estes cefalópodos existiron no Xurásico inferior desde a idade/piso Hettangiano (196,5–199,6 millóns de anos) ao Toarciano (175,6–183,0). Eran carnívoros nectonicos veloces.
Hai que ter coidado de non confundir o nome científico deste xénero (Belemnites) co nome común que se lle dá en xeral a todos os cefalópodos da orde Belemnitida aos que se lles chama tamén belemnites ou, máis propiamente, belemnitas.
Salvador Fernández de la Cigoña
Salvador Fernández de la Cigoña Fraga, nado en Vigo o 27 de outubro de 1969, é un empresario do sector da consultoría e escritor galego.
Traxectoria
Neto do xornalista Fabriciano Fernández Serra. Como escritor, con nove libros e máis dun centenar de artigos publicados, colaborou en distintas revistas e boletíns: Revista Pontenova (Deputación Provincial de Pontevedra), Revista Pontevedra (Deputación Provincial de Pontevedra), Soberosum (Revista de Estudos do Museo de Ponteareas) e Glaucopis (Boletín do Instituto de Estudos Vigueses). É relevante á súa achega ao coñecemento da orixe dos cruceiros galegos, entre outros co artigo A Orixe Barroca dos Cruceiros Galegos, traballo publicado no I Congreso Cruceiros e Cruces de Pedra en Galicia (2009). Atopou e deu a coñecer o poema perdido ''Despedida de Celorio. Un poema, en verso rudo, tosco y desabrido, sobre la exclaustración de San Salvador de Celorio en Asturias (2008) un dos escasos poemas escritos polos frades exclaustrados atopados ata agora e que foi publicado no boletín do Studium Ovetense'' (Instituto de Estudios Teológicos Seminario Metropolitano de Oviedo). Foi o descubridor do guerreiro galaico de Borreiros, peza arqueolóxica que se deu a coñecer nas actas do XXII Congreso Nacional de Arqueología (1993) mediante o comunicado ''Un Guerrero Galaico en la Parroquia de Borreiros (Gondomar), el Segundo hallado en la Provincia de Pontevedra. Breves Notas sobre los Guerreros Galaicos y sus Origenes''. Tamén ten numerosos artigos publicados na prensa galega (La Voz de Galicia, Faro de Vigo e Atlántico Diario).
Coleccionista de fotografías e postais antigas, conseguiu reunir xunto coa súa dona Belén Barreiro Iglesias unha relevante colección destas pezas de Galicia, dando a coñecer o patrimonio fotográfico antigo de Galicia en varios xornais galegos.
Vida persoal
Está casado e ten dous fillos. É sobriño dos tamén escritores Estanislao Fernández de la Cigoña e Francisco Fernández de la Cigoña.
É dono dunha empresa de consultoría empresarial orientada ó mundo da contratación de servizos.
A Bailía, Cañás, Carral
A Bailía é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 46 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 23 eran homes e 23 eran mulleres.
Avelino Álvarez Meana
Traxectoria
En 1943 marchou a Vigo onde montou unha xastrería. En marzo de 1945 foi detido acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Comesaña, Leandro Aroca, Xosé Velo Mosquera, Aníbal González e Rosa González Calvo. En 1951 exiliouse en Venezuela deixando en Vigo unha filla. En 1990 regresou a Galicia. Ao ano seguinte recorreu Europa a pé.
Castañeta encarnada
miniatura|300px|Castañeta ou palometa encarnada A castañeta encarnada ou palometa encarnada (Beryx decadactylus, Cuvier 1829) é un peixe mariño da familia dos berícidos (Berycidae) de cor encarnada característica, sobre todo polo lombo, e grandes ollos.
A forma do corpo explica a denominación derivada da castañeta ou palometa (Brama brama), pero esta é de cor gris moi escura, polo que tamén a chaman castañeta ou palometa negra.
Ríos Panisse recolleu os nomes de palometa e castañeta sós ou adxectivados con indicadores da cor (colorada, encarnada, roja/roxa) ou da zona de pesca (de altura), en portos de toda a costa galega, pero tamén os de dorada en Mera (Oleiros) e Muxía; e mailo de rei, en Ribadeo.
Descrición
Ten un corpo alto e moi comprimido lateralmente, cuberto de grandes escamas. O dorso é de cor vermella intensa e os flancos e ventre van aclarando a cor rosada, con brillos prateados. O talle habitual vén sendo 35–50 cm de lonxitude cuns pesos de 2,5 kg; o tamaño máximo alcanzado foi de 100 cm de lonxitude.
Destaca o gran tamaño dos ollos. As aletas son tamén de cor vermella: a dorsal, única, con 4 espiñas e 18-20 radios brandos; a anal, con 4 espiñas e uns 30 radios brandos. Os exemplares xuvenís mostran fortes espiñas na cabeza.
Hai unha especie moi próxima, Beryx splendens, de silueta máis esvelta.
Hábitat e distribución
A castañeta encarnada distribúese polo océano Atlántico norte pero é probable que sexa de distribución máis ampla. Vive en augas profundas, de máis de 200 m de profundidade
Péscase con artes de palangre e arrastre. En Galicia, as poxas desta especie ó longo do ano 2010 ascenderon a 113.106 kg.
Nino Bravo
Luis Manuel Ferri Llopis, coñecido artisticamente como Nino Bravo, nado en Aielo de Malferit (Valencia) o 3 de agosto do 1944 e finado en Villarrubio (Cuenca) o 16 de abril de 1973, foi un cantante español.
Traxectoria
Nino Bravo naceu en Aielo de Malferit e aos poucos anos mudouse a Valencia. Aos 16 anos comezou a traballar na xoiería Casa Amat onde foi promocionado a mestre pulidor de diamantes. Durante estes anos compaxina o traballo coa súa afección ao canto e a finais de 1962 funda o grupo Los Hispánicos cos seus amigos Félix Sánchez e Salvador Aranda. O trío musical fíxose moi popular no barrio de Sagunt onde actuaron en diversos festexos e fallas valencianas.