cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vagabond (manga)
Ese mesmo ano 2000, Vagabond gañou o 24º Premio Kodansha ao Mellor Manga. En 2002, recibiu o moi aclamado Premio Cultural Tezuka Osamu. Ao ano seguinte, Inoue foi nomeada para o Premio Eisner de 2003 na categoría de mellor escritor/artista.
O Coedo, Nullán, As Nogais
O Coedo é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Madeo
Madeo (en 마더) é un filme surcoreano de 2009 dirixido por Bong Joon-ho e protagonizado por Kim Hye-ja e Won Bin. Conta a historia dunha nai, quen despois de que o seu fillo con discapacidade intelectual fose acusado do asasinato dunha rapaza, tenta atopar o verdadeiro asasino para demostrar a inocencia do seu fillo.
O filme estreouse o 16 de maio de 2009 no Festival de Cannes na sección Un Certain Regard, e estreouse nos cinemas de Corea do Sur o 28 de maio de 2009. Recibiu moi boas valoracións por parte da crítica, que eloxiou a interpretación de Kim, a dirección e o guión, así como a unicidade do filme.
Tomade, A Torre, Taboada
Tomade é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Ramón Porto Casás
Ramón Porto Casás, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) en 1903 e finado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1982, foi un xornalista e escritor galego.
Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa con Teresa Rey Durán en xaneiro de 1931.
Nucula nucleus
Nucula nucleus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
A Torre, A Torre, Taboada
A Torre é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Cabanelas, Vilameñe, Taboada
Cabanelas é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Pentatómidos
Os pentatómidos (Pentatomidae) son unha familia de insectos hemípteros. A Pentatomidae é a familia máis grande dentro da superfamilia Pentatomoidea e contén uns 900 xéneros e unhas 4.700 especies. Como hemípteros que son, os pentatómidos teñen pezas bucais perforadoras e chuchadoras e a maioría son fitófagos, incluíndo varias especies que son graves pragas agrícolas. Porén, algunhas especies, especialmente as da subfamilia Asopinae, son predadoras e poden considerarse beneficiosas.
O nome "Pentatomidae" procede do grego penta, que significa 'cinco', e tomos, que significa 'sección', e refírese aos cinco segmentos característicos das súas antenas.
Os pentatómidos teñen a capacidade de liberar un spray defensivo picante cando están ameazados, alterados ou son esmagados. A composición deste spray pode variar entre especies e entre sexos e idades, pero xeralmente inclúe aldehidos e alcanos. As descricións do seu cheiro varían amplamente, e pode ser a aceite, a po, a madeira, a terra e a coandro. Nalgunhas especies o líquido contén compostos de cianuro e un aroma a améndoas rancias, usado para protexelos e disuadir a depredadores.
Descrición
Todos os pentatómidos teñen antenas con 5 segmentos e 3 segmentos tarsais en cada pé. Xeralmente teñen un grande escutelo triangular no centro do dorso. A forma do corpo do adulto é xeralmente de escudo cando se ve desde arriba, mais isto varía entre especies e non se cumpre nos estadios ninfais inmaturos. As ás anteriores denomínase hemiélitros, que teñen unha metade basal engrosada e máis dura e un ápice membranoso. En repouso, as ás colócanas sobre o dorso do insecto cos extremos membranosos solapándose. As ás posteriores son enteiramente membranosas.
Impacto económico
miniatura|A anatomía do aspecto dorsal dun pentatómido. A: cabeza; B: tórax; C: abdome. 1: garras; 2: tarso; 3: tibia; 4: fémur; 8: [[ollo composto; 9: antena; 10: clípeo; 23: lateroterxitos (connexivum); 25: pronoto; 26: escutelo; 27: clavus; 28: corium; 29: embolium; 30: membrana hemelitral.]]
Varias especies considéranse pragas agrícolas porque poden crecer formando grandes pobaocións que se alimentan de cultivos, danando a produción e son resistentes a moitos pesticidas. Son unha ameaza para o algodón, millo, sorgo, soia e outras colleitas, árbores nativos e ornamentais, arbustos, viñas, plantas silvestres.
Nos Estados Unidos as poboacións da especie de orixe asiática Halyomorpha halys creceron de forma importante e en 2014 estendéranse por 41 dos 50 estados, constituíndo pragas agrícolas. En 2016 en Nova Zelandia estableceuse unha alerta para impedir a entrada desta especie en cargamentos comerciais. thumb|Acoloba lanceolata
Taxonomía
Hai varias subfamilias, das cales Aphylinae recibe a miúdo o status de familia propia, pero aquí será mantida como subfamilia, seguindo a clasificación de Grazia et al. (2008). As subfamilias inclúen:
Especies europeas
As especies europeas desta familia son:
Pazos, Rubín, A Estrada
Pazos é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Pena de Abaixo, Rubín, A Estrada
A Pena de Abaixo é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Alberobello
Alberobello ( literalmente "árbore fermosa"; Barese: Ajarubbédde) é unha pequena cidade e  comuna da cidade metropolitana de Bari, Puglia, sur de Italia. Ten 10.735 habitantes e é famosa polos seus edificios únicos, os trulli. Os trulli de Alberobello están designados como UNESCO Patrimonio da Humanidade dende 1996.
Historia
En 1635 o seu sucesor, o conde Giangirolamo II (1600-1665) ergueu unha pousada con taberna e oratorio e iniciou a urbanización do bosque coa construción dalgunhas casiñas. Á ampliación do núcleo urbano axudou a abundancia de sedimentos calcáreos, cársticos e calcáreos, e o permiso do conde para construír vivendas só con muros secos sen o uso de morteiro, que se converterían nos peculiares trulli. Esta obriga de construír casas con pedras secas foi un recurso do conde para evitar pagar impostos ao vicerrei español do Reino de Nápoles. O centro de Alberobello construíuse no leito do antigo río Cana, onde agora está o largo Giuseppe Martelotta.
Alberobello permaneceu como feudo dos Acquaviva de Aragón ata o 27 de maio de 1797, cando o rei Fernando IV de Borbón elevou a pequena aldea á cidade real, liberándoa da servidume feudal dos condes. O 22 de xuño de 1797 foi elixido o primeiro alcalde Francesco Giuseppe Lippolis.
Alberobello é o único núcleo habitado con todo un barrio de trulli. Por iso é considerada a capital cultural dos trulli do Valle d'Itria.
Os Trulli de Alberobello
thumb|none|Os tellados dos [[Trullo|trulli]]
A historia dos trulli está ligada á Prammatica De Baronibus, un edicto do Reino de Nápoles do século XV que sometía cada novo asentamento a un tributo. En 1481 os condes de Conversano D'Acquaviva D'Aragona desde 1481, propietarios do territorio de Alberobello, impuxeron entón aos veciños que construísen as súas vivendas en seco, sen utilizar morteiros, para que puidesen configurarse como edificios precarios e facilmente demolidos.
Chan de Vilar, Nullán, As Nogais
Chan de Vilar é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Alberobello
Os Trulli de Alberobello
Tendo que usar só pedras, os campesiños atoparon na forma redonda con teito abovedado autoportante a configuración máis sinxela. Os tellados estaban adornados con pináculos decorativos que representaban a firma do arquitecto (''mestre trullaro).
Relacións internacionais
thumb|Unha fileira de trulli Alberobello está irmanada con:
Keurosing
Keurosing (en 크로싱) é un filme surcoreano de 2008 dirixido por Kim Tae-kyun. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme conta a historia dun home norcoreano que deixa ilegalmente o seu país para atopar unha menciña para a súa muller doente. O filme vendeu 907 255 entradas en Corea do Sur.
O Cubilledo, Nullán, As Nogais
O Cubilledo é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Fonteboa, Vilameñe, Taboada
Fonteboa é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Lendorrío, Vilameñe, Taboada
Lendorrío é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
O Sol, Rubín, A Estrada
O Sol é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Sassi di Matera
Os "Sassi" foron descritos por Fodor como "unha das paisaxes máis singulares de Europa". Xunto co parque das Igrexas rupestres, nomeouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1993.
Historia
thumb|upright=1.2|Vista desde o Canón ("Gravina")
Os Sassi proceden dun asentamento prehistórico trogloditas e sospéitase que están entre os primeiros asentamentos humanos de Italia. Hai evidencias de que a xente vivía aquí xa no ano 7000 a.C.
Os Sassi son casas escavadas na propia rocha calcarenítica, que é característica de Basilicata e Apulia, chamada localmente "tufo" aínda que non é toba ou toba volcánica. As rúas nalgunhas partes dos Sassi adoitan pasar por encima doutras casas. A antiga cidade creceu nunha ladeira do barranco creado polo río Gravina. O barranco é coñecido localmente como "la Gravina".
O termo sasso deriva do latín saxum, que significa un outeiro, rocha ou gran pedra.
Sassi de Matera é un asentamento urbano que resulta das diferentes formas de civilización e asentamentos humanos que se produciron ao longo do tempo. Os pobos prehistóricos atrincheiraronse alí no Neolítico, sendo o fogar dunha civilización rupestre occidental no século IX-XI cos seus foxos, condutos, tanques. A partir dos séculos XI-XIII construíronse as súas fortificacións, as posteriores expansións do Renacemento (XV-XVI) e do Barroco (s. XVII) proporcionaron un novo aloxamento urbano. Finalmente, a degradación da hixiene social no século XIX e na primeira metade do XX provocou un desprazamento previsto pola lexislación nacional nos anos 50.
Na década de 1950, o goberno de Italia trasladou á forza a maior parte da poboación dos Sassi a zonas da cidade moderna en desenvolvemento. Acosado pola pobreza extrema e inzada de malaria, as condicións de vida insalubres considerábanse inhumanas e unha afronta á moderna e nova República Italiana de Alcide De Gasperi. Non obstante, a xente seguía vivindo nos Sassi, e segundo a guía Fodor en inglés: "Matera é o único lugar do mundo onde a xente pode presumir de seguir vivindo nas mesmas casas dos seus antepasados ​​de hai 9.000 anos."
Ata finais dos anos 80 esta era considerada unha zona de pobreza, xa que moitas destas vivendas eran, e nalgúns casos aínda son, inhabitables. A actual administración local, con todo, orientouse máis cara ao turismo e promoveu a rexeneración dos Sassi coa axuda da Unión Europea, o goberno e a UNESCO. Hoxe hai moitos negocios, pubs e hoteis prósperos alí, como se describe nun artigo de abril de 2015 en The New Yorker.
Xeografía
Os "Sassi" creceron na área da meseta de Murgia, estendida entre Apulia e Basilicata. Xunto coa "Civita" e o "Piano", os dous Sassi forman a Cidade Vella de Matera.
Cultura
thumb|upright=1.2|Sassi con neve (decembro de 2007)
Os Sassi lembran visualmente os lugares antigos de Xerusalén e arredores, e por este motivo usáronse ​​en moitas películas de temática cristiá, incluíndo O Evanxeo). Segundo San Mateo (Pier Paolo Pasolini, 1964), A paixón de Cristo (Mel Gibson, 2004), The Nativity Story (Catherine Hardwicke, 2006) e Ben-Hur (Timur Bekmambetov, 2016).
Tamén apareceron na película de Patty Jenkins Wonder Woman (2017), servindo como localización para a cidade das Amazonas Themyscira.
A Pena de Arriba, Rubín, A Estrada
A Pena de Arriba é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Nullán, Nullán, As Nogais
Nullán é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Nucula sulcata
Nucula sulcata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Heinrich Georg Bronn en 1831.
Sinllán, Nullán, As Nogais
Sinllán é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Ennucula tenuis
Ennucula tenuis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1808.
Lingua duit
A lingua duit é unha lingua morta da familia chibcha, que foi falada polos muiscas que habitaban na actual Boyacá, Colombia. A lingua aparece no nome moderno do asentamento precolombiano de Duitama e no seu último gobernante, Tundama.
Descrición
A lingua é coñecida só por un único fragmento analizado polo estudoso Ezequiel Uricoechea en 1871. O lingüista mencionou que o texto analizado era parte dunha obra máis grande que aínda non foi atopado. A partir do curto texto, queda claro que a lingua duit diferenciábase lixeiramente da lingua chibcha dominante na rexión, o muisca, falada polos muiscas no Altiplano Cundiboyacense.
Xa que o muisca non tiña forma escrita, agás polos numerais, non existen textos escritos en lingua duit.
Jeanne Lee Crews
Jeanne Lee Crews, nada en 1940, é unha enxeñeira  aeroespacial estadounidense da NASA.
Traxectoria
O interese de Jeanne Lee Crews polo espazo e a ciencia comezou cando tiña uns 8 anos. Encantáballe todo tipo de ciencia. Ao principio, Jeanne cría que sería astrónoma. O seu pai era piloto das Forzas Aéreas. Tanto a súa nai como o seu pai apoiaban o seu amor pola ciencia e proporcionábanlle telescopios, microscopios ou calquera cousa que lle interesase. O Sputnik e a carreira espacial acenderon aínda máis a súa paixón polo espazo. Jeanne obtivo o seu título universitario na Universidade de Texas cunha especialización en enxeñería aeroespacial, e foi unha das dez estudantes de primeiro ano de enxeñería ás que se convidou a realizar un curso de química física con estudantes graduados. A continuación, terminou de obter a súa licenciatura en enxeñería aeroespacial na Universidade de Florida.
Nucula tumidula
Nucula tumidula é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Malm en 1861.
Jeanne Lee Crews
Carreira na NASA
O equipo traballou nos fitos do Apollo mentres se realizaban os voos en gravidade cero. Posteriormente traballou en proxectos como o Skylab e o Apollo. Jeanne voou no avión de gravidade cero. Á parte das enfermeiras ás que se lles pediu que subisen ao avión, Jeanne foi unha das primeiras mulleres no avión de gravidade cero.
Mentres traballaba na NASA, Crews puido pilotar algúns dos simuladores de adestramento. Podía facelo sempre que ningún xornalista vísea entrar ou saír dos simuladores. Donald K.  Slayton díxolle a Jeanne que non debía ser fotografada porque non querían que ninguén pensase que había unha muller astronauta.
Ao longo dos seus anos na NASA, Jeanne foi enxeñeira, supervisora de contratos e investigadora en Ciencias da Vida. Cara ao final da súa carreira, foi asistente do Xefe de División. En novembro de 2002, Crews retirouse da NASA..
Véxase tamén
Bibliografía
Forcas, Nullán, As Nogais
Forcas é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2022 tiña 10 habitantes, dos cales 8 eran homes e 2 eran mulleres.
Vilameñe, Vilameñe, Taboada
Vilameñe é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Mesón, Vilameñe, Taboada
Mesón é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
A Veiga da Braña, Rubín, A Estrada
A Veiga da Braña é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Mazo, Quintá, As Nogais
O Mazo é un lugar da parroquia de Quintá no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Roberto II de Dreux
miniatura| Roberto II de Dreux Roberto II de Dreux, nado arredor de 1154 e finado o 28 de decembro de 1218, foi conde de Dreux, de Brie e de Braine, fillo de Roberto I, conde de Dreux e de Inés de Baudement, señora de Braine.
Traxectoria
Participou na Terceira Cruzada e destaca pola batalla de Arsuf e o asedio de Acre (1191). De regreso a Francia, loitou contra os ingleses (1195 - 1198), despois dirixiu as tropas na cruzada albixense en 1210 e participou no asedio de Termes. Axudou ao seu irmán Filipe de Dreux, bispo de Beauvais, na loita contra o conde de Boulogne e mandou a á esquerda do exército do rei Filipe Augusto na batalla de Bouvines (1214).
Matrimonios e descendencia
Casou en primeiras nupcias en 1177 (separado en 1181) con Matilde de Borgoña (1150 - 1192), filla de Ramón de Borgoña, conde de Grignon, e de Inés de Montpensier; matrimonio sen posteridade. Volveu casar en 1184 con Iolanda de Coucy (c. 1164 - 1222), filla de Raúl I, señor de Coucy e de Inés de Hainaut, con quen tivo a:
Caritas
Historia de Cáritas
thumb|alt=selo dedicado a Lorenz Werthmann co logo e a súa fotografía|Selo alemán dedicado ao fundador de Caritas: Lorenz Werthmann A organización Cáritas naceu na cidade alemá de Colonia, o 9 de novembro de 1897. Foi creada polo prelado Lorenz Werthmann (1858–1921) baixo o nome orixinal "Charitasverband für dás katholische Deutschland" ("Asociación Cáritas para a Alemaña católica"). En 1919, foi recoñecida pola conferencia episcopal como a unión das asociacións diocesanas dedicadas a actividades de caridade. Durante a época do nacionalsocialismo, a asociación Cáritas perdeu forza política e legal, a pesar de ser legalmente recoñecida desde 1933. A sede de Cáritas en Alemaña está desde os seus inicios en Friburgo de Brisgovia.
Despois da Segunda Guerra Mundial, Cáritas Alemaña incrementou as súas actividades na distribución de axuda e na década dos anos sesenta chegaron voluntarios estranxeiros para axudar aos damnificados tanto de catástrofes naturais como da posguerra. En 1951, constitúese como "Conferencia Internacional". En 1954 adopta o nome Caritas Internationalis coa súa sede en Roma. Despois da reunificación das dúas Alemañas, Cáritas logrou o recoñecemento na antiga República Democrática Alemá e a organización foi legalmente estabelecida, reiniciando o seu traballo en 1990. En 1993 acordouse ter un consello central de Cáritas en Alemaña e en 2005 reformouse este consello, sendo o seu director monseñor Peter Neher (Algovia, Baviera). Seguindo este modelo, creáronse organizacións nacionais de Cáritas noutros países do mundo.
Cáritas en Asia
Cáritas desenvolve o seu labor nos seguintes países e rexións de Asia: Afganistán, Bangladés, Cambodia, China, Timor Oriental, Hong Kong, India, Indonesia, Xapón, Casaquistán, Macau, Malaisia, Mongolia, Myanmar, Nepal, Paquistán, Filipinas, Singapur, Sri Lanka, Taiwán, Taxiquistán, Tailandia, Turquía, Usbequistán, Corea do Sur e Corea do Norte (26 países ou rexións).
Cáritas en Europa
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/49/Centro_de_C%C3%A1ritas%2C_Viena%2C_Austria%2C_2020-02-01%2C_DD_81.jpg/220px-Centro_de_C%C3%A1ritas%2C_Viena%2C_Austria%2C_2020-02-01%2C_DD_81.jpg|miniatura|alt=fachada dun edificio de varias plantas|Centro de Cáritas en [[Viena, Austria.]] Cáritas desenvolve o seu labor nos seguintes países de Europa: Albania, Alemaña, Andorra, Austria, Bielorrusia, Bélxica, Bosnia-Herzegovina, Bulgaria, Croacia, República Checa, Dinamarca, Reino Unido, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Islandia, Irlanda, Italia, Lituania, Luxemburgo, Macedonia do Norte, Malta, Moldavia, Mónaco, Noruega, Polonia, Portugal, Romanía, Rusia, Serbia, Suecia, Suíza, Ucraína e Xeorxia (40 países). Cáritas Española recibiu o Premio Príncipe de Asturias da Concordia no ano 1999.
Cáritas en África
Cáritas desenvolve o seu labor nos seguintes países de África: Angola, Benín, Botsuana, Burkina Faso, Burundi, Camerún, Cabo Verde, Chad, Comores, Congo, Costa do Marfil, Eritrea, Eswatini, Etiopía, Gabón, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Guinea Ecuatorial, Kenya, Lesoto, Liberia, Madagascar, Malawi, Malí, Mauricio, Mozambique, Namibia, Níxer, Nixeria, República Centroafricana, República Democrática do Congo, Ruanda, San Tomé e Príncipe, Senegal, Seychelles, Serra Leona, Suráfrica, Sudán do Sur, Sudán, Tanzania, Togo, Uganda, Zambia e Zimbabue. É o continente onde máis presenza ten, xa que son 48 países os que colaboran.
== Estrutura e organización == Está formada por máis de 160 organizacións benéficas nacionais ou colectivos que traballan co apoio da respectiva Conferencia Episcopal.
As rexións
Está dividida en sete rexións: África, Asia, Europa, América Latina e o Caribe, o Medio Oriente e Norte de África (MONA), América do Norte, e Oceanía.
Os órganos directivos
Asemblea xeral: reúne os delegados cada catro anos na Cidade do Vaticano e elixe os membros do Consello Representativo, ao presidente, aos vicepresidentes, ao secretario xeral e ao Tesoureiro de Caritas Internationalis.
Xunta Directiva: composta por sete membros, entre os que se atopan o presidente e dous vicepresidentes, así como tres membros elixidos pola Santa Sé e un polo Consello Representativo.
Sede e delegacións
O secretariado xeral de Caritas Internationalis está no Vaticano e hai delegacións ante Nacións Unidas, en Nova York e Xenebra.
As organizacións membros
En cada estado, cada organización nacional está vinculada á Conferencia Episcopal.
Financiamento das súas tarefas
Cáritas como unidade local é autónoma e independente aínda que existe o principio de apoio entre toda a comunidade global. Unha das formas en que axuda á comunidade é recollendo roupa usada para darlla ás persoas que máis a necesitan así como alimentos non perecedoiros. O financiamento de Cáritas provén de doazóns tanto de diñeiro como en especie.
Voluntariado
O voluntariado que traballa con Cáritas pode realizar o seu labor de maneira simple acudindo aos centros locais de Cáritas ou acudindo á parroquia máis próxima, onde é posíbel rexistrarse e realizar un labor e doar diñeiro para as persoas necesitadas. Dependendo das actividades e o país onde vai traballar, o voluntariado recibe a capacitación adecuada ao traballo por desenvolver.
O Torrón, Vilameñe, Taboada
O Torrón é un lugar da parroquia de Vilameñe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Dorothy Vaughan
Traxectoria
Aos 7 anos os seus pais, Leonard e Anne Johnson, mudáronse a Morgantown, Virginia Occidental. Dorothy graduouse na escola secundaria Beechurst High School en 1925, e en 1929 acadou o título de Licenciada en Ciencias Matemáticas na Universidade Wilberforce.
Vaughan foi profesora de matemáticas na escola secundaria Moton High School en Farmville (Virginia). . Grazas á Orde Executiva 8802 do Presidente Franklin D. Roosevelt que obrigaba a non discriminar por raza ou relixión paia defender a industria entrou a traballar no Centro de investigación de Langley da NASA en 1943. Unha vez incorporada ao centro de investigación, ela estaba convencida de que sería un traballo temporal só até o final da guerra, pero seguiu e en 1949 Vaughan fíxose cargo da dirección da West Area Computers, un grupo de traballo segregado composto exclusivamente de mulleres afroamericanas, especialistas en matemáticas. Este grupo foi orixinalmente requirido a utilizar instalacións separadas para o xantar ou os baños, de maneira que non usasen o mesmo que as mulleres brancas. Co tempo estas mulleres matemáticas distinguíronse tanto individualmente como en grupo polas súas achegas en case todas as áreas de investigacións en Langley. A pesar de todo isto, Vaughan interveu en favor de diversas mulleres brancas doutros grupos de computación que ela cría que merecían ascensos ou aumentos de soldo.
Durante a súa traxectoria Vaughan non só foi unha respectada matemática, senón que tamén foi a primeira persoa afroamericana en chegar ao cargo de directora no NACA, e despois na NASA. Na súa última década na NASA traballou moito con Katherine Johnson e Mary Jackson, quen traballaron no seu grupo de calculadoras afroamericanas antes de ser transferidas a outras áreas, para traballar nas ecuacións para pór en órbita ao astronauta John Glenn. Retirouse da NASA en 1971.
Recoñecementos
A vida de Vaughan é unha das tres historias protagonistas que se contan no libro Hidden Figures (Figuras ocultas), e a película de mesmo nome, sobre o grupo de matemáticas afroamericanas que colaboraron en forma decisiva cos programas Mercury e Apolo da NASA.
Stanley B. Prusiner
É o director do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da Universidade de California en San Francisco (UCSF). Descubriu os prións, unha clase de patóxenos infecciosos autorreprlicábeis compostos principalmente ou unicamente por proteínas.
Dorothy Vaughan
Recoñecementos
Un satélite ÑuSat da constelación Aleph leva o seu nome.
Stanley B. Prusiner
Recibiu o Premio Albert Lasker de Investigación Médica Básica en 1994 e o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1997 polas investigacións sobre os prións desenvolvida por el e o seu equipo de colaboradores a partir dos principios da década de 1970.
Traxectoria
Prusiner naceu en Des Moines, Iowa, fillo de Miriam Spigel e Lawrence Prusiner, un arquitecto. Pasou a súa infancia en Des Moines e Cincinnati, Ohio, onde asistiu ao Walnut Hills High School, onde era coñecido como "o pequeno xenio" polo seu traballo innovador nun repelente para Boisea trivittata, un insecto hemíptero de Norteamérica. Prusiner recibiu o título de Licenciado en Ciencias Químicas pola Universidade de Pensilvania e máis tarde recibiu o seu M.D. (Doutor en Medicina) na Facultade de Medicina da Universidade de Pensilvania. Prusiner realizou entón as prácticas en Medicina na Universidade de California en San Francisco (UCSF). Máis tarde trasladouse ao Instituto Nacional de Saúde (NIH), onde estudou as glutaminases (enzimas amidohidrolases que xeran glutamatos a partir da glutamina) en E. coli.
Despois de tres anos no NIH, Prusiner volveu á UCSF para completar unha residencia en neuroloxía. Tras completar a residencia en 1974, integrouse no Departamento de Neuroloxía da Facultade de Medicina da UCSF. Desde ese momento, Prusiner ocupou varios postos de profesorado visitante e permanente tanto na UCSF como na Universidade de California en Berkeley.
Desde 1999 Prusiner é o director do Laboratorio de investigación do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da UCSF, traballando nas enfermidades priónicas, a enfermidade de Alzheimer e as tauopatías.
Premios e honores
Stanley Prusiner ganou o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1997 polo seu traballo ao propoñer unha explicación da causa da encefalopatía esponxiforme bovina ("enfermidad das vacas tolas") e o seu equivalente humano, a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob. Neste traballo, acuñou o termo prión en 1982 para referirse a unha forma de infección non descrita previamente debido ao pregamento incorrecto de proteínas.
Prusiner foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1992 e do seu consello de goberno en 2007. Tamén é membro electo da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias (1993), membro estranxeiro da Royal Society (ForMemRS) en 1997, da Sociedade Filosófica Estadounidense (1998) e da Academia de Ciencias e Artes de Serbia (2003).
Os Vilas, Rubín, A Estrada
Os Vilas é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Pereira, Vilar de Cabalos, Taboada
A Pereira é un lugar da parroquia de Vilar de Cabalos no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Linguas guahibanas
As linguas guahibanas son unha familia lingüística falada na rexión do Orinoco, no leste de Colombia e suroeste de Venezuela, unha rexión de sabana coñecida como Llanos.
Saccella commutata
Saccella commutata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Philippi en 1844.
Linguas guahibanas
Clasificación da familia
As linguas guahibanas compóñense de 5 linguas:
O churuya é hoxe unha lingua extinta. Falouse outrora en Meta, Colombia.
Vilar de Cabalos, Vilar de Cabalos, Taboada
Vilar de Cabalos é un lugar da parroquia de Vilar de Cabalos no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Rodís, Vilar de Cabalos, Taboada
Rodís é un lugar da parroquia de Vilar de Cabalos no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Mikhail Tiurin
Traxectoria
Tiurin graduouse como enxeñeiro con especialización en modelos matemáticos aplicados á mecánica de voo polo Instituto de Aviación de Moscova en 1984. Traballou na corporación Energia como enxeñeiro ata ser selecccionado como cosmonauta en 1993. Participou como nas misións STS-105, STS-108, Soiuz TMA-9 e Soiuz TMA-11M, sendo membro das expedicións 3, 14, 38 e 39 á Estación Espacial Internacional e pasando 532,12 días no espazo.
Santa Eulalia, Vilar de Cabalos, Taboada
Santa Eulalia é un lugar da parroquia de Vilar de Cabalos no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Voo 5055 de LOT Polish Airlines
O voo 5055 de LOT Polish Airlines era un servizo regular internacional entre Varsovia e Nova York. Nas últimas horas da mañá do 9 de maio de 1987 o Ilyushin Il-62M que operaba o voo esnafrouse na reserva natural do bosque de Kabaty nas aforas de Varsovia 56 minutos despois da engalaxe. Os 183 ocupantes do avión morreron no accidente, sendo o peor sinistro dun Ilyushin Il-62, e tamén o peor accidente aéreo en Polonia.
Sophia Kianni
Sophia Kianni, nada o 13 de decembro de 2001, é unha activista climática estadounidense especializada en medios e estratexia. É a fundadora e directora executiva de Climate Cardinals, unha organización internacional sen fins de lucro dirixida por mozos que traballa para traducir información sobre o cambio climático a máis de 100 idiomas. Representa aos Estados Unidos como o membro máis novo do Grupo Asesor de Mozos sobre Cambio Climático do Secretario Xeral das Nacións Unidas. Tamén traballa como estratega nacional para Fridays for Future, portavoz internacional de Extinction Rebellion e coordinadora de asociacións nacionais para This is Zero Hour.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Kianni falando na folga climática do Venres Negro en 2019. Kianni interesouse polo activismo climático cando estaba na escola secundaria en Teherán, cando unha noite as estrelas quedaron escurecidas polo smog, e "foi un sinal de que o noso mundo está a quentarse a un ritmo aterrador". Máis tarde uniuse ao grupo de Greta Thunberg, Fridays for Future, e colleu un tempo libre de clase para apoiar a acción sobre o cambio climático. Axudou a organizar a folga climática do Venres Negro de 2019. En 2019, era estratega nacional de Fridays for Future e coordinadora de asociacións nacionais de Zero Hour, outro grupo de defensa do medio ambiente. alt=|miniatura|[[Jane Fonda (esquerda) e Kianni (dereita) no evento Fire Drill Fridays DC celebrado fronte ao Capitolio.]] En novembro de 2019, Kianni faltou á escola para unirse a un grupo de manifestantes organizado por Extinction Rebellion que tiña a intención de realizar unha folga de fame dunha semana e unha sentada na oficina de Washington, DC da presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, esixindo que falase con eles durante unha hora fronte á cámara sobre o cambio climático. A nivel local, houbo aproximadamente unha ducia de participantes; aos seus 17 anos, Kianni era a máis nova e unha de dúas mulleres. Kianni non era membro de XR, e só participou no primeiro día da sentada, pero deu un discurso preparado e entrevistas á prensa, e continuou a folga de fame na súa casa. Kianni escribiu sobre a súa participación na protesta para Teen Vogue. En febreiro de 2020, Kianni foi nomeada portavoz de Extinction Rebellion.
Na primavera de 2020, o activismo físico de Kianni viuse limitado polo peche da escola e os requisitos de distanciamento social da pandemia de COVID-19, e as súas conferencias programadas en universidades como a Universidade Stanford, a Universidade de Princeton e a Universidade Duke atrasáronse. Kianni puido continuar o seu activismo de forma remota coa súa charla na Universidade Tecnolóxica de Míchigan. Ademais, Kianni decidiu acelerar o desenvolvemento dun sitio web planificado, Climate Cardinals, que traduciría a información sobre o cambio climático a diferentes idiomas.
En xullo de 2020, Kianni foi nomeada polo Secretario xeral das Nacións Unidas, António Guterres, para o seu novo Grupo Asesor Xuvenil sobre Cambio Climático, un grupo de sete líderes climáticos mozos para asesoralo sobre accións para evitar a crise climática. Kianni era a máis nova do grupo, que tiñan entre 18 e 28 anos. Ela era a única que representaba aos Estados Unidos, e tamén a única que representaba a Oriente Medio e Irán.
En decembro de 2020, Kianni foi nomeada unha dos Humans 2020 da revista Vice, por ser o representante de EE. UU. para o Grupo Asesor Xuvenil das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático e por fundar Climate Cardinals.
Climate Cardinals
Climate Cardinals é unha organización internacional sen fins de lucro dirixida por mozos fundada por Kianni en 2020 para ofrecer información sobre o cambio climático en todos os idiomas. Foi nomeado polo cardinalis cardinalis, o paxaro do estado de Virxinia e unha metáfora da información que voa por todo o mundo. Kianni inspirouse nos anos que pasou traducindo artigos sobre o cambio climático en inglés ao persa para os seus parentes iranianos, xa que os medios iranianos apenas cubrían o tema .Ela di que notou que o contido informativo sobre o cambio climático está dispoñible só en inglés ou, no mellor dos casos, en chinés e español, o que os facía inaccesibles para os falantes doutros idiomas.
Xornalismo
Kianni escribiu un artigo de 2019 para Teen Vogue sobre a folga de fame na oficina de Pelosi. En 2020, escribiu dous artigos sobre os efectos do coronavirus, para a edición de Oriente Medio da revista Cosmopolitan sobre os efectos na celebración de Nowruz na súa familia estendida, e outro para Refinery29 sobre os efectos na súa axenda diaria como activista climática, que foi amplamente distribuído. Escribiu un artigo para MTV News con motivo do 50 aniversario do Día da Terra, que axudou a coordinar.
Vida persoal
Kianni vive coa súa nai, o seu pai, a súa irmá máis nova e dous Agapornis como mascota en McLean, Virginia. Estudou en Henry Wadsworth Longfellow Middle School, onde o seu equipo gañou a Olimpíada de Ciencias de todo o estado, e en Thomas Jefferson High School for Science and Technology, onde foi semifinalista do Programa Nacional de Bolsas ao Mérito.
Kianni recibiu unha grande atención dos medios como un exemplo dunha adolescente que reacciona ás medidas de distanciamento social relacionadas coa pandemia de COVID-19: CNN, a revista Time e o Washington Post escribiron sobre como ela e os seus amigos estaban a mover a interacción persoal e mesmo a cancelación física do seu baile de gradación aos chats de vídeo de Zoom e vídeos de TikTok.
Voo 940 de Mexicana
O voo 940 de Mexicana de Aviación era un servizo regular internacional entre a Cidade de México e os Ánxeles, con escalas en Puerto Vallarta e Mazatlán. O día 31 de marzo de 1986 o Boeing 727-200 que operaba o voo esnafrouse en El Carbón, unha montaña na Serra Madre Occidental ao noroeste da Cidade de México, matando a todos os ocupantes do avión. Con 167 mortes, o accidente do voo 940 trátase do peor accidente de aviación ocorrido en México, e tamén o peor accidente dun Boeing 727.
Accidente
Ás 09:05, 50 minutos despois da engalaxe, un estoupido sacudiu a fuselaxe. O capitán Guadarrama e a tripulación na cabina de mando, decatándose de que o avión sacudíase demasiado, declararon unha emerxencia e solicitaron regresar ao aeroporto Benito Juárez para aterrar de emerxencia. O aeroporto estaba preparado para a aterraxe, pero o avión esnafrouse na montaña El Carbón preto da cidade de Maravatío, Michoacán, partiu en dous e comezou a arder. Os 167 ocupantes morreron no impacto.
Lingua churuya
A lingua churuya, tamén coñecida como bisanigua e guaigua, é unha lingua morta da familia guahibana que foi falada outrora en Colombia, na actual rexión de Meta.
A Fenteira, Xián, Taboada
A Fenteira é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
As Castiñeiras, Santo André, As Nogais
As Castiñeiras é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Saint-Cyr-au-Mont-d'Or
miniatura|250px|Vista da vila
Saint-Cyr-au-Mont-d'Or é unha vila e comuna francesa da rexión de Auvernia-Ródano-Alpes, tradicionalmente no departamento de Ródano, que forma parte da metrópole de Lión (Métropole de Lyon).
Situación
miniatura|200px|O Gran Lión. En verde, Saint-Cyr; en vermello, [[Lión.]]
A comuna de Saint-Cyr-au-Mont-d'Or está situada ao sur do macizo do monte d'Or, e ao norte do 9º arrondissement da cidade de Lión, da que é limìtrofe.
A vila forma parte da metrópole do Gran Lión. Tamén é membro do sindicato mixto dos Montes d'Or.
O municipio esténdese a xeito de charneira entre un territorio urbanizado e unha área natural que se estende até o cumio do monte Thou. Este carácter natural vese reforzado pola presenza de grandes propiedades situadas no medio de fermosos parques arborados.
Datos xeográficos
Situado a unha altitude entre os 605 e os 2 001 msnm, o concello ocupa unha superficie de 7,29 km².
Segundo o censo de 1 de xaneiro de 2017 contaba cunha poboación de 5 576 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 764,88 hab./km².
Orientada cara ao sur, resgardada do vento polo mont eCindre, Saint-Cyr-au-Mont-d'Or benefíciase dun microclima paricular.
Demografía
Para a comuna, o primeiro censo exhaustivo baixo o novo sistema levouse a cabo en 2007. En 2017, a vila tiña 5 576 habitantes, cun aumento do 1,75 % con respecto a 2012 (Ródano: + 5,26 %, Francia, excluíndo a Mayotte: + 2,36 %).
miniatura|centro|500px|Histograma da evolución da poboación do municipio entre 1962 e 2008
Historia
Preto a Lión, o lugar de Saint-Cyr estivo habitado dende os primeiros tempos. Durante o período galo-romano, os seus abundantes mananciais empregáronse para abastecer de auga ás termas de Lugdunum. Na vila aínda quedan restos do antigo acueduto dos montes d'Or.
Durante o Renacemento, a cidade de Lión experimentou unha considerábel expansión económica. Os ricos lioneses fixéronse cargo do monte d’Or para construír as súas casas de campo. Porén, os restos destas residencias son raros na vila xa que a miúdo foron substituídos, no século XIX, polos ricos químicos e sedeiros de Lión.
Durante a Revolución Francesa, a vila levou temporalmente o nome de Mont-Cindre. O gran Lyon desapareceu o 1 de xaneiro de 2015 dando paso á comunidade territorial da metrópole de Lión. A vila abandona así o departamento de Ródano.
Urbanismo
Durante a primeira parte do século XX a comuna albergou grandes propiedades utilizadas como residencias de vacacións para a burguesía de Lión. A partir dos anos 1960, Saint-Cyr converteuse nunha cidade residencial. O resultado foi unha fragmentación das parcelas e unha urbanización escalon ada, que e adapta a un relevo especialmente esgrevio. O ritmo de construción mantívose entre 1970 e 1990 coa creación de 30 vivendas de media ao ano. Na década de 1990, a media de creacións foi de 17 casas por ano. Hai unha alta densidade de vivendas grandes, o 80 % das cales están ocupadas polos seus propietarios, e só o 22 % son de alugueiro.
A vila ten un déficit de 315 unidades de vivenda social, segundo a lei SRU.
O recente plan de urbanismo realizado baixo a coordinación da comunidade urbana de Lión conservou amplos espazos naturais ao redor do monte Thou e da cara norte do monte Cindre.
Ruby Keeler
Ethel Hilda Keeler, nada en Dartmouth (Nova Escocia) o 25 de agosto de 1909 e finada en Rancho Mirage (California) o 28 de febreiro de 1993, foi unha actriz, cantante e bailarina estadounidense-canadense coñecida como Ruby Keeler, célebre principalmente por formar parella na pantalla con Dick Powell nunha serie de musicais de éxito da Warner Bros.
Traxectoria
O pai de Keeler era camioneiro, e cando ela tiña tres anos, a súa familia trasladouse a Nova York para mellorar a súa situación económica. Porén, ao ter seis fillos a situación non mellorou demasiado, polo que aínda que Keeler estaba interesada en aprender danza, a súa familia non puido pagar as clases.
Keeler estudou na escola parroquial de St. Catherine of Siena, no East Side de Nova York, e unha vez por semana recibiu clases de baile nese centro. O seu profesor viu o potencial de Keeler e falou coa súa nai para conseguir a autorización para que Ruby tomase leccións no seu estudio. Aínda que a nai se negou alegando falla de cartos, o profesor insistiu e conseguiu darlle unha lección semanal todos os sábados. Durante as clases, unha compañeira faloulle sobre unhas probas para formar parte dun coro feminino. Ruby só tiña trece anos e a lei obrigaba a ter dezaseis para poder traballar, mais mentiu sobre a súa idade na proba. Era unha proba de claqué dirixida por Julian Mitchell (Ruby Keeler foi unha das primeiras estrelas do claqué no cinema, cun estilo baseado no baile típico irlandés). Tras diversas vicisitudes, conseguiu traballar na obra The Rise of Rosie O'Reilly (1923), de George M. Cohan, coa que tivo ganancias de 45 dólares por semana.
Só tiña catorce anos cando comezou a traballar no club El Fay propiedade de Texas Guinan, unha taberna frecuentada por gánsters. Foi descuberta polo produtor de Broadway Charles B. Dillingham, que lle deu un papel en Bye Bye Bonnie, obra que se representou durante seis meses. Despois traballou en Lucky e The Sidewalks of New York, tamén producidas por Dillingham. Nesta última obra viuna Florenz Ziegfeld, que a fixo actuar na comedia musical Whoopee!, en 1928. Antes diso casou co famoso cantante Al Jolson. Coñecéranse nos Ánxeles, onde ela se atopaba participando na campaña publicitaria de The Jazz Singer. O seu encontro foi breve, mais Jolson namorouse dela. Tras un breve noivado casaron en Pittsburgh o 21 de setembro de 1928, mentres ela estaba de xira representando Whoopee!. Había unha gran diferenza de idade, xa que ela tiña 19 anos e el 42, e o matrimonio foi difícil. Trasladáronse a California, co que ela se afastou do primeiro plano. En 1929, apremado por Ziegfeld, Jolson accedeu a que ela viaxase a Nova York para traballar no musical Show Girl.
En 1933, o produtor Darryl F. Zanuck escolleu a Keeler para o filme musical de Warner Bros. 42nd Street, en que actuou xunto a Dick Powell e Bebe Daniels. O filme foi un grande éxito grazas á innovadora e luxosa coreografía de Busby Berkeley. Como resultado da súa actuación en 42nd Street, Jack Warner deu a Keeler un contrato, co que puido traballar en éxitos tales como Gold Diggers of 1933 e Dames (1934).
Ruby Keeler faleceu por cancro en Rancho Mirage, California, e foi enterrada no Cemiterio Holy Sepulcher en Orange, California. Ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, no 6730 de Hollywood Boulevard.
Fonfría, Santo André, As Nogais
Fonfría é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Jarnell Stokes
Jarnell D'Marcus Stokes, nado o 7 de xaneiro de 1994 en Memphis, Tennessee, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Stokes foi seleccionado na 35ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Utah Jazz. Na mesma noite do Draft, foi traspasado ós Memphis Grizzlies. Durante a súa tempada de rookie, foi asignado en varias ocasións ós Iowa Energy da NBA Development League.
O 10 de novembro de 2015, Stokes foi traspasado xunto a Beno Udrih ós Miami Heat, a cambio de Mario Chalmers e James Ennis. Durante o seu período nos Heat foi asignado en varias ocasións ós Sioux Falls Skyforce, afiliado dos Heat na NBA D-League.
O 18 de febreiro de 2016, Stokes foi traspasado ós New Orleans Pelicans, a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2018. O día seguinte, foi cortado polos Pelicans.
O 15 de setembro de 2016, Stokes asinou cos Denver Nuggets. O 15 de novembro de 2016, foi cortado polos Nuggets tras participar en tan só dous partidos.
Brea, Xián, Taboada
Brea é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Morruncho
O morruncho, murruncho ou ostra borda (Ostrea stentina) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Charles Payraudeau en 1826.
Ten unha cuncha oval ou arredondada, duns 40-60 mm de diámetro, e de bordo irregular, sendo, como na ostra común, a valva inferior plana e a superior lixeiramente convexa. A superficie de ámbalas valvas e irregular, escamosa.
A cor é brancuxa ou tirando a verde, observándose bandas radiais de ton rosada. O interior é branco anacarado.
Vive fixada ás rochas en zonas pouco profundas.
Segundo o gastrónomo Víctor Sueiro, o morruncho é moi apreciado polo seu sabor exquisito (xuízo que toma de Eladio Rodríguez González), o que non impide que o cualifique o irmán pequeno e desherdado da ostra. En realidade, non é obxecto de explotación comercial e esta especie non aparece rexistrada nas estatísticas de Pescadegalicia.gal (plataforma dependente da Consellería do Mar.
Alexandre O'Neill
Alexandre Manuel Vahia de Castro O'Neill de Bulhões, nado en Lisboa o 19 de decembro de 1924 e finado na mesma cidade o 21 de agosto de 1986, foi un poeta do movemento surrealista portugués. Era descendente de irlandeses.
Traxectoria
Autodidacta, O'Neill foi un dos fundadores do Movemento Surrealista de Lisboa. É nesta corrente que publica a súa primeira obra, o volume de colaxes A Ampola Miraculosa, mais o grupo rapidamente se desdobra e desfaise. As influencias surrealistas permanecen visíbeis nas obras del, que alén dos libros de poesía inclúen prosa, discos de poesía, traducións e antoloxías. Non conseguindo vivir só da súa arte, o autor ampliou a súa acción á publicidade. É da súa autoría o lema publicitario «Há mar e mar, há ir e voltar». Foi varias veces preso pola policía política, a PIDE.
Infancia e xuventude
Da burguesia lisboeta, Alexandre O'Neill naceu no número 30 da Avenida Fontes Pereira de Melo, hoxe unha das arterias principais da capital. Foi fillo de José António Pereira de Eça O'Neill de Bulhões (Lisboa, c. 1890 - Lisboa), empregado bancario, e da súa muller, Maria da Gloria Vahia de Barros de Castro (17 de marzo de 1905 - despois de outubro de 1989).
Foi igualmente neto paterno da escritora Maria O'Neill, a cal era sobriña-bisneta e prima-sobriña-bisneta do 1.º Visconde de Santa Mónica e sobriña-neta do 1.º Barão de Sabroso e do 2.º Barão de Sabroso.