cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anatole Chabouillet
Carreira no Gabinete de Medallas
As súas primeiras publicacións científicas datan de 1840, cando asinou unha serie de nove artigos publicados na Revue numismatique, da Sociedade Francesa de Numismática. O ano seguinte foi o principal redactor da publicación do Gabinete Choix de médailles exécutées en Allemagne aux XVIe et XVIIe siècles, aínda que esta obra non leva o seu nome, senón o do seu director, Charles Lenormant, quen no limiar recoñece a destacada contribución de Chabouillet.
A dedicación de Chabouillet aos traballos do Gabinete e as súas numerosas publicacións dos anos seguintes levárono a ser ascendido en 1848 a primeiro auxiliar, ao tempo que o seu tío, Du Mersan, pasou a ser conservador adxunto, baixo a dirección de Charles Lenormant, como conservador xefe.
Ese mesmo ano participou, como soldado raso da Garda Nacional, loitando contra os insurxentes na Revolución Francesa de 1848, onde resultou ferido nunha tempa; por estes feitos foi condecorado como Oficial da Lexión de Honra.
O ano seguinte, en 1849, Chabouillet foi nomeado conservador adxunto do Gabinete de Medallas, cargo que ocupou ata 1859. Durante este período escribiu unha serie de artigos na Revue numismatique, na Revue archéologique, no Magasin pittoresque e noutras publicacións, en preparación dunha das súas monografías máis sobranceiras, un catálogo xeral dos camafeos, as pedras gravadas e outros obxectos similares das coleccións do Gabinete de Medallas, que vería a luz en 1858.
Logo do falecemento de Charles Lenormant o 22 de novembro de 1859, Anatole Chabouillet asumiu a dirección do Gabinete de Medallas ao ser nomeado como o novo conservador xefe mediante un decreto imperial do 2 de decembro,  cargo que ocupou ata a súa xubilación en 1890, cando foi substituído polo ata entón conservador adxunto, Henri Lavoix.
Dedicación a outros ámbitos
A súa ampla traxectoria no Gabinete, acompañada por unha gran cantidade de publicacións non só sobre numismática senón tamén sobre outras disciplinas próximas, fixérono acredor do ingreso na Sociedade de Anticuarios de Francia en novembro de 1861, entidade cuxa historia se encargaría de publicar o ano seguinte.
Por outra banda, en xullo de 1855, Chabouillet foi escollido como membro da sección de arqueoloxía do Comité da Lingua, a Historia e as Sociedades Eruditas, e o 22 de febreiro de 1858 foi nomeado secretario da sección de arqueoloxía da entidade sucesora da anterior, o Comité de Traballos Históricos e Sociedades Eruditas. A partir dese momento, converteuse nun activo colaborador das publicacións do Comité: a Revue des Sociétés savantes des départements e Bulletin archéologique du Comité. Como membro desta institución, Chabouillet encargouse da redacción das instrucións para o Répertoire archéologique de la France en 1859, e a súa dedicación a esta entidade foi intensa en moitos aspectos, en paralelo ao seu traballo no Gabinete de Medallas.
Finalmente, o decreto do 12 de marzo de 1883 polo que se reorganizaba o Comité de Traballos Históricos supuxo o cesamento de Chabouillet como secretario da sección arqueolóxica, aínda que o seu labor ao longo de 25 anos nese cargo lle foi recoñecido co seu seu nomeamento como presidente honorario en 1898.
Vida persoal
En 1855, Chabouillet casou cunha filla do seu tío Théophile Marion du Mersan.
Logo da súa xubilación, dedicouse á súa vida familiar e á súa biblioteca. Gozou de lucidez e dunha boa saúde na súa ancianidade, ata que foi atropelado por unha bicicleta, o que lle ocasionou inicialmente unha parálise parcial e finalmente o conduciu á morte, o 5 de xaneiro de 1899.
Publicacións
Esta é unha escolma dos numerosos artigos publicados por Anatole Chabouillet ao longo da súa traxectoria erudita, así como unha referencia os seus traballos monográficos máis salientables:
Plantago ovata
Plantago ovata é unha planta medicinal orixinaria da rexión mediterránea e naturalizada en Asia e América do Norte.
É unha fonte común de psyllium, un tipo de fibra alimentaria.
Movemento Aceh Libre
A organización desistiu das súas intencións independentistas e disolveu a súa banda armada logo dos acordos de paz de 2005 co goberno indonesio, e posteriormente cambiou o seu nome a Comité de Transición de Aceh (en Komite Peralihan Aceh).
Sospeita (filme de 1941)
Sospeita (en Suspicion) é un filme estadounidense de 1941 dirixido por Alfred Hitchcock e protagonizado por Cary Grant e Joan Fontaine. O resto do elenco está composto por Cedric Hardwicke, Nigel Bruce, May Whitty, Isabel Jeans, Heather Angel e Leo G. Carroll. Sospeita baséase na novela de Francis Iles Before the Fact (1932).
Conta a historia dunha muller que casa cun encantador playboy despois de rexeitalo inicialmente. O home resulta non ter un peso, ser xogador e deshonesto ao extremo. Ela chega a sospeitar que tamén é un asasino e que está tentando matala. Polo seu papel como Lina, Joan Fontaine gañou o Óscar á mellor actriz en 1941.
Monte Carlo (filme de 2011)
Monte Carlo é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Thomas Bezucha. É unha comedia baseada na obra Headhunters de Jules Bass. Denise Di Novi, Alison Greenspan, Nicole Kidman e Arnon Milchan produciron o filme para Fox 2000 Pictures e Regency Enterprises. Monte Carlo está protagonizado por Selena Gomez, Leighton Meester e Katie Cassidy, no papel de tres amigas que aparentan ser parte da sociedade adiñeirada en Monte Carlo, Mónaco. Estreouse o 1 de xullo de 2011.
Clan Buchanan
O Clan Buchanan (Clann Na Cananaich) é un clan escocés das Terras Altas cuxas orixes se remontan ao ano 1225, momento da cesión de terras na beira oriental do lago Lomond ao clérigo Absalon de Buchanan polo Conde de Lennox.
Riverdance: The Animated Adventure
Riverdance: The Animated Adventure é un filme de animación irlandés de 2021 dirixido por Dave Rosenbaum e Eamonn Butler. Está inspirado polo espectáculo de danza Riverdance. O filme foi creado por Cinesite para River Productions e Aniventure.
Northrop F-5
Tras gañar a Competición Internacional de Avións de Combate en 1970, un programa co obxectivo de proporcionar cazas efectivos de baixo custo a aliados estadounidenses, Northrop introduciu o F-5E Tiger II de segunda xeración en 1972. Esta actualización incluía motores máis potentes, máis capacidade de combustible, unha maior área de á é extensións do bordo de ataque melloradas para mellores taxas de xiro, repostaxe en voo opcional, e aviónica mellorada que incluía un radar aire-aire. Principalmente usado por aliados dos Estados Unidos, tamén opera neste país para apoiar os exercicios de adestramento. Operou nunha ampla gama de roles, sendo capaz de realizar tarefas de ataque tanto contra obxectivos no aire como en terra, e foi amplamente utilizado na guerra de Vietnam. Fabricáronse un total de 1 400 Tiger II antes de que a produción rematase en 1987. Máis de 3 800 F-5 e os relacionados adestradores T-38 foron producidos en Hawthorne, California. As variantes F-5N/F están en servizo coa Armada dos Estados Unidos e o Corpo de Marines como adestradores adversarios. Máis de 400 avións estaban aínda en servizo en 2021.
O F-5 tamén foi desenvolvido nunha versión de recoñecemento dedicada, o RF-5 Tigereye. O F-5 tamén serviu como punto de inicio para unha serie de estudos de deseño que resultaron nos cazas navais Northrop YF-17 e F/A-18. O Northrop F-20 Tigershark foi unha variante avanzada que sucedeu ao F-5E que finalmente foi cancelada cando non apareceron clientes de exportación.
App Store (iOS)
A App Store é un servizo para o iPhone, iPod Touch, e o iPad, creado por Apple Inc, que permite aos usuarios buscar e descargar aplicacións, desenvolvidas co iOS SDK e publicadas por Apple. Estas aplicacións están dispoñibles para ser compradas ou gratuítas, dependendo de cada unha. As aplicacións poden ser descargadas directamente ao iPhone o ao iPod Touch por medio dunha aplicación do mesmo nome.
Apple outorga o 70 % dos ingresos da tenda directamente ao vendedor da aplicación e o 30 % corresponde a Apple. En 2017, Apple dixo que os desenvolvedores facturaran máis de 70 mil millóns de dólares a través da App Store.
O primeiro iPhone non tiña soporte para instalar apps adicionais ao que xa tiña, Apple recomendaba usar sitios web con HTML5 que utilizaría almacenamento local para suplir esta función.
iOS SDK
Jobs anunciou en outubro de 2007 que Apple tería un kit de desenvolvemento de software dispoñible para os desenvolvedores en febreiro de 2008. O SDK foi lanzado o 6 de marzo de 2008. O SDK permite aos desenvolvedores (que utilicen Mac OS X 10.5.4 o superior) crear aplicacións usando Xcode que correrán nativamente no iPhone e no iPod Touch. Unha versión beta foi lanzada despois do evento e a versión final foi publicada en xullo de 2008 xunto co iPhone 3G. Este evento, acompañado cun gran programa de distribución para terceiras persoas, convereteuse máis tarde no Programa de Desenvolvedores de iPhone que ofrece actualmente catro liñas de distribución para os desenvolvedores:
As aplicacións distribuídas por medio do programa Developer poden ser vendidas unicamente a través da iTunes Store para Mac o para Windows, ou ben na App Store para iPhone ou iPod Touch. Os desenvolvedores que publiquen as súas aplicacións na App Store reciben o 70 % dos ingresos por vendas e non deben pagar ningún custo de distribución para a súa aplicación; non obstante, requírese pagar unha taxa de 99 dólares para utilizar o iPhone SDK e subir aplicacións á tenda.
En cambio, as aplicacións distribuídas por medio do programa de empresas Enterprise son exclusivamente para uso institucional, o que permite que grandes corporacións e axencias gobernamentais desenvolvan aplicacións propietarias que non sexan para uso público. Este programa xera no iTunes unha especie de "minitenda" só accesible polos usuarios corporativos. Ten un custo de 299 dólares anuais.
Para que unha aplicación funcione no iPhone, necesita estar rexistrada, certificado que só pode ser concedido por Apple, despois que o desenvolvedor teña creado o software por medio do paquete estándar (99 dólares anuais) o do paquete de empresas (299 dólares por ano) e do SDK.
Aplicacións
O 10 de xullo de 2008, o Director executivo de Apple, Steve Jobs declarou a USA Today que a App Store contiña 500 aplicacións de terceiros para iPhone e iPod Touch, das cales 125 eran gratuítas. Estas aplicacións de terceiros variaban desde aplicacións para negocios, xogos, entretemento, educativas e moitas máis. Para o 11 de xullo de 2008, os usuarios podían comprar aplicacións da App Store e transferilas ao iPhone ou ao iPod Touch coa actualización de software PhoneOS 2.0 que estivo dispoñible a través de iTunes ese mesmo día. A primeira fin de semana foron descargadas 10 millóns de aplicacións.
O 16 de xaneiro de 2009, Apple anunciou na súa páxina web que xa foran descargadas 500 millóns de aplicacións. O 23 de abril de 2009, un neno de 13 anos de idade, Connor Mulcahey, de Weston, Connecticut, alcanzou a cifra de mil millóns de aplicacións descargadas. O 22 de xaneiro de 2011 descargouse a aplicación número dez mil millóns. Pouco máis dun ano despois, o 3 de marzo de 2012, descargouse a aplicación 25 mil millóns.
En 2016, o CEO de Apple, Tim Cook, anunciou que existen 2 000 000 aplicacións dispoñibles para dispositivos con iOS.
Clasificación de aplicacións
Apple clasifica as aplicacións sobre a base do seu contido, e para cada unha determina para que grupo de idade é apropiada. Segundo o evento de lanzamento do iPhone OS 3.0, o iPhone permitirá bloquear as aplicacións desagradables nas opcións deste. A continuación lístanse as categorías de clasificación de Apple:
Crocodylus raninus
Crocodylus raninus (o crocodilo de Borneo) é unha enigmática especie de crocodilo de auga doce endémica da illa de Borneo no sueste asiático. O seu status taxonómico é controvertido e pouco claro: foi considerado por algúns autores como un sinónimo de Crocodylus porosus, aínda que unha redescrición de 1990 e 1992 presentou probas dunha identidade distinta. Actualmente considérase que podería ser un caso de incorrecta identificación de exemplares de C. porosus ou C. siamensis.
Pazo de Camba
dereita|miniatura
O pazo de Camba, tamén coñecido como casa fortaleza de Camba, é unha construción civil situada en San Xoán de Camba (Camba, Rodeiro).
A súa torre, parte máis antiga, data do século XII e foise ampliando ata o século XVII. Foi parcialmente destruído no século XV durante as revoltas irmandiñas.
Os Camba son unha das familias nobres máis antigas de Galicia. Presentaron numerosos brasóns que tiveron en común a presenza de rodas de carro formadas por dúas pezas curvas ou “cambas”. Devandito símbolo era compartido cos Rodeiro, familia coa que estaban emparentados. Na parroquia de San Xoán de Camba e nas inmediacións da serra do Faro, temos un conxunto arquitectónico e histórico formado pola Casa-Fortaleza de Camba, que tamén é denominado Casa Forte de Seoane ou Pazo de Camba. Da fortaleza temos referencias xa na idade media, onde se coñecía como Fortaleza de Seoane de Camba, baixo os señoríos de Fernando de Camba. Tratábase dun recinto amurallado defendido por torres almenadas cun foso empedrado que podía ser mesmo asolagado. No século XV intentouse derruí polos Irmandiños
pero como estaba en rocha viva foi imposible; posteriormente, nos séculos XVI e XVII, transformouse nun Pazo que aínda conserva trazas da fortaleza como as tres naves e parte dunha das torres, que posiblemente fose a de homenaxe. Trátase dunha gran torre de 8 x 8 e un groso de paredes que van de 1,70 a 1, 50 metros. Conserva unha xanela de arcos semicirculares coroados por un tornalluvias e parte dos voladizos defensivos. No atrio, xunto ao muro da igrexa temos un sepulcro que pertence a Fernando de Camba (falecido en 1510). Atoparémolo roto, pois foi aberto para comprobar se gardaba unha armadura de ouro que contaban algunhas historias. Fernando de Camba participou na guerra de Granada xunto aos Reis Católicos.
El miajón de los castúos
El miajón de los castúos ("A esencia dos labregos") é unha obra do escritor estremeño Luis Chamizo publicada en 1921, composta por doce poemas relacionados temática e lingüisticamente. O libro é unha homenaxe ao pobo estremeño, do que destaca o miajón ou a entraña identificativa do ser estremeño. As escasas descricións na obra dan paso a diálogos e monólogos que contribúen a unha estrutura cuasiteatral, na que cada composición corresponde a unha escena dramática. Todos os poemas están medidos cronoloxicamente.
Pola súa banda, os castúos considéranse os descendentes dos conquistadores, por iso o autor os describe como "os netos dos machos que outros días triunfaron en América".
Clan Buchan
O Clan Buchan é un clan escocés. O Clan Buchan non ten ningunha relación co Clan Buchanan malia a semellanza entre os dous nomes. O nome Buchan é tamén considerado un sept do Clan Cumming (Comyn).
Maxime Dominguez
Maxime Dominguez, nado en Xenebra o 1 de febreiro de 1996 en Xenebra, é un futbolista suízo, de orixe galega, que xoga de centrocampista no Miedź Legnica da segunda división polaca.
Traxectoria
Naceu en Xenebra, sendo fillo dunha suíza e dun galego natural do barrio coruñés dos Mallos. Formouse como futbolista nas categorías inferiores do Servette FC da súa cidade natal, subindo ao primeiro equipo en 2014. Debutou co primeiro eqiupo na Challenge League o 17 de febreiro de 2014 contra o FC Vaduz. Marcou o seu primeiro gol nove días despois, na vitoria por 1-4 contra o FC Chiasso.
En febreiro de 2015 saíu cedido ao FC Zürich e en outubro o club incorporou ao xogador en propiedade. Entre 2016 e 2020 xogou no Lausanne-Sport e tras pasar polo Neuchâtel Xamax, deixou en 2021 o fútbol suízo para fichar polo Miedź Legnica da segunda división polaca.
Selección nacional
Foi internacional nas categorías inferiores da selección suíza.
Desnaturalización (bioquímica)
miniatura|400px|Efectos da temperatura sobre a actividade encimática. Arriba: o aumento da temperatura incrementa a velocidade da reacción ([[Q10 (coeficiente de temperatura)|coeficiente Q10). No medio: a fracción de encima pregado e funcional diminúe por riba da temperatura de desnaturalización. Abaixo: en consecuencia, a velocidade de reacción óptima dun encima dáse a unha temperatura intermedia.]]
Hytti nro 6
Hytti nro 6 é un filme de 2021 coescrito e dirixido por Juho Kuosmanen. É unha coprodución internacional entre Finlandia, Estonia, Rusia e Alemaña, e está protagonizado por Seidi Haarla e Yuri Borísov. Está baseado na novela homónima de 2011 escrita por Rosa Liksom. O filme foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2021. Compartiu o Gran Premio co filme Ghahreman de Asghar Farhadi. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro.
Desnaturalización (bioquímica)
A desnaturalización ou desnaturación é un proceso no cal unha proteína ou ácido nucleico perden as estruturas cuaternaria, terciaria e secundaria que presentan no seu estado nativo, por aplicación dalgún estrés externo ou presenza dun composto como un ácido ou base fortes, un sal inorgánico concentrado, un solvente orgánico (como alcohol ou cloroformo), axitación e radiación ou calor. Se as proteínas se desnaturalizan nunha célula viva isto orixina unha alteración da actividade celular e posiblemente a morte da célula. A desnaturalización da proteína é tamén unha consecuencia da morte celular. As proteínas desnaturalizadas poden mostrar unha gran variedade de características, desde un cambio conformacional e perda de solubilidade á agregación debido á exposición de grupos hidrófobos. As proteínas desnaturalizadas perden a súa estrutura tridimensional e, por tanto, non poden funcionar.
Hytti nro 6
Sinopse
Viaxando en tren de Moscova até Murmansk, unha estudante finlandesa fai unha improbable amizade cun mineiro ruso.
Desnaturalización (bioquímica)
O pregamento das proteínas é esencial para que unha proteína globular ou unha proteína de membrana poidan facer o seu traballo correctamente; esta debe estar pregada adoptando a forma correcta para poder funcionar. Porén, as pontes de hidróxeno, que son moi importantes para o pregamento, son bastante febles e son doadamente afectados pola calor, acidez, variacións nas concentracións de sales e outros axentes estresantes que poden desnaturalizar a proteína. Esta é unha das razóns polas cales a homeostase é fisioloxicamente necesaria en moitas formas de vida.
Este concepto non está relacionado co alcohol desnaturalizado, que é alcohol que foi mesturado con aditivos para facelo inapropiado para o consumo humano. Algúns alimentos e bebidas "desnaturalízanse" desta maneira para utilizalos só para propósitos distintos da alimentación.
Exemplos comúns
miniatura|(Arriba) A proteína [[albumina da clara de ovo sofre a desnaturalización e perda de solubilidade cando se cociña o ovo. (Abaixo) Os clips proporcionan unha analoxía visual que axuda á conceptualización do proceso de desnaturalización.]]
Cando se cociña un alimento, algunhas das súas proteína quedan desnaturalizadas. A isto débese que nos ovos cociñados a clara se volva branca e dura e que a carne cociñada quede firme.
Un exemplo clásico de desnaturalización de proteínas é a transformación da clara dos ovos, que é principalmente ovoalbuminas en auga. Cando as claras están frescas acabadas de sacar do ovo son transparentes e líquidas. Ao cociñar estas claras inestables temicamente vólvense opacas, formando unha masa sólida interconectada. A mesma transformación pode efecturarse por desnaturalización química. Se vertemos claras de ovo nun matraz con acetona as claras vólvense translúcidas e sólidas. A capa superior que se forma no leite callado é outro exemplo común de proteína desnaturalizada. A comida chamada ceviche prepárase ao “cociñar” quimicamente (mariñar) peixe cru e mariscos en ácido cítrico sen calor.
Desnaturalización das proteínas
As proteínas desnaturalizadas poden mostrar moi diversas características, desde a perda de solubilidade á agregación de proteínas.
miniatura|As proteínas funcionais teñen catro niveis de organización estrutural: 1) [[Estrutura primaria das proteínas|Estrutura primaria: a estrutura linear da secuencia de aminoácidos da cadea polipeptídica. 2) Estrutura secundaria: orixinada polos enlaces ou pontes de hidróxeno entre os péptidos da cadea na hélice alfa ou folla beta. 3) Estrutura terciaria: estrutura tridimensional de hélices alfa e follas beta pregadas no espazo. 4) Estrutura cuaternaria: estrutura tridimensional formada por múltiples polipéptidos unidos e a forma en que se unen.]]
miniatura|Proceso de desnaturalización: 1) Proteína funcional mostrando a súa estrutura cuaternaria. 2) Cando se aplica calor, este altera os enlaces intermoleculares da proteína. 3) Desfaise o pregamento dos polipéptidos (cadeas de aminoácidos).
Introdución
As proteínas ou polipéptidos son polímeros de aminoácidos. As proteínas fabrícanse nos ribosomas, que "len" os codóns dun ARNm, que é unha copia complementaria do xene do ADN onde está codificada a proteína en cuestión ; o ribosoma ensambla a combinación de aminoácidos requirida na mesma secuencia dos codóns, proceso chamado tradución. Despois a proteína formada sofre modificacións postraducionais, nas cales, por exemplo, pódese cortar parte da secuencia ou pódense engadir átomos ou moléculas adicionais, como ións metálicos. Unha vez que estas modificacións están completas, a proteína empeza a sufrir un pregamento (ás veces espontaneamente e ás veces coa axuda de encimas), dobrándose e enroscándose sobre si mesma para que os elementos hidrófobos da proteína queden agochados na zona profunda da estrutura da proteína (lonxe do contacto coa auga circundante) e os elementos hidrófilos acaban quedando na parte externa. A forma final da proteína determina como esta interacciona co seu ambiente.
O pregamento de proteínas consiste nun equilibrio entre unha cantidade substancial de interaccións intramoleculares débiles nunha proteína (hidrofóbicas, electrostáticas e de forzas de van der Waals) e interaccións entre a proteína e o solvente. Como resultado, este proceso depende grandemente do estado do ambiente no que se encontra a proteína. Estas condicións ambientais inclúen entre outras a temperatura, salinidade, presión e os solventes implicados. En consecuencia, calquera exposición a estreses extremos (por exemplo, alcohol ou radiación, altas concentracións de sales inorgánicos, ácidos e bases fortes) poden distorsionar as interaccións da proteína e inevitablemente levan á súa desnaturalización.
Cando unha proteína se desnaturaliza, as estruturas secundaria e terciaria altéranse pero os enlaces peptídicos da estrutura primaria entre os aminoácidos quedan intactos. Como todos os niveis estruturais da proteína determinan a súa función, a proteína xa non pode realizar a súa función unha vez desnauralizada. Isto está en contraposición ás proteínas desestruturadas intrinsecamente, que non están pregadas dunha maneira determinada no seu estado nativo, pero aínda son funcionalmente activas e tenden a pregarse ao unirse á súa diana biolóxica.
Perda de función
A maioría dos substratos biolóxicos perden as súas funcións biolóxicas cando se desnaturalizan. Por exemplo, os encimas perden a súa actividade catalítica, debido a que os substratos xa non poden unirse ao sitio activo, e porque os residuos de aminoácidos implicados na estabilización do estado de transición dos substratos xa non están ben situados para poder facelo. O proceso de desnaturalización e a perda de actividade asociada poden medirse usando técnicas como a interferometría de polarización dual, dicroísmo circular, QCM-D e MP-SPR.
Perda de actividade debida a metais pesados e metaloides
Ao unirse ás proteínas, os metais pesados poden alterarlles a súa función e actividade. É importante sinalar que os metais pesados poden ser metais de transición e un selecto número de metaloides. Estes metais, ao interaccionaren con proteínas nativas pregadas, tenden a xogar un papel na obstrución da súa actividade biolóxica. Esta interferencia pode ser levada a cabo de diferentes xeitos. Estes metais pesados poden formar un complexo cos grupos da cadea lateral funcionais presentes nunha proteína ou formar enlaces con tiois libres. Os metais pesados tamén interveñen na oxidación das cadeas laterais de aminoácidos da proteína. Xunto con isto, cando as metaloproteínas interaccionan, os metais pesados poden desprenderse e pode haber substitucións de ións metálicos clave. Como resultado os metais pesados poden interferir co pregamento das proteínas, que pode afectar fortemente a actividade e a estabilidade da proteína.
Reversibilidade e irreversibilidade
En moitos casos a desnaturalización é reversible (as proteínas poden recuperar o seu estado nativo cando desaparece a influencia que causou a desnaturalización). Este proceso denomínase renaturalización ou renaturación. Isto levou á noción de que toda a información que cómpre para que as proteínas adopten o seu estado nativo estaba codificada na estrutura primaria da proteína, e, por tanto, no ADN que codificaba a proteína, o que se chama hipótese termodinámica de Anfinsen.
A desnaturalización pode tamén ser irreversible. Esta ireversibilidade é tipicamente cinética, non unha irreversibilidade termodinámica, xa que unha proteína pregada xeralmente ten unha enerxía libre menor que cando está sen pregar. Pola irreversibilidade cinética, o feito de que a proteína estea bloqueada nun mínimo local pode facer que nunca máis se volva a pregar e quede irreversiblemente desnaturalizada.
Desnaturalización das proteínas debido ao pH
A desnaturalización pode tamén ser causada por cambios no pH que poden afectar a química dos aminoácidos e dos seus residuos. Os grupos ionizables dos aminoácidos poden quedar ionizados cando acontecen cambios no pH. Un cambio de pH a condicións máis ácidas ou máis básicas pode inducir que a proteína perda o seu pregamento. O despregamento inducido por ácidos adoita ocorrer entre os pH 2 e 5; o despregamento inducido por bases xeralmente necesita un pH de 10 ou maior.
Desnaturalización de ácidos nucleicos
Os ácidos nucleicos (ARN e ADN) son polímeros de nucleótidos sintetizados por encimas polimerases durante a transcrición xenética ou a replicación do ADN (e en certos virus a replicación do ARN). Ao realizarse a síntese do esqueleto da molécula en dirección 5'-3' as bases nitroxenadas van establecendo entre elas enlaces ou pontes de hidróxeno, o que permite a formación de estruturas de orde superior. A desnaturalización dos ácidos nucleicos ocorre cando rompen os enlaces de hidróxeno entre os nucleótidos debido ás condicións do medio; o resultado é a separación das febras (ou de seccións de febras) que antes estaban unidas entre si (rompe o annealing). Por exemplo, a desnaturalización do ADN debido a temperaturas altas ten como resultado a distorsión dos emparellamentos de bases de Watson e Crick e a separación da hélice bicatenaria en dúas cadeas separadas. As febras dos ácidos nucleicos poden volver a formar os enlaces (re-annealling) cando se recuperan as condicións normais, pero se esta recuperación ocorre demasiado rapidamente, as febras de ácido nucleico poden volverse a formar imperfectamente con emparellamentos de bases incorrectos.
Desnaturalización inducida bioloxicamente
miniatura|A desnauralización do ADN ocorre cando os enlaces de hidróxeno entre os pares de bases de Watson e Crick se distorsionan.
As interaccións non covalentes entre febras antiparalelas no ADN poden romper para "abrir" a dobre hélice cando ocorren importantes mecanismos biolóxicos como a replicación do ADN, a transcrición, a reparación do ADN ou a unión de proteínas ao ADN. A área de ADN parcialmente separado coñécese como burbulla de desnaturalización, que pode ser definida máis especificamente como a abertura da dobre hélice do ADN pola separación coordinada dos pares de bases.
O primeiro modelo que intentou describir a temodinámica da burbulla de desnaturalización foi presentado en 1966 e chamado modelo Poland-Scheraga. Este modelo describe a desnaturalización das febras do ADN en función da temperatura. A medida que se incrementa a temperatura, os enlaces de hidróxeno entre os pares de bases de Watson e Crick están cada vez máis distorsionados e empezan a formarse os "bucles desnaturalizados". Porén, o modelo de Poland-Scheraga considérase hoxe demasiado elemental porque non consegue explicar as confusas implicacións xeradas pola secuencia do ADN, composición química, rixidez e torsión.
Recentes estudos de termodinámica inferiron que o tempo de vida dunha burbulla de desnaturalización particular vai desde 1 microsegundo a 1 milisegundo. Esta información está baseada en escalas emporais establecidsas da replicación do ADN e a transcrición. Estanse facendo investigacións biofísicas e bioquímicas para dilucidar máis claramente os detalles termodinámicos da burbulla de desnaturalización.
Desnaturalización debida a axentes químicos
miniatura|A [[formamida desnaturaliza o ADN ao romper os enlaces de hidróxeno entre os pares de bases de Watson e Crick. A liñas laranxas, azuis, verdes e púrpuras representan a adenina, timina, guanina e citosina, respectivamente. As tres liñas negras curtas entre as bases e as moléculas de formamida representan os enlaces de hidróxeno de nova formación.]]
Como na técnica da reacción en cadea da polimerase (PCR) é unha das aplicacións máis utilizadas en que se desexa que se produza a desnaturalización do ADN, o quentamento, usado nesta técnica, é o método de desnaturalización máis frecuente. Ademais da desnatualización por calor, os ácidos nucleicos poden sufrir este proceso de desnaturalización se os expoñemos a diversos axentes químicos como a formamida, guanidina, salicilato de sodio, dimetil sulfóxido (DMSO), propilén glicol e urea. Estes axentes químicos desnaturalizantes rebaixan a temperatura de "fusión" (Tm) ao competiren con doantes e aceptores de enlaces de hidróxeno cos preexistentes pares de bases nitroxenadas. Algúns axentes mesmo teñen a capacidade de desnaturalización a temperaturas moderadas dunha habitación. Por exemplo, os axentes alcalinos (por exemplo o NaOH) desnaturalizan o ADN ao cambiar o pH do medio e retirar os protóns que contribúen á formación de enlaces de hidróxeno. Estes desnaturalizantess empregáronse para facer xeles para a electroforese en xel en gradiente desnaturalizante (DGGE), que favorecen a desnaturalización de ácidos nucleicos para eliminar a influencia da forma dos ácidos nucleicos sobre a súa mobilidade electroforética.
A desnaturalización química como alternativa
A actividade óptica (absorción e dispersión da luz) e as propiedades hidrodinámicas (difusión traducional, coeficientes de sedimentación e tempos de correlación rotacional) de ácidos nucleicos desnaturalizados pola formamida son similares aos dos ácidos nucleicos desnaturalizados por calor. Por tanto, dependendo do efecto desexado, a desnaturalización química do ADN pode proporcionar un procedemento xenético para desnaturalizar ácidos nucleicos alternativo á desnaturalización inducida pola calor. Os estudos que compararon diferentes métodos de desnaturalización como o quentamento, muíños de bólas de diferentes tamaños de bólas, sonificación de sondas ultrasónicas e desnaturalización química mostran que a desnaturalización química pode proporcionar unha desnaturalización máis rápida comparada con outros métodos de desnaturalización de tipo físico descritos. En particular, en casos onde se desexa unha desnaturalización rápida, os axentes de desnaturalización química poden proporcionar unha alternativa ideal ao quentamento. Por exemplo, as febras de ADN desnaturalizadas con axentes alcalinos como o hidróxido de sodio (NaOH) renaturalízanse en canto se engade tampón fosfato.
Aplicacións
Moitas técnicas de laboratorio dependen da capacidade das febras dos ácidos nucleicos de se separar. Utilizan a desnaturalización dos ácidos os seguintnes métodos:
Ácidos
Entre os desnaturalizantes de proteínas ácidos están os seguintes:
Bases
As bases funcionan de modo similar aos ácidos na desnaturalización. Entre elas está:
Solventes
Moitos disolventes son desnaturalizantes, como:
Reaxentes que establecen enlaces cruzados
Entre estes axentes para proteínas están:
Axentes caotrópicos
Entre eles están os seguintes:
Redutores de pontes disulfuro
Os axentes que rompen pontes disulfuro por redución inclúen:
Axentes reactivos quimicamente
Axentes como o peróxido de idróxeno, cloro elemental, ácido hipocloroso, bromo, auga de bromo, iodo, ácido nítrico e ácidos oxidantes e ozono reaccionan con residuos sensibles das proteínas como os sulfuro/tiol, e osaneis aromáticos activados (fenilalanina) causando danos nas proteínas e facéndoas non funcionais.
Químicos
Entre os desnaturalizantes ácidos de ácidos nucleicos están: Desnaturalizantes básicos utilizados como: Outros desnaturalizantes de ácidos nucleicos son:
Papías (homónimos)
O antropónimo Papías pode referirse a:
Crooked House (filme)
Crooked House é un filme de 2017 dirixido por Gilles Paquet-Brenner. Está baseado na novela homónima de 1949 de Agatha Christie. O filme está protagonizado por Max Irons, Terence Stamp, Glenn Close, Gillian Anderson e Stefanie Martini. A fotografía principal realizouse en setembro de 2016, e o filme estreouse no Reino Unido a través de Channel 5 o 17 de decembro de 2017.
Titane (filme)
Titane é un filme franco-belga de terror de 2021 escrito e dirixido por Julia Ducournau. Está protagonizado por Agathe Rousselle no papel de Alexia, unha muller que, tras resultar ferida nun accidente de tráfico cando era nena, ten unha placa de titanio colocada na cabeza. O resto do elenco está composto por Vincent Lindon, Garance Marillier e Laïs Salameh.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes o 13 de xullo de 2021, onde Ducournau se converteu na segunda muller directora en gañar a Palma de Ouro, o meirande galardón do festival, así como na primeira muller en gañalo en solitario. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Pilgrim's Progress
The Pilgrim's Progress, The Pilgrim's Progress from this World to That which is to come ou The Pilgrim - The Christian's Journey to the Celestial City, no seu orixinal en lingua inglesa traducido ao portugués como O Progresso do Peregrino; O Peregrino – A Viagem do Cristão à Cidade Celestial; e O Peregrino ou A Viagem do Christao à Cidade Celestial debaixo da forma de um sonho, e ao castelán como El progreso del peregrino é un libro alegórico cristián de 1678 escrito polo inglés John Bunyan. Considérase unha das obras máis significativas relacionadas coas prácticas teolóxicas e relixiosas da literatura inglesa. Foi traducido a máis de 200 idiomas e nunca estivo fóra de catálogo. Apareceu en holandés en 1681, en alemán en 1703 e en sueco en 1727. A primeira edición norteamericana publicouse en 1681. Tamén foi citada como a primeira novela escrita en inglés. Segundo o editor literario Robert McCrum, "Non hai ningún libro en inglés, salvo a Biblia, que coincida coa obra mestra de Bunyan para o alcance dos seus lectores, ou a súa influencia en escritores tan diversos como William Thackeray, Charlotte Brontë, Mark Twain, CS Lewis, John Steinbeck e mesmo Enid Blyton".
Proceso de edición
Bunyan comezou o seu traballo no cárcere do condado de Bedfordshire por incumprir a Lei de Conventos de 1664, que prohibía a celebración de servizos relixiosos fóra dos auspicios da Igrexa Anglicana. Os historiadores modernos cren que o libro comezou no segundo encarceramento máis curto de Bunyan durante seis meses en 1675, porén, os estudiosos contemporáneos cren que comezou durante o seu encarceramento inicial (1660–1672) pouco despois de escribir a súa autobiografía espiritual Grace Abounding to the Chief of Sinners (1666).
O texto en inglés consta de 108.260 palabras e está dividido en dúas partes, cada unha das cales se le como unha narración continua sen división de capítulos. A primeira parte foi rematada en 1677 e inscrita no Rexistro de Papelerías o 22 de decembro de 1677. Foi licenciado e inscrito no "Catálogo de Prazos" o 18 de febreiro de 1678, considerada a data da primeira publicación. Despois da primeira edición da primeira parte en 1678, apareceu en 1679 unha edición ampliada, con adicións escritas despois do lanzamento de Bunyan. A segunda parte apareceu en 1684. Houbo once edicións da primeira parte en vida de John Bunyan, publicadas en anos sucesivos de 1678 a 1685 e en 1688, e houbo dúas edicións da segunda parte, publicada en 1684 e 1686.
Argumento
Mentres, xorden varias adversidades, nas que padece diversos sufrimentos, chegando a perderse, ser torturado e case afogar. Malia todo, o protagonista permanece sempre sobrio, atopando auxilio no seu compañeiro de viaxe Fiel (Faithful), un seu concidadán. Máis tarde na trama, Faithful é executado polos infieis de Vanity Fair (Feira das Vaidades) que se opoñen á procura dos dous peregrinos. Con todo, Christian atopa outra compañeira, chamada Esperanza (Hope), que despois salva a súa vida, e seguen a dura viaxe até chegaren ao destino desexado.
A obra é unha alegoría contada coma se fose un soño, volvendo sempre extraer dos eventos narrados algunhas ensinanzas bíblicas, na liña das parábolas.
Historia do debuxo técnico
miniatura|Vistas do aeroplano dos irmáns Wright, 1908 miniatura|Lapis e plumas, material para o debuxo técnico. miniatura|Debuxo técnico asistido por ordenador A historia do debuxo técnico comeza coa necesidade de comunicarse a través dos debuxos. As primeiras representacións que coñecemos son as pinturas rupestres, nelas non só trataron de representar a realidade que o rodeaba, os animais, as estrelas, o propio ser humano, entre outras, senón tamén sensacións, como a alegría das danzas ou a tensión das cazas. Algún exemplos de arte esquemático ibérico son ademais moi abstractos e de figuras xeométricas básicas.
Ao longo da historia, esta necesidade de comunicarse mediante debuxos, evolucionou, dando por unha banda ao debuxo artístico e por outro ao debuxo técnico.
O debuxo artístico tenta comunicar ideas e sensacións, baseándose na suxestión e estimulando a imaxinación do espectador, mentres que o debuxo técnico ten como fin a representación dos obxectos o máis exactamente posíbel, en forma xeométrica e dimensións.
Hoxe en día existe unha confluencia entre os obxectivos do debuxo artístico e o técnico. Isto é consecuencia do uso de ordenadores no debuxo técnico, con eles obtéñense recreacións virtuais en 3D, que aínda que representan os obxectos en verdadeira magnitude e forma, tamén teñen unha forte suxestión para o espectador.
Primeiras manifestacións
miniatura|esquerda|Papiro de Rhind A primeira aparición coñecida do debuxo técnico atópase nun debuxo de construción que aparece esculpido na estatua chamada O arquitecto, que representa ao gobernador sumerio Gudea ―quen gobernou entre o 2144 e o 2124 (ou 2122)&a. C.―, e que se atopa no Museo do Louvre de París.
A partir do ano 1650 a. C. data o papiro de Ahmes (ou de Rhind). Este escriba exipcio, escribiu, nun papiro de 33 × 548 cm unha exposición de contido xeométrico dividida en cinco partes que abarcan: aritmética, estereotomía, xeometría e cálculo de pirámides. Neste papiro dáse un valor aproximado do número pi.
Desenvolvemento a partir da Antigüidade Clásica
thumb|260px|Fragmento dos [[Elementos de Euclides, escrito en papiro, achado no xacemento de Oxirrinco (Oxyrhynchus), Exipto.]]
No ano 600 a.C. viviu Tales, filósofo grego nado en Mileto. Foi un dos fundadores da filosofía grega e está considerado como un dos Sete Sabios de Grecia. Tiña coñecementos en todas as ciencias, pero chegou a ser famoso polos seus coñecementos de astronomía, despois de predicir a eclipse de sol que ocorreu o 28 de maio do 585 a. C. Dise del que introduciu a xeometría en Grecia, ciencia que aprendeu en Exipto. Os seus coñecementos, servíronlle para descubrir importantes propiedades xeométricas. Tales non deixou escritos, o coñecemento que se ten del procede do que se conta na Metafísica de Aristóteles.
Nado na illa de Samos, Pitágoras foi instruído nas ensinanzas dos primeiros filósofos xónicos, Tales de Mileto, Anaximandro e Anaxímenes. Fundou un movemento con fins relixiosos, políticos e filosóficos, coñecido como pitagorismo. A esta escola atribúese o estudo e debuxo dos tres primeiros poliedros regulares: tetraedro, hexaedro e octaedro. Pero quizais a súa contribución máis coñecida no campo da xeometría sexa o teorema da hipotenusa, coñecido como teorema de Pitágoras, que afirma que "nun triángulo rectángulo, o cadrado da hipotenusa é igual á suma dos cadrados das catetos".
No ano 300 a.C., atópase Euclides, matemático grego. A súa obra principal, Elementos de debuxo e xeometría, é un extenso tratado de matemáticas en 13 volumes sobre xeometría do espazo. Probabelmente estudou en Atenas con discípulos de Platón.
Arquímedes (287-212 a.C.), notábel matemático e inventor grego, escribiu importantes obras sobre xeometría plana e do espazo, aritmética e mecánica. Naceu en Siracusa, Sicilia, e educouse en Alexandría (Exipto). Inventou formas de medir a área de figuras curvas, así como a superficie e o volume de sólidos limitados por superficies curvas. Demostrou que o volume dunha esfera é dous terzos do volume do cilindro que a circunscribe. Tamén elaborou un método para calcular unha aproximación do valor de pi, a proporción entre o diámetro e a circunferencia dun círculo, e estableceu que este número estaba en e.
Apolonio de Perga, matemático grego, chamado «o Gran Xeómetra», viviu durante os últimos anos do século III e principios do século II a. C. Naceu en Perga (na rexión de Panfilia, na actual Turquía). A súa maior contribución á xeometría foi o estudo das curvas cónicas, que reflectiu no seu Tratado das cónicas, que nun principio estaba composto por oito libros ou cadernos.
No Imperio Romano, Vitruvio afirma que o arquitecto debe posuír numerosos coñecementos de xeometría, deseño, matemáticas e óptica. Seu é o único escrito de Arquitectura que nos chegou da Antigüidade, e grazas a Leon Battista Alberti arquitectos do Renacemento como Serlio e Paladio inspiráranse nel. Da Vinci foi autor do "Home de Vitruvio", ademais de ser un grande aperfeccioador do debuxo técnico; non só representou modelos anatómicos, máquinas e pezas de máquinas de xeito realista, senón que engadiu elementos aos seus debuxos que axudan a mellorar a comprensión.
As ideas vitruvianas foron referentes mesmo nos períodos clasicistas e barroco.
Idade Media
esquerda|miniatura|Estudo da refracción da luz por unha lente esférica, por Robert Grosseteste, ca. 1250 miniatura|esquerda|Máquina de Al-Jazari, 1205 Na Idade Media desenvolvéronse tamén estudos de Óptica, como o da refracción da luz por unha lente esférica, por Robert Grosseteste, nos que se emprega o debuxo técnico para explicar os fenómenos perceptivos do sistema visual.
Aínda que no Medievo abandonaron en certa medida os principios da Antigüidade, hai planos de mosteiros como os de Sankt Gallen, e debuxos coma os de Villard de Honnecourt entre outros, quen tamén debuxou unha máquina de movemento perpetuo.
Unha ilustración temperá dunha engrenaxe pódese ver no debuxo dunha estación de bombeo de Al-Jazari, que tamén debuxou máquina baseada no principio dunha balanza de péndulo con dúas potas que funciona coa axuda da auga. Outros bosquexos técnicos medievais relacionados coa construción de máquinas chegaron ata nós son os de Guido da Vigevano, entre outros, que debuxou un coche de manivela e un submarino. miniatura|Máquina de movemento perpétuo de Villard de Honnecourt miniatura|Plano de Vigevano miniatura|esquerda|Il Taccola No século XV Mariano di Japoco, chamado il Taccola debuxou varios dispositivos técnicos como un barco de rodas ou un carrusel conducido por cabalos.
Renacemento e perspectiva
miniatura|420px|'A cidade ideal', atribuído a Piero della Francesca A perspectiva é un tipo de debuxo técnico de aplicación na arte. Un requisito previo importante para os debuxos técnicos foi a invención da perspectiva central, que se atribúe a Filippo Brunelleschi ao redor de 1420. Albrecht Dürer foi un pintor e debuxante e que promoveu a difusión desta forma de representación, a través de varias gravuras.
Considérase que os primeiros intentos de desenvolver un sistema de perspectiva gráfica comezaron ao redor do século V a.C. C. na arte da Grecia antiga, como parte do interese por producir a ilusión óptica de profundidade en escenarios teatrais e representacións pictóricas. Algunhas das pinturas atopadas nas ruínas de Pompeia mostran un realismo e unha perspectiva notábeis para o seu tempo.
Unha pasaxe de Filostrato suxire que os artistas e teóricos clásicos pensaban en termos de "círculos" a igual distancia do espectador, como un teatro semicircular clásico visto desde o escenario. Nos debuxos do códice Vergilius Vaticanus, ao redor do 400 d.C. as vigas do teito das habitacións móstranse converxendo nun punto de fuga común, pero isto non está sistematicamente relacionado co resto da composición.