cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuarto de dólar Washington
Serie dos 50 estados (1999-2008)
Como parte desta serie, a Casa da Moeda dos EEUU comercializou versións para coleccionistas con acabamento proof, entre as que se incluían pezas cuñadas en prata de 900 milésimas. A ceca pública estadounidense estimou que o Goberno obtivo un beneficio de 3.000 millóns de dólares mediante a señoreaxe das moedas gardadas polo público —é dicir, na diferenza entre o valor nominal das moedas e o custo da súa produción— e a través doutros ingresos.
Serie do distrito de Columbia e Territorios dos EEUU (2009)
miniatura|145x145px|Moeda dedicada ao territorio das [[Illas Marianas do Norte (2009). ]] A Cámara de Representantes dos Estados Unidos acordara ata en catro ocasións a ampliación do programa dos 50 estados para abranguer tamén o Distrito de Columbia e tamén outros territorios vinculados aos EEUU pero que non constitúen Estados. No entanto, o Senado non tomou en consideración estas iniciativas en ningunha ocasión. Finalmente, as disposicións que autorizaban a ampliación do devandito programa incluíronse nun proxecto de lei de asignacións urxentes e aprobáronse en decembro de 2007.
Serie America the Beautiful (2010-2021)
miniatura|145x145px|Cuarto de dólar de [[Parque Nacional de Yellowstone|Yellowstone (2010), da serie America the Beautifull. ]] En 2008, o Congreso aprobou a Lei de Moedas de Cuarto de Dólar dos Parques Nacionais America's Beautiful, que prevía a emisión de 56 moedas, unha por cada Estado e outras xurisdicións, nunha repartición de cinco modelos anuais, comezando en 2010 e concluíndo en 2021. Cada unha destas moedas representa no seu reverso un dos bosques nacionais ou lugares singulares adscritos ao Servizo de Parques Nacionais dos Estados Unidos. Estas moedas manteñen o busto de Washington deseñado por Flanagan nos seus anversos, aínda que cun lixeiro retoque para resaltar os detalles. Paralelamente á serie destinada á súa posta en circulación e da dedicada ao coleccionismo, nesta ocasión a US Mint produciu tamén unha serie en prata concibida para o investimento, co mesmo deseño pero cun diámetro moi superior (6,2 mm) e un peso de cinco onzas troy (155 g). miniatura|172x172px|Cuarto dólar da [[Casa da Moeda de West Point|ceca de West Point (2020) coa marca V75. ]] En maio de 2012, a US Mint anunciou os seus plans para a produción de cuartos de dólar Washington na Ceca de San Francisco con acabamento estándar, a primeira vez que sucedía desde 1954, dado que esa ceca só estaba a cuñar exemplares en versión proof. Estas novas moedas, porén, non entrarían en circulación, senón que se venderían en rolos e en bolsas plásticas cunha prima sobre o seu valor nominal. Por outra banda, a versión de prata para coleccionistas correspondente a 2019 cuñouse cunha pureza de 999 milésimas, no canto da habitual de 900 milésimas.
Tamén en 2019, na Ceca de West Point cuñáronse dous millóns de exemplares de cada un dos cinco deseños do cuarto de dólar da serie America the Beautiful, coa súa correspondente marca de ceca "W". Estas moedas entraron na circulación mesturadas coas da produción habitual das cecas de Denver e Filadelfia. Esta situación mantívose en 2020 coa diferenza de que este ano os cuartos de dólar de West Point, á parte da súa marca de ceca, amosan nos seus anversos a marca V75 inserida nunha cartela, á esquerda do busto, en lembranza do 75 aniversario da vitoria aliada durante a segunda guerra mundial.
Volta ao anverso orixinal (2021)
miniatura|145x145px|A emisión de [[2021 retoma o deseño orixinal de Flanagan de 1932. ]] O anterior programa dedicado aos sitios e parques naturais chegou ao seu fin en 2021. O secretario do Tesouro, Steven Mnuchin, tivera a opción de encargar á Casa da Moeda dos Estados Unidos unha segunda xeira deste programa, composta por outras 56 moedas, pero non o fixo na data límite de finais de 2018, como esixía a lei de 2008 que regulaba a súa emisión.
O 25 de decembro de 2020 a US Mint anunciou cales serían os deseños do cuarto de dólar que se emitiría con data do ano seguinte. Para o seu anverso decidiuse retomar o deseño primitivo de Flanagan de 1932, en tanto que para o reverso se escolleu unha interpretación da escena de Washington cruzando o río Delaware na noite do 25 de decembro de 1776. En outubro de 2019, o Comité Consultivo Cidadán sobre a Moeda reuniuse para tomar en consideración os deseños, e a elección final do motivo foi tomada polo secretario do Tesouro Mnuchin. O deseño do reverso foi creado por Benjamin Sowards e gravado polo escultor Michael Gaudioso. Este cuarto de dólar entrou en circulación o 5 de abril de 2021 e cuñouse ata finais de 2021.
Lei de redeseño: serie Mulleres Americanas (desde 2022)
miniatura|145x145px|[[Cuartos de dólar Mulleres Americanas|Moeda da serie Mulleres Americanas (2022) dedicada a Anna May Wong. ]] A Lei de Redeseño de Moedas Circulantes de Colección de 2020 (Lei pública 116-330) estableceu tres novas series de moedas dun cuarto de dólar para a década de 2020: a serie Mulleres Americanas (2022-2025), a conmemorativa dos 250 anos dos EEUU (2026) e a dedicada aos deportes xuvenís (2027-2030).
O programa de moedas dun cuarto de dólar da US Mint que comezou en 2002 prevé a emisión de cinco novos deseños anuais ata 2025, con reversos dedicados á exaltación dos logros de mulleres ao longo da historia para o progreso do país. O anverso desta serie recupera o a proposta de retrato que Fraser presentara no concurso para a primeira versión do cuarto de dólar Washington en 1932.
Mourence, Galdo, Viveiro
Mourence é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Musca vetustissima
Musca vetustissima é unha especie de díptero que se atopa en Australia. En Australia mesmo teñen un aceno que fan coa man para espantar esta especie de mosca, chamado "Aussie salute".
Características
É unha mosca dos excrementos que está moi emparentada coa Musca sorbens de Asia e África. Os adultos séntense atraídos por animais grandes, maiormente mamíferos, para alimentarse dos seus fluídos (saliva, suor) para nutrirse, así como polas súas feces para a oviposición. Un estudo mostrou que hai unha baixa taxa de supervivencia para os ovos e larvas desta especie nas feces do gando vacún debido ás infrecuentes chuvias. O estudo tamén mostrou que os parasitos e predadores causaron que haxa unha baixa taxa de supervivencia. Segundo un estudo, M. vetussissima pode transmitir bacterias perigosas, como Salmonella e Shigella. A maior carga bacteriana nas moscas ocorre nas zonas de granxas, mentres que nas zonas urbanas hai a menor. O número de ovaríolas nas femias probablemente ten que ver co tamaño que acade a mosca. Se as femias non obteñen proteína dietaria dabondo, a maduración dos ovos detense. Esta mosca gosta de camiñar sobre as feces humanas e as do gando vacún e parece preferir as humanas. A introdución en Australia de escaravellos peloteiros, que enterran a bosta das vacas, causou unha forte redución da mosca nalgunhas zonas.
Unha preparación estándar insecticida contra esta mosca contén pequenas cantidades de trimetilamina e indol, mesturadas con grandes cantidades de sulfato amónico e carne de anchoa, para atraela. Tamén se usan para capturala trampas orientadas ao vento. Nun estudo unha mestura de levamisol e oxfendazol mataba as larvas nas feces das ovellas.
Ciclo vital
Aparéase en gran número nas bostas de excrementos e os ovos que pon tardan 3-4 días en incubarse. As larvas atópanse en feces de grandes mamíferos (vacas, ovellas, humanos). Probablemente antes da chegada do gando en Australia a mosca utilizaba as feces do emú. A especie aparéase na Australia subtropical, pero as migracións do insecto axudan a repoboar outras partes de Australia cada primavera.
Orade, Galdo, Viveiro
Orade é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Parraguesa, Galdo, Viveiro
A Parraguesa é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Sica Romero
Jessica García Romero, coñecida literariamente como Sica Romero, nada en Carnota o 23 de abril de 1995, é unha escritora e guía de museo galega.
Traxectoria
Grao en Historia da arte (2018), especializouse en xestión de patrimonio, museística e mercado da arte (2019), e ten tamén un mestrado en Formación de profesorado, Especialidade Xeografía e Historia (2021). Ten traballado como correctora editorial, guía de museos ou auxiliar de sala, como por exemplo no MUSAC de León. É colaboradora na sección de literatura do Diario Cultural da Radio Galega e bibliotecaria na Biblioteca de Galicia. A súa primeira novela, Avelaíñas eléctricas, caracterízase por estar escrita no galego dialectal da Costa da Morte.
Jürg Richter
Jürg Richter, nado en Zürich o 1 de outubro de 1963, é un numismático suízo especializado no comercio de moedas.
Traxectoria
Jürg Richter descubriu a súa afección polo coleccionismo de moedas na súa infancia. Cursou estudos de Economía na Handelsschule, Sankt Gallen, e na Universidade de Zürich.
Richter converteuse en numismático profesional en 1985, traballando en Credit Suisse durante 12 anos, ata o pechamento desta compañía en 1996.
A partir da absorción deste departamento da UBS en 2011 por parte da compañía Sincona AG, Jürg Richter pasou a ser poxador e director comercial nesta última.
As súas especialidades son a moeda de ouro e de prata a partir do século XVII, as moedas de ouro de investimento e as moedas cantonais e federais suízas, así como os táleros de tiro e os billetes.
No ámbito asociativo, Jürg Richter e membro da Asociación de Numismáticos Profesionais Suízos e da Sociedade Numismática de Zürizc. En ambas as entidades coupou cargos directivos.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Jürg Richter:
Oriini Kaipara
Oriini Kaipara, nada en 1983 en Whakatāne, é unha xornalista e presentadora de televisión maorí. En 2019 foi a primeira muller maorí en presentar o telexornal cunha tatuaxe facial tradicional (moko kauae tā moko), e en 2021 converteuse na primeira muller en facelo presentando a edición de telexornal máis importante de Nova Zelandia. Como presentadora pronuncia correctamente palabras e topónimos en lingua maorí.
A Painceira, Galdo, Viveiro
A Painceira é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Xerra acústica
Historia
Utilizáronse vasos de bronce ou cobre afinados colocados en nichos para modificar a acústica nos teatros gregos e romanos. Vitruvio describe o seu uso. Non sobreviven exemplos orixinais da época romana.
Na Idade Media rexurdiu a idea da xerra acústica. Atopáronse exemplos en ao redor de 200 igrexas, a metade delas en Francia. Varían moito en forma e localización, pero, a diferenza das descritas por Vitruvio, son de cerámica no canto de seren de metal, e atópanse encerradas dentro da estrutura do edificio. A función deses vasos estableceuse co descubrimento dunha referencia na Crónica dos Celestinos de Metz. O cronista rexistrou que, en 1432:"Na vixilia da Asunción, despois de que o irmán Odo le Roy, o prior, regresase do capítulo xeral antes mencionado, ordenouse que se colocasen xerras no coro da igrexa deste lugar, declarando que vira como nunha igrexa doutra parte pensando que facían mellor o canto, e que resoaban máis, foron postos alí nun día, levando tantos obreiros como fosen necesarios."Os experimentos modernos indicaron que o seu efecto sería absorber a resonancia de certas frecuencias en lugar de amplificar o son.
Dicíase que o uso dos vasos acústicos era común na Bretaña e arredores de Clisson, no Baixo Loira. Na área de Clisson, normalmente atopábanse en filas horizontais a unha altura duns tres metros sobre o nivel do chan. En 1859 un correspondente de Archaeologia Cambrensis informou de que en Pallet había "unha capela moderna, con vasos de barro inseridos nas paredes do coro, expresamente con fins acústicos". En Inglaterra, un conxunto de once xerras sobreviven nas paredes do coro da igrexa de St Andrews en Lyddington, Rutland.
En St Peter Mancroft, en Norwich, descubríronse dúas trincheiras en forma de L que albergaban unha serie de cerámicas acústicas baixo o chan de madeira sobre as que xa se colocaran os perpiaños do coro. Tiñan paredes de cascallos e fondos de formigón, e as superficies estaban revocadas. Os frascos de arxila construíronse nas paredes a intervalos de aproximadamente un metro, coas bocas mirando cara á trincheira. As embarcacións tiñan aproximadamente 9½ polgadas de longo e 8 polgadas de ancho na súa anchura, diminuíndo ata 6 polgadas na boca. Un descubrimento similar fíxose en St Peter Parmentergate, Norwich, na mesma cidade. Na abadía de Fountains, en Yorkshire, descubríronse varias xerras de barro cheas de morteiro na base da pantalla do coro, cos bordos que sobresaían pola cantería.
Ás veces púxose en dúbida a eficacia das xerras medievais. O cronista de Metz, na única fonte medieval que menciona o seu propósito, búrlase do prior por crer que poderían mellorar o son do coro, e o arqueólogo Ralph Merrifield suxeriu que o seu uso podería deberse máis a unha tradición de depósitos votivos que ás teorías de Vitruvio.
En 2011, na conferencia A Acústica dos Teatros Antigos, celebrada en Patra, Grecia, P. Karampatzakis e V. Zafranas presentaron evidencia de que a teoría de Vitruvio era de feito correcta e que se poderían reconstruír as xerras acústicas antigas tal como se describían.
Tabija
Tabija é un filme bosníaco-canadense de 2021 dirixido por Igor Drljaca. Está protagonizado por Izudin Bajrović, Ermin Bravo, Hasija Borić, Kerim Čutuna e Jasmin Geljo.
O filme estreouse o 1 de marzo de 2021 na 71ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Estreouse no Canadá no Festival Internacional de Cinema de Vancouver. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Pé da Ruba, Galdo, Viveiro
O Pé da Ruba é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Manuel Pedreira Rumbo
Traxectoria
Fillo de Manuel Pedreira Pazos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir. Foi declarado prófugo o 25 de febreiro de 1937 ao non se presentar cando foi movilizado para o Exército. Exiliouse na República Dominicana, a onde chegou o 23 de febreiro de 1940. En 1941 marchou á Arxentina. Integrouse na Irmandade Galega. Colaborou en A Fouce e foi director de A Nosa Terra. En 1982 fundou o periódico Pátria Galega.
Sinterización
miniatura|Peza de metal sinterizado miniatura|Módulos de Clínker producidos por sinterización A sinterización é un proceso de fabricación de pezas sólidas moldeadas. Consiste en compactar varios pos de metal e / ou cerámica mesturados homoxeneamente a alta presión e, unha vez compactados, realizar un tratamento térmico a unha temperatura inferior á temperatura de fusión da mestura, obtendo unha peza consolidada e compacta.
Este procedemento de fabricación proporciona unha grande cohesión dos pos, creando enlaces fortes entre as partículas, que acaban uníndose nun só bloque coa forma dun molde determinado.
A sinterización úsase amplamente para producir formas cerámicas de berilio, alúmina, ferrita, titanato e circana. Na sinterización, as partículas, por coalescencia de difusión, permanecen no estado sólido a pesar da alta temperatura, sempre que permanezan por debaixo do punto de fusión do composto a moldear. No proceso, a difusión atómica ten lugar entre as superficies de contacto das partículas de xeito que se unen quimicamente, formando un só bloque.
Vantaxes da sinterización
miniatura|Sección transversal dunha ferramenta sinterizadora e a peza sinterizada Con este proceso pódense obter pezas con características de materiais metálicos e / ou cerámicos, imposíbeis de acadar polos métodos tradicionais (unha gran parte das características obtidas da sinterización non se poden obter mediante o procedemento de fundición), conséguense formas complexas, que non se poden obter mediante métodos baseados na eliminación de cavaco ou labras (usinaxe, mecanización) e as pezas prodúcense sen exceso de material (non hai lascas ou outros residuos) polo que algunhas persoas describen a sinterización como un proceso de fabricación "verde".
As pezas obtidas por sinterización son porosas e estes poros permiten un eventual revestimento superficial resistente ao desprendemento e á posibilidade de encherse de elementos lubricantes (obtendo pezas autolubrificadas), xa que estes elementos están firmemente fixados grazas a estes poros.
En resumo, as vantaxes da sinterización son:
Aplicacións
As distintas aplicacións que ten dentro da pulvimetalurxia son:
Independentemente, a sinterización por láser é un dos procesos máis usados nas técnicas de prototipado rápido.
As Pedrosas, Galdo, Viveiro
As Pedrosas é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Colin Powell
Colin Luther Powell, nado en Harlem (Nova York) o 5 de abril de 1937, e finado en Bethseda (Maryland) o 18 de outubro de 2021, foi un político, diplomático e xeneral estadounidense que foi o 65º secretario de Estado dos Estados Unidos de América, equivalente ao ministerio de exteriores daquel país, entre 2001 e 2005. Powell foi o primeiro secretario de Estado afroamericano. Antes da elección de Barack Obama como presidente en 2008, Powell e a súa sucesora, Condoleezza Rice, eran os afroamericanos que chegaran a un escalafón maior na historia do poder executivo a nivel federal, xa que o secretario de Estado é o cuarto na liña de sucesión presidencial nos Estados Unidos.
Traxectoria
Powell naceu en Nova York en 1937 e criouse no South Bronx. Os seus pai, Luther e Maud Powell, inmigraron aos Estados Unidos desde Xamaica. Powell estudou en escolas públicas neoiorquinas e graduouse no City College of New York (CCNY), onde recicibu un grao en xeoloxía. Tamén participou nun ROTC no CCNY e recibiu unha comisión como subtenente do exército logo de graduarse en xuño de 1958. Powell foi soldado profesional durante 35 anos, durante os cales ocupou moitos cargos de mando e persoal e chegou ao rango de xeneral de catro estrelas. Foi Comandante do Comando das Forzas do Exército dos Estados Unidos en 1989.
O seu último cometido, de outubro de 1989 a setembro de 1993, foi o de actuar como 12.º presidente dos Joint Chiefs of Staff, o máis alto cargo militar do Departamento de Defensa. Durante este tempo, supervisou 28 crises, incluías a invasión de Panamá en 1989 e a Operación Tormenta do Deserto na guerra do Golfo contra Iraq en 1990-1991. Formulou a Doutrina Powell que limita a acción militar estadounidense a menos que cumpra os criterios relativos aos intereses de seguridade nacional dos Estados Unidos, a forza esmagadora e o amplo apoio público. Deste xeito, inicialmente, foi contrario á intervención nas guerras de Iugoslavia.  Posteriormente foi nomeado secretario de Estado ao servizo do presidente republicano George W. Bush. O seu mandato foi moi controvertido debido á súa imprecisa xustificación da guerra de Iraq en 2003. Como secretario de Estado foi o responsable de presentar ante o Consello de Seguridade da ONU supostas probas do arsenal militar de Iraq, incluso "armas de destrución masiva", para xustificar a intervención. Posteriormente estas afirmacións foron desmentida polos feitos. Foi cesado despois de que Bush fose reelixido en 2004.
Trala súa retirada, Powell escribiu a súa autobiografía, My American Journey. Iniciou unha carreira como confereciante, dirixíndose ao público en todo o país e no estranxeiro. Antes do seu nomeamento como Secretario de Estado, foi o director de America's Promise – The Alliance for Youth, organización sen ánimo de lucro dedicada a mobilizar persoas de calquera sector da vida estadounidense para construír o carácter e a competencia da mocidade. Powell recibiu numerosas condecoracións. Entre os galardóns civís está a Medalla Presidencial da Liberdade (dúas veces), a Congressional Gold Medal, a Presidential Citizens Medal, a Secretary of State Distinguished Service Medal e a Secretary of Energy Distinguished Service Medal. En 2016, a pesar de non ser candidato á elección, Powell recibiu tres votos electorais para optar á presidencia dos Estados Unidos de América. Tratouse de tres electores do estado de Washington que deberían votar por Hillary Clinton e que na sesión do colexio electoral votaron finalmente por Colin Powell.
Faleceu o 18 de outubro de 2021 por mor de complicacións de COVID-19.
Gia Scala
Primeiros anos
Scala naceu en Liverpool, Inglaterra, de pai siciliano, Pietro Scoglio. e nai irlandesa, Eileen O'Sullivan. Tivo unha irmá, Tina Scala, tamén actriz.
Scala criouse en Messina e Mili San Marco en Sicilia, esta última na casa do seu avó, Natale Scoglio, que era un dos maiores produtores de cítricos de Sicilia. Cando Scala tiña 16 anos, mudouse aos Estados Unidos para vivir coa súa tía Agata en Whitestone, Queens, Nova York. Despois de graduarse na Bayside High School, mudouse a Manhattan para seguir a actuar. Scala gañaba a vida traballando nunha axencia de viaxes.
Carreira
En 1954, acompañada da súa nai, Scala voou aos Ánxeles para optar ao papel de María Magdalena en The Gallileans. Aínda que non logrou o traballo, Peter Johnson de Universal Studios ficou impresionado coa proba de pantalla de Scala. Scala obtivo o seu primeiro traballo oficial en Hollywood cando recibiu un papel sen diálogo e sen acreditar no filme All That Heaven Allows, protagonizado por Rock Hudson. A pesar do seu papel menor na película, Universal Studios asinou un contrato con ela, tinguiulle o pelo de castaño escuro, pechou os seus dentes dianteiros e púxolle o nome artístico de Gia Scala.
O compositor Henry Mancini coñeceu a Scala na rodaxe de Four Girls in Town. Inspirado pola súa beleza escribiu "Cha Cha for Gia".
Scala quedou angustiada emocionalmente trala morte da súa nai en 1957. En 1958 converteuse en cidadá estadounidense e pouco despois conseguiu papeis en filmes como Tip on a Dead Jockey (1957), The Garment Jungle (1957), The Tunnel of Love (1958) e The Guns of Navarone (1961), con Gregory Peck e David Niven.
Scala fixo aparicións frecuentes na televisión estadounidense durante a década de 1960, aparecendo en series como Alfred Hitchcock Presents, Convoy, The Islanders, The Rogues, Voyage to the Bottom of the Sea, Twelve O'Clock High, Tarzan e no episodio "The Artist Is for Framing" de It Takes a Thief (1969) que foi o seu último papel.
Último anos
O 21 de agosto de 1959, Scala casou con Don Burnett, un actor convertido en banqueiro de investimentos. Despois de once anos de matrimonio divorciáronse o 1 de setembro de 1970 e Burnett casou coa actriz Barbara Anderson. Scala tivo dificultades co alcol e a súa carreira comezou a minguar.
Na noite do 30 de abril de 1972, Scala foi atopada morta con 38 anos na súa casa de Hollywood Hills.
Scala está enterrada xunto a súa nai, Eileen O'Sullivan-Scoglio, no Holy Cross Cemetery de Culver City, California.
Liga ACB 1983-84
Equipos
Os seguintes son os equipos que competiron na temporada 1983−84 da Liga ACB.
Playoffs polo título
Fonte: Linguasport
Playoffs pola permanencia
Fonte: Linguasport
As Penas, Galdo, Viveiro
As Penas é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Scottie Barnes
Scott Wayne Barnes Jr., nado o 1 de agosto de 2001 en West Palm Beach, Florida, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Toronto Raptors da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Barnes foi elixido na 4ª posición do Draft da NBA de 2021 polos Toronto Raptors. O 8 de agosto de 2021, Barnes asinou o seu contrato de rookie cos Raptors. O 20 de outubro de 2021, Barnes debutou na NBA, facendo 12 puntos, 9 rebotes e unha asistencia na derrota dos Raptors por 98–83 contra os Washington Wizards. Na súa primeira tempada na liga, Barnes foi gañou o galardón ó Rookie do Ano da NBA.
Castino
Flavio Castino (en latín: Flavius ​​Castinus) foi un patricio e xeneral do Imperio Romano de Occidente, unha figura política de grande influencia na corte do emperador Honorio despois da morte de Constancio III.
Mentres o emperador oriental Teodosio II vacilaba en nomear un novo emperador en Occidente, Castino optou por facelo el mesmo e declarar a Xoán Primicerius, un primicerius notariorum ou funcionario civil maior, como novo emperador occidental.
Campaña en Hispania
Trala morte do coemperador do Imperio romano de Occidente, Constancio III, en 421, Honorio permaneceu como o único emperador de Occidente. O seu eventual sucesor debería ser o futuro Valentiniano III, pero daquela era moi novo. A nai de Valentiniano, Gala Placidia, decidiu evitar que un xeneral se volvese tan poderoso como para tomar o poder efectivo despois da morte de Honorio, en detrimento de Valentiniano. E un deses xenerais era o propio Castino.
Castino foi come domesticorum ("comandante da garda") de Constancio, e continuou a súa carreira militar, ata que, no 421, chegou a súa asociación co trono por Honorio. Baixo Constancio, loitou contra os francos no 419. Á morte de Constancio, ou quizais incluso antes, Castino foi elevado ao rango de magister militum, encargado de dirixir unha campaña contra os vándalos na Península Ibérica. Bonifacio incorporouse como segundo ao mando, formando as tropas un gran continxente de visigodos ao mando do rei Teodorico I de Aquitania. A campaña xa comezou mal, cando Bonifacio abandonou a Castino despois dun desacordo, incluso antes de deixar Italia, para ir á provincia de África.
Aínda que tivo algúns éxitos en Baetica, onde Castino conseguiu asediar aos vándalos, case obrigándoos a renderse a sorte rematou cando, despois de escoller, de súpeto, enfrontarse aos vándalos na batalla, foi abandonado polos continxentes visigodos, que estaban insatisfeitos co seu mando, o que o levou a ser derrotado, e tivo que se retirar a Tarraco.
Castino culpou da derrota a Gala Placidia, quen estaría detrás da traizón dos visigodos, dos que antes fora raíña, e detrás do abandono de Bonifacio, que, de feito, converteuse aliado dela nos últimos anos. Honorio, antes das queixas de Castino, enviou ao exilio a Placidia, que se instalou na corte de Constantinopla (423).
Ascenso e caída de Xoán
miniatura|Efixie de [[Xoán Primicerius|Xoán nun solidus cruñado en Rávena. Castino, foi partidario de Xoán, quen tomou o poder en posición a Teodosio II.]] Castino xa era patricio cando se produciu a morte de Honorio o 15 de agosto do 423. Esta morte, despois da morte de Constancio III no 421, e o exilio de Gala Placidia en Constaninopla, creou un baleiro de poder "se se pode describir así", que, en palabras de Matthews, "encheuse, como era de esperar, por usurpación".
O emperador de Oriente, Teodosio II, dubidou en nomear ao sucesor de Honorio, quizais considerando a posibilidade de reunir os dous imperios baixo o seu propio mando pois trala morte de Honorio, "técnica e legalmente converteuse no único gobernante de todo o Imperio Romano". En calquera caso, parecía confiar en Castino, xa que foi nomeado cónsul no 424. Así, Oost argumenta que Teodosio chegou a un acordo con Castino, de tal xeito que Castino actuaría como o seu vicerrexente en Occidente e, a cambio, o nomearía cónsul da parte occidental para o 424, xunto con Victor para a parte oriental.
De facerse tal acordo, rachouno Castino cando decidiu rebelarse contra Teodosio a finais do 423 nomeando a Xoán como novo emperador occidental. Non está claro por que Castino decidiu rebelarse contra Teodosio. Probablemente se deba á presenza na corte de Teodosio de Gala Placidia, que probablemente fixo presión para elevar a Valentiniano ao trono de Occidente, que entón tiña catro anos, e nomearse a si mesma a gardiá do novo emperador. Ademais, o nomeamento por Teodosio como Comes Africae a Bonifacio, aliado de Gala Placidia e, contra Castino, parece que se remonta a este período.
Galleta dixestiva
miniatura|Galletas dixestivas.|286x286px Unha galleta dixestiva é unha galleta semidoce, cuxo nome procede da crenza de que tiña propiedades antiácidas debido ao uso de bicarbonato sódico nas receitas orixinais. Son coñecidas dende polo menos o ano 1876, cando apareceron en anuncios publicitarios de Huntley & Palmers, aparecendo unha receita no New Universal Cookery Book de Cassell (1894).
Castino
Ascenso e caída de Xoán
En calquera caso, Castino tomou a iniciativa e, o 20 de novembro de 423, conferiu a púrpura ao primicerius notariorum Xoán, un funcionario ancián. Os historiadores modernos preguntáronse por que Castino non asumiu directamente o poder e unha posible explicación sería que os que estaban no cumio do exército preferían quedar atrás da situación política, manter o contacto coas tropas e actuar sen molestias polas condicións diplomáticas que implican o papel de emperador como xa sucedeu en múltiples casos: Arbogasto escollera emperador a Eugenio, Ardaburio rexeitou o nomeamento que lle ofreceu o Senado e pediu que se lle entregase a seu fillo Flavio Ardabur Aspar e, posteriormente, Flavio Orestes colocou no trono a seu fillo Rómulo Augústulo.
Galleta dixestiva
Ingredientes
A típica galleta dixestiva contén fariña integral grosa de trigo (o que lle dá a súa característica textura e sabor), azucre, aceite vexetal, gasificantes (normalmente bicarbonato sódico, ácido tartárico e acído málico) e sal. Tamén poden engadirse nalgunhas variedades soro de leite seco, fariña de avena, leite desnatada e emulxentes como o E472e. As galletas dixestivas poden non ser adecuadas para os alérxicos aos froitos secos ou a soia debido aos seus peculiares métodos de produción.
Portochao, Galdo, Viveiro
Portochao é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Castino
Ascenso e caída de Xoán
Non obstante, o destino de Xoán e Castino quedou selado cando a maioría do imperio permaneceu leal á dinastía teodosiana e Teodosio, de feito, rexeitou recoñecer ao vello Xoán como collega e nomeou a Valentiniano como César, ademais de confirmar a Gala Placidia como Augusta. Xoán e Castino víronse obrigados a enfrontarse á ameaza dun ataque de Oriente sen ter o control total da metade occidental do Imperio. Bonifacio, en África, rexeitou recoñecer a Xoán, poñéndose xunto a Valentiniano e a súa titora, Placidia. Xoán, foi finalmente capturado e executado polo exército oriental en xuño ou xullo do 425 en Rávena.
Descoñécese o papel de Castino nestes acontecementos. Matthews afirma sucintamente que o enviaron ao exilio, mentres Oost engade que "unha fonte dubidosa di que atopou refuxio na magnanimidade cristiá doutro vello inimigo, o conde Bonifacio.
Galleta dixestiva
Ingredientes
Debido a que se elaboran con fariña de trigo conteñen glute, polo cal están contraindicadas para os celíacos e alérxicos ao mesmo.
En Estados Unidos inclúen, como outros moitos alimentos, xarope de millo rico en frutosa. Non sucede así noutros países, onde se emprega máis azucre natural, como é o caso de Nova Zelandia ou o Reino Unido.
Unha galleta ten de media 70 kcal, aínda que isto varía segundo a forma concreta de produción.
Consumo
As galletas dixestivas adoitan tomarse con té, café, leite ou cacao. Ás veces móllanse e cómense rápido pola súa tendencia a desintegrarse cando se empapan.
Variedades
miniatura|O lado de chocolate dunha galleta dixestiva con [[chocolate con leite.]] Tamén se comercializan galletas dixestivas de chocolate, coa base cuberta de chocolate con leite, negro ou branco. Producidas orixinalmente por McVitie's en 1925 baixo a marca Chocolate Homewheat Digestive, outras variedades recentes inclúen a galleta básica con chocolate rallado dentro (na masa), ou unha capa de caramelo, chocolate con menta ou chocolate con laranxa. O escritor de libros de viaxe estadounidense Bill Bryson describiu a galleta dixestiva de chocolate como unha «obra mestra británica».
O Pontigo, Galdo, Viveiro
O Pontigo é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Chouan
|miniatura| Debuxo dun soldado Chouan. thumb|Sentinela bretón fronte a unha igrexa, pintura de Charles Loyeux. Chouans ou chuans é o nome que tomaron os insurxentes realistas do departamento de Mayenne, ou máis xeralmente de toda a zona noroeste de Francia, ao norte do Loira, na Bretaña, Maine, Normandía e o sur de Anjou (e tamén nos departamentos de Aveyron e Lozère) durante a chuanería (Chouannerie), ao mesmo tempo que as guerras de Vendée.
Tanto os chuanos coma os vendenos do sur do Loira afirmaban formar o Exército católico e real.
Descrición
O nome deriva dos líderes que os mandaron, os catro irmáns Chouan, que era o alcume do leñador Jean Cottereau, o primeiro e máis coñecido lexitimista que iniciou a insurrección, e dos seus tres irmáns: François, Pierre, René. Dignos protectores "do trono e do altar", loitaron xunto ao "exército católico e real" no que se chamaba Chouannerie, unha guerra contrarrevolucionaria paralela ao levantamento de Vendée, e situada nos departamentos de Bretaña, Mayenne e Normandía, no seu día para restaurar o monarquía absoluta dos Borbóns.
Jean Chouan herdou, como os seus outros irmáns, o alcume de chouan ("curuxa" en galó e francés antigo).
A opinión dalgúns historiadores, e en particular do abade Paulouin, que escribiu un libro sobre a insurrección de Chouan titulado La Chouannerie du Maine et pays adjacents, é que: "os sublevados da Sarthe non recibiran o alcume de Chouan, senón que o deron eles a si mesmos, desde o comezo da súa insurrección". esquerda|miniatura| Os soldados de Chouan protexen unha parroquia. A Chouannerie estalou na primavera de 1794 e continuou até 1800, opoñéndose primeiro aos xacobinos e despois ao goberno napoleónico.
Historiadores do século XIX, como Savary, Lequinio e, sobre todo, Joseph de Puisaye, que era a persoa máis coñecedora, xa que era o xefe supremo da Chouannerie, afirman que os irmáns Chouan deron o seu nome á insurrección que organizaron por primeira vez.
Os líderes chouans máis importantes foron: Jean Chouan (ou Jean Cottereau), Joseph de Puisaye, Georges Cadoudal, Marie Paul de Scépeaux de Bois-Guignot, Aimé Picquet du Boisguy, Louis de Frotté, Louis Auguste Victor de Ghaisne de Bourmont e Jean- Louis Treton.
A morte de Georges Cadoudal, guillotinado en 1804 por tramar un complot para asasinar a Napoleón Bonaparte e restaurar a monarquía absoluta con Carlos X, supuxo o fin definitivo da Chouannerie.
Un famoso ilustrador das fazañas da Chouannerie foi o pintor académico Charles-Alexandre Coëssin de la Fosse.
Míridos
Os míridos (Miridae) son unha familia grande e diversa de insectos hemípteros, antes chamada Capsidae. É a familia máis grande pertencente á suborde Heteroptera; comprende unhas 10.000 especies coñecidas, e están describíndose especies novas decote. Os míridos máis coñecidos son os que son pragas agrícolas que perforan os tecidos das plantas, aliméntanse dos seus zumes internos e ás veces transmiten enfermidades virais ás plantas. Porén, algunhas especies son predadoras.
Descrición
miniatura|Especie típica de Miridae, mostrando o cúneo no extremo do corio miniatura|Á dunha especie de Miridae, mostrando o cúneo Os Miridae son pequenos insectos terrestres, xeralmente de forma oval ou alongada que miden menos de 12 mm de longo. Moitos deles teñen un aspecto chepudo debido á forma do seu protórax, que leva a cabeza dobrada cara abaixo. Algúns teñen vivas cores e debuxos atractivos, outros son marróns oliva apagados ou escuros, e a maioría son pouco rechamantes. Algúns xéneros son imitadores das formigas en certos estadios da súa vida. Os Miridae non teñen ocelos. O seu rostro consta de catro segmentos. Unha característica útil na identificación dos membros da familia é a presenza dun cúneo, que é o extemo triangular do corio, a parte dura e córnea da á anterior, o hemiélitro. O cúneo é visible en case todos os Miridae e nuns poucos outros Hemiptera, concretamente na familia Anthocoridae, que non se parecen moito aos Miridae noutras características. Os tarsos case sempre teñen tres segmentos.
Algunhas especies de míridos
miniatura|[[Creontiades dilutus]]
Sistemática
Esta familia inclúe un gran número de especies, moitas das cales son aínda descoñecidas, distribuídas en máis de 1300 xéneros. A árbore taxonómica comprende as seguintes subfamilias e numerosas tribos: miniatura|thumbtime=1:10|Oviposición de Globiceps sp. ([[Orthotylini)]]
Psallopinae
Auth.: Schuh, 1976
Xéneros Incertae sedis
BioLib inclúe:
A Peteira, Galdo, Viveiro
A Peteira é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Turnix
Turnix é un xénero de aves charadriformes da familia Turnicidae, cuxos membros habitan principalmente na África subsahariana, o sur e leste de Asia e Australasia, aínda que unha especie habita no norte de África e o sur da península ibérica.
Especies
O xénero contén 16 especies:
Praia de Trabesada
A Praia de Trabesada, ou Praia Forno do Cal, é un pequeno areal situado no interior da Enseada de San Simón, na beira norte da Ría de Vigo, concretamente na Punta de Travesada, na parroquia de Cobres do concello pontevedrés de Vilaboa.
Descrición
De aproximadamente 50 m de lonxitude e 1.000 m² de superficie, as súas augas foron clasificadas como excelentes para o baño.
Jürg Conzett
Jürg R. Conzett, nado en Zürich en 1947, é un banqueiro e numismático suízo, fundador e director do Museo do Diñeiro de Zürich.
Traxectoria
É neto da sindicalista e activista polo voto feminino Verena Conzett-Knecht (1861-1947).
Formación
Jürg Conzett estudou Historia e Psicoloxía na Universidade de Zürich, na que se doutorou en 1972. Posteriormewnte ingresou na Escola de Administración da Universidade Stanford, California, onde acadou o seu mestrado (MBA) en 1976.
Carreira profesional
Entre 1976 e 1980 traballou como analista financeiro do City Bank en Nova York e en Toquio, e de 1982 a 1986 formou parte da dirección da Dow Banking Corporation, de Zürich, ocupándose da política de xestión de investimentos deste banco. Posteriormente, no Banco Central de Zürich, filial da UBS, foi o director de análise financeira e de política de investimentos, entre 1986 e 1990. A partir deste último ano, Conzett pasou a traballar como independente na xestión de investimentos.
Á parte do seu labor como financeiro, desde 1999 ocúpase tamén da editorial Conzett Verlag e da undación Sunflower, que alberga á súa vez o Museo do Diñeiro, constituído sobre a base da súa propia colección de moedas.
Quistilán, Galdo, Viveiro
Quistilán é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Ces Cotos
César Alejandro Rodríguez Cotos, coñecido como Ces Cotos, nado en Barquisimeto o 7 de marzo de 2000, é un futbolista galego-venezolano que xoga como centrocampista no Polvorín, da Segunda División RFEF.
Traxectoria
De ascendencia ourensá, naceu na cidade venezolana de Barquisimeto e aos cinco meses trasladouse coa súa familia a Galicia, instalándose na Coruña. Comezou xogando ao fútbol no Calasanz, e en 2010, con 10 anos, ingresou na canteira do Deportivo da Coruña. Entrou en categoría alevín, e subiu polas diferentes categorías ata chegar ao equipo xuvenil da División de Honra. Rematada a súa etapa como xuvenil, rexeitou saír cedido a algún equipo, e abandonou o Deportivo despois de 9 anos no club.
Para a tempada 2019/20 fichou pola UD Paiosaco, co que xogou na Terceira División. A campaña seguinte fichou polo Ourense CF, no mesmo grupo da Terceira División española, onde militou tempada e media. No equipo ourensán disputou un total de 50 partidos, un deles na Copa do Rei ante o Leganés, da Segunda División.
O 22 de xaneiro de 2022 asinou polo Olympiakos Volos da Segunda Superliga de Grecia. Debutou unha semana despois, marcando un gol no empate 1-1 ante o Apollon Larissa FC. Con todo, trala chegada dun novo adestrador, Timos Kavakas, foi relegado ao banco de suplentes. Recuperou a titularidade no treito final da competición e marcou tres goles nos cinco últimos encontros, pero foron insuficientes para evitar o descenso do club á Gamma Ethniki.
A continuación regresou a Galicia, fichando como novo xogador do Polvorín, da Segunda División RFEF. Fíxose rapidamente coa titularidade no filial do Lugo, adestrado por Trashorras, e o 22 de outubro de 2022, debutou co primeiro equipo na Segunda División. Foi na xornada 12, nunha vitoria por 2-0 sobre o Burgos no Anxo Carro, onde o técnico Hernán Pérez lle deu entrada na media hora final como substituto de Cuéllar. Xogou tamén nas tres seguintes xornadas da categoría de prata e foi titular no partido de Copa do Rei ante o Arenas de Getxo en Gobela.
Rally de Terra de Lugo de 1990
O Rally de Terra de Lugo de 1990 foi a sexta edición de dito rally. Celebrouse o 9 de xuño de 1990 e foi puntuable para o Campionato de España de Rallys de Terra e para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o uruguaio Gustavo Trelles, que conducía un Lancia Delta S4.
O Rego da Cova, Galdo, Viveiro
O Rego da Cova é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Turnix everetti
Turnix everetti é unha especie de ave charadriforme da familia Turnicidae que habita na Wallacea.
Distribución
Son endémicos da illa de Sumba, en Indonesia.
Hábitat e estado de conservación
Habita as pradarías secas e matogueiras, desde o nivel do mar até os 220 m de altitude, e parece ser menos común nas zonas cultivadas.
Está ameazada polo consumo humano da súa carne.
A Rega, Galdo, Viveiro
A Rega é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
San Marcos, Galdo, Viveiro
San Marcos é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Xaquín López Pita
Xaquín López Pita, coñecido como Roldán Paderne, finado en Betanzos en outubro de 1918, foi un escritor galego.
Traxectoria
Coñécese del un texto en prosa poética, "Nouturnio", publicado dúas veces, e o conto "Irmandade cristiana", datado en Betanzos no ano da súa morte.
O Rego de Castro, Galdo, Viveiro
O Regoo de Castro é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Hidroquinona
A hidroquinona, tamén chamada 1,4-dihidroxibenceno, benceno-1,4-diol ou quinol, é un composto orgánico aromático que é un tipo de fenol, un derivado de benceno, coa fórmla química C6H4(OH)2. Ten dous grupos hidroxilo enlazados covalentemente a un anel bencénico en posición para. É un sólido branco granular. Os derivados substituídos deste composto parental tamén se denominan hidroquinonas. O nome "hidroquinona" acuñouno Friedrich Wöhler en 1843.
Produción
A hidroquinona prodúcese industrialmente de dúas maneiras: Outros métodos menos comúns son:
Reaccións
A reactividade dos grupos hidroxilo da hidroquinona lembra a doutros fenois, e é feblemente ácida. A base conxugada resultante sofre unha fácil O-alquilación para producir mono- e diéteres. De xeito similar, a hidroquinona é moi susceptible a substitucións no anel por reaccións de Friedel-Crafts, como a alquilación. Esta reacción é aproveitada para formar antioxidantes moi usados como o 2-tert-butil-4-metoxifenol (BHA). A útil tinguidura quinizarina prodúcese por diacilación de hidroquinona con anhídrido ftálico.
Redox
A hidroquinona sofre oxidación en condicións suaves para dar benzoquinona. Este proceso pode ser revertido. Algúns derivados de hidroquinonas naturais mostran este tipo de reactividade, un exemplo é o coencima Q. Industrialmente esta reacción aprovéitase tanto coa propia hidroquinona coma, máis a miúdo, cos seus derivados nos que un OH foi substituído por unha amina.
Cando se cocristalizan a hidroquinona incolora e a benzoquinona, un sólido vivamente amarelo, nunha proporción de 1:1, fórmase un complexo de transferencia de carga verde escuro cristalino (punto de fusión 171 °C) chamado quinhidrona (C6H6O2*C6H4O2). Este complexo disólvese en auga quente, onde as dúas moléculas se disocian en solución.
Aminación
Unha importante reacción é a conversión da hidroquinona aos derivados mono- e diamina. O metilaminofenol, usado en fotografía, prodúcese deste modo: As diaminas, útiles na industria do caucho como axentes antiozono, son producidos de xeito semellante a partir de anilina:
Usos
A hidroquinona ten diversos usos principalmente asociados coa súa acción como axente redutor que é soluble en auga. É un compoñente principal na maioría dos reveladores fotográficos en branco e negro para película e papel onde, co composto metol, reduce os haluros de prata a prata elemental.
Hai outros diversos usos asociados co seu poder redutor. Como inhibidor da polimerización, ao aproveitar as súas propiedades antioxidantes, a hidroquinona impide a polimerización de ácido acrílico, metil metacrilato, cianoacrilato e outros monómeros que son susceptibles á polimerización iniciada por radicais. Ao actuar como eliminador de radicais libres, a hidroquinona serve para prolongar a data de caducidade des resinas sensibles á luz como polímeros precerámicos.
A hidroquinona pode perder un catión hidróxeno de ambos os grupos hidroxilo para formar un ión difenolato. O sal difenolato de disodio da hidroquinona utilízase como unha unidade comonómera alternante na produción do polímero PEEK.
Despigmentación da pel
A hidroquinona utilízase como unha aplicación tópica para o branqueamento da pel para reducir a cor da pel. Non ten a mesma predisposición a causar dermatite que o metol. É un produto que so se dispensa por prescriciónn médica nalgúns países, incluíndo os países da Unión Europea nos que rexe a directriz 76/768/EEC:1976.
En 2006, a FDA dos Estados Unidos revocou a súa previa aprobación da hidroquinona e propuxo unha prohibición de todas as preparacións vendidas sen receita. A FDA prohibiu oficialmene a hidroquinona en 2020 como parte dunha reforma maior do proceso de revisión dos fármacos vendidos sen necesidade de receita. A FDA afirmou que a hidroquinona non pode ser descartada como carcinóxeno potencial. Chegouse a esta conclusión baseándose no grao de absorción en humanos e a incidencia de neoplasmas en ratas en varios estudos onde as ratas adultas tiñan unha maior taxa de tumores, incluíndo as hiperplasias de célula folicular tiroide, anisocariose (variación no tamaño dos núcleos), leucemia de célula mononuclear, adenomas hepatocelulares e adenoma de células tubulares renais. A Campaña por Cosméticos Sans tamén salientou algunhas destas preocupacións.