cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfabetos gregos arcaicos
Formas de glifos
A letra Ι ten dúas variantes principais : a clásica liña recta vertical e unha forma curva con tres ou catro liñas angulares, ou incluso máis. A forma curva é unha forma máis antiga e segue sendo común en variedades onde non se pode confundir con sigma, sendo substituída esta última por san.
As letras Γ e Λ presentan múltiples formas diferentes que a miúdo poden confundirse entre si, sendo ambas só un ángulo colocado en diferentes posicións. As formas de Γ análogas a C (apuntadas ou redondeadas) son comúns na Grecia continental e en Occidente, onde inspiran o C latino; formas de Λ análogas a L son comúns en Eubea, Ática e Beocia. Os asentamentos aqueos usan un Γ en forma de liña vertical, como un Ι.
A letra Β ten o maior número de formas fortemente diverxentes. Ademais da forma estándar (redondeada ou puntiaguda,), hai formas tan variadas como (Gortyn), e (Santorini),(Argos), ( Milos), (Corinto),(Megara, Bizancio),(Cícladas).
Κ, Ν, Ο e Τ mostran pouca variación e pouca ou ningunha diferenza coa súa forma clásica.
Antigo ático
Ao final do século quinto século a. C., emítese un decreto formal para cambiar a escritura pública á nova ortografía xónica, parte das reformas promulgadas despois da Tiranía dos Trinta. Este novo sistema chámase posteriormente alfabeto «eucleidiano» do nome do arconte Euclide que supervisa a decisión.
Eubeo
miniatura| Inscrición da copa de Néstor, atopada en [[Ischia|Isquia ; Alfabeto eubeo do século VIII a. C.]] O alfabeto eubeo úsase nas cidades-estado de Eretria e Calcis, así como nas colonias do sur de Italia, especialmente en Cumas e Isquia. É esta variante do alfabeto grego a que se transmite a Italia, onde orixina os antigos alfabetos itálicos, incluíndo o alfabeto etrusco e, finalmente, o alfabeto latino. Algúns dos trazos distintivos do alfabeto latino xa están presentes no seu modelo.
O alfabeto eubeo pertence ao tipo «vermello». Usa Χ para e Ψ para. Como a maioría das primeiras variantes, omite Ω e usa Η para a consoante en lugar da vogal. Tamén conserva as letras arcaicas digamma (Ϝ, ) e koppa (Ϙ,  ). O san (Ϻ, ) non se usa normalmente na escritura pero parece transmitido co alfabeto, xa que está presente no alfabeto que se atopa en Italia e despois é adoptado polos etruscos.
Como Atenas, Eubea usa unha forma de Λ que se asemella a L latina e unha forma de Σ análoga á S latina. Os outros elementos que anuncian as formas latinas son un Γ escrito como un C puntiagudo, un Δ en forma de D nítido e un Ρ semellante a un R.
Corintio
miniatura| [[Cráter (vasilla)|Cráter corintio que leva o nome «ΗΙΠΟΛΛΥΤΟΣ» en escritura corintia.]] O dialecto dorio corintio está escrito nun alfabeto específico pertencente ao tipo «azul escuro» no seu tratamento de /pʰ, kʰ, ps, ks/, pero difire dos alfabetos xónico e clásico noutros lugares. Corinto usa san (Ϻ) en lugar de Σ para, e mantén qoppa (Ϙ) para o que parece ser un alófono de antes das vogais dianteiras. Como se describe anteriormente, tamén usa un sistema pouco común para indicar os seus sons [e], cunha letra en forma de Β para /ɛ/ e /ɛː/ (clásico Ε e Η) e Ε para /eː/ longo pechado (clásico ΕΙ). Para a consoante Β, Corinto usa unha forma especial. A letra Ι escríbese como Σ.
José Ramón García Fernández
José Ramón García Fernández, nado en Neuss en 1973, é un sindicalista e político berciano.
Plano (audiovisual)
miniatura|Exemplo de primeiro plano da actriz [[María Elena Walsh na película Let's Play in the World (1971).]] miniatura|Fotografía enmarcada de medio corpo da estatua dun fotógrafo [[paparazzi en proceso de encadramento, en Bratislava.]] Un plano é, nas artes audiovisuais, o espazo escénico (personaxes, obxectos, paisaxes) que capta a lente da cámara desde o inicio da rodaxe até que se detén. A mesma terminoloxía emprégase nas artes gráficas, especialmente na banda deseñada. Para poder diferenciar os planos clasifícanse segundo diferentes parámetros como o encadramento ou o ángulo que forma o obxectivo co obxecto ou persoa fotografados. Unha definición alternativa do plano sería "unidade básica da narrativa audiovisual".
No cine utilízase un conxunto de planos para construír unha escena, que no seu conxunto forman as secuencias para finalmente formar a película.
Os planos pódense clasificar segundo:
Planos segundo a escala
A medida que pasan os anos despois da chegada do cine, a sociedade dáse conta de que o significado dunha mensaxe depende, entre outras cousas, da selección que fagamos da realidade. É entón cando se busca procurar novas formas de encadramento e nace un vocabulario para poder distinguir con claridade os distintos tipos de planos, así como o valor e as emocións que provocan ao espectador.
Planos descritivos
miniatura|Cara norte do [[Eiger, Gran plano xeral, ás veces chamado plano de paisaxe ou de natureza.]]
Planos segundo o ángulo da cámara
miniatura|Diagrama que exemplifica cinco tipos de ángulos da cámara. O ángulo, tamén coñecido como inclinación da cámara, é a diferenza de nivel entre a cámara de vídeo e o que se está a fotografar. Esta perspectiva, ademais de alterar a composición visual, é capaz de desvirtuar as proporcións e, en consecuencia, a mensaxe que se transmite ao espectador.
Planos segundo o punto de vista
Segundo o punto de vista, os planos poden describirse como:
Plano secuencia
Plano cinematográfico: Similar ao plano secuencia, pero coa particularidade de que neste caso toda a película está rodada sen ningún corte, todo nunha secuencia, nun plano. A película está composta só por un plano secuencia e é moi infrecuente, alén de dificultoso. Algúns filmes con esta composición son Birdman de A. G. Iñárritu ou 1917 de Sam Mendes, e ás veces está falseado (non é gravado só durante dúas horas sen interrupción).
Plano director: Diferénciase do plano cinematográfico en que neste caso a película, aínda que se quere rodar nun único plano, ten en conta posibles cortes e edicións no momento da montaxe que permitirán darlle máis ritmo á acción...
Transicións entre planos
No cine atopamos diferentes técnicas á hora de cambiar dun plano a outro, combinándoas. Estas técnicas denomínanse transicións ou signos de puntuación, e podemos atopar, segundo a finalidade buscada, distintos tipos:
Estación de Palau Reial
Palau Reial (antigamente chamada Palacio) é unha estación situada na Avinguda Diagonal de Barcelona, no distrito de Les Corts. Nela enlazan a L3 do Metro de Barcelona e as liñas T1, T2, T3 do Trambaix.
A estación do metro inaugurouse en 1975 e está situada baixo a Avinguda Diagonal, entre as facultades de Química e Bioloxía da Universidade de Barcelona. A estación do Tram inaugurouse en 2004 e atópase no mesmo sitio que a de metro pero en superficie.
Outros transportes
Na zona atópanse varias paradas de autobús, das seguintes liñas:
Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology
The Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology (obra de 1849 aínda que publicado orixinalmente en 1844 cun título lixeiramente diferente) é unha enciclopedia/dicionario biográfico. Editado por William Smith, o dicionario abrangue tres volumes e 3.700 páxinas. É unha obra clásica da lexicografía do século XIX. A obra é unha compañeira do Dictionary of Greek and Roman Antiquities e do Dictionary of Greek and Roman Geography de Smith.
Autores e alcance
miniatura|Extracto da entrada referida a [[Filolao, un filósofo pitagórico (Charles Peter Mason, 1870)]] O traballo recolle trinta e cinco autores ademais do editor, que tamén foi o autor dos artigos sen asinar. Os outros autores eran estudosos clásicos, principalmente de Oxford, Cambridge, Rugby School e da Universidade de Bonn, pero algúns eran doutras institucións. Moitas das entradas mitolóxicas foron obra do expatriado alemán Leonhard Schmitz, que axudou a popularizar a erudición clásica alemá en Gran Bretaña.
Con respecto ás biografías, Smith pretendeu ser abranguente. No prefacio, escribiu:
Gran parte do valor do Dicionario consiste non só na profundidade e no detalle dos artigos individuais, senón nas copiosas e específicas citas a escritores gregos e romanos individuais, así como na erudición moderna dende o Renacemento até mediados do século XIX. Os artigos con frecuencia sinalan tradicións variantes, desacordos entre as autoridades e interpretacións dos estudiosos modernos. Non obstante, debido aos sistemas de numeración variables empregados nas diferentes edicións de obras clásicas, e á dificultade para recoñecer os erros tipográficos nas citas, aínda se deben comprobar as fontes orixinais. Moitos dos artigos do Dictionary foron referidos en traballos máis recentes; así, por exemplo, Robert Graves foi acusado de extraer del as fontes das súas impresionantes referencias cando escribiu The Greek Myths.
Samuel Sharpe pensou que Edward Bunbury plaxiara o seu traballo, como escribira nunha entrada no seu diario no 3 de setembro de 1850:
Uso e dispoñibilidade hoxe
A obra está agora de dominio público, e está dispoñible en varios lugares de Internet. Unha recensión da cuarta edición do Oxford Classical Dictionary, aclamada na súa primeira edición en 1949 como "o novo Smith", afirma que:
Por outra banda, o contexto no que se miran, analizan, reconcilian e comprenden os feitos antigos cambiou considerablemente nos séculos posteriores e, igualmente, as teorías modernas e as reconstrucións dos acontecementos tampouco están presentes, aínda que só fose porque foron publicadas décadas e séculos despois do Dicionario de Smith.
Ephippiorhynchus asiaticus
Ephippiorhynchus asiaticus é unha especie de cegoña alta e de pescozo longo e negro que vive no subcontinente indio e sur de Asia cunha poboación separada en Australia. Vive en hábitats de zonas húmidas e preto de campos de certos cultivos como o arroz e trigo onde procura comida capturando unha ampla variedade de presas. As aves adultas de ambos os sexos teñen un pesado peteiro e debuxos de cor branca e negra iridescente, pero hai un dimorfismo sexual na cor do iris do ollo, que nas femias é amarelo e nos machos é escuro. É unha das poucas cegoñas que son fortemente territoriais cando se alimentan e reproducen.
Taxonomía e sistemática
miniatura|Macho en [[Darwin, Australia.]] Describiuna por primeira vez John Latham co nome Mycteria asiatica, pero despois foi situada no xénero Xenorhynchus baseándose na súa morfoloxía. Atendendo ás súas semellanzas de comportamento, Kahl suxeriu situar a especie no xénero Ephippiorhynchus, que daquela contiña unha soa especie adicional, a cegoña africana Ephippiorhynchus senegalensis. Esta clasificación destas dúas cegoñas no mesmo xénero foi despois apoiada por datos osteolóxicos e comportamentais, así como datos de hibridación ADN-ADN e do citocromo b. Os xéneros Xenorhynchus e Ephippiorhynchus foron ambos creados ao mesmo tempo, e como primeiro revisor, Kahl seleccionou o segundo como o xénero válido para estas dúas especies. As dúas especies deste xénero son as únicas cegoñas que teñen un marcado dimorfismo sexual na cor do iris ocular.
Recoñécense dúas subespecies: E. a. asiaticus, propia da rexión oriental, e E. a. australis, do sur de Nova Guinea e Australia. Charles Lucien Bonaparte creou o xénero Xenorhynchus en 1855 e situou dúas especies nel: X. indica e X. australis. Este tratamento foi seguido en traballos posteriores, pero James Lee Peters na súa obra de 1931 tratounas como subespecies. En 1989, McAllan e Bruce propuxeron elevalas outra vez ao nivel de especie, e usando o novo xénero Ephippiorhynchus de Kahl chamáronlles: E. asiaticus á oriental e E. australis á de Australia e Nova Guinea. Esta recomendación estaba baseada na distribución separada de ambas e en diferenzas na coloración iridescente do pescozo que os autores suxerían que podería reflectir diferentes comportamentos de exhibición. Porén, esta recomendación non se adoptou e os posteriores estudos non atoparon diferenzas consistentes nas cores. As análises das secuencias do citocromo b mitocondrial si atoparon diverxencias xenéticas significativas. A distancia xenética medida entre unha cegoña que se supuña era unha Ephippiorhynchus asiaticus asiaticus e un individuo confirmado de E. a. australis era do 2,1%, moito maior que as distancias xenéticas entre cegoñas individuias da mesma especie. Aínda así, o tratamento conservador como dúas subespecies foi o seguido na lista australiana de fauna de Christidis e Boles.
Descrición
miniatura|Femia adulta en voo no [[río McArthur no Territorio do Norte de Australia. ]] É unha ave grande de 129–150 cm de altura cunha envergadura alar de 230 cm. O único peso publicado para esta especie foi o dun só espécime de 4100 g, pero iso é case un 35% menor que a masa media do seu conxénere africano de tamaño similar e moi relacionado E. senegalensis. Por tanto, este espécime medido podería estar no extremo máis baixo do seu intervalo de tamaños ou quizais algo malnutrido. O deseño da plumaxe é moi rechamante, e os exemplares novos son distintos dos adultos. Os adultos teñen unha cabeza, pescozo, plumas de voo secundarias e cola iridiscentes negro azuladas brillantes; un píleo marrón cobrizo; un dorso e ventre brancos brillantes; peteiro negro cun bordo superior lixeiramente cóncavo; e patas vermellas brillantes. Os sexos son idénticos excepto en que o iris das femias adultas é amarelo e o dos machos adultos é marrón. Os exemplares novos antes dos seis meses teñen un iris de ton marrón; un peteiro claramente menor e máis recto; unha aparencia acolchada; cabeza, pescozo, parte superior do dorso, ás e cola marróns; ventre branco; e patas negras. Pero cando teñen máis de seis meses presentan unha aparencia moteada especialmente na cabeza e pescozo onde a se desenvolve parcialmente iridiscencia; primarias externas marróns escuras; primarias internas brancas que forman unha mancha a modo de ombreiro cando as ás están pechadas; un peteiro pesado idéntico en tamaño ao dos adultos pero aínda máis recto; e patas de rosa claro a rosa escuro. Igual que a maioría das cegoñas, esta especie voa co pescozo estendido, non retraído como unha graza. En voo parece longa e delgada e unha barra negra percorre as ás brancas (parecéndose algo á cegoña negra migratoria, pero esta ten toda a á negra) con pescozo e cola negros que a fan distintiva. miniatura|Femia co iris amarelo.
Distribución e hábitat
Na India a especie vive no oeste, terras altas centrais e chairas ganxéticas do norte estendéndose cara ao leste polo val de Assam, pero é rara na India peninsular e Sri Lanka. É ocasional no sur e leste de Paquistán, e está confirmada como especie reprodutora nas terras baixas centrais de Nepal. Espállase polo sueste asiático, por Nova Guinea e a metade norte de Australia. Comparada con outras aves acuáticas grandes como as grúas, cullereiros e outras especies de cegoñas, o E. asiaticus é menos abundante en lugares que teñen unha gran diversidade de aves acuáticas grandes.
A poboación máis grande desta especie está en Australia, onde se encontra desde o río Ashburton, preto de Onslow, Australia Occidental, a través do norte de Australia ata o noroeste de Nova Gales do Sur. Esténdese terra adentro na área de Kimberley ata o sur de Halls Creek; no Territorio do Norte ata Hooker Creek e Daly Waters; e en Queensland ata a área de Boulia e a fronteira con Nova Gales do Sur, con algúns rexistros polo sur ata as chairas do noroeste de Nova Gales do Sur, ao longo da costa de Sidney e anteriormente reproducíanse preto do río Shoalhaven. É rara ao longo do extremo sueste da súa área de distribución, pero común polo norte. Estímase que hai unhas 1800 na rexión dos ríos Alligator do Territorio do Norte, cun número global baixo durante as inspeccións realizadas en todas as estacións. Unha combinación de inspeccións aéreas e de recontos en terra na zona media da chaira de inundación do río Fly en Papúa Nova Guinea estimou 317 (decembro de 1994) e 249 exemplares (abril de 1995).
A maior poboación rprodutora coñecida localízase nas terras principalmente agrícolas do sueste de Uttar Pradesh na India. Estimáronse densidades duns 0,099 exemplares por quilómetro cadrado nesta rexión constituída por un mosaico de campos cultivados e zonas húmidas. Atopáronse seis parellas nos 29 km2 do Parque Nacional de Keoladeo. Observouse unha parella reprodutora no distrito de Bhagalpur, no oeste de Bihar.
En Sri Lanka, a especie é un residente reprodutor raro, con 4-8 parellas reprodutoras no Parque Nacional de Ruhuna. É moi rara e posiblemente xa non se reproduce en Bangladesh e Tailandia.
Comportamento e ecoloxía
Esta gran cegoña fai unha exhibición parecida a unha danza. Unha cegoña ponse en fronte da súa parella, ambas estenden as ás e axitan as puntas das ás rapidamente adiantando as cabezas ata que as xuntan. Entón repenican batendo as dúas metades do peteiro e sepáranse. A exhibición dura un minuto e poden repetila varias veces.
A construción dos niños na India comenza durante o momento álxido do monzón e a maioría dos niños inícianse en setembro-novembro e uns poucos máis tarde ata como máximo xaneiro. Aniñan en grandes árbores, ás veces illados en grandes marismas ou en terreos agrícolas, nos que constrúen unha plataforma. Nos terreos agrícolas as alteracións humanas poden causar que os adultos nidificantes abandonen os niños nalgúns lugares, pero noutros lugares nidifican con éxito. O niño é grande, de 0,9 a 1,8 metros de ancho e está feito de paus, ramiñas e forrado con xuncos, plantas acuáticas e por veces lama nas beiras. Poden reutilizar os niños ano tras ano. A deitada de ovos normal é de catro ovos que son de cor branca apagada e de forma oval, pero pode variar desde un a cinco ovos. O período de incubación exacto non se coñece pero sospéitase que é duns 30 días. Os polos fan eclosión con penuxe branca que é substituída por outra gris escura no pescozo nunha semana. As plumas escapulares saen primeiro, seguidas das primarias. Os paxaros novos que xa adquiriron a plumaxe adulta fan un son como un chac seguido dunha chamada repetida ui-ui-ui, que ten unha calidade de vetrílocuo. As aves adultas fan quendas no niño e cando un torna ao niño para substituír o outro, realizan unha exhibición de saúdo coas ás abertas e un movemento da cabeza arriba e abaixo. Os adultos traen a comida para os pitos, regurxitándoa sobre a plataforma do niño. Os adultos deixan de alimentar as crías no niño e empezan a mostrar agresión cara a eles cando estes teñen 3 ou 4 meses de idade. Os exemplares novos poden permanecer preto do niño durante un ano, pero dispérsanse axiña. O normal é que nun niño exitoso cheguen a adquirir a plumaxe adulta dun a tres pitos, pero fano ata cinco en anos con moitas chuvias. O número de parellas de cegoñas que crían con éxito, e a media de tamaño dos pitos con plumaxe adulta están fortemente relacionados coas chuvias do monzón e post-monzón, aumentando nos anos con máis chuvias.
En Bharatpur, nas árbores onde nidifican, que son normalmente altas con grandes troncos e larga copa, estas aves competían cos voitres Gyps bengalensis e ás veces non conseguían nidificar por mor dos voitres. Aínda que moitas das especies de aves das zonas húmidas son espaventadas polas aves de presa, estas cegoñas normalmente non se senten intimidadas e poden ser bastante agresivas con outras aves acuáticas grandes como garzas e grúas. Os adultos defenden agresivamente pequenas depresións de augas profundas contra garzotas e garzas (en Malabanjbanjdju no Parqaue Nacional de Kakadu, Australia ), e partes secas da zona húmida contra aves acuáticas como os cullereiros e outras especies de cegoñas (no Parque Nacional de Dudhwa, Uttar Pradesh, India ).
É unha especie carnívora e a súa dieta comprende aves acuáticas como as galiñolas Fulica, añingas, mergullóns pequenos, os patos Spatula clypeata, os xacánidos Hydrophasianus chirurgus, e diversos vertebrados acuáticos, como peixes, anfibios, réptiles e invertebrados como cangrexos e moluscos. Tamén comen ovos e crías de tartarugas. No val do río Chambal foron observados localizando niños da tartaruga Kachuga dhongoka enterrados na area (presumiblemente pola humidade da cuberta de area recente do niño) e comendo os ovos da tartaruga. En Australia, tamén busca comida pola noite para alimentarse das crías que saen dos niños de tartarugas mariñas. As análises do contido estomacal de nove destas cegoñas en Australia mostraron que a súa dieta contén cangrexos, moluscos, insectos (saltóns ou escaravellos), anfibios, réptiles e aves. As cegoñas comeran tamén algúns pequenos cachos de plástico, croios, excrementos de gando e material vexetal. Nas zonas húmidas ben protexidas, tanto en Australia coma na India, estas cegoñas aliméntanse case exclusivamente de peixes, pero nos tereos dominados pola agricultura de Uttar Pradesh na India aliméntanse dunha ampla variedade de presas, como peixes, ras e moluscos; obteñen os peixes nas zonas húmidas, as ras das beiravías encharcadas das estradas e os moluscos de canles de irrigación. Aínda que son predominantemente diúrnos, poden alimentarse de noite e sábese que buscan comida nas noites de luar para capturar crías de tartarugas nas praias australianas.
Ás veces voan planando durante as horas de calor ou descansan sobre as patas. Cando son molestados poden estirar os pescozos. O seu comportamento ao beberen consiste en dobrar o corpo co peteiro aberto en auga pouco profunda e tomar culleradas de auga co peteiro cun movemento cara adiante seguido dun alzamento do peteiro. Ás veces acarrexan auga no seu peteiro para os pitos que están no niño ou mesmo durante a construción do niño ou a etapa de ovo.
Igual que outras cegoñas, son bastante mudas agás no niño, onde poden facer repenicos abrindo e pechando o peteiro rapidamente, baténdoo. Os sons producidos son graves e resoantes e acaban cun curto salaio. Os individuos novos xa con plumaxe adulta poden ás veces chamar desde os niños usando unha serie de asubíos agudos medio trilados, acompañados cunha apertura e tremor das ás. Estas chamadas e comportamento son dirixidos aos adultos e realízanse para solicitar comida, particularmente en anos secos cando as aves novas aparentemente non son quen de atopar comida doadamente por si mesmas.
Son principalmente aves non sociais e adoitan verse como aves que están soas, parellas ou grupos familiares. Observáronse bandadas de ata 15 cegoñas en Australia e India, e estas fórmanse posiblemente debido ás condicións locais do hábitat como a seca nas terras húmidas.
Esta cegoña é o hóspede tipo da especie ectoparasita de piollos das aves Ischnocera Ardeicola asiaticus e da especie de trematodos endoparasitos Dissurus xenorhynchi.
Status e conservación
É unha especie que vive dispersa e non se atopa en ningures en grandes densidades, o que fai difícil facer unha estimación fiable das poboacións. A pobaoción de Sri Lanka estimouse nuns 50 exemplares, mentres que a especie é moi rara en Tailandia, Myanmar, Laos e Camboxa. Pode estar extinguida na rexión da Sonda. A poboación combinada do sur e sueste asiáticos é de menos de 1000 exemplares. Un estudo de 2011 atopou que a poboación do suroeste de Uttar Pradesh era estable, aínda que as taxas de crecemento da poboación poden declinar co aumento do número de anos secos ou cambios no uso das terras que reduzan permanentemente o número de parellas reprodutoras. Suxeriuse que a poboación australiana é duns 20.000 exemplares, pero a falta de estimacións sistemáticas supón unha ampla variación nas estimacións, que van de 10.000 a 30.000 exemplares. Están ameazadas pola destrución do hábitat, a drenaxe de zonas húmidas pouco fondas, alteración dos niños, sobrepesca, polución, choque contra cables eléctricos e caza. Porén, as poboacións reprodutoras saudables están en áreas non protexidas e zonas agrícolas intensamente cultivadas (especialmente no sur de Asia) e en áreas de cría de gando (como no nordeste de Australia). Abundan as indicacións na literatura sobre que esta especie require zonas húmidas non alteradas, mais isto parece válido só en áreas onde a caza de animais silvestres é común (como nalgúns países do sueste asiático). Coñécense poucas poboacións reprodutoras con alto éxito reprodtor debido principalmente á falta de traballo de campo. Está avaliada como especie "case ameazada" na Lista Vermella da IUCN.
Na cultura
miniatura|upright|Debuxo dun subadulto feito por [[Sheikh Zainuddin|Shaikh Zayn-al-Din (c. 1780) realizado para Lady Impey, probablemente baseado nunha ave da casa de feras de Calcuta.]] Os mir shikars, cazadores de aves tradicionais de Bihar, India tiñan unha práctica ritual na que un mozo debía capturar viva unha destas cegoñas ou "Loha Sarang" antes de que puidese casar. Unha procesión localizaba a ave e o futuro noivo trataba de capturar a ave cun pau pegañento. A ave acurralada era un feroz adversario. O ritual deixou de realizarse na década de 1920 despois de que un home morrera no proceso. As aves novas eran capturadas nos niños pola súa carne en Assam.
En Australia un mito da creación aborixe describe a orixe do peteiro desta cegoña nunha lanza que se lle lanzou á cabeza do animal. O pobo binbinga a miúdo considera a carne desta ave como tabú e comer a súa carne pode facer que un neno aínda non nacido cause a morte da súa nai. A especie chámanlle "karinji" e é o tótem dun grupo coñecido como pobo karinji.
A diferenza na cor do iris entre os sexos xa foi sinalada en 1865 por A D Bartlett, o superintendente a cargo da colección do Sociedade Zoolóxica de Londres. A semellanza nesta característica coa cegoña africana E. senegalensis foi indicada por Bartlett e comentada por J. H. Gurney. Charles Darwin, que mantiña correspondencia con Bartlett, era coñecedor disto e utilizouno como un dos exemplos de dimorfismo sexual en aves. John Gould no seu libro das aves de Australia de 1865 sinalou que a carne da ave "... tiña sabor a peixe, demasiado potente para admitir que sexa comida por ninguén a non ser un explorador famento."
Aurelio Rodríguez Charentón
Aurelio Rodríguez Charentón, nado en Águilas (Murcia) o 19 de decembro de 1895 e finado na Cañiza o 25 de setembro de 1962, foi un mestre e pedagogo español. Coa súa obra contribuíu, xunto con outras figuras do seu tempo, a estabelecer unha renovación do ensino.
Traxectoria
Aurelio Rodríguez Charentón naceu o 19 de decembro de 1895 en Águilas (Murcia). A súa nai, María Charentón Pérez, natural de La Unión (Murcia), finou uns días despois de nacer Aurelio. O seu padre, Juan Rodríguez Marín, natural da pedanía de La Ñora, próxima á cidade de Murcia, era mestre. Debido a este exercer durante varios anos en Cataluña (Taradell e Cerdanyola), Charentón estudou o bacharelato por libre no Instituto General y Técnico de Barcelona a partir do curso 1905-1906.
En 1910 iniciou os estudos de maxisterio na Escuela Normal Superior de Maestros de Barcelona. Tras o traslado do seu pai á escola de Santomera (Murcia), continuou os estudos na Escuela Normal de Maestros de Murcia, os cales finalizou en 1912.
En 1918 obtuvo praza por oposición no Maxisterio nacional na Escuela de Beneficencia de Ávila. En 1920, durante a súa estadía na cidade, ingresó como alumno oficial da Sección de Ciencias da Escuela de Estudios Superiores del Magisterio. Foi o número un da súa promoción.
O 16 de xuño de 1922 casou en Águilas con Isabel Barberá Charentón, prima carnal súa. O 23 de abril de 1923 naceu o seu primeiro fillo, José Luis, que finou con nove anos.
O 30 de xullo de 1923 o Concello de Madrid convocou oposicións. Charentón obtivo unha praza como mestre de entrada do ensino municipal benéfico-colexiado de Madrid. Comezou a desempeñar a súa tarefa en xaneiro de 1924 no colexio Nuestra Señora de la Paloma.
Tras pedir a excedencia como mestre municipal de Madrid, en 1927 comezou a exercer como profesor da área de ciencias da Escuela Normal de La Laguna (Tenerife).
En abril de 1928 foi nomeado profesor de Matemáticas de dito centro. O 30 de xullo de 1928 naceu en La Laguna a súa segunda filla, María Luisa.
En 1930 fora destinado por concurso á Escuela Normal de Pontevedra. Porén, non chegou a ocupar a praza de Matemáticas que se lle adxudicara por serlle concedida a excedencia como profesor de Escuela Normal. Trasladouse a Madrid e exerceu de novo como mestre do ensino municipal.
O 23 de febreiro de 1932 solicitou unha bolsa á JAE cando exercía como mestre municipal no colexio Nuestra Señora de la Paloma. Gozou dita bolsa a partir de decembro dese ano en Francia, Bélxica e Italia, países onde traballou con Alfred Binet, Ovide Decroly, Édouard Claparède e Maria Montessori. En 1933 afiliouse á Agrupación Socialista Madrileña, núcleo orixinario do PSOE.
Dirixiu o Colegio de Huérfanos de Ferroviarios de Madrid dende maio de 1934 até xuño de 1936. En xullo dese ano foi nomeado director do colexio Nuestra Señora de la Paloma, onde xa exercera anteriormente.
En novembro de 1936, xa na Guerra Civil española, tivo que evacuar o alumnado do colexio a Barcelona, onde estivo a cargo deste. A súa actuación foi cuestionada polo Concello de Madrid, que o expedientou. Foi cesado como mestre municipal e como director do colexio. Ante esta situación trasladouse a Murcia, onde residiu dende decembro de 1936 até marzo de 1937. Nese período foi membro da Brigada Especial Antifascista das Milicias Populares da cidade.
Fraser
O apelido Farser pode estar referido a:
George Hill
George Hill pódese referir a:
Sitios da revolución industrial Meiji no Xapón: ferro e aceiro, construción naval e minaría de carbón
Os lugares da Revolución Industrial Meiji no Xapón: ferro e aceiro, construción naval e minería do carbón (明治日本の産業革命遺産 製鉄・鉄鋼、造船、石炭産業, Meiji nihon no sangyōkakumei isan: seitetsu, tekkō, zōsen, sekitan sangyō) son un grupo de sitios históricos que desempeñaron un papel importante na industrialización do Xapón nos períodos Bakumatsu e Meiji (décadas de 1850 - 1910), e forman parte do patrimonio industrial do Xapón. En 2009, os monumentos presentáronse conxuntamente para a súa inscrición na Lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO baixo os criterios II, III e IV. Os xacementos aceptáronse na 39ª sesión do Patrimonio Mundial da UNESCO, coa condición de adoptar medidas "que permitan entender que había un gran número de coreanos e outros que foron levados contra a súa vontade e obrigados a traballar en duras condicións (...) )", e, de novo, este tipo de medidas aínda non se aplicaron.
Están rexistradas oito áreas, compostos por vinte e tres sitios:
Área 1: Hagi en Yamaguchi
Sitios protoindustriais de Hagi e escenario cultural do período Tokugawa; Hagi, Prefectura de Yamaguchi:
Área 2: Kagoshima
Complexo de fábricas pioneiras de Shūseikan; Kagoshima, Prefectura de Kagoshima:
Área 3: Nirayama en Shizuoka
Forno de reverberación protoindustrial de Nirayama. Izunokuni, Prefectura de Shizuoka:
Área 4: Kamaishi en Iwate
Sitio de minería e fundición de ferro de Hashino, Kamaishi, Prefectura de Iwate:
Área 5: Saga
Estaleiro de Mietsu; Saga, Prefectura de Saga:
Área 6: Nagasaki
Instalacións dos estaleiros de Nagasaki, illas mineiras de carbón e sitios asociados, Nagasaki, Prefectura de Nagasaki:
Área 7: Miike en Fukuoka e Kumamoto
Minas de carbón de Miike, ferrocarril e portos, Ōmuta, Prefectura de Fukuoka, Arao e Uki, Prefectura de Kumamoto:
Área 8: Yahata en Fukuoka
Acerías de Yawata; Kitakyūshū e Nakama, Prefectura de Fukuoka:
Controversia
A inclusión dalgunhas destas propiedades como Patrimonio da Humanidade da UNESCO provocou preocupacións e obxeccións de Corea do Sur, ao considerar que os civís coreanos recrutados e os prisioneiros de guerra chineses foron obrigados a traballar en duras condicións en sete destes sitios durante as políticas de mobilización do Xapón na segunda guerra mundial. Hai unha investigación que cuestiona o cumprimento do goberno xaponés coas normativas e requisitos da UNESCO con respecto ao sitio da mina de carbón de Hashima.
Aínda que o período no que tivo lugar o traballo forzoso non coincide co período da revolución industrial Meiji, as críticas xurdiron baseándose na opinión de que a revolución industrial Meiji era "inseparable da construción do imperio no século XX, que levou inexorablemente ao colonialismo xaponés e a Guerra Asia-Pacífico. Corea do Sur afirmou que o recoñecemento oficial deses sitios "violaría a dignidade dos superviventes dos traballos forzosos, así como o espírito e os principios da Convención da UNESCO", e que "Os sitios patrimonio da humanidade deben ter un valor universal excepcional e ser aceptables por todos os pobos de todo o mundo." China tamén lanzou unha declaración similar de que "a aplicación do Patrimonio Mundial debe estar á altura do principio e o espírito de promover a paz como defende a UNESCO".
Miljenko Licul
Miljenko Licul, nado en Vodnjan, na Venecia Xulia, o 6 de agosto de 1946 e finado en Liubliana o 16 de marzo de 2009, foi un deseñador gráfico esloveno de orixe croata, responsable do deseño da primeira serie de euros circulantes de Eslovenia xunto coa súa filla, Maja Licul.
Traxectoria
Miljenko Licul naceu en 1946, no seu dunha familia croata, na cidade istria de Vodnjan, que daquela formaba parte da zona de ocupación iugoslava da Venecia Xulia, hoxe integrada en Croacia. Na súa xuventude trasladouse a Eslovenia, onde residiu gran parte da súa vida.
Logo da consecución da independencia de Eslovenia en 1991, Licul foi o encargado de deseñar un bo número de documentos oficiais, como o pasaporte esloveno, o documento de identidade, o permiso de conducir e a tarxeta da seguridade social. Entre outros traballos, ocupouse tamén da nova imaxe corporativa da Galería Nacional de Eslovenia e da Universidade de Liubliana. miniatura|[[Pasaporte de Eslovenia, deseñado por Miljenko Licul.]] Un dos momentos máis salientables da súa carreira ocorreu nese mesmo ano de 1991, cando Licul gañou o concurso para o deseño dos billetes e as moedas do primeiro sistema monetario esloveno, o do tólar. Os billetes, que estiveron en circulación desde outubro de 1991 ata finais de 2006, presentaban retratos de personalidades eslovenas destacadas realizados polo pintor Rudi Španzel. Pola súa banda, o deseño das moedas do tólar esloveno compartiuno con Zvone Kosovelj —o gravado correu a cargo de Janez Boljka—, e cuñáronse entre 1992 e 2006.
Coa entrada do país na Eurozona e a asunción do euro como moeda de curso legal, Miljenko Licul foi tamén o encargado do deseño dos anversos nacionais da primeira serie de moedas do euro de Eslovenia, xunto coa súa filla Maja Licul e igualmente gravados por Janez Boljka.
Domingo Lois Monteagudo
Domingo Lois Monteagudo, nado en Vilalén (Tomonde, Cerdedo-Cotobade) o 8 de abril de 1722 e finado en Granada o 13 de decembro de 1785, foi un canteiro e arquitecto galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|[[Fachada da Acibecharía da catedral de Santiago de Compostela.]] miniatura|dereita|Pazo de Bóveda. miniatura|dereita|Igrexa da Encarnación en [[Montefrío, proyectada por Lois Monteagudo.]]
Naceu nunha familia de canteiros, oficio no que comezou a traballar. Emigrou a Madrid en 1744 e formouse xunto a Ventura Rodríguez e na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. En 1753 obtivo o primeiro premio da Segunda Clase, e en 1754 o segundo premio (o primeiro quedou deserto) da Primeira Clase. En 1756 obtivo a Medalla de Ouro xunto con Virgilio Verda. Nesa época traballou nas obras do Palacio Real de Madrid e o convento da Visitación de Madrid. En 1758 recibiu unha bolsa, xunto con Juan de Villanueva, para formarse en Roma. Estivo en Italia até 1765, e a finais de 1764 ingresou como académico de mérito na Academia de San Lucas, logo de presentar o proxecto dunha igrexa de planta octogonal.
Tras o seu regreso de Roma, en 1765 foi nomeado mestre de obras da catedral de Santiago de Compostela, traballando na fachada da Acibecharía. Proxectou a capela da Comuñón da catedral, concibida cun estilo clásico, de planta central similar ao Panteón de Adriano e outros monumentos da antigüidade. Levou a cabo a primeira fase da construción desta capela, que foi continuada a partir de 1771 por Miguel Ferro Caaveiro. Nese ano recibiu o encargo de proxectar o novo edificio da Universidade de Santiago de Compostela.
Cara a 1765 encargóuselle a construción do pazo de Bóveda, do marqués de Viance. En 1768 o empresario italiano Nicola Setaro encargoulle o proxecto dun teatro portátil de madeira para compostela, e encargóuselle tamén un castelo de fogos artificiais para as festas do Apóstolo Santiago, o plano de colocación de lampadarios no interior da catedral, e o debuxo do enreixado da capela maior e o coro.
En 1771 regresou a Madrid, desilusionado porque nin o arcebispo Bartolomé de Raxoi nin as institucións civís lle facían encargos. Tiña a idea de ser nomeado director de Perspectiva da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, mais non o acadou, se ben Ventura Rodríguez logrou que fose elixido como membro da Xunta da Academia.
En 1771 este mesmo arquitecto encargoulle dirixir en Granada as obras da colexiata de Santa Fe e as das igrexas parroquiais de Santa María da Encarnación de Loja e a de Vélez de Benaudalla. Deseñou tamén os templos de Alcútar de Bérchules (1778), Alomartes (1779), Nívar (1779), Picena (1780), Malzívar (1783), Talará e a igrexa parroquial da Encarnación en Montefrío, iniciada o 11 de novembro de 1786 e executada polo arquitecto madrileño Francisco Aguado. Nesa mesma vila deseñou unha casa señorial -actual casa consistorial-. Tamén realizou o proxecto de edificio da Universidade de Granada (localizado no terreo do Xardín Botánico), a ponte de Ronda e unha capela no Real Sitio de El Pardo, tamén caracterizada por ter planta octogonal, seguindo o modelo de igrexa que presentara en 1764.
Orxais
O topónimo galego Orxais indica a presenza de orxos. Pode referirse a:
Frontal
O termo frontal pode referirse a:
Ai Qing
Primeiros anos e influencias
Naceu ao leste da China e estudou artes na escola Hangzhou Xihu. Viaxou a Europa e en París estudou a artistas como Renoir ou Van Gogh, filósofos como Kant ou Hegel. A súa obra está moi marcada polo poeta belga Émile Verhaeren.
Regreso a China
Con vinte e dous anos, no seu regreso a China, estableceuse en Shanghái en 1932 e traballou como tradutor. Nesa época comezou a súa carreira literaria.
Tras a segunda guerra Sino-Xaponesa en 1937, escribiu "Neve en terra chinesa" (《雪落在中国的土地上》) ao chegar a Wuhan para apoiar esa ofensiva. En 1938, mudouse a Guilin onde foi editor do "Guixi Daily" newspaper. En 1940, nomeárono decano do departamento de chinés na Universidade YuCai de Chongqing. En 1941, mudouse a Yan'an e uniuse ao Partido Comunista da China ao ano seguinte.
Problemas co réxime
En 1957 foi acusado de dereitismo por criticar o réxime chinés. Foi exiliado a granxas de Manchuria en 1958 e a Xinjiang en 1959 e non se lle permitiu publicar as súas novelas "Canción de retorno" (《归来的歌》) e "Oda á luz" (《光的赞歌》) até 1979.
Recoñecementos e vida persoal
É pai do artista e arquitecto Ai Weiwei.
Belly
Belly é unha banda estadounidense de rock alternativo fundado en Rhode Island en 1991 pola antiga membro de Throwing Muses e The Breeders Tanya Donelly. A formación orixinal consistía en Donelly nas voces e na guitarra, Fred Abong no baixo, e os irmáns Tom e Chris Gorman na guitarra e na batería respectivamente. A banda publicou dous álbums durante o estoupido do rock alternativo de principios dos 90 antes de separarse en 1995. Belly reuniuse en 2016 e realizou pequenas xiras polos Estados Unidos e o Reino Unido ese ano.
Os catro membros orixinais coñecéranse no instituto en Aquidneck Island, Rhode Island. Os irmáns Gorman e Abong procedían da escena hardcore de Newport (os Gormans tocaran en Verbal Assault, Abong in Vicious Circle). Donelly anteriormente fora membro de dúas bandas indie baseadas en Boston, Throwing Muses e The Breeders. En 1993 editaron o seu álbum de estrea, Star, e o seu sinxelo principal "Feed the Tree" sería a canción máis exitosa de Belly, chegando ao número 1 da lista da Billboard Modern Rock Tracks e ao 95 da Hot 100. Varios sinxelos máis do disco tamén chegaron á Modern Rock Tracks.
Pouco despois do lanzamento de Star, Abong deixou o grupo e foi substituído por Gail Greenwood. A banda editou o seu segundo álbum, King, a principios de 1995 e separouse a finais dese ano, iniciando Donelly unha longa carreira en solitario. Tanya reformou Belly en 2016 coa mesma formación que gravou King, e a banda publicou o seu terceiro álbum, Dove, en 2018.
Oseira
O topónimo galego   pode referirse a:
Orxal
O topónimo galego Orxal indica a presenza de orxos. Pode referirse a:
Lappi-areena
Lappi-areena é un pavillón multipropósito da cidade de Rovaniemi (Finlandia). A súa sala principal ten capacidade para 3 500 persoas sentadas. a casa dos equipos de hóckey sobre xeo de RoKi e RoKi Naiset.
Stella Hackel Sims
Stella Bloomberg —de solteira— ou Stella Hackel Sims, nada en Burlington, Vermont, o 27 de decembro de 1926, é unha xurista, política e alta funcionaria estadounidense que ocupou o cargo de directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1977 e 1981.
Primeiros anos e formación
Stella Bloomberg naceu en 1926 en Burlington, Vermont, e logo de recibir a primeira educación na súa localidade, cursou estudos superiores na Universidade de Vermont, onde se graduou en 1945, e posterormente acadou o seu doutoramento en Dereito na Universidade de Boston, en 1948.
Carreira pública
En 1956 foi elixida fiscal do tribunal da cidade de Rutland, en Vermont, cargo que ocupou ata 1963. Entre 1963 e 1973 foi comisionada do Departamento de Seguridade Laboral de Vermont, e no bienio 1971-1972 compaxinou este cargo coa presidencia da Conferencia Interestatal de Axencias de Seguridade Laboral.
En 1974 foi designada como candidata polo Partido Demócrata para tesoureira do Estado de Vermont, cargo que desempeñou durante un mandato, de 1975 a 1977, logo do cal regresou a Rutland como fiscal. Tamén foi a candidata demócrata nas eleccións a gobernadora de Vermont de 1976, mais perdeu ante o republicano Richard A. Snelling.
En 1977, o presidente Jimmy Carter nomeouna directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos e exerceu este cargo entre novembro dese mesmo ano e abril de 1981. Como feito máis relevante neste período pódese destacar o seu labor de supervisión no lanzamento do coñecido como dólar Susan B. Anthony, en 1979.
En 1978 atraeu a controversia tanto dos numismáticos como dos historiadores ao ordenar a destrución dos rexistros da Casa da Moeda.
Vida persoal
Stella Bloomberg casou o 14 de agosto de 1949 con Donald Herman Hackel, con quen tivo dúas fillas. Logo do falecemento deste, casou en segundas nupcias o 28 de agosto de 1980 con Arthur Sims (finado en 2006). Logo dos seus matrimonios, colleu os apelidos dos seus maridos e pasou a ser coñecida inicialmente como Stella Hackel e despois Stella Hackel Sims.
Sims retirouse en 1988 e trasladouse a vivir ao condado de Arlington, en Virxinia, e a Naples en Florida.
A Orxeira
O topónimo galego A Orxeira indica a presenza de orxos. Pode referirse a:
Osoño
O topónimo galego Osoño pode referirse a:
José López Martínez
José López Martínez, coñecido como Rabadelo, nado na Pontenova cara a 1882 e finado en Lugo o 3 de decembro de 1936, foi un xornaleiro, xornalista e político galego.
Traxectoria
Militante socialista e masón, dirixente da Sociedad de Obreros del Ramo de la Construcción y Oficios Varios de Viveiro adscrita á UGT. Sucedeu a Benito Sánchez López na dirección de El Momento de Viveiro. En 1936 era presidente da Agrupación Socialista de Viveiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 25 de agosto e trasladado ao cárcere de Lugo. Encartado na causa 212/26 por "mandar un grupo de marxistas armados o 21 de xullo" con Emilio Timiraos Cervo, José Castro Vázquez e Manuel Rodríguez. Enfermo de tuberculose, foi trasladado ao Hospital o 8 de novembro, onde faleceu o 3 de decembro.
Metritiski Areena
O Metritiski Areena é un estadio de hóckey sobre xeo da cidade de Hämeenlinna (Finlandia). O estadio ten capacidade para 700 persoas nas bancadas e nel xoga os seus partidos como local o equipo feminino de HPK, ademais de ser empregado para a práctica de patinaxe artística sobre xeo. Está situada ao carón do Pohjantähti Areena, ao cal está conectado. Foi construído en 1992.
En 2009 foi escenario do Campionato do Mundo Feminino de hóckey sobre xeo, no que participaron nove países.
En maio de 2019 detectáronse problemas estruturais no teito do estadio que motivaron a súa clausura temporal para a súa revisión ao longo dese mesmo verán, reabrindo en setembro de acordo coa normativa.
A Flickering Truth
A Flickering Truth é un filme documental neozelandés de 2015 escrito e dirixido por Pietra Brettkelly. O filme conta os intentos de Ibrahim Arify de restaurar os arquivos de Afghan Film en Cabul logo de que os talibáns capturasen a cidade. Estreouse na sección Venice Classics da 72ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Nova Zelandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.