cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josh Tillman
Tamén fixo contribucións en álbums de artistas populares como Beyoncé, Lady Gaga, Kid Cudi, e Post Malone e produciu un álbum para Matthew Daniel Siskin, coñecido como Gambles.
Primeiros anos
Tillman medrou nun fogar evanxélico en Rockville, Maryland, un suburbio de Washington, D.C. É o fillo de Barbara e I.C. Tillman, un enxeñeiro de Hewlett-Packard, que se coñeceron nun grupo de mozos cristiáns. A súa nai medrara en Etiopía, onde os seus pais eran misioneiros. É o máis vello de catro irmáns, tendo un irmán e dúas irmás. Cando tiña uns seis anos Tillman quería converterse en pastor debido ao seu aspecto interpretativo. Comenta que os seus pais centráronse nos aspectos espirituais da súa educación, que describe como "culturalmente opresivo". Estiveron separados durante moitos anos pero reconciliáronse. Despois de aprender a tocar a batería sendo moi novo, Tillman aprendeu a tocar a guitarra cando tiña 12 anos.
Tillman foi criado nunha igrexa baptista, foi a unha escola de primaria episcopal, e despois a unha escola pentecostal mesiánica. Tillman dixo que era inxenuo cando medraba porque case non había influencia cultural e non se permitía música secular. Ao redor dos 17 anos houbo novas estipulacións de parte dos seus pais, permitíuselle escoitar música secular que tivese un "tema espiritual". Por esta razón as súas primeiras compras incluíron álbums como Slow Train Coming de Bob Dylan, xa que puido establecer que Dylan estaba clasificado como un "artista cristián".
Inicios da carreira e Fleet Foxes
Despois de asistir ao Nyack College de Nova York (unha universidade cristián privada) durante un ano, Tillman mudouse a Seattle cando tiña 21 anos. Alí atopou un traballo nunha panadería quelle permitía gravar polas noites antes de que comezase a súa quenda ás 4:30 am. Unha demo súa chegou ás mans do cantante e compositor da cidade Damien Jurado. Un ano despois Tillman comezou a abrir concertos para Jurado. Nos concertos Tillman distribuíu CD-R con cancións que posteriormente se converterían no seu álbum I Will Return. Durante a xira tamén fixo unha amizade con Eric Fisher, que procuxo outro álbum en CD-R, Long May You Run. Os dous discos foron despois editados a través do selo Keep Recordings. Tillman e Jurado máis tarde asinaron unha xira polos Estados Unidos con Richard Buckner.
En 2006 o selo independente Fargo Records publicou o que sería realmente o primeiro álbum en solitario de Tillman, Minor Works, e reeditou I Will Return e Long May You Run como un conxunto de dous discos ese mesmo ano. En 2007 Yer Bird Records lanzou o seu máis elaborado cuarto álbum, Cancer and Delirium.
Tras fichar pola discográfica independente Western Vinyl, Tillman editou dous álbums en 2009, Vacilando Territory Blues e Year in the Kingdom. Tillman dixo que compuxo a canción do título de Vacilando Territory Blues para describir a imaxinería que el asocia coa súa mudanza a Seattle. O seu irmán Zach posteriormente moveuse á cidade e toca na banda Pearly Gate Music. No ano seguinte Tillman editou Singing Ax.
En 2008 Tillman uniuse á banda de folk rock de Seattle Fleet Foxes como batería.
Tras xirar extensamente con Fleet Foxes, promocionando o seu álbum Helplessness Blues, Tillman realizou o seu derradeiro concerto co grupo en Toquio o día 20 de xaneiro de 2012.
Alcume de Father John Misty e Fear Fun
miniatura|240x240px|Tillman en 2014 Tillman publicou o álbum Fear Fun baixo o seu nome alcume, Father John Misty, o 1 de maio de 2012. Un par de meses antes do lanzamento do disco publicouse un vídeo para a canción "Hollywood Forever Cemetery Sings" protagonizado pola actriz Aubrey Plaza. O álbum era un afastamento dramático dos anteriores traballos de Tillman.
Como Father John Misty, Tillman apareceu no álbum de 2013 de Kid Cudi Indicud.
I Love You, Honeybear
O álbum I Love You, Honeybear foi editado en febreiro de 2015 con aclamación xeneralizada. Segundo Tillman, trátase dun álbum conceptual sobre el mesmo e a súa vida persoal.
Tillman foi noticia ao versionar os temas de Taylor Swift "Blank Space" e "Welcome to New York" en 2015. Afirmou que nunha escoitara á artista antes de gravar as versións. Fíxoo para parodiar a Ryan Adams, que publicara a súa propia versión do álbum de Swift 1989, con versións de todas as cancións do disco.
Tillman publicou unha nova canción titulada "Real Love Baby" en SoundCloud o día 19 de maio de 2016.
Tillman apareceu na canción "Saturday Night Inside Out" do segundo disco de The Avalanches, Wildflower, que foi editado o 1 de xullo de 2016.
Pure Comedy e God's Favorite Customer
Tillman chamou a atención dos medios o 22 de xullo de 2016 despois de saír do escenario no XPoNential Music Festival en Camden, Nova Jersey, tras vinte minutos de actuación nun concerto que debería durar 50 minutos. En vez de realizar o seu setlist, Tillman saíu e preguntou, "Que carallo está pasando?" Despois falou durante seis minutos sobre o papel "adormecedor" que o entretemento xoga nas nosas vidas e como "a estupidez acaba por dirixir o mundo porque o entretemento é estúpido". Cando o público o aplaudiu pediulle á xente que non o fixese e respostou dicindo, "tal vez só fai falla un momento para estar realmente profundamente triste". Finalmente tocou unha peza de 13 minutos do seu seguinte traballo, Pure Comedy, chamada "Leaving LA" que fai referencia ás frustracións das que falou no seu discurso. Tillman despois versionou a canción de Leonard Cohen "Bird on the Wire" antes de dicirlle á multitude que os amaba e saíu do escenario, acabando a súa actuación antes de tempo. O día seguinte Tillman explicou a súa actuación nunha mensaxe de Instagram, na que calificou o discurso de Donald Trump na Convención Nacional Republicana de 2016 a "coroación demoníaca do noso próximo potencial Rei Idiota", que tivo lugar a noite anterior ao concerto de Tillman. miniatura|240x240px|Tillman no Haldern Pop Festival 2019 Tillman editou unha versión de "Trump's Private Pilot", unha canción composta por Tim Heidecker, en SoundCloud o 7 de novembro de 2016. O 22 de novembro dese ano publicou un novo tema titulado "Holy Hell" tamén en SoundCloud.
O 23 de xaneiro de 2017 editouse o sinxelo "Pure Comedy" en forma de vídeo musical e Tillman anunciou a chegada do seu álbum Pure Comedy que se lanzou o día 7 de abril. A través deste traballo externaliza a personaxe esterotípica de Father John Misty que desenvolveu nos dous anteriores discos para evitar ser restrinxido á imaxe da personaxe, usando a súa personalidade e experiencias para expoñer a súa perspectiva da vida. O segundo sinxelo de Pure Comedy, "Two Wildly Different Perspectives", apareceu con outro vídeo musical o 30 de xaneiro. O terceiro sinxelo foi "Ballad of the Dying Man", lanzado o 1 de febreiro, e o cuarto foi "Total Entertainment Forever", editado na noite no que a canción foi interpretada no programa Saturday Night Live, o 4 de marzo.
A xira mundial para promocionar Pure Comedy comezou en abril de 2017 e continuou ata principios de 2018. Durante esta xira Tillman mesturou os temas do seguinte álbum producido con Jonathan Rado, revelando os potenciais títulos de cancións "Mr. Tillman, Please Exit the Lobby" (despois acurtado a "Mr. Tillman"), "Ouch, I'm Drowning", "Well, We're Only People and There's Nothing Much We Can Do About It", e "Dum Dum Blues". O álbum explora a angustia e foi composto durante un período de seis semanas durante o cal Tillman estivo vivindo nun hotel.
Tillman editou o sinxelo principal, "Mr. Tillman", do álbum God's Favorite Customer o 20 de febreiro de 2018. O álbum anunciouse o 18 de abril e publicouse o día 1 de xuño.
O guionista e produtor británico Drew Pearce, que dirixira o vídeo musical para "The Night Josh Tillman Came to Our Apartment", buscou a Tillman para a súa estrea como director de cine con Hotel Artemis, cando quería interpretar a un músico. Tillman tivo un pequeno papel no filme como ladrón de bancos. Tillman tamén colaborou na banda sonora de Hotel Artemis coa canción "Gilded Cage", que se publicou o 8 de xuño de 2018, o mesmo día da estrea da película.
Chennai
Chennai (சென்னை en támil) (antigamente Madrás) é a capital de Tamil Nadu na India, con 6 800 000 habitantes é a cuarta cidade do país. Localízase na costa de Coromandel, no Golfo de Bengala.
left|miniatura|Localización de Chennai.
miniatura|O Valluvar Kottam é un memorial en honor do poeta e santo támil Tiruvalluvar e máis amplamente en honor da cultura támil. Inaugurado en [[1976, este inmenso auditorio é de feito unha réplica do templo en forma de carreta de Thiruvarur. Unha estatua do poeta de 33 metros foi posta no medio.]]
Historia
Chennai recibiu o seu nome actual en 1996.
Mylapore
Mylapore foi porto e un centro administrativo das sucesivas dinastías que gobernaron o sueste do subcontinente indio no primeiro milenio: Chola, Pallava, Pandya, Khilji e os Nayaks do Imperio de Vijayanagar. Do tempo dos Pallava data o importante templo de Kapalleeshvarar (século VII).
En 1522 os portugueses arriban e constrúen alí o asentamento e porto de São Tomé de Meliapore. Destruíron o templo de Kapaleeshwarar (reconstruído no XVIII) e erixiron a basílica de Sao Tomé sobor da suposta tumba do apóstolo.
Colonia británica: Madras
miniatura|esquerda|250px|Fort St George. miniatura| En 1639 Francis Day merca para a Compañía Británica do Leste da India a concesión dunha franxa de terra ao norte de Mylapore onde existía a localidade pesqueira de Madraspatnam. Ao ano seguinte constrúen un forte (Fort St. George) con vivendas e peirao, ó que chamaron White Town, por oposición á Black Town ou asentamento indíxena que creceu ao carón do anterior.
En 1746 os franceses ocúpana brevemente destruíndo a Black Town. Tres anos despois volve ás mans dos británicos. Reforzan con bastións o forte que adopta forma semioctogonal e deixan unha explanada de medio quilómetro ao norte no lugar que ocupara aquela, estendendo máis ao norte unha nova retícula urbana (futura George Town).
Amais, durante todo o século XVIII agrandan a colonia mediante sucesivas adquisicións (entre outras Triplicane, Tiruvottiyur e a propia Mylapore). Convértese en base naval inglesa e centro administrativo das posesións do imperio no sur da India (Madras Presidency).
No século XIX experimenta un gran crecemento ao ser o porto do intercambio comercial da rexión con Europa, incrementado pola posta en marcha cara ao fin da centuria da rede de ferrocarrís da India.
Pero a verdadeira explosión urbana produciuse trala independencia do país en 1948 e a industrialización das décadas posteriores (sinaladamente a industria do automóbil). Hoxe un novo pulo vén da man de ser un centro das Tecnoloxías da Información.
Illa Jeju
A illa Jeju (Jejudo; anteriormente Cheju-do) é a illa máis grande da costa da península de Corea, e a illa principal da provincia de Jeju das provincias de Corea do Sur. A illa atópase no Estreito de Corea, ao sur da provincia de Jeolla do Sur. A illa contén o sitio Patrimonio da Humanidade Illa volcánica e tubos de lava de Jeju. Jejudo ten un clima moderado. Ata no inverno, a temperatura de cando en cando cae por baixo de 0 °C.
Nomes históricos
Historicamente, a illa foi chamada con moitos nomes diferentes incluíndo:
Antes da anexión xaponesa en 1910, a illa coñecíase xeralmente como Quelpart polos europeos. O nome aparentemente proviña do primeiro buque europeo que viu á illa, o holandés Quelpaert, que o viu logo de saírse do seu rumbo no camiño desde a base comercial holandesa en Nagasaki, Xapón, a Taiwán (entón a colonia holandesa de Formosa).
"De acordo cos rexistros coreanos, unha frota de setenta embarcacións de Wokou atacaron a illa de Quelpart e as partes adxacentes da península coreana en 1555". Cando Corea foi anexada polo Xapón en 1910, Jeju entón coñecíase como Saishū, que é a pronunciación xaponesa de hanja para Jeju.
Antes de 2000, cando o goberno de Seúl estableceu a Romanización revisada do coreano oficial, Jejudo foi deletreado Cheju-do. Case todas as referencias escritas á illa antes que usaran esa ortografía.
Levantamento de Jeju
Desde o 3 de abril de 1948 ata maio de 1949, o goberno de Corea do Sur levou a cabo unha campaña anticomunista para suprimir unha sublevación na illa de Jeju. A causa principal da rebelión foi a elección prevista para o 10 de maio de 1948, deseñada pola Comisión Temporal de Nacións Unidas sobre Corea (UNTCOK) para crear un novo goberno para toda Corea. As eleccións só se planearon para o sur do país, a metade da península baixo o control da UNTCOK. Temendo que as eleccións reforzarían aínda máis a división, os guerrilleiros do Partido Laborista de Corea do Sur (SKLP) reaccionaron violentamente, atacando á policía local xa grupos de mozos de dereita estacionados na illa de Jeju.
As atrocidades foron cometidas por ambas partes, pero as das forzas gobernamentais de Corea do Sur son as máis documentadas. Nunha ocasión, soldados estadounidenses descubriron os corpos de 97 persoas que foran asasinadas polas forzas gobernamentais. Noutra, soldados estadounidenses atoparon a policías que executaran a 76 aldeanos.
Entre 14.000 e 30.000 persoas morreron como resultado da rebelión, ou ata o 10% da poboación total da illa. Cerca doutros 40.000 fuxiron ao Xapón para escapar dos combates. Nas décadas posteriores ao levantamento, a memoria do acontecemento foi suprimida pola goberno mediante estritos castigos. Con todo, en 2006, o goberno coreano desculpouse polo seu papel nos asasinatos e prometeu reparacións. en 2010, estes non foran pagados.
En 2008, os cadáveres das vítimas dun masacre foron descubertos nunha fosa común preto do aeroporto internacional de Jeju.
Xeografía
Unha área que cobre aproximadamente 12% de Jeju é coñecida como Bosque de Gotjawal. Esta área permaneceu inculta ata o século XXI, xa que a súa base de lava a fixo difícil para desenvolver a agricultura. Debido a que este bosque permaneceu prístino durante tanto tempo, ten unha ecoloxía única.
O bosque é a principal fonte de auga subterránea e, polo tanto, a principal fonte de auga para o medio millón de persoas da illa, porque a auga de choiva penetra directamente no acuífero a través das grietas de lava baixo o bosque. O bosque de Gotjawal é considerado un humedal internacionalmente importante baixo a Convención de Ramsar por algúns investigadores. Porque é o hábitat de especies únicas de plantas e é a principal fonte de auga para os residentes, aínda que ata a data non se declarou sitio Ramsar.
Clima
Jeju ten un clima subtropical húmido, facéndoa máis quente que o do resto de Corea do Sur. Experiméntanse catro estacións distintas. Os invernos son frescos e secos mentres que os veráns son quentes, húmidos, e ás veces chuviosos.
En xaneiro de 2016, unha onda de frío afectou á rexión. A neve e o clima xeado forzaron a cancelación de 1.200 voos en Jeju, varando aproximadamente a 90.300 pasaxeiros.
Panulirus cygnus
miniatura|260px|Individuo adulto agochado entre as rochas Panulirus cygnus é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos, suborde dos pleociemados, infraorde dos aquelados e familia dos palinúridos, unha das integrantes do xénero Panulirus, coñecida na bibliografía internacional como lagosta australiana (aínda que nas costas do sur de Australia vive outra especie de lagosta).
Descrición
A especie foi descrita en 1962 polo zoólogo australiano, especializado en carcinoloxía, Ray W. George, no seu traballo "Description of Panulirus cygnus sp. nov., the commercial crayfish (or spiny lobster) of Western Australia". Journal Royal Society Western Australia, 45-4 p.: 100–110. (Ver o artigo completo).
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie foi coñecida polo sinónimo:
Distribución
A especie unicamente encóntrase na parte oriental da rexión Indo-Pacífica, estando restrinxida a súa presenza principalmente á toda a costa oeste de Australia, entre o cabo Noroeste e a baía de Hamelin, ao sur (aínda que tamén pode atoparse nalgunhas illas de mar aberto).
Hábitat
As larvas de Panulirus cygnus viven nadando libremente no océano durante o primeiro ano da súa vida. Cando eclosionan dos ovos poden encontrarse atá os 1 500 km da costa. A medida que crecen, regresan á costa para vivir durante aproximadamente cinco anos nos arrecifes coralinos en augas duns 40 m de profundidade, ou menos. Despois deste período, migran cara a arrecifes máis profundos e afastados da costa. Durante esta nova etapa da súa vida, esta langosta encóntrase en profundidades de entre os 0 e os 90 m, e rara vez até os 120 m. Cando adultos, son de hábitos nocturnos, polo que durante o día refúxianse en fendas dos corais e das rochas, para ocultárense dos seus depredadores.
Características
Panulirus cygnus ten unha masa duns 5 kg, e a máis grande citada alcanzou os 5,5 kg. A lonxitude media da súa casca é de 8 a 10 cm, pero o seu corpo acada de 9 a 11 cm de lonxitude nas femias ovíxeras (as que levan óvulos) e nos machos con espermatóforos.
Importancia comercial
A especie vive nas costas do oeste de Australia e é o produto pesqueiro máis importante do país, xa que representa o 20 % do valor da pesca industrial australiana, acadando un importe de 248 millóns de dólares australianos no períoso 2003-2004. A súa produción anual oscila entre as 8 000 e as 15 000 toneladas segundo os anos.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC), temd en conta que Panulirus cygnus se colleita en toda a súa área de distribución, ao longo da costa de Australia Occidental, e que os datos de captura por unidade de esforzo indican estabilidade no seu stock, xa que a pescaría está ben xestionada e introducíronse restricións apropiadas candose rexistrou unha diminución continua das súas capturas,e que hai importantes investigacións que garante que a súa pesqaría siga a ser sustentábel, cualifica o statua da especie co o LC (pouco preocupante).
Things Falling Apart
O álbum recibiu polo xeral malas críticas despois da súa edición. Entre os seus detractores estaba a revista NME, que lle deu unha puntuación de 10 sobre 10 como unha broma en contraste co texto que describía a súa desaprobación con respecto ao disco. Moitos críticos consideran Things Falling Apart o peor traballo da banda, ademais do peor disco editado por Nothing Records.
María Cristina González Piñeiro
María Cristina González Piñeiro é unha tradutora galega.
Traxectoria
Entre as linguas coas que traballa profesionalmente como tradutora destaca o italiano, que verte tanto ao galego coma ao castelán.
Calo, Teo
San Xoán de Calo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Teo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 3.961 habitantes (2.021 mulleres e 1.190 homes) distribuídos en 31 entidades de poboación en 15,1 km², o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 3.758 habitantes.
Raphicerus campestris
Raphicerus campestris é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos e tribo dos neotraguinos, pertencente ao xénero Raphicerus.
Trátase dun antílope de pequeno tamaño, como todos os da tribo dos neotraguinos, (denominados antilopes ananos), tímido e solitario, distribuído, con dúas poboacións dixuntas, polas sabanas de África, unha na África oriental, no sur de Kenya e no norte e centro de Tanzania e outra, máis ampla, na África austral, desde Angola, Zambia e Mozambique até o extremo sur de Suráfrica.
A poboación que habitaba antigamente en Uganda está hoxe extinguida, así como, no sur, a de Lesotho.
Descrición
A especie foi descrita en 1811 polo naturalista sueco Carl Peter Thunberg (un dos chamados os dezasete apóstolos de Linneo), en ''Mem. Acad. Imp. Sci. St. Petersbourg, 3: 313, baixo o nome de Antilope campestris''.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nomes vulgares
Na maioría dos idiomas modernos a especie coñécese como raficero común ou steenbok (coas particularidades propias de cada lingua).
Subespecies
Moitas subespecies foron descritas, baseándose sobre todo en diferenzas da cor da pelaxe. A maioría dou autores recoñecen na especie as catro subespecies seguintes:
Raphicerus campestris Thunberg, 1811
Porén, na actualidade algúns consideran outras dúas:
Por outra parte, Kingdon, e du Toit, só recoñecen dúas: R. c. capestris no sur de África e R. c. neumanni en África oriental.
Dimensións
Mide de 70 a 90 cm de lonxitude de cabeza e tronco, coa cola de 5 a 10 cm; a súa altura na cruz (alzada) oscila entre os 45 e os 60 cm; o peso varía entre os 10 e os 16 kg. Os cornos dos machos miden entre 7 e 19 cm.
Hábitat e distribución
O raficero común vive en chairas abertas, con arbustos e pasteiros, e en sabanas arboradas, e tamén en lugares áridos, como nos desertos de Kalahari e de Karoo (particularmente en dunas), nunca en cimas de montañas, outeiros escarpados ou en abas de montañas con rochas.
A súa área de distribución presenta dúas poboacións dixuntas, unha na África oriental, no sur de Kenya e no norte e centro de Tanzania e outra, máis ampla, na África austral, desde Angola, Zambia e Mozambique até o extremo sur de Suráfrica. A barreira de illamiento entre ambas as subpoboacións son os bosques altos de miombo do centro de Zambia (onde só s encontra no oeste), Malaui (onde non vive) e do norte de Mozambique. No sur de África a súa área de distribución esténdese desde o sur de Angola e o oeste de Zambia, até a maior parte de Namibia (excepto nas zonas costeiras áridas), ao longo de Botsuana, gran parte de Zimbabue, o sur de Mozambique e gran parte de Suráfrica (estando ausente só no sur e o sueste das provincias de KwaZulu-Natal a a veciña do Cabo Oriental).
Aínda que a súa distribución se mantén practicamente sen cambios no sur de África, en África oriental xa non se encontra en Uganda, a pesar de que presenta o hábitat máis adecuado.
Alimentación
O principal alimento dos raficeros comúns son as follas, abrochos e caules tenros das ramiñas dos arbustos, e a herba que pacen nas sabanas, pero tamén comen raíces e tubérculos, especialmente na estación seca. Parecen seren completamente independentes da auga.
Costumes
Estes antílopes viven sós, e en parellas unicamente na época de celo. Principalmente diúrnos, poden verse comendo desde a primeira hora da mañá até a final da tarde, mesmo nas horas de sol forte; tamén son activos en noites claras, á luz da lúa. Descansan baixo arbustos ou en matogueiras cubertas de herba, e mesmo moitas veces baixo terra, particularmente en vellos tobos de porcos formigueiros, cuxas cavidades adoitan teren fama de ser gardarías das crías. En situacións de perigo déitanse nas herbas altas coa cabeza cara a abaixo; cando hai cerca grandes depredadores, emiten repentinamente un bufido de alarma, e foxen cun rápido galope en zigzag e dando ocasionais saltos, pero non saltan sebes ou valados. Corren levando a cabeza levantada, en vez de moi baixa, como o raficero de Sharpe (Raphicerus sharpei), do que se diferencian tamén no paso e no porte. Cando se senten ameazados refúxianse
Reprodución
O perído de xestación dura de cinco meses e medio a cinco meses e tres cuartos (os detalles exactos non se coñecen). A femias dan a luz unha cría por parto. As crías comezan a inxerir comida sólida ás 2 semanas, e son desleitadas aos 3 meses. As femias alcanzan a madurez sexual aos 6-7 meses de idade, e os machos aos 9 meses. Aos 12 meses é posíbel que se produza o primeiro nacemento; son posíbeis dous partos ao ano como norma. A temporada de cría non está limitada, aínda que os nacementos son frecuentes desde setembro a febreiro, cun pico en novembro e decembro. A proporción de sexos ao nacer, ás veces, e localmente, é o dobre de machos que de femias; en adultos é prosíbel que poida haber até un 80 % de machos; porén, a proporción máis común para os adultos é de 1:1. A lonxevidade estímase que é de 10 a 12 anos.
Depredadores
O raficero común sofre o ataque de moitos depredadores, desde o leopardo até o caracal, a aguia coroada (Stephanoaetus coronatus) e a serpe pitón; os xuvenís tamén son atacados polo gato bravo (Felis silvestris lybica), os chacais, o ratel, o babuíno, e o lagarto monitor. As nais defenden valentemente aos seus fillos contra inimigos tan grandes como os chacais.
Status
East, en 1999 estimou a poboación total da especie en máis de 600 000 individuos, pero isto é unha subestimación. Os estudos aéreos subestiman os números de espécimes, pero os estudos en terra, en zonas onde a especie é común, dan estimacións da súa densidade de 0,3 a 1,0 individuos por km². En xeral, non hai estimacións confiábeis da densidade de poboación, xa que os métodos de censo son pouco confiábeis para esta especie tan críptica.
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN), tendo en conta que a especie está moi estendida, é relativamente común e non ten ameazas importantes, que a tendencia da poboación é estábel (ou mesmo está aumentando en áreas protexidas e en terreos privados, aínda que varía de diminución a aumento noutros lugares), e aínda que é posíbel que o número de espécimes diminúan nalgunas áreas non protexidas onde as densidades de asentamento e as presións de caza son altas, cualfica o status da especie como LC (pouco preocupante).
Illa da Creba
A Illa da Creba é unha illa galega da ría de Muros e Noia, situada a 240 metros da costa da parroquia de Esteiro (Muros). Ten unha característica forma de teta e unha extensión de 7,5 hectáreas. É de propiedade privada desde 1922. Está coroada por un caserón, construído sobre as ruínas da antiga capela da nosa Señora da Creba. Posúe dous embarcadoiros que forman unha pequena dársena.
Historia
Desde a Idade Media existiu unha ermida dedicada a Santa María e custodiada por un ermitán onde se celebraba unha concorrida romaría con xentes vindas en barcos das poboacións veciñas; hoxe está desaparecida.
Plinio situábaa nos pobos Tamaricos dicindo que nela se atopan as famosas aras sestianas, feito que parece corroborar Carré Aldao ao dicir: “que las tan discutidas Aras sextinas, torques de oro y fíbulas preciosas aparecieron por estas parajes y fueron a enriquecer las colecciones soberbias del Sr. Blanco-Cicerón”. Na Historia Compostelana relátase como os piratas, sarracenos uns e normandos outros, instalados na illa asolaban frecuentemente a costa provocando que os nativos abandonasen as súas casas de comezos da primavera até mediados do outono refuxiándose nos montes próximos. Alvaro das Casas escribe:
O Arcebispo Xelmírez para combater estas incursións manda chamar a enxeñeiros xenoveses para construír unha frota que defenda a costa dos tan temidos piratas provocando grandes estragos entre os mesmos, pois non só serviu a frota arcebispal para detelas correrías, senón tamén para atacalos nos seus escondedoiros e incluso en mar aberto. A mediados do século XVI xa había constancia dunha ermida na illa xunto con dúas construcións, unha delas empregada por un ermitán como vivenda. A ermida debeu revestir importancia en anos anteriores pois no ano 1571 durante unha visita fálase do estado das construcións así como manda que se empreñen as diferentes rendas propias da ermida (sen especificar cales) para o saneamento da mesma, tamén aparece nun documento sobre un naufraxio acaecido nas inmediacións da illa no ano 1533. A ermida xa aparece desfeita no ano 1867 no Derroteiro das Costas de España e Portugal dicindo que só se conservan unhas ruínas na cima da illa e que só é navegable a canle de auga que a separa da terra por embarcacións menores debido a presenza de grandes pedras, o que parece corroborar o que na tradición popular se garda de que houbo un tempo no que a illa estaba unida a terra.
Varias testemuñas de veciños parecen corroborar a existencia dunha ponte que unía a illa a terra, da cal din que aínda son visibles os alicerces. A comezos do século pasado, moitos anos despois de desaparecida a ermida aínda seguía viva a súa devoción entre as xentes da contorna, os cales mentres viaxaban no “Carreto”, vapor que facía a ruta de Muros a Noia, ao pasar polas inmediacións da illa descubrían as cabezas, os homes, e as mulleres rezaban unha Salve na honra da Virxe da Creba. Ao longo do século XX a illa sufrirá un proceso de privatizacion no cal desaparecen os restos da ermida para dar paso a unha casona na década dos oitenta quedando así restrinxido o uso que secularmente viñan facendo os veciños de Esteiro da illa mentres os “novos” donos transformaron a súa morfoloxía construíndo un porto de abrigo e plantando piñeiros na mesma. A día de hoxe a illa segue sendo privada.
Detroit
Detroit é unha cidade situada no Condado de Wayne, no estado de Míchigan dos Estados Unidos. Situada entre o Lago St. Claire e o Lago Erie, alberga ás tres grandes compañías automobilísticas americanas: General Motors, Ford, e Chrysler (hoxe parte do grupo Stellantis con sede na UE). Detroit tamén é emblemática polo son Motown, que foi unha grande influencia para a música funk e techno.
Rosalía Génova Freire
Rosalía Génova Freire, nada en Santiago de Compostela o 23 de febreiro de 1904, foi unha política galega.
Detroit
Poboación
Segundo o último censo de 2007, o núcleo da cidade ten 916.952 habitantes, e contando cos arredores chega a 5,5 millóns. É a oitava cidade en canto a poboación dos Estados Unidos.
Rosalía Génova Freire
Traxectoria
Casada co militante comunista José Domingo González Boullosa, vivían en Vilagarcía de Arousa en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida o 24 de xullo. Permaneceu en prisión sen procesamento xudicial até 1939. As súas fillas, todas menores, foron dadas en adopción a varias familias da provincia de Ourense, aínda que ao saír da cadea puido recuperalas.
A Costa, Anzo, Lalín
A Costa é un lugar da parroquia de Anzo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres), sete menos ca en 2000.
Rosalía Génova Freire
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con José Domingo González Boullosa en marzo de 1921, e tivo tres fillas e un fillo.
Detroit
Fortes coloniais
En 1701 o explorador Antoine de la Mothe de Cadillac fundou, no nome da coroa francesa na ribeira norte do río Detroit (paso de augas entre os lagos Hurón e Erie), un asentamento que chamou Fort Ponchartrain du Détroit. En efecto deseñou unhas rúas, adxudicou lotes aos colonos que o acompañaban, e fortificou o conxunto cunha empalizada con torres nas esquinas. Entre as primeiras construcións a igrexa de Ste. Anne, ao leste xunto a unha das portas do recinto.
En 1760, no medio da loita colonial entre franceses e ingleses Fort Ponchartrain cae en poder destes últimos e pasa a chamarse simplemente Fort Detroit. De seguido comezou a loita pola independencia dos Estados Unidos. Por iso en 1779 os ingleses constrúen un novo forte inmediatamente ao norte do antigo que recibe o nome de Fort Lernault (despois Fort Shelby ). Pero en 1796 definitivamente o territorio pasa á soberanía dos americanos.
Plan Woodward para a nova cidade de Detroit
esquerda|237x237px No 1805 un fogo destrúe o vello asentamento xusto cando, coma Detroit, fora declarada polo goberno federal capital do novo Territorio de Míchigan. De seguido autorizouse un plan para a reconstrución da cidade. O plan de A. Woodward estaba inspirado no recente de L'Enfant para Washington con grandes eixos diagonais radiando de prazas focais. Inda que non *implementado na súa totalidade a súa pegada consérvase en grandes liñas no centro da cidade actual.
A estratéxica posición de Detroit na ruta dos Grandes Lagos favoreceu un rápido crecemento que incrementouse inda máis trala Guerra Civil ata o punto de alcanzar un esplendor no final do século XIX polo que foi alcumada París do Oeste.
Capital do automóbil
Nese contexto apareceu a figura de Henry Ford. A cidade tiña unha desenvolvida industria de carruaxes coma estación intermedia do tráfico de dilixencias entre Chicago e Nova York. A máis, outra de motores para barcos nos estaleiros da ruta dos Grandes Lagos. Con ese punto de partida Henry Ford desenvolveu non só un novo automóbil, senón todo unha nova maneira de manufactura industrial, a cadea de montaxe. E coma consecuencia, unha nova industria que dominaría o século XX (principal dos Estados Unidos no primeiro terzo).
Detroit foi a capital de toda esa explosión. Alí asentáronse as principais compañías do sector: General Motors, Ford e Chrysler. O crecemento da urbe foi paralelo sextuplicando a súa poboación (305.000h en 1900 ; 1 800 000 en 1940 ).
Todo ese crecemento foi consecuencia dunha forte inmigración de traballadores de raza negra do sur do país e de continxentes europeos. Os conflitos raciais non tardaron en aparecer e xa nos sesenta a suburbanización das clases medias e altas brancas foi notable. A carestía do petróleo despois de 1973 e a subseguinte crise da industria do automóbil non fixeron senón agudizar a segregación. O downtown de Detroit quedou convertido nun magro distrito de negocios baleiro pola noite e arrodeado de extensos barrios de clases baixas, desempregados e con grandes taxas de drogadiccións e criminalidade. A cidade ten perdido nos últimos decenios a metade da súa poboación.
Inda que téñense posto en funcionamento plans de revitalización (renacemento), as sucesivas crises da industria automobilística (a derradeira nestes días de 2009) non fan máis que machucar a unha metrópole ferida que terá que reinventarse no futuro.
Papel vergado
O papel vergado é o papel que mostra unhas liñas translúcidas na súa superficie, unhas dispostas moi xuntas e en sentido horizontal, e outras perpendiculares a estas, con maior separación entre elas. miniatura|Fotografía dunha folla de papel vergado con marca de auga.|alt= As liñas máis xuntas denomínanse pontellos, mentres que as perpendiculares a estas son os corondeis.
Fontemourente, Chacín, Mazaricos
Fontemourente é un lugar da parroquia de Chacín no concello coruñés de Mazaricos, na comarca do Xallas. Segundo o IGE, en 2018 tiña 18 habitantes (5 homes e 13 mulleres).
Abellaruco
O abellaruco ou abelleiro  (Merops apiaster), é un paxaro rubideiro da familia dos merópidos.
Esperanza de vida
Os abellarucos teñen unha esperanza de vida de entre uns 5 e 10 anos.
Dieta
O abellaruco é insectívoro, e o seu nome común é debido ás abellas, que constitúen a súa principal fonte de alimentación. Aliméntase de insectos voadores, en especial abellas, pero tamén avespas; cázanas no aire e antes de comer as abellas quítanlles o aguillón golpeándoas contra o chan. Poden comer arredor de 250 abellas ou avespas ao día.
Descrición
Pode chegar aos 27 ou 29 cm. É un paxaro con cores ricas, a gorxa amarela, o peito verde e ás azuis e verdes. O seu hábitat é o campo aberto e entre árbores e matos esparexidos, nun clima cálido. Tanto o macho como a femia coidan dos ovos.
Hábitat
Vive no sur de Europa, en partes do norte de África e o oeste de Asia. É un paxaro migratorio, o inverno pásao na África tropical ou no noroeste da India.
Os abelleiros son gregarios, aniña en colonias nas ribeiras dos ríos, escavando buratos ou tobos, xeralmente ao comezo de maio.
David (nome)
David ou Davide é un nome propio masculino de orixe hebreo (דָּוִד) que significa «o amado e querido» ou «o elixido de Deus». É un nome bíblico que provén do famoso rei David de Israel.
Orixe
David é o nome dun personaxe bíblico do Antigo Testamento: A súa vida vese dividida en varios períodos e así reflíctese na Biblia. 'Na súa xuventude' ' (1º de Samuel 16:10) - 'ó servizo de Saúl ' ' (1º de Samuel 16:14-18) - 'o heroe fuxitivo' ', (David fuxiu de Saúl) (1º de Samuel 21:1-9) - 'Rei de Xudá' ', (despois da morte de Saúl) (2ª de Samuel 2:1-10) - ' ' Rei de Israel ' ' (despois da morte de Is-boset, foi escollido rei por tódalas tribos (2ª de Samuel 5:1-5).
Santoral
A celebración do santo de David correspóndese co día 29 de decembro.
Nenagh Ormond
O Nenagh Ormond RFC é un club irlandés de rugby da cidade de Nenagh, no Condado de Tipperary (Munster). Actualmente compite na Division Three da AIB League e xoga os seus partidos como local no New Ormond Park.
Do Nenagh Ormond saíron tres internacionais por Irlanda: Tony Courtney (1899 - 1970) Trevor Hogan (2005) e Donnacha Ryan (2008).
Castrillo de Don Juan
Castrillo de Don Juan é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 239 habitantes (INE 2012).
Illas Centoleiras
As illas Centoleiras son un arquipélago galego da provincia da Coruña. O total do arquipélago suma algo máis de 9 hectáreas de superficie (sen contar a importante extensión de arrecifes).
Esténdense en prolongada cadea a levante do porto de Aguiño (municipio de Ribeira) e son un total dunha ducia de illas e sobre todo illotes e arrecifes moi perigosos para a navegación. O maior dos illotes é a illa do Carreiro, que conta con 6,5 hectáreas de extensión, a pesar do cal é enteiramente rochoso, como o resto dos illotes. O nome do arquipélago venlle dado por ser unha importante zona de pesca de centola e outros crustáceos, e considérase a estas illas como un dos viveiros naturais da Ría de Arousa (Álvaro Cunqueiro).
Pobo romanés
Os romaneses (en români) son un grupo étnico que habita principalmente en Romanía que comparte unha cultura, uns devanceiros e unha lingua común, a lingua romanesa. Autores importantes consideran que os moldovos tamén son romaneses, o cal os convertería en predominantes tamén en Moldavia. Os romaneses forman minorías étnicas en diversos países veciños.
Os romaneses son unha nación no sentido de ethnos (en romanés, neam); é dicir, a nación defínese máis polo sentido de pertenza a unha cultura romanesa común, a un mesmo grupo humano e a unha comunidade que fala romanés como lingua materna que non pola cidadanía ou polo feito de vivir nun país en concreto. A lei de cidadanía romanesa, promulgada en marzo do ano 1991, estabelece que a segunda e a terceira xeración que descende de romaneses teñen dereito a obter a cidadanía romanesa se falan un romanés fluído e demostran un coñecemento suficiente da historia e a cultura romanesas. Arredor do mundo, uns vinte e catro millóns de persoas teñen o romanés como lingua nai.
Boris Nemtsov
Boris Efimovich Nemtsov (en Борис Ефимович Немцов), nado en Sochi o 9 de outubro de 1959 e finado en Moscova o 27 de febreiro de 2015, foi un científico e político ruso. Na década de 1990 tivo unha exitosa carreira durante o goberno do Presidente Boris Eltsin, e dende 2000 foi unha das voces máis críticas con Vladimir Putin. Foi asasinado en febreiro de 2015 nunha ponte preto do Kremlin e da Praza Vermella de Moscova.
Virxinia
Virxinia é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América. O seu nome oficial é Commonwealth of Virginia. A rexión onde actualmente está localizada Virxinia foi a primeira en ser colonizada polos británicos. Jamestown, unha cidade do estado, foi o primeiro asentamento británico permanente en América, fundado en 1607. Os colonos británicos fundaron tamén a primeira institución de Poder Lexislativo en América, en 1619. A rexión foi denominada Virxinia en 1584 por un explorador británico, Walter Raleigh, en homenaxe á raíña Sabela I de Inglaterra, tamén coñecida na época como a Raíña Virxe.
Virxinia foi unha das Trece Colonias que se rebelaran contra o dominio británico da rexión durante a Revolución Americana de 1776. A guerra de independencia terminou en Virxinia, cando as forzas británicas lideradas por Lord Cornwallis se renderon en Yorktown en 1781. Posteriormente, Virxinia participaría activamente do lado dos Estados Confederados de América na Guerra Civil Estadounidense, sendo que a capital confederada, Richmond, se localizaba neste estado. A Guerra Civil Estadounidense oficialmente terminou cando a principal forza confederada, liderada por Robert E. Lee, se rendeu en Appomattox.
O estado de Virxinia posúe diversos alcumes. O máis coñecido deles é Old Dominion (Vello Dominio), sendo alcumada así polo Rei Carlos II de Inglaterra, por causa da lealdade da poboación da colonia ao Rei. Outro cognome do estado é Mother of Presidents, porque 8 presidentes americanos naceron e creceron en Virxinia: George Washington, Thomas Jefferson, James Madison, James Monroe, William Henry Harrison, John Tyler, Zachary Taylor e Woodrow Wilson. Os catro primeiros foron catro das cinco primeiras persoas en presidir os Estados Unidos. Cinco deles, Washington, Jefferson, Madison, Monroe e Wilson, foron reelectos.
Outro alcume de Virxinia, menos coñecido, é Mother of States ("Nai dis Estados"). Facían parte de Virxinia tamén os actuais estados americanos de Kentucky e Virxinia Occidental. Porén, Kentucky separouse de Virxinia en 1792. Virxinia Occidental separouse de Virxinia durante a Guerra Civil Estadounidense.
Ata 1619
Diversas tribos indíxenas vivían na rexión que actualmente constitúe o estado de Virxinia moito tempo antes da chegada dos primeiros europeos. Estas tribos facían parte de dúas nacións indíxenas: os algonquinos e os siounianos.
Os primeiros europeos en explorar a rexión foron xesuítas españois, que exploraron e estableceron unha misión católica na rexión durante a década de 1570. Un ataque indíxena destruíu a misión e forzou os xesuítas a saír da rexión. En 1584 a raíña Sabela I de Inglaterra deu permiso a Walter Raleigh para que explorase e colonizase a rexión que actualmente constitúe Virxinia. En nome da Raíña, Raleigh fixo algunhas exploracións na costa americana e reivindicou a rexión que se estende desde a Carolina do Sur ata Maine para o Reino Unido. En homenaxe á Raíña Isabel, Raleigh nomeou esta inmensa área, que posteriormente se desenvolvería en doce distintas colonias, co nome Virxinia. Porén, Raleigh fallou nos seus esforzos en colonizar a rexión, en parte por causa da falta de provisións e dos constantes ataques indíxenas.
En 1606, o Rei Xacobe I da Inglaterra fundou a Compañía Londrina de Virxinia. Esta compañía sería responsábel da colonización da nova colonia británica. En maio de 1607, un grupo de colonizadores británicos, liderados por John Smith, fundou Jamestown, o primeiro asentamento británico permanente no continente americano. Os colonizadores enfrontaron innúmeras dificultades no inicio, especialmente a falta de comida, invernos rigorosos e constantes ataques dos algonquinos. Smith foi obrigado a volver para a Inglaterra en 1609, e tantos colonos morreron ata 1610 que os 60 colonos restantes, desmotivados, decidiron volver para a Inglaterra no verán de 1610. Porén, un novo líder, De La Warr, desembarcou no verán do mesmo ano traendo provisións e máis colonos.
A colonia de Virxinia pasou a prosperar a partir da década de 1610, co cultivo de tabaco. O pioneiro nas técnicas de cultivo e procesamento do tabaco, asemade autor da idea de exportalo para o Reino Unido, foi John Rolfe. Este casou con Pocahontas, a filla dun líder indíxena. Pocahontas salvara a vida de John Smith cando este foi capturado polos Opchanacanough, unha tribo algonquina. Pocahontas tamén axudara os colonos en diversas ocasións con auga potábel e alimentos. O casamento trouxo un período de paz entre os indíxenas e os colonos.
1619 - 1789
250px|dereita|miniatura|[[George Washington, nativo de Virxinia, foi o líder das forzas rebeldes americanas ao longo da Revolución Americana de 1776, ben como o primeiro presidente do Estados Unidos de América.]]
En 1619, a primeira institución británica de Poder Xudicial en América foi fundada en Virxinia. Era a Casa dos Burgueses, ou Asemblea Xeral de Virxinia. Outro feito ocorrido nese mesmo ano foi a doazón de terras libres a tódolos colonos. Un ano antes, o líder dos Opchanacanough morrera e o seu sucesor liderou sucesivos ataques indíxenas a partir da década de 1620 que mataron centenas de habitantes. En 1624, Xacobe I fixo de Virxinia unha colonia real, submisa directamente ás ordes da coroa británica, o que alterou os habitantes de Virxinia. Mesmo así, os colonos continuaron leais á coroa británica. En 1652, Oliver Cromwell tornouse ditador e de feito monarca do Reino Unido. Este permitiu aos habitantes de Virxinia maior liberdade política, mais Cromwell nunca foi popular na colonia. Os colonos de Virxinia apoiaban a Carlos II de Inglaterra, que en 1660 se tornou o novo Rei do Reino Unido.
En 1699, a colonia de Virxinia expandírase bastante, grazas a facendeiros e exploradores. Virxinia ocupaba entón enteiramente os actuais estados de Kentucky e de Virxinia Occidental, e áreas noutros 8 actuais estados americanos, e tiña entón preto de 58.000 habitantes, sendo a máis poboada das Trece Colonias británicas. Este ano, a capital de Virxinia, que era anteriormente Jamestown, pasou a ser Williamsburg.
En 1774, cando o porto de Boston foi pechado por orde dos británicos, despois dun incidente coñecido como a Festa do Chai, a Casa dos Burgueses, nun acto de simpatía aos colonos de Massachusetts, fixo do día da Festa do Chai un festivo estatal, o que exacerbou os británicos, que ordenaron o peche da Casa dos Burgueses. Mesmo así, os membros dos Burgueses continuaron a atoparse noutros lugares. Nun destes encontros, Patrick Henry, nun famoso discurso, dixo: "Déame liberdade ou déame a morte!". Esta frase tornouse un dos gritos de guerra da Revolución Americana de 1776, que tería inicio xa en 1775.
Os representantes das trece colonias escolleron en 1775 o facendeiro e político George Washington, elixido como comandante en xefe das forzas rebeldes americanas. Ao longo da guerra, a maior parte da poboación de Virxinia estaba a favor da independencia, e contra os británicos. A porcentaxe da poboación a favor da independencia na colonia era a máis alta entre as colonias suristas. En 1780, a capital de Virxinia pasou a ser Richmond. Un ano antes, forzas de Virxinia capturaran unha inmensa área, o Territorio do Noroeste, que constitúe actualmente os estados de Illinois, Ohio, Indiana e Wisconsin. En 1781, a última batalla da guerra aconteceu en Virxinia, en Yorktown, onde tropas británicas comandadas por Lord Cornwallis se renderon ante as tropas americanas lideradas por Washington.
En 1784 Virxinia cedeu o Territorio do Noroeste ao goberno americano, por causa de esixencias feitas por Maryland. En 25 de xuño de 1788, Virxinia ratificou a Constitución americana, tornándose o décimo estado en entrar nos Estados Unidos. Aínda no mesmo ano, o estado cedeu unha pequena área ás marxes do Río Potomac para a creación do Distrito de Columbia.