cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nantes Basket Hermine
O Nantes Basket Hermine é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Nantes, Países do Loira. Fundado en 1907, actualmente compite na LNB Pro B, segunda categoría do baloncesto galo. Disputa os seus partidos como local na Salle de la Trocardière, un pavillón inaugurado en 2015 con capacidade para 4 185 espectadores.
Palmarés
Leaders Cup da Segunda División
Lenda de Gara e Jonay
dereita|miniatura|323x323px|Representación de Gara e Jonay no [[Parque Nacional de Garajonay (La Gomera).]] A Lenda de Gara e Jonay é unha das historias máis populares do folclore das Illas Canarias. As diferentes versións narran a historia entre a princesa Gara e o príncipe Jonay, dous guanches que acaban por se suicidar no Alto de Garajonay, na illa de La Gomera.
Orixes
Considérase que a lenda é de orixe popular, parte do romanceiro tradicional de La Gomera. Mestura elementos da tradición oral da illa, de posíbel ascendencia guanche, con outros literarios, introducidos en épocas posteriores. A versión escrita máis antiga é do cronista tinerfeño Francisco Pedro Montes de Oca e García, orixinario de Puerto de la Cruz. Publicouna baixo o pseudónimo de El Barón de Imobach no diario Gaceta de Tenerife en 1924.
Décadas despois, investigadores como Juan Álvarez Delgado e Maximiano Trapero obtiveron outras versións da lenda, recollidas directamente de informantes da illa. Finalmente, escritores como José Manuel García y García de la Torre, Manuel Mora Morales e Sabas Martín difundiron a lenda polo arquipélago e déronlle un carácter máis literario.
Versión de Montes de Oca
Gara é unha rica princesa, viúva do rei gomero Undupe, que é pretendida por Jonay, príncipe do cantón de Hipalan. Este era fillo do cuñado de Gara, Alhogal, quen o tivo cunha escrava, polo que era causa de deshonra para a princesa. Decidido a casar con Gara, Jonay asiste á súa corte vestido de guerreiro e, cando quedan a soas, insístelle no casamento. Gara rexéitao, e Jonay ameaza con que o seu pai declararía a guerra se non houber matrimonio. Entón Gara dille que non ía acceder a mesturar o seu sangue co do fillo bastardo de Alhogal. Jonay, furioso, bate nela, polo que é apresado e condenado a perder a man. Porén, máis tarde a identidade de Jonay é revelada e ambos fican avergoñados. Gara insístelle a Jonay para que a acompañe ao cume, onde se dan morte mutuamente cuns punzóns de madeira.
Nacionalismo italiano
A miúdo, considérase que a orixe do nacionalismo italiano está no Renacemento, mais soamente xorde como forza política na década de 1830 baixo o liderado de Giuseppe Mazzini. Serviu de causa para o Risorgimento nas décadas de 1860 e 1870. O nacionalismo italiano fíxose forte de novo durante a primeira guerra mundial coas reclamacións irredentistas a Austria-Hungría, e tamén durante a era do fascismo italiano.
Lyona
Traxectoria
É Licenciada en Dirección de Cinema pola Escola Superior de Cinema i Audiovisuals de Catalunya. Realizou curtametraxes e videoclips para Love of Lesbian, The New Raemon, Lori Meyers, Sidonie, Mürfila, Maria Coma, Pau Vallvé, Anna Roig i L'ombre de ton chien, Amaral, Leiva e Zahara, entre outros, ademais de anuncios publicitarios.
Lenda de Gara e Jonay
Versión popular
Gara é princesa de La Gomera e Jonay (ou Ajonay), príncipe de Tenerife. Jonay nada até La Gomera utilizando varios odres de pel de cabra inchados como flotadores, pois ten o presentimento de que alí atopará o que desexa. Xa na illa descobre a existencia de Gara, pretendida por moitos, polo que decide coñecela. Atópaa e fálalle, mais ela rexéitao por non ser da súa caste, malia sentir tamén interese por el. Jonay volve intentalo e Gara rexéitao de novo, polo que o mozo, anoxado, bate nela. Un pastor ve a escena e avisa ao clan de Gara, quen capturan a Jonay e o condean a morte. A mañá seguinte, Gara libera a Jonay e foxen, perseguidos polo clan, quen os acaba asediando no cume da illa. Antes de que os prendan, os mozos suicídanse atravesando os corazóns con dardos de madeira.
Lyona
Traxectoria
Como artista polifacética, ilustrou libros infantís e para adultos, dedicouse ao deseño gráfico de axendas, bolsos, camisetas e roupa de bebé, e é responsable das animacións e videoarte da obra de teatro La dona vinguda del futur. Tamén debuxou viñetas sobre o sexo desde o punto de vista feminino.
Lenda de Gara e Jonay
Controversia
Hai controversia sobre a autenticidade da lenda. Case ningunha das fontes escritas onde se recolle ou se menciona son consideradas traballos etnográficos. Por contra, son máis ben obras de carácter literario. Modernamente, a lenda transcendeu desde a literatura mesmo até ámbitos científicos. Amais disto, os supostos nomes guanches, Gara e Jonay, serían antropónimos inventados. Derivarían do topónimo Garajonay, que na lingua aborixe bérber de La Gomera significa "roque alto".
Lyona
Traxectoria
Lyona é moi activa nas redes sociais. Deuse a coñecer en Fotolog, a través do cal obtivo moitos encargos profesionais.
Lenda de Gara e Jonay
Controversia
Así mesmo, sábese que contra o século XV os pobos guanches descoñecían a navegación entre illas, polo que o contacto regular entre estas non era posíbel.
Os feitos que se describen datan dunha época prehispánica. Porén, a lenda ten a súa orixe na época hispánica. Talvez forme parte dunha tradición oral iniciada na época romántica, a finais do século XVIII ou máis probabelmente xa no século XIX. Foi neses tempos cando se popularizaron en Occidente os contos de amor sobre parellas de pobos primitivos de América ou Asia.
Ketama
Ketama é un grupo musical español de flamenco-fusión e pop xitano. Formada orixinalmente a principios dos anos 80 por José Soto "Sorderita" (1961), Ray Heredia (1963-1991) e Juan José Carmona Amaya "El Camborio" ( 1960), máis tarde, os dous primeiros abandonaron o grupo, completándose coa entrada de  Antonio Carmona Amaya "Ajillo" (1965) e José Miguel Carmona Niño "Josemi" (1971), irmán e curmán respectivamente de Juan José.
Ketama representou, ata a súa disolución en 2004, a un dos máis destacados representantes do chamado Novo flamenco.
Traxectoria
A principios dos anos 80 en España, o panorama musical estaba dominado pola chamada Movida madrileña. No contexto dun país saíndo dunha ditadura de case catro décadas, a eliminación da censura e as novas posibilidades ao alcance deron lugar a multitude de novas formas de expresión artística e o inicio da carreira musical de autores con novas inquietudes. O flamenco non foi unha excepción; Xa en 1979 Camarón de la Isla publicara A lenda do tempo, un disco que segundo a crítica iniciara a apertura deste xénero a todo tipo de novos ritmos.
No escenario madrileño Los Canasteros traballaron dous guitarristas, o granadino Juan Carmona El Camborio, fillo de Juan Habichuela, e o xerezano José Soto Sorderita, ambos de familias xitanas e flamenco "vello". Para repasar os seus amplos e respectivos legados musicais, e coa compañía do madrileño Ray Heredia, fillo do bailador Josele, como vocalista, forman Ketama (toman o nome dun val de Marrocos). Axiña se converteron no grupo insignia da discográfica Novos Medios, cunha proposta pouco ortodoxa cos canons establecidos.
Primeiros discos
O seu primeiro traballo, chamado Ketama, aínda que gravado en 1983, saíu dous anos despois, situándoos no grupo denominado Nuevos Flamencos, presentándose por primeira vez na música de raiz iberoamericana (menos orientados ás influencias blues de Pata Negra). Contan coas colaboracións de Pepe Habichuela, Carlos Benavent e Teo Cardalda. Pero as disensións internas pasan factura ao grupo, e en vésperas da publicación do seu segundo traballo, Ray Heredia abandonouno para iniciar unha carreira en solitario cun disco publicado en 1991, "Quien no corre vuela", e que se ve truncado despois da súa morte ese mesmo ano. En Ketama foi substituído por Antonio Carmona como vocalista. Josemi Carmona, antigo membro de La Barbería del Sur, tamén se uniu ao grupo cando tiña dezaseis anos. Con ambos, Ketama publica o seu segundo traballo, "La pipa de Kif". Posteriormente, por diferenzas tanto musicais como de proxección do grupo,, José Soto "Sorderita" tamén o deixaría para comezar a súa carreira en solitario.
En 1988 aparece "Songhai", unha fusión flamenca coa kora africana do músico Toumani Diabaté, que fora desenvolvida en 1985 cando o grupo tocaba en Londres. Con este traballo conseguiron certo recoñecemento internacional, aparecendo críticas en The Times e The International Herald Tribune, sendo o álbum elixido pola revista New Musical Express como o mellor álbum estranxeiro da ano.
O seu seguinte disco, Y es ke me ha kambiao los tiempos (1990), foi gravado durante a xira europea do grupo, e nel Ketama chega á fusión definitiva de salsa e rumba. Só unha das cancións do disco está asinada polo grupo: a rumba "Kalikeño", rebautizada despois como "No estamos locos". O resto están asinados polos distintos membros do grupo, un a un ou por parellas. Foi o primeiro álbum autoproducido, e o seu éxito levounos a actuar como abreconcertos de Prince na súa xira por España.
O maior éxito: De akí a Ketama
O seu maior éxito chegou con "De akí a Ketama" (1995), gravado en directo nos Estudios Cinearte de Madrid, cunha selección do seu repertorio e coa participación, entre outros, de Antonio Canales, Antonio Vega, Manolo González Heredia (mestre percusionista e escultor de figuras sobre xeo), Juañares, Las Chamorro e  Antonio Flores, falecido pouco despois. Ketama deixou entón de ser artistas de culto e consolidouse como os máximos representantes do flamenco-fusión, ás veces próximo ao pop. Máis dun millón de copias vendidas, Premio Ondas ao Mellor Álbum (1995), Premio Ondas ao Mellor Grupo Español (1996) e Premio da Música na categoría de Mellor Canción do ano 96 por No estamos lokos
Despois encadearon tres anos consecutivos con tres discos: en 1997 sae "Konfusión", coa colaboración de Jorge Drexler e Khaled, que segue afondando na fusión do flamenco con toda a música do mundo. Para el volveron recibir o Premio Ondas 1998 ao Mellor Álbum, vendendo máis de 300.000 copias. En 1998 saíu a luz o recompilatorio "Sabor Ketama", con dezasete temas. do período comprendido entre 1990 e 1997 e as colaboracións de, entre outros, Antonio Vega, Antonio Flores e Ana Belén ou, en clave flamenca, as de Aurora ou Pepe Habichuela. No ano 2000, Toma Ketama! que, aínda soando máis flamenco que Konfusión, seguiu recibindo influencias do pop, o blues ou a música latina, neste traballo volverían contar coa colaboración de Jorge Drexler.
Últimos álbums e separación de grupos
Tres anos despois, Ketama retomaría a súa carreira con "Dame la mano", un álbum que inclúe influencias do hip hop e a house music, de novo Drexler colaboraría. O disco incluía un DVD cunha festa flamenca protagonizada integramente polos Habichuela, con convidados como Rosario Flores, Niña Pastori, Las Chamorro ou Sorderita.
O último disco do grupo sería "20 pa’ Ketama". Coincidindo co seu vixésimo aniversario, o grupo disolveuse. O disco foi un resumo da súa discografía, que incluía tamén unha selección de duetos e colaboracións (gravacións inéditas con Rubén Rada e Ivete Sangalo ou xa coñecidas con Antonio Flores, Diego Torres e Antonio Veiga).
Reunión
Despois de 14 anos, Ketama comunica o seu reencontro nunha rolda de prensa o 13 de novembro de 2018, anunciando o lanzamento dun novo álbum (con data de lanzamento prevista para decembro de 2018) e unha xira, "No estamos locos on tour 2019"'', o comezando en Granada o 23 de febreiro de 2019. ''
Pobo ladino
Os ladinos son un grupo étnico orixinario do norte de Italia. Están distribuídos en varios vales, coñecidos colectivamente como Ladinia. Entre eles están os vales de Badia e Gherdëina en Tirol do Sur, de Fassa en Trento, e Livinallongo (tamén coñecido como Buchenstein ou Fodom) e Ampezzo na Provincia de Belluno. A súa lingua nativa é o ladino, unha lingua do grupo retorrrománico relacionada co romanche suízo e o friuliano. Forman parte do Tirol, co cal comparten cultura, historia, tradicións, ambiente e arquitectura.
Os ladinos desenvolveron a súa identidade étnica nacional no século XIX. Micurà de Rü realizou o primeiro intento de desenvolver unha forma escrita da lingua ladina. Hoxe en día, a cultura ladina está promovida polo instituto cultural Istitut Ladin Micurà de Rü, en San Martin de Tor. Tamén hai un museo ladino no mesmo concello. Os ladinos de Trentino e Belluno teñen os seus propios institutos culturais, Majon de Fascegn en Vigo di Fassa, Cesa de Jan en Colle Santa Lucia, e Istituto Ladin de la Dolomites en Borca di Cadore.
O pobo ladino constitúe só o 4,53% da poboación do Tirol do Sur. Moitas das Sagas do Tirol do Sur proceden do territorio ladino, incluíndo a épopea nacional do pobo ladino, a saga do Reino de Fanes. Outra figura da mitoloxía ladina é o demo Anguana.
Juan Luis Vega Prada
Juan Luis Vega Prada, nado en L'Arena (Sotu'l Barcu) en 1935 e finado en Oviedo o 25 de marzo de 1983, foi un avogado e escritor asturiano.
Traxectoria
De 1940 a 1965 residiu en Ribadeo e colaborou en La Comarca del Eo con artigos sobre aspectos históricos que recolleu anos despois no libro Temas ribadenses. Licenciado en Dereito. Publicou obras de temática asturiana e dous libros sobre Ribadeo.
Nacionalismo xaponés
miniatura|250x250px|[[Bandeira do Xapón.]]
O nacionalismo xaponés (国粋主義) é unha forma de nacionalismo que defende que os xaponeses conforman unha nación cunha única cultura inmutable, e promove a unidade cultural dos xaponeses. Abrangue unha ampla variedade de ideas e sentimentos cultivados polos xaponeses durante os últimos dous séculos en relación ao seu propio país, a súa cultura, política e destino histórico. Ademais, é preciso distinguir o nacionalismo cultural xaponés (nihonjinron) do nacionalismo político ou dirixido polo estado (estatismo no Xapón Shōwa), xa que moitas formas de nacionalismo cultural, como as asociadas a estudos folclóricos (Yanagita Kunio), foron hostís ao nacionalismo fomentado polo estado.
No período Meiji, a ideoloxía nacionalista consistía nunha mestura de filosofías políticas nativas e importadas, desenvolvidas inicialmente polo goberno Meiji para promover a unidade nacional e o patriotismo, primeiro como fórmula de defensa contra a colonización das potencias occidentais, e máis tarde nunha loita por acadar a igualdade coas potenciais mundiais. Evolucionou a través dos períodos Taishō e Shōwa para o incremento do totalitarismo no goberno e o expansionismo de ultramar, e proporcionou unha base política e ideolóxica para as accións do exército xaponés nos anos previos á segunda guerra mundial.
Diogo Bernardes
Biografía
Segundo Diogo Barbosa Machado, Diogo Bernardes, ao cal o catálogo chamado da Academia engade Pimenta por ser nome do seu pai, naceu en Ponte da Barca. Con todo Inocêncio Francisco da Silva que o dá como cabaleiro da Orde de Cristo ("consta de documento existente no arquivo") e di que é nacido en Ponte do Lima, fundándose na "declaração exarada no rostro do seu libro das Rimas ao Bo Jesús".
Sobre a súa data de nacemento Inocêncio sitúaa "entre os anos 1530 e 1540, e con certeza antes deste último, por ser o do nacemento de seu irmán máis novo Fr. Agostinho da Cruz", nacido Agostinho Pimenta, tamén poeta.
Moeda dos Idos de marzo
A moeda dos Idos de marzo é a emitida por Marco Xunio Bruto durante os anos 43 e 42 a. C., en conmemoración do asasinato de Xulio César, producido o 15 de marzo de 44 a. C.
Diogo Bernardes
Biografía
Parece que de moi novo Diogo foi vivir para Lisboa, regresando a Ponte da Barca, onde foi notario. Além diso exerceu varios cargos nas cortes de D. Sebastião e de Filipe II, e foi incumbido polo primeiro de cantar os seus proxectados feitos heroicos na expedición africana. Por iso acompañouno a Alcácer Quibir, onde ficou prisioneiro e onde estivo compoñendo, ao contrario do previsto, lamentacións elexíacas en recordo do desastre marroquí. "Temperamento brando, nin mesmo as agruras da derrota e da catividade lle provacam mais do que un queixume tenue e formular."
Diogo Bernardes e Luís de Camões
Di Inocêncio: "Os poetas contemporáneos de Bernardes, especialmente António Ferreira e Sá de Miranda, falan dil cos maiores eloxios. O P. António Pereira de Figueiredo dálle o oitavo lugar entre os clásicos da lingua, colocándoo a seguir de Camões."
Moeda dos Idos de marzo
Esta moeda cuñouse tanto en prata —co valor dun denario— como en ouro —un áureo—. Do denario coñécense arredor de cen exemplares, en tanto que do áureo apenas se conservan tres espécimes, polo que esta moeda está considerada como unha das maiores rarezas entre as moedas da Antiga Roma.
Diogo Bernardes
Diogo Bernardes e Luís de Camões
Canto a Manuel de Faría e Sousa engade o mesmo, "non só deprime o seu carácter moral, acusándoo de roubar a Camões non menos de cinco églogas, o poema a Santa Ursula e outros versos que imprimiu como propios, mais abertamente cualifícao de poeta mediocre, e falto xenio. Á parte porén pláxiao, de que non serei eu quen ouse absolvelo, en vista dos fortes argumentos que neste preito se ten producido contra el, paréceme que ten, no que é innegabelmente seu, mérito suficiente para asegurarlle un lugar distinguido entre os poetas da escolla italiana a que pertenceu, e con especialidade entre os bucólicos. Ninguén poderá descoñecer nas súas poesí­as pureza de linguaxe, suavidade de métrica, e unha natural simplicidade de ideas e conceptos, cos que conquista aos lectores."
Estas conclusión de Inocêncio a propósito do "plaxio", do que non parece ter a menor dúbida, ata lle serven para "probar" falsas edicións : falando da edición das Vário rimas ao bo Jesus di : "António Ribeiro dos Santos (...) acusa unha edición destas Rimas anterior a todas as referidas, a cal di ser feita en Lisboa, por Simão Lopes 1577(...) Nunca a vin, nin creo que exista. Como podería conter poesías, cuxa maior parte Bernardes só escribiu durante a súa catividade nos anos de 1578 e seguintes? Como entrarían aí as oitavas, ou poema a Sancta Ursula, que se di roubado a Camões, pensándose aínda vivo, e por conseguinte nos termos de reclamar contra o furto que se lle facía?"
Moeda dos Idos de marzo
Tipoloxía e iconografía
As moedas cuñáronse coa inscrición EID MAR (acurtamento de Eidibus Martiis; "nos Idos de marzo") nos seus reversos para conmemorar o asasinato de César, producido nesa data do calendario romano, no ano 44 a. C.
Diogo Bernardes
Diogo Bernardes e Luís de Camões
Hoxe por tanto, entre as atribucións falsas, notabelmente de Faría e Sousa, para quen todo bo poema era do "seu" poeta, Camões, varios eruditos, comezando por Carolina Michaëlis, e máis recentemente Álvaro J. Da Costa Pimpão, puxeron en dúbida esa severidade de xulgamento. Falan estes, de poemas "supostamente furtados" por Diogo Bernardes, e denigran sobre todo o traballo de Faría.
Moeda dos Idos de marzo
Tipoloxía e iconografía
Como motivo principal dos anversos aparece a cabeza espida un dos asasinos de César, Marco Xunio Bruto, ollando cara á dereita, rodeado pola lenda BRVT IMP / L • PLAET  • CEST (Brutus Imperator Lucius Plateorius Cestianus; "Emperador Bruto / Lucio Pletorio Cestiano). O nome de Lucio Pletorio Cestiano corresponde ao moedeiro encargado da cuñaxe.
Rafael Iriondo
Rafael Iriondo Aurtenetxea, coñecido simplemente como Iriondo, nado en Gernika-Lumo o 24 de outubro de 1918 e finado en Bilbao o 24 de febreiro de 2016, foi un futbolista e adestrador vasco. Destacado dianteiro, formou parte da "segunda dianteira histórica" do Athletic Club, equipo no que militou durante a maior parte da súa carreira, marcando 114 goles en 325 partidos oficiais. Gañou co club vasco unha liga de Primeira División, catro Copas do Xeneralísimo e unha Copa Eva Duarte.
Como xogador
Comezou a xogar ao fútbol no equipo da súa vila natal, o Gernika Club, en 1933, pero só puido disputar un partido antes da desaparición do club ese mesmo ano, pasando a xogar entón á pelota vasca. Aos 18 anos, en plena guerra civil, sobreviviu ao bombardeo da vila por parte da Lexión Cóndor e a Aviazione Legionaria, aliadas das tropas franquistas, que destruíron a cidade e mataron a centos de persoas. Durante o bombardeo estaba actuando como xuíz nun partido de pelota vasca. O ataque acabou cos dous negocios que a súa familia tiña na vila (unha tenda de mobles e unha carboeira), polo que se trasladaron a Bilbao.
Alí presentouse a unha proba para ingresar no Athletic Club e foi aceptado. Con todo, tivo que marchar para realizar o servizo militar, sendo destinado ao Protectorado Español de Marrocos, concretamente á base militar de Ksar el-Kebir. Durante a súa estancia alí disputou algúns encontros co Atlético Tetuán, ata que grazas á mediación do Athletic puido regresar ao País Vasco e continuar o servizo militar no cuartel bilbaíno de Garellano.
Diogo Bernardes
A Obra
Moitos investigadores atribúenlle hoxe (é sempre por outros atribuído a Camões, e mesmo a outros poetas do século XVI), o moi célebre soneto sobre a mudanza, que aparece nas Flores do Lima; é un pouco distinto do atribuído a Camões por Faría e Sousa, dicíndoo furtado por Bernardes:
Moeda dos Idos de marzo
Tipoloxía e iconografía
A citada lenda do reverso, EID MAR, amósase acompañada na súa parte superior por un píleo entre dúas dagas. O píleo —un tipo de sombreiro— era o símbolo romano da liberdade e era habitual que o portasen os escravos que acadaban a condición de libres. Pola súa banda, as dagas supuñan unha representación das armas que se utilizaran para acabar coa vida de Xulio César. Unha interpretación consistente da simboloxía destas moedas é que o Estado romano se liberou da escravitude mediante o asasinato de César. alt=lingua italiana|miniatura|254x254px|[[Debuxo tomado de Lezioni elementari di numismatica antica (1808), a tradución a italiano da obra de Joseph Eckhel Kurzgefasste Anfangsgründe zur alten Numismatik (1787).]] A cuñaxe destas moedas tivo lugar entre os anos 43 e 42 a. C., coincidindo coa guerra civil dos Libertadores. Foron cuñadas nunha ceca móbil de carácter militar que se desprazaba alí onde se atopase Bruto. Este encargoulle a súa produción ao moedeiro Lucio Pletorio Cestiano, para poder facer o pagamento das súas tropas.
Rafael Iriondo
Como xogador
Na tempada 1942/43 conquistou tanto a liga como a Copa do Xeneralísimo, aportando 11 goles entre ambas competicións, e repetiu título de Copa nas seguintes dúas campañas. Na final de 1945 marcou dous goles que serviron para gañar por 3-2 ante o Valencia. Na tempada 1949/50 conseguiu a súa mellor cifra goleadora, con 17 tantos entre liga e Copa, e gañou esta última por cuarta vez. Na seguinte tempada conquistou o seu sexto e último título co Athletic, a Copa Eva Duarte, marcando un dos goles contra o Atlético de Madrid. Disputou un total de 325 partidos co Athletic, marcando 114 goles.
Na tempada 1953/54 recibiu a carta de liberdade do club e fichou polo Barakaldo CF da Segunda División, co que xogou só tres partidos antes de asinar pola Real Sociedad. No club donostiarra xogou de extremo, formando unha á dereita xunto con Epi. Disputou 32 partidos, nos que marcou dez goles, un deles ante o propio Athletic nun derbi vasco en liga.
Moeda dos Idos de marzo
Tipoloxía e iconografía
A emisión destas moedas parece suxerir que o asasinato de César foi lexitimado polo Estado, mais non foi así. Trátase máis ben dunha declaración política ou mesmo dun acto de propaganda emprendido polos asasinos de César.
Rafael Iriondo
Selección nacional
Foi internacional en dúas ocasións coa selección española. O seu debut produciuse o 26 de xuño de 1946, nunha derrota por 1-0 contra Irlanda nun amigable. Volveu xogar coa selección ao ano seguinte, nunha vitoria por 4-1 sobre Portugal. Aliñouse naquel encontro xunto a tres dos seus catro compañeiros da "segunda dianteira histórica" do Athletic (Panizo, Zarra e Gaínza) e marcou o único gol español.
Como adestrador
En 1955 comezou a súa carreira como adestrador no banco do Indautxu, de Segunda División, co que se chegou a aliñar nun partido ante o Barakaldo. Dirixiu o club bilbaíno ata 1958, obtendo como mellor resultado un terceiro posto na tempada 1956/57. A continuación fichou polo Alavés, tamén de Segunda, para a campaña 1958/59, pero non chegou a rematala, pois dimitiu en marzo debido aos malos resultados. Nos seguintes anos viviu dúas novas etapas como adestrador do Indautxu, cun paso intermedio polo banco do Barakaldo, de Terceira División.
Moeda dos Idos de marzo
Rareza e presenza no mercado numismático
A maior parte das moedas destas emisións foron denarios de prata (arredor de 3,6 gramos) e só unha pequenísima cantidade se correspondeu con denarios de ouro (uns 8 gramos).
Rafael Iriondo
Como adestrador
Dende 1965 dirixiu o Bilbao Athletic, co que logrou o ascenso a Terceira na súa primeira tempada, mentres que na segunda delas proclamouse campión do grupo 3 da categoría de bronce, sen poder certificar o ascenso, ao perder na segunda rolda da promoción ante o Badajoz. En xuño de 1968 conquistou o Campionato de España de Afeccionados, despois de seis anos de dominio do Real Madrid Afeccionados, ao derrotar na final ao Barcelona Afeccionados por 4-1.
En outubro de 1968 chegou a súa grande oportunidade, cando foi designado como novo adestrador do primeiro equipo do Athletic como substituto do cesado Gaínza. Colleu o equipo na penúltima posición da táboa, e conseguiu levalo momentaneamente ata o cuarto lugar, aínda que os malos resultados nas últimas xornadas fixeron que rematase finalmente 11º. Con todo, o equipo de Iriondo resarciuse na Copa do Xeneralísimo, onde eliminou sucesivamente a Zaragoza, Deportivo da Coruña e Granada, para alcanzar unha final na que tivo como rival ao Elche. O partido, disputado no estadio Santiago Bernabéu, decantouse a favor do equipo vasco grazas a un solitario gol de Arieta II, dándolle así ao equipo un título que non gañaba dende facía 11 anos.
Moeda dos Idos de marzo
Áureos
Pola súa banda, inicialmente os áureos foron amplamente considerados como falsificacións, por exemplo, polo numismático británico Michael H. Crawford na súa obra sobre a moeda romana Roman Republican Coinage, publicada en 1974. Ao facelo, contradixo firmemente a Herbert A. Cahn, que publicara xa en 1957 o único áureo coñecido na época, nas actas do Congreso Internacional de Numismática de 1953. Crawford baseábase en que os argumentos formais de Cahn sobre a autenticidade da moeda carecían de peso, en que a propia moeda parecía sospeitosa, en que Cahn cualificara un molde da moeda como unha falsificación ateniense e, finalmente, en que outro exemplar se achaba no Museo Británico daquela entre as moedas recoñecidas alí como falsas. No entanto, Crawford cambiou de opinión e acabou por aceptar os áureos como auténticos.
Rafael Iriondo
Como adestrador
En febreiro de 1970 colleu as rendas do Espanyol, na Segunda División, despois de que o chileno Fernando Riera fora despedido tras unha derrota contra o Racing de Ferrol. Dirixiu o equipo catalán durante as últimas 15 xornadas e conseguiu o ascenso á Primeira División a falta dun partido. Durante a seguinte tempada adestrou o Zaragoza, logrando un segundo ascenso consecutivo.
Dende entón dirixiu sempre na Primeira División, pasando polos bancos da Real Sociedad, Athletic Club (por segunda vez), Betis e Rayo Vallecano. Co Betis gañou a súa segunda Copa do Rei en 1977, despois de derrotar na quenda de penaltis da final ao Athletic, dirixido por Koldo Aguirre. Retirouse do mundo do fútbol en 1982, despois dunha segunda etapa no Betis.
Moeda dos Idos de marzo
Os tres exemplares de áureos
Dos tres exemplares coñecidos da versión áurea da moeda dos Idos de marzo, un deles forma parte da colección numismática do Bundesbank alemán desde 1993, cando o adquiriu nunha poxa da casa Sotheby's en Zürich por 480.000 francos suízos (preto de medio millón de euros).
Un segundo espécime estivo en exposto e custodiado en depósito no Museo Británico desde 2010 ata 2022, cando foi vendido polo seu anterior propietario nunha poxa pública pola casa Ars Classica en Zürich, o 31 de maio, na que acadou o prezo de 2.200.000 francos suízos.
E o terceiro exemplar está tamén en mans privadas; o 29 de outubro de 2020 foi vendido en Londres pola casa de poxas Roma Numismatics pola cantidade récord de 3.240.000 libras (arredor de 3,8 millóns de euros).
Valerie Aurora
Valerie Anita Aurora nada en San Francisco en 1965, é unha hacker estadounidense, escritora, conferenciante e activista a favor do incremento da presenza feminina no mundo da cultura libre e do software libre e de código aberto. En 2008 cambiou oficialmente e legalmente o seu nome de nacemento, Valerie Aurora Henson.
Traxectoria
alt=|miniatura|Aurora cun grupo de mulleres nas oficinas da Fundación Wikimedia en San Francisco. Aurora foi directora executiva e cofundadora —xunto con Mary Gardiner— da Iniciativa Ada, unha organización sen ánimo de lucro centrada a promocionar o papel das mulleres na tecnoloxía. Tamén é cofundadora de Double Union, un espazo para mulleres hackers en San Francisco. Desde 2015 é a consultora principal de Frame Shift Consulting. Tamén traballou para Sun Microsystems, IBM, Intel e Red Hat.
Helena Amélia Oehler Stemmer
Helena Amélia Oehler Stemmer, nada en Porto Alegre o 11 de novembro de 1927 e finada o 28 de marzo de 2016, foi unha enxeñeira civil e profesora universitaria brasileira.
Valerie Aurora
Traxectoria
Como programadora traballou no desenvolvemento do núcleo Linux durante máis dunha década, especializándose na mellora e o perfeccionamento do sistema de arquivos. En 2012 Valerie Aurora e Mary Gardner foron nomeadas por SC Magazine como dúas das persoas máis influentes na seguridade informática do mundo.
Helena Amélia Oehler Stemmer
Traxectoria
En 1955 comezou a traballar na empresa Azevedo Bastian Castilhos S / A Construções.
Comezou a ensinar na Universidade Federal do Río Grande do Sul en 1969, un ano despois da fundación do curso de enxeñaría civil, converténdose na primeira mestra na disciplina de estabilidade da construción, na universidade. Foi coordinadora do curso de enxeñaría civil, xefa de departamento e directora do Centro Tecnolóxico (CTC).
Foi a única muller que dirixiu un departamento de enxeñaría en CTC en case 50 anos.
Dedicouse á docencia durante case tres décadas até a súa xubilación en xuño de 1992 e tamén foi coautora do libro Memórias dá Engenharia Civil.
Vida persoal
Na súa mocidade, practicou atletismo na Sociedade de Ximnasia de Porto Alegre. Co paso dos anos déuse a coñecer polo seu interese e coñecemento da ópera e tamén cantou como soprano..
Jonathan Kasibabu
Jonathan Kasibabu, nado o 24 de abril de 1996 en Kisangani, é un xogador profesional de baloncesto congolés. Cunha altura de 2,04 m xoga nas posicións de ala-pivote. Formado na canteira do Real Madrid, actualmente xoga para o Zunder Palencia da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
Nado en Kisangani, na República Democrática do Congo, Kasibasu formouse nas categorías inferiores do Canterbury, até que en 2012 ingresou na canteira do Real Madrid, onde xogou en categoría júnior. Na temporada 2014−15, vaise aos Estados Unidos para formar parte da Westtown School en West Chester, Pensilvania e, ao ano seguinte, ingresa na Universidad de Fairfield, Connecticut, para xogar durante catro temporadas na NCAA. Na súa última temporada no baloncesto universitario fixo unha media de 10,6 puntos e 7,4 rebotes por xogo.
Após non ter sido drafteado en 2019, na temporada 2019−20 asina polos Long Island Nets da NBA G League, equipo vinculado ao Brooklyn Nets da NBA. No equipo de Long Island fixo unha media de 7,5 puntos e 6,3 rebotes por encontro. Na seguinte temporada continua na G League, esta vez nos Austin Spurs, onde ten unha aportación estatística semellante con 7,3 puntos por encontro. Na temporada 2021−22 regresa a Europa, asinando polo Nantes Basket Hermine da LNB Pro B, a segunda categoría do baloncesto francés. Tras finalizar a temporada, o 18 de agosto de 2022 asina co Río Breogán da Liga ACB.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Brajkovic ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
A Rúa de Valdeorras, A Rúa de Valdeorras, A Rúa
A Rúa de Valdeorras é un lugar da parroquia da Rúa de Valdeorras, no concello da Rúa, na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2022 tiña 4.094 habitantes (2.043 homes e 2.051 mulleres).
Aldea de Abaixo, Noceda, O Incio
Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Oxalis
Oxalis é un xénero de plantas da familia Oxalidaceae. Con entre 700 e 800 especies, distribúese case por todo o mundo. Ás veces confúndese con xéneros de trevo e especies da familia das leguminosas (Fabaceae). En castelán existe o termo alazán ou alazán de madera para algúns trevos roxos, pero en galego só está recollido coas acepcións cromáticas ou referidas ao cabelo.
Aparencia e follas
As especies de oxalis crecen como plantas herbáceas anuais ou perennes, con talos erectos ou rastreiros ou sen talos, máis raramente subarbustos ou arbustos. Prosperan como helófitas, mesófitas ou xerófitas. Segundo a especie, forman rizomas, órganos bulbosos ou tuberosos que perduran.
As follas están dispostas en rosetas basais ou alternas e distribúense en espiral ao longo do eixe do talo (filotaxis) e divídense en pecíolo e lámina foliar. As láminas das follas son principalmente palmadas en tres ou catro, ás veces en varias partes. As superficies das follas son pinnadas. Algunhas especies teñen almofadas articulares coas que se poden dobrar os folletos pola noite ou cando está seco. Estípulas están ausentes ou son moi pequenas. miniatura| Flores de Oxalis magnifica de [[Simetría radial|simetría radia l quíntuple]]
Inflorescencias e flores
As flores están en talos inflorescencias laterais, máis ou menos longos, cada unha con dúas pequenas brácteas, individualmente ou en inflorescencias umbeladas, ás veces compostas.
As flores sempre hermafroditas son de simetría radial e quintuplicadas cun dobre perianto. Os cinco sépalos duradeiros están dispostos de forma imbricada. Os cinco pétalos, que están fusionados como máximo na súa base, son brancos, amarelos, vermellos ou rosados a morados. Pode haber un disco. Hai dous círculos, cada un con cinco estames, que adoitan estar na súa base pero non fusionados cos pétalos; todos poden ser iguais ou na súa maioría moi diferentes. Cinco carpelos son un ovario superior de cinco cámaras fusionados aos cinco estilos con cicatrices capitadas ou bilobuladas. Cada cámara do ovario contén de 2 a 15 óvulos pendentes, anátropos ou hemianátropos. A heterostilia (máis comunmente tristilia) está presente. Raramente son cleistogámicas. miniatura| Froito da cápsula de sorrel (Oxalis stricta), os [[Sépalo|sépalos duradeiros tamén son recoñecibles]]
Froitos e sementes
Os froitos da cápsula loculicida rompen de forma explosiva con cinco válvulas cando están maduros. Os froitos teñen un eixe carnoso que se encolle ao secar; isto fai que as sementes sexan lanzadas de forma explosiva fóra do froito (ballochory). As sementes adoitan conter moito endospermo oleaxinoso.
Compoñentes
As plantas conteñen sal de trevo (oxalato de hidróxeno potásico) e ácido oxálico, que provocan o sabor ácido, así como derivados da antraquinona nos rizomas e aceites graxos nas sementes.
Distribución
A biodiversidade do xénero é moi grande, cunhas 700 a 800 especies, está nos trópicos e subtrópicos nos hemisferios norte e sur. Describíronse máis de 200 especies só do sur de África (Capensis). O xénero tamén está moi estendido nas zonas temperadas. Porén, orixinalmente está ausente de Australia e das rexións polares. En Europa existen algunhas especies silvestres comestíbeis.
Sistemática
O nome do xénero botánico Oxalis provén do antigo nome da aceda (Rumex acetosa) "oxalis", do grego oxaleios que significa acedo, ácido, polo sabor das follas.
O complexo sistema de clasificación de xéneros de TM Salter (1944) debe considerarse provisional, xa que só tivo en conta unha pequena parte das especies na súa elaboración. Aínda está pendente unha revisión exhaustiva do xénero mediante análises de ADN, pero están dispoñibles filoxenias para os grupos de especies de Oxalis de Suráfrica e América do Sur (véxase Bibliografía).
Tipos (selección)
miniatura| [[Aleluia acedeira (Oxalis acetosella )]] miniatura| Flor e follas de Oxalis enneaphylla miniatura| Oxalis gigantea, unha especie leñosa miniatura| Acedeira (Oxalis pes-caprae ), Habitus Hai unhas 700-800 especies de Oxalis (selección)
A Ferrería, Noceda, O Incio
A Ferrería é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Somoza, A Rúa de Valdeorras, A Rúa
Somoza é un lugar da parroquia da Rúa de Valdeorras, no concello da Rúa, na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2022 tiña 54 habitantes (23 homes e 31 mulleres).
Barbaín, Noceda, O Incio
Barbaín é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Dassault Aviation
Dassault Aviation é un construtor francés de avións militares e reactores executivos. A compañía foi fundada no ano 1929 por Marcel Bloch como Société des Avions Marcel Bloch ou "MB". Tras a segunda guerra mundial Marcel Bloch cambiou o seu nome polo de Marcel Dassault, e o nome da compañía pasou a ser Avions Marcel Dassault o 20 de xaneiro de 1947.
En 1971 Dassault adquiriu Breguet, formando Avions Marcel Dassault-Breguet Aviation (AMD-BA). En 1990 a compañía pasou a recibir o nome de Dassault Aviation.
O Dassault Aviation Group é dirixido por Éric Trappier dende o 9 de xaneiro de 2013.
Historia
miniatura|230x230px|Marcel Bloch ao redor de 1913 A Société des Avions Marcel Bloch foi fundada por Marcel Bloch en 1929. En 1935 Bloch e Henry Potez chegaron a un acordo para mercar Société Aérienne Bordelaise (SAB), posteriormente rebautizada como Société Aéronautique du Sud-Ouest. En 1936 nacionalizouse a industria armamentística en Francia como a Société Nationale de Constructions Aéronautiques du Sud Ouest (SNCASO). Solicitouse a Marcel Bloch que actuase como administrador delegado do Ministerio do Aire. Durante a ocupación nazi de Francia a industria aeronáutica do país foi practicamente disolta. Marcel Bloch foi encarcerado polo goberno de Vichy en outubro de 1940. En 1944 Bloch foi deportado ao campo de concentración de Buchenwald polos ocupantes alemáns onde estivo ata a súa liberación o 11 de abril de 1945.
O 10 de novembro de 1945, nunha asemblea xeral extraordinaria da Société Anonyme des Avions Marcel Bloch a compañía vtou por cambiar a súa forma a unha entidade de responsabilidade limitada, Société des Avions Marcel Bloch, que sería un holding. O 20 de xaneiro de 1947 Société des Avions Marcel Bloch converteuse en Société des Avions Marcel Dassault para reflectir o nome adoptado polo seu dono.
En 1954 Dassault creou unha división de electrónica (en 1962 nomeada Electronique Marcel Dassault), sendo a súa primeira acción comezar a desenvolver radares aerotransportados, seguida pouco despois por cabezas buscadoras para mísiles aire-aire, sistemas de navegación, e axudas de bombardeo. Dende os anos 50 ata finais dos 70 as exportación convertéronse nunha parte moi importante dos negocios de Dassault, e os seus principais éxitos foron a serie Dassault Mirage e o Mystere-Falcon.
O 27 de xuño de 1967 Dassault, a instancias do goberno francés, adquiriu o 66% de Breguet Aviation. Baixo o contrato de fusión Société des Avions Marcel Dassault disolveuse o 14 de decembro de 1971, cos seus activos en mans de Breguet, para ser renomeada Avions Marcel Dassault-Breguet Aviation (AMD-BA).
Dassault Systèmes creouse en 1981 para desenvolver e comercializar o programa CAD de Dassault CATIA. Dassault Systèmes convertiríase nun líder nese mercado.
En 1979 o goberno francés fíxose co 20% das accións de Dassault e estableceu a Societé de Gestion de Participations Aéronautiques (SOGEPA) para manexar isto e e unha participación indirecta do 25% en Aerospatiale (o goberno tamén tiña unha participación directa do 75% nesa compañía). En 1998 o goberno francés transferiu a súa participción en Dassault Aviation (45,76%) a Aerospatiale. O 10 de xullo de 2000 Aérospatiale-Matra fusionouse con outras compañías europeas para formar EADS.
En 2000 Serge Dassault renunciou como presidente e foi sucedido por Charles Edelstenne. Serge Dassault foi nomeado presidente de honra.
A compañía estadounidense Atlantic Aviation baseada en Wilmington, Delaware, foi adquirida en outubro do ano 2000.
Airbus vendeu parte das súas accións de novo a Dassault en 2014, e posteriormente reduciría aínda máis a súa participación ata o 27% en 2015 e ata o 10% en 2016.
Adenosilcobalamina
A adenosilcobalamina (AdoCbl), tamén chamada coencima B12, cobamamida e dibencozide, é, xunto coa metilcobalamina (MeCbl), unha das formas bioloxicamente activas da vitamina B12.
A adenosilcobalamina participa como cofactor en rearranxos dos esqueletos moleculares mediados por radicais. Estes procesos requiren a formación do radical desoxiadenosil por disociación homolítica do enlace carbono-cobalto. Este enlace é excepcionalmente feble, cunha enerxía de disociación do enlace de 31 kcal/mol, o cal diminúe aínda máis no ambiente químico do sitio activo dun encima. Un encima que utiliza a adenosilcobalamina como cofactor é a metilmalonil-CoA mutase (MCM).
Estudouse o papel da adenosilcobalamina na regulación da expresión dalgúns xenes bacterianos. Ao unirse ao factor de transcrición CarH, a adenosilcobalamina pode modular os xenes para a biosíntese de carotenoides, que lle dan cores cálidas a varias plantas. A transcrición destes xenes é activada pola luz solar debido á adenosilcobalamina. Ademais do CarH hai outros fotorreceptores en diferentes comunidades bacterianas, que tamén teñen capacidade reactiva cando se unen á adenosilcobalamina. Por exemplo, o AerR é outro factor que usa a adenosilcobalamina para dar lugar a unha pigmentación púrpura. Un exame adicional dos encimas que se unen á adenosilcobalamina e o desenvolvemento deste cofactor proba que ten unha función reguladora da expresión do ADN e ARN.
Cimadevila, A Rúa de Valdeorras, A Rúa
Cimadevila é un lugar da parroquia da Rúa de Valdeorras, no concello da Rúa, na comarca de Valdeorras.
Luci Gómez
Traxectoria
Formouse como xogadora de fútbol sala na canteira do Sal Lence. Trala fusión deste club co Viaxes Amarelle, militou no novo equipo, co que debutou na Segunda División nacional na tempada 2008/09. Militou na categoría de prata ata 2012, cando o equipo logrou o ascenso á Primeira División, na que xogou durante os seguintes dous anos. Para a tempada 2014/15 fichou polo Lacturale Orvina de Pamplona, co que acabou descendendo na súa segunda tempada.
En 2016 regresou a Galicia para xogar no Ourense Envialia e na súa primeira tempada conquistou a Copa de España, marcando o gol da vitoria na final ante o Navalcarnero (3-2).
Entre 2018 e 2020 militou no Burela, co que gañou unha liga, unha Copa da Raíña e unha Supercopa de España. En 2020 fichou polo Poio Pescamar.
Selección española
Debutou coa selección española o 10 de outubro de 2017, nun partido amigable contra Portugal. En 2018 xogou a fase de clasificación para a primeira Eurocopa da historia, e en 2019 participou na fase final do propio torneo, que se disputou na vila portuguesa de Gondomar. Alí proclamouse campioa de Europa despois de gañar por 4-0 á selección anfitrioa. Volveu ser convocada para a Eurocopa de 2022, onde o equipo español levantou o seu segundo título despois de derrotar de novo a Portugal na final. Un ano despois celebrouse en Debrecen a terceira edición da Eurocopa, e a selección española confirmou o seu absoluto dominio do fútbol sala europeo, gañando o título na final ante Ucraína.
A Quintá, Noceda, O Incio
A Quintá é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Snapdragon
Snapdragon ou Antirrhinum é un xénero de plantas.
Snapdragon ou Snap-dragon tamén poden referirse a:
Kim Cobb
Kim Cobb, nada en Madison, Virxinia en 1974, é unha climatóloga estadounidense, profesora da Escola de Ciencias da Terra e da Atmosfera do Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia ademais de bolseira na Facultade de Enerxía de Xeorxia. Está particularmente interesada na oceanografía, na xeoquímica e na modelización do paleoclima.
Traxectoria
Estivo dous anos no Instituto de Tecnoloxía de California realizando o seu posdoutoramento antes de unirse ao Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia como profesora axudante no ano 2004. Publicou máis de 100 publicacións revisadas por pares en revistas influentes. Cobb é membro do consello editorial de Geophysical Review Letters.. Converteuse en profesora titular en 2015 e supervisa a estudantado de doutoramento e mestrado.
O grupo de investigación de Cobb busca entender o cambio climático global e identificar as causas naturais e antropoxénicas. A investigación de Cobb levouna en varias viaxes oceanográficas ao redor do Pacífico tropical e expedicións de espeleoloxía a través dos bosques chuviosos de Borneo. Céntrase nas corais e nas estalagmitas das covas, particularmente nas dos últimos séculos. O seu grupo xera rexistros de alta resolución das mostras que colleita, monitoreando a variabilidade climática, xerando modelos e caracterizando a variabilidade no Pacífico e Borneo. Ela mais o seu equipo recolleron antigos fragmentos de coral das illas de Kiribati e Palmira, envellecéronos con uranio-torio e logo usaron o ciclo de relación isotópica de osíxeno para medir a intensidade dos eventos de El Niño nos últimos 7 000 anos.
No Instituto de Tecnoloxía de Xeorxia Cobb é profesora avanzada de "Diversidade institucional", como parte dos esforzos da Fundación Nacional de Ciencias para aumentar a representación e o avance das mulleres na ciencia e a enxeñaría.
Política e compromiso público
Cobb é membro do Panel de Ciencia Climática da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia (AAAS), do Panel Internacional CLIVAR do Pacífico e do Panel Internacional de Intersección PAGES-CLIVAR. É membro do consello asesor do Instituto Leshner para a Participación Pública da AAAS.
Cobb é unha defensora da divulgación coas comunidades, e dá conferencias de forma regular en escolas, universidades e outros espazos públicos sobre a ciencia do clima. Estivo involucrada en política e escribiu de varios artigos de divulgación sobre o cambio climático, tratando de inspirar a outros científicos do clima para que participasen no debate internacional. Apareceu no documental de Showtime Planeta en perigo, que gañou varios premios Emmy. En Real Scientists, Cobb defende o estudo do paleoclima: "O rexistro instrumental do clima é demasiado curto para identificar algúns dos cambios máis importantes no clima baixo o efecto invernadoiro. Os datos do paleoclima están chegando ao rescate, observando secas pasadas, eventos extremos e cambios no nivel do mar". Cobb fixo unha presentación na Marcha pola Ciencia en Atlanta, Xeorxia, en abril do 2017.
Premios e recoñecementos
Dende o principio da súa carreira Cobb recibiu varios premios. En 2007, gañou o premio NSF CAREER que outorga a Fundación Nacional para de Ciencias dos Estados Unidos e o premio Georgia Tech's Education Partnership. Un ano despois foi recoñecida como unha das mellores mozas científicas da nación, gañando o Premio Presidential Early Career para científcos e enxeñeiros (PECASE).