cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Belló
Antonio Benlloch García, coñecido como Belló ou Bellod, nado en Orihuela o 1 de decembro de 1945, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e desenvolveu case toda a súa carreira no Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Xogou co primeiro equipo do Orihuela na Terceira División, pasando na tempada 1965/66 ao Hércules, da Segunda División. Debutou na categoría de prata na derradeira xornada desa tempada, contra o Levante, co equipo xa matematicamente ascendido a Primeira. Estreouse na máxima categoría nun encontro fronte ao FC Barcelona no Nou Camp, e disputou un total de 16 encontros en Primeira. Tivo ata cinco adestradores esa tempada e a seguinte, entre eles Toba e Ramallets, descendendo o equipo dúas veces seguidas, ata a Terceira División.
En 1968 fichou polo Deportivo da Coruña, que xogaba en Primeira. Afianzouse rapidamente na defensa, xunto con Luis, Domínguez e máis tarde Cholo, militando ata nove tempadas no club, e foi nomeado capitán trala marcha de Manolete ao Valencia. Viviu dous ascensos e tres descensos, un deles á Terceira División, disputando 243 partidos oficiais. Na súa última tempada no Deportivo, a 1976/77, sufriu unha lesión no xeonllo, sendo operado do menisco, e xa non volveu xogar ao fútbol.
Andrés García Vilariño
Andrés García Vilariño, nado en Carballo, provincia da Coruña, en 1946, é un escritor e sacerdote galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Santiago. Con 24 anos di a súa pimeira misa e dende aquela anda entre rapaces. Colaborou na revisión lingüística da tradución galega da Biblia e é director do programa da TVG A Sentinela, director do programa da TVG Santa Misa e profesor na Facultade de Maxisterio da Coruña.
Field Recordings from the Sun
Field Recordings from the Sun é o segundo álbum da banda estadounidense de noise rock Comets on Fire, editado no ano 2002 a través do selo Ba Da Bing Records.
Learjet 40
O Learjet 40 (LJ40) é un reactor executivo lixeiro producido por Bombardier Aerospace.
Deseño e desenvolvemento
O Learjet 40 deriva do Learjet 45 pero ten unha fuselaxe máis curta (uns 60 cm) e está impulsado por dous motores Honeywell TFE731-20AR. O modelo 40 sucede ao Learjet 31A na liña de modelos Learjet, con varias melloras de actuación e comodidade tomadas do modelo 45.
O prototipo, un modelo 45 reconstruído, voou por primeira vez o 31 de agosto de 2002, e o primeiro avión de produción realizou o seu voo de estrea o 5 de setembro dese mesmo ano. Ámbolos dous voos tiveron lugar no aeroporto de Wichita Dwight D. Eisenhower. O Learjet 40 entrou en servizo en xaneiro de 2004.
O Learjet 40XR é unha versión mellorada introducida en outubro de 2004, ofrecendo un maior peso de engalaxe, máis velocidade de cruceiro e mellor taxa de ascenso en comparación co LJ40. Os incrementos son debidos ao uso da configuración de motor mellorada TFE731-20BR.
Dentículo dérmico
A pel denticulada dos tiburóns pode ser tan áspera como unha lixa, e nalgunhas sociedades usábase para tal fin. Porén, a textura rasposa só se sente cando se pasa a man no sentido da cola á cabeza; se se fai en sentido oposto, produce unha sensación de suavidade.
A función dos dentículos é crear unha barreira en contra da auga para facilitar a natación. Ademais, permiten que os tiburóns naden silenciosamente para non seren detectados polas presas e/ou outros depredadores.
Tense observado que algúms tiburóns chegan a utilizar a textura da súa pel para infrinxir feridas ás súas presas.
Fish scale
Antonio García Teijeiro
Antonio García Teijeiro, nado en Vigo en 1952, é un escritor galego, dedicado principalmente á literatura infantil, e mestre de escola.
Traxectoria
Exerceu como mestre de Ensino Primario e Primeiro Ciclo da ESO. Colaborou nas páxinas literarias e pedagóxicas de xornais e revistas de Galicia, e en diversos proxectos literarios. Crítico e especialista en literatura infantil e xuvenil, impartiu cursos de animación á lectura, creación literaria, obradoiros de poesía, palestras. Como tradutor ó galego leva realizado diversos traballos dentro do eido literario infantil e xuvenil. Dirixiu coleccións editoriais e programas de radio de tema literario. Codirixiu o programa radiofónico de música e poesía Os sons do silencio.
Recibiu o Premio Merlín e o premio Pier Paolo Vergerio. A súa obra figura nas listas da IBBY. En 2017 recibiu o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España pola obra Poemar o mar.
Algúns dos seus poemas foron musicados por grupos e músicos coma Antón Seoane e Paco Ibáñez. Mantén unha intensa actividade na rede co seu blog Versos e Aloumiños.
Obra en galego
miniatura|dereita|200px miniatura|Pontevedra, 14/05/2018. Falando sobre [[María Victoria Moreno]]
La Democracia (Ourense)
La Democracia foi un semanario editado en Ourense en 1910.
Historia e características
Subtitulado Semanario liberal independiente, apareceu a mediados de xullo de 1910.
A las barricadas
A las barricadas é o título dunha das máis populares cancións relacionadas co anarcosindicalismo ou o anarquismo (ou tamén o comunismo libertario) durante a guerra civil e a Revolución Española. Actualmente é tamén o himno da CNT e da CXT.
A canción orixinal, a "Varchavianka", "Warszawianka" ou "Varsoviana", foi composta en 1883 polo poeta polaco Wacław Święcicki, cando estaba preso no cárcere de Varsovia, nun momento no que o movemento obreiro polaco sostiña duras loitas reivindicativas e pelexaba contra a ocupación rusa. A canción baseouse nun tema popular polaco (outras versións apuntan a “A marcha dos zuavos” ou “Les hussards de Bercheny”). Cantouse por primeira vez na manifestación obreira do 2 de marzo de 1885 en Varsovia, popularizándose e ocasionando versións da mesma en toda Europa pola solidariedade do movemento obreiro con Polonia.
Chegou a España co nome de “Marcha triunfal” e co subtítulo “¡A las barricadas!”. Publicouse a súa partitura en novembro de 1933, no suplemento da revista Tierra y Libertad de Barcelona. Os arranxos musicais para coro mixto fíxoos Ángel Miret, e a adaptación da letra Valeriano Orobón Fernández. Xunto á letra sinalábase que esta canción, de carácter sindicalista, a trouxeran a España uns anarcosindicalistas alemáns, e que se fixera popular, sobre todo entre os máis novos, substituíndo á tradicional canción anarquista española “Hijos del pueblo”.
Ten sido interpretada por artistas como Ades, Dandelion Junk Queens, Los Dólares, Pascal Comelade, Los Muertos de Cristo, Ana Belén, JoMo, Serge Utgé-Royo, ou Extremoduro.
Dá nome ó portal web alasbarricadas.org, de carácter libertario.
Letra
''Negras tormentas agitan los aires, nubes oscuras nos impiden ver, aunque nos espere el dolor y la muerte, contra el enemigo nos llama el deber. El bien más preciado es la libertad. Hay que defenderla con fe y valor. Alza la bandera revolucionaria, que del triunfo sin cesar nos lleva en pos. Alza la bandera revolucionaria, que del triunfo sin cesar nos lleva en pos. ¡En pie pueblo obrero, a la batalla! ¡Hay que derrocar a la reacción! ¡A las barricadas! ¡A las barricadas por el triunfo de la Confederación! ¡A las barricadas! ¡A las barricadas por el triunfo de la Confederación!''
Vostok 3
Vostok 3 foi o nome da terceira misión tripulada da Historia, con Andriyan Nikolayev a bordo. Foi lanzada pola Unión Soviética o 11 de agosto de 1962 mediante un foguete Vostok 8K72K desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión de Vostok 3 foi realizar a terceira misión orbital tripulada da Historia e o primeiro voo en formación xunto coa Vostok 4. A Vostok 3 foi lanzada en primeiro lugar, e a 4 un día máis tarde para atoparse en órbita e achegarse a tan só uns quilómetros unha da outra. Os obxectivos da misión foron estudar a capacidade do corpo humano para traballar en microgravedade, facer experimentos científicos e mellorar os sistemas das naves espaciais. No momento da inserción orbital da Vostok 4 as naves estaban a menos de 5 km de distancia. Os dous cosmonautas, Nikolayev na Vostok 3 e Popovich na 4, chegaron a contactar por radio, pero dado que as naves Vostok non tiñan capacidade de manobra, empezaron a alonxarse sen posibilidade de reunirse de novo. Nikolayev tomou fotos en color do interior da nave e da superficie terrestre. A nave regresou á Terra o 15 de agosto de 1962 ás 6:52 GMT na rexión de Karaganda.
Lúa (nome)
Lúa é un nome propio feminino na súa variante en galego. A súa forma primitiva provén do latín luna e refírese ó satélite natural da Terra, a Lúa.
En xaneiro de 2016 existían 419 mulleres en Galicia co nome Lúa, e unhas 1.400 en todo o estado. A media de idade é 9,9 anos.
Psicoloxía social
A psicoloxía social é unha rama destacada da psicoloxía. Xurdiu para establecer unha ponte entre a psicoloxía e a socioloxía. O seu obxecto de estudo é o comportamento dos individuos cando están en interacción. A Psicoloxía Social pode ser definida como o condicionamento que os procesos mentais impoñen á vida social do home, ao mesmo tempo que as diversas formas da convivencia social inflúen na manifestación concreta dos mesmos.
Historia
A psicoloxía social naceu a mediados do século XIX, na Alemaña, grazas ao traballo de Wilhelm Wundt, quen creou o primeiro laboratorio de psicoloxía en Leipzig.
En 1895, o científico social francés Gustave Le Bon (1841-1931) presentou, no seu pioneiro traballo sobre a Psicoloxía das Multitudes. Nel formulaba a proposición básica para o entendemento dunha psicoloxía social: sexan cales sexan os individuos que compoñen un grupo, por semellantes ou dispares que sexan o seu modo de vida, as súas ocupacións, o seu carácter ou a súa intelixencia, o feito de teren sido transformados nun grupo fainos posuidores dunha especie de mente colectiva que os fai sentir, pensar e actuar de maneira moi diferente daquela pola cal cada membro del, tomado individualmente, sentiría, pensaría e actuaría, en caso de que se encontrase en estado de illamento. Esa proposición e os argumentos de Le Bon para xustificala, serviu de parámetro para o estudo sobre Psicoloxía de Grupo publicado por Sigmund Freud en 1921.
A Psicoloxía Social acada especial desenvolvemento nos Estados Unidos de América a comezos do século XX, sendo Floyd Allport considerado o precursor desta disciplina con carácter científico. Porén, será o psicólogo alemán Kurt Lewin o fundador da psicoloxía social moderna.
Cubo de Rubik
220px|miniatura|dereita|Un cubo de Rubik aínda sen resolver. O cubo de Rubik (ou tamén chamado o cubo máxico) é un puzzle mecánico inventado polo escultor e profesor de arquitectura húngaro Ernő Rubik no ano 1974. Orixinalmente foi chamado "o cubo máxico" polo seu inventor, pero o nome foi trocado máis adiante por Ideal Toys en 1980 a "cubo de Rubik". Neste mesmo ano, gañou o premio alemán de "Xogo do Ano" (Spiel des Jahres).
Estímase que se teñen vendido máis de 350 millóns de cubos de Rubik ao longo do mundo enteiro, facéndoo o puzzle mellor vendido do mundo. O seu mecanismo sinxelo sorprende tanto desde o punto de vista mecánico, ao estudar o seu interior, como pola complexidade das combinacións que se conseguen ao xirar as súas caras.
Historia
O primeiro prototipo do cubo foi fabricado no 1974 por Ernő Rubik, un profesor do Departamento de Deseño de Interiores na Academia de Artes e Traballos Manuais Aplicados en Budapest (Hungría). Cando Rubik creou este complicado puzzle, o que intentaba era crear unha peza que fose perfecta en si mesma, no que se refería á súa xeometría. A súa principal función foi para axudar a ilustrar o concepto da terceira dimensión aos seus alumnos de arquitectura. A primeira peza que realizou foi en madeira e pintou os seus seis lados con seis cores distintas, para que cando alguén xirase as caras do cubo, se tivese unha mellor visión dos movementos realizados.
Non lle fixo falla agardar moito tempo para se dar de conta de que creara un crebacabezas bastante difícil de resolver. Percibiuno nada máis movelo as primeiras veces, ao intentalo colocalo como estaba ao primeiro. Cóntase que pasou un mes enteiro no interior dun cuarto tratando de colocar tódalas cores no seu lugar correspondente.
Daquela, el aínda non se decatara de que de aí a uns anos o seu invento sería famoso en todo o mundo. Ata o final da década dos 70, o cubo soamente era coñecido en Hungría e nalgúns países de Europa. Non foi ata a década dos 80 cando a empresa Seven Towns Ltd. chegou a un acordo coa empresa americana Ideal Toy Co. para fabricar un millón de cubos e así podelos distribuír por todo mundo. Por mor do poder do capitalismo, o cubo conseguiu acadar o seu auxe na década dos 80, onde foron escritos decenas de libros sobre como resolver este crebacabezas. Ademais era usual ver a nenos, adultos e vellos xogando con el por todas partes: nas rúas, nos bares e nas casas.
O seu éxito acrecentouse no ano 1982 cando se realizou o "Campionato Mundial do cubo de Rubik" en Budapest. Nesta ocasión foi cando o americano Minh Thai con tan só a idade de 16 anos conseguiu a gran fazaña de resolver o cubo en menos de 23 segundos.
Os anos pasaron e a febre do cubo foi baixando. As persoas que conseguiron resolvelo exhibíronse dabondo, pero xa non tiñan moito do que enorgullecerse, pois moitos o conseguiran tamén; e aqueles que non o conseguiron acababan dándoo por algo imposible. Trala aparición de Internet, semella que a actividade está novamente a medrar pouco a pouco e os vellos cubos de Rubik están novamente xirando as súas seis caras a toda velocidade, xa que os máis fanáticos están a tentar lograr a súa resolución por baixo da barreira dos 20 segundos. O renacemento do cubo estivo previsto, pois despois de 20 anos dende a súa invención, se realizou un novo "Campionato Mundial do cubo de Rubik" no 2003 no Canadá.
Descrición
O invento, descendente dun primeiro prototipo de só dúas capas, é un tipo de quebracranios consistente nun cubo no que cada unha das súas seis caras está dividida en nove partes, 3×3, o que conforma un total de 26 pezas que se articulan entre si grazas ao mecanismo da peza interior central, oculta dentro do cubo. O resto das pezas son visibles e pódense observar tres tipos que non perden a súa condición ao longo dos múltiples movementos que se realizan. Estas pezas son:
miniatura|dereita|250px|Imaxe do interior dun cubo de Rubik.
As pezas do primeiro tipo están fixadas á peza central oculta, mediante uns parafusos ou remaches e permiten o xiro nos seus 360 graos, dando lugar ao xiro de toda unha cara, arrastrando con iso todas as pezas que se atopan ao seu arredor.
Os outros dous tipos non teñen máis fixación có seu propio deseño, o que permite que xiren ao redor das primeiras dunha forma aparentemente máxica.
Este modelo, o máis estendido, foi un verdadeiro éxito de vendas nas xoguetarías de todo o mundo a principios dos oitenta e precedeu á aparición de diversas variantes, coma o Cubo de Rubik 2×2×2, o de 4×4×4, o de 5×5×5 e outras variantes non cúbicas de sorprendente dificultade e non menos sorprendente deseño. En 1994, Melinda Green, Don Hatch e Jay Berkenilt crearon un modelo tetradimensional (3×3×3×3) análogo do Cubo de Rubik en linguaxe Java, o chamado MagicCube4D, con moitas máis posicións posibles. Ata 2007 só 55 persoas conseguiron resolvelo. En 2006 Roice Nelson e Charlie Nevill crearon o modelo pentadimensional (3×3×3×3×3), que ata 2007 só foi resolto por sete persoas. Ademais, existe unha variación do cubo de Rubik chamado cuboku, que se trata dunha combinación do cubo de Rubik co sudoku, xogo de lapis e papel.
Método para a resolución do cubo de Rubik
<div class=toccolours style="clear:both, text-align: center; margin: 1em 5%; padding: .5em 1em"> ''Advertencia: Se non queres coñecer detalles para resolver o cubo, non sigas lendo. (Pasa á seguinte sección).''
As caras
Para podérmonos entender de aquí en diante e así poder nomear cada unha das caras, designarémoslles cadansúa letra:
Os xiros
Cando falamos dos xiros sempre nos referiremos a xiros dun cuarto de volta. Así aparecerá a cara que se vai xirar en maiúscula e o sentido do xiro (p = positivo, sentido das agullas do reloxo; e n = negativo, sentido contrario ás agullas) ao seu carón en minúscula. Por exemplo:
Cando queremos xirar unha cara non un cuarto de volta, senón media volta (dá igual cara a que lado, o resultado non varía) colocaremos a letra correspondente á cara, repetida dúas veces. Por exemplo:
Arestas superiores (AS; PS; DS; ES)
esquerda|150px|Arestas superiores.
Hai que fixarse nunha aresta superior (que poñeremos na posición AS = Anterior Superior) e hai que ver tamén a cor do cubiño correspondente a esta posición. Agora hai que localizar o cubiño que vai nesa posición e levalo á cara B. Unha vez nela hai que:
Logo hai que repetir o mesmo cos outros tres cubiños restantes, creando unha cruz na cara S.
Vértices superiores (ASP; PSD; ASE; PSE)
esquerda|150px|Vértices superiores.
Agora hai que fixarse nun vértice superior e localizar o cubiño que vai nesa posición.
Se aínda non está ben orientado, repetir estes xiros ata que se oriente. Unha vez que os catro vértices estean colocados, a cara S quedará resolta, sendo toda da mesma cor.
Arestas verticais (AD; PD; AE; PE)
esquerda|150px|Arestas verticais.
Para comezar coa colocación das arestas verticais hai que localizar unha destas arestas e mais o sitio onde ten que ir colocada. Se o cubiño da aresta non se atopa na cara B, haberá que baixalo. Para iso, hai que colocalo na posición AD (Anterior Dereita) e logo realizar os movementos seguintes:
Agora o cubiño está na cara B; para colocalo na súa posición, haberá que seguir os seguintes pasos:
Ao remate destes movementos, o cubiño debería estar na súa posición, pero poida que non estea ben orientado, para facelo, hai que seguir esta serie de movementos:
Se aínda non está orientado tralos movementos, haberá que repetilos ata logralo. Unha vez logrado o primeiro, hai que facer o mesmo cos outros tres. Ao remate deste paso, xa podemos dicir que temos os dous primeiros pisos do cubo resoltos, xa só queda o piso inferior.
Vértices da base (ABD; PBD; ABE; PBE)
esquerda|150px|Vértices da base.
Ata o de agora, había que ir colocando cada cubiño un por un, pero estes vértices da base haberá que colocalos os catro á vez. Para iso, hai que xirar a cara B ata que un maior número de cubiños do vértice estean colocados no seu sitio (sen importar a súa orientación). O que pode pasar e que dous cubiños queden ben colocados no mesmo lado, ou o que é o mesmo, que sexan adxacentes, ou que estean en lados opostos, ou o que é o mesmo, que estean colocados en diagonal.
Unha vez realizados estes movementos, hai que pasar a orientalos (saltar ao punto Orientación:).
Valencia Basket
O Valencia Basket Club S.A.D. é un club profesional de baloncesto da cidade de Valencia, que xoga na liga ACB, a máxima competición do baloncesto español. Fundado en 1986, o club é herdeiro da sección de baloncesto do Valencia Club de Fútbol. Estaba patrocinado pola empresa Pamesa, polo que era comunmente coñecido até 2009 como Pamesa Valencia. Disputa os seus encontros no Pavelló Font de Sant Lluís de Valencia, pavillón con capacidade para 8 500 espectadores, e viste camiseta e pantalón laranxa.
Cubo de Rubik
Vértices da base (ABD; PBD; ABE; PBE)
500px|Posibles debuxos da cara base.
Valencia Basket
Historia
O Valencia Basket Club foi fundado o 27 de setembro de 1986 despois de que o Valencia CF decidise pechar a súa sección de baloncesto. O 4 de maio de 1988, co equipo participando na súa segunda temporada na Primeira División B, naquela altura a segunda categoría do baloncesto español, o equipo conseguiu o seu primeiro ascenso á máxima cateogría, a Liga ACB. Alí permaneceu até a temporada 1994−95, cando descendeu á Liga EBA xunto co CB Breogán. Este descenso prodúxose despois de perder nos playoffs pola permanencia ante o Somontano Huesca por (1−3). Na seguinte temporada, tras ser subcampión da Liga EBA nunha tempada sen ascensos, o Valencia comprou a praza ACB do Amway Zaragoza. Así, o Valencia xoga initerrompidamente na máxima categoría desde a temporada 1996−97 até a actualidade.
O 2 de febreiro de 1998, o daquela chamado Pamesa Valencia, gañou o seu primeiro título nacional tras vencer ao Pinturas Bruguer Badalona. O resultado da final, xogada no Polideportivo Pisuerga de Valladolid foi de 89−75. Un ano máis tarde, o 13 de abril de 1999, o club xogou a final da Copa Saporta. Porén, o club caeu derrotado polo Benetton Treviso por 64−60, nunha final disputada no Pavillón Príncipe Felipe de Zaragoza. Tres anos máis tarde, o Valencia conseguiu chegar de novo á final, máis o equipo volveu caer derrotado. Esta vez a vitoria foi para o Montepaschi Siena por 81–71, en Lión. thumb|Sam Van Rossom. Despois destas derrotas, chegaría unha etapa histórica para o club. En liga, na temporada 2001−02, o Valencia chega á final, aínda que non puido gañar ningún xogo da súa serie ante o FC Barcelona. Porén, antes desta derrota, esta o vez o equipo si foi quen de gañar o seu primeiro título europeo: a Copa ULEB. O Valencia conseguiu proclamarse campión desde de derrotar ao Krka Novo Mesto por un global na eliminatoria de 154–168. Esta vitoria, ademais, garantizoulles a participación na seguinte edición da Euroliga. Na seguinte temporda, na súa primeira participación na principal competición continental, o club logrou a súa clasficiación para o Top 16, máis foi eliminado despois de rexeitar xogar na Man de Elías ante o Maccabi Tel Aviv aducindo problemas de seguridade en Israel.
Cubo de Rubik
Vértices da base (ABD; PBD; ABE; PBE)
Poida que despois destes movementos os vértices da base aínda non estean ben colocados, nese caso haberá que repetir os movementos ata que se coloquen. Unha vez que os catro vértices da base se atopen na súa posición e ben orientados, só queda pasar ó último punto, tralo cal o cubo quedará solucionado por completo.
Valencia Basket
Historia
O 18 de abril de 2010, o naquela altura chamado Power Electronics Valencia, gañou o seu segundo título europeo, ao vencer ao Alba Berlín por 67−44 na final da EuroCup disputada no Fernando Buesa Arena de Vitoria. Isto permitiu ao club volver á Euroliga sete anos despois da súa primeira participación no torneo. Esta vez, Valencia chegou aos cuartos de final da Euroliga, onde foi eliminado polo Real Madrid, que gañou a serie de playoffs por unha marxe de 3−2. O 7 de maio de 2014 o Valencia consegue o seu terceiro título da EuroCup, esta vez vencendo na final a dobre partido ao UNICS Kazan.
O 5 de xuño de 2017, o Valencia clasificouse para a súa segunda final da Liga ACB de España após derrotar ao Baskonia nas semifinais. A diferenza da primeira vez, esta vez os valenciano conseguiron gañar o seu primeiro título de liga. Na final o equipo venceu ao Real Madrid por 3−1. Esa mesma temporada, o club tamén chegou á final da Copa do Rei e da EuroCup, mais perdeu as finais ante o propio Real Madrid e o Unicaja, respectivamente. O cuarto título europeo da EuroCup do club chegou dous anos despois, o 16 de abril de 2019, cando a Valencia venceu ao Alba Berlín na final a dobre partido.
Patrocinios
Por motivo de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Cubo de Rubik
Arestas da base (AB; DB; PB; EB)
Hai que soster o cubo de maneira que a cara B quede en fronte aos teus ollos e hai que fixarse nos debuxos que veñen a continuación e buscar o que se corresponde co que temos no cubo. Para iso, hai que darlle voltas ó cubo (pero sen xirar ningunha cara, só xiralo na man). Cando o debuxo estea recoñecido, nel indicarase onde se atopa cada cara (A, P, D, E; a cara B é a que se ve frontalmente no debuxo e a S é a oposta).
Valencia Basket
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Valencia Basket desde a súa fundación.
Cubo de Rubik
Arestas da base (AB; DB; PB; EB)
400px|Posibles debuxos da cara base.
O cubo xa está rematado!
Valencia Basket
Palmarés
EuroCup Liga ACB Copa do Rei Supercopa
Cubo de Rubik
Arestas da base (AB; DB; PB; EB)
Despois haberá que realizar os movementos descritos no primeiro punto desta sección, e o cubo quedará rematado!
Valencia Basket
Historial
thumb|O Valencia en 2009.
Cubo de Rubik
Erros
Cando se realizan os movementos que están descritos anteriormente, pode ser que un se equivoque ao levalos a cabo. A solución é descubrir ata que punto o cubo está resolto e continuar os pasos da resolución dende aí. Así de sinxelo.
Número de combinacións posibles
O número total de todas as permutacións posibles que nos permite realizar o cubo de Rubik son as seguintes:
En total teremos que o número de permutacións posibles no cubo de Rubik é de:
Variantes
Embaixo amósanse tres das variantes que hai do cubo de Rubik, tamén creacións de Ernő Rubik, e que saíron á venda tralo éxito do cubo orixinal.
Hai que mencionar que existen tamén versións que non foron comercializadas de cubos de 6×6×6 e 7×7×7, inventados por Panagiotis Verdes.
Outras variantes
Outras das variantes consisten en intercambiar o poliedro utilizado. A meirande parte delas foron inventadas por Uwe Mèffert:
Star Wars: The Rise of Skywalker
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Semidúplex
Denomíname semidúplex —en inglés half-duplex— a un modo de envío de información que é bidirecional pero non simultáneo. Isto ten moito que ver por exemplo coas radios, que utilizan este método de comunicación para intercambiar mensaxes, xa que cando se fala por radio o que se fai é mandar unha mensaxe e logo mediante un sinal indícaselle á outra persoa que xa finalizou a transmisión. As dúas persoas non poden transmitir á vez, senón que unha envía mensaxes até indicar que finalizou e a outra persoa xa pode pasar a transmitir. Este proceso coñecémolo ben pola famosa frase de "corto e cambio".
miniatura|300px|Diferenza entre unha comunicación half-dúplex e outra full-dúplex.
Transmisión semidúplex (topoloxía lóxica Broadcast, estándar Ethernet, tecnoloxía 10Base5)
A utilización do semidúplex remóntase ao ano 1980. Estamos ante o primeiro medio utilizado para as interconexións a longa distancia. De aquí xurdiron grupos como o formado por Digital, Intel e Xexox, coñecido coma DIX, que foi o primeiro en implementar Ethernet en base ao estándar IEEE 802.3 orixinal, publicado ese mesmo ano. Pero foi máis tarde cando IEEE estendeu a especificación 802.3 a tres novas comisións coñecidas como 802.3u (Fast Ethernet), 802.3z (Gigabit Ethernet transmitido en fibra óptica) e 802.3ab (Gigabit Ethernet en UTP).
Nesta primeira fase empregouse unha arquitectura que constaba dunha topoloxía tipo bus cun parámetro de temporización que era similar a 10base2 e 10baseT.
A especificación do cable recorrente ao mesmo termo indica a velocidade 10 (Mbps) BASE (banda base ou banda larga) e 5 (500 m para varios dominios de colisión, ou lonxitude máxima do cable). Queda explícito que se utiliza 500 m de cable coaxial groso para o dominio de colisión.
A amplitude da frecuencia no cable coaxial era moi extensa, permitindo percorrer esta distancia, mais isto traía como consecuencia que a largura de banda "do cable" fose menor. Porén, isto non supuña ningunha desvantaxe tomando como feito as prestacións dos computadores da época.
No método de transmisión semidúplex dous PCs non poden transmitir ao mesmo tempo. As tecnoloxías 10base5, 10base2 e 10baseT son compatibles coas tecnoloxías actuais e autonegociables no modo duplo (full duplex) con estas, especialmente 10baseT (par trenzado categoría 3), determinado polo remprazo a switches. Foi este cambio tecnolóxico o que favoreceu que o manexo de tramas se fixera máis rápido.
A temporización está limitada pola lonxitude do cable e o retardo de propagación (que é o tempo que tarda o sinal en percorrer o medio), o retardo dos repetidores, o retardo dos transceptores e entre estacións. Isto tradúcese na suma de delay que hoxe en día se rixe pola regra 5-4-3.
Hoxe en día, o retardo de propagación (medido en Db) forma parte das dez probas que un cable trenzado de cobre debe ter para ser empregado en LANs (full Ethernet, onde os 8 cables transmiten).
Todas as redes baseadas en Ethernet son propensas a ter colisións (non así Token Ring, dedicado a topoloxía tipo anel), agás que se configuren en modo duplo e se poida transmitir e recibir simultaneamente (multiplexación UTP). En modo duplo non existen colisións.
Dezaseis veces é o límite de intentos de colisión para unha trama danada en 100baseTX, aumentando a súa voltaxe e comunicando aos demais medios da colisión, "escoitando e logo transmitindo", rexenerándose a transmisión nunha orde sen prioridades.
Emilio Prados
Emilio Prados, nado en Málaga o 4 de marzo de 1899 e finado en Cidade de México o 24 de abril de 1962, foi un poeta español, membro da Xeración do 27.
Traxectoria
En 1914 trasladouse a Madrid para estudar, e residiu na Residencia de Estudiantes, alí coñeceu a Juan Ramón Jiménez, que foi vital para a súa inclinación poética e máis tarde a Federico García Lorca, Salvador Dalí e Luis Buñuel entre outros.
En 1921 o agravamento dunha enfermidade pulmonar que padecía dende a infancia obrígao a acudir a sanatorio suízo para tratala, durante a súa reclusión aproveita para ler e escribir, trala súa recuperación en 1922 seguiu cursos nas universidades de Berlín e Friburgo, e en París coñeceu a Pablo Picasso.
En 1924 volta a Málaga, xunto a Manuel Altolaguirre fundou a revista literaria Litoral, e en 1925 convértese no editor da casa editorial Sur, onde foi o responsable da publicación de moitas das obras dos membros da Xeración do 27, durante a Segunda República Prados dedicou boa parte do seu tempo a actividades políticas ao tempo que escribía poesía comprometida.
Arxellas, Camboño, Lousame
Arxellas é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
Emilio Prados
Traxectoria
Trala sublevación militar que dá comezo á guerra civil española, Prados marcha a Madrid e únese á Alianza de Antifascistas Españois, a súa recompilación de poesía de guerra, Destino fiel, gaña o Premio Nacional de Literatura en 1938. En 1938 trasládase a Barcelona e faise cargo, con Manuel Altolaguirre da editorial do Ministerio de Instrución Pública, trala vitoria franquista exiliase en París e en xullo de 1939 establécese en México.
Jozabed Sánchez
Traxectoria
O 13 de xaneiro de 2017, anunciouse a súa cesión ó Celta de Vigo ata o remate da tempada. O 26 de agosto de 2019, Jozabed foise cedido unha tempada ó Girona FC da Segunda División, cunha opción de compra obrigatoria no caso de ascender. O 1 de xullo de 2020, Jozabed volveu ó Celta despois de que o Girona e o xogador non chegasen a un acordo para prorrogar a cesión ata final de tempada.
O 16 de setembro de 2020, Jozabed renovou o seu contrato co Celta ata 2022, e anunciouse a súa cesión por un ano ó Málaga CF da Segunda División.
Arachnid
Arachnid é un filme español de terror en lingua inglesa dirixido por Jack Sholder. No filme, unhas arañas xigantes ameazan os superviventes dun accidente de avión. Está protagonizado por Alex Reid, Chris Potter, Rocqueford Allen, Robert Vicencio e José Sancho.
Janez Mencinger
Janez Mencinger, nado en Brod o 26 de marzo de 1838 e finado en Krško o 12 de abril de 1912, foi un prosista esloveno, considerado un dos pioneiros da novela en esloveno.
Estudou filoloxía clásica. A súa primeira colección de relatos foi Jerica en 1859 de tema ético-social. En Mešana gospoda (1881) e Cmokavzar in Ušperna (1883) ensaia a sátira. Nas súas últimas producións como Abandon (1893) introduce elementos simbolistas. Moja hoja na Triglav (1897), é a súa autobiografía.
Víctor Marco Soler
Víctor Marco Soler, nado en Valencia o 14 de xuño de 1982, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu club actual é o Mensajero.
Frederick Ashton
Frederick William Mallandaine Ashton, nado en Guayaquil en 1904 e finado en Sussex en 1988, foi un bailarín e coreógrafo inglés.
Asociación Deportiva Esteirana
A Asociación Deportiva Esteirana é un club de remo galego da localidade de Esteiro, Muros. Fundouse en 1988 no seo da S.C.R.D. Esteirana e compite na Liga Noroeste de Traíñas. Conta con máis de 300 socios e socias, remeiros e remeiras de tódalas categorías que compiten tanto nas modalidade de banco fixo como de banco móbil ou remo olímpico.
Historia
A historia da Asociación Deportiva Esteirana Remo comeza o 20 de agosto de 1988, nunha Asemblea extraordinaria de socios da Sociedade Cultural Recreativa e Deportiva Esteirana, na que se decide por unanimidade crear unha sección de remo.
Na tempada 1989 conta cun cadro de 18 remeiros e comeza a competir oficialmente na modalidade de batel. A tripulación infantil masculina consegue clasificarse para o Campionato Galego ese mesmo ano, e nos anos sucesivos o club sempre conseguiu ter representación nalgunha categoría no campionato autonómico.
O número de remeiros vai crecendo ano a ano, contando así con 23 na tempada 1990, e 27 na tempada 1991. Nesta tempada consegue por primeira vez clasificar unha tripulación para o Campionato de España de bateles, algo que tamén sucedería nas tempadas 1994, 1995, 1996, 1999, 2000 e 2001.
Tamén na tempada 1991, o club comeza a competir na modalidade de traíñas, aínda que o fará puntualmente (1992, 1993, 1994, 1995, 1999, 2002 e 2003).
En 1993 conta xa con 41 remeiros. Neste ano o club adquire unha traíña de madeira de segunda man e inicia a súa andaina nesta modalidade, a modalidade raíña dentro do banco fixo, estando dende ese momento presentes ininterrompidamente nas regatas que acollen as rías galegas, sendo na tempada 2003 a A.D. Esteirana Remo un dos clubs fundadores da Liga Galega de Traíñas.
Na tempada 1994 colleita o primeiro éxito nun Campionato de España de bateles. A tripulación infantil masculina, logo de acadar a clasificación para o campionato estatal tras clasificarse 3º no Campionato Galego, acada tamén un 3º posto e polo tanto medalla de bronce no Campionato de España.
Mais foi na tempada 1996 cando o club gaña a primeira medalla de ouro nun Campionato de España de bateis. Faino a tripulación infantil-cadete feminina que se proclama Campioa de España uns días despois de terse proclamado Campioas Galegas.
Un ano moi importante na historia do club foi 1997. Neste ano, en Asemblea de Socios da Sociedade Cultural Recreativa e Deportiva Esteirana, celebrada o 17 de agosto de 1997, decídese que a sección de remo (Esteirana Remo) teña os seus propios socios e ademais terá unha xestión económica e administrativa totalmente diferenciada da S. C. R. D. Esteirana, o que dá lugar na tempada 2002 á constitución da Asociación Deportiva Esteirana Remo, sen perder o vínculo cunha entidade como a Esteirana que agrupa no seu seo equipos federados de remo, fútbol e atletismo, promocionando o deporte e a cultura nas últimas tres décadas.
Outro motivo destacable de 1997 é que se comeza a competir en banco móbil ou remo olímpico, aínda que só o fai unha remeira do club, cedida no C.R. Robaleira (A Guarda), conseguindo este club o 2º posto no Campionato de España en catro scull(4x) cadete feminino. Non será ata a tempada seguinte cando se compita realmente como club. Os éxitos nesta modalidade chegan na tempada 2000, cando se sobe ao podio no Campionato de España por primeira vez, conseguíndose en dobre scull (2x) cadete feminino a medalla de prata. Na tempada seguinte chegaría o éxito máis importante nesta modalidade, o dobre scull (2x) cadete masculino consegue a medalla de ouro no Campionato de España, sendo na tempada 2002 o ano no que por primeira vez unha bogadora da Esteirana Remo participa en probas de ámbito internacional. Sendo na temporada 2003 cando consegue con Eva Val un 2º posto mundial formando parte da tripulación 4xXF da FER.
Monte de Meda, Guntín
Historia
No castro do Picato atopáronse pezas de cerámica e unha ara dedicada á divindade Navia.
Na diplomática medieval da igrexa de Lugo aparece frecuentemente citado o nome desta parroquia; os documentos máis antigos foron asinados polos reis Afonso III en 897 e Afonso V en 1027.
Premio Goya de honra
O Goya de honra é o premio que a Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España lle concede a un profesional do mundo do cine como recoñecemento a toda a súa carreira.
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya de honra desde a orixe do galardón ata a actualidade. miniatura|[[José Luis López Vázquez]]
Soutelo, Camboño, Lousame
Soutelo é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Antonio Ozores
Antonio Ozores Puchol, nado en Burjassot (Valencia) o 24 de agosto de 1928 e finado en Madrid o 12 de maio de 2010, foi un actor español.
Biografía
Pertence a unha das sagas cinematográficas máis coñecidas de España, sendo fillo dos actores Mariano Ozores (pai) e Luisa Puchol, pai da actriz Emma Ozores, exmarido da actriz Elisa Montés, irmán do actor José Luis Ozores, irmán tamén do escritor, director e actor Mariano Ozores, tío da actriz Adriana Ozores e cuñado das actrices Emma Penella e Terele Pávez.
Filmografía
Traballou en máis de cento cincuenta películas. Algúns dos filmes nos que participou como protagonista foron Esto es un atraco (1987), Canción triste de... (1988), El Equipo Aahhgg (1989) ou Los obsexos (1989).
Parada de Sil
Parada de Sil é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Caldelas e que forma parte da Ribeira Sacra. Segundo o padrón municipal en 2018 tiña 564 habitantes (808 en 2003).
Xeografía
O concello, situado ao norte da provincia de Ourense, ten 62,4 km², e abrangue 9 parroquias. Limita ao norte con Sober (provincia de Lugo) a través do río Sil, ao sur con Montederramo, ao leste coa Teixeira e ao oeste con Nogueira de Ramuín e Xunqueira de Espadanedo.
A parte norte pertence á Ribeira Sacra, no val do río Sil preto da desembocadura no Miño, determinado polo encoro de Santo Estevo. A parte sur ten zonas montañosas, como as lombas desgastadas da terra da Picoña, Cabeza de Meda, Os Confurcos, Os Burdiallos e Os Salgueiriños. Entremedias, hai unha área de media montaña con planicies onduladas e cumios como A Carpadena, Outeiro do Río, A Espereta, Biruxe, Corzas, A Gándara e Os Penediños. Estas zonas xeográficas determinan a climatoloxía, oceánica de montaña nas zonas máis altas, e oceánico mediterráneo na ribeira.
Historia
Durante o antigo réxime a zona pertenceu á xurisdición de Chandrexa de Sacardebois.
Patrimonio
No concello destaca o mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil. Na parroquia de San Lourenzo de Barxacova situábase o conxunto da capela e necrópole de San Vítor de Barxacova.
Hai petos de ánimas en Cimadevila, Couto e Teimende. O cruceiro de Forcas está asentado sobre unha roca que fai ás veces de base. Na parroquia de Forcas consérvase sobre o río Mao a ponte románica de Canceliñas, que conta con marcas de canteiro.
O concello conta coa ruta de sendeirismo homologada PR-G 98, Canón do Sil - Santa Cristina. É unha ruta circular de 18 km con principio e fin na prazo do Barquilleiro, da capital do municipio. Discorre na maior parte polos camiños de carro e sendas antigas para cultivar as pendentes de vides. No percorrido vense fornos, sequeiros e muíños, amais do mosteiro románico de Santa Cristina de Ribas de Sil.
O escudo do concello foi proposta por Francisco Ogando Vázquez e Fernando González Suárez en marzo de 1988, e aprobado pola Xunta de Galicia polo decreto 563/1990 do 20 de decembro. O primeiro e cuarto cuarteis fan referencia ás nove mitras de ouro (cinco e catro respectivamente), sobre fondo sinople. O segundo cuartel leva as armas dos Castro, condes de Lemos: seis roeis azuis sobre campo de prata. O terceiro cuartel leva unha palma de ouro baixo unha coroa real da mesma cor, en campo de goles. Ao timbre, coroa real pechada.
Lugares de Parada de Sil
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Parada de Sil vexa: Lugares de Parada de Sil.
Mosteiro, Guntín
Santa María de Mosteiro é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2020 tiña 109 habitantes, deles 60 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2019.
A Teixeira
A Teixeira é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Terra de Caldelas e que forma parte da Ribeira Sacra. Segundo o IGE no ano 2019 tiña 316 habitantes (159 homes e 157 mulleres) (551 en 2003), sendo este o segundo dos 4 concellos galegos que ten menos de 500 habitantes, xunto con Negueira de Muñiz, Larouco e Chandrexa de Queixa; á parte de ser un dos máis avellentados, cunha media de idade superior aos 60 anos.
O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Paisaxe
É un concello dunha paisaxe moi fermosa: a 1 km da vila existe unha excelente vista dos canóns do Sil. Presenta verdes prados e montañas nas que a árbore predominante é o castiñeiro.
Economía
A agricultura é a base da economía, predominando o viñedo: nos últimos anos creáronse moitas adegas que producen viño coa denominación de orixe Ribeira Sacra.
Lugares da Teixeira
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Teixeira vexa: Lugares da Teixeira.
Carrio
O topónimo galego Carrio pode referirse a:
Galería de imaxes do Porriño
Galería de imaxes do concello do Porriño na provincia de Pontevedra.
Asiago
Asiago é un concello de 6.496 habitantes da provincia de Vicenza, Véneto, Italia. Coñecida internacionalmente polo seu queixo (queixo de Asiago). Durante a primeira guerra mundial no concello desenvolveuse unha importante batalla entre o exército austro-húngaro e o italiano nas beiras do río Isonzo.
Leda
miniatura|dereita|Leda e o cisne. Na mitoloxía grega, Leda era a filla de Testio, rei de Etolia, e muller de Tíndaro, rei de Esparta.
Asiago
Ligazóns externas
Web oficial de Asiago (en italiano)
Francombat
O francombat é unha arte marcial francesa, semellante ao jiu-jitsu e creado no ano 1988 por Alain Basset e Dominique Dumolin.
O francombat é practicado no sur de Francia. Pódense encontrar escolas de francombat nas cidades de París, Bordeos, e Montpellier. Os instrutores levan roupas vermellas e os estudantes verdes.
Esta arte marcial baséase na estratexia e na comprensión do corpo humano. A eficiencia no combate depende de tres factores: boa forma física, coñecemento das técnicas e da estratexia, e bo control do estrés.
O adestramento do francombat baséase en catro puntos:
Asociación Amigos da Cultura
A Asociación Amigos da Cultura é unha asociación de ámbito galego creada por Agustín Portela Paz en 1967 na cidade de Pontevedra, mais non entrou a funcionar até o ano 1968 por presións das autoridades políticas. Continúa en funcionamento e colabora con diversas promocións culturais, como a recuperación da Festa dos maios, que se veñen celebrando desde o ano 1969.
Premio de Economía e Socioloxía de Galiza Alexandre Bóveda
O Premio Alexandre Bóveda tiña como tema a referencia de calquera aspecto da Economía e Socioloxía de Galicia, cuxo idioma a empregar era o galego e os premios eran de cincuenta mil pesetas e metálico e dúas mencións honoríficas, coa obriga de edición por parte da Asociación Amigos da Cultura en editoriais galegas. A presentación dos orixinais era obrigatoria, por triplicado e o formato tiña que ser en folios medida holandesa a dobre espazo, a cal non podía ser inferior a 70 holandesas, cadros ou datos á parte. Os traballos remesaranse á Asociación Amigos da Cultura e non podían levar firma nin mención do autor, senón que se distinguían cun lema. Nun sobre á parte, figuraría no seu exterior o lema do traballo, o nome do autor ou autores, enderezo e nacionalidade. Todos os comunicados relacionados co fallo do xurado eran a nome do firmante. O xurado estaba integrado por personalidades de recoñecido prestixio elixidos pola Asociación Amigos da Cultura. O secretario do xurado era un representante da asociación que non tiña voto mais era o portavoz.
Amigos da Cultura reservábase o dereito de publicar as monografías premiadas en opción preferente durante o prazo de 18 meses, contado a partir da data de comunicación oficial do fallo do xurado. As condicións do contrato ou contratos que se establecían entre as partes, no seu caso, axustábanse ás normas dispostas polo Instituto Nacional do Libro Español (INLE), non perdendo a propiedade intelectual o autor ou autores sobre os traballos premiados.
Finalidade do Premio
O premio buscaba promover o estudo e investigación de materias relacionadas á Economía e Socioloxías galegas. Asociación Amigos da Cultura buscaba contribuír a fortalecer a identidade colectiva do pobo galego servindo de canle á reflexión e convidando a continuar o camiño, coa esperanza de acadar a independencia da patria galega como fin último.
Colaboracións co Casino Mercantil e Industrial
O goberno da Galicia rural: as súas institucións, por Xosé Gonzalo de la Huerga Fidalgo, celebrada na Sala de Actos do Casino Mercantil e Industrial o día 25 de abril de 1974.
I (cirílico)
И, и (cursiva: И, и) nunha letra presente na maioría dos alfabetos cirílicos tanto modernos como arcaicos. Representa tipicamente /i/ (en protoeslavo, eslavo eclesiástico, ruso, búlgaro, serbio, e macedonio), ou /ɪ/ (en ucraíno, así como nalgunhas posicións no moderno eslavo eclesiástico e ruso).
Soledad Penalta
Soledad Penalta Lorenzo, nada en Noia o 23 de abril de 1943, é unha artista e escultora galega.