cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deportivo da Coruña Feminino
Campaña para a recuperación da sección
En 2013, co motivo da celebración do I Trofeo Teresa Herrera Feminino, fíxose unha homenaxe á desaparecida sección feminina, ás súas xogadoras, adestradores etc. . En decembro dese mesmo ano, Tino Fernández incluíu a recuperación do equipo entre as intencións da súa candidatura á presidencia do club.
Debut (2016/2017)
O equipo deu os seus primeiros pasos no verán de 2016 empregando a denominación xenérica do club, Real Club Deportivo de La Coruña S.A.D., aínda que sendo coñecido popularmente como Deportivo feminino. Contaría cun cadro composto por xogadoras dos principais equipos coruñeses e algunhas das mellores promesas do fútbol galego (Teresa Abelleira, Nuria Rábano ou Raquel Béjar). A través da profesionalización, a idea era crear un bloque novo co que ir medrando ata acadar o grande obxectivo da entidade, o ascenso a Liga Iberdrola.
Abruñás, Dordaño, Oza-Cesuras
Abruñás é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Deportivo da Coruña Feminino
Debut (2016/2017)
O debut tivo lugar o 30 de xullo na Cidade Deportiva de Abegondo nun amigable contra o Portonovo S.D. (4-0).
Durante a pretempada, o Dépor disputou a Copa Deputación da Coruña, torneo que reúne os mellores equipos clasificados da provincia a tempada anterior. Acadou o título logo de gañar todos os partidos con solvencia, incluída a final ante o S.D. O Val (7-0), deixando entrever o potencial do novo proxecto. Ese mesmo verán o equipo xogou o seu primeiro partido en Riazor para disputar a IV edición do trofeo Teresa Herrera; torneo que sumaron ao seu palmarés ao derrotaren nos penaltis ao Villarreal.
O primeiro partido oficial do club foi ante o Oviedo Moderno (actual Real Oviedo) no Estadio Ponte dos Brozos de Arteixo o 4 de setembro de 2016 (0-0).
A tempada regular foi dominada polas favoritas a priori, o Real Oviedo. As branquiazuis aguantan o tirón e a metade de ano reforzáronse coas primeiras xogadoras internacionais (as venezolanas Gabriela García "Gaby" e Lourdes Moreno "Kika" ) pero as ovetenses non cederon e leváronse finalmente o campionato. As herculinas acadaron na súa primeira tempada un meritorio segundo posto, superando a clubs con máis experiencia e bagaxe na competición.
Consolidación (2017/2018)
Esta tempada o equipo pasou a chamarse Deportivo ABANCA tras un acordo coa entidade bancaria de 4 anos de duración. A segunda tempada arrincou cos mesmos obxectivos. O club reforzouse con xogadoras con nome na categoría e que incluso xogaran na Primeira división (Iris Arnaiz ou Ainize Barea "Peke" ) para dotar o cadro de xogadoras de experiencia e afrontar con garantías os encontros máis intensos do ano, pasando a contar con 5 xogadoras profesionais. Ademais de sumar á causa algunhas das xogadoras galegas máis prometedoras (Laura Vázquez ou Patricia Díaz ).
En pretempada, o Dépor volveu gañar a Copa Deputación ante o Victoria C.F. (3-0).
A competición ligueira igualouse e foi un cara a cara entre o Dépor e o Real Oviedo desde a primeira xornada. Ambos os equipos contaron os seus partidos por vitorias e ningún mostrou síntomas de debilidade. Foi tal a igualdade que a liga se decidiu a falta de catro xornadas, nun dramático encontro entre ambas as entidades no que as coruñesas, con todo a favor, sucumbiron na casa ante as asturianas (0-2), perdendo así todas as opcións de loitar polo ascenso a Primeira división.
A pesar da decepción, o equipo rematou a tempada no alto facéndose coa Copa Galicia fronte ás viguesas do Atlántida Matamá (4-0).
Consagración e ascenso a Liga Iberdrola (2018/2019)
O terceiro ano afrontouse coa experiencia dos triunfos e as derrotas. O club deu un paso máis e fichou xogadoras do talle de Alba Merino, Ali Muñoz ou Maya Yamamoto, futbolistas cun gran percorrido profesional na máxima categoría nacional.
O salto de calidade comezou a apreciarse na Copa Deputación onde o equipo volveu a saír vencedor, de novo, ante o Victoria C.F. (4-0).
A tempada regular iniciouse cun empate na casa (2-2) ante o PM Friol CD Lugo que prendeu todas as alarmas e vaticinou un novo ano á estela dun Real Oviedo que domina no grupo 1 de Segunda división pero non acada o ansiado ascenso. Porén, o equipo dirixido por Manu Sánchez pisou o acelerador e encadeou 23 vitorias consecutivas, unha delas no campo das favoritas (1-3) que serviu para redimirse do tropezo sufrido meses atrás. Ante este nivel de esixencia cada semana o Real Oviedo rematou por ceder. O Dépor fíxose co seu primeiro campionato de liga o 31 de marzo de 2019 ao golear por cinco goles a cero ao Sárdoma C.F., con tantos de Peke (2), Gaby, Patri López e Tere Abelleira. Obtivo así o seu primeiro pase á fase de ascenso a Primeira división 30 anos despois, escribindo unha nova folla de ouro na historia do club e do fútbol feminino coruñés.
O equipo cruzouse na primeira fase do 'playoff' de ascenso a Liga Iberdrola co Alhama CF, ao que gañou a domicilio grazas a un gol de Maya Yamamoto, sentenciando a eliminatoria no partido de volta cun contundente 5-1 ante un cheo histórico na Cidade Deportiva de Abegondo. Na segunda fase do playoff o Deportivo ABANCA enfrontouse ao CD Femarguín, ao que venceu 2-0 na casa e 1-4 a domicilio, acadando así o ascenso a Liga Iberdrola o 19 de maio de 2019.
O Deportivo en Primeira División (2019-)
miniatura|O Deportivo fichou a [[Athenea del Castillo en 2019.]] Para a súa estrea na Primeira División o Deportivo reforzou a súa portería con xogadoras con experiencia na máxima categoría, como Esther Sullastres que se recuperaba dunha longa lesión, e María Isabel Rodríguez suplente no Atlético de Madrid que acababa de gañar a liga. Tamén Noelia Villegas proviña desta categoría e viña a reforzar a defensa. O resto das súas incorporaciónes foron xogadoras novas con proxección. Foi o caso de María Méndez, campioa do mundo sub-17. A derradeira fichaxe do Deportivo na pretempada foi a dianteira Athenea del Castillo, internacional sub-19, tras unha dura disputa co CDE Racing Féminas.
Nesta pretempada 2019-20 o Deportivo programou dous amigábeis con equipos de Primeira División, para prepararse para un salto de nivel que se outros anos fora considerable, este ano prometía ser aínda maior trala intensa campaña de fichaxes internacionais realizada polos equipos de primeira. Nestes partidos as branquiazuis sufriron contundentes derrotas, 1-5 co U.D.G. Tenerife e 0-2 co Madrid C.F.F.. Non obstante, o 8 de setembro de 2019 as nosas estreáronse cunha vitoria ante o R.C.D. Español (3-1), sendo o primeiro equipo que se estreaba cunha vitoria na máxima categoría dende o Fundación Albacete na temporada 2014-15. O equipo continuou sumando vitorias e mantívose invicto durante as primeiras sete xornadas, ocupando o segunda praza ata o partido da xornada 8 fronte ao Atlético de Madrid, cando volveu perder un partido oficial, cousa que non ocorría dende marzo de 2018, un ano e medio antes. Nos partidos como local, esta xeira prolongouse ata a xornada 19. Finalmente a irrupción da pandemia de coronavirus provocou o final abrupto da competición cando o equipo ocupaba a cuarta posición da táboa. Pouco antes, en febreiro, o Deportivo volveu disputar un partido da Copa da Raíña, competición que non xogaba dende os tempos do Karbo. Nunha histórica noite na que o equipo xogou ademais o seu primeiro partido no Estadio de Riazor, as coruñesas golearon por 7 a 2 ao Valencia Féminas, con 4 goles de Peke, e cadanseu gol de Athenea, Tere Abelleira e María Méndez. Con todo, foron eliminadas na seguinte rolda (cuartos de final) polo FC Barcelona.
Estadio
Tanto o primeiro equipo como o filial xogan os seus partidos na Cidade Deportiva de Abegondo. O complexo deportivo da entidade foi inaugurado en 2003 e conta con ata 14 campos de fútbol.
Altas e baixas 2019/2020
Ademais de Nuria Torres procedente do Atlántida Matamá e Sara Álvarez, defensa/lateral dereito tamén procedente do Atlántida de Matamá incorporáronse ó filial co obxectivo de ter algúns minutos no primeiro equipo.
Real Club Deportivo da Coruña B
O filial deportivista xoga na Primeira Nacional (Grupo I), despois de conseguir o ascenso na tempada 2018/2019. Antes de ascender proclamouse campión da Copa Galicia da categoría de Primeira División Galega.
Datos do club
Datos actualizados a 14 de abril de 2019.
Andrón
O andrón ou andronitis (grego antigo ἀνδρῶν ἀνδρῶνος) designa na arquitectura doméstica da antiga Grecia a estancia ou parte da casa reservada aos homes. Consistía nun patio descuberto (αὐλή aulê), rodeado de columnas, ao redor do cal estaban dispostas as diversas habitacións para o servizo do propietario e dos que vivían con el. Estaba separada por un corredor e unha porta, do xineceo, que contiña as habitacións das mulleres.
Ligazóns externas
Nesta páxina podemos contemplar a reconstrución dunha escena de banquete no andrón dunha casa da cidade de Olinto.
Gilbert Baker
Gilbert Baker (Chanute, Kansas, 2 de xuño de 1951-Cidade de Nova York, 30 de marzo de 2017) foi un artista e activista polos dereitos civís que en 1978 deseñou a bandeira LGBT, tamén coñecida como bandeira do arco da vella ou bandeira da liberdade.
Biografía
Baker serviu no Exército dos Estados Unidos de 1970 a 1972. Foi destinado a San Francisco na época do movemento de liberación LGBT. Tras ser licenciado con honras, decidiu aprender costura de maneira autodidacta e empezou a deseñar pancartas para as manifestacións en contra da guerra e a favor dos dereitos dos homosexuais. Foi durante estes anos que coñeceu e estableceu amizade co político e activista Harvey Milk.
En 1979 empezou a traballar na Paramount Flag Company de San Francisco. Baker deseñou desde entón paneis publicitarios para personaxes políticos do talle do primeiro ministro da República Popular da China, para os presidentes de Francia, Venezuela e Filipinas, ou para o rei de España. Tamén realizou varios traballos para o Partido Demócrata, ademais de diversas creacións para numerosos actos civís, en especial para o Día Internacional do Orgullo LGBT de San Francisco.
En 1994 Baker trasladouse a Nova York onde continuou co seu traballo creativo e o seu activismo. Ese ano creou a bandeira máis grande do mundo (daquela) para a celebración do vixésimo quinto aniversario dos disturbios de Stonewall.
En 2003, para conmemorar o tamén vixésimo quinto aniversario da bandeira LGBT, Baker creou unha bandeira coas cores do arco da vella de dous quilómetros que percorría Cayo Hueso dende o golfo de México até o océano Atlántico. Despois das celebracións, enviou diferentes seccións da bandeira a máis de cen cidades de todo o mundo. Faleceu no seu lar na Cidade de Nova York mentres durmía, á idade de 65 anos.
Bandeira LGBT
Ondulou por vez primeira no Festival do Orgullo de San Francisco, o 25 de xuño de 1978. As dúas primeiras bandeiras do desfile foron cosidas e tinguidas a man polo artista, coa axuda de trinta voluntarios. As súas cores pretenden reflectir a diversidade da comunidade LGBT. As oito que compoñen o deseño orixinal teñen os seguintes significados: O deseño sufriu cambios, debido á dispoñibilidade de teas no mercado. En 2008, a variante máis estendida posúe seis franxas horizontais de cores vermella, laranxa, amarela, verde, azul e violeta, e a vermella aparece na parte superior, tal e como aparecería no arco da vella. Baker refírese a ela como "a versión comercial", pois xurdiu por mor das necesidades de facilitar a súa produción en masa.
Aethopyga gouldiae
Aethopyga gouldiae é unha especie de ave da familia Nectariniidae.
Pode ser encontrada no sueste de Asia, en Bangladesh, Bután, China, Hong Kong, India, Laos, Birmania, Nepal, Tailandia e Vietnam. Os seus hábitats naturais son forestas temperadas e rexións subtropicais ou tropicais húmidas de grande altitude.
Charles White
Charles White, nado en Manchester o 4 de outubro de 1728 e finado en Sale o 20 de febreiro de 1813, foi un médico inglés, cofundador do Manchester Royal Infirmary, con Joseph Bancroft, un industrial local. Foi un cirurxián capaz e innovador, que tamén realizou significativas contribucións no campo da obstetricia.
Mantivo gardado na súa casa en Sale, o corpo momificado dunha das súas pacientes durante 55 anos, probablemente, polo menos en parte, porque ela tiña un medo patolóxico a ser enterrada viva.
Traxectoria
Foi o único fillo de Thomas White, un cirurxián e parteiro, e a súa esposa Rosamond. Despois de ser educado polo reverendo Radcliffe Russell, uniuse á práctica do seu pai como aprendiz, aproximadamente en 1742. Posteriormente estudou Medicina en Londres co obstetra William Hunter, para despois completar os seus estudos en Edimburgo e volver traballar xunto ao seu pai como cirurxián e parteiro.
A partir da década de 1750 White foi alcanzando un maior recoñecemento como un cirurxián capaz e innovador. En 1760 presentou unha investigación ante a Royal Society, na que describía o seu exitoso tratamento para un brazo fracturado, reunindo os extremos do óso roto. En 1762 foi elixido membro da Royal Society e presentou outra investigación sobre o emprego de compresas para deter o sangrado. Ese mesmo ano converteuse en membro do Real Colexio de Cirurxiáns de Inglaterra.
Ademais foi recoñecido no campo da obstetricia. No seu libro Treatise on the Management of Pregnant and Lying-in Women (1773) recomendaba que as mulleres desen a luz naturalmente e que non se debía intervir activamente ata que os ombreiros do bebé fosen expulsados. Tamén recomendaba que as mulleres deixasen a cama canto antes despois do parto e extremar a limpeza e a ventilación.
Defendeu a polémica teoría de que "Todos os organismos están organizados nunha cadea estática de ser, cambiando por medio de pequenas gradacións de plantas a animais e destes a persoas". Argumentaba que as razas "non brancas" eran inferiores e máis próximas ao primitivo debido ao seu pigmentación e que as mulleres se parecían a estas razas, porque os seus corpos revelaban áreas de pigmentación máis escura: "a aréola ao redor da mamila, a pube e o bordo do ano", o que era máis notable nas mulleres embarazadas.
En 1752 foi cofundador da Manchester Royal Infirmary co industrial local Joseph Bancroft e desempeñouse alí como cirurxián honorario até 1790.
Vida persoal
Casou en 1757 con Ana Bradshaw, cuxo pai tivera un cargo público no condado de Lancaster. Tiveron oito fillos. En 1803 sufriu un ataque de oftalmite, que conduciu á súa cegueira uns anos máis tarde. Morreu o 20 de febreiro de 1813 na súa casa en Sale.
A momia de Manchester
Foi o médico da familia Beswick e estaba presente no enterro de John, cando un dos doentes notou que as pálpebras deste movíanse, xusto cando ían pechar o seu cadaleito; White confirmou que John aínda estaba vivo. O suposto cadáver recobrou o coñecemento uns días máis tarde e viviu durante moitos anos.
O incidente causou que a irmá de John, Hanna Beswick, sufrise de medo patolóxico a ser enterrada viva. Tras a morte de Hanna en 1758, White embalsamouna, aínda que se suxeriu que as instrucións dela eran ser mantida sen enterrar ata que fose obvio que estaba morta. O corpo momificado foi conservado nunha habitación da casa do médico, onde foi almacenado nunha vella caixa de reloxo. Cando finou en 1813, a momia foi doada ao Museo da Sociedade de Historia Natural de Manchester, onde se deu a coñecer como a momia de Manchester ou a momia de Birchin Bower. O corpo, que se exhibía no vestíbulo, foi descrito por un visitante en 1844 como "uno dos obxectos máis notables do museo".
A momia foi transferida á Universidade de Manchester en 1867 e posteriormente co permiso do Bispo, Hanna foi enterrada nunha tumba non marcada no Cemiterio Harpurhey, o 22 de xullo de 1868.
Atenco
miniatura|250px|Praza de San Salvador Atenco. Atenco é un concello do Estado de México, en México. Limita ao norte con Acolman e Tezoyuca, ao sur con Nezahualcóyotl e Chimalhuacán, ao leste con Texcoco, Chiautla e Chiconcuac e ao oeste con Ecatepec e Nezahualcóyotl. Abrangue unha superficie de 83,80 km², e a súa poboación era de 56 243 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San Salvador Atenco.
Lon Chaney Jr.
Creighton Tull Chaney, nado en Oklahoma City o 10 de febreiro de 1906 e finado en San Clemente, California, o 12 de xullo de 1973, coñecido como Lon Chaney Jr., foi un actor estadounidense coñecido por interpretar a Larry Talbot no filme The Wolf Man (1941) e en varios crossovers, a Count Alucard (Drácula deletreado ao revés) en Son of Dracula, o monstro de Frankenstein en The Ghost of Frankenstein (1942), a momia en tres filmes e outras personaxes en numerosos filmes de terror de Universal. Interpretou tamén a Lennie Small en Of Mice and Men (1939) e pequenos papeis secundarios noutros filmes de éxito. Orixinalmente foi acreditado como Creighton Chaney, dende 1935 como "Lon Chaney, Jr." e dende Man Made Monster (1941), foi case sempre acreditado co nome do seu pai, Lon Chaney, pola insistencia do estudio. A carreira de Chaney no cinema e na televisión durou entre 1931 e 1971.
Traxectoria
Chaney naceu en Oklahoma City e traballou duro para evitar estar á sombra da fama do seu pai, o actor Lon Chaney. A súa primeira aparición nun filme foi sen acreditar en Girl Crazy en 1932, e o seu primeiro traballo inmportante, aínda sen ser o protagonista, realizouno en Ave do paraíso, con Dolores del Río.
En 1941, Chaney interpretou a personaxe epónima na versión de The Wolf Man para Universal Pictures, unha caracterización que o marcou o resto da súa vida. Durante os anos seguintes realizou papeis en filmes de terror, ademais de series de misterios parapsicolóxicos e papeis en filmes do oeste.
Tras deixar o estudio, traballou de xeito esporádico, en parte polo seu encadramento no cinema de terror, en parte polo seu alcoholismo, e en parte polo cancro de gorxa que o afectou durante os últimos anos da súa vida, a mesma doenza que acabou coa vida do seu pai.
Vida persoal
Chaney casou dúas veces. A súa primeira esposa Dorothy divorciouse de en 1936 porque bebía demasiado e era fusco. Casou con Patsy Beck en 1937. Tivo dous fillos coa súa primeira esposa, Lon Ralph Chaney e Ronald Creighton Chaney.
Chaney era apreciado por algúns dos seus colegas (o adxectivo que máis usaban para referirse a el aqueles que o apreciaban era "doce"), aínda que era tamén capaz de intensos odios. Por exemplo, el o seu compañeiro habitual Evelyn Ankers non se levaban ben a pesar da súa química en pantalla. Tamén era coñecido por facerse amigo de actores novos e defender os vellos que sentía que eran menospreciados polos estudios. Un exemplo foi William Farnum, grande estrela do cinema mudo que interpretou un pequeno papel en The Mummy's Curse. Segundo o coprotagonista Peter Coe, Chaney pediu que Farnum tivese a súa propia cadeira no plató e fose tratado con respecto, ou el marcharía do filme.
Chaney tivo discusións co actor Frank Reicher (a quen case estrangula fronte a cámara en The Mummy's Ghost) e co director Robert Siodmak (Chaney rompeu un floreiro sobre a súa cabeza). O actor Robert Stack afirmou na súa autobiografía de 1980 que Chaney e o seu compañeiro de borracheiras Broderick Crawford eran coñecidos como "os monstros" en Universal Pictures polo seu comportamento cando estaban bébedos que con frecuencia acababa en sangue.
Estratopausa
miniatura|350px|Capas da atmosfera; [[troposfera e tropopausa, estratosfera e estratopausa, mesosfera, mesopausa e termosfera]] A capa gasosa que rodea ao planeta Terra divídese teoricamente en varias capas concéntricas sucesivas: troposfera, tropopausa, estratosfera, estratopausa, mesosfera e termosfera.
A estratopausa é a capa de transición que está situada entre a mesosfera e estratosfera. A maior parte do ozono da atmosfera sitúase en torno aos 22 quilómetros por riba da superficie da Terra, na rexión próxima á estratopausa, na parte superior da estratosfera.
A estratosfera ten como límite superior a estratopausa, onde está o punto de inflexión da temperatura, a súa temperatura mantense ó redor de 0 °C case constantemente.
A 30 quilómetros dentro da estratosfera, está a capa de ozono da cal depende a vida na Terra; máis enriba está a rexión quente que termina na estratopausa a uns 50 km de altitude. Os movementos do aire nesta rexión son case na súa totalidade horizontais, obedecendo aos ventos da estratosfera.
A Viña, Abelleira, Muros
A Viña é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Pieter van Musschenbroek
Pieter van Musschenbroek, nado o 14 de marzo de 1692 en Leiden e finado o 19 de setembro de 1761, foi un médico, astrónomo, matemático, filósofo e físico holandés coñecido pola súa contribución á invención da coñecida como botella de Leiden que se pode considerar como a precursora dos actuais condensadores.
Traxectoria
Nado dentro dunha familia de ópticos, estudou e exerceu a medicina , en 1718 obtén o doutoramento. Durante unha estancia en Londres leu a John Theophilus Desaguliers e Isaac Newton cousa que tería unha grande influencia na súa traxectoria científica. En 1719 finaliza os seus estudos de filosofía e marcha a Duisburgo onde sería profesor de matemáticas, filosofía e medicina na Universidade entre 1719 e 1723, durante este tempo mantivo contactos e unha correspondencia constante con Daniel Gabriel Fahrenheit. Deu clases de física en Duisburg, Utrecht e en Leiden a partir de 1740. Realizou varios experimentos sobre a electricidade. Un deles chegou a ser famoso: propúxose investigar se a auga encerrada nun recipiente podía conservar cargas eléctricas. Durante esta experiencia uns dos seus asistentes, colleu a botella e recibiu unha forte descarga eléctrica. Deste xeito foi descuberta a botella de Leiden e a base dos actuais condensadores.
No 1746 descobre o primeiro condensador, e chámao en honra á Universidade e Cidade de onde era oriúndo "Botella de Leiden". Aínda que simultaneamente o mesmo aparello fose descuberto polo inventor alemán Ewald Georg von Kleist, o nome da "Botella de Leiden" quedou na historia como un dos grandes descubrimentos da ciencia.
O primeiro condensador consistía nunha botella de vidro parcialmente chea con auga e tapada cunha cortiza atravesada no seu centro por un cable cun dos seus extremos mergullado na auga. Cando se conectaba o cable a unha fonte de enerxía estática a botella cargábase, e podía descargarse conectando o seu borne central a un punto de potencial cero (terra).
A "Botella de Leiden" evolucionou rapidamente cara a un recipiente de vidro con delgadas láminas metálicas dentro e fóra. Unha varilla metálica atravesaba a tapa illante facendo contacto coa lámina interna. Entre as placas interna e externa aplicábase unha diferenza de potencial que facía que a "Botella de Leiden" cargásese. Unha vez cargada podíalla descargar achegando o condutor central á placa externa, producindo a perforación dieléctrica do aire mediante unha faísca.
A "Botella de Leiden" pronto atopou interesantes aplicacións prácticas para almacenar enerxía estática, unha das máis tradicionais foi a máquina de Wimshurst. Naquela época foron tan importantes as aplicacións da "Botella de Leiden" que se poden ver distintos modelos e deseños en moitos museos do mundo da especialidade, pero todas conservan o mesmo principio de funcionamento.
Elena Estévez
Elena Estévez Mignot, finada en Teis en marzo de 1933, foi unha propagandista agraria galega.
Traxectoria
Filla de Julián Estévez, cada 1 de maio saía por Vigo cunha bandeira republicana ata o Paseo de Afonso XII e nunha ocasión fixo abrir as portas dunha fábrica de conservas situada na rúa de Sanjurjo Badía para que saísen á rúa as obreiras, obrigadas a traballar ese día. Cando o seu pai se converteu en presidente do Directorio Antiforista de Teis, Elena vinculouse á campaña antiforal realizada polo Directorio. Dende 1909 foi constante a súa participación nos mitins e reunións antiforistas xunto con Carmen Álvarez. Insistía os seus discursos á muller galega para convencela da necesidade de incorporarse a unha loita na que se libraba a vida de Galicia e a emigración dos seus fillos.
Vida persoal
Casou con Ricardo Fernández.
Un sabato, con gli amici
Un sabato, con gli amici é unha novela en lingua italiana de Andrea Camilleri, publicada en 2009 por Arnoldo Mondadori Editore.
Trama
Seis amigos da universidade forman tres parellas ligadas entre elas. Matteo casou con Anna, Andrea á súa vez con Renata, e Giulia e Fabio comparten piso. Os seis quedan para cear os sábados, mais trala reaparición de Gianni, un amigo homosexual que quere entrar en política, os esquemas das súas vidas pasadas vense obrigados a reconstruír a armadura rota no salto á infancia.
Ferreiros, Sarria
Por aquí discorre o Rally San Froilán. Coincidindo coas festas patronais de San Sadurniño celébrase o FerreirosFest. Na parroquia rodouse parte do filme Romasanta. A caza da besta (Paco Plaza, 2004).
Azoi, Dordaño, Oza-Cesuras
Azoi é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Balas sobre Broadway
Balas sobre Broadway (en Bullets over Broadway) é un filme estadounidense de 1994, dirixido por Woody Allen e protagonizado por un elenco coral que inclúe a John Cusack, Dianne Wiest, Chazz Palminteri e Jennifer Tilly.
O filme foi candidato a sete premios Oscar, incluíndo a Allen e o seu guionista Douglas McGrath ao mellor guión orixinal, Allen ao mellor director e Tilly e Palminteri como actriz e actor secundario, respectivamente. Wiest gañou o Oscar á mellor actriz secundaria pola súa interpretación, segunda vez que gañaba o premio dirixida por Allen.
Foi emitido na TVG en 1998.
Argumento
En 1928, David Shayne é un dramaturgo novo e idealista que acaba de chegar a Broadway. Para conseguir financiamento para a súa obra, God of Our Fathers, acepta contratar a Olive Neal, moza dun gánster. Ela é esixente e carece de talento, mais Cheech, o escolta do gánster, resulta ser un xenio que chega constantemente con ideas excelentes para revisar a obra.
Mentres os actores preparan, Shayne vese superado reclamando o escrito por Cheech como propio, enganando a súa parella Ellen coa sedutora e alcohólica protagonista Helen Sinclair e enfrontando que o seu protagonista, un comedor compulsivo, comece un romance con Olive.
Que non decaia (álbum de 2003)
Que non decaia é un álbum de estudio do músico galego de folk Xil Ríos. Foi publicado o 14 de abril de 2003, por La Voz de Galicia, dentro da colección Son de Galicia.
Trátase do mesmo álbum Que non decaia, publicado en 1992 polo selo Edigal.
Litoria spenceri
Litoria spenceri é unha especie de ra australiana da familia Hylidae.
Descrición
O macho adulto ten uns 50 mm de longo; a femia 60 e o cágado (antes da metamorfose) 40. Os cágados son de cor marrón escura con manchas negras e aletas salpicadas de marrón. Os adultos teñen un dorso verrugoso, son verdes ou marróns. O ventre é de cor branca ou amarela clara. Os dedos das extremidades anteriores están lixeiramente palmedos, e os das inferiores estano totalmente.
Reprodución
A femia pon entre 200 e 1 000 ovos adheridos á parte inferior de pedras e rochas na auga a finais da primavera ou principios de verán. Os cágados chegan á metamorfose a finais do verán ou principios do outono.
Alimentación
Os adultos aliméntanse dunha ampla gama de insectos voadores, mentres que os cágados comen algas filamentosas e detritos bentónicos.
Hábitat
Vive nunha ampla variedade de comunidades vexetais de bosques de montaña, secos ou húmidos, entre 200 e 1 100 m de altitude, e inclúen regatos, ríos, pantanos e fervenzas.
Cofares
Cofares (Cooperativa Farmacéutica Española) é unha asociación de distribución de medicamentos e produtos sanitarios, de capital 100% farmacéutico fundada en 1944. A organización está formada por 10 244 socios farmacéuticos e máis de 4500 farmacias clientes. A empresa controla a cuarta parte do mercado farmacéutico en España.
Conta con máis de 1.800 profesionais e presenza en 30 países.
Polémicas
En 2017 Cofares destituíu dos seus cargos dous conselleiros por sospeitas de se beneficiar no repartimento da vacina da meninxite B Bexsero.
Diego Abad de Santillán
Sinesio Vaudilio García Fernández, coñecido como Diego Abad de Santillán, nado en Reyero (provincia de León) o 20 de maio de 1897 e finado en Barcelona o 18 de outubro de 1983, foi un militante e teórico anarquista e escritor español.
Traxectoria
En 1927 regresou á Arxentina e en 1930 tras ser condenado a morte tras o golpe de estado de José Félix Uriburu foxe ao Uruguai onde permaneceu ata a proclamación da república na España. Dirixiu o órgano da FAI, Tierra y Libertad e a revista teórica Tiempos Nuevos. Residente en Barcelona cando comezou a Guerra Civil española, participou activamente contra os sublevados na cidade, contribuíndo a organizar o Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña, foi conselleiro de Economía da Generalitat de Cataluña (decembro de 1936-marzo de 1937), crítico co goberno de Juan Negrín e coa actuación do PCE durante a guerra. Tras a derrota da república volveu á Arxentina, fundou varias editoriais, traduciu a Bakunin, editou a Gran Enciclopedia Argentina. En 1976 volveu á España pero decepcionado coa actuación da CNT volveu á Arxentina, regresou, xa enfermo, á España en 1983 morrendo aos poucos meses.
RASAT
RASAT é un satélite de Turquía lanzado mediante un foguete Dnepr o 17 de agosto de 2011 desde Dombarovskiy.
Características
RASAT é operado polo Instituto de Investigación Espacial Turco, TÜBITAK-UZAY. É o primeiro satélite de observación terrestre desenvolvido e construído por enxeñeiros turcos e sucesor do satélite BILSAT 1 lanzado en 2003.
O satélite é capaz de tomar imaxes da Terra cunha resolución de 7,5 m en modo pancromático e de 15 m en modo multiespectral. Foi lanzado nunha órbita inicial de 689 km de apoxeo e 668 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 98,26 graos e un período orbital de 98,40 minutos.
Fórmula floral
En botánica, a fórmula floral é unha maneira de representar simbolicamente e estrutura dunha flor mediante o uso de letras, números e outros signos. Tipicamente, utilízase a fórmula floral para representar as características morfolóxicas das flores dunha determinada familia de plantas, máis que as dunha especie en particular.
Símbolos
Os seguintes son os símbolos máis utilizados:
K ou Ca= cáliz; por exemplo, Ca5 = indica que a flor ten 5 sépalos. C ou Co= corola; por exemplo, Co3(x) = significa que os pétalos se presentan nun número que é múltiplo de 3. A = androceo; por exemplo, A∞ = significa que presenta moitos estames G = xineceo; así, G (3)1∞ = indica un xineceo de ovario súpero (por iso o "G" está suliñado), composto per 3 carpelos unidos entre si (por iso o número tres se pon entre parénteses), cun só lóculo e numerosos óvulos por lóculo. A cantidade de lóculos do ovario indícase como subíndice do número de carpelos, o número de óvulos por lóculo indícase como un expoñente.
Exemplo
Exemplo da fórmula floral da especie Diplotaxis muralis:
Ida de Bernicia
Ida, finado sobre 559, é o primeiro rei coñecido do reino anglo de Bernicia, que gobernou entre 547 e 559, data da súa morte. Pouco sabemos da súa vida ou reinado, pero foi considerado como o fundador da liña de sangue da que se proclamaban sucesores moitos dos reis anglosaxóns do norte de Inglaterra e sur de Escocia. Os seus sucesores combateron a resistencia britana e acabarían fundado o reino de Northumbria.
Fontes
Algúns comentaristas dos séculos XVIII e XIX, comezando por Lewis Morris, asociaron a Ida cunha figura da tradición galesa coñecida como Flamdwyn ("Portador da chama"). Este Flamdwyn foi evidentemente un líder anglosaxón que se enfrontou a Urien Rheged e os seus fillos, especialmente o seu fillo Owain, que o matou. Con todo, Rachel Bromwich indica que esta identificación ten pouco que a apoie; outros escritores, tales como Thomas Stephens e William Forbes Skene, identifican a Flamdwyn con Theodric, o fillo de Ida, sinalando as pasaxes nas xenealoxías en que se fala das batallas de Theodric con Urien e os seus fillos.
Na época en que Ida gobernaba, o control de Bernicia non se estendía apenas terra adentro. Non foi ata a época de Æthelfrith, o neto de Ida, cando se produciu a expansión berniciana cara ao oeste. Esta tese está referendada pola descrición da Historia Brittonum' das loitas entre bernicianos e nativos britanos, indicando unha resistencia prolongada. Tamén reforza esta teoría a escaseza de achados arqueolóxicos anglosaxóns terra dentro no século VI.
Ettore Scola
Ettore Scola, nado en Trevico (Italia) o 10 de maio de 1931 e finado en Roma o 20 de xaneiro de 2016, foi un director e guionista italiano.
Traxectoria
Scola entrou na industria cinematográfica como guionista en 1953 e debutou como director en 1964, con Se permettete parliamo di donne. O seu primeiro éxito internacional chegou dez anos despois con C'eravamo tanto amati, que retrata a vida e a política italiana despois da segunda guerra mundial.
Clostridium perfringens
C. perfringens é unha dos principais axentes causantes de intoxicacións alimentarias, aínda que ás veces pode ser inxerido sen que faga dano.
Ademais das intoxicacións alimentarias, pode producir infeccións. As infeccións debidas a C. perfringens poden causar necrose de tecidos, bacteremia, colecistite enfisematosa, e gangrena gasosa, que se coñece tamén como mionecrose clostridial. Na gangrena gasosa está implicada unha toxina da bacteria chamada α-toxina. C. perfringens pode participar en infeccións anaerobias polimicrobianas. Clostridium perfringens  encóntrase moitas veces neste tipo de infeccións como un compoñente da flora normal, e nese caso o seu papel na infección é pouco importante.
A acción de C. perfringens nos cadáveres é producir gas nos tecidos, que só pode evitarse co embalsamamento.
Características
É un bacilo non mótil grampositivo anaerobio, que forma endósporas moi resistentes. Pode realizar a respiración anaerobia utilizando o nitrato como aceptor final de electróns, e tamén fermentacións nas que produce gases, como o CO2. É un organismo mesófilo cunha temperatura de crecemento óptima de 37 °C. Ten un xenoma de algo máis de 3 millóns de pares de bases (3,6 millón no tipo A) e un contido GC relativamente baixo (de 24 a 53%). Non pode sintetizar todos os aminoácidos. Os serotipos de C. perfringens denomínanse A, B, C, D e E e dependen da exotoxina que produza (as catro principais son: alfa, beta, épsilon e iota), que teñen efectos citotóxicos e necrotizantes. Ademais das exotoxinas, produce unha enterotoxina, que é o seu factor de virulencia principal, e denomínase enterotoxina de Clostridium perfringens (CPE), que afecta á permeabilidade das membranas celulares nas enfermidades gastrointestinais que produce.
Intoxicación alimentaria
C. perfringens é un dos principais causantes de intoxicacións alimentarias, que se poden producir principalmente por inxerir carne ou aves pouco cociñadas e contaminada coa bacteria, ou carne que foi suficientemente cociñada pero que se gardou demasiado tempo antes de consumirse. A enterotoxina de Clostridium perfringens (CPE) que media na enfermidade é lábil á calor (inactívase a 74 °C) e pode aparecer na comida contaminada, se non se prepara debidamente, e nas feces. O período de incubación é de entre 6 e 24 horas (normalmente 10-12 horas) despois da inxestión de comida contaminada.
Como C. perfringens forma esporas que poden resistir as temperaturas de cocción, se a comida preparada se deixa estar durante certo tempo a temperatura moderada sen consumir, pode producirse a xerminación das esporas e orixinárense colonias bacterianas infectivas. Os síntomas típicos son cambras abdominais, diarrea; vómitos e febre. Xeralmente desaparecen en 24 horas. Hai tamén casos raros mortais de enterite necrotizante clostridial no que están implicados as cepas de tipo C do microorganismo, que producen unha potente β-toxina ulcerativa. Estas cepas encóntranse principalmente en Papúa Nova Guinea.
A pesar do seu perigo potencial, C. perfringens (xunto con outras bacterias) utilízase como axente para levedar certos tipos de pan sen lévedo orixinarios dos Montes Apalaches, xa que o proceso de enfornado reduce a contaminación bacteriana evitando efectos negativos.
Infección
Clostridium perfringens é o axente bacteriano máis común que produce a gangrena gasosa, a cal é unha necrose ou putrefacción dos tecidos con produción de gas. É causada principalmente pola alfa-toxina de Clostridium perfringens. Os gases forman burbullas nos músculos e un característico cheiro a tecido en descomposición. Despois de espallarse localmente de forma rápida e destrutiva (o cal pode producirse só nunha horas), prodúcese o espallamento sistémico da bacteria, e as toxinas bacterianas poden causar a morte. Este é un problema moi importante nas feridas traumáticas graves e de guerra (na primeira guerra mundial causou a morte por gangrena gasosa de moitos soldados feridos). C. perfringens crece doadamente en placas de ágar sangue en condicións anaeróbicas, e a miúdo produce unha zona dobre de beta-hemólise.
Diagnose
C. perfringens pode diagnosticarse mediante a reacción de Nagler cando o organismo sospeitoso se cultiva en placas con medio de xema de ovo (fonte de lecitina). Un lado da placa contén anti-alfa-toxina, e o outro lado non. Seméntase unha estría co organismo sospeitoso en ambos os lados. Fórmase unha área de turbidez arredor do lado que non ten a anti-alfa-toxina, o que indica que a actividade de lecitinase non está inhibida.
Tratamento
Na intoxicación alimentaria non se recomendan antibióticos, senón que se fai unha rehidratación oral ou, en casos graves, intravenosa.
Nesgo de xénero na Wikipedia
alt=Pie chart for gender of Wikipedia editors: 90% male, 9% female, and 1% transsexual or transgender|miniatura|Os editores da Wikipedia eran predominantemente do sexo masculino, de acordo coa pescuda realizada pola [[Fundación Wikimedia, en 2011.]] O nesgo de xénero na Wikipedia refírese a unha crítica da enciclopedia en liña Wikipedia segundo a cal a natureza e a cantidade do seu contido están tendencialmente influenciadas polo feito da maioría dos seus editores ser do sexo masculino. Está entre as críticas máis frecuentes á Wikipedia e parte dunha crítica máis xeral sobre unha fenda sistémica na enciclopedia. A Wikipedia ten normalmente menos entradas, e con menor extensión, sobre mulleres ou de temas importantes para as mulleres en comparación ás entradas sobre homes ou sobre temas importantes para os homes. A Fundación Wikimedia, que mantén a Wikipedia, concorda con esas críticas e realiza accións para aumentar a participación de mulleres na Wikipedia.
Conclusións da pescuda e cuestións
"A gran maioría dos editores da Wikipedia son homes novos, con formación universitaria", un grupo demográfico que ten sido descrito como "un grupo de homes geeks que son o suficientemente ricos para pagar 2 000 dólares para ter un computador portátil e unha conexión de banda larga." As pescudas indicaron que entre o 8,5% e o 16% das persoas que editan a Wikipedia son do sexo feminino. Consecuentemente, a Wikipedia foi criticada por algúns académicos e xornalistas por ter principalmente contribuidores do sexo masculino, e por ter menos e artigos sobre mulleres ou de temas importantes para as mulleres e por eses artigos seren normalmente pouco extensos. The New York Times apuntou que a taxa de participación das mulleres na Wikipedia pode estar de acordo con outros "foros públicos de relevancia". En 2009, unha pescuda da Fundación Wikimedia revelou que o 6% dos editores que fixeron máis de 500 edicións eran do sexo feminino, co editor home típico tendo de media o dobre de edicións en comparación ás editoras típicas.
Nas Wikipedias, en especial a de inglés, a proporción de artigos sobre mulleres en relación a artigos sobre homes foi maior do que noutros tres bancos de datos. No entanto, a análise lingüística computacional concluíu que a maneira como as mulleres e os homes son descritos nos artigos demostra fenda, cos artigos sobre mulleres tendo maior probabilidade de uso excesivo de palabras relacionadas a xénero e familia. Os pescudadores cren que iso é un sinal de que os editores da Wikipedia consideran o xénero masculino o "xénero neutro". Outra crítica da abordaxe da Wikipedia, baseada nun editorial do The Guardian de 2014, é que ten dificultade en tomar decisións sobre "o que importa". Para ilustrar este punto, notaron que o contido relacionado con actrices de filmes pornográficos estaba máis ben organizado do que o contido sobre escritoras.
En 2010, a Universidade das Nacións Unidas e o UNU-MERIT, conxuntamente, presentaron unha síntese dos resultados dun pescuda global da Wikipedia. O 30 de xaneiro de 2011, un artigo de The New York Times citou unha pescuda da Fundación Wikimedia, segundo a cal menos do 13% dos colaboradores da Wikipedia son mulleres. Sue Gardner, entón directora executiva da fundación, dixo que o aumento da diversidade faría mellorar a enciclopedia. Os factores que o artigo citou para explicar o baixo número de mulleres editando foi entre outros motivos o asedio que pode ocorrer contra as mulleres nos ambientes wiki. En 2013, os resultados da pescuda foron cuestionados e indicouse que, nos EUA, a participación das mulleres representaba o 22,7% e, en xeral, o 16,1% do total.
En febreiro de 2011, The New York Times realizou unha serie de columnas sobre o tema "Onde están as mulleres na Wikipedia?" Susan C. Herring, profesora de ciencia da información e lingüística, dixo que a ela non lle sorprendía a disparidade de xénero na Wikipedia. Dixo que a natureza controversa de moitas páxinas de discusión de artigos tórnase desagradábel para moitas mulleres, "se non realmente intimidantes." Joseph M. Reagle reaccionou da mesma forma, dicindo que a combinación dunha "cultura de elitismo hacker" e do efecto desproporcional de membros virulentos, mesmo estes sendo unha minoría pode tornar o ambiente da comunidade desagradábel. Dixo: "a ideoloxía e a retórica da liberdade e da abertura poden ser usadas (a) para suprimir preocupacións sobre discursos impropios ou ofensivos como se fosen "censura" e (b) racionalizar a baixa participación feminina como simplemente unha cuestión de preferencia persoal e de escolla." Justine Cassell dixo que, aínda que as mulleres sexan tan ben informadas canto os homes e tan capaces canto homes de defender o seu punto de vista, "é aínda o caso na sociedade norteamericana, que o debate, a disputa e a defensa vigorososa dunha posición moitas veces sexan aínda vistos como unha postura masculina, e ese tipo de estilo en mulleres pode suscitar avaliacións negativas."
O  International Journal of Communication publicou unha pescuda de Reagle e Lauren Rhue que analizou a cobertura, representación de xénero e tamaño de artigos de miles de asuntos biográficos na Wikipedia en lingua inglesa e na Encyclopædía Britannica en liña. Concluíron que a Wikipedia tiña unha cobertura mellor e artigos máis longos en xeral sobre mulleres, que a Wikipedia normalmente tiña máis artigos sobre mulleres do que a Britannica, en termos absolutos, mais que había maior propensión de artigos sobre mulleres estaren ausentes na Wikipedia se comparados cos de homes en relación á Britannica. Isto é, a Wikipedia era mellor do que a Britannica en termos de cobertura biográfica, mais aínda mellor cando se trataba de homes. Da mesma forma, pódese dicir que a Britannica é máis equilibrada en quen negligencia do que a Wikipedia. Para as dúas obras de referencia, a lonxitude do artigo non era consistentemente distintos, por xénero.
En abril de 2011, a Fundación Wikimedia, a súa primeira pescuda semestral sobre a Wikipedia, indicou que o 9% dos editores da Wikipedia son mulleres. Tamén revelou que, "ao contrario da percepción dalgúns, os nosos datos mostran que poucas mulleres editoras senten que elas son asediadas e moi poucas senten que a Wikipedia é un ambiente sexualizado." No entanto, en outubro de 2011, un artigo no papel no International Symposium on Wikis and Open Collaboration mostrou que as evidencias suxiren que a Wikipedia pode ter "unha cultura que crea barreiras á participación feminina".
Un estudo publicado en 2014 descubriu que hai tamén un "hiato de habilidade na internet" con relación aos editores da Wikipedia. Os autores encontraron que hai maior probabilidade dos colaboradores máis altamente cualificados seren homes e que non hai ningunha disparidade de xénero entre os pouco cualificados; concluíron que o "hiato de competencias" agrava as disparidades de xénero entre os editores. Entre 2010 e 2014, as mulleres representaran case o 61% dos participantes dos cursos universitarios organizados pola Fundación de Wiki Educación. As súas contribucións, viuse, desprazaban o contido da Wikipedia da cultura pop e de temas de exactas para as ciencias sociais e humanidades.
En 2016, Wagner et al. encontraron unha fenda de xénero lingüístico en asuntos relacionados coa familia, xénero e relacionamentos en entradas sobre mulleres, en comparación cos de homes. Os autores tamén encontraron diferenzas estruturais en termos de metadatos e ligazóns, o que ten consecuencias negativas na busca por informacións sobre mulleres.
Un estudo de 2017 concluíu que as mulleres que participaron dunha experiencia editando un sitio web como a Wikipedia entendían os outros editores como homes e entendían as súas respostas como máis críticas que cando había sinais de que o xénero do editor era neutro. O estudo concluíu que: "...editoras visibelmente mulleres na Wikipedia e o uso de feedbacks positivos poden diminuír o hiato de xénero na Wikipedia. Mais do que iso, a alta proporción de editores anónimos pode exacerbar o hiato de xénero na Wikipedia, xa que o anonimato é moitas veces percibido como masculino e máis crítico."