cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edmund Husserl
Pensamento
A parte metodolóxica é a contribución máis significativa e novidosa da fenomenoloxía. Consiste nunha técnica inspirada na dúbida cartesiana que pon en suspenso (epokhé / Einklammerung) a existencia do mundo así como toda crenza ou opinión recibida culturalmente. Deste xeito pódese describir o que se presente (fenómeno) á razón humana en absoluta ausencia de prexuízos. Coñécese co nome de método fenomenolóxico da redución. Con este método debería poderse, primeiro, fundar as diferentes ciencias empíricas e, segundo, dar cun principio primeiro unificador e garante de toda actividade humana científica e ética. O primeiro aspecto correspóndese coa fenomenoloxía entendida como ciencia das esencias. As ciencias empíricas refírense só a fenómenos da experiencia sensible (Positivismo), pero como en todo feito sensible hai unha esencia (eidos), só coñecendo esta pode fundarse solidamente o coñecemento empírico. O segundo aspecto, en cambio, orienta a fenomenoloxía cara a unha ciencia da conciencia. Posto que toda esencia resulta coñecida por unha conciencia (é obxecto para unha conciencia que a pensa) hai que describir a estrutura desta para determinar como se configura aí unha relación fundamental e unitaria, principio de todas as esencias. Esta conciencia á que apunta o método fenomenolóxico é unha conciencia pura, isto é, unha estrutura transcendental independente de toda actividade consciente humana concreta. Husserl denomínaa subxectividade transcendental. Segundo Husserl a propiedade esencial desta conciencia é a intencionalidade. Isto quere dicir que a conciencia é sempre "conciencia de algo", isto é, posúe unitariamente un cáracter bipolar. Por exemplo, en toda percepción hai, ademais do acto de percibir, o percibido. Ós actos da conciencia en xeral (referidos ó suxeito) chámalles noesis, e ós contidos deses actos (referidos ó obxecto) noema. A través dunha serie de complexos e especializados análises da conciencia Husserl desemboca no concepto de intersubxectividade: o recoñecemento da existencia de diversas conciencias todas elas co mesmo rango ontolóxico.
Obviando esta noción de intersubxectividade a filosofía husserliana da conciencia foi catalogada por moitos como unha recaída outra vez no idealismo. Talvez para eludir esta interpretación, segundo Husserl errónea, no escrito A crise da ciencias europeas introduce unha nova caracterización da fenomenoloxía como ciencia do mundo da vida. De acordo con esta nova orientación a toda conciencia, campo propio da fenomenoloxía, acompáñalle sempre como un presuposto certo a conciencia do mundo, configurándose nesa unidade a totalidade da vida intencional da conciencia.
Repercusións
En torno a Husserl formouse un numeroso e notable núcleo de discípulos. Case todos abandonaron a dirección inmanentista da filosofía da conciencia e trataron de desenvolver a fenomenoloxía das esencias aplicando o método fenomenolóxico a moi diversos campos da filosofía. Como é imposible mencionalos todos sinalar tan só algúns destes pensadores: A. Reinach, M. Geiger, J. Hering, R. Ingarden, H. Conrad-Martius e M. Heidegger (Ontoloxía); E. Stein ( Tomismo); A. Pfänder, Th. Conrad, D. Katz, P. F. Linke e M. Beck (Psicoloxía); K. Stavenhagen, F. Kaufmann e E. Levinas (Filosofía da relixión); M. Scheler e D. von Hildebrand (Ética). Destes os máis célebres e influentes foron, sen lugar a dúbidas, Max Scheler e Martin Heidegger. A través do último a fenomenoloxía actuou, moi ó pesar de Husserl, como solo no que enraizaron dúas das grandes correntes filosóficas do século XX: Existencialismo e Hermenéutica.
Lingua cupopia
Bibliografía
. São Paulo, Companhia das Letras. ISBN 85-71645
-85-X.
The New York Times Building
Historia do proxecto
A famosa fotógrafa estadounidense Annie Leibovitz foi contratada para inmortalizar a construción do edificio entre xullo de 2005 e xullo de 2006. Leibovitz crearía unha colección de 35 imaxes, inspiradas nas fotografías que Lewis Hine e Margaret Bourke-White tomaron nos anos 1930 dos rañaceos Chrysler e Empire State. Visitaría de novo o edificio a comezos de 2007 para documentar a instalación dos seus primeiros ocupantes. Esta serie fotográfica denominouse Building the Times: Photographs by Annie Leibovitz.
Deseño
Foi deseñado polo arquitecto italiano Renzo Piano e a firma FXCollaborative, con Gensler coma interiorista. Destaca pola súa innovadora fronte con milleiros de pequenos tubos de cerámica.
O 11 de novembro de 2006, o edificio alcanzou a súa altura final de 319 metros.
Lista das árbores de Galicia
A seguinte é unha lista das árbores de Galicia, só inclúe as árbores que medran de forma espontánea en Galicia excluíndo as árbores ornamentais de parques e xardíns e outros lugares, a non ser que conseguiran naturalizarse no medio galego. Tampouco se inclúen nesta lista os arbustos.
A Laxe, Aspai, Outeiro de Rei
A Laxe é un lugar da parroquia de Aspai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Akhmat Kadyrov
Akhmat Abdulkhamidovich Kadyrov (en Ахмат Абдулхамидович Кадыров), nado o 23 de agosto de 1951 en Karaganda (RSS de Casaquistán) e finado o 9 de maio de 2004 en Groznyi (Chechenia), foi o muftí da República Chechena de Ichkeria na década de 1990, durante a Primeira Guerra de Chechenia e posteriormente. Co estoupido da Segunda Guerra de Chechenia mudou de bando, ofrecendo o seu apoio ao goberno ruso, e o 5 de outubro de 2003 pasou a ser presidente da República de Chechenia. Foi asasinado por islamistas chechenos o 9 de maio de 2004.
Tipo de gravame
O tipo de gravame, tipo impositivo ou alícuota tributaria é a taxa, fixa ou variábel e expresada en forma de coeficiente ou porcentaxe, que, aplicada á base impoñíbel, dá como resultado a cota tributaria.
O tipo medio de gravame é o resultado de dividir a cota tributaria pola base impoñíbel, e expresa a carga tributaria para ese suposto. O tipo marxinal, pola súa parte, é o tipo máis elevado duna tarifa ou o que se aplica a un contribuínte, fabándose neste último caso de tipo marxinal persoal.
Cubillas de Santa Marta
Cubillas de Santa Marta é un concello e localidade español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Está situado a 25 km de Valladolid e a outros 25 da cidade de Palencia. Pertence a Denominación de Orixe Cigales.
Croc-Blanc (filme de 2018)
Para o filme homónimo de 1991 véxase Cairo Branco
Cairo branco (título orixinal en francés: Croc-Blanc) é un película de animación de 2018 dirixida por Alexandre Espigares, baseada na novela do mesmo nome do autor estadounidense Jack London.
Nos Premios do Cinema Europeo foi proposto para mellor filme de animación en 2018.
Resumo
O filme relata a historia de Cairo branco (ou Cabeiro branco), un valente can lobo. Inicialmente é amestrado por Castor Gris e a súa tribo india, quen se ve obrigado a entregarllo a un home malvado. Salvado por unha amigable parella, o can deberá deixar de lado os seus instintos salvaxes e afacerse a vivir rodeado de humanos.
Repartición de voces
O filme obtivo comentarios positivos por parte da crítica especializada. No sitio Rotten Tomatoes conta cun índice de aprobación do 88% cun rating medio de 7.2 sobre 10. Kate Erbland de IndieWire eloxiou a película, afirmando: "O poder e a maxestosidade de Cairo branco, un marabilloso protagonista, fai que a viaxe pague a pena". Tim Brayton de Alternate Ending afirmou no seu comentario: "Cairo branco é un dos intentos máis interesantes de facer algo distinto coa animación dixital en 3D que viu a luz en moito tempo".
O Cando, Bendia, Castro de Rei
O Cando é un lugar da parroquia de Bendia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Paio (ermitán)
thumb|[[Igrexa de San Fiz de Solovio, situada no lugar onde vivía Paio]]
Paio (en latín Pelagius) foi un ermitán galego, que segundo a tradición popular polo ano 813 moraba nun lugar coñecido polo nome de Solovio, na fraga de Libredón, exactamente onde hoxe fica a igrexa de San Fiz de Solovio na cidade de Santiago de Compostela. Este ermitán ollou durante varias noites consecutivas unhas luminarias misteriosas sobre un outeiriño da foresta, coma se fose unha choiva de estrelas.
Paio, moi impresionado pola brillantez, decidiu presentarse perante o bispo Teodomiro (que daquela era bispo da sé de Iria Flavia, actual Padrón) para lle comunicar os feitos. O bispo reuniu un pequeno séquito e se dirixiu ao lugar onde puido contemplar el mesmo o fenómeno. Alí, no mesto bosque, foi onde atoparon un sepulcro de pedra no que repousaban tres corpos que serían identificados como o Apóstolo Santiago e os seus dous discípulos, Teodoro e Atanasio. Téñase en conta que estes feitos ocorrían oito séculos após a morte de Santiago o Maior.
O bispo recoñeceu este feito coma un milagre e informou ao rei Afonso II de Galiza; o rei ordenou a construción dunha capela no lugar, que se converteu gradualmente nun importante lugar de peregrinación. Esta capela foi seguida por unha primeira igrexa o ano 829 e posteriormente por unha igrexa prerrománica en 899, construída por orde do rei Afonso III de Galiza e finalmente iniciouse en 1075 baixo o reinado de Afonso VI a construción da Catedral de Santiago de Compostela.
Juan José Dieste
Juan José Dieste Ortigueira, nado en Escarabote en 1963, é un político galego, dende xuño de 2011 ata xuño de 2019 foi alcalde do concello de Boiro.
Pratibha Patil
miniatura|200px|dereita|Pratibha Patil miniatura|200px|dereita|[[Luiz Inácio Lula da Silva|Lula e Pratibha Patil]] Pratibha Devisingh Patil (nada o 19 de decembro de 1934 en Nadgaon, Maharashtra) é unha política india elixida presidenta da India o 19 de xullo de 2007. Ela é a primeira muller que chegou ao posto de presidenta da India. Ela sucede a Abdul Kalam.
Juan José Dieste
Traxectoria
Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou na industria conserveira local, na empresa Jealsa, dirixida á súa vez polo que fora alcalde popular de Boiro Jesús Alonso Fernández.
Afiliado ao Partido Popular de Galicia dende 1988, presentouse nas listas desa formación ás eleccións de 1999 e 2003, saíndo elixido concelleiro nesta última ocasión, situándose o grupo na oposición e exercendo de portavoz municipal dende setembro de 2005. Trala renuncia de Luís Blanco Vila, foi cabeza de cartel á alcaldía nas eleccións de 2007, colleitando os peores resultados do PP en Boiro en 16 anos, ao obter unicamente 6 concelleiros, ante o cal continuou como líder da oposición.
Alejandro Paleo Mosquera
Alejandro Paleo Mosquera, nado en Viveiro o 10 de outubro de 1981, é un ciclista profesional galego.
Como afeccionado, gañou a Volta á Coruña de 2007. Debutou como profesional co equipo Xacobeo Galicia en 2008. Para a tempada ciclista de 2010 volveu pasar á categoría afeccionado no equipo Cidade de Lugo.
Carlota de Gales
miniatura|Canonazo de saúdo en [[Hyde Park, Londres, para anunciar o nacemento de Carlota.]] Carlota de Cambridge (en Charlotte of Cambridge), de nome completo Charlotte Elizabeth Diana Windsor, nada en Londres o 2 de maio de 2015, é unha princesa británica.
É a segunda filla dos duques de Cambridge Guillerme e Catarina e quinta bisneta da raíña Isabel II do Reino Unido e o príncipe Filipe, duque de Edimburgo e neta da falecida Diana, princesa de Gales. É á súa vez, a 4ª na liña de sucesión ao Trono Británico, tras o seu avó o príncipe Carlos, príncipe de Gales, o seu pai o duque de Cambridge e o seu irmán máis vello o príncipe Xurxo de Cambridge. É a primeira princesa británica en non ser superada por un irmán máis novo, Lois de Cambridge, na liña de sucesión.
Carrán bengalés
Características
É moi semellante ó carrán cristado. A diferenza fundamental é o peteiro, xa que é de cor alaranxada. Tamén pódese confundir co carrán real, mais a especie bengalensis é unha ave máis pequena, cun voo máis estilizado e co peteiro máis fino.
Distribución
Distribúse ó longo da costa africana. A poboación do norte de Africa migra cara o noroeste de África, sendo unha especie moi rara en Europa. Historicamente tense documentado a cría en Andalucía e o sur de Italia. En España, só cría de maneira confirmada e continuada no Parque Natural do Delta do Ebro, ás veces hibridándose co carrán cristado.
Reo
O reo, Salmo trutta truta, é un peixe anádromo da familia dos salmónidos; trátase dunha das formas de Salmo trutta, ou subespecie, segundo os autores.
Considérase que é a forma raíz da especie Salmo trutta.
Ademais de como reo, esta forma ou subespecie coñécese co nome de troita maresa.
A súa característica máis chamativa é o seu corpo alargado, con forma de torpedo. Os flancos son de cor gris prateada ou gris verdosa; o ventre é branco.
Ao igual que todos os salmónidos ten unha aleta adiposa no lombo.
Aliméntase principalmente de pequenos peixes e invertebrados.
Taxonomía
A subespecie foi descrita por primeira vez en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Ao longo do tempo foi coñecida por numerosísimos sinónimos:
E aínda hoxe está en discusión a taxonomía da especie Salmo trutta.
Salmón, reo, troita
Bioloxicamente a troita común ou de río e o reo forman parte dunha mesma especie, Salmo trutta: son formas ecolóxicas ou morfotipos da mesma especie, pero o reo presenta comportamentos que se asemellan máis aos do salmón (Salmo salar). O reo desova nos ríos para despois volver ao mar a buscar o alimento, como fai o salmón. Porén, o reo á capaz de alimentarse tamén en auga doce (algo que non fai o salmón). Ademais, a súa migración ao mar é menos intensa que a do salmón, xa que o reo non adoita afastarse moito dos ríos, sendo habitual nas zonas máis costeiras. Por outro lado, a súa aparencia física é moi similar á da troita, polo que en ocasións resulta moi complicado diferenciar entre ambos os peixes, sobre todo se os exemplares foron capturados no mesmo río (de feito, en estudos realizados en Galicia comprobouse a existencia de maiores diferenzas xenéticas entre reos de distintos ríos que entre troitas e reos dun mesmo río).
Se o reo acaba de chegar ao río presenta unha coloración prateada que o diferenza, pero se leva xa en auga doce certo tempo, esta coloración prateada vai desaparecendo, facéndose cada vez máis semellante á da troita, e facendo a súa distinción moi complicada (de feito existen exemplares nos que resulta practicamente imposible saber se se trata dun reo ou dunha troita).
Características
miniatura|250px|Debuxo de dous excemplares de reo.
O reo caracterízase polo seu corpo alongado, en forma de torpedo, e coa aleta dorsal erecta. A cabeza é máis pequena, comparativamente) que á da troita.
A súa coloración máis común é, no dorso e nos flancos, gris prateada ou gris verdosa, con abundantes pequenas manchas negras, non bordeadas de aréolas abrancazadas (nin con manchas vermellas, sobre todo cando entra nos ríos) como a troita de río; o ventre é abrancazado. Sobre o dorso presenta unha banda estreita (como unha raia) de cor escura.
A aleta caudal é pouco escotada. miniatura|250px|Os reos son máis grandes que as troitas.
Normalmente os reos son máis grandes que as troitas. O seu tamaño medio é de 60 cm de lonxitude, pero en condicións de vida favorábeis pode chegar até os 130 cm, e pesar até os 20 kg. Aos 6 ou 7 anos pode alcanzar pesos de entre 3 a 4 kg; estes exemplares son os que se pescan normalmente e, sen dúbida, son os de máis calidade.
Ao igual que todos os salmónidos, o reo ten unha aleta adiposa situada entre a aleta dorsal e a caudal.
Os reos teñen os dentes como os da troita, é dicir, no maxilar, nos premaxilares, na lingua e no vómer, pero os do vómer son distintos que os da troita. Neste óso leva tres dentes transversais e un lonxitudinal, mentres que a troita común leva unha fileira de tres dentes transversais e dúas fileiras de dentes lonxitudinais.
Algúns trazos que poden servir para diferenciar o reo da troita son os seguintes:
Distribución, hábitat e bioloxía
O reo distribúese nas costas do Atlántico nororiental, nos mares do Norte, Branco e Báltico, chegando polo norte desde a baía de Chosha (no mar de Barents en Rusia) até as rías galegas (España), polo sur, encontrándose tamén en Islandia, Escandinavia e nas desembocaduras dos ríos máis setentrionais da Gran Bretaña. Así mesmo habita no Mediterráneo até os mares Negro e Caspio, remontando os ríos Danubio e Volga.
É unha especie moi adaptábel e ecoloxicamente plástica, que se pode encontrar tanto en aguas superficiais como en profundas, e de baixa salinidade. Habita no mar, preto da costa, e sobe polos ríos para desovar, cousa que fai no verán, sobre todo en agosto. Polos ríos sobe até onde pode subir, é dicir, até os encoros. A diferenza do salmón, que xeralmente non come nos ríos, onde unicamente vai desovar, o reo aliméntase tanto no mar como nos ríos. Outra diferenza entre estas especies é que o salmón normalmente non volve ao mar despois da desova (ás veces si volve, pero desde logo non vive como o reo na costa preto do río, senón que volve cruzar o Atlántico), mentres que o reo si volve unha e outra vez aos ríos.
A partir de outubro, e até xaneiro, as femias poñen entre 1.000 e 2.000 ovos, dependendo do peso. A desova faise en pequenos ocos na grava do fondo. Os ovos son de cor amarela-alaranxada. Ao chegar a primavera, despois de 70 a 120 días da desova, os ovos eclosionan. As crías pasan entre un e cinco anos no río. miniatura|250px|Osmorregulación no reo.
Os reos xuvenís, chamados zancados, permanecen sempre ocultos en lugares profundos, pozas, entre pedras, raíces, ou árbores caídas. Despois da súa primeira estancia no río baixan para o mar, e regresan despois de dous ou tres anos ao río para desovar. Antes de ir para o mar prodúcese o chamado esguinado, que é un cambio fisiolóxico que se produce para soportar o cambio osmótico que representa o cambio do medio fluvial ao medio mariño. Este esguinado tamén se chama esmoltificación. Aliméntase principalmente de pequenos peixes (incluídos outros reos e troitas), anfibios e as súas larvas (como os cágados), insectos e as súas larvas (efemerópteros, dípteros e tricópteros) crustáceos e outros invertebrados. No mar come crustáceos, luras e outros cefalópodos e toda clase de invertebrados.
Pode chegar a vivir até os vinte anos, pero o normal é que viva entre 8 e 10 anos.
Estado de conservación
Segundo a UICN o estado de conservación desta subespecie en estado silvestre é de LC (preocupación menor). Porén, moitas das súas pobacións declinaron considerabelmente debido á contaminación.
En Galicia
Galicia é a comunidade española na que existe unha maior presenza deste peixe, é a "terra dos reos" por excelencia. Pódese pescar nos ríos Miño, Tambre, Sor, Eume, Mandeo e outros, sempre preto das desembocaduras.
Pesca
Os individuos xuvenís, que aínda non baixaron ao mar (chamados zancados polos pescadores), a pesar de que en determinados momentos poden ser moi numerosos, carecen de valor para o pescador deportivo, xa que non presentan resistencia ningunha cando son capturados (e, ademais, a súa carne carece practicamente de valor gastronómico). É no regreso destes exemplares ao río (entre un e dous anos despois de viviren no mar), cando se converten nun auténtico reto para o pescador.
O reo péscase sobre todo con dúas modalidades: con mosca e con risco. O risco é un cebo ou carnada artificial especialmente pensado para a pesca do reo. Foi desenvolvido polos pescadores galegos, país que, cono quedou dito, é a terra dos reos por excelencia. Inventouse hai xa anos, aínda que nos nosos días poden encontrarse riscos en case calquera tenda especializada en pesca en toda España, xa que resultou igualmente eficaz para a pesca do black-bass (Micropterus salmoides).
O risco consiste esencialmente nun corpo de plástico atravesado por unhas fibras ríxidas e armado cun anzol triplo. A súa eficacia está máis que demostrada, aínda que moitos opinan que se debe máis á forma de utilizalo que ao propio engado. Así, a pesca con risco é toda unha arte na que o pescador deberá saber lanzar correctamente e, o que é máis importante, recoller o cebo de tal maneira que faga traballar as súas fibras a través das correntes.
Grastronomía
Pouco é o que nos di Álvaro Cunqueiro do reo. Despois de falarmos do salmón, conta que:
Entre os moitos que prefiren o reo ao salmón está o discípulo de Cunqueiro, Jorge-Víctor Sueiro, de quen seu mestre deixou dito «que botara sobre os seus ombros a tarefa, nada fácil, de explicarnos como se come en Galicia». Sobre o noso peixe Sueiro declara:
Pero non di nada novo, xa que, despois, di que «copiarei a Cunqueiro que, como en calquera outra ocasión, ten as mellores palabras para alabalo», limitándose a trascribir o comentario antecidado.
Asun Fernández de Garaialde
Asun Fernández de Garaialde y Lazkano Sala, nada en Altsasu, Navarra, 1969, é unha médica e política vasca de ideoloxía independentista, parlamentaria navarra por Aralar dende o ano 2007.
Iñaki Aldekoa
Traxectoria política
A súa traxectoria política iniciouse na clandestinidade, cando se afiliou ás mocidades nacionalistas de EGI. Como consecuencia desa militancia, pasou un ano na prisión de Larrínaga (Bilbao). Baixo a influencia das lecturas de José Ramón Recalde, membro da Fronte de Liberación Popular (máis coñecido por FELIPE), e desconforme coas actuacións de Euskadi Ta Askatasuna (ETA), pasou a ETA Berri, organización da que se desvinculou axiña ó considerala españolista.
Galaxia starburst
Definición
miniatura|Luz e po nunha galaxia starburst próxima As galaxias starburst defínense por estes tres factores interrelacionados:
Pode falarse de starburst como fenómeno astronómico (de formación masiva de estrelas), de galaxias starburst (galaxias onde se observa este fenómeno) ou de rexións starburst (zonas onde ocorre).
Iñaki Aldekoa
Traxectoria política
Posteriormente ingresou en ELA-Movemento Socialista de Euskadi, onde desenvolveu toda a súa militancia até a transición política española, trala morte de Franco.
Galaxia starburst
Definición
Definicións comunmente usadas son:
Mecanismos causantes
As galaxias starburst presentan unha gran cantidade de gas molecular frío nun pequeno volume. As galaxias en proceso de starburst tamén mostran frecuentemente colas mareais, que son unha indicación dun encontro próximo con outra galaxia, ou que están en proceso de fusión galáctica. As interaccións entre galaxias que non se fusionan poden desencadear modos de rotación inestables, como a inestabilidade de barra, que causa que o gas sexa canalizado cara aos núcleos e produce a ignición de gromos de formación de estrelas preto do núcleo galáctico.
Tipos
miniatura|Representación artística dunha galaxia sufrindo un episodio starburst.
A clasificación en tipos das galaxias starburst é difícil, xa que as galaxias starburst non representan un tipo de galaxias por si mesmas. Os procesos de starburst poden ocorrer en galaxias discoidais e galaxias irregulares a miúdo mostran nós de starburst espallados pola galaxia irregular. Non obstante, os astrónomos clasifican normalmente as galaxias starburst baseándose nas súas características observacionais máis diferentes. Algunhas das categorizacións son:
Iñaki Aldekoa
Traxectoria política
En 1977, foi elixido secretario xeral do novo Partido Socialista Vasco (ESB-PSV), formado a partir dunha escisión do sindicato ELA-STV e que sería un dos catro partidos que formaron a coalición Herri Batasuna (HB).
Asun Fernández de Garaialde
Traxectoria política
Membro de Aralar dende o ano 2002. Tralas eleccións municipais do ano 2003, converteuse en alcaldesa de Altsasu por esa mesma formación, permanecendo no cargo até 2007.
Iñaki Aldekoa
Traxectoria política
Foi parlamentario foral de Navarra en 1979 por HB, de cuxa Mesa Nacional formou parte, resultando reelixido nas eleccións do 8 de maio de 1983. En marzo de 1982 foi xulgado por asistencia á banda terrorista ETA, permanecendo no cárcere de Alcalá de Henares durante tres anos (1983-1985). En 1986 foi elixido deputado no Congreso español, o único escano obtido por HB en Navarra.
Participou nas frustradas conversacións de Alxer entre o Goberno español e ETA (1986-1989) e pasou a residir en Chile, onde acolleu con desánimo a nova do fin do alto ao fogo de ETA xa que consideraba «inviable calquera proceso de liberación dun país por vía armada» e que había que acoller «as vías claramente políticas e en consonancia co contexto xurídico e legal internacional».
Este enfoque crítico con ETA levouno a ingresar no partido político Aralar, de cuxa Comisión Executiva Nacional e Comisión Executiva de Áraba foi membro, ademais de representante electo nas Xuntas Xerais de Áraba.
Asun Fernández de Garaialde
Traxectoria política
Nas eleccións ó Parlamento de Navarra de 2007 foi elixida parlamentaria navarra pola coalición Nafarroa Bai e como compoñente de Aralar nas súas listas.
Galaxia starburst
Tipos
miniatura|upright=1.2|[[SBS 1415+437 é unha galaxia Wolf Rayet localizada a uns 45 millóns de anos luz da Terra. ]]
Compoñentes
miniatura|[[Messier 82 é o prototipo de galaxia starburst próxima situada a uns 12 millóns de anos luz na constelación da Ursa Major (Osa Maior).]]
Unha galaxia starburst debe ter certos compoñentes. En primeiro lugar, debe dispoñer unha gran subministración de gas para formar estrelas. O propio gromo de estrelas pode ser causado por un encontro próximo con outra galaxia (como M81/M82), unha colisión con outra galaxia (como as Antennae, Antenas), ou por outros procesos que forzan que o material pase ao centro da galaxia (como unha barra estelar).
Asun Fernández de Garaialde
Traxectoria política
Tralo V Congreso de Aralar, o 17 de decembro de 2011 tivo lugar a Conferencia Política de Aralar en Navarra, onde foi elixida coordinadora de Aralar en Navarra polo 92,85% dos asistentes, tomando así a substitución ó anterior coordinador Txentxo Jiménez.
Galaxia starburst
Compoñentes
O interior dun starburst é un ambiente bastante extremo. As grandes cantidades de gas presentes significan que se están formando estrelas moi masivas. Estrelas xoves quentes ionizan o gas (principalmente o hidróxeno) que os rodea, creando a rexión H II. Os grupos de estrelas moi quentes son coñecidos como asociacións OB. Estas estrelas consomen o hidróxeno moi rápido e son moi brillantes, e é bastante probable que exploten ao final das súas vidas como supernovas.
Despois da explosión da supernova, o material exectado espándese e convértese nun resto de supernova. Estes restos interaccionan co ambiente que os rodea dentro do starburst (o medio interstelar) e poden ser o sitio onde se forman de maneira natural másers.
Estudar as galaxias starburst próximas pode axudarnos a determinar a historia da formación e evolción das galaxias. Vense grandes cantidades de galaxias moi distantes, por exemplo, no Campo Profundo do Hubble que se sabe que son starbursts, pero están demasiado lonxe como para estudalas en detalle. A observación de exemplos próximos e a exploración das súas características pode darnos unha idea do que estaba ocorrendo no Universo temperán a medida que a luz que vemos procedente das galaxias distantes saíu delas cando o Universo era moito máis novo (ver desprazamento ao vermello). Porén, as galaxias starburst parecen ser bastante raras no noso Universo local, e son máis comúns en zonas máis distantes, o que indica que había máis delas hai miles de millóns de anos. Todas as galaxias estaban máis xuntas daquela, e, por tanto, era máis probable que a gravidade dunhas influíse nas outras. Os encontros eran máis frecuentes e producían naquel entón máis starbursts como formas galácticas que evolucionaron co Universo en expansión.
Exemplos
M82 é a galaxia starburst arquetípica. O seu nivel de formación de estrelas débese a un encontro próximo coa galaxia espiral veciña M81. Os mapas da rexión feitos con radiotelescopios mostran grandes chorros de hidróxeno neutro que conectan as dúas galaxias, orixinados tamén como resultado do encontro. As radioimaxes das rexións centrais da M82 tamén mostran un gran número de restos de supernovas xoves, que quedaron cando unha estrela supermasiva creada no starburst chega ao final da súa vida. As galaxias Antenas é outro sistema starburst, que se ve en detalle nunha  foto do Hubble, publicada en 1997.
Antonio Couceiro Méndez
Antonio Couceiro Méndez, nado na Coruña o 18 de decembro de 1955, é un político e dirixente galego.
Na actualidade ocupa entre outros os cargos de presidente da Cámara de Comercio da Coruña (dende 2016) e presidente do Deportivo da Coruña (dende 2021).
Simón
thumb|230px|dereita|[[Simón, apóstolo|San Simón o Celote, por Peter Paul Rubens (c. 1611), da súa serie Os Doce Apóstolos, no Museo do Prado, Madrid]] Simón é un nome propio masculino galego de orixe hebraica: Šimʻôn. O seu significado é "o que escoitou a Deus". Disque tamén podería ter orixe na verba grega Simos: "o que ten o nariz chato". A variante feminina de Simón é Ximena. É común en moitos países europeos.
Antonio Couceiro Méndez
Comezos (1955-1981)
Estudou Enxeñaría de Camiños, Canais e Portos e diplomouse en Dirección Xeral de Empresas e en Planificación e Administración de Empresas pola Universidade Politécnica de Madrid. Foi director técnico de Construcións Metálicas José González Gómez 1979 e 1981 e unha década máis tarde deu o salto á política.
Simón
Na mitoloxía grega, Simón era o nome dun dos telquíns e dun dos piratas que secuestraron a Dioniso.
Antonio Couceiro Méndez
Etapa na política (1981-2002)
Foi director xerente de Xestur entre 1981 e 1990, a continuación director xeral do Instituto Galego da Vivenda e Solo (1990-1993) e logo director xeral de Formación e Emprego (1993-1994).
En 1994 entrou no goberno da Xunta de Galicia presidido por Manuel Fraga como conselleiro de Industria e Comercio. Ademais presentouse nas listas do Partido Popular ás eleccións ao Parlamento de Galicia de 1997 sendo elixido deputado. En setembro de 1999 deixou o cargo de conselleiro ao ser elixido por Fraga para suceder a José Manuel Romay Beccaría na presidencia do PP na provincia da Coruña, tras a dimisión deste, e en novembro abandonou o Parlamento de Galicia despois de ser nomeado presidente da Autoridade Portuaria da Coruña, cargo que ocuparía ata 2002. En maio de 2000 foi ratificado como presidente provincial do PP nun congreso do partido. Ocupou dito cargo no partido ata 2002, cando retirou a candidatura que presentara inicialmente para ser reelixido, ao non contar con apoios suficientes fronte á candidatura de Jesús Almuíña e Carlos López Crespo.
Simón
Santoral
28 de outubro (Galiza, Alemaña, Hungría, Suecia) Simón, apóstolo 23 de outubro (Francia) 5 de xaneiro (Hungría) 3 de maio (Grecia).
Antonio Couceiro Méndez
Volta ao mundo empresarial (2003-presente)
Entre 2003 e 2013 foi director xeral de Begano, embotelladora de Coca-Cola, e estivo como conselleiro en Emalcsa, a empresa municipal de augas. En 2014 entrou nos consellos de Inveravante, a corporación empresarial de Manuel Jove, e Arteixo Telecom. En xaneiro de 2015 foi nomeado presidente da Fundación Instituto Tecnolóxico de Galicia.
En 2016 pasou a presidir dúas institucións máis: AFIGAL (Afianzamentos de Galicia) e a Cámara de Comercio da Coruña, tras a dimisión de Marcelo Castro-Rial. Ademais ese mesmo ano entrou nos consellos de administración de Nueva Pescanova e Firm Baltar&Associates, consultora de Raúl Baltar. En 2018 foi designado presidente da empresa láctea Dairylac e presidente de CESGAR (Confederación Española de Sociedades de Garantía Recíproca), e foi reelixido na presidencia da Cámara de Comercio.
O 8 de febreiro de 2021 converteuse en presidente do Deportivo da Coruña, despois de que Abanca obrigase a Fernando Vidal a renunciar.
Castelo de Lindoso
Con vista a terras de España, en posición dominante na serra Amarela, no lado esquerdo do río Limia, este Castelo foi construído de raíz na Idade Media, coa función de vixía, defensa e de marco de soberanía da fronteira. Aínda que non ten vinculación en grandes batallas ou episodios da historia militar, é considerado coma un dos máis importantes monumentos militares portugueses polas novidades técnicas e arquitectónicas empregadas nesa época no país. Presenta elementos tanto románicos coma góticos.
Está catalogado coma Monumento Nacional; declarado dende o 16 de xuño de 1910.
O castelo medieval
Algúns autores afirman que o topónimo Lindoso deriva do latín “Limitosum” (limitador, fronteira, extrema). Aínda que non exista información sobre a primitiva ocupación humana do seu sitio, ese topónimo non se atopa nomeado nas Inquiriçoes de 1220, o que pola contra ocorre nas de 1258. Por esa razón enténdese que foi levantado de raíz no reinado de D. Afonso III, inscrita no esforzo de reforzo do sistema defensivo das fronteiras, emprendido por aquel soberano.
Entre as obrigas dos habitantes da poboación incluíanse as de abastecer o alcalde de alimentos sobre determinadas circunstancias; desta forma el tiña prohibido practicar calquera abuso contra eses mesmos habitantes.
O castelo foi reforzado e ampliado no reinado de Dinís I de Portugal, a partir de 1278.
A Guerra da Restauración da Independencia
É de crer, pola contra, que estes traballos fosen arrastrados por algunhas décadas, pois data de 1720 a conclusión do principal revelado, que defende a entrada principal.
Do século XIX aos nosos días
Acredítase que a súa gornición estivo en estado de preparación no tempo das guerras napoleónicas, cando en 1809, as tropas francesas baixo o comando do Xeneral Soult se concentraban en Ourense nos preparativos para a invasión. Esta, pola contra, produciuse por outro tramo da fronteira.
Coa paz, perdida a función estratéxico-defensiva foi desguarnecido, entrando en proceso de ruína.
No século XX o conxunto foi clasificado como Monumento Nacional polo Decreto publicado o 23 de xuño de 1910.
A intervención do poder público iniciouse na década de 1940, a través da Direcção-Geral dos Edifícios e Monumentos Nacionais (DGEMN), procedendo entre outros traballos á reconstrución dos plans da muralla e das ameas así como a demolición dalgunhas estruturas no patio de armas. Posteriormente, procedeuse aínda a realizar traballos de exploración arqueolóxica no marco dun proxecto máis amplo de estudo da rexión.
Aínda que non poden ser datados con precisión, pódense observar os vestixios da residencia do alcalde, do cuartel da gornición, da capela, da cisterna e dun forno.
Características
alt=|miniatura| Torre da homenaxe. O núcleo que se conservou do castelo medieval, é de planta similar á do castelo de Lanhoso, do castelo de Arnóia e de varios outros desta rexión. Está composto polas murallas de albanelería de pedra, cuxa parte superior é circundada por unha amea. Nestas aparecen dúas portas, unha cara ao norte, próxima á torre, e outra cara ao sur, accedida por unha ponte levadiza de madeira. Esta última porta ostenta polo interior un arco de volta perfecta, polo exterior un arco quebrado e atópase ladeada por dúas torres de planta rectangular.
No interior, ábrese a praza de Armas, na cal se inscribe ao norte (lado de España), a torre da homenaxe, de planta cuadrangular, cunha porta trazada por riba do nivel do chan, dividida internamente en dous pisos e coroada por ameas de remate tronco-piramidal.
A adaptación do perímetro defensivo do castelo aos tiros da artillería, no século XVII, materializouse por unha liña envolvente de murallas con baluartes, con planta no formato estrelado, en cuxos parapetos aparecen canóns en puntos estratéxicos, presentando garitas cilíndricas coroadas por cúpulas semiesféricas nos vértices. O conxunto era accedido por unha porta coroada por cantos rodados precedida por unha ponte levadiza e cercado por altos taludes e fosos. Un revelim prové a defensa da entrada principal.
Nowy Targ
Nowy Targ é unha cidade de Polonia con área urbana duns 33.460 habitantes.
Deporte
Desta cidade é o equipo de hóckey sobre xeo Podhale Nowy Targ.
Julián Iglesias del Río
Julián Iglesias del Río, nado no Carril en 1898 e finado no Pousadoiro o 22 de agosto de 1936, foi un sindicalista anarquista galego.
Traxectoria
Traballou durante algún tempo no porto de Nova York. Consta a súa chegada aos Estados Unidos en 1920 nos rexistros da Fundación da Illa de Ellis. Ocupou cargos directivos, entre eles o de presidente do Sindicato de Estibadores do Carril na Segunda República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado dos falanxistas que o acosaban e atemorizaban á súa esposa e catro fillos pequenos. Presentouse ás novas autoridades e foi asasinado dun disparo na cabeza xunto co seu compañeiro da CNT e veciño, Eduardo Ferreirós Boullosa. A súa morte foi rexistrada na Capela de San Antoniño, Cea, Vilagarcía de Arousa. A súa viúva, Juana Ramona Rey, tivo noticia do acaecido grazas ás leiteiras de Caldas. Déuselle sepultura na fosa 489 do camposanto de Rubiáns e, tempo despois, os seus restos foron trasladados ao cementerio do Carril. O seu irmán máis novo, José Iglesias del Río, tamén sufriu persecución e represalias do franquismo na Illa de San Simón.
Proxecto Fenix
Fenix, ou o proxecto Fenix, é o nome dun proxecto multiplataforma de software libre para crear un compilador alternativo á linguaxe DIV parte fundamental da suite para o desenvolvemento de videoxogos Div Games Studio. Con todo, co paso do tempo fóronse engadindo novas características que entre outras cousas, derivou nunha versión ata certo punto incompatible coa linguaxe DIV orixinal e nun novo proxecto máis ambicioso.
Historia
Na década dos 90 Daniel Navarro Medrano creou unha ferramenta orientada á creación de videoxogos de 32 bits baixo MS-DOS. A nova linguaxe, de nome DIV Games Studio, combinaba características de C e Pascal cunha contorna completa que permitía a creación e edición de todos os aspectos dos proxectos: programación, edición gráfica e sonora e un longo etc.
Fenix, inicialmente baixo o nome DIVC e de natureza GNU, apareceu da man de José Luís Cebrián como unha ferramenta capaz de compilar e executar eses xogos en Linux. O nome foi cambiado na versión 0.6 do compilador, que ademais introducía outras melloras, como a aparición dun ficheiro intermedio entre a contorna de compilación e a contorna de execución. Xa non era necesario distribuír o código fonte dun xogo para poder xogar aos xogos. A vantaxe principal desa práctica (similar en concepto a Java) era clara, compilar nunha plataforma e executar en moitas.
Na versión 0.71 o proxecto quedou parado, o que deu lugar a múltiples versións derivadas que corrixían fallos ou engadían novas características.
A versión oficial de Fenix foi retomada por Slàinte no ano 2002, vello coñecido da comunidade DIV por ser o webmaster dunha das páxinas web máis importantes para a comunidade, quen continuou o proxecto baixo o nome de Fenix - Proxecto 1.0 ao que pronto se reincorporaría o seu creador e cuxo primeiro obxectivo era limpar o compilador de erros e estabilizalo. Dende entón o compilador sufriu numerosos cambios e melloras, deixando dun lado a compatibilidade coa linguaxe DIV.
Após dun longo tempo sen modificacións, no ano 2006, Fenix foi retomado por SplinterGU, o mesmo que implemento o primeiro sistema de dlls.
Debido á base do proxecto, a biblioteca SDL, foi posible portar Fenix a un gran número de plataformas, como o propio Linux, Windows, MacOS X, BSD, BeOS, PlayStation, GP32, GP2X, Dreamcast e outras, aínda que as únicas oficialmente soportadas hoxe día son Linux, Windows, Mac OS X e BSD. Outras, como GP32 e GP2X gozan de grande aceptación das súas respectivas comunidades e mantéñense grazas á dedicación dos seus usuarios.
Críticas
Fenix foi ou é criticado por varios motivos.
O primeiro é a falta de documentación actualizada. A pesar de que existe un extenso manual, este está orientado a versións ata a 0.71 e só está dispoñible en español. A linguaxe cambiou dende entón, deixando certas partes do mesmo obsoleto. Para liquidar isto, púxose a disposición dos usuarios unha documentación das funcións que incorpora a versión do CVS. Con todo, estase traballando en actualizar o sistema e o novo sistema (que pretende ser moito máis versátil que o antigo) aínda non está completo.
O proxecto carece dunha boa base multilingüe, o cal provoca nos usuarios non hispanohablantes un certo receo no seu uso. Esta dificultade está sendo traballada nas últimas versións CVS, aínda por completar.
Moitos usuarios quéixanse da lentitude do intérprete xa que todas as rutinas gráficas execútanse por software. Aínda que se falou de posibles versións aceleradas a través de arquitecturas OpenGL e parece que esta vai ser a vía que se siga nun futuro, aínda non hai nada que poida ser mostrado.
Para rematar, non existen IDEs completos para plataformas non-Windows, o que leva certa dificultade no seu uso para o resto de plataformas. Recentemente apareceu unha contorna escrita en Gambas que pretende facilitar o traballo aos usuarios de Linux. Con todo, aínda non é máis que un editor simple con soporte para resaltado de sintaxe.
Versións actuais (0.85 e seguintes)
As versións de Fenix posteriores á 0.84b foron desenvolvidas por SplinterGU e o seu obxectivo é limpar de fallos Fenix e optimizalo para unha execución máis rápida, deixando de lado en principio a inclusión de novas características cuxo obxectivo non vaia nesa liña.
Outro resultado desta serie de melloras é que o rendemento, en determinados casos chega a ser 3 veces maior que na versión 0.84.
Unha vez estabilícese por completo a rama actual o obxectivo é modularizar Fenix, separando toda a funcionalidade non esencial do núcleo do motor e ofrecéndoa como librerías externas. Está previsto que estes cambios realícense no que se deu en chamar Proxecto 2.0.
Fenix 2.0
O proxecto Fenix vai ser reformulado e reescrito nunha nova versión 2.0. Pénsase reescribir totalmente de novo, cunha nova filosofía de traballo, nova estrutura interna e outros moi importantes cambios, entre outros:
As primeiras versións do motor de Fenix deberían de saír a mediados do 2007.
Can de Castro Laboreiro
O can de Castro Laboreiro, é unha antiga raza de can portuguesa, de constitución robusta e forte estrutura ósea, típico dos cans de montaña. Posúe un excelente comportamento afectivo cos donos e territorial con respecto aos demais, o que o converte nun excelente can gardián.
Orixe
A orixe desta emblemática raza canina non está moi clara. Só se sabe que se estableceu e se desenvolveu no illado recanto da freguesía de Castro Laboreiro un val situado a máis de 1.000 metros de altitude e rodeado da serra de Laboreiro polo norte e leste, a serra Queguas e os montes do Quinxo polo sur e a serra da Peneda polo oeste.
As condicións climáticas adversas e o illamento do lugar, xunto coas actividades realizadas polo ser humano fixeron deste can o perfecto compañeiro. Os solos pouco fértiles da penichaira só permitían unha agricultura minifundista adversa de difícil mecanización, practicamente de subsistencia; o principal recurso eran os pastos para o gando.
É neste contexto onde o can cobra importancia xa que, o seu carácter fiel e territorial e a súa complexión forte convertíano nun excelente gardián tanto dos donos como do seu gando de ameazas coma o lobo. Esta relación entre o can e o home foi o que fixo que este can se mantivese historicamente neste afastado recuncho entre Portugal e Galiza.
Carballido, Brates, Boimorto
Carballido é un lugar da parroquia de Brates no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
Can de Castro Laboreiro
Orixe
Polo que respecta ás súas orixes xenéticas, están bastante difusas a pesar da achega de información realizada polo proxecto Gencert no estudo do ADN mitocondrial. Este estudo demostrou que nesta raza de can só se observan dúas liñaxes unha que pertence ao 95 % da poboación, presente en dous cans da Serra da Estrela; e a outra, tamén común á Serra da Estrela, foi observada nun can de raza norte-africana Sloughi e en dous Retrievers. Dada a uniformidade da liñaxe materna, sácase en conclusión que esta raza provén dun número reducido de femias, aínda que non se descarta a perda de liñaxe en momentos de reducións drásticas da poboación.
Descrición física
Este can presenta unha complexión áxil cunha cabeza forte e lixeira de aspecto seco, con beizos axustados aos maxilares, ollos oblicuos á superficie das órbitas, de tamaño medio e de mirada simple, son de cor castaño escuro ou claro segundo a cor do pelo.
As orellas son triangulares con punta redondeada, pouco espesas e con inserción un pouco arriba da media e ben paralelas á cabeza; cando o can está atento bota as orellas cara adiante quedando a parte externa cara atrás. Posúe unha forte mandíbula. Ten unha silueta rectangular, altiva de tamaño medio, o peito é ancho e profundo e ten unha zona lumbar larga e ben musculada.
A cola é grosa e peluda con forma curvada, o seu pelo é groso e resistente, ben repartido e de lonxitude media, as súas tonalidades van dende o negro á cor parda con diversas tonalidades acastañadas máis claras que se mesturan con outras máis escuras, parecida á do lobo.
Ten unha peculiar forma de ladrar comezando con tons profundos, que soben a tons máis graves que se tornan en agudos prolongados se percibe algún sinal de alarma.
Comportamento
Cos donos é agarimoso e rebuldeiro e confíalles unha gran fidelidade, ademais é paciente e coidadoso cos nenos, ofrecendo sempre un amplo sentido de protección con eles, cos donos e coas persoas máis achegadas ao contorno familiar.
Cos estraños é en cambio desconfiado por natureza, aínda que non é moi perigoso, se se sente intimidado ou desafiado pode volverse fero e implacable.
O dono debe exercer unha figura autoritaria e respectuosa, orientando ao can para que non sexa violento, aspecto que debido á súa intelixencia acatará comprometéndose fielmente con el.
Poboación
Debido ao seu illamento este can atópase en perigo de extinción. Os datos de poboación entre os anos 1997 e 2003 reflicten unha poboación inestable que varía dende os 172 do 2001 aos só 96 do 2003. Os principais factores que afectan ás poboacións destes can son: