cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paquita Armas Fonseca
Traxectoria
Está especializada en temas culturais. Colabora cos medios Cubadebate, La Jiribilla, CubaSi e o Portal da Televisión Cubana. Foi directora de El Caimán Barbudo.
Pardollán, Rubiá
Santo Estevo de Pardollán é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Rubiá. Segundo o IGE en 2010 tiña 42 habitantes (20 mulleres e 22 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 39 habitantes.
Patrimonio
Consérvase unha capela de estilo románico con engadidos posteriores. Ten a súa orixe no século XII, e foi igrexa parroquial até mediados do século XX, cando se construíu o templo actual, dependente da diocese de Astorga. Foi abandonada, perdendo o tellado de lousa e sendo cuberta pola maleza e erosionada pola choiva. En 2011 o adro foi acondicionado pola asociación en defensa do patrimonio medieval galego O Sorriso de Daniel coa colaboración da asociación de veciños Santo Estevo, sendo o primeiro paso cara á restauración da capela.
O templo ten planta basilical dunha única nave, cunha ábsida cuadrangular tanto ao interior coma ao exterior. A sancristía tamén é cuadrangular, aberta á nave no lado norte e comunicada co presbiterio a través unha porta.
No exterior da ábsida aprécianse dúas etapas construtivas, as dúas con cachotería de pedra, habendo un recrecido posterior sobre a cabeceira orixinal da época da edificación do resto da igrexa. Este recrecido ten un acceso dende o exterior a modo de xanela cuadrangular sobre o arco triunfal da igrexa. As testemuñas orais indican que puido funcionar coma un pombal. Noutro tempo estivo cuberta por unha cuberta branca.
Na portada sur consérvanse restos dun pórtico ou cabido. Unha cuberta sinxela descansaba en tres piares levantados no muro perimetral. Esta porta ten trazado de medio punto, moi sinxela, con tímpano liso e como é frecuente no románico rural, ambas as dúas mochetas conteñen figuración de bóvidos, de moi boa labra.
Na nave os canzorros non son figurados e están feitos en pedra calcaria moi deteriorada. Na ábsida os canzorros representan figuración de animais propios da zona (serpe, bovinos, donicelas, osos?), ou ben formas xeométricas (bolas ou modillóns de rolos, típicos da arquitectura mozárabe do século X).
A fachada principal está configurada cun arco de medio punto, cun conxunto de doelas de traza e labra excepcional, realizado en conglomerado de arenita ou “pedra de Pardollán”, como se lle coñece na zona, recoñecible pola súa cor ferrosa. A xanela seteira que se abre sobre a porta está feita coa mesma pedra, reservada para as zonas máis nobres. Toda a portada está coroada por unha gran espadana de dobre arco, hoxe sen campás. A esta espadana accédese por unha escaleira situada no lateral norte, de construción posterior e moi mal conservado. As dúas campás desapareceron e sobre os dous óculos ábrese un terceiro máis pequeno sen función aparente.
A cuberta, actualmente caída, era de dúas augas ao xeito tradicional da zona, cunha trama de madeira recuberto por grandes lousas. A cubrición da ábsida realízase cunha bóveda de canón apuntada
A igrexa con usos de parroquial ata mediados do XX está rodeada polo vello camposanto, todo de tumbas feitas na terra, algunhas con cruces de ferro e sen lápidas. No muro este ten anexado un panteón familiar erguido no século XX que impide ver a traza orixinal da igrexa.
Preto da igrexa atópanse os restos dun curioso muíño cunha gran cisterna circular de carga vertical. Era este o primeiro dunha secuencia de muíños que se erguían no leito do regueiro que leva auga dende esta zona alta á aldea de Pardollán.
Ignacio Gutiérrez Müller
Ignacio Gutiérrez Müller, nado en Rosario (Arxentina) o 19 de xullo de 1986, é un xogador de rugby, máis coñecido como Nacho Müller. Xoga nas posicións de apertura, centro ou zagueiro, e é internacional coa Selección de rugby de España dende o 3 de febreiro de 2007, tamén ten defendido as cores da Selección de rugby de Galicia cando xogaba no Vigo Rugby Club.
Traxectoria
Na súa idade infantil xogou no Sporting de Mar del Plata, na Arxentina. Con 15 anos chegou a Galicia co seu irmán Alejandro (tamén xogador, un ano e medio máis novo) e uníronse ó Vigo Rugby Club. Xa no seu primeiro ano no equipo vigués gañaron a liga xuvenil. Nos seguintes anos Nacho Müller pasou por tódalas categorías inferiores da selección española, dende sub-17 a sub-20.
No ano 2007 asinou un contrato co Club de Rugby El Salvador para xogar por vez primeira na División de Honra, debutando fronte o FC Barcelona. Co equipo chamizo acadou o campionato de liga na tempada 2007-08 e o subcampionato na tempada 2008-09, así como o subcampionato na Copa do Rei en 2008. Ademais das competicións nacionais, co CR El Salvador Nacho Müller competiu na European Challenge Cup (2ª competición continental de clubs) xogando 10 encontros, 6 deles na tempada 2007-08 (4 como titular) e outros 4 encontros na tempada 2008-09 (os 4 como titular).
No verán de 2011, despois do ascenso a División de Honra do Vigo Rugby Club por primeira vez na súa historia, falouse da volta de Nacho Gutiérrez Müller ó seu antigo equipo, pero finalmente non foi tal, xa que o xogador renovou o seu contrato co conxunto quesero.
29 de abril
O 29 de abril é o 119º día do ano do calendario gregoriano (120º nos anos bisestos). Quedan 246 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Konstantinos Kavafis.
Mortes
miniatura|100px|Ludwig Wittgenstein.
Outros
Os 366 días do ano
Alcaide
Un alcaide, castelán ou casteleiro era, na Idade Media, o gobernador ou o máximo xefe militar e oficial xurisdicional dun alcázar, castelo ou fortaleza. As súas facultades eran de diferente orde e estendíanse tanto á xurisdición civil, como a criminal, e tanto ao goberno militar, como ao político.
Posteriormente o título estendeuse a outras actividades de dirección de diferentes tipos de establecementos como, por exemplo, o funcionario que nun centro penitenciario tiña ao seu cargo a custodia e a seguridade dos presos e a organización do réxime do establecemento.
Etimoloxía
O termo alcaide, o mesmo que alcalde, derivan do árabe hispano قاضي alqáḍi, e este do árabe clásico, قاضي al-qāḍī, "o condutor (de tropas)", e tamén "o xuíz" (no caso de alcalde).
Neville Bonner
Neville Thomas Bonner, nado o 28 de marzo de 1922 e finado o 5 de febreiro de 1999 foi un político australiano, e o primeiro aborixe australiano en converterse en membro do Parlamento de Australia. Inicialmente foi designado polo Parlamento de Queensland para cubrir unha vacante ocasional na representación de Queensland no Senado, e máis tarde converténdose no primeiro australiano indíxena en ser elixido para o parlamento por votación popular. Neville Bonner era un ancián da xente de jagera.
Traxectoria
Neville Bonner naceu na illa de Ukerebagh, un pequeno asentamento do río Tweed no norte de Nova Gales do Sur. Nunca coñeceu ó seu pai e case non tivo educación formal. Traballou como ladrón de aneis, cortador en cana e gandeiro antes de asentarse en illa Palm, preto de Townsville, Queensland en 1946, onde ascendeu ó posto de Inspector Supervisor Auxiliar.
O Señorío, Lagoa, Alfoz
O Señorío é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dúas mulleres).
Comportamento agonístico
miniatura|dereita|Comportamento agonístico ritrualizado entre machos de arañas [[Zygoballus sexpunctatus.]] O comportamento agonístico é calquera comportamento social relacionado coa loita. O termo ten un significado máis amplo que simplemente un comportamento agresivo porque inclúe tamén as ameazas, exhibicións, retiradas, aplacamentos, e conciliacións. O termo foi acuñado por Scott e Fredericson en 1951.
Algunhas formas de comportamento agonístico danse entre contendentes que están a competir polo acceso aos mesmos recursos, como o alimento ou as parellas para a reprodución ou o refuxio. Outras veces, implica probas de forza ou a exhibición de amezas que fan que os animais parezan máis grandes e máis fortes fisicamente do que son, unha exhibición que pode permitirlles gañar os recursos en competencia sen necesidade de que finalmente teña lugar unha verdadeira batalla. Aínda que o comportamento agonístico varía entre especies, a interacción agonística consiste en tres tipos de comportamentos: ameazas, agresións, e submisión. Estes tres comportamentos están funcional e fisioloxicamene interrelacionados co comportamento agresivo aínda que queden fóra dunha definición estreita deste comportamento como só de agresión. Aínda que calquera destas divisións dos comportamentos pode considerarse só unha interacción entre dous animais, normalmente ocorre seguindo unha secuencia con principio e final. Dependendo da dispoñibilidade e importancia dun recurso, os comportamentos poden ir desde a loita á morte ou un comportamento ritualizado moito máis seguro, aínda que os comportamentos ritualizados ou de exhibición son as formas máis comúns de comportamento agonístico.
Predición da vitoria
O tipo de comportamento agonístico observado, xa sexa agresivo ou submiso, depende da probabilidace de gañar que se perciba. Por exemplo, o tamaño é xeralmente un bo preditor do éxito na loita, e moitos animais exhíbense para alardear do seu tamaño. Os animais deben poder avaliar o tipo de acción agonista que van executar estimando o tamaño do opoñente e se é probable que gañen a loita física se esta se produce.
Exemplo: As moscas Diopsidae
miniatura|Nas moscas diópsidas os ollos pedunculados son tan grandes que parecen cornos. No compotamento agresivo dos machos das moscas da familia Diopsidae, estes póñense en garda exhibindo os seus ollos pedunculados. As femias mostran unha forte preferencia por aparearse cos machos con pedúnculos oculares máis longos. Debido a esta preferencia das femias, os machos evolucionaron para competir uns contra outros polo dereito de aparearse. Na exhibición de ameaza as dúas moscas póñense en fronte cabeza con cabeza, coas patas anteriores estendidas cara adiante e paralelas aos seus longos pedúnculos oculares. Este comportamento permite que cada individuo xulgue a distancia entre os ollos do seu competidor. A lonxitude dos pedúnculos oculares increméntase co tamaño corporal, e os machos con pedúnculos oculares máis curtos xeralmente se retiran. Unha maior distancia entre os ollos supón un maior tamaño corporal e unha maior probabilidade de gañar nunha loita.
Evitación
Moitos animais evitan a loita física. Parecería en principio que normalmente canto máis agresivo é o animal, máis ten que gañar se loita. Porén, nun escenario normal se un animal é demasiado agresivo isto podería supoñerlle un custo inaceptablemente alto, como feridas graves ou a morte. A menos que un animal teña indicios claros de que gañará sen sufrir danos, ou que os recursos en disputa son o suficientemente valiosos para afrontar o risco de morte, o animal xeralmente evitará loitar. Un animal debe sopesar os custos e beneficios relativos de loitar. Se os custos son demasiado altos é preferible evitar a loita.
Exemplo: Os machos da ave Dumetella carolinensis
Os machos do paxaro norteamericano Dumetella carolinensis esponxan as súas plumas e estenden as súas colas para defender o seu territorio cando están ameazados por outros machos. O paxaro que pode incharse máis esponxando as plumas e parece ser o máis grande será o que se faga co territorio..
Exemplo: O gorila occidental (Gorilla gorilla)
Os machos de Gorilla gorilla mostran unha ampla variedade de comunicacións xesturais e vocais cando son ameazados por un opoñente. Un macho de costas prateadas (macho alfa) empeza a ouvear, guindar cousas, golpearse o peito, dar patadas, e correr lateralmente cando se aproxima outro macho. Isto fano para intimidalo e mostrar as súas capacidades físicas sen ter realmente un contacto físico con el.
Ameazas
miniatura|dereita|Dous gatos domésticos ameazándose mutuamente. Nótese as orellas máis aplanadas do gato da dereita. O comportamento ameazante é aquel que indica hostilidade ou intento de atacar ao outro animal. O comportamento ameazante pretende causar a retirada ou fuxida do opoñente. Aínda que se pode utilizar unha exhibición ritual por diversas razóns ou con propósitos comunicativos, a ameaza utilízase especificamente para mostrar hostilidade e é o último paso antes de loitar ou someterse. A ameaza non implica un contacto físico co outro animal. Xeralmente os comportamentos ameazantes causan tamén un comportamento agonístico no outro individuo. Esta iniciación das ameazas consiste nunha exhibición dos atributos físicos, unha loita ou a submisión; o comportamento ou secuencia de comportamentos depende dos recursos polos que se loita e a probabilidade que ten cada individuo de gañar ao seu contrincante. En todas as especies animais, as ameazas sempre conteñen compoñentes de ataque e fuxida, que expresan a disposición e probabilidde de gañar dun animal. Unha exhibición de intimidación con significado de ameaza pode facerse por medio de: ourizar os pelos, levantar ou esponxar as plumas, elevar pregamentos da pel ou cristas, mostrar os dentes, presentar os cornos, facer sons, etc.
Exemplo: O réptil Chlamydosaurus kingii
miniatura|dereita|O [[clamidosauro de King coa súa gorgueira estendida en actitude intimidatoria.]] Chlamydosaurus kingii é un lagarto agámido australiano, que usa a súa gorgueira de pel que ten arredor do pescozo (normalmente abatida) estendéndoa como maneira de exhibir un maior tamaño e intencións agresivas co seu opoñente. É unha das exhibicións máis notables do reino animal. En comparación co tamaño do seu corpo, a gorgueira pode facer que a cabeza do animal pareza varias veces meirande, e ten rechamantes cores laranxas brillantes e escamas vermellas. Os machos de C. kinggi loitan e despregan a súa gorgueira normalmente durante a tempada de apareamento. Esta exhibición ritual do macho inclúe repetidas ereccións parciais da gorgueira, movementos de cabeza, uso do rabo como látego, e ondear as patas anteriores.
Loita agonística
miniatura|300px|dereita|Comportamento agonístico nun zoo entre dous [[galiña|galos.]] As competicións nos que os animais chegan a loitar fisicamente son relativamente raros no conxunto das especies debido ao risco de que ambos os participantes se lesionen. É máis probable que ocorra entre individuos que son de tamaño similar, ou cando o recurso polo que se compite é esencial para a reprodución ou supervivencia. Mesmo cando o comportamento agonístico escala ata chegar á loita, poden utilizarse certas restricións. Os peixes, como Oreochromis mossambicus, con frecuencia realizan exhibicións agresivas, pero raramente loitan ata o punto de lesionarse. Igual ocorre nas loitas entre os machos dalgunhas serpes velenosas; loitan cos seus corpos, pero evitan morderse.
Exemplo: A mamba negra (Dendroaspis polylepis)
A loita agonística entre as mambas negras inclúe unha loita cos corpos no que cada opoñente intenta repetidamente suxeitar contra o chan a cabeza do outro. A liorta dura normalmente uns poucos minutos, pero pode durar ás veces unha hora. O propósito da loita é asegurarse os dereitos de apareamento coas femias receptivas das proximidades durante a tempada de apareamento.
Comportamento de submisión
O comportamento de submisión implica que un individuo indique por medio dun acto ou postura que non quere retar a un individuo dominante nun grupo social. Os comportamentos submisos forman parte do mantemento dunha xerarquía de dominancia entre individuos cooperantes nun grupo social que teñen intereses que se solapan pero que non coinciden totalmente.
Exemplo: O lagarto Pogona vitticeps
miniatura|dereita|150px|Pogona vitticeps. A comunicación entre os animais realízase ás veces engadindo unha sucesión de comportamentos a unha exhibición. As interaccións sociais entre os lagartos Pogona vitticeps consisten nun conxunto de movementos ou sinais visuais. "Dicir adeus" cunha pata é un dos signos máis visibles de submisión que un lagarto pode mostrarlle ao outro. O lagarto apóiase en tres patas, levanta unha das súas patas anteriores e despois lentamente move o brazo circularmente e modo que parece que está dicindo adeus. Este movemento circular, xunto co lixeiro inchamento do animal indica submisión. Esta exhibición observouse entre individuos opoñentes, e tamén o mostran os adolescentes ante os adultos.
Magnitude bolométrica
En astronomía, magnitude bolométrica é o fluxo de enerxía total emitido por unha estrela, calculado como a suma da enerxías emitidas en todas os lonxitudes de onda.
O Cadaval, Pantín, Valdoviño
O Cadaval é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 22 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 31 habitantes.
Galería de imaxes da Praza do Obradoiro
A praza do Obradoiro, localízase no centro histórico de Santiago de Compostela e está circundada por catro edificios emblemáticos: A catedral, o Hostal dos Reis Católicos, o pazo de Raxoi e o pazo de Fonseca
Fernando de Andrade
Fernando de Andrade pódese referir a:
Juan Taboada González
Juan Taboada González, finado en Ourense o 8 de novembro de 1933, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Militante Partido Conservador. Foi deputado provincial, alcalde de Ourense (1914-1915) e foi nomeado presidente da Deputación de Ourense o 17 de maio de 1917, permanecendo ano cargo até 1918. Foi Gobernador civil de Zamora (1920) e León (1922). Cando rematou a ditadura de Primo de Rivera volveu ser presidente da Deputación de Ourense.
Vida persoal
Casou con Amalia Tundidor Olivares e foi pai de Carlos e Antonio Taboada Tundidor.
T-Mobile
thumb|Sede de T-Mobile, [[Bonn, Alemaña]] T-Mobile é un operador de rede móbil establecido en Bonn (Alemaña). É subsidiario de Deutsche Telekom e pertence á alianza de negocio de FreeMove. A t representa "Telekom".
T-Mobile tamén ten intereses financeiros en operadores móbiles en Europa Oriental. Ten uns 150 millóns de subscritores, o que lle converte no sexto maior prestatario de servizos de telefonía móbil por cantidade de subscritores e a cuarta multinacional máis grande do mundo logo de Vodafone do Reino Unido, Telefónica de España e América Móbil de México. T-Mobile nos EE.UU., con máis de 33 millóns de clientes, é a cuarta rede de telecomunicacións inalámbricas máis grande logo de AT&T, Verizon Wireless e Sprint Nextel.
Ten unha presenza substancial en once países europeos (Austria, Albania, Croacia, República Checa, Alemaña, Hungría, Macedonia, Montenegro, os Países Baixos, Polonia, Eslovaquia, e o Reino Unido) así como nos Estados Unidos, as Illas Virxes e Porto Rico. Deutsche Telekom intentou estes últimos anos adquirir O2 móbil, rival do operador de rede, pero en 2006 O2 foi adquirido por Telefónica de España. En marzo de 2008, a compañía anunciou que quería adquirir os módulos sen fíos de Siemens como parte do consorcio de JOMA. A repartición foi concluída en maio de 2008.
T-Mobile é un grupo de subsidiarios corporativos de teléfono móbil (baixo propiedade de Deutsche Telekom) que funcionan con redes do GSM e UMTS en Europa, Estados Unidos, as Illas Virxes e Porto Rico.
Historia
O 1 de abril de 2010 T-Home e T-mobile, ambas subsidiarias de DT, uníronse para formar unha nova empresa totalmente propiedade de Deutsche Telecom. Tamén en 2010, T-mobile no Reino Unido uniuse a Orange (France Telecom) para formar unha empresa conxunta, así naceu Everything Everywhere, facéndoa a máis grande nese país por encima dos seus competidoras O2 e Vodafone en número de clientes móbiles.
Adquisición de Suncom
O operador rexional norteamericano que operaba no sueste de devandito país así como en Porto Rico e as Illas Virxes e que prestaba servizo de roaming nos territorios caribeños a T-Mobile, foi adquirido por este a principios do 2008, co que agregou a 1,1 millón de clientes.
Errada venda da filial T-Mobile Estados Unidos
O 21 de marzo do 2011 o operador estadounidense AT&T anunciou que chegara a un acordo con Deutsche Telekom para a compra da súa filial T-Mobile nos Estados Unidos por un valor de 39.000 millóns de dólares (.00 millóns en efectivo e o resto en accións de AT&T, polo que T-Mobile tería o 8% da empresa), co cal sumaría 33,7 millóns de clientes aos seus 95,5 millóns, facéndoa a empresa de telecomunicacións máis grande dese país. Con esta venda Deuthsche Telekom pretendía paliar a crise da súa filial norteamericana fronte á agresiva competencia dos seus rivais así como potenciar o seu negocio en Europa.
AT&T comprometeuse a pagar 3.000 millóns de dólares en efectivo a T-Mobile, así como espectro e conexión nacional, facendo un valor aproximado de 6.000 millóns de dólares, como penalidade se a transacción non tiña o visto e prace da Comisión Federal de Comunicacións (FCC polas súas siglas en inglés), ente regulador das telecomunicacións nos Estados Unidos.
Desde un principio esta posible compra xerou dúbidas na FCC polo seu impacto na competencia, así como o rexeitamento do operador Sprint, quen sería o máis prexudicado por quedar en último lugar moi detrás de AT&T e Verizon. Ademais, miles de clientes de T-Mobile expresaron o seu rexeitamento á posible compra.
O 20 de decembro do 2011 AT&T anunciaba que retiraba a oferta pública de adquisición a T-Mobile debido á forte oposición da FCC. O paradoxal é que Sprint, que era o principal impulsor desta medida, viuse afectado pois malia continuar no terceiro lugar en número de clientes por detrás de Verizon e AT&T, tería que facer fronte a un T-Mobile con máis diñeiro para investir e espectro radioeléctrico (produto da penalidade de AT&T). Con todo foi un duro golpe para a matriz alemá xa que terían que continuar a competencia en dúas frontes o norteamericano e o europeo contra os poderosos Vodafone e O2 (Telefónica).
Roy Acuff
Roy Claxton Acuff (Maynardville, Tennessee 1903 - 1992) foi un músico americano de country.
Roy comezou xogando de forma semiprofesional ao béisbol, pero en 1929 unha insolación impediu que xogara cos New York Yankees. En 1933 forma o grupo Tennessee Crackerjacks co que participa en programas de radio de Knoxville. En 1934 o grupo pasouse a denominar Crazy Tennesseans, co que en 1936 grava os seus primeiros temas, que axiña se converteron en éxitos, "Great Speckled Bird" e "Wabash Cannonball". En 1938 o grupo cambia de novo o seu nome para se denominar Smoky Mountain Boys cos que grava temas como "Night Train to Memphis", "Fire Ball Mail" ou "Wreck on the Highway".
Con Fred Rose funda a súa propia discográfica en 1942, Acuff-Rose Music Publishing Company, que se converteu na primeira discográfica de música country do mundo. En 1974 gravou o seu derradeiro sinxelo.
O Cruceiro, Fisteus, Curtis
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Club Brugge KV
O Club Brugge Koninklijke Voetbalvereniging é un equipo de fútbol da cidade de Bruxas, en Bélxica. Actualmente milita na Primeira División de Bélxica.
Historia
O club é un dos equipos de fútbol máis antigos de Europa, pois se fundou en 1891, co nome inicial de Brugsche Football Club. O seu primeiro título no campionato belga chegaría na tempada 1919-20.
Con todo tería que pasar un longo período para que o Bruxas conseguise ser campión novamente na liga belga. Isto non se produciu ata a década de 1970, na tempada 1972-73, dando inicio á época dourada do club. Nestes anos 70 gañou ata un total de cinco ligas, e no ano 1978 chegou ata a final da Copa de Europa, sendo o único club de Bélxica que puido logralo. Na final caeu por 1:0 contra o Liverpool FC no estadio de Wembley.
Desde entón converteuse no segundo equipo en número de títulos do fútbol belga, por detrás do RSC Anderlecht, e acumula numerosas participacións na Liga de Campións e na Copa da UEFA.
Palmarés
miniatura|Xogadores do Bruxas, celebrando a liga belga de 2005.
Ben
A palabra ben pode referirse a:
Outros usos
(escrito con maiúscula)
O Robledo da Lastra, Rubiá
A Nosa Señora da Concepción do Robledo de Lastra é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Rubiá. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 62 habitantes (34 homes e 28 mulleres), nunha entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 67 habitantes.
A guerra do tabaco
A guerra do tabaco é unha novela de Carlos González Reigosa, publicada en 1996. É a terceira entrega da saga do detective Nivardo Castro xunto co xornalista Carlos Conde.
Trama
Orlando é un xefe dun clan contrabandista da ría de Arousa. Leva tempo no negocio, no que comezara xunto a Plácido, outro patriarca do seu propio clan. Nos últimos anos apareceron outros dous clans na zona, o dos irmáns Mingallo e o de Roque Caruncho, que tamén trafican con outras drogas, mais non hai problemas entre eles.
Preto da Costa da Morte comeza a operar un novo contrabandista, Alberte Cuñal, que no canto de con Winston trafica con Marlboro. Orlando provoca unha guerra entre clans para recuperar o liderado no negocio, mais faille entender aos clans da súa área que a guerra é culpa do inimigo común e que hai un traidor entre eles. Hai un morto por cada clan da ría de Arousa, e o home de confianza de Orlando sofre un atentado que silencian como se fose un accidente de tráfico para ocultar que ía no coche con dúas prostitutas portuguesas.
O xornalista Carlos Conde está a investigar o contrabando en Galicia, e conta coa colaboración de Agapito Landín, tenente da Garda Civil e de Desiderio Monelo, policía nacional. Amais pídelle axuda a Nivardo Castro, un detective amigo seu, e a Franco Franzini, un coñecido seu italiano que se fai pasar por membro da Mafia de Nápoles, a camorra.
Logo de investigaren por Ámsterdam, Vila Real e a costa galega, o detective e o xornalista vense implicados no caso, sendo usados por Alberte Cuñal como cebo para poder matar a Orlando. Finalmente, os dous líderes son apreixados.
Francesco Borromini
miniatura|240 px|Fachada do Oratorio dos Filipinos, 1637-1643. Borromini contrapón á concavidade xeral o [[pórtico convexo mentres a serie de fiestras recorda ós palacios, o ladrillo tratado con preciosismo substitúe ó mármore]] Francesco Borromini, alcume de Francesco Castelli, nado o 25 de setembro de 1599 e finado o 3 de agosto de 1667, foi un arquitecto barroco italiano.
Traxectoria
Naceu no cantón do Tesino (Suíza), fillo do canteiro Giovanni Domenico Castelli e de Anastasia Garovo. Iniciou a súa carreira axudando na canteira ao seu pai, pero pronto se trasladou a Milán para estudar e perfeccionarse. Alí empezoulselle a chamar co sobrenome de Bessone, en alusión ao seu pobo natal, situado preto de Lugano, na rexión de lingua italiana de Suíza. Francesco traballou nas obras do "duomo" da catedral de Milán.
En 1619 chega a Roma, onde cambia o seu apelido de Castelli a  Borromini, e comeza a traballar para o seu parente afastado, Carlo  Maderno nas obras da Basílica de San Pedro. Á morte de Maderno en 1629 únese ao equipo de Gian Lorenzo Bernini nos traballos de ampliación e  refacción da fachada do palazzo Barberini.
Borromini, afastado da alegoría, amosa a súa preocupación polo dominio do espazo que se corresponde coa situación do home no mundo e coa súa actividade, espiritual e materialmente sempre cambiante, o que confire á súa arquitectura un carácter dramático e revolucionario.
Rapazas, rapaces e rapazadas
Trátase dun dobre CD para nenas e nenos con letras populares e máis dos poetas Pura Vázquez, Bernardino Graña, Uxío Novoneyra, Antón Zapata, Dora Vázquez, Manuel Cuña Novás, Camilo José Cela, Luís Pimentel, Crecente Vega, Neira Vilas, Emilio Álvarez Blázquez, e Manuel María.
A Cheira, Fisteus, Curtis
A Cheira é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña quince habitantes (cinco homes e dez mulleres).
Escandinavia
O uso e o significado do termo fóra da Escandinavia é un tanto ambiguo, ás veces inclúese Finlandia e Islandia e outras veces exclúese Dinamarca. Eses significados alternativos son considerados incorrectos en Escandinavia.
Os termos Fenoscandia e Feno-Escandinavia poden tanto ser usados para incluír á península Escandinava, á península de Kola, Karelia e Finlandia no mesmo termo que alude ao Escudo Fenoscandiano, como se poden usar nun senso máis cultural, máis ou menos como sinónimo de países nórdicos, significando o contacto historicamente estreito entre as culturas e pobos fínicos, saami e escandinavos.
Fóra da Europa, os Países Baixos ás veces tamén se considera, de modo erróneo, Escandinavia. A razón para isto semella ser unha confusión con Dinamarca: ámbolos dous son pequenos países teutónicos con fronteiras no mar do Norte e os adxectivos en inglés Dutch e Danish (neerlandés e dinamarqués, respectivamente) son un pouco semellantes.
miniatura|Mapa da Escandinavia e [[Europa Setentrional]]
Etimoloxía
A fonte máis antiga na que aparece a palabra Escandinavia é a Naturalis Historiae de Plinio o Vello, datada no século I e que aparece baixo a forma de Scatinavia, nome que podería ser de orixe xermánica occidental, en orixe utilizada para denominar Escania e que estaría composta por *Skaðan (perigo ou escuridade) e *awjo (illa) e así Escandinavia significaría Illa perigosa ou Illa das tebras.
Linguas
Pobos nómades de lingua xermánica chegaron a Escandinavia por volta do 1500 a.C durante a Idade de Bronce, a maioría dos dialectos de dinamarqués, sueco e noruegués son mutuamente intelixíbeis, e os escandinavos poden comprender, con pouca dificultade, as lingua estándar uns dos outros impresos, na radio e na televisión. Están relacionados, mais sen ser intelixíbeis, cos outros idiomas xermánicos setentrionais, islandés e feroés, todos eles derivados do nórdico antigo. Mais o dinamarqués, o sueco e o noruegués están, dende a época medieval, máis influenciados polo baixo-saxón.
Os finlandeses e islandeses que estudan sueco e dinamarqués, respectivamente, coma linguas estranxeiras frecuentemente tamén atopan difícil comprender os outros idiomas escandinavos. No outro caró da balanza están os noruegueses que, con dous patróns de escrita paralelos, e costume que se apeguen aos dialectos locais, están acostumados á variación e poden comprende-lo dinamarqués e mailo sueco como se fosen uns dialectos un pouco máis distantes.
Política
O uso moderno do termo Escandinavia debese ao movemento político escandinavista, que estaba activo na metade do século XIX, principalmente entre a primeira guerra de Schleswig (1848-1850), na cal a Suecia-Noruega contribuíu cunha considerábel forza militar, e a segunda guerra de Schleswig (1864).
O movemento propuña a unificación da Dinamarca, Noruega e Suecia nun único reino. O escenario para o movemento foron os turbulentos sucesos durante as guerras napoleónicas no comezo do século, que levaron á división de Suecia (a parte oriental tornándose no Gran Ducado ruso de Finlandia en 1809) e de Dinamarca (a través da cal a Noruega, de iure en unión con Dinamarca dende 1387, inda que de feito só unha provincia, tornouse independente en 1814 e despois diso foi forzada axiña a aceptar unha unión con Suecia).
A cooperación Escandinava moderna despois da I guerra mundial tamén incluíu á independente Finlandia e (dende 1944) Islandia; e substituíu o termo escandinavo, como un termo político, polo termo países nórdicos e ultimamente, en 1952, pola institución Consello Nórdico.
Estrutura política histórica
1/ Os colonizadores orixinais de Islandia eran de orixe nórdica (principalmente norueguesa) e celta (da Gran Bretaña e Irlanda).
Sisto, Lagoa, Alfoz
Sisto é un lugar da parroquia de Lagoa no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres).
Mago de Oz (personaxe)
miniatura|right|200px|[[James Franco interpreta o mago no último filme sobre Oz]]
O Mago de Oz ou Feiticeiro de Oz (Oscar Diggs) é o nome polo que se coñece o personaxe ficticio dos libros da serie sobre a Terra de Oz, do escritor norteamericano L. Frank Baum, que asume o papel de bruxo para dominar e ser recoñecido. Tamén é o protagonista ou personaxe dos distintos filmes sobre Oz.
Literatura
O Mago Oscar Diggs xorde no primeiro libro, O mago de Oz (The Wonderful Wizard of Oz), como morador da Cidade Esmeralda, fundada por el mesmo, na Terra de Oz - un mundo fantástico, habitado por varios pobos e dominado por bruxas malvadas do Leste e do Oeste.
O Mago preséntase coma un vello artista de circo, que fora un mago ilusionista, e que unha tempestade lévao nun globo para Oz. Cando chega, para se protexer das bruxas, finxe ser un poderoso feiticeiro e crea, mediante moitos trucos, o mito de que é verdadeiramente un bruxo.
O meigo retorna a Oz, xunto a Dorothy e un burro no cuarto libro da serie - aínda que a Terra de Oz propiamente dita non figure no enredo, xa que ambos, xunto ao neno Zeb, un cabalo e a nova amiguiña de Dorothy, unha gatiña chamada Eureka, enfróntanse a novos perigos e aventuras nun mundo subterráneo.
Neste volume, Baum revela que Oz traballaba nun circo chamado Bailum & Barney, que alén de tres pistas, tiña un zoolóxico itinerante.
Cinema
No mítico filme de 1939 o personaxe interpretábao Frank Morgan.
No filme de 2013 Oz: The Great and Powerful, o personaxe de Oz (Oscar Diggs) interprétao James Franco.
Associação Naval 1º de Maio
O Associação Naval 1º de Maio, coñecido comunmente como Naval, é un club de fútbol portugués de Figueira da Foz. Fundouse en 1893 e compite no Campeonato Nacional de Seniores. Xoga os seus partidos no Estádio Municipal José Bento Pessoa, con capacidade para 12.630 espectadores.
Quereño, Rubiá
San Cristovo de Quereño é unha parroquia que se localiza no sueste do concello ourensán de Rubiá. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 132 habitantes (67 homes e 65 mulleres), 56 menos ca en 1999. Ten tres entidades de poboación.
Xeografía e historia
miniatura|Estación de trens. miniatura|Central eléctrica.
A parroquia está situada ao leste do concello de Rubiá, a carón da estrada N-536 que comunica a comarca de Valdeorras co Bierzo. Na parroquia está a estación de Quereño, da liña A Coruña-León.
José Recimil
José Recimil Tábora, nado en Curantes (A Estrada) o 17 de setembro de 1929 e finado en Sarria o 19 de xuño de 2021, foi un político galego.
Quereño, Rubiá
Xeografía e historia
Nesta estación abriuse en setembro de 1885 un lazareto por mor da epidemia de cólera que asolaba España, dado que esta era a primeira parada existente en Galicia e o ferrocarril era un medio moi usado polos segadores galegos que ían en verán a Castela. O lazareto estaba dirixido polo médico pontevedrés Bernardo López Cobián. Do lazareto de Quereño fala Antón Ferreiro no periódico O Tio Marcos d'a Portela o 13 de setembro de 1885, na copla "Carta d'un segador á sua muller":
José Recimil
Traxectoria
Foi xefe dos servizos técnicos de Zeltia en Ourense. Logo de aprobar a oposición para técnico de extensión agraria, foi destinado en 1962 á axencia de Extensión Agraria de Ribadeo. Despois pasou a Ordes, Carballo, Monterroso, Mondoñedo e comarcal de Lugo, para rematar como xefe provincial do Servizo de Extensión Agraria de Lugo.
Foi candidato de UCD ao Parlamento de Galicia pola provincia de Lugo nas primeiras eleccións autonómicas. Non resultou elixido, pero tomou posesión como parlamentario o 23 de marzo de 1983 substituíndo a Flora Veiga. Posteriormente ingresou en Coalición Galega. Volveu ser candidato, neste caso polo PPdeG, nas eleccións autonómicas de 1993, sen ser elixido, pero de novo tomou posesión como parlamentario o 12 de setembro de 1995 substituíndo a Nazario Pin. Foi presidente da Asociación micolóxica A Muiñeira de Sarria, e afeccionado á apicultura.
Arturo Rodríguez Sieiro
Arturo Rodríguez Sieiro foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico no Carballiño. Na ditadura de Primo de Rivera foi membro da Comisión organizadora do Somatén polo distrito do Carballiño. Na Segunda República militou no Partido Radical, foi nomeado membro da Comisión Xestora da Deputación de Ourense en febreiro de 1934 e elixido presidente o día 11 de febreiro. Permaneceu no cargo até xaneiro de 1936. En outubro de 1934 foi nomeado concelleiro e Primeiro tenente-alcalde do Carballiño na corporación que presidiu Amancio Paradela Moure.
Vida persoal
Casou con Pura Rodríguez Campos.
John Boorman
John Boorman, nado en Shepperton (Middlesex) o 18 de xaneiro de 1933 é un cineasta británico residente en Irlanda.
Rubiá, Rubiá
Santa Mariña de Rubiá é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Rubiá. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 912 habitantes (456 mulleres e 456 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, 97 menos ca en 1999.
John Boorman
Traxectoria
Boorman comezou a traballar coma tintureiro e xornalista na década de 1950. Formou parte do equipo de noticias da Southern Television en Southampton e Dover antes de pasar a dirección de documentais para a televisión, chegando a ser xefe da unidade de documentais da BBC en Bristol en 1962.
En 1972 conseguiu un grande éxito con Deliverance, adaptado dunha novela de James Dickey. A principios desa década Boorman planeaba filmar unha adaptación de O Señor dos Aneis e intercambiou correspondencia con J. R. R. Tolkien sobre os seus plans. Finalmente a produción resultaría moi cara, mais pódense apreciar algúns elementos en Excalibur.
Alabama (grupo musical)
Alabama é un grupo de música country fundado en 1969, aínda que non gravou ata 1977. Foi o primeiro grupo de country de éxito nos tempos modernos e grupo musical que conseguiu colocar máis singles como número un nos Estados Unidos. Na actualidade a banda está formada por Randy Owen (voces, guitarra rítmica), Teddy Gentry (baixo, coros) e Jeff Cook (guitarra solista, fiddle, teclados). Ata a data levan publicados 22 álbums de estudio.
‎== Álbums ==
John Boorman
Traxectoria
Cando o seu amigo David Lean morreu en 1991, anunciouse que Boorman tomaría a dirección da adaptación de Nostromo, pero o proxecto caeu.
ResearcherID
ResearcherID é un sistema de identificación para a autoría científica. Thomson Reuters presentouno en xaneiro de 2008.
Este identificador único ten como obxectivo arranxar o problema de identificación de autoría. En literatura científica é común citar polo nome, apelidos e iniciais das persoas autoras dun artigo. Ás veces, con todo, hai persoas co mesmo nome, coas mesmas iniciais, ou ben erros na propia edición da revista o que leva a que haxa diferentes variantes escritas para unha mesma persoa ou persoas diferentes identificadas baixo a mesma forma escrita.
Na páxina de ResearcherID solicítaselles ás persoas autoras que liguen o seu  identificador nos seus artigos. Deste xeito tamén poden manter actualizada e en liña a súa lista de publicacións e listar a produción total dunha persoa, xa que non toas as publicacións son indexadas por Web of Science. Isto é relevante para quen investiga en eidos onde se traballa predominantemente con artigos revisados por pares (informática ou ciencias naturais) ou en area centradas na publicación de monografías e capítulos de libros (Humanidades e disciplinas das ciencias sociais).
O uso combinado do DOI co ResearcherID permite unha  asociación única entre as persoas autoras e os  artigos científicos. Pode usarse para ligar o persoal investigador con rexistros de ensaios clínicos ou para identificar colegas e colaboradores no mesmo campo de investigación.
ResearcherID vén sendo criticado pola súa natureza comercial e propietaria, pero tamén enxalzado como "unha iniciativa que aborda o problema común de identificación errada de autoría".
ResearcherID permite o intercambio de datos entre a súa base de datos e a de ORCID de xeito bidireccional.
Elisardo Bralo Rego
Elisardo Bralo Rego, nado na Eirexa (Seira, Rois) o 28 de xuño de 1921, é un naturópata e homeópata galego.
Traxectoria
En 1947 aprobou o Bacharelato en Pontevedra, e en xullo de 1949 graduouse como practicante de medicina e cirurxía na Escola Universitaria de Santiago de Compostela. En marzo de 1965 obtivo o título de Podoloxía. Traballou no hospital psiquiátrico de Toén.
En 1979 fundou a revista bimensual Técnicos Sanitarios.
30 de abril
O 30 de abril é o 120º día do ano do calendario gregoriano (121º nos anos bisestos). Quedan 245 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Carl Friedrich Gauss.
Mortes
miniatura|100px|Édouard Manet.
Outros
Os 366 días do ano
A Igrexa, Cures, Boiro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Jan Neruda
Traxectoria
Atinxiu os campos da novela, do teatro, da poesía e do conto. Foi un dos principais representantes do realismo checo e membro da chamada Escola de Maio. A súa principal obra é Contos de Malá Strana (1877), un libro de relatos sobre a burguesía deste sonado barrio de Praga.
O escritor chileno Ricardo Neftalí Reyes Basoalto tomou o seu apelido para crear o pseudónimo co que é coñecido, Pablo Neruda.
Hacilar
miniatura|dereita|350px|Hacilar localízase como o punto máis occidental en Anatolia Hacilar é un antigo asentamento prehistórico neolítico sito no suroeste da actual Turquía, a 25 km ao suroeste da cidade de Burdur, con coordenadas: 37º 36' N e 30º 06' L. O seu nivel máis antigo está datado en 7040 a.C., que lle outorgan precedencia sobre o grande sitio arqueolóxico turco de Çatal Hüyük. As investigacións arqueolóxicas efectuadas indican que o sitio foi abandonado e reocupado máis unha vez ao longo da súa historia.
Historia arqueolóxica
Hacilar viviu e morreu dentro da época prehistórica. O que ficaba de Hacilar era un outeiro na Chaira de Konya que así permaneceu até 1956. Foi nese ano cando un profesor local mostroulle o outeiro ao arqueólogo británico James Mellaart. No 1957 comezouse a escavación de Hacilar so a dirección de Mellaart, quen a proseguiu até 1960. Os artefactos recobrados durante esa escavación están expostos na actualidade no Museo das Civilizacións de Anatolia en Ancara, a capital turca.
O sitio
miniatura|esquerda|180px|Figuriña feminina, VI milenio, Museo Archeologico Nazionale, [[Firenze]] miniatura|dereita|200px|Cerámica decorada de Hacilar Hacilar presentou sete fases sucesivas correspondentes a doce niveis de escavación. A fase máis antiga, como se dixo, deu unha datación polo método do carbono-14 tan antiga como -7050. A fase máis recente, nivel I, corresponde a -5700 / -5600. As primeiras fases son precerámicas, con útiles de pedra, madeira, óso e coiro. Coñece a gandería, e indicios de comercio, pois empregan sílex sirio e obsidiana do interior da Anatolia.
Arquitectura neolítica
Hacilar revelou un poboado cuxas vivendas consistían en unidades dispostas arredor dun patio interior. Cada casa estaba construída sobre uns alicerces de pedra a fin de protexela de danos da auga. Os muros estaban feitos de pedra e adobes (ladrillos cocidos ao sol), que estaban unidos por barro, usado como argamasa simple. Encontráronse postes en cada vivenda que sosterían un tellado plano. Sospéitase que cada unha das casas posuía un sobrado ou andar superior feito de madeira.
Os interiores estarían acondicionados con capas de arxila e rara vez estaban pintados. Co paso do tempo mudaron para levantar casas individuais separadas. Encontrouse no chan das vivendas braseiros e morteiros e as mans correspondentes para machacar alimentos. As paredes estaban provistas de andeis para usar como prateiros. As cociñas estaban separadas dos cuartos, e os andares superiores foron usadas como despensas ou obradoiros.
Cerámica e relixión
Os niveis superiores de escavación, os máis modernos, presentan unha cerámica moi elaborada, con recipientes provistos de decoración xeométrica, con bandas medianas en paralelo.
Atópanse nestes niveis estatuíñas con representacións animalísticas diversas. Predominan as representacións de touriños, que insinúan estadios iniciais do "culto ao touro". Aparecen tamén figuracións femininas, coñecidas desde os albores do Neolítico, probábeis soportes do culto á Gran Deusa Mai.
Plan Cerdà
miniatura|500px|Proxecto orixinal do Plan Cerdà. O Plan Cerdà (en Pla Cerdà) foi un plan de reforma e ensanche da cidade de Barcelona de 1860, que seguía criterios do plan hipodámico, cunha estrutura en cuadrícula, aberta e igualitaria. Foi creado polo enxeñeiro Ildefons Cerdà e a súa aprobación foi seguida dunha forte polémica por vir imposto dende o goberno do estado español en contra do plan de Antoni Rovira i Trias que gañara un concurso do Concello de Barcelona. O ensanche contemplado no plan despregábase sobre unha grande superficie que estaba libre de construcións polo feito de ter sido considerada zona militar estratéxica. Propoñía unha cuadrícula continua de quinteiros de 113,3 metros dende Besòs até Montjuïc, con rúas de 20, 30 e 60 metros e cunha altura máxima de construción de 16 metros. A novidade na aplicación do plan hipodámico consistía en que as mazás tiñan chafráns de 45° para facer posíbel unha mellor visibilidade.
A realización do plan durou case un século. Ó longo de todo ese tempo, o plan foise transformando e moitas das súas directrices non se aplicaron. Os intereses dos propietarios do solo e a especulación desvirtuaron finalmente o plan Cerdà.
A filla das ondas
A filla das ondas é unha obra literaria de Fina Casalderrey, publicada en 1999 polo concello de Pontevedra, con ilustracións de Xosé Chavete. É unha obra de literatura infantil e xuvenil.
Trama
Froiaz é un neno que se acaba de mudar a Pontevedra xunto co sei pai e a súa nai. Vive fronte á capela da Peregrina, e escríbelle ao seu amigo que non lle gusta a cidade.