cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Cruz de Abranes
Pertence á bisbarra de Seabra, aínda que ata o século XVIII pertenceu a Portugal, país co cal é lindeiro. Encóntrase dentro do espazo natural protexido da Serra da Culebra.
Gamil, Margaride, Silleda
Gamil é un lugar da parroquia de Margaride no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2009 tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 23 habitantes.
Illuminati
miniatura|350px|Adam Weishaupt fundador da sociedade secreta dos Illuminati Illuminati ou Orde dos Iluminati é o nome que recibiu unha sociedade secreta fundada baixo o nome de Bund der Perfektibilisten o 1 de maio de 1776 polo xesuíta, filósofo e profesor de dereito canónico Adam Weishaupt en Ingolstadt (Baviera). O seu obxectivo era conseguir a mellora e perfeccionamento do mundo por medio da liberdade, da igualdade e da fraternidade, e da mellora e perfeccionamento dos seus membros permitindo o autocontrol dos individuos facendo o despotismo superfluo. Actuou legalmente ata 1785, ano no que Carlos Teodoro de Baviera prohibiu todas as sociedades secretas no país. Durante o período no que foi legal tivo ampla influencia entre os intelectuais e políticos ilustrados alemáns como o duque Fernando de Brunswick.
Os membros tiñan que prometer obediencia ós seus superiores e dividíanse en tres clases principais, cada unha con varios graos. A orde tiña ramificacións en moitos países de Europa, con 2000 membros, recibindo a atención de homes de letras como Johann Wolfgang von Goethe e Johann Gottfried Herder, e mesmo dos duques reinantes de Gotha e Weimar.
Mariarosa Dalla Costa
Mariarosa Dalla Costa, nada en Treviso en 1943, é unha profesora e feminista italiana.
Traxectoria
Formou parte do movemento Potere Operaio de Antonio Negri, entre a fin da década de 1960 e o inicio dos anos 1970. Despois de deixar o grupo, en 1971, Mariarosa constituíu o Lotta Femminista, como forma de criticar as deficiencias na militancia do Potere Operaio. Como consecuencia da represión aos radicais de esquerda a finais dos anos 1970, en Italia, dedicouse a ensinar teoría política na Universidade de Padua.
Nick DeWolf
miniatura|dereita|DeWolf en 1959. Nicholas DeWolf, nado en Filadelfia o 3 de xullo de 1928 e finado o 16 de abril de 2006 foi o cofundador de Teradyne, a empresa con sede en Boston creadora do Sistema de testado automático, en 1960, canda Alex d'Arbeloff, un compañeiro de clase do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Foi así mesmo un destacado fotógrafo.
Xusif Tubxi
Xusif Tubxi (en جوزيف طوبجي, tr. "Xuwsyf Tuwbxy"), nado en Alepo o 28 de marzo de 1971, é un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Alepo dende 2015.
Traxectoria
Naceu o 28 de marzo de 1971 en Alepo (Siria), onde cursou a súa eduación primaria e secundaria. Entre 1990 e 1995 estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Urbaniana, e posteriormente licenciouse en Dereito canónico en 1998 polo Pontificio Instituto Oriental.
Foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Alepo o 16 de marzo de 1996, e posteriormente foi capelán de varios movementos, párroco da catedral de Santo Elías de Alepo, e párroco da igrexa de Nosa Señora de Kafrun. Ao mesmo tempo exerceu diversos encargos nos tribunais eclesiásticos: foi Promotor de Xustiza e Defensor do Vínculo no tribunal de primeira instancia entre 2002 e 2014, e xuíz e Promotor de Xustiza e Defensor do Vínculo do tribunal de apelacións das igrexas melquita, siríaca e armenia.
O 14 de marzo de 2015 foi elixido arcebispo de Alepo polo Sínodo da Igrexa maronita, e o papa Francisco aprobou a súa elección o 31 de outubro. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía e todo o Levante Bixara Pedro o 7 de decembro do mesmo ano.
San Fiz, Margaride, Silleda
San Fiz é un lugar dentro da parroquia de Margaride no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 78 habitantes, 34 homes e 44 mulleres.
Proxecto Manhattan
Desenvolvéronse dous tipos de bombas atómicas de forma concorrente durante a guerra: unha arma de fisión de tipo balístico relativamente sinxela e unha arma nuclear de implosión de maior complexidade. O deseño de fisión da bomba Thin Man resultou ser pouco práctico para o seu uso con plutonio, polo que se desenvolveu unha arma máis sinxela denominada Little Boy que utilizaba uranio-235, un isótopo que constitúe só o 0,7% do uranio en estado natural. Os traballadores do proxecto tiveron dificultades para separar este isótopo do uranio-238 por mor das súas semellanzas químicas e de masa. Empregaron tres métodos para o enriquecemento de uranio: mediante o uso de calutróns, por difusión gasosa e por termoforese. A maioría destes traballos leváronse a cabo nas instalacións Clinton Engineer Works en Oak Ridge, Tennessee.
En paralelo co traballo no uranio o proxecto continuou os traballos de produción de plutonio. Tras quedar demostrada a viabilidade do primeiro reactor nuclear artificial do mundo en Chicago no Laboratorio Metalúrxico, deseñouse o reactor de grafito X-10 en Oak Ridge, e os reactores de produción nas instalacións de Hanford Engineer Works, nos que o uranio irradiábase e transmutábase en plutonio, para posteriormente separar quimicamente o plutonio do uranio. A arma nuclear de implosión Fat Man desenvolveuse por medio dun deseño e desenvolvemento concertado no Laboratorio de Los Alamos.
O primeiro artefacto nuclear detonado foi unha bomba de implosión na proba Trinity, realizada no Campo de tiro e bombardeo de Alamogordo o 16 de xullo de 1945. Dúas outras bombas de tipo Little Boy e Fat Man utilizáronse respectivamente un mes despois no bombardeo atómico de Hiroshima e Nagasaki. Nos anos inmediatamente posteriores á guerra o Proxecto Manhattan levou a cabo varias probas de armamento no atol Bikini como parte da operación Crossroads, desenvolveu novas armas, promocionou o desenvolvemento da rede de laboratorios nacionais, apoiou a investigación médica sobre a radioloxía e cimentou as bases da armada nuclear. O proxecto mantivo o control sobre a investigación e produción de armas nucleares estadounidenses ata a formación da Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos en xaneiro de 1947.
Orixe
O descubrimento da fisión nuclear por parte dos químicos alemáns Otto Hahn e Fritz Strassmann en 1938, xunto coa súa explicación teórica por parte de Lise Meitner e Otto Robert Frisch, fixo que o desenvolvemento dunha bomba atómica fose unha posibilidade teórica. Nos Estados Unidos temíase que os alemáns fosen os primeiros en desenvolver unha destas bombas por medio do seu proxecto propio, especialmente por parte de científicos refuxiados dende a Alemaña Nazi e outros países fascistas. En agosto de 1939 os físicos de orixe húngara Leó Szilárd e Eugene Wigner redactaron a carta Einstein–Szilárd, na que advertían do potencial desenvolvemento de «bombas dunha nova clase extremadamente poderosas». Nela urxían os Estados Unidos a tomar medidas para adquirir reservas de mineral de uranio e acelerar a investigación de Enrico Fermi e outros científicos sobre as reaccións nucleares en cadea. Albert Einstein asinou esta carta, que lle foi entregada ó presidente Franklin D. Roosevelt. Roosevelt solicitoulle a Lyman Briggs, da Axencia Nacional de Estándares, que liderase o Comité Consultivo do Uranio para investigar os problemas indicados nesta carta. Briggs organizou unha reunión o 21 de outubro de 1939, á que asistiron Szilárd, Wigner e Edward Teller. O comité informou a Roosevelt en novembro que o uranio «fornecería unha posible fonte de bombas cunha capacidade de destrución moito maior que ningunha outra coñecida ata entón».
O Comité Consultivo do Uranio converteuse no Comité de Investigación de Defensa Nacional (National Defense Research Committee, NDRC) do Uranio o 27 de xuño de 1940. Briggs propuxo un gasto de 167 000 dólares para a investigación do uranio, en particular do isótopo uranio-235, e do recentemente descuberto plutonio. O 28 de xuño de 1941 Roosevelt asinou a Orde Executiva 8807, coa que se creou a Oficina de Investigación e Desenvolvemento Científico (Office of Scientific Research and Development, OSRD) con Vannevar Bush na función de director. Esta oficina tiña o poder para adicarse a grandes proxectos de enxeñaría ademais dos de investigación.. O Comité NDRC do Uranio pasou a ser a sección S-1 da OSRD, eliminando do nome a palabra «uranio» por motivos de seguridade..
En xuño de 1939 no Reino Unido, Frisch e Rudolf Peierls da Universidade de Birmingham realizaran avances significativos na investigación da masa crítica do uranio-235. Os seus cálculos indicaban que esta estaría dentro dunha orde de magnitude de 10 kg, unha cantidade suficientemente pequena como para levala cargada nun bombardeiro. O seu memorando Frisch–Peierls de marzo de 1940 iniciou o proxecto británico para unha bomba atómica e o seu Comité Maud, que recomendou de forma unánime a procura do desenvolvemento dunha bomba atómica. En xullo de 1940 o Reino Unido ofreceulles ós Estados Unidos o acceso ás súas investigacións científicas, e John Cockcroft foi o encargado de informar os científicos estadounidenses sobre os desenvolvementos británicos, como parte da Misión Tizard. Cockcroft decatouse de que o proxecto estadounidense era máis pequeno que o británico, e non estaba tan avanzado.
Como parte do intercambio científico, transmitíronse os descubrimentos do Comité Maud ós Estados Unidos. Un dos seus membros, o físico australiano Mark Oliphant, voou ata os Estados Unidos a finais de agosto de 1941 e decatouse que os datos fornecidos polo comité non lle chegaran a varios dos principais científicos estadounidenses. Oliphant procurou saber por que estes descubrimentos estaban a ser aparentemente ignorados. Reuniuse coa sección S-1 da OSRD e visitou Berkeley en California, conversando de forma persuasiva con Ernest Lawrence. Lawrence quedou suficientemente impresionado como para comezar a súa propia investigación no uranio. Oliphant seguiu reuníndose con outros investigadores, incluíndo James B. Conant, Arthur Compton e George B. Pegram, conseguindo desta forma que os principais físicos estadounidenses estivesen ó tanto do potencial das bombas atómicas.
O 9 de outubro de 1941 o presidente Roosevelt aprobou o programa atómico tras unha reunión con Vannevar Bush e o vicepresidente Henry A. Wallace. Para controlar o programa creou un Grupo Político Superior composto por el mesmo—aínda que nunca asistiu a ningunha das súas reunións—Wallace, Bush, Conant, o secretario de guerra Henry L. Stimson e o Xefe de Persoal do Exército, o xeneral George C. Marshall. Roosevelt seleccionou o exército para dirixir o proxecto no lugar da Armada xa que o exército tiña máis experiencia no manexo de proxectos de construción a grande escala. Tamén estivo de acordo en coordinar os traballos cos británicos, enviándolle unha mensaxe ó primeiro ministro Winston Churchill o 11 de outubro de 1941, no que suxería que eles estaban de acordo nos asuntos atómicos.
Propostas
miniatura|300px|Unha reunión en 1940 en Berkeley, de esquerda a dereita: [[Ernest O. Lawrence, Arthur H. Compton, Vannevar Bush, James B. Conant, Karl T. Compton e Alfred L. Loomis.]] O Comité S-1 mantivo unha reunión o 18 de decembro de 1941, segundo Vincent Jones, «impregnado dunha atmosfera de entusiasmo e urxencia», tralos eventos do ataque a Pearl Harbor e a subsecuente declaración de guerra dos Estados Unidos ó Xapón e a Alemaña. Estaban en curso o traballo de investigación en tres técnicas para a separación de isótopos, para separar o uranio-235 do máis abondoso uranio-238. Lawrence e o seu equipo da Universidade de California investigaron a separación electromagnética, mentres que o equipo de Eger Murphree e Jesse Wakefield Beams investigou a difusión gasosa na Universidade de Columbia e Philip Abelson dirixiu unha investigación sobre a difusión térmica na Institución Carnegie de Washington e posteriormente no Laboratorio de Investigación Naval. Murphree liderou tamén outro proxecto de investigación da separación sen éxito, mediante o uso dunha centrifugadora de gas. Ao mesmo tempo había dúas liñas de investigación en progreso para a tecnoloxía de reactores nucleares, con Harold Urey continuando a investigación da auga pesada en Columbia, mentres que Arthur Compton reuniu os científicos traballando baixo a súa supervisión dende Columbia, California e da Universidade Princeton no seu equipo da Universidade de Chicago, onde organizou o Laboratorio Metalúrxico a comezos de 1942 para estudar o plutonio e os reactores que utilizaban o grafito como moderador de neutróns. Briggs, Compton, Lawrence, Murphree e Urey reuníronse o 23 de maio de 1942 para finalizar as recomendacións do Comité S-1, nas que se instaba a perseguir as cinco tecnoloxías. As medidas propostas foron aprobadas por Bush, Conant e o xeneral de brigada Wilhelm D. Styer, xefe de persoal do Servizo de Subministración de Brehon B. Somervell, quen fora designado como representante do exército para os asuntos nucleares. Bush e Conant levaron as recomendacións ó Grupo de Política Superior cunha proposta de orzamento de 54 millóns de dólares para construción por parte do Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos, 31 millóns de dólares para investigación e desenvolvemento para a OSRD e 5 millóns de dólares para continxencias no ano fiscal de 1943. O Grupo envioulle esta proposta ó presidente o 17 de xuño de 1942 e foi finalmente aprobada.
Conceptos de deseño de bombas
miniatura|arribaádereita|Varios métodos de montaxe de bombas de fisión explorados durante a conferencia de xullo de 1942. Compton pediulle ó físico teórico Robert Oppenheimer, da Universidade de California, que tomase o relevo na investigación sobre os cálculos de neutróns rápidos—a chave para os cálculos da masa crítica e da detonación das armas—de Gregory Breit, que resignara o 18 de maio de 1942 preocupado pola laxa seguridade operacional. John H. Manley, un dos físicos do Laboratorio Metalúrxico, recibiu a asignación de axudar a Oppenheimer contactando e coordinando grupos de físicos experimentais repartidos por todo o país. Oppenheimer e Robert Serber da Universidade de Illinois examinaron os problemas da difusión de neutróns, é dicir, como se moven os neutróns nunha reacción nuclear en cadea, e da hidrodinámica, isto é, como se comportaría a explosión producida pola reacción en cadea. Para revisar este traballo e a teoría xeral das reaccións de fisión, Oppenheimer e Fermi mantiveron varias reunións na Universidade de Chicago en xuño e na Universidade de California en xullo, xunto ós físicos teóricos Hans Bethe, John Van Vleck, Edward Teller, Emil Konopinski, Robert Serber, Stan Frankel e Eldred C. Nelson, os tres últimos antigos estudantes baixo o propio Oppenheimer, e cos físicos experimentais Emilio Segrè, Felix Bloch, Franco Rasetti, John Henry Manley e Edwin McMillan. O grupo confirmou de forma provisional que unha bomba de fisión era teoricamente posible.
Considerando que a idea da bomba de fisión estaba teoricamente asentada, polo menos ata que se obtivesen máis datos experimentais, a conferencia de Berkeley tornou cara a unha nova dirección. Edward Teller promoveu o debate sobre unha bomba máis poderosa, a denominada «super», coñecida posteriormente como «bomba de hidróxeno», que utilizaría a forza explosiva da detonación dunha bomba de fisión para iniciar unha reacción de fusión nuclear de deuterio e tritio. Teller propuxo varios esquemas, todos eles rexeitados por Bethe, e a idea da fusión quedou apartada para concentrarse na produción de bombas de fisión. Teller tamén constatou a posibilidade especulativa de que unha bomba atómica podería «prender» a atmosfera por mor dunha hipotética reacción de fusión dos núcleos de nitróxeno. Bethe calculou que isto non podería suceder, e nun informe coa coautoría de Teller demostraron que «non hai posibilidades de que inicie unha autopropagación de reaccións nucleares en cadea». En palabras de Serber, Oppenheimer mencionoulle isto a Arthur Compton, quen «non tivo o sentido común suficiente como para manterse calado sobre o tema... de algunha forma acabou nun documento que foi enviado a Washington», e «nunca se puxo fin a cuestión».
Distrito Manhattan
En xuño de 1942 o Xefe de Enxeñeiros, o xeneral maior Eugene Reybold, escolleu o coronel James C. Marshall para liderar a parte do exército no proxecto. Marshall creou unha oficina de enlace en Washington, D.C., aínda que estableceu o seu cuartel xeral no 18º piso da Torre 270 en Nova York, dende onde podía tomar apoio administrativo da División Atlántico Norte do Corpo de Enxeñeiros. Ademais estaba preto da oficina en Manhattan de Stone & Webster, o principal contratista do proxecto, e da Universidade de Columbia. Tiña tamén permiso para trasladar a persoal do seu mando anterior, o Distrito Syracuse, e comezou por recrutar o tenente coronel Kenneth Nichols, que pasou a ser o seu subxefe.
miniatura|esquerda|300px|Organigrama do Proxecto Manhattan a 1 de maio de 1946. Xa que gran parte do proxecto involucraba tarefas de construción, Marshall traballou en cooperación co xefe da División de Construción do Corpo de Enxeñeiros, o xeneral maior Thomas M. Robbins, e co seu subxefe, o coronel Leslie Groves. Os xenerais Eugene Reybold, Brehon B. Somervell e Wilhelm D. Styer decidiron denominar o proxecto «Desenvolvemento de Materiais Substitutos» (Development of Substitute Materials), mais Groves consideraba que este nome chamaría demasiado a atención. Xa que os distritos de enxeñaría adoitaban levar o nome da cidade onde estaban localizados, Marshall e Groves acordaron nomear a compoñente do Exército deste proxecto coma o Distrito Manhattan. Este nome fíxose oficial o 13 de agosto cando Reybold emitiu unha orde para a creación do novo distrito. De forma máis informal tamén se coñecía como o Distrito Manhattan de Enxeñaría (Manhattan Engineer District, MED). A diferenza doutros distritos non tiña límites xeográficos, e Marshall tiña a autoridade dun enxeñeiro de división. O nome de Desenvolvemento de Materiais Substitutos mantívose como o nome en clave oficial do proxecto no seu conxunto, mais foi substituído eventualmente polo de «Manhattan».
Marshall afirmou en declaracións posteriores: «Nunca oíra falar da fisión atómica pero si sabía que non se podía construír unha planta, e moito menos catro delas por 90 millóns». Nichols fora o encargado de construír unha planta de TNT recentemente en Pensilvania, cun custo de 128 millóns de dólares. Un equipo de sondaxe de Stone & Webster xa tiña explorado unha localización para as plantas de produción. A Xunta de Produción de Guerra recomendou localizacións preto de Knoxville, Tennessee, unha rexión illada onde a Autoridade do Val de Tennessee podía fornecer dunha elevada capacidade eléctrica e onde os ríos podían fornecer auga para a refrixeración dos reactores. Tras examinar varias localizacións, o equipo de sondaxe seleccionou unha preto de Elza, Tennessee. Conant propuxo que se adquirise o terreo de forma inmediata e Styer estivo de acordo, mais Marshall temporizou o asunto, agardando os resultados dos experimentos do reactor de Conant antes de tomar accións. De tódolos procesos en perspectiva, só o de separación electrónica de Lawrence semellaba o suficientemente avanzado na súa definición como para que comezasen as construcións.
Marshall e Nichols comezaron a reunir os recursos que precisaban. O primeiro paso era o obter unha clasificación de alta prioridade para o proxecto. As clasificacións máis altas ían dende AA-1 ata AA-4 en orde descendente, aínda que tamén existía unha clasificación especial AAA reservada para emerxencias. As clasificacións AA-1 e AA-2 estaban reservadas para equipamento e armamento esencial, polo que o coronel Lucius D. Clay, xefe substituto de persoal no departamento de Servizos e Subministración, considerou que a clasificación máis alta que lle podía outorgar ó proxecto era AA-3, aínda que se mostrou disposto a dar unha clasificación AAA baixo petición para materiais críticos se xurdía a necesidade. Nichols e Marshall quedaron decepcionados con isto, xa que AA-3 era a mesma prioridade que obtivera a planta de TNT de Nichols en Pensilvania.
Comité de Política Militar
miniatura|arribaádereita|240px|Oppenheimer e Groves diante dos restos da [[proba Trinity en setembro de 1945. ]] Vannevar Bush estaba insatisfeito pola lentitude coa que avanzaba o proxecto baixo o mando do coronel Marshall, e máis especificamente coa incapacidade para adquirir a localización de Tennessee, a baixa prioridade que lle asignara o exército ó proxecto e a localización do cuartel xeral en Nova York. Consideraba que o proxecto precisaba un liderado máis agresivo, e reuniuse con Harvey Bundy e os xenerais Marshall, Somervell e Styer para debater sobre as súas preocupacións. Bush desexaba que o proxecto estivese baixo un comité político superior, cun oficial de prestixio como director xeral, preferiblemente Styer.
Somervell e Styer escolleron a Groves para este posto, informándolle da decisión e do seu ascenso a xeneral de brigada o 17 de setembro, xa que consideraban que o título de «xeneral» sería de máis influencia para os académicos que traballaban no proxecto. Groves quedaba desta forma directamente baixo as ordes de Somervell en lugar de Reybold, e co coronel Marshall baixo o seu mando. Groves estableceu o seu cuartel xeral en Washington, D.C., no quinto piso do edificio do Novo Departamento de Guerra, onde o coronel Marshall tiña a súa oficina de enlace. Asumiu o mando do Proxecto Manhattan o 23 de setembro, e ese mesmo día asistiu a unha reunión convocada por Stimson, na que se estableceu un Comité de Política Militar composto por Bush (con Conant como substituto), Styer e o vicealmirante William R. Purnell. Tolman e Conant foron designados posteriormente conselleiros científicos de Groves.
O 19 de setembro Groves reuniuse con Donald Nelson, presidente da Xunta de Produción de Guerra, pedíndolle unha maior autoridade para asignar unha clasificación AAA cando fose necesario. Nelson opúxose a isto nun primeiro momento, pero aceptou cando Groves ameazou con levar o asunto perante o presidente. Groves prometeu que non utilizaría esta clasificación a menos que fose estritamente necesario. Porén, resultou que a clasificación AAA era demasiado alta para os requirimentos de rutina do proxecto, mentres que a AA-3 era demasiado baixa. Tras unha longa campaña, Groves recibiu finalmente a autoridade AA-1 o 1 de xullo de 1944.
Un dos primeiros problemas para Groves foi o de atopar un director para o Proxecto Y, o grupo que deseñaría e construiría a bomba. A elección máis obvia para el era un dos xefes dos tres laboratorios, Urey, Lawrence ou Compton, mais Groves non podía permitirse trasladalos. Compton recomendou a Oppenheimer, quen xa estaba familiarizado cos conceptos de deseño de bombas. Porén, Oppenheimer tiña moi pouca experiencia administrativa, e ó contrario que os outros tres xefes de laboratorio, non gañara un premio Nobel, algo que moitos científicos consideraban que debería ter o director dun laboratorio tan importante. Tamén existían preocupacións polo estado de seguridade de Oppenheimer, xa que moitos dos seus asociados eran comunistas, incluído o seu irmán Frank Oppenheimer, a súa muller Kitty e a súa noiva Jean Tatlock. Tras unha conversa durante unha viaxe en tren en outubro de 1942, Groves e Nichols quedaron convencidos de que Oppenheimer comprendía os desafíos de establecer un laboratorio nunha zona remota e que debería ser nomeado o director. Groves dispensou persoalmente os requirimentos de seguridade e outorgoulle a autorización Oppenheimer o 20 de xullo de 1943.
Colaboración co Reino Unido
Os británicos e os estadounidenses intercambiaron información nuclear pero nun primeiro momento non combinaron os seus esforzos. O Reino Unido rexeitou os intentos de Bush e Conant en 1941 de aumentar a cooperación co seu propio proxecto, de nome en clave Tube Alloys, xa que non estaban dispostos a compartir o seu liderado tecnolóxico para axudar os Estados Unidos a desenvolver a súa propia bomba atómica. Churchill non respondeu a unha carta persoal de Roosevelt na que se ofrecía a pagar os custos de toda a investigación e desenvolvemento dun proxecto angloestadounidense, polo que os Estados Unidos decidiron en abril de 1942 que seguirían adiante en solitario. Os británicos, que realizaran contribucións significativas nos primeiros momentos da guerra, non posuían xa os recursos necesarios para continuar un programa de investigación deste tipo ó mesmo tempo que loitaban pola súa supervivencia, polo que o proxecto Tube Alloys quedou atrás en comparación coa contrapartida estadounidense. O 30 de xullo de 1942 John Anderson, ministro responsable do proxecto Tube Alloys, díxolle a Churchill: «Debemos afrontar o feito de que ... [o noso] traballo pioneiro ... é un activo minguante e que, se non o capitalizamos rapidamente, quedaremos en desvantaxe. Agora temos unha contribución real para unha “fusión”. En pouco tempo teremos pouca ou ningunha». Ese mesmo mes Churchill e Roosevelt chegaron a un acordo informal e non escrito para unha colaboración na cuestión atómica.
Brahim Díaz
Brahim Abdelkader Díaz, nado o 3 de agosto de 1999 en Málaga (España) é un futbolista español que xoga como centrocampista ofensivo no AC Milan da Serie A italiana.
Proxecto Manhattan
Colaboración co Reino Unido
miniatura|esquerda|Groves e [[James Chadwick, o líder da misión Británica.]] Porén, a oportunidade para unha colaboración igualitaria xa non existía, quedando demostrado en agosto de 1942 cando os británicos solicitaron sen éxito un control substancial sobre o proxecto sen cubrir ningún gasto. En 1943 os papeis de ámbolos dous países deran a volta en comparación con finais de 1941. En xaneiro Conant notificoulle os británicos que xa non recibirían máis información sobre o asunto atómico agás en certas áreas. Os británicos quedaron conmocionados pola derrogación do acordo previo entre Churchill e Roosevelt, mais o xefe do Consello Nacional de Investigación do Canadá C. J. Mackenzie non quedou tan sorprendido, chegando a afirmar: «Non podo evitar sentir que o grupo do Reino Unido deulle demasiado énfase á importancia da súa contribución en comparación cos estadounidenses».
Brahim Díaz
Inicios
Brahim iniciouse como futbolista con 6 anos no CD Tiro Pichón, club da súa cidade natal. Aos 7 anos, foi fichado polo Málaga e xogou nas divisións infantís. En maio de 2010 foi elixido xogador revelación do Torneo Nacional Alevín celebrado en Estepona. A súa gran habilidade chamou a atención doutros clubs, como o FC Barcelona ou o Real Madrid, con maior poder económico.
Proxecto Manhattan
Colaboración co Reino Unido
A posición negociadora dos británicos empeorara. Os científicos estadounidenses decidiran que os Estados Unidos xa non precisaban de axuda externa, e tentaron evitar que o Reino Unido puidese aproveitar aplicacións comerciais trala guerra para a enerxía atómica. O comité estadounidense acordou, co apoio de Roosevelt, restrinxir o fluxo de información cara ó Reino Unido durante a guerra, en especial o relativo ó deseño de bombas. A comezos de 1943 os británicos deixaron de enviar científicos e investigacións ós Estados Unidos, e en consecuencia os estadounidenses cesaron de compartir información. Os británicos consideraron finalizar a subministración de uranio e auga pesada procedente do Canadá para obrigar os estadounidenses a compartir información, mais o Canadá precisaba de subministración estadounidense para producir estes elementos. Os británicos investigaron tamén a posibilidade de levar a cabo un programa nuclear independente, mais determinaron que non estaría listo a tempo como para afectar o resultado da guerra en Europa.
Brahim Díaz
Inicios
O director da canteira do FC Barcelona, Albert Puig, chegou a un acordo cos seus pais para fichalo en xuño de 2011, pero o xeque do Málaga ofreceulle unhas mellores condicións, polo que Brahim continuou no Infantil B do club malagueño. Ao ano seguinte o club blaugrana fixo unha oferta oficial polo neno, pero non chegaron a un acordo debido a que o club malacitano solicitaba 300 000 euros pola súa fichaxe, máis 4,5 millóns en variables.
O 1 de decembro de 2013, o Málaga acordou co Manchester City o traspaso de Brahim, por un prezo de 300 000 euros máis variables por obxectivos. O adestrador do City, Manuel Pellegrini, foi clave na negociación co Málaga, debido á súa boa relación con eles pola súa exitosa etapa no club. Pasou varias semanas de preparación, e en xaneiro de 2014 viaxou coa sub-16 do Manchester City para xogar a Al Kass International Cup en Doha, a pesar de ter un ano menos da correspondente á categoría. O 21 de outubro de 2015 debutou de maneira oficial na liga Xuvenil da UEFA, partido correspondente á fase de grupos. Entrou ao terreo de xogo no minuto 62 para xogar contra o Sevilla e o partido finalizou con marcador de 1-1.
Proxecto Manhattan
Colaboración co Reino Unido
A cooperación reiniciouse tralo Acordo do Quebec, e os británicos quedaron sorprendidos polos gastos e progresos que levaban feitos os estadounidenses. Os Estados Unidos levaban gastados máis de 1 000 millóns de dólares, mentres que o Reino Unido levaba invertidas 500 000 libras. Chadwick fixo presión para que os británicos se involucrasen no Proxecto Manhattan por completo abandonando calquera esperanza dun proxecto británico durante a guerra. Contando co apoio de Churchill, tentou asegurar que se cumprisen tódalas peticións de axuda por parte de Groves. A misión británica que chegou ós Estados Unidos en decembro de 1943 incluía a Niels Bohr, Otto Frisch, Klaus Fuchs, Rudolf Peierls e Ernest Titterton. Máis científicos chegaron a comezos de 1944. Mentres que os que foron asignados á difusión gasosa marcharon en outono de 1944, os 35 que traballaban con Lawrence en Berkeley foron asignados a grupos de laboratorio xa existentes e permaneceron ata a fin da guerra. Os 19 que foran enviados a Los Alamos uníronse tamén a grupos xa existentes, principalmente relacionados coa ensamblaxe e implosión da bomba, mais non cos relacionados co plutonio. Parte do Acordo do Quebec especificaba que as armas nucleares non serían utilizadas contra ningún outro país sen o consentimento mutuo. En xuño de 1945 Wilson acordou que o uso das armas nucleares contra o Xapón quedaría rexistrado como unha decisión do Comité de Política Combinada.
O Comité de Política Combinada creou o Fondo de Desenvolvemento Combinado en xuño de 1944, con Groves como presidente, para procurar mineral de uranio e torio nos mercados internacionais. O Congo Belga e o Canadá posuían gran parte do uranio do mundo fóra de Europa oriental, e o goberno belga no exilio estaba daquela en Londres. O Reino Unido acordou darlles ós Estados Unidos a maioría do mineral belga, xa que eles non podían darlle uso sen a investigación restrinxida polos estadounidenses. En 1944 o Fondo adquiriu 1 560 000 kg de mineral de óxido de uranio a compañías que operaban minas no Congo Belga. Para poder evitar informar o Secretario do Tesouro estadounidense Henry Morgenthau Jr. sobre o proxecto, utilizaron unha conta bancaria especial non suxeita ás habituais auditorías e controis polos que tiñan que pasar este tipo de fondos. Entre 1944 e o momento no que dimitiu do Fondo en 1947, Groves depositou un total de 37,5 millóns de dólares na conta do Fondo.
Brahim Díaz
Real Madrid
O 6 de xaneiro de 2019, fíxose oficial a súa fichaxe polo Real Madrid até 2025 tralo pagamento ao club inglés 17 millóns de euros fixos mais sete en variables. Debutou de forma oficial o mércores 9 de xaneiro na Copa do Rei contra o Club Deportivo Leganés, substituíndo a Vinícius Júnior no minuto 78 do partido de ida dos oitavos de final.
Proxecto Manhattan
Colaboración co Reino Unido
Groves apreciou a investigación atómica inicial dos británicos e as contribucións dos científicos británicos ó proxecto, mais afirmou que os Estados Unidos houberan conseguido o mesmo éxito sen eles. A participación no proxecto dos británicos durante o tempo de guerra foi crucial para o éxito do programa independente de armas nucleares do Reino Unido trala guerra, cando a Acta McMahon de 1946 finalizou de forma temporal a cooperación nuclear estadounidense.
Oak Ridge
miniatura|300px|Cambio de quenda na planta de enriquecemento de uranio Y-12, nas instalacións de [[Clinton Engineer Works en Oak Ridge, Tennessee, o 11 de agosto de 1945. Fotografía de Ed Westcott.]] Ó día seguinte de tomar o control do proxecto, Groves tomou un tren cara a Tennessee xunto ó coronel Marshall para inspeccionar a localización proposta alí, e quedou impresionado ó chegar. O 29 de setembro de 1942 o vicesecretario de guerra dos Estados Unidos Robert P. Patterson autorizoulle ó Corpo de Enxeñeiros a adquisición de 23 000 ha de terreo por expropiación cun custo de 3,5 millóns de dólares, cunha adquisición posterior doutros 1 200 ha de terreo. Ó redor dun milleiro de familias quedaron afectadas pola orde de expropiación, que se fixo efectiva o 7 de outubro. As diversas manifestacións, apelacións legais e unha consulta no Congreso en 1943 non tiveron éxito. A mediados de novembro os Marshals comezaron a pegar carteis de desafiuzamento nas portas das granxas con dúas semanas de antelación, e comezaron a chegar os contratistas das construcións. Algunhas familias recibiron un aviso de dúas semanas para marchar das súas granxas nas que levaban vivindo varias xeracións, mentres que outras se asentaran alí tras ser desaloxados por mor da creación do Parque Nacional das Grandes Montañas Fumegantes nos anos 1920 ou da construción da presa Norris nos anos 1930. O custo final da adquisición de terreos na zona, proceso que non finalizou ata marzo de 1945, foi de 2,6 millóns de dólares.
Brahim Díaz
Selección nacional
En maio de 2016, participou no Europeo sub-17, onde a selección española quedou subcampioa tras perder na quenda de penaltis ante Portugal. Brahim foi un dos máximos goleadores do torneo con tres tantos. Entre novembro de 2016 e marzo de 2018 foi internacional sub-19, aínda que o combinado nacional fallou para clasificarse ao Europeo nos dous anos.
Proxecto Manhattan
Oak Ridge
Inicialmente coñecido como Kingston Demolition Range, o lugar renomeouse oficialmente a Clinton Engineer Works (CEW) a comezos de 1943. Mentres que Stone & Webster se concentrou nas instalacións de produción, a compañía de arquitectura e enxeñaría Skidmore, Owings & Merrill deseñou e construíu unha comunidade residencial para 13 000 persoas, localizada nos outeiros de Black Oak Ridge, do que a nova vila de Oak Ridge tomou o seu nome. A presenza do exército en Oak Ridge aumentou en agosto de 1943 cando Nichols substituíu a Marshall como xefe do Distrito Manhattan. Unha das súas primeiras tarefas foi a de trasladar o cuartel xeral do distrito ata Oak Ridge, aínda que non se cambiou o nome do distrito. En setembro de 1943 a administración das instalacións comunais subcontratouse a Turner Construction Company por medio dunha subsidiaria, Roane-Anderson Company. Nestas instalacións varios enxeñeiros químicos tomaron parte nos traballos de produción de uranio-235 enriquecido entre un 10% e un 12%, coñecido co nome en clave «tetraóxido de tubaliaxe» (tuballoy tetroxide), baixo grandes medidas de seguridade e rápidas aprobacións de peticións de subministración e materiais. A poboación de Oak Ridge aumentou máis do planeado inicialmente, acadando os 75 000 residentes en maio de 1945, cunhas 82 000 persoas traballando en Clinton Engineer Works e outras 10 000 en Roane-Anderson.
Los Alamos
miniatura|esquerda|300px|Coloquio no [[Laboratorio de Los Alamos sobre o Super en abril de 1946. Na primeira fila están Norris Bradbury, John Manley, Enrico Fermi e J. M. B. Kellogg. Oppenheimer con chaqueta escura detrás de Manley, a súa esquerda Richard Feynman.]] A idea de localizar o Proxecto Y en Oak Ridge chegou a ser considerada, mais ó final decidiuse que este proxecto debería levarse a cabo nunha localización remota. Por recomendación de Oppenheimer a procura dunha localización axeitada limitouse ós arredores de Albuquerque en Novo México, onde Oppenheimer posuía un rancho. En outubro de 1942 o oficial John H. Dudley foi enviado a sondar a zona, recomendando un lugar preto de Jemez Springs. O 16 de novembro Oppenheimer, Groves, Dudley e outros visitaron a zona recomendada. A Oppenheimer preocupáballe que os altos riscos que arrodeaban o lugar poderían facer que os traballadores sentisen claustrofobia, mentres que os enxeñeiros estaban preocupados polas posibilidades de inundacións. O grupo trasladouse entón ás proximidades de Los Alamos Ranch School. Oppenheimer quedou impresionado e expresou unha forte preferencia por esta localización, citando a súa beleza natural e as vistas das Montañas Sangre de Cristo. Ós enxeñeiros preocupáballes a mala estrada de acceso a esta zona e se a subministración de auga sería a axeitada, pero indicaron que polo resto a localización era ideal.
Patterson aprobou a adquisición do terreo o 25 de novembro de 1942, autorizando uns 440 000 dólares para a compra dun terreo de 22 000 ha, das que todas menos 3 600 ha xa eran de titularidade do Goberno Federal. A maiores, o secretario de Agricultura Claude R. Wickard cedeulle o uso doutras 18 300 ha de terreo pertencente ó Servizo de Bosques dos Estados Unidos ó Departamento de Guerra. A necesidade de terreo, dunha nova estrada e posteriormente de dereitos de paso para unha nova liña eléctrica de 40 km, fixo que a adquisición de terreo fose eventualmente dunhas 18 509 ha, aínda que o gasto só foi de 414 971 dólares. A construción foi asignada á empresa M. M. Sundt Company de Tucson, con Willard C. Kruger and Associates de Santa Fe como arquitectos e enxeñeiros. As obras comezaron en decembro de 1942. Groves asignou nun primeiro momento uns 300 000 dólares para a construción, o triplo da estimación de Oppenheimer, cunha data estimada de finalización para o 15 de marzo de 1943. O alcance do Proxecto Y era maior do inicialmente agardado, e para cando as obras remataron o 30 de novembro de 1943 o custo ascendera a máis de 7 millóns de dólares.
miniatura|dereita|Mapa da localización en Los Alamos, Novo México, 1943–45. Debido a que era segredo, Los Alamos recibía os nomes de «Localización Y» ou «o Monte». Os certificados de nacemento dos nados en Los Alamos durante a guerra indicaban o seu lugar de nacemento en Santa Fe. Nun primeiro momento Los Alamos ía ser un laboratorio militar con Oppenheimer e outros investigadores comisionados no exército, mais dous dos físicos chave do proxecto, Robert Bacher e Isidor Rabi, rexeitaron esta idea. Conant, Groves e Oppenheimer definiron entón un compromiso polo que o laboratorio estaría operado pola Universidade de California nun contrato co Departamento de Guerra.
Chicago
Durante un consello do exército e da OSRD que tivo lugar o 25 de xuño de 1942 decidiuse construír unha planta piloto para a produción de plutonio en Red Gate Woods, ó sueste de Chicago. En xullo Nichols acordou unha cesión de 415 ha do Distrito de Preservación de Bosques do Condado de Cook, e o capitán James F. Grafton foi nomeado enxeñeiro de zona en Chicago. En pouco tempo fíxose aparente que a escala das operacións planeadas era demasiado grande para aquel terreo, polo que finalmente decidiuse construír a planta en Oak Ridge e manter unhas instalacións de investigación e probas en Chicago.
Os atrasos no establecemento da planta en Red Gate Woods provocou que Compton autorizase ó Laboratorio Metalúrxico a construción do primeiro reactor nuclear baixo as bancadas de Stagg Field na Universidade de Chicago. Este reactor requiriu unha gran cantidade de bloques de grafito e bólas de uranio. Naquel momento a dispoñibilidade de uranio puro era limitada. Frank Spedding da Universidade Estatal de Iowa foi capaz de producir só dúas toneladas curtas de uranio puro. Outras tres toneladas curtas adicionais de metal de uranio foron subministradas por Westinghouse Lamp Plant, producidas rapidamente mediante un proceso improvisado. Goodyear construíu un gran globo cadrado para revestir o reactor. O 2 de decembro de 1942, un equipo liderado por Enrico Fermi iniciou a primeira reacción nuclear artificial en cadea autosostible nun reactor experimental coñecido como Chicago Pile-1. O punto no que a reacción pasa a ser autosostible pasou a chamarse «punto crítico». Compton informou a Conant sobre este éxito en Washington, D.C. por medio dunha chamada de teléfono codificada, dicindo: «O navegante italiano [Fermi] acaba de aterrar no novo mundo».
Hanford
miniatura|300px|Traballadores de Hanford recollendo as súas nóminas na oficina da [[Western Union.]] DuPont recomendou que o sitio estivese localizado lonxe das instalacións de produción de uranio xa construídas en Oak Ridge. En decembro de 1942 Groves enviou o coronel Franklin Matthias e varios enxeñeiros de DuPont a sondar potenciais localizacións. Matthias informou que o lugar de Hanford preto de Richland, Washington, era «ideal en virtualmente tódolos aspectos». Estaba illado e preto do río Columbia, que podería fornecer suficiente auga para arrefriar os reactores que producirían o plutonio. Groves visitou a localización en xaneiro e estableceu o sitio coa denominación de Hanford Engineer Works (HEW), co nome en clave «Sitio W».
O vicesecretario Patterson deu a súa aprobación o 9 de febreiro de 1943, asignando 5 millóns de dólares para a adquisición de 16 000 ha de terreo na zona. O goberno federal trasladou a uns 1 500 residentes de White Bluffs, Hanford e outros asentamentos da zona, ademais dos wanapum e outros nativos presentes na zona. Houbo disputas con varios granxeiros que solicitaban compensacións polos cultivos, que xa plantaran antes de que o goberno adquirise os terreos, e o exército permitiulles finalizar a colleita dalgúns destes cultivos en casos puntuais. O proceso de adquisición do terreo estendeuse no tempo e non se completou antes da fin do Proxecto Manhattan en decembro de 1946.
Malia que o progreso no deseño de reactores no Laboratorio Metalúrxico e por parte de DuPont non estaba o suficientemente avanzado como para predicir con exactitude o alcance do proxecto, os traballos nas instalacións comezaron en abril de 1943 cunha estimación de 25 000 traballadores, coa metade destes vivindo no lugar. A data de xullo de 1944 construíranse uns 1 200 edificios e case 51 000 persoas vivían no campo de construción. Como enxeñeiro de zona, Matthias exerceu o control xeral da localización. No seu momento álxido, o campo de construción chegou a ser a terceira vila máis poboada do estado de Washington. Hanford operaba unha frota de máis de 900 autobuses, máis que na cidade de Chicago. De forma semellante a Los Alamos e Oak Ridge, Richland era unha comunidade pechada con acceso restrinxido, aínda que se asemellaba máis ás poboacións estadounidenses de rápido crecemento daquel entón, xa que o perfil militar era menor e os elementos físicos de seguridade como valados e torres de garda eran menos evidentes.
Localizacións no Canadá
A compañía Cominco levaba producindo hidróxeno electrolítico en Trail, Columbia Británica, dende 1930. En 1941 Urey suxeriu que tamén podería producir auga pesada. Á xa existente planta de 10 millóns de dólares composta de 3 215 células cun consumo eléctrico de 75 MW engadíronse células de electrólise secundarias para incrementar a concentración de deuterio na auga dende o 2,3% ata o 99,8%. Para este proceso Hugh Taylor de Princeton desenvolveu un proceso de catálise de platino sobre carbono para as tres primeiras etapas, mentres que Urey desenvolveu un proceso de níquel-óxido de cromo para a torre da cuarta fase. O custo final foi de 2,8 millóns de dólares, e o goberno do Canadá non tivo coñecemento oficial deste proxecto ata agosto de 1942. A produción de auga pesada en Trail comezou en xaneiro de 1944 e continuou ata 1956. Esta auga pesada utilizouse na Chicago Pile-3, o primeiro reactor nuclear en usar auga pesada e uranio natural, que acadou o punto crítico o 15 de maio de 1944.
A localización de Chalk River en Ontario estableceuse para aloxar o esforzo Aliado no Laboratorio de Montreal lonxe das zonas urbanas. Construíuse unha nova comunidade en Deep River para fornecer residencias e instalacións ós membros do equipo. O sitio escolleuse pola súa proximidade á zona industrial de Ontario e Quebec, e pola proximidade do fin de vía de tren adxacente á base militar de Camp Petawawa. Situado ó carón do río Ottawa, este sitio tiña tamén acceso á suficiente auga necesaria. O primeiro director do novo laboratorio foi Hans von Halban, sucedido en maio de 1944 por John Cockcroft e posteriormente por Bennett Lewis en setembro de 1946. O primeiro reactor canadense foi o reactor piloto coñecido como ZEEP (zero-energy experimental pile), sendo tamén o primeiro en completarse fóra dos Estados Unidos cando acadou o seu punto crítico en setembro de 1945. O reactor ZEEP mantívose en uso ata o ano 1970. En xullo de 1947 completouse e acadou o punto crítico un reactor máis grande de 10 MW, o denominado NRX, que foi deseñado durante a guerra.
Localizacións de auga pesada
Malia que os deseños preferidos por DuPont para os reactores nucleares estaban refrixerados con helio e usaban grafito como moderador, DuPont expresou o seu interese no uso de auga pesada como apoio de continxencia, en caso de que o deseño de reactor de grafito fose inviable por calquera motivo. Para este propósito estimouse que se precisarían unhas 3 toneladas de auga pesada por mes. O Proxecto P-9 foi o nome en clave do goberno para o programa de produción de auga pesada. Como a planta de Trail, daquela aínda en construción, podía producir unha media tonelada por mes, precisábase unha capacidade adicional. Groves autorizou a DuPont a establecer instalacións de produción de auga pesada en Morgantown Ordnance Works, preto de Morgantown, Virxinia Occidental; en Wabash River Ordnance Works, preto de Dana, Indiana; en Newport, Indiana; e finalmente en Alabama Ordnance Works, preto de Childersburg e Sylacauga, Alabama, Alabama. Malia que se coñecía co nome de Ordnance Works e pagábase con contratos a nome do Departamento de Artillaría, foron construídas e operadas polo Corpo de Enxeñeiros do Exército. As plantas estadounidenses usaron un proceso de produción distinto ó de Trail, no que a auga pesada extraíase por destilación, aproveitando o lixeiramente maior punto de ebulición da auga pesada.
Uranio
A data de xullo de 1945 entregáranse ó redor duns 50 kg de uranio enriquecido ata un 89% de uranio-235 en Los Alamos. Estes 50 kg ó completo, unido a uranio adicional enriquecido ó 50% nunha media resultante de uranio enriquecido ó 85%, foron utilizados na bomba Little Boy.
Mineral
O material principal para o proxecto foi o uranio, utilizado como combustible para os reactores nucleares, como fonte para a súa transformación en plutonio e, na súa forma enriquecida, na propia bomba atómica. En 1940 había catro depósitos principais de uranio coñecidos: en Colorado, no norte do Canadá, en Joachimsthal (Checoslovaquia) e no Congo Belga, todos eles agás o de Joachimsthal en mans Aliadas. Unha investigación realizada en novembro de 1942 determinou que as cantidades de uranio dispoñible eran suficientes para satisfacer os requirimentos do proxecto. Nichols definiu xunto ó Departamento de Estado unha serie de controis de exportación sobre o óxido de uranio e negociou a compra de 1 200 toneladas de mineral de uranio procedente do Congo Belga que estaba gardado nun almacén de Staten Island xunto ás restantes existencias de mineral extraído no Congo. Negociou con Eldorado Gold Mines para a adquisición de mineral da súa refinería en Port Hope, Ontario, e para a súa entrega en lotes de 100 toneladas. O goberno canadense mercou posteriormente accións desta compañía ata acadar o control da mesma.