cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estadio de la Cerámica
Els Casals Grocs
O Estadio de la Cerámica ten toda clase de comodidades para que os seus seguidores vexan os partidos do Villarreal CF. Para iso, existen 30 Casals Grocs, casetas VIP con aire acondicionado, televisión con diferentes transmisións do xogo (para aqueles que non poden ver o xogo sen repeticións), servizo de comida, asentos individuais e acceso independente aos asentos da parte sur da galería por medio de 3 elevadores para facilmente alcanzar o edificio de estacionamento. Do as 30 casetas, cinco acomodan 20 persoas, vinte e tres a 16 persoas, e as últimas dúas a 12 seguidores.
Vuelta a España 2014
miniatura|O paso do pelotón por [[Perillo, concello de Oleiros, na etapa 17.]] A 69ª edición da Vuelta a España comezou o 23 de agosto de 2014 en Xerez da Fronteira e rematou o 14 de setembro en Santiago de Compostela. O percorrido ten 3181 quilómetros divididos en 21 etapas, tres delas contra o reloxo, con dúas xornadas de descanso polo medio. As cinco últimas etapas tiveron lugar en territorio galego, sendo a primeira vez dende 1993 que a carreira non rematou en Madrid. Daquela tamén rematara na capital galega.
Participantes
miniatura|O paso do pelotón por [[Tarrío, Culleredo, Culleredo|Tarrío, concello de Culleredo, na etapa 17.]] Tomaron a saída en Xerez da Fronteira 22 equipos. De obrigada participación son os 18 equipos de categoría UCI ProTour, sendo os outros catro equipos de categoría Profesional Continental convidados pola organización da carreira.
Polas súas actuacións en grandes voltas nos últimos tempos, tiñan a consideración de favoritos á vitoria final corredores como Alberto Contador, Chris Froome, Nairo Quintana, Alejandro Valverde, Cadel Evans e Joaquim Rodríguez. As ausencias máis salientables da carreira foron as de Vincenzo Nibali, gañador do Tour de Francia 2014, e ó anterior gañador da proba en 2013 Chris Horner.
Por segundo ano seguido ningún ciclista galego participou na carreira.
Anisotome
Anisotome é un xénero de arredor de 15 especies de plantas herbáceas pertencente á familia Apiaceae, orixinarias de Nova Zelandia.
Comprende 28 especies descritas e destas, só 15 aceptadas.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Joseph Dalton Hooker e publicado en Flora Antarctica 16. 1844. A especie tipo é: Anisotome latifolia
Alfredo García Alén
Alfredo García Alén, nado en Pontevedra o 10 de abril de 1923 e finado na mesma cidade o 16 de xaneiro de 1981, foi un historiador e mestre galego.
Formación
Fillo dos mestres pontevedreses María Alén Solla e Alfredo García Hermida, foi irmán de María Rita, Inés, Luciano, Celia, Vicente, Margarita, Francisco, Carlos e Roberto García Alén. Comezou con 15 anos colaborando no Museo Provincial de Pontevedra, obtendo por oposición ós 25 anos a praza de auxiliar de secretaría, sendo seis anos despois secretario. Obtivo os títulos de Bacharelato e Mestre, e as licenciaturas de Dereito e Filosofía e Letras. Doutorouse cunha tese sobre Cerámica popular gallega.
Actividades
Foi membro correspondente da Real Academia Galega, do Instituto Padre Sarmiento e do Museo do Pobo Galego, e mestre no Instituto de Pontevedra (o que agora é o IES Sánchez Cantón). Foi director adxunto do Museo de Pontevedra e secretario técnico de Arquivos, Bibliotecas e Museos da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia.
Estudou a prehistoria, o folclore e a antropoloxía galegas, pronunciando moitas conferencias e escribindo moitos artigos sobre diversos temas (numismática, etnografía ou a Virxe da Peregrina).
Vida persoal
Casou con Adela Acosta e foi pai de Alfredo, Jose Luis e Carlos Alberto García Acosta.
Gran Premio de San Marino de 1981
O Gran Premio de San Marino de 1981 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 3 de maio de 1981 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
A carreira foi a primeira en levar o título "Gran Premio de San Marino", aínda que varias carreiras de Fórmula Un fora do campionato e o Gran Premio de Italia de 1980 disputaranse previamente no circuíto. A chicane Acque Minerali fora ampliada a o ano antes e era máis rápida, a chicane orixinal coa súa estreita configuración, en 1980 era impopular entre os pilotos, xa que era moi lento.
O equipo Lotus retiraron os seus coches porque a FIA confirmou a prohibición do Lotus 88 e o dono do equipo Colin Chapman viu que os 81s xa non eran competitivos.
Didier Pironi mantivo o liderado ata o final da carreira, antes de perder posicións de novo debido a un problema mecánico, foi adiantado por Nelson Piquet, que finalmente gañou a carreira. Ademais de ser o debut de Michele Alboreto nun Gran Premio, a carreira tamén é notable pola recuperación de Gilles Villeneuve ao sétimo lugar, logo de errar na selección de pneumáticos para as condicións climáticas. Mentres que o equipo non se clasificou para a carreira, que era a primeira carreira entrou por Toleman, que agora é Lotus F1.
Notas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Estado do Tirol
300px|dereita esquerda|100px
O Tirol é o nome dunha rexión montañosa que cobre as áreas de Austria e Italia. Hoxe en día coñécese como Tirol a un Estado de Austria occidental. A súa capital é Innsbruck; unha faixa de 10–20 km de Salzburgo separa a unha parte do Tirol, situada no sueste, como resultado da perda da parte sur da rexión (Trentino-Tirol Meridional).
O Trentino Tirol Meridional sempre pertenceu a Austria, pero na primeira guerra mundial Italia tomouno como parte do seu territorio. Neste territorio aínda hoxe a maioría da poboación é austríaca e fala alemán, as escolas ensinan o alemán, e a cultura predominante é a xermánica.
Tania Varela
María Tania Varela Otero, nada en Cambados o 17 de xaneiro de 1974, é unha avogada galega, durante un tempo a única muller na lista das 70 persoas máis buscadas pola Europol.
Traxectoria
En abril de 2006, a Pérez Lago detéñeno no curso dun desembarco de cocaína nas Rías Altas, e Varela presuntamente se pon á fronte da rede, procesando os restos da operación. Semanas despois, deteñen a Varela tamén e lévana a prisión. En 2007 alcanza a liberdade provisional e marcha vivir co seu avogado, Alfonso Díaz Moñux, que xa representara no seu día a Sito Miñanco. O 18 de decembro de 2008, cando se atopan nun garaxe de Madrid, dentro do coche, dúas persoas atacan o vehículo e matan a tiros a Díaz Moñux, mentres que Varela sae ilesa.
En 2011 xulgárona por integrar a rede de narcotráfico de Pérez Lago, e aínda que moitos dos acusados recoñeceron os seus delitos, Varela negou a súa participación e con todo foi condenada a sete anos de cárcere. Mentres agardaba para entrar no cárcere, Varela fuxiu da xustiza. Non compareceu no xuízo polo asasinato de Díaz Moñux, que rematou con sete persoas condenadas mais sen coñecerse quen pagara polo crime. Desde ese momento, e durante sete anos, Tania Varela estivo en paradoiro descoñecido, e chegou a ser a única muller na lista das persoas máis buscadas pola Europol. O 26 de marzo de 2018 os mozos de escuadra detivérona en Sitges.
Nubes
miniatura|[[Clásicos en Galego 7. Aristófanes: Nubes e Asemblearias.]] Nubes (en grego clásico, Νεφέλαι) é unha comedia temperá dentro da obra do autor ateniense Aristófanes. Nela faise unha forte crítica dos sofistas e as súas ensinanzas, e non faltan os temas e personaxes de moda da Atenas de finais do século -V. A obra tamén é destacábel por ser a referencia histórica máis antiga sobre a figura de Sócrates.
Representación
As nubes foi presentada por primeira vez o ano -423, pero Aristófanes non logrou gañar o primeiro premio, sacando o terceiro nas Dionisias. Aristófanes xamais se resignou a ter perdido. Polo mesmo, reescribiu entre os anos -420 e -417 o texto da súa obra e esa é a versión que se conserva na actualidade. Isto sabémolo porque na mesma comedia o coro exhorta aos espectadores reprochándolles o ter perdido. Aristófanes considerábaa a súa obra máis fina de entre as súas comedias. N'As nubes aparece a primeira referencia histórica sobre Sócrates, que é presentado como un sofista.
Argumento da obra
A obra trata dun pai, Estrepsíades (Στρεψιάδης), e o seu fillo Fidípides (Φειδιππίδης). Fidípides é un mozo fanático da hípica e os cabalos, cuxa diversión lle sae bastante cara ao seu pai, que contraeu unha serie de débedas polo seu amor aos cabalos.
O seu pai vai directo á ruína e non ten interese en lles pagar aos acredores e para iso idea un plan que o sacará de problemas: Mandará ao seu fillo a estudar ao matinadoiro (φροντιστήριον, palabra inventada por Aristófanes), tamén traducido como Pensatorio, de Sócrates, que é unha especie de escola onde ensinan, por diñeiro ou cousas de valor, os sofistas Sócrates e o seu amigo Querefonte (Χαιρεφῶν) as diversas disciplinas sofísticas e especialmente o argumento xusto e o argumento inxusto que o sacarán de todas as débedas ao poder gañar os xuízos na súa contra. Fidípides négase a ir e termina indo Estrepsíades, que cando se atopa cos discípulos de Sócrates e Querefonte pregunta o que fan e mantén despois un diálogo cun deles, durante o cal é presentado a Sócrates que é chamado "el mesmo" (αὐτός) que está a colgar dun cesto observando o ceo.
Tras ese episodio cómico Sócrates fálalle do ceo e demóstralle que Zeus non existe e que as nubes tamén son deusas e moi importantes, e quen xunta as nubes non é Zeus senón o "Bulebule" (Δῖνος). Despois comeza un diálogo onde proba a Estrepsíades ata que aparecen as Nubes. Logo comeza un diálogo entre as Nubes e Estrepsíades e máis tarde reaparece Sócrates que lle ensina novas cousas, pero Estrepsíades é un home vello e ademais rústico, así que esquece todo o que aprende.
As Nubes dinlle que vaia buscar ao seu fillo por ser máis novo e guapo, así Estrepsíades convénceo para que aprenda os dous argumentos nun diálogo onde o fillo sostén opinións antigas e o pai as opinións novas. Despois Sócrates dille que este será ensinado por ambos os argumentos, e gaña o argumento inxusto. Así Fidípides aprende o argumento inxusto e o seu pai lévao a casa. Logo chegan os prestamistas e Estrepsíades non lles teme e di que non lle pagará confiando no seu fillo que gañará grazas ao argumento inxusto. Logo o seu fillo, que foi corrompido, sae perseguindo ao pai para lle pegar. Ao final Estrepsíades xunto ao seu escravo toma vinganza de Sócrates e obrígao a fuxir do Matinadoiro por ter incendiado o local.
A visión de Sócrates e os sofistas
Aristófanes como ateniense conservador vía na sofística un perigo, xa que segundo a opinión corrompía á mocidade. Así, este situou a Sócrates dentro dos sofistas como un dos representantes e facendo converxer nel non só o socratismo (Aristófanes na obra fala da aporía e unha serie de referencias máis sobre o venerábel filósofo ateniense), senón tamén todas as artes sofísticas (retórica, astronomía, música, etc). Así preséntanos un Sócrates moi distinto do ancián xusto e sabio da Apoloxía de Platón e da de Xenofonte, e moi afastado da crítica aos sofistas doutros diálogos platónicos como Protágoras, ou das Memorables de Xenofonte. Aínda que na historia da filosofía e a tradición sempre rexeitaron a imaxe do Sócrates de Aristófanes, na actualidade esa imaxe do astronomosofista aínda que non é aceptada totalmente, recoñécese que hai algo de certo.[cita  requirida] No banquete de Platón atópanse Sócrates e Aristófanes, onde non teñen problemas para relacionarse o un co outro, e así transcorren sen conflito. A obra cumpre o seu propósito de mostrar como a mocidade é corrompida polos sofistas, aínda que a vítima foi Sócrates, que foi ridiculizado polo comediógrafo e a súa imaxe deformada para parecer un sofista común para a súa época.
Ligazóns externas
Texto español no sitio da Biblioteca de Clásicos Grecolatinos. Thomas R. Martin: An Overview of Classical Greek History from Mycenae to Alexander (Panorama da historia da Grecia Antiga desde a época micénica até a de Alexandre); texto inglés, con índice electrónico, no Proxecto Perseus.
Màxim Huerta
Màxim Huerta Hernández, nado en Utiel, Valencia o 26 de xaneiro de 1971, é un xornalista, escritor e político español. En xuño de 2018 desempeñou o cargo de ministro de Cultura e Deporte durante seis días até a súa dimisión ó darse a coñecer unha sentenza por fraude fiscal. Foi gañador do Premio Primavera 2014 coa súa cuarta novela, La noche soñada.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias da Información pola Universidade CEU San Pablo de Valencia e ten un mestrado en Deseño Gráfico e Ilustración Editorial polo Instituto Europeo de Deseño de Madrid. Tamén é membro da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España. Iniciou a súa traxectoria profesional en radio e medios escritos da súa terra natal, como as emisoras Radio 5 de RNE en Utiel e Radio Buñol, ou os xornais Valencia 7 días e Las Provincias.
O seu salto á televisión produciuse en 1997, ano no que se incorporou á cadea de televisión autonómica Canal 9, na que presentou e editou o Informatiu Metropolità e o Informatiu de última hora.
Comezou a traballar en Telecinco en 2000, presentando e editando o espazo de emisión autonómica da cadea para a Comunidade Valenciana. Un ano despois deu o salto á emisión a nivel estatal ó converterse nun dos rostros do noticiario Informativos Telecinco, nos que permaneceu cinco anos presentando distintas edicións.
En 2005 deu un xiro á súa carreira profesional, até o momento sempre vencellada ós espazos informativos, e incorporouse ó equipo de presentadores de El programa de Ana Rosa, un magacín conducido pola xornalista Ana Rosa Quintana e moi centrado en asuntos de crónica social. Mantívose no espazo durante dez anos, até setembro de 2015.
Polémica política
O 6 de xuño de 2018 comunicouse o seu nomeamento como ministro de Cultura e Deporte de España no Goberno de Pedro Sánchez. Presentou a súa dimisión como ministro seis días máis tarde, tras coñecerse que eludiu o pago a Facenda de 218 322 euros empregando unha sociedade para tributar por sociedades e non por IRPF, ademais de cargar a esta outros gastos non relacionados coa actividade. Estes gastos inxustificados alcanzan a cantidade de 310 150,15 euros, os cales inclúen gastos derivados dunha segunda vivenda privada na praia. O total reclamado por Facenda ó ministro en concepto de cota defraudada, intereses e multas elevouse a 365.939,85 euros.
É membro da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España.
Alberte de Saxonia-Coburgo e Gotha
Alberte de Saxonia-Coburgo e Gotha, de nome completo Franz Karl August Albert Manuel von Sachsen-Coburg und Gotha, nado en Coburgo o 26 de agosto de 1819 e finado no Castelo de Windsor, Inglaterra o 14 de decembro de 1861), foi o esposo e consorte da raíña Vitoria do Reino Unido. Foi o único cónxuxe dunha soberana británica reinante en recibir formalmente o título de príncipe consorte do Reino Unido. Logo da morte da raíña Vitoria en 1901, a Casa de Saxonia-Coburgo e Gotha sucede á Casa de Hannover no trono do Reino Unido.
Traxectoria
Alberte naceu no Schloss Rosenau, Coburgo, o 26 de agosto de 1819, sendo o segundo fillo do duque Ernesto I de Saxonia-Coburgo-Gotha e da princesa Luísa de Saxonia-Gotha-Altenburgo.
Tanto el como o seu irmán máis vello, Ernesto, pasaron os seus primeiros anos en próxima convivencia co turbulento matrimonio dos seus proxenitores, afectado maiormente polas notorias relacións adúlteras do seu pai; finalmente, terminaron divorciándose en 1826. A súa adorada nai, exiliada da Corte e á que estaba prohibido volver ver aos seus fillos debido ao seu romance e posterior matrimonio secreto cun barón alemán, morreu novo, con apenas 30 anos de idade, vítima de cancro, o 30 de agosto de 1831. Isto deixaría unha profunda pegada en Alberte, o cal defendería toda a súa vida a santidade dos votos matrimoniais.
Alberte e Ernesto recibiron unha boa educación, asistindo como outros príncipes á Universidade de Bonn. Alí, Alberte estudou Ciencias naturais, Economía, Política e Filosofía. Entre os seus mestres estaban Fichte e Schlegel. Ademais, estudou música e pintura, sendo excelente nos deportes, especialmente en esgrima.
A idea dun matrimonio entre Alberte e a súa prima Vitoria foi sempre desexada polo seu tío, o rei Leopoldo I de Bélxica, así como pola nai de Vitoria (e irmá de Leopoldo), a duquesa de Kent. Así, en maio de 1836, o duque de Saxonia-Coburgo e Gotha e os seus dous fillos visitaron o palacio de Kensington, onde vivía a princesa Vitoria de Kent, co propósito de que Alberte a coñecese.
A visita non agradou de ningún modo ao tío paterno de Vitoria, o rei Guillerme IV, quen desaprobaba este posible enlace da súa herdeira, pois consideraba un mellor candidato ao príncipe Guillerme Alexandre, segundo fillo do rei Guillerme II dos Países Baixos. Pero a princesa Vitoria sabía dos plans de Leopoldo, polo que as obxeccións de Guillerme foron por nada.
A princesa Vitoria, ao escribirlle ao seu tío Leopoldo, di que Alberte era "extremadamente atractivo" e agradécelle a "perspectiva de gran felicidade que deches na persoa do meu querido Alberte. El posúe calquera calidade que me fan desexar unha perfecta felicidade". As partes aínda non podían falar dun compromiso formal, pero en vista da situación podíase esperar que isto fose cuestión de tempo.
Despois de que Vitoria accedese ao trono, o 20 de xuño de 1837, as súas cartas mostraban o interese que tiña en que Alberte recibise a educación correspondente ao papel que ía desempeñar. No inverno de 1838-1839, o príncipe viaxou a Italia acompañado polo secretario persoal da raíña, o Barón Stockmar.
En outubro de 1839, Alberte e o seu irmán Ernesto volven visitar á raíña en Inglaterra, co obxectivo de formalizar finalmente o compromiso. A mutua inclinación e afecto entre ambos fixo que o desexo do enlace fose aceptado. Alberte e Vitoria quedaron comprometidos formalmente o 15 de outubro de 1839, e a raíña deu a súa declaración formal coas súas intencións de casar ao Consello Privado o 23 de novembro.
Aparentemente o príncipe Alberte non desexou un título nobiliario británico, a diferenza do príncipe Xurxo de Dinamarca, esposo da futura raíña Ana, quen foi creado duque de Cumberland polo rei Guillerme III en abril de 1689. El escribiu: "Aínda que como duque de Saxonia teña un lugar inferior, eu síntome moito máis alto deste xeito que como duque de York ou de Kent." Aínda que foi titulado formalmente como "A súa Alteza Real o príncipe Alberte", popularmente foi coñecido como "A súa Alteza Real o príncipe consorte" durante os seguintes 17 anos. O 25 de xuño de 1857, a raíña Vitoria concedeulle oficialmente o título de príncipe consorte.
A posición que o príncipe ocupaba no seu matrimonio, aínda que era moi importante, tamén lle causaba grandes dificultades, e durante a súa vida o xeito e o tacto con que actuou foi tristemente pouco apreciado. A vida pública do príncipe consorte non podía separarse da raíña, a cal maiormente estaba cansada dos seus compromisos reais. Ademais, tivo unha infortunada intromisión nos asuntos políticos, e o prexuízo que isto lle trouxo perseguiríao ata a súa morte.
Reorganizou a administración da Casa Real e o sistema de explotación das súas propiedades. Morreu prematuramente por mor de febre tifoide o 14 de decembro de 1861 no Castelo de Windsor.
Legado
miniatura|220px|Albert Memorial, Londres. A dor de Vitoria pola perda do seu marido foi enorme e os sentimentos tépedos que o público anteriormente había sentido por Alberte foron substituídos por simpatía. A raíña usou negro en loito polo resto da súa vida, e os cuartos de Alberte en todas as súas casas foron mantidos do xeito que estaban, até mesmo con auga quente sendo traída de mañá e as toallas de liño sendo substituídas diariamente. Tales prácticas eran habituais nas casas dos ricos. Vitoria retirouse da vida pública e a súa reclusión corroeu algúns dos traballos do príncipe na súa tentativa de remodelar a monarquía como unha institución nacional que estabelece exemplos morais e políticos. Alberte é acreditado por presentar o principio de que a familia real británica debe permanecer por enriba da política. Vitoria apoiaba os whigs antes de se casar; por exemplo, no inicio de seu reinado conseguiu frustrar a formación dun goberno tory por sir Robert Peel ao se rexeitar a aceptar as substitucións que Peel quería facer nas súas damas de compañía.
O corpo de Alberte foi temporalmente enterrado na Capela de San Xurxo, Castelo de Windsor, até un ano despois da súa morte, cando foi trasladado para o Mausoleo Real en Frogmore, que foi completado só en 1871. O sarcófago no que el e posteriormente a raíña foron enterrados foi esculpido nun gran bloque de granito. A pesar del ter petición que ningunha efixie súa fose erguida, varios monumentos públicos foron construídos por todo o país e no Imperio Británico. Os máis famosos son o Royal Albert Hall e o Albert Memorial en Londres. A abundancia de memoriais a Alberte foi tan grande que Charles Dickens unha vez dixo que procuraba unha "caverna inaccesible" para fuxir deles.
miniatura|esquerda|220px|Royal Albert Hall, Londres. Todo tipo de obxectos foron nomeados en homenaxe ao príncipe, como o lago Alberte en África, a cidade de Prince Albert no Canadá e a Medalla Alberte entregada pola Real Sociedade de Artes. Catro rexementos do exército británico foron nomeados na súa homenaxe: os 11º Húsares do Príncipe Alberte, a Infantaría da Luz do Príncipe Alberte, o Propio Rexemento de Cabalaría Componenda do Príncipe Alberte e a Brigada de Rifles do Príncipe Consorte. El e Vitoria mostraron grande interese na década de 1850 en estabelecer e desenvolver Aldershot, Hampshire, como unha cidade de gornición. Eles construíron un pavillón real de madeira onde frecuentemente ficaban para inspeccionar o exército. Alberte estabeleceu e dotou a Biblioteca do Príncipe Consorte en Aldershot.
As biografías publicadas tras súa morte tipicamente eran ricos en eloxios. O magnum opuxen de cinco volumes escrito por Theodore Martin foi autorizado e supervisado pola raíña, e a súa influencia aparece en súas páxinas. Mesmo así, é un relato preciso e extenso.
Matrimonio e descendentes
Casou en 1840 no palacio de Saint James coa princesa Vitoria de Kent. Deste matrimonio naceron:
Ulla Westermark
Ulla Westermark, nada o 30 de marzo de 1927 e finada en 2020, foi unha numismática sueca.
Traxectoria
Na Suecia do período posterior á II guerra mundial, Westermark comezou a traballar, entre 1954 e 1963 no Gabinete Real de Moedas de Estocolmo (Kungliga myntkabinettet), e xa era profesora na Universidade de Estocolmo desde 1952.
En 1961 Westermark acadou o seu doutoramento cunha tese en alemán que se considera unha referencia para o estudo das moedas de Pérgamo: ''Das Bildnis des Philetairos von Pergamon. Corpus der Münzprägung'' ("O retrato de Filetero de Pérgamo. Corpus das cuñaxes").
Mesmo na época do seu retiro, entre 1986 e 1996, foi a coordinadora da obra monumental Sylloge Nummorum Graecorum e traballou na elaboración dun corpus de moedas promovido pola Sociedade Numismática Sueca.
Recoñecementos
En 2002, Harald Nilsson editou un libro homenaxe a Ulla Westermark con motivo do seu 75 aniversario, no que colaboraron 47 numismáticos especialistas na moeda da Antiga Grecia.
Tamén foi recoñecida como membro honorario do Consello Internacional de Numismática e da Royal Numismatic Society, e como membro correspondente da Sociedade Numismática Sueca (1967). Pola súa banda, a Universidade de Estocolmo outorgoulle un doutoramento honorario en 1988.
Publicacións
Estas son algúns dos traballos monográficos máis salientables publicados durante a carreira académica de Ulla Westermark:
Naturopatía
miniatura|[[Sebastian Kneipp, no século XIX, considerado un dos pioneiros da medicina tradicional europea (MTE), grazas aos seus tratamentos utilizando auga e plantas. ]] A medicina tradicional europea (MTE) ou tamén medicina naturalista (Real Academia Galega), naturopatía ou tamén naturoterapia é a medicina non convencional e que pode ser englobada dentro das técnicas da medicina alternativa. Ten como obxectivo equilibrar o funcionamento do organismo humano (a homeostase) mediante métodos ditos "naturais" e holísticos: réxime ou dieta alimentarios, hixiene de vida, fitoterapia, técnicas manuais, exercicios físicos e mentais, aromaterapia, homeopatía etc. Tanto o modus operandi coma o método terapéutico na naturopatía son "holísticos", ou sexa atópanse xeralmente fóra da medicina clásica ou dita convencional e abranguen todo o ser humano de xeito global, enteiro.
Nunha publicación relativa aos procedementos da medicina natural, o doutor Matthew Stanbrook, redactor xefe adxunto do Canadian Medical Association Journal, escribe que os resultados "aportan a proba de que certos aspectos da prevención cardiovascular poderían (...) ser delegados aos especialistas en naturopatía. (...) Os elementos de base da intervención naturopática que inclúen por exemplo recomendacións relativas á alimentación e mailo exercicio, foron individual e cientificamente validadas e consolidadas."
Etimoloxía
A noción de naturopatía deriva do pensamento do naturista John Scheel en 1885. Procede do latín  natura , «a natura, a esencia» e do grego πάθος, pathos, «a enfermidade, o mal». Perante esta etimoloxía inhabitual deste termo (podería ser interpretado como "a enfermidade da natureza"), outros defensores da vía naturalista ou versados na medicina natural, danlle outra orixe e definen a naturopatía como "o camiño (do inglés "path") da natureza" ou tamén como "o mal estudado en función da súa natureza", atinando máis na idea de curar a orixe da doenza, concentrándose así menos na sintomatoloxía da enfermidade, porén si na causa. Por outra banda outros terapeutas naturistas prefiren utilizar o termo "naturoterapia", ou sexa "curar con procedementos tirados da natureza".
Economía de Turkmenistán
Turkmenistán é un país desértico cunha agricultura intensa en oasis irrigados, e amplas reservas de petróleo e gas natural. Os principais produtos cultivados son o algodón, principalmente para exportación, e trigo para o consumo doméstico. Malia a agricultura representar apenas o 10% do produto interno bruto ela emprega case metade da forza de traballo. O país tamén depende da explotación do petróleo, que representa uns 60 % das súas exportacións.
Cun autoritario goberno ex-comunista no poder e unha estrutura social tribal, fai unha aproximación cautelosa ás reformas económicas e busca utilizar as rendas de exportación de gas natural e algodón para manter a súa ineficiente economía. As metas de privatización aínda son tímidas.
Dibamus
Dibamus é un xénero de réptiles escamosos da suborde dos lacertilios, unha das dúas integradas, canda Anelytropsis, na familia dos dibámidos, que, á súa vez, e a única incluída na infraorde dos dibamios, da que é o seu tipo.
Economía de Turkmenistán
Entre o 1998 e o 2005 sufriu pola ausencia de vías adecuadas de exportación de gas natural e por obrigacións con débedas de curto prazo. Con todo, as exportacións empezaron a crecer case 15% ao ano entre o 2003 e o 2008 principalmente debido ao alza de prezos internacionais do petróleo e do gas. Novos gasodutos cara á República Popular da China e Irán que empezaron a funcionar en fins de 2009 e comezo de 2010 propiciaron ao país novas rutas de exportación, malia estas novas vías non compensaren completametne a caída de exportacións de gas cara a Rusia o 2009.
Dibamus
Descrición
O xénero foi descrito en 1839 polo zoólogo e naturalista francés André Marie Constant Duméril e polo tamén zooólogo francés, especializado en herpetoloxía, Gabriel Bibron, na súa obra ''Erpétologie générale ou histoire naturelle complète des reptiles. Tome cinquième'' [Volume 5]. París: Roret.
Economía de Turkmenistán
As perspectivas xerais no curto prazo son desencoraxantes, debido á grande e diseminada pobreza, corrupción endémica un sistema educativo precario, o mal uso por parte do goberno das riquezas xeradas polo petróleo e gas, e a relutáncia de Achkhabad en adoptar reformas orientadas ó mercado. No pasado as estadísticas económicas de Turkmenistán eran secretas. O novo goberno estableceu unha axencia estatal para estadísticas, pero o produto interno bruto e outros indicadores están suxeitos a grandes marxes de erro. O país forma parte da organización económica internacional CEI (Comunidade de Estados Independentes).
Dibamus
Etimoloxía
Os nome científico Dibamus, está tirado do grego antigo διβάμος dibámos, "de dúas patas", aludindo a que as súas especies só presentan dúas diminutas patas.
Clasificación
Segundo The Reptile Database, na actualidade recoñécense dento do xénero as 24 especies seguintes:
Características
Os dibámidos caracterízanse polo seu corpo delgado, cilíndrico, alongado e por unha aparente falta de extremidades. A femias carecen completamente de extremidades, e os machos presentan só as extremidades posteriores, moi pequenas e con forma de aleta, que utilizan para agarraren a súa parella durante o apareamento.
O seu cranio está rixgidamente fusionado, carecen de dentes pterigoides e de oído externo. Os seus ollos están moi reducidos e cubertos por unha escama. Desbido a esta últimas característica son coñecidos na bibliografía internacional co nome vulgar de lagratos cegos (do inglés blind lizards).
A Insua, Baroña, Porto do Son
A Insua é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Árbores senlleiras de Galicia
miniatura|dereita|320px|Vista do castiñeiro de Pumbariños no [[Souto de Rozavales, que é ademais un monumento natural.]] Unha árbore senlleira na lexislación galega é unha árbore autóctona ou importada que, polas súas características extraordinarias ou destacábeis (tamaño, idade, rareza, beleza, significación histórica, cultural ou científica etc.) é considerada reliquia botánica. Coa súa declaración, son obxecto de protección, concédeselle garantía de respecto comunitario e foméntase o seu valor científico, cultural, didáctico, paisaxístico ou ornamental. A figura de "árbore senlleira" é similar a figuras de protección doutras autonomías españolas e doutros estados europeos.
En Galiza en 2020 estaban declaradas 197 árbores ou formacións arbóreas de 78 especies, entre as cales se atopan carballos, castiñeiros, teixos e sobreiras (entre as especies de árbores autóctonas) e camelias, sequoias ou alciprestes (entre as especies ornamentais ou importadas).
Catálogo de árbores senlleiras
miniatura|A vella [[oliveira de Vigo do Paseo de Afonso XII, símbolo da cidade.]] miniatura|Árbore das bruxas, [[Metrosideros excelsa, na policía local da Coruña]] A "Lei 9/2001, do 21 de agosto, de conservación da natureza" creou no seu "Tit. I Cap. II artigo 52" a figura de catálogo de árbores senlleiras que no que se indica que se deben incluír aqueles exemplares ou formacións dos que, polos seus valores ou intereses natural, cultural, científico, educativo, estético ou paisaxístico, sexa necesario asegurar a súa conservación. Ese catálogo de árbores senlleiras elaborouse e regulouse no 2007 co "Decreto 67/2007, do 22 de marzo", coa finalidade de definir a súa forma de declaración, conservación e descatalogación. Esta figura conservouse coa aprobación da "Lei 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidade de Galicia".
Críticas
Algunhas críticas ao catálogo xestionado por parte da Xunta foi que non actualizasen a listaxe dende o ano 2011. Dende entón desapareceron algunhas árbores senlleiras e outras encóntranse en risco extremo de morte ou desaparición. Entre estes exemplares figuran a magnolia do Pazo de Santa Cruz (Vedra); o piñeiro manso dos Candeiras (en Ponteareas), o piñeiro bravo de Alxén (en Salvaterra de Miño); unha faia do Parque de Castrelos (en Vigo); media ducia de carballos centenarios da Carballeira de Caldas de Reis; un par de alciprestes de California do peirao de Ortigueira; o olmo de Holanda do Pazo de Lourizán (en Pontevedra); o rododendro de Serantellos (en Cambados) e o chopo branco do Balneario de Cuntis (xa desaparecido por mor dun vendaval en 2013). A situación do teixo dos Tenreiro, en Pontedeume, é tamén crítica.
Listaxes
miniatura|O [[Eucalyptus globulus|eucalipto coñecido como "O Avó" do Souto da Retorta. Pódese apreciar o groso do toro.]]
Entre as árbores senlleiras galegas destacan aquelas que foron declaradas monumentos naturais. Son:
Listaxe de árbores senlleiras de Galiza
A seguir amósase a listaxe oficial do Catálogo de Árbores Senlleiras de Galiza da Xunta de Galicia actualizada cos datos do ano 2022.
Elementos descatalogados
As seguintes árbores ou formacións foron descatalogadas.
O Lagarto, Baroña, Porto do Son
O Lagarto é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Antoniniano
miniatura|Antoniniano a nome do emperador [[Aureliano]] miniatura|Antoniniano a nome de [[Tranquilina, esposa de Gordiano III]] O antoninano (lat.antoninianus) foi unha moeda do Imperio Romano, creada nos inicios do século III d. C. co valor de dous denarios. Orixinalmente de prata, o antoniniano foise desvalorizando gradualmente ata se converter nunha moeda de billón.
As súas características máis salientables para unha rápida identificación son os bustos coroados cunha coroa de raios, no caso dos emperadores, e cunha media lúa na súa base, no caso das emperatrices.
Jorge Drexler
miniatura|dereita|Drexler en 2011. Jorge Drexler, nado en Montevideo o 21 de setembro de 1964 é un cantautor uruguaio, gañador do premio Oscar. Ademais de músico e compositor é doutor en medicina e especializado en otorrinolaringoloxía.
Antoniniano
Nacemento do antoniniano
miniatura|esquerda|Antoniniano do [[século III a nome de Zenobia, co seu busto repousando sobre unha media lúa crecente]] O dobre denario foi creado en 215 polo emperador Caracalla. Hoxe descoñécese o nome que tivo esta moeda naqueles tempos, e foi na Idade Contemporánea cando se bautizou como "antoniniano", tomando como referencia o patronímico do seu creador: Marcus Aurelius Severus Antoninus (alcumado Caracalla).
O antoniniano tiña na súa orixe a mesma lei có denario (a mesma proporción de prata), e foi emitido por cun valor teórico do dobre dun denario, aínda que cun peso de só cinco gramos (1/64 de libra romana) e non seis, como lle correspondería, xa que o denario pesaba tres, o que inicialmente lle provocou ao Estado imperial unha liquidez substancial. Este dobre denario foi emitido durante algúns anos, ata ser abandonado en 240, cando se retoma odenario.
Expansión desordenada
Logo do abandono da produción en 240, as crecentes necesidades de financiamento do Estado motivaron que se retomase e, mesmo, que se incrementase a produción de antoninianos, en particular a partir do reinado de Gordiano III (238-244), mentres que as cuñaxes de denarios se reducían.
A reforma monetaria de Aureliano
miniatura|esquerda|Antoniniano aurelianus coa indicación XXI e a marca do obradoiro monetario de [[Palmira]] En 274, logo de reunificar o Imperio e reprimir severamente as fraudes do obradoiro monetario de Roma, Aureliano modificou o sistema monetario coa introdución de dúas novas moedas de billón, cun peso de 1/84 de onza (3,9 gramos) e fabricadas cunha aliaxe de mellor calidade cá do desvalorizado antoniniano, en dúas versións: Para autenticar a orixe das cuñaxes, Aureliano ordenou ademais engadir no reverso unha marca específica de cada obradoiro monetario, unha práctica que xa se utilizara baixo o reinado de Gallienus e Salonina. Paralelamente a estas emisións, o antoniniano, xa case sen valor, foi eliminado gradualmente. O aurelianus circulou durante vinte anos, ata que de desvaloriza e desaparece en 294 baixo Diocleciano, coas reformas monetarias da Tetrarquía.
Na tradición numismática actual, o aurelianus non se concibe como unha moeda independente, senón como unha variante do antoniniano.
Tesouros de antoninianos
Entre os tesouros de antoninianos máis salientables dos atopados na Idade Contemporánea, polo seu número de pezas, están os seguintes:
Aromaterapia
A aromaterapia (etimoloxía : latín « aroma », grego « ἄρωμα - arôma » = aroma; grego « θεραπεία - therapeia » = cura, coidado) é a utilización con fins terapéuticos ou de curación de extractos aromáticos de plantas (esencias e aceites esenciais). Non debe confundirse coa fitoterapia, que utiliza a totalidade dos elementos extraídos das plantas terapéuticas.
miniatura|A aromaterapia utilizada en masaxe.
A aromaterapia é unha pseudociencia.
Historia
Xeralmente as plantas constituíron a base da farmacopea das antigas civilizacións.
Na historia da medicina moderna, polo menos ata o século XVI, a aromaterapia confundíase coa fitoterapia.
No século X o médico alquimista persiano Jabir Ibn Hayyan inventou o alambique, grazas ó cal se melloraron os procesos de extracción de diferentes substancias das plantas, e a farmacopea foi quen de utilizalo sobre todo á partir do século XVI.
Utilización
No panoplia de técnicas dun naturoterapeuta, ou médico naturista, a aromaterapia practícase arestora en combinación coa fitoterapia, por iso o termo "fito-aromaterapia" ven sendo utilizado polos especialistas naturalistas.
alt=Distillation à la vapeur d'eau (Florame)|miniatura|[[Destilación utilizando o vapor da auga.]]
O termo aromaterapia engloba prácticas medicinais e terapéuticas moi variadas. Os aceites esenciais, por exemplo, pódense utilizar en untos ou ungüentos (disolución do aceite esencial da planta nun aceite vexetal neutro), en cremas ou locións, que sería unha emulsión de aceite en auga. A súa aplicación é externa e abrangue, en primeiro lugar, a epiderme. Ademais da aplicación cutánea, a dispersión no mel, nun aceite de uso alimentario ou simplemente aplicando algunha gota de aceite esencial encol dun azucre, permite aproveitar as moléculas activas nos aceites esenciais de xeito oral. Existen ademais cápsulas que permiten a vía oral. Os aerosois que resultan da dispersión no aire polo efecto da nebulización dos aceites esenciais son raramente utilizados, mais a dispersión pode ser obtida eficazmente grazas á utilización de difusores especiais que nebulizan os aceites nun procedemento frío que garante a conservación da esencia dispersada nunha habitación. O emprego de supositorios pode resultar moi útil en certos procesos terapéuticos.
Baltazar Maria de Morais Júnior
Baltazar Maria de Morais Junior, nado en Goiânia (Estado de Goiás) o 17 de xullo de 1959, foi un futbolista brasileiro que xogaba na demarcación de dianteiro.
As cincuenta e tres estacións de Tōkaidō
dereita|miniatura|Retrato de [[Hiroshige, coa súa cabeza afeitada, á idade de cincuenta, por Kunisada. ]]
Baltazar Maria de Morais Júnior
Traxectoria
Chegou ao Celta de Vigo na tempada 1985-1986 logo de ser o máximo goleador na liga do Brasil con 51 goles. No seu primeiro ano non destacou demasiado pero na tempada 1986/87 formou unha letal parella con Pichi Lucas, que levou baixo a batuta de Colin Addison o equipo olívico ao ascenso a Primeira División con 34 goles, marcando tamén o penalti decisivo co que o Celta de Vigo gañou o play-off de ascenso a Primeira División ante o Deportivo da Coruña en Riazor.
As cincuenta e tres estacións de Tōkaidō
As cincuenta e tres estacións de Tōkaidō (東海道五十三次) son unha serie de gravados ukiyo-e creados por Utagawa Hiroshige despois da súa primeira viaxe ó longo de Tōkaidō en 1832. Esta estrada, que conectaba a capital do shōgun (Edo) coa capital imperial (Quioto) constituía unha das principais arterias do antigo Xapón. Tamén era a máis importante das Cinco Rutas de Edo, as cinco máis importantes estradas do Xapón, creadas e desenvolvidas durante o Período Edo co obxectivo de conceder á administración central do Shogunato un maior control sobre todo o país. Malia que a edición Hōeidō era a máis coñecida, As cincuenta e tres estacións de Tokaido constituía un tema tan popular que iso permitiu a Hiroshige poder crear unha serie de 30 gravados en madeira distinta da orixinal polo seu tamaño (ōban ou chuban), os seus deseños ou mesmo o número de gravados feitos (xa que algunhas series inclúen só unhas poucas impresións).
Baltazar Maria de Morais Júnior
Traxectoria
No verán de 1988 foi traspasado ao Atlético de Madrid, na súa primeira campaña no equipo colchoneiro gañou o trofeo Pichichi de Primeira División con 35 goles, o que tamén lle valeu a Bota de Bronce como terceiro máximo goleador europeo do ano, por detrás dos romaneses Mateut (Dinamo de Bucarest) con 43 goles e Coras (Victoria de Bucarest) con 36 dianas.
As cincuenta e tres estacións de Tōkaidō
A Edición Hōeidō da Tōkaidō é a obra mellor coñecida de Hiroshige, e á vez as estampas xaponesas ukiyo-e mellor vendidas. Vén xusto despois da serie Trinta e seis vistas do monte Fuji de Katsushika Hokusai, obra que estabeleceu esta nova temática principal do ukiyo-e, os gravados paisaxísticos, ou fūkei-ga, cun enfoque especial nas "vistas famosas" (Meisho). Estes gravados de paisaxes aproveitaron ó máximo as novas posibilidades ofrecidas pola representación occidental da perspectiva, que para entón os artistasxaponeses xa asimilaran de forma importante. As series de Hiroshige atoparon pleno éxito non só no Xapón, senón tamén nos países occidentais.
Baltazar Maria de Morais Júnior
Traxectoria
Coa chegada de Javier Clemente ao banco do Atlético de Madrid no verán de 1989 perdeu a condición de titular, aínda que conseguiu ser, á idade de 30 anos, o terceiro máximo anotador da Liga, con 18 tantos. Ao ano seguinte o equipo madrileño fichou ao alemán Bernd Schuster e decidiu prescindir do brasileiro, que rematou a tempada no FC Porto, onde conquista a Copa de Portugal.
As cincuenta e tres estacións de Tōkaidō
As cincuenta e tres estacións de Tōkaidō (edición Hōeidō)
Ademais das cincuenta e tres estacións de Tōkaidō, a serie inclúe unha primeira impresión da saída, Nihonbashi (a ponte do Xapón), e a última impresión, Keishi (Quioto), a capital imperial.
Baltazar Maria de Morais Júnior
Traxectoria
No verán de 1991 ficha polo Stade Rennes francés, onde xogará dúas tempadas, despois das cales regresa ao equipo da súa vila natal, o Goiás, aos 34 anos. Apraza o plan inicial de retirarse alí a causa dunha oferta da liga xaponesa e incorpórase ao Kyoto Purple Saga, onde se retira en 1996.
Economía da Arxentina
miniatura|left|Vista do barrio de [[Puerto Madero, en Buenos Aires.]] A economía da Arxentina benefíciase de enormes recursos naturais, unha poboación bastante alfabetizada, un sector orientado á exportación agrícola e unha base industrial diversificada. Con todo, os seus resultados económicos foron moi desiguais ao longo da historia. A principios do século XX era un dos países con mellores perspectivas do mundo, pero ao longo dos anos atravesou diversas adversidades e crises que influíron negativamente na economía do país. Na actualidade, a República Arxentina é considerada como unha das principais economías emerxentes e unha das economías de maior crecemento económico do mundo. Á súa vez, pola súa dimensión económica, forma parte do G-20 (grupo dos 20 países industrializados e emerxentes).
Baltazar Maria de Morais Júnior
Traxectoria
Foi convocado en sete ocasións pola Selección de fútbol do Brasil, marcando tres goles e gañando a Copa América de 1989.
Economía da Arxentina
A chatura pampeana é apta para o cultivo de cereais e oleaxinosas, así como tamén para a gandería. A Patagonia é rica en hidrocarburos (gas e petróleo), como así tamén a plataforma continental arxentina, base do mar arxentino, rico en especies como pescada, salmón etc.
Na precordilleira atópanse xacementos minerais de distinta variedade, como uranio, prata etc.
Baltazar Maria de Morais Júnior
Traxectoria
Na actualidade segue sendo o xogador que máis goles marcou nunha mesma tempada en Segunda División.
Emblema de Kuwait
O emblema de Kuwait (شعار الكويت) é un dos símbolos nacionais do país, e foi adoptado en 1962. Consta dun escudo, coas cores da bandeira, sobreimpreso a un falcón dourado (falcón de Quraish) coas ás abertas. O falcón terma dun disco que representa un navío, unha especie de dhow, e ten o nome do país escrito en árabe na parte superior.
Chet Baker
miniatura|dereita|Chet Baker. Chesney Henry Baker Jr., coñecido como Chet Baker, nado en Yale, Oklahoma o 23 de decembro de 1929 e finado en Ámsterdam o 13 de maio de 1988, foi un trompetista e cantante estadounidense de jazz. A súa música, expoñente do estilo cool (o west coast jazz dos anos cincuenta), é accesíbel e delicada, e case sempre está vinculada á balada intimista, tanto na súa vertente instrumental como vogal.
Emblema de Kuwait
O dhow é un símbolo da tradición mariñeira do país, e atópase tamén no escudo de armas de Qatar.
A familia Pita
A familia Pita é unha serie de televisión emitida orixinalmente na TVG entre 1996 e 1998 e realizou Continental Producciones. Dentro do xénero da comedia de situación céntrase nunha viúva, a señora Pita, que aluga os cuartos da súa casa a unha serie de personaxes diversos. A serie dirixiuna Mateo Meléndrez e cada capítulo tiña unha duración de 27 minutos.
Galería de imaxes de cebolas de Galicia
Galería de imaxes de cebolas de Galicia.
Cebola é o nome vulgar da planta cuxo nome científico é Allium cepa.
Origo Gentis Langobardorum
miniatura|Origo gentis Langobardorum
O Origo Gentis Langobardorum é un breve texto do século VII que transmite a historia dos longobardos, desde a súa lendaria orixe ata o reinado de Perctarito (ou Bertarido, 672-688).
Características
Consérvase en tres manuscritos, que conteñen as chamadas Leges Langobardorum que constan en:
A lenda recóllese tamén na Historia Langobardorum de Paulo Diácono, que a cualifica como "conto ridículo".
Antonio Rodríguez Miranda
Antonio Rodríguez Miranda, nado na Bola o 15 de novembro de 1967, é un político galego do PPdeG. miniatura|[[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Licenciado en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e técnico superior en prevención de riscos Laborais. Foi profesor de ensino medio. Concelleiro en Allariz, foi voceiro municipal dende o ano 2001 ata 2012. No 2009 foi elixido parlamentario autonómico, e nomeado voceiro do PP para a VII lexislatura, cargo que ocupou ata 2013. Dende decembro de 2012 é secretario xeral de Emigración.
Eugenio Montero Villegas
Eugenio Montero Villegas, nado en Madrid en novembro de 1873 e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 1917, foi un político galego.