cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Billy Preston
Despois de The Beatles
Despois da separación dos Beatles, Preston tocou cos The Rolling Stones xunto ao pianista Nicky Hopkins en álbums como Sticky Fingers, Exile on Main St., Goats Head Soup, It's Only Rock'n'Roll e Black and Blue. En 1974, escribiu "You Are So Beautiful" para Joe Cocker. En 1975, aparecería como convidado no primeiro programa de Saturday Night Live xunto a Janis Ian. En 1976, foi de xira con The Rolling Stones de novo, esta vez interpretando dúas cancións propias en concerto. Máis tarde traballaría en álbums en solitario de membros dos Rollings e no álbum Bridges to Babylon de 1997.
Os anos 80 foron de menor éxito para Preston. A balada "With You I'm Born Again" xunto a Syreeta Wright alcanzou o posto #4 na Billboard, pero posteriormente sería arrestado por fraude de seguro tras prender lume á súa propia casa en Los Ángeles e tratado pola súa adicción á cocaína e ao alcol. En 1991, foi sentenciado a nove meses de rehabilitación nun centro e tres meses de arresto domiciliar.
Preston salvaría os seus problemas a comezos dos 90 saíndo de xira con Clapton e gravando cun amplo espectro de músicos. Así mesmo, participou na xira e no directo de 1990 Ringo Starr and His All-Starr Band. En 1991, foi convidado a unirse a The Band tras a morte do pianista Stan Szelest. Completou a xira, pero os seus problemas legais antes ditos porían final á colaboración sen ter tempo a gravar un álbum de estudo xunto ao grupo.
Durante unha xira e na súa loita con problemas de saúde, Preston recibiría a amarga noticia da morte de Harrison en 2001. Xunto a unha longa lista de artistas, Preston participou no Concert for George en Londres, un ano despois da súa morte. A súa homenaxe cantando "My Sweet Lord ", recibiu boas críticas. Ademais, Preston tocou o órgano Hammond e cantou "Is't It A Pity" con Eric Clapton, servindo no resto das cancións nos coros e no piano. Durante o acto, foi eloxiado como "un dos mellores organistas de todos os tempos".
En 2003, a súa contribución ao álbum Let It Be gañaría máis protagonismo co lanzamento do álbum Let It Be... Naked, onde se eliminou a posprodución de Phil Spector e destacou a súa participación. A principios de 2004, foi de xira cos Funk Brothers e Stevie Winwood e máis tarde con Eric Clapton por Europa e Norteamérica.
En 2005, Preston gravou "Go Where No One's Gone Before", o tema principal dunha serie de anime. En 2006, tocaría o clavinet na peza "Warlocks" do álbum Stadium Arcadium de Red Hot Chili Peppers. A súa última contribución sería nos álbums 12 Songs de Neil Diamond e The Road to Escondido</i> de Clapton e JJ Cale.
A súa última aparición pública foi a finais de 2005 en Los Ángeles para a reedición da película The Concert for Bangla Desh. Posteriormente, interpretaría "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)", "My Sweet Lord" e "Isn't It A Pity" con Dhani Harrison e Ringo Starr.
Ao longo dos anos, Preston traballara nun álbum de versións de temas de The Beatles, inédito a día de hoxe, aínda que varios temas do álbum foron presentados en The Fest For Beatles Fans antes do seu pasamento.
Falecemento
Preston loitou cunha doenza renal nos últimos anos da súa vida. A pesar de recibir un transplante en 2002, a súa saúde continuou deteriorándose. O 6 de xuño de 2006, finou en Scottsdale, Arizona, debido a complicacións de hipertensión maligna que derivou nun fallo renal e outras complicacións. Desde o 21 de novembro de 2005, Preston permanecera en coma. O seu funeral tivo lugar o 20 de xuño no Faithful Central Bible Curch de Inglewood, California. Preston está enterrado no Cemiterio Inglewood Park.
Wageningen
Xeografía
miniatura|250px|Localización do municpio na provincia
Wageningen está situada na beira norte do río Rin, na fronteira coa provincia de Utrecht, e consta de dous asentamentos: Wageningen e Wageningen Hoog.
Unha elevación ao suroeste de Wageningen chamase Wageningse Berg (Montaña de Wageningen).
A unha altitude media de 9 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 32,36 km², dos que 1,82 km² son de auga.
Historia
O asentamento máis antigo coñecido en Wageningen estaba situado cerca do río, ao fondo do outeiro Wageningen Berg. Durante o medievo o asentamento trasladouse máis arriba. Encontráronse restos dunha igrexa pequena e dalgunhas granxas con edificacións de madeira cerca do cumio da Wageningse Berg.
miniatura|250px|Wageningen no [[século XVII]]
No século XII xurdiu un asentamento onde agora se sitúa a rúa Bergstraat (rúa da Montaña), no centro de Wageningen. Despois da construción dun dique para protexer á vila do pantano que naquel tempo cubría esta parte de Güeldres, fixo posíbel o desenvolvemento da vila.
Debido á súa situación estratéxica, Wageningen era considerada xa unha cidade no século XIII. O 2 de xuño de 1263 Wageningen alcanzou o título de "cidade". Esta estaba defendida por unha muralla e un canal.
Para fortalecer a cidade, o duque Carlos de Güelders construíu en 1526 unha fortaleza, que foi destruída polas tropas francesas en 1672. O daquela señor do castelo, o barón Adolfo Lubbert Torck, construíu un novo sobre as ruínas do antigo. Hoxe en día permanecen visíbeis restos de tres torres e parte da muralla.
Wageningen tamén é famosa pola súa historia militar. O 6 de maio de 1945 o xeneral alemán Johannes Blaskowitz rendeuse ao xeneral canadense Charles Foulkes, terminando así a segunda guerra mundial para os Países Baixos. Os xenerais asinaron a capitulación no Hotel de Wereld en Wageningen. Cada 5 de maio, o día da liberación dos Países Baixos, a cidade celebra un gran festival para celebrar a liberación, cun desfile de veteranos da guerra que son honrados polos seus servizos nesa ocasión.
A Universidade de Wageningen
Wageningen é famosa pola súa Universidade, a Wageningen Universiteit en Researchcentrum, especializada en Ciencias Naturais, na que estudan varios milleiros de estudantes de máis de 150 países.No curso académico 2010-2011 tiña máis de 7 800 alumnos e alumnas matriculadas, e a Universidade e as institucións de investigación relacionadas con ela dan emprego a 7 400 persoas, das cales soamente o 40 % residen en Wageningen.
San Amedio, A Armenteira, Meis
San Amedio é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés.
Patrulla militar nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico da patrulla militar. A patrulla militar formou parte do programa olímpico nos Xogos de Inverno, entre 1924 e 1948. Durante a primeira, en 1924, outorgáronse medallas que contabilizaban no cadro xeral de medallas; nas outras tres edicións a patrulla militar foi un deporte de demostración (1928, 1936 e 1948). O Comité Olímpico Internacional considera no presente todas as probas como deporte de demostración. Esta disciplina é considerada a antecesora directa do bíatlon nos Xogos Olímpicos.
Fornos, San Martiño de Meis, Meis
Fornos é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés.
Arnaouti
Arnaouti (Αρναούτη) é un illote da costa norte de Creta no mar Exeo. Está xusto ao sur da illa de Imeri Gramvousa e está situado entre Imeri Gramvousa e Valenti rock. Administrativamente, atópase dentro do concello de Kissamos, na Unidade rexional de Chania.
O Leixo, A Armenteira, Meis
O Leixo é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés.
Departamento de Cabañas
Cabañas é un departamento da zona paracentral do Salvador. A súa cabeceira departamental é Sensuntepeque. Esta rexión ten moitas reservas naturais. O departamento debe o seu nome ao político centroamericanista hondureño José Trinidad Cabañas.
Historia
Na sesión da 6ª Asemblea Constituínte celebrada no 8 de febreiro de 1873, falouse sobre a necesidade de crear un novo departamento composto dos distritos de Ilobasco e Sensuntepeque; a opinión da comisión foi darlle o nome de departamento de Lindo e facer de Ilobasco a súa capital. A erección do novo departamento foi aprobada e discutíronse os seus detalles. Varios representantes opuxéronse ao nome indicado pola comisión. O representante González propuxo o nome de Sensuntepeque, o representante Guzmán o de Morazán e o representante Herrera propuxo o nome de departamento de 73 por ser a asemblea dese ano a que a erixía. O señor Contreras propuxo o nome de departamento de Cabañas en memoria do xeneral José Trinidad Cabañas e decidindo ademais que o nome de Morazán era moito para un departamento e que non perdía a esperanza de que as cinco repúblicas centroamericanas levasen o nome de república de Morazán se se unisen algunha vez. Esta última proposición foi a aceptada.
O 10 de febreiro de 1873, a Asemblea Constituínte emitiu o decreto lexislativo que segregou os distritos de Ilobasco e Sensuntepeque do Departamento de San Vicente e incorporounos ao novo Departamento de Cabañas, tendo por capital a cidade de Sensuntepeque. Ademais determinou que os pobos que conformarían o distrito de Ilobasco serían Jutiapa, Tejutepeque e Cinquera e que os pobos que conformarán o novo distrito de San Sebastián, pertencente ao departamento de San Vicente, serían o mesmo pobo de San Sebastián, Santo Domingo, San Lorenzo, San Esteban e Santa Clara. O decreto lexislativo é sancionado polo presidente Santiago González o 22 de febreiro de 1873.
Por decreto lexislativo número 262 emitido o 1 de febreiro de 1973 e ratificado polo presidente Arturo Armando Molina o 5 de febreiro, a iniciativa do deputado polo departamento de Cabañas Miguel Apolonio Arévalo Peña, declarouse festa nacional o día 10 de febreiro dese ano para celebrar o primeiro centenario da creación do departamento.
O actual gobernador departamental é o médico Vicente Rovira Guzmán nomeado en xullo de 2009, polo presidente do Salvador, Mauricio Funes. (dato desactualizado)
O exgobernador departamental polos anos 1994-2003, José Arturo Vásquez Machado, foi asasinado o 9 de novembro de 2009 na capital San Salvador.
Xeografía
O Departamento salvadoreño de Cabañas está situado no centro norte do país. Limita ao norte co departamento de Chalatenango, ao noroeste con Honduras, ao leste co departamento de San Miguel, ao sur con San Vicente, e ao oeste con Cuscatlán. Destacan no departamento o río Lempa (88.0 km), os encoros do Cerrón Grande e a presa hidroeléctrica 5 de Noviembre; os cerros La Cruz (921.0 m s. n. m.) e El Ocotillo (1,014 m s. n. m.).
O punto máis alto do territorio sitúase nas coordenadas 13.962235, -88.634356, especificamente no cerro Ocotillo a 1.014 m s. n. m.. dereita|miniatura|370x370px|División Política do departamento de Cabañas
Municipios
Cabañas subdivídese en 9 municipios:
Sestri
Sestri (en Сестри) é un filme macedonio de 2021 dirixido por Dina Duma. Foi escollido como candidato de Macedonia do Norte para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Godflesh
Godflesh é unha banda inglesa de metal industrial procedente de Birmingham. O grupo formouse no ano 1982 co nome Fall of Because pero non editou música ata 1988 cando Justin Broadrick (guitarra, voces e programación) e G. C. Green (baixo) cambiaronlle o nome ao grupo e decidiron usar unha caixa de ritmos para a percusión. Mesturando heavy metal con música industrial e posteriormente con música electrónica e dub, o innovador son de Godflesh é amplamente considerado como unha influencia fundacional para outros artistas do metal industrial e o post-metal e moi importante para o metal experimental e o metal extremo.
A banda fichou por Earache Records a finais dos 80 e publicou o seu influente álbum de estrea, Streetcleaner (1989), coa aclamación da crítica. Tras o lanzamento de Pure (1992) e de Selfless (1994), comezaron a experimentar con baterías ao vivo, e con sons do hip hop e do breakbeat. Os álbums resultantes, Songs of Love and Hate (1996) e Us and Them (1999), foron seguidos por Hymns (2001), que viu unha simplificación no son da banda. Pouco despois da marcha de Green en 2002, Broadrick puxo fin a Godflesh e dedicouse a outros proxectos, incluído Jesu. Broadrick e Green reformaron Godflesh en 2010, publicando A World Lit Only by Fire (2014) e Post Self (2017) con aclamación da crítica.
Como pioneiro do metal industrial, o son inicial de Godflesh definíase por ritmos ásperos, baixos enfatizados, guitarras distorsionadas e voces escasas cantadas de forma grave e gutural. A banda actuou durante a meirande parte da súa carreira como un dúo con Broadrick e Green tocando sobre percusión programada, normalmente nun contexto de escenas apocalípticas e iconografía cristiá. A música de Godflesh é considerada especialmente pesada e sombría, con Streetcleaner sendo nomeado por varias publicacións como un dos mellores e máis pesados álbums de metal.
Formación e primeiros anos
Fall of Because, a banda que se convertería en Godflesh, formouse no ano 1982 cando G. C. Green e Paul Neville, dous músicos novos que vivían en vivendas económicas no leste de Birmingham, comezaron a experimentar musicalmente xunto cunha caixa de ritmos. Fall of Because, chamada así por unha canción de Killing Joke e un capítulo dun libro de Aleister Crowley, aopou un batería cando Justin Broadrick, que vivía no mesmo edificio que Green e Neville, uniuse ao grupo en 1984 tras organizar un concerto en The Mermaid, Birmingham. Nesa actuación, Fall of Because, Final (o primeiro grupo de Broadrick) e unha primeira encarnación de Napalm Death tocaron diante dunhas 25 persoas. Nos meses seguintes Broadrick uniuse a Napalm Death como guitarrista e a Fall of Because como batería e alterou o son destes últimos ao ensinarlles álbums de Swans, Sonic Youth e Discharge a Green e Neville. Con só 15 anos de idade, Broadrick dixo que "usurpara" a súa banda.
Fall of Because gravou unha demo titulada Extirpate en 1986, que contiña varios temas que despois pasarían a ser cancións de Godflesh. Debido a que esas gravacións non estarían amplamente a disposición do público ata 1999, retrospectivamente foron recoñecidas como "misteriosamente" adiantadas ao seu tempo por Exclaim!. Posteriormente en 1986, Broadrick foi invitado a tocar a batería con Head of David, levando á súa marcha de Napalm Death e pouco despois de Fall of Because en 1987. Entón, en marzo de 1988, deixou Head of David e contactou con Green en abril para reformar Fall of Because como dúo. Nesa reforma Broadrick fíxose cargo da guitarra e a banda volveu a empregar unha caixa de ritmos para a percusión. Nese momento foi cando o grupo pasou a chamarse Godflesh. Broadrick explicou o novo nome dicindo, "escoitei unha vez a alguén dicir que a música é a voz de Deus. A palabra 'God' (Deus) conxura algo inmenso e inconcebible. A parte 'flesh' (carne) é o que te afecta a nivel físico. A nosa música é forte e destructiva".
Motonáutica nos Xogos Olímpicos
200px|miniatura|dereita|Logo olímpico da motonáutica. A motonáutica é un deporte que formou parte do programa olímpico oficial nunha única ocasión, nos Xogos Olímpicos de 1908, cando se disputaron tres probas diferentes de embarcacións a motor. Esa foi a única ocasión na cal a motonáutica desfrutou da oficialidade nuns Xogos Olímpicos, sendo deporte de demostración na edición de 1900.
Godflesh
Godflesh, Streetcleaner e Pure
Inspirados pola sombría paisaxe urbana de Birmingham é pola música extrema que Broadrick lle ensinara a Green, Godflesh adquiríu un ton claramente máis pesado que o de Fall of Because, inspirado principalmente por The Cure. En 1988 a banda estableceu a súa presenza na escena da música underground co lanzamento do EP Godflesh a través do selo Swordfish. Ese EP, considerado a fonte do metal industrial xunto co álbum de Ministry de 1988 The Land of Rape and Honey, combinaba ritmos industriais programados, voces distorsionadas, guitarras graves e riffs de baixo para crear o son polo que Godflesh sería coñecido. miniatura|250x250px|Godflesh no Camden Underworld en outubro de 1991 Pouco despois do lanzamento de Godflesh a banda gravou utro EP titulado Tiny Tears formado por catro cancións curtas e ásperas. Antes do lanzamento deste EP a banda fichou pola discográfica Earache Records, e o fundador do selo, Digby Pearson, convenceu a Broadrick e a Green para que almacenasen Tiny Tears e usasen os seus temas como cancións extra do seu primeiro álbum. A banda accedeu e en 1989 publicouse Streetcleaner, que sería aclamado pola crítica e foi recoñecido como un fito da música heavy metal. En Streetcleaner Neville regresou á banda, desa vez como segundo guitarrista. O álbum definiu aínda máis o son de Godflesh, destacando sobre outros discos de metal con produción pouco común que enfatizaba os ritmos mecánicos e un baixo percusivo sobre a guitarra. Streetcleaner considérase particularmente pesado e sombrío.
Motonáutica nos Xogos Olímpicos
Nas tres probas utilizouse a mesma distancia, cinco voltas arredor dun circuíto de 8 millas náuticas para finalizar cun total de 40 millas náuticas (arredor de 70 km). En cada unha das categorías diversos barcos participar na carreira mais só finalizou un por mor do forte vento que sopraba ó longo da competición. As probas realizáronse nos días 28 e 29 de agosto.
Godflesh
Godflesh, Streetcleaner e Pure
Entre febreiro de marzo de 1991 Godflesh regresou ao estudio para gravar o EP Slavestate, no cal a banda experimentou co dance e máis elementos electrónicos. En abril dese ano o grupo comezou a súa primeira xira por Norteamérica, a xira Grindcrusher de Earache,ao lado dos seus compañeiros de selo Nocturnus e Napalm Death. Segundo Mike Browning de Nocturnus, á meirande parte dos concertos das 45 datas asistiron entre 200 e 300 persoas. Godflesh perdeuse o primeiro concerto debido a problemas cos seus permisos, pero conseguiu chegar á segunda data no L'Amour de Brooklyn. O local estaba cheo, e cando Godflesh saíu ao escenario a súa caixa de ritmos fallou e a banda non continuou. Tras conseguir unha caixa de ritmos nova, Broadrick e Green programárona apresuradamente para ter listas catro cancións para o seu terceiro concerto no Channel en Boston. A pesar desa dificultades inciciais, o rest da xira marchou ben e Godflesh tivo unha recepción sorprendentemente positiva. Slavestate publicouse en xullo, despois de rematar a xira. En agosto e outubro de 1991 tanto Broadrick como Green foron convidados a gravar Buried Secrets (1992), en EP de Painkiller.
Motonáutica nos Xogos Olímpicos
Participaron seis embarcacións, cinco en representación do Reino Unido e unha de Francia.
Godflesh
Godflesh, Streetcleaner e Pure
Cos éxitos de Streetcleaner, Slavestate, unha actuación como abreconcertos para Nirvana e a xira Grindcrusher, Godflesh comezou a traballar no seu segundo álbum, desta vez sen Neville, que preferiu centrarse no seu outro proxecto, Cable Regime, no que Broadrick traballaba habitualmente como produtor. Para enche o oco Robert Hampson, de Loop, foi invitado a tocar na metade dos temas do novo traballo e de Cold World (1991), un EP gravado nas mesmas sesións. O álbum Pure editouse en 1992 a través de Earache e dende entón ten sido recoñecido como un importante lanzamento do xénero post-metal. Musicalmente Pure era incluso máis mecánico que Streetcleaner, enfatizando aínda máis a caixa de ritmos e cunha produción que aumentou a percusión cunha atmosfera escura e sombría. A pesar de que os experimentos de Godflesh máis abertos co hip hop e os breakbeats ocorreron posteriormente na súa carreira, Pure conta con elementos dos dous enterrados baixo os quexidos de guitarra, os berros e a batería agresiva e repetitiva. O álbum continúa a súa experimentación con estruturas de cancións atípicas na súa conclusión, "Pure II", unha peza de ambiente drone de 20 minutos cun ritmo somerxido que, como dixo Ned Raggett de Allmusic, "golpea como un canón distante".
A pesar da insatisfacción de Broadrick coa mestura de Pure por non ser "o suficientemente pesado", moitos críticos consideran ao álbum como implacable; nunha recensión positiva, Mike Gitter de Spin escribiu que "Hiroshima fora probablemente máis divertido [ca Pure]". Para promocionar o álbum Goddflesh planeou ser abreconcertos de Ministry noutra xira por América do Norte, pero no seu lugar acabaron por abrir os concertos da banda de electro-industrial Skinny Puppy na súa xira do Last Rights (1992). Novamente debido a problemas cos permisos de entrada aos Estados Unidos, Godflesh viuse forzada a cancelar varias datas; posteriormente regresarían como cabezas de cartel para realizar os concertos cancelados. Broadrick diría posteriormente que esa época da banda enténdese como "a representación máis honesta do que Godflesh propuxo alcanzar".
Selfless, Songs of Love and Hate e Us and Them
Despois dun anos de moi pouca actividade en 1993, varios selos contactaron con Godflesh. Segundo Broadrick, Danny Goldberg de Atlantic Records invitounos a Londres e expresoulles o seu desexo de facerse coa banda. Sobre ese período Broadrick dixo, "Realmente pensaban que Godflesh podería ser o seguinte Nine Inch Nails e que íamos encher putos estadios. Os rumores na época eran ridículos. Obviamente superaban as vendas. Era todo un hype". Finalmente a banda acabou fichando con Columbia para o lanzamento do EP Merciless en 1994, o título do que fora unha canción de Fall of Because. Outro EP, Messiah, gravouse durante esas sesións, pero non foi distribuído a grande escala ata o su lanzamento en 2003 por parte de Relapse Records. Posteriormente en 1994 a banda publicou o seu terceiro álbum, Selfless, que representou un cambio no son do grupo cunha produción máis puída e un maior enfoque cara os riffs tradicionais do heavy metal. A pesar de ser o disco máis vendido da banda cunhas 1800 000 copias despachadas, Selfless considerouse unha decepción comercial. Isto unido á prohibición do primeiro vídeo musical importante de Godflesh levou ao final da súa colaboración con Columbia.
Sentíndose abandonada tras ser expulsados abruptamente de Columbia, Godflesh atopouse perdida brevemente en 1995. No ano seguinte a banda regresou a Earache e creou o seu cuarto álbum de estudio, Songs of Love and Hate, cos primeiros temas de Godflesh feitos cun batería humano dende os seus tempos de Fall of Because; Bryan Mantia de Praxis sería o encargado de proporcionar a agresividade dunha batería non mecánica. Broadrick cre que Songs of Love and Hate marcou o punto onde Godflesh perdeu de vista o seu obxectvo orixinal e comezou a facer música "autoconsciente". Cando chegou o momento da xira de promoción do álbum en 1996 Mantia uniuse a Primus, e Godflesh recrutou a Ted Parsons de Prong e Swans para encargarse da xira no seu lugar. Xunto coa continuación do disco, o lanzamento de remesturas Love and Hate in Dub (1997), Songs of Love and Hate afastouse das raíces industriais de Godflesh cara a experimentación co formato convencional de verso-estribillo, o hip hop, o dub e o drum and bass. O álbum de mesturas foi promocionado cun único concerto o 4 de outubro de 1997 en The Garage, Londres, onde Broadrick operou unha mesa de mesturas, Steve Hough tocou a guitarra, Green o baixo e Diarmuid Dalton apoiou á banda cun sintetizador Moog.
Esta experimentación continuou e incrementouse co seguinte álbum de Godflesh, Us and Them (1999). Mentres que a percusión ao vivo foi desbotada en favor de máquinas, en Us and Them o grupo foi aínda máis lonxe no uso de electrónica e son drum-and-bass. Broadrick admitiu rapidamente que "odiaba" o álbum e que se trataba dunha "crise de identidade". Posteriormente dixo que revisou os seus pensamentos e que esaxerara o seu odio con respecto ao disco a pesar de que aínda tiña problemas con el. Pouco despois do lanzamento de Us and Them en 1999, Godflesh comezou a traballar nun álbum de remesturas, Us and Them in Dub. Aínda que este traballo nunca chegou a editarse, dous dos seus temas apareceron no recompilatorio de 2001 In All Languages. Tamén en 1999 publicouse Life Is Easy, un álbum que recompilaba as gravacións de Godflesh como Fall of Because.
Hymns e disolución
Tras o lanzamento do dobre álbum recompilatorio In All Languages, Godflesh publicou o seu sexto álbum de estudio, Hymns (2001), a través de varios selos. No traballo Godflesh volveu a utilizar un batería humano; Parsons regresou para gravar a percusión e, segundo Broadrick, para proporcionar a inspiración que a banda precisaba para continuar. Hymns marcou un cambio dramático afastándose da recente experimentación de Godflesh e movéndose no seu lugar cara o heavy metal, co só uns poucos temas revelando influencias hip hop ou electrónicas; Broadrick quería que Hymns fose máis un álbum de rock que calquera outro dos lanzamentos de Godflesh. O álbum gravouse nun estudio profesional e un produtor externo ao grupo encargouse de suprevisar o proceso, dúas novidades para Godflesh que Parsons cría que eran erros. A pesar de recibir recensións positivas, o produto final de Hymns non foi do agrado de Broadrick, tanto que o restaurou a un estado semellante ao das demos nunha reedición en 2013. Coa banda desanimada pola produción problemática de Hymns e temendo unha futura xira, o futuro de Godflesh non estaba claro.
En outubro de 2001, o mesmo mes da edición de Hymns, Broadrick recibiu unha chamada de Green xusto dúas semanas antes de que Godflesh comezase unha xira con Strapping Young Lad e Fear Factory. Na chamada Green expresou frustración por ter que abrir para dúas bandas novas a pesar de levar na industria musical dende 1982, ademais de por ter sido forzados a realizar unha xira para promocionar un álbum que fora manipulado dende fóra. Green deixou entristecido Godflesh para regresar á universidade. Para facer fronte á marcha do seu amigo, Broadrick dedicou todos os seus esforzos para manter a banda. Rapidamente anunciouse que Green sería substituído polo antigo baixista de Killing Joke e Prong Paul Raven. Aínda que a esta configuración de Godflesh ocorréronselle ideas para un novo álbum de estudio, Broadrick foi sempre consciente de que o álbum nunca chegaría. Non moito despois de que esta encarnación de curta vida de Godflesh realizase un feixe de concertos nos que Broadrick dixo que "se sentira completamente equivocado", el experimentou unha crise nerviosa o día anterior de iniciar outra xira por América do Norte, desta vez con High on Fire e Isis. Broadrick recordou a crise como "un momento Brian Wilson real" e dixo, "Sentinme paralizado polo estrés, que se fora acumulando ao longo de varios meses, e literalmente non podía saír da cama. Quedei entumecido e non me podía mover, polo que cando o coche chegou para recollerme e levarme ao aeroporto, corrín e escondínme na casa doutro amigo en Birmingham". Todos os concertos canceláronse, e Godflesh separouse oficialmente o 10 de abril de 2002.
A xira cancelada causoulle moitos problemas a Broadrick; a súa relación de 13 anos coa súa moza rematou, e un condutor de autobús que fora contratado para a xira ameazouno de morte. Nun momento de pánico, Broadrick volveu a hipotecar a súa casa e conseguiu uns 35 000 dólares para pagar ao condutor e a todos os que se viron afectados pola cancelación. Broadrick, nun momento baixo da súa vida, tiña pouco que facer pero traballou en música nova e diferente. Sobre ese período posteriormente dixo, "O meu único consuelo, a miña única vía de escape nese momento foi gravar o primeiro álbum de Jesu". "Jesu", o último tema de Hymns e, ata 2014, a última canción orixinal de Godflesh, remataba cunha pasaxe oculta de infrecuente tranquilidade e melodicismo. O seguinte proxecto de Broadrick, Jesu, adoptou un son shoegaze e o seu primeiro EP, Heart Ache, foi publicado en 2004. No material promocional de Heart Ache, había unha mensaxe de Broadrick que dicía, "Godflesh está morto, longa vida a Jesu". miniatura|250x250px|Justin Broadrick con Jesu en 2009
Reunión
Despois da disolución de Godflesh, Broadrick e Green raramente falaron. Aínda que non houbo ningún enfrontamento entre os dous membros Broadrick asumiu que o proxecto estaba morto, crendo que o interese de Green desaparecera. Porén, en 2009 Broadrick decidiu achegarse a Green e ofrecerlle unha reforma, algo que os promotores levaban buscando moito tempo. Green respostou á chamada de Broadrick ás poucas horas dicindo que estaría encantado de facelo. Os dous membros puxéronse rapidamente de acordo en que o máis importante para a integridade da reunión era que deberían regresar a usar unha caixa de ritmos como percusión.
En novembro de 2009 a reunión fíxose pública cando Godflesh anunciou que actuarían no Hellfest Summer Open Air de 2010 en Clisson, Francia. Cando lle preguntaron nunha entrevista en febreiro de 2010 sobre o futuro da banda, Broadrick respostou, "Godflesh non se compromete agora a nada agás ao Hellfest. Non estou seguro cara onde iremos a partir dalí, se imos a algures". Broadrick tamén revelou que a probabilidade de lanzar material novo era "bastante mínima", pero que esa posibilidade aínda existía; aínda que máis tarde, en 2014, insistiu que "en última instancia, todo o tema da reforma era fundamentalmente sobre querer facer música nova". O 18 de xuño de 2010 Godflesh actuou por vez primeira dende 2001 no Hellfest. O concerto estivo cheo de dificultades técnicass, rematando despois de corenta minutos en vez de tocar os sesenta planeados. A pesar da frustración da actuación de regreso, Godflesh continuou tocando en festivais durante 2010 e 2011, incluído un concerto no festival Roadburn en Tilburg, Países Baixos, no 2011, onde interpretaron na súa totalidade o seu primeiro álbum, Streetcleaner. Este concerto foi lanzado posteriormente como o priemiro álbum ao vivo da banda en 2013.
En decembro de 2010 Broadrick revelou á revista Decibel que Godflesh estaba montando gradualmente novas ideas para un álbum de estudio. Explicou, "é algo que discutimos todo o tempo, e eu teño anacos de material. Pero é algo que aínda temos que desenvolver realmente. Sería bastante doado eliminar de oito a dez temas e publicar o máis rapidamente posible para capitalizar a popularidade do grupo, pero se sentiría completamente equivocado". En 2011 Godflesh (xunto con Black Sabbath, Napalm Death, Judas Priest e Led Zeppelin) foi recoñecida polo proxecto de arquivo baseado no Reino Unido Home of Metal contribuínte importante ao xénero heavy metal. Tras conseguir este galardón Broadrick continuou confirmando a existencia dun novo álbum de Godflesh ao longo de 2012, dicíndo que porbablemente sería editado en 2013 tras un novo EP. En 2013 a banda publicou a súa primeira gravación nova en máis de 12 anos, unha versión do tema de Slaughter "F.O.D. (Fuck of Death)", a través da serie de flexi discs da revista Decibel. O flexi disc incluíuse no número de novembro da revista. Posteriormente nese mesmo ano Godflesh interpretou a totalidade de Pure no Roadburn, contando con Hampson á guitarra en parte do concerto. En 2014 Broadrick dixo que disolver Godflesh fora a mellor cousa que nunca fixera e afirmou que o seguinte álbum era o seu favorito despois do Selfless de 1994. miniatura|Green en 2013
A World Lit Only by Fire e Post Self
Dende 2012 ata 2014 Godflesh estivo no estudio privado de Broadrick traballando no seu sétimo álbum. O proceso foi lento debido ao compromiso de Broadrick de realizar un álbum de Godflesh axeitado, en vez dunha explotación oca da atención dos medios de comunicación tras a reforma da banda. Tras un longo proceso de revisión desas sesións de gravación xurdiron o EP Decline & Fall e o álbum A World Lit Only by Fire, nos cales Broadrick interpretaba unha guitarra de oito cordas. O disco foi o primeiro da banda en entrar nas listas estadounidense e foi aclamado pola crítica, mostrando eloxios polo seu peso extremo e loubándoo como o retorno ideal para Godflesh. Musicalmente Broadrick dixo que A World Lit Only by Fire era máis semellante a Streetcleaner e a Pure, e Green engadiu que estaba "espiritualmente" preto deses primeiros lanzamentos. Sobre o son do álbum Broadrick dixo, "é extremadamente mínimo e moi, moi brutal - un disco bastante implacable, creo". Decline & Fall e A World Lit Only by Fire era pesado, distorsionado, e conducido por riffs, o que Broadrick viu como un regreso á simplicidade directa da forma orixinal de Godflesh. Todo o proceso de gravación e edición do disco foi realizado pola propia banda a través do selo de Broadrick, Avalanche Recordings.
Tras varias xiras de promoción de A World Lit Only by Fire e un intento fallidode lanzamento dun álbum de remesturas con Parsons proporcionando baterías adicionais, Godflesh regresou ao estudio en 2016 para a gravación dun novo traballo. Post Self, o oitavo álbum de estudio da banda, publicouse o 17 de novembro de 2017, pouco despois doutro concerto onde tocaron enteiramente Streetcleaner. A deferenza de A World Lit Only by Fire que se centrou máis en facer un regreso explosivo, Post Self é máis introspectivo e depresivo. A meirande parte dos riffs tradicionais foron eliminados en favor de atmosferas, ruído e experimentación. Post Self recíbíu amesma aclamación que o seu predecesor, e os dous discos apareceron nas listas dos mellores discos do ano de varias publicacións. Tras o lanzamento de Post Self, Broadrick evitou as entrevistas, esperando darlle aos oíntes tempo para formarse as súas propias opinións sobre a música e reter algunha da "mística" do álbum. Godflesh embarcouse en varias xiras breves e tocou nun feixe de festivais, icluída a edición de 2018 do Roadburn onde interpretaron todo o Selfless ao vivo por vez primeira. Broadrick pasou un mes reprogramando a percusión do álbum dende cero xa que as partes orixinais de batería xa non existían. Nunha entrevista coa revista francesa New Noise, Broadrick dixo que Selfless era o úntimo álbum de Godflesh que quería tocar na súa totalidade.
Membros
Formación presente
Antigos membros
Liña de tempo
Arcadio Ríos Rodríguez
Traxectoria
Traballou como mineiro no pozo de Pumarabule e foi membro do Sindicato de Obreros Mineros de Asturias (SOMA-UGT). Militante do PCE. Ao caer Asturias en outubro de 1937 fuxiu ao monte co seu irmán César. O seu pai estivo preso e ao ser posto en liberdade marchou a Francia, foi detido e internado nun campo de concentración alemán, onde faleceu; os seus irmáns Manuel e Silvino foron fusilados en Asturias. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo que deu lugar á constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia. Partidario da unidade, foi nomeado xefe de guerrilla na II Agrupación da Federación de Guerrillas de León-Galicia. Morreu a mans da Garda Civil o 26 de xullo de 1946 durante a celebración do Congreso de Reunificación de Casaio con Francisco Elvira Cuadrado, diante da súa compañeira Consuelo Rodríguez López.
Tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra
A tempada 1992 foi a 6ª edición do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. A vencedora foi a cordobesa afincada en Vigo Ana Barbero cun Citroën AX 4x4. Foi a primeira e única muller en lograr o título.
Alfredo Yáñez Domínguez
Alfredo Yáñez Domínguez, coñecido como Aguirre ou Quinito, nado en Xares (A Veiga) e finado en Felgueiras o 5 de novembro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Obreiro do ferrocarril, veciño de Corzos e afiliado á Sociedad Obrera y Campesina de Xares da UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte no outono de 1936 con Manuel Álvarez Arias. De seguida formou un grupo independente que tivo actividade na Cabreira, Ponferrada, Viana do Bolo, O Barco de Valdeorras e A Gudiña. O seu grupo foi acusado de cometer tres asasinatos entre 1936 e 1943. Un dos seus membros, Panarra, entregouse á Garda Civil na Gudiña en xuño de 1939 e outro, Serio, foi morto o 29 de setembro de 1941 durante un choque coa Garda Civil en Zamora. Foi xulgado en Ourense por asasinato e declarado en rebeldía. Despois formou parte do grupo de Domingo Rodríguez Rodríguez na serra dos Corzos, aínda que nunca gustou de adaptarse ás organizacións guerrilleiras. Morreu nun enfrontamento con axentes españois e portugueses en Sermande (Portugal) o 5 de novembro de 1947.
Mujeres al borde de un ataque de nervios
Mujeres al borde de un ataque de nervios é un filme español de 1988 escrito e dirixido por Pedro Almodóvar, protagonizado por Carmen Maura e Antonio Banderas. O filme valeulle a Almodóvar grande atención internacional sendo nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, e gañou cinco Premios Goya incluíndo o premio de mellor filme e mellor actriz para Maura. Estreouse o 11 de novembro de 1988.
Quezaltepeque, O Salvador
miniatura|250px|Rúa en Quezaltepeque. Quezaltepeque é un municipio do departamento de La Libertad, O Salvador. Tiña unha poboación estimada de 56 181 habitantes no ano 2013.
Asignatura aprobada
Sinopse
Tralo fracaso da súa última obra e o abandono da súa muller, José Manuel Alcántara decide deixar Madrid e ir a Asturias para ter unha vida tranquila como colaborador de radio e prensa. Porén, os seus erros do pasado virán canda el, como o seu fillo roqueiro e o seu vello amor.
Quezaltepeque, O Salvador
Historia
Na época republicana do Salvador, formou parte do departamento de San Salvador desde 1824, e posteriormente do Distrito Federal da República Federal de Centro América. Un informe do ano 1860 refire o seguinte:
En 1865, como parte do distrito de Opico, foi incorporado ao departamento de La Libertad.
De acordo coa estatística do departamento de La Libertad feita polo gobernador José López o 23 de maio de 1865, tiña unha poboación de 3146 persoas.
O 10 de marzo de 1874 adquiriu o título de vila; e para 1890 contaba cunha poboación de 5486 habitantes. O 6 de abril de 1905 obtivo o título de cidade.
En setembro de 1912 o alcalde municipal de Quezaltepeque, o empresario catalán tarraconense Pablo Llort Angles, avó do artista Fernando Llort, fundou a Banda Municipal da Cidade de Quezaltepeque e a Escola de Música da Cidade de Quezaltepeque, ambos sostidos pola municipalidade e cuxos regramentos foron aprobados polo goberno de Manuel Enrique Araujo o 6 de novembro e 16 de novembro.
Xeografía
O municipio ten unha área de 125,38 km², e a cabeceira unha altitude de 415 msnm. O topónimo nahuat Quezaltepeque significa: "Cerro do quetzal". A través dos anos a localidade foi coñecida como Quecaltepeque (1548), Quezaltepeque (1576), Quezaltepec (1896), San José Quezaltepeque (1740), e Quezaltepeque (1670 e 1770).
Para a súa administración, o municipio divídese en 13 cantóns e 39 casaríos; e dentro da súa circunscrición territorial localízase o sitio arqueolóxico Las Marías e o turicentro La Toma de Quezaltepeque.
Regan o municipio os ríos: Sucio, El Barillo, Santa Lucía e Claro; e as crebadas: Agua Zarca, El Chaguite e El Coyol. Os relevos terrestres máis importantes son: o volcán de San Salvador; o Cerro El Playón, situado ao norte do volcán de San Salvador; El Cerrito, situado a 2 km ao sueste da cidade, do cal se extrae balastro utilizado para revestir estradas e tamén como materia prima na industria de bloques para a construción; Las Lomas del Espino, situadas a 5 km ao noroeste da cidade, que serven de límite entre Quezaltepeque e o municipio de Nejapa; e La Loma de Trinidad, situada ao norte do cantón Las Mercedes.
Cultura
Quezaltepeque ten unha tradición de artesanías tales como a floraría e a olaría.
Tamén son orixinarios do municipio o expresidente Salvador Sánchez Cerén e o futbolista Darwin Cerén.
Irmandamentos
O municipio de Quezaltepeque ten irmandamento coas seguintes cidades:
Ramesseum
miniatura| O Ramesseum
O Ramesseum é o templo conmemorativo (ou templo mortuorio) do Faraón Ramsés II ("Ramsés o Grande"). Está situada na Necrópole de Tebas no Alto Exipto, ao oeste do río Nilo, fronte á moderna cidade de Luxor. O nome, ou polo menos a súa forma francesa Rhamesséion, acuñouna Jean-François Champollion, que visitou as ruínas do xacemento en 1829 e identificou por primeira vez os xeróglifos que forman os nomes e títulos de Ramsés nas paredes. Orixinalmente chamábase a Casa do millón de anos de Usermaatra-setepenra que se une con Tebas-a-cidade no dominio de Amón. Usermaatra-setepenra foi o prenomen de Ramsés II.
Historia
Ramsés II modificou, usurpou ou construíu moitos edificios desde cero, e o máis espléndido deles, de acordo coas prácticas funerarias reais do Novo Reino, sería o seu templo conmemorativo, un lugar de culto dedicado ao faraón, deus na terra, onde a súa memoria se mantería viva despois da súa morte. Os rexistros que se conservan indican que o traballo no proxecto comezou pouco despois do inicio do seu reinado e continuou durante 20 anos.
O deseño do templo mortuorio de Ramsés adhírese aos canons estándar da arquitectura do templo do Reino Novo. Orientado ao noroeste e ao sueste, o propio templo estaba formado por dous pilonos de pedra (portas, duns 60 m de ancho), un tras outro, cada un dando a un patio. Máis aló do segundo patio, no centro do complexo, había unha sala hipóstila cuberta de 48 columnas, que rodeaba o santuario interior. Un enorme pilono estaba diante do primeiro patio, co palacio real á esquerda e na parte traseira a xigantesca estatua do rei. Como era costume, os pilonos e os muros exteriores estaban decorados con escenas conmemorativas do faraón, vitorias militares e deixando constancia da súa dedicación e parentesco cos deuses. No caso de Ramsés, dáselle moita importancia á Batalla de Qadesh (ca. 1274 a.C.); O máis intrigante, porén, é que un bloque no alto do primeiro pilono rexistra o seu saqueo, no oitavo ano do seu reinado, a unha cidade chamada "Shalem", que pode ser ou non Xerusalén. As escenas do gran faraón e do seu exército triunfando sobre as forzas hititas que foxen ante Qadesh, como se retratan nos canons do "poema épico de Pentauro", aínda poden ser visto no pilono.
thumb|esquerda|A "outra" cabeza de granito mostrada diante das estatuas de [[Osiris]] Os restos do segundo patio inclúen parte da fachada interna do pilono e unha parte do pórtico de Osiride á dereita. As escenas de guerra e a derrota dos hititas en Cades repítense nos muros. Nos rexistros superiores móstrase unha festa en honra ao deus fálico Min, deus da fertilidade. No lado oposto do patio, os poucos piares e columnas de Osiride que aínda quedan dan unha idea da grandeza orixinal. Tamén pódense ver restos espallados das dúas estatuas do rei sentado que flanqueaban a entrada ao templo, unha en granito rosa e outra en granito negro. A cabeza dun destes trasladouse ao Museo Británico. Trinta e nove das corenta e oito columnas da gran sala hipóstila (41 x 31 m) aínda permanecen nas filas centrais. Están decoradas coas escenas habituais do rei ante varios deuses. Tamén se consérvase parte do teito, decorado con estrelas de ouro sobre un fondo azul. Os fillos e fillas de Ramsés aparecen en procesión nas poucas paredes que quedan. O santuario estaba composto por tres salas consecutivas, con oito columnas e a cela tetrástila esquerda. Parte da primeira sala, co teito decorado con escenas astrais, e algúns restos da segunda sala son o único que queda.
Adxacente ao norte da sala hipóstila había un templo máis pequeno, que estaba dedicada á nai de Ramsés, Tuia, e á súa amada esposa principal, Nefertari. Ao sur do primeiro patio estaba o palacio do templo. O complexo estaba rodeado de varios almacéns, hórreos, talleres e outros edificios auxiliares, algúns construídos ata a época romana.
Diversos papiros e ostraca que se remontan ao Terceiro Período Intermedio (séculos XI ao VIII a.C.) indican que o templo tamén foi o lugar dunha importante escola de escribas.
O sitio estaba en uso antes de que Ramsés puxese a primeira pedra, debaixo da sala hipóstila, os arqueólogos modernos atoparon unha tumba de fosa do Reino Medio, que desvelou un rico tesouro de artefactos relixiosos e funerarios.
Ruínas
thumb|Estruturas en ruínas A diferenza dos enormes templos de pedra que Ramsés mandou esculpir na cara das montañas Nubias nos templos de Abu Simbel, o paso inexorable de tres milenios non respectou o seu "templo dun millón de anos" en Tebas. Isto debeuse principalmente á súa localización na chaira inundable na beira do Nilo, coa inundación anual socavando gradualmente os cimentos deste templo e dos seus veciños. O abandono e a chegada de novas fes tamén pasaron factura, por exemplo, nos primeiros anos da Era cristiá, o templo púxose en servizo como igrexa cristián.
Todo isto e normal para un templo deste tipo construído nese momento. Deixando de lado a escalada de tamaño, pola que cada faraón sucesivo do Novo Reino se esforzou por superar aos seus predecesores en volume e alcance, o Ramesseum está en gran parte fundido no mesmo molde que o Medinet Habu de Ramsés III ou o templo en ruínas de Amenhotep III que estaba detrás dos "Colosos de Memnon" a un quilómetro máis ou menos. Pola contra, o significado que hoxe goza o Ramesseum débese máis ao tempo e ao xeito do seu redescubrimento polos europeos.
A lista de reis do Ramesseum é unha lista menor de reis que aínda permanecen in situ nos poucos restos do segundo pilono.
Escavacións e estudos
thumb|esquerda |vertical|O '[[Memnon máis novo']] As orixes da Exiptoloxía moderna poden remontarse á chegada a Exipto de Napoleón Bonaparte no verán de 1798. Aínda que innegablemente foi unha invasión dunha potencia imperialista estranxeiraa, esta foi unha invasión dos seus tempos, informada polas ideas da Ilustración: xunto ás tropas de Napoleón foron homes de ciencia, os mesmos cuxo traballo baixo o sol do deserto produciría máis tarde o seminal Description de l'Égypte de 23 volumes. Dous enxeñeiros franceses, Jean-Baptiste Prosper Jollois e Édouard de Villiers du Terrage, foron asignados para estudar o xacemento de Ramesseum, e foi con moita fanfarria que o identificaron co "Tumba de Ozymandias" ou "Palacio de Memnon" do que Diodorus de Sicilia escribira no século I a.C.
O seguinte visitante destacado foi Giovanni Belzoni, un artista e enxeñeiro de orixe italiana e, máis tarde, arqueólogo e anticuario. As viaxes de Belzoni levárono en 1815 ao Cairo, onde vendeu a Mehemet Ali un motor hidráulico da súa propia invención. Alí coñeceu o cónsul xeral británico Henry Salt, quen contratou os seus servizos para coller do templo de Tebas o chamado 'Memnon máis novo', unha das dúas cabezas colosais de granito que representan a Ramsés II, e transportalo a Inglaterra. Grazas á hidráulica de Belzoni e á súa habilidade como enxeñeiro (os homes de Napoleón fracasaran no mesmo esforzo unha década antes máis ou menos), a cabeza de pedra de 7 toneladas chegou a Londres en 1818, onde foi bautizada como "The Younger Memnon" e, algúns anos máis tarde, dándolle un lugar de honra no Museo Británico.
thumb|O coloso Ozymandias caído O poeta Percy Bysshe Shelley escribiu o seu soneto "Ozymandias no contexto de fondo da intensa emoción que rodeaba a chegada da estatua, e despois de escoitar marabillosas historias doutros tesouros menos transportables aínda no deserto. En particular, unha enorme estatua caída no Ramesseum está agora inextricablemente ligada a Shelley, debido ao cartucho no seu ombreiro que leva o nome do trono de Ramsés, User-maat-re Setep-en-re, cuxa primeira parte Diodoro traduxo ao grego como "Ozymandias".