cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fútbol Club Barcelona (hóckey a patíns)
Últimos adestradores: Ferran Pujalte, Gaby Cairo e Ricard Muñoz
Debido aos malos resultados como a eliminación en semifinais da Copa do Rei 2013 ante o Moritz Vendrell (que acabaría proclamándose campión) por un contundente 7-3 e a segunda posición con oito puntos de diferenza co Coinasa Liceo na OK Liga 2012-13, Gaby Cairo presentou a dimisión, que foi aceptada polo club. Ata o final da tempada fíxose cargo do equipo o ata agora segundo adestrador Ricard Muñoz.
Glándula sudorípara
miniatura|dereita|300px|Esquema da pel humana, con indicación dunha glándula sudorípara A glándula sudorípara é unha glándula tubular enrolada que está situada na derme, formada por longos e delgados tubos, pechados polo extremo inferior, onde se amorean, formando unha bóla. Polos poros que se abren ao exterior segregan a suor, graxa sobrante líquida, con sabor salgado, e unha textura semellante aos ouriños.
As glándulas sudoríparas divídense en:
A inflamación dunha glándula sudorípara chámase hidradenite.
Saint-Just, Ain
Saint-Just é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Poboación
No 2007, a poboación de Saint-Just era de 883 persoas. Había 324 familias, das cales 68 eran unipersonais (32 homes vivindo sós e 36 mulleres vivindo soas), 100 parellas sen fillos, 124 parellas con fillos e 32 familias monoparentais con fillos.
A poboación evolucionou segundo o seguinte gráfico:
Habitantes censados
Fogares
No 2007 había 335 fogares, sendo 322 o principal da familia, 4 segundas residencies e 9 desocupados. 290 eran casas e 45 eran apartamentos. Dos 322 fogares principais, 253 estaban ocupados polos seus propietarios, 64 estaban alugados e 5 estaban cedidos de balde.
Showtime (baloncesto)
miniatura|220px|[[Magic Johnson e Kareem Abdul-Jabbar no segundo partido contra os Boston Celtics das Finais da NBA de 1985, que gañaron os Lakers en seis encontros.]] En baloncesto, o Showtime (tempo de espectáculo) foi unha época na historia do equipo de Los Angeles Lakers xogando na National Basketball Association (NBA) entre 1979 e 1990, cando puxo en práctica un espectacular sistema baseado no estilo de xogo run and gun (correr e tirar). Liderado polos carismáticos xogadores Magic Johnson como pasador e Kareem Abdul-Jabbar como anotador, o seu xogo baseouse no contraataque e gañou cinco campionatos da NBA.
Cinco dos integrantes do equipo: Johnson, Abdul-Jabbar, Jamaal Wilkes, Bob McAdoo e James Worthy, foron incluídos no Basketball Hall of Fame como recoñecemento á súa contribución ao mundo do baloncesto, e o club retirou ademais como homenaxe os números das camisolas de Johnson (#32), Abdul-Jabbar (#33), Worthy (#42) e Wilkes (#52). A súa formación da tempada 1986-87 foi incluída pola liga en 1996 entre os dez mellores equipos da historia da NBA.
O propietario dos Lakers na época, Jerry Buss, mercou o equipo en 1979, e dende un principio procurou o entretemento nos seus partidos. Insistiu en que os Lakers adoptasen un estilo de ritmo rápido, creou un grupo de cheerleaders para o equipo (as Laker Girls) e unha banda en vivo para os seus partidos como locais en The Forum de Inglewood.
O Showtime converteuse nun fenómeno deportivo e provocou que diversas celebridades de Hollywood se afeccionasen o equipo e fosen espectadoras asiduas dos seus encontros.
Orixe
Jerry Buss amosou dende un principio a intención de que o equipo practicase un xogo entretido. Na década de 1960, Buss era un habitual de The Horn, un nightclub en Santa Mónica (California) que atraeu unha clientela exclusiva. A Buss encantáballe a emoción do acto de apertura do famoso club, que incluía unha atenuación das luces seguida dunha interpretación dramática da súa sintonía: «It´s Showtime» (é o momento do espectáculo). Despois de comprar os Lakers e o seu pavillón The Forum a Cooke, Buss embarcouse na creación dunha versión a grande escala de The Horn. Interpretou que un partido de baloncesto debía ser entretido, a imaxe do acto de apertura dun nightclub.
Buss tentou igualar a emoción dos encontros de baloncesto universitario entre os USC Trojans e os UCLA Bruins da época de John Wooden. O propietario insistiu en que os Lakers desenvolvesen un estilo de xogo rápido. Logo de que Jerry West se retirase como adestrador principal dos Lakers, e o seu intento infrutuoso de contratar a Jerry Tarkanian dos UNLV Rebels da Universidade de Nevada, Las Vegas, Buss contratou a Jack McKinney para instaurar o estilo de xogo que pretendía.
En opinión de Buss, unha atmosfera teatral no seu estadio combinada cun xogo veloz podería excitar os seareiros e reforzar a vantaxe de campo dos Lakers. A súa idea era crear un ambiente de estilo Hollywood que sería ben acollido pola cultura dos Ánxeles, aínda que espertase antipatías no resto do país. Buss adoptou o termo Showtime de The Horn para describir o enfoque do baloncesto dos Lakers, o que foi ben acollido polos seareiros do equipo e os medios dos Ánxeles. Despois recoñecería que o seu soño era que se identificase o equipo coa cidade.
Aspecto deportivo
miniatura|[[Kareem Abdul-Jabbar realizando o seu célebre skyhook nun encontro ante os Boston Celtics, defendido por Robert Parish e Kevin McHale. Jabbar foi unha das pezas mestras do Showtime, ademais de máximo anotador da historia da NBA.]] miniatura|[[Pat Riley dirixiu o equipo dende 1981 ata 1990, acadando sete finais nese período, das cales os Lakers lograron o triunfo en catro.]]
Estilo ofensivo
O compoñente máis importante do Showtime foi o xogo de contraataque dos Lakers. Nunha secuencia típica, reboteadores como Kareem Abdul-Jabbar, Kurt Rambis e A.C. Green lanzaban rapidamente un pase de saída a Johnson, que percorría a cancha e distribuía o balón a xogadores como Jamaal Wilkes, James Worthy, Byron Scott ou Michael Cooper para concluír a xogada cunha bandexa ou un mate. Frecuentemente, o propio Johnson collía o rebote e conducía rapidamente o balón culminando el mesmo o contraataque. En ocasións, puña en práctica unha das súas estratexias máis sorprendentes, ao entregar o balón aos seus compañeiros cun pase «sen mirar».
Se o contraataque non era posible, os Lakers desenvolvían a súa ofensiva dende media cancha e confiaban a anotación a Abdul-Jabbar (máximo anotador da NBA de todos os tempos) e o seu famoso gancho, coñecido como skyhook (gancho do ceo). Nos últimos anos da carreira de Abdul-Jabbar, Johnson converteuse na primeira opción para anotar dos Lakers.
Este estilo de xogo run and gun, de contraataque e rápidas transicións, unido á gran calidade dalgúns dos seus xogadores, propiciou que as puntuacións dos encontros fosen especialmente altas, o que contribuíu ao engrandecemento do espectáculo e, segundo afirmou David Stern anos máis tarde, supuxo «o epicentro da revitalización de la NBA».
Evolución na NBA
Jack McKinney dirixiu os Lakers só durante trece encontros, ao sufrir o 8 de novembro de 1979 un accidente cando circulaba en bicicleta, sufrindo graves feridas na cabeza. Buss substituíuno co asistente Paul Westhead, quen liderou os Lakers na tempada 1979-80 ao seu primeiro título de campións en case unha década. Westhead empregou o sistema ofensivo de McKinney, cun xogo creativo e espontáneo definido como Showtime. Con todo, comezou mudar o sistema na tempada seguinte. O equipo comezou a tempada 1981-82 cun rexistro de sete vitorias e catro derrotas, mais seis desas vitorias foron por catro puntos ou menos, e os medios de comunicación criticaron os trocos no sistema de Westhead. A pesar de gañar cinco encontros consecutivos, Buss estaba desencantado coas tácticas de ataque, e ademais Johnson, frustrado tamén con Westhead e o seu sistema, propuxo a posibilidade dunha mudanza no adestrador. Westhead foi despedido e substituído polo seu asistente Pat Riley, que tamén fora xogador do equipo. Baixo a dirección de Riley, os Lakers recuperaron o estilo rápido e de contraataque, e conseguiron gañar o campionato nesa tempada.
Riley liderou os Lakers na consecución de catro campionatos. A súa imaxe aracterística, vestido con elegantes traxes italianos e o cabelo engominado peiteado cara atrás, engadiu ao equipo a filosofía de Hollywood e converteuno nunha icona. Riley tamén foi innovador en tácticas defensivas, sendo un dos primeiros adestradores en empregar unha defensa 1-3-1 en media cancha para aumentar o ritmo do partido. O mantra de Riley era «se non hai rebotes, non hai aneis», o que reforzaba a necesidade de loitar polos rebotes para gañar camponatos.
Logo de perder as finais de 1983 e 1984 contra Philadelphia 76ers e Boston Celtics respectivamente, os Lakers gañaron o campionato de 1985 en seis encontros contra os Celtics, a quen de novo derrotaron nas finais de 1987. Los Angeles repetiron como campións o ano seguinte (1988) ante os Detroit Pistons, mais o equipo era xa máis vello, o que se deixou notar no seu rendemento, e na final de 1989 os Pistons tomáronse o desquite. Abdul-Jabbar retirouse en 1989, e Riley renunciou o ano seguinte, co que adoita considerarse finalizada a era do Showtime, a pesar de que Magic Johnson xogou unha tempada máis, aínda que tamén se retirou despois de anunciar que era portador do virus VIH. Na derradeira tempada de Johnson, con Mike Dunleavy como novo adestrador, o equipo empregou máis o xogo en media cancha, e aplicou unha renovada énfase na defensa. O diario The Prescott Courier chegou denominar os Lakers de Dunleavy como o Slow-time (tempo lento).
Buss nunca tivo reparos en investir cartos en xogadores, e asinou contratos millonarios ás súas figuras, Magic Johnson e Abdul-Jabbar, quen en 1981 se converteu no xogador mellor pagado da NBA con 870 000 dólares por tempada.
O espectáculo no Forum
Buss atraeu as celebridades de Hollywood, así como personalidades ricas e famosas aos encontros para engadir novas atraccións para o público. Non só quería as estrelas no seu equipo, tamén quería estrelas vendo o seu equipo. Algúns medios chegaron a comparar o Forum co famoso cartel de Hollywood como sinónimo de estrelas de cine. Durante as retransmisións televisivas dos encontros, as canles amosaban habitualmente imaxes das celebridades no estadio. O actor Jack Nicholson, considerado a máis alta celebridade entre a afección dos Lakers, foi mostrado frecuentemente sentado na primeira fila da cancha.
Como fan do deporte universitario, Buss propúxose que os encontros dos Lakers tivesen música en vivo e cheerleaders. Así, substituíu o organista do Forum por unha banda de dez músicos da Universidade do Sur de California (USC). As animadoras non eran comúns na NBA daquela, pero Buss promoveu a formación das Laker Girls. Rex the Peanut Man (Rex, o home-cacahuete), un peculiar bailarín que entretiña o público, era tamén parte do espectáculo. Logo chegou Dancing Barry, un espectacular bailarín que se converteu nun elemento básico do Showtime, e que achegou un ambiente festivo bailando os seus números en esmoquin e lentes de sol durante os tempos mortos dos partidos.
A repercusión do espectáculo que acompañaba o Showtime deixouse notar entre a prensa do país. O Washington Post afirmou que «O Forum pode ser o único lugar onde os afeccionados gañan máis cartos que os xogadores». O Hartford Courant escribiu: «Un vai ao Fabulous Forum, e recibe un partido de baloncesto entre os actos que se celebran». O comisionado da NBA David Stern dixo que o Showtime mostrou que «un pavillón pode converterse no punto focal non só para o baloncesto, senón para o entretemento».
Legado
Como homenaxe a algúns dos integrantes do equipo, a franquía retirou os números das camisetas de Magic Johnson (#32), Kareem Abdul-Jabbar (#33), James Worthy (#42) e Jamaal Wilkes (#52). Ademais, cinco xogadores: Johnson, Abdul-Jabbar, Wilkes, Worthy e McAdoo, así como o técnico Pat Riley e o propietario Jerry Buss, foron incluídos no Basketball Hall of Fame como recoñecemento á súa achega ao mundo do baloncesto.
Buss, considerado o arquitecto do Showtime, faleceu o 18 de febreiro de 2013, sendo aínda propietario do equipo. No seu funeral, ao que acudiron boa parte dos ex xogadores e adestradores do equipo, lembrouse a súa gran contribución ao engrandecemento dos Lakers e a achega do Showtime ao mundo do baloncesto.
Os Lakers non gañaron outro campionato ata a tempada 1999-2000, que comezou unha racha de tres títulos consecutivos liderados polas estrelas Shaquille O'Neal e Kobe Bryant. Con todo, o estilo do baixo a ofensiva triangular de Phil Jackson non era emocionante ou elegante, xeralmente esmagando os opoñentes baixo a forza de O'Neal. Rudy Tomjanovich foi contratado en 2004 para instalar un ataque de ritmo acelerado e revivir as altas puntuacións dos equipos da década de 1980. Non tivo éxito, e os Lakers regresaron ao ataque triangular cando Jackson regresou. Baixo a dirección de Jackson, os Lakers foron de novo campións da NBA na tempada 2008-09 e tempada 2009-10.
Os Phoenix Suns co base Steve Nash foron un equipo corredor baixo a dirección de Mike D'Antoni, e The New York Times referiuse a eles como "a encarnación desta época do Showtime de Los Angeles Lakers". Cando D'Antoni e Nash uníronse aos Lakers na tempada 2012-13, o base declarou, "Gustaríanos poder xogar ao baloncesto do 'Showtime'." Cun equipo máis lento do que tiña en Phoenix, D'Antoni finalmente abandonou o seu ataque rápido. Esa tempada, con todo, Magic Johnson comparou aos Los Angeles Clippers, os rivais locais dos Lakers, co Showtime. "Pensei que nunca volvería ver o Showtime de novo. E fun o arquitecto do Showtime. Os Clippers? Iso é Showtime", dixo.
Xogadores
Os seguintes xogadores xogaron máis dunha tempada no elenco dos Lakers durante a era do showtime (1979-1990):
Complexidade especificada
A complexidade especificada é un argumento proposto por William Dembski e usado por el e por outros para promover o deseño intelixente.
Síntese
De acordo con Dembski, o concepto ten a intención de formalizar a propiedade que salienta os padróns que son tanto específicos como complexos.
Dembski defende que a complexidade especificada é unha ferramenta confiábel para encontrar sinais de deseño realizado por un deseñador intelixente, un principio central do deseño intelixente que Dembski e outros creacionistas defenden en oposición á teoría da evolución moderna.
O concepto de complexidade especificada é zeralmente considerado matematicamente insalubre e até hoxe non foi utilizado como base para traballos independentes posteriores, sexa nas áreas da teoría da información, da teoría da complexidade, ou na bioloxía.
A complexidade especificada é un dos dous principais argumentos utilizados polos defensores do deseño intelixente, sendo o outro a complexidade irredutíbel.
Mutualismo
miniatura|A bolboreta [[esfinxe colibrí (Macroglossum stellatarum) alimentándose de flores da planta Dianthus. O insecto consegue alimento e a planta a polinización. A polinización é un exemplo clásico de mutualismo.]] Mutualismo é, en Bioloxía e Ecoloxía, unha relación interespecífica na que dous organismos se benefician mutuamente. Precisamente, o concepto mutualismo deriva da axuda mutua que poden brindarse dous individuos que pertencen a diferentes especies. A relación de mutualismo é a miúdo temporal e, a diferenza da simbiose, a relación de mutualismo non é obrigada.
Complexidade especificada
Síntese
De acordo coa terminoloxía de Dembski, un padrón especificado é un que admite descricións curtas, e un padrón complexo é un que sexa moi improbábel de ocorrer. Dembski argumenta que é imposíbel que a complexidade especificada exista en padróns desenvolvidos por configuracións formadas só por procesos non guiados. Por tanto, afirma Dembski, o feito de que padróns de complexidade especificada poidan encontrarse nos seres vivos indica algín tipo de orientación na súa formación e, consecuentemente, unha indicación de intelixencia.
Dembski tamén argumenta que se pode demostrar rigorosamente, aplicando os teoremas "non existe almorzo gratis" a inhabilidade dos algoritmos evolutivos en seleccionar ou xerar configuracións de gran complexidade especificada.
Críticas
Un estudo realizado por Wesley Elsberry e Jeffrey Shallit afirma que "o traballo de Dembski está cheo de inconsistencias, equivocacións, mal uso da matemática, débil cualidade académica, e interpretacións equivocadas dos resultados doutros".
Outra obxección menciona os cálculos de probabilidade de Dembski. De acordo con Martin Nowak, profesor de matemática e bioloxía evolutiva da universidade de Harvard, "nós non podemos calcular a probabilidade do xurdimento do ollo. Nós non posuímos a información para facer os cálculos".
Outros críticos tamén rexeitan a aplicación da complexidade especificada para inferir o deseño como un argumento da ignorancia.
El Valle Baḥu de Peñamellera
Limita ao norte con Llanes e Ribadeva, ao oeste con El Valle Altu de Peñamellera e ao leste e sur con Cantabria. Parte do seu territorio forma parte da Paisaxe Protexida da Serra do Cuera.
Está formado polas parroquias de Abándames, Alevia, Buelles, Cuñaba, Merodio, Narganes, Panes, Siejo e Tobes. A capital do concello é Panes.
Himno nacional do Salvador
O himno nacional do Salvador foi composto polo xeneral salvadoreño Juan José Cañas e o músico italiano Juan Aberle, o cal foi estreado formalmente o 15 de setembro de 1879, para ser adoptado legalmente pola Asemblea Lexislativa como himno nacional da República do Salvador o 13 de novembro de 1953.
A iniciativa do doutor Francisco Dueñas, quen daquela era o Presidente da República, foi composto o primeiro himno nacional do Salvador en 1866 polo cubano Tomás M. Muñoz, quen escribiu a letra, e polo músico salvadoreño Rafael Orozco, a quen se lle debe a música do mesmo. Devandito himno nacional foi adoptado legalmente mediante Acordo Executivo do 8 de outubro de 1866, publicado no xornal estatal O Constitucional No. 31, Tomo No. 2, do 11 de outubro de 1866, para ser estreado oficialmente o 24 de xaneiro de 1867. Este himno nacional foi cantado até o derrocamento de Dueñas mediante un golpe de estado ocorrido en 1871. Posteriormente, por iniciativa do entón Presidente da República, Rafael Zaldívar, en 1879 sería composto o actual himno nacional do Salvador a cargo de Cañas e Aberle como os autores da súa letra e música, respectivamente.
Simon Helberg
Simon Maxwell Helberg, nado o 9 de decembro de 1980 nos Ánxeles, é un actor, cómico e músico estadounidense principalmente coñecido por interpretar a Howard Wolowitz na serie de televisión The Big Bang Theory.
Marrubio, Montederramo
Santo André de Marrubio é unha parroquia do concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 106 habitantes (55 homes e 51 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 19 habitantes en relación ao ano 2000.
Patrimonio
O conxunto relixioso de Marrubio está formado por un cruceiro do ano 1778 que aínda conserva a súa policromía (moi poucos a conservan en Galicia), grazas ó baldaquino que a protexe, e unha capela dedicada a santo Antón.
Urohidrose
A urohidrose, ás veces escrito urohydrosis, é un comportamento que realizan algunhas aves que consiste en defecar ou ouriñar nas zonas escamosas das súas patas como mecanismo para refrescarse; isto conséguese a través da evaporación dos fluídos. As ciconiformes e mailos voitres do Novo Mundo empregan este mecanismo. Este comportamento en aves aneladas leva á acumulación de materia fecal na anel, o que causa lesións á ave.
Antonio Vázquez Campo
Antonio Vázquez Campo, nado en Chantada en 1899 e finado en Burgos o 26 de decembro de 1976, foi un avogado e notario galego. miniatura|225px|Antonio Vázquez Campo con mozas de Chantada, 1920.
Vida persoal
Casou en Burgos con Margarita Fernández-Ville Dorbe en 1931. .
Christiaan Huygens
dereita|miniatura|300px|Huygens, retrato de Caspar Netscher, 1671. Christiaan Huygens, nado na Haia o 14 de abril de 1629 e finado na mesma cidade o 8 de xullo de 1695, foi un matemático, astrónomo e físico neerlandés. Estudou leis na Universidade de Leiden e no Colexio de Orange en Breda, antes de se dedicar á ciencia. Os historiadores vinculan a Huygens coa Revolución científica.
Traxectoria
Huygens naceu na rúa Lange Houtstraat da Haia. O seu pai Constantijn Huygens (1596-1687), era diplomático, conselleiro dos Orange e poeta. A súa nai era Suzanna van Baerle (1596-1637), "Sterre" nos poemas de Constantijn. Christiaan escribiu máis tarde da nai: "era unha grande afeccionada ás ciencias naturais".
Christiaan tivo un irmán máis vello, Constantijn, e unha irmá, Suzanna. Christiaan e Suzanna foron retratados por Caspar Netscher. Grazas aos seu pais, Christiaan tivo contactos con grandes sabios do seu círculo como René Descartes. Constantijn, o pai, chamaba ao seu fillo "o meu Arquimedes".
Matemáticas
O seu primeiro traballo (1651) salientable estivo dedicado á cuadratura dos conos. Despois ocupouse do número pi, dos logaritmos e dos primeiros rudimentos do cálculo infinitesimal, este posteriormente desenvolvido por Leibniz e Newton. En 1655 escribiu o primeiro tratado (De ludo aleae: Sobre o xogo de dados) concernente á teoría dos dados, polo cal é considerado hoxe como o fundador do cálculo de probabilidades. Mantería correspondencia con Pascal e Fermat sobre o asunto.
Mecánica
miniatura|dereita|200 px|Na luxuria, ollo!, cadro de [[Jan Steen, datado en 1660; á dereita do espectador, na parede pódese ver unha das primeiras representacións dun reloxo de péndulo, invento de Ch. Huygens, patentado apenas en 1657]]
Huygens interesouse tamén pola mecánica. Traballou na construción dun reloxo, que fose práctico para a navegación. En 1658 publicou un libro sobre o asunto, titulado Horologium, logo de obter o reloxo de péndulo. Este invento seu, patentado en 1657, foi unha revolución na súa época. Como consecuencia do invento, Huygens descubriu que o cicloide era unha curva isócrona, aplicándoa aos reloxos de péndulo na forma de resortes cicloidais, para asegurar unha oscilación regular fose cal fose a altura do péndulo. Os detalles matemáticos e prácticos do achado foron publicados en "Horologium Oscillatorium sive de motu pendulorum", 1673. Huygens tamén observou que dous péndulos montados na mesma barra poden chegar a oscilar en sentidos opostos perfectamente; chamoulle a esta observación simpatía impar.
Ciencia ficción
No seu libro Cosmotheoros (1698) Huygens especulou detalladamente sobre a vida noutros planetas (asunto tratado xa en 1600 por Giordano Bruno), sostendo que podería existir unha sorte de vida como na Terra.
Jet set
Jet set é un termo xornalístico empregado para referirse a un grupo social de persoas ricas que participan en actividades sociais polo xeral inacadables economicamente polo común dos individuos. O termo é un anglicismo derivado do estido de vida deste grupo social exclusivo, que acostuma a viaxar en avións, coñecidos en inglés co nome jet aircrafts. Atribúeselle a creación deste termo ó xornalista Igor Cassini, que traballaba no New York Journal-American.
Nos anos 50 os traslados en avión estaban practicamente reservados a persoas ricas. Posteriormente abaratáronse, facendo que fosen accesibles a un maior número de persoas. De tódolos xeitos o termo jet set séguese empregando para identificar a aqueles individuos con patrimonio abondo e tempo como para viaxar regularmente por pracer. Tamén serve para referirse á xente que se traslada en avión privado.
Os membros orixinais desta elite social foron persoas famosas que se deixaban ver e fotografar en lugares públicos, como restaurantes e salas de festa. Federico Fellini fixo un retrato do estilo de vida deste grupo na súa obra La dolce vita, de 1960.
A Medorra, Montederramo
Santiago da Medorra é unha parroquia do concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 54 habitantes (29 homes e 25 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 19 habitantes en relación ao ano 2000.
Conrad Sewell
Conrad Ignatius Mario Maximilian Sewell, nado en Brisbane o 31 de marzo de 1988, é un cantante australiano. Sewell é coñecido por ser a voz do sinxelo de Kygo "Firestone" e polo seu sinxelo "Start Again".
Simbiose
300px|dereita|miniatura|O [[lique é un exemplo de asociación simbiótica : unha alga unicelular ou unha cianobacteria, e un fungo]] En Bioloxía e Ecoloxía, enténdese por simbiose unha relación interespecífica entre dous organismos (simbiontes) que se benefician mutuamente nunha relación obrigada. Se un dos simbiontes perece, o outro tamén perecerá ao perder o recurso de que se ve beneficiado.
Un exemplo de simbiose é a que se produce entre a anemone de mar e o caranguexo ermitán. O caranguexo sérvelle de transporte á anemone, e esta protéxeo cos seus tentáculos velenosos.
Ectosimbiose
Na ectosimbiose, o simbionte vive na parte exterior do organismo anfitrión, ou mesmo no interior, na superficie do percorrido dixestivo ou o conduto das glándulas exócrinas.
Simbiose e Evolución
A bióloga Lynn Margulis, famosa polo seu traballo sobre endosimbiose, afirma que a simbiose é o principal resultado forzado pola Evolución. Considera que as ideas de Darwin sobre a Evolución, baseadas na competencia, están incompletas, e reivindica que a Evolución está fortemente baseada na cooperación, interacción e dependencia mutua entre organismos. Segundo escribiu en Margulis, L., and Sagan, D., "A vida non se fixo co planeta por combater, senón por traballar unidos".
Ruta fecal-oral
A ruta fecal-oral ou vía feca-oral (ou orofecal) é unha ruta de transmisión de enfermidades infecciosas nas que un patóxeno procedente das feces dun individuo hóspede pasa ao interior do corpo a través da cavidade oral.
Xeralmente hai pasos intermedios, ás veces moitos, nesta vía de transmisión, entre os que os máis comúns son:
Algunhas das enfermidades que poden transmitirse por esta vía son: En modelos experimentais de roedores demostrouse a transmisión de Helicobacter pylori por esta ruta.
Severino Lagares Gundín
Severino Lagares Gundín, nado en Vilasantar en 1899 e finado na Coruña o 4 de maio de 1951, foi un garda civil que foi designado como alcalde de Vilasantar durante a guerra civil española.
Traxectoria
Fillo do industrial José Larares Fandiño, que foi xuíz municipal de Vilasantar, Severino ingresou na Garda Civil.
O 5 de agosto de 1925 Manuel Blanco Fernández dirixíase ao serradoiro no que traballaba, cando ao pasar pola Ponte do Sapo recibiu dous disparos. Aínda que el non sospeitaba de ninguén, segundo o informe da Garda Civil os rumores apuntaban a Severino Lagares, fillo do dono da fábrica, aínda que ningún veciño se prestou a declarar por medo a represalias. O fiscal pedía dous anos, oito meses e dous días de prisión para Lagares, pero o caso pechouse por falta de probas. ''
En marzo de 1936 foi detido e posto a disposición xudicial por celebrar unha reunión clandestina na súa casa.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o alcalde democraticamente elixido, Antonio Iglesias Corral, da Fronte Popular, foi apartado do cargo (e máis tarde fusilado) e Severino Lagares foi designado para ocupar o seu posto. Finou na Coruña o 4 de maio de 1951.
Vida persoal
Casou con María Mosquera Aller e foi pai de María de las Nieves, María Luisa, Julia e Jaime Lagares Mosquera.
Lingua marshalesa
O marshalés é unha lingua da familia malaio-polinesia falada na República das Illas Marshall, onde ten status de lingua oficial.
13 de Julio
13 de Julio foi un periódico editado en Tui entre 1937 e 1938.
Lingua marshalesa
Consoantes
O marshalés posúe 22 consoantes:
13 de Julio
Historia e características
Subtitulado Diario Nacionalista de la tarde, apareceu o 13 de xullo de 1937. Como consigna figuraba: "el 13 de Julio de 1936, dio su vida por España Don José Calvo Sotelo. Tuy, su ciudad natal, recogió el espíritu del mártir y lo infundió en este Diario, que se honra y se define, pregonando como título aquella fecha gloriosa". O último número coñecido apareceu o 13 de xullo de 1938.
Pilar Abella
Pilar Abella de Arístegui, nada en 1980 en Río de Xaneiro, é unha actriz galega de cinema e televisión.
Saint-Laurent-sur-Saône
Saint-Laurent-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Xeografía
Saint-Laurent-sur-Saône ocupa unha illa no río Saona fronte a Mâcon. É a comuna de menor superficie do departamento de Ain.
Pilar Abella
Traxectoria
Destaca o seu papel como a forense Katia Martelli na versión italiana da serie de televisión policíaca austriaca Rex, un policía diferente, na que participou dende 2008 até 2014.
Vida privada
É filla do embaixador Carlos Abella Ramallo e da pintora Pilar de Arístegui. É irmá do tamén diplomático Carlos Alfonso Abella de Arístegui.
José Pablo del Bado Rivas
Comezou a traballar con Amancio Ortega e Rodríguez Cebrián a mediados dos anos 70 á busca de clientes. Del Bado era coñecido en Arteixo como “o fillo que a Amancio Ortega lle gustaría ter”. A partir de 2011 os familiares políticos de Amancio Ortega afastárono de Inditex ocupando postos en distintas empresas do grupo.
Tálero
miniatura|Anverso da primeira moeda con valor dun tálero: joachimsthaler de [[1525 do Reino de Bohemia, coa imaxe de San Xoaquín]] miniatura|Reverso do tálero de 1525 do Reino de Bohemia O tálero ou táler (alemán: thaler -ata 1901- e taler -actualmente-; neerlandés: daalder; linguas nórdicas: daler) era unha antiga moeda de prata de gran módulo orixinaria de Alemaña e usada en diversos países de Europa central en diferentes países, desde o século XVI ata o século XIX.
O seu nome vén da forma abreviada do nome Joachimstaler Guldengroschen ("florín de ouro do val de San Xoaquín"), dado a unhas moedas cuñadas en 1484 polo duque Sexismundo de Austria con prata de minas de Sankt Joachimsthal en Bohemia, hox e Jáchymov, na República Checa.
En Alemaña e Austria
miniatura|esquerda|Anverso dun [[tálero de María Tareixa de 1780]] A división política do Sacro Imperio Romano Xermánico fixo que que en pouco tempo comezasen a circular moitas moedas de prata de valores diferentes, o que supuña un atranco para os negocio. O Reichstag de 1559 e 1566 de Augsburgo organizou o control das moi numerosas casas de moeda señoriais e prescribiu a unificación do sistema monetario, para o que se escolleu o tálero de Saxonia, que tomou o nome de reichstaler ("tálero imperial"). A nova moeda foi un éxito e axiña se espallou ata se converter nun estándar de facto para o comercio, mesmo alén das fronteiras do Sacro Imperio. Este tálero tiña un peso de 29,23 gramos e estaba batido en prata cunhabn pureza de 889 milésimas.
Un decreto imperial asinado en Viena o 20 de setembro de 1753, consecuencia du acordo con Baviera, deu orixe a unha nova variedade de tálero, chamada konventionstaler, cun peso de 23,385 gramos, que de camiño estendeu o seu uso por todos os estados alemáns. A máis célebre destas moedas foi a coñecida como Maria-Theresien-Taler ("Tálero de María Tareixa"), cuñado en Viena a nome de María Tareixa I de Austria a partir de 1780 e que chegou a ter unha intensa circulación internacional, mesmo no mundo árabe, ata ben entrado o século XIX.
Os derradeiros táleros en circulación foron os de Prusia (preussenthaler), creados como resposta économico-financeira de Prusia ao Imperio Austríaco, como consecuencia dun tratado de unión monetaria e alfandegueira dos estados alemáns do Norte asinado en 1838, denominado Zollverein. O seu peso era de 16,70357 gramos. En 1871, logo da guerra franco-prusiana, ao recibir unha importante indemnización pagada en francos de ouro, o Imperio de Prusia abandonou o tálero e o padrón prata e introduciu o marco con padrón ouro (goldmark).
Nos Países Baixos
miniatura|Tálero de [[Ducado de Borgoña|Borgoña ou patacón cuñado en Bruxelas de 1621 a nome de Filipe IV]] Nos Países Baixos españois cuñouse inicialmente o chamado philipsdaalder durante o reino de Filipe II de Castela, cun peso de 34,27 gramos e unha lei de vinte quilates, que deu paso nos principios do século XVII ao tálero de Borgoña, coñecido como patacón, de menor peso e lei, que foi alternando co do Sacro Imperio en función do difícil equilibrio político na rexión nesa época.
En 1567, a cidade de Nijmegen asumiu o reichstaler. Ao declarar a súa desobediencia ao rei de España, en 1581, axiña a República das Sete Provincias Unidas, que de facto pasaba a formar parte do Sacro Imperio Romano Xermánico, retomou tamén esa moeda para facilitar os negocios (co nome adaptado ao neerlandés: rijksdaalder). O Ducado de Brabante e o Condado de Flandres mantiveron, no entanto, o philipsdaalder.
A partir de 1840, a palabra foi usada nos Países Baixos para designar unha nova moeda de dous floríns e medio, con 25 gramos e unha lei de 945 milésimas.
En Escandinavia
miniatura|Anverso dunha peza de dous daler [[Dinamarca|daneses de 1868 a nome de Cristián IX ]] O tálero introduciuse en Escandinavia baixo o nome de daler a principios do século XVII e axiña pasou a converterse nunha moeda de uso xeral. Estas variedades de táleros mantivéronse en Dinamarca e Suecia ata 1873, cando foron substituídos pola coroa dinamarquesa e a coroa sueca, as novas moedas introducidas pola Unión Monetaria Escandinava. Noruega adheriuse en 1876 e creou a coroa norueguesa.
Herdanza do tálero noutras moedas
miniatura|esquerda|Anverso dun [[Moeda dun dólar estadounidense|dólar norteamericano de 1884, inspirado no tálero]] Hoxe en día noi hai ningunha moeda en circulación no mundo coa denominación de tálero. No entanto, algunhas manteñen a súa herdanza nos seus nomes ou naceron en relación coas súas características metrolóxicas: miniatura|Tálero de [[Eritrea italiana|Eritrea de 1891 a nome de Humberto I]]
Guatemala nos Xogos Olímpicos
Guatemala participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1952, mais non participou nas seguintes tres edición dos Xogos. Guatemala enviou deportistas en cada edición dos Xogos de Verán dende o ano 1968. O país participou unha soa vez nos Xogos Olímpicos de Inverno, en 1988.
Guatemala gañou a súa primeira medalla olímpica durante os Xogos Olímpicos de 2012 de Londres, onde Erick Barrondo conseguiu a medalla de prata na proba de 20 km marcha masculina. Este feito converte a Guatemala nun dos poucos países do mundo con máis Premios Nobel ca medallistas olímpicos.
O Comité Olímpico Nacional de Guatemala foi creado en 1947 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Tony Kakko
Toni "Tony" Kristian Kakko, nado en Kemi o 16 de maio de 1975, é un cantante finlandés.
Traxectoria
É o cantante e compositor principal de Sonata Arctica, grupo que fundou en 1996, tras estudar piano durante dous anos e cantar en diversos festivais a nivel local, asumindo os labores de cantante e teclista do grupo. Trala saída do primeiro álbum decidiu concentrarse na voz, e Mikko Härkin uniuse á banda para facerse cargo do teclado. As súas maiores influencias musicais son Queen, Stratovarius, Children of Bodom e Nightwish.
Julie Andrews
miniatura|dereita|Julie Andrews Julia Elizabeth Wells, nada en Walton-on-Thames (Surrey) en 1935, é unha actriz e cantante británica de nome artístico Julie Andrews. É coñecida sobor de todo pola súa actuación en Mary Poppins (1964) e Sorrisos e lágrimas (1965).
Traxectoria
Andrews é filla dun actor e unha pianista. Comezou a actuar diante as tropas británicas na segunda guerra mundial, coa estrela infantil Petula Clark. En 1947 debutou como actriz de teatro, participando en musicais como The Boy Friend, My Fair Lady e Camelot.
Participou nas probas para o papel de protagonista do filme, My Fair Lady que finalmente protagonizou Audrey Hepburn. Como consolación déronlle o papel protagonista na versión musical de Mary Poppins (1964), pola que gañou o Óscar á mellor actriz, e o Grammy ao mellor disco para nenos por Mary Poppins. Nomeada doutra volta converteuse, brevemente, nunha das máis solicitadas estrelas de Hollywood. Como resultado apareceu en filmes como Hawaii con Max von Sydow, Cortina esgazada de Alfred Hitchcock (1966) e Millie, unha rapaza moderna (1967).
A súa participación en Star! (1968) e Darling Lili, con Rock Hudson (1970), danaron a súa carreira, aínda que seguiu a protagonizar filmes ata os anos 80, destacan en especial 10, a muller perfecta, Vítor ou Vitoria, e S.O.B., realizados polo seu home, Blake Edwards.
No ano 2001 volveu ao cine con The Princess Diaries de George Marshall.
Julie escribiu libros para nenos co pseudónimo de Julie Andrews Edwards. O máis coñecido é The Last of the Really Great Whangdoodles.
O Piñeiro, Buxán, Rois
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Actualmente esta aldea conta cunha poboación de 45 habitantes. A aldea conta con 26 casas, pero só a metade están habitadas.
Construcións civís
O Piñeiro conta cunha gran ponte de pedra no sur da aldea que cruza o seu río. Ten unha altura de aproximadamente 3 metros e un largo duns 8 metros.
Ademais tamén conta cun fantástico río no que podemos atopar dúas fervezas, os antigos muíños de auga, diversas pontes, pozos (dun en concreto falaremos mais adiante), a unión de dous ríos (río de Silvarredonda e río de Buxán) etc...
No Piñeiro atópase tamén a igrexa parroquial de San Xoán de Buxán, o campo da festa, a escola infantil e a casa e gran hórreo do cura.
Lendas
A lenda máis popular do lugar é a "lenda do pozo negro". Esta lenda sitúase no río do Piñeiro, nun dos seus pozos. O pozo negro é chamado así porque en teoría o seu fondo non se vía xa que por algunha razón todas as pedras desa zona son negras. Conta a lenda que nese pozo habitaba unha bruxa e a poboación estaba sorprendida polo feito de non ver o fondo deste pozo e a posibilidade de que estivese embruxado, polo que se xuntou todo o pobo para comprobar se tiña fondo ou non e se o habitaba unha bruxa ou non. A poboación decidiu botar un carneiro á auga para ver se tocaba fondo, polo que ataron o carneiro con 7 adivais e botaron as cordas ás árbores para ir baixando o carneiro pouco a pouco. Cando a xente subiu o carneiro á superficie só subiron os cornos do animal. A xente quedou moi abraiada por este feito e por esta lenda o pozo foi chamado así.
Non se sabe exactamente cal é o pozo negro, pero o lugar no que coincide a xente é este.
The 10 Year Limited Edition Anniversary Box Set
The 10 Year Limited Edition Anniversary Box Set é un box set da banda inglesa de britpop Blur, editado o 17 de agosto de 1999. Está composto por 22 CDs con 126 temas onde están todos os sinxelos dende o seu álbum de estrea, Leisure, ata o seu traballo de 1999 13, e tamén as caras-b, coa excepción das do sinxelo "No Distance Left to Run". Isto é debido a que o sinxelo foi lanzado despois que o box set.
A Caseta, Seoane Vello, Montederramo
A Caseta é un lugar da parroquia de Seoane Vello, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña nove habitantes (tres homes e seis mulleres).
Debe o seu topónimo á presenza dunha caseta de peóns camiñeiros. A aldea está atravesada pola estrada OU-536 (antiga N-120), no camiño entre Ourense e Ponferrada.
Papamoscas cincento
O papamoscas cincento (Muscicapa striata) é unha especie de ave paseriforme, suborde dos Passeri, infraorde dos Passerida, superfamilia dos muscicapoideos e familia dos muscicápidos, pertencente ao xénero Muscicapa.
De pequeno tamaño, ten unha lonxitude de 13,5 a 15 cm.
Hábitat
O papamoscas busca zonas de arboredos onde as árbores preséntense pouco densas e con espazos entre as súas ponlas. Tamén en zonas urbanas, campo aberto, hortos, cultivos, xardíns etc. O hábitat difire dunha a outra rexión de Europa.
Dieta
O papamoscas cincento aliméntase de insectos voantes, principalmente dípteros e himenópteros pero tamén lepidópteros, coleópteros etc. Posúe unha técnica de caza moi particular, atrapando aos insectos ao voo dende unha ponla que domine o seu territorio á que volverá tras conseguir a presa, é dicir, realizando voos curtos. Os insectos son cazados nas proximidades inmediatas ás árbores, o que explica a necesidade de ter ponlas exteriores libres de follas sobre o seu territorio. Frecuentemente caza dende un arame do tendido eléctrico, unha corda, un aramado, un poste ou un valado. Máis raramente, pode inxerir bagas de sabugueiro ou outros arbustos.
Reprodución
miniatura|esquerda|Pito de Muscicapa striata A nidificación é efectuada dende finais de maio a finais de xullo, ás veces até en agosto para as derradeira niñadas. O niño, está feito de talos e pequenas raíces secas e é construído nos buratos das árbores ou máis raramente nalgunha cavidade mural, estando situado a unha altura moi variable. A abertura da cavidade debe ser bastante ancha, o que explica que a miúdo as niñadas sexan destruídas por córvidos ou roedores. Frecuentemente efectúan dúas niñadas. O territorio pode ser moi limitado: de 0,2 a 1 ha.
Migración
Migratorio transahariano. A alimentación do papamoscas cincento, convérteo nunha ave necesariamente migratoria. Deixan Europa a partir de agosto até mediados de outubro para establecerse durante o inverno na África tropical, tanto en sabanas como en bosques tropicais. A volta primaveral efectúase a principios de maio. As securas das últimas décadas en Sahel e a desertización crecente provoca unha mortalidade moi elevada nestas aves durante as migracións.
Poboación
As poboacións de papamoscas cincento están en decadencia case en toda a súa área de distribución. As causas desta decadencia non son totalmente coñecidas, cabendo supor que entre elas se atopan as securas extremas do Sahel (secas en África), os veráns fríos e húmidos nas súas áreas de reprodución, a desaparición na paisaxe de elementos tales como as sebes ou verxeis, así como o emprego de praguicidas nas hortas, son unhas causas moi probables. A conservación dos vellos verxeis é pois unha das medidas de conservación favorables para a especie. Tamén afectan ás poboacións desta especie a caza ilegal realizada por paxareiros.
Alfinetes de ouro
Alfinetes de ouro (en Golden Needles, e tamén estreado co título The Chase for the Golden Needles) é un filme estadounidense de acción e aventuras dirixido por Robert Clouse que foi estreado en 1974. Está protagonizado por Joe Don Baker, Elizabeth Ashley, Ann Sothern, Jim Kelly, Burgess Meredith e Roy Chiao. Foi rodado na cidade de Hong Kong.
Estreouse en galego o 17 de xaneiro de 1992 a través da TVG.
Ceilândia
Historia
miniatura|A Casa do Cantador, un dos seus símbolos. Os primeiros rexistros da ocupación de orixe europea datan do século XVIII e mostran que os primeiros poboados foron instalados para buscar metais preciosos. Nos anos cincuenta, coa transferencia da capital do Brasil do Río de Xaneiro a Brasilia, as comunidades creceron. En 1969, con só 9 anos de vida, Brasilia xa tiña case 80.000 habitantes vivindo en favelas.
As favelas posicionáronse como un dos problemas sociais máis importantes na axenda brasiliense. Recoñecendo a gravidade do problema, o gobernador Hélio Prates da Silveira solicitou a erradicación das favelas á Secretaría de Servizos Sociais. Ese mesmo ano foi creada a Comisión de Erradicación das Favelas. Foi entón cando xurdira a Campaña de Erradicación das Invasións (CEI). Creouse unha zona, ao norte de Taguatinga (nas antigas terras da Facenda Guarioba) para transferir aos habitantes das favelas mais próximas ao Plano Piloto. A partir da sigla "CEI". creouse o nome de Ceilândia.
No 27 de marzo de 1971, o gobernador Hélio Prates daba un paso fundamental para, na data, a cidade satélite de Ceilândia. Ese día transferíronse as primeiras 20 familias a Ceilândia. Hoxe, a cidade posúe preto de 398.374 habitantes (PDAD 2010/2011) e é a rexión administrativa con máis habitantes do Distrito Federal.
En 2013 lanzouse o documental "A cidade é uma só", de Adirlei Queiroz, no que se conta a historia da creación de Ceilândia.
Seguridade
A rexión administrativa de Ceilândia é unha con maior número de homicidios do Distrito Federal. Entre xaneiro e maio de 2012 ocorreron 64 homicidios na cidade, unha media de case 13 homicidios por mes.
Los Happiness
Los Happiness é un grupo de música español ficticio, nacido a raíz duna campaña publicitaria de Tiempo BBDO para MTV España.
Traxectoria
O videoclip e a canción "Amo a Laura" popularizáronse rapidamente a través de páxinas como YouTube ou Google Video e pola blogosfera, chegando ata medios de prensa escrita e televisión.
O grupo orixinal (videoclip) realizou actuacións en La Noche de Buenafuente, en Channel Nº4 (Boris Izaguirre e Ana García-Siñeriz) e nun programa da canle MTV chamado Kabuki. Tras estas tres intervencións en televisión o grupo disolveuse xa que se trataba de actores contratados para a campaña.
Catro novos integrantes realizaron máis actuacións. Entre elas, promocionaron, aínda que moi fugazmente, a secuela de "Amo a Laura" chamada "El honor de Laura". O nuevo grupo separouse pero algún dos seus integrantes ten novos proxectos.
A rapaza de rosa ten nova canción, "Dejate llevar", e agora preséntase como Minimal. O rapaz de azul intenta saír adiante con actuacións para a Academia Mithos de Barcelona. A rapaza azul chámase Lara Álvarez e actualmente traballa como xornalista deportiva en La Sexta. O rapaz de amarillo chámase Jey Saes e esta organizando un casting para formar un nuevo grupo musical.
Comité Olímpico Guatemalteco
O Comité Olímpico Guatemalteco é unha organización sen ánimo de lucro que serve como o Comité Olímpico Nacional de Guatemala como parte do Comité Olímpico Internacional e PASO. Foi creado en 1947 e foi recoñecido oficialmente polo COI ese mesmo ano.
San Pedro
Fóra de Galicia
Arxentina:
Belize:
Chile:
Colombia:
Costa do Marfil:
Costa Rica:
O Salvador:
Filipinas:
Francia:
Guatemala:
Aeroporto Internacional de Auckland
O Aeroporto Internacional de Auckland é o aeroporto internacional máis grande e importante de Nova Zelandia, servindo a máis de 12 millóns de pasaxeiros por ano, e espérase que esta cantidade se duplique nos próximos 15 anos. Atópase en Mangere, un suburbio ao oeste de Manukau City, e está a 21 km cara ao sur do centro de Auckland. É a base de operacións principal da compañía neozelandesa Air New Zealand.
San Pedro
Fóra de Galicia
Honduras: