cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BMW Sauber
Tempada de 2007
A tempada comezou de xeito irregular para os seus dous pilotos : mentres que nas dúas primeiras carreiras Heidfeld acadou o cuarto posto, Kubica tivo de retirarse na primeira por mor dun problema coa caixa de cambios, e na segunda remataba 18º por un problema mecánico. Porén, a partir dese momento da tempada comezaron a finalizar constantemente nos puntos, coa excepción dos Grandes Premios de España e dos Estados Unidos, onde Heidfeld tivo que retirarse por problemas coa caixa de cambios e coa transmisión, respectivamente; e no GP do Canadá, onde Kubica sufriu un accidente moi forte que ocasionou que non tomara parte do GP seguinte , tendo de ser substituído por Sebastian Vettel, que acadou un oitavo posto no GP dos EEUU e que o 31 de xullo abandonou a disciplina da escudaría alemá , confirmándose o mesmo día que ía ocupar o posto de piloto titular en Scuderia Toro Rosso , debutando no GP de Hungría.
Durante 6 Grandes Premios consecutivos, desde o de Francia, até o de Italia, Heidfeld e Kubica conseguiron puntuar en tódalas probas a pesar da colisión na que se viron envoltos ambos pilotos na primeira volta do GP de Europa, e chegando incluso o alemán a conseguir o segundo podio da tempada no GP de Hungría cun terceiro posto. Porén, o noveno posto de Kubica no GP de Bélxica interrompeu a xeira.
O rendemento do equipo teutón, que conseguiu que polo menos un dos seus pilotos puntuase en cada Gran Premio da tempada, poríalle como terceira escudaría en resultados detrás de McLaren e de Ferrari, e a unha grande distancia dos seus perseguidores ; mais a sanción que recibiu McLaren, pola que se lles retiraban todos os puntos e se lles impedía gañar máis, deulle a BMW o segundo posto no Campionato de Construtores.
Tempada de 2008
miniatura|esquerda|300px|[[Robert Kubica no Gran Premio da China de 2008.]] O 21 de agosto de 2007, Mario Theissen confirmou a Robert Kubica e a Nick Heidfeld como pilotos titulares para o, mais sen saber aínda cal será o seu terceiro piloto, após liberar do seu contrato a Timo Glock o día 29 de novembro de 2007 para que este poida estar presente nos adestramentos libres de Xerez , que teñen lugar entre o 4 e o 7 de decembro de 2007, coa súa nova escudaría, Toyota Racing. Na súa procura do terceiro piloto, BMW probou a varios condutores, como o alemán Christian Vietoris, o brasileiro Augusto Farfus , o español Javier Villa ou o estoniano Marko Asmer.
Canto ao monopraza, o BMW Sauber F1.08 será presentado o 14 de xaneiro de 2008 en Múnic, Alemaña, debutando no Circuíto Ricardo Tormo de Valencia, España o día seguinte.
Tempada de 2009
miniatura|dereita|300px|[[Nick Heidfeld no Gran Premio de Bélxica de 2009.]]
Retirada do Campionato e venda
miniatura|dereita|300px|[[Kamui Kobayashi probando o Sauber C29 nuns adestramentos de pretempada no Circuíto de Xeréz o 10 de febreiro de 2010.]]
Estrutura directiva
BMW Sauber F1 Team formaba parte da sección de competición de deportes do motor de BMW, BMW Motorsport. Mario Theissen é tanto director de BMW Motorsport desde 1999 como Xefe de Equipo de BMW Sauber desde a súa fundación, e polo tanto o máximo responsábel da escudaría. O segundo de abordo era Willy Rampf, procedente de Sauber, e que tiña o cargo de Enxeñeiro Xefe. No momento da retirada do equipo e durante a maior parte da súa participación na categoría os principais empregados eran os seguintes:
Múnic, Alemaña
miniatura|dereita|300px|Sede central de [[BMW en Múnic.]]
Petronas
Petronas (acrónimo de Petroliam Nasional Berhad) é unha compañía petrolífera propiedade do Estado de Malaisia fundada o 17 de agosto de 1974. Con sede central nas Torres Petronas de Kuala Lumpur, é, segundo o Fortune Global 500 do 2007, a 121ª compañía máis grande do mundo. Oficialmente, Petronas é o Premium Partner (Socio Premium) de BMW Sauber.
Petronas comezou a súa andaina en Fórmula 1 o 29 de maio de 1995, cando foi anunciado un contrato de patrocinio por dous anos con Sauber , após esta escudaría disputárallo a Jordan, Arrows e Pacific. En, foi renovado para outras catro tempadas, até o máis. Mais logo de pouco tempo, a colaboración foi alén do patrocinio, estabelecendo entrambas as entidades de xeito conxunto a Sauber Petronas Engineering dirixida polo enxeñeiro xaponés Osamo Goto, que aínda que nun comezo ía servir para comercializar tecnoloxías procedentes da Fórmula 1 , xa a finais de comezou a fabricar os motores de Sauber a partir de unidades de Ferrari pagadas por Petronas , e renomeadas baixo o nome da petroleira , polo que a escudaría comezou a coñecerse como Sauber Petronas. A fundación desta nova compañía conxunta permitía ao Goberno Malaio mellorar as habilidades dos enxeñeiros patrios da industria da automoción, así como dar a coñecer as marcas malaias
O plan inicial era modificar os motores Ferrari durante as tempadas de e, para a partir de  fabricar os seus propios propulsores, porén, a crise asiática de 1998 evitou que o proxecto se levara a cabo , e Sauber Petronas seguiu a utilizar motores Ferrari.
Credit Suisse
miniatura|dereita|250px|Sede central de [[Credit Suisse en Zúric, Suíza.]] miniatura|dereita|250px|Alerón traseiro do [[BMW Sauber F1.07. No lado esquerdo pode verse o logo de Credit Suisse.]] Credit Suisse é unha entidade financeira multinacional con base en Zúric, Suíza. Fundada en 1856, comezou a súa expansión internacional abrindo unha oficina en Nova York en 1940, chegando a se converter na actualidade no segundo banco máis grande do país helvético e un dos máis importantes do mundo. Credit Suisse é, oficialmente, un dos Official Partners de BMW Sauber.
A entrada desta entidade suíza no mundo da Fórmula 1 como patrocinador de Sauber F1 fíxose oficial o 27 de xaneiro do durante a presentación do C20, o monopraza da escudaría para esa tempada. O contrato, asinado o día 12, tiña unha duración de tres anos e os rumores situábano nuns 17 millóns de dólares ao ano , e obxectivo do banco suízo era expandir os seus servizos de xestión de carteiras de clientes a nivel mundial, sobre todo en novos mercados como Asia. Para Sauber, este contrato supuxo, alén da inxección económica, o acceso a máis contratos de patrocinio a través dos contactos de Credit Suisse, como sucedeu coa firma de software Temenos.
Porén, o 9 de xaneiro de 2002, apenas após un ano de contrato, facíase pública a venda dun 63.25% de Sauber a Credit Suisse , nun paquete de accións que até entón atopábase en mans da compañía de bebidas enerxéticas Red Bull , que até o , ficaría só como patrocinador. A capacidade de decisión aínda recaía en Peter Sauber, xa que o fundador da escudaría retivo o resto das accións e o voto maioritario coa complicidade de Credit Suisse, que, en verbas de Ruth Stadelmann, portavoz da entidade financeira naquel momento, consideraba que "dirixir unha escudaría de Fórmula 1 non é certamente unha das competencias básicas da empresa". O 10 de outubro de 2003, renovouse o patrocinio para o.
O 22 de xuño de 2005, anunciouse a venda de Sauber a BMW, o que significaba que Credit Suisse traspasáballe a marioría das accións que posuía da escudaría. Porén, o traspaso do paquete estase a facer de xeito gradual, terminando a finais de 2008, e a entidade suíza segue a ser patrocinador de BMW Sauber, tal e como se anunciou en outubro de 2005 , cando se asinou un contrato por tres tempadas que rematará en. A achega anual de Credit Suisse ascendía a uns 17 millóns de euros.
A relación entre banco e escudería terminou o 19 de xaneiro de 2009, cando se anunciou que o contrato que unía a ámbalas dúas entidades non ía ser prorrogado. A explicación oficial foi que Credit Suisse se ía "concentrar en patrocinar eventos e institucións rexionais en lugar de eventos internacionais", porén, a Crise económica de 2009 e a saída do que fora presidente executivo do banco até 2007 e grande afeccionado á Fórmula 1 Oswald Grübel puideron ser as razóns extraoficiais.
Intel Corporation
miniatura|dereita|200px|Detalle do alerón dianteiro do [[BMW Sauber F1.06. Nel pódense ver os logos de Intel Corporation (abaixo) e Telefónica O2 (arriba). Esta derradeira deixou de patrocinar á escudaría ao final da tempada de .]] Intel Corporation, multinacional fundada en 1968 por Robert Noyce e Gordon Moore e baseada en Santa Clara, California, Estados Unidos; é a empresa fabricante de supercondutores máis grande do mundo, e inventora da arquitectura x86 á cal pertencen os chips Pentium, presentes en moitos ordenadores. Alén de microprocesadores, tamén fabrican placas nai, dispositivos de memoria e outros dispositivos electrónicos. Intel é o Official Corporative Partner (Socio Corporativo Oficial) de BMW Sauber.
A entrada de Intel na Fórmula 1 anunciouse o 15 de xaneiro de 2004, data en que foi feito público un contrato de patrocinio con Toyota Racing. Porén, logo dun ano, a compañía americana xa estaba a procurar por un contrato maior cun equipo punteiro , a pesar de que o enfado de Intel polo contrato asinado entre a FIA e AMD, o seu principal rival na fabricación de chips, estivo a piques de lles facer abandonar a Fórmula 1. O candidato mellor situado para asinar un contrato foi McLaren, cuantificado por algunhas fontes en 50 millóns de dólares e por outras en 55 ; mais as negociacións non chegaron a bo porto, malia estaren moi cerca do final , e McLaren asinou con Vodafone.
Alén do patrocinio, Intel colaborou na fabricación dunha supercomputadora fornecendo os procesadores para substituír a Albert, herdado de Sauber F1. Esta supercomputadora, chamada Albert2, ten unha capacidade de 12 billóns de cálculos por segundo e un peso de 21 toneladas , e é utilizada para cálculos de dinámica computacional de fluídos (DCF) , evitando así a construción dun segundo túnel de vento. Segundo Willem Toet, xefe de aerodinámica da escudaría, no momento da súa presentación era "o máis rápido empregado en Europa con fins industriais".
Dell
Dell é unha compañía tecnolóxica estadounidense baseada en Round Rock, Texas e fundada o 4 de novembro de 1984. Entre os seus produtos atópanse computadoras persoais, PDA's ou dispositivos de almacenamento de datos. Segundo a lista Fortune Global 500, é a 102ª empresa máis grande do mundo. Dell é Official Partner (Socio Oficial) de BMW Sauber.
Outros
Alén dos mencionados e malia que os seus logos non aparecen no monopraza, BMW Sauber ten outros patrocinadores. Baixo o nome de Official Partners, ademais de Credit Suisse e Dell, está incluídos Puma, empresa téxtil deportiva alemá, que equipa á escudaría con material deportivo. Baixo o nome Technichal Partner áchase Bridgestone, fabricante xaponés de pneumáticos, que fornece a toda á grella da Fórmula 1 coas súas gomas.
BMW Sauber ten outras dúas categorías de patrocinadores. Co nome de Official Suppliers atópanse, entre outras, compañías como Certina, DuPont, Würth ou Man; e co nome de Promotional Suppliers, entre outras están Mitsubishi, Lista ou Klauke.
Resultados completos en Fórmula 1
(Lenda) (Os resultados en letra grosa indican que o piloto acadou a pole position)
‡ Só se repartiron a metade dos puntos correspondetes por posición xa que se disputou menos do 75% da carreira.
Ligazóns externas
BMW in Formula One
Rodimeniofícidas
Descrición
A subclase foi descrita en 2004 por G. W. Saunders & Hommersand.
Clasificación
A sublclase comprende as seguintes ordes:
Diario de La Coruña (1857)
miniatura|Número 1. Diario de La Coruña foi un xornal editado na Coruña en 1857.
Criatura
Criatura é o cuarto traballo discográfico da banda de rock galega Heredeiros da Crus. Trátase dun EP publicado o 17 de outubro de 1997 por Forza Discos.
Ricardo Martín Esperanza
Ricardo Martín Esperanza, coñecido como Caíto, nado en Ourense o 29 de setembro de 1911 e finado en Madrid o 17 de outubro de 1983, foi un político galego.
Traxectoria
Vencellado ao tradicionalismo, formou parte, xunto con Eduardo Valencia e Francisco Rodríguez, do Triunvirato Provincial de Falange Española de las JONS, constituído en Canedo en 1934. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi detido pola súa filiación falanxista. Foi desterrado a Asturias e despois a Verín. Pasou a Guerra Civil na zona republicana e ao rematar estivo un tempo nun campo de concentración e pasou despois á Coruña. Foi o primeiro Director Xeral da Caixa de Aforros Provincial de Ourense (1948-1974), alcalde de Ourense (1970-1974) e procurador nas Cortes Españolas. En 1981 viuse implicado nun escándalo financeiro pola súa xestión en Caixa Ourense. Logo de sucesivos aprazamentos pola doenza cardíaca que padecía, viuse a causa na Sala II do Tribunal Supremo. Condenado, foi indultado de parte da condena no mesmo xuízo e tampouco chegou a cumprir a pena de reclusión menor pola súa enfermidade. Logo de permanecer internado dous meses no verán de 1981, concedéronlle a liberdade condicional. Logo déronlle un indulto especial, sendo ministro de Xustiza Pío Cabanillas.
Mario Benedetti
Traxectoria
Foi fillo de Brenno Benedetti e Matilde Farugia bautizado con cinco nomes. Residiu en Paso de los Toros xunto á súa familia durante os seus primeiros dous anos de idade, para logo se trasladar a Tacuarembó por asuntos de negocios. Logo dunha infrutuosa estadía nese lugar (onde foron vítimas dunha estafa, a familia trasladouse a Montevideo, cando Mario Benedetti tiña catro anos de idade. En 1928 inicia os seus estudos primarios no Colexio Alemán de Montevideo, de onde é retirado en 1933. En consecuencia, ingresa no Liceo Miranda por un ano.Os seus estudos secundarios realizounos de maneira incompleta en 1935, no Liceo Miranda, para continuar de maneira libre, por problemas económicos. Dende os catorce anos traballou na empresa Will L. Smith, S.A. de repostos para automóbiles.
Entre 1938 a 1941 residiu case continuamente en Buenos Aires, Arxentina. En 1945 integrouse ó equipo de redacción do semanario Marcha, onde permaneceu ata 1974, ano en que foi clausurado polo goberno de Xoán María Bordaberry. En 1954 é nomeado director literario de dito semanario. O 23 de marzo de 1946 contrae nupcias con Luz López Ledo, o seu grande amor e compañeira de vida. En 1948 dirixe a revista literaria Marginalia. Publica o volume de ensaios Peripecia e novela.
En 1949 é membro do consello de redacción de Número, unha das revistas literarias máis destacadas da época. Participa activamente no movemento contra o Tratado Militar cos Estados Unidos. É a súa primeira acción como militante. Ese mesmo ano obtivo o Premio do Ministerio de Instrución Pública pola súa primeira compilación de contos, Esta mañá. Mario Benedetti foi gañador do galardón en repetidas ocasións ata 1958, cando renunciou sistematicamente a el por discrepancias coa súa regulamentación.
En 1964 traballa como crítico de teatro e codirector a páxina literaria semanal «Ó pé das letras» do diario A mañá. Colabora como humorista na revista Peloduro. Escribe crítica de cine en A Tribuna Popular. Volta a Cuba para participar no xurado do concurso Casa das Américas. Participa no encontro con Rubén Darío. Viaxa a México para participar no II Congreso Latinoamericano de Escritores.
Participa no Congreso Cultural da Habana coa relatorio "Sobre as relacións entre o home de acción e o intelectual" e é Membro do Consello de Dirección de Casa das Américas. En 1968 funda e dirixe o Centro de Investigacións literarias de Casa das Américas, cargo no cal se mantería ata 1971.
Xunto a membros do Movemento de Liberación Nacional - Tupamaros, fundou en 1971 o Movemento de Independentes 26 de Marzo, unha agrupación que pasou a formar parte da coalición de esquerdas Fronte Ampla dende as súas orixes. Benedetti foi representante do movemento de liberación nacional na Mesa Executiva de Fronte Ampla dende 1971 a 1973.
Ademais é nomeado director do Departamento de Literatura Hispanoamericana na Facultade de Humanidades e Ciencias da Universidade da República de Montevideo.
Publica Crónica do 71, composto de editoriais políticos publicados no semanario Marcha na súa maioría, un poema inédito e tres discursos pronunciados durante a campaña de Fronte Ampla. Tamén publica Os poemas comunicantes, con entrevistas a diversos poetas latinoamericanos.
Montreuil-sous-Pérouse
Montreuil-sous-Pérouse (en Mousterel-ar-Veineg, e en galó: Montroelh-d'ssous-Pérózz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Mario Benedetti
Traxectoria
Tras o Golpe de Estado do 27 de xuño de 1973 renuncia ó seu cargo na universidade, pese a ser elixido para integra-lo claustro. Ademais, á luz do seu activo apoio á subversión marxista debe abandonar o Uruguai, partindo ó exilio en Buenos Aires, na Arxentina. Posteriormente se exiliaría no Perú, onde foi detido, deportado e amnistiado, para logo se instalar en Cuba, no ano 1976. Ó ano seguinte, Benedetti recalaría en Madrid, España. Foron dez longos anos os que viviu afastado da súa patria e a súa esposa, quen tivo que permanecer no Uruguai coidando das nais de ambos.
A versión cinematográfica de A tregua, dirixida por Sergio Renán, foi nomeada á cuadraxésima sétima versión dos Premios Óscar en 1974, á mellor película estranxeira. Finalmente o premio, entregado na cerimonia do 8 de abril de 1975, adxudicoullo a película italiana Amarcord.
En 1976 volta a Cuba, esta vez como exiliado, e reincorpórase ó Consello de Dirección de Casa das Américas. O ano 1980 trasládase a Palma. Dous anos máis tarde inicia a súa colaboración semanal nas páxinas de Opinión do diario El País. O mesmo ano o Consello de Estado de Cuba concédelle a Orde Félix Varela. En 1983 traslada a súa residencia a Madrid.
Volve ao Uruguai en marzo de 1983, iniciando o autodenominado período de desexilio, motivo de moitas das súas obras. É nomeado Membro do Consello Editor da nova revista Brecha, que vai dar continuidade ó proxecto de Marcha, interrompido en 1974.
En 1986 recibe o Premio Jristo Botev de Bulgaria, pola súa obra poética e ensaística. En 1987 é galardoado en Bruxelas co Premio Llama de Oro de Amnistía Internacional pola súa novela Primavera con una esquina rota. En 1989 é condecorado coa Medalla Haydeé Santamaría polo Consello de Estado de Cuba.
Benedetti recibiu, o 30 de novembro de 1996, o Premio Morosoli de Plata de Literatura, entregado pola Fundación Lolita Rubial, de Minas, Uruguai. Na ocasión, Benedetti foi destacado pola súa obra narrativa. O mesmo ano, xunto a outros cincuenta escritores, foi distinguido polo Estado de Chile coa Orde ó Mérito Docente e Cultural Gabriela Mistral.
En maio de 1997 foi investido co título Doutor honoris causa pola Universidade de Alacant. O 30 de setembro do mesmo ano foi galardoado co Premio León Felipe, en mención ós valores cívicos do escritor. Ademais foi investido en decembro como Doutor honoris causa en Ciencias Filolóxicas da Universidade da Habana.
O 31 de maio de 1999 foi galardoado co VIII Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana, dotado de 6 000 000 ?. A Fundación Cultural e Científica Iberoamericana José Martí concedeulle o 29 de marzo de 2001 o I Premio Iberoamericano José Martí.
O 19 de novembro de 2002 foi nomeado Cidadán ilustre pola Intendencia de Montevideo, nunha cerimonia encabezada polo intendente Mariano Arana.
En 2004 concedéuselle o Premio Etnosur. En 2004 presentouse por primeira vez en Roma, Italia, un documental sobre a vida e a poesía de Mario Benedetti, titulado Mario Benedetti y otras sorpresas. O documental, que foi escrito e dirixido por Alessandra Mosca, e protagonizado por Benedetti, foi patrocinado pola Embaixada do Uruguai en Italia. O documental participou no Festival Internacional do Novo Cinema Latinoamericano da Habana, no XIX Festival do Cinema Latinoamericano dei Trieste e no Festival Internacional de Cine de Santo Domingo.
O 7 de xuño de 2005 adxudicouse o XIX Premio Internacional Menéndez Pelayo, consistente en 48.000 € e a Medalla de Honra da Universidade Internacional Menéndez Pelayo. O premio, outorgado pola Universidade Internacional Menéndez Pelayo, é un recoñecemento ó labor de personalidades destacadas no ámbito da creación literaria ou científica, tanto en idioma español como portugués.
Mario Benedetti repartía o seu tempo entre as súas residencias do Uruguai e España, atendendo as súas múltiplas obrigas e compromisos. Despois do falecemento da súa esposa Luz López, o 13 de abril de 2006 vítima da enfermidade de Alzheimer, Benedetti trasladouse definitivamente á súa residencia no barrio Centro de Montevideo, Uruguai. Con motivo do seu traslado, Benedetti doou parte da súa biblioteca persoal en Madrid, ó Centro de Estudos Iberoamericanos Mario Benedetti da Universidade de Alacant.
A Fundación Lolita Rubial volveu a condecorar a Benedetti o 25 de novembro de 2006, co Premio Morosoli de Ouro.
Obra
A obra de Mario Benedetti atópase compilada nas seguintes publicacións:
Emilio Pérez Nieto
Emilio Pérez Nieto, nado en Ourense o 2 de xaneiro de 1942, é un empresario galego.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia de empresarios e comerciantes locais, neto de José Ramón Pérez Cid e fillo de Ramón Pérez Rumbao. Estudou Ciencias Económicas na Universidade de Bilbao.
Gran Premio de Alemaña de 1990
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o LI Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 29 de xullo de 1990. Foi a novena rolda da tempada de, o 52º Gran Premio de Alemaña e o décimo cuarto que se celebrou no circuíto de Hockenheim. Foi o 39º e último Gran Premio de Fórmula Un que se celebrou en Alemaña Occidental antes da súa reunificación con Alemaña Oriental. A carreira disputouse sobre 45 voltas do circuíto de sete quilómetros para unha distancia de carreira de 306 quilómetros.
Emilio Pérez Nieto
Traxectoria
Fíxose cargo da empresa principal do grupo familiar, Pérez Rumbao, SA, que desenvolve operacións no sector do automóbil, dende a venda de turismos e camións, ata a construción de pezas e complementos do automóbil ou a venda de combustíbel.
Gran Premio de Alemaña de 1990
A carreira gañouna o Campión do Mundo de, o piloto brasileiro Ayrton Senna pilotando un McLaren MP4 / 5B. Logrou a vitoria por seis segundos sobre o italiano Alessandro Nannini que pilotaba un Benetton B190 que estaba só dous segundos diante do compañeiro de equipo de Senna, o austríaco Gerhard Berger.
Emilio Pérez Nieto
Traxectoria
Presidente da Confederación Empresarial de Ourense durante os anos da transición política, en 1982 fíxose cargo da presidencia da Confederación de Empresarios de Galicia. Estivo neste posto durante dous anos, ata 1984. Tamén foi presidente do Consello Social da Universidade de Santiago de Compostela, así como presidente da asociación empresarial do seu sector en Galicia dende 2009, a Asociación de Concesionarios de Automóbiles de Galicia (ACOAGA), e dende 2010 da Asociación Galega da Empresa Familiar.
Gran Premio de Alemaña de 1990
A vitoria de Senna púxoo de novo no liderado de puntos do campionato, catro por diante do piloto de Ferrari Alain Prost.
Pre-cualificación
O equipo Coloni terminou a súa relación co pouco competitivo motor Subaru. O Coloni C3C modificado chegou ao circuíto cun Cosworth DFR V8 (que segundo o equipo pesaba uns 100 kg menos que o Subaru) e permanecería co V8 ata o final da tempada.
Cualificación
Completaron os 10 primeiros Nelson Piquet (Benetton-Ford), Jean Alesi (Tyrrell-Ford), Alessandro Nannini (Benetton-Ford), quen sufriu un forte choque durante a cualificación do venres na Bremsschikane 2 logo de montar unha beirarrúa e golpear a barreira o suficientemente forte como para lanzar o coche ao aire e de novo caer na pista facendo deter a sesión. Nannini sobreviviu ao choque con pouco máis que o orgullo mallado. O décimo mellor cualificador foi Ivan Capelli no Leyton House-Judd. Tal foi a diferenza en tempos que Capelli foi uns 4.151 segundos máis lento que Senna.
Informe da carreira
A natureza rápida do circuíto deu como resultado varios fallos de motor, aínda que os catro equipos grandes tomaron os seis postos de puntos.
Ambos compañeiros do equipo Onyx Grand Prix JJ Lehto e Gregor Foitek conseguiron meter o seu renomeado Monteverdi ORE-2 na carreira, foi a última vez que calquera dos coches cualificaría para unha carreira antes da disolución do equipo en agosto.
Philippe Alliot foi descualificado porque os comisarios axudaron ao seu Ligier JS33B a reincorporarse á carreira logo de ser bloqueado polo Dallara 190 de Emanuele Pirro. A volta rápida da carreira logrouna Thierry Boutsen no seu Williams, por primeira vez na súa carreira.
Vilarvello, Bardullas, Muxía
Vilarvello é un lugar da parroquia do Bardullas no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Atol Penrhyn
miniatura|Vista parcial do atol e da pista de aterraxe. Penrhyn, ou tamén Tongareva, é un atol, o máis remoto das illas Cook. Está situado no grupo setentrional, a 1.365 km ao norte de Rarotonga.
Xeografía
O atol ten unha lagoa de máis de 280 km², unha das máis grandes do Pacífico sur. As terras emerxidas teñen unha superficie total de 9,8 km². Dispón de tres pasos navegables a través do escollo. O máis utilizado, serve de paso entre Panamá e Nova Zelandia, é o paso de Taruia, preto da vila de Omoka. Atópase exactamente a 9º de latitude sur e 158º de lonxitude oeste e por isto era utilizado frecuentemente polos navegantes para calibrar os seus instrumentos. Alén da lagoa atópase outra vila, denominada Te Tauta.
A principal actividade económica é o cultivo de perlas negras. Son moi apreciados os tradicionais chapeus artesáns de follas de pandanacia.
A poboación total era de 357 habitantes ao censo do 2001.
Historia
O atol foi descuberto en 1788, polo inglés W. Severo no barco Lady Penrhyn, de volta da primeira viaxe de deportación de convictos a Australia. O nome orixinal maorí é Tongareva, que significa 'afastada desde o sur'. Tamén se coñecía como «o círculo» (Te Pitaka). O nome maorí actual é Mangorongaro.
A partir de 1854 foi evangelizada por pastores de Rarotonga. Dez anos máis tarde chegaron os negreiros peruanos e estímase que deportaron ao Perú, uns 1.000 habitantes axudados polos misioneiros que necesitaban diñeiro para construír igrexas. Denominaron a illa como dos Catro Evanxelistas.
Durante a segunda guerra mundial construíuse un aeroporto que aínda está en servizo, con voos semanais a Rarotonga.
Levi Leipheimer
250px|miniatura|dereita|Levi Leipheimer en [[2009.]]‎ Levi Leipheimer, nado o 24 de outubro de 1973 en Butte, Montana, é un ciclista estadounidense. Fíxose profesional en 1998 e deuse a coñecer na Vuelta a España 2001 na que rematou 3º na clasificación xeral. As súas características son axeitadas para as grandes voltas xa que se defende na montaña e destaca nas contra o reloxo. Ten sido campión nacional de ciclismo tanto en ruta como contra o reloxo, e acadou vitorias de etapa no Tour de Francia 2007 e na Vuelta a España 2008. Nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 foi medalla de bronce na proba de contra o reloxo.
Participacións nas Grandes Voltas
Ab = Abandono
Vitorino Nemésio
Vitorino Nemésio Mendes Piñeiro da Silva, nado na Praia da Vitoria (Azores) o 19 de decembro de 1901 e finado en Lisboa o 20 de febreiro de 1978, foi escritor portugués: poeta, novelista, cronista, académico e intelectual dos Azores que se destacou como autor de Mao Tempo no Canal, e profesor da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa.
Traxectoria
Fillo de Vitorino Gomes da Silva e de Maria da Gloria Mendes Piñeiro, na infancia a vida non lle correu ben en termos de éxito escolar, unha vez que foi expulsado do Instituto de Angra, e suspendeu o 5.º ano, feito que o levou a sentirse incomprendido polos profesores. Do período do Instituto de Angra, só gardou boas lembranzas de Manuel António Ferreira Deusdado, profesor de Historia, que o introduciu na vida das Letras.
Con 16 anos de idade, Nemésio desembarcou por primeira vez na cidade da Horta para se presentar aos exames, como alumno externo do Liceu Nacional da Horta. Acabou por concluír o Curso Geral dos Liceus, o 16 de xullo de 1918, coa cualificación de dez valores.
A súa estadía na Horta foi curta, de maio a agosto de 1918. O 13 de agosto o xornal O Telégrafo daba noticia de que Nemésio, a pesar de ser un fedello, un ano antes de chegar á Horta, enviara un exemplar de Canto Matinal, o seu primeiro libro de poesía (publicado en 1916), ao director do Telégrafo, Manuel Emídio.
A pesar da tenra idade, Nemésio chegou á Horta xa imbuído dalgúns ideais republicanos, pois en Angra do Heroísmo xa participara en reunións literarias, republicanas e anarco-sindicalistas, sendo influenciado polo seu amigo Jaime Brasil, cinco anos máis vello (primeiro mentor intelectual que o marcou para sempre) e por outras persoas tal como Luís da Silva Ribeiro, avogado, e Gervásio Lima, escritor e bibliotecario.
En 1918, ao final da primeira guerra mundial, a Horta posuía un intenso comercio marítimo e unha impresionante animación nocturna, unha vez que se constituía en porto de escala obrigatoria, local de reabastecemento de frotas e de repouso de mariñeiros. Na Horta estaban instaladas as compañías dos Cabos Telegráficos Submarinos, que convertían a cidade nun "nó de comunicacións" mundiais. Ese ambiente cosmopolita contribuíu, decisivamente, para que el viñese máis tarde a escribir a obra mítica titulada Mao Tempo no Canal, traballada desde 1939 e publicada en 1944, cuxa acción decorre nas catro principais illas do grupo central azoriano: Faial, Pico, San Jorge e Terceira, ademais o núcleo da intriga desenvólvese na Horta.
Esta novela evoca un período (1917-1919) que coincide en parte coa súa permanencia na illa do Faial e nel aparecen persoas tales como o José Machado de Serpa, senador da República e estudoso, o padre Nunes da Rosa, contista e profesor do Instituto da Horta, e Osório Goulart, poeta.
En 1919 iniciou o servizo militar, como voluntario na arma de Infantaría, o que lle proporcionou a primeira viaxe para fóra do arquipélago. Concluíu a secundaria en Coímbra en 1921 e inscríbese na Facultade de Dereito da Universidade de Coímbra. Tres anos máis tarde, Nemésio trocou esa carreira pola de Ciencias Histórico Filosóficas, da Facultade de Letras de Coímbra e en 1925 matriculouse no curso de Filoloxía Románica da mesma Facultade.
En 1930 trasladouse para a Facultade de Letras da Universidade de Lisboa onde o ano seguinte concluíu Filoloxía Románica con altas cualificacións, comezando axiña a ensinar literatura italiana. A partir de 1931 deu inicio á carreira académica na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, onde explicou Literatura Italiana e, máis tarde, Literatura Española.
En 1934 doutorouse en Letras pola Universidade de Lisboa coa tese A Mocidade de Herculano até à Volta do Exilio. Entre 1937 e 1939 foi docenta na Vrije Universiteit Brussel, regresando, este último ano, ao ensino na Facultade de Letras de Lisboa.
En 1958 foi docente no Brasil. O 19 de xullo de 1961 foi feito Grande-Oficial da Orde do Infante D. Henrique e, o 17 de abril de 1967. O 30 de agosto de 1978 recibiu a Grã-Cruz da Orde Militar de Sant'Iago da Espada, a título póstumo. O 12 de setembro de 1971, atinxido polo límite legal de idade para o exercicio de funcións públicas, ditou a súa última lección na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, onde ensinara durante case catro décadas, pasando a ser Catedrático Xubilado.
Foi autor e presentador do programa televisivo Se bem me lembro, que contribuíu para popularizar a súa figura e dirixiu aínda o xornal O Dia entre o 11 de decembro de 1975 e o 25 de outubro de 1976.
Faleceu o 20 de febreiro de 1978, en Lisboa, no Hospital da CUF, e foi sepultado en Coímbra. Pouco antes de morrer, pediulle ao fillo ser sepultado no cemiterio de Santo António dos Olivais, en Coímbra. E aínda pediu máis: que as campás tocasen o Aleluia en vez do toque a morto. A súa petición foi respectada.
En 1978, o Concello de Lisboa homenaxeou o escritor dándolle o seu nome a unha rúa na zona da Quinta de Santa Clara, na Ameixoeira. Na Ilha Tereceira hai unha Escola Secundária Vitorino Nemésio.
Eternamente ligado ao Concello de Penacova (preto de Coímbra), Nemésio, que foi Presidente da Associação Portuguesa dos Amigos dos Moinhos, era alí propietario de tres muíños. Na súa homenaxe a Câmara Municipal de Penacova criou, na Portela de Oliveira, o Museu do Moinho Vitorino Nemésio.
Obra
Vitorino Nemésio foi narrador, poeta, cronista, ensaísta, biógrafo, historiador da literatura e da cultura, xornalista, investigador, epistológrafo, filólogo e comunicador televisivo, para alén de toda a actividade de docencia. O seu nome consta da lista de colaboradores da Revista dos Centenarios publicada por mor da Exposição do Mundo Português e nas revistas, Panorama  (1941-1949) Conímbriga de 1923,  Renovação (1925-1926), Atlântico  e Litoral  (1944-1945).
Levou a cabo, na súa obra, unha transformación das tendencias da Presença (que de certa forma precedeu), que garantiu a eternidade dos seus textos. Fortemente marcado polas raíces insulares, a vida azoriana e as lembranzas da súa infancia percorren a obra do escritor, nunha especie de chamamento, revelado pola tenrura da súa inspiración popular, pola presenza das cousas simples e das xentes, e pola profunda humanidade fronte á existencia e ao sufrimento da vida humana.
Obras completas de Vitorino Nemésio publicadas a partir de 2018
A Companhia das Ilhas en colaboración Imprensa Nacional-Casa da Moeda comezaron en 2018 a publicación das Obras Completas de Vitorino Nemésio. Os libros publicáronse a partir de 2018, distribuídos en 16 volumes.
A poesía en Vitorino Nemésio
Nemésio é sobre todo un poeta, tal como el propio o afirma, unha vez que escribir poesía foi unha actividade ininterrompida mantida desde 1916 (co Canto Matinal) até 1976 (Era do Átomo Crise do Homem).
Na opinión de Óscar Lopes, falando respecto á poesía nemesiana, el dinos que os volumes de versos se poden agrupar en dous ciclos distintos e que se intersectam na obra Nem toda a Noite a Vida que é o máis heteroxéneo de todos. No primeiro ciclo a temática está relacionada coa insularidade, coa saudade á illa, á infancia, á adolescencia, ao pai e ao seu primeiro amor prohibido. Toda esta temática está ben visíbel en O Bicho Harmonioso e en Eu, Comovido a Oeste.
No segundo ciclo xa se nota unha transmutación de temas, enveredando para unha temática relixiosa e metafísica. Coloca cuestións acerca da vida e da morte, do ser (devir e permanencia do ser), e da busca de sentido para a existencia. Por iso o poeta é identificado coa corrente filosófica existencialista. A par desta poesía erudita o poeta cultiva tamén unha poesía popular profundamente marcada por símbolos de azorianidade, polo que moitas veces é acusado de rexionalismo literario na súa obra.
A narrativa en Vitorino Nemésio
Os fragmentos de inspiración azoriana son bastante significativos na súa obra notándose a presenza de lembranzas infantís, e amores, dores e agoiros de figuras de humildes que nestas páxinas fican vivindo, baixo a obsesión circundante do mar, na opinión de Afonso Lopes Vieira. A súa experiencia de persoa das illas encóntrase presente na súa obra en xeral, cuxa vida no dominio da ficción se inicia en 1924 coa publicación do volume de contos Paço do Milhafre prologado por Afonso Lopes Vieira, e máis tarde rebautizado co título O Mistério do Paço do Milhafre, sendo publicado en 1949.
Vitorino Nemésio ao longo de toda a súa carreira literaria nunca deixou de sorprender aos demais. O escritor conseguiu transmitir nas súas novelas unha correcta orixinalidade da escrita, sobre todo na descrición dos lugares e no deseño das personaxes, e até dar unha correcta xenerosidade humana que se pode presenciar en Varanda de Pilatos (obra publicada en 1927) e no volume de A Casa Pechada, constituída por tres historias: O Tubarão, Negócio de Pomba e A Casa Fechada. En relación a esta última historia, a crítica foi bastante positiva e unánime, sendo considerada unha obra excepcional.
Con todo houbo unha novela, máis complexa, variada, densa e sutil que é Mau Tempo no Canal, obra incomparábel na literatura portuguesa do século XX. Esta novela fora xa "ensaiada" en Negócio de Pomba, isto é, esta posúe moitos aspectos que irán ser tratados a posteriori naquela novela.
Despois de ter escrito Mau Tempo no Canal, pódese afirmar que Vitorino Nemésio nunca máis volveu aos trillos da novela. El mesmo afirma nun inédito do seu espolio Morro autor de um romance único. Mau Tempo no Canal corresponde ao momento máis alto da súa vasta produción literaria e é unha das obras-primas da literatura portuguesa. Mau tempo no canal é tamén unha serie da RTP de 1992, adaptada da novela.
Ensaio e crítica
Publicou ensaios sobre temas diversos, como temas portugueses e brasileiros, un ensaio sobre Gil Vicente e tamén crítica de poesía. Tamén escribiu obras de natureza biográfica: xa no seu doutoramento tratou a vida de Alexandre Herculano. Escribiu igualmente unha biografía de Isabel de Aragón, a Raíña Santa.
Crónica
Escribiu crónicas das viaxes que fixo ao Brasil, aos Azores e á Madeira
Outras actividades
A par da súa actividade literaria e de docencia, Vitorino Nemésio daba conferencias (foi nunha das viaxes á España para dar unha conferencia que acabou por coñecer persoalmente a Miguel de Unamuno), colaboraba coa RTP (Se Ben Me Lembro), ben como en varias revistas e xornais (Seara Nova, Presença, O Diabo e Diário Popular), fundou e dirixiu en conxunto con outros xornais e revistas Gente Nova), foi redactor de xornais e en 1975-1976 asumiu a dirección do xornal O Dia, no fin da súa carreira profesional.
O concepto de Azorianidade
O concepto de "açorianidade" foi definido por Nemésio en 1932 e, desde entón, foi amplamente divulgado en contextos ben diferenciados, desde estudos de ámbito literario a intervencións de orde política. Aquel ano, por ocasión do V Centenário do Descobrimento dos Açores, afirmou:
Posteriormente, en 1975, en catro novos textos publicados no Diário Insular, o mesmo foi retomado e afondado. É o propio Nemésio que recorda:
Miura
Miura (三浦市, みうらし, Miura-shi) é un concello da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situado ao sur da rexión de Kantō e ao sueste da prefecturan, na península de Miura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 32,28 km² e a poboación de 48.730 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.510 h/km².
O concello de Miura limita co concello de Yokosuka.
Inaxio Kortabarria
Inaxio Kortabarria Abarrategi, nado en Arrasate (Guipúscoa) o 31 de xullo de 1950, é un ex futbolista vasco. Xogaba de defensa central e foi capitán da Real Sociedad na década de 1970 e comezos dos anos 1980.
Traxectoria
Xogador formado na canteira da Real Sociedad, debutou no primeiro equipo en 1971, tras xogar os anos anteriores no filial, o San Sebastián Cf. Kortabarria mantívose 14 tempadas no primeiro equipo do club donostiarra, nos que disputou 355 partidos de Liga e anotou 16 goles. En total disputou 442 partidos oficiais e marcou 22 goles coa Real.
Coa Real Sociedade viviu a consolidación do club na Primeira división española e posteriormente os anos dourados deste club. Logrou o subcampionato de Liga de 1979-80, no ano no que a Real bateu unha marca de imbatibilidade aínda vixente na competición doméstica española. Logrou os títulos de Liga de 1980-81 e 1981-82. Tamén gañou a Supercopa de España de 1982, primeira edición dese torneo, e alcanzou as semifinais da Copa de Europa en 1983.
Foi autor do primeiro gol da Real Sociedade no histórico empate a 2 de 1981 contra o Sporting de Xixón que supuxo o primeiro título de Liga da Real Sociedade. Tamén é lembrado por saír o 5 de decembro de 1976 durante os prolegómenos dun derbi vasco xunto ó capitán do Athletic Club, José Ángel Iribar, ó céspede do Estadio de Atotxa portando unha Ikurriña. Daquela, esta bandeira era aínda ilegal e a foto de ambos os capitáns portando a insignia vasca converteuse nunha importante icona da transición no País Vasco e un importante fito no proceso de legalización e aceptación dese símbolo.
A súa retirada produciuse en 1985, a piques de cumprir os 35 anos de idade. O seu posto na defensa realista viña sendo ocupado dende 1983 de forma habitual por Agustín Gajate.
Selección nacional
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en 4 ocasións, sen marcar ningún gol.
Malia ser un dos mellores defensas españois da época, Kortabarria non volveu xogar coa selección española despois de 1977. Esa ausencia debeuse á renuncia do propio xogador á selección. Kortabarria é o único futbolista vasco que renunciou pública e abertamente a xogar coa selección española por mor das súas ideas independentistas.
Tamén disputou 2 partidos amigables coa selección de fútbol do País Vasco.
Hangzhou
Hangzhou é unha cidade da República Popular da China capital da provincia de Zhejiang, sitúase 180 km ao suroeste de Shanghai, á beira do río Fuchun xusto antes da súa foz (co nome de río Qiantang) na baía de Hangzhou do Mar do Leste da China. Cidade historicamente importante (considerada unha das sete antigas capitais chinesas) conta cunha poboación de 8 100 000 habitantes (2009; concello de 16.847 km²).
Fundada en tempos da dinastía Qin (215 aC), terminal sur do Gran Canal (609) cando foi amurallada, acadou a súa importancia como capital da dinastía dos Song Meridionais (século XII-XIII) e foi visitada por Marco Polo, xa en tempos dos mongois da dinastía Yuan, quen relatou o seu esplendor.
Castor 1
Castor 1 é o nome dun foguete estadounidense fabricado por Thiokol e usado como etapa ou acelerador en conxunto con outros foguetes, como por exemplo no Scout X, o Delta D ou o Delta G.
Juan Gil Armada
Juan Gil-de Araujo Armada, marqués de Figueroa, nado en 1900 e finado en Abegondo o 12 de febreiro de 1981, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Joaquina Armada Losada e Miguel Gil de Araujo Casares e sobriño de Juan Armada Losada, logo da súa morte en 1932 sucedeuno no Marquesado de Figueroa. Foi alcalde de Santiago de Compostela do 18 de novembro de 1938 ao 29 de novembro de 1941. Despois foi presidente de Cantigas e Agarimos, da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, do Padroado Rosalía de Castro e da Archicofraría do Apóstolo Santiago.
Vida persoal
Casou con Pilar González de Careaga Fontecha.
José Sabucedo Morales
Traxectoria
Era militante do Partido Conservador, co que foi elixido deputado provincial polo distrito Carballiño-Ribadavia dende 1915. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte de Lemos nas eleccións de 1920. Pero as eleccións foron anuladas e en febreiro de 1921 foi nomeado presidente da Deputación de Ourense. Foi nomeado senador en 1923. Foi o primeiro presidente da Coral de Ruada (1919-1933). Durante a Segunda República militou en Renovación Española, coa que foi elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións xerais de 1933 e nas de febreiro de 1936. miniatura|275px|Homenaxe a José Sabucedo (x) ao ser designado representante do conde de Bugallal na provincia de Ourense en 1922.
Hexagrama
O termo hexagrama, do grego εξα (hexa, seis) e γραμμα (gramma, "trazo"), pode referirse a:
Recursos Integrados da Lingua Galega
O Portal RILG (Recursos Integrados da Lingua Galega) é unha plataforma que ofrece os seus servizos de consulta desde 2006, tendo como obxectivo a integración, explotación conxunta e difusión dos recursos textuais e léxicos de tecnoloxía lingüística da lingua galega xerados en distintos proxectos realizados polo Instituto da Lingua Galega (ILG) da Universidade de Santiago de Compostela e polo Seminario de Lingüística Informática (SLI) e o Grupo TALG (Tecnoloxías e Aplicacións da Lingua Galega) da Universidade de Vigo.
Desde 2018, o Portal RILG inclúe o banco de terminoloxía multilingüe do bUSCatermos grazas á colaboración do Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela.
Arte posmoderna
miniatura|A Ópera de Sydney O posmodernismo en sentido artístico abrangue un gran número de correntes dende os anos 1950 ata a actualidade; é difícil precisar en xeral os límites entre as realizacións máis arriscadas do modernismo e as primeiras obras posmodernas, inda que algunhas artes; entre as que destaca a arquitectura; gozaron dun movemento posmoderno programático e organizado dende moi cedo. Os trazos máis notables da arte posmoderna son a valoración das formas industriais e populares, o debilitamento das barreiras entre xéneros e o uso deliberado e insistente da intertextualidade, expresada frecuentemente mediante a colaxe'.
Arquitectura posmoderna
Probablemente o primeiro desenvolvemento artístico deliberadamente posmoderno tivo lugar na arquitectura. Os arquitectos vangardistas da primeira metade do século XX; a Bauhaus de Ludwig Mies van der Rohe e Walter Gropius, e os seus sucesores do chamado movemento internacional, Frank Lloyd Wright, Alvar Aalto ou Le Corbusier; buscaran deliberadamente rachar coas súas obras a estrutura do tecido urbano en que se inserían, preferindo salientar a funcionalidade, sinxeleza e pureza de liñas do edificio. O compromiso coa renovación das formas de vida na evolución da sociedade levaba ós modernistas a intervir radicalmente no mesmo concepto da vivenda, famosamente definida por Le Corbusier como "máquina para vivir", buscando o potencial emancipatorio da arquitectura na innovación. O posmodernismo arquitectónico dos anos 50 e 60 resentiuse destas intervencións; algunhas das cales tiveran resultados desastrosos; e intentou temperar os trazos de practicidade e as melloras estruturais e de materiais do modernismo co retorno a formas máis convencionais e familiares. O estilo resultante; unha colaxe de distintas tradicións, pero sobre todo un compromiso cos gustos populares e co establecido que resultase inaceptable para os rigorosos modernistas; foi vigorosamente defendido contra a estratexia modernista, e produciu obras de moito fuste, sobre todo nos Estados Unidos de América.
Nixeria nos Xogos Olímpicos
Nixeria participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1952, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1976. O país competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos de Inverno en 2018.