cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lei do cadeado
Historia
A pesar de todo Canalejas, devoto católico, foi considerado o inimigo da relixión católica, nun momento en que se vivía baixo a conmoción producida pola revolución portuguesa de 1910 que acabara coa Monarquía e proclamado a Primeira República Portuguesa. Canalejas foi acusado de pretender descatolizar España e de estar ao servizo da masonería. Na campaña contra el tivo un especial protagonismo a recentemente creada Asociación Católica Nacional de Propagandistas, encabezada polo avogado e xornalista Ángel Herrera Oria, e o seu xornal El Debate. A campaña católica iniciouse, mesmo, antes da discusión e aprobación da "Lei do Cadeado" xa que comezara en xuño de 1910 con motivo da aprobación polo goberno dunha norma que permitía ás confesións non católicas exhibir signos externo nos seus templos que as identificase como tales. A confrontación entre o goberno e a Igrexa católica foi tan intensa que España chegou a retirar ao seu embaixador perante a Santa Sé.
Revolución do substrato cámbrica
A "revolución do substrato cámbrica" ou "revolución agronómica", evidenciada por icnofósiles (fósiles de marcas deixadas polos seres vivos), é a diversificación das escavacións feitas polos animais (sucos, túneles de enterramento, tobeiras etc.) que se produciu durante os inicios do Cámbrico.
Antes desta "ampliación do repertorio de comportamentos", os animais que vivían no fondo comían esencialmente sobre os tapetes microbianos que tapizaban a superficie, arrastrándose por riba dos tapetes ou enterrándose xusto debaixo deles. Estes tapetes microbianos creaban unha barreira entre a auga e o sedimento do fondo, que estaba menos enchoupado de auga que os fondos mariños modernos, e era case completamente anóxico (carente de oxíxeno). Como resultado, o substrato estaba habitado por bacterias redutoras de sulfato, cuxas emisións de sulfuro de hidróxeno (H2S) facían que o substrato fose tóxico para a maioría dos demais organismos.
Aproximadamente a inicios do Cámbrico, os organismos empezaron a enterrarse verticalmente, formando unha gran diversidade de de tipos de escavacións fosilizables a medida que penetraban no sedimento para a protección ou para a alimentacion. Estes animais escavadores rompían os tapetes microbianos, e isto permitían que a auga e o oxíxeno penetrasen a unha distancia considerable por debaixo da superficie. Isto restrinxiu o hábitat axeitado para as bacterias redutoras de sulfato e as súas emisións de H2S a só as capas máis profundas, facendo as capas superiores do fondo mariño habitables para unha variedade moito maior de organismos. O nivel superior do leito do mar fíxose máis enchoupado de auga e máis mol a medida que era constantemente mesturado polos animais escavadores.
Escavacións antes do Cámbrico
miniatura|Un icnofósil de [[fauna de Ediacara|Ediacara, feito cando un organismo se enterrou baixo un tapete microbiano.]] As marcas deixadas polos organismos que se movían sobre ou xusto por debaixo dos tapetes microbianos que cubrían o leito mariño do Ediacárico quedaron preservadas desde dito período hai uns 565 millóns de anos. As únicas escavacións ediacarianas son de tipo horizontal, situados sobre ou xusto debiaxo da superficie, e foron realizadas por animais que se alimentaban sobre a superficie, pero que se enterraban para agocharse dos depredadores. Se estas escavacións son bioxénicas (feitas por seres vivos) implican a presenza de organismos móbiles con cabeza, que probablemente serían bilaterais (animais con simetría bilateral). Posibles "escavacións" deste tipo datan de hai 1100 millóns de anos e puidéronas facer animais que se alimentaban na parte inferior dos tapetes microbianos, que lles servirían de protección do océano quimicamente pouco confortable; porén, non está claro que fosen obra de seres vivos debido á súa superficie irregular e extremos máis estreitos, e o autor orixinal do estudo suxeriu que os meniscos de burbullas que explotaban son os probables causantes das marcas observadas. As escavacións ediacarianas atopadas ata agora supoñen comportamentos simples, e nesa época as complexas marcas de alimentación eficiente comúns desde comezos do Cámbrico en adiante están ausentes.
Algunhas marcas horizontais simples precámbricas puideron ser obra de organismos unicelulares; marcas equivalentes prodúcenas hoxe os protistas.
Diversificación cámbrica inicial das formas escavadoras
Desde o comezo do Cámbrico (hai uns 542 millóns de anos) apareceron moitos tipos de marcas fosilizadas deixadas por seres vivos, incluíndo túneles verticais como os de Diplocraterion e Skolithos, e outros icnofósiles normalmente atribuídos a artrópodos, como Cruziana e Rusophycus. Os túneles verticais indican que animais de tipo verme adquiriron novos comportamentos e posiblemente novas capacidades físicas. Algúns icnofósiles cámbricos indican que os seres que os fixeron tiñan exoesqueletos duros (aínda que non necesariamene mineralizados).
Vantaxes da escavación de túneles
A construción de galerías pode ter vantaxes para a alimentación, proteción ante depredadores e talvez para ancorarse para protexerse das correntes.
Protección
Os organismos tamén escavan para evitar a predación. O comportamento predador apareceu por primeira vez hai uns mil millóns de anos, pero a predación de grandes presas parece que que apareceu significativamednte por primeira vez pouco despois do inicio do Cámbrico. As escavacións do Precámbrico tiñan función protectora, xa que os animais que as facían se alimentaban na superficie; estes animais evolucionaron ao mesmo tempo que outros organismos empezaban a formar esqueletos mineralizados.
Efectos da revolución
A revolución do substrato cámbrica foi un proceso longo e irregular que avanzou a diferentes velocidades en distintos lugares ao longo da maior parte do Cámbrico. Podemos distinguir varios efectos:
Efectos sobre o ecosistema
Despois da revolución do substrato, os tapetes microbianos que cubrían o leito dos mares ediacáricos quedaron cada vez máis restrinxidos a unha variedade limitada de ambientes: Ironicamente, os primeiros escavadores probablemente se alimentaban de tapetes microbianos, e escavaban baixo deles para protexerse; este tipo de escavación conduciu ao ocaso dos tapetes que constituían o seu alimento.
Antes da revolución, os organismos que moraban nos fondos eran de catro tipos:
Os "minadores da parte inferior dos tapetes" parece que se extinguiron a mediados do Cámbrico. Os "incrustadores dos tapetes" e os que se "adherían aos tapetes" extinguíronse ou nalgúns casos deron lugar a organismos que se ancoraban máis firmemente, que estaban especializados en vivir en substratos moles ou duros. Os "rabuñadores dos tapetes" estaban restrinxidos a substratos rochosos e ás profundidades oceánicas, onde tanto eles coma os propios tapetes podían sobrevivir. miniatura | 200px |Áncoras de [[crinoideos en substratos duros do Ordovícico superior do norte de Kentucky.]] Os primeiros equinodermos sésiles eran principalmente "organismos que se adherían aos tapetes". Os helicoplacoideos non conseguiron adaptarse ás novas condicións e extinguíronse; os edrioasteroideos e os eocrinoideos sobreviviron desenvolvendo ancoraxes para adherirse a substratos duros, e talos que elevaban o seu aparato de alimentación sobre a maioría dos residuos que os escavadores espallaban en fondos oceánicos soltos. Os equinodermos móbiles (estilóforos, homosteleanos, homoiosteleanos e ctenocistoideos) non foron afectados significativamente pola revolución do substrato.
Importancia palaeontolóxica
A revolución supuxo o final das condicións que permitían que se formasen estatos con fósiles excepcionalmente conservados ou lagerstätten, como os de Burgess Shale. O consumo directo de carcasas era relativamente pouco importante á hora de reducir a fosilización, comparados cos cambios na química dos sedimentos, a súa porosidade e microbioloxía, o que fixo difícil que se desenvolvesen os gradientes químicos necesarios para a mineralización de tecidos brandos. Igual que os tapetes microbianos, os ambientes que podían producir este modo de fosilización quedaron cada vez máis restrinxidos a áreas con condicións máis rigorosas e máis profundas, onde os escavadores non podían establecerse; a medida que pasou o tempo, o comportamento escavador incrementouse dabondo como para que este modo de conservación de fósiles fose imposible. Os lagerstätten poscámbricos desta natureza encóntranse tipicamente en ambientes moi pouco usuais.
O aumento da escavación representa un cambio tan fundamental para o ecosistema, que a aparición da escavación complexa chamada Treptichnus pedum utilízase como marca para a base do período cámbrico.
Importancia xeoquímica
O aumento do nivel de bioturbación significou que o xofre, que é subministrado constantemente ao sistema oceánico por volcáns e a escorrentía dos ríos, era oxidado máis rapidamente (en vez de ser rapidamente enterrado e depositarse na súa forma reducida de sulfuro) e os organismos escavadores continuamente o expoñían ao oxíxeno, permitindo que se oxidase a sulfato. Esta actividade foi suxerida como unha explicación do súbito aumento da concentración de sulfato observada preto da base do Cámbrico; isto pode demostrarse no rexistro xeoquímico usando trazadores isotópicos δ34S ou cuantificándose a abundancia de sulfato mineral en forma de xeso.
Eugene Znosko-Borovsky
Eugene Alexandrovich Znosko-Borovsky, nado en San Petersburgo o 16 de agosto de 1884 e finado o 31 de decembro de 1954, foi un mestre de xadrez ruso, escritor, profesor e crítico literario.
Traxectoria
Aprendeu a xogar xadrez de mozo, gañando premios en torneos locais e rexionais mentres progresaba nunha educación de primeira clase no prestixioso Liceo do Emperador Alexandre I.
Fixo o seu debut internacional no torneo de xadrez de Oostende en 1906, onde gañou o premio á brillantez polo seu xogo contra Amos Burns. A carreira xadrecística de Znosko-Borovsky foi interrompida con frecuencia por outros acontecementos na súa vida. Ferido e recoñecido militarmente en conflitos bélicos, serviu primeiro como voluntario nas batallas ruso-xaponesas de 1904 e 1905 e foi chamado outra vez ao servizo durante a Gran Guerra. Logo da evacuación, unha nave británica levouno a Constantinopla e de alí trasladouse a París, que seguiu sendo o seu fogar desde 1920 en adiante.
Conseguiu algúns resultados notables en competicións internacionais, incluíndo París 1930, onde terminou primeiro sen perder, diante de Savielly Tartakower, de Andor Lilienthal e de Jacques Mieses. O éxito veu a miúdo en encontros individuais cos seus pares máis distinguidos: gañou xogos impresionantes contra José Raúl Capablanca, Akiba Rubinstein, Max Euwe e Efim Bogoljubov, así como un match curto con Edgard Colle en 1922. Tamén era experto en xogo simultáneo de exposición.
Como conferenciante, profesor, ou escritor sobre xadrez, as súas capacidades foron recoñecidas universalmente, particularmente en Rusia e Francia, onde tamén contribuíu regularmente sobre o tema xadrecístico en artigos e columnas de xornais. De feito, foi no campo da escritura onde sobresaíu, escribindo moitos libros populares como:
A maioría dos seus últimos traballos foron traducidos ao inglés, como:
Outra distinción alcanzada por Znosko-Borovsky foi como crítico literario, sendo considerado un experto en teatro ruso.
Algunha vez escribiu:
Castrobó
O topónimo Castrobó pode referirse a:
Saponina
miniatura|Estrutura química da saponina [[solanina.]]
Eduardo Inda
Eduardo Inda Arriaga, nado en Pamplona o 15 de xullo de 1967, é un xornalista español. Foi director do diario El Mundo nas Illas Baleares entre 2002 e 2007, e dende 2007 até 2011 director do xornal deportivo Marca. Dende ese ano continúa vencellado como adxunto á dirección de El Mundo.
Saponina
As saponinas forman micelas e cambian a tensión superficial dos líquidos. O seu tamaño molecular está entre 600 Da e os 2 700 Da, pero cando forman micelas poden chegar a ter un peso molecular entre 70 e 150 KDa. Aféctalles o pH da solución, xa que a altos pH sofren hidrólise, formándose saponinas de menor peso molecular.
Variedade estrutural e biosíntese
As porcións aglicona (sen glicósido) das saponinas denomínanse sapoxeninas. O número de cadeas de sacárido unidas ao núcleo sapoxenina/aglicona poden variar (dando lugar a outra dimensión de nomenclatura: monodesmosídicas, bidesmosídicas etc. ), como tamén a lonxitude de cada cadea. Unha compilación algo antiga sinala que o rango de lonxitudes das cadea sacárida está entre 1 e 11, sendo o máis frecuente de 2 a 5, e poden ter cadeas liñais ou ramificadas. Os monosacáridos da dieta como a D -glicosa e  D -galactosa están entre os compoñentes máis comúns das cadeas unidas.
A aglicona lipófila pode ter moi diversas estruturas orgánicas policíclicas orixinadas pola adición en serie de unidades de terpenos de 10 carbonos (C10) para compoñer un esqueleto de triterpeno de 30 carbonos, a miúdo cunha posterior alteración para producir un esqueleto esteroide de 27 carbonos. O subconxunto de saponinas que son esteroides denomináronse saraponinas; Os derivados aglicona poden tamén incorporar nitróxeno, polo que algunhas saponinas tamén presentan características químicas e farmacolóxicas de produtos alcaloides naturais. A figura de arriba á dereita representa a estrutura da fitotoxina alcaloide solanina, unha saponina monodesmosídica esteroidea de sacárido ramificado. (A estrutura esteroide lipófila é unha serie de aneis de seis a cinco membros conectados á dereita da estrutura, mentres que os tres aneis de azucre ricos en oxíxenos están á esquerda e abaixo. Nótese o átomo de nitróxeno inserido no esqueleto esteroide á dereita.)
Coñécense máis de 200 saponinas esteroideas, localizadas principalmente nas monocotiledóneas como liliáceas, amarilidáceas e dioscoreáceas, con excepción das escrofulariáceas. Outras saponinas triterpenoides illáronse principalmente de dicotiledóneas.
Fontes
As saponinas foron consideradas historicamente como compostos derivados de vexetais, pero foron tamén illados de organismos mariños animais como o cogombro de mar. As saponinas encóntranse en moitas plantas, e derivan o seu nome das plantas do xénero Saponaria, familia Caryophyllaceae, cuxa raíz foi utilizada historicamente como xabón. As saponinas encóntranse na familia botánica Sapindaceae, co seu xénero Sapindus, e as familias estreitamente emparentadas Aceraceae (pradairos) e Hippocastanaceae. Tamén abundan en Gynostemma pentaphyllum (Gynostemma, Cucurbitaceae) en forma de gypenósidos, e no ginseng (Panax, Araliaceae) en forma de ginsenósidos. Dentro destas familias esta clas e de compostos químicos encóntranse en varias partes da planta: follas, talos, raíces, bulbos, casulos e froitos. Formulacións comerciais de saponinas derivadas de plantas, por exemplo, a do xabón da codia da árbore Quillaja saponaria, e as doutras fontes prodúcense por procesos de fabricación controlados, que permiten usalos como reactivos químicos ou biomédicos.
Probas
Esta proba usa como control a codia da planta Entada phaseoloides. O resultado positivo mostra unha escuma con aspecto de panal de abellas maior de 2 cm que persiste durante 10 minutos ou máis.
Debido a que as solucións de saponinas presentan actividade óptica, é común medir o contido de sólidos solubles en solución utilizando un refractómetro (tamén chamado brixómetro) tal e como se fai na industria vitivinícola. A comparación das solucións faise sempre a 1ºBx (grao brix). De ter unha concentración maior, a mostra dilúese. O método é: tomar 1 mL de cada unha das fraccións (polar e apolar) en tubos de ensaio separados, engadir 9 mL de auga a cada un. Utilizar 1 mL desta solución nun tubo de ensaio pequeno, axitar vigorosamente durante 30 segundos e deixar en repouso durante 15 minutos na mostra. A proporción de saponinas mídese de acordo coa altura da escuma sobrenadante así: O método máis exacto para a determinación da concentración de saponinas en solución utiliza a cromatografía líquida de alto rendemento (HPLC). Este método indica a concentración de saponinas e o perfil do extracto ou solución e permite mostrar o efecto da hidrólise polo notable cambio de perfil.
É un método semicuantitativo de copa de ágar que mostra os resultados positivos de halos hemolíticos en cultivos bacterianos.
Papel na ecoloxía das plantas e impacto sobre os herbívoros
Nas plantas as saponinas poden servir para protexerse contra os herbívoros, e tamén contra microbios e fungos. Algunhas saponinas de plantas (por exemplo as da cebada e espinaca) poden potenciar a absorción de nutrientes e axudar á dixestión animal. Porén, as saponinas adoitan ser de sabor amargo e poden reducir a comestibilidade da planta (por exemplo, na alimentación do gando), ou incluso facer que a planta teña unha toxicidade letal. Algunhas saponinas son tóxicas para seres vivos de sangue frío e insectos en concentracións determinadas. Cómpre unha maior investigación para definir as funcións destes produtos naturais nos organismos hóspedes, que se describiron como "mal coñecidos" polo de agora.
Etnobotánica
A maioría das saponinas disólvense rapidamente en auga e son velenosas para os peixes. Por tanto, en etnobotánica son coñecidas principalmente polo seu uso por pobos indíxenas para conseguir alimentos acuáticos, principalmente peixes. Desde tempos prehistóricos, culturas de todo o mundo utilizaron para pescar plantas que mataban peixes, principalmente as que contiñan saponinas.
Aínda que están prohibidas pola lei, as plantas que matan peixes son moi utilizadas polas tribos de Güiana. No subcontinente Indio, as tribos Gond utilizan extractos de plantas para matar peixes. Moitas tribos nativas americanas de California usaban tradicionalmente as plants do xénero Chlorogalum e as raíces de varias especies de iuca, que conteñen saponinas, como veleno para peixes. Pulverizaban as raíces, mesturándoas con auga para crear escuma e despois botaban as escumas nun regato. Isto mataba ou incapacitaba os peixes, que podían ser apañados doadamente da superficie da auga. Entre as tribos que practicaban esta técnica estaban os Lassik, os Luiseños e os Mattole.
Bioactividades
Un uso en investigación das saponinas implica a formación de complexos co colesterol para formar poros nas bicapas das membranas celulares, por exemplo, nas membranas dos eritrocitos, onde estes complexos causan a lise do eritrocito (hemólise) por medio dunha inxección intravenosa. Ademais, a natureza anfipática das saponinas dálles actividade de surfactantes que se pode utilizar para potenciar a penetración de macromoléculas como as proteínas a través das membranas celulares.
As saponinas da planta Gypsophila paniculata aumentan significativamente a citotoxicidade de inmunotoxinas e outras toxinas dirixidas contra células cancerosas humanas. Os grupos de investigación dirixidos polo profesor Hendrik Fuchs (Universidade da Charité, Berlín, Alemaña) e o Dr. David Flavell (Hospital Xeral de Southampton, Reino Unido) están a traballar conxuntamente para poder usar as saponinas de Gypsophila en combinación con inmunotoxinas ou outras toxinas dirixidas a diana en pacientes de leucemia, linfoma e outros cancros.
Adxuvante de vacinas
As saponinas foron tamén utilizadas como adxuvantes en vacinas, por exemplo Quil A compoñente QS-21, illado da codia de Quillaja saponaria, para estimular a resposta inmune das células Th1 e a produción de linfocitos T citotóxicos contra antíxenos exóxenos. Isto fai que sexan ideais para o seu uso en vacinas de subunidades e vacinas dirixidas contra patóxenos intracelulares, así como nas vacinas contra o cancro terapéuticas, pero cos xa mencionados efectos secundarios de hemólise.
No seu uso como adxuvantes na produción de vacinas, a toxicidade asociada coa complexación cun esterol segue sendo un aspecto ao que se lle presta grande atención.
Usos nutricionais
As saponinas están sendo promocionadas comercialmente como suplementos dietéticos e ingredientes de alimentos. Hai probas da presenza de saponinas nas preparacións da medicina tradicional con regalicia, onde se espera que a administración oral produza a hidrólise do glicósido do terpenoide (e evite calquera toxicidade asociada coa molécula intacta). Pero, como con frecuencia ocorre coas pretensións terapéuticas xerais comerciais de produtos naturais, nesta aplicación das saponinas:
Aínda que estas afirmacións de que son beneficiosas requiren unha constante revisión (e malia as moitas afirmacións ao respecto que se encontran na web dicindo o contrario), son poucos os usos terapéuticos humanos das saponinas aprobados polas axencias gobernamentais da UE, EUA e outros países. Os beneficios terapéuticos son o resultado da administración coidadosa das doses apropiadas.
Uso na alimentación animal
As saponinas son moi utilizadas polos seus efectos sobre as emisións de amoníaco na alimentación animal. O modo de acción parece ser unha inhibición do encima urease, que descompón a urea excretada nas feces en amoníaco e dióxido de carbono. Os ensaios animais mostraron que un nivel reducido de amoníaco nas trefas relizadas nas granxas causa menos danos ao tracto respiratorio dos animais, e pode axudar a facelos menos vulnerables ás enfermidades.
A Trabe, Berrande, Vilardevós
A Trabe é un lugar da parroquia de Berrande, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE en 2009 tiña 52 habitantes (25 homes e 27 mulleres).
Neste lugar está unha das estacións meteorolóxicas de MeteoGalicia.
Triqueta Verde
Triqueta Verde é unha editorial galega fundada en Vigo que dende 2009 publica libros en galego, castelán e inglés, principalmente de literatura infantil e xuvenil. No seu catálogo figuran autores tanto galegos como de fóra. Entre eles, Paula Carballeira, Xoana Almar, Dorothy Canfield Fisher, Miguel Peralta Maraver ou Xoana Álvarez Martín.
Pagúridos
A dos pagúridos (Paguridae) é unha familia de crustáceos decápodos anomuros, unha das seis que integran a subfamilia dos paguroideos, os chamados cangrexos ermitáns, e a máis extensa delas en número de xéneros.
Son cangrexos omnívoros, que están difundidos polas costas de todos os océanos do mundo.
Sistemática
A familia foi descrita en 1802 polo naturalista francés Pierre André Latreille.
Segundo o WoRMS, conta cos seguines xéneros:
.cz
.cz é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para República Checa.
Inter
Inter pode referirse aos seguintes equipos deportivos:
Ademais, pode facer referencia a:
Enxames, Enxames, Vilardevós
Enxames é o único lugar da parroquia de Enxames, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 163 habitantes dos que 85 eran homes e 78 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
517
Véxase tamén
Historia ano a ano
Richard Dedekind
Julius Wilhelm Richard Dedekind, nado en Braunschweig o 6 de outubro de 1831 e finado na mesma cidade o 12 de febreiro de 1916 foi un matemático alemán.
Traxectoria
Richard Dedekind foi o máis novo dos catro fillos de Julius Levin Ulrich Dedekind. Viviu con Julia, a súa irmá solteira, ata que faleceu en 1914; el mesmo tamén quedou solteiro. En 1848 entrou no Colegium Carolinum da súa cidade natal, e en 1850, con sólidos coñecementos de matemáticas na Universidade de Gotinga.
Dedekind aprendeu matemáticas nos departamentos de matemáticas e física daquela universidade, sendo un dos seus principais profesores Moritz Abraham Stern, e tamén física da man de Wilhelm Eduard Weber. A súa tese doutoral, supervisada por Gauss, titulábase Über die Theorie der Eulerschen Integrale ("Sobre a teoría das integrais eulerianas"), e aínda que nela non se reflectía o talento que mostrou nos seus traballos posteriores, Gauss soubo apreciar o don de Dedekind para as matemáticas. Dedekind recibiu o seu doutoramento en 1852, sendo o último alumno de Gauss, e traballou a continuación nunha tese de habilitación, que era necesaria en Alemaña para obter a "venia docendi" (habilitación de ensino docente en universidades alemás).
Durante os seguintes anos, estudou a teoría dos números e outras materias con Gustav Dirichlet, ao que lle uniría unha grande amizade. Para ampliar os seus coñecementos, abordou o estudo das funcións abelianas e elípticas da man de Bernhard Riemann. Só tras estas experiencias, na súa formación, atopou os seus campos de traballo principais: a álxebra e a teoría dos números alxébricos. Dise del que foi o primeiro en impartir clases universitarias sobre a teoría das ecuacións de Galois. Foi ademais o primeiro en comprender o significado fundamental das nocións de grupo, corpo, ideal no campo da álxebra, a teoría dos números e a xeometría alxébrica.
O seu traballo sobre os números naturais foi tamén fundamental, sentando bases para a teoría de conxuntos, xunto con Frege e Cantor, e dando unha fundamentación moi rigorosa dos chamados axiomas de Peano, publicados polo italiano un ano máis tarde.
A correspondencia de Dedekind con outros matemáticos resultou especialmente frutífera e estimulante: ante todo a correspondencia con Cantor, onde asistimos ao nacemento da teoría de conxuntos transfinitos; pero tamén a correspondencia con H. Weber, que entre outras cousas conduciu a un artigo pioneiro da xeometría alxébrica; e a que mantivo con Frobenius, impulsando o desenvolvemento da teoría de representacións de grupos.
Coruxo de Abaixo
O topónimo galego Coruxo de Abaixo pode referirse a:
Hsp70
As proteínas de choque térmico de 70 quilodaltons ou proteínas de shock térmico de 70 quilodaltons (Hsp70s, do inglés Heat Shock Protein 70) son unha familia de proteínas de choque térmico conservadas e expresadas ubicuamente. Existen proteínas con estruturas similares ás destas en practicamente todos os organismos vivos. As Hsp70s son unha parte importante da maquinaria utilizada pola célula para o pregamento de proteínas, e axudan a protexer as células do estrés.
Descubrimento
A expresión dos membros da familia Hsp70 é fortemente regulada á alza polo estrés por calor e substancias tóxicas, especialmente metais pesados como o arsénico, cadmio, cobre, mercurio etc. A Hsp70 descubriuna FM Ritossa na década de 1960 cando un traballador de laboratorio aumentou accidentalmente a temperatura de incubación de moscas da froita Drosophila. Cando examinou os cromosomas da mosca, Ritossa encontrou un "patrón de puffs" (expansións) que indicaba que estaba tendo lugar unha elevada transcrición do xene dunha proteína descoñecida. Este patrón foi máis tarde descrito como "Resposta ao choque térmico" ("Heat Shock Response") e as proteínas como "Proteínas de choque térmico" ("Heat Shock Proteins", Hsp).
Función e regulación
Cando non está interaccionando cun substrato péptido, a Hsp70 está xeralmente nun estado unido ao ATP. A Hsp70 caracterízase por ter unha feble actividade intrínseca de ATPase, xa que a hidrólise espontánea non ocorre ata pasados moitos minutos. A medida que as proteínas que se están sintetizando emerxen do ribosoma, o dominio de unión ao substrato da Hsp70 recoñece as secuencias de residuos de aminoácidos hidrófobos de ditas proteínas, e interacciona con eles. Esta interacción espontánea é irreversible, e no estado unido ao ATP a Hsp70 pode de forma relativamente libre unirse aos péptidos e liberalos. Porén, a presenza dun péptido no dominio de unión estimula a actividade de ATPase da Hsp70, incrementando a súa velocidade normal de hidrólise do ATP. Cando se hidroliza o ATP a ADP o peto de unión da Hsp70 para o péptido péchase, unindo moi estreitamente a cadea do péptido atrapada. Unha maior aceleración da hidrólise do ATP conséguese coa intervención das chamadas cochaperonas de dominio J, que son principalmente a Hsp40 en eucariotas, e a DnaJ en procariotas. Estas cochaperonas fan incrementar drasticamente a actividade de ATPase da Hsp70 en presenza de péptidos interaccionantes.
Ao unirse fortemente ás secuencias de péptidos parcialmente sintetizados (proteínas incompletas), a Hsp70 impide que estes se agreguen e se fagan non funcionais. Unha vez que se sintetiza a proteína completa, un factor de intercambio de nucleótidos (dos cales foron identificados o BAG-1 e o HspBP1) estimula a liberación de ADP e a unión de novo ATP, abrindo o peto de unión de péptidos. A proteína é despois liberada para que se pregue por si mesma, ou para que sexa transferida a outras chaperonas para un ulterior procesamento. A HOP (do inglés Hsp70/Hsp90 Organizing Protein, Proteína que Organiza a Hsp70) pode unirse á Hsp70 e á Hsp90 ao mesmo tempo, e media a transferencia de péptidos desde a Hsp70 á Hsp90.
A Hsp70 tamén axuda no transporte transmembrana de proteínas, ao estabilizalas nun estado parcialmente pregado.
As proteínas Hsp70 poden actuar protexendo as células dos estreses oxidativos e térmicos. Estes estreses actúan normalmente danando as proteínas, facendo que se produza un pregamento parcial e unha posible agregación. Ao unirse temporalmente a residuos hidrofóbicos expostos polo estrés, a Hsp70 impide que estas proteínas parcialmente desnatruralizadas se agreguen, e permítelles volver a pregarse. Un nivel baixo de ATP é característico do choque térmico e o mantemento da unión considérase que suprime a agregación, e a recuperación dun choque térmico implica a unión ao substrato e a reciclaxe dos nucleótidos. Nun organismo termófilo anaerobio como a bacteria Thermotoga maritima, a Hsp70 mostra unha unión sensible ao estado redox para modelar péptidos, o que suxire que hai un segundo modo de regulación da unión baseado no estrés oxidativo.
A Hsp70 parece que pode participar na eliminación de proteínas defectuosas ou danadas. A interacción con CHIP (Carboxyl-terminus of Hsp70 Interacting Protein), que é unha ubiquitina ligase E3, permite que a Hsp70 envíe proteínas ás vías de ubiquitinación e proteólise no proteasoma.
Cancro
A Hsp 70 sobreexprésase no melanoma maligno e está subexpresada no cancro de células renais.
Expresión na pel
Tanto a Hsp70 coma a Hsp47 exprésanse na derme e a epiderme despois dunha irradiación con láser, e os cambios espaciais e temporais nos patróns de expresión da Hsp definen a zona de danos térmicos inducidos polo láser e o proceso de curación dos tecidos. A Hsp70 pode definir bioquimicamente a zona de danos térmicos na cal as células son alcanzadas para a súa destrución, e a Hsp47 pode ilustrar o proceso de recuperación dos danos inducidos termicamente.
Membros da familia
Os procariotas expresan tres proteínas Hsp70: DnaK, HscA (Hsc66), e HscC (Hsc62).
Os organismos eucariotas expresan varias proteínas Hsp70 lixeiramente diferentes. Todas comparten a estrutura de dominios común, pero cada unha ten un patrón único de expresión ou de localización subcelular. Estas son, entre outras:
Cortina
miniatura|Representación dun cuarto con cortinas (Rapariga a ler unha carta, contra 1657, por [[Johannes Vermeer|Vermeer).]] miniatura|Cortina de gancho. miniatura|Cortina nunha barra para cortinas. miniatura|Cortina con presilla en tea de yute, cor beixe, con barra de ferro envellecido. A cortina é unha peza de tecido ou doutro material que se pon cubrindo o oco dunha fiestra ou noutro sitio, como adorno ou para ocultar o que queda pola parte de dentro dela.
Son pezas móbiles e adoitan estar feitas principalmente de teas de cores rechamangueiras e algunhas escuras. A súa función principal é a de impedir total ou parcialmente o paso da luz e a visibilidade dende o exterior. Tamén se poden utilizar detrás dunha porta de acceso.
As cortinas colócanse en calquera cuarto que dispoña de xanelas ou ventás, mais especialmente nos dormitorios para tirar a luz no momento do soño. Tamén, un importante detalle é que serven para non permitir o acceso do frío, porque no momento de frías correntes ou choivas, o vidro (condutor) permite o arrefriado e este pasa ao ambiente baixando as temperaturas.
Un estor é unha cortina dunha soa peza que se recolle e se estende verticalmente.
DKNY
DKNY, iniciais de Donna Karan New York, é a marca da deseñadora Donna Karan. Tamén é o nome dunha cadea de roupa en Nova York asociada á liña de Donna Karan. DKNY é unha colección moderna, xuvenil.
Breve biografía e traxectoria de Donna Karan
Creceu en Long Island, Estados Unidos, co seu padrastro que era un xastre e súa nai que era unha modelo.
Entrou na firma que deseñaba para Ana Klein e ascendeu rapidamente. Fundou a súa propia empresa e fíxose coñecida para a súa liña de corpos elásticos. A súa colección de obxectos de primeira necesidade ofreceu sete pezas que cada muller debería ter no seu armario. Esta fíxose tan famosa que agora son aproximadamente 200 pezas.
Tour de Abu Dhabi
O Tour de Abu Dhabi, en inglés Abu Dhabi Tour, é unha volta ciclista por etapas que se disputa en Abu Zabi, Emiratos Árabes Unidos.
Percorrido
A ruta desta competición básase en etapas chairas disputadas por todo o emirato de Abu Dabi e unha etapa con final en alto no Jebel Hafeet. Unha desas etapas chairas sempre é disputada no Circuíto de Fórmula 1 de Yas Marina.
Qué!
Qué! é un xornal de información xeral e distribución gratuíta, pertencente a Vocento, editado por Factoría de Información. Lanzouse en 2005 e en só dous anos logrou converterse no segundo diario gratuíto máis lido (por diante do diario ADN e do desaparecido diario Metro) e chegar ao 26% da cota de mercado publicitario. Conta con 120 persoas en persoal e, ademais, é o máis valorado segundo un informe publicado por Ipsos Media, "Exprimiendo la prensa gratuita". O 1 de agosto de 2007 entrou a formar parte de Vocento, que reforzou a súa posición en prensa escrita en España.
Ten edicións locais en Asturias, Barcelona, Bilbao, Castelló, Huesca, Logroño, Madrid, Málaga, Sevilla e Valencia e Zaragoza.
Spinus spinescens
Spinus spinescens é unha especie de paxaro da familia dos frinxílidos. É orixinario de Colombia, Ecuador e Venezuela.
Coruxos
O topónimo galego Coruxos pode referirse a:
Abeledos, Covas, Montederramo
Abeledos é un lugar da parroquia de Covas, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas.
O fitónimo Abeledos fai referencia á abundancia de abeleiras.
Arthur Malet
Arthur Malet, nado o 24 de setembro de 1927 en Lee-on-Solent (Hampshire) e finado o 18 de maio de 2013 en Santa Monica (California), foi un actor inglés de cinema, televisión e teatro.
Traxectoria
Emigrou ós Estados Unidos na década de 1950, comezando no escenario e gañando dous premios Drama Desk en 1957. Acadou certa prominencia na década dos anos sesenta, protagonizando filmes nos que interpretaba personaxes maiores que a súa idade real, como Mr. Dawes en Mary Poppins.
Interpretou tamén a un ancián da aldea en Young Frankenstein de Mel Brooks en 1974 e a Tootles en Hook no 1991. Tamén fixo aparicións na televisión nas que destaca The Alfred Hitchcock Hour "O segredo de McGregor" (23 de novembro de 1964, data de emisión orixinal).
O Barral, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
O Barral é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Feilas, Fumaces e A Trepa, Vilardevós
Feilas é un lugar da parroquia de Fumaces e A Trepa, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE en 2014 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres), oito menos ca en 2009.
518
Véxase tamén
Historia ano a ano
Wish I Could Fly
"Wish I Could Fly", escrita por Per Gessle, é o primeiro single do álbum Have a Nice Day do dúo sueco Roxette. Foi lanzado o 1 de febreiro de 1999 e converteuse no máis exitoso do dúo dende Sleeping in My Car de 1994.
El Eco Ferrolano
El Eco Ferrolano foi un periódico editado en Ferrol entre 1854 e 1869.
Historia e características
miniatura|Curso práctico de construcción naval arreglado por D. [[Andrés Comerma|Andrés Avelino Comerma. Ferrol. 1868. Imprenta de El Eco Ferrolano de D. F. Suarez y García. Real 80.]] O periódico tivo dúas épocas ben diferenciadas.
Primeira época
Apareceu en 1854 baixo a dirección de José Canalejas Casas. Entre os seus colaboradores figuraron José Montero Aróstegui e Juan Antonio Lacaci. Cesou a súa publicación en 1855.
Segunda época
Volveu aparecer o 5 de marzo de 1864, co subtítulo Periódico independiente, modificado en 1866 por Periódico de ciencias y literatura. Nun principio aparecía cada cinco días, despois foi bisemanal durante ano e medio, logo pasou a publicarse tres veces á semana (normalmente os mércores, venres e domingos), para finalmente converterse en diario en febreiro de 1867. Editábase na imprenta de Nicasio Taxonera. Estaba dirixido por Francisco Suárez García. Os redactores eran Domingo Díaz de Robles, Nazario de Puzo e Ventura Pueyo e entre os seus colaboradores figuraban José López de la Vega e Justo Gayoso. Centrouse nos contidos literarios e nas novas de información xeral. Cesou a súa publicación en 1869 pasando a denominarse El Tribuno.
Eschati
Eschati (Εσχάτη) é un pequeno illote volcánico grego deshabitado nas Cícladas.
Leituga
A leituga (Lactuca sativa) é unha planta anual, propia das rexións temperadas, que se cultiva para alimentación. Debido ás moitas variedades que existen, pódese consumir durante todo o ano. Normalmente tómase crúa, como ingrediente de ensaladas e outros pratos; certas variedades, de orixe chinesa sobre todo, posúen unha textura máis robusta e empréganse cocidas.
Planta
A planta ten un talo curto, do cal nacen as follas dispostas en roseta de cor verde máis ou menos intenso, segundo a variedade. Ao florecer, o talo alóngase e ramifica, producindo moitas cabezas florais parecidas ao dente de león (Taraxacum officinale) mais máis pequenas. Se a leituga se destina ao consumo humano, a colleita realízase antes da floración. A mesma pertence á familia das crucíferas (Pola súa flor en forma de cruz) e destaca por ter os seus cotiledóns (Primeiras follas) en forma de bolboreta.
Variedades
miniatura|esquerda|leituga no Corpiño. [[Lalín]] Entre as variedades de leituga destacan as seguintes:
A chamada leituga folla de carballo, de follas rizas e rebento solto, distintiva pola cor morada das súas follas, non é unha variedade de L. sativa, senón unha especie á parte, Chicorium intybus.
Nutrición
A leituga ten moi pouco valor nutritivo, cun alto contido de auga (90-95%), é rica en antioxidantes, como a vitamina A, C, E, B1, B2 e B3, minerais: fósforo, ferro, calcio, potasio e aminoácidos. As follas exteriores máis verdes son as que teñen maior contido en vitamina C e ferro.
Naqueles países en que a hixiene das augas de regadío é deficiente, ou incluso se regan os cultivos con augas servidas, a leituga representa unha importante fonte de infección de enfermidades gastrointestinais como a febre tifoide, o cólera, a salmonelose, polo que é recomendábel consumilas moi ben lavadas con auga potábel e desinfectadas cunha solución microbicida.
Abelares
O fitónimo Abelares fai referencia á abelá, o froito da abeleira. Pode referirse a:
Coxeración
A coxeración é a produción conxunta de enerxía eléctrica e calor (normalmente vapor) nunha mesma instalación. Por teren maior rendemento que a produción de ambos por separado, son incentivadas polas institucións públicas.
Características
A vantaxe da coxeración é a súa maior eficiencia enerxética xa que se aproveita tanto a calor como a enerxía mecánica ou eléctrica dun único proceso, en vez de utilizar unha central eléctrica convencional e para as necesidades calor unha caldeira convencional.
Ao xerar electricidade mediante unha dínamo ou alternador, movidos por un motor térmico ou unha turbina, o aproveitamento da enerxía química do combustíbel é só do 25% ao 40%, e o resto débese disipar en forma de calor. Coa coxeración, aprovéitase unha parte importante da enerxía térmica que normalmente se disiparía á atmosfera ou a unha masa de auga e evita volvela xerar cunha caldeira. Ademais evita os posibles problemas xerados pola calor non aproveitada.
Regulamento
O proceso de coxeración ten un repartimento máis ou menos fixo entre produción eléctrico/mecánica e calor. Como as necesidades de ambas as dúas enerxías poden variar de xeito diferente, adoita aparecer un excedente dalgunha delas.
A enerxía de coxeración inclúese no Réxime Especial de enerxía que lle permite utilizar a coxeración para proverse de toda a calor que necesite e inxectar na rede eléctrica a enerxía eléctrica que non necesite, a unha tarifa fixa. Deste xeito evítase que outra central produza esa enerxía dun xeito menos eficiente.
Folga do aceite
Coñécese como Folga do aceite á que foi a primeira folga obreira salientable que se organizou en Galicia durante o franquismo. O conflito comezou o 27 de xuño de 1946 ao principiaren os obreiros do estaleiro militar de Ferrol un paro como protesta pola redución do racionamento do aceite. Aos dous días os militares botaron os traballadores concentrados nas instalacións militares. Dun cadro de persoal de 6000 traballadores, 300 foron despedidos, aínda que a maioría volveu ser admitida posteriormente. Detívose a 50 persoas e as autoridades procesaron 14 persoas por sedición, entre eles Julio Aneiros Fernández e Segundo Vilaboy Martínez.
Ellen Auerbach
Ellen Auerbach, nada en Karlsruhe en 1906 e finada en Nova York en 2004, foi unha fotógrafa alemá, considerada unha das figuras máis destacadas da fotografía de vangarda.
Traxectoria
A traxectoria de Ellen Auerbach comeza no Berlín de entreguerras, estudando co fotógrafo Walter Peterhans (1897-1960) que posteriormente dirixiría o taller de fotografía de Bauhaus. Con Grete Stern funda en 1929 o seu propio estudio fotográfico chamado ringl + pit. Os traballos desta época enmárcanse dentro da tendencia das Neue Sehen(A nova visión) e axiña chamaron a atención da crítica.
Este labor veuse truncado coa chegada do nazismo ó poder: o 30 de xaneiro de 1933 Adolf Hitler acada a chancelería de Alemaña e pouco despois as dúas fotógrafas abandonan o país. Por conseguinte as súas traxectorias profesionais separáronse, mais conservaron a súa amizade ata a morte de Grete Stern en Buenos Aires no 1999.
Ellen Auerbach trasládase primeiro a Palestina, logo a Londres e finalmente ós Estados Unidos. Establecéndose definitivamente neste país no 1937, ata a súa morte o 30 de xullo do 2004.
Obra
Tras abandonar Alemaña, Ellen Auerbach desenvolveu un estilo individual e propio. En vez de "construír" os escenarios para fotografar, pasou a capturar instantes da realidade cotiá, moitas veces unha realidade aparentemente cuberta pola vulgaridade. Xogando coa composición, luz ou encadramento, estas instantáneas da realidade son capaces de espertar a sensibilidade do espectador, descubríndolle aspectos ocultos. Ela mesmo describía este desexo: Gustaríame que no tema máis insignificante, máis corrente, e máis pobre vos evidenciara a dignidade e a esperanza que agocha.
519
Véxase tamén
Historia ano a ano
Hawker Tempest
O Hawker Tempest foi un caza británico usado a finais da segunda guerra mundial. Deseñouse como un Typhoon mellorado, cunha á máis delgada, cúpula de burbulla e un motor máis potente. Encargáronse tres prototipos con motores Bristol Centaurus, Rolls-Royce Griffon e Napies Sabre (o primeiro radial e os outros lineais). O primeiro deles voou en setembro de 1942, e a primeira versión en entrar en servizo foi a F.MkV con motor Sabre en xaneiro de 1944, sendo a única en operar durante a guerra.
Gonzalo Vázquez Pozo
Gonzalo Vázquez Pozo, nado en Viveiro o 29 de novembro de 1945, é un profesor, político e editor galego.
Traxectoria
miniatura|Documento no que [[Esquerda Galega pide a devolución do Pazo de Meirás, asinado en 1982 por Pura Barrio e Gonzalo Vázquez Pozo.]] Fillo primoxénito de Luz Pozo Garza e Francisco Vázquez Ramudo, fixo o bacharelato como interno no Colexio Apóstolo Santiago dos Xesuítas en Teis, Vigo. É licenciado en Filosofía e Letras e MBA pola Escola de Negocios de Caixanova. Formando parte da primeira corporación democrática, foi concelleiro e tenente de alcalde do Concello da Coruña de 1975 a 1983. Membro, primeiro do Partido Obreiro Galego e despois da Esquerda Galega de Camilo Nogueira Román, en setembro de 1981 organizou e participou, embarcado no Xurelo, nunha protesta contra un vertedoiro de residuos radioactivos nas costas de Galicia. Xa a comezos dos anos oitenta, co tamén concelleiro Manuel Monge, empezou a traballar a prol da devolución do Pazo de Meirás. Nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 1987, como integrante do Partido Socialista Galego-Esquerda Galega, foi número dous (tras Mario Onaindia) na lista de Izquierda de los Pueblos. A formación non obtivo ningún escano de eurodeputado.
En 1996, con outros catro tripulantes, fixo unha travesía oceánica nun veleiro, de Boca Chica (República Dominicana) a Ribadeo.
É presidente do consello editorial de Eco, Revista do Eixo Atlántico (anteriormente Eco, Revista do Arco Atlántico), publicación en lingua galega que botou a andar en 1991. Foi membro da directiva da Asociación Internacional de Estudos Galegos.
En 2014 recibiu, en nome da súa nai, o Premio Laxeiro da Fundación Laxeiro, de mans do alcalde de Vigo, Abel Caballero.
Vida persoal
Casou coa profesora Olivia Rodríguez González que lle dedicou o seu libro Estética e teoría da cultura en Vicente Risco (2001, Galaxia).
Tenda dos Milagres
Tenda dos Milagres é un filme brasileiro de 1977 dirixido por Nelson Pereira dos Santos. Está baseado na novela homónima de Jorge Amado. Está protagonizado por Hugo Carvana, Sonia Dias e Severino Dada. O director satiriza e expón o racismo na sociedade brasileira. Tenda dos Milagres foi rodado en Salvador, Baía.
Moialde, Moialde, Vilardevós
Moialde é un lugar da parroquia de Moialde, no concello ourensán de Vilardevós na comarca de Verín. Segundo o IGE do 2009 tiña 70 habitantes dos que 35 eran homes e 35 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Rabadilla
Por outra parte, en todos os vertebrados, tamén se denomina rabadilla ao extremo óseo da columna vertebral que comprende o cóccix e parte do sacro.
A Bazaqueira, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
A Bazaqueira é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
El Derecho
El Derecho foi o nome de varias publicacións:
Chris Klein (actor)
Frederick Christopher "Chris" Klein, nado o 14 de marzo de 1979, é un actor estadounidense coñecido por interpretar a Chris 'Oz' Ostreicher na serie de filmes de American Pie.
Feixó do demo
O feixó do demo (Scleroderma citrinum), coñecido vulgarmente coma peido limoeiro, é un fungo con aspecto de pataca, a especie máis común do xénero Scleroderma (falsas trufas) en Galiza, tamén no Reino Unido, que aparece amplamente en bosques, fragas, uceiras e pasteiros polo outono e polo inverno. Scleroderma citrinum ten dous sinónimos, Scleroderma aurantium (Vaill.) e mais Scleroderma vulgare Horn.