cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Foro (contrato)
Temporalidade perpetua
O primeiro e o máis decisivo foi a solución acordada en 1763 polo monarca Carlos III, con ocasión da chamada polémica dos desafiuzamentos, que se plasmou nunha famosa provisión. A mediados do século XVIII, moitos mosteiros galegos e algunha casa nobiliaria como a de Altamira, coñecidos na literatura coetánea como dominios directos, trataron de que a Audiencia de Galicia admitise as demandas de desafiuzamento (despoxo) de foros. O obxectivo era fixar de modo diáfano a súa temporalidade e, polo tanto, abrir a posibilidade de que se puidesen transformar en arrendos ou en cesións a curto prazo. A resposta dos foreiros principais, que se autotitularon representantes do Reino de Galicia, estivo na defensa da renovación forzosa dos foros na cabeza dos que viñan sendo os seus titulares ou dominios útiles. A polémica avivouse tanto que o historiador Manuel Murguía non dubidou en cualificar o problema como o conflito por antonomasia de toda a historia do foro. Certamente, nos anos previos a 1763 abríronse numerosos preitos na Audiencia galega a petición dos dominios directos; nalgún caso, como o do cenobio de Sobrado, logrouse a anulación dos foros e mailo desarrendamento dos labregos. Pero a solución, dentro dunha ambigüidade inicial, non se demorou moito. A provisión de maio de 1763 estableceu o mandato de que a Audiencia de Galicia suspendera toda a tramitación pendente de demandas de desafiuzamento por parte dos dominios directos ata que o Consello de Castela resolvera o expediente xeral de foros, aberto en tal ocasión. A posición dos foreiros saíu triunfante. As razóns que explicaron a decisión de Carlos III foron diversas. As máis importantes tiveron que ver coa propia determinación da monarquía de combater os privilexios da Igrexa e de favorecer a posición dos intermediarios. Tamén resultou decisiva a defensa que a fidalguía, algúns representantes da Igrexa (como o arcebispo compostelán Bartolomé de Raxoi) e, dende logo, algúns membros do Consello de Castela fixeron das teses favorables á renovación forzosa dos foros, que xa contaban con defensores ilustres como o xurista Francisco Salgado de Somoza, autor do Patrocinium pro patria, publicado a principios do século XVII. A modificación do réxime foral, para ser substituído polo que Sarmiento chamou puro arrendo, non foi posible, porque eran moito máis poderosos os intereses que, dende os séculos anteriores, se teceran entre os fidalgos e nobres intermediarios e os campesiños. Mediar pola renovación forzosa dos foros supoñía non só evitar os arrendos, senón asegurar os dereitos sobre a terra que a territorialidade do foro viña establecendo dende o século XVI. Certamente, ó ser un contrato agrario sen ganga señorial, o foro podía ser trocado polo arrendo, pero isto implicaba descabezar boa parte da estrutura sociolóxica do Reino de Galicia.
O foro mantívose na súa condición de cesión temporal, pero na práctica fíxose perpetuo. Nesta dirección seguiron avogando as disposicións legais emitidas despois de 1763, que pasaron de ser unha medida cautelosa a dispoñer, como aconteceu en 1785, que a Audiencia non admitise a trámite as demandas de desafiuzamento. Logo, na lexislación sobre os censos de 1805 volveuse fixar a situación dos foros como algo excepcional, ao impedir a súa redención, xusto porque formalmente non se podían considerar como perpetuos e, polo tanto, redimibles.
Durante o proceso revolucionario aberto en 1808 produciuse un segundo paso na perpetuación de facto do foro. No decreto abolicionista de 1811 non se mencionaban de forma explícita as rendas forais, o que permitía entender que se consideraban como expresión de contratos establecidos entre particulares e, polo tanto, exentos de todo perigo abolicionista. Aínda que houbo litixios ben ruidosos nesta época, nos que os veciños de diversas comarcas alegaron que as rendas forais procedían do exercicio da xurisdición dos señores, as sentenzas xudiciais foron sistematicamente favorables ós perceptores de rendas. Logo, na lexislación desamortizadora da época de Mendizábal, as rendas forais consideráronse como bens nacionais susceptibles de venda en poxa pública, limitando no posible a súa eliminación mediante o procedemento da redención. A reforma liberal reforzou a posición do foro, que mesmo se utilizou para converter as percepcións evidentemente xurisdicionais (pagos de cuartos e quintos) en pensións asimiladas a rendas forais, como amosou o coñecido preito da casa de Alba cos veciños de Iñás, Dexo e Serantes (Oleiros), en 1857. Con todo, no curso da codificación civil, a lexislación liberal tratou de darlle unha solución á cuestión foral, resolvendo a vella contradición da súa temporalidade perpetua. Comezaba así a fase final do foro, que se alongaría ata o século XX.
Demorada desaparición
Aínda que o proxecto do Código civil de 1851 non chegou a aprobarse, a lexislación sucesiva en materia de propiedade territorial (principalmente, a Lei hipotecaria de 1861) foi modificando a natureza do foro. Dende os anos 60 do século XIX apareceu unha tendencia doutrinal e política que pretendía darlles unha solución definitiva ós daquela denominados foros de Galicia e Asturias. Isto abriu un debate en torno ó foro que tivo como primeira expresión o proxecto de lei de redención dos foros elaborado polo deputado galego Justo Pelayo Cuesta en 1864. Tratouse dunha aposta a favor dunha solución redentora que, non obstante, se topou cunha forte resistencia da sociedade galega, como amosaron os debates que tiveron lugar no Congreso Agrícola Gallego, desenvolvido en Santiago de Compostela no verán daquel ano. O resultado máis rechamante das discusións do congreso foi xustamente o de manter o statu quo na cuestión foral. Dado que non era posible unha solución de carácter reversionista (favorable ós dominios directos), evitouse a saída do redencionismo.
Durante a I República aprobouse, e púxose en práctica, unha lei de redención de foros, defendida polo republicano Juan Manuel Paz Novoa. Estivo en vigor apenas seis meses (de agosto de 1873 a febreiro de 1874), de modo que foron poucos os foreiros que puideron acceder á redención das súas rendas forais. Pero tivo o mérito de abrir a primeira fenda no vello edificio do foro galego. A solución á súa indefinición legal (temporal e perpetua á vez) era a súa eliminación, mediante a indemnización ó perceptor de rendas por parte do pagador. O redencionismo, que tamén se fora abrindo paso na política desamortizadora dende a época de Madoz, era a posición claramente triunfante fronte a un posible reversionismo que carecía de lexitimidade.
Dende 1874 en adiante, ata 1926, sucedéronse varios proxectos de redención foral, que non lograron traducirse en leis (entre os máis coñecidos, o de Montero Ríos, en 1886, e o de Eduardo Vincenti, en 1907). O definitivo Código civil de 1889 estableceu a necesidade de que, por unha lei especial, se regulara a redención de foros. Publicáronse daquela textos xurídicos e históricos importantes sobre a cuestión foral (Murguía, Gil Villanueva, López de Lago, Pérez Porto, Lezón...), pero a decisión política de resolvela non chegou ata un decreto lei de 1926, froito da política agraria de Primo de Rivera, atenta á promoción do mercado interior e á posición dos produtores agrarios. O decreto de Primo de Rivera regulou definitivamente o termo dos contratos de foro mediante unha capitalización elevada das rendas, pero soportable pola inflación que se producira despois da I Guerra Mundial.
Nos anos posteriores a este decreto, incluídos os da II República que aliviaron algunhas partes do proceso de redención, tivo lugar a derradeira fase de eliminación do réxime foral, que legalmente culminou durante o franquismo. Despois de séculos de conflitos en torno ao sistema foral, a liquidación deste vello contrato agrario efectuouse sen moitas dificultades. Este final non sería comprensible sen ter en conta as décadas previas, nas que a cuestión foral se situou no epicentro da vida social e política da Galicia tanto rural coma urbana. Dende finais do século XIX, diversos feitos concorreron no debilitamento do foro. Os efectos da crise agraria de fins do século XIX foron demoledores para os rendeiros, que se viron desprotexidos ante o avance dos produtores directos. A mobilización dos campesiños galegos, organizados en sociedades e sindicatos agrarios, colocou a redención dos foros na dianteira das súas reivindicacións, logrando en moitos casos acordos particulares entre as comunidades de foreiros e rendeiros.
E por se todo isto fora pouco, a masiva emigración americana achegou os recursos monetarios necesarios para sufragar os gastos da redención foral, así como unha modernización notable das labranzas campesiñas.
A suma de todas estas tendencias favoreceu unha onda histórica de propietarización campesiña, que tivo na eliminación do foro unha das súas expresións máis acaídas. Finalmente os labregos lograron facerse donos de seu grazas a redención.
Pulseira
miniatura|250px|dereita|Pulseira [[Irán|iraniana.]] Unha pulseira é un elemento decorativo, xeralmente de forma cilíndrica que se adoita poñer nos pulso s aínda que tamén hai modelos fabricados para os pés, as nocelleiras ou o pene.
Normalmente son de metais preciosos, como o ouro ou a prata, pero tamén as hai de moi diversos materiais: de fantasía, de madeira, de fío etc.
Historia e evolución
Antes utilizábanse pulseiras de ouro, o que representaba o gran poder económico dos seus donos. Co paso do tempo foron evolucionando e fabricáronse de distintas formas e con diferentes elementos. Antigamente, os celtas deseñaron un tipo de pulseiras, chamadas torques, de gran valor pola beleza dos deseños. Cando as pulseiras van unidas tamén se denominan escravas e cando son sólidas e con forma de cilindro máis amplo, reciben o nome de brazaletes.
Igrexa de San Pedro de Ansemil
Historia
As orixes do mosteiro suponse que se remontan ao mandato do bispo Sisnando, sendo nos seus inicios un mosteiro dúplice. Segundo Antonio López Ferreiro a súa orixe remontaríase ao século IX ou X. . O mesmo autor afirma que no século XII desapareceu a comunidade feminina, pero o mosteiro non deixou de citarse en diversos documentos, polo que considérase que continuou funcionando unha comunidade relixiosa pero quizais masculina en substitución da feminina. A comunidade feminina volveríase a integrar no século XIII ou principios do XIV.
No século XVI, con motivo da reforma das comunidades monásticas que iniciaran os Reis Católicos a comunidade uniuse a San Paio de Antealtares.
Interpreta Bango Torviso que o templo ata o primeiro terzo do século XII debeu corresponderse "cunha primitiva estrutura basilical asturiana". Nese momento faríanse restauracións do primitivo edificio, principalmente na capela central e na fachada occidental ou principal. Cando a finais do século XIII ou principios do XIV volve a ser ocupada por unha comunidade feminina constrúese a capela funeraria dos Deza e a porta setentrional, así como o capitel con cabeza de asno e faciana humana da capela central. Considera este autor que esta igrexa como moitas outras do románico galego presenta a persistencia de moitas das formas da arte asturiana.
Descrición
miniatura|210px|Fachada occidental. Na actualidade consérvanse dúas construcións: unha igrexa románica e acaroada ao seu muro sur unha capela gótica. A primeira foi o resultado da reforma dunha construción anterior prerrománica, e debeu rematarse arredor do ano 1171.
Interior
O interior do templo está encalado na súa case totalidade. No muro occidental sobre a moderna ventá unha cabeza de carneiro reaproveitada polos construtores da reforma da fachada no século vinte. Nos laterais do mesmo muro as dúas seteiras ábrense con derramo interior en arco de medio punto.
O muro meridional presenta unha seteira a medio tapiar e un grande arco apuntado que comunica coa capela funeraria. As naves cóbrense de madeira, plana na central e a unha vertente nas laterais.
As ábsidas
miniatura|esquerda|180px|Van gótico da capela. A ábsida lateral meridional ábrese cun arco triunfal de medio punto peraltado e dobrado apoiado sobre pilastras a modo de xambas. No interior cóbrese con bóveda de canón. A ábsida lateral setentrional aparece pechada por un murete cunha porta no centro. A bóveda desta ábsida arrinca apoiada nunha imposta a maior altura ca do arco triunfal.
A ábsida central presenta un arco semicircular peraltado e dobrado sobre o que se atopa unha seteira con derramo interior. Cóbrese con bóveda de canón enlucida que descansa sobre o arco triunfal e un arco toral que descansan en columnas entregas.
Os capiteis do arco triunfal presenta motivos vexetais, dous tipos de grandes follas rematadas en espiral. Os fustes confórmanse por dous tambores de tamaño desigual. As basas son áticas co plinto redondeado e unha cabecina de lobo invertida no centro da escota e aos lados dúas pomas.
As columnas do arco toral son unha de características similares ás do arco triunfal e a outra, a da esquerda, formada por unha base cun plinto e catro toros estreitos superpostos en degradación e fuste partido en catro partes desiguais, No capitel follas alanceladas e nas caras estreitas unha faciana humana e unha cabeza de asno.
Exterior
Tampouco presentan contrafortes os muros laterais. O muro meridional apenas é visible catro metros por ter engadida a capela. No beirado presenta unha decoración con bolas no chaflán da cobixa, con canzorros de follas, cabeza de felino e outra de bóvido. Tamén se abre cunha seteira. O muro setentrional semella modificado. Carece de cornixa e de seteiras. Ábrese cunha porta alintelada, o lintel un enorme perpiaño presenta traballado un arco de medio punto e inscrito nel un arquiño pentalobulado (con arcos de ferradura) e no seu interior unha cruz grega. miniatura|dereita|200px|Canzorro erótico O muro occidental aparece prolongado por un contraforte que semella engadido con posterioridade. Ábrese cunha pequena seteira. No piñón do muro un carneiro cunha cruz en forma de trevo de brazos flexionados.
As ábsidas son rectangulares, sendo o central de maiores proporcións. As laterais cóbrense a unha auga e a central a dúas. O muro do testeiro da ábsida central ábrese cunha seteira. No muro lateral setentrional un beiril de chafrán recto con canzorros con cabeza de bóvido, folla picuda con poma, unha gran cabeza humana cuxo copro só se representa coas extremidades inferiores encollidas, un posible felino e un canzorro cunha gran mediacana no extremo superior. No muro lateral meridional presenta unha ventá rectangular moderna e unha cornixa similar á do oposto con canzorros que representan: un animal indeterminado, unha cabeza de bóvido, un canzorro de voluta, unha figura humana, un de tema irrecoñecible e unha cabeza de felino.
Na ábsida lateral setentrional, o muro do testeiro presenta unha pequena seteira e presenta por cornixa un beiril liso.
A ábsida lateral meridional presenta unha morfoloxía similar a súa oposta. Presenta metido no seu muro testeiro un gran can cunha cabeza de bóvido co corno dereito roto.
A Capela funeraria dos Deza
miniatura|esquerda|200px|Agnus Dei. miniatura|130px|Virxe co neno. A dereita da igrexa e unida a ela a través dun arco apuntado atópase a coñecida como Capela señorial dos Deza, obra gótica do século XIV chamada así por conservarse nela o sepulcro de Diego Gómez de Deza do ano 1341.
Trátase dun espazo independente da igrexa composto por unha nave e unha ábsida rectangular cuberta con bóveda de crucería.
Na fachada mostra un lintel co Agnus Dei xunto a unha Virxe co neno sentada baixo un dosel gótico. Un rosetón e abondosa decoración nos canzorros rematan o conxunto.
Diane Arbus
Diane Nemerov, coñecida como Diane Arbus, nada en Nova York o 14 de marzo de 1923 e finada no mesmo lugar o 26 de xullo de 1971, foi unha fotógrafa estadounidense.. Retratou unha humanidade fracasada e solitaria, estraña antítese do triunfalismo norteamericano.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia adiñeirada xudía. Ela e os seus dous irmáns (un dos cales é o poeta Howard Nemerov) foron uns nenos privilexiados; tal e como o demostran as propias palabras da autora ao referirse á súa nenez: "Crecín sentíndome inmune e carente de circunstancia. Unha das cousas que padecín foi non ter sentido a adversidade". Seu pai, David Nemerov, foi o fillo dun inmigrante ruso e súa nai, Gertrude, a filla do dono da peletería Russek na Quinta Avenida de Nova York. Cando casaron, David converteu a peletería do seu sogro nunha tenda por departamento especializada en peles moi coñecida na Quinta Avenida. Aos 14 anos, Diane namorouse do fotógrafo Allan Arbus, empregado de seu pai, con quen casou catro anos despois (sen o consentimento da súa familia). Logo de casar, o matrimonio mantívose economicamente do seu traballo fotográfico.
Nos anos corenta, os Arbus adicáronse á fotografía de moda en revistas como  Esquire , Vogue e Harper's. Entre 1955 e 1957, Diane Arbus tomou clases coa fotógrafa austríaca Lisette Model, exercendo unha grande influencia no camiño que máis tarde tomaría. Nesta época divorciouse de Allan, o que supuxo a súa independencia como fotógrafa, sendo a década dos sesenta a máis produtiva; percorría os peligrosos barrios de Nova York para seleccionar as personaxes que retrataría, na súa maioría ananos, praias nudistas, prostitutas etc. Aínda que continuaba traballando para revistas importantes retratando celebridades coma Norman Mailer, Mae West, Jorge Luis Borges,  a exposición que a deu a coñecer ao gran público foi "New sensations", en 1967. Catro anos despois, logo de pasar unha profunda depresión, suicidouse tomando barbitúricos e cortando as veas. Un ano máis tarde o seu traballo foi seleccionado para participar na Bienal de Venecia, sendo a primeira fotógrafa estadounidense en ser seleccionada; así coma no MoMA de Nova York, que organizou a súa primeira retrospectiva.
Obra
Diane Arbus elixiu persoas marxinais para as súas fotografías: enfermos mentais, xigantes, familias disfuncionais etc. Os personaxes miraban directamente á cámara, o que fai que o flash revele os seus defectos. A súa intención era producir no espectador "temor e vergonza", e representar o normal como algo monstruoso: cando Diane fotografía a dor, a encontra en persoas normais, provoca que a xente presuntamente normal apareza como anormal. Ela racha a composición, sitúa ao personaxe no centro, un personaxe cunha mirada directa, con tensión e forza. Non existe o momento decisivo para ela, traballa en continuo espazo temporal e obriga aos retratados a que sexan conscientes de que están sendo retratados.
Louise Brooks
Na súa carreira cinematográfica, que comezou en 1925 e rematou en 1938, participou en vinte e catro filmes, dous dos cales foron considerados pola revista The New Yorker como obras mestras: Die Büchse der Pandora e Tagebuch einer Verlorenen, ambas realizadas en Berlín polo director alemán Georg Wilhelm Pabst.
O seu corte de cabelo é o trazo máis distintivo da súa imaxe, que inspirou mesmo personaxes de banda deseñada como Valentina (1965).
Primeiros anos
Louise Brooks, filla dunha pianista de talento, naceu en Kansas en 1906. Os seus pais inculcáronlle dende pequena unha gran paixón polos libros e a música. Aos nove anos sufriu abusos sexuais e aos catorce xa bebía alcohol.
Carreira cinematográfica
Brooks comezou a súa carreira no mundo do espectáculo como bailarina na compañía de danza moderna da escola de danza Denishaw, con Martha Graham, Ruth St. Denis e Ted Shaw, mais a súa teima provocou a súa marcha da compañía. Baixo a protección de amigos influentes, conseguiu entrar como bailarina en Ziegfeld Follies de Broadway onde foi descuberta pola Paramount, os estudios cinematográficos para os que rodou a maioría dos seus filmes estadounidenses. Debutou en 1925 en The Street Of Forgotten Men e pouco despois comezou a interpretar papeis protagonistas en diferentes comedias, unha das cales, dirixida por Howard Hawks, A Girl In Every Port (1928), en que facía de vampiresa, axudouna a ser coñecida en Europa.
A súa mellor interpretación nun filme estadounidense adoita ser considerada a de Beggars Of Life (1928), en que interpreta unha moza rural da que abusaran sexualmente, que escapa con dous vagabundos, Richard Arlen e Wallace Beery, que atopa nun tren. Nese momento da súa vida movíase nos círculos da alta sociedade e era unha convidada habitual das festas na mansión de William Randolph Hearst. O seu peiteado creara estilo e moitas mulleres cortaban o seu cabelo imitándoa.
Período europeo
A continuación, rodou o drama social Diary Of A Lost Girl (1929) e Prix de Beauté (1930), este último rodado en Francia. Os tres filmes foron enormemente censurados debido a que o seu contido se considerou demasiado "adulto" e o escándalo provocado polo tratamento aberto da sexualidade, xunto coa súa forte crítica social. Pasaron desapercibidas para o público porque coincidiu coa eclosión do cinema sonoro, perdendo o cinema mudo o seu atractivo.
Cando decidiu regresar a Hollywood, trala súa aventura europea, atopouse con que os estudios a incluíran nas súas listas negras, así que non volveu gozar do éxito que tivera anteriormente e en 1938 retirouse definitivamente.
Vida posterior
Tras finalizar a súa carreira cinematográfica, optou por volver a Wichita (Kansas), onde crecra, mais deseguido decidiu establecerse en Nova York, cidade en que traballou como vendedora en Saks Fifth Avenue e, máis adiante, de acompañante de homes ricos.
A principios da década de 1950, os historiadores de cine franceses redescubriron a figura de Brooks nunha retrospectiva sobre o cinema mudo na Filmoteca Francesa e proclamaron que era unha icona cinematográfica. Este renovado interese pola súa figura fixo que se levasen a cabo diversas retrospectivas que conseguiron rehabilitar a súa situación nos Estados Unidos. Brooks trasladouse a Rochester (Nova York) en 1956, invitada pola George Eastman House, que conserva a maior colección dos seus filmes. Coa súa axuda, comezou unha máis que notoria e prestixiosa carreira como cronista da época do cinema mudo.
Escribiu un libro titulado Lulu in Hollywood (1982), en que fala de Pabst e da rodaxe e alude varias veces a Frank Wedekind.
Tivo problemas co alcohol a maior parte da súa vida. Tras vivir soa moitos anos, faleceu o 8 de agosto de 1985 dun ataque ao corazón á idade de 78 anos, despois de sufrir artrite e enfisema durante os seus últimos anos.
Norberto Centeno
Norberto Centeno, nado o 17 de febreiro de 1927 en Santo Tomé (Corrientes) e finado o 11 de xullo de 1977 en Mar del Plata, Buenos Aires, foi un avogado laboralista e xurista arxentino autor da Lei de Contrato de Traballo. Foi secuestrado e asasinado pola ditadura militar denominada Proceso de Reorganización Nacional.
A súa vida
Licenciouse como escribán na Universidade Nacional del Litoral e como avogado na Universidade Nacional de La Plata en 1956.
O golpe militar de 1955 que derrocou ao presidente Perón ordenou o seu encarceramento por mor da súa militancia peronista.
En 1960, durante a presidencia de Arturo Frondizi, foi detido polo goberno aplicando o Plan Conintes de mobilización militar da poboación, debido ao seu apoio ás folgas declaradas polos sindicatos. Volveu ser detido ilegalmente polas ditaduras militares en 1969 e 1976.
Exerceu o cargo de asesor legal da Confederación General del Trabajo, da Federación Sindicato Unido Petroleros del Estado (SUPE), Unión de Trabajadores Gastronómicos (UTGRA), Unión Obrera Metalúrgica (UOM), Sindicato Único de Trabajadores Edificios de Renta y Propiedad Horizontal de Mar del Plata, Unión Argentina de Artistas de Variedades (UADAV), Sindicato Trabajadores Industria de la Alimentación, Sindicato de Luz y Fuerza de Mar del Plata e Sindicato Camioneros y Obreros del Transporte. Colaborou tamén coa asesoría letrada da Asociación Obrera Textil, do Sindicato de Trabajadores de la Industria del Hielo y de Mercados Particulares y Afines, así como da Federación Argentina de Trabajadores Rurales y Estibadores (FATRE).
En 1974 realizou un anteproxecto de Ley de Contrato de Trabajo que foi o antecedente principal da Lei de Contrato de Traballo 20.744 sancionada ese ano, e que constitúe a lei laboral máis importante da historia arxentina.
A súa morte: a noite das gravatas
Nos xuízos pola verdade levados adiante como resposta ás leis de Punto Final e Obediencia Debida que impediron investigar ata a súa anulación en 2003 a sorte corrida polas vítimas da ditadura militar e os seus responsábeis, María Eva Centeno, filla de Norberto Centeno, declarou:
Exarcado de Rávena
O Exarcado de Rávena foi o centro do poder bizantino en Italia desde finais do século VI ata o ano 751, cando o último exarca foi executado polos longobardos.
Introdución
En 404, durante o mandato de Honorio, Rávena converteuse na capital do Imperio Romano de Occidente grazas á súa vantaxosa localización e o seu abrigado porto con acceso ao Adriático. A cidade continuou sendo o centro do Imperio Romano de Occidente ata a súa disolución en 476, momento en que se converteu na capital primeiro de Odoacro e logo dos ostrogodos, baixo Teodorico, rexendo o territorio de Italia, Galia Cisalpina, Dalmacia e Sicilia. En 540, Rávena foi conquistada polo xeneral bizantino Belisario, aínda que sería posteriormente recuperada polos ostrogodos e volta a conquistar para Bizancio por Narsés en 552.
Posteriormente, por mor da invasión lombarda, que comezou en 568, Rávena pasou a ser a sede do exarcado imperial. O exarcado fundouse e organizou durante o reinado do emperador Mauricio (582-602).
O exarcado
Á fronte do exarcado estaba o exarca, representante do emperador, que asumía tanto o poder civil como o militar dentro do territorio. O territorio baixo dominio efectivo do exarca estendíase pola costa adriática de Italia desde Venecia no norte ata As Marcas. O resto dos territorios bizantinos da península italiana non estaban baixo a autoridade directa do exarca, senón baixo o goberno de duques ou magistri militum. As illas non pertencían ao exarcado: Sicilia constituía unha unidade administrativa diferente, en tanto que Córsega e Sardeña dependían do Exarcado de Cartago.
Os longobardos estableceron a súa capital en Pavía, desde onde controlaban o val do Po. Algúns guerreiros independentes penetraron máis cara ao sur, e estableceron os ducados de Spoleto e Benevento. A creación destes ducados dificultou as comunicacións de Rávena cos territorios bizantinos da Italia meridional, facendo máis precario o poder de Bizancio na península.
Durante o século VII, o Exarcado foi perdendo territorios en beneficio dos longobardos. Piemonte, Lombardía, o Véneto, Toscana e gran parte do sur de Italia pasaron a poder dos longobardos, así como Liguria (en 640). Roma, nominalmente baixo a autoridade do exarca, era na práctica rexida polo Papa, e a rivalidade deste último co Patriarca de Constantinopla era causa frecuente de tensións.
En torno ao ano 740, en vésperas do seu final, o Exarcado controlaba apenas Istria (excepto a lagoa de Venecia, que comezaba a establecerse como unha cidade-estado independente, Ferrara, Rávena coa Pentápole e Perugia.
O final do exarcado
Durante os séculos VII e VIII, a posición do exarca foi facéndose máis difícil, debido á ameaza dos longobardos e os francos, así como pola división entre a cristiandade oriental e occidental motivada pola crise iconoclasta e a rivalidade entre o Papa e o Patriarca de Constantinopla.
Cando, en 756 os francos expulsaron aos longobardos, o papa Estevo III reclamou o exarcado. O seu aliado, Pipino o Breve, rei dos francos, doou os territorios conquistados do antigo exarcado ao Papa en 756. Esta doazón, confirmada posteriormente por Carlomagno (774), constitúe o inicio do poder temporal do Papado, coñecido como Patrimonio de San Pedro.
Cando Sicilia foi conquistada polos árabes no século X, os restos do poder bizantino en Italia organizáronse nos temas de Calabria e Longobardia. Istria e a cabeceira do Adriático foron incorporados a Dalmacia.
Cronoloxía dos exarcas de Rávena
dereita|300px|Mapa da Italia bizantina e longobarda Após Narsés, duque de 554 a 568, os exarcas son:
Río Zidacos
O Zidacos (en éuscaro: Zidakos) é un pequeno río que discorre pola zona media de Navarra. Nace na serra de Alaitz, na parte alta do norte da Valdorba e, despois de atravesar cidades como Tafalla e Olite, desemboca no río Aragón, moi preto de Caparroso. No tramo alto do seu percorrido, dende o seu nacedoiro e ata o seu paso por Untzue, é coñecido como regueiro Artusia.
Como curiosidade, cabe mencionar que existe na Rioxa outro río homónimo, pero con diferente grafía, o río Cidacos.
Mick Wall
Mick Wall, nado o 23 de xuño de 1958 é un xornalista musical e autor británico.
Traxectoria
Comezou a súa carreira escribindo para a revista Sounds en 1977, sobre bandas de punk, new wave, rockabilly, funk e eventualmente hard rock e heavy metal. En 1979 abandonou o xornalismo musical para realizar campañas publicitarias para prestixiosos grupos e artistas como Black Sabbath, Journey, REO Speedwagon, Thin Lizzy, Ultravox, The Damned ou Dire Straits.
Así mesmo, é autor de biografías de músicos e agrupacións como Ozzy Osbourne, Iron Maiden, AC/DC, Metallica, Guns N' Roses ou Prince.
Barroso, Barroso, Avión
Barroso é un lugar da parroquia de Barroso no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 148 habitantes (75 homes e 73 mulleres), 5 máis ca en 2010 (69 homes e 74 mulleres).
Patrick Leclercq
Patrick Leclercq, nado en 1938 en Lille, Francia), foi Ministro de Estado de Mónaco dende o 5 de xaneiro de 2000 até o 1 de maio de 2005.
Vasile Tarlev
Vasile Petru Tarlev, nado o 6 de outubro de 1963, é un político moldovo que foi o primeiro ministro de Moldavia dende o 19 de abril de 2001 até o 31 de marzo de 2008. Pertence ao Partido dos Comunistas da República de Moldavia.
Cóctel Molotov
miniatura|275px|Cóctel Molotiv fabricado pola compaía [[Alko na Guerra de Inverno]] Chámase cóctel molotov ou bomba molotov a unha bomba incendiaria de fabricación caseira, mestura de certos produtos inflamábeis (por exemplo gasolina) con aceite de motor nun recipiente de vidro.
Nos modelos clásicos, un trapo ou anaco de tea na boca da botella serve coma mecha. Inflámase a mecha e lánzase. Ao romperse o vidro, o contido espállase á vez que entra en contacto coa chama e se incendia. O aceite de motor fai que a gasolina se pegue a calquera superficie.
Nos cócteles de impacto, en lugar de mecha, emprégase ácido sulfúrico e potasa. Ao lanzarse a bomba, o vidro rómpese e o ácido entra en contacto coa potasa xerando unha forte reacción exotérmica que fai que o combustíbel se imflame. Ademais dos danos polo lume, hai que engadir o dano corrosivo do ácido. Outra vantaxe da bomba de ácido é que nos enfrontamentos nocturnos non revela a posición do lanzador.
Aínda que foron inventados durante a Guerra civil española (1936 - 1939), o seu nome é debido a que se empregaron na Guerra de Inverno, e que naquela época Viacheslav Molotov (ministro do exterior da Unión Soviética durante a segunda guerra mundial) comunicaba por radio á poboación finlandesa durante a guerra que o exército ruso non estaba bombardeando senón enviando alimentos; a isto, o exército finlandés contestou que xa que "Molotov poñía a comida, eles poñerían os cócteles". Tivo un grande éxito coma arma antitanque, e ademais era terrorífico para a moral das tropas inimigas.
Emprégase principalmente nos conflitos urbanos, dada a súa facilidade de elaboración e o seu baixo custo.
Clemente I, papa
miniatura|dereita|Aparición da Trindade ao papa Clemente, cadro do [[Giovanni Battista Tiepolo|Tiepolo.]] Clemente I, logo coñecido como San Clemente, nado quizais en Roma e finado talvez en Gallípoli no ano 99, foi o cuarto papa da historia. Estivo de bispo de Roma dende o ano 91 ata a súa morte.
Vida
Moi pouco se sabe da súa vida. Chamado Clemente Romano, hai fontes que sitúan o seu nacemento en Roma, pero non é seguro. Se facemos caso de Ireneo de Lión debeu coñecer a Pedro e a Paulo, Tertuliano di que foi o propio Pedro quen o coroou bispo, e hai quen sinala que foi escollido papa logo da morte de Pedro, mais que renunciou, deixándolle o bispado romano primeiro a Lino e a Anacleto despois. Oríxenes di que el é o Clemente que aparece como camarada de Paulo na epístola deste aos filipenses.
Hai algúns indicios de que era xudeu. A súa morte ten diferentes interpretacións: hai quen di que morreu naturalmente en Roma ou en Grecia, e quen apunta, e esa é a teoría oficial apoiada pola Igrexa católica, que foi martirizado. Pero tampouco neste suposto coinciden as datas nin os lugares, e unhas apuntan a Gallípoli, na costa anatolia, onde fora exiliado por Traxano, e outras fontes o localizan en Quersonesos, en Crimea. Este martirio, que supostamente se produciu cando o botaron ao mar cunha áncora ao pescozo, ben puido ser o do cónsul romano Flavio Clemente. E aínda que Cirilo levou as súas supostas reliquias a Roma no ano 868 para a fundación da basílica de San Clemente, no Mosteiro das Covas de Kíiv reivindican que as súas reliquias (entre elas, a cabeza) as teñen gardadas eles.
Pontificado
miniatura| Durante o seu pontificado producíronse revoltas contra os presbíteros en Corinto, o que probablemente fose o primeiro desacordo grave no seo da Igrexa. O papa Clemente escribiulles unha carta chamándoos á obediencia aos seis pastores e evocando a lembranza de Paulo e de Pedro, e conseguiu calmar o movemento. O que non conseguiu frear foron as primeiras discrepancias de fe, logo recoñecidas como herexías, dos gnósticos e dos ebionís, nin a represión contra os cristiáns dos emperadores Domiciano primeiro e Traxano despois.
Incluíu a palabra amén nos ritos, e reforzou, para frear a crise de Corinto, a estrutura xerárquica da Igrexa, establecendo a primacía para o bispado de Roma.
Obra
A súa obra máis importante, e quizais a única auténtica, é a Epístola aos corintios, que está considerado como o primeiro texto cristián logo do Novo Testamento, e que sitúa a Clemente Romano como o primeiro dos pais apostólicos. A obra está dividida en dúas partes: na primeira exhorta ao cumprimento das virtudes, e particularmente da obediencia e da humildade, e na segunda centra estes consellos xerais na resolución do conflito interno da comunidade cristiá de Corinto.
A principal achega da obra son os aspectos organizativos: dálles nome aos bispos, aos diáconos e aos presbíteros e establece que son nomeados polos apóstolos en nome de Cristo, e que polo tanto teñen que ser obedecidos plenamente polos fieis. Tamén son interesantes os testemuños sobre a vida de Pedro e Paulo, e os capítulos dedicados á resurrección dos mortos, punto teolóxico combatido polos pagáns, e onde inclúe referencias á ave fénix como símbolo da resurrección.
Ademais, atribuíronselle a el diversas obras, todas posteriores á súa morte.
Santidade
Como todos os papas anteriores ao Edicto de Milán foi considerado santo, e ademais mártir. A súa festividade, tanto no rito occidental coma no oriental, é o 23 de novembro.
Clemente é representado tradicionalmente cunha áncora ou cun peixe, en referencia ao seu martirio.
Chlamydophila
Chlamydophila é un xénero de bacterias pertencente á familia Chlamydiaceae, orde Chlamydiales, clase/filo Chlamydiae. As especies deste novo xénero estaban antes clasificadas no xénero Chlamydia. O establecemento deste xénero foi controvertido no seu momento e seguiu séndoo, ata que en 2015 se volveu a integrar o xénero de novo dentro de Chlamydia.
Taxonomía
Antes de 1999 o criterio para distinguir as especies de clamidias non era excluínte. Por exemplo, naquel momento o xénero Chlamydia era igual á familia Chlamydiaceae, xa que todas as especies estaban clasificadas nese xénero; C. psittaci distinguíase de C. trachomatis pola súa resistencia á sulfadiacina, aínda que non todas as C. psittaci eran resistentes; C. pneumoniae clasificábase pola súa aparencia vista con microscopio electrónico e a súa capacidade de infectar aos humanos, aínda que o aspecto visto ao microscopio electrónico difería dun grupo de investigación a outro, e todas estas especies infectaban aos humanos.
A taxonomía sistemática establecida para as Chlamydiae en 1999 utiliza os criterios postos ao día e imperantes actualmente na clasificación das bacterias, como a reasociación ADN-ADN, semellanza nos xenes dos ARNr 16S e 23S, agrupamento con semellanza de secuencia de xenes codificantes de proteínas, e tamaño do xenoma. Tamén se empregan criterios de complementarios, como a detección de antíxenos, tinguidura do glicóxeno, asociación co hóspede, e morfoloxía vista con microscopio electrónico, dependendo da súa aplicabilidae e dispoñibilidade. En 1999, moitas cepas de Chlamydia foron reorganizadas e asignadas ao xénero novo Chlamydophila.
As análises de xenómica comparativa identificaron gran cantidade de proteínas sinatura que só están presentes en especies do xénero Chlamydia ou Chlamydophila, o que apoia a distinción destes xéneros. Con todo, esta visión foi posta en dúbida por unha análise de xenoma completo máis recente, que fixo que algúns autores propuxeran volver a "reunificar as Chlamydiaceae nun só xénero, Chlamydia". Esta controversia na nomenclatura continuou durante varios anos. Finalmente, en 2015 a inclusión das especies do xénero Chlamydophila de novo no xénero Chlamydia foi aceptada de forma xeral.
Krajina do Banato
miniatura|300px|Mapa da fronteira militair do Banato (e de Eslavonia) en 1849. A Krajina do Banato ou Fronteira militar do Banato era a porción da Fronteira Militar austrohúngara situada no Banato.
Chlamydophila
Diferenciación de Chlamydophila
A semellanza na reasociación ADN-ADN media que distingue Chlamydophila de Chlamydia é 10,1% (95% intervalo de confianza = 6,8 a 13,5), o que se considera un vaor aceptable para separar os dous xéneros.
Krajina do Banato
A fronteira militar do Banato englobaba a Šajkaška, e estaba limitada polo Principado de Serbia (daquela vasalo otomán) ao sur, o Voivodato de Serbia e do Banato de Timișoara (provincia autónoma do Imperio austrohúngaro) ao norte, o principado de Transilvania e Valaquia ao leste, e a Krajina de Eslavonia ao oeste.
Chlamydophila
Diferenciación de Chlamydophila
A diverxencia entre Chlamydophila e Chlamydia indícase pola agrupación con semellanza de secuencia de xenes de proteínas codificadas e de ARN ribosómico. As secuencias dos xenes de ARNr 16SA de Chlamydophila e Chlamydia son idénticos en aproximadamente un 95%. Porén, o 95% non é un punto de corte para separar as Chlamydiaceae, senón só unha guía para establecer novos xéneros dentro das familias das clamidias. Os xenes de ARNr 23S de lonxitude completa de Chlamydophila e Chlamydia son idénticos en menos do 95%.
Krajina do Banato
As principais cidades eran Pančevo, Bela Crkva, Titel, Žabalj, Alibunar, Kovin e Caransebeş.
Chlamydophila
Especies
Son características específicas de especie tipicamente a morfoloxía vista con microscopio electrónico, resistencia a antibióticos, e plásmidos extracromosómicos.
Krajina do Banato
Este territorio está hoxe dividido entre Serbia e Romanía.
Chlamydophila
Especies
Chlamydophila comprendía as seguintes especies:
Krajina do Banato
Historia dos serbios na Krajina do Banato
À morte de Estevo Lazarević o 19 de xullo de 1427, Djuradj Branković subiu ao trono de Serbia, e despois do acordo con Hungría perdeu Belgrado a pesar das protestas dos habitantes da cidade, levando a súa capital a Kruševac en 1427.
Fixo construír entón unha cidade nova no Danubio, Smederevo, que foi comparada pola riqueza das súas igrexas a Constantinopla, de aí o seu sobrenome, "Djuradj Smederevac" en serbio latino (Djuradj de Smederevo).
Como xa fixera o seu predecesor Estevo Lazarević, todas estas cidades e terras foron poboadas por serbios de Macedonia ou de Kosovo que fuxían do avance turco. Polo tanto, antes mesmo da caída de Serbia, as migracións serbias do sur cara ao norte xa comezaran.
Oficialización do Banato militar
En 1718, despois do Tratado de Passarowitz, os Habsburgo crearon unha provincia militarizada na súa fronteira, o Banato de Temesvar. En 1751, a emperatriz María Teresa introduciu a administración civil ao norte da provincia, pero deixou a parte sur co seu estatuto militar, que foi entón coñecida co nome de Krajina do Banato (Fronteira Militar do Banato. A provincia conservou o seu estatuto de fronteira militar até a supresión destas, en 1871.
Damil de Abaixo, Figueroa, Abegondo
Damil de Abaixo é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Xunto con Damil de Arriba tiña 57 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 24 homes e 33 mulleres.
Magnesio
O magnesio é o elemento químico de símbolo Mg e número atómico 12. É o sétimo elemento en abundancia constituíndo da orde do 2% da cortiza terrestre e o terceiro máis abundante disolto na auga de mar. Emprégase primordialmente como elemento de aliaxe.
Principais características
O magnesio é un metal bastante resistente e lixeiro, un 30% máis lixeiro có aluminio, de cor prateada que perde o brillo cando se expón ao aire. Pulverizado inflámase cando se expón ao aire ardendo cunha chama branca. En anacos maiores é difícil que se inflame pero pode suceder se se curta en láminas delgadas, polo que no mecanizado as labras han de manexarse con precaución.
Aplicacións
miniatura|esquerda|Obxectos de magnesio. Os compostos de magnesio, principalmente o seu óxido, úsanse como material refractario en fornos para a produción de ferro e aceiro, metais non férreos, cristal e cemento, así como en agricultura e industrias química e de construción.
O uso principal do metal é como elemento de aliaxe do aluminio, empregándose as aliaxes aluminio-magnesio en envases de bebidas. As aliaxes de magnesio, especialmente magnesio-aluminio, empréganse en compoñentes de automóbiles, como lamias, e en maquinaria diversa. O metal ademais, adiciónase para eliminar o xofre do aceiro e o ferro. Outros usos son:
Papel biolóxico
O magnesio é importante para a vida, tanto animal como vexetal. A clorofila é unha substancia complexa de porfirina-magnesio que intervén na fotosíntese.
É un elemento químico esencial para o home; a maior parte do magnesio atópase nos ósos e os seus ións desempeñan papeis de importancia na actividade de moitas coenzimas e en reaccións que dependen do ATP. Tamén exerce un papel estrutural, o ión de Mg2 ten unha función estabilizadora da estrutura de cadeas de ADN e ARN.
En función do peso e a altura, a cantidade diaria recomendada é de 300–350 mg, cantidade que pode obterse doadamente xa que se atopa na maioría dos alimentos, sendo as follas verdes das hortalizas especialmente ricas en magnesio.
Historia
O nome procede de magnesia, que en grego designaba unha rexión de Tesalia. O inglés Joseph Black, recoñeceu o magnesio como un elemento químico en 1755, en 1808 Sir Humphrey Davey obtivo metal puro mediante electrólise dunha mestura de magnesia e HgOu.
Abundancia e obtención
O magnesio é o sétimo elemento máis abundante na codia terrestre, así a todo non se atopa libre, aínda que entra na composición de máis de 60 minerais, sendo os máis importantes industrialmente os depósitos de dolomía, magnesita, brucita, carnalita e olivino.
Nos EEUU o metal obtense principalmente por electrólise do cloruro de magnesio, método que xa empregara Bunsen, obtido de salmoiras e auga de mar.
Isótopos
O magnesio-26 é un isótopo estable que se emprega na datación xeolóxica, do mesmo xeito có aluminio-26, do que é fillo. Nas inclusións ricas en calcio e aluminio (CAI en inglés) dalgúns meteoritos, os obxectos máis antigos do sistema solar, atopáronse cantidades de Mg-26 maiores das esperadas que se atribúen ao decaemento do Al-26. Estes obxectos, cando se desprenderon en etapas temperás da formación dos planetas e asteroides non sufriron os procesos xeolóxicos que fan desaparecer as estruturas condríticas (formadas a partir das inclusións) e xa que logo gardan información sobre a idade do sistema solar.
Nos estudos comparáronse os cocientes Mg-26/Mg-24 e Al-27/Mg-24, para determinar así, de forma indirecta, a relación Al-26/Al-27 inicial da mostra no momento en que esta se separou das rexións de po da nébula presolar a partir da que se formou o noso sistema solar.
Precaucións
O magnesio é extremadamente inflamable, especialmente se está pulverizado. Reacciona exotérmica e rapidamente en contacto có aire ou a auga, polo que debe manipularse con precaución. O lume, de producirse, non se debe intentar apagar con auga.
One Tree Hill
One Tree Hill (en lingua inglesa "o outeiro dunha árbore") pode referirse a:
Lawrence Gonzi
Lawrence Gonzi, nado en Pietà o 1 de xullo de 1953, é un político de Malta, primeiro ministro dende o 23 de marzo de 2004, e ministro de finanzas. É o líder do Partido Nacionalista.
Carreira política
En 1987 Gonzi contestou sen logro as eleccións xerais, xunto con seu partido, o Nacionalista. En 1988 foi indicado líder do parlamento, e en 1992 foi novamente indicado por unanimidade. Gonzi contestou novamente as eleccións en 1996 e desta vez foi ben sucedido. Como membro da oposición no parlamento el actuou como "ministro paralelo" sobre política social, como secretario do bloque nacionalista do parlamento, líder do bloque e despois secretario-xeral do partido. O 1998 el retornou e foi apuntado como Ministro de Política Social. En maio de 1999 el foi indicado como primeiro ministro e líder da casa.
Nas eleccións xerais de 2008 que ocorreran a 8 de marzo, Gonzi foi novamente elixido primeiro ministro. El conduce o país con planos en relación á Europa e tamén para temas locais, planificación e medio-ambiente, asuntos militares, desenvolvemento sustentábel e turismo. Para axudalo, como secretarios parlamentarios están Mario de Marco como Secretario Parlamentario de Turismo, e Chris Said como Secretario Parlamentario para o Diálogo Público e Información. Gonzi foi tamén confirmado como líder do Partido Nacionalista pola 2ª vez en 11 de maio de 2008.
José Puente Brañas
José Puente Brañas, nado na Coruña o 12 de xullo de 1824 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1857, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Avogado, foi secretario da Deputación da Coruña e profesor de retórica e poética no Instituto da Coruña. Integrante do primeiro provincialismo, foi membro da Academia Literaria en Santiago de Compostela, colaborou en El Porvenir, Boletín Mercantil e Industrial de Galicia, El País e El Defensor de Galicia e dirixiu El Liceo e El Iris de Galicia.