cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cinetocoro
Activación do punto de control da mitose
Por outra parte, o grupo de Dasso e colaboradores encontraron que as proteínas do sistema Ran: RanGAP1 (unha proteína activadora de GTPases que estimula a conversión de Ran-GTP en Ran-GDP) e a proteína de unión a Ran denominada RanBP2/Nup358, poden detectarse nos cinetocoros durante a mitose. Estas proteínas encóntranse nos poros nucleares durante a interfase e interveñen no transporte nucleo-citoplásmico. A localización cinetocórica destas proteínas parece ser significativa funcionalmente, porque diversos tratamentos que elevan os niveis de Ran-GTP inhiben a liberación das proteínas Bub1, Bub3, Mad2 e CENP-E dos cinetocoros.
Curiosamente, Orc2 (unha proteína do complexo de recoñecemento de orixe ou ORC implicada na iniciación da replicación do ADN durante a fase S) tamén se localiza nos cinetocoros durante a mitose en células humanas; en concordancia con esta localización, algúns estudos indican que Orc2 en lévedos está implicada na cohesión de cromátides irmás, e a súa eliminación celular provoca a activación do punto de control da mitose. Tamén se detectou que outros compoñentes do complexo ORC (como orc5 en S. pombe) participan na cohesión. Porén, a ruta molecular na que interveñen as proteínas ORC parece ser aditiva á ruta das cohesinas e descoñécese na súa maior parte.
Xeración das forzas que impulsan os movementos cromosómicos
A maior parte dos movementos cromosómicos en relación cos polos do fuso acromático están asociados co alongamento e acurtamento dos microtúbulos cinetocóricos (kMTs). Unha das características máis interesantes dos cinetocoros é a súa capacidade de modificaren o estado dos seus kMTs asociados (arredor de 20) dun estado de despolimerización dos seus extremos (+) a un estado de polimerización. Isto permite aos cinetocoros das células en prometafase mostrar "inestabilidade direccional", variando entre fases persistentes de movementos cara ao polo (poleward) ou en sentido contrario (anti-poleward) que están asociados con estados alternados de despolimerización e polimerización dos kMTs, respectivamente. Esta biestabilidade dos cinetocoros parece ser parte dun mecanismo para aliñar os cromosomas no ecuador do fuso sen perder a conexión mecánica entre os cinetocoros e os polos do fuso. Pénsase que a biestabilidade dos cinetocoros se basea na inestabilidade dinámica do extremo (+) dos kMTs e está controlada de forma parcial pola tensión existente nos cinetocoros. En células de mamífero en cultivo, unha baixa tensión nos cinetocoros promove o cambio cara á despolimerización de kMTs, e unha alta tensión promove o cambio cara á polimerización dos kMTs.
As proteínas do cinetocoro e as proteínas que se unen aos extremos (+) dos microtúbulos (denominadas xenericamente +TIPs) regulan o movemento do cinetocoro por medio da regulación da dinámica dos extremos (+) dos kMTs. Porén, a interface cinetocoro-microtúbulo é moi dinámica, e algunhas destas proteínas parecen ser compoñentes auténticos de ambas as estruturas. Dúas clases de proteínas parecen ser particularmente importantes: cinesinas que funcionan como despolimerases, tales como as cinesinas KinI; e proteínas que se unen a extremos (+) de microtúbulos, +TIPs, que promoven a polimerización, talvez antagonizando o efecto das despolimerases.
Roo de Abaixo, Roo, Noia
Roo de Abaixo é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Parada de Ventosa, Muíños
San Pedro de Parada de Ventosa é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2020 tiña 82 habitantes (40 homes e 42 mulleres).
Fred Thompson
Fred Dalton Thompson, nado Freddie Dalton Thompson; o 19 de agosto de 1942 en Sheffield (Alabama) e finado o 1 de novembro de 2015, foi un actor e político estadounidense do Partido Republicano, senador por Tennessee de 1994 a 2003.
Traxectoria
Thompson aparece en gran número de telefilmes e series de televisión, frecuentemente interpretando figuras gobernamentais. Ao final do seu mandato como senador, en 2002, comezou a actuar na serie da NBC Law & Order, interpretando ao fiscal do distrito de Manhattan Arthur Branch.
Thompson serviu como presidente do Comité Asesor de Seguridade Internacional (ISAB) (2006-2007) do Departamento de Estado, foi membro da Comisión de Revisión en Economía e Seguridade China-EEUU, do Council on Foreign Relations, tamén contribúe ocasionalmente co American Enterprise Institute, especializándose en seguridade nacional e intelixencia. . De 2006 a 2007 foi analista político para ABC News Radio.
En maio de 2007 anunciou que se ía presentar a súa candidatura para o nomeamento republicano para as eleccións presidenciais de 2008, pero polo pouco apoio recibido nas primeiras eleccións primarias retirou a súa candidatura. En 2009 volveu a actuar como actor convidado en varias series e principiou o seu propio programa de radio, The Fred Thompson Show, en Westwood One presentado coa súa dona, Jeri; tamén protagonizou xunto con Brian Dennehy o telefilme Alleged.
La Antigua, España
miniatura|Localización do concello na provincia de León La Antigua (en leonés: L'Antigua) é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 467 habitantes (2011).
Rage Against the Machine (álbum)
Rage Against the Machine é o álbum de debut da banda de rock Rage Against the Machine. Foi editado o 3 de novembro de 1992. Foi o primeiro disco en mesturlar totalmente estilos tan afastados como o rap co hard-rock ademais de altas doses de funk, sendo un precedente para bandas posteriores como Soundgarden ou Linkin Park. O grupo amosa a súa ideoloxía en case todos os temas, cunha clara inclinación cara á esquerda mais crítica coas políticas dos gobernos americanos.
Guillaume Bouzignac
Guillaume Bouzignac, nado c. 1587, e finado c. 1643, foi un compositor francés.
Traxectoria
Bouzignac naceu probablemente en 1587 en Saint-Nazaire-d'Aude. Estudou na Catedral de Narbona até 1604, e era mestre do coro nas Catedrais de Angoulême, Bourges, Tours, e Clermont-Ferrand.
Os seus motetes están preservadod en dous manuscritos. Os seue motetes son altamente distintivos: "Sinxelamente exposto, non hai outra música desa época que semelle igual na páxina ou soe igual que os motetes de Bouzignac." "Un nome neste período érguese por riba dos seus contemporáneos en toda a música sacra, incluíndo Masses: o de Guillaume Bouzignac." Os seus motetes de diálogo, como Unus ex vobis e Dum silentium, son oratorios a pequena escala que anticipan a Giacomo Carissimi, e a Marc-Antoine Charpentier (1643–1704) dúas xeracións máis tarde.
A Ponte Nafonso, Roo, Noia
A Ponte Nafonso é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 158 habitantes (78 homes e 80 mulleres).
O lugar recibe o nome da Ponte Nafonso, sobre o río Tambre.
Subrexión de Lahti
miniatura|200px|Localización da subrexión de Lahti. A subrexión de Lahti (en finés Lahden seutukunta) abarca toda a rexión de Päijänne Tavastia, cun total de nove municipios. En 2017 tiña unha poboación de 201 482 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Álvaro López Mora
Traxectoria
Fillo de Joaquín López de Amarante, licenciouse en Dereito e emigrou a Cuba onde obtivo a cátedra de Dereito Canónico na Universidade da Habana e ingresou na carreira xudicial. Regresou a España en 1886. Amigo persoal de Eugenio Montero Ríos, militou no partido Liberal. Foi deputado por Padrón en 1886 e 1891, en 1898 e 1901 foi elixido deputado por Xinzo de Limia e en 1905 foi deputado por Huelva. Foi senador pola provincia da Coruña (1893-1894), pola provincia de Cáceres (1903-1904) e senador vitalicio (1911-1914). Foi director xeral do Contencioso (1898), de Administración local (1905) e de Comunicacións (1907) e tamén Subsecretario de Xustiza (1909). Estaba casado con Manuela Gasset Chinchilla. Colaborou en El Imparcial, que dirixía o seu cuñado Rafael Gasset Chinchilla. miniatura|Casas para Álvaro López Mora, en [[Vigo. ]]
Castelo da Emperatriz Eugenia de Montijo
miniatura|250px|Castelo da Emperatriz Eugenia de Montijo.
O castelo da Emperatriz Eugenia de Montijo é un pazo neomedieval sito en Arteaga (Biscaia), cun torreón neogótico a modo de torre da homenaxe, inspirado na arquitectura gótica francesa, moi influído pola recuperación que o Romanticismo fai do estilo gótico.
Descrición
A planta está fundada sobre os mesmos cimentos dunha antiga torre, mencionada xa en escritos de mediados do século XV e que no século XIX achábase moi degradada, tras haberse empregado como casa de labranza.
Os emperadores enviaron aos seus arquitectos á localidade, para que deseñasen os planos do novo edificio. Con todo, nunca chegaron a habitar nel, e cando Eugenia, xa no exilio, quixo instalarse en España, foi aloxada polos Alba en Madrid e Sevilla, descartándose este castelo pois non reunía as condicións adecuadas e caía a desmán das principais cidades do país.
A planta da torre central forma un rectángulo de 17 e 12 metros por cada lado, interrompida nun ángulo por un polígono ou torre octogonal en cuxo interior atópase a escaleira do Castelo.
Está aparellado en cadeirado de mármore gris e vermello abuxardado, en cada unha das súas catro fachadas dous elevados arcos oxivais arrincan desde o zócolo ou friso exterior ata a cornixa máis elevada, dentro dos que campean, oito fiestras do mesmo gusto, dous para cada piso, ostentando a principal un soberbio escudo de armas, e coroando toda a parte superior dos catro lados e da torrecilla un corpo voado e saínte ameado, con pequenos torreóns abertos nos seus propios chans.
O Castelo ten 5 pisos, sen contar o soto no que se atopa a cociña, a adega e unha sala para uso do servizo. Unha ampla escalinata de mármore permite o acceso ao primeiro piso no que se atopa un amplo vestíbulo de gran riqueza decorativa. Nos seus dous salóns locen toda a súa beleza dúas monumentais chemineas góticas de mármore gris e de carballo, con grandes zócolos da mesma madeira.
O segundo piso era o destinado a dormitorio dos Emperadores e presenta un pequeno oratorio con dous fermosos vidros de cores. Os pisos superiores destinábanse á alta servidume e a escaleira elíptica existente no interior da torrecilla pon en comunicación todos os pisos.
A torre rodéase dun pequeno recinto cadrado, pechado con altos muros e catro torres angulares de planta cilíndrica. O acceso ao recinto efectúase por unha única porta de gusto gótico.
Toda a propiedade recuperouse recentemente como establecemento hostaleiro.
Jean-Baptiste Barrière
Jean-Baptiste Barrière, nado o 2 de maio de 1707, e finado o 6 de xuño de 1747, foi un violonchelista e compositor francés. Naceu en Bordeos e morreu en París, con 40 anos de idade.
Carreira musical
Barrière estudou primeiro viola da gamba, e publicou un conxunto de sonatas. Porén, converteuse nun habilidoso violonchelista durante un período no que o cello gañaba popularidade sobre o viola da gamba en Francia, sendo máis tarde completamente substituída, como xa sucedera en Italia 40 anos antes. Deveu nun dos máis virtuosos cellistas do seu tempo.
Auguste Beernaert
Traxectoria
miniatura|esquerda|180px|Auguste Beernaert contra [[1900.]]
Mary Astor
Lucile Vasconcellos Langhanke, nada en Quincy (Illinois) o 3 de maio de 1906 e finada en Woodland Hills (California) o 25 de setembro de 1987 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Mary Astor.
Traxectoria
Filla de profesores, foi escolarizada na casa e recibiu clases de piano do seu pai. En 1919 enviou unha fotografía a un concurso de beleza no que foi semifinalista. Cando a súa familia marchou a Chicago polo traballo do pai, Astor comezou a recibir clases de interpretación.
Cando o ano seguinte volveu enviar unha foto e foi finalista a nivel nacional, a familia mudouse a Nova York para que puidese actuar en filmes.
Astor debutou no cinema en 1920 e pronto conseguiu boas críticas pola súa aparición en varias curtametraxes. Tras vela nunha fotografía John Barrymore quixo contratala e apoiou a súa carreira.
Coa chegada do cinema falado, a Fox fíxolle un test de son que non foi ben porque consideraban a súa voz demasiado profunda. Astor adestrou a voz e tomou clases de canto, pero estivo oito meses sen traballar en 1929.
Cando xa se sentía feliz de traballar de novo, o 2 de xaneiro de 1930 faleceu o seu marido, o actor Kenneth Hawks, nun accidente de aviación mentres filmaba no océano Pacífico. Isto provocoulle un ataque de nervios e estivo meses enferma.
Casada novamente co doutor Franklyn Thorpe, o seu divorcio en 1935 e a conseguinte loita pola custodia da súa filla de catro anos acabaron nos xornais, con Thorpe falando dos asuntos amorosos de Astor con outros actores famosos. Porén estes escándalos non danaron a súa carreira, que foi revitalizada coa publicidade, sendo Dodsworth un grande éxito de público. En 1941 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por The Great Lie.
En 1949 ingresou nun sanatorio por mor do seu alcoholismo, que xa recoñecera na década de 1930. Dous anos despois chamou ao seu médico para informar que tomara demasiadas pílulas para durmir. Foi levada ao hospital na que foi a súa terceira sobredose en dous anos. Ese mesmo ano ingresou en Alcohólicos Anónimos e converteuse ao catolicismo.
A partir de 1954 participou tamén en numerosas series de televisión.
Civitas Solis
miniatura|Exposición sobre Civitas Solis. Civitas Solis (A cidade do sol) é unha obra de Tommaso Campanella que foi escrita en dúas redaccións en italiano (1602 e 1611) e tivo en latín polo menos dúas versións (1613 e 1631). Publicouse por primeira vez en Frankfurt (1623) como parte do Apéndice político á filosofía epiloxística, co título Civitas Solis idea reipublicae philosophica.
Poucos filósofos tiveron unha vida tan axitada como Tommaso Campanella. Na orde dos Dominicos, despertou moi pronto sospeita de herexía polas súas doutrinas, nas que intereses pola maxia e a astroloxía (temas caros para os pensadores do Renacemento) mesturábanse cun orixinal desexo de renovación social e político. Campanella foi acusado polo goberno español de ter organizado unha revolta no seu país natal co obxectivo de realizar nas montañas de Sila un modelo de comunidade perfecta segundo os principios que expoñería na Cidade do sol, o seu texto filosófico máis importante, e condenado a morte. Logrou evitar a fogueira finxindo estar tolo (é dicir, demostrando ós seus xuíces ser insensible á dor, ata o punto de rir e conversar amablemente durante as torturas). A pena de morte foille conmutada pola de prisión perpetua, que se traduciría na practica a vinte e sete anos de prisión.
Paradela, Roo, Noia
Paradela é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Civitas Solis
Análise da obra
No ideal da Cidade do Sol teñen grande importancia as técnicas máxicas e astrolóxicas; é un trazo típico do século XVI que fai de Campanella o último autor renacentista. A fonte da súa inspiración, en efecto, está na literatura hermética, en especial no Picatrix
Marc Bartra
Marc Bartra Aregall, nado en Sant Jaume dels Domenys (Tarragona) o 15 de xaneiro de 1991, é un futbolista profesional catalán que xoga como defensa central. Dende 2018 milita no Betis, da Primeira División.
Civitas Solis
Análise da obra
A utopía política da Cidade do Sol foi exposta por Campanella a través dun diálogo entre personaxes ficticios. Para que fale dos ordenamentos perfectos vixentes na fabulosa cidade (situada na illa Trapobana, hoxe Sri Lanka), o autor presenta un almirante xenovés que acaba de dar a volta a terra; o seu interlocutor é un gran Mestre da Orde dos Hospitalarios. Obrigado a tomar terra en Trapobana, o almirante é conducido á Cidade do Sol, situada sobre unha empinada cuíña e cinguida por sete círculos de muralla que van diminuíndo de altura, extremadamente fortificados e case inexpugnables, cada un consagrado a un dos sete planetas. Un admirable templo consagrado ó Sol alzase na cúspide do monte.
Marc Bartra
Formouse no FC Barcelona, equipo no que xogou 103 partidos profesionais e marcou seis goles durante sete tempadas, gañando 13 títulos (5 ligas, 3 Copas do Rei, 2 Champions, 1 Supercopa de España, 1 Supercopa de Europa e 1 Mundial de Clubs). En 2016 fichou polo Borussia Dortmund por 8 millóns de euros.
Civitas Solis
Análise da obra
O supremo reitor da cidade é un sacerdote ó que os habitantes chaman Hoh, e que na nosa lingua se chamaría Metafísico. É asistido por outros xefes, Pon, Sin e Mor, ós que nós chamaríamos Potencia, Sabedoría e Amor. Destes tres, o primeiro ten o mando de todo o corpo militar; o segundo a dirección dos estudos; este, por orde admirable, mandou decorar as paredes con pinturas que representan todas as ciencias para que cada un poida ter, prontamente, unha imaxe práctica delas, e desde neno, guiado polos mestres, comence a aprendelas en forma de agradable pasatempo; o terceiro maxistrado, Mor, preside a xeración e a puericultura.
Marc Bartra
É internacional coa selección española de 2013 e foi convocado para a Eurocopa 2016. Coa selección sub-21 foi campión de Europa en 2013.
Civitas Solis
Convivencia
Os habitantes solares viven unha vida conforme á filosofía, unicamente sometida ós ditados da razón, en conformidade cos cales acordaron adoptar a comunidade de todos os bens; en efecto, a propiedade, ó orixinar o amor propio, é ruinosa para a comunidade. Aquí, en cambio, cada un acepta alegremente as súas propias misións; non existen amos nin criados, senón que todos traballan pola común prosperidade. Os dormitorios e as mesas son comúns e todos visten da mesma maneira, cambiando, segundo as estacións do ano, catro diferentes vestidos cuxas feituras son minuciosamente descritas polo autor. Todos seguen as prescricións dun médico a propósito. Debido ós seus saudables hábitos de vida, os cidadáns de Trapobana son case todos de lonxevos.
Autoridades
Para impedir calquera discordia están os maxistrados, que, en número e nome, corresponden ás virtudes, e son elixidos por Pon, Sin e Mor, segundo a súa idoneidade para os diversos oficios. Á dignidade de Hoh ninguén pode aspirar se non posúe innumerables coñecementos de todas as ciencias, en especial das metafísicas e teolóxicas; en Hoh, efectivamente, debe estar incorporada unha inmensa pero orgánica sabedoría; para isto é preciso que posúa moito talento, o cal, na súa múltiple capacidade, resulte apto tamén para o dominio político.
Raza
Para obter o melloramento, non só moral senón tamén físico da raza, os habitantes solares coidan a xeración; as mulleres non poden enxendrar antes dos dezanove anos, nin os homes antes dos vinte. Os funcionarios teñen o encargo de combinar as parellas de maneira que dean o mellor resultado. O acto da xeración adquire o carácter dun verdadeiro rito relixioso para o cal os escollidos se preparan con oracións e abstinencias. As mulleres que resultan estériles convértense en comúns para os homes e están privadas de todas as honras reservadas ás matronas.
Educación
Os nenos, terminada a lactación, pasan á custodia dos mestres, que comezan a súa instrución, sen distinción de sexo; en efecto, homes e mulleres son igualmente adestrados nas armas e instruídos en todas as artes, inda que ás mulleres resérvanselle as partes menos fatigosas. Grazas ó comezo precoz da instrución e á súa grande habilidade estratéxica os habitantes solares saen sempre vencedores das súas guerras, que emprenden a favor dos pobos oprimidos ou contra tiranos agresores.
Artes
Xunto coa guerra, son consideradas artes nobilísimas a agricultura e o pastoreo; en cambio, o tráfico mercantil e as escasas operacións comerciais cúmprense en forma de troco; o diñeiro é empregado soamente polos legados para procurar a subsistencia nos viaxes que fan a países estranxeiros para estudar os seus costumes. É prezada tamén a arte náutico; é máis, os habitantes solares posúen naves que viaxan sen velas e sen remos mediante unha admirable combinación de rodaxes. Teñen tamén aparellos para voar.
Política
En canto ó réxime político, todos os maiores de vinte anos toman parte nas asembleas nas que cada cal pode expoñer as súas obxección a certos ordenamentos. As leis son breves e moi claras. Para castigar os delitos tense en conta a Lei do Talión. Os maxistrados, investidos de autoridade sacerdotal, asumen tamén o ministerio da relixión; reciben as confesións dos cidadáns, é deste modo como se coñecen os vicios máis frecuentes, os cales procuran evitar. O ministerio dos poetas é aceptado con tal de que nas súas creacións non mesturen a mentira.
Relixión
A relixión dos habitantes solares é unha especie de cristianismo natural; honran ó universo porque o consideran imaxe viva de Deus. Cren na inmortalidade da alma, pero non coñecen con absoluta certeza o que é o premio e o que é a condena, nin se a duración da pena será ou non eterna. Consideran como principios metafísicos ó Ente, que é o Deus, e o Nada, que representa a negatividade, da que son sacadas fisicamente as cousas. Adoran en Deus a trindade de Potencia, Sabedoría e Amor. Admiten a influencia dos astros como forzas nefastas capaces de obrar nos sentidos, turbando a razón. Cunha longa exposición astrolóxica, o almirante remata o seu relato.
Pensamento do autor
Campanella construíu a súa obra pensando no concepto dunha sociedade tradicional que se basea na xustiza e na liberdade. O valor da persoa, de feito, non esta relacionado co que un individuo representa nesta sociedade, pero si a súa expresión espiritual e existencial.
Prado de Limia, Muíños
San Salvador de Prado de Limia é unha parroquia do concello ourensán de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 112 habitantes (67 homes e 45 mulleres).
La Amistad
La Amistad era unha goleta mercante española na que se levou a cabo unha rebelión de escravos en 1839, cando o buque viaxaba fronte as costas de Cuba.
Historia
A viaxe comenzou o 28 de xuño de 1839 con dirección a Porto Príncipe. Porén, o 2 de xullo, un dos africanos, de nome Joseph Cinqué, conseguiu ceibarse e fixo o mesmo cos demais cativos. Os confinados mataron o cociñeiro do barco e tamén o capitán, nunha loita na que tamén morreron dous dos escravos. Dous mariñeiros fuxiron. Porén, perdoaron as vidas dos dous donos da carga humana a bordo, de apelidos Ruiz e Montes, os cales lles prometeran que conducirían a embarcación ata África. Tamén perdoaron ó escravo persoal do capitán.
Non obstante, os africanos foron enganados, sendo conducidos cara o norte con rumbo á costa estadounidense, onde o barco foi avistado repetidas veces. Soltaron áncoras a media milla de Long Island, Nova York, o 26 de agosto. Algúns dos africanos foron á beira a conseguir auga e provisións, e a embarcación foi descuberta polo bergantín Washington. O tenente Gedney, que comandaba o buque, axudado polos seus oficiais e tripulación, tomaron La Amistad e ós escravos baixo custodia, conducíndoos ó estado de Connecticut. Despois presentaría un reclamo por escrito baixo a lei de almirantado polo salvamento do barco, da carga, e dos africanos. Gedney presuntamente elixiu atracar en Connecticut porque, a diferenza do Estado de Nova York, a escravitude era tecnicamente legal alí (aínda que extremadamente rara), e agardaba sacar proveito dos escravos.
O caso, amplamente publicitado en Estados Unidos, axudou ó movemento abolicionista. En 1840, unha corte federal resolveu que o secuestro dos individuos na súa terra natal, e o posterior transporte, foran ilegais. Asemade, nos Estados Unidos só podían ser considerados escravos os nados de pais escravos, xa que a importación fora prohibida en 1808; polo tanto, os africanos eran homes libres. A Corte Suprema dos Estados Unidos confirmou a sentenza o 9 de marzo de 1841, e os raptados viaxaron de volta ó seu fogar en 1842.
Este suceso serviu de inspiración para o filme Amistad de 1997, coa dirección de Steven Spielberg e as actuacións de Djimon Gaston Hounsou, Matthew McConaughey, Morgan Freeman, Anthony Hopkins, e Stellan Skarsgård.
Saa! Koibito ni Narou
"Saa! Koibito ni Narou" (さぁ！恋人になろう) é o quinto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 14 de febreiro do ano 2002 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Orodruin
Orodruin, tamén coñecido como Monte do Destino, é un volcán ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien. Situado no corazón da terras negras de Mordor, é o lugar onde o Anel Único foi forxado polo Señor Escuro Sauron, e constitúe o punto final da misión emprendida por Frodo Bulseiro para destruír o Anel, recollida n'O Señor dos Aneis.
Cando na Segunda Idade Sauron comezou a súa procura dun lugar na Terra Media que lle servise de morada permanente, a súa atención recaeu inmediatamente sobre Mordor, e en concreto sobre Orodruin, pois considerou que podería tirar partido do seu poder. Xa que logo, estabeleceu o seu reino ao redor do volcán, e "usou o lume que alí manaba desde o corazón da terra para os seus meigallos e as súas forxas". A máis célebre das creacións forxadas por Sauron no Monte do Destino é o inmensamente poderoso "Anel Único", que elaborou nos lumes das Sammath Naur (ou Fendas do Destino), unha sima situada nas profundidades da montaña. Dise n' O Señor dos Aneis que os materiais que compuñan o Anel eran tan resistentes, e os encantamentos nel insuflados tan potentes, que só podía ser destruído nesas mesmas Fendas do Destino.
Dáse a entender que Orodruin é moito máis que un simple volcán: responde ás ordes de Sauron e á súa presenza, sumíndose nunha inactividade cando non se atopa en Mordor e volvendo á vida ao volver este. Semella que a súa actividade tamén estea conectada ao poder persoal de Sauron, pois cando este é derrotado á fin da Terceira Idade, o volcán entra nunha violenta erupción para despois cesar toda actividade de maneira permanente.
Representacións cinematográficas
miniatura|200px|O Monte Ngauruhoe
Na adaptación d' O Señor dos Aneis de Peter Jackson, o Monte do Destino está representado polo Monte Ngauruhoe e máis o Monte Ruapehu, dous volcáns activos de Nova Zelandia. Nos planos longos a montaña é unha maqueta, unha imaxe de infografía ou unha combinación de ambas as dúas opcións. Non foi posíbel filmar no cumio do Ngauruhoe por ser sagrado para os maorís da rexión. Porén, algunhas escenas das ladeiras de Orodruin si foron filmadas no Monte Ruapehu.
Influencias
A frase "fenda do destino" tense atribuído en ocasións á obra Macbeth de William Shakespeare. Outra posíbel fonte do nome é un relato curto de Algernon Blackwood.
Bibliografía
Mordor Middle-earth locations
Requiás, Muíños
Santiago de Requiás é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2020 tiña 185 habitantes, dos cales 85 eran homes e 100 mulleres.
Muíño, Roo, Noia
Muíño é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Mo Ghile Mear
"Mo Ghile Mear" (O meu Valente Amor en galego) é unha antiga canción irlandesa composta en gaélico irlandés por Seán Clárach Mac Domhnaill no século XVIII. Está composta segundo o estilo irlandés Aisling de poesía. Trátase dun lamento da deusa Ériu (personificación de Éire) por Charles Edward Stuart, pretendente ó trono de Gran Bretaña, que daquela estaba no exilio após a batalla de Culloden dos levantamentos xacobitas.
Van Heflin
Emmett Evan Heflin, Jr., nado en Walters (Oklahoma) o 13 de decembro de 1910 e finado en Hollywood (California) o 23 de xullo de 1971 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Heflin comezou a súa carreira interpretativa en Broadway a principios da década de 1930 e pouco despois foi contratado por RKO Radio Pictures. Debutou no cinema en 1936 con A Woman Rebels. Gañou o Oscar ao mellor actor secundario de 1942 por Johnny Eager. Durante a súa carreira seguiu traballando no teatro e protagonizou o drama radiofónico Adventures of Philip Marlowe en 1947.
Na segunda guerra mundial traballou en Europa como cámara de combate.
O 6 de xullo de 1971 sufriu un infarto de miocardio mentres nadaba na súa piscina e morreu o día 23 dese mesmo mes.
Almanza
miniatura|Localización do concello na provincia de León Almanza é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 615 habitantes (2011).
Morfoloxía (bioloxía)
En bioloxía, a morfoloxía é a disciplina encargada do estudo da forma e estrutura dun organismo ou sistema. A morfoloxía é unha ciencia biolóxica que trata da forma e transformacións dos seres orgánicos.
Conceptos clave en morfoloxía
miniatura|230px|Gegenbaur: [[Homoloxía (bioloxía)|homoloxía entre membros anteriores (1870)]]
Morfoloxía descritiva
A morfoloxía descritiva encárgase da descrición e comparación das formas orgánicas (véxase o artigo Anatomía comparada).
Morfoloxía teórica
A morfoloxía teórica ten como principal obxectivo o estudo das constricións morfolóxicas. O modelo de David M. Raup para a construción do morfoespazo das cunchas dos gasterópodos é un dos exemplos máis sobresalientes.
Morfoloxía funcional
A morfoloxía funcional ocúpase do estudo da forma orgánica e as características en relación coa función. Entre os seus representantes máis destacados atópanse D.D. Davis e David Wake.
Morfoloxía evolutiva
A Morfoloxía evolutiva ocúpase do estudo da historia da forma orgánica. Rupert Riedl é un dos seus representantes máis destacados.
Historia da morfoloxía
miniatura|150px|dereita|Retrato de Karl Gegenbaur
Morfoloxía evolucionista
Entre 1865 e 1885 ten lugar a segunda época da morfoloxía transcendental. Os morfólogos dispuñan entón dunha técnica moito máis desenvolvida, pero conceptualmente foi unha época moito menos rica que a anterior. Russell divide esta época en dous subperíodos:
O primeiro corresponde ás especulacións filoxenéticas de Alexander Kovalevsky, Anton Dohrn e Semper. Dentro deste período, podemos distinguir dous enfoques, dependendo de que as especulacións evolutivas estivesen baseadas en datos embriolóxicos ou anatómicos, que deron lugar a dúas teorías sobre a orixe dos vertebrados nos anos setenta: a primeira, defendida por Haeckel e Kovalevsky (continuando a obra de Rathke), defendía que o devanceiro dos vertebrados debía ser similar a unha larva ascidia; a segunda, defendida por Dohrn e Semper, concibía un devanceiro anélido segmentado.
Casal, San Salvador de Parga, Guitiriz
Casal é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Formas das moedas
miniatura|300px|[[Moedas de Sri Lanka de diferentes formas.]] Aínda que comunmente sexan circulares, as formas das moedas modernas e contemporáneas poden ser moi diversas, como cadradas, hexagonais, heptagonais, octogonais etc.
Tamén é frecuente a cuñaxe de moedas con furados no medio e algunhas das que teñen formas poligonais con frecuencia amosan os seus bordos arredondados (polígonos de Reuleaux).
Alberto Pazos Couñago
Jose Alberto Pazos Couñago, nado en Redondela en 1972, é un político galego do PPdeG.
Amalia Abad Casasempere
Amalia Abad Casasempere, nada en Alcoy o 11 de decembro de 1897 e finada na mesma localidade o 21 de setembro de 1936, foi unha mártir católica, morta durante a Guerra civil española. Era viúva, e nai de dúas fillas, sendo moi activa no servizo relixioso, chegando a esconder a dúas relixiosas na súa casa, durante o período de persecución. Foi, por iso, presa e executada a tiro de fusil, polos milicianos, sendo beatificada polo papa Xoán Paulo II o 11 de marzo de 2001 xuntamente con 232 outros mártires da Guerra Civil.
Souto de Limia, Muíños
Santa María de Souto de Limia é unha parroquia do concello ourensán de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2020 tiña 41 habitantes (22 homes e 19 mulleres).
Constantino Sánchez Mosquera
Constantino Sánchez Mosquera, nado en Herves (Beira, Carral) o 13 de setembro de 1882 e finado en Montevideo o 7 de xaneiro de 1960, foi un médico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Sánchez Hermida e Manuela Mosquera Otero. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidade de Madrid. Exerceu en clínicas madrileñas e foi profesor no dispensario de María Cristina. En xaneiro de 1913 embarcou para Montevideo para traballar no Hospital Español da capital urugaia. . Ampliou estudos en París e en 1928 comezou a exercer a medicina na Asociación Española do Uruguai. Inspirou o Congreso Gallego-Americano (1920) e a constitución do Comité Pro Ejército Español despois da Desfeita de Annual (1921). En 1923 percorreu Francia, Alemaña, Italia e Suíza, ademais de toda España e especialmente Galicia. Pertenceu ao Ateneo da República Oriental, presidiu o Centro Gallego de Montevideo entre 1925 e 1930 e dirixiu o periódico Raza Celta. En 1935 regresou a Galicia e propuxo a creación dun Partido Liberal Gallego, pero regresou de novo ao Uruguai. Foi correspondente da Real Academia Galega. Recibiu o título de comendador da Orde de Isabel la Católica.
Vida persoal
Casou en Paysandú con María Dolores Fontans Sousa en 1918, e foi pai de Jose Pedro Sanchez Fontans. Era irmán de Luís Sánchez Mosquera.
Ernst Bloch
Ernst Bloch nado en Ludwigshafen, o 8 de xullo de 1885 e finado en Tubinga, o 4 de agosto de 1977 foi un filósofo marxísta alemán.
Traxectoria
Fillo dun matrimonio xudeu, dende moi novo interesouse pola filosofía, refuxiándose contra a vontade dos seus pais na Biblioteca Real de Manheim.
Máis tarde doutórase en Würzburg e coñece en Berlín a Georg Simmel e a Gyorgy Lukács. En Heilderberg entra no Círculo Max Weber, onde coñece a Karl Jaspers. Comezada a primeira guerra mundial, foxe para Suíza para non prestar o servizo militar. Nos anos vinte traba amizade con Theodor Adorno, Bertolt Brecht e Walter Benjamin.
En 1938, fuxindo dos nazis, emigra a Estados Unidos, onde non consegue traballo nin publicar ren. En 1949, retorna a Alemaña oriental, a República Democrática Alemá, onde acepta a cátedra de filosofía en Leipzig, alí é agasallado, entra na Academia das Ciencias, recibe a Medalla de Mérito da Patria e as súas aulas énchense multitudinariamente.
Alí comeza a amosarse crítico co partido único (O Partido Socialista Unificado de Alemaña). Isto provoca a persecución dos seus alumnos, que son obrigados a facer confesións públicas, o despedimento da súa muller a a prohibición de realizar actividades públicas. Pide asilo político na República Federal Alemá e da clases en Tubinga, onde as aulas se enchen para escoitalo.
Implícase publicamente contra a Guerra do Vietnam, contra o terrorismo de esquerdas, polos dereitos civís, e foi unha referencia na revolución de maio do 68.
Pensamento
Ernst Bloch pescuda en distintos saberes e artes os contidos utópicos, aquel excedente humano que contribúe á transformación social de cara a unha sociedade sen clases, igualitaria e xusta. O contido do acto da esperanza é a función utópica que é unha dimensión antropolóxica esencial e abre a visión non falseada ideoloxicamente do contido da esperanza humana. A utopía é fundamental para o marxismo en canto que meta de toda a acción en todas as disciplinas. A utopía é unha crítica á ideoloxía dominante na medida en que concibe unha reconstrución da sociedade. É a condensación obxectiva do que está por vir a partir do aínda-non da realidade inconclusa.
Fronte á redución a arte realista por parte do marxismo oficial, Ernst Bloch defende o expresionismo como arte que expresa as contradicións do presente e que contén unha carga transformadora.
As súas ideas influíron en autores como Theodor Adorno, Herbert Marcuse, Gustavo Gutiérrez Merino e Jürgen Moltmann
Moja Republika
Moja Republika (Моја Република; Moja Republika, bosníaco e Moja Republika) é o himno da República Serbia, unha entidade de Bosnia e Hercegovina. O 16 de xullo de 2008 substituíu ó himno anterior, Bože pravde, que foi declarado inconstitucional pola Corte Constitucional de Bosnia e Hercegovina no 2006. Foi escrito por Mladen Matović.
Abel Molinero
Abel Molinero Pons, nado o 28 de abril de 1989 en Madrid, é un futbolista profesional español da canteira do Atlético de Madrid, que xoga como extremo esquerdo no Fuenlabrada da Segunda División B.
Traxectoria
Nado en Madrid, Abel Molinero formouse na canteira nun dos principais equipos da súa cidade natal, o Club Atlético de Madrid. Con 18 anos debuta no fútbol sénior co terceiro filial do equipo, o Atlético de Madrid C, equipo no que permanece até 2010 xogando 71 partidos de liga. Posteriormente comeza a participar co segundo equipo, o cal participaba na Segunda División B. No ano 2011 asino coa Unión Deportiva Almería, equipo no que se reparte entre o filial de Segunda B e o equipo principal que participaba na Segunda División. Na seguinte temporada, xa como membro permanente do primeiro equipo consegue o ascenso á Primeira División, aínda que no verán asina polo Real Jaén, equipo co que non chega a xogar a debutar. Finalmente sería transferido ao San Fernando Club Deportivo da Segunda B, equipo no que realiza un bo ano. Isto chama a atención do Guadalajara, que tenta formar un proxecto para retornar á categoría de prata. No equipo castelán convértese nun dos principais xogadores, conseguindo anotar 12 goles na competición. O 13 de xullo de 2015, o Club Deportivo Lugo da Segunda División anuncia a contratación do xogador castelán para a tempada 2015-16 por unha temporada con opción a dúas.
Pasto
Plantas formadoras de pastos
miniatura|250px|dereita|Balas con pasto empaquetado
Importancia ecolóxica
A especie humana mudou a ecoloxía dos ecosistemas de media e alta montaña para xerar pastos aptos para a gandaría extensiva, sendo especialmente relevante a práctica de pastoreo selectivo para acentuar o crecemento das especies vexetais máis nutritivas; no caso do Pireneo aragonés, o pastoreo tradicional posibilitou a extensión de ricos pastos mixtos entre Trifolium alpinum e Nardus stricta
Eddie Vedder
Eddie Vedder, nado como Edward Louis Seversen III o 23 de decembro de 1964, é un cantante e compositor estadounidense que na actualidade traballa como vocalista e un dos tres guitarristas da banda de rock alternativo Pearl Jam. Vedder deixou a escena musical do sur de California para mudarse a Seattle, Washington en 1990 e unirse a Pearl Jam onde saltou á fama no medio do movemento grunge.
Infancia e mocidade
Eddie naceu en Evanston, Illinois, ás aforas de Chicago. Tivo unha infancia difícil. Despois de que os seus pais se divorciasen en 1965, cando só tiña un ano, a súa nai casou cun home chamado Peter Mueller, polo cal pasaría a adoptar ese apelido, e anos máis tarde, e despois dun novo divorcio o seu nome volvería cambiar quedándose no definitivo Eddie Vedder.
A mediados dos anos 70, a familia, incluíndo os seus tres medio irmáns máis novos, mudouse ao condado de San Diego, en California. Foi nese momento no que Eddie, que recibira unha guitarra da súa nai polo seu 12º aniversario, comezou a amosar interese pola música. A súa nai e Mueller divorciáronse nos seus últimos anos de adolescencia. A nai e os irmáns volveron a mudarse á area de Chicago, pero Eddie quedou co seu padrastro en California porque non quería cambiar de instituto.
Non foi ata despois do divorcio cando Vedder soubo que Mueller non era o seu pai. Eddie coñecera ao seu pai biolóxico brevemente cando era un neno, pero pensaba que Sverson era un amigo dos seus pais. Ao mesmo tempo coñeceu que Svenson morrera de esclerose múltiple. A relación de Vedder co seu padrasto, que non era moi boa, fíxose máis distante. El acabou por deixar o instituto de San Dieguito, en Encinitas, e uniuse ao resto da familia en Chicago. Tamén cambiou o seu nome a Eddie Vedder, o apelido de solteira da nai.
En 1984 Vedder regresou a San Diego coa súa moza, Beth Liebling. Alí mantívose ocupado gravando demos na súa casa e traballando en varias cousas, incluíndo empregado nocturno nunha gasolineira ou garda de seguridade no hotel La Valencia en La Jolla. Vedder pasou por varias bandas da zona de San Diego, como Surf and Destroy e The Butts. Nun destes grupos, chamado Indian Style, tamén estaba o futuro membro de Rage Against the Machine e Audioslave Brad Wilk. En 1988, Vedder converteuse no vocalista da banda de funk progresivo Bad Radio. A música da encarnación orixinal do grupo estaba influenciada por Duran Duran; porén, despois de que Vedder se unise a Bad Radio, a banda comezou a facer rock alternativo, influenciado por Red Hot Chili Peppers.
Temple of the Dog
Despois de deixar Bad Radio, Vedder estivo sen banda e durante o resto de 1990 traballou polas noites nunha gasolineira. Na escena musical do Sur de California coñeceu ao antigo batería dos Red Hot Chili Peppers Jack Irons, do que se fixo amigo e co que adoitaba xogar ao baloncesto. Posteriormente, ese mesmo ano, Irons deulle unha cinta demo dunha banda de Seattle, Washington, que estaba buscando cantante. Vedder escribiu letras para tres das cancións, gravou as súas voces e enviouna de volta a Seattle. Os tres temas acabarían por converterse nos temas de Pearl Jam "Alive", "Once" e "Footsteps".
Despois de escoitar a cinta coas voces de Vedder, os antigos membros de Mother Love Bone Stone Gossard e Jeff Ament convidárono a ir a Seattle para realizar unha audición para o seu novo grupo, e quedaron impresionados pola súa voz. Nese tempo, Gossard e Ament estaban traballando no proxecto Temple of the Dog creado polo líder de Soundgarden Chris Cornell, como tributo ao desaparecido Andrew Wood, vocalista de Mother Love Bone que morrera dunha sobredose de heroína aos 24 anos. Tamén formaban parte do proxecto Matt Cameron, batería de Soundgarden, e o guitarrista Mike McCready. O tema "Hunger Strike" converteuse nun dueto entre Cornell e Vedder, e este último faría tamén coros noutros temas que aparecerían no álbum Temple of the Dog, editado en abril de 1991.
Pearl Jam
Pearl Jam was formárono en 1990 Ament, Gossard e McCready, que posteriormente recrutaron a Vedder e ao batería Dave Krusen. A banda colleu orixinalmente o nome de Mookie Blaylock, pero viuse forzada a cambialo cando asinou con Epic Records en 1991. Despois das sesións de gravación de Ten, Krusen deixou Pearl Jam en maio de 1991. Krusen foi substituído por Matt Chamberlain, que anteriormente tocara en Edie Brickell & New Bohemians. Despois de realizar só un feixe de concertos, un dos cales foi filmado para o video de "Alive", Chamberlain saíu do grupo para unirse á banda do programa Saturday Night Live. Como substituto Chamberlain suxeriu a Dave Abbruzzese, que uniuse a Pearl Jam e tocou o resto dos concertos de promoción de Ten. miniatura|250px Ten levou á banda ao gran público e converteuse nun dos discos máis vendidos dos anos 90. Pearl Jam atopouse no medio da repentina popularida e a atención dada á escena musical de Seattle e do grunge. O sinxelo "Jeremy" recibiu unha nomeación ao Grammy á mellor canción de rock e á mellor interpretación de hard rock en 1993. Pearl Jam recibiu catro MTV Video Music Awards polo videoclip dese sinxelo. Ten foi situado no posto número 207 da lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos, e "Jeremy" no número 11 da lista da VH1 das 100 mellores cancións dos 90.
Despois dunha intensa xira, a banda entrou no estudio para gravar o seu segundo traballo, Vs., editado en 1993. Tras a súa publicación,Vs converteuse no disco que ata ese momento vendera máis copias nunha semana, pasando cinco semanas no número 1 da lista Billboard 200. Vs. foi nomeado ao Grammy ao mellor álbum de rock en 1995. A canción "Daughter" foi nomeada á mellor interpretación de rock e "Go" á mellor interpretación de hard rock.
Sentindo a presión do éxito, con gran parte da carga da popularidade da banda caendo sobre Vedder, Pearl Jam decidiu diminuír o nivel de promoción dos seus álbums, rexeitando incluso publicar videoclips. En 1994 o grupo comezou un boicot moi publicitado a Ticketmaster, que durou tres anos e limitou a capacidade da banda para xirar polos Estados Unidos. Durante mediados dos 90 Vedder enfrontouse ao que el chamou "un problema de acoso moi intenso". Vedder falaría do problema na canción "Lukin" do álbum No Code.
En 1994 a banda editou o seu terceiro álbum de estudio, Vitalogy, que ao igual que os anteriores sería multi-platino. Foi nesa época cando Vedder comezou a tocar máis a guitarra acústica. Moitas das cancións de Vitalogy semellan estar baseadas na presión da fama sobre Vedder. O álbum recibiu nomeacións dos Grammy para os premios a mellor álbum do ano e mellor álbum de rock en 1996. Vitalogy foi situado no posto 492 na lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos. O seu sinxelo principal, "Spin the Black Circle", gañaría o Grammy á mellor interpretación de hard rock. Aínda que Abbruzzese gravou o disco, sería despedido en agosto de 1994, catro meses antes da súa edición. A banda citou diferenzas políticas entre o batería e o resto dos membros; por exemplo, estaba en desacordo co boicot a Ticketmaster. Foi substituído por Jack Irons, un bo amigo de Vedder e o antigo batería de Red Hot Chili Peppers.
En canto ao enfoque que Pearl Jam tomou despois do seu éxito inicial Vedder afirmou: "Tivemos o luxo de escribir a nosa propia descrición do traballa... e esa descrición foi reducida basicamente a unha liña: facer música". A banda posteriormente lanzou No Code en 1996 e Yield en 1998. Ese último ano, despois da xira de promoción do álbum, Irons abandonou o grupo debido a que non estaba satisfeito coas xiras. Pearl Jam recrutou ao antigo batería de Soundgarden, Matt Cameron, como substituto de Irons inicialmente de xeito temporal, pero ao pouco tempo converteuse en membro permanente da banda. "Do the Evolution" (do Yield) foi nomeada ao Grammy á mellor interpretación de hard rock. Tamén en 1998, Pearl Jam gravou "Last Kiss", unha versión dunha balada dos 60 que fixo famosa J. Frank Wilson and the Cavaliers. Foi publicada polo club de seareiros do grupo no seu sinxelo de Nadal dese ano; porén, por demanda popular, o tema foi editado ao público como sinxelo en 1999. "Last Kiss" chegou ao número 2 nas listas da Billboard, converténdose no sinxelo da banda en chegar máis nunha lista.