cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bislama
A orixe do nome
A orixe do Bislama, antes chamado Bichelama, provén do século XIX coa palabra "Beach-la-mar" do francés "bêche de mer", cogombro de mar. A mediados dese século, os cogombros de mar foron colleitados e secados, ó mesmo tempo que os sándalos foron colleitados. O nome vén asociado coa clase de pigdin que usaron os traballadores, tanto por eles mesmos como polos habitantes británicos.
Châteauroux
Châteauroux é unha cidade de Francia, cabeza do departamento Indre na rexión Centro-Val de Loira. No ano 2015 contaba con 43 732 habitantes.
Xeografía
Châteauroux está situado no centro do departamento, na rexión natural da Champaña berrichona. Está irrigada polos ríos Indre e Ringoire.
Vilar, Ponte Ambía, Baños de Molgas
Vilar é un lugar da parroquia de Ponte Ambía no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), un máis ca en 2010, cando tiña dous habitantes (un home e unha muller).
Filippo Pozzato
Filippo Pozzato, tamén chamado Pippo, nado en Sandrigo o 10 de setembro de 1981, é un ciclista italiano.
Biografía
Logo dunha carreira moi prometedora en categorías menores e en júnior, fíxose profesional no ano 2000 dentro do equipo Mapei. No 2003 pasa ao Fassa Bortolo, despois marcha ao Quick Step-Innergetic en 2005 e finalmente recala no Liquigas. É un corredor bastante regular, pero especialmente bo como esprínter e como corredor de contra o reloxo.
Foi seleccionado dentro do equipo olímpico italiano para participar nos Xogos de Atenas, na especialidade de contra o reloxo, pero finalmente non puido competir.
Brook Lopez
Brook Robert Lopez, nado no barrio de North Hollywood, nos Ánxeles, o 1 de abril de 1988, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA). Mide 2,13 metros e xoga na posición de pivote.
É irmán xemelgo de Robin Lopez, elixido polos Phoenix Suns no mesmo draft. Ambos os dous son fillos dun emigrante cubano, Heriberto Lopez, e da estadounidense Deborah Ledford, que foi olímpica en natación.
Universidade
Xogou durante dúas tempadas xunto co seu irmán cos Cardinals da Universidade de Stanford. Na súa primeira tempada fixo 12,6 puntos, 6,0 rebotes e 1,7 tapóns, o que lle valeu para ser incluído no mellor quinteto de novatos da Pacific Ten Conference. Na súa segunda tempada liderou ao seu equipo en puntos (19,3 por partido), e rebotes (8,2), sendo o terceiro da liga en tapóns (2,1). En marzo de 2008, tanto el coma o seu irmán anunciaron a súa intención de presentarse ao Draft da NBA. No total da súa traxectoria universitaria fixo 16,0 puntos e 7,1 rebotes por partido.
Profesional
O 22 de xuño de 2017, Lopez foi traspasado ós Los Angeles Lakers xunto os dereitos de Kyle Kuzma, a cambio de D'Angelo Russell e Timofey Mozgov.
O 17 de xullo de 2018, Lopez asinou cos Milwaukee Bucks.
Mini Estadi
O Mini Estadi é o segundo campo de fútbol do Futbol Club Barcelona, onde disputan os seus partidos dous dos equipos filiais do club catalán: o FC Barcelona B e o Xuvenil A.
Capacidade
Ten unha capacidade para 15.276 espectadores, todos sentados. Está situado na Avenida Arístides Maillol do barrio de Les Corts de Barcelona, nun complexo de terreos onde tamén se atopa o estadio principal do club, o Camp Nou, así como o Palau Blaugrana, o Palau de Gel, o Museo do FCB, a tenda oficial e as oficinas do club.
Historia e características
miniatura|esquerda|Exterior do estadio. Foi inaugurado o 23 de setembro de 1982, vixilia das festas de La Mercè, patroa de Barcelona. O día da súa inauguración disputouse un partido de fútbol amigable do primeiro equipo do FC Barcelona, no que xogaba Diego Armando Maradona, que fora fichado polo Barça dous meses antes. Como homenaxe á canteira do club, destinataria do novo estadio, Maradona foi substituído a poucos minutos do final do encontro por un mozo xogador dos infantís do club, que tan só tiña 14 anos: tratábase de Guillermo Amor quen, anos despois, converteríase no xogador que máis títulos cultivaría como xogador do primeiro equipo na historia do club.
O Mini Estadi foi deseñado polo arquitecto catalán Josep Casals e o aparellador Ramón Domènech. Foi construído en tan só nove meses. A súa estrutura consta de dúas graderías e unha tibuna cuberta. No momento da súa inauguración foi considerado un exemplo de modernidade e comodidade, polo que serviu de modelo para a construción de estadios de fútbol de todo o mundo. Un exemplo é o Estadio Cartagonova, en Cartagena, que é unha copia exacta do Mini Estadi.
As dimensións da superficie de xogo son de 103 metros de longo por 65 metros de ancho.
Xunto ao Mini Estadi hai dous campos de fútbol de adestramento, os chamados "Campo 3" e "Campo 4", de céspede artificial. Neste último, regulamentario e cunhas dimensións de 100x70 metros, e cunhas graderías de asento para 1.000 espectadores, afán xogar os seus partidos os equipos alevíns, infantís, cadetes e xuvenís do club.
No Mini Estadi xogaron durante anos os mellores xogadores da canteira do FC Barcelona, desde Guillermo Amor ata Andrés Iniesta, pasando por Xavi Hernández, Luis Milla, Carles Puyol, Víctor Valdés, Iván De la Peña...
No ano 2002 acolleu os partidos de fútbol americano dos FC Barcelona Dragons, o conxunto barcelonés que participaba na Liga da división europea da NFL.
Desde o ano 2003, o Mini Estadi acolleu algúns partidos oficiais da Selección de fútbol de Andorra.
A parte dos acontecementos deportivos, o Mini Estadi foi tamén escenario de acontecementos musicais, como os concertos que no seu día ofreceron artistas como Elton John ou David Bowie.
O Mini Estadi adoita ser o lugar onde se colocan as urnas de votación, cada catro anos, con motivo das eleccións á presidencia do FC Barcelona.
Desde o ano 2000 rumoreouse insistentemente sobre a posibilidade de que a directiva do FC Barcelona decida destruír o estadio, a causa por unha banda da escasa afluencia de afeccionados a ver os partidos do Barcelona B, do alto valor dos terreos, no distrito de Les Corts, e da inauguración da nova Ciutat Esportiva Joan Gamper que, con varios campos de fútbol, acollerá os adestramentos e os partidos dos equipos da canteira do club.
Coa presentación da gran remodelación que sufrirá o Camp Nou despexáronse todos os rumores, o Mini Estadi desaparecerá nunha trama urbanística da cidade de Barcelona.
Escudo de Paraguai
O escudo de armas de Paraguai é un dos símbolos nacionais do país. O actual baséase nun sello creado durante a ditadura de José Gaspar Rodríguez de Francia. Era semellante, pero diferenciábase na súa estrela de seis puntas branca, que tamén aparecía na bandeira daquela época. Rexistros sobreviventes deste símbolo amosan que a palabra «DE» estaba abreviada cun só carácter.
Ribas
O topónimo galego Ribas pode referirse a:
Nebulosa da Tarántula
A Nebulosa da Tarántula (tamén coñecida coma 30 Doradus, ou NGC 2070) é unha rexión H II da Gran Nube de Magallanes, encadrada na constelación austral do Peixe Dourado. Orixinalmente pensouse que era unha estrela, pero no ano 1751, Nicolas Louis de Lacaille recoñeceu a súa natureza nebulosa.
Características
A Nebulosa da Tarántula ten unha magnitude aparente de 8. Considerando a súa distancia duns 49 kpc (160 000 anos luz), este é un obxecto non estelar moi luminoso. A súa luminosidade é moi grande: se a comparamos coa Nebulosa de Orión, se a Nebulosa da Tarántula estivese tan próxima á Terra coma a Nebulosa de Orión, a Nebulosa da Tarántula sería capaz de xerar sombras no noso planeta. De feito, é a rexión máis activa de formación estelar dentro do Grupo Local de galaxias. Tamén é a rexión deste tipo máis grande dentro do Grupo Local cun diámetro estimado de 200 pc. A nebulosa reside na beira de avance da Gran Nube de Magallanes, onde a presión de avance comprime o medio interestelar. No seu núcleo descansa o cúmulo R136 (dun diámetro aprox. de 35 anos luz) que produce a meirande parte da enerxía que fai visible a nebulosa. A masa deste cúmulo é dunhas 450 000 masas solares, suxerindo que nun futuro se vaia a converter nun cúmulo globular.
Ademais do cúmulo R136, a Nebulosa da Tarántula tamén contén un cúmulo máis vello, catalogado coma Hodge 301, cunha idade comprendida entre os 20 e 25 millóns de anos. A estrela máis masiva que existía neste cúmulo estourou coma supernova. Esta foi a supernova observada que estaba máis preto da Terra dende a invención do telescopio, a Supernova 1987A, que ocorreu na parte exterior da Nebulosa da Tarántula.
A nebulosa é a maior fábrica de estrelas coñecida na nosa zona do universo.
Arquipélago de Hawai
miniatura|dereita|300px|Mapa das illas Hawai O arquipélago de Hawai (en inglés Hawaiian Islands) é un arquipélago está formado por dezanove illas e atois (antes coñecidas como illas Sandwich), ademais de illotes, arrecifes e bancos de area, nunha aliñación do noroeste ao sueste ao longo de 2.400 km no Pacífico Norte. O arquipélago toma o nome da illa máis grande, Hawai, que á vez é a máis oriental e pertence ó estado de Hawai, Estados Unidos.
As illas do arquipélago son as cimas que sobresaen dunha gran serra submarina formada pola actividade volcánica. Situado a 3.000 km, aproximadamente, do continente máis próximo, América, é o arquipélago máis illado da Terra.
Illas
De leste a oeste són as seguintes:
Ecoloxía
As illas Hawai teñen unha gran cantidade de especies endémicas. A fauna e a flora desenvolvéronse case en completo illamento durante 70 millóns de anos. O primeiro contacto humano cos polinesios, introduciu novas árbores, plantas e animais. A poboación crecente deu inicio á deforestación e a degradación do ecosistema. Como resultado, algunhas especies extinguíronse.
A chegada dos europeos tivo un grande impacto coa promoción a grande escala da agricultura de monocultivo para a exportación, a introdución do gando e o desenvolvemento urbano. Hoxe en día moitas das especies endémicas que queden están en perigo de extinción.
Clima
As illas son máis húmidas no norte e ao leste, a sobreviento dos ventos alisios, onde hai máis precipitación. As áreas litorais en xeral, e especialmente no sur e ao oeste ou sotavento, son máis secas. A maioría de áreas turísticas están no litoral de sotavento das illas.
A maioría de choivas concéntranse entre os meses de outubro e abril. Sendo a estación máis seca de maio a setembro, pero con risco de furacáns.
A temperatura media ao nivel do mar varía entre os 29 e os 32 °C no verán e entre os 18 e os 21 °C no inverno. A temperatura diminúe coa altitude e, de feito, as tres montañas máis altas, Mauna Kea, Mauna Loa e Haleakala, cóbrense de neve no inverno.
Os tsunamis poden afectar ás illas Hawai. Historicamente, a cidade de Hilo, na illa de Hawai, recibiu o impacto de tsunamis acentuados pola forma da baía onde está situada.
Furacáns
A tempada de furacáns nas illas Hawai afai ser de xullo a novembro, momento en que os furacáns e as tormentas tropicais son máis frecuentes no pacífico. Estas tormentas tenden a orixinarse na costa de México (en concreto na península da Baixa California).
Hawai está protexida do vasto océano pacífico, xa que a medida que as tormentas cruzan o Pacífico tenden a perder forza se topan con masas de auga fría. Pénsase que a topografía das illas máis altas (Haleakal? en Maui, Mauna Kea e o Mauna Loa na Grande Illa) poden protexer as illas, e é certo que Kauai foi golpeada máis a miúdo nos últimos 50 anos que as outras.
Mondelo, Abelleira, Muros
Mondelo é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Śāriputra
miniatura|Estatua de Śāriputra. Birmania, século XIX Śāriputra (en शारिपुत्र; en tibetano: ཤཱ་རིའི་བུ་, en Sāriputta) (literalmente, "o fillo de Śāri"), nado como Upatiṣya (en Upatissa), foi un dos principais discípulos do Buda. Está considerado o primeiro dos dous discípulos destacados do Buda xunto con Maudgalyāyana. Śāriputra tivo un papel clave como líder no ministerio do Buda e está considerado por moitas escolas budistas como fundamental no desenvolvemento do Abhidharma. Aparece en varias sutras mahayana e nalgunhas é empregado para representar a escola Hinayana do budismo
Śāriputra é recoñecido como un importante e sabio discípulo do Buda, particularmente no budismo Theravada, en que se lle dá un status próximo ao dun segundo Buda. Na arte budista adoita ser representado cunto co Buda, habitualmente á súa dereita. Śāriputra foi coñecido pola súa estrita adherencia as regras monásticas budistas, así como pola súa sabedoría e habelencia para o ensino, o que lle proporcionou o título de "Xeneral do Dharma" (en Dharmasenapati; en Dhammasenāpati). Śāriputra está considerado o discípulo do Buda máis sabio. A súa equivalente feminina foi Kṣemā.
Traxectoria
Śāriputra naceu nunha familia de brahmáns nos arredores de Rajagriha, capital do antigo reino indio de Magadha. He is described as having had a "golden complexion". Foi amigo de Maudgalyāyana dende a infancia, e xuntos convertéronse en discípulos de Sanjaya Belattipputta, un asceta e un dos seis mestres non budistas.
Pouco despois da iluminación de Śākyamuni, Śāriputra atopouse en Rajagriha con Aśvajit (un dos discípulos de Śākyamuni). Aśvajit faloulle e explicoulle a lei de causalidade, e Śāriputra quedou tan impresionado polas implicacións destas doutrinas e o comportamento nobre de Aśvajrit que de inmediato quixo converterse en discípulo de Śākya Muni. Maudgalyāyana seguiu o seu amigo e xuntos levaron os 250 restantes discípulos de Sanjaya á Orde Budista.
Dende os comezos na predicación de Śākyamuni, Śāriputra xunto a Maudgalyāyana foron recoñecidos como os principais discípulos deste. Cando Devadatta provocou un cisma dentro da Orde Budista e levou con el uns cincocentes monxes, foron Śāriputra e Maudgalyāyana quen refutaron Devadatta e convenceron os cincocentos monxes para que regresasen xunto a Śākyamuni.
1031
Mortes
Historia ano a ano
Śāriputra
Nos sutras mahāyāna
No Sutra do Loto, só Śāriputra constitúe o primeiro grupo dos tres «dos que escoita a voz», porque entendeu as ensinanzas do Buda, debido a que comprendeu a intención do Buda ao escoitalo predicar o verdadeiro aspecto de todos os fenómenos no capítulo «Medios Hábiles do Sutra do Loto». Máis adiante, no capítulo «Similitudes e parábolas» predise que el alcanzará a iluminación nunha futura existencia e será coñecido como o Buda da Flor Brillante.
Paredes, Vilaboa, Vilaboa
Paredes é un lugar da parroquia de Vilaboa, no concello pontevedrés de Vilaboa, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2015 tiña 631 habitantes (314 homes e 317 mulleres).
A carón deste lugar atópase o conxunto intermareal e etnográfico de Ulló.
Kneecap
Kneecap (en inglés "rótula") é un trío de hip hop orixinario de Belfast que fai música en lingua irlandesa. Os seus integrantes son Móglaí Bap e Mo Chara, cos que tamén toca o DJ Provaí.
Traxectoria
En 2017 lanzaron o seu primeiro sinxelo, "C.E.A.R.T.A". Acadaron sona cando a Raidió Teilifís Éireann (a canle pública irlandesa) censurou a canción. As súas letras falan sobre a precariedade laboral, as drogas, o sexo, a festa, pero tamén sobre a presenza militar británica en Irlanda do Norte ou a discriminación lingüística dos falantes de irlandés. A súa controversia provén do feito de que as súas cancións abordan de xeito explícito esta temática e con elas promoven o consumo de drogas, os actos antisociais e o insulto ás autoridades.
A Lama de Fente, Santa Mariña do Castro, Carballedo
A Lama de Fente é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 8 habitantes (5 mulleres e 3 homes).
O lugar de Fente, moi próximo, é da parroquia de Santa Cristina de Asma.
Toponimia
O topónimo fai referencia a unha lama (sitio húmido) de, antropónimo.
O Foxo, Caldelas de Tui, Tui
O Foxo é un lugar da parroquia de Caldelas de Tui, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Tiña 13 habitantes no ano 2009, segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Nacional de Estadística, dos que 7 eran homes e 6 mulleres, un 18,75 por cento menos que no ano 2000.
Río Eider
260px|miniatura|O río Eider preto de Tönning O Eider (en alemán: Die Eider; en dinamarqués: Ejderen; en latín: Egdor ou Egdore) é o principal río do estado alemán de Schleswig-Holstein. O río nace preto de Bordesholm, atravesa pola parte sueste de Kiel, á beira do mar Báltico, mais fluíndo cara o oeste, desembocando no Mar do Norte. A parte central do río foi utilizada como parte da canle de Kiel.
Mike Leigh
miniatura|200px|Mike Leigh. Mike Leigh, nado en Welwyn, o 20 de febreiro de 1943, é un director de cinema británico.
Traxectoria
En 1963 marchou a Londres a estudar arte, e nesa cidade comezou a ter contacto coa obra de artistas que o influíron como Harold Pinter ou John Cassavetes.
En 1965 comezou a traballar como axudante de dirección teatral e nos setenta dirixiu obras teatrais para televisión. Entre o seu debut como director de cine, en 1971, e a súa segunda película pasaron dezasete anos.
A partir dos anos noventa foi cando se centrou no cinema, dirixindo habitualmente películas que retratan a clase traballadora. Co filme Secrets & Lies gañou a Palma de Ouro en Cannes e con Vera Drake o León de Ouro en Venecia.
Sigrid (cantante)
Sigrid Solbakk Raabe, nada o 5 de setembro de 1996, coñecida profesionalmente como Sigrid, é unha cantante e compositora norueguesa. En 2017, conseguiu éxito internacional co só "Don't Kill My Vibe". En xaneiro de 2018, Sigrid gañou o premio BBC Music Sound de 2018.
Traxectoria
Sigrid naceu en Ålesund, Noruega. Durante a súa nenez, inspirouse musicalmente por Joni Mitchell e Neil Young.
Iliria (homónimos)
Iliria ou Illyria pode referirse a:
Wandsworth
miniatura|Battersea Wandsworth é un distrito (borough) do suroeste do Gran Londres dentro do Londres Interior. Formouse en 1965 pola fusión dos distritos metropolitanos de Battersea e de Wandsworth, agás as zonas de Clapham e a maior parte de Streatham que pasaron ao distrito de Lambeth.
El Miñor
El Miñor foi un semanario editado en Baiona entre 1904 e 1911.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 26 de novembro de 1904. Editábase os sábados. Estivo dirixido por José María Barreiro e Cándido del Río Giménez. Defendía os intereses municipais do Val Miñor con fina sátira a aire xocoso. Estivo vencellado ao agrarismo. Tivo unha axencia correspondente en Bos Aires, no número 703 da rúa de Belgrano.
Estadio Benito Villamarín
O Estadio Benito Villamarín é un estadio de fútbol da cidade de Sevilla, España, onde xoga os seus partidos como local o Real Betis. É o segundo estadio en capacidade da cidade tras o Estadio de La Cartuja.
Leva o seu nome na honra a Benito Villamarín, un dos presidentes do club, segundo votación realizada polos abonados en outubro de 2010, en substitución do nome Manuel Ruiz de Lopera que levaba dende o ano 2000, recuperando así o seu nome orixinal.
Nova denominación
O 16 de outubro de 2010, fixéronse públicos os resultados da votación realizada entre os abonados para determinar o novo nome do estadio. A participación foi do 30%. Unha minoría de 160 persoas votou por continuar co nome que levara os últimos anos Manuel Ruiz de Lopera. En cambio 6.107 (61,5%) optaron por que volvese á denominación anterior Benito Villamarín. A opción Heliópolis obtivo 2.786 votos (28%).
Libro de Enoc
O termo Libro de Enoc pódese referir a un dos libros atribuídos ó personaxe bíblico Enoc:
Escala Internacional de Accidentes Nucleares
A Escala Internacional de Accidentes Nucleares (máis coñecida polas súas siglas, INES) foi introducida pola OIEA para permitir a comunicación, en caso de accidentes nucleares, para o coñecemento dos medios de comunicación e a poboación. Definiuse un número de criterios e indicadores para asegurar unha información coherente de acontecementos nucleares por diferentes autoridades oficiais. Hai 7 niveis na escala:
Os niveis de gravidade
Os acontecementos de nivel 1 - 3, sen consecuencia significativa sobre a poboación e o medio ambiente, cualifícanse de incidentes, os niveis superiores (4 a 7), de accidentes. O último nivel corresponde a un accidente cuxa gravidade é comparábel ao ocorrido o 26 de abril de 1986 na central nuclear de Chernobil e o de 11 de marzo de 2011 na central nuclear de Fukushima I (ver Accidente nuclear de Chernóbil e Accidente nuclear de Fukushima I)
7 Accidente grave 6 Accidente importante 5 Accidente con risco fóra da localización <div style="width: 21em; height: 3em; color: #000000; background-color: #FFCC33; border-bottom: 2px solid;">4 Accidente sen risco fóra da localización 3 Incidente importante 2 Incidente <div style="width: 29em; height: 3em; color: #000000; background-color: #3F9A01; border-bottom: 2px solid;">1 Anomalia 0 Desvío (Sen significación para a seguridade)
Kingdom of Heaven
Kingdom of Heaven é un filme épico escrito por William Monahan e dirixido por Ridley Scott, que foi estreado o 6 de maio de 2005. É unha coprodución entre os Estados Unidos de América, o Reino Unido e Alemaña. A historia trata sobre as Cruzadas no século XII.
A maior parte da rodaxe realizouse en Marrocos, onde Ridley Scott xa rodara anteriormente Gladiator e Black Hawk Down, ademais de aparecer en distintos momentos monumentos de cidades españolas como Huesca (Castelo de Loarre), Córdoba, Ávila e Sevilla.
A película no cine duraba 144 minutos. Obtivo críticas negativas debido a que moitas das partes narradas se entrelazaban de forma repentina, creando certa confusión no desenlace dos acontecementos. Pouco tempo despois, comercializouse a versión denominada "corte do director" (director's cut) cunha duración de 194 minutos, na que se engadiron varias escenas que a dotaron dunha maior coherencia argumental e lograron unha historia máis clara e crible.
Sinopse
A película comeza nunha pequena vila de Francia, cun ferreiro chamado Balian (Orlando Bloom) que non dá esquecido á súa muller, recentemente suicidada como resultado da morte do seu fillo. Un grupo de cruzados chega á vila e Baliant coñece ao seu verdadeiro pai, o Barón Godofredo de Ibelin (Liam Neeson), quen viaxou desde Xerusalén co fin de recoñecelo e nomealo sucesor.
Balian rexeita ir co seu pai, preferindo continuar a tranquila vida que levaba até ese momento. Logo vai descubrir que o corpo da súa esposa fora decapitado antes de ser enterrado (unha práctica común para os que cometían suicidio) e que o sacerdote do pobo, está usando unha cruz tomada do corpo da súa muller. Anoxado, Balian asasina ao sacerdote e decide seguir ao seu pai no seu regreso a Xerusalén, coa esperanza de conseguir a redención e o perdón para el e a súa dona en Terra Santa.
Tras distintos acontecementos, Balian acaba descubrindo a corrupción da clase eclesiástica, como tamén a ameaza que sofre o Reino de Xerusalén por parte do exército musulmán, liderado por Salah al-Din, co que se libra unha guerra para obter o poder de Xerusalén.
Licenzas artísticas
Como película épica baséase parcialmente en feitos reais, que son empregados á súa vez como marco para a trama argumental. Deben perdoarse pois, como "licenzas artísticas", algunhas incorreccións, como son, entre outras, as de atribuírlle a condición de Cabaleiros Templarios a Guy de Lusignan e Reinaldo de Châtillon, que non ostentaron tal condición, chegando a confundir a personalidade belicosa do segundo coa do Gran Mestre dos Templarios daquela época, Gérard de Ridefort.
Tamén é ficticia a relación de Balián de Ibelín coa princesa Sibila de Xerusalén, pois Balián de Ibelín xa tiña unha familia. Por outra parte, Balian pertencía a unha prominente familia do reino e nacera en Terra Santa, e non en Francia como se di na película. Outra incorrección importante é que Balian si que combateu na batalla dos Cornos de Hattin (1187) (que supuxo a práctica expulsión dos francos do Reino de Xerusalén), sendo un dos poucos que lograron escapar. O seu papel de xefe da defensa de Xerusalén non se debeu á súa decisión de non unirse ao exército do reino, comandado por Guido, senón a que despois da batalla solicitoulle a Saladino poder entrar na cidade sitiada para rescatar á súa muller (que estaba dentro), aceptando a cambio a condición de non participar na defensa da cidade. Unha vez dentro, pedíronlle que encabezara a defensa da cidade; ante o cal, Balián lle pediu permiso a Saladino, quen llo concedeu. Si que é verdade que Balián de Ibelín rendeu a cidade a Saladino, para evitar o masacre. Despois, Balián de Ibelín, volvería para Francia.
Existen outras licenzas ou erros históricos como cando no porto de Messina e máis tarde en Xerusalén, se ven soldados con escudos e bandeiras de Castela e León, como se ambos reinos se encontraran unidos; algo imposible, pois nese momento León e Castela son dous reinos totalmente distintos, con reis diferentes, Afonso IX de León e Afonso VIII de Castela, que incluso se enfrontaron en cruentas guerras nos mesmos anos nos que a película transcorre.
Sociedad Deportiva de Remo Pedreña
miniatura|Competición en [[Pedreña.]] A Sociedad Deportiva de Remo Pedreña é un club de remo da localidade cántabra de Pedreña, activa dende 1895. Nese ano comezou a competir nas principais regatas celebradas en Cantabria en tódalas categorías e modalidades de banco fixo (traiñeiras, traiñeiriñas e bateles) e mesmo de banco móbil. No seu extenso palmarés destacan as 4 Bandeiras da Concha en Donostia, 8 Campionatos de España de Traiñeiras e diversas regatas. Actualmente compite na Liga ACT, a máxima competición do remo en banco fixo do mar Cantábrico.
Historia
A historia do remo grande ou traiñeiras está indisolubelmente unida a Pedreña, auténtico referente deste deporte. José María Pereda, recolle en "Sotileza" as primeiras regatas. A súa actividade comezou no século XIX, e en 1895 aparece por primeira vez a "Laurak bat" da que era propietario Salustino Higuera, quen contratou como patrón a un guipuscoano de Mutriku, José Ansorena, que capitaneou a bancada que acadou innumerábeis triunfos até 1900, entre eles a Regata dos Cabidos de Santander no ano da súa chegada.
A primeira época gloriosa foi durante a década dos corenta e a segunda nos anos sesenta e setenta. Nos anos corenta Pedreña non atopou rival en augas cántabras, e baixo o mando de César Hermosilla decide aventurarse a traspasar as fronteiras cántabras. En 1934 Pedreña revolucionou o mundo do remo coa construción da súa famosa "Cantabria", confeccionada en Guinea. Din que pesaba só 165 quilos, case 200 menos que a maioría das traiñeiras da época. En 1943 Pedreña irrompeu na Concha con Pepe Bedia "Joselón" como patrón, gañándoa en tres ocasións coa mítica traiñeira, a "Castilla".
En 1964, tras un tempo de parón, un grupo de seguidores conseguiron que Pedreña volvese, aínda co vello lobo de mar, Pepe Bedia como patrón, que se mantiña en activo con 74 anos, e dando o relevo a outro gran mestre, Rubén Laso "Michelena". Nesta época son famosos os desafíos das dúas mellores tripulacións daquela, Pedreña e Hondarribia, chegando a pasar 30.000 persoas polo despacho de billetes en Santoña, para ser testemuñas dun destes acontecementos. Actualmente Pedreña participa na Liga San Miguel xunto cos mellores clubs de remo representando a un pobo, berce de deportistas gañadores nas súas dúas modalidades que lle deron a sona: remo e golf.
Palmarés
miniatura|300px|Bandeira de Portugalete 2007. Ao fondo a traiñeira negra de Pedreña.
A Mureira, Abelleira, Muros
A Mureira é un lugar da parroquia de Abelleira no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Placodermos
Os placodermos (Placodermi), do grego antigo πλάξ pláx = 'placa' e δέρμα dérma = 'pel', literalmente "pel de placas", son unha clase extinta de peixes primitivos. Foron os primeiros gnatostomados, é dicir, foron os primeiros vertebrados con mandíbulas. Apareceron a finais do silúrico (hai uns 416 millóns de anos) e seguramente desapareceron a finais do Devoniano (hai uns 359 millóns de anos), pois non está moi claro se sobreviviron ou non até o carbonífero inferior.
Os placodermos eran peixes acoirazados, e a súa orixe e relacións coa evolución dos condrictios (o grupo dos peixes cartilaxinosos, ao que pertencen os tiburóns, as raias e as quimeras) é un enigma para os científicos. Habitaban nunha gran diversidade de ambientes: mariños, deltaicos, de albufeira e de auga doce. No sitio paleontolóxico de Gogo, en Australia, do Devoniano superior, é onde se acha a maior diversidade destes organismos, xa que se encontraron restos de máis de 20 especies, a maioría delas pertencentes a xéneros monoespecíficos.
Características anatómicas
miniatura|Placas craniais de [[Dunkleosteus (Arthrodira). Pódense apreciar as características dos dentes, e as placas que rodean o ollo.]] miniatura|Fósil de [[Bothriolepis panderi, un placodermo da orde dos antiarcos (Antiarchi). Pódese apreciar a fosa central.]] miniatura|Fósil de [[Lunaspis broili, un placodermo da orde dos petalictíidos (Petalichthyida).]] miniatura|Reconstrución de [[Phyllolepis, un placodermo da orde dos filolépidos (Phyllolepida), enterrándose no sedimento.]] Os placodermos caracterizábanse pola presenza de placas óseas na parte anterior do seu corpo, ademais de por teren un número par de extremidades e de posuíren mandíbulas, que tiñan a súa orixe no primeiro arco branquial, modificado. O resto do corpo estaba recuberto de escamas, ou incluso podía carecer delas. As placas podían aparecer fusionadas, ou ben estar articuladas, presentando xuntas. Os dentes (dous ou tres pares) non se parecían aos dos vertebrados actuais, senón que eran proxeccións das placas óseas que formaban a mandíbula, aínda que hai científicos que afirman que os placodermos máis evolucionados da orde dos artródiros (Arthrodira) poderían ter desenvolvido dentes con dentina e cavidades para aloxar a polpa dentaria. Este feito podería implicar que os dentes apareceron dúas veces ao longo da evolución dos vertebrados, producíndose un fenómeno de converxencia.
Presqueira, Presqueira, Baños de Molgas
Presqueira é un lugar da parroquia de Presqueira no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 112 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 59 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 100 habitantes (49 homes e 51 mulleres).
Jordi Sebastià
Jordi Sebastià i Talavera, nado en Burjassot o 23 de novembro de 1966, é un político, escritor, xornalista e profesor universitario valenciano.
Placodermos
Características anatómicas
Estes peixes tamén se caracterizaban pola súa morfoloxía aplanada no plano dorsoventral, con aleta caudal heterocerca. Por regra xeral non eran de gran tamaño, rondando os 10-15 cm de lonxitude, pero algúns membros da familia dos dinixtíidos (Dinichthyidae) alcanzaban lonxitudes de até 9 m. Existen evidencias que indican que, ao igual que os tiburóns actuais, os globos oculares estaban unidos ao cranio mediante unha cartilaxe, e a disposición do músculo ocular era parecida á dos ágnatos. Ademais, un anel de placas óseas rodeaba os ollos, servindo como protección. Posuían unha notocorda con espiñas, normalmente cartilaxinosas, con forma de "Y", a xeito de vértebras.
Jordi Sebastià
Traxectoria
Licenciouse en filoloxía. Elixido concelleiro da súa cidade natal en 1999 polo Bloc Nacionalista Valencià, dende 2003 exerceu como o seu voceiro na corporación municipal e asemade dende 2004 é profesor de xornalismo na Universidade de Valencia.
Placodermos
Características anatómicas
As apomorfias características dos placodermos que fan que sexan considerados un grupo monofilético son:
Jordi Sebastià
Traxectoria
Logo dos resultados das eleccións municipais de 2011 que deron unha maioría de esquerdas, converteuse en alcalde o 11 de xuño de 2011 co apoio do PSPV - PSOE e mais de Equerra Unida.
Placodermos
Taxonomía
Existen varias ordes de placodermos, pero non hai consenso na comunidade científica acerca do seu número, podendo ser nove ou máis. A máis importante é a orde dos artródiros (Arthrodira), que representa o 60% dos achados de placodermos. Os máis estudados son antiarcos (Antiarchi), artródiros (Arthrodira), petalicíidos (Petalichthyida]]), filolépidos (Phyllolepida), ptictodóntidos (Ptyctodontida]]), renánidos (Rhenanida) e acantotorácicos (Acanthothoraci). Continuamente se descobren sitios paleontolóxicos con novos xéneros e especies que permiten realizar revisións taxonómicas das ordes de placodermos.
Antiarcos
O rexistro destes placodermos comeza no silúrico inferior e remata no Devoniano superior. Tiñan a cabeza curta, cos ollos, o sistema olfactivo e o ollo parietal aloxados nunha fosa central, situada na parte dorsal. Habitualmente medían entre 20 e 30 cm de lonxitude, chegando a alcanzar 1 m como máximo. As aletas pectorais estaban cubertas de óso.
Estaban adaptados para viviren nos fondos mariños, alimentándose da materia orgánica presente na lama. O xénero que tivo máis éxito dentro deste grupo foi Bothriolepis, de distribución mundial e máis de 100 especies, probabelmente capaces de respirar aire en augas estancadas, levando unha vida semiterrestre.
Jordi Sebastià
Obra
Como escritor publicou a novela Un assumpte de perifèria en 1999, que xira en torno ao xornalismo e o libro de relatos Atzucacs en 2009. No campo do ensaio publicou El parany cosmopolita. Una mirada a les arrels ideològiques de la globalizació ( 2004 ), sobre o proceso de globalización afirmando que o cosmopolitismo é un concepto exclusivo de Occidente que se está a empregar actualmente "como unha coartada para a uniformidade planetaria que Occidente puxo en marcha e que neste momento recibe o nome de globalización". Esta publicación creou unha certa controversia, recibindo críticas moi eloxiosas e outras moi negativas, mesmo con cualificacións de antioccidental
Placodermos
Artródiros
Os artródiros, cuxo nome significa "de pescozo articulado", son unha orde de placodermos cuxo rango de distribución abarca desde o Devoniano inferior até o Devoniano superior, que se caracterizaban por teren unha separación entre a placa cefálica a a placa torácica. As formas máis primitivas tiñan escamas na cola, que foron perdendo as formas máis modernas. Adoitaban medir uns 20-30 cm, pero o xénero Dunkleosteus podía alcanzar os 9 m. Parece ser que a maioría deles eran depredadores dos medios mariños, téndose encontrado pequenos placodermos nas cavidades abdominais de restos fósiles de artródiros de maior tamaño do sitio paleontolóxico de Gogo.
Jordi Sebastià
Obra
Escribiu tamén libros xornalísticos como La conquesta del vent (2004), La bellesa industrial (2007) e La dignidat i l'aixada (2010). Como xornalista, especializouse en reportaxes sociais e gañou o premio Laia González con Murir al carrer, unha reportaxe sobre os meniños da rúa brasileiros e o Ramon Barnils con El president, la fallera, l'horta i la carretera, denunciando o tráfico de influencias e a súa relación co urbanismo valenciano, concretamente sobre a horta de Burjassot. En 2013 escribiu para a ONG Fundació Fontilles o libro-reportaxe Llàgrimes de cotó, de pols i de silenci, sobre as mulleres con lepra na India. .
Placodermos
Petalictíidos
Ao igual que os antiarcos, os integrantes desta orde alimentábanse da materia orgánica presente nos fondos oceánicos. O xénero mellor estudado é Lunaspis. Deprimidos dorsoventralmente, as placas estaban ornamentadas con tubérculos. Apareceron e desapareceron no Devoniano.
Filolépidos
O nome significa "de escama folla", e eran formas aplanadas de placodermos que alcanzaban os 60 cm de lonxitude. Apareceron no rexistro no Devoniano medio, extinguíndose no Devoniano superior. Tiñan os ollos pouco desenvolvidos (mesmo quizais ausentes), e agás o xénero Yurammia, as placas estaban ornamentadas con aneis concéntricos. O xénero Phyllolepis posuía unhas aletas que parecían adaptadas para facilitar que o animal se enterrase no fondo. Unicamente se coñecen formas de auga doce. Algunhas clasificacións inclúen este grupo dentro da orde dos artródiros.
Jordi Sebastià
Obra
En 2008 gañou o premio de narrativa curta Josep Pasqual Tirado da Deputación de Castellón pola obra Atzucacs.
Placodermos
Ptictodóntidos
Estes placodermos, que habitaban normalmente en medios mariños, non superaban os 20 cm de lonxitude. Neste grupo produciuse unha redución das placas óseas. Algunhas formas presentaban claspers, que son elementos anatómicos alongados asociados ás aletas pelvianas, e que tiñan a función de facilitar a fecundación interna. O seu rexistro abarca desde o Devoniano medio até o Devoniano superior.
Renánidos
Estas formas do Devoniano, que probabelmente habitaban medios mariños, tiñan un aspecto similar ao das raias. As aletas pectorais eran moi anchas e a cola moi estreita, como se pode comprobar nos exemplares fósiles do xénero Gemuendina.
Acantotoracios
As placas da cabeza eran similares ás dos espécimes máis primitivos dos artródiros. Un dos seus trazos máis característicos é que os exemplares xuvenís tiñan as placas separadas, uníndose cando o individuo chegaba a adulto. Hai rexistros destas formas no Devoniano inferior (Lochkoviano).
Filoxenia
Non están moi claras as relacións filoxenéticas dos placodermos dentro dos gnatostomados. As hipóteses máis aceptadas son: miniatura|700px|centre|[[Cladogramas que mostran posíbeis relacións filoxenéticas dos placodermos. No cladograma da esquerda os placodermos están considerados como un taxon irmán do resto dos gnatostomados; no da dereita, como un taxon irmán dos condrictios.]]
No pasado tamén se estableceron relacións filoxenéticas entre os placodermos e os dipnoos, ou cos acipenséridos.
Reprodución
miniatura|Fósil de [[Materpiscis attenboroughi co embrión dentro. Pódense apreciar o saco vitelino, o cordón umbilical e os ósos e mandíbulas do embrión.]] Os placodermos foron os primeiros organismos vivíparos que apareceron no rexistro fósil. No sitio australiano de Gogo acháronse restos fósiles de hai 380 millóns de anos pertencentes a dúas especies de ptictodóntidos (Materpiscis attenboroughi e Austroptyctodus gardineri), con embrións no seu interior. Un ano máis tarde publicouse o descubrimento de embrións dentro de exemplares fósiles da especie Incisoscutum ritchiei (un artródiro) no mesmo sitio, encontrándose ademais evidencias que indicaban que usaban a aleta pelviana para a cópula, ao igual que os condrictios. Outros placodermos que usaban a aleta pelviana para copular eran os do xénero Austrophyllolepis. Anteriormente pensábase que os placodermos eran ovíparos, fecundándose as ovas fóra do corpo da nai.
Extinción
miniatura|[[Louis Agassiz (1807-1873) foi o primeiro naturalista en estudar os placodermos.]]
A finais do Devoniano, no límite frasniense-fameniense, produciuse unha extinción masiva, na que desapareceron o 75% das familias de peixes e o 70% dos invertebrados mariños. Non se coñecen cales foron as causas que a provocaron, aínda que se formularon varias hipóteses: glaciación, vulcanismo, cambios na química da auga, descenso da cantidade de oxíxeno e impacto meteorítico. Produciuse unha diminución da circulación de auga entre as concas oceánicas, o que xerou un estado de anoxia nos mares costeiros. Tamén se viron afectados por este evento as especies de auga doce.
Despareceron en gran cantidade os organismos constituíntes dos arrecifes da época: estromatopóridos e corais rugosos. Tamén desapareceron moitas especies de trilobites e braquiópodos. Dentro dos vertebrados, os conodontes e os ágnatos case desapareceron por completo, e da clase dos placodermos non sobreviviu ningunha especie. Chama a atención que nin as plantas nin os animais terrestres se viron afectados por este episodio.
Historia do estudo dos placodermos
O primeiro naturalista en publicar estudos sobre placodermos foi Louis Agassiz, na súa obra en cinco volumes sobre fósiles de peixes (1833-1843). Porén, foi o paleontólogo sueco Erik Stensiö o primeiro que estudou a súa anatomía en profundidade. A principios do século XX deuse conta de que para determinar as relacións entre os peixes fósiles debía centrarse na anatomía interna de tales organismos. En 1969 propuxo que certos tiburóns extinguidos, as raias e as quimeras estaban emparentadas con tres grupos distintos de placodermos: artródiros, renánidos e ptictodóntidos. A orde dos estensioélidos (Stensioellida), un grupo que antigamente se consideraba pertencente á clase placodermos, pero que agora se inclúe dentro dos holocéfalos, leva ese nome na súa honra.
Na década de 1930, D. M. S. Watson, un anatomista escocés, observou uns apéndices cartilaxinosos cubertos de placas que xurdían da cintura ósea en varios exemplares machos de ptictodóntidos, pero non os relacionou coa fecundación. O descubrimento de embrións en fósiles de ptictodóntidos e artródiros na primeira década do século XXI confirmaron que certas especies de placodermos se reproducían mediante cópula, sendo probabelmente nesta clase de peixes onde se orixinou esta forma de reprodución.
Convento da Concepción de Viveiro
O Convento da Concepción, é un mosteiro situado no centro histórico da vila luguesa de Viveiro. Este edificio relixioso está rexido pola Orde da Inmaculada Concepción. Este mosteiro é de estilo románico e dende o ano 1982 está considerado xunto á súa contorna coma Ben de Interese Cultural, dentro do catálogo de monumentos do patrimonio histórico de España.
Eladio Capón
Eladio Capón López, nado en Bande (Láncara) o 6 de decembro de 1938, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1983 presentouse á alcaldía de Láncara encabezando a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas municipais de 1987 e municipais de 1991. Nas municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións ata 2007, sempre con maioría absoluta. O 22 de outubro de 2009 o PPdG presentou unha moción de censura cun tránsfuga do PSOE e co apoio dos dous concelleiros elixidos por Terra Galega (TeGa) para derrocar da alcadía ao socialista Darío Piñeiro López; como resultado foi novamente elixido alcalde. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde por maioría absoluta. En 2015 perdeu as eleccións.
Teleóstomos
Os dos teleóstomos (Teleostomi) é un clado superior de vertebrados gnatóstomos que inclúe os osteíctios (Osteichthyes), os tetrápodos e os extintos peixes acoirazados ou acantodios (Acanthodii), é dicir, todos os vertebrados con mandíbulas excepto os peixes cartilaxinosos e os placodermos.
O nome é similar ao dos teleósteos (Teleostei), ou peixes óseos, cos que no deben confundirse.
Posúen un único par de aberturas branquiais cubertas por un opérculo, características que se perden nos grupos máis derivados (tetrápodos).
Taxonomía
Subfilo Vertebrata ├─(sen clasif.) Gnathostomatomorpha └─Infrafilo Gnathostomata ├─Clase Placodermi - extinto (peixes acoirazados) └Microfilo Eugnathostomata (verdadeiros gnatostomados) ├─Clase Chondrichthyes (condrictios ou peixes cartilaxinosos) └─(sen clasif.) Teleostomi (acantódidos e osteíctios) ├─Clase Acanthodii - extinto ("tiburóns espiñentos") ├Superclase Osteichthyes (peixes óseos) ├  ├─Clase Actinopterygii (peixes óseos con aletas con raios) ├  └─Clase Sarcopterygii (peixes óseos con aletas lobuladas) └Superclase Tetrapoda (tetrápodos) ├─Clase Amphibia (anfibios) └(sen clasif.) Amniota (amniotas = con embrión con amnio) ├─Clase Sauropsida (réptiles) ├─Clase Aves └─Clase Synapsida (réptiles mamiferoides) └─Clase Mammalia (mamíferos)
Filoxenia
Segundo Hickman, as relacións filoxenéticas entre os grupos actuais son:
Existen clasificacións que consideran que o clado Myxini non presenta auténticas vértebras, con que debería clasificarse fóra do clado Vertebrata e incluírse, xunto con el en Craniata.
1033
Mortes
Historia ano a ano
Torneo de Roland Garros
miniatura|Logotipo do torneo de Roland Garros O Tournoi de Roland-Garros (en galego: "Torneo de Roland Garros") é un evento de tenis que se leva a cabo desde finais de maio ata comezos de xuño en París, Francia e é segundo dos torneos mundiais de Grand Slam.
Comezou como un torneo nacional en 1891. En 1925 o "Campionato Francés" abriuse a competidores internacionais, desenvolvéndose nunha superficie de céspede alternativamente entre o Racing Club de France e o Stade Français. Para o desafío de Copa Davis do ano 1928 construíuse un novo estadio de tenis na Porte d’Auteuil, onde se segue celebrando o torneo. Chamado "Stade Roland Garros" na honra de Roland Garros, un heroe da primeira guerra mundial; ten unha cancha de terra batida (terre battue) que altera o rebote da pelota e o achegamento dos xogadores.
En 1968 o campionato francés foi o primeiro torneo de Grand Slam en ser "aberto", permitindo a competición de xogadores afeccionado e profesionais.
Estevo Radoslav
A historiografía moderna considera que o seu reinado careceu de importancia, e que foi tutelado politicamente polo Despotado de Epiro.
Familia
Radoslav era o único fillo coñecido de Estevo I Nemanjić e a súa primeira esposa, Eudoxia Anxelina. Os seus avós maternos foiron Aleixo III Anxo, emperador bizantino e Eufrósine Ducas. O seu avó paterno foi Estevo Nemanja, considerado o fundador do reino medieval serbio. Segundo os informes, tivo dúas irmás. A súa irmá Komnena casou con dous príncipes de Albania, primeiro con Dhimitër Progoni e, en segundas nupcias, con Grigor Kamona. Da outra irmá non hai referencias fiábeis, aínda que presuntamente casou co Sebastokrator Alexander Asen.
Reinado
De acordo con O reino dos eslavos (1601) de Mavro Orbin, Stefan Radoslav exerceu como gobernador de Zachlumia durante o reinado de Estevo II Nemanjić. Porén outras fontes sobre a historia de Zachlumia non identifican o seu nome.
A influencia política de Ana e a súa familia resultaría moi negativa para o reinado de Radoslav, o que socavou a lealdadde do pobo. En otoño de 1233 comezou unha rebelión contra a parella real, o que, a principios de 1234, levounos a fuxir a Ragusa. Alí, Radoslav asinou un documento prometendo privilexios aos mercadores ragusanos, asinando aínda como rei. Mentres tanto, o seu medio irmán máis novo Vladislav asumiu o trono de Serbia.
Tras a súa deposición, Radoslav e Ana retiráronse á vida monástica. O seu nome monástico foi Jovan. Non existe mención documental del despois de 1235, polo que a data exacta e as circunstancias da súa morte son descoñecidas. Os seus restos repousan no mosteiro de Studenica, nas proximidades de Kraljevo.
Milo Manara
Maurilio Manara detto Milo, máis coñecido por Milo Manara, nado en Luson o 12 de setembro de 1945, é un autor de banda deseñada italiano. Entre as súas obras están a serie Il gioco (1983) e Il profumo dell'invisibile (1985).