Portugal
A ditadura
O anticomunismo de Salazar serviu para soster a economía portuguesa en función aos mercados dos Estados Unidos e Europa Occidental, aínda que a escaseza de materias primas valiosas en Portugal, así como a pouca poboación do territorio, impediron que os capitais estranxeiros iniciasen unha efectiva industrialización do país. Durante a década de 1950, Salazar mostrou unha fe inquebrantable en soster a autarquía económica de Portugal até onde fose posible, o cal mantivo o país como un exportador neto de materias primas de baixo prezo. Ante a depresión económica de Portugal, en contraste co crecemento económico de Europa Occidental, unha enorme cantidade de portugueses emigraron dende comezos da década de 1960, principalmente cara a Francia ou Bélxica, na procura de mellores condicións de vida, desempeñándose como obreiros. Outros menos migraron cara ao Brasil. O temor ao recrutamento masivo de tropas para a guerra colonial en África aumentou o volume da emigración portuguesa, ao momento que cara a 1974 case 500.000 emigrantes portugueses vivían nos barrios obreiros de Francia. O réxime de Salazar durou até 1968, cando tivo que ser apartado do poder por mor dunha enfermidade, sendo sucedido por Marcelo Caetano. O rexeitamento do réxime á descolonización das provincias ultramarinas supuxo o inicio da guerra colonial primeiro en Angola (África Occidental Portuguesa) en 1961, e pouco despois en Guinea-Bisau e Mozambique (África Oriental Portuguesa) en 1963 e 1964 respectivamente. A pesar das críticas dalgúns dos oficiais do exército máis veteranos, entre os cales se atopaba o xeneral António de Spinola, o goberno mantívose firme na súa decisión de continuar con esta política. Este último publicou un libro, Portugal e o futuro, no que afirmaba que non se debía seguir a guerra colonial, senón que había que procurar unha "solución política" ao conflito. Porén, foi destituído, o que aumentou o malestar entre os oficiais máis novos do exército. A guerra colonial xerou tamén conflitos entre a sociedade civil e a elite militar. Todo isto mentres o modelo económico propugnado polo réxime, baseado na autarquía e na exportación de materias primas, acompañado polo débil desenvolvemento industrial e un forte mercantilismo en todos os sectores da economía, facía que Portugal permanecese como o país máis pobre de Europa Occidental. miniatura|Monumento ao [[Revolución dos Cravos|25 de abril.]] Desde ese momento, unha vez que se fan visibles as divisións existentes no seo da elite do réxime, nace o Movimento das Forças Armadas (MFA) elixe levar adiante unha revolución. O movemento nace secretamente en 1973 da conspiración dalgúns oficiais do exército, algún primeiro preocupados por cuestións profesionais, mais que logo se politizaron polo desexo de liberdade democrática e o descontento pola política seguida polo goberno en relación coa guerra colonial. A finais de 1973 o MFA alcanza maiores niveis de crecemento e convértese nunha preocupación para a policía secreta do Estado Novo, precisamente cando gran parte dos apoios de Oliveira Salazar procedían da elite militar á cal o salazarismo confiara un importante rol político con motivo da guerra colonial. En marzo de 1974 un grupo de oficiais do MFA tenta un golpe de estado sublevando un rexemento de infantaría na localidade de Caldas da Rainha co fin de marchar sobre Lisboa. O chamado Levantamento das Caldas fracasa ese mesmo día e este feito motiva ao réxime de Marcelo Caetano a lanzar unha agresiva campaña de espionaxe dentro do Exército, ordenando detencións e traslados de guarnicións. Os xefes do MFA reflexionan entón que necesitan recorrer a un golpe de estado para derrocar o réxime, sendo inviable unha saída pacífica; porén, para asegurar o éxito rápido e evitar unha guerra civil deben ampliar o seu círculo de contactos e, sobre todo, acelerar os plans da revolta para non dar tempo á reacción gobernamental.