cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voleibol
miniatura|300px|Militares estadounidenses e italianas xogando ao voleibol O voleibol ou balonvolea (do inglés: volleyball) é un deporte de balón xogado por 12 persoas en dous equipos de seis cada un. Neste deporte o balón pode ser tocado ou impulsado con golpes limpos, pero non pode ser parado, suxeitado, retido ou acompañado. Cada equipo dispón dun número limitado de toques para devolver o balón cara ó campo contraro. A esfera golpéase principalmente coas mans ou brazos, pero tamén pode golpearse con calquera outra parte do corpo. Unha das características do voleibol é que os xogadores teñen que ir rotando as súas posicións a medida que van conseguindo novos puntos.
Historia
Foi creado en 1895 por William G. Morgan. Daquela era director de Educación Física no YMCA de Holihoke, no estado de Massachusetts (Estados Unidos), e establecera, desenvolvera e dirixira, un amplo programa de exercicios e de clases deportivas masculinas para adultos.
Morgan decatouse de que precisaba dalgún xogo de entretemento e competición á vez para variar o seu programa, e sen dispoñer máis ca do baloncesto, creado catro anos antes (1891), botou man dos seus propios métodos e experiencias prácticas para crear un novo xogo. As regras iniciais e os conceptos de base foron establecidos: a Mintonette; primeiro nome co que se lle bautizou, viñera de nacer.
O nome de mintonette seguiu vixente ata que o doutor A.T. Halsted, en Springfield, despois de observar o novo deporte, suxeriu que o seu nome fose mudado de mintonette para voleibol, tendo en conta que a idea básica do xogo era xogar a bóla dun lado para o outro, por riba da rede, coas mans.
O campo de xogo
O campo onde se xoga ó voleibol é un rectángulo de 18 m de longo por 9 m de ancho, dividido na súa liña central por unha rede que separa ós dous equipos. En realidade, o xogo desenvólvese tamén no exterior, na zona libre, a condición de que o balón non toque o chan nin ningún outro elemento. A zona libre debe ter polo menos 3 m, medida que en competicións internacionais é aumentada a 5 m sobre as liñas laterais e a 8 m para as liñas de fondo. O espazo libre sobre a pista debe ter unha altura mínima de 7 m que en competicións internacionais sobe a 12,5 m.
A 3 m da rede, unha liña delimita en cada campo a zona de ataque, zona onde se encontran restrinxidas as accións dos xogadores que se encontran nese momento en papeis defensivos (zagueiros e líbero). Estas liñas, esténdense ó exterior do campo con trazos descontinuos, e a limitación que representan proxéctase igualmente en toda a liña, incluso máis alá dos trazos debuxados. Todas as liñas teñen 5 cm de ancho.
O contacto dos xogadores co chan é continuo, utilizando habitualmente proteccións nas articulacións. A superficie non pode ser rugosa nin deslizante.
Sistema solar
upright=2|miniatura|dereita|Planetas do sistema solar. O sistema solar é o conxunto de corpos celestes na galaxia chamada Vía Láctea, que desenvolven os seus movementos en torno ao Sol. Inclúe os planetas como corpos principais, o Sol e outros corpos celestes como asteroides, cometas e satélites. Outro xeito de consideralo é como a zona na que o Sol é a estrela de influencia predominante, se ben este segundo concepto abrangue unha zona de extensión moito maior, na que se supón que existen moitos corpos descoñecidos ata o momento, incluíndo a Nube de Oort, considerada como o berce dos cometas.
O sistema solar formouse hai uns 4600 millóns de anos, a partir do colapso gravitatorio dunha nube molecular interestelar xigante. O material residual orixinou un disco circunestelar protoplanetario no que tiveron lugar os procesos físicos que levaron á formación dos planetas. A inmensa maioría (99,86%) da masa do sistema solar está embutida no Sol, coa maior parte da masa restante contida no planeta Xúpiter. Os catro planetas do sistema interno—Mercurio, Venus, Terra e Marte—son planetas terrestres, estando compostos principalmente por rochas e metal. Os catro planetas xigantes do sistema exterior son substancialmente máis grandes e máis masivos que os terrestres. Os dous máis grandes, Xúpiter e Saturno, son xigantes gasosos, e están compostos principalmente por hidróxeno e helio ; os dous seguintes, Urano e Neptuno, son xigantes de xeo, estando compostos principalmente por substancias volátiles con puntos de fusión relativamente altos, en comparación co hidróxeno, helio, auga, amoníaco e metano. Os oito planetas teñen case órbitas circulares que se atopan preto do plano da órbita da Terra, chamada eclíptica.
Hai un número descoñecido de planetas ananos ademais de pequenos e innumerables corpos orbitando arredor do Sol. Seis dos planetas principais, os seis planetas ananos máis grandes posibles e moitos dos corpos máis pequenos están orbitados por satélites naturais, comunmente chamados "lúas" despois da Lúa. Dous satélites naturais, a lúa de Xúpiter Ganímedes e a lúa de Saturno Titan, son máis grandes pero non máis masivos que Mercurio, o planeta terrestre máis pequeno, e a lúa de Xúpiter Calisto é case igual de grande. Cada un dos planetas xigantes e algúns corpos máis pequenos están rodeados por aneis planetarios de xeo, po e lúas. O cinto de asteroides, que se atopa entre as órbitas de Marte e Xúpiter, contén obxectos compostos por rocha, metal e xeo. Máis aló da órbita de Neptuno atópanse o cinto de Kuiper e o disco disperso, que son poboacións de obxectos compostos principalmente por xeo e rocha.
Nos confíns do Sistema Solar atópase unha clase de planetas menores chamados obxectos separados. Hai un gran debate sobre cantos obxectos deste tipo haberá. Algúns destes obxectos son o suficientemente grandes como para terse redondeado baixo a súa propia gravidade e, polo tanto, ser clasificados como planetas ananos. Os astrónomos xeralmente aceptan uns nove obxectos como planetas ananos: o asteroide, os obxectos do cinto de Kuiper Plutón, , , Quaoar e , e os obxectos transneptunianos: Gonggong, e Sedna. Diversas aglomeracións de corpos pequenos, como os cometas, os centauros e as nubes de po interplanetarias, viaxan libremente entre as rexións do Sistema Solar.
Descubrimento e exploración
Durante milleiros de anos, a humanidade, cunha poucas excepcións notables, non recoñeceu a existencia do Sistema Solar. A xente cría que a Terra estaba inmóbil no centro do universo e era categoricamente diferente aos obxectos divinos ou etéreos que se movían a través do ceo. Aínda que o filósofo grego Aristarco de Samos especulou cunha reordenación heliocéntrica do cosmos, Nicolao Copérnico foi o primeiro en desenvolver un sistema heliocéntrico matematicamente preditivo.
Os seus sucesores do século XVII, Galileo Galilei, Johannes Kepler e Isaac Newton, desenvolveron un entendemento da física que levou á aceptación gradual da idea de que a Terra movíase ao redor do Sol e que os planetas estaban gobernados polas mesmas leis físicas que gobernaban a Terra. Ademais, a invención do telescopio levou ao descubrimento de novos planetas e satélites. En tempos recentes, melloras no telescopio e o uso de naves non tripuladas permitiron a investigación de fenómenos xeolóxicos, como montañas e cráteres, e fenómenos meteorolóxicos estacionais, como nubes, tormentas de po e casquetes de xeo noutros planetas.
Orbitas
Os planetas e outros obxectos grandes en órbita arredor do Sol atópanse preto do plano da órbita terrestre, coñecido como eclíptica. Os obxectos xeados máis pequenos, como os cometas, orbitan con frecuencia en ángulos significativamente maiores con respecto a este plano. A maioría dos planetas do Sistema Solar teñen sistemas secundarios propios, sendo orbitados por satélites naturais chamados lúas. Moitos dos satélites naturais máis grandes están en rotación síncrona, cunha cara permanentemente orientada cara ao seu proxenitor. Os catro planetas xigantes teñen aneis planetarios, finas bandas de partículas diminutas que os orbitan ao unísono.
Para unha boa primeira aproximación, as leis de Kepler do movemento planetario describen as órbitas dos obxectos arredor do Sol. Estas leis estipulan que cada obxecto viaxa ao longo dunha elipse co Sol nun foco, o que fai que a distancia do corpo ao Sol varíe ao longo do seu ano. A aproximación máis próxima dun corpo ao Sol chámase perihelio, mentres que o seu punto máis afastado do Sol chámase afelio).. As órbitas dos planetas son case circulares, pero moitos cometas, asteroides e obxectos do cinto de Kuiper seguen órbitas altamente elípticas. As leis de Kepler só explican a influencia da gravidade do Sol sobre un corpo en órbita, non as atraccións gravitatorias de diferentes corpos uns sobre os outros. A escala de tempo humana, estas perturbacións adicionais pódense explicar usando modelos numéricos,  pero o sistema planetario pode cambiar caóticamente ao longo de miles de millóns de anos.
O momento angular do Sistema Solar é unha medida da cantidade total do momento orbital e rotacional que posúen todos os seus compoñentes en movemento. Aínda que o Sol domina o sistema en masa, só representa preto do 2% do momento angular. Os planetas, dominados por Xúpiter, representan a maior parte do resto do momento angular debido á combinación da súa masa, órbita e distancia ao Sol, cunha contribución posiblemente significativa dos cometas.
Composición
A estrutura xeral das rexións cartografiadas do Sistema Solar consiste no Sol, catro planetas interiores máis pequenos rodeados por un cinto de asteroides na súa maioría rochosos e catro planetas xigantes rodeados polo cinto de Kuiper con obxectos na súa maioría xeados. Ás veces, os astrónomos dividen informalmente esta estrutura en rexións separadas. O Sistema Solar interior inclúe os catro planetas terrestres e o cinto de asteroides. O Sistema Solar exterior está máis aló dos asteroides, incluíndo os catro planetas xigantes. Desde o descubrimento do cinto de Kuiper, as partes máis externas do Sistema Solar considéranse unha rexión distinta formada polos obxectos máis aló de Neptuno.
O compoñente principal do Sistema Solar é o Sol, unha estrela de pouca masa que contén o 99,86% da masa coñecida do sistema solar e que o domina gravitacionalmente. Os catro corpos orbitais máis grandes do Sol son os planetas xigantes que representan o 99% da masa restante, sendo Xúpiter e Saturno xuntos máis do 90%. Os obxectos restantes do Sistema Solar (incluíndo os catro planetas terrestres, os planetas ananos, as lúas, os asteroides e os cometas) comprenden en conxunto menos do 0,002% da masa total do Sistema Solar.
O Sol está composto por aproximadamente un 98% de hidróxeno e helio, do mesmo xeito que Xúpiter e Saturno. Existe un gradiente de composición no Sistema Solar, creado pola presión do calor e da luz do Sol primitivo; aqueles obxectos máis próximos ao Sol, que se ven máis afectados pola calor e a presión da luz, están compostos por elementos con puntos de fusión elevados. Os obxectos máis afastados do Sol están compostos en gran parte de materiais con puntos de fusión máis baixos. O límite no Sistema Solar máis aló do cal esas substancias volátiles poderían fusionarse coñécese como liña de conxelación, e atópase aproximadamente a cinco veces a distancia da Terra ao Sol.
Os obxectos do Sistema Solar interno están compostos principalmente por materiais rochosos, como os silicatos, o ferro ou o níquel. Xúpiter e Saturno están compostos principalmente de gases con puntos de fusión extremadamente baixos e alta presión de vapor, como hidróxeno, helio e neon. Os xeos da auga, do metano, amoníaco, sulfuro de hidróxeno e dióxido de carbono, teñen puntos de fusión de ata algúns centos de graos kelvin. Pódense atopar como xeos, líquidos ou gases en varios lugares do Sistema Solar. As substancias xeadas comprenden a maioría dos satélites dos planetas xigantes, así como a maior parte de Urano e Neptuno (os chamados "xigantes de xeo") e os numerosos pequenos obxectos que se atopan máis aló da órbita de Neptuno. Xuntos, os gases e os xeos denomínanse volátiles.
Distancias e escalas
A unidade astronómica [UA] (150 000 000 km) sería a distancia da Terra ao Sol se a órbita do planeta fora perfectamente circulares. A modo de comparación, o radio do Sol é de 0,0047 UA (700 000 km).
Así, o Sol ocupa o 0,00001% (10 −5 %) do volume dunha esfera cun raio do tamaño da órbita terrestre, mentres que o volume da Terra é aproximadamente unha millonésima (10 −6 ) do Sol. Xúpiter, o planeta máis grande, está a 5,2 unidades astronómicas (780.000.000 km) do Sol e ten un radio de 71.000 km (0,00047 UA), mentres que o planeta máis afastado, Neptuno, está a 30 UA (4,5 × 109 km) do Sol.
Con algunhas excepcións, canto máis lonxe está un planeta ou cinto do Sol, maior é a distancia entre a súa órbita e a órbita do seguinte obxecto máis próximo ao Sol. Por exemplo, Venus está aproximadamente 0,33  UA máis lonxe do Sol que Mercurio, mentres que Saturno está a 4,3  UA de Xúpiter e  Neptuno atópase a 10,5  UA de  Urano. Fixéronse intentos para determinar unha relación entre estas distancias orbitais, como a lei de Titius-Bode e o modelo de Johannes Kepler baseado nos sólidos platónicos, pero os descubrimentos en curso invalidaron estas hipóteses.
Se a distancia Sol-Neptuno se escalase a 100 metros, entón o Sol tería uns 3 cm de diámetro (aproximadamente dous terzos do diámetro dunha pelota de golf), os planetas xigantes terian todos menos de 3 mm e o diámetro da Terra xunto co dos outros planetas terrestres sería menor que unha pulga ou sexa menos de 0,3 mm nesta escala
Estrela central
miniatura|upright|O Sol na súa cor branca verdadeira O Sol é a estrela única e central do Sistema Solar e, con moito, o seu compoñente máis masivo; polo tanto é a estrela máis próxima á Terra e o astro con maior brillo aparente. A súa gran masa (332.900 masa terrestre), que comprende o 99,86% de toda a masa do sistema solar, produce temperaturas e densidades no seu núcleo o suficientemente altas como para manter a fusión nuclear de hidróxeno en helio. Isto libera unha enorme cantidade de enerxía, na súa maior parte irradiada ao espazo en forma de radiación electromagnética que alcanza o seu máximo en luz visible.
Como o Sol fusiona hidróxeno en helio no seu núcleo, é unha estrela de secuencia principal. Máis concretamente, é unha estrela de secuencia principal de tipo G2, onde a designación do tipo refírese á súa temperatura efectiva. As estrelas da secuencia principal máis quentes son máis luminosas. A temperatura do Sol é intermedia entre a da estrelas máis quentes e a das estrelas máis frías. As estrelas máis brillantes e quentes que o Sol son raras, mentres que as estrelas substancialmente máis tenues e frías, coñecidas como ananas vermellas, constitúen preto do 75% das estrelas da Vía Láctea.
A súa presenza ou a súa ausencia no ceo terrestre determinan o día e a noite e a enerxía que radia é aproveitada polos seres fotosintéticos, que constitúen a base da cadea trófica, e polo tanto é a principal fonte de enerxía da vida. O Sol é unha estrela que se atopa na fase denominada secuencia principal, cun tipo espectral G2, que se formou hai uns 5000 millóns de anos, e permanecerá na mesma fase aproximadamente outros 5000 millóns de anos.
Scarperia e San Piero
Scarperia e San Piero é un municipio da cidade metropolitana de Florencia, na rexión de italiana da Toscana, situada a uns  ao nordeste de Florencia. Creouse o 1 de xaneiro de 2014 tras a fusión da antiga comuni de Scarperia e San Piero a Sieve.
Sistema solar
Estrela central
A pesar de ser unha estrela mediana, é a única da que se pode apreciar a simple vista a súa forma circular, cun diámetro angular de 32' 35" de arco no perihelio e 31' 31" no afelio, o que dá un diámetro medio de 32' 03". Casualmente, a combinación de tamaños e distancias do Sol e a Lúa respecto da Terra, fai que se vexan aproximadamente co mesmo tamaño aparente no ceo. Isto permite unha ampla gama de eclipses solares distintos (totais, anulares ou parciais).
Planetas
Os planetas son corpos que xiran formando órbitas arredor da estrela, teñen suficiente masa para que a súa gravidade supere as forzas do corpo ríxido, de xeito que asuman unha forma en equilibrio hidrostático (practicamente esférica), e limparon a veciñanza da súa órbita de planetesimais (dominancia orbital). miniatura|upright|O sol e os planetas (en [[Lingua galega|galego).]] Os oito planetas do Sistema Solar son:
Scarperia e San Piero
Scarperia é famosa pola produción de coitelos por parte de empresas familiares artesanais.
Sistema solar
Planetas
Os planetas interiores son Mercurio, Venus, Terra e Marte, que teñen a súa superficie sólida. Os planetas exteriores son Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno, tamén denominados planetas gasosos porque conteñen nas súas atmosferas gases como o helio, o hidróxeno e o metano, e non se coñece con seguridade a estrutura da súa superficie.
O 24 de agosto de 2006, a Unión Astronómica Internacional (UAI) excluíu a Plutón como planeta do Sistema Solar e clasificouno como planeta anano. A principios do ano 2016 publicouse un estudo segundo o cal pode existir un noveno planeta no Sistema Solar, ao que se lle deu o nome provisorio de Phattie. Este estudo centrouse na explicación das órbitas de moitos dos obxectos do cinto de Kuiper, que difiren moito coas órbitas que se calculan, incluídos obxectos ben coñecidos como Sedna. Xurdiu entón a idea da existencia dun obxecto descoñecido que perturbaba esas órbitas. Empregando modelos matemáticos realizáronse simulacións por ordenador e determinouse que o hipotético planeta tería unha órbita excéntrica a unha distancia de entre 700 e 200 UA do Sol, e tardaría uns dez ou vinte mil anos en dar unha volta.
Scarperia e San Piero
Desde 2009 é a sede da empresa de máquinas de café La Marzocco Espresso.
Sistema solar
Planetas ananos
Os planetas ananos son aqueles que, a diferenza dos planetas, non limparon a veciñanza da súa órbita. Os cinco planetas ananos do Sistema Solar, de menor a maior distancia respecto do Sol, son:
Scarperia e San Piero
A cidade é máis coñecida como a casa do circuíto de Mugello que se atopa aquí e é a sede do Gran Premio de motocicletas de Italia.
O 13 de setembro de 2020, o Gran Premio de Toscana terá lugar no circuíto do Mugello, Scarperia, como parte do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020.
Sistema solar
Planetas ananos
Pouco despois do seu descubrimento en 1930, Plutón foi clasificado como planeta pola Unión Astronómica Internacional (UAI). Porén, tralo descubrimento doutros grandes corpos, abriuse un debate co obxecto de reconsiderar esa decisión. O 24 de agosto de 2006, na XXVI Asemblea Xeral da UAI en Praga, decidiuse que o número de planetas non se ampliase a doce, senón que debía reducirse de nove a oito, e creouse a nova categoría de "planeta anano", na que se incluiría a Plutón, xa que, por tratarse dun obxecto transneptuniano pertencente ao cinto de Kuiper, non limpou a veciñanza da súa órbita de obxectos pequenos.
Corpos menores
upright=1.5|miniatura|Planetas menores ou planetoides. Un corpo menor do Sistema Solar é segundo a resolución da Unión Astronómica Internacional) do 22 de agosto de 2006, un obxecto astronómico que orbita arredor do Sol e que non é planeta, nin planeta anano, nin satélite: miniatura|Recreación artística do nacemento do Sistema Solar (NASA)
Segundo esta definición, son corpos menores do Sistema Solar, independentemente da súa órbita e composición, os asteroides, os cometas e os meteoroides. Ademais, os corpos menores do Sistema Solar están agrupados en:
Romano III
Romano III, nado no 968 e finado o 11 de abril de 1034, foi o emperador bizantino dende o 15 de novembro de 1028 ata a súa morte. O seu apelido Argyros, significa "prata", e en grego o seu nome completo era Ρωμανός Αργυρός.
Romano foi un patricio bizantino non especialmente destacado, que foi obrigado polo emperador Constantino VIII a casar coa súa filla Zoe e converterse no seu sucesor. Mostrou gran disposición a deixar unha marca duradeira como emperador, pero non tivo gran fortuna nas súas empresas. Gastou grandes sumas na construción de novos edificios e na dotación de mosteiros, e na súa vontade de suavizar a presión fiscal desbaratou as finanzas do Imperio.
Galicia (L-51)
O Galicia (L-51) é un buque de asalto anfibio tipo LPD (Landing Plataform Docks), cabeza da súa clase pertencente á Armada Española, na que substituíu ao transporte de ataque Castilla (L-21), e é o sétimo buque da armada en portar o devandito nome.
Jacques Brel
Jacques Brel, nado en Bruxelas en 1929 e finado en Bobigny en 1978, foi un actor, director e cantante belga en lingua francesa.
Traxectoria
Brel naceu en Schaerbeek, un distrito de Bruxelas, pero viviu a maior parte da súa vida en París, onde se trasladou en 1953 actuando en cabarets e music-halls. En 1956 realizou unha xira por Europa e gravou a canción Quand on n'a que l'amour, que se converteu no seu primeiro éxito.
Trevo (homónimos)
O termo trevo pódese referir a:
Botánica
Diferentes especies de herbáceas doutros xéneros:
Fútbol feminino
Historia
A muller foi importante no desenvolvemento e evolución do fútbol ata os nosos días. As primeiras evidencias datan dos tempos da dinastía Han no que se xogaba unha variante antiga do xogo chamada Tsu Chu. Existen outros deportes que indican que no século XII, era usual que as mulleres xogasen xogos de pelota, especialmente en Francia e Escocia. En 1863, definíronse normas para evitar a violencia no xogo con tal de que fose socialmente aceptable para as mulleres. En 1892, na cidade de Glasgow, Escocia, rexistrouse o primeiro partido de fútbol entre mulleres.
O documento máis coñecido acerca dos comezos do fútbol feminino datan de 1894 cando Nettie Honeyball, unha activista dos dereitos da muller, fundou o primeiro club deportivo denominado British Ladies Football Club. Honeyball, convencida da súa causa declarou que con isto quería demostrar que a muller podía lograr emanciparse e ter un lugar importante na sociedade que por entón excluía a moitas mulleres.
A primeira guerra mundial foi clave na masificación do fútbol feminino en Inglaterra. Debido a que moitos homes saíron ao campo de batalla, a muller introduciuse masivamente na forza laboral. Moitas fábricas tiñan os seus propios equipos de fútbol que ata ese entón eran privilexio dos homes. O máis exitoso destes equipos foi o Dick, Kerr's Ladies de Preston, Inglaterra. Devandito equipo foi exitoso, alcanzando resultados como o dun partido contra un equipo escocés no que gañaron por 22-0.
Con todo, ao fin da guerra, a FA non recoñeceu ao fútbol feminino a pesar do éxito de popularidade que alcanzou. Isto levou á formación da English Ladies Football Association cuxos inicios foron difíciles debido ao boicot da FA que os levou ata a xogar en canchas de rugby e a outras non afiliadas á FA.
Tras a Copa Mundial de Fútbol de 1966, o interese das afeccionadas creceu a tal punto que a FA decidiu reincorporalas en 1969 tras a creación da rama feminina da FA. En 1971, a UEFA encargou aos seus respectivos asociados a xestión e fomento do fútbol feminino feito que se consolidou nos seguintes anos. Así, países como Italia, Estados Unidos ou Xapón teñen ligas profesionais competitivas cuxa popularidade non envexa á alcanzada polas súas símiles masculinas.
Math rock
220px|thumbnail|right|[[Slint interpretando Spiderland no Pitchfork Music Festival de Chicago.]] O math rock é un estilo de rock experimental e indie rock ritmicamente complexo e baseado normalmente nas guitarras aparecido a finais dos anos 90, influenciado por bandas de rock progresivo como King Crimson e polos compositores minimalistas do século XX como Steve Reich. Caracterízase por estruturas rítmicas complexas e atípicas (con paradas e inicios irregulares), contrapuntos, compases impares, melodías angulares e extensos acordes acotío disonantes.
Características
Mentres que a meirande parte da música rock usa unha medida básica 4/4 (aínda que acentuado ou sincopado), o math rock usa frecuentemente tempos asimétricos como 7/8, 11/8, ou 13/8, ou tempos que cambian continuamente baseados en diversas agrupacións de 2 e 3. Esta complexidade rítmica, vista como "matemática" por moitos oíntes e críticos, é a que lle dá nome ao xénero.
O son está normalmente dominado por guitarras e batería como no rock tradicional, e debido aos complexos ritmos, os baterías de grupos de math rock adoitan a destacar máis que noutros grupos. E común que os guitarristas destas bandas usen a técnica do tapping á hora de tocar, e de cando en vez incorpóranse pedais de loop, como fai Battles. As guitarras tamén adoitan a ser tocadas en tons limpos, máis que noutros xéneros de rock, aínda que algunhas bandas tamén usan distorsión.
As letras non adoitan ser un elemento primordial no math rock; a voz trátase como calquera outro son na mestura. Acotío as voces non son dobradas, e son psicionadas a un volume baixo na mestura, como no estilo de gravación de Steve Albini. Moitos dos grupos mais famosos do xénero son totalmente instrumentais, como Don Caballero ou Hella, aínda que ámbolos dous experimentaron con voces en varios graos.
Declaración de independencia de Finlandia
miniatura|dereita|200px|Declaración de independencia de Finlandia. miniatura|esquerda|180px|Documento polo cal a [[Unión Soviética, baixo o mandato de Lenin, recoñece a independencia de Finlandia.]]
A declaración de independencia de Finlandia (en finés: Suomen itsenäistyminen) foi adoptada polo parlamento de Finlandia o 6 de decembro de 1917. A través dela, Finlandia deixou de ser un Gran Ducado ligado ao Imperio Ruso, e volveuse un estado soberano e independente. Dende entón, o día 6 de decembro é festividade nacional en Finlandia.
Selección de rugby de Italia
Posibelmente o rugby italiano acadase a súa meirande transcendencia internacional cando, no ano 2000, Italia pasou a formar parte do torneo das Cinco Nacions, creando o que hoxe se coñece como o RBS 6 Nations. Orixinariamente os italianos só sufrían humillantes derrotas neste torneo mais, pouco a pouco, as tornas foron cambiando e os Azzurri chegaron a quedar cuartos en 2007, e aínda nas derrotas non son tan amplas coma nos primeiros anos, non obstante hoxe ocupan a duodécima posición na listaxe mundial.
Italia tamén competiu en tódolos mundiais que tiveron lugar até a data de hoxe dende a súa primeira edición en 1987, aínda que nunca conseguiron pasar a primeira rolda. A súa mellor actuación foi nos mundiais de 2003 e de 2007, onde conseguiron dúas vitorias na fase de grupos.
O seu adestrador actual é o francés Jacques Brunel.
Equipamento
miniatura|dereita|235px|Escudo da selección na camisola miniatura|dereita|235px|[[Selección de rugby de Escocia|Escocia - Italia 18 a 16]]
Italia xoga con camisola azul, que dende 2007 está elaborada pola compañía piemontesa Kappa, e o banco italiano Cariparma (Cassa di Risparmio di Parma e Piacenza S.p.A.) é o seu patrocinador oficial.
Copa do Mundo de Rugby
Participacións de Italia na Copa do Mundo.
Máis partidos coa selección
En letra grosa xogadores en activo coa selección italiana.:
Máis ensaios
Marcello Cuttitta é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Italia.
Puntos
O récord de puntos marcados posúeo Diego Domínguez con 983 puntos, que é o terceiro xogador da historia en número de puntos coa súa selección nacional despois do galés Neil Jenkins e do inglés Jonny Wilkinson (xogador aínda en activo).
Kyle Anderson
Kyle Forman Anderson, nado o 20 de setembro de 1993 en Nova York, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Minnesota Timberwolves da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
O 26 de xuño de 2014, Anderson foi seleccionado na 30ª posición do Draft da NBA de 2014 polos San Antonio Spurs. O 12 de xullo de 2014, asinou cos Spurs. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Austin Spurs da NBA Development League.
Tras a tempada 2017-18, Anderson converteuse en axente libre restrinxido. O 9 de xullo de 2018, Anderson asinou un contrato de catro anos e 37.2 millóns de dólares cos Memphis Grizzlies despois de que os Spurs rexeitaran igualar a oferta dos Grizzlies.
O 8 de xullo de 2022, Anderson asinou cos Minnesota Timberwolves.
Lucía de la Cruz
Lucía Madalena da Cruz Cuya, coñecida como Lucía de la Cruz, nada en Lima o 20 de agosto de 1953, é unha recoñecida intérprete e folclorista peruana. Interpreta principalmente xéneros afro-peruanos e valses crioulos.
Bustillo de la Vega
Bustillo de la Vega é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 319 habitantes (INE 2012).
Carreira de remudas
Remudas en atletismo
miniatura|250px|Corredor de carreiras de remudas co testemuño na man. En atletismo, as carreiras de remudas son carreiras a pé para equipos de catro ou máis, nas que un corredor percorre unha distancia determinada, logo pasa ó seguinte corredor un tubo chamado testemuño e así sucesivamente até que se completa a distancia da carreira.
As distancias olímpicas son 4x100 m e 4x400 m. Tamén son oficiais as de 4x200, 4x800 e 4x1500 m. En categorías inferiores, e nalgunhas probas, realízanse as remudas suecas, onde se realizan remudas de 100, 200, 300 e 400 metros completando un quilómetro de carreira.
Na carreira de 4x100, o récord mundial masculino é do equipo nacional de Xamaica, cunha marca de 36,84 segundos, realizada nos Xogos Olímpicos de 2012, e o das mulleres é do equipo nacional dos Estados Unidos cun tempo de 40,82 segundos tamén nos Xogos de 2012.
Regras e estratexia
Cada corredor debe ceder o testemuño ó seguinte corredor nunha zona determinada, polo xeral marcada por triángulos na pista. Nas remudas en velocidade, os corredores adoitan empregar un "traspaso a cegas", onde o segundo corredor se atopa nun punto predeterminado e ponse en marcha cando o primeiro corredor pasa por unha marca visual na pista (polo xeral un triángulo máis pequeno). O corredor que entrega esta primeira remuda avisará cun berro "man" ó seu compañeiro que está correndo pola zona, cando se sitúe a uns dous metros e medio. O sinal servirá ó seu compañeiro para que leve o seu brazo cara a atrás para recibir o testemuño. O corredor que entrega o testemuño depositará el mesmo sobre a man do seu compañeiro que estará ben estendida cara a atrás. O receptor, cun movemento rápido do pulso levará o testemuño cara a adiante.
A técnica básica da carreira de remudas sería a de recibir e entregar a man cambiada. O primeiro relativista sairá co testemuño na man dereita, correndo polo interior da curva. O seu compañeiro agardará por el ó final da primeira curva na parte dereita da rúa.
miniatura|dereita|180px|Dous corredores prepáranse para intercambiar o testemuño. Un equipo pode ser descalificado por: Baseado na velocidade dos corredores, a estratexia dos profesionais nun equipo de 4 corredores é: o primeiro máis rápido, o segundo máis rápido, o tercero máis lento e logo o último (o cuarto corredor) máis rápido (áncora).
Testemuño
O testemuño é unha barra cilíndrica que se emprega nas carreiras de remudas. Ten unha lonxitude de 30 centímetros, un diámetro de 12 milímetros e un peso mínimo de 50 gramos. É liso e oco.
Os corredores dun mesmo equipo corren por quendas, e ó rematar a quenda de cada un debe pasar o testemuño ó seguinte corredor nunha zona de cambio habilitada para iso, de 20 metros de longo. O testemuño ten que entregarse de man a man. Levar o testemuño é preciso para poder gañar a carreira. Por iso, o intre do pase do testemuño dun atleta a outro adoita ser moi importante á hora de non perder tempo na carreira.
Técnicas de entrega
As técnicas de entrega son dúas:
Remudas de fondo
Ademais das remudas de pista, existen carreiras de remudas de fondo. Por exemplo, o Campionato Mundial de Remudas en Ruta disputouse dende 1986 até 1998, con equipos de seis corredores turnándose para completar ls 42,195 km de maratón.
Tamén se realizan carreiras de remudas por etapas, como a Prince Takamatsu Cup Nishinippon Round-Kyūshū Ekiden, disputada no Xapón dende 1951 até 2013, que tiña un percorrido de 1.064 km ó longo da illa de Kyushu.
Remudas en natación
Unha remuda en natación de catro nadadores, polo xeral, segue esta estratexia: o segundo máis rápido, o terceiro máis rápido, o máis lento, e logo o máis rápido (áncora). Porén, non é raro ver o máis lento na segunda posición, deixándoo da seguinte maneira: o segundo máis rápido, o máis lento, o terceiro máis rápido, e por último o máis rápido, ou unha ascendente: o máis lento, o terceiro máis rápido, o segundo máis rápido e como sempre o último o máis rápido.
No presente, existen tres categorías Olímpicas de remudas en natación:
Tamén existen os 4x50 m libre e 4x50 m estilos.
José Ángel Vidal
José Ángel Vidal Martínez, nado en Padrón o 28 de outubro de 1969, é un exciclista galego que na actualidade traballa como técnico neste deporte.
Carreira de remudas
Remudas en natación
As remudas de estilos son onde catro nadadores nadan os estilos costas, peito, bolboreta e crol nesa orde.
José Ángel Vidal
Este ciclista actuou durante case unha década como ciclista de equipo, en tarefas de axuda aos demais compañeiros, sen conseguir nunca títulos individuais de relevancia. Con todo, e sempre vestindo a camisola verde do Kelme, participou en oito edicións distintas do Tour entre 1995 e 2002 o ano da súa retirada. Nesas edicións obtivo posicións discretas, das que a mellor foi a 50ª posición no 2000. Abandonou na edición de 1998. Tamén participou na Vuelta a España en catro ocasións e no Giro de Italia por dúas veces (1996 e 1997). O seu mellor resultado nunha soa tirada é a terceira praza conseguida na novena tirada do Tour 2000, con final de montaña en Lourdes.
Logo da súa retirada en 2002 comezou unha traxectoria como técnico, primeiro no Club Ciclista Vigués entre 2003 e 2005 e logo no Superfroiz. Dende 2007 é un dos directores técnicos do Karpin Galicia.
Lingua chuuk
O chuuk, chuukés ou trukés é unha lingua trúkica da familia austronesia falada principalmente nas illas de Chuuk nas Illas Carolinas da Micronesia. Tamén posúe falantes en Pohnpei e Guam. Estímase que hai arredor de 48,200 falantes desta lingua na Micronesia.
Fonoloxía
O chuuk posúe a característica pouco común de iniciar as palabras con consoantes xeminadas (dobres). O antecesor común das linguas micronesias occidentais crese que tamén tiña esta característica, mais a maioría dos descendentes modernos perdérona.
Truk e chuuk son diferentes ortografías, e ambos, o antigo tr e o actual ch transcriben o son //.
Fevers and Mirrors
Fevers and Mirrors é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 29 de maio de 2000. Foi o 32º lanzamento do selo de Omaha, Nebraska Saddle Creek Records. Posteriormente foi publicado no Reino Unido como primeiro lanzamento do selo Wichita Recordings.
O álbum comeza coa gravación dun rapaz lendo Mitchell Is Moving, un libro de Marjorie Weinman Sharmat. "An Attempt to Tip the Scales" inclúe o que aparentemente é unha entrevista co líder da banda, Conor Oberst. Porén, Oberst admitiu que a entrevista foi un tipo de broma coa intención de burlarse do ton escuro do álbum. A voz de Conor é representada na entrevista por Todd Fink de The Faint e Commander Venus. O entrevistado é Matt Silcock, antigo membro de Lullaby for the Working Class.
Fevers and Mirrors incluíuse no Vinyl Box Set de Bright Eyes editado en 2003.
Recepción da crítica
A revista musical en liña Pitchfork situou a Fevers and Mirrors no número 170 da súa lista dos 200 mellores álbums dos anos 2000, a pesar dunha puntuación inicial baixa de 5,4/10. En 2012, Ian Cohen de Pitchfork deulle á reedición do álbum unha puntuación de 9 sobre 10.
Lucita Villar Jar
Lucita Villar Jar, nada en Lodeiro (Lalín) o 5 de outubro de 1941, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Bacharel e ama de casa. Foi presidenta da Asociación de Mulleres Rurais Deza de Lalín dende a súa fundación en 1986. Concelleira do PPdeG no concello de Lalín dende as municipais de 1991. Nas eleccións xerais de 1996 foi elixida deputada pola provincia de Pontevedra polo Partido Popular. Volveu ser elixida deputada nas xerais de 2000.
Segunda división española 2019/20
A tempada 2019–20 da Segunda División (por motivos de patrocinio LaLiga SmartBank) de fútbol é a 89.ª edición da categoría de prata do fútbol español. O torneo está organizado pola Liga de Fútbol Profesional. Nesta tempada utilizarase por primeira vez o VAR. A liga iniciouse o 17 de agosto de 2019, coa disputa dos partidos da primeira xornada.
Electronicore
O Electronicore, tamén coñecido coma synthcore ou trancecore, é un xénero musical que fusiona elementos do post-hardcore e metalcore coa música electrónica. Os artistas máis recoñecidos deste xénero teñen a súa orixe en países coma Inglaterra, Estados Unidos,  Australia, Canadá, Francia, Hong Kong e o Xapón.
Características
As cancións deste xénero inclúen a instrumentación típica do post-hardcore, pausas instrumentais típicas do metalcore, abundante uso de secuenciadores e sintetizadores, voces modificadas por medio de auto-tune e gritos vocais. As transicións dinámicas dende suaves baladas electrónicas a partes máis intensas de metalcore son comúns nas cancións deste xénero musical. Ademais da música electrónica, a fusión neste xénero pode incluír outras variedades, coma o techno, trance, dubstep, electro, e dance.
Lista de artistas
miniatura|225x225px|[[Enter Shikari en 2009]]
Augalevada, Baroncelle, Abadín
Augalevada é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 26 habitantes en 2015 (14 homes e 12 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 34 habitantes (19 homes e 15 mulleres).
Cuns
O topónimo galego Cuns pode referirse a:
Robert Sarah
Robert Sarah, nado o 15 de xuño de 1945 en Ourouss (Guinea Francesa), é un cardeal da Igrexa Católica, prefecto da Congregación para o Culto Divino e a Disciplina dos Sacramentos dende 2014.
Traxectoria
Robert Sarah naceu o 15 de xuño de 1945 en Ourouss, na colonia francesa da Guinea, predecesora da Guinea actual.
O 20 de xullo de 1969 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Conakry polo seu arcebispo Raymond-Maria Tchidimbo.
O 13 de agosto de 1979 foi nomeado arcebispo de Conakry, recibindo a consagración episcopal o 8 de decembro do mesmo ano de mans do cardeal Giovanni Benelli, arcebispo de Florencia, e sendo os co-consagrantes Luc Auguste Sangaré, arcebispo de Bamako; e Jean Pierre Marie Orchampt, bispo de Angers.
O 1 de outubro de 2001 o papa Xoán Paulo II nomeouno secretario da Congregación para a Evanxelización dos Pobos. Anos máis tarde, o 7 de outubro de 2010, foi nomeado presidente do Consello Pontificio "Cor Unum" polo papa Bieito XVI. O mesmo papa, no consistorio do 20 de novembro de 2010 creouno cardeal, co título de Cardeal-Diácono de San Giovanni Bosco in via Tuscolana.
O tempo no espello
O tempo no espello é un poemario do poeta galego Antón Avilés de Taramancos, publicado en 1982 pola editorial Ediciós do Castro.
Características
A obra está constituída polos seguintes apartados: "As moradías do tempo (1955)", con 7 poemas; "A frauta e o garamelo (1958–59)", con 11 poemas; "Poemas a Fina Barrios. Pequeno Canto (1959)", con 20 poemas; "Poemas soltos a Maricarme Pereira (1961)", con 10 poemas; "Os poemas da ausencia. Primeira parte", con 10 poemas; "Os poemas da ausencia. Segunda parte", con 14 poemas; e "Nova crónica de Ulises (1978)", con 8 poemas.
O libro está prologado por Salvador García-Bodaño.
Tratado de Paz entre Israel e Exipto de 1979
O Tratado de Paz entre Israel e Exipto (en, Heskem HaShalom Bein Yisrael LeMitzrayim; en árabe: معاهدة السلام المصرية الإسرائيلية, Mu `āhadat as-Salam al-al-Masrīyah'Isrā'īlīyah) asinado en Washington D. C. o 26 de marzo de 1979, marcou o termo de trinta anos de hostilidades e cinco guerras. Este tratado foi asinado tras intensas negociacións, dezaseis meses despois da visita do presidente exipcio Anwar el-Sadat a Xerusalén en 1977, convidado polo entón Primeiro Ministro israelí, Menájem Beguin, e da firma dos Acordos de paz de Camp David en 1978, baixo o auspicio do expresidente estadounidense Jimmy Carter en carácter de testemuña.
A paz entre Israel e Exipto constaba de varios elementos principais, a saber: a culminación do estado de guerra existente desde a Guerra árabe-israelí de 1948, así como o fin dos actos ou ameazas de belixerancia, hostilidade ou violencia; o establecemento de relacións diplomáticas, económicas e culturais; a eliminación dos obstáculos para o comercio e a liberdade de movemento; e a retirada israelí das forzas militares e asentamentos civís da península do Sinaí, capturada durante a Guerra do Seis Días no ano 1967, a cal foi concluída en 1982. O acordo tamén prevé o libre paso de barcos israelís a través da Canle de Suez e o recoñecemento do Estreito de Tirán, o Golfo de Aqaba como vías fluviais internacionais. dereita|miniatura|300x300px|Os participantes pouco despois da firma do tratado. A través deste tratado, Exipto foi o primeiro país árabe en selar unha paz duradeira con Israel, o que foi interpretado dentro de círculos radicais como unha «traizón». Así, tras a firma do tratado, Exipto foi boicoteado por outros estados árabes e a sede central da liga Árabe foi transferida do Cairo a Tunisia. En 1989 foi reinstalada no Cairo e os países árabes normalizaron as relacións con Exipto.
Actualmente ambos os países teñen normalizadas as súas relacións diplomáticas, establecéronse embaixadas e consulados e regularmente teñen lugar encontros entre altos funcionarios israelís e exipcios.
Contexto
Tras a creación do Estado de Israel en 1948, prevalecía entre Israel e Exipto un estado de guerra. Israel e Exipto enfrontáronse na Guerra de Independencia de Israel, a Guerra do Sinaí, a Guerra do Seis Días, a Guerra de Desgaste e a Guerra de Yom Kippur. O 11 de novembro de 1973 un acordo de cesamento do fogo foi asinado. O 21 de decembro de 1973 foron iniciadas as tentativas de paz na Conferencia de paz de Xenebra e seguidas polo Acordo de Separación de Forzas entre Israel e Exipto, asinado o 18 de xaneiro de 1974.
Acordo Provisional
En setembro de 1975, durante o primeiro goberno de Isaac Rabin, foi asinado o Acordo provisional entre Israel e Exipto, onde ambos os estados comprometéronse a non realizar ningunha ameaza de apelar ao uso da forza, declarando que o conflito entre eles non se resolverá pola forza, senón por medios pacíficos. Israel comprometeuse a evacuar os campos petrolíferos de Abu Rodas. Na votación da Knesset, 70 membros do apoiaron este acordo e 43 opuxéronse.
Visita de el-Sadat a Israel
O 9 de novembro de 1977 Anwar el-Sadat pronunciou un longo discurso fronte aos membros do Consello do Pobo de Exipto, anunciando a vontade do presidente exipcio de chegar á Knesset, en Xerusalén, para discutir a paz con Israel. A declaración do mandatario exipcio provocou iradas reaccións no mundo árabe - especialmente nos países máis radicais como Siria, Libia, Iraq e Alxeria, comandando unha fronte do rexeitamento - así como expresións de resistencia dentro do seu propio gabinete, ao renunciar o seu ministro de asuntos exteriores. Dous días despois o Primeiro Ministro Menajem Beguin convidou formalmente a el-Sadat para visitar Xerusalén.
As conversacións secretas con Exipto foron levadas a cabo polo Primeiro Ministro Menajem Beguin, o Mossad e o Ministro de Relacións Exteriores, Moshe Dayan; Shlomo Gazit (que foi o responsable de avaliar as intencións de el-Sadat e diagnosticar o significado das súas accións); o Xefe do Estado Maior, Motta Gur, e o Ministro de Defensa, Ezer Weizman.
Durante o tempo que levou a visita, Israel levou a cabo a operación denominada "Portal de seguridade", onde decenas de miles de policías e militares velaron pola seguridade do mandatario.
O 19 de novembro de 1977, ao nove da tarde, el-Sadat arribou a Israel, converténdose no primeiro líder árabe en visitar o Estado de Israel. Sadat foi recibido nunha cerimonia oficial, aínda que ambos os países continuaban formalmente en guerra.
O 20 de novembro de 1977, o presidente el-Sadat dirixiuse ao plenario da Kneset.
Durante a súa estadía de tres días, Anwar el-Sadat visitou Yad Vashem, asistiu ás reunións dos partidos políticos na Kneset, rezou na mesquita de Al-Aqsa e reuniuse varias veces con Menajem Beguin.
Acordos de Camp David
Despois da visita d el-Sadat a Israel comezaron as conversacións directas de paz entre o Estado de Israel e Exipto. As conversacións de paz tiveron éxito e asináronse os acordos o 17 de setembro de 1978 en Camp David, o Marco para a Paz en Oriente Medio e o Marco para un tratado de paz entre Exipto e Israel. A Kneset aprobou os Acordos de Camp David o 27 de setembro de 1978, cun resultado de 84 votos a favor, 13 en contra e 17 abstencións.
Acordo de Paz
miniatura|División da [[península do Sinaí en zonas segundo o tratado de paz.]] O acordo enmárcase na finalización das hostilidades entre Israel e Exipto, e determinou a fronteira permanente entre os dous países, estipulou a desmilitarización da zona fronteiriza e a redución das forzas militares no Sinaí, e o establecemento de relacións normais de dereito internacional consuetudinario. O acordo tamén ordenou o establecemento dunha forza militar multinacional para supervisar a aplicación do acordo no Sinaí.
A cerimonia da firma do tratado de paz entre Israel e Exipto tivo lugar o 26 de marzo de 1979 no céspede norte da Casa Branca, á que asistiron mil cincocentos invitados e os dignatarios Jimmy Carter, presidente dos Estados Unidos, o presidente exipcio Anwar el-Sadat e Menajem Beguin, primeiro ministro de Israel. A cerimonia comezou cos himnos do tres países e tivo unha duración dun corenta e cinco minutos.