cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarah Bernhardt
Artista polifacética
Bernhardt especializouse en representar as obras en verso de Jean Racine, tales como Iphigénie, Phèdre ou Andromaque. Destacou especialmente, entre moitas outras, en La Dame aux camélias, de Dumas fillo, Théodora, de Sardou, L'Aiglon, de Edmond Rostand, Izéïl, de Silvestre e Morand, Macbeth, de Shakespeare ou Jeanne D'Arc de Jules Barbier.
Xiras por todo o mundo
En 1879 realizou a súa primeira saída de Francia, concretamente a Inglaterra onde permaneceu seis semanas ofrecendo dúas representacións diarias e obtivo un éxito rotundo. Cando chegou ao seu país tivo un gran recibimento. Nesta primeira visita coñeceu un novo escritor chamado Oscar Wilde, do que anos máis tarde, en 1893, aceptaría representar a súa obra Salomé. Tamén, nese mesmo ano, Sarah foi ascendida a "socia plena" da Comédie-Française. Os "socios plenos" son a xerarquía máis alta desta institución.
Tralo seu espectacular éxito en Inglaterra decidiu realizar a súa primeira xira americana. Partiu cara aos Estados Unidos o 15 de outubro de 1880 onde acadou un éxito total. Bernhardt faría repetidas xiras polos Estados Unidos (as súas famosas "xiras de despedida") e tamén percorreu toda América do Sur, actuando no Brasil, o Perú, a Arxentina e Chile entre outros países. Viaxaba en tren e en barco e chegou a cruzar o Cabo de Fornos. Nos Estados Unidos o seu éxito era tal que lle habilitaron un tren con sete vagóns de luxo chamado "Sarah Bernhardt Special" que era de uso exclusivo da actriz. As súas xiras chegaron tamén a Australia, visitou as illas Hawai e actuou en Exipto e mais en Turquía. Tamén percorreu Europa, visitando Moscova, Berlín, Bucarest, Roma ou Atenas, actuando no seu periplo non só en grandes teatros senón tamén noutros de ínfima categoría. Non chegou a actuar no continente asiático.
Vida familiar
A súa vida familiar non foi sinxela. Tivo unha relación tensa e distante coa súa nai, Julie, que nunca foi unha nai cariñosa e preocupada pola filla, e este feito fixo que Sarah sempre buscase a súa aprobación e o seu afecto. Julie Bernard sentía predilección tan só pola súa filla Jeanne e descoidou totalmente a educación da filla máis nova, Régine. Sarah Bernhardt sentía predilección pola súa irmá máis nova Régine e cando logrou ser independente levouna a vivir con ela para afastala da nai e das intencións desta de convertela tamén nunha cortesá. Lamentablemente, non o conseguiu e Régine converteuse en prostituta aos 13 anos, morrendo aos 18, en 1873, a causa da tuberculose.
A súa outra irmá, Jeanne, tamén foi cortesá durante unha época, cando tiña necesidade de diñeiro. Para apartala da mala vida, Bernhardt levouna coa súa compañía en varias das súas xiras americanas e europeas. Era unha actriz mediocre, pero facía pequenos papeis e puido levar unha vida de luxo xunto á súa irmá Sarah. Sábese que sufriu crises neuróticas debido á súa adicción á morfina e que estivo ingresada no hospital da Pitié-Salpêtrière de París, baixo o coidado do doutor Jean-Martin Charcot. En cambio, o fillo de Sarah, Maurice, sempre estivo moi unido á súa nai. Viviu sempre á súa sombra, malgastando auténticas fortunas no xogo, en viaxes e nunha vida regalada.
Vida sentimental
miniatura|dereita|Sarah Bernhardt en [[1878.]] Bernhardt tivo unha axitada vida sentimental, na que destacan nomes como Gustave Doré, Victor Hugo, Jean Mounet-Sully, Jean Richepin, Philippe Garnier, Gabriele d'Annunzio, e Eduardo, Príncipe de Gales, entre outros.
Casou unha soa vez, cun oficial grego chamado Jacques Aristidis Damala, nado no Pireo en 1842, fillo único dun rico armador e adicto á morfina. Bernhardt casou con el o 4 de abril de 1882 e o matrimonio foi moi tempestuoso. Sarah intentou converter en actor a Damala, impartiulle clases de actuación e deulle o papel de Armand Duval en La Dame aux camélias, pero fracasou.
Éranse infieis mutuamente e un día Damala, incómodo polo éxito da súa muller e mais polas constantes burlas dos actores da compañía de Bernhardt e a mala relación con Maurice Bernhardt, alistouse na Lexión francesa sendo destinado a Alxeria. Meses máis tarde regresou con Sarah e as separacións e reconciliacións foron continuas ata que Sarah decidiu ir de xira por todo o continente americano en 1887 e Damala xa non a acompañou, co que chegou a separación definitiva. Permaneceron casados ata a morte de Damala, en 1889, polos efectos secundarios do abuso continuado de morfina, á idade de 42 anos. Bernhardt enterrouno en Atenas e adornou a súa tumba cun busto tallado por ela mesma.
Empresaria teatral
Sarah Bernhardt foi tamén a primeira actriz-empresaria do mundo do espectáculo. A raíz dunha relación moi tensa co director da Comédie-Française, Perrin, Bernhardt rompeu o seu contrato e dimitiu como "socia plena" o 18 de marzo de 1880. A Comédie preiteou contra ela gañando o xuízo, polo que Sarah Bernhardt tivo que renunciar aos 43.000 francos que tería de pensión se permanecese un mínimo de 20 anos na Comédie e mais foi condenada a unha multa de 100.000 francos que a actriz nunca chegou a pagar.
Trala súa triunfal primeira xira americana, que lle fixo gañar unha gran fortuna, Bernhardt arrendou o teatro Porte-Saint-Martin en 1883, no que produciu e actuou en obras como Frou-Frou e La Dame aux camélias, entre outras. Durante as xiras, o teatro permanecía aberto e estreábanse obras continuamente con distinto éxito comercial. Bernhardt non dubidaba en apoiar o teatro de vangarda, así que ademais do repertorio clásico, no Porte-Saint-Martin estreábanse obras de novos autores que se afastaban do teatro tradicional.
Tras algúns anos, Bernhardt arrendaría o Théâtre da Renaissance, onde representou moitas obras de éxito, ata que en 1899 arrendou por 25 anos o gran Théâtre das Nations, único teatro onde actuaría en Francia durante os últimos 24 anos da súa vida.
Século XX: o cine
O século XX empezou cun grande éxito, L'Aiglon, de Edmond Rostand. A obra, estreada o 15 de marzo de 1900, obtivo un éxito sen precedentes. Sarah fixo 250 representacións de L'Aiglon e tras isto, realizou outra xira polos Estados Unidos para representala, acadando un enorme éxito no Metropolitan Opera House de Nova York.
Tamén probou sorte co recentemente nado cine. En 1900 interpretou a Hamlet na película Le Duel d'Hamlet, na que as imaxes ían acompañadas con efectos de son dun cilindro de Edison, o fonógrafo. En 1906 rodou La Dame aux camélias, con Lou Tellegen, o seu amante daquela, facendo de Armand Duval. Cando Bernhardt viu a película arrepiouse e mandou destruír o negativo, que afortunadamente aínda existe. Rodou tamén La Reine Elisabeth dirixida por Louis Mercanton e, en 1913, Jeanne Doré, dirixida por Tristan Bernard. Esta película, conservada na Cinémathèque Française, de París, considérase a mellor actuación cinematográfica de Bernhardt e onde mellor se pode observar a súa arte interpretativa.
Derradeiros anos: amputación e morte
miniatura|220px|Tumba de Sarah Bernhardt.
En 1914 foille concedida a Lexión de Honra, a máis importante das condecoracións francesas.
En 1915 o xeonllo da perna dereita, a mesma que fracturara de nena, chegara a provocarlle dores insoportables. Para complicar máis as cousas, durante unha interpretación da obra dramática La Tosca, a mesma obra que Puccini faría triunfar máis tarde na súa adaptación ao xénero operístico, na última escena, cando a heroína se lanza por un barranco, non se tomaron as medidas de seguridade adecuadas, e Sarah lanzouse mancándose na perna.
Aínda que había xa varios anos que padecía molestias constantes na perna, durante o ano 1914 foi empeorando ata que non houbo outro remedio que amputarlla en febreiro de 1915. Unha vez recuperada da amputación e xa empezada a primeira guerra mundial, a actriz, con máis de 70 anos, decidiu realizar unha xira detrás das trincheiras francesas facendo actuacións para animar as tropas. Organizou varias xiras coa súa compañía e percorreu toda Francia. Aínda coa perna amputada, Sarah Bernhardt seguiu actuando; recitaba monólogos e poemas ou representaba actos famosos do seu repertorio nos que non tiña que estar de pé.
Seguiu tamén participando en películas trala guerra, mais a súa saúde foi empeorando ata sufrir un gravísimo ataque de uremia que estivo a piques de matala. En 1922 vendeu a súa mansión no campo de Belle-Île-en-Mer, onde rodara anos antes unha película-documental sobre a súa vida. Cando lle chegou a morte estaba rodando unha película, La voyante. A rodaxe realizábase na súa casa, no Boulevard Péreire, posto que a actriz estaba xa moi delicada de saúde. O 15 de marzo de 1923, tras rodar unha escena, quedou totalmente esgotada ata que se desmaiou e xa nunca se recuperou. Once días máis tarde, o 23 de marzo, falecía en brazos do seu fillo Maurice.
O seu enterro foi multitudinario: uns 150.000 franceses acudiron a despedila. Foi inhumada no cemiterio parisiense do Père-Lachaise.
Malia ser chamada "a divina Sarah" polo seu carácter excéntrico e caprichoso, Sarah Bernhardt traballou en innumerables proxectos teatrais demostrando un carácter perseverante, unha gran profesionalidade e unha gran dedicación á súa arte, como actriz e como promotora teatral.
Outros feitos
miniatura|220px|Sarah Bernhardt nunha foto de [[Nadar]]
Obras de teatro
miniatura|350px|Sarah Bernhardt en Cléopâtre. miniatura|220px|Sarah Bernhardt en Ruy Blas. miniatura|220px|Cartel de Alfons Mucha para La Dame aux Camélias.
A Aldea, Visuña, Folgoso do Courel
A Aldea é un lugar da parroquia de Visuña, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Rubén Garcés
Rubén Santiago Garcés Riquelme, nado o 17 de outubro de 1973 en Colón, Panamá, é un xogador profesional de baloncesto panameño con pasaporte español que actualmente se atopa sen equipo. Cunha altura de 2,06 metros xoga na posición de pivote.
Queixa, Chandrexa de Queixa
Santa Cruz de Queixa é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 41 habitantes (23 homes e 18 mulleres), tres menos ca en 2006.
Proteasoma
miniatura|Modelo estrutural dun proteasoma. Os sitios activos encóntranse dentro do tubo azul. Os extremos vermellos regulan a entrada da proteína ao tubo onde será degradada. miniatura|Vista superior do proteasoma da figura anterior.
O proteasoma ou proteosoma é un grande complexo proteico presente en todas as células eucariotas e arqueas, así como nalgunhas bacterias, que se encarga de realizar a degradación de proteínas (denominada proteólise) que xa non son necesarias ou están danadas. Nas células eucariotas os proteasomas atópanse xeralmente tanto no núcleo coma no citoplasma. Os proteasomas representan un importante mecanismo polo cal as células controlan a concentración de determinadas proteínas por medio da degradación das mesmas. As proteínas que deben ser degradadas son marcadas por unha pequena proteína chamada ubiquitina. Unha vez que unha destas moléculas de ubiquitina se uniu a unha proteína a eliminar, por medio do encima ubiquitín ligase, agréganse máis proteínas de ubiquitina dando como resultado a formación dunha cadea de poliubiquitina, que lle permite ao proteasoma identificar e degradar dita proteína.
Estruturalmente un proteasoma é un complexo con forma de barril que contén un "núcleo" composto de catro aneis amontoados arrededor dun poro central. Cada un destes aneis está composto por sete proteínas. Os dous aneis internos conteñen subunidades proteicas β, conformando os sitios activos das proteases. Estes sitios sitúanse nas caras internas dos aneis, de tal xeito que a proteína que vai ser degradada teña que entrar a través do poro antes de ser procesada. Os dous aneis exteriores conteñen subunidades α, cuxa función é mantener unha "porta" pola cal as proteínas poidan entrar ao barril. As subunidades α son controladas por rexións reguladoras, ás veces chamadas "pestanas", que recoñecen os compostos poliubiquitínicos nos substratos das proteínas e comezan o proceso de degradación. O proceso de ubiquitinación xunto co proceso de degradación proteasómica recibe o nome de sistema ubiquitino-proteasómico.
A degradación proteasómica é un mecanismo esencial en varios procesos celulares, incluíndo o ciclo celular, a regulación da expresión xénica e as respostas ao estrés oxidativo. A importancia da degradación proteica dentro das células e o papel da ubiquitina en dito proceso foi recoñecido co Premio Nobel de Química en 2004, outorgado a Aaron Ciechanover, Avram Hershko e Irwin Rose.
Baccalauréat
miniatura|200px|[[Lycée Henri IV, no 23 da rúa Clovis, en París.]] O baccalauréat, familiarmente coñecido como o bac e antigamente como bachot, é un título académico que os estudantes franceses poden obter ó rematar o lycée (instituto de secundaria). Creado baixo Napoleón I por decreto orgánico do 17 de marzo de 1808.
O baccalauréat permite os estudantes franceses pasar á educación superior ou obter unha cualificación profesional que lles permitirá conseguir un traballo nun determinado campo. É legalmente un grao universitario, o que significa que o exame debe ser feito por xurado presidido por un profesor universitario. Os estudantes no lycée poden elixir non presentarse para o baccalauréat ó remataren o lycée, xa que é máis un exame para entrar na universidade que un exame do lycée. A nota final máxima é 20, e as cualificacións dos que aproban van entre Assez Bien (12-14), Bien (14-16), Très Bien (16-18) e Excellent (18-20). É o equivalente do A-level no Reino Unido, do Abitur en Alemaña ou da selectividade en España.
Hai tres tipos de baccalauréat:
Deputación de Pontevedra
A Deputación Provincial de Pontevedra é o organismo que representa os concellos de toda a provincia. A súa sede sitúase na capital da provincia. Dende 2023 o presidente é Luís López Diéguez (do PPdG).
O Pazo provincial
O Pazo provincial de Pontevedra sitúase na Gran Vía de Montero Ríos, desta cidade. Inicialmente tiña a sede no convento de San Francisco, desde onde se trasladou ó actual pazo en 1890. Este construíuse sobre a antiga leira do convento de San Domingos, baixo a dirección do arquitecto Alejandro Rodríguez Sesmero.
Institucións
Da Deputación provincial dependen, entre outras, as seguintes institucións:
Presidentes
miniatura|Rafael Louzán, presidente da Deputación de 2003 a 2015. miniatura|Carmela Silva, presidenta de 2015 a 2023.
Período dun presidente da Deputación para cada sesión
O artigo 37 da Lei de gobernos de provincia de 25 de setembro de 1863 contempla a elección de presidente: "A Deputación Provincial no primeiro día de cada reunión ordinaria ou extraordinaria nomeará de entre os seus individuos a un presidente".
Período inicial do Sexenio Revolucionario
Trala Revolución de 1868 ata a entrada en vigor da Lei provincial do 20 de agosto de 1870, volveu a figura do gobernador-presidente da Deputación de forma similar ó período inicial.
Período dun presidente da Deputación para todas as sesións
A Lei provincial do 20 de agosto de 1870, así como as sucesivas, define con claridade a figura do presidente cun carácter máis permanente e cunha clara continuidade ao longo de todo o período de sesións que lle corresponda á Corporación. O artigo 28 obriga á "Elección dun presidente, un vicepresidente e dous secretarios para todas as sesións que teñan que celebrarse ata a renovación".
Nomeados polo Gobernador Civil
Entre 1874 e 1875 as corporacións provinciais constitúense coa intervención directa dos gobernadores civís. Os presidentes son nomeados polo gobernador civil e nalgún caso pola mesma corporación.
Nomeados pola corporación
Coa entrada en vigor da Lei provincial do 2 de outubro de 1877 vólvese ó procedemento de elección de presidente por parte da corporación.
Directorio militar
O Real Decreto do 12 de xaneiro de 1924 restablece o sistema de nomeamento de deputados polo gobernador e elección entre eles do presidente.
Elixidos polo gobernador civil
Segundo o Real decreto do 15 de febreiro de 1930 o gobernador dálles posesión ós deputados e elíxese presidente.
Segunda República Española
O 15 de abril de 1931 tomou posesión o Comité, facéndose cargo da Deputación por delegación do Goberno Provisorio da República.
O 25 de abril de 1931 toma posesión a Comisión Xestora da Deputación tras o cal se procede no sucesivo á elección do presidente de entre os membros que a compoñen.
Presidentes por designación
O 15 de decembro de 1936 constitúese a nova Comisión Xestora.
Lei de réxime local
O 16 de decembro de 1950 promulgouse a Lei de réxime local, que indica que o nomeamento do presidente lle corresponde ó ministro da Gobernación.
Período contemporáneo
miniatura|300px|Sede da Deputación de Pontevedra en Vigo, na rúa Eduardo Chao. Trala promulgación da Constitución española de 1978, os presidentes son elixidos entre os membros da Corporación por votación interna.
Armstrong Whitworth Meteor
O Armstrong Whitworth Meteor foi un caza nocturno británico baseado no Gloster Meteor e fabricado por Armstrong Whitworth. Ata o 1951, o Mosquito foi o caza nocturno normalizado pola RAF e precisábase un caza nocturno a reacción equipado con radar. A Gloster estaba ocupada na construción de cazas diúrnos Meteor, de xeito que Armstrong Whitworth en cargouse de producir o Meteor nocturno. O prototipo converteuse dun Meteor T.Mk 7, a variante bipraza de adestramento, e voou o 31 de maio do 1950. O primeiro modelo nocturno, o NF.Mk 11, entrou en servizo en xaneiro do 1951 e seguíronlle os NF.Mk 12, 13 e 14. O Meteor foi substituído a partir do 1956 polo Javelin; a derradeira unidade, o Escuadrón 60 de Tengah (Singapur), realizou a transición no 1961. Algúns Meteor nocturnos excedentes serviron ata 1968 en misións de instrución e remolque de brancos.
Xosé María Pazos
Xosé María Pazos, coñecido como Pulpis, nado en Santiago de Compostela o 28 de marzo de 1974, é un adestrador de fútbol sala. Actualmente ocupa a posición de seleccionador nacional de Tailandia.
Traxectoria
Pulpis comezou a súa carreira deportiva como futbolista, na canteira da S.D. Compostela. Alí pasou por todas as categorías, desde alevíns a xuvenís. Foi naquela altura cando mudou de campo de xogo e pasou a competir en fútbol sala.
Dende a tempada 2005-06 conduce de novo o Autos Lobelle, onde rematou o contrato en 2007.
O nome de Pulpis foi anunciado como posíbel adestrador da selección nacional galega de fútbol sala, en trámite de creación, pero finalmente os adestradores foron Bruno García Formoso e Javier Pardeiro Casavella. Dende xaneiro de 2008 é o seleccionador nacional de Tailandia
Parque de Vigeland
miniatura|dereita|Parque de Vigeland.
O parque de Vigeland, un dos máis famosos de Noruega, é unha área no interior do Frognerparken, situado no oeste da cidade de Oslo, a capital do país.
Foi creado polo escultor noruegués Gustav Vigeland entre os anos 1907 e 1942 por encargo do concello de Oslo. É unha exposición permanente das esculturas de Vigeland de entre os anos 1926 e 1942. Ocupa unha extensión de preto de 32 hectáreas superficie do parque articúlase en cinco áreas.
Santuario de Panóias
miniatura|Santuário de Panóias. O Santuario de Panóias, tamén designado por Fragas de Panóias, é un santuario galaico-romano erixido entre finais do século II ou comezos do III d.C. que se localiza no concello portugués de Vila Real. O santuario está composto por varias laxes ou penedos nos hai labradas pías e foron atopadas diferentes inscricións en latín e unha en grego onde se explican os rituais que se realizaban, onde tiñan lugar, a que deuses se ofrecían os sacrificios e quen facía estes rituais. Estas inscricións contextualizadoras son as que fan único este santuario e por iso estudosos de diferentes países se teñen interesado polo recinto.
Até hai algúns anos, o santuario abandonado, a pesar de ser único na península ibérica e de ser recoñecido como monumento nacional desde hai case cen anos. A partir de 2001 foi delimitado e valado o conxunto histórico e foron construídas algunhas infraestruturas co obxectivo de pór en valor este monumento. Por este motivo conta hogano cun propio centro de interpretación e a posibilidade de acceso ao parque con visitas guiadas e a visualización dun vídeo explicativo nunha antiga casa de labranza rehabilitada para centro de interpretación.
Lørenskog IK
O Lørenskog Ishockeyklubb ou Lørenskog IK é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Lørenskog, Noruega. Actualmente xoga na máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués, a GET-ligaen. Xoga os seus partidos como local no Lørenskog Ishall, un pavillón con capacidade para 1.350 espectadores.
Historia
O Lørenskog IK foi fundado en 1963. No seguinte período competiu con regularidade na segunda categoría do hóckey sobre xeo noruegués, a 1. divisjon, e na GET-ligaen (máxima categoría). Na tempada 2007-08 o club ascendeu novamente á máxima categoría, onde compite ininterrompidamente dende aquela. O maior logro do equipo chegou na tempada 2011-12, cando alcanzou rematou a liga regular na segunda posición a final nos play-offs, perdendo fronte ao Stavanger Oilers (primeiro na liga regular) por 4 a 2.
Alcalá del Valle
Alcalá del Valle é un concello da provincia de Cádiz na comunidade de Andalucía. No ano 2009 vivían 5.300 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación desde a década dos 30 ata agora:
Francisco Javier Sáenz de Oiza
Francisco Javier Sáenz de Oiza, nado en Cáseda (Navarra) o 12 de outubro de 1918 e finado en Madrid o 18 de xullo de 2000, foi un arquitecto español.
Traxectoria
175px|miniatura|Torres Blancas, Madrid. Obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid no ano 1946, recibindo o Premio Aníbal Alvárez ó mellor expediente académico. Ese mesmo ano gañou o Premio nacional de Arquitectura. En 1947 viaxa ós Estados Unidos para ampliar os seus estudos coa bolsa de estudos Conde de Cartagena, da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
En 1949 regresou a España e comeza a traballar como profesor do Departamento de Instalacións da ETSAM. No ano 1968 logrou a cátedra de Proxectos e entre os anos 1981 e 1983 foi director da dita Escola. Tras xubilarse con 67 anos continuou como profesor emérito desta.
Compaxinou a súa actividade docente coa profesional. Foi colaborador de Romany na construción de vivendas sociais e no estudio de Manuel Cabeñes. Mestre de arquitectos dende a Universidade e dende o seu estudio polo que pasaron entre outros Francisco Alonso, Rafael Moneo (1956-1961) ou Juan Daniel Fullaondo. Considérase unha das figuras máis relevantes de arquitectura española, foi un creador polémico e arriscado, con obras discutidas que o final acabaron converténdose en símbolos.
Teoría da arquitectura
Sáenz de Oiza definía a Arquitectura como:
Outros proxectos
miniatura|175px|Torre Banco Bilbao Madrid. miniatura|175px|Palacio de Festivais de Cantabria.
Premios
miniatura|175px|Museo Oteiza en Alzuza, Navarra.
Paco Flores
Francisco "Paco" Flores Lajusticia, nado en Barcelona o 26 de novembro de 1952, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e actualmente adestra o RSD Alcalá.
Como adestrador
Na pretempada 2011–12 foi contratado polo RSD Alcalá de Segunda División B, en substitución de Antonio Acosta.
Río Tisza
O río Tisza ou Tisa é un dos maiores ríos de Europa central. O Tisza nace na Ucraína, e transcorre polas fronteiras da Romanía, e a fronteira entre Hungría e Eslovaquia, ata a súa unión co Danubio na rexión de Voivodina, en Serbia. O río Tisza rega unha área duns 157.186 km².
O río recibe diferentes nomes ó longo do seu percorrido:
María José Alcón Miquel
María José Alcón Miquel, nada en Mislata e finada en Callosa d’En Sarrià en xuño de 2018, foi unha política valenciana.
Traxectoria
Licenciada en Dereito e cun mestrado en Dereito Urbanístico, foi concelleira no concello de Valencia polo Partido Popular entre 1995 e 2009, e deixou o cargo logo de sufrir un accidente. En 2016 foi arrestada no caso Taula por branqueo de diñeiro.
Vida privada
En 2015 casou co tamén político Alfonso Grau.
Economía de Francia
Francia está nunha transición entre unha economía cunha intervención estatal substancial, e unha economía de mercado moderna. Grandes áreas de terreos fértiles, a aplicación de tecnoloxía moderna e subsidios fixeron de Francia o principal produtor agrícola da Europa Occidental.
O país destaca na industria automobilística, aeronáutica, e con gran recoñecimento na súa industria alimenticia, ademais de sectores de tecnoloxía punta, especialmente informática.
É case autosuficiente en minería, con alta produción de petróleo e carbón mineral.
O Estado mantén unha considerábel influencia sobre segmentos chave do sector de infraestruturas, con cotas maioritarias en firmas ferroviarias, de electricidade, de aviación e de telecomunicacións, diminuíndo gradualmente o control sobre estes sectores dende o inicio da década de 90. O Estado continúa a vender participacións en France Télécom, en Air France, e nas industrias de seguros, bancaria e de defensa.
Francia xuntouse a outros 10 países membros da UE para lanzar o euro o 1 de xaneiro de 1999, cuxas moedas e billetes substituíron por completo o franco francés no inicio de 2002.
Francia é considerado un país do primeiro mundo polo seu nivel de vida. O país é a 6º (ou 5º ) potencia económica mundial, por detrás dos Estados Unidos de América, Xapón, Alemaña, China e Reino Unido. Cos seus 551.602 quilómetros cadrados na metrópole e os seus 64 millóns de habitantes, incluíndo aqueles que habitan nos territorios de ultramar, Francia non pode considerarse coma un "gran" país a nivel mundial. Porén, o seu peso económico foi capaz de facerse un papel importante na escena internacional. A República Francesa logrou beneficiarse dos seus bens naturais intanxibles, da súa situación xeográfica e dos principais puntos de venda dos maiores fluxos comerciais da Europa Occidental: o Mediterráneo, a Canle da Mancha e o Atlántico.
Agricultura
miniatura|esquerda|250px|Francia é o segundo produtor mundial de [[uva, cunha produción de 7 800 000 toneladas segundo a FAO; Na imaxe, vides preto de Myans en Ródano-Alpes]] Cun 23% da produción agrícola europea (1999), Francia é o principal produtor agrícola da Unión Europea. Os seus principais competidores son Italia (15,4%) e Alemaña (15,2%). Os produtos máis importantes do sector agrícola galo son os cereais (millo e trigo), o azucre, o viño, os produtos lácteos, as froitas, os legumes e os produtos cárnicos.
Nas últimas décadas, o sector sufriu unha modernización considerable que contribuíu ao crecemento da súa produción. No entanto, a poboación activa agrícola continúa minguando. Porén, a poboación agrícola está a vivir un período de rexuvenecemento debido ao abandono das explotacións familiares e ás xubilacións anticipadas. No ano 200 o 53% dos propietarios de explotacións agrarias tiñan menos de 50 anos, fronte ao 42,6% no ano 1988.
As actividades agrarias ocupan 28 millóns de hectáreas do país, ou o que é o mesmo, o 60% da Francia metropolitana. Desta cifra, tan só o 50% corresponde a terreos cultivados, o restante corresponde ás explotacións forestais e aos terreos urbanos.
No ano 2000, segundo os datos do INSEE (Instituto nacional de estatísticas e de estudos económicos), o valor porcentual correspondente a cada unha das actividades que abrangue o sector agrario francés era o seguinte:
En termos de produción, o gando, con 11,9 millóns de euros no ano 2000, atópase á cabeza en canto a ganancias, por diante dos cereais (10 millóns por 66 millóns de toneladas) e o viño (8,9 millóns de euros). Con 22,6 millóns de litros no 2000, a produción leiteira de Francia, malia recuar fronte as cifras do ano 1990, representa unha quinta parte do total europeo. A produción agrícola tamén se atopa detrás dun importante sector de industrias de procesamento de alimentos que, no ano 1999, abranguía un total de 3.000 empresas que empregaban a 370.000 traballadores, dos cales 122.000 adicábanse á industria dos produtos cárnicos.
Pesca
Malia representar unha pequena porcentaxe do sector primario europeo e mundial, o sector pesqueiro galo captura 643.000 toneladas de peixe (2003), ocupando o 3º posto en número de capturas por detrás de Dinamarca (1 031 000 t) e España (897.000 t), e por diante do Reino Unido (641.000 t). En euros, o país ten un volume de capturas por valor de 1,144 billóns de euros (2003). A frota pesqueira do país componse duns 7.880 buques (2.468 atópanse nos territorios de ultramar), representa o 9% da UE e dá traballo ao redor de 20.500 persoas. Mentres o sector pesqueiro perde peso e importancia no sector primario galo, o cultivo de bivalvos, principalmente de ostra e mexillóns non deixa de medrar, duplicándose a súa produción dende a década dos 80.
Silvicultura
300px|miniatura|Imaxe satélite de Francia. Os bosques aparecen en verde escuro No tocante ao sector madeireiro, a produción de madeira no país ascendía a 36,2 millóns de metros cúbicos no ano 1999. Esta industria abastece de materia a unha importante cadea de industrias que traballan coa madeira ou os seus derivados (papel, cartón, artigos de madeira etc.), e que emprega a uns 100.000 traballadores no país.
En Francia, os bosques ocupan 147.000 quilómetros cadrados, ocupando aproximadamente o 27% do territorio nacional (2003). A taxa de superficie forestada medrou substancialmente dende o século XIX, grazas ós intensos programas de reforestación do territorio. Isto foi posible malia a industrialización, urbanización, desenvolvemento das infraestruturas e a intensificación agraria, que axudou a liberar grandes superficies de terra.
Tres cuartos da superficie forestal francesa atópase baixo propiedade privada, pertencendo o 10% ao estado. O resto pertence aos poderes locais, comunas, departamentos e rexións. Estes bosques son xestionados pola Office National des Forêts.
Sector secundario
O sector secundario inclúe a industria manufactureira e a construción.
Industria
O país galo é unha das meirandes potencias industriais do mundo. En diversos eidos, varios grupos franceses ocupan o primeiro posto fronte aos seus competidores estranxeiros. Este é o caso de L'Oreal ou Michelin.
As ramas que aspiran aos números máis grandes de empregados son as industrias da mecánica, da electricidade e da electrónica (o 25 % en 1998), o traballo dos metais (11,7 %) e a madeira - papel-imprenta- editoriais (10,2 %). Tamén, o automóbil ocupa unha praza particular cuxa produción anual, da orde de 5 millóns de vehículos, é asegurada por uns 300.000 asalariados de grandes grupos (Peugeot-Citroën, Renault).
Co 88% das súas empresas con menos de 200 asalariados en 1998, a industria francesa está pouco concentrada. Hai que considerar que á beira de grupos grandes e moi grandes, coexisten e prosperan as pequenas e medianas empresas (PME : Petites et Moyennes Entreprises) moi numerosas e que a miúdo exercen actividades de subcontratación.
Produción de enerxía
miniatura|A [[central nuclear de Cattenom en Moselle]] miniatura|A [[Enerxía eólica: Muíño de vento]] A industria nuclear francesa constitúe, hoxe en día, un dos sectores punteiros da economía do país, e un dos piares da súa política enerxética. Francia é o segundo produtor de enerxía nuclear tralos Estados Unidos. Con 58 reactores nucleares, explotados por EDF, Francia posúe o segundo maior número de centrais trala potencia americana; en canto á participación da enerxía nuclear sobre o total da enerxía producida, cun 79%, Francia ocupa o primeiro posto a nivel mundial.
O emprego da enerxía nuclear contribuíu de xeito constante a minguar a factura enerxética de Francia. Deste xeito a taxa de independencia enerxética do país medrou fortemente: do 26% en 1973, pasou ao 50% a finais dos 80. A enerxía nuclear tamén permitiu a Francia minguar a taxa de emisións que contribúen ao efecto invernadoiro. Francia ten deste xeito unha das menores taxas de emisión de CO2 dos países da OCDE. As emisións de carbono causadas polo uso da enerxía ascenderon a 1,68 t per cápita no ano 2002, fronte ás 2,30 t da UE dos 15 (incluíndo as 2,80 t de Alemaña e as 2,44 t de España) e as 5,36 t dos Estados Unidos.
Así, Francia posúe unha taxa de emisión de gases de efecto invernadoiro per cápita de máis dun 21% por baixo da media europea, e dun 30 a 40% menor cós seus países veciños.
Sector terciario
miniatura|250px|A [[Torre Eiffel é o monumento máis visitado de Francia]] dereita|miniatura|250px|O [[Porto (comunicacións)|porto de Dunkerque é o principal porto comercial francés en tonelaxe]] miniatura|250px|dereita|O balbordo do affaire EADS ten como orixe os atrasos sufridos polas entregas do último aparato de [[Airbus: o A380]] O sector terciario posúe un lugar preponderante na economía francesa ao igual que na maioría dos grandes países industrializados. O sector terciario emprega ao 71,5% da poboación activa, ou o que é o mesmo, a máis de 16 millóns de franceses. O terciario constitúe o sector que contribúe dun xeito maior ao crecemento de Francia.
O comercio francés caracterizouse nos últimos anos pola tendencia á grande distribución, a miúdo a través de fusións e adquisicións a grande escala (Carrefour Auchan, Casino, Leclerc, Intermarché etc.).
Turismo
Co 75 millóns de visitantes por ano, Francia é o país máis visitado do mundo na listaxe dos principais destinos turísticos mundiais por diante de España (55,6 millóns no 2005) e dos Estados Unidos (49,4 millóns no 2005), e ten a terceira máis alta renda co turismo. Os 79,1 millóns de visitantes exclúen as estancias de menos de 24 horas no país, coma os noreuropeos que cruzan cada ano o país para chegaren a España e Italia. Os principais atractivos de interese turístico de Francia son as súas cidades, posuidoras de grande interese cultural (sendo París a máis destacada), praias e destinos costeiros, resorts de esquí, e rexións rurais que ofrecen ao turista fermosos paraxes para o descanso. Francia tamén atrae cada ano millóns de peregríns que se achegan ao santuario relixioso de Lourdes. No ano 2003 as principais atraccións turísticas do país (segundo o número de visitas no ano 2003 ) son: a Torre Eiffel (6,2 millóns), o Museo do Louvre (5,7 millóns), o Palacio de Versailles (2,8 millóns), o Museo de Orsay (2,1 millóns), o Arco de Triunfo de París (1,2 millóns), o Centro Pompidou (1,2 millóns), Mont-Saint-Michel (1 millón), Château de Chambord (711.000), Sainte-Chapelle (683.000), Château du Haut-Kœnigsbourg (549.000), Puy de Dôme (500.000), Museo Picasso (441.000) e Carcasona (362.000).
Intercambios exteriores
Desde hai 30 anos, a industria francesa internacionalizouse considerablemente. O desenvolvemento das exportacións varía moi fortemente dun sector a outro:
O sector agroalimentario, con 9,4 mil millóns de euros de excedente en 2000, está moi envorcado cara á exportación. Atopamos na cabeza dos produtos as bebidas e o alcol (champaña, viños, coñac), logo veñen os cereais e os animais e as carnes. Estes últimos son seguidos de moi preto pola industria do automóbil (9,3 mil millóns de euros) e os bens de equipos que están en situación contrastada: atopamos un saldo moi positivo para a industria dos transportes, particularmente debida aos éxitos aeronáuticos (Airbus) e navais da industria francesa. En cambio o saldo é negativo para os equipos mecánicos e eléctricos-electrónicos. Os principais compañeiros comerciais de Francia son os países da Unión Europea, cos que o seu comercio é excedente e os cales concentraban o 62 % das súas exportacións e o 60% das súas importacións en 2000, seguidos de lonxe por América e Asia.
Alemaña despréndese á cabeza do mercado europeo. É seguida polo Reino Unido, por Italia e España que constitúen unha saída forte para as empresas exportadoras do país. Tratándose das importacións, as máis elevadas de Francia son de orde enerxética. Os principais abastecedores de hidrocarburo de Francia son Noruega, logo Arabia Saudita, Rusia e por fin o Reino Unido. Desde o 2004, Francia pasou a un déficit da súa balanza comercial, cada vez máis pronunciado.
Outros aspectos socio-económicos
O paro en Francia, do 7,5 % en marzo de 2008, é un dos máis elevados de Europa, mentres que desde hai 30 anos este problema é oficialmente a prioridade gobernamental calquera que sexa o partido no poder. O paro afecta particularmente ás mulleres, ás de máis de 50 anos e aos mozos (aínda que as estimacións sexan lixeiramente falseadas para estes últimos, pola sobrerrepresentación que resulta debido a que son unha minoría que busca un emprego antes dos 22 anos).
En 2008, 3,68 millóns de persoas (o 6,4% da poboación) vivían baixo o limiar de pobreza do 50%, e 7,13 millóns de persoas (o 12,1% da poboación) vivían baixo o limiar de pobreza do 60%. A pobreza absoluta diminúe constantemente en Francia, e a pobreza relativa diminúe máis feblemente (a pobreza relativa que foi definida respecto ao nivel de vida medio, pode só dificilmente desaparecer). O 15% dos fogares máis ricos posúe o 55,8% do conxunto do patrimonio (son na súa maioría persoas de idade).
Situación das administracións públicas
O déficit público, coma o déficit orzamentario, é moi elevado: para 2007, os gastos netos do estado establécense en 271 mil millóns de euros; mentres que os ingresos totais netos ascenden a 228 mil millóns de euros. Segundo o Ministerio francés das finanzas, o déficit estableceuse en preto de 42 mil millóns de euros en 2007.
A débeda pública das administracións públicas (Estado, colectividades territoriais, Seguridade Social, organismos varios da administración central) supuña en 2012 un 66.8% do PIB (os criterios do Pacto de estabilidade e de crecemento do Tratado da Unión Europea limitaban o déficit ao 3% do PIB e a débeda ao 60% do PIB).
Desenvolvemento humano e pobreza
Francia situouse no posto 12º sobre 173 estados no ano 2000, 16º sobre 177 en 2003 e 2004, e 10º sobre 177 en 2005, segundo o Índice de Desenvolvemento Humano (IDH).
Francia é 8ª sobre 17 países desenvolvidos (11,1 %) en 2000, 10 sobre 18 en 2004 (11,4 %) segundo o Indicador de pobreza humana (IPH-2). O débil crecemento francés e a unha forte presión fiscal non impiden que a posición relativa de Francia se deteriorase con relación a outros países desenvolvidos.
Gloster Meteor
miniatura|Pilotos australianos e cazas Meteor en [[Korea no 1954]] miniatura|Motor Rolls Royce Derwent
Rabal, Chandrexa de Queixa
San María de Rabal é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 67 habitantes, deles 33 eran homes e 34 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Gloster Meteor
O Gloster Meteor converteuse no primeiro reactor operacional da Royal Air Force (RAF) cando en xullo de 1944, entrou en servizo no Escuadrón 616; realizara con anterioridade o seu primeiro voo o 5 de marzo do 1943. Ó Meteor I con motores Welland seguiuno o Meteor III, con turbinas Derwent, e ámbolos dous tiveron unha actuación relevante ó longo da segunda guerra mundial, sobre todo contra as bombas voantes V-1. O F.Mk 4 tiña motores máis potentes e formou a espiña dorsal do Mando de Caza a finais dos anos corenta. A partir do 1950, o F.Mk 4 foi substituído polo moi mellorado F.Mk 8, con motores repotenciados e unha fuselaxe alongada que lle daba unha maior cabida de carburante e un mellor goberno a alta velocidade. Asemade instalouse unha nova cola e un asento exectábel. O derradeiro escuadrón de primeira liña foi disolto en abril do 1957, pero os Meteor serviron como remolcadores de brancos e avións estafeta ata o ano 1982. Entre os anos 1950 e 1955 o F.Mk 8 foi a espiña dorsal do Mando de Caza da RAF, equipando a 19 escuadróns regulares e 10 auxiliares.
Nos anos 50 Meteor foise volvendo obsoleto xa que moitas nacións introduciron cazas a reacción, moitos deles novos avións que adoptaran as ás en frecha en vez da á recta convencional do Meteor. NO servizo da RAF o Meteor foi substituído por novos modelos como o Hawker Hunter e o Gloster Javelin. En 2018 dous Meteor, G-JSMA e G-JWMA, permanecían en servizo activo coa compañía Martin-Baker como bancos de probas para asentos exectables. Outro avión está en condicións de voo no Reino Unido e outro máis en Australia.
O Gloster Meteor serviu de base para a creación do Armstrong Whitworth Meteor.
Orixes
O desenvolvemento do Gloster Meteor impulsado por un motor turborreactor foi unha colaboración entre Gloster Aircraft Company e a firma de Frank Whittle, Power Jets Ltd. Whittle formou Power Jets Ltd en marzo de 1936 para desenvolver as súas ideas sobre propulsión de chorro, sendo o propio Whittle o enxeñeiro xefe da compañía. Durante varios anos, atraer patrocinadores financeiros e empresas de aviación preparadas para asumir as ideas radicais de Whittle foi difícil; en 1931 Armstrong-Siddeley avaliara e rexeitara a proposta de Whittle, atopando que era tecnicamente sólida mais nos límites da capacidade da enxeñaría. Asegurar o financiamento foi un problema persistentemente preocupante durante o desenvolvemento inicial do motor. O primeiro prototipo de reactor de Whittle, o Power Jets WU, comezou a realizar probas a principios de 1937. Pouco despois, tanto Sir Henry Tizard, presidente do Comité de Investigación Aeronáutica, e o Ministerio do Aire apoiaron o proxecto.
O 28 de abril de 1939, Whittle realizou unha visita ás instalacións de Gloster Aircraft Company, onde coñeceu a varias figuras clave, como George Carter, o deseñador xefe de Gloster. Carter interesouse moito no proxecto de Whittle, particularmente cando viu o motor operativo Power Jets W.1; Carter fixo rapidamente varias propostas aproximadas de deseños de avións impulsados polo motor. Independentemente, Whittle tamén realizara varias propostas para un bombardeiro a reacción de grande altitude; tras o comezo da segunda guerra mundial e a batalla de Francia xurdiu unha maior énfase nacional nos cazas. Power Jets e Gloster asociáronse rapidamente a mediados de 1939.
En 1940, para unha "carga militar" de 680 kg, a Royal Aircraft Establishment (RAE) aconsellara que se comezara a traballar nun avión de 3 900 kg en total, cun pulo estático de 14 kN, cun deseño de 5 000 kg para os agardados, máis potentes, deseños de motor W.2 e axial. Os cálculos de George Carter baseados nos traballos da RAE e nas súas propias investigacións eran que un avión de 3 900 a 4 100 kg con dúas ou catro canóns de 20 mm e seis metralladoras podería ter unha velocidade máxima de 644-694 km/h a nivel do mar e de 720-760 km/h a 9 100 m. En xaneiro de 1941 Lord Beaverbrook solicitou a Gloster que o caza a reacción bimotor era de vital importancia, e que a compañía tiña que deixar de traballar no desenvolvemento do seu caza nocturno F.9/37 para a Especificación F.18/40.
Prototipos
En agosto de 1940 Carter presentou as propostas iniciais de Gloster para un caza reactor bimotor cun tren de aterraxe en triciclo. O 7 de febreiro de 1941 Gloster recibiu un pedido por 12 prototipos (despois reducido a 8) baixo a Especificación F9/40. O 21 de xuño de 1941 publicouse unha carta de intencións para a produción de 300 dos novos cazas que inicialmente ían ser chamados Thunderbolt; para evitar a confusión co Republic P-47 Thunderbolt da USAAF, que foran enviado co mesmo nome á RAF en 1944, o avión recibiu o nome de Meteor.  Durante o desenvolvemento segredo da aeronave os empregados e oficiais usaron o nome en código de Rampage para referirse ao Meteor, ao igual que se fixo co de Havilland Vampire no que se usaba o nome en código de Spider Crab. As localizacións das probas e outra información clave do proxecto tamén se mantivo en segredo.
Aínda que as probas de rodaxe realizáronse en 1942, non foi ata o seguinte ano cando voou debido a atrasos na produción e aprobación do motor Power Jets W.2 que levaría o Meteor. O 26 de novembro de 1942 ordenouse parar a produción do Meteor debido a atrasos do subcontratista Rover, que estaba loitando por fabricar os motores W.2 a tempo; mostrouse un interese considerable na proposta do Gloster E.1/44 para un caza monomotor, chamado de forma non oficial Ace. Gloster continuou o traballo de desenvolvemento do Meteor e a orde de deter a produción foi anulada en favor da construción de seis (despois aumentado a oito) prototipos F9/40 xuntos con tres prototipos E.1/44. A resposabilidades de Rover no desenvolvemento e produción do motor W.2B foron transferidas a Rolls-Royce ese ano.
O 5 de marzo de 1943 o quinto prototipo, número de serie DG206, impulsado por dous motores de substitución de Havilland Halford H.1 debido aos problemas dos previstos W.2, converteuse no primeiro Meteor en voar en RAF Cranwell, pilotado por Michael Daunt. Nese primeiro voo descubriuse un movemento de guiñada incontrolable que levou a un redeseñado temón máis grande; porén, non se atribuíron dificultades á innovadora propulsión turborreactor. Só dous prototipos voaron con motores de Havilland debido á súa baixa resistencia en voo. Antes de que o primeiro prototipo realizase o seu voo de estrea, a RAF realizou un pedido estendido por 100 avións de produción.
O primeiro avión co motor de Whittle, o DG205/G, voou o 12 de xuño de 1943 (despois esnafrouse nunha engalaxe o 27 de abril de 1944) e foi seguido polo DG202/G o 24 de xullo. O DG202/G foi despois usado para probas de manexo en cuberta no portaavións HMS Pretoria Castle. O DG203/G realizou o seu primeiro voo o 9 de novembro de 1943, converténdose despois nun avión de instrución en terra. O DG204/G, impulsado por motores Metrovick F.2, voou por vez primeira o 13 de novembro de 1943. Este prototipo perdeuse nun accidente o 4 de xaneiro de 1944; crese que a causa foi un fallo do compresor do motor debido a un exceso de velocidade. O DG208/G fixo a súa estrea o 20 de xaneiro de 1944, momento no que xa se superaran a meirande parte dos problemas de deseño e o deseño de produción fora aprobado. O DG209/G usouse como banco de probas de motores por Rolls-Royce, voando por primeira vez o 18 de abril de 1944. O DG207/G tería que ser a base para o Meteor F.2 con motores de Havilland, pero non voou ata o 24 de xullo de 1945, momento no que o Meteor 3 estaba sendo producido a grande escala e a atención de de Havilland redireccionouse ao próximo de Havilland Vampire; polo tanto o F.2 foi cancelado.