cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Severino Pallaruelo
Traxectoria
Naceu no pequeno lugar de Puyarruego, no val de Puértolas, no corazón dos Pireneos. Licenciado en Xeografía e Historia e profesor de ciencias sociais nun instituto de Sabiñánigo. Publicou numerosas obras de xeografía, historia e mais etnoloxía de Aragón. Entre elas salientas as súas obras sobre oficios antigos, como os navaters: Las Navatas (1984), os pastores: Pastores del Pirineo (1988), os muíñeiros: Los Molinos del Alto Aragón (1994). En 2010 publicou a súa primeira obra en aragonés, o libro O trasgresor piadoso, trátase dunha miscelánea, composto de poemas, reflexións e debuxos, feitos nunha lingua moi rica.
Vicio
miniatura|[[Virtudes loitando contra os vicios, vidreira do século XIV na igrexa de Niederhaslach.]] O vicio é a práctica, comportamento ou hábito contrario á virtude, á que vence e contra a cal se define. É unha disposición ó mal como a virtude é unha disposición ó ben.
Orixe
Os vicios son estados dun carácter malo ou indesexable, definibles en parte como contrario ás virtudes. A listaxe de vicios varía de acordo co tempo e o lugar, dependendo das diferenzas coas correspondentes concepcións da virtude. Así, o cambio dende o paganismo clásico á moralidade cristiá medieval trouxo consigo un cambio de énfase dende as virtudes da valentía e a temperanza ás virtudes do amor e a caridade, cos seus correspondentes vicios definidos como contraste desas virtudes. Segundo a concepción aristotélica clásica, un vicio paradigmático consiste na posesión dalgún trazo de carácter que desborda a proporción debido á natureza do seu obxecto asociado. Así, un covarde é o individuo que teme ó que non é perigoso. Baixo esta concepción, o vicio é entendido negativamente en termos da ausencia dos trazos morais que definen ó home virtuoso. Unha limitación deste é a súa incapacidade para ofrecer unha explicación satisfactoria de trazos de mal carácter tales coma a crueldade, malicia e despeito que consisten en parte no propósito deliberado de facer o mal por parte dun axente.
Vicio e virtude na Ética
As formas da ética da virtude foron predominantes na filosofía occidental anterior ó Renacemento, moi especialmente en Aristóteles, pero tamén en Platón e Tomé de Aquino. Varios filósofos antigos e medievais subscribiron versións fortes da ética da virtude. Estes enfoques centráronse no carácter máis ca na conduta discreta, identificándose a conduta ilícita coa conduta viciosa; é dicir, a conduta que estaría completamente fóra de lugar nunha persoa virtuosa.
Platón
Platón deunos dous bos exemplos: Giges e Cacicles, dous homes moi diferentes pero que concordan no esencial. Para ambos, a moral é o discurso hipócrita dos débiles e covardes, que chaman 'mal' a aquilo que non teñen forza de facer ou que temen que se lles faga, e 'ben' ó respecto das leis cuxa función non é outra que a de protexelos.
Os bos non son mellores que os malos; son menos audaces (Cacicles) ou menos hábiles para agocharse (Giges).
Aristóteles
Aristóteles acostumounos a pensar que os vicios se daban a pares opoñéndose un ó outro e ambos, un por exceso e o outro por defecto, a unha mesma virtude. Así a temeridade e a covardía, a vaidade e a baixeza, a prodigalidade e a avaricia. Contra cada un destes dous vicios opostos, a valentía, a magnanimidade e a liberdade instauran un xusto medio (unha mediancía: mesotés) que tamén é un cumio.
CH Mataró
O Club Hoquei Mataró é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Mataró, na comarca de Maresme (Barcelona). O club foi fundado en 1951.
Historia
O Club Hoquei Mataró (dende 1992 DC Mataró) acumula máis de cincuenta anos de historia. O primeiro partido oficial do club tivo lugar o 15 de outubro de 1951, e dous anos máis tarde creáronse os primeiros equipos de base.
Macaron
200px|miniatura|dereita|Macarons coas cores do [[arco da vella na pastelería Ladurée.]] Un macaron é un tipo de galleta tradicional francesa, granulada e comunmente con forma redonda de 3 ou 5 cm de diámetro. Non debe ser confundido co mazapán de Saint-Léonard-de-Noblat, en Lemosín.
Está feito de ovo, améndoa moída, azucre glas e azucre.
CH Mataró
Historia
O club conta nas súas vitrinas cunha Liga e unha copa de España, e competeu en cinco períodos diferentes na División de Honra nos últimos 40 anos.
Mickey's Christmas Carol
Mickey's Christmas Carol é un filme estadounidense de animación de 1983 producido por Walt Disney Productions e estreado por Buena Vista Distribution. Foi dirixido e producido por Burny Mattinson. A curtametraxe está baseado na obra de Charles Dickens, Un conto de Nadal, protagonizada por Scrooge McDuck como Ebenezer Scrooge. Moitas outras personaxes de Disney, principalmente do universo de Mickey Mouse, Robin Hood e The Adventures of Ichabod and Mr. Toad, tamén aparecen no filme.
O filme foi nomeado ó Oscar á mellor curtametraxe animada na 56ª edición dos premios, mais perdeu fronte a Sundae in New York. Foi o primeiro nomeamento para unha curtametraxe de Mickey Mouse dende Mickey and the Seal (1948). Foi tamén a única curtametraxe de Mickey Mouse na que John Lasseter traballou como animador (posteriormente traballou para Lucasfilm, Pixar Animation Studios e Walt Disney Animation Studios).
Jochen Mass
thumb|261px|right|Mass cun [[Ford Capri|Ford Capri Turbo en Nürburgring en 1980]] Richard Jochen Mass (nado o 30 de setembro de 1946 en Dorfen, Baviera) é un ex-piloto de carreiras de Alemaña.
Participou en 114 grandes premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 14 de xullo de 1973, no Gran Premio do Reino Unido. Gañou unha carreira o (Gran Premio de España de 1975), non logrou ningunha pole position, logrou 8 podios, e anotou un total de 71 puntos no campionato. Tamén obtivo 32 vitorias no Campionato Mundial de Resistencia, destacando as 24 Horas de Le Mans de 1989 e as 12 Horas de Sebring de 1987, e foi subcampión en 1984, 1985, 1989 e 1990.
Andaina
Mass é quizais máis coñecido pola súa parte de culpa na morte de Gilles Villeneuve. O 8 de maio de 1982, a só 10 minutos para o final da sesión de clasificación para o Gran Premio de Bélxica de 1982 en Zolder, Villeneuve chocou con Mass ao intentar adiantarlle. Os dous entraron á par nunha curva super rápida a esquerda, (Mass diante, detrás Villeneuve) Jochen arrimouse á parte dereita da pista para que Villeneuve pasara. Villeneuve intentaba pasar tamén pola dereita, e os dous coches tocáronse cas rodas, o canadense saíu voando. O coche de Villeneuve caeu ao chan violentamente de morro. O seu asento desprendeuse e botouno do coche, caendo pesadamente entre as barreiras no lado oposto da pista. Mortalmente ferido, a Villeneuve retiráronlle o soporte vital esa noite.
Logo de abandonar a Fórmula Un, Mass tivo un grande éxito nas carreiras, gañando fama internacional coa súa actuación nos campionatos de turismos e resistencia na década de 1980.
Mass obtivo o segundo lugar tras Jean-Pierre Jarier nunha carreira de Fórmula Dúas en Nivelles, en xuño de 1973. Terminou segundo na primeira manga e terceiro na segunda. Mass terminou a súa primeira carreira de Fórmula Un no Gran Premio de Alemaña de 1973 en Nürburgring, chegou en sétimo lugar nun Surtees. E logrou unha terceira posición cun McLaren-Ford no Gran Premio do Brasil de 1975 en Interlagos.
Mass gañou o Gran Premio de España de 1975 despois de que o coche do líder, Rolf Stommelen batera contra unha barreira de protección, estalara en chamas, e catapultarase sobre a multitude no Circuíto de Montjuïc. Catro espectadores resultaron mortos e doce feridos. Stommelen sufriu múltiples fracturas e quedou en estado crítico despois do accidente. Mass foi declarado o gañador no seu Texaco McLaren-Ford, cando a carreira foi detida inmediatamente despois do accidente.
Mass deixou de competir con coches de Fórmula Un logo dun accidente con Mauro Baldi no Gran Premio de Francia de 1982 en Paul Ricard. O seu March e o Arrows de Baldi tocáronse a máxima velocidade no final da longa recta de Mistral entrando na curva de Signes, os dous coches voaron fóra da pista a través dunha barreira de contención, golpeando unha barreira de protección de pneumáticos, os obstáculos encontrados conseguiran frear o impulso do coche, que saíu da pista a unha velocidade de 275 km/h aproximadamente, finalmente foi a parar ao revés e no lume, nunha área de espectadores. Sorprendentemente escapouse soamente con queimaduras leves, e Baldi resultou ileso.
Jochen Mass pilota agora os coches históricos do museo Mercedes-Benz. No 2004 participou na Mille Miglia, co Mercedes-Benz 300 SLR orixinal que Stirling Moss levara á vitoria na carreira de 1955. Para recadar diñeiro para a caridade, o asento do pasaxeiro ao seu lado foi poxado ao mellor ofertante.
De 1994 a 1998, retransmitiu tamén as carreiras de Fórmula Un para a cadea alemá RTL.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos en carreiras non de campionato de Fórmula 1
(chave) (carreiras en italica indican volta rápida)
STS-132
STS-132 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis, lanzada o 14 de maio de 2010 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-132, con seis astronautas a bordo, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Kenneth Ham, o piloto Dominic A. Antonelli e os especialistas de misión Garrett Reisman, Michael T. Good, Stephen G. Bowen e Piers Sellers.
O Atlantis levou o minimódulo de investigación ruso Rassvet, así como subministracións e equipamento diverso. Durante a misión leváronse a cabo tres paseos espaciais nos que se substituíu unha antena de alta velocidade e seis baterías e se engadiu unha plataforma de ferramentas ao brazo robótico Dextre.
O Atlantis volveu a terra en Cabo Cañaveral o 26 de maio de 2010.
Agustí Bartra
Agustí Bartra i Lleonart, nado en Barcelona o 8 de novembro de 1908 e finado en Terrassa en 1982, foi un escritor e profesor universitario catalán. Cultivou a poesía, novela, teatro e tradución en lingua catalá.
Traxectoria
Naceu en Barcelona, descendente dunha familia labrega, e pasou parte da súa infancia en Sabadell. Ao regresar a Barcelona coa súa familia, entrou a traballar no sector téxtil. En 1934 gañou un concurso de contos sociais, e pouco despois comezou a colaborar en Amic e Meridià.
Participou na guerra civil española co bando republicano, e exíliase a comezos de 1939. Estivo nos campos de refuxiados de Sant Cebrià, Argelers e Agde, antes de chegar a Roissy-en Brie (París), onde coñece a escritora Anna Murià, tamén exiliada, coa que casou e tivo dous fillos. En 1940 embarcan cara á República Dominicana, e despois marchan a Cuba e México, onde fixan o seu domicilio e funda a revista Lletres (1944-1947). Tivo longas estancias nos EUA, especialmente entre 1949-1950, 1960 e 1963, sendo nomenado en 1969 catedrático de poesia hispanoamericana na Universidade de Maryland.
En 1970 regresa a Cataluña, establecéndose en Terrassa. En 1973 foi galardonado co Premio Carles Riba de poesía pola súa obra Els himnes, e en 1981 a Generalitat de Cataluña concedeulle a coa Creu de Sant Jordi. En 1982 recibiu o Premio da Crítica de poesía catalá por Haikús d'Arinsal.
Obra
Entre a súa obra destaca a novela Crist de 200 000 braços (Cristo de 200 000 brazos, 1968) onde relata a aventura colectiva nos campos de concentración, e o libro de poemas Ecce homo (1968), onde reflicte a cosmoloxía particular do autor, os catro elementos clásicos: terra, lume, aire e auga.
Tradicionalmente, a poesía de Bartra foi relacionada coa do notable autor norteamericano Walt Whitman. Non obstante, tamén cabe destacar a influencia que os poetas románticos alemáns como Novalis, Hölderlin e Rilke, exerceron sobre el.
e a triloxía de Soleia:
Río de Covés
O río de Covés é un río galego, afluente do Eume pola súa banda esquerda. Flúe en dirección sur-norte e ten unha lonxitude aproximada duns dous quilómetros.
Lost (tempada 6)
A sexta temporada da serie de televisión Lost comezou a transmitirse o 2 de febreiro de 2010 nos Estados Unidos e Canadá, acabando finalmente o 23 de maio dese mesmo ano , contando cun total de 18 episodios. Nesta sexta e última temporada continúase a historia dos sobreviventes do accidente de avión do voo 815 de Oceanic que os leva a unha misteriosa illa do Pacífico Sur. Os personaxes veranse en dúas realidades provocadas pola detonación dunha bomba nuclear na illa nos anos 70. Unha primeira realidade, a orixinal, e outra alternativa onde o voo 815 de Oceanic nunca tivo o accidente.
Río de Covés
As súas fontes localízanse nos altos do lugar de Covés na parroquia de Andrade. Logo de deixar Covés baña as parroquias de Nogueirosa e Vilar, actuando en moitos tramos do seu percorrido como fronteira de ambas parroquias. No seu curso medio recibe pola dereita as augas do Rego da Graña que nace nos altos de Cabría Nova.
Desemboca no esteiro do río Eume, precisamente no lugar de Esteiro.
Luis Yebra-Pimentel Vidal
Javier Luis Yebra-Pimentel Vidal, nado en Ventosa (Agolada) en 1928 e finado na Barrela o 16 de xaneiro de 2009, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Julio Yebra-Pimentel Besteiro. Avogado e industrial de Agolada. Militante de FET y de las JONS. Foi nomeado alcalde de Agolada en marzo de 1966. Permaneceu na alcaldía até as primeiras eleccións democráticas ás que se presentou encabezando unha candidatura independente que obtivo seis concelleiros; pero un pacto entre UCD (5 concelleiros), Unidade Galega (1 concelleiro) e PSOE (1 concelleiro) permitiu que fose nomeado alcalde o cabeza de lista de UCD Manuel Costa Casares. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular que obtivo 4 concelleiros, mentres que a da CIG que encabezaba o alcalde Costa Casares obtivo 7 concelleiros. Finou na Barrela o 16 de xaneiro de 2009.
Recoñecementos
Foi condecorado coa Cruz da Orde de Cisneros en 1969.
Vida persoal
Casou con Luz Divina Blanco Guerra e foi pai de Julio e Mari-Luz Yebra-Pimentel Blanco.
Couto
Un couto (do latín cautum, "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor ) é un terreo ou conxunto de terreos cercados e sometidos a algunha prohibición. Como topónimo pode referirse a:
Jesús Iglesias Vázquez
Jesús Iglesias Vázquez, coñecido como Pichel e Muros, nado en Viveiro cara a 1914, foi un carpinteiro e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Carpinteiro aveciñado en Galdo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e ingresou no Depósito de Viveiro o 20 de agosto. Trasladado ao Cárcere de Lugo, foi xulgado en consello de guerra na causa 353/37 por auxilio á rebelión e condenado a 15 anos de prisión. Saíu en liberdade condicional o 23 de agosto de 1940. Uniuse ao Grupo Neira. Morreu no monte.
Rauno Nurger
Rauno Nurger, nado o 24 de novembro de 1993 en Keila, Harju, é un xogador profesional internacional de baloncesto estoniano. Formado na universidade de Wichita State, cunha altura de 2,08 m xoga nas posicións de pivote e ala-pivote. Actualmente xoga para o Leite Río Breogán.
Traxectoria
Nado en Keila, no Condado de Harju, Nurger comezou a súa carreira no baloncesto no Tallinna Kalev e no TYCO Rapla da Korvpalli Meistriliiga, máxima categoría do baloncesto estoniano. Posteriormente foi aos Estados Unidos, onde acudiu á Sunrise Christian Academy e á Universidade de Wichita State, onde competiu cos Shockers da NCAA. Na liga universitaria estadounidense fixo unha media de 3,5 puntos e 2,1 rebotes por partido en catro anos. Para a temporada 2018−19 asina co Peñas Huesca da Liga LEB, sendo un dos xogadores destacados da competición cunha media de 13,3 puntos (61,2% en tiros de dous e 78,4% tiros libres), 6,3 rebotes, 1 asistencia, 1 tapón e 1 mate por encontro en 26 minutos sobre a cancha. Tras finalizar a temporada, o 11 de xullo de 2019 anúnciase a súa fichaxe polo Leite Río Breogán, club onde permanece unha temporada. Posteriormente regresa durante dúas temporadas a Estonia, ao BC Kalev/Cramo. O 18 de xullo de 2022 anúnciase a súa incoporación polo Acunsa Gipuzkoa Basket da LEB Ouro.
Manat acerbaixano
O manat acerbaixano (código: AZN; símbolo: ₼) é a unidade monetaria de Acerbaixán desde 2006.
O seu código ISO 4217 é AZN desde o 1 de xaneiro de 2006, e ata esa data era AZM) e como símbolo escolleuse unha especie de letra m estilizada (úsase tamén "m" ou "man").
Subdivídese e 100 qəpik como moeda divisionaria, fracción que non se utilizou entre 1993 e 2005 por mor da forte inflación, mais que se introduciu novamente o 1 de xaneiro de 2006.
Etimoloxía
O termo manat tomouse do persa munāt e do ruso Монета, vocábulos que en ambos os casos proceden da palabra latina moneta, de onde deriva tamén a nosa "moeda". Manat foi, así mesmo, a palabra coa que se designou o rublo soviético tanto na lingua azarí como na turcomá.
Primeiro manat (1919-1923)
A República Democrática de Acerbaixán e a súa sucesora, a República Socialista Soviética de Acerbaixán, emitiron a súa propia moeda entre 1919 e 1923. Esa primeira unidade monetaria recibiu o nome de manat (منات) en azarí e de rublo (рубль) en ruso, e nos billetes a denominación da moeda aparecía en ambos os idiomas e, nalgúns casos, tamén en francés. O manat substituíu o primeiro rublo transcaucásico á par e foi, pola súa vez, substituído polo segundo rublo transcaucásico, logo de que Acerbaixán se convertese en parte da República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica. Non se emitiron subdivisións e o manat, nesta etapa, so se emitiu en forma de billete. miniatura|189x189px| Billete de 100 manats acerbaixanos ([[Rublo soviético|rublos) de 1921 ]]
Billetes
A República Democrática de Acerbaixán emitiu billetes cos valores nominais de 25, 50, 100, 250 e 500 manats, en tanto que a República Socialista Soviética de Acerbaixán puxo en circulación billetes de 5, 100, 1.000, 5.000, 10.000, 25.000, 50.000, 100.000, 250.000, 1 millón e 5 millóns de manats.
Segundo manat (1992-2006)
O segundo manat foi introducido o 15 de agosto 1992. O seu código ISO 4217 era AZM e instituíuse en substitución do rublo soviético, cunha taxa de cambio de 10 rublos por 1 manat.
Desde principios de 2002 ata principios de 2005, o tipo de cambio mantívose bastante estable, e só variou dentro dunha banda de 4.770 a 4.990 manats por dólar. Mais a partir da primavera de 2005 comezou a producirse un lixeiro pero constante incremento do valor do manat fronte ao dólar; a razón máis probable foi o aumento do fluxo de Petrodólares cara ao país, xunto co prezo xeralmente alto do petróleo no mercado mundial. A finais de 2005, un dólar valía 4.591 manats. En consecuencia, os billetes de menos de 100 manats desapareceran da circulación en 2005, do mesmo xeito que socedera xa anos antes coas moedas divisionarias expresadas en qəpik.
Moedas
Correspondentes a esta segunda época do manat emitíronse moedas divisionarias con valores de 5, 10, 20 e 50 qəpik, datadas en 1992 e en 1993. Aínda que se utilizou o níquel e o latón para algunha destas cuñaxes en 1992 (e, nalgúns casos, en 1993), as derradeiras emisións foron en aluminio. Estas moedas tiveron moi pouca circulación.
Billetes
Estes son os billetes emitidos durante a segunda etapa do manat acerbaixano.
Terceiro manat (desde 2006)
O 1 de xaneiro de 2006 implantouse unha nova xeración do manat, con código ISO 4217 e que se coñece como "manat moeda nacional". A taxa de cambio co anterior manat foi dun dos novos por 5.000 dos antigos. A partir do 1 de outubro de 2005, os prezos xa se indicaban en ambas as moedas, para lle facilitar a transición á poboación. Coa nova moeda reintroducíronse no sistema as moedas con valores expresados en qəpik, que desapareceran da circulación xa en 1993, por mor da inflación.
Símbolo
miniatura|82x82px| [[Símbolos monetarios|Símbolo do manat acerbaixano ]] Tanto os novos billetes desta etapa do manat acerbaixano como o seu símbolo (₼) foron deseñados en 2006 por Robert Kalina, o deseñador austríaco que se encargou tamén da creación da primeira serie de billetes de euro. O símbolo engadiuse ao estándar Unicode (U+20BC) en 2013, logo dalgunhas tentativas sen éxito en 2008 e en 2011. O símbolo inspirouse no do euro (€), baseado nunha proposta inicial de Mykyta Yevstifeyev, e lembra este símbolo xirado 90º en sentido horario.
Moedas
As moedas en circulación son as de 1, 3, 5, 10, 20 e 50 qəpik. A maioría delas lembran, tanto no deseño como no seu tamaño, as moedas do euro, en particular a moeda bimetálica de 50 qəpik (similar á de 2 euros) e a de 10 qəpik (cun deseño coñecido como "flor española", similar á de 20 céntimos de euro). As moedas puxéronse en circulación en xaneiro de 2006 e non amosan o ano de cuñaxe nin de emisión.
Billetes
Os billetes postos en circulación teñen os valores de 1, 5, 10, 20, 50, 100 e 200 manats. O seu deseñador, Robert Kalina, é autor non só destes billetes e dos do euro, senón doutros correspondentes aos sistemas da libra siria, o marco convertible bosníaco ou o antigo xilin austríaco. Os billetes teñen certas semellanzas cos do euro e os criterios de elección dos seus motivos inspiráronse nos dos billetes da Eurozona.
En 2009 o Banco Nacional de Acerbaixán (Azərbaycan Milli Bankı) cambiou o seu nome polo de Banco Central da República de Acerbaixán (Azərbaycan Respublikasının Mərkəzi Bankı). En 2010 emitiuse o billete dun manat que xa reproducía esta nova denominación do banco emisor, ao que se lle sumou en 2012 o de 5 manats. En 2017 emitiuse un billete de 100 manats que, datado en 2013, aínda que coa nova denominación do banco emisor.
En 2011 o Ministerio de Facenda de Acerbaixán anunciou que estaba a considerar a emisión de billetes con valores de 2 e de 3 manats, así como outros con valores superiores ao de 100 manats. En febreiro de 2013, o Banco Central da República de Acerbaixán anunciou a posta en circulación de billetes dun valor máis alto que o dos existentes. Non foi ata 2018 cando se introduciu o novo billete de 200 manats, conmemorativo do 95 aniversario do expresidente acerbaixano Heydər Əliyev.
RL-10A-1
RL-10A-1 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na etapa Centaur C, usada como última etapa de varios foguetes.
Características
Os motores RL-10A-1 eran fabricados pola empresa Pratt and Whitney e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. Tiñan un pulo de 66,7 kN e usábanse nas etapas Centaur C.
Rissotto
miniatura|Prato de risotto.
O risotto (variación de riso, "arroz" en italiano) é unha comida tradicional italiana realizada a base de arroz. É un dos modos máis comúns de cociñar arroz en Italia. É unha comida orixinaria da zona noroeste do país, concretamente do leste de Piemonte e o oeste da Lombardía debido á abundancia de arroz. É un dos alicerces da gastronomía setentrional en xeral.
University of Bolton Stadium
O University of Bolton Stadium é un estadio de fútbol, onde xoga os seus partidos como local o Bolton Wanderers Football Club, situado en Middlebrook retail park en Horwich, preto de Bolton.
O Adrado, Hermunde, Pol
O Adrado é un lugar da parroquia de Hermunde no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Que te perdone Dios
Que te perdone Dios, é unha telenovela mexicana producida por Angelli Nesma Medina para Televisa. é unha adaptación do Abrazame muy fuerte e Pecado mortal telenovela producida por Ernesto Alonso en 1960 e producido por Salvador Mejía Alejandre en 2000.
Os protagonistas son Rebecca Jones, Zuria Vega e Mark Tacher.
Berberecho (curtametraxe)
Berberecho é unha curtametraxe de Xosé Manuel Bazarra "Sepi", rodada en maio de 2001 en Santiago de Compostela. Estivo nomeada á mellor curtametraxe nos Premios Mestre Mateo 2002.
Sinopse
Un home inadaptado senta nun bar a reflexionar sobre a vida e sobre os parroquianos do bar, o Berberecho, situado nunhas galerías do ensanche compostelán. Úsase a técnica da voz en off para reflectir os pensamentos do protagonista, que fala da situación social e política do momento, incluíndo os éxitos do Deportivo da Coruña ou o goberno de José María Aznar.
Inclúe os temas "Me sobra carnaval", de Los Enemigos, "Al borde" de Ilegales, "La línea del frente" de Kortatu, "Instinto" de Leño e o tema principal da serie de animación xaponesa Mazinger Z.
Before I Forget
"Before I Forget" é unha canción de Slipknot  gañadora dun premio Grammy e o terceiro sinxelo do seu álbum de 2004 Vol. 3: (The Subliminal Verses).
Nunha entrevista o cantante Corey Taylor indicou que o grupo tivo diferenzas creativas co produtor Rick Rubin sobre o coro deste tema.
Vídeo musical
O vídeo musical deste tema foi dirixido por Tony Petrossian. Nel pódese ver aos compoñentes do grupo tocando sen as súas máscaras e con roupa negra casual. As súas caras non se amosan completamente en ningunha das escenas, e as máscaras aparecen ao lado de cada un deles nos distintos planos do vídeo.
ARNr 5S
O ARNr 5S (ou 5S rRNA) é un ARN ribosómico de aproximadamente 120 nucleótidos de longo cunha masa de 40 kDa, que é un compoñente estrutural e funcional da subunidade maior (de 50S) dos ribosomas de bacterias, arqueas e eucariotas, coa excepción dos ribosomas mitocondriais de fungos e animais. A denominación 5S débese a que esa é a velocidade de sedimentación da molécula nunha ultracentrífuga, medida en unidades svedberg (S).
miniatura|300px|Figura 1: Representación 3D dunha molécula de ARNr 5S da sububidade ribosómica de [[50S de Escherichia coli baseada nunha reconstrución de microscopio crioelectrónico. ]]
Biosíntese
En procariotas, o xene do ARNr 5S está localizado nos operóns de ARNr e está situado augas abaixo dos xenes dos ARNr das subunidades ribosómicas maior e menor e é cotranscrito formando un precursor policistrónico. Unha particularidade dos xenomas nucleares eucariotas é a presenza de múltiples copias do xene do ARNr 5S (ADNr 5S) agrupados en repeticións en tándem, cuxo número de copias varía entre especies. O ARNr 5S eucariota é sintetizado pola ARN polimerase III, mentres que outros ARNr eucariotas son escindidos a partir dun precursor de 45S transcrito pola ARN polimerase I. En ovocitos de Xenopus observouse que os "dedos" 4-7 do factor de transcrición de nove dedos de cinc TFIIIA poden unirse á rexión central do ARNr 5S. A unión entre o ARNr 5S e o TFIIIA serve tanto para reprimir máis transcrición do xene de ARNr 5S como para estabilizar o transcrito de ARNr 5S ata que se require para a ensamblaxe do ribosoma.
Estrutura
A estrutura secundaria do ARNr 5S consiste en cinco hélices (denominadas do I ao V en números romanos), catro bucles (B-E) e unha bisagra (A), que xuntos forman unha estrutura con forma de Y. Os bucles C e D son forquitas terminais e os bucles B e E son internos. Segundo estudos filoxenéticos, as hélices I e III son probablemente ancestrais. A hélice III comprende dúas adenosinas conservadas. A hélice V, coa súa estrutura en forquita, crese que interacciona co TFIIIA.
Localización no ribosoma
miniatura|300px|Figura 2: A estrutura atómica tridimensional da subunidade 50S do ribosoma de [[Haloarcula|Haloarcula marismortui, . As proteínas móstranse en azul, o ARNr 23S en laranxa e o ARNr 5S en amarelo. O ARNr 5S xunto coas proteínas ribosómics L5 e L18 e o dominio V do ARNr 23S constitúen o groso da protuberancia central.]]
Usando diversas técnicas moleculares, como a microscopia inmunoelectrónica, enlaces cruzados químicos intermoleculares e cristalografía de raios X, determinouse con gran precisión a localización do ARNr 5S dentro da subunidade ribosómica maior. En bacterias e arqueas, a propia subunidade ribosómica maior (LSU) está composta por dúas moléculas de ARNr, o ARNr 5S e o ARNr 23S, xunto con numerosas proteínas asociadas. En eucariotas, a subunidade ribosómica maior contén os ARNr 5S, 5,8S e 28S e aínda máis proteínas. A estrutura tridimensional da subunidade ribosómica maior mostra unha superficie relativamente lisa por un lado e unha superficie oposta con tres proxeccións, especialmente a protberancia L1, a protuberancia central (CP) e o talo L7/L12. A protuberancia L1 e o talo L7/L12 están dispostos rodeando laterlmente a protuberancia central. O ARNr 5S está localizado na protuberancia central e participa na formación e na estrutura desta proxección. Os outros constituíntes principais da protuberancia central son o ARNr 23S (ou alternativamente o 28S en eucariotas) e varias proteinas como L5, L18, L25 e L27.
Funcións ribosómicas
A función exacta desempeñada polo ARNr 5S non está aínda clara. En Escherichia coli, as delecións no xene do ARNr 5S reducen a taxa de síntese proteica e teñen un efecto negativo máis profundo sobre as condicións reinantes na célula que as delecións dun número comparable de copias doutros xenes de ARNr (16S e 23S). Os estudos cristalográficos indican que as proteínas que se unen ao ARNr 5S e outras proteínas da protuberancia central da subunidade ribosómica maior xogan un papel na unión dos ARNt. Ademais, a proximidade topográfica e física entre o ARNr 5S e o 23S, que forma a peptidil trnasferase e o centro de asociación da GTPase, suxire que o ARNr 5S actúa como un mediador entre os dous centros funcionais do ribosoma ao formar, xunto coas proteínas que se unen ao ARNr 5S e outros compoñentes da protuberancia central, pontes intersubunidades e sitios de unión do ARNt.
Interaccións con proteínas
Varias proteínas importantes que interaccionan co ARNr 5S son as seguintes:
Proteína La
A interacción do ARNr 5S coa proteína La impide a degradación do ARN por exonucleases na célula. A proteína La encóntrase no núcleo de todos os organismos eucariotas e asóciase con varios tipos de ARNr transcritos pola ARN pol III. A proteína La interacciona con estes ARN (incluíndo o ARNr 5S) por medio do seu tracto de 3' oligo-uridina, colaborando na estabilidade e pregamento do ARN.
Proteína L5
En células eucariotas, a proteína ribosómica L5 asóciase e estabiliza o ARNr 5S formando unha partícula ribonuleoproteica prerribosómica (RNP) que se encontra tanto no citosol coma no núcleo. A deficiencia de L5 impide o transporte do ARNr 5S co núcleo e ten como resultado unha diminución na ensamblaxe ribosómica.
Outras proteínas ribosómicas
En procariotas o ARNr 5S únese ás proteínas ribosómicas L5, L18 e L25, mentres que nos eucariotas o ARNr 5S é só se sabe que se une á proteína ribosómica L5. En Trypanosoma brucei, o axente causante da tripanosomíase africana (enfermidade do sono), o ARNr 5S interacciona con dúas proteínas que se unen ao ARN estreitamente relacionadas, a P34 e a P37, cuxa perda ten como resultado un menor nivel global de ARNr 5S.
Presenza en ribosomas
miniatura|600px|Figura 3: Modelos da estrutura secundaria de consenso do ARNr 5S baseados en modelos de covarianzsa usados para buscar xenes de ARNr 5S. Modelos para: A) bacterias, arqueas e núcleos eucariotas, B) [[plastidios, e C) mitocondrias. As letras do código da IUPAC e os círculos indican nucleótidos conservados e posicións con identidde de nucleótidos variable, respectivamente. Sombreáronse as substitucións conservadas e covariantes no apareamento de bases de Watson e Crick canónico.]]
As maquinarias de tradución de proteínas das mitocondrias e plastidios (orgánulos de orixe bacteriana endosimbiótica) e os seus correspondentes bacterianos comparten moitas características, mais tamén tañen marcadas diferenzas. Os xenomas dos orgánulos codifican os ARNr das subunidades menor e maior do ribosoma sen excepción, aínda que a distribución dos xenes do ARNr 5S (rrn5) é máis desigual. O rrn5 identifícase doadamente e é común nos xenomas da maioría dos plastidios. En contraste, o rrn5 mitocondrial parecía que inicialmente estaba restrinxido a plantas e un pequeno número de protistas. Ademais, poden identificarse algúns ARNr 5S organulares máis diverxentes só con modelos de covarianza especializada que incorporan información sobre o nesgo pronunciado na composición de secuencia e variación estrutural. Esta análise localiza xenes de ARNr 5S adicionais non só en xenomas de mitocondrias da maioría das liñaxes de protistas, senón tamén en xenomas de certos apicoplastos (plastidios non fotosintéticos de protozoos patóxenos como Toxoplasma gondii e Eimeria tenella).
Os ARNr 5S mitocondriais da maioría das estramenopiles comprenden a maior diversidade de estruturas secundarias. Os ARNr 5S mitocondriais permutados das algas pardas representan o caso menos convencional, no que a hélice I de peche, que normalmente une os extremos 5' e 3' da molécula, é substituída por unha forquita (pechada) que orixina como resultado unha unión de tres vías aberta.
As probas existentes actualmente indican que o ADN mitocondrial de só uns poucos grupos, singularmente os animais, fungos, alveolados e euglenozoos carece do xene. A protuberancia central, que normalmente está ocupada polo ARNr 5S e as súas proteinas asociadas (ver Figura 2), foi remodelado de varios xeitos. Nos ribosomas mitocondriais fúnxicos, o ARNr 5S é substituído por secuencias de expansión do ARNr da subunidade maior. En cinetoplástidos (euglenozoos), a protuberancia central está formada enteiramente por proteínas do ribosoma mitocondrial evolutivamente novas. Finalmente, os ribosomas mitocondriais animais incorporaron un ARNt mitocondrial específico para substituír o ARNr 5S perdido.
Dog Man Star
Dog Man Star é o segundo álbum da banda inglesa de rock alternativo Suede, publicado o 10 de outubro de 1994 a través do selo Nude Records. O disco gravouse no estudio londiniense Master Rock a comezos de 1994 e foi producido por Ed Buller. Este foi o derradeiro álbum do grupo en contar co guitarrista Bernard Butler, debido a que a tensión que existía entre el e o vocalista Brett Anderson foi medrando ata que Butler deixou a banda antes de que rematasen o disco.
Yellowcard
Yellowcard é unha banda estadounidense de pop punk/rock alternativo formada en Jacksonville (Florida) en 1997, e baseada nos Ánxeles (California) dende o ano 2000. A súa música incorpora o uso do violín, algo pouco común neste xénero. Son principalmente coñecidos polas súas cancións "Ocean Avenue," "Way Away," "Only One," "Lights and Sounds," "Light Up the Sky" e "For You, and Your Denial". O grupo estivo dous anos en hiato e anunciou o seu regreso en agosto do ano 2010. O seu último traballo ata a data, Yellowcard, foi publicado o 30 de setembro de 2016.
Voo 2303 de China Northwest Airlines
O voo 2303 de China Northwest Airlines era un servizo regular dende Xi'an ata Guangzhou. O día 6 de xuño de 1994 o Tupolev Tu-154M, con rexistro B-2610, que operaba a ruta rompeuse no aire e esnafrouse despois de engalar do aeroporto de Xi'an-Xianyang, matando as 160 persoas a bordo. Os restos caeron na parte sueste do aeroporto, espallándose nuns 29 quilómetros de terras de cultivo. Trátase do accidente de aviación con máis vítimas mortais ocorrido na China continental.
Foro do bo burgo de Castro Caldelas
miniatura|300px|Foro do bo burgo de Castro Caldelas, privilexio dado polo rei [[Afonso VIII de León e Galicia|Afonso VIII. Allariz, 1228.]] O Foro do bo burgo de Castro Caldelas é un documento redactado en galego en abril de 1228 por un notario da vila de Allariz. . Neste texto o rei Afonso VIII outorga ós cidadáns desta poboación os seus foros e regula o seu réxime.
O texto comeza así:
Priscilianismo
O priscilianismo foi unha corrente relixiosa cristiá, difundida polas prédicas de Prisciliano no século IV en Hispania, e sobre todo na Gallaecia.
Historia e características
Non se coñece moito sobre a doutrina priscilianista, porén sábese que o priscilianismo tiña como intención unha reforma da Igrexa dende dentro, aceptaba a participación da muller con iguais dereitos aos do home na comunidade clerical, propugnaba a renuncia ao poder dos bispo, defendía a vida austera (con múltiples días de xaxún, predicando a continencia e a virxindade) e priorizaba o ascetismo e o estudo da Biblia, incluídos os textos apócrifos, o que ía en contra da autoridade episcopal e do clero.
Sendo aínda Prisciliano bispo de Ávila, as súas doutrinas son condenadas (concilio de Zaragoza, concilio de Bordeos e, incluso despois da súa morte, no concilios de Toledo).
No xuízo de Tréveris (385), Prisciliano e mais algúns seguidores foron acusados de maxia e maniqueísmo e axustizados por herexía polo emperador Magno Clemente Máximo, polo que foron decapitados. Pero o priscilianismo continuou espallándose por Gallaecia trala morte de Prisciliano, rendéndoselle culto ao seu corpo por ser considerado mártir. O priscilianismo estivo tolerado durante a época sueva e só a partir da conversión de Requiario ao catolicismo no 449 comenzaron os crentes a ter problemas coas autoridades. Secasí, mantívose activo cando menos até o II Concilio Bracarense (572).
007: A espía que me amou
007: A espía que me amou (en The Spy Who Loved Me) é o décimo filme da franquía James Bond e o terceiro protagonizado por Roger Moore interpretando o axente 007. Barbara Bach e Curt Jürgens coprotagonizan o filme ó seu carón. Foi dirixido por Lewis Gilbert e o guión foi escrito por Christopher Wood e Richard Maibaum.
O filme toma o seu nome da novela de Ian Fleming The Spy Who Loved Me, o décimo libro das novelas e historias de James Bond, malia que moitos elementos do argumento da novela non aparecen no filme. A historia xira arredor da personaxe de Karl Stromberg, que quere destruír o mundo e crear unha nova civilización baixo o mar. Bond únese á axente rusa Anya Amasova para deter a Stromberg.
Foi rodado en Exipto (O Cairo e Luxor) e Italia (Costa Smeralda, Sardeña), e as escenas submarinas foron rodadas nas Bahamas (Nassau), e un novo plató construído nos Pinewood Studios foi construído para representar o interior do supertanque acuático. A espía que me amou foi ben recibida pola crítica. A banda sonora composta por Marvin Hamlisch tamén tivo un enorme éxito. O filme foi nomeado a tres Premios Oscar e foi reconvertido en novela en 1977 por Christopher Wood co título James Bond, The Spy Who Loved Me.
In Search of Our Mothers' Gardens: Womanist Prose
In Search of Our Mothers' Gardens: Womanist Prose é unha colección de 36 textos escritos por Alice Walker que foi publicada en 1983. Está formada por ensaios, artigos, revisións, declaracións, e discursos escritos entre 1966 e 1982. Moitos deles están baseados no seu entendemento da teoría do "mullerismo". Walker define a "mullerista" no comezo da súa colección como "unha feminista negra ou feminista de cor".
Ademais de escribir sobre as mulleres e a creatividade, Walker engade temas como as armas nucleares, o antisemitismo e o movemento polos dereitos civís.
Branca de Navarra
Co nome de Branca de Navarra coñécense varias infantas e raíñas Navarra entre os séculos XII e XV:
Mosela
Mosela (en francés: Moselle) é un departamento de Francia localizado na rexión de Alsacia-Champaña-Ardenas-Lorena. A súa capital é a cidade de Metz. O nome do departamento vén do río Mosela que o atravesa. Na lista dos departamentos franceses ten o número 57.
Gran Premio de Mónaco de 1980
O Gran Premio de Mónaco de 1980 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 18 de maio de 1980 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Informe
A carreira foi o 38ª Gran Premio de Mónaco. A carreira levouse a cabo durante 76 voltas ao circuíto de 3´34 quilómetros de lonxitude cunha distancia total de carreira de 254 quilómetros.
O Gran Premio foi gañado por Carlos Reutemann pilotando un Williams FW07B. A vitoria foi a décima de Reutermann na Fórmula Un e a primeira desde o Gran Premio dos Estados Unidos de 1978. Tamén se converteu no quinto gañador nas seis carreiras da tempada. Reutemann gañou por 1 minuto e 13 segundos ao piloto francés Jacques Laffite que pilotaba un Ligier JS11/15. Terceiro foi o piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Brabham BT49. O terceiro posto de Piquet levouno a superar a René Arnoux e Alan Jones no liderado do campionato do mundo por primeira vez.
A carreira, é lembrada por un espectacular accidente no inicio da carreira, cando Derek Daly chocou co Alfa Romeo 179 de Bruno Giacomelli, que mandou a Daly voando co seu Tyrrell 010 sobre Giacomelli e aterrando entre o seu compañeiro de equipo Jean-Pierre Jarier e o McLaren M29 de Alain Prost. Ningún dos catro pilotos sufriu ningunha lesión seria. Jan Lammers tamén sufriu danos no seu ATS D4, pero puido continuar. O accidente foi particularmente decepcionante para McLaren ao perdr o seu único coche en pista, xa que John Watson non puido clasificarse.
O piloto de Alemaña Occidental Jochen Mass pilotando un Arrows A3 foi cuarto, cunha volta menos que Reutemann por diante do canadense Gilles Villeneuve no Ferrari 312T5. Unha volta por detrás e en sexto lugar quedou o dobre campión do mundo Emerson Fittipaldi nun Fittipaldi F7. Para Mass e Fittipaldi serían os últimos puntos que lograrian no campionato do mundo.
A vitoria de Reutemann puxo a Williams á cabeza do campionato de construtores, cinco puntos por encima de Ligier.
Fernando Chueca Goitia
miniatura|300px|Vista nocturna da [[Catedral da Almudena.]] Fernando Chueca Goitia nado en Madrid o 29 de maio de 1911 e finado o 30 de outubro de 2004, foi un arquitecto e escritor español, ademais de académico, historiador e erudito.
Traxectoria
Foi catedrático de Historia da Arte da Escuela Superior de Arquitectura de Madrid, membro da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e da Real Academia da Historia. Presidente do Instituto de España entre os anos 1978 e 1986 e Decano do Colexio Oficial de Arquitectos de Madrid entre 1999 e 2002. Unha rúa do barrio madrileño de Vallecas leva o seu nome.
Aspai, Outeiro de Rei
San Cibrao de Aspai é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 104 habitantes, deles 50 eran homes e 54 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O topónimo pode significar as terras ou casa do antropónimo godo.
Patrimonio
Na parroquia hai abundante concentración de mámoas: un grupo de 10 - 11 sitas no Couto de Province.
O cruceiro de Santa Comba foi construído no ano 1897.
José Manuel Rodríguez Morgade
José Manuel Rodríguez Morgade, coñecido como Manu, nado en Wetzikon (Suíza) o 22 de xuño de 1984, é un futbolista galego-suízo. Xoga de lateral esquerdo e o seu actual equipo é o Coruxo.
Traxectoria
Nado en Wetzikon, Suíza, fillo de emigrantes galegos, viviu no país helvético até a idade de dez anos, cando marchou cara Ourense. Ao chegar á cidade das Burgas comezou a xogar nas filas do Pabellón C.F., un dos clubs de base polideportivos máis importantes do deporte galego, onde permaneceu dende alevíns até xogar na División de Honra Xuvenil. Posteriormente pasou a formar parte do equipo máis importante da cidade, o CD Ourense, que tentaba formar un proxecto ambicioso para ascender á Segunda División. Alí coincidiu con xogadores como David Ferreiro, a quen se enfrontaría anos despois na final polo ascenso á Segunda División, un no Cádiz CF e outro no CD Lugo.
No seu primeiro ano, a tempada 2003-04, os ourensáns conseguen chegar á promoción polo ascenso, onde se enfrontarían ao Real Madrid Castilla, ao Lanzarote e ao Nàstic, que finalmente acabaría subindo. Nese primeiro ano xoga 15 partidos, 13 de liga e dous na fase de ascenso. Nas temporadas seguintes, Manu non remataba de asentarse nun equipo que ano a ano perdía fol, tan só xogando 5 encontros ao ano seguinte e seis o posterior. Tras un verán no que estivo a piques de marchar, na tempada 2006-07 pasa ser un dos xogadores importantes do conxunto do Couto, onde xoga 33 partidos anotando 5 goles, con todo o club non consegue salvar a categoría descendendo da Segunda B á Terceira División. Así no verán de 2007 decide marchar do club e asinar co Club Deportivo Lugo. Alí, adestrado por Fonsi Valverde, pasa de ocupar a posicións de interior zurdo ou extremo á de lateral esquerdo. É o motivo polo que aínda sendo defensa aínda porte no Lugo o dorsal 11. Esa polivalencia de posición levanlle aínda xogando na defensa a ser un habitual no ataque.
No club da cidade amurallada convertese dende o seu primeiro ano nun dos xogadores fixos do esquema lucense e no habitual lanzador de penaltis do equipo. Na tempada 2010-11 pasa ser o capitán do equipo, sendo un dos xogadores máis queridos polos seareiros, que o coñecen como o "eterno capitán". Esa mesma tempada ao comezo da liga os do Anxo Carro fallarían nas primeiras xornadas dous penaltis, o adestrador do Lugo, Quique Setién, propón un concurso aos xogadores para ver que era o máis efectivo, gañando Manu. Ese mesmo ano o club gaña a liga do Grupo I da Segunda B, mais non consegue ascender nos play-off. Ao ano seguinte, aínda non gañando a liga, os lucenses chegan ao 24 de xuño de 2012, último partido da tempada, á xogar o partido final polo ascenso á Segunda División, tras 44 partidos xogados como titular en toda a tempada, marcou o quinta e definitiva pena máxima na rolda dos penaltis fronte o Cádiz CF que certificou o ascenso do CD Lugo á categoría de prata.
Na tempada 2012-13 Manu continúa como capitán no equipo lucense tralo ascenso, conseguindo tamén anotar o primeiro gol do Lugo tralo seu regreso á categoría de prata, no que foi o seu partido en liga 177 cos albivermellos. O tanto, de penalti, serviu para que os lucenses conseguisen a súa primeira vitoria na primeira xornada de Liga ante o Hércules de Alacant. Tras acabar a tempada converteuse no segundo xogador de campo de toda a historia en xogar tódolos minutos dos 42 partidos da Segunda División tras Nino do Tenerife, quen o conseguira na tempada 2005-06. A seguinte tempada xogaría tódolos minutos completos até a xornada 28, xa que na 27 recibiría o quinto cartón amarelo que lle impediría xogar. Así rematou unha xeira de 83 partidos oficiais completos consecutivos xogados co Lugo, 69 dos cales na Segunda División.
Jack Endino
Jack Endino é un produtor musical de Seattle. Asociado co selo da cidade Sub Pop e co movemento grunge, Endino traballou en álbums de bandas como Mudhoney e Soundgarden, pero é máis coñecido pola produción do primeiro traballo de Nirvana, Bleach, editado en 1989. Máis recentemente produciu álbums para bandas como Hot Hot Heat e Zeke.
Tamén tocou nunha banda chamada Skin Yard e en outubro de 2005 editou o seu terceiro álbum en solitario, Permanent Fatal Error. Os seus outros dous álbums son Angle of Attack e Endino's Earthworm.
Karin Boye
dereita|miniatura|Estatua de Karin Boye na biblioteca pública de Göteborg, Suecia.
Karin Boye, nada en Gotemburgo o 26 de outubro de 1900 e finada en Alingsås o 23 de abril de 1941, foi unha escritora sueca.