cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paphos
Pafos está incluído na lista oficial de tesouros culturais e naturais do Patrimonio da Humanidade da UNESCO polos seus espectaculares restos antigos e foi seleccionada como Capital Europea da Cultura para 2017, xunto con Aarhus.
Historia
Houbo unha tradición de que Pafos fora fundado por Agapenor de Arcadia, ao regresar da guerra de Troya, que tamén construíra o santuario de Afrodita.
Mito da fundación
Había unha tradición que Paphos fundouna Agapenor de Arcadia, ao regreso da Guerra de Troia, e que tamén construíra o santuario de Afrodita, Con todo, outra tradición atribúe a súa fundación a Cíniras. Houbo tamén un personaxe mitolóxico chamado Pafos, que nunha versión era unha muller filla de Galatea e de Pigmalión e en outra era un home, fillo de Céfalo e de Eos. En ambas versións era ascendente, pai ou nai, de Cíniras. A tradición da fundación polos Arcadios se axusta ao feito de que en Chipre falábase o dialeto arcado-chipriota, cuxo terminus ante quen encóntrase en torno aos anos 1050-950 a.C. e coa noticia dada por Pausanias da existencia en Tegea, unha cidade arcadia, dun templo de Afrodita Pafia.
Segundo outra lenda preservada por Estrabón (xi. p. 505), cuxo texto, porén, varía, foi fundada polas amazonas.
Vella Paphos
Paphos vella, agora o sitio de Kouklia (Κούκλια; Kukla ou Konuklia; Covocle) (Engel, Kypros, vol. i. p. 125) está sobre un outeiro. a poucos quilómetros do mar, ao cal se unía mediante un camiño. Non estaba lonxe do promontorio Zephyrium. and the mouth of the Bocarus stream.
A arqueoloxía mostra que Palaepaphos (Kouklia) estivo habitada desde o período Neolítico. Foi un centro do culto a Afrodita, a deusa grega do amor e a beleza e das deidades pre-helenicas da fertilidade. O mítico lugar de nacemento de Afrodita estaba na illa. O mito fundador está entrelazado coa deusa en todos os niveis, de maneira que Paphos Vella converteuse no lugar máis famoso e importante para adorar a Afrodita no mundo antigo.
Os nomes gregos de dous reis antigos, Etevandros e Akestor, están testemuñados no silabario chipriota en obxectos do século VII a.C. atopados en Kourion.
Afrodita e Paphos
Os gregos acordaron que Afrodita chegou a terra no lugar de Paphos cando xurdiu do mar. Segundo Pausanias (i. 14), o seu culto introduciuse en Pafos desde Siria, pero probablemente Tiña orixe Fenicia. Antes de que fora probado pola arqueoloxía entendíase que o culto a Afrodita establecérase antes do tempo de Homero (c. 700 a. C.), xa que o bosque e o altar de Afrodita en Paphos son mencionados na Odisea (viii. 362). A arqueoloxía estableceu que os chipriotas veneraban unha deusa de fertilidade antes da chegada dos gregos, nun culto que combinaba aspectos do Exeo e do continente oriental. Figuras e elementos femininos que se atopronan nas inmediacións remóntanse ao comezo do terceiro milenio. Os témenos estaban ben establecidos antes de que se erixisen as primeiras estruturas na Idade de Bronce:
Aquí o culto da deusa estaba centrado, non só para Chipre, senón para todo o mundo Exeo. Os Cinyradae, ou descendentes de Ciniras, eran os sacerdotes principais, gregos por nome pero de orixe fenicio. O seu poder e autoridade eran moi grandes; pero pode deducirse de certas inscricións que foron controlados por un senado e unha asemblea do pobo. Tamén aquí houbo un oráculo. Poucas cidades foron tan cantadas e glorificadas polos poetas. Os restos do vasto santuario de Afrodita aínda son discernibles, a súa circunferencia está marcada por enormes muros de cimentos. Logo da súa destrución por un terremoto, foi reconstruído por Vespasiano, sobre cuxas moedas está representada, así como sobre as anteriores e posteriores, e especialmente no estilo das de Septimio Severo. A partir destas representacións, e dos restos existentes, Gustav Friedrich Hetsch, un arquitecto de Copenhague, intentou restaurar o edificio.
Nova Paphos
thumb|right|280px| Mosaico da Casa de [[Dionisos, deus do viño, terceiro c. a.C.]] A nova Paphos fundouse cerca do mar preto dun bo porto natural. Estaba preto de 60 estadios ou 12 km ao noroeste da antiga cidade. Tamén tiña un mito de fundación: se dixo que fundouna Agapenor, xefe dos arcadios no sitio de Troia,, que, logo da captura da cidade, foi levado pola tormenta que o separou da frota grega cara á costa de Chipre.(Pausanias viii. 5. § 2.) Un Agapenor foi mencionado como rei dos Pafianos nun distrito grego preservado en Analecta e Heródoto (vii. 90) alude a unha "colonia" arcadiana en Chipre.
En realidade probablemente fundouna Nicocles, o último rei de Palaepaphos, baseado nunha inscrición que rexistrou a fundación do templo de Artemisa Agrotera en Nea Paphos. Os habitantes de Marion, probablemente tamén foron trasladados a esta nova cidade logo da súa destrución no 312 a.C. por Ptolomeo. Un tesouro de moedas de prata non utilizadas (no museo de Chipre) atopadas baixo a Casa Helenística e que data do final do século IV. a.C. son os primeiros achadegos no sitio e indican a súa data de fundación.
Palaepaphos sempre conservou a preeminencia na adoración de Afrodita e Estrabón conta que a estrada que o conducía desde Nova Paphos estaba abarrotada anualmente con homes e mulleres que a percorrían cara o antigo santuario e non só procedían deste último lugar, senón tamén das outras cidades de Chipre. Cando Séneca dixo (N. Q. vi. 26, Epistle 91) que Paphos fora case destruída por un terremoto, é difícil dicir a cal das cidades fai referencia. Dio Cassius (liv. 23) relata que foi restaurada por Augusto, e chamouna "Augusta" no seu honor; pero aínda que este nome se conservou nas inscricións, nunca suplantou o antigo en uso popular. thumb | dereita | Piar de San Pablo en Pafos Segundo os Feitos dos Apóstolos, despois de desembarcar en Salamis, e proclamar o Evanxeo nas sinagogas, Os profetas e os mestres, Barnabas e Saul  de Tarso, viaxaron ao longo da costa sur da illa de Chipre ata chegar a Pafos.ref>Acts 13:4-6 Allí, Sergius Paulus, o procónsul romano, converteuse despois de que Saúl reprendeu a Sorcerer Elymas. En Paphos, primeiros feitos identifican a Saul como Paulo.
Tácito (Hist. ii. 2, 3) rexistra unha visita do xove Tito a Pafos antes de acceder ao imperio, que preguntou con moita curiosidade a súa historia e antigüidades. (Cf. Suetonio Titus c. 5.) Baixo este nome, o historiador sen dúbida incluía a cidade antiga e moderna, e entre outros trazos da adoración do templo rexistra, con algo como sorpresa, que a única imaxe da deusa era unha pedra piramidal.
O santuario foi pechado durante a Persecución de pagáns a finais do Imperio Romano.
Arqueoloxía
O parque arqueolóxico de Paphos cobre a maior parte da importante cidade antiga grega e romana e é un sitio declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO polos seus destacados restos antigos.
Os restos máis significativos descubertos ata agora son catro grandes e elaboradas vilas romanas: a Casa de Dionisos, a Casa de Orfeo, a Casa de Aion e a Casa de Teseo, todos con soberbios pisos de mosaico preservados. Ademais, as escavacións descubriron unha Ágora, Asklepion, a Basílica de Panagia Limeniotissa, un Odeón, un Teatro e unha necrópole coñecida como Tumbas dos Reis.
Historia post-clásica
Paphos gradualmente perdeu gran parte da súa atracción como centro administrativo, especialmente despois da fundación de Nicosia. A cidade e o seu porto continuaron declinando ao longo da Idade Media e o  domino otomán, mentres Nicosia, e a cidade portuaria de Larnaca foron gañando importancia.
A cidade e o distrito continuaron perdendo poboación ao longo do período colonial británico e moitos dos seus habitantes trasladáronse a Limassol, Nicosia e ao exterior. A cidade e distrito de Paphos permaneceron como a parte máis subdesenvolvida da illa ata 1974.
A moderna Paphos
Tras a invasión turca de Chipre en 1974, houbo unha rápida actividade económica en todos os ámbitos, especialmente no turismo na zona de Kato Paphos. O goberno investiu fortemente en represas e traballos de distribución de auga, infraestrutura viaria e a construción do aeroporto internacional de Paphos, segundo aeroporto internacional de Chipre.
Na década de 1980, Kato Paphos recibiu a maior parte do investimento. Na década de 1990, o Coral Bay Resort desenvolveuse aínda máis e no 2000, creouse o Resort Aphrodite Hills.
Hoxe, Paphos, cunha poboación de 32.754 habitantes (2011), é un popular recurso turístico que alberga un atractivo porto pesqueiro. Ktima é o principal barrio residencial mentres Kato Paphos, xunto ao mar, construíuse ao redor do porto medieval e contén a maior parte dos hoteis de luxo e da infraestrutura de entretemento da cidade. A Avenida Apostolou Pavlou (Avenida de San Pablo), a estrada máis transitada de Paphos, conecta as dúas partes da cidade. Comeza preto do centro da cidade en Kennedy Square e remata fóra da fortaleza medieval no porto.
Economía
A economía de Paphos depende en gran parte do turismo e hai catro centros turísticos no distrito: Kato Paphos, Coral Bay, Latchi, e Aphrodite Hills. O máis grande de lonxe é Kato Paphos, que emprega a máis da metade da poboación de Paphos. O cultivo, especialmente o cultivo de bananas, uva e tabaco, tamén contribúe significativamente á economía de Paphos. Paphos ten unha rede de distribución de auga que rega 5.000 ha de terreo. Paphos ten o segundo aeroporto internacional da illa. O porto de Paphos non é importante en termos de comercio internacional xa que a maior parte dos envíos utilizan o porto de Limassol. A mariña de Paphos ten importancia cultural e histórica e tamén se usa para a pesca.
A Torre, A Enfesta, Santiago de Compostela
A Torre é un lugar da parroquia da Enfesta no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Esta preto da igrexa e ao lado da Aldea de Abaixo. Atópase a 320 m de altitude con respecto ao nivel do mar. Foi fundado en 1836.
Clima
A Torre ten un clima oceánico con temperaturas suaves no inverno e son cálidas no verán (con máximas en agosto). Ten unha temperatura media anual de 13,3 °C. As maiores temperaturas alcanzadas foron de 23 °C e as menores de 5 °C. En canto as precipitacións, estas son abundantes no inverno (con máximas en decembro) e moderadas no verán (con mínimos en xullo).
Biodiversidade
A paisaxe característica deste lugar ten plantas autóctonas: toxos, silvas, ortigas... Entre as árbores destacan os castiñeiros, os piñeiros, os carballos e os eucaliptos (de recente cultivo debido a que se sacan beneficios a partir da súa madeira). Entre os cultivos máis estendidos entre a poboación da Torre están: a pataca, o grelo, a naviza e o millo.
The Arrival (filme de 1996)
The Arrival é un filme mexicano-estadounidense de 1996 escrito e dirixido por David Twohy e protagonizado por Charlie Sheen xunto con Lindsay Crouse, Ron Silver, Teri Polo e Richard Schiff. Sheen interpreta o astrónomo Zane Zaminsky que descobre evidencias de vida alieníxena intelixente e rapidamente se ve envolo nunha conspiración.
Videoxogo
O videoxogo The Arrival estreouse para Windows en 1997.
Joy Division
Se ben tiveron un modesto éxito na súa carreira, e lanzaron só dous álbums de estudio, Joy Division foron aclamados desde entón como un dos máis innovadores, evocativos e influentes grupos do seu tempo; Thim Jurek escribe: "Tan só nos deixaron un pequeno retallo de música e un eco que aínda soa".
Joy Divison foron etiquetados por moita xente como unha banda escura e depresiva, debido ó inhóspito da súa música e ó suicidio de Ian Curtis, pero, os restantes membros do grupo e a xente que coñeceu a banda negouno sempre.
As súas influencias van desde o proto-punk (The Velvet Underground, The Stooges), ó punk (Sex Pistols) ou mesmo o glam (David Bowie). Tomou de todas estas bandas bordeando sempre un ámbito máis alternativo. Poderíase dicir que Joy Division tomou destas bandas un pouco e o mesturou nun estilo que só poucos puideron interpretar: o post-punk. Do proto-punk tomou a súa excentricidade e lírica. Do punk tomou a forza escénica e musical, e finalmente tomou do glam a súa estética.
Membros
Joy Division estaba composto inicialmente por Ian Curtis (guitarra e voz), Bernard Sumner (guitarra e teclado), Peter Hook (baixo) e Terry Mason (batería). Tras o afastamento de Terry Mason en maio de 1977, Tony Tabac substituíuno fugazmente ata xuño de 1977 e Steve Brotherdale, tamén de modo provisional, ata agosto de 1977. Finalmente Stephen Morris converteuse no batería definitivo.
1976
Inspirados pola presentación dos Sex Pistols no Manchester Lesser Free Trade Hall, o 20 de xullo de 1976, Bernard Sumner (tamén coñecido como Bernard Dicken, Bernard Albrecht ou Bernard Albrecht-Dicken) e Peter Hook formaron un grupo xunto co seu amigo Terry Mason. Sumner mercou unha guitarra, Hook mercou un baixo e Mason un equipo de batería. O grupo puxo un anuncio nunha tenda de discos de Manchester, recrutando así a Maxi Koch e a Joakin Hail, que gravaban as voces, e a Ian Curtis como cantante. Curtis coñecía a Sumner, Hook e Mason de presentacións previas, xa que tamén estivera esa noite entre o público do concerto dos Sex Pistols xunto á súa esposa, Deborah. Richard Boon e Pete Shelley do grupo Buzzcocks suxeriron o nome Stiff Kittens para a banda. Se ben o nome "Stiff Kittens" apareceu nalgúns panfletos de presentacións, ó grupo nunca lle agradou nin o aceptou oficialmente.
1977
Debido a que carecía de confianza nas súas capacidades como batería, Mason abandonou o grupo o día anterior á primeira presentación no Electric Circus, para transformarse no representante do grupo. Para a ocasión, foi substituído por Tony Tabac. Momentos antes daquela presentación xunto a Buzzcocks e a Penetration, o 29 de maio de 1977, o grupo mudou o nome a Warsaw. Cinco semanas despois, tras seis presentacións, Tabac foi substituído polo batería do grupo punk Panik, Steve Brotherdale. Gravaron The Warsaw Demo o 18 de xullo de 1977, cinta que contiña cinco crúas cancións de punk.
Despois da demo, Brotherdale foi despedido; o resto da banda seguiu sen el. Brotherdale intentou integrar a Curtis no seu grupo, Panik, pero foi rexeitada a súa invitación. Stephen Morris foi contratado como substituto de Brotherdale, tras ver un anuncio na fiestra dunha tenda de música. Foi contratado en primeira instancia, xa que Curtis recordaba ter asistido ó mesmo colexio que Morris. Curtis era dous anos maior que Morris. En comparación cos baterías anteriores, Morris encaixou ben cos tres membros restantes.
A comezos de 1978, para evitar a confusión co grupo de punk de Londres Warsaw Pakt, Warsaw mudou o nome a Joy Division. Este nome fai referencia ó grupo de mulleres xudías usadas como escravas sexuais nos campos de concentración nazis, representadas na novela de 1955 de Ka-Tzetnik 135633. Se ben a elección do nome foi dun modo máis reflexiva, que unha forma de loitar contra os tabús, esta elección, xunto coa adopción por parte de Sumner do apelido Albrecht acumularon no grupo unha serie de críticas de perceptible insensibilidade. Incluso foron perseguidos por acusacións de neonazismo, acusacións que negaron vigorosamente.
1978: Formación Joy Division e Tony Wilson
150px|miniatura|O popular presentador da [[BBC, Tony Wilson, foi a persoa que levou á fama ós Joy Division.]] O primeiro concerto de Joy Division foi no Pip's de Manchester, o 24 de xaneiro de 1978. O 3 e 4 de maio dese ano gravaron para o selo RCA o material do seu primeiro disco. Pero o produtor John Anderson, crendo que o Punk non duraría moito e sen o consentimento dos músicos, encheu a gravación de sintetizadores na mestura final. A banda estivo completamente en desacordo con isto e o disco nunca foi editado -aínda que se convertería nun dos bootlegs máis coñecidos do grupo. Pouco despois Rob Gretton substituíu a Terry Mason como axente. Sobre o son da banda Bernard Sumner di: "Joy Division tiña unha fórmula pero nunca traballábamos en forma premeditada. Saía naturalmente. Eu era o ritmo e os acordes, e Hooky a melodía. Adoitaba tocar o seu baixo a un volume alto porque me gustaba distorsionar a guitarra e o amplificador que usaba só funcionaba ó máximo volume. Cando Hooky tocaba a un volume baixo, non se lle escoitaba. Steve tiña o seu propio estilo, diferente ó doutros baterías. Para min, o batería é o reloxo da banda porque é pasivo: el podía seguir o ritmo da banda, marcando o noso propio límite. En vivo, manexábamonos visualmente vendo a Ian bailar". En canto ás letras agrega que "todo o mundo di que as nosas letras son escuras e pesadas. Con bastante frecuencia pregúntanme por qué. A única resposta que podo dar é a miña resposta. O lugar onde vivía de neno, onde teño as miñas memorias máis felices, desapareceu. Todo o que queda é unha vella planta química. Decateime de que nunca ía poder volver atrás, recuperar esa felicidade. Entón está este baleiro. Para min Joy Division era acerca da morte da miña comunidade e da miña infancia. Era completamente irrecuperable".
O 9 de xuño Joy Division tocou con outras bandas na apertura do club The Factory de Tony Wilson, coñecido animador de Granada TV. O artista Peter Saville deseñou o póster do evento que foi coñecido como FAC 1!! Pouco despois Tony Wilson funda o selo discográfico Factory, que en decembro dese ano edita o EP A Factory Sample, un compilado das bandas do selo, entre as que estaban The Durutti Column, John Dowie ou Cabaret Voltaire. Joy Division participou cos temas Glass e Digital. O 27 de decembro fixeron o seu primeiro show en Londres, no Hope And Anchor de Islington fronte a unhas 30 persoas. Este foi, ademais, o primeiro concerto polo que cobraron entrada.
1979
O 14 de febreiro de 1979 Joy Division tocou na BBC, onde gravaron varios temas para o coñecido programa de John Peel -posteriormente sería coñecido (e editado) como The 1st Peel Session. Isto deulles bastante publicidade e en marzal dese mesmo ano tocaron como abreconcertos de The Cure no Marquee de Londres. En abril de 1979 gravan Unknown Pleasures, a produción foi de Martin Hannett e o deseño da tapa realizouno Peter Saville. Ambos os dous continuarían traballando con Joy Division e, posteriormente, con New Order. O disco tivo moi boas críticas e vendeuse ben. Malia o éxito e as ofertas de selos grandes, Joy Division decidiu ficar en Factory para poder ter control sobre a súa música. En novembro de 1979 a Warner Bros. americana ofreceulles un millón de dólares para distribuír o seu disco nos Estados Unidos e facer algúns vídeos. Nunca responderon. A súa actitude sería similar cando en maio de 1980 repetiuse a oferta en termos máis favorables para a banda.
O 31 de agosto de 1979 reuniron a 1200 persoas no Electric Ballroom, Londres. A maior audiencia que tivo a banda. O 15 de setembro apareceron na televisión no programa Something Else da BBC -antes apareceran un par de veces en Granada TV-. Os violentos movementos de Ian durante "Transmission" e "She's lost Control" impresionaron á audiencia. Pronto chamarían a atención por outras razóns. Curtis sufría de epilepsia e con frecuencia tiña convulsións, espasmos e mesmo perda do coñecemento. O 26 de novembro gravaron por segunda vez con John Peel -The 2nd Peel Session-. Unha das cancións era "Love will tear us apart" que axiña se converteu nun clásico da banda e unha das máis coñecidas cancións "non gravadas" de Inglaterra: ata o 10 de abril de 1980 en que foi editada como single, só era posible oíla nos concertos.
En decembro iniciaron un breve tour por Europa que se prolongou ata xaneiro e durante o cal terminou o affaire de Ian con Annick Honore que comezara un par de meses antes. Deste tour é famoso o concerto no club Paradiso de Amsterdam. Non só porque nel tocaron dous sets consecutivos cun total de 17 temas, senón tamén por ser outro dos bootlegs máis famosos da banda. En marzo de 1980 a revista Sordine Sentimental editou un disco de sete polgadas chamado Licht Und Blindheit, publicándose 1578 copias numeradas sen silencios entre as cancións. Foi unha produción de Martin Hannett que incluíu Dead Souls e Atmosphere -outro clásico- que Joy Division gravara en outubro do ano anterior.
1980: Suicidio de Ian Curtis e Closer
200px|miniatura|Epitafio na tumba de Ian Curtis, onde figura a súa frase máis célebre: «Love will tear us apart». En marzo gravaron o material do seu segundo disco, Closer e o single "Love Will Tear Us Apart". O tratamento médico de Curtis non axudaba e a súa condición xeral parecía agravarse a medida que a axenda da banda aumentaba. Os seus ataques continuaban, incluso en escena. Durante un concerto tocando antes ca The Stranglers perdeu o control de si mesmo e derrubou a batería. Tres días despois intentou suicidarse cunha sobredose de fenobarbital. A noite seguinte debeu ser substituído no concerto do Derby Hall, Bury. A xente, que esperaba a Curtis, comezou un verdadeiro caos onde non faltaron golpes e botellas voando. Curtis viu todo desde o backstage e non puido deixar de sentirse responsable.
O 2 de maio Joy Division tocou o seu derradeiro concerto en Birmingham. Este concerto, a única vez que tocaron Ceremony, aparecería logo no disco dobre Still. Dúas semanas despois, ían a partir aos Estados Unidos para facer o seu primeiro tour nese país.
Carl von Clausewitz
Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz, nado en Burg (ducado de Magdeburgo) o 1 de xuño de 1780 e finado en Breslau (Silesia) 16 de novembro de 1831, foi un militar prusiano, un dos máis influentes historiadores e teóricos da ciencia militar moderna. É coñecido principalmente polo seu tratado Von Kriege (Da Guerra, primeira edición: 1832) no que aborda ao longo de oito volumes unha análise sobre os conflitos armados, dende a súa formulación e motivacións ata a súa execución, abranguendo comentarios sobre táctica, estratexia e mesmo filosofía. As súas obras influíron de forma decisiva no desenvolvemento da ciencia militar occidental, e continúan a ensinarse tanto na maioría das academias militares do mundo como en cursos avanzados de xestión empresarial e mercadotecnia.
Joy Division
Influencia na música gótica
Joy Division foi descrito como "gótico" polo seu representante en 1979, comparándoos coa música pop daquel entón. Algunhas persoas consideran que son os precursores do rock gótico. A pesar do feito de que Joy Division non vestían no que podería considerarse como "estilo gótico", este xénero estaba nacendo durante a carreira de Joy Division, e aínda non estaba asociado con ningún tipo de imaxe.
Carl von Clausewitz
Primeiros anos
Clausewitz naceu na localidade de Burg (Magdeburgo), reino de Prusia, no seo dunha familia de clase media non moi ben situada economicamente. O avó paterno, Gottlob Benedict Clausewitz, quen á súa vez era fillo dun pastor luterano, fora profesor de teoloxía. O pai de Clausewitz, Friedrich Gabriel Clausewitz, serviu como tenente no exército prusiano baixo as ordes de Frederico II o Grande, ata que foi retirado forzosamente trala guerra dos Sete Anos (1756-1763) cando o rei ordenou a desmobilización inmediata de todos os oficiais que non fosen de ascendencia nobre. Carl foi o cuarto e último fillo. Clausewitz e dous dos seus irmáns (tamén oficiais) foron os primeiros en levar a mención honorífica de von, polo que existe unha certa controversia sobre se se lles concedeu o título como recompensa polos seus servizos, ou se é que a orixe nobre da familia foi posteriormente recoñecida.
Alistouse para o servizo no Exército Prusiano a principios do verán de 1792, aos 12 anos, como cabo do 34.º rexemento de infantaría, xa baixo o nome de «von Clausewitz». A súa familia falsificou a súa data de nacemento ao 1 de xuño co fin de aparentar que xa tiña 13 anos. Participou no seu primeiro combate durante as campañas do Rin (1793-1794). Logo serviu durante o asedio de Maguncia e a invasión prusiana de Francia durante a Revolución Francesa. Ao retirarse Prusia da guerra en 1795, pasou os cinco anos seguintes en servizos de gornición en Neuruppin. Investiu ese tempo en educarse a si mesmo, mesmo máis aló dos temas estritamente militares: mostrou interese na arte, a ciencia, a educación, a filosofía e a ética, sentando as que foron as bases da súa posterior produción literaria, na que mostrou influencias de todos estes elementos.
A súa autoformación tivo tal éxito que logrou ser aceptado na recentemente fundada Kriegsakademie de Berlín en 1801, aos 21 anos de idade. Ademais dos temas propiamente militares, estudou a fondo as obras de Kant, quen exerceu unha grande influencia, e converteuse nun dos alumnos favoritos do xeneral Gerhard von Scharnhorst, director da Academia e futuro primeiro Xefe de Estado Maior do novo exército de Prusia xurdido en 1809. Clausewitz, xunto cos seus íntimos amigos Hermann von Aboien (1771–1848) e Karl von Grolman (1777–1843), foi un dos principais aliados de Scharnhorst nos seus esforzos por reformar o exército prusiano entre 1807 e 1814.
Membro da Militärische Gesellschaft, en 1804 graduouse como o primeiro da súa promoción e foi nomeado inmediatamente axudante de campo do príncipe Augusto Fernando de Prusia, iniciando así o seu contacto coa casa real prusiana e a alta sociedade. Ao ano seguinte publicouse a súa primeira obra, un artigo inicialmente anónimo aparecido na revista Neue Bellona no que criticaba algúns dos conceptos sobre estratexia desenvolvidos por Heinrich von Bülow.
As guerras napoleónicas
miniatura|esquerda|175px|Marie von Clausewitz, condesa von Brühl Ao estalar as guerras napoleónicas, tanto Clausewitz como von Aboien serviron co exército prusiano durante a Cuarta Coalición. Cando Napoleón Bonaparte invadiu Prusia en outubro de 1806, enfrontóuselle un masivo exército prusiano-saxón liderado por Carlos Guillerme Fernando, duque de Brunswick. Clausewitz, que ocupaba o posto de axudante, participou na batalla de Jena (14 de outubro de 1806), que, do mesmo xeito que a librada paralelamente en Auerstädt, acabou cunha esmagadora vitoria francesa e a desintegración completa do exército prusiano. Carlos Guillerme resultou gravemente ferido, morrendo varios días despois, Prusia converteuse nun estado satélite de Francia e Clausewitz pasou a ser un dos 25000 prisioneiros capturados aquel día. Tiña entón 26 anos, e permaneceu cativo en Francia ata 1808.
A tremenda derrota producida actuou, tanto en Clausewitz como na maioría das mellores mentes militares prusianas, en forma de revulsivo. A forza militar da monarquía alemá fora esmagada sen remisión por un exército de base popular e orixe revolucionaria. Tras volver da súa catividade, uniuse definitivamente ao movemento reformador impulsado por Scharnhorst e August Neidhardt von Gneisenau, con quen tamén trabou amizade en breve. Ensinou na Academia na que se formou e contraeu matrimonio co amor da súa vida, a condesa Marie von Brühl, pasando a relacionarse coas elites literarias e intelectuais de Berlín.
En 1810 foi nomeado titor militar do príncipe da coroa, Frederico Guillerme (que máis tarde sería o rei Frederico Guillerme IV), para quen escribiu o ensaio titulado «Os máis importantes principios da arte da Guerra para completar o meu curso de instrución para a súa Alteza Real o Príncipe da Coroa», máis comunmente coñecido como Principios da Guerra, texto no que asentaba as bases, aínda que de forma rudimentaria, da que sería a súa obra posterior. Con todo, non todas as súas ideas posteriores estaban aquí completadas ou mesmo presentes, especialmente no que respecta á profundidade filosófica de Von Kriege. De modo que a interpretación popular (totalmente errónea) que se fixo posteriormente deste ensaio, como unha especie de resumo da súa obra máis extensa, xerou unha gran cantidade de confusións e malentendidos ao longo dos anos.
En 1812, durante a preparación da invasión napoleónica de Rusia, opúxose, como moitos outros, á postura oficial prusiana de apoio a Francia. Gran cantidade de oficiais prusianos (entre os que se contaban Gneisenau, Aboien e o propio Clausewitz) solicitaron a baixa voluntaria do exército e dirixíronse de forma clandestina a Rusia, onde se puxeron ao servizo do tsar Alexandre I, coa esperanza de que o exército ruso liberase os prusianos da dominación francesa. Aínda que adscritos todos eles á Lexión Alemá, Clausewitz serviu, debido ao seu historial e formación, como axudante de campo e xefe de Estado Maior en diversas unidades. No entanto, o seu total descoñecemento da lingua rusa e a falta de confianza xeneralizada cara aos prusianos (cuxo estado declarara a guerra a Rusia) impediron que recibise o mando de tropas. Con todo, non permaneceu inactivo: participou na retirada rusa, combateu no baño de sangue da batalla de Borodino e, como xefe do Estado Maior dun corpo de exército ruso, foi testemuña directa da retirada francesa dende Moscova, incluíndo o desastroso cruzamento do Beresina. Tamén participou na redacción da Convención de Tauroggen, que ocasionou o paso do corpo prusiano ás filas rusas, e acabou provocando a alianza forzosa de Prusia con Rusia e o Reino Unido de Gran Bretaña, dando paso á Sexta (e definitiva) Coalición que finalmente logrou derrotar a Bonaparte e os seus aliados. miniatura|[[Húsares prusianos na batalla de Leipzig (1813).]] Cando en 1813 Rusia devolveu o control da Lexión Alemá a Prusia, Clausewitz e o resto dos prusianos volveron entrar en servizo no seu exército de orixe. Con todo, a posición de Clausewitz a ollos da Corte (e especialmente do rei) quedara moi danada pola súa defección, a súa postura contraria á oficial e o seu papel na redacción e aceptación da Convención que forzara o rei a cambiar a súa política. De modo que, a pesar de ser ascendido a coronel, non logrou ningún destino. Afortunadamente, o seu amigo Gneisenau, ascendido a xeneral e nomeado Xefe de Estado Maior do Mariscal de Campo Gebhard Leberecht von Blücher, reclamouno como axudante, posición na que tivo un papel destacado nas batallas posteriores. Participou na mastodóntica batalla de Leipzig e distinguiuse na de Lützen, na que resultou ferido tras liderar persoalmente varias cargas de cabalaría. Na mesma batalla resultou mortalmente ferido o seu mentor, Scharnhorst, que faleceu uns días despois.
En 1815 Clausewitz foi nomeado Xefe de Estado Maior do III corpo de exército prusiano, baixo o mando do xeneral Johann von Thielmann. Ocupando devandito posto durante a campaña de Waterloo, participou na batalla de Ligny, na que a súa unidade logrou escapar relativamente indemne da derrota xeral prusiana o 16 de xuño de 1815 a mans das tropas dirixidas persoalmente por Napoleón. Este, con todo, non logrou destruír totalmente as forzas prusianas. O seu segundo intento levou á batalla de Wavre os días 18 e 19 de xuño, na que o corpo de exército de Thielmann, superado en proporción de máis de dous a un, logrou protexer a retagarda do resto do continxente prusiano. A pesar de ser finalmente derrotado, o esforzo da unidade na que servía Clausewitz permitiu tanto a chegada providencial das forzas de Blücher á crucial batalla de Waterloo como o bloqueo da forza francesa lanzada para destruílos (dous corpos de infantaría e un de cabalaría), que poderían cambiar o signo da batalla en caso de lograr chegar á mesma.
En 1818 foi ascendido a maior xeneral e nomeado director da Academia Militar Prusiana en Berlín. A pesar de que sufría aínda o desprezo da corte, e con Prusia dominada por unha corrente cada vez maior de conservadorismo oposto frontalmente ás reformas sociais e militares das que fora tan fervente defensor, Clausewitz mantívose en devandito posto ata 1830, ignorado por todos nunha especie de retiro dourado. A pesar de ser o director (ou seguramente por esa causa), non podía dedicarse directamente ao ensino nin aplicar as súas teorías pedagóxicas, polo que ocupou o seu tempo en preparar diversos libros e ensaios sobre campañas militares, especialmente o que posteriormente foi a súa obra magna, Von Kriege.
Posguerra e morte
En 1830, o estalido de diversos movementos revolucionarios por toda Europa e unha crise política en Polonia parecían presaxiar unha nova guerra a nivel continental. Clausewitz volveu ao servizo activo como Xefe de Estado Maior do único exército que Prusia podía mobilizar nese momento, liderado polo seu bo amigo o agora mariscal de campo Gneisenau. Mentres permaneceron estacionados na fronteira, un estalido de cólera iniciado en Polonia decimou o exército prusiano. Gneisenau enfermou o 23 de agosto de 1831. Tras uns meses, Clausewitz regresou ao seu fogar en Breslau, aparentemente san, mais en pouco tempo comezou a mostrar síntomas da mesma enfermidade. Faleceu o 16 de novembro de 1831, aos 51 anos de idade.
Pensamento
A miúdo adoita citarse o concepto máis provocador da súa obra: «a guerra é a continuación da política por outros medios». Con todo, esta idea non tiña o menor matiz de cinismo no contexto do libro. Clausewitz pensaba que a guerra moderna é un «acto político», e esta manifestación puña en xogo o que el consideraba o único elemento racional da guerra. Na súa concepción, os outros dous elementos da guerra son por unha banda o odio, a inimizade e a violencia primitiva, e por outra o xogo do azar e as probabilidades.
Na teoría de Clausewitz, os elementos do odio, o cálculo e a intelixencia (dito doutro xeito, a paixón, o xogo e a política) forman unha trindade inseparable. Así pois, Alemaña baseouse en Clausewitz para unificar a condución militar e a política durante as dúas guerras mundiais do século XX. Observada con rigor, a súa filosofía indica que o cálculo dos militares (a estratexia) e a condución política tratan de dirixir e instrumentar unha tendencia á violencia e a hostilidade preexistente. Sostiña que, aínda cando un conflito se iniciase sen esa base emocional, o seu desenvolvemento necesariamente influiría neste plano.
Clausewitz concibía a guerra como unha empresa política de alto voo, sen descoñecer o sangue e a brutalidade que implica. Por iso, consideraba que todos os recursos dunha nación deben porse ao servizo da guerra cando se decide a súa execución. E pensaba que a guerra, unha vez iniciada, non debe deterse ata desarmar e abater o inimigo. A súa definición da guerra é:
Novara
Novara (Nuara no dialecto local, Noara en piemontés) é unha cidade de 102.630 habitantes do norte de Italia, na rexión do Piemonte e capital da provincia homónima. É a segunda cidade máis poboada do Piemonte despois da capital Torino. Sitúase no centro de importantes liñas de tráficos comerciais, entre as ás viarias que unen Milán, Torino e Xénova á Suíza. O símbolo da cidade é a basílica de San Gaudenzio, que ten unha altura de 122 metros. Novara limita cos seguintes concellos: Caltignaga, Cameri, Casalino, Galliate, Garbagna Novarese, Granozzo con Monticello, Nibbiola, Romentino, San Pietro Mosezzo e Trecate.
miniatura|250px|Cúpula da basílica de San Gaudenzio, símbolo de Novara con 122 metros de alto.
Johnny Carson
John William “Johnny” Carson, nado o 23 de outubro de 1925 en Corning e finado o 23 de xaneiro de 2005, foi un humorista e presentador de televisión estadounidense.
Traxectoria
Coñecido por ser o presentador de The Tonight Show Starring Johnny Carson na NBC durante 30 anos (1962–1992), Carson recibiu seis Emmys e un Peabody, recibiu tamén a Medalla Presidencial da Liberdade en 1992 e o Premio Kennedy en 1993. Carson converteuse a partir da década de 1970 nunha icona estadounidense, dándolle consistencia aos programas nocturnos de talk show estadounidense modificando o formato que tiñan da época de Ed Sullivan, onde o presentador era tan só literalmente o que presentaba os diferentes espectáculos do programa cara a un formato no que o presentador se converte nun auténtico anfitrión, interactuando activamente cos convidados. Xente como David Letterman, Jay Leno, Conan O'Brien, Craig Ferguson e Jimmy Fallon recoñeceron a influencia de Carson nos seus programas.
Ronnie Simpson
Ronald Campbell Simpson, coñecido como Ronnie Simpson, nado en Glasgow o 11 de outubro de 1930 e finado na mesma cidade o 19 de abril de 2004, foi un futbolista e adestrador de fútbol escocés. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección escocesa. Xogou no Celtic FC e foi compoñente dos Lisbon Lions, que foran quen de consegui-la única Copa de Europa que ten o club católico aló polo 1967.
Traxectoria
Xogou para os de Glasgow un total de 188 partidos de carácter oficial quedando a súa portaría sen recibir gol ningún en aproximadamente o 50% dos encontros que disputou..
Ademais de formar parte dese mítico Celtic entre as tempadas de 1964 á de 1970 (retírase non pola idade senón por unha mancadura nun brazo), tiña defendido anteriormente as cores do Queen's Park, do Third Lanark, do Newcastle United e mais do Hibernian nesta orde.
Puido vesti-la camisola nacional en 5 ocasións chegándolle o debut con 36 anos por incrible que poida semellar. De feito, foi un daqueles xogadores que venceron en Wembley no 1967 por 2-3 a uns ingleses que dende que quedaran campións do mundo no ano anterior non perderan deica ese intre.
Era fillo de Jimmy Simpson, un defensa central da década dos 30 que chegara a xogar coa selección escocesa de fútbol e que pertencera ó Rangers por curioso que poida resultar e ó Dundee United.
Como adestrador tan só estivo en ativo un ano no mando do Hamilton Academical F.C.. A nivel persoal cómpre salienta-lo galardón recibido en 1967 de Xogador escocés do ano segundo a Asociación de Xornalistas do Fútbol Escocés.
Morreu a causa dun infarto de miocardio.
Arroz con chícharos
Arroz con chícharos foi un programa da Televisión de Galicia que se emitiu na tempada 1990-1991 dedicado á realización de receitas de cociña e ofrecer información sobre a gastronomía e o mundo do cosumo, dirixíao  Xosé Cermeño e presentábao Susana Dans.
Contido
En cada programa había un cociñeiro convidado que tras unha primeira presentación realizaba dúas receitas, a colaboradora Carmen Parada falaba dalgún dos produtos que precisaba esas receitas e o doutor Juan Jesús Gestal comentaba as cualidades nutriciais ou medicinais de diversos alimentos.
Patinaxe sobre xeo
miniatura|Patinador no [[lago Neusiedl]] A patinaxe sobre xeo é unha disciplina e un deporte que se leva a cabo en superficies de xeo liso. O patinador debe empregar un calzado especial, denominado "patíns de xeo", que consisten nunhas botas de coiro xa sexa natural ou sintético, que deben de ter un taco de madeira ou plástico relativamente lixeiro á vez que resistente. As coitelas forman parte dos patíns de xeo cumprindo un rol fundamental na técnica. Grazas ás coitelas, que son relativamente delgadas, é posíbel o deslizamiento fluído. As coitelas teñen dous fíos, interno e externo, estes situados a cada lado da coitela. Aínda que a patinaxe sobre xeo pode ser vista como un pasatempo, tamén é unha disciplina, na cal se require tanto fortaleza física como mental á hora de practicala. Esta tamén require que o practicante sexa alguén artístico e capaz de moverse axilmente para chamar a atención do espectador.
Anfiteatro
dereita|miniatura|400px|O [[Coliseo de Roma, Italia.]] O anfiteatro (do grego antigo amphitheatron) é un tipo de edificio público característico da civilización romana, empregado para acoller espectáculos e xogos, coma a munera ou loita de gladiadores e as venatio ou loitas con animais. Os máis antigos foron construídos en Etruria e Campania e datan de finais do século II. Este tipo de edificación é de orixe romana e non se atopa nin en Grecia nin en Asia Menor.
Patinaxe sobre xeo
Historia temperá
Un estudo realizado por Federico Formenti da Universidade de Oxford suxire que a patinaxe sobre xeo máis antiga tivo lugar no sur de Finlandia hai máis de 3000 anos. Orixinariamente, os patíns eran simplemente afiados, cun óso esmagado atado á parte inferior do pé. Os patinadores non patinaban no xeo, senón que se deslizaban sobre el. A patinaxe verdadeira xurdiu cando se empregou unha folla de aceiro con bordos afiados. Os patíns entón cortan o xeo en lugar de deslizarse sobre el. A adición de bordos aos patíns de xeo realizárona os neerlandeses nos séculos XIII ou XIV. Estes patíns de xeo eran de aceiro, con bordos afiados na parte inferior para facilitar o movemento. A construción dos patíns de xeo modernos mantívose practicamente igual dende entón. Nos Países Baixos, a patinaxe sobre xeo considerábase apropiada para todas as clases de persoas, como se mostra en moitas imaxes dos mestres pintores.
Anfiteatro
Ademais da súa finalidade, a diferenza máis salientable entre un anfiteatro nun teatro romano clásico é a forma da súa estrutura, o anfiteatro é de forma circular ou ovalada namentres que o teatro é semicircular. Tamén hai que diferenciar o anfiteatro do circo romano, que era empregado para espectáculos de carreiras de cabalos e tiña unha forma elíptica.
As bancadas (cavea) estaban divididas en zonas de xeito que as clases sociais se dispoñían de forma estratificada: as máis altas preto da area e as inferiores máis afastadas (posiblemente destinando estas últimas fileiras para mulleres e escravos).
Patinaxe sobre xeo
Historia temperá
A patinaxe sobre xeo tamén se practicou na China durante a dinastía Song, e fíxose popular entre a familia gobernante da dinastía Qing.
Aumento da popularidade e primeiros clubs
miniatura|The Skating Minister de [[Henry Raeburn, representa un membro do Edinburgh Skating Club na década de 1790]] A patinaxe sobre xeo foi levada a Gran Bretaña dende os Países Baixos, onde Xacobe II se exiliara brevemente no século XVII. Cando regresou a Inglaterra, este «novo» deporte foi introducido á aristocracia británica, e axiña foi gozado por xente de todas as condicións sociais.
Anfiteatro
O anfiteatro máis coñecido é sen dúbida o Coliseo de Roma, cuxo nome era na realidade Anfiteatro Flavio (en latín Amphitheatrum Flavium). dereita|miniatura|400px|Interior do [[Coliseo de Roma, Italia.]]
Patinaxe sobre xeo
Aumento da popularidade e primeiros clubs
O primeiro club de patinaxe organizado foi o Edinburgh Skating Club, formado na década de 1740, aínda que hai que afirma que o club se estableceu en 1642.
Anfiteatro
Orixe
Curio o Mozo, a mediados do século I a. C., con motivo da morte do seu pai, decidiu facer na súa honra uns xogos. Para tal fin creou dous teatros de madeira que mediante un trebello quedarían unidos entre si, para o combate de gladiadores. Creouse así o primeiro anfiteatro, xustificando a súa orixe etimolóxica anfi-teatro: dous teatros.
Patinaxe sobre xeo
Aumento da popularidade e primeiros clubs
Desta descrición e doutras, é evidente que a forma de patinar practicada polos membros do club era unha forma temperá de patinaxe artística en lugar de patinaxe de velocidade. Para seren admitidos no club, os candidatos tiñan que pasar unha proba de patinaxe onde realizaban un círculo completo en cada pé (por exemplo, unha figura de oito), e despois saltaban primeiro sobre un chapeu, logo dous e tres, colocados un enriba do outro no xeo.
Anfiteatro
Anfiteatros romanos
250px|miniatura|dereita|[[Anfiteatro de El Djem.]] 250px|miniatura|dereita| [[Anfiteatro de Tarraco|Anfiteatro de Tarragona.]] Dentro da ampla zona de influencia do Imperio Romano atopáronse restos duns 75 anfiteatros. Algúns deles están presentes nas seguintes localidades:
Patinaxe sobre xeo
Aumento da popularidade e primeiros clubs
Na Europa continental, a participación na patinaxe sobre xeo limitábase aos membros das clases altas. O emperador Rodolfo II do Sacro Imperio Romano gozou tanto patinando sobre xeo, que fixo construír un gran parque de xeo na súa corte para popularizar o deporte. O rei Luís XVI de Francia introduciu a patinaxe sobre xeo en París durante o seu reinado. Madame de Pompadour, Napoleón I, Napoleón III e a Casa de Estuardo eran, entre outros, afeccionados reais e de clase alta á patinaxe sobre xeo. esquerda|miniatura|Interior do Glaciarium en 1876 O seguinte club de patinaxe que se estableceu foi en Londres e non se fundou ata 1830. A mediados do século XIX, a patinaxe sobre xeo era un pasatempo popular entre a clase alta e media británica (a raíña Vitoria coñeceu o seu futuro marido, o príncipe Albert, a través dunha serie de viaxes de patinaxe sobre xeo) e os primeiros intentos de construción de pistas de patinaxe artificial fixéronse durante a «teima das pistas» de 1841-1844. Como a tecnoloxía para o mantemento do xeo natural non existía, estas pistas de patinaxe temperás emprgaron un substituto consistente nunha mestura de manteiga de porco e varios sales. Un artigo da edición do 8 de maio de 1844 da revista Living Age de Littell, que se titulaba Glaciarium, dicía: «Este establecemento, que foi trasladado ao Tottenham Court Road do Grafton Street East, inaugurouse o luns pola tarde. A área de xeo artificial é extremadamente conveniente para aqueles que desexan participar no grácil e varonil pasatempo da patinaxe».
Xurdimento como deporte
Os gañadores dos torneos locais eran convidados a participar nos grandes campionatos nos que patinadores de todo o Fens competían por premios en efectivo ante miles de espectadores. Os encontros do campionato adoptaron a forma dunha competencia principal galesa ou «último home de pé». Os competidores, 16 ou ás veces 32, eran emparellados en series e o gañador de cada serie pasaba á seguinte rolda. Medíase un percorrido de 660 iarda s sobre o xeo, e colocábase un barril cunha bandeira en cada extremo. Durante unha carreira dunha milla e media, os patinadores completaban dúas roldas do percorrido, con tres voltas ao redor do barril. esquerda|miniatura|Fen runners Nos Fens, os patíns chamábanse pattens, fen runners ou corredores de Whittlesey. O estribo estaba feito de madeira de faia. Colocábase un parafuso no talón da bota e aparafusábanse tres púas pequenas na parte dianteira para manter estable o patín. Había buracos no estribo para que as correas de coiro se suxeitasen ao pé. As follas de metal eran lixeiramente máis altas na parte traseira que na dianteira. Na década de 1890 os patinadores comezaron a competir con patíns ao estilo noruegués.
O sábado 1 de febreiro de 1879, varios patinadores profesionais de Cambridgeshire e Huntingdonshire reuníronse no Guildhall de Cambridge para fundar a National Ice Skating Association, o primeiro organismo nacional de patinaxe sobre xeo do mundo.
Patinaxe artística sobre xeo
O primeiro libro instructivo sobre patinaxe sobre xeo foi publicado en Londres en 1772. O libro, escrito polo tenente de artillaría británico Robert Jones, describe formas básicas de patinaxe artística como círculos e figuras de oito. O libro foi escrito exclusivamente para os varóns, xa que as mulleres non adoitaban patinar sobre xeo a finais do século XVIII. Soa publicación deste manual a patinaxe sobre xeo dividiuse nas súas dúas disciplinas principais, a patinaxe de velocidade e a patinaxe artística.