cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dacia (provincia romana)
Repoboamento e colonización
Debido á súa propia situación xeográfica e estratéxica, así como á importancia económica do territorio, a provincia de Dacia non quedou como unha mera avanzada de fronteira, senón que requiriu unha intensa colonización, que foi incentivada polo goberno. Unha fonte tardía fala de innumerables colonos chegados de todo o Imperio. De feito, unha rica documentación epigráfica confirma que a provincia tiña unha poboación cosmopolita.
O proceso de colonización durou 165 anos. A destrución das cidades dacias e a reconstrución segundo o modelo urbanístico da cidade romana, así como a introdución do latín como lingua oficial, aceleraron o proceso de romanización e, posteriormente, da cristianización. Nas cidades, os veteranos de guerra licenciados das lexións contribuíron igualmente á difusión da cultura e civilización romanas.
O abandono da provincia
Co proceso das invasións bárbaras a partir do século III, as tribos xermánicas exerceron presión sobre as provincias fronteirizas do Imperio romano, á vez que os recursos militares do Imperio comezaban a estar sobrecargados. De feito, aínda que o emperador Aureliano logrou derrotar aos godos na zona no 271, tomou a decisión de abandonar a provincia, iniciando ese mesmo ano a evacuación do Exército romano e da administración civil cara á provincia de Moesia, evacuación completada no 272.
Descubrimento das antigüidades romanas
As antigüidades romanas de Transilvania foron os primeiros testemuños arqueolóxicos de Romanía que suscitaron interese na época moderna.
A historia dos estudos comezou no século XV, cando a rexión en parte pertencía ao reino de Hungría. As ruínas de Sarmizegetusa, aínda visibles, xurdían a pouca distancia do castelo de Hunedoara, unha das residencias do rei Matías Corvino. A súa corte era unha das máis brillantes de Europa e acollía a diversos humanistas, co que ao advertir os restos comezouse a recoller as inscricións e a transcribilas. A obra destes primeiros eruditos forma parte da historia xeral da cultura, máis que da arqueoloxía.
De feito, os intereses dos anticuarios contribuíron tamén a destruír os derradeiros restos das cidades romanas que aos poucos eran redescubertas, xa que deron lugar a espoliacións masivas. O fenómeno medrou entre o século XVIII e o XIX, cando os descubrimentos de Transilvania foron engrosar as coleccións imperiais de Viena, mentres que no Principado de Valaquia formábanse, segundo o modelo da Europa occidental, as primeiras coleccións aristocráticas. En Transilvania, a máis importante era a do barón Brukenthal, primeiro núcleo do Museo de Sibiu.
Ferdinando Marsigli (1658-1730) foi un enxeñeiro militar de Bolonia que percorreu Transilvania, Hungría e Valaquia co exército austríaco co encargo de precisar os límites das provincias anexionadas facía pouco ao Imperio austrohúngaro tras as guerras austro-turcas. Marsigli rexistrou e debuxou todas as antigüidades que se atopou, compilando un mapa arqueolóxico do que saíron varias edicións. Traballo útil aínda debido aos restos que documentou e que foron destruídos posteriormente.
En 1843 foi fundado o Museo de Bucarest concibido non como pura colección de arte, senón como recolección sistemática do material arqueolóxico. Na segunda metade do século XIX comezan as escavacións nas cidades da Dacia meridional, realizadas por Grigore Tocilescu, cuxo nome está vencellado á publicación do monumento triunfal de Adamclisi en Dobruia.
Sarmizegetusa
Declarada zona de interese nacional e sustraída así das rapinas dos buscadores das antigüidades, a Sarmizegetusa romana foi obxecto de escavacións sistemáticas a partir de 1924. Hai poucos vestixios, mais foi posible precisar máis ou menos a súa extensión. Fundada sobre terreo virxe, tiña unha planta regular, case cadrada, e estaba amurallada. Posteriormente, construíronse fóra da cidadela un anfiteatro e algúns templos.
No centro da cidade acháronse o foro e un vasto edificio anexo, que unha inscrición permitiu identificar coa sede do colexio dos augustais, os sacerdotes municipais encargados do culto ao emperador. O edifico é posterior ao foro, que se remonta á fundación de Sarmizegetusa.
No lado sur do Foro, unha serie de tendas foron transformada nunha sala basilical, dende a que se accedía ao complexo adxacente. O acceso principal á sede dos augustais estaba no lado oposto e daba a un gran patio cun altar no centro. De alí, a través dun pórtico, pasábase a un segundo patio máis pequeno, cuxo lado posterior estaba bordeado por un corpo de edificación cunha fachada monumental de arcadas cegas, que comunicaba coa sala basilical do foro e estaba subdividido nunha serie de estancias; a central facía de templo.
O complexo está inspirado na arquitectura militar, xa que representa, na distribución dos ambientes que gravitan sobre o patio interior, a planta típica do pretorio castrense. Por dimensións e dignidade arquitectónica é o máis notable dos identificados na cidade.
Elemento regulador en trans
Un elemento regulador en trans ou elemento trans regulador (trans-regulatory element) é un xene que codifica unha molécula difusible (proteína ou ARN) que actúa sobre outro xene afastado e o regula. Estes elementos dise que teñen unha actuación en trans ou que actúan en trans (trans-acting) ou que son trans reguladores ou elementos que actúan en trans, xa que actúan a través doutra molécula.
A molécula reguladora que producen estes xenes é un factor regulador en trans, factor trans regulador ou factor que actúa en trans (ás veces tamén se lles chama elementos, igual que aos xenes). Xeralmente son proteínas como factores de transcrición, xa sexa o factor de transcrición xeral ou os específicos de tecidos ou proteínas regulatorias de unión ao ADN. Tamén poden codificar ARNs pequenos regulatorios, como microARNs. Estes factores poden producirse a grande distancia do xene que regulan, mesmo noutro cromosoma. Pero aínda no caso en que un xene regulador en trans se encontre no mesmo cromosoma, sempre actúa por intermediación doutra molécula (proteína, ARN), polo que a súa actuación é intermolecular, a diferenza dos elementos cis reguladores que non codifican outras moléculas (actuación en cis) e xeralmente están próximos ao xene que regulan, funcionando como sitios de unión.
Pacios, Chouzán, Carballedo
Pacios é un lugar da parroquia de Chouzán, no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (1 home e 8 mulleres), os mesmos ca en 2016.
Toponimia
O topónimo fai referencia a terras boas e produtivas, é o mesmo ca Pazos ou Palacios (do latín ).
Cancioneiro Popular Galego
O Cancioneiro popular galego, é un traballo de investigación realizado por Dorothé Schubarth e Antón Santamarina e promovido pola Fundación Barrié, que recolle unha amplísima recompilación das cancións populares do país. Esta obra supón a máxima achega realizada até o momento na área de coñecemento e conservación do folclore musical de Galicia. Cada un dos sete volumes divídese nun tomo de melodías e partituras e outro de letras.
O traballo de recolleita levouse a cabo, entre 1978 e 1983 por Dorothé Schubarth, coa inestimábel axuda de Antón Santamarina, por trinta e oito zonas da nosa xeografía, incluídas áreas limítrofes. A riqueza, a diversidade e a particularidade das nosas melodías, coplas, lendas e contos prolongaron o traballo máis do inicialmente planeado e permitiron configurar un corpus de traballo sobre o que fundar unha nova metodoloxía etnomusicolóxica, con novos parámetros de clasificación e de estudo, que continúan a influír nos investigadores actuais. O resultado deste inmenso labor foi a publicación do Cancioneiro Popular Galego, en sete volumes, como quedou dito, editados pola Fundación Barrié en 1984, que apoiou economicamente a prolongada estancia da profesora Schubarth en Galicia.
Claudio Cuveiro
Claudio Cuveiro González, nado en Pontevedra e finado en Barcelona o 27 de decembro de 1915, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Tratado de la buena educación. Colaborou, xunto con Antolín Esperón e Manuel Ángel Couto, no semanario Las Musas del Lérez de Pontevedra. Escribiu artigos para os xornais El Alerta (1864-1865) e El Buscapié (1865-1868), e para a Revista de Primera Enseñanza (1865-1870). Dirixiu o Diario de Pontevedra en 1879. Como autor teatral estreou en 1881 no Teatro Variedades de Madrid a peza Qué noche! Tamén foi animador de numerosos parladoiros científicos, xunto con Octavio Lois Amado ou Heliodoro Gastañaduy. Escribiu un Tratado de la buena educación o sean Reglas para conducirse los niños en sociedad (1866) con José Benito Juncal, a comedia Furor de asociación (estreada en 1866) e publicou a primeira versión en castelán da obra de Ernst Haeckel Natürliche Schöpfungsgeschichte (1868) co título Historia de la creación de los seres orgánicos (1878).
Gran Premio de Austria de 2016
O Gran Premio de Austria de 2016 (oficialmente Fórmula 1 Grosser Preis von Österreich 2016) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 3 de xullo de 2016. Foi a 9ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 30º Gran Premio de Austria.
O piloto de Mercedes Nico Rosberg entra na rólda como líder do campionato, cunha vantaxe de vinte e catro puntos sobre o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton.
Campionato
Ao comezar a fin de semana, Nico Rosberg era o líder do campionato de pilotos con 141 puntos, 24 puntos por diante do seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton, con Sebastian Vettel terceiro, outros 21 puntos por detrás. Na clasificación de construtores, Mercedes estaban á cabeza con 258 puntos, seguido por Ferrari e Red Bull Racing con 177 e 140 puntos, respectivamente.
Cambios no circuíto
O circuíto foi reformado antes da fin de semana, suavizando as moitas das fochancas e imperfeccións que se desenvolveron co tempo. A nova superficie realizouse para permitir que o circuíto dea cabida a unha proba do Campionato Mundial de MotoGP, a reforma permitiu aos equipos facer uns tempos de volta de menos de 1:06,000 por primeira vez.
Carreira
Antes de acenderse as luces para a saída, Pascal Wehrlein detívose no oco da grella equivocado, logo de tomar por erro o lugar deixado vacante por Massa, que saíu desde o pitlane. Wehrlein foi capaz de volver ao seu posto unha fila detrás apenas 0´5 segundos antes do inicio procedemento de luz de saída, evitando unha penalización. Na saída, Hamilton saíu ben desde a pole, mentres que Hulkenberg perdeu terreo. Button púxose segundo mentres Rosberg moveuse por diante de Ricciardo e Verstappen. Logo de conseguir un novo coche construído durante a noite, Daniil Kvyat retirouse ao final da segunda volta, logo de empezar desde o pitlane. Na sexta volta, Rosberg conseguiu pasar a Hulkenberg na cuarta posición, mentres que Verstappen aproveitouse e alcanzou a Hulkenberg tamén. Räikkönen conseguiu poñerse por diante de Button no segundo posto na sétima volta. Os cambios de pneumáticos empezaron na novena volta, Hulkenberg e Alonso foron os primeiros en entrar, seguidos por Button unha volta máis tarde. Logo de ser adiantado por Gutiérrez no noveno posto na volta 12, Massa dirixiuse á rúa de boxes tamén. Wehrlein entrou en boxes na volta 14, Hamilton aínda estaba á cabeza, seguido por Raikkonen e Rosberg.
Nico Rosberg entrou pouco despois, poñendo os pneumáticos de composto brando, mentres que Hamilton quedou fóra Mentres tanto, Vettel subira ao terceiro lugar, xusto detrás do seu compañeiro Räikkönen. Hamilton entrou na rúa de boxes na volta 22, e problemas coa súa parada fíxolle perder a posición con Rosberg. Räikkönen liderou brevemente a carreira, pero entrou en boxes unha volta máis tarde, só para saír detrás dos dous pilotos de Red Bull. Apareceron máis problemas para Ferrari, xa que Vettel, que levaba a vantaxe nese punto, retirouse na volta 27, cando o seu pneumático traseiro dereito explotou. Os restos do seu pneumático na pista obrigou a saír o coche de seguridade, xuntándose de novo todos os coches. Rosberg agora lideraba a carreira seguido de Hamilton, Verstappen, Ricciardo e Räikkönen.
O coche de seguridade volveu entrar na volta 32, con Rosberg liderando no rearranque da carreira, de forma rápida sacando unha vantaxe de dous segundos sobre Hamilton. Sergio Pérez foi o máis beneficiado da reanudación, subindo tres lugares ao 11º e subindo outra posición varias voltas máis tarde. Na volta 39, Button superou a Felipe Nasr na sétima posición. Logo de manter o baleiro en torno a dous segundos durante varias voltas, un erro de Rosberg permitiu a Hamilton acercarse de novo a el, o que lle permitiu usar o DRS para intentar unha manobra de adiantamento. Varios pilotos decidiron cambiar os pneumáticos por segunda vez ao redor da volta 50, incluíndo a Valtteri Bottas na volta 52, mentres que Nico Hulkenberg fixo a súa terceira parada unha volta antes, cumprindo unha penalización de cinco segundos de tempo por exceso de velocidade no pitlane no proceso. Na volta 55, Hamilton foi o primeiro da parella que entrou para unha parada en boxes, seguido por Rosberg unha volta máis tarde. Unha parada rápida de Rosberg e un erro de Hamilton na súa volta tras a parada permitiron a Rosberg saír da súa parada por diante do seu compañeiro. Verstappen lideraba agora, seguido de cerca polos dous pilotos de Mercedes. Na volta 58, Raikkonen superou a Ricciardo no cuarto lugar, mentres que Verstappen mantíñase á cabeza con pneumáticos de composto brando que montara na volta 15. Perdeu o liderado con Rosberg na volta 61, e con Hamilton pouco despois. A medida que o dúo de Mercedes loitaba pola vitoria na carreira, varios pilotos retiráronse nas últimas voltas da carreira, incluíndo a Hulkenberg e Massa. Räikkönen achegábase a Verstappen en terceiro lugar, mentres que Pascal Wehrlein achegouse a Bottas no décimo lugar. Na última volta, Hamilton intentou adiantar a Rosberg na segunda curva. Rosberg virou tarde na curva e os dous coches tocáronse, danando o alerón dianteiro de Rosberg e empuxando a Hamilton fóra da pista. Hamilton finalmente adiantouse e mentres Rosberg levou ao seu danado coche ata a liña de meta, quedou relegado á cuarta posición logo de pasalo Verstappen e Raikkonen no transcurso da última volta. Máis atrás, Pérez retirouse, deixando a Wehrlein na última posición de puntos no décimo.
Logo da carreira
Na cerimonia do podio logo da carreira, Hamilton foi abouxado pola multitude Na entrevístaa no podio, levada a cabo pola presentadora española de televisión Noemí de Miguel, restoulle importancia á reacción, dicindo: "Non é o meu problema, é deles" Ambos Hamilton e Verstappen expresaron a súa satisfacción polos seus resultados, mentres que Raikkonen dixo que non fora un día fácil para o equipo, facendo fincapé en que Ferrari non lograra o que podería ter, xa que sentía que podía superar Verstappen cara ao final. A vitoria de Hamilton foi a vitoria número 250 para un piloto británico de Fórmula Un e a súa primeira no circuíto de Spielberg.
O choque entre os dous pilotos de Mercedes na última volta foi tema de conversación logo da carreira. O director do equipo, Toto Wolff declarou que estaba "farto" de analizar os contactos entre os seus pilotos, facendo fincapé en que era necesario deter este tipo de incidentes. Foi a segunda vez en cinco carreiras nas que a parella estrelouse un contra o outro, co primeiro accidente no Gran Premio español. Wolff dixo que en caso de que xurda unha situación similar no futuro, o equipo podería contemplar a posibilidade de ordenar aos coches dicíndolles que non compitan entre si, aínda que admitiu que tal decisión sería "impopular". Expresou os seus sentimentos sobre as posibles ordes de equipo ao dicir:[O pensamento] fai que nos de ganas de vomitar nos mesmos, pero se as carreiras non son posibles sen contacto é a consecuencia. Un día logo da carreira, informouse de que o equipo aínda contempla o uso de medidas como multas e suspensións temporais para os seus pilotos en caso de que ocorrese outro accidente entre os dous. En canto ao fallo do pneumático de Sebastian Vettel, Pirelli anunciou que a explosión non foi causada por unha estratexia equivocada de Ferrari, senón máis ben por restos na pista.
Como resultado da carreira, Nico Rosberg conservou a súa vantaxe no campionato de pilotos, aínda que Hamilton pechou a brecha a once puntos. Os dous pilotos de Ferrari Vettel e Raikkonen seguen en terceiro e cuarto lugar, con 96 puntos, seguido de Ricciardo no quinto con 88. Na clasificación de construtores, Mercedes aumentou a súa vantaxe sobre Ferrari no momento 295 a 192 puntos. Red Bull estaban en terceiro lugar, con 168 puntos, 76 puntos por diante de Williams.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
2. Bundesliga
A '''2. Bundesliga ou Zweite Bundesliga''' é a segunda categoría da Liga de fútbol de Alemaña. Está por debaixo da máxima categoría profesional, a 1. Bundesliga, e por riba da terceira división (3. Liga) creada en 2008.
Tempada 2019/20
miniatura|200px|Partido entre o [[Fortuna Düsseldorf e o FC St. Pauli no Espirit Arena.]]
Sistema de competición
Actualmente participan na 2. Bundesliga 18 clubs que, seguindo un calendario establecido por sorteo, se enfrontan entre si en dous partidos, un en terreo propio e outro en campo contrario. O gañador de cada partido ten tres puntos, o empate outorga un punto e a derrota, cero puntos.
O torneo dispútase entre os meses de agosto e maio do seguinte ano. Ao termo da tempada, os dous primeiros clasificados ascenden á 1. Bundesliga, e o terceiro clasificado disputará o seu ascenso co antepenúltimo clasificado da 1.Bundesliga. Os dous últimos son descendidos á 3. Liga e o antepenúltimo clasificado disputará a súa permanencia co terceiro clasificado da 3. Liga.
El Dorado (filme de 1988)
El Dorado é un filme español de 1988 escrito e dirixido por Carlos Saura. Foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1988.
Sinopse
O filme conta a historia dunha expedición polos ríos Amazonas e Orinoco en 1560 polos soldados españois que buscan a cidade do ouro, El Dorado. Levando canda si algúns seguidores e familiares ó longo da viaxe, descenden a un ambiente de loucura e batallas uns cos outros.
Izquierda Comunista de España
Izquierda Comunista de España (ICE), tamén coñecido como Izquierda Comunista, foi un partido político español de ideoloxía marxista durante os anos 1930.
Historia
Izquierda Comunista de España foi fundado polos partidarios españois da Oposición de Izquierda, liderada por Lev Trotski no seo do movemento comunista internacional desde finais dos anos vinte, fronte ao stalinismo.
En 1930 constituíuse a Oposición Comunista de España, co obxectivo de agrupar aos expulsados do Partido Comunista de España (PCE) e aos aínda militantes no comunismo oficial.
Logo da II Conferencia Nacional (marzo de 1932) e a constatación da imposibilidade de reformar o PCE de acordo aos seus postulados, a Oposición constituíuse como partido político co nome de ICE.
A súa militancia chegou ao millar de afiliados. As súas principais bases de apoio eran Madrid, Cataluña, Asturias, Castela e León e Estremadura, onde contaba con moita forza na provincia de Badaxoz, especialmente en Llerena e arredores. Realizaba o traballo sindical no seo da Unión General de Trabajadores.
Dirixida por Andreu Nin, Juan Andrade, Enrique Fernández Sendón e Grandizo Munis, entre outros, participou na Alianza obrera e na Revolución de Asturias de 1934. Nesa etapa, o xiro á esquerda cara posicións revolucionarias das Juventudes Socialistas de España fixo que os seus dirixentes, como Santiago Carrillo, formulasen á ICE ingresar nas organizacións socialistas para contribuír ao mesmo, un proceso coñecido como bolchevización. A raíz disto viviu un debate interno crucial a partir dese ano, entre unha maioría partidaria de formar un novo partido independente xunto ao Bloc Obrer i Camperol (BOC) de Joaquín Maurín e unha minoría encabezada por Grandizo Munis favorable a entrar no PSOE.
Finalmente, a ICE fusionouse co BOC en setembro de 1935 formando o Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) e rompendo os seus lazos políticos con Lev Trotski, partidario da segunda opción.
O seu órgano oficial era a publicación Comunismo e o seu órgano de debate teórico, El Soviet.
Fontao, Meangos, Abegondo
Fontao é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Drassanes Reials de Barcelona
As escavacións realizadas no ano 2012 evidenciaron que a finais do século XVI, sobre os antigos estaleiros medievais, construíronse uns novos que corresponden ó edificio actual. O edificio militar estivo baixo a administración da Deputación do Xeneral de Cataluña durante toda a idade moderna até 1714. No ano 1935, os estaleiros foron cedidos ó Concello de Barcelona, que os converteu en sede do Museo Marítimo de Barcelona no ano 1941; o edificio foi declarado Monumento Histórico Artístico por decreto do Consello de Ministros de España o 5 de maio de 1976.
Día de Andalucía
250px|miniatura|Acto no [[Parlamento de Andalucía en 2012.]] O Día de Andalucía celébrase o 28 de febreiro e conmemora o día da celebración do referendo sobre a iniciativa do proceso autonómico de Andalucía do ano 1980, que deu autonomía plena á comunidade andaluza. Antes da celebración do referendo este día identificábase máis co 4 de decembro, cando se celebraron as grandes manifestacións autonomistas en 1977.
En moitas vilas e cidades decóranse os balcóns, onde se colga a bandeira de Andalucía nas reixas e ganchos destes, e celébranse concursos de patios andaluces e nos colexios e institutos cantan e tocan a sones de frauta o himno de Andalucía. Nos colexios antes do 28 de febreiro, prográmanse diversas actividades para a conmemoración do día de Andalucía. Hoxe en día é festa en moitas localidades andaluzas. Cómese pan con aceite de oliva nas vilas e cidades e, sobre todo, nos colexios.
Habitualmente coincide coa entrega de Medallas de Andalucía polo goberno autonómico e noméanse fillos predilectos de Andalucía. Tamén se realiza un izado de bandeira no exterior do Parlamento de Andalucía.
Berebistas
miniatura|dereita|200px|O reino dacio na época de Berebistas Berebistas (tamén como Birebistas ou Burebistas) foi un rei dacio, que levantou un extenso e breve imperio nas terras do Danubio entre os anos a.C. 60 e 44 a. C. Para iso contou coa axuda de Deceneo, o seu sacerdote, quen seguramente impuxo unha reforma relixiosa e moral no seu reino que lle levou a arrincar os viñedos.
Unificou á poboación tracia dende o río Hercinica (o actual Morava) ao oeste, até o Bug no leste, e dende os Cárpatos setentrionais até Dionisópole, elixindo a súa capital (chamada Argedava ou Sargedava) preto de Costeşti, actualmente ao suroeste de Romanía, nos outeiros Orăştie, onde se erixiron as fortalezas dacias das montañas Orastia.
Campañas militares
Polo oeste atacou aos escordiscos (56 - 50 a. C.), quen se converteron nos seus mercenarios. Aniquilou aos boios e tauriscos (circa 45 a. C.), mentres que polo leste, con axuda dos bastarnos como aliados, someteu e impuxo un protectorado ás cidades gregas do Ponto Euxino, dende Apolonia (Sozopol) até Olbia, e espallou o seu poder até Tracia. Desta forma, logrou espallar o seu reino até o Danubio e o Morava.
Proba do seu poder é o feito de que Pompeio buscase a súa alianza no 48 a. C. durante a Guerra Civil contra Xulio César, quen tamén se decatou da ameaza que supuña. Por iso é polo que planease emprender unha campaña contra Berebistas no 44 a. C., aínda que non se materializou debido ao seu asasinato, así como o de Berebistas, que debeu suceder polas mesmas datas, ficando o reino dividido. Non obstante o "problema xeta/dacio" aínda pervivía na época de Augusto.
Arn Magnusson
Traxectoria
Naceu no ano 1150, na leira do seu pai, Magnus Folkesson, chamada Arnäs. Desde moi pequeno viviu no Convento de Varnhem, do cal saíu aos dezasete anos. Tras moitas fazañas, como cortarlle a man en duelo a Emund Ulvbane no Concilio de todos os Godos de 1167, namorouse de Cecilia Algotsdotter, coa cal, tras ter relación carnal sen ter casado, foron castigados, el con media vida (20 anos) de servizo no exército de Deus, os Cabaleiros Templarios, en Terra Santa, e ela media vida no convento de Gudhem.
En Terra Santa, logo dun par de anos, Arn foi nomeado comendador da orde na cidade de Gaza, logo, ocupou durante uns anos o cargo de Mestre de Xerusalén e optou ao cargo de Gran Mestre da Orde do Temple na cidade de Xerusalén.
Volveu a casa tras resultar milagrosamente vivo da batalla dos Cornos de Hattin, e casou con Cecilia logo de sacala do convento. Un fillo nacera mentres os dous estaban cumprindo o seu castigo, Magnus Arnsson, quen logo tomou o nome de Magnus Maneskold, pai de Birger Jarl.
Recoñécese a Arn Magnusson como o pai da vitoria ante o rei Sverker Karlsson e o exército danés na batalla de Lena e na de Gestilren.
Arn Magnusson morreu no ano de 1210, tras ser Irmán Lego dos Monxes Cistercienses, Templario e Mariscal dos Reis de Suecia Knut Eriksson e do seu fillo, Erik Knutsson.
Praia de Canido
A praia de Canido ou areal do Canto da Area, é un pequeno areal vigués, no lugar do mesmo nome da parroquia de Oia, situado entre a praia do Vao e cabo Estai). É, xunto coa de Fuchiños, unha das dúas praias da parroquia. Esta praia ten 270 m de lonxitude e uns 40 m de largo. Vai exactamente dende o Eido de Mirambell (onde se atopa o sitio arqueolóxico e a ponte de Toralla) e o porto pesqueiro e deportivo de Canido (onde se atopa unha urbanización de casas acaroadas e o Club Marítimo de Canido).
Ten unha area branca fina e augas claras con pouca resaca. Goza de bandeira azul e ten unha boa vista ás Illas Cíes.
Servizos
A mediados do século XX construíuse o paseo marítimo, que limitou a largura da praia, hoxe formado por medias lúas que entran no areal, con bancos e plátanos para dar sombra e dúas ramplas de pedra nos extremos e unhas escaleiras no centro para dar acceso á area. O areal conta ademais cun pequeno aparcadoiro, teléfonos, dúas duchas e unha fonte.
É de salientar que encol da praia atópanse diversos locais de restauración, como taperías, restaurantes de peixe e marisco e tabernas, populares entre os vigueses.
Clan na Gael
O Clan na Gael (na ortografía irlandesa moderna Clann na nGael, traducido como Familia dos Gaels) foi unha organización republicana irlandesa nos Estados Unidos dos séculos XIX e XX, sucesor da Irmandade Feniana e irmán da Irmandade Republicana Irlandesa (IRB).
Pokémon Black e White (anime)
A serie Pokémon Black e White (ポケットモンスター ベストウイッシュ) é a cuarta serie de anime Pokémon, transmitido no Xapón a partir do 23 de setembro de 2010, en España a partir do 29 de xullo de 2011 polo Clan TVE, está baseado no xogo de vídeo da quinta xeración de Pokémon Black e White e defínese na rexión de Unova.
Black e White
A décima cuarta tempada se transmite desde do Estados Unidos polo Cartoon Network a partir do 12 de febreiro de 2011 ata o 7 de xaneiro de 2012.
Black e White: Adventures in Unova (e Beyond)
A tempada XVI, tamén coñecido baixo o título de Pokémon Black e White: Adventures in Unova, transmítese nos Estados Unidos desde 2 de febreiro de 2013.
Antonio Velázquez Bautista
Biografía
Nacido en Granada, aínda que se criou na vila de Pinos del Valle (El Pinar), pasando gran parte da súa infancia no casarío "Venta de la Cebada".
Realizou os seus estudos de EGB en devandito pobo e Bacharel entre o instituto Alonso Cano, situado en Dúrcal, e Ángel Ganivet, en Granada. Estaba empezando os seus estudos para o politécnico de Suboficiais cando no verán de 1998 Carlos Miranda escolleulle para encarnar a "Mozo primeiro" en Diálogo del amargo, onde se lle descobre como intérprete e, onde ademais, Carlos Miranda adopta a súa tutoría. Máis tarde, pasa a formar parte do Centro de Estudos Escénicos de Andalucía, dirixido por José Carlos Plaza. Estudou baixo a tutela de profesores como Fernando Sansegundo, Josefina Molina, Assumpta Serna, Alfonso Ungría, Francisco Ortuño, Marian Bryfdir (canto), Lidia García (voz), Denise Perdikidis (corpo). No ano 2000 estudou interpretación na escola La Barraca. No ano 2001 entra como aprendiz na Compagnia dei teatro Nuovo di Torino, na montaxe de "Le Follie di Mister Punch", cuxa dirección corría a cargo de Lindsay Kemp. Máis tarde, entre os anos 2002 e 2003, decide estudar na escola La Sala (Málaga); no 2004, comeza a estudar baixo a tutela de Javier Garcimartin o cal hoxe día continúa encargado do seu "coaching" en diferentes ámbitos interpretativos.
Resalta que o seu gran mestre foi e é Javier Garcimartin.
Samuel Llorca Ripoll
Samuel Llorca Ripoll, nado o 26 de abril de 1985 en Alacant, é un futbolista que xoga na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou a xogar profesionalmente no segundo equipo do Elche CF aínda que moi pronto pasou ao primeiro. Xogou no equipo ilicitano durante catro tempadas, ao final das cales, no ano 2011, fichou polo Hércules CF.
Na tempada 2012-13 ficha polo Celta de Vigo recentemente ascendido a Primeira División.
Decébalo
miniatura|250px|Decébalo ([[columna de Traxano).]] Decébalo, ou Decebal en romanés, que reinou do 87-106, foi un rei dacio.
Traxectoria
Tras a morte do gran rei Berebistas, Dacia dividiuse en catro ou cinco pequenos estados. Esta situación continuou ata que Diurpaneo dirixiu a consolidación do corazón de Dacia ao redor de Sarmizegetusa, no distrito actual de Hunedoara. El reorganizou o exército dacio no 85, co que os dacios comezaron a atacar a fortemente fortificada provincia romana de Moesia, situada ao sur de Danubio en territorios que actualmente corresponden -dun modo aproximado- ao norte de Bulgaria e nordés de Serbia.
No 87, Domiciano decidiu enviar ao seu prefecto e xefe da Garda Pretoriana, chamado Cornelio Fusco para castigar e conquistar aos dacios con cinco ou catro lexións (entre estas a V Alavdæ), as cales sufriron emboscadas e foron derrotadas en Tapae (preto da actual Bucova). No combate pereceu o mesmo Fusco. Foi tras esta vitoria que Diurpanneus (como até entón o chamaban os romanos) trocou o seu nome polo de Dekebal cuxo significado sería: "Forte como dez (homes)" (cfr. por comparación filolóxica no sánscrito daśabala); Deke -derivado do protoindoeuropeo *dekm- (dez) e *bal- (forte), ao parecer o nome dekebal (latinizado decebalus e de alí ao galego decébalo) era o título xenérico dos grandes xefes dacios, entre os cales Diurppanneo foi o principal.
No 88, Tetio Xuliano comandou outro exército romano que foi novamente derrotado na zona de Tapae; case ao mesmo tempo os xermanos rebeláronse na fronteira do Renus (Rin) e para frealos o Imperio Romano debeu distraer forzas dende a Moesia, forzas que estaban até ese momento encargadas de reprimir os dacios. Ante tal conxuntura os romanos víronse forzados a comprar a paz aos dacios mediante o pago de importantes sumas de diñeiro en forma de tributo, mesmo deberon os romanos enviar enxeñeiros e arquitectos para embelecer e fortalecer a capital dacia en Sarmizegetusa (tratado do ano 89). A situación humillante para os romanos durou ata que o hispánico Traxano accedeu ao título de emperador no 98; este inmediatamente dispuxo unha serie de moi ben concertadas campañas militares que expandiron ao Imperio Romano até a súa máxima extensión.
Diurpaneo-Decébalo foi entón derrotado polos romanos, quen invadiron a Dacia logo da terceira batalla de Tapae acontecida no 101. Con todo, os romanos impuxeran un rei monicreque ("cliente") aos dacios baixo "protectorado" romano. Tres anos despois Decébalo destruíu novamente as tropas romanas establecidas na Dacia e entón os romanos víronse obrigados a enviar enormes reforzos.
Logo dun prolongado asedio a Sarmizegetusa e unha longa guerra, os romanos conquistaron Dacia. Tras ser capturado e apresado polos soldados romanos Diurpaneo-Decébalo viuse obrigado ao suicidio no ano 106, tal como comenta o historiador Dión Casio (68,14,3). En Sarmizegetusa Regia atopouse un vaso, máis ben unha urna funeraria, que leva a inscrición en lingua daco-romana: DECEBALUS PER SCORILO ("Decébalo por suicidio") o que ratificaría o modo da súa morte e daría a pista do lugar en que ocorreu o seu deceso.
Estatua de Decébalo
A Estatua do rei dacio Decébalo con 40 metros de altura é a escultura de roca máis alta de Europa. Está emprazada nunha beira rochosa do Danubio preto da cidade de Orşova, en Romanía.
A idea partiu do home de negocios e historiador romanés Iosif Constantin Drăgan. Traballou nela durante 10 anos, de 1994-2004, con 12 escultores e custou preto dun millón de dólares. Xusto en fronte da estatua, mais na beira serbia enfrontada á beira romanesa, pode atoparse unha antiga placa, a "Tabula Traiana", que conmemoraba as vitorias do Imperio romano sobre o reino dacio no 105.
Debaixo do busto de Decébalo hai unha inscrición en latín na que se le "DECEBAL REX - DRAGAN FECIT" ("Rei Decebal - Esculpido por Drăgan").
O Francés, Meangos, Abegondo
O Francés é un lugar da parroquia de Meangos no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
La Verdad
La Verdad foi o nome de varias publicacións:
IASA
Ideal Auto ou IASA é unha empresa de transporte de viaxeiros e mercadorías fundada en Ferrol en 1912 por Jesús Pita Saavedra co nome de El Ideal Gallego. Tamén se coñece popularmente como "O Ideal".
Profilaxe preexposición para o VIH
[[Ficheiro:Pre-exposure_prophylaxis_status_map.svg|miniatura|300x300px|Situación da profilaxe preexposición:
IASA
En 1975 trocou o nome por Ideal Auto S.A. (IASA). A empresa foi vendida en 1999 á multinacional inglesa Arriva tiña entón máis de 170 autocares e case trescentos traballadores.
Profilaxe preexposición para o VIH
]] miniatura|O fármaco Truvada, nome comercial da combinación de emtricitabina-tenofovir empregada na profilaxe preexposición ó VIH. A profilaxe preexposición (acrónimo PPrE ou na súa versión inglesa PrEP) refírese á administración de fármacos antirretrovirais de forma continuada a persoas seronegativas para VIH con risco substancial, superior á media, de contraer unha infección por VIH.
Se unha persoa está a tomar PPrE e se expón ó seme, líquido pre-seminal ou fluídos vaxinais dunha persoa con VIH, o medicamento antirretroviral axuda a previr que o virus infecte as células do sistema inmunolóxico e así evita que se estableza a infección por VIH.
IASA
Historia
El Ideal Gallego xurdiu xunto con outras moitas empresas en Galiza a principios do século XX, en tempos en que os carros de cabalos daban paso ao ferrocarril e ó transporte por estrada con vehículos a motor.
Profilaxe preexposición para o VIH
Na actualidade, o único fármaco recomendado para a profilaxe preexposición do VIH é Truvada, unha combinación de emtricitabina e tenofovir disoproxil fumarato. Segundo os Centros para o Control e Prevención de Enfermidades a PPrE pode ser unha poderosa ferramenta de prevención do VIH ó combinarse con condóns e outros métodos de prevención para proporcionar unha protección aínda maior que cando se utilizan por separado. Con todo, as persoas que usan PrEP deben comprometerse a tomar o medicamento todos os días e manter un seguimento médico polo menos cada 3 meses.
IASA
Historia
O seu fundador foi emigrante en Cuba e á volta mercou a súa primeira liña. Comezou con tres carros mercados a uns curas para facer o percorrido Ferrol - Xuvia - Maniños - Cabanas - Pontedeume - A Coruña. Foi ampliando liñas, mercando outras empresas ou asociándose con elas para compartir liñas.
IASA foi mercada en 1999 por Arriva por 27,6 millóns de euros. Arriva é unha empresa fundada en Sunderland, no Reino Unido pola familia Cowie en 1938. IASA deixou as súas cores para empregar a rotulación e o nome da empresa británica.
Gran Premio de Italia de 1970
O Gran Premio de Italia de 1970 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 6 de setembro de 1970. Foi a décima proba da tempada de. A carreira viuse empañada pola morte de Jochen Rindt, que morreu durante a sesión de cualificación, o 5 de setembro. Logo pasou a ser o primeiro (e ata a data, o único) Campión do Mundo de fórmula 1 postumo.
IASA
Historia
Trasladáronse as oficinas á Estación da Coruña deixando a sede de Ferrol e pechando os talleres de mantemento en Fene despois dun accidente alleo a IASA no que morreu un mecánico ao rebentar unha roda.
Profilaxe preexposición para o VIH
PPrE está recomendado para o uso combinado con preservativos, de maneira que cada método pode compensar os déficits de eficacia ocasionais do outro.
IASA
Historia
A familia Pita como propietaria de IASA mantiña unha estrutura organizativa e de traballo baseada na estabilidade e con traballadores moi coñecedores da empresa e identificados con ela, cos clientes e vinculados a Galiza. Arriva, coa compra da empresa, trocou esa organización e as condicións de traballo, o que xerou enfrontamentos e folgas.
Profilaxe preexposición para o VIH
Existe unha división social entre o apoio e a oposición ó uso da profilaxe preexposición como método de prevención da infección por VIH. En febreiro de 2016 documentouse o primeiro caso dunha persoa que, tomando axeitadamente a PPrE, infectouse dunha cepa multirresistente ó tratamento, seguido por un segundo caso en outubro do mesmo ano. En febreiro de 2017 informouse do caso dunha terceira persoa infectada de VIH tomando axeitadamente o tratamento, sendo o primeiro caso de adquisición dunha cepa sen ningunha resistencia ós fármacos que contén a PPrE. Polo momento, as novas infeccións derivadas dun uso irregular ou esporádico da PPrE non están contabilizadas. Os actores pornográficos, que foron cuestionados en especial os que realizan escenas de sexo barebacking (coloquialmente chamado en español "a pelo"), están a ser chamados a tomar PPrE e a facelo público, como unha maneira de fomentar a prevención do virus.
IASA
Historia
Arriva reestruturou as liñas de viaxeiros buscando máis eficacia e puntualidade. Foi centrándose nas liñas máis rendibles, as de viaxeiros a Santiago e nos traxectos por autoestrada.
Profilaxe preexposición para o VIH
Efectos secundarios e adversos dos principios activos empregados en PrEP segundo prospecto:
IASA
Historia
En 2005, Arriva vendeu Transportes Finisterre a Autos Vázquez, Monbús e Aucasa por dez millóns de euros.
Algúns dos seus novos autobuses ofrecen conexión Wi-Fi aos viaxeiros.
Profilaxe preexposición para o VIH
As análises tamén poden amosar:
Efectos adversos moi frecuentes (poden afectar a máis de 1 de cada 10 persoas)
División de Honra da LNFS 2007-08
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 16 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 30 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. A eliminatoria de cuartos de final foi ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final foron a ida e volta.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O Interviú Fadesa proclamouse campión desta edición 2007-08 da División de Honra da LNFS.
Edificio Fòrum
thumb|250px|Vértice do Edificio Fórum. thumb|250px|Vértice do Edificio Fòrum. miniatura|250px|Museo Nacional de Ciencias Naturais de Cataluña.
O Edificio Fòrum, agora chamado Museu Blau, é unha construción singular de Barcelona que se atopa no parque do Fòrum, zona onde se celebrou o Fórum Universal das Culturas no ano 2004 e que tivo este edificio como unhas das súas iconas. Foi deseñado polos arquitectos suízos Jacques Herzog e Pierre de Meuron. Atópase no inicio da avenida Diagonal de Barcelona. Dende o mes de marzo de 2011 acolle o Museu Blau de ciencias naturais, parte integrante do Museo Nacional de Ciencias Naturais de Cataluña.
Lingua akoye
O akoye é unha lingua papúa de Papúa Nova Guinea.
Distribución xeográfica
Fálase na aldea de Kerema e en varios asentamentos próximos, nas beiras do río Lohiki entre Nabo Range e as Montañas Alberto, no distrito de Kaberofe, da provincia do Golfo.
Usos sociais
Todo o pobo akoye fala a lingua, e boa parte conta cun coñecemento pasivo das linguas veciñas.
Convento de Varnhem
miniatura|dereita|250px|A igrexa do convento de Varnhem, rodeada de ruínas O Convento de Varnhem foi un convento na localidade sueca de Varnhem, na provincia de Västergötland.
Historia e características
Foi fundado arredor de 1150 por monxes cistercienses procedentes do convento de Alvastra. Na súa igrexa soterráronse varios personaxes da historia de Suecia.
O convento foi favorecido con doazóns da dinastía de Erik. En 1234 incendiouse e reduciuse a cascallos. Por iniciativa de Birger Jarl e outros nobres que decidiron financialo, procedeuse á súa reconstrución.
Coa chegada da reforma protestante a Suecia, a propiedade do convento foi confiscada en 1527. O edificio foi incendiado polas tropas danesas en 1566 durante a Guerra Nórdica dos Sete Anos. O templo foi restaurado no século XVII por decisión de Magnus Gabriel De la Gardie, quen creou un mausoleo familiar alí. A igrexa volveu ser restaurada con especial coidado entre 1911 e 1923 e entre 1921 e 1929 fixéronse escavacións nas ruínas do convento, que se retomaron nos anos setenta.
Actualmente só permanece a igrexa, mentres que o resto do convento áchase en ruínas, mais aínda así, o sitio é un atractivo turístico.
Thiago Silva
Thiago Emiliano da Silva, nado no Río de Xaneiro o 22 de setembro de 1984, é un futbolista brasileiro. Xoga de defensa e o seu club actual é o Chelsea.
Rodís, Lalín
San Xiao de Rodís é unha parroquia do concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 113 habitantes (58 mulleres e 55 homes), 27 menos que en 1999.Ten catro entidades de poboación,
Está situada na confluencia dos ríos Cello e Arnego, linda con Cangas, parroquia da que antes formaba parte.
Xentilicio
O seu xentilicio é rodiseiro.
Historia
Rodís foi parroquia ata o plan de arranxo da diocese lucense de 1890, cando pasou a ser anexo de Santa Mariña de Cangas.
Patrimonio
A igrexa de San Xiao de Rodís é románica, e conserva a súa estrutura orixinal: corpo de pedra, ábsida rectangular, porta principal con arco sobre columnas e lateral con lintel pentagonal e arco triunfal. Só o campanario barroco e a sancristía son posteriores. Nos capiteis aparecen representadas cunchas de peregrino.
A mediados do século XIX púxose en marcha na parroquia unha industria papeleira que funcionou até finais do século. O esqueleto da nave segue en pé. Ao seu carón medra unha árbore de incenso.
O castro de Palio de Riba ten un recinto principal de planta ovalada irregular cun eixo maior de orientación NL-SO, que mide uns 115 m no exterior e uns 75 no interior. O seu eixo menor ten unhas dimensións no seu punto máis ancho (na zona central) duns 85 m ao interior e uns 60 m ao interior. O recinto está defendido en todo o seu contorno por un terraplén que presenta menor caída na zona sueste, a máis afectada polo labor agrícola. As súas defensas no resto do perímetro son impoñentes polo forte desnivel, cunha caída máxima duns 6 m. Segundo o plano topográfico e o modelo dixital do terreo (extraído dos datos LIDAR) vense tamén o que poderían ser restos dun foxo na zona NL, defendido por un parapeto exterior, mais a densidade da vexetación neste punto dificulta a súa determinación. A coroa na súa beira leste aparece defendida por un parapeto aparentemente de terra que se estende ao longo duns 30 metros cunha anchura de 2 m. O desnivel cara ao interior é de 1 m e 2 m polo exterior. A entrada sitúase no sur-suroeste e vén marcada por unha interrupción do terraplén. Na zona NNO aparecen restos dun foxo, aínda que a densa vexetación neste punto dificulta a súa inspección.
Grand Fleet
miniatura|300px|[[Acoirazados da Grand Fleet]] A Grand Fleet (en galego: gran frota) foi a principal frota da Royal Navy británica durante a primeira guerra mundial. Foi creada en agosto de 1914 a partir da Primeira Frota e elementos da Segunda Frota da Home Fleet e estaba formada por entre 35 e 40 buques capitais. Estivo comandada inicialmente polo almirante Sir John Jellicoe que sería substituído polo almirante Sir David Beatty en 1916.
A Grand Fleet estivo nun principio baseada en Scapa Flow, nas illas Orkney, e posteriormente en Rosyth, no fiorde de Forth, e só tomaría parte nunha ación da frota durante a guerra, a indecisa batalla de Xutlandia.
En abril do ano 1919 a Grand Fleet sería disolta, e a meirande parte das súas forzas pasarían a formar a nova Atlantic Fleet.
Clupeoideos
A dos clupeoideos (Clupeoidei) é unha das dúas subordes en que se divide a orde dos clupeiformes e que, coa excepción de Denticeps clupeoides, especie que vive en augas doces do oeste africano, e é a única da familia dos denticipítidos (Denticipitidae) (e da suborde dos denticiptoideos (Denticiptoidei), inclúe a todos os tipos de sardiñas, arenques e bocareus.
Características
A vexiga natatoria é moi diferente e especializada.
Clasificación
A clasificación dos clupeoideos aínda é controvertida. Para algúns autores comprende seis familias, que reúnen 84 xéneros e aproximadamente 360 ​​especies:
Pero segundo o SIIT, comprende só cinco, xa que exclúe a dos Dussumieriidae, mantendo as restantes das citadas máis arriba.
Galería de imaxes de casas dos concellos da provincia de Ourense
Galería de imaxes de casas dos concellos da provincia de Ourense.
Ribas de Campos
Ribas de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 166 habitantes (INE 2012).
Ernest Labrousse
Camille-Ernest Labrousse, nado en 1895 e finado en 1988, foi un historiador especializado en historia económica e social.
Labrousse estableceu un modelo histórico centrado en tres planos: económico, social e cultural. Foi o iniciador da historia cuantitativa que posteriormente se deu en chamar cliometría, mediante a aplicación de métodos estatísticos. Tivo unha grande influencia nunha xeración enteira de historiadores. Fernand Braudel dixo que se non fose por Labrousse "os historiadores nunca traballarían do modo que o fixeron no estudo de prezos e salarios".