cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juana Doña
Traxectoria
En 1973 acudiu ao I Congreso do Partido Comunista de España (marxista-leninista) xunto co seu fillo Alexis. Participaron desde a mesa presidencial do mesmo, malia non quedar claro a súa pertenza ao partido. Porén, o PCE (m-l) asegurou que Juana militou no partido entre 1965 e 1976. Ademais, dirixiu desde París a Unión Popular de Mulleres (UPM), organización pertencente ao FRAP (Frente Revolucionario Antifascista y Patriota).
Durante o período coñecido como Transición, inmediatamente posterior ao franquismo, foi candidata ao Senado polo PCE. Posteriormente integrouse na Organización Revolucionaria de Traballadores e participou no nacemento do Partido Comunista dos Pobos de España en 1984. Escribiu varios libros, entre eles, Mujer, Desde la noche y la niebla, Gente de abajo e Querido Eugenio. Continuou a súa actividade política como membro de Comisións Obreiras e do Comité Central do PCE e colaboradora de Mundo Obrero. En 1998 recibiu o premio Comadre de Oro, outorgado pola Tertulia Feminista Les Comadres, en recoñecemento á súa traxectoria feminista.
Faleceu o 18 de outubro de 2003 en Barcelona, aos 84 anos.
Recoñecementos
O 29 de maio de 2018 o Concello de Madrid rendeulle homenaxe co gallo do cambio de nome da rúa Batalla de Belchite polo da escritora no distrito de Arganzuela. Neste mesmo distrito tamén leva o seu nome un dos centros municipais «Espacio de Igualdad».
Elliott Coues
Elliott Coues, nado o 9 de setembro de 1842 en Portsmouth, Nova Hampshire, e finado o 25 de decembro de 1899 en Baltimore, Maryland, foi un cirurxián do exército estadounidense, historiador e ornitólogo.
Traxectoria
Elliott Coues graduouse na Universidade de Columbia de Washington, D.C. en 1861, e na Escola Médica desa institución en 1863.
Serviu como cadete médico en Washington entre 1862 e 1863 e, en 1864, fue designado cirurxián-asistente no exército regular. En 1872 publicou o seu Key to North American Birds, (Clave para as aves norteamericanas), a cal, revisada e reescrita en 1884 e 1901, fixo moito para promover o estudo sistemático da ornitoloxía nos Estados Unidos. Seu traballo contribuíu ao establecemento dos estándares actualmente aceptados de nomenclatura trinomial de subespecies en ornitoloxía e, posteriormente, en toda a zooloxía.
Entre 1873 e 1876 Coues foi asignado como cirurxián e naturalista á Comisión da Fronteira Norte dos Estados Unidos e, entre 1876 e 1880 foi secretario e naturalista do Levantamento Xeográfico e Xeolóxico dos Territorios dos Estados Unidos, do cal editou a súa publicación.
Foi conferenciante sobre anatomía na Escola Médica da Universidade de Columbia entre 1877 e 1882, e profesor de anatomía alí entre 1882 e 1887.
Coues foi un bibliógrafo coidadoso e, no seu traballo sobre os Birds of the Colorado Valley (Aves do Val do Colorado), incluíu unha sección especial sobre as andoriñas e intentou resolver se migraban en inverno o hibernaban baixo os lagos como se cría naquel tempo.
Abreviatura
A abreviatura Coues emprégase pare recoñecer a Elliott Coues como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Charles du Fresne, señor du Cange
Charles du Fresne, Sieur du Cange ou Du Cange, nado en Amiens o 18 de decembro de 1610 e finado en París o 23 de outubro de 1688, foi un filólogo, lexicógrafo e historiador da Idade Media europea e do Imperio Romano de Oriente.
Traxectoria
Era o quinto fillo de Louis Du Fresne, sieur de Frédeval et du Cange, título que herdaría do seu pai cando este morreu. Estudou nos xesuítas de Amiens e despois dereito en Orleáns e obtivo o título de avogado en 1631 en París. Regresou a Amiens onde se fixo cargo da notaría do seu pai. En 1638 casou con Catherine Du Bos, coa que tivo dez fillos, dos cales catro sobreviviron ao seu pai. En 1645 mercoulle ao seu sogro o nomeamento de Tesoureiro de Francia, que ocupou ata 1668 e que lle permitiu vivir centrado na investigación, tarefa á que se dedicou con intensidade e laboriosidade. En 1669, a familia enstalouse en París para fuxir da peste que asolaba o norte. Morreu alí aos 78 anos.
O Glossarium mediae et infimae Latinitatis
Para a historia da publicación do glosario, coa primeira edición, e as sucesivas ampliacións (por parte dos beneditinos de Saint-Maur, de Dom Carpentier, de Henschel) que aumentaron notabelmente o número de volumes, véxase o artigo de Géraud. O glosario inclúe longas citas de documentos en latín medieval, así como documentos de Cataluña a través da obra de Pèire de Marca. Tamén hai extensos artigos enciclopédicos sobre a vida, o dereito e outros aspectos da Idade Media. E tamén hai textos non latinos, en francés antigo.
A posteridade
O estudo do latín medieval, iniciado por Du Cange, continuou coa publicación doutros dicionarios (p. ex. JF Niermeyer, Mediae Latinitatis Lexicon Minus) e dicionarios de latín medieval nunha zona determinada (ver Glossarium Mediae Latinitatis Cataloniae). A Union Académique Internationale deseñou un dicionario do latín europeo medieval e publica o Archivum latinitatis medii aevi, co subtítulo Bulletin Du Cange (acceso en liña ).
Gabriel Barroso
José Gabriel Barroso Sáinz, nado na Coruña o 25 de setembro de 2002, é un futbolista galego. Xoga na demarcación de dianteiro e o seu equipo actual é o Arosa, de Terceira División RFEF.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Ural C. F. e do Atlético Montañeros, e en 2020 entrou na canteira do Deportivo da Coruña, en categoría xuvenil.
Barroso comezou a tempada 2020-2021 no Deportivo Xuvenil A, equipo que se proclamaría campión de España na final ante o FC Barcelona esa mesma tempada, pero a mediados de tempada decidiu fichar pola Peña Deportiva de Ibiza, onde alternaba entre o xuvenil e o sénior.
Na tempada 2022-2023 fichou polo Viveiro C. F. e debutou na terceira división, xogando como titular en case todos os partidos do equipo celeste, o que lle serviu para chamar a atención do Arosa SC, que anunciou a súa fichaxe para a tempada 2023-2024 o pasado 15 de xuño.
Equipos
PX: Partidos xogados. G: Goles marcados. TA: Tarxetas amarelas. TV: Tarxetas vermellas.
Os Silgueiros, Teixeiro, Lugo
Os Silgueiros é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Gran Consello dos Crees
miniatura|Bandeira do Gran Consello dos Crees O Gran Consello dos Crees (GCC), Eeyou Istchee en cree, é un consello tribal que representa e goberna nove comunidades crees no norte do Quebec (Canadá), dúas comunidades máis integran a organización pero o seu status non se confirmou legalmente. Os membros electos do Gran Consello dos Crees son os mesmos que os do Goberno da Nación Cree. Dende 2017, un acordo sobre a gobernanza da nación cre que asinaron o goberno canadense e os crees de Eeyou Istchee garante a este último o autogoberno e un goberno responsable. A súa sede está en Nemaska.
Historia
Entre 1971 e 1974, os crees do Quebec participaron na Asociación dos Indios do Quebec e, como tal, desempeñaron un papel fundamental na oposición dos nativos do Quebec ao proxecto da baía de James. Antes de maio de 1972, o goberno quebequés e Hydro-Quebec consideraban dous proxectos distintos, un centrado no Grande Rivière no norte que ía afectar directamente a vila e mais os terreos de caza de Fort George e outro, o Complexo Nottaway-Broadback-Rupert (NBR) afectaba os ríos do sur onde se sitúan a maioría das localidades crees da rexión.
O Gran Consello dos Crees representou os crees do Quebec durante as negociacións co goberno quebequés e co canadense sobre a realización do proxecto hidroeléctrico e sobre o recoñecemento dos seus dereitos como autóctonos sobre das terras da rexión da baía de James e, xa que logo, foi un dos asinantes en novembro de 1975 da Convención da baía de James e do norte quebequés.
En 2002 tras anos de litixios xudiciais o Gran Consello dos Crees e o goberno quebequés asinaron un acordo coñecido como La Paix des Braves que supuxo unha nova era de colaboración e unha nova relación de nación a nación entre os crees e o Quebec, dunha duración de tres anos o acordo conta con tres obxectivos: desenvolvemento económico e comunitario dos crees, resolver os litixios entre os crees e o goberno quebequés e posta en valor dos recursos naturais do territorio cree.
O Goberno da Nación Cree
O Goberno da Nación Cree (ᐄᓅᑎᐯᔨᐦᒋᒉᓲ, ᐄᔨᔫᑎᐯᔨᐦᒋᒉᓲ, Cree Nation Government, Gouvernement de la nation crie) formouse en 1978 co nome de Autoridade Rexional Cree e serve como a autoridade administrativa da Nación Cree de Eeyou Istchee e fornece programas e servizos ás comunidades. O goberno é responsable pola protección ambiental e é tamén o corpo legal que representa á nación na administración provincial e federal.
Malia o Goberno da Nación Cree e o Gran Consello dos Cree seren entidades xurídicas diferentes teñen a mesma composición, o mesmo órgano de administración, as mesmas estruturas gobernativas e de feito a Nación Cree trátaas na súa xestión como unha única entidade.
O 24 de xullo de 2012 adoptou o seu actual nome e conta con 309 empregados.
Comunidades
O Gran Consello dos Crees reúne legalmente nove comunidades, pero dúas máis integran os organismos da institución.
Rexión de Northland
miniaturadaimagem|Localización da rexión na Illa Norte da Nova Zelandia. Northland (Te Tai Tokerau ou Te Hiku-o-te-Ika en maorí; Northland Region en inglés) é a máis setentrional das 16 rexións neozelandesas. É apelidada de "Extremo Norte" polos neozelandeses ou, o "Norte sem inverno", debido ao seu clima ameno. O seu principal centro poboacional é Whangarei.
Segade, Teixeiro, Lugo
Segade é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Carballal, Soñar, Lugo
O Carballal é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Liga Europea de hóckey a patíns 2020/21
A Liga Europea de hóckey a patíns 2020/21 foi a 56ª tempada do principal torneo de hóckey a patíns de Europa, organizado polo CERH. Comezou o 9 de abril de 2021 e rematou o 16 de maio do mesmo ano.
O campión desta edición foi o Sporting de Portugal, que gañou o seu terceiro título, despois de derrotar na final ao FC Porto.
Antecedentes
A pandemia de COVID-19 obrigou á cancelación da edición 2019/20 cando aínda non acabara de disputarse a fase de grupos.
Clasificación de federacións
Debido á cancelación da anterior edición do torneo, descartouse a tempada 2019/20 e asignáronse prazas ás federacións segundo o mesmo coeficiente que na tempada 2018/19, tendo en conta o rendemento dos equipos representantes de cada federación nas competicións europeas entre as tempadas 2015/16 e 2018/19.
A participación reservouse a equipos de asociacións cunha capacidade efectiva para organizar anualmente os seus propios campionatos nacionais. Todas estas federacións (7) terían polo menos un equipo participante na competición. Para asignar as outras nove prazas, aplicouse o método D'Hondt ao coeficiente de cada federación, ata un máximo de catro equipos. En caso de retiradas, daríase prioridade segundo a orde establecida polo método D'Hondt.
Orixinalmente, segundo afirmou o CERH, inscribíronse trece equipos para xogar o torneo. Faltando tres equipos para completar o cadro regular de dezaseis, o CERH enviou unha invitación a tres equipos clasificados para a Copa WSE. Os equipos que se uniron ao cadro de dezaseis foron o Barcelos de Portugal, o Coutras de Francia e o Genève de Suíza. O 12 de setembro realizouse o sorteo dos grupos coa participación de cinco equipos portugueses (Benfica, Sporting, Oliveirense, FC Porto e Barcelos), catro españois (FC Barcelona, Liceo, Reus e Noia), tres franceses (La Vendéenne, Saint-Omer e Coutras), dous suízos (Genève e Diessbach), un italiano (Bassano) e un alemán (Germania Herringen).
O cadro orixinal do torneo da Euroliga 2020/2021 quedou do seguinte xeito:
Efectos da pandemia da COVID-19
O 18 de outubro de 2020, o CERH decidiu aprazar a maioría dos partidos da xornada 1 debido ás restricións ás viaxes impostas pola pandemia de COVID-19 en Europa. O 29 de outubro do mesmo mes anunciouse que todas as competicións internacionais do CERH quedarían suspendidas ata finais de ano.
Sistema de competición
Trala retirada dos sete equipos estableceuse un novo formato para os 9 equipos restantes, composto por dúas fases. A primeira fase consiste en tres grupos de tres equipos, xogando cada equipo dous partidos, contra os outros dous equipos do mesmo grupo. Todos os partidos desta fase dispútanse entre o 9 e o 11 de abril nunha soa sede, na vila portuguesa de Luso.
A segunda fase, a final a 4, consiste en semifinais e finais a un partido, participando nela os tres primeiros equipos clasificados dos tres grupos da primeira fase, así como o mellor segundo clasificado. Xogarase tamén nunha soa sede, entre o 15 e o 16 de maio.
O 27 de febreiro de 2021 realizouse en Lisboa o novo sorteo para a composición dos grupos.
Calendario
O calendario da competición é o seguinte: O calendario orixinal da competición, tal e como estaba previsto antes da pandemia, era o seguinte:
Rozas, Teixeiro, Lugo
Rozas é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Milenci v roce jedna
Milenci v roce jedna é un filme checoslovaco de 1973 dirixido por Jaroslav Balík. Foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Teixeiro, Teixeiro, Lugo
Teixeiro é un lugar da parroquia de Teixeiro no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Árabe alxeriano
miniatura|Falante de árabe alxeriano. O árabe alxeriano é unha forma vernácula de árabe falado en Alxeria. Coñecido de forma nativa como dziria, darja ou derja, é unha variedade que pertence ao continuo dialectal do árabe magrebí e é mutuamente intelixible co árabe tunisiano e o árabe marroquí.
Do mesmo xeito que outras variedades de árabe magrebí, o árabe alxerino ten un vocabulario maioritariamente semita. Ten influencias do bérber, do púnico e do latín (lingua romance africana) e ten algúns préstamos do francés, do árabe andalusí, do turco otomán e do castelán. O árabe alxerino contén algúns préstamos bérberes que representan entre o 8% e o 9% do seu vocabulario. A palabra darja (en الدارجة) é unha palabra árabe que significa "dialecto cotián/coloquial".
Canaval, Canaval, Sober
Canaval é un lugar da parroquia de Canaval no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Topónimo
O topónimo galego Canaval fai referencia a un lugar poboado de canas.
As Campiñas, Soñar, Lugo
As Campiñas é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Campa da Barra, Soñar, Lugo
A Campa da Barra é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Fonte do Mouro, Soñar, Lugo
A Fonte do Mouro é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Fábrica, Canaval, Sober
A Fábrica é un lugar da parroquia de Canaval no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Velbloud uchem jehly
Velbloud uchem jehly é un filme checoslovaco de 1936 codirixido e protagonizado por Hugo Haas. O título é unha alusión ó aforismo polo "ollo dunha agulla".
Peiteiros, Soñar, Lugo
Peiteiros é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Soñar, Soñar, Lugo
Soñar é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Spalovač mrtvol
Spalovač mrtvol é un filme checoslovaco de 1969 dirixido por Juraj Herz, está baseado nunha novela por Ladislav Fuks. O guión foi escrito por Herz e Fuks. O filme foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En 1972, gañou o premio ó mellor filme no Festival de Cinema de Sitges.
Lingua sibir
A lingua sibir (en sibir: Сыбыр тел), é unha lingua turca falada en rexión de Siberia Occidental de Rusia, principalmente nos óblasts de Tyumen, Novosibirsk e Omsk, mais tamén en Tomsk e Kemerovo. Malia que algúns autores como Akhatov, Zaliai, Zakieva e Tumasheva cren que se trata dun conxunto oriental de dialectos da lingua tártara, outros como Dulzon, Tomilov e Valeev ven o sibir como unha lingua autónoma.
Estereocéano
Estereocéano foi un efémero grupo de música eletrónica, con influencias doutros estilos musicais como o pop, galego que cantou en castelán. Estaba formado por Alberto Regueira (guitarras), Rafa M. Villarino (teclados), Carlos Rodríguez (teclados) e Juan Rivas (voz e guitarra).
Historia
Neste traballo mestúranse sons da música popular dos anos 60 e 70, chill out ou drum & bass. No álbum atópase un ambiente íntimo, escuro ás veces, en músicas cumo En tu nuca, Nunca me iré de ti, Envejeceremos juntos ou Invierno, e outro máis festivo, alegre e tropical como Lejana flor ou Nunca nos diremos adiós. A segunda canción en ser promocionada nas emisoras foi Lejana flor, da que tamén sacaron un videoclip.
O seu primeiro e único disco titulouse Caleidoscópico, en referencia ao instrumento óptico lúdico, o calidoscopio. Ao pouco da publicación, a compañía multinacional Mercury/Polygram, foi absorvida por Universal, o disco caeu no esquecemento e ao pouco o grupo separouse.
Caleidoscópico, porén, foi considerado pola revista Zona de Obras un dos dez discos imprescindíbeis de bandas galegas e un dos mellores do ano pola revista La Luna (diario El Mundo). Alcanzou o número un na lista de música independente de El País de las tentaciones e realizaron diversas actuacións en directo, incluíndo de abreconcertos de Enrique Bunbury.
Juan Rivas en solitario continuou traballando nunha liña máis pop e publicando discos, o primeiro Devenir del paraíso, en 2002, con EMI. Dirixe o festival 'Vive Nigrán' e ocasionalmente participou no programa 'Boas tardes' da TVG, e foi entrevistado no Zigzag diario.
Soñariño, Soñar, Lugo
Soñariño é un lugar da parroquia de Soñar no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Asemblea Lexislativa de Oregón
miniatura|Capitolio de [[Oregón (Salem), sede da Asemblea Lexislativa do estado.]]
A Asemblea Lexislativa de Oregón (en inglés, Oregon Legislative Assembly) é o parlamento do estado de Oregón nos Estados Unidos. Composto por un total de 90 lexisladores electos por sufraxio universal, a Asemblea conta cunha estrutura bicameral: Senado e Cámara de Delegados. O Capitolio Estatal de Oregón, en Salem, acolle a súa sede. A institución foi creada pola constitución estatal de 1857, e a súa primeira reunión foi en 1859, logo de que o presidente James Buchanan sancionase a lei que admitiu a Oregón como estado nos Estados Unidos.
Composición
O artigo 4º da Constitución de 1857, a vixente en Oregón, confire o poder lexislativo á Asemblea Lexislativa do estado, indicando que esta insitutción conta cunha estrutura bicameral:
Para poder ser membro de calquera das cámaras cómpre ter 21 anos. Non existe límite de mandato para os lexisladores: aínda que se aprobara en referendo establecer dous mandatos consecutivos para os senadores (8 anos) e tres para os representantes (6 anos), o Tribunal Supremo de Oregón anulou esas disposicións.
Os períodos ordinarios da Asemblea Lexislativa comezan en febreiro e deben prolongarse como moito 160 sesións nos anos pares, e, non máis de 35 os impares. O gobernador e os votantes poden convocar as cámaras fóra dos períodos ordinarios.
Competencias
Aprobada pola cámara orixinal, envíase á outra, onde o proxecto seguirá as mesmas fases, podendo ser modificada. Se a segunda cámara vota modificacións deberá ser tamén votada na cámara orixinal. Se esta rexeita os cambios, constitúese un comité conxunto con membros das dúas cámaras para intentar chegar a un acordo. O texto pactado debe ser votado afirmativamente por ambas cámaras para ser definitivamente aprobado. No caso de ser rexeitado a proposta de lei queda anulada.
Unha vez superados os trámites parlamentarios e votado o mesmo texto por ambas cámaras, remítese a lei aprobada ao Gobernador de Oregón. Este pode vetar as leis aprobadas pola Asemblea Lexislativa, mais o parlamento de Oregón pode revogalo se deste xeito votan dous terzos dos membros de ambas as dúas cámaras.
As leis aprobadas pola Asemblea Lexislativa levan a intitulación "sexa aprobada polo pobo do estado de Oregón" (en inglés, "be It Enacted by the People of the State of Oregon").
Palmarés do Ilves
miniatura|250px|Bandeirolas cos títulos nacionais e os números retirados de [[Ilves no teito de Hakametsä.]] miniatura|250px|Bandeirolas cos títulos nacionais de [[Ilves Naiset no Tesoman jäähalli.]] Ilves é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Tampere, Finlandia. Con 16 campionatos finlandeses e dúas copas de Finlandia en categoría masculina absoluta, 10 campionatos nacionais e unha Copa de Europa en categoría feminina absoluta, así como numerosos títulos nacionais en categorías inferiores masculina e feminina, Ilves é un dos equipos máis laureados do hóckey sobre xeo finlandés, facendo un total de 154 medallas en campionatos de Finlandia nas distintas categorías, das cales 73 se corresponden co título de campión.
Ademais Ilves ten conseguido un subcampionato da Copa de Europa masculina e dous bronces na Copa Continental masculina.
Trofeos colectivos
230px|miniatura|A [[Kanada-malja, trofeo entregado ao equipo campión dos play-offs e polo tanto campión de Finlandia. Con 16 títulos, Ilves é o segundo equipo que máis veces se proclamou campión de Finlandia.]]
Trofeos individuais
miniatura|250px|O Trofeo Aarne Honkavaara no [[Suomen Jääkiekkomuseo (Tampere).]]
miniatura|O Kultainen kypärä no [[Suomen Jääkiekkomuseo (Tampere).]]
Trofeos colectivos
Disputado entre 1978 e 1982 e sen carácter oficial, nomeou o equipo campión de Finlandia antes da creación da categoría feminina da SM-sarja/Liiga. O Ilves gañou o torneo en tres ocasións: 1980, 1981 e 1982.
Categorías inferiores
miniatura|a [[Legacy Bowl, trofeo entregado ao equipo campión da Nuorten Liiga masculina (Junior A).]] A prolífica canteira de Ilves ten conquistado ata a tempada 2021-22 un total de 92 medallas en campionatos finlandeses, das cales 48 foron de ouro, 26 de prata e 18 de bronce. Os equipos femininos conseguiron un total de sete medallas (cinco ouros, dúas pratas e dous bronces) dende 2001, mentres que os masculinos lograron 85 medallas (43 ouros, 24 pratas e 16 bronces) dende 1945. A continuación todas as medallas conseguidas polo club nas distintas categorías, tanto femininas como masculinas:
Xerife
Xerife pode referirse a:
Calidris ruficollis
Calidris ruficollis é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.
Descrición
A especie foi descrita en 1776 polo médico, zoólogo e botánico alemán, célebre polos seus traballos realizados en Rusia, Peter Simon Pallas, na súa obra Reise durch verschiedene Provinzen des Russischen Reichs, baixo o nome de Trynga ruficollis.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Calidris.
O epíteto específico, ruficollis, está formado polos elementos do latín científico rufi- e -collis. O primeiro está tirado do xenitivo do adxectivo do latín rūfus, -a, -um, "de pelo vermello", e o segundo do xenitivo do nome latino collum, -i, "colo", "pescozo". Literalmente, "de pescozo vermello".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Calidris ruficollis é unha das aves limícolas máis pequenas, moi semellante a Calidris minuta (especies que antigamente eran consideradas conespecíficas). O pequeno tamaño do pescozo vermello (en verán), o bico fino e escuro, as patas escuras e os movementos máis rápidos distinguen a esta especie de todas as limícolas agás as outras que tamén teñen as patas escuras.
Mide entre 13 e 17 cm de lonxitude, a súa envergadura alar vai dos 28 aos 37 cm, e a súa masa corpotal oscila entre os 21 e os 51 g. Pódese distinguir de Calidris mauri en todas as plumaxes pola súa combinación de punta fina do bico, os dedos non palmados.
A Brea, Tirimol, Lugo
A Brea é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Calidris ruficollis
Características
Os adultos reprodutores ten un peito de cor laranxa sen raias, bordeado por marcas escuras abaixo, e unha V branca no lombo. No inverno a identificación da plumaxe é difícil, aínda que ten as patas máis curtas e as ás máis longas que Calidris minuta. Os xuvenís teñen unha plumaxe máis contrastadaolo lombo e liñas brancas máis débiles polas costas que o seu parente. A chamada é un "stit" rouco.
Distribución
Calidris ruficollis é unha ave que realiza grandes migracións. Cría ao longo do litoral ártico do leste de Eurasia, e pasan a estación non reprodutora no sueste asiático e en Australasia, chegando polo sur até Tasmania e Nova Zelandia.
É raro visitante na Europa occidental, coa maioría dos rexistros realizados en Irlanda. Adoita verse no oeste de Alasca e, ocasionalmente, noutros lugares de América.
Cría
O seu hábitat de reprodución é a tundra. Aniñan no chan e crían desde a primavera até o verán.
Dieta
Aliméntanse en prados húmidos e en zonas lamacentas, principalmente collendo alimentos que localizan coa vista. No seu hábitat non reprodutor aliméntanse de en zonas lamacentas intermareais e ao longo das marxes de lagos de auga doce. Comen principalmente insectos e outros pequenos invertebrados.
Ameazas
A especie está restrinxida á ruta migratoria de Asia oriental-Australasia e sospéitase que a perda de hábitat en lugares críticos na zona do mar Amarelo é a súa ameaza máis importante. Pénsase que a perda de hábitat na rexión do mar Amarelo está a provocar o descenso da poboación de aves acuáticas. Até o 65 % do hábitat intermareal no mar Amarelo perdeuse nos últimos 50 anos e, actualmente, este hábitat está a desaparecer a un ritmo dun 1 % anual desde a década de 1980 debido á recuperación das terras para a agricultura, a acuicultura e outras actividades. Centos de aves morreron como resultado do uso de pesticidas en Australia Occidental.
Estado de conservación
Esta especie está restrinxida á ruta aérea de Asia oriental-Australasia, onde se pensa que a perda de lugares clave na rexión do mar Amarelo é a responsábel do descenso das poboacións de aves acuáticas. Pénsase que a especie está a diminuír a un ritmo que se aproxima ao limiar de vulnerábel baixo o criterio de redución do tamaño da poboación, segundo trinta anos de datos de seguimento en Australia e Nova Zelandia. Por iso, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o stauts da especie como NT (case ameazada).
Hoří, má panenko
Hoří, má panenko é un filme checoslovaco de 1967 dirixido por Miloš Forman. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios.
O filme só ten uns poucos actores profesionais e algúns dos bombeiros estaban interpretados polos bombeiros do pequeno lugar onde se rodou. Foi o último filme que Forman rodou en Checoslovaquia antes de instalarse nos Estados Unidos e tamén o primeiro que rodou en cor. Hoří, má panenko está considerado un fito da Nova Vaga Checoslovaca.
Sinopse
O departamento de bombeiros voluntarios dunha pequena localidade checoslovaca decide organizar un baile cun sorteo e un concurso de beleza. Os bombeiros tamén planean regalar un machado cerimonial ao seu xefe xubilado enfermo de cancro (aínda que eles cren que el non o sabe).
Procopio de Gaza
Procopio de Gaza, nado en Gaza c. 465 e finado na mesma cidade en 528, foi un retórico grego e cristián que viviu en Gaza no século VI e pertenceu á Segunda sofística.
Traxectoria
Pensábase que era irmán do bispo Zacarías. Consérvanse del varios escritos profanos (por exemplo, un eloxio do emperador bizantino Anastasio I e cento sesenta e dúas cartas), así como unha catena ou cadea de obras exexéticas (sobre o Octateuco, os Libros dos Reis, as Crónicas, Isaías, Proverbios, Cantares e Eclesiastés) que se atopan entre as máis antigas, e cuxas principais fontes son Basilio de Cesarea, Gregorio de Nazianzo e Cirilo de Alexandría.
Considerado o principal representante da famosa Escola de Gaza, que cultivou a arte oratoria ao máis puro e aticista estilo grego antigo, pasou a maior parte da súa vida nesa cidade ensinando e escribindo; sen tomar partido nas liortas teolóxicas que axitaron o seu tempo. Suponse que foi un alumno de Doroteo de Gaza.
Parte da súa produción foi transmitida por manuscritos baixo o nome do seu discípulo Χορίκιος (Coricio de Gaza), quen tamén compuxo un Encomio. As súas obras pódense atopar na Patroloxía grega de Migne, LXXXVII; as súas cartas en Epistolographi graeci, editadas por R. Hercher (1873).
Bagueixos, Tirimol, Lugo
Bagueixos é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Bonnie Raitt
Bonnie Lynn Raitt (|reɪt| ), nada en Burbank (California) o 8 de novembro de 1949, é unha cantante de blues, guitarrista, compositora e activista estadounidense.
Durante a década de 1970, Raitt publicou unha serie de álbums que incorporaban elementos de blues, rock, folk e country. Tamén tocou e colaborou habitualmente con outros artistas, como Warren Zevon, Little Feat, Jackson Browne, The Pointer Sisters, John Prine e Leon Russell. En 1989, tras varios anos de boas críticas mais pouco éxito comercial, triunfou co álbum Nick of Time. Os seus seguintes dous discos, Luck of the Draw (1991) e Longing in Their Hearts (1994), tiveron vendas millonarias, xerando varios sinxelos, incluídos "Something to Talk About", "Love Sneakin' Up On You" e a balada "I Can't Make You Love Me" (con Bruce Hornsby no piano).
Raitt recibiu dez premios Grammy. Foi situada no posto 50 na listaxe de Rolling Stone dos "100 Grandes Cantantes da Historia" e no número 69 da listaxe dos "100 Grandes Guitarristas da Historia". O artista australiano de música country Graeme Connors dixo "Bonnie Raitt hace algo cunha letra que ninguén máis pode facer; dóbraa e retórcea directa ao teu corazón".
Dama de ferro
Historia
miniatura|Unha dama de ferro coa porta aberta Existen, con todo, referencias de que o tirano espartanoNabis utilizaba un dispositivo similar contra o 200 a.C. para extorsión e asasinato. Disque o visir abbásida Ibn al-Zayyat ideara «unha hucha de madeira con pugas de ferro» para a tortura. Ironicamente, esta sería utilizada durante o seu encarceramento e execución en 847.
Wolfgang Schild, profesor de dereito penal, historia do dereito criminal e filosofía do dereito na Universidade Bielefeld, argumentou que se construíron presuntas damas de ferro con pezas de museo para crear exposicións con fins comerciais. Moitos museos de todo o mundo teñen expostas damas de ferro do século XIX, incluíndo oMuseum of Us de San Diego, o Museo da Universidade de Meiji e varios museos de tortura  en Europa.
Posíbel inspiración
As damas de ferro do século XIX puideron ser construídas a partir dunha interpretación errada do Schandmantel medieval, feito de madeira e metal mais sen pugas. Tamén puido estar inspirada na execución de Marco Atilio Régulo a mans de Cartago, segundo Tertuliano en Ad Martyres e Agostiño de Hipona en De Civitate Dei. O cónsul «foi pechado nunha estreita caixa de madeira e obrigado a manterse de pé, e estaba rodeado de afiadas pugas, de xeito que non se podería apoiar en ningún lugar sen ser cravar nunha delas». O historiador grego Polibio narra que o rei Nabis de Esparta tiña unha estatua coa forma da súa muller, a Apega de Ferro, que utilizaba como instrumento de tortura. É considerada o antecedente máis antigo da dama de ferro.
A dama de ferro de Nürnberg
miniatura|Copia da dama de ferro de [[Nürnberg exposta en Rothenburg ob der Tauber]] A dama de ferro máis famosa foi a de Nürnberg, exposta posibelmente dende 1802. A orixinal perdeuse no bombardeo de Nürnberg por parte dos estados aliados en 1945. En 1890 J. Ichenhauser de Londres vendeulle unha copia «do Castelo Real de Nürnberg», elaborada para a súa exposición pública, ao Conde de Shrewsbury, xunto con outros dispositivos de tortura. Tras formar parte da Exposición Universal de 1893 en Chicago foi exposta en varias cidades dos EUA. A copia foi subastada a inicios da década de 1960 e na actualidade forma parte da exposición permanente do Mittelalterliches Kriminalmuseum (Museo Penal Medieval) de Rothenburg ob der Tauber.
Orixe
Algunhas fontes afirman que foi Johann Philipp Siebenkees quen inventou a historia do dispositivo. Segundo o filósofo alemán, foi utilizada por primeira vez o 14 de agosto de 1515 por unha pena de falsificación de moedas.
Padín, Tirimol, Lugo
Padín é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Grisín, Tirimol, Lugo
Grisín é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Segmento J
O Segmento J é o segmento europeo para turismos descrito como "coches utilitarios deportivos (incluíndo vehículos todoterreo)". Abarca unha ampla categoría de vehículos que van desde crossovers (baseado nunha plataforma de turismos), SUVs (baseados nunha plataforma de camións lixeiros) e vehículos todo terreo..
Actualmente, as vendas do segmento aumentan cada ano en Europa. En 2015, o segmento J converteuse no segmento máis vendido, cunha cota de mercado do 28%.
Características
Os vehículos cubertos polo segmento J desenvolvéronse a partir dos primeiros vehículos todo terreo utilitarios, pero nos últimos anos a maioría dos vehículos do segmento J baséanse en plataformas de turismos e adoitan ter capacidade todo terreo limitada.
Pedrouzón, Tirimol, Lugo
Pedrouzón é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Lucía Taboada
Lucía Taboada, nada en Vigo en 1986, é unha xornalista e escritora galega. Acadou o premio Panenka ao Libro do ano de 2019 por Como siempre, lo de siempre.
Traxectoria
Publicou artigos en medios escritos como El País, onde cobre sobre todo tipo de temas de gastronomía, no xornal As, onde escribe de fútbol, e en revistas como GQ, e Vogue tratando temas de cultura, especialmente de cine e televisión. Tamén colaborou coa ilustradora Raquel Córcoles, creadora do personaxe Moderna de Pueblo, na creación e o guión do personaxe de 'La Imperfecta', que se publica na revista Mujer Hoy do grupo Vocento.
Co personaxe de La Imperfecta como protagonista, Taboada e Córcoles publicaron dous libros. O primeiro Dejar de amargarse para Imperfectas en 2014, e o segundo Fuera complejos para Imperfectas en 2016. Segundo 20 Minutos, é "un libro que explora a obsesión pola perfección a base de humor" e "propón un plan de vinte e un días paira axudar ás mulleres a sentirse mellor coa súa imaxe física".
Taboada publicou en 2015 #Hiperconectados: en una relación estable con Internet, onde fai unha crítica á dependencia das redes sociais e a tecnoloxía. Nesta ocasión o libro conta con ilustracións de Ester Córcoles, irmá de Raquel Córcoles. Uns anos despois, en 2019, publicou na editorial Libros del K.O. Como siempre, lo de siempre, dentro da colección Hooligans Ilustrados, libro no cal Taboada aborda a súa paixón polo fútbol como afeccionada do Real Club Celta de Vigo. Este traballo recibiu o premio Panenka ao Libro do ano, outorgado pola revista Panenka especializada en fútbol.
Recoñecementos
En febreiro de 2020 a revista Panenka especializada en fútbol celebrou a súa sexta edición dos Premios Panenka. Na gala, celebrada en Barcelona, Taboada recibiu o premio ao Libro do ano 2019 por Como siempre, lo de siempre, sendo a única autora entre os once candidatos ao premio, e a única muller en recibir un dos galardóns.
Imatra (cine)
O Imatra foi unha sala de cinema da cidade de Tampere, Finlandia. A sala estaba situada no número 12 da rúa Hämeenkatu, no lugar no que na actualidade está situado o edificio do Tampereen Säästöpanki. O cine é tristemente famoso polo incendio que se desencadeou no seu interior durante unha proxección o 23 de outubro de 1927 e no que morreron 20 persoas e 28 resultaron feridas, das cales unha morreu posteriormente no hospital.
Antecedentes
miniatura|250px|Salón de baile da [[Casa do Concello de Tampere, onde se presentou a primeira proxección cinematográfica da cidade.]] A primeira proxección cinematográfica na cidade de Tampere data do día 2 de marzo de 1897, cando o xornal Aamulehti anunciou que esa mesma tarde o fotógrafo de Helsinqui K. E. Ståhlberg proxectaría cun cinematógrafo "fotografías vivas" no salón de baile da Casa do Concello de Tampere. O día seguinte e mesmo xornal sinalaba que as imaxes eran naturais e claras. Logo destas proxeccións tiveron lugar outros eventos organizados aleatoriamente nos que a xente puido ver outras proxeccións, mais non foi ata finais do ano 1905 cando se abriu a primeira sala de cinema da cidade e as proxeccións cinematográficas convertéronse nunha actividade de lecer habitual das persoas da cidade.
O edificio
O cine Imatra construíuse no lugar que albergaba un antigo almacén no número 12 de Hämeenkatu, a uns poucos bloques da estación de Tampere, no centro da cidade, onde na actualidade está situado o edificio do Tampereen Säästöpanki. Aínda que as paredes exteriores do edificio eran de ladrillo, todas as paredes interiores eran de madeira. O cine contaba cunha zona elevada ou "galiñeiro" con capacidade para 80 persoas que adoitaban ser persoas novas que traballaban nas fábricas da cidade. A este "galiñeiro" accedíase mediante unha escaleira de caracol estreita e empinada, e carecía de saída de emerxencia.
Historia
En 1926 Simo Artturi "Arttu" Määtä, quen se gañara a vida como violinista tocando en filmes mudos, tivo acceso ao teatro Apollo, situado no número 12 de Hämeenkatu, que pechara debido a un crime contra a propiedade no verán dese mesmo ano. Logo de enviarlle ao maxistrado da cidade unha carta cos certificados precisos, este autorizou que Määtä se inscribira no rexistro de comerciantes, aínda que finalmente non o fixo. O Imatra comezara a desenvolverse coa axuda de Emil Mäkinen, e Määtä alugou por 4 500 marcos mensuais un teatro plantexado como almacén a Rosa Tirkkonen, viúva de Adam Tirkkonen. Con todo, xa en 1923 o interior do edificio fora habilitado para acoller proxeccións de imaxes en movemento.
Incendio
miniatura|A noite da traxedia proxectábase no Imatra o filme de [[Gloria Swanson Wages of Virtue.]] O 23 de outubro de 1927, durante unha proxección do filme Wages of Virtue, protagonizado por Gloria Swanson, tivo lugar un tráxico accidente no cine cando se iniciou un incendio na sala de máquinas do cine.
Ás 19:40 o proxeccionista do Imatra observou que por debaixo da caixa que protexía o carrete inferior da película saía fume. O traballador abriu a caixa para retirar a película, mais daquela xa se encontraba completamente en chamas. O lume axiña se propagou polo resto do edificio, de xeito que cando chegaron os bombeiros o interior do edificio estaba xa completamente envolto en chamas. Como resultado do incendio máis de 20 persoas faleceron, entre elas varias persoas novas.
Houbo varios factores que conduciron á traxedia do cine Imatra. Por unha banda houbo unha carencia na supervisión da seguridade do cine, ademais cometéranse erros na renovación do edificio, que tamén carecía de saídas de emerxencia, non se seguiran as regulacións, e houbo erros humanos unha vez se desencadenou o incendio. Con todo, o problema final foi a propia película de nitrato que se empregaba para as filmacións, que era altamente inflamable e podía chegar a arder a unha temperatura de tan só 40º de xeito rápido e explosivo.
Consecuencias
O incendio do cine Imatra provocou unha serie de mudanzas nos cines de todo o país. En 1929 entrou en vigor un decreto sobre seguridade nos cines de Finlandia. Creouse o "Valtion filmiteknillinen lautakunta" (traducible ao galego como "Xunta Técnica Estatal de Cine"), cuxo cometido era supervisar a seguridade dos cines en caso de incendios. O "Valtion filmiteknillinen lautakunta", que sería suprimido en 1976, contou con inspectores itinerantes e comezou a formación para os encargados de proxectar nas salas de cine, e que debían completar un curso antes de conseguir a súa licenza. Logo da traxedia do Imatra, estableceuse que a máquina de proxección debía estar illada do resto do espazo e a sala de proxección dos teatros de cine de Finlandia debía ter unha saída de emerxencia separada.
Legado
miniatura|250px|Memorial adicado ás vitimas da traxedia no [[cemiterio de Kalevankangas.]] En 1928 erixiuse un memorial ás vítimas do incendio do cine Imatra no cemiterio de Kalevankangas, obra do arquitecto Veikko Kallio.
O 1 de outubro de 2021 abriu as súas portas a exposición "Tampere liekeissä" (en galego "Tampere en chamas"), que repasaba a historia dos incendios e a loita contra eles na cidade de Tampere. Na exposición había un espazo adicado aos feitos ocorridos no cine Imatra, con filmacións, paneis informativos e imaxes da prensa da época. A exposición estivo aberta ata o 30 de abril de 2023.
Ramil, Tirimol, Lugo
Ramil é un lugar da parroquia de Tirimol no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Castor Casas Sánchez
Castor Casas Sánchez, nado en Sacos (Concello de Cotobade) cara a 1895 e finado en Arzúa o 22 de setembro de 1937, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto de Pontevedra. Médico en Arzúa. Na ditadura de Primo de Rivera pertenceu ao corpo de Somatenes, foi nomeado alcalde de Arzúa polo gobernador civil en agosto de 1925. Médico titular do concello de Arzúa. Na República foi membro da Unión Regional de Derechas de Arzúa e foi multado polo gobernador civil con 500 pesetas xunto con Eugenio Rilo Torres, por interromper cun grupo de mozos un mitin da Agrupación Socialista de Arzúa en abril de 1932. Foi separado do servizo como médico titular a finais de 1932. Cando en 1936 se fundaron as Juventudes de Acción Popular en Arzúa, por delegación da organización compostelá, Castor Casas foi nomeado o seu presidente. Finou en Arzúa o 22 de setembro de 1937.
Rutenia
miniatura|150px|León ruteno, que foi usado como escudo representativo de Rutenia durante o Concilio de Constanza no [[século XV]] Rutenia é un exónimo actualmente utilizado para nomear á rexión onde viven os rutenos (eslavos orientais).
Actualmente encóntrase dividida entre varios estados. No presente adoitan chamarse "rutenos" aos ucraínos occidentais e, en moitos casos, aos ucraínos que, en lugar de seguir a fe da Igrexa ortodoxa, pertenecen á Igrexa católica rutena ou á Igrexa greco-católica ucraína, dúas Igrexas orientais católicas presentes na actual Ucraína.
Orixinariamente foi utilizado no latín medieval como unha das varias designacións para as rexións dos eslavos orientais e ortodoxos orientais, e un arcaísmo utilizado para a designación das terras da Rús (en antigo eslavo oriental: Рѹ́сь / Rus e Рѹ́сьскаѧ землѧ / Rús'kaya zemlyá, Ῥωσία, Rusia, Ruscia, Ruzzia).
Esta variante, que se remonta ao antigo nome da tribo celta dos rutenos (ruteni), foi trasladada polos cronistas de Europa occidental a Rusia debido á súa consonancia. A antiga terra da Rús foi gobernada pola Dinastía Rurícovich.
O último dos Rurícovich gobernou como tsar de Rusia no século XVI.
Neneh Cherry
Neneh Mariann Karlsson, nada en Estocolmo o 10 de marzo de 1964 é unha cantante, compositora, rapeira e DJ e locutora ocasional sueca, coñecida como Neneh Cherry. A súa carreira musical comezou en Londres a principios da década de 1980, actuando en varias bandas de punk e post-punk bands durante a súa mocidade, incluídas The Slits e Rip Rig + Panic.
Cherry publicou cinco álbums de estudio co seu nome. O primeiro, Raw Like Sushi, publicouse en 1989 e chegou ao número tres no UK Album Chart, grazas en parte ao éxito mundial "Buffalo Stance". O seu segundo álbum foi Homebrew (1992) e catro anos despois publicou Man. Ademais destes discos, formou a banda cirKus en 2006 e colaborou con The Thing, publicando un disco titulado The Cherry Thing en 2012.
Vida persoal
Cherry é a filla de Monika "Moki" Karlsson (1943–2009), pintora e artista téxtil sueca, e o músico Ahmadu Jah (1936–2018). Jah naceu en Serra Leoa, fillo dun xefe tribal que foi a Estocolmo para estudar enxeñaría. Os pais de Cherry separáronse deseguido e a súa nai casou co influente músico de jazz estadounidense Don Cherry, que axudou a criar a Neneh dende o seu nacemento. Ela tomou o apelido do seu padrasto.
Por parte de nai, Cherry ten un medio irmán, o músico Eagle-Eye Cherry. Por parte do seu padrasto, ten unha media irmá, a violinista Jan Cherry, e un medio irmán, o músico de jazz David Ornette Cherry. Polo matrimonio do seu pai con Maylen Bergström, Cherry é medio irmá da cantante Titiyo e do produtor musical Cherno Jah.
En 1983, Cherry casou co batería Bruce Smith e tivo unha filla, Naima. Divorciáronse en 1984. Naima é fotógrafa en Londres e ten un fillo chamado Louis Clyde Flynn Love en 2004.
En 1986, Cherry coñeceu o produtor Cameron "Booga Bear" McVey no aeroporto de Heathrow. Cherry e McVey estaban de camiño ao Xapón como mdelos para o deseñador Ray Petri. Cherry pediulle matrimonio e a parella casou en 1990. Cherry e McVey tiveron dúas fillas: Tyson, nada en 1989, e a cantante Mabel, nada en 1996. Cherry e McVey tiveron tamén unha relación laboral: McVey produciu e coescribiu Raw Like Sushi. Ademais, estiveron xuntos no grupo cirKus. Cherry ten un fillastro, Marlon Roudette (antigo líder de Mattafix), pola relación anterior de McVey con Vonnie Roudette.
John E. Blaha
Traxectoria
Blaha graduouse en enxeñaría pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1965 e é máster en enxeñaría astronáutica pola Universidade Purdue en 1966.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando nas misións STS-29, STS-33, STS-43, STS-58, STS-79 e STS-81 e pasando un total de 161,11 días no espazo. Retirouse da NASA en setembro de 1997.
Enseada de El Calabozo
A enseada de Calabozo, tamén chamada enseada de El Calabozo, é unha enseada costeira de Venezuela, localizada ao oeste do golfo de Venezuela. Esta enseada comeza na punta Castilletes, ao norte, e termina a 90,60 km ao sur, nas Barras de Maracaibo, comprendendo 140 km de costa aproximadamente. Moldea a liña costeira da ribeira suroriental da península de La Guajira.
Administrativamente, pertence integramente ao Municipio Guajira a parte máis setentrional do estado Zulia ao oeste do territorio Venezolano.