cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Rey Balbís
Traxectoria
En 1952 foi delegado ao V Congreso do PCE que se realizou en Praga. A situación en Francia endureceuse cando a policía falanxista e a francesa acordaron repatriar aos exiliados españois. Por orientación do PCE propuxéronlle que abandonase Francia e marchara a Cuba. Chegou á Habana o 2 de febreiro de 1964 coa súa filla de oito anos.
Viviu e traballou en Cuba. Integrouse nas milicias e nos Comités de Defensa da Revolución. Ensinou na escola Antón Makarenko, creada para formar mestres. Casou con Isabel Álvarez Morán. Seguiu mantendo relación co PCE. Marxista-leninista até o final, dende finais dos anos sesenta foi crítico cos postulados menos ortodoxos de Santiago Carrillo. En 1984 participou activamente na fundación do Partido Comunista de los Pueblos de España, organización á que seguiu vinculado até a morte.
Pyhäjoki
Limita cos concellos de Kalajoki, Merijärvi, Oulainen e Raahe, todos eles pertencentes á súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Xermar
O topónimo galego Xermar pode referirse a:
Miecislao I de Polonia
Miecislao I, en polaco Mieszko I, nado no ano 935 e finado o 25 de maio de 992, fillo de Siemomysł, foi o primeiro príncipe coñecido de Polonia.
O Piñeiro, Moaña (Virxe do Carme), Moaña
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Virxe do Carme de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 432 habitantes, dos cales 211 eran homes e 221 eran mulleres.
Miecislao I de Polonia
Traxectoria
Gobernou entre 960 e 992. Converteu o país ao cristianismo e proclamouse Duque de Polonia (962). Comezou gobernando a tribo dos polanos occidentais, de onde provén o nome de Polonia, para ir conquerindo ao longo do seu reinado outras tribos, creando así o estado de Polonia sentando os alicerces do seu aparato administrativo. Cara 990 apoderouse dunha parte de Pomerania e de Silesia.
Casado con Dobrava de Bohemia, tiveron dous fillos:
Aldea de Baixo, Agra, Agolada
Aldea de Baixo é un lugar da parroquia de Agra, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 22 habitantes, dos cales 11 eran homes e 11 eran mulleres.
Janos Audron
Janos Audron é un personaxe ficticio de videoxogos da saga Legacy of Kain. Trátase do último representante da antiga raza de vampiros orixinal referida como "Os antigos" ou "Os antigos vampiros". O seu rol dentro do universo de Legacy of Kain é bastante complexo, sendo desde épocas remotas o creador da nova raza vampírica con base nos humanos e aquel que garda o segredo da espada "Segadora de Sangue" (posteriormente coñecida como "Segadora de Almas"). Dentro do folclore do mundo de Nosgoth, adxudícaselle o título de "O maior vampiro que xamais exista".
Biografía
En épocas arcaicas, Janos Audron participou na guerra dos mil anos entre as razas de os Antigos e os Hylden onde se disputaba o establecemento do credo do Deus Acián. Sendo esta última raza contundente detractora da devandita doutrina, que finalmente foi derrotada. Para evitar futuras rebelións, Os Antigos castigáronos co eterno encerro na dimensión demoníaca erixindo Os Alicerces, nove en total, cada un posuía os seus respectivos poderes elementais e gardiáns propios. A Janos Audron encargaríaselle o posto de "Décimo gardián" ao estar en custodia da espada vampírica chamada "Segadora de Sangue".
Antes de que a raza dos Hylden fose desterrada na súa totalidade, estes lanzarían unha maldición vampírica sobre a raza dos Antigos que condenaría á súa especie a total desaparición: a inmortalidade, unha escura sede de sangue e a esterilidade.
Lyopsetta exilis
Lyopsetta exilis é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos liopsetinos, a única do xénero Lyopsetta.
Janos Audron
Biografía
Con este feito, os Antigos empezaron a perder o favor do seu Deus, xa que este ditaba que toda alma debe pasar por «A roda da Vida», o ciclo de vida, morte e renacemento que rexe a calquera ser. Agora condenados á vida eterna, a raza maldita comezaba a suicidarse para satisfacer ao Deus Ancián logrando que pronto diminuíse o seu número.
Lyopsetta exilis
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos ten o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Janos Audron
Biografía
Unido a isto, a forza que mantén aos Alicerces como prisión dos Hylden dependía da existencia da sangue vampírica dos Antigos, polo que se atopaban nun novo dilema de evitar extinguir á súa propia raza. Como medida a este problema, decidiron transmitir o seu poder e a súa liñaxe á raza humana vampirizándoos, con isto lograrían perdurar o tempo do poder dos Alicerces. Esta tarefa de conversión inicialmente levouna a cabo Janos Audron ao crear ao primeiro vampiro humano e o seu discípulo Vorador.
Lyopsetta exilis
Trfátase dun peixe mariño, demersal que habita nas costas do Pacífico leste, desde a desembocadura do río Alsek en Alasca, polo norte, até a illa Cedros, na Baixa California, México, a 425 km ao sur da cidade de Ensenada, polo sur.
Janos Audron
Biografía
Con todo, a tarefa única de Vorador consistía en forxar a espada "Segadora de Sangue", arma que segundo as profecías dos Antigos, axudaría nun futuro ao lendario «Campión dos Vampiros» a eliminar por completo á raza inimiga. Unha vez concluída a creación da espada, Janos Audron mantena celosamente gardada baixo a súa custodia no alto do seu retiro localizado nas xeadas terras do norte de Nosgoth, comezando así unha longa espera ata a chegada do heroe profetizado.
Doutra banda, co paso do tempo, os novos gardiáns vampiros dos Alicerces comezaban a refusar dos dons escuros e dos seus amos decidindo que o poder de devandito monumento pasase a ser do dominio dos humanos. Esta revolta foi encabezada polos novos gardiáns humanos Moebius, Mortanius e Malek antes de ser vampirizados, non só conseguindo que o círculo completo de gardiáns fose purgado, senón que tamén buscaban a erradicación total da raza vampírica da face de Nosgoth.
Malek, gardián do alicerce do conflito, creou a orde de guerreiros-sacerdotes coñecidos como os "Sarafan" cuxo propósito era a caza e purga da raza vampírica ao longo de varias cruzadas sanguinarias, chegando ao momento en que practicamente lograran o seu obxectivo quedando soamente Janos Audron e Vorador como os únicos representantes da súa especie. Logo de milenios de espera, o heroe vaticinado Raziel chega ao retiro de Janos Audron, onde finalmente este entregaríalle a espada, non sen antes ser interrompidos pola chegada dos seis irmáns Sarafan quen aproveitaran o descoido de Raziel de deixar o camiño libre cara á súa lendaria presa. O vello vampiro decide protexer a Raziel encerrándoo nunha cámara contigua; para cando este escapa, é demasiado tarde pois o grupo de guerreiros arrincan do peito de Janos Audron o seu corazón aínda palpitante. Ditoso trofeo sería ben protexido pola Orde e serían eles quen lle outorgarían o nome de O corazón das escuridades.
Lyopsetta exilis
Xénero
O xénero foi descrito en 1885 polos naturalistas estadounidenses David Starr Jordan e David Kopp Goss.
Janos Audron
Biografía
Este último evento sucédese 500 anos antes de a caída dos Alicerces.
Aparición nos videoxogos
Janos Audron mantense como personaxe secundario en tres das cinco entregas de Legacy of Kain.
Blood Omen: Legacy of Kain
Janos Audron non fai aparición neste título, a súa existencia só é mencionada logo de máis de cincocentos anos de morrer relatada polo mozo vampiro e protagonista do título Kain. O elemento que saca a relucir o segredo da súa existencia é o Corazón das escuridades, un artefacto que emula en menor medida os poderes do orixinal podendo restaurar a non-vida vampírica. Dentro da mecánica do xogo, devandito artefacto posuía decenas de réplicas as cales había que atopar para alargar a barra de vida de Kain, pero aínda así nunca é posible atopar o corazón orixinal.
Máis adiante na viaxe de Kain, este chega ao afastado pobo de Uschtenheim localizado ao nordés de Nosgoth, aí novamente escoita falar sobre Janos Audron como aquel vampiro maldito que devoraba aos seus habitantes durante as noites, ata que un día os sagrados guerreiros Sarafan arrincáronlle o corazón das escuridades acabando con el dunha vez por todas, no entanto, tamén se rumoreaba que os seus berros e laios escoitáronse durante catro días coas súas noites antes de morrer.
Lyopsetta exilis
Especie
En canto á especie, describírona en 1880 o anteriormente citado Jordan e o ictiólogo, así mesmo estadounidense, Charles Henry Gilbert, baixo o nome de Hippoglossoides exilis.
Janos Audron
Legacy of Kain: Blood Omen 2
Na liña temporal posterior aos eventos de Legacy of Kain: Defiance, Janos Audron é traído de volta á vida, pero os Hylden mantéñeno cativo dentro de O artefacto o cal ten a función de absorber o seu sangue e ser fonte de enerxía para A masa, e mesmo mantén en funcionamento a A porta dos Hylden.
Cando Kain chega ao sitio onde se localiza O artefacto, este atópase cunha xigantesca criatura de aspecto demoniaco chamado A besta quen lle dá indicacións de como acabar coa Masa e así inutilizar todo o dispositivo. Ao concluír a tarefa, Kain regresa e atopa unha nova figura onde se supón antes estaba A Besta. Este novo personaxe resulta ser Janos Audron no seu aspecto normal, quen lle explica a detalle os plans de Lord Sarafan de traer á raza dos Hylden de volta a Nosgoth.
Lyopsetta exilis
Sinónimo
Ademais de polo nome orixinario, e polo actualmente aceptado, a especie foi coñecida tamén polo sinónimo Eopsetta exilis (Jordan & Gilbert, 1880).
Janos Audron
Legacy of Kain: Blood Omen 2
Finalmente Kain encara a Lord Sarafan e este guinda A pedra Nexo cara á porta dos Hylden provocando que a mesma comezase a pecharse. Janos Audron forma parte da batalla lanzándose contra Lord Sarafan, pero dado o seu débil estado é vencido facilmente guindado á porta dos Hylden quedando atrapado dentro da dimensión demoníaca. Esta intromisión dálle vantaxe a Kain para obter a espada Segadora de Almas e finalmente dar morte a Lord Serafan.
Legacy of Kain: Soul Reaver
Neste título non existe ningún tipo de referencia cara a Janos Audron, manténdose en segredo para o novo protagonista Raziel.
Lyopsetta exilis
Hábitat
É un peixe mariño, batidemersal, que vive a profundidades de entre os 25 e os 800 m, nas proximidades de zonas rochosas.
Distribución
Lyopsetta exilis distribúese pola costa leste do Pacífico, desde o suese de Alasca (desde a desembocadura do río Alsek) até o centro da Baixa California, polo que se encontra no Canadá, nos Estados Unidos (estados de Alasca, California, Oregón, e Washington) e en México.
Nutrición
A dieta de Lyopsetta exilis inclúe diversos organismos zoobentónicos: crustáceos como krill, misidáceos, anfípodos e camaróns, así como vermes e algúns pequenos peixes.
Pesca
Lyopsetta exilis é capturado pola industria da pesca comercial, e está considerado como un bo peixe para a alimentación humana, aínda que se consome en cantidades significativas debido ao seu pequeno tamaño.
Estado de conservación
A poboación de Lyopsetta exilis considérase relativamente abundante, e estábel, en toda a súa área de distribución.
Desde o ano 2010 a situación da especie está avaliada pola UICN como LC (pouco preocupante) debido á súa ampla área de distribución e á súa abundancia. E aínda que está sometida ás capturas por parte da industria pesqueira comercial, isto non se considera como unha grande ameaza para a conservación desta especie na actualidade. Porén, a comprobación continua dos seus niveis poboacionais é necesaria para garantir que, no futuro, non sexa necesrio incluíla nunha categoría de ameaza.
Castellanos de Castro
Castellanos de Castro é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 53 habitantes (INE 2012).
Galería de imaxes da comarca do Eume
miniatura|dereita|250px|Comarca do Eume
Bangja
Bangja de Corea, nada en Toquio o 4 de novembro de 1901 e finada en Seúl o 30 de abril de 1989, foi unha princesa xaponesa, casada co xefe da casa real de Corea, Lee Eun.
Traxectoria
Naceu como princesa Nashimoto Masako do Xapón, filla do príncipe Morimasa Nashimoto. En 1920 casou co herdeiro á coroa coreana en Toquio. Dende 1963 vivía en Corea do Sur. Tivo dous fillos o príncipe Jin, envelenado durante unha visita a Corea cos seus pais en 1922 e o príncipe Gu, que se converteu en 29º xefe da casa real coreana á morte do seu pai en 1970.
Betevé
betevé, antes coñecida como BTV, é unha canle de televisión local pública de Barcelona, xestionada pola sociedade anónima municipal Informació i Comunicació de Barcelona do concello da cidade. Emite desde 1994.
Xesús Rodríguez Rodríguez
Xesús Rodríguez Rodríguez, nado en Cabreiros (Xermade) en 1969, é un pedagogo galego.
Traxectoria
Doutorouse en Filosofía e Ciencias da Educación coa tese Os materiais curriculares e a Reforma Educativa en Galicia (Premio Nacional de Investigación), que deu pé ao libro Os materiais curriculares en Galicia (Xerais, 2009). Na actualidade é mestre e profesor do departamento de Didáctica e Organización Escolar da Universidade de Santiago de Compostela. Como investigador está especializado nos materiais e recursos didácticos en soporte impreso e dixital. É membro de Nova Escola Galega e dirixe a Revista Galega de Educación.
Exerceu a docencia na Universidade de Porto Rico. É directivo da IARTEM (Internacional Association for Research on Textbooks and Educational Media), vicedecano da Facultade de CC. da Eduación e forma parte do grupo de investigación Stellae.
En 2003 obtivo o I Premio de Innovación da USC coa experiencia A elaboración de materiais didácticos pro e para Adultos/as.
No ano 2004, xunto cun grupo de mestres do CEIP Serra de Outes obtivo o I Primeiro Premio Educompostela (2004) cunha experiencia para alumnado con necesidades educativas especiais.
Obras
Coordinou ou participou en proxectos de elaboración de materiais didácticos, e coordina o congreso de Materiais Didácticos de Nova Escola Galega.
Alfred Moisiu
Alfred Spiro Moisiu, nado o 1 de decembro de 1929, foi o Presidente de Albania dende o 24 de xullo de 2002 até o 2007.
Entre 1943 e 1945 participou en accións contra da ocupación alemá de Albania. En 1946 a súa familia enviouno a Unión Soviética como estudante, en 1948 gradúase na escola de enxeñería militar de Leningrado
Kosmos 909
Kosmos 909 (Космос 909 en ruso), tamén denominado DS-P1-M Nº 10, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de maio de 1977 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
A Cabana, Devesos, Ortigueira
A Cabana é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Albergue, A Baíña, Agolada
Albergue é un lugar da parroquia da Baíña, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Redondo
O topónimo Redondo pode referirse a:
A Fracela, Cerceda, Cerceda
A Fracela é un lugar da parroquia de Cerceda no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Non tiña habitantes no ano 2011 segundo datos do INE,.
EN 62262
dereita|150px
EN 62262 é unha norma europea baseada na norma internacional IEC 62262 (2002) referida aos grados de protección IK, como protección antivandálica para aparellos eléctricos. O código IK foi orixinariamente definido no Estándar Europeo BS EN 50102 (de 1995, emendado en 1998). Seguidamente foi adoptado como norma internacional en 2002, a norma europea foi renumerada como EN 62262.
A escada está graduada dende IK00, sen protección, a IK10 máximo valor da escada.
Probas
* non protexido de acordo ao estándar
As Cabanas, Devesos, Ortigueira
As Cabanas é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística do cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Redondo, Moaña (Virxe do Carme), Moaña
Redondo é un lugar da parroquia de Virxe do Carme de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2 199 habitantes, dos cales 1 065 eran homes e 1 134 eran mulleres.
Douglas Q. Adams
Traxectoria
Adams estudou na Universidade de Chicago, doutorándose en 1972. É experto en lingua tocaria e contribúe sobre este tema na Encyclopædia Britannica.
É coautor de dous libros sobre cultura e linguas indoeuropeas con J. P. Mallory da Academia real irlandesa. É editor de lingüística do Journal of Indo-European Studies, que fundara Mallory.
Na Universidade de Idaho, Adams dá cursos de lingüística, e gramática e semántica no programa de inglés como segundo idioma.
Copa Galicia de fútbol 1945/46
A Copa Galicia 1945/46 foi unha competición de fútbol organizada pola Federación Galega de Fútbol na que participaron o Real Club Deportivo da Coruña, o Club Deportivo Xuvenil, o Racing Club de Ferrol, o Club Santiago, o Club Betanzos, o Galicia Club de Fútbol, o Real Club Celta de Vigo, o Pontevedra Club de Fútbol, a Unión Deportiva Ourensana, o Club Lemos e o Club Berbés. O torneo foi xogado entre maio e decembro de 1946. Os equipos foron divididos en dous grupos, norte e sur, disputándose cada grupo en forma de liga a dúas voltas. O vencedor de cada grupo clasificouse para xoga-la final. Proclamouse campión o Deportivo da Coruña.
Alberto Valverde Pérez
Alberto Valverde Pérez, nado en Nigrán, é un político galego do PPdeG. Foi alcalde de Nigrán dende o 2011 ata o 2015.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Políticas, é empregado de banca. Presentouse ás eleccións municipais de 2011 en Nigrán encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta.
Nas eleccións municipais de 2015 perdeu a maioría absoluta, obtendo o seu partido, o PP, conseguindo 6 concelleiros fronte os 7 do PSdeG. SON conseguiu 2, U.C. Nigrán e o BNG conseguiron un concelleiro cada un. O PP non deu pactado con ningún partido e o PSdeG conseguiu sen maioría absoluta a alcaldía.
Vía da Prata
miniatura|dereita thumb|250px|Vía da Prata miniatura|300px|[[Lista de vías romanas#Vías romanas de Hispania|Vías hispanas no Itinerario de Antonino.]] A Vía da Prata é unha ruta cultural e histórica de orixe incerta que unía Mérida, capital da Lusitania, con Astorga, capital da Gallaecia ástur. Actualmente promocionouse unha ruta turística que arrinca de Sevilla e chega ata Xixón.
Un gamallo desta ruta constitúe, cara á actual Galicia, unha das rutas do camiño de Santiago, recoñecida oficialmente pero pendente de delimitación. Desde Chaves entra en Galicia cara a Verín. En Monterrei divídese, cun camiño cara a Xinzo de Limia e outro cara a Laza, para se xuntaren despois de novo.
Do seu interese cultural fala a presenza no seu traxecto de cidades Patrimonio da Humanidade, como Salamanca ou Zamora.
Illas Alvedosas
Non confundir co río Alvedosa
As illas Alvedosas son un grupo de dous illotes rochosos situados na desembocadura do río Verdugo, no fondo da Ría de Vigo. Pertencen á parroquia de Arcade, no concello pontevedrés de Soutomaior. Na actualidade están deshabitadas e son propiedade do Estado español.
Miraflores, Padriñán, Sanxenxo
Miraflores é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 208 habitantes en 2016 (97 mulleres e 111 homes), o que representa un notable aumento respecto ós anos 2009, cando tiña 165 veciños, e 2004, cando eran só 114.
Pardo Bazán escribiu o seguinte:
A Venda, Devesos, Ortigueira
A Venda é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística do cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
O Figueiral, Soutolobre, Salvaterra de Miño
O Figueiral é un lugar da parroquia de Soutolobre, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2015 tiña 15 habitantes (10 homes e 5 mulleres).
A Laxe, Padriñán, Sanxenxo
A Laxe é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 60 habitantes en 2016 (27 mulleres e 33 homes), mantendo practicamente a poboación que tiña en 2009, con 62 veciños, e aumentando respecto ó ano 2004, cando eran 50.
El Comercio Gallego
El Comercio Gallego foi un periódico editado na Coruña entre 1877 e 1880. miniatura|Libro de 1879 impreso polo est. tipográfico de El Comercio Gallego.
Historia e características
Apareceu en novembro de 1877. Fundado por Juan Cuenca Fernández e Ramón Faginas, estivo dirixido por Joaquín Castro Arias e José María Montes. Entre os seus redactores figuraba José María de Alcántara e contaba coas colaboracións de Ricardo Acevedo Fullós e Octavio Lois Amado. Periódico de tendencia liberal-demócrata, sufriu varias suspensións en 1878. Cesou a súa publicación en 1880. Foi sucedido por El Noroeste.
Río Salgueiro
O río Salgueiro é un pequeno río do concello de Narón. O seu nacemento fórmano pequenos mananciais e regos. Como corrente de auga que nunca seca crea brañas e unha zona sempre verde, no val de Sequeiro.
Características
A súa importancia histórica viría tamén por dar nome ao concello. «Narón» sería da raíz preindoeuropea “nar-“ que significa auga, curso de auga. San Xiao de Narón por onde pasa o río Salgueiro deu nome ao concello ao ser onde se reunía o concello no século XIX, dende 1837 na Pena de Embade. Ao seu carón están o castro de Sequeiro, castro da Revolta e castro dos Bicás.
O Galleiro, Soutolobre, Salvaterra de Miño
O Galleiro é un lugar da parroquia de Soutolobre, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado. Segundo o IGE en 2015 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
John Logie Baird
miniatura|John Logie Baird e o seu televisor John Logie Baird, nado en Helensburgh o 13 de agosto de 1888 e finado en Bexhill o 14 de xuño de 1946, foi un enxeñeiro e inventor escocés, un dos pioneiros da televisión.
Traxectoria
Baird nos primeiros intentos de desenvolver un sistema de televisión experimentou, mellorándoo, co disco de Nipkow, un disco que servía de mecanismo para proxectar a luz reflectida por un obxecto sobre unha serie de células de selenio que enviaban os impulsos eléctricos correspondentes a través dun cable. En febreiro de 1924 transmitiu imaxes estáticas a través dun sistema mecánico de televisión analóxica. O 30 de outubro de 1925 transmitiu as primeiras imaxes en movemento, tamén foi el o que realizou a que se considera a primeira demostración pública dun sistema real de televisión o 26 de xaneiro de 1926. Tamén foi un dos pioneiros da gravación videográfica. En 1927 fundou a Baird Television Development Company coa que en 1928 fixo a primeira transmisión transatlántica de televisión, entre Londres e Nova York e fixo o primeiro programa de televisión para a BBC. En 1931 realizou a primeira transmisión en directo, o derbi de Epsom.
Dende 1929 BBC empregou o sistema de 240 liñas de varrido mecánico para a transmisión dos seus programas ata 1937 en que o substituíu por un electrónico. Durante os anos da segunda guerra mundial traballou no desenvolvemento da televisión en cor, e o 16 de agosto de 1942 realizou a primeira demostración pública dun tubo electrónico en cor. dereita|thumb|Casa de John Logie Baird. Faleceu en Bexhill-on-Sea (East Sussex, Inglaterra) o 14 de xuño de 1946, por mor dun accidente cerebrovascular, e foi soterrado coa súa nai, o seu pai e a súa esposa no cemiterio de Helensburgh.
A súa casa foi derruida no ano 2007, e o sitio arestora ten apartamentos que se coñecen co nome Baird Court.
Outros inventos
Algúns dos primeiros inventos de Baird non tiveron moito éxito. Aos vinte anos intentou crear diamantes quentando grafito. Máis tarde, Baird inventou unha maquiniña de afeitar de vidro, que era resistente á oxidación, pero rompía. Inspirado nas rodas pneumáticas, intentou fabricar zapatos pneumáticos, pero o seu prototipo contiña globos semi-inflados, que estalaron (anos máis tarde esta mesma idea foi adoptada con éxito para as botas Dr. Martens). Tamén inventou un calcetín térmico (o calcetín Baird), que tivo un éxito moderado. Baird sufría de pés fríos e, após varias probas, descubriu que unha capa extra de algodón dentro do calcetín proporcionaba calor.
Entre 1926 e 1928, intentou desenvolver un primeiro dispositivo de gravación de vídeo, que bautizou como Phonovision. O sistema consistía nun gran disco de exploración Nipkow unido por unha ligazón mecánica a un torno de corte de discos. O resultado era un disco que podía gravar un sinal de vídeo de 30 liñas. As dificultades técnicas do sistema impediron o seu desenvolvemento posterior, pero consérvanse algúns dos discos orixinais de Phonovision.
Outros desenvolvementos de Baird foron en fibra óptica, radiogoniometría, infravermellos, visión nocturna e radar. Discútese a súa contribución exacta ao desenvolvemento do radar, xa que os seus proxectos de defensa en tempos de guerra nunca foron recoñecidos oficialmente polo goberno británico. Segundo Malcolm Baird, o seu fillo, o que se sabe é que en 1926 Baird presentou unha patente para un dispositivo que formaba imaxes a partir das ondas de radio reflectidas, un dispositivo notabelmente similar ao radar, e que mantiña correspondencia co goberno británico naquela época. A contribución do radar está en disputa. Segundo algúns expertos, a "Noctovision" de Baird non é un radar. A diferenza do radar (agás o radar Doppler), a Noctovision é incapaz de determinar a distancia ao suxeito escaneado. A Noctovision tampouco pode determinar as coordenadas do suxeito no espazo tridimensional.
José Millán
José María Millán, nado en Pontevedra en 1860 e finado na mesma cidade o 2 de marzo de 1936, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi deputado provincial, depositario da Deputación de Pontevedra e vogal do Padroado do Museo Provincial de Pontevedra. Fundou o xornal La Opinión e foi director de Crónica de Pontevedra e La Correspondencia Gallega (1899-1901).
Vida persoal
Casou con Cándida Mariño Villanueva en 1887 e foi pai de Rosa e Isidoro Millán Mariño.
AJAX
AJAX, acrónimo de Asynchronous JavaScript And XML é unha técnica combinada de desenvolvemento web para crear aplicacións de interactividade máis acusada que as aplicacións web tradicionais, mediante a combinación de tecnoloxías xa existentes:
Tecnoloxías
As aplicacións AJAX poden usar outro tipo de tecnoloxías, incluíndo texto plano, para realizar intercambio de información dende o cliente de usuario cara ao xerador de contidos.
Historia e características
Tradicionalmente, as aplicacións webs usan un contorno aplicativo que fundamenta a súa actuación en visualización ou renderizado de páxinas estáticas, de contidos xerados nun contorno aplicativo de servidor de xeito que non hai separación ou distinción para o contorno de xeración de contidos no punto de transmisión dos mesmos (o servizo de transmisión de contidos), entre o que supón presentación dos mesmos ou deseño, dinamismo e efectos visuais, contidos e estruturación dos mesmos.
É dicir, toda a programación e diferenciación de partes pérdese xusto antes da transmisión deses contidos. No entanto, o contorno AJAX, que xorde da necesidade de optimizar a velocidade do funcionamento das aplicacións web, incide con precisión na separación destes contornos, afrontando o desenvolvedor de aplicacións o reto de apartarse da visión tradicional de empaquetado tecnolóxico para enfrontarse a un contorno diferenciado que fai grande incidencia na adecuación da funcionalidade en partes que clarifiquen programaticamente o forte papel que desenvolve a presentación final da estrutura deses contidos no cliente.
Canles tradicionais
As canles tradicionais de separación lóxica en contornos web:
Trátanse agora de xeito máis independente xa sexa dende o punto de vista do cliente como dende o servidor AJAX, o cal asume o papel de xerador de estruturas de datos, permitindo optimizar algo máis o grao de definición e compacidade do deseño, á custa de aumenta-la abstracción funcional.
Porén, isto pode incidir no empeoramento da claridade asociativa se as estruturas de datos que se ven involucradas na carga de datos non son semánticas, puramente estruturais, tipo JSON, por exemplo, debido a que aumentan a distancia de relación conceptual e reformulan o concepto de semántica xerada dinamicamente fronte a semántica documental e persistencia dos datos, - de modo que sexan facilmente interpretables -, fuxindo do concepto orixinario da web e indo cara aos conceptos fundamentais de DHTML e Flash que demostraron no pasado non poder ser capaces de responder cos recursos existentes as expectativas baseadas no seu potencial de sensorialidade e usabilidade.
Como o DHTML, LAMP ou SPA, AJAX é un termo que engloba a un grupo de tecnoloxías que traballan conxuntamente.
Daniel Vázquez Campo
Daniel Vázquez Campo, nado en Chantada en 1894 e finado en Ribadavia en 1940, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Deputados galegos de 1931. [[Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.]] Fillo de Daniel Vázquez Bóo. Licenciado en Dereito (1926). Colaborador do periódico Hidalguía e director de La Voz del Agro. Foi un dos promotores da Asociación Republicana de Chantada o 9 de novembro de 1930 xunto con Antonio Noguerol Eyré e Modesto Álvarez Taboada, e o seu primeiro presidente, sendo reelixido en febreiro de 1931, e novamente en 1933. O 10 de marzo de 1930 foi un dos fundadores da Organización Republicana de Lugo, que se uniu á ORGA, e foi presidente da Comisión Xestora da Deputación de Lugo cando se proclamou a Segunda República Española. Nas Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Lugo pola ORGA.
Vida persoal
Casou con Modesta Cuesta Gutiérrez e foi pai da escritora Pilar Vázquez Cuesta.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1988
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1988 celebrados en Seúl realizáronse oito probas de esgrima, seis en categoría masculina e dúas en categoría feminina. A competición transcorreu entre os días 20 e 30 de setembro.
Nacións participantes
Un total de 317 tiradores (248 homes e 69 mulleres) de 42 nacións competiron nos Xogos de Seúl:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 56ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Ingmar Bergman, director do filme gañador.]] Os seguintes 26 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 56ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Alxeria, Francia, Hungría, Suecia e España. O galardón recaeu sobre Suecia, co filme Fanny e Alexander.
As Casas Novas, A Baíña, Agolada
As Casas Novas é un lugar da parroquia da Baíña, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 56ª edición dos Óscar
Nesta edición, a República Dominicana presentou un filme por vez primeira.
St. Mirren F.C.
O St. Mirren Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Paisley. Foi fundado en 1877 e compite na Scottish Premier League.
Palmarés
1Como a 'vella' Scottish Second Division
Río San Lourenzo
O río San Lourenzo (en francés fleuve Saint-Laurent; en inglés Saint Lawrence River; en tuscarora, Kahnawáˀkye; en mohawk, Kaniatarowanenneh, que significa "gran vía navegábel") é un dos principais ríos de Norteamérica, o colector dos Grandes Lagos, que conecta co océano Atlántico, no golfo de San Lourenzo.
No seu primeiro treito forma a fronteira natural entre os Estados Unidos e o Canadá, adentrándose despois en territorio canadense, nas provincias do Quebec e Ontario.
O San Lourenzo é un gran río que discorre polas latitudes medias do continente. Nace no lago Ontario, xunto a Kingston (na provincia de Ontario), para logo pasar polas cidades de Brockville, Cornwall, Montreal, Trois-Rivières e a cidade do Quebec. Desemboca no Atlántico despois de atravesar o homónimo estuario de San Lourenzo, o estuario máis grande do mundo, tras un percorrido de máis de 3 000 km (3 058 km, sendo o segundo río máis longo do Canadá e un dos 25 ríos máis longos do mundo. A súa cabeceira máis afastada é a do río North,
O río forma parte do sistema fluvial do San Lourenzo, que estaría formado pola seguinte sucesión de ríos e lagos: río North – río Saint Louis – lago Superior – río St. Marys – lago Hurón – río Sainte-Claire – lago Sainte-Claire – río Detroit – lago Erie – río Niágara – lago Ontario- río San Lourenzo – estuario de San Lourenzo. O río forma parte tamén da vía navegábel dos Grandes Lagos.
A súa conca hidrográfica —unha boa parte do continente norteamericano, que inclúe toda a rexión dos Grandes Lagos, o maior sistema de lagos de auga doce do mundo e que supón case o 25 % das reservas mundiais totais de auga doce— drena unha área de 1 344 200 km², dos que 839 200 km² se encontran no Canadá e 505.000 km² nos Estados Unidos. A conca comprende parte de das provincias canadenses de Ontario e Quebec e dos estados de Illinois, Indiana, Míchigan, Minnesota, Nova York, Ohio, Pensilvania, Vermont e Wisconsin. O caudal medio na boca é de 9 850 m³/s.
Club de Remo Valle de Camargo
miniatura|right|300px|A traiñeira de Camargo durante a [[Bandeira Sotileza en 2008.]] O Club de Remo Valle de Camargo é un club de remo da localidade de Camargo (Cantabria). Ao longo da súa traxectoria acadou éxitos importantes, disputando regatas en tódalas categorías e modalidades de banco fixo (bateis, traiñeiriñas e traiñeiras) e tamén en competicións de banco móbil por todo o estado español.
Historia
miniatura|Regata eliminatoria [[Bandeira da Concha 2012.]] O club foi fundado en 1979 por un grupo de amigos, entre eles o presidente Fernando López Lejardi. En 1981 organizouse o primeiro evento organizado polo club, o Trofeo Virgen del Carmen, e en 1983 debutou en traiñeiras, grazas a unha embarcación de segunda man mercada ao San Nikolas Arraun Taldea de Portugalete. En 1985, conseguiu o segundo posto no Gran Premio do Nervión e a Bandeira Petronor.
A partir de 1983 competiu nas principais probas do calendario de traiñeiras ata 1989, cando non puido sacar a traiñeira por problemas para completar a tripulación. Ao ano seguinte, en 1990, volve sacar a traiñeira, facéndoo ininterrompidamente aata o 2000, cando volve ter o mesmo problema. No 2003, logo de tres anos, volve competir. No 2004 continúa competindo, mais no 2005 volveron os problemas para completar.
Selección de rugby de Tonga
A Selección de rugby de Tonga representa a Tonga nas competicións oficiais de rugby. O combinado adoita ser coñecido como Ikale Tahi (Aguias do mar). Coma os seus veciños da Polinesia, os tonganos realizan unha danza guerreira, o sipi tau, antes do comezo dos seus partidos.
Tonga forma parte da Pacific Islands Rugby Alliance que agrupa ademais ás federacións de Samoa e Fixi.
A pesar de que a poboación de Tonga apenas supera os 100.000 habitantes e menos de 800 xogadores practican o rugby, o equipo de Tonga posúe un bo nivel. Algúns dos máis famosos xogadores de rugby proceden de Tonga, aínda que triunfaron coas seleccións doutros países: Jonah Lomu, Isitolo Maka ou Willy Ofahengaue, entre outros.
Copa do Mundo de Rugby
Participacións de Tonga na Copa do Mundo.
Terauchi Masateke
Terauchi Masatake (en kanji 寺内 正毅, Terauchi é apelido e Masatake é nome), nado en Yamaguchi o 5 de febreiro de en 1852 e finado en Toquio o 3 de novembro de 1919, foi un militar e político xaponés, primeiro ministro entre o 9 de outubro de 1916 e o 29 de setembro de 1918.
Traxectoria
Loitou, como soldado, nas guerras civís xaponesas contra o goberno do shogún, perdeu a mobilidade na man dereita durante a campaña contra dos rebeldes de 1877. Destinado en Francia para ampliar a súa formación militar, en 1901 foi nomeado ministro do exército, contribuíndo á vitoria na Guerra Ruso-Xaponesa (1904-1905).
Como o terceiro Xeneral-Residente de Corea, el executou a anexión de Corea en 1910 e converteuse no seu primeiro Gobernador Xeral. Durante a primeira guerra mundial, foi nomeado primeiro ministro e enviou tropas xaponeses a Siberia para coutar a expansión da Revolución rusa á rexión.
Kosmos 959
Características
Kosmos 959 foi o undécimo membro da serie de satélites DS-P1-M (e o noveno lanzado con éxito), adicados a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas. Foi inxectado nunha órbita inicial de 891 km de apoxeo e 153 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 66 graos e un período de 94,6 minutos.
Río Valderaduey
O río Valderaduey é un curso fluvial de Castela, afluente do río Douro pola marxe dereita.
Etimoloxía
Historicamente, o río chamouse Aratol e de aí derivou en Araduey e despois en «Val d'Aratol» e «Valderaduey».
Percorrido
O río Valderaduey nace na paraxe de Vallehondo, limitando coas provincias de León, no monte de Riocamba, e de Palencia, no termo municipal de Mantinos, comunidade autónoma de Castela e León.
Os seus principais afluentes son os ríos Valdehunco, Bustillo, Navajos, Salado e Sequillo. Sen o río Sequillo morrería sen auga en Zamora.
Atravesa os termos municipais de Sahagún -municipio máis importante polo que discorre-, Becilla de Valderaduey e Villalpando. Desemboca na marxe dereita do Douro, á altura de Villagodio, a uns 3 km de Zamora.
O río percorre pequenas poboacións de vivendas feitas de tapial e adobes, como a cor da auga que arrastra o mesmo material. Moitas aldeas que atravesa levan o seu nome. Discorre apracible e sen sobresaltos camiño da desembocadura. Canalizado para evitar as riadas invernais non ten outro encanto que o de recibir, nas épocas de pesca, aos pescadores de cana (barbos e carpas) e reteles (cangrexos).
A Trigueira, Cerceda, Cerceda
A Trigueira é un lugar da parroquia de Cerceda no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 11 eran mulleres.
Alfonso Pazos Cid
Alfonso Pazos Cid, nado en Ourense e finado en Cidade de México o 8 de marzo de 1978, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con María del Pilar Bande Rodríguez e foi pai de Alfonso Pazos Bande, e avó de Sergio Pazos.
Padriñán, Padriñán, Sanxenxo
Padriñán é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 165 habitantes en 2016 (88 mulleres e 77 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 175 veciños, para superar lixeiramente a poboación que tiña en 2004, cando eran 158 habitantes.
Oliver Cromwell
Aspectos xerais
A carreira de Cromwell está chea de contradicións. Foi certamente un rexicida que se cuestionou se debía ou non aceptar a coroa para si mesmo e finalmente decidiu non facelo, pero acumulou máis poder que o propio Carlos I. Foi un parlamentario que lles ordenou aos seus soldados disolver parlamentos. Devoto dos valores cristiáns, as súas campañas de conquista de Escocia e Irlanda foron brutais mesmo para os canons da época. Baixo o seu mando, o Protectorado defendeu a liberdade de culto e conciencia, pero permitiu que os blasfemos fosen torturados. Mostrouse a favor do criterio de equidade na xustiza, mais pechou a aqueles que criticaron a súa política de incrementar os impostos sen o permiso do Parlamento de Inglaterra.
Os seus admiradores saúdano como un líder forte, estabilizador e con sentido de Estado, que se gañou o respecto internacional, derrocou a tiranía e promoveu a república e a liberdade. Os seus críticos considérano un hipócrita abertamente ambicioso que traizoou a causa da liberdade, impuxo un sistema de valores puritano e mostrou un escaso respecto cara ás tradicións do país. Cando os monárquicos volveron ao poder, o seu cadáver foi desenterrado, colgado de cadeas e decapitado, e a súa cabeza exposta durante anos para escarnio público. Con todo, nunha recente enquisa da BBC (Os 100 británicos máis importantes), ocupa a posición número 10.
Primeiros anos
Oliver Cromwell descendía de Catherine Cromwell (nacida cara a 1482), unha irmá máis vella do estadista da época Tudor, Thomas Cromwell. Catherine estaba casada con Morgan ap Williams, fillo de William ap Yevan de Gales e Joan Tudor. A árbore familiar seguía con Richard Cromwell (1500-1544), Henry Cromwell (1524 - 6 de xaneiro de 1603), e o pai de Oliver, Robert Cromwell (1560 - 1617), quen casou con Elizabeth Steward ou Stewart (1564 - 1654) o 25 de abril de 1599, o día do nacemento de Oliver.
Existen rexistros do bautismo de Cromwell e do seu paso pola escola de gramática de Huntigdon. Posteriormente trasladouse ao Sidney Sussex College (Cambridge), un centro recentemente fundado e cun ideario fortemente puritano. Abandonouno sen graduarse en xuño de 1617, inmediatamente logo da morte do seu pai. Os seus primeiros biógrafos afirmaban que asistiu tamén ao Lincoln's Inn, pero non se conservan rexistros nin probas documentais de devandita estancia nos seus arquivos. É probable que volvese ao seu fogar en Huntingdon, xa que coa súa nai viúva e as súas sete irmás solteiras, necesitábase a súa presenza para facerse cargo da familia.
O evento principal na década de 1620 foi o seu matrimonio con Elizabeth Bourchier o 22 de agosto de 1620. Tiveron sete fillos: o seu sucesor, Richard Cromwell foi o terceiro. O sogro de Cromwell, Sir James Bourchier, era un mercador de Londres con extensas propiedades rurais en Essex e fortes conexións con familias puritás da zona. O matrimonio puxo a Cromwell en contacto con Oliver St John e outros membros destacados da comunidade comercial de Londres, e máis importante, no ámbito de influencia dos earls de Warwick e Holanda. A súa pertenza a esta rede de contactos sería crucial no éxito da súa futura carreira política e militar. Con todo, neste momento histórico hai pouca constancia da relixión profesada por Cromwell. A súa carta en 1626 a Henry Downhall - un ministro arminiano - suxire que nesas datas Cromwell aínda non estaba influenciado polo puritanismo radical. Con todo, existen evidencias de que Cromwell pasou por un período de crise persoal a finais da década de 1620 e principios da de 1630. Pediu tratamento para o valde melancolicus (depresión) ao doutor Theodore Mayerne de Londres en 1628. Tamén se viu implicado nunha pelexa entre as xentes de Huntingdon iniciada con motivo dunha nova carta de dereitos do pobo, como resultado da cal foi requirido en presenza do Privy Council en 1630.
En 1631 Cromwell vendeu a maior parte das súas propiedades en Huntingdon - posiblemente como resultado da disputa anteriormente citada - e mudouse a unha granxa en St Ives (Cambridgeshire). O cambio de residencia supuxo un salientable retroceso na súa posición social, e parece ter un importante impacto emocional e espiritual. Nunha carta de 1638, Cromwell dá unha narración da súa conversión, e de como tras ser "o xefe dos pecadores", fora chamado a permanecer entre "a congregación dos primeiros nados". En 1638 Cromwell xa é, sen dúbida, un puritano comprometido e firmemente asociado coa visión independente de liberdade relixiosa para todos os protestantes. Tamén establecera importantes lazos con familias prominentes do movemento de reforma relixiosa en Essex e Londres. Baixo a súa propia perspectiva, atravesara un período de crise mercé á providencia divina.
Membro do Parlamento: 1628-1629 e 1640-1642
Cromwell foi elixido membro da Cámara dos Comúns (a cámara baixa do Parlamento de Inglaterra) como deputado por Huntingdon no Parlamento de 1628 - 1629, baixo o patrocinio da familia Montagu. Deixou pouca impresión no mesmo - os rexistros do parlamento son razoablemente completos, e só mostran unha intervención súa, contra o bispo arminiano Richard Neile, que ademais foi pobremente recibida.
Carlos I de Inglaterra disolveu o Parlamento en 1629, e gobernou sen o mesmo durante os seguintes 11 anos. Empuxado pola necesidade perentoria de fondos cos que paliar o desastre financeiro causado pola represión da rebelión escocesa coñecida como a "Guerra dos Bispos", viuse obrigado a convocar de novo ao Parlamento en 1640 para pedirlles a lexitimación de novos impostos.
Do mesmo xeito que en 1628, é moi probable que Cromwell, deputado por Cambridge, debese a súa elección ao patrocinio doutros. Iso explicaría, entre outras cousas, que na primeira semana de vida do novo Parlamento a dedicase a presentar unha petición para a liberación de John Lilburne, que neses momentos se converteu nun mártir puritano tras ser arrestado pola importación de tratados relixiosos desde Holanda. En calquera caso, durante os dous primeiros anos do novo Parlamento, Cromwell estivo intimamente ligado ao grupo de aristócratas, pertencentes á Cámara dos Lores, cos que estivera relacionado na década de 1630, como os earls de Essex, Warwick e Bedford, así como Vizconde de Saye e Sele. .
Este grupo tiña como obxectivo principalmente a reforma relixiosa, o control do executivo por parte de parlamentos regularizados, e a extensión moderada da liberdade de conciencia. Por exemplo, en maio de 1641 Cromwell promoveu a segunda lectura da Lei de Parlamentos Anuais, e dous anos máis tarde tivo un papel principal no borrador da Lei de Rama e Raíz para a abolición do episcopado.
Comandante militar: 1642–1646
miniatura|Oliver Cromwell O fracaso na resolución dos temas en disputa no Parlamento desembocou nun conflito armado entre os Parlamentaristas e os Realistas no outono de 1642. Os apoios ao parlamento tendían a estar concentrados en Londres, o sueste do país e as terras centrais, mentres que os realistas concentrábanse no norte, o oeste e Gales.
Antes de unirse ao exército do Parlamento, Cromwell contaba tan só coa súa experiencia nas bandas armadas da milicia local do condado como toda experiencia militar. Contando 43 anos de idade, recrutou un escuadrón de cabalería en Cambridgeshire tras interceptar un cargamento de prata procedente dos colexios de Cambridge con destino ao rei. O escuadrón converteuse nun rexemento durante o inverno de 1642/1643, formando parte da Asociación do Leste baixo o mando do earl de Manchester. Cromwell gañou experincia e vitorias nunha serie de accións vitoriosas en East Anglia, e logo na batalla campal de Marston Moor e a non decisiva Segunda Batalla de Newbury.