cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conservatorio Superior de Música do Liceo
Historia
miniatura|dereita|Edificio do Conservatorio Superior de Música del Liceo, na Praza Urquinaona, esquina Via Laietana de Barcelona. O 21 de febreiro de 1837 constituíuse a Sociedad Dramática de Aficionados por un grupo de persoas presididas polo comandante Manuel Gibert i Sans, que implantou un centro de ensino adicado á música, o canto e á arte dramática en Barcelona. Ao cabo duns meses, o 10 de novembro, a sociedade pasou a denominarse Liceo Filarmónico Dramático de Montesión. O 27 de abril do ano seguinte celebrouse no Concello de Barcelona o acto de inauguración das cátedras do Liceo, e o 25 de xuño a institución mudaba o seu nome por Orde Real polo de Liceo Filarmónico Dramático de S.M. la Reina Isabel II, autorizando a raíña rexente María Cristina para que a sociedade levase o nome da súa filla. O primeiro Director das Cátedras de Música da institución barcelonesa foi Marià Obiols i Tramullas.
En 1847, a institución inaugurou o Gran Teatro do Liceo. En 1854, o conservatorio e o teatro separáronse administrativamente, mais ao longo da súa existencia, ata a data, mantiveron unha interrelación permanente entrámbalas institucións.
Dirección
miniatura|[[Gran Teatro do Liceo na Rambla de Barcelona.]]
Os directores do Conservatorio foron:
Mestres e alumnado
Nas súas aulas formáronse, entre outros:
Marc Rousset
Marc Rousset, nado o 20 de maio de 1944 en Lión, Francia, é un antigo directivo empresarial francés, foi director xeral de Carrefour, Aventis e Veolia, colaborador de publicacións de extrema dereita como Synthèsis nationale e ideólogo identitario.
Pensamento
Publicou as obras La nouvelle Europe de Charlemagne (1995), Les Euro-Ricains (2001), La nouvelle Europe: Paris-Berlin-Moscou/Le continent européen face au choc des civilisations,, (2009), de corte identitario e de extrema dereita onde reflexiona sobre o destino de Europa, na súa última obra defende a idea dun eixo económico e político paneuropeo, baseado no que denomia a Europa carolinxia (Francia e Alemaña) mais Rusia para liberar a Europa da presión dos Estados Unidos e do que considera o seu aliado natural, o Reino Unido, nesta liña propón tamén a oficialización do esperanto como lingua oficial de Europa fronte ao inglés.
Confraría relixiosa
Unha confraría ou irmandade é unha asociación de fieis católicos, pública ou privada, establecida conforme aos canons do Título V do Código de Dereito Canónico.
Penarredonda
O topónimo Penarredonda pode referirse a:
Confraría relixiosa
As confrarías reúnen aos crentes ao redor dunha advocación de Cristo, da Virxe ou dun santo, un momento da Paixón ou unha reliquia, con fins piadosos, relixiosos ou asistenciais. De tal modo poderíase falar de irmandades sacramentais, cristolóxicas, marianas, santísticas, de ánimas, mixtas, paixonarias etc. Pero de forma xeral, e á marxe do establecido polo Dereito, admítense, tradicionalmente, tres tipos de confrarías:
Moitas confrarías adoitan organizar unha procesión, polo menos unha vez ao ano, ben soas ou reunidas a outras confrarías.
A filla do ladrón de bicicletas
A filla do ladrón de bicicletas é unha novela de Teresa González Costa. Foi publicada por Edicións Xerais en outubro de 2010, logo de acadar o Premio Merlín de literatura infantil e xuvenil dese ano.
Trama
Serafina é unha rapariga dunha vila costeira. Vive coa súa tía, dona Perfecta, coa que non se leva nada ben. Os seus amigos son Milo, un rapaz da súa idade, e Elías, un señor maior inventor e mecánico.
Serafina ten unha bicicleta, á que chama Celerífera, e o seu desexo é ser equilibrista. Malia que a súa tía fai correr unha alburgada por toda a vila dicindo que a súa sobriña é unha ladroa e facéndolle desaparecer a bicicleta, coa axuda dos seus amigos logra saír adiante e lograr o seu soño.
Notas
miniatura|200px|[[Teresa González Costa, nunha presentación do libro]]
Gameshow (álbum)
Gameshow é o terceiro álbum da banda norteirlandesa de indie rock Two Door Cinema Club, publicado o 14 de outubro do 2016 a través do selo Parlophone. O disco foi gravado nos Ánxeles co produtor Jacknife Lee.
Río Ixim
miniatura|260px|O río Ixim en Astaná, xeado
O río Ixim ou Esil (en ruso Ишим, en casaco Есіл/Esil) é un afluente do Irtich pola súa beira esquerda. No seu curso de 2.450 km atravesa Casaquistán e o sur de Siberia occidental, xa en Rusia.
Afluentes
Entre os seus afluentes destaca o Tersakam, pola esquerda, con 334 km de lonxitude.
Caudal
As súas augas proceden sobre todo da fusión de neves. As augas do río conxélanse a comezos de novembro, e fican nese estado até o mes de abril ou maio, segundo o ano. En maio e xuño ten lugar a medra das augas. O seu caudal é, pois, moi variábel, oscilando entre os 56 m³/s e os 686 m³/s.
Navegabilidade
En parte o río é navegabel.
Lingua hopi
A lingua hopi é unha lingua uto-azteca falada polo pobo hopi do nordeste de Arizona. O uso do hopi esmoreceu gradualmente ó longo do século XX. En 1990, estimouse que máis do 5 000 hopi falaban a lingua como primeira lingua (arredor do 75% da poboación), dos cales só 40 eran monolingües en hopi. Unha enquisa lingüística de 1998 en 200 hopi amosou que o 100% dos hopi de máis de 60 anos eran falantes fluídos, mais atendendo ós adultos entre 40 e 59 a cifra baixaba até o 84%. O 50% dos mozos adultos entre 20 e 39 anos eran falantes fluídos, e entre os nenos tan só o 5%.
Malia as cifras á baixa, os hopi teñen programas de educación bilingüe en Arizona, e os nenos aprenden a súa lingua nativa como lingua vehicular.
Juan Manuel Fajardo
Juan Manuel Fajardo Recouso, nado en Vilagarcía de Arousa en 1973, é un político galego.
Traxectoria
Informático. Militante de Esquerda Unida, foi candidato á alcaldía de Vilagarcía de Arousa nas municipais de 2003, sendo elixido concelleiro. Volveu encabezar a candidatura nas municipais de 2007, nas que obtivo tres concelleiros, e nas municipais de 2011, nas que logrou dous concelleiros.
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012 encabezou a candidatura de Alternativa Galega de Esquerda pola provincia de Pontevedra, resultando elixido deputado.
Jojo Rabbit
Jojo Rabbit é un filme estadounidense de 2019 de drama e comedia escrito e dirixido por Taika Waititi que está baseado no libro de Christine Leunens Caging Ceos. Roman Griffin Davis interpreta o personaxe principal, Johannes "Jojo" Betzler, un neno membro de Deutsches Jungvolk que descobre que a súa nai (Scarlett Johansson) está agochando unha rapaza xudía (Thomasin McKenzie) no seu ático. Debido a isto debe poñer en dúbida as súas crenzas, mentres lida coa intervención do seu amigo imaxinario, unha versión fantasiosa de Adolf Hitler (Waititi). No filme tamén aparecern Rebel Wilson, Stephen Merchant, Alfie Allen e Sam Rockwell.
Estreouse internacionalmente na 44ª edición do Festival Internacional de Cinema de Toronto o 8 de setembro de 2019, onde gañou o meirande premio, o Grolsch People's Choice. Jojo Rabbit estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 18 de outubro de 2019, e nos de Nova Zelandia o 24 de outubro de 2019. Recibiu valoracións positivas, especialmente polas interpretacións, dirección, alma, estilo visual, banda sonora e produción, mais tamén xerou certo criticismo pola representación cómica dos nazis.
Jojo Rabbit foi escollido polo National Board of Review e polo American Film Institute como un dos mellores dez filmes do ano. Na 92ª edición dos Óscar recibiu seis nomeamentos, incluíndo as categorías de mellor filme e mellor actriz secundaria para Johansson, gañando finalmente o premio mellor guión adaptado. Nos Globos de Ouro estivo nomeado ó mellor filme comedia ou musical e mellor actor comedia ou musical para Davis.
Recadación
No ano 2020, Jojo Rabbit recadou 33,4 millóns de dólares nos Estados Unidos e no Canadá, e 57 millóns adicionais noutros territorios, cun total internacional de 90,3 millóns de dólares.
Tom Odell
miniatura|Zelt-Musik-Festival 2015 [[Freiburg, Alemaña]] Tom Peter Odell, nado o 24 de novembro de 1990, é un cantautor británico. Lanzou o seu primeiro EP, Songs from Another Love, en 2012 e gañou o premio da Elección dos Críticos dos BRIT Awards a comezos de 2013. O seu primeiro álbum de estudio, Long Way Down, está dispoñíbel desde o 24 de xuño de 2013.
Nenez
Odell naceu en Chichester, West Sussex, fillo dun piloto e unha mestra de escola. Ten unha irmá máis vella. Pasou parte da súa nenez en Nova Zelandia por causa do traballo de seu pai. Estudou no colexio de pago Seaford College, onde coñeceu ao seu amigo e colaborador Ian Miller. Estudou piano clásico até sexto de primaria. Comezou a escribir as súas propias cancións á idade de trece anos, aínda que non llo dixo a ninguén porque cría que non estaba en voga.
Con dezaoito anos, Odell decidiu non estudar na University of York e tentou gañar unha praza nun conservatorio de Liverpool. Ao non conseguir o seu propósito, mudouse a Brighton para gañar experiencia no mundo da música ao vivo. Actuaba a diario nas noites de micro aberto: «Era moi humillante: arrastrar un teclado, presentarse para descubrir que non estaba no programa, pandas de rapaces que me collían o micro e rían ... aprendín a actuar e tamén que cancións funcionan.» Despois dun ano e tras ser despido do seu traballo como barista, volveu para Chichester. Grazas ao coche de súa avoa puido viaxar con frecuencia a Londres para actuar e pór anuncios nas escolas de música. He Posteriormente, mudouse a Londres para tocar na banda Tom and the Tides. Porén, decidiu que prefería actuar en solitario porque «non quería ter de confiar na xente».
Carreira musical
Odell firmou coa discográfica In the Name Of, un selo de Columbia Records. Foi descuberto pola xefa do selo Lily Allen, que remarcou que «a súa enerxía no escenario lle lembraba a David Bowie». Déronlle un adianto do álbum: "Merquei un Mini Cooper vello en metálico. Tres semanas máis tarde, cando regresaba dun concerto en Escocia, o coche xa non estaba. Se vedes un Mini Cooper clásico verde de carreiras, é de meu». Lanzou o seu primeiro EP, Songs from Another Love, en outubro de 2012. A súa primeira aparición televisiva foi en novembro de 2012 como artista no programa Later... with Jools Holland; o director do programa Alison Howe describiuno como «un debut clásico de Later». Odell entrou na listaxe dos quince nomeados para a sondaxe Sound of 2013 da BBC en xaneiro de 2013. Ese mesmo mes, o seu sinxelo «Another Love» foi empregado pola BBC para promocionar o seu programa de 2013. A súa música ten sido usada en numerosas pasarelas de moda de Burberry. Odell gañou o premio da crítica dos BRITs, que previamente xa fora gañado por artistas como Adele e Florence and The Machine, e tamén foi entrevistado xunto á anterio gañadora Emeli Sande durante a cerimonia en febreiro de 2013. O seu primeiro álbum, Long Way Down, foi lanzado o 24 de xuño de 2013. Será o abreconcertos de The Rolling Stones no festival londiniense Hyde Park o 13 de xullo de 2013.
Influencias
Odell «creceu escoitando a Elton John. Un dos primeiros álbums que escoitei foi Goodbye Yellow Brick Road (1973). Tamén nomea a David Bowie, Jeff Buckley, Bob Dylan, Arthur Russell, Leonard Cohen, Leon Russell, Billy Joel, Randy Newman, Tom Waits, Sixto Rodriguez e Bruce Springsteen como as súas influencias. É fan de Arcade Fire, James Blake, Cat Power, Blur, Beach House, Radioheade Ben Folds.
Odell comentou que as súas letras están inspiradas pola súa «incapacidade de permanecer nunha relación con alguén máis de seis mesesd ... Considero que escribo mellores letras cando son honesto e tratan sobre cousas que me aconteceron. Podo semellar un pouco raro cando os amigos ou as mozas descobren que a canción trata sobre eles. Porén, é impresionante da que te podes librar Creo que a chaman licenza poética»
David Fernández Calviño
David Fernández Calviño, nado en Puga (Toén) en 1979, é un científico e político galego.
Traxectoria
Veciño de Puga, é Enxeñeiro Técnico Agrícola pola Universidade de Vigo e Enxeñeiro de Montes pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose pola Universidade de Vigo e obtendo a cualificación de sobresaínte Cum Laude. Traballou como investigador e profesor na Universidade de Vigo, colaborando como investigador convidado no Instituto de Investigacións Agrobiolóxicas de Galicia en Compostela, no Instituto de Ciencias Agrarias do CSIC en Madrid e na Universidade de Lund (Suecia). Actualmente traballa na Universidade de Copenhaguen en Dinamarca.
Foi presidente da Comunidade de Montes A Fenteira, pertencente ós veciños da parroquia de Puga dende novembro de 2000 a xaneiro do 2013.
Foi membro das candidaturas do BNG no concello de Toén nos anos 2003, 2007 e 2011, sendo concelleiro en distintos períodos. Abandonou o BNG en febreiro de 2012 xunto con outros compañeiros. Foi militante de Anova - Irmandade Nacionalista dende a súa asemblea constituínte.
En 2012 foi candidato de Alternativa Galega de Esquerda ás eleccións ao Parlamento de Galicia pola provincia de Ourense e foi elixido deputado. En novembro de 2013 dimitiu por ir a traballar como investigador a Dinamarca. O seu escano foi ocupado por Carmen Iglesias Sueiro que foi suspendida de militancia de Esquerda Unida por non ceder a favor dun compañeiro de ANOVA.
Dermatobia hominis
Dermatobia hominis (do grego δέρμα, pel + βίος, vida, e do latín hominis, dun humano), é unha especie de mosca cuxas larvas parasitan os humanos (ademais dunha ampla gama doutros animais, incluíndo outros primates). É o único éstrido que parasita o ser humano.
Esta especie é orixinaria de gran parte do continente americano, dende México até o norte da Arxentinae Chile, aínda que non é numerosa abondo como para considerala unha auténtica praga. As erupcións que producen na pel teñen pouca tendencia a infectarse, probablemente porque a propia larva segrega antibióticos como unha estratexia adaptativa de maneira que a propia larva dispoña de alimento en bo estado. A infección é moito máis probábel se a larva é parcialmente extraída ao intentar eliminala, deixando restos baixo a pel.
A Seara, Ferreira, San Sadurniño
A Seara é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Arón, San Román de Montoxo, Cedeira
Arón é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 102 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 50 homes e 52 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 96 habitantes.
Teide
O Teide é un volcán situado na illa de Tenerife (Illas Canarias). Cunha altura de 3.718 m sobre o nivel do mar e uns 7.000 m sobre o fondo oceánico, é o cume máis alto de España, así como de calquera das illas atlánticas, sendo o terceiro volcán da Terra en altura, medindo dende a súa base, despois do Mauna Loa e o Mauna Kea, ambos na illa de Hawai. O Teide é un estrato-volcán do tipo estromboliano.
Para os guanches este volcán recibía o nome de Echeyde (que tras unha castelanización do nome derivou no nome actual), que significaba inferno. Segundo as súas crenzas, nel vivía Guayota,o demo do mal.
No mesmo Teide está situado o Refuxio de Montaña de Altavista e un teleférico que ascende desde a súa aba a uns 2.350 m até A Rambleta, a uns 3.555 m, en moi poucos minutos. O ascenso até o cume está prohibido, mais pódese obter un permiso especial nas oficinas do Parque Nacional en Santa Cruz de Tenerife. Os romanos denominaban a illa co nome de Nivaria, pola neve do volcán. O nome actual da illa tamén garda relación co volcán, xa que llo puxeron os benehaoritas (os guanches da Palma). O nome formouse a partir de "Tene-" (montaña) e "-ife" (branca), engadíndose un -r para unir ambas as palabras, quedando Tenerife.
No caderno de bitácora de Cristovo Colón aparece unha referencia ao Teide en erupción. En 2004, unha serie de pequenos tremores no norte da illa provocou un grande interese de xeólogos e vulcanólogos.
Localización
Está situado dentro do Parque Nacional do Teide no centro xeográfico da illa de Tenerife e conforma un elemento moi emblemático, destacando as súas características xeomorfológicas específicas que definen a súa paisaxe convérteno no símbolo natural máis emblemático da illa de Tenerife e do arquipélago canario.
Cunha de extensión 3.606,7 hectáreas áchase dentro dos límites municipais de La Orotava, Santiago del Teide, Guía de Isora, Vilaflor de Chasna, Fasnia e Icod de los Vinos.
1000px|miniatura|esquerda|Panorama desde Los Roques de García 300px|miniatura|dereita|Teide 3D[[Ficheiro:Teide 3d - version2.gif|300px]]
Espazo euclidiano
miniatura|dereita|250px|Representación gráfica de \R^3. O espazo euclidiano é un espazo xeométrico no que se satisfán os axiomas de Euclides da xeometría. A recta real, o plano euclidiano e o espazo tridimensional da xeometría euclidiana son casos especiais de espazos euclidiano de dimensións 1, 2 e 3 respectivamente. O concepto abstracto de espazo euclídeo xeneraliza esas construcións a máis dimensións. Un espazo euclidiano é un espazo vectorial completo dotado dun produto interno (o cal o converte ademais nun espazo normado, un espazo métrico e unha variedade riemanniana ao mesmo tempo).
O termo euclidiano emprégase para distinguir estes espazos dos espazos "curvos" das xeometrías non euclidianas e do espazo da teoría da relatividade de Einstein. Para destacar o fe, ou mesmo ).
Introdución
Un espazo euclidiano de dimensión finita é un espazo vectorial normado sobre os números reais de dimensión finita, no que a norma é a asociada ao produto escalar ordinario. Para cada número enteiro non negativo n, o espazo euclidiano n-dimensional represéntase polo símbolo e é o conxunto de todas as tuplas ordenadas
onde cada x_i é un número real, xunto coa función distancia entre dous puntos (x1, ..., xn) e (y1, ..., yn) definida pola fórmula:
Esta función distancia é unha xeneralización do teorema de Pitágoras e denomínase distancia euclidiana. O feito de que se definise unha distancia permite definir outros conceptos métricos como o de medida de Lebesgue (que permite á súa vez definir a lonxitude dunha curva (1-volume), as nocións de área (2-volume), volume (3-volume) e cando o espazo ten dimensión superior a 3 n-volume (para n > 3).
Ademais poden definirse ángulos, ao poder falar de proxectar unha lonxitude recta sobre a dirección doutra lonxitude recta non paralela, polo que o ángulo entre dúas rectas r1 e r2 con vectores unitarios tanxentes e  se pode definir como:
Estruturas sobre o espazo euclidiano
Os espazos euclidianos e as súas propiedades serviron de base para xerar gran cantidade de conceptos matemáticos relacionados coa xeometría analítica, a topoloxía, a álxebra e o cálculo. Aínda que o espazo euclidiano adoita ser introducido, por razóns didácticas, como espazo vectorial, en realidade sobre el pódense definir moitas máis estruturas. O espazo euclídeo é ademais dun espazo vectorial un caso de:
O espazo euclidiano como espazo métrico
Por definición, En é un espazo métrico, e é polo tanto tamén un espazo topolóxico; é o exemplo prototípico dunha n-variedade, e é de feito unha n-variedade diferenciable. Para n ≠ 4, calquera n-variedade diferenciable que sexa homeomorfa a En é tamén difeomorfa a ela. O feito sorprendente é que isto non é certo tamén para n = 4, o que foi probado por Simon Donaldson no ano 1982; os contraexemplos chámanse 4-espazos exóticos (ou falsos).
O espazo euclidiano como espazo topolóxico
Pódese dicir moito sobre a topoloxía de En. Un resultado importante, a invariancia do dominio de Brouwer, é o de que calquera subconxunto de En que sexa homeomorfo a un subconxunto aberto de En é en si mesmo aberto. Como consecuencia inmediata disto tense que E m non é homeomorfo a En se m ≠ n, un resultado intuitivamente "obvio" que con todo non é doado de demostrar.
O espazo euclidiano como espazo vectorial
O n-espazo euclidiano pódese considerar tamén como un espazo vectorial n-dimensional real, de feito un espazo de Hilbert, de maneira natural. O produto escalar, de x = (x1,...,xn) e y = (y1,...,yn) está dado por:
Espazo euclidiano de dimensión infinita
Os espazos euclidianos considerados usualmente ten unha dimensión topolóxica finita. Iso fai que sexan localmente compactos. Con todo, é posíbel concibir estruturas de dimensión infinita que teñan propiedades análogas aos espazos euclidianos, polo que a extensión á dimensión infinita da noción de espazo euclidiano é posíbel cunhas poucas precaucións. En primeiro lugar pódese considerar o conxunto \R^\omega definido como:
É dicir este conxunto é o produto cartesiano dun número infinito numerable de copias de \R. Con todo o conxunto de todas esas tuplas infinitas non ten a estrutura de espazo euclidiano porque non se pode dotar dunha norma euclidiana axeitada. Por exemplo as tuplas:
non representan vectores cunha suma de compoñentes ao cadrado que sexa un número real finito. Por esta razón considérase o subconxunto:
Luis Argudín Bolívar
Traxectoria
miniatura|Fonte Luísa. Foi alcalde da Coruña en tres etapas diferentes: do 1 de xullo de 1895 ao 1 de xullo de 1897, do 9 de abril de 1900 ao 9 de xaneiro de 1901 e do 31 de decembro de 1902 ao 13 de decembro de 1903. Como rexedor participou en obras de modernización da cidade, como a traída de augas, a nova rede de sumidoiros, a construción do Pazo Municipal e o Lazareto de Oza. Preocupado polo desenvolvemento e a aparencia da cidade chegou a pagar do seu peto a Fonte Luísa, situada na praza da rúa que leva o seu nome, e chamada así na súa honra. Colaborou coa Cámara de Comercio, Obras del Puerto, e foi presidente do Sporting Club Casino e da Reunión Recreativa de Artesanos.
Chano Lobato
Juan Miguel Ramírez Sarabia, coñecido artisticamente como Chano Lobato, nado en Cádiz en decembro de 1927 e finado en Sevilla o 5 de abril de 2009, foi un cantaor andaluz de flamenco. Destacaba principalmente en soleás, bulerías e alegrías, tamén en tangos, aínda que o seu cante fora da siguiriya á malagueña.
Benalmádena
Xeografía
O termo municipal de Benalmádena sitúase na franxa costeira entre a serra de Mijas e o mar de Alborán, a pouco máis de 100 km do estreito de Xibraltar. Presenta un carácter montañoso que, xunto ao mar, condiciona a súa xeografía. Ademais, está asucado por arroios e torrentes. Linda cos municipios de Torremolinos ao noroeste, con Alhaurín de la Torre ao norte, con Mijas e Fuengirola ao leste; así como co mar Mediterráneo ao sur.
Ácido estearidónico
O ácido estearidónico (SDA) ou ácido moróctico, de nome sistemático ácido (6Z,9Z,12Z,15Z)-octadeca-6,9,12,15-tetraenoico, é un ácido graxo polinsaturado con catro enlaces dobres todos cis de cadea liñal omega-3 con dezaoito átomos de carbono, coa fórmula molecular C18H28O2, que se simboliza como C18:4.
A temperatura ambiente é un líquido de cor amarelo claro. O seu punto de fusión está entre –57,4 °C e –56,6 °C, e o seu índice de refracción a 16 °C é de 1,4888. Os investigadores xaponeses Bunsuke Suzuki e Yutaka Masuda identificárono en 1928 no aceite de fígado de bacllau e déronlle o nome de ácido estearidónico porque é semellante estruturalmente ao ácido araquidónico e porque ao hidroxenalo transfórmase en ácido esteárico. En 1935 os tamén xaponeses Y. Toyama e T. Tsuchiya illaron un ácido da sardiña que denominaron ácido moróctico, do xaponés morokuti, 'sardiña', que identificaron como o ácido (4Z,8Z,12Z,15Z)-octadecatetra-4,8,12,15-enoico pero en 1958 o surafricano M. Matic descubriu que esa identificación era un erro e que en realidade se trataba do ácido estearidónico.
Encóntrase de maneira natural en peixes e plantas da familia das boraxináceas, como Lapula squarosa, cuxo aceite contén un 23,4 % e Lithospermum arvense, cun 18,8 %; tamén en primuláceas, como Primula sikkimensis, cun 14,6 % e Primula floridae, cun 12,2 %; e en saxifragáceas, como Ribes rubrum, cun 3,9 % e Ribes nigrum, cun 3,1 %.
O ácido estearidónico pode producirse de novo a partir do ácido α-linolénico nunha reacción de desaturación catalizada polo encima Δ6-desaturase, unha reacción extremadamente ineficiente en humanos. É un ácido graxo intermediario na vía biosintètica que forma ácidos graxos longos ω-3 (especialmente ácido eicosapentaenoico ou EPA). Por iso a conversión do ácido estearidónico en EPA é mís eficiente que a partir do ácido α-linolénico. Porén, hai poucas fontes alimenticias ricas en ácido estearidónico. Os cultivos de plantas ricas naturalmente en ácido estearidónico ou enriquecidas por modificación xenètica poden ofrecer un aceite suplementario alternativo para aumentar os niveis de ácidos graxos longos ω-3 na poboación, especialmente se non hai un consumo de peixe fresco.
Castelo de Fontainebleau
O Royal Château de Fontainebleau é un dos maiores Châteaux Reais franceses. Está localizado na cidade de Fontainebleau, departamento de Seine-et-Marne, no norte de Francia.
O palacio reflicte, actualmente, o traballo de varios monarcas franceses, construído a partir dunha estrutura inicial de Francisco I. O edificio esténdese arredor dunha serie de patios.
A cidade de Fontainebleau creceu ao redor do que restaba do Bosque de Fontainebleau, un antigo parque de caza real.
Os ideais da beleza feminina en Fontainbleau son Maneiristas: unha pequena e graciosa cabeza nun pescozo longo, exaxeradamente longos torso e brazos, peitos pequenos e altos — case un regreso ás belezas do gótico tardío. Os novos traballos en Fontainebleau foron feitos en refinados e detallados gravados que circularon entre coñecedores e artistas.
A través dos gravados feitos pola "Escola de Fontainebleau", este novo estilo foi transmitido a outros centros do norte de Europa, especialmente Anveres, Alemaña e, máis tarde, tamén Londres.
Historia
miniatura|dereita|125px|Interior miniatura|dereita|125px|Vestiario da Raíña María Antonieta miniatura|dereita|125px
O vello castelo que se erguía neste lugar xa se usaba ao final do século XII polo Rei Luis VII, para quen Thomas Becket consagrou a capela. Fontainebleau foi unha das residencias favoritas de Filipe II e de Luís IX. O creador do actual edificio foi Francisco I, para quen o arquitecto Gilles le Breton erixiu a maior parte das construcións do Cour Ovale (Cortiña Oval), incluíndo a Porte Dorée, a súa entrada Sur. Este rei tamén convidou para Francia, Sebastiano Serlio e Leonardo da Vinci. A Galería de Francisco I, cos seus afrescos feitos en estuque por Rosso Fiorentino, foi construída entre 1522 e 1540, sendo a primeira gran galería decorada en ser construída en Francia. dun modo xeral, Fontainebleau introduciu o Renacemento en Francia. A Salle des Fêtes, no reinado de Henrique II, decorouse polos pintores Maneiristas italianos, Francesco Primaticcio e Niccollo dell Abbate. A "Ninfa de Fontainebleau", de Benvenuto Cellini, encomendada para o palacio, está no Louvre.
Foi levada a cabo outra campaña de extensas construcións por Henrique II e Catarina de Médici, que contrataron os arquitectos Philibert Delorme e Jean Bullant.
Ao Fontainebleau de Francisco I e Henrique II, Henrique IV engadiulle o patio que leva o seu nome, e aínda o Cour des Princes, coa adxacente Galerie de Diane de Poitiers e a Galeríe des Cerfs, usada como biblioteca. Nestes proxectos adicionais desenvolveuse unha "segunda escola de decoradores de Fontainebleau", menos ambiciosa e orixinal que a primeira. Henrique IV perforou o bosque cun canal de 1200 m. (onde se pode pescar actualmente) e ordenou a plantación de piñeiros, olmos e árbores de froita. O seu xardineiro, Claude Mollet, adestrado no Château d'Anet, executou parterres. Tres séculos despois o palacio entrou en decadencia; durante a Revolución Francesa moito do mobiliario orixinal foi vendido, no decurso das vendas revolucionarias do contido de todos os palacios Reais, concibidas como unha forma de conseguir diñeiro para a nación e asegurar que os Borbóns non poderían volver aos seus confortos. Porén, unha década despois, o Emperador Napoleón Bonaparte, comezou a transformar o Château de Fontainebleau nun símbolo da súa grandeza, como unha alternativa ao baleiro Palacio de Versailles, coas súas connotacións Borbónicas. En Fontainebleau, Napoleón asinou a súa abdicación, co Tratado de Fontainebleau, despediuse da súa Vella Garda e foi para o exilio, en 1814. Con modificacións á estrutura do palacio, incluíndo a entrada de cantaría suficientemente larga para a súa carruaxe, Napoleón axudou a facer do palacio o lugar que os visitantes coñecen actualmente. Fontainebleau foi o escenario da Corte do Segundo Imperio, do seu sobriño Napoleón III.
Filipe IV, Henrique III e Luís XIII naceron neste palacio, e o primeiro destes reis tamén morreu aquí. Cristina da Suecia viviu en Fontainebleau durante varios anos, despois da súa abdicación en 1654. O 1685 Fontainebleau asistiu á sinatura do Edicto de fontainebleau, quen revogou o Edicto de Nantes (1598). Os hóspedes reais dos Reis Borbón instaláronse en Fontainebleau: Pedro I de Rusia e Cristiano VII de Dinamarca, e tamén, na época de Napoleón, o Papa Pio VII — en 1804 cando veu consagrar Napoleón como Emperador, e entre 1812 e 1814, cando foi o seu prisioneiro.
Actualmente, parte do palacio alberga as "Écoles d'Art Américaines", unha escola de arte, arquitectura e música para estudantes dos E.U.A.. Preservado nos campos está o jeu de paume (pista de tennis real) de Henrique IV. É a maior pista de tenis deste xénero no mundo, e unha das poucas de propiedade pública.
Rhénus Sport
O Rhénus Sport é un pavillón polideportivo situado na cidade de Estrasburgo, Francia. Renovado en 2003 e con capacidade para 6.200 espectadores, é o fogar do equipo de baloncesto Strasbourg Illkirch-Graffenstaden Basket da LNB Pro A francesa.
Historia
En 1981, o pavillón exerceu como seda da final da Euroliga, nun encontro en que o Maccabi Tel Aviv derrotou ao Synudine Bologna por 80-79. No ano 2006 acolle unha eliminatoria da Copa Davis en Francia e Suecia. Fóra do deporte, o 3 de abril de 2009 o Presidente dos Estados Unidos Barack Obama deu un discurso no pavillón ante un público alemán e francés, debido á súa presenza na cidade por mor do Cumio da OTAN de Estrasburgo-Kehl de 2009.
Procesión
200px|miniatura|Procesión da Virxe do Rocío na Semana Santa de [[Málaga.]] 200px|miniatura|Procesión na Salta, [[Arxentina.]] Unha procesión é un desfile relixioso organizado de persoas que realizan un percorrido, dun lugar a outro, ou ben partindo dun lugar e volvendo a el mentres levan e adoran un ídolo.
As procesións existen na maioría das grandes relixións: hinduísmo, xintoísmo, xudaísmo, islam, catolicismo. Doutra banda, existen tamén confesións cristiás (protestantes, evánxelicos e testemuñas de Xehová, entre outros), que exclúen esta práctica por considerala unha forma de idolatría, segundo o seu entendemento da Biblia.
Actualmente perviviron con diferente fortuna en diversos lugares do mundo. Se algunhas son especialmente coñecidas, son as procesións relixiosas en España, Perú e Guatemala, moi habituais en Semana Santa, aínda que tamén fóra dela.
Kintsugi
Kintsugi é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Death Cab for Cutie, publicado o 31 de marzo de 2015 a través do selo Atlantic Records. Foi gravado nos Eldorado Recording Studios, en Burbank, California, e producido por Rich Costey. É ademais o primeiro disco do grupo en contar cun produtor externo. O traballo foi nomeado ao premio ao mellor álbum de rock na 58 edición dos Grammy.
Mariano Barbacid
Mariano Barbacid, nado en Madrid o 4 de outubro de 1949, é un destacado bioquímico e oncólogo español.
Traxectoria
Entre as súas maiores achegas á ciencia cabería destacar que conseguiu illar un xene humano mutado capaz de causar cancro nunca antes illado: o oncoxene humano H-nivel (en carcinoma de vexiga). Este feito supuxo un incrible avance para o estudo do cancro en canto ás bases moleculares. O seu descubrimento foi publicado en Nature en 1982 nun artigo chamado A point mutation is responsible for the acquisition of transforming properties by the T24 human bladder-carcinoma oncogene. Nos meses seguintes continuou as investigacións sobre o seu descubrimento chegando a determinar que o devandito oncoxene era unha mutación dun alelo pertencente á familia Ras, e descubrindo o seu mecanismo de activación.
En 2003 demostrou que a encima CDK2, que se cría imprescindible na división celular, non se necesitaba para o inicio da replicación.
A súa formación académica completouse entre a Universidade Complutense de Madrid, onde estudou ciencias químicas, e Estados Unidos (1974), onde estivo como bolseiro e foi ascendendo até director do departamento de oncoloxía no Instituto Nacional do Cancro de Maryland. Anos máis tarde regresou a España para situarse á fronte do novo Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas (CNIO).
Publicacións
Publicou traballos en revistas tan prestixiosas como Nature e Nature Genetics e entre os seus artigos máis citados cabería destacar os seguintes:
Recoñecementos
A súa dedicada carreira á ciencia valeulle numerosos recoñecementos e renome entre os científicos españois máis ilustres. Recibiu gran cantidade de premios entre os que podemos destacar: o Distinguished Young Scientist Award (1983), o Premio Rei Juan Carlos I (1984), o Rhodes Memorial Award (1985), e o Charles-Rudolph-Brupbacher (2005).
Ío (lúa)
Ío é o satélite máis próximo do planeta Xúpiter, descuberto por Galileo Galilei co recentemente creado telescopio. Recibe o seu nome de Ío procedente da mitoloxía grega. Trátase dun dos catro maiores satélites de Xupiter, tamén chamados galileanos, en homenaxe ao seu descubridor e recibiu inicialmente o nome de Xúpiter I por ser o primeiro satélite de Xúpiter segundo a súa proximidade ó planeta.
Características físicas
A diferenza da maior parte das lúas do Sistema Solar, Ío podería ter unha composición química similar á dos planetas telúricos, principalmente compostos de rochas de silicatos. Datos recentes procedentes da misión Galileo indican que pode ter un núcleo de ferro cun raio duns 900 km.
Cando a sonda Voyager 1 enviou as primeiras imaxes de Ío en 1979, os científicos esperaban atopar numerosos cráteres, proporcionando datos sobre a idade do satélite. Contrariamente ás expectativas, Ío non tiña practicamente cráteres. A lúa ten unha actividade volcánica tan intensa que borrou por completo as sinais de cráteres de impactos pasados na súa superficie. Ademais dos volcáns, a superficie conta coa presenza de montañas non volcánicas, lagos de xofre fundido, caldeiras volcánicas de varios quilómetros de profundidade e fluxos extensos de varios centos de quilómetros de longo, compostos por material fluído moi pouco viscoso (posiblemente algún tipo de composto de xofre fundido e silicatos). O xofre e os seus compostos adquiren unha gran variedade de cores, responsables da aparencia superficial do satélite.
miniatura|esquerda|Interior de Ío. Ío podería ter unha fina atmosfera composta de dióxido de xofre e algúns outros gases. A diferenza dos demais satélites galileanos, carece case por completo de auga. Isto é debido probablemente a que na formación dos satélites galileanos Xúpiter estaba tan quente que non permitiu condensar os elementos máis volátiles na rexión próxima ao planeta. Aínda así, estes volátiles si puideron condensarse máis lonxe, dando lugar aos demais satélites, que amosan unha importante presenza de xeo.
John Frankenheimer
miniatura|dereita|John Frankenheimer John Michael Frankenheimer, nado en Nova York o 19 de febreiro de 1930 e finado nos Ánxeles o 6 de xullo de 2002, foi un director de cine e televisión estadounidense, recoñecido polos seus dramas sociais e filmes de acción e suspense.
Ío (lúa)
Características físicas
En canto ao interior do satélite pode intuírse a súa composición estudando a súa densidade, que é aproximadamente 3,5 g/cm³. A densidade do ferro é de aproximadamente 5, e a do silicato é 3.
John Frankenheimer
Traxectoria
Comezou a súa carreira no cume da guerra fría e as súas 30 longametraxes para cine e 50 obras para televisión foron notables pola súa influencia no pensamento contemporáneo e convertérono nun pioneiro do suspense político contemporáneo. En moitos dos seus filmes creou dilemas psicolóxicos que tiña que resolver o seu protagonista masculino así como un forte "sentido do contorno" semellante en estilo aos filmes de Sidney Lumet, para quen traballou como axudante de director. Dirixiu actores como Gregory Peck, Donald Sutherland, Jean Reno, Lee Marvin, Deborah Kerr, Eva Marie Saint ou Steve McQueen e entre as súas películas máis coñecidas están O home de Alcatraz (1962), The Manchurian Candidate (1962), Seven Days in May (1964), The Train, (1964), Grand Prix (1966), Black Sunday (1977) e Ronin (1998). Gañou catro Emmy consecutivos na década de 1990 polos telefilmes Against the Wall, The Burning Season, Andersonville e George Wallace, o cal tamén levou un Globo de Ouro. Foi considerado un dos últimos directores que levaban un control completo sobre todos os elementos da produción, o que facía o seu estilo único en Hollywood.
Ío (lúa)
Actividade volcánica
miniatura|100px|esquerda|Volcáns de Ío observados pola sonda Galileo. Ío é o corpo do Sistema Solar con maior actividade volcánica. Os volcáns de Ío, a diferenza dos terrestres, expulsan dióxido de xofre. A enerxía necesaria para manter esta actividade volcánica provén da disipación a través de efectos de mareas producidos por Xúpiter, Europa e Ganímedes, dado que as tres lúas se atopan en resonancia orbital.
Algunhas das erupcións de Ío emiten material a máis de 300 km de altura. A baixa gravidade do satélite permite que parte deste material sexa permanentemente expulsado da lúa, distribuíndose nun anel de material que cobre a súa órbita.
Trijntje Oosterhuis
Judith Katrijntje "Trijntje" Oosterhuis é unha cantante e compositora holandesa de pop e jazz que representará ós Países Baixos no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Walk Along".
Carreira
En 1990 fundou co seu irmán Tjeerd Oosterhuis o grupo Total Touch. En 1994 colaborou con Candy Dulfer para o álbum Big Girl. O seu grupo, a pesar de dous álbums moi exitosos lanzados entre 1996 e 1998, separouse en 2001 e a cantante decidiu converterse en solista.
En 2004 firmou un contrato con Blue Note Records e lanzou o álbum Strange Fruit. O éxito confirmouse con See You As I Do (2005) e The Look of Love (2006).
En 2012, Trijntje converteuse nunha das coach de The Voice of HOlland e ficou no programa durante tres tempadas.
En 2015 participará no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Walk Along".
O Seixo, Ferreira, San Sadurniño
O Seixo é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Alluttoq
A illa Alluttoq (Arveprinsen Ejland) é unha grande illa deshabitada de 655 km² no municipio de Qaasuitsup no oeste de Groenlandia, situada na parte norte de baía de Disko, na saída do Estreito de Sullorsuaq, ao leste da illa Disko.
Acordo
Ataa, situado na costa leste da illa, é un asentamento abandonado, as últimas familias abandonaron a vila ao redor de 1960. Os asentamentos poboados máis próximos son Qeqertaq no nordés, nunha illa fronte á costa da península de Nuussuaq e Oqaatsut no sueste, en terra firme.
Proceso isocórico
Cando un gas sofre unha transformación isocórica, levándoo dun estado A para un estado B, a temperatura e a presión evolúen conforme á Lei de Gay-Lussac: onde T_A\, e P_A\, representan a temperatura e a presión do estado A e T_B\, e P_B\, representan a temperatura e a presión do estado B.
Gamling
Gamling é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, un home de Rohan. Aparece na segunda e terceira parte do libro O Señor dos Aneis.
Etimoloxía
Gamling significa "home vello" en anglosaxón, (cf. OE gamol "vello"), lingua que é usada para representar a fala dos homes de Rohan, o rohírrico.
Historia
No libro de Tolkien, Gamling é o encargado das forzas de defensa do Foso de Helmo (unha fortificación antes de chegar ó Abismo de Helmo) por orde de Erkenbrand.
Despois da batalla do Abismo de Helmo non é mencionado máis, pero é probable que cabalgase a Minas Tirith cos rohirrim e loitase na Batalla dos Campos de Pelennor, ou que fose con Erkenbrand a protexer Edoras.
Adaptación cinematográfica
Nos filmes de Peter Jackson, The Two Towers e The Return of the King, o personaxe de Gamling é interpretado polo actor neozelandés Bruce Hopkins.
Pilularia americana
Pilularia americana é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas, orde das salviniales e familia das marsileáceas, unha das cinco incluídas no xénero Pilularia.
Descrición
A especie foi descrita en 1864 polo botánico alemán Alexander Karl Heinrich Braun, nun traballo publicado en ''Monatsber. Ak. Berl''. 420. NPfl. 418.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Pilularia.
O epíteto específico, americana, refírese á súa área de distribución.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Pilularia americana é unha especie pouco usual de fieito. As sús frondes consisten esencialmente só en talos, perdéndose calquera forma de láminas aplanadas. Está relacionada cos chamados trevos acuáticos da familia das marsileáceas, e tamén cos xéneros Azolla e Salvinia, da familia das salviniáceas.
Esta especie, xunto con todos os outros fieitos acuáticos da orde das Salviniales, exhibe heterosporía e forma esporocarpos duros semellantes ás sementes, como fan os demais membros da orde. Os esporocarpos son claramente diferentes do xénero estreitamente relacionado Marsilea porque son globosos en Pilularia, mentres que están aplanados en Marsilea. Os fieitos do xénero Pilularia tamén perderon as láminas das follas, e só queda un estipe similar a unha herba. Porén, esta planta conserva a vernación circinada característica da maioría dos fieitos.
Distribución
Investigacións recentes determinaron que as plantas norteamericanas normalmente asignadas a P. americana son en realidade dúas especies diferentes (crípticas). As plantas da maior parte dos Estados Unidos son verdadeiros espécimes de P. americana, mentres que as plantas do sur de California e de México son diferentes e, de feito, están moi preto xeneticamente da especie australiana e neozelandesa, Pilularia novae-hollandiae, e posibelmente sexan finalmente consideradas como parte desa especie.
center|miniatura|500px|[[Área de distribución de Pilularia americana]]
Cultivo
Esta planta cultívase facilmente nun hábitat axeitado e mantense doadamente. Pero tamén pode morrer nas estacións máis secas ou máis frías, rexenerándose o ano seguinte a partir dos esporocarpos. Dado que pertence ao grupo dos fieitos acuáticos, prefire ser emerxente en augas pouco profundas, con frondes emerxentes ao aire, ou medrar completamente fóra da auga, aínda que prefire estar enraizada no barro húmido.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), considerando que é necesaria máis información sobre a distribución da especie, o estado da súa poboación e a súa tendencia na súa área de distribución, cualifica o status desta especie como DD (datos insuficientes).
Matemáticas
miniatura|[[Euclides, matemático grego do século III a.C., tal como foi imaxinado por Rafael nun detalle do fresco de 1509 A escola de Atenas, que se conserva na Stanza della Segnatura dos Palacios Pontificios do Vaticano.]] miniatura|Il Saggiatore, obra de [[Galileo Galilei publicada en Roma en 1623 na que se destaca a importancia das matemáticas para entender o universo.]] Matemáticas ou matemática (do grego μαθηματικός, mathematikós, 'o que aprende', que á súa vez deriva de μάθημα, máthēma, 'coñecemento', 'estudo', 'aprendizaxe') é o estudo abstracto de cuestións que abranguen os conceptos de cantidade, estrutura , espazo , cambio  , e outras propiedades ; se ben non hai unha definición xeralmente aceptada. Os matemáticos buscan patróns e formulan novas conxecturas das que tratan de establecer a súa verdade ou falsidade mediante unha demostración matemática. Cando as estruturas matemáticas son bos modelos de fenómenos reais, o razoamento matemático pode axudar a comprender e facer predicións sobre a natureza.
Majlinda Kelmendi
Majlinda Kelmendi, nada o 9 de maio de 1991, é unha judoka kosovar dobre campioa do mundo e con dous títulos europeos. Compite na categoría de 52 kg.
Matemáticas
Sobre as matemáticas Galileo Galilei (1564–1642) dixo :
Trompa de Falopio
miniatura|dereita|Aparato reprodutor feminino en vista frontal. miniatura|dereita|Irrigación arterial do útero e trompas visto desde a parte posterior. miniatura|dereita|Ligamento que une o útero e outras estruturas visto por detrás.
Matemáticas
Carl Friedrich Gauss (1777–1855) referíase ás matemáticas coma "a raíña das ciencias". Benjamin Peirce (1809–1880) chamaba ás matemáticas "a ciencia que obtén conclusións necesarias". David Hilbert opinaba que "de ningunha maneira estamos a falar aquí de arbitrariedades. As matemáticas non son como un xogo no que as tarefas están determinadas por regras arbitrariamente estipuladas. Pola contra, é un sistema conceptual cunha necesidade interna de que só poida ser así e de ningún outro modo." . Albert Einstein (1879–1955) afirmou que "canto máis se refiren á realidade, as leis das matemáticas máis lonxe están da exactitude; e canto máis se achegan á exactitude, máis se afastan da realidade". A matemática francesa Claire Voisin sinala que "hai un pulo creativo nas matemáticas, é todo acerca do movemento que intenta manifestarse".
As matemáticas son unha ferramenta esencial en moitos campos do saber, incluídas as ciencias naturais, a enxeñería, a medicina e as ciencias sociais. A matemática aplicada, a rama das matemáticas á que lle concirnen as aplicacións dos coñecementos matemáticos a outros campos, inspírase e fai uso dos novos descubrimentos matemáticos, os cales conducen ao desenvolvemento de novas disciplinas matemáticas, coma a estatística e a teoría de xogos. Os matemáticos tamén se implican na matemática pura sen teren en mente ningunha aplicación práctica, só polo pracer de facer matemáticas. Porén non hai unha liña clara de separación entre a matemática pura e a aplicada e con frecuencia descóbrense aplicacións prácticas a aquilo que comezou sendo matemática pura.