cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diacríticos do alfabeto árabe
Hamza e ʾalif waṣla
<font size="+4"> ٱ ئ ؤ إ أ A hamza é unha letra, ء, que, en certas condicións, se escribe como un diacrítico. Nota o fonema /ʔ/ («ataque glotal»). A súa colocación é relativamente complexa. O waṣla é outro diacrítico, utilizado principalmente nas edicións do Corán. Sitúase enriba dun ʾalif e nota a presenza dunha hamza inestábel elidida: así, o ʾalif, soporte dunha vogal e dunha hamza, non se pronuncia. O artigo escrita da hamza trata estas cuestións en detalle.
Signos de vocalización
Estes signos anexos que permiten notar as vogais disque foron inventados por Abu al-Aswad al-Douali, gramático do século VII. O modelo está case claro: trátase de letras do alfabeto transformadas en signos subscritos. Foi no século VIII cando se fixou a notación actual.
Vogais simples
<font size="+4">ــَــُــِ
As vogais (que poden ser breves ou longas) xeralmente non se escriben, agás por veces nos textos sagrados e didácticos, en cuxo caso se fala de «textos vocalizados».
As breves son diacríticos (cuxos ـُ [u] provén seguramente da letra و [w]) situados enriba ou embaixo da consoante que as precede na sílaba, mentres que as longas nótanse co diacrítico da breve equivalente seguida dunha consoante de prolongamento:
Como ningunha sílaba árabe comeza por unha vogal (contrariamente ás aparencias; hai en efecto unha consoante ao inicio dun nome como Alí, en árabe ʿAlī, ou dunha palabra como ʾalif), non hai de maneira independente.
Na táboa seguinte as vogais presentaranse soas e despois situadas para máis claridade enriba ou embaixo da letra د dāl.
Nota: non esquecer que o ة tāʾ marbūṭa non é unha vogal senón unha consoante /t/ ou /h/ a miúdo muda pero sempre precedida do son /a/.
Ditongos ay e aw
Nótanse simplemente coa vogal breve seguida polas consoantes y ou w. A escritura trátaos como ī e ū, é dicir, que non os nota de xeito diferente ás outras secuencias vogal + consoante. Igualmente, poderíase clasificar entre os ditongos os que comezan por īy e ūw; con todo, non son máis que vogais seguidas por unha consoante. Como antes, os ditongos preséntanse na táboa prededidos de d e as letras non están ligadas.
Vogais casuais e tanwīn
<font size="+4">ــًــٌــٍ
Club Náutico de Luanco
O Club Náutico de Luanco é un club de adicado á práctica e promoción dos deportes náuticos na localidade de Luanco, no concello de Gozón (Asturias).
83ª edición dos Óscar
A 83ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2010 dos Estados Unidos e celebrouse o 27 de febreiro de 2011, no Teatro Kodak do distrito de Hollywood nos Ánxeles (California). Durante a cerimonia, Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas presentou os Premios da Academia (comunmente coñecidos como Oscars) en 24 categorías. A cerimonia foi televisada nos Estados Unidos pola ABC. Os actores James Franco e Anne Hathaway co-presentaron a cerimonia, sendo a primeira vez para cada un.
Diacríticos do alfabeto árabe
Vogais casuais e tanwīn
Por efecto da flexión nominal, os nomes poden recibir tres desinencias diferentes, -a, -i, e -u (que han ser transcritas preferentemente poñéndoas en superíndice: -a etc). estas non se escriben nun texto non vocalizado, no caso contrario empréganse os signos habituais. É raro pronuncialos na conversación corrente: de feito, ao non ser escritas nin pronunciadas habitualmente, estas vogais flexivas soan sobre todo ao árabe clásico.
83ª edición dos Óscar
Como eventos relacionados, a Academia a súa segunda cerimonia anual dos Premios Gobernadores no Grand Ballroom de Hollywood and Highland Center o 13 de novembro de 2010. O 12 de febreiro de 2011, nunha cerimonia no Beverly Wilshire Hotel en Beverly Hills, os Óscar á técnica foron presentados por Marisa Tomei.
Diacríticos do alfabeto árabe
Vogais casuais e tanwīn
Se a palabra é indefinida (sen artigo nin complemento do nome), toma (agás excepcións) as desinencias -an, -in, -un, chamadas tanwīn. Estas nótanse mediante diacríticos especiais que substitúen a vogal así como a letra -n esperada en fin de palabra; segundo que o texto sexa vocalizado ou non, a notación cambia:
Club Náutico de Luanco
Historia
O club foi fundado en 1953. Ao longo da súa historia atravesou etapas de maior e menor actividade e conseguindo os seus deportistas algúns éxitos importantes. Nos últimos anos o club volveu sacar a súa traiñeira, conseguindo algúns bos resultados, mais sen acadar o nivel que tivo nos anos '80. Actualmente é a única traiñeira asturiana en competición, participando na Liga ARC-2, a terceira categoría do remo no Cantábrico por detrás da Liga ACT (a máxima categoría) e a Liga ARC-1 e a Liga Galega de Traiñeiras (as dúas segundas categorías).
Diacríticos do alfabeto árabe
Vogais casuais e tanwīn
Na práctica, a vogal e o /n/ dos tanwīn non se pronuncian (agás en expresións adverbiais fixadas en -an, como شُكْراً šukran, «grazas», escrito máis frecuentemente شكرا). Estas desinencias pertencen tamén á lingua literaria do árabe clásico.
Club Náutico de Luanco
Historia
No 2005 a súa traiñeira conseguiu o cuarto posto na Bandeira Concello de Gozón como mejor posto competindo en tres regatas. No 2006 non sacou traiñeira, mais retornou no 2007, competindo en tres regatas, incluíndo a vitoria na Bandeira do Festival Intercéltico de Avilés. No 2008 participou en vinte regatas, competiu na Liga ARC-2 e logrou unha vitoria (a Contra o reloxo de Luanco). No 2009, novamente na Liga ARC-2, competiu outra vez en vinte regatas, logrando o segundo posto na Contra o reloxo O Socorro. No 2010 continuou a súa andaina na Liga ARC-2 e conseguiu un segundo posto na Contra o reloxo O Socorro como mellor clasificación.
Diacríticos do alfabeto árabe
ʾAlif Madda
<font size="+4">آ A fin de evitar a sucesión de dous ʾalif nunha mesma palabra, úsase un diacrítico chamado madda que substitúe un dos dous ʾalif e se sitúa sobre o restante: آ. Este encontro só se atopa de feito nos casos nos que un ʾalif soporte dunha hamza precede un [a] longo (é dicir unha fatḥa seguida dun ʾalif), ou sexa ʾā. A madda substitúe pois:
83ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
Os nomeados da 83ª edición dos Óscar foron anunciados o 25 de xaneiro de 2011 no Samuel Goldwyn Theater en Beverly Hills por Tom Sherak, presidente da Academia, e a actriz Mo'Nique.
Diacríticos do alfabeto árabe
ʾAlif Madda
Así, non se escribirá أَاخَذَ ʾāḫaḏa, «el berrou» senón آخَذَ; igualmente nunha palabra: non قَرَأَا qaraʾā, «eles leron (en dual)», senón قَرَآ.
Club Náutico de Luanco
Historia
En bateles, o Náutico de Luanco tivo a súa mellor época nos anos '70, cando logrou un subcampionato de España en 1972 e dous terceiros postos en 1974 e 1978.
Diacríticos do alfabeto árabe
ʾAlif sobrescrito
<font size="+4">ــٰ algunhas palabras levan foneticamente a pegada dun antigo ʾalif de prolongamento que desapareceu da grafía; porén ás veces aparece exrito de forma sobrescrita, en substitución dunha eventual fatḥa e do seu ʾalif de prolongamento; é o caso de certos demostrativos:
83ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
Os filmes que recibiron máis nomeamentos foron The King's Speech con doce, seguido de True Grit con dez. Os gañadores foron anunciados durante a cerimonia de entrega o 27 de febreiro de 2011.
Diacríticos do alfabeto árabe
ʾAlif sobrescrito
Outras palabras poden tamén aparecer escritas co ʾalif sobrescrito:
83ª edición dos Óscar
Premios
dereita|miniatura|150px|Tom Hooper, Mellor director. dereita|miniatura|150px|Colin Firth, Mellor actor. dereita|miniatura|150px|Natalie Portman, Mellor actriz. dereita|miniatura|150px|Christian Bale, Mellor actor secundario. dereita|miniatura|150px|Melissa Leo, Mellor actriz secundaria. dereita|miniatura|150px|Aaron Sorkin, Mellor guión adaptado. dereita|miniatura|150px|Randy Newman, Mellor canción orixinal. dereita|miniatura|150px|Rick Baker, Mellor maquillaxe.
Diacríticos do alfabeto árabe
ʾAlif sobrescrito
O termo máis célebre que leva ʾalif sobrescrito é o que designa o Deus único do ʾIslām, chamado «O Deus», é dicir, segundo a etimoloxía popular (cousa que non se resiste ás análises) أَل ʾal («o / a») + إِلٰه ʾilāh («divindade»); como este último nome empeza por unha hamza inestábel, a forma contracta dá أَللّٰه ʾ Al-lāh, máis comunmente escrito اللّٰه e transcrito ʾAllāh (existe por outra banda un sitio en Unicode que permite escribir o nome de ʾAllāh nun só carácter: trátase de U+FDF2, Ligadura Allâh na súa forma illada, ou sexa ﷲ.
83ª edición dos Óscar
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Diacríticos do alfabeto árabe
Signos de silabación
De igual modo que para os signos de vocalización, os signos de silabación non se escriben obrigatoriamente. Permiten, porén, unha gran precisión e úsanse ás veces cando o texto non está vocalizado.
83ª edición dos Óscar
Premios da Academia Honoríficos
A academia celebrou a súa segunda cerimonia anual Premios Gobernadores o 13 de novembro de 2010, na que foron presentados os seguintes premios.
Diacríticos do alfabeto árabe
Sukūn
<font size="+4">ـْـ
Leonardo Lemos Montanet
José Leonardo Lemos Montanet, nado en Barallobre (Fene), o 31 de maio de 1953, é un crego católico galego, bispo de Ourense dende 2011.
Incentro
O incentro é o punto dun polígono onde se intersecan tódalas bisectrices dos seus vértices, polo cal é o centro da circunferencia inscrita. centro|400px|Incentro
Coordenadas do incentro dun triángulo
As coordenadas cartesianas do incentro son unha combinación convexa das coordenadas dos seus vértices. Se os vértices teñen coordenadas, , e , e os respectivos lados opostos teñen lonxitudes a \,, b \,, e c \,, o incentro terá por coordenadas:
Вписани окръжности в триъгълник Incentre Kreise am Dreieck Incircle and excircles of a triangle Incentro Cercle inscrit Ingeschreven cirkel Точка Жергона วงกลมแนบในและวงกลมแนบนอกของรูปสามเหลี่ยม 旁切圓
Leonardo Lemos Montanet
Mocidade
Leonardo Lemos naceu na parroquia de Santiago de Barallobre, no concello de Fene. Aos nove anos a súa familia trasladouse a vivir a Ferrol por razóns laborais. Marchou a estudar o COU no Instituto Xelmírez de Santiago de Compostela, onde entrou no seminario.
Comezos
Estudou no seminario maior de Santiago de Compostela e licenciouse en Estudos eclesiásticos pola Universidade Pontificia de Salamanca en 1978, ano no que tamén será ordenado diácono. En setembro deste ano foi nomeado formador do seminario menor da Asunción. É a partir deste momento cando fai parte da Sociedade Sacerdotal da Santa Cruz, asociación de cregos vencellada ao Opus Dei.
O 19 de maio de 1979 foi ordenado sacerdote da arquidiocese compostelá polo seu arcebispo, Ángel Suquía Goicoechea.
Logo de ser ordenado sacerdote comezou dando clase no seminario menor de Santiago de Compostela e como axudante do crego en Conxo. Posteriormente marchou a Roma a proseguir a súa formación. Dunha banda licenciouse en Filosofía teorética pola Universidade Gregoriana en 1984 e doutra diplomouse en Arqueoloxía polo Instituto Pontificio de Arqueoloxía, e en Arquivística e Biblioteconomía tamén no Vaticano. En 1987 conseguiu doutorarse en Filosofía pola Universidade Pontificia San Tomé de Aquino, tamén na capital italiana.
Ao remate dos seus estudos volveu a Galicia e estableceuse en Santiago de Compostela, onde conseguiu traballo como capelán dunha residencia universitaria relixiosa, e dando clase tamén no seminario maior da cidade. En 1992 recibiu o encargo de ser o director da biblioteca da diocese. En 2001 nomeárono director técnico de estudos do seminario menor, en 2003 ascendeu a cóengo da catedral de Santiago e en 2005 chegou a ser secretario capitular da mesma, mentres que daba misa na parroquia de San Fernando, no centro da cidade de Santiago.
Hondutel
miniatura|100px|dereita|Logo de Hondutel Hondutel é a empresa estatal de Telecomunicacións da República de Honduras.
Leonardo Lemos Montanet
Bispo de Ourense
O 16 de decembro de 2011 foi designado bispo de Ourense polo papa Bieito XVI, recibindo a consagración episcopal polo arcebispo compostelán Julián Barrio o 11 de febreiro de 2012. Os bispos co-consagrantes foron Renzo Fratini, nuncio para España, os seus predecesores na sé auriense Luís Quinteiro Fiúza, Xosé Diéguez Reboredo e Carlos Osoro, e o bispo de Astorga Camilo Lorenzo Iglesias.
Hondutel
Historia
En 1976, mediante decreto Lei No. 431 do 7 de maio dese ano, nace a Empresa Hondureña de Telecomunicacións Hondutel, a cal comeza a operar o 1 de xaneiro de 1977, iniciando a historia moderna das telecomunicacións no país. A empresa estatal descentralizada conta con personalidade xurídica, patrimonio propio con duración indefinida e dentro das súas atribucións atópase a de prestar servizos de telecomunicacións e administrar o espectro radioeléctrico.
A pesar de ser unha das empresar de telecomunicacións máis grandes de América Central, polo número de usuarios a empresa tivo problemas financeiros e doutras índoles debido á mala xestión que tivo ao longo dos anos.
Polo cal, a empresa entra nun proceso de depuración e saneamento a partir da toma de posesión na presidencia de Manuel Zelaya.
En xuño do 2007, o presidente da república e o actual Xerente de Hondutel, anunciaron o lanzamento dunha serie de redes de telefonía celular de terceira xeración, coñecida como Honducel, actualmente o servizo está dispoñíbel na Área Metropolitana de Tegucigalpa e Comayagüela, operando baixo o nome de Tegucel.
Tegucel converteuse nunha forza competitiva no mercado da telefonía celular en Honduras dado aos prezos dos seus servizos.
O 19 de outubro do 2007, Hondutel lanzaba a rede de telefonía móbil para a Zona Metropolitana do Val de Sula, denominada Sulacel, que inclúe a San Pedro Sula e cidades veciñas.
Diacríticos do alfabeto árabe
Sukūn
Unha sílaba árabe pode ser aberta (remata en vogal) ou pechada (nunha ou dúas consoantes):
Cando a sílaba é pechada, pódese indicar que a consoante que a pecha non leva vogal ningunha poñendo enriba un signo chamado sukūn, de forma «°», para eliminar a ambigüidade, sobre todo cando o texto cando o texto non está vocalizado: cómpre lembrar que un texto estándar só se compón dunha secuencia de consoantes; así, a palabra qalb, «corazón», escríbese qlb. Os sukūn permiten saber onde non poñer unha vogal: qlb (قلب) podería en efecto lerse /qVlVbV/, pero escrito cun sukūn sobre o l e sobre o b, só se pode interpretar na forma /qVlb/ (para sabermos cal é esa vogal, cómpre que coñezamos a palabra); escríbese, pois, قلْبْ (sen ligaduras: قلْبْ). De feito, nun texto vocalizado o sukūn non parece necesario, xa que o lugar das vogais é seguro: قَلْبْ é algo redundante.
En teoría poderíase facer o mesmo para a escrita das vogais longas e dos ditongos, xa que estes se notan cunha vogal seguida dunha consoante: así mūsīqā, «música», escríbese de maneira non vocalizada mwsyqā (موسيقى cun ʾalif maqṣūra en fin de palabra); para evitar unha lectura /mVwVsVyVqā/, é posíbel indicar que w e y pechan a súa sílaba respectiva: موْسيْقى. A palabra, completamente vocalizada, escríbese مُوْسِيْقَى. O mesmo no caso dos ditongos: a palabra zawǧ, «marido», pode escribirse simplemente zwǧ : زوج, con sukūn: زوْج, con sukūn e vogal: زَوْ.
Na práctica, o sukūn non se coloca sobre as letras que serven para indicar o alongamento da vogal que precede (e a súa presenza podería conducir a erros de lectura: tense tendencia a considerar que un sukūn sobre un y ou un w indica un ditongo e non unha vogal longa): mūsīqā será escrito máis sinxelamente مُوسِيقَى. Igualmente, case nunca se escribe en final de palabra cando a derradeira sílaba é pechada: nun texto totalmente vocalizado, ningún nome, por exemplo, podería levar en final outro diacrítico que un tanwīn : قلْبْ é, pois, unha grafía imposíbel. Deberíamos ter, pois, قلْبٌ, por exemplo, mesmo se na práctica os tanwīn non se pronuncian.
É o estilo que se ten seguido neste documento.
O sukūn non debe ser confundido co círculo superior.
Šadda
<font size="+4">ـّـ
Este signo, cuxa forma é unha simplificación de ش (inicial de palabra), serve para aforrar unha consoante xeminada, é dicir, cando dúas consoantes idénticas se seguen: é o caso dunha sílaba pechada terminada nunha consoante X que precede outra sílaba que empeza por esa consoante X. Emprázase a šadda sobre unha das consoantes, mentres que a outra non se escribe: así, a mesma palabra šadda escríbese شَدَّة no canto de شَدْدَة ; xa non é preciso, pois, empregar un sukūn.
A šadda debería atoparse entre os casos de asimilación da consoante /l/ do artigo ante consoante solar: así, «a lúa» escríbese أَلْقَمَر ʾal-qamar, mentres que «o sol» podería notarse أَلشَّمْس ʾaš-šams (escríbese en realidade ʾalššams; o detalle desta convención gráfica descríbese máis abaixo). En realidade, a šadda omítese as máis das veces nesta asimilación moi frecuente. Os detalles desta cuestión trátanse no artigo principal (sección «asimilacións»).
Notar a localización dos signos de vocalización:
Diacríticos que serven para ampliar o número de caracteres
Ver Adaptacións do alfabeto árabe para un artigo completo sobre esta cuestión.
Diacríticos do alfabeto tibetano
A escritura do tibetano escrito deriva da devanágari india, cousa que explica a presenza de diacríticos e as súas formas moi próximas.
En tibetano, case todos os diacríticos – só hai unha excepción, propia do sánscrito - representan vogais: /i/, /u/, /e/, /o/, /ao/... Sitúanse sobre a consoante - ou o grupo de consoantes - que os precede. Como na maioría das escrituras baseadas no alfasilabario, a ausencia de diacrítico denota un /a/ sobreentendido.
A devandita excepción é a vogal om̐, ༀ, procedente do sánscrito e cuxo diacrítico non é realmente separábel: ཨ /a/ existe, pero o diacrítico illado non existe.
Grupo Autonomista Galego
O Grupo Autonomista Galego foi un partido político galeguista que se fundou en 1930 en Vigo. Os seus dirixentes eran Valentín Paz Andrade e Manuel Gómez Román. O GAG tivo unha participación destacada no primeiro Día de Galicia tras a Ditadura de Primo de Rivera, que se celebrou en Vigo o 25 de xullo de 1930. Xunto con outros grupos galeguistas da provincia de Pontevedra organizou entre 1930 e 1931 unha campaña de espallamento galeguista polas zonas rurais, na que contou como orador principal a Castelao e tras a proclamación da Segunda República Española e a convocatoria de eleccións a Cortes Constituíntes, o GAG apoiou as candidaturas de Castelao, Valentín Paz-Andrade e Ramón Cabanillas. O GAG foi un dos que participou na VII Asemblea Nacionalista do 5 e 6 de decembro de 1931 que constituíu o Partido Galeguista, no que o GAG se integrou.
Código binario
O código binario o/u sistema binario é un sistema de numeración posicional no que todas as cantidades se representan utilizando como base o número dous, co que se dispón de dúas cifras: cero e mais un (0 e 1).
Os computadores dixitais traballan internamente con dous niveis de voltaxe/carga, polo que o seu sistema de numeración natural é o sistema binario (aceso/ apagado). Con efecto, nun sistema simple coma este é posible simplificar o cálculo, co auxilio da lóxica booleana. En computación, chámaselle bit a un díxito binario (0 ou 1).
Ademais, este sistema de numeración permite a transmisión de datos cun risco nulo de interferencias, o que permitirá outras aplicacións como o futuro pero próximo internet por enchufe.
Conversión binario a decimal
1001(binario)
1 × 23 + 0 × 22 + 0 × 21 + 1 × 20 = 9
Polo tanto, é 9 en decimal.
Decimal a binarios
Dado un número decimal, para convertelo en binario, basta dividilo sucesivamente por 2, anotando o resto da división enteira:
12(decimal)
12 / 2 = 6 + 0
6 / 2 = 3 + 0
3 / 2 = 1 + 1
1 / 2 = 0 + 1
Observe que é só ler os números de baixo para riba, ou sexa 1100 é 12 en binario
Suma de números binarios
Recordando as seguintes sumas básicas:
Así, ao se somar 100110101 con 11010101, tense:
100110101    +  11010101     ---      1000001010
Opérase como en decimal: comezase a sumar desde a esquerda, no exemplo, 1+1=10, entón escríbese 0 e "levase" 1. Somase este 1 á columna seguinte: 1+0+0=1, e séguese ata terminar todas as columnas (exactamente como en decimal).
Resta de números binarios
No sistema numeral orixinal, faise exactamente igual que en decimal:
100110101    -  11010101     ---         1100000
Nas computadores, faise un método especial de suma por complemento a dous.
Produto de números binarios
O produto de números binarios é especialmente simple, xa que o 0 multiplicado por calquera cousa resulta 0, e o 1 é o elemento neutro do produto.
Por exemplo, a multiplicación de 10110 por 1001:
Joseph Michael Schmondiuk
Joseph Michael Schmondiuk (en Йосиф Михайло Шмондюк), nado en Wall (Pensilvania) o 6 de agosto de 1912 e finado en Filadelfia o 25 de decembro de 1978, foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, entre 1977 e 1978 3º arcebispo metropolita de Filadelfia.
O Rañó, Nete, Vilalba
O Rañó é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Pirkanmaa
Pirkanmaa (en sueco Birkaland) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada ao oeste do país, nas provincias históricas de Satakunta e Tavastia e na actual provincia de Finlandia Occidental. A súa capital e cidade máis poboada é Tampere.
A rexión de Pirkanmaa limita coas rexións de Satakunta ao oeste, Ostrobotnia do Sur ao norte, Finlandia Central e Päijänne Tavastia (leste), e Finlandia Propia e Tavastia Propia ao sur. Esta rexión é a segunda máis poboada do país e a sétima máis extensa.
Concellos
A rexión de Pirkanmaa está formada por 22 concellos, 11 dos cales teñen status de cidade:
Política
As eleccións parlamentarias de 2011 en Finlandia Central deron os seguintes resultados:
Pobo tuareg
Os tuaregs son un grupo étnico ou nación africana. O seu autoetnónimo é Kel Tamaxeq, Kel Tamajaq ("falantes de Tamasheq"), Imouhar, Imuhagh, ou Imaxaghen ("os ceibes"). A xente tuareg tamén se autoidentifica coa verba Tamust, "a nación". O significado da verba "tuareg" aínda está por aclarar: podería proceder da rexión libia coñecida hogano coma Fezzan, pero antano coma Targa. A verba árabe "targui", podería provir do val de Targa, a principal cidade de Ubari ó oeste de Sebha. Outramente, "tuareg" podería vir da pronuncia beduína do árabe Tawariq ("deixado de Deus", singular Targuí). O pobo tuareg atópase hoxe en día fundamentalmente en África occidental, pero (coma outros moitos no norte de África) foron nómades polo deserto do Sáhara.
Historia
Descencentes dos bérberes na rexión que hoxe en día é Libia, o pobo tuareg identificouse coas xentes nómades do deserto do Sáhara xa en tempos de Herodoto, que chamaba "garamantes" ós antigos libios. Testemuñas arqueolóxicas son as ruínas de Xerma, dos habitantes de etnia tuareg descendentes dos garamantes. Só máis tarde é cando se espallan polo Sahel.
Os comerciantes do pobo tuareg foron durante moito tempo responsables do intercambio de artigos de luxo e escravos en África, conectando as grandes cidades da estrema sur do deserto do Sáhara mediante cinco rutas comerciais que ían ata a costa africana meridional no Mar Mediterráneo.
No século XIX, resistiron a colonización francesa do que agora é Malí e Níxer, ata que asinaron a paz respectivamente en 1905 e 1917. Durante este período, os franceses entraron no sur de Alxeria. A facción ahaggar do pobo tuareg acaudillada polo amenokal Musa ag Amastan librou moitas batallas contra os franceses ata que a rexións se converteu finalmente nun protectorado francés. Antes de que fose desmantelado polos colonos, a nación tuareg tradicional organizábase nunha vaga confederación. Todos os grupos tiñan un amenokal, xunto coa asemblea de xefes imgharan (en singular amghar). Os grupos eran: Trala independencia dos estados africanos na década de 1960, o territorio tuareg dividiuse entre os cinco novos estados: Níxer, Malí, Alxeria, Libia e Burkina Faso.
En Malí, o levantamento tuareg comezou nas montañas de Adrar n'fughas xa na década de 1960, trala independencia do país. En maio de 1960, após os disturbios no exterior dunha prisión en Tchin-Tabaraden, Niger, o pobo tuareg tanto en Níxer coma en Malí reivindicou a autonomía das súas rexións (respectivamente Tenere con capital en Agadez e as rexións de Azawad e Kidal). Daquela sucedéronse enfrontamentos militares cos exércitos de ámbolos dous países cun número de baixas próximo ós milleiros. As negociacións, coa mediación de Francia e Alxeria, levaron ós acordos do 11 de xaneiro de 1992 en Malí e de 1995 en Níxer. Ámbolos dous acordos recoñecen a descentralización do poder nacional e garanten a integración dos guerrilleiros da resistencia tuareg nos exércitos dos respectivos países. O groso do enfrontamento entre a resistencia tuareg e os exércitos rematou cos acordos de 1995 e 1996, pero en 2004, producíronse algunhas confrontacións en Níxer entre as forzas gobernamentais e grupos que reivindicaban outra vez a loita pola independencia tuareg.
Territorio tuareg
O pobo tuareg habita unha enorme extensión que cobre case todo o centro e occidente do deserto do Sáhara e o norte e centro do Sahel. Na concepción tuareg, o Sáhara non é un deserto, senón varios. Así, chámanlle Tinariwen, que significa "os desertos". Entre os moitos desertos do noroeste de África está o verdadeiro deserto do Teneré. Asemade, poden considerarse varios desertos consonte sexan máis ou menos áridos, chairos ou montañosos: Adrar, Fezzan, Azawagh, Ahaggar, Tagant, Tawat (Touat) Tanezruft, Adghagh N'Fughas, Tamasna, Adar, Damargu, Tagama, Manga, Tarramit (Termit), Kawar, Jado, Tadmait, Admer, Igharghar, Tadrart, Idhan, Tanghart, Kalansho, o Tassili N'Ajjer, o Tibesti, Aïr, deserto de Libia etc.
Cultura
A cultura tuareg é matrilinear, inda que non matriarcal. Ó revés có resto das sociedades musulmás, as mulleres non visten veo tradicionalmente, mentres que os homes si o fan. O feito de os homes cubriren o rostro orixínase na crenza de que este acto prevén os malos espíritos, inda que probablemente tamén está relacionada coa protección contra a dureza das areas e ventos do deserto; de calquera xeito, está fortemente establecido na tradición (e asemade portar un rescrito con versos do Corán). Os homes comezan con 25 anos a levar veo, que lles cobre completamente a face agás os ollos. Este veo nunca se quita, nin sequera perante membros da súa familia. ,
Ás veces aínda se lle chama "o pobo azul" ó pobo tuareg debido á cor índigo das súas túnicas e turbantes. Porén, as súas roupas poden ser doutras cores. De feito, o turbante índigo úsase normalmente en celebracións. Normalmente vai perdendo a cor tinxindo a pel de quen o viste.
Lingua
A lingua tuareg Tamajaq / Tamaxeq / Tamahaq, a lingua bérber ou o conxunto de todas estas conforman un grupo con variacións moi significativas diatópicas. A lingua chámase Tamaxeq polos tuareg occidentais; Tamahaq entre os tuareg de Alxeria e Libia e Tamajaq nas rexións de Azawagh e Aïr, en Níxer. O sistema de escrita Tamajaq chamado Tifinagh (ou tamén Shifinagh), procede directamente do sistema de escrita bérber usado polos númidas na época prerromana.
Relixión
O tuareg é un pobo predominantemente musulmán, inda que flexible na súa práctica, máis tendente a "cumprir festas que fastos". Combinan dende o século XVI o chamado islam maliki (baseado nas ensinanzas do imán Malik bin Anas) con certas crenzas animistas preislámicas, coma a presenza do espírito Kel Asuf e crenzas sincréticas coma a adiña mediante o Qurán.
Arte
miniatura|[[Tinariwen.]] Boa parte da arte tuareg traballa con alfaias, o coiro e o metal, coma no caso das espadas finamente laboradas.
Tinariwen, unha banda Tuareg que fusiona guitarras eléctricas con estilos musicais tradicionais, fundouse contra os anos 1980 por uns guerrilleiros rebeldes. Sacaron o seu primeiro CD no ano 2000 e fixeron unha xira por Europa e os Estados Unidos no 2004.
Clasificación étnica
O pobo tuareg é do grupo beréber group e están estreitamente vencellados tanto ós beréber norafricanos coma ós africanos occidentais, en termos de cultura e raza. Cando menos, hai algunhas fontes que defenden que o tuareg se define pola lingua, non pola súa etnicidade, e que se poden considerar así fundamentalmente falantes de tamaxeq negroafricanos e/ou do centro-leste do continente (e por extensión individuos de ascendencia tuareg que foron asimilados a varios países e non falan tamaxeq). Pode verse isto en. Esta probablemente unha das razóns polas que varía tanto a estimación da cantidade de tuareg.
Fake Train
Fake Train é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de post-hardcore Unwound, publicado o 7 de xullo de 1993 a través do selo Kill Rock Stars. O disco marca a estrea co grupo da batería Sara Lund.
Cape Town Stadium
O Cape Town Stadium en Cidade do Cabo, Suráfrica, é un estadio deportivo construído para o Mundial de Fútbol de Suráfrica 2010. Durante a fase de proxecto o estadio era coñecido como Green Point Stadium, o cal era o nome da zona deportiva que estaba situada no lugar previamente. Ese nome é aínda ás veces utilizado na documentación do Mundial.
O estadio está situado en Green Point, entre o outeiro de Signal e o Océano Atlántico, preto do centro da cidade de Cidade do Cabo e ao Victoria & Alfred Waterfront, un popular centro de comercio e turismo. O estadio ten capacidade para 69.070 espectadores. É tamén coñecido como o African Renaissance Stadium (Estadio do Rexurdimento Africano).
Datos
Levantado sobre os terreos que ocupaba un antigo campo de golf, Green Point (situado no barrio homónimo de Cidade do Cabo) sitúase moi próximo ao Océano Atlántico, nunha zona próxima aos principais centros de transportes da cidade. O seu aforamento durante a Copa do Mundo de Fútbol será de 69.070 espectadores, divididos nun anfiteatro inferior de 23.800 e dous superiores de 23.000 espectadores cada un, sendo o segundo de maior capacidade do campionato. O custo total do complexo foi de 600 millóns de dólares. A pesar de que o prazo orixinal estipulado pola FIFA para a súa finalización expiraba en 2008, diferentes problemas atrasaron esta data. Finalmente, foi inaugurado o 14 de decembro de 2009. A cidade xa posuía outro grande estadio, o Estadio Newlands, onde se disputaron encontros correspondentes á Copa do Mundo de Rugby de 1995, que pasará a albergar exclusivamente encontros de rugby.
Partidos
O Cape Town Stadium albergou durante o campionato oito encontros: cinco encontros da fase de grupos, un de oitavos de final, e un de cuartos de final e unha semifinal. Os partidos foron os seguintes:
Parque Nacional Podyjí
miniatura|250px|dereita|Canón do río Dyje. O Parque Nacional Podyjí (Národní park Podyjí en checo), é un dos catro parques nacionais da República Checa.
Sinfonía n.º 104 (Haydn)
O traballo foi composto por Haydn mentres vivía en Londres no ano 1795, exposta no King’s Theatre o 4 de maio de 1795, nun concerto formado enteiramente por composicións propias de Haydn e dirixidas polo compositor.
Anotacións
O traballo é para dúas frautas, dous óboes, dous clarinetes en La, dous fagots, dúas trompas en Re e Sol, dúas trompetas en Re, timbal e cordas.
Primeiro movemento
A sinfonía abre cunha lenta e grande introdución en Re menor. Esta é unha sonata. O segundo tema e simplemente o primeiro tema trasposto en La maior. A sonata está en Re menor, cas cordas tocando o primeiro tema. O tema vai dereito en La maior cos instrumentos de vento pra formar o segundo tema; non hai modulación no troco de tema. O desenvolvemento remata coa orquestra completa. Na sonata o primeiro tema é escoitado de novo en Re Maior. Imita os patróns dos instrumentos de vento no segundo tema. A peza pecha cunha coda en Re Maior
Segundo movemento
Este movemento, en Sol Maior, abre co tema principal en cordas. Tras isto, un episodio escrito alumeando en La Menor e Re menor leva cara a unha repetición modificada do tema principal en ámbalas cordas e o fagot. Dende aquí, a segunda sección comeza, a cal modula a outras teclas, incluíndo Sol Menor e Si Maior, mais continua a facer a melodía do tema principal. Trala chegada do Sol Maior dominante, volta a música da primeira sección. O resto do movemento é unha modificación da primeira sección da música, mais con moitas mudas no ritmo e moita predominancia dos instrumentos de vento, especialmente da frauta.
Oceans
"Oceans" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado no ano 1992 como cuarto sinxelo do álbum de estrea da banda Ten. Versións remesturadas da canción poden atoparse no sinxelo "Even Flow" e na reedición de Ten do ano 2009.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Eddie Vedder, Stone Gossard e Jeff Ament agás onde se indique.
Sinfonía n.º 104 (Haydn)
Cuarto movemento
O final, en tempo rápido e en sonata, abre en modo de música folk, empregando un tema reclamado por ser unha peza de folk clásico de Croacia. O desenvolvemento vai tipicamente na tecla dominante, máis atipicamente a recapitulación non ocorre inmediatamente. En lugar diso, o desenvolvemento é estendido cunha sección en Fa Menor sostido, despois do cal ten lugar a recapitulación en Re Maior.
Laia
O termo galego laia pode referirse a :
Amais, como topónimo pode referirse a:
Ernest Shackleton
miniatura|Ernest Henry Shackleton. miniatura|Tumba de Ernest Henry Shackleton.
Ernest Henry Shackleton, nado en Irlanda o 15 de febreiro de 1874 e finado o 5 de xaneiro de 1922, foi un explorador británico. É especialmente coñecido polas súas expedicións antárticas, nas que participou ao longo de toda a súa vida.
Traxectoria
En 1901 acompañou a Robert Falcon Scott na viaxe realizada no barco Discovery. Esta foi a primeira vez que o ser humano se internou no Mar de Ross. Nesta mesma expedición Scott, Shackleton e Edward Wilson tentarían chegar ao Polo Sur Xeográfico, chegando aos 82°17'S o 31 de decembro de 1902.
Antártida
No ano 1907 Shackleton organizaría a súa propia viaxe a Antártida, de novo co obxectivo de achegarse ao Polo Sur. A expedición conseguiu escalar por vez primeira o Monte Erebus, situar o Polo Sur Magnético e descubrir o paso do Glaciar Beardmore, que facilitaría a chegada ao Polo en seguintes expedicións. Porén, Shackleton tivo que abandonar o seu obxectivo a 180 quilómetos do punto final, aos 88°23'S.
Expedición de 1914
No entanto, a expedición que deu máis fama a este explorador foi a iniciada en 1914, que tivo por nome Expedición Imperial Trans-Antártica. Poucos anos antes, en 1911 o noruegués Roald Amundsen conseguiría chegar ao Polo Sur, tras vencer nunha carreira que lle custou a vida a Scott e catro dos seus acompañantes. Shackleton consideraba que debía superar este éxito, e tentou cruzar o continente branco dende o Mar de Weddell ata a Illa Ross cruzando o polo xeográfico, apoiado por outro barco de provisións que debería deixar depósitos de comida e combustible ao longo da segunda metade da ruta.
A expedición non acadou o seu obxectivo, pero converteuse na máis sorprendente proba de resistencia humana. O barco no que viaxaban, o Endurance, quedou atrapado nos xeos antes de tocar terra, e os tripulantes pasaron nel varios meses. Cando o barco afundiu máis tarde pola presión, tiveron que percorrer andando o Mar de Weddel e navegar en bote ata a Illa Elefante. Shackleton e cinco homes máis continuaron a viaxe en busca de axuda nun pequeno bote ata Xeorxia do Sur. Os 22 homes que aínda permanecían na Illa Elefante foron rescatados polo buque chileno Yelcho, ou mando do capitán da expedición, o 30 de agosto de 1916, 22 meses despois da súa partida de Gran Bretaña.
Asemade, o barco de provisións afundiu nunha tormenta, pero os seus tripulantes conseguiron situar os depósitos, e foron rescatados polo propio Shackleton no Nadal de 1916.
Pasamento
En 1921 iniciou outra expedición o continente antártico, pero finou en Xeorxia do Sur, onde foi soterrado.
Àstrid Bergès-Frisbey
Àstrid Bergès-Frisbey, nada o 26 de maio de 1986 en Barcelona é unha actriz e modelo franco-catalá.
Nada de pai catalán e nai franco-americana, pode traballar en catro linguas de xeito nativo, francés, inglés, español e catalán. Este feito dálle a posibilidade de traballar en diferentes países e en producións tan distintas entre si como a estadounidense, Pirates of the Caribean, a francesa La Fille du Puisatier de Daniel Auteuil, ou a española Bruc.
No ano 2011 traballou ás ordes do director galego Xavier Villaverde en O sexo dos anxos.
Patente
Unha patente é un conxunto de dereitos exclusivos garantidos por un goberno ou autoridade ó inventor dun novo produto (material ou inmaterial) susceptible de seren explotado industrialmente ou ben ó solicitante desa invención (como representante, por exemplo) por un espazo limitado de tempo (xeralmente 20 anos dende a data da aprobación). Este termo deriva do latín patens, -entis, que orixinalmente tiña o significado de estar aberto, ó descuberto (á inspección pública) e da expresión letras patentes, que eran decretos reais que garantían dereitos exclusivos a certos individuos ou negocios. Segundo a definición orixinal da palabra, unha das finalidades da lexislación sobre patentes é a de inducir ó inventor a revelar o coñecemento para o avance da sociedade a cambio da exclusividade durante un período limitado de tempo. Logo unha patente é un garante dun monopolio de explotación da idea ou aparello por un certo tempo.
Dereitos garantidos e dereitos non garantidos
Unha solicitude de patente debe explicar como poñer en práctica (isto é, construír e/ou usar) o invento e debe incluír unha descrición que poña de manifesto o seu carácter innovador. O estilo lingüístico das descricións varían moito dun país a outro e adoitan ser longas e complexas.
Leis de patentes
Nestes momentos hai un número significativo de tratados internacionais sobre leis que afectas ó sistema de patentes. O máis estendido é o da Organización Mundial do Comercio (OMC) (World Trade Organization, WTO) denominado Acordo sobre os aspectos comercias dos dereitos de propiedade intelectual (Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights), do que forman parte case todos os países, o que leva a unha harmonización significativa das leis de patentes en todo o mundo.
As patentes son, pola súa natureza, territoriais, polo que para obter dereitos de patente en múltiples países é preciso presentar a correspondente solicitude en cada un deles. En Europa, o procedemento de solicitude de patentes realízase de forma centralizada a través da Oficina Europea de Patentes, e, de resultar concedida, será válida en todos os países integrantes da Unión Europea.
Proceso de análise e trámites de aprobación
Antes de que un produto determinado sexa aprobado como patente ten que ser avaliado por un experto en patentes. Algúns países non examinan solicitudes de patentes de xeito formal, e outros aceptan o xuízo doutras autoridades externas (por exemplo, algúns países poden garantir automaticamente unha patente se os Estados Unidos, a Unión Europea ou o Xapón a aprobaron previamente).
Os trámites administrativos típicos son:
As características técnicas e conceptuais máis específicas do proceso de avaliación son:
Elias Lönnrot
Obras
Tamén publicou coleccións de proverbios, adiviñas e poemas populares finlandeses. O seu dicionario finlandés-sueco (1866-1880) serviu para a normalización da lingua literaria.
Benito María de Oca
Benito María de Oca Gil foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde da Estrada (1859), promotor fiscal e xuíz de paz. No Sexenio Democrático foi elixido deputado provincial (1868), nomeado Secretario do goberno de Pontevedra (1969) e elixido deputado ao Congreso polo distrito de Taveirós en 1872. O 26 de xullo de 1874 foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra.
Oficina Española de Patentes e Marcas
miniatura|200px|Sede da OEPM, en [[Madrid.]]
A Oficina Española de Patentes e Marcas é un organismo dependente do Ministerio de Industria, Turismo y Comercio, encargado das patentes en España, realizando funcións de recepción, estudo e concesión das diferentes modalidades de propiedade industrial que se conceden en España, salvo variedades vexetais e denominacións de orixe.
Funcionamento
Este organismo concede patentes, modelos de utilidade, marcas, nomes comerciais, certificados complementarios de protección de medicamentos e produtos fitosanitarios, topografías de produtos semicondutores e deseño industrial. Tamén divulga información incluída nesas solicitudes, de especial importancia no caso de patentes pois permite coñecer o estado da arte máis actualizado.
Anteriormente era coñecida como Rexistro da Propiedade Industrial, dependente do Ministerio de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas posteriormente Ministerio de Industria, en 1903. Ten o seu nome actual desde 1992.
Hidrogenesse
Hidrogenesse é un grupo barcelonés de pop, formado por Carlos Ballesteros (voz) e Genís Segarra (teclados). En activo desde 1997, non publicaron ningún traballo ata o 2000, cando se editou o sinxelo "Así se baila el siglo XX", un acercamento cínico e intelixente ó novo milenio a través das invencións do século XX.
No seguinte disco, Eres PC, eres Mac (2001), volveron facer gala do seu peculiar sentido do humor. Este ep inclúe unha versión do tema "Technical (you're so)" de The Magnetic Fields, grupo do que se declaran devotos.
Un ano despois publicouse o seu primeiro álbum, Gimnàstica passiva, composto por dez cancións de temática diversa, como Luis de Góngora, Kurt Cobain, The Smiths, os cabaliños de feira, e un sinfín de referencias do seu extravagante maxín.
En 2007 publicouse un novo álbum, Animalitos, gravado con Alfonso Melero, batería do grupo murciano Hello Cuca. Son basicamente temas que xiran arredor dos animais, como "Disfraz de tigre" ou "Caballos y ponis", aínda que tamén inclúen versións, como "El vestir d'en Pasqual", un número de music-hall catalán popularizado nos anos 70 por Guillermina Motta. O disco contén influencias de glam rock, guitarras sucias, sintetizadores analóxicos e unha gran presenza de saxofón.
En 2008 publicouse Bestiola, un "epílogo ó ano 2007", que inclúe os temas máis tocados en directo, novas gravacións de temas antigos, descartes de Animalitos e unha versión.
Influencias
Segundo eles mesmos, as súas influencias máis directas son The Smiths e Morrissey, The Associates, Sparks, Pet Shop Boys e The Magnetic Fields. Porén, recoñecen que as súas novas cancións son máis próximas ó grupo alemán La Düsseldorf e ó glam dos ingleses The Glitter Band.
Historia recente
Desde o lanzamento de Gimnàstica passiva en 2002 ata Animalitos en 2007 actuaron moi pouco en directo, xa que Genís forma parte tamén de Astrud, grupo que goza de maior éxito, polo que Hidrogenesse é considerado máis ben un proxecto paralelo e menor. De calquera modo, seguen dando concertos de vez en cando, sobre todo nas festas organizadas polo selo discográfico Austrohúngaro, co que editan os seus discos.
Trala saída de Animalitos actuaron en Aragón, o País Valenciano, Madrid, Andalucía, Euskadi, Castela-A Mancha, Castela León, Galiza, Murcia, A Rioxa e Cataluña.
Tamén participaron nunha homenaxe ó grupo Surfin' Bichos, versioneando a canción "Fuerte".
A Regueira de Arriba, Berdillo, Carballo
A Regueira de Arriba é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 17 homes e 28 mulleres.
Fontecuberta
O topónimo galego Fontecuberta pode referirse a:
Kasuga
Kasuga (春日市, かすがし, Kasuga-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e ó noroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 14,15 km² e a poboación de 107.631 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 7.610 h/km².
Sanomi
Sanomi é unha canción do grupo belga Urban Trad, do que é integrante a galega Verónica Codesal. A canción está escrita nun idioma imaxinario ou inventado.
Eurovisión
Urban Trad participou no Festival de Eurovisión, na súa edición de 2003, conseguindo 165 puntos e quedando na segunda praza por detrás de Turquía.
Bridgetown
miniatura|dereita|275px|Suburbios de Bridgetown, ao fondo o seu porto Bridgetown é a capital do pequeno estado-illa de Barbados, sito nas Antillas. A cidade, en sentido estrito, ten uns 7.000 habitantes, mais a poboación da súa área metropolitana acadaba os 96.578 no ano 2006. Situada sobre o Mar Caribe, está na parte sur-occidental da illa, na baía de Carlslile.
Xeografía
A cidade de Bridgetown e mais a área do Greater Bridgetown ("Grande Bridgetown") ocupan a maior parte da parroquia de Saint Michael, cunha superficie de arredor de 39 km². O centro da cidade era orixinariamente un pantano, que foi drenado e logo reenchido para gañar espazo para o o temperán desenvolvemento da vila.
No corazón de Bridgetown sitúanse o río Constitution e o Careenage, o amplo estuario do mesmo río, que acolle o porto. Este curso de auga fornece de acceso directo o centro a iates medianos e a pequenos botes de recreo. Aínda que pouco profundo, o Careenage divide Bridgetown en dúas partes. Durante a estación das choivas o río Constitution desbórdase na area de Careenage, actuando como zona de descarga das augas das tormentas do interior da illa.
Clima
O clima da capital, como o de Barbados, é de tipo tropical. A media das temperaturas mensuais non baixa do 20 °C, aínda que as mínimas extremas poden achegarse até os 16 °C. As medias altas dos meses de verán adoitan superar os 30 °C. As precipitacións medias anuais atinxen 2.896 mm.
Historia
A cidade foi fundada polos británicos en 1628 e recibiu o nome de St. Michel. Aínda que a illa estaba nesa altura deshabitada, atoparon restos dunha ponte construída por indios caribes no Careenage, talvez aravacos, vidos probabelmente desde a próxima illa de Santa Lucía. En 1654 os británicos construíron unha nova ponte sobre o Careenage e o lugar pasou a coñecerse como The Town of Saint Michael, para algo máis tarde pasar a denominarse Bridgetown ("a cidade da ponte"), que foi o nome que perdurou.