cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramón Berenguer II
Traxectoria
Acordaron tamén que a expedición prevista para o seguinte verán realizaríana conxuntamente. Finalmente esta expedición non se levou a cabo, seguramente polos cambios que sufriran os reinos de taifas. Con ocasión da preparación desta empresa, o Cid, incomodado co seu rei Afonso VI de Castela, trasladouse a Barcelona e ofreceu a súa colaboración, que non foi aceptada; acto seguido, quedou ao servizo dos reis sarracenos de Zaragoza mentres que o rei de Lleida apoiábase nos navarros primeiro e nos condes de Barcelona despois. Isto enfrontou a Berenguer Ramón co Cid preto de Almenar no verán de 1082. Berenguer foi derrotado e feito prisioneiro sendo liberado pouco tempo despois.
O 5 de decembro dese mesmo ano, Ramón Berenguer dirixíase a Barcelona atravesando o bosque de Perxa do Astor no Montnegre. Uns descoñecidos, talvez os seus propios acompañantes, asasinárono nese bosque. O seu cadáver foi trasladado a Xirona onde recibiu sepultura. O seu irmán foi acusado deste asasinato polo que recibiu o alcuño "do fratricida".
Presidente da Guinea
O presidente da Guinea é o xefe de Estado do país.
Historia
O 23 de decembro de 2008, en virtude da morte do presidente Lansana Conté, suspendeuse a constitución, así como toda actividade política e sindical, en virtude de golpe de Estado aplicado por militares e encabezado por Moussa Dadis Camara. En 2009, este sufriu un intento de asasinato que o mandou para o hospital e foi substituído por Sékouba Konaté, quen preparou a celebración das eleccións de 2010. Alpha Condé presidiu o país durante máis dunha década tras gañar ditas eleccións e ser reelixido en 2015. Foi deposto do seu cargo en 2021, nun golpe de Estado militar liderado por Mamady Doumbouya.
Lista de presidentes
Esta é a lista dos presidentes e xefes de estado da Guinea despois de 1958.
A bela cativa
A bela cativa (en La Belle Captive) é un filme francés de 1983 dirixido por Alain Robbe-Grillet. Foi distribuído por Argos Films.
Estreouse en galego o 3 de novembro de 2001 a través da TVG.
Liñares, Figueredo, Oza-Cesuras
Liñares é un lugar da parroquia de Figueredo no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Masacre de Srebrenica
O masacre ou xenocidio de Srebrenica consistiu no asasinato de aproximadamente uns 8.000 bosníacos na rexión de Srebrenica, en xullo de 1995, durante a Guerra de Bosnia. O devandito asasinato masivo, levado a cabo por unidades do Exército da República Serbia (VRS), baixo o mando do xeneral Ratko Mladić, así como por un grupo paramilitar serbio coñecido como "Os Escorpións" , produciuse nunha zona previamente declarada como "segura" polas Nacións Unidas xa que nese momento se atopaba baixo a "protección" de 400 cascos azuis holandeses. Aínda que se buscou especialmente a eliminación dos homes musulmáns bosníacos, o masacre incluíu o asasinato de nenos, adolescentes, mulleres e anciáns.
Baía Caswell
miniatura|dereita|Baía Caswell, praia da [[Península de Gower, Swansea, en agosto de 2008.]] Baía Caswell é un destino de vacacións de Gales no suroeste da Península de Gower, Swansea.
Masacre de Srebrenica
Na súa sentenza condenatoria ao xeneral serbo-bosníaco Radislav Krstic, o Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia (ICTY), cualificou os acontecementos de Srebrenica como un acto de xenocidio: este acto constitúe o maior asasinato masivo en Europa desde a segunda guerra mundial. Theodor Meron, o xuíz que presidiu a Cámara, declarou :
Baía Caswell
O acceso á praia é relativamente doado e no seu interior atópase un parque recreativo. Localizada preto da localidade de Mumbles, é un destino de vacacións para surfistas cuxa praia recibe regularmente a bandeira azul.
Historia
esquerda|miniatura|A baía Caswell no solpor.
Masacre de Srebrenica
Posteriormente, o Tribunal Internacional de Xustiza ratificou a sentenza do ICTY e, así mesmo, cualificou os feitos como xenocidio. A lista das persoas asasinadas ou desaparecidas elaborada pola Comisión Federal de Persoas Desaparecidas inclúe 8.373 nomes.
Baía Caswell
Historia
Entre 1829 e 1840, a meirande parte da terra arredor da baía Caswel foi mercada por John James, un crego de Bishopston para os seus dous fillos.
Masacre de Srebrenica
O conflito na Bosnia occidental
Bosnia e Hercegovina comezou o seu camiño cara á independencia cunha declaración parlamentaria de soberanía o 15 de outubro de 1991. A República de Bosnia e Hercegovina foi recoñecida pola Comunidade Europea o 6 de abril de 1992 e polos Estados Unidos ao día seguinte. Con todo, o recoñecemento internacional non puxo fin ao problema e estourou unha feroz loita polo control territorial entre os tres grupos maioritarios de poboación do país: os bosníacos (musulmáns), os serbo-bosníacos (ortodoxos) e os croatas (católicos). A Comunidade Internacional fixo varios intentos de establecer a paz na zona, máis o seu éxito foi moi limitado. No leste de Bosnia e Hercegovina, na zona fronteiriza con Serbia, a loita entre bosníacos e serbios foi moi feroz.
Baía Caswell
Historia
En 1846, os Morgan venderon unha parte das súas terras no lado leste da baía no século XIX ó fotógrafo pioneiro John Llewelyn Dillwyn, un visitante regular da baía. Llewelyn construíu unha casa de vacacións, Caswell Cottage, que se mantivo ata arredor de 1960 na localización do que actualmente é o aparcadoiro público da baía Caswell. En 1854, dúas das súas fotografías da baía Caswell foron solicitadas polo príncipe Alberte de Saxonia.
Masacre de Srebrenica
1992 Campaña de limpeza étnica
miniatura|dereita|250px|Enterro de 465 civís bosníacos identificados ([[11 de xullo do 2007)]] miniatura|dereita|250px|Lápida dun rapaz de trece anos ([[11 de xullo do 2007)]] miniatura|250px|Situación de Srebrenica e Žepa dentro de Bosnia e Hercegovina ([[setembro de 1994).]] Os serbios tentaron manter o territorio de Bosnia e Hercegovina como parte do seu estado durante o proceso de desmembración da antiga Iugoslavia. Consideraban que a área de Podrinje Central (Rexión de Srebrenica) tiña unha importancia estratéxica capital para eles. Sen a devandita área, que era de maioría étnica bosníaca, non habería integridade territorial dentro da súa nova entidade política, a Republika Sprska. Os serbios non estaban dispostos a aceptar un enclave bosníaco dentro dos seus territorios, porque os seus dominios quedarían divididos en dous e separados da propia Serbia, así como das áreas do leste de Hercegovina que estaban habitadas maioritariamente por serbios. Para evitalo, iniciaron unha limpeza étnica co fin de acadar unha maioría no territorio que lles permitise conservalo nunha futura repartición de territorio. O obxectivo deste xenocidio foron os bosníacos musulmáns de Bosnia e Hercegovina occidental e da rexión central de Podrinje.
Baía Caswell
Historia
Trala morte da muller de Morgan en 1877, o estado de Caswell dividiuse entre os seus seis fillos. Pouco despois, unha parte da terra na parte occidental da baía foi vendida á familia Davenport que construíu unha gran casa nestas terras. A casa chamábase Redcliffe polo nome do cantil que delimita o lado occidental da baía, Redley Clif. A finais de 1920, Redcliffe foi a casa da familia do poeta Vernon Watkins, un amigo achegado de Dylan Thomas. A casa mantívose ata a década de 1960, cando se derrubou para crear os apartamentos Redcliffe que foron construídos no lado oeste da baía.
Masacre de Srebrenica
1992 Campaña de limpeza étnica
As matanzas comezaron xa en 1992. En Bratunac, por exemplo a poboación bosníaca foi asasinada ou obrigada a fuxir cara a Srebrenica. De acordo cos datos do goberno bosníaco, 1.156 bosníacos musulmáns de Bratunac foron asasinados en varios ataques (3.156 durante toda a guerra). En Zvornik foron eliminados 762 bosníacos o 1 de xuño de 1992. O 9 de setembro do mesmo ano, tropas do VRS tenderon diversas emboscadas e abriron fogo contra unha columna de 6.000 refuxiados bosníacos das poboacións de Konjevic Polje, Cerska e Kamenica, que trataban de chegar a Tuzla. Ademais, o VRS fixo centos de prisioneiros que logo "desapareceron". 500 persoas da columna morreron preto de Snagovo, vítimas do fogo aéreo e de artillería.
Loita por Srebrenica
A pesar de que Srebrenica era de maioría bosníaca, o exército serbio-bosníaco da zona e algúns grupos paramilitares do leste do país tomaron o control da cidade matando e expulsando aos civís bosníacos a comezos de 1992.
Con todo, en maio dese mesmo ano, as forzas gobernamentais bosníacas da ARBiH, lideradas por Naser Oric, retomaron Srebrenica. Nos meses seguintes o AEBiH agrandou a súa zona de control ao conseguir unirse coas forzas de Zepa en setembro, cunha cidade do sur e tomando tamén o enclave de Cersaka, ao oeste, en xaneiro do ano seguinte. O territorio baixo o seu dominio acadou así a superficie máxima de 900 quilómetros cadrados. Con todo, a pesar dos seus éxitos, o exército da ARBiH nunca conseguiu unir a súa zona de influencia co territorio bosníaco principal do oeste, permanecendo como unha illa vulnerable rodeada de territorio serbio. No derradeiro acto de expansión da zona baixo o seu control, en xaneiro de 1993 as tropas bosníacas conseguiron capturar unha importante base serbio-bosníaca na poboación de Kravica, dende a que ameazaban directamente o enclave de Bratunac. Durante a operación mataron a varias decenas de civís e militares serbios.
miniatura|dereita|150px|Ratko Mladić, Xefe do Estado Maior do VRS
O sitio de Srebrenica
Meses despois, un reorganizado exército serbio ao mando de Ratko Mladić contraatacou cunha nova ofensiva a grande escala capturando Konjevic, Polje e Cerska, separando de novo Srebrenica e Zepa. Como consecuencia, o enclave de Srebenica baixo control bosníaco quedou reducido a tan só 150 quilómetros cadrados. A poboación bosníaca dos pobos de arredor fuxiu en masa cara a Srebrenica, presa do pánico, incrementando a poboación da cidade ata acadar os 50.000 ou os 60.000 habitantes.
En marzo de 1993 o xeneral francés Philippe Morillon, comandante das Forzas de Protección das Nacións Unidas (UNPROFOR) visitou Srebrenica. Para entón a cidade atopábase en estado de sitio e con superpoboación. Non había sequera subministración de auga corrente, pois as forzas serbio-bosníacas, en avance, destruíran os depósitos da cidade. Abundaban tamén os xeradores de electricidade improvisados e a comida, os medicamentos e outros produtos esenciais eran extremadamente escasos. Antes de partir, o xeneral Morillon dixo aos aterrorizados habitantes de Srebrenica nun discurso público que a cidade estaba baixo protección da ONU e que nunca os abandonaría.
Srebrenica: "Área Segura"
O 16 de abril de 1993, catorce días despois de morreren 56 persoas nun bombardeo serbio-bosníaco durante unha evacuación organizada pola ACNUR, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas aprobou a resolución 819, pola que se declaraba Srebrenica "área segura [...] libre de ataques e outras accións hostís". Ao mesmo tempo, o Consello de Seguridade declarou outras dúas zonas seguras: Zepa e Gorazde. O 18 de abril de 1993 o primeiro continxente de tropas do UNPROFOR (Forzas de Protección das Nacións Unidas) chegou ao enclave de Srebrenica.
Con todo, para a protección das devanditas zonas seguras non se estableceu elemento disuasorio ningún de carácter militar. Aínda que o Secretario Xeral da ONU, Butros-Ghali, advertira de que serían necesarios 34.000 soldados máis para facer efectiva a devandita protección "pola forza", a comunidade internacional rexeitou achegar tantas tropas e acordou, no seu lugar, despregar 7.500 efectivos. Ademais, a Forza de Protección das Nacións Unidas (UNPROFOR) só estaba autorizada a usar a forza en defensa propia, e non en defensa dos civís aos que debían protexer. Posteriormente, Kofi Annan declararía que as áreas seguras non eran de feito nin zonas protexidas nin refuxios temporais segundo o dereito internacional humanitario, nin zonas seguras que tivesen sentido defender desde o punto de vista militar.
Porén, os serbios non foron os únicos que incumpriron o acordo que declaraba Srebrenica ¨area segura¨. De feito, dende o principio ámbalas dúas partes violárono. O comandante do ARBiH, xeral Halilovic, declararía posteriormente que axiña como asinou a declaración de área segura ordenou aos seus homes que sacasen tódalas armas e demais equipamentos militares fóra da zona convida, cousa que, segundo el, fixeron. Con todo, tamén admitiu que os helicópteros do exército bosníaco violaran o espazo aéreo protexido e que el mesmo enviara oito helicópteros cargados con munición para a 28ª División cercada na cidade. Alegou que en termos morais non vía niso unha agresión ao acordo, posto que as tropas na cidade estaban pobremente armadas. En termos legais e militares, con todo, tratouse dunha violación.
Comezos de 1995, a situación deteriórase
A comezos de 1995, cada vez menos convois de alimentos conseguían entrar na cidade. O continxente neerlandés Dutchbat que tomou o relevo de dúas compañías canadenses a comezos dese ano comprobou como a situación empeoraba cada vez máis. Incluso eles contaban cada vez con menos alimentos, medicinas, munición e combustíbel, polo que se viron na obriga de patrullar a zona a pé. Ademais as tropas serbias impedíronlles volver a aqueles que abandonaron o enclave no curso das ditas patrullas, de tal xeito que o número de soldados en Srebrenica caeu de 600 a 400. O tenente coronel Thomas Karremans, que estaba ao mando de ditas forzas, denunciou posteriormente que os serbios tamén impediron a chegada ao encrave das municións do UNPROFOR. En marzo e abril, as tropas neerlandesas deron aviso de dúas concentracións de tropas serbias preto dos seus postos de observación "OP Romeo" e "OP Québec".
miniatura|esquerda|150px|Radovan Karadžić
En marzo de 1995, Radovan Karadžić, presidente da Republika Sprska, malia a presión da comunidade internacional e dos seus esforzos por instaurar un acordo de paz, enviou unha directriz ao VRS acerca da estratexia a seguir no encrave de Srebrenica. Dita directriz, coñecida como "Directriz 7" indicaba que o VRS debía:
Tal como se prevía neste decreto, a mediados de 1995 a situación tanto dos bosníacos de Srebrenica como do persoal militar alí estabelecido era catastrófica. En maio, seguindo ordes, Naser Oric e o seu persoal deixaron o encrave en helicóptero cara a Tuzla, deixando á 28ª División baixo o mando de suboficiais. A finais de xuño e comezos de xullo o mando da 28ª División enviou unha serie de peticións urxentes para que fose reaberto canto antes a corredoira humanitaria á cidade. Ao non seren atendidas as súas peticións, comezou en Srebrenica a traxedia do fame. O venres 7 de xullo, nunha das súas últimas comunicacións, o Maior ao mando da 28ª División comunicou a morte de 8 habitantes por fame.
A toma da cidade
Por mor da declaración de encrave seguro pola ONU, máis de 60.000 civís atopábanse refuxiados en dita cidade cando o día 2 de xullo de 1995, o xeneral serbo-bosníaco Ratko Mladić decidiu atacar Srebrenica. O día 6 de xullo, dúas columnas serbo-bosníacas penetraron catro quilómetros no área segura para deterse a tan só un da cidade. O 8 de xullo, un blindado holandés que obstaculizaba o avance foi atacado polos serbios e se retirou. Un grupo de bosníacos esixiu que o vehículo permanecese na zona e lles axudase. Cando estes negáronse, un bosníaco guindou unha granada de man contra o vehículo, causando a morte do soldado Raviv van Rensen. Ao comprobar a escasa resistencia por parte das forzas bosníacas, así como a ausencia de reacción internacional algunha, o presidente Karadžić enviou unha nova directriz autorizando a toma da cidade por parte do Corpo de Exército do Drina.
Ao amencer do 10 de xullo as tropas do Dutchbat fixeron disparos de advertencia por enriba das tropas serbias, e lanzaron bengalas con morteiros, pero nunca abriron fogo directo contra eles. O tenente coronel Thomas Karremans fixo peticións urxentes de apoio aéreo á OTAN, que por diferentes motivos chegou demasiado tarde, co ataque de dous F-16 holandeses sobre carros de combate do VRS. Finalmente o 11 de xullo a cidade caeu en mans serbias. 25.000 civís, na súa maior parte mulleres e nenos, dirixíronse á fábrica de baterías de Potočari, cinco quilómetros ao norte da cidade, para pórse baixo a protección dos soldados da ONU, mentres 15.000 civís, (homes e combatentes de ARBiH) trataron de escapar da ameaza que pendía sobre eles, atravesando os bosques cara a Tuzla. O mesmo día que caeu a cidade, ás 2:30 PM, dous F-16 da OTAN atacaron algúns tanques do VRS que avanzaban cara á cidade. Planificouse tamén o bombardeo das posicións artilleiras serbias en torno á cidade, pero a operación se cancelou por mor da escasa visibilidade. Finalmente, a OTAN cancelou tódalas súas operacións cando o VRS ameazou con matar a 55 soldados holandeses que tomaran como reféns, así como con bombardear a fábrica de Potočari, onde, ademais dos milleiros de civís, atopábanse os soldados holandeses do UNPROFOR.
A crise humana en Potočari
Na tarde do 11 de xullo de 1995, congregáronse aproximadamente de 20 a 25.000 refuxiados musulmáns en Potočari. Varios miles entraran no complexo da ONU, mentres que o resto dispersouse polas fábricas e os campos veciños. Aínda que a gran maioría eran mulleres, nenos, anciáns e mancados, 63 testemuñas estimaban que había polo menos 300 homes dentro do perímetro do complexo da ONU e entre 600 e 900 homes no xentío do exterior.
As condicións en Potočari eran deplorábeis. Había escaseza de víveres e de auga, e a calor era sufocante. Un dos oficiais do Dutchbat describiu a escena como segue: ''Estaban aterrados e lanzábanse contra os soldados, os meus soldados, os soldados da ONU, que tentaban acougalos. Era unha situación caótica.''
O día 12 de xullo, Mladić citouse nun hotel de Bratunac co Coronel Thomas Karremans. Alí reprochoulle os ataques aéreos da OTAN e, segundo os testemuños recollidos na posterior investigación do Parlamento holandés, fronte a un porco degolado, Ratko Mladić díxolle a Thomas Karremans: Isto é o que che espera a ti e aos teus homes se non obedeces. O Coronel dos Cascos Azuis Thomas Karremans aceptou todas as esixencias serbias, permitindo até que o fotografasen bebendo augardente cos serbios. Devandita imaxe foi difundida polos propios serbios a todos os medios de comunicación mundiais.
Mladić tamén visitou o campamento de Potočari, onde tranquilizou aos refuxiados e lles dixo que ían ser trasladados en autobuses cara á zona baixo control bosníaco. Tamén repartiu lambetadas entre os nenos mentres a televisión serbia gravaba o momento.
Separación e asasinato de bosníacos en Potočari
Posteriormente, dos 25.000 civís refuxiados, separaron aos homes (máis de 1.700) que foron levados a Bratunac, Petkovci, Kozluk, Kravica e Orohovac. Alí foron executados de diversas formas. O 12 de xullo de 1995 os serbios comezaron unha campaña de terror, que aumentou o pánico dos residentes. Os refuxiados no complexo podían ver a soldados de VRS incendiando as casas de Srebrenica e dedicándose ao saqueo. Pola tarde, os soldados serbios cebáronse coa multitude. Comezaron as execucións sumarias de homes e de mulleres.
Na mañá do 12 de xullo, unha testemuña sinalou ter visto unha pila de 20 a 30 corpos amontoados detrás do edificio de transporte en Potočari, xunto a un tractor. Outro testemuñou que aproximadamente ás 12:00 horas veu un soldado matar a un neno cun coitelo en medio dunha multitude de refuxiados. Tamén dixo que viu a soldados serbios executar a decenas de refuxiados musulmáns na área traseira da fábrica de cinque, e despois cargar os seus corpos sobre un carro, aínda que o número e a natureza metódica dos asasinatos probaron que as matanzas en Potočari eran esporádicas.
Durante a noite e o día seguintes as historias de violacións estendéronse entre os refuxiados.
As forzas serbias comezaron a separar a homes da poboación refuxiada en Potočari. Aproveitando que os refuxiados musulmáns comezaban a subir aos autobuses para seren evacuados, os soldados serbios dedicáronse a separar aos homes de idade militar que tentaban subir a bordo. De cando en vez, detiñan e levaban tamén a menores de idade e a anciáns, aos que levaban a un edificio en Potočari chamado a “casa branca”. Como os autobuses se dirixían ao norte, cara a territorio musulmán, foron parados ao longo da viaxe para ser saqueados e levarse aos homes que puidese haber. A tarde do 12 de xullo, Franken (Maior do Dutchbat) oíu que ningún home chegaría coas mulleres e os nenos ao seu destino en Kladanj.
O 13 de xullo de 1995, os soldados neerlandeses do Dutchbat acharon probas definitivas de que os serbios asasinaban a algúns dos homes que habían sido separados. Por exemplo, os soldados de Vaasen dirixíronse a parte de atrás da “casa branca” seguindo a dous soldados serbios que levaban a un prisioneiro bosníaco. Oíron un tiro e viron aos dous soldados volver sos. Segundo testemuño do propio Vaase, este tamén oíu tiros de 20 a 40 veces á hora durante toda a tarde. Cando os soldados do Dutchbat dixeron ao coronel José Kingori, observador militar de Nacións Unidas (UNMO) na área de Srebrenica, que os serbios estaban levando homes á parte traseira da "casa branca" e estes non aparecían, o propio coronel Kingori foi a investigar. Escoitou tiros conforme se achegaba, pero foi detido polos soldados serbios antes de que puidese comprobar o que realmente sucedía.
Deportación das mulleres
Os serbios mostraron ante as cámaras de televisión como os nenos e as mulleres eran postos en autobuses para ser deportados.
Como demostración do realoxo, o comandante en xefe serbio, o xeneral Ratko Mladić, díxolles ás mulleres que os homes tomarían autobuses distintos para reunirse cos seus familiares máis adiante. Con todo, cando as cámaras marcharon, executaron aos homes. Máis de 60 camións leváronos aos sitios da execución, e algunhas das execucións foron realizadas durante a noite, baixo luces eléctricas. As niveladoras industriais arrastraron os corpos ás fosas comúns. Algúns foron enterrados vivos, declarou Jean-Rene Ruez, policía francés que mostrou probas da execución dos musulmáns ante o tribunal d'A Haia en 1996.
Ademais, acháronse evidencias de que os serbios torturaron e executaron a vontade aos prisioneiros. As rúas eran unha desorde de cadáveres e os ríos tinguíronse de vermello polo sangue. Moita xente suicidouse para fuxir da mutilación de nariz, boca e orellas por parte dos serbios, declarou. Entre outros casos arrepiantes do xenocidio, están casos citados como o dos adultos que foron obrigados a matar os seus propios fillos ou a ollar como os soldados os asasinaban. ''Un soldado achegouse a unha muller no medio dun xentío. O seu neno berraba. O soldado preguntou por que berraban o neno e ela explicou que el tiña fame. O soldado fixo o seguinte comentario, “Xa non terá fame xamais.” Acto seguido, degolou ao neno diante de todo o mundo.''
Reacción internacional
A reacción da comunidade internacional foi nun primeiro momento, moi morna. Os principais líderes europeos condenaron o masacre, pero non interviñeron con máis tropas para restabelecer o encrave seguro decretado pola ONU. O propio Butros Galli recoñeceu o seu fracaso o mesmo día 12 de xullo, cando de visita diplomática a O Cairo, declarou: "É unha misión imposíbel. Nas condicións actuais non dispoñemos dos medios para cumprir con ela". O día 13 de xullo, cando estaba de visita diplomática n'O Cairo, foi informado do masacre. O Consello de Seguridade da ONU, ese mesmo día limitouse a condenar o masacre e esixir a retirada dos soldados serbios, sen chegar a tomar medidas máis coercitivas. Nun primeiro momento, os gobernos europeos reaccionaron con lentitude, sen conseguir pórse de acordo nas medidas a tomar. Mentres o Presidente francés Jacques Chirac era partidario dunha maior intervención armada, Inglaterra ou España eran remisos a tomar claro partido por un dos bandos.
A difusión das imaxes dos masacres polos medios de comunicación internacionais xerou unha forte onda de simpatía cara aos bosníacos, levando consigo unha maior implicación da comunidade internacional na detención da guerra. O propio Bill Clinton mostrouse favorable quince días logo de coñecido o masacre a levantar o embargo de armas que pesaba sobre Bosnia.
A situación tivo unha gran repercusión nos Países Baixos, cuxos cascos azuis tiñan a misión de protexer a cidade e retiráronse da mesma. Unha comisión parlamentaria investigou o caso sinalando no seu informe como culpable último ao entón Presidente do Goberno Wim Kok. Por tal motivo, o gabinete en pleno presentou a súa dimisión o 18 de abril de 2002.
A raíz dos testemuños aparecidos, o Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia ditou orde de busca e captura contra Ratko Mladić, así como contra Radovan Karadžić, como autor intelectual de dito masacre, o cal foi detido o 21 de xullo de 2008 en Serbia. Outros dos detidos de entre os autores do masacre, son en concreto:
Represalias
Observadores internacionais teñen constatado que minorías serbias de Srebrenica, Sijekovac, Kravica, Trnovo, Brcko, Foča, Kamenica, Rogatica, Kukavice, Milići, Klisa, Zvornik, Kalinovik, Saraxevo e Rogosije foron obxecto de asasinatos múltiples, así como de mutilacións e violacións, ademais da destrución de numerosos templos ortodoxos. O líder musulmán Naser Oric, máximo responsábel da maioría destas atrocidades, foi xulgado polo Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia, sendo considerado culpábel só do delito de crimes de guerra e condenado a dous anos de cárcere. A cualificación de xenocidio contra o pobo serbio non foi considerada como tal por este tribunal, que interpretou estas matanzas como actos de guerra.
Tamara Canosa
Tamara Canosa Ferrío, nada na Coruña o 12 de abril de 1983, é unha actriz e directora de cinema galega.
Traxectoria
Comezou na pequena pantalla en series e telefilmes autonómicos a finais dos anos 90, con papeis de adolescente. Así, encarnou a Laura na serie Mareas vivas, dos capítulos 54 ao 150. Fixo roles secundarios en diversas producións, o que lle abriu as portas ao debut cinematográfico da man de Gerardo Herrero en Heroína. Outro papel importante foi coma secundaria na serie da TVG Valderrei, con 95 episodios. Dende o 2005 combina papeis televisivos en series coa interpretación na grande pantalla, en curtas como Bechos Raros ou Juan Marante, e a participación no filme Pradolongo, que protagonizou xunto con Rubén Riós e Roberto Porto. O seu traballo nesta película valeulle o Premio Mestre Mateo á mellor interpretación feminina protagonista do ano 2008. No 2012 volveu á gran pantalla con Ignacio Vilar no filme Vilamor.
En 2015 pasou a formar parte da xunta directiva da Academia Galega do Audiovisual.
LBA
LBA (sigla de logical block addressing, algo así como 'enderezamento para bloques lóxicos') é un método de acceso ao disco ríxido. O acceso ao disco realízase por medio de unidades chamadas sectores. Para poder ler ou escribir algo no disco, é necesario especificar a posición no disco, por exemplo por medio de cadanseu número de sector. Se o disco é antigo (RLL, MFM ou IDE sen LBA) usará o sistema CHS, e daquela a arquitectura do disco espera unha referencia tripla (ao cilindro, a cabeza e ao sector) para designar o punto desexado no disco. O LBA, usado con discos SCSI e IDE maiores de 504 MB, traduce as especificacións de cilindro, cabeza e sector do disco para enderezos que unha BIOS mellorada ou estendida pode manexar. A cada sector asígnase un único número de sector, para no ter que referirse ao número de sector, cabeza e cilindro, como acontece no sistema CHS. Os sectores numéranse de 0 a n-1, sendo n o número de sectores do disco.
Economía de Namibia
A economía de Namibia tradicionalmente dependeu da minería, principalmente explotando diamantes e uranio. Aínda que hai pequenos xacementos de cobre, estaño e chumbo. A minería representa uns 8% do PIB e máis de 50% das exportacións. Os ricos depósitos aluviais fan de Namibia unha importante produtora de diamantes de calidade. O sector mineiro emprega apenas 3% da poboación, mentres metade da man de obra traballa na agricultura de subsistencia.
Xeralmente o país importa 50% das súas necesidades de cereais. En períodos de seca, a escaseza de alimentos é grande nas áreas rurais. A distribución de renda (coeficiente de Gini) é a peor do mundo: 0,707 o 2003.
A economía do país posúe fortes ligazóns coa de Suráfrica, e o dólar namibio ten taxa de cambio fixa 1 para 1 co rand.
Atol Bora Bora
Bora Bora é un atol de 30 km² no grupo das Illas de Sotavento na parte occidental das Illas da Sociedade na Polinesia Francesa, unha colectividade de ultramar de Francia no Océano Pacífico. A illa, situada a uns 230 km. ao noroeste de Papeete, está rodeada por un lago e unha Barreira de Coral. No centro da illa atópanse os restos dun volcán extinto con dous picos, o monte Pahia e o monte Otemanu, o punto máis alto con 727 m..
Bora Bora é un importante destino turístico internacional, famosa polos seus resorts de luxo. O asentamento máis importante, Vaitape, está no lado occidental da illa principal, fronte á canle principal na lagoa. Os produtos da illa limítase principalmente ao que pode ser obtido do mar e as abundantes árbores de coco, que historicamente tiñan grande importancia económica pola copra. De acordo co censo de 2007, Bora Bora ten unha poboación permanente de 8.880 habitantes.
Nome
Na antigüidade a illa chamábase "Pora pora mai te pora", que significa "creado polos deuses" no dialecto local tahitiano. Isto se abrevia a miúdo como Pora Pora que significa simplemente primoxénito. Debido ás ambigüedades dos fonemas da lingua tahitiana, isto tamén podería ser pronunciado Bóla Bóla ou Bora Bora. Cando o explorador Jakob Roggeveen descubriu a illa, el e o seu equipo adoptou o nome de Bora Bora que se mantivo desde entón.
Historia
miniatura| left |A raíña [[Teriimaevarua III e as súas damas de honor, c. 1899]]
Os polinesios instaláronse probablemente no século IV. O antigo nome de Vava'u suxire que proviñan do arquipélago do mesmo nome nas Tonga. Foi avistada polo neerlandés Jacob Roggeveen en 1722, e logo polo francés Louis Antoine de Bougainville e explorada polo inglés James Cook, quen desembarcou nela en 1770. En 1775 o español Domingo Boenechea chamouna «San Pedro». Os habitantes guerreiros eran temidos nas illas veciñas e os seus xefes mantiveron a independencia ata a anexión por Francia en 1881. Antes, en 1842, estableceuse o protectorado francés.
A Sociedade Misionera de Londres chegou en 1820 e fundou unha igrexa protestante en 1890. Bora Bora foi un reino independente ata 1888 cando a súa última raíña Teriimaevarua III viuse obrigado a abdicar polos franceses que anexionaron a illa.
8 de maio
O 8 de maio é o 128º día do ano do calendario gregoriano e o 129º nos anos bisestos. Quedan 237 días para finalizar o ano.
Atol Bora Bora
Historia
Na segunda guerra mundial a illa foi elixida polos EUA como base de subministración do Pacífico sur. En 1942 desembarcaron 5.000 soldados, superando a poboación insular, e construíron un aeroporto no Motu Mate, defensas de artillería e depósitos de combustible. Non se produciu ningún combate en Bora Bora, e a base foi pechada en 1946 ante as queixas pola presenza norteamericana. Algúns soldados tiveron que ser repatriados á forza. O aeroporto militar foi o único aeroporto internacional da Polinesia Francesa ata a construción do de Faa'a en Tahití en 1962.
Xeografía
Bora Bora é unha illa pequena de 38 km². Está formada por unha montaña basáltica de 727 m. no monte Otemanu, que significa "paxaro". A montaña está rodeada dunha lagoa protexida por un longo anel coralino con illotes de area (Tevairoa, Motu One, Motu Mute, Motu Piti Aau) só rotos polo paso de Teavanui. A vila principal, Vaitape, está fronte ao paso de Teavanui. No illote de Motu Mute atópase o aeroporto, a 20 minutos en barco desde Vaitape.
A illa é produto de erupcións volcánicas de hai catro millóns de anos. Foise derrubando lentamente mentres foi crecendo ao seu redor o arrecife coralino. A miúdo ponse como exemplo do proceso de formación dos atois. Hoxe en día ten tanto as características dunha illa volcánica como dun atol a medio formar.
8 de maio
Acontecementos
miniatura|Montreal Daily Star: "Germany Quit", 7 de maio de 1945
Atol Bora Bora
Clima
Os meses de novembro a abril son cálidos e húmidos con moitos días soleados. Os meses de xuño a outubro son algo máis frescos e secos debido aos ventos alisios.
Poboación
En 2002 a poboación era de 7.295 habitantes distribuídos en tres comunas asociadas: Ide, Faanui e Nunue. A vila principal é Vaitape.
8 de maio
Nacementos
miniatura|100px|Santiago Casares Quiroga.
Atol Bora Bora
Poboación
Son linguas oficiais o francés e o tahitiano, tamén chamado "reo mā’ohi". O inglés tamén se fala amplamente.
Economía
Os produtos da illa limítanse á pesca e aos cocos. Hoxe a economía baséase no sector turístico, sobre todo dos EUA e do Xapón. Entre outras actividades pódese facer submarinismo na lagoa, onde hai quenllas e raias.
8 de maio
Mortes
miniatura|100px|John Stuart Mill.
Atol Bora Bora
Comuna de Bora-Bora
right|300px| Localización da comuna (en vermello) dentro das Illas de Sotavento
Linguas kho-bwa
As linguas kho-bwa ou kaméngicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse no estado de Arunachal Pradesh na India.
Clasificación
A clasificación das linguas kho-bwa:
Atol Bora Bora
Comuna de Bora-Bora
A comuna de Bora-Bora componse da illa de Bora Bora cos illotes do seu perímetro que saen dos arrecifes de coral, 29´3 km² en total, e do atol de Tupai (11 km²), que se atopa 20 km ao norte de Bora Bora. O atol de Tupai non ten poboación permanente, agás duns 50 traballadores nas plantacións de coco. A poboación total era de 8927 habitantes en 2007, cunha superficie de 40´3 km² en total.
Os illotes dos arredores inclúen: Motu Tapu, Motu Ahuna, Tevairoa, Motu Tane, Motu Mute, Motu Tufari, Motu Pitiaau, Sofitel Motu, Motu Toopua, e Toopuaiti.
Brates, Boimorto
San Pedro de Brates é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Boimorto na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 142 habitantes (75 homes e 67 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 170 habitantes.
Atol Bora Bora
Administración
A comuna atópase na subdivisión administrativa de Illas de Sotavento e consiste nos seguintes municipios asociados:
O centro administrativo da comuna é o asentamento de Vaitape, na illa de Bora Bora. A illa é administrativamente parte da comuna (municipio) de Bora-Bora, na subdivisión administrativa das illas de sotavento. O Presidente da Polinesia Francesa Édouard Fritch é o actual alcalde de Bora Bora, ademais de ser o Presidente.
Turismo
esquerda|miniatura|Bora Bora Pearl Beach Resort
A maioría dos destinos turísticos están centrados na auga, con todo, é posible visitar lugares de interese na terra, tales como canóns da segunda guerra mundial. Air Tahiti ten cinco ou seis voos diarios ao Aeroporto de Bora Bora no Motu Mute con Tahití (así como con outras illas). A illa esta servida polo aeroporto en Bora Bora no Motu Mute no norte, con Air Tahiti proporcionando voos diarios cara a e desde Papeete en Tahití.
O transporte público na illa é inexistente, os coches e bicicletas de alugueiro son os métodos recomendados de transporte. Tamén hai pequenos, buggies de dúas prazas de alugueiro en Vaitape. É posible alugar lanchas para explorar a lagoa.
O snorkel e o mergullo en e ao redor da lagoa de Bora Bora son actividades populares. Moitas especies de quenllas e raias habitan na masa de auga circundante. Hai operadores de mergullo na illa que ofrecen inmersións para ver manta raias e tamén inmersións para alimentar quenllas.
Ademais das illas de Bora Bora existentes, engadiuse un novo motu artificial o motu Marfo na esquina nordés da lagoa propiedade do St. Regis Resort.
miniatura|center|700px| Unha imaxe panorámica de Bora Bora, [[Polinesia Francesa ]]
Clima
As maiorías das choivas preséntanse durante os meses de verán (novembro a abril) e acompáñanse dunha alta humidade.
Gran Premio de Francia de 1984
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto de Dijon-Prenois en Francia o 20 de maio de 1984. Foi a quinta proba da tempada de Fórmula Un de, o 62º Gran Premio de Francia, ou o 70º Gran Prix de l'ACF. A carreira disputouse sobre 79 voltas ao circuíto de 3´801 quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.
Este foi a quinta carreira francesa e sexta e última do Campionato Mundial que se celebrou nos 3´801 quilómetros do circuíto de Dijon-Prenois, xa que se considerou demasiado curto polo órgano de goberno da FISA (os circuítos onde os tempos eran de menos de 60 segundos por volta considéranse demasiado pequenos para as carreiras de Gran Premio. Coas velocidades aumentando, considerouse que outra carreira en Dijon vería aos coches rodando en menos dun minuto. A mesma sorte sufriría o pequeno Circuíto Paul Ricard despois de ). Como corresponde en Francia, o piloto francés Patrick Tambay anotou a última pole position, con todos os compoñentes totalmente franceses (automóbil francés, motor francés, pneumáticos franceses e combustible francés) para o equipo Renault.
O dobre Campión do Mundo Niki Lauda gañou a carreira no seu McLaren - TAG, a súa primeira vitoria en Francia desde 1975. Tambay finalizou segundo no seu Renault RE50 co Lotus - Renault de Nigel Mansell terceiro. Logo de case perder unha roda na rápida Courbe de Pouas que dá á recta de boxes, o líder do Mundial Alain Prost viuse obrigado a entrar en boxes para cambiar a roda. Puxo nunha das súas habituais unidades de axitación, pero aínda así só puido rematar sétimo no seu McLaren-TAG.
Logo de impresionar na recta final da sesión de cualificación baixo fortes choivas, François Hesnault non puido tomar a saída o día da carreira logo de que o equipo Ligier retirara o seu coche da carreira, malia que o francés cualificara 14º (un posto por detrás o novo Toleman - Hart de Ayrton Senna). O Equipo fixo isto para que o piloto número un do equipo Andrea de Cesaris puidera comezar desde a última posición da grella. O tempo que marcou de Cesaris na cualificación do venres foi anulado cando o extintor de abordo do seu Ligier JS23 atopouse baleiro. A última sesión de cualificación realizouse en mollado, de Cesaris fallou na cualificación e o seu mellor tempo foi 11 segundos máis lento que o 26º cualificado Piercarlo Ghinzani no Osella e 17 segundos máis lento que Hesnault. de Cesaris terminou en décimo lugar, dúas voltas por detrás de Lauda.
Cualificación
* François Hesnault cualificou 14º cun tempo de 1:05,850 na primeira sesión de cualificación. Pero Ligier retirou a súa participación para que o seu primeiro piloto Andrea de Cesaris tomara a saída. O tempo que marcou de Cesaris na cualificación do venres foi anulado cando o extintor de abordo do seu Ligier JS23 atopouse baleiro e non puido cualificar na última sesión sobre mollado.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Presidente de Malaui
O presidente de Malaui é o xefe de estado e o xefe de goberno deste país. É elixido pola poboación por un período de 5 anos. Esta é a lista dos presidentes de Malaui despois de 1966.
Renovación (Pontevedra)
Renovación foi un semanario editado en Pontevedra en 1918.
Historia e características
Subtitulado ''Semanario social-agrario. Órgano de la mayoría de las Sociedades del Partido Judicial de Pontevedra'', apareceu o 1 de febreiro de 1918. Saía todos os domingos. Estivo dirixido por Lino Gerpe. De tendencia agrarista de esquerdas, segue as vicisitudes das sociedades agrarias da bisbarra e fai chamamentos para a creación dunha Federación Agraria do Partido Xudicial. Incluíu algúns poemas. O último exemplar conservado é o número 13, do 28 de abril de 1918.
Vilafranca del Penedès
Historia
O municipio ten as súas orixes no século XII. Pódense atopar numerosos edificios de orixe medieval como a Basílica de Santa Maria, o Palau dels Comtes Reials, o Palau Baltà e o Palau Macià.
Tamén hai edificios modernistas de finais do século XIX e principios do XX ao longo das ramblas de Vilafranca del Penedès. Outro exemplo de arquitectura modernista é a fachada do Concello na Praza da Vila.
No centro da cidade pódense atopar algunhas igrexas góticas, edificios modernistas, un amplo centro comercial ao aire libre, unha grande oferta e cultura gastronómica, así como a visita ao Museo de Vilafranca (onde tamén se atopa o Museo do viño), e onde se explica ao visitante o proceso de elaboración do cava, así como a súa historia e a súa relación co municipio.
Os últimos presidentes do Museo de Vilafranca foron César Martín e, actualmente, Josep Soler.
Demografía
O municipio está formado por 5 entidades de poboación: El Bordellet (9 hab.), El Molí d'en Rovira (166 hab.), Perepau (87 hab.), Les Salines (85 hab.) e Vilafranca del Penedès (35.517 hab.).
Festividades
Do calendario festivo pódense destacar as Feiras de Maio, as festas de barrio durante os meses de xullo e agosto, e a Festa Maior a finais de agosto declarada de interese nacional.
Abades, Silleda
Santa María de Abades é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal en 2011 tiña 140 habitantes (78 mulleres e 62 homes), 25 menos ca en 1999. Ten 5 entidades de poboación.
Historia e patrimonio
Da época do megalitismo consérvase a mámoa da Chousa Nova, de hai 6000 anos, escavado a comezos do século XXI con motivo das obras da liña de alta velocidade Santiago-Ourense. Na parroquia está situada a estación da Bandeira, inaugurada en 1958.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Trasdeza, da diocese de Lugo. O nome da parroquia na Idade Media era Santa María de Pedre. O conxunto relixioso de Abades abrangue a igrexa románica de Santa María, o Santuario da Virxe dos Desamparados, a casa reitoral e o cruceiro.
A igrexa de Santa María de Abades é un templo románico do século XII. Destacan as pinturas murais do seu interior e a colección de canzorros zoomorfos dun dos seus laterais exteriores. O santuario da Nosa Señora dos Desamparados é unha construción de grandes dimensións de estilo neoclásico, levantada no século XVIII. Foi deseñada polo pontevedrés Melchor de Ricoi, e promovida polo párroco de Abades, o valenciano Joaquín Espes. Destaca pola súa gran torre, os tres corpos que a forman, as pinturas murais interiores realizadas por Jorge Calvo en 1773 e as imaxes de San Xoaquín e San Xosé, realizadas polo escultor Gambino.
No Antigo Réxime pertencía á xurisdición de Trasdeza e á provincia de Santiago. En 1826 tiña 243 habitantes. Até 1853 pertencía ao concello de Chapa, que nese ano mudou a súa capitalidade por Silleda. En 1846 tiña 376 habitantes e tiña escola de seu.
Desde 1988 celébrase cada domingo de Pascua a carón do santuario a festa gastronómica da rosquilla, alimento que ten como avogada a Virxe do Carme.
Desta parroquia era natural Juan Salgueiro, alcalde de Silleda entre 1987 e 1999.
Aureolo
Marco/Manio Acilio Aureolo (en latín, Marcus/Manius Acilius Aureolus) coñecido como Aureolus ou Aureolo, nado no 220 e finado no 268, foi un comandante militar e usurpador romano que se rebelou contra o emperador Galieno e apoiou ao emperador galo Póstumo.
Aureolo é coñecido como un dos Trinta Tiranos e aparece referenciado en fontes antigas, incluíndo a Historia Augusta, o Epítome de Zonaras e a Historia Nova de Zósimo.
Primeiros anos
De orixe humilde, naceu polo 220 en Dacia e aparece na documentación co nome de M. Acilius Aureolus, da gens Acilia, razón pola que o seu praenomen foi motivo de discusión sobre se debía ser Marco ou Manio que eran praenomina característicos desa gens. Porén, hai algúns historiadores como John Platts, William A'Beckett e Angelo Paredi quen defendían que o "M" representaba un segundo nomina Manlius.
Era pastor e, axiña, decidiu cambiar a súa vida e alistouse no exército, onde ostentou o cargo de Mestre dos cabalos Imperiais ('Phronistes ').
Ascensos e primeiras batallas
Baixo Valeriano (reinado 253-260), distinguiuse na batalla de Mursa no 260 contra os usurpadores Ingenuus e Regaliano (reinou no 260) aos que derrotou.
Logo serviu ao mando de Galieno (reinado 261–267) en Iliria como comandante de cabalería. No 261 participou na supresión dos usurpadores Macriano (reinado 260–261) e Macriano Menor (reinado 260–261) en Iliria, aínda que non participara el directamente senón que enviara a un subordinado seu, Domiciano. En 262, participou no ataque de Galieno contra o emperador galo Póstumo (reinado 260-269) e, no 265 Galiano lanzou un novo ataque contra Póstumo (reinado 260–269), e Aureolo foi enviado para rematar coa revolta na Galia pero debido ao descoido de Aureolo, o usurpador conseguiu fuxir. John Bray propuxo que, nese momento, xa debía estar aliado con Póstumo e, por iso, permitiu a súa fuxida. Zósimo narrou que Aureolo e outros dous oficiais conspiraron contra Galieno, pero que foron castigados e sometidos, agás Aureolo, quen gardou para si a súa cólera contra o emperador.
Rebelión contra Galieno e morte
No mesmo 268, e ao mando da lexión de Recia, marchou cara Mediolanum deixando a zona desprotexida e vulnerable a futuros ataques alamanos, e fíxose tamén co mando da cabalería estacionada nos arredores da cidade, momento no que se rebelou contra Galieno.miniatura|[[Antoniniano de Aureolo, acuñado en Mediolanum en nome de Póstumo. ]]Durante moito tempo pensouse que reclamara o imperio para si, pero hoxe crese que actuaba como representante de Póstumo, xa que a ceca de Mediolanum emitía moedas en nome de Póstumo. Enviou cartas a Póstumo preguntando ao emperador galo sobre a idea de invadir Italia, pero Póstumo rexeitouna e o abandonou á súa sorte. Se, finalmente, reclamou a púrpura para si mesmo, fíxoo cara ao final da súa ocupación do norte de Italia, nun intento de reorganizar as súas forzas esnaquizadas, polo que se emitiron moedas ao seu nome. Michel Polfer suxeriu que se declararía emperador, pero que pronto se aliaría con Póstumo.