cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fase luminosa
Transporte cíclico e acíclico
O funcionamento da cadea de transporte electrónico, especialmente a do citocromo b6f, orixinan o bombeo de protóns desde o estroma ao lume tilacoidal, o que crea un gradiente que favorece a fotofosforilación na ATP sintase da membrana tilacoidal.
O proceso fotosintético global de transferencia de electróns no cloroplasto é:
Fotosistema II
O fotosistema II é unha estrutura transmembrana extremadamente complexa e moi organizada que contén o complexo liberador de oxíxeno, as clorofilas, carotenoides, proteínas e o centro de reacción (P680), feofitina (un pigmento similar á clorofila), e dúas quinonas. Utiliza a enerxía da luz para transferir electróns desde a auga a un transportador de electróns móbil da membrana chamado plastoquinona:
H2O → P680 → P680* → plastoquinona
O asterisco (*) indica que o pigmento está excitado pola luz.
El Fenix
El Fenix foi un fabricante español de automóbiles entre 1901 e 1904. Con base en Barcelona, foi fundada por Domingo Tamaro y Roig, que traballara con La Cuadra, construíu baixo este nome uns 25 vehículos similares aos vehículos eléctricos de La Cuadra, pero con motor de gasolina, antes de unirse a Turcat-Méry en 1904.
Notas
David Burgess Wise, The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles.
Fase luminosa
Fotosistema II
A plastoquinona, á súa vez, transfire os electróns ao citocromo b6f, que os cede ao fotosistema I.
Escolopácidos
miniatura|[[Calidris minutilla, o escolopácido máis pequeno]] miniatura|[[Limosa lapponica e Thalasseus bergii, voando en Australia Occidental]]
David (automoción)
A historia de David remóntase ao ano 1913 e vai ligada aos "ciclocoches" (pequenos coches, xeralmente de baixo custo fabricados principalmente entre 1910 e finais de 1920), utilizando distintas motorizacións, a correa e a polea de transmisión daban 16 velocidades. As carrozarías adoitaban ser abertas e de dúas prazas, pero tamén se fixeron versións de 3 prazas e pechadas. Esta primeira etapa durou ata 1923 aproximadamente, pero a empresa seguiu fabricando carrozarías de taxi para a súa montaxe en chasis Citroën, para os distribuidores españois.
Escolopácidos
A dos escolopácidos, Scolopacidae, é unha familia de aves da orde dos caradriformes e suborde dos escolopacios (Scolopaci).
Fase luminosa
O complexo liberador de oxíxeno
O paso de electróns da auga ao P680 é levado a cabo por unha estrutura mal coñecida inserida dentro do fotosistema II chamada complexo evolucionador do oxíxeno (OEC, do inglés oxygen-evolving complex), tamén chamado complexo escindidor da auga ou complexo liberador de oxíxeno. Cataliza a reacción que rompe a molécula de auga en electróns, protóns e oxíxeno, denominada fotólise da auga:
Escolopácidos
A familia inclúe numerosas especies de limícolas, a maioría das cales comen pequenos invertebrados recollidos do barro, da lama ou do chan. As diferentes lonxitudes dos seus picos permiten que diferentes especies se alimenten no mesmo hábitat, especialmente nas costas, sen competencia directa pola alimentación.
Centrárquidos
Situación en España
En España introducíronse as especies Micropterus salmoides e Lepomis gibbosus, e constatouse un desprazamento das especies autóctonas a espazos pouco favorables, co perigo de producir extincións locais.
Escolopácidos
Descrición
A familia foi descrita en 1815 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque, na páxina 70 da súa obra:
Volbeat
Guitar Gangsters & Cadillac Blood (2008-2009)
En 2008, saíu á venda o terceiro álbum de Volbeat, co guitarrista Thomas Bredahl, Guitar Gangsters & Cadillac Blood. Este álbum chegou ao máis alto das listas finlandesas despois da súa publicación. En 2009, Volbeat foi o abreconcertos de Nightwish no seu tour polos Estados Unidos en maio. O 31 de maio do 2009, tocaron no escenario principal do Pinkpop Festival. Acompañaron tamén a Metallica dende outubro a decembro do 2009, no World Magnetic Tour.
Beyond Hell/Above Heaven (2010-2012)
O 10 de setembro de 2010 publicaron Beyond Hell / Above Heaven, e anunciaron tamén unha xira para presentar o seu novo disco. Neste traballo, colaboraron músicos coma Mark Greenway de Napalm Death, Michael Denner de Mercyful Fate ou Miland Petrozza de Kreator.
Ao remate da xira, o 28 de novembro de 2011, Volbeat anunciou a través da súa páxina web a marcha do seu guitarrista Thomas Bredahl, e que os seguintes concertos da xira de 2012 os farían coma trío, ou cun guitarrista novo. En decembro de 2012, Volbeat anunciou que o seu novo álbum ía ser publicado en 2013.
Outlaw Gentlemen & Shady Ladies (2013-presente)
En xaneiro de 2013, Volbeat anunciou que o novo álbum levaría como nome Outlaw Gentlemen & Shady Ladies, e que ía ser publicado na primavera de 2013.
O 4 de febreiro de 2013, anunciouse que Rob Caggiano, antigamente en Anthrax, se unía oficialmente á banda coma guitarrista. Caggiano produciu e gravou algúns solos de guitarra para o novo álbum, Outlaw Gentlemen & Shady Ladies, que foi publicado o 9 de abril de 2013, antes de que o grupo lle fixera a petición de unirse como membro oficial.
Fase luminosa
O complexo liberador de oxíxeno
2 H2O → 4 H+ + 4 e- + O2
1725
Outros
Historia ano a ano
Centrárquidos
Situación en España
Dáse o caso, ademais, de que especies controladoras das poboacións de peixes de río, como a londra (Lutra lutra), un dos principais depredadores ictiófagos das augas continentais ibéricas, non adoita consumir estas especies americanas, polo que nin ela consegue alimento suficiente nin a poboación alóctona resulta controlada.
Volbeat
Liña temporal
Rock the Rebel/Metal the Devil foi editado durante a etapa de Bredahl, pero foi gravado con Gottschalk á guitarra.
David (automoción)
Ao terminar a guerra civil e debido á escaseza de combustible en España na década de 1940, José María Morei Comas fabricou unha curta serie de vehículos eléctricos con chasis Citroën (uns 10 aproximadamente) e carrozaría tipo "haiga" que como rezaba a publicidade da época "é o vehículo digno da cerimonia nupcial".
Cristián IV de Dinamarca
Segunda guerra contra Suecia
Con sesenta e seis anos, o rei danés demostrou unha enerxía inesgotable. Traballou noite e día para organizar o exército e equipar a armada. Afortunadamente para el, o goberno sueco atrasou as hostilidades en Escania, a parte oriental de Dinamarca, ata febreiro de 1644, de modo que os daneses puideron preparar a defensa e salvar a importante praza forte de Malmö.
Rally San Martiño de 1976
O Rally San Martiño de 1976 foi a oitava edición de dito rally e a derradeira proba da tempada 1976 do Campionato Galego de Automobilismo. Disputouse en Ourense o 19 de setembro de 1976 e o vencedor foi Antonio Freire "Ventura".
Centrárquidos
Clasificación
Divídense en oito xéneros e 27 especies:
Cristián IV de Dinamarca
Segunda guerra contra Suecia
Torstensson non puido cruzar de Xutlandia á illa de Fionia, en espera dunha frota neerlandesa, que foi destruída pola armada danesa entre as illas de Sylt e Rømø. Un novo intento para transportar o exército de Torstensson ás illas danesas foi frustrado por Cristián IV en persoa o 1 de xullo de 1644. As dúas frotas inimigas atopáronse ao sueste da baía de Kiel, e o soberano danés demostrou un heroísmo que aínda na actualidade é loado polo pobo danés. Cristián achábase na cuberta do Trefoldigheten ("Trindade") e un canón xunto a el estoupou por unha bala sueca; as achas de madeira e metal encaixáronse no corpo do rei, cegándoo dun ollo e lanzándoo ao solo. Inmediatamente púxose de pé e continuou dirixindo a batalla ata o final desta. A frota danesa mostrou a súa superioridade na batalla, acurralando a sueca na baía de Kiel; con todo, os suecos puideron escapar.
Centrárquidos
Clasificación
Ademais de dous xéneros de clasificación incerta:
Cristián IV de Dinamarca
Segunda guerra contra Suecia
A finais de setembro, a armada danesa foi aniquilada polas forzas combinadas de suecos e neerlandeses entre Fehmarn e Lolland. Esgotada a capacidade militar de Dinamarca, Cristián viuse obrigado aceptar a mediación de Francia e das Provincias Unidas. A paz foi asinada en Brömsebro o 8 de febreiro de 1645. Dinamarca cedeu a Suecia as illas de Gotland e Saaremaa e, por trinta anos, a provincia de Halland, mentres que Noruega cedeu as provincias de Jämtland e Härjedalen.
Amidón
200px|dereita|miniatura|Gránulos de amidón a 800 aumentos vistos con luz polarizada. O amidón é un polisacárido formado por unidades de glicosa coa fórmula xeral (C6 H10 O5)n producido por todas as plantas e polas algas. Consta de dous polímeros chamados amilosa e amilopectina, cuxa proporción nos gránulos de amidón varía coa especie, pero xeralmente predomina a amilopectina (75-80%). Os animais non producen amidón, pero si glicóxeno, que é parecido á amilopectina. O amidón é o carbohidrato máis abundante na dieta humana, xa que forma parte de cereais, tubérculos, fariñas etc. É un alimento de alto valor nutritivo e unha das principais fontes de enerxía. Convértese en azucres polo proceso dixestivo (rotura da cadea por hidrólise).
Cristián IV de Dinamarca
Últimos anos e legado
miniatura|250x250px|Castelo de Kronborg. miniatura|250x250px|Castelo de Rosenborg, en Copenhague. Os últimos anos da súa vida foron embazados por fortes diferenzas cos seus xenros, en especial co máis ambicioso deles, Corfitz Ulfeldt. O 21 de febreiro de 1648, pola súa propia vontade, foi trasladado a Copenhague, onde morreu unha semana despois. Foi sepultado na catedral de Roskilde.
Mandato británico de Palestina
A Segunda Guerra Mundial
Tras a guerra, 250.000 inmigrantes xudeus foron abandonados á súa sorte nos campos de refuxiados europeos. A pesar da presión da opinión pública internacional, e en particular ás repetidas peticións do presidente norteamericano Harry S. Truman e as recomendacións do Comité Anglo-Americano de Peticións, os británicos rexeitaron revogar a prohibición da inmigración e admitiron só a 100.000 refuxiados en Palestina. Entón as forzas xudías que operaban na sombra uníronse e levaron a cabo varios ataques de represalia contra os británicos. En 1946, o Irgun voou o Hotel Rei David de Xerusalén, o cuartel xeral da administración británica, matando a 92 persoas.
Vendo que a situación se lles escapaba das mans, os británicos anunciaron o seu desexo de finalizar o mandato e procederon á súa retirada en maio de 1948. miniatura|Conmemoración e festexos do Día da Vitoria sobre as potencias do Eixo en Xerusalén, oito de maio de 1945
Amidón
O amidón comercial obtense dos cerais (trigo, arroz, millo) e dos tubérculos (pataca, mandioca). O amidón utilízase na industria alimentaria e noutras industrias, especialmente na industria do papel.
Fase luminosa
O complexo liberador de oxíxeno
Os electróns son transferidos a moléculas de clorofila especiais do fotosistema II. Deste modo, a auga funciona como doante de electróns final de todo o proceso, xa que fornece os electróns que as clorofilas perden ao darlles a luz. Os protóns (H+) quedan dentro do lume tilacoidal, contribuíndo á creación do gradiente de H+ necesario para a fotofosforilación. O O2 libérase e contribúe a enriquecer a atmosfera en oxíxeno. O oxíxeno que respiramos os seres vivos procede, pois, da auga utilizada na fotosíntese.
Vicente Álvarez
Vicente Álvarez pode referirse a:
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
A ONU, sucesora da Sociedade de Nacións, tentou resolver a disputa entre os árabes palestinos e os xudeus. Creou o UNSCOP (Comité especial das Nacións Unidas para Palestina), composto por representantes de varios estados. Ningunha das grandes potencias estaba representada, para conseguir que o Comité fose máis neutral. O UNSCOP barallou dúas propostas. A primeira suxería a creación de dous Estados independentes na rexión, un árabe e outro xudeu, deixando a Xerusalén baixo administración internacional. A segunda avogaba pola creación dun só Estado federal no que convivisen ambos os pobos. A maioría do UNSCOP decantouse pola primeira proposta, aínda que algúns membros apoiaron a segunda proposta, un deles, (Australia), negouse a elixir unha das dúas opcións. Finalmente presentouse a primeira proposta e a Asemblea Xeral da ONU aprobou por ampla maioría as conclusións da UNSCOP, aínda que se fixeron algúns axustes ás fronteiras entre os dous Estados propostos. A división faríase efectiva o día que os británicos consumasen a súa retirada.
O plan de partición foi rexeitado polo liderado árabe de Palestina e pola maioría da poboación árabe. Con todo, a maioría dos xudeus aceptaron o plan, en particular a Axencia Xudía, que, na práctica, era un Estado xudeu en formación. Moitas gravacións mostran a satisfacción dos xudeus palestinos canto asistían á sesión de Nacións Unidas na que se votaba o plan de división. Até os nosos días, os libros de historia israelís mencionan o 29 de novembro, a data desta sesión, como a data máis importante no proceso de Independencia de Israel.
David (automoción)
As características técnicas deste vehículo foron as seguintes:
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
Con todo, algúns xudeus rexeitaron a proposta. Menachem Begin, líder do Irgun, anunciou: "A partición do fogar xudeu é ilegal. Nunca será recoñecida. A firma das institucións e os diplomáticos do plan de partición é inválida. Non cegará aos xudeus. Xerusalén foi e será nosa capital. A Terra de Israel será restaurada para a xente de Israel. Para todos. E para sempre". As súas palabras foron rexeitadas pola maior parte do nacente Estado de Israel. Doutra banda, os árabes palestinos afirmaron que estas palabras eran propaganda para Occidente, e que reflectían fielmente as intencións reais dos fundadores do Estado de Israel.
Amidón
miniatura|dereita|270px|Estrutura da [[amilosa, un dos polímeros que compoñen o amidón, que non ten ramificacións.]] miniatura|dereita|Gránulos de amidón de trigo, tinguidos con [[iodo, vistos con microscopio óptico.]]
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
Un día antes da retirada británica, para respectar o sabbath, o Goberno Provisional Xudeu declarou a formación do Estado de Israel e garantiu os dereitos civís para todos os habitantes do seu territorio, fosen eles árabes ou xudeus. A declaración dicía:
David (automoción)
Outros vehículos dese nome
Co nome David existiu outro microcoche fabricado por Casalini.
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
Deste xeito, todos os habitantes que quedaron dentro do recentemente formado Estado de Israel, xa fosen xudeus ou árabes, recibiron a cidadanía israelí.
Amidón
A palabra deriva do latín "amilum" (amidón), e esta do grego αμυλον, "amylon", que significa "non moído nun muíño". A raíz amil úsase en bioquímica aplicada a diveros compostos relacionados co amidón.
Fase luminosa
O centro de reacción
A excitación P680 → P680* do pigmento P680 do fotosistema ocorre no centro de reacción. O centro de reacción é a parte do fotosistema onde se encontran unhas clorofilas especiais que poden absorber fotóns e perder electróns, que absorben lonxitudes de ondas da luz cun pico de absorción nos 680 nm, razón pola que se chama P680. A excitación dos electróns neste pigmento ocorre con enorme eficiencia (maior do 90%) porque, ademais, o fotosistema ten unha parte chamada antena, onde se encontran proteínas e outros pigmentos con picos de absorción doutras lonxitudes de onda, que captan a luz e canalizan a enerxía cara ao centro de reacción.
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
Os árabes consideraron que a frase que mellor definía a intención dos fundadores de Israel era a pronunciada por Chaim Weizmann:
Amidón
Biosíntese e almacenamento do amidón
Na fotosíntese as plantas utilizan a enerxía da luz para producir glicosa utilizando o dióxido de carbono como fonte de carbono. A glicosa almacénase principalmente en forma de gránulos de amidón, nos plastos das células, como os cloroplastos fotosintéticos e, máis especialmente, nos amiloplastos. Cara ao final da estación de crecemento, o amidón acumúlase nas poliñas das árbores preto dos gromos. Os froitos, sementes, rizomas, e tubérculos almacenan amidón para prepararse para a seguinte estación de crecemento.
Fase luminosa
O centro de reacción
Isto vai seguido polo paso da enerxía do P680* á feofitina, e despois á plastoquinona, que ten lugar dentro do centro de reacción do fotosistema II. Os electróns de alta enerxía acaban na plastoquinona e esta libérase na membrana como un transportador móbil de electróns.
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
De acordo coas palabras pronunciadas por Moshé Sharet (pertencente á Axencia Xudía) o 17 de outubro de 1947, "os xudeus tentaron, como moito, adquirir menos do 7% do territorio de Palestina." De acordo coas estatísticas británicas, do territorio que se converteu en Israel (aproximadamente un 78% do Mandato británico), os xudeus posuían só un 9%. Os árabes que se converteron en cidadáns de Israel posuían outro 3%, un 18% era dos árabes que abandonaron a zona, e o goberno posuía máis do 70%.
Amidón
Biosíntese e almacenamento do amidón
O uso de amidón como almacén de glicosa ten varias vantaxes. A glicosa é hidrosoluble, hidrofílica, únese a unha gran cantidade de auga e ocupa moito volume; pero a glicosa almacenada como amidón non é soluble e pode almacenarse dun xeito moito máis compacto. As moléculas de glicosa están unidas entre si no amidón por enlaces O-glicosídicos alfa doadamente hidrolizables, polo que esas reservas almacenadas de glicosa poden poñerse a disposición da planta facilmente.
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
O 14 de maio de 1948, un día antes da retirada británica de Palestina, proclamouse a creación do Estado xudeu que se chamaría Estado de Israel. O 15 de maio do mesmo ano, cinco exércitos regulares dos países árabes veciños (Transxordania, Exipto, Siria, Líbano e Iraq) invadiron ao recentemente creado Estado de Israel para destruílo iniciándose desta maneira a guerra árabe-israelí de 1948, con todo, logo de varias batallas e dúas treguas, foron derrotados polas forzas israelís.
Ezker Batua - Berdeak
Ezker Batua-Berdeak foi unha organización política do País Vasco, formada polo PCE-EPK e independentes de esquerdas. Até o ano 2004 estivo federada a Izquierda Unida pero posteriormente cambiou o seu status, equiparándoo ó referente catalán de IU, EUiA, establecendo a soberanía en Ezker Batua-Berdeak, que libremente decide asociarse con Izquierda Unida.
Mandato británico de Palestina
División de Palestina por parte de Nacións Unidas
En 1949 asináronse na illa de Rodas unha serie de armisticios entre Israel e os países árabes (baseados nas vitorias militares do novel Estado xudeu) que foron recoñecidos pola comunidade internacional e a mesma ONU. O armisticio determinaba que un 78% do territorio do vello Mandato británico de Palestina quedaba en mans de Israel, e pasaba a formar parte integral do territorio israelí e as súas fronteiras definitivas, mentres que o 22% do territorio restante (a Franxa de Gaza, Cisxordania e Xerusalén Leste) quedarían en mans do Reino de Exipto e Xordania. Nos anos posteriores as fronteiras iríanse modificando durante as sucesivas guerras árabe-israelís.
Ezker Batua - Berdeak
O seu coordinador xeral até 2009 foi Javier Madrazo, quen foi conselleiro de Vivenda e Asuntos Sociais do Goberno vasco.
Mandato británico de Palestina
Poboación do Mandato británico de Palestina
O 23 de outubro de 1922, os británicos elaboraron o primeiro censo da rexión, que se refire a ambos os dous lados do río Xordán. Segundo o informe Hope Simpson de outubro de 1930, a estimación da poboación palestina, baseada neste censo, era de 486.177 musulmáns, 83.790 xudeus, 71.464 cristiáns e 7.617 doutras relixións, cun total de 649.048 habitantes. Tralo segundo censo de 1931, a poboación aumentara até os 1 036 339 habitantes, dos cales 761.922 eran musulmáns, 175.138 xudeus, 89.134 cristiáns e 10.145 doutras relixións. Non houbo máis censos, pero as estatísticas conserváronse rexistrando os nacementos, as defuncións e a inmigración. Algúns datos como a inmigración ilegal só se poden calcular de forma aproximada. En 1945, o estudo demográfico mostraba que a poboación era xa de 1 764 520 habitantes, comprendendo 1 061 270 musulmáns, 553.600 xudeus, 135.550 cristiáns e 14.100 doutras relixións.
Ezker Batua - Berdeak
Historia
A súa denominación nun primeiro momento era Ezker Batua (EB). Coa entrada de Berdeak (Verdes) na organización, pasou a empregar a denominación Ezker Batua-Berdeak, a cal seguiu usando trala saída do grupo verde, sendo este o seu nome oficial na actualidade, e as siglas empregadas "EB-B".
Desde o 2001, esta organización formou parte do Goberno vasco en coalición co PNV e Eusko Alkartasuna. A súa decisión de pactar con estes dous partidos nacionalistas, xustificada pola organización para reconstruír a convivencia no País Vasco trala agre campaña das eleccións ó Parlamento Vasco de 2001, foi moi criticada desde outros puntos do Estado, e internamente desde sectores próximos ó PCE.
En contraste, as enquisas reflicten un amplo apoio a esta alianza dentro da sociedade vasca, e EB-B ten acusado a certos sectores de IU de xustificar o seu retroceso electoral - incluído o municipal- atacando á federación vasca.
Conservou un deputado por territorio histórico (3 en total), non rexistrando unha perda porcentual significativa de votos nas Eleccións ó Parlamento Vasco de 2005.
Fase luminosa
O centro de reacción
As fases iniciais desta tansferencia ocorren en picosegundos, cunha eficiencia do 100%. Esta eficiencia extraordinaria débese á posición tan precisa que ocupan as moléculas no centro de reacción e ten lugar no ambiente esencialmente cristalino creado pola estrutura macromolecular do fotosistema II.
Amidón
Biosíntese e almacenamento do amidón
A amilopectina é similar ao glicóxeno dos animais, pero ten menos ramificacións e máis longas (unha por cada 30 enlaces glicosídicos) mentres que o glicóxeno ten máis (unha cada 10 enlaces glicosídicos). Ademais, o glicóxeno sintetízase utilizando UDP-glicosa en vez de ADP-glicosa.
Ezker Batua - Berdeak
Aproximación ideolóxica
EB-B tense posicionado en contra da violencia de ETA, a favor do dereito de autodeterminación, así como do fin da dispersión de presos e propoñía un encuadre federal de Euskadi no Estado español denominado "federalismo de libre adhesión" e defende un modelo republicano e socialista de sociedade.
Fase luminosa
Asociación entre o complexo liberador de oxíxeno e a excitación da clorofila
Cando a clorofila pasa o electrón á feofitina, obtén un electrón do P680*. Á súa vez, o P680* pode oxidar a molécula Z (ou YZ). Unha vez oxidada, a molécula Z pode tomar electróns do complexo liberador de oxíxeno.
Citocromo b6f
Os fotosistemas II e I están conectados por unha bomba de protóns transmembrana, o complexo citocromo b6f (plastoquinol—plastocianina redutase; EC 1.10.99.1). Os electróns que saen do fotosistema II son transportados pola plastoquinona ao complexo citocromo b6f, de onde son recollidos paso a paso por un transportador de electróns hidrosoluble chamado plastocianina. Este proceso redox está combinado co bombeo de catro protóns procedentes do estroma a través da membrana cara ao interior do tilacoide. Con estes protóns e cos procedentes da escisión da auga xérase un gradiente de protóns, que servirá para impulsar a fotofosforilación na ATP sintase.
Aínda que as cadeas de transporte electrónico tilacoidal e mitocondrial son distintas, funcionan polos mesmos principios e hai unha sorprendente similitude entre o citocromo b6f (dos cloroplastos) e o citocromo bc1 (do complexo III mitocondrial). Ambos os dous son estruturas transmembrana que reciben electróns dun transportador de electróns móbil liposoluble (a plastoquinona nos cloroplastos; e a ubiquinona nas mitocondrias) e os transfiren a un transportador de electróns móbil hidrosoluble (plastocianina nos cloroplastos e citocromo c nas mitocondrias). Ademais, ambos os dous son bombas de protóns que producen un gradiente protónico transmembrana.
Fotosistema I
O fotosistema I é tamén unha complexa estrutura transmembrana moi organizada que contén clorofilas antenas, un centro de reacción (P700), filoquinina, e varias proteínas ferro-xofre que serven como transportadores redox intermedios.
Escolopácidos
Xéneros
Na actualidade recoñécense na familia os seguintes xéneros:
Ezker Batua - Berdeak
Aproximación ideolóxica
Defendeu un "si crítico" ó Estatuto de Autonomía ou "Plan Ibarretxe" e entre as súas iniciativas de Goberno atópanse a Lei de Parellas de Feito e a Lei do Solo, hoxe en día, xa en vigor.
Cristián IV de Dinamarca
Últimos anos e legado
Falaba, ademais da súa lingua materna, alemán, latín, francés e italiano. Os seus biógrafos considérano un home alegre e hospitalario, ao que lle gustaba a vida social. O seu carácter era tamén irritable, apaixonado, valoroso e cun forte sentido do deber. Ao final da súa tormentosa vida cultivou os froitos da súa carencia de autocontrol.
Ezker Batua - Berdeak
Evolución electoral de EB-B na actualidade
Non obstante, observando os resultados nas eleccións ó Parlamento Vasco é perceptible unha tendencia á baixa desde 1998, primeiro acusada perdendo a metade de votantes (de 9,15% en 1994 a 5,68% en 1998), e despois de maneira sutil pero continuada, sendo a progresión a seguinte:
Estes datos non tiveron gran relevancia até recentes datas, porque en distribución de escanos a progresión é ascendente (de 2 a 3), pola entrada no Goberno Vasco e a súa repercusión nos medios e moi especialmente porque a ilegalización de Batasuna deixou un baleiro electoral do que EB-B saíu amplamente beneficiado, sobre todo nas eleccións municipais, pasando dun 4,38% e 26 concellais en 1999 ó 8,04% e 77 representantes en 2001, onde tamén se rexistraron un 10,04% de votos anulados, na súa inmensa maioría da ilegalizada AuB (en 1999 só o 0,8% foron nulos).
Cristián IV de Dinamarca
Últimos anos e legado
Fundou un gran número de vilas e cidades, moitas das cales foron nomeados na súa honra: en Dinamarca Christianshavn, Christianstad e Christianopel. Christiania (actual Oslo, refundada despois de que a cidade vella fose destruída por un incendio), Christianssand e Konningsberg en Noruega. Glückstadt (fundada como rival de Hamburgo) en Holstein, e Kobbermølle en Schleswig. Os asentamentos urbanos eran deseñados de acordo aos ideais do Renacemento, coas rúas en ángulo recto entre si.
Ezker Batua - Berdeak
Evolución electoral de EB-B na actualidade
Esta situación de aparente éxito electoral veuse freada tanto pola presenza de EHAK como pola recuperación do espazo electoral da esquerda nacionalista en xeral, con especial importancia na aparición de Aralar.
A gráfica descendente que reflicten os resultados pon de manifiesto unha progresiva deterioración do espazo electoral de EB-B, e quizais da proposta federalista que EB-B representa.
Cristián IV de Dinamarca
Últimos anos e legado
En Copenhague ordenou edificar moitos edificios renacentistas, como Børsen, a igrexa de Holmen, o castelo de Rosenborg, a fortaleza Kastellet, e a Rundetårn, que serviu como observatorio. Remodelou o castelo de Frederiksborg nun suntuoso palacio renacentista, e Kronborg como fortaleza.
Escolopácidos
Características
miniatura|Ovos dun escolopácido nun niño miniatura|[[Gallinago gallinago]] miniatura|[[Tringa nebularia na India]]
Cristián IV de Dinamarca
Últimos anos e legado
Fundou a Compañía Danesa das Indias Orientais, inspirado na Compañía Holandesa. É a figura central do himno real danés, Kong Kristian.
Escolopácidos
Características
Os escolopácidos teñen corpos e patas longos e ás estreitas. A maioría das especies teñen un pico estreito, de forma e lonxitude bastante variábeis. Son aves de tamaño pequeno a mediano, que miden de 12 a 66 cm de lonxitude. Os picos son sensíbeis, o que permite a estas aves sentir no barro ou na area mentres buscan o alimento. Polo xeral teñen unha plumaxe apagada, con patróns crípticos de cor marrón, gris ou con estrías, aínda que algúns presentan cores máis brillantes durante a época de cría.
Cristián IV de Dinamarca
Familia
Non se sabe de certo cantos fillos tivo, pero sábese da existencia de 21.
Escolopácidos
Características
A maioría das especies aniñan en zonas abertas, e defenden os seus territorios con exhibicións aéreas. O niño en si é un simple burato no chan, no que as femias normalmente poñen tres ou catro ovos. As crías da maioría das especies son nidífugas (teñen, ao naceren, un estado de desenvolvemento avanzado, sendo capaces de levar unha vida independente da dos seus proxenitores).
Cristián IV de Dinamarca
Familia
Casou en 1597 con Ana Catarina de Brandeburgo. Con ela tivo seis fillos:
Escolopácidos
Alimentación
Hai catro maneiras de alimentación empregadas polos escolopácidos, aínda que moitas especies son flexíbeis e poden usar máis dunha maneira. O primeiro é o picoteo con sondaxes ocasionais, normalmente realizados por especies en hábitats máis secos que non teñen solos brandos nin barro. O segundo, e máis frecuente, é a sondaxe de solos brandos, lodos e areas en busca de presas. O terceiro, que usan os as especies do xénero Tringa, consiste en correr en augas pouco profundas co pico debaixo da auga perseguindo aos peixes, un método que utiliza a vista e os sentidos táctiles. O método final, empregado polos falaropos, e algunhas especies do xénero Calidris, consiste en peteirar a auga para buscar pequenas presas. Algunhas especies de escolopácidos son omnívoros ate certo punto, comendo tamén sementes e rebentos, así como invertebrados.
Reprodución
Moitos escolopácidos forman parellas monógamas, pero algúns teñen o coidado parental só de femias, outros os coidados parentais só son dos machos, algúns son poliándricos secuenciais, e outros compiten pola parella no territorio de reprodución. As femias dos escolopácidos poñen tres ou catro ovos no niño, que adoita ser unha depresión no terreo aberto, apenas forrado de vexetación branda. Nas especies onde ambos os pais incuban os ovos, as femias e os machos comparten os seus deberes de incubación de varias maneiras. Nalgunhas parellas, os pais intercámbianse no niño pola mañá e pola noite para que o ritmo de incubación sexa das 24 horas do día; noutras, cada sexo pode deitarse no niño continuamente até 24 horas antes de ser substituído pola súa parella. Nas especies onde só un só proxenitor incuba os ovos, durante a noite o proxenitor déitase sobre os ovos case continuamente e despois, durante a parte máis cálida do día, abandoa o niño para alimentarse brevemente. Os pitos eclosionan despois dunhas tres semanas de incubación e son capaces de camiñar e alimentarse nunhas poucas horas despois da eclosión. Un pai solteiro ou os dous proxenitores guían e crían os pitiños.
Cristián IV de Dinamarca
Familia
Con Karen Andersdatter, unha segunda amante, tivo dous fillos:
Fase luminosa
Fotosistema I
O sistema de captación de luz do fotosistema I utiliza múltiples copias das mesmas proteínas transmembrana utilizadas polo fotosistema II. A enerxía absorbida da luz (en forma de electróns de enerxía deslocalizada) é canalizada ao centro de reacción, onde excita unhas moléculas especiais de clorofila, que teñen un pico de absorción nas lonxitudes de onda de 700 nm, denominadas P700. O proceso ocorre moi eficientemente.
Richard Rogers
miniatura|[[Edificio Lloyd's (Londres, 1984)]]
Richard George Rogers, nado en Florencia o 23 de xullo de 1933 e finado en Londres o 18 de decembro de 2021, foi un arquitecto británico coñecido ao redor do mundo polos seus modernos e funcionais deseños. Estudou na Architectural Association School of Architecture de Londres, antes de obter o graduado na Escola de Arquitectura da Universidade Yale no 1962. Entre outros moitos recoñecementos, recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura no 2007.
Traxectoria
Na Universidade de Yale coñeceu a Norman Foster, co cal formaría no seu retorno á Inglaterra o grupo de practicas Team 4 (Equipo de catro) e mais coas súas respectivas mulleres, Sue Rogers e Wendy Cheesman. Non pasou moito tempo para que comezaran a gañar reputación e fama polos seus deseños industriais high-tech.
Aínda que o Centro Pompidou é agora un dos espazos máis visitados e admirados da capital francesa, non se librou dunha certa controversia por parte dos críticos nos primeiros anos logo da súa inauguración, poñendo en dúbida o novidoso estilo "inside-out" (o de dentro para fóra).
Fase luminosa
Fotosistema I
Os electróns son retirados destas clorofilas excitadas e trasferidos a unha serie de transportadores hidrosolubles chamados ferredoxinas.
Hai dúas vías diferentes de transporte electrónico no fotosistema I. O transporte acíclico, no que a ferredoxina leva o electrón ao encima ferredoxina-NADP+ redutase, que reduce o NADP+ a NADPH (fotorredución do NADP+, que orixina poder redutor). O transporte electrónico cíclico, no que os electróns da ferredoxina son transferidos (vía plastoquinona) ao citocromo b6f, unha bomba de protóns; e volven (vía plastocianina) ao P700.
O NADPH e o ATP utilízanse para sintetizar moléculas orgánicas na fase escura a partir do CO2. A proporción de NADPH e ATP producidos debe axustarse controlando o balance entre o transporte cíclico e acíclico, xa que o cíclico pode producir ATP sen producir NADPH.
Ezker Batua - Berdeak
Evolución electoral de EB-B na actualidade
Porén, é comunmente aceptado que a presenza de EB-B no Goberno Vasco non é a causante desta deterioración, que responde a unha tendencia xeral- extensible a toda Izquierda Unida e previa, e de feito as enquisas revelan unha popularidade xeral de EB-B e de Javier Madrazo en particular froito da súa acción de goberno.
Cristián IV de Dinamarca
Familia
Coa súa amante Kirsten Munk contraeu matrimonio morganático en 1615. Con ela tivo dez fillos:
Amidón
Estrutura
miniatura|200px|Gránulos de amidón en células de pataca vistos con [[microscopio electrónico de varrido.]] miniatura|dereita|200 px|Gránulos de amidón de pataca. As moléculas de amidón atópanse na planta formando gránulos semicristalinos. Cada especie de planta ten unha morfoloxía característica dos seus gránulos de amidón en tamaño, forma e patrón de cristalización. Vistos ao microscopio, os gránulos de amidón tinguidos con solución de iodo e iluminados por detrás con luz polarizada mostran unha característica figura en cruz de Malta debida ao fenómeno da birrefrinxencia. O centro da cruz corresponde co hilum ou centro de crecemento do gránulo. As moléculas de amidón sitúanse no gránulo de forma radial e ordenada. Os gránulos conteñen rexións cristalinas e non cristalinas en capas alternadas concéntricas. A forma do gránulo pode ser esférica, lenticular ou ovoide, segundo a especie. Algunhas especies, como o trigo, centeo e cebada poden ter gránulos de dous tipos: lenticulares e pequenos esféricos. O tamaño do gránulo é variable segundo a especie: o gránulo de amidón do arroz é relativamente pequeno (uns 2 μm de diámetro) mais o de pataca é meirande (ata 100μm). No trigo os gránulos do endospermo prismático e central son maioritariamente grandes, de 30-40 μm, pero tamén os hai pequenos, de 1-5 μm, e os das células do endospermo subaleurona son intermedios, de 6-15 μm.
Cristián IV de Dinamarca
Familia
Con Vibeke Kruse tivo dous fillos recoñecidos, aínda que posiblemente houbese máis:
Amidón
Estrutura
Aínda que en masa absoluta só unha cuarta parte dos gránulos de amidón son de amilosa, hai unhas 150 veces máis moléculas de amilosa que de amilopectina, xa que a amilosa é unha molécula moito menor que a amilopectina.
Algunhas variedades de plantas cultivadas teñen un amidón formado por amilopectina pura (sen amilosa), coñecido como amidón céreo. A máis utilizada é o millo céreo, e outros son o arroz glutinoso e o amidón céreo de pataca. Os amidóns céreos teñen menos retrogradación, e orixinan unha pasta máis estable. Tamén hai amidón rico en amilosa, como o amilomillo, que se cultiva pola forza que ten o seu xel.
Os gránulos de amidón son bastante densos, e en auga fría son insolubles e hidrátanse moi mal. Poden ser dispersados en auga e dan lugar a dispersións de baixa viscosidade en auga fría, que poden ser facilmente mesturadas e bombeadas mesmo a concentracións relativamente altas (35%).
Xelatinización
Os gránulos de amidón son insolubles en auga fría, pero poden conter auga ao aumentar a temperatura, é dicir os gránulos de amidón sofren o proceso denominado xelatinización ou xelificación. Durante a xelatinización prodúcese a lixiviación da amilosa (parte das moléculas saen do gránulo); a xelatinización total prodúcese normalmente dentro dun intervalo máis ou menos amplo de temperatura, e son os gránulos máis grandes os que primeiro xelatinizan. As moléculas que escapan do gránulo, forman unha rede que retén auga e incrementa a viscosidade da mestura.
Ezker Batua - Berdeak
Evolución electoral de EB-B na actualidade
En marzo de 2007 anunciaron que concorrerían en coalición co partido nacionalista de esquerda Aralar ás eleccións municipais dese ano.
Amidón
Xelatinización
Poden determinarse os diversos estados de xelatinización. Estes estados son: a temperatura de iniciación (primeira observación da perda de birrefrinxencia), a temperatura media, a temperatura final da perda de birrefrinxencia (TFPB, é a temperatura á cal o último gránulo no campo de observación perde a súa birrefrinxencia), e o intervalo de temperatura de xelatinización.
Ao final deste fenómeno xérase unha pasta na que existen cadeas de amilosa de baixo peso molecular altamente hidratadas que rodean os agregados, tamén hidratados, dos restos dos gránulos.
Retrogradación
Defínese como a insolubilización e a precipitación espontánea, principalmente das moléculas de amilosa, debido a que as súas cadeas liñais se orientan paralelamente e reaccionan entre si establecendo pontes de hidróxeno entre os seus múltiples grupos hidroxilo; pódese realizar por diversas vías que dependen da concentración e da temperatura do sistema. Se se quenta unha solución concentrada de amilosa e arrefría rapidamente ata atinguir a temperatura ambiente fórmase un xel ríxido e reversible, pero se as solucións son diluídas, tórnanse opacas e precipitan cando se deixan repousar e arrefriar devagar.
A retrogradación está directamente relacionada co resesamento do pan, as fraccións de amilosa ou as seccións liñais de amilopectina que retrogradan, forman zonas cunha organización cristalina moi ríxida, que require dunha alta enerxía para que rompan e o amidón xelatinice.
Unha explicación máis detallada do proceso é a seguinte: As moléculas de amilosa e amilopectina están espalladas na solución acuosa (xelatinizada) de amidón. Despois de arrefriar, as porcións liñais de varias moléculas colócanse paralelamente debido á formación de pontes de hidróxeno. Isto obriga ás moléculas de auga a afastarse e deixar que as moléculas cristalicen xuntas.
Cando se disolve o amidón en auga, a estrutura cristalina das moléculas de amilosa e amilopectina pérdese e estas hidrátanse, formando un xel, é dicir, o amidón xelatinízase. Se arrefriamos este xel, e mesmo se o deixamos a temperatura ambiente tempo dabondo, as moléculas reordénanse, colocándose as cadenas liñais de forma paralela e formando pontes de hidróxeno. Cando ocorre este reordenamento, a auga retida é expulsada fóra da rede (proceso coñecido como sinérese), é dicir, sepáranse a fase sólida (cristais de amilosa e de amilopectina) e a fase acuosa (auga líquida). O fenómeno da sinérese pode observarse na vida cotiá nas cremas de pastelaría, iogures, prebes e purés. Pode verse unha imaxe aquí: imaxe.
Hidrólise
Os encimas que degradan por hidrólise o amidón nos azucres que o constitúen denomínanse amilases.
As alfa-amilases encóntranse en plantas e animais. A saliva humana é rica en amilase, e o páncreas tamén secreta o encima. Individuos de poboacións con dietas ricas en amidón tenden a ter máis xenes de amilase cás que consomen dietas baixas en amidón; os chimpancés teñen moi poucos xenes de amilases. É posible que o paso a unha dieta rica en amidón fose un feito importante na evolución humana. . As alfa-amilases cortan os enlaces glicosídicos alfa 1,4 do amidón xerando glicosa principalmente, e dextrina límite. A dextrina límite é o núcleo que queda ao chegar aos puntos de ramificación da amilopectina, que non poden ser atacados polas alfa-amilases. O encima desramificador alfa 1,6 glicosidase rompe os puntos de ramificación para que as alfa-amilases poidan degradar tamén as dextrinas límite.
Outras amilases son as beta-amilases, que cortan os enlaces alfa do amidón de dous en dous xerando maltosa. Este proceso é importante na dixestión do amidón e utilízase na elaboración de cervexa, na cal as amilases da pel das sementes converten o amidón en maltosa (malteado, maceración). Debe terse en conta que a denominación "beta-amilase" non indica que hidrolice enlaces glicosídicos beta (ataca só aos alfa), senón que é unha denominación que se lle foi dando ás distintas amilases que se foron descubrindo.
Fase luminosa
Fotosistema I
O fotosistema I lembra estruturas similares atopadas nas bacterias verdes do xofre.
O Ardilleiro Grande, A Granxa, Boqueixón
O Ardilleiro Grande é un lugar da parroquia da Granxa no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).
Fase luminosa
Cadeas de transporte fotosintético en bacterias
Os fotosistemas I e II e o citocromo b6f atópanse na membrana dos tilacoides dos cloroplastos. As plantas e algas posúen cloroplastos, nos que producen NADPH e ATP durnte a fase luminosa. Basicamente, as mesmas estruturas transmembrana se atopan nas cianobacterias.
A diferenza das plantas e algas, as cianobacterias son procariotas. Non conteñen cloroplastos, pero si uns sistemas de membranas internos similares a tilacoides, onde se encontran os seus fotosistemas I e II. A cianobacteria no seu conxunto lembra a un cloroplasto. Segundo a teoría endosimbiótica os cloroplastos evolucionaron a partir de cianobacterias (ou outras bacterias fotosintéticas similares) que pasaron a vivir no interior doutras células máis grandes non fotosintéticas.
As bacterias púrpuras e as verdes do xofre ocupan nichos ecolóxicos relativamente minoritarios na biosfera actual, pero foron moi importantes na ecoloxía do Precámbrico. Os seus sistemas fotosintéticos foron probablemente os precursores evolutivos dos sistemas que despois apareceron noutras bacteria e plantas.
Cianobacterias
As cianobacterias conteñen estruturas similares aos fotosistemas I e II das plantas. O seu sistema antena para a captación da luz é distinto ao das plantas, xa que utilizan ficobilinas en vez de clorofilas como pigmentos antena, pero a súa cadea de transporte de electróns é, en esencia, a mesma:
Acíclico: H2O → fotosistema II → plastoquinona → citocromo b6f → citocromo c6 → fotosistema I → ferredoxina → NADPH Cíclico: fotosistema I → ferredoxina → plastoquinona → citocromo b6f → citocromo c6 → fotosistema I
O transportador de electróns móbil hidrosoluble é nelas o citocromo c6, en vez da plastocianina.
Bacterias púrpuras
As bacterias púrpuras conteñen un só fotosistema que está estruturalmente relacionado co fotosistema II das cianobacterias e cloroplastos:
Este é un proceso cíclico no que os electróns se desprenden dunha molécula excitada de bacterioclorofila (P870), pasan por unha cadea de transporte electrónico na que hai unha bomba de protóns (o complexo do citocromo bc1, parecido ao citocromo bc1 dos cloroplastos), e despois volven á molécula de bacterioclorofila. O resultado é a creación dun gradiente de protóns, que se utiliza para fabricar ATP na ATP sintase.
Para que funcione o fluxo de electróns e se poida producir NADPH, as bacterias púrpura utilizan un doante de electróns externo, que pode ser hidróxeno, sulfuro de hidróxeno, xofre, sulfito, ou mesmo moléculas orgánicas como o lactato, que ceden electróns a unha cadea de transportadores de electróns inversa.
Bacterias verdes do xofre
As bacterias verdes do xofre conteñen un fotosistema análogo ao fotosistema I dos cloroplastos:
Amidón
Dextrinización
Se o amidón se somete a condicións de calor seca, degrádase orixinando dextrinas, tamén chamadas "pirodextrinas" neste contexto. Este proceso de degradación chámase dextrinización. As (piro)dextrinas son de cor predominantemente amarela castaña, e a dextrinización é parcialmente responsable da cor parda do pan torrado.
Fase luminosa
Bacterias verdes do xofre
Acíclico: P840 → P840* → ferredoxina → NADH Cíclico: P840 → P840* → ferredoxina → menaquinona → citocromo bc1 → citocromo c553 → P840 Hai dúas vías para a transferencia de electróns. No transporte electrónico cíclico, os electróns son cedidos por unha molécula de bacterioclorofila excitada, pasan por unha cadea de transportadores de electróns cunha bomba de protóns, e retornan á bacterioclorofila. Os transportadores de elctróns móbiles son, como é habitual, unha quinona liposoluble e un citocromo hidrosoluble. O gradiente protónico creado utilízase para a produción de ATP.
Amidón
Probas químicas
miniatura|esquerda|Semente que contén amidón tinguida con solución de iodo. As solucións de iodo (lugol) utilízanse como test para a detección do amidón; unha cor azul escura neste test indica a presenza de amidón. Os detalles desta reacción non se comprenden totalmente, pero pensase que o iodo (os ións I3− e I5−) se introduce entre as espiras da amilosa, a carga transfírese entre os ións iodo e o amidón, e o espectro de absorción do complexo resultante corresponde á luz visible. A intensidade da cor azul orixinada depende da cantidade de amilosa presente. Os amidóns céreos con pouca ou ningunha amilosa coloréanse de vermello.
Fase luminosa
Bacterias verdes do xofre
Na transferencia de electróns acíclica, os electróns son cedidos pola molécula excitada de bacterioclorofila e utilizados para reducir o NAD+ a NADH. Os electróns perdidos polo P840 deben ser substituídos. Isto lévase a cabo tomando electróns do H2S (doante externo de electróns), que se oxida a xofre, que se libera ao medio (de onde lles vén o nome de bacterias verdes do xofre).
Amidón
Probas químicas
A solución indicadora de amidón consta de auga, amidón e iodo úsase a miúdo en titracións redox: en presenza dun axente oxidante a solución ponse azul, en presenza dun axente redutor a cor azul desaparece porque os ións triioduro (I3−) orixinan ións ioduro, desensamblando o complexo amidón-iodo.
Fase luminosa
Historia
As primeiras ideas sobre o a necesidade de luz na fotosíntese foron propostas por Colin Flannery en 1779, aínda que foi Joseph Priestly quen se decatou da produción de oxíxeno polas plantas en 1772. Cornelius Van Niel propuxo en 1931 que a fotosíntese é un caso do mecanismo xeral no que un fotón de luz se utiliza para fotodescompoñer un doante de hidróxeno, e o hidróxeno é utilizado para reducir o CO2. Despois, en 1939 Robin Hill demostrou que cloroplastos ilados producen oxíxeno, pero non fixan o CO2, o que indicaba que as reaccións luminosas e as escuras tiñan lugar en diferentes partes. Isto levou máis tarde ao descubrimento dos fotosistemas I e II.
Amidón
Probas químicas
Unha solución ao 0,3% é a concentración estándar para un indicador de amidón. Faise engadindo 3 g de amidón soluble a 1 litro de auga quente; a solución déixase arrefriar antes do seu uso (o complexo amidón-iodo vólvese inestable a temperaturas por riba dos 35 °C).