cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protestas da Praza Tian'anmen
A ofensiva
Logo da disolución das protestas de Pequín o 4 de xuño, estas continuaron en gran parte da China durante uns días. Estas foron unhas masivas protestas, de centos de miles, en Hong Kong, onde a xente levaba brazales negros. Había protestas en Cantón, enormes protestas en Shanghai, cunha folga xeral, as rúas e as pontes foron bloqueadas en todo o país, e producíronse protestas en ao menos outras seis cidades principais do interior da China Comunista, nas cales se pedía a retirada do 'goberno criminal'. Ademais houbo máis protestas en todo o mundo, en solidariedade co pobo chinés.
O Goberno da República Popular Chinesa foi incapaz de finalizar estas protestas fóra de Pequín sen a perda dun número significativo de vidas.
Detencións e purgas
Os obreiros que foron detidos en Pequín foron xulgados e executados. En troques, os estudantes, moitos dos cales proviñan de familias relativamente influentes, recibiron sentenzas moito máis lixeiras. Até Wang Dan, o líder estudantil que encabezaba a lista dos máis buscados, rematou pasando só sete anos no cárcere.
No goberno, Zhao Ziyang, que se opuxera á lei marcial foi expulsado do poder, e Jiang Zemin, por entón o alcalde de Shanghai, que non estivo involucrado nos acontecementos, tomou posesión do cargo de Presidente da República Popular Chinesa. Os membros do goberno prepararon un informe do incidente, que se publicou en occidente en xaneiro de 2001 co nome dos Documentos de Tiananmen, que dá o punto de vista do goberno sobre os manifestantes e foi proporcionado por unha fonte anónima do goberno chinés. Os documentos inclúen unha cita do membro do Partido Comunista Wang Zhen que alude á resposta do goberno ás manifestacións.
Os dous presentadores de CCTV que informaban o 4 de xuño foron despedidos poucos días despois dos acontecementos. Wu Xiaoyong, fillo dun membro do Comité Central do Partido Comunista, e o Viceprimeiro Ministro Wu Xueqian, foron expulsados do Departamento de Programas en Inglés da Radio Internacional Chinesa. Qian Liren, director do Xornal do Pobo, o xornal do Partido Comunista Chinés foi así mesmo expulsado por mor dos artigos en apoio ós estudantes.
A cobertura nos medios
As protestas da Praza Tian'anmen danaron a reputación da República Popular Chinesa nos países occidentais. Os medios de comunicación occidentais foran invitados para cubrir a visita de Mikhail Gorbachev en maio, e achábanse polo tanto nunha posición excelente desde a que cubriren en directo a represión do goberno chinés, especialmente a BBC e a CNN. Os manifestantes aproveitaron esta oportunidade, creando carteis dirixidos á audiencia internacional. A cobertura facilitouse polos conflitos gobernamentais sobre a maneira de tratar as protestas, o que tivo como resultado que as emisións non fosen interrompidas inmediatamente.
Durante a disolución das protestas, o 4 de xuño, ordenouse á CNN que finalizase as súas emisións, e aínda que trataron de desafiar estas ordes e cubrir as protestas vía telefónica, o goberno inhabilitou as ligazóns por satélite. A única canle de televisión que puido gravar no interior da praza na noite de 3 ó 4 de xuño foi TVE. A maioría das canles atopábanse no Hotel Pequín, dende onde non se tiña contacto visual coa praza de Tian'anmen.
As imaxes das protestas xunto co colapso do comunismo, que estaba a ocorrer ó mesmo tempo na Unión Soviética e na Europa do Leste, contribuíron a formar a opinión e a política occidentais sobre a República Popular Chinesa durante a década de 1990 e os primeiros anos do século XXI. Produciuse unha considerábel simpatía polas protestas estudantís en occidente e, case inmediatamente, os Estados Unidos e a Unión Europea anunciaron un embargo concernente ó comercio de armas, e a imaxe da década de 1980 da China como un país que emprendía reformas e un contrapeso aliado contra a Unión Soviética foi substituída pola dun réxime autoritario moi represivo. As protestas de Tian'anmen nomeáronse frecuentemente nos Estados Unidos como argumento contra a liberalización do comercio coa China e como evidencia de que o goberno da China era unha ameaza para a paz mundial e os intereses dos Estados Unidos. Por outra banda, os medios de comunicación occidentais non tiveron en conta, con frecuencia, que os estudantes cantaban A Internacional nas súas manifestacións e citaban a Abraham Lincoln.
Entre os estudantes chineses no estranxeiro, as protestas de Tian'anmen causaron a formación de servizos de noticias en Internet como China News Digest e a ONG China Support Network. Tamén se formaron organizacións como a Alianza Chinesa pola Democracia e a Federación Independente de Estudantes e Eruditos Chineses, aínda que o impacto político destas organizacións foi limitado.
Futuro das reformas políticas
En Hong Kong, a revolta da Praza Tian'anmen provocou o temor de que a República Popular Chinesa non cumprise as súas promesas do plan un país, dous sistemas no inminente traspaso de soberanía de 1997. Unha consecuencia deste temor foi que o novo gobernador de Hong Kong, Chris Patten intentou expandir a franquía do Concilio Lexislativo de Hong Kong, o que trouxo consigo friccións co goberno chinés.
As protestas da Praza Tian'anmen danaron a crecente sensación de liberalización política que estivo ben vista nos últimos anos da década de 1980, o que resultou no esquecemento de moitas das reformas democráticas propostas durante a década. Aínda que se produciu un certo incremento na liberdade individual dende 1989, as discusións sobre os cambios estruturais no goberno e o papel do Partido Comunista Chinés continúan sendo un tabú.
Impacto económico
Nos días inmediatamente posteriores á disolución das protestas, a á conservadora do Partido Comunista intentou recortar algunhas das reformas de liberalización do mercado que se emprenderon como parte da reforma económica da China, e restituír os controis administrativos sobre a economía. Con todo, estes esforzos atoparon a dura resistencia dos gobernadores provinciais e abandonáronse completamente a principio da década de 1990 a causa do colapso da Unión Soviética e a viaxe de Deng Xiaoping ó sur. A continuidade da reforma económica levou ó crecemento económico na década de 1990, o que lle devolveu ó goberno unha boa parte do apoio que perdera en 1989. Ademais, ningún dos dirixentes actuais do goberno chinés desempeñaron un papel decisivo na toma de decisión de reprimir pola forza ós manifestantes, e unha das figuras prominentes do goberno, Wen Jiabao foi axudante de Zhao Ziyang e acompañoulle nos seus encontros cos manifestantes.
Por outra banda, os líderes estudantís de Tian'anmen foron incapaces de producir un movemento ou ideoloxía coherentes. Moitos destes líderes proviñan de sectores da sociedade relativamente ben estabelecidos e percibíuselles máis tarde como persoas sen contacto coa xente común. Ademais, moitas das organizacións que naceron como consecuencia de Tian'anmen pronto perderon forza debido a loitas internas. Por outra banda, un bo número de ONGs estabelecidas nos Estados Unidos co obxectivo de fomentar as reformas democráticas na China e protestar contra as violacións de dereitos humanos que ocorren na China continúan o seu labor. Unha das máis antigas e importantes, China Support Network, fundouse en 1989 por un grupo de activistas americanos e chineses en resposta á represión en Tian'anmen.
Unha fenda xeracional
Entre os intelectuais da China, o impacto das protestas de Tian'anmen creou unha certa fenda xeracional. Os intelectuais que se atopaban na vintena durante as protestas tenden a apoiar menos o goberno da República Popular Chinesa que os novos estudantes nados trala fin das reformas de Deng Xiaoping.
Para os obreiros industriais das cidades, a continuación das reformas de mercado na década de 1990 trouxo consigo un nivel de vida superior cabo dunha certa incerteza respecto ó crecemento económico. As protestas dos obreiros industriais contra a corrupción local seguiron sendo frecuentes, e estímase que ocorreron centos de protestas cada ano. O Partido Comunista Chinés mostrouse reticente a sufrir a publicidade negativa de reprimir as protestas e, dado que se dirixiron a dirixentes locais, non consistiron en reclamos de reformas máis profundas e non estaban coordinados con outras cidades, non os estimaron unha ameaza. Na actualidade, en contraste coa situación de 1989, as principais áreas de descontento na China parecen ser as zonas rurais, que viron como os seus ingresos estancábanse durante a década de 1990 e non participaron do "boom" económico da década. Porén, da mesma forma que a falta de organización e a dispersión dos campesiños impediu que se mobilizasen en apoio ó goberno en 1989, estes factores tamén inhiben a mobilización deste grupo contra o goberno no comezo do século XXI.
Aínda un asunto tabú na China
miniatura|300px|Estatua erguida en Ávila por Amnistía Internacional en conmemoración dos 10 anos do suceso As protestas da Praza Tian'anmen son aínda un tabú político na China e falar diso considérase inapropiado ou arriscado. A única opinión dos medios de comunicación realízase dende o punto de vista do Partido Comunista: que foi unha acción apropiada para asegurar a estabilidade. Cada ano hai manifestacións en Hong Kong contra a decisión do partido en 1989 e en recordo das vítimas.
Tralo troco no goberno central de 2004, moitos membros do goberno mencionaron Tian'anmen. En outubro de 2004, durante a visita do presidente Hu Jintao a Francia, reiterou que "o goberno emprendeu unha acción determinada para acougar a tormenta política en 1989, que permitiu a China gozar dun desenvolvemento estábel". Tamén insistiu en que o punto de vista do goberno respecto ó incidente non cambiaría.
En marzo de 2004, o Primeiro Ministro Wen Jiabao dixo nunha conferencia de prensa que durante a década de 1990 produciuse unha grave tormenta política na República Popular Chinesa a causa do colapso da Unión Soviética e os cambios radicais en Europa do Leste. Declarou que o Comité Central do Partido Comunista estabeleceu con éxito unha política de portas abertas e protexeu o "transcurso do socialismo coas características chinesas".
En xaneiro de 2006, un trato con Google e Yahoo! confirmou que aínda é un asunto sensible para o goberno chinés, pois a web chinesa de Google (Google.cn), aplica restricións locais ás procuras de información sobre a revolta de Tian'anmen, así como con outros asuntos como a independencia do Tíbet, a prohibición do Falun Gong, e Taiwán. Yahoo! proporcionou correos electrónicos e outra información á República Popular Chinesa, conducindo ó arresto de individuos como Li Zhi. Outras empresas como Cisco e Microsoft tamén proporcionaron tecnoloxías á República Popular da China que fan cumprir o control policial, a interceptación de mensaxes, e o bloqueo de medios de comunicación; isto é a pesar dunha lei dos Estados Unidos que impide axudar á República Popular Chinesa na aplicación da lei.
Embargo UE-EUA
A Unión Europea, os Estados Unidos de América e a ONU manteñen un embargo sobre a venda de armas á República Popular Chinesa, por mor da violenta represión das protestas pro-democráticas na Praza Tian'anmen, dezasete anos despois. A República Popular Chinesa pediu a suspensión do embargo durante moitos anos, e recibiu un apoio variábel de membros do Consello Europeo. Gerhard Schröder engadiu a súa voz á de Jacques Chirac pedindo a suspensión do embargo.
O embargo armamentístico discutiuse no Cumio UE-China nos Países Baixos do 7 ó 9 de decembro de 2004. No transcurso do cumio, a República Popular Chinesa intentou incrementar a presión sobre o Consello Europeo advertindo que podería danar a relación entre a China e a UE. O viceministro de exteriores chinés Zhang Yesui aplicou ó embargo o adxectivo de "desfasado" ante os medios de comunicación, e engadiu: "se o embargo mantense, as relacións bilaterais veranse afectadas definitivamenete". Ó final, o Consello Europeo non suspendeu o embargo. A portavoz da UE, Françoise le Bail, dixo que persistían as preocupacións sobre o respecto ós dereitos humanos na República Popular Chinesa. Pero ó mesmo tempo, a Unión Europea formulou a promesa de traballar pola suspensión do embargo. Bernard Bot, o Ministro de Asuntos Exteriores neerlandés, que exercía a presidencia europea nesa época dixo "estamos traballando asiduamente pero o momento non é o adecuado para suspender o embargo". Tralo cumio, o Consello confirmou que ten a intención de traballar pola suspensión do embargo. Wen Jibao, Primeiro Ministro da República Popular Chinesa dixo tralo encontro que o embargo non reflicte as boas relacións entre a China e a Unión Europea.
A China continúa presionando para que o embargo se suspenda, e algúns estados membros comezan a relaxaren a súa oposición. Jacques Chirac pediu que o embargo se suspendera a mediados de 2005. Non obstante, a lei antisecesión de Taiwán aprobada en Pequín (marzo de 2005), incrementou as tensións e danou os intentos de suspender o embargo e varios membros do Consello Europeo trocaron de opinión. Algúns membros do Congreso estadounidense propuxeron tamén restricións á transferencia de tecnoloxía militar á Unión Europea se esta suspende o embargo. Desta forma o Consello Europeo fracasou no intento de alcanzar un consenso e aínda que Francia e Alemaña fixeron presión para que se suspendese o embargo, non se tomou ningunha decisión nas reunións seguintes.
O Reino Unido tomou posesión da Presidencia da Unión Europea en 2005, facendo imposíbel a suspensión do embargo durante o seu mandato. O Reino Unido mostrou sempre reservas respecto da suspensión do embargo. Ademais, o fracaso da Constitución Europea e os desencontros respecto ó Orzamento Europeo e a Política Común Agraria superaron en importancia ó embargo de armas coa China. A elección dun novo Presidente da Comisión Europea, José Manuel Durão Barroso, só fixo poñer máis trabas ó levantamento do embargo.
A política cambiou tamén nos países máis favorábeis á suspensión do embargo. Gerhard Schröder perdeu as eleccións federais en setembro de 2005. A súa opoñente, Angela Merkel, tomou posesión do cargo de Chanceler o 22 de novembro de 2005 e mostra unha firme oposición á suspensión do embargo. Jacques Chirac pode atopar dificultades para permanecer como presidente en 2007. Nicolas Sarkozy é un posíbel candidato á presidencia francesa e non partidario de suspender o bloqueo de armas a China.
Ademais, o Parlamento Europeo opúxose reiteradamente á suspensión do embargo de armas. Aínda que non é necesario o seu apoio para suspender o embargo, moitos aducen que reflicte o desexo do pobo europeo.
O embargo de venda de armas limitou as opcións da China para proverse de tecnoloxía militar. Entre as fontes nas que procurou inclúense algúns países que pertencían ó bloque soviético, grupo co que ten unha relación tensa como resultado da separación entre a China e a Unión Soviética. Outros provedores foron Israel e Suráfrica.
Ricardo Conde Salgado
Ricardo Conde Salgado, nado na Coruña o 3 de abril de 1853 e finado en Villa Urquiza (Provincia de Entre Ríos) o 11 de setembro de 1938, foi un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Fixo o ensino secundario na Coruña e Santiago de Compostela. En 1871 trasladouse a Madrid para cursar a carreira de Medicina e logo de dous anos de estudos decidiu emigrar á Arxentina. Comezou traballando no comercio e despois pasou á docencia e ao xornalismo. Colaborou en El Correo Español, El Gallego,  El Eco de Galicia e Almanaque Gallego, participou na fundación de La Prensa Española e dirixiu un tempo La Opinión. Foi profesor en varios centros privados e no Instituto Mercantil e catedrático de Xeografía Marítima, Historia e Lingua Castelá na Escola Naval Militar.
Foi correspondente da Real Academia Galega.
Obras
miniatura|250px|Inauguración da emisión do programa de radio La Hora Gallega de Radio Patria de Buenos Aires, 1933
A banda de Ovidio
A banda de Ovidio é unha serie de animación para a televisión producida polo estudio canadense CinéGroupe en asociación co belga Odec Kid Cartoons, os personaxes creounos e deseñounos Bernard Godi en cooperación co artista e animador belga Nic Brocque. A serie emitiuse orixinalmente en Télévision de Radio-Canada na tempada 1987-1988. En Galicia emitiuna a TVG en 1987, e en Panda Club en 1997.
David Goldar Gómez
David Goldar Gómez, nado en Romai (Portas) o 15 de setembro de 1994, é un futbolista galego. Xoga na demarcación de defensa central na UD Ibiza, da Segunda división española.
A banda de Ovidio
Sinopse
A serie ten como protagonista a Ovidio, un ornitorrinco que vive nunha illa tropical dos mares do sur, onde lle acontecen un mundo de aventuras coa súa banda de amigos, Ventrucho que é o seu curmán, Guá, o tucano, e Polo, un simpático lagarto. Mais tamén ten que facer fronte aos malevos da illa, Zozo, un tucano de peteiro irisado, e Pi a pitón.
David Goldar Gómez
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, sendo capitán do equipo na categoría de xuvenil en División de Honra. No ano 2013 pasou a formar parte do equipo do Celta de Vigo B, debutando co primeiro equipo o 3 de maio ante o CA Osasuna.
O 15 de xuño de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Pontevedra CF.
Freixo, Sarreaus
Santiago de Freixo é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. En 2017 tiña 127 habitantes, 48 menos ca en 2007 (86 homes e 89 mulleres) e 44 menos ca en 2006.
Dwingeloo 1
Dwingeloo 1 é unha galaxia en espiral barrada que está a 10 millóns anos luz de distancia da Terra, na constelación de Cassiopeia. Atópase na Zona de Exclusión e polo tanto está fortemente escurecida pola Vía Láctea. As dimensións e a masa do Dwingeloo 1 son comparables ás da Galaxia de Triangulum.
Dwingeloo 1 ten dúas galaxias satélite máis pequenas: Dwingeloo 2 e MB 3, e é membro do IC 342/Grupo Maffei de galaxias.
Descubrimento
A galaxia Dwingeloo 1 foi descuberta en 1994 polo Dwingeloo Obscured Survey Galaxy (DOGS), que buscou emisións de radio de hidróxeno neutro (HI) nunha lonxitude de onda de 21 cm entre os obxectos da Zona de Exclusión. Esta zona de gas e po do disco da Vía Láctea bloquea a luz das galaxias que están detrás dela.
A galaxia foi, con todo, detectada por primeira vez coma un obxecto carente de importancia en placas tomadas dende observatorio Palomar Sky Survey a principios dese mesmo ano, pero a galaxia non foi recoñecida coma tal. Tamén foi descuberta independentemente unhas semanas máis tarde por outro equipo de astrónomos que traballan co Effelsberg 100-m Radio Telescope.
Tralo descubrimento, Dwingeloo 1 foi clasificada coma unha galaxia en espiral barrada. A distancia respecto do noso Sistema Solar estimouse en aproximadamente 3 MPc (megaparsecs). As súas dimensións globais e a súa masa é comparable á Galaxia de Triangulum.
Dwingeloo 1 foi bautizada despois do que o radiotelescopio de 25m. situado nos Países Baixos fose utilizado na investigación do DOGS e de que detectara por primeira vez esta galaxia.
Distancia e filiación
Dwingeloo 1 é unha galaxia moi escura, que fai que a determinación da distancia sexa un problema difícil de solucionar. A estimación inicial realizada pouco despois do seu descubrimento e baseada na relación Tully-Fisher foi preto de 3 MPc. Máis tarde esta estimación foi lixeiramente aumentada a 3,5-4 MPc. En 1999, foi publicada outra estimación reivindicando unha distancia de máis de 5 MPc. Baseouse a relación de Tully-Fisher no infravermello. Pero xa no 2011, pénsase que a distancia máis probable de Dwingeloo 1 debe ser aproximadamente de 3 MPc con base na súa probable filiación ó IC 342/Grupo Maffei.
Propiedades
A galaxia en espiral barrada Dwingeloo 1 ten unha barra central e dous brazos en espiral ben definidos que comezan dende as puntas finais da barra central formando ambos brazos un ángulo moi semellante e movéndose en contra do sentido das agullas do reloxo. A lonxitude dos brazos soborda os 180°. O disco da galaxia está inclinado cara ó observador cun ángulo de inclinación de 50°. A galaxia afástase da Vía Láctea a unha velocidade aproximada de 256 km/s.
O raio visible Dwingeloo 1 é de preto de 4,2', este tamaño angular a unha distancia de 3 MPc correspondese con preto de 4 kpc de lonxitude que tería o raio da galaxia. O hidróxeno neutro é detectado ata unha distancia de 6 kpc (7,5') respecto do centro galáctico. A masa total da galaxia dentro do raio máis grande está estimada en 31.000 millóns de masas solares. A masa total da galaxia é aproximadamente unha cuarta parte da que posúe a nosa Vía Láctea, dentro da distancia que abarcan eses 6 kpc.
Mena Suvari
Mena Alexandra Suvari, nada en Newport o 13 de febreiro de 1979, é unha actriz e modelo estadounidense. Pouco despois de comezar a súa carreira de modelo, Suvari comezou a aparecer en pequenos papeis de televisión en emisións como Boy Meets World e High Incident.
O seu primeiro filme foi o drama Nowhere (1997). Acadou a fama internacional polo seu papel de Angela Hayes en American Beauty e como Heather Gardner en American Pie (ámbolos dous de 1999). Retomou o seu papel de Heather en American Pie 2 (2001) e American Reunion (2012). Tamén apareceu en The Rage: Carrie 2 (1999), Loser (2000), Sugar & Spice (2001), Spun (2002), Trauma (2004) e na serie da HBO Six Feet Under (2001–05). Suvari é modelo para Lancôme e aparece en anuncios de Lancôme Paris Adaptîve, ademais de saír en varias revistas e blogs de moda, como Vogue.
A Walk in the Clouds
Sinopse
Despois de regresar da fronte, un soldado norteamericano (Keanu Reeves) coñece de forma casual á fermosa filla do dono duns viñedos (Aitana Sanchez-Gijón) e acepta ser presentado coma o seu esposo para axudala a enfrontarse ó seu dominante padre. Cando se acende a paixón entre eles, decátanse de que teñen que loitar contra todos para estar xuntos.
Ana Pontón
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade de Santiago de Compostela. Con 16 anos comezou a súa militancia en Galiza Nova e no BNG. En Compostela participou nos Comités Abertos de Faculdade, sendo elixida representante na Xunta da Facultade de Ciencias Políticas e no Claustro.
Entre 2000 e 2004 foi membro da Dirección Nacional e da Comisión Permanente de Galiza Nova, sendo secretaria de organización entre 2000 e 2003. Participou na Asemblea de Mulleres de Galiza Nova.
Na IX Asemblea Nacional foi elixida membro do Consello Nacional do BNG. O 7 de febreiro de 2004 accedeu como deputada ao Parlamento de Galicia, en substitución de Pilar García Negro, sendo portavoz en temas de mocidade e igualdade de xénero. Nas eleccións autonómicas de 2005 foi elixida deputada, exercendo como portavoz de Mocidade, Medio Ambiente e Igualdade, amais de ser presidenta da Comisión de Agricultura.
Participou en eventos como o Festival Mundial da Xuventude Democrática (Cuba, 1997), a Marcha Mundial das Mulleres (Bruxelas, 2000) ou o Fórum Social Mundial (Porto Alegre, 2002).
Colabora coa publicación Terra e Tempo.
O 8 de febreiro de 2012 anunciouse que sucedería a Carlos Aymerich como voceira do BNG no Parlamento galego até as eleccións dese mesmo ano, tralas que foi substituída polo cabeza de lista Francisco Jorquera.
Portavoz Nacional do BNG e Candidata á Presidencia da Xunta de Galicia
A comezos 2016, após os malos resultados electorais colleitados por Nós - Candidatura Galega, que lideraba o BNG, Xavier Vence anunciou que non repetiría como voceiro nacional. Ana Pontón presentouse como un dos dous -e principal- candidato a o suceder na XV Asemblea Nacional, celebrada na Coruña o 28 de febreiro de 2016. miniatura|esquerda|Ana Pontón na XVI Asemblea BNG no 2017. Nesa Asemblea resultou elixida Portavoz Nacional do BNG polo 85% dos votos. Aprobouse tamén nesa Asemblea unha emenda estatutaria que permitiría compatibilizar o cargo de Portavoz Nacional co de candidato á Presidencia da Xunta de Galicia. En abril dese mesmo, Ana Pontón foi proclamada como cabeza de lista do BNG ás Eleccións ao Parlamento de Galicia 2016.
A pesar das malas perspectivas electorais que auguraban as enquisas, o BNG conseguiu nas eleccións autonómicas do 25 de setembro case 120.000 votos, que se transformaron en seis deputados, só un menos que na lexislatura anterior. Case todos os medios sinalaron que a actuación da candidata na campaña –en especial nos debates electorais retransmitidos pola TVG – estiveron detrás duns resultados moderadamente satisfactorios para o partido. De feito, seis meses despois Ana Pontón foi reelixida Portavoz Nacional do BNG polo 98% dos votos da militancia, na XVI Asemblea do BNG.
Vida privada
Naceu na parroquia de Chorente, no concello de Sarria, mais reside en Santiago de Compostela desde os seus tempos de estudante. A mediados de setembro de 2019 anunciou que estaba embarazada de dezaoito semanas. A nena naceu o 21 de xaneiro de 2020 e levou por nome Icía.
Aeroporto de Lión-Saint Exupéry
O aeroporto de Lión-Saint Exupéry (IATA: LYS, ICAO: LFLL), anteriormente coñecido como aeroporto de Lión-Satolas, é o aeroporto internacional de Lión, a terceira cidade máis grande de Francia e un importante centro de transporte para toda a rexión de Auvernia-Ródano-Alpes. Atópase en Colombier-Saugnieu, a 20 km ao sueste do centro de Lión. No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 10 280 192 pasaxeiros.
Primeiros anos
O aeroporto foi inaugurado polo presidente Valéry Giscard d'Estaing o 22 de abril de 1975 e abriuse para os pasaxeiros unha semana despois. Deseñouse para substituír o antigo aeroporto de Lión-Bron, que non podía ampliarse xa que estaba situado nunha área urbana.
No ano 1994 a liña de alta velocidade LGV Ródano-Alpes comezou a dar servizo ao aeroporto, proporcionándolle trens directos a París e Marsella. Dende 1997 ven sendo unha cidade focal para a aeroliña Air France.
Desenvolvemento dende os anos 2000
O aeroporto inicialmente chamouse aeroporto de Lión-Satolas, pero no ano 2000 tanto o aeroporto como a estación de tren bautizáronse na honra do pioneiros da aviación e escritor lionés Antoine de Saint-Exupéry ao cumprirse o centenario do seu nacemento.
The Help (filme)
The Help é un filme estadounidense dirixido por Tate Taylor que foi estreado no 2011. Está baseado no libro The Help de Kathryn Stockett.
Sinopse
Mississippi, anos 60. Skeeter (Emma Stone) é unha moza sureña que regresa da universidade decidida a se converter en escritora. A súa chegada altera a vida da cidade e mesmo a dos seus amigos polo feito de que se propuxo entrevistar as mulleres negras que pasaron a súa vida ó servizo das grandes familias brancas, coidando dos seus fillos e sufrindo tódalas formas de discriminación racial.
Cepillo de dentes
miniatura|Cepillos de dentes. O cepillo de dentes, ou cepillo dental, é un utensilio de hixiene oral, utilizado para limpar os dentes e as enxivas. Consiste nun corpo ou mango aproximadamente recto nun de cuxos extremos (ou cabeza do cepillo) atópase un denso conxunto de porcas perpendiculares ao corpo que facilita a limpeza de áreas da boca difíciles de alcanzar. Adoita utilizarse en combinación con pasta de dentes ou dentífrico, que tipicamente contén flúor para aumentar a eficacia do cepillado.
Atópanse dispoñibles no mercado en diferentes tamaños, formas e texturas de porcas e adóitanse comercializar coa mención suave, medio ou duro en función da súa dureza, aínda que non existe norma en vigor que estableza os limiares de dureza para diferenciar devanditas mencións. A maioría dos cepillos dentais son fabricados con corpos de plástico e porcas de fibras sintéticas.
Mar de Beaufort
O mar de Beaufort (inglés: Beaufort Sea, francés: mer de Beaufort) é un mar marxinal do océano Ártico, situado en América do Norte ao norte dos Territorios do Noroeste, do Yukón e de Alasca e ao oeste das Illas Árticas do Canadá. A súa extensión é de ao redor de 450 000 km². Recibiu o seu nome polo hidrógrafo irlandés sir Francis Beaufort (1774-1857).
Historia
O almirantado inglés foi quen con máis énfase buscou o ansiado Paso do Noroeste, e tras comprobar que non había ningún paso a través do continente, probou a través do estreito de Bering feito para o cal nomeou en 1825 a Frederick William Beechey (1796-1856) comandante do balandro HMS Blossom, cunha tripulación dun centenar de homes, cuxa misión era alcanzar o estreito e unha vez alí, xirar cara ao leste ata enlazar con dúas expedicións que buscaban o paso polo oeste: unha por terra, desde o río Mackenzie, comandada por John Franklin (1786-1847) (que se fará soado ao desaparecer con toda a súa tripulación na tristemente expedición perdida de Franklin); e outra por mar, desde o estreito do Príncipe Rexente, ás ordes de William Edward Parry (1790-1855), que non puido progresar debido ao xeo.
Beechey chegou ao estreito de Bering en xullo de 1826 e seguiu navegando cara ao norte, dobrando punta Barrow (Alasca) ; Beechey foi, por tanto, o primeiro occidental que navegou, apenas unhas millas, polo mar de Beaufort.
A costa continental, o bordo meridional do mar de Beaufort, foi recoñecido desde terra por Franklin na súa expedición de recoñecemento de 1824-26, na que ía acompañado por George Back (1796-1878), o naturalista John Richardson (1787-1865) e o explorador canadense Peter Warren Dease (1788-1863). Descenderon o río Mackenzie e exploraron o tramo de costa oriental do Beaufort ata chegar á Prudhoe Bay.
O primeiro occidental do que se ten constancia de que navegou por completo as augas do mar de Beaufort foi, no ano 1850, o oficial naval e explorador británico Robert McClure (1807-73), comandando o HMS Investigator, nunha das expedicións do almirantado á procura da expedición perdida de Franklin. Nesa expedición McClure foi o primeiro que logrou completar o Paso do Noroeste, aínda que parte do traxecto fíxoo a pé e en zorras.
Xeografía
O mar de Beaufort está limitado, ao noroeste por unha liña que conecta punta Barrow (Alasca) con Lands End na illa do Príncipe Patrick; ao oeste polas costas occidentais da illa do Príncipe Patrick e a illa de Banks, pertencente ao arquipélago ártico canadense; e ao sur pola costa continental.
O río Mackenzie desauga neste mar, do mesmo xeito que outros cursos menores. Supón un importante hábitat para baleas e paxaros, e aínda continúa sendo unha zona relativamente virxe, e libre do tráfico comercial.
O mar está completamente conxelado durante a maior parte do ano, cubrindo a capa de xeo permanente o seu parte norte durante todo o ano.
O mar de Beaufort é tamén o lugar no que se supón que existen significativas reservas de petróleo baixo o leito do mar, como continuación das reservas existentes nas zonas próximas o río Mackenzie e North Slope.. Foi explorado por petroleiras na década de 1960, empezando a operar a primeira plataforma petrolífera en 1986 (Amauligak Project).
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Beaufort como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 13 e defíneo da forma seguinte:
Grévol
O grévol, Tetrastes bonasia, é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que compoñen o xénero Tetrastes, propia dos bosques temperados e boreais de Europa e Asia.
Taxonomía
A especie foi definida en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Bonasia bonasia.
Nota taxonómica
Tradicionalmente era clasificado dentro do xénero, hoxe monotípico, Bonasa, pero na actualidade sitúase en Tetrastes pola maioría das autoridades taxonómicas.
Subespecies
Distínguense numerosas subespecies:
Características
miniatura|240px|Grévol. Ten aproximadamente o tamaño dunha perdiz: uns 35–36 cm de longo, e unha envergadura de alas duns 60 cm. A cor da plumaxe vai do gris ó castaño avermellado na parte superior, cun deseño branco e negro na parte inferior. O debuxo branco e negro aumenta cara á gorxa e alí toma un ton castaño vermello. A cola é relativamente longa e lixeiramente arredondada. Cando están excitados poden erguer as plumas da cabeza nun moño característico. A diferenza das femias, os machos amosan na época reprodutora unha mancha negra na gorxa.
Hábitat e distribución
Vive en áreas de bosque da taiga asiática e europea, pero tamén en bosques de folla caduca de Eurasia. A ausencia de zonas boscosas non explotadas polo ser humano, pon en perigo as súas poboacións. En Centroeuropa aparece ata ós Alpes, as Ardenas, Lorena, os Vosgos, a zona francesa do Xura, e nos montes Cárpatos. Hai en marcha proxectos para a súa reintroducción en zonas nas que habitou no pasado.
Reprodución
miniatura|240px|Ovos de grévol. Son aves monógamas e territoriais. O cortexo ten lugar no outono; daquela fórmanse as parellas que poden continuar xuntas despois do inverno, aínda que o macho, fóra da fecundación, non ten un rol importante na cría dos polos. Fan os niños no chan, ben agochados: entre pedras ou rocas, ao pé dunha árbore ou debaixo de árbores caídas, de xeito que estean ben protexidos dos depredadores, pero tamén da neve e a choiva. O niño mide uns 20 cm de diámetro. As femias poñen 4 ou 5 ovos nun período de 10 a 14 días. Chocan só as femias, que non comezan a fecelo até que a posta está completa. Cando se afasta do niño para alimentarse, a femia adoita tapar os ovos con follas secas para mantelos quentes. Os pitos rompen a casca despois dunha incubación duns 25 días.
Os polos abandonan o niño deseguida, e comezan tamén moi axiña a moverse con axilidade pola contorna, procurando insectos. Na segunda semana de vida a súa dieta faise case exclusivamente vexetal. A femia permanece sempre preto dos polos durante os primeiros días, e durante todo o verán condúceos a lugares onde poden atopar alimentación abundante: ao principio a zonas de vexetación relativamente baixa á beira de bosques ou prados, máis tarde a áreas onde poidan atopar bagas. No outono, as familias sepáranse.
Dieta
Varía ó longo do ano. Os insectos son unha parte importante da alimentación dos polos. Os adultos comen, dependendo da estación, herbas, follas, abrochos e bagas.
O grévol en España
Segundo datos da ONG SEO Birdlife, hai máis de 45 anos que non se realizou ningunha observación do grévol en territorio español. A ave, que adoita vivir en bosques maduros e densos, encóntrase na lista oficial de especies extinguidas en España. A presión demográfica nos Pireneos a principios do século XX parece ser unha das causas da súa extinción nesa cordilleira. Unha iniciativa conxunta entre España, Francia e Andorra pretende reintroducir esta especie, ao longo do ano 2018, nos seus antigos hábitats naturais. Segundo informa Europa Press, a solta dos primeiros exemplares comezou no val de Arán, onde un equipo de técnicos franceses da Oficina Nacional da Caza deron comenzo aos traballos de captura de exemplares no Parque Natural de Vercors. Non serán estes os únicos espécimes en trasladarse aoos Pireneos. Segundo o Ministerio para a Transición Ecolóxica, a campaña de capturas manterase nas próximas semanas co obxectivo de liberar varios exemplares antes de que finalice o outono. Esta medida permitirá gradualmente a recuperación da especie e incrementará a biodiversidade do macizo pirenaico.
Conquistadores casteláns
O concepto conquistadores españois ou máis propiamente conquistadores casteláns   refírese de forma xenérica aos soldados e exploradores da Península Ibérica, en particular da coroa de Castela que desde finais do século XV e durante o século XVI conquistaron e poboaron grandes extensións de territorio en América e Filipinas, incorporándoas aos dominios da monarquía española. A coroa de Aragón non participou da chamada Conquista, estando daquela mais envorcada no Mediterráneo. Nesa época o reino de Portugal suscribiu coa coroa de Castela o Tratado de Tordesillas. O xentilicio español/espanhol non era referido a un Estado (a actual España), senón que era maiormente unha referencia xeográfica que incluía todos os reinos peninsulares. Durante a Unión Ibérica as coroas de Portugal, Castela e Aragón mantiveron os respectivos territorios de influencia. A esas zonas de influencia é que se refire o termo, e non tanto da procedencia dos soldados, que eran de orixes diversas dentro da coroa de Castela (reino de Galiza, León, Castela, Andalucía Occidental ou Oriental) ou de fóra da coroa castelá. O exército co que Hernán Cortés chegou a Tenochtitlán estaba integrado por 200.000 soldados dos cales menos do 1% eran españois.
A exploración e conquista de América tivo lugar durante a chamada era dos descubrimentos, a cal seguiu á chegada de Cristovo Colón en 1492. A conquista como tal foi abolida oficialmente en 1573 mediante un decreto do rei Filipe II, o cal prohibía os actos de conquista, denominándose a partir de entón os actos levados adiante polas forzas hispanas nos territorios aborixes coas palabras de pacificación.
Características dos conquistadores
Os conquistadores eran en xeral xoves, aínda que os caudillos non era nin xoves nin vellos.
A relación entre os soldados rasos e os caudillos que figuraban como xefes, era extremadamente vertical; serviles os primeiros e autoritarios os segundos. A autoridade do caudillo era asegurada polo encargo real, a experiencia e o control do botín. Nalgunhas ocasións, este tivo que recorrer a extremas proezas para asegurarse a súa autoridade, como Hernán Cortés cando mandou queimar as súas naves ou Francisco Pizarro cando trazou a raia coa súa espada na illa do Galo. A partir dese tipo de accións, a soldadesca comezou a velos como heroes, figuras lendarias. No caso da conquista do Perú, a disciplina mantívose férrea ata antes da repartición do botín. Logo diso, desatáronse as baixas paixóns, asasinatos, actos de indisciplina e guerras civís.
A conquista de América pola coroa de Castela
miniatura|Fundación de [[Santiago de Chile polo conquistador Pedro de Valdivia.]]
Os cronistas españois presentaron a Conquista de América como un feito marabilloso, digno de eloxio e sucedido nun espazo de tempo que non ten parangón coas conquistas realizadas por ningún outro pobo. Pola contra, os testemuños dos pobos indíxenas, os cronistas anglosaxóns e algún español, presentaron a Conquista de América como un feito desgraciado, moralmente cuestionable, movido pola ambición de ouro, no que destacan sobre todo a destrución e desaparición das culturas dos pobos orixinarios como un feito sen parangón.
Os historiadores destacaron o curto tempo en que sucedeu a chamada conquista de América pola coroa de Castela (ou España no sentido xeográfico e xeopolítico da época) pondo acento tamén na catástrofe demográfica en América tras a chegada dos europeos, no que as enfermidades traídas de Europa xogaron un papel decisivo e que en poucas décadas minguaron a poboación indíxena. As enfermidades movéronse aínda máis rápido que os conquistadores e ata moitas veces chegaron antes. Ese foi o caso do Imperio Inca que, para cando os conquistadores españois chegaron, xa fora decimado por unha epidemia de vexigas que ademais causou a morte do emperador (Huayna Cápac) desencadeando unha guerra civil.
Pola súa banda o historiador estadounidense Charles Mann di que España:
Algo similar fai o cronista Pedro Cieza de León en Crónica do Perú:
O mesmo Frei Bartolomé de las Casas que consideraba á Conquista de América como unha das «marabillas» do mundo, definíaa tamén como «a destrución das Indias» e describíaa do seguinte modo:
Factores
miniatura|Conquistador español, [[Pavillón da navegación de Sevilla, España.]] Aínda que os factores tecnolóxicos e culturais xogaron un importante papel nas vitorias e derrotas dos conquistadores, o factor decisivo foron as enfermidades traídas desde Europa, especialmente as vexigas, que en moitos casos aniquilaron nacións enteiras antes da chegada dos españois. Outro factor fundamental foi a habilidade dos conquistadores en explotar as diferenzas entre os propios pobos indíxenas, xa sexa apoiando a un dos bandos dunha guerra civil, como no caso do Imperio Inca, ou apoiándose nas poboacións sometidas polo pobo ao que se pretendía subxugar, sexa o caso do imperio Azteca.
Militarmente os conquistadores posuían algunhas vantaxes tecnolóxicas sobre os pobos orixinarios, especialmente as armas de fogo e o aceiro. Por outra banda as civilizacións orixinarias tiñan a vantaxe do poboamento, o espírito de liberdade e a vontade de permanecer independentes, que en moitos casos foi factor decisivo na derrota dos conquistadores.
En todos os casos as nacións indíxenas cuxa conquista pretendían os españois superaban a estes en número: en media os peninsulares nunca superaron o 2% da poboación de América. Con todo era habitual que os conquistadores realizasen alianzas con nacións inimigas para formar exércitos numerosos. O exército co que Hernán Cortés atacou Tenochtitlán estaba integrado por 200.000 soldados, dos cales menos do 1% eran españois.
A pesar de que moitas civilizacións americanas desenvolveran métodos avanzados para o tratamento e fundido dos metais (ouro, prata, bronce, estaño, cobre), este coñecemento aplicouse principalmente para a elaboración de obxectos relixiosos, artísticos e simbólicos, así como de utensilios domésticos de uso cotián. Só os quechuas e os purépechas elaboraban armas de cobre, pero estas non alcanzaban o fío e dureza do ferro e o aceiro. Os cascos e armaduras de ferro que utilizaron os conquistadores constituíron un importante factor de defensa persoal. Con todo, a depurada tecnoloxía téxtil das civilizacións andinas, que permitía tecidos de ata 500 fíos por polgada estruturados en capas sucesivas, permitiulles desenvolver eficientes armaduras de tecido acolchado (o escaupil) que foron adoptadas finalmente polos españois, abandonando os seus cascos e courazas metálicas, xa que estas non eran adecuadas para climas tropicais, tanto pola calor que daba aos portadores como pola corrosión que sufrían.
A arma principal dos exércitos andinos era a fonda, realizada con tecidos, coa que lanzaban pedras quentadas ata o vermello vivo, envolvidas en algodón e brea. Utilizando estas armas os quechuas arrasaron Cuzco ocupada polos casteláns en 1536.
250px|miniatura|esquerda|[[Arcabuz.]] No primeiro momento da conquista as armas de fogo e en especial os arcabuces causaron grande impresión debido ao estrondo. Pero o seu efecto militar foi escaso. As espadas de aceiro e de ferro, os coitelos e as armaduras demostraron ser moito máis efectivos militarmente. Por esta razón, cando alcanzaban o dominio dalgunha nación, os casteláns prohibían o acceso ás armas de ferro por parte dos poboadores sometidos.
Os animais foron outro factor militar. Por unha banda, a introdución do cabalo por parte dos españois, permitiulles nalgúns casos moverse con rapidez e lanzar rápidos ataques. Con todo nas zonas montañosas e selváticas, os europeos mostráronse menos adaptados tecnoloxicamente que as culturas amerindias, que utilizaban a llama e técnicas especiais para construír camiños e pontes adaptadas a ese tipo de terreos. Nalgúns casos os pobos orixinarios, principalmente en Norteamérica, a pampa e a Patagonia, apropiáronse do cabalo e desenvolveron técnicas de adestramento e monta propias, e volvéronse un factor decisivo para rexeitar aos conquistadores. Os conquistadores utilizaron tamén cans para rastrexar e atacar indíxenas e escravos na selva e nos bosques.
A forma de facer guerra dos casteláns, como a da maioría dos europeos era máis sanguenta e involucraba máis guerreiros que os que os indíxenas americanos estaban afeitos utilizar. As armas de ferro e aceiro producían lesións tan evidentes como as das frechas envelenadas. Ademais, algúns pobos orixinarios non tiñan o costume de matar xente no campo de batalla, senón que os capturaban e mantíñanos para ocasións de sacrificios rituais, ou comelos en festivos banquetes. Por iso é polo que as prácticas europeas na guerra adquirisen un carácter máis brutal.
Pero o factor decisivo na derrota das civilizacións americanas foi o colapso demográfico. Entre os investigadores e sectores sociais non hai consenso sobre as causas dese colapso, atribuíndoos uns a un xenocidio, outros á introdución de novas enfermidades e un terceiro grupo a unha combinación de ambas as causas. O investigador norteamericano H. F. Dobyns calculou que un 95% da poboación total de América morreu nos primeiros 130 anos logo da chegada de Colón. Pola súa banda, Cook e Borak, da Universidade de California, Berkeley, estableceron logo de décadas de investigación, que a poboación en México diminuíu de 25,2 millóns en 1518 a 700 mil persoas en 1623, menos do 3% da poboación orixinal. En 1492 o conxunto dos reinos peninsulares non superaban os 10 millóns de persoas.
Hai un certo consenso en considerar que o colapso demográfico da poboación orixinal de América foi a causa principal da súa derrota militar. Steven Katz dixo respecto diso:
O historiador estadounidense Charles Mann di que España "non vencería ao Imperio (Azteca) se, mentres Cortés construía as embarcacións, Tenochtitlán non fose arrasada polas vexigas na mesma pandemia que posteriormente arrasou o Tahuantinsuyu... A gran cidade perdeu polo menos a terceira parte de poboación por mor da epidemia, incluído Caitlahuac".
miniatura|250px|Francisco Pizarro Algo similar sucedeu co Imperio Inca, derrotado por Francisco Pizarro en 1531. A primeira epidemia de vexigas foi en 1529 e matou entre outros ao Emperador Huayna Cápac, pai de Atahualpa. Novas epidemias de vexigas declaráronse en 1533, 1535, 1558 e 1565, así como de tifo en 1546, gripe en 1558, difteria en 1614 e sarampelo en 1618. Dobyns estimou que o 90% da poboación do Imperio Inca morreu nesas epidemias.