cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A.C. Milan
Dos inicios á segunda posguerra
Ao ano seguinte, o Milan coróase campión de Italia, interrompendo a serie de vitorias consecutivas do Genoa, derrotado na final por 3-0. Para o segundo título do campionato habería que esperar ata o 1906, cando o rival a bater foi a Juventus, que se negou a disputar o partido de desempate, pois non aceptaron a escolla do campo de xogo por parte da FIF, o campo do US Milanese.
A terceira vitoria chegaría no 1907, grazas ao primeiro posto na ronda final, na que participaron tamén Torino e Andrea Doria.
A pesar dos éxitos, un grupo de socios desconformes coa afiliación de xogadores estranxeiros deixou o Milan para fundar un novo equipo, o Football Club Internazionale Milano. Despois da separación o Milan conseguiu dous scudettos, os de 1910-1911 e 1911-1912, ambos contra o Pro Vercelli, mentres que en 1916 os rossoneri fixéronse coa Copa Federale (Coppa Federale). Nas temporadas seguintes, o equipo gañou dúas veces os campionatos rexionais pero non tivo éxito nas fases nacionais.
En 1936 o equipo toma o nome de Milan Associazione Sportiva, cambiada de novo en 1939, cando as autoridades fascistas impuxeron a italianización do nome pasando a ser ''Associazione Calcio Milano. A comezos da posguerra e outra vez co nome de Milan Associazione Sportiva'', conseguen o cuarto posto na 1946-1947 e o título simbólico de campións de inverno na tempada seguinte. esquerda|miniatura|Herbert Kilpin, cofundador e primeiro adestrador do Milan. Os anos cincuenta e sesenta miniatura|Gren, Nordahl e Liedholm: os Gre-No-Li O cuarto scudetto chegou na tempada 1950-1951, tras 44 anos de espera, xunto coa prestixiosa Copa Latina de 1951, grazas aos goles do célebre trío sueco Gre-No-Li (formado por Gunnar Gren, Gunnar Nordahl e Nils Liedholm) e ás paradas de Lorenzo Buffon, baixo a dirección do técnico húngaro Lajos Czeizler. Nos seguintes anos uníronse ao equipo outros campións como Schiaffino, Bagnoli, Luigi Radice e Cesare Maldini, que capitaneados por Nils Liedholm estiveron entre os protagonistas das vitorias da Copa Latina de 1956 e doutros tres campionatos (1954-1955, 1956-1957 e 1958-1959). En 1958 o Milan alcanza a súa primeira final de Copa de Europa, perdendo 3-2 no tempo engadido, contra o gran Real Madrid, vencedor das primeiras cinco edicións do torneo.
Na tempada 1961-1962, o Milan faise co seu oitavo título con Nereo Rocco no banquiño, o goleador José Altafini na dianteira e un noviño Gianni Rivera no campo. miniatura|Nereo Rocco coa Copa de Europa e a Copa Intercontinental de 1969 Cambiada, ao inicio da seguinte tempada, a denominación a Milan Associazione Calcio, o club obtén o primeiro éxito continental ao vencer 2-1 ao Benfica en Wembley con dobrete de Altafini. Cesare Maldini foi o primeiro capitán dun equipo italiano en levantar a Copa de Europa. O 16 de novembro de 1963, os rossoneri, con Giuseppe Viani de adestrador (tras a marcha de Rocco ao Torino), perderon por 1-0 o partido de desempate da Copa Intercontinental, xogado no estadio de Maracanã, contra o Santos de Pelé. Esta foi a última tempada baixo a presidencia de Andrea Rizzoli, que dimitiu tras 9 anos nos que gañou 4 scudettos, unha Copa Latina, unha Copa de Europa e edificou o centro deportivo de Milanello.
Os anos 70 iniciáronse con 3 segundos postos consecutivos na liga, dous dos cales se obtiveron despois de grandes remontadas de Inter (1970-1971) e Juventus (1972-1973). En particular na 1972-1973 os rossoneri perderon un campionato que parecía xa gañado, a causa dunha amarga derrota na "Fatal Verona". Os segundos postos non obstante, foron compensados polas consecucións de dúas Copas de Italia (1971-1972 e 1972-1973) e da segunda Recopa de Europa (1972-1973). miniatura|Os irmáns Baresi, Giuseppe "Beppe" coa camisola do Inter e Franchino "Franco" coa do Milan en 1980 Despois de varias temporadas non moi boas, a chegada de Nils Liedholm ao banquiño e o 4º posto na tempada 1977-1978, tempada na que debutou Franco Baresi, precederon á conquista do décimo título de liga na 1978-1979. O equipo, dirixido no campo por Gianni Rivera, na súa última tempada como futbolista, puido coa competencia do duro Perugia de Ilario Castagner que acabou a temporada imbatido e conseguiu o codiciado "scudetto da estrela" (por ser o décimo titulo).
Os anos 80 comezaron co primeiro descenso á Serie B e coa expulsión do presidente Felice Colombo tras o escándalo do Totonero, unha trama de apostas e amaño de partidos que afectou a varios equipos e que mandou á segunda categoría a Milan e Lazio. O rápido retorno á máxima categoría gañando o campionato de Serie B 1980-1981 foi seguido dunha temporada pésima na que o equipo volveu descender, esta vez sobre o campo, tras acabar en antepenúltima posición con 24 puntos en 30 partidos. O retorno á Serie A foi outra vez inmediato, pero o Milan, despois dalgunhas temporadas de transición, nas que debutou en Udine un Paolo Maldini de 16 anos, tivo que afrontar unha gran crise societaria. Á sociedade, fortemente endebedada e en risco de quebra, chegou o empresario milanés Silvio Berlusconi, quen rematou co déficit económico. esquerda|miniatura|Arrigo Sacchi durante a súa etapa milanista Na tempada seguinte chegaron Roberto Donadoni, Dario Bonetti, Giuseppe Galderisi, Daniele Massaro e Giovanni Galli, e tras unha tempada de adaptación, a marcha de Liedholm e o quinto posto final, o Milan apostou polo novo técnico Arrigo Sacchi e contratou as dúas estrelas holandesas Marco van Basten e Ruud Gullit, Balón de Ouro 1987. Sacchi, despois dun inicio difícil, guiou o equipo á remontada sobre o Napoli e á vitoria final. Tal suceso foi o preludio a un trienio de ouro no que os rossoneri se adxudicaron dúas Copas de Europa (1989, 1990), dúas Supercopas de Europa (1989, 1990), dúas Copas Intercontinentais (1989, 1990) e a Supercopa italiana 1989. O Milan de Sacchi, inspirado no fútbol total, revolucionou e a práctica e a mentalidade futbolística.
Dos anos noventa a hoxe
Excluído das competicións europeas, o Milan centrouse no campionato nacional 1991-1992, que conseguiu gañar sen sufrir ningunha derrota. O ano seguinte gañou o segundo scudetto consecutivo e a Supercopa italiana e volveu como protagonista á escena europea, chegando a disputar a final da Champions League, onde foi novamente derrotado polo Olympique de Marseille.
Substituíndo ao Olympique de Marseille, descualificado tras o Caso Valenciennes-Olympique Marsiglia, os rossoneri perderon os dous partidos que valían os títulos da Supercopa de Europa 1993 (2-1 contra o Parma) e da Copa Intercontinental (3-2 contra o São Paulo). A 1993-1994 foi non obstante, memorable, logrando un dobrete scudetto-Champions League, esta última gañada contra o Barcelona de Johan Cruyff por 4-0. O Milan conquistou tamén a Supercopa italiana 1994 e a Supercopa de Europa 1994, pero perdeu por 2-0 a Copa Intercontinental contra os arxentinos de Vélez Sársfield e por 1-0 a final de Liga de Campións 1994-1995, gañada polo Ajax de Louis van Gaal. Ao remate da tempada 1995-1996, Fabio Capello deixou o seu posto no banquiño ao uruguaio Óscar Tabárez.
Nos dous anos seguintes, o equipo, do que marchou Tabárez en decembro de 1996 para volver Arrigo Sacchi, e do que este último marchou no verán de 1997 para que volvera Fabio Capello, viviu unha fin de ciclo, marcada por unha crise de resultados e posicións decepcionantes no campionato. En 1998 logra alcanzar a final de copa tras 8 anos e cae derrotado. A fichaxe do técnico Alberto Zaccheroni, que guiou o equipo ao seu 16º scudetto parecía dar inicio a un novo ciclo de triunfos pero o club non conseguiu dar continuidade aos bos resultados. Tras pasar polas mans de Cesare Maldini, o equipo incorporou na 2001-2002 ao exfutbolista rossonero Carlo Ancelotti, que inaugurou outra etapa de éxitos. Baixo a súa dirección, despois da semifinal da Copa da UEFA 2001-2002, en 2003 volveu ás vitrinas milanistas a Liga de Campións, que non se conseguía desde había 9 anos. Foi no estadio de Old Trafford de Manchester, aos penaltis e ante a Juventus. Tres días despois o Milan gañaba a única Copa de Italia da era Berlusconi, a quinta da historia rossonera.
Na tempada 2003-2004, na que a entidade pasou a chamarse Associazione Calcio Milan, as vitrinas aumentaron coa incoporación da 17ª liga e 4ª Supercopa europea, gañada no estadio Luís II de Montecarlo 1-0 fronte ao Porto de José Mourinho, mentres que perderon aos penaltis tanto a Supercopa italiana de 2003 contra a Juventus como a Copa Intercontinental 2003 contra Boca Juniors. Na Liga de Campións da UEFA 2003-04 o Milan sufriu unha amarga eliminación en cuartos de final fronte ao Deportivo da Coruña, tras vencer 4-1 en San Siro o equipo caeu derrotado en Riazor por un contundente 4-0.miniatura|Paolo Maldini levanta a Champions League da tempada 2002-2003 esquerda|miniatura|O Milan celebra a súa sétima Champions League no 2007 Son da tempada 2004-2005 a vitoria da Supercopa italiana, o segundo posto en liga e a derrota na final da Liga de Campións, contra o Liverpool, que na segunda parte remontou un 0-3 e gañou nos penaltis. Ao remate da tempada 2005-2006 (na que quedou segundo na liga) o Milan viuse envolto no escándalo Calciopoli, sufriu unha penalización de 30 puntos que o deixou terceiro, e outra penalización de 8 puntos a descontar na seguinte tempada.
Na 2006-2007 o Milan alcanza de novo a final da Liga de Campións, a undécima da súa historia, e esta vez vence ao Liverpool con dous goles de Filippo Inzaghi. Era a sétima vitoria neste torneo. Kaká, Balón de Ouro 2007, foi o máximo goleador da competición con 10 goles. Na 2007-2008 o Milan adxudícase a súa quinta Supercopa de Europa e o seu primeiro Mundial de Clubs da FIFA, últimos triunfos de Ancelotti, que ao remate da 2007-2008, marcada tamén pola retirada de Paolo Maldini, deixou o seu lugar ao exfutbolista Leonardo, na súa primeira experiencia como adestrador.
No verán de 2010 chegou ao banquiño Massimiliano Allegri, que guiou ao equipo á vitoria no campionato italiano 2010-2011, no que coa axuda dos goles da nova adquisición Zlatan Ibrahimović, consegue o 18º scudetto da súa historia. No 2011 o Milan gaña tamén a súa sexta Supercopa italiana, vencendo en Pequín ao Inter por 2-1. Durante a xestión de Allegri acadan na liga un segundo posto no 2012 e un terceiro no 2013. En xaneiro de 2014, Allegri é substituído por Clarence Seedorf. Nos tres anos seguintes dirixiron o equipo o holandés, Filippo Inzaghi e Siniša Mihajlović, pero o club vive unha época de declive, un pouco suavizado por alcanzar a final da Copa de Italia 2015-2016, despois de 13 anos. Pero foi derrotado pola Juventus. Baixo a batuta de Vincenzo Montella, en decembro de 2016 os rossoneri, desadxudicáronse en Doha, a penaltis contra a Juventus, a súa sétima Supercopa de Italia, conquistando o último trofeo oficila da era Berlusconi. O 13 de abril de 2017 fíxose oficial a cesión do 99,93% da sociedade á Rossoneri Sport Investment Lux, converténdose en presidente o empresario chinés Li Yonghong.
Na tempada 2017-2018, despois dun comezo peor do esperado, Montella foi substituído por Gennaro Gattuso.
Xogadores famosos
miniatura|dereita|200px|Paolo Maldini (1984–2009 ) miniatura|dereita|200px|Alessandro Nesta (2002–2012 ) miniatura|dereita|200px|Kaká (2003–2009)
O Vilar, Castrelo, Vimianzo
O Vilar é un lugar da parroquia de Castrelo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 9 mulleres.
Bronquio
miniatura|dereita|Vista frontal das cartilaxes da [[larinxe, a traquea e os bronquios.]] miniatura|dereita| 1. [[Traquea (vertebrados)|Traquea<BR>2. Bronquio principal<BR>3. Bronquio lobular<BR>4. Bronquio segmentario<BR>5. Bronquíolo<BR>6. Conduto alveolar<BR>7. Alvéolo.]] miniatura|dereita|Sección dun bronquio secundario humano. miniatura|dereita|Sección transversa do tórax que mostra as relacións da arteria pulmonar.
Os bronquios son as vías respiratorias que conducen o aire desde a traquea ao interior dos pulmóns. Ramifícanse formando bronquios cada vez de menor diámetro ata que orixinan os bronquíolos, que dan paso aos condutos alveolares e alvéolos. Nos bonquios non ten lugar ningún intercambio de gases, o cal se produce nos alvéolos.
Anatomía
A traquea humana divídese formando dous grandes bronquios, os bonquios primarios ou principais esquerdo e dereito, a nivel do ángulo esternal e da 5ª vértebra dorsal ou torácica (ou dúas vértebras máis arriba ou abaixo, dependendo do estado de inspiración ou expiración). O bronquio principal dereito é de maior diámetro, máis curto e algo máis vertical ca o esquerdo.
As sucesivas divisións da árbore bronquial son as seguintes:
Pódense resumir as ramificacións principais da árbore bronquial así :
Histoloxía
Os bronquios están reforzados por aneis incompletos de cartilaxe hialina, que conforme os bronquios se fan menores, adquiren forma de pequenas placas illadas nos bronquios pequenos e finalmente chegan a desaparecer. Hai fibras de músculo liso arredor de todo o bronquio, organizado en forma de feixes entrelazadas. Nas porcións máis distais da árbore bronquial o músculo liso está adelgazado, pero sempre está presente. A medida que aumenta o número de ramificacións na árbore bronquial, a cantidade de cartilaxe hialina das paredes decrece ata chegar a estar ausente nos bronquíolos máis pequenos, e á vez acrecéntase a cantidade de músculo liso.
Os condutos alveolares e alvéolos constan fundamentalmente dun epitelio escamoso simple, que facilita a difusión do oxíxeno e o dióxido de carbono a través del.
Enfermidades relacionadas
Defínese bronquite como a inflamación dos bronquios. Hai dous tipos principais: aguda e crónica. A bronquite aguda está causada xeralmente por infeccións bacterianas ou víricas. A crónica é unha forma de enfermidade obstrutiva pulmonar crónica, xeralmente asociada co hábito de fumar ou con exposicións a longo prazo a substancias irritantes.
A asma é unha hiper-reactividade dos bronquios cun compoñente inflamatorio, a miúdo en resposta a alérxenos.
Aínda que o bronquio principal esquerdo sae da traquea formando un ángulo, o dereito é case unha continuación vertical da traquea, e isto predispón ao pulmón dereito a ter unha serie de problemas, como son:
As Burgas
As Burgas son uns mananciais de augas termais que se localizan na cidade de Ourense. Deles brotan unhas augas silicatadas, fluoradas, litínicas e hipertermais, a unha temperatura entre 64 e 68 °C cun caudal de 300 litros por minuto. Estas augas son aplicables a diferentes tipos de dermopatías.
Xunto coa catedral e a Ponte Maior, son un dos símbolos da capital ourensá, á que se lle deu en chamar "Cidade das Burgas". Estes mananciais foron declarados Conxunto Histórico-Artístico no ano 1975.
Composición da auga
A composición da auga das Burgas, segundo a análise feita polos doutores Souto e Bermejo en 1990, é a seguinte: miniatura|Composición química das augas das Burgas.
Orixe do nome
A orixe do nome das Burgas non está moi clara. Para algúns autores pode proceder de celta "beru" que quere dicir quente, pero a etimoloxía máis aceptada é a que provén do latín "burca" que quere dicir pía, en alusión ós baños utilizados polos romanos como balnearios.
miniatura|300px|A Burga de Abaixo.
Mananciais
Son tres mananciais: a Burga de Arriba, a máis antiga, de estilo popular e pertencente ó século XVII; a Burga do Medio, pegada ó muro e de estilo moderno; e a Burga de Abaixo, de estilo neoclásico, século XIX, con dous canos laterais e unha pía labrada no centro con outro cano. Tamén se atopa neste conxunto a réplica das catro aras romanas atopadas na cidade, a primeira delas en honor das Ninfas desas augas ofrendada por Calpurnia Abana Aeboso, que é o primeiro nome coñecido dun habitante da cidade de Ourense.
Como dato curioso podemos comentar que antigamente as paisanas usaban a fonte para escaldar os polos e quitarlle así as plumas de forma máis doada.
Tampouco está clara a orixe destes mananciais: unha lenda di que nacen debaixo da capela do Santo Cristo, na Catedral, e outra di son causadas por un volcán en repouso que está na base do Montealegre e que nalgún momento podería chegar a estoupar. Tamén se di que a alta temperatura das augas se debe a que o manancial se atopa xusto por riba do inferno.
A comezos de 2005, por mor dunhas escavacións non autorizadas asociadas á construción dun novo balneario, resultou perforado un dos pozos que alimentan as Burgas, perdéndose un 40% do caudal, e secando un dos canos principais das fontes polas que xorden as augas.
O 28 de xullo do 2010 inaugurouse a nova piscina termal na Burga do Medio, obra do arquitecto galego César Portela. Ó principio, esta piscina termal era de pago, pero en xaneiro do 2013, converteuse nunha piscina termal gratuíta.
Lendas
Conta a lenda que había un ermitán chamado Pedro en Ribadavia, que era quen traía as augas quentes a esta vila. Un día enfermou e creu morrer, pero un pastor que andaba por aí chamou un médico e curou. Desde aquela, Pedro e o pastor fixéronse amigos e este leváballe comida ó ermitán. Había tamén unha moza, Aurora, filla dun adegueiro, que estaba namorada do pegureiro, se ben este rexeitábaa por crer que a moza era unha enviada do demo. Aurora, para vingarse do desprezo do mozo, roubou un cáliz na igrexa e agochouno no zurrón do mozo, acusándoo por ladrón, polo que foi perseguido polos veciños de Ribadavia, apedreado e morto.
Cando Pedro o soubo, desviou as augas quentes desde Ribadavia a Ourense, e fixo que xurdiran nas Burgas. El mesmo marchou a vivir a esta cidade.
Outra lenda conta que unha muller nonb gardou o descanso debido dos días festivos e foi lavar a roupa ás Burgas o día de Santo Antón, asegurando que, xa que o Santo non lle ía lavar a roupa, tería que facelo ela. Pero no momentyo de meter as mans na auga, sufriu a amputación dun brazo. Dise que ese brazo se conservaba no convento de San Francisco desta cidade.
Hugo II de Borgoña
miniatura| Hugo II de Borgoña, tamén coñecido como "O Pacífico" Hugo II de Borgoña ou Hugo Borrel, nado en 1084 e finado en 1143, foi duque de Borgoña (1103 - 1142).
Traxectoria
Era o terceiro fillo do duque Odón I de Borgoña e da súa esposa Sibila de Borgoña. Era neto por liña paterna do infante Henrique de Borgoña e Sibila de Barcelona, e por liña materna de Guillerme I de Borgoña e Estefanía de Longwy.
Matrimonio de descendencia
Casou en 1115 con Felicia-Matilda de Mayenne, filla de Bosón I de Turena. Desta unión naceron:
A Irixe, Aranga, Aranga
A Irixe é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña un habitante (un home).
Lingua nuu-chah-nulth
É a primeira lingua dun pobo indíxena da costa noroeste do Pacífico en ser documentada en fontes escritas. Na década de 1780, Vancouver, Quadra, e outros exploradores e comerciantes europeos frecuentaron Nootka Sound e outras comunidades nuu-chah-nulth, facendo rexistros das súas viaxes. Entre 1803 e 1805 John R. Jewitt, un ferreiro inglés, foi retido polo xefe Maquinna en Nootka Sound. Fixo un esforzo por aprender a lingua, e en 1815 publicou unhas memorias cun breve glosario de termos.
IUPAP
Ten Comisións internacionais, Comisións internacionais asociadas e participa en Comisións mixtas con outras Unións Científicas.
A IUPAP é membro do Consello Internacional para as Ciencias (ICSU, International Council for Science).
Carmen Rodríguez de Legísima
Carmen Rodríguez de Legísima, nada no Pazo de Lousado na parroquia de Loeda do concello ourensán de Piñor en 1896 e finada en Vigo o 10 de xullo de 1980, foi unha pintora galega.
Traxectoria
Carmen foi a filla máis nova nunha familia numerosa, acomodada, de terratenentes e xuristas, conservadora e moi católica. A condición de militar do pai levounos a trasladar o domicilio en varias ocasións, a Tui, A Coruña, Ourense e finalmente a Vigo. Estudou maxisterio en Madrid, que non exerceu, e aprendeu a pintar de xeito autodidacta.
Os retratos e bodegóns de Legísima son de pincelada grosa e forte colorido.
Nishio
Nishio (西尾市, にしおし, Nishio-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó suroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Mikawa, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 75,78 km² e a poboación de 107.201 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.410 h/km².
José Malhoa
José Vital Branco Malhoa, máis coñecido coma José Malhoa, nado en Caldas da Rainha o 28 de abril de 1855 e finado en Figueiró dos Vinhos o 26 de outubro de 1933, foi un pintor e profesor portugués.
Nishio
O concello de Nishio limita cos concellos de Hekinan, de Anjō, de Okazaki, de Kōta, de Kira e de Isshiki.
José Malhoa
Traxectoria
Con 12 anos entrou na escola de Belas Artes, onde destacaría polas súas enormes facultades e calidades artísticas.
Resident Evil 4
Resident Evil 4 é un videoxogo pertencente á serie Resident Evil, que foi lanzado para PlayStation 2, Nintendo Game Cube, Nintendo Wii e PC. Trátase dun "survival horror", semellante aos xogos precedentes desta serie. Non obstante, producíronse cambios severos respecto a entregas anteriores, tanto a nivel técnico, de ambientación, de xogabilidade e argumento. Presenta menos lazos coas historias anteriores e opta por un cambio na mecánica de xogo. Suprímense os anteriores zombis infectados polo virus T e xorde unha nova ameaza, as denominadas "Pragas". As "Pragas" son unha serie de parasitos que infectan ao individuo estendéndose a través do Sistema Nervioso e tomando control do organismo. Existen diversos tipos de parasitos cuxos efectos varían dependendo do suxeito e cepa da "Praga".
José Malhoa
Traxectoria
Realizou numerosas exposicións, tanto en Portugal como no estranxeiro, principalmente nas cidades de Madrid, París e Río de Xaneiro. Foi pioneiro do naturalismo en Portugal, tendo integrado o Grupo do Leão. Destacou tamén por ser un dos pintores portugueses que máis se aproximou á corrente artística impresionista.
Foi o primeiro presidente da Sociedade Nacional de Belas Artes e foi condecorado coa Gran Cruz da Orde de Santiago. En 1933, ano da súa morte, foi creado o Museo de José Malhoa en Caldas da Rainha. miniatura|O Fado, [[1910.]]
Resident Evil 4
Argumento
Anos despois do incidente que asolou Raccoon City (Resident Evil 2 e 3), Leon S Kennedy comeza a traballar de escolta do presidente dos Estados Unidos. A filla do presidente é secuestrada e Leon é enviado a unha localidade española a investigar e rescatar á moza, chamada Ashley. Leon atópaa nesa localidade e rescátaa das mans dunha seita que pretendía chantaxear ao presidente e espallar un parasito por todo o mundo.
Diferenzas coas entregas anteriores
En primeiro lugar, existen diferenzas notables a nivel técnico, cun motor gráfico máis avanzado. A cámara cambia de posición e deixa de ser fixa. Agora colócase no ombreiro do protagonista permitindo apuntar de xeito máis preciso. O eixo argumental anterior é parcialmente abandonado, deixando de lado á corporación Umbrella e incorporando novos inimigos e novas ameazas.
Diferenzas entre versións
A versión orixinal do xogo foi lanzada en Europa en marzo do ano 2005 para Game Cube en dous discos. A finais do 2005 púxose á venda unha versión para PlayStation 2, cun apartado técnico de menor calidade e novos extras (novas misións etc). En marzo do 2007, Ubisoft lanzou unha versión para PC, que a xuízo da prensa especializada era inferior ás versións de videoconsolas. O mesmo ano 2007, Capcom produciu unha versión para Wii, denominada Resident Evil 4: Wii Edition, cun mellor apartado técnico cas outras versións e todos os extras, ademais da posibilidade de xogar co control propio de Wii. No ano 2009 unha versión foi lanzada para o Iphone e Ipod, adaptado ás menores capacidades técnicas destes dous aparellos.
En 2011, Capcom relanzou Resident Evil 4, en formato de alta definición e incluíndo trofeos e logros nas plataformas dixitais Playstation Network e Xbox Live.
Crítica
En xeral, foi moi boa, acadando en Metacritic un 96 na versión de Game Cube, un 96 tamén, na versión de PlayStation 2 , un 76 na versión de PC e un 91 na versión de Wii
Vendas
As vendas foron as seguintes segundo VGChartz:
1373
Mortes
Historia ano a ano
Győr-Moson-Sopron
dereita|300px Győr-Moson-Sopron é o nome do condado administrativo (megye) situado no noroeste de Hungría, na fronteira con Eslovaquia e Austria. Limita cos condados húngaros de Komárom-Esztergom, Veszprém e Vas. A capital do condado de Győr-Moson-Sopron é Győr.
Cidades con dereitos de condado
miniatura|dereita|Fotografía aérea de Győr miniatura|dereita|Fotografía aérea de Sopron
Vilas principais
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
1. FC Kaiserslautern
O '''1. Fußball-Club Kaiserslautern e. V., coñecido como 1. FCK, FCK, ou simplemente Kaiserslautern''', é un club de fútbol alemán da cidade de Kaiserslautern. Foi fundado en 1900 e compite na 2. Bundesliga. O seu campo é o Fritz-Walter-Stadion, con capacidade para 49 780 espectadores.
Joly Braga Santos
Traxectoria
A música, que xa escoitaba aos dous anos de idade, é a primeira forma artística de que se lembra. Agradáballe que lle ofrecesen instrumentos musicais e o seu pai, ao decatarse da súa predilección pola música, levábao aos concertos e á opera. A Joly gustábanlle especialmente as óperas con coro.
Aos cinco anos comezou a tocar nun violín para nenos. O seu apego ao instrumento parecía levalo a unha carreira de violinista profesional. En verdade, chegou a estudar violín e composición no Conservatorio de Lisboa, onde foi alumno de Luís de Freitas Branco. Outra persoa que contribuíu moito na súa formación foi o mestre Pedro de Freitas Branco, dando a coñecer a obra de Braga Santos en todo o mundo. O propio compositor lembra: «El axudoume dunha forma inmensa e abriu o camiño á formación que máis tarde eu viría ter.»
Casalnovo, Carreira, Ribeira
Casalnovo é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Joly Braga Santos
Traxectoria
Durante a súa xuventude, o contexto de guerra mundial de entón impediu un contacto máis próximo do compositor coa cultura musical europea. Joly Braga Santos procurou así inspiración na tradición portuguesa, especialmente na obra do seu mestre Luís de Freitas Branco. O antigo folclore portugués e o polifonismo renacentista está ben presente no seu primeiro período, durante o cal compón as súas primeiras catro sinfonías. O talento de Joly demóstrase polo feito de que as referidas obras foron compostas entre os 22 e os 27 anos e inmediatamente executadas pola Orquestra Sinfónica da Emisora Nacional. Antes de cumprir os 20 anos, o compositor traspuxo para música textos de Antero de Quental, Fernando Pessoa e Luís de Camões, que volverían a ser fonte de inspiración da súa 6ª Sinfonía. Con todo xa na 4ª sinfonía usara un poema de Vasconcellos Sobral no seu epílogo, tema ese que chegou a ser proposto para Himno Mundial da Xuventude.
Arien
Arien é un personaxe ficticio pertencente ao legendarium de J. R. R. Tolkien. Trátase dunha doncela que os Valar escolleron entre os Maiar para guiar a nave do sol. Nos días das árbores de Valinor, Arien foi quen tumbou á árbore Laurelin. Dise que ela é máis forte que Tilion, o Maia elixido para guiar á Lúa, xa que ela é un espírito de lume e é quen de aturar a calor de Laurelin. Os seus ollos eran tan brillantes que nin os elfos podían ollala por moito tempo.
Félix Álvarez Arganzúa
Félix Álvarez Arganzúa, nado na Coruña o 28 de outubro de 1895 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1979, foi un militante anarcosindicalista galego.
Joly Braga Santos
Traxectoria
O contacto con Europa acontece coa súa viaxe a Italia, país onde foi bolseiro para estudar musicoloxía, composición musical e dirección de orquestra. Estudou con Virgílio Mortari, Gioachino Pasqualini, Alceo Galliera e Hermann Scherchen, cuxo Curso Internacional de Rexencia frecuentou con Luigi Nono, Bruno Maderna e Fernando Corrêa de Oliveira.
No seu regreso a Portugal, Joly tornouse unha figura recoñecida na dirección de orquestra e durante un longo período de tempo deixou de lado a composición. El refírese a esa fase como un período "sabático", antes de volver en 1965 a súa maior creación: a Quinta Sinfonía. Esta obra foi o seu último traballo puramente orquestral, pois a Sexta Sinfonía foi composta para coro e soprano.
Félix Álvarez Arganzúa
Traxectoria
Fillo de Félix Álvarez Seijas. Emigrou a Arxentina sendo mozo e retornou á Coruña en 1915. Destacou como militante libertario nos anos da República como integrante do Sindicato de Camareros y Cocineros Marítimos La Cosmopolita, do que foi directivo. Simpatizou co sector moderado da Confederación. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, estivo agochado até 1938, cando foi detido ao tentar saír nunha das fugas organizadas por Despertear Marítimo. Foi xulgado na Coruña por rebelión e condenado a cadea perpetua. Saíu en liberdade en 1941, militou na clandestinidade na CNT, formou con Juan García Durán e Fernando López Mantiñán o primeiro comité clandestino da CNT da Coruña, e en 1946 figuraba como secretario do comité da CRG na clandestinidade. Foi detido no verán de 1946, pero conseguiu fuxir do cuartel da Garda Civil. Marchou a Noia onde o protexeu o capataz das minas de San Fins, Miguel Sangenís. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Viviu en Madrid con nome suposto. En 1957 foi novamente detido, e ao saír da prisión de Vigo en 1958 retornou á Coruña.
Vida persoal
Casou con Rosa Fiaño Rey, que finou o 5 de febreiro de 1936, e foi pai de Félix, Purificación, Dolores, Francisco, Alfredo, Isolina, Jaime e Roberto Álvarez Fiaño.
Joly Braga Santos
Traxectoria
Neste momento, o compositor portugués estaba xa bastante familiarizado coa mudanza de estilo musical resultante do período de posguerra, apoiando aqueles que compuñan nun idioma máis agresivo e moderno. Braga Santos tamén proxectou a súa carreira nese sentido, sen perder nunca a calidade melódica que fai a súa música tan brillante, misturándoa apenas cun pouco daquela aspereza que aparecía entón na música mundial. Neste período compuxo a ópera Trilogia das Barcas, baseada en Gil Vicente e estreada en 1970 no Festival da Gulbenkian, constituíndo unha das grandes obras de sempre do repertorio lírico portugués.
A música de Joly Braga Santos pode ser vista principalmente como unha fusión de varios estilos europeos, particularmente da Europa Occidental. Mais el mesmo dixo: «Desde sempre entendín que tiña que crear o meu propio estilo e a miña música debía ser o resultado desa creación». A melodía era para el a razón de ser da música.
Alén da vasta obra musical, Braga Santos pertenceu aínda ao Gabinete de Estudos Musicais da Emisora Nacional, foi Director da Orquestra Sinfónica do Porto, Mestre Asistente e de Captación da Orquestra Sinfónica da RDP, profesor de Composición do Conservatorio Nacional de Lisboa, crítico e articulista, entre outros do Diário de Notícias e fundou aínda a Juventude Musical Portuguesa.
O musicólogo João de Freitas Branco, autor da obra de referencia da historia da música portuguesa, salientou a xenerosidade cultural do maior sinfonista portugués. «El é o inverso do artista que se dirixe só a minorías privilexiadas. El quería que moitas persoas viñesen a gozar da súa arte». Comunicar para el era esencial, contribuíndo niso o seu espírito aberto.
Elixido pola UNESCO como un dos 10 mellores compositores da música contemporánea de entón, Joly Braga Santos di de si mesmo, parafraseando a Stravinsky, «Non me considero compositor, mais si inventor de música».
Pai dunha familia moi unida, adoraba as súas fillas, a quen chamaba as súas «marabillas pequeniñas».
Morreu en Lisboa, no ano 1988.
Henry Walker
William Henry Walker, nado o 9 de outubro de 1987 en Huntington, Virxinia Occidental, e anteriormente coñecido coma Bill Walker, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Shiga Lakestars da B.League. Mide 1,98 metros de altura e xoga na posición de ala.
Instituto
Walker estudou durante tres anos na North College Hill High School, sendo en todos eles titular no seu equipo, e considerado coma un dos dez mellores escolares do país. Nese período conseguiu varios galardóns, coma aparecer no segundo equipo All-America da revista PARADE en 2006, no mellor quinteto dese ano entre os xogadores de instituto para EA Sports, ou no mellor quinteto do estado de Ohio elixido polos adestradores, entre outros galardóns.
Vilagamelle, Cabreiros, O Corgo
Vilagamelle é un lugar da parroquia de Cabreiros no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Henry Walker
Universidade
Na tempada 2007-08, Walker promediou 16,1 puntos e 6,3 rebotes en 31 partidos disputados. Igualou a súa mellor marca anotadora nun partido o 23 de febreiro de 2008 ante Baylor, anotando 31 puntos e capturando 11 rebotes, que sumados aos do seu compañeiro de equipo Michael Beasley conseguiron 75 dos 86 puntos dos Jayhawks. No total da súa traxectoria universitaria promediou 14,9 puntos e 5,9 rebotes por partido.
O 14 de abril anunciou, xunto ao seu compañeiro Michael Beasley a súa intención de presentarse ao Draft da NBA.
Profesional
Foi elixido na 47ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Washington Wizards, quen pouco despois traspasarían os seus dereitos aos Boston Celtics. O 22 de agosto asinou o contrato con este equipo, onde levaría o dorsal 12 na súa camiseta.
O 18 de febreiro de 2010 foi traspasado aos New York Knicks xunto con J.R. Giddens e Eddie House a cambio de Nate Robinson e Marcus Landry. Foi cortado polos Knicks o 20 de abril de 2012.
O 21 de febreiro de 2015, asinou un contrato de dez días cos Miami Heat.
Jonathan Aspas
Jonathan Aspas Juncal, nado o 28 de febreiro de 1982 en Moaña, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista.
Traxectoria
Jonathan Aspas, natural de Moaña, é xogador de fútbol e milita no Alki Larnaca. É un xogador procedente da canteira do Real Club Celta de Vigo. Debutou co primeiro equipo do Celta de Vigo no partido de volta da Copa da UEFA que enfrontaba ó Celta contra o SL Benfica do ano 1999. Actúa como extremo, tanto dereito coma esquerdo e tamén o pode facer no lateral da defensa por ambos lados.
Persoal
É irmán do tamén futbolista Iago Aspas, primo de Adrián Cruz e de Aitor Aspas, e sobriño de Cristóbal Juncal Fervenza.
Distribución beta
miniatura|Distribución beta
En estatística a distribución beta é unha distribución de probabilidade continua con dous parámetros a e b cunha función de densidade para valores 0 < x < 1 discrita como
onde \Gamma é a función gamma.
O valor esperado e a varianza dunha variable aleatoria X con distribución gamma son
Dong Fang Hong 4 (bus)
O bus Dong Fang Hong 4 (abreviadamente DFH-4) é un tipo de bus para satélites fabricado en China.
Características
O bus DFH-4 está pensado para satélites de comunicacións de alta capacidade na órbita xeoestacionaria e estabilizados nos tres eixos. Desenvolvéronse dúas versións do bus: DFH-4E, unha versión de máis capacidade, e DFH-4S, específica para cargas máis modestas. O bus foi desenvolvido pola Chinese Aerospace Corporation (CASC) con colaboración europea. O bus pódese equipar cunha variedade de transpondedores en banda C, Ku e L, con sistemas multifeixe. O sistema de propulsión do bus é bipropelente.
Manuel García Adán
Manuel García Adán tamén coñecido coma Lolín, nado en Monforte de Lemos o 25 de xullo de 1925 e finado o 29 de xullo de 2012, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Despois de xogar no CD Lemos e no Arsenal de Ferrol fichou polo Celta de Vigo en 1948, equipo no que xogou oito tempadas. Despois militou cinco tempadas no San Fernando CD.
Liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid
miniatura|300px|[[Estación de Segovia-Guiomar, unha estación en pendente]] miniatura|300px|Tren de probas de Adif (Adif serie 330) en El Goloso (Madrid) dirixíndose cara Colmenar Viejo once días antes da apertura da LAV Madrid - Valladolid A Liña de Alta Velocidade Madrid - Segovia - Valladolid é unha liña de alta velocidade que se abriu ao servizo comercial o 23 de decembro de 2007, e constitúe o primeiro tramo que entrou en funcionamento dos corredores norte e noroeste do ferrocarril de alta velocidade en España.
Conexións
Segundo o PEIT 2005-2020 esta liña estará conectada coas seguintes:
Características
Esta liña está construída cunha plataforma preparada para a circulación de trens a 350 km/h, sinalización de tipo ERTMS II e ASFA dixital, franqueamiento de desvíos a 220 km/h e supón unha redución de máis de 70 km (28%) respecto ao trazado da Liña Xeral do Norte ou Imperial grazas aos túneles de San Pedro e de Guadarrama, de 9 e 28 km respectivamente. Reduciu os tempos de percorrido entre Madrid e Valladolid das 2:30 h a 56 min (velocidade media de 192 km/h). Ademais, grazas aos tres cambiadores de ancho duais que se instalaron en Chamartín, Valdestillas e Valladolid tamén reduciu os tempos de viaxe en todos os traxectos entre Madrid e o Norte-Noroeste de España.
Redución dos tempos de viaxe
Os trens Talgo foron substituídos por trens Alvia ao incorporar ás ramas de Talgo VII as novas cabezas da Serie 130 de Renfe, sendo así o conxunto do tren de rodaxe desplazable.
Así, estes trens pasan polo cambiador de ancho de Valdestillas ou de Valladolid para incorporarse á Liña Xeral do Norte desde esta liña de alta velocidade e viceversa reducindo o seu tempo de viaxe por redución da distancia e aumento da velocidade comercial no tramo Madrid-Valladolid.
O Talgo Madrid-Galicia desviouse máis tarde pola L.A.V. circulando ata o cambiador de Valdestillas, onde inviste o sentido da marcha e cambia de locomotora. Neste caso a redución de tempo foi menor, tan só 15-20 min, aínda que no tren Galicia-Madrid supuxo unha vantaxe o uso da liña ao poder recuperar mellor o atraso acumulado.
Velocidades máximas
As velocidades máximas admisibles na liña coa sinalización ERTMS II en servizo son as seguintes. Nótese que por agora só se autoriza a circular a un máximo de 300 km/h durante 147 km da liña (82% de toda a liña).
Nelson Valdez
Nelson Antonio Haedo Valdez, nado en Caaguazú o 28 de novembro de 1983, é un futbolista paraguaio. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Al Jazira Club.
Traxectoria
Formouse coma xuvenil no Primero de Mayo e no Club Atlético Tembetary, equipos do seu país de orixe. No ano 2000, pasou ao primeiro equipo do Tembetary, e fichou polo Werder Bremen no ano 2001. Pasou as dúas primeiras tempadas no equipo reserva. O 14 de setembro de 2004, debutou na UEFA Champions League nun partido contra o Inter de Milán.
En maio de 2006, asinou por 4 anos co Borussia Dortmund, onde coincidiría na tempada 2009-10, co seu compañeiro de selección Lucas Barrios. O derradeiro gol de Valdez co Borussia foi no empate por 1-1 contra o TSG 1899 Hoffenheim o 18 de abril de 2010.
En agosto de 2010, Valdez asinou un contrato por 3 anos co Hércules CF tras rexeitar ofertas de Rusia. Valdez converteuse na fichaxe máis cara da historia do Hércules, sendo traspasado por 3.5 millóns de euros. Rematou a súa primeira tempada co Hércules con 8 goles en 25 partidos, mentres que o equipo rematou 19º e descendeu á Liga Adelante.
Páxina web
miniatura|320 px|Captura dunha páxina web da [[NASA.]] Unha páxina web é un conxunto de ficheiros cun formato HTML, xunto con outros arquivos que conteñen imaxes, vídeos etcétera, todos eles aloxados nun servidor web público que permite acceder os mesmos en calquera momento. Estes arquivos son presentandos e interpretados no ordenador do usuario que os solicite a través dun navegador web. Xeralmente, están todos organizados dentro dun sitio web, ligados entre eles a través de hiperligazóns.
Historia
A primeira páxina web creouna Tim Berners-Lee e fíxose pública o 6 de agosto de 1991. A primeira páxina web en galego, dedicada á lingua e cultura galega e que xa morreu, fíxoa Xabier Canosa dende a universidade galesa de Aberystwyth en 1995.
Contidos dunha páxina web
Os contidos dunha páxina web, son organizados (maquetados) dentro dun ou varios arquivos HTML, e poden incluír outros tipos de arquivos diferentes, que lle dan o carácter multimedia e interactivo:
Acceso a páxinas web
Para acceder a unha páxina web, é necesario coñecer o identificador da mesma, e introducilo na barra de enderezos dun navegador web.
Nos seus inicios, o identificador dunha páxina, era unicamente un enderezo IP. Por poñer un exemplo, o enderezo IP 85.91.64.254, corresponde á páxina web da Xunta de Galicia (https://www.xunta.gal), de xeito que se introducimos na barra de enderezos dun navegador http://85.91.64.254 , accederemos á devandita páxina.
Cando xa se empezou a xeneralizar o uso das páxinas web, comprobouse que era difícil memorizar o enderezo IP que facía referencia a cada páxina web, polo que se creou outro sistema que permitía referenciar as páxinas web cun nome de dominio (ex. http://www.xunta.gal).
Todos os nomes de dominio almacénanse nun servidor DNS (Domain Name Server) xunto co seu enderezo IP, de xeito que ao introducir o nome de dominio este é consultado, nun paso previo, nun servidor DNS para coñecer cal é o seu enderezo IP. Logo, dun xeito transparente para o usuario, o navegador web solicita a páxina polo seu enderezo IP.
Almacenamento
Segundo o xeito de gardar e amosar os contidos, pódense diferenciar dous tipos de páxinas web:
Castro, Carreira, Ribeira
Castro é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Dong Fang Hong 5 (bus)
O bus Dong Fang Hong 5 (abreviadamente DFH-5) é un tipo de bus para satélites fabricado en China.
Características
O bus DFH-5 está pensado para grandes satélites de comunicacións de nova xeración na órbita xeoestacionaria e para satélites de observación terrestre estabilizados nos tres eixos. Entre as novas tecnoloxías que usa están a propulsión eléctrica, radiadores en rede e despregabres, un sistema de propulsión unificado, un controlador de enerxía de nova xeración e electrónica mellorada. O seu gran tamaño faino adecuado para ser lanzado mediante os foguetes CZ-5.
Guanina
A guanina é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra G. As outras catro bases son a adenina, a citosina, a timina e o uracilo. Forma os nucleótidos guanosina (Guo) e desoxiguanosina (dGuo), e os nucleótidos guanilato (GMP) e desoxiguanilato (dGMP). A guanina sempre se emparella no ADN coa citosina mediante tres pontes de hidróxeno.
Cryptomonas
Cryptomonas é un xénero de criptomónadas (ou criptófitas) establecido polo biólogo alemán Christian Gottfried Ehrenberg en 1831. É común en hábitats de augas salobres de todo o mundo e é frecuente en floracións nas zonas máis profundas de lagos. Cryptomonas encóntrase en varios ecosistemas mariños en zonas como Australia e Corea do Sur. As súas células son xeralmente marróns ou verdosas e teñen un característico suco con aspecto de fenda na súa parte anterior. Non se sabe que produzan toxinas. Son utilizadas para alimentar o pequeno zooplancto, o cal é a fonte de alimento de pequenos peixes en instalacións de acuicultura. Moitas especies de Cryptomonas só poden ser identificadas por secuenciación do ADN.
Estrutura xenómica
As especies de Cryptomonas conteñen catro xenomas: os xenomas nuclear, o nucleomorfo, o plastidial e o mitocondrial. O xenoma plastidial contén 118 pares de quilobases e é o resultado dun evento de endosimbiose con antigas algas vermellas. O estudo das estruturas do xenoma do xénero contribuíu ao coñecemento do dimorfismo dependente da historia vital de Cryptomonas, que se discute nunha sección posterior.
Funcións ecolóxicas
As Cryptomonas son fotolitótrofos que contribúen á fixación do carbono oxixénica o que fai que sexan fundamentais para establecer os niveis de carbono en ambientes de auga doce.
Reprodución
A replicación de Cryptomonas ten lugar a inicios do verán. Cryptomonas replícase por mitose, a cal só dura uns dez minutos. A reprodución sexual non se observa neste xénero igual que ocorre en moitos outros xéneros de criptófitas.
Estrutura celular
Estes organismos son asimétricos cunha membrana transparente que os recobre. A membrana non está ciliada. As células de Cryptomonas son bastante grandes; como media miden uns 40 micrómetros de lonxitude e teñen forma oval ou ovoide. Presentan dous flaxelos, pero de distinto tamaño. Un deles é máis curto e enroscado e o outro é recto. Os dous flaxelos están fixados á célula por catro raíces microtubulares. Aemais, os flaxelos están aliñados con pequenos pelos que lles permiten un mellor movemento. Hai tamén vacúolos contráctiles que controlan o fluxo de auga que entra e sae.
Teñen dous plastidios con forma de barca. Crese que nun evento de endosimbiose scundaria, o antepasado fagótrofo de Cryptomonas seguramente capturou unha alga vermella e reduciuna a un plastidio complexo con catro envolturas membranosas. Os ficobilisomas da antiga alga vermella quedaron reducidos co tempo e só permaneceu a ficoeritrina. A ficoeritrobilina, un tipo de pigmento vermello, é un cromóforo descuberto en cianobacterias, cloroplastos de algas vermellas e algunhas criptomónadas. A ficoeritrobilina está presente na ficobiliproteína ficoeritrina, o aceptor terminal de enerxía durante o proceso da fotosíntese. A ficoeritrina foi trasladada ao lume tilacoidal e a súa composición de cromóforo alterada; posteriormente, evolucionaron ficobiliproteínas con polo menos sete espectros de absorción diferentes. Cryptomonas é distinguible pola súa ficoeritrina 566 púrpura como un pigmento accesorio, que lle dá aos organismos unha cor marrón.
Comportamento
As Cryptomonas son células de gran tamaño que crecen lentamente, e están moi limitadas pola presenza de nutrientes suficientes. Tamén migran entre distintos niveis de profundidade nas augas procurando a profundidade ideal para facer a fotosíntese e alimentarse de bacterias, así como para evitar os seus organismos depredadores. Normalmente, encóntranse a profundidades de ata 102 metros e nun intervalo de temperaturas entre -1,4 e 1,5 °C. Parecen crecer e sobrevivir con pouca competencia. Cryptomonas nada activamente. Rotan mentres se moven e ás veces nadan con movementos helicoidais.