cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Músculos da face
Mirtiforme
Localización: dende as fosas nasais ata o bordo posterior das fosas nasais. Situado debaixo das aberturas nasais.
Strela (foguete)
Strela é un modelo de foguete espacial ruso derivado do mísil UR-100N. É usado para poñer en órbita cargas lixeiras, de ata 1700 kg, desde o cosmódromo de Baikonur. Planeáronse tamén lanzamentos desde o cosmódromo de Svobodny que nunca chegaron a ter lugar.
Músculos da face
Dilatador nasal
Forma: pequena, fina, aplanada e triangular
Localización: as súas fibras esténdense polo grosor da á do nariz, dende o pregamento nasolabial até o bordo lateral da fosa nasal correspondente.
Descrición: posteriormente únese á pel do pregamento nasolabial. As fibras que se aplican na cartilaxe da ala do nariz chegan ao bordo inferior da ala do nariz e quedan fixadas na cara profunda do tegumento.
Función: Dilatador nasal. Despraza lateralmente a á do nariz, aumentando así o diámetro transversal das fosas nasais. É un músculo moi atrofiado no ser humano.
innervación: Nervio temporofacial.
Bucinador
O músculo bucinador é un músculo que se atopa na meixela, diante do masetero; ancho e plano.
Insírese detrás do bordo alveolar dos maxilares superior e inferior; na á interna do proceso pterigoideo e no ligamento pterigomaxilar; adiante na mucosa da comisura labial; tamén está atravesado por unha rama do nervio facial. A súa función principal é dar forma á cara, agrandar a fenda bucal e exercer presión sobre a cavidade bucal (asubío).
Tira cara atrás a esquina do beizo, aumentando o diámetro transversal da boca, intervén en asubíos, tocando instrumentos de vento, acomodando alimentos nas arcadas dentais.
Orbicular dos beizos
O músculo orbicularis oris é un músculo da cara, situado arredor do orificio bucal; en forma de elipse e constituída por dúas porcións: semiorbicular superior e inferior.
Insírese na pel e na mucosa dos beizos, no subsepto na súa orixe e nas comisuras dos beizos na súa terminación, tamén axuda a soprar ou asubiar, pero sen dúbida a súa función principal é producir o peche dos beizos. ou selo labial e axuda ao baleirado do vestíbulo bucal.
Está innervado polas ramas temporofacial e cervicofacial do nervio facial.
Elevador común do nariz e dos labios superiores
O músculo elevador común do nariz e do beizo superior é un músculo da cara, ao lado do nariz; en forma de cinta fina.
Elevador do labio superior
O músculo elevador do labio propio está situado diante do maxilar superior, lateralmente ao elevador común da naso e do labio superior.
Insírese superiormente ao bordo interior da órbita; abaixo, na mucosa do beizo superior.
Está innervado polo nervio facial.
Músculo canino
O músculo canino é un músculo da cara, na fosa canina do maxilar; cuadrilátero pequeno.
Está situado na fosa canina, desde onde se estende ata a comisura dos beizos. Insírese arriba, na fosa canina por debaixo do foramen infraorbitario; abaixo, na pel e na mucosa das comisuras.
Relacións: a súa cara superficial está relacionada co elevador da propia labii superioris, cos nervios e vasos suborbitais e coa pel; a súa cara profunda cobre parte da mandíbula superior. Está innervado polo nervio facial.
Acción: Levanta e debuxa na comisura dos beizos.
Cigomático maior
O músculo cigomático maior é un músculo da cara, está situado na meixela; oblicuo, pequeno, en forma de rectángulo.
Insírese na súa orixe, na cara externa do pómulo; abaixo na esquina do beizo.
Está innervado polo nervio facial. A súa acción é: Elevar a esquina do beizo.
Cigomático menor
O músculo cigomático menor é un músculo da cara, está situado na meixela, pequeno en forma de cinta.
Insírese na súa orixe na parte inferior da cara externa do pómulo; abaixo na pel do beizo superior.
Está innervado polo nervio facial. Funciona como elevador e abdutor da parte medial do beizo superior
Risorio
O músculo risorio atópase no lado da cara; de pequeno tamaño e forma triangular. Insírese no tecido celular da rexión parótida; diante da pel e da mucosa da comisura.
Está innervado pola rama cervicofacial do nervio facial.
Está vascularizado polas arterias faciais e transversais, ambas ramas da arteria carótide externa.
Función: retrae a esquina do beizo. Produce o sorriso.
Triangular dos beizos
O músculo triangular dos beizos é un músculo da cara, na parte inferior da cara, debaixo da pel; ancho e delgado, triangular, cunha base inferior.
Insírese abaixo no terzo interno da liña oblicua externa da mandíbula; arriba, nos tegumentos das comisuras labiais.
innerva as ramas cervicofaciales do nervio facial.
Función: move a comisura cara abaixo.
Cadrado do queixo
Insírese na liña oblicua externa da mandíbula; arriba na pel do beizo inferior. Innerva os fíos mentais da rama cervicofacial do nervio facial.
Función: move o beizo inferior cara abaixo e cara a fóra producindo a expresión de puchero.
Borla do queixo
A borla do queixo ou músculo da barba é un músculo da cara, na barba, situado no espazo triangular que delimita o músculo depresor do beizo inferior a ambos os dous lados da liña media; entre a parte superior da sínfise e a eminencia mental. É par, pequeno e conoide.
Insírese superiormente no maxilar inferior por debaixo das eminencias incisais e caninas, por debaixo das enxivas; debaixo, na pel do queixo.
Está innervado polo sétimo nervio cranial ou facial.
Función: levantar a pel do queixo.
Maseter
Insírese no bordo inferior do arco cigomático.
Luís Pousa
Luís Pousa Rodríguez, coñecido como Luís Pousa, nado en Lugo en 1971, é un matemático, profesor e xornalista galego.
Traxectoria
Residente desde meniño na Coruña, licenciouse en Matemáticas pola Universidade de Santiago, ampliou estudos na University College Dublin e na Universidade de Barcelona, a súa tese de doutoramento é ''El paraíso de Cantor. Una aproximación matemática y filosófica al infinito'' (USC, 2019). Foi profesor de Estatística no grao de ADE e de Fundamentos Matemáticos no grao de Arquitectura no Centro de Estudios Superiores Universitarios de Galicia (2019-2023).
Pertence á Real Sociedade Matemática Española e ten colaborado en medios como Jot Down, Radio Galega e as revistas Excellence e Ronda, do grupo IAG-Iberia. Tamén escribe no suplemento Papel Literario, do diario venezolano El Nacional.
É xornalista desde 1996, primeiro en El Ideal Gallego e desde o 2000 ata xullo do 2023 en La Voz de Galicia, no que foi xefe de sección de Cultura e Televisión (2010-2013) e Opinión.
A Veiga, Riotorto, Riotorto
A Veiga é un lugar da parroquia de Riotorto, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Vale, Riotorto, Riotorto
Vale é un lugar da parroquia de Riotorto, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Robert Thirsk
Robert Brent "Bob" Thirsk, nado en Nova Westminster, Columbia Británica (Canadá) o 17 de agosto de 1953, é un astronauta canadense que formou parte das misións STS-78 e Soiuz TM-15, sendo membro das expedicións 20 e 21 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Thirsk graduouse e é máster en enxeñaría mecánica pola Universidade de Calgary en 1976 e polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1978 respectivamente. Ten tamén un doutoramento en medicina pola Universidade McGill en 1982. Foi seleccionado como astronauta pola Axencia Espacial Canadense en decembro de 1983, participando nas misións STS-78 e Soiuz TM-15 e sendo membro das expedicións 20 e 21 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 204,77 días no espazo.
Música new age
O new age é un xénero musical destinado a crear inspiración artística, relaxación e optimismo. Os oíntes utilízano para ioga, masaxes, meditación e lectura como un método de manexo do estrés para provocar un estado de éxtase en lugar de transo, ou para crear unha atmosfera tranquila en fogares e outros ambientes. Ás veces asociase co ecoloxismo e a espiritualidade new age; porén, moitos dos seus artistas non teñen nada que ver coa "espiritualidade new age", e algúns incluso rexeitan o termo.
A música new-age inclúe tanto formas acústicas, con instrumentos como frauta, piano, guitarra acústica e unha ampla variedade de instrumentos acústicos non occidentais, como formas electrónicas, confiando con frecuencia en pads de sintetizadores sostidos ou execucións longas baseadas en secuenciadores. Inicialmente os arranxos vocais eran raros no xénero, pero a medida que este evolucionapa estes fixéronse máis habituais, especialmente aqueles que presentan cantos de nativos americanos, sánscritos ou tibetano, ou letras baseadas en mitoloxía como por exemplo lendas celtas.
No hai unha definición exacta de música new-age. Un artículo na revista Billboard de 1987 comentaba que "a música New Age pode ser a música non definida máis sorprendentemente exitosa que chegase á conciencia pública". Moitos considérano un termo paraugas para propósitos de márketing en vez dunha categoría musical, e parte dunha complexa tendencia cultural.
A música new age estivo influenciada por unha ampla variedade de artistas de diversos xéneros. O álbum de Tony Scott Music for Zen Meditation (1964) está considerado a primeira gravación new age. Paul Horn (comezando co Inside de 1968) foi un dos predecesores máis importantes. A serie de álbums de Irv Teibel Environments (1969-1979) contaba con paisaxes sonoros da natureza, tintineos, e cantos "Om" e foi unha das primeiras gravacións psicoacústicas públicas. Spectrum Suite (1975) de Steven Halpern foiun traballo clave que comezou o movemento da música new age.
Astérix e a residencia dos deuses
Astérix e a residencia dos deuses (en Astérix : Le Domaine des dieux) é un filme franco-belga de animación de 2014 escrito e dirixido por Alexandre Astier. Está baseado no libro de banda deseñada Le Domaine des Dieux da serie Astérix creada por Goscinny e Uderzo. O filme conta coas voces orixinais en francés de Roger Carel, Guillaume Briat, Lionnel Astier, Serge Papagalli e Florence Foresti. O argumento do filme cínguese ó do libro de maneira moi exacta, mais tamén expande a historia. Foi o primeiro filme de Astérix feito en animación 3D.
Estreouse en galego o 21 de decembro de 2020 a través da tvG2.
Maria Schell
Maria Margarethe Anna Schell, nada en Viena (Austria) o 15 de xaneiro de 1926 e finada en Preitenegg (Carintia) o 26 de abril de 2005, foi unha actriz austríaca-suíza, unha das máis destacadas do cinema de Alemaña das décadas de 1950 e 1960.
Traxectoria
Schell naceu na capital austríaca, filla da actriz Margarethe (de solteira Noé von Nordberg; 1905–1995), que dirixía unha escola de interpretación, e Hermann Ferdinand Schell (1900–1972), poeta, novelista e dramaturgo suízo, dono dunha farmacia. Os seus pais eran católicos. Era a irmá máis vella do actor Maximilian Schell e dos menos coñecidos actores Carl Schell (1927-2019) e Immaculata "Immy" Schell (1935-1992).
Tralo Anschluss en 1938, a familia mudouse a Zürich. Maria Schell comezou a estudar comercio, mais deseguido entrou no cinema cando coñeceu o actor e director suízo Sigfrit Steiner. miniatura|Schell en Amsterdam, 1976 Schell debutou co filme de Steiner de 1942 Steibruch, xunto ao célebre actor suízo Heinrich Gretler, e comezou a recibir clases de interpretación por varios compromisos teatrais. Trala segunda guerra mundial, obtivo o seu primeiro papel protagonista no filme de 1948 Der Engel mit der Posaune, dirixido por Karl Hartl. Protagonizou filmes como The Magic Box, Dr. Holl (1951), So Little Time (1952) ou The Heart of the Matter (1953). As súas interpretacións emotivas valéronlle o alcume de Seelchen ("pequana alma"), que cuñou o seu colega Oskar Werner.
O filme de 1956 Gervaise dirixido por René Clément foi candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua estranxeira. Mentres estaba en Hollywood, Schell coñeceu a Yul Brynner, que logrou para ela o papel de Grushenka en The Brothers Karamazov (1958). Schell tamén protagonizou con Gary Cooper A árbore do aforcado (1959), e con Glenn Ford Cimarron (1960). Outros papeis importantes foron en Le notti bianche (1957), Rose Bernd (1957) e Superman (1978). Schell interpretou a nai Maria na secuela de Lilies of the Field titulada Christmas Lilies of the Field.
Os seus últmios anos foron ensombrecidos pola súa mala saúde. Intentou suicidarse en 1991 e sufriu varios infartos. A súa última aparición pública foi na estrea do filme documental do seu irmán Maximilian My Sister Maria (2002); ambos recibiron o premio Bambi polo seu traballo.
Schell viviu recluída nunha aldea remota de Preitenegg, en Carintia, nos Alpes austríacos ata a súa morte por pneumonía aos 79 anos. Tralo seu pasamento, o seu irmán publicou unha declaración que día en parte:
Vida persoal
Schell casou dúas veces. Primeiro co director de cinema Horst Hächler, do que se divorciou en 1965, e despois co director Veit Relin, do que se divorciou en 1986. A súa filla do segundo matrimonio, a actriz Marie Theres Relin (nada en 1966), casou co dramaturgo bávaro Franz Xaver Kroetz, co que tivo tres fillos. Fixo aparicións nos medio e en internet como voceira en prol das amas de casa (If Pigs Could Fly. Die Hausfrauenrevolution, 2004).
Schell admitiu que tivo un apaixonado romance con Glenn Ford en 1960 durante a rodaxe do filme Cimarron. O fillo de Ford, Peter, confirmou a historia na súa biografía de 2011 Glenn Ford: A Life. En 1981, Schell regalou a Ford un dachshund cachorro que el chamou Bismarck. O can converteuse no favorito del e unha axuda cando enfermou e se viu encamado. Trala morte do can, el incinerouno e pediu que enterrasen as cinzas con el cando morrese. Así se fixo cando Ford morreu en 2006.
Patricia Sarrapio
Patricia Sarrapio Martín, nada en Madrid o 16 de novembro de 1982, é unha atleta española especializada en triplo salto. Competiu nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 e Río de Xaneiro 2016. Foi 12 veces campioa de España de triplo salto, cinco ao aire libre e sete en pista cuberta.
Traxectoria
Competiu en dous Xogos Olímpicos (Londres 2012 e Río de Xaneiro 2016).
Vida persoal
É profesora de Educación Primaria nun colexio de Madrid. Polas tardes adestra, compaxinando a súa profesión coa súa actividade como atleta de alta competición.
A Asnela, Santa Marta de Meilán, Riotorto
A Asnela é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Yuri Farneti
Yuri Farneti, nado en Angera o 3 de xaneiro de 1996, é un xogador profesional de squash italiano. En outubro de 2020, acadou o posto 120 do mundo no circuíto internacional, a súa mellor clasificación. Foi campión de Italia oito veces consecutivas entre 2015 e 2022.
Traxectoria
Yuri Farneti comezou a xogar ao squash con 12 anos, iniciado por seu pai e entrou no PSA World Tour en 2014. Participou en varios campionatos de Europa por equipos coa selección italiana, e acadou os oitavos de final en 2016, 2017 e 2018. Tamén representou a Italia nos Xogos Mundiais de 2017. Líder indiscutible do squash masculino italiano foi campión de Italia oito veces consecutivas entre 2015 e 2022.
Escola de gaitas de Ortigueira
A Escola de gaitas de Ortigueira é unha agrupación folclórica fundada no ano 1975. Foi a primeira banda de gaitas creada en Galiza e a impulsora do nacemento do Festival de Ortigueira.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Banda da escola de gaitas de Ortigueira na década de 1990 A escola de gaitas naceu o 17 de outubro de 1975 a iniciativa do músico Xabier Garrote Cobelo. A súa idea era crear unha escola que fomentase o interese pola música tradicional galega. Coa escola naceu tamén a banda de gaitas da escola, a primeira agrupación musical galega destas características.
O seu primeiro director da escola foi Xabier Garrote, continuando o seu traballo ou outros membros fundadores da agrupación: César Muíño Fidalgo e Javier Pena Bossa. Desde 2004 dirixe a banda Rodrigo López, ex-compoñente do grupo folk Bágoa da Raíña.
Antonio García Noriega
Antonio García Noriega, nado na Coruña o 23 de febreiro de 1910 e finado na mesma cidade o 27 de abril de 1933, foi un futbolista galego, que xogaba de defensa.
Escola de gaitas de Ortigueira
Festival internacional do mundo celta
miniatura|A banda no festival de Ortigueira de 2017 No ano 1977 a banda de gaitas foi convidada a participar na sétima edición do Festival intercéltico de Lorient, daquela visita naceu a idea de organizaren un evento similar en Ortigueira con protagonismo da música celta e da música tradicional galega. O 30 de xullo de 1978 celebrouse a primeira edición do Festival de Ortigueira, daquela Festival internacional do mundo celta, xestionado e organizado integramente pola Escola de gaitas e que co pequeno orzamento de 6000 euros conseguiu atraer a 9000 persoas. A Escola organizou tamén nas seguintes edicións do festival até a súa suspensión temporal no ano 1987.
Antonio García Noriega
Traxectoria
Naceu na Coruña o 23 de febreiro de 1910. Os seus pais, Eugenio García e Marina Noriega, rexentaban un establecemento na rúa da Atocha Baixa.
Escola de gaitas de Ortigueira
Actuacións
miniatura|Actuación da banda no Festival de Ortigueira (2017)
Antonio García Noriega
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no equipo infantil do Deportivo da Coruña, na tempada 1926/27, e debutou co primeiro equipo o 17 de marzo de 1929, nun partido amigable contra o Eiriña no antigo campo de Riazor que acabou con goleada para o equipo coruñés por 7-0 e no que foi un dos xogadores máis destacados. Un mes despois debutou na Segunda División, que celebraba a súa edición inaugural, nunha vitoria por 5-2 sobre o Racing de Madrid. Disputou un total de catro partidos na categoría de prata durante esa campaña e a seguinte, e competiu tamén no Campionato de Galicia.
En 1931 fichou polo Club Coruña, no que xogou ata a súa morte dous anos despois. Mentres realizaba o servizo militar xogou tamén cun equipo de militares, co que se enfrontou varias veces ao Deportivo da Coruña. Posteriormente traballou no Banco de La Coruña.
O 27 de abril de 1933, con só 23 anos, faleceu na súa casa da rúa Panadeiras, onde vivía coa súa muller Consuelo Varela Paz, coa que casara catro anos antes, e cos seus dous fillos, Antonio e María Estrella. Aínda que nun principio a prensa falou de suicidio, a posterior investigación concluíu que se tratou dunha morte accidental.
A Azoreira, Santa Marta de Meilán, Riotorto
A Azoreira é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
A Casavella, Santa Marta de Meilán, Riotorto
A Casavella é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
O Castro, Santa Marta de Meilán, Riotorto
O Castro é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Chinatsu Matsui
Chinatsu Matsui, nada o 8 de agosto de 1977 en Kawasaki, é unha xogadora de de squash xaponesa.
Traxectoria
Estudou na súa cidade natal e acabou os estudos de secundaria en Toquio e nesa cidade ingresou na Universidade de Ciencias Depotivas Nippon. Na escola e no instituto xogou ao voleibol e foi na universidade cando principiou a xogar ao squash. Chinatsu Matsui participou de 2001 a 2010 no PSA World Tour e logrou un título, o Open da China de 2009 ao bater a surcoreana Song Sun-mi por 11-8, 7-11, 11-4 e 11-4. A súa mellor clasificación mundial foi no posto 50 en setembro de 2007. Participou coa selección nacional xaponesa nos campionatos do mundo de 2002, 2004, 2006, 2008 e 2012 e catro veces nos Xogos de Asia entre 2002 e 2014 e nos Xogos do Mundo en 2009. Foi campioa do Xapón catro veces entre 2001 e 2008 antes de deixarlle o seu título a Misaki Kobayashi.
Donald A. Thomas
Donald Alan Thomas, nado en Cleveland, Ohio, o 6 de maio de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-65, STS-83, STS-70 e STS-94.
Traxectoria
Thomas graduouse en física pola Universidade Case Western Reserve en 1977 e ten un máster e doutoramento en ciencia de materiais pola Universidade Cornell en 1980 e 1982 respectivamente. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, participando nas misións STS-65, STS-83, STS-70 e STS-94. Pasou un total de 43,34 días no espazo.
Doraemon e o tren do tempo
Doraemon e o tren do tempo (ドラえもん のび太と銀河) é un filme xaponés de animación de 1996 dirixido por Tsutomu Shibayama. Está baseado no décimo sexto volume da serie manga Doraemon Long Stories. É o décimo sétimo filme de Doraemon.
Cima da Vila de Santalla, Santa Marta de Meilán, Riotorto
Cima da Vila de Santalla é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Natalia Litvinova
Natalia Litvinova, nada en Homieĺ, Belarús, en 1986 é unha escritora e editora arxentina de orixe belarusa, dedicada ao campo da poesía e da tradución.
Traxectoria
Litvinova naceu en Homieĺ, Belarús, en 1986, cinco meses despois do accidente na central nuclear de Chernóbil. Nos anos 90, cando estaba a piques de cumprir os dez anos, a súa familia decidiu emigrar a Bueno Aires.
Comezou a escribir versos motivada pola poesía e a tradición oral de Lorca: o conto, os chistes, os chismes, as cancións. Con vinte anos asistiu a un obradoiro impartido polo poeta arxentino Javier Galarza. Alí deu forma ao seu primeiro poemario, no que recolle certos acontecementos acontecidos na súa infancia. Á hora de compoñer a súa obra, Litvinova inspírase en autores que escribiron sobre guerras e exilios desde diferentes perspectivas e experiencias, con cuxos temas se sente identificada. En 2016 creou xunto a Tom Maver a Editorial Llantén, con sede en Buenos Aires, especializada na tradución de poesía rusa clásica, contemporánea e marxinal. Compilou e traduciu varias escolmas de poetas rusos da Idade de Prata como Innokenti Ánnenski, Sergei Esenin ou Marina Tsvetaeva, entre outros. Impartiu obradoiros e cursos de escritura na Fundación Centro Psicanalítico Arxentino, dirixe a colección de tradución de Melón editora e coordina a sección dedicada ás letras arxentinas da Revista Ombligo. Representou a Arxentina no IX Festival Internacional de Poesía de Granada (Nicaragua) en 2015. A súa poesía foi traducida ao francés e publicada pola editorial francesa Al Manar. miniatura|Con [[Elena Medel na Libraría Paz de Pontevedra en maio de 2022]] En maio de 2022 foi a gañadora da Residencia Latitude 43, convocada pola Residencia Literaria 1863 co patrocinio do concello da Coruña. El xurado estivo composto por Berta Dávila, Dores Tembrás e Afonso Becerra de Becerreá.
Chacín, Santa Marta de Meilán, Riotorto
Chacín é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Músculo sartorio
O músculo sartorio é un músculo da rexión anterior da coxa, o máis superficial, ten forma de cinta que atravesa toda a coxa diagonalmente cara a dentro e cara abaixo. É o músculo máis longo do corpo (mide aproximadamente, nun adulto, uns 35-55 cm de media).
Orixe do nome
Sartor significa xastre en latín. Unha das teorías que indican a súa orixe é que ao contraer este músculo conséguese a típica posición de traballo do xastre: sentado coas pernas cruzadas.
Viaxe
Cando chega á zona inferior da coxa, o sartorio vólvese horizontal e cruza cara á zona interna do xeonllo, do que é músculo flexor, cruza o xeonllo de atrás cara adiante e de arriba abaixo, o tendón aplánase e ensánchase cando alcanza a entreliña da articulación. Insírese ao comezo da diáfise da tibia pola súa cara medial. No mesmo lugar no que se insire o sartorio tamén se introducen outros dous tendóns que forman a pata de ganso superficial (sartorio, grácil e semitendinoso) ; o sartorio é o máis superficial de todos.
Accións
Este músculo ten as súas accións nas dúas articulacións polas que pasa, a cadeira e o xeonllo. É un flexor da cadeira e move o fémur cara a fóra (abdutor), tamén fai xirar a cabeza femoral cara a fóra, é dicir, consegue poñer o talón dun pé por diante do xeonllo da perna oposta. No xeonllo é flexor, e a medio camiño entre a flexión e a extensión axudará a xirar a tibia cara a dentro en relación ao fémur. Ningunha das accións do músculo sartorio son pronunciadas, polo que é principalmente un músculo sinérxico, que actúa en conxunto con outros músculos da coxa que producen os movementos.
Forma o lado exterior do triángulo de Scarpa e dende o primeiro terzo da coxa o sartorio cobre as arterias e vasos diante. Tamén sobre outros músculos están o recto femoral (no seu inicio), o iliopsoas, o pectíneo, o adutor medial da coxa, o vasto medial do cuadríceps e o recto medial, interno ou músculo grácil.
Dominios do xefe Roi Mata
Roi Mata (ou Roy Mata, Roymata) foi un poderoso xefe de melanesio no que hoxe é Vanuatu. Crese que viviu a finais do século XVI, ou principios do XVII, aínda que outrs fontes din que reinou no século XIII
Tumba de Roi Mata
A elaborada tumba de Roi Mata, que contén os cadáveres de máis de 25 membros do seu séquito, descubriuna o arqueólogo francés José Garanger en 1967 e inscribiuse na  Lista do Patrimonio Mundial en 2008. Garanger puido localizar a tumba na illa Eretoka analizando o folclore local. Segundo a lenda, cando Roi Mata conquistou a terra, o seu primeiro obxectivo foi unir as tribos para formar un exército. Sábese que o seu reinado foi pacífico. Roi Mata foi envelenado polo seu irmán. O seu corpo non foi enterrado na súa terra natal e o seu nome non se usou nas xeracións futuras porque os veciños temían o seu espírito.
thumb | upright = 2.1 | none |Mapa do dominio do xefe Roi Mata
Inocencio Ferrer Ovide
Inocencio Ferrer Ovide, nado en Vilamartín de Valdeorras o 15 de decembro de 1915 e finado en Santiago de Compostela o 18 de xullo de 1992, foi un xastre, fotógrafo e político galego.
Traxectoria
Xastre en Vilamartín de Valdeorras, afiliado ao Partido Comunista de España. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido ata que pasou a Asturias. Combateu no exército leal e despois pasou polas frontes de Bilbao, Santander e Teruel. Foi comisario axudante da 45 División do V Corpo de Exército. Coa derrota da República pasou a Francia como cidadán panameño cunha documentación falsa correspondente a un seu tío emigrado naquel país. Exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 13 de xuño de 1939. Instalouse en Guadalaxara e en 1945 pasou a residir en Cidade de México. Amigo e compañeiro de Luís Soto, Carlos Velo e Florencio Delgado Gurriarán, participou no Padroado da Cultura Galega de México do que foi tesoureiro, e foi administrador de Vieiros. Foi membro da comisión organizadora da homenaxe ao presidente Lázaro Cárdenas en representación do Padroado da Cultura Galega en 1957. Pasou os últimos anos no fogar Virgen de los Milagros de Valdegodos, viaxando a México. Finou no Hospital Gil Casares de Santiago de Compostela o 18 de xullo de 1992.
Recoñecementos
Recibiu unha homenaxe no Barco de Valdeorras o 4 de xuño de 1989.
Andy Thomas
Andrew "Andy" Sydney Withiel Thomas, nado en Adelaida (Australia Meridional) o 18 de decembro de 1951, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-114, STS-102, STS-77, STS-89 e STS-91.
Traxectoria
Thomas graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Adelaida en 1973 ten un doutoramento na mesma materia pola mesma universidade en 1978. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-114, STS-102, STS-77, STS-89 e STS-91. Pasou un total de 177,38 días no espazo.
A Ferraría, Santa Marta de Meilán, Riotorto
A Ferraría é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Espasande de Arriba, Santa Marta de Meilán, Riotorto
Espasande de Arriba é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
O Machín, Santa Marta de Meilán, Riotorto
O Machín é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Cystopteris viridula
Cystopteris viridula é unha especie de pteridófito da familia Athyriaceae. É unha especie hemicriptófita cuxo hábitat preferido son as zonas rochosas.
A especie foi descrita por Nicaise Augustin Desvaux e publicada en Mémoires de la Société Linnéenne de Paris, précédés de son histoire 6: 264., no ano 1827.
Distribución
Atópase en Europa, África e América Central e do Sur.
Sinonimia
Segundo The Plant List, esta especie é sinónimo de Cystopteris fragilis (L.) Bernh. . A base de datos Tropicos tamén enumera Cystopteris fragilis (L.) Bernh como nome aceptado.
A Flora Digital de Portugal sinala a seguinte sinonimia:
O European Nature Information System sinala que esta especie é sinónimo de Cystopteris diaphana (Bory) Blasdell
Lamas, Santa Marta de Meilán, Riotorto
Lamas é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Alex Stivrins
Alex Frank Stivrins (en letón: Alekss Frenks Stivriņš), nado o 29 de novembro de 1962 en Lincoln, Nebrasca, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense de orixe letoa. Formado nas Universidades de Creighton e Colorado, cunha altura de 2,04 metros xogaba nas posicións de ala-pivote e pivote.
O Grandal, Santa Marta de Meilán, Riotorto
O Grandal é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Miki Villar
Miguel Villar Alonso, coñecido como Miki Villar, nado en Nigrán o 19 de setembro de 1996, é un futbolista galego que xoga como extremo no Wisła Kraków da I liga polaca.
Traxectoria
Nado en Nigrán, formouse nas canteiras do Celta de Vigo e do Rápido de Bouzas. O 24 de novembro de 2013 debutou co primeiro equipo do Rápido na Terceira División, nun partido contra o Somozas. Marcou o seu primeiro gol tres semanas despois, facendo o terceiro tanto do seu equipo na vitoria por 3-1 sobre o Racing Vilalbés. Na seguinte tempada disputou 37 partidos, 22 deles como titular e marcou seis goles.
No verán de 2017 fichou polo CD Boiro, da Terceira División, onde foi titular durante a maior parte da tempada. Ao ano seguinte fichou pola SD Compostela, onde militiou os seguintes tres anos. Foi unha das pezas máis importantes no equipo de Yago Iglesias e na campaña 2019/20 logrou o ascenso a Segunda B.
Duelo na serra alta
Duelo na serra alta (en Ride the High Country ou internacionalmente Guns in the Afternoon) é un filme estadounidense de 1962 dirixido por Sam Peckinpah e protagonizado por Randolph Scott, Joel McCrea e Mariette Hartley. Entre os actores secundarios están Edgar Buchanan, James Drury, Warren Oates e Ron Starr. O guión do filme, aínda que só lle foi acreditado a N. B. Stone Jr., foi, de acordo co produtor Richard E. Lyons, obra do amigo de Stone, William S. Roberts, e do propio Peckinpah.
Miki Villar
Traxectoria
En xuño de 2021 asinou un contrato de dous anos coa UD Ibiza, que viña de ascender por primeira vez na súa historia á Segunda División. Debutou na categoría de prata na primeira xornada da tempada 2021/22, contra o Zaragoza na Romareda, entrando na segunda parte como substituto de Mateusz Bogusz. Marcou o seu primeiro gol na xornada 15, contra a Real Sociedad B en Anoeta, dándolle a vitoria ao seu equipo por 0-1. Militou durante unha tempada e media no club balear, contabilizando un total de 51 partidos e 3 goles.
Taijin kyofusho
O Taijin kyofusho (対人恐怖症 Taijin kyōfushō, TKS, traducido literalmente como trastorno do medo ás relacións interpersoais) é unha síndrome psiquiátrica específica da sociedade xaponesa.
O Taijin kyofusho descríbese comunmente como un subtipo de trastorno de ansiedade (fobia social) no que o suxeito afectado teme e evita calquera contacto social. Con todo, en lugar dun temor a sentir vergoña de si mesmas ou a seren xulgadas por mor da súa ineptitude social, as persoas que sofren de Taijin kyofusho describen máis ben un medo a ofender ou prexudicar a outras persoas. O enfoque da evitación é, daquela, impedir danar as demais persoas, e non tanto evitar danarse a si mesmas.
O doutor Shoma Morita describe a condición como un círculo vicioso de xuízos e reproches cara á propia persoa. Pode ocorrer en individuos de temperamento hipocondríaco ou escrupuloso.
Miki Villar
Traxectoria
En xaneiro de 2023 deixou Eivisa para fichar polo Wisła Kraków, club da I Liga, segunda categoría do fútbol de Polonia. No histórico club de Cracovia coincidiu co tamén galego Luis Fernández e con outros cinco futbolistas españois.
Myosotis secunda
Myosotis secunda é unha planta herbácea da familia das boraginaceae.
Descrición
Herba anual, bienal ou perenne. Talos con estolóns enraizantes que xorden das axilas das follas inferiores con pelos patentes na base de 15-40 cm de lonxitude. Follas alternas, máis ou menos elípticas, duns 4 cm de lonxitude. Inflorescencia en cima escorpioide (asemellando á cola dun escorpión); cáliz tubular con 5 lóbulos; corola tubular-rotada, de até 8 mm de diámetro, con 5 lóbulos redondeados, de cor azul brillante. Froito formado por 4 pequenas noces. Núculas negras. Florece na primavera e verán.
Hábitat
Nos lugares húmidos.
Distribución
En Gran Bretaña, Francia, Bélxica, Irlanda, España e Portugal.
Taxonomía
Mimophytum secunda foi descrita por Alexander Murray e publicada en The northern flora 115. 1836.
Número de cromosomas de Myosotis secunda (Fam. Boraginaceae) e taxóns infraespecíficos: n=24
Shin Chan: tres minutos para salvar o mundo
Shin Chan: tres minutos para salvar o mundo (クレヨンしんちゃん 伝説を呼ぶブリブリ 3分ポッキリ大進撃) é un filme xaponés de animación de 2005 dirixido por Yūji Mutō. É o décimo terceiro filme baseado no manga e no anime Shin Chan. Estreouse nos cinemas do Xapón o 16 de abril de 2005.
Myosotis secunda
Taxonomía
Myosotis: nome xenérico que deriva do grego: mys, myos, que significa "ratonciño" e otos, que significa "orella", aludindo á forma da folla nalgunhas das especies do xénero.
Shin Chan: tres minutos para salvar o mundo
Estreouse en galego o 21 de outubro do 2009 en formato DVD. Foi traducido por María Alonso Seisdedos.
Myosotis secunda
Taxonomía
secunda: epíteto latíno que significa "segunda"
Taijin kyofusho
Diagnóstico
Unha persoa pode ser diagnosticada de Taijin Kyofusho (TKS) se se cre que as súas actitudes, comportamento ou características físicas non son as adecuadas nas situacións sociais. Como resultado destes sentimentos experimentan un medo acusado e sufrimento persistente en forma de angustia, ansiedade, vergoña e outros sentimentos de tensión ante diversas circunstancias sociais. Amais, estas persoas preocúpanse por non poder manter relacións saudábeis coas demais. Evitan as situacións sociais e interpersoais potencialmente ansióxenas, dolorosas e embarazosas, ao tempo que son remisas a tentalo.
No sistema de diagnóstico oficial xaponés, o TKS subdivídese nas seguintes categorías:
O Taijin kyofusho, a diferenza do trastorno de ansiedade social, non se detalla no DSM IV, o que é obxecto de debate. Con todo, os síntomas indicativos de TKS téñense atopado en pacientes nos EUA.
Tratamento
O réxime orixinal consistía no illamento do paciente, o repouso forzado na cama, a escritura dun diario, o traballo manual e conferencias sobre a importancia da auto-aceptación e o esforzo positivo. Desde a década de 1930, o tratamento modificouse para incluír pacientes extrahospitalarios e tratamentos en grupo. Esta versión modificada é coñecida como neo-terapia Morita.
Os medicamentos tamén lograron unha ampla aceptación como opción de tratamento para o TKS. Actualmente emprégase o milnaciprán, un inhibidor da recaptación de serotonina e noradrenalina (IRSN), que demostrou ser eficaz tamén para o trastorno de ansiedade social.
A paroxetina tamén pode ser eficaz en ambos trastornos.
O Muiñovedro, Santa Marta de Meilán, Riotorto
O Muiñovedro é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Utensilios instrumentalizados
miniatura Os utensilios instrumentalizados son obxectos da vida cotiá utilizados na música tradicional galega para o acompañamento do canto e do baile. O uso destes utensilios orixinouse nas festas populares asociadas as tarefas agrícolas propias da sociedade rural preindustrial. Nestas celebracións ás veces non era posíbel o acceso a verdadeiros instrumentos polo que se empregaban para o acompañamento musical útiles do fogar (como campás, zocas, latas, culleres, botellas, cunchas, morteiros, tixolas...) ou as ferramentas de traballo (sellas, gadañas, sachos, fouces...).
Hapoel Tel Aviv B.C.
O Hapoel Tel Aviv (en hebreo: הפועל תל אביב‎‎) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Tel Aviv. O club xoga na Ligat ha'Al, máxima competición israelí, onde é o segundo equipo con máis títulos despois do Maccabi Tel Aviv. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Shlomo Group Arena con capacidade para 3 504 espectadores.
Títulos
Liga de Israel Copa de Israel
O Piñeiro, Santa Marta de Meilán, Riotorto
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Chuck Feeney
Charles Francis Feeney, coñecido tamén como  'Chuck' Feeny nado o 23 de abril de 1931 é un empresario e filántropo irlandés - estadounidense. É o fundador de The Atlantic Philanthropies, unha das maiores fundacións privadas do mundo, e da súa filial General Atlantic.
Feeney fixo fortuna como cofundador do Duty Free Shoppers Group, que foi pioneiro na idea das compras duty-free. Doou boa parte da súa fortuna en segredo durante moitos anos, até que unha disputa comercial resultou na súa identidade revelada en 1997. Ao longo da súa vida, Feeney ten doado máis de 8.000 millóns de dólares, mais do 99% da súa fortuna. Para iso fundou en 1982 a Atlantic Philantropies, fundación instrumental para apoiar causas a favor da vellez, da infancia e xuventude, a saúde pública e dereitos civís, e a proxectos vinculados coa esquerda política.
Feeney é coñecido pola súa frugalidade, vivindo nun apartamento alugado, non posúe coche nin casa e voa en clase económica.
Recoñecementos
Feeney foi chamado o "James Bond da filantropía" polo seu segredo e éxito. de calquera estadounidense vivo". Evitou a publicidade aínda que colaborou na súa biografía de 2007 titulada The Billionaire Who Wasn't: How Chuck Feeney Made and Gave Away a Fortune Without One Knowing. Feeney tamén é obxecto dun documental irlandés da RTÉ titulado Secret Billionaire: The Chuck Feeney Story.
En 2010 recibiu o premio Cornell Icon of Industry. En 2012 todas as universidades de Irlanda do Norte e do Sur outorgáronlle conxuntamente un doutoramento honoris causa en Dereito. Ese mesmo ano, tamén recibiu a Medalla da UCSF por contribucións persoais destacadas á misión de saúde da University of California, en San Francisco. En 2014, Warren Buffett dixo de Feeney: "é o meu heroe e o heroe de Bill Gates. Debería ser o heroe de todos". No 160º aniversario da creación de Queensland, o 6 de xuño de 2019, Feeney recibiu un premio en homenaxe polas súas contribucións ao desenvolvemento dese Estado.
En decembro de 2020, a Universidade de Cornell anunciou que cambiaría o nome de East Avenue, unha rúa que atravesa o centro do campus e que está ao lado da súa alma máter, a Escola de Administración da Universidade de Cornell, "Feeney Way", para homenaxealo polas súas contribucións á universidade.
Cama adentro
Cama adentro é un filme hispano-arxentino de 2004 escrito e dirixido por Jorge Gaggero. Está protagonizado por Norma Aleandro, Norma Argentina e Marcos Mundstock. A historia está ambientada antes, durante e despois das protestas de decembro de 2001 na Arxentina. Foi gañador do Premio Especial do Xurado no Festival de Cinema de Sundance.
A Pena do Couso, Santa Marta de Meilán, Riotorto
A Pena do Couso é un lugar da parroquia de Santa Marta de Meilán, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
La Patria (Santiago de Compostela)
La Patria foi un periódico editado en Santiago de Compostela de 1869 a 1870.
Historia e características
Periódico carlista, apareceu en agosto de 1869. Sostivo polémicas con El Eco de Pontevedra e El Derecho de Pontevedra. Aínda se publicaba en novembro de 1870.
Roger Montañola
Roger Montañola i Busquets, nado en Barcelona o 29 de marzo de 1986, é un político catalán, deputado no Parlamento de Cataluña nas IX e X lexislaturas. Foi membro de Unió Democràtica de Catalunya (UDC) e Unió de Joves e posteriomente de Lliures. No ano 2023 presentouse como cabeza da lista independente de Espai Ciu, a marca do Partit Demòcrata Europeu Català nas eleccións xerais españolas.
Traxectoria
Criouse en Premià de Dalt, fillo dun médico e unha profesora, nun ambiente de clase media catalá. Estudou nunha escola concertada laica.
É licenciado en Ciencias Políticas pola Universidade Pompeu Fabra, cun posgrao na Universidade Autónoma de Barcelona. De mozo comezou a traballar na discoteca Set59, propiedade de Josep Sánchez i Llibre, quen o introduciu no mundo da política.
Foi concelleiro no Concello de Premià de Mar entre 2007 e 2011. Dende 2009 ocupou o cargo de Secretario Xeral de Unió da Joves. Tamén formou parte da comisión permanente da UDC e da Comisión Executiva Nacional de Convergència i Unió.
Durante as lexislaturas IX e X da Cataluña autonómica, foi elixido deputado no Parlamento de Cataluña en representación de Unió de Joves e Unió Democràtica, con 24 anos, sendo o deputado máis novo da Cámara. En 2015 converteuse en voceiro de Unió no Parlamento de Cataluña.
En 2016 deixou temporalmente a política, e en novembro do mesmo ano crea a consultora Observatori 2050, xunto a Xavier Cima, marido de Inés Arrimadas, que operaba baixo a marca Diplolicy. Entre os seus clientes destacados estaba Uber. Posteriormente vendeu a empresa á consultora LLYC (Llorente i Cuenca), onde traballou alí entre 2020 e 2022.
Durante este tempo foi un dos impulsores da asociación Twenty50, dende onde se impulsaron debates e encontros sociais e empresariais ata 2022. Tamén colaborou con diversos medios, como TVE, Radio Nacional de España, 8TV, Rac1 e TV3.
En 2022 creou unha nova empresa, esta vez coa súa irmá (Busquets&Montañola).
En 2023 o Pdcat fichouno como cabeza de lista nas eleccións xerais españolas por Barcelona, dende onde defendeu activamente a volta a unha política de peix al cove.
No eido privado declárase un apaixonado da xeografía e xoga ao golf dende neno.
Mioloxía
miniatura| Músculos esqueléticos representados por Bernardino Genga (1620–1690) miniatura| Modelo de músculos humanos A mioloxía  é a área da anatomía que estuda os músculos e os seus anexos. O termo foi acuñado a partir do termo grego μυς (músculo).
Campo de estudo
Dun xeito moi xeral podemos definir un músculo como un órgano con propiedade contráctil, é dicir, de diminuír a súa lonxitude mediante un estímulo. En mioloxía, os músculos clasifícanse en tres grandes grupos segundo a súa función fisiolóxica: músculos involuntarios de contracción lenta, músculos involuntarios de contracción rápida e músculos voluntarios de contracción rápida.
Como a Mioloxía é unha disciplina da Anatomía Descritiva, céntrase nos músculos nunha mesma perspectiva, sendo a responsñabel da súa descrición e tendo tamén creada unha serie de parámetros de clasificación como: Situación ou Localización, Número, Dirección, Conformación exterior, Tipo de inserción e Mecanismo de inserción.
A mioloxía tamén estuda as relacións anatómicas dos músculos con outras estruturas anatómicas, a súa irrigación e innervación, superpoñendo nestes campos outras disciplinas da anatomía humana : anatomía topográfica, anxioloxía e neuroanatomía. Tamén é relevante para a Mioloxía estudar as variacións anatómicas dos músculos.
Definir o número de músculos
O número total de músculos do corpo humano é, quizais sorprendentemente, un tema de moita discusión e contestación. A realidade anatómica dos músculos humanos fai que teñan numerosas variacións. De feito, ao ser disecados, os músculos presentan conexións e interseccións con outros veciños que, segundo o anatomista que os estude, xustifican ou non unha clasificación conxunta. Deste xeito, a mioloxía é unha ciencia que acepta varias descricións alternativas para unha mesma estrutura. Por exemplo, o músculo longo do pescozo pódese considerar como un músculo con tres partes, como afirman Paturet ou Testut, ou como un conxunto de tres músculos distintos, como suxire Luschka. Os anatomistas máis antigos apuntan a números máis baixos: como Chaussier (368), Theile (346) ou Sapey (501). Hoxe en día a maioría suxire números máis altos, aínda que non hai consenso. A profesora Esperança Pina (Facultade de Ciencias Médicas da Universidade de Lisboa) sinala 637 músculos voluntarios.
Clasificación anatomo-fisiolóxica dos músculos
A clasificación tampouco é a mesma en todas as linguas ou escolas. A maioría dos anatomistas de fala portuguesa e outros que seguen a nomenclatura anatómica francófona adoptaron unha división xeral dos músculos do corpo humano baseada nas súas características anatómicas e fisiolóxicas.
Varios anatomistas utilizan outras clasificacións alternativas, pero con termos equivalentes. Por exemplo, Léo Testut utilizou os termos músculos da vida animal e músculos da vida orgánica ou vexetativa.
Histoloxicamente, os músculos clasifícanse como músculo liso ou músculo estriado, cunha certa asociación entre os músculos de contracción involuntaria e as fibras musculares lisas e os músculos de contracción voluntaria e as fibras estriadas. Porén, a xeneralización desta premisa resulta errónea, existindo excepcións notábeis como o miocardio. É precisamente por esta realidade histolóxica que existen os chamados músculos involuntarios, pero con contracción rápida.
Situación do músculo
O termo situación, ás veces substituído por localización, úsase en mioloxía para clasificar os músculos en dous grandes grupos: músculos superficiais ou cutáneos e músculos profundos ou aponeuróticos.