cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedro López Crespo
Traxectoria
O 3 de decembro de 1939 debutou na Segunda División, na primeira xornada da tempada 1939/40 contra o Stadium Avilesino, que se resolveu cunha goleada por 6-0 para o club coruñés. Foi titular durante toda a campaña, sendo Neira o seu compañeiro máis habitual na defensa, e o equipo acabou primeiro de grupo, clasificándose para a promoción de ascenso, onde foron derrotados polo Celta de Vigo, cun gol de Nolete. Na tempada 1940/41, Pedrito foi un dos futbolistas que conseguiron o histórico primeiro ascenso do club á Primeira División, con Hilario no banco, despois de gañar ao Murcia na prórroga da final da promoción de ascenso.
Xogou o seu primeiro partido na máxima categoría o 2 de novembro de 1941, correspondente á xornada 6, nunha derrota fronte ao Valencia no estadio de Mestalla. Ocupou un dos dous postos da zaga deportivista durante a maior parte da tempada, xunto ao cántabro Víctor, conseguindo coa axuda do gardameta Xoán Acuña, ser o equipo menos goleado da liga. Continuou como titular indiscutible durante as seguintes oito tempadas, nas que viviu dous descensos a Segunda e dous novos ascensos entre 1944 e 1948. O 4 de novembro de 1945 marcou contra a SD Ceuta os seus dous únicos goles en liga.
O seu derradeiro partido en liga foi o 23 de abril de 1950, nun empate a domicilio contra o Athletic Club (2–2) na derradeira xornada do campionato, un empate que supuxo que o Deportivo non se alzase campión de liga da tempada 1949–50, pois necesitaba a vitoria. Tras este histórico subcampionato, disputou os seus dous últimos partidos oficiais co club, nos oitavos de final da Copa do Xeneralísimo contra o Sevilla. O seu balance final en 14 anos co Deportivo foi de 242 partidos en competicións nacionais e tres goles.
Selección nacional
O 6 de maio de 1945 xogou o seu único partido coa selección española, nun encontro amigable contra Portugal en Riazor, no que foi o primeiro partido internacional no estadio coruñés. Formou na defensa xunto ao atlético Aparicio, e o combinado español venceu 4-2, goles de Zarra (2), Herrerita e César.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Sharknado
Sharknado é un telefilme estadounidense dirixido por Anthony C. Ferrante que foi estreado no 2013. É un filme de desastres de serie B que foi emitido na canle Syfy, e que está protagonizado por Cassie Scerbo, Ian Ziering, Tara Reid e John Heard.
Sinopse
A trama céntrase na cidade dos Ánxeles, que sofre o ataque de milleiros de tiburóns que foron transportados por un furacán. Cando os tornados empezan a formarse, os mortíferos escualos comezan a súa destrución na auga, na terra e no ar.
Distrito Nakaseke
Nakaseke District é un distrito da Rexión Central de Uganda, nomeado así por Nakaseke, a súa capital e maior poboación.
O distrito subdivídese nas seguintes unidades administrativas:
Lipograma
thumb|Homenaxe á La Disparition de « [[Georges Perec|G org s P r c ».]] Un lipograma (en grego: λείπειν γράμμα, ‘abandonar unha letra’) é un texto no que se omite sistematicamente algunha letra (ou varias) do alfabeto. O grao de dificultade deste artificio lingüístico é directamente proporcional á frecuencia da letra omitida no idioma utilizado e á extensión de devandito texto.
Algúns lipogramas particularmente enxeñosos omiten todas as vogais salvo unha, co que se reduce moito o conxunto de palabras que se poden escribir e os textos poden quedar moi forzados.
Historia
O primeiro autor de lipogramas de quen se ten referencias é o poeta grego do (século VI a. C.) Laso de Herminone a quen se deben dúas obras nas que suprimiu a letra grega sigma: a «Oda aos Centauros» e o «Himno a Deméter» aínda que desta segunda obra só nos chegou o seu primeiro verso.
No século III, a Néstor de Laranda atribúeselle a reescritura da «Ilíada» en forma de lipograma de forma que en cada un dos 25 cantos se suprimiu unha letra grega: no primeiro canto omitiuse a letra alfa, no segundo a beta, etc. Con todo, non nos chegou ningunha liña deste presunto texto lipogramático. O mesmo ocorre coa presunta obra do poeta grego do século V Trifidoro de Sicilia, a quen se atribúe a reescritura da «Odisea» eliminando unha letra en cada unha das 24 seccións en que dividiu as aventuras de Ulises.
Entre os lipogramáticos europeos destaca Gottlob Burmann (1737-1805), excéntrico poeta romántico alemán que desenvolveu tal fobia á letra R que a omitió por completo nos 130 poemas que escribiu, e durante os últimos 17 anos da súa vida procurou omitirla mesmo da súa fala cotiá. Por iso, probablemente, deixou de pronunciar o seu apelido durante ese tempo porque contén un r.
Jacques Arago, un escritor francés do século XIX, escribiu o seu Voyage autour du monde sans a lettre A (Viaxe ao redor do mundo sen a letra A) en 1853. Con todo, trinta anos despois confesou que unha soa palabra, serait, que se traduce como "sería", estragou o seu lipograma.
Cabe mencionar tamén a Georges Perec, un escritor francés que, xunto con outros escritores, constituíu o grupo de literatura potencial denominado Oulipo, grupo que se caracterizou por adoptar unha multiforme variedade de manierismos formais nos seus escritos, por exemplo a súa novela negra La disparition onde suprime a letra E; nos arquifamosos Exercicios de estilo doutro oulipero, Raymond Queneau, aparecen algúns lipogramas.
É relativamente recente o lipograma do escritor Christian Bök no seu Eunoia, que se divide en cinco capítulos cada cal contén tan soamente unha do cinco vogais.
No mundo do cine podemos citar á película Misery, na que o escritor secuestrado debe escribir a continuación da novela favorita da súa secuestradora, omitindo a letra "E", que logo sería completada por ela.
Tamén poderiamos considerar como formas lipogramáticas outras eliminacións de elementos, como poden ser as fugas de vogais, substituídas por un punto, e demais textos cifrados, como o soneto sen verbos de Belisario Roldán que recolle Agustín Aguilar y Tejera.
O grupo arxentino Les Luthiers conta con 5 obras cuxos títulos están realizados utilizando soamente unha vogal.
En galego
Utilízaos Rexina Vega na súa obra O estado intermedio.
Vasylii Ihor Medvit
Vasylii Ihor Medvit (en Василій Ігор Медвіт; en Wasyl Ihor Medwit), nado o 23 de xullo de 1949 en Przemyśl (RP de Polonia), é un relixioso grecocatólico ucraíno, bispo curial da arquieparquía maior de Kíiv-Galicia dende 2004.
Traxectoria
O 2 de febreiro de 1980 profesou como membro da Orde de San Basilio Magno, facendo os votos solemnes o 1 de xaneiro de 1984. Foi ordenado sacerdote polo papa Xoán Paulo II o 31 de maio do mesmo ano. Até 1986 foi vicepresidente do Pontificio Colexio Ucraíno de San Xosafat de Roma, e posteriormente volveu a Polonia, exercendo o seu ministerio nas parroquias ucraínas de Banie Mazurskie e Kruklanki até 1989.
O 30 de marzo de 1994 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de Hadriane. Recibiu a consagración episcopal de mans do arcebispo maior de Lviv Myroslav Ivan Liubachivskyi o 12 de xullo. A finais de 1996 foi nomeado visitador apostólico para os fieis ucraínos de Casaquistán e o Asia central.
O 20 de setembro de 1997 foi nomeado exarca arquiepiscopal de Kíiv-Vyshhorod, cargo que ocupou até o traslado da arquieparquía maior a Kíiv, pasando a ser bispo curial da mesma o 6 de decembro de 2004. Entre 2001 e 2004 foi tamén secretario do Sínodo dos Bispos da Igrexa católica ucraína.
O 17 de marzo de 2009 foi nomeado bispo auxiliar de Donetsk-Kharkhiv, até a súa renuncia o 25 de outubro de 2013.
Mercury-Atlas 6
Mercury-Atlas 6 ou MA-6, e tamén coñecida como Friendship 7 polo nome da cápsula, foi a primeira misión orbital tripulada do proxecto Mercury e a primeira en que se puxo en órbita un astronauta estadounidense, John Glenn.
Desenvolvemento da misión
Os obxectivos de MA-6 foron avaliar o rendemento do sistema home-nave nunha misión cunha duración de tres órbitas, estudar os efectos do voo espacial no astronauta e obter as impresións do astronauta sobre o funcionamento da nave e dos sistemas de soporte vital.
O lanzamento da misión estaba planeado para finais de xaneiro, pero foi posposto dúas veces: a primeira pola meteoroloxía adversa, e a segunda por unha fuga de propelente no foguete Atlas LV-3B. O día do lanzamento a conta atrás detívose catro veces por distintos problemas que finalmente se resolveron. Xa en órbita, un dos propulsores de control quedou atascado, co que Glenn desactivou o sistema de control automático para pasar a pilotar manualmente a cápsula. Máis tarde un sinal do sistema do escudo térmico indicou que as grampas que sostiñan o escudo térmico contra a nave se soltaran, co que só seguiría unido á nave grazas ó equipo de retrofoguetes que sería usado máis tarde para deorbitar a nave e que se atopaba no extremo do escudo, unido por cintas á estrutura da nave. O control de terra decidiu que manterían unido os retrofoguetes á nave despois de finalizar o retroacendido co fin de que se o sinal era real o escudo permanecese o maior tempo posible unido á nave. Logo, en terra, determinouse que o sinal se disparara por culpa dun interruptor defectuoso e que o escudo nunca estivera en perigo.
Unha das anécdotas do voo foi cando Glenn informou de estar vendo "vagalumes" ó entrar na parte iluminada polo Sol dunha das órbitas. O fenómeno permaneceu inexplicado ata o seguinte voo dunha Mercury, cando Scott Carpenter experimentou o mesmo fenómeno, descubrindo que se trataba de xeo proveniente do sistema de control a reacción da nave.
Antes do voo os expertos expresaron a súa preocupación polos efectos da falta de gravidade e da radiación no espazo sobre o corpo humano. Durante o voo Glenn informou de que se sentía ben en todo momento, e máis tarde comprobouse que recibira menos da metade da radiación predita.
A cápsula reentrou tras tres órbitas e caeu no océano Atlántico, a 1300 km ó sueste das Bermudas. Glenn e a cápsula foron recollidos 21 minutos despois da amaraxe por un helicóptero do destrutor USS Noa.
Cotón do Muíño, Lamas, Zas
Cotón do Muíño é un lugar da parroquia da Lamas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Operación Uvas da Ira
A Operación Uvas da Ira (en lingua hebrea: מבצע ענבי זעם) é o nome dado polas Forzas de Defensa Israelís a unha ofensiva militar de dezaseis días contra o Líbano en 1996, nun intento de rematar cos bombardeos de Hesbulá sobre o norte de Israel. Hesbulá chamouna April War. Israel levou a cabo máis de 1.100 ataques aéreos e un bombardeo intensivo (unhas 25.132 bombas). Unha instalación da ONU foi tamén alcanzada polos bombardeos israelís causando a morte de 118 civís libaneses. Hesbulá fixo en total 639 ataques con foguetes a obxectivos do norte de Israel, particularmente ao pobo de Kiryat Shemona. As forzas de Hesbulá tamén participaron en numerosos enfrontamentos con forzas israelís e do Exército do Líbano do Sur. O conflito rematou o 27 de abril por un acordo de cesamento do fogo que prohibiu os ataques a civís.
Casus Belli
O 30 de marzo, dous homes morreron por un mísil das Forzas de Defensa de Israel mentres traballaban nunha torre de auga en Yater, Líbano. Hesbulá respondeu co lanzamento de 20 mísiles ao norte de Israel e as autoridades militares israelís recoñeceron que o ataque fora un erro. O estoupido dunha bomba na beira dunha estrada que provocou a morte dun rapaz libanés de 14 anos e que feriu a outros tres na vila de Barashit foi a razón empregada por Hesbulá para disparar 30 mísiles a Israel o 9 de abril. As autoridades israelís anunciaron a operación Uvas da Ira o 11 de abril como unha serie de accións preventivas contra os bombardeos de Hesbulá, que feriran a seis civís israelís (Amnistía Internacional, 1996).
Alto o fogo
As hostilidades cesaron logo de acadar un acordo de alto o fogo líbano-israelí - un acordo escrito informal - baixo auspicio diplomático americano. O acordo foi anunciado ás 18:00 do 26 de abril de 1996, e pasou a ser efectivo ás 04:00 do 27 de abril.
Contra (álbum)
Contra é o segundo álbum da banda de indie rock estadounidense Vampire Weekend, publicado o 11 de xaneiro de 2010 baixo o selo XL Recordings. O título do álbum está pensado como unha alegoría temática e unha referencia complexa aos contra-revolucionarios nicaraguanos, ao álbum de The Clash Sandinista! e, en parte, unha homenaxe ao videoxogo Contra.
A revista Q elixiuno o quinto mellor álbum do ano 2010.
Lanzamento
O lanzamento de Contra foi anunciado o 15 de setembro de 2009, e foi lanzado no Reino Unido o 11 de xaneiro de 2010. Nos Estados Unidos isto ocorreu ao día seguinte. Con todo, o álbum xa estaba dispoñible o 8 de xaneiro en iTunes. "Horchata" foi lanzado como unha descarga gratuíta o 5 de outubro de 2009 no sitio web da banda. O primeiro sinxelo foi "Cousins", acompañado por un sinxelo de 7" e un vídeo musical. O álbum estivo dispoñible para streaming no MySpace da banda a partir do 3 de xaneiro de 2010. Tamén se dispón actualmente para streaming no seu sitio web oficial (desde o 5 de xaneiro de 2010).
É o primeiro álbum da banda en alcanzar o número un no Billboard 200, e o décimo segundo da escena independente da historia en alcanzar o número un no Billboard 200 desde que Nielsen SoundScan comezou a rexistrar datos en 1991. O álbum logrou vender 124.000 copias na súa primeira semana.
Música e letras
A letra de "I Think UR a Contra" inclúe a frase "Complete Control", o título dun sinxelo de The Clash. O título de "Diplomat's Son" é unha referencia a unha historia escrita polo cantante Ezra Koenig sobre o internado, aínda que o contido das súas letras fala dunha relación homosexual contada por Rostam Batmanglij. A canción extra de iTunes, "Giant" contén referencias á canción de Notorious B.I.G. "Juicy". "Diplomat's Son" ten samples das cancións "Hussel" de M.I.A. e "Pressure Drop" de Toots and the Maytals. "White Sky" é unha reminiscencia de "Crazy Love, Vol. II" e "Proof" de Paul Simon.
Lista de temas
Cancións engadidas na versión iTunes
Disco extra Contra Megamelt
La Fontenelle, Ille e Vilaine
La Fontenelle (en Ar Fontanig, e en galó: La Fontenèll) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Rías Baixas
miniatura|Rías Baixas, coa súa [[cunca hidrográfica.]] As Rías Baixas son as rías galegas situadas entre a fronteira portuguesa e o cabo Fisterra. miniatura|300px| CÔTES D ' E S P A G N E PARTIE DE LA GALICE depuis le CAP ORTEGAL jusqu'au CAP SILLEIRO, 1793. De sur a norte son: Entre elas atópanse as seguintes baías e enseadas: Caracterízanse polo seu tamaño, grandes en relación ó resto das rías de Galiza, e pola súa orientación transversal á costa. A súa colmatación é relativamente baixa.
Evolucionabilidade
A evolucionabilidade (evolvability ) defínese como a capacidade dun sistema para a evolución adaptativa. A evolucionabilidade é a capacidade dunha poboación de organismos non de simplemente xerar diversidade xenética, senón de xerar diversidade xenética adaptativa, e, por tanto, evolucionar por medio da selección natural.
Para que un organismo biolóxico evolucione por selección natural, debe haber unha certa probabilidade mínima de que as variantes herdables novas sexan beneficiosas. As mutacións aleatorias, a non ser que ocorran en secuencias de ADN sen función, espérase que sexan principalmente prexudiciais. As mutacións beneficiosas son sempre raras, pero se son demasiado raras, entón non se pode producir adaptación. Os intentos iniciais de facer evolucionar programas informáticos por mutacións ao azar e selección mostraron que a evolucionabilidade depende da representación do programa. Analogamente, a evolucionabilidade dos organismos depende dos seus mapas xenotipo-fenotipo. Isto significa que os xenomas biolóxicos están estruturados dunha maneira que fai que os cambios beneficiosos sexan menos probables do que con outra estrutura serían. Isto tomouse como unha proba de que a evolución non só creou organismos máis adecuados, senón poboacións de organismos que teñen unha mellor capacidade de evolucionar.
Definicións alternativas
Wagner describe dúas definicións de evolucionabilidade. Segundo a primeira definición, un sistema biolóxico é evolucionable se:
De acordo coa segunda definición, un sistema biolóxico é evolucionable se:
Por exemplo, consideremos o xene dun encima con múltiples alelos na poboación. Cada alelo cataliza a mesma reacción, pero cun diferente nivel de actividade. Porén, mesmo despois de milóns de anos de evolución, explorando moitas secuencias con función similar, non podería existir ningunha mutación que dese a este encima a capacidade de catalizar unha reacción diferente. Deste xeito, aínda que a actividade do encima é evolucionable no primeiro dos sentidos, iso non significa que a función do encima é evolucionable no segundo dos sentidos. Porén, cada sistema evolucionable no segundo sentido debe ser tamén evolucionable no primeiro.
Pigliucci recoñece tres clases de definicións, dependendo da escala temporal. A primeira corresponde á primeira de Wagner, e representa as escalas de tempo moi curtas que describe a xenética cuantitativa. Pigliucci divide a segunda definición de Wagner en dúas categorías, unha que representa as escalas de tempo intermedias que poden estudarse usando a xenética de poboacións, e outra que representa innovacións de formas extremadamente raras a longo prazo.
A segunda definición de evolucionailidade de Pigliucci inclúe o concepto cuantitativo de Altenberg de evolucionabilidade, que non é un só número, senón o extremo enteiro (ou cola) da distribución de fitness da descendencia producida pola poboación. Esta cantidade era considerada unha propiedade "local" do estado instantáneo dunha poboación, e a súa integración sobre a traxectoria evolutiva da poboación, e sobre moitas posibles poboacións, sería necesaria para dar unha medida máis global da evolucionabilidade.
Xeración de máis variacións
Unha maior variación fenotípica herdable significa máis evolucionabilidade. Aínda que a mutación é a última fonte de variación herdable, as súas permutacións e combinacións tamén supoñen unha gran diferenza. A reprodución sexual xera mís variación (e, por tanto, evolucionabilidade) en relación á reprodución asexual (ver evolución da reprodución sexual). A evolucionabilidade increméntase adicionalmente ao xerar máis variación cando un organismo está estresado, e así probablemente está peor adaptada, pero menos variación cando un organismo está en boa situación. A cantidade de variación xerada pode axustarse de moi diferentes xeitos, por exemplo por medio da taxa de mutación, por medio da probabilidade de reprodución sexual fronte á asexual, por medio da probabilidade de cruzarse fóra do grupo fronte á endogamia, por medio da dispersión biolóxica, e por medio do acceso a variantes previamente crípticas por un cambio nun capacitador evolutivo. Unha poboación de tamaño grande incrementa o influxo de novas mutacións en cada xeración.
Een ander zijn geluk
Een ander zijn geluk é un filme belga de 2005 dirixido e escrito por Fien Troch. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fialho de Almeida
José Valentim Fialho de Almeida, máis coñecido só como Fialho de Almeida, nado en Vidigueira (Vila de Frades) o 7 de maio de 1857 e finado en Cuba (Beja, Alentejo) o 4 de marzo de 1911, foi un xornalista, escritor e tradutor pos-romántico portugués.
Evolucionabilidade
Robustez e evolucionabilidade
A relación entre robustez e evolucionabilidade depende de se é posible ignorar a recombinación. Normalmente a recombinación pode ser ignorada en poboacións asexuais e para trazos afectados por un só xene.
Sen recombinación
A robustez non incrementa a evolucionabilidade no primeiro sentido da definición. En organismos cun alto nivel de robustez, as mutacións terán efectos fenotípicos menores que en organismos cun baixo nivel de robustez. Así, a robustez reduce a cantidade de variación xenética herdable sobre a cal pode actuar a selección. Porén, a robustez pode permitir a exploración de grandes rexións de espazo xenotípico, incrementando a evolucionabilidade de acordo co segundo sentido da definición. Mesmo sen diversidade xenética, algúns xenotipos teñen maior evolucionabilidade que outros, e a selección para a robustez pode incrementar a "riqueza da veciñanza" dos fenotipos aos que se pode acceder desde o mesmo xenotipo inicial por mutación. Por exemplo, unha razón pola que moitas proteínas son menos robustas á mutación é que teñen unha estabilidade termodinámica marxinal, e a maioría das mutacións reducen esta estabilidade adicionalmente. As proteínas que son máis termoestables poden tolerar unha gama maior de mutacións e son máis evolucionables. Para trazos polixénicos, a riqueza da veciñanza contribúe máis á evolucionabilidade do que a diversidade xenética ou "espallamento" ao longo do espazo xenotipico.
Fialho de Almeida
Traxectoria
Fillo dun mestre de escola, realizou os estudos secundarios nun colexio de Lisboa, entre 1866 e 1871. Empregouse nunha farmacia e estudou Medicina entre 1878 e 1885. En 1893 volveu á súa terra natal, onde casou cunha señora rica, que faleceu logo o ano seguinte e da cal non tivo descendencia.
Evolucionabilidade
Con recombinación
A robustez temporal ou a canalización, poden levar á acumulación de cantidades significativas de variación xenética críptica. Nun novo ambiente ou fondo xenético, esta variación pode ser revelada e ás veces ser adaptativa.
Fialho de Almeida
Carreira profesional e literaria
esquerda|miniatura|262x262px|Fialho de Almeida por António Carneiro. Nunca exerceu medicina, dedicándose ao xornalismo e á literatura. Tornouse labrego en Cuba, mais continuou a publicar artigos para xornais, e a escribir varios contos e crónicas.
Evolucionabilidade
Exploración para tempos futuros
Cando hai robustez mutacional, moitos mutantes persisten en estado críptico. As mutacións adoitan ser de dous tipos, ou teñen un efecto moi malo ou moi pouco efecto, e hai poucas mutacións intermedias entre estes dous tipos. Ás veces, estas mutacións non son completamente invisibles, senón que teñen raros efectos, con moi pouca penetrancia. Cando isto acontece, a selección natural erradica as mutacións moi malas, pero apenas afecta ás outras. Aínda que a evolución non ten "clarividencia" para saber que ambiente se encontrará no futuro, algunhas mutacións causan unha alteración importante a un proceso biolóxico básico, e nunca serán adaptativas en ningún ambiente. Desbotar estas mutacións con antelación leva a preadaptar os stocks de variacións xenéticas crípticas.
Fialho de Almeida
Carreira profesional e literaria
Entre as súas obras máis notábeis encóntranse os cadernos periódicos Os Gatos, redactados entre 1889 e 1894, que seguiron a mesma liña crítica da obra As Farpas, de Ramalho Ortigão.
Jubilee (filme de 1978)
Jubilee é un filme de 1977, o segundo dos dirixidos polo británico Derek Jarman. O seu título fai mención ao xubileu de prata da raíña Isabel II, é dicir, ao seu 25º aniversario como monarca.
Fialho de Almeida
Carreira profesional e literaria
A súa carreira literaria foi pautada por un estilo moi irregular, baseado no naturalismo. As súas principais inspiracións foron as sensacións reais, mórbidas e groseiras, con temas repartidos entre os escenarios urbanos e campestres. Nos finais do Século XIX, o seu estilo tornouse máis decadente, en concordancia cos ideais en voga nesa época.
Evolucionabilidade
Exploración para tempos futuros
Outra maneira pola que se poden explorar os fenotipos, antes de que teñan un compromiso xenético forte, é por medio da aprendizaxe. Un organismo que aprende pode facer unha "mostraxe" de varios fenotipos durante o seu desenvolvemento inicial, e despois aterse aos que funcionaron mellor. Posteriormente na evolución, o fenotipo óptimo pode ser asimilado xeneticamente para que se converta no comportamento habitual en vez de nun comportamento raro. Isto coñécese como efecto Baldwin, e paode incrementar a evolucionabilidade.
Jubilee (filme de 1978)
Historia
A raíña Isabel I de Inglaterra é transportada no tempo polo ocultista John Dee, grazas aos poderes do espírito Ariel (un personaxe d'A tempestade de Shakespeare), e chega ao ano 1977, xusto cando nunha liorta nos arrabaldes a raíña Isabel II é asasinada. Isabel I móvese entón a través dun Londres decadente, dominado pola violencia, e onde o principal interese son os grupos de música punk e a arte é unha forma cultural extinta.
Aguti negro
O aguti negro (Dasyprocta fuliginosa) é unha especie de roedor histricomorfo da familia Dasyproctidae propia de Suramérica. É nativo do sur de Venezuela, leste de Colombia, nordeste do Perú, leste de Ecuador e o noroeste do Brasil, até os 1500 m de altitude. Existe unha poboación disxunta no val do río Magdalena, no norte de Colombia.
Características
O seu corpo rolda os 45 a 76 cm de longo, cunha cola de 1 a 3 cm. As femias son menores ca os machos. As patas posteriores teñen 12 a 14 cm de lonxitude con tres dedos. Na pata anterior ten 4 dedos e un vestixio de polgar. A pelaxe superior é negruzco agrisada, máis longa no lombo; nas partes inferiores é castaño a amarelo e branco.
Pazo de Sensat
O pazo de Sensat é un pazo situado na Avenida da Atlántida, na parroquia de Alcabre, no concello de Vigo á beira da praia de Carril. O edificio actual data dos anos 40 do século XX, aínda que unha parte data de comezos do século XIX, e onde houbo un pazo anterior do que practicamente non se conservan restos. No entanto, o edificio actual aínda mantén elementos característicos dos pazos galegos, supondo o seu maior atractivo, a colección de 101 brasóns heráldicos espallados polos xardíns e muros ameados, a maior escolma de escudos nobiliarios existente en Galiza. Á beira do pazo está a nova igrexa de Santa Baia, finalizada no ano 1999. O pazo, malia ser relativamente novo, constitúe arquitectonicamente, unha obra senlleira.
Jubilee (filme de 1978)
Historia
A acción céntrase no seguimento dun grupo de mozas e das súas aduanadas: unha pirómana, unha au pair francesa escravizada, unha parella de irmáns homosexuais nunha relación incestuosa, unha pintora nun mundo en que a arte desapareceu, unha escritora que fai as súas propias versións resumidas da historia da decadencia de Inglaterra e Rod, a asasina da raíña Isabel, e que porta a súa coroa. Nunha redada contra un local de bingo ilegal, a policía asasina a parella de irmáns (Angel e Sphinx), e o grupo decide tomar vinganza, acoitelando un dos policías e queimando outro cun cóctel molotov. As escenas de violencia son constantes, con disparos, pelexas, sangue e coiteladas, así como as de sexo explícito, tanto de sexo por parellas como orxías, e crimes sexuais rituais.
Pazo de Sensat
Dende o ano 2005 o edificio acolle un hotel de cinco estrelas que leva o nome de Pazo Los Escudos. O establecemento consta de 54 cuartos distribuídos en tres edificios, un deles o antigo pazo de principios do século XIX.
Aguti negro
Comportamento
Son crepusculares e nocturnos, o seu principal alimento son froitos, especialmente de palmas, aínda que tamén consomen sementes, algunhas herbas e tubérculos. Adáptanse moi ben ás modificacións introducidas polo hombre, aínda que son intensamente cazados pola súa carne.
Pazo de Sensat
O edificio principal
Conforman o corpo principal do pazo unha edificación en granito, de planta rectangular e dous andares contigua a unha torre en tres alturas e planta cadrada. A fachada atópase profusamente enfeitada con gran cantidade de baixorrelevos representando escenas relixiosas e cunchas de vieira.
Aguti negro
Comportamento
Cada femia ten dous partos ó ano, en cada un dos cales nacen 2 crías (en ocasións 3 ou até 4). A xestación dura de 98 a 110 días.
Jubilee (filme de 1978)
Punk
No filme aparecen distintas referencias ao movemento punk: fotografías da raíña caricaturizadas, un vídeo musical cunha versión pop do himno Rule Britannia, unha cunca de almorzo coa cabeza de Winston Churchill que escacha no chan... Ademais, no filme aparecen diversas iconas do movemento punk, como unha amante de Malcolm McLaren (Jordan), Toyah Willcox, Nell Campbell, Adam Ant, Demoriane e Wayne County. Ademais, algúns deses artistas interpretan a súa música no filme, como Wayne County e Adam and the Ants, xunto con The Slits e Siouxsie and the Banshees.
Pazo de Sensat
O edificio principal
O interior caracterízase por unha grande escaleira central feita en madeira e a ampla lareira en pedra. Conserva, ademais, restos do antigo pozo, cortes e unha mesa de pedra baixo o soportal porticado do xardín.
O xardín
Arrodeado cun muro ameado, conta con diferentes fontes, pequenos conxuntos escultóricos e un pombal granítico de planta circular que mantén a mesma decoración que a fachada do edificio principal, cun tellado rematado cunha esfera de granito.
Os escudos
Entre a numerosa colección, con algúns escudos do século XV, existente salientan:
Fialho de Almeida
Carreira profesional e literaria
Fialho de Almeida colaborou en diversas publicacións periódicas, sobre todo nos xornais humorísticos Pontos nos ii (1885-1891)e A Comédia Portuguesa (fundado en 1888), e tamén nas revistas: Renascença  (1878-1879?), A Mulher   (1879), O Pantheon (1880-1881), Ribaltas e Gambiarras (1881), Branco e Negro (1896-1898), Brasil-Portugal  (1899-1914),  Serões (1901-1911). e, postumamente, na Revista de turismo iniciada en 1916.
Áiax o Grande
Áiax I (en grego antigo Αἴας Aías, ‘da terra’) fillo de Telamón (Τελαμώνιος Telamốnios), rei de Salamina, é un lendario heroe da mitoloxía grega. Para distinguilo de Áiax, fillo de Oileo, era coñecido como Áiax o Grande, Gran Áiax ou Telamonio Áiax. Valoroso guerreiro, o máis forte despois do seu curmán Aquiles, embarcouse á mítica Guerra de Troia ó mando de doce navíos salamitos, acompañado do seu irmán Teucro. Fillos seus foron Eurísaces e Fileo, o primeiro antergo da familia ateniense dos Filaidas.
Pelexou na guerra con coraxe e destreza e suicidouse logo de tolear porque os gregos lle negaron as armas do seu querido curmán, Aquiles.
Na Ilíada de Homero é descrito como un guerreiro de gran estatura e forza colosal, teimudo e de inmenso escudo que por si mesmo é un antemural das falanxes. Non foi ferido en ningunha das batallas relatadas na Ilíada, e é o único personaxe de importancia na obra que non recibiu axuda por parte de ningún dos deuses gregos. Ó igual que Aquiles foi soterrado polo centauro Quirón. Áiax foi un dos reis máis importantes no campo de batalla, pero non tan sabio como Néstor, Idomeneo ou Menesteo, nin tan hábil como Diomedes, Odiseo ou Palamedes. Mandaba o seu exército levando unha gran hacha de guerra e un enorme escudo, acompañado sempre polo seu irmán Teucro.
Durante a guerra de Troia loitou contra Heitor en dúas ocasións. A primeira foi nun duelo que durou todo un día sen que houbese vencedor. A segunda foi durante unha incursión dos troianos no campamento dos aqueos, onde ambos pelexaron nos barcos gregos. Áiax case matou a Héctor arrebolándolle unha pedra meirande que o propio príncipe troiano. Ámbolos dous encontros tiveron lugar cando Aquiles abandonara o campo de batalla debido ó seu enfado con Agamenón.
Cando Patroclo morreu a mans de Heitor, os troianos intentaron facerse co seu corpo e alimentar con el ós cans, pero Áiax loitou contra eles protexendo o cadáver e devolvéndoo ó campamento grego e a Aquiles. miniatura|Áiax preparando o seu suicidio Algo máis tarde na historia, cando Aquiles morre tras ser alcanzado por unha frecha de Paris, Áiax e Odiseo pelexan por recuperar o corpo do heroe grego e soterralo xunto ó do seu amigo Patroclo. Tralo funeral, ámbolos dous heroes gregos reclaman a armadura de Aquiles como recompensa polos seus esforzos. Tras unha disputa de enxeño ou talvez porque Agamenón aborrecía a casta de Éaco, Odiseo recibiu a armadura e Áiax furioso caeu ó chan exhausto. Ó erguerse, faino tolo de furia e no seu delirio confunde un rabaño de ovellas cos líderes aqueos, Odiseo e Agamenón, e matou tódolos animais. Ó espertar da súa loucura vese rodeado de sangue e decide quitarse a vida antes que vivir na vergoña e a deshonra. Para facelo utiliza a espada de Heitor, quen lla concedera como un regalo de honra tralo seu primeiro duelo (A Odisea, xi. 541).
Fialho de Almeida
Carreira profesional e literaria
Compuxo crónicas (asinadas co pseudónimo de "Valentim Demónio") e críticas literarias e teatrais: Foi celebrada a amargura con que conmemorou a morte de Eça de Queiroz.
Falecemento
Fialho de Almeida faleceu o 4 de marzo de 1911, na localidade de Cuba, onde foi sepultado.
Na súa campa está rexistrado o seguinte epitafio:
miniatura|Xardín Fialho de Almeida, na Praça das Flores, en Lisboa.
A Câmara Municipal de Lagos aprobou o 18 de febreiro de 1987, a asignación do nome de Fialho de Almeida a unha rúa da cidade. Existe tamén, en Lisboa, un xardín co seu nome, na praza das Flores. Á súa vez, a alcaldía de Cuba deu o seu nome a un centro cultural e a un concurso literario, e, en agosto de 2011, xa adquirira a súa antiga vivenda naquela localidade, para a futura instalación dunha Casa Museo. En Castro Verde, o seu nome foi atribuído a unha das principais rúas da vila.
Fialho de Almeida e Galiza
Fixo tres viaxes á Galiza. Dunha delas publicou en 1996 Laiovento ''Cadernos de viagem. Galiza, 1905:
Notas
=Véxase tamén=
Evolucionabilidade
Exploración para tempos futuros
A aprendizaxe cea un nesgo nos fenotipos nunha dirección beneficiosa. Mais un aplanamento exploratorio dunha paisaxe de fitness pode tamén incrementar a evolucionabilidade mesmo cando non ten dirección, por exemplo cando o aplanamento é o resultado de erros aleatorios en procesos moleculares ou de desenvolvemento. Este incremento na evolucionabilidade pode ocorrer cando a evolución se enfronta con ter que cruzar un "val" nunha paisaxe adaptativa. Isto significa que dúas mutacións que son de seu deletéreas, poden ser beneficiosas en combinación. Estas combinacións poden evolucionar máis doadamente cando a paisaxe foi primeiro aplanada, e o fenotipo descuberto é despois fixado por asimilación xenética.
Boston Garden
O Boston Garden foi un famoso estadio cuberto construído en 1928 en Boston, Massachusetts polo arquitecto George Lewis Rickard, o mesmo que deseñou tamén a terceira versión do Madison Square Garden de Nova York. Este feito fixo que ao pavillón de Boston se lle chamase inicialmente "Boston Madison Square Garden", recortando máis tarde o seu nome. Foi demolido no ano 1997, poucos anos despois da finalización do que sería o seu sucesor, o Fleet Center, chamado agora TD Garden.
Evolucionabilidade
Modularidade
Se cada mutación afectase a cada trazo, entón unha mutación que fose unha mellora para un trazo sería unha desvantaxe para outros trazos. Isto significa que case ningunha mutación sería beneficiosa globalmente. Pero se a pleiotropía está restrinxida dentro de módulos funcionais, entón as mutacións afectarían só a un trazo á vez, e a adaptación está moito menos constrinxida. Nunha rede xénica modular, por exemplo, un xene que induce un conxunto limitado doutros xenes que controlan un trazo específico baixo selección pode evolucionar mais rapidamente que outra que tamén induce outras vías xénicas que controlan trazos que non están baixo selección. Os xenes concretos tamén mostran modularidade. Unha mutación nun elemento regulador en cis da rexión promotora dun xene pode permitir que a expresión do xene sexa alterada só en tecidos específicos, estadios de desenvolvemento, ou condicións ambientais, en vez de cambiar a actividade xénica no organismo completo simultaneamente.
Evolución da evolucionabilidade
Aínda que as variacións que producen unha alta evolucionabilidade poderían ser útiles a longo prazo, a curto prazo a maioría desas variaciós é probable que sexan desvantaxosas. Por exemplo, a primeira vista podería parecer que incrementando a taxa de mutación por medio dun alelo mutador se incrementaría a evolucionabilidade. Pero como exemplo extremo, se a taxa de mutación é demasiado alta entón todos os individuos morrerán ou polo menos portarán unha pesada carga mutacional. A selección a curto prazo para unha baixa variación a maioría das veces se cre que é probablemente máis poderosa que a selección a longo prazo para a evolucionailidade, facendo difícil que a selección natural cause a evolución da evolucionabilidade. Outras forzas de selección tamén afectan á xeración de variación; por exemplo, a mutación e a recombinación poden en parte ser subprodutos ou mecanismos para facer fronte aos danos no ADN.
Cando a recombinación é baixa, os alelos mutadores aínda poden ás veces facer autostop xenético aproveitando o éxito das mutacións adaptativas que causan. Neste caso, a selección pode ter lugar a nivel de liñaxe. Isto pode explicar por que se ven a miúdo mutadores durante a evolución experimental de microbios. Os alelos mutadores poden tamén evolucionar máis doadamente cando só incrementan as taxas de mutación en secuencias de ADN próximas, e non por todo o xenoma: isto coñécese como locus de continxencia.
Boston Garden
Capacidade
O Garden tiña unha capacidade de 14.890 localidades, que se vía reducida a 14.448 espectadores cando se instalaba o xeo para os partidos dos Boston Bruins.
Eventos
O Boston Garden foi escenario de moreas de concertos e outro tipo de actos, algúns dignos de mención. En 1968 o cantante James Brown ofreceu un concerto ante apenas uns centos de seguidores a mesma noite que foi asasinado Martin Luther King, mentres no resto de cidades norteamericanas as manifestacións se sucedían. En 1975 a banda Led Zeppelin tivo que suspender un concerto polas baixas temperaturas baixo cero que tiveron que soportar os seus seguidores á hora de conseguiren unha entrada, e un ano máis tarde a Kiss foille prohibido actuar pola súa montaxe chea de elementos pirotécnicos.
No que se refire a eventos deportivos, celebráronse no Garden 7 edicións da Stanley Cup, 19 Finais da NBA, 4 edicións do All Star da NBA e un All Star da NHL. O último partido oficial que se xogou foi o que enfrontou os Boston Bruins e os New Jersey Devils nos playoffs da NHL o 14 de maio de 1995.
Evolucionabilidade
Evolución da evolucionabilidade
A evolución da evolucionabilidade é menos controvertida se ocorre por evolución da reprodución sexual, ou pola tendencia dos mecanismos que xeran variación a facérense máis activos cando un organismo está máis estresado. O prión de lévedos [PSI+] pode tamén ser un exemplo de evolución da evolucionabilidade por capacitancia evolutiva. Un capacitador evolutivo é un interruptor que "encende" e "apaga" a variación xenética. Isto é moi similar a tomar precaucións contra o risco de que un ambiente futuro sexa similar ou diferente. Os modelos teóricos tamén predín a evolución da evolucionabilidade por medio da modularidade. Cando os custos da evolucionabilidade son suficientemente breves, hai máis liñaxes evolucionables que poden ser as máis exitosas a longo prazo. Porén, a hipótese de que a evolucionabilidade é unha adaptación é a miúdo rexeitada en favor de hipóteses alternativas, por exemplo, a minimización dos custos.
Aplicacións
O estudo da evolucionabilidade ten unha importancia fundamental para o coñecemento da evolución a moi longo prazo de superfamilias de proteínas e filos e reinos de organismos. Un completo coñecemento dos detalles da evolución a longo prazo seguramente pasaría a formar parte da síntese evolutiva ampliada (a actualización da síntese evolutiva moderna). Ademais, estes fenómenos teñen dúas aplicacións prácticas principais. En enxeñaria de proteínas é conveniente incrementar a evolucionabilidade, e en medicina e agricultura é conveniente diminuíla.
Na enxeñaría de proteínas é importante comprender os factores que deteminan ata que punto pode alterarse a función dunha proteína. En especial, tanto as estratexias de deseño racional coma de evolución dirixida pretenden crear cambios rapidamente por medio de mutacións con grandes efectos. Porén, tales mutacións normalmente destrúen a función encimática ou polo menos reducen a tolerancia a máis mutacións. Identificar as proteínas evolucionables e manipular as súas evolucionabilidades é cada vez máis necesario para conseguir modificacións funcionais cada vez maiores dos encimas.
Moitas doenzas humanas non son fenómenos estáticos, senón que están suxeitos a evolución. Virus, bacterias, fungos e os cancros evolucionan para ser resistentes ás defensas inmunitarias dos seus hóspedes, e a fármacos. Estes mesmos problemas danse na agricultura coa resistencia a pesticidas e herbicidas. É posible que nos teñamos que enfrontar ao final da vida efectiva de moitos dos antibiótico de que dispoñemos, e predicir a evolución e a evolucionabilidade dos nosos patóxenos e idear estratexias para facela máis lenta ou evitala require un profundo coñecemento das complexas forzas que guían a evolución a nivel molecular.
Facultade de Medicina de Santiago de Compostela
A Facultade de Medicina de Santiago de Compostela na rúa de San Francisco é a Facultade onde se imparte a docencia da Medicina na Universidade de Santiago de Compostela desde que se inaugurou o ano 1928 este edificio, construído a carón do Hospital Real (co que de comunicaba a través dunha galería cuberta), de xeito que ambos os edificios ocupaban todo un lado de dita rúa, desde a praza do Obradoiro até o covento de San Francisco, até que se acabe de construír o novo edificio da Facultade de Medicina e Odontoloxía.
Historia
A docencia da Medicina en Santiago remóntase ao ano de 1648, cando o Colexio de Fonseca era o centro de toda a vida universitaria compostelá.
Durante moitos anos os estudos de Medicina realizáronse en Fonseca. Desde 1857, en que se creou a Facultade de Farmacia, ambas as facultades compartiron edificio. O edificio proxectárono en 1910 polos arquitectos Fernando Arbós Tremanti e Isidro de Benito. Nos anos 20 do século XX, coa influencia de Montero Ríos, comezou a construción do novo edificio de Medicina na rúa de San Francisco, sendo terminado en 1928.
Un feito histórico notábel produciuse durante as mobilizacións estudantís de 1968. Nunha multitudinaria asemblea da Universidade celebrada na Facultade de Medicina o 28 de marzo, interveu a policía de maneira violenta, causou numerosos feridos e realizando varias detencións. Esta intervención policial causou a indignación do estudantado, que despediu a pedradas na estación de ferrocarril ao director xeral de Universidades, Hernández Díaz, desprazado a Santiago para tentar resolver o conflito.
Acto de despedida
O decano da Facultade, Juan Gestal, foi o encargado de presentar o documental. Tamén interviron, entre outros, o presidente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, José Carro Otero, o catedrático de Anatomía Javier Jorge e os doutores Joaquín Potel Lesquereux e Manuel Sánchez Salorio, que recordaron distintos episodios do devir dos estudos de Medicina en Santiago, con momentos clave, como cando se pechou o Hospital Real e se inauguraron os hospitais de Galeras e, máis tarde, o de Conxo e o Clínico. Nese traballado camiño tiveron moito que ver, como recordou Gestal, iniciativas como a posta en marcha da Escola Médica Compostelá, coñecida como Fonte Limpa, ou xa, recentemente, a posta en marcha do Instituto de Investigación Sanitaria do CIMUS e do Instituto de Medicina Legal, nos que destaca o doutros Ángel Carracedo.
Áiax o Menor
miniatura|Poseidón e Áiax (a morte de Áiax). Áiax (en grego Αίας), era o fillo de Oileo rei de Lócrida, coñecido como o Menor para diferencialo de Áiax I, fillo de Telamón quen era recoñecido pola súa descomunal estatura.
Facultade de Medicina de Santiago de Compostela
A próxima Facultade de Medicina e Odontoloxía
miniatura|Hospital Clínico de Santiago.
Áiax o Menor
Liderou o destacamento de Locri durante a guerra de Troia, na que tivo un papel importante.
Facultade de Medicina de Santiago de Compostela
A próxima Facultade de Medicina e Odontoloxía
A construción da nova Facultade de Medicina comezará en 2018, segundo anunciou o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, despois de que Consello de Goberno deu luz verde ao protocolo de cooperación entre a Xunta e a Universidade de Santiago de Compostela para desenvolver estas instalacións no Campus Vida compostelán. A Xunta e a Universidade de Santiago contan xa, polo tanto cun protocolo de cooperación para construír a nova Facultade de Medicina e Odontoloxía que, nunha segunda fase albergará tamén a titulación de Enfermaría. Aínda que o protocolo debe ser aprobado polos órganos de goberno da Universidade, desde a institución académica vese con bos ollos un documento que inclúe a cesión gratuíta dunha parte importante do actual edificio onde se imparte Medicina, na rúa de San Francisco, á Administración autonómica. A nova Facultade situarase no aparcadoiro anexo do novo Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela, e ademais abordarse unha ampliación destas dependencias hospitalarias para acoller o traslado dos servizos asistenciais que se prestan no Hospital Gil Casares.
Áiax o Menor
Foi un dos guerreiros que penetraron na cidade escondidos dentro do Cabalo de Troia. Nesta última batalla, xunto con Neoptolemo, fillo de Aquiles, intérnase no pazo real, onde o primeiro asasinou o rei Príamo, mentres que Áiax encontrou á princesa Casandra refuxiada baixo un altar dedicado a Atenea. E aínda que esta pediu piedade por respecto á deusa, Áiax, no frenesí do saqueo non a escoitou e a violou alí mesmo.
Isto provocou a ira de Atenea, que coa axuda de Poseidón fixo que a nave de Áiax naufragara durante a fatídica tempestade que dispersou a frota grega no seu regreso á patria.
De aí que da súa morte existen dúas versións. A máis difundida é que pereceu afogado cando o seu barco se afundiu ó estrelarse contra un promontorio chamado "As rochas Xiras" no mar Exeo. A outra sostén que a auga o deixou sobre unha desas pedras mentres estaba inconsciente. Unha vez que a tormenta escampou e Áiax espertou, sabendo que a tormenta era obra de Poseidón para castigalo polos seus pecados, comezou a burlarse do Deus dicindo que por máis esmero que puxera non conseguira matalo. Para a súa desgraza, como se dunha resposta se tratase, unha man sostendo un tridente emerxeu das augas e guindoullo. A arma atravesou o peito de Áiax e o ensartou á rocha, matándoo ó instante. Dise que tan pronto como a súa alma o abandonou, o tridente e o seu corpo se transformaron en pedra e alí quedaron, como unha rocha alta que sobresae das augas do mar Exeo.
Álxebra homolóxica
miniatura|350px|Diagrama empregado no lema da serpe, resultado básico da álxebra homolóxica. A álxebra homológica é un campo das matemáticas que estuda a homoloxía nun marco alxébrico xeral. É unha disciplina relativamente nova, cuxos orixes poden remontarse ás investigacións en topoloxía combinatoria (un precursor da topoloxía alxébrica) e en álxebra abstracta (teoría de módulos) de fins do século XIX, lideradas por Henri Poincaré e David Hilbert.
O desenvolvemento da álxebra homolóxica está estreitamente relacionado coa emerxencia da teoría das categorías.