cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Havre
Estado
Le Havre está situado no suroeste do Pais de Caux. A cidade limita co litoral ao oeste, a ría do Sena ao sur e a costa ao norte. O Sena sempre foi unha fronteira natural entre a Alta Normandía e a Baixa Normandía. Polo tanto, Honfleur está, segundo a expresión dos havreses, "do outro lado da costa da auga". Para facer fronte a esta relativa limitación, multiplicáronse as solucións: a máis prestixiosa é a ponte de Normandía que une as dúas ribeiras do Sena, e sitúa a Honfleur a só un cuarto de hora de Le Havre. Os xeógrafos e funcionarios crearon unha nova entidade ao redor das dúas marxes da ría, xestionada pola "Axencia de Urbanismo da Rexión do Havre e a Ría do Sena".
thumb |Mapa de Le Havre.
Relevo e xeomorfoloxía
A cidade de Le Havre está formada por dous conxuntos naturais separados por un cantil ou costa:
A cidade baixa comprende o porto, o centro urbano e os barrios periféricos, e construíuse sobre antigos pantanos que foron desecados dende o século XVI. O solo está formado por aluvións depositados polo Sena. O centro urbano, reconstruído despois da segunda guerra mundial, descansa sobre máis dun metro de entullos rasados.
A cidade alta comprende barrios residenciais ricos, de clase media ou desfavorecidos (Mont-Gaaillard, Caucriauville, Mare Rouge). Son dúas mesetas abertas nos vales secos (vallon d'Ignauval) e campos en socalcos. A parte noroeste da cidade alta (Sainte-Adresse e Dollemard (un distrito de Le Havre) é a máis alta (entre 90 e 115 metros de altitude). O Cap de Héve está situado a uns 100 metros de altitude.
Tempo
Debido á súa situación na costa da Mancha, o clima de Le Havre é oceánico. Os días nos que non hai o máis mínimo vento son excepcionais, os ventos dominantes veñen do suroeste e determinan as influencias marítimas ao longo do ano. Segundo os datos da estación meteorolóxica de Cap de Héve (1970-1999), hai 24 días ao ano nos que a temperatura baixa por debaixo dos 0 °C e 14 días nos que supera os 25 °C.
thumb|upright=3.5|center|Le Havre, inverno de 1944-1945.
Historia
thumb|Le Havre a finais do século XIX Cando se fundou en 1517, a cidade recibiu o nome de Franciscópole en honor de Francisco I de Francia. Posteriormente chamárona Le Havre-de-Grâce ("Porto de Graza, de aí Havre de Grace, Maryland). Ordenouse a súa construción para substituír os antigos portos de Honfleur e Harfleur, cuxa utilidade diminuíra debido á sedimentación.
A historia da cidade está inextricablemente ligada ao seu porto. No século XVIII, a medida que o comercio das Indias Occidentais se sumaba ao de Francia e Europa, Le Havre comezou a medrar. O 19 de novembro de 1793, a cidade cambiou o seu nome a Hâvre de Marat e máis tarde Hâvre-Marat en honra ao recentemente falecido Jean-Paul Marat, que foi visto como un mártir da Revolución Francesa. A principios de 1795, porén, a memoria de Marat quedou algo empañada, e o 13 de xaneiro de 1795, Hâvre-Marat cambiou o seu nome unha vez máis a simplemente Le Havre, o seu nome moderno. Durante o século XIX converteuse nun centro industrial.
Ao final da primeira guerra mundial, Le Havre xogou un papel importante como porto de tránsito utilizado para resolver os asuntos despois da guerra.
A cidade foi devastada durante a Batalla de Normandía cando 5.000 persoas morreron e 12.000 casas foron totalmente destruídas antes da súa captura na Operación Astonía. O centro reconstruíuse nun estilo modernista por Auguste Perret.
Toponimia
O nome da cidade testemúñase en 1489 na forma le Hable de Grace e despois Ville de Grace en 1516, dous anos antes da súa fundación oficial por parte de Francisco I de Francia. Outros nomes que non se impuxeron foron o nome erudito e transitorio de Franciscopolis (en homenaxe ao mesmo rei atopado nalgúns documentos) así como o de Havre Marat (referíndose a Jean-Paul Marat durante a Revolución Francesa), aínda que este último explica por que o determinante complementario -de-Grace tampouco se restaurase. Este cualificativo sen dúbida facía referencia á capela de Nôtre Dame situada no lugar da catedral do mesmo nome. A capela daba cara á capela Nôtre Dame de Grace de Honfleur, ao outro lado do esteiro.
O substantivo común havre que significa "porto" estaba sen uso no finais do século XVIII ou principios do XIX pero aínda se conserva na frase havre de paix que significa "refuxio seguro". Xeralmente considérase un préstamo do Holandés medio do século XII. Unha orixe xermánica pode explicar a "aspiración" do h inicial.
Non obstante, as novas investigacións céntranse no feito de que o termo foi testemuñado moi cedo (século XII) e en textos normandos nas formas Hable, hafne, havene, havne e haule fan improbable unha orixe holandesa. Pola contra, unha etimoloxía do escandinavo é relevante dado o nórdico antigo höfn (xenitivo hafnar) ou hafn que significa "porto natural" ou "refuxio" e a evolución fonética do termo étrave, que seguramente é de orixe escandinava, tamén está testemuñada en formas similares como estable e probablemente orixinada no antigo stafn escandinavo.
Moreira, A Estrada
San Miguel de Moreira é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 359 habitantes (184 mulleres e 175 homes), distribuídos en 9 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 470 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 252 persoas.
Ensalada
miniatura| Ensalada de leituga e tomate A ensalada é a denominación xenérica dun conxunto de pratos fríos baseados nos vexetais fríos, pero admite combinacións, preparacións, presentacións e temperaturas moi diversas. Malia non ser un prato tradicional galego, si no mediterráneo, hoxe en día é frecuente. A máis común en Galicia combina leituga e tomate (con cebola se se gusta dela) aderezados principalmente con sal, aceite e vinagre (que pode ser substituído por limón). Adoita ser tomada como entrante ou como gornición do prato principal. Tamén pode constituír por si mesma o prato principal.
Ingredientes habituais
Unha ensalada ten tres compoñentes básicos:
A base da ensalada é xeralmente unha man de vexetais de follas verdes como as diversas variedades de leituga, col, herba dos cóengos, eiruga, agrón, espinacas, endivias e outros vexetais. Esta combinación básica pode complementarse con máis ingredientes como o atún en conserva, a cenoria, o ovo duro, os espárragos etc. Unha ensalada admite como ingredientes complementarios practicamente de todo: carne, peixe, legumes, queixos, froitas, millo doce, arroz, pastas, noces, abelás, piñóns, améndoas etc. As máis modernas tamén admiten froitas como o ananás, a mazá, a pera, froitos do bosque etc. Aínda que a maioría das ensaladas se toman frías, tamén hai modalidades con ingredientes mornos ou quentes. A vinagreta (aceite, vinagre e sal) pode suplirse por outros mollos como o limón, a maionesa, a salsa rosa etc.
Tamén se chaman ensaladas a outras combinacións baseadas nun vexetal (cocido ou cru) que se toma frío e sazonado cun mollo de aceite e vinagre (ou variantes) combinado con outros ingredientes (como xa se indicou). Deste xeito, fanse as ensaladas de pataca, feixóns, tomate etc.
Galería de imaxes
<Gallery> File:Ensalada_madrileña.jpg| Ensalada madrileña File:Ensalada_malagueña.jpg| Ensalada malagueña File:Ensalada_murciana_IMGP4187.JPG| Ensalada murciana File:Ensalada-Tomate_y_queso.jpg| Tomate con queixo File:Ensaladaedourada.JPG| Dourada acompañada de ensalada de gornición </Gallery>
John Garcia
Traxectoria
Mentres aínda estaba no instituto, el axudou a fundar Kyuss (orixinalmente Sons of Kyuss) en 1989 xunto ao guitarrista Josh Homme. A banda produciu cinco álbums en total, e en todos eles están as voces de Garcia. En outubro de 1995, xusto tres meses despois de editar o seu último traballo ...And the Circus Leaves Town, Kyuss separouse. A súa derradeira gravación foi un vinilo de 10" co selo Man's Ruin Records que posteriormente foi reeditado nun CD compartido co seguinte proxecto de Homme, Queens of the Stone Age. A banda non volveu tocar dende entón.
En 1996 uniuse á banda de stoner rock Slo Burn. O seu EP, Amusing the Amazing, foi moi prezado polos fans de Kyuss, que atoparon nel parte do son da súa antiga banda, longos riffs de guitarra e a voz brusca de Garcia. Porén ese EP foi o único material editado pola banda.
Despois da separación de Slo Burn, Garcia formou Unida que incluía ao baixista de Kyuss na súa formación, Scott Reeder. A banda editou un álbum e un CD compartido con Dozer. Unida entón asinou co selo de Rick Rubin, American Records, e gravou un segundo álbum, que non foi editado debido a que o selo asociado, Island/Def Jam, non vía nel o suficiente potencial. A banda estivo parada dende entón.
En 1998 uniuse a Hermano, un proxecto paralelo de varios músicos de stoner rock.
A finais de 2003 gravou voces para a canción "Born Too Slow" de The Crystal Method. A canción funcionou ben nas radios e fíxose moi popular entre os fans de The Crystal Method.
O 20 de decembro de 2005, Garcia xuntouse novamente con Josh Homme para actuar como invitado con Queens of the Stone Age nun concerto da banda no Wiltern Theatre nos Ánxeles (California). Eles tocaron tres cancións de Kyuss na actuación: "Thumb", "Hurricane" e "Supa Scoopa and Mighty Scoop".
En 2006 Garcia colaborou coa banda de hard rock canadense Danko Jones no seu terceiro álbum, Sleep Is The Enemy, no tema "Invisible". Volveu colaborar co grupo no seu álbum do 2008 Never Too Loud, aparecendo no tema "Forest for the Trees" ao lado de Pete Stahl, vocalista de Scream.
No ano 2010 foi anunciada unha xira co nome Garcia Plays Kyuss. As actuacións consistían enteiramente en temas da súa antiga banda Kyuss, cunha banda composta por músicos belgas e holandeses das bandas Agua de Annique, Kong, Celestial Season e Arsenal. Durante o seu paso polo Hellfest o 20 de xuño, uníronselle no escenario os antigos membros de Kyuss Brant Bjork e Nick Oliveri e tocaron xuntos "Gardenia" e "Green Machine".
Nova Ámsterdan
miniatura|350px|dereita|Nova Ámsterdan en 1664 Nova Ámsterdan ou Nova Amsterdam (en inglés New Amsterdam; en neerlandés: Nieuw-Amsterdam) era o nome dun asentamento fortificado neerlandés do século XVII parte da colonia dos Novos Países Baixos de Norteamérica, e que despois se convertería na cidade de Nova York.
Fundado en 1625 pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais, a cidade situábase na punta sur da illa de Manhattan, lugar estratéxico e defendible para o acceso fluvial do comercio de peles no val do río Hudson.
Converteuse no maior asentamento holandés de América do Norte e permaneceu en mans dos Países Baixos ata 1664, en que pasou a pertencer a Inglaterra. Os holandeses recuperárono brevemente en 1673, e volvérono a ceder a Inglaterra en 1674 polos termos do tratado de Westminster.
Os primeiros asentamentos
Giovanni da Verrazano é o primeiro europeo que descobre o sitio da futura Nova Ámsterdan/Nova York desde 1524. Este navegante italiano foi armado polo rei de Francia Francisco I da casa Valois-Angoulême. El dá o nome de Nova Angulema á baía formada polo delta do río Hudson.
Buscando un paso marítimo cara a Asia polo Noroeste, o explorador inglés Henry Hudson visita a baía de Nova York en 1609 e remonta o Hudson, que, ata mediados do século XVII, tiña o nome neerlandés de Noort Rivier (río do Norte). Á súa volta, comenta o gran potencial do lugar, particularmente polos castores cuxa pel constituía unha mercancía moi apreciada, particularmente para producir chapeus impermeables. En 1614, Adriaen Block permanece no lugar durante máis dun ano.
Durante os quince primeiros anos, a illa de Manhattan é pouco utilizada polos colonos dos Novos Países Baixos (Nova Bélxica, Nova Holanda). Os exploradores prefiren penetrarse nos bosques, abundantes en caza, onde practican o troco de produtos europeos baratos por peles traídas polos cazadores indios. Unha das moedas de intercambio utilizada eran os wampum, sorte de cintos adornados de cunchas (perforadas e redondeadas), moi apreciadas polos nativos. Estes cintos facíanos as tribos que vivían preto da beira, e os europeos abastecían ás que non podían producilo nas terras do interior. Ao dispor de ferramentas de metal, os neerlandeses lánzanse á produción destes artigos na illa de Long Island. Con todo a oferta excede rapidamente a demanda, e este mercado foise a abaixo.
En 1624, as primeiras familias de colonos, chamadas para administrar os postos de comercio, son enviadas na súa maioría río arriba ao val de Hudson. Mentres tanto, na illa de Manhattan, atópanse unhas plantacións e un pouco de gandería.
O forte (1625)
En 1625, baixo a ameaza crecente dun ataque proveniente doutras potencias coloniais, os dirixentes da Compañía Holandesa das Indias Occidentais decidiron protexer a desembocadura do río Hudson, e reagrupar as actividades dos postos comerciais nun recinto fortificado. Desde 1620, hai pegadas dunha carta do arquitecto inglés Inigo Jones, probablemente contratado pola compañía, que recomendaba construír unha obra en albanelería, segundo un plano en forma de estrela tradicionalmente utilizado naquela época.
O director da compañía, Willem Verhulst, e o enxeñeiro Cryn Fredericks escolleron un sitio apropiado ao sur da illa, o lugar actual dun edificio das aduanas americanas (Alexander Hamilton U.S. Custom House), preto de Battery Park.
1626-1673
miniatura|dereita|300px|Mapa do val do río Hudson, ao redor de 1635 Willem Verhulst era un director impopular, que trataba aos colonos como simples empregados e non administraba correctamente as finanzas da colonia. En 1626, é substituído por Pierre Minuit. Este último procede á importación dos primeiros escravos africanos a Nova Ámsterdan; a primeira arribada conta con once escravos.
Minuit tamén negocia a compra da illa de Manhattan aos indios lenape, por 60 floríns de mercancías. Este acto fíxose lendario (Nova York foi comprado aos indios por 24 dólares), aínda que agora sabemos que os lenape non coñecían concepto de propiedade territorial permanente (eran nómades), o que diminúe o alcance do xesto.
No momento da construción do forte, a guerra entre mohawk e mohicanos forza á compañía a precipitar o desprazamento dos colonos dentro de Forte Amsterdam. A urxencia e a falta de medios (a compañía era deficitaria), carrexan unha revisión a baixa dos planos iniciais de fortificación. Confórmanse cun simple fortín rodeado dunha estacada de madeira. Un serradoiro estivo instalado na illa que se chama actualmente Governors Island. A colonia conta entón con 270 habitantes, nenos incluídos. En 1992, atopouse nos arquivos da biblioteca nacional austríaca, unha acuarela representando a colonia de Nova Ámsterdan a mediados do século XVII.
O 20 de abril de 1657, Nova Amsterdam outorga a liberdade de culto aos xudeus. Os vinte e tres primeiros sefardís de antigas posesións neerlandesas do Brasil chegan a Nova Amsterdam desde 1624. En 1658 é fundada a colonia de Nieuw Haarlem.
Durante a segunda guerra Anglo-Neerlandesa, que opón Inglaterra ás Provincias Unidas, os Novos Países Baixos son conquistados polos ingleses. O director xeral Peter Stuyvesant entrega Nova Ámsterdan o 24 de setembro de 1664. A colonia é rebautizada Nova York, en honra do duque de York, irmán do rei Carlos II de Inglaterra.
En 1667 os neerlandeses renuncian ás súas reivindicacións sobre esta porción do territorio americano, á firma do Tratado de Breda, e obteñen a cambio a soberanía sobre Suriname. Con todo, no momento doutra guerra que opón a ingleses e neerlandeses, estes últimos recuperan brevemente a colonia en 1673 (rebautizada Nova Orange), ata que os ingleses recupérena co tratado de Westminster, o 19 de febreiro de 1674.
A herdanza e o recoñecemento
Da ocupación neerlandesa, quedan hoxe un grupo de nomes de lugares neoiorquinos, tales como Coney Island (Konijnen Eiland), Brooklyn (Breukelen), Harlem (Nieuw Haarlem), Flushing (Vlissingen) e Staten Island (Staaten Eylandt).
Barrio, Sueiro, Culleredo
Barrio é un lugar da parroquia de Sueiro no concello coruñés de Culleredo, na comarca da Coruña. Tiña 86 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 48 eran homes e 38 mulleres.
Antonio Alfageme del Busto
Traxectoria
Fillo de Hermenegildo Alfageme Fernández e mais de Rita del Busto Fonte, irmán de Braulio, Hermenegildo e Bernardo. Sucedeu á fronte de Conservas Alfageme o seu pai tras a morte deste en febreiro de 1962. Foi presidente da Unión de Fabricantes de Conservas de Galicia e cónsul honorario de Chile. Foi presidente do Real Club Celta de Vigo entre 1958 e 1959.
Apareceu apuñalado o 20 de abril de 1974 na súa oficina de Vigo. Aínda que oficialmente o asasinato foi atribuído a Francisco Rodríguez Rodríguez, o marido da súa presunta amante, algúns investigadores relacionan a súa morte co caso Reace.
Estación de Medina del Campo
A estación de Medina del Campo é unha estación de tren de Adif, situada na cidade de Medina del Campo, na provincia de Valladolid. É un dos principais nós ferroviarios da rede ao confluír nela ata tres liñas férreas. Conta con amplos servizos de media e longa distancia. Cumpre tamén funcións loxísticas.
Situación ferroviaria
A estación, que se atopa a 724,73 metros de altitude, forma parte do trazado das seguintes liñas férreas: Tamén formaba parte da desmantelada liña de ferrocarríl que unía Villalba con Medina del Campo, punto quilométrico 092,305.
Historia
A estación foi aberta o 15 de setembro de 1860 coa posta en marcha do tramo Medina del Campo-Valladolid da liña radial Madrid-Hendaia. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España, que construíu un edificio para viaxeiros, dous peiraos para mercadorías e un depósito para locomotoras. Con todo, a chegada de novas liñas férreas, como a Medina del Campo-Zamora en 1863 ou a Villalba-Segovia, absorbida pola compañía en 1884, supuxeron un aumento crecente do tráfico que converteu rapidamente as instalacións existentes en pequenas. Por iso, en 1896, Norte decidiu encargar a Vicente Salga, un dos seus mellores enxeñeiros, a construción dunha nova estación de tipo monumental e estilo francés dotada dunha marquesiña metálica de grandes proporcións, que se inaugurou en 1902.
En 1941, a nacionalización do ferrocarríl en España supuxo o final de Norte e o nacemento de Renfe, que xestionaría a estación ata o 31 de decembro de 2004,cando foi dividida en Renfe Operadora e Adif, sendo esta última a titular das instalacións ferroviarias.
Dentro dos plans de alta velocidade e tras a apertura en decembro de 2007 da liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid, está previsto construír un ramal ata Medina, que se prolongará despois cara a Zamora e Salamanca.
A estación
Medina del Campo é unha estación monumental de estilo ecléctico con inspiracións clasicistas. Mostra un deseño ortogonal e simétrico baseado no modelo francés da época. En total, todo o complexo ferroviario abarca 18 hectáreas.
O edificio para viaxeiros destaca polas súas grandes dimensións (102 x 12,5 metros) e componse dun bloque central ao que se unen dous pavillóns e dous anexos laterais. O seu esquema compositivo é marcadamente ortogonal e simétrico tanto en planta como en alzado, seguindo o modelo de estacións francesas similares.
Sobre as plataformas destaca unha ampla marquesiña de dúas vertentes construída en ferro e cristal de 356 toneladas de peso e unhas medidas de 102 x 35 metros. Conta con elementos decorativos tanto nos capiteis das columnas que sosteñen a estrutura como nos corpos mensulados ou nos broches de remate.
Dispón de catro plataformas, unha lateral e tres centrais ás que acceden sete vías. A marquesiña cobre as vías 1, 2, 3 e 4 e dúas plataformas. O resto das plataformas tamén posúe marquesiña propia con tellado en uve. Máis vías destinadas a funcións loxísticas completan as instalacións.
Conta con venda de billetes, atención ao cliente, aseos, cafetería e restaurante. Todo o recinto está equipado con servizos adaptados para as persoas con minusvalía. No exterior existe un recentemente ampliado aparcadoiro e unha parada de taxi.
Longa Distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
New South Wales Waratahs
Estadio
Os NSW Waratahs comparten o Sydney Football Stadium cos Sydney Roosters da NRL e co Sydney FC. Este estadio foi inaugurado en 1988 e ten unha capacidade de 45.500 persoas. Os Waratahs tamén xogan un encontro ó ano no ANZ Stadium, o estadio principal que acolleu as Olimpiadas de Sydney, e no que collen 83.500 seareiros.
Xogadores
Estes son os xogadores que formarán parte dos Waratahs na tempada 2016:
Algunhas das figuras máis salientables da historia dos Waratahs foron: Lote Tuqiri, Wendell Sailor, Matt Rogers, Morgan Turinui, Nick Farr-Jones, Matt Burke, Rocky Elsom, Peter Hewat ou David Campese.
A Leiriña, Randufe, Tui
A Leiriña é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 63 habitantes (32 homes e 31 mulleres), un aumento de 8 habitantes respecto ao ano 1999.
A Estibada, Belesar, Baiona
A Estibada é un lugar da parroquia de Belesar, no concello pontevedrés de Baiona. Segundo o IGE en 2013 tiña 93 habitantes (43 homes e 50 mulleres).
Córneas
O topónimo galego Córneas pode referirse a:
Pepe Rei
José Benigno Rey Rodríguez, coñecido como Pepe Rei, nado na Barca de Barbantes (Cenlle) o 13 de abril de 1947 e finado en Donostia o 9 de marzo de 2021, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Traballou en El Pueblo Gallego. Marchou a Asturias onde casou con 22 anos, e comezou a colaborar na prensa asturiana. Participou na fundación do semanario Occidente. Despois por Odiel de Huelva, Diario Madrid da capital española e, co titulo oficial de xornalista, recalou en La Voz de España de Donostia, Hoja del Lunes, La Voz de Euskadi e na revista Interviú. En 1988 incorporouse ao diario Egin, vinculado á esquerda abertzale nos anos 90, onde chegou a ser redactor xefe e impulsou o seu equipo de investigación.
En 1998, o xuíz Baltasar Garzón ordenou o peche cautelar de Egin. Rei continuou o seu traballo na revista mensual Ardi Beltza, pero foi detido de novo en 1999 e en 2001, e a revista foi pechada por orde xudicial. Pepe Rei atribuíu as súas detencións á expresión das súas opinións, mentres que a policía seguiu considerándoo un colaborador do aparato de investigación de ETA, aínda que nunca se chegou a probar este extremo.
O 13 de xuño de 2001, a Sección IV da Sala do Penal da Audiencia Nacional decidiu poñer en liberdade a Pepe Rei, logo de ter pasado cinco meses en prisión. Os maxistrados consideraron que non había elementos que imputaran e probasen que, co seu traballo en Ardi Beltza, Rei sinalase ou marcase os obxectivos de ETA. O fallo contaba co voto particular do maxistrado Juan José López Ortega, relator da resolución, e co do presidente da Sección IV, Carlos Cezón, que argumentaban que o procesado debía saír do cárcere por motivos de saúde, dado que padecía unha lesión cardíaca grave e que non existían indicios delituosos suficientes contra el. Igualmente, o maxistrado Carlos Ollero Butler formulaba un voto particular no que mostraba o seu acordo coa excarceración de Rei só por motivos de saúde.
Foi condenado por calumnias xunto a outros dous xornalistas da revista Ardi Beltza, polo que tivo que pagar 5 millóns de pesetas como indemnización ao xeneral Enrique Rodríguez Galindo.
En agosto de 2002 sufriu un grave accidente de circulación que o apartou da súa profesión. En xaneiro de 2013 creouse unha asociación cultural sen ánimo de lucro no seu nome para fomentar o xornalismo de investigación e de denuncia.
Novela
Tamén editou o libro Un rey golpe a golpe, escrito por Rebeca Quintáns baixo o pseudónimo de Patricia Sverlo, unha dura crítica á monarquía onde acusa o rei de España de orquestrar e manexar a intentona golpista do 23 de febreiro de 1981.
Guillén el del son entero
Guillén el del son entero foi o primeiro rexistro de Xulio Formoso gravado para Polydor nunha relación comercial e artística que non sempre foi cordial. Foi un álbum conceptual (como a maioría dos de Xulio Formoso) dedicado á obra do bardo cubano Nicolás Guillén. Por primeira vez apareceu aquí o grupo Sensemayá na súa formación orixinal que acompañaría a Formoso en moitos concertos e gravacións posteriores.
As composicións e interpretación mantiveron os ritmos afro-cubanos do traballo escrito no que foron baseadas. Foi un dos álbums máis vendidos de Xulio Formoso e un dos mais vendidos ese ano 1975 en Venezuela e outros países. Varias das súas pezas foron versionadas máis tarde por artistas como Los Sabandeños, o grupo Ahora e Ibrahim Ferrer.
Cando este álbum foi bautizado, Guillén escribiu no reverso da copia de Xulio Formoso un frase sobre o traballo: "A miña poesía vén da música, e aquí retorna a ela."
miniatura|Xulio Formoso en concerto.
Músicos
Sensemayá
Xinzo de Limia
Xinzo de Limia é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca da Limia. Segundo o IGE en 2015 tiña 10.043 habitantes (9.999 no 2006, 9.930 no 2005, 9.869 no 2004, 9.821 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «», «» ou «».
Está situado a 35 km de Ourense e 30 de Verín.
Hidrografía
A rede hidrográfica, antes marcada pola lagoa de Antela despois da súa seca, pasou a organizarse arredor do río Limia, que cruza todo o municipio con escasa pendente e dificultades de drenaxe, polo que no inverno é frecuente ver zonas asolagadas. Pola súa beira esquerda únenselle varios afluentes que teñen o seu nacemento nas zonas mais meridionais do municipio: Faramontaos, Nocedo, Rego dos Arnos e Rego da Ribeira.
Idade Antiga
Xinzo de Limia ten as características dos pobos límicos, que se asentaron durante a dominación romana. Para uns autores como GÓNZALEZ DE ULLOA a capital deste pobo estaría en Sarreaus, na ladeira occidental do Monte Viso, a localización da capitalidade deste pobo non é compartida por tódolos investigadores , sobre todo despois dos importantes achados na vila de Xinzo de Limia que a convirten na outra "alternativa" para situar a capitalidade dos límicos durante o período galaico-romano (XUSTO RODRÍGUEZ, 1999. RIVAS FERNÁNDEZ, 2000)
No norte do municipio atópanse vestixios da vía XVIII do itinerario de Antonino, que unía Braga e Astorga.
Idade Media
A cidade foi conquistada e reconquistada por parte do rei portugués Afonso Henriques. Concretamente no 1130, o Rei de Portugal, tentando recuperar as terras que posuía a súa nai D. Teresa, comandou unha ofensiva contra o sur de Galicia, e despois de tomar Tui encamiñouse a Limia, onde coa axuda do Tenente da Limia o Conde Rodrigo Pérez, incorporouna a súa Coroa construíndo daquela o Castelo de Celme.
O rei portugués tenta conquistar un punto clave cando ataca Badaxoz en 1169, o que redunda nun desastre militar. O seu obxectivo consistía en dominar a liña do Guadiana. Alfonso esnaquízase unha perna nesta campaña e queda en mans do seu xenro Fernando II. A cambio da súa liberdade, tivo que proceder á devolución das terras de Toroño e Limia que antes ocupara, pasando a constituír un condado.
Idade Contemporánea
O concello de Moreiras foi creado por decreto de 15 de xullo de 1836 e o 9 de xaneiro de 1927 incorporouse ao concello de Xinzo de Limia.
Entroido
O domingo oleiro celébrase na Praza Maior o xogo da ola, pásanse as olas de barro de Niñodaguia (Xunqueira de Espadanedo); despois o xogo repítese no Barrio de Abaixo. A noite das mulleres reúnense para cearen en restaurantes ou en locais particulares.
O domingo corredoiro saen as pantallas. Desde o venres até o martes de entroido son os cinco días grandes, coa participación de charangas e bandas de gaitas locais. O venres de entroido ten lugar o desfile dos cativos de tódolos centros educativos da comarca. O mércores de cinza ten lugar o enterro da sardiña, logo do sermón e o pasarrúas.
O ciclo péchase o domingo de piñata con xogos infantís e co gran desfile de comparsas e carrozas.
Política municipal
O 11 de outubro de 2010 o pleno municipal elixiu como novo alcalde ao popular Antonio Pérez, logo da dimisión do senador Isaac Vila Rodríguez, que foi alcalde durante 25 anos. O 21 de marzo de 2018 Pérez presentou a súa dimisión como concelleiro e rexedor do concello tras ser condenado por prevaricación, polo que foi substituído por Manuel López Casas.
Lugares de Xinzo de Limia
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Xinzo de Limia vexa: Lugares de Xinzo de Limia.
Jeremiah Massey
Jeremiah Massey, nado o 22 de xullo de 1982 en Detroit, Míchigan, é un xogador profesional de baloncesto macedonio que xoga na Asociación Atlética Quimsa da Liga Nacional de Básquet da Arxentina. Cunha estatura de 2,02 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 15 de febreiro de 2010, anunciouse a súa chegada ata final da tempada ó Obradoiro CAB da Liga ACB coma substituto de Marc Jackson. O 13 de maio de 2010, Massey e o Obradoiro chegaron a un acordo para rescindir o seu contrato.
Michael Spears
Michael Spears, nado o 28 de decembro de 1977 en Dacota do Sur é un actor nativo americano. Spears naceu na Reserva india Lower Brulé, na cal viviu ata que chegou a quinto curso. É membro dos lakota sicangu, unha tribo síux. É irmán do tamén actor Eddie Spears.
Spears é un cantante tribal e toca o tambor, actuando a miúdo en "pow wows", é dicir, grandes reunións de nativos americanos. Michael viaxa con frecuencia como orador para falar sobre a educación e a conciencia das enerxías sostibles entre os rapaces de Dacota do Sur. Traballa co seu pai e co seu irmán como parte do Grupo Inter-Tribal, cuxo obxectivo é fomentar a creación de fontes naturais e sostibles de enerxía.
Traxectoria
Comezou na interpretación interpretando a Otter no oscarizado filme Dances with Wolves, acadando gran sona con só 13 anos. Ós 17 anos xa tiña actuado en cine e televisión xunto con Kevin Costner, Jimmy Smits e Kim Delaney. O maior papel da súa carreira foi Dog Star na miniserie producida por Steven Spielberg Into the West, que se emitiu en TNT. Pode falar lakota pero non de forma fluída. Ensináronlle o seu pai e o seu avó, pero aínda o está a aprender. Durante a rodaxe de Into the West tomou leccións dun lingüista.
A Granxa, Belesar, Baiona
A Granxa é un lugar da parroquia de Belesar, no concello pontevedrés de Baiona. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 168 habitantes (82 homes e 86 mulleres).
Roberto Morentin
Roberto Morentin Gutiérrez, nado o 16 de xaneiro de 1981 en Valladolid, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o Menorca Bàsquet da liga LEB. Cunha alzada de 2,06 metros ocupa a posición de ala-pivote. Foi internacional coa selección española xove e sub-21.
Pobos turcos
miniatura|400px|Países e subdivisións autónomas nas cales unha lingua turca ten un status oficial.
Os pobos turcos do norte e o centro de Eurasia son pobos que falan linguas da familia turca, e que comparten varios trazos históricos e culturais en diferentes graos. As linguas turcas son unha subdivisión da familia das linguas altaicas e unha das máis amplamente estendidas no mundo, xa que se falan nunha vasta rexión que vai desde Europa até Siberia, incluíndo as sociedades existentes como: turcos, azarís, chuvaxos, casacos, tártaros, kirguiz, turcománs, uigures, uzbekos, baskires, kashgai, gagauz, iakutos, Karaites, crimchacos, caracalpacos, karachais, bálcaros, nogais; así como civilizacións do pasado tales como os köktürks, cumanos, kipchaks, ávaros, protobúlgaros, turgesh, kházaros, seliúcidas, otománs, mamelucos, timures e probabelmente os hunos e os xiongnu.
Distribución xeográfica
Os pobos turcos teñen moitas ramas, e a súa poboación total é de ao redor de 150 millóns de individuos. Aproximadamente a metade son turcos de Turquía, que na súa maoir parte habitan no mesmo país e nas rexións dominadas antigamente polo Imperio otomán en Europa oriental, o norte de África e o Oriente Próximo. A outra metade dos turcos encóntranse en Asia Central, Rusia, o sur do Cáucaso e o noroeste de Irán.
A República Turca do Norte de Chipre só é recoñecida por Turquía e Nakhicheván (unha rexión autónoma de Acerbaixán).
Kiko Veneno
José María López Sanfeliu, nado en Figueres, Xirona, o 3 de abril de 1952, máis coñecido como Kiko Veneno, é un músico español.
Traxectoria
Fillo de militar e ama de casa, naceu en Figueres, creceu en Cádiz e reside desde hai moitos anos en Sevilla. Estudou Filosofía e Letras e viaxou por Europa e os Estados Unidos, onde asistiu a concertos de artistas que o influíron, como Frank Zappa ou Bob Dylan, pero, curiosamente, tamén alí descubriu (ou redescubriu) o flamenco. En 1975, nun encontro que cambiará a súa vida, coñeceu os irmáns Rafael e Raimundo Amador, cos que formou o grupo Veneno. En 1977 publicaron un disco titulado co nome do grupo e producido por Ricardo Pachón. Aínda que non tivo gran repercusión no seu momento, está considerado na actualidade un disco fundamental da música española.
En 1979 colaborou no disco La leyenda del tiempo, de Camarón de la Isla. As achegas dos mozos Veneno no resultado final deste disco foi importante e vital. Eran momentos de cambio. Paco de Lucía percorría o mundo en solitario, e Camarón fichara a Tomatito, moi novo e ata ese momento descoñecido. Ricardo Pachón comezou a darlle voltas ó asunto e Kiko díxolle: "Por que non collemos estrofas de Lorca, aínda que sexan de diferentes poemas, e lle damos á súa poesía a música flamenca que está pedindo a gritos?". E así empézase a traballar. Kiko foi recoñecido sobre todo por ser o autor de Volando voy, aínda que tamén participou noutros temas do disco: Mi niña se fue a la mar (letra de García Lorca e música de R. Pachón e Kiko Veneno), Viejo Mundo (letra de Omar Kayan e música de Kiko Veneno) e Homenaje a Federico (letra de García Lorca e música de R. Pachón e Kiko Veneno). En 1982 publicou o seu primeiro álbum en solitario, Seré mecánico por ti, producido por José Luis de Carlos, tralo que seguirían outros, sen obter gran repercusión comercial. Durante os 80 fixo cancións para Martirio, á que tamén lle produciu o seu primeiro disco, e realizou varias colaboracións co programa de televisión La Bola de Cristal como compositor e cantante. Así e todo, non conseguira vivir profesionalmente da música e compaxinaba os seus labores artísticos cun posto de programador cultural na Deputación Provincial de Sevilla.
En 1992 asinou un contrato coa discográfica BMG-Ariola e comezou unha nova etapa na súa carreira, quizais a de maior éxito comercial, coa publicación dos álbums Échate un cantecito (1992) e Está muy bien eso del cariño (1995), ambos producidos por Joe Dworniak. O primeiro deles, co apoio decisivo de Santiago Auserón, sacou a Kiko Veneno do malditismo grazas a cancións como Echo de menos, Lobo López, Joselito ou En un Mercedes blanco, que se converteron en éxitos e lle permitiron dedicarse en exclusiva á música. Para presentar este disco, realizou a xira Kiko Veneno y Juan Perro vienen dando el cante, onde tamén participan, entre outros, Raimundo Amador e Luis Auserón. En canto ó disco Está muy bien eso del cariño, de 1995, destaca o deseño da cuberta, realizado por Javier Mariscal, e a presenza da guitarra flamenca de Raimundo Amador, que, xunto coa produción de Dworniak, confire ó disco un son totalmente único. Temas destacables son Viento de poniente, Memphis blues, Casa cuartel ou Lince Ramón.
En 1999 visitou Arxentina para dar unha serie de tres concertos en "La Trastienda", cun singular éxito de crítica e de público. Malia todo, a compañía para a que traballaba non satisfacía o artista, que pediu inutilmente que a súa música se editase tamén noutros países da zona e de Europa. Tras outros tres discos de longa duración, Kiko precipitou o final do seu contrato con Ariola (afirmaría máis tarde que o pouco apoio da compañía foi o que impediu que fixese máis álbums da calidade de Échate un cantecito e Está muy bien eso del cariño) e decidiu que a partir dese momento tódolos seus discos serían editados e comercializados por el mesmo, tanto por medio da distribución tradicional, como aproveitando as oportunidades que ofrece internet, a través do seu selo, ELEMÚSICA. O primeiro disco deste proxecto musical e empresarial foi Gira mundial, gravado xunto a Pepe Begines (de No Me Pises Que Llevo Chanclas). Despois realizou a produción, xunto con Charlie Cepeda -produtor de Las Niñas e músico habitual de Kiko-, do primeiro disco en solitario de Pepe Begines: Mi propia película. En setembro de 2005 publicou El hombre invisible despois de case dous anos de proceso. Pouco a pouco, foron creando o que Kiko tiña na cabeza: primeiro remataron de remendar as maquetas, gravando un pouco, cambiando cada día outro tanto (vantaxes ou loucuras de traballar no seu propio estudio); despois Charlie Cepeda empezou a elixir, a darlle unha dirección máis precisa ó conxunto; e por último gravouse, cunha minuciosidade inqueda, ata que se foi enxergando o que levaba tanto buscándose. Destaca a participación e a achega de Jackson Browne en Hoy no, canción homenaxe a Lennon e ó pacifismo; a de Jorge Drexler en Inspiración, plegaria en busca de beleza; e a guitarra de Raimundo Amador en Satisfacción.
En 2006 formou xunto con Los Delinqüentes, Tomasito e Muchachito Bombo Infierno o grupo G5. O seu primeiro disco foi facéndose en sesións dispersas pero concentradas. As cancións foron fillas de todos, foron concibidas sobre a marcha e saíron soas. Tucaratupapi, contén o sinxelo 40 forajidos. Tamén cabe destacar Calla, a achega máis clara de Kiko a este disco.
A finais do 2007 Kiko comezou un pequeno periplo internacional de concertos. Foi primeiro a México, onde ás veces coincidiu con Los Delinqüentes. Alí tocou en Guadalaxara, en León e en México DF. Despois viaxou a California, onde o seu amigo Jackson Browne lle brindou a oprotunidade de compartiren escenario. Tocaron xuntos en Santa Bárbara, no Lobero Theatre, e no Temple Bar.
En decembro, o seu grupo La Banda del Retumbe trasladouse ata Vilnius (Lituania) e o ano 2007 iniciárono en Nova York, onde Kiko tocou no mítico The Knitting Factory, grazas ó seu colega Jonathan Richman, que o invitou a compartir o seu espectáculo.
Holocausto
O Holocausto (en ὁλόκαυστος, holókaustos: ὅλος, "todo" e καυστον, "queimado"), tamén coñecido como Shoá (en השואה, HaShoá, "a catástrofe"; חורבן, Churben ou Hurban, do hebreo para "destrución"), foi o xenocidio ou asasinato en masa de case seis millóns de xudeus durante a segunda guerra mundial, no maior xenocidio do século XX, a través dun programa sistemático de exterminio étnico patrocinado polo estado nazi, liderado por Adolf Hitler e polo Partido Nacionalsocialista e que ocorreu en todo o Terceiro Reich e nos territorios ocupados polos alemáns durante a guerra. Dos nove millóns de xudeus que residían en Europa antes do Holocausto, cerca de dous terzos foron exterminados. Máis dun millón de nenos, dous millóns de mulleres e tres millóns de homes morreron neste período.
O vocábulo ten orixes remotas en sacrificios rituais pagáns da antigüidade en que animais (ás veces até seres humanos) eran ofrecidos ás divindades, sendo completamente queimados durante a noite. A partir do século XIX, o termo "holocausto" pasou a designar grandes catástrofes e masacres, até que trala Segunda Guerra Mundial o termo "Holocausto" (con inicial maiúscula) pasou a ser utilizado especificamente para se referir ao xenocidio sistemático realizado polos nazis contra varios grupos étnicos, relixiosos, nacionais e outros grupos durante a segunda guerra mundial.
Terminoloxía
miniatura|280px|Vítimas chegadas de [[Hungría ao campo de exterminio de Auschwitz, maio de 1944.]] miniatura|280px|Cadáveres atopados en [[Bergen-Belsen, 19 de abril de 1945.]] Os primeiros en empregar o vocábulo "holocausto" foron os historiadores xudeus de finais da década de 1950. A xeralización do termo produciuse a finais da década seguinte. Esta palabra procede da tradución grega do texto masorético coñecida como Versión dos setenta, en que o vocábulo olokaustos (ὁλόκαυστος: de ὁλον, 'completamente', e καυστος, 'queimado') traduce unha palabra hebrea que se refire a un sacrificio consumido polo lume.
Illa Lougheed
A illa Lougheed é unha das illas deshabitadas do arquipélago ártico canadense na rexión de Qikiqtaaluk, Nunavut. Ten unha superficie de 1.312 km². Está relativamente illada comparada con outras illas árticas canadenses, e está situado no Océano Ártico, a medio camiño entre a illa Ellef Ringnes ao nordés e a Illa Melville cara ao suroeste. Forma parte do Grupo Findlay.
Holocausto
Terminoloxía
En yidish para referirse ao Holocausto emprégase a expresión hurb'n eiropa, que posúe o significado de "destrución (das comunidades xudías) de Europa", incluíndo tamén a cultura das mesmas.
En cando á historia do uso do vocábulo "holocausto", dende o século XVI empregouse a expresión holocaust na lingua inglesa para catástrofes extraordinarias de incendios con gran cantidade de vítimas. No século XVIII a palabra adquiriu un significado máis xeral de morte violenta dun gran número de persoas.
Antes do xenocidio xudeu perpetrado polos nazis, Winston Churchill utilizou a expresión holocaust na súa publicación The World Crisis en referencia ao xenocidio armenio en Turquía.
En relación ao uso da palabra holocausto para referirse ao xenocidio de aproximadamente seis millóns de xudeus europeos durante a segunda guerra mundial, na entrada «Holocaust» da Encyclopaedia Britannica (2007), a definición é a seguinte:
A persecución e o asasinato dos xudeus non se desenvolveron exclusivamente en Alemaña ou nos distintos campos de exterminio, senón que tamén tiveron lugar en Rusia, Europa Oriental e na península balcánica, onde os alemáns e os seus colaboradores (austríacos, lituanos, letones, ucraínos, húngaros, romaneses, croatas e outros) levaron a cabo múltiples matanzas de xudeus en fosas, bosques, barrancos e trincheiras.
Illa Lougheed
left|miniatura|260px|Illa Lougheed e [[Illa King Christian. Imaxe de satélite creada por MODIS Rapid Response System, NASA/GSFC]]
Holocausto
A cuestión organizativa e o papel de Hitler
A historiografía sobre o nazismo e o Holocausto discutiu desde sempre o grao de deseño ou organización previa coa que levou a cabo o xenocidio e, así mesmo, o grao de implicación de Hitler, tanto no que se refire a se houbo unha orde directa e explícita do mesmo para que se iniciase, como en se houbo respaldos explícitos pola súa banda durante a súa execución.
No estado actual de coñecementos, parece asentada a idea de que o Holocausto non se desenvolveu seguindo as directrices de ningún plan perfectamente definido; de feito, non se ten constancia de ningún documento que recollese un deseño específico para o mesmo. Así as cousas, considérase que:
En canto ao grao de responsabilidade directa de Hitler, Adolf Eichmann lembrou, anos despois de terminada a guerra, que Heydrich comunicaralle que tiña unha orde de Hitler para exterminar fisicamente aos xudeus. Nesta liña, ata a década de 1970 aceptábase que a «solución final» púxose en marcha a partir dunha orde directa de Hitler. Con todo, en 1977 o historiador Martin Broszat deu un xiro a esta visión dos feitos notando que Hitler non dera ningunha «orde exhaustiva de exterminio xeral», senón que foran os «problemas para aplicar a deportación xeral», tras a invasión da  URSS, os que levaran aos dirixentes nazis a iniciar os asasinatos en masa de xudeus nas rexións que estivesen baixo o seu mandato. Só retrospectivamente, eses asasinatos serían notados pola dirección nazi e reconvertidos nun programa de exterminio máis xeral e concienzudo. En concreto,
Esta liña de interpretación sería apoiada desde 1983 por outro historiador, Hans Mommsen, quen insistiu na idea de que a solución final xurdiu a partir dos fragmentados procesos de toma de decisións do nazismo, os cales permitirían as iniciativas particulares respecto diso e a acumulación da radicalización das mesmas. Para el, está claro que Hitler coñecía e aprobaba todo o que sucedía, pero a improbabilidade de que puidese haber unha orde formal súa en relación ao xenocidio completamentase perfectamente cos seus intentos explícitos de ocultar a súa responsabilidade persoal e,  subconscientemente, de suprimir a realidade circundante.
Con todo, houbo historiadores, como Christopher R. Browning, que mantiveron a idea dunha decisión concreta de Hitler, que tería lugar durante o verán de 1941 e cuxo reflexo sería a orde de Göring a Heydrich pola que lle instaba a preparar unha solución total á «cuestión xudía» (outros historiadores, como Philippe Burrin, non vían detrás deste mandato a orde de Hitler). A aprobación do plan de exterminio por parte de Hitler ocorrería a finais de outubro ou novembro dese ano, unha vez paralizada a invasión á URSS.
Illa Lougheed
Historia
O primeiro avistamento coñecido da illa foi en 1916 por Vilhjalmur Stefansson, durante a súa Expedición ártica.
Holocausto
A cuestión organizativa e o papel de Hitler
Outras hipóteses respecto diso apuntaron a xaneiro de 1941 como data para unha decisión de Hitler de exterminar aos xudeus (Richard Breitman); a agosto de 1941, xusto ao coñecerse a declaración da Carta do Atlántico asinada por Roosevelt e Churchill (Tobías Jersak); a decembro dese mesmo ano (Christian Gerlach); e, mesmo, a xuño de 1942, xusto despois do asasinato de Reinhard Heydrich en Praga (Florent Brayard).
Illa Lougheed
Historia
En 1994, Larry Newitt do Geological Survey of Canadá e Charles Barton da Australian Geological Survey Organization estableceron un observatorio magnético temporal na illa de Lougheed, preto da posición prognosticada do Polo Norte magnético, co fin de monitorear as fluctuacións a curto prazo do campo magnético da Terra.
Holocausto
A cuestión organizativa e o papel de Hitler
Nas dúas últimas décadas, e dado que ademais de que non se atopou ningunha orde de Hitler relacionada co Holocausto, «parece improbable que Hitler dese unha orde única e explícita para executar a solución final», a historiografía decantouse pola idea de que nunca se tomou unha decisión única e específica de matar os xudeus de Europa. Con todo, durante o seu proceso en Xerusalén en 1961, Adolf Eichmann confesou que durante a Conferencia de Wannsee (1942) «estudáronse con rigor os [máis efectivos] métodos para exterminar a todo o pobo xudeu que vivía en Europa».