cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Val d'Isère
Xeografía
O concello de Lavâl está situado a unha grande altitude, entre os 1.785 m e os 3.599 m sobre o nivel do mar, o que o converte nun dos máis elevados de todo o continente. Escasamente poboado (1.753 habitantes en 2006), e cunha extensión de 94,39 km², vive fundamentalmente do turismo de inverno. O núcleo principal de poboación sitúase no punto de cruzamento de tres vales, e ao pé do macizo da Sassière.
A estación de esquí de Val d'Isère conta con 47 remontes, 79 pistas de esquí alpino (150 km) e 8 pistas de esquí de fondo (20 km)
Historia, cultura, monumentos
Ben pouco se coñece de Val d'Isère, pois ata o século XX era unicamente un conxunto de campos onde pacía gando de montaña, e onde vivía moi pouca xente, illada do resto durante boa parte do ano. Con todo, conserva unha pequena igrexa barroca do século XVIII. Nos anos trinta do século XX comeza a construción da estación de esquí, fundamentalmente grazas ao traballo dos labregos locais e dos burros, que facían o transporte de material a unha zona incomunicada. En 1932 inaugúrase a primeira telecabina, ao tempo que comezan a desenvolverse os recursos hostaleiros. En 1933 ábrese o primeiro remonte, o Rogoney. O 10 de febreiro de 1970 prodúcese unha avalancha na Sassière, a 3.206 m de altura, que sepulta 39 mozos.
Ieroboam
Ieroboam foi rei de Israel. O fillo de Salomón, Roboam herdara o seu reino e Ieroboam liderou a facción disidente no norte, fundando un reino novo e independente de Xerusalén, Israel.
No seu reino, floreceron os cultos pagáns a Baal e ó becerro de ouro, propios dos alaquemitas ou filisteos. As dinastías reinantes eran febles e os cambios de goberno continuos. No -720 un exército asirio conquistou o reino e os seus habitantes foron desterrados. Pasarían a formar parte da lenda xudía das dez tribos perdidas.
O Cruceiro, A Ramallosa, Nigrán
O Cruceiro é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 61 habitantes (28 homes e 33 mulleres).
Guiliade
O topónimo galego Guiliade pode referirse a:
Aeroporto de Heringsdorf
O aeroporto de Heringsdorf é un aeroporto rexional situado preto de Garz, na illa alemá de Usedom. Foi unha base aérea da Alemaña Oriental e a día de hoxe é operado para voos de ocio dende cidades de Alemaña e Suíza e para a aviación xeral.
O aeroporto toma o seu nome do municipio próximo de Heringsdorf, situado a uns 10 quilómetros ao norte. Porén, a cidade máis grande da illa é Świnoujście, en Polonia, xusto ao leste do aeroporto.
Xogos Olímpicos de 1988
Os Xogos Olímpicos de 1988, oficialmente chamados Xogos da XXIV Olimpíada, foron realizados en Seúl, capital da Corea do Sur, entre o 17 de setembro e o 2 de outubro de 1988, coa participación récord de 159 países e 8.465 atletas, entre eles 2.194 mulleres.
Após os boicots ocorridos nos xogos anteriores en Montreal, Moscova e Os Ánxeles, estes Xogos tiveron a presenza de estados de todo o planeta, a excepción de Corea do Norte, a súa veciña comunista, que non tivo atendido o seu pedido para unha co-participación como sede olímpica e de Cuba.
Países como Etiopía, Illas Seychelles e Nicaragua tampouco participaron debido a dificultades económicas para enviaren os seus equipos.
Os Xogos de Seúl lémbranse polo seu suceso máis escandaloso: o dopaxe do velocista canadense Ben Johnson, que conseguira unha medalla de ouro e unha marca mundial na proba dos 100 metros lisos.
Modalidades disputadas
miniatura|Participantes
Berkshire (porco)
dereita|300px|miniatura|Porca berkshire nunha granxa nas proximidades de [[Doune, en Escocia.]] O porco berkshire é unha raza de porco doméstico orixinaria de Gran Bretaña. É moi escasa no Reino Unido e en Nova Zelandia existen non máis dun cento de cabezas de pura raza berkshire.
Características
Os porcos berkshire son uns porcos temperáns de cor negra uniforme, que presentan frecuentemente as patas, a cara e a punta do rabo de cor branca. As orellas son bastante grandes, e poden telas tesas ou lixeiramente caídas cara adiante. O fociño é de tamaño medio. Non teñen engurras no pescozo e as omoplatas están ben orientadas. Son de perna curta e dereita, e o ventre tamén é recto.
Historia
Dise da raza berkshire que é a máis antiga raza de porco de Gran Bretaña. Son orixinarios das rexións de Faringdon e Wantage, no condado inglés de Berkshire (hoxe Oxfordshire. A lenda di que se fixeron populares logo de que as tropas de Oliver Cromwell se aproveitasen deles mentres paraban en Reading durante a Guerra Civil inglesa.
O personaxe de Napoleón, na novela de George Orwell A revolta dos animais, é un berkshire.
Guy Gardner
Guy Spence Gardner, nado en Alta Vista (Virxinia) o 6 de xaneiro de 1948, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-27 e STS-35.
Traxectoria
Gardner graduouse en ciencias pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1969 e é máster en aeronáutica e astronáutica pola Universidade Purdue en 1970 e máster en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Florida en 1996.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980. Participou nas misións STS-27 e STS-35, pasando 13,34 días no espazo.
O Campo da Feira, Bamiro, Vimianzo
O Campo da Feira é un lugar da parroquia do Bamiro no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística que eran 2 homes.
Teogonía
A Teogonía (do grego Θεογονία : Theogonía, literalmente Nacemento dos deuses) é unha obra poética escrita por Hesíodo, que vén sendo como o Xénese da mitoloxía grega. Discútese se debe datarse no século -VII ou no -VIII.
Contido
Nela nárrase a orixe do cosmos e a liñaxe dos deuses da mitoloxía grega, ata entón propagada por medios orais. Escrita en primeira persoa, reflicte o afán de Hesíodo por «pensar» no mundo segundo categorías esenciais. É unha das obras claves da épica grecolatina.
A Teogonía serviu para fundamentar o posterior traballo de Hesíodo, máis moralista e deseñado como unha guía práctica para a vida diaria, no cal explica a xustificación divina do traballo, dentro dun marco conceptual no cal o divino é entendido como o fundador da realidade, pero só na medida que a súa presenza e realidade se verifican cada día no acaecer do mundo.
A diferenza dos textos homéricos, a Teogonía está escrita para ser lida como Verdade, como unha revelación feita ao autor polas Musas do Monte Helicón; historia que forma a primeira parte do texto. Os relatos da Teogonía parecen escritos en resposta á excesiva humanización dos deuses da tradición homérica.
En 2020 María Teresa Amado Rodríguez traduciu a obra por primeira volta ao galego para Rinoceronte Editora.
Metropolitana, Colombia
Metropolitana é o nome dunha provincia colombiana, localizada no departamento de Santander. Foi creada en 2005 como escisión da antiga provincia de Soto, agrupando os concellos situados ao redor de Bucaramanga.
Intégrana os concellos de:
Lingua de vaca
A lingua de vaca ou lingua de ovella (Hydnum repandum ) é un cogomelo comestíbel de sabor agre e picante, características que se agudizan na súa madurez. Medra en fragas e bosques mixtos ou de solo acedo, coma os galegos. É común en Galiza. Non é tóxico.
Os nomes vernáculos nas diferentes linguas europeas coinciden co galego, facendo referencia á lingua de diferentes animais: en castelán: lengua de gato, en catalán: llengua de bou; en éuscaro: Tripaki argi; en inglés: sweet tooth; en francés: langue de chat.
Descrición
esquerda|220px|miniatura|Exemplar de lingua de vaca Fungo de chapeu duro, carnoso, de 60 a 140 mm de diámetro, irregular, convexo de novo, chato na madurez, ás veces deprimido, ondulado e lobulado. Ten aspecto crocado, seco e mate. Os exemplares novos son de cor crema-abrancazada, collendo despois unha cor crema amarelenta a ocre pálida e finalmente na madurez unha cor parda arroibada-alaranxada. É de carne mesta, branca, pardo-arroibada coa idade, posúe un cheiro fúnxico e sabor amargo. As esporas son ovoides de 7.9 x 5.7 mm. Son lisas e de cor crema en masa.
Hábitat e fenoloxía
Medra a finais do verán e polo outono (o apoxeo en Galiza dáse nos meses de novembro e decembro ); en bosques de coníferas e frondosas, preferentemente de solos acedos ou mixtos.
Usos
Este cogomelo é comestíbel cando é novo, mais pode resultar amargo dependendo da tempada de colla. Cómpre cociñalo ben, tirando a auga de cocedura para que sexa menos agre e mellorar a dixestión. Adóitanse servir con aceite e vinagre. Poden conxelarse.
O Regueiral, Muniferral, Aranga
O Regueiral é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Fenosa
Fuerzas Eléctricas del Noroeste, S.A., (en galego Forzas Eléctricas do Noroeste), máis coñecida polas súas siglas en español Fenosa, foi fundada na Coruña en 1943 polo empresario Pedro Barrié de la Maza, co obxectivo de reunir as compañías do sector que posuía a través de varias sociedades: algunhas xestionadas polo Banco Pastor (que era da súa propiedade), como Sociedad General Gallega de Electricidad (que xestionaba a expropiada Electra Popular Coruñesa); e outras baixo o seu mando directo, como Fábrica de Gas y Electricidad.
A intervención da ditadura foi decisiva no nacemento e expansión de Fenosa, creada en 1943. A orixe de Fenosa procede dun suceso relacionado co golpe de Estado. A compañía Electra Popular Coruñesa era a máis implantada en Galicia e propiedade de José Miñones Bernárdez, empresario e deputado republicano. Miñones foi fusilado poucos meses despois da sublevación militar e o novo réxime apropiouse das súas empresas, como aconteceu con tantas persoas represaliadas pola ditadura. Electra Popular Coruñesa foi adxudicada polos órganos do franquismo a Barrié de la Maza. Este fusionouna coas sociedades que controlaba para constituír Fenosa.
Tele2 Arena
O Tele2 Arena é un estadio multiusos situado na cidade de Estocolmo, Suecia. Sobre todo, utilízase para fútbol e para concertos, aínda que serve pra moitas máis cousas. Ten unha capacidade de 33 000 espectadores e actúa como sede do Djurgårdens IF e do Hammarby IF que xogan na Allsvenskan, a primeira división sueca de fútbol.
Historia
Cunha capacidade de ata 40 000 espectadores e un teito retráctil, este estadio pode albergar: concertos, deportes de motor, deportes ecuestres, deportes de xeo, banquetes, exposicións, eventos de empresa e xuntas de accionistas, ademais de fútbol.
O custo cifrouse en 2,7 billóns de coroas suecas incluíndo a apropiación dos terreos e a construción dun novo aparcadoiro debaixo do estadio.
O multiusos foi feito pra albergar o partido inaugural do Campionato do Mundo de Hóckey sobre Xeo 2013, pero o final da construción atrasouse ata xullo do 2013 e ese partido non se puido celebrar. Nun principio, tamén estaba previsto que o Tele2 Arena acollera a final da Superliga sueca de floorball, pero despois da demora, decidiuse que as finais do 2013 e do 2014 se trasladasen ao Malmö Arena. Tamén se decidiu que o Tele2 Arena fose o estadio nacional de Suecia no speedway e no fútbol americano.
Eventos
Aquí xogan dous equipos de fútbol da cidade:o Djurgårdens IF e o Hammarby IF. O IF Brommapojkarna é outro club estocolmés que xoga aquí, pero isto só o fai cando hai derbis, o resto de partidos xógaos no Grimsta IP.
Madonna visitou o Tele2 Arena co seu Rebel Heart Tour o día 14 de novembro do 2014.
Os Rolling Stones tamén pisaron este estadio o 1 de xullo do 2014 grazas á súa xira 14 On Fire Tour.
No verán do 2015 celebrarase o Campionato do Mundo de Fútbol Americano aquí como única sede.
Jake Garn
Edwin Jacob "Jake" Garn, nado en Richfield (Utah) o 12 de outubro de 1932, é un astronauta e político estadounidense que formou parte da misión STS-51-D.
Traxectoria
Garn graduouse en ciencias pola Universidade de Utah e foi elixido senador en novembro de 1980. Voou como especialista de carga na misión STS-51-D, en abril de 1985, pasando un total de sete días no espazo.
Aphanius iberus
Aphanius iberus é unha especie de peixe ciprinodontiforme da familia dos ciprinodóntidos. É unha das especies de vertebrados ibéricos en maior perigo de extinción. O seu carácter endémico e a drástica regresión que sufriu nas dúas últimas décadas conduciu á catalogación da especie en tódalas listas de especies ameazadas, nacionais e internacionais. O estado de conservación da especie no sueste da Península Ibérica viuse deteriorado notablemente.
As poboacións do suroeste da Península Ibérica foron descritas recentemente como unha especie independente Aphanius baeticus. Algunhas poboacións alxerinas describíronse como Aphanius saourensis.
Características morfolóxicas
Peixe de corpo pequeno, que raramente supera os 5 cm de lonxitude total, sendo normalmente as femias de maior tamaño que os machos da mesma idade. Ten o corpo oblongo e aletas redondeadas, contando cunha aleta dorsal atrasada con respecto á metade do corpo. As aletas dorsal e anal teñen 9 a 11 radios ramificados. As escamas son grandes, existindo de 20 a 26 escamas na liña lonxitudinal media.
Presenta un dimorfismo sexual moi aparente: os machos ostentan unha coloración baseada en franxas verticais azuladas e prateadas, así como debuxos nas aletas, sobre todo na caudal, que está atravesada por varias franxas anchas, verticais e escuras. As femias, pola súa banda, son xeralmente pardo-verdosas, con manchas escuras distribuídas de forma irregular polo corpo; as aletas están desprovistas de deseño, e son transparentes; algunhas poboacións, no canto de manchas, teñen curtas franxas verticais escuras (por exemplo, as da Rexión de Murcia).
Reprodución
A súa vida é curta, polo que poden acadar a madurez sexual moi axiña, nuns tres meses de idade. Realiza varias postas en cada período reprodutor (de 100 a 900 ovos por tempada), o cal se produce entre os meses de abril e outubro na Rexión de Murcia, sendo menor en poboacións localizadas máis ó norte, como a do Delta do Ebro (maio-agosto). As postas realízanas en zonas con vexetación, que serven de refuxio ós ovos.
Día da Constitución de Noruega
miniatura|240px|17 de maio de [[1893, pintando por Christian Krohg.]] miniatura|240px|Desfile dos scouts o 17 de maio de 2005 miniatura|240px|Desfile de nenos miniatura|240px|Banda da [[Hans Majestet Kongens Garde|Garda da Súa Maxestade]] miniatura|240px|Desfile pasando polo Palacio Real O Día da Constitución de Noruega conmemórase cada ano o 17 de maio en memoria da sinatura polos membros da Riksforsamlingen da Constitución de Noruega en Eidsvoll o 17 de maio de 1814. É a festa Nacional de Noruega e celébrana tamén os noruegueses residentes no estranxeiro.
Historia
O Storting celebrou institucionalmente por primeira vez o 17 de maio en 1836 pero se estima que a primeira conmemoración que se celebrou foi en 1815 en Trondheim por iniciativa de Matthias Conrad Peterson, espontáneamente tamén se celebrou en Oslo para conmemorar o décimo aniversario en 1824, o que se viu como unha provocación para a familia real sueca e Suecia por canto o príncipe herdeiro Óscar estaba visitando a cidade e a celebración chegou a se prohibir formalmente. En 1828 prohibiuse expresamente celebrar o 17 de maio. En 1829 con motivo de aportar a Oslo o barco DS Constitutionen moitos cidadáns achegáronse espontanemente ó porto para recibilo como xeito de conmemorar a constitución, o gobernador sueco da cidade lanzou á cabalería contra a poboación. Desde 1844 a celebración realízase sen trabas.
O primeiro desfile oficial dos nenos das escolas, unhas das tradicións deste día, foi en 1870 en Oslo por iniciativa do escritor Bjørnstjerne Bjørnson, aínda que a idea fora da escola Peter Qvam que o ano anterior realizara un desfile con nenos. As nenas tiveron que agardar ata 1889. A partir do 17 de maio de 1906 a familia real norueguesa cumprimenta os raparigos cando pasan polo Palacio Real, costume que só se interrompeu en 1910 pola morte de Eduardo VII, pai da raíña Maud e en 1940-1945.
Tradicións actuais
Os mozos de instituto (russ) teñen a súa propia celebración, levando puchas vermellas.
Eicosanoide non clásico
Os eicosanoides non clásicos son moléculas de sinalización lipídicas bioloxicamente activas producidas pola oxixenación de ácidos graxos de 20 carbonos distintos dos eicosanoides clásicos.
Terminoloxía
"Eicosanoide" é o termo colectivo usado para os derivados oxixenados de tres diferentes ácidos graxos esenciais de 20 carbonos: ácido eicosapentaenoico (EPA), ácido araquidónico (AA) e ácido dihomo-gamma-linolénico (DGLA).
O uso actual limita o termo aos leucotrienos (LT) e aos tres tipos de prostanoides: prostaglandinas (PG) prostaciclinas (PGI), e tromboxanos (TX). As eoxinas son análogos 14,15 de leucotrienos e son sintetizados de maneira similar aos leucotrienos estándar. Porén, hai outras varias clases de compostos que tecnicamente se poderían considerar eicosanoides, entre os que están as hepoxilinas, resolvinas, isofuranos, isoprostanos, lipoxinas, epi-lipoxinas, ácidos epoxieicosatrienoico (EETs) e endocannabinoides. Os leucotrienos e os prostanoides son ás veces denominados 'eicosanoides clásicos' para diferencialos dos eicosanoides 'non clásicos', 'novos' ou compostos 'similares a eicosanoides' (eicosanoid-like).
Os eicosanoides clásicos son mediadores autócrinos e parácrinos, activos a concentracións micromolares (ou menores), producidos con alta estereoespecificidade. Prodúcense a partir de ácidos graxos esenciais (principalmente ácido araquidónico) pola acción dos encimas ciclooxixenase (COX) ou 5-lipoxixenase.
En liñas xerais, os eicosanoides non clásicos son os produtos de ácidos graxos esenciais de 20 carbonos e de Tamén se inclúen
Consello Xeral de Andorra
A súa sede histórica foi, tanto na época constitucional como na anterior, a Casa de la Vall. Na sexta lexislatura entrou en funcionamento a nova sede.
Coro celestial
miniatura|dereita
O coro celestial é a xerarquía ou disposición dos anxos no ceo. Tradicionalmente os anxos están divididos en nove coros celestiais e tres tríades. Esta división aparece na iconografía medieval cristiá e no catolicismo non é dogma de fe.
Esta distribución obedece á situación dos anxos respecto a Deus. Así, a primeira tríade está con Deus, a segunda entre o ceo e a terra e a terceira na terra, protexendo ós homes de xeito individual ou colectivo.
Montellos, Piadela, Betanzos
Montellos é un lugar da parroquia de Piadela no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 182 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 85 eran homes e 97 eran mulleres.
O Ceán, Bamiro, Vimianzo
O Ceán é un lugar da parroquia do Bamiro no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 57 habitantes (27 homes e 30 mulleres).
Linguas de Francia
A miúdo, esta imposición do francés foi froito de decisións políticas tomadas ó longo da historia, co obxectivo de crear un estado uniformado lingüisticamente. De feito, o artigo 2 da Constitución francesa de 1958 di textualmente que «La langue de la République est le français» (A lingua da República é o francés). Este feito fai que Francia sexa o único país da Europa Occidental (excluíndo os pequenos microestados) que recoñeza só unha única lingua. Porén, no país, incluíndo os seus territorios de ultramar, fálanse 77 linguas e variedades lingüísticas do francés. Até hai pouco, o estado francés e a escola promoveron a marxinación destas linguas. Na actualidade a situación mellorou relativamente, existindo algunhas escolas onde se poden aprender estas linguas. Outras linguas, coma o portugués, italiano, árabe, castelán e outras linguas bérberes son faladas polos inmigrantes no país. Este artigo serviu para non permitir o emprego oficial nos eidos de uso cultos das linguas que se falan en Francia: o catalán, o bretón, o corso, o occitano, o franco-provenzal, o vasco e o alsaciano. Só se permitiu o ensino dalgunha destas linguas como segunda lingua estranxeira optativa na escola pública. A situación mudou un tanto o 22 de maio de 2008, cando mediante emenda se mudou o artigo 1 da Constitución engadíndose o texto as linguas rexionais pertencen ó patrimonio de Francia. Porén a cámara do Senado francés botou pouco despois abaixo a consideración das linguas distintas do francés como parte do seu patrimonio.
Francia é un dos estados que non asinaron a Carta europea das linguas minoritarias. Malia isto, hoxe en día, algunhas institucións privadas procuraron fomentar o uso destas linguas creando medios de comunicación, creando escolas primarias e secundarias para ensinar estas linguas ou convocando actos reivindicativos a favor dunha política lingüística alternativa.
Lipoxina
miniatura|dereita|Lipoxina A4 As lipoxinas (LX) son membros da familia dos produtos bioactivos xerados a partir do ácido araquidónico (AA). Teñen un número de accións inmunomodulatorias e anti-inflamatorias. As lipoxinas son compostos de vida curta producidos endoxenamente considerados eicosanoides non clásicos, cuxa aparición nos sinais inflamatorios se produce durante a fase de resolución da inflamación. Son produtos de interacción da lipoxixenase (LO). Ata o momento identificáronse dúas lipoxinas: lipoxina A4 (LXA4) e lipoxina B4 (LXB4).
Historia
As lipoxinas foron descubertas por Serhan, Hamberg e Samuelsson en 1984. Estes autores informaron que as lipoxinas estimulaban a xeración de anións superóxido (O2−) e a desgranulación a concentracións submicromolares, e eran tan potentes coma o LTB4.
Biosíntese
As lipoxinas derivan encimaticamente do ácido araquidónico, que é un ácido graxo ω-6. U importante precursor das lipoxinas é o ácido 15-hidroxiicosatetraenoico (ou 15(S)-HETE) e o seu precursor 15-hidroperoxi. Os mecanismos biosintéticos transcelulares xogan un papel clave na súa produción. Prodúcenos as plaquetas, pero estas non poden sintetizalos por si soas, xa que dependen do LTA4 dos neutrófilos, que despois se converte en LXA4 e LXB4 por acción da 12-lipoxixenase das plaquetas. O LTC4, LTD4, e LTE4 tamén se sintetizan nas plaquetas a partir do LTA4. Unha clase análoga de compostos chamados resolvinas derivan do EPA, do DHA, e de ácidos graxos ω-3. Outra clase análoga de compostos son as epi-lipoxinas, que se forman por unha peroxidación non encimática.
Actividade biolóxica
As lipoxinas, e certos péptidos, son ligandos de alta afinidade para o receptor da lipoxina A4 (ALX), o cal foi identificado primeiramente baseándose na homoloxía de secuencias como o receptor formil péptido similar a receptor 1 (FPRL1, formyl peptide receptor like 1). Nos ratos atopáronse polo menos 6 homólogos deste receptor. A sinalización por lipoxina por medio de LXA4R inhibe a quimiotaxe, a transmigración dos leucocitos, a xeración de superóxidos e a activación de NF-κB. Inversamente, a sinalizaión por péptidos a través do mesmo receptor, in vitro, estimula a quimiotaxe de células polimorfonucleares (PMNs) e a mobilización do calcio. Os péptidos que teñen afinidade por ALXR tenden a ser sinais para a migración dos leucocitos e a fagocitose, como as proteínas da fase aguda, péptidos bacterianos, proteínas da envoltura do VIH e péptidos neurotóxicos.
A altas concentracións, a LXA4 únese ao receptor de arilhidrocarburos AhR, pero só en células murinas. Máis recentemente, demostrouse que a LXA4 se une ao receptor de estróxenos alfa e actúa cmo unha molécula estroxénica en células epiteliais endometriais humanas in vitro e no tecido uterino de rato in vivo.
De xeito similar aos leucotrienos, a LXA4 forma as cisteinil-lipoxinas LXC4, LXD4 e LXE4. A concentracións subnanomolares, a LXA4 e a LXB4 inhiben as interaccións estimuladas por leucotrienos dos neutrófilos e células endoteliais humanas. O receptor de LXB4 non foi identificado.
As lipoxinas son antagonistas de alta afinidade do receptor de cisteinil leucotrienos tipo 1 (CysLT1) a través do cal varios leucotrienos (LTC4, LTD4 e LTE4) median os seus efectos sobre a contracción do músculo liso e a quimiotaxe de eosinófilos. O receptor CysLT1 é tamén o sitio de acción do fármaco para a asma montelukast (Singulair).
Na fase de resolución
Durante a inflamación, as células morren por apoptose. Como parte da fase de resolución da inflamación, as lipoxinas sinalizan aos macrófagos os restos destas células mortas, favorecendo a fagocitose. Durante a fase aguda da inflamación as citocinas proinflamatorias como o IFN-γ e a IL-1β poden inducir a expresión de mediadores antiinflamatorios como as lipoxinas e a IL-4, que promoven a fase de resolución da inflamación.
Análogos das lipoxinas
Os análogos sintéticos estables das lipoxinas e os 15-epi-LXA4s desencadeados pola aspirina (ATLs) poden imitar moitas das accións desexables antiinflamatorias, "pro-resolución" das lipoxinas nativas.
Ayase
O concello de Ayase limita cos concellos de Ebina, de Fujisawa e de Yamato.
Máis ou menos 18 por cento do territorio do concello de Ayase está ocupado pola base militar de Atsugi dos EE.UU.
Bandeira de Timor Leste
A bandeira de Timor Leste foi adoptada en 2002 e é a mesma que se empregou en 1975. A bandeira de Timor Oriental é un pano de cor vermella no que figuran dous triángulos isósceles coas súas bases (de igual tamaño) ocupando o bordo máis próximo ó mastro. Un destes triángulos é de cor negro e aparece superposto sobre outro, de cor amarelo, ocupando dous terzos da súa altura. No centro do triángulo negro aparece representada unha estrela branca de cinco puntas.
Outras bandeiras
miniatura|Bandeira da CNRT
A Foz, A Ramallosa, Nigrán
A Foz é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 104 habitantes (47 homes e 57 mulleres).
Fideicomiso
Fideicomiso é a transmisión dun ou máis bens, cantidades de diñeiro ou dereitos, presentes ou futuros, a unha persoa natural ou persoa xurídica chamada fiduciario, para que sexan administrados ou investidos de acordo a un contrato, a favor do propio fideicomitente ou dun terceiro, chamado beneficiario. Tamén se pode referir á un territorio sen goberno, posto pola ONU baixo da tutela e administración dun país.
Os Acivros, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
Os Acivros é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Vila Nova de Foz Côa
Xeografía
É sede dun municipio con 395,88 km² de área e 7.312 habitantes (2011), subdividido en 17 freguesías. Os municipio están limitados ao norte por Carrazeda de Ansiães e Torre de Moncorvo, ao nordeste por Freixo de Espada à Cinta, ao sueste por Figueira de Castelo Rodrigo e Pinhel, ao sur por Mêda e ao oeste por Penedono e São João da Pesqueira.
Cultura
Vila Nova de Foz Côa é coñecida pola aparición de pinturas rupestres ao aire libre na *cuenca do val do río Côa, trátase na actualidade dun dos maiores centros arqueolóxicos de arte rupestre de Europa. Foron declarados Patrimonio da Humanidade baixo a denominación «Sitio de arte rupestre do Vale de Côa».
Freguesías
As freguesías de Vila Nova de Foz Côa son as seguintes:
Locais:
Desexo
Desexo pode referirse a:
Khoršid
Khoršid (en ) é un filme iraniano de 2020 coproducido, coescrito e dirixido por Majid Majidi. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde o neno actor Rouhollah Zamani gañou o Premio Marcello Mastroianni. Foi escollido como candidato de Irán para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.
Montellos
O topónimo galego Montellos pode referirse a:
Os Acivros
O topónimo Os Acivros pode referirse a dous lugares de Galicia:
Kosta Koufos
Konstantine Demetrios "Kosta" Koufos, nado o 24 de febreiro de 1989 en Canton, Ohio, é un xogador greco-estadounidense de baloncesto profesional que xoga no NBA G League Ignite da NBA G League.
Traxectoria profesional
Koufos foi seleccionado na 23ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Utah Jazz. Durante a súa tempada de rookie, foi asignado un tempo ós Utah Flash da NBA D-League.
O 13 de xullo de 2010, Koufos foi traspasado xunto a dúas futuras eleccións da primeira rolda do Draft ós Minnesota Timberwolves, a cambio de Al Jefferson.
O 22 de febreiro de 2011, Koufos foi traspasado ós Denver Nuggets nun traspaso entre tres equipos. O 25 de xaneiro de 2012, asinou unha extensión de contrato cos Nuggets.
O 27 de xuño de 2013, Koufos foi traspasado ós Memphis Grizzlies a cambio de Darrell Arthur e os dereitos do Draft de Joffrey Lauvergne.
O 13 de xullo de 2015, Koufos asinou cos Sacramento Kings.
Nartkala
Nartkala é unha cidade da República autónoma Kabardino-Balkaria, en Rusia, localizada a 25 km ao nordeste de Nalchik, a súa poboación é de 33.622 habitantes (2006). Fundada en 1913 como estación de ferrocarril co nome de Dokshukino, forma rusificada do apelido kabardino Doh'ushyq'ua, en 1967 recibiu o nome actual.
Empar Pineda
Empar Pineda i Erdozia, nada en Hernani  en 1944, é unha dirixente feminista e lesbiana catalá de orixe vasca, pertencente á corrente Las otras feministas.
Traxectoria
Ao finalizar o bacharelato trasladouse a Madrid, onde vivía unha irmá súa, para continuar os estudos en 1964. Participou nas loitas estudantís e prohíbeselle matricularse na Complutense, polo que acaba estudando na Universidade de Salamanca e gradúase en filoloxía románica na Universidade de Oviedo. Despois trasladouse a Madrid, onde deu clases de lingua española e literatura para unha filial do Hogar del Empleado. Loitadora antifranquista, foi detida polas autoridades e pasou un tempo no cárcere de Martutene. Durante a transición democrática, trasladouse a Barcelona, onde foi dirixente do Moviment Comunista de Catalunya, ao que representou, na Assemblea de Catalunya. Militante feminista, en maio de 1976, creou a Coordinadora Feminista de Barcelona que organiza as Primeres Jornades Catalanes de la Dona baixo o amparo da Asociación de Amigos da UNESCO. Foi candidata pola provincia de Barcelona, dentro das listas da Candidatura de Unidade Popular polo Socialismo nas eleccións xerais españolas de 1977 e foi cabeza de lista do MCC-OECS nas eleccións xerais españolas de 1979.
Tsar
Tsar (en búlgaro, serbio e macedonio цар; en ruso царь ) era o título empregado polos monarcas eslavos, principalmente do Imperio Ruso entre 1546 e 1917, pero tamén os gobernantes de Serbia e Bulgaria.
Empar Pineda
Traxectoria
En 1980, fundou o Colectivo de Feministas Lesbianas de Madrid. Posteriormente foi cofundadora da Comisión pro Derecho al Aborto de Madrid, voceira da rede, Outras voces feministas e directora da Colección Hablan las mujeres, e das revistas Nosotras que nos queremos tanto e Desde nuestra acera. Desde 1993 ata a súa xubilación, traballou na Clínica Isadora de Madrid, onde tamén foi delegada sindical de Comisións Obreiras. En 2008, recibiu a Creu de Sant Jordi e en 2022 a Medalla de Honor da cidade de Barcelona.
Tsar
O título non implica un rango imperial, sendo equivalente ao krol, kral, korol ou kiraly (formas das diversas linguas eslavas para designar ao rei, derivadas etimoloxicamente de Carlomagno, Karl). Como moitos outros títulos nobiliarios, emprégase figurativamente na fala normal, para referirse a persoas ou institucións que posúen gran poder, e actúan como autócratas.
Etimoloxía
A palabra Tsar deriva do título latino César (Caesar en latín), popularizado en oriente coa forma grega Kaisar, que se empregaba para designar aos emperadores romanos e bizantinos.
Do antigo eslavo eclesiástico, derivou en tsesar (цесарь), que se contraeu en tsar (царь) a través da taquigrafía empregada nos manuscritos. Este título foi empregado por varios reis medievais dos Balcáns e en 1547 foi adoptado por Iván o Terrible como signo da unión que levara a Rusia.
A idea de que Rusia tiña que converterse na "Terceira Roma", como herdeira do Imperio Bizantino levou á substitución do termo tsar polo de emperador. Actualmente, cando se fala de tsar a secas, preténdese facer referencia ao emperador ruso. Con todo, tsar nunca deixou de ser oficialmente o equivalente inferior a un rei.
O que é un tsar ruso
O termo orixinal refírese tanto ao emperador de Bizancio que o khan mongol, ou mesmo a Deus. Cando os principados de Moscova engaden tódalas terras rusas, pois é cando o seu monarca aspira a ser recoñecido coa mesma igualdade dun Emperador de Occidente, polo tanto, superior ao simple rei. O Gran-príncipe tomou o título de príncipe polo de Tsar (deformación latina de Caesar da Roma imperial), xa foran utilizados anteriormente en Moscova, para designar a basileus (o emperador) bizantino, o khan mongol, pero tamén como Deus (Emperador Celeste).
Nalgún tempo o avó e pai de Iván III e Basilio III, grandes-príncipes de Moscova, fixéronse chamar "tsares". Pola mesma o neto de Iván III, Demetrio, fora coroado en 1498. Con todo, Iván o Terrible é o primeiro soberano a ter o título de Tsar durante a súa coroación recibiu isto das mans do metropolitano Makairo, o 16 de xaneiro de 1547.
Imitando principalmente a Bizancio, o ritual de coroación enriqueceuse gradualmente, ata alcanzar no século XVII a súa forma definitiva; segundo a lenda, ligase co Emperador de Bizancio Constantino IX Monómaco (finais do século XII).
Tunisia no Festival de Eurovisión
Tunisia nunca participou no Festival de Eurovisión. No ano 1997, Tunisia ía participar no Festival de Eurovisión 1977 celebrado en Londres, Reino Unido. Tras saír no sorteo en cuarta posición para actuar, o país retirouse por razóns incertas. Rumoréase que a súa retirada se debeu a que tamén participaba Israel aquel ano. Ata o momento, o único país africano en participar no festival foi Marrocos, que o fixo no ano 1980.
Tsar
O que é un tsar ruso
Os regalia son os obxectos que simbolizan a dignidade do Tsar; a cruz (de madeira da Verdadeira Cruz), a chapka dos Monómaco, un colar ombreiro, un cetro, a bola do mundo, unha cadea de ouro e o un abrigo púrpura. A súa santidade non cabe dúbida de que aparece ata nas revoltas feitas contra el. Polo tanto isto sobrenatural non é garante, con todo, da docilidade dos seus súbditos.
Tunisia no Festival de Eurovisión
O 18 de xuño de 2007, a televisión da Tunisia, a ERTT, confirmou que debido a unha petición gobernamental non participará no festival nun futuro próximo.
Tsar
Título completo dos monarcas rusos
O título completo dos emperadores rusos era: Божию Милостию, Император и Самодержец Всероссийский (Bozhiyu Milostiyu, Imperator i Samodyerzhets Vserossiysky)
(Pola Graza do Señor Emperador e Autócrata de todas as Rusias)
Que traducido é:
Bebe (cantante)
María Nieves Rebolledo Vila, máis coñecida polo seu nome artístico Bebe, nada en Valencia o 9 de maio de 1978, é unha cantautora e actriz española.
Traxectoria
Residente en San Vicente de Alcántara (Estremadura), creceu nun ambiente musical xa que os seus pais formaban parte do grupo de folk Suberina. Tivo a súa primeira guitarra aos once anos. Viviu en Zafra, en Mérida e en Badaxoz. En 1995 iniciou a súa traxectoria como corista no grupo Vanagloria, para pasar, pouco despois, a cantar soa nun bar chamado Cabeza de Toro. En 1996, tras terminar COU (Curso de Orientación Universitaria), foise a Madrid a estudar Arte dramática. En 2001 gañou un concurso de cantautores en Estremadura. O 27 de xuño de 2006 anunciou a súa retirada temporal do mundo da música, centrada agora na súa carreira como actriz, que deu un salto con La educación de las hadas.
Entre as súas cancións máis coñecidas atópanse "Ella", "Siempre me quedará", ou "Malo", que obtivo un éxito en Italia no verán de 2006.
Colaborou con Tontxu, Chambao, Luis Pastor, Albert Pla, El Combolinga, Los Delinqüentes, o tío Calambres, Kultama e Paco Bello, entre outros.
Georgii Lvov
Georgii Evgenevich Lvov (en Георгий Евгеньевич Львов), nado en Dresde o 30 de novembro de 1861 e finado o 7 de marzo de 1925, foi un nobre ruso, primeiro presidente da Rusia post-imperial, entre o 15 de marzo e o 21 de xullo de 1917.
Pre-Revolución
O príncipe Lvov naceu nunha familia nobre, descendente dos príncipes soberanos de Iaroslavl. Non moito despois do seu nacemento, a súa familia mudouse a Popovka, preto de Tula (Rusia) desde Alemaña. Graduouse en Dereito na Universidade de Moscova e traballou como funcionario ata 1893. Durante a guerra ruso-xaponesa, organizou traballos de reforzo no leste e en 1905, alistouse no partido Liberal. Un ano despois, gañou a elección para a primeira Duma. Foi o presidente da Unión de Zemstovs en 1914 e en 1915 chegou a ser o líder desta así como da Unión de Cidades que axudaron con voluntarios para a Guerra Mundial.
Últimos anos
Despois da Revolución de Febreiro e a abdicación do tsar Nicolao II, Lvov accedeu ó poder do Goberno Provisional en 1917. Ao non alcanzar suficientes apoios, dimitiu en xullo dese ano en favor do ministro de Xustiza Aleksandr Kerenskii. Lvov foi arrestado cando os bolxeviques se fixeron co poder ó ano seguinte. Escapou e exiliouse en París onde pasou o resto da súa vida.
Marx
Con Marx podémonos referir a:
Ab
miniatura|A destrución do Templo de Samuel Colman (1830-1840), conservado no [[Tate|Tate Museum (Londres) ]] Ab(אב) é o décimo primeiro mes do ano civil e quinto do ano relixioso no calendario hebreo. O nome é de orixe babilónica e aparece no Talmud no século III. Ten 30 días e corresponde a parte de xullo e parte de agosto.
Fernando Chenard Piña
Fernando Chenard Piña, nado na Habana o 4 de febreiro de 1919 e finado en Santiago de Cuba o 26 de xullo de 1953, foi un fotógrafo e revolucionario cubano de orixe galega.
En 1953 participou no asalto ao cuartel Moncada. Cando este fracasou, Fidel Castro mandoulle levar a orde de retirada a Abel Santamaría, pero no camiño foi detido, torturado e asasinado.
Traxectoria
En 1948 uniuse ao Partido Ortodoxo e, tras o suicidio de Eduardo Chibás uniuse a Fidel Castro nas súas denuncias de corrupción do goberno de Prío Socarrás. O 10 de marzo de 1952, Fulgencio Batista deu un golpe de Estado e ese mesmo día Chenard Piña foi detido xunto a outros "ortodoxos" na casa de Roberto Agramonte e conducido ao Buró de Investigacións.
Como fotógrafo adicouse a documentar a represión do goberno ditatorial de Batista, destacando os seus traballos para a revista Bohemia até que vendeu o seu equipo fotográfico para conseguir fondos para o Movemento do 26 de xullo.
Morte no Moncada
O 25 de xullo de 1953 reúnese na granxa Siboney cos combatentes que, baixo o liderado de Fidel Castro, se preparaban para o asalto ao cuartel Moncada a mañá seguinte. Foi asignado ao destacamento que tiña como obxectivo entrar no Moncada pola posta 3. Tras o tiroteo e o fracaso da operación, Castro enviouno coa orde de retirada para ser entregada no hospital ao grupo de Abel Santamaría e no Palacio de Xustiza ao de Raúl Castro, pero antes de chegar foi detido, torturado e asasinado polo exército cubano.
Mao
O termo mao é unha variedade dialectal tanto do adxectivo malo (que fai o mal, ou que é de pouca calidade) como do substantivo man.
Fulgurita
miniatura|455x455px|Fulgurita. A fulgurita (do latín fulgur, 'lóstrego') é unha rocha metamórfica en forma de tubo composta por lechatelierita (sílice vitrificado) que se pode atopar en areas, arenitas ou materias semellentes. A súa formación débese á caída de raios atmosféricos.
A caída do raio sobre un terreo areoso provoca a fusión dos grans de sílice, xa que a temperatura deste pode chegar aos 4.000 °C, até unha profundidade de máis dun metro, mais nunha zona moi estreita. O sílice queda así vitrificado en forma de tubos de raio, de 2 a 50 mm de diámetro, ás veces retortos ou ramificados. Por isto, as fulguritas adoitan atoparse nos desertos de area e nas dunas litorais.
Poden ser de diferentes cores dependendo da composición da area onde se formaron, incluíndo negro, bronce, verde e branco translúcido. O interior da fulgurita é comunmente liso ou con liñas de pequenas burbullas. O exterior está xeralmente cuberto de partículas rugosas de area. Teñen aparencia rizomorfa e normalmente presentan pequenos buracos. Tamén algunhas veces as fulguritas forman conxuntos vítreos en rochas sólidas.
Dendrobates leucomelas
Dendrobates leucomelas é unha especie velenosa de ra pertence ó xénero Dendrobates da familia Dendrobatidae. Distribúese por Colombia (no departamento de Guainía), Venezuela, Güiana e o Brasil. Pertence ó grupo tinctorius, ó igual ca D. auratus, D. truncatus e D. tinctorius. Coma outras especies de Dendrobates do grupo tinctorius, distribúese polo escudo güianés, a diferenza do grupo histrionicus, de orixe centroamericana ou chocoana.
Aba, Nixeria
Aba é unha cidade da rexión Oriental de Nixeria, no estado de Abia. En 2018 tiña 2 534 265 habitantes.
Características
Situada á beira do río Aba, orixinariamente foi un asentamento dos Ibo, e posteriormente converteuse nun centro administrativo do goberno colonial británico. No 1929 houbo unha revolta de mulleres en protesta pola política de impostos colonial. Foi capital do Biafra ata 1967.
Sidecar (cóctel)
miniatura|Sidecar O Sidecar é un cóctel clásico, tradicionalmente feito con coñac, licor de laranxa (Cointreau, Grand Marnier ou outro triple sec), e zume de limón. Polos seus ingredientes, a bebida é quizais a máis estreitamente relacionada co vello Brandy Daisy, aínda que difire tanto na presentación como nas proporcións dos seus compoñentes.
Orixe
A orixe exacta do Sidecar non está claro, pero crese que foi inventado a finais da primeira guerra mundial, en Londres ou París. O Hôtel Ritz Paris reclama a orixe da bebida. As primeiras receitas do Sidecar aparecen no Harry's ABC of Mixing Cocktails de Harry MacElhone e no Cocktails and How to Mix Them de Robert Vermeire. É unha das seis bebidas básicas indicadas no The Fine Art of Mixing Drinks (1948) de David A. Embury.
Nas primeiras edicións do libro de MacElhone, cita como inventor a Pat MacGarry, "o popular camareiro do Buck´s Club, en Londres", pero en edicións posteriores citase el mesmo. Vermiere afirma: "Este cóctel é moi popular en Francia. Foi introducido por primeira vez en Londres por MacGarry, o soado camareiro do Buck´s Club". Embury atribúe a invención da bebida a un capitán do exército americano en París durante a primeira guerra mundial, "leva o nome da moto na que viaxaba o bo capitán ao pequeno restaurante onde naceu e foi bautizada a bebida como sidecar". Ao parecer, o Sidecar fíxose famoso no Harry´s Bar en París.
Tanto MacElhone como Vermiere describen a receita como tres partes iguais de coñac, Cointreau, e zume de limón, agora coñecida como a "escola francesa". Máis tarde, xurdiu unha "escola inglesa" de Sidecars, como se atopa no libro Savoy Cocktail (1930), que mestura dúas partes de coñac, unha parte de Cointreau e unha parte de zume de limón.
Segundo Embury, o Sidecar orixinal tiña varios ingredientes máis. Embury tamén afirma que a bebida non é máis que un Daiquiri co brandy como base no canto de ron, e con Cointreau como axente edulcorante en lugar de xarope de azucre. Recomenda a mesma proporción 08:02:01 para ambos, facendo un Sidecar moito-menos-doce. Con todo, Simon Difford, no seu libro Encyclopedia of Cocktails, sinala a proporción 2:1:1, en The Savoy Cocktail Book, suxirese un punto intermedio entre a receita Craddock e a "Escola Francesa" unha proporción de 3:02:02, chamado Daiquiri Embury unha fórmula "demasiado seca" para un sidecar.
O Sidecar é un cóctel clásico, tradicionalmente feito con coñac, licor de laranxa (Cointreau, Grand Marnier ou outro triple sec), e zume de limón. Polos seus ingredientes, a bebida é quizais a máis estreitamente relacionada co vello Brandy Daisy, aínda que difire tanto na presentación e nas proporcións dos seus compoñentes.
A primeira mención de azucarar o bordo nun vaso de Sidecar é de 1934, en tres libros diferentes: Burke's Complete Cocktail & Drinking Recipes, Gordon's Cocktail & Food Recipes, e Drinks As They Are Mixed (unha reimpresión revisada de 1904 Paul E. Lowe libro).
A Golada, A Ramallosa, Nigrán
A Golada é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 227 habitantes (105 homes e 122 mulleres).
Vila de Suso, Piadela, Betanzos
Vila de Suso é un lugar da parroquia de Piadela no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 127 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 56 eran homes e 71 eran mulleres.
Bullet for My Valentine
Bullet for My Valentine é unha banda galesa de heavy metal formada en Bridgend en 1998. O grupo está composto por Matthew Tuck (voces, guitarra rítmica), Michael Paget (guitarra solista, coros), Jason James (baixo, coros) e Michael Thomas (batería). A banda formouse co nome Jeff Killed John e comezou a súa carreira versionando cancións de Metallica e Nirvana. Jeff Killed John gravou seis temas que non foron editados; en dous deles traballaron posteriormente como Bullet for My Valentine. Dificultades financeiras forzaron ao cambio de nome, que foi seguido por un cambio na dirección musical. No ano 2002 a banda asinou un contrato por cinco álbums con Sony BMG.
O álbum de estrea de Bullet for My Valentine, The Poison, foi publicado o 3 de outubro do ano 2005 no Reino Unido e o 14 de febreiro do 2006 nos Estados Unidos para coincidir co día dos namorados e polo tanto co seu nome (en inglés chámase Valentine's Day). O disco entrou no númeor 128 da lista Billboard 200 estadounidense e foi certificado ouro pola RIAA. A banda apareceu no Download Festival e no Kerrang! XXV, e realizou unha xira polos Estados Unidos con Rob Zombie. O segundo álbum de Bullet for My Valentine, Scream Aim Fire, foi lanzado o 29 de xaneiro do 2008 estreándose no número 4 da Billboard 200. Seu terceiro traballo, Fever, editouse o 26 de abril do ano 2010 e estreouse no 3 da Billboard 200. A banda vendeu ao redor dun millón de discos nos Estados Unidos e preto de 2 millóns e medio en todo o mundo.
Galería de imaxes de Frades
Galería de imaxes do concello de Frades na provincia da Coruña.
Glauber Rocha
Traxectoria
Dende os nove anos, Glauber Rocha viviu na cidade de Salvador. O grande ambiente cultural desta cidade a mediados dos anos 50 favoreceu a formación artística do cineasta. Este participa nos coloquios literarios, escribe poesía e acode a exhibicións de cine. Froito destas experiencias foi a curtametraxe Pátio (1959) e a longametraxe Barravento (1961), neste último substituíndo a Luiz Paulino.
Posteriormente dirixe Deus e o Diabo na Terra do Sol (1963), película considerada revolucionaria e que provocou polémicas e discusións estéticas trala súa estrea. O filme relata a traxectoria vital dunha parella de labregos do sertão, rexión interior e de gran dureza climatolóxica do Brasil. Esta película baséase na chamada literatura de cordel. Glauber Rocha gaña recoñecemento internacional e no 1965 publica en Xénova, o manifesto sobre a estética da fome, texto no que explica os seus posicionamentos estéticos.