cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Johansen
Anos 2000
En 2008 e 2009 realizou unha serie de concertos co seu amigo Liniers. Neles proxectábanse debuxos feitos en directo polo humorista gráfico ao tempo que Johansen interpretaba as súas cancións. Este concepto foi expandido en 2009 para o primeiro DVD de The Nada, gravado en vivo no Teatro "El Nacional". Mentres a banda interpreta as cancións de Johansen, Liniers realiza unha pintura monumental de carácter mural.
Anos 2010
esquerda|miniatura|267x267px|Kevin Johansen en [[Mendoza, Arxentina|Mendoza]] En 2010 Johansen gravou con Pablo Lescano o «Himno a Sarmiento», o cal interpretaran xuntos durante o espectáculo de apertura de Puertas do Bicentenario da Revolución de Maio.
En 2012 edítase “BI” (Sony Music), o novo álbum de Kevin Johansen e The Nada, que foi gravado en dúas partes. A primeira, “Jogo (Subtropicalia)”, foi realizada nos Estudos Del Arco coa coprodución de Javier Tenenbaum e Osqui Amante. A segunda, “Fogo (Pop Heart)”, foi realizada nos Estudos El Pie coa coprodución de Tweety González.
A Ibia, Parada das Achas, A Cañiza
A Ibia é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Kevin Johansen
Anos 2010
Na primeira parte, "Jogo (Subtropicalia)", fica impreso un forte selo folclórico, cunha mirada cara ao Uruguai e ao Brasil. Porén, en "Fogo (Pop Heart)" prevalece un son máis roqueiro e cancións en inglés, todos temas propios e dúas versións: «Everybody Knows» de Leonard Cohen e «Modern Love» de David Bowie.
"BI" contou coa participación de Lila Downs, Rubén Rada, Daniela Mercury, Natalia Lafourcade, Paulinho Moska, Lisandro Aristimuño, Fernando Cabrera e Orquesta El Arranque, entre outros. O 25 de maio de 2014 formou parte dos festexos do aniversario da Revolución de Maio, dentro do programa "Somos Cultura".
En varias das súas cancións Kevin usou o metro 2/4, característico do tango e a milonga. En 2015 recibiu o Premio Konex na disciplina Canción de Autor.
O 26 de abril de 2019 lanzou o seu noveno álbum de estudio, "Algo Ritmos", e o videoclip do seu single, “Cuentas Claras”. En xullo levou a cabo a xira miTOURbano polos EUA e Europa, a cal esgotou entradas nalgúns concertos, e o resto dese ano percorreu América Latina.
Anos 2020
Por mor da pandemia, durante 2020 Kevin levou a cabo unha xira mundial virtual con 4 datas distintas: Cancións propias en español, Cancións propias en inglés, Cancións propias e impropias, e Cancións Latinoamericanas. A finais do ano lanza xunto con David Lebón o seu novo sinxelo, "Todo Esto".
En abril de 2021 Kevin actuou no Teatro Gran Rex de Buenos Aires con dúas funcións vendidas. Emprende durante o mes de maio unha xira por España, "Vecino Tour", en que actúa en Valencia (La Rambleta), Barcelona (Sala Barts), Madrid (Teatro Calderón) e Vigo (Auditorio Mar de Vigo).
Discografía
The nada (2000)
Sur o no sur (2002)
Logo (2007)
Vivo en Buenos Aires (2010)
Bi (2012)
Bi(vo) en México (2015)
Mis Américas (2016)
Vida persoal
En Nova York coñeceu a súa primeira esposa, Mariana León, unha bailarina arxentina. Tiveron dúas fillas, Miranda (1997) e Kim Ema (2002).
En 2006 Johansen divorciouse de Mariana e formou parella con Laura Franco. Tiveron dous fillos, Tom Atahualpa (2007) e Roy (2015).
A Lameira, Parada das Achas, A Cañiza
A Lameira é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Óculo
miniatura|Óculo no centro da cúpula do palacio de Hasht Bihisht, Isfahán, Irán. miniatura|Cunca da Era do Bronce con dous óculos en Los Millares en [[Almería.]] Óculo é unha palabra que provén do latín oculus (plural oculi), que significa "ollo" e designa en arquitectura unha abertura ou xanela de forma circular ou oval. A súa función é a de proporcionar iluminación. Tamén pode usarse de xeito exclusivamente decorativo.
Nocelláns, Parada das Achas, A Cañiza
Nocelláns é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Organización territorial de España
miniatura|Mapa de España: comunidades e cidades autónomas. A organización territorial de España nun Estado unitario rexional ou, como se coñece polas súas particularidades, nun Estado autonómico, está baseada no que indica o artigo 2 da Constitución de 1978, que declara «a indisoluble unidade española» e «garantiza o dereito á autonomía das nacionalidades e rexións que a integran e a solidariedade entre todas elas». Este artigo está desenvolvido polo Título VIII sobre a organización territorial do Estado, cuxo artigo 137 establece:
Tralos pactos autonómicos de 1981 e 1992, España vertébrase en 17 comunidades autónomas (unha delas comunidade foral) e dúas cidades autónomas.
Comunidades autónomas: Cidades autónomas de: Así coma uns territorios situados no norte de África coñecidos como prazas menores de soberanía (Illas Chafarinas, Illas Alhucemas e o Peñón de Vélez da Gomera), administrados directamente polo goberno español. Existe unha illa no río Bidasoa, na fronteira franco-hispana, que cada seis meses está baixo a soberanía de cada un deses países, é a Illa dos Faisáns, é o condominio mais pequeno do mundo.
Cada comunidade autónoma está formada por unha ou varias provincias, ata un total de 50 en todo o territorio nacional. Á súa vez, cada provincia está dividida nun número variable de municipios, que en toda España suman un total de 8131. Os municipios son as entidades territoriais básicas na organización territorial de España. Existen outras entidades territoriais con personalidade xurídica que consisten en agrupacións de municipios (comarca / mancomunidade de municipios) ou en entidades de rango inferior ao municipio, coñecidas como entidades locais menores.
Así pois, España divídese xudicialmente en municipios, partidos xudiciais, provincias e comunidades autónomas. Un partido xudicial pode estar composto por varios municipios. Esta distribución establécese na Lei 38/1988, de 28 de decembro, de demarcación e planta xudicial.
Comunidades autónomas
miniatura|Comunidades autónomas de España. O territorio español está dividido en dezasete comunidades autónomas. Cada comunidade autónoma conta cun Goberno autonómico, unha Asemblea autonómica lexislativa e un Estatuto de autonomía que establece a denominación, o territorio, o modelo organizativo e as competencias que a comunidade asume.
A Constitución española de 1978 non determinou cales debían ser as comunidades autónomas, senón que estableceu unha serie de procedementos para a formación das mesmas a partir das provincias españolas. Entre 1979 e 1983 constituíronse as dezasete comunidades autónomas. En orden de accesión á autonomía, as comunidades autónomas son: País Vasco, Cataluña, Galicia, Andalucía, Asturias, Cantabria, A Rioxa, Murcia, Comunidade Valenciana, Aragón, Castela-A Mancha, Canarias, Navarra, Estremadura, Baleares, Comunidade de Madrid e Castela e León. Ceuta e Melilla quedaron configuradas coma cidades autónomas (en resumo; poseen competencias superiores ás dun municipio español xa que poden decretar regulacións executivas, pero inferiores ás dunha comunidade autónoma posto que non teñen cámaras lexislativas propiamente ditas).
Provincias
miniatura|Mapa das provincias de España. O ordenamento constitucional configura a Provincia como unha figura determinada pola agrupación de municipios dentro duns límites territoriais, cuxa modificación esixe Lei Orgánica. A Constitución plantexa un papel múltiple para a Provincia. Desta maneira, non só é un ente local, con personalidade xurídica propia e autonomía na xestión dos seus intereses, senón que tamén cumpre a función de división territorial para o cumprimento das actividades do Estado, así como a tarefa de servir como circunscrición electoral.
Como ente autónomo, o seu goberno e administración é atribuído pola Constitución a unha Corporación de carácter representativo, normalmente unha Deputación Provincial. A Lei de Bases de Réxime Local desenvolve tales previsións, sinalando que a Deputación constará de Pleno, Xunta de Goberno, Presidente e Vicepresidente.
Municipios
thumb|Municipios.
O Municipio é unha Administración Pública que se asenta sobre el territorio do termo municipal, gozando de personalidade xurídica propia e autonomía para a xestión dos seus respectivos intereses.
A autonomía local deu obxecto de numerosa xurisprudencia por parte do Tribunal Constitucional, que tratou de perfilar un ámbito competencial propio e compatible co poder do Estado Xeral e a comunidade autónoma na que se sitúa.
Chaira do norte da China
dereita|miniatura|300x300px|A chaira do Norte da China, rodeada ao norte e ao oeste polas montañas, co [[mar Amarelo ao leste. Ao nordés vese fluír a través da chaira o río Amarelo antes de que desemboque no mar de Bohai, o golfo máis interno do mar Amarelo. Na parte superior esquerda da imaxe preto das montañas, sitúase a capital chinesa, Pequín, semellante a un círculo sombreado.]] A chaira do norte da China (en chinés tradicional 華北平原; en chinés simplificado 华北平原; en pinyin Huáběi Píngyuán), situada no nordés da China, é unha ampla rexión xeográfica formada polos sedimentos dos ríos Amarelo e Huai, que chegan a ter ata 900 metros de profundidade. É a maior chaira aluvial da Asia oriental e unha das zonas máis densamente poboadas do mundo.
Xeografía
Está delimitada polas montañas Yan polo norte, e polas Taihang polo oeste. Cara ao sur únese coa chaira do río Yangtzé. Dende o nordés ata o sueste, chega ata as costas dos mares de Bohai e Amarelo. O río Amarelo flúe pola chaira ata a súa desembocadura no mar de Bohai. No límite noroeste da chaira atópase Pequín e na súa costa nordés Tianjin. A maior parte da chaira atópase a menos de 50 metros de altura sobre o nivel do mar.
Economía
A chaira do norte da China é a zona de maior produción de sorgo, millo miúdo, millo e algodón de toda a República Popular da China. Tamén se cultiva trigo, sésamo, cacahuete e tabaco. Conta con importantes xacementos petrolíferos en Dagang (Tianjin) e en Shengli (Shandong).
Importancia na historia da China
dereita|miniatura|300x300px|Vista da chaira A xeografía da chaira tivo profundas implicacións culturais e políticas dende hai miles de anos. Ao contrario que o sur da China, esta zona non está dividida por montañas ou ríos, polo que as comunicacións dacabalo eran rápidas, o que fixeron que o centro político da China tendese a localizarse nesta área. Como resultado, tamén a fala da zona é relativamente uniforme en contraste coa plétora de dialectos do sur do país. Xa antes da dinastía Qin, Luoyang e as súas áreas próximas eran consideradas "o centro do mundo". A sede política da dinastía Xia localizábase ao redor de Songshan e o val do río Yiluo.
Debido a que o fértil chan da chaira se une gradualmente coas estepas e os desertos da Asia Central, sen barreiras naturais entre as distintas rexións, a zona foi propensa ás invasións procedentes desa zona e tamén de Manchuria, o que levou á construción da Gran Muralla Chinesa.
Golpe de efecto
Golpe de efecto (en Trouble with the Curve) é un filme estadounidense de 2012 dirixido por Robert Lorenz e protagonizado por Clint Eastwood, Amy Adams, Justin Timberlake, Matthew Lillard e John Goodman. A rodaxe produciuse en marzo de 2012 e foi estreado o 21 de setembro dese mesmo ano.
A Miranda, Parada das Achas, A Cañiza
A Miranda é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Pereiriña, Parada das Achas, A Cañiza
A Pereiriña é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Novás, Parada das Achas, A Cañiza
Novás é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Ponte, Parada das Achas, A Cañiza
A Ponte é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
At Night (I Think About You)
"At Night (I Think About You)" é unha canción do cantante británico MNEK. Foi lanzada o 13 de maio de 2016, a través de Virgin EMI Records.
Recepción
"At Night (I Think About You)" recibiu en xeral críticas positivas. Lewis Corner e Amy Davidson, de Digital Spy, dixeron que a canción "prospera cos seus ritmos escarpados e os seus sintetizadores complicados, mentres que a rica voz de MNEK empeza co epómetro 'a tope'", e The Fader publicou que o "recente sinxelo 'At Night' ten unha caída de ritmo amigable coa radio e un sentimento secular no seu núcleo".
Brennan Carley, de Spin, comentou que "'At Night (I Think About You)' [é] unha beleza de produción propia dunha canción que mostra a máxima maduración na súa profesión" e que "MNEK canta co máis pequeno tremor sobre os seus xeados e golpeantes instrumentais".
As Poldras, Parada das Achas, A Cañiza
As Poldras é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Pardiñeiro, Parada das Achas, A Cañiza
O Pardiñeiro é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Ponte Parada, Parada das Achas, A Cañiza
A Ponte Parada é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Jingoísmo
dereita|miniatura| The American War-Dog, unha [[Charge|charge ou caricatura política de 1916 de Oscar Cesare, co can chamado "Jingo".]] O jingoísmo é un nacionalismo en forma de política exterior agresiva e proactiva, como a defensa dun país ou territorio polo uso de ameazas ou a forza militar real, en oposición ás relacións pacíficas, nos esforzos por salvagardar o que percibe como os seus intereses nacionais.
Coloquialmente, o jingoísmo é un nesgo excesivo ao xulgar o propio país como superior aos demais – un tipo extremo de nacionalismo. (cf. chauvinismo e ultranacionalismo).
Termo
O termo non aparece no DRAG, no Digalego, no bUSCatermos ou no Dicionario de dicionarios de USC/UVigo tampouco nas hipotéticas variantes "jingoismo" ou "xingoísmo". Si que aparece en dicionarios de galego reintegrado, portugués e castelán. En orixe, e aínda como acepción, o termo é referido en particular aos que na Inglaterra do século XIX, defendían unha actitude exaxeradamente patriota e hostil cara a Rusia.
Etimoloxía
O coro dunha canción do compositor GW Hunt, popularizado polo cantante GH MacDermott – se cantaba habitualmente nos pubs e salas de música – na época da guerra ruso-turca de 1877–78- deu a luz ao termo. A letra incluía este estribillo:
A toma de Constantinopla foi un obxectivo estratéxico ruso de longa data, xa que lle daría á Armada rusa, con base no Mar Negro, un acceso sen trabas ao mar Mediterráneo a través do Bósforo e dos Dardanelos (coñecidos como "Estreito turco"); pola contra, os británicos estaban decididos a bloquear aos rusos, para protexer o seu propio acceso á India. Na época na que se compuxo e cantaba a canción anterior, os rusos achegáronse ao seu obxectivo, a través do Tratado de San Stefano; finalmente, os británicos puideron facer retroceder aos rusos mediante a presión diplomática e a ameaza de guerra.
A frase "by Jingo!" era un minced oath, un xuramento picado, escasamente documentado por escrito, usado en lugar de "by Jesus!" ("por Xesús").
O uso do termo específico "jingoísmo" deriva da súa acuñación polo radical británico George Holyoake, como etiqueta política, nunha carta ao Daily News o 13 de marzo de 1878.
Exemplos
miniatura|O almirante [[John Edmund Commerell, participante na guerra de Crimea, caracterizado nun charge ou caricatura política como "Un Jingo" na revista Vanity Fair.]]
Na década de 1880, Henry Hyndman, líder da Federación Socialdemócrata, volveuse en contra do internacionalismo, e promoveu unha versión do socialismo mesturada con nacionalismo e antisemitismo, até o punto de atacar á súa compañeira socialista Eleanor Marx en termos antisemitas, sinalando que ela "herdara no seu nariz e na boca o tipo xudeu do propio Karl Marx". Ao participar no grupo rupturista que fundou a Liga Socialista, Eleanor Marx escribiu polémicas nas que describiu a Hyndman e os seus seguidores como The Jingo Party "O Partido Jingo".
O maior xeneral da artillería británica Thomas Bland Strange, un dos fundadores do exército canadense e un dos comandantes de división durante a Rebelión do Noroeste de 1885, foi un soldado excéntrico e temperamental que gañou o sobrenome de "Jingo Strange" e titulou a súa autobiografía de 1893 Gunner Jingo's Jubilee.
Probabelmente os primeiros usos do termo na prensa estadounidense ocorreron en relación coa proposta de anexión de Hawai (Newlands' Resolution) en 1893, despois de que un golpe de estado liderado por residentes estranxeiros, na súa maioría estadounidenses, e asistido polo ministro estadounidense en Hawai, derrocase a monarquía constitucional e declarase unha república (República de Hawai). O presidente republicano, Benjamin Harrison, e os republicanos no Senado dos Estados Unidos foron frecuentemente acusados de jingoísmo na prensa demócrata por apoiar a anexión.
Theodore Roosevelt foi frecuentemente acusado de jingoísmo. Nun artigo do 23 de outubro de 1895 no The New York Times, Roosevelt afirmou: "Fálase moito do ' jingoismo '. Se por 'jingoísmo' queren dicir unha política en aplicación da cal estadounidenses insistirán con resolución e sentido común en que as potencias estranxeiras respecten os nosos dereitos, entón somos 'jingos'".
En Homage to Catalonia, George Orwell denuncia as tácticas dos xornalistas políticos e desexa a introdución de avións na guerra para ver finalmente "un jingo cun burato de bala".
A política de apaciguamento cara a Hitler levou a referencias satíricas á desaparición de tales actitudes jingoístas ante a agresión nazi. Un debuxo de EH Shepard titulado "The Old-Fashioned Customer" apareceu o 28 de marzo de 1938 en Punch. Ambientado nunha tenda de discos, John Bull pregúntalle ao vendedor de discos (o primeiro ministro Neville Chamberlain): "Pregúntome se tes unha canción que recorde sobre non querer loitar, pero se facemos... algo, algo, algo. .. nós tamén temos o diñeiro?". Na parede hai un retrato de Lord Salisbury.
A retórica de Corea do Norte foi descrita ás veces como jingoísta.
Etéocles
miniatura|Eteocles e Polinices, por [[Giovanni Battista Tiepolo (1725–30).]] Na mitoloxía grega, Etéocles (Ἐτεοκλῆς) era un rei de Tebas, fillo de Edipo e Iocasta e irmán de Polinices, Ismene e Antígona.
Diogo Freitas do Amaral
Diogo Pinto de Freitas do Amaral, nado en Póvoa de Varzim o 21 de xullo de 1941 e finado o 3 de outubro de 2019, coñecido como Freitas do Amaral, foi un político, escritor e docente universitario.
Etéocles
Ao saberen dos crimes do seu pai, el e Polinices negáronse a socorrelo cando foi desterrado, polo que Edipo maldíxoos.
Diogo Freitas do Amaral
Traxectoria
Foi profesor de Dereito na Universidade de Lisboa, onde estudou.
Etéocles
Etéocles foi pai de Laodamante, quen tamén reinou Tebas.
Diogo Freitas do Amaral
Traxectoria
Fundador, xunto con outros políticos, do partido Centro Socialdemócrata en 1974, meses despois da Revolución dos Caraveis do 25 de abril de 1974, sendo o seu presidente até 1982, e de novo entre 1988 e 1991.
Foi Ministro de Asuntos Exteriores dende o 12 de marzo de 2005 até o 3 de xullo de 2006. Tamén foi o primeiro ministro nun papel interino desde o 4 de decembro de 1980 até o 9 de xaneiro de 1981.
Frietas do Amaral foi candidato á presidencia en 1986 e perdeu por unha pequena marxe ante Mário Soares.
Foi presidente da Asemblea Xeral das Nacións Unidas de 1995 a 1996.
Pasamento
En setembro de 2019, Frietas do Amaral ingresou en estado crítico por un cancro de ósos nun hospital de Cascais. Morreu no hospital o 3 de outubro de 2019 aos 78 anos.
Moeda de 10 centavos de dólar Mercury
A moeda de 10 centavos de dólar Mercury é unha moeda estadounidense de prata co valor facial de 10 centavos de dólar e emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos desde finais de 1916 ata 1945.
As Portaleiras, Parada das Achas, A Cañiza
As Portaleiras é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Moeda de 10 centavos de dólar Mercury
En 1916, a moeda de 10 centavos, a de 25 centavos e a de medio dólar, coñecidas como "serie Barber" por estaren deseñadas polo gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, Charles E. Barber, levaban 25 anos cuñándose e podían ser substituídas polo Tesouro, do que forma parte a US Mint, sen autorización do Congreso. Os responsables da Casa da Moeda pensaron erroneamente que era obrigatorio cambiar os deseños e convocaron un concurso entre tres escultores, no que tamén participou o Barber, quen levaba 36 anos no seu posto. Seleccionáronse os deseños de Weinman para a moeda de 10 centavos e para a de medio dólar.
Aínda que o deseño da nova moeda de 10 centavos foi admirado pola súa beleza, a Casa da Moeda dos Estados Unidos modificouno a se decatar de que os fabricantes de máquinas expendedoras tiñan dificultades para facer funcionar a nova moeda nos seus aparellos. A moeda seguiu en produción ata 1945, cando o Tesouro ordenou que un novo deseño, no que aparecía o presidente Franklin Roosevelt, que falecera recentemente, ocupase o seu lugar. A moeda de 10 centavos Mercury volveuse a cuñar, mais en ouro e para o coleccionismo numismático, en conmemoración do seu centenario en 2016.
Antecedentes
A serie Barber estaba vixente na circulación desde 1892. Tratábase de moedas de prata de 10 centavos, dun cuarto de dólar e de medio dólar similares, todas deseñadas polo gravador xefe da Casa da Moeda Charles E. Barber. A introdución producírase logo dun concurso de deseño para substituír a serie Seated Liberty ("Liberdade sentada"), que se viñera cuñando desde a década de 1830. A Casa da Moeda ofrecera só un pequeno premio ao gañador, e todos os artistas invitados se negaron a presentar as súas obras. O concurso estaba aberto ao público e o comité de avaliación non achara proposta axeitada ningunha. O daquela director da Casa da Moeda dos EEUU, Edward Leech, respondeu ao fracaso do concurso encargándolle a Barber a preparación de novos deseños para as moedas de 10 centavos, 25 centavos e medio dólar. Tras o seu lanzamento, a serie de moedas Barber suscitara un gran descontento entre a poboación.
A partir de 1905, as sucesivas administracións presidenciais intentaran achegar deseños modernos e fermosos ás moedas dos Estados Unidos. Logo do redeseño das moedas de 20 dólares, de 10 dólares, de 5 dólares e de 2½ dólares entre 1907 e 1908, así como os redeseños das moedas dun centavo e de 5 centavos de 1909 e 1913, respectivamente, os defensores de substituír as moedas de Barber comezaron a avogar polo cambio cando expirou o prazo das moedas vixentes, en 1916. Xa en 1914, Victor David Brenner, deseñador do centavo Lincoln, presentaras deseños non solicitados para as moedas de prata, ao que se lle respondeu dicindo que o secretario do Tesouro, William G. McAdoo, estaba daquela completamente ocupado con outros asuntos.
Inicio
O 2 de xaneiro de 1915 publicouse no xornal Michigan Manufacturer and Financial Record unha entrevista co superintendente da Ceca de Filadelfia, Adam M. Joyce:
En abril de 1915, Robert W. Woolley asumiu o cargo de director da Casa da Moeda dos Estados Unidos e o 14 dese mesmo mes pediulle ao superintendente Joyce que lle solicitase ao gravador xefe Barber —daquela no seu 36º ano no cargo— que preparase novos deseños. O mesmo día, Malburn solicitou a opinión do procurador do Departamento do Tesouro sobre a idea da Casa da Moeda de que podía cuñar novos deseños para os tres valores faciais en 1916. O 17 de abril, a Oficina do Procurador respondeulle non había inconveniente legal ningún para cambiar os deseños. Nese momento, a Casa da Moeda estaba intensamente ocupada producindo a emisión de moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico, e non se tomaron medidas inmediatas. En outubro, Barber foi convocado a Washington para discutir os deseños de moedas con Woolley, aínda que non se sabe con certeza se daquela xa tiña preparados esbozos para a nova cuñaxe.
O 3 de decembro, Woolley reuniuse coa Comisión de Belas Artes, á que lle pediu que vise os esbozos elaborados polo departamento de gravado da Casa da Moeda. Barber estivo presente para lles explicar o proceso de cuñaxe aos membros da Comisión. Woolley suxeriulles que, se non lles gustaba o traballo proposto pola Casa da Moeda, seleccionasen escultores que presentasen deseños propios para as novas pezas. A intención de Woolley era ter deseños distintos para a moeda de 10 centavos, a dun cuarto de dólar e a de medio dólar, xa que anteriormente as tres pezas foran case idénticas. O director informou a Comisión de que, como a moeda existente levaba 25 anos en uso, habería que cambiala obrigatoriamente, algo que o historiador numismático David Lange cualifica de "interpretación errónea das leis de cuñaxe".
Á Comisión non lle gustaron os esbozos da Casa da Moeda presentados por Barber, polo que seleccionou os escultores Adolph Weinman, Hermon MacNeil e Albin Polasek para que presentasen propostas para as novas moedas. Os escultores poderían presentar varios esbozos. Aínda que a Casa da Moeda podía decidir utilizar un deseño para unha moeda non prevista polo seu escultor, os deseños non eran totalmente intercambiables, xa que por lei, tiña que aparecer unha aguia no reverso do cuarto de dólar e do medio dólar, pero non podía aparecer na moeda de 10 centavos. Woolley esperaba que cada escultor tivese éxito cunha soa peza. miniatura|182x182px|O [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|director da Casa da Moeda, Robert W. Woolley (aquí nunha medalla de George T. Morgan), avogou pola fin da serie Barber. ]] Os tres escultores presentaron os seus esbozos a mediados de febreiro e o 23 dese mesmo mes reuníronse con Woolley en Nova York para lle presentar as súas obras e responder ás súas preguntas. Logo das conversas entre Woolley e McAdoo, o 28 de febreiro notificóuselle a Weinman que resultaran seleccionados cinco dos seus esbozos: os de ambas as faces das moedas de 10 centavos e de medio dólar, e o do reverso da moeda dun cuarto de dólar. O mesmo día, Woolley escribiulle a MacNeil para lle dicir que el se ocuparía do anverso do cuarto de dólar, e a Polasek para o informar da súa falta de éxito. Mais os membros da Comisión convenceron a Woolley de que non se lle debía confiar tanto a un só artista, polo que finalmente se lle permitiu a MacNeil deseñar ambas as faces do cuarto de dólar, sempre que modificase a súa proposta.
O 3 de marzo anunciáronse publicamente as novas moedas, nun comunicado de prensa no que se indicaba tamén que o Tesouro esperaba que a súa produción comezase nuns dous meses, despois de finalizados os deseños. Ese mesmo día, Woolley escribiulle ao gravador da Casa da Moeda Barber para lle comunicar formalmente que os seus esbozos foran rexeitados e que os modelos de Weinman e MacNeil chegarían á Ceca de Filadelfia como máis tarde o 1 de maio. Consonte o historiador numismático Walter Breen, Barber amosou unha actitude "túzara e nada colaborativa". Lange sinala que se produciron "numerosas demoras mentres os artistas afinaban os seus modelos e, ao mesmo tempo, evitaban os obstáculos que Barber lles ía pondo no camiño. Malia ser bastante acertadas as súas observacións sobre moitos aspectos da cuñaxe, é evidente que poderían terse presentado dun xeito máis construtivo". No seu libro sobre as moedas de 10 centavos Mercury, Lange sinala que Barber, á idade de 75 anos, se vira "obrigado nos últimos dez anos a participar na destrución sistemática dos logros de toda unha vida"; tivo que participar no proceso que deu lugar a que as moedas deseñadas por outros substituísen as deseñadas por el.
Coas novas pezas, conseguiuse que todas as moedas estadounidenses en circulación tivesen un cambio recente de deseño —o dólar Morgan non se cuñaba daquela—. Segundo unha columna publicada na revista The Art World máis tarde, en 1916:
Deseño
miniatura|232x232px|A [[estatua da Vitoria de 1909, obra de Weinman, no Monumento aos Soldados e Mariñeiros da Unión de Baltimore, amosa trazos semellantes aos dos 10 centavos Mercury.]] Weinman nunca revelou o nome da modelo do anverso, e non houbo ningunha persoa que se identificase como tal. Así e todo, crese que a Liberdade alada se baseou nun busto que Weinman esculpiu en 1913 de Elsie Stevens, a esposa de Wallace Stevens, avogado e executivo de seguros que máis tarde se fixo famoso como poeta. Wallace e Elsie Stevens alugáronlle un apartamento a Weinman de 1909 a 1916. Nun borrador da súa autobiografía inédita, Woolley escribiu que Weinman se negou a nomear a modelo, pero que lle dixo que era a muller dun avogado que vivía encima do seu apartamento de Manhattan —Woolley, nunha versión posterior, omitiu a localización, dicindo só que Weinman dixo que era a muller dun amigo avogado—. Woolley deixou constancia de que lle dixeran que a modelo levaba a parte superior dunhas medias vellas para simular o barrete. En 1966, Holly Stevens, filla de Wallace e de Elsie, sinalou na súa edición das cartas do seu pai que Elsie fora a modelo da moeda de 10 centavos e do medio dólar de Weinman. Os trazos da Liberdade tamén gardan parecido co rostro da Liberdade no grupo escultórico de Weinman erixido en 1909 en Baltimore, coñecido como Union Soldiers and Sailors' Monument. A moeda de 10 centavos de Weinman representa a Liberdade cunha grilanda de rizos apertados e o tradicional pileus ou barrete da Liberdade. A súa representación do pileus como barrete alado provocou a comparacións cos denarios da República Romana, que o historiador da arte Cornelius Vermeule considerou superficiais. Weinman escribiu que consideraba que o barrete alado simbolizaba a "liberdade de pensamento". Vermeule suxire que unha das razóns do uso de alas era que a Weinman, igual que a moitos da tradición de Augustus Saint-Gaudens, con quen Weinman estudara, lle gustaba o efecto das plumas en relevo.
To homa vaftike kokkino
To homa vaftike kokkino (en Το χώμα βάφτηκε κόκκινο) é un filme grego de 1966 dirixido por Vasilis Georgiadis. É un wéstern e un drama cuxo tema principal é o conflito entre os terratenentes e os labregos de Tesalia a comezos do século XX. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios.
Moeda de 10 centavos de dólar Mercury
Deseño
O reverso representa unha fasces, o obxecto que portaban os lictores, que acompañaban os maxistrados romanos; na moeda representa a guerra e a xustiza. Contrasta cunha gran póla de oliveira, que simboliza a paz. Segundo Breen, "a mensaxe simbólica de Weinman neste deseño [...] é claramente un 'non me pises' actualizado". A fasces está atada horizontal e diagonalmente por unha correa de coiro, cos extremos soltos na parte inferior. A letra é de estilo romano e o máis discreta posible. O monograma de Weinman (AAW), aparece no anverso, a medio camiño entre a data e a letra Y de LIBERTY. A marca de ceca áchase no reverso, á dereita do primeiro E de ONE DIME.
Preparación
miniatura|[[Adolph Alexander Weinman|Adolph Weinman, deseñador dos 10 centavos Mercury, traballando no seu estudio. ]] Logo do éxito de Weinman no concurso, visitou a Casa da Moeda dos Estados Unidos para discutir a conversión dos seus modelos en cuños acabados. A primeira vez non estaba presente Barber nas instalacións, pero mantivo unha produtiva conversa co gravador asistente, George T. Morgan. Seguiron outras visitas, e o 29 de marzo Woolley escribiulle ao superintendente Joyce: "confidencialmente, os escultores que deseñan as novas moedas consideraron que na súa última viaxe o Sr. Morgan foi moito máis cordial e cooperativo que o Sr. Barber. Decátome de que estou a tratar con temperamentos artísticos en ambos os extremos". Un caso grave de amigdalite atrasou o traballo de Weinman e fixo que solicitase unha prórroga do prazo do 1 de maio. O 29 de maio, Woolley escribiulle a Weinman que os deseños, tanto para a moeda de 10 centavos como para o medio dólar, foran aceptados pola Casa da Moeda.
Como en 1916 non se cuñara ningún exemplar da serie Barber de ningún dos seus valores faciais, a demanda acumulada de circulante era elevada. O 24 de xuño, Woolley escribiulle a Joyce:
Dous días máis tarde, interrompeuse o traballo cos cuños porque se decidiu que as letras non eran o suficientemente claras. O atraso, porén, non impediu que a Casa da Moeda autorizase o pagamento a Weinman polos seus deseños. O 15 de xullo, Woolley dimitiu como director da Casa da Moeda para traballar como responsable de publicidade da campaña de reelección de Woodrow Wilson. Como o novo director, Friedrich Johannes Hugo von Engelken, non tomou posesión ata o 1 de setembro de 1916, Fred H. Chaffin converteuse en director en funcións. Ao non estar listo para a súa produción ningún dos novos deseños e ao haber unha gran demanda de moeda miúda na circulación, a Casa da Moeda non tivo outra alternativa que cuñar millóns de moedas de 10 centavos e dun cuarto de dólar correspondentes á serie Barber. miniatura|163x163px|[[Cuñaxe de proba dos 10 centavos Mercury de 1916, tal como se ilustra no informe do director da US Mint dese ano. A cabeza está máis á dereita da moeda que na versión final e a cobre menos o "E". Tamén carece do monograma de Weinman. ]] Solucionados os problemas coas letras, o director interino Chaffin suspendeu a produción de moedas de 10 centavos Barber o 29 de agosto e ordenou que a produción da moeda de 10 centavos Mercury comezase o día seguinte na Ceca de Filadelfia. Barber preparara tamén cuños para a Ceca de Denver e para a Ceca de San Francisco, mais aínda estaban en tránsito.
Enviáranse pequenas cantidades da nova moeda de 10 centavos a fabricantes de máquinas expendedoras e teléfonos públicos; o 6 de setembro, dúas empresas informaron de problemas coas moedas. AT&T queixouse de que as novas moedas de 10 centavos eran demasiado grosas e non funcionaban nos seus teléfonos. American Sales Machines —propiedade de Clarence W. Hobbs, cuxas queixas xa atrasaran o lanzamento da moeda de 5 centavos Buffalo— solicitou cambios no deseño para que o seu detector de billetes falsos puidese funcionar. Así as cousas, Von Engelken ordenou deter a produción de moedas de 10 centavos. En realidade, a moeda non era demasiado grosa, senón que a grafila resultara demasiado alta ao gravarse, un defecto coñecido como "aleta". Este fora xa un problema constante á medida que se producía o deseño de Weinman, aínda que se pensaba que estaba corrixido. Como aínda non se iniciara a cuñaxe de moedas de 10 centavos Mercury nas dúas cecas occidentais, retomouse novamente a produción de moedas de 10 centavos de Barber. Despois da publicación na prensa dun artigo no que se citaba a Joyce, Von Engelken ordenou ao seu persoal que non falase cos xornalistas.
Os problemas coa moeda de 10 centavos supuñan un elemento problemático potencial no contexto dunha campaña presidencial en marcha. McAdoo preguntou canto tempo cumpriría para cuñar outro deseño e informárono de que se tardarían meses. No seu lugar, Weinman preparou unhas lixeira modificacións no deseño, separando lixeiramente as letras de LIBERTY do bordo e rebaixando o relevo, para que non se producisen as non desexadas "aletas". McAdoo aprobou o deseño revisado o 28 de setembro e eses cambios disiparon as preocupacións de ambas as empresas. O 6 de outubro, Von Engelken autorizou a Joyce a elaboración dos cuños finais e as novas moedas entraron en produción. Todas as cuñaxes producidas con anterioridade, entre elas as de proba de cuños e ás enviadas ás empresas para a súa análise, foron fundidas, aínda que hoxe se sabe que existe polo menos un exemplar supervivente.
Lanzamento e produción
miniatura|303x303px|A [[Comisión de Ensaios dos Estados Unidos de 1916 reuniuse o 9 e o 10 de febreiro. Entre os seus membros están o daquela director da Casa da Moeda Robert W. Woolley (de pé, cuarto pola esquerda), o gravador xefe Charles E. Barber (de pé, terceiro pola esquerda) e o superintendente da Ceca de Filadelfia Adam Joyce (de pé, no extremo dereito). ]] A moeda de 10 centavos Mercury entrou en circulación o 30 de outubro de 1916, o mesmo día en que cesou definitivamente a produción da moeda de 10 centavos da serie Barber. Varios xornais publicaron as súas queixas de que o monograma de Weinman era demasiado prominente no anverso; segundo The New York Times, o Tesouro estaba a considerar a súa eliminación. O 4 de novembro, Weinman preguntoulle a Joyce se se prevía tal eliminación e, como resposta, recibiu eloxios sobre o seu deseño e a declaración de Joyce de que a Casa da Moeda non era responsable do que aparecese publicado na prensa. Weinman volveu a escribir, coa esperanza de facer cambios na moeda de 10 centavos, pero dixéronlle que só unha lei do Congreso podía autorizar cambios no deseño.
Das tres moedas en circulación cuñadas por primeira vez en 1916, a de 10 centavos Mercury foi especialmente enxalzada. O primeiro día de circulación, a súa distribución limitouse aos bancos. Un xornal de Minneapolis alcumou os 10 centavos como "machada de batalla" ou "golf", pola súa semellanza entre a fasces e o equipamento deste deporte. Unha carta ao editor en The Numismatist de xaneiro de 1917 parece ser a primeira referencia numismática á moeda co alcume de Mercury. Lange rastrexou a historia desta denominación errónea:
O gravador xefe Barber finou o 18 de febreiro de 1917, logo de 37 anos no cargo. O seu sucesor foi Morgan, de 72 anos, que traballara baixo as ordes de Barber durante todo o seu mandato.
A moeda de 10 centavos cuñouse en cantidades substanciais ata 1930, coa notable excepción da emisión de 1916-D (Denver), e de 1921 a 1923, cando unha recesión económica fixo que diminuíse a necesidade de moedas en circulación. En 1922 non se cuñaron moedas de 10 centavos, a primeira vez que isto ocorría desde 1826. Co inicio da Gran Depresión, as cuñaxes volveron diminuír en 1930 e 1931, e suspendéronse por completo en 1932 e 1933. As datas de baixa cuñaxe non son raras hoxe en día, xa que moitas foron atesouradas, e os bancos puideron conseguir doadamente moedas de 10 centavos de 1930 e 1931 logo da mellora da situación económica. Cando a economía empezou a recuperarse, a cuñaxe retomouse en 1934, e a moeda de 10 centavos cuñouse en grandes cantidades cada ano ata a fin da serie.
A morte do presidente Franklin Roosevelt en abril de 1945 suscitou a petición inmediata de cuñar unha moeda coa súa imaxe. Como Roosevelt estivera vinculado estreitamente á March of Dimes —unha organización sen ánimo de lucro centrada na saúde materna e infantil—, e dado que o deseño da moeda de 10 centavos podía ser substituído sen necesidade dunha acción do Congreso, porque estivera en circulación durante máis de 25 anos, o Tesouro dedicar a Roosevelt unha nova moeda de 10 centavos. O daquela gravador xefe da Casa da Moeda, John R. Sinnock, sucesor de Morgan, realizou o deseño da nova moeda de 10 centavos Roosevelt, que substituíu a de 10 centavos Mercury en 1946, polo que 1945 foi o derradeiro ano en que se fabricou. Segundo a entón directora da Casa da Moeda, Nellie Tayloe Ross, cuñouse un total de 2.677.232.488 moedas de 10 centavos Mercury.
Coleccionismo
A moeda de 10 centavos Mercury de 1916-D, cuñada na Ceca de Denver, é a data clave da serie, cunha tiraxe de 264.000 exemplares. A baixa cantidade débese a que en novembro de 1916 von Engelken informou os tres superintendentes das cecas de Filadelfia, Denver e San Francisco dun gran pedido de moedas dun cuarto de dólar, e deu instrucións de que Denver cuñase só estas últimas ata completar o pedido. A cuñaxe de moedas de 10 centavos en Denver non se retomou ata ben entrado 1917, polo que o 1917-D tamén é relativamente raro.
Coñécense poucas variantes da serie de moedas de 10 centavos Mercury. Hai unha sobredatación de 1942 sobre 1941 que, en realidade, se trata dun erro de dobre cuño: o cuño de anverso co que se produciron esas moedas tomou unha impresión dunha matriz con data de 1942 e outra con data de 1941 —ata a década de 1990, os cuño precisaban dúas impresións dunha matriz para que o deseño quedase totalmente impreso—. Sinnock declarou que o máis probable é que as pezas se cuñasen a finais de 1941, cando se estaban a preparar os cuños de 1942.
Moitas moedas de 10 centavos Mercury amosan a aparencia de non estar totalmente cuñadas, o que significa que os detalles do deseño se perdían mesmo antes da súa entrada en circulación. As moedas de 10 centavos excepcionalmente ben cuñadas, máis valoradas polos coleccionistas, amosan todos os seus trazos completos e con todos os seus detalles. Logo da súa posta en circulación, o reverso destas moedas tendía a sufrir máis doadamente o desgaste por mor da súa grafila máis baixa en relación co relevo do deseño.
Aínda que en Denver non se cuñaron moedas de 10 centavos de 1923 nin de 1930, pódense achar espécimes falsificados correspondentes a esta ceca e destas datas. Estas falsificacións cuñáronse en prata de boa calidade, o que permitiu ao falsificador beneficiarse da diferenza entre o custo de produción e o seu valor nominal. Estes exemplares apareceron despois da segunda guerra mundial e estiveron en circulación, e crese que foron cuñados na Unión Soviética, un país coñecido polas súas falsificacións recorrentes de moeda estadounidense durante o conflito mundial.
O proxecto Mercury
Varias moedas de 10 centavos de Mercury foron lanzadas ao Espazo o 21 de xullo de 1961, na misión suborbital Mercury-Redstone 4, o segundo voo tripulado do proxecto Mercury e o segundo voo espacial tripulado dos Estados Unidos. As moedas fundíronse coa cápsula no Océano Atlántico, pero foron recuperadas máis tarde coa cápsula a unha profundidade de case 4.900 metros en 1999.
Emisión en ouro polo centenario
miniatura|280x280px|Emisión en [[ouro polo centenario da moeda. ]] A Casa da Moeda dos Estados Unidos puxo á venda, o 21 de abril de 2016, unha versión en ouro da moeda de 10 centavos Mercury conmemorativa do seu centenario, cuñadas na Ceca de West Point (marca de ceca W), cun peso de 3,11 gramos. Esta emisión vendeuse a través do sitio web oficial da Casa da Moeda. A demanda foi tan alta que xa non se puideron hacer pedidos nos 45 minutos seguintes á súa posta á venda.
O 26 de abril, a US Mint informou de que vendera 122.510 unidades, a só 2.490 pezas da cuñaxe máxima permitida. O resto, que incluía as moedas non vendidas e as devoltas á Casa da Moeda por vendas anteriores, púxose á venda o 15 de decembro de 2016, cun límite dunha por cliente, e esgotouse en 90 minutos.
Vicente Guillén
Vicente Guillén Biel, nado en Vigo e finado en Pontevedra o 18 de xuño de 1941, foi un guerrilleiro antfranquista galego.
Traxectoria
Electricista en Coruxo. En 1935 foi procesado en Vigo por lesións, aínda que foi absolto por ser en lexítima defensa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado a filas coa súa quinta en agosto. Non se presentou e fuxiu ao monte. Liderou unha partida de fuxidos. Participou co seu irmán Julio Guillén Biel no grupo de Rogelio García Morales. Xulgado en Vigo en 1937 por rebelión militar foi declarado en rebeldía. O 6 de xuño de 1939 entrevistouse co gobernador civil Manuel Gómez Cantos que se achegou ao seu domicilio para xestionar a súa presentación. Guillén desconfíou, non se presentou e volveu ao monte. Finalmente foi detido ese ano. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado nos diques de Monteporreiro de Pontevedra. Foi condenado polo Xulgado de Vigo ao pago de 100 pesetas en 1943.
As nosas derrotas
As nosas derrotas (en Nos défaites) é un filme documental francés dirixido por Jean-Gabriel Périot e estreado en 2019.
A Pousa, Parada das Achas, A Cañiza
A Pousa é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As nosas derrotas
Estreouse subtitulado en galego o 8 de outubro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña). Foi traducido por Samuel Solleiro.
Proxecto e sinopse
Jean-Gabriel Périot traballou cos estudantes da escola secundaria Romain-Rolland en Ivry-sur-Seine durante o ano escolar 2017-2018. Un epílogo, filmado en decembro de 2018, repasa os movementos da escola secundaria contra Parcoursup, e fai unha reconstrución da intervención policial en Mantes-la-Jolie.
No Reply
«No Reply» é unha canción composta por John Lennon e acreditada ao dúo Lennon/McCartney. Foi gravada pola banda británica The Beatles e lanzada no álbum Beatles for Sale, de 1964.
Wikipedia en tyap
A Wikipedia en tyap é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tyap. A Wikipedia en tyap foi creada o 16 de maio de 2022.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Portela, Parada das Achas, A Cañiza
A Portela é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Rial, Parada das Achas, A Cañiza
O Rial é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Retorta, Parada das Achas, A Cañiza
A Retorta é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Reza, Parada das Achas, A Cañiza
A Reza é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Rial, Petán, A Cañiza
O Rial é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
LZ 129 Hindenburg
thumb|240px|dereita|O Hindenburg nunha visita anterior a Lakehurst en 1936. O LZ 129 Hindenburg foi o dirixíbel máis coñecido da compañía Zeppelin denominado así polo presidente alemán Paul von Hindenburg. Queimouse nun accidente o 6 de maio de 1937 cando intentaba aterrar en Nova Jersey despois de cruzar o Atlántico. O LZ 129 Hindenburg e o seu modelo irmán o LZ 130 Graf Zeppelin foron os dous dirixíbeis máis grandes construídos, e as aeronaves máis grandes que se construíron naquela época.