cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bases históricas do rei Artur
miniatura|330px| Britania en 500, despois da vitoria do [[Rei Artur (probabelmente o romano-británico Ambrosio Aureliano) sobre os bárbaros anglosaxóns na Batalla de Monte Badon.]] As Bases históricas do rei Artur son unha fonte de considerábel debate entre os historiadores. A primeira mención datábel do Rei Artur nun contexto histórico provén dun texto latino do século IX (máis de trescentos anos despois da súa vida que se supón entre os séculos V e VI durante a Britania posromana). Nese texto dise que comezou loitando como un soldado xunto ós reis britanos en contra dos invasores saxóns. Máis tarde, os textos comezan a consideralo como un rei lendario dos britanos.
Porén, o Rei Artur das lendas da Materia de Bretaña, personaxe que se desenvolveu a partir do século XII, xa se separa moito da posibilidade de ser un personaxe histórico e non hai consenso no tocante á súa identidade.
Final Fantasy XIII
Final Fantasy XIII (ファイナルファンタジーXIII) é un videoxogo producido por Square Enix, sendo a décimo terceira entrega da serie Final Fantasy. Saíu para a PlayStation 3 no Xapón o 17 de decembro de 2009 e en América do Norte e as rexións PAL o 9 de marzo de 2010 para PlayStation 3 e Xbox 360. Motomu Toriyama (director de Final Fantasy X-2) é o director deste xogo.
Sinopse
O argumento deste capítulo xira en torno á civilización do Niño (Cocoon na versión inglesa), unha sociedade que vive flotando por riba de Paals, considerado polos cidadáns coma o inframundo. O Niño foi formado por uns entes sobrenaturais cheos de poder chamados fal'Cie, dos que existen dous tipos: Os do propio Niño, encargados de defendelo, e os de Paals, inimigos do Niño.
Os fal'Cie ademais, ás veces, maldín aos humanos cos que entran en contacto, converténdoos en lu'Cie. Estes deberán cumprir unha misión para o fal'Cie, se non queren acabar por se converter nun monstro, e aínda que consigan levar a cabo a misión, o seu destino será converterse nun cristal para sempre, polo que se di que o lu'Cie está ben fodido.
A trama comeza cando o Sanctum, goberno oficial do Niño, realiza unha purga expulsando ós cidadáns de Bodhum, unha pequena cidade costeira do Niño, que estaba preto dun Vestixio de Paals, no interior do cal atopouse ó fal'Cie Ánima, a Paals, por estaren, supostamente contaminados polas influencias do inframundo. Entre o grupo de exiliados encontraranse os protagonistas da historia, que contemplarán impresionados como a purga torna nunha matanza civil.
Cabo Cod
miniatura|250px|Mapa do leste de Massachusetts, mostrando a baía de Massachusstes, o cabo Cod e a baía de cabo Cod.
miniatura|250px|O cabo Cod visto desde do espazo. O cabo Cod (Cape Cod en inglés), coñecido popularmente en inglés como the Cape (o cabo), e denominado cabo de Keel polos antigos exploradores nórdicos, é unha península no extremo oriental do estado de Massachusetts, no nordeste dos Estados Unidos. O seu territorio coincide co condado de Barnstable. Moitas pequenas illas achegadas, incluíndo Monomoy, Monmoscoy, Popponesset e Seconsett, pertecen tamén ao condado, como parte dos municipios do cabo. As pequenas vilas e a extensa fronte marítima atraen masivamente ao turismo durante os meses de verán.
A península de Cabo Cod formouse como a morena terminal dun glaciar, resultando nunha península sobre o océano Atlántico. En 1914, construíuse o canal de Cabo Cod, que cortou o istmo, pero aínda hoxe é definido como península polos xeógrafos, que non cambian de criterio por modificacións artificiais do territorio.
Os vehículos poden cruzar ao cabo polas pontes Sagamore e Borunes, o último situado no extremo suroeste. Ademais, cóntase cunha ponte ferroviaria que permite o transporte de cmercadorías e pasaxeiros.
Historia
O cabo Cod foi unha terra coñecida para os primeiros exploradores europeos, posibelmente o Promontorio de Vinland mencionado polos viaxieros nórdicos (985-1025). En 1524, Giovanni da Verrazzano aproximouse desde o sur, e Esteban Gómez chamouno en 1525 Cabo San Jaime. En 1602, Bartholomew Gosnold deulle o seu nome actual, a novena toponimia inglesa máis antiga que se conserva nos Estados Unidos.
En 1606, Samuel de Champlain cartografou os seus portos de area limosa, e en 1609 Henry Hudson desembarcou no cabo. O capitán John Smith rexistrouno no seu mapa de 1614 e, finamente, os Pais Peregrinos (grupo formado por separatistas relixiosos europeos) chegaron, no famoso navío Mayflower, ao Cape Harbor na actual situación de Provincetown, contrariamente ao difundido mito da rocha de Plymouth, o 11 de novembro de 1620. Moi pronto, no que actualmente é Eastham, encontráronse por primeira vez cos poboadores nativos.
O cabo Cod foi dos primeiros lugares colonizados por europeos en Norteamérica. Ademais de Barnstable (1639), Sandwich (1637) e Yarmouth (1639), as quince cidades do cabo desenvolvéronse lentamente. A última cidade fundada no cabo foi Bourne, en 1884.
Provincetown foi un conxunto de cabanas até o século XVIII. No mapa de Southhack de 1717 móstrase un canal desde a baía de Massachusetts á baía Buzzards, pero o canal actual tivo unha accidentada construción entre 1870 e 1914. O canal foi adquirido polo goberno federal en 1928.
Ao sur, próximas ao Cabo, están as illas de Martha's Vineyard e Nantucket. Martha's Vineyards fíxose famosa hai algúns anos por ser o lugar onde o presidente norteamericano Bill Clinton pasaba as súas vacacións de verán. Nantucket, que no idioma indíxena local, o wampanoag, quere dicir "a illa que está distante", foi un gran centro da industria baleeira nos séculos XVIII e XIX. Esta actividade, que xerou naquela época un gran fluxo de diñeiro na illa, inspirou a escritores como Nathaniel Philbrick (No corazón do mar) e, talvez, o máis famoso Herman Melville, que escribiu Moby Dick.
Outro feito interesante, que marcou a historia do cabo Cod, foi a construción da estación experimental para radiotransmisión de Guglielmo Marconi en Wellfleet. Foi nesta estación desde a que se emitiu a primeira mensaxe transatlántica de radio, o 18 de xaneiro de 1903, orixinada nos Estados Unidos, que foi enviada polo presidente Theodore Roosevelt ao rei Eduardo VII do Reino Unido. Esta estación foi tamén unha das primeiras en recibir os sinais de socorro do navio Titanic.
O cabo Cod tamén é coñecido por ser o lugar onde a familia Kennedy ten a súa casa de verán, localizada en Hyannisport.
Avinguda Diagonal
250px|miniatura|A Avinguda Diagonal no [[Eixample de Barcelona|Eixample.]] A avinguda Diagonal (en galego: Avenida Diagonal) é unha rúa da cidade de Barcelona, unha das principais arterias da cidade ideada por Ildefons Cerdà dentro do seu plan de ensanche da capital catalá.
Características
A Diagonal, como o seu nome indica, atravesa en diagonal toda a cidade de Barcelona, desde o parque do Fòrum, sector coñecido como Diagonal Mar, ata chegar aos límites municipais con Esplugues de Llobregat, no distrito de Les Corts. Durante o seu percorrido de 11 km atravesa vías importantes da cidade como o Paseo de Gràcia, o Paseo de Sant Joan e coa Gran Via de les Corts Catalanes e a Avinguda Meridiana formando a plaça de les Glòries Catalanes, unha praza que segundo Ildefons Cerdà debía ser unha nova centralidade da cidade por este cruzamento de tres vías principais.
Segundo Jesús Portavella cando comezaron a facer o seu trazado, produciuse un error ao calcular o ángulo co que debería cortar ao paseo de Gràcia e isto provocou que se construíse cunha desviación sobre os plans iniciais de Ildefons Cerdà. Este error provocou que algunhas grandes masías de Les Corts que nos planos de Cerdà quedaban intactas fosen derrubadas a principios do século XX.
Ao redor da Diagonal construíuse a sede de entidades financeiras e centros comerciais, importantes edificios modernistas como a Casa de les Punxes e campus universitarios. No distrito de les Corts, na zona alta da Diagonal, atópase a zona universitaria da Universidade de Barcelona e a Universidade Politécnica de Cataluña; no distrito de Sant Martí está o Campus de Comunicación-Poblenou da Universidade Pompeu Fabra, e está pendente de construción en Diagonal Mar o Campus do Besòs. Entre outros, tamén cabe destacar o Palau Reial de Pedralbes que é a actual sede permanente da Unión polo Mediterráneo.
Denominación
Os diferentes réximes que ostentaron o poder en Cataluña e España durante os séculos XIX e XX trataron de borrar a herdanza dos réximes anteriores cambiando os nomes das rúas da cidade, e a avenida Diagonal non é unha excepción.
A avenida ao longo do século pasado coñeceuse baixo os seguintes nomes:
Cabe sinalar, con todo, que popularmente o nome de "Diagonal" sempre prevaleceu.
Investigación operativa
A investigación operativa (IO) é unha rama interdisciplinar da matemática aplicada que fai uso de modelos matemáticos, estatísticos e de algoritmos na axuda á toma de decisión. Emprégase sobre todo para analizar sistemas complexos do mundo real, tipicamente co obxectivo de mellorar ou optimizar a actuación.
A IO non é unha ciencia en si, mais si a aplicación da ciencia á solución de problemas de xerencia e administrativos, e céntrase no desempeño de sistemas organizados como un todo, en vez das súas partes tomadas separadamente. .
Historia
A investigación operativa naceu no teatro de operacións da segunda guerra mundial, cando os aliados se viran confrontados con problemas (de natureza loxística e de táctica e estratexia militar) de gran dimensión e complexidade. Creáronse grupos multidisciplinares de científicos nos que se incluían matemáticos, físicos e enxeñeiros, ademais doutros orixinarios das ciencias sociais para apoiar os comandos operativos na resolución deses problemas. Aplicaron o método científico aos problemas que lles foron colocados e crearon modelos matemáticos, apoiados en datos e feitos, que lles permitisen entender os problemas en estudo e ensaiar e avaliar o resultado hipotético de estratexias ou decisións alternativas.
Co fin do conflito e o éxito obtido, os grupos de científicos trasladaron a nova metodoloxía na abordaxe de problemas para as empresas, confrontadas con problemas de decisións de gran complexidade derivados do crecemento económico que se seguiu. Coa evolución observada na informática creáronse condicións de concreción algorítmica e velocidade de procesamento adaptados á imaxinación dos profesionais da investigación operativa, e a microinformática permitiu relacionar directamente os sistemas de información cos decisores.
Fases
A resolución dun problema, polo método da investigación operativa, segue as seguintes fases:
Principais modelos de IO
Os analistas de IO empregan varios tipos de modelos. Os principais preséntanse a seguir.
Programación linear
Exemplo:
Programación enteira
A programación enteira é un modelo de programación linear no cal as variables de decisión son enteiras.
Ao contrario da PL, que pode encontrar a solución óptima nun tempo razoable, normalmente os problemas de Programación Enteira son considerados NP-difícil. Se as variables foren binarias, ou sexa, asumiren soamente os valores 0 (cero) ou 1, temos un caso especial da PE, que tamén é NP-difícil.
Modelos de optimización en redes
Empréganse representacións de redes para problemas de diversas áreas, tales como redes de trasporte, de comunicación, de enerxía, de produción, de distribución, de planificación de proxectos, de xestión de recursos, de planificación financeira etc.
Unha rede é formalmente representada por un grafo G = (N, A), onde N é o conxunto de nós (vértices) e A é o conxunto de arcos, tales que cada arco conecta dous nós distinguidos. Cando se fai necesario definir sentido de cada arco, a rede é representada por digrafo (grafo orientado).
Exemplos de problemas de optimización en redes:
Programación dinámica
A programación dinámica, como o método de dividir e conquistar, resolve problemas combinando as solucións para subproblemas. Os algoritmos de división e conquista parten o problema en subproblemas, resolven os subproblemas de forma recursiva, e axiña, combinan súas solucións para resolver o problema orixinal. En contrapartida, a programación dinámica aplícase cando os subproblemas se sobrepoñen, isto é, cando os subproblemas comparten subproblemas. Neste contexto, un algoritmo de división e conquista fai máis traballo do que é preciso, resolvendo repetidamente os subproblemas comúns.
Un algoritmo de programación dinámica resolve cada subproblema só unha vez e, axiña, salva a súa resposta nunha táboa, evitando así o esforzo de recalcular a resposta cada vez que resolve cada subproblema.
Programación non linear
A programación non linear aplícase cando o modelo de programación matemática ten función obxectivo e/ou restricións non lineares.
Sexan n, m, p enteiros positivos. Sexa X un subconxunto de ℝn. Sexan f, gi, e hj funcións reais en X.
Os métodos para resolución de problemas de programación non linear poden ser divididos en dous grupos:
Simulación discreta
A simulación de eventos discretos (SED) modela a operación dun sistema como unha secuencia de eventos discretos no tempo. Cada evento ocorre nun determinado instante de tempo e marca unha mudanza de estado no sistema. Entre eventos consecutivos, considérase que o sistema non sofre mudanza ningunha, así, a simulación pode saltar directamente do instante de ocorrencia dun evento para o próximo.
Unha técnica coñecida para execución de simulacións de eventos discretos é o "método das tres fases". Nesta abordaxe, a primeira fase sempre avanza o reloxo para o próximo evento a ocorrer, respectando a orde cronolóxica de eventos (chamados de eventos do tipo A). A segunda fase é a execución de todos os eventos que incondicionalmente ocorren no instante actual (chamados de eventos do tipo B). A terceira fase é a execución de todos os eventos que condicionalmente ocorren no tempo actual (chamados eventos do tipo C).
Simulación de Monte Carlo
Desígnase por método de Monte Carlo (MMC) calquera método dunha clase de métodos estatísticos que se basean en mostraxes aleatorias masivas para obter resultados numéricos, isto é, repetindo sucesivas simulacións un elevado número de veces, para calcular probabilidades heuristicamente, tal como se, de feito, se rexistrasen os resultados reais en xogos de casino (de aí o nome). Este tipo de método é utilizado en simulacións estocásticas con diversas aplicacións en áreas como a física, a matemática e a bioloxía. O método de Monte Carlo ten sido utilizado como forma de obter aproximacións numéricas de funcións complexas nas que non é viable, ou mesmo é imposible, obter unha solución analítica ou, polo menos, determinística.
Teoría de xogos
Os modelos de decisión poden ser considerados como un procedemento de toma de decisión en situacións non competitivas, no sentido de non envolver directamente outras persoas ou organizacións. Os estados ou os escenarios que irán acontecer envolven riscos ou incertezas referentes á previsión do mercado, influencia do clima etc. O tomador de decisión escolle unha das alternativas de decisión existentes. O decisor ten coñecemento dos escenarios posibles e dos riscos embutidos neses escenarios. Unha situación competitiva ou de conflito acontece cando un estado ou escenario ocorre causado pola decisión tomada por outro participante.
A análise dos problemas de decisión en situacións nas cales existen conflitos pode ser efectuada con uso da teoría de xogos, formulada por Von Neumann e Morgenstern en 1935.
Baix Ebre
250px|dereita|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña]]250px|dereita|miniatura|A Serra del Port desde o [[Delta do Ebro]] O Baix Ebre (en galego: Baixo Ebro) é unha comarca da provincia de Tarragona, en Cataluña. Está situada na desembocadura do río Ebro e a súa capital é Tortosa. En 2009 tiña 81.724 habitantes.
Amparo Serrano Iglesias
Amparo Serrano Iglesias é unha política aranesa que foi Síndica de Arán entre 1993 e 1995.
Baix Ebre
A comarca limita co Baix Camp, a Ribera d'Ebre e a Terra Alta polo norte, co mar Mediterráneo polo leste, coa comarca do Montsià polo sur e coa Terra Alta e o Matarranya polo oeste.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 14 concellos. Ata 1990, cando pasou ao Montsià, o concello de Sant Jaume d'Enveja pertenceu ó Baix Ebre.
Amparo Serrano Iglesias
Traxectoria
En maio de 1991 concorreu ás eleccións ao Consello Xeral de Arán dentro da coalición Coalició Aranesa-Convergència i Unió (CA-CiU), que gañou as eleccións, e a súa compañeira Maria Pilar Busquets, de CDA, foi investida Síndica de Arán. Dous anos máis tarde xurdiron problemas na coalición e Amparo Serrano presentou unha moción de censura contra Pilar Busquets co apoio do seu partido, Unió Democràtica Aranesa (UDA) e de Unitat d'Aran. O 12 de xullo de 1993 foi investida Síndica, posto que ocupou ata o 7 de xuño de 1995, xa que Convergéncia Democratica Aranesa gañou as eleccións, con Carles Barrera como candidato.
Presentouse tamén como cabeza de lista por Agrupació d'Electors Amassadi per Aran ás eleccións de 1999 e 2003, sen éxito.
María Isabel Álvarez Diéguez
Traxectoria
É coordinadora de transplantes no Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol. Participou por vez primeira na vida política municipal de xeito activo en 2007 encabezando a candidatura de Terra Galega ao concello de Valdoviño, sendo elixida alcaldesa mediante un pacto co PPdeG e UIV. Non se presentou á reelección en 2011.
CD98
O CD98 (cluster de diferenciación 98) é unha glicoproteína de membrana heterodímera composta polas proteínas SLC3A2 e SLC7A5, que forma o transportador de aminoácidos neutros grandes (LAT1, Large neutral amino acid transporter 1). O LAT1 é unha proteína de transporte de membrana heterodimérica que transporta preferencialmente aminoácidos de cadea ramificada (valina, leucina, isoleucina) e aminoácidos aromáticos (triptófano, tirosina). O LAT1 exprésase máis profusamente nos capilares do cerebro (que forman a barreira hematoencefálica) en relación con outros tecidos.
Un transportador LAT1 funcional está composto por dúas proteínas codificadas en distintos xenes, que son:
María Isabel Álvarez Diéguez
Vida persoal
Divorciada, ten unha filla nada en 1984.
Efaté
Éfaté é unha illa do Océano Pacífico forma parte da provincia de Shefa en Vanuatu. É a máis poboada (ao redor de 65.000 habitantes) e por extensión (899´5 km²) é a terceira máis grande do arquipélago. A maioría dos habitantes viven en Port Vila, a capital nacional. A súa montaña máis alta é o Monte McDonald cunha altura de 647 m.
Durante a segunda guerra mundial a illa foi usada como unha importante base militar dos Estados Unidos.
Política
Efate converteuse nun municipio independente en 1889 cando os residentes declararon a rexión como Franceville. Con todo, en 1890 o municipio dividiuse.
Efate réxese tanto polo municipio de Port Vila como polo Consello Provincial de Shefa, o primeiro goberna soamente o termo municipal de Port Vila e o consello a Efate rural e as Illas exteriores de Efate.
Pequenas illas de Efate
miniatura|left | Illa Eratoka (3 km ao oeste) Ao Norte e oeste de Efate atópanse pequenas illas chamadas Eratoka (chapeu), Lelepa, Nguna, Pelei e Emao. Illa Eratoka é unha pequena illa que, vista desde a distancia parece un chapeu de á ancha. Aquí é onde o famoso xefe Roi Mata, xunto cas súas 20 esposas, foron enterrados. Nguna, Pelei e Emao son volcáns, que forman o bordo dunha caldeira volcánica ao norte.
Superviventes
Efaté foi o escenario do programa de TV dos EE.UU. Survivor: Vanuatu, o australiano Celebrity Survivor e os franceses  Koh Lanta. Gran parte do australiano Survivor: Vanuatu foi filmado a uns 30 minutos de Port Vila cerca Mangililu e Gedeón Landing, o último dos cales é agora unha atracción turística comunmente visitada.
Turismo
miniatura|left| Eratap (praia), unha pequena illa exterior de Efate A capital Port Vila é o centro do turismo de Vanuatu recibindo aproximadamente 60.000 turistas ao ano, tanto por transporte aéreo, cruceiros e veleiros privados. Debido á influencia británica e francesa ambos tipos de cociña están dispoñibles na capital, así como restaurantes económicos a través de Vila tanto restaurantes chineses como no mercado Mummas situado no centro. Fóra de Port Vila espera un destino máis rústico, coa maioría dos habitantes vivindo un estilo de vida tradicional: cociñando alimentos da illa ou 'Aelan kakae', coidando as súas hortas todos os días, xa que a agricultura de subsistencia é a economía dominante en Vanuatu.
A aeroliña nacional Air Vanuatu dá servizo ás illas exteriores de Vanuatu. Destinos populares tales como Tanna e Santo teñen conexión diaria desde Port Vila, mentres que a lugares máis remotos pódese chegar de forma menos regular.
Efaté ofrece unha variedade de atraccións e actividades, como o turismo en Mele Cascades, Praia Eton, Tanalilui Road Markets, Round Island Tour, Buggy Fun Rental, mergullo e cruceiros á tardiña.
The Mummy: The Animated Series
The Mummy: The Animated Series é unha serie de animación estadounidense producida por Universal Cartoon Studios co obxectivo de capitalizar o éxito de The Mummy. Emitiuse orixinalmente en Kids' WB! o 29 de setembro de 2001. Está ambientada entre 1920 e 1934. Foi redeseñada e renomeada como The Mummy: Secrets of the Medjai para a segunda temporada, que comezou o 15 de febreiro de 2003.
Avinguda Meridiana
miniatura|250px|Vista da Avinguda Meridiana A Avinguda Meridiana (en galego: Avenida Meridiana) é unha rúa de Barcelona. É unha das principais avenidas da cidade xuntamente coa avinguda Diagonal, tanto pola lonxitude, largura e cantidade de vehículos que pasan cada día por ela. A avenida cruza 4 dos 10 distritos barceloneses: o Eixample, Nou Barris, Sant Andreu e Sant Martí.
O seu trazado norte-sur xunto coa súa lonxitude (2º 10' 20") faino coincidir aproximadamente co meridiano de París (2° 20' 14,025") e máis precisamente co meridiano Barcelona-Dunkerque. Serviu en 1791 para que Pierre Méchain medira o cuarto de meridiano entre a montaña de Montjuïc e Dunkerque (Francia) para definir o metro como dezmillonésima parte do cuadrante dun meridiano terrestre.
Antigamente chamouse Gran Via Meridiana pero o nome actual adoptouse o 1 de xaneiro de 1900.
Tamén é un importante eixe ferroviario porque baixo o seu chan circulan trens das liñas de Puigcerdà e Manresa e tamén a liña 1 do Metro.
Hora
A hora é o lapso de tempo que comprende 60 minutos, ou 3600 segundos. É, á súa vez, a vintecatroava parte dun día. Por regra xeral o instrumento que mide as horas é un reloxo.
Hora é tamén unha medida de ángulos, utilizada en Astronomía que equivale a 15 º. Ten a súa orixe en que a Terra nunha hora de tempo xira 15º.
Os seus divisores son: 1 hora = 60 minutos
1 minuto = 60 segundos
Unha relación útil é 1 º = 4 minutos
A ascensión recta é un ángulo que se mide en horas, minutos e segundos.
Así AR=3h 25m 13s= 3,4202777.. h= 51,304166..º =51 º 18 ' 15 "
San Paio, Entrecruces, Carballo
San Paio é un lugar da parroquia de Entrecruces no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 69 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 30 homes e 39 mulleres.
Subdivisións de Suriname
O Suriname está dividido en 10 distritos. A maior parte da poboación (481.000 habitantes, dados do Censo de 2003) vive no distrito de Paramaribo, onde está a capital. O Distrito de Sipaliwini, que ocupa a maior parte do país, é unha das áreas menos densamente poboadas do mundo.
Os 10 distritos (distrikten, en neerlandés) son os seguintes:
Algunhas das súas principais cidades son:
Fukuoka SoftBank Hawks
Os Fukuoka SoftBank Hawks (福岡ソフトバンクホークス) son un equipo profesional xaponés de béisbol con sede en Fukuoka, Prefectura de Fukuoka (Kyūshū). O club compite na Nippon Professional Baseball (NPB) como membro da Pacific League. O equipo durante décadas tivo a súa sede en Osaca, levando o nome de Nankai Hawks. En 1988, Daiei, unha empresa de supermercados, comprou o club á empresa ferroviaria Nankai e trasladou a sede a Fukuoka, cidade que carecía de equipo de bésibol profesional desde a saída dos Lions en 1979. O 28 de xaneiro de 2005 o equipo mudou de novo de donos ao ser adquirido pola empresa de telecomunicacións SoftBank. Os Hawks son o terceiro equipo con máis trofeos das Series do Xapón tras os Yomiuri Giants e os Saitama Seibu Lions. O campo onde xogan os seus partidos como local desde 1993 é o Fukuoka Dome, recinto con capacidade para 38.561 espectadores.
Nankai Hawks
Cando se uniu á Liga de Béisbol do Xapón (JBL) en 1938, o nome orixinal da franquía era Nankai. O nome procedia da empresa propietaria do equipo a Compañía de Ferrocarrís Eléctricos Nankai. O 31 de maio de 1944 o nome do equipo mudouse a Kinki Nippon debido a un patrocinio parcial da Empresa Ferroviaría Kinki Nippon. Despois da pausa de 1945 da JBL debido á Gran do Pacífico, en 1946 o nome do equipo cambiouse a Kinki Great Ring. Ese mesmo ano o gañaron o seu primeiro título da JBL. A pesar de todas as mudanzas de nome nos inicios do club, a Nankai (dunha forma ou outra) mantivo sempre a propiedade da franquía. Foi, porén, en 1947 cando o equipo adopta o seu actual alcume, pasando a chamarse o equipo Nankai Hawks (南海ホークス). Despois da creación da Nippon Professional Baseball (NPB) en 1950, baixo a dirección de Kazuto Tsuruoka, os Hawks convertéronse durante dúas décadas nunha máis exitosas da Liga do Pacífico. En total gañaron dez títulos de Liga e dous das Series do Xapón (1959 ante Yomiuri Giants e 1964 ante Hanshin Tigers).
En 1964, os Hawks enviaron á súa promesa Masanori Murakami e a outros dous prometedores xogadores ao equipo de single-A de Fresno dos San Francisco Giants como "estudantes de intercambio" de béisbol. O 1 de setembro dese ano, Murakami converteuse no primeiro xogador xaponés en xogar na Major League Baseball (MLB) cando apareceu no montículo para os Xigantes de San Francisco. As disputas sobre os dereitos do seu contrato levaron eventualmente á sinatura en 1967 do acordo entre Estados Unidos e o Xapón sobre o Contrato de Xogadores Xaponeses. Murakami regresou aos Hawks en 1966, xogando para eles até 1974. Contribuíu ao campionato da liga de 1973 (aínda que finalmente perderon as Series do Xapón ante os Yomiuri Giants). Entre 1978 e 1988 o equipo atravesou momentos difíciles, sendo o seu mellor posto o cuarto lugar entre seis equipos. Isto levou á diminución da súa base de seareiros, o que levou a menores asistencias ao estadio e menores ingresos.
Esta mudanza nas condicións económicas da franquía levou á Nankai a cuestionar o valor de manter a propiedade do equipo, mesmo despois de considerar o valor que o equipo representou durante anos como ferramenta publicitaria. A xunta directiva e o liderado sindical da compañía meteron presión a Den Kawakatsu, o entón presidente de Nankai Railway e propietario principal do equipo, para que vendese o equipo, algo que rexeitou. Con todo, Kawakatsu, o máis fervente partidario de que a Nankai mantivese aos Hawks en propiedade, morreu a comezos da temporada de 1988. Así, o equipo foi vendido á Corporación Daiei para converterse nos Fukuoka Daiei Hawks (福岡ダイエーホークス). Entre os xogadores máis destacados da era Nankai están Katsuya Nomura, Mutsuo Minagawa, Hiromitsu Kadota e Chusuke Kizuka.
Daiei Hawks
thumb|left|Nobuhiko Matsunaka. Despois de que a franquía fose adquirida pola cadea de grandes almacéns Daiei, os Hawks conseguiron máis fondos e unha nova sede en Fukuoka, capital da prefectura homónima na illa de Kyūshū. Desde a saída dos Crown Lighter Lions (hoxe Saitama Seibu Lions) en 1978, a cidade non contara con ningún equipo profesional. Porén, a pesar dos esforzos dos novos propietarios, os Hawks aínda seguiron a ocupar até 1997 os últimos lugares da Liga do Pacífico. Para solucionalo, baixo o mando do presidente Ryuzo Setoyama, comezaron unha nova estratexia de recrutar e desenvolver xogadores moi novos en lugar de asinar axentes libres. Un dos movementos máis destacábeis de Setoyama foi a contratación de Sadaharu Oh como adestrador en 1995, cargo mantivo até 2008 cando foi nomeado director xeral do equipo. Oh substituíu a Rikuo Nemoto, o cal fora nomeado xerente xeral até o seu seu falecemento en 1999. Por outra banda, Akira Ishikawa, un ex xogador pouco coñecido, foi o encargado de procurar novos talentos para o equipo, entre os que destacaron Kenji Johjima, Kazumi Saitoh, Nobuhiko Matsunaka, Tadahito Iguchi, Munenori Kawasaki e Hiroki Kokubo.
Para complementar a chegada das novas promesas, tamén se fichou algún xogador sen equipo, a maioría deles estrelas dos Seibu Lions que dominaron os anos 1980. Entre eles destacaban o infielder Hiromichi Ishige, o popular outfielder (e a posteriori adestrador dos Hawks entre 2008 e 2014) Koji Akiyama, e o "as" zurdo Kimiyasu Kudō. O conxunto destes movementos, xunto con algún despedimento impopular, axudaron aos Hawks a ser gradualmente un equipo competitivo, chegando o seu momento en 1999. Esa temporada os Hawks chegaron ás súas primeiras Series do Xapón desde o traslado a Fukuoka (a última vez fora en 1973). Nelas, derrotaron aos Chunichi Dragons en cinco xogos, conseguindo así o seu primeiro campionato desde 1964. Entre as chaves da vitoria estiveron os lanzamentos de Kudō no primeiro partido (xogou o partido completo e conseguiu 13 strikeouts), e a actuación de Akiyama, nomeado MVP das series. Ao ano seguinte os Hawks chegaron de novo as Series do Xapón, mais esta vez saíron derrotados ante os Yomiuri Giants en seis xogos.
No ano 2001, o estadounidense Karl "Tuffy" Rhodes dos Kintetsu Buffaloes conseguiu igualar os 55 home runs de Sadaharu Oh con varios partidos por disputarse. Os Buffaloes xogaban contra os Hawks, adestrados polo propio Oh, nunha serie de fin de semana. Durante todos os partidos Rhodes foi enviado á primeira base por bolas (sen permitirlle así batear). Oh negou a súa implicación e finalmente o adestrador asistente Yoshiharu Wakana recoñeceu que fora orde súa. Wakana declarou que "sería desagradábel que un estranxeiro rompese o récord de Oh". O comisionado da liga Hiromori Kawashima denunciou que o comportamento dos Hawks fora "antideportivo". Posteriormente, o pitcher Keisaburo Tanoue declarou que se sentiu moi mal pola situación e que el quería ter lanzado normalmente. Ao ano seguinte deuse unha situación semellante co venezolano Alex Cabrera. Esta vez Oh deu ordes de lanzar normalmente, máis a maioría dos seus pitchers ignoraron a orde. A nivel de franquía, a pesar das dificulatades económicas que atravesaba a comezos de século Daiei, o equipo continuou a ser competitivo. No ano 2003 gañaron as súas segundas Series do Xapón en cinco anos tras derrotar aos Hanshin Tigers en sete xogos.
SoftBank Hawks
thumb|Seiichi Uchikawa. Os problemas económicos de Daiei forzaban á empresa a ter que vender a súa participación do 60% na franquía. Informes do ano 2003 suxerían á compañía a venda do equipo e do Fukuoka Dome. Con todo, Daiei tentou manter a propiedade da franquía negociando cos seus principais prestamistas, incluíndo o UFL Bank. Finalmente, non foi posíbel e o club foi vendido en xaneiro de 2005 á compañía de novas tecnoloxías SoftBank. A pesar da chegada do novo novo, o equipo seguiu coa súa xeira gañadora. De feito, após a venda, os Hawks eran un dos equipo máis ricos do Xapón. Ademais, conseguiron manter o núcleo de xogadores dos últimos anos da era Daiei. Destcaba neste equipo especialmente a rotación de pitchers con Saitoh, Tsuyoshi Wada, Nagisa Arakaki e Toshiya Sugiuchi. Ese mesmo ano 2005, o equipo acabou na primeira posición da Liga do Pacífico. Con todo, non conseguiron chegar ás Series do Xapón tras perder nas Climax Series ante os que posteriormente se alzarían co título, os Chiba Lotte Marines. En 2006 o equipo volveu optar polo título, mais outra vez os Hakws perderían nos playoffs ante o futuro campión, esta vez os Hokkaido Nippon Ham Fighters. Cómpre destacar que nesta última temporada o adestrador Oh non puido exercer a súa labor durante a maior parte da temporada debido a unha enfermidade.
No ano 2007 os Hawks, inconsistentes e cheos de mancados, finalizaron en terceiro lugar da liga para posteriormente perder nos playoffs ante os Marines. En 2008, aínda afectados polas lesións e cun moi mal final mes de temporada, o equipo acabou en último lugar. Este resultado representaba a peor clasificación da franquía desde 1996. Tras finalizar a temporada Oh anunciou a súa dimisión e foi substituído polo ex xogador e ídolo dos seareiros locais Koji Akiyama. En 2009 o equipo regresou aos playoffs da man de xogadores como o pitcher títular D J. Houlton, o outfielder Yuya Hasegawa, o novato do ano Tadashi Settsu e outra boa temporada do as Sugiuchi. Con todo, perden de novo na primeira rolda, esta vez ante os Tohoku Rakuten Golden Eagles. A situación mellorou ao ano seguinte, e os Hawks conseguen por primeira vez en sete anos o título da Liga do Pacífico. Porén, o destino sería o mesmo que nas temporadas anteriores, unha derrota nos playoffs ante os Marines a pesar de que chegaron a ter unha vantaxe de 3–1.
En 2011 os Hawks repetiron título da Liga do Pacífico cun notábel dominio en todos os aspectos do xogo. A ofensiva foi reforzada coa fichaxe do outfielder dos Yokohama BayStars Seiichi Uchikawa, que acabou a temporada liderando a liga en bateo. En cando aos pitchers, destacou o labor de Toshiya Sugiuchi, Tsuyoshi Wada e D.J. Houlton. Nos playoffs conseguiron eliminar sen ceder ningunha derrota os Saitama Seibu Lions e clasificarse ás Series do Xapón. Nelas, repetiuse a final de 1999 ao enfrontarse os Hawks aos Chunichi Dragons. A eliminatoria chegou aos sete xogos, máis finalmente os de Fukuoka conseguiron gañar no partido decisivo por 3−0, conseguindo así o seu primeiro título desde precisamente 1999. Nas temporadas 2012 e 2013 os Hawks non consegtuen repetir a fazaña, de feito, na 2013 o equipo non consegue clasficarse aos playoffs o finalizar en cuarto lugar. Con todo, o equipo refaise, e desde 2014 até 2018 conseguen catro títulos das Series do Xapón en cinco anos. Destacan desta etapa xogadores como o outfielder Yuki Yanagita (MVP da Liga do Pacífico de 2015), o pitcher Dennis Sarfate (MVP da Liga do Pacífico de 2017), o catcher Takuya Kai e os infielders Nobuhiro Matsuda, Kenta Imamiya e Dae-ho Lee.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Estadio
thumb|O [[Fukuoka Dome.]] Actualmente, os Fukuoka SoftBank Hawks xogan os seus encontros como local no Fukuoka Yahuoku! Dome. O estadio, que posúe a cúpula xeodésica máis grande do mundo (216 metros de diámetro), ten capacidade para 40.178 espectadores. Con todo, ao longo dos anos os Hawks teñen utilizado os seguintes estadios:
Dorsais honrados
thumb|Hiroki Kokubo. Os Yokohama DeNA BayStars non teñen retirado ningún dorsal, mais honran o 9 de Hiroki Kokubo, o 15 de Masao Fujii, o 30 de Kazuto Tsuruoka e o 89 de Sadaharu Oh. Este último ía ser retirado, porén, o propio Oh deixou claro que prefería darlle o seu número ao seu sucesor que retiralo. Con todo, o adestrador que o substituíu, Koji Akiyama, non quixo levar o dorsal para homenaxear a Oh, escollendo no seu lugar o 81. Alén dos tres dorsais, e de forma non oficial, o Hawks homenaxean o 90 de Yasutake Kageura, unha personaxe do manga "Abu-san", cuxa historia trascorre nos Nankai Hawks. É o único número adicado a unha personaxe de ficción da NPB. Tamén entrou en consideración o dorsal 52 de Munenori Kawasaki.
Svetlana Ražnatović
É popular tamén no resto dos Balcáns e en Europa Central. Ceca foi ademais a muller do paramilitar serbio Željko Ražnatović.
Vilachán, Entrecruces, Carballo
Vilachán é un lugar da parroquia de Entrecruces no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 7 homes e 6 mulleres.
Tsung-Dao Lee
Tsung-Dao Le (en mandarín: 李政道, nado en Xangai, China en 1926, é un físico norteamericano de orixe chinesa galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1957.
Traxectoria
Naceu na cidade chinesa de Xangai o 24 de novembro de 1926. Iniciou os seus estudos de física na Universidade de Zhejiang continuándoos na Universidade Nacional Asociada do Suroeste en Kunming. En 1946 realizou o doutoramento na Universidade norteamericana de Chicago, traballando en Enrico Fermi e Chen Ning Yang.
Investigacións científicas
Xunto a Chen Ning Yang realizou investigacións ao redor da física nuclear, atopando incoherencias no principio de simetría e iniciando o desenvolvemento dunha teoría unificadora da natureza das partículas subatómicas e sobre as interaccións débiles. En 1957 recibiron o Premio Nobel de Física por estas investigacións, sendo os primeiros chineses en conseguir este galardón.
Posteriormente traballou en transicións da fase da mecánica estatística, na física condensada da materia así como na ecuación de Schrödinger.
Yago Gandoy
Yago Gandoy Martínez, nado na Coruña o 13 de abril de 1999, é un futbolista galego que xoga como centrocampista no Coruxo.
Tsung-Dao Lee
Investigacións científicas
Co establecemento de relacións entre os Estados Unidos e a República Popular da China Dao-Le puido viaxar até o seu país de nacemento, onde realizou unha serie de conferencias, creando o ano 1998 a Fundación Chun-Tsung Endowment Fund (en mandarín: 秦惠莙—李政道中国大学生见习基金) para promover bolsas para novos estudantes chineses.
Yago Gandoy
Traxectoria
Ingresou nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña aos dez anos, procedente do Ural CF. Debutou co Deportivo Fabril o 10 de decembro de 2017, nun partido de Segunda División B, entrando como substituto de Martín Bengoa na vitoria por 2-3 fronte ao CCD Cerceda.
Incorporouse definitivamente ao Fabril no inicio da tempada 2018-19, e anotou o seu primeiro gol o 4 de novembro de 2018 na vitoria por 2-1 sobre o Rápido de Bouzas. Disputou 24 partidos na tempada, ao final da cal o equipo acabou descendendo a Terceira.
O 21 de setembro de 2019 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña, na Segunda División, substituíndo a Ager Aketxe no empate a cero contra o Cádiz CF. O 9 de setembro de 2020 o club renovou o seu contrato por tres anos. Disputou 11 encontros nesa tempada, case todos na primeira parte da competición.
En agosto de 2021 saíu cedido ao Coruxo, da Segunda División RFEF. Disputou 22 encontros co equipo vigués, 14 deles como titular, e ao remate da campaña asinou co club en propiedade, despois de se desvencellar do Deportivo.
Cibarcos
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada da pobo dos cibarcos na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os cibarcos ou cabarcos (en Cibarci ou Cabarci) eran un pobo galaico da Gallaecia, situado por Plinio (Nat. Hist., 4, 20, 111) no Convento xurídico lucense e que cita, en orde, despois dos albións e antes dos egobarros. Segundo J. L. Maya, estes tres pobos estaban constituídos por diversos castros vinculados ou confederados entre eles.
Redución xeográfica
Asígnaselles territorio costeiro, en torno ao actual Ribadeo, de xeito que o río Eo os separaría dos albións, mentres máis a Occidente se localizarían os egobarros. A identificación, xa desde Benito Vicetto, na súa Historia de Galicia, apóiase na continuidade do seu nome nas dúas freguesías denominadas Cabarcos (San Xulián de Cabarcos e San Xusto de Cabarcos), sitas no concello de Barreiros. Identificación que logo manterían Vicente Risco, Florentino L. Cuevillas e outros. Aínda con interrogantes é mantida polo francés A. Tranoy.
Porén, Santos Yanguas sitúa os cibarcos no centro costeiro que vai entre o río Navia e o Eo.
A Feast for Crows
A Feast for Crows é a cuarta novela da serie de fantasía épica A Song of Ice and Fire, obra do autor estadounidense George R. R. Martin. A novela foi publicada por vez primeira o 17 de outubro de 2005 no Reino Unido, seguida da publicación nos Estados Unidos o 8 de novembro de 2005.
En maio de 2005, Martin anunciou que o "gran tamaño" do seu manuscrito aínda inacabado de A Feast for Crows motivou que el e os seus editores dividisen a novela en dous libros. No canto de dividir o texto á metade de xeito cronolóxico, Martin optou por dividir o material atendendo ós personaxes e ás localizacións, provocando que as dúas novelas "teñan lugar simultaneamente". A Feast for Crows foi publicado meses despois, e a novela seguinte, A Dance with Dragons, o 12 de xullo de 2011. Martin tamén sinalou que a serie de A Song of Ice and Fire tería con toda probabilidade sete partes.
A Feast for Crows foi o primeiro libro da serie en acadar o número 1 na lista de mellor vendidos do The New York Times, un feito para os escritores de fantasía que só conseguira antes que el Robert Jordan     e Neil Gaiman. No 2006, a novela foi nomeada ó Hugo Award, ó Locus Award, e ó Premio da British Fantasy Society.
La Provincia (Lugo)
La Provincia foi un xornal editado en Lugo entre 1923 e 1928.
Historia e características
Subtitulado Diario de información y de intereses generales, apareceu o 31 de maio de 1923. Imprimíase nos talleres de El Norte de Galicia ao que substituíu como órgano conservador de Lugo. Dirixido por Nilo Fernández Castro e despois por Manuel Amor Meilán, contou coas colaboracións de Francisco Camba (que publicou en folletín a súa novela O terruño), Ánxel Fole (que publicou o seu primeiro artigo con motivo do terceiro centenario da morte de Góngora), Manuel Vázquez Seijas, Manuel Mato Vizoso, Enrique Correa, Francisco Lamas López, Evaristo Correa Calderón e Luís Soto Menor.
Asociación de Escritores Regionalistas de Castilla y León
Esta asociación foi animadora do proceso autonomista de Castela e León en 1936 e estaba aberta a crear unha única autonomía con Castela a Nova, como se desprende da estrutura da súa Xunta Directiva.
Traba
Co topónimo Traba podémonos referir a:
Asociación de Escritores Regionalistas de Castilla y León
Gregorio Fernández Díez e Manuel de la Parra y de la Cruz coincidiran na revista Castilla industrial e agrícola en 1933.
Para a Asociación, a territorialidade de Castela era a do Pacto Federal Castelán (1869), a de El Valor de Castilla]] (1926), a de de Asociación Cultural "Amigos de las Castillas e León" nos anos 80 do século XX, a da Editorial castelanista Editorial Riodelaire ou, tamén a finais do século XX, a dos tres libros en lingua castelá de Juan Pablo Mañueco Martínez El nacionalismo: una última oportunidad para Castilla (1980), ''Las raíces de un pobo. Aproximación al hecho nacional castellano (1982) e Castilla, este canto es tu canto (2014. 2 Vol.), a do libro Las Castillas y León. Teoría de una nación'' (1982), etc.
Aguiada, Calvor, Sarria
Aguiada é un lugar da parroquia de Calvor, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres).
Stanisław Gądecki
Stanisław Gądecki, nado o 19 de decembro de 1949 en Strzelno (Cuiavia-Pomerania, Polonia) é un eclesiástico católico latino polaco, arcebispo de Poznań dende 2002 e presidente da Conferencia Episcopal Polaca dende 2014.
Primeiros anos
Stanisław Gądecki naceu o 19 de decembro de 1949 en Strzelno, unha vila hoxe parte do voivodato de Cuiavia-Pomerania (Polonia).
Entre 1967 e 1973 estudou Filosofía e Teoloxía no Seminario Maior Primacial de Gniezno. O 9 de xuño de 1973 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Gniezno polo arcebispo Stefan Wyszynski.
Posteriormente especializouse no campo dos estudos bíblicos, estudando entre 1973 e 1976 e entre 1977 e 1981 no Pontificio Instituto Bíblico, e entre 1976 e 1977 no Studium Biblicum Franciscanum de Xerusalén. Fixo o doutoramento en Teoloxía bíblica na Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino, doutorandose en 1982 coa disertación La liberazione e la salvezza nel secondo libro dei Maccabei.
Episcopado
O 1 de febreiro de 1992 Xoán Paulo II nomeouno bispo auxiliar de Gniezno e bispo titular de Rubicon. O 25 de marzo recibiu a ordenación episcopal de mans do arcebispo de Varsovia e Gniezno Józef Glemp, primado de Polonia. Os bispos co-consagrantes foron Bogdan Józef Wojtus, bispo auxiliar de Gniezno, e Gerard Bernacki, bispo auxiliar de Katowice. Escolleu como lema episcopal Opere et veritate.
O 28 de marzo de 2002 foi nomeado arcebispo metropolitano de Poznań logo da renuncia de Juliusz Paetz. O 2 de abril tomou posesión canónica da sé, e recibiu o palio o 29 de xuño.
O 20 de xuño de 1992 foi nomeado vicepresidente da Conferencia Episcopal Polaca, e o 10 de marzo de 1994 presidente para o diálogo co xudaísmo. Entre 1995 e 2008 foi consultor da Pontificia Comisión para as Relacións Relixiosas co Xudaísmo, participando de conferencias, reunións, sesións, simposios dedicados a este tema no seu país e no exterior.
O 8 de maio de 2014 o papa Francisco nomeouno membro da Congregación para a Doutrina da Fe.
Xénero biolóxico
miniatura|Parella de [[Pardal común|pardais, Passer domesticus. Á dereita, ♂; á esquerda, femia, ♀.]]
O termo xénero biolóxico, ou simplemente xénero, refírese á condición masculina ou feminina dun ser vivo, ou dalgunha das súas partes (especialmente os órganos reprodutores).
Estes xéneros adoitan representarse polos símbolos ♀ para as femias, e ♂ para os machos.
Taurotragus oryx
Taurotragus oryx é unha especie de mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos estrepsicerotinos.
É unha das dúas especies de antílopes africanos que, xunto con Taurotragus derbianus, compoñen o xénero Taurotragus.
Como os camelos, para evitar a deshidratación cando vai moita calor, pode aumentar a temperatura corporal para impedir a suoración.
El Poblenou
250px|thumb|Situación do barrio no distrito de [[Sant Martí.]] El Poblenou é un dos dez barrios que forman o distrito de Sant Martí da cidade de Barcelona. O barrio está limitado entre as rúas Pere IV e a avenida Diagonal polo oeste, a rúa Bac de Roda ao norte, o Paseo Taulat, a rúa Taulat e a avenida Icària polo leste, e a rúa Àvila ao sur. O seu eixo cívico principal e máis popular é a Rambla del Poblenou.
Taurotragus oryx
Nota taxonómica
O xénero Taurotragus, no que se inclúen Taurotragus_oryx e T. derbianus, ás veces se inclúe no xénero Tragelaphus, de acordo a probas xenéticas recentes.
El Poblenou
A orixe está nun dos núcleos habitados de Sant Martí de Provençals, que creceu pronto en industria e habitantes. A finais do século XIX chegou a ser a área con máis concentración industrial de Cataluña.
Taurotragus oryx
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
El Poblenou
Os límites actuais estableceunos en 2006 a división administrativa en barrios de Barcelona, que recortou a extensión tradicional e creou novos barrios, hoxe adxacentes, co topónimo "Poblenou" no nome: El Parc i la Llacuna del Poblenou, La Vila Olímpica del Poblenou, Diagonal Mar i el Front Marítim del Poblenou, i Provençals del Poblenou.