Reino_de_Hungría_(1920-1946)
Agricultura
A concentración da propiedade da terra aumentou logo da guerra, xa que o novo territorio conservou a maioría dos latifundios. A lei de reforma agraria aprobada en 1920 apenas confiscou e distribuíu un noveno de toda a terra cultivable, en parte polas manobras da asociación de terratenentes, que encargouse de reducir o impacto da lei. A medida, moi moderada, distribuíu pequenas parcelas de calidade menor a uns setecentos mil campesiños —obrigados a pagar por elas unhas cantidades que arruinaron á maioría— e os antigos propietarios recibiron compensación polas perdas. Os novos minifundistas, incapaces de gañarse o sustento nas súas exiguas propiedades, ficaron ademais con frecuencia a mercede dos grandes terratenentes, en cuxos terreos tiñan que traballar para subsistir. A fin do período contrarrevolucionario puxo tamén fin a todo intento de reforma ou redistribución. A diferenza doutros países da contorna, Hungría mantivo o seu sistema agrícola case feudal con grandes terreos, en parte porque supuñan un piar fundamental do sistema político. miniatura|Casas campesiñas en Hungría. O campo húngaro apenas sufriu variacións no período de entreguerras, con excesiva poboación vivindo en paupérrimas condicións e a terra dividida en grandes latifundios e minifundios insostibles. O desenvolvemento industrial non foi abondo para rematar coa superpoboación rural e non se chegou facer unha [[reforma agraria importante.]] A distribución dos latifundios non tería chegado para resolver o problema agrario e era contraria aos intereses dos aristócratas que sostiñan ao Goberno durante a década de 1920 e parte dos anos trinta. Segundo o Goberno, os problemas sociais e económicos do campesiñado eran consecuencia do tratado de paz, co que tratou de desviar o descontento e dirixilo cara ao revisionismo, ao tempo que mantiña intacta a estrutura social feudal-burguesa tradicional. Fomentouse a industrialización do país para tratar de reducir a superpoboación rural. Esta necesitaba de capitais, o que levou ao Goberno a manter en xeral boas relacións cos financeiros xudeus, como xa ocorrera antes da guerra. Ao mesmo tempo, esta proximidade aumentou aínda máis o antisemitismo da oposición de ultradereita, que vía ao pobo xudeu como sustento do réxime. Ademais, para favorecer o desenvolvemento da produción industrial nacional, elevou os aranceis de certos produtos industriais. Estes aranceis, que prexudicaron á poboación rural, serviron para financiar novas industrias. Na práctica, a poboación rural sostivo o desenvolvemento industrial, a costa da redución dos beneficios da produción agrícola e do estancamento dos ingresos da poboación campesiña, baixos de por si. A clave da balanza de pagamentos húngara e dos fondos para a súa industrialización era a exportación de grao barato. Este obxectivo favorecía —engadido á propia preferencia de Bethlen— o mantemento dos latifundios, que producían maior cantidade de produtos para a exportación. A cambio, sacrificábase o nivel de vida da poboación rural, destinada nos plans gobernamentais a pasar parcialmente á industria. Esta, con todo, nunca chegou medrar o suficiente como para absorber ao exceso de poboación rural, o que mantivo baixo o poder adquisitivo interno. En vésperas da guerra mundial, aínda a metade da poboación adicábase á agricultura. A situación económica do campesiñado tampouco mellorou. Aínda que a inflación dos primeiros anos de posguerra permitiu eliminar as débedas acumuladas, os labregos carecían de capital para substituír os animais e ferramentas perdidas durante a contenda ou para mercar novo material, o que levou a un rápido endebedamento para financiar estas compras. A isto uníanse as malas condicións de cultivo: sementeiras tardías por falta de maquinaria que había que alugar, falta de rotación de cultivos e abundancia do barbeito.