cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hargeisa
Prehistoria
200px |miniatura| left | A arte rupestre do complexo [[Laas Geel nos arredores de Hargeisa]] Numerosa arte rupestre da época neolítica atópase no complexo Laas Geel, nos arredores de Hargeisa. Durante novembro e decembro de 2002, levouse a cabo un estudo arqueolóxico na zona por un equipo francés de investigadores. O obxectivo da expedición era buscar abrigos rochosos e covas que conteñen recheos arqueolóxicos estratificados capaces de documentar o período en que a economía de produción apareceu nesta parte de Somalia (circa quinto e segundo milenio adC). Durante o transcurso da enquisa, o equipo arqueolóxico francés descubriu a arte rupestre de Laas Geel, que abarca unha superficie de dez nichos de roca (covas). Nun excelente estado de conservación, as pinturas mostran figuras humanas coas súas mans levantadas e enfrontándose a vacas de cornos longos e sen chepa.
A arte rupestre era coñecida polos habitantes da zona durante séculos antes do descubrimento francés. Pero, a existencia do sitio non fora transmitida á comunidade internacional. En novembro de 2003, unha misión regresou a Laas Geel e un equipo de expertos levou a cabo un estudo detallado das pinturas e o seu contexto prehistórico.
O norte de Somalia, en xeral, é o fogar de numerosos sitio arqueolóxicos, con arte rupestre e/ou edificios antigos que se atopan en Haylan, Qa’ableh, Qombo'ul e El Ayo. Con todo, moitas destas vellas estruturas aínda non se exploraron correctamente, un proceso que podería axudar a botar máis luz sobre a historia local e facilitar a súa preservación para a posteridade.
Somalilandia Británica
miniatura| right | mercado das mulleres en Hargeisa, [[protectorado da Somalia Británica.]] En 1888, trala firma de sucesivos tratados cos entón Sultáns gobernantes do pobo somalí como Mohamoud Ali Shire do Sultanato Warsangali, os británicos estableceron un protectorado na rexión coñecida como Somalilandia Británica Os británicos tiñan a gornición do protectorado de Adén no actual Iemen, administrado desde a India británica ata 1898. A Somalilandia británica foi entón administrado polo Ministerio de Exteriores ata 1905 e despois pola Oficina Colonial.
Berbera, un importante porto comercial no Mar Vermello, foi a primeira capital do protectorado debido á súa importancia estratéxica. Con todo, a capital trasladouse desde Berbera a Hargeisa, e a cidade obtivo a capitalidade en 1941. Durante a Campaña de África Oriental, o protectorado foi ocupado por Italia en agosto de 1940, pero foi reconquistado polos británicos en marzo de 1941.
O protectorado obtivo a súa independencia o 26 de xuño de 1960 como o Estado de Somalilandia, antes da posterior unión co Territorio en fideicomiso de Somalia (a antiga Somalia italiana) para formar o República de Somalia.
1960-1980
miniatura| right | 190px | [[Hargeisa War Memorial|monumento a un MiG en Hargeisa para conmemorar a separación da rexión de Somalilandia do resto de Somalia durante os anos 1980 ]]
No período posterior á independencia, Hargeisa administrouse como a capital da provincia de Woqooyi Galbeed de Somalia. Numerosos novos proxectos de desenvolvemento foron presentados posteriormente na cidade polo goberno somalí. Entre estas iniciativas estaba a creación en 1977 do Museo Provincial Hargeisa. Foi o primeiro museo que se estableceu en Somalia desde a independencia en 1960. O Aeroporto Internacional Hargeisa tamén foi renovado e modernizado, co obxectivo final de dotar ás instalacións para dar cabida a avións máis grandes e ofrecer máis destinos. miniatura| left | O [[Aeroporto Internacional Hargeisa foi renovado e modernizado durante os anos 1980]]
Como consecuencias da fracasada campaña de Ogaden de finais de 1970, o goberno socialista no poder da República Democrática de Somalia ao mando do Maior Xeneral Mohamed Siad Varre comezou a arrestar os funcionarios do goberno e militares baixo sospeita de participación nun errado golpe de Estado de 1978. A maioría das persoas que supostamente axudaron a planear o golpe foron executados sumariamente. Con todo, varios funcionarios lograron escapar ao estranxeiro e comezaron a formar o primeiro de varios grupos disidentes dedicados a derrocar o goberno de Varre pola forza. Entre estes grupos rebeldes estaba o Movemento Nacional Somali (SNM), que foi apoiado polo entón gobernante réxime comunista de Etiopía. A fins de 1980, o grupo insurxente logrou capturar Hargeisa, o que provocou os ataques aéreos das forzas gobernamentais. Os bombardeos subseguintes e o lume cruzado cobrouse miles de vítimas e destruíu gran parte da cidade.
Reconstrución
miniatura|right | Unha zona residencial en Hargeisa Despois do colapso do goberno central de Somalia e o inicio da guerra civil en 1991, os secesionistas SNM na parte noroeste do país declararon unilateralmente a independencia. Un lento proceso de reconstrución da infraestrutura comezou posteriormente en Hargeisa e outras cidades da rexión.
Desde 1991, Hargeisa sufriu un lavado de face a grande escala. As renovacións financiáronse en gran parte polos empresarios locais, así como os expatriados somalís que envían remesas de fondos aos seus familiares na rexión a través dalgúns dos diferentes operadores de transferencia de diñeiro de propiedade de Somalia. A maior parte dos edificios residenciais e comerciais destruídos xa se reconstruíron, e erixiron moitas novas estruturas. Os edificios dunha planta da cidade tamén están dando paso progresivamente a edificios de varios pisos e rañaceos.
Localización e hábitat
Hargeisa está situado nunha zona montañosa, nun val pechado do noroeste do altiplano Galgodon (Ogo). Atópase a unha altura de 1.334 m por encima do nivel do mar. miniatura|Campiña Hargeisa. A cidade adoitaba estar rodeada por bosques cando era máis pequena en tamaño, pero no campo ao redor dela aínda atópanse pequenos zombros. Cerca Hargeisa atópase fértil Sheikh e as montañas Daallo, que reciben grandes cantidades de choiva. Ao sur da cidade esta a sabana de Haud(Baligubadle), que atrae a moitas especies diferentes de flora e fauna a pastar na zona.
Hargeisa está situado preto da cidade de Gabiley, que serve como un centro agrícola no norte de Somalia. A área de Allay-Baday desa cidade produce toneladas de tomates e cebolas cada mes durante a tempada de choivas. A cidade de Arabsiyo tamén se atopa preto, e destaca pola súa produción de limóns.
Debido a súa relativa fertilidade e vexetación, os animais salvaxes de calquera raza veñen á zona de Hargeisa e pastan nos pasteiros da sabana. A fauna que se pode atopar nas zonas rurais da cidade inclúen os kudu, xabaríns, asno salvaxe somalí, Phacochoeruss, antílopes, ovellas de Somalia, cabras, camelos, e moitos tipos diferentes de aves. Tamén hai varios zoolóxicos públicos e privados. Ao sur de Hargeisa é unha sabana de pasteiros, que atrae a moito tipo de vida silvestre da zona, incluíndo leóns e leopardos.
Clima
Hargeisa ten unha clima semiárido ( Köppen: BSh). A cidade en xeral, ten invernos cálidos e veráns calorosos. Con todo, malia a súa situación nos trópicos, debido á grande altitude Hargeisa, de cando en cando, experimenta climas extremos moi cálido ou moi frío. Este é un trazo pouco frecuente en rexións con climas semiáridos. A cidade recibe a maior parte da súa precipitación entre os meses de abril e setembro, cunha media de pouco menos de 400 mm de choiva ao ano. As temperaturas medias mensuais en Hargeisa son de 18 °C nos meses de decembro e xaneiro a 24 °C no mes de xuño.
Administración
miniatura| Sala de reunións da [[Cámara rexional de Representantes (Somalilandia)|Cámara de Representantes.]] Situado na provincia de Woqooyi Galbeed na rexión de Somalilandia, Hargeisa é a sede do parlamento rexional, o palacio presidencial e os ministerios do goberno.
A administración municipal esta dirixida actualmente por Abdurrahman Mahmoud Aidiid (Soltelco). Un membro de Paz, Unidade, e Desenvolvemento (Kulmiye), a asociación política gobernante na rexión, foi elixido Alcalde o 14 de abril de 2013, por un quórum de 24 concelleiros da cidade.
Demografía
Segundo Demographia, Hargeisa ten unha poboación de ao redor de 750.000 habitantes en 2015. É a 652º cidade máis grande do mundo polo tamaño da poboación. A área urbana ocupa 65 km², cunha densidade de poboación de 11.600 hab/km²}} Está habitada principalmente por persoas de etnia somalí, co clan Isaaq ben representado.
Economía
miniatura|Qani Abdi Alin, propietario da empresa de confección Dheeman, na presentación do Fondo de Cooperación para as empresas comerciais locais. Hargeisa é o centro financeiro para moitas industrias empresariais que van desde talladores de xemas, á construción, procesamento de alimentos, comercio retallista e as empresas de importación e exportación
Transporte
Os autobuses son a forma máis común de transporte público en Hargeisa. Existen unha serie de rutas que serven case todos os distritos da cidade. Tamén están dispoñibles servizos de autobuses inter urbanos, que conectan Hargeisa a outras das principais cidades e pobos do norte de Somalia, incluíndo Burao, Berbera e Borama. miniatura|Os vehículos nunha rúa principal, nos suburbios de Hargeisa. Co crecemento do desenvolvemento urbano, xurdiron varias novas empresas de Taxis en Hargeisa. Son unha creación dos empresarios locais e expatriados somalís que volveron a investir na súa cidade natal. As empresas contan con alta calidade e o transporte de taxi é seguro a todas as partes da cidade, e ofrecen oportunidades de emprego a longo prazo.
Para o transporte aéreo, a cidade é servida polo Aeroporto Internacional de Hargeisa. As compañías privadas de propiedade somalí Daallo Airlines e Jubba Airways ofrece voos nacionais desde a instalación a varias outras cidades de Somalia, como a Mogadiscio, Bosaso e Galkayo. Tamén están dispoñibles viaxes a destinos internacionais, incluíndo a Djibouti e Dubai.
El País (A Coruña)
El País foi un semanario editado na Coruña en 1932.
Historia e características
Subtitulado Semanario Republicano de Galicia, apareceu o 24 de abril de 1932. Era defensor da política da ORGA. Aparecía os domingos. Aínda se publicaba a finais de maio.
Mandarín
O mandarín (北方話, 北方话 , běifāng huà , "fala do norte") como termo xeral refírese ao conxunto de dialectos chineses mutuamente intelixíbeis que se fala no norte, centro e suroeste da China continental.
Non hai que confundilo coa outra acepción de mandarín, non obxecto deste artigo, a do mandarín estándar ou padrón (, "lingua común", tamén chamada, "lingua dos Hàn" , o cal se refire á lingua oficial da República Popular da China desde 1956, a lingua oficial de Taiwán (Formosa), e unha das catro linguas oficiais de Singapur.
O mandarín escríbese por medio de sinogramas, que son susceptíbeis de ser transcritos en caracteres románicos, na actualidade o máis frecuentemente en pinyin (como na maioría dos artigos da Wikipedia), mais tamén en bopomofo.
O mandarín (a miúdo chamado simplemente chinés) é a lingua máis falada do mundo (debido á elevada poboación da China). Porén, aínda cando hoxe é ensinado a todos os chineses, os máis vellos non falan todos o mandarín senón outras linguas chinesas, como o cantonés, ou distintas como o tibetano ou o mongol. O mandarín, que os dirixentes comunistas designaron como a lingua vehicular da súa nación enteira (de aí o termo pǔtōnghuà, «lingua común»), era primitivamente o idioma das comunidades chinesas do norte do país. Mesmo posuíndo unha antiga historia literaria, o mandarín non deriva da lingua clásica literaria e artificial (文言 wényán), abandonada en 1919, logo de ter sido utilizada como lingua escrita oficial e literariamente durante máis de dous mil anos; por contra, foi dunha lingua vernácula falada (白話 báihuà, «lingua simple») da que procede o mandarín. En 1956, foi a variante de Pequín a promovida ao rango de lingua oficial, sendo considerada a miúdo como a variante patrón deste idioma. O mandarín de Pequín posúe, porén, peculiaridades (como a utilización frecuente da retroflexión vocálica marcada por medio do sufixo -er) e dise tamén que os pequineses teñen un «acento». O mandarín dun taiwanés será, porén, moi pouco diferente do dun pequinés.
Concepción Bona
Concepción Bona y Hernández, nada en Santo Domingo o 6 de decembro de 1824 e finada en Santo Domingo o 2 de xullo de 1901, foi unha educadora e activista dominicana do século XIX; xunto con María Trinidad Sánchez, Isabel Sosa e Maria de Jesús Pina confeccionou a bandeira da República Dominicana.
Mandarín
Fóra da China, hai importantes comunidades chinesas que comparten esta lingua, a cal é ensinada en numerosos colexios e universidades do mundo.
Concepción Bona
Recoñecementos
Unha das estacións da liña 2 do metro de Santo Domingo leva o nome de Concepción Bona na súa honra.
Mandarín
Como as outras linguas chinesas, é unha lingua de tons. Emprega catro tonemas, que cambian o sentido ou significado da palabra, alto e chan, ascendente, lixeiramente descendente logo ascendente (modulado) e descendente.
Os tons son representados na China por tiles sobre das vogais das sílabas da escrita romanizada dita pinyin e, en Taiwán, polas mesmas tiles sobre dos grafemas do bopomofo. Tamén se utiliza o número do ton no final da sílaba cando as dificultades técnicas (teclado etc) impiden colocar ou ler os tiles.
Denominacións
O termo galego -usado tamén noutras linguas europeas- procede do portugués mandarim (a súa vez tomado do malaio mentari ou mantari, neste idioma é empréstito do sánscrito mantrin-, é dicir «ministro») ; é a tradución do chinés 官話/官话 guānhuà, que significa literalmente « lingua dos mandaríns » (maxistrados do Imperio chinés). O termo guānhuà considérase unha denominación arcaica polos sinófonos de hoxe en día.
Na República Popular da China, a lingua é nomeada, «lingua común» ou «lingua nacional». En Taiwán denomínase oficialmente. Nas comunidades chinesas do estranxeiro, especialmente no Sueste asiático, a lingua é coñecida como, «lingua chinesa» é unha palabra que designa de xeito principal a cultura chinesa). O termo Hanyu 漢語 sinala o conxunto dos dialectos da etnia Han, e non só o mandarín: así, o cantonés é unha variante do Hanyu, («lingua dos Han»), do mesmo rango que o mandarín. Pola súa pronunciación (especialmente a presenza ou non de consoantes finais diferentes de n), os distintos dialectos poden ser máis ou menos próximos ao chinés arcaico. A este respecto, o hakka e o cantonés están máis próximos á lingua orixinal do que o mandarín.
Variantes gramaticais e lexicais
Dede un punto de vista oficial, como xa se dixo, hai dúas variantes mandaríns, posto que o goberno de Pekín refire o mandarín do continente como se fose apǔtōnghuà, «lingua común», mentres que o goberno de Taipei cita a súa lingua oficial como kuo-yü, «lingua nacional». Oficialmente, o pǔtōnghuà inclúe as pronuncias de varias rexións, mentres que o kuo-yü está baseado teoricamente só sobre os fonemas do mandarín de Pekin. A comparación entre os dicionarios das dúas zonas mostra que ha algunhas diferenzas substanciais. Porén, ambas as dúas versións do mandarín escolar son abondo diferentes do mandarín coloquial, que de feito se fala, o cal sufriu o influxo das variantes rexionais.
Porén, os falante educados que viven nas cidades do Suroeste, como Guilin e Kunming falan un pǔtōnghuà bastante correcto en lugar da súa lingua ancestral.
Pese a que o mandarín sexa considerado como a lingua estándar, falar mandarín sen acento local, ou usar o mandarín en lugar do dialecto local, pode facer pasar o locutor como un estranxeiro ou como alguén non normal. De aí que a maior parte dos falantes, incluídos os dirixentes políticos, non se esforcen en falar o mandarín consonte o acento padrón oficial.
Gotor
miniatura|dereita|150px|Situación da comarca de Aranda en Aragón, na que se atopa Cotor
Gotor é un concello español da provincia de Zaragoza (Aragón), situado na comarca de Aranda. A súa poboación era de 389 habitantes en 2004 (INE), sobre unha superficie de 15,26 km², o que lle outorgaba unha densidade de poboación de 25,49 hab/km². Dista 93 km da cidade de Zaragoza.
Xeografía
Áchase situado no val do Aranda, ao pé da Serra da Virxe, no oeste da provincia e da comunidade autónoma.
Nome
O seu nome explícase como proveniente do xenitivo latino Gothorum, que significa dos godos.
Xustiza social
A xustiza social só pode definirse a partir do feito concreto da inxustiza social. Algúns estudiosos, sosteñen que o concepto «xustiza social» correspóndese coa «xustiza distributiva» de Aristóteles, en tanto que a noción de «xustiza conmutativa» corresponde á idea clásica de xustiza nas sociedades modernas. miniatura|300x300px|A maneira máis recorrida para facer xustiza ou criticala é a [[Manifestación|protesta. Protestas en Exipto de 2011 contra o presidente Hosni Mubarak.]] Entre os temas que en interesan á xustiza social atópanse a igualdade social, a igualdade de oportunidades, o Estado de benestar, a cuestión da pobreza, a distribución da renda, os dereitos laborais e sindicais, etc.
En 2007, a Nacións Unidas proclamou o 20 de febreiro de cada ano, como Día Mundial da Xustiza Social (A/RES/62/10), co obxectivo de promover sistemas político-económicos baseados nos principios de xustiza, equidade, democracia, participación, inclusión e pleno emprego.
Orixe e evolución do concepto
Aínda que non hai certeza do primeiro uso da expresión "xustiza social", fontes temperás poden ser atopadas en Europa no século XVIII. Algunhas referencias do uso desta expresión son artigos de revistas inspiradas polo espírito da Ilustración, nos cales a xustiza social é descrita como unha obriga do monarca; tamén o termo está presente en libros de teólogos italianos católicos, especialmente membros da Compañía de Xesús. De acordo a estas fontes e o seu contexto, a xustiza social era outro termo para dicir "a xustiza da sociedade", a xustiza que goberna as relacións entre os individuos da sociedade, sen referencia algunha á equidade socio-económica ou a dignidade humana.
O uso do termo empezou a volverse máis frecuente por pensadores católicos dende mediados do século XIX, incluíndo o xesuíta Luigi Taparelli no libro Saggio teoretico di dritto naturale, appoggiato sul fatto (Ensaio teórico do dereito natural apoiado nos feitos), publicado en 1843, en Livorno, Italia.
Hilma af Klint
Hilma af Klint, nada no palacio Karlberg (Solna) o 26 de outubro de 1862 e finada en Danderyd o 21 de outubro de 1944 foi unha artista e mística sueca, cuxas pinturas están entre as primeiras obras abstractas occidentais. Unha considerable parte da súa obra abstracta precede as primeiras composicións puramente abstractas de Kandinsky. Pertenceu a un grupo chamado "As Cinco", un círculo de mulleres que compartían a súa crenza na importancia de intentar facer contacto cos chamados "Altos Mestres", a miúdo por medio de sesións de espiritismo. As súas pinturas, que ás veces lembran diagramas, eran unha representación visual das súas complexas ideas espirituais.
Traxectoria
Hilma af Klint naceu en Solna, municipio integrado na área metropolitana de Estocolmo (Suecia). Filla dun almirante, dende 1882 a 1887 asistiu á Real Academia Sueca das Artes onde aprendeu as técnicas que lle permitiron traballar como retratista e paisaxista. Pertenceu á primeira xeración de mulleres europeas que se formou academicamente na arte. Uns anos máis tarde, a academia puxo un estudo a Hilma e outros dous compañeiros no barrio artístico e bohemio de Estocolmo que a apoiaron, o Kungstraedgaarden, para que desenvolvesen o seu talento, aínda que despois a deixaron por falta de tempo. Alí, Klint realizou tanto retratos como paisaxes de estilo naturalista.
Sentía especial atracción polo esoterismo que aumentou trala morte da súa irmá de dez anos. Achegouse aos rosacruces, a antroposofía e a teosofía, un movemento que tamén atraeu a Kandinsky e a Mondrian. Tamén se iniciou no espiritismo.
A partir de 1896 Hilma af Klint, xunto a outras catro amigas formaron un grupo chamado "As Cinco". Nel practicaban a escritura e a pintura automáticas a partir de sesións de espiritismo. Reuníanse os venres para sesións de meditación e espiritismo durante as que practicaban a escritura automática de acordo coas mensaxes que recibían duns espíritos que denominaban os Altos Mestres. Durante unha das sesións, recibiron o encargo dos Altos Mestres de mostrar o que viran do mundo espiritual durante as sesións cos médiums. As outras artistas rexeitaron participar no proxecto, mais Klint traballou na serie Os cadros para o templo, as súas primeiras obras abstractas, iniciada en 1906 ata 1915 composta por 193 obras. En 1908 coñeceu a Rudolf Steiner, membro destacado da Sociedade Teosófica e fundador da antroposofía, que cando viu a obra lle recomendou non mostrala durante cincuenta anos. A artista limitouna a vinte anos.
Hilma af Klint suspendeu o seu traballo para asistir á súa nai dependente, período no cal abandonou o barrio de Kungstraedgaarden. Non retomou o seu labor pictórico ata 1912, con Os cadros para o templo, traballo que concluíu en 1915. Un ano máis tarde, pintou baixo as directrices da xeometría abstracta a serie Parsifal e en 1917, a serie Átomo.
Pedro Romero
Pedro Romero Martínez, nado en Ronda (provincia de Málaga) o 19 de novembro de 1754 e finado en Ronda o 10 de febreiro de 1839, foi un toureiro español, coñecido tamén como "O infalible". Os seus avó, pai e tres irmáns tamén foron toureiros. É atribuído ao seu avó, Francisco Romero, ser o primeiro en utilizar a muleta e o estoque.
Pedro Romero foi rival dos toureiros Pepe-Hillo e Joaquín Rodríguez Costillares. Francisco Montes Paquiro foi o seu discípulo.
Hilma af Klint
Traxectoria
En 1920, ano en que faleceu a súa nai, viaxou a Suíza, onde se reencontrou con Rudolf Steiner. Alí uniuse á Sociedade Teosófica e estudou os seus textos. No pictórico, realizou unha serie de pinturas sobre as grandes relixións do mundo.
En 1925, abandonou a pintura por completo para dedicarse aos estudos teosóficos. Faleceu como consecuencia dun accidente de tráfico en 1944.
Obra artística
miniatura|esquerda|200px|Svanen ("O Cisne"), No. 17, Grupo IX, Serie SUW, outubro de 1914 - marzo de 1915 Foi unha innovadora radical dun tipo de arte que daba as costas á realidade visible. Dende 1906 desenvolveu unha linguaxe abstracta. A obra de Hilma af Klint non é unha abstracción real da cor e a forma en si mesmos, senón que trata de modelar o invisible. Isto sucedeu anos antes de que aparecese a obra de Wassily Kandinsky, Piet Mondrian e Kazimir Malevich, que aínda son tratados como os precursores da arte abstracta a principios do século XX.
Tras abandonar a linguaxe figurativa naturalista, Hilma af Klint parte da base que existe unha dimensión espiritual na existencia e quere facer visible o contexto que existe alén do que o ollo pode ver. Ao igual que outros dos seus contemporáneos, ela está moi influída polas correntes espirituais da época, particularmente o espiritismo, a teosofía e a antroposofía. Na súa obra abstracta, en que destaca a pintura de gran formato, encóntranse elementos recorrentes, como círculos concéntricos, óvalos e espirais. As temáticas que abordaba eran aspectos metafísicos, como a dualidade (materia e espírito, o feminino e o masculino) a totalidade do cosmos, a orixe do mundo etc.
Tratado de Amiens
Tratado de Amiens pode referirse a algún dos diferentes tratados ou paces asinados nesta localidade francesa:
John Lightfoot
John Lightfoot, nado en Stoke-on-Trent o 29 de marzo de 1602 e finado o 6 de decembro de 1675, foi un teólogo anglicano e hebraista británico.
Traxectoria
John Lightfoot foi o fillo de Thomas Lightfoot, vigairo de Uttoxeter, Staffordshire. Educouse en Morton Green nas proximidades de Congleton, Cheshire, e no Christ's College, Cambridge, alí era considerado o mellor orador entre os estudantes. Despois de graduarse deu clases en Repton, Derbyshire. Logo de ordenarse, foi nomeado axudante do párroco de Norton-under-Hales, Shropshire. Baixo a influencia de Sir Rowland Cotton, un hebraista afeccionado, para o que foi capelán ata que este marchou para Londres e Lightfoot aceptou un cargo en Stone, Staffordshire, onde permaneceu por dous anos, e despois foi para Hornsey, preto de Londres, onde foi lector na biblioteca do Sion College.
Chaetophractus
miniatura|250px|[[Chaetophractus villosus.]]
John Lightfoot
Traxectoria
Lightfoot foi un dos membros orixinarios da Asemblea de Westminster, que tiña como misión restruturar a Igrexa de Inglaterra; Lighfoot exerceu unha considerable influencia no comezo das discusións da Asemblea e defendeu a primacía do Estado sobre a lei eclesiástica seguindo as ideas de Thomas Erastus, o seu Journal of the Proceedings of the Assembly of Divines from January 1, 1643 to December 31, 1644 é unha importante fonte histórica para o breve período de tempo que trata.
Chaetophractus
Chaetophractus é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (a única da orde), e subfamilia dos eufractinos.
John Lightfoot
Traxectoria
En 1643 Lightfoot publicou A Handful of Gleanings out of the Book of Exodus e no mesmo ano converteuse en decano de Catharine Hall de Cambridge, e tamén, coa recomendación da Asemblea foi promovido á reitoría de Much Munden en Hertfordshire; permaneceu en ámbolos dous cargos ata a súa morte. En 1644 publicou un anaco dunha obra que non rematou, The Harmony of the Four Evangelists among themselves, and with the Old Testament, with an explanation of the chiefest difficulties both in Language and Sense: Part I. From the beginning of the Gospels to the Baptism of our Saviour. A segunda parte From the Baptism of our Saviour to the first Passover, en 1647, e a terceira, From the first Passover after our Saviour's Baptism to the second, en 1650. O 26 de agosto de 1645 de novo leu o sermón diante a Cámara dos Comúns. En 1654 foi elixido vicechanceler da Universidade de Cambridge. Axudou a Brian Walton na realización da súa Biblia Políglota (1657) e publicou o seu traballo máis coñecido Horae Hebraicae et Talmudicae entre 1658 e 1674. Postumamente apareceu ''Horae Hebraicae et Talmudicae impensae in Acta Apostolorum et in Ep. S. Pauli ad Romanos''.
Chaetophractus
Inclúe tres especies de armadillos suramericanos, coñecidos na bibliografía internacional como armadillos peludos.
Habitan en Chile, Bolivia, Paraguai e a Arxentina.
Descrición
O xénero foi descrito en 1871 polo zoólogo austríaco Leopold Fitzinger en ''Sitzb. Kaiserl. Akad. Wiss., Wein'', 64 (1): 268.
A especie tipo era Dasypus villosus (Desmarest, 1804), hoxe clasificada como Chaetophractus villosus (Desmarest, 1804).
Primeira división española 1991/92
A tempada 1991/92 da Primeira división española de fútbol, que foi a 61ª edición do campionato, comezou o 31 de agosto de 1991 e rematou o 7 de xuño de 1992. O FC Barcelona revalidou o título da tempada anterior e fixo dobrete ao conquistar a súa primeira Copa de Europa.
U2
U2 [juː tuː] é unha banda musical irlandesa liderada polo dublinés Bono (cantante) e The Edge (guitarra). Vén sendo unha das bandas de rock máis populares dende mediados dos anos 80, e son coñecidos tamén polas súas campañas humanitarias. Entre os seus discos máis destacados están The Joshua Tree (1987) e Achtung Baby (1991). O seu último disco na actualidade (2004) titúlase How to Dismantle an Atomic Bomb.
Primeira división española 1991/92
Antes de iniciarse o campionato, o 5 de xullo de 1991, o Goberno español aprobou un Real Decreto que obrigaba a converterse en sociedade anónima deportiva a todos os clubs da categoría con números vermellos nos seus balances nos últimos cinco exercicios. O Decreto prevía a exclusión da LFP daqueles clubs que non lograsen a súa reconversión durante a presente tempada, fixándose como data límite para iso o 18 de xuño de 1992.
U2
O 20 de novembro de 2006 editouse un novo recompilatorio de U2 titulado U218 con 16 dos seus temas máis coñecidos e dúas cancións inéditas "Window in the Skies" e "The Saints are Coming", esta última gravada xunto a Green Day a beneficio das zonas afectadas polo furacán Katrina, versión dun tema dos anos 70 do grupo escocés The Skids.
Primeira división española 1991/92
Participantes e estadios
Tomaron parte no torneo 20 clubs, entre eles un debutante, o Albacete Balompié, que se converteu no 50º equipo en xogar na Primeira División de España. miniatura|300px|O [[Estadio Carlos Belmonte, de Albacete, estreouse esta tempada como campo de Primeira División.]]
U2
Formación
U2 formouse en Dublin, Irlanda, o 25 de setembro de 1976. Larry Mullen Jr., que por entón tiña 14 anos, puxo un anuncio no taboleiro do seu instituto (o Mount Temple Comprehensive School) buscando músicos para unha nova banda. Sete adolescente asistiron aos primeiros ensaios na cociña de Mullen. Coñecido inicialmente como "The Larry Mullen Band", o grupo estaba formado por Mullen na batería, Adam Clayton no baixo, Paul Hewson (Bono) na voz, Dave Evans (The Edge) e o seu irmán Dick Evans nas guitarra, así como Ivan McCormick e Peter Martin, outros dous amigos de Mullen. Pouco despois, a banda adoptou o nome "Feedback", porque era dos poucos termos técnicos que coñecían. Martin non volveu despois do seu primeiro ensaio, e McCormick deixou o grupo ás poucas semanas. miniatura|225px|[[Bono (músico)|Bono en 1992]] En marzo de 1977, a banda cambiou o nome por "The Hype". Dick Evans, que era o máis vello e nese tempo estaba na universidade, facía un número impar de membros cando o resto dos compoñentes tiña a idea dun grupo formado por catro persoas; el foi sendo "retirado" progresivanebte ata marzo de 1978.
A orixe do nome "U2" non é claro; nunha lista de seis nomes proporcionada polo gurú do punk rock de Dublin Steve Averill, "U2" foi elixido pola súa ambigüidade e interpretación aberta, e porque foi o nome co cal os membros da banda discreparon menos.
O día de Saint Patrick de 1978, U2 gañou un concurso de talentos en Limerick, Irlanda. O premio consistía en 500 libras e a gravación dunha demo. A banda gravou a súa primeira demo nos Keystone Studios, en Harcourt Street, Dublin, en abril de 1978. En maio, Paul McGuinness, que fora presentado á banda polo xornalista de Hot Press Bill Graham, accedeu a ser o manager de U2.
O seu primeiro lanzamento foi un EP só editado en Irlanda titulado Three, que apareceu en setembro de 1979, sendo o primeiro éxito da banda nas listas irlandesas. En decembro de 1979, U2 actuou en Londres no seu primeiro concerto fóra de Irlanda, aínda que non tiveron moita atención por parte do público e da crítica. En febreiro de 1980 foi editado o seu segundo sinxelo, "Another Day", a través do selo CBS, pero, ao igual que o primeiro, só no mercado irlandés.
Boy, October e War (1980 - 1983)
A banda asinou un contrato co selo Island Records en marzo de 1980, e "11 O'Clock Tick Tock" converteríase na súa primeira edición internacional no mes de maio. O primeiro álbum da banda, Boy, aparecería en outubro, e foi considerado un dos mellores álbums de estrea da historia do rock. A pesar de que as letras de Bono estaban desenfocadas e aparentemente improvisadas, os seus temas comúns son as esperanzas e frustracións da adolescencia, así como o medo sobre o sexo, identidade, confusión, morte e os incontrolables cambios de humor. O álbum incluía primeiro hit da banda no Reino Unido, "I Will Follow". A edición de Boy foi seguida pola primeira xira de U2 no continente europeo e nos Estados Unidos.
O segundo álbum da banda, October, editouse en 1981 e contén temas claramente máis espirituais; Bono, The Edge e Mullen uníranse a un grupo cristián en Dublín chamado Shalom Fellowship, que os conduciu a facerse preguntas sobre a relación entre a fe cristiá e o estilo de vida do rock. As críticas do álbum foron moi variadas, e resultou ser o seu álbum con menos vendas.
Resoltas as dúbidas do período de October, U2 editou War en 1983. Este foi o primeiro éxito comercial da banda, estreándose no número 1 do Reino Unido, e sendo o seu primeiro sinxelo, "New Year's Day", o seu primeiro grande hit no estranxeiro.
Na xira de War, a banda actuou en concertos totalmente cheos de público tanto en Europa coma nos Estados Unidos. A imaxe de Bono ondeando unha bandeira branca durante a interpretación de "Sunday, Bloody Sunday" comezou a facerse unha visión familiar. Durante a xira a banda gravou o álbum en directo Under a Blood Red Sky, e tamén foi editado un vídeo, sendo ámbolos dous emitidos con bastante frecuencia polas radios e a MTV.
O seu desfavorable contrato coa Island estaba chegando ao seu fin, e en 1984 a banda asinou unha excepcionalmente lucrativa prórroga. Renunciou a un elevado pago inicial, pero negociou a devolución dos seus dereitos de autor, un aumento nos seus royaltis e melloras en xeral do seu contrato.
Primeira división española 1991/92
Trofeo Pichichi
Manolo, do Atlético de Madrid logrou o trofeo do Diario Marca ao máximo goleador da Primeira División.
U2
The Unforgettable Fire e Live Aid (1984 - 1985)
The Unforgettable Fire editouse no ano 1994. Ambiental e abstracto, foi o cambio máis marcado na dirección da banda ata ese momento. A banda tiña medo de, despois dun disco coma War, e da súa xira, abertamente rock, converterse nunha típica banda estridente de rock. Polo tanto optaron pola experimentación. Da produción encargouse Brian Eno xunto co seu enxeñeiro Daniel Lonois.
Primeira división española 1991/92
Trofeo Zamora
Paco Buyo, considerado un dos mellores gardametas da historia do Real Madrid, logrou este ano o segundo Trofeo Zamora da súa carreira.
U2
The Unforgettable Fire e Live Aid (1984 - 1985)
The Unforgettable Fire ten un son rico e orquestrado. Baixo a dirección de Daniel Lanois as baterías de Larry fanse máis sutís, e o baixo de Adam máis subliminal. A sección rítmica xa non invadía os temas, senón que fluía apoiándoos. Como complemento á atmosfera sonora, as letras están abertas a moitas interpretacións. Aínda que debido a un apertado calendario de gravación, Bono considerou as letras dos temas "Bad" e "Pride (In the Name of Love)" incompletas, sendo só un esbozo da idea que tiña. Esta última, que fala sobre Martin Luther King, foi o primeiro sinxelo do álbum e converteuse no maior hit da banda ata ese momento.
Primeira división española 1991/92
Trofeo Zamora
Para optar a este premio do Diario Marca foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
U2
The Unforgettable Fire e Live Aid (1984 - 1985)
U2 participou no concerto Live Aid pola fame en Etiopía no Wembley Stadium en xullo de 1985. A actuación da banda diante de 82.000 fans foi un punto importante na carreira de U2. Durante os 14 minutos do tema "Bad", Bono saltou fóra do escenario para abrazar e bailar cun seareiro, amosando a unha audiencia de televisión de millóns de persoas a conexión persoal que Bono podía ter co público.
The Joshua Tree e Rattle and Hum (1986 - 1989)
Decatándose de que "U2 non tiña ningunha tradición" e que o seu coñecemento da música dende a súa infancia era moi limitada, o grupo decidiu explorar as raíces da música irlandesa e estadounidense. A súa amizade con Bob Dylan, Van Morrison e Keith Richards motivounos a explorar o blues, o folk e o gospel. Para o seu quinto álbum, The Joshua Tree, a banda quería construír unhas texturas como en The Unforgettable Fire, pero tamén facer algo menos experimental, buscando un son máis duro usando estruturas de cancións máis convencionais. U2 interrompeu as gravacións do álbum en 1986 para ser a banda principal da xira de Amnistía Internacional A Conspiracy of Hope. En vez de ser unha distracción, a xira engadiulle máis intensidade e un novo enfoque ao seu novo material. En 1986, Bono viaxou ao Salvador e Nicaragua e viu de primeira man o sufrimento dos labregos acosados polos conflitos internos debido á intervención política estadounidense. A experiencia converteuse na principal influencia para a súa nova música.
The Joshua Tree foi editado en marzo de 1987 e nel a banda facía unha xustaposición da antipatía que tiña cara os Estados Unidos e a profunda fascinación dos mesmos con dito país, debido aos seus espazos abertos, a súa liberdade e os seus iguais. A banda quería música cun sentido de situación e unha calidade "cinematográfica", ademais de que o novo son do disco estaba inspirado nas metáforas creadas por escritores estadounidenses que a banda estivera lendo. The Joshua Tree converteuse no álbum con vendas máis rápidas na historia das listas británicas, e estivo na cima da Billboard 200 estadounidense durante nove semanas. Os seus dous primeiros sinxelos, "With or Without You" e "I Still Haven't Found What I'm Looking For", convertéronse rapidamente nos primeiros números 1 da banda nos Estados Unidos.
U2 foi a cuarta banda de rock en aparecer na portada da revista Time (The Beattles, The Band e The Who foron as anteriores). O álbum fixo que U2 gañase os seus dous primeiros premios Grammy, e o seu éxito medrou grazas a eles. Moitas publicacións, incluída a Rolling Stone, citaron a The Joshua Tree como un dos mellores álbums de rock de todos os tempos. A The Joshua Tree Tour foi a primeira xira na que a banda tocou en grandes estadios, ademais de facelo en recinos máis pequenos.
O documental Rattle and Hum ten imaxes da The Joshua Tree Tour, e o dobre álbum que o acompañou, co mesmo nome, inclúe nove temas de estudio e seis cancións en vivo. Editados en outubro de 1988, o álbum e a película eran un tributo á música estadounidense; incluían gravacións nos Sun Studios de Memphis e actuacións con Bob Dylan e B. B. King. Rattle and Hum comportouse de xeito modesto nos portelos e recibiu críticas divididas, tanto para o filme como para o álbum. O director da película, Phil Joanou, descríbea como "unha mirada demasiado pretenciosa a U2". A meirande parte do novo material do álbum foi tocado na xira de 1989 Lovetown Tour, que só visitou Australia, o Xapón e Europa, para evitar a crítica nos Estados Unidos. Ademais, as súas actuacións en vivo medraran dun xeito que non lles satisfacía; Mullen chegou a dicir "Éramos os máis grandes, pero non éramos os mellores". Cunha sensación de estancamento musical, Bono dixo aos seareiros nunha das últimas datas da xira que era "o final de algo para U2" e que tiñan que "desaparecer e... soñalo todo novamente".
Achtung Baby, Zoo TV e Zooropa (1990–93)
Molesta polas críticas de Rattle and Hum, a banda tratou de transformarse musicalmente. Buscando inspiración nas vésperas da reunificación alemá, comezaron a traballar no seu sétimo álbum de estudio, Achtung Baby, nos Hansa Studios de Berlín en outubro de 1990 cos produtores Daniel Lanois e Brian Eno. As sesións foron conflitivas, xa que se discutiu sobre a dirección musical a tomar e sobre a calidade do material. Mentres que Clayton e Mullen preferían un son semellante aos anteriores traballos de U2, Bono e The Edge inspiráronse na música industrial e na música dance electrónica avogaban por un cambio. Semanas de tensión e un progreso lento case levan á ruptura do grupo, ata que conseguiron un gran avance coa composición improvisada da canción "One". Regresaron a Dublín en 1991, onde a moral mellorou e completouse a meirande parte do álbum.
Achtung Baby publicouse en novembro de 1991. O álbum representou un calculado cambio na dirección musical e temática do grupo; o cambio foi dos máis dramáticos dende The Unforgettable Fire. Musicalmente o disco incorporou influencias do rock alternativo, a música dance e a música industrial da época, e a banda referiuse a esta partida musical como "catro homes abatendo o Joshua Tree". Tematicamente foi máis introspectivo e persoal; era máis escuro, aínda que ás veces máis frívolo que o anterior traballo da banda. A nivel de vendas e de crítica foi un dos discos máis exitosos de U2. Del sacáronse cinco sinxelos, incluídos "The Fly", "Mysterious Ways" e "One", e foi unha parte crucial da reinvención da banda a principios dos 90. Ao igual que The Joshua Tree, moitas publicacións falaron deste traballo como un dos mellores da música rock.
Chaetophractus
Descrición
Este xénero tamén foi coñecido como Dasyphractus Fitzinger, 1871.
Etimoloxía
O nome do xénero, Chaetophractus, constríuno Fitzinger co elemento do latín científico chaeto-, derivado do grego antigo χαίτη chaítē, "melena", "cabelos longos", e palabra grega φρακτός pharktós, "armado", derivada do verbo φράσσω prhássō, "cubrir, protrexer".
Literalmente: "os armados pelduos".
Especies
Na actualidade recoñécense dentro do xénero as tres especies seguintes:
Porén, o NCBI non recoñece a primeira delas.
Aranda de Moncayo
miniatura|dereita|150px|Situación da comarca de Aranda en Aragón, na que se localiza Aranda de Moncayo
Aranda de Moncayo é un concello da provincia de Zaragoza (Aragón), situado na comarca do Aranda. A súa poboación era de 230 habitantes en 2007(INE). Dista 110 km da cidade de Zaragoza.
Xeografía
Esta localizado na parte alta do xal do río Aranda, no oeste da provincia e da comunidade autónoma.O concello esténdese por unha área de 91,20 km².
Nome
O seu nome é de orixe celta, dun *are-randa "preto da linde ou fronteira".
Bosón de Provenza
O conde Bosón ou Bosón V de Provenza, nado posibelmente en 844 e finado o 11 de xaneiro de 887, foi un nobre franco da familia bosónida, emparentada coa dinastía carolinxia, que chegou a converterse en rei de Provenza desde o 879 ata a súa morte.
Traxectoria
Bosón era fillo de Bivín de Viena, conde de Lotarinxia. A súa tía Teutberga era a esposa de Lotario II de Lotarinxia. Á súa vez, Bosón tamén era sobriño do conde italiano de Boso, do que recibiu o seu nome, e de Hucbert, abade de Saint Maurice d'Augane, ao que sucedeu á fronte da abadía en 869.
Servizos de Carlos o Calvo
En 870, Carlos o Calvo, rei de Francia Occidental, casou con Riquilda de Provenza, irmá de Bosón. Este matrimonio achandou a carreira de Bosón ao servizo do seu real cuñado. Nese mesmo ano foi nomeado conde de Lión e Vienne, substituíndo a Gerard de Roussillon.
En 872, Carlos nomeouno mordomo e magister ostiariorum (xefe de porteiros) para o seu herdeiro Luís o Tatexo. Igualmente, foi investido conde de Bordeus. Luís estaba naqueles momentos actuando como rei de Aquitania, pero debido á súa mocidade era Bosón o que realmente administraba o territorio.
No outono de 875, Bosón acompañou a Carlos na súa primeira campaña italiana, e na Dieta de Pavía de febreiro de 876 foi nomeado arquiministro e missus dominicus para Italia, e elevado ao rango de duque. Posibelmente encomendóuselle o goberno de Provenza. Actuou como vicerrei e incrementou o seu prestixio aínda máis ao contraer matrimonio con Ermengarda de Italia, a única filla do emperador Luís II o Mozo.
Caída en desgraza
Bosón desaprobaba a segunda campaña italiana de Carlos en 877 e conspirou con outros nobres contra o seu rei. Tras a morte de Carlos en outubro, estes nobres forzaron ao fillo de Carlos a confirmar os seus dereitos e privilexios.
Bosón tamén se relacionou co papado e acompañou ao papa Xoán VIII durante a súa viaxe a Troyes en setembro de 878, na que o Papa solicitou ao rei Luís axuda para Italia. O Papa adoptou a Bosón como o seu fillo, e posibelmente ofreceuse a coroa de emperador a Luís, aínda que se di que quixo coroar a Bosón.
Goberno independente
miniatura|Reino de Bosón en 881. En abril de 879, Luís II faleceu, deixando dous fillos adultos, Luís e Carlomán. Bosón uniuse a outros nobres e apoiou a candidatura de Luís como herdeiro único, pero finalmente ambos os irmáns foron elixidos reis conxuntamente. Bosón, con todo, negouse a xurar lealdade a ambos os irmáns e proclamou a súa independencia en xullo usando o estilo Dei gratia id quod sum («Pola Graza de Deus, iso é o que son»). Reclamou tamén que o seu imperial sogro o nomease herdeiro. O 15 de outubro de 879, os bispos e nobres da rexión situada ao redor dos ríos Ródano e Saona reuníronse no sínodo de Mantaille e elixiron a Bosón como rei sucesor de Luís o Tartamudo, o primeiro rei non carolinxio da Europa occidental en máis dun século. Este acontecemento é a primeira aparición dunha «elección libre» entre os francos sen consideración a descendencia real e inspirado nun principio canónico de elección eclesiástica.
Os dominios de Bosón, coñecidos habitualmente como Reino de Provenza ou Reino da Baixa Borgoña, comprendían as provincias eclesiásticas dos arcebispados de Arlés, Aix, Vienne, Lión (excepto Langres), e probabelmente Besançon, así como as dioceses de Tarentaise, Uzès, e Viviers.
Tras a división do reino entre Luís e Carlomán en Amiens en marzo de 880, os dous irmáns marcharon conxuntamente contra Bosón. Tomaron Mâcon e a zona norte do reino de Bosón. Despois, unidos ás forzas de Carlos III o Gordo, cercaron Vienne infrutuosamente entre agosto e novembro.
En agosto de 882, Bosón foi novamente cercado en Vienne polo seu parente Ricardo de Borgoña, conde de Autun, que capturou a cidade en setembro. Tras isto, o territorio de Bosón quedou reducido aos arredores de Vienne.
Faleceu en 887, sucedéndoo o seu fillo Luís III o Cego.
Descendencia
Bosón foi o antecesor de tres exitosas liñaxes coñecidas como bosónidas polos historiadores modernos. A través do seu matrimonio con Ermengarda de Lotarinxia tivo dúas fillas, a parte do xa mencionado Luís III: Ermengarda (877-917) que casou co Conde de Chalon, e Ethelberga, casada en primeiras nupcias con Carlomán e despois con Guillerme o Piadoso, conde de Auvernia.
Rotgaudo
Rotgaudo (ou Hrodgaud) (? – post 776) foi duque longobardo de Friúl do 774 ao 776, en asociación con Pedro.
Traxectoria
Son moi escasas as informacións sobre o seu ducado. Moi probabelmente era xa duque no reinado de Desiderio, mesmos e algunhas fontes francas (os Einhardi annales) refiren que na súa instalación no trono de Cividale tería estado Carlomagno, preto x ada súa conquista da Langobardia Maior (774). Pouco máis tarde, (775), o duque rebelouse contra o soberano, rompendo os xuramentos de fidelidade estreitados co rei franco. Se cadra esta acción teríamos que a encadrar nunha máis vasta conxura, denunciada polo Hadrián I, na que estarían tamén os bizantinos, Arechis II (duque de Benevento), Rexinbaldo (duque de Chiusi), Hildeprando (duque de Spoleto) e que buscaba devolver a Adelchis no trono longobardo. Carlomagno en todo caso pasou rapidamente os Alpes e conxurou a revolta, derrotando a Rotgaudo, que morre nun campo de batalla. Os únicos duques que apoiaron a Rotgaudo foron Gaido (duque de Vicenza) e Estabilinio (duque de Treviso). Xusto nesta última cidade, Carlomagno celebrou a Pascua o 14 de abril de 776, sancionando a derrota total dos revoltosos. Moitos nobres rebeldes foron deportados a Francia (entre eles Arichis, o irmán de Paulo Diácono), mentres os seus bens foron confiscados (como no caso de Waldando e Aión).
Tras a deposición de Rotgaudo o ducado foi entregado a personalidades fieis ao emperador, no cadro dunha máis ampla reordenación dos seus dominios co pase dos ducados longobardos a condados francos.
Os Currás, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
Os Currás é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).