cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biblioteca Gallega de Autores en Castellano
miniatura|Los hidalgos de Monforte I. A Biblioteca Gallega de Autores en Castellano é unha colección literaria de reedicións de corenta títulos (41 volumes) en lingua castelá, de escritores galegos, editados e distribuídos polo xornal La Voz de Galicia nos anos 2004-2005, polo prezo de 1,5 euros cada exemplar.
Descrición
O acto de presentación tivo lugar no Parador Nacional de Monforte de Lemos o luns 6 de setembro de 2004 e comezou a repartirse o domingo día 12. Inclúe os xéneros de novela, conto, teatro, poesía, ensaio e gastronomía, inda que predomina a narrativa.
Dirixida por Tucho Calvo, foi precedida por outra semellante pero de máis envergadura e en lingua galega, a Biblioteca Galega 120. Posteriormente, en 2005, o xornal distribuíu a Biblioteca Galega de Clásicos Universais, de novo en lingua galega.
Títulos e autores
1 - Los hidalgos de Monforte t. I de Benito Vicetto. 342 pp. 1 - Los hidalgos de Monforte t. II de Benito Vicetto. 333 pp. 2 - En las orillas del Sar de Rosalía de Castro. 153 pp. 3 - Los precursores de Manuel Murguía. 203 pp. 4 - Los pazos de Ulloa de Emilia Pardo Bazán. 288 pp. 5 - Flor de santidad de Ramón del Valle-Inclán. 118 pp. 6 - La cocina práctica de Picadillo. 631 pp. 7 - La casa de la Troya de Alejandro Pérez Lugín. 358 pp. 8 - Volvoreta de Wenceslao Fernández Flórez. 205 pp. 9 - Ensayo histórico sobre la cultura gallega de Otero Pedrayo. 214 pp. 10 - Memorias de un diputado republicano… de E. González López. 447 pp. 11 - La casa de Lúculo de Julio Camba. 166 pp. 12 - Torres de amor de Xesús Lorenzo Varela. 115 pp. 13 - Historias e invenciones de Félix Muriel de Rafael Dieste. 167 pp. 14 - En el pueblo hay caras nuevas de José Mª Álvarez Blázquez. 165 pp. 15 - El bosque de Ancines de Carlos Martínez-Barbeito. 238 pp. 16 - La catedral y el niño de Eduardo Blanco Amor''. 499 pp. 17 - Viento del norte de Elena Quiroga. 312 pp. 18 - Isla cofre mítico de Eugenio Granell. 93 pp. 19 - La puerta de paja de Vicente Risco. 263 pp. 20 - Barco sin luces de Luis Pimentel. 94 pp. 21 - El pálido visitante de José María Castroviejo. 140 pp. 22 - La camisa de Lauro Olmo. 94 pp. 23 - Bandera negra de Horacio Ruiz de la Fuente. 93 pp. 24 - Los conspiradores de Daniel Sueiro. 215 pp. 25 - Sanco Panco de Salvador de Madariaga. 259 pp. 26 - Vida y fugas de Fanto Fantini Della Gherardesca de Cunqueiro. 191 pp. 27 - Las ruinas del mundo de César Antonio Molina. 441 pp. 28 - Interior con figuras de José Ángel Valente. 75 pp. 29 - Comer en Galicia de Jorge-Víctor Sueiro. 253 pp. 30 - Poundemonium de Julián Ríos. 104 pp. 31 - Crónica del rey pasmado de Gonzalo Torrente Ballester. 213 pp. 32 - El somier de Luisa Castro. 165 pp. 33 - Galicia hoy y el resto del mundo de Isaac Díaz Pardo. 259 pp. 34 - Leyenda o el viaje sentimental de Javier Alfaya. 205 pp. 35 - La debutante de Lola Beccaria. 144 pp. 36 - Que veinte años no es nada de Marta Rivera de la Cruz. 413 pp. 37 - Madera de boj de Camilo José Cela. 254 pp. 38 - Paso a dos de Ramón Pernas. 264 pp. 39 - Bueyes y rosas dormían de Cristina Sánchez-Andrade. 349 pp. 40 - La canción de las cerezas de Blanca Riestra. 309 pp.
Bandeira da República dos Calmucos
A bandeira da República dos Calmucos é un dos símbolos oficiais da república da Federación Rusa. Consiste nun campo amarelo cun círculo azul celeste no centro que contén un loto. O amarelo representa o Sol, o pobo e a fe relixiosa da nación. O azul representa o ceo, a eternidade e a estabilidade. O loto é un símbolo de pureza, renacemento espiritual e felicidade. Os seus cinco pétalos superiores representan os continentes e os catro inferiores representan os cuartos do globo. Xuntos simbolizan a vontade dos calmuco de vivir en amizade e de cooperar con todas as nacións do mundo.
Bandeira de Alderney
A bandeira de Alderney é un dos símbolos oficiais da illa e foi adoptada o 20 de decembro de 1993. A bandeira está composta pola cruz de San Xurxo co escudo de Alderney no centro e un león que sostén unha rama sobre un fondo verde cun bordo dourado.
Apósito
Un apósito é un produto médico (como unha gasa estéril, por exemplo) que se aplica a unha ferida ou úlcera para favorecer a cicatrización ou evitar que empeore. Un apósito está deseñado para estar en contacto directo coa ferida, a diferenza dunha vendaxe, que se usa con máis frecuencia para manter un apósito no seu lugar.
Función
Un apósito ideal debería:
Larrea divaricata
Distribución
É endémica do oeste de Suramérica: Bolivia (Chuquisaca); Chile, o Perú (Arequipa, Ica, Moquegua). É unha especie prominente da Arxentina, en especial na provincia fitoxeográfica do Monte, a cual se estende dende Salta no norte até Chubut na Patagonia. Tamén está presente na provincia fitoxeográfica chaqueña e patagónica. Está estreitamente emparentada coa norteamericana Larrea tridentata, e no pasado foi formalmente tratada como a mesma especie.
Devastacións de Osorio
miniatura|Cambios producidos na illa durante as Devastacións de Osorio (1605-1606). As devastacións de Osorio é o nome co que se coñece a orde do rei de España, Filipe III, ao gobernador da Española (nese entón Antonio de Osorio) de despoboar a parte occidental da illa para trasladala cara á parte próxima de Santo Domingo entre 1605 e 1606 como forma de aniquilar o contrabando na zona. Coa poboación desprazada, fundáronse os novos municipios de Monte Plata e Bayaguana.Tan importante chegou a ser o contrabando na Española que a comezos do século XVII a maior parte da súa produción era adquirida por franceses, ingleses e holandeses e, en menor medida, portugueses, os cales atracaban os seus barcos o máis lonxe posíbel da cidade de Santo Domingo, onde se asentaba a burocracia real.
As zonas preferidas eran o norte e a occidental, cos portos de Puerto Plata, Monte Cristi, Bayajá e La Yaguana, onde o comercio ilegal chegou a ter un carácter regular coa anuencia e complicidade das propias autoridades locais. Os propietarios dos fatos gandeiros radicados no resto da illa (incluídos os da cidade de Santo Domingo) preferían levar as súas reses até esas zonas e vender os seus coiros aos contrabandistas, xa que recibían un mellor prezo.
A Coroa Española considerou que lle prexudicaban o contrabando e a penetración cultural e relixiosa luterana, coa introdución de Biblias protestantes que se verificaron na Banda del Norte (a rexión do contrabando), onde se efectuaban bautizos protestantes con padriños estranxeiros, todo o cal xustificaba as devastacións.
Os franceses aproveitaron as devastacións e, a través da Compañía das Indias Occidentais, apoderáronse da illa Tortuga e estabeleceron un dominio absoluto expulsando os demais grupos de aventureiros. Os españois co fin de evitar a extensión do dominio francés na illa repoboaron de novo a cidade de Hincha en 1704 e fundaron San Rafael de la Angostura en 1761 e San Miguel de la Atalaya en 1768, pero non puideron evitar que, os franceses comezasen un proceso de migración cara a parte oeste da illa de Santo Domingo que, finalmente, se convertería na colonia francesa de Saint-Domingue (hoxe en día Haití), que sería recoñecida por España no Tratado de Aranjuez (1777).
Leporinus muyscorum
miniatura|dereita|225px|A conca do río Magdalena, hábitat da especie Leporinus muyscorum. Leporinus muyscorum é unha especie de peixe de auga doce do xénero Leporinus. É endémica de Colombia, onde habita na conca do Río Magdalena e no río Atrato. A especie foi descrita orixinalmente por Franz Steindachner en 1900.
Parques nacionais de Namibia
miniatura|Mapa das áreas protexidas en Namibia
A administración e organización da conservación da natureza en Namibia está a cargo do Ministerio de Medio Ambiente e Turismo. En 2013 estaban baixo protección estatal directa 138 163,7 km², algo menos do 16,8 % do territorio do país.
Ademais, outros 177 435 km² (aproximadamente o 21,5 % da superficie) están baixo protección parcial do Estado (as denominadas Conservancies).
miniatura|[[Parque nacional Etosha, cebras e springboks]]
Granulación aracnoide
As granulacións aracnoides, tamén chamadas vilosidades aracnoides ou villi aracnoides (un nome máis antigo é granulacións ou corpos de Pacchioni ) son pequenas protrusións da aracnoide (a segunda capa ou meninxe que cobre o cerebro) que se estenden na membrana máis externa ou dura máter (a grosa capa externa menínxea). Fan protrusión nos seos venosos durais do cerebro e permiten que o líquido cefalorraquídeo saia do espazo subaracnoide e entre no torrente sanguíneo.
Real Valladolid Baloncesto
O Real Valladolid Baloncesto, coñecido ata 2020 coma Club Baloncesto Ciudad de Valladolid, é un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Valladolid, Castela e León.
Granulación aracnoide
As granulacións máis grandes dispóñense ao longo do seo saxital superior, un grande espazo venoso que vai desde a parte frontal á posterior ao longo do centro da cabeza intracranialmente. Porén, están presentes tamén noutros seos durais.
Función
A difusión a través das granulacións aracnoides cara ao seo saxital superior devolve o líquido cefalorraquídeo á circulación venosa.
As granulacións aracnoides actúan como válvulas dunha soa dirección. Normalmente a presión do líquido cefalorraquídeo é maior que a do sistema venoso, deste modo, o líquido cefalorraquídeo flúe a través das granulacións cara ao sangue. Se a presión se inverte por algunha razón, o líquido non poderá pasar de volta ao espazo subaracnoide. A razón disto non se coñece. Suxeriuse que as células endoteliais do seo venoso crean vacúolos de líquido cefalorraquídeo, que se move a través das células e saen delas cara ao sangue.
A importancia das granulacións aracnoides para a drenaxe do líquido cefalorraquídeo é bastante polémica. Nalgúns informes unha gran porción (quizais a maioría) do líquido cefalorraquídeo drénase a través de vasos linfáticos asociados con segmentos extracraniais dos nervios craniais. Crese que unha gran proporción de líquido cefalorraquídeo abandona a bóveda cranial polos axóns do primeiro nervio cranial (nervio olfactorio) a través da súa extensión pola placa cribriforme.
Na superficie interna dos ósos craniais, hai pequenos ocos chamados fóvea granular producidos polas granulacións aracnoides.
Filipa de Sousa
Filipa de Sousa, nada en Tavira en 1556 e finada no Brasil cara a 1600, tamén coñecida como Felipa de Souza, foi unha muller portuguesa acusada de prácticas nefastas (lesbianismo) pola visita do Santo Oficio en Baía no século XVI. Hoxe en día, a súa sentenza é considerada o primeiro caso de persecución sexual e condena da práctica do lesbianismo por parte da Inquisición nese territorio. Recoñecida como unha das primeiras vítimas da homofobia no Brasil, é unha icona do movemento LGBT no país.
Noldor
Nas obras de J. R. R. Tolkien, os Noldor (tamén soletreado Ñoldor, que quere dicir aqueles con coñecemento en quenya) son os parentes dos altos elfos que inicialmente migraron a Valinor dende a Terra Media e viviron en Eldamar, a rexión litoral de Aman, un continente que se atopa ao oeste da Terra Media. A maioría dos Noldor regresaron á Terra Media despois do asasinato do seu primeiro líder Finwë a mans do Señor Escuro Morgoth, por instigación do fillo máis vello de Finwë, Fëanor. Eran o segundo clan dos elfos por orde e tamaño, sendo os outros clans os Vanyar e os Teleri.
Entre os elfos, os Noldor mostraron os maiores talentos para as actividades intelectuais, habilidades técnicas e forza física, pero tamén eran propensos a unha ambición incontrolada e un comportamento orgulloso. Normalmente teñen os ollos grises e o pelo escuro, aínda que se poden atopar trazos físicos diverxentes entre algúns individuos. Varios personaxes de Noldorin xogaron un papel fundamental no desenvolvemento e na tradición das obras principais de Tolkien, en particular O Señor dos Aneis, así como na obra póstuma O Silmarillion.
Filipa de Sousa
Acusación do Tribunal do Santo Oficio
miniatura|260x260px| Representación dos [[Auto de fe|Autos de Fe da Inquisición Portuguesa en Lisboa]] En 1591 tivo lugar a primeira visita da Inquisición portuguesa a Salvador, a principal cidade da entón colonia portuguesa do Brasil. Dirixida polo padre Heitor Furtado de Mendonça, tiña como misión obter confesións e denuncias de herexías e prácticas de xudaísmo, concretamente nas áreas de Baía, Pernambuco, Itamaracá e Paraíba. O 18 de decembro dese ano Filipa, quen tiña entón 35 anos, foi denunciada por Paula Siqueira (tamén chamada Pauloa de Sequeira), cristiá de 40 anos (ou 35 nalgúns documentos). Siqueira descubriu na súa casa a novela pastoral Diana (1559), de Jorge de Montemor, sobre as aventuras amorosas de dúas pastoras, libro que figuraba no Índice de libros prohibidos. A situación presionouna até converterse na principal acusadora de Filipa. A situación deu lugar a unha demanda en que 29 mulleres foron acusadas de prácticas homosexuais.
Nunha das súas declaracións Paula Siqueira afirmou:
Foi detida xunto con outras mulleres para prestar declaración no Tribunal do Santo Oficio, acusada de «prácticas nefastas» ou mesmo do «nefasto pecado de sodomía». Filipa de Sousa tamén foi acusada de criptoxudaísmo por dalgunhas testemuñas, unha acusación da que conseguiu probar a súa inocencia, e de ter relacións con máis de 40 mulleres. Acabou por confesar só acusacións de lesbianismo con polo menos seis mulleres en oito anos.
Confesión
Declarando que o seu afecto polo xénero feminino era natural e sen pecado, Filipa de Sousa revelou que en 1583 se namorou por primeira vez dunha muller, Maria Peralta, entón de 18 anos e solteira. Filla de Gaspar da Vila Costa e Ana. de Siqueira, ambos cristiáns novos, seguiron a verse en segredo despois de Maria casar con Tomás Bibentaon. Tras rematar esa relación tivo máis amantes, mais foron relacións esporádicas. Anos despois namorouse de Paula Siqueira, nada en Lisboa e filla de Manuel Pires, prateiro, e de Mecia Roiz (tamén mencionada como Rodrigues). Con ela mantivo unha relación durante máis de tres anos.
Ante o feito de que a súa amada a acusar de acoso e coacción sexual, Filipa de Sousa revelou posuír varias cartas de amor que intercambiara con Paula Siqueira. Posteriormente foron utilizadas como proba do seu crime en xuízo. Rematada a indagación, o inquisidor preguntoulle por que non confesara previamente os seus pecados. A costureira portuguesa respondeu que, segundo o xesuíta António Velásquez, abondaba con confesarse todos os domingos. Este dixéralle que «a súa unión carnal coas citadas mulleres foi sempre sen ningún outro Instrumento, só cos corpos». Demostrou así que as súas preferencias sexuais eran coñecidas pola igrexa local. Daquela, segundo a doutrina católica e os costumes locais, os actos de erotismo e as manifestacións de pracer sexual entre mulleres sen penetración eran considerados menos pecaminosos e propios dunha inxenuidade infantil.
Sentenza
Das 29 mulleres acusadas de lesbianismo na Capitanía da Baía, sete foron xulgadas e condenadas. Filipa Sousa foi a máis severamente castigada. Con todo, librouse da pena de morte na fogueira, xa que os seus actos sexuais non implicaron penetración. miniatura|260x260px|Representación de métodos de [[tortura e execución na fogueira na obra Crónicas de Saint Denis]] O 26 de xaneiro de 1592 foi retirada do calabozo da Casa da Inquisición no Terreiro de Jesus (Salvador) e obrigada a camiñar descalza, nunha procesión de humillación, até a Igrexa da Sé. Alí escoitou de pé os seus crimes e pecados e a súa condena, cunha candea acesa nas mans, e vestida cunha roupa de liño cru, como se identificaban publicamente as acusacións de herexía. Foi condenado a ser azoutada e ao exilio perpetuo, a xaxún a pan e auga durante 15 venres e 9 sábados en honra á pureza da Virxe María e a rezar un salmo 33 veces.
Despois da lectura pública da sentenza, foi atada á picota, azoutada e trasladada ao calabozo, onde recibiu atención médica polas súas feridas durante catro días. Tras recuperarse, Filipa de Sousa foi obrigada a pagar as custas procesuais nunha cantidade equivalente a tres meses de traballo. O 31 de xaneiro foi expulsada da capitanía. Desde entón perdeuse toda información sobre o seu paradoiro ou fin de vida.
Legado e homenaxes
Na súa honra, creouse en 1998 a ONG Felipa de Souza. Polo mesmo motivo, a Comisión Internacional de Dereitos Humanos de Gays e Lesbianas e OutRight Action International estabeleceron en 1994 o Premio Felipa de Souza, a principal distinción internacional polos dereitos humanos das persoas homosexuais. O galardón recoñece a valentía de quen loitan polos dereitos das persoas homosexuais, bisexuais e trans en todo o mundo.
José Millán González
José Millán González, nado en Granada o 19 de febreiro de 1920 e finado en Almuñécar o 10 de xuño de 2008, foi un futbolista e adestrador español que xogaba de defensa. Xogador histórico do Granada, é o segundo futbolista con máis partidos na historia do club (360), só por detrás de Lina.
Granada (1ª etapa)
Comezou a xogar ao fútbol durante a Guerra civil, nos Flechas e Pelayos, equipos da Falange e os requetés respectivamente. Debutou como futbolista profesional en 1939, aos 19 anos, nas filas do Granada CF, chamado naquel entón Recreativo Granada. Iniciou a súa andadura co Granada no Campionato Rexional Sur e o 3 de decembro de 1939 xogou o seu primeiro partido na Segunda División, contra o Malacitano. Titular indiscutible durante as seguintes dúas tempadas, conseguiu o ascenso á Primeira División ao remate da 1940/41.
Debutou na máxima categoría na primeira xornada da tempada 1941/42, nun empate 1-1 ante o Celta de Vigo. Militou na elite do fútbol español durante os seguintes catro anos, e a continuación xogou cinco anos en Segunda, tras descender na tempada 1944/45, na que unha lesión o deixou sen xogar nas derradeiras xornadas. Xogou once tempadas na súa primeira etapa no Granada, sendo un habitual no once titular durante todo ese tempo, no que formou unha célebre parella de defensas xunto a González. A pesar de non marcar ningún gol durante os seus primeiros oito anos no club, na campaña 1947/48 marcou sete tantos, aos que sumou tres na seguinte e un na 1949/50. Ademais na tempada 1946/47 exerceu como xogador-adestrador durante as últimas semanas, substituíndo nas labores de técnico ao destituído Antonio Conde.
Deportivo da Coruña
En agosto de 1950 fichou polo Deportivo da Coruña, da Primeira División, co que debutou nun amigable contra o Racing de Ferrol en Riazor (6-0). Titular na defensa xunto con Ponte en case tódolos partidos do Deportivo durante os seguintes dous anos, acumulou 60 encontros oficiais. Pola súa actitude e simpatía foi homenaxeado en maio de 1952, nun partido amigable en Riazor entre o Deportivo da Coruña e o Estoril.
Granada (2ª etapa)
A continuación regresou ao Granada, ao igual que González, e militou no equipo durante as seguintes tres tempadas na Segunda División. Durante esta etapa elevou o seu número de partidos oficiais co Granada ata os 360. Deixou definitivamente o equipo en 1955, como o futbolista con máis partidos da historia do club, marca que se mantivo vixente durante 36 anos, ata que foi superada por Lina durante a tempada 1990/91.
Jaén
Finalmente en 1955, xa con 35 anos, fichou polo Real Jaén, da Segunda División. No equipo xienense foi titular en 29 dos 30 partidos de liga e formou unha sólida defensa con Emilio Ruiz e Sabino Anchía, rematando a tempada como o conxunto menos goleado da categoría e como campións. Xa en Primeira División, comezou a tempada 1956/57 como xogador, pero tralas primeiras xornadas colgou as botas e substituíu a Tomás como adestrador. Colleu as rendas do equipo cando este ocupaba a derradeira posición da táboa, e conseguiu a permanencia grazas a tres vitorias nas tres últimas xornadas.
Selección española
Foi internacional coa selección española nunha ocasión, o 11 de marzo de 1945. Convocado polo seleccionador Quincoces para un partido amigable contra Portugal no Estadio do Jamor de Oeiras, formou na defensa xunto con Aparicio, acabando o encontro con empate a dous goles e con Millán lesionado.
Como adestrador
Durante a década de 1960 adestrou varios equipos da Segunda División, aínda que a 1961/62 co Jaén foi a única que completou de xeito íntegro. Tamén dirixiu na categoría de prata o Murcia, o Granada, o Eldense e o Hércules, e en Terceira o Ceuta, o Olímpic e o Real Granada.
Morreu o 10 de xuño de 2008 en Almuñécar aos 88 anos.
Bandeira das Bermudas
A bandeira das Bermudas é un dos símbolos oficiais deste Territorio Británico de Ultramar. Como estandarte vermello das illas, foi adoptado por primeira vez o 4 de outubrp de 1910. Está formado polo Estandarte Vermello Británico coa bandeira da Unión (que é a bandeira nacional) no recuncho superior esquerdo, e o escudo das Bermudas no inferior dereito. Antes disto, como a maioría das colonias británicas da época, adoptou unha bandeira azul cun selo que representaba un dique seco con tres veleiros. En 1999, a bandeira cambiou á súa forma actual, cun escudo ampliado.
Escudo de armas
A inscrición en latín do escudo de armas é Quo Fata Ferunt ("A onde levan os destinos"). O escudo mostra un león vermello sostendo un escudo que leva a imaxe dun naufraxio nunha rocha.
Chusquea
Chusquea é un xénero de bambú perennifolio da familia das gramíneas. A maioría das especies son orixinarias de hábitats de montaña de América Latina, dende México até o sur da Arxentina e Chile.
Taxonomía
O xénero Chusquea agora inclúe especies anteriormente clasificadas en Dendragrostis, Rettbergia, Swallenochloa e Neurolepis. O xénero foi clasificado en tres subxéneros, Rettbergia, Swallenochloa e Chusquea, aínda que a evidencia molecular só apoia un subxénero monofilético, Rettbergia.
Arturo Lezcano
O nome Arturo Lezcano pode referirse a:
Semielfo
miniatura|dereita|250px|Representación da semielfa [[Arwen, personaxe creado polo autor inglés J. R. R. Tolkien.]] Un semielfo é un ser ficticio ou mitolóxico, a prole dun elfo e un humano. A miúdo represéntanse como moi fermosos e dotados de poderes máxicos. Os semielfos son coñecidos principalmente polos escritos de J. R. R. Tolkien sobre o mundo imaxinario da Terra Media, mais as súas orixes remóntanse á mitoloxía nórdica.
Na Terra Media, os semielfos son os fillos mestizos da raza dos elfos e a dos homes, e poden escoller a inmortalidade elfica ou a vida mortal dos homes. As damas elfas Lúthien e Arwen das obras de Tolkien escollen as dúas a mortalidade. Os estudosos consideraron o significado das eleccións tomadas por Lúthien e Arwen, que combinan amor e morte, lealdade familiar, inmortalidade, destino e fe de que, deixando pasar, pódese chegar á luz, mentres que manter, aínda que é natural, é realmente unha insensatez.
Delmiro Barreiro Cubeiro
Delmiro Barreiro Cubeiro, nado en Vigo cara a 1910, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Chofer e membro do Sindicato de choferes. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba cumplindo o servizo militar. Desertou. Foi xulgado en Vigo por deserción e declarado en rebeldía. Fuxido con Manuel Rodríguez Fernández e Guillermo Santos Caride, en 1939 presentáronse ao gobernador civil de Pontevedra Manuel Gómez Cantos, pero fuxiron novamente ao saber que ían ser detidos. Membro do grupo de José García Morales e o seu irmán. Decidiu vender aos seus antigos compañeiros, caendo pola súa delación Julio Guillén Biel e Jesús Lago González en setembro de 1940.
Rosario de Velasco
Rosario de Velasco Belausteguigoitia, nada en Madrid o 20 de maio de 1904 e finada en Barcelona o 2 de marzo de 1991, foi unha pintora figurativa española integrante da Sociedade de Artistas Ibéricos e próxima á Nova obxectividade alemá.
Traxectoria
Foi filla de Antonio de Velasco, oficial de cabalaría, e de Rosario Belausteguigoitia, unha muller vasca descendente de carlistas e de fortes conviccións relixiosas. Rosario de Velasco manifestouse ideoloxicamente próxima á Sección Feminina de Falanxe Española nos inicios desta.
Estudou con Fernando Álvarez de Sotomayor, retratista adscrito ao Rexionalismo galego. Este foi director do Museo do Prado de 1922 a 1931 e de 1939 a 1960, e introduciuna no estudo de Tiziano e mais de Velázquez. En 1924 concorreu por primeira vez á Exposición Nacional de Belas Artes con dous óleos, Vieja segoviana e El chico del cacharro. En 1931 estivo presente no primeiro Salón español de Dibujantas, en que destacou entre as representadas como digna de mención e estima segundo o crítico Manuel Abril.
En 1932 obtivo a segunda medalla de pintura na Exposición Nacional de Belas Artes co óleo Adán e Eva (Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía). Tratábase dunha obra representativa do retorno ao clasicismo ou «retorno á orde», experimentado polas vangardas europeas no período de entreguerras. Ese mesmo ano concorreu con esa obra ás exposicións organizadas pola Sociedade de Artistas Ibéricos en Copenhague e Berlín.
Con El baño, presentado en 1931 no Salón de otoño, participou en 1935 na exposición que a Librería Internacional de Zaragoza dedicou exclusivamente a novas artistas e escritoras mozas. No evento colaboraron tamén Carmen Conde, Norah Borges, Menchu Gal e Josefina da Torre, entre outras. En 1936 presentou á frustrada Exposición Nacional dese ano Los inocentes ou La matanza de los inocentes (Museo de Belas Artes de Valencia), dun realismo cualificado de intimista. En 1934 expuxo no Carnegie Institute de Pittsburgh (EUA) e en 1936 na Exposición de Arte Española que tivo lugar no Musée des Écoles Étrangères Contemporaines de París.
Na casa do editor Gustavo Gili coñeceu a quen sería o seu marido, o médico Xavier Farrerons Co, con quen contraeu matrimonio na súa casa de Barcelona en 1937. O matrimonio fuxiu a continuación a Francia, cruzando a fronteira a pé para pasaren á zona sublevada. Alí naceu a súa única filla, María del Mar, e colaborou cos seus debuxos coa revista Vértice.
Acabada a Guerra civil española, a familia estabeleceuse definitivamente en Barcelona. Iniciaron unha etapa de intensa actividade pictórica, malia manterse sempre afastada das correntes artísticas e rodeada de amigos como Dionisio Ridruejo, Pere Pruna, Carmen Conde ou Eugeni d'Ors.
En 1944 foi seleccionada para o Segundo Salón de los Once, mostra organizada pola Academia Breve de Crítica de Arte impulsada por D´Ors para dar a coñecer a arte da primeira posguerra.
Na ilustración de libros, amais da citada colaboración coa revista Vértice, ilustrou Cuentos para soñar (1928) e La bella del mal amor (1930) de María Teresa León, e Princesas del martirio de Concha Espina (1940). Fixo, amais, algunha incursión na pintura mural en 1942, murais desaparecidos da capela da Residencia de Señoritas (rebautizada como Residencia de Señoritas "Teresa de Cepeda").
En 1968 obtivo o Premio Sant Jordi compartido con Ignasi Mundó por La casa roja, obra característica da evolución da pintora. O seu estilo, agora de perfís esvaecidos a base de transparencias, irase apartando do clasicismo sen renunciar nunca á figuración.
En 2019 foi incluída na exposición colectiva Dibujantas, pioneiras de la Ilustración no Museo ABC.
José Millán (homónimos)
O nome José Millán pode referirse a:
Artemisa Semedo
Artemisa del Mar Semedo da Moura, coñecida como Artemisa Semedo, nada en Assomada (Cabo Verde) en 1985, é unha artista, poeta, actriz, activista e socióloga galega e caboverdiana lesbiana.
Traxectoria
Iniciou a carreira de Socioloxía na Universidade da Coruña. Pasou a integrar o colectivo Afrogalegas con outras mulleres afrodescendentes galegas como Yosi Ledesma ou Zinthia Álvarez. O colectivo reclamaba representación social e maior visibilidade das súas diferentes identidades. Uniuse tamén ao colectivo de poetas Esbardalle e á compañía de teatro Artes pola Integración. Formou parte do elenco de «Hijas de Bernarda», un proxecto de investigación teatral sobre a obra La casa de Bernarda Alba de Federico García Lorca desenvolvido no Teatro del Barrio (Madrid).
Impartiu talleres de escritura creativa coas escritoras Estíbaliz Espinosa, Antía Otero e Noelia Morgana. Participou en recitais de poesía e colaborou en proxectos como «Lua Sua y Artemisa» ou «Bailando versos», en que mestura a poesía con diferentes disciplinas artísticas. Xunto co artista marroquí Mbarek Bouchichi e o cubano José Ramón Hernández participou nun proxecto educativo co Museo Raíña Sofía, amais de impartir obradoiros en solitario en devandita institución. En 2022 tamén formou parte das accións en torno ao Día Internacional da Muller do Museo Nacional de Antropoloxía xunto a Esther Mayoko Ortega, Anna Fux, Celia Montoya, Fátima Aspiritou, Iki Yos Piña Narváez e Mabel Chapata.
Recoñecementos
En 2020 Semedo foi incluída no libro Diversas, libres nuestras vidas de mujeres LBT, editado por COGAM, que recolle os relatos de vida de 20 mulleres bisexuais, lesbianas e trans. En 2021 foi unha das 12 mulleres LBT residentes en Galiza retratadas na mostra de Susana Milnes Aler A rede visible, xunto a Cristy Shedimar, Lucía Trenor López, Marta Herraiz, Andrea Nunes Brións, Elena Ferro Lamela, Rocío Fraga Sáenz, María Halcón, Cristina Yagüe, Xácia Ceive, Patricia López-Carcedo e Marta Álvarez.
Leo Beenhakker
Leo Beenhakker, nado en Rotterdam o 2 de agosto de 1942) é un exadestrador de fútbol neerlandés. Nos seus máis de 40 anos de adestrador dirixiu numerosos clubs e seleccións de diferentes países. No seu país natal gañou tres veces a Eredivisie, co Ajax e co Feyenoord, mentres que co Real Madrid conquistou tres ligas españolas consecutivas, así como unha Copa do Rei.
A nivel internacional dirixiu a selección dos Países Baixos e conseguiu clasificar a Trindad e Tobago para o Mundial de 2006 e a Polonia para a Eurocopa de 2008, sendo as primeiras participacións da historia desas seleccións en ditos torneos.
Traxectoria
Tras adestrar varios equipos e gañar unha liga neerlandesa co Ajax, colleu en 1985 as rendas da selección dos Países Baixos, ás que dirixiu ata 1986. A continuación fichou polo Real Madrid, club no que obtivo os seus maiores éxitos, gañando tres veces consecutivas o campionato de Primeira División e unha a Copa do Rei. Posteriormente gañou outras dúas veces a Eredivisie, unha co Ajax e outra co Feyenoord.
Pasou tamén por outros moitos clubs de diferentes países como o Grasshoppers, o América, o İstanbulspor, o Guadalajara ou o Vitesse, e polas seleccións de Arabia Saudita, Polonia e Trinidad e Tobago. Dirixiu o combinado neerlandés no Mundial de 1990 en Italia, acadando os oitavos de final, onde o equipo caeu eliminado diante da selección da RFA. Adestrou a Trinidad e Tobago no ano previo ao Mundial de 2006 e logrou a clasificación para o torneo por primeira vez na historia do país. A continuación foi durante tres anos seleccionador de Polonia, conseguindo meter o equipo na primeira Eurocopa da súa historia. O 20 de febreiro de 2008 foi condecorado coa Orde de Polonia Restituta polo presidente do país, Lech Kaczyński. Con todo, foi despedido despois de non se clasificar para o Mundial de 2010.
Nos seus últimos anos no mundo do fútbol exerceu como director deportivo de varios equipos, o último deles o Sparta Rotterdam ata 2018.
Suspiria (filme de 2018)
Suspiria é un filme italo-estadounidense de 2018 dirixido por Luca Guadagnino e cun guión de David Kajganich, inspirado polo filme homónimo de 1977 de Dario Argento. Está protagonizado por Dakota Johnson no papel dunha muller estadounidense que se matricula nunha prestixiosa academia de danza de Berlín dirixida por un aquelarre de bruxas. Tilda Swinton coprotagoniza tres papeis, como a coreógrafa principal da compañía, como un psicoterapeuta masculino implicado na academia e como a líder do aquelarre das bruxas. Mia Goth, Elena Fokina e Chloë Grace Moretz aparecen nos papeis secundarios como estudantes, mentres que Angela Winkler, Ingrid Caven, Sylvie Testud, Renée Soutendijk e Christine LeBoutte interpretan algúns membros da academia. Jessica Harper, que foi a protagonista no filme orixinal, fai un cameo no filme.
Pompoir
thumb|280px|Na posición de [[Posición do misioneiro invertida|vaqueira, o home é pasivo mentres a muller toma a iniciativa. (Ilustración de Édouard-Henri Avril)]]
Pompoir é unha técnica sexual na que a muller usa os músculos da súa vaxinal para estimular o pene do home. Ambos membros da parella permanecen quietos, mentres a muller acaricia a erección do home usando pulsos rítmicos e ondulantes dos músculos pubococcígeos, polo que esta práctica realízase mellor nunha posición de |muller arriba.
Realizar exercicios de Kegel ou solo pélvico pode aumentar a habilidade dunha muller no pompoir fortalecendo os músculos relevantes e permítelle identificar e illar os músculos individuais, para contraélos á súa vez para proporcionarlles sensación de ondulación.
Outros nomes para esta técnica inclúen o Singapore grip. O título de The Singapore Grip, unha novela por J. G. Farrell, así como a súa adaptación televisiva de 2020, fai referencia a esta frase.
Kabzah
"Kabzah" ou "Kabza" (कब्ज़ा, ) é unha técnica variante que se orixina en Asia do Sur, onde o A muller tamén usa as súas contraccións dos músculos abdominais para estimular o pene do compañeiro masculino, que debe permanecer totalmente pasivo. A palabra tradúcese como "titular", e a sensación pódese comparar coa de "muxido". Infórmase que as mulleres pasan moitos anos adestrando antes de ser competentes nesta técnica, polo que esta técnica considérase moi difícil de realizar. O acto en si é unha variedade de tantra, a súa finalidade é mellorar e aumentar a duración e intensidade do coito.
Historia
É unha técnica milenaria de Oriente. Orixinouse na India e perfeccionouse en Tailandia. Os primeiros exercicios viñeron cunha transformación dos extensos exercicios preparatorios tántricos para o Maithuna. Esta transformación desenvolvérona inicialmente os sacerdotes dos templos da Gran Nai para ser usada nos rituais de fertilidade. Co tempo, a técnica expandíuse e fíxose cada vez máis popular.
Un exercicio similar desenvolveuno na década de 1950 o xinecólogo Arnold Kegel, que en 1952 desenvolveu algúns exercicios para mulleres que tiñan un problema de incontinencia urinaria. Coa investigación descubriu que o músculo pubococcígeo estaba fóra de forma e non funcionaba correctamente. Ao exercicio destes músculos, resolveuse o problema médico e aumentou o potencial de sensacións xenitais e orgasmo. En parte, isto debeuse ao aumento do fluxo sanguíneo nos músculos exercitados, e o aumento do fluxo sanguíneo está relacionado coa facilidade de excitación e orgasmo. Cando a forza dun músculo aumenta, o abastecemento de sangue aumenta, sendo o efecto secundario un aumento do fluxo sanguíneo á pelve que provoca niveis máis altos de excitación e orgasmos máis intensos.
Movementos básicos
Moitos dos exercicios propostos para o pompoir forman parte dos "exercicios de Kegel", suxeridos polos xinecólogos para previr a flacidez posparto e previr a incontinencia urinaria.
Leer
Leer (Ostfriesland) é unha cidade de 34.052 habitantes da Baixa Saxonia, Alemaña. É a capital do distrito (Landkreis) do mesmo nome (de placa LER).
Leer ten o título de cidade autónoma ou libre (Selbständige Gemeinde).
Ensino
En Leer atópase a Universidade Politécnica de Emden (Fachhochshule Oldenburg / Ostfriesland / Wilhelmshaven), desde 2010 chamada Escola Universitaria de Emden-Leer (Hochschule Emden-Leer, con sedes en Emden e Leer).
Camilo Brandín
Camilo Brandín Feijóo, (Sarreaus,	22 de xullo de 1946). É profesor titular da Universidade de Vigo. Foi director da Escola Universitaria de Formación do Profesorado de Ourense. Imparte clases de Psicoloxía Evolutiva, da Aprendizaxe e Trastornos da Conduta.
Traxectoria
Acudiu á escola do seu pobo tan só ca pizarra e o pizarrín atado para non perdelo, o silabario e un mapa de España colgado na parede. Pronto abandonou esta escola e ingresou no colexio de Nª Sª dos Milagros rexentado polos PP. Paules, onde os profesores non impuñan un ensino tan agresivo e duro como o do mestre da escola do seu pobo. Alí iniciárono nos estudios e formación. Logo de percorrer varios centros desta congregación, por diversos lugares de España, estudou Filosofía en Madrid e iniciou Teoloxía en Salamanca.
Pero non se sentiu con vocación de continuar. E ó comezar Teoloxía, deixouno e pasou á estudios civís que, con medios moi escasos, coa beca denegada e outras historias… aínda puido seguir estudando. Matriculouse na Universidade de Salamanca, sendo o seu curso o último en recibir clases no “patio de escuelas” onde impartiu clases Unamuno. Posteriormente trasladou o expediente a Complutense de Madrid para licenciarse en Psicoloxía, acadando ademais o título de Diplomado en Psicoloxía da Educación pola mesma Universidade. Posteriormente doutorouse cunha tese sobre bilingüismo galego-castelán.
Foi seleccionado como profesor para impartir Psicoloxía da Educación e do Aprendizaxe en Maxisterio na Escola de Formación do Profesorado en Ourense (Universidade de Santiago de Compostela); posteriormente, profesor interino na Universidade de Vigo. Superadas as probas correspondentes pasou a profesor titular.
Como profesor da Universidade de Vigo, forma parte do departamento de Psicoloxía Evolutiva e Educación. Imparte clases de Psicoloxía da Aprendizaxe, Evolutiva, Trastornos da Conduta… Tamén é profesor de Masters e do Programa de Formación de Maiores da Universidade. Participante e colaborador en conferencias, congresos e xornadas educativas, por isto, varias publicacións débense a actividade académica.
Ademais dos estudios relacionados na súa profesión de profesor de Psicoloxía, a tendencia e afinidade coa natureza de Galicia, propicioulle un ecoloxismo practicante, un acercamento a un moderno naturalismo radicado nas antigas tradicións e crenzas do pobo celta, aproximación a temas galegos e a defensa da Psicoloxía Ambiental dende unha mentalidade “eco-galega”: fala galega, lingua galega, xogos galegos, pobo galego.
Polémica
A partires da lectura da súa tese de doutoramento (2001), produciuse boa confusión debido a unha mala información non coincidente coa realidade. A tese versaba sobre o bilingüismo galego-castelán e o seu dominio mental: “Bilingüismo, habilidades verbais e automatismos do procesamento lector nos escolares galego-castelán parlantes”. Ata entón todos os estudios feitos sobre o galego eran máis ben sociolóxicos. Trataban de: onde se falaba galego, en que porcentaxe se falaba galego, que grupos de idade falaban máis ou menos galego, en que porcentaxe se utilizaba o galego e o castelán, que preferencias se tiñan polo galego ou castelán… Pero nesta tese fíxose o primeiro estudo de medir con altas técnicas de precisión en que medida os tempos de procesamento mental no cerebro eran máis ou menos rápidos nas distintas linguas dos bilingües galego-castelán para constatar si o bilingüismo estaba equilibrado. E algúns non o entenderon así. De aí produciuse parte da confusión, pensando que aínda estábamos con estudios sociolóxicos e non de tempos de procesamento mental.
Logo de aplicar as probas de tempos de procesamento, concluíase que o bilingüismo en Galicia aínda non estaba equilibrado debido a que a lingua dominante, o castelán, no ensino, nos medios e na sociedade se impuxera a lingua sometida, o galego. Pois a velocidade de procesamento mental (medida con instrumentos de alta precisión) seguía sendo algo superior en castelán xa que dun xeito xeral, o cerebro reaccionaba unhas milésimas de segundo antes cando as probas se facían en castelán ca cando se practicaban en galego. Concluímos que pra chegar a un bilingüismo equilibrado había que potenciar o galego en máis tempo e dedicación para igualarse ao castelán e acadar un bilingüismo equilibrado.
Aquí foi onde se propuxo a confusión. Pois medios de comunicación, e sen consultar co autor, publicaron con varios titulares que: “los niños gallegos aprenderán mucho mejor si se les enseña en castellano y no en gallego”. Cando a tese nunca tratou de aprendizaxe senón de tempos de reacción cerebral a estímulos, defendía xustamente que había que facer todo o contrario ao publicado, ou sexa, potenciar o uso do galego si se quería alcanzar un bilingüismo máis equilibrado, negando por tanto tal afirmación. Loxicamente xurdiron múltiples críticas e por moito que se tratara de explicar a verdade, non foi fácil contradicir o que xa se publicara. Ata chegou unha comunicación da Real Academia Galega advertindo de que esta clase de conclusións dunha tese de universidade non favorecía para nada ó galego. Algo co que o autor, como non podía ser doutro xeito, está totalmente de acordo.
Beorn
Beorn é un personaxe ficticio creado por J. R. R. Tolkien como parte do seu legendarium da Terra Media. Aparece na obra O hobbit como "cambiapeles", un home que pode asumir a forma dun enorme oso de cor negra. Os seus descendentes ou parentes, un grupo de homes coñecidos como beornings, viven nos vales superiores do río Anduin, entre o Bosque Escuro e as Montañas Bretemosas, e cóntanse entre os Pobos Libres da Terra Media que se opoñen ás forzas de Sauron durante a guerra do Anel.
Supersólido
No caso do helio (máis concretamente, helio-4), conxecturouse desde 1969 que sería posible crear un supersólido. Algúns experimentos que buscan este estado fallaron. Non obstante, en 2004, os físicos Moses Chan e Eun-Seong Kim, da Universidade de Pensilvania, observaron un fenómeno que foi interpretado como un comportamento supersólido. A confirmación da existencia do novo estado cuántico da materia chegaría en 2019, cando un equipo de investigación do 5. Physikalisches Institut da Universidade de Stuttgart, dirixido por Tilman Pfau e Tim Langen, demostrou isto experimentalmente.
Posición do misioneiro invertida
En calquera das posicións da muller arriba, a muller adoita ser a parella activa durante a actividade sexual, e ademais de satisfacerse pode estimular ou masaxear o escroto do home, especialmente se ten as pernas abertas. A muller pode ocupar a posición no transcurso da actividade sexual, especialmente se o home alcanzou o orgasmo mentres ela non o fixo e nesta posición ela ou a súa parella poden realizar toqueteo cos dedos para que alcance o orgasmo.
Variacións
Inicialmente, o home adoita deitarse de costas coas pernas xuntas, mentres que a parella está a cabalo sobre el nunha posición de xeonllos. Coas pernas da muller abertas, o home ou a muller insiren o pene erecto do home na vaxina da muller. Unha vez que a muller conseguiu a lubricación vaxinal suficiente, séntese cómoda ao subir e baixar o pene e está en condicións de variar a súa posición para variar e obter maior pracer. Pode, por exemplo, inclinar o corpo cara a adiante cara a unha posición deitada ou cara atrás, ou balancearse de lado. A muller ten control sobre o ritmo e a velocidade do seu pulo. Tamén pode abrir as pernas do home e situarse entre elas. Nesta posición, pode apertar as pernas a vontade, para aumentar a presión sobre o pene do home e sobre a súa entreperna, e o home tamén pode apertar as pernas para aumentar a presión. Nesta posición, as pernas do home son libres de levantar, tan alto como a posición da Amazona, coas súas pernas enroladas cara ao peito dela, pero isto tamén se debe facer con coidado. Estes cambios poden alterar a profundidade e o ángulo de penetración.
A muller pode sentarse cara atrás sobre o home e alterar a súa posición do mesmo xeito.
A muller tamén pode estar enriba nun precursor da posición do coital lateral. Nesta posición, a muller adoita preferir axeonllarse, xa que unha agachada adoita poñer unha tensión significativamente maior nas súas pernas.
Posición de vaqueira (cowgirl)
Na posición de vaqueira, o home deitado de costas ou sentado, coa muller a cabalo pola súa pelve mirando cara adiante, xa sexa nunha posición de xeonllos ou posición en crequenas. A muller aliñará a súa vaxina co pene erecto do home e baixará sobre o pene co home ou a muller guiando o pene na vaxina da muller para a súa penetración. Co pene erecto dentro da muller, a muller pode deslizarse cara arriba e abaixo polo pene do home, controlando o ritmo ea velocidade da estimulación vaxinal e a extensión e duración da penetración. A muller é libre de cambiar a súa posición, as posibilidades van desde inclinarse para atrás ata estirar o peito da súa parella ata balancearse dun lado a outro ou nun movemento circular. Cada un deses cambios alteraría o ángulo e a profundidade de penetración e que parte da área vaxinal e dos órganos sexuais son estimulados. As mans do home son libres para alcanzar e tocar os peitos, o clítoris, as nádegas, a cara, etc. da muller, e as parellas poden manter o contacto visual. Coa muller sentada ou inclinada cara atrás, o home tamén pode estimular as súas mamilas e clítoris cos dedos, ou chupar as súas mamilas se se inclina cara el ou levanta o torso cara a ela.
Nesta posición, unha muller pode continuar co movemento cara arriba e abaixo despois de que o home alcance o orgasmo ata que ela o alcance. Despois, pode colapsar sobre o peito do home, sendo a súa vaxina moi sensible a máis estimulación. Por outra banda, se a muller alcanza o orgasmo antes que o home, a muller pode levantar a pelve para permitir que o home impulse activamente cara arriba ou a parella pode cambiar a unha posición que lle permita ao home continuar bombeando, como na posición do misioneiro.
Posición do misioneiro inversa
thumb|Descrición da posición do misioneiro inversa por [[Johann Nepomuk Geiger (1840)]] Cando a muller se deita sobre o peito da súa parella, isto tamén se denomina posición do misioneiro inversa. Estirar coas pernas sobre o home fai máis presión sobre o Monte de Venus e o clítoris da muller. Se o home separa as súas pernas, a muller pode poñer as súas pernas entre as súas. Nesta posición, pode aumentar a tensión no pene do home presionando as súas coxas xuntas, ou o home pode apertar o pene coas coxas de muller xuntas. Isto aumenta a fricción vaxinal, pero aínda pode controlar o ritmo e a velocidadeo dos seus impulsos. Cando a maioría das mulleres se achegan ao orgasmo, experimentan unha contracción vaxinal aguda, que tamén aumenta a estimulación sexual do home aumentando a tensión no seu pene.
Posición de vaqueira inversa
Na posición de vaqueira inversa, a muller está a cabalo sobre o home de cara aos pés do home nunha posición de xeonllos ou posición en crequenas. Despois de que ela ou o home guiasen o pene na vaxina da muller, a muller pode manter o torso erguido, ou pode inclinarse cara adiante ou cara atrás para deitarse sobre o peito do home ou moverse de lado a vontade. As pernas do home poden estar planas na cama ou arqueadas. A muller tamén ten control sobre o ritmo, a velocidade, a profundidade e a duración da penetración. Ao cambiar a súa posición e empuxóns, a muller pode cambiar o nivel de estimulación do home, ao mesmo tempo que estimula o seu clítoris ou unha zona denominada "o punto G".