cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marilyn Manson
Relacións
Durante o tempo de separación con Wood, a prensa falou sobre unha posible relación do cantante coa actriz pornográfica Stoya, relación á cal Manson puxo o seu fin en novembro, para volver coa que fora a súa parella, a actriz Evan Rachel Wood en xaneiro de 2010. Finalmente Stoya alegou que a relación que ambos mantiñan non era considerada por ningún dos dous como unha relación seria, xa que apenas se vían e non había comunicación, Stoya denominou esa relación como "unha relación de carácter sexual" e sen compromisos de por medio, Stoya dixo que máis que unha relación era "un pasatempo divertido" ademais de dicir en máis dunha ocasión que por Manson non sentía máis alá que unha grande amizade, dicindo "Por que non ter un amigo con dereito a rozamento se ningún ten parella?". Porén, Manson e Stoya manteñen unha relación de amizade desde a finalización desa estraña e curta relación. Manson nunca falou ou desmentiu nada sobre dita relación. miniatura|180px|A actriz pornográfica [[Stoya, parella sexual de Marilyn Manson entre os meses de xuño e novembro do ano 2009.]]
Desde novembro de 2010 mantén unha relación estable coa modelo Lindsay Usich.
Premios e nominaciones
Grammy Awards
MTV Video Music Awards
Estroncianita
A estroncianita é un mineral moi raro da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é SrCO3 (70,2% de SrO e 29,8% CO2). É soluble e efervescente a diversos ácidos diluídos.
Aspecto
Presenta na súa forma cristalina, cristais individuais ou en grupos diverxentes en forma de prismas hexagonais estriados horizontalmente.
Lugares onde se atopa
A estroncianita atópase en filóns hidrotermais de baixa temperatura e en sedimentos calcáreos e arxilosos.
Usos da estroncianita
A estroncianita úsase como fonte de estroncio, o cal é usado na pirotecnia e en foguetes militares.
Outros carbonatos
A calcita e a aragonita son outros carbonatos de importancia.
Chula Vista
Chula Vista está a 11 km do centro de San Diego e a 11 km da fronteira con México, na rexión da Baía do Sur da área metropolitana. A cidade está no centro dunha das zonas máis ricas e culturais dos Estados Unidos. Chula Vista é famosa grazas a súa situación escénica entre a Baía de San Diego e os contrafortes dunha montaña costeira.
Fundouse a principio do século XIX, e recentemente tivo un crecemento demográfico. Sendo a segunda cidade máis grande do Condado de San Diego, Chula Vista converteuse rapidamente nun destino popular para moitos turistas. Nesta cidade atópase un dos poucos centros de formación olímpica dos Estados Unidos de América.
Os destinos máis populares e escollidos polos turistas son o Anfiteatro "North Island Credit Union" e a mariña e o centro de natureza de Chula Vista.
Xeografía
Segundo a Oficina de Censo a cidade ten unha área total de 132,7 km², dos cales 126,6 é terra e 6,1 (4,61%) é auga. Chula Vista ten dous barrios, West Chula Vista e East Chula Vista. A orixinal Chula Vista abranguía desde a área oeste do Paseo de Cumio ata o norte da Rúa L.
Chula Vista ten un clima mediterráneo, que comparte co Condado de San Diego.
Economía
Chula Vista mantén un ambiente de negocios que impulsa ao crecemento e ao desenvolvemento. Na cidade, hai unha pequena comunidade empresarial, que serve como motor económico da mesma e a que se lle atribúe o seu crecemento.
Tamén se considera moi importante para dito desenvolvemento económico ao turismo, xa que Chula Vista presenta moitas experiencias relacionadas coa gastronomía, ocio e cine. Ademais, como moitas outras cidades de California, ofrece diversos cursos de golf.
Educación
En Chula Vista está unha das catro universidades privadas no Condado de San Diego, e é a sede de Southwestern College, un colexio da comunidade fundada en 1961, que presta servizos a aproximadamente 19.000 estudantes ó ano.
Ocio e cultura
Cricket Wireless Amphitheatre é un teatro de artes escénicas. Os escenarios teatrais OnStage, fan producións de alta calidade, que aportan a Chula Vista unha grande actividade cultural.
KnottSoak City é un gran parque acuático que representa a Chula Vista e se ofrece para o desfrute dos turistas e residentes.
Infraestruturas
Chula Vista está comunicada por múltiples estradas e Rutas Estatais de California. A estrada interestatal 5 empeza no sur da cidade e atravésaa ata o seu bordo occidental conectando Chula Vista co Condado do norte; chegando máis alá de Los Ángeles e California do Norte. A estrada interestatal 805 serve para circunvalar a estrada 5, enlazando a última estrada en Sorrento Valle. A Ruta Estatal 54 e a Ruta Estatal 125 serven como autovías para cidades do Condado do Este.
Irmandades
Chula Vista ten dúas cidades irmandadas, Cebú en Filipinas e Odawara no Xapón.
Cortes Valencianas
As Cortes Valencianas (en valenciano: Corts Valencianes ou Les Corts) son o órgano lexislativo principal da Generalitat Valenciana e, por tanto, do País Valenciano. Ten como sede o Pazo de Benicarló (ou Palau dels Borja), na cidade de Valencia, pero pódese reunir en calquera punto do territorio valenciano.
Organización, normativa e composición
Segundo o Estatuto de Autonomía do País Valenciano, as Cortes son a institución da Generalitat Valenciana que representa o pobo valenciano, a través dos seus parlamentarios, elixidos pola vía de sufraxio universal directo, libre e secreto.
A denominación de Les Corts (antes Corts Valencianes) orixínase na vontade da recuperación da denominación histórica, pero o sistema de representación, competencias e funcionamento non son semellantes ás das Cortes históricas, que representaban os tres brazos -eclesiástico, militar (nobreza) e real- (Véxase máis abaixo a historia das cortes).
O Estatuto de Autonomía fala fundamentalmente das Cortes ao capítulo II, título II, aínda que en tamén hai referencias a outros artigos. O Estatuto simplemente indica a composición das Cortes, as súas funcións, os principios básicos do sistema electoral, e fai un bosquexo xeral do Estatuto dos Deputados. Das leis que desenvolven o Estatuto, o "Regulamento das Cortes Valencianas" regula a organización e o funcionamento das Cortes. O primeiro Regulamento das Cortes aprobouse na etapa transitoria. Dende ese momento o regulamento da Cámara modificouse en varias ocasións, sendo a redacción actual aprobada o día 30 de xuño de 1996.
O Estatuto de Autonomía establece que as Cortes se compoñen dun número mínimo de 99 deputados, sinto a provincia a circunscrición electoral; os escanos distribúense en 35 deputados pola circunscrición de Alacant, 24 deputados pola de Castelló e 40 deputados pola de Valencia. Por outra banda, a Lei Electoral Valenciana establece que para poder obter un escano, os candidatos deben formar parte dunha lista que supere, en número de votos, o 5% dos total de emitidos en toda a comunidade autónoma. Isto deixou fóra da Cámara valenciana a algunhas representacións políticas que quedaron fregando este límite. Para as listas que superan o 5%, o sistema de que se utiliza é a regra D'Hondt.
centro|miniatura|
Historia
miniatura|[[Palau de Benicarló|Pazo de Benicarló, sede das Cortes.]] Trala conquista e durante o reinado de Xaime I, as necesidades económicas e militares da Coroa motivaron algunhas reunións do rei con representantes dos tres grupos estamentais: a nobreza, o clero e os grupos urbanos das vilas reais (controlado pola burguesía), por tal de obter prestacións militares ou económicas. As necesidades económicas motivaban estas reunións, e a principio do século XIV xa se pode falar dunha constitución estable e definitiva das Cortes do Reino de Valencia.
Carballedo, Carballedo, Carballedo
Deste lugar colle o nome o concello de Carballedo, a capital estivo en Castro e agora está na Barrela.
Linguas helénicas
As linguas helénicas son unha póla da familia de linguas indoeuropeas cuxo principal membro é o grego. Na maioría das clasificacións, o helénico está composto só polo grego, pero outros lingüistas empregan o termo helénico para facer referencia a un grupo de variedades achegadas ó grego e outras falas diferentes dabondo para seren consideradas linguas, así como outras linguas antigas veciñas ou os dialectos modernos do grego.
Carballedo, Carballedo, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a un lugar con moitos carballos, que é unha palabra anterior ao latín.
Cortes Valencianas
Historia
Con todo, dende o reinado de Xaime I, a máis importante destas reunións foi a do ano 1261 en Valencia, na cal o rei xurou e promulgou os Furs. Como mostra da importancia económica para a coroa das Cortes, o rei xurou os foros a cambio de 48.000 soldos, que lle fixeron a cidade de Valencia, os lugares e vilas da Horta de Valencia que pertencían a clérigos e nobres, e as vilas de Castelló de la Plana, Vilafamés, Ondula, Llíria, Corbera, Cullera e Gandia.
Freetown
Administrativamente Freetown é tamén capital da Área Occidiental e máis do Distrito Urbano da Área Occidental.
Historia
A zona foi orixinariamente un punto de intercambio do comercio de escravos. Os primeiros asentamentos na zona foron creados no ano 1787 cuns 400 escravos liberados polos británicos, na denominada campaña de Serra Leoa. Poucos anos despois os aentamentos foromn incendiados polo nativos.
En 1792 fundouse Freetown e foi acrecentada a súa poboación con ex-escravos provenientes de Nova Escocia, que sobreviviran ao saqueo francés do 1794, de aí o seu nome de "Cidade Libre", que é o que significa o inglés Freetown. Os habitantes rebeláronse en 1800, mais os británicos retomaron o control e encamiñaron as enerxías para o expansionismo que levou a posterior creación da Serra Leoa. Entre 1808 e 1874 a cidade tornouse na capital da África Occidental Británica. Expandiuse rapidamente mercé o asentamento de novas camadas de escravos libertados, aos que se uniron soldados africanos que combateran nos exércitos do Reino Unido durante as guerras napoleónicas. Ao longo da segunda guerra mundial os británicos mantiveron en Freetown unha base naval. Os crioulos descendentes dos antigos escravos liberados xogan un importante papel na cidade, aímda que constitúen hoxe unha minoría da poboación.
A cidade foi escenario de ásperos combates a fins dos anos 1990. No 1998 foi tomada polas tropas do ECOWAS ou Comunidade Económica dos Estados de África Occidental, que tentaron asediar o presidente Ahmad Tejan Kabbah, sendo posteriormente atacada, infrutuosamente, polos rebeldes da Fronte Revolucionaria Unida.
Clima
Como o resto da Serra Leoa, Freetown ten un clima tropical cunha soa estación chuviosa entre novembro e febreiro, que corresponde a clima de sabana; entanto os meses de maio a outubro, constitúen a estación seca. O comezo e o final da estación chuviosa está marcada por fortes tormentas.
Nos meses pluviosos, a cidade está so a influencia do Harmattan, un vento que sopra desde o Sáhara, e que favorece a cualificación destes meses como os máis frescos do ano.
As temperaturas oscilan entre 21 °C e 31 °C ao longo do ano, cunha media anual de 26,5 °C. As precipitacións anuais alcanzan os 5.000 mm, que converten a Freetown na cidade máis chuviosa da Terra. O grao de humidade ambiental media é de 85 %.
Economía
Para alén do porto marítimo, a cidade ten o Aeroporto Internacional de Lungi.
Lugares de interese cultural
Entre os principais edificios da cidade atopamos o Palacio de Xustiza, a Porta dos Escravos e a Escalinata dos Portugueses na igrexa de San Xoán (construída arredor do 1820), a catedral de San Xurxo de rito maronita (completada en 1828), a Mesquita de Foulah Town (edificada na década de 1930) e a catedral do Sagrado Corazón, de rito católico. No Museo de Serra Leoa está exposta a Pedra de Ruiter. O Museo do Ferrocarril, sito en Cline Town, ten exemplares de extraordinarias locomotoras.
A cidade é a sede da Universidade de Serra Leoa.
Cortes Valencianas
Historia
Nestas Cortes, o rei Xaime I instaurou aos seus sucesores a obrigación de celebrar Corte Xeral en Valencia a primeiros de cada reinado. Esta norma reiterouse noutras Cortes no 1271, celebradas tamén por Jaume I, e, máis tarde, polo seu fillo, Pere el Gran, que vai acoutar a convocatoria das cortes ao primeiro mes de cada reinado. Estas eran as únicas reunións preceptivas, pero o rei reunía as Cortes noutras ocasións, cando tiña necesidade.
No 1302, Jaume II estabeleceu a obrigatoriedade da súa celebración cada tres anos. Máis tarde, Pere el Cerimoniós, nas Cortes de Valencia de 1336, confirmou esta celebración trienal, precisando que se debía facer por Tots Sants (1 de novembro). É durante o século XIII e a principios do XIV cando se foron engadido o resto de vilas e lugares do Reino de Valencia, até as cortes de 1329, onde se conseguiu unha representatividade territorial completa, sendo xa as cortes de todo o reino.
A partir deste momento, non sempre se xuntaban nas cidades e vilas máis importantes, senón que se reunían nunhas ou outras segundo os temas tratados. Non obstante a representación era xeralmente grande. Por exemplo no ano 1510: Ademuz, Alacant, Alcoi, Alpont, Alzira, Biar, Bocairent, Borriana, Caudete, Castelló de la Plana, Castielfabib, Cullera, Llíria, Morella, Ontinyent, Orihuela, Penàguila, Peníscola, Valencia, La Vila Joiosa, Vila-real, Xàtiva, Xèrica e Xixona.
As Cortes de Valencia do ano 1418 crean a Generalitat, cunha duración dos cargos de tres anos. É a metades do século XV onde as institucións valencianas estaban plenamente consolidadas.
As Cortes xa non foron convocadas nin celebradas até a súa nova implantación polo Estatuto de Autonomía de 1982. Dende a entrada en vigor do Estatuto de Autonomía, as Cortes teñen un funcionamento moderno como cámara lexislativa representativa con sufraxio universal. A Cámara reuniuse varias veces fóra da cidade de Valencia, feito que se impulsou nas últimas lexislaturas.
Liga ACT 2014
miniatura|right|250px|[[Urdaibai Arraun|Urdaibai foi sancionado pola liga con 95 puntos menos.]] A tempada 2014 da Liga ACT foi a 12ª edición do campionato de traiñeiras do Cantábrico, creado en 2003 pola Asociación de Clubs de Traiñeiras (ACT). Esta tempada comezou o 29 de xuño en Barcelona e rematou o 21 de setembro en Portugalete.
A liga contou con 19 bandeiras, cada unha das cales repartindo 12 puntos para o gañador, 11 para o segundo, 10 para o terceiro, 9 para o cuarto, 8 para o quinto, 7 para o sexto, 6 para o sétimo, 5 para o oitavo, 4 para o noveno, 3 para o décimo, 2 para o décimo primeiro e 1 para o último.
Equipos
Na liga competiron 12 clubs de remo diferentes. 2 eran de Cantabria, 2 eran de Galiza e o resto de Euskal Herria.
Clasificación
1sup> Urdaibai foi penalizado con 95 puntos menos. 2 Foi expulsado pola técnica. 3 As dúas traíñas marcaron o mesmo tempo. 4 Astillero non foi ao play-off de acordo co regulamento da Liga ACT que di que sempre ten que haber un club cántabro na liga.
Carballedo, Carballedo, Carballedo
Patrimonio
A igrexa parroquial, situada neste lugar, data do século XVIII
Na igrexa hai unha imaxe de San Wintila e celébrase a festa o domingo seguinte ao de Pascua. Hai anos era unha romaría moi sonada na contorna.
Flora Shaw
Flora Louise Shaw, nada o 19 de decembro de 1852 e finada o 25 de xaneiro de 1929, foi unha xornalista e escritora británica. Atribúeselle o ter cuñado o nome "Nixeria".
Infancia
Flora Louisa Shaw naceu no número 2 de Dundas Terrace, Woolwich, foi a cuarta de catorce irmáns, filla dun pai inglés, Capitán (despois Major General) George Shaw, e unha nai francesa, Marie Adrienne Josephine (nada Desfontaines; 1826–1871), unha nativa de Mauricio. Tivo nove irmás, a primeira e a última morreron na infancia, e catro irmáns. O seu avó por parte de pai foi Sir Frederick Shaw, terceiro baronete (1799–1876), de Bushy Park, Dublín, membro do parlamento de 1830 a 1848 e considerado como o líder dos conservadores irlandeses. A súa avoa por parte de pai, Thomasine Emily, foi a sexta filla de Honorable George Jocelyn e neta de Robert, o primeiro conde de Roden.
Escritura para nenos
Entre 1878 e 1886 Shaw escribiu cinco novelas, catro para a infancia e unha para a mocidade. Nos seus libros, as mozas son animadas a ser resoltas e valentes, mais nun encadramento tradicional, actuando como apoio de pais "cabaleirosos" e futuros maridos máis que no seu propio beneficio. A ideoloxía de Shaw é tanto sexualmente conservadora como imperialista.
A súa primeira novela para nenos, Castle Blair, foi traducida a varios idiomas e continuou sendo moi popular en Gran Bretaña e nos Estados Unidos no século XX. Estaba baseada nas súas propias experiencias de infancia angloirlandesa. Charlotte Yonge recomendouna xunto cos traballos de "algúns dos autores máis respectados e máis encantadores na tardía Inglaterra Vitoriana " como "salvaxe ... atractiva e excitante ". O crítico John Ruskin considerou Castle Blair como "boa e fermosa, e auténtica'".
George E. Fox
George Edward Fox, nado o 17 de decembro de 1945, é un investigador estadounidense da Universidade de Houston (Texas).
Flora Shaw
Escritura para nenos
Shaw tamén escribiu unha historia de Australia para nenos, The story of Australia (Londres: Horace Marshall, 1897) como parte da serie Story of the Empire.
Xornalismo
Comezou a súa carreira no xornalismo en 1886, escribindo para Pall Mall Gazette e o Manchester Guardian. Foi enviada polo xornal Manchester Guardian como a única muller xornalista para cubrir a Conferencia contra a escravitude en Bruxelas. Converteuse en Colonial Editor para The Times, sendo a muller xornalista mellor pagada do seu tempo. Neste sentido o xornal enviouna como correspondente especial a África do Sur en 1892 e en 1901, e a Australia e Nova Zelandia en 1892, en parte para o estudo da cuestión do traballo dos kanakas nas plantacións de azucre de Queensland. Tamén fixo dúas viaxes a Canadá, en 1893 e 1898, a segunda delas incluíu unha viaxe ás minas de ouro de Klondike.
George E. Fox
Traxectoria
Fox recibiu a súa licenciatura en 1967 e alcanzou o doutoramento en 1974 en enxeñaría química, ambas as titulacións na Universidade de Siracusa (Nova York). Desde 1973 até 1977 foi investigador asociado de Carl Woese na Universidade de Illinois e, despois, profesor adxunto de Bioquímica e Ciencias Biofísicas na Universidade de Houston.
Flora Shaw
Xornalismo
A súa crenza nos beneficios do Imperio Británico inspiraron a súa escritura. Como correspondente para The Times, Shaw mandou "Cartas" de 1892–93 das súas viaxes a África do Sur e Australia, as últimas publicadas en forma de libro como Letters from South Africa (1893). Escribindo para os educados círculos de goberno, centrouse nas posibilidades de crecemento económico e consolidación política desas mesmas colonias autogobernadas dentro dun Imperio Británico máis unido, unha visión en gran parte miope da forza dos nacionalismos coloniais e das propias identidades locais. Estes longos artigos nun xornal diario importante revela un imaxinario metropolitano de espazo e tempo colonial dunha tardía época vitoriana. Shaw proxectou vastos espazos baleiros na espera dos enérxicos colonos ingleses e das iniciativas económicas. Observando as novas paisaxes desde un vagón dun tren, por exemplo, seleccionou imaxes que lle servirían como potentes metáforas do tempo e movemento na construción de identidades raciais. A súa designación como Colonial Editor para The Times permitiulle viaxar de parte a parte do Imperio Británico.
George E. Fox
Traxectoria
Na década de 1970, con Carl Woese, foi o primeiro científico en clasificar as arqueas como un dominio separado da vida dentro do sistema de tres dominios. Fox e Woese tamén introduciron a idea do proxenota como entidade primordial na evolución da vida. Con Woese, foi pioneiro no uso de análises comparativas na predición da estrutura secundaria do ARN. Usando análises comparativas, tamén recoñeceu as limitacións que as secuencias de ARN poderían subministrar a identificación echamente* relacionadas con especies estreitamente relacionadas.
Actualmente as súas investigacións céntranse en comprender a evolución temperá da vida. Fox sostén que un dos primeiros compoñentes da maquinaria xenética para é o ribosoma. A súa investigación está relacionada activamente na busca de indicios de vida (biosinaturas) en Marte.
Flora Shaw
Zebehr Pasha
Shaw primeiro aproveitou a oportunidade xornalística mentres visitaba os amigos da familia, os Younghusbands, en Xibraltar en 1886. Alí, durante catro meses, visitou a Zebehr Pasha, un exgobernador sudanés escravista, que fora encarcerado alí. As súas crónicas presuntamente lideraron a súa liberación.
Jameson Raid
Flora foi requirida para testificar diante da comisión de investigación da Cámara dos Comúns na Unión Surafricana durante a controversia política que rodeou a Jameson Raid no Transvaal o 29 de decembro de 1895. Flora Shaw tiña correspondencia frecuente cos implicados ou sospeitosos de implicación, incluíndo Cecil Rhodes, Leander Starr Jameson, Coronel Francis Rhodes, e o Secretario Colonial, Joseph Chamberlain. Foi exonerada de todos os cargos.
Nomeando Nixeria
Nun ensaio que primeiro apareceu en The Times de Londres o 8 de xaneiro 1897 por " Miss Shaw", suxeriu o nome "Nixeria" para o protectorado británico no río Níxer. No seu ensaio Shaw estaba tratando de acurtar o termo que debería usarse para a "aglomeración de Estados Mahometanos e pagáns " que funcionaban baixo o título oficial, " Royal Niger Company Territories". Pensou que o termo "Royal Niger Company Territories" era demasiado longo para ser usado como o nome dun Real Estate Property baixo a Trading Company nesa parte de África. Estaba na procura dun nome novo e acuñou "Nixeria" preferíndoo a termos como "Sudán Central " que era asociado coa área por algúns xeógrafos e viaxeiros. Pensou que o termo "Sudán" nese tempo estaba asociado co territorio na cunca do Nilo, o actual Sudán. Daquela presentou este argumento en The Times de 8 de xaneiro 1897 así: "O nome Nixeria aplicado a ningunha outra parte de África pode, sen ofensa para a veciñanza, ser aceptado como co-extensivo cos territorios sobre os que a Compañía Real de Níxer foi estendendo a influencia británica, e pode servir para diferencialos igualmente das colonias de Lagos e o Protectorado Níxer na costa e dos territorios franceses do Alto Níxer."
Lady Lugard
Shaw estivo próxima aos tres homes máis representativos do imperio en África: Cecil Rhodes, George Goldie e Frederick Lugard.
Casou, o 10 de xuño de 1902, co administrador colonial, Sir Frederick Lugard, ao que en 1928 lle fora outorgado o título de Baron Lugard. Flora Shaw acompañouno cando serviu como Gobernador de Hong Kong (1907–1912) e como Gobernador-Xeneral de Nixeria (1914–1919). Non tiveron fillos.
En 1905 Shaw escribiu a que quedaría como a historia definitiva do Sudán occidental e a colonización moderna da Rexión Norte de Nixeria, A Tropical Dependency: An Outline of the Ancient History of the Western Soudan, With an Account of the Modern Settlement of Northern Nigeria (Londres: Nisbet, 1905).
Mentres viviron en Hong Kong axudou o seu marido a establecer a Universidade de Hong Kong. Durante a Primeira Guerra Mundial, destacou na fundación do Comité de Refuxiados da Guerra, que tratou o problema dos refuxiados belgas, e fundou o Lady Lugard Hospitality Committee. Foi honrada no ano 1918 polo rei Xurxo V coa Orde do Imperio Británico.
Morreu de pneumonía o 25 de xaneiro de 1929, aos 76 anos, en Surrey.
Trofeo Cidade de Vigo 1977
A VII edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 16 e o 18 de agosto de 1977 en forma de torneo cuadrangular. O campión foi o Clube Atlético Mineiro.
Semifinais
Primeiro encontro
Segundo encontro
Marc Bolan
miniatura|dereita Marc Feld, coñecido polo pseudónimo Marc Bolan, nado o 30 setembro de 1947 e finado o 16 de setembro de 1977, foi un músico e cantante de rock británico.
Traxectoria
Xunto ao percusionista Steve Took fundou en 1967 a banda Tyrannosaurus Rex, despois chamada T. Rex. Baixo ese primeiro nome gravaron tres álbums:My people were fair and Had Sky in their hair but now they're content to wear stars on their brows (1968), Prophets, seers and sages, the angels of the ages (1968) e Unicorn (1969).
A comezos dos anos 70 a formación orixinal separouse e Bolan uniuse a Mickey Finn para formar T. Rex. Os seus éxitos máis lembrados son cancións con Children of the revolution, Ride White Swan, Hot Love e Get it on, todas elas números un no Reino Unido. A mediados dos anos setenta, a popularidade de Marc Bolan descendeu pese a que T. Rex continuou sancando discos á venda. Faleceu nun accidente de coche en Londres, cando tiña 29 anos. T. Rex desapareceu en 1978 sen publicar ningún disco máis.
Patricia Reyes Rivera
Patricia Isaura Reyes Rivera, nada o 22 de decembro de 1973, é unha avogada e política española de Cidadáns. Foi elixida deputada por Madrid nas lexislaturas XI e XII. Ocupou diversos cargos de responsabilidade política, entre os que destacan os de concelleira no concello de Boadilla del Monte. Foi secretaria cuarta da Mesa do Congreso dos Deputados.
Carreira política
Afiliouse a Cidadáns en 2014. É concelleira do partido en Boadilla del Monte (Madrid). Logrou o quinto posto nas primarias ao Congreso por Madrid. É especialista en loita contra a violencia de xénero, forma parte dos grupos de traballo de Cidadáns nesta materia. Defende a necesidade de dotar de máis medios aos Concellos para que loiten contra este problema e contar con profesionais da xustiza para reformar as leis.
Vida persoal
Ten unha filla. Reside en Boadilla del Monte desde 2005. Licenciada en Dereito e máster en urbanismo. Asesorou a empresas e preiteou fronte a empresas mercantís.
Pel de lobo
Pel de lobo é unha novela de Xosé Miranda, galardoada co Premio Merlín 2002.
Os protagonistas son Fulxencio Nóvoa e o seu fillo Xosé, que van á procura dun lobo enorme, unha besta que comeu varios nenos, na vila do Incio, e acaban por descubrir a maldición de dúas irmáns feitizadas polo seu pai, as que salvan, impedindo así máis mortes.
Trama
Xosé e o seu pai son contratados para matar unha manda de lobos no Incio e en especial, a un lobo xigantesco que xa comera a varias persoas. Alá coñeceron a Eduardo Vázquez-Queipo, o home que os mandara contratar. El tiña dúas fillas: Ana, e Aurora.
Saen á vila seguindo as pegadas dos lobos e ven unhas enormes, que seguen ata que se perden e non ven máis ca pegadas humanas de pés descalzos. Esa noite o cura da vila promételles que o domingo na misa pediralle á xente que se una nunha montería. Máis tarde Ana e o cura discuten, xa que Ana defende os lobos e culpa os homes de que lles teñan envexa porque son libres. Cando Xosé esperta ve un gran lobo branco mirándoo con ollos de tristeza.
Inician a procura de novo e aparéceselles o gran lobo, que os ataca sen eles poder defenderse, xa que as balas non o atravesaban. A noite do día seguinte poñen un cebo na aldea e todos os homes se encontraban escondidos cando de repente aparece o lobo branco que atacou a xente e prodúcese un incendio.
O día da montería reúnense todos para intentar cazalos, pero cos ruídos dos disparos o cabalo de Xosé comezou a correr ata que o tirou e el foi ameazado polos lobos e traizoado polo seu can, aínda que grazas a iso puido descubrir que os lobos eran Ana e Aurora, xa que anos atrás o pai inconscientemente lles lanzara unha maldición, pero queimaron a pel dos lobos e así foron liberadas.
Finalmente, Aurora e Xosé casan. Dise que Ana marchou a Madrid, aínda que Xosé non o cre, xa que di que viu o lobo negro meses despois de que ela marchase.
Xosé cóntalles a historia aos seus netos porque afirma seguir vendo a gran besta negra.
Estrutura
O personaxe principal é Xosé, un neno de caracterización plana, 17 anos e con dotes de tirador. Hai varios personaxes secundarios, algún deles e o pai de Xosé, chamado Fulxencio Nóvoa, un importante tirador de lobos, moi solicitado. Outros personaxes importantes son as irmás Ana e Aurora, as fillas de Eduardo Vázquez-Queipo, que finalmente resultan ser os grandes lobos asasinos. Na historia tamén aparecen outras persoas como Rosa dos Chantos, que é un hermafrodita que ás veces cre que é home e outras que é muller. Oreste é o que os foi buscar para comentarlles o seu problema. Hai outros personaxes dos que non di nome, pero que aparecen na historia como o cura do pobo.
O narrador da obra encóntrase dentro da historia, xa que é o protagonista e fala en primeira persoa.
Mel de Galicia
miniatura|Logo. miniatura|[[Abella en Bastavales.]] O Mel de Galicia é unha Indicación Xeográfica Protexida baixo a cal preténdese destacar a excelencia do mel producido en Galicia que, reunindo as características definidas no seu regulamento, cumpre os requisitos de produción, procesado e envasado.
Este mel prodúcese en colmeas de cadros móbiles, por decantación ou centrifugación. Preséntase en estado líquido, cristalizado ou cremoso, podendo conter ademais, no primeiro dos casos, froitos secos. Tamén pode presentar en panais ou seccións.
Dende 1997, a entón Consellería de Agricultura recoñece a denominación específica Mel de Galicia, rexistrada como indicación xeográfica protexida europea en 2007.
A denominación de orixe amparaba en 2008 a 405 apicultores (con 31.784 colmeas) e 37 envasadores, cunha produción total certificada de 620 toneladas (169 toneladas no ano 2000).
Descrición
O senlleiro clima xunto as diferentes tipoloxías do solo e da vexetación do país achegan diferentes sabores e características ás meles producidas en Galicia. Así, o Consello Regulador da IXP Mel de Galicia estableceu unha serie de parámetros que os produtores de mel baixo a marca Mel de Galicia deben cumprir.
Os distintos requirimentos esixidos son:
Zona xeográfica
A zona de produción, elaboración e envasado da IXP Mel de Galicia abrangue todo o territorio galego. A sede da Indicación Xeográfica Protexida atópase no Pazo de Quián, en Quián (Sergude, Boqueixón).
Tipos
miniatura|Castiñeiro centenario no [[Souto de Rozavales.]] miniatura|[[Queiroga (Calluna vulgaris).]] miniatura|Abella polinizando as flores dunha [[silveira.]] Malia ser o Mel de Galicia unha denominación única, atópanse no seu seo distintos sabores e texturas, conferidos segundo as flores que lle dean a súa orixe. A meirande parte do mel galego é de milflores, é dicir, na súa elaboración non predomina unha orixe concreta, procedendo de diversas flores. Porén, prodúcense en Galicia outtros tipos de mel monofloral.
Castiñeiro
O mel producido a partir do castiñeiro ten nos soutos do interior do país os seus principais produtores. A zona norte da provincia da Coruña e as comarcas fronteirizas coa provincia de Lugo son as máis axeitadas para a produción deste mel. Destacan nas provincias de Lugo e Ourense as comarcas da Fonsagrada, A Ulloa, Os Ancares, Quiroga (O Courel), o Macizo central ourensán (serra de Queixa, serra de San Mamede, serra do Fial das Corzas e os Montes do Invernadeiro) o Val do Sil, o Bolo, Valdeorras e a raia ourensá. Na provincia de Pontevedra destacan as comarcas do Deza e Terra de Montes. Este mel é escuro, de sabor intenso e fortes recendos á flor.
Queiroga
A queiroga é unha planta abondosa nos montes galegos cubertos por matogueiras. A queiroga é precisamente a planta deste tipo de vexetación que permite unha maior produción de mel monofloral. Elaborado nas zonas de montaña, o mel de queiroga caracterízase pola súa coloración escura con tons vermellos e o seu sabor duradeiro e lixeiramente amargo. Entre as zonas de maior produción deste tipo de mel destacan A Fonsagrada e O Courel (Lugo), a serra da Capelada e a Comarca do Eume, no leste da provincia da Coruña, e as comarcas orientais da provincia de Ourense.
Eucalipto
O eucalipto, como resultado das intensivas repoboacións practicadas, marca decisivamente a produción de mel da costa galega. O mel de eucalipto é de cor ámbar, sabor suave e recendos céreos. A zona de produción deste mel espállase ao longo das Rías Baixas, a comarca da Coruña, Ferrolterra e a Mariña de Lugo.
Silva
A abondosa aparición de matogueira mixta de plantas rosáceas, entre as que sobresaen pola súa presenza as silvas, permite a produción de meles monoflorais. O mel de silva adquire en Galicia cores escuras, sabores fortes e doces, e arrecendos frutais. As principais zonas de produción son o sur da provincia de Lugo (comarcas de Lemos e Sarria), o centro-sur da provincia de Ourense e ocasionalmente algúns lugares da provincia da Coruña.
Milflores
As abellas liban o néctar dun amplo abano de especies para produciren un mel de seu. Entre estas flores atópanse aquelas que teñen capacidade para a produción de meles monoflorais, ás que se lle suman outras moitas que melloran e arredondan o produto. Por iso mesmo, non todo o mel de milflores ten a mesma textura ou o mesmo padal. O mel das zonas costeiras procede da flor do eucalipto e doutras especies coma o salgueiro, ou plantas da familia das boraxináceas, das compostas (dente de león, leitaruga, cardos...), das crucíferas, das leguminosas e das rosáceas. Nas zonas do interior, ademais do castiñeiro, a silva e as queirogas, plantas leguminosas e campanuláceas e, en menor medida, labiadas e crucíferas, condicionan a produción dun mel netamente diferente ó da franxa costeira.
Consello regulador
O Consello Regulador da Indicación Xeográfica Protexida Mel de Galicia é o organismo encargado de controlar, amparar e certificar o Mel de Galicia, identificando esta certificación coa contraetiqueta correspondente, que é o aval de que esta mel cumpre con todos e cada un dos requisitos de calidade reflectidos no Regulamento. A zona de produción, elaboración e envasado dos meles amparados abarca todo o territorio galego.
Aldosterona
miniatura|dereita|Aldosterona. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: 11β,21-dihidroxi-3,20-dioxopregn-4-en-18-al. Número CAS: 52-39-1.]]
A aldosterona é unha hormona esteroide do grupo dos mineralocorticoides producida pola parte externa da (zona glomerulosa do córtex adrenal da glándula adrenal (ou suprarrenal), que actúa principalmente no túbulo distal e túbulo colector dos nefróns (túbulos funcionais dos riles), e o seu efecto é causar a conservación do sodio, a secreción do potasio, o incremento da retrención de auga, e o aumento da presión arterial. O efecto global da aldosterona é incrementar a reabsorción de ións e auga nos riles, o cal aumenta o volume sanguíneo e, por tanto, a presión arterial.
Os fármacos que interfiren coa secreción e ación da aldosterona utilízanse como antihipertensivos. Un exemplo é a espironolactona, que fai diminuír a presión sanguínea ao bloquear o receptor da aldosterona. A aldosterona forma parte do sistema renina-anxiotensina.
A súa actividade está reducida na enfermidade de Addison e incrementada na síndrome de Conn.
Foi illada por Simpson e Tait en 1953.
Síntese
Os corticosteroides sintetízanse a partir do colesterol no córtex adrenal. A maioría das reaccións esteroidoxénicas son catalizadas polos encimas da familia do citocromo P450. Están localizados nas mitocondrias e requiren adrenodoxina como cofactor (excepto a 21-hidroxilase e a 17α-hidroxilase).
A aldosterona e a corticosterona comparten a primeira parte da ruta biosintética. A última parte está mediada pola aldosterona sintase (para a aldosterona) ou pola 11β-hidroxilase (para a corticosterona). Estes encimas son case idénticos e comparten as funcións de hidroxilación na posición 11β e hidroxilación na posición 18. Pero a aldosterona sintase pode tamén levar a cabo a oxidación na posición 18. Ademais, a aldosterona sintase encóntrase só na zona glomerulosa no límite externo do córtex adrenal; a 11β-hidroxilase encóntrase na zona fasciculada e na reticular.
miniatura|dereita|450px|[[Esteroidoxénese, coa síntese da aldosterona na parte superior dereita.]]
Estimulación
A síntese de aldosterona é estimulada por varios factores:
A secreción de aldosterona ten un ritmo diúrno.
Funcións
A aldosterona é o principal mineralocorticoide endóxeno humano. A desoxicorticosterona é outro membro importante deste grupo de substancias. A aldosterona tende a promover a retención de Na+ e auga, e diminuír a concentración de K+ no plasma polos seguintes mecanismos:
A aldosterona é responsable da reabsorción de aproximadamente o 2% do sodio filtrado nos riles, o cal é case igual ao contido total de sodio do sangue humano cunha taxa de filtración glomerular (GFR) normal.
A aldosterona, moi posiblemente actuando sobre os receptores de mineralocorticoides, pode influenciar positivamente a neuroxénese na circunvolución dentada da rata.
Localización dos receptores
Os receptores das hormonas esteroides son intracelulares. O complexo do receptor de mineralocorticoides da aldosterona (MR) únese no ADN a un elemento de resposta á hormona específico, o que causa a transcrición de xenes específicos.
Algúns dos xenes transcritos son fundamentais para o transporte transepitelial de sodio, incluíndo as tres subunidades proteicas da canle de sodio epitelial (ENaC), as bombas de Na+/K+ e as proteínas regulatorias destes, quinases séricas e inducidas por glicocorticoides, e o factor indutor das canles, respectivamente.
O receptor de mineralcorticoides é estimulado pola aldosterona e o cortisol, pero hai un mecanismo que protexe ao corpo do exceso de estimulación do receptor de aldosterona polos glicocorticoides, que están presenten en moita maior concentración cós mineralocorticoides nun individuo san. O mecanismo consiste nun encima chamado 11 β-hidroxiesteroide deshidroxenase (11 β-HSD). Este encima está colocalizado cos receptores de esteroides adrenais intracelulares e converte o cortisol (un mineralcorticoide activo) en cortisona, un metabolito relativamente inactivo con pouca afinidade polo MR. A regalicia, que contén ácido glicirretínico, pode inhibir a 11 β-HSD e causar unha síndrome de exceso de mineralcorticoides.
Control da liberación de aldosterona polo córtex adrenal
miniatura|200px|Esquema do [[sistema renina-anxiotensina, no que se mostra o papel da aldosterona exercido entre as glándulas adrenais e os riles. ]]
Papel do sistema renina-anxiotensina
A anxiotensina está implicada na regulación da produción de aldosterona e é o mecanismo central desta regulación. A anxiotensina II actúa sinerxicamente co potasio, e a retroalimentación do potasio é virtualmente inoperativa cando a anxiotensina II non está presente. Unha pequena porción da regulación feita pola anxiotensina II ten que producirse indirectamente debido ao descenso do fluxo sanguíneo no fígado causado pola constrición dos capilares. Cando o fluxo sanguíneo diminúe tamén diminúe a destrución da aldosterona polos encimas do fígado.
Concentración plasmática de potasio
A cantidade de aldosterona secretada é función directa da cantidade de potasio sérico, probablemente detectado polos sensores da arteria carótide.
ACTH
A ACTH (péptido hipofisario) tamén ten algún efecto estimulante sobre a produción de aldosterona probablemente ao estimular a formación de desoxicorticosterona, un precursor da aldosterona. A aldosterona aumenta cando se perde sangue, no embarazo, e posiblemente por outras circunstancias tales como exercicio físico, shock por endotoxinas, e queimaduras.
Papel dos nervios simpáticos
A produción de aldosterona está tamén afectada polo control nervioso simpático, que depende da presión na arteria corótide, dor, postura, e probablemente das emocións como ansiedade, medo, e hostilidade (incluído o estrés cirúrxico). A ansiedade fai aumentar a aldosterona.
Papel dos barorreceptores
Os barorreceptores sensibles á presión atópanse nas paredes dos vasos sanguíneos de case todas as arterias grandes do tórax e pescozo, pero son especialmente abundantes nos seos das arterias carótides e no caxato da aorta. Estes receptores especializados son sensibles aos cambios na presión arterial media. Un incremento na presión orixina un incremento no envío de impulsos dos barorreceptores e unha resposta de retroalimentación negativa, que baixa a presión arterial sistémica. A liberación de aldosterona causa a retención de sodio e auga, o cal causa un aumento do volume sanguíneo, e un incremento da presión sanguínea, pero este aumento será detectado polos barorreceptores e empezará a resposta de retroalimentación negativa. Para manter a homeostase normal estes receptores tamén detectan a presión sanguínea baixa e o volume sanguíneo baixo, o que causa a liberación de aldosterona. Isto ten como resultado a retención de sodio nos riles, retención de auga e aumento do volume sanguíneo.
Papel do aparato xustaglomerular
Realízase a través do sistema renina-anxiotensina-aldosterona (RAAS)
Concentración plasmática de sodio
A cantidade de aldosterona é unha función inversa ao consumo de sodio detectado pola presión osmótica. A pendente da resposta da aldosterona ao potasio sérico é case independente do consumo de sodio. A aldosterona aumenta moito con consumos baixos de sodio, pero o grao de incremento de aldosterona plasmática cando aumento o potasio no soro non é moito menor cando o consumo de sodio é alto que cando é baixo. Así, o potasio está fortemente regulado en todos os graos de consumo de sodio pola aldosterona cando a subministración de potasio é o axeitado, como ocorre normalmente nas dietas primitivas.
Control por retroalimentación
A propia concentración de aldosterona exerce un control por retroalimentación, que é pouco potente comparado coa retroalimentación por electrólitos (ións disoltos) a curto prazo.
Enfermidades asociadas
No hiperaldosteronismo están incrementados anormalmente os niveis de aldosterona, e no hipoaldosteronismo están anormalmente baixos.
A cantidade de aldosterona en sangue pode medirse pola concentración de aldosterona plasmática (PAC), que se pode comparar coa actividade de renina plasmática (PRA) calculando a proporción aldosterona/renina.
Hiperaldosteronismo
O aldosteronismo primario (tamén chamado hiperaldosteronismo primario) está caracterizado pola sobreprodución de aldosterona polas glándulas adrenais, ou é o resultado da excesiva secreción de renina. Produce hipertensión arterial asociada con hipocalemia, xeralmente un indicio para o diagnóstico. O hiperaldosteronismo secundario débese á sobrerreactividade do sistema renina-anxiotensina.
A síndrome de Conn's é un hiperaldosteronismo primario causado por un adenoma que produce aldosterona.
Dependendo da causa e outros factores, o hiperaldosteronismo pode tratarse cirurxicamente ou medicándose con antagonistas da aldosterona.
Hipoaldosteronismo
Unha proba de estimulación da ACTH para a aldosterona pode ser de axuda para detrminar a causa do hipoaldosteronismo, na que unha baixa resposta de aldosterona indica hipoaldosteronismo primario nas glándulas adrenais, entanto que unha resposta grande indica hipoaldosteronismo secundario.
Gran Premio de Francia de 1978
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 2 de xullo de 1978. Foi a novena proba da tempada de Fórmula Un de, o 56º Gran Premio de Francia.
Notas
Derradeiro podio: James Hunt
Movemento (música)
En música e, sobre todo, na música clásica, un movemento é unha parte dunha composición ou forma musical máis ampla previsto para ser executado en sucesión con outros dela, aínda que propiamente posúa un inicio e un final. O exemplo clásico é o da sonata que, na súa forma clásica, adoita conter tres movementos.
Uso do termo
Como dentro dunha peza de música dunha lonxitude considerable adoitan existir distintas partes e estas posúen distintas velocidades, moitas veces úsase o termo movemento e a palabra italiana que o indica para referirse a cada unha destas partes. Por exemplo, pode dicirse que a sonata Quasi una fantasia de Beethoven, máis coñecida como Claro de Lúa, consta de tres movementos chamados adagio sostenuto, allegretto e presto agitato.
Regras acerca dos movementos
As diferentes formas musicais teñen distintas normas sobre o número de movementos requiridos. Con todo, hai moitas excepcións á regra. Por exemplo, a Sinfonía n.º 6 de Beethoven e a Sinfonía fantástica de Hector Berlioz teñen cinco movementos, cando o convencional nunha sinfonía dese período é ter só catro.
Tamén é posible enlazar dous ou máis movementos sen interrupción como, por exemplo, os movementos terceiro e cuarto da Sinfonía n.º 5 de Beethoven ou da Sinfonía n.º 2 de Sibelius. Incluso todos os movementos dunha peza poden soar consecutivamente sen interrupción algunha como, por exemplo, nas sinfonías n.º 11 e n.º 12 de Shostakovich.
Os concertos barrocos, pola súa banda, adoitaban ter tres movementos (allegro, adagio e allegro) aínda que, por exemplo o primeiro dos concertos de Brandenburgo ten catro.
Condutas na interpretación dos movementos
Nun concerto público, o convencional é aplaudir ao final da obra completa e non entre os movementos. Con todo, debe considerarse que durante o clasicismo foi lugar común aplaudir despois de cada movemento. De feito, ás veces o aplauso era tan intenso e fervoroso que os directores simplemente repetían o movemento.
Dinocariotas
Os membros non fotosintéticos do grupo crese que derivan de devanceiros fotosintéticos.
O outro grupo de dinoflaxelados alternativo aos Dinokaryota son os Syndiniales, que carecen de dinocarion.
Clasificación
Os dinoflaxelados poden clasificarse pola súa morfoloxía en dous grupos:
Con teca
As especies con teca poden dividirse en catro ordes, baseándonos na disposición das placas das súas armaduras:
Os Peridiniales son probablemente parafiléticos con respecto aos outros, e nas árbores de ARNr están mesturados coas especies que carecen de teca. As outras tres ordes son probablemente monofiléticas, e Dinophysiales e Prorocentrales están moi emparentados entre eles, e comparten a presenza dunha sutura saxital que divide a teca en dúas.
Porén, nas árbores de ARNr a posición de Prorocentrales é tamén controvertida.
Sen teca
Os grupos de dinoflaxelados sen teca son grupos artificiais, e a maioría polifiléticos. Moitos dos xéneros, como Gymnodinium e Amphidinium, son tamén polifiléticos. Porén, algúns poden ser grupos practicamente monofiléticos, como Suessiales, e outros non foron estudados filoxeneticamente.
Blastodiniales
Hai tamén un grupo de dinoflaxelados parasitos denominado Blastodiniales que non teñen dinocarions durante o seu estado trófico. Debido a isto, foron tratados como unha clase separada denominada Blastodiniphyceae, pero algúns deles ou todos puideron terse orixinado dentro das Dinophyceae.
Leslie Howard
miniatura|Placa en Cedeira. Leslie Howard, nado o 3 de abril de 1893 e finado no océano Atlántico o 1 de xuño de 1943, foi un actor de teatro e cine, director e produtor británico.