cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Constanza de Hauteville
Nacemento de Frederico II
Constanza, que estaba en Alemaña, cando quedou embarazada regresou a Italia. Cando estaba a punto de chegar a Sicilia, pariu na vila de Iesi, preto de Ancona ao futuro Frederico II de Suabia. O nacemento do fillo de Constanza foi importante para a sucesión do Reino de Sicilia, pero estivo rodeado de moitos dixomedíxomes e especulacións: Frederico foi considerado por algúns detractores como o Anticristo, xa que unha lenda medieval sustentaba que nacería dunha monxa vella, e Constanza de Sicilia no momento do parto tiña 40 anos e, antes da voda, dicíase que vivira nun convento. Tamén, debido á súa avanzada idade, moitos non crían na preñez da raíña. Por estas razóns construíuse un baldaquino no centro da praza baixo o que Constanza pariu publicamente co fin de disipar calquera dúbida sobre o nacemento do futuro emperador. Villani, na súa Crónica, escribiu:
Rexencia e morte
Constanza asumiu o papel de titora de Frederico II e rexente do Reino. Pouco antes da súa morte, un ano máis tarde, puxo o seu neno baixo a tutela do papa Inocencio III, un acto que, nese momento, foi politicamente conveniente pero que, máis adiante, non deixou de suscitar problemas de non fácil solución.
Constanza morreu en Palermo aos corenta e catro anos, o 27 de novembro de 1198, cando o seu fillo Frederico tiña case catro anos. Foi sepultada na catedral de Palermo, a rentes do sarcófago do seu pai Roxerio II.
Aeroporto de Orlando
O aeroporto internacional de Orlando é un gran aeroporto estadounidense situado a 10 quilómetros ao sueste de Orlando, Florida. É o segundo máis concorrido do estado de Florida, con preto de 42 millóns de pasaxeiros no ano 2016. Isto faino o 13º maior aeroporto dos Estados Unidos en termos de pasaxeiros.
O aeroporto serve como centro de conexións para Silver Airways, ademais de ser unha cidade focal para Frontier Airlines, JetBlue Airways e Southwest Airlines. Southwest Airlines é a aeroliña con máis presenza no aeroporto en termos de pasaxeiros transportados. O su código IATA MCO procede do antigo nome do su antigo nome, Base Aérea McCoy, unha instalación do Mando Aéreo Estratéxico (SAC) que foi pechada en 1975.
Seraphim Falls
Seraphim Falls é un filme estadounidense dirixido por David Von Ancken que foi estreado no 2007.
Sinopse
Anos despois de acabada a Guerra Civil Estadounidense, o coronel confederado Morsman Carver (Liam Neeson) contrata a varios homes para que lle axuden a capturar nas Montañas Rochosas a Gideon (Pierce Brosnan), un home do cal xurou vingarse.
Sepik do Leste
miniatura|Situación da provincia de Sepik Oriental en Papúa Nova Guinea. Sepik do Leste é unha das provincias de Papúa Nova Guinea de Papúa Nova Guinea, con capital na cidade de Wewak e unha superficie de 42.800 km2. O censo do ano 2000 indicaba unha poboación total na provincia de 343.180 habitantes.
Aitana
O nome Aitana pode referirse a:
En perigo crítico
A denominación "en perigo crítico" (abreviada CR, do inglés critically endangered) é a denominación utilizada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) para un dos estado de conservación dunha especie cando esta se considera que está ante un grave risco de extinción na natureza. É a categoría de maior risco asignada pola IUCN na súa lista vermella para unha especie en estado silvestre. No sistema de categorías da UICN é o nivel de risco inmediatamente superior a "en perigo" (EN) e anterior a "extinta en estado silvestre" (EW).
En 2014, había 2464 especies animais e 2104 de plantas con esta valoración, o que supón un aumento con respecto ao ano 1998, cando había 854 e 909 catalogadas, respectivamente.
Como na lista vermella da IUCN non se considera extinta unha especie ata que se fan exames específicos e extensos sobre a súa situación na natureza, as especies que posiblemente están xa extintas pero para as que non se realizaron estes estudos son colocadas polo momento como en perigo crítico. A IUCN ten unha lista de especies "posiblemente extintas" CR(PE) e "posiblemente extintas na natureza" CR(PEW), modeladas nas categorías usadas pola BirdLife International par categorizar estes taxons.
Lino Otero
Evangelino Otero Otero, coñecido como Lino Otero, nado nas Pontes de García Rodríguez, é un ex piloto de rallys galego.
Traxectoria
Competiu durante anos no Campionato de España de Rallys e no Campionato de Galicia de Rally. En 1983 quedou primeiro na División V do Campionato de España. Nos seguintes tres anos disputou cun Opel Corsa SR a Copa Corsa, tamén do nacional, rematando quinto, segundo e terceiro respectivamente. En 1985 quedou ademais cuarto na Copa de España de Rally, só por detrás de Carlos Alonso Lamberti, Marc Etchebers e José Mora.
En 1987 e 1988 correu cun Renault 5 GT Turbo a Copa Renault do Campionato de España, acabando en terceira e en cuarta posición. Ese último ano logrou ademais subir ao podio en segunda posición no 17º Rally da Coruña. En 1990 quedou oitavo na Copa de España,
Ángel Camino Copa
Ángel Camino Copa, nado en Laiosa (O Incio) o 24 de febreiro de 1944, é un político galego do PPdeG
Das Spinnennetz
Das Spinnennetz é un filme alemán de 1989 dirixido por Bernhard Wicki. Foi candidato da República Federal Alemá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ángel Camino Copa
Traxectoria
Emigrou a Barcelona ao cumprir a maioría de idade. Durante 19 anos traballou na SEAT. Retornou ao Incio e presentouse ás municipais de 1983 na candidatura de Alianza Popular. Nas eleccións municipais de 1987 presentouse á alcaldía do Incio encabezando a candidatura de AP e foi elixido alcalde co apoio do CDS. Volveu ser alcalde polo PPdeG con maioría absoluta nas sucesivas eleccións ata 2011, cando perdeu a maioría absoluta e a alcaldía en favor da socialista Laura Celeiro García. Foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
59ª edición dos Óscar
A 59.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 30 de marzo de 1987 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Chevy Chase, Goldie Hawn e Paul Hogan.
Premios
miniatura|150px|[[Oliver Stone, mellor director]] miniatura|150px|[[Marlee Matlin, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Michael Caine, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Dianne Wiest, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Woody Allen, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Fons Rademakers, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|150px|[[Herbie Hancock, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Giorgio Moroder, mellor canción]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Ortigueira
Ortigueira é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2017 tiña 5.966 habitantes (6.871 no 2010, 7.376 no 2006, 7.697 no 2005, 7.830 no 2004, 8.022 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» ou «».
Xeografía
A vía principal de comunicación é a estrada C-642, que provén de Ferrol e atravesa o concello polo norte, a partir da cal se organizan o resto das estradas. Tamén pasa o camiño de ferro de vía estreita (FEVE) de Ferrol a Xixón.
A temperatura media é de 12,9 °C, con mínima en febreiro e máxima en agosto; a amplitude térmica é escasa, non chegando aos 9 °C. A choiva é de arredor de 1.000 mm. O relevo produce un efecto de barreira á entrada dos ventos dominantes, o que aumenta a pluviosidade, mentres que na parte central do concello apenas se superan os 850 mm, ben que o número de días despexados sexa reducido.
Historia
O nome "Ortigaria" aparece na Idade Media, nunha relación de terras incluídas no condado de Montenegro, un dos once que constituían a diocese de Lugo, no reino de Galiza. No 929, o rei galaico Afonso IV puxo as terras de "Orticaria" baixo o mando dun dos seus sobriños, Gutiérrez (pai de San Rosendo).
Simeón Blanco-Cicerón García
Simeón Blanco-Cicerón García, nado en Santiago de Compostela, foi un médico, xornalista e escritor galego.
Ortigueira
Historia
A vila de Ortigueira constitúese como tal no século XIII, cando Afonso X lle concede o Foro de Benavente. Nel disponse a construción dun porto e concédeselle unha feira anual. O 15 de novembro de 1442, Ortigueira convértese en condado baixo Diogo Pérez de Sarmiento. En 1833 pasou a formar parte da provincia da Coruña e desde 1845 conta con xulgado comarcal.
Simeón Blanco-Cicerón García
Traxectoria
Fillo de Ricardo Blanco-Cicerón, en 1914 licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, e estableceuse en Madrid nos anos vinte.
Ortigueira
Historia
En 1988 cinco parroquias da beira occidental da ría (Cariño, Feás, Landoi, A Pedra e Sismundi) escindíronse para constituír o concello de Cariño.
Simeón Blanco-Cicerón García
Traxectoria
Publicou o poemario La noche clara (1922), con prólogo de José María Carretero Novillo, «El Caballero Audaz». Colaborou en El Pueblo Gallego. En 1925 foi premiado un relato seu no Certame literario de Murcia e en 1930 obtivo un premio no Certame Nacional de periodismo tradicionalista de Valencia. En 1941 publicou en Madrid o poemario La escondida senda.
Ortigueira
Toponimia
Ortigueira orixínase no latín urticariam, de urtica 'ortiga' + ariam, sufixo abundancial, 'lugar onde hai ortigas' ).
Patrimonio arquitectónico
O edificio do que foi convento de San Domingos de Ortigueira é orixinariamente do século XIV, se ben o edificio actual é do século XVIII. Nel está a igrexa, reconstruída en 1776 e, desde 1849, igrexa parroquial, e a sede e oficinas do concello. O Teatro da Beneficencia situado no mesmo edificio do ex-convento, conta con frescos realizados en 1892 por Vicente Martínez.
De entre os pazos destacan o de Brandariz, que pertenceu aos Ponce de León, o de Riomaior (Senra), Rasamonde (Espasante), O Souto (Mera) e Couzadoiro (Couzadoiro).
O antigo hospital de San Roque, reedificado en 1885 acolle hoxe a sede de diversas asociacións. O antigo Escolar, deseñado por Julio Galán e construído en 1909 acolle hoxe a Biblioteca Municipal Juan Fernández Latorre e o arquivo municipal, ambos os dous con instalacións recentemente renovadas, así como as oficinas comarcais do INSS.
Patrimonio cultural
Escola de Gaitas de Ortigueira
É unha das Asociacións Culturais máis importantes deste municipio. A Escola de Gaitas de Ortigueira é decana no seu labor de difundir e ensinar a música tradicional galega. Fundada en novembro de 1979 polo mestre de escola, Xabier Garrote Cobelo, xurdiu en resposta ás inquietudes dun grupo numeroso de persoas. A sinxela idea de ensinar a tocar a gaita a todos aqueles que o desexasen de forma gratuíta marcou o inicio na súa actividade. Está composta por 27 gaiteiros, 6 caixas e tamborís, 3 cuncheiras, 9 pandeireteiras, un bombeiro e un grupo de baile que xorde de entre as súas filas; a formación cobre de sobra as súas necesidades artístico-musicais.
Asociación Cultural Amigos da Arte de Ortigueira
Foi outra das asociacións do concello. Desde 1984 conta con escolas de pintura para nenos e adultos, gañando varios certames e premios importantes. Esta asociación convocou o 1º Certame de Artes Plásticas de Ortigueira no ano 1985 no que participaron artistas noveles e consagrados de toda Galiza. Na actualidade non ten actividade pública coñecida.
Asociación Terras do Ortegal
Asociación fundada en 2014 co obxectivo de promover traballos e difundir a historia e a cultura da comarca do Ortegal. Publica a revista Terras do Ortegal, revista de estudios locais, unha publicación de carácter anual e formato libro que sae no mes de xullo de cada ano. Os autores dos artigos son historiadores, xornalistas e investigadores, maioritariamente nacidos na zona ou que viven nela. A edición da revista é sufragada polos socios da entidade e coa venda dos exemplares nas librarías da bisbarra, pois non conta con subvencións oficias. Na actualidade están publicados 7 números, cuns 15 artigos de media e un número de páxinas crecentes des o 1ª número (de 2014), con 180, ata as 400 do número 7. Desde o segundo número, cada edición ten un carácter semimonográfico, pois conta cun informe específico; así, o nº 2 (2015) estivo dedicado ao concello de Cariño; o 3 (2016) á Idade Media no Ortegal; o 4 (2017) ao concello de Mañón; o 5 (2018) á educación no Ortegal,o 6 (2019) ao concello de Cedeira, e o 7 (2020) ao concello de Cerdido, totalizando máis de 100 artigos e 2.000 páxinas sobre a cultura e o patrimonio do Ortegal.
Museo Etnográfico de Meixido
É un museo privado, fundado en 1995 por Narciso Luaces Pardo (1929-2020) e a súa muller Herminia Covelo Veiga, matrimonio de labregos de Freires interesados na cultura popular da comarca do Ortegal. Está situado no lugar de Meixido, na parroquia ortigueiresa de San Paio dos Freires, na propia casa dos fundadores, que con pezas compradas, outras doadas e outras cedidas, foi acumulando progresivamente unha colección meritoria que acada case as 5.000 pezas, catalogadas e colocadas agrupadas de forma temática na exposición. En decembro de 2017 a SIR A Devesana promoveu unha homenaxe a Narciso Luaces, e ao ano seguinte, a asociación Terras do Ortegal publicou o libro "Homenaxe a Narciso Luaces Pardo", coa colaboración de destacados historiadores, etnógrafos e académicos da zona, talvez a último acto público no que estivo presente Narciso. Na actualidade o museo está pechado, existindo unha reclamación popular polo mantemento deste museo por parte das administracións públicas, incapaces nin siquera ata agora de publicar o Catálogo do Museo, que Narciso deixou elaborado hai varios anos.
Festas e celebracións
Festival do Mundo Celta de Ortigueira
The End of the Beginning
O tema "Fall from the Stars" foi usado pola canle irlandesa TV3 durante a cobertura da Copa do Mundo de Rugby 2007. O álbum sería remasterizado dixitalmente e reeditado no ano 2011.
Ortigueira
Festas e celebracións
Celébranse en honra a Santa Marta, cuxa festa é o 29 de xullo. Nestas festas acostuma haber interpretacións corais, actuacións das súas bandas e escolas municipais, organización procesións en coordinación coa parroquia local, entre as que destacan as da propia Santa Marta cada 29 de xullo, a de Santa María Magdalena uns días antes e a tradicional procesión da Virxe da Caridade do Cobre, Patroa de Cuba, que se trouxo desde A Habana no 1955 por emigrantes locais e que se converteu, localmente, na "Patroa dos Emigrantes".
Economía
Na montaña atópase unha economía agraria tradicional en retroceso acompañada de despoboamento. A poboación estase a concentrar na costa. No ano 1940 o concello chegou a contar con 22.152 habitantes pero desde entón a emigración e o crecemento vexetativo negativo fixeron reducir o censo.
En 1988 produciuse un descenso estatístico da poboación pola escisión citada anteriormente; debido a isto, a poboación pasou de 15.053 en 1986 a 9.925 en 1991.
Case o 40 % da poboación dedícase ao sector primario e algo menos aos servizos. Naquel destaca o aproveitamento do bosque (que ocupa máis do 62% do territorio), a pesca (fundamentalmente en Ladrido e Ortigueira), a agricultura de autoconsumo e a gandería (leite nas zonas baixas e carne nas altas). Pouco máis do 10% da poboación traballa na construción e algo máis na industria (lousa e materiais de construción; desapareceron as conserveiras).
Política e goberno
Nas eleccións municipais de 2007 o PPdG acadou de novo a maioría absoluta, con 8 concelleiros, manténdose coma alcalde Antonio Campo. O PSdeG acadou 3 concelleiros, o BNG 2 e o Partido Independente ningún. Porén, poucos meses despois, en outubro de 2007, Campo optou por abandonar a Alcaldía e adicarse por completo aos seus negocios persoais, que nunca deixara totalmente durante a súa traxectoria política. Rafael Girón pasou a ser o novo alcalde.
Nas eleccións municipais do 2011, o PP, liderado por Rafael Girón acadaría 7 concelleiros, o PSOE, con Juan Penabad Muras, conseguiu 6 concelleiros, o BNG quedaría sen representación por escasamente 11 votos, e o Partido Independente (formado por maioría de persoas do PSOE e do BNG) tamén quedaría sen representación.
Nos comicios municipais de 2015, o PSdeG-PSOE logrou a maioría absoluta con 7 concelleiros e o 50,29% dos votos, con Juan Penabad Muras á fronte. O PPdeG con Rafael Girón baixou a 5, e o BNG recuperou a súa representación con 1 edil. Pola súa parte, presentouse unha candidatura da FE de las JONS que logrou un resultado testimonial con só 25 votos (0,59%). Desta forma, o socialista Juan Penabad Muras converteuse no primeiro alcalde de esquerda do municipio en toda a democracia.
Lugares de Ortigueira
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ortigueira vexa: Lugares de Ortigueira.
Niño
miniatura|Niño con forma de cesto.
miniatura|Femia de cisne aniñando na [[illa das Esculturas (Pontevedra).]]
Un niño é un lugar de refuxio utilizado por animais para procrear e criar á súa descendencia. Os ovíparos (aves, réptiles, insectos, peixes) depositan os seus ovos e incúbanos, mentres que os mamíferos paren neles, pero todos crían posteriormente a súa prole nos niños.
Adoitan ser xeralmente de material orgánico, ramas, herba e follas, e poden estar pendurados sobre as pólas ou no oco dunha árbore, nunha fenda ou entrante de rocha, sobre o chan ou entre matogueira. Na actualidade tamén se colocan caixas de madeira para favorecer a creación de niños das distintas especies. En xeral, cada especie ten uns estilos propios de niños, tanto en situación, forma e materiais, aínda que existen especies que comparten os mesmos niños e mesmo algunhas especies rouban os niños doutras.
Praia de Basoñas
A praia de Basoñas é unha praia galega situada na parroquia de San Pedro de Muro, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 2.100 metros e unha anchura de 34 metros. Trátase dunha praia de ámbito virxe, con forma de enseada e ondada moderada. Conta cunha zona húmida formada polas lagoas de Xuño e Muro, onde aniñan gran cantidade de aves
Tres Reinos
Os Tres Reinos (chinés tradicional, 三國 Sānguó) é un período na historia da China comprendido entre os anos 220 e 280 d.C. no que a China estivo dividida en tres estados (Wei, Han, Wu), tralo desmembramento do territorio chinés, despos da caída da Dinastía Han. O termo "Tres Reinos" é unha especie de nome inapropiado, xa que cada estado finalmente foi encabezado non por un rei, senón por un emperador que reclamaba soberanía sobre toda China. Con todo, o termo "Tres reinos" converteuse en estándar entre os sinólogos de fala inglesa. Para distinguir os tres estados doutros estados históricos chineses cos mesmos nomes, os historiadores agregaron un carácter relevante ao nome orixinal do estado: o estado que se chamou a si mesmo Wei (魏) tamén se coñece como Cao Wei (曹魏), [3] [ 4] o estado que se chamou a si mesmo Han (漢) tamén se coñece como  Shu Han (蜀漢) ou simplemente Shu (蜀), e o estado que se chamou a si mesmo  Wu (吳) tamén se coñece como Wu Oriental (東吳; Dōng Wú) ou Sun Wu (孫吳).
Amigdalectomía
A amigdalectomía, tamén denominada tonsilectomía, é a exéresis ou extirpación cirúrxica das amígdalas palatinas (a súa inflamación coñécese tradicionalmente por anxinas), localizadas no padal, na parte posterior da gorxa. É unha intervención levada a termo por un otorrinolaringólogo. Realízase baixo anestesia e dura uns 30 minutos. É unha operación que se realiza tanto en nenos coma en adultos. A amigdalectomía é unha intervención cirúrxica que ten máis de 3.000 anos de antigüidade na que, tradicionalmente, producíase a extracción de ámbalas dúas amígdalas, unha a cada lado da farinxe, localizadas na chamada fosa tonsilar ou fosa amigdalina.
Esta intervención adóitase levar a cabo en doentes que padecen amigdalites de repetición (da orde de máis de 4 nun ano, máis de 3 por ano durante 2 anos, ou máis de dous ao ano durante tres anos). Outras razóns pola que se indica a extracción das amígdalas son a apnea obstrutiva do sono (doenza que produce ronquido intenso até o punto de impedir respirar correctamente durante o sono), obstrución nasal da vía aérea, afectación diftérica ou abscesos periamigdalinos. En nenos é típico realizar conxuntamente a amigdalectomía xunto coa exéresis das adenoides (adenoidectomía).
Galería de imaxes
<Gallery> Image:Tonsillitis.jpg|Gorxa con amigdalite. Image:Tonsillectomy tonsils.JPEG|Dúas amígdalas extirpadas. Image:Tonsilectomia.JPG|Gorxa un día após amigdalectomía.. Image:Uvula without tonsils.jpg|Gorxa varios días após amigdalectomía.
Tres Reinos
O período dos Tres Reinos é un dos máis sanguentos da historia chinesa. Un censo nacional realizado no ano 280 d.C., tras a reunificación dos Tres Reinos baixo a dinastía Jin mostra un total de 2.459.840 fogares e 16.163.863 individuos, que só era unha fracción dos 10.677.960 fogares e 56.486.856 individuos censados durante a era Han. Aínda que o censo pode non ser particularmente preciso debido a unha multitude de factores da época, os emperadores Jin no ano 280 d. C. fixeron un intento de dar conta de todas as persoas onde puideron.
Kritik der reinen Vernunft
miniatura|dereita|280px|Portada da primeira edición de 1781 Kritik der reinen Vernunft (en galego, Crítica da razón pura) é a principal obra escrita polo filósofo alemán Immanuel Kant. Foi publicada en 1781 en alemán e foi reeditada (con algunha revisión) en 1787.
Obxectivo da obra
Segundo o mesmo Kant, o propósito desta obra era que a filosofía experimentase a súa propia revolución copernicana. Cuestionar a razón como facultade de coñecer e tomar conciencia das limitacións da propia filosofía, en tanto que a metafísica quere acceder á condición de ciencia, é o propósito que Kant abordou na Crítica da razón pura. Ata entón, en efecto, a metafísica oscilaba entre o empirismo (que non concibía ningún coñecemento fóra da experiencia) e o racionalismo (que propoñía o seu obxecto no absoluto). Kant intentaba eludir esta alternativa, demostrando que se, segundo David Hume, todo coñecemento supón a dimensión experimental do obxecto, esta implica tamén unha dispoñibilidade innata no suxeito.
Estrutura da obra
Teoría transcendental dos elementos
Teoría transcendental da metodoloxía
A intuición: o espazo e o tempo
A Crítica da razón pura comeza cunha teoría da sensibilidade intuitiva chamada Estética transcendental. ¿En que condición accede o ser humano ós datos empíricos? Obsérvase neste caso que o dobre sentido, externo (o espazo) e interno (o tempo) non supón unha representación discursiva ou a posteriori; en cambio, fai posible todas as nosas representacións espaciais ou temporais, empíricas ou abstractas. Disto dedúcese que "todas as cousas que intuímos no espazo ou no tempo (...) non son máis que fenómenos, é dicir, puras representacións". Posto que as formas a priori da sensibilidade, que son o espazo e o tempo, están na orixe das nosas percepcións como as nosas concepcións, estas representacións, para ser sensibles, implican unha idealidade que lles dá unha pureza, é dicir, a súa cualidade transcendental. Non son nin propiedades das cousas das que teriamos unha percepción previamente confusa (que o coñecemento dilucida a posteriori), nin conceptos formados por abstracción: son intuicións puras que, polo contrario, fundamentan á vez construcións de conceptos (por exemplo matemáticos) e a súa verificación ou aplicación en física. En resumo, hai un coñecemento (formal ou sine qua non) que precede a toda impresión empírica como todo coñecemento obxectivo. Por isto, o fenómeno non é nin a percepción inmediata dun obxecto, nin a súa concepción a posteriori. En consecuencia, no proceso cognoscitivo son os obxectos os que se determinan no suxeito e non ó contrario, posto que o sentimento do tempo e do espazo, á vez receptivo (empírico) e susceptivo (transcendental), como facultade en principio estética, precede a toda verificación, empírica ou científica.
As categorías
Destas formas a priori ou orixinarias e subxectivas, pódese proceder á dobre dedución transcendental das formas a priori do entendemento, chamadas categorías. Este é o cometido da analítica dos conceptos, que se pregunta acerca da posibilidade dos xuízos. A facultade de xulgar (o entendemento) subsume o diverso representado na intuición grazas ós conceptos puros ou a priori, é dicir, funcións que permiten sintetizar os datos sensibles ou unificalos en obxectos susceptibles de ser coñecidos. A partir da súa conceptualización, Kant enumera unha serie de categorías onde os xuízos son clasificados segundo a cantidade (xuízos universais, particulares ou singulares), a cualidade (xuízos afirmativos, negativos ou infinitos), a relación (xuízos categóricos, hipotéticos ou disxuntivos) e a modalidade (xuízos problemáticos, asertóricos ou apodícticos); estas formas lóxicas dependen respectivamente das seguintes categorías: unidade, pluralidade, totalidade (relativas á cantidade); realidade, negación, limitación (relativas á cualidade); substancia-accidente, causa-efecto, reciprocidade (relativas á relación); é posibilidade, existencia e necesidade (relativas á modalidade).
Por outro lado, toda experiencia supón "a unidade sintética do diverso na apercepción", ou sexa, unha orde que as categorías garanten: ese é o obxecto da segunda dedución transcendental. Agora ben, esta unidade non é outra que o suxeito do cogito. Este non se considera unilateralmente: se o suxeito cartesiano é reflexivo, o kantiano é igualmente transitivo. Nin intuición, nin concepto, a unidade do "eu" é, ademais, a posibilidade ou o poder orixinario da consciencia de opoñerse a un obxectivo calquera antes de experimentar os obxectos tal e como son. Esta predisposición a anticipalos é chamada apercepción transcendental. Ademais das intuicións, o suxeito coñecedor dispón, pois, dos conceptos como ferramentas de unión entre aquelas e as categorías: por tanto, coñecer non é máis que aplicar o concepto (a priori baleiro) na materia da intuición (a priori cega).
O entendemento e os conceptos
Tras ter delimitado o campo pasivo da receptividade, queda pois pescudar os recursos activos dos que dispón o entendemento. Ou o que é o mesmo, analizar cales son as condicións que todo coñecemento obxectivo require. Esta cuestión implica estudar as regras ás que o entendemento debe someterse para usar conceptos acertadamente. Porén, a facultade de xulgar é esa instancia de xurisdición, é dicir, de subsunción dos datos (empíricos) ós conceptos xerais (entendemento), como trata de demostrar a Analítica dos principios. Por unha parte, os datos sensibles, e por outra, o concepto puro do entendemento: pasarase dun termo ó outro desta polarización do campo delimitado pola estética transcendental, grazas ó termo medio que é o esquema transcendental : "Esta representación intermediaria ten que ser pura (sen ningún elemento empírico), e porén é necesario que sexa, por un lado, intelectual e, polo outro, sensible" escribía Kant. O esquematismo é a transposición sensible (pero non empírica) dos conceptos (non determinados) que orixinariamente se efectúa na imaxinación. Así, o concepto de "can", antes de ser a experiencia actual do susodito animal ou a enumeración dos seus caracteres propios, significa primeiramente "una regra segundo a cal a miña imaxinación pode experimentar, en xeral, a figura dun cuadrúpede"; en resumo, é unha imaxe (un esquema) ó que o concepto se refire inmediatamente: esta non é nin reducible ó contido concreto dunha intuición, nin á pura e sinxela reprodución mental dun objeto calquera. Esta (pre) visión, anterior a toda experiencia, ten por orixe, segundo Kant, o tempo, como "imaxe pura (...) de tódolos sentidos en xeral".
Segue así un sistema de principios que establece que as condicións da experiencia son igualmente as condicións a priori dos obxectos (físicos) da experiencia; articúlase como segue:
Para aumentar a modalidade, obsérvase que estes postulados non interveñen máis que indirectamente na constitución dun obxecto de coñecemento: relacionan os obxectos dados ás nosas facultades. Estes principios que fundamentan a experiencia dun obxecto, conclúe Kant, son as leis universais da natureza. Acoutan o campo da experiencia posible, fóra do cal ningún coñecemento obxectivo é posible, xa que excede o noso poder cognoscitivo. O entendemento non se ocupa, pois, máis que dos fenómenos, sexan as cousas tal como nos parecen e non tal como son. Fóra da esfera fenomenal as cousas residen en si, inaccesibles de feito á experiencia. Por este motivo os poderes da propia razón están limitados, porque "o noso coñecemento provén de dúas fontes fundamentais (...): a receptividade das impresións e a espontaneidade dos conceptos".
As ilusións da razón
A dialéctica transcendental extrae así as consecuencias que se pretendían investigar. A razón, constata Kant, aínda que condicionada, non pode evitar razoar ou especular sobre unha última condición que daría razón, por así dicilo, da súa condición, proxectándose espontaneamente no mundo das ideas suprasensibles. Este paso ó límite, que excede o campo definido pola estética, así coma os poderes do entendemento, é unha ilusión natural propia da razón mesma. De aí o título de ilusións transcendentais que Kant lle dá ás ideas, por oposición ós conceptos. Sobreestimadas no seu valor e no papel que se pretende que desempeñen, así lle aparecen as ideas da alma (froito en psicoloxía de paraloxismos), do mundo (fruto en cosmoloxía de antinomías) e de Deus (froito en teoloxía do ideal da razón); en canto a isto, as ideas non teñen máis que unha "aparencia dialéctica", porque supoñen un obxecto sen predicado, unha totalidade sen partes e unha causa sen efecto. Ou, dito doutro modo, datos dos que non se pode ter ningunha experiencia concreta. Agora ben, estas ideas transcendentes saen en realidade, e respectivamente, da inmanencia dunha tripla "unidade absoluta": as do "suxeito pensante", da "serie de condicións do fenómeno" e da "condición de tódolos obxectos do pensamento en xeral". Pódese, certamente, probar a existencia de Deus, argumentando probas ontoloxicamente (ideas), cosmoloxicamente (ser supremo) ou físico-teoloxicamente (fin de fins) determinadas; pero supón descender da orde "nounomenal" (a das cousas en si) á orde fenomenal (a dos obxectos posibles). En proba do cal, toda obxección equivalería a unha demostración, e viceversa. A metafísica non pode pois dar lugar a un saber obxectivo máis que limitándose ó uso prescrito polos obxectos posibles da experiencia. Non obstante, conclúe Kant, estas conxecturas non son, non obstante, máis que a expresión dun nobre ideal.
A abrogación do saber
Por último, resta previr acerca dos usos abusivos da razón determinando as "condicións formais dun sistema completo da razón pura" nunha teoría transcendental da metodoloxía. Isto implica unha disciplina e un canon. Respectivamente, o ser humano debe absterse de imitar, en filosofía, o método matemático que desemboca no dogmatismo, que induce á polémica e ó escepticismo metódico tamén cuestionados. Que se proceda por hipóteses ou que se administren probas, a crítica pide que se lles remita sempre ó campo da razón, a unha moral que supón tres postulados: a liberdade da vontade, a inmortalidade da alma e a existencia de Deus. É así como, escribe Kant, "todo interese da miña razón (especulativa como práctica) está contida nestas tres preguntas: ¿que podo saber? ¿que debo facer? ¿que me está permitido esperar?" Estas preguntas, ás que a Crítica da razón pura non responde máis que a través de hipóteses decisivas, abren desde este intre o campo a unha investigación respecto á credibilidade da razón: "Tiven que abrogar o saber para facerlle un sitio á fe" conclúe Kant, antes de comezar a Crítica da razón práctica (1788), que anuncia esta profesión de fe.
Este é o resultado da ampla investigación crítica emprendida por Kant con respecto á metafísica, co dobre título de "disposición natural" e de "ciencia". No fondo, tratábase nada menos que de descubrir, "baixo a mirada crítica dunha razón máis elevada que ela, o punto de error da propia razón". A razón, en efecto, ten paixóns que a dogmática ignora. É así como Kant elaborou como crítica unha metafísica da metafísica, segundo a cal a razón non podería dar razón de si mesma, máis que coa condición de permanecer en todo momento susceptible de fixar as súas condicións, os seus sus obxectos e os seus límites intrínsecos.
Mesosfera (homónimos)
Co termo de mesosfera podemos referirnos a:
Regocheo, Loureda, Arteixo
Regocheo é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 1 era muller.
Orgullo e prexuízo
Pride and Prejudice (ou Orgullo e prexuízo) pode referirse a:
Illa Mangareva
Mangareva é a illa principal do arquipélago das Gambier, na Polinesia francesa. Situado a 1.400 km ao sueste de Tahití. O nome Mangareva significa «montaña flotante». Foi descuberta en 1797, polo inglés James Wilson, que a chamou Peard.
Xeografía
Mangareva é a illa máis grande das Gambier, cunha superficie total de 14 km², un 56% do total do arquipélago. Tamén ten o punto máis alto do grupo: o Monte Duff de 441 m, que leva o nome do barco de Wilson, e á beira está o Monte Mokoto de 423 m. A illa está rodeada por unha barreira de escollos de 64 km de circunferencia. Á beira da lagoa e ao pé do Monte Duff está a vila principal, Rikitea. A vexetación é abundante en flores, arbustos e froitos.
A poboación total, no censo do 2002, era de 1.097 habitantes. A principal actividade económica é o cultivo de perlas, coa apreciada perla negra. O dialecto polinesio que se fala está emparentado cos dialectos das illas Austrais e das illas Cook meridionais.
O aeroporto atópase no illote Totegegie, a 45 minutos en barca.
Historia
Mangareva ten numerosos vestixios arqueolóxicos dos séculos XII ao XV. Preto de Rikitea atópanse a residencia real (Marau Tagaroa), a dos xefes relixiosos (Te Hau o te Vehi), a casa comunal (Are Apere), o templo principal ou marae (Te Kehika), e ata cinco maraes máis.
Contrariamente ás outras illas, onde os polinesios introduciron porcos, cans e galiñas, en Mangareva a poboación seguía un réxime vexetariano e de peixe, a poboación obtiña os recursos carentes na illa comerciando cos habitantes de Illas Pitcairn e as Illas Marquesas. Con todo Mangareva é unha illa cun ecosistema moi susceptible e a actividade humana provocou a súa rápida deforestación, ao non ter árbores a poboación non puido construír canoas e quedou illada, ao perder todos os recursos que obtiña das illas veciñas a calidade de vida caeu repentinamente e parece que ata houbo unha guerra civil e actos de canibalismo. Isto provocou indirectamente a desaparición da poboación en Pitcairn e Henderson.
En 1834 foi o lugar escollido pola Congregación do Sacro Corazón como base para establecer a primeira misión católica na Polinesia. Os pais Laval e Caret deixaron un patrimonio arquitectónico monumental:
Galería
Ficheiro: Mangareva_Vue_aérienne.JPG | Vista aérea de Mangareva. Ó fondo a lagoa Ficheiro: Plage.Mangareva.JPG | Praia dos amantes en Mangareva Ficheiro: Palmiers_Mangareva.JPG | Palmeiras de Mangareva. De fondo, a lagoa e o aeroporto no Motu Totegegie Ficheiro: Vue.Mangareva.JPG | Vista de Rikitea. Granxa de perlas e campanario da catedral de Saint-Michel Ficheiro: Eglise.Mangareva.JPG | Pequena Capela en Mangareva Ficheiro: Vue Mangareva2.jpg | Vista de Mangareva desde o Monte Mokoto Ficheiro: Bunker Mangareva 2006.jpg | Bunker usado nos anos 60 durante as probas nucleares francesas destruído en abril de 2008 Ficheiro: Mangareva bunker public 2007.jpg | "Casamata" agora destruído, que serviu para albergar á poboación das Gambier nos ensaios nucleares </Gallery>
Domingo Antonio Fernández Pérez
Domingo Antonio Fernández Pérez, finado en Pontedeume o 7 de xullo de 1947, foi un sacerdote galego.
Traxectoria
Cura párroco de Santa Mariña de Taboada (Monfero) dende 1940. Pertencía a Falange. Logo doutros intentos frustrados, foi axustizado pola guerrilla na Veiga (Pontedeume) o 7 de xullo de 1947. Tiña 39 anos. Xunto ao cadáver atopáronse varios exemplares de Mundo Obrero e un escrito co texto: "Pagó este como pagó el fascista José Otero Castro, asesino de Rodrigo Álvarez. Ejército Guerrillero."
Boris Podolsky
Boris Podolsky, nado como Boris Iakovlevich Podolskii (en Борис Яковлевич Подольский) en 1896 en Taganrog e finado en 1966 nos Estados Unidos de América, foi un físico ruso-americano que traballou con Albert Einstein e Nathan Rosen, e con eles concibiu o Paradoxo Einstein-Podolsky-Rosen que estimulou o debate sobre a interpretación da mecánica cuántica.
Pasión prohibida
Pasión prohibida é un flme galego de 1980 dirixido por Amando de Ossorio.
Argumento
Teresa (Susana Estrada), unha estrela de variedades, abandona o local no que traballa para volver á súa localidade natal en Galicia e asistir ao funeral de seu pai. Alí está seu irmán Miguel (Emilio Álvarez), quen agora herda o negocio familiar e por quen Teresa comeza a sentir unha forte atracción. A pesar de que Miguel ten moza e plans para casaren, non se pode resistir ao xogo de sedución de súa irmá. Por outra banda, Leonor (Lynn Endersson), a dona do local onde traballaba Teresa, non soporta a ausencia da súa bailarina estrela e antiga amante, e intenta por todos os xeitos recuperala.
Produción
Foi a penúltima película de Amando de Ossorio e a única incursión deste no chamado "cine S". A rodaxe realizouse en Camariñas e inclúe escenas da tradicional procesión marítima da Virxe do Carme.
Ada Negri
miniatura|Ada Negri. Ada Negri, nada en Lodi o 3 de febreiro de 1870 e finada en Milán o 11 de xaneiro de 1945, foi unha poetisa italiana.
Traxectoria
Nada nunha familia humilde, filla dun artesán, Giuseppe Negri, e unha costureira, Vittoria Cornalba, quedou orfa pola morte do seu pai cando só tiña un ano de idade. Grazas ao esforzo da nai puido asistir en 1883 á Scuola Normale Feminile de Lodi obtendo o diploma de profesora elemental. Exerceu como mestra a partir de 1888 na Scuola Elementare di Motta Visconti (Milán), alternando a docencia coa actividade de xornalista e poetisa.
O matrimonio durou poucos anos e Ada tras a separación en 1913 marcharía a Zürich, volvendo a Italia no inicio da primeira guerra mundial. En 1914 publica Esilio, obra con evidente referencia autobiográfica, en 1917 a escolma de novelas Le Solitario na que conta a súa visión do mundo como unha simple nena de aldea e no ano seguinte Orazioni, onde recolle odas á patria: os anos da guerra transformaran a paixón civil en patriótica.
En 1931 recibe o Premio Mussolini pola carreira. O premio consagrou Ada Negri como intelectual do réxime, tanto que en 1940 é nomeada primeira muller membro da Academia Italiana. Morreu en 1945.
Comarca de Ortegal
A comarca de Ortegal é unha comarca galega situada no norte da provincia da Coruña. Abrangue os concellos de Cariño, Cerdido, Mañón e Ortigueira. A comarca non conta con capital oficial, se ben é Ortigueira onde se sitúan determinadas estruturas administrativas (Xulgado de Instrución, Delegación de Facenda, Oficina do INSS, Notaría, Rexistro da Propiedade...), que sumado á súa posición xeográfica central e a de ser o concello máis poboado e máis extenso, lle confiren esa condición oficiosa de capital.
Limita ao norte co océano Atlántico, ao sur co concello das Pontes de García Rodríguez (comarca do Eume), ao leste coa comarca da Mariña Occidental -xa na provincia de Lugo- e ao oeste coa comarca de Ferrol, onde se integra o concello de Cedeira, tradicionalmente integrado na comarca do Ortegal por razóns históricas e xeográficas, condición que abandonou nos anos 90 ao producirse a división comarcal de Galicia, por consideralo mellor para os seus intereses.
Renilla reniformis
Renilla reniformis é unha especie de cnidario da clase dos antozoos, subclase dos octocoraliarios e orde dos pennatuláceos, que é o tipo da familia dos renílidos, e do seu único xénero, Renilla.
Encóntrase nas augas continentais do Novo Mundo.
Descrición
A especie foi descrita en 1766 polo médico, zoólogo e botánico alemán Peter Simon Pallas, baixo o nome de Pennatula reniformis, na páxina 374 da súa obra Elenchus zoophytorum sistens generum adumbrationes generaliores et specierum cognitarum succintas descriptiones, cum selectis auctorum synonymis.
Sinónimos
Ademais de polo nome válido na actualidade (2020), e especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Renilla reniformis é un octocoraliario colonial, que produce estruturas en forma de cogomelo, cun sombreiro en forma de corazón, que varía na súa cor de rosa a púrpura, no que se agrupan pólipos de diferentes formas e funcións. Un só pólipo xigante, de até 5 cm de longo, forma o pedúnculo ou raque de ancoraxe ao substrato. A superficie superior do sombreiro está inzada de pequenos pólipos con tentáculos, que teñen a función de capturar as partículas orgánicas suspendidas na auga, xunto aos cales hai outros pólipos sen tentáculos, cuxa función é exclusivamente a de bombear auga cara a dentro do sombreiro; unha terceira clase de pólipos sen tentáculos forma unha auténtica válvula de saída de auga, para o baleirado rápido da colonia, co fin de reducir o seu tamaño en caso de emerxencia durante a baixamar.
Distribución e hábitat
A especie está moi estendida nas augas continentais da beira occidental do océano Atlántico, desde Carolina do Norte até o Caribe, chegando polo sur até o Brasil.
A miúdo atópase varado ou completamente cuberto de area na zona intermareal; pódese encontrar até os 72 m de profundidade, sempre en substratos areosos.
Nutrición
Renilla reniformis é un organismo filtrante. Produce unha substancia mucosa adhesiva para atrapar as partículas orgánicas presentes na auga.
Praia do Pozo
A praia do Pozo (tamén coñecida como Lagaño) é unha praia galega na parroquia de Goiáns, en Porto do Son, preto da vila de Portosín. Ten unha lonxitude de 100 metros e unha anchura de 30 metros. Praia de ámbito virxe, con forma de enseada e augas tranquilas.
Out of Step
Out of Step é un álbum da banda estadounidense de hardcore punk Minor Threat, editado en abril de 1983 a través do selo Dischord Records. Aínda que Out of Step nunca foi publicado oficialmente en CD, todos os temas do disco están dispoñibles no seu recompilatorio de 1989 Complete Discography.
Mentres que as letras dos seus EPs anteriores eran unha saída para a "mensaxe" de Ian, as de Out of Step falan principalmente da amizade (ou de problemas asociada con ela). A versión orixinal en vinilo do disco é lixeiramente distinta á do recompilatorio Complete Discography; destaca sobre todo a guitarra na ponte e o berro de Ian no final de "Out of Step" que foron quitados no recompilatorio en CD.
O álbum aparece mencionado no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Pitchfork Media colocouna no posto 100 dos seus 100 mellores álbums dos anos 80.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Minor Threat.
Cigosidade
Nos organismos diploides, un alelo hérdase do pai e o outro da nai. A cigosidade é unha descrición de se eses dous alelos son iguais ou distintos, é dicir, se as súas secuencias de ADN son idénticas ou non. A "cigosidade" pode aparecer referida a un carácter, un xene, un cromosoma, unha célula ou un individuo.
En xeral, cada xene determina un carácter, aínda que tamén hai caracteres determinados pola acción de varios xenes ou hai xenes que inflúen en varios caracteres. Para saber como se herdan os caracteres xenéticos e a súa manifestación fenotípica é importante saber que alelos leva o individuo para ese carácter, se están en homocigose ou heterocigose, e que relación de dominancia hai entre eles (dominancia completa, parcial, herdanza intermedia, codominancia).
Homocigoto
Un individuo diploide é homocigoto para un determinado carácter se o xene que o determina presenta alelos idénticos en cada cromosoma homólogo. O individuo en cuestión denomínase homocigoto, homocigótico ou puro para ese carácter, e o fenómeno chámase homocigose.
Un individuo que é homocigoto dominante para un carácter leva dous alelos dominantes para ese carácter, xeralmente escritos con dúas letras maiúsculas (por exemplo AA). Os homocigoto recesivo leva dous alelos recesivos, xeralmente escritos con minúsculas (aa). Cando hai dominancia, o carácter recesivo só se pode expresar no homocigoto recesivo.
Heterocigoto
Un individuo diploide é heterocigoto para un carácter se o xene que determina o carácter ten alelos distintos no seu correspondente locus dos cromosomas homólogos. O individuo denomínase heterocigoto, heterocigótico ou híbrido para ese carácter e o fenómeno chámase heterocigose. Se hai dominancia dun dos alelos sobre o outro, só se expresará fenotipicamente o alelo dominante e quedará oculto o recesivo. O xenotipo dos heterocigotos represéntase xeralmente por unha letra maiúscula e outra minúscula (Aa).
En esquemas de dominancia máis complexos, os resultados da heterocigose poden ser tamén máis complexos.
Hemicigoto
Un individuo diploide é hemicigoto cando só ten unha copia dun xene para un determinado carácter, xa que a outra copia non está presente. Por tanto só terá un alelo. O organismo denomínase hemicigoto ou hemicigótico e o fenómeno hemicigose. A hemicigose dáse cando unha copia do xene sofre deleción ou no sexo heterogamético (con cromosomas sexuais distintos) cando o xene estudado está localizado na porción do cromosoma que non está presente no outro cromosoma sexual máis pequeno, como ocorre en humanos nos homes, que son XY e o cromosoma Y é moito máis pequeno. Nos humanos a maioría dos xenes do cromosoma X son hemicigotos nos machos, e denomínanse caracteres ligados ao sexo, xa que non se herdan en igual proporción en machos ca en femias. Nun caso máis extremo, os machos das abellas, que son haploides, son completamente hemicigotos. Os ratos transxénicos orixinados por microinxección dun ADN exóxeno nas fases iniciais embrionarias considéranse tamén hemicigotos, porque o alelo introducido artificialmente é incorporado nun locus nunha soa copia. Os transxénicos poden despois ser emparellados para facelos homocigotos.
Nulicigoto
Un organismo nulicigoto leva dous alelos mutantes do mesmo xene, que perderon totalmente a súa funcionalidade, polo que é como se non tivese ese xene. Os alelos mutantes son anelos nulos en canto á súa funcionalidade, e fálase de individuo nulocigoto, nulicigótico, nulicigose ou homocigose nula. .
Autocigoto e alocigoto
A cigosidade pode referirse tamén á(s) orixe(s) dos alelos dun xenotipo. Cando os dous alelos dun locus se orixinan dun antepasado común por medio dun apareamento non aleatorio (consanguíneo), o xenotipo dise que é autocigoto.
Cando os dous alelos veñen (polo menos na medida en que a descendencia pode ser rastreada no tempo) de fontes completamente distintas, que é o caso máis normal ou apareamento aleatorio (non consanguíneo), o xenotipo denomínase alocigoto.
Como os alelos dos xenotipos autocigotos veñen da mesma fonte, son sempre homocigotos, pero os xenotipos alocigotos poden ser tamén homocigotos en moitos casos. Todos os xenotipos heterocigotos son, por definición, alocigotos.