cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Premio Lois Tobío ao Libro Traducido
Con este premio foron distinguidos, entre outros, María Alonso Seisdedos, Eva Almazán, Xavier Queipo e Antón Vialle pola tradución conxunta do Ulises, Ramón Gutiérrez Izquierdo por Sonetos de Shakespeare , Isabel Soto e Xavier Senín por A odisea contada aos nenos ou Darío Xohán Cabana por As floriñas de San Francisco.
Restrinxido ás obras publicadas polas editorais asociadas á AGE, nun principio optou por recoñecer os libros traducidos e publicados en lingua galega entre o 1 de decembro dun ano e o 30 de novembro do seguinte. Máis adiante, adoptou un calendario regular e pasou a entregar os galardóns a ano vencido.
Plasma Interaction Experiment
Plasma Interaction Experiment ou PIX foron dous experimentos acaroados á última etapa de foguetes Delta para estudar as descargas de alta voltaxe e os arcos eléctricos en compoñentes de naves espaciais. unha serie de tres satélites da NASA lanzados para investigar a abundancia de micrometeoritos preto da Terra.
Características
Os experimentos PIX tiñan forma de caixa de 96 x 81 cm acaroada á segunda etapa do foguete lanzador e unida a unha caixa de electrónica na parte oposta da etapa. PIX 1 foi lanzado o 5 de marzo de 1978 a bordo dun Delta 2910 para recoller algúns dos datos que o fallado satélite SPHINX debería ter tomado. Levaba unha célula solar de proba e algúns experimentos de illamento. PIX 2 foi lanzado o 26 de xaneiro de 1983 sobre un Delta 3910 cunha mostra de células solares e unha sonda Langmuir.
Alexandre Deulofeu
Traxectoria
Alexandre Deulofeu naceu en L'Armentera, onde o seu pai traballaba de farmacéutico. Aos tres anos foi vivir a Sant Pere Pescador e nove anos despois trasladouse a Figueres. Estudou o Bacharelato no Instituto Ramon Muntaner de Barcelona e fixo as carreiras de Farmacia e Ciencias Químicas en Madrid, finalizando esta última en Barcelona. Ao volver a Figueres gaña as oposicións a cátedra e exerce o profesorado no instituto figueirense, iniciando unha etapa de intensa actividade política, primeiro como dirixente da Xuventude Nacionalista Republicana do Empordà e despois como rexedor por ERC. Alcalde accidental de Figueres durante a guerra civil, onde evitou enfrontamentos, saqueos e persecucións nesta cidade. Foi mobilizado como sanitario á fronte. Exiliouse en Francia o 5 de febreiro de 1939 coa retirada republicana. No exilio realizou varios oficios: mestre de diversas materias, músico violinista e saxofonista en diferentes grupos de música de entretemento e clásicos, agricultor experimental creador de plantacións sen terra con solucións líquidas da súa invención, obreiro de fábrica, albanel, escritor, poeta etc. Entaboou amizade con Francesc Pujols e Salvador Dalí. Volveu do exilio o 22 de xaneiro de 1947, dedicándose á farmacia, a seguir as súas investigacións e a escribir. Morreu deixando sen finalizar a versión extensa da súa obra magna titulada La matemàtica de la història.
Pensamento
Afirmou que as civilizacións e os imperios pasan por uns ciclos equivalentes aos ciclos naturais dos seres vivos. Cada civilización pode chegar a cumprir, como mínimo, tres ciclos de 1.700 anos cada un. Comprendidos dentro das civilizacións, os imperios teñen unha duración media de 550 anos. Afirmou que mediante o coñecemento da natureza dos ciclos se poden evitar as guerras, consideradas innecesarias, facendo que os procesos sexan pacíficos no canto de violentos. Tamén afirmou que a humanidade poderá ser capaz de coñecelos, de alterar os propios ciclos, e que esta ha de tender a organizarse baixo a forma dunha Confederación Universal de pobos libres.
O enunciado da lei matemática que, segundo el, determina a evolución dos pobos resúmese nos seguintes puntos (Capítulo III da Matemática da Historia en catalán, edición de 1967):
O seu pensamento ten relación coas ideas de Oswald Spengler e de Arnold J. Toynbee, que tamén enunciaron teorías sobre o carácter cíclico das civilizacións, pero sen acadar a medida matemática máis precisa que expón Deulofeu.
Durante o seu exilio e tamén con posterioridade, Deulofeu percorreu diversos museos, templos e monumentos de diferentes países onde, entre outras conclusións, deduciu ter atopado a orixe da arte románica durante o século IX entre o Empordà e o Rosselló, que era a orixe do que el chama o segundo século da civilización europea occidental, despois do primeiro século.
Ruth Pfau
Ruth Pfau, nada o 9 de setembro de 1929 en Leipzig (Alemaña) e finada o 10 de agosto de 2017 en Karachi (Paquistán), foi unha monxa paquistaní-alemá, membro da Sociedade de Irmás do Corazón de María que traballou na atención e no coidado de pacentes de lepra en Paquistán.
Traxectoria
Ruth Pfau naceu en Leipzig, Alemaña en 1929. Ruth Pfau é unha activista a favor dos dereitos humanos paquistaní nacida en Alemaña. Logo da segunda guerra mundial, cando os rusos ocuparon o leste de Alemaña escapou a Alemaña Occidental coa súa familia e elixiu farmacia como a súa futura carreira. Estudou farmacia en 1949 en Maguncia. Non esta satisfeita coa súa vida e quería facer algo con ela. En 1962 dirixíase a India logo de unirse a unha orde relixiosa pero debido a problemas de visado quedou en Paquistán. Foi a Karachi, onde visitou unha colonia de leprosos chamada McLeod Rd, situada detrás da estación de ferrocarril. Alí decidiu que a súa vida estaría dedicada ao coidado dos seus pacientes.
Está recoñecida en Paquistán e no estranxeiro e foi galardoada con numerosos premios e medallas.
Adobe Illustrator
Adobe Illustrator e un programa informático de deseño gráfico vectorial. A súa primeira versión saíu en 1987, nun principio só para Mac. O programa garda os seus deseños en formato propio de Illustrator coa extesión AI. Estes tamén poden ser exportados en formato SVG.
Pechblenda
miniatura|Pechblenda A pechblenda é unha variedade masiva e probablemente impura de uraninita. Recibe o seu nome segundo o alemán Pechblende (Pech = brea; blenden = lucir, brillar, cegar), que fai referencia ao aspecto do mineral.
Aparencia
A pechblenda ás veces pode ser de cor verde ou pardo; adoita ser botroidal banderada. Pertence á variedade das masivas. A perchblenda ten un po amarelo que é moi radioactivo e que se debe ter en conta xa que se desprende facilmente. Se non hai luz ou é de noite vense saír luces amarelas ou brancas pequenas, saíndo do mineral de uraninita, que son partículas inestables do mineral, xa que a uraninita non ten moléculas estables e isto é o que a fai tan radioactiva. Por tanto as moléculas de uranio radioactivas, saen despedidas en varias direccións sen ningunha orde, atravesando calquera cousa a excepción do chumbo e espesas paredes de cemento. Despois de 24 000 anos, o mineral acábase por desintegrar e queda un po negro ou gris que aínda pode ser lixeiramente radioactivo. Na natureza pode estar en forma de po ou de pedras secundarias de uranio, tipo monacita, xenotima, fergunsonita, samarskita, columbita, pirocloro e outros minerais continentes como radio e tántalo, niobio e manganeso. Tamén en forma de mineral de galena, que é chumbo. Na natureza non se atopa só en xacementos de uraninita, senón que tamén nos de cobre, chumbo, óxidos de uranio, arenito, ferro ou granito. Até se atopou perchblenda con turquesa ou outros minerais raros de atopar en minas de uranio.
Atópase en
Atópase en granitos, sienitas, pegmatitas e en filóns hidrotermales de sulfuros. Tamén se atopa en arenitos alterados e en fluídos ricos en uranio e vanadio, e en conglomerados antigos
Datos físicos
Fórmula química: UO2
Densidade: 6,5 - 10,95 g/ml (8,72 g/ml de media)
Dureza na escala de Mohs: 5 - 6
Cor: Pardo verdoso
Galería de imaxes do río Lima
Galería de imaxes do río Lima, en Portugal.
Pechblenda
Datos físicos
Cor da raia en placa de porcelana: pardo - negro
Propiedades clave : mineral moi radioactivo
Forma cristalina: cúbico; ás veces amorfo ou granulado
Xacementos
Hai depósitos importantes en Jachymov (República Checa), Kasolo (República Democrática do Congo) e no Canadá. Existen tamén depósitos sedimentarios en Witwatersrand (Suráfrica), Elliot Lake e Ontario (Canadá), tamén nalgúns lugares de España e Rusia.
El Eco de Pontevedra
El Eco de Pontevedra foi o nome de varias publicacións:
Pechblenda
Precaucións
É altamente radioactiva; por iso debe ser manipulada con luvas, máscara para non respirar o po que desprende o mineral e que pode causar cancro, e unha caixa de chumbo onde gardar o mineral, xa que os minerais de uranio emiten radiación constantemente. O chumbo detén en parte a radiación (nunca se elimina, soamente se atenúa, xa que a transmisión de radiación é un fenómeno probabilístico).
Importancia económica e histórica
A pechblenda é un dos principais minerais de uranio. Con ela descubriu a radioactividade o físico francés Henri Becquerel, en 1896. Logo Marie Curie descubriu nela o radio como un dos produtos da degradación radioactiva do uranio (para obter un decigramo de radio foron necesarias varias toneladas de pechblenda, dentro da investigación de Curie). Tempo despois en 1898 o matrimonio Curie (Marie Curie e Pierre Curie) descubriu o Polonio (nomeado así en honra á terra natal de Marie) tras eliminar o Radio e o Uranio da pechblenda, volveuse mesmo máis radioactiva que con estes dous elementos, e unha vez separado con Bismuto queda o Polonio.
817
Véxase tamén
Historia ano a ano
Actuación
miniatura|Actuación.|259x259px A actuación é o traballo realizado por un actor ou actriz ao representar a un personaxe nunha obra teatral, cinematográfica ou doutro tipo.
No actor, devandito proceso comeza desde unha interiorización para coñecer o principio de devandito personaxe e traelo desde o máis profundo e transformalo nun personaxe integrado. A actuación é descrita como accións feitas por un personaxe dentro da representación teatral. Aínda que devanditas accións son auténticas, deberían polo menos estar cargadas dunha intención que permita que o observador se estimule e logre recibir a mensaxe na súa totalidade. O actor é quen executa a acción.
Evolución
Recentes investigacións chegaron á conclusión de que as primeiras manifestacións do canto da actuación xorden en Grecia, cando se realizaban ritos en que os sacerdotes encarnaban aos deuses para explicar ao pobo o significado dos seus ensinos e ordes.
Artes escénicas
miniatura|285x285px|A [[danza é un tipo de arte escénica practicado en todo o mundo.]] As artes escénicas son as artes destinadas ao estudo e/ou práctica de calquera tipo de obra escénica ou escenificación. Toda forma de expresión capaz de inscribirse na escena: o teatro, a danza, a música (especialmente a ópera, o ballet, a zarzuela, o teatro musical, o cabaré, o music hall, os concertos ou recitais, etc.) e, en xeral, calquera manifestación do denominado mundo do espectáculo (show business -farándula-) ou que leve a cabo nalgún tipo de espazo escénico, habitualmente nas salas de espectáculos, pero tamén en calquera espazo arquitectónico ou urbanístico construído especialmente ou habilitado ocasionalmente para realizar calquera tipo de espectáculo en vivo, como ocorre cos espectáculos ambulantes (como o circo, o guión, os tradicionais cómicos da legua e comedia da arte ou o actual teatro rueiro). Outras expresións, como desfiles, procesións de Semana Santa e multitude de ritos relixiosos, festas populares, ou entroidos, teñen unha clara dimensión escénica.
Actuación
Evolución
O primeiro actor do que se ten coñecemento escrito foi o grego Tespis, que actuou no Teatro de Dioniso de Atenas no ano 534 a. C. No escenario, Tespis falou en primeira persoa, interpretando desta maneira a un personaxe. Naquel entón xa se narraron historias ante unha audiencia, pero sempre en terceira persoa e ademais, de forma cantada.
Artes escénicas
As artes escénicas a miúdo teñen como obxectivo expresar as emocións e sentimentos propios.
Espazo escénico
O espazo das artes escénicas, á parte de notables diferenzas producidas polos distintos conceptos que do espectáculo e todo o referido a este mundo, tivéronse que cambiar ao longo da historia, mantén inalterable unha certa disposición de ámbitos dependendo da utilización que deles se faga. Isto fai referencia a aquelas zonas que van albergar os dous elementos esenciais para que o espectáculo se produza: os actores e o público.
Actuación
Evolución
Até o século XVII os actores unicamente podían ser homes. Considerábase algo de mal gusto que unha muller actuase nun escenario. Así, na época de Shakespeare os papeis femininos eran interpretados por homes ou por raparigos novos. Foi nos teatros de Venecia onde se produciu o cambio que permitiu ás mulleres realizar interpretacións teatrais.
Artes escénicas
Orixe e función relixiosa
O teatro sacro é tan antigo como o propio teatro, pois pode considerarse a súa causa de aparición. Xunto cos olímpicos e os demais Xogos Panhelénicos (píticos, ístmicos e nemeos) o teatro grego naceu como unha máis das competicións sacras musicais e poéticas (como en Roma serían os xogos florais). O considerado fundador do teatro, Tespis, foino por ser o primeiro gañador dun destes certames: as Dionisias de Atenas (536 a. C.). O teatro adquiriu enseguida, especialmente nas traxedias, unha evidente función ritual e espiritual. Destacaba a súa función purificadora (a catarse) ademais da transmisión de altos valores morais; e de informar os espectadores de cal era o seu papel como homes e cidadáns dentro dos polis e do cosmos xunto aos demais homes e os deuses, e convidáballe a identificarse cos heroes conducidos polo seu destino a unha misión transcendente.
As civilizacións asiáticas desenvolveron artes escénicas tamén con profundos sentidos relixiosos e sociais, entre os que a reprodución e vivencia dos mitos alcanzaba a maior importancia (teatro chinés, teatro xaponés, cultura de Indonesia, teatro de Balí -ketchak, representación colectiva do Ramayana de altísima forza expresiva-)
O teatro sacro cristián, precedente inmediato do teatro clásico europeo do Renacemento e o Barroco, xurdiu na Idade Media (drama litúrxico, auto sacramental, misterio (teatro), moralidade (teatro)); e xunto coa música sacra tivo nas igrexas e catedrais o contexto escénico para o que foi concibido.
El Eco de Pontevedra (1852)
El Eco de Pontevedra foi un periódico editado en Pontevedra en 1852.
Traxectoria
Subtitulado Periódico semanal de anuncios y literatura, apareceu o 18 de xullo de 1852. Publicábase os domingos. O seu director e propietario era Luís de la Riega, que ademais colaboraba co pseudónimo de doctor Mendigo-Ría. Publicaba sobre todo artigos sobre o estado da agricultura, por iso cambiou o seu subtítulo nos últimos números polo de Periódico agrícola, comercial, literario y de anuncios.
Together When...
"Together When…" é o primeiro sinxelo dixital e o nº43 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 5 de decembro do ano 2007 baixo o selo avex trax. A canción foi distribuída a finais de novembro (antes do lanzamento oficial) como melodía de teléfono. Na versión de estudio da canción, o baixo tócao Chris Chanley da banda Jane’s Addiction. A batería desa versión tócaa Makoto Izumitani, quen toca con Gwen Stefani.
Farbán
O topónimo galego Farbán pode referirse a:
Requián
O antropotopónimo Requián ten a súa orixe no xermánico Rekila, a través de (*villa) (de) Rekilianem. Pode referirse a:
Isaac I Comneno
Traxectoria
Isaac era fillo de Manuel Comneno, un oficial do emperador Basilio II que no seu leito de morte encomendara aos seus dous fillos, Isaac e Xoán, ao emperador. Este encargárase de que os dous recibisen unha esmerada educación no mosteiro de Studion; máis adiante, deulles importantes cargos no exército. En 1057 era o comandante en xefe do exército bizantino, e encabezou unha rebelión contra o emperador Miguel VI. O 8 de xuño dese ano foi proclamado emperador polas súas tropas e elevado sobre un escudo, segundo a antiga tradición militar. O 20 de agosto dese mesmo ano derrotou ás tropas de Miguel II, e o 1 de setembro entrou triunfante en Constantinopla.
Propúxose reformar o exército para recuperar para o Imperio a grandeza da época de Basilio II. Para recadar fondos, comezou a confiscar propiedades á aristocracia latifundista, que se enriqueceu enormemente nos anos de crises que seguiron á morte de Basilio II, en 1025. Intentou tamén confiscar propiedades da Igrexa, o que produciu o seu enfrontamento co patriarca de Constantinopla Miguel Cerulario, que fora antes partidario seu e traballara activamente para a súa entronización. Como o patriarca ameazase a Isaac con destituílo, o emperador fíxoo deter e enviouno ao exilio o 8 de novembro de 1058. Como Cerulario se negase a renunciar ao seu cargo, Isaac fixo que se convocase formalmente un sínodo para destituílo. O patriarca morreu antes de que o sínodo puidese ditar sentenza, pero o pobo de Constantinopla considerouno un mártir. Pouco máis dun ano logo de comezar o seu reinado, Isaac atopábase coa oposición frontal da aristocracia, da Igrexa e do pobo de Constantinopla; só o exército continuaba séndolle leal.
Realizou unha única expedición militar durante o seu breve reinado, en 1059, contra os maxiares e pechenegos, que ameazaban as fronteiras setentrionais do Imperio. A finais de 1059, cando se atopaba cazando, enfermou repentinamente, e nomeou como sucesor, forzado por Miguel Psellos, a Constantino Ducas. Morreu en 1061, tras tomar o hábito de monxe en Studion, onde se dedicou aos estudos literarios.
Picoto, Paraños, Covelo
Picoto é un lugar da parroquia de Paraños, no concello pontevedrés de Covelo, na Comarca da Paradanta. Segundo o IGE en 2019 estaba deshabitado.
Millepora dichotoma
Millepora dichotoma é unha especie de cnidario hidrozoo da subclase dos hidroidolinos, orde dos antoatecados, suborde dos capitados, unha das quince recoñecidas na familia dos milepóridos.
Aliméntase de plancto e completa parte das súas necesidades enerxéticas coas microalgas simbiontes que se atopan nos seus tecidos.
É un membro importante da comunidade de arrecifes e está suxeita ás mesmas ameazas que outros corais.
Pode provocar picadas dolorosas aos mergulladores incautos.
Etimoloxías
Para a do xénero, véxase Millepora.
O epíteto específico, dichotoma termo do latín científico dichotoma, nominativo feminino singular de dichotomos, tirado do grego antigo διχότομος dichótomos, "cortado en dúas partes", de δίχα dícha, "en dúas partes" e τέμνω témnō "cortar", en alusión ás súas ramificacións.
Características
A especie vive en colonias con esqueletos (cenósteos) en forma de estruturas calcarias ramificadas, desenvolvidas xeralmente nun mesmo plano, e cuxas ramas anastomósanse (únense entre si) dándolles aparencia de redes planas verticais. Estas estruturas son máis fráxiles que os esqueletos usuais dos corais duros (orde dos escleractinios). A súa base, normalmente, presenta placas de forma sólida, sen ramificar, e está adherida ao substrato, rochas ou salientes do arrecife. A superficie do cenósteo é suave, e está chea de minúsculos orificios (poros). Os poros son de tres tipos: gastróporos, dactilóporos e ampolas, que están relacionados cos tres tipos de pólipos que posúen estes animais: gastrozoides, encargados da nutrición; gonozoides, que se ocupan da reprodución, e dactilozoides, os defensores da colonia. Os gastróporos teñen, aproximadamente, un diámetro duplo de que os dactilóporos, sendo a media destes últimos de ± 0,13-0,14 mm, fronte a ± 0,26-0,28 mm nos gastróporos. Os dactilopóros están dispostos, en número de 3 a 9, formando círculos ao redor de cada gastróporo, nunha estratexia para gañar eficiencia á hora de dixerir mediante os gastróporos as presas capturadas cos tentáculos dos pólipos dactilozoides. Esta disposición dos poros denomínase ciclosistema dos Millepora, e a súa presenza prolifera máis nas partes en crecemento da colonia, quedando reducida, ou incluso sen poros, nas partes en sombra (crípticas), ou con nódulos ou verrugas.
É frecuente que, a partir dunha colonia, se desenvolvan en paralelo outras colonias de similar forma, pero sen unirse. As colonias son de cor crema, amarelada, alaranxada, verde ou padan, coas puntas das ramas pálidas e arredondadas.
Hábitat
Abundan en arrecifes de coral superficiais, a unha profundidade de menos de 15 m. Xeralmente se encontra en áreas interiores caracterizadas por augas turbias, exhibindo tolerancia é sedimentación. Tamén se encontra con frecuencia en zonas claras mar adentro.
Distribución
Distribúese polo océano Índico, desde o mar Vermello até Madagascar, e polo Pacífico até Micronesia e Guam.
Nutrición
O cenénquima, ou tecido colonial común, e os pólipos, conteñen microalgas simbióticas mutalistas (ambos os organismos benefícianse da relación) dinoflaxelados do xénero Symbiodinium, coñecidas como zooxantelas. Estas algas, madiante a fotosíntese, subministran aos seus hospedeiros oxíxeno e enerxía (glícidos), que son aproveitados polos pólipos, e aliméntanse dos catabolitos dos corais (especialmente fósforo e nitróxeno). Isto lles subministra entre o 70 e o 95 % das súas necesidades alimenticias. O resto obtéñeno capturando plancto cos tentáculos urticantes dos pólipos e materia orgánica dispersa na auga.,
Reprodución
Millepora dichotoma reprodúcese tanto asexualmente como sexualmente. Na reprodución asexual, fragmentos do coral que se desprenden da colonia durante tormentas, poden chegar a outros lugares adecuados onde establecen novas colonias, que son xeneticamente idénticas é colonia orixinal clons. Por outra parte, na reprodución sexual os poros chamados ampolas, que albergan baixo eles pólipos gonozoides, liberan medusas, que se afastan da colonia. Estes producen gametos que, despois da fecundación, dan lugar a cigotos que se converten en larvas plánulas dentro do gonóforo, e logo se liberan como larvas actínulas que forman parte do zooplancto e son levadas polas correntes até que encontran un sitio adecuado e, tras a metamorfose, dan lugar a un pólipo que se asenta no substrato e desenvolven novas colonias.
Relación cos seres humanos
Os cnidocitos de Millepora dichotoma son o suficientemente potentes como para penetraren na pel humana, e poden inxectar un veleno que causa unha dolorosa sensación de ardor, erupcións na pel e bochas, que dan lugar a cicatrices. A especie non ten usos comerciais, aínda que ás veces son recolectadas para venderen para formar parte de acuarios con arrecifes. O seu mantemento en catividade require un alto movemento da auga e unha luz brillante. Pode ser difícil de controlar porque crece rapidamente e se estende sobre outros obxectos do acuario.
Mantemento en acuarios
Todos os corais do xénero Millepora son os máis comúns nos acuarios. As especises de Millepora, na natureza, prefiren fortes correntes de auga e alta iluminación. Os acuariófilos que cultivan corais de fogo coñecen que o movemento da auga é o factor limitante no seu crecemento. En canto á iluminación, as especies de Millepora son bastante agradecidas a todas as combinacións e cores de luz que se utilizan en acuarios, sempre e cando a intensidade sexa suficiente. Pero incluso con apropiadas correntes de auga e luz, estes corais deben alimentarse para sobrevivir; os seus finos pólipos son moi urticantes e están ben situados para capturaren o plancto natural ou seus substitutos; por outra parte, unha poboación correcta en canto ao número de peixes o acuario, alimentados de forma adecuada, xerará por si soa a suficiente materia orgánica para que os corais de fogo completen a súa alimentación.
Ameazas
A principal ameaza para os corais é o cambio climático global, en particular, as temperaturas extremas que levan ao branqueaxmento e unha maior susceptibilidade ás enfermidades, unha maior gravidade dos eventos de tormentas e á acidificación dos océanos. Ademais do cambio climático global, os corais tamén están ameazados por enfermidades e outras varias ameazas localizadas. Non se sabe a gravidade destas ameazas combinadas para a poboación global de cada especie. As enfermidades dos corais xurdiron como unha grave ameaza para os arrecifes de coral en todo o mundo e é a principal causa da deterioración dos arrecifes.
O número de enfermidades e especies de coral afectadas, así como a distribución das enfermidades, aumentaron drasticamente durante a última década. O aumento dos niveis de enfermidades de coral na Gran Barreira de Coral correlacionáronse co aumento das temperaturas do océano, apoiando a predición de que os niveis de enfermidades aumentarán con temperaturas máis altas na superficie do mar. As intervencións antrópicas combinadas coas ameazas asociadas ao cambio climático global que conduce ao aumento das enfermidade dos coraisl, a frecuencia e a duración do branquexamento e a acidificación do océano sitúan os arrecifes de coral no Indo-Pacífico cun alto risco de colapso.
Entre as ameazas locais aos corais inclúense a pesca, o desenvolvemento humano (industria, asentamentos, turismo e transporte), os cambios na dinámica das especies autóctonas (competidores, depredadores, patóxenos e parasitos), as especies invasoras (competidores, depredadores, patóxenos e parasitos), a pesca con dinamita, a pesca química, a contaminación pola agricultura e a industria, a contaminación doméstica e a sedimentación.
Estado de conservación
Tendo en conta todo isto, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o staus da especie como LC (pouco preocupante).
Bealo
O topónimo galego Bealo pode referirse a:
San Xián, O Rosal, O Rosal
San Xián, ás veces escrito Sanxián, é un lugar da parroquia do Rosal, no concello pontevedrés do Rosal, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2014 tiña 85 habitantes (46 homes e 39 mulleres).
Patrimonio
Posúe unha igrexa moi sinxela: unha soa nave rectangular e o presbiterio de corpo cadrado máis alto e ancho que a nave. Polo sur, engadíuselle a sancristía ó lado do presbiterio. En todos os esquinais presenta un apilastrado sinxelo como apoio de cornixa en media cana que acolle o tellado.
A súa festa celébrase o 7 de xaneiro.
Rally San Froilán de 1989
O Rally San Froilán de 1989 foi a 11ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1989 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse entre o 7 e o 8 de outubro de 1989 e o vencedor foi o asturiano Daniel Alonso, a bordo dun Ford Sierra Cosworth.
Itinerario
O rally constou de 467 km divididos en dúas etapas e 15 treitos cronometrados. A primeira etapa correuse na tarde do día 7 e consistía en tres pasadas polos treitos de Meira (6,8 km), Galegos (22,6 km) e O Chao de Pousadoiro (5,8 km). A segunda etapa disputouse integramente de noite, na madrugada do día 7 ao 8. Constou de dúas pasadas pola Mota (8,4 km), Paradela (6,2 km) e Goián (10,5 km).
División de Honra de Rugby 1976-1977
A tempada 1976-1977 da Liga Nacional de rugby foi a décima edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos. O calendario da competición estivo formado por 18 xornadas. Nel enfrontáronse entre si tódolos equipos a dúas voltas. Ó remate do campionato o CD Arquitectura de Madrid saíu campión por terceira vez, igualando ó Canoe NC no palmarés do campionato.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Economía de Guatemala
A economía de Guatemala basease predominantemente na agricultura. Case 1/4 do PIB, 2/3 das exportacións e a metade dos traballadores do país concéntranse no campo.
Os principais produtos son:
Cures
O topónimo Cures pode referirse a:
Conquista normanda de Inglaterra
right|miniatura|300px|Lugares dos principais eventos durante a conquista normanda de Inglaterra en 1066
A conquista normanda de Inglaterra foi a invasión e ocupación de Inglaterra no século XI por parte dun exército normando, bretón e francés liderado polo duque Guillerme II de Normandía, posteriormente coñecido como Guillerme o Conquistador.
A reclamación do trono Inglés por parte de Guillerme derivaba da súa relación familiar co rei sen fillos Eduardo o Confesor, quen alimentou a esperanza de Guillermo a sucedelo no trono. Eduardo faleceu en xaneiro de 1066 e foi sucedido polo seu cuñado Haroldo Godwinson. O rei noruegués Haraldo Hardrada invadiu o norte de Inglaterra en setembro de 1066 e gañou na batalla de Fulford, pero Haroldo derrotouno e matouno na batalla de Stamford Bridge o 25 de setembro. Poucos días despois Guillerme desembarcou no sur de Inglaterra. Haroldo marchou cara o sur, deixando unha parte significativa do seu exército no norte. O exército de Haroldo enfrontouse ós invasores de Guillerme o 14 de outubro na batalla de Hastings. O exército de Guillerme derrotou o de Haroldo, que pereceu na batalla. Malia que os principais rivais de Guillerme desapareceron entón, tivo que facer fronte a varias rebelións durante os seguintes anos e non conseguiu asegurar o seu trono ata despois de 1072.
Adagio
O termo adagio pode referirse a:
300 (filme)
300 é un filme épico estadounidense dirixido por Zack Snyder que foi estreado no 2007. Está baseado na novela gráfica 300 de Frank Miller e Lynn Varley. A historia é unha adaptación fantasiosa da batalla das Termópilas. Foi rodado en gran parte mediante a técnica do croma para axudar a recrear a imaxenería da novela gráfica orixinal.
O argumento conta a historia do Rei Leónidas (Gerard Butler), que lidera a 300 soldados espartanos nunha batalla contra o "rei-deus" persa Xerxes (Rodrigo Santoro) e o seu enorme exército de 300 000 soldados. Como a vitoria é imposible, a Raíña Gorgo (Lena Headey) tenta conseguir o apoio de Esparta para o seu marido. A historia é contada pola voz narrativa do soldado Dilios (David Wenham). ó longo do filme, son introducidas varias criaturas fantásticas, situando a 300 dentro do xénero de fantasía histórica.
300 estreouse nos Estados Unidos nos cinemas convencionais e IMAX o 9 de marzo de 2007, e en DVD, Blu-ray, e HD DVD o 31 de xullo de 2007. O filme recibiu críticas diversas, sendo aclamado polo seu estilo e orixinalidade, mais foi criticado polo uso excesivo de efectos visuais e pola controvertida representación dos persas. Porén, o filme foi un éxito de recadación, gañando $450 millóns, cunha das mellores acollidas na estrea en toda a historia do cine.
Estreouse en galego na TVG o 21 de abril de 2010.
Macenda
O topónimo galego Macenda pode referirse a:
Eurocopter AS565 Panther
Desenvolvemento
Durante os anos 80 a firma francesa Aérospatiale decidiu desenvolver unha versión militar do seu popular Eurocopter AS365 Dauphin. A variante civil SA365 N do Dauphin foi usada como punto de partida para o proxecto; o novo helicóptero foi deseñado para realizar operacións utilitarias, anti-carro, de transporte de tropas e marítimas. O 28 de febreiro de 1984 o prototipo da variante militar, designado AS365M e posteriormente chamado Panther, realizou o seu primeiro voo. Construíronse un total de tres prototipos.
En maio de 1986 Aérospatiale lanzou formalmente a fabricación do AS365M, anticipando nese momento que se venderían uns 400 Panther a longo prazo. O modelo de produción inicial, que inicialmente foi designado como AS365 K, pasou a chamarse ao pouco tempo no amplamente coñecido AS565 Panther. Os primeiros modelos estaban impulsados por dous motores turboeixo Turbomeca Arriel 1M1; en 1995 Eurocopter comezou a ofrecer versións do Panther máis potentes que usaban o novo motor Turbomeca Arriel 2C.
En febreiro de 2016 Airbus Helicopters prometeu trasladar a liña de produción do AS565 Panther á India se era seleccionado pola Armada india como helicóptero utilitario. En abril de 2016 anunciouse que o ritmo de fabricación do AS565 Panther aumentaría substancialmente tras un cambio dunha liña de produción estática a unha fluída, ademais de reducirse nun 30% o tempo de entrega dos compoñentes.
Deseño
O AS565 Panther é un helicóptero multimisión de tamaño medio bimotor. É capaz de realizar varias misións navais e terrestres, como seguridade marítima, busca e rescate (SAR), evacuación de baixas (CASEVAC), reaprovisionamente vertical, vixilancia, operacións de forzas especiais, guerra antisubmariba (ASW) e guerra antisuperficie (ASuW). O Panther está impulsado por dous motores turboeixo Turbomeca Arriel, que moven o rotor principal do aparello e un dispositivo fenestron no rotor de cola. O perfil de voo do Panther foi descrito como doado de manobrar, posuíndo xenerosas limitacións de forza g e cun alto nivel de estabilidade.
Na configuración de transporte de comandos, o Panther pode levar ata 10 soldados totalmente equipados ademais dos dous pilotos. A cabina principal pode reconfigurarse rapidamente para realizar varios roles, como misións de transporte de tropas, SAR e MEDIVAC; entre o equipamento adicional está un equipo médico completo, cámara infravermella do vista frontal, flotadores de emerxencia, altofalantes, elevador de velocidade variable, eslinga de carga, reflector e estrutura de soporte para padiolas.
Variantes
SA 365 FK
SA 365 K
AS565 UA miniatura|250px|SA 365 F da Armada francesa AS565 UB
AS565 AA
AS565 AB
AS565 MA
AS565 MB
miniatura|250x250px|Harbin Z-9 chinés AS565 SA
AS565 SB
AS565 CA
AS565 N3
HM-1 Pantera
Panther 800
Harbin Z-9
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo F
O Grupo F da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros:, , e. Ao termo dos enfrontamento, Arxentina acabaría invicta no primeiro lugar con todos partidos con vitorias, polo que acadou nove puntos, acompañandoa á seguinte fase a selección de Nixeria con 4. Quedarían eliminadas Bosnia e Hercegovina, con 3 puntos, e o Irán con 1.
Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014, ocupaba o quinto posto,  o vixésimo primeiro,  o lugar número corenta e tres e  o corenta e catro. A media do grupo corresponde ao lugar número vinte e oito, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, Nixeria, a clasificación media de vinte e tres, a máis baixa dos grupos do mundial.
Participantes
O Grupo F está composto polas seguintes seleccións:
Antecedentes
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Irán - Nixeria
miniatura|Irán - Nixeria.
O Galo, Barrañán, Arteixo
O Galo é un lugar da parroquia de Barrañán no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña.
Boimil
O topónimo galego Boimil pode referirse a:
Distribución uniforme continua
En teoría da probabilidade e estatística, a distribución uniforme continua é unha familia de distribucións de probabilidade para variables aleatorias continuas. En cada membro da familia, todos os intervalos de igual lonxitude na distribución no seu rango son igualmente probables. O dominio está definido por dous parámetros, a e b, que son os seus valores mínimo e máximo. A distribución escríbese en forma abreviada como U(a,b).
Real Balompédica Linense
A Real Balompédica Linense é un club de fútbol español da cidade de La Línea de la Concepción, na provincia de Cádiz. Foi fundado en 1912 e actualmente xoga na Segunda División B Española, categoría á que ascendeu en 2011 desde a Terceira División.
Distribución uniforme continua
Función de densidade
A función de densidade da distribución uniforme continua é:
Real Balompédica Linense
Estadio
O estadio da Real Balompédica Linense é o Estadio Municipal. Foi construído en 1969 cun esmerado deseño que o dotou dunhas magnificas características técnicas. Co paso dos anos a deterioración das instalacións fíxoo incómodo e anticuado. Nunha remodelación parcial das súas instalacións, realizada no 2003, se acodicionaron os locais pertinentes para situar neles a sede da Real Balompédica Linense á vez quese construíu unha cafetería e un restaurante. A mediados de 2009 comezou a implantación dunha superficie de céspede artificial no feudo balono, polo cal, o equipo tivo que disputar o seu primeiro encontro como local no municipal de Los Barrios.
Distribución uniforme continua
Función de densidade
Os valores nos dous extremos a e b non son en xeral importantes porque non afectan ao valor das integrais de f(x) dx sobre o intervalo, nin de x f(x) dx ou expresións semellantes. Ás veces escóllese que sexan cero e ás veces escóllense co valor 1/(b − a). Este último resulta apropiado no contexto de estimación polo método de máxima verosimilitude. No contexto da análise de Fourier, pódese escoller que o valor de f(a) ou f(b) sexan 1/(2(b − a)), para que entón a transformada inversa de moitas transformadas integrais desta función uniforme resulten na función inicial; doutra forma a función que se obtén sería igual "en case todos os puntos", ou sexa, en todos agás nun conxunto de puntos con medida nula. Tamén, desta forma resulta consistente coa función signo que non posúe esa ambigüidade.
Real Balompédica Linense
Estadio
No estadio sitúase a sala de trofeos do club, chamada sala de Trofeo Francis Negrón, e as salas de prensa e oficinas.
Distribución uniforme continua
Función de distribución de probabilidade
A función de distribución de probabilidade é:
Real Balompédica Linense
Estadio
O aforamento da instalación é aproximadamente de 4.500 espectadores en tribuna, 6.000 en preferencia, e 4.500 en cada fondo; en total aproximadamente uns 19.500 espectadores.
Distribución uniforme continua
Función xeradora de momentos
A función xeradora de momentos é
a partir da que se poden calcular os momentos mk
e, en xeral,
Para unha variable aleatoria que segue esta distribución, a esperanza matemática é entón m1 = (a + b)/2 e a varianza é m2 − m12 = (b − a)2/12.
Xeneralización aos conxuntos de Borel
Esta distribución pode ser xeneralizada a conxuntos de intervalos máis complicados. Se S é un conxunto de Borel de medida finita positiva, a distribución de probabilidade uniforme en S pódese especificar definindo que a función de densidade sexa nula fóra de S e igual a 1/K dentro de S, onde K é a medida de Lebesgue de S.
Estatísticas de orde
Sexa X1,..., Xn unha mostra de variables independentes identicamente distribuídas de U(0,1). Sexa X(k) a orde estatística k-ésimo desta mostra. Entón a distribución de probabilidade de X(k) é unha distribución beta con parámetros k e n − k + 1. a esperanza matemática é
Isto é útil cando se realizan Q-Q plots.
As varianzas son
Uniformidade
A probabilidade de que unha variable aleatoria uniformemente distribuída se atope dentro dalgún intervalo de lonxitude finita é independente da localización do intervalo (aínda que si depende do tamaño do intervalo), sempre que o intervalo estea contido no dominio da distribución.
É posible verificar isto, por exemplo se X ≈ U(0,b) e [x, x+d] é un subintervalo de [0,b] con d fixo e d > 0, entón
o que é independente de x. Este feito é o que lle dá o seu nome á distribución.
Uniforme estándar
Se se restrinxe a=0 e b=1, á distribución resultante U(0,1) chámaselle distribución uniforme estándar.
Unha propiedade interesante da distribución uniforme estándar é que se u1 é unha distribución uniforme estándar, entón 1-u1 tamén o é.
Distribucións relacionadas
Se X ten unha distribución uniforme estándar, entón:
Relacións con outras funcións
Se se seguen as mesmas convencións nos puntos de transición, a función de densidade de probabilidade pode tamén ser expresada mediante a función chanzo de Heaviside:
ou en termo da función rectángulo
Non existe ambigüidade no punto de transición da función signo. Utilizando a convención da metade do máximo nos puntos de transición, a distribución uniforme pódese expresar a partir da función signo como:
Mostraxe dunha distribución uniforme
Existen moitas situacións nas que é útil realizar experimentos de simulación. Moitas linguaxes de programación posúen a capacidade de xerar números pseudoaleatorios que están distribuídos de acordo a unha distribución uniforme estándar.
Se u é un valor extraído dunha mostra dunha distribución uniforme estándar, entón o valor a + (b − a)u posúe unha distribución uniforme con parámetros a e b.
Mostraxe dunha distribución arbitraria
A distribución uniforme resulta útil para facer mostras de distribucións arbitrarias. Un método xeral é o método de mostraxe de transformación inversa, que emprega a distribución de probabilidade (CDF) da variable aleatoria obxectivo. Este método é moi útil en traballos teóricos. Dado que as simulacións que empregan este método requiren inverter a CDF da variable obxectivo, deseñáronse métodos alternativos para aqueles casos onde non se coñece a función de distribución en forma pechada. Outro método semellante é o rejection sampling.
A distribución normal é un exemplo importante no que o método da transformada inversa non é eficiente. Non obstante, existe un método exacto, a transformación de Box-Muller, que utiliza a transformada inversa para converter dúas variables aleatorias uniformes independentes en dúas variables aleatorias independentes distribuídas normalmente.
Exemplo no intervalo [0,1]
Para este caso o intervalo queda definido por a=0 e b=1.
Lei de Gay-Lussac
Dentro do ámbito da Química e da Física a Lei de Gay-Lussac é unha lei dos gases ideais: a volume constante, a presión dunha cantidade constante de gas aumenta proporcionalmente coa temperatura:
onde:
Para comparar a mesma substancia en dous tipos de condicións:
Outros artigos
Thermische Zustandsgleichung idealer Gase
La Redención
La Redención foi un semanario editado en Padrón entre 1918 e 1922.
Historia e características
Subtitulado ''Publicación Regionalista de la Federación de Agricultores del Partido de Padrón. Defiende la causa de la libertad y del derecho'', apareceu o 30 de agosto de 1918. Foi continuación de Unión Agraria. Estaba dirixido nun principio por Andrés Sánchez Adanza e cara a finais de 1921 asumiu a dirección José Pasín Romero. Entre os seus colaboradores figuraban Manuel Lueiro Edreira (que asumiu o posto de redactor-xefe en outubro de 1919), Ramón Graña e o poeta Manuel Antonio.
Ryan Dunn
Ryan Matthew Dunn, nado o 11 de xuño de 1977 en Medina, Ohio e finado o 20 de xuño de 2011 en West Goshen, Pensilvania, foi unha personalidade da televisión nos Estados Unidos. É especialmente coñecido como un dos membros de Jackass así como tamén de Viva La Bam.
Encarnación Fraga Padín
Encarnación Fraga Padín, nada en Cambados o 11 de febreiro de 1908 e finada en 2000, foi unha química e farmacéutica galega.
Traxectoria
Realizou estudos superiores na Facultade de Química da Universidade de Santiago de Compostela entre 1925 e 1930. Foi discípula de Isidro Parga Pondal, xunto a Amparo Arango Fernández e Dolores Lorenzo Salgado.
Dende abril de 1931 foi membro da Sociedad Española de Física y Química (SEFQ)  e publicou nos Anales desta sociedade, xunto a Isidro Parga Pondal, o estudo “Quimismo de la pegmatita litinífera de Goyás (Lalín)”, realizado no Laboratorio de Xeoquímica do Instituto de Estudios Regionales da Universidade de Santiago.
Posteriormente, estudou a carreira de Farmacia e estivo á fronte dunha botica en Cambados, aínda que tamén exerceu como docente.
Tamén tivo vinculación co Seminario de Estudos Galegos en calidade de socia protectora.
Georg Philipp Telemann
Georg Philipp Telemann, nado o 14 de marzo de 1681 en Magdeburgo e finado o 25 de xuño de 1767 en Hamburgo, foi un compositor barroco e instrumentista alemán. Telemann foi e aínda é un dos compositores máis prolíficos da historia (cando menos en termos de obras conservadas) e foi considerado como un dos compositores alemáns máis importantes da súa época, sendo mesmo comparado favorabelmente cos seus contemporáneos Johann Sebastian Bach e Georg Friedrich Händel, aos que Telemann tamén coñecía persoalmente.
Illas Raevski
350px|dereita As illas Raevski, Raeffsky, ou Raéffski, son un grupo de tres atois pequenos no centro das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Os tres atois son: Hiti, Tepoto e Tuanake. Administrativamente depende de Katiu, comuna asociada á comuna de Makemo.
300px|miniatura|Vista desde satélite. De norte a sur: Tuanake, Hiti e Tepoto Sur. No extremo, Katiu.
Agoney
Agoney Hernández Morales, máis coñecido como Agoney, nado en Adeje (Tenerife) o 18 de outubro de 1995, é un cantante español. Deuse a coñecer grazas ao concurso de televisión Operación Triunfo 2017 de Televisión Española, onde quedou na sexta posición.
Traxectoria
Agoney comezou a tocar a trompeta aos 6 anos e comezou a cantar aos 14. Estudou bacharelato en artes escénicas e, antes de unirse a Operación Triunfo, foi cantante nun hotel de Tenerife. Foi sexto en Operación Triunfo e foi o último expulsado da edición, pero puido optar por representar a España no Festival de Eurovisión, grazas á canción "Magia", que cantou a dúo con Miriam Rodríguez Gallego. Ao final, non foi elixido para representar a España. A pesar diso, tivo moito éxito no seu país.
Despois de deixar o programa, Agoney converteuse nunha icona da comunidade LGBT, de feito foi un dos pregoeiros do Festival do Orgullo LGBT en Madrid 2018. Entre outubro e decembro de 2018, fixo a súa primeira xira en solitario. A xira comezou o 11 de outubro de 2018 na súa cidade natal, Adeje, e visitou as principais cidades españolas como Madrid, Valencia, Barcelona ou Zaragoza.