cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cubismo
Cubismo sintético
A fase sintética trouxo a reconsideración dalgúns dos xeitos expresivos da anterior. A cor volve a ter agora un maior protagonismo. As superficies, aínda que seguen aparecendo sempre fragmentadas, eran máis amplas e decorativas. A novidade máis singular foi, sen dúbida o uso de materiais non pictóricos. Esta técnica coñecida como “collage” incorporou ó lenzo elementos cotiás como paquetes de cigarrilos, páxinas de periódicos, anacos de vidro, e ás veces incluso area. O que se propoñen ó introducir nos cadros ou nos debuxos, trocos de papel de periódico, papel pintado, trocos de plástico etc., era renunciar ós artificios do pincel, substituíndo a superficie “Pintada a man” polo elemento “Xa feito”. Tamén se consideraba realismo, pois o mellor medio para conseguir plasmar a realidade era pegar no cadro a propia realidade, é dicir, é máis fácil e máis verídico, pegar nun cadro un periódico, que pintalo. Braque explicou que utilizaba o collage para lograr maior obxectividade, aínda que os obxectos que pegaba nos cadros non facía que as obras parecesen máis reais. Pola contra, a primeira vez que Picasso pegou algo nun lenzo foi un anaco de plástico estampado que imitaba o vimbio dunha cadeira.
Tanto Picasso como Braque deleiábanse coas texturas. Este xeito de traballo tiña moito de humor e diversión e incluso un pouco de burla para o espectador e incluso chegan máis lonxe cando pintan sobre a tea imitando que pegan papel polo que hai fragmentos dos cadros que nos fan dubidar de se se trata dunha pintura o dun collage dunha madeira pegada, ou un anaco de papel pegado imitando madeira. Non cabe dúbida de que tiña moito de lúdico e moito de humor que puxeran nas súas obras estas superficies falseadas. Coa utilización deste inusitados materiais no lenzo, o cubismo, á vez que aproveitou as diferenzas de textura e de natureza dos seus compoñentes propuxo, dende un ángulo orixinal, a cuestión sempre inquietante de que era realidade e de que era ilusión. Neste estilo cubista Braque realizou os seus famosos “Papiers colles” e Picasso obras como o marabilloso cadro “El jugador de cartas” o “Naturaleza muerta en verde”, tamén o cadro “Arlequín” e un cadro cubista sintético.
Juan Gris dixo “ El análisis de ayer se ha transformado en síntesis por medio de la expresión de las relaciones entre los objetos”.
Este pintor moi a miúdo realiza cadros metidos dentro dun ovalo como para subliñar ese desexo de unidade. este ovalo recolle e pecha un espazo –O do cadro-, onde todo son rectas ángulos e arestas, afirmando así claramente a súa vontade de resumir de facer balance, en definitiva de ofrecer unha síntese. A evolución de Braque cara o cubismo sintético foi máis lenta ca de Picasso, conservando en xeral un espírito máis analítico, ó contrario que Juan Gris que no se interesou moito polo cubismo analítico e os seus cadros foro máis do cubismo sintético.
Proceso de formación
Pénsase que a orixe deste movemento cubista ten dúas fontes moi distintas :
Ademais do antedito tamén influíu a reacción que nese momento houbo contra o fauvismo, tendencia pictórica na que o estalido da cor era un dos aspectos máis sobresaíntes. Os creadores, que iniciaron as experimentacións cubistas foron Picasso e Braque. O primeiro cadro cubista, pintado por Picasso en 1907, foi “Las Señoritas de Avignon”. Neste lenzo, as figuras femininas están singularmente tratadas, as súas siluetas semellan estar fracturadas, teñen formas planas e os trazos que as delimitan son sempre rectilíneos e angulares. Ó mesmo tempo téntase representar, de xeito simultáneo, un rostro humano de fronte e de perfil. Á vez que Picasso desenvolvía estas investigacións, Braque realizaba unha serie de paisaxes caracterizadas pola escaseza de colorido e por representar os volumes a base de planos inclinados.
O estilo cubista presentouse coma unha pintura plana, bidimensional e contraria ás técnicas ata ese momento tradicionais, da perspectiva e do claroscuro. Rexeitou así mesmo á antiga, e por séculos mantida, teoría de que a arte era a imitación da natureza. E por iso que aínda que inicialmente os pintores cubista tomaron como modelos os temas da natureza e representaron rostros e figuras humanas axiña centraron as súas temáticas en naturezas mortas, que eran composicións a base de obxectos usuais situados case sempre sobre unha mesa, que carecían de profundidade e na que tódolos elementos ocupan o primeiro plano mediante unha descomposición en facetas.
Dende os primeiros anos estableceuse unha estreita relación entre Picasso e Braque o quer permitiu ó cubismo dunha fase previa de experimentación a outra máis madura entre os anos 1910 e 1912. Nos inicios do cubismo tamén tivo grande importancia o marchante Daniel Kahnweiler, cuxa galería converteuse no centro de difusión do cubismo. Ademais, o movemento cubista tomaba forma e medraba nas reunións mantidas entre Picasso, Juan Gris, Matisse e Diego Rivera, e escritores franceses como Jean Cocteau e Guillaume Apollinaire contribuíron cos seus textos á difundir o movemento cubista
Desenvolvemento do cubismo
Ademais dos grandes mestres mencionados houbo outra serie de artistas que realizaron un cubismo próximo ó de Picasso ou Braque, pero con toques persoais, como Juan Gris e os pintores franceses Fernand Léger, Albert Gleizes e Jean Metzinger. Cando esta estética se difundiu por toda Europa apareceron unha serie de grupos ou tendencias cas súas propias características:
Loita (Sarria)
Loita foi un periódico quincenal editado en Sarria entre 1933 e 1934.
Historia e características
Subtitulado Órgano del Cento Republicano de Sarria, apareceu o 6 de febreiro de 1933. Publicábase os días 6 e 20 de cada mes (coincidindo cos días de feira en Sarria). Fundado por Vicente Páramo, José Sánchez Arias e Antonio Páramo Sánchez, estaba dirixido por Antonio Páramo Sánchez. Entre os seus colaboradores figuraron Eladio López Muñiz, Felipe Pedreira, Manuel Durán, Vicente Páramo e Pedro Guitián. No seu primeiro número expresaba:
E engadía:
A maior parte das súas novas referíanse a Sarria e a súa comarca, fundamentalmente de carácter político. Dedicaba especial atención aos labregos e seguiu unha estrita neutralidade en materia relixiosa.
Berlinetta
miniatura|Ferrari 250GT Berlinetta. miniatura|Ferrari FXX. Berlinetta (do italiano) é un deportivo con carrozaría pechada (un cupé), xeralmente con dous asentos, un bipraza, o tipo tamén pode incluír un 2+2.
En América do Norte, Chevrolet tamén produciu unha versión do Chevrolet Camaro chamado Berlinetta, de 1977 a 1986. O modelo ofrecía toques europeos de estilo para subliñar o interior en lugar do rendemento do coche, que fora durante moito tempo o principal punto de venda do Camaro.
Pier Angeli
Anna Maria Pierangeli, máis coñecida co nome artístico de Pier Angeli, nada en Cagliari (Sardeña) en 1932 e finada en Beverly Hills (California) en 1971, foi unha actriz italiana, irmá xemelga da tamén actriz Marisa Pavan.
David Pérez Pallas
David Pérez Pallas, nado en Vigo o 24 de agosto de 1987, é un árbitro de fútbol galego da Segunda División Española.
Traxectoria
A súa relación co fútbol comezou ao xogar no CD Valladares xa de neno, pero abanonou a práctica competitiva na mocidade, para prepararse como árbitro. Afiliado ao colexio galego, no ano 2010 ascendeu a Segunda División "B" e só dous anos máis tarde, en 2012, ascendeu a Segunda División, categoría na que segue arbitrando na temporada 2016-2017. O primeiro partido que arbitrou nesa categoría foi o CD Guadalajara - Girona FC. Nesta data aínda non disputara partidos internacionais.
Vida persoal
Estuda Telecomunicacións na Universidade de Vigo.
Colmea
250px|miniatura|Marcos móbiles dunha colmea 250px|miniatura|Cortizos tradicionais no [[Monte Pindo, Galicia.]] 250px|miniatura|Trobo tradicional con [[colmado, no museo do Castelo de Sobroso, Galicia.]] A colmea, que tamén recibe os nomes de cortiza, cortizo, covo e trobo, é o niño dunha colonia de abellas. As colonias de abellas son organizacións sociais complexas e xerárquicas que poden chegar a conter ata 80.000 individuos. Están integradas por tres castes distintas de abellas: as obreiras, os abázcaros e a abella mestra. As abellas que se ven comunmente son as obreiras, que tamén constitúen a parte máis numerosa da colonia.
As abellas forman as súas colonias de xeito moi diferente de como o fan outros insectos sociais, como as formigas. Cando unha nova abella mestra nace divídese a colonia. Para constituír un novo grupo, a abella mestra de máis idade abandona a colmea, leva canda ela un crecido número de obreiras e deixa a mestra máis nova a cargo do que resta da colonia orixinal. Este proceso natural de formación dunha nova colonia chámase enxamia e o grupo de abellas coa súa nova mestra chámase enxame. Existen diferentes métodos artificiais de creación de novas colonias que aproveitan esta tendencia natural das abellas a permanecer coa súa mestra.
Partes dunha colmea mobilista
miniatura|[[Favo]]
Ademais existe unha serie de accesorios, tales como excluidores das mestras, trampas para o pole, alimentadores etc, cos que se persegue incrementar o rendemento da colmea.
Clasificación das colmeas
Existen dous tipos de colmeas dende o punto de vista metodolóxico :
Tipos de colmeas de panais fixos
miniatura|Colmeas tradicionais. Museo Etnográfico de Toruń, [[Polonia ]]
Medidas de diferentes tipos de colmeas verticais
O grosor dass táboas que forman as paredes das colmeas son de 25 mm xeralmente. As medidas da táboa que expoñemos a continuación están en centímetros.
Conxunto de colmeas: apiario
O conxunto de colmeas que un apicultor ten nun determinado lugar físico chámase apiario. O apicultor adoita ter varias colmeas en cada apiario, dependendo da capacidade polinífera e nectarífera da flora que haxa no lugar. Recoméndase non facer nunca apiarios de máis de 50 colmeas para non provocar a competencia entre as colmeas e manter a produción de mel por colmea.
As alvarizas, abellarizas ou cortiños son tradicionais en Galicia e outras zonas peninsulares. Son recintos murados que, en zonas de montaña, se empregan para protexer os apiarios da depredación dos animais silvestres, especialmente dos osos, e da acción agresiva dos ventos do inverno. As alvarizas teñen planta aproximadamente circular, muros altos e portas estreitas polas que non sexa doado o acceso aos animais de maior tamaño. Tamén existen construcións chamadas fornos onde se colocan varias colmeas fixas nun interior baixo teito.
Remedios Quintas
María Remedios Quintas Álvarez, nada en Bande en 1960, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Procuradora e profesora de Xeografía e Historia. Foi directora do colexio C. Cisneros (2002). Secretaria de Organización do PSdeG-PSOE de Ourense, foi concelleira en Ourense. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas eleccións de 2009 e volveu ser elixida nas eleccións de 2012. É portavoz de Traballo do Grupo Socialista.
Ferrari SF16-H
O Ferrari SF16-H é un coche de competición de fórmula 1, que Ferrari utilizará para competir na tempada de Fórmula Un. os pilotos titulares son Sebastian Vettel e Kimi Räikkönen. O SF16-H presentouse o 19 de febreiro de 2016.
Características
O coche, nado da pluma de James Allison, Rory Byrne e Simone Resta, difiere profundamente do antecesor como parte da filosofía de deseño. A diferenza do SF15-T, o SF16-H, a letra "H" no nome do coche significa "híbrido", mostra un morro moito máis curto e alto coa intención de asegurar un maior fluxo de aire á parte traseira (e especialmente á zona do difusor). Logo de catro tempadas retornase a unha suspensión de tipo push rod, co fin de simplificar a configuración do coche e facilitar o quecemento dos pneumáticos (verdadeiro talón de Aquiles dos coches do Cavallino nos últimos anos). Un importante traballo sobre a disposición dos compoñentes da unidade de potencia permitiron un gran estreitamento dos lados, especialmente na área da "Coca Cola", mentres que as entradas de aire laterais e o airscope mantivéronse sen cambios no tamaño, aínda que revisadas na súa xeometría.
Librea
A librea difiere da de tempadas anteriores pola presenza de grandes sectores de branco, que lembra aos coches de Ferrari da década de 1970 - en particular, o T 312 de Niki Lauda campión do mundo na tempada -, que abarca o capó do motor, o eixe dianteiro e parte do á traseira e dianteira. A tricolor italiana vese claramente na toma de aire superior e, en menor medida, no nariz e na parte inferior dos paneis laterais.
De acordo co seu costume de dar aos seus coches nomes femininos, Vettel chamou ao seu SF16-H "Margarita", en referencia a Margarita Aldobrandini.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en curso.
Ligazóns externas
Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari
Alan J. Heeger
Alan J. Heeger, nado o 22 de xaneiro de 1936 en Sioux City, Iowa (USA) é un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Química no 2000.
Traxectoria
Licenciouse na Universidade de Nebraska en 1957, e en 1961 obtivo o grao de Doutor en Ciencias Físicas pola Universidade de California en Berkeley. Integrouse na Universidade de Pensilvania en 1962, e ata 1982 a súa carreira estivo intimamente ligada a esta Institución Académica, na que ocupou os cargos de Profesor asistente, profesor numerario, director do Laboratorio para a investigación sobre a estrutura da materia e, entre 1981 e 1982, vicerreitor de investigación. Ese mesmo ano pasou á Universidade de California en Santa Bárbara como profesor de Física e Director do Instituto para Polímeros e Sólidos Orgánicos na mesma Universidade. En 1990 fundou, xunto ao seu colega Paul Smith, a Corporación UNIAX, da que é presidente e director de investigación, e que foi adquirida por DuPont.
Tharsis Montes
Tharsis Montes (nome en latín dos Montes de Tharsis) fai alusión xeralmente ás tres montañas de orixe volcánico situadas no chamado avultamento de Tharsis. En ocasións inclúese a Olympus Mons dentro desta denominación, se ben a súa posición está algo mais lonxe das outras montañas, o cal distíngueo coma unha característica peculiar da superficie marciana.
Estas tres montañas son:
Ó erixirse sobre o avultamento de Tharsis, que pode alcanzar unha altura duns 20 km sobre sobre a superficie media do planeta, a altitude relativa media dos tres volcáns é semellante á de Olympus Mons, uns 25 km sobre a superficie marciana.
Outra estrutura a destacar é Tharsis Tholus, un pequeno cono volcánico situado 800 km o Leste de Ascraeus Mons, cunha altura (8 km) que é sensiblemente inferior á do Everest. Os seus flancos oriental e occidental son semellantes, coma derrubados sobre si mesmos, fenómeno producido presuntamente polo colapso da estrutura ó baleirarse a cavidade magmática.
Robert Ludlum
Robert Ludlum, nado en Nova York en 1927 e finado en Maples, Florida, en 2001, foi un escritor nortemericano. É autor de 29 novelas de suspense que venderon máis de 210 millóns de exemplares en 32 linguas.
Traxectoria
Medrou en Nova Jersey e durante a segunda guerra mundial ingresa nos Marines. Logo do remate da guerra estuda na Universidade de Wesleyan e logo de licenciarse comeza unha carreira de actor de teatro. En 1971 publica a súa primeira novela, The Scarlatti Inheritance, que se converte nun éxito de vendas.
As súas novelas máis coñecidas forman a triloxía de Bourne, e a pesar do éxito comercial das súas novelas, nunca tivo o favor da crítica. Xunto con Gayle Lynds creou a serie Covert-One, que inclúen The Hades Factor, The Paris Option e The Altman Code, protagonizadas por Jon Smith, médico e oficial da armada norteamericana que acepta traballar para unha axencia ultrasecreta chamada Covert-One.
Loita (homónimos)
Aplicado á política podemos referirnos a:
Loita foi o nome de varias publicacións:
Mogi das Cruzes
Mogi das Cruzes é unha cidade brasileira, parte da rexión metropolitana de São Paulo (tamén coñecida como Grande São Paulo). En 2010 tiña 387.779 habitantes.
Os Currás, As Chás, Montederramo
Os Currás é un lugar da parroquia das Chás, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Tonsura
miniatura|275px|dereita|Crego tonsurado á romana. Chámase tonsura ao primeiro dos graos clericais o cal conferíase por man do bispo como disposición e preparación para recibir o sacramento da orde e cuxa cerimonia executábase cortando unha parte do cabelo, o situado na coroa da cabeza. Tamén se chama tonsura ao corte rapado resultante deste rito.
Signo de renuncia ao mundo, é tamén, coa adopción do hábito e o cambio de nome, un elemento dun ritual de morte e de renacemento que borra os pecados anteriores. A tonsura é unha práctica nacida a principios da Idade Media; non é coñecida durante os primeiros tempos da Igrexa e Xerome de Estridón ata a rexeitaba.
O cardeal católico romano John Henry Newman, do século XIX, escribiu o seguinte no seu Essay on the Development of Christian Doctrine (Ensaio sobre o desenvolvemento da doutrina cristiá): “O uso de [...] a tonsura [..] todos son de orixe pagá, e santificados pola súa adopción na Igrexa”.
Distinguíanse os seguintes tipos de tonsura:
No seo da Igrexa Católica, a tonsura romana predominaba sobre as dúas outras formas e permaneceu vixente ata 1972, data na cal Paulo VI na súa Carta apostólica en forma de motu proprio, Ministeria quædam, establece que “En diante non se confire xa a Primeira Tonsura”.
Enebakk
Enebakk é un concello do condado de Akershus, en Noruega. Limita cos concellos de Rælingen, Lørenskog, Oslo, Ski, Spydeberg e Hobøl. A igrexa de Enebakk data da época medieval. miniatura|esquerda|250px|Igrexa de Enebakk
Alfonso García Sanmartín
Alfonso García Sanmartín, nado en Gundiá (Albá, Palas de Rei) o 2 de setembro de 1946 e finado o 27 de outubro de 2022, foi un docente e editor galego.
Traxectoria
Licenciado en Teoloxía pola Universidade de Salamanca, foi docente no Colexio Fogar de Santa Margarida da Coruña desde 1970, centro do que foi director. Ademais, exercía como vicepresidente da Confederación Española de Centros de Ensino (CECE).
Foi responsábel de Rodeira-Edebé, e durante dous mandatos bianuais presidiu a Asociación Galega de Editores: entrou en 2006 en substitución de Fabiola Sotelo e saíu en 2010, cando foi relevado no posto polo vigués Manuel Bragado.
Sonkajärvi
Sonkajärvi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 3 969 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 576,78 km2, dos cales 110,93 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 2,71 hab./km².
Limita cos concellos de Iisalmi, Lapinlahti, Rautavaara, Vieremä, Kajaani e Sotkamo, estes dous últimos na rexión veciña de Kainuu.
Saint-Sulpice, Ain
Saint-Sulpice é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Promoción de enlace
Descrición
A esta xeración pertencen os escritores nados entre as décadas de 1920 e 1930, escritores autodidactas que nos seus comezos careceron de información sobre o Nacionalismo galego e doutrinas como o Anarquismo e o Marxismo.
Estes escritores tomaron os seus modelos da literatura castelá e ás veces escribiron nesta lingua.
Os escritores desta xeración son Ramón González-Alegre, Faustino Rey, Antón Tovar, Tomás Barros, Luz Pozo Garza, Xavier Costa Clavell, Eliseo Alonso, Cuña Novás, María Carmen Kruckenberg, Xosé Neira Vilas, José Ángel Valente, Manuel Blanco Mariño e Antón Santamarina Delgado.
Obxecto interestelar
Un obxecto interestelar é un corpo distinto dunha estrela ou subestrela situado no espazo interestelar, o cal non está vinculado gravitacionalmente a un estrela. Estes obxectos poden ser asteroides ou cometas (ou exocometa s). A parte dos cometas coñecidos dentro do Sistema Solar, ou dos cometa extrasolares descubertos até a actualidade, , só se pode detectar un cometa interestelar se pasa a través do Sistema Solar e pode ser distinguido dun cometa da nube de Oort pola súa acentuadisima traxectoria hiperbólica (indicando que non está gravitacionalmente ligado ó Sol). Até o 2017, o obxecto máis excéntrico do cal se tiña coñecemento era C/1980 E1, que só tiña unha excentricidade orbital de 1.057, moito menos do esperado para un cometa interestelar.
O primeiro obxecto interestelar descuberto e o único coñecido até a data é 1I/ʻOumuamua (chamado con anterioridade C/2017 U1 e A/2017 U1). O obxecto ten unha excentricidade de aproximadamente 1,20. Foi inicialmente chamado C/2017 U1 porque se supoñía que era un cometa, pero foi rebautizado coma A/2017 U1 despois de que non se atopase actividade cometaria. Despois de que fose confirmada a súa natureza interestelar, foi rebautizado coma 1I/ʻOumuamua – 1 por que foi o primeiro obxecto da súa clase en ser descuberto, I por interestelar, e 'Oumuamua' é unha palabra hawaiana que significa "o primeiro mensaxeiro chegado de moi lonxe".
Nomenclatura
Co primeiro descubrimento dun obxecto interestelar, a UAI propón unha nova serie de designacións de corpos pequenos para obxectos interestelares, os números I, similar ó sistema de numeración de cometas. O Centro de Planetas Menores asignará os números. As designacións provisionais dos obxectos interestelares serán tratadas utilizando o prefixo C/ ou A/ (cometa ou asteroide) segundo o caso.
Visión xeral
thumb | left | [[Machholz 1|Cometa Machholz 1 (96P / Machholz) visto dende o satélite STEREO-A (abril de 2007).]] thumb | [[Ápex solar, a dirección do movemento do Sol no Sistema local de repouso, atópase cara un punto entre Hércules e Lyra. R.A. 18h 28m e Dec. 30° N (Época X2000.0)]]
Os modelos actuais da formación da nube de Oort predín que son expulsados moitos máis cometas ó espazo interestelar dos que son retidos na propia nube, cunha taxa de 3-100. Outras simulacións suxiren que o 90-99% dos cometas son expulsados. Non hai razón para crer que os cometas formados noutros sistemas estelares non poderían estar igual de dispersos.
Se existen cometas interestelares, ocasionalmente deben pasar polo Sistema Solar interior. Achegaríanse ó Sistema Solar con velocidades aleatorias, principalmente dende a dirección da constelación Hércules porque o Sistema Solar móvese nesa dirección, chamado Ápex solar. Ata o descubrimento de 1I/ʻOumuamua, non se tiña observado ningún cometa cunha velocidade maior á velocidade de escape de Sol, este descubrimento usouse para colocar límites superiores á súa densidade no espazo interestelar. Un artigo de M. V. Torbett indicou que a densidade non era superior a 1013 (10 billóns) de cometas por parsec cúbico. Outras análises, feitas cos datos de LINEAR, establecen o límite superior en 4,5 x 10−4/UA3, ou 1012 (1 trillón) de cometas por parsec cúbico. Unha estimación máis recente de David C. Jewitt e colaboradores seus, logo da detección de 1I/ʻOumuamua, prevé que "A poboación de obxectos interestelares duns 100 m. de tamaño dentro da órbita de Neptuno é de ~104, e cada un destes corpos tería un tempo de residencia duns 10 anos."
Un cometa interestelar pode, probablemente, ser capturado nunha órbita heliocéntrica ó pasar a través do Sistema Solar. As simulacións por computadora mostran que Xúpiter é o único planeta o suficientemente masivo como para capturar un, e que se pode esperar que ocorra isto unha vez cada sesenta millóns de anos. Os cometas Machholz 1 e Hyakutake C/1996 B2 son exemplos de posibles de cometas capturados polo noso Sistema Solar. Teñen composicións químicas atípicas para ser cometas do Sistema Solar.
1I/2017 U1 ('Oumuamua)
thumb|Impresión do artística de 'Oumuamua, o primeiro asteroide interestelar confirmado. Un obxecto feble foi descuberto o 19 de outubro de 2017 polo telescopio Pan-STARRS, cunha magnitude aparente de 20. As observacións demostraron que seguía unha traxectoria acentuadamente hiperbólica ó redor do Sol a unha velocidade maior que a velocidade de escape solar, o cal que significa que non está gravitacionalmente ligado ó Sistema Solar e que probablemente sexa un obxecto interestelar. O 25 de outubro, descubriuse que o obxecto tiña unha natureza completamente asteroidal e como consecuencia foi designado como 1I/2017 U1, o primeiro dunha nova clase "I" de obxectos astronómicos. 1I/2017 U1 foi bautizado coma 'Oumuamua.
A falta de actividade cometaria de 'Oumuamua suxire unha orixe nas rexións internas de calquera sistema estelar do que proceda, perdendo tódolos volátiles da superficie dentro da liña de conxelación coma os asteroides rochosos, os cometas extintos e os damocloides que coñecemos do noso Sistema Solar. Esta é só unha conxectura, xa que 'Oumuamua moi ben puido perder todos eses volátiles da superficie durante os eóns de exposición a radiación cósmica no espazo interestelar, desenvolvendo unha codia grosa despois de ser expulsado do seu sistema natal.
Teoría da difusión
Un proceso de difusión, na teoría de probabilidades, é a solución a unha ecuación diferencial estocástica. Unha solución que representa un camiño continuo nun tempo continuo (Proceso de Markov).
Esther Lederberg
Esther Miriam Zimmer Lederberg, nada no Bronx o 18 de decembro de 1922, e finado o 11 de novembro de 2006, foi unha microbióloga estadounidense, pioneira en xenética bacteriana. As súas contribucións máis notables inclúen o descubrimento do virus bacteriófago λ, a transferencia de xenes entre bacterias por transdución especializada, o desenvolvemento do método de réplica en placa para o cultivo de bacterias e o descubrimento do plásmido F ou factor de fertilidade.
Lederberg tamén fundou e dirixiu o agora extinto Plasmid Reference Center na Universidade de Stanford, onde mantiña, nomeaba e distribuía plásmidos de moitos tipos, incluíndo aqueles con resistencia antibiótica, resistencia a metais pesados, virulencia, conxugación, colicinas, transposones, e outros factores descoñecidos.
Traxectoria
Esther Miriam Zimmer naceu no Bronx, Nova York, en 1922. Foi a primeira dos dous fillos do matrimonio formado por David Zimmer e Pauline Geller Zimmer. O seu irmán, Benjamin, naceu ao ano seguinte. Nenos durante a Gran Depresión, a súa comida era a miúdo un anaco de pan sobre o que a súa nai esparcía o zume dun tomate.
Zimmer destacou nos seus estudos. Cursou os seus estudos secundarios en Evander Child's High School no Bronx, onde se graduou aos 16 anos. Recibiu unha bolsa para estudar bioquímica no Hunter College, en Nova York, onde se graduou en 1942. Entre 1941 e 1942, Zimmer traballou no Xardín Botánico de Nova York, investigando en Neurospora crassa baixo a dirección de Bernard Ogilvie Dodge.
Tras a súa gradación, Zimmer traballou como axudante de investigación de Alexander Hollaender e Milislav Demerec no Instituto Carnegie de Washington (máis adiante, Laboratorio Cold Spring Harbor). En 1944 obtivo unha bolsa na Universidade Stanford como axudante de George Wells Beadle.Trasladouse a California, e tras un verán de estudos na Estación Mariña Hopkings con Cornelius Van Niel, comezou unha mestría en xenética. Durante a súa estadía en Stanford traballou con Edward Tatum, de Yale, en xenética bacteriana e obtivo o seu título de mestría en 1946.
Casou con Joshua Lederberg en 1946, tras o cal comezou a traballar no seu doutoramento na Universidade de Wisconsin. A súa tese foi sobre o control xenético de mutabilidade na bacteria Escherichia coli. Joshua Lederberg aceptou un posto de profesor asociado na mesma universidade. Esther terminou o seu doutoramento baixo o patrocinio de R. A. Bring, en 1950, o mesmo ano que descubriu o ciclo lisoxénico do bacteriófago lambda.
Esther e Joshua Lederberg divorciáronse en 1966. Ela contraeu novamente matrimonio con Matthew Simon en 1993.
Esther Miriam Zimmer Lederberg morreu o 11 de novembro de 2006, de pneumonía e fallo cardíaco, aos 83 anos.
Contribucións á microbioloxía e a xenética
Lederberg quedou na Universidade de Wisconsin a maior parte da década de 1950. Alí descubriu o bacteriófago lambda, empezou a investigar sobre a relación entre a transdución e o ciclo lisoxénico de devandito fago, descubriu o factor de fertilidade de E. coli xunto a Luigi Luca Cavalli-Sforza, inxeniuou a primeira posta en funcionamento exitosa do método de réplica en placa xunto a Joshua Lederberg, e axudou a descubrir e entender os mecanismos xenéticos da transdución especializada. Estas contribucións foron a base de gran parte do traballo en xenética posterior.
Bacteriófago Lambda e transdución especializada
Esther Lederberg foi a primeira en illar o bacteriófago lambda, un virus de ADN que illou de Escherichia coli K-12 en 1950. Era un virus que, no canto de multiplicarse rapidamente no interior da célula infectada e matala, podía integrar o seu material xenético no da bacteria infectada e transmitirse dunha xeración a outra sen causar dano á célula. O ADN vírico podía activarse de novo en determinadas circunstancias, por exemplo, cando a bacteria atopábase en condicións de tensións. Entón a maquinaria celular da bacteria fabricaba exemplares do virus, que causaban a morte da célula bacteriana. O bacteriófago tiña un dobre comportamento, con dous tipos de ciclo vital, que máis adiante se denominaron lisoxénico (cando se incorpora ao material xenético da célula) e lítico (cando se reproduce e causa a lisis da célula bacteriana). A facilidade de crecemento de devandito bacteriófago, a súa condición de virus non patóxeno (excepto para a bacteria), a facilidade de manipulación e o gran coñecemento que se tiña sobre a bacteria que infectaba (E. coli) fixeron que pronto se adoptase ese virus como organismo modelo para o estudo doutros virus con comportamento semellante.
O seu traballo permitiu un mellor entendemento da transdución especializada, importante para explicar un mecanismo de transferencia da resistencia das bacterias.
Factor de fertilidade bacteriana
O Factor de fertilidade (tamén coñecido como factor F) é unha secuencia bacteriana de ADN que permite que unha bacteria poida producir un pelo sexual necesario para a conxugación. A secuencia contén 20 xenes tra (por "transferencia") e outras secuencias xenéticas responsables de incompatibilidade, replicación e outras funcións. O factor F atópase nun episoma, que pode existir como plásmido independente ou integrarse no xenoma da célula bacteriana. O descubrimento de Esther Lederberg xurdiu directamente dos seus experimentos para atopar o profago lambda do E. coli. Cando lle fallaron algunhas cruces para obter formas recombinantes, supuxo que algunhas das súas cepas de E. coli perderan un "factor de fertilidade".
Método de réplica en placa
A pesar de que había outras metodoloxías precursoras á que ela ideou, eran menos eficaces, e non resolveron o problema de reproducir colonias bacteriales en masa coa mesma configuración que tiñan na placa de Petri da que se partiu. O que se buscaba era como dispor da copia dun debuxo ou a firma de alguén mediante un selo de goma untado nun tampón de tinta. En 1951, Esther Lederberg logrou obter réplicas idénticas mediante unha técnica moi sinxela. Construíu un "selo" da mesma medida que a placa de Petri, pero non era de goma, senón de veludo de algodón esterilizado. As pequenas fibras da superficie do veludo cravábanse no agar da placa orixinal e, ao fregar co selo unha nova placa, inoculaba as bacterias e as colonias que crecían facíano na posición que na placa orixinal. Un ano despois, ela e o seu marido publicaron un artigo detallando a metodoloxía. Aínda que a idea fora dela, o primeiro autor do artigo foi o seu marido.
Outras contribucións
Retirouse do seu posto no Departamento de Microbiología e Inmunología de Stanford en 1985, pero continuou dirixindo o PRC durante case unha década máis.
Retos profesionais: discriminación de xénero
O microbiólogo Stanley Falkow afirmou que Esther Lederberg "experimental e metodoloxicamente, era un xenio no laboratorio." Aínda así, a pesar de que Esther Lederberg foi unha investigadora pioneira, afrontou retos significativos como científica nos '50 e '60.
Segundo Luigi Luca Cavalli-Sforza, colaborar co seu marido dificultoulle ter unha carreira estable e independente. Esther Lederberg tivo que loitar para obter un posto de traballo na Universidade de Stanford. En 1974, un cambio na política daquela universidade fíxoa pasar de Científico Sénior a ser Profesora Adxunta, unha posición máis desfavorable nalgúns aspectos.
Allan Campbell fixo notar a inxusta actitude de Stanford cara ás mulleres científicas nunha carta de recomendación para Esther Lederberg escrita en 1971: "penso que ela é moi valiosa para a Universidade e merece un ascenso de acordo aos costumes habituais do seu departamento (por exemplo, que o seu Comité de Promoción das Mulleres recoméndea da mesma maneira que un Comité de Promocións dos Homes faría ascender a un científico home)."
Outros intereses
Esther Lederberg tivo intereses culturais que ían máis aló da ciencia.
Música
Toda a súa vida tivo afección á música, con especial dedicación á música antiga. Foi membro fundadora da Mid-Peninsula Recorder Orchestra en 1962, que presidiu durante varios anos. Consciente de que gran parte da música antiga era realmente música de danza, Lederberg estudou tamén danza Renacentista e isabelina. Gustáballe a música sinfónica, a ópera, e as operetas de Gilbert e Sullivan.
Literatura
O gusto de Esther na literatura era ecléctico; a súa biblioteca incluía obras clásicas e contemporáneas de autores como Gore Vidal, Ursula K. Lle Guin, Margaret Atwood e Michael Crichton. Tamén lle gustaban as obras de Charles Dickens e Jane Austen, e pertenceu a sociedades que estudaban e rendían homenaxe a eses autores.
Botánica e xardíns botánicos
Lederberg interesouse durante toda a súa vida pola botánica e os xardíns botánicos. Propuxo que se plantasen plantas indíxenas como papoulas e lupinos no campus da Universidade de Stanford, argumentando que ademais de ser bonitas non necesitarían de rega — unha consideración importante para un campus localizado na Baía de San Francisco, que ten secas frecuentes.
Saint-Trivier-de-Courtes
Saint-Trivier-de-Courtes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Eleccións municipais en Viveiro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Viveiro dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Viveiro]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Viveiro desde a aprobación da Constitución de 1978.
José Pazó Montes
José Pazó Montes, nado en Pontevedra o 16 de agosto de 1902 e finado en 1978, foi un aviador galego.
Traxectoria
Canda González Gil, cofundou unha pequena fábrica de avións, a G.P., coa que subministraron 40 aparellos ao goberno da república.
Na Guerra Civil Española, o 24 de setembro de 1936, aproveitando unha misión urxente para enviar recambios a Barcelona, evadiuse de Cuatro Vientos, Madrid, na zona republicana, tentando aterrar primeiro en Villanubla, Valladolid, na zona nacional, onde foi rexeitado a tiros debido as cores do seu aparato. Dirixiuse daquela cara a Pontevedra, onde tentou aterrar na Xunqueira, impedíndollo unhas vacas que estaban pastando, aterrando finalmente, ao límite de combustible, na praia da Lanzada.
Foi membro do Corpo de Enxeñeiros Aeronáuticos do Exército do Aire de España, Coronel Secretario Xeral do Ministerio del Aire de España e, de 1950 a 1959, presidente de Aviaco.
Ascendeu a Xeneral en 1965. Acadou o emprego de Xeneral de Brigada e foi Director Xeral de Industria e Material ata 1967, ano no que se suprimiu o cargo.
Algures no tempo
Algures no tempo (en Somewhere in Time) é un filme estadounidense de ciencia ficción e romance dirixido por Jeannot Szwarc que foi estreado en 1980. É unha adaptación da novela de 1975 Bid Time Return, de Richard Matheson, quen tamén escribiu o guión. Está protagonizado por Christopher Reeve, Jane Seymour e Christopher Plummer.
Cubelo, San Mamede de Carnota, Carnota
Cubelo é un lugar da parroquia de San Mamede, no concello de Carnota. Segundo datos do IGE do 2009 ten 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Está situado no que se coñece coma "a montaña" de Carnota, preto do límite cos concellos de Mazaricos e Muros. Desde o alto de Cubelo contémplanse unhas boas vistas de Carnota, destacando nos cumes un parque eólico, cuxos aeroxeradores se coñecen localmente como virandelos ou viraventos.
As Ratoeiras, As Chás, Montederramo
As Ratoeiras é un lugar da parroquia das Chás, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Economía de Polonia
A economía da Polonia está diversificada, dividida entre as industrias de construción naval, produción de carbón, aceiro e enerxía eléctrica, e unha agricultura importante.
A máis importante concentración industrial ocorre na Silesia, unha área moi rica en carbón mineral, onde se localizan industrias siderúrxicas, químicas e de maquinaria. Outras áreas importante son: Varsovia (industrias siderúrxicas e mecánicas), e Gdansk (industrias de construción naval).
A agricultura baséase principalmente na produción de pataca e remolacha azucreira, xuntamente coa cría de porcos.
Polonia é estado membro da Unión Europea dende o 1 de maio de 2004.
Vulcanisaeta
Vulcanisaeta é un xénero de arqueas crenarqueotas da familia Thermoproteaceae. Trátase dun organismo anaerobio, heterótrofo e hipertermófilo que crece optimamente a 85–90 °C e a pH 4,0–4,5. Foi illado de mostras recollidas directamente de campos de solfataras ou de auga de fontes termais canalizada no leste do Xapón.
Estrutura celular e metabolismo
As células de Vulcanisaeta son bacilos rectos ou lixeiramente curvados, cunha anchura de 0,4 a 0,6 µm. Nalgúns casos as células están ramificadas ou teñen corpos esféricos na súa parte terminal. Esta arquea utiliza como fontes de carbono a maltosa, o amidón, malato, extracto de lévedos, peptona, extracto de carne, casaminoácidos e xelatina, pero non pode utilizar D-arabinosa, D-frutosa, lactosa, sacarosa, D-xilosa, acetato, butirato, formiato, fumarato, propionato, piruvato, succinato, metanol, formamida, metilamina ou trimetilamina. Como aceptores de electróns utiliza xofre e tiosulfato. A diferenza dalgunhas outras arqueas xeneticamente similares como Thermocladium ou Caldivirga, Vulcanisaeta crece en ausencia no seu medio de mesturas de vitaminas ou de solución de extracto de células arqueanas.
Ecoloxía
Atopáronse cepas de Vulcanisaeta en áreas de fontes teermais no Xapón. Malia que o organismo é a crenoarqueota máis común con forma de bacilo entre os illamentos de fontes termais do Xapón, ata agora non foi illada en ningún outro país. Isto está en contraste co que ocorre con xéneros como Thermoproteus e Pyrobaculum, que están distribuídos por todo o mundo, incluíndo as illas Azores, Islandia, Indonesia, Italia, Xapón, as Filipinas, Rusia e os Estados Unidos de América. Por tanto, é posible que o xénero Vulcanisaeta teña unha distribución que se restrinxa só ao Xapón.
Micro Audio Waves
Os Micro Audio Waves son un grupo musical portugués de música electrónica.
3º Elemento
Coa entrada de Claudia Efe (voz) como membro efectivo do grupo, o proxecto asume unha nova dirección. A electrónica máis purista foi substituída por cancións electro-acústicas de estrutura máis clásica, sen traizoar a compoñente experimental. O álbum "No Waves", lanzado en 2004, foi considerado como un dos máis excitantes álbums do ano por John Peel da BBC Radio One, e gañou o Qwartz Electronic Music Awards en París (mellor álbum e mellor videoclip).
O logro principal foi a canción "Fully Connected", na cal as instrucións de montaxe dun aparello de estudo (lixeiramente alteradas, por exemplo "until the cable is fully connected" pasou a "until the body is fully connected") son cantadas dunha maneira moi sexy por Claudia Efe. O mesmo tipo de letra aparece na canción "sold out" (instrucións dun procesador de son).
Outro álbum, Odd Size Baggage foi posto á venda en abril de 2007. Dúas cancións, "down by flow" e "odd size baggage" xa foran presentadas. A canción "odd size baggage" mantén a tradición de letras baseadas en folletos de instrucións, neste caso as dun servizo de protección anti-roubo, StopTrack.
Jaroslav Pelikan
Jaroslav Jan Pelikan, nado en Akron (Ohio) o 17 de decembro de 1923 e finado en Connecticut o 13 de maio de 2006, foi un estudoso da historia do cristianismo e da historia intelectual da Idade Media.
O Camareiro, Cumbraos, Sobrado
O Camareiro é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Micro Audio Waves
Zoetrope
En 2009, os Micro Audio Waves xúntanse ao coreógrafo Rui Horta para crearen "Zoetrope", un espectáculo multimedia so a forma de concerto encenado, híbrido entre a música, o vídeo, o movemento e a poesía. Tras estrea mundial en Moscova, "Zoetrope" ten percorrido varios escenarios nacionais e internacionais. Unha edición en DVD está prevista para outubro de 2009.
Jaroslav Pelikan
Traxectoria
En 1946 graduouse polo Seminario Concordia de St. Louis e doutorouse en filosofía pola Universidade de Chicago. En 1962 ingresou na Universidade Yale como profesor de Historia eclesiástica.
Colmea horizontal
miniatura|250px|dereita|Batería de colmeas horizontais, [[Eslovenia.]]
A colmea horizontal é unha variante de colmea empregada para apicultura. O seu uso está recomendado en países de baixo nivel tecnolóxico, dada a facilidade da súa construción e o seu baixo prezo.
Características
Actualmente a colmea horizontal é empregada con frecuencia en África, pero na Europa antiga era moi frecuente. Se ben agora non se emprega a escala industrial, non debe ser menosprezada como medio de produción de mel a escala artesanal.
En canto á exposición dos panais, atopamos que poden ser utilizados co método en frío ou en quente. Existen basicamente dous tipos de colmeas horizontais:
Colmea tanzana
A colmea tanzana é un caixón rectangular no cal se poden albergar 30 ou 40 cadros de tipo langstroth ou doutras medidas, como pode ser Layens ou Dadant. As dimensións verticais dunha colmea de tipo vertical aplícanse aquí en horizontal. O seu manexo non difire da colmea vertical. Para aumentar ou reducir o espazo empréganse tabiques de madeira.
Este tipo de colmeas é empregado con variantes para a cría de abellas mestras, dividíndoas con reixas excluidoras. Deste xeito pódense crear dúas cámaras de cría, unha en cada extremo, e en cada unha delas unha mestra. Os cadros centrais serven para alimento e cría de celas reais.
Vantaxes:
Desvantaxes:
Colmea queniana
Vantaxes:
Desvantaxes:
José Búa
José Búa Laredo, nado en Cambados cara a 1895 e finado en Estribela (Lourizán, Pontevedra) o 4 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
De profesión albanel, era propietario dunha ferretería na Illa de Arousa e membro do PSOE, e presidente da agrupación local deste partido na Illa de Arousa. Foi o máximo responsábel da proclamación da República Federal da Illa de Arousa, o 7 de outubro de 1934. A pesar de ser detido por este feito, foi posto en liberdade poucos días despois. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado. Foi fusilado no lugar de Estribela, na parroquia pontevedresa de Lourizán.
Carles Casals Ribes
Carles Casals i Ribes, nado en Barcelona en 1852 e finado en Bonastre en 1908, foi un organista, pianista e compositor moi vinculado á vila de El Vendrell (Cataluña). Os seus fillos Enric e, moi especialmente Pau Casals foron músicos de renome.
Traxectoria
Cando tiña 20 anos presentouse para a praza de organista da igrexa parroquial de El Vendrell, gañándoa; posteriormente dirixiría tamén o coro. Entre os anos 1890 e 1891 renunciou á praza de organista e trasladouse a Barcelona coa súa familia. Carles Casals tiña execentes cualidades para a pedagoxía musical e gañouse a vida dando clases de solfexo e piano, onde tivo un gran número de discípulos, entre os que salientan a súa dona, Pilar Defilló e os seus fillos Enric e Pau; tamén o foron os músicos de El Vendrell Benvingut Socias (pianista), Bonaventura Dini (violonchelista) e Pau Palau Calaf.
Premio Ágora de Orcellón
O Premio Ágora de Orcellón é un galardón que entrega o Instituto de Estudos Carballiñenses. En 2018 chega á súa terceira edición.
Retorta, As Chás, Montederramo
Retorta é un lugar da parroquia das Chás, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Mario Alinei
Mario Alinei, nado en Turín o 10 de agosto de 1926 e finado o 8 de agosto de 2018, foi un lingüista italiano.
Traxectoria
Catedrático da Universidade de Utrecht, antigo presidente do Atlas Linguarum Europae (UNESCO) e máis fundador dos Quaderni di semantica.
Alinei é un dos principais detractores xunto con Colin Renfrew do modelo "invasionista" do indoeuropeo, fronte o cal propuxo unha alternativa: a teoría da continuidade paleolítica. É ademais un especialista na lingua etrusca e defende a existencia dunha relación entre esta lingua e o maxiar de Hungría.
A teoría da continuidade paleolítica
Controvertida en medios universitarios, a teoría da continuidade paleolítica, da que é o autor, suxire unha diferenciación lingüística entre as linguas de Europa non posterior, senón anterior ao Neolítico. Chega, inclusive, a pór en todo caso en dúbida, a importancia da familia de linguas indoeuropeas, declarando: « Máis importante é o feito que Renfrew ten mostrado, que os termos neolíticos comúns de numerosas linguas indoeuropeas poden ser considerados como vocábulos emprestados. »
Suxire tamén que a diferenciación entre as linguas de Europa ocorreu no Mesolítico.
Marcus Thornton
Marcus Terrell Thornton, nado o 5 de xuño de 1987 en Baton Rouge, Louisiana, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Beijing Ducks da Chinese Basketball Association (CBA).
Instituto e universidade
Fixo 27 puntos e capturou 6.5 rebotes por partido no seu ano como sénior no Tara High School en Baton Rouge, Louisiana. Tras acabar o instituto xogou dous anos na Univerisdade de Kilgore, en Kilgore, Texas. Completou a súa carreira universitaria na universidade de Louisiana State (LSU), onde foi nomeado Xogador do Ano da Conferencia Sueste.