cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dòmhnall Ruadh Chorùna
Guerra fría
No seu poema Òran an H-Bomb ("A canción da bomba H"), Dòmhnall criticou a ameaza de aniquilación nuclear global. Comentou como, tras un ataque ás trincheiras alemás durante a Primeira guerra mundial, os padiolos viñan ao pór do sol para recoller os feridos. Pero agora, debido a armas como a bomba termonuclear, nada se aforraría, nin homes nin bestas, nin as praias nin as cimas das montañas. 'Só unha ou dúas bombas deste tipo serían suficientes, dixo, para acabar con todas as illas onde se fala gaélico e todo o que hai.
O 28 de marzo de 1956, cando a BBC-Scotland reproduciu unha gravación dun céilidh en gaélico dos Cameron Highlanders durante a guerra de Corea, Ruadh estaba escoitando. Compuxo o poema Gillean Chorea ("Os rapaces en Corea") e declarou que a gravación lle devolvera a súa xuventude.
Nun dos seus últimos poemas, Chuala Mi 'n Damh Donn sa Mhòintich ("Escoitei o cervo marrón na moura"), Dòmhnall relata como, vello e cego, escoitou o berro dun cervo roxo. O bardo volveu mirar atrás as súas pasadas fazañas e loitou por aceptar tanto a súa actual incapacidade para cazar como o feito de que a súa saída definitiva da súa amada illa ía ser moi pronto. Cara ao final da súa vida, Dòmhnall Ruadh compuxo poemas relixiosos, expresou esperanza no perdón divino e en reunirse cos seus amigos e seres queridos falecidos.
Ao morrer Dòmhnall no hospital de Lochmaddy, o Rev. Iain Mac a' Ghobhainn, o ministro da Igrexa de Escocia daquela cidade, escribiu unha homenaxe ao poeta:
Morte
thumb|Igrexa de Kilmuir onde está soterrado Dòmhnall Ruadh Chorùna Dòmhnall Ruadh Chorùna morreu en Lochmaddy o 13 de agosto de 1967. Do mesmo xeito que o bardo de North Uist John MacCodrum do século XVIII, Ruadh foi soterrado no cemiterio de Kilmuir, no lugar dunha igrexa parroquial anterior á Reforma dedicada á Virxe María. Dòmhnall Ruadh descansa debaixo dunha lápida que leva unha talla dun cisne e unha cita do An Eala Bhàn:
Legado
Segundo Ronald Black, "Afortunadamente, por instigación de Fred MacAuley da BBC, a maioría dos poemas e cancións de Dòmhnall Ruadh foran escritos a partir do seu ditado pouco antes da súa morte por John Alick MacPherson, quen nese momento era profesor en Paible. Foi publicado por primeira vez por Gairm Publications en 1969 nunha edición preparada por MacPherson: «Dòmhnall Ruadh Chorùna». Esta edición contén 12 poemas e cancións de 1914 a 1920, 17 de 1920 a 1945 e 28 de 1945 a 1966, 57 artigos en total, aínda que os poemas posteriores son, en media, moito máis breves que os anteriores."
Cando se publicou, o verso de Ruadh resultou moi popular e todas as copias esgotáronse en pouco tempo. Ademais, en sinal de canto cambiaran as cousas desde a infancia do bardo, a súa colección de poesía foi adoptada como libro de texto para o ensino da lingua gaélica escocesa nas escolas das Hébridas. Tamén segundo Black, "[A primeira edición] foi seguida en 1995 por unha edición bilingüe ilustrada, de novo titulada «Dòmhnall Ruadh Chorùna», esta vez editada polo propio MacAuley e publicada por 'Comann Eachdraidh Uibhist a-Tuath'. Grazas á excelente memoria da prima do poeta, Maggie Boyd, finada en 1994, a quen Dòmhnall lle gustaba cantar cada nova composición, a nova edición contén 61 elementos xunto con fragmentos adicionais."
A partir de 1999, os herdeiros do poeta e os gardiáns dos seus dereitos de autor son Mary Campbell, Neil Campbell e Mrs. Fay Buesnel de Jersey nas Illas da Canle, todos eles fillos da Sra. Maggie Campbell, sobriña da muller de Dòmhnall.
Desde a morte do seu autor, An Eala Bhàn foi votada de forma arrasadora como a mellor canción gaélica de todos os tempos nunha enquisa da BBC. Nos últimos anos, foi gravada por artistas tan diversos como Calum Kennedy, Donnie Munro, Capercaille, Karen Matheson ou Julie Fowlis. O 1 de xullo de 2016, a cantante folk nativa de North Uist, Julie Fowlis, coñecida pola BSO de Brave, interpretou An Eala Bhàn en gaélico ante un numeroso público no Memorial Thiepval no centenario da batalla do Somme. A actuación foi transmitida en directo e asistiron tres membros da familia real británica.
O poeta suruista Dòmhnall Iain MacDòmhnaill, curmán de Dòmhnall Ruadh, escribiu o seguinte eloxio para el:
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Magnetar
miniatura| Impresión artística dun magnetar. Un magnetar é unha estrela de neutróns cun campo magnético extremadamente intenso, que emite radiacións electromagnéticas de alta enerxía, como os raios X e os raios gamma. Os astrónomos Robert Duncan e Christopher Thompson postularon a súa existencia en 1992, e na década que seguiu foi aceptada como unha explicación plausible para iniciadores de raios gamma suaves e púlsares X anormais. En 2004 rexistrouse a explosión do magnetar SGR 1806-20: a enerxía liberada afectou á atmosfera superior da Terra cando se atopaba a 50 000 a.l. (o que significa que a explosión tivo lugar hai uns 50 000 anos).
Formación e feitos
Estímase que unha de cada 10 000 supernovas dá a luz a un magnetar máis que outra estrela de neutróns ou pulsar. Os requisitos previos son unha rápida rotación e un campo magnético intenso antes da explosión. Este campo magnético sería creado por un xerador eléctrico usando a convección de materia nuclear durante os dez primeiros segundos da vida dunha estrela de neutróns. Se este último xira bastante rápido, as correntes de convección convértense en globais e transferen a súa enerxía ao campo magnético. Cando a rotación é demasiado lenta, as correntes de convección só se forman nas rexións locais.
No 2020, SGR 1935+2154, un magnetar da constelación de Vulpecula (A Raposa) estudada por Integral, deu a clave da asociación entre magnetares e emisións moi intensas e curtas de ondas de radio e raios X.
Xénese de iniciadores suaves gamma
Ás veces, ocorren nas capas exteriores de magnetares tensións que provocan tremores estelares consistentes nun plasma de elementos pesados (principalmente ferro ). Estas vibracións moi enerxéticas producen refachos de raios X e gamma. Tal estrela chámase soft gamma repeater (SGR), ou soft starter gamma.
Ilustracións da súa intensidade magnética
Os magnetares teñen un campo magnético moi superior a 10 xiga teslas. Este campo magnético sería suficiente para desmagnetizar (e polo tanto inutilizar) todas as tarxetas de crédito da Terra dende a metade da distancia entre ela e a Lúa, e sería fatal a unha distancia de 1 000 km. En comparación, o campo magnético natural da Terra está ao redor de 50 micro teslas.
AD Navyplane
O AD Navyplane foi deseñado polo Departamento de Aire do Almirantazgo Británico como avión de recoñecemento para ser usado na primeira guerra mundial. O rendemento do prototipo foi tan decepcionante que os plans para producilo canceláronse case inmediatamente.
Bugatti Type 45
O Bugatti Type 45 é un coche de competición que foi producido polo fabricante francés Bugatti entre 1928 e 1929. O Tipo 47 é un prototipo de 1930 derivado do Tipo 45, do que prefiguraba unha posible transposición aprobada para uso viario.
AD Navyplane
O Navyplane foi deseñado por Harold Bolas do Almirantazgo coa asistencia def R.J. Mitchell de Supermarine. Era un hidroavión biplano pusher co piloto e o observador sentados diante das ás nunha góndola aerodinámica e lixeira montada no espazo entre as ás. Detrás deles instalouse un motor radial Smith Static e unha hélice en posición pusher.
Bugatti Type 45
O Tipo 45
O Tipo 45 estaba destinado a ser a parte superior da produción de carreiras de Bugatti a finais dos 1920. Para este coche, o propietario Ettore Bugatti estudou un novo e máis robusto chasis con largueiros e traveseiros en aceiro, capaz de acomodar e soportar as fortes tensións do motor, un 16 cilindros disposto en U e nacen da unión de dous motores de 8 cilindros derivados do Tipo 35, dispostos o un paralelo ao outro. Este esquema tivo orixes aeronáuticos e, máis precisamente, remóntase á Primeira Guerra Mundial, cando Ettore Bugatti converteu a súa produción de automóbiles á de motores de avións. O buque insignia da produción de motores de Bugatti daquel período foron precisamente os motores U16 chamados King-Bugatti e destinados aos cazas utilizados durante o conflito. A cilindrada desta complexa unidade de accionamento montada no Tipo 45 era de 3981 cm3, dada polas medidas de diámetro e carreira igual a 60 x 88 (igual que no Tipo 35, 35A e 35C). Estes motores tiñan cada un o seu propio veo de manivelas e o seu propio árbore de levas en cabeza. Tamén aquí, como en moitos outros modelos da casa Molsheim, a culata tiña tres válvulas|válvulas]] por cilindro. Cada unha destas unidades motrices, entón, estaba alimentada por un carburador Zenith e sobrealimentado por medio dun supercharger, para unha potencia máxima total de 250 HP e unha velocidade máxima de 240 km/h. A mecánica do chasis era de tipo máis tradicional e incluía suspensións con eixe ríxido no eixe dianteiro con bésta semielíptica e eixe traseiro con bésta de cuarto de elipse. O sistema de freo tamén proporcionaba freos de tambor nas catro rodas con control por cable, mentres que a caixa de cambios sempre foi manual con 4 marchas.
AD Navyplane
O Royal Naval Air Service (RNAS) pediu dous exemplares en 1916. Asignaronse números de serie para sete Navyplanes (9095-'96, N.1070-'74) pero só se completou un prototipo (9095). As probas con este aparello construído por Supermarine comezaron en agosto de 1916 (voado polo Tenente Comandante John Seddon) pero demostrou estar moi falto de potencia e ser insatisfactorio. O motor foi substituído por un motor xiratorio AR.1 (que despois foi redesignado BR.1 por Bentley Rotary 1) e volveu a probarse en maio de 1917. Porén, incluso sen carga militar e observador, o rendemento do Navyplane seguia sendo pobre, e o deseño foi abandonado o 27 de agosto dese ano sen que se construíse un segundo prototipo.
Angie Ballard
Angela Ballard, nada en Camberra o 6 de xuño de 1982, é unha atleta paralímpica australiana que compite en eventos de sprint en cadeira de rodas na categoría T53. Quedou parapléxica aos 7 anos por mor dun accidente automobilístico.
AD Navyplane
Supermarine intentou deseñar unha versión mellorada para substituír ao Short 184. O deseño resultante foi o Supermarine Patrol Seaplane, equipado cun motor de 200 hp (149 kW) Sunbeam. Aínda que conseguiu contratos por seis avións, Supermarine abandonou os traballos despois de fabricar un prototipo, ao demostra o Short 184 ser axeitado para o rol de patrulla marítima.
Angie Ballard
Comezou a competir en carreiras de cadeiras de rodas en 1994, e representou a Australia por primeira vez en 1998. En catro Xogos Paralímpicos de 2000 a 2012, gañou tres medallas de prata e dúas de bronce. O seu adestrador actual é Louise Sauvage e a súa compañeira de adestramento é Madison de Rozario.
AD Navyplane
Especificacións
Datos de British Aeroplanes 1914-18
Angie Ballard
Ballard realizou bolsas de atletismo no Instituto Australiano do Deporte dende 1999 até 2001, e na Universidade de Sydney (mentres estudaba primeiro comercio e logo psicoloxía), e tamén representa ao Instituto de Deporte de Nova Gales do Sur. Foi nomeada por varias organizacións como embaixadora deportiva, e actualmente é membro da xunta de Wheelchair Sports NSW.
AD Flying Boat
O AD Flying Boat foi un avión deseñado polo Departamento de Aire do Almirantazgo Británico para servir como avión de patrulla que puidese operar en conxunto cos buques de guerra da Royal Navy. Destinado para o seu uso durante a primeira guerra mundial, a produción do avión rematou ao final do conflito, vendo moi pouco uso operacional. Varios foron remercados tras a guerra por Supermarine Aviation e reconstruídos como transportes civís, converténdose no Supermarine Channel.
Deseño e desenvolvemento
Pemberton-Billing Ltd (posteriormente Supermarine Aviation Works) fabricou dous prototipos en 1916. O primeiro deles debería ter levado un motor de 150 hp (112 kW) Sunbeam Nubian, pero, como non estaba listo para usar, foi substituído por un Hispano-Suiza 8 de 200 cabalos (150 kW). O avión tivo un mal rendemento tanto no auga como no aire, mostrando vibracións graves en proa e popa durante a engalaxe e unha guiñada excesiva durante o voo. Despois de solucionar eses problemas ao producir versións revisadas do casco, da cola e do temón, o AD Flying Boat foi capaz de entrar en produción. Pedíronse un total de 80 aparellos e chegaron a construírse 27. Algúns deles probáronse con motores Sunbeam Arab e Wolseley Python.
Bugatti Type 45
O Tipo 45
Entre as particularidades do Tipo 45 hai que mencionar sen dúbida a saída dos tubos de escape, que non estaba situada entre os dous laterais do cadro, senón que arrancaba directamente desde os lados do motor a través de dúas aberturas nos laterais. do capó do motor. Isto débese a que o maior tamaño transversal do motor U16 roubou espazo xusto na zona dos largueiros, evitando así que os tubos de escape pasaran por eles, como sucedía no resto dos coches Bugatti daquela época. Polo demais, a carrozaría era moi similar á do famoso "Tipo 35" e se diferenciaba practicamente só en dúas pequenas tomas de aire redondas, unha a cada lado do capó e ambas con reixas, co fin de filtrar o aire destinado para os carburadores.
AD Flying Boat
Supermarine Channel
Tras o Armisticio, Supermarine mercou 19 dos AD Flying Boats para modificalos para o mercado civil como o Supermarine Channel. O Channel I estaba impulsado por un motor de 160 cabalos (120 kW) Beardmore 160 hp, e o Channel II tiña un Armstrong Siddeley Puma de 240 cabalos (180 kW). Os hidroavións reconfigurados tiñan aloxamento para un piloto e tres pasaxeiros en tres cabinas abertas.
Operadores
miniatura|249x249px|Channel de Det Norske Luftfartsrederi
Bugatti Type 45
O Tipo 47
Coa creación do prototipo Tipo 47, Ettore Bugatti quixo explorar a posibilidade de crear unha versión de estrada do Tipo 45. Porén, o chasis no que naceu este prototipo era diferente ao do coche orixinal xa que contaba con largueiros de 23 cm de alto en lugar de 17 como era o caso do Tipo 45. Isto era para garantir unha maior resistencia á estrutura dun coche que, segundo as intencións do patrón Ettore, debía levar ata catro persoas. Por este motivo, o prototipo Tipo 47 presentouse cunha carrozaría torpedo de catro prazas na que redeseñouse a cola para que xa non fose oxival, senón máis ancha co fin de obter o espazo adecuado para os asentos traseiros. De novo polo mesmo motivo, o chasis Tipo 47 alongouse 15 cm (de 2,6 a 2,75 metros). O motor do Tipo 47 tiña unha arquitectura similar á do Tipo 45, polo tanto do tipo U16, pero cunha carreira reducida a 66 mm, para unha cilindrada total de 2986 cm 3. Aquí tamén había un carburador e un sobrealimentador por banco de cilindros e o esquema de distribución tamén era similar, pero a potencia reduciuse a 200 CV.
AD Flying Boat
Especificacións (AD Flying Boat)
Datos de British Aeroplanes 1914-18
Bugatti Type 45
Produción e actividade deportiva
A Ettore Bugatti gustaríalle máis desenvolvementos, tanto comerciais como deportivos, para estes dous modelos. Desafortunadamente, a crise financeira que comezou en outubro de 1929 dificultou calquera desenvolvemento ulterior. Foi o fillo de Ettore Bugatti, Jean, quen aconsellou ao seu pai que interrompese o desenvolvemento do Tipo 45 e do Tipo 47 para pensar na produción de modelos máis rendibles nun tempo tan duro. Por este motivo, o Tipo 47 seguiu sendo só un prototipo, mentres que o Tipo 45 só quedou cos seus dous exemplares producidos. Porén, o Tipo 45 experimentou un mínimo de actividade deportiva que alcanzou o seu pico en 1930, cando Louis Chiron logrou a vitoria no Klausenrennen válido para o campionato de Europa de montaña dese ano.
Angie Ballard
Representou a Australia nos Xogos Paralímpicos de Río de Xaneiro 2016. Eses foron os seus quintos Xogos Paralímpicos.
Lamarcide, Xudán, A Pontenova
Lamarcide é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Pipín, Xudán, A Pontenova
Pipín é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Benito Méndez Rodríguez
Benito Gabino Méndez Rodríguez, nado en Pontevedra, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Obtivo o título de mestre na Normal de Pontevedra en 1928. Foi mestre de Viascón dende 1934, e dende 1936 de Aciveiro. Nos anos da República estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En marzo de 1931 foi elixido secretario da directiva da Juventud Republicana de Pontevedra. En outubro de 1932 foi elixido secretario da agrupación do Partido Republicano Radical Socialista de Pontevedra presidida por Celestino Poza Cobas. Nas eleccións de novembro de 1933 integrou a candidatura do Partido Radical Socialista con Celestino Poza Cobas e José Adrio Barreiro. Despois pasou a militar en Unión Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi suspendido de emprego e soldo a finais de agosto. Agochado durante un ano tras unha porta ben camuflada no faiado do edificio de Pontevedra onde as súas irmáns Maruja, Mercedes e Canducha tiñan a escola e a vivenda familiar, no verán de 1937 puido marchar cara ao exilio venezolano por Portugal. Foi declarado en rebeldía. Foi separado definitivamente do ensino en outubro de 1937. Foi obxecto dun expediente de responsabilidades políticas do que foi indultado en 1941. Volveu a Pontevedra coa familia o 4 de febreiro de 1954. Foi xulgado en Pontevedra por rebelión militar, sendo condenado a 20 anos de prisión o 12 de xullo dese ano, conmutada ese mesmo día a seis anos e un día para posteriormente obter o indulto. A súa muller Ofelia traballou como profesora de francés na escola de Maxisterio. Ao regreso do exilio adquiriu o pazo propiedade de Celestino Poza Cobas e posteriormente vendeullo ao Concello, inmóbel que acolle na actualidade o colexio Xoán XXIII.
Vida persoal
Era irmán de Isolina Méndez Rodríguez, que casou con Celestino Poza Pastrana. Casou en Venezuela coa canaria María Ofelia Sangil Hernández, finada en 2020, e foi pai de Benito, María de las Mercedes, Fernando e María Ofelia Méndez Sangil.
Bandeira da estrela da mañá
A bandeira da estrela da mañá (en Bendera Bintang Kejora; en Morgenstervlag) foi a bandeira usada como símbolo suplementario da Nova Guinea Neerlandesa, ademais da bandeira dos Países Baixos. Foi ondeada por vez primeira o 1 de decembro de 1961, antes de que o territorio quedase baixo a administración da Autoridade Executiva Temporal das Nacións Unidas (UNTEA) o 1 de outubro de 1962.
A bandeira é usada polo Movemento Papúa Libre e outros partidarios da independencia de Papúa Occidental. Segundo a Lei de Autonomía Especial de Papúa, ratificada en 2002, a bandeira pode ser izada na rexión de Nova Guinea Occidental (Papúa Occidental) sempre que a bandeira de Indonesia tamén estea izada e sexa máis alta que a da estrela da mañá.
A bandeira consta dunha banda vertical vermella ao longo do lado do polipasto, cunha estrela branca de cinco puntas no centro, e trece franxas horizontais, alternando azuis e brancas, con sete franxas azuis e seis brancas. As sete franxas azuis representan sete territorios consuetudinarios da rexión.
Vilaxe, Xudán, A Pontenova
Vilaxe é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
As Selas, Xudán, A Pontenova
As Selas é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
DFK Dainava
O Dzūkijos futbolo klubas Dainava é un equipo de fútbol lituano da cidade de Alytus. Foi fundado en 2016 e xoga na primeira categoría do país, a A lyga.
Estadio
Alytaus stadionas:
Xudán, Xudán, A Pontenova
Xudán é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Deliverance Creek
Deliverance Creek é un telefilme estadounidense de 2014 dirixido por Jon Amiel e escrito por Melissa Carter. Estreouse na canle Lifetime Network o 13 de setembro de 2014. Foi producido, mais non escrito, por Nicholas Sparks. Foi descrito como un filme cheo de liñas argumentais empedrados e como un episodio piloto pola porta de atrás. Polo filme, Carter gañou o premio The Writers Guild of America en 2015 polo seu guión, na categoría "Original Long form".
Estreouse en galego o 28 de maio de 2020 a través da TVG.
Bandeira dos rohingya
Deseño
O deseño da bandeira é un campo verde cargado cun círculo amarelo que contén un texto branco. O verde representa a paz, o ouro representa a prosperidade e o branco representa a pureza. O texto árabe do cento é a shahada rodeada polos nomes dos catro califas do islam: Abu Bakar (enriba), Omar (abaixo), Othman (esquerda) e Ali (dereita).
Especificacións
300px|Diagrama do deseño da bandeira.
Eirexúa, Xudán, A Pontenova
Eirexúa é un lugar da parroquia de Xudán no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Cimbícidos
Os cimbícidos (Cimbicidae) son unha familia de insectos himenópteros da suborde dos sínfitos. Existen máis de 20 xéneros e 200 especies descritas desta familia. As larvas son herbívoras solitarias.
Nawal El Moutawakel
Nawal El Moutawakel, nada en Casablanca o 15 de abril de 1962, é unha atleta marroquí que gañou a medalla de ouro dos 400 metros valados nos Xogos Olímpicos dos Ánxeles 1984, converténdose así na primeira muller dun país islámico que gañaba unha medalla olímpica e na primeira muller africana que gañaba unha medalla de ouro.
Cimbícidos
A familia distínguese por ter antenas con mazas ou protuberancias apicais prominentes. Os adultos dalgunhas especies poden superar os 3 cm de lonxitude e están entre os himenópteros máis pesados. miniatura|[[Cimbex]]
Nawal El Moutawakel
Traxectoria
Empezou a correr con 15 anos nunha pista sucia e con grava miúda, pero axiña se viu que era quen de gañar a todos os mozos e mozas da súa idade nas probas de velocidade. Por iso pasou a estar dirixida polo adestrador francés Jean François, que se converteu no seu mentor. El foi quen a introduciu nos 400 m valados, unha proba moi pouco practicada polas mulleres nese tempo. Moitos dicían que era un erro porque Nawal era demasiado baixa de estatura para pasar con soltura os valos.
Cimbícidos
Xéneros
Estes xéneros pertencen á familia Cimbicidae:
Nawal El Moutawakel
Traxectoria
En 1981 participou na Copa do Mundo de Roma correndo os 100 m. lisos en representación de África, acabando en último lugar.
Nos Campionatos do Mundo de Helsinqui 1983, chegou até as semifinais dos 400 m. valados, o cal foi considerado un grande éxito no seu país. Ese mesmo ano gañou o ouro nos Xogos do Mediterráneo celebrados en Casablanca.
Nos Ánxeles 84 foi a primeira vez que se celebraba a proba dos 400 m. valados para mulleres nuns Xogos, e a vitoria de Moutawakel foi unha gran sorpresa pois non contaba como favorita. Porén, dominou a carreira dende o principio e impúxose cunha marca de 54,61s sacando máis de medio segundo de vantaxe á estadounidense Judi Brown (prata con 55,20s) e á romanesa Cristeana Cojocaru (bronce con 55,41s). Daquela, Nawal estudaba nos Estados Unidos, concretamente na Universidade de Iowa onde recibira unha bolsa. No seu país converteuse nunha heroína nacional, e mesmo o rei de Marrocos decretou que todas as nenas nadas o día da súa vitoria terían que levar o nome de Nawal en honra á campioa olímpica.
En 1985 ocupou o cuarto lugar na Copa do Mundo celebrada en Camberra. En 1987 gañou a medalla de ouro nos Xogos do Mediterráneo celebrados en Latakia, revalidando o seu título de catro anos antes en Casablanca. Ese mesmo ano gañou o ouro na Universiada de Belgrado.
Nawal El Moutawakel retirouse das pistas en 1987, con só 24 anos, e dedicouse a partir de entón a utilizar a súa imaxe para promocionar o desenvolvemento da muller no deporte, especialmente nos países islámicos.
En 1995 foi elixida membro do Consello Directivo da Federación Internacional de Atletismo (IAAF) e tres anos despois, en 1998 elixírona membro do Comité Olímpico Internacional (COI). Dentro deste organismo, foi a presidenta da comisión avaliadora que decidiu a cidade sede dos Xogos Olímpicos de 2016.
Hoboken, Nova Jersey
miniatura|400px|Vista aérea de Hoboken á beira do [[río Hudson]]
Hoboken é unha cidade localizada no condado de Hudson do estado de Nova Jersey.
Situada na zona dos peiraos do río Hudson, a cidade era unha parte do Porto de Nova York e Nova Jersey e sede de importantes industrias durante a maior parte do século XX. Tamén é coñecida por ser o lugar de nacemento do cantante estadounidense Frank Sinatra, un dos artistas musicais máis populares e influentes do século XX; por iso, numerosos parques e rúas da cidade foron bautizados no seu honor.
Xeografía
miniatura|Localización de Hoboken no [[condado de Hudson e este no estado de Nova Jersey]] miniatura|Panorama de tres segmentos da costa de Sinatra Drive desde Pier A Park, Hoboken
Situada a unha altitude media de 9 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 5,1 km²
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, no ano 2020 tiña unha poboación de 60 419 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 9 805 hab./km².
Hoboken ten a cuarta densidade de poboación máis alta dos Estados Unidos, máis alta incluso que a de Nova York.
Hoboken forma parte da área metropolitana de Nova York, e nela encóntrase a Terminal Hoboken, un importante centro de transporte para a rexión.
Demografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos no ano 2000 os ingresos medios por fogar na localidade eran de 62 550 dólares, e os ingresos medios por familia eran de 67 500 dólares. Os homes tiñan uns ingresos medios de 54 870 dólares, fronte aos 46 826 dólares para as mulleres. A renda per cápita para a localidade era de 43 195 dólares. Ao redor do 10,0 % da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.
Historia
Hoboken estableceuse por primeira vez como parte da colonia Pavonia, New Netherland (Pavonia Nova Holanda) no século XVII. Durante o inicio do século XIX, a cidade foi desenvolvida polo coronel John Stevens, primeiro como un complexo turístico e máis adiante como zona residencial.
Hoboken converteuse en municipio en 1849 e foi considerada como cidade en 1855.
Hoboken foi o lugar onde se xogou o primeiro partido de béisbol, e é alí onde se encontra o Instituto Stevens de Tecnoloxía, unha das universidades tecnolóxicas máis antigas dos Estados Unidos.
O 29 de outubro de 2012 Hoboken quedou devastada por unha gran tormenta e polos fortes ventos asociados co furacán Sandy, deixando 1 700 casas inundadas e provocando danos por valor de 100 millóns de dólares. Incluso díxose que "encheu Hoboken como unha bañeira".
Afanti (filme de 1979)
Afanti (en 阿凡提) é un filme chinés de 1979 dirixido por Lang Xiao. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme está baseada nas narracións de chistes de Nasreddin Hodja entre os uigures.
I sfagi tou kokora
I sfagi tou kokora (en Η Σφαγή του Κόκορα) é un filme grego de 1996 dirixido por Andreas Pantzis. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Boxing Day
dereita|miniatura|Fila no establecemento comercial durante o Boxing Day. Boxing Day é o nome usado en moitos países de fala inglesa para designar unha festa secular celebrada o día seguinte ao día de Nadal, é dicir, o 26 de decembro.
Nos países anglosaxóns
Na actualidade a xornada é unha ocasión de rebaixas, sendo unha das xornadas comerciais máis concorridas nos países onde se celebra, concretamente no Canadá. Normalmente é o primeiro día despois do Nadal, polo que a xente pode intercambiar presentes non desexados e trocar vales-agasallo.
No Reino Unido o Boxing Day, ademais de ser unha festa bancaria e relixiosa (é o día de santo Estevo, santo moi popular entre os católicos), tamén é unha data conmemorativa en relación ao fútbol, cunha quenda completa de partidos que se desenvolven de todas as divisións do fútbol británico neste día.
En países non anglosaxóns
No Brasil o Boxing Day comezou a gañar espazo en 2011, a partir do traballo da web Busca Escolhas. A data moveu 81,6 millóns de BRL no comercio electrónico en 2012 -un aumento do 39% con respecto ao ano anterior-, segundo un estudo Ebit. En total, realizáronse máis de 200.000 pedidos e participaron na promoción grandes páxinas web, como Shoptime e Saraiva.
Luís II de Nápoles
Luís II de Anjou, nado en Tolosa en 1377 e finado en Angers o 29 de abril de 1417, duque de Anjou, conde de Provenza e rei titular de Sicilia e Nápoles.
Biografía
Proclamado como Luís II, rei de Sicilia na catedral de Bari en 1384. Foi coroado rei de Sicilia en Aviñón o 1 de novembro de 1384 polo antipapa Clemente VII, en presenza de Carlos VI de Francia.
Era fillo de Luís I de Nápoles (descendente da dinastía Valois ) e de María de Blois-Châtillon. Deu protección aos papas de Aviñón e a Bieito XIII.
Matrimonio e fillos
Do seu matrimonio con Iolanda de Aragón naceron:
Grazas ao seu matrimonio, en 1410, á morte de Martiño I de Aragón, reclamou a Coroa de Aragón, pero as súas aspiracións foron decepcionadas, xa que foi elixido o seu rival, o infante castelán Fernando de Antequera. Así mesmo, durante os sete anos que lle quedaban na súa vida, continuou proclamándose "Rei de Aragón".
Moeda de 3 centavos de dólar estadounidense
A moeda de 3 centavos de dólar foi unha moeda deste valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de Nova Orleáns entre os anos 1851 e 1873, inicialmente en prata e posteriormente en cuproníquel.
Moeda de prata (1851-1873)
En 1851 propúxose a creación dunha moeda de prata con valor facial de 3 centavos de dólar, como consecuencia da rebaixa das tarifas postais de 5 a 3 centavos e para responder á necesidade dunha moeda de baixo valor e de doando manexo.
Nun principio, a moeda estaba cuñada nunha aliaxe composta por un 75 % de prata e un 25 % de cobre, con motivo de que fose considerada unha moeda de boa calidade e que ao mesmo tempo non compensase acumulala nin fundila polo seu contido en prata. Tratábase da moeda máis lixeira das cuñadas ata o momento nos Estados Unidos, cun peso de soamente 0,8 gramos e un diámetro de 14 milímetros, máis pequena aínda que o dólar de ouro.
A partir de 1854, o seu contido en prata elevouse ata o 90 %, para favorecer a súa circulación, ao tempo que o seu peso se reduciu a 0,75 gramos, mediante a equivalente mingua do seu espesor. Nese momento realizáronse tamén algúns axustes no seu deseño —que deron lugar ao coñecido como "tipo 2"—, consistentes nunha dobre liña para bordear a estrela do anverso e na adición dunha poliña de oliveira por encima e un feixe de frechas por debaixo dos números romanos do reverso.
En 1859 producíronse os derradeiros retoques relevantes no deseño da moeda —"tipo 3"—, ocasionados por problemas na súa cuñaxe: a dobre liña que rodeaba a estrela reduciuse a unha liña simple e o tipo de letra fíxose algo máis alto e lixeiramente máis estreito.
A moeda de prata de 3 centavos de dólar cuñouse anualmente entre os anos 1851 e 1873 na Ceca de Filadelfia, e unicamente no seu primeiro ano se produciu tamén na Ceca de Nova Orleáns. Os últimos anos, a súa tiraxe foi moi pequena, ata o punto de que a emisión de 1873 foi exclusivamente de 600 exemplares con acabamento proof —fondo espello e relevo mate— para os coleccionistas. Desde 1865 coexistiu coa emisión en cuproníquel do mesmo valor, que tiña tiraxes moito máis amplas. Finalmente, a Lei da Moeda de 1873 determinou a cancelación da versión en prata dos 3 centavos, do mesmo xeito que outras moedas, como a de 5 centavos de prata (half dime) ou a de 2 centavos de bronce, e suspendeu a produción do dólar estándar en favor do dólar de comercio.
Moeda de cuproníquel (1865-1889)
A resposta a este problema chegou en 1965, cando o 3 de marzo se aprobou un proxecto de lei polo que se introdución dunha nova moeda de 3 centavos cuñada en cuproníquel, unha aliaxe do 75 % de cobre e o 25 % de níquel, que se produciu nun tamaño algo máis grande que a súa antecesora de prata. Esta moeda reproducía no seu anverso unha cabeza da Liberdade, en tanto que para o reverso recuperaba a expresión do valor facial en números romanos, aínda que cun aspecto diferente. Este deseño mantívose inalterado durante toda a vida da moeda.
Os 3 centavos de cuproníquel non se concibiron con vocación de permanencia no sistema, senón como unha medida provisional ata que cesase o acaparamento provocado polo tempo de guerra. En 1865 —o primeiro ano de produción— cuñáronse máis de 11 millóns de exemplares e ata 1870 as tiraxes seguiron superando o millón de pezas, mais a partir desta data comezaron a descender, ata que a moeda foi abolida en 1889. Unha das razóns que se aducen adoito para explicar esta cancelación é que a moeda de 10 centavos (dime) tiña un diámetro idéntico, o que inducía á confusión. Outro factor pode ser o feito de que en 1883 a taxa de franqueo do Servizo Postal baixou de 3 a 2 centavos, o que facía menos necesaria unha moeda dese valor.
Balbino Fernández Vázquez
Balbino Fernández Vázquez, coñecido como Noe, nado na Pobra do Caramiñal en 1914 e finado na Coruña o 10 de abril de 1997, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con María Teresa Rosende Queiruga e foi pai de Juan, María Balbina e María Francisca Fernández Rosende.
A Brañela, Serantes, Tapia de Casarego
A Brañela é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Tapia de Casarego que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 235 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 8 km da vila, e capital do concello, de Tapia de Casarego e en 2021 contaba con 11 habitantes.
A soga da forca
A soga da forca (en Cahill U.S. Marshal) é un filme estadounidense de 1973 en Technicolor protagonizado por John Wayne. Foi dirixido por Andrew V. McLaglen e foi rodado en Durango, México. O resto do elenco está composto por George Kennedy, Neville Brand, Marie Windsor, Royal Dano, Denver Pyle, Jackie Coogan, Harry Carey Jr., Paul Fix e Hank Worden.
Eles transportan a morte
Eles transportan a morte é un filme de 2021 dirixido por Helena Girón e Samuel M. Delgado. Foi rodado en lingua galega e conta con partes en castelán. É unha coprodución entre estudios de Galicia, as Canarias e Colombia.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Donostia de 2021, onde conseguiu unha mención especial na Sección Zabaltegi. Na 36ª edición da Semana da Crítica da Mostra de Venecia conseguiu un premio á mellor achega técnica. Estreouse nos cinemas o 13 de maio de 2022.
Sinopse
A historia está ambientada no ano 1492 e conta a historia de tres membros da tripulación de Cristovo Colón que parten canda el cara a América. Porén, ao chegar ás illas Canarias, foxen cunha das velas do barco.
Produción
A rodaxe levouse a cabo durante catro semanas en diversas localizacións da provincia de Ourense e na illa de Tenerife.
Lei do contraste simultáneo das cores
A lei do contraste simultáneo das cores (en loi du contraste simultané des couleurs) é unha característica da percepción humana da cor establecida en 1839 polo químico Michel-Eugène Chevreul: As pezas deben ter un tamaño suficiente para seren percibidas na súa totalidade e non ocupar unha parte demasiado importante do espazo visual. Se as pezas difiren en luminosidade, a xustaposición aumenta a percepción da diferenza de luminosidade; se as pezas difiren polo ton, a diferenza de ton aumenta. Ambos os efectos poden ocorrer simultaneamente.
Os artistas levaban tempo sinalando e empregando os efectos do contraste. Chevreul enunciou a lei en termos xerais, despois de comprobala mediante unha serie de experimentos e razoamentos sistemáticos baseados nunha composición aritmética das luces.
Método
Chevreul presentou as súas investigacións nun libro titulado Da loi du contraste simultané deas couleurs et de l'assortiment deas objets colorés [Da lei do contraste simultáneo das cores e obxectos coloreados].
O efecto dese contraste xa era coñecido polos artistas; Leonardo da Vinci xa o sinalou en relación coas cores complementarias, Castel, a quen Chevreul estudara e tiña criticado a súa obra, sinalara a pasaxe, e máis recentemente, Goethe mencionárao na súa Traité deas couleurs [Tratado de cores]. Chevreul, autor de dous libros de química, reivindicou, nun ámbito regxido polo gusto en lugar de pola ciencia, un traballo.
Formulando algunhas hipóteses, entón imaxinou varios experimentos para probalas. Concibindo a idea de que a visión da cor dun obxecto dependía de obxectos veciños, el imaxinou unha serie de experimentos que presaxiaban os experimentos de psicoloxía experimental, simplificando os estímulos e as respostas dos suxeitos. Cortou as follas de papel de cores e presentou as mostras en condicións moi específicas.
Contraste de luminosidade
Unha superficie de brillo medio aparece máis escura sobre un fondo claro e máis clara sobre un fondo escuro. ''' Os dous cadrados, un encima do outro, na zona da dereita teñen a mesma luminancia, e aparecen tan claros uns e outros, xa que se ven no mesmo fondo claro. O pequeno cadrado escuro adxacente na parte inferior dereita aparece case tan escuro coma o anaco grande á esquerda, pero ten a mesma luminancia que o cadrado pequeno no centro do cadrado grande á esquerda, que parece moito máis lixeiro xa que está sobre un fondo sombreado. ''' A diferenza é máis sensible á unión entre as pezas de cores, o que significa que se a peza ten unha certa extensión, o efecto pode xogar de xeito diferente coa mesma peza de cor noutro ambiente.
O contraste simultáneo de claridade é a causa da "ilusión Chevreul", tamén coñecida como bandas de Mach, que se refire ao límite entre as distintas pezas de luminosidade.
Contraste de ton
En contacto cunha peza de distinta cor, pero cunha luminosidade itan gual como sexa posible, unha cor cambia o seu ton para distanciarse da que está xustaposta. '''Exemplo con vermello e laranxa: se, mantendo as dúas cores illadas como referencia sobre un fondo neutro, se xuntan un vermello e un laranxa, o vermello da parte en contacto tira cara ao morado, mentres que o laranxa tira ao amarelo. Só hai dúas cores no fondo gris.''' Unha cor pode ser analizada como a adición dun ton (cor pura) e unha certa cantidade de branco.
Modificar o ton da peza de cor equivale a engadir unha certa cantidade de ton (cor pura) á cor complementaria xustaposta.
Exemplo: a cor complementaria do laranxa, un azul, engadido ao vermello, fai que xire cara a roxos ou violetas.
Se as cores xustapostas son complementarias e non poden ser máis opostas, a súa saturación ou intensidade de luz aparente aumenta. De feito, a adición dunha certa cantidade do ton puro da cor complementaria do xustaposto engade unha parte do seu propio ton puro.
O efecto é máximo cando o contraste de luminancia é mínimo. O papel do movemento do ollo é importante, xa que se provoca un contraste sucesivo de cores que refresca o contraste simultáneo.
Xeneralización
miniatura|Contraste de tamaño. As liñas do par curto son iguais, como as do par longo. Si Chevreul deu unha lei cuxo alcance se limita á cor, é porque o seu método experimental impediulle dar explicacións sobre as causas; pero sinalou, como conclusión, que era unha lei xeral:
Non deseñando e posto en práctica experiencias capaces de probar este punto, isto conservaba un carácter filosófico. Pero hai outra ilustración nunha ilusión óptica, ou máis ben, de erro de percepción, nunha loi du contraste de grandeur (§ 965), que mostra que a percepción do tamaño dun obxecto dependía dos obxectos próximos. Esta constatación, tamén feita por outros, especialmente en relación coa ilusión do tamaño da lúa, levou a Chevreul a preguntarse si non sería unha lei cognitiva xeral.
Se se confirmase que a lei do contraste era unha lei xeral da mente humana, sería necesario examinar os seus efectos nos máis diversos campos. Chevreul ten a intención, desde 1839 en De la loi du contrast, de estudar o efecto sobre a visión, oído, o olfacto, o gusto e, posteriormente, analizar a posibilidade de que, nas ciencias morais e políticas (hoxe chamadas ciencias humanas), o efecto da lei de contraste levaría a sobrevalorar o que cambia e descoidar o que permanece inalterado e esaxerar as diferenzas en detrimento do que é común. Con todo, as opinións de Chevreul non obtiveron o apoio dos seus compañeiros de estudos no seu tempo e só regresarán a Francia mediante algúns estudos máis sistemáticos e máis xerais da psicoloxía da forma no século seguinte.
Conclusións e posteridade
As conclusións de Chevreul non foron nunca impugnadas até a data, aínda que relativamente poucos estudos tentaron unha avaliación cuantitativa destes fenómenos.
O contraste simultáneo é parte dos efectos de «indución cromática».
O contraste de claridade explorouse máis adiante por Ernst Mach, que probabelmente non coñecía a obra de Chevreul. Mach deu un modelo para explicar o efecto do contraste local, máis tarde chamado bandas de Mach.
Interpretacións
O libro de Chevreul, que foi longo, detallado e minucioso, e que reportou exemplos útiles só nas páxinas finais, sería pouco lido e quedaría rapidamente fóra de vista; pero durante moitos anos, foi un curso de cor de acceso aberto do que se falou bastante. A interpretación particular de Charles Blanc tería sido máis publicitada.
Os pintores reteñen o ton local: a cor inherente dun obxecto. Este ton local, segundo Chevreul, non existe en si mesmo, senón que é dependente da cor dos obxectos circundantes. Así, calquera cor percibida chama ao seu complementario para existir. O ollo tende a chamar á cor que falta, o complementario, para formar un equilibrio neutro no cerebro.
Reivindicándose seguidores de Chevreul nos seus textos, os artistas neoimpresionistas quererán, sen reparar no feito de que Chevreul indicaba que o contraste simultáneo só se producía cando a superficie das áreas coloreadas fose suficiente, basear a súa produción no achado de que cando as áreas de cor son pequenas, o ollo aproxima as cores unha á outra, nun fenómeno de asimilación.
Exemplo de contraste e asimilación: superpóñense dúas follas de papel tintado, unha azul e outra vermella.
Adán cromosómico Y
En xenética humana, o Adán cromosómico Y ou, simplificadamente, Adán cromosómico, ou, máis tecnicamente, o antepasado común máis recente cromosómico Y (Y-MRCA polas súas siglas en inglés, que se utilizarán neste artigo) é o antepasado común máis recente patrilinear do cal descenden os seres humanos actualmente vivos. É o varón máis recente do cal todos os humanos vivos descenden en liña ininterrompida de antepasados machos. O termo Y-MRCA reflicte que os cromosomas Y de todos os varóns actuais derivan directamente do cromosoma Y dese remoto devanceiro. O concepto análogo de antepasado máis recente matrilinear coñécese como "Eva mitocondrial" (mt-MRCA, denominado así pola transmisión matrilinear do ADN mitocondrial ou ADNmt), a muller máis recente da cal descenden matrilinearmente todos os humanos vivos. Igual que ocorre coa "Eva mitocondrial", o título de "Adán cromosómico Y" non está permanentemente asignado a un só individuo, senón que pode avanzar (a momentos máis achegados ao presente) no decurso da historia humana a medida que algunhas liñaxes paternas se extinguen. Os seus nomes son unha analoxía cos personaxes Adán e Eva do mito do libro da Xénese bíblico.
Lei do contraste simultáneo das cores
Interpretacións
Este principio foi utilizado sobre todo polos impresionistas e puntillistas. Tamén inspirou a Robert Delaunay. En lugar de utilizar un verde mesturado na paleta (mestura mecánica), aplicaban á tea un toque de amarelo yuxtapuesto cun toque de azul, de maneira que a cor mesturábase por simple percepción: de aí o termo mestura óptica.
Este descubrimento úsase moito nas pantallas de televisión e monitores de computadores. As superficies de cores descompóñense nun mosaico de puntos de só tres cores, chamadas cores primarias, e forman todas as cores intermedias. Nos procesos de reprodución fotomecánica ( serigrafía, impresión ...), as imaxes divídense seguindo os cadros de cores variadas de cadros (tres cores primarias + negro = cor ), que se superpoñen parcialmente e se funden no ollo do espectador.
Adán cromosómico Y
As estimacións do momento en que viviu o Adán cromosómico Y tamén cambiaron conforme cambiaron os coñecementos sobre a ascendencia humana. Por exemplo, en 2013, anunciouse o descubrimento dun haplogrupo do cromosoma Y anteriormente descoñecido, o que tivo como resultado un lixeiro axuste da estimación do momento en que viviu o Adán cromosómico.
Lei do contraste simultáneo das cores
Interpretacións
Josef Albers propón no seu libro The Interaction of Colors unha serie de experimentos a realizar con recortes de papel que mostren a magnitude dos fenómenos de contraste simultáneos e como a aplicación das leis da colorimetría, que de feito os exclúen do seu dispositivo experimental, poden inducir a erro aos practicantes que buscan alí orientación.
Adán cromosómico Y
Por definición, non é necesario que o Y-MRCA e o mt-MRCA tiveran que vivir ao mesmo tempo. Aínda que as estimacións de 2014 suxerían a posibilidade de que os dous individuos puideron ser case contemporáneos, o descubrimento do haplogrupo Y arcaico atrasou a idade estimada do Y-MRCA ("Adán") ata bastante antes que a idade máis probable do mt-MRCA ("Eva"). En 2015, as estimacións da idade do Y-MRCA ían de hai 200.000 a hai 300.000 anos, o que é bastante consistente coa aparición de humanos anatomicamente modernos no rexistro fósil.
Os datos do cromosoma Y tomados dun fósil de home de Neanderthal da cova de El Sidrón, España, produciron unha idades de Y-T-MRCA de 588.000 anos para as patriliñaxes do neanderthal e o Homo sapiens, denominados ante Adán, e de 275.000 anos para o Y-MRCA.