cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neuroestética
Metáforas visuais
Ramachandran define unha metáfora como un túnel mental entre dous conceptos que aparecen diferentes na superficie, pero comparten unha conexión máis profunda. Do mesmo xeito que os efectos da resolución de problemas de percepción, formando unha gratificante analoxía. O espectador pode destacar os aspectos cruciais que comparten dous obxectos. Aínda que non se sabe se a razón deste mecanismo é para unha comunicación efectiva ou puramente cognitiva, o descubrimento de similitudes entre eventos superficiais diferentes leva á activación do sistema límbico para crear un proceso de recompensa.
O apoio a este punto de vista ponse de relevo polos síntomas de delirio de Capgras, onde as vítimas experimentan unha redución de recoñecemento facial debido ás deficiencias nas conexións do córtex temporal inferior coa amígdala, que é responsábel das emocións. O resultado é que unha persoa xa non experimenta ese sentimento difuso de calidez cando se lle presenta un rostro familiar. O "brillo" dunha persoa pérdese, posibelmente, debido á falta de activación límbica.
Simetría
Bioloxicamente é importante durante a detección dun depredador, a localización da presa e a elección dun compañeiro xa que todos tenden a mostrar simetría na natureza. É un complemento a outros principios relacionados co descubrimento de obxectos de información. Ademais, os biólogos evolutivos suxiren que a predisposición cara á simetría débese a que bioloxicamente, a asimetría está asociada a infección e enfermidades que pode levar a unha inadecuada selección de parellas. Non obstante, as desviacións da simetría na arte visual tamén se poden considerar estéticas.
Áreas do cerebro vinculadas co procesamiento visual da estética
A percepción estética depende principalmente do procesamento dos centros visuais do cerebro coma o córtex V1. Os sinais de V1 distribúense a diferentes áreas especializadas do cerebro. Non hai ningunha área onde estean conectados todos os circuítos visuais, o que reduce as posibilidades de determinar un único centro neuronal responsábel da estética, máis ben é máis probábel que o sexa unha rede neuronal e, polo tanto, o cerebro visual conste de varios sistemas paralelos de procesamento, cada un especializado nunha tarefa específica, como a cor ou o movemento. Xa se coñecen as especializacións funcionais do cerebro visual.
Córtex prefrontal
A cortiza ou córtex prefrontal xa era coñecida polo seu papel na percepción de obxectos de cor, na toma de decisións e na memoria. Estudos recentes tamén a relacionaron coa experiencia estética consciente, xa que se activa durante tarefas como determinar o atractivo dun estímulo visual. Isto pode deberse a que é necesario un xuízo. Nun estudo realizado por Zeki e Kawabata, descubriuse que o córtex orbitofrontal (OFC) participa no xuízo de se unha pintura é estética ou non. Hai un alto nivel de activación desta rexión cando unha persoa ve cadros que considera fermosos. Cando unha persoa ve un cadro que considera feo, non hai estruturas separadas que se activen. Polo tanto, proponse que os cambios na intensidade de activación na cortiza orbitofrontal se correlacionen coa determinación da beleza (activación maior) ou do feísmo (activación inferior). A evidencia actual que relaciona a OFC coa atribución de valores hedonistas a través de modalidades gustativas, olfactivas e visuais suxire que a OFC é un centro común para avaliar o valor dun estímulo. A percepción da estética destas áreas débese á activación do sistema de recompensas do cerebro cunha certa intensidade.
Ademais, o córtex dorsalateral prefrontal (PDC) actívase de forma selectiva soamente por estímulos considerados belos mentres que a actividade prefrontal no seu conxunto actívase durante o xuízo de ambos os estímulos agradábeis e desagradábeis. O córtex prefrontal pode activarse xeralmente para dirixir a atención dos mecanismos cognitivos e perceptivos cara á ensación estética en espectadores sen adestramento en artes visuais. Noutras palabras, relacionado directamente á persoa que ve a arte desde unha percepción estética debido ao control de arriba abaixo da súa cognición. A cortiza prefrontal lateral está ligada á secuencia autorreferencial de orde superior e á avaliación da información xerada internamente. O PFC lateral esquerdo, área de Brodmann 10, pode estar implicado no mantemento da atención sobre a execución de obxectivos xerados internamente asociados ao achegamento á arte desde unha orientación estética. Como se mencionou anteriormente, dirixir a atención cara á estética pode ter un significado evolutivo. alt=Alt text|miniatura| O córtex frontal é indicado pola cor laranxa; a localización da área de Brodmann 10 indícase mediante números.
Áreas adicionais
As emocións xogan un papel importante no procesamento estético. Experimentos deseñados especificamente para obrigar os suxeitos a veren a obra de arte subxectivamente (investigando o seu atractivo estético) en lugar de simplemente cos sistemas visuais, revelaron unha maior activación nos circuítos emocionais do cerebro. Os resultados destes experimentos revelaron unha alta activación na ínsula bilateral que se pode atribuír á experiencia emocional da visualización da arte. Isto correlaciónase con outros papeis emocionais coñecidos da ínsula. Porén, descoñécese a correlación entre os distintos estados de activación da ínsula e as emocións positivas ou negativas neste contexto. A visión emocional da arte pode contrastarse coa percepción relacionada co recoñecemento de obxectos cando se ve pragmaticamente a arte. Revelouse que o xiro fusiforme dereito mostra activación con estímulos visuais como rostros e arte representativa. Isto ten importancia neste eido, porque como tamén especulaba Ramachandran, o recoñecemento de obxectos e a busca de significado poden provocar unha agradable resposta emocional. Tamén se demostrou que o córtex motor está implicado na percepción estética. Non obstante, mostrou tendencias opostas de activación da OFC. Pode ser un correlato común para a percepción de estímulos cargados emocionalmente a pesar dos seus papeis previamente coñecidos. Moitas outras áreas do cerebro demostraron estar lixeiramente activadas durante certos estudos como a córtex cingulada anterior, coñecida anteriormente pola súa implicación na sensación de enamoramento, e a córtex parietal esquerda, cuxo propósito pode ser a atención espacial directa.
Diferentes estilos artísticos tamén se poden procesar de forma diferente polo cerebro. Nun estudo sobre abstracción e representación realista, os xiros occipitais bilaterais, surco cingular esquerdo, e o xiro fusiforme bilateral mostraron unha maior activación con maior preferencia cando se observa arte. Con todo, a activación das circunvolucións ou xiros occipitais bilaterais pode ser causada polos grandes requirimentos de procesamento colocados no sistema visual durante a visualización dun alto nivel de detalle na obra de arte como pinturas figurativas. Varias áreas do cerebro demostraron que responden sobre todo ás formas da arte representativa talvez debido á capacidade do cerebro para facer obxectos asociacións e outras funcións relacionadas coa atención e a memoria. Esta forma de estímulos conduce a aumento da activación no lóbulo frontal esquerdo e bilateralmente nos lóbulos parietal e funcións límbicas. Ademais, o lóbulo parietal superior esquerdo, a área 7 de Brodmann, demostrouse que desempeñan un papel na construción da imaxe activa durante o visualización da arte que contén especificamente formas indeterminadas, tales como pinturas de bordo suave. Estas funcións son consistentes coas responsabilidades previamente coñecidos do lóbulo parietal na cognición espacial e as imaxes visuais.
Crítica
Hai varias obxeccións aos intentos dos investigadores de explicar a experiencia estética mediante un conxunto de leis físicas neurolóxicas. Unha delas é que os experimentos realizados non poden explicar directamente estas teorías. Ademais, a experimentación actual equipara a resposta verbal dunha persoa a como se sente sobre a arte, o que a miúdo se filtra selectivamente. Ramachandran suxire o uso da resposta galvánica da pel para cuantificar os xuízos asociados á visualización da estética.
Orientacións futuras e campos relacionados
Desde 2005 a idea de combinar a ciencia do cerebro e as artes visuais converteuse nun campo de crecente interese internacional. No seu libro de 2008, "Neuroarthistory: From Aristotle and Pliny to Baxandall and Zeki" (Neuroarthistoria": de Aristóteles e Plinio a Baxandall e Zeki,) o profesor John Onians da Universidade de East Anglia considérase a vangarda no campo da investigación artística histórica . Moitos personaxes históricos foron precursores da neuro-art-historia (Karl Marx, por exemplo). Artistas contemporáneos como Mark Stephen Smith (William Campbell Gallery, EE.UU.) e outros desenvolveron numerosos traballos sobre o mapeo da converxencia da neurociencia e da pintura. A obra de Smith explora analoxías visuais fundamentais entre a función neuronal e a expresión na arte abstracta. A última década viu un crecemento correspondente na estética da música estudada a partir de enfoques de neurociencia. A investigación adicional sobre trastornos psicolóxicos e condicións que afectan o procesamento visual, como a demencia, pode proporcionar información valiosa.
Territorio patriarcal católico greco-melquita de Xerusalén
O territorio patriarcal de Xerusalén é un territorio parte da sé patriarcal de Antioquía e todo o Leste, Alexandría e Xerusalén da Igrexa católica greco-melquita.
Territorio
O territorio abrangue a parte central-meridional de Israel, as partes centrais e meridionais de Cisxordania e a Franxa de Gaza. A sé patriarcal é a cidade de Xerusalén, onde está a catedral de Nosa Señora da Anunciación.
O territorio está dividido en 8 parroquias:
Selección de fútbol de Burundi
A selección de fútbol de Burundi (Équipe du Burundi de football) é o equipo representativo de Burundi nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Burundi (Fédération de football du Burundi), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Alcumados as Andoriñas (Les Hirondelles, Intamba), aínda que nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo, conseguiron clasificarse por primeira vez para a Copa de África de Nacións en 2019, onde caeron na fase de grupos.
Casal de Abade, Zamáns, Vigo
Casal de Abade é un lugar da parroquia de Zamáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
Sou (moeda)
dereita|miniatura|Solidus de [[Constantino I o Grande|Constantino]] O sou é unha antiga moeda francesa, procedente do solidus romano. Designaba a moeda de 5 céntimos até principios do século XX e o seu nome sobreviviu na lingua á decimalización de 1795. Debe a súa lonxevidade a que aínda está presente en moitas expresións en francés e catalán que se refiren ao diñeiro.
Historia
Todo comeza co aureus romano. Con Xulio César valía 25 denarios de prata, é dicir, 100 sestercios de latón ou 400 ases de bronce, e pesaba máis de 8 gramos de ouro. Cada emperador íalle quitando valor, até que Diocleciano e máis tarde Constantino I o Grande tiveron que estabelecer o seu valor, respectivamente, en 1/60 e 1/72 da libra romana, é dicir, finalmente 4,5 gramos de ouro, baixo o nome de solidus. Naceu así o «sou».
En honra ao seu nome, a moeda gañaría a súa reputación de ser indestrutíbel e permaneceu case sen cambios durante a decadencia e caída do Imperio Romano e a creación dos reinos xermánicos en Europa. Non só foi cuñada en Bizancio até o século XI co nome de nomisma, senón que foi imitada polos reis bárbaros, especialmente pola dinastía merovinxia, en forma de «terzo de sou». esquerda|miniatura|Gros de [[Luís IX de Francia|San Luis]] Debido á escaseza de ouro, produciuse unha nova «estabilización» (como se lle chama a miúdo ás desvalorizacións) a cargo de Carlomagno. O solidus xa non era a 1/72 parte da libra romana de ouro, senón o 1/20 da libra carolinxia de prata. O sou dividírase, á súa vez, en 12 denarios (deniers) que, con poucas excepcións (como o gros tournoi de San Luis), serían os únicos que circulasen na práctica. O sistema «£sd» (1 libra = 20 sous de 12 deniers) manteríase inalterado até a Revolución Francesa, e en Inglaterra até 1971. esquerda|miniatura|Sol de [[Luís XV de Francia de 1767]] «Solidus» converterase en «soldus», en «solt» (no século XI), en «sol» (do século XII ao XVIII) e finalmente en «sou». Mil anos despois da reforma monetaria carolinxia, cando a libra tournois deu paso ao franco en 1795, os sols e os deniers desapareceron. Con todo, o termo «sou» ficou tan arraigado que se lle continuaría a chamar así á vinteava parte do franco francés. Tamén se atopa en Suíza, no Canadá e, en xeral, nos países francófonos en expresións referidas ao diñeiro.
No franco francés
dereita|miniatura|Cinco céntimos franceses de 1939 Trala Revolución, en Francia seguíuselle a chamar «sou» á vinteava parte do franco. Por tanto, a moeda de 100 sous valía 5 francos, ata que a última moeda de 5 céntimos antigos foi retirada na década de 1940.
Coa desvalorización, o antigo sou de ouro convertéuse nunha moeda de prata, de billón, de cobre e de bronce antes de ser cuñada por última vez, de 1914 a 1939, como peza furada de 5 céntimos de cuproníquel e máis tarde de alpaca.
En dólares canadenses
No Canadá a palabra «sou» é de uso frecuente na linguaxe común para referirse á división do dólar canadense, de nome oficial cent. As moedas de 1 cent reciben o nome vernáculo de sou noir, e as de 25 cents, o de «30 sous».
En francos suízos
En Suíza «100 sous» designa a moeda de 5 francos suízos, e «4 sous» equivale á moeda de 20 céntimos.
Prisión de mulleres de Ventas
A prisión de mulleres de Ventas foi unha prisión de mulleres situada en Madrid, que estivo en funcionamento durante case tres décadas.
Historia
miniatura|[[Aurora Rodríguez Carballeira, fotografada dentro do cárcere de mulleres de Ventas, en setembro de 1933. ]] Ideada por Victoria Kent -primeira directora xeral de Prisións-, a primeira pedra colocouse o 24 de decembro de 1931 e inaugurouse en 1933, durante a Segunda República Española. O proxecto consistía en construír un modelo de prisión para mulleres, xa que antes as mulleres estaban ateigadas en almacéns de reclusos, que se chamaban "galeras de mulleres". Coa prisión de Ventas, Kent propúxose dignificar a condición da muller reclusa con vistas á súa reinserción.
Despois do estalido da guerra civil española, ante o aumento exponencial de detidos, a Dirección Xeral de Seguridade tivo que improvisar prisións provisionais para alixeirar a carga do principal cárcere de Madrid, a Prisión Modelo. En agosto de 1936, xa baleira de presos, a prisión de Ventas converteuse na prisión provisional masculina número 3, que acolleu a numerosos presos doutros centros. Os presos de Ventas foron trasladados á antiga "galera" da rúa Quiñones e ao convento dos capuchinos na praza do Conde de Toreno, para posteriormente seren enviados ao asilo de San Rafael e a varias prisións valencianas. Os reclusos só regresaron a Ventas co restablecemento da prisión de mulleres en agosto de 1937. Durante esta etapa, 187 homes presos foron "sacados" de Ventas polas milicias dos partidos da Fronte Popular e asasinados en Aravaca, Paracuellos e Torrejón de Ardoz, entre eles o intelectual Ramiro de Maeztu.
En 1939, e despois do remate da guerra, a ditadura franquista converteu a Ventas nun "almacén para internas" en condicións terribles, con máis de catro mil mulleres -moitas delas con nenos pequenos. Durante 1939 e 1940, oitenta mulleres foron "sacadas" de Ventas e do cárcere, tamén mulleres, na rúa Claudio Coello, para ser fusiladas nas paredes exteriores do próximo Cemiterio do Este ou Almudena.
Entre os internos máis coñecidos que estiveron no cárcere durante a inmediata posguerra estaban As Trece Rosas, na súa maioría mozas militantes da JSU, executadas en agosto de 1939, así como a líder comunista Matilde Landa Vaz. O cárcere permaneceu aberto ata 1969, cando foi demolido para construír unha urbanización residencial. O sitio antigo está actualmente ocupado por dita urbanización e por un parque de propiedade municipal. Os terreos da cadea estaban delimitados pola rúa Marqués de Mondéjar, onde se atopaba a porta principal, e pola rúa Nueva del Este, agora Rufino Blanco, no barrio de Fuente del Berro, no distrito de Salamanca. A demolición supuxo a destrución dun dos mellores exemplos de arquitectura racionalista en Madrid.
En 1967, a política republicana Mercedes Núñez Targa escribiu o libro Cárcel de Ventas no que contaba como era esa prisión baseándose na súa propia experiencia durante o tempo que estivo presa pola ditadura.
En 2017, a Concellería de Salamanca do Concello de Madrid promoveu a creación dun portal web que reúne diversa documentación sobre a historia do cárcere de Ventas, así como testemuños de antigos presos, como homenaxe a estas mulleres na súa resistencia contra a ditadura, como Ángeles García-Madrid, Manolita del Arco ou Trinidad Gallego.
Camiña Sarria
Camiña Sarria é un partido político local de Sarria fundado por Claudio Garrido Martínez para as Eleccións municipais de 2019.
Dolors Prat Coll
Dolors Prat i Coll, nada en Ripoll (Xirona) o 8 de marzo de 1905 e finada en Tolosa (Francia) o 12 de setembro de 2001, foi unha líder anarcosindicalista catalá, coñecida co sobrenome de «La pequeña Montseny».
Traxectoria
Naceu en Ripoll (Xirona) nunha familia con poucos recursos. A súa nai, María, morreu cando ela tiña sete anos, e o seu pai, Josep, era carreteiro. Tiña catro irmáns: Joan, Pepet, Clara e Rita.
Aprendeu a coser nun colexio de monxas e máis tarde estudou un ano na escola municipal. Aos 8 anos fíxose cargo do coidado da familia, especialmente da súa irmá Clara, quen era xordomuda. Aos 15 anos comezou a traballar na empresa téxtil Agafallops (Ripoll) e pronto se uniu á Confederación Nacional do Traballo (CNT). Loitou de xeito destacado nas folgas polo dereito á xornada de oito horas.
Entre 1936 e 1939 obtivo o posto de secretaria da sección fabril do Sindicato da Industria Téxtil de Ripoll. Puxo en práctica os ideais feministas de igualdade entre homes e mulleres. Polo seu carácter era coñecida co alcume de «La indomable» e tamén como «La pequeña Montseny», en referencia á líder anarquista Federica Montseny, a primeira muller que logrou un Ministerio en España.
En 1939, terminada a Guerra Civil, temendo as represalias franquistas, Prat exiliouse en Francia coa súa irmá Clara. Con elas ía Carlos Fernández Medrano, un neno de cinco anos refuxiado procedente de Madrid que tiña acollido. Foron internados no campo de Manhac la Vau, preto de Limoges.
En febreiro de 1940 o goberno francés ordenou devolver a España as mulleres e nenos non acompañados por un familiar masculino. Carlos foi reclamado pola súa familia de Madrid, mentres que Dolors e Clara volveron a Ripoll. A súa detención era inminente, mais conseguiu escapar e pasou dous meses agochada en Barcelona.
O 15 de maio de 1940 volveu a Francia a pé, atravesando os Pireneos de xeito clandestino por Prats de Molló. Atopou traballo nunha canteira de Prades, e pasou máis de dous anos sen papeis, realizando traballos pesados e mal pagos. Máis tarde instalouse en Tolosa, onde puido regularizar a súa situación. Conviviu e casou con José Marín, con quen tivo dous fillos, Progreso (1943) e Floreal (1947). Durante anos continuou sendo secretaria da federación local da CNT e militante de Solidariedade Internacional Anarquista (SIA). En Tolosa participou nas folgas do Maio do 68. Volveu a Cataluña nalgunhas ocasións para visitar a familiares e amigos.
Recoñecementos
En 1986 as realizadoras estadounidenses Lisa Berger e Carol Mazer entrevistaron a Prat e a outras destacadas anarcosindicalistas no documental De toda la vida. O traballo mostra o día a día das mulleres traballadoras e libertarias na Guerra Civil e fala da organización Mujeres libres, referente do anarcofeminismo.
En 1997 Berger presentou en castelán, francés e inglés o documental Camino de la libertad, no cal participou Prat. Narra o éxodo cara Francia de medio millón de persoas, os internamentos en campos improvisados á intemperie e as miserias de sobrevivir no exilio. Ese mesmo ano Prat tamén interveu no documental Vivir la utopía de Juan Gamero.
O fillo de Dolors, Progreso Marín, profesor de español, historiador e escritor, publicou en 2002 a biografía Une vie pour a liberté e Exilés espagnols, a mémoire a vif. Ambos libros foron presentados no Museo Memorial do Exilio de La Jonquera o 4 de outubro do 2008 por el e o historiador Jordi Guixé. Progreso Marín morreu o 5 de xullo de 2016.
O sindicato Comisións Obreiras (CCOO) conmemorou os trinta anos da constitución da Secretaría da Muller coa presentación do libro La Dolors e unha exposición de Mulleres Sindicalistas.
Breadouro, Coruxo, Vigo
Breadouro é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 142 habitantes (75 homes e 67 mulleres).
Os Bouzós, Coruxo, Vigo
Os Bouzós é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (41 homes e 39 mulleres).
Burdés, Coruxo, Vigo
Burdés é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres).
A Calzada, Coruxo, Vigo
A Calzada é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 138 habitantes (69 homes e 69 mulleres).
Cosa Nostra
Estrutura
miniatura| Estrutura da mafia O grupo básico coñécese como "familia", "clan" ou cosca.
Capo di tutti i capi
O capo di tutti i capi é o rango máis alto que pode haber na Cosa Nostra. É o xefe dunha familia que, sendo máis poderoso ou asasinando os demais xefes doutras familias, se converteu no membro máis poderoso da mafia. Un exemplo disto foi Salvatore Maranzano, que foi traizoado por Lucky Luciano, que finalmente cedeu o posto (ao ser extraditado por problemas coa xustiza estadounidense) á súa man dereita e asesor, Frank Costello.
Don
O don é o xefe dunha familia. Na súa familia é o que ten máis poder e case sempre está acompañado dun consigliere.
Cassetto
Organiza as contas da familia.
Sottocapo
O sottocapo está ao mando dunha familia. Normalmente é o fillo do Don ou doutro parente e, no caso de que morra ou estea preso, o sottocapo sería o novo Don.
Consigliere
O consigliere é o asesor da familia. Sempre acompaña o Don e encárgase principalmente de achegar ideas en reunións ou darllas ao Don.
Capodecime
O capodecime é o rango seguinte ao caporegime e dirixe unha decina, un grupo de dez soldados. Está subordinado ao caporegime.
Caporegime
Cada caporegime lidera un réxime, que é un gran grupo de soldados. En cada familia hai un número variable de réximes que adoitan ir de dous a cinco, aínda que nas familias importantes poden chegar a nove. O caporegime tamén pode actuar como un asasino impulsado polo Don.
Soldato
O soldato é o rango máis baixo que existe na mafia. Só os sicilianos ou descendentes de sicilianos teñen permiso para entrar. Son os principais responsables de loitar contra a policía en caso de guerra, así como comezar os seus pasos na extorsión e no asasinato en nome da mesma mafia.
Associato (giovane d'onore)
Para formar parte da familia débese pasar un lapso de moitos días na organización, xa que un associtao é unha persoa que non é da familia mais ten unha relación con ela.
Orixe histórica
Palermo converteuse nunha cidade italiana o 7 de xuño de 1860, cando segundo os termos establecidos no alto o fogo, dúas longas columnas de tropas derrotadas abandonaron discretamente a rexión en barco regresando ao sur da península. Ata ese día, Sicilia fora gobernada desde Nápoles como parte do reino borbónico que abranguía a maior parte do sur de Italia. En maio de 1860, Giuseppe Garibaldi e preto de mil voluntarios (os famosos Camisas Vermellas) invadiron a illa co fin de unila ao novo estado italiano.
O 6 de setembro de 1860, Garibaldi foi recibido como heroe en Nápoles por unha multitude furiosa e o mes seguinte entregou as súas conquistas ao rei de Italia. Porén, axiña comezaron a parecer insubstanciais dada a relación violenta que mantiñan Sicilia e o Reino de Italia. A incorporación de Sicilia á nación trouxo consigo unha epidemia de conspiracións, roubos, asasinatos e vinganzas e, sobre todo, unha enorme e irritada resistencia popular que produciu unha secuencia de revoltas continuas contra a invasión italiana ao longo da década.
Foi durante a turbulenta década de 1860 cando a clase dirixente do Reino de Italia comezou a escoitar falar da mafia siciliana.
A mafia siciliana xurdiu a mediados do século XIX, ao tempo que xurdiu o novo estado italiano. Italia non se converteu nun estado soberano ata este momento e foi a industrialización e o comercio o que provocou este cambio e foi a verdadeira forza que impulsou o desenvolvemento da mafia siciliana. A mafia sempre foi máis forte no oeste da illa, especialmente arredor da cidade de Palermo, o seu lugar de nacemento. Palermo era e continúa a ser o centro industrial, comercial e político da illa de Sicilia, polo que a mafia situou a súa base nela, en oposición ao medio rural, que estaba subdesenvolvido en termos económicos.
A maior fonte de exportacións, así como a riqueza da illa da que saíu a mafia, eran as grandes leiras de laranxeira s e limoeiro s que se estendían desde as mesmas murallas da cidade de Palermo.
Orixe económica
En canto á agricultura, Sicilia sempre destacou polo amarelo dourado das montañas do interior da illa, propiedades produtoras de cereais. A outra cor de Sicilia ten unha orixe máis recente: cando os árabes conquistaron Sicilia no século IX, trouxeron con eles o cultivo de cítricos con follas que tinguiron a franxa costeira norte e leste da illa dunha cor verde escura. Os métodos mafiosos perfeccionáronse durante un período de rápido crecemento na industria cítrica. A mediados do século XIX, un longo período de expansión dos cítricos fixo que a franxa verde escura de Sicilia se ampliase.
Dous piares do modo de vida británico tiveron un papel importante nesa expansión. A partir de 1795, a Royal Navy levaba zume de limón ás tripulacións dos seus barcos como remedio para o escorbuto. Xa en 1840 iniciouse a produción comercial a menor escala doutro cítrico, o aceite de bergamota, empregado para aromatizar o té da variedade Earl Grey. Ambos os produtos exportáronse desde Sicilia. As laranxas e os limóns enviábanse a Nova York e Londres. En 1834 exportáronse máis de catrocentas mil caixas de limóns; en 1850 a cifra aumentou a 750 000. A mediados da década de 1880, cada ano chegaban a Nova York unha sorprendente cantidade de dous millóns e medio de caixas de cítricos italianos, a maioría procedentes de Palermo. En 1860, ano da expedición de Garibaldi, estimouse que os limoeiros de Sicilia eran os campos máis rendibles de toda Europa, superando mesmo as hortas dos arredores de París.
As plantacións de cítricos do século XIX eran empresas modernas que requirían un alto nivel de investimento inicial. Os limoeiros tamén son extremadamente vulnerablese mesmo un breve corte de enerxía pode ter efectos devastadores. O vandalismo, xa sexa contra as árbores ou os seus froitos, é un risco constante. Esta combinación de vulnerabilidade e altos beneficios foi a que creou o ambiente perfecto para o negocio da protección da mafia. Todos estes factores influíron no rápido desenvolvemento desta.
Desenvolvemento histórico
Cosa Nostra foi a responsable inicial da protección destas leiras. Os propietarios destas precisaban da mafia para a súa protección, e a mafia necesitaba os seus contactos políticos para poder operar libremente. De feito, segundo algunhas fontes, os membros da aristocracia gobernante tamén eran membros da "seita" (nome co que se coñecía a mafia no século XIX),  entre eles o barón Turrisi Colonna, que escribiu o primeiro relato sobre a organización criminal de Sicilia en 1864. En 1890, os irmáns Mattanga, nados en Palermo, controlaban o tráfico do porto de Nova Orleáns.
Durante o fascismo en Italia, Cesare Mori, prefecto de Palermo, empregou os poderes especiais que se lle concederon para procesar a mafia, forzando moitos mafiosos a fuxir ao estranxeiro ou arriscarse a seren encarcerados. Moitos fuxiron aos Estados Unidos, incluído Joseph Bonanno, tamén coñecido como Joe Bananas, que acabou dominando a rama americana da mafia. O nacemento da Cosa Nostra, como se chamaba a mafia de orixe italoamericana, tivo lugar o 12 de novembro de 1908. Inicialmente constituíuse como filial da mafia siciliana, entón dirixida por don Vito Cascio Ferro, capo di tutti capi. En pouco tempo converteuse na organización criminal máis fabulosa do planeta. A mediados da década de 1960 o seu poder era similar ao atesourado polos magnates de Wall Street.
Os Estados Unidos aproveitaron cinicamente as circunstancias e empregaron as conexións italianas dos mafiosos estadounidenses durante a invasión de Sicilia e Italia en 1943. Lucky Luciano e outros membros da mafia, que estiveron presos durante a súa estadía nos Estados Unidos, convertéronse de súpeto en valiosos patriotas e a intelixencia militar empregou as influencias de Luciano para facilitar o avance das tropas.
Outro suposto beneficio adicional desde a perspectiva estadounidense era que moitos dos mafiosos italoamericanos eran anticomunistas, xa que a mafia non podía permitirse outra forma de organización social no corazón de Sicilia, tendo o monopolio do poder e da violencia na illa. Polo tanto, foron considerados valiosos aliados polos estadounidenses anticomunistas que supostamente os empregaron para erradicar calquera rastro de socialismo e comunismo na industria naval dos Estados Unidos, os movementos de resistencia contra a guerra e despois en moitos dos gobernos rexionais e locais en que a mafia tiña influencia.
Despois do final da Segunda Guerra Mundial, a mafia converteuse nun estado dentro do estado. Os seus tentáculos xa non cubrían só Sicilia, senón case toda a estrutura económica de Italia e, ao usar escopetas de canón recortado, chegou a ter armamento máis expedito: revólveres de calibre .357, Magnum, lanzagranadas, bazookas e explosivos. A mafia e outras sociedades secretas do crime organizado formaron un sistema de vasos comunicantes. Na loxa masónica P-2, representada polo gran mestre Lici Gelli, había ministros, parlamentarios, xenerais, xuíces, policías, banqueiros, aristócratas e mesmo mafiosos.
Segundo o experto en tráfico de drogas Alfred W. McCoy, Luciano foi autorizado a dirixir a súa rede criminal desde a cela a cambio da súa axuda. Despois da guerra, foi recompensado coa extradición a Italia, onde puido seguir a súa carreira criminal sen problemas. En 1946 marchou a Sicilia para continuar as súas actividades e de acordo co libro de McCoy, Luciano formou unha alianza fundamental coa mafia corsa, liderando o desenvolvemento dunha ampla rede de tráfico internacional de heroína, inicialmente traída de Turquía e con sede en Marsella, a chamada "conexión francesa".
Máis tarde, cando Turquía comezou a eliminar a súa produción de opio, utilizou os seus contactos cos corsos para establecer un diálogo cos expatriados da mafia corsa en Vietnam do Sur. En colaboración cos líderes da mafia estadounidense, entre eles Santo Trafficante Jr., Luciano e os seus sucesores aproveitaron o caótico estado do país, durante a guerra de Vietnam para establecer unha base inexpugnable de abastecemento e distribución no Triángulo de Ouro, que axiña levou grandes cantidades de heroína asiática aos Estados Unidos, Australia e outros países a través do exército dos Estados Unidos.
Nas décadas de 1980 e 1990, unha serie de disputas internas provocaron a morte de moitos membros destacados da mafia.
En 1992, a mafia siciliana asasinou o xuíz Giovanni Falcone explotando mil quilogramos de explosivos colocados baixo a estrada que une Palermo co aeroporto agora chamado Giovanni Falcone. Morreron el, a súa esposa Francesca Morvilio e tres escoltas.
En 1993, cinco ex primeiros ministros, incontables ministros e máis de 3000 políticos e empresarios foron acusados, procesados ou condenados por corrupción e asociación coa mafia. Un dos implicados no "maxi-proceso", Francesco Madonia, o xefe da Democracia Cristiá e membro da sociedade honorable, tivo que dimitir pola requisición de 250 contas bancarias, 200 edificios, 60 empresas, 265 automóbiles, 45 leiras rústicas e varios iates. Supuxo unha mensaxe da mafia ao vello Andreotti, ex primeiro ministro, para non deter o encarceramento masivo dos seus membros. A mafia nunca perdoa, xa que os banqueiros Michele Sindona e Roberto Calvi, dous "magos das finanzas" do Vaticano, a mafia e outras institucións italianas, xa non poderán declarar. Foron asasinados por un ataque de avaricia xa que querían apropiarse do diñeiro da mafia.
O Carballal, Cabral, Vigo
O Carballal é un lugar da parroquia de Cabral no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 451 habitantes (225 homes e 226 mulleres).
Dryopteris oreades
Dryopteris oreades é unha especie de fento da familia Dryopteridaceae.
Descrición
Ten unhas frondes duns 25-60 cm que non se manteñen no inverno. O pecíolo é máis curto que a lámina, páleas lanceoladas abundantes, de cor castaña-clara a castaño-vermella. A lámina é lanceolada, herbácea, de cor verde-pálida.
Distribución
É nativo de Córsega, Francia, Alemaña, Gran Bretaña, Irlanda, Italia, norte do Cáucaso, Portugal, Sardeña, España, Transcáucaso, Turquía e a antiga Iugoslavia.
Javier Rodríguez González (historiador)
José Javier Rodríguez González, nado en 1968, é un historiador español.
Montes Transantárticos
miniatura|Montes Transantárticos no norte da [[Terra de Vitoria, preto do cabo Roberts]] miniatura Os Montes Transantárticos son unha cordilleira de rochas (principalmente sedimentarias) da Antártida que se estende, con algunhas interrupcións, ao longo do continente dende o capo Adare ao norte da Terra de Vitoria ata a terra de Coats. Os montes separan a Antártida Oriental e a Antártida Occidental. Inclúen numerosos grupos de montañas separadas, que ás veces tamén se subdividen en pequenos cordais.
A cordilleira foi vista por primeira vez por James Clark Ross en 1841 no que foi chamado posteriormente barreira de xeo de Ross na súa honra. Foi cruzada por vez primeira durante a British NaA cordilleitional Antarctic Expedition de 1901-1904.
O pico máis alto é o monte Kirkpatrick, de 4528 metros na cordilleira da Raíña Alexandra.
Bioloxía
Na costa do mar de Ross na Terra de Vitoria viven pingüíns, focas e aves mariñas, mentres que a vida no interior dos montes Transantárticos limítase a bacterias, liques, algas e fungos. Nun momento a Antártida estivo cuberta de bosques, incluíndo Wollemia e Nothofagus. Porén, co arrefriamento ocasionado coa ruptura de Gondwana, estes bosques desapareceron gradualmente. Crese que as últimas árbores do continente estiveron nos montes Transantárticos.
Historia
Os montes Transantárticos foron vistos por primeira vez polo capitán James Ross en 1841 dende o mar de Ross. A cordilleira é unha barreira natural que hai que cruzar para acadar o polo Sur dende a barreira de xeo de Ross.
O primeiro cruzamento dos montes Transantárticos tivo lugar durante a expedición de 1902-1904. Unha partida de recoñecemento baixo o mando de Albert Armitage chegou aos 2700 m de altura en 1902. O ano seguinte unha partida liderada por Robert Falcon Scott cruzou a Antártida Oriental por un lugar coñecido agora como glaciar Ferrar polo xeólogo da expedición. Exploraron parte da Terra de Vitoria na meseta Antártica antes de volver polo mesmo glaciar.
En 1908, o grupo de Ernest Shackleton cruzou os montes polo glaciar Beardmore. Scott volveu ao mesmo glaciar en 1911, mentres que Roald Amundsen cruzou a cordilleira polo glaciar Axel Heiberg.
O glaciar Leverett nos montes da Raíña Maude é a ruta planeada a través dos montes Transantárticos para a subministración entre a estación McMurdo e a estación Amundsen–Scott Polo Sur.
A Carrasqueira, Coruxo, Vigo
A Carrasqueira é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 752 habitantes (351 homes e 401 mulleres).
O Carballal, Bembrive, Vigo
O Carballal é un lugar da parroquia de Bembrive no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 353 habitantes (178 homes e 175 mulleres).
Word of Honor
Word of Honor   (chinés: 山河令 ), antes coñecida como A Tale of the Wanderers é un drama fantástico de aventuras chinés do 2021. A serie de televisión foi coproducida por Ciwen Media e Youku, dirixida por Cheng Zhi Chao, Ma Hua Gan e Li Hong Yu e escrita por Xiao Chu. Trátase dunha adaptación da novela danmei (xénero de ficción chinés centrado en historias románticas de amor e atracción entre homes) "Vagabundos Afastados" (天涯客) de Priest.
Está protagonizada por Zhang Zhehan (chinés: 张哲瀚) e Gong Jun (chinés: 龚俊) nos papeis principais. A serie emitiuse en Youku do 22 de febreiro ao 5 de maio con 36 episodios, ademais dun pequeno clip extra que mostra o que pasou despois do final da serie principal.
Sinopse
Para abandonar a organización secreta de asasinos 'Ventá do Ceo', o líder Zhou Zi Shu realiza unha técnica obrigatoria para saír, que o deixa con só tres anos de vida. Disfrázase e trata de vivir o resto dos seus días coma un borracho deambulando polo mundo das artes marciais.
Tres meses despois, coñece ao misterioso Wen Ke Xing, quen inmediatamente se decata da fachada de Zhou Zi Shu. Os dous achéganse máis cando se enredan nunha conspiración que inclúe a 'Armadura Acristalada', unha protexida chave lendaria que dá acceso a un poderoso arsenal.
David Galeano Olivera
David Abdón Galeano Olivera, nado en Asunción o 18 de febreiro de 1961, é un lingüista, antropólogo, filólogo, tradutor e educador paraguaio. É tamén o presidente e fundador do Ateneno de Lingua e Cultura Guaraní.
Traxectoria
Galeano Olivera é fundador do Ateneo de Lingua e Cultura Guaraní en 1985 e é o presidente desta institución dende entón. É un activista da lingua e a cultura guaranís. Organizou diversos eventos, conferencias, seminarios, foros sobre o guaraní en Paraguai. É membro de diversas comisóns da Universidade Nacional de Asunción, así como utor de moitos libros sobre a cultura guaraní e paraguaia. En 2005, axudou a crear a Wikipedia en guaraní grazas á colaboración co lituano Šarūnas Šimkus.
Obras
Tamén escribe artigos en xornais e revistas, e ensaios para conferencias.
Voise Winters
Voise Lee Winters Harris, nado o 12 de outubro de 1962 en Chicago, Illinois, é un ex xogador profesional internacional de baloncesto estadounidense que xogou catro encontros na NBA e, posteriormente, en Europa. Con 2,03 metros de altura, xogaba na posición de ala-pivote.
Enciclopedia en liña
Unha enciclopedia en liña ou enciclopedia electrónica é un dos proxectos de enciclopedia almacenada nunha gran base de datos de información útil, accesible a través da World Wide Web. A idea de construír unha enciclopedia cun uso libre en Internet remóntase polo menos na proposta de 1993 Interpedia, que foi planeada como unha enciclopedia en internet para que todo o mundo puidese contribuír con materiais. O proxecto non saíu da fase de planificación e foi alcanzado pola explosión da World Wide Web, a aparición dos motores de procura de alta calidade, e a conversión do material existente.
A diferenza dun software educativo, a páxina web recibe a base de datos mediante un navegador web onde o actualiza. A base de datos úsase mediante a dixitalización dunha información. No caso das vellas enciclopedias impresas, por exemplo, estas axudan a mellorar a lectura ou extraer o seu contido para ser citadas.
BNXT League
A BNXT League, coñecida por motivos de patrocinio como betFirst BNXT League, é unha competición profesional de baloncesto en Bélxica e nos Países Baixos. Substituta da Dutch Basketball League neerlandesa e da Pro Basketball League belga, está considerada como a máxima categoría de ambos países. A primeira edición da competición foi a temporada 2021−22, sendo os primeiros campións o ZZ Leiden.
Historia
As conversas para a creación desta liga multinacional comezaron en outono de 2019. Pouco máis dun anos despois, o 10 de decembro de 2020, anunciouse que a Pro Basketball League (PBL) belga e a Dutch Basketball League (DBL) neerlandesa se fusionarían para formar unha nova liga. Todos os clubs da DBL votaron a favor da decisión, mentres que en Bálixca foron por 9 de 10 equipos. O 20 de maio de 2021, anunciouse o novo nome, "BNXT League", e o logotipo. A liga comezou a súa tempada inaugural no medio da pandemia de COVID-19, polo que unha gran cantidade de partidos tiveron que xogarse a porta pechada como resultado dos bloqueos nacionais. O 11 de xuño de 2022, o ZZ Leiden coroouse como o primeiro campión da BNXT.
Formato
A liga consta de diferentes etapas. Na primeira fase, os equipos xogan entre si en casa e fóra nunha liga regular a nivel nacional. Despois disto, os equipos divídense en dous grupos multinacionais, Elite Gold e Elite Silver. A Elite Gold está formada polos 5 mellores equipos de cada país, metres que a Elite Silver polo resto. A continuación, os equipos da Elite Ouro e o mellor equipo da Elite Silver xogan eliminatorias entre equipos do mesmo país para determinar o campión nacional. Ao mesmo tempo, comezan os playoffs de BNXT para determinar o gañador da liga.
O Cotarelo, Coruxo, Vigo
O Cotarelo é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 56 habitantes (28 homes e 28 mulleres).
École normale supérieure de París-Saclay
miniatura A École normale supérieure Paris-Saclay (tamén ENS de Paris-Saclay ou Normale Sup' Paris-Saclay), anteriormente ENS Cachan, é unha grande école e membro constituínte da Universidade Paris-Saclay establecida en 1892. Atópase en Gif-sur-Yvette, dentro do departamento de Essonne, formando parte de Île-de-France.
A ENS de Paris-Saclay é unha das máis prestixiosas e selectivas grandes écoles francesas. Xunto coa École normale supérieure (París), ENS de Lyon e ENS de Rennes, a escola pertence á rede informal de écoles normales supérieures, encargadas de formar aos futuros investigadores e profesores de máis alto nivel de todo o sistema educativo francés.
En 2014, a ENS de Paris-Saclay é unha das institucións fundadoras da Universidade Paris-Saclay, unha iniciativa para integrar e combinar recursos desde un número de diferente grandes écoles, universidades públicas, e institucións investigadoras.
A ENS de Paris-Saclay muda de enderezo en 2019 a un campus novo localizado no coñecido comunmente co nome de "plateau de Saclay", na commune de Gif-sur-Yvette, a carón doutros centros de investigación e ensino membros da Universidade de París-Saclay co fin de crear un novo centro de investigación e creación de empresas.
Resumo
dereita|miniatura|Edificio d'Alembert, na localización anterior da ENS Paris-Saclay en Cachan. A École normale supérieure París-Saclay é unha Grande École, unha institución francesa de educación de alto nivel, claramente diferenciada pero conectada e formando parte do sistemaa universitario público francés. Similar á Liga Ivy nos Estados Unidos, Oxbridge no Reino Unido, e a Liga C9 na China, as Grandes Écoles francesas conforman a elite das institucións académicas, cun proceso de admisión de novos estudantes extremadamente competitivo. As Grandes Écoles adoitan ter clases e promocións máis pequenas que as universidades públicas, cunha gran variedade de programas en inglés. Mentres a maioría de Grandes Écoles teñen taxas de inscrición máis caras que as universidades francesas, a École normale supérieure Paris-Saclay cobra o mesmo custo de matrícula: 243€ anuais a nivel de mestrado en 2021/2022. Caracterízanse por unha gran proximidade co goberno francés así como co mundo empresarial, así como por unha valorización doutros aspectos máis aló do académico, sendo obrigatorio realizar unha estancia no estranxeiro, xa sexa de estudos ou prácticas. Os títulos obtidos nas diferentes Écoles normales supérieures son acreditados pola Conférence des Grandes Écoles e outorgados polo Ministerio de Educación Nacional francés (Le Ministère de L'éducation Nationale: ). Os seus alumni destacan por ocupar posicións de elite dentro de goberno, administración, e do tecido empresarial francés.
A misión principal da ENS de Paris-Saclay é formar académicos de clase mundial, mais tamén como lugar de formación de cadros administrativos públicos e de executivos de empresas privadas. Para isto, o seu alumnado intégraa maioritariamente desde as "classes préparatoires". Unha parte do estudantado da ENS de Paris-Saclay que pasou o exame de entrada é designado como "normaliens" e integran directamente o funcionariado francés, cun salario mensual pagado polo goberno francés. Esta parte do estudantado é obrigada a continuar posteriormente cunha carreira académica ou no sino da administración pública francesa durante polo menos seis anos despois de ter rematado os seus estudos na ENS.
Durante os seus estudos, os estudantes seguen o currículo universitario estándar (Grao, Mestrado, e moitas veces tese doutoral).
Hai 17 departamentos : os departamentos científicos de Bioloxía, Matemáticas, Informática, Física Fundamental, Química; os departamentos de enxeñaría de Electrónica, Enxeñaría Mecánica, Enxeñaría Civil;  Economía e Administración, Ciencias Sociais, Lingua e Deseño.
A ENS de Paris-Saclay coopera con moitas universidades estranxeiras, por exemplo en programas de intercambio de estudantes. Un deles é MONABIPHOT, en cooperación coaUniversidade de Tecnoloxía Wroclaw en Polonia, a Universidade Complutense ou a Carlos III de Madrid, o MIT, Oxford ou Humboldt.
Admisión
A admisión á ENS de Paris-Saclay como normalien faise mediante un exame de entrada extremadamente competitivo, e que require polo menos dous anos de preparación despois do instituto en Clases Préparatoires. A ENS de Paris-Saclay recruta cada ano 360 normaliens e 800 estudantes.
Blackpool
Blackpool foi -e segue sendo- unha das localidades con balnearios máis visitados de Inglaterra. Isto débese á súa proximidade ás grandes zonas industrializadas do norte, ás que está conectado cun eficiente sistema de estradas e vías férreas.
É a cidade natal do Premio Nobel de Química de 1993 Michel Smith.