cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blur
Blur
Tanto o álbum, titulado Blur, como o primeiro sinxelo, "Beetlebum", entraron nas listas como número 1 en febreiro de 1997. En xeral as críticas ao novo son do grupo estiveron divididas, como algúns críticos considerando que Blur perdera o rumbo mentres que outros publicaban que a banda reconquistaba a súa posición como unha das máis innovadoras e orixinais de Inglaterra. Pero o público aínda amosaba unha certa resistencia á mudanza no estilo.
En marzo lanzouse Blur nos Estados Unidos, onde a banda contaba cunha nova discográfica, a Virgin, que se comprometeu máis na promoción da banda que a SBK. "Song 2" foi escollida pola Virgin e pola banda como o primeiro sinxelo no país e foi todo un acerto, facendo da canción un hit e finalmente facendo a Blur coñecido nos Estados Unidos. Despois dunha xira exitosa, a banda parte para outros países como Xapón e Australia.
No intervalo entre a fin da xira e o reinicio dos traballos do seguinte disco os integrantes de Blur traballaron en proxectos propios. Damon Albarn fixo algúns temas para películas e Graham Coxon lanzou un álbum en solitario, The Sky's Too High.
miniatura|250px|A banda no Roskilde Festival en 1999
13
En 1998 a banda entrou no estudio co produtor William Orbit para gravar o seu novo álbum, 13, que foi número 1 nas listas do Reino Unido. O disco, lanzado en 1999, seguia a mesma liña que o traballo anterior, incorporando algúns elementos de música electrónica, aínda que desta vez máis experimental (a pesar de que o primeiro sinxelo, "Tender", fose o máis pop de Blur nos últimos anos), reafirmando a Blur como unha das máis influentes bandas da actualidade.
Despois de dous sinxelos máis, "Coffee & TV" e "No Distance Left to Run", a banda celebrou os seus 10 anos de carreira cun concerto estadio de Wembley. Rematada a promoción de 13, o grupo tomouse un tempo de descanso e os seus integrantes volveron aos seus proxectos paralelos. Lanzouse o segundo disco de Graham Coxon, The Golden D, e Damon entrou na banda Gorillaz, que acabou tendo un enorme éxito.
No ano 2000 foi lanzado Blur: The Best of, como parte das celebracións dos 10 anos da banda, contendo un tema inédito, "Music is my Radar". En 2001 saíu un novo disco en solitario de Coxon, chamado Crow Sit on Blood Tree. Blur volveu á actividade en 2002 para gravar un novo disco, tendo a Fatboy Slim como produtor.
Ese ano Graham Coxon deixou a banda e lanzou o seu cuarto disco en solitario, The Kiss of the Morning.
Think Tank
O novo disco, Think Tank, foi lanzado no 2003. No lugar de Coxon foi recrutado Simon Tong, antigo guitarrista e teclista de The Verve e que tamén tocaba con Albarn en Gorillaz. Think Tank recibiu moitas críticas negativas, en parte debido á saída de Coxon da banda, que era moi querido polos fans. A pesar das críticas o álbum acadou o número 1 no Reino Unido e conseguiu o posto máis alto de Blur nos Estados Unidos, chegando ao posto 56. Think Tank foi tamén nomeado ao mellor álbum nos BRIT Awards do ano 2004.
A principios do ano 2004 a banda anunciou a gravación dun EP, e xurdiron tamén rumores sobre o regreso de Coxon a Blur. Finalmente ningún destes rumores se fixo realidade. A mediado do 2007 James dixo que a banda se reuniría e gravaría un novo traballo en outubro dese ano, pero ese mesmo mes os membro reuníronse para un almorzo sen intencións de realizaren ningún traballo no futuro.
En decembro do 2008 Albarn e Coxon anunciaron que Blur reuniríase para un concerto en Hyde Park o 3 de xullo do 2009, pero despois de que as entradas se esgotasen en 2 minutos, Blur anunciou unha actuación máis un día antes no mesmo lugar. Unha serie de concertos en xuño foron posteriormente anunciados, sendo todos eles moi ben recibidos.
Blur tamén foi cabeza de cartel nalgúns festivais de verán, coma o Oxegen 2009 en Irlanda e o T in the Park. Esta última actuación perigou despois de que Graham Coxon tivese que ir ao hospital cunha intoxicación alimentaria. Finalmente a banda tocou unha hora e media despois do inicialmente programado. Damon Albarn afirmou durante a actuación que ese sería o seu derradeiro concerto. Alex James tamén dixo que a banda non tiña intención de continuar a reunión.
No mes de xaneiro do 2010 apareceu nos cines No Distance Left to Run, un documental sobre a banda, e un mes máis tarde editado en DVD. En abril Blur editou o seu primeiro sinxelo dende o 2003, "Fool's Day", para o "Record Store Day" nunha edición limitada a 1000 copias en vinilo de 7". Ao día seguinte lanzouse como descarga de balde na súa páxina en internet. Recentemente o grupo dixo en NME que agardan gravar máis sinxelos, pero non teñen plans para un novo álbum xaque están moi ocupados nos seus proxectos individuais.
En decembro do 2010 No Distance Left To Run foi nomeado a un premio Grammy, sendo esta a primeira vez que un traballo da banda é nomeado para estes galardóns.
Galiza. Órgano do Bloque Repubricán Nazonal Galego
Galiza foi un periódico editado en Tolosa e París entre 1945 e 1947.
Historia e características
Subtitulado Órgano do Bloque Repubricán Nazonal Galego, apareceu en Tolosa o 25 de xullo de 1945 e despois editouse en París.
La Emancipación
La Emancipación foi o nome de varias publicacións:
Citómica
miniatura|300px|Células con [[inmunotinguido observadas con microscopio confocal.]] A citómica é o estudo da bioloxía celular (citoloxía) e bioquímica en sistemas celulares a nivel dunha soa célula. Combina todos os coñecementos bioinformáticos para intentar comprender a arquitectura molecular e funcionalidade do sistema celular (citoma). Gran parte disto conséguese usando técnicas moleculares e de microscopia que permiten visualizar os diversos compoñentes dunha célula a medida que interaccionan in vivo.
Proxecto Citoma Humano
O Proxecto Xenoma Humano ten como obxectivo o estudo da estrutura e funcionamento do sistema bioloxico dun organismo a nivel de citoma.
Galicia Cómica
Galicia Cómica foi o título de dúas publicacións:
Mojito
O mojito é unha bebida highball tradicional de Cuba que contén ron, azucre, zume de lima, menta e auga con gas. Orixinariamente o «mojito» foi inventao polo restaurante cubano Bodeguita del Medio''.
Federica de Hannover
Federica de Hannover, nada en Blankenburg, Alemaña o 18 de abril de 1917 e finada en Madrid o 6 de febreiro de 1981, foi a raíña consorte de Grecia desde 1947, logo de casar con Paulo I en 1938. Era princesa de Hannover e duquesa de Brunswick e Luneburgo. Foi a nai de Sofía de Grecia, raíña emérita de España.
Traxectoria
Federica naceu o 18 de abril de 1917 en Blankenburg, Harz, Alemaña. Filla de Ernesto Augusto III, Duque de Brunswick e da princesa Vitoria Luísa de Prusia, a única filla do emperador Guillerme II de Alemaña e Augusta Vitoria de Schleswig-Holstein.
Polo seu avó materno, Federica era bisneta do emperador alemán Frederico III e de Vitoria de Saxonia Coburgo Gota. Como descendente do rei Xurxo III do Reino Unido, ela, no momento do seu nacemento, ocupaba o trixésimo cuarto posto na liña de sucesión ao trono británico.
250px|miniatura|esquerda|Os reis [[Paulo I de Grecia|Paulo e Federica de Grecia.]] 250px|esquerda|miniatura|Estandarte persoal da Raíña Federica Casou co príncipe Paulo o 9 de xaneiro de 1938 en Atenas. Durante parte do seu matrimonio, residiron en Psychiko, un barrio residencial de Atenas. Dez meses logo da súa voda, o 2 de novembro de 1938, naceu o primeiro dos seus fillos; Sofía, futura Raíña de España. O 2 de xuño de 1940, naceu o seu fillo Constantino. Durante a segunda guerra mundial tiveron que emigrar a Creta e logo a Suráfrica, onde naceu a súa terceira filla, Irene, o 11 de maio de 1941. Posteriormente trasladáronse a Londres.
O 1 de setembro de 1946, Grecia decidiu mediante plebiscito restaurar ao rei Xurxo II no trono. Deste xeito Paulo e Federica convertíanse en príncipes herdeiros. Un ano máis tarde, o 1 de abril de 1947, o rei Xurxo II morría, e Federica e o seu marido ascendían ao trono.
Tras a guerra civil (1946-1949) os reis, en calidade representativa, loitaron por reconstruír un país empobrecido tras unha gran inestabilidade política. Naqueles anos, a raíña Federica impulsou en todo o país a creación dunha rede de 53 orfanatos, para acoller a orfos e a nenos de familias empobrecidas e desestructuradas pola guerra civil, procedentes na súa maioría da rexión de Macedonia.
Logo da caída da ditadura e a restauración da democracia en 1974, o goberno provisional liderado por Konstandínos Karamanlís organizou un referendum a fin de que o pobo grego pronunciásese sobre a permanencia da monarquía. Constantino prometeu entón que se volvese reinar, mantería á súa nai afastada do país e da vida política. Os partidarios da república gañaron con ampla maioría (70%), e a familia real decidiu permanecer no exilio. Federica, coa súa filla Irene, foise a vivir a Madrás, na India. Pasou longas tempadas en España, país onde reinaba desde 1975 a súa filla Sofía, sen chegar a vivir definitivamente en Madrid.
Federica morreu o 6 de febreiro de 1981 en Madrid. Faleceu dun infarto masivo logo dunha operación por unhas acumulacións de colesterina nas pálpebras. Foi enterrada en Tatoi, en Grecia.
Iturup
Iturup (en ruso: Итуруп; en xaponés: 択捉島, Etorofu-tō) é a illa máis grande do arquipélago das Kuriles, cunha superficie de 3.139 km². Ao nordés atópase a illa Urup, separada polo estreito de Vries, e ao suroeste a illa Kunashir, separada polo estreito de Ekaterina.
Administrativamente, forma parte do raion de Kurilsk, do óblast de Sakhalín, Rusia. O centro administrativo é a cidade de Kurilsk.
Xapón reclama a soberanía de Iturup, e inclúe a illa na Subprefectura de Nemuro da prefectura Hokkaido.
Monte Baker
O Monte Baker (elevación: 3.285 metros) é un estratovolcán situado no estado americano de Washington, nos Estados Unidos de América, a cerca de 50 Km ao leste da cidade de Bellinghan. É tamén visíbel desde a provincia canadense da Columbia Británica.
Iturup
Na illa atópase o campo de aviación militar Burevestnik (Буревестник).
En 2006 en Iturup foi aberto o maior complexo de tratamento de peixe de Rusia.
Ali Muhammad Ghedi
Ali Muhammad Ghedi, nado en 1952, foi Primeiro ministro de Somalia dende o 3 de novembro de 2004 ata o 29 de outubro de 2007. Pertence ao clan Hawiye.
Traxectoria
Ali Mohammed Ghedi é un cirurxián veterinario e un funcionario da Unión Africana; era relativamente descoñecido en círculos políticos cando o designaron como primeiro ministro de Somalia en novembro de 2004. Prometeu formar un goberno inclusivo, e esforzarse para a reconciliación entre os señores da guerra de Mogadishu. Ghedi non estaba ligado a ningún dos grupos armados de Somalia durante a guerra.
Sucedeuno no cargo Salim Aliyow Ibrow.
Cisne negro
Descuberto en 1697, a principios do século XVIII, colonos ingleses que volveron de Australia trouxeron consigo, nos seus barcos, cargamentos de cisnes negros.
Os cisnes negros son orixinarios tan só da grande illa austral de Tasmania e, ata entón, pensábase que todos os cisnes eran brancos, porque eran brancos todos os que se coñecían. A súa introdución na Gran Bretaña causou unha gran conmoción na sociedade inglesa. Aínda que hoxe poida parecernos algo inxenuo, o certo é que a aparición dunha especie de cisnes dunha cor distinta á que estaban afeitos a ver, supuxo para os homes da época unha fonte de debate e de polémica.
O cisne negro australiano foi descrito cientificamente polo naturalista inglés John Latham en 1790.
Esta ave é unha das favoritas dos estanques ornamentais de Europa e de América. Pero non se asilvestrou nestes continentes. Aínda así, existen en Gran Bretaña, Islandia, Polonia e nos Países Baixos poboacións introducidas que son autosuficientes, e crían localmente sen axuda do home. E en Cataluña hai constancia de que intentaron criar no delta do río Llobregat.
Características
Non hai dimorfismo sexual na plumaxe dos individuos. A plumaxe é negra, pero as plumas remeiras son brancas; o peteiro é vermello. Os inmaturos teñen penuxe agrisado e o peteiro gris escuro. Os machos son máis grandes que as femias; teñen unha lonxitude total de 1,2 a 1,4 m, unha envergadura alar de 1,6 a 2 m, e un peso de 6,3 a 8,7 kg. As femias teñen un peso medio de 5,1 kg.
Distribución
O cisne negro é común no leste e no oeste de Australia, e non está presente na parte árida central nin na húmida tropical do norte. É residente en Tasmania, criando nesta illa.
Poboacións introducidas
En 1864, o cisne negro australiano foi introducido en Nova Zelandia como ave acuática ornamental, formándose poboacións moi grandes nos lagos costeiros e nos interiores das dúas illas, especialmente nos lagos Rotura, no lago Wairarapa e no lago Ellesmere, e nas illas Chatham.
Tamén se introduciu, con fins ornamentais, en parques de Europa e América, como quedou dito.
Poboación actual
Actualmente estímase que existen entre 300.000 e 500.000 individuos.
Hábitat e alimentación
Os cisnes negros viven en lagos e lagoas, aínda que poden observarse con certa frecuencia en costas mariñas e, ocasionalmente, en mar aberto.
Exclusivamente herbívoros, dependendo da zona na que viven e das variacións estacionais, varía a súa dieta, que está dominada fundamentalmente por plantas acuáticas e das marismas. Por exemplo, en Nova Gales do Sur predominan as plantas do xénero Typha e de Vallisneria. En Queensland predomina Potamogeton.
Tamén comen algas, plantas de ribeira e filtran partículas alimenticias co bico na superficie das augas. A composición da dieta varía co nivel da auga.
Reprodución
Os cisnes negros son fundamentalmente monógamos, como os outros cisnes, emparellándose de por vida (cunha taxa do 6 % de divorcios). e ambos os proxenitores ocúpanse do coidado das crías.
Nidifican na temporada de chuvias, aniñando en colonias compostas por de entre unhas poucas e varios milleiros de parellas, cos niños cerca os uns dos outros.
O niño constrúeno en pequenas illas ou illotes, sobre vexetación acuática, e consiste nunha plataforma de herbas que pode medir dous metros de diámetro por un metro de alto.
As femias poñen de media de catro a sete ovos de cor verde pálida, pero poden chegar até os dez. A incubación dura de 35 a 45 días. Os polos nacen coa plumaxe branca e, cando son pequenos, soben sobre as costas dos pais. Aos 6 meses xa poden voar e aos dous anos son adultos.
Comportamento
O cisne negro é bastante sociábel. Pasada a temporada de cría reúnense formando grandes grupos. En Nova Zelandia, no lago Ellesmere, estimáronse concentracións de até 70.000 individuos.
Non é unha ave migratoria, pero desprázase a grandes distancias, de centos de quilómetros, en busca de alimento.
Galicia Cómica (Pontevedra)
Galicia Cómica foi unha revista editada en Pontevedra entre 1885 e 1886.
Historia e características
Subtitulada Periódico semanal festivo-caricaturesco, apareceu o 8 de novembro de 1885. Foi a primeira publicación ilustrada impresa de Pontevedra. Dirixida por Torcuato Ulloa, Augusto Feito era o redactor xefe e Benigno L. Sanmartín o debuxante. Publicou poemas de Heliodoro Cid, Renato Ulloa, Heliodoro Fernández Gastañaduy, Javier Valcarce Ocampo, Alberto García Ferreiro, Pío Lino Cuiñas, Lisardo Rodríguez Barreiro, R. Lois (Manzanillo) e Adolfo Mosquera. Cesou a súa publicación o 25 de abril de 1886.
Muhamad Naxi al-Utri
Muhamad Naxi al-Utri (en محمد ناجي العطري, (Muḥammad Nājī al-`Uṭrī)), nado en 1944. Primeiro ministro de Siria dende o 10 de setembro de 2003.
Roi Méndez Martínez
Roi Méndez Martínez, nado en Santiago de Compostela o 30 de setembro de 1993, é un cantante e guitarrista galego. Foi membro na Orquestra Olympus mais colleu sona nacional en 2017 cando foi escollido para entrar na novena edición de Operación Triunfo da TVE. Por una vez más é o seu primeiro sinxelo acadando o Nº1 no iTunes e en tendencias no 2018 en YouTube.
Traxectoria
Natural de Santiago de Compostela con raíces ourensás. O seu pai, Pedro Méndez, é de Maceda e a súa nai da Gudiña. Dende cativo empeza a sentir interese pola música. Con 14 anos comezou a toca-la guitarra e a cantar. Ós 15 anos, montou a súa propia banda musical cos seus amigos, «Frab Fly». Roi e a súa banda participaron no coñecido concurso galego MúsicaXove ficando nun segundo posto. Isto animou ó grupo a paticiparen tamén poucos meses despois no concurso da Disney Channel, My Camp Rock, chegando a ser semi-finalistas. Despois de remata-lo Bacharelato, licenciouse en tecnoloxía de son, que compaxinou co seu primeiro traballo nunha orquestra. Após finaliza-los seus estudos proseguiu medrando no mundo das orquestras, onde adquiriu dotes escénicas, musicais e profesionais.
2012-2017: Inicios
Foi membro de varias orquestras de Galicia. En 2012 estivo na Principal ata o 2015. Nese ano estivo tamén na orquestra Galilea e na afamada Orquestra Olympus onde permaneceu ata o 2017 antes de se converter nun dos concursante da novena edición de Operación Triunfo.
2017-2018: Operación Triunfo 2017
No verán do 2017, logo de pasa-la noite na orquestra na que estaba a traballar, presentouse acompañando un amigo ós primeiros castings de Santiago para Operación Triunfo, concurso musical que retornaba tras nove anos sen emisión. O artista foi seleccionado para a seguinte fase acadando ser un dos 18 finalistas superando os castings finais con «When We Were Young» de Adele. O 23 de outubro comezou o concurso presentandose con «Don´t Worry» de Madcon, actuación que lle valeu para ser proposto para entrar directamente á academia polo xurado. Durante o concurso, Roi foi proposto para abandona-la academia 5 veces, porén, nunha das ocasións foi salvo polos compañeiros e noutra polo profesorado da academia. Salvouse dúas veces da expulsión grazas ao apoio do público cunha porcentaxe do 91% fronte a Juan Antonio na gala 3 e cun 73% dos votos na gala 9 fronte a Luis Cepeda, con quen formou unha grande amizade. Na gala 7 saíu como o concursante favorito tras se-lo máis votado polo público dende a app oficial do programa. Na gala 6, cando o presentador Roberto Leal lle preguntou pola palabra galega que máis sentía, provocou sen querelo que «Sapoconcho» convertérase nun fenómeno viral sendo unha das palabras máis buscadas na web da RAG, chegando incluso a ser proposta «Palabra do ano» en decembro. Ó longo do concurso interpretou varias cancións, mailo seu dúo coa gañadora Amaia Romero, unha versión de Shape of You de Ed Sheeran, foi considerada unha das mellores actuacións do concurso. A fin desta experiencia para o cantante chegou o 15 de xaneiro do 2018 na gala 11, sendo o décimo expulsado fronte á súa compañeira Ana Guerra co 49% dos votos, quedando así ás portas da final.
Logo da súa permanencia no concurso, foi contratado por Playz no espazo OTVisión co papel "Hater de Haters" defendendo ós seus compañeiros de concurso Amaia Romero e Alfred García das mensaxes dos internautas máis maliciosos.
Roi, canda a súa compañeira de concurso Miriam Rodríguez, foi escollido para ser «xurado de España» para o Festival de Eurovisión 2018.
2018: Xiras e Sinxelo
Trala fin de Operación Triunfo, iniciou o 3 de febreiro a xira OT 2017 en concierto en Barcelona, percorrendo diversas cidades de España ó longo do ano. Nos distintos concertos, interpretou cancións corais canda ós demais concursantes, así como «Shape Of You» con Amaia Romero, e «Heaven» de Bryan Adams.
Acompañando ó seus compañeiros Miriam e mais Cepeda, Roi foi artista de abertura no concerto do 10 de xuño da banda Queen no Palau Sant Jordi de Barcelona. ​
O 15 de xuño lanzou o seu primeiro sinxelo «Por una vez más» acadando o posto Nº1 en iTunes escasas unhas horas. O tema posicionouse no posto 31 da lista de vendas oficial española na súa primeira semana de lanzamento. A piques de facer un mes da estrea do sinxleo, unha edición física, que inclúe unha versión acústica do tema, saíu á venda o 13 de xullo, que veu acompañado das súas primeiras firmas superando as 10.000 copias en poucas semanas.
Roi sería un dos artistas confirmados para a xira Déjate llevar 2018 de Cadena Dial onde compartiría escenario xunto os seus compañeiros Miriam Rodríguez e mais Cepeda amais doutros artistas como Gonzalo Hermida Lorena Gómez ou Beatriz Luengo entre outros. Nesta xira o cantante estrearía «Insuficiente», unha nova canción do seu repertorio confirmada para o futuro álbum.
Unha vez rematada a xira de Cadena Dial, o 28 de xullo a estrela debuta como cantante en solitario cunha xira de seu, Por Una Vez Más Tour, no festival Hoky Popi de Torrelavega, Cantabria, onde compartiu cartel con Dvicio, Álvaro Soler ou Brisa Fenoy.
2019: Mi Lógico Desorden
O 1 de marzo de 2019, lanzou o segundo sinxelo «Plumas» acadando o posto Nº2 en iTunes, definíndoo como un estilo "funky moderno".
O 22 de marzo de 2019, lanzou o seu primeiro álbum «Mi Lógico Desorden». O álbum entrou na lista de discos máis vendidos co segundo posto e co décimo cuarto en streaming e estivo durante dez semanas nas listas oficiais.
2020: Aviones de papel
En decembro de 2019 rematou a xira "Mi Lógico Desorden" e en febreiro comezou a nova xira chamada "Aviones de papel". Con todo, os concertos de marzo, abril e xuño tiveron que trasladarse ao outono como consecuencia da pandemia mundial da COVID-19.
O 22 de maio lanzou o seu terceiro sinxelo chamado "Aviones de Papel" no colaboración co grupo Sinsinati.
Outros traballos
Roi é un invitado asiduo no programa Aquí la tierra da TVE, con Andrea Villalobos, onde dan visibilidade a curiosas profesións propondo ó artista o reto de exerce-lo traballo. Fixo un cameo na segunda tempada da serie de televisión española Paquita Salas (2016). Dende setembro de 2018, Roi co-presenta o programa de radio Vodafone Yu en Los 40, convertendose nunha das imaxes da estación de radio. Un estudo sobre as influencias nas redes sociais revelou que Roi foi o instagramer con máis engagement en 2018, debido á súa capacidade para crear unha forte relación cos seus seguidores.
San Cibrán, Aldán, Cangas
San Cibrán é un lugar da parroquia de Aldán no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 438 habitantes (197 homes e 241 mulleres).
Vilar, Ove, Ribadeo
Vilar é un lugar da parroquia de Ove, no concello lugués de Ribadeo, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2 habitantes (2 home e 1 muller).
No lugar hai unha zona comercial con hipermercados Eroski-Vegalsa, Mercadona e Lidl, Bricoking, Merkal e un hipermercado chinés.
Frederick Sumaye
Frederick Tluway Sumaye, nado en Arusha o 29 de maio de 1950, é un político de Tanzania, Primeiro Ministro do seu país entre 1995 e 2005.
Paulo I de Grecia
Paulo I de Grecia, da Casa de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, nado en Tatoi, Grecia, o 14 de decembro de 1901 e finado en Atenas, o 6 de marzo de 1964, foi monarca de Grecia entre 1947 e 1964.
Foi o terceiro fillo de Constantino I de Grecia e de Sofía de Prusia, da Casa de Hohenzollern. Contraeu matrimonio coa princesa Federica de Hannover en 1938, que era prima segunda por parte da familia real danesa e á súa vez filla da súa curmá Vitoria Luisa de Prusia. Con Federica tivo tres fillos: Sofía (actual Raíña de España), Constantino e Irene.
Traxectoria
De 1917 a 1920, viviu no exilio coa súa familia, despois de que o seu pai, Constantino I, tivese que abdicar polas súas simpatías alemás. Volveu vivir no exilio a partir de 1923, tras a segunda abdicación do seu pai pola derrota grega na guerra con Turquía, e o fracasado intento de golpe militar monárquico que conducirá á proclamación da Segunda República Helénica en marzo de 1924. O seu pai morreu en Italia a finais de 1923, e o seu irmán máis vello, Xurxo II de Grecia, foi chamado a reinar en 1935, despois de que un golpe militar monárquico acabase coa república. Durante a maior parte da segunda guerra mundial (de 1941 a 1946), ao estar Grecia ocupada polas forzas do Eixo, a familia real grega viviu en Cidade do Cabo (Suráfrica), antes de trasladarse a O Cairo (Exipto) en 1944, desde onde o seu irmán o rei Xurxo II radiou diversas mensaxes ao pobo heleno en apoio ao goberno grego no exilio.
Regresou a Grecia en setembro de 1946 durante a Guerra civil grega, despois de que os monárquicos gañasen as eleccións xerais e que un plebiscito confirmase a restauración da monarquía. Ocupou o trono en abril de 1947, tras a morte do seu irmán Xurxo II. Nos anos 1950 Grecia recuperouse economicamente grazas ao plan Marshall. As relacións diplomáticas e económicas co exterior víronse reforzadas polas frecuentes visitas da familia real no estranxeiro; Paulo I foi o primeiro monarca grego en visitar un xefe de Estado turco. Con todo as relacións co Reino Unido deterioráronse pola cuestión de Chipre, que logrou finalmente a súa independencia en 1960.
Paralelamente, os sentimentos republicanos ían en aumento no país. Paulo I foi criticado en diversas ocasións por inmiscirse en cuestións políticas e infrinxir as regras da monarquía constitucional. A Federica de Hannover reprochábaselle a súa pertenza á sección feminina das Mocidades Hitlerianas nos anos 30, é dicir, cando tiña menos de vinte anos e a afiliación era obrigatoria. Crecían tamén as críticas sobre o tren de vida da familia real e o seu custo para o Estado grego. As tensións entre o Rei e o seu primeiro ministro Konstandínos Karamanlís eran cada vez máis palpables. En 1963, o partido Unión de Centro de Georgios Papandreou gañou as eleccións xerais, unha vitoria que -a xuízo de Karamanlís- era ilexítima, polo que opinaba que o Rei non lle debería chamar a formar goberno. Karamanlis dimitiu e exiliouse a Francia. A vitoria do partido de Papandreou revalidouse nas eleccións de febreiro de 1964.
Foi amante de Denham Fouts, coñecido prostituto estadounidense famoso por servir de inspiración a escritores como Truman Capote, Gore Vidal, Christopher Isherwood e Gavin Lambert.
Fillos
Con Federica de Hannover tivo tres fillos:
Arabismo
miniatura|222px|Alferga Un arabismo é un vocábulo procedente da lingua árabe presente noutra lingua. En galego os arabismos proceden sobre todo da época da dominación musulmá da Península Ibérica.
Toponimia
Podemos encontrar topónimos árabes en Galicia, pero o seu tipo é tan monótono que se pode deducir facilmente que proceden da lingua común. Entre os exemplos cómpre destacar:
Etimoloxía do léxico común
Xa que logo, é difícil saber se un arabismo chegou por contacto directo ou a través doutras linguas hispánicas: unha proba disto é que case non existen arabismos exclusivos do galego, que non aparezan noutras linguas da península. A única excepción parece ser alferga ("dedal"), que só perviviu en galego e no norte de África.
Nos arabismos pode distinguirse a época de entrada comparando os étimos coas evolucións postuladas pola historia da lingua do galego, portugués e castelán:
Semántica
A maior parte do léxico árabe correspóndese a algún destes campos semánticos en concreto:
Fonética
Normalmente os termos incorporábanse aglutinando o artigo al- debido á súa pouca transparencia semántica e creando construcións pleonásticas ao longo do tempo. Algunhas destas unións do artigo co substantivo formaron amálgamas debido á propia fonética árabe que por sandhi une o final do artigo co principio do substantivo (xeminando este) cando comeza por certas consoantes (chamadas lunares en árabe):
Polígono industrial da Gándara
O polígono industrial da Gándara é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situado entre os concellos de Ferrol e Narón.
Historia e descrición
Foi promovido pola SEPES e inaugurado en 1982. Conta con 1.337.045 metros cadrados repartidos do seguinte xeito: Nel están instaladas empresas como Poligal ou Freire Hermanos (Megasa).
Centros comerciais
O polígono da Gándara da acubillo a grandes superficies comerciais como Alcampo, Eroski, Mercadona, Lidl ou un Centro Comercial Dolce Vita; asemade, conta cun establecemento 24h da cadea McDonald's e servizo de ITV. Hai seis estacións de servizo, dous hoteis, e os concesionarios de Seat, Fiat, Toyota, BMW, Volkswagen, Hyunday, Renault, Audi, Nissan e Peugeot.
A Florida, Padriñán, Sanxenxo
A Florida é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE en 2016 tiña 61 habitantes (30 mulleres e 31 homes), 16 máis ca en 2009 e 23 máis ca en 2004.
Martín Demichelis
Ligazóns externas
‎
Romaría
miniatura|[[Romaría dos Caneiros, Betanzos]] A palabra romaría ou romaxe vén de romeiro, os peregrinos con rumbo a Roma.
Trátase nas súas orixes dunha celebración católica que consiste nunha viaxe ou peregrinación a un santuario ou ermida, ben estea consagrada a unha Virxe ou un santo patrón do lugar, situada normalmente nunha paraxe campestre ou de montaña. Por extensión, na actualidade, o termo romaría emprégase decote co valor simplificado de festa.
Gurmukhi
miniatura|Nomes de animais en punjabi en escrita gurmukhi Gurmukhi (en punjabi ਗੁਰਮੁਖੀ, ) é un alfasilabario que se utiliza para escribir a lingua punjabi na India. Deriva da escrita laṇḍā e en última instancia da brāhmī. Estandarizouna o segundo gurú sikh, Angad no século XVI, e nesa escrita escribiuse o libro sagrado do sikhismo, o Gurú Granth Sahib. O nome da escrita deriva do antigo punjabi "gurumukhī", " o que vén da boca do gurú". O gurmukhi moderno ten corenta e unha consoantes (vianjan), nove símbolos de vogais (lāga mātrā), dous símbolos para os sons nasais (bindī e ), e un símbolo que duplica o son de calquera consoante (addak). Utilízase principalmente no estado de Punjab na India, como a escrita oficial para o punjabi aínda que tradicionalmente era a escrita que utilizaban os sikhs, mentres os musulmáns empregaban a árabe-persa e os hindús a devanágari, aínda que nestes dous últimos casos a tendencia era a empregar para a escrita o urdú e o hindi Tamén se emprega amplamente nos estados indios de Haryana, Himachal Pradesh, Jammu e na capital naciional Delhi, onde o punjabi tamén é unha das linguas oficiais. Historicamente o gurmukhi tamén se adaptou para escribir outras linguas, como o braj bhasha, khariboli e sindi.
Consoantes
O gurmukhi contén 35 letras distintas. As tres primeiras son distintas xa que elas forman a base das vogai, e non son consoantes, ademais agás 'aira, nunca se utilizan soas.
Existen tamén outras seis consoantes, descoñecidas no Gurú Granth Sahib creadas colocando un punto (bindi) ao pé (pair) da consoante. Utilízanse principalmente para escribir palabras procedentes doutras linguas : Lalla pair bindi é unha novidade recente do alfabeto gurmukhi e non sempre se considera unha letra diferente.
Vogais
Exemplos de vogais :
La Emancipación (Noia)
La Emancipación foi un periódico editado en Noia entre 1903 e 1905.
Historia e características
Apareceu en abril de 1903 coa lenda Se publica una vez por semana. A partir de 1905 a cabeceira tiña a lenda Se publica dos veces al mes e incluía o nome do director Francisco Vázquez Enríquez. Tiña noticias de carácter local e colaboracións literarias de Victoriano García Martí e Heraclio Pérez Placer (o seu poema en galego "Parrafeo").
Ramón García Malvar
Ramón García Malvar, finado en Noia o 1 de xuño de 1955, foi un médico, avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Medicina e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleiro en Noia e deputado provincial polo distrito de Muros-Noia (1924). Foi Xuíz comarcal de Noia.
Vida persoal
Casou en 1930 con Josefina Mariño Barbazán, filla de Ramón Mariño Neu, e foi pai de Ramón García-Malvar Mariño.
Riga
Historia
A fundación da cidade data de 1201, cando o bispo alemán Albrecht von Buxhoeven chega de Bremen para evanxelizar e xermanizar a rexión de Livonia, habitada por pobos bálticos de relixión pagá.
No plano de expansión, o clero alemán foi apoiado pola orde livonia dos Irmáns Livonios da Espada en primeira instancia e logo pola orde Teutónica, que rematou por controlar non soamente Riga, senón todo o territorio da Letonia actual, aínda que as fraccións alemás empezaron finalmente a competir polo dominio da rexión e remataron por se debilitar mutuamente. Así a todo, grazas á adhesión A liga Hanseática, a cidade coñece un período de bonanza comercial durante todo o medievo, o que influíu para que se crease a clase mercantil, á que pertencían maioritariamente os alemáns, que mantivo o control político da cidade durante varios séculos. 200px|miniatura|esquerda|Riga en [[1575]] Logo, a cidade pertenceu ós polacos e posteriormente ós suecos de 1621 a 1710, cando foi conquistada polos rusos tras unha guerra. A importancia de Riga para o Imperio Ruso medrou co tempo, ata que a cidade se converteu nun dos portos máis importantes de Rusia. Paralelamente, a poboación duplicouse en só cincuenta anos, entre 1850 e 1900. Neste período de grandes migracións internas, os alemáns remataron sendo unha minoría en comparación cos rusos e letóns, aínda que lograron mante-la súa posición social e política de maior prestixio por pouco tempo. A finais de 1891, a lingua oficial da cidade seguía sendo o alemán, se ben pronto sería substituído polo ruso.
Coa disolución do imperio tsarista, Riga convértese na capital da nova República independente de Letonia en 1918.
Riga na Segunda Guerra Mundial
miniatura|220px|dereita|Museo da ocupación de Letonia (1940-1991) En 1940 Letonia foi anexada á Unión Soviética e ocupada polos alemáns durante a segunda guerra mundial de 1941 a 1944. Do 30 de novembro ao 8 de decembro de 1941 uns 24.000 xudeus de Riga e de toda Letonia foron confinados no Gueto de Riga e asasinados na matanza dos bosques de Rumbula. Rematada a guerra volveu ser ocupada polos soviéticos e os opositores políticos foron deportados a gulags.
O país recupera a súa independencia en 1991 coa caída da URSS e a desaparición da República Socialista Soviética de Letonia, da cal era tamén capital.
Xeografía
miniatura|esquerda|Imaxe de satélite de Riga miniatura|220px|dereita|Castelo de Riga miniatura|dereita|220px|Casa das cabezas negras A cidade está á beira do mar Báltico, preto da desembocadura do Dvina Occidenta (en letón Daugava) no golfo de Riga. Riga está situada nunha chaira costeira e areosa no golfo de Riga que xurdiu despois do fin da última glaciación hai uns 11.000 anos. A chaira está a 1.10 m sobre o nivel do mar Báltico. Caracterízase por unha gran cantidade de lagos e ríos, o Daugava é o máis importante deles, flúe de sur a norte a través de Riga e parte en dúas a cidade. Riga está situada a 10 km da desembocadura do río Daugava no golfo de Riga.
Economía
Case tódalas institucións financeiras do país áchanse en Riga; a máis importante é o banco central letón, chamado Banco de Letonia.
O intercambio co estranxeiro está aumentando dende xa fai algúns anos, e a cidade recibiu un novo pulo económico dende a entrada de Letonia na Unión Europea o 1 de maio de 2004.
En Riga concéntrase case a metade da produción industrial letoa. A industria de Riga está especializada no sector financeiro, os servizos públicos, a industria farmacéutica, de téxtiles, de moblaxe e de produtos manufacturados en xeral, ademais da construción de barcos.
O porto de Riga é un importante porto rexional e centro rexional de expedición vía cargo. Durante a época soviética, Riga era a segunda cidade rusa de occidente despois de San Petersburgo.
Poboación
A poboación da cidade diminuíu dende a independencia de Letonia en 1991 de 910.000 a 760.000, principalmente como resultado da emigración por parte da minoría rusa.
Riga é a cidade máis poboada dos países bálticos, con 739.232 habitantes en 2003. En Riga, os letóns representan o 42% da poboación, os rusos atinxen unha porcentaxe case igual. A maior parte dos letóns son protestantes, da fe evanxélica luterana, mentres que os rusos son ortodoxos.
Transportes
dereita|miniatura|200px|Entrada á cidade As viaxes de negocios e de pracer a Riga aumentaron considerablemente nos últimos anos grazas ó melloramento da infraestrutura comercial e de transporte. En canto á cidade portuaria, Riga é o principal nó de transportes do país, nela conflúen os transportes ferroviarios e o sistema de estradas nacionais.
A maior parte dos turistas chega en avión ó Aeroporto Internacional de Riga, o máis grande dos países bálticos, modernizado en 2001 con ocasión do 800 aniversario da fundación da cidade. O transporte mariño conecta a cidade con Estocolmo, Kiel (Alemaña) e Lübeck (Alemaña).
Os turistas denomínana a París do leste pola cantidade de atractivos turísticos e cafés sobre as vereas.
Lugares de interese
O centro histórico de Riga foi declarado en 1997 Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, en virtude dos seus edificios de Art Nouveau e pola arquitectura que se conserva do século XIX.
Os monumentos máis importantes da capital letoa son:
En novembro de 2006 acolleu o primeiro cumio da OTAN celebrado en territorio ex-soviético
Historia de Qingdao
A historia urbana de Qingdao desenvólvese nunha rexión, a da baía de Jiaozhou na península de Shandong, que ten sido habitada dende o neolítico con diversas culturas senlleiras (Dawenkou, Longshan e Dongyeshi).
Acuartelamento Qing
miniatura|Vista do acuartelamento de Jiao'ao (enriba) e a colonia alemá posterior (embaixo). miniatura|Mapa de Tsingtao en 1914 cos plans de expansión. No tempo da dinastía Ming unhas primeiras fortificacións foron construídas na entrada da baía (o lugar onde aséntase a cidade actual), e seica un pequeno poboado con ancoradoiro creceu a carón. O cal continuaba a existires cando a administración Qing en 1891 decidiu creares un acuartelamento de tropas. Ampliaron as fortificacións asemade cun primitivo peirao-ponte na baía. Ao ano seguinte foi fundada unha poboación (coñecida entón coma Jiao’ao ).
En resposta ao asasinato duns misioneiros, en 1897 os alemáns (que xa tiñan explorado a zona coma posible base naval) forzaron ao por entón moi debilitado imperio chinés unha concesión colonial na área da baía.
Florida
O topónimo galego e castelán Florida pode referirse a:
Historia de Qingdao
Tsingtau, colonia alemá
miniatura|esquerda|Planta de Tsingtau arredor de 1903 (publicado en 1912). Aproveitando en principio o asentamento chinés, de seguido foi deseñado un plan de ampliación da vila que chamaron Tsingtau, centro administrativo da concesión de Kiautschou. Rúas e avenidas amplas coas infraestruturas e servizos dunha cidade moderna, tiña o propósito fundamental de servires a un porto estratéxico (base naval) comunicado co interior cun ferrocarril (1899-1904). A extensión urbana ata costa sur do istmo, cun novo porto exterior, sería a área residencial europea e almacéns portuarios mentres a poboación local permanecería na antiga vila ao norte ou trasladada a novos poboados no leste. Unha industria cervexeira de importancia nacional ata hoxe (Cervexa Tsingtao) tivo nacemento en 1903.
Entre 1905 e 1908 foi desenvolto o gran porto previsto ao norte, na baía. Cara alí debería estenderse a cidade pero en 1914 os xaponeses ocupárona (novamente en 1938) e no 1922 foi devolta á soberanía da República da China.
Qingdao contemporánea
Trala segunda guerra mundial e a instauración da República Popular da China o desenvolvemento portuario (especialmente coma base naval da frota chinesa do norte) da agora chamada Qingdao foi consolidando o seu crecemento, que tivo o punto de inflexión en 1984 cando, coa política de apertura económica da China, a vila ten experimentado nas últimas décadas unha expansión extraordinaria (comercial e industrial ao abrigo do porto) arredor da baía ata consolidar unha verdadeira metrópole.
A recente inauguración da maior ponte do mundo sobre da auga (42'5 km), unindo polo norte as dúas ourelas da baía, confirma a puxanza desta área metropolitana cara ao futuro.
Neufchâteau
Neufchâteau é un concello francesa do departamento do Vosgos, na rexión da Lorena. Situado na na confluencia do Mosa e do Mouzon domina as chairas dos Vosgos, e próximo á Champagne, a poboación era de 6 633 habitantes en 2012. En 1965 incorporou os antigos concellos de Noncourt e Rouceux. Os eixos de comunicación principal son a Autoestrada A31, a Estrada Nacional 74 e conta ademais de dispoñer de estación ferroviaria.
Manuel Colmeiro Penido
Traxectoria
miniatura|Principios de Economía Política por el Dr. Don Manuel Colmeiro, 1859. Estudou na Universidade de Santiago de Compostela Filosofía (1829-32) e Dereito (1838), doutorándose en 1841. Logo de exercer como profesor de Economía Política nesa mesma Universidade (1840-42) obtivo en 1847 as cátedras de Economía Política en Compostela e Dereito Administrativo en Madrid.
Foi membro da Real Academia da Historia (desde o 26 de abril de 1857) e da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas, da que foi o seu primeiro bibliotecario (1859-1894).
Pensamento
A principal achega de Colmeiro no campo do Dereito político foi a súa concepción dualista da división de poderes. Consideraba que o Estado só debía ter dúas funcións: ditar as leis (función que estaría a cargo do poder lexislativo) e aplicalas e facelas cumprir (misión que quedaría subordinada á dirección do lexislativo e que estaría desempeñada polos poderes executivo e xudicial). Ademais, foi o introdutor e sistematizador do Dereito administrativo en España.
Como economista realizou un importante traballo de investigación sobre a historia económica de España e o pensamento económico español especialmente as súas obras: Historia de la Economía Política en España (1883) e Biblioteca de los economistas españoles de los siglos XVI, XVII y XVIII (1880). A esta última obra Schumpeter refírese con frecuencia na súa Historia da análise económica. Como teórico evolucionou dunha postura inicial proteccionista, moi influído por Blanqui e Flores Estrada, ata defender con forza o liberalismo nos seus últimos escritos.
Obras
miniatura|page=9|Los restos de Colón, 1879 ([[DjVu).]]
Premio Manuel Colmeiro
En homenaxe a Manuel Colmeiro con motivo do centenario da súa morte, a Xunta de Galicia instituíu o Premio Manuel Colmeiro a traballos xurídicos, económicos ou sociolóxicos sobre a administración pública de Galicia.
Irlanda Nova
miniatura|150px|Thomas Davis, líder de Irlanda Nova. Irlanda Nova (en gaélico irlandés Éire Óg, en inglés Young Ireland) foi un movemento social, cultural e político do nacionalismo irlandés de mediados do século XIX que liderou a fracasada Rebelión de Irlanda Nova de 1848.
Características
Liderada por Thomas Davis e operativa entre 1839 e 1849 propiciou mudanzas importantes no nacionalismo irlandés e exerceu unha notable influencia nas posteriores xeracións de nacionalistas. Moitos dos seus integrantes foron xulgados por sedición e sentenciados a desterro penal á Terra de Van Diemen, hoxe coñecida como Tasmania.
Örebro HK
O Örebro Hockeyklubb ou Örebro HK é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Örebro (Suecia). O equipo ascendeu á máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, a SHL, para a tempada 2013-14. Xoga os seus partidos como local no Behrn Arena, un pavillón con capacidade para 5.150 espectadores.
Historia
O club fundouse en 1990 como HC Örebro 90. Aínda que existía o Örebro IK (ÖIK), o obxectivo do HC Örebro 90 era asegurarse de que os xogadores de hóckey sobre xeo que non conseguiran un posto no Örebro IK puideran seguir xogando ao hóckey sobre xeo en Örebro. Logo da quiebra do ÖIK en 1999, varios xogadores do ÖIK pasaron ao HC Örebro 90; un deles, Henrik Löwdahl, actualmente xoga no equipo (e o fixo dende a quiebra do ÖIK). O club mudou o seu nome para Örebro HK en 2005.
O equipo ascendeu á segunda categoría, a Allsvenskan (agora Hockeyallsvenskan) na tempada 2000-01, mais descendeu á Division 1 na tempada 2003-04, pasando cinco tempadas na Division 1 logo do seu descenso. O equipo alcanzou a Kvalserien de ascenso á Hockeyallsvenskan na tempada 2008-09, conseguindo o seu regreso á Hockeyallsvenskan ao finalizar na primeira posición na cualificación. O equipo rematou no 10º lugar na tempada 2009-10 e non se clasificou para os play-offs. Na tempada 2010-11 o equipo mellorou significativamente, rematando na terceira posición, o que lle deu dereito a participar na Kvalserien para ascender á Elitserien, aínda que non conseguiu o ascenso ese ano ao finalizar na quinta posición. Dous anos despois, na Kvalserien de 2013, o equipo conseguiu o ascenso á máxima categoría e debutará na mesma na tempada 2013-14, sendo tamén a primeira tempada cun equipo de Örebro na máxima categoría dende a tempada 1978-79.
Dende o 27 de maio de 2011, o club colabora co Färjestad BK.
Juan Bugeiro Pérez
Juan Bugeiro Pérez, nado cara a 1880 e finado en Muxía o 17 de abril de 1945, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado e perito agrícola en Cee. Xuíz municipal de Cee (1909). Presidiu a Asemblea de peritos agrícolas e agrimensores celebrada en Ourense en 1912 e foi presidente da Asociación Regional de Peritos Agrimensores (1913). Foi correspondente en Muxía de El Orzán. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Cee. Na República foi elixido concelleiro en 1931. Militou en Unión Republicana e foi alcalde de Cee en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado economicamente cunha multa de 250 ptas. Morreu en Muxía o 17 de abril de 1945 con 64 anos.
Vida persoal
Casou con Teresa García Lago, e foi pai de Juan e José Bugueiro García.
Lista das estrelas menos masivas
Esta é unha lista das estrelas coñecidas con menos masa. A lista está ordenada por masas solares e masas xovianas.
Pensase que as ananas marróns poden ter suficiente masa para inicia-la fusión do hidróxeno no seu núcleo cando teñen entre 75-87 masas de Xúpiter, dependendo da súa metalicidade), as estrelas realmente máis pequenas (ananas vermellas) poden ter temperaturas superficiais "frías" (por debaixo dos 4,000 K), o que as fai difícil de distinguir das ananas marróns.
Nota: O obxecto Cha 110913-773444 é algunhas veces mencionado coma a anana marrón máis pequena, pero a súa masa é demasiado baixa para ser catalogada coma tal (8 veces a masa de Xúpiter). É moito máis pequeno que algún planeta extrasolar coñecido. No canto sería mellor chamalo sub-anana marrón ou Planemo.
Atepomarus
Atepomarus é un deus celta da curación. En Mauvières (Indre), o deus romano Apolo foi asociado con este deus na forma de Apolo Atepomarus. Nalgúns santuarios de Apolo (como Sainte-Sabine, Burgundia) pequenas figuras de cabalos estaban asociadas a el.
A raíz celta "epo" quere dicir "cabalo", e o epíteto é traducido como "Gran xinete" ou "posuidor dun gran cabalo".
Telectroscopio
miniatura|300px|Deseño do telectroscopio de Senlecq Demonínase telectroscopio unha serie de prototipos teóricos de finais do século XIX de aparellos que permitían a visión a distancia.