cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agnes Arber
Traxectoria
Agnes Arber naceu en Londres en 1879. Foi a primeira filla do artista Henry Robert Robertson e de Agnes Lucy Turner. Tivo tres irmáns máis novos: Donald Struan Robertson (1885-1961, que foi profesor emérito de grego en Cambridge), Janet Robertson, pintora retratista, e Margaret Robertson (de casada, Margaret Hills), destacada sufraxista e política local. O seu pai deulle clases de debuxo durante a infancia, coas que adquiriu as habilidades necesarias para ilustrar ela mesma as súas publicacións científicas. Varios membros da familia materna, Agnes Lucy Turner, eran personalidades intelectuais como John Davidson (1797-1836) ou George Fownes (1815-1849), membros de Royal Society.
Agnes Robertson cursou os seus estudos na North London Collegiate School for Girls onde o ensino das ciencias tiña unha gran reputación e axiña se apaixonou pola botánica. Descubriu aos trece anos a pequena obra Plant Life de George Edward Massee (1850-1917) e ao mesmo tempo a obra de Goethe (1749-1832), que foi unha das grandes paixóns da súa vida.< Durante a súa escolaridade, descubriu unha edición de 1578 de Lyte's Herbal, tradución ao inglés da obra de Rembert Dodoens (1517-1585) sutilmente ilustrado. Este descubrimento incitoulle a interesarse pola historia dos primeiros herbarios impresos e en 1912 publicou unha obra fundamental da historia das ciencias, Herbals, their origin and evolution.
Grazas ao club científico da súa escola atopou a botánica Ethel Sargant (1816-1918). Esta especialista na anatomía dos embrións vexetais posuía un laboratorio privado no que convidou a moza Agnes a pasar as súas vacacións e onde lle ensinou microtécnicas empregadas para preparar espécimes de plantas para seren examinadas no microscopio. En 1897 ingregou no University College de Londres. Seguiu en particular os cursos de Francis Wall Oliver (1864-1951) e de Arthur George Tansley (1871-1955). Obtivo o seu Bachelor of Science en 1899. Entón entrou no Newnham College de Cambridge onde recibiu clases de Albert Charles Seward (1863-1941), Harry Marshall Ward (1854-1906), Frederick Frost Blackman (1866-1947), Francis Darwin (1848-1925) e Edward Alexander Newell Arber (1870-1918). Un dos profesores que tivo maior influencia nela foi William Bateson (1861-1926) que contribuíu ao redescubrimento dos traballos de Gregor Mendel (1822-1884). Despois de traballar conxuntamente con Ethel Sargant e que publicase con ela un artigo sobre os xermes das herbas, entre 1903 e 1908 estudou no University College con F.W. Oliver. Interesouse entón polas ximnospermas actuais e fósiles. O 5 de agosto de 1909 casou co seu antigo profesor E.A.N. Arber, nove anos máis vello ca ela e docente de paleobotánica en Cambridge. Deste matrimonio naceu un fillo, Muriel, en xullo de 1912. O seu sogro foi o profesor Edward Arber (1836-1912), especialista en literatura inglesa antiga.
Getty Thesaurus of Geographic Names
Este recurso está dispoñible para museos, bibliotecas de arte, arquivos, catalogadores de resursos visuais e proxectos bibliográficos a través de licenzas privadas, aínda que tamén están dispoñibles gratuítamente para os membros do público xeral no sitio do Vocabulario Getty.
Agnes Arber
Traxectoria
Despois da publicación do seu libro Herbals (1912), publicou numerosos artigos en Annals of Botany e en The Botanical Gaceta. En 1920, Arber publicou un libro sobre as plantas acuáticas, Water plants: a study of aquatic angiosperms. Retomou un proxecto iniciado por Ethel Sargant, un manual de botánica titulado The Monocotyledons que apareceu en 1925 con 140 ilustracións feitas por ela. Na década de 1930 comezou unha serie de estudos sobre a estrutura floral.
Durante a segunda guerra mundial, consagrouse a estudos máis xerais como The Natural Philosophy of Planta Form (1950) e sobre todo The Mind and the Eye, a Study of the Biologist's Standpoint (1954). Agnes Arber diferenciaba entre a natureza da investigación biolóxica e como unha especialista observa o que estuda.
Honras
Foi designada membro da Sociedade Linneana de Londres (1908), participando no seu comité director de 1915 a 1919. Foi correspondente estranxeira da Botanical Society of America (1942) e membro da Royal Society (1946), sendo a terceira muller en recibir esa honra. Tamén recibiu a medalla linneana en 1948. Supervisou a publicación da obra botánica de Goethe en 1946 e de Nehemiah Grew (1641-1712).
Getty Thesaurus of Geographic Names
Historia
A historia do TGN remóntase a 1987, ano no que o fideicomiso Getty creou un departamento adicado a compilar e distribuír terminoloxía, naquel entón denominado Grupo de Coordinación de Vocabulario (Vocabulary Coordination Group). O Getty xa xestionaba o AAT e tratou de responder ás peticións que lle chegaban dos creadores de información sobre arte para a crear vocabularios controlados adicionais para comes de artistas e nomes xeográficos. O desenvolvemento to TGN levouse a cabo mediante un estudo internacional realizado polo Tesaurus Artis Universalis (TAU) un grupo de traballo do Comité Internacional de Historia da Arte (en francés, Comité Internacional d'Histoire de l'Art, CIHA), e o consenso ó que se chegou nun coloquio celebrado no 1991 no que se congregaron os usuarios potenciais do vocabulario xeográfico. O núcleo inicial do TGN foi compilado a partir de miles de nomes xeográficos que xa utilizaban diversos proxectos de catalogación e indexación do Getty, e ampliado a través da introdución manual de información de fontes impresas. PO TGN nútrese das contribucións da súa comunidade de usuarios e do traballo editorial do Getty Vocabulary Program.
Agnes Arber
Abreviaturas
A abreviaturas A.Arber empréganse para recoñecer a como autoridade na descrición en taxonomía en botánica.
Getty Thesaurus of Geographic Names
Publicación
O TGN está dispoñible mediante datos abertos entrelazados dende agosto de 2014.
Principios
Os principios básicos que guían a construción e mantemento do TGN forn establecidos polo AAT e tamén se utilizan para a ULAN:
Termos
O TGN contén actualmente arredor de 1.106.000 nomes e outras informacións sobre lugares. Os nomes dun lugar poden incluír nomes na lingua local, en inglés e noutros idiomas, así como nomes históricos en orde natural e inversa. Entre estes nomes márcase un como nome de preferencia. O TGN está adaptado ós estándares ISO e NISO de compilación de tesauros e contén relacións xerárquicas, de equivalencia e asociativas. É importante matizar que non se trata dun sistema de información xeográfica: aínda que moitos dos seus rexistros inclúen cordenadas, estas son aproximadas e unicamente foron concibidas como referencias.
O foco de cada entrado do TGN é un lugar. Hai aproximadamente 912.000 lugares no TGN. Na base de datos, cada rexistro de lugar (tamén denominado "suxeito") está identificado por un código numérico único. O rexistro do lugar está vinculado cos nomes do lugar, o seu pai ou posición na xerarquía, outras relacións, coordenadas, notas, fontes dos datos e tipos de lugares, que son termos que describen o papel que leva a cabo o lugar (por exemplo lugar habitado, capital nacional etc). A cobertura temporal abarca dende a prehistoria até o presente, en todo o ámbito global.
Deseño
O TGN é un sistema de clasificación facetada así como de clasificación polixerárquica. Hai dúas facetas, Mundo (World) e extraterrestre (Extraterrestrial). Dentro da faceta Mundo atópanse as características físicas e entidades políticas. O rexistro de cada concepto inclúe o seu lugar na xerarquía (cun enlace ó seu pai) así como enlaces a termos e conceptos relacionados, fontes dos datos e notas.
Luís Brage
Luís Rafael Brage Villar, nado en Santiago de Compostela o 19 de novembro de 1886 e finado na mesma cidade o 17 de maio de 1959, foi un músico, mestre e compositor galego.
Traxectoria
Naceu en Santiago de Compostela en novembro de 1886. O seu pai era músico profesional e a súa figura foi clave na formación inicial de Brage. O instrumento principal da súa formación posterior foi o piano e durante eses anos de estudo, iniciou unha pequena carreira como pianista, coa que iniciou un incansable traballo a favor da beneficencia.
Co chamamento a quintas para a guerra de Melilla, Brage comezou unha etapa na que destacou como mestre e director de orquestras. De volta en Santiago de Compostela, participou en varias representacións de obras teatrais. Brage estivo moi vinculado cos movementos intelectuais e culturais rexionalistas da época, especialmente as Irmandades da Fala.
Traballou uns anos en Madrid, pero volveu a Galicia e comezou a traballar como responsable e director de orquestra no Tamberlick de Vigo.
Co inicio da Guerra Civil en 1936, Brage foi perseguido polas autoridades franquistas, polo que tivo que fuxir de Ribadavia. Igualmente, foi capturado e condenado a pena de morte. Despois, a súa condena sería diminuída a 30 anos, dos que finalmente cumpriría tres para, finalmente, ser posto en liberdade condicional.
Nos anos cincuenta regresou a Santiago de Compostela, onde finaría no ano 1959.
Obras
A súa composición máis coñecida é a rapsodia galega "Follas novas".
Pedagoxía
Co inicio do traballo de Brage como director de orquestra no Tamberlick de Vigo comezan a destacar as súas boas capacidades pedagóxicas, pero a súa faceta como mestre e pedagogo alcanzou unha nova dimensión na vila ourensá de Ribadavia. Alí, Brage traballou como director da banda municipal La Lira, na que preparaba toda a xente da vila interesada en participar na banda, sen importar a clase social da que proviñan. A súa actividade pedagóxica na vila culminou coa creación dunha academia musical na súa propia casa, na que preparaba aos seus alumnos e alumnas con moito interese e dedicación para que conseguiran obter as mellores notas nos exames da escola de música de Santiago. Nesta academia, Brage contaba cun moi reducido número de alumnado. Asemade, e facendo gala do seu carácter altruísta, Brage educaba en música tanto a fillos de campesiños como a mozos de clase alta.
Cos bos resultados obtidos polos seus educandos, a academia de Brage foi gañando cada vez máis fama non só na vila, senón tamén nos arredores, chegando a ter alumnos da cidade olívica. Porén, pese ao éxito alcanzado, Brage tivo que pechar a academia porque a corporación municipal, da que Brage formaba parte, non vía con bos ollos este traballo extra.
A súa proximidade ao bando republicano e aos ideais rexionalistas e galeguistas fixeron que Brage fose condenado ao cárcere cando chegou a Guerra Civil. Durante a súa estancia no centro penitenciario, creou unha academia na que ensinaba música aos reclusos e, tras a estancia no cárcere e xa establecido na Coruña, continuou dando fe da calidade das súas leccións e dotes pedagóxicas.
Stable Diffusion
Stable Diffusion é un modelo de aprendizaxe automática de texto a imaxe publicado no 2022. Desenvolvido por StabilityAI, en colaboración con EleutherAI e LAION, para xerar imaxes dixitais a partir de descricións en linguaxe natural introducidas polo usuario. O modelo tamén se pode usar para outras tarefas, como xerar traducións de imaxe a imaxe guiadas por unha solicitude de texto.
Pode funcionar na maioría do hardware de consumo equipado cunha GPU modesta e PC World aclamaba como "a próxima killer app (aplicación asasina) para o teu PC".
Licenza
A diferenza de modelos da competencia como DALL-E, Stable Diffusion fai que o seu código fonte estea dispoñible. A súa licenza prohibe certos casos de uso prexudicial. Os críticos expresaron preocupacións sobre a ética da IA, afirmando que o modelo pode usarse para crear deepfakes e tamén cuestionaron a legalidade de xerar imaxes cun modelo adestrado nun conxunto de datos que contén contido protexido por dereitos de autor sen o consentimento dos artistas orixinais.
Adestramento
Stable Diffusion adestrouse nun subconxunto do conxunto de datos LAION-Aesthetics V2. Adestrouse usando 256 GPU Nvidia A100 cun custo de 600.000 dólares.
Nos primeiros meses as imaxes dun astronauta montando un cabalo foron moi icónicas, xa que o software non entendía os prompts (enunciados) de "un cabalo montado a un astronauta", e sempre o interpretaba como a imaxe máis obvia (o astronauta montando ao cabalo).
Woodstock Palace
O palacio de Woodstock, en inglés Woodstock Palace, foi unha antiga residencia real inglesa situada en Woodstock, Oxfordshire. Henrique I de Inglaterra construíu aí un pabillón de caza e en 1129 construíu muros de 11 km de altura para crear o primeiro parque pechado, onde se gardaban leóns e leopardos. A loxa converteuse nun "palacio" baixo o reinado do neto de Henrique, Henrique II, tamén interesado en Woodstock, e que pasou moito tempo alí en compañía da súa amante, Rosamund Clifford.
Entre os acontecementos máis importantes que tiveron lugar no pazo cabe destacar:
O Palacio de Woodstock foi destruído durante a Guerra civil inglesa, e pouco despois, o Palacio de Blenheim foi construído a partir de parte das pedras nas proximidades.
Guo nian
Guo nian (en 过年) é un filme chinés de 1991 dirixido por Huang Jianzhong. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Wolfram Weiser
Wolfram Weiser, nado en Mönchengladbach o 5 de maio de 1954 e finado en Colonia o 6 de febreiro de 2022, foi un numismático alemán.
Traxectoria
Wolfram Weiser cursou o seu ensino secundario no Arndt-Gymnasium de Krefeld, no seu Estado natal, e logo de concluír o seu servizo militar realizou os seus estudos superiores de Historia, Economía, Latín e Grego na Universidade de Colonia. En 1982 acadou o seu doutoramento cunha tese acerca das moedas bitinias de bronce de Nikaia durante o Imperio Romano, baixo a dirección de Reinhold Merkelbach.
O primeiro interese das súas investigacións posteriores seguiron a ser as emisións monetarias da Asia Menor e do Oriente de fala grega na Antigüidade, aínda que tamén se ocupou intensamente na cuñaxe de moeda romana en Occidente e en diversos aspectos na numismática posterior á Antigüidade. Tamén ten varios centrados acerca das emisións do emperador Póstumo en Colonia.
Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Wolfram Weiser ao longo da súa carreira:
Tinocóridos
A dos tinocóridos (Thinocoridae) é unha familia de aves da orde dos caradriformes e suborde dos escolopacios, propia de Suramérica.
Trátase de pequenos limícolas gregarios que se adaptaron a unha dieta herbívora.
Descrición
A familia foi descrita en 1845 polo médico sueco, dedicado á zooloxía, Carl Jakob Sundevall.
Etimoloxías
O nome científico da familia está formado, como é a norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Thinocorus, coa adición dos sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
En canto Thinocorus, está formado pola unión dos elementos Thin- e -corus (cun -o- epentético parta facilitar a pronuncia). O primeiro está tomado do grego antigo θιν-, thin-, "esta beira", "banco de area", e o latín vulgar -corus, derivado irregular do grego antigo κόρυς kórys "helmo", "casco", "cabeza".
Casificación
A familia consta de dous xéneros, con dúas especies cada un:
Distribución e hábitat
A familia ten unha distribución suramericana, nas rexións andina e patagónica.
Habitan nunha variedade de ambientes, incluíndo prados, estepas herbáceas, desertos semiáridos e hábitats alpinos. A especie Attagis gayi chega até o límite da neve (5 500 m).
Características
Teñen cabezas pequenas e picos curtos. Aínda que son herbívoros as sementes non son unha parte importante da súa dieta. Porén, sábese que a especie Thinocorus rumicivorus se alimenta dos pétalos carnosos das flores de Calceolaria uniflora, unha especie da familia das escrofulariáceas. No proceso de alimentárense destes apéndices, ricos en azucre, contribúen á polinización das flores.
Teñen unha aparencia semellante á da pita do monte, á do paspallás e ás perdices, pero teñen as ás máis longas. As especies do xénero Thinocorus son máis pequenas, o seu tamaño vai desde o dun pardal común até o dunha becacina cabra, mentres que as do xénero Attagis son máis grandes, do tamaño dunha perdiz. Teñen as patas curtas, pero cos dedos longos. A cor da súa plumaxe é xeralmente críptica. Hai certo dimorfismo sexual na plumaxe das especies de Thinocorus: os machos teñen a cara, o pescozo e o peito grises.
As femias poñen 2 ou 3 ovos nun niño consistente nun oco pouco profundo escavado no chan.
Relacións filoxenéticas
As relacións con outras familias dentro da orde dos caradriformes son incertas. Suxeriuse que a especie Pedionomus torquatus das chairas de Australia, as dúas especies do xénero Jacana e os rostratúlidos son os seus parentes máis próximos. Pedionomus torquatus en particular ten unha ecoloxía alimentaria similar, aínda que difire notabelmente na bioloxía da reprodución.
Pobo narragansett
Os narragansett son un pobo indíxena algonquino orixinario de Rhode Island. No presente, os narragansett están organizados federalmente nos Estados Unidos como Tribo India Narragansett. Conseguiron o seu recoñecemento federal no ano 1983.
A tribo estivo case sen terra durante a maior parte do século XX, mais adquiriu terras en 1991 na súa demanda Carcieri v. Salazar, e solicitaron ao Departamento do Interior que tomase a terra en fideicomiso no seu nome. Isto faría que as terras recentemente adquiridas fosen recoñecidas oficialmente como parte da reserva india de Narragansett, sacándoa da autoridade legal de Rhode Island. En 2009, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos fallou contra a solicitude, declarando que as tribos que acadaran o recoñecemento federal desde a Lei de reorganización da India de 1934 non tiñan validez para ter adquirido recentemente terras tomadas en fideicomiso federal e retiradas do control estatal.
Lingua
Traditionalmente, a tribo falaba a lingua narragansett, un membro da familia de linguas algonquinas. Os narragansetts falaban un "dialecto Y", semellante aos "dialectos N" dos pobos massachusett e wampanoag e mutuamente intelixibles. Outros dialectos Y inclúen o shinnecock e o pequot, falados polas tribos de Long Island e Connecticut, respectivamente. No século XVII, Roger Williams aprendeu a lingua da tribo. El documentouna na obra de 1643 A Key Into the Language of America. Nese libro, Williams chama á tribo nanhigganeuck, aínda que despois usa o termo nahigonset.
O inglés americano absorbeu unha serie de palabras prestadas do narragansett e outras linguas estreitamente relacionadas, como o wampanoag e o massachusett. Tales palabras inclúen quahog (ameixa americana), moose (alce, papoose (portabebés), pow wow, squash (cabaciña) e succotash (un prato de verduras).
A lingua narragansett extinguise completamente durante o século XX. A tribo comezou os esforzos de revitalización lingüística, baseándose en libros e manuscritos de principios do século XX e en novos programas de ensino.
Ju Dou
Ju Dou (en 菊豆) é un filme chinés-xaponés de 1990 dirixido por Zhang Yimou e Yang Fengliang (aínda que é case universalmente considerado como un produto da visión de Zhang como director) e protagonizado por Gong Li. Salienta por ser un filme creado en Technicolor moito tempo após o proceso fose abandonado nos Estados Unidos. Foi o primeiro filme chinés en ser nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, na 63ª edición dos premios.
Jacques-Antoine Dulaure
Jacques-Antoine Dulaure, nado o 3 de decembro de 1755 en Clermont-Ferrand e finado o 18 de agosto de 1835 en París, foi un arqueólogo, historiador, escritor e político francés.
Ju Dou
O filme é unha traxedia, centrándose na personaxe de Ju Dou, unha muller nova e fermosa que é vendida como esposa a Jinshan, un vello tinguidor de teas. A historia está baseada nunha novela, Fuxi Fuxi de Liu Heng.
Monumentos históricos da antiga Quioto (Cidades de Quioto, Uji e Otsu)
O Patrimonio da Humanidade da UNESCO Monumentos Históricos da Antiga Quioto (Cidades de Quioto, Uji e Otsu) abarca 17 lugares do Xapón dentro da cidade de Quioto e as súas inmediacións. No ano 794, a familia imperial xaponesa trasladou a capital a Heian-kyō. As localizacións están en tres cidades: Quioto e Uji na Prefectura de Kioto; e Ōtsu na Prefectura de Shiga, Uji e Ōtsu limitan con Quioto ao sur e ao norte, respectivamente. Dos monumentos, 13 son templos budistas, tres son santuarios xintoístas e un é un castelo xaponés. As propiedades inclúen 38 edificios designados polo goberno xaponés como Tesouros Nacionais, 160 sitios designados como Sitios Culturais Importantes, oito xardíns designados como Lugares especiais de beleza escénica, e catro designados como Lugares de beleza escénica. A UNESCO incluíu o sitio como Patrimonio da Humanidade en 1994.
Criterios de selección
Quioto ten un número substancial de edificios históricos, a diferenza doutras cidades xaponesas que perderon edificios por invasións estranxeiras e guerras e ten a maior concentración de Bens Culturais designados no Xapón. Aínda que foi devastada por guerras, incendios e terremotos durante os seus once séculos como capital imperial, Quioto salvouse de gran parte da destrución e perigo da Segunda Guerra Mundial. Salvouse do case universal bombardeo incendiario das grandes cidades do Xapón en parte para preservalo como o obxectivo principal da bomba atómica. Posteriormente foi eliminado da lista de obxectivos da bomba atómica pola intervención persoal do Secretario de Guerra Henry L. Stimson, xa que Stimson quería salvar este centro cultural que coñecía da súa lúa de mel e das súas posteriores visitas diplomáticas. Como resultado, Nagasaki engadiuse como obxectivo.
Lista de sitios
A táboa enumera información sobre cada un dos 17 bens catalogados como Patrimonio da Humanidade:
Dereito a un medio ambiente san
miniatura O dereito a un medio ambiente san ou o dereito a un medio ambiente sustentable e saudable é un dereito humano defendido por organizacións de dereitos humanos e organizacións ambientais para protexer os sistemas ecolóxicos que brindan saúde humana. O dereito está interconectado con outros dereitos humanos centrados na saúde, como o dereito humano á auga e o saneamento, o dereito á alimentación e o dereito á saúde. O dereito a un medio ambiente saudable utiliza un enfoque de dereitos humanos para protexer a calidade do medio ambiente en contraposición á teoría legal desenvolvida para os dereitos da natureza que tenta estender os dereitos creados para os seres humanos ou outras entidades legais á natureza.
O dereito crea unha obriga do estado a regular e facer cumprir as leis ambientais, controlar a contaminación e, doutro xeito, brindar xustiza e protección ás comunidades danadas por problemas ambientais. O dereito a un medio ambiente saudable foi un dereito importante para crear precedentes legais ambientais para os litixios relacionados co cambio climático e outras cuestións ambientais.
Os Relatores Especiais sobre Dereitos Humanos e Medio Ambiente John Knox (2012-2018) e David Boyd (2018-presente) fixeron recomendacións sobre como formalizar estes dereitos no dereito internacional. Isto foi apoiado por varios comités a nivel da ONU e comunidades legais locais (por exemplo, a Asociación de Avogados da cidade de Nova York) en 2020.
Riesen Ludwigsburg
O Riesen Ludwigsburg (do alemán: Xigantes de Ludwigsburg), coñecido por motivos de patrocinio como MHP Riesen Ludwigsburg, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Ludwigsburg, Saxonia. Fundado en 1960, actualmente compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano. O equipo xoga os seus partidos como local no MHPArena, pavillón con capacidade para 5 325 espectadores.
Historia
O Riesen Ludwigsburg foi fundado en 1960 como a sección de baloncesto do club polideportivo DJK Ludwigsburg. Na temporada 1979–80, o equipo ascendeu por vez primeira á máxima categoría, a Basketball Bundesliga. Entre 1970 e 1987, o club foi coñecido como SpVgg 07, xa que formaba parte do club polideportivo SpVgg Ludwigsburg. En 1987, o equipo separouse de SpVgg e pasou a chamarse BSG Basket Ludwigsburg. En 2008, o Ludwigsburg chegou á final da Copa de Alemaña por primeira vez, mais perdeu contra os Artland Dragons por 60-74.
Na temporada 2016–17, o Ludwigsburg participou na temporada inaugural da Basketball Champions League (BCL), onde foi eliminado por tan só no conxunto da eliminatoria dos cuartos de final polo Banvit turco. Esta campaña marcou a mellor actuación europea do equipo na súa historia, xa que era a primeira vez que chegaban aos play-offs dunha competición europea. Na temporada 2017-18, o Ludwigsburg mellorou esa actuación ao chegaren á Final Four da BCL. O equipo conseguira eliminar ao Oldenburg en oitavos de final (162−149) e ao medi Bayreuth en cuartos (170−163). Con todo, o Ludwigsburg perdeu en semifinais contra o AS Monaco por 65−87. No xogo polo terceiro posto o equipo perdeu por 74−85 ante o UCAM Murcia. O 19 de xullo de 2019, David McCray, que estaba no club desde 2015, anunciou a súa retirada, sendo o seu número 4 o primeiro dorsal retirado na historia do club. A temporada 2019-20 alterouse debido á pandemia de COVID-19 e, nun torneo final a porta pechada en Múnic, o Luwdigsburg alcanzou a súa primeira final da liga alemá, aínda que perderon ante o Alba Berlin en dous partidos.
Patrocinadores
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Kaiguo dadian
Kaiguo dadian é un filme chinés de 1989 dirixido por Li Qiankuan. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Putrefacción
miniatura|Putrefacción en mans humanas despois de varios días baixo a auga en [[Florida, Estados Unidos de América|Florida, Estados Unidos de América]] miniatura|Unha [[mazá na que comezou a putrefacción]] A putrefacción é un proceso natural de descomposición. Os microorganismos descompoñen os materiais orgánicos. Xeralmente ocorre despois da morte dunha planta ou dun animal. O proceso consta de moitos pasos. O tempo total que toma depende de varios factores, como a dispoñibilidade de oxíxeno.
Lingua narragansett
O narragansett /ˌnærəˈɡænsɪt/ é unha lingua algonquina extinta que foi falada no pasado polo pobo narragansett no que hoxe é Rhode Island. Estaba estreitamente relacionada con outras linguas algonquinas do sur de Nova Inglaterra, como o massachusett e o mohegan-pequot. O máis antigo estudo sobre a lingua, escrito en inglés por Roger Williams, é o libro A Key Into the Language of America (1643).
Modelo de texto a imaxe
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Medieval_wikipedia_man.png/220px-Medieval_wikipedia_man.png|miniatura| Un exemplo de texto a imaxe de [[DALL-E|DALL-E 2 creado usando o promt (indicador) "a medieval painting of a man sitting at a computer editing a Wikipedia article" ("unha pintura medieval dun home sentado ante un ordenador editando un artigo da Wikipedia").]] Un modelo de texto a imaxe (text-to-image model en inglés) é un modelo de aprendizaxe automática que toma como entrada unha descrición en linguaxe natural e produce unha imaxe que coincida con esa descrición. Estes modelos comezaron a desenvolverse a mediados da década de 2010, como resultado dos avances nas redes neuronais profundas. En 2022, a produción de modelos de texto a imaxe de última xeración, como DALL-E 2 de OpenAI, Imagen de Google Brain e Stable Diffusion de StabilityAI comezou a achegarse á calidade das fotografías reais e da arte debuxada por humanos.
Os modelos texto a imaxe xeralmente combinan un modelo de linguaxe, que transforma o texto de entrada nunha representación latente, e un modelo de imaxe xerativa (generative model) que produce unha imaxe condicionada a esa representación. Os modelos máis eficaces foron xeralmente adestrados en cantidades enormes de datos de imaxe e texto extraídos da web. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/An_astronaut_riding_a_horse_%28Hiroshige%29_2022-08-30.png/220px-An_astronaut_riding_a_horse_%28Hiroshige%29_2022-08-30.png|miniatura| Unha imaxe condicionada á indicación "un astronauta montando a cabalo, de [[Hiroshige ", xerada por Stable Diffusion, un modelo de texto a imaxe a grande escala lanzado en 2022.]]
Historia
Antes do auxe da aprendizaxe profunda, houbo algúns intentos limitados de construír modelos de texto a imaxe, pero limitáronse a crear colaxes de forma eficaz organizando imaxes de compoñentes existentes, como a partir dunha base de datos de clip art.
O primeiro modelo moderno de texto a imaxe, alignDRAW foi introducido en 2015 por investigadores da Universidade de Toronto. AlignDRAW estendeu a arquitectura DRAW introducida anteriormente (que utilizaba un autocodificador variacional recorrente cun mecanismo de atención ) para condicionarse a secuencias de texto. As imaxes xeradas por alignDRAW eran borrosas e non eran fotorrealistas, pero o modelo puido xeneralizarse a obxectos non representados nos datos de adestramento (como un autobús escolar vermello) e manexou adecuadamente novas indicacións como "un sinal de parada está voando en ceos azuis", mostrando que non se trataba simplemente de "memorizar" datos do conxunto de adestramento.
Arquitectura e formación
Os modelos de texto a imaxe foron construídos utilizando unha variedade de arquitecturas. O paso de codificación de texto pódese realizar cunha rede neuronal recorrente como unha rede de memoria longa a curto prazo (LSTM), aínda que desde entón os modelos de transformadores convertéronse nunha opción máis popular. Para o paso de xeración de imaxes, utilizáronse habitualmente redes adversarias xerativas (generative adversarial networks) condicionais, e os modelos de difusión tamén se están a converter nunha opción moi divulgada nos últimos anos. En lugar de adestrar directamente un modelo para que saia unha imaxe de alta resolución condicionada á incrustación de texto, unha técnica é adestrar un modelo para xerar imaxes de baixa resolución e utilizar un ou máis modelos auxiliares de aprendizaxe profunda para amplialo, enchendo detalles máis finos.
Conxuntos de datos
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/Captioned_image_dataset_examples.jpg/220px-Captioned_image_dataset_examples.jpg|miniatura| Exemplos de imaxes e subtítulos de tres conxuntos de datos públicos que se usan habitualmente para adestrar modelos de texto a imaxe. O adestramento dun modelo de texto a imaxe require un conxunto de datos de imaxes combinadas con subtítulos de texto. Un conxunto de datos que se usa habitualmente para este fin é COCO (Common Objects in Context). Lanzado por Microsoft en 2014, COCO consta de preto de 123.000 imaxes que representan unha diversidade de obxectos, con cinco subtítulos por imaxe, xerados por anotadores humanos. Oxford-120 Flowers e CUB-200 Birds son conxuntos de datos máis pequenos dunhas 10.000 imaxes cada un, restrinxidos a flores e aves, respectivamente. Considérase menos difícil adestrar un modelo de texto a imaxe de alta calidade con estes conxuntos de datos, debido á súa estreita gama de temas.
Hong gao liang
Hong gao liang (en 红高粱) é un filme chinés de 1987 dirixido por Zhang Yimou. Conta a historia dunha muller nova que traballa nunha destilería para producir licor de sorgo. Está baseada na novela homónima do Premio Nobel Mo Yan.
O filme gañou o Oso de Ouro no Festival de Berlín e foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Community Shield 2021
A Community Shield 2021 foi a XCIX edición da FA Community Shield, un partido de fútbol anual disputado polos gañadores da tempada pasada da Premier League, o Manchester City, e os vencedores da FA Cup da tempada anterior, o Leicester City. Esta foi a primeira Community Shield do Manchester City dende 2019 cando lograron derrotar ao Liverpool por 5–4 nos penaltis tras empatar 1–1; e a primeira Community Shield do Leicester City dende a derrota por 2–1 ante o Manchester United na edición de 2016. O encontro tivo lugar o 7 de agosto de 2021 no Wembley Stadium de Wembley, Londres, resultando gañador o Leicester tras venceren ao Manchester City por 1–0 cun penalti decisivo no minuto 89 de partido, transformado por Kelechi Iheanacho.
O Arsenal era o defensor do título grazas á súa vitoria na Community Shield 2020, pero non puido clasificarse novamente para a edición deste ano.
O partido foi televisado en directo a través de ITV. Por vez primeira, a FA Community Shield retransmitiuse en aberto (gratuitamente) en televisión dende a edición de 2012, que tamén foi retransmitida por ITV.
Participantes
O Leicester City gañou o seu primeiro título da FA Cup tras derrotar ao Chelsea por 1–0 na final. Foi a súa terceira aparición nunha Community Shield, tendo previamente gañado unha (1971), e perdido outra (2016).
O Manchester City gañou a súa terceira Premier League en catro anos baixo o adestramento de Pep Guardiola, despois de que o Manchester United fose derrotado por 1–2 ante o Leicester City no Old Trafford o 11 de maio de 2021. Foi a súa décimoterceira aparición nunha Community Shield, tendo previamente gañado seis (1937, 1968, 1972, 2012, 2018 e 2019), e perdido outras seis (1934, 1956, 1969, 1973, 2011, 2014).
Resumo
Na primeira metade, Zack Steffen conseguiu parar un disparo de Jamie Vardy coa dereita mentres se internaba pola esquerda, rebotando a pelota contra o poste esquerdo. No último minuto do partido, o Leicester recibiu un penalti cando Nathan Ake derrubou na área de penalti a Iheanacho despois de non controlar axeitadamente un pase de Rodri. Iheanacho anotou a pena máxima coa esquerda á dereita da rede para gañar o partido por 1-0.
Post-partido
O adestrador do Leicester City Brendan Rodgers mostrou a súa satisfacción tras gañar a Community Shield por vez primeira en BBC Radio Leicester: "Houbo unha gran sensación chegando aquí hoxe. Todos os xogadores, afeccionados e membros do persoal do Leicester que vindo aquí foi unha sensación realmente especial. Queriamos trasladar todo iso no noso xogo e manter esa sensación e, afortunadamente, fixémolo". O adestrador do Manchester City Pep Guardiola felicitou ao rival tras a derrota: "Parabéns ao Leicester [City]. Estou máis que satisfeito con como xogamos. Moitas cousas estiveron ben, os xogadores novos estiveron excelente. Demos minutos a diversos xogadores, polo que en xeral houbo moitas cousas boas." Guardiola fixo debutar a varios futbolistas da canteira: Cole Palmer, Samuel Edozie e Ben Knight con Edozie e mais Palmer comezando o partido de inicio e Knight substituíndo a Ferran Torres no minuto 74.
O Leicester City empezou a tempada 2021-2022 da Premier League cunha vitoria por 1-0 na casa fronte o Wolverhampton Wanderers cun único gol de Jamie Vardy no minuto 41. Por contra, o Manchester City debutou na campaña como defensor do título cunha derrota por 1-0 no Tottenham Hotspur Stadium contra o Tottenham Hotspur grazas a un gol no minuto 55 de Son Heung-min, dando ao novo adestrador do Tottenham Hotspur Nuno Espírito Santo a súa primeira vitoria a cargo do club. A fichaxe récord Jack Grealish fixo o seu debut no Manchester City saíndo desde o once inicial.
XIV dinastía exipcia
A Décimo Cuarta Dinastía de Exipto (XIV dinastía) foi unha serie de gobernantes que reinaron durante o Segundo período intermedio de Exipto ao longo da  rexión do Delta do Nilo de Exipto. Durou entre 75 (c. 1725 1650 a. C.) e 155 (c. 1805 1650 a. C.) anos, dependendo do exiptólogo. A capital da dinastía foi probablemente Avaris. A XIV dinastía existiu ao mesmo tempo que a XIII dinastía con sede en Menfis. Os exiptólogos identifican normalmente aos gobernantes da XIV dinastía como descendentes de Canaan (semíticos), debido ás distintas orixes dos nomes dalgúns dos seus faraóns e príncipes, como Ipqu (Semítico occidental para "graza"), Yakbim ("ia-ak-bi-im", un nome Amurru), Qareh (Semítico occidental para "o calvo"), ou Yaqub-Har. Os nomes relacionados con Nubia tamén rexistran dous casos, o faraón Nehesy ("O Nubio") e a raíña Tati.
Cronoloxía
A XIV dinastía ás veces combínase coas XI, a  XII e a  XIII dinastías no período Reino Medio de Exipto, aínda que a XIV dinastía se solapa polo menos parcialmente con calquera (ou ambas as dúas) a XIII dinastía e a  XV dinastía. Máis comunmente, a XIV dinastía se agrupa coa XIII, XV, XVI e  XVII no "Segundo período intermedio".
Tales son as lagoas no coñecemento da XIV dinastía, que a súa posición cronolóxica absoluta é debatida e varía ata 75 anos entre os expertoss. O exiptólogo Kim Ryholt propón que a XIV dinastía xurdiu durante finais do XII dinastía, c. 1805 a.C., durante ou pouco despois do reinado de Sobekneferu. Sostén que a poboación local cananea residente no leste do delta declarou a súa independencia e evitou posibles intentos dos faraóns de Menfis da XIII dinastía de recuperar o Delta. Segundo Ryholt, a XIV dinastía durou así desde o 1805 a.C. ata a súa desaparición baixo a XV dinastía Hicsos, c. 1650 a.C., é dicir, durou 155 anos.
Esta hipótese non é compartida por algúns exiptólogos como Manfred Bietak, Daphna Ben Tor e James e Susan Allen, que sosteñen que a XIV dinastía non puido ter xurdido antes de mediados da XIII dinastía, c. 1720 a.C., despois do reinado de Sobekhotep IV. En concreto, sosteñen que as evidencias dos niveis de estratos nos que se descubriron os selos da dinastía establecían de xeito concluínte que a XIV dinastía só era contemporánea coa XIII dinastía no último medio século da existencia desta última, é dicir, despois do c. 1700 a.C. Ademais, Manfred Bietak datou as inscricións e os monumentos de Nehesy, posiblemente o segundo gobernante da dinastía, tamén ao redor do 1700 a.C.
Tras o moi breve reinado de Nehesy, a maioría dos estudosos -entre eles, Manfred Bietak e Kim Ryholt- coinciden en que a rexión do Delta foi golpeada por unha fame prolongada e quizais cunha praga que durou ata o final da XIV dinastía. A mesma fame puido afectar a XIII dinastía, que tamén exhibe inestabilidade e numerosos faraóns efémeros nos seus últimos 50 anos de existencia, desde c. 1700 a.C. ata 1650 a.C. O estado debilitado de ambos os reinos pode explicar, en parte, por que caeron rapidamente ante o emerxente poder de Hicsos c. 1650 aC.
Asento de poder
A tradición Manetóniana acredita a décimo cuarta dinastía con 76 faraóns que gobernaron desde Xois en vez de Avaris. Non obstante, o exiptólogo Kim Ryholt sinala que o canon de Turín só menciona c. 56 faraóns e non ten espazo suficiente para rexistrar máis de 70 faraóns. Ryholt tamén apunta a escavacións en Avaris que revelaron a existencia dun gran palacio real que data do segundo período intermedio. Un dos seus patios albergaba unha estatua dun faraón ou oficial de alto rango, que tiña o dobre do tamaño real e levaba atributos non exipcios. Por estas razóns, Ryholt e a maioría dos exiptólogos comparten a opinión de que Avaris en vez de Xois era a sede do poder da XIV dinastía.
Extensión do goberno e das relacións exteriores
thumb|250px|right|En laranxa, o territorio posiblemente baixo control da XIV dinastía segundo Ryholt. Non se coñecen as fronteiras precisas do estado da XIV dinastía debido á escaseza xeral de monumentos deixados por esta dinastía. No estudo do segundo período intermedio, o exiptólogo Kim Ryholt conclúe que o territorio controlado directamente pola XIV dinastía consistía aproximadamente no delta do Nilo, coa fronteira situada ao redor de Athribis no delta occidental e Bubastis no leste.
Atopáronse selos atribuíbles á XIV dinastía no Medio e Alto Exipto, nese momento territorio da XIII dinastía, e ata o sur de Dongola, máis alá da terceira catarata. Ao norte, atopáronse selos no sur de Levante, principalmente ao longo da costa mediterránea e tan ao norte como Tell Kabri, na actualidade Israel. Isto indica a existencia dun importante comercio coa XIII dinastía, coss cidades estado Cananeas e Nubia. Ryholt propón ademais que o faraón Sheshi, a quen ve como un gobernante da XIV dinastía, casou cunha princesa nubia, a raíña Tati, para fortalecer as relacións co reino kushita.
Gobernantes
A orde dos gobernantes para esta dinastía é establecida polo canon de Turín e é amplamente aceptada, excepto para os cinco primeiros gobernantes, que se dan a continuación despois de Ryholt. Os nomes destes gobernantes non se dan no canon de Turín, agás posiblemente un, e Ryholt propón que se mencionen como wsf na lista, que denota unha lagoa no documento orixinal do que copiouse a lista no período Ramesside. Pola contra, Ryholt identifica os cinco primeiros faraóns grazas a unha seriación dos seus selos. As súas conclusións son debatidas no estudo de Ben Tor sobre os niveis de estratos nos que se atoparon selos atribuídos aos cinco primeiros faraóns. Ben Tor conclúe que os reinados de Sheshi, 'Ammu e  Yakbim datan da segunda metade da XV dinastía Hicsos e non son contemporáneos coa XIII dinastía. Así, segundo Ben Tor, estes faraóns eran probablemente gobernantes menores vasalares dos reis de Hicsos que reinaban no delta do Nilo.
Os seguintes gobernantes non son discutidos, estando testemuñados polo canon de Turín así como, algúns deles, por fontes contemporáneas:
Finalmente, varios gobernantes testemuñados por artefactos contemporáneos e non citados polo canon de Turín poden datarse na XIV ou XV dinastía. As súas identidades e posición cronolóxica aínda non están claras:
Cronolxgía da XIV dinastía
Cronoloxía estimada:
Final da Copa do Rei de fútbol 1994/95
A final da Copa do Rei de fútbol 1994/95 foi a 93ª final da Copa do Rei. Disputouse no estadio Santiago Bernabéu de Madrid o 24 de xuño de 1995 entre o Deportivo da Coruña e o Valencia. O partido foi suspendido a falta de 11 minutos pola forte choiva e sarabia caída na capital española e retomouse tres días despois, o 27 de xuño de 1995. Saíu vencedor o Deportivo da Coruña, por 2–1, conquistando así o seu primeiro título.
Antecedentes
Foi a primeira final de Copa do Rei para o Deportivo da Coruña, que ata entón tiña chegado só ata as semifinais (nas edicións de 1988/89 e 1991/92). Para o Valencia foi a 14ª final, 16 anos despois da última, a que conquistara contra o Real Madrid en 1979 no Vicente Calderón. No campionato de liga, finalizado unha semana antes, o Deportivo viña de proclamarse subcampión, mentres que o Valencia acabara décimo.
Resumo do partido
O encontro comezou de xeito intenso, con ocasións para ambos equipos. No minuto 35 Manjarín rouboulle un balón a Fernando Giner na beira da área e anotou o primeiro gol para o Deportivo. Choveu lixeiramente durante toda a primeira parte, pero a chuvia aumentou de intensidade na segunda, o que propiciou numerosas caídas dos futbolistas e que o balón se desprazase con dificultade. No minuto 70 Mijatović colocou o empate no marcador cun saque de falta que entrou polo lado dereito da portería de Liaño.
A partir de entón a chuvia intensificouse aínda máis e comezou tamén a sarabiar, polo que a falta de 11 minutos para o final, o árbitro García-Aranda decretou a suspensión do partido e tanto el como os xogadores correron ao túnel de vestiarios. A choiva inundou diversas partes do estadio e nunha reunión entre os presidentes de ambos clubs, Augusto César Lendoiro e Fernando Roig, co presidente da RFEF, Ángel María Villar, decidiuse o adiamento do partido. A final podería retomarse ao día seguinte, pero decidiuse adiala tres días, para que os afeccionados de ambos equipos puidesen regresar aos seus fogares e volver a Madrid tres días despois.
A final retomouse o día 27 e aos dous minutos Alfredo recolleu co peito un centro de Manjarín e superou cunha cabezada ao gardameta Andoni Zubizarreta, poñendo o 2-1 definitivo.
Bobby Rahal
Robert Woodward Rahal, nado en Medina (Ohio) o 10 de xaneiro de 1953, é un antigo piloto estadounidense de carreiras de automóbiles e propietario dun equipo. Como piloto gañou tres campionatos e 24 carreiras na serie de rodas abertas CART, incluíndo a Indy 500 de 1986. Tamén gañou as Indy 500 de 2004 e 2020 como propietario dun equipo cos pilotos Buddy Rice e Takuma Sato, respectivamente.
Despois de retirarse como piloto, Rahal ocupou cargos directivos no equipo de Fórmula 1 Jaguar e tamén foi presidente interino da serie CART. Rahal tamén foi piloto de automóbiles deportivos durante a década de 1980, e fixo unha saída na NASCAR para os Wood Brothers.
Traxectoria
Rahal comezou a súa carreira nas categorías secundarias da SCCA, terminando finalmente segundo detrás de Gilles Villeneuve no campionato de Fórmula Atlantic de 1977. Ao ano seguinte, competiu no Gran Premio de Nova Zelandia de 1978 con Fred Opert Racing (Fórmula Pacífico) e na Fórmula 3 europea con Wolf Racing. Preto do final da tempada, Rahal correu para o equipo Wolf de Fórmula 1 no Gran Premio dos Estados Unidos de 1978 e no Gran Premio do Canadá de 1978. O acordo con Wolf non chegou ata a tempada de, xa que Wolf contratou a James Hunt para o único coche dispoñible. Rahal comezou a carreira de 1979 cun Chevron na Fórmula 2, pero regresou a América a mediados de tempada e correu na serie Can-Am. Durante as seguintes tempadas, competiu en varios eventos de coches deportivos, incluíndo as 24 Horas de Le Mans e o IMSA GT Championship.
En 1982, Rahal entrou na serie CART da Indy car co equipo Truesports, gañando dúas carreiras e quedando segundo no campionato detrás de Rick Mears. Continuou correndo para Truesports durante a tempada de 1988, gañando polo menos unha carreira cada ano. En 1986, Rahal superou dramáticamente a Kevin Cogan nun reinicio a falta de dúas voltas para gañar as Indianapolis 500, só uns días antes de que o propietario do seu equipo, Jim Trueman morrese de cancro. Máis tarde ese ano, Rahal gañou o seu primeiro campionato CART, e defendeuno con éxito ao ano seguinte.
En 1988, Rahal gañou a última carreira que logrou o equipo Truesports, a Quaker State 500 en Pocono, a primeira e única vitoria do coche Indy para o motor Judd.
Durante a súa carreira na CART, Rahal tamén gañou carreiras na IMSA e na IROC. En 1989, Rahal rematara as súas ocasionais incursións nas carreiras de automóbiles deportivos e concentrouse unicamente na CART. Pasou ao equipo de carreiras Kraco, pero esta asociación só produciu dúas vitorias en tres tempadas.
Rahal competiu nunha carreira da NASCAR na súa carreira. En novembro de 1984, levou o Ford #21 patrocinado por Wood Brothers 7-11 (substituíndo a Buddy Baker) ata un posto 40 na Winston Western 500 no Riverside International Speedway, completando só 44 voltas antes de romper unha engrenaxe traseira.