cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jorge Greiner
Traxectoria
Foi uns dos primeiros actores de cine mudo español e chegou a filmar máis de cen películas, xa que foi considerado un dos mellores actores do cine español debido ao seu rexistro cómico. Algunhas das súas personaxes máis importantes foron en Diego Correntes (1924) e El conde de Maravillas (1927). En 1929, casou con Lolita Montes, coa que tivo oito fillos.
Tivo a oportunidade de facer unha longa xira en Hispanoamérica, onde logrou un rotundo éxito. A súa carreira viuse interrompida durante a guerra civil española e non volveu continuar a súa traxectoria artística até unha vez finalizada a guerra en 1941. A pesar de que nas décadas seguintes deixou de facer papeis cómicos posteriores, aínda actuou nalgunhas cintas máis importantes do cine español coas que conseguiu popularidade como Un marido a precio fijo (1942) ou Los últimos de Filipinas (1945); traballou baixo as ordes de directores como Florián Rey, Luis Lucia, José Luis Sáenz de Heredia, Juan de Orduña, Luis García Berlanga ou Juan Antonio Bardem.
Ademais de como actor, tamén desenvolveu unha breve actividade como guionista, produtor, escenógrafo e director.
Morreu repentinamente en Madrid aos 57 anos logo dunha extensa carreira artística e deixou inconclusa a obra Mi adorado Juan de Miguel Mihura. Está enterrado no Cemiterio da Almudena de Madrid.
Vilaverde, San Salvador de Búbal, Carballedo
Vilaverde é un lugar da parroquia de San Salvador de Búbal, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 4 habitantes, 2 mulleres e 2 homes.
Blaverismo
Orixe e características
Esta denominación tiña orixinalmente unha connotación negativa, que aínda se mantén entre os grupos sociais e políticos que consideran o blaverismo como un tipo de ultradereita , malia que modernamente é asumida e reivindicada por algúns dos seus integrantes para diferenciarse doutros movementos que, igual que este, se autoproclaman tamén valencianistas pero contrarios ao secesionismo lingüístico.
O blaverismo é un movemento orixinalmente populista e heteroxéneo, de base españolista e nado na segunda metade do século XX e durante a Transición Española, que aglutina sectores de ideoloxía maioritariamente rexionalista ou foralista. O movemento ten especial arraigo na capital e nas comarcas lindantes; tamén ten partidarios na área das provincias de Alacant e Castellón.
Xurdimento do blaverismo
Hai dous puntos de vista acerca do xurdimento do blaverismo. Os dous son parcialmente complementarios, e diferentes sensibilidades políticas porán máis énfase nun ou no outro.
Reacción ao fusterianismo
O blaverismo, de acordo cos seus partidarios e algúns dos seus críticos, xorde como reacción ás teses pancatalanistas do escritor valenciano Joan Fuster. Fuster, no seu ensaio Nosaltres els valencians (1962) e noutros escritos, promulga un nacionalismo esencialista, baseado fundamentalmente na lingua e en factores culturais (aínda que tamén, en menor grao, étnicos) e conclúe, tras unha análise histórica da identidade valenciana moi influído polo marxismo, que os valencianos, maioritariamente ou esencialmente, comparten nacionalidade cos seus veciños cataláns.
Estas teses gozarán de éxito entre boa parte da intelectualidade e dos universitarios dos anos 60, pola súa compoñente claramente antifranquista e de ruptura, que á súa vez contaxiará toda a esquerda (cuxos partidos políticos adoptarán maioritariamente a bandeira cuadribarrada e o termo País Valencià, mesmo cando rexeiten o pancatalanismo). A ruptura fusteriana non foi formulada só en relación co franquismo, senón tamén co valencianismo anterior á guerra civil.
A ruptura interna do valencianismo provocada polo xurdimento do novo valencianismo fusteriano favorecería a derivación (e o notable éxito) dunha parte do valencianismo tradicional dirixido a formulacións claramente anticatalanistas, dando lugar ao blaverismo. Este movemento fará seu un determinado universo simbólico ao que o novo valencianismo de raíz fusteriana tiña renunciado, arrastrando cara ás súas formulacións os participantes do que, seguindo o mestre A. Ariño, cabe chamar un valencianismo emotivo ou temperamental.
É importante salientar que o que definirá o blaverismo non será a denuncia do argumento esencialista fusteriano como falaz, senón a súa resposta igualmente esencialista mais antagónica. Á frase de Fuster: "Non é que a bandeira valenciana sexa igual que a catalá. É a mesma cousa. Igual que a lingua e tantas outras cousas", o blaverismo responderá cunha negación rotunda de que ambas as comunidades compartan algún destes aspectos.
A transición democrática e a UCD
Algúns críticos do blaverismo, particularmente dende a esquerda, relativizan a importancia do punto de vista anterior e consideran un anacronismo o feito de que, mentres que o fusterianismo nace coa publicación de Nosaltres els valencians en 1962, o blaverismo non se manifestará até 1977, en plena transición democrática. De feito, o libro de Fuster será publicado no 1962 pola valencianista Editorial Torre sen problema ningún.
Polo contrario, estes críticos enfatizan o papel que terían xogado ao respecto políticos da UCD valenciana como Fernando Abril Martorell, Manuel Broseta e Emilio Attard, que despois das primeiras eleccións democráticas do 1977, que gañou a esquerda en Valencia, terían decidido recoller a bandeira do anticatalanismo para frear o avance dos socialistas, comunistas e nacionalistas partidarios dunha boa veciñanza con Cataluña, e aos que se acusará de catalanistas ou catalanizadores. A primeira declaración anticatalanista dun dirixente da UCD corresponderá a Attard, máximo dirixente da provincia de Valencia, en decembro do 1977. En 1978, o escritor Vicent Andrés i Estellés é despedido como redactor xefe do diario Las Provincias por supostas presións políticas procedentes da UCD, e en xuño do mesmo ano publícase no mesmo diario o artigo de Manuel Broseta, primeiro dunha serie de colaboracións estruturadoras das ideas anticatalanistas e da presunta estratexia da UCD a este respecto.
A identificación da UCD co ideario blaveiro chegará a ser absoluta. Durante as negociacións do Estatuto Valenciano, a UCD defenderá: a) a bandeira coronada tricolor, contra a cuadribarrada que defendían os relatores socialistas e comunistas; b) a denominación valenciano para a lingua de seu constaría sen referencia ningunha á súa filiación lingüística; c) a denominación de Reino de Valencia para a comunidade autónoma, contra a de País Valencià que defendía a esquerda. Malia a súa posición minoritaria, a UCD valenciana fará valer a súa capacidade de bloqueo para impor as súas teses en todos estes puntos, menos no último. Finalmente, a UCD estatal rexeitará a denominación País Valenciano no Congreso dos Deputados e rematarase adoptando a nova denominación, suxerida por Emilio Attard, de Comunidad Valenciana.
Igualmente, segundo estes críticos, teríase favorecido a infiltración de destacados elementos da dereita franquista no valencianismo tradicional. De feito, Attard chegou a incorporar no 1978 á UCD, como militantes, membros do ultradereitista Grupo de Acción Valencianista, fundado o ano anterior.
Estes elementos ultradereitistas encabezarán os sectores máis extremistas e en ocasións agresivos do movemento, e atribuiránselles diversas accións en 1977 e 1978, como a colocación de bombas contra librarías, insultos e ataques a autoridades democráticas na procesión cívica do 9 de outubro, descualificacións e persecucións desde medios de comunicación de institucións e persoas por catalanistas, agresións físicas e queima de locais públicos. Este tipo de accións continuará en anos sucesivos: a queima da senyera oficial do Consell Preautonómico (sen a banda azul coroada) no balcón do concello de Valencia en outubro do 1979, e a agresión a membros do Consell Valencià de Cultura na primavera de 1998 serán algunhas das que terán máis repercusión. As dúas principais figuras públicas do novo valencianismo, Manuel Sanchis Guarner e Joan Fuster, sufrirán senllos atentados con bomba en 1978 e 1981 respectivamente, dos que non se responsabilizará ningún grupo nin polos que persoa ningunha será imputada; porén, o Grupo de Acción Valencianista fará apoloxía do primeiro destes atentados na súa revista "SOM" en outubro do 2002, cando o delito xa tiña prescrito.
Os símbolos
miniatura|200px|El Palleter Escultura en bronce de [[Emilio Caladín, profusamente utilizada na iconografía blaveira]]
Como se sinalou anteriormente, o blaverismo definirase, por encima de todo, pola súa negación de que existan elementos simbólicos e culturais importantes que sexan compartidos por cataláns e valencianos.
A bandeira
A tradicional senyera tricolor valenciana coa franxa azul coroada xunto ao mastro, é desde a segunda metade do século XIV, por privilexio real, o símbolo privativo ou oficial da cidade de Valencia. Se este símbolo da cidade resultaba ou non aplicable por extensión ao resto do Reino é unha cuestión para a que existe unha marxe de discusión desde o punto de vista académico. En calquera caso, a extensión deste símbolo privativo fóra da cidade de Valencia e as súas comarcas adxacentes foi limitada, e a senyera do Rei (cuadribarrada), común a todos os territorios da Coroa de Aragón, será tamén seguida en boa parte do territorio.
O valencianismo pancatalanista fusteriano promoverá o uso exclusivo da senyera cuadribarrada espida (que considerará a bandeira lexítima do antigo Reino de Valencia) como símbolo compartido co resto dos territorios de fala catalá. A iso responderá o valencianismo blaveiro co uso, agora exclusivo, da bandeira tricolor, aínda que non son os únicos que defenden esta insignia, malia ser unha das súas características identitarias principais.
A connotación negativa que tiña orixinalmente o termo blaveiro provén do feito de que, desde o punto de vista estritamente heráldico, a franxa azul é un elemento menor, e os elementos substanciais son as barras vermellas sobre fondo amarelo e a coroa. Con todo, os blaveiros tratarán de engadir a franxa azul por todas as partes, ata nos escudos de municipios e entidades, o cal é unha imposibilidade heráldica.
No Estatuto de Autonomía de 1982 a senyera tricolor coroada será designada bandeira oficial da Comunidade Valenciana.
A lingua
Sen dúbida, a vertente lingüística do movemento é o seu trazo máis definitorio tal e como asumen os principais dicionarios valencianos.
Por oposición á caracterización por Joan Fuster dos valencianofalantes como pertencentes á "nacionalidade catalá", os blaveiros avogarán por un uso dialectalizante do valenciano, e rexeitarán as unitaristas Normas de Castelló de 1932 para optar polas diferentes normativas ortográficas secesionistas do catalán propostas pola Real Academia de Cultura Valenciana a partir de 1978. Este proceso iniciarase co ensaio de Miquel Adlert En defensa de la llengua valenciana: perqué i cóm s’ha d’escriure la que es parla (1977) e os protagonistas do mesmo serán o propio Adlert e o poeta Xavier Casp, quen evolucionaron durante os anos 70 desde unha postura unitarista inicial.
En 2001 constituirase a Academia Valenciana da Lingua, única autoridade lingüística oficial na Comunidade Valenciana e non subordinada ao Instituto de Estudos Cataláns. O obxectivo manifesto por parte dos partidos políticos valencianos maioritarios será o deixar, deste xeito, fóra do debate político o tema da lingua. No preámbulo da súa Lei de creación 7/1998, do 16 de setembro, dise que: «O valenciano, idioma histórico e propio da Comunidade Valenciana, forma parte do sistema lingüístico que os correspondentes estatutos de autonomía dos territorios hispánicos da antiga Coroa de Aragón recoñecen como lingua propia.» Así mesmo, o artigo 3 de devandita lei declara que unha das súas funcións será «velar por [...] a normativización consolidada, a partir das chamadas Normas de Castelló». O ingreso na Academia Valenciana da Lingua de Xavier Casp, cando aínda era decano da Real Academia de Cultura Valenciana, suporá un duro golpe para o blaverismo.
Esta postura unitarista da Academia Valenciana da Lingua será referendada nun ditame aprobado por unanimidade o 9 de febreiro de 2005 (Ditame sobre os principios e criterios para a defensa da denominación e a entidade do valenciano), no que se afirma que «a lingua propia e histórica dos valencianos, desde o punto de vista da filoloxía, é tamén a que comparten as comunidades autónomas de Cataluña e as Illas Baleares, e o Principado de Andorra.» Este último ditame será asumido pola Generalitat Valenciana e pola totalidade das forzas políticas con representación no Parlamento valenciano.
Evolución do blaverismo
Froito da heteroxeneidade deste movemento, fai falta destacar a existencia de varios grupos como o que pode representar a extinta Joventut Valencianista, nacidos no seo do blaverismo e que durante os anos 90 evolucionaron cara a posicionamentos nacionalistas e que nalgúns casos o fixeron tamén con reflexións provenientes da tradición fusteriana nun intento de converxencia bautizado como "terceira vía".
Este e outros procesos, por exemplo a constitución da Academia Valenciana da Lingua ou a substitución parcial do discurso practicado polos fusterianistas (visualizado por unha banda importante da sociedade valenciana como "intento anexionista") minguaron a forza social deste movemento.
O blaverismo tamén tivo a súa expresión violenta materializada no Grup d'Accio Valencianista (GAV), unha organización autodenominada como valencianistas, en cuxa revista interna Som recoñecen ser os autores da queima da senyera preautonómica o 9 de outubro de 1977 no Concello de Valencia. Ademais, por ese mesmo número, publicado no ano 2002, foron denunciados polo BNV por facer apoloxía ao terrorismo xa que, segundo os nacionalistas, manifestan nela a súa aprobación cos atentados con bomba contra Joan Fuster e Manuel Sanchis Guarner.
Recentemente, desde o ano 2005, o blaverismo foi acusado por diferentes forzas políticas progresistas e nacionalistas valencianas de atentar contra as sedes do BNV en Valencia e localidades dos arredores.
Marina Baura
Marina Baura, nada co nome de Julia Pérez en Vilameá de Ramirás (Ramirás) o 1 de novembro de 1941, é unha actriz de orixe galega, que desenvolveu a súa carreira profesional no xénero das telenovelas en Venezuela.
Traxectoria
O pai chamábase Benito Pérez e a nai Áurea, de onde tomou os nomes cos que formar o seu alcume artístico. Cando tiña 15 anos a súa familia emigrou desde Ramirás a Venezuela.
Comezou a carreira artística a comezos da década de 1960 como modelo e foi a imaxe dunha popular cervexa. Estudou arte dramática con Paul Antillano. O seu primeiro traballo como actriz de novelas foi na serie Casos y cosas de casa, e máis adiante traballou no programa de televisión La quinta de Simón, presentado polo cantante Simón Díaz.
Rodou o seu primeiro filme ás ordes de Román Chalbaud en 1963, Cuentos para mayores, que foi quen lle recomendou que mudase o nome de Julia Pérez. O primeiro papel co que obtivo sona foi na telenovela Madres solteras (1965) e o primeiro coma actriz protagonista tívoo Lucecita (1967), ámbalas dúas producidas pola cadea Venevision.
Despois ficou a traballar para a cadea RCTV, onde protagonizou durante os anos setenta e a comezos dos oitenta diversas telenovelas como Cristina (1970), La usurpadora (1971), La Indomable (1974), Doña Bárbara (1975), ou Chao, Cristina (1983), entre outras moitas. Marina Baura retirouse da actuación no ano 1983 cando rescindiu o seu contrato con RCTV.
Tras unha década de retirada televisiva, volveu á televisión venezolana da man do escritor Martín Hahn nunha miniserie de terror, misterio e suspense de 9 episodios producida por IMAGE Producciones para o 2016.
Ten dupla nacionalidade, a española e a venezolana.
Arévalo de la Sierra
Arévalo de la Sierra é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 89 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 40,08 km².
Amager
miniatura|dereita|250px|Vista da illa desde un satélite. right |miniatura|280px| Illa Amager (centro dereita) queda ó leste da illa de [[Zelandia, en Copenhagen, oeste de Suecia.]] Amager é unha illa de Dinamarca situada no estreito de Oresund, situada entre os cantóns de Kalvebod e de Drogden. A parte setentrional está ocupada por parte da aglomeración metropolitana de Copenhaguen a cuxo centro está unida por dúas pontes.
A illa ocupa unha superficie de 96 km² e alberga unha poboación de 160.064 habitantes (2006).
Tippu Tip
Tippu Tip ou Tib, nado co nome de Hamed bin Mohamed bin Juma el-Murjebi en 1837 e finado en Mji Mkongwe (Zanzíbar) o 14 de xuño de 1905, foi un membro do pobo suahili mercador, negreiro, escravista, terratenente e gobernante de Zanzíbar.
Traballando a prol dos sultáns de Zanzíbar, dirixiu numerosas expedicións ao leste e centro de África, nas que participou na trata de negros e no comercio. Ergueu postos de mercado que chegaron até o centro de África.
Traxectoria
Tippu Tip era fillo de Oman, un tratante de escravos e da filla dun xefe de Unyanyembe. Nas súas expedición encontrouse con algúns famosos exploradores occidentais, como David Livingstone, Henry Morton Stanley, Veney Cameron, Eduard Schnitzer e outros.
Entre 1884 e 1887 Tip reclamou o Congo Oriental, sendo nomeado, en 1887, gobernador do distrito das Cataratas de Stanley, no Estado Libre do Congo, que pertencía, de xeito persoal, ao rei Leopoldo II de Bélxica. Porén, en 1891 estalou unha guerra aberta entre Tippu Tip e o Estado Libre, motivada pola explotación dos recursos do alto río Congo. En 1893 os homes de Tippu Tip perderon a cidade de Nyangwe e logo Ujiji. A guerra acabou en 1894.
Arredor dos anos 1890-1891, Tip regresou a Zanzíbar, onde se retirou. escribiu as súas memorias, que constitúen o primeiro exemplo de literatura en lingua suahili.
Morreu en 1905 na súa casa de Mji Mkongwe (nome suahili, traducido ao inglés como Stone Town ou Zanzibar City), localidade principal da illa de Zanzíbar.
Filipa de Lancaster
Traxectoria
Deveu raíña consorte de Portugal a través do matrimonio co rei Xoán I, celebrado en 1387 na cidade do Porto. Este matrimonio foi acordado no marco da Alianza Luso-Inglesa, contra o eixo Francia-Castela. Foille atribuída a distinción inglesa da Orde da Xarreteira.
As raíñas de Portugal contaron, dende moi cedo, os rendementos de bens, adquiridos na súa gran maioría por doazón. D. Filipa de Lancaster recibiu as rendas da alfándega de Lisboa, así como as vilas de Ourense, Sintra, Óbidos, Alvaiázere, Torres Novas e Torres Vedras.
Foi unha raíña xenerosa e amada polo pobo. Os seus fillos que chegaron á idade adulta serían lembrados como a ínclita xeración, de príncipes cultos e respectados en toda Europa.
Shepard Fairey
Frank Shepard Fairey, nado o 15 de febreiro de 1970, é un artista gráfico, activista, ilustrador e fundador de OBEY Clothing. Fíxose coñecido grazas á campaña de difusión de adhesivos Andre the Giant has a Posse, cando asistía á Escola de Deseño de Rhode Island, e polos seus deseños que toman certos elementos propios do cartelismo de propaganda política de mediados do século XX.
Filipa de Lancaster
Traxectoria
Filipa morreu de peste negra nos arredores de Lisboa, poucos días antes da partida para a expedición a Ceuta, segundo uns, tería sido no convento de Odivelas, segundo outros, no convento de Sacavém. Está sepultada na capela do fundador do Mosteiro de Santa María da Vitoria, na Batalha, ao carón do seu esposo.
Shepard Fairey
Foi a súa contribución á campaña electoral de Barack Obama o que lle deu o salto á fama co cartel titulado Hope que deseñou. O Instituto de Arte Contemporánea de Boston descríbeo como un dos artistas de rúa máis coñecidos e influentes. O seu traballo está incluído nas coleccións do Smithsonian, no Museo de Arte do Condado dos Ánxeles (LACMA), no Museo de Arte Moderna de Nova York (MOMA), no Museo de Arte Contemporánea de San Diego (MCASD), na Galería Nacional de Retratos de Washington, no Museo de Belas Artes de Virxinia, en Richmond, e no Victoria and Albert Museum en Londres.
Filipa de Lancaster
Descendencia
Do seu casamento con Xoán, Mestre de Avis, naceron nove fillos. Destes, os seis que chegaron á idade adulta serían lembrados como a ínclita xeración:
Shepard Fairey
Nenez
Shepard Fairy naceu en Charleston, Carolina do Sur. É fillo dun doutor, Strait Fairy, e dunha axente inmobiliaria, Charlotte. Foi ao instituto Wando High School e no ano 1984 comezou a interesarse pola arte, cando empezou a plasmar os seus debuxos en camisetas ou monopatíns. No ano 1988 gradouse na academia de artes Idyllwild, en California, e máis tarde, no ano 1992, obtivo o título de Belas Artes en Ilustración da Escola de Deseño de Rhode Island.
Tsuyama
Tsuyama (津山市, つやまし, Tsuyama-shi) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situada ó norte da prefectura, e na area da provincia histórica de Mimasaka e é como centro desa area, e na parte San'yō da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 506,36 km² e a poboación de 107.965 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 213 h/km².
Shepard Fairey
Carreira artística
Tras graduarse, Fairy fundou un pequeno negocio chamado Alternate Graphics, especializado na impresión de camisetas e adhesivos, o que lle permitiu soster e continuar a súa traxectoria artística. Un exemplo é a campaña de adhesivos André the Giant has a Posse en 1989, que máis tarde evolucionou na campaña Obey giant. Esta última converteuse nunha rede internacional de artistas que demandan a orixinalidade e a repercusión inicial da obra de Fairy. miniatura|Arte de rúa de Shepard Fairey en [[Melbourne, Australia]] A primeira exposición do artista foi no Instituto de Arte Contemporánea (ICA) de Boston, coa súa colección Supply and Demand ("Oferta e demanda"), no verán de 2009. A composición foi un compendio das técnicas máis variadas: collages, adhesivos, gravado, ademais de traballos en madeira e metal. Como complemento a esta exposición dentro do ICA, dispuxo unha serie de traballos por toda a cidade de Boston, explicando a súa motivación para facer tal cousa: "A verdadeira mensaxe tras a maior parte do meu traballo é a de cuestionalo todo."
Tsuyama
O concello de Tsuyama limita cos concellos de Maniwa, de Kagamino, de Nagi, de Shōō, de Misaki (son de prefectura de Okayama); de Tottori e de Chizu (son de prefectura de Tottori). Tsuyama é a terceira cidade da prefectura.
Ahkal Mo' Nahb II
Ahkal Mo' Nahb' II ou Ahku'l Mo' Naab' II, nado o 3 de setembro de 523 e finado o 21 de xullo de 570, foi un ahau do señorío de B'aakal, cuxa cidade capital era Lakam Ha', hoxe coñecida como a zona arqueolóxica maia de Palenque. É tamén referido como Chaacal II ou Akul Anab II. A tradución ou interpretación do seu nome foi proposta como Lago da Tartaruga Guacamaia.
Traxectoria
Foi neto de Ahkal Mo' Nahb I, e nalgunhas inscricións é chamado así: ou mam Ahkal Mo' Nahb (o neto de Ahkal Mo' Naab'). De acordo á conta longa do calendario maia naceu o 9.4.9.0.4 7 k'an 17 mol, é dicir, o 3 de setembro do ano 523. Ascendeu ó poder cinco días despois da morte do seu antecesor, o 9.6.11.5.1 1 imix 4 zip, é dicir, o 2 de maio de 565.
Os datos da súa vida están escritos no taboleiro do Templo da Cruz e no sarcófago de Pakal “o Grande”. Só gobernou cinco anos, morreu o 9.6.16.10.7 9 manik 5 yaxkin, é dicir, o 21 de xullo de 570. Foi sucedido por Kan Bahlam I, quen moi probablemente era o seu irmán.
Francisco Elías de Tejada
Francisco Elías de Tejada Spínola, nado en Madrid o 6 de abril de 1917 e finado ibídem o 18 de febreiro de 1978, foi un catedrático de Filosofía do Dereito en varias universidades e autor de centos de obras e artigos sobre filosofía e historia do dereito, así como sobre as ideas e ciencias políticas.
Traxectoria
Licenciouse en dereito en Madrid en 1936 e doutorouse en 1938. Ampliou estudos en Oxford e Berlín. Foi catedrático das universidades de Murcia, Salamanca, Sevilla e Complutense.
Foi representante do tradicionalismo hispano e do iusnaturalismo europeo.
Era quen de ler en 38 linguas e tivo unha biblioteca particular de máis de 60.000 títulos.
Alais, Castro Caldelas
San Pedro de Alais é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 114 habitantes, deles 53 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Francisco Elías de Tejada
Obras
miniatura|La tradición gallega (1944). miniatura|La Saudade, [[Editorial Galaxia|Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Ramón Piñeiro, Domingo García-Sabell, Lois Tobío Fernández, Xoán Rof Carballo, Francisco Elías de Tejada, Xesús Alonso Montero, Manuel Vidán e Francisco Fernández del Riego.]]
Rabo de Gato, As Enchousas, As Somozas
Rabo de Gato é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Iac
O iac (Bos mutus) é un bóvido que habita as montañas do Himalaia e o Tíbet chegando a súa distribución ata Mongolia e Rusia.
O iac salvaxe (Bos mutus) é de cor escura, de la longa sobre as patas e abdome.
O doméstico (Bos mutus grunniens) pode ser tamén de cor branca, do tamaño dun boi de corpo tronchudo, curto pescozo e cabeza máis ben pequena.
Os habitantes da Asia central, apréciano moito como animal de carga e aproveitan a súa la para fiar e facer teas, así como o leite, do que obteñen unha excelente manteiga. A carne sérvelles de alimento e da pel fan vestidos contra o frío.
June Afternoon
"June Afternoon", escrita por Per Gessle e lanzada en 1996, é unha canción do dúo de pop sueco Roxette, lanzado como o segundo single do seu álbum de grandes éxitos Don't Bore Us, Get to the Chorus! do ano 1995. Lanzouse o mercado unicamente en Europa e Australia. Alcanzou o Top 30 en Suecia.
Gravado cos membros do grupo de pop sueco Gyllene Tider, "June Afternoon" foi planeada como a peza central do próximo álbum en solitario de Per Gessle The World According to Gessle, pero os plans trocaron e esta alegre oda o interminable verán foi lanzado como single de Roxette.
A segunda canción deste single é unha versión demostrativa de "Seduce Me", que non esta dispoñible en ningún outro lanzamento do dúo.
Artur II da Bretaña
Artur II da Bretaña, nado o 25 de xullo de 1261 e finado no Castelo de L'Isle o 27 de agosto de 1312, foi duque da Bretaña de 1305 a 1312, fillo de Xoán II da Bretaña e de Beatriz de Inglaterra.
Traxectoria
Fillo e sucesor de Xoán II da Bretaña o 18 de novembro de 1305, era neto de Henrique III de Inglaterra, e conseguiu que o ducado fose recoñecido como independente polos franceses. Dividiu o territorio bretón en oito bailías: León, Kernev, Landreger, Penteur, Gwened, Naoned, Roazhon e Sant Malou. En 1309 tamén convocaría por primeira vez os Estados Xerais da Bretaña, predecesores do futuro parlamento bretón, no que, por primeira vez na historia "francesa", o chamado "Terceiro Estado" tiña a súa propia representación. Baixou os impostos ao clero.
Morreu o 27 de agosto de 1312 no Castelo de L'Isle e foi enterrado nos Frades Menores de Vannes nunha tumba de mármore que se fixo construír e que foi vandalizada durante a revolución. Os restos, empregados para pavimentar unha estrada, foron recuperados e hoxe en día están expostos ao público.
Matrimonio e descendencia
Casado en 1275, en Tours, con María de Limoges (1260 - 1290), a vizcondesa de Limoges, filla e herdeira de Guido VI, vizconde de Limoges e Margarida de Borgoña (falecida en 1277), tivo tres fillos:
Artur casou de novo en maio de 1294, esta vez con Iolanda ou Violant de Dreux (tamén chamada Iolanda de Montfort) (1263 - 1330), raíña viúva de Escocia (esposa de Alexandre III de Escocia) condesa de Montfort, filla de Roberto IV, conde de Dreux e de Braine, e de Beatriz de Montfort, condesa de Montfort. Tiveron seis fillos:
Encontro Irmandiño
O Encontro Irmandiño foi un partido político galego que naceu como colectivo do Bloque Nacionalista Galego no ano 2007. O 12 de febreiro de 2012 deslígase do BNG, rexistrándose pouco despois, o 23 de marzo, como partido político. Encontro Irmandiño liderou o proceso de confluencia do chamado Novo Proxecto Común, que culminou na creación do partido Anova-Irmandade Nacionalista en xullo de 2012.
Estrutura
Encontro Irmandiño naceu no proceso de debate da XII Asemblea do BNG, celebrada en Santiago de Compostela o 2 e 3 de decembro de 2006, dando nome á unha das listas críticas coa maioritaria liderada por Anxo Quintana. A lista propugnada polo Encontro Irmandiño conseguiu nove dos cincuenta membros do Consello Nacional e sentou a tres dos membros na Executiva Nacional. Foi a segunda lista en número de votos. Un dos seus obxectivos era o de defender o modelo de organización asemblearista tradicional do BNG, que con todo a maioría dominante no BNG finalmente mudou nesta asemblea por un modelo de compromisarios.
Encontro Irmandiño constituíuse en colectivo organizado dentro do BNG o 21 de xullo de 2007 nunha asemblea constituínte celebrada en Santiago de Compostela. Encabezado por Xosé Manuel Beiras Torrado, o Encontro defende unha volta aos principios fundacionais do BNG, como a democracia interna, asemblearismo e a comunicación fluída entre os estamentos da organización. Tense dotado duns documentos de bases, que guían o seu traballo político.
Pouco despois da escisión de varios sectores do Bloque Nacionalista Galego trala súa XIII Asemblea Nacional, entre eles o Encontro Irmandiño, comezaron varios procesos de confluencia que, por unha banda, materializáronse na creación do Novo Proxecto Común. O 14 de xullo de 2012 celebrouse en Santiago de Compostela a Asemblea Nacional do Novo Proxecto Común, adoptando o nome de ANOVA-Irmandade Nacionalista, cunha coordinadora nacional de 75 membros entre os que se atopaban os irmandiños Xosé Manuel Beiras e Martiño Noriega, daquela alcalde de Teo.
ARN nucleolar pequeno
Modificacións dirixidas polos snoRNA
Despois da transcrición, as moléculas de ARNr que se están a formar (denominadas pre-ARNr) deben de sufrir un procesamento para converterse en ARNr maduro. Antes da súa escisión pola acción de exo- e endonucleases o pre-ARNr sofre unha complexa serie de modificacións nos seus nucleósidos, que inclúen metilacións e pseudouridilacións, as cales son dirixidas polos snoRNAs.
Cada molécula de snoRNA actúa como guía para facer só unha (ou dúas) modificacións individuais nun ARN diana. Para levar a cabo estas modificacións, cada snoRNA asóciase con polos menos catro moléculas proteicas formando un complexo ARN/proteína denominado ribonucleoproteína nucleolar pequena (snoRNP). As proteínas que se asocian con cada ARN dependen do tipo de molécula de snoRNA de que se trate (ver as familias de snoRNA guía máis abaixo). A molécula de snoRNA contén un elemento antisentido (un tramo de 10-20 nucleótidos) que ten complementariedade de bases coa secuencia que rodea a base (nucleótido) obxectivo da modificación na molécula do pre-ARN. Isto permite que a snoRNP recoñeza e se una ao seu ARN obxectivo. Unha vez que a snoRNP se uniu ao seu sitio obxectivo, as proteínas asociadas están no lugar fisicamente correcto para catalizar a modificación química da base obxectivo.
Familias de snoRNA guía
Os dous tipos de modificacións do ARNr (metilación e pseudouridilación) son dirixidas por dous tipos diferentes de familias de snoRNA. Estas familias de snoRNA denomínanse snoRNA de caixa C/D antisentido e snoRNA de caixa H/ACA, distinción que está baseada na presenza de motivos de secuencia conservados nos snoRNA. Aínda que hai excepcións, como regra xeral os membros da caixa C/D (C/D box) dirixen a metilación e os membros H/ACA dirixen a pseudouridilación. Os membros de cada familia poden variar en bioxénese, estrutura e función, pero cada familia clasifícase polas seguintes características xerais. Para máis detalles ver a revisión. Os snoRNA clasifícanse dentro dos ARN nucleares pequenos no MeSH.
snoRNA de caixa C/D
miniatura|dereita|200px|Exemplo de [[estrutura secundaria dos ácidos nucleicos|estrutura secundaria dun snoRNA de caixa C/D tomado da base de datos Rfam. Este exemplo é o snoRNA SNORD73 (RF00071).]] Os snoRNA de caixa C/D conteñen dous curtos motivos de secuencia conservados, C (UGAUGA) e D (CUGA) localizados preto dos extremos 5' e 3' do snoRNA respectivamente. Rexións curtas (~ 5 nucleótidos) situadas corrente arriba da caixa C e corrente abaixo da caixa D son normalmente complementarias en bases e forman unha estrutura caixa-talo que pon os motivos das caixas C e D en estreita proximidade. Esta estrutura caixa-talo é esencial para a correcta síntese dos snoRNA e para a súa localización nucleolar. Moitos snoRNA de caixa C/D conteñen tamén unha copia adicional menos conservada dos motivos C e D (denominada C' e D') situada na porción central da molécula de snoRNA. Unha rexión conservada de 10-21 nucleótidos situada corrente arriba da caixa D é complementaria do sitio de metilación do ARN diana e permite que o snoRNA forme un dúplex de ARN co ARN. O nucleótido que debe ser modificado no ARN diana está localizado normalmente na quinta posición corrente arriba a partir da caixa D (ou da caixa D'). Os snoRNA de caixa C/D asócianse con catro proteínas esenciais conservadas na evolución, que son en eucariotas: fibrilarina (Nop1p), Nop56p, Nop58p, e Snu13 (o seu homólogo en arqueas é L7Ae)) as cales forman o núcleo das snoRNP de caixa C/D.
Existe tamén un snoRNA de caixa C/D eucariótico (snoRNA U3) que non se viu que dirixa metilacións 2'-O. En vez diso, funciona dirixindo a escisión do pre-ARNr.
snoRNA de caixa H/ACA
miniatura|dereita|200px|Exemplo de estrutura secundaria dun snoRNA de caixa H/ACA tomado da base de datos Rfam. Este exemplo é o snoRNA SNORA69 (RF00265). Os snoRNA de caixa H/ACA teñen unha estrutura secundaria común que consiste en dúas forquitas e dúas rexións dunha soa cadea chamadas estruturas forquita-bisagra-forquita-cola. Os snoRNA de caixa H/ACA tamén conteñen motivos de secuencia conservados coñecidos como caixa H (consenso ANANNA) e a caixa ACA (ACA). Ambos os motivos están normalmente situados nas rexións dunha soa cadea da estrutura secundaria. O motivo H está localizado na bisagra e o motivo ACA na rexión da cola, a 3 nucleótidos do extremo 3' da secuencia. As rexións forquita conteñen protuberancias internas coñecidas como bucles de recoñecemento, nos cales están localizadas as secuencias guía antisentido (complementarias en bases coa secuencia obxectivo). Esta secuencia de recoñecemento é bipartita (construída a partir de cada un dos dous brazos da rexión bucle) e forma pseudonós complexos co ARN obxectivo. O snoRNA de caixa H/ACA asócianse con catro proteínas esenciais conservadas evolutivamente, que son: disquerina (Cbf5p), Gar1p, Nhp2p e Nop10p, que forman o núcleo das snoRNP de caixa H/ACA. Porén, en eucariotas inferiores como os tripanosomas, existen ARN similares na forma de estrutura en forquita simple e unha caixa AGA en lugar da caixa ACA no extremo 3' do ARN.
O compoñente ARN da telomerase humana (hTERC) contén un dominio H/ACA para a formación de pre-RNP e a localización nucleolar da propia RNP telomerase. Un dato importante é que a snoRNP H/ACA foi implicada na rara enfermidade xenética disqueratose conxénita debido á súa asociación coa telomerase humana. As mutacións no compoñente proteico da snoRNP H/ACA orixinan unha redución dos niveis fisiolóxicos de telomerase (TERC). Isto foi claramente correlaciondo coa patoloxía asociada á disqueratose conxénita, a cal parece ser unha doenza producida principalmente por un deficiente mantemento do telómero.
snoRNA compostos de caixa H/ACA e C/D
Identificouse un snoRNA U85 guía pouco común que funciona tanto na metilación 2'-O-ribosa coma na pseudouridilación do ARN nuclear pequeno (snRNA) U5. Este snoRNA composto contén tanto dominios de caixa C/D coma de H/ACA e asóciase coas proteínas específicas de ambas as clases de snoRNA (fibrilarina e Gar1p respectivamente). Foron caracterizados máis snoRNA compostos.
Jud Buechler
Judson Donald Buechler, nado o 19 de xuño de 1968 en San Diego, California, é un ex xogador e actual adestrador estadounidense de baloncesto profesional que é adestrador asistente dos New York Knicks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Buechler foi seleccionado polos Seattle SuperSonics na 38ª posición do Draft da NBA de 1990, e os seus dereitos foron traspasados ós New Jersey Nets, onde xogou pouco máis dunha tempada.
Tras un breve paso polos San Antonio Spurs, asinou cos Golden State Warriors, onde acadou 6.2 puntos, 1.3 asistencias e 2.8 rebotes na tempada 1992-93. A súa etapa máis exitosa foi de 1994 a 1998 nos Chicago Bulls de Michael Jordan, onde conseguiu tres campionatos da NBA consecutivos.
ARN nucleolar pequeno
snoRNA compostos de caixa H/ACA e C/D
Estes snoRNA compostos viuse que se acumulan nun orgánulo subcelular chamado corpo de Cajal e denomínanse ARN específicos dos corpos de Cajal. Isto contraponse ao que se observa na maioría dos snoRNA de caixa C/D ou de caixa H/ACA, os cales se localizan no nucléolo. Estes ARN específicos dos corpos de Cajal suponse que poden estar implicados na modificación dos ARN espliceosomais U1, U2, U4, U5 e U12 transcritos pola ARN polimerase II. Non todos os snoRNA que foron localizados nos corpos de Cajal son snoRNA compostos de caixa C/D e H/ACA.
Jud Buechler
Traxectoria profesional
Tras o proceso de reconstrución dos Bulls en 1999, Buechler asinou cos Detroit Pistons, onde xogou durante tres tempadas antes de ser traspasado ós Phoenix Suns. En 2002, Buechler retirouse coma profesional tras unha breve estancia nos Orlando Magic. Durante 12 tempadas na National Basketball Association (NBA), Buechler xogou 720 partidos para sete equipos diferentes.
ARN nucleolar pequeno
snoRNA "orfos"
As dianas de novos snoRNA identificados recentemente poden predicirse baseándose na complementariedade da secuencia entre os supostos ARN diana e os elementos antisentido ou bucles de recoñecemento na secuencia dos snoRNA. Porén, hai un crecente número de snoRNA guías "orfos" para os que non se coñece ningún ARN diana, o cal suxire que podería haber máis proteínas ou transcritos implicados no procesamento do ARNr cós que previamente se pensaba e/ou que algúns snoRNA teñen outras funcións que non teñen que ver co ARNr. Hai probas de que algúns destes snoRNA orfos regulan transcritos de splicing alternativo. Por exemplo, parece que o snoRNA de caixa C/D SNORD115, regula o splicing alternativo do ARNm do receptor 2C da serotonina por medio dunha rexión conservada complementaria. Para outro snoRNA de caixa C/D, o SNORD116, que se encontra no mesmo clúster ca SNORD115, predicíronse 23 posibles dianas nos xenes codificadores de proteínas usando un método bioinformático. Destes, unha gran proporción viuse que sufrían splicing alternativo, o que suxire un papel do SNORD116 na regulación do splicing alternativo.
Modificacións da diana
O efecto preciso das modificacións de metilación e pseudouridilación na función dos ARN maduros non se coñece aínda. As modificacións non parecen ser esenciais pero sábese que incrementan sutilmente o pregamento do ARN e a interacción con proteínas ribosómicas. Apoia a súa importancia o feito de que as modificacións dos sitios diana están exclusivamente localizados nos dominios conservados e funcionalmente importantes do ARN maduro e están normalmente conservados en especies eucariotas moi afastadas na árbore evolutiva.
Organización xenómica
A maioría dos xenes de snoRNA de vertebrados están codificados nos intróns de proteínas implicadas na síntese do ribosoma ou tradución, e son sintetizados pola ARN polimerase II, pero os snoRNA tamén poden ser transcritos a partir dos seus propios promotores polas ARN polimerases II ou III.
Loci impresos
No xenoma humano hai polo menos dous exemplos de snoRNA de caixa C/D que foron atopados en repeticións en tándem dentro de loci impresos (imprinted loci). Estes dous loci (14q32 no cromosoma 14 e 15q11q13 no cromosoma 15) foron extensivamente caracterizados e en ambas as rexións foron atopados múltiples snoRNA situados dentro de intróns en agrupacións de copias estreitamente relacionadas.
En 15q11q13, foron identificados cinco snoRNA: SNORD64, SNORD107, SNORD108, SNORD109 (dúas copias), SNORD116 (29 copias) e SNORD115 (48 copias). A perda das 29 copias de SNORD116 desta rexión é a causa da síndrome de Prader-Willi   e a ganancia de copias adicionais de SNORD115 foi asociada co autismo.
A rexión 14q32 contén repeticións de dous snoRNAs: SNORD113 (9 copias) e SNORD114 (31 copias) dentro de intróns dun transcrito de ARN non codificante específico de tecido (MEG8). O dominio 14q32 comparte características xenéticas co loci impreso 15q11-q13 e foi suxerida unha posible función para as repeticións en tándem de snoRNA de caixa C/D na evolución ou no mecanismo de loci impresos.
Outras funcións dos snoRNA
Os snoRNA poden funcionar como microARN. Demostrouse que o ARN ACA45 humano é un snoRNA que pode ser procesdo nun microARN maduro de 21 nucleótidos de longo por unha endonuclease Dicer da familia da RNase III. Este produto snoRNA fora previamente identificado como mmu-miR-1839 e demostrouse que era procesado independente da endorribonuclease Drosha que xera os outros microARN. Análises bioinformáticos revelaron que fragmentos similares a microARN supostamente derivados de snoRNA están presentes en diversos organismos.
Recentemente, descubriuse que os snoRNA poden ter funcións non relacionadas co ARNr. Unha desas funcións é a regulación do splicing alternativo do transcrito transxene, realizado polo snoRNA HBII-52, tamén coñecido por SNORD115.
Outro recente descubrimento tamén mostra a existencia de características de snoRNA, microARN e piRNA nun novo ARN non codificante, o ARN non codificante x (x-ncRNA) e a súa implicación biolóxica no Homo sapiens.
Insuela
O topónimo galego Insuela indica unha insua pequena. Pode referirse a:
The Fire Engines
The Fire Engines foi unha banda escocesa de post-punk procedente de Edimburgo. O grupo formou parte da mesma escena art-punk na que estaban Scars e Josef K.
Historia
The Fire Engines estaba composto por David "Davy" Henderson (voces e guitarra), Murray Slade (guitarra), Graham Main (baixo), e Russell Burn (batería). O nome da banda estaba inspirada nunha canción de 13th Floor Elevators. Henderson, Main e Burn foran anteriormente membros de The Dirty Reds, xunto co irmán de Russell Burn, Tam Dean Burn, mentres que Slade tocara en Station Six. O primeiro lanzamento de The Fire Engines foi o sinxelo "Get Up And Use Me"/"Everything's Roses", publicado a través do selo do representante Angus Groovy, Codex Communications, no ano 1980; a banda tivo que gravar todo o seu set dúas veces nunha cabana en Fife co produtor Wilf Smarties, a un custo de 46 libras, sendo seleccionados eses dous temas para o lanzamento.
"Get Up and Use Me" foi "sinxelo da semana" tanto en NME como en Sounds. Os concertos da banda raramente duraban máis de vinte minutos. Henderson dixo dos seus primeiros concertos: "Xogábamos coas nosas fortalezas que eran mínimas, pero dalgún xeito, como banda, funcionou. Nunca tocábamos acordes e Russell non usaba pratos. Era moi violento aínda que ninguén resultou ferido. Era pura agresión, actitude e odio". Postcard Records ofreceulle un contrato á banda, pero optaron polo selo de Bob Last, Fast Product. Gravaron dous sinxelos e un álbum principalmente instrumental, Lubricate Your Living Room (subtitulado 'Background Music for Action People!'), en 1981, publicadas a través de Pop:Aural. A banda gravou dúas sesións para o programa de John Peel na BBC Radio 1, a primeira en febreiro de 1981 contando cunha versión do tema de Heaven 17 "(We Don't Need This) Fascist Groove Thang", e a segunda en novembro do mesmo ano. O seu sinxelo máis exitoso foi "Candy Skin", editado en 1981, pero o seu sucesor, "Big Gold Dream", non acadou o seu éxito e a banda separouse o 31 de decembro de 1981.
Henderson formou o grupo de curta vida Heartbeat con Hillary Morrison, compañeira de Bob Last. A banda só editou unha canción nun casete recompilatorio da revista NME. Burn formou Everest the Hard Way co baixista Ian Stoddart e o guitarrista Stephen Lironi (que despois ingresou en Altered Images), editando un sinxelo en abril de 1982, antes de que Burn regresase a The Dirty Reds. Henderson e Burn fundarían Win con Stoddart a mediados dos 80, e a banda estaría activa ata 1989. Henderson e Burn volveron entón a traballar xuntos no proxecto Burn's Pie Finger, editando un álbum con Creation Records en 1992. Henderson formou entón The Nectarine No. 9, que estivo en actividade dende principios dos 90 ata 2004.
Henderson agora lidera The Sexual Objects, que conta con Ian Holford (batería), Simon Smeeton (guitarra) e Douglas McIntyre (baixo). Graham Wann posteriormente uniuse como guitarrista. O seu álbum de estrea, Cucumber, foi publicado en 2010, e foi parcialmente producido por Boards of Canada. Foi editado en vinilo en 2011.
The Fire Engines foi unha importante influencia para moitas bandas posteriores, como Franz Ferdinand e The Rapture. Os grupos Meat Whiplash e The Candyskins colleron os seus nomes de cancións de The Fire Engines. En agosto de 2017 a banda reformouse para realizar un concerto benéfico para o Leith Theatre xunto con Irvine Welsh e Ewen Bremner.
O Burgo, Castro Caldelas
San Pedro do Burgo é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 57 habitantes (28 homes e 29 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Receptor activado polo proliferador do peroxisoma delta
O receptor activado polo proliferador do peroxisoma delta ou beta (PPAR-δ ou PPAR-β), tamén chamado NR1C2 (receptor nuclear subfamilia 1, grupo C, membro 2) é unha proteína que funciona como receptor nuclear, que nos humanos está codificada polo xene PPARD do cromosoma 6.
Este xene codifica un membro da familia do receptor activado polo proliferador do peroxisoma (PPAR). Foi identificado primeiro en Xenopus en 1992, e déuselle o nome de PPAR-beta. Cando se identificou pouco despois ese mesmo ano en humanos o PPAR-delta, resultou ser unha molécula equivalente á anterior, previamente descrita. O símbolo aprobado polo HGNC e usado en OMIM, GeneCards e HomoloGene é PPARD, e usan no nome delta, mentres que o nome con beta póñeno como nome sinónimo.
Función
O PPAR-δ é un receptor de hormonas nuclear que goberna unha variedade de procesos biolóxicos e pode estar implicado no desenvolvemento de varias enfermidades crónicas, como a diabetes, obesidade, aterosclerose e cancro.