cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel Luis Rodríguez Díaz
Ángel Luis Rodríguez Díaz, coñecido simplemente como Ángel, nado en Santa Cruz de Tenerife o 26 de abril de 1987, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Real Zaragoza.
Semana da Moda de Tbilisi
miniatura|Desfile dunha colección na edición da primavera de 2015
Semana da Moda de Tbilisi (თბილისის მოდის კვირეული; tbilisis modis kvireuli) é unha semana da moda xeorxiana que se celebra na súa capital Tbilisi dúas veces ao ano, na primavera e no outono desde o seu establecemento no ano 2009 no marco do festival Tbilisoba. Converteuse nun referente da industria da moda no Cáucaso, presentando novas figuras e favorecendo a exportación da produción xeorxiana.
Fósil
right|miniatura|240x240px|Félido dentes de sabre (Smilodon fatalis). Os fósiles (do latín: fossus, "desenterrado") son os restos ou sinais da actividade de organismos pretéritos. Devanditos restos, conservados nas rochas sedimentarias, poden sufrir transformacións na súa composición (por diaxénese) ou deformacións (por metamorfismo dinámico) máis ou menos intensas. A ciencia que se ocupa do estudo dos fósiles é a Paleontoloxía. Dentro da paleontoloxía están a paleobioloxía, que estuda os organismos das pasado —entidades paleobiolóxicas, que coñecemos só polos seus restos fósiles—, a biocronoloxía, que estuda cando viviron devanditos organismos e a tafonomía, que se ocupa dos procesos de fosilización.
Etimoloxía e evolución do termo
miniatura|200x200px|Fósil de Charnia, o primeiro organismo complexo [[Precámbrico coñecido; pertencente á Biota do período Ediacárico]] miniatura|250x250px|Fósil de [[trilobites.]] miniatura|200x200px|Fósil de [[amonitas|ammonites.]] O vocábulo fósil derívase do verbo latino fodere, escavar, a través do substantivo fossile, aquilo que é escavado. Ao longo de toda a historia, e antes, na prehistoria, o home atopou fósiles, restos de seres vivos petrificados polos minerais cos que se achaban en contacto. Foron eses minerais os que substituíron ou preservaron a súa forma externa.
O home primitivo atribuíalles un significado máxico. Xa os autores da Antigüidade clásica observáranos e, en xeral, interpretábanos correctamente. O termo fósil empregábao xa Plinio no século I, e o seu uso foi recuperado no século XVI por Agricola, aludindo ao seu carácter de corpo enterrado (como derivado de fossa) e incluía tanto os restos orgánicos como os corpos minerais integrados nos materiais da codia terrestre. Esta situación mantívose até principios do século pasado, aínda que é verdade que os auténticos fósiles adoitaban diferenciarse como fósiles organizados.
O xeólogo británico Lyell definiu aos fósiles como restos de organismos que viviron noutras épocas e que actualmente están integrados no seo das rocas sedimentarias. Esta definición conserva a súa validez, aínda que actualmente o termo ten unha maior amplitude, xa que se inclúen no mesmo as manifestacións da actividade de organismos como excrementos (coprólitos), restos de construcións orgánicas, pegadas de pisadas, impresións de partes do corpo, dentelladas (icnofósiles) etc.
Institucións da Unión Europea
As normas e procedementos que as institucións deben seguir establécense nos tratados, negociados polo Consello Europeo e en conferencias intergobernamentais e ratificados polos parlamentos nacionais de cada Estado. Os tratados que na actualidade definen a estrutura institucional son o Tratado da Unión Europea (TUE) e o Tratado da Comunidade Europea (TCE). Mentres o TCE recolle basicamente os contidos dos Tratado de Roma, polos que se creou a entón Comunidade Económica Europea (CEE) en 1958, o TUE foi asinado en Maastricht en 1992, aínda que posteriormente foi modificado polo Tratado de Ámsterdan (1997) e o Tratado de Niza (2000).
Fósil
Localización
miniatura|Afloramiento con abundantes fósiles de [[gasterópodos (Turritella) e bivalvos (moldes internos), expostos na superficie do terreo pola erosión (reelaborados). Rexión de Puebla, México.]] Existen rexións da Terra que son coñecidas pola súa particular riqueza en fósiles; por exemplo, as lousas de Burgess Shale na Columbia Británica do Canadá, a calcaria de Solnhofen ou os estratos ricos en dinosauros da Patagonia.
En España, destacan Atapuerca e As Hoyas. O primeiro é un rico xacemento do Plistoceno onde se atoparon, entre outros, abundantes fósiles de homínidos. O segundo é coñecido pola presenza de Iberomesornis. miniatura|Tronco petrificado de Araucarioxylon arizonicum. Os materiais orixinais foron substituídos por outros minerais, sen perder a estrutura. Os lugares que fan posible unha preservación excepcional (mesmo ás veces conservando sinais de tecidos brandos) son coñecidos como Lagerstätten (lugares de descanso ou almacenamento, en alemán).
Tipos de fósiles
Os fósiles máis antigos son os estromatólitos, que consisten en rocas formadas pola precipitación e fixación de carbonato cálcico, mercé á actividade bacteriana. Isto último púidose saber grazas ao estudo dos estromatólitos actuais, producidos por tapetes microbianos. A formación Gunflint contén abundantes microfósiles amplamente aceptados como restos microbianos.
Institucións da Unión Europea
Alicerces
O tres alicerces do TUE conforman a arquitectura da Unión:
Fósil
Tipos de fósiles
Hai moitas clases de fósiles. Os máis comúns son restos de ammonoidea, caracois ou ósos transformados en pedra. Moitos deles mostran todos os detalles orixinais do caracol ou do óso, mesmo examinados ao microscopio. Os poros e outros espazos pequenos na súa estrutura énchense de minerais.
Institucións da Unión Europea
O Consello Europeo
O Consello Europeo (non confundir co Consello da UE), formado polos Xefes de Estado ou de Goberno dos Estados da Unión, reúnese catro veces ao ano (segundo a Acta Única Europea, debe reunirse polo menos dúas veces ao ano ou máis, de en sesión extraordinaria, por convocatoria do seu presidente) para analizar as grandes cuestións europeas e dar á Unión os impulsos necesarios, así como definir as súas prioridades e orientar as súas políticas xerais. Carece de toda potestade lexislativa, executiva ou xudicial, polo menos formalmente, pero a súa influencia é grande e tende a ser crecente. O seu antecedente son as "Conferencias no cume" dos anos 70. O Tratado de Lisboa prevé a transformación desta peculiar estrutura intergobernamental, nunha das que serán sete Institucións constitucionais; a saber, nesta orde: Parlamento Europeo, Consello Europeo, Consello, Comisión Europea, Tribunal de Xustiza da Unión Europea, Tribunal de Contas e Banco Central Europeo.
Fósil
Tipos de fósiles
Os minerais son compostos químicos, como a calcita (carbonato de calcio), que estaban disoltos na auga. O paso pola area ou o lodo que contiñan os carafio ou os ósos e os minerais depositáronse nos espazos da súa estrutura. Por iso os fósiles son tan pesados. Outros fósiles poden perder todas as marcas da súa estrutura orixinal. Por exemplo, unha cuncha de caracol orixinalmente de calcita pode disolverse totalmente despois de quedar enterrada. A impresión que queda na roca pode encherse con outro material e formar unha réplica exacta da cuncha. Noutros casos, a cuncha disólvese e tan só queda o oco na pedra, unha especie de molde que os paleontólogos poden encher con xeso para descubrir a forma do resto.
Institucións da Unión Europea
Demais órganos e organismos da Unión
Os órganos son asimilables a institucións de menor rango (aínda que non gozan dese estatuto), e, se as súas funcións son concretas, o ámbito sobre o que poden despregala é transversal ou, no seu caso, aplícanse sobre campos máis específicos pero con amplas competencias que van moito máis alá da xestión. Gozan de independencia no exercicio das súas funcións.
Os organismos son estruturas subsidiarias doutras institucións pero con autonomía funcional, xeralmente versada en ámbitos especializados de xestión vicaria.
Fósil
Tipos de fósiles
Os máis espectaculares destes "fósiles perfectos" son mamuts lanudos completos achados en chans conxelados. A carne estaba tan conxelada, que aínda se podía comer despois de 20.000 anos. Os fósiles máis recentes, por convenio, son os referidos a organismos que viviron a finais da última glaciación cuaternaria, é dicir, hai uns 13.000 anos aproximadamente. Os restos posteriores (Neolítico, Idade dos Metais etc.) adoitan considerarse ordinariamente como subfósiles.
Finalmente deben considerarse tamén aquelas substancias químicas incluídas nos sedimentos que denotan a existencia de determinados organismos que as posuían ou as producían en exclusiva. Supoñen o límite extremo da noción de fósil (marcadores biolóxicos ou fósiles químicos).
Institucións da Unión Europea
Órganos consultivos
Os órganos consultivos poden intervir de forma consultiva na toma de decisións, aínda que non teñen ningún poder lexislativo.
Fósil
Icnofósiles
miniatura|240x240px|Cruziana, rastro de [[trilobites (contramolde na base dun estrato).]] Os icnofósiles son restos de deposiciones, pegadas, ovos, niños, bioerosión ou calquera outro tipo de impresión. Son o obxecto de estudo da Paleoicnoloxía.
Nos icnofósiles pódense identificar varios tipos de comportamento: filotaxia, fobotaxia, helicotaxia, homostrofia, reotaxia e tigmotaxia.
O termo icnofacies fai referencia á asociación característica de pistas fósiles, recorrente no espazo e no tempo, que reflicte directamente condicións ambientais tales como a batimetría, a salinidade e o tipo de substrato. As pistas e pegadas de invertebrados mariños son excelentes indicadores paleoecolóxicos, ao ser o resultado da actividade de determinados organismos, relacionada con ambientes específicos, caracterizados pola natureza do substrato e condicións do medio acuático, salinidade, temperatura e batimetría. Especialmente a profundidade do mar condiciona o xénero de vida dos organismos e, por tanto, non é de estrañar que se poidan distinguir toda unha serie de icnofacies de acordo coa batimetría, cuxa nomenclatura, debida a Seilacher, refírese ao tipo de pistas máis frecuentes e máis características de cada unha.
Un icnofósil pode ter varias interpretacións:
Microfósiles
miniatura|200x200px|Microfósiles de sedimentos mariños. "Microfósil" é un termo descritivo que se aplica ao falar daqueles fósiles de plantas ou animais cuxo tamaño é menor daquel que pode chegar a ser analizado polo ollo humano. Normalmente utilízanse dous trazos diagnósticos para diferenciar microfósiles de eucariotas e procariotas:
Resina fósil
left|miniatura|150x150px|Un Leptofoenus pittfieldae fosilizado mantido en ámbar A resina fósil (tamén chamada ámbar) é un polímero natural atopado en moitos tipos de estratos por todo o mundo, mesmo no Ártico. Trátase da resina fosilizada de árbores fai millóns de anos. Preséntase en forma de pedras amareladas.
A resina no seu momento puido atrapar insectos e pequenos animais debilitados, os que aparecen dentro do ámbar.
Pseudofósil
miniatura|Pseudofósil: dendritas de [[pirolusita. Crecementos minerais que asemellan restos vexetais.]] Os pseudofósiles son patróns visuais en rocas, producidos por procesos xeolóxicos, que se asemellan a formas propias dos seres vivos ou os seus fósiles; un exemplo clásico son as dendritas de pirolusita (óxido de manganeso, MnO2), que parecen restos vexetais. A interpretación errónea dos pseudofósiles xerou certas controversias ao longo da historia da Paleontoloxía. No ano 2003, un grupo de xeólogos españois puxo en dúbida a orixe orgánica dos fósiles de Warrawoona que, segundo William Schopf, correspondían a cianobacterias que constituían o primeiro trazo de vida sobre a Terra fai 3.500 millóns de anos. A base de tal replanteamiento era que estruturas filamentosas, similares a estes supostos microfósiles de Warrawoona, poden ser producidos a temperatura e presión ambiente pola combinación, nun medio alcalino, dun sal de bario e un silicato. Un novo estudo publicado en 2015 pola revista PNAS resolveu finalmente a controversia. Os investigadores David Wacey e Martin Saunders utilizaron microscopía electrónica de transmisión para examinar rebanadas ultradelgadas dos candidatos a microfósiles e así construír mapas a escala nanométrica do seu tamaño, forma, química e distribución de carbón mineral. Isto fixo evidente que a distribución de carbono era diferente a todo o visto en microfósiles auténticos e revelando a súa orixe mineral.
Fósil vivente
Un fósil vivente é un termo informal usado para referirnos a calquera especie vivente que garde un gran parecido cunha especie coñecida por fósiles (poderíase dicir que é coma se o fósil cobrase " vida").
Os braquiópodos son un exemplo perfecto de "fósiles viventes". Lingula é un braquiópodo actual do que se atopan fósiles a través de todo o Cenozoico. Outro exemplo é o celacanto. Foi unha gran sorpresa atopar este peixe nas costas de África en 1938, cando se pensaba que levaban 70 millóns de anos extintos.
Rexistro fósil
O rexistro fósil é o conxunto de fósiles existentes. É unha pequena mostra da vida do pasado distorsionada e nesgada. Non se trata, ademais, dunha mostra ao azar. Calquera investigación paleontolóxica debe ter en conta estes aspectos, para comprender que se pode obter a través do uso dos fósiles.
Representatividade do rexistro fósil
miniatura|200x200px|Fotografía de follas fósiles da planta [[Xinkgo|Ginkgo biloba.]] O número de especies totais (entre plantas e animais) descritas e clasificadas ascende a 1,5 millóns. Este número segue en aumento, pois se descobren aproximadamente dez mil insectos cada ano (existe unha gran diversidade de insectos, coñécense 850 000 especies). Estímase que só falta un centenar de especies de aves por describir (existe unha baixa diversidade de aves, pois só coñécense 8600 especies). As estimacións sobre as especies vivas posibles son de 5 millóns. Coñécense unhas 300 000 especies de fósiles, é dicir, o 20 % do número de especies viventes coñecidas e menos do 6 % das probables. O rexistro fósil abarca desde hai 3500 millóns de anos até a actualidade; con todo, o 99 % dos seus representantes atópanse desde hai 545 millóns de anos até agora. Son comparacións asombrosas se consideramos que o rexistro fósil inclúe centenares de millóns de anos e que a fauna e a flora viventes representan só un instante de tempo xeolóxico. Se a conservación dos fósiles fose aceptablemente boa, sería previsible que o número de especies extintas superase en moito o número das especies actuais.
Hai varias explicacións posibles á pobreza relativa en especies extintas: Todo suxire que a diversidade actual pode non ser apreciablemente máis alta que a media en todo o tempo que vai desde o Cámbrico. Por tanto a baixa cifra de especies extintas non pode explicarse satisfactoriamente pola idea de que a diversidade crece co progreso evolutivo. As especies extínguense e son substituídas por outras durante o curso do tempo xeolóxico. Suxeriuse o prazo de 12 millóns de anos para unha substitución completa de todas as especies. A duración dos distintos biocrones está entre 0,5 e 5 millóns de anos (2,75 millóns de anos o biocrón medio). Finalmente, como conclusión, a cantidade de especies extintas estimadas é:
Fosilización
Para que un resto corporal ou un sinal dun organismo mereza a consideración de fósil é necesario que se produciu un proceso físico-químico que lle afecte, coñecido como fosilización. Neste proceso pódense producir transformacións máis ou menos profundas que poden afectar á súa composición e estrutura. Este proceso vai en función do tempo, polo que debe transcorrer un determinado intervalo a partir do momento de produción do resto para que chegue á consideración de fósil. A fosilización é un fenómeno excepcionalmente raro, xa que a maioría dos compoñentes dos seres vivos tenden a descomporse rapidamente despois da morte. miniatura|200x200px|Tarbosaurus no Museo de Historia Natural de Münster. A permineralización ocorre despois do enterramento, cando os espazos baleiros nun organismo (espazos que en vida estaban cheos de líquido ou gas) énchense con auga subterránea, e os minerais que esta contén precipitan, enchendo devanditos espazos.
En moitos casos os restos orixinais do organismo foron completamente disoltos ou destruídos.
Procesos de descomposición
Son os principais responsables no mundo. O seu efecto é a rareza con que se conservan partes orgánicas brandas (0.01% dos individuos nunha comunidade mariña só teñen partes brandas). A presenza de partes brandas son indicativas de condicións sedimentolóxicas e diaxenéticas excepcionais.
Procesos de descomposición aeróbica
Son os máis rápidos e eficaces para a biodegradación. Por iso, as condicións anóxicas son un requisito previo á preservación de organismos lixeiramente mineralizados e de partes brandas. A demanda de osíxeno para a descomposición nun medio aeróbico é moi alta (1 mol de Corg. require 106 moles de Ou2). Unha reacción estándar sería así:
Efectos da descomposición
A descomposición é a principal fonte de perda de información no rexistro fósil e a mineralización é a única vía de freala. Os tecidos poden conservarse como permineralizaciones, residuos orgánicos alterados ou, coa deterioración prolongada, como sinais. Se a descomposición supera á mineralización, destrúense os tecidos e só consérvanse refractarios como a quitina, a lignina ou a celulosa.
Caracterización da descomposición
A descomposición no rexistro fósil pode caracterizarse a tres niveis:
Orixe, acumulación e preservación da materia orgánica
miniatura|Concentración de artejos desarticulados de crinoideo (Isocrinus nicoleti) A maior parte recíclase (dando lugar a CO2) dentro da columna de auga, particularmente na zona eufótica. Unha proporción relativamente pequena da materia orgánica producida pasa a formar parte dos sedimentos adxacentes, e quedan afectadas polos modificadores do fluxo orgánico (bioestratinómicos), que son a foto-oxidación, a actividade microbiana e os organismos detritívoros.
Procesos fosildiaxénicos
A materia orgánica inclúe ademais de lípidos libres, biopolímeros como os hidratos de carbono, proteínas, quitina e lignina, algúns dos cales serán utilizados para o seu consumo e modificación por organismos bentónicos e diversos microorganismos. O resto, non utilizado desta maneira, pode sufrir policondensación para formar xeopolímeros, e pasa a formar parte do protoqueróxeno, precursor do queróxeno. Co enterro do sedimento, a crecente condensación e insolubilización produce a lenta conversión diaxenética a queróxeno que constitúe o volume da materia orgánica en antigos sedimentos.
Rocas nai na xeración de hidrocarburos
Unha roca nai é un volume rochoso que xerou ou estivo xerando e expeliendo hidrocarburos en cantidades suficientes para formar acumulacións de petróleo e gas. A maioría das rocas nai potenciais conteñen entre 0,8 e 2% de carbono orgánico. Acéptase un límite aproximado do 0,4% como o volume máis baixo de carbono orgánico para a xeración de hidrocarburos, estando o óptimo por encima do 5-10%. A natureza dos hidrocarburos xerados depende fundamentalmente da composición do queróxeno, que pode estar constituído por dous tipos de materia orgánica:
Procesos destrutivos físico-químicos
A durabilidad dos esqueletos é a resistencia relativa destes á fractura e destrución por axentes físicos, químicos e bióticos. Estes procesos destrutivos poden dividirse en cinco categorías que seguen unha orde máis ou menos secuencial: Os procesos destrutivos de desarticulación, fragmentación e corrasión son moi evidentes no rexistro fósil. Estes procesos afectan de maneira diferente aos distintos tipos de esqueletos. A maioría dos organismos mariños pódese asignar a unha do cinco categorías arquitectónicas de esqueleto: macizo, arborescente, univalvo, bivalvo ou de elementos múltiples. Cando se toman en conxunto os distintos tipos de esqueletos e as súas sensibilidades aos axentes destrutivos, atopámonos cuns excelentes indicadores dos procesos sedimentarios, o que pode usarse para definir distintas tafofacies.
Fosildiaxénese
thumb A comprensión dos procesos diaxenéticos é fundamental para interpretar correctamente a mineraloxía orixinal, estrutura de esqueletos e cunchas, as súas afinidades taxonómicas e a súa paleoecoloxía. Un problema que se expón moi frecuentemente é deducir cal foi a mineraloxía orixinal de grupos extintos (corais rugosos, arqueociátidos, estromatopóridos...). A transición até o estado de fósil depende moito da composición esquelética.
Esqueletos carbonatados
Despois do enterramento o carbonato altérase en maior ou menor magnitude durante a diaxénese temperá.
Esqueletos de aragonito
O aragonito normalmente transfórmase en calcita mediante un destes procesos principalmente:
Esqueletos de calcita
En xeral, os esqueletos fósiles que estaban constituídos por calcita manteñen frecuentemente esta composición orixinal (a menos que se haxan silicificado ou dolomitizado). O contido en magnesio tende a reducirse, de forma que pode haber alteración diaxénica con alto ou baixo contido de calcita. Existen técnicas especiais como a catodoluminiscencia que permiten determinar o seu contido orixinal a partir de áreas relictas que conservaron a súa composición orixinal.
Nódulos de carbonato e calcarias litográficas
A preservación de partes brandas está asociada en moitas ocasións coa precipitación de carbonatos en forma de nódulos e estratificados, como é o caso das calcarias litográficas. Os nódulos carbonatados están constituídos por siderita ou calcita e asociados a sedimentos arxilosos ricos en microorganismos. Conteñen fósiles que a miúdo se conservan en tres dimensións incluíndo ás veces partes brandas fosilizadas. O seu tamaño varía entre 10 e 30 centímetros aínda que se atoparon de até 10 metros (incluíndo un plesiosaurio completo). O contido en microorganismos e a súa descomposición son os factores primarios que controlan o grao de anoxia, Eh e pH. En presenza de osíxeno, a respiración microbiana produce CO2 que se acumula na auga dos poros do sedimento, favorecendo a disolución dos carbonatos En ausencia de osíxeno as bacterias do sedimento utilizan unha serie de oxidantes alternativos no proceso da respiración (Mn, NON3-, Fe ou SO42-) e cando todos os oxidantes desapareceron son as reaccións de fermentación as que dominan producíndose metano. As calcarias litográficas fórmanse en medios lacustres e mariños, son de gran moi fino e finamente bandeadas. Un exemplo son as famosas calcarias de Solnhofen do Jurásico de Baviera que conteñen os fósiles de Archaeopteryx. O carbonato nestes depósitos pódese orixinar a partir dunha fonte bioxénica (como algas calcáreas) ou como un precipitado químico.
Fósiles piritizados
A pirita sedimentaria atópase como un compoñente menor de sedimentos mariños clásticos tanto actuais como antigos. Os estudos en sedimentos actuais demostraron que a formación de pirita autixénica adóitase dar na diaxénese moi temperá a tan só uns centímetros por baixo da interfase auga-sedimento. Un aumento da cantidade de microorganismos ou a profundidade de enterramento, impide a difusión de osíxeno no sedimento e os microorganismos ven obrigados a respirar anaeróbicamente. A mineralización detén a perda de información asociada á descomposición de macroorganismos e a precipitación de pirita na diaxénese temperá é un importante medio para a preservación dos fósiles. Nos tecidos brandos como músculos e tamén quitina, durante a diaxénese temperá pódese producir a piritización. Cando a descomposición é máis avanzada e por tanto máis tardía a formación de pirita, destruiranse tecidos brandos e só os compostos biolóxicos resistentes (denominados refractarios) como celulosa e lignina consérvanse. As partes bioxénicas duras como as cunchas (carbonato cálcico e magnesio) e os ósos (fosfato de calcio) son algunhas das estruturas biolóxicas máis resistentes á descomposición. Das dúas, o carbonato de calcio é o máis inestable e por conseguinte o que con máis probabilidade pode ser substituído por pirita. A pirita sedimentaria presenta varias morfoloxías: A formación de pirita está controlada pola concentración de carbono orgánico, sulfato e minerais detríticos férricos. Nun ambiente mariño normal os minerais férricos e os sulfatos están presentes en abundancia e a formación de pirita é controlada pola subministración de carbono orgánico. Con todo, en ambientes de auga doce a formación de pirita está moi limitada pola baixa concentración de sulfato.
División de Honra de Rugby 2007-2008
A tempada 2007-2008 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 41 da máxima categoría do rugby en España. A fase regular comezou o 7 de outubro do 2007, e durante as 18 xornadas da competición enfrontou entre si ós 10 equipos que compoñen a liga, ata o 6 de abril do 2008, data na que rematou o campionato, coa vitoria final de Club de Rugby El Salvador por sexta vez na súa historia.
O Club de Rugby El Salvador era o defensor do título logrado na anterior tempada, co cal este ano se converteu en bicampión. Os dous novos equipos na categoría foron dous antigos campións, o Club Alcobendas Rugby e o Club de Rugby Ciencias, que ocuparon os lugares de Club de Rugby Cisneros e Club de Rugby Liceo Francés, ámbolos dous de Madrid.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Lista de concellos de Badaxoz
Lista de municipios da provincia de Badaxoz:
miniatura|400px|Mapa
Fósil
Preservación fósil como fosfato primario
O fósforo é un elemento fundamental na vida. Concéntrase en tecidos duros, como ósos ou algunhas cutículas, ou máis a miúdo en partes brandas. Por conseguinte non sorprende que estea involucrado na fosilización. O esqueleto de vertebrados está principalmente composto de hidroxiapatita (Ca10(PO4)6(OH)2). Algúns OH poden ser substituídos localmente, por iones de F-, sobre todo en dentes, producindo un hidroxi-fluorapatita menos soluble. Os caparazones fosfáticos de invertebrados teñen composicións similares con algunha variación. A composición dos ósos fósiles conteñen máis flúor. O volume medio do flúor dos ósos de peixes mariños e de auga doce é respectivamente 4.300 ppm e 300 ppm, mentres que os fósiles conteñen 22.100 ppm e 19.900 ppm de flúor.
Esqueletos calcários
Os esqueletos de carbonato de calcio poden pasar a apatita sen cambio na morfoloxía externa. En ambientes naturais, esta alteración diaxénica está asociada a depósitos de fosfato. A transformación bacteriana de organismos calcáreos en apatita demostrouse en laboratorio. Estas observacións e experimentos fan pensar no seguinte posible mecanismo:
Esqueletos silíceos
A fosfatización de sílice primaria tamén aparece nalgúns esqueletos de radiolarios aínda que este proceso aínda non é ben coñecido.
Estudos en fosforitas e sobre a síntese experimental da apatita permitiron realizar unha estimación das condicións probables na fosilización da apatita. Debido aos seus requisitos de estabilidade, a apatita fórmase preferentemente nun ambiente deficiente en osíxeno, ás veces mesmo en condicións totalmente reductoras, como indica a súa frecuente asociación con pirita. Este ambiente conséguese facilmente en medios con abundante materia orgánica, que é á súa vez a principal fonte de fósforo.
A sílice pode substituír a calcita e ao aragonito das cunchas e permineralizar a madeira. Tamén pode formar nódulos ou capas de sílex, substituíndo sedimentos carbonatados ou precipitando directamente, envolvendo ou enchendo fósiles ou mesmo restos de bacterias, microfósiles orgánicos e plantas que se preservan excepcionalmente, como nas Rhynie Chert (Escocia).
Hai tres modos comúns de substitución mineral da cuncha: right|miniatura|200x200px|Tronco de árbore fosilizado en Igea, [[A Rioxa (España).]]
Fosilización de restos vexetais
As plantas están compostas por varias partes (talo, ramas, raíces, follas, pole, froitos, sementes) algunhas das cales se separan durante a vida, mentres outras o fan despois da morte. Unha adecuada comprensión dos procesos de dispersión que afectan a estas partes é moi importante na interpretación correcta das asociacións paleoflorísticas. Estudos sobre dispersión de follas polo vento mostran que vén determinada polo seu peso e forma.
Os restos vexetais pódense conservar de varias formas:
ADN en fósiles
Recentemente puido constatarse a posibilidade de extraer restos de ADN de fósiles, e amplificarlos mediante PCR. A evolución destes coñecementos foi moi rápida, xa que se a finais dos 90 existían reticencias sobre a veracidade dos restos fósiles de ADN, para o ano 2000 xa existían publicacións e estableceuse unha metodoloxía. Por aquel entón xa se extraeron secuencias curtas de fósiles de Neandertal e de mamut. Anos despois, tamén hai multitude de exemplos en plantas e mesmo bacterias. Así, Golenberg e o seu equipo obtiveron unha secuencia parcial de DNA de cloroplasto pertencente a un fósil de Magnolia latahensis. Non obstante, mantívose a controversia sobre a fiabilidade dos procedementos utilizados. Este ADN fósil permitiría establecer relacións filoxenéticas entre distintos taxones, ademais de facilitar unha visión global das ramas evolutivas. Ademais, facilita a estimación na taxa de mutación existente entre taxones relacionados. Os métodos propostos son: miniatura|150x150px|Insectos en ámbar
Importancia científica
miniatura|250x250px|Fósil dun [[Oviraptor.]] Os fósiles teñen unha importancia considerable para outras disciplinas, como a Xeoloxía ou a Bioloxía evolutiva, son as aplicacións prácticas da Paleontoloxía.
Baseándose na sucesión e evolución das especies no curso dos tempos xeolóxicos, a presenza de fósiles permite datar as capas do terreo (Bioestratigrafía e Biocronoloxía), con maior ou menor precisión dependendo do grupo taxonómico e grao de conservación. Así se estableceron a maior parte das divisións e unidades das escalas cronolóxicas que se usan en estratigrafía.
Achegan información de paleoambientes sedimentarios, paleobioxeográficas, paleoclimáticas, da evolución diaxenética das rocas que os conteñen etc.
Os fósiles seguen revisándose, utilizando en cada ocasión técnicas máis modernas. A aplicación desas técnicas leva novas observacións que modifican ás veces formulacións previas. Así, por exemplo, tras unha revisión realizada en 2006 con técnicas tomográficas de raios X, concluíuse que a familia que contén aos vermes Markuelia tiña unha grande afinidade cos vermes priapúlidos, e é adxacente á rama evolutiva de Priapulida, Nematoda e Arthropoda.
Cabeza de Vaca
O topónimo Cabeza de Vaca pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Ringo Lam
Ringo Lam, nado en Hong Kong o 8 de decembro de 1955 e finado en Ma On Shan (Hong Kong) o 29 de decembro de 2018, foi un director de cine chinés coñecido polos seus filmes de acción.
Traxectoria
Traballou como axudante de produción e produtor para a televisión. En 1978 marchou para o Canadá e estudou na escola de cine de York University, Toronto. En 1981 o seu amigo Chow Yun-fat animouno para que volvese a Hong Kong e conseguiu axuda para realizar a súa primeira película, Yam yeung choh (Espírito de amor) en 1983.
Ventura Miguel Marcó del Pont
Ventura Miguel Marcó del Pont Ángel Díaz Méndez, nado en Vigo o 15 de novembro de 1768 e finado en Puerto Real, Cádiz, o 28 de decembro de 1836, foi un comerciante galego, tesoureiro do Vicerreinado do Río da Prata.
Ringo Lam
Traxectoria
En 1987 con Lung fu fong wan (Cidade de lume) conseguiu a súa obra máis celebrada que vai estar na base da película de Quetin Tarantino Reservoir Dogs.
Ventura Miguel Marcó del Pont
Traxectoria
Fillo de Buenaventura Marcó del Pont e de Juana Ángel Díaz Méndez. Emigrou a Bos Aires na década de 1790 onde estableceu un exitoso negocio. Membro do consulado español (est. 1794), do Consello Municipal ou Cabido (1797) e do Real Consulado de Comercio (1803), foi comisario do Real Caixa de consolidación, relacionado co vicerrei para a recadación de impostos no Río da Prata. En 1807 prestou ao Cabido máis de 12.000 pesos para compensar as perdas causadas polas invasións inglesas.
Ringo Lam
Traxectoria
Dirixiu a Jean Claude Van Damme en Maximum Risk (1996), Replicant (2001) e Salvaxe (2003).
Romasanta. A caza da besta
Romasanta (en Romasanta. La caza de la bestia) é un filme dirixido por Paco Plaza, baseado nunha novela de Alfredo Conde e na historia verídica de Manuel Blanco Romasanta, tamén coñecido como o home lobo de Allariz. Filmouse entre o 28 de xullo e o 29 de setembro do 2003 entre a provincia de Barcelona e Galiza.
Sinopse
A historia está ambientada en 1851 nunha aldea galega no medio do bosque, onde viven Bárbara (Elsa Pataky) e a súa irmá Josefa. Non se atreven a saír da casa por mor dos asasinatos masivos que teñen lugar na zona, debido aos cales se expande a lenda da existencia dun home lobo.
Un día chega á zona un vendedor ambulante chamado Manuel Romasanta (Julian Sands), amante de Josefa, do que Bárbara está namorada en segredo. Romasanta acompaña a Josefa á cidade, pero esta nunca chega ao seu destino.
Romasanta é capturado como o temido home lobo. Alega na súa defensa que é vítima dunha maldición. A sociedade divídese: os aldeáns esixen que se castigue a Romasanta, mentres os burgueses, cun reputado antropólogo á fronte, xustifican os seus actos ao considerar que padece a licantropía en forma de enfermidade mental.
René Clair
René-Lucien Chomette, nado en París o 11 de novembro de 1898 e finado en Neuilly-sur-Seine (Altos do Sena, Illa de Francia) o 15 de marzo de 1981 foi un director de cinema francés, coñecido como René Clair.
Galería de imaxes de Ponte Caldelas
Galería de imaxes do concello de Ponte Caldelas na provincia de Pontevedra.
René Clair
Traxectoria
Naceu e medrou no distrito de Les Halles, en París, fillo dun vendedor de xabón. En 1917, con dezasete foi condutor de ambulancias durante a primeira guerra mundial, antes de ser declarado inválido por unha ferida na espiña dorsal. As súas visións dos horrores da guerra quedaron plasmados no libro de poesía La Tête de l'homme, que non foi publicado. Trala guerra comezou a traballar como xornalista en L'Intransigeant.
Despois de coñecer a cantante de music-hall Damia e escribirlle cancións, invitouno a visitar os estudios Gaumont en 1920, onde se estaba a rodar un filme. Clair aceptou un papel protagonista en Le Lys de la vie entre outros. En 1922, converteuse en editor dun suplemento cinematográfico da revista Théâtre et Comœdia illustrés. Pouco despois traballou como axudante do director Jacques de Baroncelli.
En 1924 dirixiu o seu primeiro filme, Paris qui dort, e antes de ser exhibido Francis Picabia e Erik Satie pedíronlle que fixese unha curtametraxe para que fose amosado como parte do seu ballet dadaísta Relâche; así foi como creou Entr'acte e se converteu nun membro destacado da vangarda parisiense.
Aínda que inicialmente se amosou escéptico sobre o cinema sonoro, logo deuse de conta das súas posibilidades creativas, explorando as súas ideas en filmes como Sous les toits de Paris ou À nous la liberté. Tras varios éxitos comerciais foi contratado por Alexander Korda para traballar en Inglaterra, onde realizou tres filmes coa colaboración de Robert E. Sherwood como guionista debido as limitacións lingüísticas de Clair.
En 1940 Clair e a súa familia, xunto con Julien Duvivier marcharon aos Estados Unidos como parte dun plan do goberno de Francia para establecer un centro de produción francés no país. Porén, cando chegaron a Nova York o plan xa non existía e foi directamente a Hollywood, onde varios estudios estaban interesados en contratalo.
A súa primeira experiencia estadounidense, The Flame of New Orleans, estreouse en 1941, o mesmo ano que o goberno de Vichy lle retirou a cidadanía francesa, que logo lle foi devolta. O filme fracasou, non sendo igual os seus seguintes filmes rodados nos Estados Unidos, especialmente, And Then There Were None.
Volveu definitivamente a Francia en 1946, cun contrato da RKO para rodar un filme no país. Durante a década de 1950 as novas xeracións de críticos considerárono un dos grandes representantes do cinéma de qualité e en 1960 entrou na Académie française.
Manuel Rodríguez Rodríguez (mestre)
Manuel Rodríguez Rodríguez, nado en Viana do Bolo e finado en Santiago de Compostela o 3 de maio de 1908, foi un filólogo e escritor galego.
Traxectoria
Estudou co latinista e lexicógrafo Manuel Jarés, cura párroco de Quintela de Hedroso. Pasou ao Seminario de Astorga onde fixo o bacharelato en Filosofía e Teoloxía. Do seminario enviárono a Roma, pero renunciou a carreira sacerdotal e fíxose mestre. Exerceu a ensinanza particular, foi oficial do Goberno Civil de Oviedo e xefe de Facenda de Zaragoza e Lugo. Por amaurose quedou cego. Dedicouse á ensinanza en Santiago de Compostela, onde organizou cátedras de Gramática, Filosofía e de Xordomudos e Cegos, dirixindo o colexio El Amparo. Inventou un aparato para a escritura dos cegos. Colaborou en El Carbayón de Oviedo, El Eco de Orense, La Unión Mercantil de Sevilla, El Regional, Revista Gallega, El Eco de Santiago, Faro de Vigo e Galicia. É autor das narracións en galego Os bizcoitos do crego, publicado en La Voz de Mondoñedo en 1906, e "A boda do grilo" e "O pantasma", que apareceron en El Eco de Galicia en 1907.
Campionato Portugués de Rugby 2014-2015
A tempada 2014-2015 do Campionato Portugués de Rugby foi a 57ª edición da máxima competición nacional de clubs de rugby en Portugal, organizada pola Federación Portuguesa de Rugby.
Sulago, Merza, Vila de Cruces
Sulago é un lugar da parroquia de Merza, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres), o que supón unha diminución de 18 habitantes con respecto ao ano 2000.
Real Oviedo-Vetusta
O Real Oviedo Vetusta é un club de fútbol español da cidade asturiana de Oviedo, filial do Real Oviedo. Fundouse en 1943 e compite na Terceira División de España.
Historia
O histórico filial foi fundado en 1943, baixo o nome Real Oviedo Aficionados, logrando o seu primeiro título un ano máis tarde, a Copa Federación. Posteriormente pasou a chamarse Sociedad Deportiva Vetusta, cambiando o seu nome en 1992, tras a transformación da maioría dos clubs españois en S.A.D., polo de Real Oviedo B.
Na clasificación histórica de filiais de clubs españois, o Oviedo B, sitúase no posto 20º. O seu mellor posto na Copa do Rei foi alcanzar en 1984, 1/32 final onde caeu fronte ao Sporting de Xixón. Desde 1991 os filiais non poden participar nesta competición.
En 2003 tras descender administrativamente o primeiro club a Terceira División, onde se atopaba o filial, o equipo non puido inscribirse en competición oficial, polos motivos económicos que atravesaba o club. Dous anos máis tarde, tras o rexurdimento do equipo, inscribiuse o club en Rexional Preferente de Asturias, no lugar que ocupaba o Pumarín. Pero tras terminar a primeira tempada, en 2005/2006, no 16º posto, cerca do descenso, o club decidiu que o filial gañásese os ascensos no campo, e inscribiuno na Segunda Rexional de Asturias. Tras dous anos consecutivos terminando en segundo posto, o 22 de xuño de 2008, logrou gañar a eliminatoria e ascender, ante o Lada de Langreo, cun resultado final de 3-1, e así poder disputar o ano que vén a tempada en Primeira Rexional de Asturias. Este foi o seu primeiro ascenso logo de sete anos, cando o fixo a 2ªB. O 10 de maio de 2009, logrou o seu segundo ascenso consecutivo, finalizando líder, e converténdose directamente en equipo de Preferente. O 16 de maio de 2010, consegue o seu terceiro ascenso cosecutivo, ao finalizar 2º, á Terceira División, de onde desapareceu en 2003, cando se descendeu administrativamente ao primeiro equipo.
Nigori (homónimos)
Co termo xaponés de nigori, podemos facer referencia a:
Vicente Calderón Oreiro
Traxectoria
miniatura|dereita|[[Pazo de Antequeira, residencia de Vicente Calderón Oreiro.]]
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Militou no Partido Moderado e foi deputado polo distrito de Noia en 1857, polo de Vilalba en 1864 e polo de Mondoñedo en 1867. Retirouse da actividade pública durante o Sexenio Democrático. Na Restauración militou no Partido Conservador e foi elixido senador pola provincia de Lugo (1876-1877), e pola provincia da Coruña (1877, 1879-1880 e 1884-1885). Foi gobernador civil de Pontevedra e A Coruña. Finou no Pazo de Antequeira, na parroquia de Oín (Rois) o 19 de setembro de 1888.
Vida persoal
Casado con Carmen Ozores Mosquera, foi pai de José, Benito, Joaquín, Jacoba, María Dolores, Juan, Angel, Vicente e María del Carmen Calderón Ozores (que casou con José Riestra López).
Hubert Selby, Jr.
Hubert "Cubby" Selby Jr., nado en Brooklyn (Nova York) o 23 de xullo de 1928 e finado nos Ánxeles (California) o 26 de abril de 2004, foi un escritor estadounidense. É coñecido especialmente polas súas novelas Last Exit to Brooklyn (1964) e Requiem for a Dream (1978), ambas as dúas adaptadas ao cinema, co propio autor interpretando nelas pequenos papeis.
A súa primeira novela foi acusada de obscenidade en Gran Bretaña en 1967 e prohibida en Italia. Malia isto, foi considerado de grande influencia por varias xeracións de escritores. Foi profesor de escritura creativa durante 20 anos na Universidade do Sur de California nos Ánxeles, onde viviu desde 1983.
Traxectoria
Fillo de Adalin e Hubert Selby Sr, un mariño mercante que traballara nas minas de carbón de Kentucky. Selby Sr e a súa esposa Adalin establecéronse en Bay Ridge, e o pequeno Hubert asistiu a escolas públicas, incluída a competitiva Stuyvesant High School. Desde novo foi afeccionado ao equipo de béisbol Chicago Cubs, de onde tomou o seu alcume de "Cubby" polo que foi coñecido toda a súa vida.
Con quince anos deixou a escola para unirse á Mariña Mercante. En 1947, en plena travesía en mar aberto, foille diagnosticada tuberculose avanzada. Desembarcou en Bremen (Alemaña) e foi de volta aos Estados Unidos, mais ao non dispor a tempo dos antibióticos a doenza estendeuse axiña, polo que pasou tres anos e medio a tratamento visitando o Hospital da Mariña en Nova York. Foi sometido a un tratamento farmacolóxico experimental a base de estreptomicina, o que lle supuxo graves complicacións. Durante a operación os cirurxiáns extirpáronlle varias costelas para chegar aos seus pulmóns, mais un deles colapsou e extirpáronlle parte do outro, causándolle problemas crónicos de por vida. Nesta época converteuse en adicto aos analxésicos e á heroína, se ben combateu a adicción durante décadas.
Nos dez anos seguintes estivo prostrado na cama, e foi hospitalizado frecuentemente por enfermidades relacionadas cos pulmóns. Os médicos ofrecían un prognóstico sombrío, como xa fixeran ao lle diagnosticar a tuberculose, insinuando que non lle quedaba moito tempo de vida por mor da súa pobre capacidade pulmonar. Sen estudos, sen experiencia laboral e cun mal estado de saúde, Selby Jr tivo problemas para encontrar traballo. Casara e tiña unha filla, á que criou mentres a súa muller traballaba nunha tenda por departamentos.
Durante este período coñeceu varios escritores, entre eles Gilbert Sorrentino e o dramaturgo Amiri Baraka, que o animaron a escribir. Durante a década de 1950 tivo varios empregos como secretario, vendedor de seguros, mecanógrafo ou dependente nunha estación de sevizo. Nesa época escribiu a colección de contos The Queen Is Dead, baseada nas persoas que coñecera nos bares preto da base militar en Brooklyn. Varias destas historias apareceron en pequenas revistas literarias como Black Mountain Review, New Directions ou The Provincetown Review. Esta última publicación viuse envolta nun xuízo por obscenidade e o editor foi arrestado por vender pornografía a menores tras publicar o seu relato "Tralala", sobre a violación en grupo e asasinato dunha prostituta.
Amiri Baraka animouno a poñerse en contacto con Sterling Lord, por entón axente de Jack Kerouac. Selby combinou "Tralala", The Queen Is Dead e outros catro contos vinculados debilmente como parte da súa primeira novela, Last exit to Broklyn (1964). A obra foi editada por Grove Press, que xa publicara obras de William S. Burroughs. O texto foi eloxiado entre outros polo poeta Allen Ginsberg. No xuízo levado a cabo en Gran Bretaña por obscenidade, Anthony Burgess foi un dos escritores que se presentaron como testemuñas na súa defensa.
Sexenio Democrático
miniatura|Caricatura do Sexenio Democrático, publicada no nº 9 da revista "La Madeja" (que substituía a [[La Flaca), o 14 de marzo de 1875]] Coñécese como Sexenio Democrático (ou Revolucionario) ao período da Historia de España transcorrido dende o triunfo da Revolución de 1868 até o pronunciamento de decembro de 1874, que representou o inicio da Restauración Borbónica. Para algúns autores, esta etapa representa un dos momentos de maior esplendor e progreso cultural do século XIX.
Na actividade política destes anos diferéncianse catro bloques políticos (unionistas, progresistas, demócratas e republicanos),
Despois destas etapas a situación política desembocaría na Restauración Borbónica.
Revolución de 1868
Causas da revolución. Nesta época, España vive unha crise económica e política nos últimos anos do período isabelino. Ás graves crises económica, financeira, agraria e industrial de 1866, sumouse a grave deterioración do sistema político.
Na crise tamén influíu a impopularidade da raíña Isabel II de España, que se rodeaba por personaxes pintorescos (o seu confesor o padre Claret, sor Patrocinio, monxa milagreira con chagas ou estigmas, e amigos do rei consorte Francisco de Asís de Borbón.
Dende 1866 os progresistas e a maioría dos moderados formaron o Pacto de Ostende contra a raíña Isabel. A estes políticos uníronse os demócratas e os unionistas (encabezados por Serrano tras a morte de O'Donnell).
Con esta situación estalou a revolución de 1868 ou A Gloriosa, un pronunciamento militar dirixido por Topete, Prim e Serrano, ao grito de "España con honra". Estes sublévanse contra a raíña o 19 de setembro. Nas cidades as xuntas revolucionarias asumen o poder. A revolución esténdese axiña. Cando as tropas isabelinas son derrotadas na batalla de Alcolea, o goberno dimite a Isabel II que abandona España marchando para Francia (29 de setembro de 1868).
A monarquía constitucional (1871 - 1873)
miniatura|dereita|200px|[[Amadeu I de España]]
Amadeu I ocupou o trono de España dende xaneiro de 1871 até febreiro de 1873. Nestes anos tivo que se enfrontar con graves problemas dende a súa coroación. O primeiro destes graves problemas foi o asasinato de Joan Prim o 27 de decembro de 1870. A desaparición deste facilitou a desunión da coalición gobernamental de unionistas, demócratas e progresistas.
A inestabilidade entre os partidos políticos gobernantes, púxose de manifesto nas eleccións xerais e nos seis gobernos que houbo durante este curto período de tempo. Ademais, existía unha oposición ao réxime de Amadeo por parte dos carlistas, que se levantaron en armas no ano 1872 dando lugar á Terceira guerra carlista, os afonsinos, partidarios de que o fillo de Isabel II, Afonso (futuro Afonso XII), fora rei. Tamén os republicanos, protagonizaron sucesos armados en Andalucía e Cataluña, nas que se mesturaron reivindicacións como o repartimento das terras, e onde se manifestou a falta de apoio ao rei que tiña o nome de Macarronini I.