cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dan Rather
"Kenneth, what is the frequency?"
O 4 de outubro de 1986, mentres camiñaba por Park Avenue cara ao seu piso en Manhattan, Rather foi atacado e golpeado dende atrás por un home que quería saber "Kenneth, what is the frequency?" ("Kenneth, cal é a frecuencia?") mentres un segundo asaltante o collía e batía nel. Mentres o asaltante pateaba nel continuaba a repetir a pregunta. Describindo o incidente, Rather dixo "fun atacado. Quen entende estas cousas? Eu non e tampouco agora. Non fixen moito diso nin o fago agora. Oxalá soubese quen o fixo e por que, mais non teño idea ningunha". Ata que o delito se resolveu anos despois, a descrición de Rather do estraño suceso provocou algunhas dúbidas sobre a veracidade da historia, aínda que o porteiro que rescatou a Rather confirmou a súa versión.
O asalto permaneceu sen solución algún tempo, e foi referido múltiples veces na cultura popular. A frase "What's the frequency, Kenneth?" converteuse nunha referencia popular, como nunha escena da novela gráfica Like a Velvet Glove Cast in Iron de Daniel Clowes. En 1994, o grupo R.E.M. estreou a canción "What's the Frequency, Kenneth?" no seu disco Monster. Rather cantou posteriormente con R.E.M. durante unha proba de son antes dunha actuación no Madison Square Garden, que se emitiu a noite seguinte en Late Show with David Letterman.
En 1997, un crítico de televisión do New York Daily News resolveu o misterio, publicando unha fotografía do suposte asaltante, William Tager, que recibiu unha sentenza de entre 12½ e 25 anos de cárcere por matar o encargado da tremoia de NBC Campbell Montgomery na saída do estudio de The Today Show en 1994. Rather confirmou a historia: "Non teño dúbida ningunha de que esa é a persoa". O fiscal do distrito de Nova York Robert M. Morgenthau dixo que "a identidade de William Tager como o home que atacou a Mr. Rather foi establecida no curso dunha investigación da miña oficina". Tager afirmou que pensaba que as redes de televisión estaban a emitir sinais no seu cerebro. Cando asasinou o traballador, Tager estaba a tratar de entrar no estudio da NBC cunha arma para descubrir a frecuencia que as redes estaban a empregar para atacalo e así poder bloquealas. Tager recibiu a liberdade condicional en outubro de 2010.
Copa do Rei de fútbol 1922
A Copa do Rei de 1922 foi a 20ª edición da competición. Foi conquistada polo FC Barcelona, que derrotou ao Real Unión de Irún na final disputada no Campo de Coia de Vigo, sumando o seu quinto título. Disputouse ao longo dos meses de marzo, abril e maio do ano 1922 polos equipos campións dos distintos torneos rexionais celebrados no territorio estatal na tempada 1921-22.
Equipos clasificados
Nesta edición da Copa participaron os gañadores dos 8 torneos autonómicos que se disputaron en España durante a primeira metade da tempada 1921-22.
Fase final
Consistiu en dúas roldas a dobre partido cos partidos decididos segundo a rexión de procedencia do club. No caso de empatar a vitorias, disputaríase un partido de desempate en terreo neutral. Os dous últimos contendentes enfrontáronse na final nun só partido en campo neutral.
Mosteiro, Mosteiro, Guntín
Mosteiro é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Copa do Rei de fútbol 1922
Cuartos de final
Os partidos correspondentes á eliminatoria de cuartos disputáronse todos o mesmo día, xogándose a ida o 12 de marzo e a volta o 19 de marzo. Todas as fases de clasificación foron dominadas con bastante facilidade polos equipos gañadores da mesma, agás a que enfrontou ao Real Madrid e o Arenas de Getxo, que requiriu ata tres desempates e unha prórroga para que finalmente o Real Madrid pasase a rolda. Os desempates disputáronse nun campo neutral en Madrid os días 22, 23 e 29 de marzo.
Semifinais
As semifinais xogáronse nos seus partidos de ida o 2 de abril e nos de volta unha semana despois, o 9 de abril. Curiosamente, no empate entre o Real Madrid e o Real Unión tamén foi necesario un desempate xa que os dous equipos gañaron os seus partidos como locais. Pero esta vez o eliminado foi o equipo madileño, que viu como o 11 de abril en San Sebastián perdía todas as opcións de regresar a unha final de Copa despois de varios anos sen xogala. Na outra eliminatoria, o empate 1-1 en Barcelona semellaba dar esperanzas aos "sportinguistas" pero un rotundo 7-2 en Xixón deu o pase ao Barça.
Final
A final disputouse nun ateigado campo de Coia en Vigo. Na primeira parte dominou o Real Unión, pero adiantouse o FC Barcelona cun gol de Ramón Torralba, que foi empatado pouco despois cun tanto de Patricio Arabolaza. Samitier e Alcántara puxeron dous goles máis no marcador pouco antes do descanso. Na segunda parte o Real Unión buscou o empate pero no canto diso recibiu dous goles máis, obra de Gràcia e Alcántara.
Teobaldo II de Blois
Theobaldo II de Blois, nado en 979 ou 981 e finado o 11 de xullo de 1004, foi conde de Blois, de Chartres, de Châteaudun, de Tours, de Provins e de Reims.
Orixes
Era fillo do conde de Blois, Chartres, Tours, Châteaudun, Provins, Reims, Meaux e Troyes, Eudes I de Blois e Berta de Borgoña, filla do rei de Arlés ou Borgoña Conrado III de Borgoña o Pacífico.
Biografía
miniatura|138x138px| Brasón orixinal dos condes de Blois En 996, tras a morte do seu pai, sucedeuno nos títulos e goberno dos territorios dos condados, agás nos condados de Meaux e Troyes que volveron á casa de Vermandois.
No mesmo ano a súa nai Berta, que estivera tolamente namorada do rei de Francia Roberto II, que quería casar con ela, non obtivo o permiso nin do papa Gregorio V nin do rei Hugo Capeto, o pai de Roberto, xa que eran curmáns de terceiro grao.
Tamén en 996, á morte de Hugo Capeto, Roberto converteuse en rei de Francia e uns meses despois casou coa súa segunda muller, a súa curmá Berta, conseguindo así a sucesión do ducado de Borgoña, a pesar da oposición do Papa. Isto provocou que, en 997, o Papa lle impuxese sete anos de penitencia e o ameazase coa excomuñón (que impuxo) aos dous cónxuxes. Tamén puño en interdito ao rei de Francia, se non se separaban.
Teobaldo II, en 1004, faleceu con pouco máis de 20 anos sen deixar herdeiros, xa que, ao parecer, abrazara a vida eclesiástica, e foi sucedido polo seu irmán máis novo Eudes II de Blois.
Bad Ems
miniatura|400px|Vista panorámica da cidade Bad Ems é unha pequena ,cidade alemá no Land de Renania-Palatinado.
É a sede administrativa do distrito rural de Rhein-Lahn e é moi coñecida como balneario no río Lahn.
Bad Ems é a sede da Verbandsgemeinde (comunidade administrativa) Bad Ems-Nassau.
Xeografía
Situada a unha altitude nedia de 80 msnm, ocupa unha superficie de 15,36 km²
Segundo o censo do 31 de decembro de 2020 contaba con 9 801 habitantes, polo que a súa densiade de poboación, nese ano, era de 636 hab./km².
Historia
miniatura|250px|Haus Vier Türme Na época romana construíuse un castelo na actual Bad Ems como parte do Limes Xermánico. Non queda practicamente nada daquela estrutura. Nos bosques ao redor da cidade, porén, existen distintos restos da antiga fronteira romana.
A vila foi mencionada por primeira vez en documentos oficiais o ano 880, e recibiu a súa carta de poboación en 1324. Os condes de Nassau e de Katzenelnbogen reconstruíron o balneario e utilizárono xunto con outros visitantes nobres.
Nos séculos XVII e XVIII foi considerada como un dos balnearios máis famosos de Alemaña.
Alcanzou o seu máximo esplendor no século XIX cando recibía visitantes de todo o mundo, e converteuse na residencia de verán de diferentes monarcas europeos e artistas, incluídos o káiser Guillerme I de Alemaña, os tsares Nicolao I e Alexandre II de Rusia, Richard Wagner e Fiódor Dostoievski.
En 1870 a cidade, daquela parte do Reino de Prusia, alcanzou certa relevancia por ser o lugar onde se orixinou o Telegrama de Ems, que propiciou a Guerra franco-prusiana.
Patrimonio da Humanidade
En 2021 a cidade pasou a formar parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO na sección de "Grandes cidades termais de Europa", debido ás súas famosas augas termais e á arquitectura dos séculos XVIII e XX que testemuñan a popularidade dos balnearios en Europa durante ese tempo.
Pokémon Battle Trozei
Pokémon Battle Trozei (ポケモンバトルトローゼ), lanzado como Pokémon Link: Battle! en Europa e Australia, é un videoxogo de crebacabezas de temática Pokémon desenvolvido para a Nintendo 3DS, sendo a secuela de Pokémon Trozei! para Nintendo DS. Comercializouse a través de Nintendo eShop no Xapón o 12 de marzo de 2014, en Europa o 13 de marzo de 2014, en Australia o 14 de marzo de 2014 e en América do Norte o 20 de marzo de 2014. O xogo inclúe os 718 Pokémon coñecidos daquela.
Masiakasaurus
Masiakasaurus é un xénero de pequenos dinosauros noasáuridos terópodos depredadores do Cretáceo Superior de Madagascar. Na lingua malgaxe, masiaka significa 'vicioso'; por tanto, o nome do xénero significa 'lagarto vicioso'. A especie tipo, Masiakasaurus knopfleri, foi nomeada en honor ao músico Mark Knopfler, cuxa música inspirou o equipo da expedición. Foi nomeado no 2001 por Scott D. Sampson, Matthew Carrano e Catherine A. Forster. Ao contrario que moitos terópodos, os dentes frontais de M. knopfleri proxectábanse para diante en vez de apuntar directamente para abaixo. Esta dentición única suxire que tiñan unha dieta especializada, quizais incluíndo peixe e outras presas pequenas. Outros ósos do esqueleto indican que Masiakasaurus eran bípedes, con extremidades dianteiras moito máis shortas cás traseiras. M. knopfleri era un terópode pequeno, alcanzando entre 1,8 e 2 m de longo e pesando 20 kg.
Masiakasaurus viviu hai uns 70 millóns de anos xunto con animais como Majungasaurus, Rapetosaurus e Rahonavis. Masiakasaurus foi un membro do grupo Noasauridae, pequenos depredadores ceratosauros atopados principalmente en América do Sur.
Historia
Restos de Masiakasaurus foron encontrados na formación Maevarano do Creáceo Superior no noroeste de Madagascar e foron descritos por vez primeira na revista Nature no 2001. Ósos fragmentados, que correspondían aproximadamente un 40% do esqueleto, foron recollidos preto da vila de Berivotra. Foron encontradas moitas partes do cranio, incluídos os característicos dentes. O úmero, a pube, as extremidades traseiras e varias vértebras tamén foron recollidas.
No 2011 foron descritos espécimes adicionais de Masiakasaurus. A caixa do cranio, a premaxilar, ósos faciais, caixa torácica, porcións das mans e a cintura escapular (coracoide) e gran parte da columna vertebral e dorsal foron descritas por vez primeira. O descubrimento deste novo material clarificou moitos aspectos da anatomía dos noasáuridos e fixo que o xénero sexa un dos mellor coñecidos dentro dos dinosauros. Porén, os novos achados non permitiron un estudo detallado das súas relacións evolutivas entre os ceratosauros. Co novo material, coñécese por volta dun 65% do esqueleto.
Cranio
A característica máis distintiva de Masiakasaurus son os dentes frontais, proxectados cara a diante. Os dentes son heterodontes, o que significa que teñen diferentes formas por toda a mandíbula. Os catro primeiros dentes dentarios da mandíbula inferior proxéctanse cara a diante, co primeiro dente nun ángulo de só 10º sobre a horizontal. Estes dentes son longos, con forma de culler e con beiras en forma de gancho. Teñen carinae ou beiras afiados, lixeiramente serrados. Os bordos dentados son máis evidentes ao longo do bordo traseiro nos dentes posteriores na parte de atrás da mandíbula, os cales son tamén curvos e comprimidos lateralmente (alisados desde o lateral), lembrando outros dentes máis comúns doutros dinosauros carnívoros. As marxe do óso dentario cúrvase cara abaixo para que os alvéolos (cavidades dentais) dos dentes frontais estean orientados cara a diante. De feito, o alvéolo do primeiro dente está situado máis baixo ca o bordo inferior do resto da mandíbula inferior.
A parte baixa do bordo traseiro do óso dentario ten unha punta longa, coñecida como proceso ventral. Isto difire da situación nos abelisáuridos, os cales teñen un proceso ventral moito máis curto. Por outra banda, a parte superior do bordo traseiro do óso dentario é moi similar á dos abelisáuridos como Majungasaurus e Carnotaurus. Esta parte do óso posúe unha variedade de catro pequenas estruturas, tres das cales aliñan unha cavidade que conecta co óso suprangular na parte traseira na mandíbula inferior. Aínda que o óso suprangular non se conservou, moitos outros ósos da mandíbula inferior si o fixeron, incluído un óso angular triangular, un óso prearticular lixeiramente curvo e un óso articular cóncavo danado mais notable. O angular e o prearticular formaban o bordo inferior longo e redondo na mandíbula inferior (coñecido como fenestra mandibular), mentres que o óso articular formaba a parte baixa da articulación da mandíbula. Un hioide longo e estreito (óso da lingua) tamén se conservou.
Os dentes frontais da mandíbula superior tamén son procumbentes e a marxe da premaxilar cúrvase lixeiramente cara a cima para dirixilos para fóra. A diferenza dos cranios dos abelisáuridos, os cales son moi profundos, a caveira de Masiakasaurus é longa e baixa. O óso lacrimal e o óso postorbital arredor dos ollos ten unha textura con proxeccións irregulares. Sen incluír as mandíbulas e os dentes altamente modificados, o cranio de Masiakasaurus posúe moitas características xerais dos ceratousaros. Con todo, a súa morfoloxía está entre a dos abelisáuridos e a de ceratosauros máis basais.
Vértebras
O pescozo é relativamente estreito en comparación cos abelisáuridos e ten costelas robustas no pescozo. Mentres que moitos terópodos teñen un pescozo en forma de ese, as costelas farían que o pescozo estivese teso en Masiakasaurus, e a parte traseira deste está en posición practicamente horizontal, dándolle só unha pequena curva. Como outros abelisáuridos, as vértebras están altamente pneumatizadas ou ocas, e teñen unha espiña dorsal relativamente curta. A pneumaticidade está limitada ao pescozo e, sobre todo, ás vértebras traseiras. As cavidades pneumáticas tamén están presentes na cavidade cerebral.
Extremidades dianteiras
Como en outros ceratosauros, a escápula e a cintura escapular fusiónanse nun único óso, o escapulocoracoide. Este óso é moi longo e amplo, incluso comparado con outros ceratosauros. A porción escapular (sobre o glenoide ou cavidade do brazo) estréitase para atrás mentres que a porción coracoide (baixo o glenoide) expándese nunha estrutura en forma de folla curva. Mentres que os abelisáuridos teñen brazos moi reducidos en canto a tamaño, Masiakasaurus e outros noasáuridos tiñan extremidades dianteiras máis longas. O úmero é delgado e os ósos coñecidos da man son relativamente curtos. O xénero relacionado Noasaurus ten un ungual de rapina (garra) longo e curvo que orixinalmente era interpretado como unha garra do pé en forma de fouce como a de dromeosáuridos como Velociraptor. Máis recentemente tense reavaliado como unha garra da man. A penúltima falanxe, o óso do dedo que precede inmediatamente o ungual de rapina en Noasaurus, tamén se coñece en Masiakasaurus e ten un aspecto similar. Porén, o ungual alongado é descoñecido en Masiakasaurus. Asúmese que os membros deste xénero tiñan catro dedos, sendo os dous do medio os máis longos como en outros ceratosauros.
Clasificación
Na súa descrición inicial de 2001, Masiakasaurus era clasificado como un abelisáurido basal relacionado con Laevisuchus e Noasaurus, dous xéneros pouco coñecidos nomeados en 1933 e 1980, respectivamente. Ao ano seguinte, Carrano et al. (2002) puxeron Masiakasaurus xunto con Laevisuchus e Noasaurus na familia Noasauridae. Levaron a cabo unha análise filoxenética de abelisáuridos usando características de Masiakasaurus.
Paleobioloxía
Carrano et al. (2002) distinguiron dúas formas de Masiakasaurus, unha robusta e unha grácil. A forma robusta inclúe espécimes con ósos máis grosos e proxeccións máis pronunciadas para as unións dos ligamentos e os ósos. A forma grácil inclúe espécimes máis delgados e con unións musculares menos pronunciadas. Tamén tiñan tibias sen fusionar, non como as tibias da forma robusta. Estas dúas variedades poderían ser un indicativo de dimorfismo sexual en Masiakasaurus, mais tamén poderían representar dúas poboacións distintas.
Dieta
A forma dos dentes frontais de Masiakasaurus seguramente foi unha adaptación para atrapar pequenas presas; non serían útiles para despedazar comida máis grande. Na fronte das mandíbulas, os carinae están restrinxidos á base dos dentes e non serían usados para desgarrar. Os dentes traseiros, non obstante, comparten as mesmas características xerais da maioría dos terópodos, suxerindo que tiñan unha función similar en Masiakasaurus como cortar e tallar.
Téñense proposto varios comportamentos de alimentación para Masiakasaurus baseados na súa infrecuente dentición. Como os dentes frontais debían servir para agarrar, Masiakasaurus podería ter consumido pequenos vertebrados, invertebrados e, posibelmente, froitas.
Crecemento
No 2013, Lee e O'Connor observaron que Masiakasaurus sería un bo suxeito para unha análise de crecemento de terópodos, tendo en conta que hai abundancia de material fósil para ser examinada dun amplo rango de estadios ontoxenéticos.O estudo mostrou que Masiakasaurus crecía con firmeza e alcanzaba a madurez completa cun corpo de pequeno tamaño. Outras teorías relacionadas con que os espécimes de Masiakasaurs representan a forma xuvenil dun terópodo máis grande non foron apoiadas polos datos. Masiakasaurus tardaba en crecer entre 8 e 10 anos ata ser do tamaño dun can grande. Isto indica unha taxa de crecemento un 40% máis lenta cá de terópodos non aviares de tamaño comparábel, un achado apoiado na infrecuente prominencia de fibras de óso en paralelo coñecidas por estaren asociadas con crecemento relativamente lento. Porén, os individuos deste xénero crecían un 40% máis rápido ca os crocodilios. Lee e O'Connor comentaron que a evolución de crecemento lento deulle a este dinosauro a vantaxe de minimizar a inversión nutricional dedicada ao crecemento estrutural mentres vivía nunha contorna semiárida e con marcadas estacións.
Collocaliini
A dos colocaliinos (Collocaliini), coñecidos vulgarmente como salanganas, é unha tribo de aves apodiformes da familia dos apódidos.
Son, en moitos aspectos, membros típicos da familia dos apódidos, ao teren ás estreitas aptas para o volo rápido, así como unha ampla apertura bucal e un peteiro reducido e rodeado de serdas para atraparen insectos en voo.
O que distingue a moitas das súas especies —aínda que non a todas— do resto da anduriñas e dos cirrios e, de feito, de case todas as demais aves, é a súa capacidade para usar un tipo de ecolocalización —simple, pero efectiva— para navegar en total escuridade entre as simas e corredores das covas, onde descansan pola noite e se reproducen.
Moitas das súas especies utilizan a súa saliva viscosa para pegar os diversos materiais de construción dos seus niños e, unhas poucas, constrúenos na súa totalidade de fíos de saliva. Estes niños son recolectados polos homes para elaboraren a famosa sopa de niño de anduriña da gastronomía de chinesa.
Descrición
A tribo foi descrita en 1853 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte.
Etimoloxía
O nome Collocaliini está formado pola unión da raíz do seu xénero tipo, Collocalia, e o sufixo do latín científico -ini, propio dos nomes das tribos de animais, co un -i- epentético para facilitar a pronuncia.
Para a timoloxía do xénero, ver Collocalia.
Xéneros
A tribo comprente catro xéneros:
Características e ecoloxía
As salanganas teñen catro dedos, excepto Aerodramus papuensis a salangana de Papúa, que carece do hallux, o primeiro pododáctilo no ser humano (que recibe o nome vulgar de "dedo gordo do pé"), e, en xeral, ao primeiro dedo das patas traseiras dos vertebrados tetrápodes. As patas de todas as salanganas son moi curtas, e impiden que as aves pousen no chan, ou en superficies horizontais (desde onde non poden remontar o voo), pero si pendurarse de superficies verticais. O voo é principalmente planando grazas a ás plumas primarias das ás, moi longas, e a uns músculos peitorais moi pequenos. A máis grande das salanganas do xénero Aerodramus mide uns 10 cm de lonxitude e pesa uns 14 g. As salanganas son insectívoras. As súas presas máis abundantes son os himenópteros e os dípteros. Tipicamente, saen da cova onde se refuxian e reproducen, durante o día, para alimentárense, e vuolven ao seu dormitorio pola noite.
Machos e femias son similares. Como é usual na fanilia dos apódidos, estas aves son monógamas, e ambos os membros da parella comparten o coidado das crías. Na época da reprodución, os machos realizan exhibicións aéreas para atraeren ás femias, e o apareamento ocorre no niño. A estación de reprodución superponse coa estación das chuvias, o que supón un incremento da poboación de insectos. O tamaño da niñada depende do lugar e da fonte de alimentos, pero xeralmente non é grande: as salanganas do xénero Aerodramus poñen de 1 a 2 ovos. Estes ovos son de cor branco mate e, cando son dous, son postos con dous días de diferenza. Moitas especies, se non todas, son aniñantes coloniais; algunhas constrúen os seus niños no alto, en recantos escuros das paredes das covas. As salanganas das zonas temperadas migran, pero a maioría das salanganas di xénero Aerodramus, que viven na tropical rexión indomalaia, e en illas do Pacífico, non migran. Estas aves usualmente permanecen nunha cova ou outro sitio apartado de dormitorio e aniñamento. Algúns exemplos de covas son as Covas Niah do Parque Nacional Niah e do Parque Nacional Gunung Mulu, ambos en Sarawak, na parte malaia de Borneo.
O xénero Aerodramus é de especial interese debido ao seu uso da ecolocalización, e a que os seus niños está completamente construídos con saliva, e non teñen, como os doutras especies, ningún outro material como plumas, musgos, follas ou poliñas, polo que son colectados e vendidos a elevados prezos (véxase o artigo sopa de niño de anduriña). Argumentouse que a alta demanda destes niños puido ter un efecto negativo nas súas poboacións, pero outros autores demostraron que as técnicas modernas de produción de niños incrementaron a poboación das aves.
O uso da ecolocalización tense usado algunha vez para a separación do xénero Aerodramus dos xéneros que non ecolocalizan, como Collocalia e Hydrochous (virtualmente non se coñece nada sobre Schoutedenapus). Pero, recentemente, a salangana pigmea (Collocalia troglodytes) foi descuberta facendo ruídos cliqueantes dentro e fóra das súas covas. Características do comportamento tales como que materiais, á parte da saliva, conteñen os niños, poden usarse para diferenciar entre certas especies de Aerodramus..
Ecolocalización
Tradicionalmente dicíase que o xénero Aerodramus era o único ecolocalizador entre as salanganas. Estas aves usan a ecolocalización para localizar o seu sitio dormitorio nas escuras covas onde repousan e aniñan. A diferenza da ecolocalización dos morcegos, as salanganas Aerodramus emiten ruídos cliqueantes que están dentro do alcance auditivo dos humanos. Os clics consisten de dous pulsos de banda ampla (de 3 a 10 kHz) separados por unha lixeira pausa (de 1 a 3 milisegundos). Os períodos interimpulsos (PIPs) son variados, dependendo dol nivel de luz; nas situacións máis escuras a ave emite PIPs curtos e, a medida que os obstáculos se volven máis difíciles de ver, e nas proximidades da saída da cova, deteéctanse PIPs máis longos. Este comportamento é similar ao dos morcegos cando se aproximan ao seu obxectivo. Estas aves tamén emiten unha serie de clics baixos seguidos por unha chamada cando se aproximan ao niño; presumibelmente para advertir ás aves achegadas para que se afasten da súa ruta. Pénsase que os clics duplos se usan para discriminar entre aves individuais. Aerodramus sawtelli e Aerodramus maximus son as únicas especies que se coñece que emiten un só clic. Este uso dun só clic podería estar asociado cun cambio evolutivo nas salanganas do Pacífico oriental; a determinación de cantos clics emite Aerodramus ocistus podería aclarar este asunto. Descubriuse tamén que tanto Aerodramus sawtelli como Aerodramus papuensis emiten clics mentres se alimentan fóra, ao escurecer; o último ocorre posibelmente só nesas circunstancias, de termos en conta que estas non aniñarían nunca en covas. Tal comportamento non se coñece en ningunha outra especie, pero é bastante posíbel que ocorra, dado que estas dúas especies non teñen relación achegada. Porén, determinouse recentemente que as vocalizacións da ecolocalización non concordan coa relación evolutiva entre as especies de salanganas como suxire a comparación de secuencias de ácido desoxirribonucleico.. Thomassen e Povel suxiren que, como nos morcegos, os sons de ecolocalización, unha vez presentes, adáptanse rapidamente, e con independencia dos ambientes acústicos particulares das especies.
Considéranse tres hipóteses para describir como evolucionou a ecolocalización no xénero Aerodramus, e como se determinou recentemente, noutros taxa de apódidos. Unha hipótese plantexa que a ecolocalización evolucionou dunha especie ancestral de salangana, e que se perdeu nos xéneros que carecen de ecolocalización. Unha segunda hipótese é que a ecolocalización evolucionou independentemente varias veces. O terceiro escenario involucra a combinación dos dous primeiros, é dicir, un escenario de adquisición-perda-readquisición.
Necesítanse varias subunidades funcionais (como os músculos vocais e as áreas do cerebro) para producir un sistema de ecolocalización. Os estudos pasados ensinar que a perda dunha destas subunidades é máis probábel que ocorrera que a ganancia de todos os trazos necesarios para ecolocalizar. Pero un estudo reciente suxire que as subunidades de ecolocalización están situadas principalmente no sistema nervioso central, mentres que as subunidades no aparato vocal estaban xa presentes e capacitadas para usarse incluso antes de que a ecolocalización evolucionara. Este estudo apoia a segunda hipótese de evolución independente dea ecolocalización en Aerodramus e Collocalia, coa evolución subseguinte dos complexos comportamentos necesarios para complementar o sistema de ecolocalización física, ou incluso o terceiro enfoque, dado que as partes do aparato vocal do sistema de ecolocalización podería mesmo ser herdado dalgún devanceiro nocturno prehistórico.
Uso culinario
Os niños dos Collocaliini empréganse para facer a famosa sopa de niño de anduriña. En 1989 vendéronse en todo o mundo 19 000 000 destes niños, que se venderon a 1 225 US$ / kg. O comercio de niños de salanganas é unha parte importante da economía para moitas persoas que viven no sueste asiático.
O que si parece certo é que a saliva destas aves pode usarse no desenvolvemento de tratamentos contra a SIDA como forma de promover a división celular no sistema inmunitario.
Por outra parte, debido a que son insectívoras, poden ser tamén axentes importantes no control de pragas.
O valor nutritivo de 100 g de niño seco contén 49,9 g de proteínas solúbeis (incluídos nitróxeno de amidas, nitróxeno monoamino, nitróneno non amino, arxinina, humina, histidina, lisina e cisteína); 30,6 g de carbohidratos (glicoproteínas e mucina;, 4,9 g de ferro; 2,5 g de sais inorgánicas (de potasio, sodio, calcio, magnesio, xofre, fósforo, silicio e outros elementos traza), e 1,4 g de fibra. A enerxía contida en 100 g de niño de salangana é de 345 kcal.
Para preparar a sopa, os niños férvense a lume lento en caldo de polo. A auténtica sopa de niño de andoriña (de salangana) é moi popular en toda Asia e é tamén extremadamente cara. Moitos restaurantes occidentais serven versións menos caras consistentes nunha sopa con nódulos conformados para pareceren niños de salangana.
Ecoloxía das cavernas
O guano das salanganas, así como dos moitos muorcegos que habitan as covas, sosteñen a unha enorme comunidade de animais coprófagos (especializados en alimentaárense de feces). Pero hai outras criaturas que evolucionaron para alimentarse dos comedores de feces, así como dos propios morcegos e das salanganas, como serpentes que gabean polas escarpadas paredes das covas para conseguir comida, e enormes grilos carnívoros que depredan as crías de salanganas e morcegos. Este ecosistema de fauna cavernícola é auto sostido, e o único vínculo co exterior son as aves e os morcegos que traen os nutrientes ao interior da caverna como comenzo da cadea alimentaria.
No municipio filipino de El Nido, coñecido polos seus acantilados calcarios é a fonte dun próspero mercado de niños de aves. O nombe español de El Nido provén deste produto. Moitas persoas da localidade aínda practican o escalado a man das covas calcarias para recolectar niños de salanganas.
Outeiro, Mosteiro, Guntín
Outeiro é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
P2P
A expresión P2P ou P-to-P trátase dun acrónimo que pode ter varios significados:
Lucio Cabañas
Lucio Cabañas Barrientos, nado en El Porvenir, Atoyac de Álvarez (Guerrero) o 12 de decembro de 1938 e finado en Técpan de Galeana (Guerrero) o 2 de decembro de 1974, foi un mestre rural mexicano, formado na Escuela Normal Rural de Ayotzinapa. Foi, amais, líder estudantil e xefe do grupo armado Partido de los Pobres na serra de Guerrero durante a década de 1970.
Un dos seus tíos, Pablo Cabañas, combateu xunto a Silvestre Mariscal, Prisciliano Padilla, Baldomero Vidales, Amadeo Vidales e Abacuc Román Godínez, así como con Jacobo Gámiz, irmán do campesiño e guerrilleiro Arturo Gámiz García, quen comandou o asalto ao cuartel de Madera.
Orixes
Lucio naceu nun fogar campesiño. O seu avó paterno fora zapatista e o seu tío Pablo participara na guerrilla dos irmáns Vidales na década de 1920. Cursou a educación básica na localidade de El Cayaco e en febreiro de 1956 entrou na Escuela Normal Rural de Ayotzinapa.
Inicios políticos
Durante a súa estadía na Escuela Normal Rural de Ayotzinapa constitúese como líder estudantil e afíliase ás Mocidades do Partido Comunista. A súa formación política iniciouse na Asociación Cívica Guerrerense (ACG), que daquela dirixía Genaro Vázquez. Posteriormente foi elixido Secretario Xeral da Federación de Estudantes Campesiños Socialistas de México para o período 1962-1963. Lucio decide afastarse da ACG e achegarse máis ao Partido Comunista Mexicano (PCM).
A principios de abril de 1967, Lucio e algúns profesores da escola Juan Álvarez, xunto con outros membros da ACG, da Confederación Campesiña Independente e das colonias populares, fundaron o chamado Frente de Defensa de los Intereses de la Escuela Juan Álvarez. Lucio convocou unha manifestación en Atoyac o 18 de maio de 1967. A policía xudicial do estado interveu para desaloxar a Praza Cívica a base de tiroteos. O principal obxectivo era o propio Lucio Cabañas.
A clandestinidade
En abril de 1974 a guerrilla dirixida por Lucio Cabañas decidiu secuestrar a Rubén Figueroa, senador da República e candidato ao goberno do estado de Guerrero. Lucio e Figueroa acordaron unha reunión para o 30 de maio de 1974 ás 9 da mañá, nun cruzamento de camiños que ían de San Jerónimo á localidade de El Ticuí, moi preto de Atoyac. Figueroa foi liberado o 8 de setembro por un operativo policíaco nun axitado enfrontamento. Porén, outras versións afirman que se pagou un rescate para a súa liberación.
Tras deste acontecemento o estado responde con toda a forza contra a guerrilla de Lucio Cabañas e inicia a persecución deste.
Durante a madrugada do 2 de decembro de 1974 deuse o último enfrontamento con tropas militares, e iniciouse un tiroteo na selva cafetaleira El Otatal. No tiroteo, Lucio e os seus compañeiros foron sorprendidos polo exército. Segundo unha versión do acontecido, Lucio Cabañas, ao decatarse de que non había saída, para evitar caer en mans do exército, dirixiu o canón do seu rifle M-2 ao pescozo e apertou o gatillo. O capitán Bravo Torres correu até o corpo e disparoulle o tiro de graza. Con todo, nas imaxes do cadáver mostradas á prensa, non parecía haber impactos de bala no pescozo.
Obras e legado
dereita|miniatura|Estatua en Atoyac de Álvarez
Algúns grupos guerrilleiros como Tendencia Democrática Revolucionaria-Ejército del Pueblo, Ejército Revolucionario del Pueblo Insurgente e o Ejército Popular Revolucionario, no estado de Guerrero, recollen como influencia directa a metodoloxía e o achegamento ás comunidades indíxenas.
Ztraceni v Mnichově
Ztraceni v Mnichově é un filme checo de 2015 dirixido por Petr Zelenka. O argumento do filme está baseado en Lost in La Mancha, un filme documental sobre a obra sen rematar de Terry Gilliam. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Edelmiro Luaces Rodríguez
José Edelmiro Luaces Rodríguez, finado en Felgosa o 28 de xaneiro de 1975, foi un político galego.
Vida persoal
Casou con Aurora Pita García.
Adrián Ben
Adrián Ben Montenegro, nado en Viveiro o 4 de agosto de 1998, é un atleta galego especialista en probas de media distancia. Foi campión de España e de Europa dos 800 metros, especialidade na que acadou ademais unha final mundial e unha final olímpica.
Destacou dende neno gañando diferentes títulos a nivel provincial e autonómico en campo a través e atletismo en pista. Comezou a competir como alumno do seu colexio de Galdo, ata que aos 13 anos entrou no Club Atletismo Lucus de Lugo, onde militou durante catro anos ata a súa fichaxe en 2016 polo FC Barcelona. En categorías inferiores foi oito veces campión de Galicia e nove veces campión de España, destacando entre o seu palmarés os seus catro títulos nacionais en 1500 metros e os dous en campo a través. Ademais conseguiu un sexto posto nos 2000 metros obstáculos no Campionato do Mundo Xuvenil en Cali e a medalla de bronce de 1500 m no Campionato de Europa sub-20 de Grosseto.
A nivel absoluto, foi dúas veces campión de Galicia (a primeira delas con só 15 anos) e unha vez campión de España. Con 21 anos, no Campionato do Mundo celebrado en Doha, converteuse no primeiro español en case tres décadas en meterse na final mundial de 800 metros, conseguindo o sexto posto final. En 2021, despois de estar case un ano de baixa por unha fractura nun fémur, proclamouse campión de España de 800 metros e obtivo así a clasificación para os Xogos Olímpicos de Toquio. Na capital xaponesa fixo historia ao converterse no primeiro atleta español en clasificarse para a final dos 800 m, na que obtivo un histórico quinto posto, sendo este o segundo mellor resultado olímpico dun atleta nacido en Galicia en toda a historia, por detrás só do bronce de Ana Peleteiro uns días antes.
En 2023 proclamouse campión de Europa dos 800 metros, no Campionato de Pista Cuberta celebrado en Istambul.
Comezos en Viveiro
En 2009, xa como alevín, logrou o seu primeiro título autonómico na súa primeira participación, proclamándose campión galego de campo a través por diante do favorito, o noiés de orixe etíope Tariku Novales. Ademais foi de novo campión provincial dos 60 e dos 1000 metros e terceiro no Campionato Galego de Dúatlon alevín.
En 2010 proclamouse campión galego infantil dos 1000 metros, e en 2011 aumentou o seu palmarés no autonómico con tres metais máis: ouro nos 80 metros, prata no salto de lonxitude e bronce nos 1000 metros, ademais dun cuarto posto no autonómico de campo a través.
Etapa no Lucus
Aos 13 anos entrou no Club Atletismo Lucus de Lugo, no que militou durante catro anos. En 2012 proclamouse campión galego dos 1000 m en pista cuberta, subcampión da mesma distancia ao aire libre e subcampión de campo a través, mentres que ao ano seguinte gañou o certame de 3000 ao aire libre e foi subcampión en pista cuberta. Tamén en 2013 participou nos Campionatos de España cadete, rematando terceiro nos 3000 metros en pista cuberta e cuarto nos 1500 metros obstáculos ao aire libre.
Etapa xuvenil e primeiro título galego absoluto
En 2014, xa como xuvenil, foi campión galego dos 3000 metros en pista cuberta, dobrando a todos os seus rivais na final disputada no Pazo dos Deportes de Riazor, foi campión tamén dos 2000 metros obstáculos ao aire libre, e cuarto no Campionato de España xuvenil de 5000 metros. Tamén en 2014, e con só 15 anos, proclamouse en Pontevedra campión galego absoluto dos 1500 metros, superando ao favorito, o vigués Miguel Otero.
Comezou o 2015 cun terceiro posto no Campionato Galego de Campo a Través xuvenil, por detrás de Miguel González e Tariku Novales, e poucos días despois os mesmos tres corredores subiron ao podio do autonómico xuvenil dos 3000 metros en pista cuberta, esta vez con Ben de segundo. En marzo proclamouse en Donostia campión de España xuvenil dos 1500 metros en pista cuberta, superando en máis de tres segundos a Mouad Mbarki, segundo, e menos dun mes despois conquistou tamén o campionato nacional xuvenil dos 5000 metros, de novo por diante de Mbarki. En xuño fixo en Vigo un tempo de 3.48.86 nos 1500 metros, establecendo un novo récord galego xuvenil ao superar en máis de tres segundos a anterior marca de Roberto Pérez Manuel, vixente dende había tres décadas. Uns días despois proclamouse campión galego xuvenil dos 3000 metros e unha semana despois bateu o récord galego xuvenil dos 800 m, cun tempo de 3.48.86. Antes de rematar o mes de xuño tivo tempo aínda para gañar tamén o campionato de España xuvenil dos 2000 metros obstáculos, batendo o récord do campionato.
Etapa júnior e fichaxe polo FC Barcelona
A finais de 2015 pasou a competir como júnior e en marzo de 2016 conseguiu nesta categoría a prata no Campionato de España de campo a través, só por detrás de Ossama Ifraj. En xullo proclamouse en Castelló de la Plana campión de España júnior nos 1500 metros, e só uns días despois participou na mesma distancia no Campionato do Mundo Júnior celebrado na cidade polaca de Bydgoszcz, pero sen conseguir meterse na final.
Tralo verán de 2016 deixou Lugo, entrou na Residencia Blume de Madrid (onde comezou a ser adestrado por Arturo Martín) e fíxose oficial a súa fichaxe polo FC Barcelona. En decembro disputou en Sardeña o Campionato de Europa Júnior de Campo a Través, obtendo a oitava praza individual e a prata na proba por equipos. No 2017 proclamouse campión de España júnior de 3000 metros en pista cuberta e de 1500 ao aire libre, e foi de novo subcampión nacional júnior de campo a través, só por detrás de Miguel González. Ademais bateu os récord de España júnior de 1500 e 3000 metros en pista cuberta e o de 500 metros ao aire libre.
Tamén en 2017 conseguiu a súa primeira medalla internacional, no Campionato de Europa sub-20 celebrado en Grosseto, onde foi bronce na súa proba favorita, os 1500 metros, quedando a seis dećimas do vencedor, o galés Jake Heyward. Disputou ademais o Campionato do Mundo Júnior de Campo a Través, na cidade ugandesa de Kampala, aínda que quedou moi lonxe dos primeiros postos.
Etapa sub-23 e podios nacionais absolutos
En xaneiro de 2018 regresou a Galicia para participar no autonómico de pista cuberta en Ourense. Correu na proba de 1500 metros absoluta, logrando o ouro por diante de Jorge Puig e Fernando Vales. Nas seguintes semanas bateu dous récords galegos sub-23 en pista cuberta (800 e 3000 metros), que levaban vixentes máis de 20 anos, e elevou así ata oito o seu número de récords galegos.
Comezou o 2019 logrando o ouro nos 1500 m dos Campionatos do Mediterráneo (competición bienal sub-23). En febreiro gañou o bronce no Campionato de España de Atletismo en pista cuberta de Antequera, tamén nos 1500 metros, e dúas semanas despois disputou o seu primeiro Campionato de Europa de Atletismo en Pista Cuberta, en Glasgow, onde non logrou o pase á final ao rematar cuarto na súa semifinal. Ese mesmo mes revalidou o seu título de campión de España sub-23 de campo a través, ao superar nos metros finais da proba celebrada en Cáceres a Tariku Novales. O 30 de xuño proclamouse en Tarragona campión de España sub-23 de 1500 e o 1 de setembro fíxose co subcampionato de España absoluto de 800 metros no campionato ao aire libre celebrado en La Nucía, onde só puido superalo Mariano García.
Mundial de Doha e primeiro título nacional absoluto
Unhas semanas despois, no Campionato do Mundo de Atletismo de 2019, en Doha, converteuse no primeiro atleta español en chegar á final dun Campionato do Mundo de Atletismo na proba de 800 metros dende Tomás de Teresa en 1991, cunha marca de 1 minuto 44,97 segundos (récord de Galicia). Na gran final disputada o 1 de outubro chegou á meta en sexto lugar, conseguindo o mellor posto dun español na historia desta categoría do Mundial.
En febreiro de 2020 en Madrid bateu o récord galego de 800 metros en pista cuberta que levaba 25 anos en posesión de Andrés Díaz, cun tempo de 1:46.60. Uns días despois, en Ourense, gañou a prata no Campionato de España de Atletismo en pista cuberta, nos 800 metros, ao entrar a 12 centésimas de Pablo Sánchez-Valladares, ouro. A continuación sufriu unha fractura no fémur que o mantivo afastado das competicións durante 11 meses.
En xuño de 2021 gañou o seu primeiro título absoluto de campión de España, ao impoñerse na final dos 800 metros cun tempo de 1:47.07, superando a Saúl Ordoñez (2º) e a Pablo Sánchez-Valladares (3º). Con este triunfo gañou ademais unha praza para os Xogos Olímpicos de Toquio. Pouco antes dos Xogos participou nunha proba da Diamond League en Estocolmo, onde bateu o récord galego de 800 metros, que el mesmo posuía, establecendo unha nova marca de 1:44.18, a cuarta mellor marca española da historia. Rematou cuarto na carreira, a tres décimas do vencedor, Ferguson Rotich.
Xogos Olímpicos de Toquio
Comezou a súa primeira participación olímpica o 31 de xullo, nunha primeira carreira na que logrou o pase ás semifinais cun tempo de 1:45.30, o mellor tempo dun español nos 800 metros na historia dos Xogos. Xa nas semifinais, rebaixou nun segundo o tempo do día anterior, conseguindo clasificarse por tempo e converténdose no primeiro español en meterse nunha final olímpica de 800 metros. Na final, disputada o día 4 de agosto, logrou o quinto posto e con el o diploma olímpico, nunha carreira que gañou o kenyano Emmanuel Korir. Foi o segundo mellor resultado dun atleta nacido en Galicia en toda a historia, por detrás só do bronce de Ana Peleteiro uns días antes.
Andoni Alonso
Andoni Alonso Puelles, nado en Vitoria o 4 de abril de 1966, é un filósofo, investigador e profesor universitario español.
Traxectoria
Alonso licenciouse en Filosofía na Universidade de Navarra en 1989 e realizou o doutamento na Universidade do País Vasco en 1995  coa tese: Wittgenstein y el  arte. El Siglo de Wittgenstein. Foi profesor de Historia da filosofía na Universidade de Estremadura na Universidade Complutense de Madrid e agora é catedrático na Universidade Carlos III. Cursou estudos postdoctorales na Penn State University entre 1996 e 1998 onde coñeceu e traballou con Carl Mitcham e Iván Illich. Anos despois (2006) foi profesor visitante na Universidade de Nevada.
Especialista en Ludwig Wittgenstein, o seu traballo de investigación centrouse basicamente na filosofía da tecnoloxía, cunha visión crítica sobre a utilidade e o papel que xogan as TIC. Entre as súas moitas obras atópanse Wittgenstein, 50 años después (2002), ''El arte de lo indecible. Wittgenstein y las vanguardias (2002) e La tecnociencia y su divulgación (2004), La quinta columna digital: anti-tratado comunal de hiperpolítica (2005, Premio Eusebi Colomer/Fundación Epson) ou ¡Todos Sabios!'' (Cátedra, 2013), xunto a Antonio Lafuente e Joaquín Rodríguez.
Andoni Alonso é membro da Society for Philosophy and Technology e da Sociedade de Estudos Vascos.
Presidente dos Emiratos Árabes Unidos
O presidente dos Emiratos Árabes Unidos ou o Raʾīs (en رَئِـيْـس‎) é o xefe de Estado dos Emiratos Árabes Unidos.
O presidente e o primeiro ministro son elixidos cada 5 anos polo Consello Supremo Federal. Normalmente, un xeque do Emirato de Abu Zabi exerce a presidencia e un xeque do Emirato de Dubai actúa como primeiro ministro. O xeque Zayed bin Sultan Al Nahyan é o pai fundador dos EAU e está considerado a persoa que uniu os sete emiratos nun país. Foi o primeiro presidente dende a fundación da nación até a súa morte o 2 de novembro de 2004. Ao día seguinte o Consello Supremo Federal elixiu o seu fillo, o xeque Khalifa bin Said Al-Nahian, para substituílo. O Presidente é tamén o comandante en xefe das Forzas Armadas dos EAU.
O actual presidente é Mohamed bin Said Al-Nahian, que se converteu en presidente trala morte do seu medio irmán Khalifa bin Said Al-Nahian en 2022.
Vilar, Mosteiro, Guntín
Vilar é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Vigo de Mosteiro, Mosteiro, Guntín
Vigo de Mosteiro é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 27 habitantes (16 homes e 11 mulleres).
Rally Mil Vistas de 1993
O Rally Mil Vistas de 1993 foi a cuarta edición de dito rally e a última proba da tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 11 de decembro de 1993 e o vencedor foi Germán Castrillón.
Resumo
Germán Castrillón e a súa copiloto Estrella Castrillón colocáronse en cabeza no primeiro treito e xa non perderon a posición, marcando o mellor tempo en case todos os tramos da carreira. Manuel Senra ocupou a segunda praza durante gran parte do rally, até que a rotura dun palier do seu Peugeot 309 fíxoo abandonar a falta de catro treitos. Miguel Dopico ascendeu así á segunda posición final, mentres que o terceiro caixón do podio ocupouno o leonés Roberto Méndez. O campión da tempada, Arturo Rial, rematou cuarto, tras un par de saídas da estrada nos últimos quilómetros.
Xubín, Mosteiro, Guntín
Xubín é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Wladimir Rosinskij
Traxectoria
Wladimir Rosinskij obtivo Diploma de Honor na Academia Musical de Krasnoiarsk en 1986. Desde 1990 até 1995 estudou na Hochschule fur Musik de Viena, con W. Klos (viola) e con E. Urbanner (composición). Neste período obtivo o Primeiro Premio en Kompositions-Wettbewerb im Rahmen des 10. Wiener Sommer-Seminars para Novas Músicas, ademais do Forderungspreis de Bundeskanzleramt de Austria para compositores.