cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Udo Kier
Traxectoria
Os seus papeis máis famosos de Hollywood inclúen a súa aparición como Ron Camp en Ace Ventura: Pet Detective (1994), Curly en Barb Wire, como psicólogo de voo da NASA en Armageddon, como o malvado Lorenzini en The Adventures of Pinocchio e a súa secuela de 1999, e como Ralfi en Johnny Mnemonic. O seu traballo en videoclips inclúe "Deeper and Deeper" de Madonna do álbum Erotica, "Make Me Bad" de Korn, "Let Me Blow Ya Mind" de Eve e "Die Schöne und das Biest" da banda alemá Rauhfaser.
Tamén traballou como actor de voz, interpretando o psíquico Yuri en Command & Conquer: Red Alert 2 e a súa expansión, Yuri's Revenge. Tamén deu voz ao profesor Pericles en Scooby-Doo! Mystery Incorporated.
a canle franco-alemá Arte filmou un documental sobre a súa vida e carreira titulado ICH-UDO...der Schauspieler Udo Kier estreado en 2012. En 2013, o documental foi finalista no Festival de Nova York.
Vida persoal
Kier é abertamente homosexual. Kier e o director alemán Rainer Werner Fassbinder foron amantes cando eran adolescentes e participaron na escena gay de Frankfurt durante os anos sesenta.
Trasladouse a Palm Springs, California, en 1991.
Tangata Manu
miniatura|Petróglifos sobre rochas en [[Orongo. Makemake na base e dous homes-paxaros enriba. Os illotes de Motu Nui, Motu Iti e Motu Kau Kau vense sobre o bordo destas rochas.]]
O Tangata manu (Home-Paxaro), era o gañador dunha competición tradicional na Illa de Pascua (Rapa Nui). O ritual era unha competición anual para obter o primeiro ovo da estación do paxaro Onychoprion fuscata (manu tara) no illote de Motu Nui (illa dos Homes-paxaro), nadar de regreso a Rapa Nui e rubir o cantil de Rano Kau ata o cumio preto do poboado de Orongo. Esta cerimonia de primavera era en honor de Makemake (deus creador), e comezaba coa chegada do primeiro ovo e remataba coa investidura do Tangata Manu, o sagrado "Home-Paxaro" da illa de Pascua.
Mitoloxía
Makemake era o deus xefe do culto do home-paxaro, os outros tres deuses asociados a el eran Hawa-tuu-take-take (o señor dos ovos) a súa esposa Vie Hoa e Vie Kanatea.
Descrición da cerimonia
Cada ano, os representantes das diferentes tribos rapanui, subían ó volcán Rano Kau para festexar no centro cerimonial de Orongo, a nova competición para a elección do Tangata Manu, quen exercía durante un ano a xefatura política e militar da illa.
Os contendentes eran elixidos en soños polos ivi-attuas (individuos con don da profecía). Os candidatos sinalaban un hopu (un corredor), que nadaría a Motu Nui e alcanzaríalle o ovo, mentres os candidatos agardaban en Orongo. A xusta era moi perigosa e moitos hopu morrían devorados por quenllas, afogados ou por caídas.
Unha vez que o hopu lle entregaba o ovo ó candidato, acendían un lume cara terra adentro do volcán Rano Kao; a localización do lume anunciaba a toda a illa se o novo Tangata manu era de clans occidentais ou orientais.
Orongo, que é o cumio do volcán extinto Rano Kao que estaba enfronte ó illote Motu Nui, era un lugar de culto. Alí os homes máis poderosos da illa agardaban cada ano a chegada das andoriñas de mar que aniñaban. Facíano sentados durante semanas nas casas de pedra semi-subterráneas orientadas cara Motu Nui. A competición efectuábase nadando sobre un flotador de totora chamado pora. O gañador convertíase en algo similar a unha divindade, afeitábano e pintábanlle a cabeza de vermello e logo conducíano a unha cabana sagrada en Rano Raraku, onde permanecía illado durante un ano. Era alimentado por criadas especiais e recibía o rango sagrado de Tangata Manu (home–paxaro do ano). As ruínas de Orongo aínda conservan as decoracións pictográficas de homes–paxaros representados con longos e encorvados picos.
O culto do home-paxaro foi suprimido por misioneiros cristiáns na década de 1860. A orixe do culto e a súa duración son descoñecidos, así como se descoñece tamén se este culto substituíu á relixión relacionada cos Moai ou se coexistira con ela.
Coiroa, A Regueira, Oza-Cesuras
Coiroa é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 38 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 13 homes e 25 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 34 habitantes.
Laura Seara
Laura Carmen Seara Sobrado, nada en Allariz o 20 de abril de 1975, é unha política galega vinculada ao PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É licenciada en Dereito, e ten un mestrado en Calidade de Servizos. Foi Secretaria de Organización das Mocidades Socialistas e deputada do PsdeG no Parlamento de Galicia dende 2001 até xaneiro de 2010.
Dende 2010 até xullo de 2011 foi a directora da Instituto da Muller, que depende do goberno de España. En xullo dese ano substituíu a Bibiana Aído na Secretaría de Estado de Igualdade, posto no que permaneceu ata a derrota socialista de novembro de 2011.
En 2011 encabezou a lista do PSdeG-PSOE ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Ourense, por onde saíu elixida deputada nas eleccións xerais. Desde xeito ocupou o cargo de deputada na X lexislatura, de 2011 a 2016.
En decembro de 2017, deixou a política para centrarse no sector privado, na empresa creada coa súa socia María Jesús Boo, chamada Red Talento Consultoras, con oficina en Ourense. Esta empresa de consultoría está centrada na provisión de servizos relacionados coa participación, igualdade e políticas sociais.
Morado, Seixas, As Somozas
Morado é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Kalifat
Kalifat é unha serie de televisión sueca estreada no ano 2020. Tódolos episodios foron dirixidos por Goran Kapetanović a partir dun guión escrito por Wilhelm Behrman e Niklas Rockström. Estreouse o 12 de xaneiro de 2020 a través de Sveriges Television. Converteuse na serie máis vista na historia de SVT Play. Kalifat estreouse internacionalmente a través de Netflix o 18 de marzo de 2020.
A miniserie aborda o tema do fanatismo relixioso, e conta a historia de Fatima, unha axente do Servizo de Seguridade Sueco, que recibe un aviso de que se está a artellar un ataque terrorista en Suecia.
Ablación de clítoris
miniatura|Anuncio contra a ablación de clítoris preto de [[Kapchorwa, Uganda.]] miniatura|300px|Zonas de [[África nas que se segue practicando a ablación do clítoris.]] miniatura|300px|lang=gl A ablación do clítoris ou clitoridectomía é a extirpación do clítoris ás nenas feita por razóns culturais, relixiosas ou calquera outra non médica. Forma parte da chamada mutilación xenital feminina (MXF, ou FGM nas súas siglas en inglés), que inclúe tamén a ablación ou eliminación de tecidos de calquera parte dos xenitais femininos. É unha forma de violencia contra a muller, polo feito de ser muller; polo tanto entra dentro da chamada violencia machista que, nestes casos, é paradoxal xa que conta coa intervención doutras mulleres, ben consentindo, ben realizando as prácticas, pero propia de sistemas de dominación patriarcais nos que é o home o que impón e decide o que debe facerse, sometendo ás mulleres ao deber de obediencia.
Orixe
A ablación do clítoris é un ritual de iniciación realizado ás nenas dalgúns países de África, Oriente Medio e outros. O costume é de procedencia incerta, aínda que hai algúns autores que afirman que comezou no antigo Exipto e, a partir de alí, estendeuse ao resto do continente africano. Aínda que se localiza sobre todo na zona centroafricana, esta práctica non se limita a este continente, pois tamén se produce en varios países de Asia, Europa, América e en Australia.
Practicada en moitos casos como rito de iniciación á idade adulta, actualmente está diminuíndo algo debido á prohibición da súa realización en moitos países (porén, moitas familias continúan a facela clandestinamente). Nalgúns casos recórrese a tradicións relixiosas para argumentar no seu favor, pero o certo é que este tipo de mutilación está prohibida no islam.
Consecuencias
A ablación sexual é a mutilación de parte dos xenitais externos femininos para evitar que as mulleres sintan pracer sexual, coa finalidade de que poida chegar virxe ao matrimonio, posto que se non é deste xeito, a muller pode ser repudiada. Tamén se realiza para evitar a (suposta) promiscuidade da muller e asegurar así que soamente teña fillos co marido.
A perda case total de sensibilidade é a principal consecuencia para as afectadas, ao que hai que engadir o trauma psicolóxico. Ademais, hai nenas que morren desangradas ou por infeccións nas semanas posteriores á intervención, xa que esta se realiza case sempre de maneira rudimentaria, a cargo de curandeiras ou mulleres maiores, e con ferramentas non moi ortodoxas, como cristais, coitelos ou navallas de barbear, e nunca en centros sanitarios.
Tipos de ablación
Existen varios tipos de ablación:
Descrición dunha clitoridectomía
O informe de Amnistía Internacional para concienciar dos malos tratos ás mulleres daba a cifra de 120 millóns de mulleres clitoridectomizadas, e de tres millóns de nenas por ano en vinte e oito países diferentes:
Práctica na actualidade
miniatura|lang=gl|A práctica diminuíu moito con campañas de erradicación, pero foi amplamente practicada nalgúns países Segundo as estatísticas, a práctica da ablación afecta na actualidade ao redor duns 135 millóns de mulleres e nenas en todo o mundo. Crese que se practica a nenas a idade cada vez menor, coa pretensión de que a que sufra a mutilación non poida xulgar a práctica por si mesma cando sexa maior.
Europa
O aumento da inmigración levou esta práctica a Europa. A mutilación xenital feminina, en calquera das súas modalidades, está penada pola lei nos países de dito continente con algunhas excepcións como Italia ou Irlanda. Porén, aínda que existe nalgúns países europeos normativas legais de control dos permisos de saída para as nenas en situación de risco por este tipo de costumes, hai denuncias de que medio millón de mulleres e nenas a sufriron en Europa nos últimos tempos, incluso en centros sanitarios clandestinamente.
África
A embaixadora da Organización das Nacións Unidas contra a ablación, a exmodelo somalí Waris Dirie, quen sufriu infibulación aos 3 anos, conseguiu que esta práctica fose declarada ilegal nalgúns países africanos, aínda que se siga practicando de feito. Unicef, nun informe, afirma que esta práctica poderíase eliminar nunha xeración de haber un esforzo cultural.
A ablación é un costume estendido nunha ampla rexión de África (ver mapa), onde se practica indistintamente por musulmáns, cristiáns e animistas.
América
Na maioría dos países de América Latina prohíbese legalmente esta práctica.
Día Internacional
O Día Internacional de Tolerancia Cero coa Mutilación Xenital Feminina é o 6 de febreiro.
Madarnás
O topónimo galego Madarnás pode referirse a:
Armiño (heráldica)
miniatura|Escudo da Bretaña, co campo cuberto de armiños. O armiño é un forro heráldico. Segundo a tradición e a mitoloxía, o primeiro en utilizar os armiños en heráldica foi Bruto, fillo de Silvio, neto de Ascanio e bisneto de Eneas.
Cando Bruto desembarcou en Francia, atopou sobre o seu escudo un armiño e interpretouno como vaticinio da súa futura vitoria. Cambiou nese momento as súas armas, (un león dragonado), e coas súas novas armas, conquistou aquelas terras, que chamaron Brutania na súa honra. Co paso do tempo, aquel nome, evolucionou ó actual da Bretaña.
Representación
En heráldica coñécense baixo o nome de armiño dous forros distintos:
Cando a categoría e un dos seus elementos teñen o mesmo nome debemos acudir ó contexto para distinguir a cal dos dous se refire o autor.
O armiño represéntase como un fondo branco, con "colas" negras, mentres que o contraarmiño é o seu negativo; un fondo negro con colas brancas. Os armiños son uns animais da magnitude dunha denociña ou rata co pelo branco e moi suave, que ten a extremidade da cola negra coa que se fai un forro moi aprezado. Os comerciantes desta especie combínanas con pequenos anacos pel de cordeiro negro para facelas máis vistosas e por iso chámase en armería armiños ó campo branco sementado destas pequenas manchas negras, que parecen estar feitas das puntas das colas deste animal.
Significado
miniatura|Representación dun escudo co campo cuberto de contraarmiños. Algúns expertos din que o nome armiño pode derivar de Armenia, rexión de Asia, onde os seus naturais comerciaban moito con estas peles por ser moi comúns naquel país. Algúns din que significan os armiños en heráldica a inclinación divagante que teñen os homes a ir por mar e terra, propensión que atribúen ós bretóns ou ingleses e que por iso o teñen por armas. Tamén se di que representa a pureza polo exemplar da princesa Hermiona da Bretaña que, acusada de incontinencia, declarándose despois o contrario, tomou por armas os armiños en símbolo da súa pureza.
Fernando V, rei de Aragón, cando botou da Calabria ó duque de Lorena, descuberta a conspiración do príncipe de Resana, o seu parente, con que quedou posuidor do reino de Nápoles, instituíu unha orde de Cabalaría do Armiño dando ós cabaleiros del un colar de ouro cun armiño pendente e por divisa a epígrafe: Malo mori quam faedari para mostrar ós cabaleiros del que primeiro se debe morrer que faltar á fidelidade do seu príncipe. Este e outros exemplares, como o uso de traelos por forros nos seus vestidos só os gobernadores e persoas de representación, deu tamén motivo a algúns para ter os armiños por símbolo de dignidade.
Brasonando un escudo, dise en heráldica trae de armiños e na diferenza de ser un escudo grande ou pequeno, ponse sete, once e até dezaséis, formándose da magnitude que parece cómoda e non sendo necesario contar as manchas, como fan algúns heraldos. Basta dicir simplemente mosqueado de tantas pezas cando non chega o seu número a sete e uns fano dunha maneira e outros doutra, no que non hai reparo.
STS-59
STS-59 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 9 de abril de 1994 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-59, con seis astronautas a bordo, foi lanzada para cartografar a superficie terrestre mediante o paquete de instrumento Space Radar Laboratory 1 e facer estudos xeolóxicos, xeográficos, hidrolóxicos, oceanográficos, agronómicos e botánicos. Tamén medíu a cantidade de dióxido de carbono na troposfera a participou no experimento de radioafeccionados SAREX II. A tripulación estaba formada polo comandante Sidney M. Gutierrez, o piloto Kevin P. Chilton, a comandante de carga Linda M. Godwin e os especialistas de misión Jay Apt, Michael R. Clifford e Thomas D. Jones.
Entre os instrumentos de a bordo atopábanse SIR-C, un radar en banda C e banda L; X-SAR, un radar en banda X construído por Alemaña e Italia; e MAPS, para o estudo global da contaminación. En total na misión estaban representados 13 países con 49 investigadores principais e máis de 100 científicos coordinados polo JPL.
Cabeza de Manzaneda
O topónimo Cabeza de Manzaneda pode referirse a:
STS-59
Características
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 20 de abril de 1994.
Extended ML
Extended ML é un linguaxe de programación creado por Kahrs, Sannella e Tarlecki baseado en ML. Estende a sintaxe de ML para incluír axiomas de semántica, os cales poden non ser executables pero que serven para especificar rigorosamente o comportamento dun programa. Con esta extensión a linguaxe pode utilizarse para aplicar técnicas de refinamiento de programas para, a partir dunha especificación formal, producir un programa na linguaxe Standard ML que cumpre coa especificación. Extended ML utilízase para o ensino de desenvolvemento formal de programas, especificación de programas e para investigación en verificación automatizada de programas.
Ben Whishaw
Benjamin John "Ben" Whishaw, nado o 14 de outubro de 1980 en Clifton, Bedfordshire, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro.
Xacobe Pedro II Yovsepean
Xacobe Pedro II Yovsepean (en Յակոբ Պետրոս Բ. Յովսէփեան, Yakob Petros B. Yovsēp’ean (ISO 9985) ), nado en Alepo c. 1689 e finado o 9 de xuño de 1753, foi o 2º Catholicos-Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 14 de outubro de 1749 até o seu pasamento.
Traxectoria
Xacobe IV fora un dos seguidores do patriarca Abraham Pedro I, e convenceu ao bispo de Angora Simón da unión coa Igrexa católica. Durante o período de exilio de Arçiwean no Líbano, foi o seu vigairo en Alepo, dirixindo a diocese no seu nome. En 1739 Arçiwean volveu á súa diocese, onde consagrou xunto a dous bispos melquitas tres novos bispos católicos armenios, entre eles o mesmo Yosevpean.
Logo da morte de Lucas I, o 26 de novembro de 1740 Abraham Arçiwean foi elixido catholicos de Cilicia; Xacobe sucedeuno como bispo de Alepo, e posteriormente foi elixido el mesmo catholicos de Cilicia. Trasladou a sé patriarcal á localización actual de Bsumar, no Líbano.
Iatromantis
Iatromantis é unha palabra grega cuxo significado literal é "médico-vidente" ou "home-medicina". Iatromantis, unha forma de xamanismo grego, está relacionado con figuras semi-míticas como Abaris, Aristeas, Epiménides e Hermótimo. No período clásico, Esquilo emprega o termo para referirse a Apolo e a Asclepio, o fillo de Apolo.
Tirabeque
miniatura|esquerda|Rebentos de tirabeques salteados, un prato popular chinés O tirabeque (Pisum sativum var. saccharatum) é unha variedade botánica de ervella caracterizada por que se lle come toda a vaíña ou casula cando aínda está inmatura, e noutras rexións, como na China tamén os rebentos tenros da planta. En inglés chámanse snow pea e snap pea (a variedade coa vaíña arredondada) e en francés (ambas as dúas variedades indistintamente): mangetout e pois gourmand.
É nativa da conca do Mediterráneo e Asia, e adoitan consumirse frescas ao principio da primavera. En Galiza e outras zonas peninsulares, especialmente en Aragón, País Valenciano e Cataluña,  son verduras coñecidas que se poden cociñar de diversos xeitos, en sopas, fervidas, frixidas etc.
Seméntanse polo outono ou no inverno e a colleita é dende finais do inverno ao comezo da primavera. O nome inglés de snow pea (ervella de neve) refírese ao feito de que se apaña neles cando aínda pode haber neve. A planta nova resiste xeadas de até -4 °C aproximadamente. Hai variedades de emparrar.
A Panda, Seixas, As Somozas
A Panda é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
María Concepción Álvarez Lebredo
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela en 1993, exerce como profesora de Lingua Castelá e Literatura.
Vencellada familiarmente coa localidade de Tapia de Casarego, ten publicado varios artigos relacionados coa conservación e recuperación da lingua galega en territorio asturiano. Tamén publicou (soa ou en colaboración) artigos sobre Lingüística Computacional en revistas especializadas ou de ámbito académico.
Gobernantes do Brasil
Diferente dos outros países da América do Sur que xurdiron como repúblicas, o Brasil tivo como primeira forma de goberno despois da independencia a monarquía. Foron dous os monarcas brasileiros:
En 15 de novembro de 1889, o mariscal Deodoro da Fonseca proclamou a república no Brasil. Desde entón, a xefatura de estado no país ten sido ocupada por presidentes, elixidos polo pobo ou non.
Véxase tamén: lista dos presidentes do Brasil
Xóvenes Agricultores
Xóvenes Agricultores é un sindicato agrario que desenvolve as súas actividades en Galiza. Está federado na Asociación Agraria de Jóvenes Agricultores (ASAJA).
Liga de Campións da UEFA 1999-00
A Liga de Campións da UEFA 1999-2000 foi a edición número 45 na historia desta competición. Disputouse entre xullo de 1999 e maio de 2000, coa participación inicial de 71 equipos, representantes de 47 federacións nacionais diferentes.
A primeira fase de grupos da competición deu comezo en setembro de 1999, con 32 equipos, e a segunda fase de grupos comezou en novembro de 1999 con 16 equipos. O campión final do torneo foi o Real Madrid, que bateu ó Valencia CF por 3 goles a 0. A final disputouse no Stade de France en París o 24 de maio de 2000. Era a 1ª ocasión na que a final da máxima competición continental se disputaba neste recinto, pero a 4ª ocasión na que a final tiña lugar en París tralas finais de 1956, 1975 e 1981. Para o Real Madrid esta vitoria supuxo a súa oitava conquista da máxima competición europea.
Primeira Fase de Grupos
Nesta primeira fase de grupos competiron 32 equipos. A metade deles xa estaban clasificados directamente para esta fase polas boas participacións nas súas competicións nacionais na anterior tempada. Os outros 16 equipos participantes nesta primeira fase de grupos tiveron que pasar polas roldas previas de clasificación, (entre 1 e 3 roldas previas segundo o nivel da liga de cada equipo). Algúns dos equipos que tiveron que pasar polas roldas previas foron o Borussia Dortmund, Chelsea FC, PSV Eindhoven e o propio Valencia CF. Esta fase disputouse entre setembro e novembro.
Mike Powell
Mike Powell, nado 10 de novembro de 1963, en Filadelfia, é un ex-atleta estadounidense, recordista mundial no salto de lonxitude.
Liga de Campións da UEFA 1999-00
Final
250px|miniatura|esquerda|Alineacións titulares dos dous equipos na final.
Mike Powell
No ano de 1991 protagonizou unha proba lendaria contra Carl Lewis, que gañou e que na cal bateu o récord mundial, atinxindo a marca de 8.95 metros no salto de lonxitude, superando a marca do atleta Bob Beamon, de 8.90 metros, que vigoraba no momento.
Liga de Campións da UEFA 1999-00
Final
O Valencia CF adestrado por Héctor Cúper presentouse por primeira vez na súa historia nunha final da Liga de Campións da UEFA co papel de favorito despois dunha tempada brillante, gañando a liga española e deixando polo camiño ó FC Barcelona en semifinais e ó Chelsea FC en cuartos. O seu rival era o Real Madrid de Vicente del Bosque, cuns xogadores moito máis experimentados en competicións europeas, pero que viña de rematar 5º na liga.
Mike Powell
Tamén posúe o salto máis longo realizado na Historia, 8,99 m, que non é récord mundial por ter sido obtido con vento por riba de 2,0 m/s (no caso, a marca foi obtida con vento de +4.4). O feito foi realizado en Sestriere, Italia, en 1992.
Liga de Campións da UEFA 1999-00
Final
A final foi dominada polo conxunto madrileño, non tanto na posesión do balón, que foi dun 53% por un 47%, pero si no que atinxe a ocasións de gol, con 11 tiros a porta entre os 3 paus, por 1 só do conxunto valenciano. Fernando Morientes adiantou ó Real Madrid no minuto 39. Steve McManaman puxo o 2-0 no taboleiro no minuto 67, e no minuto 75 Raúl González fixo o 3-0 definitivo.
Lamas, Ansemar, Castro de Rei
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Pena do Pazo, Seixas, As Somozas
Pena do Pazo é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Río Chamoso
O río Chamoso é un afluente do Miño que percorre os concellos de Castroverde, O Corgo e Lugo.
Curso
Nace na xunta dos regos da Esbaradoira e do Lameirón, as súas cabeceiras, preto do Vitureiro, na parroquia de Montecubeiro, en Castroverde.
Recibe ó río Romeán pola marxe dereita a altura da ponte de Galiñeiros, en Arxemil. En Abuín acondicionouse unha praia fluvial con merendoiros, ó pé da A-6. Recibe ó rego de Carballido pola marxe dereita fronte ó muíño da Herdeira, na parroquia de Laxosa, e durante varios quilómetros serve de límite entre os concellos do Corgo e de Lugo. Desemboca no Miño pola súa marxe esquerda, ó pasar a ponte da Foz.
Afluentes
Afluentes do Río Chamoso por orde, dende o nacemento ata a desembocadura:
Erlang
O subconxunto de programación secuencial de Erlang é un linguaxe funcional, con avaliación estrita, asignación única, e tipado dinámico. Foi deseñado na compañía Ericsson para realizar aplicacións distribuídas, tolerantes a fallos, soft-real-ware e de funcionamento ininterrompido. Proporciona o cambio en quente de código de forma que este pódese cambiar sen parar o sistema. Orixinalmente, Erlang, era unha linguaxe propietaria de Ericsson, pero foi cedido como open source en 1998.
A introdución de Ericsson é, principalmente interpretada pero tamén inclúe un compilador HiPE (só soportado nalgunhas plataformas). A creación e xestión de procesos é trivial en Erlang, mentres que, en moitas linguaxes, os fíos considéranse un apartado complicado e propenso a erros. En Erlang toda concorrencia é explícita.
Erlang recibe o nome de A. K. Erlang. Ás veces pénsase que o nome é unha abreviación de ERicsson LANGuage, debido ao seu uso intensivo en Ericsson. Segundo Bjarne Däcker quen foi o xefe do Computer Science Lab no seu día, esta dualidade é intencional.
Linguaxe funcional
O código fonte ten este aspecto:
A continuación unha introdución do algoritmo Quicksort.
O exemplo anterior chama recursivamente á función  ata que non hai nada máis para ordenar. A expresión  pódese interpretar como: "Elixe todo   onde   é membro de   e   é menor que  ", resultando nun forma moi sinxela de manipular listas. Como se pode avaliar calquera expresión boleana entre dous tipos de datos diferentes, a avaliación é sinxela: por exemplo,.
Con todo, unha función de comparación pódese usar se é necesario cambiar a orde en que Erlang basea o seu valor de retorno ( or  ) Por exemplo, se quixeramos unha lista ordenada onde   fose avaliado como.
O seguinte código ordenaría un lista en función da lonxitude:
Linguaxe orientada a concorrencia e distribución
Exemplos: Pid = spawn(Mod, Func, Args)      % executar a función Func como un novo proceso Pid = spawn(Node, Mod, Func, Args) % executar a función Func nun nodo remoto Pid ! a_message     % enviar unha mensaxe ao proceso (asíncronamente) receive      % recibir a mensaxe enviada a este proceso a_message -> do_something end. A principal forma de control de erros en Erlang tamén se basea na concorrencia. Cando un proceso cólgase, termina limpamente e envía unha mensaxe ao proceso controlador quen pode actuar en consecuencia. Esta forma de control de erros pode incrementar a mantenibilidad e reducir a complexidade do código.
Distribución
Erlang foi feito público por Ericsson como código aberto para asegurar a súa independencia dun único vendedor e para dalo a coñecer dunha forma máis ampla. A distribución da linguaxe xunto coas librerías e a base de datos de tempo real (Mnesia) denomínanse Open Telecom Platform (Plataforma aberta de Telecom), ou OTP. Ericsson e outras poucas empresas ofrecen soporte comercial para Erlang.
Na data actual (2006), existe un desenvolvemento activo de Erlang con edicións regulares. Está dispoñible para diversos sistemas operativos de tipo Unix e Microsoft Windows.
Richard Meier
miniatura|Richard Meier en 2009. miniatura|High Museum, [[Atlanta.]] miniatura| O Ateneo, New Harmony, [[Indiana.]] Richard Meier, nado o 12 de outubro do 1934 en Newark (Nova Jersey), é un arquitecto estadounidense de finais do século vinte, coñecido mundialmente polo uso da cor branca nas súas obras.
Traxectoria
Acadou a Graduación de Arquitecto na Universidade Cornell no ano 1957, traballando para SOM (Skidmore, Owings e Merrill) durante o 1959, máis tarde para Marcel Breuer por tres anos, xusto antes de comezar o seu propio estudio no ano 1963. Recoñecido como un dos cinco de Nova York, o seu legado do Museo Getty na cidade dos Ánxeles (California) catapultouno á fama.
No 1984 foi galardoado co Premio Pritzker.
Pedro Juan Muchada
Pedro Juan Muchada, nado en Cádiz en 1835 e finado en Madrid en xaneiro de 1911, foi un político español.
Traxectoria
Fillo de Juan Pedro Muchada Lagarde. Estudou Dereito en Sevilla e Madrid, doutorándose na Universidade Central. Foi concelleiro de Cádiz e deputado provincial en Madrid. Na Restauración militou no Partido Conservador na facción de Romero Robledo. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Lalín na elección parcial de 1878 e foi reelixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1879. Nas eleccións de 1884 foi elixido deputado polo distrito de Cádiz.
Gerardo Conde Roa
Gerardo Jesús Conde Roa, nado o 28 de setembro de 1959 en Padrón, é un avogado, empresario e político conservador galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Dereito, afiliouse a Alianza Popular e posteriormente ao Partido Popular de Galicia. O seu primeiro cargo na política foi o de concelleiro en Santiago, entre 1983 e 1991. Foi candidato á alcaldía en 1987, onde foi derrotado, deputado no Parlamento de Galicia (1987-2000) polo Partido Popular, membro do Consello de Administración de RTVE e o candidato deste partido á alcaldía de Santiago de Compostela de novo nas eleccións de 2007, onde quedou foi o máis votado sen maioría absoluta, polo que non puido gobernar.
Nas eleccións xerais de 2008 foi elixido deputado do PPdeG pola provincia da Coruña. Renunciou en setembro de 2010 e foi substituído por Ángeles Vázquez Mejuto.
O 10 de xullo de 2008 gañou o congreso do PP de Santiago cun total de 526 votos sobre 957 totais, co que encabezou a lista local do Partido Popular ás eleccións municipais de 2011. Nos comicios de maio dese ano o seu partido acadou a maioría absoluta na cidade de Compostela, e Conde Roa foi proclamado alcalde.
Polémicas
Durante o ano 2008 estivo involucrado en numerosas polémicas relacionadas co non pagamento de tributos municipais arredor da súa condición de promotor inmobiliario a través de Geslander, sociedade da súa titularidade.
Teatro Principal de Pontevedra
O Teatro Principal de Pontevedra é un centro de representación escénica localizado no casco antigo de Pontevedra.
Gerardo Conde Roa
Polémicas
O 2 de abril do 2012, o Xulgado de Instrución número 2 de Santiago de Compostela admitiu a trámite unha querela criminal presentada pola fiscalía por un presunto delito contra a Facenda Pública durante a súa etapa como promotor inmobiliario, segundo a cal o alcalde non tería declarado o IVE de 61 vivendas a través da súa promotora inmobiliaria, Geslander Proyectos de Edificación S.L., en 2010. Segundo consta no expediente de Facenda, Conde Roa, administrador único de Geslander Proyectos de Edificación S.L., defraudou nesa transacción case 300.000 euros. Dimitiu do posto de alcalde o 16 de abril.
Vida persoal
Foi membro do grupo católico Opus Dei. Declarou que integraría Compostela na Rede española de cidades pola vida, unha rede antiabortista de tradición católica.
Teatro Principal de Pontevedra
Localización
O Teatro Principal está situado no mesmo bloque que o Liceo Casino, sendo lindeiro con este. A súa fachada principal dá á rúa Paio Gómez Chariño e as súas fachadas laterais ás rúas Don Filiberto e Duque de Tetuán.
Gerardo Conde Roa
Vida persoal
Casou e divorciouse. Ten cinco fillos da primeira muller e tres dunha segunda parella.
Teatro Principal de Pontevedra
Historia
O soar onde está desde o século XIX o Teatro Principal estivo ocupado pola igrexa de San Bartolomeu o Vello até mediados do século XIX. Esta construción, de finais da Idade Media, xa estaba en mal estado a finais do século XVIII. En 1769 propúxose o seu derrubamento, ao que se opuxo o padre Frei Martín Sarmiento, derrubamento levado a cabo finalmente en 1844.
Logo de varios anos como praza aberta (a praza de Tetuán), en 1864 construíuse un Liceo Casino (obra de Domingo Lareu) e o Teatro Principal (obra de Faustino Flores), que pertencía ao Liceo Casino e que foi inaugurado o 2 de agosto de 1878. O teatro era de uso exclusivo dos socios do Liceo Casino e, de feito, a entrada ao teatro facíase pola fachada principal do Liceo Casino. O teatro inaugurouse coa compañía de Miguel Cepillo, que interpretou O escravo da súa culpa de Juan Antonio Cavestany.
Manuel Becerra comprou o edificio nunha poxa xudicial en 1892. Este edificio acolleu en abril de 1897 a primeira proxección cinematográfica de Pontevedra, e en decembro de 1900 a primeira audición de fonógrafo con bucina. O teatro acolleu concertos de artistas de renome como o violinista Manuel Quiroga Losada e o pianista Arthur Rubinstein. En 1942 o teatro pasou a ser propiedade de Dolores Vázquez. A mediados do século XX o teatro funcionaba case exclusivamente como cinema.
O 14 de abril de 1980 un incendio destruíu os dous edificios, aínda que os muros e as paredes mestras seguiron en pé. O 22 de agosto de 1983 o concello adquiriu as ruínas do teatro, e o 9 de xaneiro de 1984 convocouse un concurso público para a súa reconstrución.
O edificio actual, inaugurado o 3 de xaneiro de 1987, é obra do arquitecto José Miyer Caridad, que gañou o concurso de anteproxecto.
Descrición
A fachada do teatro é neoclásica. Ten ventás e portas simétricas con marcos de granito, e as do primeiro piso teñen tornachoivas. A entrada principal termina nun frontón cun arco oco no seu interior. En xullo de 2015 restaurouse a fachada do teatro cos muros de pedra branca cos que se deseñou o edificio no século XIX.
O teatro distribúese en cinco andares e dous sotos, nos cales alberga dúas salas de exposicións e un auditorio cunha capacidade total de 434 persoas. O seu escenario, que ocupa 52 metros cadrados, está dotado dunha plataforma móbil.
O espazo conta cun falso teito que contribúe a mellorar a acústica, así coma a agochar a instalación da iluminación. O seu estilo decorativo buscou combinar aspecto dos teatros do século XIX cun interior máis actual.
Rapa-Nui (filme)
Rapa-Nui é un filme estadounidense dirixido por Kevin Reynolds e co-producido por Kevin Costner que foi estreado nos cines en 1994. O argumento está baseado nas lendas rapanui da Illa de Pascua, Chile, e conta a historia de dous namorados na época da construción das enormes esculturas moai e do culto Tangata Manu.
Sinopse
En 1722, o holandés Jacob Roggeveen descubriu unha illa no Pacífico Sur, cuxos habitantes chamaban Rapa Nui, e bautizouna como Illa de Pascua. 42 anos antes, un enfrontamento entre as clases sociais indíxenas convulsionou toda a illa. Os Orellas Curtas, clase inferior, construían as famosas estatuas moai por orde da clase nobre, os Orellas Longas. Só os Orellas Longas participaban na competición anual que determinaba quen sería o novo Ariki-mau ou Home Paxaro (o líder da illa durante un ano). Noro (Jason Scott Lee), é un dos mozos que competirá no próximo certame, e está namorado dunha rapaza dos Orellas Curtas, Ramana (Sandrine Holt). O seu amor só será posible se el supera a proba e ela acepta pasar as lúas que restan ata o día da competición dentro dunha escura e pequena cova. Por outra banda, o mellor amigo de Noro, Make, é un Orellas Curtas. El tamén está namorado de Ramana, pero o seu amor non é correspondido, polo que reta ó Ariki-mau a participar na carreira con ela como premio. A cambio, os Orellas Curtas deberán rematar un novo moai para que Make poida participar, e no caso de que este perdese terá que pagalo coa súa vida.
Exactitude histórica
O filme pode considerarse unha historia condensada do colapso da civilización da Illa de Pascua, xa que o argumento mestura elementos de dous períodos: a era da construción dos moai, e o posterior culto do Tangata Manu ou Home-Paxaro. Se o conflito entre os Orellas Longas e os Orellas Curtas foi real, este ocorreu moito antes de que comezase o culto do Home-Paxaro.
O nome Rapa Nui, frecuentemente empregado, non é o nome nativo orixinal da illa; é máis probable que sexa Te Pito te Henua ("o embigo do mundo"), termo empregado no filme.
STS-6
Características
STS-6, tripulada por Paul J. Weitz, Karol Bobko, Donald Peterson e Story Musgrave, foi lanzada como primeira misión do transbordador Challenger. Encargouse de poñer en órbita o satélite artificial de comunicacións TDRS 1, que debido nun fallo do seu motor quedou nunha órbita estable pero incorrecta. Musgrave e Peterson fixeron o primeiro paseo espacial do programa do transbordador espacial, cunha duración de 3 horas e 54 minutos. A tripulación tamén fixo varios experimentos a bordo, entre eles CFES, MLR, RME e NOSL.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 9 de abril de 1983.
Evolución paralela
A evolución paralela é o desenvolvemento dun trazo similar en especies relacionadas pero distintas, que descenden dun mesmo antepasado, pero desde diferentes clados.
Evolucións paralela e converxente
miniatura|Evolución na posición dos [[aminoácidos en tres pares de especies. Se empezan co mesmo aminoácido nesa posición da proteína (procedente dun antepasado común) e acaban con distintos aminoácidos, fálase de diverxencia; se empezan co mesmo aminoácido e acaban ambas as especies independentemente noutro aminoácido igual pero distinto do primeiro, fálase de paralelismo, e se empezaron con aminoácidos distintos e acaban co mesmo aminoácido fálase de converxencia. A = alanina, S = serina, T = treonina. A parella de especies do centro sufriu evolución paralela nese aminoácido, xa que as dúas empezaron tendo A e acabaron tendo S, pero por camiños distintos.]]
Dado un determinado trazo que aparece en dúas liñaxes que descenden dun antepasado especificado, é posible en teoría definir estritamente as tendencias evolutivas paralela e converxente, e distinguilas claramente entre si. Porén, na práctica, os criterios para definir evolución converxente como oposta a paralela non adoitan ser moi claros, polo que é común unha diagnose arbitraria nalgúns casos.
Cando dúas especies son similares nun carácter determinado, a evolución defínese como paralela se os antepasados compartían tamén unha semellanza nese aspecto; se non o fan, a evolución dese carácter nesas especies defínese como converxente. Porén, esta distinción non é moi nítida porque as condicións establecidas son en parte unha cuestión de grao; todos os organismos comparten antepasados máis ou menos recentes. En bioloxía evolutiva a cuestión do lonxe que debemos recuar para atopar antepasados similares, e de canta similitude deben ter eses devanceiros para que se considere que tivo lugar unha evolución paralela, non sempre se pode resolver. Algúns científicos argumentaron en consecuencia que as evolucións paralela e a converxente son en certa medida indistinguibles. Outros insisten en que na práctica non deberiamos evitar a área gris, porque malia todo aínda segue habendo moitas distincións importantes entre as evolucións paralela e converxente.
Cando as formas ancestrais non están especificadas ou non se coñecen, ou a rango dos trazos considerados non se especifica claramente, a distinción entre os dous tipos de evolución faise máis subxectiva. Por exemplo, Richard Dawkins en The Blind Watchmaker (O reloxeiro cego) describe a notable semellanza entre as formas dos mamíferos placentarios e marsupiais como o resultado dunha evolución converxente, porque os mamíferos nos seus respectivos continentes ancestrais tiñan unha longa historia evolutiva previa á extinción dos dinosauros. Ese período de separación tería permitido a acumulación de moitas diferenzas relevantes. Stephen Jay Gould adopta unha postura diferente; describe algúns dos mesmos exemplos como que empezaron a partir de antepasados comúns de marsupiais e placentarios, e, por tanto, sufriron unha evolución paralela. E sempre que as semellanzas poden describirse conceptualmente como que evolucionaron a partir dun atributo común que deriva dunha soa liña ancestral remota, pode considerarse lexitimamente como evolución paralela.
A diferenza do anterior, cando estruturas bastante diferentes foron claramente transformadas para ter unha similar función e forma, deberemos necesariamente considerar que a evolución foi converxente. Por exemplo, se consideramos o micobio eucariótico Mixotricha paradoxa, vemos que ensamblou un sistema de ringleiras do que parecen ser cilios e corpos basais que lembran o sistema similar que teñen os ciliados. Non obstante, cando se inspeccionan detidamente esas estruturas de Mixotricha paradoxa, que parecían ser cilios, vese que en realidade son pequenos microorganismos simbiontes, que viven en Mixotricha; aquí non se pode falar en absoluto de evolución paralela. Igualmente, as colas orientadas de forma diferente de peixes e baleas derivaron hai un tempo enormemente remoto de devanceiros radicalmente diferentes e calquera semellanza nos descendentes resultantes debeu, por tanto, ter evolucionado converxentemente. Calquera exemplo no que as liñaxes estudadas non evolucionan xuntas ao mesmo tempo e no mesmo ecoespazo debería describirse como evolución converxente nun certo momento da escala de tempo.
De novo, no exemplo dos aminoácidos da imaxe superior, nótese que como os aminoácidos serina (S) e treonina (T) posúen estruturas similares cunha cadea lateral cun grupo alcohol, o exemplo marcado como "diverxente" sería denominado "paralelo" se os aminoácidos fosen agrupados por semellanza química en vez de considerados individualmente. Noutro exemplo, se xenes de dúas especies quedaron independentemente restrinxidos da mesma maneira por medio de regulación por un certo factor de transcrición, isto pode describirse como un caso de evolución paralela, pero o exame das secuencias de ADN reais probablemente mostrará só cambios diverxentes en posicións de pares de bases individuais, xa que se pode engadir un novo sitio de unión dun factor de transcrición nun gran número de lugares dentro do xene tendo un efecto similar.
Unha situación similar ocorre ao considerarmos a homoloxía de estruturas morfolóxicas. Por exemplo, moitos insectos posúen dous pares de ás para voar. Nos escaravellos, o primeiro par de ás está endurecido formando élitros protectores que teñen un escaso papel no voo, mentres que nas moscas o segundo par de ás está reducido orixinando pequenos halterios usados para equilibrarse. Se os dous pares de ás se consideran estruturas homólogas intercambiales, isto pode describirse como unha redución paralela no número de ás, pero doutro modo os dous cambios son casos de cambios diverxentes que afectaron a un determinado par de ás.
<!--
Exemplos
-->
Evolución paralela entre marsupiais e placentarios
Varios exemplos de evolución paralela proporciónanos as dúas pólas principais en que se dividiron os mamíferos: placentarios e marsupiais, que seguiron vías evolutivas independentes ao separánrense as masas de terra do antigo continente de Gondwana hai uns 100 millóns de anos. En Suramérica, os marsupiais e os placentarios compartiron o ecosistema (antes da conexión entre América do Norte e do Sur); en Australia, os marsupiais prevaleceron; e no Vello Mundo os placentarios foron os vencedores. Anteriormente, en todos eses lugares os mamíferos eran pequenos e ocupaban postos limitados no ecosistema ata que se produciu a extinción en masa dos dinosauros hai 60 millóns e anos. Nese momento, os mamíferos das tres masas de terra empezaron a presentar unha maior variedade de formas e papeis no ecosistema. Aínda que algunhas formas eran únicas de cada ambiente, a miúdo xurdiron tamén animais sorprendentemente similares en dous ou nos tres dos continentes separados. Exemplos destes casos son os os tigres dentes de sabre placentarios (Machairodontinae) e o marsupial dentes de sabre suramericano (Thylacosmilus); o lobo de Tasmania e o lobo placentario; e as toupas placentarias e marsupiais, esquíos voadores e probablemente os ratos Antechinus.
Leonarda de Tallo
Leonarda Fuentes Couto máis coñecida co alcume da A Negra ou Leonarda de Tallo, nada en 1851 e finada a carón do pazo Torres de Tallo, (Tallo, Ponteceso) en 1937, foi a primeira regueifeira galega, afamada e recoñecida no eido da improvisación oral en verso galego. Foi pioneira nesta arte de controversia con fouteza e bravura. Figura pioneira e piar esencial para a recuperación desta arte oral popular.
Traxectoria e obra
A recuperación destas coplas pasa tamén polas colleitas de campo e gravacións da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, para os arquivos da nosa memoria cultural. No 23 de marzo do 2015, o Día Mundial da tradición oral, seis regueifeiras de Tallo e Obdulia de Xornes o entrentáronse en "duelo" Suso de Xornes. Tamén a súa testemuña é recollida dende a Asociación Oral de Galicia. A súa herdanza cultural constátase na repunta dunha nova xeración de regueiferas en feminimo. Leonarda de Tallo abriu camiño da "regueifa feminista", o seu legado continúa en regueifeiras como Alba María e Lupe Blanco. En 2017 as nenas regueifeiras da Escola Semente presentaron unha obra de teatro de sombras inspirada na súa vida, "Leonarda de Talho contra o demo". En xaneiro do 2019 comenza o proxecto Escola de Regueifa Leonarda de Tallo (O Couto, Ponteceso) para cativos, organizado pola Fundación Eduardo Pondal.
Vida privada
alt=Casa de Leonarda, primeria regueifeira hoxe alboio. Tallo 2019.|miniatura|Casoupa onde viviu Leonarda de Tallo, en 2019. Xornaleira, taberneira e regueifeira na tradición oral de Galicia. Foi das poucas mulleres que desafiaron os homes enriba dos cameríns. Aínda hai xente de Tallo que se lembra que era alta, con voz moi potente, algo coxa porque lle picara unha cobra, vivía nunha caseta moi humilde fronte as Torres de Tallo. Era filla de nai solteira, nunca casou e tampouco tivo fillos. Severo de Borneiro, dicía dela "Se lle ían o fondo, había Leonarda para rato...o que se metía con ela, tiña que tremar moito porque era perigosa". Carmen Eiroa Barreira relata o seguinte: ''«A Leonarda tiña unha taberniña cunha botella de anís, unha de Sansón e outra de caña. Con esas tres botellas ía ás festas de campo (Santa Margarita de Baneira, Santa Mariña de Corcoesto e San Bernardo da Graña) cunha cesta na cabeza". É por iso que A Negra'', como ela mesma se alcumaba por ser de pel escura, paseaba coa cesta ao mesmo tempo que cantaba "Miña Santa Margarida, se a caña non sube a costa, a Negra vese perdida".
Contan que os derradeiros anos, morreu moi maior e senil, foi coidada pola xente da parroquia, que lle levaba de comer e que cando morreu, as veciñas púxeronlle a roupa de defunta e a enterraron. Din que non deixou testamento. Pero o seu legado foi social, por brava e valente e cultural por pioneira regueifeira.
Muhammad: The Messenger of God
Muhammad: The Messenger of God é un filme épico islámico iraniano dirixido por Majid Majidi. O filme sitúase no século VI e a historia céntrase na infancia do profeta islámico Mahoma. É a produción con maior orzamento do cinema iraniano.