cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linguas da Unión Europea
Linguas de traballo
miniatura|250px|Nivel de coñecemento do inglés nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos miniatura|250px|Nivel de coñecemento do alemán nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos miniatura|250px|Nivel de coñecemento do francés nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos thumb|250px|Nivel de coñecemento do [[lingua italiana|italiano nos distintos estados da Unión Europea e nos estados candidatos]] O réxime lingüístico prevén, no artigo 6, que cada institución da Unión regulará a modalidade de emprego nos seus regulamentos internos. Por razóns prácticas a meirande parte das institucións empregan nas súas sesións internas de traballo tres linguas principais:
Río Indo
Historia
As principais cidades desta civilización, Harappa e Mohenjo-daro, remóntanse a ao redor de 3300 a. C., e representan algúns dos maiores asentamentos humanos do mundo antigo. A civilización do val do Indo estendíase por todo o Paquistán, o noroeste da India  polo leste do río Jhelum ata alcanzar Rupnagar, no Sutlej superior. Os asentamentos da costa estendíanse desde Sutkagan Dor, en Paquistán, na fronteira de Irán, ata Kutch, no extremo oriental de Paquistán. Hai un sitio arqueolóxico desta cultura do Indo no Amu Daria en Shortughai, no norte de Afganistán, e outro en Alamgirpur no río Hindon (un afluente do río Yamuna, e xa que logo, do Ganxes) que se atopa a só 28 km de Nova Delhi. Ata a data, atopáronse máis de 1.052 cidades e poboados, principalmente na rexión xeral do río Ghaggar Hakra e os seus afluentes. Entre os asentamentos están os que foron principais centros urbanos de Harappa e Mohenjo-Daro, así como Lothal, Dholavira, Ganeriwala e Rakhigarhi. Só de 90 a 96 dos 800 sitios máis coñecidos da cultura do val do Indo se descubrirón no río Indo e nos seus afluentes. O Sutlej, agora un afluente do Indo, en épocas de Harappa, desembocaba ás veces no Ghaggar-Hakra, en cuxa conca atópanse máis sitios da cultura de Harappa que ao longo do propio Indo.
Linguas da Unión Europea
Linguas de traballo
Tras estas linguas lle seguen de lonxe o italiano, o polaco e o castelán.
Río Indo
Historia
A maioría de estudosos cren que os asentamentos da cultura das tumbas de Gandhara dos primeiros indo-arios floreceron na rexión de Gandhara a partir do 1700 a. C. ata o 600 a. C., cando Mohenjo-Daro e Harappa xa foran abandonadas.
Os primeiros europeos que se sabe que recoñeceron este río foron as trpas greco-macedonias de Alexandre o Grande que no Indo practicamente atopou o límite oriental do seu imperio, xa que as súas forzas retiráronse ao longo do curso meridional do río ao final da campaña de Asia logo da conquista do que hoxe é Paquistán, uníndoo ao Imperio helénico. O nome Indus utilízase no libro de Megástenes Indica para o poderoso río cruzado por Alexandre, baseándose no relato contemporáneo de Nearchus. «Indus» é un derivado helénico do iranio Sindus, que á súa vez deriva de Sindhu, o nome do Indo no Rigveda, xa que o río está considerado, polos hinduístas, un dos sete ríos sagrados da India. O termo sánscrito sindhu significa xenericamente ’río’ ou ’mar’, probablemente a partir dunha raíz sidh que significa ’afastar’. O termo Sindhu aparece 176 veces no Rigveda, 95 veces en plural, utilizado máis a miúdo no significado xenérico. Xa no Rigveda, sobre todo nos últimos himnos, o significado da palabra redúcese ao referirse ao río Indo en particular, por exemplo, na lista dos ríos do Nadistuti sukta. Isto deu lugar á anomalía dun río de xénero masculino: todos os demais ríos rigvédicos son femininos, non só gramaticalmente, sendo imaxinados como deusas e comparados con vacas e eguas que daban leite e manteiga.
Linguas da Unión Europea
Linguas de traballo
O coñecemento das tres linguas principais, como segunda lingua, é o seguinte:
Font: )
Río Indo
Historia
A partir dos datos achegados polos autores gregos que comezaron a mencionar a palabra "India" en referencia a todo o subcontinente indio, daquela os autores latinos falarían dunha India cisganxética (a India deste lado do Ganxes) e dunha India transganxética (a India do outro lado do Ganxes).
Linguas da Unión Europea
Linguas de traballo
Nas linguas que aparece (n/d) significa que a lingua seleccionada non está entre as tres máis faladas.
Río Indo
Historia
Antigamente os persas e outros pobos de linguas iranias chamaban Sindhu a este río, estendendo ese nome aos habitantes de todo o subcontinente indio, co nome de Sindhustán (’país [do] Sindhu’).
Linguas da Unión Europea
Linguas de emprego na administración
O Consello da Unión Europea, celebrado no Luxemburgo o 13 de xuño do 2005, adoptou un acordo que lle dá ás linguas cooficiais nos estados membros certo recoñecemento nas institucións da Unión. O emprego das linguas queda regulado por un acordo administrativo entre o estado membro e as institucións europeas. Este acordo permite o emprego das linguas aínda que as limita ás:
Río Indo
Historia
O Indo formou unha fronteira natural entre o subcontinente indio e a súa fronteira coa meseta iraniana, unha rexión que inclúe o Baluchistán paquistaní, Jaiber Pastunjuá, así como Afganistán, Taxikistán e Irán. Foi cruzado polos exércitos de Alexandre o Grande -as súas forzas macedonias retiráronse ao longo do curso meridional do río ao final da campaña de Asia logo da conquista o que hoxe é Paquistán e unírono ao Imperio helénico. As chairas do Indo tamén estiveron baixo a dominación do imperio persa e do imperio de Kushan. Os exércitos musulmáns de Muhammad bin Qasim, Mahmud de Gazni, Mohammed de Ghor, Tamerlán e Babur tamén cruzaron o río para golpear nas rexións interiores do Panxab e máis ao sueste.
Linguas da Unión Europea
Linguas de emprego na administración
O 16 de novembro do 2005, o presidente do Comité das Rexións, Peter Straub, asinou un acordo no que por primeira vez permite o emprego do galego, do vasco, e do catalán nunha institución da Unión..
Río Indo
Historia
A palabra «India» deriva do río Indo. Na Antigüidade, inicialmente «India» referíase á rexión de Paquistán que se sitúa ao longo da beira leste do río Indo, pero cara ao ano 300 a.C., os escritores gregos como Megasthenes aplicaron o termo ao subcontinente que se estende máis cara ao leste. A fonte tradicional do río é Senge Khabab (‘boca do león’), un manancial perenne, non moi lonxe do sagrado monte Kailash, e caracterízase por unha longa liña de baixo de tibetanos chortens. Hai outros afluentes próximos que posiblemente poden formar un curso de auga máis longo que o Senge Khabab, pero a difencia deste, todos dependen da neve  derretida. O río Zanskar, que desemboca no río Indo en Ladakh, ten un volume de auga maior que o propio Indo antes dese punto.
Linguas da Unión Europea
Linguas rexionais e minoritarias
As linguas rexionais e minoritarias aparecen definidas na "Carta europea das linguas rexionais e minoritarias", tratado internacional asinado pola maioría dos estados da UE, como as linguas propias tradicionalmente empregadas pola poboación dun territorio cuxo número de falantes é menor que a lingua hexemónica do estado..
Río Indo
Historia
No verán de 2010 o río viuse desbordado en numerosos puntos provocando unha das maiores inundacións da historia de Paquistán.
Linguas da Unión Europea
Linguas rexionais e minoritarias
Nesta definición inclúense :
Río Indo
Xeografía
miniatura|O Indo na confluencia con río Barndo. O río Indo nace no Tíbet (China), a unha altura de 5500 msnm, seguindo o seu curso en dirección noroeste, para logo atravesar a rexión de Caxemira e xirar cara ao sur para penetrar no Paquistán e percorrelo todo ao longo. Tras pasar pola cidade de Hyderabad, desemboca nun delta bañando as costas do porto de Karachi, primeira capital do Paquistán.
Linguas da Unión Europea
O galego na Unión Europea
O galego é dende finais de 2005 lingua presente nas institucións europeas. O seu uso xa é oficialmente un feito no Comité de Rexións. O Parlamento Europeo aprobou a utilización das linguas cooficiais de España, entre elas o galego, nas comunicacións dos cidadáns co Parlamento Europeo. Os acordos tamén permiten o uso do galego no Consello de ministros da Unión Europea e na Comisión Europea. Os cidadáns e cidadás que desexen dirixirse en galego ao Defensor do Pobo europeo tamén o poden facer, en virtude da entrada en vigor dun convenio entre España e este organismo comunitario. A introdución do galego na Unión Europea é un recoñecemento ao plurilingüismo natural dos países que a integran. O certo é que algunhas das linguas cooficiais dos estados ou linguas minoritarias contan cun número de falantes maior ca outras oficiais, e mesmo cun status semellante dentro dos seus territorios. A Constitución española de 1978 recoñece a cooficialidade das linguas do Estado.
Río Indo
Xeografía
A lonxitude total do río varia, segundo as fontes, entre os 2.900 e os 3.180 km. O caudal medio é de 6.700 m³/s e drena unha ampla conca de 1.081.700 km². Na súa desembocadura no mar de Omán, o Indo forma un extenso e fértil delta, cunha superficie de 7.770 km².
Curso do Indo na China
O Indo,  nominalmente, comeza moi preto da fronteira oriental da Rexión Autónoma do Tíbet, na China, na pequena localidade de Shiquanhe, na confluencia dos ríos Sênggê Zangbo e Gar, que  drenan as cordilleiras de Nganglong Kangri e Gangdise Shan e discorren por algún dos vales principais da cordilleira do Himalaia. O Sengge (སེང་གེ་ཁ་འབབ།), tamén Shiquan ou Shiquan Hei (獅泉河), a fonte máis afastada cunha lonxitude de 430 km, nace nas inmediacións do sagrado lago Mana Sarovar, a unha altura de 5500 m e discorre en dirección noroeste. O Indo, como tal, tamén flúe cara ao noroeste e cruza enseguida a fronteira chinesa e ingresa na India.
Curso do Indo na India
miniatura|O Indo en Alchi ([[Ladakh).]] miniatura|Confluencia do Zanskar e o Indo (na parte inferior). Na India, onde adoita chamarse río Sind, discorre a través do estado de Jammu e Caxemira, na rexión Ladakh, xusto ao sur da cordilleira do Karakorum para despois virar gradualmente para o sur, abandonando os outeiros entre Peshawar e Rawalpindi. Neste tramo unha presa forma o encoro de Tarbela. Tras pasar polas pequenas localidades de Nyoma (1.350 hab. ) e Upshi (165 hab.). A partir de aquí a estrada NH-21 acompaña ao río, que chega a unha zona na que hai bastantes mosteiros, como os de Stakna, Mashro, Thikse e Shey, e chega a Leh (27.513 hab. en 2001), a antiga capital do reino de Ladakh. No val unha nova estrada acompaña ao río, a NH-1D, e pronto chega a Phey (331 hab.). Recibe despois pola esquerda ao primeiro dos seus afluentes de importancia, o río Zanskar. Segue polas pequenas aldeas de Nimu,  Alchi e Tingmosgang e nesta zona o Indo bordea polo norte o gran Parque Nacional Hemit, con 4400 km², o maior parque indio, establecido en 1981. Tras manter a dirección noroeste, sae da India e ingresa en Paquistán.
Linguas da Unión Europea
O galego na Unión Europea
Eurodiputados gallegos como José Posada, Camilio Nogueira ou Ana Miranda utilizaron o galego reintegracionista no Parlamento Europeo, sendo traducidos por tradutores de portugués.
Río Indo
Curso do Indo en Paquistán
miniatura|O Indo visto desde a [[estrada do Karakórum.]] miniatura|O forte de Attock, as beiras do Indo. Ao pouco de entrar en Paquistán, na rexión do Baltistán, na provincia de Gilgit-Baltistán, recibe pola esquerda, procedente do sur, ao río Suru e logo, pola dereita, os ríos Shyok (550 km) e o Shigar (62 km), en cuxa confluencia está a pequena cidade de Skardu (uns 30.000 hab. en 2000), que conta cun pequeno aeroporto moi usado polos afeccionados ao sendeirismo. Continúa en dirección noroeste e vólvese cara ao sur, xusto ao recibir, pola dereita, o río Gilgit (450 km). Desde aquí segue o val a N-35 (que chega desde o val do Gilgit), coñecida como estrada do Karakórum, que conecta a cidade chinesa de Kashgar coa capital paquistaní, Islamabad (cun percorrido de 1.200 km). Bordea polo norte o Nanga Parbat, discorrendo entre xigantescas gargantas, de 4.500-5.200 m de profundidade.
Pasa por Chilas e ao pouco chégase a un lugar onde se iniciou en outubro de 2011 a construción da presa de Diamer-Bhasha, que terá unha potencia instalada de 4500 MW, situada case na fronteira da India. Chega despois un curto tramo, entre Dudishaj e Sazin no que o río sinala a fronteira entre Gilgit-Baltistán e Jaiber Pajtunjuá (Khyber Pakhtunkhwa).
Recibe despois ao pequeno río Kondia, pola dereita, e alcanza a localidade de Dassu, Pas e Besha. Alcánzase logo a longa cola do encoro de Tarbela (cunha superficie de 250 km² e unha lonxitude duns 60-70 km), que tamén recibe as augas dos ríos Dor e Siran. A presa, construída entre 1968 e 1974, contribúe ao control das inundacións, á irrigación e á xeración hidroeléctrica (3478 MW). Xusto despois da presa o río sae das montañas e ingresa nas amplas chairas do Punjab, entre as importantes cidades de Peshawar e Rawalpindi. Segue un pequeno tramo no que o seu curso divídese en moitos ramais, entrelazados e cambiantes, con bastantes pequenas illas entre eles. Desde aquí e durante un bo tramo, o Indo será o límite entre as provincias de  Pastunjua  Jáiber e a do Punjab, ao leste. O río Cabul (700 km) úneselle enseguida, pola dereita, preto da localidade de Attock (69 588 hab. en 1998), a partir deste punto o Indo xa navegábel.
Segue o seu camiño polas chairas do Punjab en dirección xeralmente cara o sur, recibindo ríos por ambas as marxes, como o Kohat Toi (dereita). Pasa pola histórica cidade de Makhad, despois recibe ao río Soan (250 km), pola esquerda, e chega a Mari. Segue augas abaixo por Dera Ismail Khan (109.686 hab.,  est. en 2009) e recibe, pola dereita, o Gumal (400 km), e despois, pola esquerda, algo antes de chegar á cidade de Mithankot ao máis importante dos seus afluentes, o río Panijnad, un curto río de só 71 km que leva as augas dos cinco ríos do Punjab (está formado pola confluencia de dous longos ríos: o río Chenab (1.242 km) —cos seus  subafluentes o río Jhelam (740 km)  o Ravi (725 km)— e o Sutlej (1.370 km) —co seu  subafluente o río Beas, 470 km). Máis aló desta confluencia, o río foi chamado algunha vez río Satnad (Sat = sete, Nadi = río), xa que leva nese momento as augas do Cabul, do  Indo e dos cinco ríos do Punjab.
Alcanza despois a presa de Guddu, construída entre 1957-62 para o control das crecidas do Indo, xusto na fronteira coa provincia de Sind. Segue por Rohri (224.362 hab. en 2002), Sanghar e chega a unha nova presa, a de Sukkur, construída entre 1923-32, para a rega e control das inundacións, preto da homónima cidade de Sukkur (493.438 hab.). Pasa despois por Larkana (456.544 hab.) e moi preto das ruínas de Mohenjo Daro. Segue por Sehwan (35.264 hab.), á beira do lago Manchar, un encoro construído nos anos 1930 de entre 350-520 km² alimentado por dúas canles derivadas do  Indo. Chega despois a Jamshoro e atravesa á cidade de Hyderabad (1.578.367 hab.), a cidade máis poboada de todo o seu curso. Pasa preto do lago Keenjhar antes de desembocar no mar Arábigo nun gran delta areoso de 7.770 km², que abarca uns 200 km de costa, ao sueste de Karachi e ao leste de Thatta, e que é considerado como unha das rexións ecolóxicas das máis importantes do mundo.
O Indo é un dos poucos ríos do mundo que experimentan o fenómeno do macareu. O sistema do Indo é en gran parte alimentado polas neves e os glaciares das cordilleiras  tibetanas do Himalaia, Karakorum e Hindu Kush; das augas do estado indio de Jammu e Caxemira e das das Áreas do Norte de Paquistán, respectivamente. O caudal do río está determinado tamén polas estacións do ano —diminuíndo moito no inverno e experimentando inundacións das súas beiras nos meses do monzón, de xullo a setembro. Tamén hai evidencias de cambios constantes no curso do río desde a prehistoria —desviouse cara ao oeste desde a desembocadura no Rann de  Kutch e xunto ás praderías de Banni despois do terremoto de 1816.
Principais afluentes
Os principais afluentes do río Indo, no sentido do curso auga, son os seguintes: miniatura|Ríos da conca do río Indo miniatura|Imaxe por satélite da cunca do río Indo
! Pola dereita !! Distancia desde o nacemento !! Punto de confluència !! Altitude (en m.) da confluència !! m. lonxitude curso principal!! m da súa rede hidrogràfica !! Ha. da súa conca !! Pola esquerda
Xeoloxía
miniatura|O río Indo no [[Distrito de Kharmang, Paquistán.]] O río Indo alimenta o abanico submarino do Indo, que é o segundo corpo sedimentario máis grande da Terra, cuns 5 millóns de km³ de material erosionado das montañas. Os estudos dos sedimentos no moderno río indican que as montañas do Karakorum, no norte de Paquistán, son a fonte máis importante de material, sendo o Himalaia a seguinte maior contribución, na súa maioría a través dos grandes ríos do Punjab (é dicir, o Jhelum, o Chenab, o Ravi, o Sutlej e o Beas). A análise dos sedimentos do mar Arábigo demostrou que hai máis de cinco millóns de anos, o Indo non estaba conectado cos ríos do Punjab que fluían no seu lugar cara ao leste no Ganxes e que foron capturados máis tarde. Traballos pioneiros mostraron que a area e o limo do oeste do Tíbet, levaban chegando ao mar Arábigo desde había 45 millóns de anos, o que implicaría a existencia dun antigo río Indo, nese momento. O delta deste proto-río Indo foi posteriormente atopado na conca de Katawaz, na fronteira entre Afganistán e Paquistán. O Indo, de acordo co antiga Rigveda, era o Sarasvati que fluía desde o Himalaia a través de Paquistán cara ao mar Arábigo.
Na rexión de Nanga Parbat, as cantidades masivas de erosión causadas polo río Indo, que seguiron á captura e o desvío a través desta área, pénsase que carrexaron rochas da cortiza media e inferior á superficie.
Vida salvaxe
miniatura|Ponte sobre o río Indo en Paquistán
Heraldo de Galicia (1930)
Heraldo de Galicia foi un semanario editado en Ourense entre 1930 e 1936.
Historia e características
Subtitulado ''Semanario de los lunes. De carácter cultural e informativo, apareceu o 27 de outubro de 1930 e foi o substituto de Heraldo Orensano''. Dirixido por Ricardo Outeiriño e nos últimos meses de publicación por José Goyanes Sotelo, o consello de redacción estaba formado por Vicente Risco, Florentino López Cuevillas e Ricardo Outeiriño. Como redactores figuraban tamén Ramón Otero Pedrayo, Florencio de la Torre, Augusto María Casas, Leuter González Salgado, Leopoldo López Teijeiro, Ángel Martínez Doval, Luís F. Mouriño, Xosé Ramón Fernández-Oxea e José Rodríguez Bouzo. Nun primeiro momento declarouse apolítico para inclinarse despois a favor da proclamación da República. Instaurada a República, defendeu a personalidade e autonomía de Galicia de tal xeito que podía ser considerado como órgano do nacente Partido Galeguista. Publicou o 10 de febreiro de 1936 o manifesto da Dereita Galeguista de Ourense asinado por Vicente Risco, José Fernández Borrajo, José Antonio Varela Garza, Isidoro Guede, José Luis Parente, Ángel Martínez Doval, José Perille Garra e o director do periódico José Goyanes Sotelo. Heraldo de Galicia converteuse no voceiro oficioso do novo partido na reunión constitutiva do 19 de abril de 1936.
Contaba con varias seccións fixas: "Prosas galegas" e "Esquemas y lembranzas", de Otero Pedrayo; "Leria nova", de Vicente Risco; "Apuntes de Roma", de Florencio de la Torre; e "Efemérides de Galicia", de Alberto Vilanova. Tamén tiña unha páxina dedicada ao agro dirixida por José Rodríguez Bouzo. Neste xornal publicou o seu primeiro poema Florencio Delgado Gurriarán en febreiro de 1931.
Cesou a súa publicación en xullo de 1936.
Saleta Fernández
O nome Saleta Fernández pode referirse a:
Río Indo
Golfiño cego do río Indo
Neste río pódese atopar un dos animais máis salientes e curiosos que habitan as súas augas, unha subespecie única de golfiño, o coñecido como golfiño cego do río Indo (Platanista minor), especie moi parecida á que habita no río Ganxes. Desde a década de 1930 as numeosas presas construídas para rega e a xeración de electricidade afectadon profundamente aos seus movementos e á súa distribución, dispersando a poboación en grupos illados. Segundo un censo efectuado no 2001 había un total de 1.100 exemplares vivos deste cetáceo aínda que segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) determinar o estado desta especie é especialmente problemático debido á carencia de datos cuantitativos rigorosos (actuais ou históricos) en número, mortandade, grao de ocorrencia e área de distribución. Porén, a diversidade e a escala das ameazas —recentes, actuais e proxectadas— son tales que xustifican que no ano 2012 a UICN cualificase o estado desta especie como "EN" (risco baixo). Estudos xenéticos demostraron que o arroaz do Indo e o do Ganxes (Platanista gangetica), que eran considerados antes como distintos, forman en realidade unha soa e mesma especie.
Peixes
O tenualosa ilisha (peixe palla) é unha delicia de peixe para as persoas que viven ao longo do río. A poboación de peixes no río é moderadamente alta, sendo Sukkur, Thatta e Kotri os principais centros pesqueiros, todos no curso inferior do Sindh. Con todo, as presas e a rega fixeron da piscicultura unha actividade económica importante. O gran delta, situado ao sueste de Karachi, foi recoñecido polos conservacionistas como unha das rexións ecolóxicas máis importantes do mundo. Aquí o río convértese en pantanos, arroios e regatos e atópase co mar en niveis superficiais. Os peixes mariños atópanse aquí en abundancia, incluíndo reinetas e camaróns.
Economía
O Indo é o provedor de recursos hídricos máis importantes nas chairas de Punjab e de Sindh (que constitúen a columna vertebral da agricultura e a produción de comida de Paquistán). O río é especialmente importante, xa que a choiva é escasa na parte baixa do val do Indo. As canles de rego foron inicialmente construídas pola xente da civilización do val do Indo, e posteriormente por enxeñeiros do Imperio Cuxano e do Imperio mogol. A moderna irrigación foi introducida pola British East India Company en 1850 (a construción de modernas canles foi acompañada co arranxo das vellas). Os británicos supervisaron a construción dunha das máis complexas redes de rego do mundo. A presa de Guddu ten 1 350 m de longo e rega Sukkur, Jacobabad, Larkana e Kalat. A presa de Sukkur atende a máis de 20.000 km2.
Despois da aparición de Paquistán, asinouse en 1960 un tratado de control de augas entre a India e Paquistán, garantindo que este último país recibiría auga do Indo e dos seus afluentes do oeste. O Proxecto Conca do Indo consitíu primeiramente na construción de dúas presas principais, a de Mangala no río Jhelum River e a de Tarbela no Indo, xunto coas súas presas subsidiarias. A Autoridade Paquistaní de Desenvolvemento de Auga e Enerxía levou a cabo a construción da canle Chashma-Jheluml (unindo as augas dos ríos Indo e Jhelum), estendendo a subministración de auga ás rexións de Bahawalpur e Multan. Paquistán construíu a presa de Tarbela preto de Rawalpindi (de 2 743 metros de longo e 143 de altura, cun depósito de 80 km). A presa de Kotri, presto de Hyderabad ten 915 metros de longo e proporciona recursos adicionais a Karachi. A presa de Taunsa, preto de Dera Ghazi Khan produce 100 000 quilowatios de electricidade. A extensa vinculación dos afluentes co Indo axudou a difundir os recursos hídricos ao val de Peshawar, en Khyber Pakhtunkhwa. Os amplos proxectos de rego e presas proporcionan as bases para a gran produción de cultivos en Paquistán, como algodón, cana de azucre e trigo. As presas tamén xeran electricidade para as industrias pesadas e os centros urbanos.
Poboadores
miniatura|O río Indo preto de [[Skardu, en Gilgit-Baltistan.]] Os habitantes das rexións que atravesa o río Indo son diversos en etnia, relixión, orixes nacionais e lingüísticas. No curso norte do río, no estado indio de Jammu e Caxemira, vive o pobo budista de Ladakh, de valores tibetanos, e os dards da familia indo-ario ou dárdica, que practican o budismo e o islamismo. Logo descéndese en Baltistán, no norte de Paquistán, pasando pola principal cidade balti, Skardu. A medida que continúa a través de Paquistán, o Indo forma unha fronteira distintiva de etnicidade e culturas: na ribeira occidental a poboación é maioritariamente paxto, baluchi, e doutros iranios de valores, con estreitos lazos culturais, económicos e étnicos co leste de Afganistán e partes de Irán; as ribeiras orientais están en gran parte poboadas por pobos indoarios, como os punjabís e os sindhis. No norte do Punjab e en Khyber Pakhtunkhwa, conviven tribos de etnia pastún con pobos dardic nos outeiros (Khowar, Kalash, Shina etc.), burushos (no val de Hunza), e punjabís. Na provincia de Sindh, forman as poboacións locais pobos de tradición sindhi. Na ribeira occidental do río viven os baluchis e os pobos pastuns do Baluchistán.
Problemas modernos
miniatura|Imaxe en falsa cor das inundacións ao longo do río.
O Indo é un recurso estratéxico vital para a economía e sociedade de Paquistán. Despois da independencia da India e Paquistán en 1947, o uso das augas do Indo e dos seus cinco afluentes orientais converteuse nunha gran disputa entre ambas as nacións. As canles de rega do val de Sutlej e de Bari Doab foron divididos -coas canles discorrendo sobre todo en Paquistán e as presas de cabeceira na India que interrompían a subministración nalgunhas partes de Paquistán. A preocupación pola construción na India de grandes presas en diversos ríos do Punjab, que poderían socavar a subministración fluída a Paquistán, así como a posibilidade de que a India puidese desviar os ríos na época da guerra, causou consternación política en Paquistán. Tras a celebración de conversacións diplomáticas coa mediación do Banco Mundial, India e Paquistán asinaron en 1960 o Tratado das augas do Indo. Este tratado deu á India o control dos tres ríos máis orientais do Punjab, o Sutlesh, o Beas e o Ravi, mentres que Paquistán obtivo o control dos tres ríos occidentais, o Jhelum, o Chenab e o Indo. A India conservou o dereito de uso dos ríos occidentais salvo para proxectos de rega. (Véxase a discusión sobre unha recente disputa sobre un proxecto hidroeléctrico no Chenab (non do Indo), coñecido como o Proxecto Baglihar).
Existen preocupacións de que a deforestación extensiva, a contaminación industrial e o quecemento global están a afectar á vexetación e á fauna do delta do Indo, así como tamén á produción agrícola. Tamén existe a preocupación de que o Indo pode estar a cambiar o seu curso cara ao oeste, aínda que esa progresión xa ocorre desde hai séculos. En numerosas ocasións, a obstrución de sedimentos debido a un mal mantemento das canles afectou á produción agrícola e á vexetación. Ademais, a calor extrema é a causada de que a auga se evapore, deixando depósitos de sal que fan as terras inútiles para o cultivo.
Recentemente, a India emprendeu a construción de presas no río, en violación do Tratado das augas do Indo, o que reduce o caudal en Paquistán e causou que Paquistán levase o asunto aos tribunais internacionais de arbitraxe. Isto tensou as relacións entre ambos os países.
As peregrinación hindús aos lugares sacros localizados a beiras do río foron unha fonte de conflito coa poboación local de Caxemira, que se queixan da invasión das súas terras tradicionais por nacionalistas hindús das partes máis profundas da India.
Efectos do cambio climático no río
A meseta tibetana ten a terceira maior reserva de xeo do mundo. Qin Dahe, antigo xefe da Administración Meteorolóxica da China, dixo que o recente ritmo rápido da fusión e o aumento das temperaturas sería bo para a agricultura e o turismo no curto prazo, pero emitiu unha forte advertencia:
O diplomático estadounidense Richard Holbrooke dixo, pouco antes da súa morte en 2010, que cría que a caída dos niveis de auga no río Indo "podería moi ben precipitar a terceira guerra mundial".
Contaminación
Ao longo dos anos, as fábricas nas beiras do río Indo aumentaron os niveis de contaminación da auga no río e na atmosfera que o rodea. Os altos niveis de contaminantes no río provocaron a morte do golfiño do río Indo en perigo de extinción. A Axencia de Protección Ambiental de Sindh ordenou o peche de fábricas contaminantes ao redor do río baixo a Lei de Protección Ambiental de Paquistán, 1997. A morte do golfiño do río Indo tamén se atribuíu aos pescadores que usan veleno para matar peixes e recollelos. Como resultado, o goberno prohibiu a pesca desde Guddu Barrage a Sukkur.
É o segundo río despois do Yangtzé, que xunto con outros 9 ríos transportan o 90% de todos os plástico que chegan aos océanos.
Inundacións do 2010
miniatura|Áreas afectadas o 26 de agosto de 2010
En xullo de 2010, tras unhas fortes e anormais choivas do monzón, o río Indo elevouse por encima das súas beiras e comezou a asolagar os terreos próximos. A choiva continuou durante os seguintes dous meses, devastando grandes áreas de Paquistán. En Sindh, o Indo desbordouse preto de Sukkur o 8 de agosto, asolagando a aldea de Mor Khan Jatoi. A principios de agosto, a maior inundación desprazouse cara ao sur ao longo do río Indo desde as rexións do norte gravemente afectadas cara ao oeste de Punjab, onde polo menos se destruíron 570.000 hectáreas de terras de cultivo, e a provincia meridional de Sindh. En setembro de 2010, máis de dúas mil persoas morreran e máis dun millón de fogares foron destruídos desde que comezou a inundación.
Buochs
Buochs é un concello do cantón suízo de Nidwalden. En decembro de 2016 tiña cunha poboación de 5 389 habitantes.
1673
Outros
Historia ano a ano
Ciencioloxía
A ciencioloxía é un sistema de crenzas, ensinanzas e rituais, orixinariamente establecidas como unha filosofía secular en 1952 polo escritor de ciencia ficción L. Ron Hubbard, quen en 1953 reformulou a ciencioloxía nunha filosofía relixiosa aplicada.
Características
Está principalmente representada pola Igrexa da Ciencioloxía, aínda que existen grupos disidentes coñecidos como Zona Libre, e basease no libro de Hubbart, Dianetics: The Modern Science of Mental Health (1950), considerada relixión nalgúns países e seita noutros.
Liam Mellows
Traxectoria
Nado en Inglaterra, medrou no condado de Wexford, Irlanda. Foi membro da Irmandade Republicana Irlandesa e dos Voluntarios Irlandeses, participando no Alzamento de Pascua no condado de Galway e, posteriormente na Guerra de Independencia Irlandesa. Elixido deputado da First Dáil, a primeira asemblea de representantes creada polos revolucionaros irlandeses, rexeitou o Tratado Angloirlandés. Foi capturado polas forzas pro-tratado durante a Guerra Civil Irlandesa e executado polas mesmas na prisión dublinesa de Mountjoy.
Ciencioloxía
Características
As crenzas centrais da ciencioloxía son que cada persoa é un ser espiritual inmortal que posúe unha mente e un corpo, e que as persoas son basicamente boas. Para acadar a salvación definitiva hai que levar unha vida de mellora espiritual.
Para a ciencioloxía hai tres compoñentes básicos interrelacionados, que son o fundamento do benestar: afinidade, realidade e comunicación, o que Hubbard chamou o triángulo ARC.
Toy Story 3
Toy Story 3 (en galego, Historia de xoguetes 3) é un filme de animación de Pixar, dirixido por Lee Unkrich, que foi estreado no 2010.
Arciprestado de Deza-Trasdeza
miniatura|Igrexa de San Pedro de Vilanova de Dozón O arciprestado de Deza-Trasdeza é un dos actuais 14 arciprestados da diocese de Lugo, que comprende 89 parroquias de concellos da comarca do Deza. Xurdiu da unión dos arciprestados de Deza e de Trasdeza no 2010.
Situación
Situado na parte máis occidental da diocese lucense, engloba a práctica totalidade do concello de Silleda e de Lalín e todas as de Dozón, ademais de catro de Vila de Cruces.
Dozón
Pertencen todas as parroquias do concello: Santa María de Bidueiros, San Salvador do Castro, Santa María de Dozón, San Remixio das Maceiras, Santiago de Saa, Santa María de Sanguiñedo, San Xoán do Sisto e Santo André de Vilarello.
Lalín
Pertencen 46 das 48 parroquias deste concello. Son as seguintes: Santa María de Albarellos, Santiago de Anseán, San Xoán de Anzo, Santo Estevo de Barcia, San Miguel de Bendoiro, Santa María de Bermés, San Xoán de Botos, San Facundo de Busto, Santo Estevo de Cadrón, San Critovo de Camposancos, Santa Mariña de Cangas, Santiago de Catasós, San Martiño do Cello, Santiago de Cercio, San Xurxo de Cristimil, San Pedro de Doade, Santa María de Donramiro, Santa Baia de Donsión, Santa María de Filgueira, San Miguel de Galegos, San Miguel de Goiás, Santiago de Gresande, Santa María das Dores de Lalín, Santiago de Lebozán, San Paio de Lodeiro, Santa Baia de Losón, San Martiño de Maceira, Santo Adrao de Madriñán, Santiago de Méixome, San Lourenzo de Moimenta, Santo Adrao de Moneixas, Santa María de Noceda, San Xoán de Palmou, Santa María de Parada, San Martiño de Prado, San Xiao de Rodís, San Román de Santiso, Santiago de Sello, Santa María de Soutolongo, Santo André de Val do Carrio, San Ramón da Veiga, San Xoán de Vilanova, San Lourenzo de Vilatuxe, Santa María da Saleta de Xaxán, San Fiz da Xesta e Santa Mariña de Zobra.
Silleda
Pertencen a el 31 das 33 parroquias do concello, xa que Santa Baia de Cira e San Martiño de Dornelas depende da arquidiocese de Santiago de Compostela. Son, entón, Santa María de Abades, San Pedro de Ansemil, Santiago de Breixa, Santa María de Carboeiro, San Mamede do Castro, San Salvador de Cervaña, San Cibrao de Chapa, Santa María de Cortegada, San Salvador de Escuadro, San Martiño de Fiestras, Santa María de Graba, San Miguel de Lamela, San Salvador de Laro, San Tirso de Manduas, San Fiz de Margaride, San Cristovo de Martixe, San Mamede de Moalde, San Martiño de Negreiros, San Miguel de Oleiros, San Tomé de Parada, San Martiño de Pazos, San Xiao de Piñeiro, San Miguel de Ponte, San Paio de Refoxos, San Martiño de Rellas, San Xoán de Saídres, San Miguel de Siador, Santa Baia de Silleda, Santiago de Taboada, San Martiño de Vilar e Santa María de Xestoso.
Vila de Cruces
Pertencen a el catro parroquias de 28: Santiago de Fontao, Santa María de Merza, San Pedro de Losón e San Xoán de Toiriz.
Umberto Eco
Umberto Eco, nado en Alessandria (Piemonte) o 5 de xaneiro de 1932 e finado en Roma o 19 de febreiro de 2016, foi un profesor universitario e autor italiano de numerosos ensaios sobre semiótica, estética medieval, comunicación de masas, lingüística e filosofía, aínda que entre o grande público é coñecido especialmente polas súas novelas.
Traxectoria
Doutorouse en 1954 pola Universidade de Turín cunha tese sobre Santo Tomé de Aquino e a escolástica medieval. Traballou como profesor nas universidades de Turín, Florencia e Milán. Foi titular da cátedra de Semiótica e director da Escola superior de Humanidades da Universidade de Boloña; é secretario da Asociación Internacional de Semiótica, que cofundou en 1969. Interesouse polas vangardas (A obra aberta; Opera Aperta, 1962), a cultura popular contemporánea (Apocalípticos e integrados; Apocalittici e integrati, 1964), a semiótica (A estrutura ausente; La struttura assente, 1968, Tratado de semiótica xeral; Trattato di semiotica generale, 1975 - texto fundamental), a teoría de recepción (Lector in fabula, 1979) ou Os limites da interpretación (I limiti dell'interpretazione, 1990). No Tratado presenta a súa famosa definición de que o signo é "todo aquilo que pode ser usado para mentir".
A súa primeira novela, O nome da rosa (1980), resultou un éxito de vendas e crítica a nivel mundial a pesar do seu contido denso en referencias e discusións eruditas. Nesta novela posmodernista, na que se mesturan o xénero policíaco, o histórico e o filosófico, un monxe investiga unha serie de asasinatos relacionados coa biblioteca dun mosteiro que se converte no centro de herexías e controversias relixiosas medievais. Foi levada ao cine en 1986 por Jean-Jacques Annaud. Na súa segunda novela, O Péndulo de Foucault (Il pendolo di Foucault, 1988), uns editores deciden inventar unha macro-conspiración, construída a partir de teorías conspirativas clásicas, co resultado imprevisto de que se ven atrapados polo que crían que era só ficción. En Baudolino (2000) mestura todos os mitos posíbeis do medievo tardío nunha procura que vai máis alá do mundo coñecido. A misteriosa chama da raíña Loana (La misteriosa fiamma della regina Loana, 2005) é o bildungsroman dun rapaz italiano durante o fascismo narrado cando, maior xa, tenta recuperar a memoria da súa identidade tras un accidente que só lle permite lembrarse do que leu.
Enterococcus faecalis
Enterococcus faecalis é unha especie de bacterias grampositivas comensais, que viven no tracto dixestivo dos humanos e outros mamíferos e aves. Antes clasificábanse como parte do Grupo D dos Streptococcus, polo que antes de 1984 E. faecalis denominábase Streptococcus faecalis. Como outras especies do xénero Enterococcus, E. faecalis pode causar infeccións en humanos que poden chegar a ser mortais, especialmente no ambiente hospitalario (infección nosocomial), onde os altos niveis naturais de resistencia a antibióticos de E. faecalis contribúen á súa patoxenicidade. E. faecalis encóntrase con frecuencia en raíces de dentes que foron tratados odontoloxicamente entre o 30% e o 90% dos casos.
O hábitat normal da especie é o tubo dixestivo de animais de sangue quente. Son indicadores de contaminación fecal, polo que a súa presenza nos alimentos indica en xeral falta de hixiene ou defectuosas condicións de conservación.
Fisioloxía
E. faecalis é unha bacteria inmóbil, anaerobia facultativa, que fermenta a glicosa sen producir gas, e é catalase negativa. Pode producir unha reacción de pseudocatalase feble se se cultiva en ágar sangue. Reduce o leite de tornasol, pero non licúa a xelatina. O seu crecemento en caldo nutriente é consistente con ser anaerobia facultativa. Cataboliza unha variedade de fontes de enerxía como carbohidratos, glicerol, lactato, malato, citrato, arxinina, agmatina, e moitos cetoácidos. Os enterococos sobreviven en ambientes moi hostís como a pHs extremadamente alcalinos (9,6) e altas concentracións de sal. Resiste aos sales biliares, deterxentes, metais pesados, etanol, azidas, e a desecamento. Pode crecer entre 10 e 45 °C e sobrevive durante 30 minutos a 60 °C. Como son moi resistentes a condicións adversas (conxelación, desecamento, tratamento térmico etc.) son bos indicadores para valorar as condicións hixiénicas e de conservación dos alimentos conxelados e desecados.
Patoxénese
E. faecalis pode causar endocardite e bacteremia, infeccións do tracto urinario, meninxite, e outras infeccións en humanos. Pénsase que ten varios factores de virulencia que contribúen ás súas infeccións. Unha hemolisina codificada nun plásmido, chamada citolisina, é importante para a patoxénese en modelos animais, e a citolisina en combinación con altos niveis de resistencia á xentamicina está asociada con quintuplicar o risco de morte por bacteremia en humanos. Un factor chamado "substancia de agregación" codificado nun plásmido é tamén importante para a virulencia en modelos animais da infección.
Tauro Sport Auto
Tauro Sport Auto é un fabricante español de automóbiles superdeportivos de luxo con sede en Valladolid, fundado en 2010, cando un grupo de empresarios españois uníronse cun fabricante británico de vehículos de competición para crear a compañía.
O seu modelo máis popular é o Tauro V8, fabricado de forma artesanal, con motor base de General Motors e catro variantes Spider, Cupé, Saeta e Portago. Sendo os seus mercados principais a Unión Europea, Rusia, Emiratos Árabes Unidos, Chinesa e América.
Historia
En 2010, varios empresarios españois, entre eles Pedro Julián Santos Perandones, e un fabricante británico de vehículos de competición uníronse creando a compañía con sede en Valladolid. Recuperando así a tradición española de automóbiles deportivos de luxo que a principios do século XX abandeiraba a empresa Hispano-Suiza.
Como o resto de automóbiles superdeportivos, os Tauro, teñen prestacións altamente superiores ás dos demais automóbiles, achegándose a niveis de competición, por esta mesma razón prodúcense en pequenas series e baixo pedido, con gran parte do seu proceso de fabricación feito a man.
Modelos
250px|miniatura|dereita|[[Tauro Sport Auto V8 Spider durante a Feira TRAMO en IFEMA (Madrid).]] 250px|miniatura|dereita|[[Motor V8 nun Tauro Sport Auto V8 Spider.]] === Tauro V8 ===
Pradairo vermello
O pradairo vermello ou pradairo rubio ou pradairo roibo (Acer rubrum ) é unha das árbores caducifolias máis comúns e espalladas do leste de América do Norte. A súa distribución vai desde o lago dos Bosques na raia entre Ontario e Minnesota, ao leste até a Terra Nova, ao sur até preto de Miami (Florida), e ao suroeste até o leste de Texas. É amplamente cultivado en parques e xardíns, onde existe unha gran variedade de cultivares. O seu zume tamén se utiliza para producir xarope de pradairo. Atopámolo en Galiza coma ornamental en xardíns urbanos. miniatura|Folla de pradairo rubio dun exemplar do norte da Florida. miniatura|Flores. miniatura|Sámaras en Milford (Novo Hampshire). O froito do pradairo vermello madurece e cae na primavera. miniatura|Vista da árbore. miniatura|Ilustración. miniatura|Coma bonsai.
Distribución e hábitat
Na maioría da súa extensión, o pradairo vermello adáptase a un amplo rango de condicións na súa localización. Pódese atopar crecendo en lameiros, en terras áridas, e en calquera caso entre medio. Tamén atura un amplo rango de pH, aínda que a clorose pode ocorrer en terras máis alcalinas.
Descrición
Aínda que é xeralmente bastante doado de identificar, o pradairo vermello é probabelmente o pradairo máis altamente variábel nas súas características morfolóxicas de todos os de América do Norte. As follas son a mellor maneira de distinguilo doutros pradairos. Como outros pradairos americanos, son caducifolios e ordenados en dirección contraria á póla. As follas dos pradairos vermellos teñen tipicamente unha lonxitude de 5–10 cm e a mesma amplitude con 3-5 lóbulos dentados irregulares (pola contra as follas do achegado pradairo prateado (Acer saccharinum) teñen amosegas moito máis profundas e característicamente ten 5 lóbulos). A parte superior da folla é verde clara e a parte inferior é esbrancuxada. Os talos das follas son normalmente vermellos, como o son as pólas. As follas cambian a un vermello brillante polo outono.
As pólas do pradairo rubio van de vermello a cinsento-acastañado e son lampinas. Os gomos ananos están presentes en moitas pólas. Polo inverno, as pólas levan grupos de casulos de flores, facilmente vistos a distancia. As pólas do pradairo vermello son case imposible de distinguir das do pradairo prateado, agás que o último teñen un desagradábel cheiro cando se estragan.
O froito é unha sámara, variábel en cor desde vermella a marrón até amarela. As sámaras teñen unha lonxitude de 15–25 mm e terminan en parellas nun ángulo de 50-60 graos. Madurecen a finais de maio ou principios de xuño.
O pradairo vermello frecuentemente hibrida co pradairo prateado; o híbrido, coñecido como Acer x freemanii, é o intermedio entre os pais.
Cultivo e usos
Medra amplamente como unha árbore ornamental en parques e grandes xardíns, agás onde as terras son alcalinas ou salgadas. En partes do noroeste do Pacífico, é unha das árbores máis comunmente introducidas. Numerosos cultivares foron seleccionados, a miúdo pola súa intensidade de cor outoniza, estando 'October Glory' e 'Rede Sunset' entre os máis populares. Cara ao seu límite do sur, 'Fireburst', 'Florida Flame', e 'Gulf Ember' son os preferidos. Moitos cultivares do Acer x freemanii tamén crecen amplamente.
Eleccións municipais de 2019 na Coruña
As eleccións municipais de 2019 celebráronse na Coruña o domingo 26 de maio, de acordo co Real Decreto de convocación das eleccións locais en España disposto o 1 de abril de 2019 e publicado no Boletín Oficial do Estado o 2 de abril. Foron elixidos os 27 membros do Concello da Coruña, a través dun sistema proporcional (método d'Hondt), con listas pechadas e unha barreira electoral do 5 %.
Pradairo vermello
Usos
O zume pode usarse para producir xarope de pradairo ou azucre, porén é menos doce ca a do pradairo azucreiro. Con todo, produce xeralmente xarope de sabor máis forte.
Eleccións municipais de 2019 na Coruña
Resultados
5 listas obtiveron representación: a lista máis votada, a do Partido Popular, obtivo 9 concelleiros (1 menos ca en 2015). A lista do Partido dos Socialistas de Galicia-PSOE tamén acadou 9 concelleiros (3 máis ca en 2015). Marea Atlántica conseguiu 6 concelleiros (4 menos ca en 2015), o Bloque Nacionalista Galego, 2 (1 máis ca en 2015), en canto Cidadáns-Partido da Cidadanía entrou na corporación municipal por primeira vez cunha concelleira. Os resultados completos detállanse a continuación:
Pradairo vermello
Taxonomía
Acer rubrum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1055. 1753.
Eleccións municipais de 2019 na Coruña
Concelleiros elixidos
Lista de concelleiros elixidos:
Pradairo vermello
Taxonomía
Acer: nome xenérico que procede do latín ǎcěr, -ĕris = (afiado), referido ás puntas características das follas ou á dureza da madeira que, supostamente, utilizaríase para fabricar lanzas. Xa citado en, entre outros, Plinio o Vello, 16, XXVI/XXVII, referíndose a unhas cantas especies de pradairo.
rubrum: epíteto latíno que significa "de cor rubia ou vermella".
Bibliografía
Reference article Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.
Loucia, Las, San Amaro
Loucia é un lugar da parroquia de Las no concello ourensán de San Amaro, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE en 2012 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 17 habitantes.
Neste lugar naceu o político Bautista Álvarez.
O queixo na cultura popular galega
dereita|miniatura|Festa do queixo de Arzúa. A seguir recóllese a pegada dos diferentes tipos de queixos na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Refraneiro popular
A queixo e touciño, grolo de viño|miniatura
Arcabuz
miniatura|400px|Arcabuz alemán, 1425 miniatura|400px|Arcabuz dos séculos XVI-XVII O arcabuz é unha arma de fogo usada pola infantaría entre os séculos XV ao XVII.
Historia
O arcabuz estaba formado por un canón de ferro montado sobre un madeiro de arredor do metro de lonxitude, semellante ao fusil, e de calibres variados. Cargábase pola boca e para o disparar había que prender a pólvora por medio dunha mecha ou coa chispa dun pedernal. O alcance do disparo non superaba os 25 m, chegando aos 50 m nas últimas versións e tiña unha cadencia de disparo de 2 ou 3 por minuto. O arcabuz demostrou a súa grande eficacia durante a batalla de Pavía (1525), a desfeita da cabalaría francesa polos arcabuceiros levou a que moitos exércitos adóptasen a arma en substitución da bésta. A fins do século XVI o mosquete substitúe ao arcabuz na maioría dos exércitos, pero no Xapón mantívose ata a fin do shogunato.
A orixe do nome é francesa (arquebuse), esta á súa vez doutra neerlandesa hakebus e finalmente esta doutra alemá Hakenbüchse (verba composta polas palabras Haken, 'gancho' e Büchse, 'arma de fogo').
Hellcat Records
Hellcat Records é un selo discográfico independente estadounidense baseado nos Ánxeles, California. O selo é unha filial de Epitaph Records e naceu como unha colaboración entre Brett Gurewitz de Bad Religion, o dono de Epitaph, e Tim Armstrong de Rancid, este último normalmente responsable de fichar as bandas.
1672
Outros
Historia ano a ano