cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agostiño de Hipona
Traslado a Cartago, Roma e Milán
Agostiño chegou a Milán e visitou a Ambrosio, do que oíra falar da súa reputación como orador, entón empezou a asistir ás celebracións litúrxicas do bispo Ambrosio]. Do mesmo xeito que Agostiño, Ambrosio era un mestre da retórica, pero maior e con máis experiencia. Pronto, a súa relación creceu, como escribiu Agostiño: "E comecei a amalo, por suposto, non ao principio como un mestre da verdade, porque estaba completamente desesperado de atopar iso na súa igrexa, senón como un home amable"." Agostiño estivo moi influenciado por Ambrosio, mesmo máis que pola súa propia nai e outros aos que admiraba. Nas súas Confesións, Agostiño afirma: "Ese home de Deus recibiume como o faría un pai, e acolleu a miña vinda como o debe facer un bo bispo". Ambrosio adoptou a Agostiño como fillo espiritual despois da morte do pai de Agostiño. Entón decidiu romper definitivamente co maniqueísmo. Esta noticia alegrou moito a súa nai, que o seguira ata Milán, e encargouse de buscarlle un matrimonio acorde co seu estado social e dirixilo cara ó bautismo. Aínda que Agostiño accedeu, tivo que despedir á súa compañeira sentimental e lamentouse por ter abandonado a súa amante. Escribiu: "A miña dona foi arrancada do meu costado como un impedimento para o meu matrimonio, o meu corazón, que se unía a ela, estaba atormentado, ferido e sangrando." Agostiño confesou que non fora un amante do matrimonio senón un escravo da luxuria, polo que conseguiu outra concubina xa que tivo que agardar dous anos ata que a súa prometida fose maior de idade. Con todo, a súa ferida emocional non foi curada. Foi durante este período cando pronunciou a súa famosa oración pouco sincera: "Concédeme castidade e continencia, pero aínda non". miniatura|esquerda|Agostiño e Mónica. Hai evidencia de que Agostiño puido considerar esta relación anterior equivalente ao matrimonio. Nas súas Confesións, admitiu que a experiencia finalmente produciulle unha diminución da sensibilidade á dor. Agostiño finalmente rompeu o seu compromiso coa súa prometida de once anos, pero nunca renovou a súa relación con ningunha das súas amantes. Alipio de Tagaste afastou a Agostiño do matrimonio, dicindo que non poderían vivir unha vida xuntos no amor á sabedoría se casaba. Agostiño lembrou anos máis tarde a vida en Cassiciacum, unha vila nos arredores de Milán onde se reunía cos seus seguidores, e describiuna como Christianae vitae otium: o lecer da vida cristiá.
Conversión ao cristianismo e sacerdocio
A finais de agosto do 386, á idade de 31 anos, despois de oír falar a Ponticiano e os seus amigos da primeira lectura da vida de santo Antón Abade, Agostiño converteuse ao cristianismo e consagrase ó estudo formal e metódico das ideas do cristianismo. Segundo dixo máis tarde Agostiño, a súa conversión foi motivada ao escoitar a voz dun neno dicir "toma e le" (tolle, lege). Recorrendo ás Sortes Sanctorum (ao chou), abriu un libro de escritos de San Paulo.(codex apostoli, 8.12.29) e lio Romanos 13: 13–14: Non o alboroto e borracheira, nin a acomodación e desenfreno, nin a contenda e envexa, senón que vístete do Señor Xesucristo, e non fagas provisións para que a carne cumpra os seus desexos.
Máis tarde escribiu un relato da súa conversión nas súas Confesións (Confessiones), que desde entón converteuse nun clásico da teoloxía cristiá e un texto clave na historia da autobiografía. Esta obra é unha efusión de agradecemento e penitencia. Aínda que está escrito como un relato da súa vida, as Confesións tamén falan sobre a natureza do tempo, a causalidade, o libre albedrío e outros temas filosóficos importantes. Desa obra extráese o seguinte:
"Tarde ameite, oh Beleza tan antiga e tan nova, tardamente ameitee. Pois mira, ti estabas dentro e eu estaba fóra, e alí busqueite. Desagradable, corrín descuidadamente entre as cousas fermosas que fixeches. Ti estabas comigo, pero eu non estaba contigo. Estas cousas mantivéronme lonxe de ti; aínda que non existisen a menos que estivesen en ti. Ti chamaches e clamaches en voz alta, e abriches a miña xordeira á forza. Resplandecías e resplandecías, e escorrentaches a miña cegueira. Ti respiraches cheiros  fragantes e eu respirei; e agora suspiro por ti. Probei, e agora teño fame e sede. Tocáchesme, e queimeime coa túa paz."
Renuncia á súa cátedra e retírase xunto coa súa nai e cuns compañeiros cerca de Milán para dedicarse ó estudo e á meditación. Durante a Vixilia Pascual, do 24 ao 25 de abril do 387, Ambrosio bautizou a Agostiño e o seu fillo Adeodato, en Milán. Un ano despois, no 388, Agostiño completou a súa apoloxía Sobre a santidade da Igrexa Católica.
Tras converterse ao cristianismo, Agostiño apartouse da súa profesión de profesor de retórica para dedicar máis tempo á predicación. No 391 Agostiño foi ordenado sacerdote en Hippo Regius (agora Annaba), en Alxeria. Estaba especialmente interesado en descubrir como a súa formación retórica previa nas escolas italianas axudaría á Igrexa cristiá a lograr o seu obxectivo de descubrir e ensinar as diferentes escrituras da Biblia. Converteuse nun famoso predicador (crese que máis dos 350 sermóns conservados son auténticos), e destacou por combater a relixión maniquea, á que se adherira anteriormente. O longo da súa vida predicou entre 6.000 e 10.000 sermóns; porén, só hai uns 500 sermóns accesibles hoxe en día. Cando Agostiño predicaba os seus sermóns, estes eran gravados por taquígrafos. Algúns dos seus sermóns durarían máis dunha hora e predicaba varias veces ao longo dunha semana determinada. Cando falaba co seu público, estaba de pé nunha plataforma elevada; con todo, adoitaba camiñar cara o público durante os seus sermóns. Cando predicaba, utilizaba unha variedade de recursos retóricos que incluían analoxías, imaxes de palabras, similitudes, metáforas, repetición e antítese ao tentar explicar máis sobre a Biblia. Ademais, utilizaba preguntas e rimas cando falaba das diferenzas entre a vida das persoas na Terra e o ceo, como se ve nun dos seus sermóns que foi predicado no ano 412 d.C. Agostiño cría que o obxectivo final dos predicadores era garantir a salvación do seu público. miniatura|Santo Agostiño, como bispo. No 395, foi nomeado bispo coadxutor de Hipona e pouco despois chegou a ser bispo pleno., de aí o nome de "Agostiño de Hipona"; e entregou os seus bens á igrexa de Tagaste. Permaneceu nese posto ata a súa morte no 430. Os bispos eran as únicas persoas ás que se lles permitía predicar cando estaban vivos e programou o seu tempo para predicar despois de ser ordenado a pesar da súa apertada axenda composta pola preparación de sermóns e a predicación noutras igrexas ademais da súa.
Cando servía como bispo de Hipona, o seu obxectivo era ministrar a persoas da súa congregación e elixiría as pasaxes que a igrexa planeaba ler cada semana. Como bispo, cría que era o seu traballo interpretar a obra da Biblia. Escribiu a súa autobiografía As Confessions en 397–398. A súa obra A Cidade de Deus foi escrita para consolar aos seus compañeiros cristiáns pouco despois de que os visigodos fixeran o saquea Roma en 410. Agostiño traballou incansablemente para convencer ao pobo de Hipona para que se convertera ao cristianismo. Aínda que abandonara o seu mosteiro, continuou levando unha vida monástica na residencia episcopal. Gran parte da vida posterior de Agostiño foi rexistrada polo seu amigo Possidio, bispo de Calama (actual Guelma, Alxeria), na súa Sancti Augustini Vita. Durante esta última parte da vida de Agostiño, axudou a liderar unha gran comunidade de cristiáns contra diferentes factores políticos e relixiosos que tiveron unha grande influencia nos seus escritos. Possidio admiraba a Agostiño como un home de poderoso intelecto e un conmovedor orador que aproveitaba todas as oportunidades para defender o cristianismo contra os seus detractores. Possidio tamén describiu os trazos persoais de Agostiño en detalle, debuxando o retrato dun home que comía con moderación, traballaba sen descanso, desprezaba os dixomedíxome, evitaba as tentacións da carne e exerceu a prudencia na administración financeira da súa sede.
Morte e santidade
miniatura|Tumba de santo Agostiño na basílica de San Pietro in Ciel d'Oro, en Pavía. Pouco antes da morte de Agostiño, os vándalos, unha tribo de xermánicos que se convertera ao arianismo, invadiron a África romana. Os vándalos sitiaron a Hipona na primavera do 430, cando Agostiño entrou na súa última enfermidade. Segundo Possidio, un dos poucos milagres atribuídos a Agostiño, a curación dun enfermo, produciuse durante o cerco. Segundo Possidio, Agostiño pasou os seus últimos días en oración e arrepentimento, solicitando que os Salmos de David penitenciais fosen colgados nas súas paredes para poder lelos. Dirixiu a biblioteca da igrexa de Hipona e todos os libros nela foron coidadosamente conservados. Morreu o 28 de agosto de 430. Pouco despois da súa morte, os vándalos levantaron o cerco de Hipona, pero pouco despois regresaron e queimaron a cidade. Destruíron todo menos a catedral e a biblioteca de Agostiño, que deixaron intactas.
Agostiño foi canonizado por aclamación popular, e máis tarde recoñecido como Doutor da Igrexa en 1298 polo Papa Bonifacio VIII. A súa festividade conmemorase o 28 de agosto, día no que morreu. Está considerado o patrón dos cervexeiros, impresores, teólogos e de varias cidades e dioceses. Invócase contra os ollos doridos.
Agostiño é lembrado no calendario de santos da Igrexa de Inglaterra cun festival menor o 28 de agosto.
Reliquias
miniatura|left|esquerda|Os ósos do brazo de Agostiño, [[Basílica de Santo Agostiño, Annaba, Alxeria]] Segundo a Verdadeira Martiroloxía de Beda, o corpo de Agostiño foi posteriormente traslado ou translación a Cagliari, Sardeña, polos bispos católicos expulsados do norte de África por Hunerico. Ao redor do 720, os seus restos foron transportados de novo por Pedro, bispo de Pavía e tío do rei lombardo Liutprando, á basílica de San Pietro in Ciel d'Oro en Pavía, para salvalos das frecuentes incursións costeiras dos sarracenos. En xaneiro de 1327, o Papa Xoán XXII emitiu a bula papal Veneranda Santorum Patrum, na que nomeaba aos agostiños gardiáns da tumba de Agostiño (chamada Arca), que era restaurada en 1362 e elaboradamente tallada con baixorrelevos de escenas da vida de Agostiño.
En outubro de 1695 úns obreiros da igrexa de San Pietro in Ciel d'Oro de Pavía descubriron unha caixa de mármore que contén ósos humanos (incluíndo parte dunha caveira). Unha disputa xurdiu entre os eremitas agostiños (Orde de Santo Agostiño) e os cóengos regulares (Cóengos Regulares de Santo Agostiño) sobre se estes eran os ósos de Agostiño. Os eremitas non o crían; os cóengos afirmaban que o eran. Finalmente o Papa Bieito XIII (1724–1730) dirixiuse ao bispo de Pavía, Monseñor Pertusati, para que tomase unha determinación. O bispo declarou que, na súa opinión, os ósos eran os de santo Agostiño.
Os agostiños foron expulsados de Pavía en 1700, refuxiándose en Milán coa Arca e as reliquias de Agostiño desmontadas, que foron trasladadas á catedral de alí. A igrexa de San Pietro foi abandonada e caeu en mal estado, pero finalmente foi reconstruída na década de 1870, baixo o impulso de Agostino Gaetano Riboldi, e reconsagrada en 1896 cando as reliquias de Agostiño e o santuario foron reinstalados unha vez máis.
En 1842, unha parte do brazo dereito de Agostiño (o cúbito) recuperouse en Pavía e devolveuse a Annaba. Agora descansa na Basílica de Santo Agostiño dentro dun tubo de vidro inserido no brazo dunha estatua de mármore de tamaño natural do santo.
A lenda do encontro cun neno xunto ao mar
Unha tradición medieval, que recolle a lenda, inicialmente narrada sobre un teólogo, que máis tarde foi identificado como  santo Agostiño, conta a seguinte anécdota: certo día, santo Agostiño paseaba pola beira do mar, xunto á praia, dando voltas na súa cabeza a moitas das doutrinas sobre a realidade de Deus, unha delas a doutrina da Trindade. De súpeto, ao alzar a vista ve a un fermoso neno, que está a xogar na area. Obsérvao máis de preto e ve que o neno corre cara ao mar, enche o cubo de auga do mar, e volve onde estaba antes e baleira a auga nun foxo. O neno fai isto unha e outra vez, ata que Agostiño, sumido nunha gran curiosidade, achégase ao neno e pregúntalle: «Que fas?» E o neno respóndelle: «Estou a sacar toda a auga do mar e vouna a poñer neste foxo». E santo Agostiño respomdelle: «Pero, iso é imposible!». Ao que o neno respondeulle: «Máis difícil é que chegues a entender o misterio da Santísima Trindade».
Pensamento
As súas teses esenciais foron:
Razón e fe
Fe e razón para Agostiño de Hipona non son facultades estrañas ou enfrontadas, senón en íntima relación. Ao fin, ambas as dúas buscan o mesmo: comprender a verdade cristiá, isto é, o contido da revelación: a existencia de Deus, a creación do mundo, a encarnación de Xesús Cristo etc. Neste sentido, se a fe, que xa viu a verdade, orienta a razón e ilumina na súa busca, a razón esclarece a súa vez o significado das verdades reveladas. Esta unión de fe e razón, estraña a mentalidade filosófica moderna, xustifícase en base a diversas consideracións: en primeiro lugar, a verdade é única, de modo que, salvo erro, ambos camiños rematan converxendo; en segundo lugar, é necesario defender a razoabilidade do cristianismo, isto é a compatibilidade da tradición filosófica e as afirmacións da nova fe, fronte os ataques do paganismo; por último, a mencionada unidade delimítase, para Agostiño, nunha tendencia da propia filosofía neoplatónica, a saber, que o principio de todo entretemento é o coñecemento da realidade divina.
Agostiño, predisposto pola fe materna, aproxímase ao texto bíblico, pero é a súa mente a que non consegue penetrar no seu interior. Dito noutras palabras, para Agostiño, a fe non é suficiente para acceder ás profundidades da revelación das Escrituras. Aos dezanove anos, pasouse ao racionalismo e rexeitou a fe en nome da razón. Con todo, aos poucos foi cambiando de parecer ata chegar á conclusión de que razón e fe non están necesariamente en oposición, senón que a súa relación é de complementariedade. A fe constitúe unha condición inicial e necesaria para penetrar no misterio do cristianismo, pero non unha condición final e suficiente. É necesaria a razón. Segundo el, a fe é un modo de pensar asentindo, e se non existise o pensamento, non existiría a fe. Por iso a intelixencia é a recompensa da fe. A fe e a razón son dous campos que necesitan ser equilibrados e complementados.
Para realizar con éxito a operación de conciliación entre as dúas é indispensable concretar as súas características, o seu ámbito de aplicación e a xerarquización (a fe gaña fronte a razón, xa que está apoiada por Deus) que se establece entre elas. Como en moitas outras ocasións, é no texto bíblico onde Agostiño atopa o punto de partida para fundamentar a súa posición.
Interioridade
miniatura|Detalle de santo Agostiño nunha vidreira por [[Louis Comfort Tiffany no Lightner Museum.]]
Agostiño de Hipona anticipase a Descartes ao soster que a mente, mentres que dúbida, é consciente de si mesma: se me engano existo (Si enim fallor, sum). Como a percepción do mundo exterior pode conducir ao erro, o camiño cara á certeza é a interioridade (in interiore homine habitat veritas) que por un proceso de iluminación atópase coas verdades eternas e co mesmo Deus que, segundo el, está no máis íntimo de cada un.
As ideas eternas están en Deus e son os arquetipos segundo os cales crea o cosmos. Deus, que é unha comunidade de amor, sae de si mesmo e crea por amor mediante rationes seminales, ou xermes que explican o proceso evolutivo que se basea nunha constante actividade creadora, sen a cal nada subsistiría. Todo o que Deus crea é bo, o mal carece de entidade, é ausencia de ben e froito indesexable da liberdade do home.
Filosofía
Leu e aprendeu de memoria moitas obras de filosofía, entre elas as de Cicerón, Varrón, Séneca, Plotino e Porfirión. Sentiu preferencia polos neoplatónicos que exerceron unha grande influencia sobre el.
O tempo e a memoria
Agostiño de Hipona pasa da clásica concepción obxectiva do tempo ligada ao Cosmos cara a unha dimensión do tempo ligada á conciencia subxectiva. O ser do home é unha esencia temporal. O pasado xa non é, o futuro aínda non é, o presente é o intre no que o futuro convértese en pasado. Con todo, o xiro fundamental é á conciencia subxectiva da duración, o transcorrer do tempo como experiencia. Isto é por mor da memoria que conserva as pegadas das efémeras sensacións. Existen pois tres dimensións do tempo:
A experiencia do presente estendese ao pasado e ao futuro mediante a rememoración. O tempo é unha extensión da alma. O interior do home está disperso entre o pasado e o futuro e arela o imperecedoiro e só acada a serenidade descansando na verdade eterna atendendo ás cousas que están diante del. O home recoñécese como partícipe da eternidade recolléndose mediante o amor no Deus eterno. A memoria, pois, non só abrangue a experiencia pasada derivada dos sentidos corporais senón tamén o que está presente nela á marxe dos sentidos: as verdades eternas e Deus mesmo.
Concepción do tempo
Santo Agostiño expresa de maneira paradoxal a perplexidade que lle xera a noción de tempo: «Que é o tempo? Se ninguén mo pregunta, seino. Se debo explicalo xa non o sei». A partir desta perplexidade, ensaia unha fecunda reflexión ontolóxica sobre a natureza do tempo e a súa relación coa eternidade. O feito que o Deus cristián sexa un Deus creador pero non creado despréndese que a súa natureza temporal é radicalmente distinta da das súas criaturas. De acordo coa resposta que deu a Moisés, Deus defínese a si mesmo como:
Dicir isto equivale a definirse a si mesmo prescindindo de calquera calidade, o que equivale a prescindir do cambio. Por tanto Deus está fóra do tempo mentres que os seres humanos son entidades estruturalmente temporais.
Agostiño rexeita a identificación de tempo e movemento. Aristóteles define o tempo como un recurso aritmético para medir un movemento. Agustín sabe que o tempo é duración, pero non acepta que esta se identifique cun movemento espacial. A duración ten lugar no noso interior e é froito da capacidade para prever, ver e lembrar os feitos do futuro, presente e pasado. Agostiño chega á conclusión de que a sede do tempo e da súa duración é o espírito. É no espírito que se fai efectiva a sensación de duración (longa ou curta), de discorrer do tempo, e é no espírito onde se mide e compara a duración do tempo. O que se chama futuro, presente e pasado non son senón expectación, atención e recordo do espírito, que ten a facultade de prever aquilo que chegará, fixarse nel cando chega e conservalo no recordo unha vez pasou.
Igrexa
A Igrexa é un dos temas centrais de santo Agostiño. Estudouna como feito histórico. Cando fala dela pódese referir á comunidade dos xustos ou á comunidade dos predestinados.
O núcleo central da eclesioloxía é Cristo, que está sempre presente obrando na Igrexa, o Espírito Santo é a alma do corpo místico e por iso o principio da comuñón. A igrexa é o reino de Cristo.
Agostiño enfrontouse dialecticamente ao que considerou herexías que, segundo el, se afastaban do depósito da fe apostólica.
Sobre a rixidez das estruturas eclesiais, Agostiño de Hipona mantiña que moitos dos que semellan estar fóra da Igrexa, están dentro, entrementres que moitos dos que crían estar dentro, estaban fóra. O decisivo é a fe en Cristo expresada no amor.
Ética
miniatura|Santo Agostiño de Rubens. O home arela a felicidade. Para acadala é necesario o sometemento da vontade ao amor e desbotar as paixóns carnais que levan á soberbia, a envexa, a carraxe, a avaricia e a luxuria. Só o amor sanda ou santifica a esencia do home reconstruíndoa como imaxe de Deus, tal como este o creou. Para Agostiño de Hipona a lei moral cífrase na súa célebre frase: ama e fai o que queiras. Para Agostiño o amor é unha perla preciosa que, se non se posúe, de nada serven o resto das cousas, e se se posúe, sobra todo o demais. Porén, aquela santificación é precisa porque acadar o amor é imposible para o home en virtude das súas propias forzas. O pecado orixinal danou a natureza humana e esta necesita o don gratuíto de Deus (graza).
A graza non anula a vontade. Agostiño de Hipona afirma o home como ser libre, capaz de libre albedrío, aínda que sometido a forzas dinámicas que determinan a acción. Unha forza decisiva é a vontade, que permite ao home cumprir deberes autoimpostos e libremente elixidos. Así, o home pode escoller. De tódolos xeitos, de cara á salvación eterna, o decisivo é a graza. Agostiño de Hipona condena o pelaxianismo, que consideraba herético porque defendía erroneamente que o home se salvaba polas boas accións e non polo amor gratuíto de Deus, que rescata ao home do pecado.
Como para outros Pais da Igrexa para Agostiño Hipona a ética social tradúcese na condena da inxustiza das riquezas e o imperativo da solidariedade cos desfavorecidos
Agostiño de Hipona defendeu tamén o ben da paz e procurou promovela:
O mal
Agostiño trata de responder ao misterio de porque Deus, Sumo Ben, que crea un mundo bo, onde todas as criaturas son esencialmente boas, permite a existencia dramática do mal. Tenta dar unha resposta baseada na inexistencia do mal en si mesmo. Afirma que o mal é mera carencia, ausencia de ben. Así mesmo, sostén que a posibilidade do mal é condición para o exercicio da liberdade por parte do home. Este non sería libre nin racional se non puidese ponderar a conveniencia do ben e do mal. Foi a opción humana polo mal o que perturbou o cosmos e a historia, e danou a súa natureza.
Pecado orixinal
Agostiño ensinou que o pecado de Adán e Eva era un acto de insensatez seguido de orgullo e desobediencia a Deus. A primeira parella desobedeceu a Deus, quen lles dicía que non comesen da Árbore do coñecemento do ben e do mal (Xene 2:17). A árbore era un símbolo da orde da creación. O egocentrismo fixo que Adán e Eva comesen del, polo que non recoñeceron nin respectaron o mundo tal como foi creado por Deus, coa súa xerarquía de seres e valores.
Non caerían no orgullo e a falta de sabedoría, se Satanás non sementase nos seus sentidos "a raíz do mal". A súa natureza estaba ferida pola concupiscencia ou a  libido, que afectaba a intelixencia e a vontade humana, así como os afectos e desexos, incluído o desexo sexual. Agostiño utilizou o concepto estoico das paixóns de Cicerón para interpretar a doutrina de Paulo do pecado orixinal e a redención.
Algúns autores perciben a doutrina de Agostiño como dirixida contra a sexualidade humana e atribúen a súa insistencia na  continencia e a devoción a Deus como resultado da necesidade de  Agostiño de rexeitar a súa propia natureza altamente sensual como se describe nas Confesiones. Agostiño declarou que "para moitos, a abstinencia é máis fácil que a perfecta moderación".
O seu sistema de graza e predestinación prevaleceu durante moitos séculos, aínda que non sen unha forte oposición, e sufriu, a través dunha elaboración escolástica, cambios substanciais para salvar o libre albedrío; e finalmente reapareceu na concepción da vida espiritual modelada por Lutero e os outros mestres da Reforma.
A cidade de Deus
De Civitate Dei (latín A cidade de Deus) é un dos libros máis importantes do pensador. É principalmente unha obra teolóxica pero tamén de profunda filosofía. A primeira parte do libro busca refutar as acusacións pagás de que a Igrexa e o cristianismo tiveron a culpa da decadencia do Imperio romano e máis particularmente do saqueo de Roma por Alarico no ano 410. Agostiño de Hipona albisca o derrubamento do Imperio romano e fai unha reflexión sobre a Historia Universal. Predí o triunfo dun Estado cristián sostido pola Igrexa e defende a teoría de que a historia ten sentido, é dicir, que existe a Providencia divina para as nacións e para os individuos.
Conforme avanza o libro, convértese nun vasto drama cósmico da creación, caída, revelación, encarnación e eterno destino. Segundo Agustín, as visións de clase e nacionalidade eran triviais comparadas coa clasificación que en verdade importa: se un pertence ao «pobo de Deus».
Desde a creación, na historia coexisten a «cidade terreal» (Civitas terrea), envorcada cara ao egoísmo; e a «cidade de Deus» (Civitas Dei), que se vai realizando no amor a Deus e a práctica das virtudes, en especial, a caridade e a xustiza. Nin Roma nin ningún Estado é unha realidade divina ou eterna, e se non busca a xustiza convértese nunha magna latrocinia (un "gran roubo"). A cidade de Deus, que tampouco se identifica coa Igrexa do mundo presente, é a meta cara a onde se encamiña a humanidade e está destinada aos xustos.
A división agostiniana en dúas cidades (e dúas cidadanías) influirá de forma decisiva sobre a historia do Occidente medieval, marcado polo que se deu en chamar o «agostinismo político». O cristián que se sente chamado a ser habitante da cidade de Deus e que ordena a súa vida de acordo co amor Dei non pode evitar ser á vez cidadán dun pobo concreto. Sexa cal for este pobo, non poderá identificarse nunca de forma plena coa ideal cidade de Deus, motivo polo que o cristián permanecerá estruturalmente escindido entre dúas cidadanías: unha de carácter estritamente político, que é a que o vincula cunha cidade ou un estado concreto; e outra que non pode deixar de ser parcialmente política, pero que en boa parte é tamén espiritual.
A teoría das dúas cidades expón como ha de vivir o cristián: debe ter a vista posta no fin último da plena cidadanía celestial, pero sen esquecer, á vez, dar un sentido ao seu paso por esta vida terrestre, visto que a historia non parece que teña que chegar de inmediato ao seu fin.
Teoloxicamente, A cidade de Deus é un traballo moi importante segundo a súa visión da historia da salvación e por dar corpo ás doutrinas clave do cristianismo como a creación, o pecado orixinal, a graza de Deus, a resurrección, o ceo e o inferno.
Filosoficamente, por mostrar como a filosofía serve de valor para construír unha visión exhaustiva do cristianismo, como por prover un marco xeral dentro da que se fixo a maior parte da filosofía política no Occidente cristián cunha visión utópica, de forma que influíu en escritores cristiáns como Bossuet, Fénelon, De Maistre, Donoso Cortés etcétera.
Para Agostiño de Hipona o Imperio Romano nunca fundou o seu Dereito na xustiza. A Cidade de Deus atópase na historia confundida coa Cidade dos Homes, supón a desacralización das formas políticas humanas e está en peregrinación. Só Deus sabe deslindar entre unha e outra, pero é a Cidade de Deus a que manifesta un sentido e unha meta segundo o plan xeral da Providencia.
Antropoloxía mística
Para Agostiño de Hipona, o home é un misterio e un enigma, un ser que se interroga e busca sempre insatisfeito:
Segundo el, a resposta está dentro do home, na súa interioridade:
Esa pescuda interior tradúcese nun diálogo relixioso no que expresa a súa inquedanza existencial e a súa busca vital:
Esa traxectoria vital, concíbea como unha interrelación mística que parte dunha experiencia de alienación que acaba nunha vivencia de plenitude:
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Mar de Barents
O mar de Barents é unha parte do océano Ártico, situado ao norte de Noruega e de Rusia. Leva o nome do navegante holandés Willem Barents. É unha plataforma continental bastante profunda (230 m de media), rodeada polo mar de Noruega ao oeste, o arquipélago de Svalbard (Noruega) ao noroeste, e as illas de Terra de Francisco Xosé e Nova Cembla (Rusia) ao leste e nordeste.
Os portos de Múrmansk (Rusia) e Vardø (Noruega) atópanse na metade meridional do mar de Barents, e permanecen libres de xeos ao longo de todo o ano debido ás correntes do océano Atlántico norte. En setembro, practicamente todo o mar de Barents está libre de xeo.
Antonio Domínguez Román
Antonio Domínguez Román, finado en Ponteareas o 10 de abril de 1907, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi rexistrador da propiedade en Santiago de Compostela. Cuñado de Saturnino e Benigno Álvarez Bugallal. Foi alcalde de Ponteareas de 1894 a 1903. Foi xuíz municipal de Ponteareas. Finou en Ponteareas con 92 anos.
Vida persoal
Casou con Manuela Fariñas.
Santadrao, San Cosme de Piñeiro, A Pastoriza
Santadrao é un lugar da parroquia de San Cosme de Piñeiro no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Proximidades Barcelona
300px|miniatura|Viaduto de Proximidades en [[Cornellà de Llobregat.]] 300px|miniatura|Tren de Proximidades Renfe Proximidades Barcelona (en catalán: Rodalia de Barcelona) é un servizo de transporte público de trens de proximidades na área metropolitana de Barcelona. Hai dúas compañías que ofrecen servizos de proximidades: Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC) e Rodalies de Catalunya operado por Renfe Operadora.
Renfe opera os servizos para as liñas de largo ibérico propiedade de Adif. Desde o 1 de xaneiro de 2010 a Generalitat de Cataluña xestiona o servizo de Renfe Proximidades en Cataluña. Anteriormente ao traspaso do servizo, Renfe explotaba a rede baixo a denominación de Rodalies Barcelona ou Proximidades Barcelona 15px|Logotipo antigo e actualmente o nome comercial utilizado é Rodalies de Catalunya 15px|Logotipo actual.
Os billetes están integrados ao sistema tarifario, coordinado a través da Autoritat del Transport Metropolità (ATM) e permite enlazar a outras liñas de proximidades FGC-Renfe e co metro, tranvía e autobuses.
Servizos
Hai 17 servizos, 8 de Rodalies de Catalunya xestionados por Renfe e 9 por FGC. Todas as liñas de FGC parten de Plaça de Catalunya ou Plaça Espanya. As dúas redes enlazan na estación de Bellvitge/Gornal, en Martorell ou Martorell Central, en Plaça de Catalunya e en Sant Cugat del Vallès/Volpelleres; e nun futuro ás estacións de Terrassa-Estació del Nord e Sabadell-Plaça Espanya.
Editorial Monterrey
Editorial Monterrey foi unha editorial galega fundada en Vigo en 1950 por Luís Viñas Cortegoso e Xosé María Álvarez Blázquez.
Historia e características
Monterrey creouse para fomentar a edición de textos históricos en galego ou relacionados con Galicia e a publicación de nova creación literaria en lingua galega. Nos dez anos en que estivo activa (1950-1960), a editora lanzou tres coleccións distintas e un total de dezaoito títulos.
As coleccións editadas foron:
Baía de Buzzards
miniatura|400px|Mapa da baía de Buzzards (Buzzards Bay). A baía de Buzzards (en inglés Buzzards Bay) é unha baía do océano Atlántico, situada en Massachusetts, Estados Unidos.
Ten unha lonxitude de 45 km e unha anchura máxima de 12 km. É un destino moi popular para a pesca e a navegación deportivas.
Desde 1914 está conectada á baía do cabo Cod polo canal de cabo Cod. En 1988, baixo a Clean Water Act (lei da auga limpa), a Axencia de Protección Ambiental e o estado de Massachusetts inscribírona no programa nacional dos estuarios, co título de "estuario de importancia nacional" ameazado pola contaminación, o ordenamento do territorio ou o uso excesivo dos recursos.
Xeografía
Está rodeada polo sur polas illas Elizabeth, o cabo Cod ao leste e o continente ao noroeste. Ao suroeste, está conectada coa estreito de Rhode Island (Rhode Island Sound). O seu porto principal é a cidad de New Bedford, que foi o principal porto de pesca de baleas do mundo a principios do século XIX.
Mari Trini
María Trinidad Pérez de Miravete Mille, coñecida como Mari Trini, nada o 12 de xullo de 1947 en Caravaca de la Cruz e finada o 6 de abril de 2009 en Murcia, foi unha cantante e compositora española.
División de Honra de Rugby 2010-2011
A tempada 2010-2011 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 44 da máxima categoría do rugby en España. A fase regular comezou o 5 de setembro do 2010, e durante as 18 xornadas da competición enfrontou entre si ós 10 equipos que compoñen a liga, ata o 6 de marzo do 2011, data na que rematou o campionato, coa vitoria final de Club de Rugby La Vila por vez primeira na súa historia.
O Club de Rugby El Salvador era o encargado este ano de defender o título logrado na pasada tempada. Os novos equipos na categoría foron dous vellos coñecidos da liga, o CAU Valencia e o Club Alcobendas Rugby.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Séraphine Louis
Séraphine Louis, coñecida como Séraphine de Senlis, nada en Arsy (Oise) o 3 de setembro de 1864 e finada en Villers-sous-Erquery o 11 de decembro de 1942, foi unha pintora francesa de arte naíf. Autodidacta, foi inspirada pola súa fe relixiosa, as vidreiras das igrexas e outras artes relixiosas. A intensidade das súas imaxes, con cores e deseños repetidos, interpretouse ás veces como un reflexo da súa propia psique, camiñando entre o éxtase e a enfermidade mental.
Primeiros anos
Louis naceu en Arsy en 1864. O seu pai era un traballador manual e a súa nai era de orixe granxeira. A nai de Louis faleceu no seu primeiro aniversario e o seu pai, que máis adiante casou, tamén morreu antes de que cumprise sete anos; nese momento quedou ao cargo da súa irmá máis vella. Traballou primeiro como pastora, mais contra 1881 foi contratada como traballadora doméstica nun convento das Irmás da Providencia en Clermont, Oise. Dende 1901, traballou como ama de chaves para familias de clase media na vila de Senlis.
Carreira
Ademais dos seus duros traballos diarios, Louis pintaba con candeas, sobre todo illada e en segredo, ata que a súa enorme obra foi descuberta en 1912 polo coleccionista de arte alemán Wilhelm Uhde. Mentres estaba en Senlis, Uhde viu un bodegón con mazás na casa da súa veciña e asombrouse ao descubrir que Louis, que limpaba a súa casa, era a autora. O seu apoio apenas comezara cando foi obrigado a abandonar Francia en agosto de 1914; a guerra entre Francia e Alemaña convertérano nun forasteiro indesexado en Senlis, como tamén o era Louis pola súa personalidade excéntrica. Só volveron a establecer contacto en 1927, cando Uhde, de novo en Francia e residindo en Chantilly, visitou unha exposición de artistas locais en Senlis e, vendo a obra de Louis, deuse de conta de que aínda estaba viva e de que a súa arte florecera. Baixo o padroado de Uhde, Louis comezou a pintar lenzos máis grandes, algúns de dous metros de alto, e acadou importancia como pintora naíf. En 1929, Uhde organizou unha exposición, "Pintores do Sagrado Corazón", que incluía obras de Louis, lanzándoa a un período de éxito financeiro que nunca tivera e para o que non estaba preparada. Entón, en 1930, por efecto da Gran Depresión que destruíu as finanzas dos seus padróns, Uhde non tivo máis remedio que deixar de comprar os seus cadros.
Pasamento
En 1932, Louis ingresou por psicose crónica no sanatorio de Clermont, onde a súa arte non tivo saída. Aínda que Uhde informou de que faleceu en 1934, dise que Louis realmente viviu ata 1942 nun anexo do hospital de Villers-sous-Erquery, onde morreu sen amigos e soa. Foi soterrada nunha fosa común.
Uhde continuou a mostrar o seu traballo: en 1932 na exposición "Os primitivos modernos" en París; en 1937-38 nunha exposición titulada "Os mestres populares da realidade" que se mostrou en París, Zürich e o Museum of Modern Art de Nova York; en 1942, na mostra "Primitivos do século XX" en París e finalmente en 1945, nunha exposición en solitario tamén na capital francesa.
Obras
Os traballos de Louis son sobre todo ricas fantasías de arranxos de flores repetidas con intensidade. Empregaba cores e pigmentos feitos por ela mesma a partir de ingredientes raros e exóticos que nunca revelou e que soportaron o paso do tempo con viveza. As superficies das súas pinturas teñen unha aparencia mate, case de cera. Ás veces a súa sinatura (tipicamente "S. Louis") estaba tallada con coitelo, revelando un fondo de cor en contraste. Nalgúns casos, parece que asinou os seus cadros antes de pintalos.
Legado
As pinturas de Louis exhíbense no museo de arte de Senlis, o museo de arte naíf de Niza e o Musée d'Art moderne Lille Métropole de Villeneuve-d'Ascq.
En 2009, o filme biográfico Séraphine do director Martin Provost gañou sete premios César, incluídos os de mellor filme e mellor actriz para Yolande Moreau que interpretou a pintora. O filme explora a relación entre Louis e Wilhelm Uhde dende o seu primeiro encontro en 1912 ata os seus días no sanatorio de Clermont.
Miñortos, Porto do Son
San Martiño de Miñortos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Porto do Son. Segundo o padrón municipal (INE 2022) ten 455 habitantes (232 homes e 223 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación.
Historia
No Diccionario geográfico y estadístico de España y Portugal (1826–1829) de Sebastián Miñano, cítase:
Así, ata 1833 era unha das 25 freguesías que formaban parte da xurisdición de Noia, na antiga provincia de Santiago, unha das sete nas que estaba dividida Galicia.
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar (1846–1850) de Pascual Madoz, indícase :
Arquitectura relixiosa
miniatura|220px|Ermida dos Desamparados A igrexa parroquial ten a planta case de cruz grega, co brazo transversal lixeiramente máis curto. As naves levan bóveda de canón apoiadas directamente nos muros, nos que alternan a cantería e a cachotería. No cruceiro a cúpula é semiesférica sobre pendentes. No lateral do presbiterio está a sancristía de altura inferior ao resto do templo.
Na súa fachada principal incorporóuselle unha torre campanario de proporcións moi robustas, potenciadas polos machóns do corpo das campás e por cantería ben trazada que ten a decoración nas cornixas, nas pilastras do corpo inferior e nos pináculos do corpo de remate. A entrada ao templo faise a través do corpo de apoio da torre. Dous fortes piares unidos entre si e á fachada por arcos de medio punto conforman o espazo cuberto no adro da igrexa.
A casa reitoral que acompaña a igrexa é un inmoble de planta poligonal cun aspecto sólido e de gran calidade, ao usar pedra de cantaría. Actualmente atópase deshabitada e o seu estado de conservación é regular. Nas súas proximidades conta cun hórreo (datado de 1890, en mal estado de consevación) e un pombal de planta circular.
A ermida dos Desamparados, coñecida tamén como capela das Pardiñas, é unha ermida baixo a advocación da Virxe dos Desamparados, construída en 1848. Está formada por unha soa nave, coa sancristía anexa a carón do presbiterio. A fachada vai enmarcada por dúas pilastras que rematan en pináculos, un frontón que parte para colocar a plataforma sobre a que vai a espadana, cun só arco que remata tamén en pináculos. Sobre a porta leva unha fiestra.
O topónimo Pardiñas, documentado desde 1183, refírese á situación da capela nun souto ou devesa, un terreo acoutado.
Cruceiros
miniatura|180px|Cruceiro do Igrexario Na parroquia hai contabilizados 5 cruceiros:
Arquitectura civil
Ao carón da praia da Gafa atópanse os restos dunha antiga fábrica de salgadura.
Outros
En Miñortos está situado o Castro de Miñortos (ou Monte do Castro), nun monte privado, en mal estado de conservación. Igualmente, na ladeira do monte San Lois (entre os concellos de Porto do Son e Noia) atópanse os restos do Castro de San Lois, neste caso en moi mal estado de conservación. A parroquia conta tamén co petróglifo da Picota, no monte da Gafa. Neste último lugar atópanse tamén dúas mámoas, denominadas "I" e "II" do Agro da Cova, ambas en mal estado de conservación.
Ampola (hidrozoos)
Nos cnidarios hidrozoos do xénero Millepora, único da familia dos milepóridos, a ampola (cientificamente denominada ampulla), é unha cámara presente na superficie do seu exoesqueleto calcario, ou cenósteo, que contén un gonóforo e que está comunicada co exterior mediante dous pequenos orificios, e cos poros portadores de zooides por medio da canais internos do cenósteo.
Dominancia (etoloxía)
miniatura|320px|Un lobo (o da dereita) exerce a dominancia sobre outro (á esquerda) cunha exhibición de ameaza: ensina os dentes, pega as orellas ao corpo e ergue os pelos do pescozo, mentres que o lobo submiso baixa a cabeza e xíraa para acougar o individuo dominante. A dominancia en etoloxía é o "acceso preferente individual aos recursos sobre outros" individuos A dominancia no contexto da bioloxía e antropoloxía é o estado de ter un maior status social en relación cun ou máis individuos, que reaccionan submisamente perante os individuos dominantes. Isto permite que o individuo dominante obteña acceso a recursos como alimentos ou parellas potenciais a expensas dos individuos submisos, sen unha agresión activa. A ausencia ou redución da agresión significa que se diminúe para ambos o gasto innecesario de enerxía e o risco de lesións. O oposto da dominancia é a submisión.
A dominancia pode ser unha relación puramente de dous individuos, é dicir, o individuo A é dominante sobre o individuo B, pero isto non ten implicacións sobre se ambos son dominantes sobre un terceiro individuo C. Alternativamente, a dominancia pode ser xerárquica, cunha relación transitiva, na que se A domina B e B domina C, A sempre dominará C. Isto denomínase xerarquía de dominancia linear. Algunhas sociecades animais teñen déspotas, é dicir, un só individuo dominante con pouca ou ningunha estrutura xerárquica entre o resto do grupo. Os cabalos usan coalicións nas que os pares afiliados dunha manda teñen unha dominancia acumulada grazas á que poden desprazar a un terceiro cabalo que normalmente ten unha posición superior a ambos desde un punto de vista individual.
Establecemento e mantemento
A dominancia pode establecerse inicialmente loitando ou simplemente con exhibicións ou intercambios ameazantes. Porén, unha vez establecida, a dominancia mantense xeralmente por comportamentos agonistas (competitivos) nos que a agresión está considerablemente reducida ou ausente. No mantemento das relacións de dominancia, o comportamento do animal subdominante é esencial. Se un animal dominante percibe que o seu status está sendo desafiado, probablemente ameazará o animal subdominante. O subdominante debe entón escalar na intensidade da interacción para retar o dominante, ou adiar o enfrontamento. Desta maneira, é con frecuencia o comportamento do animal subdominante o que mantén as relacións de dominancia.
Funcións
A función última da xerarquía de dominancia é incrementar a fitness incdividual ou a fitness inclusiva dos animais implicados na súa formación. Loitar para adquirir recursos como a comida e parellas é caro en canto a tempo empregado, enerxía gastada e risco de sufrir lesións. Desenvolvendo unha xerarquia de dominancia, os animais determinan que individuos terán prioridade de acceso aos recursos, especialmente cando estes son limitados; así hai unha redución das agresións unha vez que a orde "de peteirar" (de comer ou acceder ao recurso) quedou establecida. Por tanto, as funcións inmediatas da orde para peteirar son reducir os custos de tempo, enerxía ou risco de lesións que se producen durante a adquisición de recursos e a súa defensa.
Un animal dominante é aquel cuxos padróns de comportamento sexuais, alimenticios, agresivos e outros están pouco influídos por outros membros do grupo, é dicir, fai o que quere. Nos animais subordinados ten lugar o oposto; os seus comportamentos poden ser influídos de modo relativamente fácil ou incluso inhibidos por outros membros do grupo. Para moitas sociedades animais, a posición individual na xerarquía de dominancia correspóndese coas oportunidades para reproducirse; porén, noutras sociedades animais, a xerarquía de dominancia pode non estar relacionada coas oportunidades (potenciais) de reproducirse, por exemplo, nas ratas-toupa espidas, abellas e moitos animais de granxa, laboratorio, zoos ou de compañía. Os estudos realizados mostraron que hai unha forte asociación entre os niveis altos de testosterona e os comportamentos dominantes que axudan a mellorar o éxito na reprodución nos homes.
Nas sociedades xerárquicas, os individuos dominantes poden exercer o control sobre os outros. Por exemplo, nunha manda de cabras que se fixeron silvestres hai un gran macho que é o dominante e mantén a disciplina e a coherencia da manda. Lidera o grupo mais comparte o liderado nunha expedición para buscar comida cunha vella femia, que normalmente ao longo da súa vida viu pasar unha sucesión de machos dominantes. Porén, algúns traballos iniciais mostraron que as ordes de liderado nas cabras non estaban relacionadas coa idade ou dominancia.
Nas ovellas, a posición nunha manda en movemento está moi correlacionada coa dominancia social, pero non hai un estudo definido que mostre un liderado voluntario consciente por un carneiro individual.
Porén, suxeriuse que máis comunmente, a toma de decisións sobre as accións do grupo están disociadas da dominancia social.
Medidas
O primeiro estudo sistemático publicado sobre a dominancia en animais foi de Thorleif Schjelderup-Ebbe, que describiu na súa tese de doutoramento de 1921, o comportamento social e prioridade de acceso á comida nas galiñas. Isto xerou o termo cooquial "orde para peteirar" (orde para comer) que describía o sistema xerárquico da organización social nas galiñas, aínda que o termo se aplica tamén por extensión a outros animais.
A dominancia pode medirse polo número de veces que os individuos ceden entre si nas interaccións sociais, pola duración do tempo en que poden acceder aos recursos de forma preferente, polo número/intensidade das ameazas realizadas ou outros comportamentos agonistas (competitivos). A medida da dominancia só é aplicable dentro dun grupo, xa que é unha función dos membros individuais do grupo.
Dependencia do contexto
miniatura|Gando Eringer competindo pola dominancia.
A dominancia e a súa organización poden ser moi variables dependendo do contexto ou dos individuos implicados.