cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trienio liberal
Historia
En xullo de 1822 unha sublevación da Garda Real transformouse nunha vitoria dos exaltados baixo o goberno de Evaristo San Miguel e en agosto de 1822 os sublevados estableceron a Rexencia de Urgell, encabezada por Bernardo Mozo de Rosales (marqués de Mataflorida), Jaime Creus e Joaquín Ibáñez, que pretendían representaba a Fernando VII, a quen consideraban prisioneiro dos liberais. Pero non foron quen de derrubar ao réxime liberal, e a comezos de 1823 Francisco Espoz y Mina obrígaos a cruzar a fronteira francesa.
A Santa Alianza (Francia, Austria e Rusia) decidira no Congreso de Verona que se celebrou o 22 de outubro de 1822 acudir a España para restablecer o réxime absolutista e que se plasmou no envío dos Cen mil fillos de San Luís, 11.000 homes do exército francés baixo o mando de Luís Antonio de Borbón, duque de Angulema, no mes de abril de 1823. Logo de atravesar os Pireneos restauraron o réxime absolutista.
Unha parte da intelectualidade e da clase dirixente liberal marchou ao exilio, principalmente a Londres, outros foron axustizados como Rafael de Riego que morreu aforcado o 7 de novembro de 1823 en Madrid.
As Carrasqueiras
O topónimo galego As Carrasqueiras pode referirse a:
Christina Rosenvinge
Christina Rosenvinge Hepworth, nada en Madrid o 29 de maio de 1964, é unha cantautora española de ascendencia dinamarquesa de música rock/pop e indie, coñecida como Christina Rosenvinge.
Comezos
Filla de Hans Jørgen Christian Rosenvinge, e Daphne Ankerstjerne Hepworth, emigrados a España na década de 1950. Vinculada á música desde adolescente, debutou como cantante no grupo Ella y Los Neumáticos, grupo punk que formou parte da movida madrileña a comezos da década de 1980. Posteriormente, xunto a Toti Árboles (tamén de Ella y Los Neumáticos) e Álex de la Nuez (que tocara en Zombies) formou Magia Blanca, un combo de electropop con toques funk que só publicou un Maxi-EP de 3 cancións. Logo da marcha de Toti Árboles, Rosenvinge e de la Nuez seguiron baixo o nome de Álex & Christina, pasando a facer un pop naïf de influencia francesa. Tiveron gran repercusión co seu segundo sinxelo, "Chas y aparezco a tu lado" producido por Nacho Cano, o que lles permitiu gravar dous álbums antes de separarse a principios da década de 1990.
Etapa estadounidense
En 1994, tras coñecer ao guitarrista de Sonic Youth Lee Ranaldo, entrou en contacto coa escena alternativa de Nova York. En 1997 publicou Cerrado, xa firmado co seu propio nome, coa banda integrada polos músicos estadounidenses que a acompañaron nos anos seguintes. O disco incluía dúas cancións en inglés. En 1998 finalizou o seu contrato con Warner Music e renunciou á renovación para dedicarse a facer música máis introspectiva, escura e experimental.
Viviu en Nova York entre 1999 e 2003. Da man de Lee Ranaldo e Steve Shelley logrou introducirse no circuíto de salas underground da cidade. Tocou canda a Smokey Harmel, Janet Wygal, Jeremy Wilms ou Tim Foljahn de Two Dollar guitar en salas como Tonic, CBGB's e Knitting Factory.
En 2001 publicou Frozen Pool coa discográfica Smells Like Records, cun só tema en castelán. Foi de xira polos Estados Unidos de América e por Europa, e tocou en festivais como All Tomorrow Parties Festival nos Ánxeles, Les Femmes s'en mêlent en París e o South by Southwest en Texas. Frozen Pool publicouse tamén no Xapón da man do selo P-Vine. En 2002 publicou Foreign land, o seu segundo disco en inglés. En España apareceu na colección El Europeo en formato disco-libro, coa canción "German Heart" ilustrada cun "foto-clip" de imaxes tomadas polo escritor Ray Loriga, a súa parella nese momento. En 2006 pechou a súa triloxía anglosaxoa con Continental 62, que inclúe algún tema en castelán. O título fai referencia ao voo co que Rosenvinge regresou a Madrid.
Regreso a España
miniatura|dereita
En 2007 publicou Verano fatal, disco de sete cancións en colaboración con Nacho Vegas editado por Limbo Starr. O disco inclúe cancións escritas por ambos os dous como "Verano fatal", "Humo", e "Me he perdido", outras escritas por Rosenvinge como "No lloro por ti", "Ayer te vi" e "No pierdes lo que das", e outra escrita por Vegas, "Que nos parta un rayo" parafraseando o título dun disco anterior de Rosenvingem "Que me parta un rayo". Á publicación do disco seguiu unha xira organizada pola revista Rockdelux. O elenco musical neste proxecto estaba completado por Xel Pereda, Charlie Bautista, Manu Molina e Luis Rodríguez.
O 4 de novembro de 2008 publicou Tu labio superior (WEA), álbum en solitario con cancións en castelán e acompañada de Steve Shelley á batería, Chris Brokaw (da banda Come, band) á guitarra e baixo, Jeremy Wilms guitarra, baixo e contrabaixo, e Charlie Bautista. O disco, mesturado por John Agnello, tivo boa acollida por parte da crítica. 2011 publicou La Joven Dolores, e en 2015 Lo nuestro. En 2018 editou Un hombre rubio.
Outros traballos
Como actriz participou nas películas Todo es mentira (1994, xunto a Penélope Cruz e Coque Malla) e en La pistola de mi hermano (1997, de Ray Loriga). Nos seus inicios presentó o programa musical FM2 que dirixiu Diego A. Manrique en Televisión Española (1988-1989).
Colaborou con artistas conceptuais como Sophie Calle. Realizou unha peza para a súa obra Prenez soin de vous, presentada no pavillón francés na Biennale di Venezia en 2007. En xuño de 2015 preparou un concerto adicado á obra da artista francesa Louise Bourgeois co gallo dunha exposición retrospectiva organizada polo Museo Picasso de Málaga.
En 2016 compuxo canda a Mikel Salas o tema "Caer" para a banda sonora do filme Rumbos, dirixido por Manuela Burló.
Aleksandar Đorđević
Aleksandar "Saša" Đorđević (en serbio cirílico: Александар Ђорђевић Саша, transcrito habitualmente como Sasha Djordjevic), nado o 26 de agosto de 1967 en Belgrado, Iugoslavia (actual Serbia) é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto serbio. Está considerado un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia da Euroliga. Cunha altura de 1,88 metros xogaba na posición de base. Actualmente traballa como adestrador do Fenerbahçe Beko.
O Campo das Rodas, O Obre, Noia
O Campo das Rodas é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Aleksandar Đorđević
Traxectoria
Base titular da selección de baloncesto de Iugoslavia dos anos 1990, participou activamente na consecución de importantes éxitos internacionais como a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1996 de Atlanta, a medalla de ouro no Mundobasket de Grecia de 1998, e tres medallas de ouro en tres edicións do Eurobasket.
Chegou a xogar en Portland Trail Blazers da NBA na tempada 1996-97, aínda que o seu paso polo equipo foi breve xa que só xogou 8 partidos (61 minutos en total) nos que fixo unha media de 3,1 puntos por encontro. Tras o seu retiro como xogador profesional, iniciou a súa carreira como adestrador no club italiano Armani Jeans de Milán. En maio de 2003 obtén a nacionalidade española por carta de natureza outorgada polo consello de ministros.
Vivienne Cass
Vivienne Cass é unha psicóloga e sexóloga australiana. Os seus estudos versan fundamentalmente sobre a formación da identidade homosexual. Elaborou a finais da década de 1970 un modelo de desenvolvemento da identidade sexual que publicou en 1979 e se converteu no referente máis aceptado. Tal modelo, un dos primeiros deste tipo, céntrase na adquisición da orientación sexual do individuo e define seis etapas na súa vida:
Modelo de Cass
O modelo de Cass chamou a atención do público académico, que lle ofreceu o seu recoñecemento. En 1983 publicou unha valoración de dez teorías sobre a identidade homosexual e en 1984 os datos empíricos nos que se baseou para enunciar o seu modelo teórico. O modelo de Cass foi o punto de partida para outros traballos de investigación sobre as orientacións sexuais.
Monte Galiñeiro
miniatura|Monte Galiñeiro dende [[Vincios, Gondomar|Vincios.]] miniatura|Petróglifo de Auga da Laxe. miniatura|Vista dende o cumio do Galiñeiro. O monte Galiñeiro sitúase entre os concellos pontevedreses de Vigo e Gondomar, con cumio na parroquia gondomareña de Vincios a unha altura de 711 metros. Intégrase na serra do Galiñeiro, da cal tamén forma parte o parque natural do Monte Aloia.
O segundo domingo de xullo acolle o curro do Galiñeiro ou de Vincios, no lugar de Auga da Laxe.
Etimoloxía
O topónimo "Galiñeiro", habitual en Galiza, podería provir do termo celta *kal(l)- (de onde tamén provén Gallaecia, termo que evolucionou ás actuais Galiza/Galicia), co sentido de "rocha", "con", "penedo".
Xeoloxía
A orixe do monte remóntase á oroxénese alpina acontecida durante o Cenozoico, no período Terciario. A ladeira norte do monte, correspondente á parroquia viguesa de Zamáns é rica en gneis, formando parte do complexo ofiolítico denominado Complexo de Malpica-Tui. Tamén son numerosas as intercalacións de anfibolitas, verdes e escuras, adoitando aparecer os gneis sulcados de filóns de seixo con abundante magnetita.
Os lados sur e oeste compoñen o chamado contacto sur do gneis Galiñeiro, formado por rochas compostas por seixo, moscovita e turmalina negra e, na zona máis alta deste contacto, por xistos con mica e turmalina, ademais dunha potente pegmatita explotada antigamente para a extracción do feldespato.
Arqueoloxía
Gran parte da sona do monte débese ao complexo arqueolóxico dos petróglifos de Auga da Laxe. Trátase dunhas representacións de máis de 25 armas, entre as que atopamos espadas curtas, puñais e alabardas, datadas no Calcolítico (entre o III e o II milenio a. C.).
EXE
No ámbito da informática, EXE (do inglés, executable) é unha extensión que se refire a un ficheiro executable de código reubicable, é dicir, as súas direccións de memoria son relativas.
Os sistemas operativos que utilizan esta extensión son DOS, Microsoft Windows, OS/2 e ReactOS.
O formato de ficheiros EXE foi introducido en marzo de 1983, na versión 2.0 de MS-DOS, que ata esa versión só podía executar ficheiros COM e segue sendo utilizado na última versión de Microsoft Windows (Windows Vista).
Evolución do formato EXE
O formato EXE foi evolucionando ó longo do tempo, velaquí un breve resumo desta evolución:
Indian Horse (filme)
Indian Horse é un filme canadense de 2017 dirixido por Stephen Campanelli e escrito por Dennis Foon. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2017 e estreouse nos cinemas do Canadá no 2018.
Picos, Oirós, Vila de Cruces
Picos é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Indian Horse (filme)
É unha adatación da novela Indian Horse, do autor ojibwa Richard Wagamese e conta a historia de Saul Indian Horse, un rapaz indíxena canadense das Primeiras Nacións que sobrevive o sistema de escolas residenciais indias para converterse nunha estrela do Hóckey sobre xeo. O filme aborda a historia das escolas residencias do Canadá. Está protagonizado por Sladen Peltier no papel de Saul con 6 anos, Forrest Goodluck como Saul con 15 anos e Ajuawak Kapashesit como Saul con 22 anos, así como Edna Manitowabi, Evan Adams, Michiel Huisman, Michael Murphy e Martin Donovan nos papeis secundarios.
Aeroporto da Cidade de Londres
O Aeroporto da Cidade de Londres (en inglés: London City Airport) é un aeroporto internacional en Londres. Localízase no antigo sitio de Docklands, no distrito londiniense de Newham, a uns 11 km do centro de Londres e a unha distancia menor ao leste de Canary Wharf. Este é o centro financeiro de Londres, que é un grande usuario do aeroporto. O aeroporto foi construído pola empresa de enxeñería Mowlem en 1986–87 e actualmente é propiedade dun consorcio formado por AIG Financial Products e Global Infrastructure Partners (GIP).
O City Airport dispón dunha única pista de 1.500 m (4,900 ft), e Licenza de Uso como Aeródromo de Uso Público da CAA (No. P728) que lle permite voos de transporte público de pasaxeiros ou voos de formación para operacións no propio aeroporto. O avión de maior tamaño que pode ser empregado é o Airbus A318.
En 2013, o aeroporto serviu a máis de 3,3 millóns de pasaxeiros, cun incremento do 12% en relación a 2012 e unha cifra récord para o aeroporto. Foi o quinto aeroporto máis ocupado en termos de pasaxeiros e movementos de aeronaves servindo a zona de Londres despois de Heathrow, Gatwick, Stansted e Luton e o 15º máis activo do Reino Unido.
Navia (deusa)
240px|miniatura|A Fonte do Ídolo en [[Braga.]] Navia ou Nabia é unha das deidades luso-galaicas máis testemuñadas, cunha vintena de epígrafes documentando o seu culto nunha área que inclúe a galaicos e lusitanos.
Volker Schlöndorff
Volker Schlöndorf, nado en Wiesbaden (Hessen) o 31 de marzo de 1939, é un director de cine, guionista, produtor, documentalista, e actor alemán. Está considerado un dos directores clave do denominado novo cinema alemán, movemento no que introduciu moitas das características aprendidas da Nouvelle Vague.
Navia (deusa)
Historia e características
Nabia era a deusa dos ríos e da auga na mitoloxía galaica e lusitana. O ríos Navia e Navea en Galiza, e o río Neiva, preto de Braga (antiga capital da Gallaecia), foron bautizados na súa homenaxe. Navia era especialmente adorada entre os brácaros, tal como é comprobado polas inscricións epigráficas en lingua céltica da Fonte do Ídolo en Braga (Bracara Augusta) e latina de Marecos (Penafiel).
Volker Schlöndorff
Traxectoria
Deixou a casa dos seus pais para ir a un internado xesuíta na Bretaña francesa con intención de que aprendese francés durante un par de meses. quedou tres anos alí. Iniciaría a súa carreira cinematográfica en París, onde se mudou coa súa familia cando tiña dezasete anos.
Navia (deusa)
Historia e características
Aínda que a interpretación maioritaria defende un carácter fluvial/acuático para Navia, apoiaría esta interpretación a existencia de hidrónimos modernos como Navia, Navea, ou os antigos Nabalia (Eck, afluente do Rhin), Navaeus (río Naver, en Escocia), Navesbia (actual río Naseby, en Northants) ou Nabarcos (río Neber, en Gran Bretaña). Autores como García-Albalat explicaron o atadallo de Nabia cos ríos a partir da concepción céltica da auga como elemento característico do acceso ao máis aló: desde esta perspectiva, Nabia sería unha divindade soberana facilitadora do acceso ao alén a través da auga. Con todo, interpretacións recentes permiten redefinir a perspectiva tradicional dunha mera divindade fluvial.
Volker Schlöndorff
Traxectoria
Estudou ciencia política e económica na Sorbona e dirección en IDHEC, a famosa escola de cine, e comezou a súa carreira profesional durante 1960 como asistente de dirección en varias películas da Nouvelle Vague: con Alain Resnais na súa coñecida película L'Année dernière à Marienbad (1961), Louis Malle en Vie privée (1962), Le feu follet ou Viva Maria!, ou Jean-Pierre Melville en Léon Morin, prêtre (1962).
A súa primeira película foi unha curtametraxe rodada en 1965, Wen kümmert’s, que foi prohibido en Francia porque trataba sobre a guerra de Alxeria. Dirixiu en 1966 Der junge Törless, adaptación da novela que 60 anos antes realizara Robert Musil. Esta película recibiu o premio FIPRESCI no Festival de Cannes así como os Premios do Cine Alemán de mellor película, guión e director e converténdose nun dos punteiros, xunto a Fassbinder ou Herzog, do novo cine alemán.
Posteriormente filmou un episodio da película Der Paunkenspieler (1967), Mord und Totschlag (1967), película que contaba co protagonismo dunha das musas dos Rolling Stones, Anita Pallenberg, quen tamén aparecía en Michael Kohlhaas – der Rebell (1969), un filme ambientado na Idade Media.
Estivo casado coa actriz, guionista e directora Margarethe von Trotta.
Schlöndorff adopta diferentes estilos de novela para as súas películas que xeralmente se comprometen co tema da as políticas da posguerra en Alemaña. serviu tamén como Director Executivo do estudo UFA en Babelsberg.
Estación de Guitiriz
Guitiriz é unha estación de tren de Adif situada na vila de Guitiriz, na provincia de Lugo. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 473,3 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Parga e Teixeiro. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supón a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos que loce un aspecto clásico. Sitúase no sur do núcleo urbano de Guitiriz. Recentemente foi reformada exteriormente. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden as dúas vías existentes na estación.
Longa distancia
Actualizado a 1 de xaneiro de 2020.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
François Furet
François Furet, nado o 27 de marzo de 1927 en París, falecido o 12 de xullo de 1997, foi un historiador francés e membro da Academia francesa.
A galiña azul (libro)
Foi gañadora do I Premio do Concurso nacional de contos infantís O Facho no 1968 e publicada o mesmo ano por Galaxia na colección "Tartaruga". Foi traducida ao ucraíno en 1987 por Myhajlo Lytvynec.
Contido do libro
Os contos foron escritos para unha rapaza de sete anos chamada Ana que marchou cos seus pais a Cantabria, para que non esqueza as súas orixes galegas. Esta intención queda patente en varias frases da carta introductoria: «Cando subiches ó coche, eu díxenlle á túa nai: Que non se esqueza nunca de que é galega.»
''«Mentres non volves, mándoche estes contos, escritos na túa lingua, para que ao escoitar estas palabras poidas relembrar aquelas outras ditas por aquela vella campesiña que viña do dentista de arrincar unha moa: “¡Ai, que nena tan bonita! Parece unha mazá”.»'' O libro está salpicado de momentos nos que Carlos Casares tenta reflexionar contra a intolerancia e a diversidade. Proba delo é o conto que da título ao libro, que comenza:"«Estes días anda o pobo un pouco alborotado. ¿Acórdaste dun rapaz que se chama Lorenzo e que andaba sempre na compaña dun can pequeniño de rabo zuro? Pois Lorenzo ten unha galiña azul con cinco con cinco plumas roxas na ala dereita. É unha galiña moi bonita e moi rara. Pon ovos de colores. Xa puso dous marelos, un rosa e tres verdemar. Ademáis non di cacaracá como as outras galiñas senón que di cocorocó. E esto ten preocupadas ás autoridades.»"
Estrutura do libro
O libro está formado por cinco pequenas historias entrelazadas entre si:
O texto das historias está acompañado por ilustracións de catro rapaces irmáns: Trichi, Ilda, Mima e Alberto García Alonso, fillos de Ricardo García Suárez (Xohán Ledo).
Capa S
A capa S (capa superficial) é unha parte da envoltura celular de moitas bacterias e da maioría das arqueas de composición proteica. Consiste nunha capa monomolecular composta de proteínas idénticas ou glicoproteínas. Esta estrutura bidimensional constrúese por autoensamblaxe e envolve toda a superficie celular. A proteína da capa S pode representar ata o 10–15% do total do contido proteico da célula bacteriana . As proteínas da capa S están pobremente conservadas ou non conservadas en absoluto entre especies, e poden diferir marcadamente mesmo entre especies relacionadas. Dependendo da especie, as capas S teñen un grosor entre 5 e 25 nm e posúen poros idénticos de 2–8 nm de diámetro. As capas S mostran unha simetría reticular que pode ser oblicua (p1, p2), cadrada (p4) ou hexagonal (p3, p6). Dependendo desta simetría, a capa S está composta por unha (P1), dous (P2), tres (P3), catro (P4), ou seis (P6) subunidades proteicas idénticas, respectivamente. O espazado de centro a centro (ou dimensión da cela unidade) entre estas subunidades vai de 2,5 a 35 nm.
Funcións biolóxicas da capa S
Para moitas bacterias as capas S representan a zona de interacción máis externa co ambiente que as rodea. As súas funcións son moi diversas e varían dunha especie a outra. Nas arqueas gramnegativas a capa S é o único compoñente da parede celular e, por tanto, é importante para a estabilización mecánica. Funcións adicionais asociadas coas capas S son:
Vinícius Júnior
Vinícius José Paixão de Oliveira Júnior, nado o 12 de xullo de 2000, en São Gonçalo, Río de Xaneiro, é un futbolista brasileiro que xoga no Real Madrid dende o 2018.
Traxectoria
Fillo de Fernanda e de Vinicius, que traballaba arranxando ordenadores. Criouse nunha das zonas máis pobres de Río de Janeiro no seo dunha familia humilde nunha casa moi pequena que pertencía á súa avoa. Tivo dous irmáns.
Estudou na "escolinha"  Fla da localidade, lugar onde comezou a xogar con apenas catro anos.
Formouse nas categorías inferiores do Clube de Regatas do Flamengo, onde ingresou en 2010. Foi inscrito como defensa, aínda que acabou sendo dianteiro.
Permaneceu nas escolas inferiores de São  Gonçalo ata 2010, sobre todo no  futsal de Canto  do Rio  Foot- Ball Club, probando no equipo de  futsal do club carioca en 2009, aínda que se lle citou para un ano despois por ser demasiado novo. Entrou en 2010 nas categorías inferiores do C. R. Flamengo tras o ofrecemento o club e foi pasando polas diferentes divisións ata chegar á sub-20 a últimos de 2016.
Habilidoso, rápido, con desborde e gol, en 2015, proclamouse campión do Suramericano Sub-15 disputado en Colombia, no que marcou 6 goles. Considerado unha das grandes promesas do fútbol mundial, fixo o seu debut co primeiro equipo o 13 de maio de 2017 xogando 10 minutos fronte ao Atlético Mineiro. En marzo de leste mesmo ano, impulsou a Brasil sub-17 para lograr o Campionato Suramericano  Sub-17, anotando 7 goles. Foi recoñecido como o mellor xogador do torneo. Amplióuselle o contrato ata 2022 cunha cláusula de rescisión de 45 millóns de euros.
Os principais equipos europeos tentaron a súa fichaxe, Barcelona, Manchester City, Manchester  United, Liverpool, Chelsea, Juventus e PSG comunicaron  Flamengo a súa disposición para pagar os 45 millóns da nova cláusula de rescisión. O 23 de maio de 2017, fíxose público a súa fichaxe polo Real Madrid, efectivo no ano 2018 na súa maioría de idade, permanecendo como cedido no club carioca ata 2019, podendo incorporarse antes ao club madrileño se así se acordase.
Clubs
C. R. Flamengo /Brasil Real Madrid C. F. /España
Bernard Hinault
Bernard Hinault nado en Yffniac, Bretaña o 14 de novembro de 1954 foi un ciclista francés, profesional dende 1975 a 1986. É o único ciclista en gañar en máis dunha ocasión cada unha das grandes voltas por etapas.
Traxectoria
Gañou cinco veces o Tour de Francia (1978, 1979, 1981, 1982, 1985). Foi segundo en 1984 detrás de Laurent Fignon e en 1986 detrás de Greg Lemond. Gañou tres veces o Giro de Italia (1980, 1982, 1985), dúas veces a Volta a España (1978, 1983), unha vez o campionato do mundo de fondo en estrada (1980), tres veces a Dauphine Libere e cinco veces o Gran Premio das Nacións. No Tour gañou 25 etapas, na Volta 7 e no Giro 6, ademais de varias clásicas. Foi o terceiro ciclista en gañar cinco Tours. Salientou tanto como rodador, escalador e velocista, o que explica o seu amplísimo palmarés de 216 vitorias, non superado por ningún outro ciclista francés.
Canon literario
Un canon literario é un conxunto de obras dotadas de autoridade dentro da literatura. Así, cada lingua ten o seu propio canon, pero existe tamén un canon literario universal.
Historia
O concepto ten a súa orixe no século IV coa Biblia, incluíndo nela os libros considerados sagrados polas diversas relixións: xudía, católica, luterana... (canon bíblico). Con todo, xa na cultura da Grecia clásica, cara a mediados do século IV ANE, se consideraba como canon tráxico a obra de Esquilo, Sófocles e Eurípides, e nos séculos III e II ANE realizouse o canon alexandrino, realizado polos filólogos Aristófanes de Bizancio e Aristarco con listas de poetas, filósofos, dramáticos, historiadores e oradores entre outros. Xa na idade media, os Padres da Igrexa crearon un canon non bíblico, con autores cristiáns e pagáns.
No renacemento, coa difusión da imprenta e as linguas vernáculas, comezaron os debates sobre a aplicación do termo canon, aplicable ás obras atribuídas lexitimamente a un autor determinado, pero tamén ao grupo de obras estimadas institucionalmente nunha determinada cultura.
Características
Un canon literario é unha totalidade estática pero aberta. A cononicidade dunha obra está constituída pola súa calidade e as súas circunstancias, establecidas mediante un consenso de xeracións sucesivas de lectores e de críticos e polo grao de influencia na literatura posterior. Así, unha determinada obra é considerada canónica se continúa a ser lida e apreciada en contextos diferentes aos da súa creación.
Á hora de crear un canon literario non só interveñen circunstancias históricas como a transmisión oral, os efectos da censura ou a dispoñibilidade das obras publicadas, senón que a formación do canon pode estar baixo o control dunha cultura oficial. Esta oficialidade pode favorecer as obras que defenden os seus valores ideolóxicos, relixiosos ou estéticos. É por isto que os canons recibiron críticas desde certos estudos culturais e desde a crítica feminista, ao entender que favorecen os homes europeos de raza branca e de clase media e alta, excluíndo as escritoras e escritores doutras culturas e razas.
Historia de Pontevedra
miniatura|[[Ponte do Burgo.]] A historia de Pontevedra ten un carácter complexo, con épocas de maior puxanza e desenvolvemento, e outras de menor importancia política e social da vila de Pontevedra.
Etimoloxía
A procedencia latina do seu nome indicaría a orixe romana da localización inicial: o nome procedería da combinación das palabras pons, pontis ("ponte") e vetus, veteris ("vello, vella"). En latín clásico este substantivo comportábase como masculino, a palabra "ponte" no paso do latín vulgar ao galego chegou a se comportar como feminina (o cal amosa que os topónimos en Galicia proceden do galego) e por iso tamén o adxectivo modificador se hipercaracteriza morfematicamente como feminino substituíndo "vetere(m) por "vetera(m): "Ponte(m) Vetera(m)", que por síncopa e sonorización quedaría "Ponte Vedra" ou "Pontevedra".
O nacemento
Os primeiros restos de que se ten constancia son uns machados da Idade de Bronce e dous castros situados onde se alzan actualmente as igrexas de Santa María e de San Francisco.
Existe arredor do nacemento da cidade de Pontevedra unha lenda de carácter erudito xestada na época de maior desenvolvemento económico e social da vila, o Renacemento. Foi nesta época cando se elaborou esta fantástica orixe para darlle maior lustre á por aquel entón puxante vila. Para iso fíxose responsábel da súa fundación a Teucro, un dos heroes da Guerra de Troia, que tras a morte do seu irmán Áiax e ao ser aborrecido polo seu pai, Telamón, marchou a Galiza, e bautizou a cidade onde se aposentou co nome de Helenes. Non obstante, diversos estudos históricos e arqueolóxicos máis recentes non detectan restos de presenza humana neste val anteriores á súa integración no Imperio Romano. Así se recolle nunha gravación sobre pedra no antigo concello pontevedrés.
Época romana
Despois da integración da Gallaecia no Imperio Romano, procedeuse á construción dunha serie de vías de comunicación que a unisen comercialmente co resto da Península. Unha destas calzadas, a vía XIX Per Loca Maritima, unía os tres principais núcleos administrativos galaicos: Bracara Augusta (Braga), Lucus Augusti (Lugo) e Asturica Augusta (Astorga).
miniatura|Miliario de Hadriano.
No ano 2007 o equipo dirixido polo arqueólogo Xoán Carlos Castro atopou novos restos de orixe romana na Praza de Valentín García Escudero, entre eles dous novos miliarios. Un deles, o 31 de outubro, un miliario completo, dedicado ao emperador Maximino Daia (emperador da metade oriental do imperio (308-313), soamente votivo xa que nel non aparecen distancias. A transcrición do gravado é:
O segundo, de mellor labra, está a ser estudado na actualidade. No centro urbano tamén se atoparon moedas e un selo (preto da Fonte dos Tornos) no contorno da Praza de Méndez Núñez, e tégulas e algunha moeda no contorno da rúa de San Telmo en 2001.
En 2003, na rúa Princesa descubríronse varios metros de pavimento de época romana, restos de tégula e vidro así como un hipocausto en bo estado. Estes achados, xunto con outros atopados nas proximidades do centro urbano, como o miliario dedicado a Caracalla atopado en Alba, o miliario dedicado a Maxencio atopado en Cerponzóns, os restos da Calzada da Santiña en Lérez aínda visibles no século XIX ou o cipo de tempos de Maximino e do seu fillo Máximo atopados na Ponte do Couto en Tomeza confirman o paso da calzada romana polo lugar que hoxe en día ocupa a cidade de Pontevedra.
Séculos VII - XV
No século VII, durante o reino suevo, Froitoso de Braga fundou varios mosteiros, como o de Armenteira e Meis, ao cristianizar a comarca.
Outro momento importante na historia de Pontevedra é o que corresponde co reinado en Galiza de Fernando II durante a última parte do século XII. Neste momento produciuse unha certa reactivación da actividade comercial debido á restauración de camiños e pontes, e parello a este fenómeno o lugar hoxe ocupado pola cidade volveu ser poboado, despois de pasar por un período de certo baleiro no alto medievo.
Da segunda metade do século XII datan as primeiras escrituras referentes a un chamado burgo de Ponte Veteri, en probable alusión á vella ponte romana, en desuso a causa da súa ruína. Esta ponte comezaría a ser substituída por outra medieval -a que hoxe se pode ver modificada- no mesmo ano en que Fernando II outorga o foro aos habitantes da vila (1169)..
miniatura|Sartego de [[Paio Gómez Chariño, no convento de San Francisco.]]
Na actualidade non se conserva o foro orixinal de Fernando II, senón unha confirmación de Afonso X do ano 1264. Os privilexios e exencións que se lle foron concedendo á cidade actuaron como importantes dinamizadores da súa actividade económica. Entre as concesións destacan o monopolio da fabricación de saín en Galiza, así como da cura do peixe (non da salga) (1229) e a adxudicación do porto de carga e descarga de Galiza (1452).
Pontevedra foi saqueada en 1386 polas tropas inglesas do duque de Lancaster.
As sucesivas ampliacións do recinto amurallado pontevedrés veñen determinadas polo crecemento demográfico e polo desenvolvemento de actividades económicas na vila, que precisaba de espazos máis amplos onde poder expandirse. A estas causas únese o desexo da Coroa por controlar a produción e o tránsito de mercadorías.
A actividade económica da cidade acada o seu maior esplendor baixo o reinado de Henrique IV de Castela, ao concederlle cidade en 1467 o privilexio dunha feira franca, de 30 días de duración, que se celebraba quince días antes da festividade de San Bartolomeu. Para a celebración destas feiras, ampliouse de novo a muralla para dar cabida á praza da Ferrería, que albergaría o recinto feiral.
Nas súas carpinterías de ribeira construíronse embarcacións famosas como a que, mandada por Pai Gómez Chariño, tomou Sevilla durante a Reconquista ou a carabela Santa María, "A Galega", que partiu dun deles para a súa viaxe a América.
Século XVI
No século XVI, Pontevedra converteuse nunha das máis populosas vilas galegas cun gran porto pesqueiro ligado ao comercio internacional, no que destaca a actividade da exportación de peixe salgado a Portugal. Testemuño desta época é a magnífica igrexa de Santa María, levantada grazas ás achegas do poderoso Gremio de Mareantes que, por aquel entón, tiña o monopolio da exportación de salgados.
Ao final do século XVI comezaron a ser notábeis os síntomas da profunda crise na que se sumiu Pontevedra durante os séculos XVII, XVIII e XIX, e que ten a súa orixe en diversos factores que van desde as adversidades climáticas ás políticas, negativas para a cidade e para Galiza, levadas a cabo pola Coroa, que se desentendeu dunha poboación que, a pesar de ser a máis populosa de Galiza, estaba agonizante ao entrar en decadencia a súa principal actividade económica: a pesca.
Séculos XVII – XVIII
Durante os séculos XVII e XVIII a decadencia agudizouse debido a unha situación de inestabilidade política provocada polas constantes guerras que había nese momento (Portugal e a sucesión á coroa española, a ocupación inglesa), que contribuíron ao decaemento do comercio exterior.
O río Lérez foi producindo unha sedimentación no porto que reduciu o seu calado e obrigou a fechalo ás embarcacións de grande tonelaxe. A poboación da cidade reduciuse á metade, nuns séculos nos que se duplicou en Galiza e se triplicou no resto da comarca pontevedresa. Esta crise demográfica foi ocasionada por epidemias e graves enfermidades e agudizouse co esgotamento dos caladoiros pesqueiros. Como consecuencia, os buques mercantes dirixíronse a outros portos e os pescadores a outros caladoiros.
Século XIX
A comezos do século XIX, a economía de Pontevedra baseábase fundamentalmente na actividade artesá, no comercio e, en menor medida, na pesca e na agricultura. Durante a Guerra da Independencia española, o xeneral Ney tentou ocupar a cidade.
En 1833, coa creación das provincias, converteuse na capital da provincia do mesmo nome cá cidade, en dura pugna con Vigo. Grazas ás funcións económicas que se derivaron desta condición, así como ao feito de ser cabeceira de comarca, Pontevedra transformouse nunha urbe administrativa que atraía burócratas, burgueses, profesionais e artesáns de todo tipo.
Nesta época, diante da necesidade de contar con espazos para a edificación, a cidade mudou a súa fisonomía; deste xeito, derrubáronse as murallas e abríronse novas rúas, como a que conduce hoxe desde a Oliva á Virxe do Camiño (na actualidade rúa de García Camba) ou a que vai desde a rúa do Comercio á Michelena. Igualmente, desenvolvéronse obras de infraestrutura e saneamento, construíronse escolas e hospitais, creáronse espazos de uso público como a alameda do Arquitecto Sesmeros, e chegou o ferrocarril.
En definitiva, tanto o esplendor social e cultural, como o devir oficial da vila posibilitaron o desenvolvemento urbanístico, comercial e industrial de Pontevedra.
En 1880 celebrouse a Exposición Rexional, expoñéndose pezas na Casa Consistorial, o Instituto de Segunda Ensinanza e o pavillón construído para o evento. Amosárose obras artísticas (óleos, esculturas, gravados e fotografías) e aparatos científicos, agrícolas e industriais. miniatura|[[Praza da Ferrería, peonalizada xunto co resto da zona vella en 1999.]]
Século XX
Nas primeiras décadas do século XX, Pontevedra viviu un momento de especial efervescencia cultural e política. Ten especial relevancia a creación da Misión Biolóxica de Galicia e a fundación, en decembro de 1931, do Partido Galeguista, dirixido por Bóveda e Castelao, xermolo do nacionalismo galego actual.
En 1936 tivo lugar o alzamento militar do xeneral Francisco Franco que deu paso a unha guerra civil, fomentada polos odios e enfrontamentos acumulados durante anos. Tras o seu remate tres anos máis tarde, viría a represión por parte dos triunfadores nacionais. Así as cousas, numerosas persoas foron asasinadas, fusiladas ou obrigadas a marchar ao exilio.
En 1944 anexionouse o concello de Xeve, que abranguía as parroquias de Xeve, Santa María de Xeve e Verducido.
Como consecuencia desta guerra, as dúas primeiras décadas da ditadura franquista son de enormes dificultades económicas para a maioría da poboación. O cambio produciuse na década dos 60, que se caracterizou por un desenvolvemento sostido que empezou a manifestarse máis claramente a principios dos 70, coincidindo coa morte de Franco en 1975 e coa transición democrática española. Nestes anos produciuse un auxe extraordinario da construción que chega a converterse, ata o día de hoxe, nun dos grandes motores da economía pontevedresa.
O Campo de Noia, O Obre, Noia
O Campo de Noia é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Strange Attraction
"Strange Attraction" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Wild Mood Swings o 8 de outubro de 1996. A canción foi sinxelo unicamente nos Estados Unidos.
Iman (modelo)
miniatura|Iman. Iman Mohamed Abdulmajid (en somalí: Iimaan Maxamed Cabdulmajiid,en árabe: إيمان محمد عبد ماجد), nada en Mogadixo o 25 de xullo de 1955 é unha modelo somalí, célebre durante os anos 1970 e 80 por ser unha das primeiras supermodelos africanas.
Traxectoria
Nada en Mogadiscio, Somalia, Iman é filla de Marian e Mohamed Abdulmajid, un ex-embaixador somalí en Arabia Saudita. É musulmá e ten tres irmáns: Elyas, Feisal e Nadia. Iman estudou o ensino secundario en Exipto e logo viviu en Kenya, onde estudou ciencias políticas  na Universidade de Nairobi e domina cinco linguas (árabe, inglés, francés, italiano e somalí ).
Carreira
O deseñador de modas Yves Saint Laurent dixo dela: ''«A miña muller soñada é Iman... Perfección. O seu rostro. O seu corpo»''. Ela foi a modelo principal para a súa colección de alta costura inspirada nas raíñas africanas, o que recorda como o momento máis memorable da súa carreira.
Como actriz ocasional, Iman interpretou unha alieníxena que pode cambiar de forma chamada Martia na película de 1991, Star Trek VI: The Undiscovered Country, e participou no filme gañador do Óscar, Memorias de África, xunto a Robert Redford e Meryl Streep. Tamén fixo unha aparición especial no vídeo musical "Remember the Time" de Michael Jackson en 1992.
Iman foi invitada nun episodio do reality show Project Runway, onde luciu un vestido do participante Daniel Vosovic nunha sesión fotográfica publicitaria. Na quinta tempada de America's Next Top Model, participou como mentora e ensinoulles ás concursantes algúns datos de beleza con produtos caseiros. Dende decembro de 2007 ata abril de 2009 foi a presentadora da versión canadense de Project Runway.
En maio de 2007, Iman lanzou a súa colección de accesorios IMAN Global Chic na canle de televisión Home Shopping Network. Ademais é a directora executiva de IMAN Cosmetics, Skincare & Fragrances, unha liña de produtos de beleza para a muller negra.
Está contratada pola axencia de modelos 1/One Management en Nova York, e por Independent Models en Londres. Ademais é a portavoz do programa Keep a Child Alive, o cal prové de medicamentos aos nenos e ás familias que sofren da sida en África e o resto dos países en desenvolvemento.
Vida persoal
O 24 de abril de 1992, casou co recoñecido músico británico David Bowie. Tiveron unha filla, Alexandria Zahra «Lexi» Jones, nada o 15 de agosto de 2000. Iman é ademais a madrasta do fillo que Bowie tivo no seu matrimonio anterior, o director de cinema Duncan Jones. Ambos os dous levan o apelido legal de Bowie. Iman e a súa familia residen principalmente en Manhattan e Londres.
Os Seixos, Oirós, Vila de Cruces
Os Seixos é un lugar da parroquia de Oirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Primavera de Praga
miniatura|280px|O presidente romanés [[Nicolae Ceauşescu critica a invasión en Bucarest o 21 de agosto de 1968.]]
Durante a guerra fría, a Primavera de Praga (en checo: Pražské jaro; en eslovaco: Pražská jar) foi un período de intento de liberalización política en Checoslovaquia que durou dende o 5 de xaneiro de 1968 ata o 20 de agosto dese mesmo ano, cando o país foi invadido pola URSS, e os seus aliados no Pacto de Varsovia (fóra de Romanía) nunha acción que pretendía evitar o ingreso dun potencial sistema capitalista dentro de Checoslovaquia.
Os checos e os eslovacos mostraban crecentes signos de independencia baixo o liderado de Alexander Dubček. As reformas de Dubček en materia dos procesos políticos dentro de Checoslovaquia, ás que el se refería como "Socialismo con rostro humano", non representaba unha completa destrución do vello réxime, como no caso de Hungría en 1956. De todos os xeitos, isto foi visto polos líderes soviéticos como unha ameaza á súa hexemonía sobre os outros estados de Europa do Leste.
O período de liberalización política en Checoslovaquia chegou ao seu final o 20 de agosto de 1968, cando 200.000 soldados e 5.000 tanques do Pacto de Varsovia invadiron o país. As críticas dende Occidente foron case inexistentes; escritores de esquerda, como Tariq Ali, argumentaron que isto se debía a que os estados de Occidente vían o socialismo humano e democrático de Checoslovaquia como unha ameaza máis grande ao capitalismo que o comunismo soviético que, en gran medida, xa estaba moi desacreditado en 1968.
Unha década despois, A Primavera de Praga "prestou" o seu nome a un período de aperturismo político na China, coñecido como a Primavera de Pequín.
Being There
Being There é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Wilco, publicado o 29 de outubro de 1996 a través do selo Reprise Records. A pesar de tratarse dun disco dobre con 19 temas, Being There foi vendido ao prezo dun único disco tras un acordo entre o vocalista Jeff Tweedy e Reprise Records. O disco tivo mellores críticas vendas e críticas que o seu predecesor, A.M.
Polyplectron napoleonis
O Polyplectron napoleonis é unha ave de tamaño medio (até os 50 cm de lonxitude) da familia Phasianidae.
O Polyplectron napoleonis ten un papel importante na cultura dos pobos indíxenas de Palawan.
Complexo militar-industrial
miniatura|dereita|Imaxe televisiva da mensaxe de despedida do [[Presidente dos Estados Unidos|presidente Dwight Eisenhower, onde divulgou o concepto de complexo militar-industrial.]] miniatura|dereita|Discurso de despedida do presidente Eisenhower, onde fala do complexo militar-industrial. O complexo militar-industrial (proveniente do termo orixinal en inglés: military–industrial complex) é un concepto que se aplica aos intereses económicos da industria militar aplicados ao armamentismo e a unha política militarista ou imperialista. A súa divulgación realizouse a partir dun discurso do presidente estadounidense Dwight Eisenhower ao terminar o seu mandato en 1961:
Actualmente nos Estados Unidos o termo tamén engloba a ampla rede de contratos e fluxos monetarios e de recursos que circulan entre os contratistas privados de defensa, o Pentágono, o Congreso e o goberno. Esta relación de intereses coñécese como «Triángulo de ferro» e pode dar lugar á formación dentro do aparato do estado de poderosos lobbys da industria militar. George F. Kennan, autor da doutrina da contención e figura clave da Guerra Fría escribiu:
Con anterioridade, o concepto foi utilizado por Daniel Guérin no seu libro Fascism and Big Business. Baseándose neste concepto, tamén se crearon os termos «complexo militar-industrial-media» –acusado de promulgar o militarismo a través dos medios de comunicación–, «complexo político-media» –uso dos medios para o mantemento da hexemonía das clases dominantes ou empresas– e «complexo industrial de prisións» –aproveitamento por parte de empresas privadas da gran e crecente poboación carceraria nos Estados Unidos–.
María Ramallo
María Pilar Ramallo Vázquez, nada o 12 de agosto de 1970 en Marín, é unha política galega do PPdeG, dende maio de 2011 alcaldesa de Marín. Foi deputada no Congreso dos Deputados en dúas lexislaturas.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, ingresou no Partido Popular, formación coa que optou como concelleira ás eleccións locais de 1995 polo concello de Marín. Foi elixida concelleira e designada para a área de Facenda. En 1999 repite como concelleira, pero nesta ocasión na oposición, polo que pasa a trabllar na Delegación do Goberno en Galicia primeiro, e logo na Xunta de Galicia como asesora xurídica, sempre contratada por administracións do Partido Popular.
miniatura|Papeleta do PP nas [[Eleccións xerais de España de novembro de 2019.]]
Bolívar venezolano
O bolívar é a moeda oficial de Venezuela, e leva ese nome en honra do artífice da independencia do país. Cada bolívar dívidese en 100 céntimos, e o seu código ISO é VEF. Os bolívares son emitidos polo Banco Central de Venezuela e producidos na Casa da Moeda de Venezuela.
María Ramallo
Traxectoria
Nas eleccións locais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Marín e logrou a segunda posición tralo PSdeG, polo que continuou na oposición. En 2007 concorre novamente como candidata á alcaldía de Marín sendo nesta ocasión a forza máis votada, pero moi lonxe da maioría absoluta polo que non logrou a alcaldía dado que PSdeG e BNG alcanzaron un pacto de goberno. En 2008 concorreu nas listas do PP ás eleccións xerais para o Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra sen resultar inicialmente elixida, accedendo ó posto de deputada trala renuncia de Javier Guerra en abril de 2009. Entón, o novo presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijóo nomeouna presidenta da Autoridade Portuaria de Marín.
Nas municipais de 2011 presentouse novamente como cabeza de lista do Partido Popular ás eleccións municipais en Marín, onde obtivo a maioría absoluta dos concelleiros (12 de 21), bordeando a metade dos votos emitidos (49,8%) e conseguindo uns resultados históricos para o PP nese concello, onde nunca se había conseguido unha maioría absoluta. Desta forma, foi elixida alcaldesa de Marín e renunciou ao seu posto de deputada. En 2015 foi reelixida alcaldesa ó lograr 11 concelleiros e un 48,5% dos votos. En 2019 rompería o seu teito e conseguiría unha histórica maioría de 15 concelleiros cun 55,55% dos votos.
Nas Eleccións xerais de España de novembro de 2019 foi de cabeza de lista do PP pola Provincia de Pontevedra, obtendo, de novo, un escano no Congreso dos Deputados. A principios de 2021 renunciou á súa acta para, segundo ela, centrarse no concello de Marín. Foi substituída por Juan Constenla Carbón. Nas municipais de 2023 encabezou novamente a candidatura do PPdeG en Marín e foi novamente reelixida alcaldesa logrando a maioría absoluta con 12 concelleiros e un 55,28% dos votos.