cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cidade independente
EUA
Nos Estados Unidos, unha cidade independente é unha cidade que non forma parte de ningún condado. Xa que nos condados historicamente foron unha institución forte no goberno local na maioría dos Estados Unidos, as cidades independentes son cousa rara fóra de Virxinia, cuxa constitución estatal as fan un caso aparte. A Oficina do Censo usa os condados como a súa unidade base para a presentación de información estatística, e trata as cidades independentes como equivalentes de condados para estes fíns. As cidades independentes non deben confundirse coas cidades-condados consolidadas, como Denver (Colorado), a cidade e condado de San Francisco (California), ou Filadelfia (Pensilvania).
Canadá
No Canadá, na provincia de Ontario, a mesma clase de cidade é chamada «concello de primeiro rango» ou «concello separado». No Quebec, chámanse «cidades separadas», xa que non son «concellos rexionais de condado». Cidades e vilas en Alberta non son parte de concellos rurais como condados. En Novo Brunswick, todo goberno de condado foi abolido no 1967; entón, todas as cidades e vilas nesta provincia poderían considerarse cidades independentes.
China
Hong Kong e Macau son dúas Rexións con Administración Especial (SAR) da China que teñen dereito a autonomía, excepto en actos de estado e defensa nacional.
Kirguizistán
As cidades de Bixkek e Osh teñen o status de shaar (cidade independente).
Austria
En Austria, un concepto semellante é o de Statutarstadt.
Alemaña
En Alemaña, diferentes estados teñen ou o «Stadkreis» («Condado urbano») ou o «Kreisfreie Stadt» (literalmente, «Cidade libre do estado»).
Exemplos de cidades independentes de Alemaña son:
Ademais, as cidades de Berlín e Hamburgo funcionan como estados federais, mentres que o Estado de Bremen componse só as cidades de Bremen e Bremerhaven (que foi fundada como o porto da cidade de Bremen).
Bosnia e Hercegovina
En Bosnia e Hercegovina, a cidade de Brčko ten status de "distrito". É independente das entidades que constitúen o país (República Srpska e a Federación de Bosnia e Hercegovina).
Bulgaria
En Bulgaria, a capital do país, Sofía, ten status de oblast (rexión).
Croacia
A capital de Croacia, Zagreb, ten status de županija (condado).
España
En España danse dous casos de cidades independentes, as cales se denominan "cidades autónomas". Teñen tanto as funcións de concello como a de comunidade autónoma. As dúas cidades autónomas que existen en España son Ceuta e Melilla, ambas situadas no norte de África.
Francia
A cidade de París é á vez département e commune; é a única cidade francesa con este status.
Hungría
En Hungría, 23 das cidades son «cidades con dereitos de condado»; estas cidades teñen os mesmos dereitos que os 19 condados de Hungría.
Irlanda
En Irlanda, Cork, Dublín e Galway son cidades independentes.
Noruega
En Noruega, Oslo é á vez concello (kommune) e condado (fylke).
Polonia
En Polonia, a maioría das cidades grandes teñen o seu propio condado.
Ucraína
Na Ucraína, as cidades de Kíiv e Sebastopol son parte das rexións do país.
Uzbekistan Airways
Frota
En maio de 2018 a frota de estaba formada polos seguintes avións:
O Vilar, O Val, Narón
O Vilar é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 61 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 36 homes e 25 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 59 habitantes.
Protocolo AAA
En seguridade informática, as siglas AAA corresponde a un tipo de protocolos que realizan tres funcións: Autenticación, Autorización e Contabilización (Authentication, Authorization and Accounting en inglés). A expresión protocolo AAA non se refire pois a un protocolo en particular, senón a unha familia de protocolos que ofrecen os tres servizos citados.
AAA combínase ás veces con auditoría, converténdose entón en AAAA.
Lista de protocolos AAA
Outros protocolos utilizados en combinación cos protocolos AAA:
1263
Mortes
Historia ano a ano
-678
Outros
Historia ano a ano
Monkey Island (serie)
Monkey Island (en galego, A Illa dos Monos) é unha saga de videoxogos de aventuras producida e publicada por LucasArts, orixinariamente coñecida como LucasFilms Games. Os xogos narran a historia de como Guybrush Threepwood intenta converterse no pirata máis temido do Caribe, enfrontándose ao malvado pirata LeChuck e conquistando o corazón da gobernadora de Mêlée Island, Elaine Marley.
Ron Gilbert, o creador da serie, só traballou nos dous primeiros xogos antes de abandonar LucasArts. Os dereitos de Monkey Island seguiron sendo propiedade de LucasArts, e o terceiro e cuarto xogos foron publicados sen a achega de Gilbert, o que a xuízo de moitos fans da saga influíu negativamente na mesma.
The Secret of Monkey Island
The secret of Monkey island (1990) foi o quinto xogo en usar a tecnoloxía SCUMM (tras Maniac Mansion, Zak McKracken, Indiana Jones and the Last Crusade e Loom), un potente (para a época) motor para aventuras gráficas, baseado nunha linguaxe script propio e desenvolvido para a primeira aventura: Maniac Mansion. Orixinalmente, consistía en catro disquetes de baixa densidade, con gráficos EGA (16 cores), pero subseguintes melloras no SCUMM deron lugar a versións con gráficos VGA (256 cores) e, finalmente, en CD-ROM con melloras de son.
LucasArts foi a compañía que lanzou este xogo ao mercado, cuxos creadores foron Ron Gilbert, Steve Purcell, Tim Schafer e Dave Grossman, dirixidos polo propio Gilbert.
O protagonista da historia é Guybrush Threepwood, un mozo que chega á illa Mêlée coa intención de converterse en pirata, pero para iso deberá pasar por unha serie de probas, percorrendo toda a illa e, unha vez logrado, viaxar á mítica Monkey Island, onde deberá enfrontarse ao terrible pirata pantasma LeChuck para rescatar ao seu novo amor Elaine Marley.
Monkey Island 2: LeChuck's Revenge
Na segunda parte, atopamos a un Guybrush Threepwood rico que se lanza en procura de novas aventuras. Con todo, pronto é desposuído do seu diñeiro por Largo LaGrande, un matón que aterroriza a illa. Deberá achar o mítico tesouro do Big Whoop, e recuperar de paso o amor de Elaine Marley, volvéndose a enfrontar ao pirata, agora zombi, LeChuck.
Publicado en 1991, foi realizado co mesmo motor polos mesmos autores, e distribuído orixinalmente en disquete, con gráficos VGA para logo ser distribuído por separado e máis tarde xunto coa primeira parte, en CD-ROM. O xogo ten un inesperado final, do que se dixo que é o máis desconcertante da historia dos videoxogos.
The Curse of Monkey Island
En 1997 publicouse a terceira entrega, de novo utilizando o SCUMM (foi o último título de LucasArts que utilizou este sistema), pero nunha versión moito máis avanzada que permitía gráficos de alta resolución, facéndoo parecer unha película de animación.
Guybrush Threepwood debía esta vez devolver a súa forma humana a Elaine, convertida en ouro polo feitizo dun anel maldito. Nesta historia LeChuck zombi transformarase nun pirata demo con barba de lume e demais.
Escape From Monkey Island
Os veteranos de LucasArts Sexan Clark e Michael Stemmle, que xa participaron en Sam & Max Hit the Road foron os encargados e autores do proxecto.
Futuras secuelas
En LucasArts xa non queda ningún dos desenvolvedores especializados en aventuras gráficas da época de Escape From Monkey Island, xa que foron despedidos. Ademais, o compositor da música dos catro xogos, Michael Land, tamén abandonou a compañía tras devandito xogo.
Rumorease coa aparición dun quinto Monkey Island, pero non hai ningunha confirmación oficial de LucasArts respecto diso. A cancelación de Full Throttle: Hell on Wheels e de Sam & Max 2: Freelance Police podería indicar que a produción de novas aventuras gráficas non entra nos plans inmediatos da empresa.
Nunha entrevista a Gamespot, Gilbert afirma que o verdadeiro segredo de Monkey Island non foi desvelado e desexa desenvolver un quinto xogo para concluír a serie.
Durante o E3 de 2006, un executivo de LucasArts afirmou á cadea de televisión estadounidense G4 que a compañía estaba centrada en novas franquías e que LucasArts podería volver ás "franquías clásicas" na próxima década.
Por outra banda, un grupo arxentino de fans da saga chamado Metamorfo Entertainment é reponsable do desenvolvemento dun quinto e non oficial título, o Amuleto de Monkey Island, como proxecto non comercial.
Citoqueratina
A citoqueratina é unha das proteínas fibrosas que forman os filamentos intermedios do citoesqueleto intracelular en particular de células epiteliais (incluíndo mucosas e glándulas), así como nas unllas, pelo e nas plumas dos animais.
Características
Os monómeros de citoqueratina están ligados unha á outra por moléculas de filagrina. A súa función principal é a organización da estrutura tridimensional interna da célula (por exemplo, forman parte da envolvida nuclear e dos sarcómeros), forman unha barreira ríxida a cal evita a entrada de microorganismos. Esa mesma barreira cumpre a vital función de reter auga dentro das células. Tamén participan nalgunhas unións intercelulares (desmosomas).
Irregularidades na expresión das proteínas de citoqueratina forman a raíz de condicións atípicas, tales como eccema, ictiose, psoríase e certos tipos de cancro metastático.
Antuan Audu
Antuan Audu (en أنطوان أودو), nado en Alepo (Siria) o 3 de xaneiro de 1946, é un eclesiástico católico caldeo, bispo de Alepo dende 1992.
Traxectoria
Naceu en Alepo, cando Siria era un mandato francés, o 3 de xaneiro de 1946. Entrou na Compañía de Xesús en 1969, estudou Literatura árabe na Universidade de Damasco até 1972, e posteriormente doutorouse pola Universidade de París III en 1979, cunha tese sobre Saki al-Arsusi. O 5 de agosto de 1979 foi ordenado sacerdote. Posteriormente completou a súa formación filosófica e teolóxica con estudos bíblicos no Pontificio Instituto Bíblico, e foi profesor de exéxese bíblica na Universidade San Xosé e na Universidade do Espírito Santo de Kaslik.
O 18 de xaneiro de 1992 foi nomeado bispo de Alepo. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca de Babilonia Rafael I o 11 de outubro do mesmo ano.
Silas Marner
'Silas Marner. O tecelán de Raveloe' (en Silas Marner: The Weaver of Raveloe) é a terceira novela de George Eliot, publicada en 1861. É unha historia aparentemente sinxela sobre un tecelán de liño, e salienta polo seu forte realismo e o seu sofisticado tratamento dunha variedade de temas que van dende a relixión á industrialización até a comunidade.
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicado pola editorial Irmás Cartoné no ano 2016.
David Costas
David Costas Cordal, nado o 26 de marzo de 1995 en Chapela (Redondela), é un futbolista galego que xoga na posición de defensa. Actualmente xoga na UD Almería da Liga SmartBank, cedido polo Celta de Vigo.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo debutando co primeiro equipo ao pouco de subir ao filial dende o equipo xuvenil, o 25 de agosto de 2013 ante o Real Betis Balompié.
Foi internacional coa selección española sub-21, coa que xogou 1 partido, ademais dos 3 que xogou coa sub-19.
O 25 de xaneiro de 2020, anunciouse a súa cesión ata final de tempada á UD Almería da Segunda División.
Árnessýsla
Árnessýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Atópase no suroeste do país, na rexión de Suðurland, entre o río Þjórsá polo leste e os campos de lava de Svínahraun polo oeste. As principais actividades do condado son a agricultura e o turismo.
Demografía
O condado ten unha superficie de 8.287 quilómetros cadrados e cunta cunha poboación total de 12.294 habitantes. A densidade de poboación é polo tanto de 1,37 habitantes por quilómetro cadrado.
Municipios
Árnessýsla comprende os seguintes municipios:
Localidades
Árnessýsla comprende as seguintes localidades:
Marie Antoinette (filme de 2006)
Marie Antoinette é un filme histórico escrito e dirixido por Sofia Coppola que foi estreado no 2006. Está vagamente baseado na vida de María Antonieta de Austria nos anos precedentes á Revolución francesa. Gañou o Oscar ó mellor deseño de vestiario.
Sinopse
Francia, século XVIII. O compromiso matrimonial entre o futuro Luís XVI (Schwartzman) e María Antonieta (Dunst) serve para selar unha alianza entre Francia e Austria. Con só catorce anos, a inxenua princesa austríaca vese obrigada a abandonar Viena, a súa familia e os seus amigos para instalarse na opulenta e sofisticada corte francesa, onde reinan as intrigas e os escándalos. A moza rebélase contra o illamento que representa a corte de Versalles e convértese na raíña máis incomprendida de Francia.
Jamala
Susana Jamaladynova (en ucraíno: Сусана Джамаладинова; en tártaro de Crimea: Susana Camaladinova), mellor coñecida como Jamala, é unha cantante kirguiz-ucraína.
Vida e estudos
Ao igual que meirande parte da poboación tártaro-crimea, Jamala naceu en Kirguizistán, onde os seus familiares foron recolocados. Trala independencia da Ucraína regresou xunto coa súa familia a Crimea.
O interese de Jamala pola música vén da súa infancia. Aos 9 anos fixo o seu primeiro traballo musical como afeccionada e aos 12 comezou a cantar cancións folclóricas da súa rexión. Estudou piano na escola musical de Alushta. Tras graduarse, ingresou no Conservatorio Musical Tchaikovsky de Simferopol e de aí á Academia Nacional de Kíiv onde aprendeu a cantar ópera.
Eurovisión
En 2011 o seu tema "Smile" foi escollido para representar á Ucraína no Festival de Eurovisión 2011. Porén, un problema cos votos provocou certa controversia. Aínda que Jamala podía participar no festival, retirouse da competición.
O 21 de febreiro de 2016 foi escollida novamente para representar á Ucraína e o 14 de maio de 2016 gañou o Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia, coa canción "1944".
Lamiales
As Lamiales son unha orde de plantas dicotiledóneas. Anteriormente denominábanse con máis frecencia Scrophulariales, mais dado que tanto a familia Lamiaceae como Scrophulariaceae foron clasificadas dentro do mesma orde polos taxónomos cladistas, é posible utilizar ambas as nomenclaturas. Con todo, na nomenclatura cladista o clado lamioide é máis basal que o scrophularioide, razón pola que o APG e moitos taxonomistas consideran lamiales o nome máis correcto desta orde.
Segundo o antigo Sistema de Cronquist de clasificación, as lamiales incluían as familias Lamiaceae, Verbenaceae e Lennoaceae. Moitas das familias listadas debaixo incluíanse na orde Scrophulariales. A inclusión de todas elas en lamiales é típica das modernas clasificacións.
Familias
As especies desta orde amosan típicamente as seguintes características: Existen ao redor de 11.000 especies, divididas en 10 ou máis familias:
Derek Jarman
Michael Derek Elworthy Jarman, nado en Northwood (Middlesex) o 31 de xaneiro de 1942 e finado en Londres o 19 de febreiro de 1994, foi un director de cinema, escenógrafo, artista plástico, deseñador de xardíns e escritor británico.
Traxectoria
miniatura|Placa azul en Butler's Wharf Jarman naceu no Royal Victoria Nursing Home en Northwood, Middlesex, Inglaterra, fillo de Elizabeth Evelyn (de solteira Puttock) e Lancelot Elworthy Jarman. O seu pai era un oficial da Royal Air Force, nado en Nova Zelandia.
Despois dunha educación preparatoria na Hordle House School, Jarman pasou a abordar a Canford School en Dorset e dende 1960 estudou no King's College de Londres. A iso seguírono catro anos na Slade School of Fine Art, University College London (UCL), a partir de 1963. Tivo un estudio en Butler's Wharf, Londres, nos anos 70. Jarman falou claramente sobre a homosexualidade, a súa loita pública polos dereitos dos homosexuais e a súa loita persoal contra a sida.
O 22 de decembro de 1986, Jarman foi diagnosticado como VIH positivo e falou do seu estado en público. A súa enfermidade levouno a mudarse a Prospect Cottage, Dungeness en Kent, preto da central nuclear. En 1994 morreu por mor dunha doenza relacionada coa sida en Londres, aos 52 anos. Era ateo. Está enterrado no cemiterio da igrexa de St Clement's, Old Romney, Kent.
Unha placa azul conmemorativa de Jarman foi colocada en Butler's Wharf en Londres o 19 de febreiro de 2019, no 25 aniversario da súa morte.
Filmes
Os primeiros filmes de Jarman foron curtas experimentais en Super 8, un formato que nunca abandonou por completo, e posteriormente desenvolveuse nos seus filmes Imagining October (1984), The Angelic Conversation (1985), The Last of England (1987) e The Garden (1990) como un paralelo á súa obra narrativa. The Garden participou no XVII Festival Internacional de Cinema de Moscova. The Angelic Conversation contou con Toby Mott e outros membros da Grey Organization, un colectivo de artistas radicais.
1264
Mortes
Historia ano a ano
Derek Jarman
Filmes
Seguiu con Jubilee (rodado en 1977, estreado en 1978), en que se ve que a raíña Isabel I de Inglaterra transportada no tempo a un deserto e brutal ermo gobernado polo seu homónimo do século XX. Jubilee foi descrito como o "único filme punk decente de Gran Bretaña", e contou con grupos punk e figuras como o Wayne County de Wayne County & the Electric Chairs, Jordan, Toyah Willcox e Adam and the Ants.
A continuación realizou en 1979 unha adaptación de A tempestade de Shakespeare.
Durante a década de 1980, Jarman foi un dos principais defensores contra a cláusula 28, que intentaba prohibir a "promoción" da homosexualidade nas escolas. Tamén traballou para concienciar sobre a sida. A súa práctica artística a principios desa década reflectiu estes compromisos, especialmente en The Angelic Conversation (1985), filme en que as imaxes van acompañadas da voz de Judi Dench que recita os sonetos de Shakespeare.
Jarman pasou sete anos realizando filmes experimentais en Super 8 e intentando recadar cartos para Caravaggio (máis tarde afirmou que reescribiu o guión dezasete veces durante ese período). Lanzado en 1986, Caravaggio atraeu un público relativamente amplo; aínda é, agás polo éxito de culto Jubilee, probablemente a obra máis coñecida de Jarman. Isto débese en parte á participación, por primeira vez cun filme de Jarman, da compañía de televisión británica Channel 4 no financiamento e distribución. Financiado polo British Film Institute e producido polo teórico do cine Colin MacCabe, Caravaggio marcou o comezo dunha nova fase na súa carreira cinematográfica: a partir de entón, todos os seus filmes foron financiados en parte por compañías de televisión, recibindo a miúdo a súa exposición máis destacada nas proxeccións de televisión. Caravaggio tamén foi o primeiro traballo de Jarman coa actriz Tilda Swinton. Representacións sobranceiras do amor homosexual, ambigüidade narrativa e representacións en vivo das pinturas máis famosas de Caravaggio son as características máis destacadas da obra.
A conclusión de Caravaggio tamén marcou o comezo dun abandono temporal da narrativa tradicional nos filmes de Jarman. Frustrado pola formalidade da produción cinematográfica en 35 mm e pola dependencia das institucións e a resultante inactividade prolongada asociada a ela (que xa lle custara sete anos con Caravaggio, ademais de facer descarrilar varios proxectos a longo prazo), Jarman volveu ao formato baseado no Super 8 en que xa traballara anteriormente. Caravaggio participou no 36.º Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde gañou o Oso de Prata ao logro singular.
O último filme desta nova fase seminarrativa, The Last of England contou a morte dun país, arrasado pola súa propia decadencia interna e a reestruturación económica do goberno de Thatcher. "Fermosísimo ... o filme é unha das poucas obras do cine persoal de finais dos 80: unha chamada para abrir os ollos a un mundo violado pola avaricia e a represión, para ver que danos irrevogables se causaron na cidade, no campo e na alma, como os nosos ceos, os nosos corpos, se envelenaron ", escribiu un crítico de Village Voice.
En 1989, o filme de Jarman War Requiem sacou a Laurence Olivier da xubilación para a que foi a súa última actuación. O filme usa o réquiem homónimo contra a guerra de Benjamin Britten como banda sonora e xustapón violentas imaxes de guerra coa misa de defuntos e a apaixonada poesía humanista de Wilfred Owen.
Durante a realización do seu filme The Garden, Jarman enfermou gravemente. Aínda que se recuperou o suficiente para completar o traballo, nunca intentou nada a unha escala comparable despois, volvendo a unha forma máis reducida para as súas conclusivas películas narrativas, Eduardo II (quizais a súa obra máis francamente política, ssegundo o seu activismo queer) e o brechtiano Wittgenstein, unha delicada traxicomedia baseada na vida do filósofo Ludwig Wittgenstein. Jarman obtivo ingresos secundarios dirixindo vídeos musicais para varios artistas, incluíndo Marianne Faithfull, The Smiths e Pet Shop Boys. miniatura|right|upright|Tumba de Jarman no cemiterio de St Clement's Church, Old Romney Na época do seu filme de 1993 Blue, Jarman estaba perdendo a vista e agonizando por complicacións relacionadas coa sida. Blue consiste nun único plano de cor azul saturada que enche a pantalla, como fondo dunha banda sonora composta por Simon Fisher Turner, e con música orixinal de Coil e outros artistas, en que Jarman describe a súa vida e visión. Cando se estreou na televisión británica, Channel 4 mostraba a imaxe mentres que a banda sonora se emitía simultaneamente na BBC Radio 3. Blue presentouse na Bienal de Venecia de 1993 con Jarman presente e posteriormente entrou nas coleccións do Walker Art Institute, o Centro Georges Pompidou, o MoMA e a Tate. O seu último traballo como cineasta foi o filme Glitterbug, para BBC Two, e emitido pouco despois da morte de Jarman.
Outros traballos
miniatura|esquerda|Xardín de Derek Jarman, [[Prospect Cottage, Dungeness, en maio de 2007]] A obra de Jarman abriu novos camiños na creación e ampliación da novidosa forma de "vídeo pop" en Inglaterra e no activismo polos dereitos dos homosexuais.
Jarman dirixiu a xira de 1989 do dúo británico Pet Shop Boys. Segundo os estándares dos concertos pop, este foi un evento moi teatral con traxes e filmes especialmente creados para acomapñar as cancións. Jarman foi o director de escena da ópera L'Ispirazione de Sylvano Bussotti, posta en escena por primeira vez en Florencia en 1988.
Jarman tamén é lembrado polo seu famoso chalé-xardín en Prospect Cottage, creado nos últimos anos da súa vida, á sombra da central nuclear de Dungeness. A casa está construída en estilo local en madeira, con resistencia á intemperie a base de alcatrán, como outras casas próximas. O lado érguese un poste de madeira co texto da primeira estrofa e as últimas cinco liñas da última estrofa do poema "The Sun Rising" de John Donne. O xardín foi obxecto de varios libros. Nesa época, Jarman tamén comezou a pintar de novo.
Jarman foi autor de varios libros, incluída a súa autobiografía Dancing Ledge (1984), que detalla a súa vida ata os 40 anos. Ofrece a súa propia visión sobre a historia da vida homosexual en Londres (60-80), discute a súa propia aceptación da homosexualidade aos 16 anos e relatos sobre as dificultades económicas e emocionais dunha vida dedicada ao cinema. Tamén se publicaron unha colección de poesía, A Finger in the Fishes Mouth, dous volumes de diarios, Modern Nature e Smiling In Slow Motion e dous tratados sobre a súa obra de cinema e arte The Last of England e Chroma.
Homenaxes musicais
Despois da súa morte, a banda Chumbawamba lanzou "Song for Derek Jarman" na súa honra. Andi Sexgang lanzou o disco Last of England como homenaxe a Jarman. O álbum experimental The Garden Is Full of Metal de Robin Rimbaud incluía fragmentos de discursos de Jarman.
O baixista dos Manic Street Preachers, Nicky Wire, gravou unha canción titulada "Derek Jarman's Garden" como cara B do seu sinxelo "Break My Heart Slowly" (2006). No seu álbum In the Mist, publicado en 2011, o compositor ambiental Harold Budd incluíu unha canción titulada "The Art of Mirrors (after Derek Jarman)".
-638
Outros
Historia ano a ano
Alpine F1 Team
Alpine F1 Team é un equipo de carreiras de automobilismo programado para debutar nas carreiras no Campionato do Mundo de Fórmula 1 de usando o nome de   construtor "Alpine". Espérase que o equipo, con sede en Enstone, Reino Unido, compita cunha licenza francesa. Actualmente chamado Renault F1 Team e propiedade da compañía francesa de automoción Groupe Renault, o equipo cambiou o nome para o 2021 para promover a marca de vehículos deportivos de Renault,  Alpine, e continuara sendo o equipo oficial de Renault.
Orixes
O equipo ten unha longa historia, competiu por primeira vez na Fórmula Un en como Toleman, cando o equipo tiña a súa sede en Witney, Oxfordshire, Reino Unido. En, despois da súa compra por Benetton Group, foi renomeado e competiu como Benetton. Como Benetton, gañou o Campionato de construtores de e o seu piloto, Michael Schumacher, gañou dous Campionatos de Pilotos:  e. Antes da tempada mudouse á súa sede actual en Enstone, Reino Unido. Na tempada, Renault compra o equipo (por primeira vez), e na tempada o seu nome cambiouse por Renault F1 Team, e corría como "Renault". Renault gañou o Campionato de Construtores en e  e o seu piloto, Fernando Alonso gañou o Campionato de Pilotos neses mesmos dous anos. En Lotus Cars incorporouse como patrocinador, e o nome do equipo cambiou a Lotus Renault GP, aínda que seguiu a competir como "Renault" nesa tempada. En 2012 Genii Capital tiña unha participación maioritaria no equipo e desde ata  o nome do equipo foi Lotus F1 Team, en honra ao seu socio de marca, e correu como "Lotus". A finais de 2015 Renault tomou o control do equipo por segunda vez, renomeando como Renault Sport Formula One Team. O equipo correu de novo como "Renault", desde, e espérase que continúe como tal ata o final da tempada.
Marca Alpine
A participación de Alpine na Fórmula Un pode remontarse á tempada, cando se construíu o coche Alpine A350 Grand Prix, propulsado por un motor V8 Gordini. Non obstante, despois das probas iniciais con Mauro Bianchi en Zandvoort, o proxecto rematou cando se descubriu que o motor producía ao redor de 300 hp en comparación cos 400 dos motores V8 de Cosworth.
En setembro de 2020, o Grupo Renault anunciou a súa intención de usar "Alpine" como novo nome do equipo para promover a marca de automóbiles deportivos do grupo, Automóbiles Alpine e, polo tanto, o equipo pasará a ser coñecido como "Alpine F1 Team".
tempada 2021
Alpine contara co ex campión do mundo de Fórmula Un de Renault Fernando Alonso e Esteban Ocon pilotando para eles na súa tempada debut e deberán usar motores Renault.
tempada 2022
En xaneiro de 2022, o director do equipo, Marcin Budkowski, e o director non executivo, Alain Prost, renunciaron as súas funcións. Otmar Szafnauer, antes de Aston Martin F1 Team, anunciouse como o novo director do equipo no mesmo mes. O exsecretario xeral adxunto para o deporte da FIA, Bruno Famin, foi contratado como director executivo de Alpine en Viry-Châtillon, responsable do desenvolvemento da unidade de potencia. Famin tamén levara previamente a Peugeot a tres vitorias consecutivas no Rally Dakar como xefe da súa división deportiva de 2016 a 2018, e a un triunfo nas 24 Horas de Le Mans en 2009 como xefe técnico do seu programa de resistencia. Oscar Piastri substituíu a Daniil Kvyat como piloto de probas. En febreiro de 2022, BWT converteuse no patrocinador principal do equipo, nun acordo destinado a impulsar a sustentabilidade.
Alonso clasificouse segundo para o Gran Premio do Canadá, só por detrás de Verstappen. Esta foi a súa mellor posición final desde o Gran Premio de Alemaña de 2012, aínda que sufriu un problema na carreira e quedou noveno.
tempada 2023
Alonso fichou por Aston Martin para a tempada Alpine anunciou que Piastri substituiría a Alonso, Piastri negou inmediatamente ter un contrato para competir co equipo. O director do equipo Szafnauer criticou a Piastri, dicindo que Piastri debería mostrar máis lealdade a Alpine, e afirmou que Piastri estaba agradecido cando lle falaron da súa promoción na F1 antes do anuncio de Alpine. En setembro de 2022, unha audiencia da Xunta de Recoñecemento de Contratos determinou que Alpine non tiña un contrato con Piastri. Piastri pilotara para McLaren en 2023. Durante a fin de semana do Gran Premio do Xapón de 2022, o equipo confirmou que Pierre Gasly asinou un contrato de varios anos con eles a partir de 2023.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave)Resultados en negra indican pole position; resultados en italica indican volta rápida.
Monoprazas
(*) tempada en progreso.
Ashes Grammar
Ashes Grammar é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock A Sunny Day in Glasgow, publicado o 15 de setembro de 2009 a través do selo Mis Ojos Discos.
A versión en vinilo do álbum foi unha edición limitada de 200 copias. Ten unha portada e unha orde de cancións distintas con respecto á edición en CD e ás edicións dixitais; a canción "Blood White" aparece entre "Passionate Introverts (Dinosaurs)" e "West Philly Vocoder".
Carnota
Carnota é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Muros. Segundo o IGE no ano 2014 tiña 4.376 habitantes (4.938 no 2009, 5.017 no 2007, 5.112 no 2006, 5.244 no 2005, 5.285 no 2004, 5.421 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
O concello ten 70,9 km2, e abrangue 5 parroquias. Ocupa unha estreita franxa costeira entre os montes da serra de Outes ao leste (límite co concello de Mazaricos) e a costa do océano Atlántico ao oeste. Limita ao norte co concello de Dumbría a través da desembocadura do río Xallas e o monte Pindo, e ao sur co concello de Muros a través da punta Lens, nas inmediacións do Ancoradoiro. O seu centro administrativo e a casa do concello atópanse no núcleo de Carnota, dentro da parroquia de Santa Comba de Carnota.
Desde a súa creación, a estrada C-550 (de Fisterra a Tui) é a principal rota de comunicación. Na actualidade, coa mellora da estrada de Santa Comba a Muros, esta última converterase na vía principal con Santiago de Compostela.
miniatura|esquerda|Praia de Carnota, co lugar de [[Parada, San Mamede, Carnota|Parada en primeiro plano, logo Boca do Río e Caldebarcos no fondo.]]
O concello marca a transición entre as rías Altas e as rías Baixas e é, segundo algúns, o derradeiro polo sur da costa da Morte.
A parte norte, a partir de Caldebarcos, é pedregosa e vai subindo cara O Pindo, que no extremo norte cae sobre o mar desde unha grande altura. Os montes do Pindo esténdense entre a desembocadura do Xallas e o Valdebois. Este macizo montañoso atinxe a súa maior altura na monte Pindo (627 m), desde a que se poden albiscar as torres da catedral de Santiago. Existen numerosas lendas relacionadas con estes montes, chamados "O Olimpo Celta". Ao sur predominan as praias. A praia de Carnota pasa, cos seus case sete quilómetros, por ser a máis longa de Galiza. Parte deste espazo natural está protexido dentro da Rede Natura 2000 e conta con dunas móbeis, semi-móbeis e fixas. O relevo érguese rapidamente cara o interior, chegando aos 503 m no lugar de Adraño.
O clima é oceánico húmido, con temperaturas suaves de 14-15 °C anuais e precipitacións abondosas entre 1.500 e 2.000 mm anuais.
Historia
miniatura|dereita|250px|Castelo de San Xurxo, no [[monte Pindo.]]
Existen mámoas e castros que indican que a zona foi poboada desde antigo. O castro de Mallou é unha acrópole fortificada da idade de ferro. O castro de Miñarzos está na actual vila de Lira, polo que está moi alterado.
Na Idade Media pertenceu aos condes de Trastámara e de Lemos e formou parte do antigo condado de Cornatum. Coa Gran Guerra Irmandiña de 1467 desapareceron as fortalezas. Hai restos de catro fortificacións: O castelo de Penafiel, situado sobre o monte e a fervenza do Ézaro, foi derrubado durante a Gran Guerra Irmandiña. Era un castelo roqueiro, cunha serie de construcións e aterrazamentos nun penedo de difícil acceso. Na súa base hai unha inscrición de excomuñón, o que podería remontar a súa existencia cando menos ao século XII O castelo de Pindo Central é unha gran fortificación na zona máis alta do Monte Pindo. Nela había unha capela. O castelo de San Xurxo está nunha penichaira do monte Pindo, no camiño natural entre o arco de Carnota e as aldeas do Ézaro e o Pindo. Foi construído no século X polos prelados da Catedral de Santiago de Compostela, e pertenceu á Mitra de Santiago, á monarquía e a nobres feudais. O castelo de Canedo (Canetum, ou Bico do Santo) é outra fortificación episcopal do século X. Tamén tiña unha capela, destruída segundo a tradición oral polo exército francés.
O lugar da capital, Carnota, naceu no século XVII. No século XIX foi saqueada polos franceses na Guerra de Independencia española.
Monumentos e turismo
miniatura|esquerda|Hórreo de Carnota. Carnota é coñecida sobre todo polos hórreos ("cabaceiras") de Carnota (Monumento Nacional) e Lira, que compiten por seren os máis grandes de Galiza.
A igrexa de Carnota (Santa Comba) é barroca, ten planta de cruz latina e tres naves lonxitudinais. A de San Mamede é neoclásica, e conta cun retablo do século XVIII, obra do escultor J. Ferreiro.
O bico do Santo, situado no lugar de Pedrafigueira, é un picacho en cuxo cumio houbo unha ermida dedicada a San Sebastián.
Na praia de Carnota o areal mide sete quilómetros. As dunas son o produto do insistente vento do noroeste. A zona de marismas divídese en dúas partes: Caldebarcos, ao norte e A Lagoa ao sur. Sepáranas Punta Larada, que tamén divide as praias de Carnota estrita e a de San Mamede (A Berberecheira).
A praia de Boca do Río, onde desemboca o río Valdebois, é moi popular entre os veraneantes. De feito, a revista alemá Traum Strände considéraa unha das praias máis fermosas do mundo.
Jöns Budde
miniatura|dereita|Monumento en memoria de Jöns Budde Jöns Budde, nado en 1435 e finado en 1495, foi un monxe da Orde de Santa Bríxida en Naantali, localidade próxima a Turku, entón dominio sueco. É o primeiro escritor finés de nome coñecido, traduciu libros da Biblia do latín ao sueco e tamén escribiu algúns textos profanos da súa propia autoría.
Entrecruzamento cromosómico
miniatura|200px|Ilustración de Thomas Hunt Morgan do entrecruzamento (1916). miniatura|200px|Dobre entrecruzamento. miniatura|A recombinación implica a rotura e reunión dos cromosomas parentais.
O entrecruzamento cromosómico, tamén chamado sobrecruzamento, crossing over ou crossover, é o intercambio de material xenético entre cromosomas homólogos que orixina cromosomas recombinantes. É unha das fases finais da recombinación xenética, que ten lugar durante o paquiteno da profase I da meiose nun proceso chamado sinapse cromosómica. A sinapse empeza antes de que se forme o complexo sinaptonémico, e non se completa ata case ao final da profase I. O entrecruzamento xeralmente ocorre cando rexións homólogas de cromosomas homólogos rompen e despois reconéctanse pero co outro cromosoma homólogo.
O entrecruzamento foi descrito teoricamente por Thomas Hunt Morgan, que se baseou no descubrimento feito polo profesor belga da Universidade de Lovaina Frans Alfons Janssens que describiu en 1909 un fenómeno cromosómico que chamou "quiasmatipia". O termo quiasma está moi relacioado co entrecruzamento. Morgan decatouse da grande importancia da interpretación citolóxica de Janssens dos quiasmas para explicar os resultados experimentais das súas investigacións sobre a herdanza na mosca Drosophila. A base física do entrecruzamento foi demostrada por Harriet Creighton e Barbara McClintock en 1931.
Bases moleculares
A recombinación meiótica iníciase con roturas de dobre cadea no ADN causadas pola proteína Spo11. Unha ou máis exonucleases dixiren despois os extremos 5' xerados polas roturas nas dúas cadeas para formar colas 3' de ADN de cadea simple. A recombinase específica da meiose Dmc1 e a recombinase xeral Rad51 cobre o ADN monocatenario para formar filamentos nucleoproteínicos. As recombinases catalizan a invasión da cromátide oposta polo filamento monocatenario de ADN dun extremo da rotura. Despois, o extremo 3' dos ADN invasores serve de cebador para a síntese de ADN, causando o desprazamento da cadea complementaria, que seguidamente se aparea (anneals) co filamento monocatenario de ADN xerado a partir do outro extremo da rotura bicatenaria inicial. A estrutura que se orixina é un intercambio de filamentos cruzado, tamén chamado unión de Holliday. O contacto entre as dúas cromátides que pouco despois sufrirá o entrecruzamento coñécese como quiasma. A unión de Holliday é unha estrutura tetraédrica que pode ser "empurrada" por outras recombinases, que a moven ao longo da estrutura de catro cadeas.
Consecuencias
A recombinación dá lugar a unha nova distribución dos alelos maternos e paternos no mesmo cromosoma. Aínda que aparecen os mesmos xenes na mesma orde, os alelos son diferentes. Deste xeito, é teoricamente posible que se forme calquera combinación de alelos parentais na descendencia, e o feito de que dous alelos aparezan xuntos nun descendente non ten ningunha influencia na probabilidade estatística de que outro descendente teña a mesma combinación. Esta lei da distribución independente dos alelos é un principio fundamental na herdanza xenética.
Porén, a frecuencia de recombinación en realidade non é a mesma para todas as combinacións de xenes. Isto leva á noción de "distancia xenética", que é unha medida da frecuencia de recombinación promediada nunha mostra (grande dabondo) de pedigrís. Grosso modo, pódese dicir que isto se debe a que a recombinación está moi influída pola proximidade entre os xenes. Se dous xenes están situados moi xuntos no cromosoma, a probabilidade de que un evento de recombinación separe estes dous xenes é menor ca no caso de que os xenes estivesen afastados. O ligamento xenético describe a tendencia dos xenes a herdárense xuntos como resultado da súa localización no mesmo cromosoma. O desequilibrio de ligamento describe a situación na cal algunhas combinacións de xenes ou marcadores xenéticos aparecen máis ou menos frecuentemente nunha poboación do que se agardaría da súa distancia de separación. Este concepto aplícase cando se busca un xene no xenoma causante dalgunha determinada doenza. Isto faise comparando a aparición dunha secuencia de ADN específica coa da aparición da doenza. Cando se encontra que hai unha elevada correlación entre ambas as dúas, é probable que a secuencia xénica apropiada estea próxima.
Problemas
Aínda que o entrecruzamento ocorre normalmente entre rexións homólogas de cromosomas homólogos, as similitudes na secuencia con outros cromosomas poden dar lugar a apareamentos entre cromosomas de distintos pares cromosómicos. Estes procesos denomínanse recombinación desequilibrada. A recombinación desequilibrada é bastante rara comparada coa normal, pero pode orixinar graves problemas se un gameto que contén recombinantes desequilibrados acaba formando un cigoto. O resultado pode ser unha duplicación xénica nun cromosoma e unha deleción de ditos xenes no outro, ou ben unha translocación cromosómica de parte dun cromosoma noutro diferente, ou unha inversión cromosómica.
Sulfatase
As sulfatases son un tipo de encimas da clase das esterases  que catalizan a hidrólise de ésteres sulfato, quitando grupos sulfato dos seus substratos. Estes encimas poden actuar sobre unha gran variedade de substratos, entre os que están esteroides, carbohidratos e proteínas. Os ésteres sulfato poden formarse tamén a partir de varios alcohois e aminas. Neste último caso os N-sulfatos resultantes poden denominarse sulfamatos.
As sulfatases exercen importantes funcións no ciclo do xofre no medio ambiente, na degradación de glicosaminoglicanos sulfatados e glicolípidos no lisosoma, e na remodelación de glicosaminoglicanos sulfatados no espazo extracelular. Xunto coas sulfotransferases, as sulfatases forman a principal maquinaria catalítica para a síntese e degradación de ésteres sulfato.
Distribución e importancia
Atópanse sulfatases desde bacterias a organismos superiores. Nos eucariotas superiores encóntranse nos espazos intra e extracelulares. A esteroide sulfatase exprésase en moitos tecidos do corpo, o que permite que os esteroides sintetizados nas glándulas adrenais e gónadas sexan desulfatados trala súa distribución polo sistema circulatorio. Un gran número de sulfatases están localizadas nos lisosomas, un orgánulo dixestivo ácido da célula. As sulfatases lisosómicas clivan diversos carbohidratos sulfatados, como os glicosaminoglicanos sulfatados e os glicolípidos. Poden orixinarse defectos xenéticos que afectan á actividade das sulfatases debido a mutacións en sulfatases individuais e isto ten como resultado certos trastornos de almacenamento lisosómico cun espectro de fenotipos que comprende diversos defectos no desenvolvemento físico e intelectual.
Estrutura tridimensional
As seguintes sulfatases están relacionadas estruturalmente baseándose na súa homoloxía de secuencias:
Ligazóns externas
Este artigo incorpora texto en dominio público procedente de Pfam e InterPro IPR000917.
Desmina
A desmina é unha das proteínas de tipo III dos filamentos intermedios do citoesqueleto intracelular en particular de células musculares, tanto estriadas como lisas. Áchase preto da liña Z dos sarcómeros das miofibrilas musculares, funcionando como un soporte estrutural. Tamén participan nalgunhas unións intercelulares (desmosomas) principalmente nas células musculares cardíacas. Foi purificada por primeira vez en 1977, o xene foi caracterizado en 1989, e o primeiro rato knockout foi creado en 1996. A desmina só se expresa en vertebrados, inda que se atoparon proteínas homólogas noutros organismos.
Estrutura
É unha proteína de 52kD que ten tres dominios principais: un dominio central en hélice α que é constante, un dominio variable non-helicoidal na cabeza, e unha cola no extremo C-terminal. A desmina, como todas as proteínas dos filamentos intermedios, perden a súa polaridade cando se ensamblan (os seus dous extremos son iguais). O dominio central consiste en 308 aminoácidos con dous hélices α paralelas envolvidas entre si formando un dímero e tres unións que o interrompen. O dominio da cabeza consiste en 84 aminoácidos con algunhas arxininas, serinas e residuos aromáticos e é importante na ensamblaxe de filamentos e nas interaccións dímero-dímero. O dominio da cola é o responsable da integración dos filamentos e da interacción con outras proteínas e organelas.
Manifesto de Manzanares
miniatura|200px|dereita|O'Donnel asinou o Manifesto de Manzanares
O Manifesto de Manzanares do 7 de xullo de 1854, redactado por Antonio Cánovas del Castillo a petición do xeneral Serrano e asinado por Leopoldo O'Donnell en Manzanares esixía unhas reformas políticas e unhas Cortes Constituíntes para facer posible unha auténtica «rexeneración liberal». Este manifesto deu paso ao chamado Bienio progresista, tempo durante o cal os liberais estiveron á cabeza do goberno español.
Historia
O 7 de xullo de 1854 o Xeneral en Xefe do Exército Constitucional Leopoldo O'Donnell, conde de Lucena, pronúnciase contra o Goberno nas proximidades de Madrid (Vicalvarada). A politización do levantamiento lógrase a través dun Manifesto, redactado desde Manzanares polo mozo Antonio Cánovas del Castillo, futuro artífice da restauración borbónica. Serviu para atraer o apoio popular ao pronunciamento liberal para cambiar o goberno.
O Manifesto foi unha chamada aos españois, no cal pídese a continuidade do Trono, pero sen camarillas que o deshonren, ao mesmo tempo que se fala de cousas moi desexadas polos progresistas: mellorar a lei electoral e a de imprenta, e rebaixar os impostos.
1265
Mortes
Historia ano a ano
1944 (canción)
"1944" é unha canción da cantante kirguiz-ucraína Jamala. A canción representou á Ucraína no Festival de Eurovisión de 2016 e gañou cun total de 534 puntos.
É a primeira canción en tártaro de Crimea que aparece no certame europeo.
Crítica
O xurado do blog de Eurovisión Wiwibloggs otorgoulle 8.33/10, a puntuación máis alta dos seis finalistas da preselección ucraína.
1267
Mortes
Historia ano a ano
2867 Šteins
2867 Šteins é un pequeno asteroide do cinto principal que foi descuberto en 1969 por Nikolai Chernykh. O nome lle foi asignado por Kārlis Šteins, un astrónomo letón e soviético. Šteins recibiu a visita da sonda espacial Rosetta no ano 2008.
Características físicas
Un estudo publicado en 2006 por astrónomos do Observatorio austral europeo mostrou que Šteins é un asteroide de tipo E cun diámetro duns 4,6 km. O estudo previo ó sobrevoo da sonda Rosetta mostrou, mediante a súa curva de luz, que o asteroide ten un período de rotación dunhas seis horas, que ten forma irregular e que non ten ningunha lúa.
Tralo sobrevoo de Rosetta, a ESA describiu Šteins como "un diamante no ceo", dado que ten unha forma que se vai estreitando cara a un extremo. A parte máis ancha do asteroide está dominada por un gran cráter de 2,1 km de diámetro e que sorprendeu ós científicos, que non esperaban que o asteroide puidera sobrevivir a semellante impacto. As fotografías de Šteins tomadas por Rosetta permitiron ós científicos determinar que o asteroide ten unhas dimensións de 6,67 x 5,81 x 4,47 km, o que significa un diámetro medio de 5,3 km.
Sobrevoo
O 5 de setembro de 2008, a nave Rosetta sobrevoou Šteins a unha distancia de 800 km e unha velocidade relativamente baixa de 8,6 km/s. Este foi o primeiro de dous sobrevoos de asteroides programados para a sonda Rosetta, visitando en 2010 o asteroide 21 Lutetia, moito máis grande. No momento do sobrevoo agardábase que o asteroide estivese iluminado polo Sol desde a perspectiva da nave, co que as imaxes tiñan moitas posibilidades de ser claras e nítidas. O Centro Europeo de Operacións Espaciais (ESOC) transmitiu unha conferencia de prensa adicada ó sobrevoo o mesmo día que foi levado a cabo.
Tivissa
Tivissa é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
Rally San Froilán de 2013
O Rally San Froilán de 2013 foi a 35º edición e a sétima rolda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse entre o 6 e o 7 de setembro.
Liverpool F.C.
O Liverpool Football Club, é un club de fútbol da Premier League inglesa da cidade homónima. É un dos clubs máis laureados do mundo gañando, entre outros, dezaoito títulos nacionais, os mesmos que os seus rivais do Manchester United, sete copas e cinco títulos da UEFA Champions League, máximo galardón a nivel europeo.