cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Pérez Puga
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Vigo e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como letrado asesor e vicesecretario provincial de ordenación social na Delegación de Sindicatos de Vigo. Presidiu a Sociedade para o Desenvolvemento Industrial de Galicia (SODIGA) e foi director xeral de Comercio Interior (1970-1973). Foi nomeado procurador en Cortes pola Organización Sindical Española en varias lexislaturas e elixido en representación do terzo familiar pola provincia de Pontevedra (1971-1977). Foi Tenente de Alcalde do concello de Vigo.
Na transición foi un dos promotores do Partido Gallego Independiente, fundado en xaneiro de 1977 e considerado a plataforma de Adolfo Suárez en Galicia. Foi senador electo por Pontevedra na lexislatura constituínte e na I lexislatura (1977-1982) por UCD e membro da Comisión dos nove. Recibiu a Gran Cruz do Mérito Civil.
Dimmu Borgir
Dimmu Borgir (Fortaleza Escura, en noruegués) é unha banda musical norueguesa de black metal sinfónico con reminiscencias de black metal melódico. O nome do grupo fai referencia a un conxunto de covas formadas por lava en Islandia que segundo os noruegueses son a entrada ao averno infernal.
Traxectoria
Dimmu Borgir foi fundado orixinalmente en 1990 por Shagrath, Silenoz e Tjodalv. A banda inmediatamente sacou ao mercado un LP titulado Inn I Evighetens Mørke en 1993 (Dentro da eternidade da escuridade). Este disco vendeu todas as súas copias en poucas semanas. A continuación sacaron For All Tid 1994 (En todo momento). En 1996 sacaron Stormblåst (algo así como Vento da tormenta), álbum eloxiado por moitos fans e sinalado, por algúns, como un dos principais da súa carreira.
Despois de Stormblåst a carreira de Dimmu Borgir tomou un novo rumbo. O teclista Stian Aarstad deixou a banda para cumprir o servizo militar no exército noruegués, de maneira que non participou na gravación de Devil's Path en 1996. Cando volveu para gravar Enthrone Darkness Triumphant, en 1997, tiña problemas para atender todas as datas do tour e foi expulsado da banda. Este disco foi un éxito de vendas e foi o primeiro que sacaron baixo o selo da discográfica Nuclear Blast.
Os seguintes foron Spiritual Black Dimensions 1999 e Puritanical Euphoric Misanthropia 2001. En 2003, Dimmu Borgir apostou co seu maior impulso financeiro para crear o álbum Death Cult Armageddon e en 2007 crearon "In sorte diaboli". Partes deste disco foron gravados pola Orquestra Filharmónica de Praga para incluír arranxos musicais de música clásica. Este álbum abre un novo horizonte ao black metal, dotándoo dunha maior heteroxeneidade grazas á súa fusión coa música clásica.
Recentemente, Dimmu Borgir lanzou o "remake" do tan aclamado disco Stormblåst cheo do novo estilo característico da banda: melodías e arranxos complexos, combinados con teclados sobresaíntes e coros.
Dimmu Borgir forma parte deses grupos que cambiaron o seu estilo cru a algo máis sinfónico e con menos voz gutural, como Cradle Of Filth e The Kovenant; logrando un metal extremo máis accesible ao público, en lugar de tocar só os estratos mesmos do xénero, chegando a tocar no Ozzfest de 2004 con grande afluencia de público e no último Wacken Festival en Alemaña ante 25.000 persoas.
Sociedad Deportiva Ejea
A Sociedad Deportiva Ejea é un club de fútbol español da localidade aragonesa de Ejea de los Caballeros, na provincia de Zaragoza. Fundouse en 1927 e compite na Segunda División B de España.
Historia
O equipo foi fundado en 1927. Xogou en categorías rexionais ata que en 1956 ascendeu a Terceira División, chegando a ser campión en 1958 e disputando a fase de ascenso á Segunda División ante a Real Unión de Irún. Durante a década dos 70 enfrontouse no campionato ligueiro a equipos do talle de Real Valladolid, Salamanca, Osasuna, Tenerife, Getafe, Deportivo Alavés, Eibar ou Numancia.
Ao final da tempada 2017-18 logra o ascenso a Segunda División B ante o Cádiz B, eliminando ao Rayo Vallecano B e ao Tenerife B nas dúas primeiras roldas.
Estadio
Desde agosto de 2010, a Sociedad Deportiva Ejea disputa os seus partidos como local no Estadio Municipal de Ejea, con capacidade para 2.249 espectadores sentados, dos cales 1305 áchanse baixo tribuna cuberta. O terreo ten unhas dimensións de 102 x 66 metros e é de céspede artificial.
Sete marabillas do mundo
miniatura| As sete marabillas do mundo (ou as sete marabillas do mundo antigo) son as máis belas e maxestosas obras artísticas e arquitectónicas realizadas na Antigüidade.
As sete marabillas do mundo antigo
Velaquí a lista das sete marabillas do mundo antigo, ordenadas por data de construción.
Orixe da lista
miniatura|300px | Cronoloxía e mapa das Sete Marabillas . Datas en grosa verde e vermello escuro son da súa construción e destrución, respectivamente. A orixe da lista é dubidosa, pero atribúeselle ao poeta grego Antípatro de Sidón, que escribiu sobre estas obras nun poema. Outro documento que contén a lista é o libro De Septem Orbis Miraculis, do enxeñeiro grego Filón de Bizancio. A lista tamén se coñece co nome grego de ta hepta thaemata (as sete cousas dignas de seren vistas). Esta catalogación das marabillas polos gregos debeuse producir entre os anos 150 e 120 aC.
De todas as sete marabillas, a única que resistiu até os días actuais foi a Gran Pirámide de Gizeh, construída hai máis de 4.000 anos. Dos outros monumentos podemos imaxinar o aspecto que tiñan, a partir de descricións en textos antigos e de reproducións estilizadas en moedas. Ese é o caso da estatua de Zeus Olímpico, construída en ouro e marfil, e con 40 pés de altura, do que conservamos ademais de descricións escritas detalladas, a súa reprodución nas moedas de Elis. miniatura|Moeda de Elis. Estatua de Zeus de Olimpia no seu reverso.
Actualización
A comezos do século XXI o cidadán suízo Bernard Weber promoveu a selección das novas sete marabillas do mundo, que viría substituír esta lista. Esa decisión foi tomada pola Unesco o 7 de xullo de 2007.
Marabillas naturais
Tal como con outras listas, non existe consenso sobre sete marabillas naturais. Unha das listas foi compilada pola CNN :
Rachelle Lefevre
Rachelle Lefevre, nado o 1 de febreiro de 1979 en Montreal, Quebec, é unha actriz canadense.
Un franco, 14 pesetas
Un franco, 14 pesetas é unha coprodución galega dirixida e protagonizada por Carlos Iglesias estreada o 5 de maio de 2006. A actriz galega Isabel Blanco é unha das súas protagonistas.
Ten a súa continuación e segunda parte en 2 francos, 40 pesetas, estreada o 28 de marzo de 2014.
Sinopse
España 1960. Dous amigos, Martín (Carlos Iglesias) e Marcos (Javier Gutiérrez), deciden marchar a Suíza en busca de traballo. Deixan ás súas familias en España e emprenden unha viaxe cara a unha nova vida na Europa do progreso e as liberdades. Alí descubrirán unha mentalidade moi diferente, á que deberán adaptarse traballando como mecánicos nunha fábrica e vivindo nunha pequena vila industrial. Coa chegada de Pilar (Nieve de Medina), a muller de Martín, co seu fillo Pablo, e de Mª Carmen, a noiva de Marcos, termínaselles a vida de homes solteiros que levaban nun país con tanta liberdade. O traballo segue sendo o día a día de Martín e Pilar, mentres o pequeno Pablo comeza a ir ao colexio e a integrarse. Coa morte do pai de Martín, chegan á conclusión de que o que foran a buscar xa o conseguiron e é hora de regresar. Para a súa sorpresa, será máis difícil a volta que a ida.
Paiosaco
O topónimo galego Paiosaco refírese a un núcleo urbano único, cruzado pola AC-552 e dividido administrativamente entre dous concellos:
Perfecto Yebra
Perfecto Yebra Martul-Ortega, nado na Habana o 16 de xullo de 1939, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1966, e doutor en Dereito pola mesma Universidade (1970), realizou estudos en Salzburg, Radolfzell, Coímbra, Heidelberg e Colonia. Foi profesor de Economía e Facenda Pública e catedrático de Dereito Financeiro e Tributario da Facultade de Dereito da USC. Dende o 1 de outubro de 2004 é catedrático emérito da Universidade de Santiago. Foi maxistrado suplente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (1990-1991).
Integrouse no Partido Gallego Independiente de José Luis Meilán Gil. Foi deputado por UCD pola provincia da Coruña na lexislatura constituínte e na I lexislatura. Secretario da Asemblea de Parlamentarios de Galicia, participou na redacción do acordo preautonómico e foi Vicepresidente da Comisión Mixta de transferencias Goberno-Xunta de Galicia. Foi membro do Consello de Europa en representación de UCD (1979) e do Consello de Dirección da Unión Interparlamentaria (1979-1982), membro da Comisión Mixta Parlamento Europeo - Parlamento Español (1979-1982). Integrouse en Coalición Galega sendo responsable da elaboración do seu programa político. Fundou o Clube Nacionalista Alén Nós en 1986, do que foi secretario. Foi director xeral de Xustiza da Xunta de Galicia (1987-1988), voceiro da Xunta Electoral de Galicia (1982-1994 e 1997-1999) e concelleiro de Santiago de Compostela polo PPdeG (1999-2003).
É membro da Orde ao Mérito Constitucional, voceiro do Padroado do Museo do Pobo Galego e membro da Asociación Alexander Von Humboldt de España.
Vilachá, Fafián, Rodeiro
Vilachá é un lugar da parroquia de Fafián, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Mickey Rooney
dereita|miniatura|Rooney en [[2013.]] Mickey Rooney, nado Joseph Yule, Jr. en Nova York o 23 de setembro de 1920 e finado no barrio de Studio City dos Ánxeles o 6 de abril de 2014, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Fillo dos actores de vodevil Joe Yule e Nellie W. Carter, comezou a súa carreira en 1922 con 17 meses como parte do espectáculo de seus pais ata que se separaron en 1924, quedando Mickey con súa nai que marchou a vivir a Hollywood. A partir de 1927 realizou o papel de Mickey McGuire, baseado na banda deseñada de Fontaine Fox, nunha longa serie de curtas que remataron en 1936.
Ao ano seguinte seleccionouse a Rooney para realizar o papel de Andy Hardy en A Family Affair e fixo o seu primeiro protagonista nunha longametraxe, en Thoroughbreds Don't Cry xunto a Judy Garland. En Boys Town con Spencer Tracy interpretou o seu primeiro papel dramático. Outros filmes de grande éxito foron Babes in Arms (1939), Strike Up the Band (1940) e Babes on Broadway (1941).
Durante a segunda guerra mundial serviu no exército entretendo as tropas en Europa e América e como personalidade da radio da American Forces Network. Despois da guerra volveu á súa carreira como actor pero con menos éxito. The Mickey Rooney Show (1954-1955) foi a primeira serie que realizou para a televisión. Na década de 1960 actuou sobre todo no teatro, aínda que seguiu a actuar en filmes, como en Breakfast at Tiffany's (1961) e na televisón, coa súa propia serie Mickey (1964-1965). Desde entón seguiu a alternar o seu traballo en cine, televisión e teatro.
Arquidiocese católica latina de Minsk-Mahilioŭ
A arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2004 tiña 210.000 bautizados sobre unha poboación total de 4 800 000 habitantes. Dende 2021, o seu arcebispo é Iosif Stanieŭski.
Territorio
A diocese abrangue as rexións belarusas de Minsk e Mahilioŭ, e a propia cidade autónoma de Minsk. Limita ao leste coa arquidiocese de Moscova, ao norte coa diocese de Viciebsk, ao oeste coa diocese de Hrodna e ao sur coa diocese de Pinsk.
A sé arcebispal é a cidade de Minsk, onde está a catedral de Santa María Virxe. En Mahilioŭ está a concatedral da Asunción da Virxe e Santo Estanislau.
O territorio está organizado en 6 vigairías e en 89 parroquias.
Arquieparquía católica ucraína de Curitiba
A arquieparquía de San Xoán Bautista de Curitiba dos ucraínos (en Archieparchia Sancti Ioannis Baptistae Curitibensis Ucrainorum) é unha sé metropolitana da Igrexa católica bizantina ucraína no Brasil. En 2014 tiña 85.000 fieis bautizados.
Arquidiocese católica latina de Minsk-Mahilioŭ
Arquidiocese de Mahilioŭ
O 15 de abril de 1783, co breve Onerosa pastoralis officii cura do papa Pío VI, foi erixida a arquidiocese de Mahilioŭ, en territorios até entón pertencentes á diocese de Smolensk e á diocese de Livonia. O 9 de agosto de 1798 cedeu territorio para erixir a diocese de Minsk, e ao mesmo tempo foi elevada ao rango de sé metropolitana.
En 1818 gañou territorios da suprimida diocese de Smolensk.
Arquieparquía católica ucraína de Curitiba
Territorio
O territorio está dividido en 26 parroquias, e a sé arcebispal é a cidade de Curitiba, onde está a catedral de San Xoán Bautista.
Historia
O exarcado apostólico do Brasil para os fieis de rito oriental foi erixido o 30 de maio de 1962 coa bula Qui divino consilio do papa Xoán XXIII.
Arquidiocese católica latina de Minsk-Mahilioŭ
Arquidiocese de Mahilioŭ
En 1917 cedeu a xurisdición sobre os grecocatólicos para erixir o exarcado apostólico de Rusia.
O 22 de setembro de 1918 cedeu territorios para erixir a diocese de Riga.
Arquieparquía católica ucraína de Curitiba
Historia
O 12 de maio de 2014 a eparquía foi elevada a sé metropolitana coa bula Attenta deliberatione do papa Francisco, cedendo ao mesmo tempo unha parte do seu territorio para o estabelecemento da eparquía da Inmaculada Concepción de Prudentópolis.
Arquidiocese católica latina de Minsk-Mahilioŭ
Arquidiocese de Mahilioŭ
O 8 de xuño de 1920 cedeu territorios para erixir a vigairía apostólica de Finlandia.
O 1 de xaneiro de 1921 cedeu territorios para erixir a vigairía apostólica de Siberia.
Diocese de Minsk
O 9 de agosto de 1798 foi erixida a diocese de Minsk, orixinalmente sufragánea da arquidiocese de Mahilioŭ, e formada en territorios pertencentes á mesma.
Arquidiocese de Minsk-Mahilioŭ
O 13 de abril de 1991 o papa Xoán Paulo II, coa bula Ex quadam, uniu ambas sés, unidas xa in persona episcopi entre 1869 e 1917. A nova sé metropolitana cedeu tamén territorio para erixir a administración apostólica de Novosibirsk.
O 13 de outubro de 1999 cedeu outra parte do seu territorio para erixir a diocese de Viciebsk.
Verbos galegos facer dicir e haber
Estes tres verbos presentan algunhas irregularidades na súa conxugación:
Vexamos algúns exemplos con estes verbos:
Os verbos facer, dicir e haber presentan irregularidades na súa conxugación en tempo pasado:
Lembrade que as formas do Pluscuamperfecto fixeramos, houberamos, dixerades, ... etc. son de acentuación grave, non esdrúxula coma en castelán.
Star Wars: Clone Wars (serie de televisión de 2003)
Star Wars: Clone Wars é unha serie de animación situada dentro do universo de Star Wars. A serie sitúase no medio das Guerras Clon entre a República galáctica baixo o poder do Chanceler Palpatine, e a Confederación de Sistemas Independentes baixo o mando do Conde Dooku.
Cronoloxicamente, os sucesos da serie ocorren no período de tres anos que existe entre Star Wars Episode II: Attack of the Clones e Star Wars Episode III: Revenge of the Sith. Esta serie foi producida por Cartoon Network Studios en asociación con Lucasfilm, e tivo 25 episodios que foron emitidos dende o 2003 ata o 2005. A serie animada en CGI 3D Star Wars: The Clone Wars sitúase no mesmo período. Esta serie foi producida por Lucasfilm Animation, unha división de Lucasfilm; e estreada o 3 de outubro de 2008.
Serie orixinal
A serie orixinal componse de 20 mini episodios de 3 minutos para as primeiras dúas tempadas (que compoñen o volume un da serie) e cinco episodios de doce a quince minutos de duración para a terceira tempada (que compoñen o volume dous da serie). Os 25 episodios compoñense principalmente de batallas internas xa que a súa énfase está centrada na acción, por este motivo a historia non está tan desenvolta como nas películas. A pesar disto, pódese ver na terceira tempada que a historia se centra nas accións de Anakin Skywalker.
Capacidade cranial
miniatura|dereita|170px|Sección saxital dun [[cranio|cranio humano.]] miniatura|dereita|170px|[[Encéfalo dun rato.]] miniatura|dereita|170px|Encéfalo [[home|humano.]] A capacidade cranial é a medida do volume interior do cranio dos vertebrados, é dicir, dos animais que posúen tanto cranio coma cerebro. A unidade de medida máis usada é o centímetro cúbico (cm3).
O volume do cranio úsase como un indicador aproximado do tamaño do cerebro, e este, á súa vez, úsase como un indicador para estimar a intelixencia potencial dun organismo. Así, nos vertebrados, o aumento desta capacidade, observado ao longo da evolución, está en relación co aumento da intelixencia e a complexidade psicocomportamental. O aumento desta capacidade atinxe o seu máximo no ser humano e prodúcese grazas a un aumento masivo do córtex cerebral que, facendo fronte a un volume non expansíbel da caixa cranial, engurrou, formándose sucos profundos chamados circunvolucións. A superficie do córtex chega a alcanzar máis de 0,22 m², e parece que hai unha relación entre o grao de engurramento e a intelixencia.
Carazo
O topónimo Carazo pode referirse a:
Capacidade cranial
Exemplos de capacidade cranial en homínidos primitivos
Notas: 1. Os volumes indicados son orientativos, existindo variación para cada un dos fósiles individuais 2. MA = millóns de anos.
Manuel Cerezales
Manuel Cerezales González, nado como Manuel González Cerezales en Vilar de Cervos (Vilardevós) en 1909 e finado en Madrid o 28 de xaneiro de 2005, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Aos seis anos ingresou como interno nos Escolapios de Madrid. Aos quince marchou a Valladolid, onde estudou Dereito. Foi discípulo e secretario de Ramón Otero Pedrayo, quen o preparou para os exames finais de dereito. Carlista, fundou en Ourense o periódico España en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na Guerra como requeté. Dirixiu as revistas Guión, Vida Mundial e Momento, foi subdirector de El Pensamiento Navarro de Pamplona e Informaciones de Madrid. Pasou a dirixir España de Tánxer, onde permaneceu tres anos, volvendo despois a Informaciones como crítico literario. Logo foi director de Faro de Vigo (1961-1964). Pasou despois a subdirector de El Alcázar. Tamén dirixiu en Madrid Misión, fundada en Ourense. Ao final da súa carreira traballou en RTVE.
Foi crítico literario e nos anos corenta gañou un accésit do premio literario Calderón de la Barca pola obra Magín, siervo de Dios.
Finou en Madrid o 28 de xaneiro de 2005.
Vida persoal
Casou con Carmen Laforet en 1946, de quen se separou en 1970.
Oxima
dereita|300px Unha oxima (/ok'sima/) é un composto químico que pertence ao grupo das iminas e ten a fórmula xeral R1R2C=N O H, no que R1 é unha cadea lateral orgánica e R2 pode ser hidróxeno, o que daría lugar a unha aldoxima, ou outro grupo orgánico, o que orixinaría unha cetoxima. As oximas O-substituídas son unha familia moi relacionada de compostos. As amidoximas son oximas de amidas coa estrutura xeral RC(=NOH)(NRR').
As oximas xéranse normalmente pola reacción da hidroxilamina e aldehidos ou cetonas. O termo oxima xa se empezou a usar no século XIX, e é unha combinación das palabras oxíxeno e imina.
Estrutura e propiedades
Se as dúas cadeas laterais unidas ao carbono central son distintas, a oxima pode ter dúas formas xeométricas estereoisómeras: un isómero syn e outro anti, dependendo de cal das dúas cadeas laterais está máis próxima ao hidroxilo. Coa excepción das aldoximas aromáticas, que só existen como isómeros anti, ambas as formas son a miúdo o suficientemente estables para ser separadas.
As oximas teñen tres bandas características no espectro infravermello, nos números de onda 3600 (O-H), 1665 (C=N) e 945 (N-O).
En solución acuosa, as oximas alifáticas son de cen a mil veces máis resistentes á hidrólise que as hidrazonas análogas.
Preparación
As oximas poden sintetizarse por condensación dun aldehido ou unha cetona cunha hidroxilamina. A condensación de aldehidos con hidroxilamina dá lugar a unha aldoxima, e a de cetonas e hidroxilamina orixina unha cetoxima. En xeral, as oximas son cristais incoloros e pouco solubles en auga. Por tanto, as oximas poden usarse para a identificación de cetonas e aldehidos.
As oximas poden obterse tamén por reacción de nitritos como o isoamil nitrito con compostos que conteñen un átomo de hidróxeno ácido. Exemplos son a reacción entre o acetoacetato de etilo e o nitrito de sodio en ácido acético, a reacción da metil etil cetona con nitrito de etilo en ácido clorhídrico. e unha reacción similar con propiofenona, a reacción do cloruro de fenacilo, e a reacción de malononitrilo con nitrito de sodio en ácido acético.
Unha reacción relacionada conceptualmente é a reacción de Japp–Klingemann.
Reaccións
A hidrólise de oximas prodúcese doadamente por quentamento en presenza de diversos ácidos inorgánicos, e as oximas decompóñense nas correspondentes cetonas e aldehidos, e hidroxilaminas. A redución de oximas polo sodio metal, amálgama de sodio, hidroxenación, ou reacción con reactivos hidruro produce aminas. Tipicamente, a redución de aldoximas dá lugar a aminas primarias e secundarias; porén, as condicións de reacción poden ser alteradas (como a adición de hidróxido de potasio nunha proporción 1/30 molar) para render soamente aminas primarias. En xeral, as oximas poden cambiar ás correspondentes amidas derivadas polo tratamento con diversos ácidos. Esta reacción chámase rearranxo de Beckmann. Nesta reacción, un grupo hidroxilo intercámbiase co grupo que está na posición anti do grupo hidroxilo. Os derivados amida que se obteñen por rearranxo de Beckmann poden transformarse nun ácido carboxílico por medio de hidrólise (catalizado por bases ou ácidos). E nunha amina por degradación de Hoffman da amida na presenza de álcalis hipocloritos a 80 °C; a degradación ten tendencia a formar reaccións secundarias, principalmente a formación de biurets ou polímeros de cianato. Para evitar estas reaccións colaterais, cómpre que haxa un estrito control da temperatura, e a reacción debe realizarse a temperatura suficiente para que se isomerice o cianato a isocianato. Ademais, tamén é esencial que haxa unha boa solvatación para que teña éxito. O rearranxo de Beckmann utilízase para a síntese industrial de caprolactama (ver aplicacións máis abaixo).
No rearranxo de Neber certas oximas convértense nas correspondentes alfa-amino cetonas.
Certas amidoximas reaccionan con cloruro de bencenesulfonilo dando ureas substituídas no rearranxo de Tiemann.
650px|Rearranxo de Tiemann.
Usos
Na súa principal aplicacións, as oximas funcionan como intermediarios na produción industrial de caprolactama, un precursor do Nailon 6. Aproximadamente a metade da produción mundial de ciclohexanona, que é de máis de mil millóns de kg ao ano, convértese na oxima. En presenza do catalizador ácido sulfúrico, a oxima sofre o rearranxo de Beckmann, dando a amida cíclica caprolactama:
Outras aplicacións
dereita|miniatura|Estrutura do Ni(dmgH)2.
Julio Pol Caamaño
Julio Pol Caamaño, nado en Ordes, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Florencio Pol Ramos. Militar retirado. Foi fiscal municipal de Ordes. Ao comezo da ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Ordes.de Ordes en 1924. Despois foi secretario do Xulgado municipal
El Horizonte
El Horizonte foi un periódico editado en Cedeira entre 1883 e 1886.
Historia e características
Subtitulado Periódico defensor de los intereses locales, apareceu en xuño de 1883. Publicábase os días 5, 15 e 25 de cada mes e imprimíase nos obradoiros de El Correo Gallego de Ferrol. Estaba dirixido por Gerardo Villabrille. Cesou a súa edición en setembro de 1886.
Mercedes Núñez
Mercedes Núñez Targa, nada en Barcelona o 16 de xaneiro de 1911 e finada en Vigo o 4 de agosto de 1986, foi unha militante antifascista, loitadora polas liberdades civís contra os réximes de Franco e Hitler. Sufriu a guerra, o cárcere, o exilio e a deportación e sobreviviu aos campos de concentración nazis de Saarbrücken, Ravensbrück e Leipzig-Schönefeld.
Loitou na guerra xunto ao PSUC e en 1939 foi detida e trasladada á prisión de mulleres de Ventas. Tras ser liberada por un erro burocrático, fuxiu a Francia e tivo un papel moi activo na Resistencia francesa. Foi detida pola Gestapo en 1944 e levada ao campo de concentración de Ravensbrück. Tras sobrevivir varios meses no medio do horror, foi liberada polos aliados en 1945, poucos días antes da data en que estaba prevista a súa execución. En 1968 participou na creación do Partido Comunista de Galicia e en 1975 retornou a España.
Datos biográficos
Mercedes naceu en Barcelona, no número 5 da rúa de Santa Anna, en Ciutat Vella, no seo dunha familia acomodada. A súa nai, Ángela Targa  Guitart, catalá, era filla dun chocolateiro con negocio na  Rambla de Canaletes. O seu pai, José Núñez Otero, natural de Bergondo (A Coruña) estableceuse na Rambla das Flores cunha xoiería. miniatura|239x239px|Equipo de baloncesto do Club Femení d'Esports de Barcelona, 1930Con dezaseis anos, Mercedes, que recibiu unha esmerada educación, comezou a traballar nun laboratorio fotográfico, en contra do criterio paterno. Nos primeiros anos trinta traballou como auxiliar de contabilidade e mecanógrafa en "Películas Cinematográficas Huguet". Durante a República, compatibilizou este traballo co de dáctilo-mecanógrafa no Consulado de Chile en Barcelona, onde foi secretaria de Pablo  Neruda ata o traslado deste a Madrid en febreiro de 1935 Desde moi nova interesouse pola corrente reformista dos anos trinta, comprometéndose co mundo cultural e asociativo barcelonés. Foi socia do "Ateneu Enciclopèdic Popular", da asociación higienista e naturista  "Amics del Sol" e do "Club Femení d' Esports de Barcelona", primeira entidade deportiva catalana composta exclusivamente por mulleres, do que foi tesoureira e desde o cal participou na organización das Olimpíadas Populares contra convocatoria aos Xogos Olímpicos de Berlín de 1936, que se truncaron debido ao golpe militar do 18 de xullo, que deu paso á Guerra civil española.
Tras a morte do seu pai (abril 1936) ingresou nas Juventudes Socialistas Unificadas (JSU), que, despois do triunfo do Fronte Popular, viviron días de entusiasmo. Xa producido o Alzamento, ingresou no PSUC (Partido Socialista Unificado de Cataluña). En plena guerra, realizou labores administrativas na sede do Comité Central do Partido, na Casa Milá (A Pedrera). Cando as tropas de Franco tomaron Barcelona en xaneiro de 1939, a dirección do Partido Comunista encomendoulle reorganizar o PC na Coruña. Chegou á cidade herculina en marzo de 1939.
Cárceres franquistas
Vixiada de preto por axentes da Dirección Xeral de Seguridade, chegados especialmente de Madrid, foi detida o 10 de novembro e trasladada á prisión provincial de Betanzos, onde estivo illada nunha cela, logo á prisión provincial da Coruña e por fin, o 6 de marzo de 1940, ao cárcere de Ventas en Madrid, acusada de colaborar nunha extensa rede clandestina que abarcaba todo o Norte de España co obxectivo de sacar ao estranxeiro a cadros perseguidos polo réxime.
Na prisión de Ventas, milleiros de presas eran hacinadas en condicións infrahumanas. Sendo a capacidade orixinaria de 500 presas, chegou a albergar máis de 6000 reclusas. Cando Mercedes ingresou no cárcere madrileño, era aínda católica practicante e comunista á vez. Nesa mesma prisión perdeu a fe debido ao trato recibido das súas carceleiras, as monxas da Congregación “Fillas do Bo Pastor”. A partir das súas experiencias en Ventas, Mercedes publicou anos despois, no exilio, unha obra autobiográfica -Cárcel de Ventas- na que recolleu nomes e sucesos vividos.
No Consello de Guerra celebrado o 25 de outubro de 1940 Mercedes foi condenada á pena de doce anos e un día por auxilio á rebelión, situándoa como a responsable do Partido Comunista na Coruña. Obtivo a liberdade condicionada en xaneiro de 1942, por un erro administrativo, mentres esperaba a resolución doutro xuízo baixo a acusación de pertencer ao SRI (Socorro Vermello Internaciona l) e a organizacións marxistas. .Na súa despedida das compañeiras de prisión, unha delas díxolle:
Fuxida a Francia e colaboración coa Resistencia
Posta en liberdade, obtivo a autorización para fixar a súa residencia en Barcelona. Alí preparou a súa fuxida clandestina a Francia. En xullo de 1942 cruzou os Pireneos, en plena Segunda guerra mundial, baixo a falsa identidade de “Francisca Colomer, esposa Puig”. Dous meses despois foi detida pola policía francesa e encarcerada na prisión de Perpignan, baixo a acusación de “paso clandestino da fronteira” e condenada a un mes de prisión. En outubro de 1942, foi internada no campo de Argelès, de onde saíu ao mes seguinte.
En xaneiro de 1943 atopou traballo como cociñeira no Estado Maior das forzas de ocupación nazis en Carcassonne. Incorporouse á Resistencia francesa, formando parte activa da 5ª Agrupación de Guerrilleiros Españois do Departamento de l’ Aude, como enlace, baixo o pseudónimo de “Paquita Colomer”. Máis tarde, obtivo o rango de sarxento dos F.T.P.F. (Francs Tireurs et Partisans de France). En Carcassonne reencontrouse cun amigo de Barcelona, o reporteiro gráfico Agustí Centelles e ambos colaboraron na falsificación de documentos para os guerrilleiros. miniatura|Placa conmemorativa en memoria das persoas internadas en Fort de Romainville
Deportación e campos de concentración nazis
En maio de 1944 foi detida xunto con once compañeiros da súa agrupación guerrilleira e foi torturada polo colaboracionista francés René  Bach, ao servizo da  Gestapo. De Carcassonne foi trasladada ao Fort de  Romainville (prisión nazi cerca de París que albergou principalmente a mulleres prisioneiras que eran encarceradas, executadas ou redirixidas aos campos) e un mes despois foi deportada a Alemaña, primeiro ao campo de concentración de Sarrebrück, e despois ao feminino de Ravensbrück, onde chegou o 23 de xuño de 1944. miniatura|Mulleres presas no campo de concentración de Ravensbrük O campo de concentración de Ravensbrück destinouse, principalmente, a albergar mulleres procedentes de todos os países ocupados polos nazis. Mercedes Núñez escribiu un relato autobiográfico sobre a súa estancia no campo de Ravensbrück titulado ''El Carretó dels gossos. Una catalana a Ravensbrück''. Ao longo das súas memorias, Mercedes Núñez plasmou multitude de retratos de co-protagonistas do seu relato, na Resistencia e nos campos, españois, franceses, polacos, rusos, iugoslavos, alemáns nazis e non nazis. Describiu os sistemas de degradación e humillación, o temor de contraer algún tipo de enfermidade que conducise directamente ao crematorio, os esforzos para inutilizar obuses que nos talleres do campo as prisioneiras máis fortes víanse obrigadas a montar. Mención especial fai a autora das kapos, é dicir, das vixiantes: Núñez Targa as describe como prisioneiras que colaboraban co fin de obter algunhas migallas de “simpatía” por parte dos nazis e isto dependía da súa dispoñibilidade para actuar con dureza, ás veces extrema. De entre as 140.000 mulleres do campo, un centenar foron republicanas españolas. Permaneceu alí corenta días, coñecendo a compañeiras como Neus Catalá, Geneviève Anthonioz-De Gaulle, Lise London...
As deportadas identificábanse por un número cosido no traxe de raias que levaban posto, así como por un  triangulo de cor diferente segundo a clasificación da prisioneira. Para as “políticas” como Mercedes, vermello; amarelo para as xudías; azul para as apátridas (cor tamén levada por numerosos  deportados españois de  Mauthausen), etc.
Kommando HASAG
O 21 de xullo de 1944 foi enviada ao Kommando HASAG. Este lugar foi un complexo industrial situado en Leipzig, onde as prisioneiras eran obrigadas a traballar nunha fábrica de armamento destinado a abastecer ao exército alemán.
Entre as seis mil mulleres do kommando estiveron oito españolas: Constanza Martínez Prieto, Carme Boatell, Mercedes Bernal, Marita, Elisa Ruiz, María Ferrer, chamada Contxita, María Benitez Luque e Mercedes Núñez Targa, chamada Paquita. Neste kommando Mercedes participou nas accións de sabotaxe para facer inservibles os obuses que fabricaban.
Foi liberada o 14 de abril de 1945 polas tropas aliadas americanas da 2ª División de Infanteiría. Mercedes atopábase na enfermeiría do campo, con escarlatina e tuberculose, destinada á cámara de gas.
Intelixencia
A intelixencia é a capacidade mental para razoar, planear, resolver problemas, pensar en abstracto, aprender, comprender ideas e a linguaxe. A intelixencia pódese medir por medio de tests de intelixencia que asumen moitas formas, mais todos miden a mesma intelixencia. O factor xenérico medido por cada test de intelixencia é coñecido como g (ver a Teoría g).
Nas propostas dalgúns investigadores, a intelixencia non é unha cantidade única senón que consiste nun conxunto de capacidades relativamente independentes. O psicólogo Howard Gardner desenvolveu a Teoría das múltiplas intelixencias dividindo a intelixencia en sete compoñentes diferentes: lóxico-matemática, lingüística, espacial, musical, cinemática, intra-persoal e inter-persoal. Daniel Goleman e outros investigadores desenvolveran o concepto de Intelixencia emocional e afirman que esta intelixencia é polo menos tan importante como a perspectiva máis tradicional de intelixencia. Os propoñentes das teorías de múltiplas intelixencias que a Teoría g é no máximo unha medida de capacidades académicas. Os outros tipos de intelixencia poden ser tan importantes como a g fora do ambiente de escola.
Mercedes Núñez
Regreso a Francia
Meses despois coñeceu a Medardo Iglesias, capitán republicano da Garda de Asalto en Madrid. Medardo estivera internado nos campos de África do Norte desde que chegou a Orán a bordo do Stanbrook. Casaron en 1947. Viviron xuntos en Drancy e a súa casa converteuse en lugar de encontro de numerosos militantes clandestinos, represaliados e intelectuais. Mercedes padeceu importantes secuelas producidas pola deportación. Como consecuencia das mesmas anos despois extirpáronlle un pulmón. A pesar de contar coa opinión desfavorable dos médicos, decidiu ter ao seu fillo, Pablo, nacido en 1949.
Intelixencia
Ás veces defínese a intelixencia como a capacidade de se adaptar a situacións novas por contraposición ás condutas innatas que son ríxidas, tradicionalmente presentábase como unha capacidade específica humana que nos diferenciaba dos animais, pero aínda que os humanos teñen un grao superior ós animais non é un trazo específico noso. As especies que poden realizar condutas máis flexibles son máis intelixentes, pero tamén precisan un período de aprendizaxe maior, por iso os seus membros teñen unha infancia máis longa, é o ser humano ten a infancia máis longa, o que permite que maduren as estruturas intelectuais que posibilitan as condutas intelixentes.
Mercedes Núñez
Regreso a Francia
Nunca cesou na súa actividade militante: atendeu aos emigrantes españois, participou en congresos sobre deportación, colaborou en diversas publicacións españolas e francesas, coordinou o programa De Ribadeo a Tuy en Radio España Independente, estación pirenaica. Colaborou con "Amical de Mauthausen e outros campos", asociación creada en 1962 na clandestinidade. En 1968 participou activamente na creación do Partido Comunista de Galicia formando parte do seu primeiro Comité Central.
Intelixencia
Desenvolvemento
Ó nacer o ser humano posúe un número de condutas limitado, denominados reflexos: succión, prensión, micción, defecación, espirro, reptación, marcha... A partir destas condutas o neno por medio da interacción co ambiente constrúe o seu desenvolvemento intelectual. Estes reflexos non evolucionan igual, mentres uns non se alteran outros modifícanse substancialmente como a prensión ou a locomoción. Estes reflexos nos primeiros meses son innatos, pero co paso do tempo vaise convertendo nunha acción voluntaria e diante estímulos diferentes as accións vanse diferenciando e formando esquemas de conduta, o desenvolvemento da intelixencia consiste na construción de novos esquemas por diferenciación doutros anteriores e que lle permiten actuar sobre a realidade.
Analxésico
miniatura|250px|Caixas do analxésico Tilidin. miniatura|250px|Dúas cápsulas de liberación retardada de [[sulfato de morfina, de 5 e 10 mg, respectivamente.]] Un analxésico é un medicamento que produce analxesia, é dicir, que se utiliza para eliminar ou calmar a dor, ben sexa de cabeza, muscular, artrítica ou outras.
Intelixencia
Desenvolvemento
Segundo Piaget o desenvolvemento da intelixencia pasa polas seguintes etapas, unha etapa sensorio-motor ata o 18/24 meses, nela predominan as actividades perceptivas e motoras, cara os 18 meses aparece a representación, isto é actuar sobre os obxectos simbolicamente: o remedo, a linguaxe, o xogo simbólico, o debuxo, as imaxes mentais, etapa de operacións concretas ata 7 ou 8 anos, etapa de operacións concretas propiamente dito desde os 7 ou 8 ata 11 ou 12 e a etapa de operación formais desde 11 ou 12 anos ata 15 ou 16.
Linguaxe
A linguaxe é unha capacidade especificamente humana e instrumento indispensable para o pensamento abstracto. As actividades sensorio-motoras prelingüísticas son unha condición indispensable para a aparición e desenvolvemento da linguaxe. Nun principio as palabras están ligadas a unha situación determinada e o seu significado pode cambiar cando comeza o desenvolvemento lingüístico arredor dos 18 meses. Ós 5 anos o neno ten xa a maioría das estruturas sintácticas e ós 7 ou 8 anos o desenvolvemento da linguaxe está rematado.
Controversia
Os investigadores no campo da intelixencia reciben máis críticas que os investigadores doutras áreas. Algúns temas controvertidos son:
Medición
Foi Francis Galton o que tivo a idea de medir a intelixencia, pero foi Alfred Binet o primeiro que realizou probas ou test para a medir que se xeneralizaron en Europa Occidental e sobre todo nos Estados Unidos. Posteriormente apareceron probas colectivas para a medición da intelixencia.
Hoxe en día a investigación da intelixencia mediante o uso de test está desprestixiada entre moitos psicólogos, xa que a noción de intelixencia como algo fixo e xeral que ten cada individuo perdeu apoio entre a comunidade científica sobre todo a raíz da aparición dos computadores, que realizan tarefas consideradas intelixentes e das investigacións de Jean Piaget sobre a evolución da intelixencia na infancia.
Analxésico
Aínda que o termo analxésico pódese usar para calquera substancia, é dicir, para calquera medio que reduza a dor, xeralmente refírese a un elemento dun conxunto de fármacos, de familias químicas diferentes, que eliminan ou calman a dor por diferentes mecanismos.
Etimoloxía
O termo analxésico, usado como adxectivo ("relativo ou pertencente á analxesia", e "que suprime ou diminúe a sensibilidade á dor"), e como substantivo ("medicameento que suprime ou calma a dor"), formouse, como é habitual en galego para moitos adxectivos e susbtantivos derivados, a partir da raíz do substantivo analxesia, coa adición do elemento ´-ico.
En canto a analxesia é un termo que se adoptou contra 1700 no latín| dos médicos, calco do grego antigo ἀναλγησία analgēsia, "insensibilidade" (de ἀν- an-, "partícula privativa", "non",  e ἀλγείν algeín ou ἀλγέω algeō, "sentir dor", "ter dor".
Antiinflamatorios non esteroideos
Os antiinflamatorios non esteroideos (AINE) son un grupo heteroxéneo de fármacos, cuxo representante máis coñecido é o ácido acetilsalicílico (coñecido co nome comercial rexistrado de aspirina®.
Ademais da súas propiedades analxésicas, os AINE son antipiréticos, antiinflamatorios e, algúns, antiagregantes plaquetarios.
Porén, teñen o inconveniente de que non se pode superar unha dose de tolerancia ou teito terapéutico debido aos graves efectos adversos, como poden ser as hemorraxias.
miniatura|200px|A [[durmideira subministra produtos para os analxésicos chamados opiáceos.]]
Opiáceos maiores
Son un grupo de fármacos, uns naturais (opiáceos), como a morfina, e outros artificiais (opioides), como o fentanilo, que actúan sobre os receptores opioides das neuronas do sistema nervioso, imitando o poder analxésico dos opiáceos endóxenos.
Son os fármacos analxésicos máis potentes coñecidos e corresponden ao terceiro chanzo analxésico da OMS. Pódense asociar e potencian a súa acción cos AINE, pero non é bioloxicamente correcto asocialos a opiáceos menores.
Os opiáceos maiores non presentan teito terapéutico, polo que se pode aumentar a dose segundo a presenza de dor e a tolerancia do paciente. Presentan o inconveniente de que son substancias estupefacientes, e deprimen o sistema nervioso central nas primeiras doses.
Tino Rossi
Traxectoria
Seu pai, Laurent, era xastre. De mozo, Tino tocaba a guitarra e cantaba en Ajaccio antes de se trasladar a Marsella, onde traballou nun restaurante, ao tempo que traballaba nos cabarés da Costa Azul. Na década de 1930, mudou o seu domicilio a París, e en poucos anos conseguiu gravar, chegando a rexistrar máis de 1.000 cancións e vender en todo o mundo máis de 300 millóns de discos, amais de ter participado en diversos programas de televisión.
Analxésico
Outros
O ziconotide é un fármaco que non é nin opioide, nin un AINE, e tampuoco un anestésico local. Úsase no tratamento das dores crónicas.
Fármacos coadxuvantes
Son fármacos que, aínda que non son analxésicos cando se administran illadamente, potencian a acción de calquera analxésico en asociación. Entre os fármacos coadxuvantes analxésicos encóntranse os:
O efecto placebo
Aínda que non se poden incluír dentro do grupo dos analxésicos, o placebo, é dicir, o efecto placebo ou alivio da dor en ausencia dun tratamento coñecido bioloxicamente como activo, é capaz de activar áreas cerebrais implicadas no alivio da dor, provocando cambios físicos na maneira na que o cerebro responde á dor, visíbel en resonancia magnética funcional, polo que está demostrado que a confianza que deposita o doente nun tratamento, mellora os resultados do mesmo. Pese a todo, ningunha fase do tratamento da dor pasa pola utilización de placebos, porque non é ético.
Efectos adversos
Os analxésicos son medicamentos que poden causar dependencia física e mesmo poden, posibelmente, levar á morte se son administrados en exceso. O seu uso abusivo tamén pode provocar efectos colaterais, como hipertensión, gastrite e hepatite.
Non é recomendabel o uso destas drogas por conta propia (compo tampouco o é a de calquera outro medicamento. Outras clases de drogas, que normalmente non son consideradas analxésicos, úsanse para tratar síndromes de dor neuropáticas. Estas inclúen antidepresivos tricíclicos e anticonvulsantes.
A aspirina pode inhibir a produción de prostaglandinas, substancias que protexen a mucosa gástrica (do estómago) e os riles, favorecendo así a produción de hemorraxias e úlceras gástricas.
Mercedes Núñez
Regreso a Francia
Escribiu o libro-testimonio sobre o cárcere de Ventas, publicado en París en 1967 e comenzou a narrar as súas experiencias no campo nazi de Ravensbrück, que foi publicado en 1980 en catalán co título El carretó dels Gossos (A carreta dos cans). miniatura|Tea conservada por Mercedes Núñez e gardada polo seu fillo, en forma de triángulo e cunha «S», utilizada como [[sistema de marcado nos campos de concentración nazis para prisioneiros españois.]]
Analxésico
Efectos adversos
Moitos analxésicos conteñen altas cantidades de cafeína. Por iso, a súa falta pode causar a "cefalea de retirada" e, así, é necesario o consello médico para a retirada desas drogas.
Mercedes Núñez
Regreso a España e establecemento en Galicia
Mercedes mantivo amizade con Antía Cal e Antón Beiras, así como con Carlos Núñez, un dos nomes propios do comunismo vigués, que coñecera nos anos do exilio en París. Faleceu en Vigo o 4 de agosto de 1986, sen conseguir das autoridades galegas e estatais o recoñecemento aos deportados.
O seu fillo, Pablo Iglesias Núñez, dedicouse sempre a difundir a traxectoria da súa nai. Co paso do tempo Pablo gardou múltiples obxectos e documentos da súa nai: retal que coseu no cárcere de Ventas, os certificados de pertenza á Resistencia francesa durante a ocupación nazi, a carta da súa detención por parte da Gestapo e o seu traslado ao campo alemán de mulleres de Ravensbrück, a tea en forma de triángulo e cunha « S» coa que foron marcados os prisioneiros españois tachados de comunistas polos nazis, a medalla da Lexión de Honra de Francia que lle concedeu De Gaulle ou a Médaille Militaire.
Obras
Ademais de numerosos artigos (colaborou con diversas publicacións como Mujeres Antifascistas Españolas, L’Humanité, Información Española, Mundo Obrero, Treball, Nuestra Bandera, Nova Galicia, etc.), Mercedes Núñez escribiu dous libros -nos que narrou as experiencias do seu paso pola prisión franquista e o campo de concentración- que coñeceron varias redicións e traducións: miniatura|Pablo Iglesias e M.Luz Maset nun faladoiro sobre o libro Destinada al crematorio (Centro de Documentación e Recursos Feministas de Vigo, 2013)|250x250px
Conduto torácico
O conduto torácico é o maior vaso linfático humano, que atravesa o tórax pola parte máis posterior.
A linfa é un líquido abrancazado ou rosado, con elevados niveis de triglicérdidos.
Descrición
O conduto torácico entra no mediastino superior á esquerda da liña media, e desprázase cara ela ao longo do seu percorrido. Pasa por detrás do arco aórtico e da arteria subclavia esquerda, entre o esófago e a pleura parietal. Orixínase no abdome, coma unha confluencia de diversos vasos linfáticos. Á altura da segunda vértebra lumbar xa está constituído o conduto. Remata no tronco xugular esquerdo, que drena o sangue procedente do lado esquerdo de cabeza e pescozo.
O conduto porta contido linfático procedente dos troncos linfáticos abdominais, dos troncos linfáticos dos espazos intercostais inferiores, os troncos linfáticos intercostais superiores, os troncos mediastínicos posteriores e os troncos linfáticos diafragmáticos posteriores.
A rotura do conduto, xeralmente por traumatismo, produce a saída ao tórax de linfa (o que se denomina quilotórax). En roturas completas pode xerar perdas proteínicas moi elevadas, que fan preciso administrar albumina intravenosa. O peche da rotura adoita requirir peche cirúrxico e a inxección de colorante para atopar a apertura.