cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nakama
O concello de Nakama limita cos concellos de Onga, de Kurate, de Kitakyūshū e de Mizumaki.
Manuel Bárcena Castro
Manuel Bárcena Castro, III Conde de Torrecedeira, nado en Cedeira (Redondela) en 1905 e finado na mesma parroquia o 2 de novembro de 1962, foi un enxeñeiro galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Bárcena Andrés, II Conde de Torrecedeira. Enxeñeiro militar. Herdou o título nobiliario en 1927. Casou con Mercedes Iñíguez Galíndez e faleceu sen descendencia, polo que o sucedeu no título o seu irmán Felipe Bárcena Castro.
Castelo, Osedo, Sada
Castelo é un lugar da parroquia de Osedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 250 habitantes (151 homes e 139 mulleres).
Club de Remo Coruxo
miniatura|250px|Traiñeira de Coruxo na Bandeira Teresa Herrera da Coruña en 2019.
O Club de Remo Coruxo é unha entidade deportiva da cidade de Vigo (Galiza) adicada á práctica do remo. A entidade foi fundada en 1989 e actualmente compite na División A da Liga Galega de Traiñeiras (LGT).
Historia
O Club de Remo Coruxo foi fundado en 1989 como sección do Centro Cultural Recreativo Artístico de Coruxo nunha nave cedida por Guillermo Rey no porto de Canido, iniciando a súa actividade cun grupo de mozos da zona.
Posteriormente trasladou a súa sede a unha nave na Finca Mirambel, onde a instalación foi acondicionada para albergar o ximnasio, os vestiarios, un foxo de remo; e para gardar as embarcacións.
Nas últimas tempadas o club clasificouse en moitas ocasións para a disputa de diversos campionatos tanto a nivel nacional como estatal, acadando resultados importantes tanto en banco fixo como móbil, especialmente neste último co subcampionato de España cadete en 2002.
A traiñeira do club ten participado en tódalas edicións da Liga Galega de Traiñeiras, sendo o seu mellor resultado o 1º posto acadado na tempada 2014.
Frota
Actualmente conta con: dúas traiñeiras "Fontaíña", dúas traiñeiriñas "A Calzoa"; e os bateis: "Foz", "Fuchiño", "Baularte", "O Vao", "Coruxo".
Igrexa vella de Messukylä
A igrexa vella de Messukylä (en finés Messukylän vanha kirkko) é un templo evanxélico luterano da cidade de Tampere, Finlandia. Está situada no distrito de Messukylä, ao leste do centro da cidade. Construído na súa meirante parte no século XVI, trátase do edificio máis antigo de Tampere.
Historia
Se ben os estudos revelan que a igrexa actual foi construída en torno aos anos 1510 e 1530, as imaxes de santos de madeira conservadas no seu interior datan dos anos 1430 e 1440, polo que se pensa que no mesmo lugar puido existir unha igrexa de madeira case cen anos antes da construción da igrexa de pedra.
Foi abandonada logo da construción da igrexa nova de Messukylä en 1879, e o edificio empregouse como almacén de gran. Posteriormente, durante a batalla de Tampere en 1928 foi empregada como corte. Non foi ata a súa restauración en 1958 cando se viu o valor do templo.
A igrexa só está aberta para eventos no verán ao carecer de calefacción.
No verán de 2020 realizáronse obras de restauración da pedra da fachada da igrexa.
Características
A igrexa presenta as características típicas das igrexas medievais de pedra finlandesas e a súa data aproximada de construción deduciuse polo método de construción empregado, aínda que o ano exacto é descoñecido. Nun costado da igrexa de madeira construíuse no século XV unha sancristía que aínda permanece en pé.
O chan da igrexa foi empregado para enterramentos, como adoitaba facerse nas igrexas medievais. O último enterro no interior da igrexa data do século XVIII, e o cemiterio que a rodea foi empregado ata 1860.
Manuel Guzmán
Manuel Guzmán García, nado en Errenteria en 1878 e finado na Coruña o 31 de agosto de 1936, foi un político español.
Traxectoria
Traballou como carabineiro durante 12 anos e despois dedicouse ao comercio. Animado polo seu amigo Santiago Casares Quiroga, afiliouse a Izquierda Republicana e foi elixido deputado pola provincia da Coruña nas eleccións xerais de 1936. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno na Coruña, onde foi detido o 27 de xullo. Foi condenado a morte e fusilado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto ao seu amigo Francisco Prego Campos, Alfredo Suárez Ferrín, Joaquín Martín Martínez, Ramón Maseda Reinante e Francisco Mazariegos Martínez.
Osga común
A osga común, ladra, ou lasca, (Tarentola mauritanica) é un pequeno réptil da familia dos xecónidos, que vive en gran parte dos países mediterráneos.
En Galicia localízase en diversas zonas do suroeste. Tradicionalmente, ata os anos 90, estaba presente unicamente nas comarcas de Verín e de Valdeorras. . Porén, nas últimas décadas, quizais grazas ao camiño de ferro como vector de propagación, tense rexistrado en Ourense (nas proximidades da estación do tren) e en Monforte, importante nó ferroviario.
Etimoloxía
O nome científico está composto por:
Tarentola, que se relaciona coa denominación común en francés tarente, que é unha deformación do nome vernáculo celta "darant", o cal estaba aínda en curso na Idade Media.
Mauritanica, que fai referencia ao antigo territorio da Mauretania ao norte de África, lugar da súa descuberta.
Non sendo unha especie común no territorio galego é practicamente descoñecida unha denominación a nivel popular. Na comarca de Verín recibe o nome local de "ladra" e nesta zona do sur de Ourense recolleuse tamén a forma "lasca", con aínda moita menor difusión. É por iso que se vén tomando do portugués o nome común "osga", con orixe no árabe usga. A denominación "salmantesa", recollida na guía de Anfibios e réptiles de Galicia de Xerais, non ten ningunha referencia que acredite o seu uso tradicional no galego. Parece ser, de feito, unha variante local castelá do nome "salamanquesa".
Descrición
Os adultos poden chegar a medir de 5 a 7 cm, máis outro tanto ou poco máis o rabo. O lombo, as patas e o rabo teñen vultos cónicos prominentes. O seu corpo é robusto, esmagado, e a súa cabeza grande e ancha, triangular e separada do corpo por un pescozo marcado. Cando perde o rabo pode rexeneralo, aínda que o novo é máis liso e carece de vultos. A súa cor é dun gris pardo ou marrón, con variacións desde o gris abrancazado ata o case negro, con pintas máis claras e escuras; o ventre é de cor brancuxa. A cor cambia de intensidade dependendo da luminosidade que recibe a súa pel: cando se atopa activa durante o día a cor é máis escura que durante a noite.
A súa boca é obtusa, e os ollos grandes, sen pálpebras e pupila vertical. Os dedos, cinco en cada extremidade, teñen protuberancias laminares laterais e inferiores que lle proporcionan certa adherencia para arruñar e desprazarse por superficies verticais (mesmo sobre vidros).
Hábitat e comportamento
Normalmente habita en edificios, ruínas, penedos e campos rochosos, troncos de árbores etc., distribuíndose por hábitats moi variados.
As osgas son animais nocturnos, aínda que en ocasións se mostran activas cara o solpor ou incluso durante o día, especialmente nos días soleados da fin do inverno. Gústanlles os lugares soleados preto dos seus agochos.
Aliméntanse principalmente de insectos nos meses calorosos do ano e a miúdo atópanse cazando os insectos nocturnos que son atraídos polas luces, lámpadas etc.
Chocan 2 ovos case esféricos dúas veces ó ano, ó redor de abril e xuño. Despois de catro meses nacen as pequenas osgas con menos de 5 cm de lonxitude. Medran moi lentamente e viven ata 8 anos en catividade.
Chatham
A illa Chatham é a illa máis grande do grupo de Illas Chatham, no Océano Pacífico sur fronte á costa oriental de Nova Zelandia (non exactamente, a metade de camiño entre o ecuador e o polo, e xusto sobre a liña internacional de cambio de data, pero o suficientemente cerca para os propósitos publicitarios). Ten unha superficie de 900 km². a illa chamase Rekohu ("ceos brumosos") en Moriori, e Wharekauri en Maori.
A illa nomeouse así polo barco hidrográfico HMS Chatham que foi o primeiro barco europeo para localizar a illa en 1791. Ten unha superficie de 899 km². Illa Chatham atópase ao sueste de Cabo Turnagain, o punto máis próximo da parte continental da illa de Nova Zelandia.
Xeografía
left|miniatura|Bandeira das Illas Chatham
A xeografía da illa está dominada por tres características principais: dous baías e unha lagoa. Máis da metade da costa occidental corresponde á profunda entrada da baía Petre. Waitangi, o principal asentamento da illa, atópase sobre a baía de Waitangi, sobre a costa sur da baía Petre. Outros asentamentos significativos son Kaingaroa no promontorio do nordés, e Owenga no lado sur da Baía de Hanson.
Na costa oriental e sobre os 35 quilómetros de longo da illa esténdese a baía Hanson, aínda maior que a anterior.
Gran parte da superficie entre as baías está ocupada pola gran Lagoa de Te Whanga, que desauga ao mar ao leste, cara á metade sur da Baía Hanson. Esta lagoa cobre aproximadamente 160 km², A parte central e norte da illa Chatham son na súa maioría planas, con altitudes duns poucos metros no nordés e o centro uns 50 m no noroeste, pero con algúns outeiros dispersos. A parte sur é máis alta, xeralmente inclinada cara ao norte e o oeste; aproximadamente a metade dela está a máis de 150 m sobre o nivel do mar. A costa sur da illa é principalmente cantíls de 100 m de altura ou máis. O punto máis alto da illa (299 m) atópase preto do seu punto máis meridional.
Marko Todorović
Marko Todorović, nado o 19 de abril de 1992 en Podgorica, é un xogador profesional de baloncesto montenegrino. Cunha estatura de 2,10 metros xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria
Todorović xogou nas categorías inferiores do KK Joker montenegrino, e do Joventut Badalona español. De 2010 a 2012, xogou no segundo equipo do Joventut, o CB Prat. De 2011 a 2012 xogou tamén na Liga ACB co primeiro equipo. Antes do comezo da tempada 2012-13, uniuse ó FC Barcelona. O 27 de xuño de 2013, Todorović foi elixido na 45ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Portland Trail Blazers. O 10 de xullo de 2013, os Trail Blazers traspasaron os seus dereitos ós Houston Rockets coma parte do traspaso por Thomas Robinson.
Para a tempada 2014-15, Todorović foi cedido ó Bilbao Basket. O 31 de marzo de 2015, foi elixido Xogador do Mes da Liga ACB do mes de marzo. O 14 de xullo de 2015, asinou un contrato de tres anos co BC Khimki ruso. O 28 de setembro de 2018, anunciouse o seu regreso ó Joventut Badalona tras asinar por unha tempada.
Club do Mar Mugardos
dereita|miniatura|Embarcación do CMM na [[Bandeira Teresa Herrera|BTH 2012.]]
O Club do Mar Mugardos é unha entidade deportiva galega da localidade de Mugardos dedicada principalmente á práctica do remo. A entidade fundouse en 1962 e compite na Liga Galega de Traiñeiras (LGT).
Antecedentes
As primeiras novas do remo a nivel deportivo en Mugardos remóntanse ata finais dos anos '40 coa participación de traiñeiras mugardesas na Copa do Xeneralísimo, competición que gañaron en 1948 baixo a denominación de Cofradía de Pescadores de Mugardos coa traiñeira María Pita, o terceiro posto en 1950 baixo a denominación Hogar del Productor Mugardos, e tres sextos postos en 1949 (como Hogar del Productor Mugardos), 1951 e 1952 (os dous como Educación y Descanso Mugardos). As traiñeiras mugardesas continuaron a competir durante os anos '50 baixo distintas denominacións.
Fundación e primeiros éxitos
No ano 1962 fundouse o Club do Mar de Mugardos con Luís Dieste, un experimentado remeiro, patrón e adestrador, como presidente. Durante os anos '60 o club colleitou os seus maiores logros en categoría sénior, conseguindo o campionato de España de bateis nos anos 1963 e 1966 celebrado en Avilés e Cedeira respectivamente, así como o subcampionato en 1965 en Castropol e numerosos Campionatos Galegos (todos os disputados entre 1962 e 1967, así como o de 1969). A estes logros en categoría sénior hai que sumar o campionato de España de lolas conquistado en 1965 en categoría xuvenil en Ferrol.
A finais dos 60 construíuse o local social do club e comezouse coa práctica do remo de banco móbil e outras disciplinas deportivas como o balonmán, chave, boxeo, xogos de mesa ou a pesca deportiva, o que converteu á entidade no principal eixo deportivo da localidade.
A volta das traiñeiras
Logo de varios anos sen sacar ningunha traiñeira á auga, a principios dos anos '90, o Club do Mar Mugardos regresou á competición de traíñas tras integrarse no proxecto "Cidade de Ferrol" que aglutinou aos clubs de remo da ría de Ferrol nunha soa traiñeira. Rematado este proxecto o club non volveu á competición de traiñeiras ata o ano 2011.
Dous
O dous (2) é o número natural que segue o un e precede o tres.
2 é o primeiro número primo, e é o único que é par. O seguinte é 3. É o primeiro número primo de Sophie Germain.
Na cultura humana
A dualidade de todas as cousas é unha noción importante na maioría das culturas e relixións. A máis común dicotomía filosófica talvez sexa aquela que opón o ben e o mal, mais hai moitas outras. Na dialéctica hegelliana, o proceso de antítese cría dúas perspectivas a partir dunha.
Dous (二, èr) é un bo número na cultura da China. Hai un proverbio chinés que di que "as boas cousas veñen a pares". É común usar símbolos duplos en marcas de produtos. O pobo cantonés gosta do número dous porque a palabra cantonesa correspondente soa parecida á palabra relacionada á "facilidade" (易) naquela lingua.
Na Finlandia, dúas candeas son acesas no Día da Independencia. Colocalas no peitoril da fiestra evoca o significado simbólico da división, que consecuentemente significa independencia.
Na filosofía de Pitágoras, a díade é a segunda cousa criada.
Entre as palabras que poden ser usadas como sinónimos ou para se referir ao número dous inclúen par, dueto, xemelgos.
Tres
O tres (3) é o número natural que segue ao dous e precede ao catro.
O 3 é o segundo número primo e o primeiro número primo impar. Ademais, é o primeiro número primo de Fermat (n = 0). É o segundo número primo de Sophie Germain.
Plácido Castro Rivas
Traxectoria
Estableceuse en Corcubión. Foi o fundador da Compañía General de Carbones e creou os depósitos flotantes de carbón. Mellorou o porto e construíu a torreta do Carromeiro Chico e outras sinalizacións. Tamén construíu a estrada de Cee ao Ézaro. En 1911 estaba establecido, coa familia, en Cardiff (Gales). Exerceu de vicecónsul de Suecia e Noruega en Corcubión, porto de grande importancia na súa época. Foi elixido deputado provincial polo distrito da Coruña-Carballo en 1905 como liberal-demócrata. Apoiou a candidatura de Anselmo Villar para deputado polo distrito de Corcubión nas eleccións de deputado a Cortes de 1905, que foi vencido por Ramón Sanjurjo Neira. Presentouse como independente ás eleccións de deputado a Cortes de 1910 polo distrito de Corcubión, pero foi derrotado por José del Moral Sanjurjo por escasa diferenza. Despois de residir en Corcubión máis de trinta anos, en 1917 traspasou a industria á Compañía General de Carbones, dirixiu un manifesto ao pobo xustificándose, pediu á Corporación que o dese de baixa no padrón municipal e marchou da vila. En 1927 instalouse en Donosti, onde o acusaron de masón e marchou a Niza. Ao estalar a segunda guerra mundial exiliouse no Uruguai.
Filantropía
No ano 1928 efectuou á Asociación de Periodistas de Madrid unha doazón que incluía varios inmóbeis, entre os que se atopaba o castelo do Príncipe, unha fortificación do século XVII localizada na parroquia da Ameixenda (Cee).
Plácido Castro (homónimos)
O nome Plácido Castro pode referirse a:
Maria Vergés
Maria Vergés Pérez, nada o 24 de maio de 1978, é unha tradutora e política aranesa,  síndica de Arán dende o 29 de outubro de 2020.
Traxectoria
Estudou enxeñería técnica forestal na Universidade de Lleida. Entre 2004 e 2007 foi xerente da Asociación Española de Concellos de Montaña e de 2007 a 2011 foi directora de cultura e política lingüística do Consello Xeral de Arán. Nas eleccións municipais de 2011 foi como número 3 na candidatura de Unitat d'Aran no concello de Vielha e Mijaran e permaneceu como concelleira ata outubro de 2020. Dende 2019 foi asemade vicesíndica primeira de Arán e conselleira de Cultura e Lingua e mais de Igualdade, Benestar e Saúde e tras a designación de Paco Boya como secretario xeral para o Reto Demográfico polo goberno español converteuse na nova síndica de Arán o 29 de outubro de 2020.
Como tradutora en 2007 verteu ao aranés Solitud de Víctor Català.
Pissed Jeans
Pissed Jeans é unha banda estadounidense de hardcore punk procedente de Allentown, Pensilvania. Os seus membros afirman tocar "punk rock alto, pesado e ruidoso" e están influenciados polas bandas de hardcore e post-hardcore dos anos 80. A banda publicou varios sinxelos de 7", tres EPs e cinco álbums e a día de hoxe ten un contrato con Sub Pop Records.
Historia
Todos os membros da banda asistiron ao Nazareth High School e inicialmente planearon usar o nome Unrequited Hard-On antes de decidirse por Pissed Jeans. Como explicou Matt Korvette,"A idea era iniciar un tipo distinto de banda de punk centrada en ansias carnais mortais, drepresión sexual... ese tipo de cousas. Principalmente só queríamos golpear ao oínte con música drone aburrida e monótona que só te saca a enerxía, o equivalente musical a ver a cisterna dun baño."Pissed Jeans publicou a súa estrea, Shallow, en 2005 a través do selo Parts Unknown Records. Seguíronlle Hope for Men (2007), King of Jeans (2009) e Honeys (2013), todos editados a través de Sub Pop Records. King of Jeans e Honeys foron producidos por Alex Newport.
O seu álbum Honeys foi editado en febreiro de 2013. Allmusic destacou que "Afortunadamente, cando o mundo fai que te sintas atrapado, Pissed Jeans está aí para axudarte a enfadarte un pouco mentres atopas algunha perspectiva".
O derradeiro disco de Pissed Jeans ata a data é Why Love Now, publicado en febreiro de 2017.
400 metros lisos
Os 400 metros lisos, ou, abreviadamente, 400 metros ou 400 m, son unha proba de velocidade do atletismo actual que consiste en correr no menor tempo posíbel 400 metros en liña recta sobre unha superficie chá sen obstáculos, na que os atletas corren por cada carril en que se divide a pista, situándose a distintas distancias, para así evitaren que os competidores dos carrís exteriores percorran máis metros que os dos carrís interiores.
Incorporacións da proba aos Xogos Olímpicos
Na súa modalidade masculina, forman parte do programa de atletismo nos Xogos Olímpicos modernos desde a súa primeira edición celebrada en Atenas nos Xogos Olímpicos de 1896. Non obstante, a modalidade feminina non comezou até os xogos celebrados en Toquio, nos Xogos Olímpicos de 1964.
Amando Guiance Pampín
Amando Faustino Guiance Pampín, nado en Pontevedra o 13 de xuño de 1892 e finado na mesma cidade en 1979, foi un político socialista galego.
Vida persoal
Casou con Ángeles Dapena Mouriño en 1927.
Santalla de Toiriz, Pantón
Xeografía
Limita ao norte coas parroquias de Tribás e Toiriz, ao sur con San Vicente de Castillón, ao oeste con Mato, e ao leste con San Xillao de Tor e Moreda (Monforte de Lemos).
Onomástica
En 2016 o Concello de Pantón solicitou á Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia a modificación do topónimo por Tuiriz.
O seu xentilicio é toirizao/toirizá
Sarah Guppy
Sarah Maria Beach, coñecida como Sarah Guppy, nada en Birmingham o 5 de novembro de 1770 e finada o 24 de agosto de 1852, foi unha inventora británica que contribuíu ao deseño da infraestrutura de Gran Bretaña. En 1811 foi a primeira muller que patentou unha ponte, que logo serviu para a construción da ponte colgante de Clifton en Bristol, e desenvolveu varios produtos de uso doméstico. Foi unha pioneira na loita por que as mulleres puidesen asistir a clase, simplemente coa súa propia asistencia a clase e o seu esforzo persoal que deixou atrás moitos prexuízos.
Traxectoria
Sarah Maria Beach patentou en marzo de 1811 a primeira das súas invencións, «Novo modo de construír e erixir pontes e ferrocarrís sen arcos», un método para facer pilotes seguros para pontes e as vías férreas.
O enxeñeiro Thomas Telford pediulle permiso para usar o seu deseño patentado para as fundacións de pontes suspendidas, e concedeullo de forma gratuíta para a ponte colgante sobre o estreito de Menai. Como amiga de Isambard Kingdom Brunel e a súa familia involucrouse no Great Western Railway, escribindo aos directores con ideas e dando o seu apoio.Tampouco tivo rédito económico cando Brunel utilizou o seu deseño para a construción da ponte colgante de Clifton en Bristol. En 1841 escribiu unha carta recomendando plantar salgueiros e álamos para estabilizar os terrapléns. Continuou ofrecendo consello técnico a pesar de que, como escribiu, «é desagradable falar dun mesmo -pode parecer xactancioso especialmente nunha muller.»
Patentes e publicacións
Escribiu The Cottagers and Labourers Friend e Dialogues for Children en dous volumes. As súas obras foron consideradas entretidas e instructivas para os nenos, e novamente non quixo obter lucro das súas publicacións, as ganancias derivadas da súa venda destináronse a unha escola de caridade para nenas en Bristol.
Keri-Lynn Wilson
Keri-Lynn Wilson, nada en Winnipeg en 1967, é unha directora de orquestra canadense cunha crecente reputación en Europa, onde dirixiu ás compañías de ópera de Hamburg, München e Viena, entre outras. Está casada con Peter Gelb, director xeral da Metropolitan Opera.
Con el culo al aire
Con el culo al aire é o título dun filme e unha serie de televisión:
João Sassetti
João Vicente de Freitas Branco Sassetti, nado en Lisboa o 22 de xaneiro de 1892 e finado na mesma cidade o 28 de maio de 1946, foi un tirador de esgrima portugués, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 e xunto con Mário de Noronha, Paulo d'Eça Leal, Jorge de Paiva, Frederico Paredes e Henrique da Silveira logrou a medalla de bronce en espada por equipos.
Lista dos accidentes xeolóxicos de Tetis
Isto é unha lista dos accidentes xeolóxicos da lúa Tetis de Saturno. Os accidentes xeolóxicos de Tetis reciben nomes procedentes de lugares e personaxes que aparecen nas obras da Ilíada e A Odisea.
Chasmata
Normalmente na xeoloxía planetaria, as depresións alargadas e normalmente bastante profundas que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de chasma, que é a palabra latina para depresión (o seu plural latino é chasmata). Polo de agora so existen dúas chasmata con nome oficial.
Montes
Normalmente na xeoloxía planetaria, os grandes cumios e montañas que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de mons (plural: montes), que é a palabra latina para montaña. Polo de agora só existe uns montes con nome oficial.
Número primo de Sophie Germain
Un número primo p é un número primo de Sophie Germain se 2p + 1 é tamén primo. Son famosos porque Sophie Germain probou que o Último Teorema de Fermat é verdadeiro para estes números. A existencia dun número infinito de tales números primos é unha conxectura, ou sexa, unha afirmación non probada.
Os primeiros primos de Sophie Germain son:
Pájara
Pájara é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas. Situado en parte do centro da illa de Fuerteventura, abarca tamén todo o sur da illa, que forma a chamada península de Jandía.
Xeografía
miniatura|esquerda|250px|Porto da Peña, Ajuí É o maior municipio de Fuerteventura cunha extensión de 383,52 km². A súa altitude é de 196 metros sobre o nivel do mar, contando cun litoral de 150 quilómetros. O punto máis elevado da illa é o Pico da Zarza (807 m) situado en Jandía. Esta península é unha zona protexida por un Parque natural.
Demografía
Os seus núcleos máis importantes son Morro Jable, Costa Calma e Solana Matorral. Morro Jable, de tradición pesqueira, é sede de importantes campionatos internacionais de windsurf. Na localidade de Pájara pódese visitar a igrexa da nosa Señora da Régoa, inicialmente construída en 1687 e posteriormente ampliada.
Economía
A economía de Pájara está centrada no turismo, ofertando máis de 18.000 prazas hostaleiras e extrahoteleiras. O municipio dispón da maior extensión de praias das Canarias. Destacan as de Sotavento, as de Cofete e Morro Jable.
The Croods
The Croods é un filme de animación estadounidense dirixido por que foi estreado no 2013.
Sinopse
Trala destrución do seu fogar por mor dun gran terremoto, Grug vese obrigado a emigrar coa súa familia. Mentres avanzan por un mundo descoñecido e arrepiante, atópanse cun nómade de mente aberta que os deixa a todos abraiados, sobre todo á filla de Grug.
Festival de Glyndebourne
dereita|miniatura|250x250px|O novo teatro. Glyndebourne é o nome dunha casa de campo situada nos arredores de Lewes, en East Sussex, Inglaterra, que desde 1934 acolle o Festival de Ópera de Glyndebourne (excepto en 1993, cando o teatro foi reconstruído).
A casa pasou a ser propiedade de John Christie en 1920. Como dono dunha compañía que fabricaba órganos (Hill, Norman & Bear Ltd.), Christie iniciou os traballos de adaptación de Glyndebourne para acomodar un órgano na sala de concertos de 80 pés de longo, creando o instrumento máis grande de Inglaterra, despois do da catedral.
Como amante da música, Christie organizou regularmente encontros musicais nesta sala. Así coñeceu á súa futura esposa, Audrey Mildmay, cantante de ópera profesional que lle deu un toque de profesionalidade a estes encontros. Na súa lúa de mel, mentres visitaban os festivais de Salzburgo e Bayreuth, tiveron a idea de crear un festival similar na súa casa. Construíron un auditorio con capacidade para 300 persoas, contrataron ao director de orquestra Fritz Busch e ao director artístico Carl Ebert, ambos exiliados do réxime nazi, e inauguraron o festival o 28 de maio de 1934.
O teatro orixinal, construído ao carón da casa, foi ampliado e mellorado en varias ocasións, e para principios dos anos 1990 xa incluían un complexo de restaurantes, camerinos e outras instalacións. En 1992 ofreceuse a última presentación nese teatro, e en 1994 inaugurouse un novo teatro con capacidade para 1200 persoas, construído grazas a doazóns públicas, cun custo de ao redor de 34 millóns de libras esterlinas. O Festival opera sen ningunha axuda pública.
Dende o ano 2014 o director musical do festival é Robin Ticciati.
Con el culo al aire (serie de televisión)
Con el culo al aire foi unha serie de televisión cómica española, producida por Notro Films para a cadea privada Antena 3. Estreada o 1 de febreiro de 2012, finalizou despois de tres tempadas o 16 de xullo de 2014.
Sinopse
Tino (Paco Tous) é o líder e alma do cámping. Un churreiro que vai coa súa furgoneta de feira en feira e que sempre viviu no cámping. Alardea de levar un tipo de vida alternativo, á marxe da legalidade. Nin sequera ten carné de conducir. O seu problema é que se namora de Alicia (Natalia Roig). Esa relación sentimental poñerao no brete de pasar por convencións sociais que odia.
Jorge (Raúl Arévalo) imaxinábase á súa idade casado pola igrexa, con fillos e cun chalé nos arredores. A súa realidade é que o botaron da empresa por roubar para intentar seguir o alto ritmo de vida da súa noiva, que o acabou abandonando. Vaise vivir ao cámping con Ángel (Raúl Fernández), un amigo de toda a vida. Un home irónico, cínico e moi atractivo, pai dun fillo, que foi a parar alí por un mal divorcio, que lle deixou na rúa.
Bungoōno
Bungoōno (豊後大野市, ぶんごおおのし, Bungoōno-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada ao sur da prefectura e no centro-leste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 603,36 km² e a poboación de 39.635 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 65,7 h/km².
A cidade de Bungoōno foi fundada pola fusión de 7 concellos do distrito de Ōno (de Mie, de Kiyokawa, de Ogata, de Asaji, de Ōno, de Chitose e de Inukai) no ano 2005.
O concello de Bungoōno limita cos concellos de Taketa, de Ōita, de Usuki, de Saiki (son da prefectura de Ōita); de Hinokage e de Takachiho (son da prefectura de Miyazaki).
Christian Death
Christian Death é unha banda estadounidense de deathrock formada nos Ánxeles, California no ano 1979. O grupo foi fundado e estivo liderado por Rozz Williams e destaca polo seu primeiro álbum Only Theatre of Pain.
Despois da edición do terceiro álbum, Ashes, Williams deixou o grupo en 1985. Foi substituído polo guitarrista Valor Kand como voz principal.
Nothing Feels Natural
Nothing Feels Natural é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Priests, publicado o 27 de xaneiro de 2017 a través do selo Sister Polygon Records. A publicación Pitchfork Media situouno no número 25 da súa lista dos 50 mellores álbums de 2017.
Cephalorhynchus commersonii
Cephalorhynchus commersonii é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos.
A especie foi definida en 1804 por Bernard-Germain de Lacépède na súa obra Histoire Naturelle des Cétacées, onde lle deu o nome de Delphinus commersonii.
Lacépède dedicou a a nova especie ao naturalista Philibert Commerson, que formaba parte da expedición do barón de Bougainville ao redor do mundo.
Máis tarde, en 1892, foi reclasificada polo perito arxentino Francisco P. Moreno, como Lagenorhynchs floweri e, finalmente, en 1948, como Cephalorhynchus commersonii, que é o seu nome científico válido na actualidade.
Características
Trátase dun animal moi rechamante e relativamente fácil de identificar mesmo no mar. As súas principais características son:
Taxonomía
Na especie distínguense dúas subespecies, separadas xeograficamente:
Bioloxía
Distribúese, segundo parece de forma continua, ao longo da costa suramericana, desde a península Valdés (Arxentina) até a Terra do Fogo, nas de Chile ao sur dos 51º S, e nas das illas Malvinas (a subespecie nominal, C. c. commersonii) e nas Kerguelen (supespecie C. c. kerguelensis), a 8 000 km ao leste dos seus conxéneres.
Este golfiño é un nadador rápido, e con frecuencia activo cerca da superficie ou nela. Salta a miúdo, e ás veces nada invertido, volteándose; pode practicar surf cando as ondas son grandes, mesmo nas zonas costeiras. Seguramente captura o seu alimento, consistente fundamentalmente en krill, pequenos peixes, cefalópodos e diversos invertebrados bentónicos.
Femias e machos alcanzan a madurez sexual máis ou menos á mesma idade, entre os 6 e os 9 anos. A reprocución ocorre na primavera e o verán austrais, e a xestación dura 11 meses. Poden alcanzar unha lonxevidade duns 18 anos.
Estado de conservación
miniatura|250px|Cephalorhynchus commersonii nas augas do estreito de Magallanes.
A poboación global da especie non se coñece, pero localmente considérase como común. Un estudo de 1984 avaliaba en 3 400 o número de individuos presentes no estreito de Magallanes.
Pero as capturas deste golfiño en Chile e na Arxentina, sobre todo para empregar a súa carne como engado para as pescarías de cangrexos, pode que sexa unha ameaza importante para a súa poboación nestas zonas. En 2008 a especie foi catalogada na Lista vermella da UICN, como de datos insuficientes, por falta de información sobre o tamaño da poboación, a súa tendencia e as ameazas sobre ela. Pero, polo anteriormente dito, hai razóns para pensar que, polo menos a subespecie de Suramérica, está experimentando un descenso nalgunhas zonas da súa área de distribución. Porén, requírense máis investigacións para establecer a estrutura da poboación na Arxentina e a mortalidade inducida polo ser humano.
Nome galego
Na bibliografía consultada, o único nome galego encontrado para esta especie é o de golfiño de Commerson, que lle dan Lahuerta e Vázquez no seu Vocabulario multilingüe, nome concordante co doutras linguas próximas: alemán, Commerson-Delfin; catalán, dofí de Commerson; francés, dauphin de Commeson; inglés, Commerson's dolphin; portugués, golfinho-de-Commerson. En castelán, aínda que tamén é coñecido na bibliografía como delfín de Commerson, son máis populares as denomonacións locais suramericanas defín pío e tonina overa; pola súa parte en italiano é cefalorinco di Commerson, porque neste idioma italianízase o nome xenérico en cefalorinco.
Saint-Germain-en-Coglès
Saint-Germain-en-Coglès (en Sant-Jermen-Gougleiz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Condado de Arlington
O condado de Arlington é un condado urbano situado na Mancomunidade de Virxinia, nos Estados Unidos, separado de Washington, D.C. polo río Potomac. Orixinalmente, parte do Distrito de Columbia, o terreo agora ocupado polo condado, foi devolto a Virxinia o 9 de xullo de 1846 a través dunha lei do Congreso que tomou efecto en 1847.
Francisco Tárrega
Traxectoria
Un accidente marcou a súa nenez cando, ó parecer, caeu a unha cal nun descoido da súa coidadora, e a súa vista quedou danada. O seu pai, por medo a que quedase cego, trasladouse a Castelló de la Plana para que asistise a clases de música e puidese gañarse a vida como músico.
Condado de Arlington
O 1 de xaneiro de 2006, tiña unha poboación estimada de 200.226 habitantes. Todas as cidades dentro do estado son independentes dos condados, aínda que poderían ser incorporadas aos condados. No entanto, Arlington non se incorporou porque as leis de Virxinia proveñen da creación dunha nova municipalidade dentro dun condado que teña unha poboación superior aos 1.000 habitantes por milla cadrada.
Francisco Tárrega
Traxectoria
Entrou no Conservatorio de Madrid en 1874, onde estudou composición con Emilio Arrieta. A finais de 1870 ensinaba guitarra (Emilio Pujol e Miguel Llobet foron alumnos seus) e daba concertos con regularidade. Virtuoso do seu instrumento, era coñecido como o Sarasate da guitarra. En 1880 deu recitais en París e Londres.
Durante o inverno de 1880, substituíu o seu amigo e guitarrista Luis de Soria nun concerto en Novelda (Alacant), cidade onde coñeceu a súa futura esposa, María Rizo.
Condado de Arlington
Condado de Alexandria
En 1791, o Congreso dos Estados Unidos de América estableceu os límites do territorio federal que albergaría a capital da nación nun cadrado de 10 millas a cada lado, a máxima área permitida polo Artigo I, Sección 8, da Constitución dos Estados Unidos. Porén, a lexislación que estableceu estes límites, contiña unha cláusula que previña ao goberno dos Estados Unidos de crear unha oficina federal dentro do territorio que Virxinia cedeu.
Francisco Tárrega
Xiras e concertos
En 1881, despois dun concerto en Lión, chegou a París, onde coñeceu os personaxes máis importantes da época. Actuou en varios teatros, e foi convidado a tocar para a raíña Isabel II de España. Logo de tocar en Londres, volveu a Novelda para contraer matrimonio coa súa prometida María Rizo.
Condado de Arlington
Cemiterio Nacional de Arlington
O cemiterio nacional de Arlington é un cemiterio militar estadounidense establecido durante a Guerra Civil Americana nos terreos do Xeneral Confederado Robert E. Lee en fronte de Washington, D.C., ao norte do Pentágono. Con preto de 300,000 enterrados, o cemiterio nacional de Arlington é o segundo cemiterio máis grande dos Estados Unidos.
Francisco Tárrega
Xiras e concertos
Realizou frecuentes xiras: Perpiñán (Francia), Cádiz (España), Niza (Francia), Mallorca (España), París, Valencia e máis. En Valencia coñeceu a Conxa Martínez, rica viúva que o tomou baixo a súa protección artística e que lle ofreceu a el e á súa familia unha casa en Barcelona. Alí é onde compuxo a maior parte das súas máis famosas obras.
De volta dunha viaxe a Granada escribiu o trémolo Recuerdos de la Alhambra, e en Alxeria chegoulle a inspiración para compoñer Danza mora. Alí coñeceu a Camille Saint-Saëns e máis tarde, en Sevilla, escribiu a maior parte dos seus Estudios. Ó seu querido amigo e compositor Tomás Bretón dedicoulle o Capricho árabe.
Condado de Arlington
Cemiterio Nacional de Arlington
A tumba aos descoñecidos tamén coñecida como a Tumba ao Soldado Descoñecido eríxese no alto dun outeiro con vistas a Washington, D.C.. Kennedy está enterrado no cemiterio de Arlington coa súa muller Jacqueline Kennedy Onassis e algúns dos seus fillos. A súa tumba está adornada coa Chama Eterna. O seu irmán o Senador Robert F. Kennedy tamén está nunha tumba próxima. Outro presidente dos Estados Unidos, William Howard Taft, que foi a súa vez Xefe de xustiza está xunto a Kennedy, o único presidente enterrado en Arlington.
Francisco Tárrega
Xiras e concertos
Instalouse en 1885 en Barcelona, e alí morreu o 15 de decembro de 1909.
Condado de Arlington
Distrito de Columbia
Cando o Congreso se mudou ao novo distrito de Columbia en 1801, promulgou unha lei pola que dividía ao distrito en dous: (1) o condado de Washington, ao leste do río Potomac, e (2) o condado de Alexandría, ao oeste do río. O condado de Alexandría contiña nese período unha área rural que inclúe o actual condado de Arlington, e a urbanizada cidade de Alexandría (agora Old Town Alexandría), porto sobre o río Potomac ao sueste da actual cidade de Alexandría.
Asperelo
O topónimo Asperelo pode referirse a:
Condado de Arlington
O Pentágono
O edificio ten forma do Pentágono e nel moran aproximadamente 23000 traballadores militares e civís, e tamén uns 3000 que pertencen á defensa. Ten 5 pisos con cinco corredores en cada un dos pisos.
Malia que foi construído durante os primeiros anos da segunda guerra mundial, considérase o edificio de oficinas máis eficiente do mundo. Ten 28 km (17,5 millas) de corredores, e en sete minutos pódese chegar camiñando a calquera lugar do edificio.
A praza descuberta no centro do pentágono non é coñecida porque os militares non teñen que levar a cabeza cuberta nin saudar. O bar no centro da praza é coñecido como Café Zona Cero, alcume orixinado durante a Guerra fría cando o pentágono era obxectivo dos mísiles nucleares da Unión Soviética.
Durante a segunda guerra mundial, a primeira parte da Henry G. Shirley Memorial Highway foi construída en Arlington xunto ao plan para o garaxe e o tráfico da zona. Esta autoestrada, inaugurouse en 1943, chega ata Woodbridge, Virxinia e completouse en 1952, forma agora parte da Interestatal 395.
Educación
As Escolas Públicas de Arlington é o organismo público encargado do sistema educativo.
O Condado de Arlington gasta aproximadamente a metade dos seus ingresos en educación, o que o converte nun dos 10 condados da nación que máis gastan por estudante (en 2004, sobre 13.000$, o segundo máis alto nos Estados, por detrás de Nova York).
Universidades
A George Mason University opera no campus de Arlington, na área entre Clarendon e Ballston. O campus componse da Facultade de Dereito, Administración Pública e outros programas. Un novo edificio construíuse no campus no 2007 que ampliou a capacidade do edificio actual e o de Dereito.
Tamén hai campus da Strayer University e DeVry University. A Marymount University, que é privada, ten a súa sede en Arlington.
Ligazóns externas
En inglés:
Termos de Fórmula 1
O automobilismo e o motociclismo teñen un glosario particular, amplamente influenciado polo idioma inglés, xa que ambas as disciplinas deportivas foron desenvolvidas orixinalmente no Reino Unido. Outros termos proveñen do alemán, o francés e o italiano. Moitas expresións idiomáticas mantéñense sen traducir, e noutros casos a súa versión galeguizada é menos popular que o anglicismo orixinal.
A
miniatura|Alerón dianteiro dun auto de [[Fórmula 1.]] miniatura|
C
miniatura|200px|Unha roda esquerda con caída negativa. miniatura|[[Chevrolet Corvette coche de seguridade á cabeza nunha carreira da NASCAR Nationwide Series]]
O
thumb|dereita|alt=un pequeno coche de carreiras de rodas abertas con grandes ás aerodinámicas|[[Formula Mazda, unha serie única]]
S
miniatura|Slick na Fórmula 1 200px|miniatura|Spoiler Retractable nun [[Bugatti Veyron]]
T
miniatura|Diferentes trazadas miniatura|T-bone
X
miniatura|Xuíz de pista.
Lista de estacións de tren de Galicia
Esta é unha lista das estacións e apeadoiros de tren de Adif en Galicia.
Provincia da Coruña
dereita|miniatura|300px|Estación da Coruña.
Provincia de Lugo
dereita|miniatura|300px|Estación de Monforte de Lemos.
Provincia de Ourense
dereita|miniatura|300px|Estación de Ourense - Empalme.
Provincia de Pontevedra
dereita|miniatura|300px|Estación de Pontevedra.
Baby I'm Bored
Baby I'm Bored é un álbum en solitario do músico estadounidense Evan Dando, líder da banda de rock alternativo The Lemonheads. Foi editado no ano 2003 polo selo Bar-None Records nos Estados Unidos e por Breath of Salt Water Records no Reino Unido.
Avelino Rivas Pombo
Avelino Rivas Pombo, coñecido como Edelmiro e Rubio, nado en Corme en 1916 e finado en Val do Dubra o 22 de maio de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Cando a súa nai Asunción Pombo asumiu que o seu home Carlos Rivas non volvería de América, colleu aos seus fillos e foi vivir para a aldea de San Roque de Fóra. En 1936 Avelino estaba afiliado á JSU. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado a filas, alistouse, foi á fronte, e pasouse ao bando republicano.
Incorporouse a 1ª Brigada Mixta Líster e tamén loitou no Batallón de Milicias Populares Galegas. Dous anos e medio despois, saíu de Cataluña cara Francia e foi internado no campo de concentración da praia de Argelès-sur-Mer ata agosto de 1939, cando puido coller un barco logo de conseguir asilo político en América. O seu destino final foi Arxentina, pero pode que previamente pasara unha breve etapa asilado na República Dominicana.
Dirixente do PCE
En maio de 1945 produciuse unha caída, e o grupo queda disolto ao ingresar os seus membros na cadea. Avelino tamén cae o 11 de maio con Abel García Sánchez e Eduardo Sánchez Lago. Posteriormente foron detidos José Blanco Núñez, Manuel Bello Parga, José Soto Pombo e Francisco Cousillas Pombo. Os militares que instrúen a causa non descobren que Avelino é un cargo importante e déixano en liberdade o 19 de xuño sen cargos.
Aínda que só, segue facendo o labor de dirección na Coruña. Na segunda metade do ano 45 entra en contacto con Leopoldo Marcos González, Gervasio García de Cos e Aniceto Sánchez Chicharro, camaradas do partido que non se exiliaron, formando os catro o Comité Local da Coruña, e en poucos meses xa teñen organizados a un número importante de militantes.
Guerrilleiro
Incorporouse definitivamente á guerrilla na primavera de 1946. Nos meses seguintes viviu no monte, e foi perdendo confianza na loita que estaban levando a cabo ao ver como moitos compañeiros van sendo abatidos a balazos, e como moitos enlaces van caendo prisioneiros. Ao principio, na primavera de 1946, desprazábase por toda a provincia co chamado Grupo Volante, que viña sendo coma o comité central de guerrillas na provincia, e no que Avelino era home de confianza de Marrofer. Esta etapa truncouse o 26 de xuño de 1946, cando Avelino e Marrofer foron cercados pola Garda Civil, xunto con outros oito guerrilleiros pertencentes a diferentes destacamentos da IV Agrupación. Un deles era o seu curmán Paco Cousillas Pombo. O cerco foi en Milreu, un lugar da parroquia de Fervenzas, no concello de Aranga. Avelino, Paco e outros cinco guerrilleiros conseguiron evadir o cerco. Marrofer, Lisardo Freixo e José Doldán tiveron menos sorte, e morreron tiroteados pola Garda Civil.
A morte de Marrofer provocou a reorganización da IV Agrupación, que pasou a ser liderada por Manuel Ponte Pedreira, pasando Avelino a desempeñar a función de comisario político. Neste novo papel, Avelino ten que cambiar de destacamento cada pouco, e segue dependendo moito da rede de enlaces que comeza a fallar. Os problemas empezaron cando Manuel Ponte foi abatido pola Garda Civil, xunto a outros tres guerrilleiros, nos arredores do Fontao (Frades). Ponte levaba no peto unha lista cos nomes dalgúns enlaces e a Garda Civil, tirando deste fío, conseguiu desmantelar totalmente a rede de enlaces da Costa da Morte e das comarcas de Ordes e Arzúa.
Con el culo al aire (filme)
Con el culo al aire é un filme español de 1980, dirixido por Carles Mira e protagonizado por Ovidi Montllor, Eva León, Joan Monleón e Caco Senante. O guión foi realizado polo mesmo Carles Mira.
Graham Norton
Graham William Walker, nado o 4 de abril de 1963 en Bandon, Condado de Cork, Irlanda, coñecido profesionalmente como Graham Norton, é un presentador de radio e televisión, cómico, actor e escritor irlandés, traballando principalmente no Reino Unido. Gañou en cinco ocasións o Premio BAFTA de Televisión polo seu programa de comedia e entrevistas The Graham Norton Show, acadando 8 premios en total sumando outras categorías. Este programa, emitido orixinalmente na canle BBC Two para pasar despois a outras horas na BBC One, pasou no ano 2010 a suceder a Friday Night with Jonathan Ross na programación nocturna da BBC One.
Tamén é presentador de programas na BBC Radio 2 e é o comentarista da BBC no Festival de Eurovisión. No ano 2012 Norton vendeulle a súa produtora, So Television, á ITV por uns 17 millóns de libras. Nunha enquisa de 2004 da BBC, Norton foi nomeado a oitava persoa máis influente da cultura británica.
LU-633
A LU-633 é unha estrada convencional pertencente á rede primaria complementaria da Xunta de Galicia. Conecta Pedrafita do Cebreiro co Alto do Hospital en Nespereira (Portomarín). Discorre polos concellos de Triacastela, Samos, Sarria, Paradela e Portomarín. Ten unha distancia de 84 km, polo que é unha das máis longas da provincia de Lugo. Esta estrada coincide co Camiño Francés.
Recambios Tucho
Recambios Tucho é un grupo galego de rock nado no seo de Heredeiros da Crus no ano 2001. Encabezado por "Tuchiño", adícase a versionar temas clásicos do rock and roll.
Historia
Nado no seo de Heredeiros da Crus no ano 2000 para dar saída a unha serie de versión de temas clásicos, que por aquel entón a súa compañía discográfica non lles permitía, Recambios Tucho preséntase como un proxecto encabezado por "Tuchiño", que empezou a tomar forza tras a disolución de Heredeiros en 2005.
Non deron o seu primeiro concerto até o 23 de xullo de 2009 na Festa da Dorna de Ribeira, sendo curioso o dato porque no mesmo escenario fixo a súa primeira aparición, en 1992, Heredeiros da Crus. O 2010 presentouse cunha axenda apertada de concertos por toda Galicia, que a banda intentará culminar coa gravación dun álbum de temas inéditos despois do verán.