cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra dos Ósos
Legado
Unha escavación realizada entre 2007 e 2008 en varios dos sitios arqueolóxicos escavados por Cope e Marsh suxeriu que os danos causados polos dous paleontólogos foron menores do que se consideraba ata entón. Utilizando os bosquexos de campo realizados por Lakes, un equipo de investigadores do Museo de Historia Natural de Morrison descubriu que en realidade Lakes non dinamitara as escavacións máis produtivas de Colorado, senón que o que fixera era reenchelas. O director do Museo, Matthew Mossbrucker, teorizou que Lakes propagara esta mentira "porque non quería que a competencia se achegase ás escavacións, tentando enganar ó grupo de Cope".
Adaptacións
Ademais de ser o tema de varios libros históricos e paleontolóxicos, a Guerra dos Ósos foi o tema da novela gráfica Bone Sharps, Cowboys, and Thunder Lizards, de Jim Ottaviani. Esta é unha obra de ficción histórica, na que Ottaviani presenta o personaxe de Charles Robert Knight a Cope por razóns da trama, ademais de reestruturar outros acontecementos. A Guerra dos Ósos foi tratada en forma de ficción no libro Bone Wars de Brett Davis, no que ámbolos dous paleontólogos traballan xuntos para previr que uns extraterrestres rouben os ósos. Foi tamén a base do xogo de cartas Bone Wars: The Game of Ruthless Paleontology publicado por Zygote Games, no que os xogadores compiten para reconstruír esqueletos de dinosauro.
En abril de 2013 fíxose público que os actores James Gandolfini e Steve Carell tiñan a intención de producir e protagonizar unha adaptación en clave de comedia para a televisión sobre a disputa entre Cope e Marsh para a canle HBO co título de Bone Wars. O proxecto quedou suspendido tralo falecemento de Gandolfini ese mesmo ano. Posteriormente no ano 2016, a editorial HarperCollins anunciou a publicación dunha novela ata entón descoñecida de Michael Crichton, Dragon Teeth, na que un aprendiz ficticio de Cope e Marsh realiza un descubrimento propio.
Véxase tamén
dereita|100px
Adenocarcinoma
O adenocarcinoma é unha forma de carcinoma que se produce en órganos glandulares, para ser clasificado como adenocarcinoma, as células non necesariamente teñen que ser parte dunha glándula, tan só ter propiedades secretorias. Os adenocarcinomas é un tipo de cancro moi frecuente, así por exemplo representa entre o 30 e o 50% de todos os carcinomas do pulmón
Piñeiros
Na provincia da Coruña
Na provincia de Lugo
Na provincia de Pontevedra
O Abeleiral, Seixas, As Somozas
O Abeleiral é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
O fitónimo O Abeleiral fai referencia á abeleira.
Cachán, Riotorto, Riotorto
Cachán é un lugar da parroquia de Riotorto, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2018 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Cruceiro (arquitectura)
300px|miniatura|dereita|Vista en planta dun templo co cruceiro resaltado. Nas igrexas cuxa planta posúe forma de cruz latina ou grega, denomínase cruceiro ao espazo definido pola intersección da nave principal e a transversal ou transepto. Este espazo adóitase cubrir mediante unha bóveda ou cúpula alzada sobre un ciborio ou tambor que se sustenta nos arcos torais. Deste xeito obtéñense dous efectos: resaltar ao exterior o punto de encontro das naves con esa especie de torre que se encumbra sobre el, chamada tiburio, e favorecer a iluminación a través dos ocos abertos no propio ciborio ou na lanterna que en ocasións se intercala entre este e a cúpula.
Non é raro ver o termo cruceiro utilizado para referirse ao transepto (do latín Transeptum), é dicir, á propia nave que cruza á principal no canto do lugar onde se cruzan.
Cadea carbonada
miniatura|right|350px|Composto orgánico (2-metil-4-etil-heptano) mostrando unha cadea principal de átomos de carbono, en vermello, con dúas pequenas ramificacións. Unha cadea carbonada ou cadea de átomos de carbono é o esqueleto da práctica totalidade dos compostos orgánicos e está formada por un conxunto de varios átomos de carbono unidos entre si mediante enlaces covalentes carbono-carbono á que se lle unen outros átomos, fundamentalmente hidróxeno, pero tamén frecuentemente oxíxeno ou nitróxeno, orixinando variadas estruturas, o que dálugar a infinidade de compostos diferentes.
A facilidade do carbono para formar longas cadeas, case específica deste elemento, é a razón da existencia do elevadísimo número de compostos de carbono coñecidos, comparado cos compostos doutros átomos, e o que fai que a química orgánica se coñeza como a química do carbono, en contraposición á química inorgánica, a química dos demais elementos.
As cadeas carbonadas son bastante estábeis e non sofren variación na maioría das reaccións orgánicas.
Tipos de cadeas
As cadeas poden ser lineais ou cíclicas, e en ambos os casos poden existir ramificacións ou heteroátomos. A lonxitude das cadeas carbonadas é moi variábel, podendo conter desde só dous átomos de carbono até varios miles en compostos como, por exemplo, os polímeros.
A presenza de átomos de carbono con enlaces duplos fai que dito ángulo sexa próximo a 120º, con estrutura plana e impedindo o xiro ou rotación sobre o eixe C=C. É o caso dos alquenos ou dos ácidos graxos insaturados.
A presenza de átomos de carbono unidos con enlace triplo, C≡C, fai que o ángulo sexa próximo a 180º, con xeometría lineal e treitos rectos na molécula, como no caso dos alquinos.
No caso en que existan ramificacións, a cadena principal é a máis longa. En dita cadea principal deben estar os enlaces múltiples e a maioría dos grupos funcionais. O número de átomos de carbono da cadea principal utilízase para nomear ditos compostos segundo as regras da Nomenclatura química de compostos orgánicos da IUPAC.
Os átomos ou grupos de átomos unidos á cadea principal, distintos do hidróxeno, son os radicais ou grupos substituíntes (como o metilo, -CH3; etilo, -CH2-CH3...) e os grupos funcionais (como o gupo alcohol, -OH).
Isomería de cadea
A existencia de dous ou máis compostos que teñen a mesma fórmula empírica pero diferente forma da cadea é un dos casos de isomería estrutural, chamada isomería de cadea. É o caso do n-butano (de cadea recta) e do isobutano ou metilpropano (de cadea ramificada), ambos os dous de fórmula C4H10.
'Comparación das moléculas estruturais do n''-butano e o isobutano
Halestorm (álbum)
Halestorm é o álbum debut da banda americana Halestorm, este foi publicado o 28 de abril do 2009. Destaca a participación de artistas coma Kara DioGuardi ou Ben Moody, coñecido coma ex-membro de Evanescence. Este último colabora na escritura da canción Innocence.
Cancións extras
A versión do álbum vendida en iTunes e Amazon contén ademais as seguintes cancións extras:
Singles e videografía
O seu single de presentación foi Get Off no 2009, ademais de facer un vídeo para esta canción, nese mesmo ano fan oficial tamén un vídeo para It's Not You. A comezos do 2010 presentan Love/Hate Heartbreak, en agosto dese mesmo ano Familiar Taste of Poison e a finais, coma último vídeo do álbum, publican Dirty Work, facendo o vídeo con imaxes dos seus concertos. Tamén no 2010, a canción Bet U Wish U Had Me Back é publicada coma single, mais esta non conta con vídeo.
Kontinental Hockey League
A Kontinental Hockey League (KHL; en ruso: Континентальная Хоккейная Лига (КХЛ), Kontinental'naya khokkeynaya liga, en galego: Liga Continental de Hóckey) é un campionato internacional profesional de hóckey sobre xeo fundado no ano 2008. Está formado por equipos con sede en Belarús (1), Casaquistán (1), China (1) e Rusia (19), para un total de 22.
A KHL está considerado como a principal competición de hóckey sobre xeo en Europa e Asia, así como a segunda máis forte do mundo despois da National Hockey League norteamericana. A nivel de público, a KHL é a terceira competición europea deste deporte en asistencia de público por partido, tendo unha media de 6 121 espectadores por encontro en liga regular, e a primeira en espectadores totais cun acumulado anual de 5,32 millóns. O título de campión da KHL leva o nome de Copa Gagarin, sendo temén outorgado o título de Campión de Rusia ao equipo deste país mellor clasificado.
Historia
O campionato KHL creouse no ano 2008 coa intención de substituír o anterior campionato, a Superliga Rusa, e subir o nivel do hóckey europeo en xeral e o ruso en particular, tentando mellorar unha liga considerada como a segunda mellor do mundo por detrás da NHL. e mesmo competir directamente cos norteamericanos, para o que os equipos realizaron fortes investimentos en xogadores da National Hockey League que motivaron unha disputa entre as dúas ligas que rematou solucionándose coa sinatura de varios acordos sobre fichaxes e drafts. A nova liga contou na súa primeira tempada, a 2008-09, cos 20 equipos que formaban a Super Liga, sumados ao Khimik Voskresensk, que gañara a Vysshaya hokkeinaya liga (Segunda División) a tempada 2007-08. Ademais outros tres equipos estranxeiros apuntáronse para participar: o HC Dinamo Minsk de Belarús, o Dinamo Riga de Letonia, e o Barys Astana de Casaquistán. O 12 de abril de 2008 disputouse o sétimo e definitivo partido das series finais, que finalizou coa vitoria por 1 gol a 0 do Ak Bars Kazan sobre o Lokomotiv Yaroslavl, alzándose o equipo de Kazán como o primeiro campión da Copa Gagarin.
Para a tempada 2009-10 a KHL podería contar con 30 equipos. Entre os clubs convidados pola Liga constan formacións coma o Frölunda HC e Färjestads BK de Suecia, o Oulun Kärpät de Finlandia, o Sokil Kyiv de Ucraína e o EC Red Bull Salzburg de Austria entroutros, aínda que estes non confirmaron o seu ingreso. Para a tempada 2009 participará o Avtomobilist Ekaterinburg de Rusia (que non puido ingresar en 2008 por problemas financeiros).
Formato
Desde 2009, a liga está dividida en dúas en conferencias, a Leste e Oeste. Actualmente cada conferencia está formada por doce equipos dividios en dúas divisións de seis equipos cada unha. Cada equipo xoga catro xogos contra cada opoñente da división (20), tres xogos contra cada opoñente de conferencia que non é da división (18) e dous xogos contra cada opoñente que non é da conferencia (24), facendo isto un total de 62 xogos.
Os oito equipos mellor clasificados de cada conferencia clasifícanse para disputar os playoffs polo título de campión. As roldas eliminatorias dispútanse entre equipos da mesma conferencia. Deste xeito, en cada conferencia dispútanse eliminatorias de cuertos de final, semifinais e finais, de onde saen os dous equipos que xogarán a gran final pola Copa Gagarin. Cómpre destacar que os gañadores de cada división obteñen consideración de cabezas de serie. Desta forma, ocupan o primeiro e segundo postos cabeza de serie en función do seu balance en temporada regular. Todas as roldas de playoffs xóganse como series ao mellor de sete encontros.
Na temporada 2012−13, introduciuse a Copa Nadezhda (Copa da Esperanza), un torneo de consolación para os equipos que non se clasificaron para os playoffs. O equipo gañador do torneo gaña a primeira selección xeral no Draft da KHL. O torneo ten como obxectivo estender a temporada e axudar a manter o interese no hockey nas cidades destes equipos.
Por nacionalidade
A nacionalidade dun xogador é ás veces ambigua por diversas razóns. Para a táboa que se presenta a continuación, a nacionalidade "determínase en función do último país que o xogador representou nunha competición internacional. Se un xogador nunca xogou para un equipo nacional, xeralmente elíxese o país de nacemento como a nacionalidade do xogador, a menos que haxa probas sólidas que indiquen o contrario". Para os xogadores nados en antigas repúblicas soviéticas, a situación adoita ser máis complexa debido á dobre cidadanía e a naturalización. O xogadores non rusos representan ao redor do 30-35% dos xogadores da KHL, sendo na súa maioría centroeuropeos, nórdicos e norteamericanos. Cómpre destacar que os equipos rusos están limitados a un máximo de cinco xogadores estranxeiros por equipo.
Liga regular
A seguinte é unha lista cos mellores rexistros acadados por xogadores de forma individual.
Estatísticas de equipos
Desde a súa fundación en ano 2008 teñen xogado 35 equipos diferentes na KHL, con 32 deles conseguindo nalgunha ocasión clasificarse para os play-offs. Dos 24 equipos actuais, tan só o Metallurg Novokuznetsk e o Khimik Voskresensk nunca conseguiron disputar as eliminatorias pola Copa Gagarin. Actualmente, ningún deses dous equipos forman parte da competición. A táboa mostra a clasificación final da liga regular de todos os equipos, coa súa actuación nos play-offs indicada por medio de cores. Os equipos están ordenados en función dos seus mellores resultados no campionato.
Datos de asistencia
Dende a súa creación no 2008, a KHL foi acadando unha maior popularidade que se traduciu nun aumento na asistencia do público aos pavillóns, producíndose un aumento de case 1 000 espectadores na audiencia media dende a tempada inaugural até a temporada 2012−13 a pesar de producirse un aumento no número de equipos. A continuación preséntanse os datos de asistencia total e media aos partidos da KHL por tempada.
Palmarés
*Na primeira tempada, o Salavat Yulaev Ufa foi o campión da liga regular, mais a Copa Continental aínda non era entregada.
Vilar, San Martiño de Ferreiros, Pol
Vilar é un lugar da parroquia de San Martiño de Ferreiros no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Tumulto
miniatura|300px|Desaloxo da [[Praza de Neptuno|plaza de Neptuno, Madrid, durante a manifestación 25-S Rodea el Congreso, 2012.]] miniatura|300px|Tumultos en [[Australia, 2005.]] Un tumulto é un conflito armado, polo xeral na vía pública, onde se ve alterada a orde pública por medio da violencia. Polo común, ocorre durante unha manifestación. A orixe da violencia é polo xeral difuso e polémico, xa que pode orixinarse de parte da sociedade civil ou de parte das chamadas forzas de seguridade (policía, forzas armadas etc.).
A diferenza con outras expresións violentas do movemento social pode ser maior ou menor. Se os tumultos teñen maior grao de repercusión ou éxito, pódese falar alternativamente de revolta, motín, rebelión ou revolución.
A resposta ante un tumulto adoita ser tarefa da policía, comunmente dos axentes antitumultos, aínda que tamén pode requirir apoio militar. Para controlar as masas enfurecidas adoitan empregarse armas non letais, como canóns de auga, balas de goma, pulverizadores de pementa, porras e gas lacrimóxeno.
Algúns países empregan ataques que poden producir mortes para deter os tumultos, sobre todo se se producen baixo a lei marcial, en casos de guerra. Isto permíteo o dereito militar, sempre e cando non se considere aos civís como obxectivos de forma intencionada. Como consecuencia, adoitan producirse «danos colaterais» (eufemismo para referirse a «vítimas civís»).
Lista cronolóxica de tumultos importantes
miniatura|dereita|Tumultos do 14 de novembro de [[2012 en Madrid.]]
Basilio, o Louco por Cristo
Basilio, o Louco por Cristo, coñecido tamén coma Basilio o Bieito ou Vasily Blazhenny (en ruso: Василий Блаженный), nado en Elójov en decembro de 1468 e finado en Moscova en 1557, é un santo ortodoxo, venerado na Igrexa ortodoxa.
Traxectoria
Basilio é considerado coma un dos máis importantes loucos ou tolos por Cristo, figura que, xa presente na experiencia bizantina, consolidouse en Rusia, e que indica a quen, simulando loucura, viven da caridade e desprezan o propio corpo, convencidos de participar así da paixón de Xesús Cristo. Estas persoas, que camiñan descalzas e manifiestan comportamentos extravagantes, estaban dotados dun carisma que atraía o afecto e a devoción da xente.
A sonada Catedral de San Basilio en Moscova, está consagrada na súa honra.
Ligazóns externas
O Beato San Basilio Necio por Cristo
Gaio Xulio Fedro
Caio ou Gaio Xulio Fedro, nado ca. -15 e finado ca. 50, foi un fabulista romano. Seguidor de Esopo, introduciu mordaces alusións contemporáneas.
Traxectoria
Fedro foi un escravo orixinario de Macedonia. Recibiu a liberdade de mans de Augusto e desenvolveu a súa actividade literaria durante os reinados de Tiberio, Calígula e Claudio.
Características
Como el mesmo declara no prólogo da súa obra, a fábula foi inventada porque os escravos, medorentos do castigo se ousaban dicir o que sentían, enmascararon as súas ideas expresándoas en forma de fábulas para evitar con bromas finxidas as reaccións violentas dos seus señores.
Sexa ou non real esta afirmación, o certo é que no cento unha fábulas de Fedro que se conservaron apréciase con claridade a intención didáctica e moralizante que introduce o breve relato, protagonizado preferentemente por animais. Nelas desenvólvese o concepto de protesta social, adaptándoo ao contido e aos costumes da súa época. Altivo e ambicioso, quixo conferir ao apólogo moralista popular a elegancia e o garbo da poesía. miniatura|[[Clásicos en Galego 2: Fábulas.]] Con todo, aínda que Fedro confesa que só se limita a representar de forma xenérica a vida e os costumes dos homes do seu tempo (ipsam vitam et mores hominum ostendere), o certo é que as veladas alusións críticas a personaxes contemporáneos valéronlle un proceso por parte de Sexano, o poderoso prefecto do pretorio e favorito do emperador Tiberio.
César Lorenzo Gil
César Lorenzo Gil, tamén coñecido como César Cequeliños, nado en Cequeliños-Arbo en 1977, é un xornalista, editor e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Xornalismo na USC. Foi coordinador de A Nosa Terra Diario (2008-2011). Colaborou en Praza Pública. É director de Aira Editorial e editor da revista literaria Biosbardia. Forma parte do comité de redacción da revista Luzes e do consello de redacción de Protexta. miniatura|Con [[Antonio Seijas e Ramón Rozas na Libraría Paz de Pontevedra en marzo de 2023]] Foi correspondente de El Correo Español-El Pueblo Vasco en Galicia, redactor en Meta Sport, colaborador de EFE.
Obra
Asinada como César Cequeliños.
Candlebox (álbum)
Candlebox é o álbum de estrea da banda estadounidense post-grunge Candlebox, editado o 20 de xullo de 1993. O disco contén o seu éxito máis coñecido, "Far Behind", ademais dos sinxelos "You" e "Cover Me". Dende o seu lanzamento foi certidicado catro veces platino nos Estados Unidos.
Os videoclips para "Far Behind" e "You" estivero en rotación durante moito tempo na MTV, e foron dos vídeos máis solicitados do ano 1993.
Outros temas foron gravados durante as sesións de Candlebox e incluíronse noutras edicións da banda. "Can't Give In", por exemplo, aparece na banda sonora da palícula Airheads e "Pull Away" foi a cara-b do sinxelo "You".
Digipen Europe Bilbao
Historia
DigiPen foi fundado en 1988 por Claude Comair en Vancuver, Canadá. A universidade cambiou de sede a Redmond, Washington, nos Estados Unidos. en xaneiro de 1998. En maio de 1996 o State Higher Education Coordinating Board de Washington concedeu as licenzas necesarias a DigiPen para crear e ofertar educativamente o Bachelor of Science Degrees en Real-Time Interactive Simulation así como o Applied Arts Degree en 3D computer graphics / 3DComputer Animation. Isto fixo de DigiPen a primeira universidade no mundo dedicada ao ensino da creación de videoxogos. No ano 2008 creouse un novo campus en Singapur; e o campus de Bilbao inaugúrase en 2010 para ampliar a súa oferta a toda Europa.
Educación
DigiPen ofrece un grao de formación de Simulación Interactiva en tempo Real e outro en Artes eAnimación. Comparado cun currículo estándar de informática, os estudantes comezan cun rigoroso curso de formación en programación en C, pasando a programación avanzada orientada a obxectos, en C++, aprendendo en ambos os casos, a utilizar GUI 2D en Windows, gráficos en 3D e redes. Os alumnos poderán realizar proxectos, moitos dos cales consistirán en deseñar e construír vehículos robóticos. Tocarán todos os aspectos do desenvolvemento, desde a programación en si, até o deseño e a mercadotecnia.
Estudantes
DigiPen é a única institución de educación cuxos estudantes foron nomeados no IndependentGames Festival nas categorías profesionais. Ademais, os estudantes de DigiPen conseguiron exhibir proxectos na mostra deste festival, un gran número de veces cada ano, desde que existe o Independent Games Festival, cun total de 24 premios conseguidos por 23 dos proxectos presentados. As seguintes institucións en cantidade de premios, conseguiron obter cinco, catro e tres premios para os seus proxectos de xogos presentados, en total durante 6 anos.[1] Outros estudantes participan en comisións como SAPR, o comité de Relacións Públicas deestudantes de DigiPen, o comité de Entretemento do campus, a CEC... Este último organiza e promociona torneos de todo tipo, ciclos de películas e outras actividades.
Student work (games)- Traballos dos estudantes (xogos)
Cada ano, os alumnos de Simulación Interactiva en tempo real, organízanse en equipos de entre 4 e 8 membros. Os estudantes do grao de Arte non teñen que traballar obrigatoriamente en proxectos de videoxogos, pero si se lles recompensa con créditos por participar nestes proxectos. Os novos alumnos de DigiPen traballan cun integrated development environment (IDE) chamado FUNEditor para comezar a desenvolver un videoxogo con gráficos 2D. O segundo semestre desenvolven un xogo baseado en texto usando o aprendido ese semestre. Os alumnos que comezan o seu segundo ano, nos seus equipos de traballo, desenvolven xogos de aventura gráfica. Por tanto, desde o primeiro ano o alumno xa toma contacto con características da creación de videoxogos como o renderización 3D, e normalmente é o primeiro contacto real coa física, intelixencia artificial e traballo en rede que se utiliza nos videoxogos. En anos posteriores, cando adquiren máis experiencia, teñen máis control e liberdade para crear a arte e estrutura do videoxogo, permitindo aos alumnos centrarse na parte que máis lles interesa do deseño de videoxogos. Os xogos son propiedade de DigiPen e están rexistrados. Están dispoñibles nesta [ http://www.opentrad.com/es/opentrad/traducirUrl?marcar=1&direccion=es-gl&tipo=html-u&inurl=http://www.digipen.edu/main/Game_Downloads ligazón].
Cursos de Verán
Os mesmos curso que ofrece DigiPen durante o ano académico, pódense atopar na época estival,para aqueles que desexen asistir. Como acaba de abrir as súas portas, DigiPen Bilbao ofertará, de momento, cursos de programación de videoxogos que se poden consultar na súa páxina e non coinciden exactamente co que se vai a impartir o ano próximo. Son tres cursos, dous deles de programación propiamente dita, que representan dous niveis. O primeiro nivel aceptará alumnos de, mesmo, 17 anos, e non require coñecementos de programación. O outro é un nivel máis avanzado. O terceiro curso versa sobre animación en 3D. Máis adiante, tense intención de realizar cursos de verán coa mesma temática que os que xa hai nas outras facultades de DigiPen no mundo.
Ligazóns externas
Digipen-Europe Bilbao
Blog Digipen Europe Bilbao
Adnan Hasković
Adnan Hasković, nado en Saraxevo o 23 de decembro de 1984, é un actor bosníaco.
Balea franca do Pacífico
A balea franca do Pacífico (Eubalaena japonica) (Lacépède, 1818), é unha especie de cetáceo misticeto da familia dos balénidos descita en 1818 por Lacépède co nome de Balaena japonica.
É unha das tres especies do xénero Eubalaena, as coñecidas como baleas francas, que anteriormente foron clasificadas como unha soa especie, e que son denomiandas así (baleas francas = baleas fáciles de cazar) porque nadan lentamente, son moi confiadas e, cando morren, flotan na auga, o que facilita moito os labores dos baleeiros que as cazaban. Por iso, na nomenclatura internacional, coñécese como balea franca austral.
Características
Moi semellante ás outras dúas baleas francas, a balea franca do Pacífico norte distínguese facilmente doutros cetáceos que viven nesta zona polo seu gran tamaño, que pode chegar a 18 m de lonxitud, substancialmente maior que o de Eschrichtius robustus e o de Megaptera novaeangliae.
É a única especie de balea do Pacífico norte que carece de aleta dorsal.
Distribución e poboación
Os escasos individuos que quedan na actualidade de Eubalaena japonica reprodúcense durante o verán no mar de Okhotsk, ao sueste do mar de Bering, as illas Aleutianas e no norte do golfo de Alasca. Durante o invierno migran cara o sur (ou, polo menos, migraban antano), até o mar do Xapón, o estreito de Taiwán e as illas Bonin (Xapón), no oeste, e até a Baixa California Sur (México), no leste. Observáronse individuos divagantes nas illas Hawai.
Actualmente a especie está en perigo de extinción, xa que os seus efectivos rondan entre os 100 e os 300 individuos. A subpoboación do mar de Bering estaba prccticamente extinguida, tan só se vían individuos solitarios. En 1996 víronse por primeira vez 4 individuos xuntos. Desde entón o número de exemplares identificados variou entre 3 e 13. Anos máis tarde mediante análises xenéticas comprobouse o aumento de individuos que pasou dun máximo de 13 a finais do 2002 (de 10 mostras recollidas 9 eran machos), a 17 (10 machos e 7 femias, anteriormente só se localizara unha femia) identificados mediante xenética e fotos, para pasar finalmente no último estudo a 25 animais individualizados. En 2002 encontrouse na zona unha balena co seu baleato, sendo a única femia reprodutora constatada en anos. Todo iso puidera indicar un lixeiro aumento poboacional na zona.
Ameazas
Despois das grandes campañas de caza que empezaron en 1835, onde se cazaban de forma intensiva baleas de todas as especies, as poboacións de balea franca do Pacífico norte estaban ao bordo da extinción.
Tras estas campañas, a finais do século XX a Comisión Baleeira Internacional decidiu prohibir a pesca comercial das baleas. Non con fins ecolóxicos senón con vistas a que se recuperasen as poboacións para poder volver a cazalas. Despois desta prohibición, o Xapón e a Unión Soviética seguiuron cazando baleas "con fins científicos". Despois da prohibición da caza comercial desta especie, a poboación mostraba signos dunha recuperación lenta. Porén, a poboación remanente practicamente foi exterminada por baleeiros soviéticos que capturaron 372 baleas entre 1963 e 1967 (á parte das capturadas con fins científicos); a maioría delas no sueste do mar de Bering e nunha área ao sur da illa Kodiak. En total, coñécense 742 capturas no último século para "fins científicos" ou comerciais (331 na zona occidental do Pacífico norte, e 411 na rexión oriental).
As vítimas, os nomes, as voces e os lugares
As vítimas, os nomes, as voces e os lugares é un estudo que pretende recoller o número total de mortos e procesados en Galicia como consecuencia do Golpe de Estado do 1936, así coma as circunstancias que rodearon a súa morte ou axuizamento.
Cifras
Segundo os datos do informe, como consecuencia do levantamento golpista morreron en Galicia 4.699 persoas, das cales 4619 foron homes e 80 mulleres. Outras 7.403 (7.124 homes e 274 mulleres) foron procesadas.
Fontes
O equipo empregou coma fontes para a súa investigación as causas militares datadas entre os anos 1936 e 1939 das xurisdicións de Terra e da Armada da IV Rexión Militar (Ferrol), os rexistros civís de toda Galicia, xunto co de Zamora e Pasaia (Guipúscoa), así coma a bibliografía sobre a época. A maiores, realizaron 349 entrevistas en Galicia, Asturias, Barcelona, a Arxentina, Cuba e o Uruguai.
A Argana, Seixas, As Somozas
A Argana é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Abbey Road Studios
miniatura|230px|Abbey Road Studios, decembro de 2005. Os estudios de gravación Abbey Road Studios (chamados EMI Studios ata 1970) están situados na rúa londiniense de Abbey Road. O grupo The Beatles gravou case a totalidade da súa discografía neles e para a portada do álbum Abbey Road decidiron tomar unha fotografía da agrupación mentres cruzaba o paso de peóns situado diante dos estudios. Esta imaxe foi e segue a ser unha das imaxes máis emblemáticas de portadas de álbums. Pink Floyd tamén gravou algúns dos seus discos nestes estudios, incluíndo o lendario álbum The Dark Side of the Moon. Por citar algúns dos artistas que utilizaron os estudios está Enya, Iron Maiden, Michael Jackson, Stevie Wonder, Oasis, Freddie Mercury, Radiohead, Red Hot Chili Peppers, U2, Kylie Minogue, Lady Gaga, Amy Winehouse, Gustavo Cerati, Dani Martín etc.
Casiano Pérez Batallón
Casiano Pérez-Batallón Losada, nado en Sarria o 12 de agosto de 1839 e finado na mesma vila o 1 de xullo de 1903, foi un avogado e político galego.
Abbey Road Studios
Na actualidade, utilízase fundamentalmente para gravacións de corda con orquestras, tales como a banda sonora de Star Wars, e tamén se utilizou para gravar a banda sonora de Halo 4 e The Sims 4.
Casiano Pérez Batallón
Traxectoria
Fillo único de Manuel Antonio Pérez Batallón e Claudina Losada González. Herdou o patrimonio territorial conseguido polo seu pai nos procesos desamortizadores das décadas de 1830 e 1840. Estudou no Colexio da Nosa Señora da Antiga de Monforte de Lemos e na Universidade de Santiago de Compostela, rematando a carreira de Dereito na Universidade Central (1864). Exerceu a avogacía e foi nomeado oficial da administración civil (1866). Foi elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1867. Durante o Sexenio Democrático retornou a Sarria onde exerceu a avogacía. En 1871 constituíu con outros correlixionarios a Comisión Provincial do Partido Conservador que presidiu o conde Pallarés. Na Restauración militou no Partido Conservador, foi deputado provincial e volveu ser elixido deputado a Cortes polo distrito de Lugo nas eleccións de 1879 e 1884. Foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1886 e en 1891.
Abbey Road Studios
O 17 de febreiro de 2010, EMI anunciou a posta en venda dos estudios de Abbey Road, coa que esperaba obter ganancias por riba dos 30 millóns de libras esterlinas. Con todo, a mobilización que causou a noticia provocou que o Goberno británico declarase os estudios monumento histórico, o que impide a súa demolición.
Casiano Pérez Batallón
Vida persoal
Casou na década de 1860 con Ángela López Fernández Batallón, e logo de enviuvar, volveu casar con Josefa López Méndez. Foi pai de Manuel, Jesús, Dolores, Antonio e José Pérez-Batallón López.
Abbey Road Studios
Live from Abbey Road
Desde 2007, estes estudios acollen o programa de televisión Live from Abbey Road, de Channel 4, que se distribúe a máis de 120 países en todo o mundo, usando imaxes en alta definición de música en vivo, cunha lente de 35 mm, como se fose unha película.
Galés
O termo galés pode facer referencia a:
Golpe (muiñeira)
O golpe é unha variante da muiñeira de ritmo lento na que non se executan figuras colectivas senón puntos diferentes para cada unha das parellas.
Recorrendo ao cancioneiro de Casto Sampedro, algúns autores dubidan de que existan suficientes diferenzas morfolóxicas e ritmicas como para xustificar a súa diferenciación da muiñeira. Estes analistas atopan só diferenzas no tempo musical, mais lento que o da muiñeira.
Morfeo
miniatura|Morfeo e Iris, de [[Pierre-Narcisse Guérin (1811).]] Na mitoloxía grega, Morfeo (en grego antigo Μορφεύς, de μορφή morphê, ‘forma’) é o deus dos soños. Segundo certas teoloxías antigas, é o principal dos Oniros, os mil fillos enxendrados por Hipnos (o Soño) e Nix (a Noite, súa nai), ou por Hipnos con Pasítea.
Foi fulminado por Zeus por ter revelado segredos aos mortais a través dos seus soños. Do seu nome procede a expresión «estar nos brazos de Morfeo», que significa ‘soñar’ e por extensión ‘durmir’ ou viceversa.
Ligazóns externas
Oneiroi
Vilaxilde, San Martiño de Ferreiros, Pol
Vilaxilde é un lugar da parroquia de San Martiño de Ferreiros no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Erich Przybyllok
Traxectoria
Doutorouse en 1904 en Breslau, foi despois Axudante no observatorio astronómico de Breslau, Königsberg, Heidelberg e Bonn, de 1909 a 1910, e de 1914 a 1921 colaborador do Preußischen Geodätischen en Potsdam. Formou parte en calidade de astrónomo e de experto en xeomagnetismo na segunda expedición alemá ao Polo Sur (1911–1912) con Wilhelm Filchner. Desde 1921 impartiu docencia como Profesor na Universidade de Königsberg e dirixiu o seu observatorio ata a súa destrución en 1944. Despois da segunda guerra mundial pertenceu ao corpo docente da Universidade de Colonia.
Pozo
miniatura|220px|Pozo en [[Bélxica.]] Un pozo é un orificio ou túnel vertical perforado na terra, até unha profundidade suficiente para alcanzar o que se busca, normalmente unha reserva de auga subterránea do nivel freático ou materias como o petróleo (pozo petrolífero). Xeralmente de forma cilíndrica, adóitase tomar a precaución de asegurar as súas paredes con pedra, cemento ou madeira para evitar o seu derrube.
Os pozos tradicionais para buscar auga están nas eiras e currais das casas teñen un brocal (parede que sobresae do nivel do chan até unha altura suficiente para que ninguén caia dentro), un cigüeño ou unha polea para subir o caldeiro e unha tapadeira para protexelo da sucidade.
Nas cidades o nivel freático pode estar contaminado por filtración de augas residuais, polo que non se considera potable. Na actualidade, os pozos son obxecto de estudos hidroxeolóxicos para a xestión de augas subterráneas, tanto para o seu aproveitamento como recurso hídrico como para a prevención de contaminacións.
Toyota
Toyota Motor Corporation (TMC) ou sinxelamente chamada Toyota (トヨタ自動車株式会社, Toyota Jidosha Kabushiki-gaisha), é unha multinacional xaponesa do sector da automoción. En 2010 foi o segundo fabricante mundial de coches. Toyota é a novena compañía máis grande do mundo por facturación. En 2012 a empresa fabricou o seu vehículo número 200 millóns.
Pozo
Mitoloxía
Os pozos tamén teñen unha importante presenza na historia e na mitoloxía de moitas culturas. Son frecuentemente considerados símbolos de sabedoría e de conexión co inconsciente ou co divino. Na Antigüidade clásica, en Roma e Grecia, por exemplo, os pozos sagrados eran sitios de oráculo onde se podía consultar aos deuses.
Toyota
A corporación Toyota está formada polas seguintes marcas (incluída Scion), Lexus, Daihatsu e Hino Motors e por un grupo de máis de 500 empresas de diversos sectores. miniatura|Toyota escrito en xaponés en oito trazos.
A Pedra
O topónimo A Pedra pode referirse a:
Toyota
Historia
right|miniatura|Sede de Toyota na cidade de Toyota, Xapón Toyoda Industries fora fundada por Sakichi Toyoda en 1926 para a fabricación de teares, utilizando o principio Jidoka (automatización autónoma) que significa que a máquina se detén cando atopa un problema, converténdose máis tarde en parte do sistema de produción Toyota, en 1933 como parte da expansión da empresa estableceuse unha división dedicada á produción de vehículos de motor baixo a dirección dun dos fillos do fundador, Kichiro Toyoda, os primeiros vehículos fabricados, so o nome Toyoda (トヨダ), foron o turismo A1, que non pasou da fase de prototipo e o camión G1 en 1935. En abril de 1936 púxose á venda o primeiro turismo da empresa, o modelo de AA. O prezo era de 3.350 iens, 400 máis barato que os coches da Ford ou da GM.
En setembro de 1936, a empresa organizou un concurso público para deseñar un novo logotipo, houbo 27.000 propostas e o deseño gañador foron os tres caracteres katakana do nome "Toyoda" nun círculo. Pero Risaburo Toyoda, quen casara na familia e non nacera con ese nome, preferiu "Toyota" (トヨタ), xa que se escribía en oito pinceladas, considerado un número da sorte, e era visualmente máis sinxelo, ao deixar fóra o signo diacrítico ao final, e cunha consoante xorda en lugar dunha sonora e segundo a tradición xaponesa as primeiras teñen un son claro, ademais "Toyoda" significa literalmente "arrozais fértiles", co que ao mudar de nome eliminou a asociación mental da empresa coa agricultura. Así pois cando a división automobilística adquiriu categoría xurídica propia como empresa independente, en agosto de 1937, rexistrouse como Toyota Motor Co.
En 1947 Toyota organizou un concurso de nomes para denominar a un novo modelo caracterizado por ser de pequeno tamaño, gañou a forma "Toyopet" (トヨペット) e así o novo vehículo vendeuse como SA Toyopet, e tamén recibiron este nome outros modelos como a camioneta Toyopet SB, a camioneta Stout Toyopet, Toyopet Crown e o Corona Toyopet. Cando Toyota finalmente entrou no mercado americano en 1957 co Crown, o nome non foi ben recibido debido ás connotacións de xoguetes e mascotas e foi abandonado para o mercado americano, pero continuou noutros mercados ata mediados de 1960.
miniatura|dereita|Toyoda Sedan AA 1936 miniatura|dereita|Primeira xeración Toyopet Crown Model RSD (1955/1 – 1958/10) Nos anos sesenta, os Estados Unidos comezaron a fixar altos aranceis á importación de certos vehículos. En 1964 estableceuse un imposto do 25% sobre os camións lixeiros importados. En resposta á tarifa, Toyota, Nissan Motor Co. e Honda Motor Co. construíron plantas de ensamblaxe nos EE.UU. nos anos oitenta.
Toyota recibiu o seu primeiro Premio de Control de Calidade xaponés a principios da década de 1980 e comezou a participar nunha ampla variedade de deportes de motor. Debido á crise do petróleo de 1973, os consumidores no lucrativo mercado dos EE.UU. comezou a volver aos coches pequenos que aforraban combustible. Os fabricantes de automóbiles estadounidenses tiñan considerado os coches pequenos como un primeiro "nivel de entrada" do produto, e os seus vehículos pequenos empregaban un baixo nivel de calidade coa fin de manter o prezo baixo.
En 1982, a Toyota Motor Company e a Toyota Motor Sales fusionáronse nunha soa empresa, a Toyota Motor Corporation. Dous anos máis tarde, Toyota entrou nunha empresa conxunta con General Motors chamada NUMMI, a New United Motor Manufacturing, Inc., que opera unha planta de fabricación de automóbiles en Fremont, California. A fábrica era unha antiga planta de General Motors, que estivera cerrada durante dous anos. Toyota entón comezou a establecer novas marcas a finais da década de 1980, co lanzamento da súa división de luxo Lexus en 1989.
Na década de 1990, Toyota comezou a estenderse a partir da produción de coches compactos na súa maioría mediante a adición de moitos dos vehículos máis grandes e máis luxosos á súa liña, incluíndo unha camioneta de tamaño completo, a T100 (e máis tarde a Tundra), varias liñas de SUV, unha versión deportiva do Camry, coñecido como Camry Solara, e a marca Scion, un grupo de varios automóbiles accesibles, e deportivos, dirixidas especificamente á xente nova. Toyota tamén comenzou a produción do coche híbrido máis vendido no mundo, o Prius, en 1997.
miniatura|dereita|Toyota Celica ST185 RC Carlos Sainz Limited Edition. Homenaxe con motivo do primeiro título do mundo en 1992. Cunha importante presenza en Europa, debido ao éxito do Toyota Team Europe, a corporación decidiu crear TMME, Toyota Motor Europe Marketing & Engineering, para axudar a comercializar os vehículos no continente. Dous anos despois, Toyota creou unha sede no Reino Unido, TMUK, onde os coches da compañía chegaron a ser moi populares entre os condutores británicos. Abríronse sedes en Indiana, Virxinia e Tianjin. En 1999, a empresa decidiu cotizar en Nova York e Londres.
Toyota ocupa o oitavo lugar na lista Forbes 2000 das empresas máis importantes do mundo para o ano 2005, pero caeu ao 55 en 2011. A compañía foi número un mundial en vendas de automóbiles no primeiro trimestre de 2008.
En 2007, Toyota lanzou unha actualización da súa camioneta de tamaño completo, a Tundra, producido en dúas fábricas estadounidenses, unha en Texas e outra en Indiana. "Motor Trend", chamada a Tundra como "Truck of the Year", e no 2007 Toyota Camry "Coche do Ano" en 2007. Tamén comenzou a construción de dúas novas fábricas, unha para a montaxe do RAV4 en Woodstock, Ontario, Canadá, e a outro para fabricar o Prius de Toyota en Blue Springs, Mississippi, EE.UU. Esta planta foi pensada orixinalmente para construír o Toyota Highlander, pero Toyota decidiu utilizar a planta en Princeton, Indiana, EE.UU., no seu lugar. A compañía tamén tivo un éxito recentemente cos seus modelos máis pequenos, o Corolla e Yaris.
Produción mundial
Toyota mantén unha política de produción internacional con fábricas en varios países. A fabricación e montaxe de vehículos faise para os mercados locais no Xapón, Australia, a India, Sri Lanka, o Canadá, Indonesia, Polonia, Suráfrica, Turquía, Colombia, o Reino Unido, os EUA, Francia, o Brasil, Portugal, e máis recentemente, na Arxentina, a República Checa, México, Malaisia, Tailandia, Paquistán, Exipto, a China, Vietnam, Venezuela, Filipinas, e Rusia.
miniatura|dereita|Fábricas Toyota no mundo. Ingresos netos de Toyota por rexións xeográficas para o ano 2007
Modelos
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" |- align="center" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe |- ! colspan="4" |
Microcoche
|- | align="center" |dende 2005 | align="center" |Toyota Aygo | Igual que Citroën C1 e Peugeot 107. | 150px |- | align="center" |dende 2009 | align="center" |Toyota iQ | Sacado ao mercado para competir co Smart Fortwo. | 150px |- ! colspan="4" |
Compactos
|- | align="center" |1966–2007 | align="center" |Toyota Corolla | Exitoso coche compacto de Toyota, dende 1971 ata 2007 tamén está dispoñible en Europa. En América do Norte como E15 (berlina) e en Asia E14 (berlina) e ofreceuse (combinado) en paralelo co Auris. | 150px |- | align="center" |1978–1999 | align="center" |Toyota Tercel | Tercel é un coche de tipo compacto, saído en 1992 tamén en parte de Europa. Tipos de corpo: Cross, hatchback e wagon. | 150px |- | align="center" |dende 2007 | align="center" |Toyota Auris | Sucesor do Corolla. Paralelamente ao Auris no Xapón unha versión mellorada saíu ao mercado como Blade Toyota. O Auris ofrécese dende a revisión de principios de 2010 cunha variante híbrida. | 150px |- ! colspan="4" |
Tres estrelas
|- | align="center" |dende 1957 | align="center" |Toyota Corona | Ofrécese en Europa a partir de 1971-1977 como a clase media alta e substituído polo Cressida. Dende 1970, e despois o Avensis Carina é en gran parte idéntica. | 150px |- | align="center" |1970–2001 | align="center" |Toyota Carina | Exportado inicialmente a un prezo máis baixo que o modelo Corona, que se fixo cargo en 1977 do papel de modelo de clase media exportable de Toyota. Substituíuse en 1998 polo Avensis en Europa. | 150px |- | align="center" |dende 1998 | align="center" |Toyota Avensis | Como antes, o Carina en gran parte idéntica á gama media do modelo Toyota Corona en Asia. | 150px |- | align="center" |dende 1997 | align="center" |Toyota Prius | Modelo híbrido de clase media baixa. En 2003, saíu a segunda xeración seguida en 2009 da terceira edición. | 150px |- ! colspan="4" |
Clase media alta
|- | align="center" |1967–2004 | align="center" |Toyota Mark II | Ofrecese dende 1973-1977 en Europa como Toyota Corona Mark II e substituído en 1977 polo Cressida. | 150px |- | align="center" |1973–1993 | align="center" |Toyota Cressida | A partir de 1977-1985 ofrécese en Europa como sucesor do Toyota Corona/Mark II. | 150px |- | align="center" |dende 1980 | align="center" |Toyota Camry | O Camry é un dos coches máis vendidos nos Estados Unidos. En Europa, o coche saíu á venda por primeira vez en 1983 como un sedán e hatchback (similar ao Toyota Carina II). Como un modelo único substituído en 1986 como sedán e wagon do Cressida en Europa ata 2004 e vendeuse en Europa, Xapón e os EE.UU., que é á vez como un coupé convertible (Camry Solara). | 150px |- ! colspan="4" |
Pozo
Mitoloxía
Na tradición chinesa, os pozos son un elemento importante, e están representados nun dos hexagramas do i Ching. Na mitoloxía nórdica, o Urðarbrunnr atópase baixo a árbore do mundo Yggdrasil. Na Edda prosaica, Urðarbrunnr é citado como un dos tres pozos que existen baixo as raíces de Yggdrasil, que están localizados en tres terras diferentes; os outros dous pozos son Hvergelmir, localizado baixo a raíz en Niflheim, e Mímisbrunnr, localizado preto do fogar dos jötnar de xeo.
En Galiza existen moitas lendas e mitos asociados aos pozos. Dende tempos remotos, os pozos foron considerados lugares de culto e rituais, e crese que posúen propiedades curativas e místicas. Unha lenda particularmente famosa é a do Pozo da Ferida, entre Xove e Viveiro, na Mariña lucense. Segundo a lenda, un cabaleiro ferido foi curado tras bañarse nas súas augas, de aí o nome do pozo. Outra lenda do mesmo lugar conta que conta que o pozo non ten fondo e que as augas teñen a cor do esterco porque caeu alí unha vella xigante que levaba ao lombo este material e xa nunca se puido levantar. Outros mitos vinculan a meigas e mouras ás augas dos pozos ou ríos, ás veces aparecen ao amencer e ao anoitecer para peinarse cun pente de ouro á beira dun pozo.
Toyota
Coupés
|- | align="center" |1991–1999 | align="center" |Toyota Paseo | Houbo dúas xeracións da L4 Paseo (1991-1995) e a Paseo L5 (1996-1999), que tamén era un convertible. | 150px |- | align="center" |1970–2005 | align="center" |Toyota Celica | Coupé deportivo baseado no Corona / Carina. O Celica foi construído en sete xeracións. Nos EE.UU. foi substituído polo Scion tC. | 150px |- | align="center" |ab 2012 | align="center" |Toyota GT 86 | No verán de 2012 o Toyota GT 86, un coupé deportivo. Comparte a base técnica co Subaru BRZ. | 150px |- ! colspan="4" |
Deportivos e Roadster
|- | align="center" |1984–2007 | align="center" |Toyota MR2 | Ata 1999, o MR2 foi un coupé con teito de seccións desmontables (Targa). Logo converteuse nun roadster cunha capa de vinilo. No Xapón véndense a partir de entón como Toyota MR-S. |150px |- | align="center" |1986–2002 | align="center" |Toyota Supra | Entre 1978 e 1986 o Supra foi unha versión deportiva do Celica, no 2002 despois continuou sendo construído como un modelo diferente. | 150px |- ! colspan="4" |
4x4, todo camiños e Pickups
|- | align="center" |dende 1950 | align="center" |Toyota Land Cruiser | SUVs tamén vendido como Toyota Prado nalgúns mercados. No Brasil, como Toyota Bandeirante. | 150px |- | align="center" |dende 1968 | align="center" |Toyota Hilux | Pickup orixinalmente máis pequeno que o mellor equipado modelo do Toyota Stout de Hino. | 150px |- | align="center" |dende 1984 | align="center" |Toyota 4Runner | 4x4 á venda en Europa para o 2001 e o 2009 Toyota Hilux Surf en Asia. | 150px |- | align="center" |dende 1994 | align="center" |Toyota RAV4 | Fundador dos trota camiños ou SUV, máis coñecido como "Funcruiser". |150px |- | align="center" |dende 2009 | align="center" |Toyota Urban Cruiser | Presentouse no Salón do Automóbil de París de 2008. Dende o ano 2009 foi un modelo en produción tamén está dispoñible con tracción total. | 150px |- ! colspan="4" |