cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cabo Verde
Demografía
O censo oficial rexistrou que Cabo Verde tiña unha poboación de 512.096 habitantes en 2013. Unha gran proporción (236.000) dos caboverdianos viven na illa principal, Santiago. O idioma oficial é o portugués. A esperanza de vida é de 71 anos. A media de fillos por muller é de 3.28. O 76.6% da poboación esta alfabetizada.
Un estudo xenético revelou que a ascendencia da poboación de Cabo Verde é predominantemente europea e africana occidental; a porcentaxe é dun 57% africano e un 43% europeo.
Cultura
centro|500px|Vista parcial da baía de Porto Grande co Monte Cara ao fondo.
Baltasar Lopes da Silva é un dos escritores máis relevantes da súa historia, sendo a súa novela Chiquinho unha das obras capitais da literatura caboverdiano.
No país, o termo Crioulo úsase para referirse tanto aos residentes, á cultura típica do país e á lingua.
Fauna e flora
Segundo Arechavaleta et al. Arechavaleta, M., Zurita, N., Marrero, M. C. Martín, J. L. (eds.), 2005. Lista preliminar de especies silvestres de Cabo Verde (fungos, plantas e animais terrestres). Consellería de Medio Ambiente e Ordenación Territorial, Goberno das Canarias, 155 pp. coñécense 3.251 especies no arquipélago, das cales 540 (16,6%) son endémicas e 240 delas son exclusivas dunha das illas. Doutra banda, describíronse 21 xéneros endémicos de Cabo Verde, 1 de fanerógamas, 1 de liques e 19 de artrópodos; destes 10 xéneros son exclusivos dalgunha das illas, en todos os casos artrópodos.
Mumia Abu-Jamal
Traxectoria
En 1968 convértese en membro fundador dos Partido Pantera Negra de Filadelfia. No 1970 traballou para o xornal do partido en Oakland (California), e regresou a Filadelfia pouco despois. Comeza a traballar en distintos medios como xornalista radiofónico. O seu compromiso político como xornalista, sempre crítico co poder, fai que comece a ser coñecido como Voice of the voiceless (A voz dos sen voz).
Coín
Coín é un municipio do sur de España, pertencente á provincia de Málaga, Andalucía. Está situado na comarca do Valle del Guadalhorce, a uns 33 km ao oeste de Málaga e a uns 30 km ao norte de Marbella. Coín é a cabeza do partido xudicial do mesmo nome.
Gioachino Rossini
Gioachino Antonio Rossini, nado en Pesaro (Estados Pontificios) o 29 de febreiro de 1792 e finado en Passy (Francia) o 13 de novembro de 1868, foi un compositor musical italiano. Rossini compuxo en total 39 óperas, destacando especialmente Il barbiere di Siviglia. A súa primeira ópera compúxoa aos 14 anos, e a derradeira, Guillerme Tell aos 37, despois do cal decidiu retirarse da composición a grande escala, encontrándose no cume da súa popularidade. Estableceu novos estándares tanto para a ópera cómica como para a seria, se ben tamén escribiu numerosas cancións, algunhas pezas de música de cámara e piano e algo de música sacra.
Mumia Abu-Jamal
Traxectoria
Despois de que no 1978 se produza o ataque policial contra os locais da asociación MOVE de Powelton Village, co resultado de 11 mortos, Mumia denunciará firmemente a versión oficial. Isto fai que sexa marcado pola policía de Filadelfia como xornalista a vixiar e que finalmente perda o seu traballo como xornalista.
Coín
O seu termo municipal ten unha superficie de 127 km² e limita cos municipios de Monda, Guaro, Alozaina, Pizarra, Cártama, Alhaurín el Grande, Ojén e Mijas. Segundo o censo de 2008, contaba cunha poboación de 21.484 habitantes e unha densidade de 169,17 hab/km².
Gioachino Rossini
Nado en Pesaro de pais músicos, seu pai trompetista e a súa nai cantante, Rossini comezou a compoñer aos 12 anos e foi educado na escola de música de Boloña. A súa primeira ópera representouse en Venecia en 1810 cando tiña 18 anos. En 1815, comprometeuse a escribir óperas e dirixir teatros en Nápoles. No período 1810-1823 escribiu 34 óperas para a escena italiana que se representaron en Venecia, Milán, Ferrara, Nápoles e outros lugares. Esta produtividade requiría un enfoque case formulado para algúns compoñentes (como as aberturas) e unha certa cantidade de autoempréstito. Durante este período produciu as súas obras máis populares, incluídas as óperas cómicas L'italiana in Algeri, Il barbiere di Siviglia e La Cenerentola, que levou á súa máxima expresión a tradición da ópera bufa que herdou de mestres como Domenico Cimarosa e Giovanni Paisiello. Tamén compuxo obras de ópera seria como Otello, Tancredi e Semiramide. Todas estas atraeron admiración pola súa innovación na melodía, cor harmónica e instrumental, e da forma dramática. En 1824, foi contratado pola Ópera de París, para a que produciu unha ópera para celebrar a coroación de Carlos X, Il viaggio a Reims (reutilizada máis tarde para a súa primeira ópera en francés, Le Comte Ory), revisións de dúas das súas óperas italianas, Le Siège de Corinthe e Mosè in Egitto, e en 1829 a súa derradeira ópera, Guillaume Tell.
Mumia Abu-Jamal
O asasinato de Daniel Faulkner
O 9 de decembro de 1981, sobre as 3:51 da madrugada, o oficial de policía de Filadelfia Daniel Faulkner foi asasinado a tiros tras dar o alto a un vehículo conducido por William Cook, o irmán máis novo de Abu-Jamal.
Gioachino Rossini
A retirada de Rossini da ópera durante os últimos 40 anos da súa vida nunca foi completamente explicada. Os factores que contribuíron puideron ter sido a súa mala saúde, a riqueza que lle achegara o seu éxito e o xurdimento dunha grand opéra espectacular con compositores como Giacomo Meyerbeer. Dende principios da década de 1830 ata 1855, cando deixou París e se estableceu en Boloña, Rossini escribiu relativamente pouco. Ao seu regreso a París en 1855 fíxose famoso polos seus salóns musicais dos sábados, aos que asistían regularmente músicos e personalidades dos círculos artísticos e de moda de París, para os que escribiu as entretidas pezas Péchés de vieillesse. Entre os convidados incluíronse a Franz Liszt, Anton Rubinstein, Giuseppe Verdi, Meyerbeer e Joseph Joachim. A última gran composición de Rossini foi a súa Petite Messe Solennelle de 1863.
Mumia Abu-Jamal
O asasinato de Daniel Faulkner
Segundo a secuencia dos feitos aceptada no xuízo polo xurado, tras deter o coche de Cook, este atacou a Faulkner, e o policía, á súa vez, tratou de reducilo. Nese momento, Abu-Jamal saíu dun taxi próximo e disparou a Faulkner polas costas. Faulkner devolveu os disparos, ferindo gravemente a Abu-Jamal. Nese momento Abu-Jamal avanzou sobre o policía, disparándolle catro tiros a queimarroupa, un dos cales impactou na cabeza, matándoo.
Debido á súa ferida, Abu Jamal foi incapaz de fuxir e foi detido por outros oficias de policía que trataban de axudar a Faulkner. Atopóuselle un revólver de calibre 38 mercado en 1979 do que, segundo as probas, se dispararan cinco tiros. Abu-Jamal foi levado directamente da escena do crime a un hospital onde se lle tratou a ferida. Alí, mentres recibía tratamento, recoñeceu que disparara a Daniel Faulkner. William Cook nunca deu testemuña do acontecido, limitándose a negar a súa relación co tiroteo.
Coín
A economía do municipio estivo baseada tradicionalmente na agricultura, coexistiendo coa minería do mármore existente desde os tempos romanos e a cerámica. No entanto, o turismo, a construción e a hostalería substituíron á antiga industria ceramista, aínda que aínda quedan varias canteiras de onde se extrae mármore, dolomita e area para construción basicamente.
Mumia Abu-Jamal
As testemuñas
Abu-Jamal nunca lle deu á policía unha versión dos feitos e nin sequera se referiu ao tiroteo até case 20 anos despois, cando o seu terceiro equipo de avogados ofreceu a declaración xurada de Arnold Beverly, que afirmou que el disparara ao oficial Faulkner como parte dun traballo para as mafias relacionado co desexo de afastar a Faulkner de intervencións contra a corrupción e contra pagamentos a policías corruptos. Abu-Jamal declararía máis tarde que el estaba sentado no seu taxi ao outro lado da rúa cando escoitou os disparos. Daquela afirmou que vira a seu irmán na rúa abaneando e que correu cara a el cando un policía que non era Faulkner lle disparou. Tamén declaraba que fora torturado pola policía antes de recibir axuda médica. A versión de Abu-Jamal non coincide coas evidencias físicas do feito e non explica por que se lle disparou a Daniel Faulkner cunha arma rexistrada ao seu nome.
Chanakya
Chānakya(sánscrito: चाणक्य Cāṇakya támil: சாணக்கியன் Cāṇakiyan ) (c. 350–283 a.C.) foi un conselleiro do primeiro emperador maurya Chandragupta (c. 340–293 a.C.), e foi o arquitecto principal do seu ascenso ao poder. Kautilya e Vishnugupta, os nomes polos que os tratados políticos da Antiga India chamaron ao autor do Arthaśāstra, son atribuídos tradicionalmente a Chanakya. Chanakya foi considerado o pioneiro no eido da economía e ciencia política. No mundo occidental, denomínaselle o Maquiavelo indio, aínda que os traballos de Chanakya preceden aos de Maquiavelo en arredor de 1.800 anos. Chanakya foi profesor no Takṣaśila, un antigo centro de ensino, e foi o responsable da creación do Imperio Maurya, o primeiro da súa clase no subcontinente indio. Os seus traballos perdéronse preto do remate da dinastía Gupta e non foron redescubertos ata 1915.
Identidade do autor
K.C. Ojha expresa a opinión de que a identificación tradicional na que se considera que Vishnugupta e Kautilya son o mesmo individuo foi producida por unha confusión de edición e suxire que Vishnugupta foi un redactor da obra orixinal de Kautilya. Thomas Burrow vai aínda máis lonxe e suxire que Chanakya e Kautilya poden ser dúas persoas diferentes.
Mumia Abu-Jamal
As testemuñas
Abu-Jamal foi acusado de asasinato en primeiro grao. Inicialmente tivo como avogado a Antony Jackson, aínda que en 1982 anunciou que se defendería a si mesmo mantendo a Jackson como asesor legal. Aínda que o xulgado lle permitiu inicialmente defenderse a si mesmo, máis tarde revogaría a súa decisión debido ao comportamento negativo do acusado. Abu-Jamal negouse repetidamente a asumir as regras do xulgado, polo que se lle ordenou a Jackson que retomase a súa función como avogado. O caso foi a xuízo en xuño de 1982. A acusación presentou algunhas testemuñas oculares e evidencias físicas contra Abu-Jamal.
Chanakya
Identidade do autor
miniatura|Moeda de prata do Imperio Maurya, cos símbolos da roda e o elefante. Século III aC. Os detalles biográficos sobre Chanakya móvense a miúdo no campo da lenda. Thomas R. Trautmann analizou diferentes fontes documentais e enumerou os seguintes elementos comúns das narracións existentes sobre Chanakya:
Mumia Abu-Jamal
As testemuñas
Segundo a acusación, houbo catro testemuñas do tiroteo: Robert Chobert, condutor de taxi; Michael Scanlon, un home de negocios que estaba de viaxe fóra da cidade a noite o asasinato; Cynthia White, unha prostituta que máis tarde se revelou como confidente da policía; e Albert Magilton, un transeúnte. Todas estas testemuñas afirmaron que se atopaban no lugar á hora do tiroteo e todas elas identificaron a Abu-Jamal como a persoa que disparara ao oficial Faulkner. Unha quinta testemuña, non chamada por ningunha das partes, foi William Singletary, que afirmou que vira todo o incidente e testificou que Abu-Jamal non era a persoa que disparou. A testemuña de Singletary (11 de agosto de 1995) describe como a policía destruíu a súa declaración escrita e o obrigou a asinar unha declaración diferente ditada por eles.
Chanakya
Identidade do autor
Bindusara naceu antes de que o seu pai fose emperador e, por tanto, esta lenda non é certa. Aixoka, o fillo, casou no 265 aC e o seu fillo Kunala tiña 18 anos de idade no 269 aC, o cal significa que mesmo os príncipes casaban ben cedo. Aixoka naceu no 310 aC e Bindusara ao redor do 330 aC.
Mumia Abu-Jamal
As testemuñas
Varias testemuñas fixeron declaracións escritas, ben á policía na escena do crime, ben no xulgado, ou en ambas situacións, contando que viran a un ou varios homes correndo pola rúa pouco despois do tiroteo. No xuízo, a defensa presentou declaracións feitas por catro destas testemuñas oculares: Deborah Kordansky, Robert Chobert, Veronica Jones, e Desie Hightower, como parte da estratexia que se coñecería como "a teoría do home que corre", baseada na posibilidade de que ese home puidese ser, verdadeiramente, quen disparou. Destas catro testemuñas só unha, Chobert, vira realmente o tiroteo, e pouco despois deste, dixéralle á policía que vira a Jamal disparar a Faulkner na cara, correr despois unha distancia pequena e caer na beirarrúa, a consecuencia do disparo recibido de Faulkner. As outras tres testemuñas fixeron varias declaracións sobre un home ou homes que corrían cara a ou dende a escena do crime, pero ningunha delas declarou que o home que corría estivese involucrado no tiroteo.
Gioachino Rossini
Infancia
Gioachino Antonio Rossini naceu o 29 de febreiro de 1792 en Pesaro, unha cidade na costa adriática de Italia que daquela formaba parte dos Estados Pontificios. Foi o único fillo de Giuseppe Rossini, trompetista e trompista, e a súa esposa Anna, de solteira Guidarini, costureira de profesión e filla dun panadeiro. Giuseppe Rossini era encantador, mais impetuoso e irresponsable. A carga de manter a familia e criar o neno recaeu principalmente en Anna, con algo de axuda da súa nai e da súa sogra. Stendhal, quen publicou unha colorida biografía de Rossini en 1824, escribiu:
Mumia Abu-Jamal
As testemuñas
Finalmente, tres testemuñas adicionais, incluíndo a garda de seguridade do hospital Priscilla Durham, e dous membros do departamento de policía de Filadelfia declararon que mentres Abu-Jamal era tratado da súa ferida, dixo que disparara a Daniel Faulkner e que esperaba que morrese, dicindo concretamente: "Eu disparei a ese fillo de puta, e espero que morra". De todos xeitos existen algunhas evidencias que contradín o argumento de que Abu-Jamal admitise a súa culpabilidade no hospital. O persoal médico declarou que no momento en que supostamente se inculpou, Abu-Jamal estaba incosciente.
Gioachino Rossini
Infancia
Giuseppe, coñecido como Vivazza (vivaz), foi encarcerado canto menos dúas veces: primeiro, en 1790, por insubordinación ás autoridades locais nunha disputa sobre o seu emprego como trompetista da cidade; e, en 1799 e 1800, polo seu activismo republicano e o apoio das tropas de Napoleón contra os benfeitores austríacos do papa. En 1798, cando Rossini tiña seis anos, a súa nai comezou unha carreira como cantante profesional de ópera cómica e durante pouco máis dunha década tivo un éxito considerable en cidades como Trieste e Boloña, antes de que a súa inexperta voz comezase a fallar.
En 1802, a familia trasladouse a Lugo, preto de Rávena, onde Rossini recibiu unha educación básica en italiano, latín e aritmética, ademais de música. Estudou trompa con seu pai e outra música cun sacerdote, Giuseppe Malerbe, cuxa extensa biblioteca contiña obras de Joseph Haydn e Wolfgang Amadeus Mozart, ambos pouco coñecidos en Italia nese momento, mais inspiradores para o mozo Rossini. Aprendeu rápido e, aos doce anos, compuxera un conxunto de seis sonatas para catro instrumentos de corda, que foron interpretadas baixo a tutela dun mecenas rico en 1804. Dous anos máis tarde, admitírono no recentemente inaugurado Liceo Musicale de Boloña, baixo a tutela do sacerdote Stanislao Mattei, onde inicialmente estudou canto, violonchelo e piano, e pouco despois uniuse á clase de composición. Escribiu algunhas obras substanciais mentres era estudante, incluída unha misa e unha cantata, e despois de dous anos invitárono a continuar os seus estudos. Rexeitou a oferta: o estrito réxime académico do Liceo proporcionáralle unha sólida técnica compositiva, mais como afirma o seu biógrafo Richard Osborne, «o seu instinto de continuar a súa educación no mundo real finalmente afirmouse».
Mentres aínda estaba no Liceo, Rossini actuara en público como cantante e traballara en teatros como répétiteur e solista de teclado. En 1810, a petición do popular tenor Domenico Mombelli, escribiu a súa primeira partitura operística, un drama operístico serio en dous actos, Demetrio e Polibio, con libreto da esposa de Mombelli. Representouse publicamente en 1812, despois dos primeiros éxitos do compositor. Rossini e os seus pais chegaron á conclusión de que o seu futuro estaba na composición de óperas. O principal centro operístico do nordeste de Italia era Venecia, e baixo a tutela do compositor Giovanni Morandi, amigo da familia, mudouse alí a finais de 1810, cando tiña dezaoito anos.
Primeiras óperas (1810-1815)
miniatura|Gioachino Rossini en 1815. A primeira ópera de Rossini que se representou foi La cambiale di matrimonio, unha comedia nun só acto, presentada no pequeno Teatro San Moisè en novembro de 1810. A peza foi un grande éxito e Rossini recibiu o que daquela lle pareceu unha considerable suma: «corenta escudos, unha cantidade que nunca vira xunta». Máis tarde, describiu o San Moisè como un teatro ideal para un mozo compositor que aprende o seu oficio —«todo tendía a facilitar o debut dun compositor novato»: non tiña coro, e unha pequena compañía de protagonistas; o seu repertorio principal consistía en óperas cómicas nun acto (farsas), escenificadas con escenografías modestas e ensaios mínimos. Seguiu o éxito da súa primeira peza con tres farsas máis para a casa: L'inganno felice (1812), La scala di seta (1812) e Il signor Bruschino (1813).
Mumia Abu-Jamal
As testemuñas
Durante o xuízo, a garda de seguridade do hospital, Pricilla Durham, testemuñou que escoitara laiarse a Abu-Jamal mentres xacía sangrando. O 24 de abril de 2003 o medio irmán de Priscilla Durham, Kenneth Pate fíxolles chegar unha declaración aos avogados de Abu-Jamal onde afirmaba que Priscilla lle confirmara nunha conversa privada que o único que escoitara dicir a Abu-Jamal aquela noite fora "sácame de aquí, están intentando matarme". A conversa tivera lugar vinte anos antes, nun momento en que Pate se atopaba na mesma prisión que Abu-Jamal.
Gioachino Rossini
Primeiras óperas (1810-1815)
Mantivo os seus vínculos con Boloña, onde en 1811 tivo éxito ao dirixir Die Jahreszeiten (en galego As estacións) de Haydn e un fracaso coa súa primeira ópera de longa duración, L'equivoco stravagante. Tamén traballou para teatros de ópera en Ferrara e Roma. A mediados de 1812, recibiu un encargo de La Scala de Milán onde a súa comedia en dous actos La pietra del paragone tivo cincuenta e tres funcións, un percorrido considerable para a época, que non só lle trouxo beneficios económicos, senón tamén a exención do servizo militar e o título de maestro di cartello (un compositor cuxo nome en carteis publicitarios garantía un teatro cheo). O ano seguinte, a súa primeira ópera seria, Tancredi, obtivo bos resultados en La Fenice de Venecia e mesmo mellores en Ferrara, cun final tráxico reescrito. O éxito de Tancredi fixo que o nome de Rossini fose coñecido internacionalmente; seguiron producións da ópera en Londres (1820) e Nova York (1825). Ás poucas semanas de Tancredi, Rossini tivo outro éxito coa súa comedia L'italiana in Algeri, composta apresuradamente e estreada en maio de 1813.
Chanakya
Identidade do autor
Unha anécdota que mostra a súa intelixencia e gran capacidade de observación é a seguinte: unha vez as forzas mauryes tiveron que esconderse nunha cova fuxindo dos seus inimigos e non tiñan nada para comer. Os soldados tiñan fame e non podían saír da cova, posto que as súas vidas corrían perigo. Chanakya viu unha formiga que traía un gran de arroz, pero non había ningún rastro de alimentos ou de grans en ningún lugar da cova. Ordenou que cociñasen o gran de arroz e a continuación os soldados puxéronse a buscar onde podería atopar a formiga aquel alimento. Atoparon que os seus inimigos estaban a comer nun espazo xusto debaixo da cova. En canto viron isto, e sabendo onde se situaba o inimigo, escaparon e salvaron as vidas.
Mumia Abu-Jamal
O xuízo
Amnistía Internacional incluíu o xuízo no seu rexistro de irregularidades, denunciando a falta das adecuadas probas de balística, como a comprobación de se nas mans de Abu-Jamal había ou non residuos de pólvora procedentes do disparo dunha arma. En 1995 o experto en balística chamado pola defensa testemuñou que, debido á loita de Abu-Jamal co policía durante a súa detención, era probábel que que eses residuos caesen, polo que a proba non sería relevante.
Willian Cook, presente na escena do crime desde o principio, non testemuñou, pero presentou unha declaración xurada manifestando o seu desexo de facelo e declarando que Mumia non matara o oficial. Mumia Abu-Jamal tampouco testemuñou na súa propia defensa, segundo unha declaración de 2001, pola falta de confianza no seu avogado, quen nunca lle preguntara o acontecido aquela noite, polo feito de ser expulsado á metade do xuízo, e tamén para non dar a sensación de que aceptaba as condicións dun xuízo que consideraba inxusto.
O xurado, tras unha deliberación de dous días, considerouno culpábel e foi por tanto condenado a morte. O número de irregularidades durante o xuízo de Abu-Jamal levaron a moita xente a considerar que a condena debía ser invalidada. Mesmo dentro dos sectores que crían na culpabilidade de Mumia, houbo voces que consideraron que, mesmo así, non recibira un xuízo xusto.
As asociacións de policías, e outras organización, así como a familia de Faulkner, apoiaron a condena a morte, na crenza de que o asasinato de Faulkner tivera lugar durante unha detención legal e de que o xuízo de Mumia fora xusto. Maureen Faulkner, a viúva de David, manifestou sempre un especial interese en que fosen respectados os resultado do xuízo orixinal.
No ano 2001 un estenógrafo declarou que escoitara dicir ao xuíz responsábel do caso a frase "Axudemos a fritir este negro". A declaración tomouse como base para as apelacións de 2005 sobre prexuízos raciais, que finalmente foron admitidas a trámite.
A revogación de 2001
O xuíz William Yohn anulou o 18 de decembro de 2001 a sentenza de morte, citando irregularidades no proceso orixinal. Os avogados de Abu-Jamal, Eliot Grossman e Marlene Kamish, manifestaron a súa contrariedade polo feito de que se lle negase ao acusado a posibilidade dun novo xuízo baseado no feito de que resultaba probado que Mumia fora vítima dunha montaxe policial. A fiscalía do distrito non se mostrou conforme coa anulación da sentenza. Ambas partes apelaron a decisión.
As apelacións de 2005
O 6 de decembro de 2005, a Corte de Apelación dos Estados Unidos para o Terceiro Circuíto admitiu catro das reivindicacións formuladas polos avogados de Mumia.
Despois da sesión de argumentos orais do 17 de maio de 2007, o tribunal ficou pendente de tomar unha decisión definitiva.
Apoio social e polémica
Con Amnistía Internacional á cabeza, son moitas as organizacións que apoian a Mumia Abu-Jamal, aínda que debe dicirse que, a carón das que cren na súa inocencia e piden, consecuentemente, a súa liberdade, tamén hai moitas que están contra a pena de morte, sen recoñecer por iso que Mumia sexa inocente do crime que se lle imputa.
En 1999 o grupo Rage Against the Machine e outras tres bandas de rock organizaron un concerto en Nova Jersey, en apoio a Abu-Jamal. O gobernador do estado, Christy Whitman, lamentou non poder prohibilo e propuxo un boicot que non impediu un enorme éxito de asistencia e venda de entradas. O grupo menciona numerosas veces a Abu-Jammal no seu disco do mesmo ano The Battle of Los Angeles, especialmente no tema 'Voice of the Voiceless'. Moitos outros grupos e artistas téñenlle dedicado referencias ou tributos a Abu-Jamal, esixindo a súa liberdade.
En 1999 Abu-Jamal foi convidado polo Evergreen State College para dar o discurso de graduación da promoción dese ano, honra que aceptou, gravando o discurso que foi transmitido ao inicio da cerimonia, xa que non se lle permitía legalmente presentarse en persoa. O feito recibiu moitas protestas de parte da policía en todo o país. Outros centros nos que Abu-Jamal apadriñou graduados son Antioch College, UC Santa Cruz, Kent State University, e Occidental College.
En outubro de 2003, concedéuselle a Mumia Abu-Jamal o status de cidadán honorario de París nunha cerimonia presidida pola pantera negra Angela Davis. Bertrand Delanoë, alcalde de París, dixo nunha rolda de prensa que o premio era un recoñecemento á loita contra a pena de morte, abolida en Francia en 1981. A proposta de facer a Abu-Jamal, cidadán adoptivo fora aprobada polo concello da cidade no 2001. No ano 2006 a cidade de Saint-Denis, en Francia, decidiu que a partir do 29 de abril dese mesmo ano, a avenida que chegaba ao estadio Nelson Mandela pasase a chamarse rúa Mumia Abu-Jamal.
A finais de 2006 os políticos Michael Fitzpatrick, e Richard Santorum, ambos do Partido Republicano de Pensilvania, promoveron varias resolucións legais en relación a distintos organismos responsábeis das relacións internacionais. As resolucións baseábanse en tres propostas:
O 6 de decembro de 2006 a Cámara de Representantes votou por 368 contra 31, unha condena á decisión da cidade francesa de Saint-Denis de poñerlle o nome a unha rúa en honra de Mumia Abu-Jamal. O 11 de decembro de 2006, o comité executivo do Partido Republicano para Filadelfia e Germantown presentou cargos legais contra a cidade de París e contra a cidade de Saint-Denis por glorificar a figura de Abu-Jamal.
A solicitude para revalidar a condena a morte
O 17 de marzo de 2006 a Commonwealth de Pensilvania presentou unha solicitude para revalidar a orde de execución de Abu-Jamal. O 23 de outubro de 2006 presentouse tamén unha petición á Corte de Apelación dos Estados Unidos, para anular o primeiro xuízo. En opinión dos avogados de Mumia, sería a única alternativa de conseguir xustiza para o seu defendido.
Vida en prisión
Dende o seu encarceramento, Abu Jamal continuou co seu activismo político, publicando Live from Death Row (Vida no corredor da morte), sobre a vida dentro das prisións. Tamén conseguiu unha titulación en artes polo Goddard College, e tamén un título de posgrao pola Universidade do Estado de California, ambos a distancia. Tamén gravou os discursos de graduación para distintas promocións de varios centros, e participa facendo comentarios en numerosos programas de radio. Tamén tivo o seu propio programa de radio que pode ser escoitado online na Prison Radio.
A organización Axis of Justice (Eixo da Xustiza) entrevístao semanalmente no seu programa de radio. En 1999 a revista Vanity Fair escribiu que Phillip Bloch o visitara en 1992 e que Mumia manifestara o seu arrepentimento polo asasinato. Mumia negou a veracidade deste relato e agradeceulle á revista, non o seu traballo, senó o feito de xerar debate.
Chanakya
Últimos anos e morte
Cando Bindusara xa foi novo, Chandragupta abandonou o trono e seguiu ao santo Bhadrabahu, ao actual Karnataka, e establecéronse nun lugar coñecido como Shravana Belagola. Viviu como un asceta durante algúns anos e morreu de inanición voluntaria segundo a tradición xainista.
Garafía
Garafía é un municipio canario pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife que está situado no noroeste da illa de La Palma. A capital municipal denomínase Santo Domingo.
Chanakya
Últimos anos e morte
Chanakya mentres tanto mantívose como Primeiro Ministro de Bindusara. Bindusara tamén nomeou como un dos seus ministros a Subandhu, que envexaba a Chanakya. Un día díxolle a Bindusara que Chanakya foi o responsable da morte da súa nai. Bindusara pediu información ás doncelas, que lle confirmaron esta historia, e alporizouse moito con Chanakya. Dise que Chanakya, vendo que o emperador estaba enfadado con el, pensaba que chegara o final da súa vida. Deu tódolos seus bens aos pobres, ás viúvas e ós orfos e sentou sobre un montón de esterco, disposto a morrer mediante a abstinencia total de alimentos e bebidas. Bindusara, mentres, coñeceu a historia completa do seu nacemento pola narración completa das doncelas e afanouse en pedir perdón a Chanakya. Pero Chanakya mantivo a súa decisión. Bindusara virou entón a súa furia contra Subandhu. Subandhu, que aínda odiaba a Chanakya, quería asegurarse que este non volvese á cidade e organizou unha cerimonia de respecto, mentres escondido de todo o mundo, fixo caer unha brasa de carbón ardendo dentro da chea de esterco. Axudado polo vento, o esterco incendiouse rapidamente, e o gran home e o autor do Arthashastra foi queimado ata a morte.
Garafía
Historia e características
220px|esquerda|miniatura|Santo Domingo de Garafía Ten unha extensión de 103 km² e unha lonxitude de costa de 25,50 km. No seu termo municipal atópase o Roque de los Muchachos, punto máis alto da illa con 2.426 metros onde se emprazou un importante observatorio astrofísico pertencente ao IAC.
Chanakya
Últimos anos e morte
A súa principal filosofía era: "Unha débeda ten que ser pagada ata o último céntimo; un inimigo ten que ser destruído sen deixar rastro". Ironicamente, o seu principal inimigo, Subandhu, seguiu a súa filosofía e destruíuno sen deixar rastro.
Garafía
Historia e características
Tradicionalmente foi un pobo con problemas de comunicación e illamento, o que provocou problemas de desenvolvemento e un descenso poboacional importante. Con todo isto preservou o seu carácter rural e ecolóxico, o que fai que teña un gran potencial para o turismo rural.
O municipio está formado polos núcleos de Cueva del Agua, Don Pedro, Franceses, Santo Domingo, Hoya Grande, Juan Adalid-El Mudo, Llano Negro, El Palmar, Roquefaro, El Tablado, Las Tricias, El Castillo e La Mata.
Chanakya
Os grupos relixiosos
Máis tarde, o axivikismo foi a relixión oficial do imperio a partir da guerra de Kalinga (261 aC) e durante 14 anos. Posteriormente perdeu poder e fusionouse co hinduísmo tradicional. A información que nos chegou é unha mestura de historias budistas contraditorias e lendas xainistas, que son rexeitadas mesmo polas crónicas cingalesas.
Rol na caída do Imperio Nanda
miniatura|O [[Dinastía Nanda|Imperio Nanda na súa maior extensión baixo Dhana Nanda, circa o 323 aC.]] miniatura|Imperio de Chandragupta nos seus primeiros anos. É sabido que Chankaya e Chandragupta derrotaron o poderoso Imperio Nanda e estableceron o novo Imperio Maurya.
Mudrarakshasa ("O Selo do Ministro"), unha obra datada, de maneira diversa, a finais do século cuarto ata principios do século oitavo, narra o ascenso de Chandragupta Maurya ao poder: Sakatala, un ministro real descontento, presenta a Chanakya ao rei nanda, sabendo que Chanakya non sería moi tratado na corte. Humillado na corte, Chanakya desatou a sikha e xurou que non o ataría de novo ata que non destruíse o reino nanda. De acordo co Mudrarakshasa, Chandragupta era o fillo dunha concubina real chamada Mura e pasou a súa infancia no palacio dos nanda. Chanakya e Chandragupta asinaron un pacto con Parvataka (identificado como o rei Poros de Hidaspes por algúns estudiosos) ao noroeste da India, feito que lles aseguraba a súa vitoria sobre o Imperio Nanda. O seu exército combinado tivo soldados sacas, yavanes (gregos), kirates, kamboges e vahliks.
1808
España
miniatura|dereita|220 px|Os fusilamentos do 3 de maio de 1808; pintura de [[Francisco de Goya.]]
Gioachino Rossini
Primeiras óperas (1810-1815)
1814 foi un ano menos notable para o compositor en ascenso, nin Il turco in Italia nin Sigismondo compraceron o público milanés nin veneciano, respectivamente. 1815 marcou unha etapa importante na súa carreira. En maio trasladouse a Nápoles, para asumir o cargo de director de música dos teatros reais. Entre estes incluíase o Teatro San Carlo, o teatro de ópera máis importante da cidade. O seu xerente, Domenico Barbaja, ía ser unha influencia importante na carreira do compositor alí.
1808
Mortes
Historia ano a ano
Diego Penas Vázquez
Diego Penas Vázquez, nado en Monforte de Lemos o 27 de xaneiro de 1990, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu actual equipo é a SD Compostela.
Gioachino Rossini
Nápoles e Il barbiere (1815-1820)
miniatura|esquerda|Gioachino Rossini circa 1815. O establecemento musical de Nápoles non lle deu a benvida de inmediato a Rossini, que foi visto como un intruso nas súas prezadas tradicións operísticas. A cidade fora unha vez a capital operística de Europa; a memoria de Domenico Cimarosa era venerada e Giovanni Paisiello aínda vivía, mais non había compositores locais de ningún talle que os seguisen, e Rossini axiña gañouse o público e a crítica. A súa primeira obra para San Carlo, Elisabetta, regina d'Inghilterra foi un dramma per musica en dous actos, no que reutilizou partes substanciais das súas obras anteriores, descoñecidas para o público local. Os expertos Philip Gossett e Patricia Brauner escriben: "É coma se Rossini quixese presentarse ao público napolitano ofrecendo unha selección da mellor música de óperas que é pouco probable que se reviva en Nápoles". A nova ópera foi recibida con tremendo entusiasmo, do mesmo xeito que a estrea napolitana de L'italiana in Algeri, e a posición do compositor na cidade estivo asegurada.
Por primeira vez, puido escribir regularmente para unha compañía residente de cantantes de primeiro nivel e unha excelente orquestra, con ensaios axeitados e horarios que facían innecesario compoñer con présa para cumprir cos prazos. Entre 1815 e 1822, compuxo dezaoito óperas máis: nove para Nápoles e nove para teatros de ópera noutras cidades. En 1816, para o Teatro Argentina de Roma e con libreto de Cesare Sterbini, compuxo a ópera que se convertería na súa máis coñecida: Il barbiere di Siviglia. Xa existía unha ópera popular dese título escrita por Paisiello e a versión de Rossini recibiu orixinalmente o mesmo título que o seu heroe, Almaviva. A pesar dunha noite de estrea infrutuosa, con contratempos no escenario e moitas persoas da audiencia a favor de Paisiello e en contra de Rossini, a ópera converteuse rapidamente nun éxito, e no momento da súa primeira reposición, en Boloña, uns meses despois, foi facturada polo seu actual título e axiña eclipsou a obra de Paisiello. miniatura|[[Isabella Colbran, esposa do compositor, en 1817.]] As óperas de Rossini para o Teatro San Carlo foron pezas substanciais, principalmente serias. O seu Otello (1816) provocou que Lord Byron escribise: "Estiveron crucificando a Otello nunha ópera: boa música, pero lúgubre — mais en canto ás palabras!". Non obstante, a peza demostrou ser popular en xeral e mantívose no escenario en frecuentes novas montaxes ata que foi eclipsada pola versión de Giuseppe Verdi, sete décadas despois. Entre as súas outras obras para a casa encóntranse Mosè in Egitto (1818), baseada na historia bíblica de Moisés e O Éxodo de Exipto, e La donna del lago (1819), baseada no poema homónimo de Walter Scott. Para La Scala escribiu a ópera semiseria La gazza ladra (1817) e para Roma a súa versión do conto de Cincenta, La Cenerentola (1817). En 1817, tivo lugar a primeira representación dunha das súas óperas (L'italiana) no Théâtre-italien de París, cuxo éxito levou a que outras das súas óperas se representasen alí e, finalmente, ao seu contrato en París de 1824 a 1830.
Rossini mantivo a súa vida persoal o máis privada posible, mais era coñecido pola súa propensión polas cantantes das compañías coas que traballaba. Entre as súas amantes nos seus primeiros anos estiveron Ester Mombelli (a filla de Domenico) e Marietta Marcolini da compañía de Boloña. Con moito, a máis importante destas relacións, tanto persoais como profesionais, foi con Isabella Colbran, prima donna do Teatro San Carlo (e antiga amante de Barbaia). Rossini escoitáraa cantar en Boloña en 1807 e, cando se mudou a Nápoles, escribiu unha sucesión de papeis importantes para ela nas súas óperas.
Viena e Londres (1820-1824)
miniatura|esquerda|Gioachino Rossini en 1820. A principios da década de 1820, Rossini comezaba a cansarse de Nápoles. O fracaso da súa traxedia operística Ermione o ano anterior convenceuno de que o público napolitano e el estaban fartos o un do outro. Unha insurrección en Nápoles contra a monarquía, aínda que rapidamente sufocada, inquedouno. Cando Barbaja asinou un contrato para levar a compañía a Viena, o compositor aledouse de unirse a eles, mais non lle revelou a Barbaja que non tiña intención de regresar a Nápoles despois. Viaxou con Colbran, en marzo de 1822, interrompendo a súa viaxe en Boloña, onde casaron en presenza de seus pais nunha pequena igrexa en Castenaso a poucos quilómetros da cidade. A noiva tiña trinta e sete anos, o noivo trinta.
En Viena, Rossini recibiu unha benvida de heroe. Os seus biógrafos descríbeno como "entusiasmo febril sen precedentes", "febre por Rossini" e «case histeria». Ao autoritario chanceler do Imperio austríaco, Klemens von Metternich, gustoulle a súa música e considerouna libre de todas as posibles asociacións revolucionarias ou republicanas. Polo tanto, estivo disposto a permitir que a compañía San Carlo interpretase as óperas do compositor. Nunha tempada de tres meses tocaron seis delas, ante un público tan entusiasta que o asistente de Beethoven, Anton Schindler, p describiu como "unha orxía idólatra".
Mentres estaba en Viena, escoitou a sinfonía Eroica de Beethoven e sentiuse tan conmovido que decidiu coñecer o solitario compositor. Finalmente, logrou facelo e logo describiu o encontro a moitas persoas, incluídos Eduard Hanslick e Richard Wagner. Lembrou que, aínda que a conversación se viu obstaculizada pola xordeira de Beethoven e a ignorancia de Rossini do alemán, Beethoven deixou en claro que pensaba que o talento de Rossini non era para a ópera seria e que "sobre todo" debería "facer máis Barbiere" (Barbeiros). miniatura|Encontro entre Gioachino Rossini e [[Xurxo IV do Reino Unido|Xurxo IV en Brighton Pavilion en 1823. Litografía de Charles Motte.]] Despois da tempada de Viena, Rossini regresou a Castenaso para traballar co seu libretista, Gaetano Rossi, en Semiramide, encargada por La Fenice. Estreouse en febreiro de 1823, a súa última obra para o teatro italiano. Colbran protagonizouna, mais era evidente para todos que a súa voz estaba en serio declive, e Semiramide terminou coa súa carreira en Italia. A obra sobreviviu a esa gran desvantaxe e entrou no repertorio operístico internacional e mantívose popular durante todo o século XIX. En palabras de Richard Osborne, levou "a carreira italiana [de Rossini] a un final espectacular".
En novembro de 1823, Rossini e Colbran partiron cara a Londres, onde se lles ofrecera un lucrativo contrato. Detivéronse durante catro semanas en París. Aínda que non foi tan aclamado polos parisienses como o fora en Viena, tivo unha recepción excepcionalmente acolledora por parte do establecemento musical e do público. Cando asistiu a unha actuación de Il barbiere no Théâtre-italien, os músicos aplaudírono, arrastrárono ao escenario e acompañárono cunha serenata. Ofreceuse un banquete para el e a súa esposa, ao que asistiron importantes compositores e artistas franceses, e encontrou agradable o clima cultural da cidade.
Unha vez no Reino Unido, o rei Xurxo IV recibiu e valorou a Rossini, aínda que o compositor xa non estaba impresionado pola realeza e a aristocracia. Rossini e Colbran firmaran contratos para unha tempada de ópera no King's Theatre de Haymarket. As súas deficiencias vocais eran un serio problema e retirouse de mala gana da actuación. A opinión pública non mellorou polo feito de que Rossini non proporcionase unha nova ópera, como prometera. O impresario, Vincenzo Benelli, incumpriu o seu contrato co compositor, mais isto non o souberon a prensa nin o público de Londres, quen culparon a Rossini.
Nunha biografía do compositor de 2003, Gaia Servadio comenta que Rossini e o Reino Unido non foron feitos o un para o outro. Estaba prostrado polo cruzamento do Canal e era pouco probable que se entusiasmase co clima ou a cociña inglesa. Aínda que a súa estadía en Londres foi economicamente gratificante, —a prensa británica informou con desaprobación que gañara máis de 30 000 libras— estaba feliz de asinar un contrato na embaixada francesa en Londres para regresar a París, onde se sentira moito máis na casa.
París e últimas óperas (1824-1829)
miniatura|Rossini contra 1830. O novo e altamente remunerado contrato de Rossini co goberno francés negociouse baixo o reinado de Luís XVIII, quen morreu en setembro de 1824, pouco despois da chegada do compositor a París. Acordouse que o compositor produciría unha grand opéra para a Académie Royale de Musique e unha ópera bufa ou unha ópera semiseria para o Théâtre-italien. Tamén ía axudar a dirixir o último teatro e revisar unha das súas primeiras obras para unha nova montaxe alí. A morte do rei e o ascenso de Carlos X ao trono mudaron os seus planos e a súa primeira obra nova para París foi Il viaggio a Reims, un entretemento operístico ofrecido en xuño de 1825 para celebrar a coroación do rei. Foi a última ópera de Rossini con libreto italiano. Permitiu só catro representacións da peza, coa intención de reutilizar o mellor da música nunha ópera menos efémera. Aproximadamente a metade da partitura de Le comte Ory (1828) provén da obra anterior.
Pazardzhik
miniatura|280px
Gioachino Rossini
París e últimas óperas (1824-1829)
A xubilación forzada de Colbran puxo a proba o matrimonio dos Rossini, deixándoa desocupada mentres el continuaba a ser o centro de atención musical e constantemente solicitado. Consolouse co que Servadio describe como "un novo placer nas compras". Para Rossini, París ofrecía continuas delicias gourmet e comezou a aparecer a súa forma cada vez máis oronda.
Pazardzhik
Pazardzhik ou Pazardzik (en búlgaro Пазарджик) é unha cidade búlgara´, capital da comunidade de Pazardzik. Está situada a carón do río Maritsa, a 35 km de Plovdiv e a 109 da capital Sofía. A comunidade de Pazardzik ten unha superficie de 4.379 km² e unha poboación de 320.000 habitantes (1988).
Gioachino Rossini
París e últimas óperas (1824-1829)
A primeira das catro óperas que Rossini escribiu con libretos franceses foron Le siège de Corinthe (1826) e Moïse et Pharaon (1827). Ambas foron reelaboracións substanciais de pezas escritas para Nápoles: Maometto II e Mosè in Egitto. Tivo moito coidado antes de comezar a traballar na primeira, xa que aprendeu a falar francés e familiarizouse coas formas operísticas tradicionais francesas de declamar o idioma. Ademais de deixar caer parte da música orixinal que tiña un estilo ornamentado pasado de moda en París, acomodouse ás preferencias locais ao agregar bailes, números de himnos e un papel máis importante para o coro.
Chanakya
Rol na caída do Imperio Nanda
Despois da súa vitoria, os territorios do Imperio Nanda dividíronse entre Parvataka e o aliado de Chanakya, Chandragupta. Con todo, despois da morte de Parvataka, o seu fillo Malayaketu buscou o control de todos os antigos territorios nanda. Foi apoiado por Rakshasaa, o exministro do reino Nanda. Varios dos intentos de matar a Chandragupta foron frustrados por Chanakya. Como parte da súa estratexia, Chanakya e Chandragupta escenificaron unha brecha entre eles. Nesta farsa, Chandragupta cesou a Chanakya do seu cargo ministerial, mentres declaraba que Rakshasa era mellor que el. Axentes de Chanakya na corte de Malayaketu fixeron que o rei se virase contra Rakshasa ao suxerir que Rakshasa estaba a piques de substituír a Chanakya na corte de Chandragupta. As actividades dos espías de Chanakya ensancharon aínda máis a brecha entre Malayaketu e Rakshasa. Os seus axentes tamén enganaron a Malayaketu ao facerlle crer que cinco dos seus aliados planeaban unirse a Chandragupta, o que conduciu a Malayaketu a ordenar as súas mortes. Ao final, Rakshasa acaba uníndose a Chandragupta e a coalición de Malayaketu resulta completamente desfeita pola estratexia de Chanakya.
Gioachino Rossini
París e últimas óperas (1824-1829)
A súa nai morreu en 1827. Adicárase a ela e sentiu profundamente a súa perda. Ela e Colbran nunca se levaran bien e Servadio suxire que despois da morte de Anna, Rossini sentiu resentimento cara á muller sobrevivente na súa vida.
En 1828, Rossini escribiu Le comte Ory, a súa única ópera cómica en francés. A súa determinación de reempregar a música de Il viaggio a Reims causou problemas aos seus libretistas, que tiveron que adaptar a súa trama orixinal e escribir palabras en francés para que encaixasen cos números italianos existentes, mais a ópera foi un éxito e viuse en Londres aos seis meses da estrea en París, e en Nova York en 1831. Ao ano seguinte, Rossini escribiu a súa longamente esperada grand opéra francesa, Guillaume Tell, baseada na obra de 1804 de Friedrich Schiller que se inspiraba na lenda de Guillerme Tell.
Chanakya
Rol na caída do Imperio Nanda
Varias adaptacións modernas da lenda narran a historia de Chanakya nunha forma semi-ficticia, e estenden estas lendas. En Chandragupta (1911), unha obra de Dwijendralal Ray, o rei nanda exilia ó seu medio irmán Chandragupta, quen se une ao exército de Alexandre o Grande. Máis tarde, coa axuda de Chanakya e Katyayan (o exprimeiro ministro de Magadha), Chandragupta derrota a nanda, que é condenado a morte por Chanakya.
Gioachino Rossini
Xubilación anticipada (1830-1855)
miniatura|esquerda|[[Olympe Pélissier en 1830.]] miniatura|esquerda|Caricatura de Rossini na portada de [[Le Hanneton, 1867. Algunhas das obras de Rossini, conservador por natureza pero innovador polas súas enormes dimensións creadoras, sentan as bases do Romanticismo desenvolvido polos compositores sucesores.]] Guillaume Tell tivo unha boa recepción. A orquestra e os cantantes reuníronse fóra da casa de Rossini logo da estrea e realizaron o emocionante final do segundo acto na súa honra. O xornal Le Globe comentou que comenzara unha nova era da música. Gaetano Donizetti comentou que os primeiros e últimos actos da ópera os escribira Rossini, mais o acto intermedio escribírao Deus. A obra foi un éxito incuestionable, sen ser un grande éxito; o público tardou un pouco en asimilala e algúns cantantes encontrárona demasiado esixente. Con todo, foi producida no estranxeiro poucos meses despois da estrea e non había sospeitas de que sería a última ópera do compositor.