cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xisulfo I de Salerno
Traxectoria
No 974 Xisulfo foi destronado por unha insurrección relixiosa guiada polo irmán Landulfo. O príncipe de Benevento e Capua, Pandulfo I Testa de Ferro, restaurou a Xisulfo como vasalo seu, condición na que o príncipe salernitano ficou ata a súa morte, sucedida entre finais de 977 e principios de 978. Con el extinguiuse a dinastía dos Dauféridas, asentada no trono de Salerno co príncipe Gaiferos no 861. Xisulfo, casado coa princesa Xemma, non tivo herdeiros e o seu trono herdouno Pandulfo de Benevento e Capua, que deste modo reunificou, por primeira e última vez desde 851, os territorios da antiga Langobardia Minor.
Xermania Magna
miniatura|150px|A provincia romana da Xermania miniatura|Contexto do dominio romano alén do Rin. En verde as zonas  pacificadas (pertencentes a zona de [[Frisia á Xermania Inferior e a dos Campos  Decumanos á ermania Superior), en amarelo os  populi clientes ("pobos clientes" ou aliados) e en rosa os populi hostís ("pobos hostís").]] A Xermania, chamada Xermania Magna ou Xermania Ulterior foi, segundo a etnoloxía xeográfica da Antiga Roma, unha ampla zona da Europa central que non estivo suxeita ao dominio romano (se non parcialmente e por períodos curtos), que se estendeu ao leste do Rin, na que se asentaban a maioría das tribos  xermánicas. Na época de Augusto, os romanos emprenderon a conquista a partir do ano 12 a.C.. No ano 6 a.C., toda de Alemaña ata o río Elba foi ocupada e  pacificada. A consolidación da conquista de Xermania Magna de Alemaña non tivo lugar despois da derrota romana na batalla da fraga de Teutoburgo, no ano 9 d.C. Pero Arminio sería asasinado por leales a Roma e no seu lugar ocuparía o trono o seu sobrino Itálico, retornando Xermania ao Imperio.
Xermania foi o nome dado polos romanos a unha rexión centroeuropea, equivalente a grandes liñas coa actual Alemaña, poboada por pobos xermanos.
Tácito di que o nome de "xermano" levábano inicialmente os tungros e que despois o nome estendeuse ao conxunto de pobos. Pero outros autores din que "xermano" foi o nome dado en latín ás tribos e pobos xermánicos, do mesmo xeito que se falaba de galos e celtas. Os historiadores modernos inclínanse pola segunda opción.
Lingua altai meridional
A lingua altai meridional (tamén coñecida como oirot ou oyrot antes de 1948) é un lingua turca falada na República de Altai, un estado federal de Rusia que se atopa no sur de Siberia, na fronteira con Mongolia e a China. A lingua ten certo grao de intelixibilidade mutua coa lingua altai setentrional, o que motivou que as dúas linguas fosen consideradas tradicionalmente a mesma lingua. A partir de mediados do século XX, e segundo clasificacións modernas, son consideradas dúas linguas separadas. miniatura|Un home falando o altai meridional.
Xermania Magna
Límites territoriais
Os límites da Xermania nunca foron definidos con precisión polas fontes históricas. A parte romana, convertida en provincias, é a única que pode definirse exactamente. Pero en xeral pódese dicir que limitaba ao oeste co Rin, ao nordés co Vístula e os Cárpatos, ao sur polo Danubio, e o norte polo mar Xermánico ou Oceanus Norte (mar do Norte) e mar Báltico (Mare Suevicum). O límite polo leste, por Sarmacia e Dacia non estaba ben fixado. Cando os romanos crearon as súas dúas provincias da Xermania (Xermania Superior e Xermania Inferior) ao resto chamáronlle Xermania Magna ou Xermania Transrenana ou Xermania Bárbara.
Historia
Augusto recibira do seu tío avó Xulio César unha porción da Xermania, dividida na Xermania Superior e a Inferior, cuxos límites orientais chegaban ata o río Rhenus, actual Rin. Como esta liña fronteiriza estaba fortemente fortificada, Augusto conformouse inicialmente con non estendela máis e estableceu fortalezas lexionarias en Mogontiacum (actual Maguncia) e Castra Vetera (actual Xanten). Con todo, cando no ano 11 a.C. os sicambres, usipetes e tencteri atravesaron o Rin, invadiron a Galia e derrotaron á Legio V Alaudae, Augusto en persoa presentouse, acompañado do seu posible sucesor para aquel entón, Nerón Claudio Druso. Druso tranquilizou aos galos, que tamén estaban pensando sublevarse, e logo perseguiu os invasores ata os ríos Weser e Elba, estendendo a área de influencia de Roma ata este último. Druso regresou para Roma no 9 a.C. para ser homenaxeado, pero no camiño o seu cabalo escorregou e rompeulle unha coxa, o que lle carrexou a morte. O seu cadáver foi trasladado á capital, onde foi enterrado no Mausoleo de Augusto. O seu irmán Tiberio continuou a obra de Druso na Xermania.
miniatura|300px|Mapa do [[Imperio Romano e da «Xermania libre», a principios do século II.]]
Desta ofensiva romana soamente Maraboduro, rei dos marcomanos, lograra escapar. Xunto coa súa xente refuxiouse na Selva Hercinia, onde fundou un reino e atacou continuamente á rexión nórica e a Panonia. Entón Tiberio decidiu ir cara alí con doce lexións; con todo, unha terrible sublevación na Dalmacia, actuais Balcáns, obrigoulle a retroceder para tranquilizar esta nova rebelión, potencialmente máis perigosa que a de Maraboduro. Como este sabía que Roma necesitaba todas as tropas dispoñibles, concertou a paz con Roma e asegurou a súa posición. Mentres tanto, Tiberio e o seu sobriño Xermánico, o fillo do seu defunto irmán Druso, estiveron ocupados loitando contra os ilirios e os panonios por tres anos.
Na Xermania, o novo gobernador Quinctilius Varus, inexperto no combate, obtivera o cargo grazas ao seu parentesco con Augusto (estaba casado con Claudia Pulcra, sobriña neta daquel)/daquel). Publio Quintilio Varo xa fora gobernador de Siria, onde gañou a antipatía de moitos polas súas vaidosas accións. Agora, como gobernador da nova e inestable provincia, intentou impor aos belicosos xermanos o Dereito romano, así como o culto ao emperador, acentuando desta forma o odio cara a Roma dentro do recentemente conquistado pobo.
Desta situación aproveitouse Arminio, príncipe dos queruscos, que loitara no exército romano nas guerras en Dalmacia e, ao contrario de Varo, tiña moita experiencia militar. Cando Varo se dispuña a trasladarse desde o interior da Xermania para os cuarteis de inverno no Rin, Arminio -que finxía ser amigo seu- fíxolle desviarse da súa ruta cara a unha emboscada. Arminio e outros conspiradores separáronse da caravana dando escusas falsas e atopáronse cun exército que reuniran antes. Na batalla da fraga de Teutoburgo o exército de Arminio atacou as lexións romanas XVII, XVIII e XIX, comandadas por Varo.
O exército romano atopouse nun lugar pechado levando mulleres, nenos e carga, que dificultaban a organización do exército. Logo de varios días de loita, as tres lexións foron aniquiladas completamente e capturadas as súas tres aguias douradas. Quintilio Varo e varios oficiais suicidáronse, xa que os xermanos non tomaban prisioneiros e torturaban antes de matar. O cadáver de Varo, que fora sepultado polos seus soldados, foi desenterrado polos xermanos e sometido a toda clase de vexacións. Finalmente cortáronlle a cabeza e enviárona a Roma. Miles de soldados romanos foron torturados e crucificados; varias fortalezas caeron así mesmo en mans xermanas, tal como o castelo de Aliso, xunto ao río Lippe.
Juan López Mella
Juan Manuel López Mella, nado en Lugo o 12 de abril de 1965 e finado en Calafat o 10 de maio de 1995, foi un piloto galego de motociclismo.
Xermania Magna
Historia
Cando o emperador Augusto decatouse deste desastre, deixouse crecer a barba e o pelo durante meses e continuamente golpeábase a cabeza contra o muro exclamando: «¡Quintilio Varo, devólveme as miñas lexións!». Augusto enviou á Xermania a Tiberio quen derrotou os bárbaros e recuperou os estandartes das lexións derrotadas por Arminio. Pero Arminio sería asasinado por leais a Roma e no seu lugar ocuparía o trono o seu sobriño Itálico, retornando Xermania ao Imperio.
Juan López Mella
Foi o primeiro piloto galego en correr no Campionato do Mundo de Motociclismo e o único en facelo na categoría raíña, onde competiu durante varias tempadas, e o primeiro español en subir ao podio no Campionato do mundo de Superbikes. Faleceu prematuramente nun accidente de tráfico aos 30 anos de idade, cando se dirixía a uns adestramentos no Circuito de Calafat.
Xermania Magna
Poboación
miniatura|300px|Mapa sobre a distribución das tribos xermanas en tempos proto-xermánicos e as súas fases de expansión.
A Xermania foi poboada densamente. O rei suevo Ariovisto (que viviu nos tempos de Xulio César) puña en combate un exército de non menos de cen mil homes, os usipetos e os teúcteros reunían xuntos un exército de máis de 400.000. Maraboduro (Marobodus), líder dos marcomanos, dirixía un exército de 74.000 homes, na guerra contra os sicambres os romanos deixaron corenta mil homes, e na guerra dos camavios e os angrivarios contra os brúcteros as baixas foron de sesenta mil, pero como que estes datos deben tomarse con coidado, a realidade é que non se pode establecer a poboación real do país.
Juan López Mella
Traxectoria
Aos 18 anos pasou ao motociclismo de velocidade debutando a nivel nacional en 1985 cunha OSSA F3 250 en probas como o Criterium Solo Moto, onde obtivo o segundo posto, e na Motociclismo Series Fórmula 3. O 26 de abril de 1987 converteuse no primeiro galego en correr no Campionato do Mundo de Motociclismo, ao disputar o Gran Premio de España en Xerez cunha Yamaha na categoría de 250 cc, aínda que non conseguiu acabar a carreira. En setembro correu tamén o Gran Premio de Portugal no Jarama co mesmo resultado. Ao ano seguinte participou noutras dúas probas do campionato de 250 cc, desta volta con Honda, substituíndo ao lesionado Carlos Cardús nos grandes premios de Italia e Alemaña, rematando 22º neste último. Disputou tamén con Honda unha proba do Campionato Europeo de Motociclismo, na categoría de 500 cc, rematando en 9ª posición, e foi subcampión de España de 250 cc co equipo de Ángel Nieto.
Xermania Magna
Poboación
Os pobos xermanos considerábanse autóctonos do país aínda que non o eran, pero a súa emigración era suficientemente afastada para se perder todo recordo ata as lendas. A súa linguaxe, a lingua xermánica, pertencía á familia indoeuropea. Moitos xermanos tiñan o pelo louro e vendíano para facer perrucas para as mulleres romanas. Tiñan grandes bigotes e a maioría tiñan ollos azuis.
Juan López Mella
Traxectoria
En 1989 converteuse no primeiro e único galego en correr na categoría raíña do Campionato do Mundo, disputando 10 grandes premios cunha Honda de 500cc. Tivo como patrocinadores á Xunta de Galicia e Galicia Calidade. Debutou no Gran Premio de España en Xerez, onde rematou en 14ª posición, e acabou a tempada 1989 con 4 puntos. Correu paralelamente o Campionato Europeo de 500cc, onde logrou subir ao podio en segunda posición no Jarama, rematando o campionato en oitava posición.
Universidade de Buenos Aires
miniatura|Escudo da institución.
Juan López Mella
Traxectoria
En 1990 Disputou seis probas do Campionato do mundo de Superbikes cunha Honda RC-30 co patrocinio de Nivea, quedando en posicións de puntos en tres delas e rematando o campionato no posto 38º. En 1991 disputou de novo o Campionato do Mundo de Superbikes e na segunda proba, no Jarama, logrou a terceira posición na primeira manga e a cuarta na segunda, o que lle deu o segundo posto no Gran Premio, converténdose no primeiro piloto español en subir ao podio. Rematou 16º no mundial, con 57 puntos. Ese ano foi ademais campión de España de Superbikes, título que revalidou ao ano seguinte, no que regresou ao Campionato do Mundo de 500 cc cunha ROC Yamaha 500, participando en 5 GP e tendo como mellor resultado un 12º posto no Gran Premio de Alemaña.
Xermania Magna
Poboación
Tácito e outros antigos autores dividían os xermanos en tres grupos: ingvaeones, na costa; hermiones no interior, e istaevones, ao leste e o sur. Tácito fainos descender dos tres fillos de Mannus, o devanceiro dos xermanos. Plinio divídeos en cinco grupos: os tres antes indicados, máis os vindilos, e os peucinios - bastarnos, pero outras clasificacións fan os vindilos parte dos hermiones, e os peucinios e bastarnos nomes de subgrupos. Tácito ademais fala dos Hilla leviones, os xermanos de Escandinavia, aos que dividía en suinones e sitones.
Juan López Mella
Traxectoria
En 1993 contaba con poucos recursos para disputar o Mundial de 500 cc, polo que os seus propios afeccionados financiaron parte do seu presuposto da tempada. Deste xeito puido correr coa Yamaha todas as carreiras do mundial, tendo como mellores resultados os sétimos postos nos Grandes Premios de Europa e Gran Bretaña, e finalizando a temporada con 46 puntos no posto 12º (mellor piloto privado). Ao ano seguinte participou en 11 probas, rematando de 16º con 26 puntos. No último GP, o GP de Europa disputado en Montmeló correu cunha Suzuki oficial e clasificouse no posto 13º.
Universidade de Buenos Aires
A Universidade de Buenos Aires (UBA) é unha institución de ensino superior da república Arxentina. A universidade foi fundada o 12 de agosto de 1821 na cidade de Buenos Aires. Ten 13 facultades, 6 clínicas e 10 museos, conéctase con 3 escolas secundarias: o Colexio Nacional de Buenos Aires, a Escola Superior de Comercio Carlos Pellegrini e o Instituto Libre de Segunda Enseñanza.
Xermania Magna
Estrutura social
Os xermanos dividíanse socialmente en:
Juan López Mella
Traxectoria
En 1995 comezou a tempada do Campionato Thunderbike, cun cuarto posto na carreira de Xerez. A súa carreira viuse truncada o 10 de maio dese ano, ao falecer nun accidente de tráfico, cando se dirixía ao circuíto de Calafat para facer probas co Team Arbizu.
Universidade de Buenos Aires
Aseméllase ás demais universidades públicas do país por ser financeira dependente do Estado, porén é autónoma, gratuíta e laica para estudantes nacionais e estranxeiros.
Xermania Magna
Estrutura social
As tribos ou pobos vivían libres e independentes unhas das outras, o seu respectivo territorio estaba dividido en pagi ou distritos militares, cada pobo tiña o seu rei elixido entre os nobres nunha asemblea onde asistía todo o pobo (os homes libres); o rei era un maxistrado nos tempos de paz pero no tempo de guerra nomeábase un xefe de guerra, ao que se confiaba o poder supremo civil e militar; a asemblea podía sempre depor ao rei ou ao xefe de guerra, os distritos tiñan á fronte un príncipe que administraba xustiza e estaba asistido por un colexio de 100 homes, algunhas tribos non tiñan un goberno central cun rei, e eran só os líderes de distrito os que tiñan o dominio de cada parte do territorio.
Juan López Mella
Museo
Existe un museo sito en Lugo na Rúa Perpetuo Socorro nº 34, co nome de Museo López Mella onde se expoñen os trofeos que gañou ao longo da súa carreira deportiva, as motos coas que competiu e demais equipamento, destacando como peza principal unha motocicleta Honda RC-30 coa que conseguiu o Campionato de España de Superbikes en dúas ocasións.
Universidade de Buenos Aires
A UBA posúe o seu propio "goberno" que proviña dunha reforma universitaria levada á cabo por profesores, alumnos e *egressos en 1918.
Javier Fernández Fernández
O nome de Javier Fernández Fernández pode referirse a:
Última Parada 174
Última Parada 174 é un filme brasileiro de 2008 dirixido por Bruno Barreto, escrito por Braulio Mantovani, producido por Moonshot Pictures e protagonizado por Michel Gomes e Marcello Melo, Jr. O 16 de setembro de 2008, o filme foi escollido polo Ministerio de Cultura como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Eirelo, Sanguiñedo, Dozón
O Eirelo é un lugar da parroquia de Sanguiñedo, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Símil
O símil, tamén chamado comparación poética, é un recurso estilístico, concretamente unha figura retórica de pensamento.
Nel establécese unha relación de semellanza entre un termo real (TR) e un termo imaxinario (TI), enaltecedor ou degradante, co que se compara o primeiro. Debe estar expreso o nexo comparativo como ou coma (ou outro que o substitúa: o mesmo que, semellante a, tal que, parece, cal...). O símil diferénciase da metáfora en que o TR non se identifica co TI; cada un mantén a súa identidade. Para algúns tratadistas o símil indica unha relación de igualdade, mestres que a comparación implica superioridade ou inferioridade dun termo respecto doutro.
Kiesza
Kiesa Rae Ellestad, nada en Calgary o 29 de xaneiro de 1989, é unha cantante, compositora, actriz, modelo e bailarina canadense, máis coñecida polo nome artístico de Kiesza. Volveuse coñecida grazas ao seu sinxelo "Hideaway".
Carreira musical
En febreiro de 2014 Kiesza lanzou o vídeo do seu primeiro sinxelo mainstream, "Hideaway", após asinar o contrato co selo indie Lokal Legend. A web norteamericana Idolator clasificou a canción como única, por ter unha toma única durante o videoclip enteiro, con Kiesza e outros baliaríns camiñando e bailando aos pasos da música nas rúas de Brooklyn. Kiesza declarou á revista Rolling Stone que tivo problemas para gravar o vídeo en partes porque quebrou unha costela antes de gravalo e non se podería mover durante un mes. Hideaway estreou na 1º posición no UK Singles Charts o 26 de abril de 2014.
A cantante compuxo cancións para outras artistas pop como Kylie Minogue, Rihanna e Icona Pop.
Herschel (cráter)
Existen varios cráteres de impacto co nome Herschel dentro do Sistema Solar, aínda que o máis coñecido é o gran cráter Herschel da lúa de Saturno, Mimas. A meirande parte deles reciben o nome en honor a William Herschel, gran astrónomo do século XVII.
Herschel
Unha lingua de premio
Unha lingua de premio é unha festa literaria para pór en valor os premios de literatura, xornalismo e investigación que promoven o uso do galego. Realízase a instancias da Deputación de Pontevedra no ano 2018.
Premios recoñecidos
Recoñeceuse simbolicamente a traxectoria do Festival da Poesía do Condado e de Manuel Bragado.
In the Court of the Crimson King
In the Court of the Crimson King foi o álbum de estrea da banda de rock progresivo británica King Crimson, editado o 10 de outubro de 1969. O disco acadou o número 5 nas lista británicas, e foi certificado ouro nos Estados Unidos.
Ardeleiros, Fruíme, Lousame
Ardeleiros é un lugar da parroquia de Fruíme no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
In the Court of the Crimson King
O álbum é considerado como un dos mellores do xénero do rock progresivo, onde King Crimson se desfai das bases de blues do rock e mestura jazz e elementos sinfónicos clásicos. No seu libro de 1997 Rocking the Classics, o crítico e musicólogo Edward Macan destacou que In the Court of the Crimson King "pode ser o álbum de rock progresivo máis influente xamais editado". Pete Townshend de The Who falou do disco como "unha obra mestra extraordinaria". Na edición especial das revistas Q e Mojo Pink Floyd & The Story of Prog Rock, o álbum foi situado no número 4 da súa lista "40 Cosmic Rock Albums". O traballo foi incluído na lista da revista Classic Rock "50 Albums That Built Prog Rock".
O álbum foi remasterizado e reeditado en vinilo e CD varias veces durante os 80 e os 90. Todas esas versións estaban baseadas en copias de varias xeracións das cintas orixinais. A primeira xeración da orixinal pensábase desaparecida, pero foi localizada nun almacén no ano 2003. Isto permitiu a realización de versións melloradas en CD.
Sabata, ouro sanguento
Sabata, ouro sanguento (en Ehi amico ... c'è Sabata. Hai chiuso!) é un filme italiano de 1969 dirixido por Gianfranco Parolini. É o primeiro filme da triloxía de Sabata de Parolini, e está protagonizado por Lee Van Cleef como a personaxe principal. Estreouse en galego o 14 de setembro de 2000 a través da TVG.
In the Court of the Crimson King
Re-edición do 40 aniversario
Esta edición ven en 3 formatos distintos:
Ánxel Viña Carregal
Ánxel Viña Carregal, nado o 30 de agosto de 1950, é un urbanista e economista galego.
Rui Tavares
Rui Miguel Marcelino Tavares Pereira, nado en Lisboa o 29 de xullo de 1972, é un escritor, historiador e político portugués.
Traxectoria
Licenciado en Historia e Historia da arte, é especialista en historia e cultura do século XVIII. Colaborador habitual do xornal Público, a revista Blitz e a canle de televisión SIC Notícias. Elixido en 2009 deputado no Parlamento Europeo como independente integrado na lista do Bloco de Esquerda, en 2011 abandonou a delegación do BE no Parlamento Europeo, con duras acusacións contra o líder da formación Francisco Louçã. Foi o redactor do relatorio sobre a situación dos dereitos fundamentais en Hungría logo da aprobación nese país da Lei Fundamental de 2011, e que a Comisión considerara que vulneraba dereitos e liberdades, restrinxía os poderes lexislativo e xudicial en beneficio do poder executivo e menosprezaba o Tribunal Constitucional, e que o Parlamento Europeo aprobóu no fundamental o 3 de xullo de 2013. Tavares foi en 2014 un dos fundadores do partido político Livre.
Nas eleccións lexislativas portuguesas de xaneiro de 2022, Tavares encabezou a candidatura do Livre polo distrito de Lisboa: con algo máis do 2% dos votos obtivo un escano, o único desa forza política.
Marco Antistio Labeón
Traxectoria
Labeón é, en efecto, o xurista máis insigne dos primeiros anos do Principado; con el iníciase a etapa clásica central, ou de apoxeo, do Dereito romano. O seu pai (Pacuvio Labeón), xurista tamén, fora un fervoroso republicano, amigo de Bruto, e un dos primeiros en se conxurar contra Xulio César, morrendo pola súa propia man trala derrota de Filipos. Labeón permaneceu fiel ao ideal republicano herdado do seu pai; por esta razón, apenas ascendeu no cursus honorum: o ano 18 formou parte da comisión encargada por Augusto de facer unha nova lista de senadores (lectio senatus); obtivo a pretura, pero rexeitou o consulado que lle ofreceu Augusto, dedicándose de maneira total á súa vocación de xurista.
Escritor fecundo e orixinal, versado en gramática, literatura, filosofía e dialéctica, Labeón deixou unha obra inmensa, en máis de 400 libros, dos que se conservan referencias a través doutros xuristas (Ulpiano, Paulo, Xuliano), que citaban as súas opinións, o que permite apreciar a autoridade e o influxo das súas obras na xurisprudencia posterior.
Junior (filme)
Junior é un filme estadounidense dirixido e producido por Ivan Reitman que foi estreado en 1994.
Sinopse
O doutor Alex Hesse (Arnold Schwarzenegger), un científico serio e disciplinado, inventou unha droga chamada Esperana que facilita o embarazo. Con Alex traballa Larry Arbogast (Danny DeVito), que, por máis que o intenta, non pode lograr que a súa muller Angela (Pamela Reed) quede preñada. Alex e Larry son trasladados ó laboratorio da doutora Diana Reddin (Emma Thompson), especialista na conxelación de óvulos fecundados. Como Alex e Larry non queren perder os seus descubrimentos científicos, rouban un óvulo e implántano onde a ninguén se lle ocorrería buscalo: no corpo de Alex, que queda embarazado. Alex namórase de Diana, pero agóchalle o seu embarazo.
Lingua ladina
O ladino (en ladino: ladin, en italiano: ladino, en alemán: Ladinisch) é unha lingua que pertence á familia lingüística romance estreitamente relacionada co romanche e o friulano. É falada polo pobo ladino na rexión histórica de Ladinia nos Alpes Dolomitas que administrativamente abrangue parte das provincias de Tirol do Sur, Trento e Belluno rodeados de territorio de lingua tradicional alemá, conservando a súa lingua, a cal agora ten recoñecemento social como lingua independente, aínda que carece dunha forma estándar común pese a que existen tentativas para creala, existindo formas escritas dos diferentes dialectos desde o século XIX. Está recoñecida como lingua minoritaria en 54 concellos e segundo o censo de 2011 contaba con 18.550 falantes en Trento e 20.548 no Tirol do Sur, non existindo datos para o número de falantes en Belluno.
Extensión territorial
O ladino fálase en:
O ladino falado no Val de Fassa está subdividido en polo menos dúas ramas, o Cazét que se fala ao norte do val e o Brach que se fala ao sur.
Usos históricos e actuais
Hai dous diarios, Die Dolomiten, en alemán, e o Alto Adige, en italiano, os cales inclúen unha páxina escrita en calquera das variedades do ladino. Tamén hai dúas publicacións, as cales actúan como fontes de información sobre aspectos académicos, actividades políticas e asuntos sociais: trátase de Mondo Ladino maioritariamente en italiano e Ladinia, maioritariamente en alemán. La USC di ladins é unha publicación periódica integramente en ladino.
Mara Branković
Mara Branković, nada c. 1416 e finada o 14 de setembro de 1487, tamén coñecida como Mara Hatun, Despina Hatun, ou Amerissa, foi a filla do monarca serbio Đurađ Branković e Irene Cantacucena. Mara entrou no harén do sultán Murad II do Imperio Otomán.
Matrimonio
Segundo J. V. A. Fine, Mara foi prometida a Murad II en xuño de 1433. O compromiso foi un intento de evitar unha invasión a Serbia polo Imperio Otomán, aínda que as periódicas incursións otomás continuaron. O 4 de setembro de 1435, o matrimonio produciuse en Edirne. O seu dote incluíu os distritos de Dubočica e Toplica. Ela non tivo fillos propios e o matrimonio posiblemente non foi consumado. Porén, ela foi próxima ó fillo do seu marido, Mehmed II.
De acordo coa crónica de Jorge Frantzes, Mara foi enviada de novo ós seus pais cando Murad II morreu, datando o seu regreso en 1451. Frantzes rexistrou que a viúva rexeitou unha proposta de matrimonio de Constantino XI, o emperador bizantino. Frantzes rexistrou que cando os seus pais morreron (en 1456-1457), Mara uniuse á corte do seu fillastro Mehmed II. Segundo D. M. Nicol, Mara mantivo a súa presenza na corte, pero tamén se lle ofreceu un estado propio en «Jezevo». Nicol identifica «Jezevo» co moderno establecemento de Dafni, no Monte Athos. Cando se converteu en sultán Mehmed, a miúdo pediu consellos dela. A súa corte no exilio de «Jezevo» incluíu a nobres serbios.
Segundo Nicol, Mara foi acompañada a «Jezevo» pola súa irmá Cantacuzina en 1469. As dúas damas actuaron como intermediarias entre Mehmed e a República de Venecia durante a segunda Guerra Otomán-Veneciana (1463-1479). En 1471, Branković acompañou persoalmente a un embaixador de Venecia á Porta das negociacións co sultán.
Ela mantivo a súa influencia sobre o nomeamento dos líderes da Igrexa ortodoxa, e permaneceu influente durante o reinado do sucesor de Mehmed, Beyazid II. Debido á súa influencia, privilexios especiais foron ofrecidos ós cristiáns gregos ortodoxos de Xerusalén, logo estendeuse á comunidade do mosteiro de Athos. Despois da derrota na batalla de Vaslui (Moldavia, 1475), Mara comentou que a batalla foi a peor derrota do Imperio Otomán.
Lingua congo
O congo (kikongo ou kongo) é a lingua bantú falada polo pobo congo, os habitantes dos bosques tropicais da República Democrática do Congo, do República do Congo e de Angola.
Historia e características
Foi utilizada como lingua franca nos séculos XVIII e XIX en boa parte de África occidental, especificamente onde os europeos tomaban escravos para levalos para América.
Por esta razón, a lingua congo sobrevive aínda, nun grao limitado, no Caribe, mais a maioría dos seus falantes viven en África.
Hai sete millóns de falantes nativos de congo, e dous millóns úsana como segunda lingua. É base tamén de varios dialectos para usos comerciais e de intercambio interetnico.
Desde 2006 ten o status oficial e legal de lingua nacional na República Democrática do Congo, de acordo a constitución de dito país, xunto ao francés, o lingala, o suahili e o tshiluba.
Un dos seus principais dialectos, o kituba, está recoñecido como lingua rexional na República do Congo.
Morfoloxía
miniatura|dereita|O "Ave María" en congo. Comparado con outras linguas bantús, incluíndo os demais dialectos do congo, o Kikongo ya Leta ten unhas regras morfolóxicas moi simples, sen prefixos nominais nin verbais, nin existe a concordancia entre os substantivos e as palabras que dependen destes (pronomes, adxectivos ou verbos).
Serpentaria
Aristolochia serpentaria L., coñecida polo nome común de serpentaria de Virxinia, ou serpentaria, é unha especie herbácea norteamericana da familia das aristoloquiáceas (Aristolochiaceae). É unha especie perenne con distribución natural no leste de América do Norte, desde Connecticut ao sur de Míchigan, a Texas e a Florida.
Descrición
A especie está considerada en perigo no estado de Nova York, rexión onde a especie foi por diversas veces encontrada entre 1895 e 1994, sendo nesta última data dada como presente nas Hudson Highlands. Mais, aínda así, desde entón, olláronse outras poboacións dispersas neste estado.
A especie é tamén rara no estado de Connecticut, onde integra a lista das especies con estado de conservación preocupante. No estado de Míchigan a especie considérase ameazada.
Uso medicinal
É cultivada na India polos seus rizomas empregados para o tratamento de picadas de serpentes, os indios norteamericanos usábana como remedio para picadas de cobra. En Europa, o seu uso medicinal data do século XVII. É tamén usada polo seu efecto antiinflamatorio, actúa como tónico e diurético, alén de producir aceite esencial.
As Arribas, Fruíme, Lousame
As Arribas é un lugar da parroquia de Fruíme no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Guaimaro II de Salerno
Guaimaro II, ás veces chamado o Chepudo, finado o 4 de xuño de 946, foi príncipe longobardo de Salerno do 901 ao 946.
Traxectoria
Converteuse en príncipe de Salerno no 901, ano no cal o seu pai se retirou (ou foi obrigado a facelo) a un mosteiro, onde ficou ata a súa morte. Fillo de Guaimaro I e Itta, foi asociado ao trono polo seu pai a partir do 893. A el débese o gran florecemento do Principado: restaurou o pazo do príncipe, fixo edificar o campanario xunto á igrexa palatina de San Pietro (920), reintroduciu a cuñaxe de moedas de ouro.
No 895, durante a cativerio do seu pai en Avellino, rexeu só os destinos do principado e foio verdadeiro protagonista da represión da revolta filo-napolitana que estourara contra o seu pai Guaimaro coa axuda de Atanasio de Nápoles. Tras o retiro ao convento do pai, despótico e impopular, Guaimaro II puido acceder ao exercicio total do poder.
Ao principio dos eu reinado mantivo sólidas as relacións de alianza cos Bizantinos, dos que o seu pai recibira os títulos de patricio e protospatario. Ao mesmo tempo fíxose aliado Capua, logo anexionada ao Principado de Benevento, casando en segundas nupcias con Gaitelgrima, filla de Atenulfo I. Do primeiro matrimonio tivo a Rotilda, á que deu como esposa a Atenulfo III, sobriño de Atenulfo II e fillo de Landulfo I de Benevento. O seu primeiro matrimonio suscita moito interese sobre todo porque desta unión tería nacido un fillo, tamén chamado Guaimaro. Precisamente á existencia deste fillo débese o feito de que a sucesión dos príncipes de nome Guaimaro fose renumerada: segundo esta revisión dos ordinais, Guaimaro III sería Guaimaro IV e Guaimaro IV converteríase en Guaimaro V.
Tamén Guaimaro II levou adiante unhas guerras contra os musulmáns, nas que participaran o pai e o avó, aínda que de maneira moi marxinal. Combateu na batalla do Garigliano do 915, onde as forzas unidas de Gaeta, Nápoles, Capua, Benevento, Salerno, Lacio, Spoleto, Roma e tamén da Italia bizantina derrotaron aos musulmáns da chamada Colonia do Garigliano.
No 923 ou 926 Guaimaro retirou a propia alianza con Bizancio, contra a que se puxo en guerra en apoio a Landulfo I de Capua. Consonte aos acordos tomados, Guaimaro e Landulfo atacaron xuntos a Puglia, conquistas que foron para Landulfo, e a Campania, de onde Guaimaro obtivo novos territorios. Pero a alianza entre os dous príncipes se revelou ben logo un fracaso, ao punto de que Landulfo cambiou a estratexia e chamou no seu apoio ao duque Teobaldo de Spoleto. Tamén esta alianza resultou infrutuosa e rompeu sobre o 930. Guaimaro tornou daquela ao partido dos bizantinos, persuadido nesta ocasión polo protospatario Epifanio.
Guaimaro foi un príncipe moi relixioso. Fixo espléndidas doazóns ao mosteiro de San Massimo, fundado polo avó Gaiferos, e nos derradeiros anos da súa vida subvencionou tamén as reformadores cluniacenses. No 943 asociou ao trono a Xisulfo I, o fillo tido no segundo matrimonio. Á morte de Guaimaro II, sucedida o 4 de xuño de 946, Xisulfo I sucedeuno no trono.
Río Valira
260px|miniatura|O río Valira en Encamp O río Valira (dito la Valira ou el Valira, indistintamente en catalán) é un pequeno río pirinaico, de 44 km de lonxitude, afluente do río Segre pola dereita, que vertebra a maior parte da hidroloxía de Andorra, excepto a parte que drena o río Arièja (Ariège en francés).
Percorrido
O Valira nace no circo de Els Pessons, na parroquia de Encamp (Andorra). Logo dunha ampla curva cara o norte e occidente, o río toma un sentido sur, dirixíndose a Andorra la Vella a capital do país, que atravesa. Pouco despois da localidade de Sant Julià de Lória, o Valira entra en Cataluña, pola provincia de Lleida, desembocando no río Segre algo máis ao sur de La Seu d'Urgell.
Afluentes
Un afluente no curso superior teñen tamén o nome de Valira, o Valira d'Ordino (dito tamén da Massana, do Nord ou ribera de Ordino) e o propio Valira é dito Valira d'Encamp (dito tamén de Orient, de Canillo ou de Soldeu). Ambos os dous únense en Escaldes-Engordany, recibindo o Valira d'Ordino pola beira dereita.
Un afluente, pola esquerda, do Valira, o río Runer, fai de fronteira entre Andorra e España.
Réxime hídrico
O réxime do Valira, un típico río curto de montaña, é de tipo nival.
Gran Premio de Bélxica de 1981
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Zolder o 17 de maio de 1981. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de, o 39º Gran Premio de Bélxica e o oitavo, que se celebrou no Autódromo de Zolder. A carreira foi suspendida pola chuvia cando se levaban 54 voltas disputadas, para unha distancia de carreira de 216 quilómetros.
Seguridade mecánica e primeira saída caótica
O Gran Premio de Bélxica de 1981 viuse empanado por dous incidentes graves relacionados coa mecánica, un deles mortal. Na práctica do venres un mecánico do equipo Osella, Giovanni Amadeo, tropezou fóra do muro de boxes na traxectoria do Williams de Carlos Reutemann. Reutemann foi incapaz de evitar o mecánico, que sufriu unha fractura de cranio. Morreu debido as súas feridas o luns logo da carreira. Antes do inicio da carreira os mecánicos de todos os equipos protagonizaron unha protesta pola falta de medidas de seguridade para a súa protección. Segundo o Campión do Mundo de James Hunt durante a retransmisión da carreira pola BBC, a protesta foi en gran parte polos estreitos boxes de Zolder e porque estaban abarrotados, especialmente por persoas que non eran máis que 'figurantes' que estaban alí para ser vistos e non por ser necesarios.
A protesta foi o día da carreira no momento da saída, aproveitando a presenza das cámaras de todo o mundo, e uníronse varios pilotos pero os organizadores da carreira, meteron presión para realizar a volta de quecemento, deixando varios coches atrasados na grella, algúns parados e outros baleiros. O caos resultante cando se formou de novo a grella ao final desa volta se agudizou cando Nelson Piquet perdeu a súa posición de partida e mandáronlle dar outra volta, os outros coches mantiveron a súa posición. Pero os coches comezaron a requentarse, varios pilotos apagaron os seus motores, entre eles o piloto de Arrows Riccardo Patrese, esperando outra volta de formación debido ao erro de Piquet. Pero, os organizadores comezaron a secuencia de arranque como de costume unha vez que Piquet recuperou a súa posición. Patrese non puido acender o seu coche e axitou os brazos para indicar que non podía tomar a saída. O seu mecánico, Dave Luckett, saíu á pista ao instante para acender o coche desde atrás. Pero cando chegou á pista, a secuencia de iluminación para empezar a carreira xa comezara, e a saída seguiu adiante malia os avisos de Luckett e Patrese de. Na confusión e probablemente incapaz de ver coche parado de Patrese, o outro piloto de Arrows, Siegfried Stohr, estrelouse contra a parte traseira do coche do seu compañeiro de equipo, golpeando a Luckett. Luckett sufriu laceracións e unha perna rota, pero sobreviviu ao incidente. Pero a pesar deste incidente, a carreira continuou, cando os coches pasaron de novo pola liña de saída, os comisarios e os restos dos coches de Stohr aínda estaban na pista, os coches pasaban con moi pouco espazo na estreita vía, e os comisarios ondeaban freneticamente as bandeiras para deter aos pilotos e os pilotos confusos devolvíanlles o saúdo aos comisarios, que aínda estaban na pista. A carreira detívose, pero non ata logo de dúas voltas, cando o piloto de diante do grupo, Didier Pironi,Achegou á liña de saída, onde permanecía o Arrows de Stohr, e diminuíu drasticamente, (mentres que na cabeza Piquet continuou en solitario) detendo a todo o grupo de pilotos, e obrigando á dirección de carreira a sacar a bandeira vermella.
Como resultado destes acontecementos, introduciuse unha nova norma prohibindo aos mecánicos estar na grella quince segundos antes da volta de formación, e maior precaución na saída da carreira.
Informe da carreira
A carreira comezou de novo sen incidentes, Didier Pironi adiantou a Reutemann entrando na primeira curva. Alan Jones tocouse con Nelson Piquet nas primeiras voltas da carreira e Piquet estrelouse contra as valas na chicane. Piquet furioso entrou ao garaxe de Williams formando un altercado co persoal de Williams logo de que fallara a caixa de cambios de Jones e estrelarase contra as barreiras sufrindo graves queimaduras na coxa esquerda despois de que o aceite da caixa de cambios filtrarase na cabina de Jones. Pironi caera cara atrás e despois do accidente de Jones, Reutemann tomou o liderado, e o mantivo ata que a carreira foi cancelada anticipadamente debido á choiva que empezou a caer na pista. Un sombrío Reutemann logrou a súa segunda vitoria da tempada e a 12º vitoria persoal que ía ser a última vitoria da súa carreira na F1, logo dun fin de semana que estivo marcado pola frustración, a política e a traxedia.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Tropo
Un tropo ou figura de significación é unha figura estilística de carácter semántico mediante a que unha palabra toma un significado que non é o seu propio.
Son tropos a metáfora, o símil, a alegoría, a metonimia ou sinécdoque, a antonomasia, a prosopopea, a lítote, o sarcasmo, o oxímoro, o paradoxo, a silepse ou diloxía, a hipérbole, a sinestesia, a antífrase, a antítese, a ironía, o símbolo.
Sanguiñedo, Sanguiñedo, Dozón
Sanguiñedo é un lugar da parroquia de Sanguiñedo, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 70 habitantes (37 homes e 33 mulleres), o que supón unha diminución de 13 habitantes con respecto ao ano 2000.
Leopoldo Galtieri
Leopoldo Fortunato Galtieri Castelli, nado en Caseros, provincia de Buenos Aires, o 15 de xullo de 1926 e finado en Buenos Aires o 12 de xaneiro de 2003, foi un militar e ditador arxentino, que alcanzou a comandancia do Exército Arxentino, co rango de tenente xeneral. Foi presidente de facto da Arxentina entre 1981 e 1982.
En abril de 1982, pouco despois de ocupar a Presidencia, ordenou a recuperación das illas Malvinas, consideradas pola Arxentina como territorio nacional usurpado, dando comezo á Guerra das Malvinas. Tres meses despois foi derrocado por un golpe militar interno, derivado da súa derrota na guerra. En 1985 foi absolto no Xuízo ás Xuntas, onde foi acusado de cometer delitos de lesa humanidade, e en 1986 foi condenado a 12 anos de prisión e degradación polas súas accións no conflito. Foi indultado de ditos delitos en 1989 polo presidente Carlos Menem.
Dánao
miniatura|300px|Dánao ordenou ás súas fillas que mataran ós seus maridos, pero Hipermnestra non o obedeceu e permitu fuxir ó seu home, Linceo. Dánao quixo deixar morrer de Hipermnestra pero foi absolta. Neste prato, Linceo regresa e mata a Dánao, usurpando o trono (aquí, simbolicamente, quítalle a coroa) (Francesco Xanto Avelli, 1537)
Na mitoloxía grega, Dánao foi un dos fillos de Belo, un rei exipcio, e Anquínoe, a filla do deus fluvial Nilo. Belo era fillo de Poseidón e Libia, da cuxa unión naceron dous fillos xemelgos: Belo e Axenor. Belo quedou en Exipto e alí, casado con Anquínoe, tivo tamén dous fillos xemelgos, Dánao e Exipto, entre os que dividiu o seu reino: Libia para Dánao e Arabia para Exipto.
Dánao continuou a viaxe e desembarcou en Argos, onde reinaba o rei Xelanor. As distintas fontes discrepan na narración do que aconteceu entre eles: para uns, Xelanor cedeulle espontaneamente a coroa, pero para outros foi Dánao quen reclamou o reino argüíndo que fora elixido polos deuses para ser o rei de Argos. Ábriuse unha longa discusión entre os dous, diante do pobo arxivo, e sen ter chegado a ningún acordo, deciden adiar a decisión ó día seguinte. Pero durante a madrugada sucedeu un feito prodixioso: un lobo saíu dun bosque próximo e atacou un rabaño que pasaba diante da cidade, saltou sobre un touro e non tardou en sometelo e darlle morte. Os arxivos interpretaron o feito identificando o lobo con Dánao, que viña só e de lonxe, e acordaron que fose el o novo rei, porque se non, tomaría o trono violentamente. Xelanor abdicou e Dánao ofreceu sacrificios e levantou outro templo, desta volta a Apolo Licio (do lobo), e chamou Dánaos ós habitantes do seu reino.
As novas da prosperidade do reino de Dánao chegaron ata Exipto, o seu irmán, quen lle propuxo un pacto de paz selando o acordo co matrimonio dos cincuenta fillos de Exipto coas cincuenta fillas de Dánao. Este negouse de novo pero os fillos de Exipto sitiaron a cidade e tivo que simular que aceptaba o múltiple enlace pero, non crendo na sinceridade da proposta do irmán, veu a ocasión de vingar a persecución e o exilio ó que lle sometera este.
Formáronse as parellas por similitude de nome, por ter nais de rango similar ou, na maioría dos casos, por simple sorteo. A relación das cincuenta danaides e os seus cincuenta maridos pode consutarse en Grimal, s.v. Danaides, Pseudo-Apolodoro II, 1, 5, e Hixino: Fábulas 170.
Celebráronse os matrimonios e, tralo banquete, entregou unha daga a cada filla, facéndoas prometer que matarían a cadanseu marido durante a noite de vodas. Todas obedeceron a orde do pai excepto a maior, Hipermnestra (ou Hipermestra), que non quixo matar ó seu home, Linceo (ou Lino), porque este respectara a súa vontade de permanecer virxe (ou ben por estar namorada del ou, simplemente, por escrúpulos ante o asasinato), e axudouno a fuxir. Pola súa desobediencia, Dánao pediu a morte da filla, pero o tribunal que a xulgou declarouna inocente, pola intervención de Afrodita. En agradecemento, Hipermnestra levantou unha estatua á deusa no templo de Apolo Licio.
miniatura|300px|O castigo eterno das Danaides (John Singer Sargent, 1922-1925, Museo de Bellas Artes de Boston)
Dánao persoalmente, ou as outras fillas, decapitaron ás súas vítimas e enterraron os corpos en Argos, con honores fúnebres ante as murallas da cidade, e as cabezas en Lerna. Desde entón, Lerna converteuse nun pantano nauseabundo, onde iría vivir a Hidra de Lerna, que matará Heracles no segundo dos seus doce traballos. Zeus ordenou a Hermes e Atenea que purificaran ás Danaides do crime cometido, pero cando morreron foron condenadas ó Hades polo xuíces do Inframundo, e castigadas a encher de auga unha cántara que tiña o fondo perforado, de tal xeito que nunca se daba enchida.
Co tempo, Linceo regresou e matou a Dánao, vingando así a morte dos seus irmáns, se ben outras fontes afirman que se reconciliou con el e casou con Hipermnestra, herdando o seu reino, mentres Dánao entregaba ás outras fillas ós vencedores dunha contenda atlética. Hipermnestra e Linceo reinaron en Argos e deron orixe á dinastía Danaide; os seus netos foron Acrisio, pai de Dánae, e Preto. Hipermnestra foi premiada co acceso directo ós Campos Elisios.
Pobreza absoluta
A pobreza absoluta é un nivel de pobreza no cal certos estándares mínimos de vida, tales como nutrición, saúde e vivenda, non poden ser acadados.
A xente nestas condición gaña menos dun dólar diario por persoa (parámetro establecido polo Banco Mundial). O termo pobreza absoluta pode ser un pouco enganoso, xa que non existe un estándar único que a defina: o nivel de ingreso necesario para acadar este mínimo é chamado comunmente como liña ou limiar de pobreza, que se define de varias formas por diversas institucións e persoas.
A pobreza absoluta pode ser contrastada coa pobreza relativa, ingreso baixo ou estándar de vida relativa ao resto da sociedade.
Suicidal Tendencies
Suicidal Tendencies é unha banda estadounidense de crossover thrash formada no ano 1980 en Venice, California polo vocalista Mike Muir, que é o único membro orixinal que queda. Xunto con D.R.I., Corrosion of Conformity e Stormtroopers of Death, adoitan a ser considerados "os pais do crossover thrash". No presente está composta por Muir, o guitarrista Dean Pleasants, o baixista Ra Díaz e o batería Dave Lombardo. Entre os músicos que contrubuíron co grupo tanto no estudio como en directo destacan os guitarristas Rocky George, Mike Clark e Ben Weinman, os baixistas Louiche Mayorga, Robert Trujillo, Josh Paul e Stephen "Thundercat" Bruner, e os baterías Amery Smith, Jimmy DeGrasso, Brooks Wackerman, David Hidalgo Jr. e Thomas Pridgen, e o músico de sesión Josh Freese.
Suicidal Tendencies publicaron trece álbums de estudio (catro dos cales están compostos por material inédito regravado), dous EPs, catro discos compartidos, catro recompilatorios e dous vídeos. A banda conseguiu o seu primeiro éxito en 1983 co seu álbum de estrea, Suicidal Tendencies, do cal saíu o sinxelo "Institutionalized", que foi un dos primeiros vídeos de hardcore punk en ter un tempo de emisión substancial na MTV. Despois de publicar unha nova canción o disco compartido Welcome to Venice (1985) e do seu segundo álbum de estudio Join the Army (1987), Suicidal Tendencies asinou con Epic Records en 1988 e continuou o seu éxito comercial cos seus seguintes tres discos, How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today (1988), Controlled by Hatred/Feel Like Shit...Déjà Vu (1989) e Lights...Camera...Revolution! (1990); os dous últimos certificados ouro pola RIAA. O seu seguinte traballo, The Art of Rebellion (1992), foi outro éxito e inclúe tres dos seus temas máis coñecidos: "Asleep at the Wheel", "Nobody Hears" e "I'll Hate You Better".
Tras editar dous álbums de estudio máis (Still Cyco After All These Years e Suicidal for Life), a banda separouse e cortou os seus lazos con Sony e Epic en 1995. Porén, reuníronse un ano despois e continuaron actuando e gravando dende entón. Despois de máis dunha década de traballo e varios cambios na súa formación, Suicidal Tendencies publicou o seu décimo primeiro álbum con material novo, 13, no ano 2013, seguido tres anos despois por World Gone Mad (2016). O seu último álbum ata a data é Still Cyco Punk After All These Years, publicado en 2018.
Gabriel Tamas
Sebastián Gabriel Tamas, nado o 9 de novembro de 1983 en Brașov, Romanía, é un futbolista que xoga na demarcación de defensa.