cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xosé Leira López
Traxectoria
Os seus traballos de investigación sociolóxica están recollidos en máis de cincuenta publicacións: monografías, capítulos de libros e revistas científicas. Como escritor de literatura foi membro fundador na década dos 70 do Grupo de Comunicación Poética Rompente. Ten tamén artigos publicados en prensa e pronunciou conferencias en diversas universidades europeas.
Flamengo
O nome flamengo aplícase a varias especies de aves gregarias que forman por elas mesmas a orde das Phoenicopteriformes, familia Phoenicopteridae (fenicoptéridos ), todas no único xénero actual Phoenicopterus. Viven nos hemisferios oeste e leste, sendo máis numerosas neste último: das seis (segundo algúns ornitólogos cinco) especies da familia catro son americanas. A cor máis ou menos rosada da plumaxe e o peteiro e a lingua altamente especializados son características distintivas de tódalas especies da familia. A beira do bico ten unha estrutura de láminas que forman coa lingua un aparato de filtrado que lles serve para atrapar o plancto que nada na auga.
Evolución
dereita|miniatura|Flamengos menores no cráter do [[Ngorongoro., Tanzania]] dereita|miniatura|Flamengos dos Andes na [[Lagoa Colorada, Bolivia.]] A familia, xa extinta, dos Palaelodidae formada por unha especie de flamengos nadadores, considerouse a orixe dos actuais flamengos, teoría hoxe rexeitada, pola presenza dun fósil do xénero Elornis, que sería xa a mostra da existencia de flamengos auténticos (Phoenicopteridae), e que se remontaría ó Eoceno tardío, sendo anterior as mostras recollidas da familia Palaelodidae. Hai unha gran variedade de especies fósiles do Cretáceo e posteriores que se consideran en ocasións antecedentes dos flamengos:Torotix, Parascaniornis, Scaniornis, Gallornis, Agnopterus, Tiliornis, Juncitarsus e Kashinia; sendo ous dous últimos os únicos que parecen ter unha relación clara coas especies actuais de flamengo. Hai abundantes rexistros fósiles do xénero Phoenicopterus. A sistemática prehistórica do xénero, segundo os fósiles coñecidos, sería:
Relacións con outras aves
Tradicionalmente considerouse ós flamengos coma próximos as Ciconiformes, orde na que chegaron a ser incluídos. Os ibis eran considerados os seus parentes máis próximos. Tampouco se exclúe a súa relación coas Anseriformes, sobre todo a causa de que comparten un parasito común, o piollo das plumas, do xénero Anaticola (Johnson et al. 2006). outros científicos colocaron ós flamengos dentro da orde das Caradriformes, considerándoos máis próximos a familia Recurvirostridae.
Os estudos moleculares e anatómicos realizados nos últimos anos deron resultados confusos: Sibley & Monroe colocáronos dentro dunha orde expandida das Ciconiformes. Por outro lado a hipótese sostida dende hai anos por outros investigadores, que sitúa os flamengos máis preto dos mergullóns (Podicipedidae), ca de calquera outro tipo de aves é obxecto de interese renovado.
Fisioloxía
dereita|miniatura|Flamengos menores voando.
Dieta
Os flamengos aliméntanse filtrando a auga. Os seus peteiros están adaptados para, usándoos de arriba a abaixo, separa-lo alimento da lama e os sedimentos. A filtraxe é facilitada polas lamelas, estruturas pilosas que están ó longo das mandíbulas, e a lingua grande e de superficie selagre. A cor rosada característica dos flamengos ten a súa orixe nos β-carotenos presentes na súa dieta. A fonte destes varía segundo as especies pero son en xeral os crustáceos e as algas verde-azuis. Os flamengos dos zoos reciben en ocasións aditivos coa comida (similares os utilizados na cría do salmón) para axudarlles a manteren o ton rosado.
Cor
Os flamengos novos son grises pero a cor dos adultos vai do rosa claro ó vermello. Á importancia xa citada da dieta na coloración hai que engadir o papel das bacterias que viven nas augas nas que se alimentan. A falta de cor ou a cor pálida nun exemplar adoitan indicar algún tipo de doenza ou falta de alimentación. Nos flamengos cativos, porén, as cores pálidas están relacionadas coa falta de beta carotenos na dieta.
Cebo das crías
Os flamengos, coma as pombas, producen un "leite" co que embican as crías. Esta substancia, máis rica en graxa e con menos proteínas cá das pombas, é segregada por unhas glándulas situadas na parte superior do tubo dixestivo. Os flamengos novos aliméntanse desta secreción, que contén tamén glóbulos vermellos e brancos, ata que teñen o bico desenvolvido dabondo como para alimentárense independentemente.
Conservación, status
A situación das diversas especies depende sobre todo dos cambios que están a sufrir os seus hábitats. Así, as poboacións de Phoeniconaias minor sofren a ameaza do desecamento do lago Natrón, unha das súas áreas de cría principais. As causas da morte de miles de flamengos nos lagos do val do Rift non están aínda aclaradas, relacionándose coa polución ou con algunha doenza aviar.
José Prol Figueiro
José Prol Figueiro, nado no Grove e finado en Pontevedra o 2 de decembro de 1936, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Participou nos sucesos do Arsenal de Cartaxena, en agosto de 1934, cando era cabo. Xulgado en consello de guerra en Cartaxena por intento de sublevación en novembro de 1934, foi condenado a dez anos de presidio. En xaneiro de 1935 tentou fugarse das prisións militares do Arsenal de Cartagena xunto cos seus compañeiros de condena, facendo un boquete coas patas metálicas das camas. Sindicalista. Líder do Sindicato Industria Pesquera da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar con Jacobo Barral Otero, Ángel Cadavid Caamaño, Jacobo Otero Goday, Miguel Mandiás Merino e Manuel Puente Iglesias, foi condenado á pena de morte. Foi executado en Pontevedra no quilómetro 1 da estrada a Campañó o 2 de decembro de 1936 con 22 anos.
Granma (diario)
Granma é un xornal cubano fundado en 1965, que é o órgano do Comité Central do Partido Comunista de Cuba. O seu nome vén do iate Granma que transportou dende México a Fidel Castro e outros 81 rebeldes ata a costa cubana en 1956, dando inicio á Revolución cubana. A palabra Granma provén dunha corrupción gráfica e fonética informal da palabra inglesa grandmother, que significa "avoa".
Historia
A pesar da oposición dos sectores conservadores da sociedade cubana e do presaxio de curta duración do Diario de la Marina (xornal conservador cubano), creouse un órgano de prensa diario do Primeiro Partido Comunista de Cuba, "Noticias de Hoy ". O 16 de maio de 1938 publicouse o primeiro número deste xornal.
É moi probable que este primeiro nome se deba a que "Hoy" chamábase a compañía editorial creada polo Partido Comunista anos antes. Nun primeiro momento, entre os seus obxectivos estaba a loita contra o nazismo - o fascismo, defender a República española e a loita de clases, así como contribuír a crear e consolidar unha conciencia antiimperialista nacional. Todo isto sucedeu baixo a dirección de Augusto Miranda, que foi o seu primeiro director.
O xornal mantívose co resultado das colectas dos militantes nas agrupacións obreiras, ademais doutras actividades que, xunto coa venda segura das edicións, contribuíron á súa realización.
Durante a etapa pre-revolucionaria, a redacción onde se elaborou foi pechada e agredida en varias ocasións e algúns dos gobernos existentes en Cuba antes de 1959 prohibiron ese órgano de prensa. Entre os directores do xornal estiveron Blas Roca e Carlos Rafael Rodríguez. Existiu ata o 3 de outubro de 1965, data na que, coa creación do Partido Comunista de Cuba, se fusionou co xornal Revolución e apareceu o actual xornal Granma, inspirado no Pravda soviético.
En 1966 comezou a publicar unha versión internacional, chamada Granma Weekly Review. Dende 1991 esta edición chámase Granma Internacional.
En setembro de 2012, a xefa de edición do Granma, Mairelys Cuevas, foise de Cuba e viaxou a Miami.
Edicións
O Granma publícase todos os días e é lido amplamente dentro da illa de Cuba. Hai tamén varias edicións internacionais, dispoñibles en español, inglés, francés, alemán, italiano e portugués, todas accesibles a través de Internet.
No xornal aparecen regularmente:
A miúdo publícanse suplementos especiais, como un relacionado coa adquisición de camións e furgonetas de China por parte da compañía eléctrica nacional e outro relacionado co inicio da Copa do Mundo de Fútbol de 2006.
== Directores ==
Olécrano
miniatura|150px|Olécrano O olécrano é unha formación ósea do membro superior humano, pertencente ao cúbito. Está situado na parte máis superior e posterior do cúbito, e ten forma piramidal de base cuadrangular. Ten unha base soldada ao resto do óso e un vértice que se artella co úmero. Durante a extensión máxima do cóbado, o olécrano queda acollido pola fosa olecraniana do úmero. Nos nenos e adolescentes o olécrano non está unido por óso ao resto do cúbito, senón que é un cartigo non osificado.
O olécrano ten unha superficie anterior, que se artella co úmero, na articulación úmero-cubital. A superficie posterior pode palparse baixo a pel. Forma o relieve dorsal do cóbado e adoita ter unha bolsa deslizante. Nela insírese o tríceps braquial e o ligamento posterior do cóbado.
O bordo medial serve para a inserción do músculo flexor ulnar do carpo e o ligamento lateral interno do cóbado. No bordo lateral insírense o músculo ancóneo e o ligamento posterior do cóbado.
Xosé López López
Xosé López López, nado en Riotorto e finado na Coruña o 22 de xullo de 1936, foi un político galego.
Ernesto Vázquez Souza
Ernesto Vázquez Souza, nado na Coruña en 1970, é un escritor e investigador galego.
Traxectoria
Doutorado pola Universidade da Coruña en Filoloxía Hispánica, sección de Galego-portugués, é especialista en historia do impreso galego na etapa contemporánea. Ten publicado artigos e outros traballos sobre as Irmandades da Fala, a figura de Ánxel Casal ou a Xeración Nós. Traballa como bibliotecario en Valladolid.
Marcial Vicente Iglesias Rodríguez
Marcial Vicente Iglesias Rodríguez, nado en Vigo e finado en Santiago de Compostela o 9 de xullo de 1937, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Sindicalista de Ribeira. Secretario liberado do Sindicato xeral de traballadores de Ribeira da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi declarado en rebeldía. Foi capturado en Pontevedra en abril de 1937. Xulgado en Santiago de Compostela por rebelión militar, foi condenado á pena de morte. Foi executado en Compostela o 9 de xullo de 1937 con 26 anos.
Motocrós das Nacións
O Motocrós das Nacións, coñecido tradicionalmente como Motocross des Nations e a miúdo abreviado coas siglas MXDN, é a única proba que se corre por equipos no deporte individual que é o motocrós. A proba dispútase anualmente en setembro (unha vez rematados os campionatos da FIM e a AMA), sendo o principal evento da tempada internacional deste deporte.
O Motocrós das Nacións foi instaurado pola FIM en 1947, antes que o Campionato Mundial de Motocrós e dende o inicio foi reservado para motos de 500 cc. Máis tarde, creouse o Trophée des Nations para motocicletas de 250 cc (celebrado entre 1961 e 1984), e a Coupe des Nations para motocicletas de 125 cc (de 1981 a 1984). En 1985, a FIM presentou un novo formato que combinou os tres trofeos nun só, que comprendía tres categorías (125, 250 e 500 cc) cun corredor de cada unha e tres carreiras por cada trofeo (125/500, 125/250 e 250/500), para que todos puideran competir entre si.
Formato
miniatura|Primeiras curvas na edición 2008 Na proba participan equipos nacionais formados por tres pilotos cada un. O sábado celébranse as carreiras clasificatorias que determinan os 20 equipos que terán dereito a correr a final, que se disputa o domingo e que consta de tres "mangas" (carreiras) que determinan a nación gañadora.
Cada un dos tres pilotos dun equipo corre nunha categoría diferente: MX1 (motores a dous tempos de ata 250 cc ou motores a catro tempos de ata 450 cc), MX2 (motores de dous tempos de ata 125 cc ou de catro tempos ata 250 cc) e Open (libre). Cada piloto corre un total de dúas mangas, xa que en cada manga participan 2 categorías ao mesmo tempo, de xeito que cada categoría compite coas outras dúas. Son tres mangas, nesta orde:
Ao final das tres carreiras, engádense os cinco mellores resultados dos seis posibles de cada equipo (3 pilotos por 2 carreiras cada un) para determinar a clasificación final.
Historia da competición
O motocrós, coñecido como Scramble no Reino Unido cando foi inventado nos anos vinte, desenvolveuse rapidamente nos anos 30. Despois da segunda guerra mundial, a FIM deulle un nivel internacional a este deporte, creando o Motocross des Nations (título oficial en francés).
Primeiros anos: o dominio da selección británica
A proba inaugural celebrouse preto da Haia nos Países Baixos o 20 de xullo de 1947. Tres federacións estatais foron convidadas: os Países Baixos, Bélxica e o Reino Unido. O belga Auguste Mingels foi o máis rápido, pero o equipo do Reino Unido con Bill Nicholson (BSA), Fred Rist (BSA) e Bob Ray (Ariel) gañaron o título, por diante do equipo belga.
O segundo Motocross des Nations foi en agosto de 1948 en La Fraineuse, preto da cidade belga de Spa. Tamén foron convidadas as federacións estatais de Francia, Suecia e Luxemburgo. A carreira estivo dominada polo equipo local, deixando aos belgas Nic Jansen, Marcel Cox e Andre Milhoux en primeiro, segundo e quinto posto, logrando o primeiro trofeo para Bélxica.
A finais de agosto de 1949 tocoulle ao Reino Unido acoller a competición, en Brands Hatch. O equipo británico gañou a competición por segunda vez, mantendo así a Copa indefinidamente. Despois de que a ACU (Auto-Cycle Union, federación británica) doara outra Copa para o equipo gañador na competición.
Anos 50
Ao morrer en 1954, o vicepresidente da FIM Peter Chamberlain, un gran afeccionado ao motocrós e piloto deste torneo, a copa recibiu o seu nome oficial.
Durante os anos 50 o dominio británico foi abafante: sete vitorias de 10 no Motocrós das Nacións antes de 1960. As únicas excepcións foron as vitorias de Bélxica en 1951 e Suecia en 1955 e 1958.
Anos 60
miniatura|Saída do Motocrós das Nacións de 1967, disputada en Markelo (Países Baixos) o 3 de setembro. A partir da tempada de 1961, FIM creou un trofeo específico para motocicletas de 250 cc, chamado Trophée des Nations. Os suecos foron gañados polos suecos, tras dous éxitos iniciais do Reino Unido. No caso dos 500 cc, o equipo do Reino Unido perdeu con Suecia en 1961 e 1962, pero logo gañou cinco anos consecutivos, acadando o número de 14 vitorias en 20 anos. A pesar diso, a súa última vitoria foi en 1967, e tardaron 27 anos en volver gañar.
En Chişinău, Moldavia (cidade máis coñecida entón co seu nome ruso, Kishinev) o equipo da URSS levou por primeira vez o Trofeo Chamberlain. Despois, Bélxica finalmente gañou o trofeo de novo no castelo de Farleigh (Inglaterra, 1969) despois de tentalo durante 18 anos, cun equipo integrado polos lendarios Roger de Coster, Joël Robert e Sylvain Geboers.
Anos 70
Nos anos 70 experimentouse un gran cambio mecánico, coa chegada masiva de fabricantes xaponeses. Comezou Suzuki, seguida rapidamente por Yamaha, Honda e Kawasaki. Nos primeiros anos da década, os títulos foron repartidos entre Suecia e Bélxica.
En 1974, en Suecia, detrás do equipo local, promoveuse por primeira vez un equipo estadounidense no podio formado por Jim Pomeroy (Bultaco), Brad Lackey (Husqvarna), Marty Tripes (Husqvarna) e Jimmy Weinert (Kawasaki), xusto diante da escuadra soviética, na que estaba Guennadi Moisséiev. En 1975 en Checoslovaquia, o equipo local rematou por diante de Bélxica, a pesar da presenza neste equipo de tres campións do mundo como Roger de Coster, Harry Everts e Gaston Rahier, e o Reino Unido. Dúas vitorias do equipo belga precederon a segunda vitoria dun equipo ruso, que incluía o campión do mundo de 250 cc Moisseiev. miniatura|Moisséiev diante de De Coster durante o Motocross des Nations de 1976, celebrado en Sint Anthonis (Holanda) o 11 de setembro Nos Trophée des Nations, Bélxica conquistou todos os títulos da 1969 a 1980, excepto un (Rusia, 1979), ademais de obter dous títulos no Motocrós das Nacións (en 1979 e 1980), pouco antes de comezar o dominio americano.
Anos 80, dominio americano
Despois de perder os torneos dos dous anos anteriores, o equipo estadounidense chegou a Lommel, en Bélxica, en setembro de 1981 para o Trofeo das Nacións, con catro pilotos de Honda, dirixidos polo 5 veces campión do mundo belga, Roger de Coster. Danny Laporte, Chuck Sun, Johnny O'Mara e Donnie Hansen gañaron con diferenza e unha semana despois volveron a gañar no Motocross des Nations de Bielstein, Alemaña. O equipo foi cambiando ano tras ano, pero todo seguiu igual. O equipo de De Coster obtivo oito vitorias (catro en cada un dos dous torneos) en catro anos.
En 1980, a FIM decidiu introducir un trofeo para un terceiro equipo con motos de 125cc: a Coupe des Nations. A selección italiana liderada por Michele Rinaldi gañou os dous primeiros títulos, seguida de Bélxica (con Eric Geboers) e Holanda (con Kees Van der Vine e John Van Den Berk).
1985, novo formato
En 1985 entrou en vigor o novo formato de carreiras de tres cilindros (500, 250 e 125 cc), desaparecendo o Trophée e a Coupe. Os estadounidenses continuaron dominando o torneo ata 1994, perdendo tras 17 vitorias consecutivas (13 no Motocross des Nations e os últimos catro Trophée des Nations), contra o Reino Unido, en Roggenburg, Suíza.
Os equipos estadounidenses estiveron sempre integrados polos mellores pilotos internacionais. Danny "Magoo" Chandler gañou as catro roldas en 1982, pero quizais a maior vitoria de todas produciuse en Maggiore, Italia, en 1986, cando o equipo formado por David Bailey, Ricky Johnson e Johnny O'Mara remataron as tres carreiras sen ser superados polos outros pilotos.
Anos 90
miniatura|James Stewart na edición de 2008 Despois da vitoria do Reino Unido en 1994, foi a quenda de Bélxica en 1995 con Stefan Everts, Joël Smets e Marnicq Bervoets. Pero os americanos seguían aí. En 1996, en Xerez, o equipo liderado polo multi-campión Jeremy McGrath venceu aos equipos franceses e belgas. Despois viñeron dúas vitorias en Bélxica e en 1999 no Brasil deuse a primeira vitoria de Italia (campioa do mundo con Andrea Bartolini e Alessio Chiodi, ademais de Claudio Federici), por diante de Francia e de Bélxica.
David Mariño Ramos
David Mariño Ramos, nado en Portosín (Porto do Son) o 5 de decembro de 1899 e finado en Santiago de Compostela o 11 de outubro de 1937, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Emigrado nos Estados Unidos, estaba en Filadelfia en 1925. Retornou a Portosín cara 1928. Sindicalista de Goiáns Portosín. Presidente do Sindicato de Pescadores e Oficios Varios da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela foi condenado a pena de morte. Foi executado no Cemiterio de Boisaca o 11 de outubro de 1937 con 38 anos.
Motocrós das Nacións
Século XXI
Unha vez máis, os estadounidenses gañaron en 2000 en Saint-Jean-d'Angély, encabezados polo seu piloto estrela Ricky Carmichael. No 2001, no famoso circuíto belga de Namur, Francia logrou a súa primeira vitoria (con David Vuillemin, Yves DeMaría e Luigi Séguy), superando aos belgas na súa casa. Italia gañou a edición de 2002, e Bélxica (con Stefan Everts, piloto con máis títulos mundiais da historia) gañou as edicións de 2003 e 2004, antes da reaparición dos Estados Unidos nas seguintes catro, con James Stewart substituíndo en 2006 a Carmichael como o principal piloto do equipo.
Yves Desmarets
Yves Hadley Desmarets, nado en París o 19 de xullo de 1979, é un futbolista francés. Xoga de centrocampista.
Traxectoria
Tras militar en modestos equipos afeccionados franceses, en 2006 deu o salto ao fútbol profesional ao incorporarse ao Vitória de Guimarães, daquela na Segunda Divisón de Portugal. Na súa primeira tempada o equipo luso logrou o ascenso á Primeira División.
Filmes de Burkina Faso propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Burkina Faso para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Yves Desmarets
Traxectoria
Permaneceu no Vitória dúas tempadas máis, sumando un total de 87 encontros e oito goles na máxima categoría, ademais de catro partidos na Copa da UEFA. Tras finalizar o seu contrato, o 6 de xuño de 2010 anunciouse a súa contratación polo Deportivo da Coruña por un ano, con opción a outro.
Daniel Anido
Daniel Anido, nado en Lugo en 1960, é un xornalista galego.
Trxectoria
É fillo de pais galegos, pero criouse no País Vasco. Iniciouse profesionalmente na redacción de informativos de Radio Bilbao, pertencente á cadena SER. Despois foi nomeado subdirector e director de informativos da emisora en Madrid. En febreiro de 2011 foi nomeado director de contenidos falados de Prisa Radio.
Sendo director dos Servizos Informativos da SER, o seu equipo obtivo dous Premios Ondas, polo seguimento da crise do Prestige e pola cobertura informativa do atentado do 11-M.
En 2010 recibiu o premio José Couso á liberdade de expresión, o Premio de periodismo da Unió de periodistes de València, e o primeiro premio IX Decreto, da Asociación da Prensa de Cádiz, pola súa contribución ao exercicio do periodismo e a súa defensa da liberdade de expresión.
En decembro de 2009 foi condenado xunto a Rodolfo Irago por difundir unha lista das afiliacións irregulares do PP que tamén foi publicada en internet. Porén, tras recorrir á audiencia provincial de Madrid, foi absolto en xuño de 2010.
Granma (iate)
miniatura|240x240px|O Granma no [[Museo da Revolución (A Habana).]] Granma é o nome dunha embarcación adquirida en Tuxpan (Veracruz) de xeito clandestino por un grupo de exiliados cubanos dirixido por Fidel Castro, que formaban o Movemento do 26 de xullo. O barco foi comprado a unha empresa estadounidense e o nome Granma provén dun alcume común en inglés para unha avoa (abreviatura de "grandmother"). Este barco foi utilizado posteriormente por 82 membros da expedición deste movemento no desembarco con fins revolucionarios que encabezou Fidel Castro e entre os que participaron o Che Guevara, Raúl Castro, Camilo Cienfuegos, Juan Almeida Bosque e Ramiro Valdés, entre outros.
Na madrugada do 25 de novembro de 1956, baixo a choiva o iate Granma comezou a navegar polas tranquilas augas do río Tuxpan, en México. O barco chegou ás costas orientais de Cuba o 2 de decembro de 1956 preto da praia de Las Coloradas no municipio de Niquero e marcou o inicio das loitas guerrilleiras que culminaron co triunfo da Revolución cubana, o 1 de xaneiro de 1959
Actualmente o barco está exposto no Memorial Granma anexo ao Museo da Revolución na Habana.
Antecedentes
Despois do fracaso do asalto ao cuartel Moncada do 26 de xullo de 1953, Fidel Castro e os seus compañeiros sobreviventes foron condenados a varios anos de prisión. Non obstante, a presión popular e o esforzo dos seus familiares fixeron que despois de vinte e dous meses encarcerados na illa de Pinos, fosen amnistiados. Fidel Castro dirixiuse a México dende onde preparou unha expedición a Cuba para iniciar unha insurrección armada contra a ditadura de Fulgencio Batista.
Características e compra da embarcación
Para a travesía era necesario un barco cuxa compra estivo a cargo do Cuate, alcume dun mexicano chamado Antonio del Conde. Este personaxe conserva unha copia da escritura de compra e venda orixinal da embarcación. Segundo esta, o iate foi construído en 1943, fabricado en madeira e con motor de aceite cunha soa cuberta, sen mastro, proa inclinada e popa recta.
O barco estaba rexistrado no porto de Tuxpan, co obxectivo de navegación a grande altura e viaxes de recreo ou para pasar fins de semana no mar.
O seu sinal directivo era X.C.G.E., o casco está feito de madeira, a súa lonxitude é de 13,25 metros, a manga de 4,76 metros e ten un puntal de 2,40 metros. A súa tonelaxe bruta é de 54,88 toneladas (39,23 toneladas netas) e estaba propulsado por dous motores Gray GM cunha potencia de 225 cc, que lle permitían desenvolver unha velocidade máxima de 17 km / h.
Cando se produce a compra da mesma, o propietario foi Schuylkill Products Company Inc., a compañía que a vendeu declarou que dende o 10 de outubro de 1956, a venda a Antonio del Conde por 50.000 pesos mexicanos quedou clara. Esta empresa tivo interese en facer explícito que non tiña ningunha responsabilidade sobre o uso posterior do barco Granma. A escritura fíxose legal o 30 de maio de 1957, é dicir, cando os revolucionarios xa estaban nas montañas da Sierra Maestra, loitando pola captura de Cuba.
A viaxe
Despois duns minutos da primeira hora do 25 de novembro de 1956, baixo a choiva fría, o iate Granma, comezou a navegar furtivamente dende Santiago de la Peña, polas augas do río Tuxpan, con 82 revolucionarios a bordo, entre eles o seu líder, Fidel Castro ademais do Che Guevara, Camilo Cienfuegos e Raúl Castro. Tivo que evitar a vixilancia do faro e un poste naval da mariña mexicana existente na saída ao mar aberto. Xa alí comezaron os fortes ventos e os golpes das ondas, provocando golpes no barco que provocaron mareos e vómitos en moitos dos expedicionarios.
Lonxe da costa mexicana e burlando a garda fronteiriza, acenderon as luces. Fidel Castro, que estaba ao mando, ordenou armar a varios compañeiros, por se os gardas fronteirizos mexicanos intentasen detelos. Entre o 25 e o 27 de novembro, os expedicionarios navegaron polo golfo de México.
Na madrugada do 28 entraron no mar Caribe e o 29 ao amencer recibiron a orde de prepararse para o combate, xa que se achegaron dous barcos sospeitosos; porén, eran dous pescadores que pasaron de longo. Durante o 30 de novembro, o iate seguía rumbo cara á illa mentres a radio do Granma recolleu a noticia que falaba do levantamento en Santiago de Cuba. esquerda|miniatura|260x260px|Travesía do Granma dende Tuxpan ata a praia Las Coloradas. Fallara unha das premisas fundamentais do plan táctico que consistía na coincidencia do levantamento en Santiago de Cuba co desembarco para distraer as forzas cubanas. Batista tiña información sobre a saída do iate e o seu propósito. Os mandos militares do goberno circularan a descrición do barco, con instrucións para a súa captura.
Con todo, na noite do día 1, o Granma xa se achegaba á zona escollida para o desembarco. Pasada a media noite e cando Roberto Roque Núñez mirou ao horizonte, unha forte onda sacudiu o barco e o vixía foi lanzado ao mar.
Fidel ordenou parar a marcha para rescatalo. O mal tempo e a noite pechada impediron atopar a Roque. Estiveron aproximadamente unha hora percorrendo con lanternas o mar revolto sen éxito. Moitos xa o crían afogado e pensaron que non había nada que facer pero Fidel ordenou continuar a busca. Un novo xiro e máis aberto permitiu escoitar unha voz case silenciada, pero o suficiente como para guiar a nave cara ao esgotado expedicionario. Cunha corda e con esforzo conseguiron rescatalo.
Unha hora despois viron as luces do faro de Cabo Cruz. Baixaron pola canle de Niquero ata chegar ás boias, que non coincidían cos datos da gráfica náutica. Con dúbidas sobre onde estaban, desaceleraron e cambiaron de rumbo. Fidel Castro decidiu ir á costa para desembarcar e na tarde do 1 de decembro informou a todos que o farían dun momento a outro nun punto preto de Niquero, ao sur de Oriente. Tamén anunciou a estrutura militar que asumirían.
Nunha punta de mangle chamada Los Cayuelos, a dous quilómetros da praia de Las Coloradas, que é onde debían baixar, o Granma quedou encallado, o que obrigou a proceder ao desembarco. Eran as 06:50 do 2 de decembro de 1956.
Despois do triunfo da Revolución
Tralo triunfo da Revolución púxoselle o nome "Granma" a varios lugares e entes como a Provincia de Granma, o Parque Nacional Desembarco del Granma ou o diario Granma.
Expedicionarios
Un total de 82 revolucionarios formaron parte da expedición.
Integrantes dos pelotóns
Os xefes de escuadra eran:
Os outros membros dos pelotóns foron:
Collado Jermoso
miniatura|250px|Torre Bermeja e Peña Santa desde o camiño a Collado Jermoso O refuxio de alta montaña Diego Mella, máis coñecido como Collado Jermoso, é un refuxio de montaña situado no municipio castelán-leonés de Posada de Valdeón (León), a 2.064 metros de altitude, sobre o Val de Valdeón, no macizo central dos Picos de Europa. Foi inaugurado en 1942 e está xestionado pola FDMESCYL.
Historia
Foi inaugurado en agosto de 1942 e dous anos máis tarde construíuse unha ampliación para a gardería.
Descrición
Actualmente o refuxio ofrece os seguintes servizos:
O fillo de Astérix
O fillo de Astérix (en Le Fils d'Astérix) é o vixésimo sétimo volume da serie de banda deseñada Astérix, publicado orixinalmente en francés en 1983. É o terceiro título da serie escrito e ilustrado en solitario por Albert Uderzo.
Foi traducido ó galego por Valentín Arias, Xavier Senín e Isabel Soto e publicado pola Editorial Bruño en 2008, nun volume conxunto cos títulos O gran foxo e A odisea de Astérix.
Ramón Fuentes Canal
Ramón Fuentes Canal, nado en Ourense cara a 1908 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado e funcionario de estatística. Foi vogal da directiva (1931) e despois presidente das Juventudes Socialistas de Ourense (1932), tamén presidiu a Federación de colectividades socialistas da provincia de Ourense en 1933. Pertenecía ao sector da esquerda do PSOE. Foi candidato do PSOE por Ourense nas eleccións de febreiro de 1936 pero non foi elixido. En abril de 1936 foi elixido compromisario do PSOE por Ourense para a elección do novo Presidente da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por rebelión militar, foi condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 9 de decembro de 1936 con 28 anos.
Dilatación do tempo
A dilatación do tempo é un fenómeno predito pola teoría da relatividade polo cal un observador observa que o reloxo doutro (un reloxo fisicamente idéntico ao de seu) está a marcar o tempo a un ritmo menor que o que mide o seu reloxo. Isto adoita ser interpretado normalmente como que o tempo se retardou para o outro reloxo, pero iso é certo soamente no contexto do sistema de referencia do observador. Localmente, o tempo sempre está a pasar ao mesmo ritmo. O fenómeno da dilatación do tempo aplícase para calquera proceso que manifeste cambios a través do tempo.
The Road (filme de 2009)
The Road é un filme dirixido por John Hillcoat e escrito por Joe Penhall. Está baseado na novela homónima de Cormac McCarthy publicada no 2006. Está protagonizado por Viggo Mortensen e Kodi Smit-McPhee como un pai e o seu fillo nun páramo postapocalíptico. A rodaxe realizouse en Pensilvania, Luisiana e Oregón. Foi estreado o 25 de novembro de 2009 nos cines dos Estados Unidos, e o 4 de xaneiro de 2010 nos do Reino Unido.
Sinopse
Un home sen nome e o seu fillo loitan pola supervivencia despois dunha catástrofe apocalíptica (cuxa orixe está sen determinar) que deixou o planeta Terra nun deserto invernal de natureza morta. Durante a súa viaxe cara o sur da costa americana buscan alimentos, refuxio e calquera cousa de utilidade, evitando constantemente ós bandidos e caníbales que acosan ós superviventes. Durante todo o filme, o pai tenta ensinarlle valores morais ó seu fillo, e como sobrevivir e manter o xuízo nun mundo cunha sociedade sen unións nin esperanza.
Personaxes
No filme, ningún dos personaxes ten nome, e nos créditos, simplemente aparece o seu papel no canto do nome.
Filmes de Fidxi propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Fidxi presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez en 2005. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
O primeiro filme presentado por Fidxi, Pear ta ma 'on maf, foi proposto para o Óscar en 2005, mais finalmente non foi nomeado para o premio. Fidxi é a única nación do Pacífico en participar na competición.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Fidxi para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Konrad Adenauer
Konrad Adenauer, nado en Colonia o 5 de xaneiro de 1876 e finado en Bad Honnef o 19 de abril de 1967, foi un home de estado e chanceler alemán, que xunto con Robert Schuman, Jean Monnet e Alcide De Gasperi, é considerado como "pai de Europa" en referencia á Unión Europea.
Traxectoria
Adenauer, como político do Partido de Centro (Zentrum), foi gobernador de Colonia de 1917 a 1933, e desa forma, coqueteou coa creación dun estado renano dentro de Alemaña pero separado de Prusia a principios dos 1920. De 1922 a 1933 foi chanceler do consello de estado prusiano. En 1933 foi encarcerado pola súa oposición aos nazis.
Foi o primeiro chanceler da República Federal de Alemaña de 1949 a 1963, un período que abrangue a maior parte da etapa preliminar da guerra fría. Neste período, Alemaña Occidental foi separada politicamente de Alemaña Oriental. Adenauer foi co-fundador da CDU, sucesora do Zentrum, coa esperanza de atraer aos protestantes así como aos católicos nun só partido.
Adenauer iniciou a reconstrución de Alemaña Occidental e axudou a converter á nación nunha potencia económica. Tamén cabe salientar que Adenauer dirixiu a reconciliación de Alemaña con Francia e os outras potencias aliadas. Baixo o goberno de Adenauer, á Alemaña Occidental foille permitido rearmarse e unirse á OTAN. Adenauer tamén abriu relacións diplomáticas coa Unión Soviética e o resto do bloque Leste. En 1955 logrou asegurar a liberación dos últimos prisioneiros de guerra alemáns.
En 1959 brevemente considerou contender para o posto de presidente, pero en lugar diso escolleu a un candidato (Heinrich Lübke) ao que consideraba o suficientemente feble como para non molestar os seus asuntos como chanceler.
En 1962 o escándalo Spiegel fixo erupción, cando a policía baixo ordes do gabinete arrestou a cinco xornalistas do Der Spiegel, acusándoos de traizón, especificamente por publicar un memorando detallando supostas debilidades nas forzas armadas alemás. Os membros do gabinete que pertencían ao Partido Democrático Libre renunciaron aos seus postos en novembro de 1962, e o Ministro de Defensa Franz Josef Strauß, líder da Unión Social Cristiá, foi despedido, seguido polos membros do gabinete que formaban parte do mesmo partido. Adenauer foi forzado a renunciar e foi sucedido por Ludwig Erhard, aínda que permaneceu como líder da CDU ata 1966.
Autocracia
O estilo autocrático de Adenauer creou bastante descontento político, o cal terminou desencadeando as Revoltas estudantís dos 1960 e a toma do poder por parte do Partido Socialdemócrata de Alemaña en 1969. O seu control irrestrinxido da CDU finalizou cando o congreso da CDU designou a un administrador xeral co poder para organizar o partido. Durante o seu goberno, moitos científicos alemáns emigraron aos EUA en busca dun ambiente de investigación máis liberal.
Moitas conversacións de Adenauer con xornalistas selectos, revelan o brillante coñecemento político que posuía. Por exemplo, el previu detalladamente como o desenvolvemento económico terminaría por iniciar a caída do réxime comunista en Europa do Leste.
Columbia Británica
A Columbia Británica  é a terceira maior provincia do Canadá, tanto en área como en poboación, atrás soamente do Ontario (provincia máis populosa do país) e do Quebec (maior provincia do país en área). A Columbia Británica, localizada no extremo oeste do Canadá, é a única subdivisión canadense bañada polo Océano Pacífico. A provincia é comunmente chamada B.C., abreviación de British Columbia.
Gil González Mosquera
Traxectoria
Veciño de Riovao. Auxiliar do Secretario do Xulgado de Sada. Membro da Irmandade da Fala de Sada e despois do Partido Galeguista de Sada, do que foi secretario; foi tamén secretario de propaganda da Alianza de Esquerdas en Sada. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi recoñecer os cadáveres de Juan Antonio Suárez Picallo e outros compañeiros o 15 de agosto, quitouse a vida na súa casa de Sada o 5 de setembro con 34 anos.
Columbia Británica
Máis do 60% da poboación vive no suroeste da provincia, nas rexións metropolitanas de Vancouver e de Victoria. Vancouver é a maior cidade, e a súa rexión metropolitana é a terceira máis populosa do Canadá. Victoria, localizada na Illa de Vancouver, é a capital da provincia.
A Columbia Británica é coñecida polas súas belezas naturais. Ningunha outra provincia canadense posúe máis parques e reservas naturais. As súas praias, montañas e parques atraen a millóns de turistas anualmente. A economía do estado baséase fundamentalmente no turismo e no transportes - Vancouver é o maior polo portuario e o segundo maior centro aeroportuario do Canadá, alén de ser un importante polo ferroviario. A industria madeireira e a agricultura tamén son fontes de renda primarias - a provincia produce máis do 60% de toda a madeira producida no país.
Ata 1846, a rexión de toda a Columbia Británica estaba baixo o control da Compañía da Baía de Hudson. Xuntamente cos actuais estados americanos de Oregon, Idaho e Washington, formaba a Oregon Country. A expansión americana en dirección ao oeste fixeron con que atritos surxisen entre os británicos e os americanos. Un tratado realizado en 1848 dividía este territorio, usando o paralelo como fronteira - con excepción da Illa Vancouver, que continuaría a administrarse polo Reino Unido. En 1870, a provincia foi admitida como a sexta provincia canadense.
Ata 1830
Máis de 30 tribos indíxenas vivían na rexión que comprende actualmente a Columbia Británica millares de anos antes da chegada dos primeiros europeos á rexión. As tribos máis populosas eran os athabaskans (que vivían no norte) e os salish (que vivían no sueste). As tribos haida, kwakiutl, nootka e tsimishin eran, porén, máis avanzadas. Tales tribos construíran enormes esculturas de madeira (toten poles), esculturadas e pintadas directamente nunha árbore de gran porte. Estas tribos vivían basicamente na costa do pacífico, vivindo basicamente da pesca.
A rexión non se explorou por exploradores europeos ata as décadas finais do século XVIII. O primeiro europeo a avistar as terras da actual Columbia Británica foi o español Juan Pérez, en 1774. Pérez estaba ao comando dunha forza naval española. Porén, eles non desembarcaron en terra. O primeiro europeo en chegar á Columbia Británica foi o inglés James Cook, en 1778, que estabeleceu as primeiras relacións amigables entre os británicos e os nativos na rexión. En poucos anos, desenvolvéronse fortes relacións comerciais entre os británicos e os nativos, onde os británicos obtiñan basicamente peles de animais dos indíxenas, que era vendida na Europa a altos prezos.
Porén, os españois reivindicaban a rexión, non soamente por causa da viaxe de Pérez como tamén por causa do Tratado das Tordesillas, que delimitaba que todas as terras a oeste do paralelo lonxitudinal 46° 37' O eran de propiedade da España. Os españois ficaron alarmados co crecente comercio británico na rexión, e capturaron varios navíos británicos, case provocando guerra entre ambos os países. A Convención de Nootka, realizada en 1790, resolveu parcialmente este problema, dando aos británicos e aos españois o dereito de estabelecer postos comerciais e relacións comerciais cos indíxenas na rexión. Porén, ambos os países aínda continuarían a reivindicar a rexión en carácter permanente.
Globo de Ouro ó mellor actor - Comedia ou musical
Os Globos de Ouro son uns premios celebrados a principios de cada ano que recompensan os traballos cinematográficos que a xuízo da prensa estranxeira instalada nos Ánxeles son os mellores do exercicio anterior. Por tales motivos ordénase a listaxe de premios polo ano no que se corresponde a estrea en Estados Unidos de cada película e non ó da cerimonia, a fin de evitar confusións.
Columbia Británica
Ata 1830
En 1792, o explorador británico George Vancouver explorou a rexión suroeste da Columbia Británica. El foi o primeiro británico a desembarcar na actual Illa Vancouver e na rexión onde se localiza actualmente Vancouver, que leva tal nome na súa homenaxe. Outros exploradores europeos exploraron o interior. En 1808, Simon Fraser, partindo de Vancouver, subiu o Río Fraser, que se nomeou en homenaxe a Simon, tamén un hábil comerciante.
Globo de Ouro ó mellor actor - Comedia ou musical
Estes son os actores premiados co Globo de Ouro ó mellor actor nun filme de comedia ou musical.
Columbia Británica
Ata 1830
A Compañía da Baía de Hudson - unha compañía británica - pasou a controlar o comercio de peles da rexión despois de 1821, ben como na rexión que actualmente compoñen os estados americanos de Oregon, Idaho e Washington. Esta rexión era coñecida como Oregon Country. A expansión de poboación e política dos Estados Unidos desde a súa independencia en 1783 en dirección ao oeste pasou a facer que cada vez máis americanos se instalasen na Oregon Country, a partir da década de 1840. Estes americanos non recoñecían a autoridade dos británicos. Os roces crecentes entre os americanos e as autoridades británicas fixeron que os americanos instalados en Oregon pedisen ao goberno americano axuda política e militar, así como o estabelecemento dun goberno na área.
1830 - 1900
250px|miniatura|Imaxe do [[Río Fraser e do Río Columbia, ben como da actual fronteira canadense cos Estados Unidos.]]
En 1844, James K. Polk tornouse presidente dos Estados Unidos. O seu partido político, o Partido Democrático, quería dividir o Oregon Country usando o paralelo 54°40' como fronteira entre os Estados Unidos e o territorio controlado polos británicos. Estes querían usar o paralelo 49°, das Montañas Rochosas ata o Río Columbia, onde este, que corre en dirección ao suroeste, sería usado como fronteira. Se a proposta británica fose aceptada, a parte occidental do actual estado de Washington pasaría ao control británico. O presidente Polk suxeriu un termo medio. O paralelo 49° sería usado como a fronteira definitiva, desde os Grandes Lagos ata o Océano Pacífico. A Illa Vancouver continuaría a controlarse polos británicos - mesmo a parte meridional da illa estando abaixo do paralelo 49°. A proposta de Polk foi aceptada, e asinada por americanos e británicos no Tratado de Oregon de 1846.
En 1843, fundouse Victoria pola Compañía da Baía de Hudson. A compañía recibiu a responsabilidade de colonizar a Illa Vancouver en 1849. Así sendo, James Douglas, un oficial do alto chanzo da compañía, foi escollido para ser o primeiro gobernador da colonia británica da Illa Vancouver. Douglas fixo de Victoria a capital da colonia, e alí criou unha Asemblea Lexislativa, inaugurada en 1856.
En 1858 foi descuberto ourono Río Fraser. Os británicos criaron máis unha provincia colonial, a provincia de Columbia Británica. Esta non incluía aínda a Illa Vancouver. A capital desta provincia colonial era New Westminster, e Douglas foi escollido como gobernador da nova colonia. Porén, Douglas tamén continuou a ser o gobernador da colonia de Illa Vancouver.
O ouro atraeu a máis de 30 mil persoas á rexión. Para atender estas persoas, a Columbia Británica pasou a construír varias estradas conectando cidades coas minas de ouro. Esta carreira do ouro acabou, en torno de 1865. A Columbia Británica estaba completamente endebedada pola construción, sen prever tal fin precoz desta carreira. En 1866, os británicos uniron ambas as colonias, que concordaron na unión, para dividir as débedas. Columbia Británica pasou a ser o nome definitivo desta única e unida provincia, coa capital en New Westminster ata 1868, cando a capital se mudou definitivamente a Victoria.
250px|miniatura|Foto da instalación do último trillo da [[Canadian Pacific Railway.]]
Porén, a economía da provincia colonial entrara nunha gran recesión, por causa do fin da carreira do ouro. Moitas persoas ficaron desempregadas. A débeda do goberno da provincia continuaba altísima. O goberno pasou a considerar unha fusión cos Estados Unidos ou co Canadá. En 1871, o goberno concordou en tornarse a sexta provincia do Canadá, coa condición que a última construíse unha ferrovía conectando a illada provincia coas provincias do leste canadense. A construción desta ferrovía, a Canadian Pacific Railway, inaugurouse en 1885, cinco anos despois do prazo prometido polo goberno canadense. Durante este período, o goberno ameazou por varias veces en secederse do Canadá. Coa finalización da ferrovía, Vancouver, o termo occidental, tornouse o maior polo económico do oeste canadense.
1900 - Tempos actuais
Os problemas financeiros continuaron nas primeiras décadas do século XX. As débedas continuaron a acumularse. En 1906, todas as provincias canadenses concordaron cunha resolución do goberno federal que axudaría economicamente a Columbia Británica cunha axuda financeira dun millón de dólares canadenses. Esta axuda deuse ao longo de 10 anualidades de 100 mil dólares cada.