cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ranunculales
Ecoloxía
Este clado, quizais especialmente Menispermaceae e Ranunculaceae, non é moi usado polas bolboreta s para alimentación das trilla s (Ehrlich e Raven 1964). Hai datos acerca dunha fertilización atrasada por dous meses ou máis despois de ocorrida a polinización, en clados como Eupteleaceae, Circeasteraceae, Lardizabalaceae, e Ranunculaceae (ver Sogo e Tobe 2006 e notas).
Stopira
Ianique dos Santos Tavares, coñecido como Stopira, nado en Praia o 20 de maio de 1988, é un futbolista caboverdiano. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Videoton FC de Hungría.
Traxectoria
Na tempada 2008-09 firmou por dous anos co CD Santa Clara, equipo co que xogaría 6 partidos a primeira tempada. Ao ano seguinte logra a regularidade, xogando 26 encontros. O 9 de xullo de 2010 o Deportivo da Coruña anunciaba a súa contratación por 4 tempadas, que alternará entre o primeiro e o segundo equipo.
Selección nacional
Stopira é un xogador titular da selección de Cabo Verde, coa que xogou algúns partidos.
Compton Gamma Ray Observatory
CGRO (acrónimo de Compton Gamma-Ray Observatory) foi un observatorio espacial da NASA lanzado o 5 de abril de 1991 mediante o transbordador espacial Atlantis na misión STS-37 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
CGRO era membro da serie de grandes observatorios da NASA, xunto co telescopio espacial Hubble, o Telescopio Espacial Spitzer e o Telescopio Espacial Chandra de raios X. A súa misión era facer observacións do ceo no rango dos raios gamma, entre 0,1 MeV e 30 GeV, onde se producen procesos no que interveñen as reaccións nucleares, a radiación bremsstrahlung, a aniquilación materia-antimateria, a dispersión Compton, a radiación sincrotrón e outros.
A nave estabilizábase nos tres eixos e era capaz de apuntar a un obxectivo determinado durante ata 14 días cunha precisión angular de 0,5 graos e facer observacións cunha precisión temporal de 0,1 milisegundos. Levaba a bordo 1860 kg de hidracina como propelente para manter a órbita.
Tras o fallo de tres dos catro xiroscopios, a NASA decidiu facer reentrar o observatorio o 4 de xuño de 2000 para evitar a perda do control do mesmo en caso do fallo do último xiroscopio.
Instrumentos
CGRO levaba a bordo catro instrumentos que se complementaban na cobertura de enerxías:
Mércores
O mércores, corta feira, ou cuarta feira é o terceiro día da semana. O termo "mércores" vén do latín Mercurii (dies) ou día de Mercurio, deus romano do comercio e mensaxeiro dos deuses, e os termos "corta feira" e "cuarta feira" proceden do latín quarta feria (ou feria quarta).
Nomes noutras linguas
miniatura|300px|dereita|Mércores nas distintas linguas de Europa.
Primates
A dos primates (Primates) é unha orde de mamíferos placentarios que abrangue 480 especie reunidas en 78 xéneros de prosimios e simios. .
Os primates xorden de antecesores que viviron en árbores de bosques tropicais e iso implica que as súas principais características débense a adaptacións a complexas contornas tridimensionais. A meirande parte das especies de primates seguen sendo, cando menos parcialmente, arbóreas. Todos os primates teñen cinco dedos (pentadactilidade), un patrón dental común e un primitivo (non especializado) deseño corporal.
Varían en tamaño dende tan só 30 gramos do Microcebus berthae, aos 200 kg do Gorilla beringei graueri.
Segundo o rexistro fósil, os antecesores primitivos dos primates deberon existir dende finais do Cretáceo, hai 64 millóns de anos. Un dos fósiles máis próximos aos primates é Plesiadapis e data de entre 55-58 millóns de anos, a finais do Paleoceno. Estudos con reloxo molecular indican que a liña dos primates podería ser aínda máis antiga, orixinándose a mediados do Cretáceo, hai 85 millóns de anos.
A orde dos primates estivo tradicionalmente dividida en dous grupos principais:
Os prosimios teñen características máis semellantes aos dos primeiros primates e inclúe a especies como son os lémures, lorisoideos e tarseiros.
Os simios inclúen aos monos, simios e humanos. Arestora a orde dos Primates divídese en dúas subordes:
Os simios divídense en dous grupos:
Os catarrinos son os monos do Vello Mundo, como os babuínos e os macacos), os xibóns e os grandes simios. Os monos do Novo Mundo inclúen aos monos cebinos, monos ouveadores e monos esquío. Os humanos son os únicos catarrinos que se teñen expandido fóra de África, Asia do Sur e da Asia oriental con éxito; malia que os restos fósiles si mostran que houbo outras especies que o foran e estiveran presentes en Europa.
Aínda se están a descubrir novas especies de primates. Na década do 2000 descubríronse e clasificáronse taxonomicamente 25 especies e outras 11 na década do 2010.
Terminoloxía histórica e a actual
miniatura|dereita|240px|[[Tarseiro.]] miniatura|dereita|240px|[[Cercopithecus neglectus.]] miniatura|dereita|240px|[[Mandril.]] A relación entre os diferentes grupos de primates non estivo ben esclarecida ata hai pouco, por iso, algúns termos poden dar a confusión aínda hoxe. Un caso é simio, que tanto ten sido empregado como alternativa a mono como para os primates sen rabo e con semellanzas aos humanos. Wilfrid Le Gros Clark foi un dos primatólogos que propuxo a tendencia evolutivo dentro dos primates e como a orde se podería distribuír nunha serie ascendente ata chegar aos humanos. As clasificacións como prosimios, monos, pequenos primates e grandes primates seguen esta idea. Mais arestora, varios destes grupos serían grupos parafiléticos, o que significa que aínda que todos os membros dese grupo teñen un antecesor común, ese grupo non incluiría a todos os descendentes dese antecesor. As clasificacións actuais inclúen a todos os descendentes dun antecesor común dentro do mesmo grupo.
No seguinte diagrama móstrase unha das posibles clasificacións dos actuais primates.
Os grupos historicamente empregados, que aparecen nunha serie ascendente na árbore filoxenética e que son parafiléticos, son os seguintes:
Non existe un amplo consenso sobre que terminoloxía usar; se empregar os nomes comúns parafiléticos ou se empregar os nomes monofiléticos.
Clasificación
miniatura|dereita|240px|[[Colobus guereza.]] miniatura|dereita|240px|[[Gorila.]] miniatura|dereita|240px|[[Xibón.]]
Historia evolutiva
thumb|230px|[[Plesiadapis o primate máis antigo.]] A orde dos Primates é parte do clado Euarchontoglires, que está dentro do clado de Eutheria na clase dos Mammalia. Os estudos de xenética molecular nos primates, en colugos e escadentes mostraron que as dúas especies de colugos están máis achegados aos primates vivos arestora ca aos ascendentes. malia que no seu momento estes últimos estiveran clasificados como primates. Esas tres ordes compoñen o clado dos Euarchonta. A combinación deste clado co clado dos Glires, que está composta por Roedentia e Lagomorpha, forman o clado dos Euarchontoglires. Tanto Euarchonta como Euarchontoglires están clasificados como superordes. Algúns científicos consideran que Dermoptera, os colugos, é unha suborde dos Primates e refírense á suborde dos Euprimates como a dos "verdadeiros" primates.
Evolución
A liña dos primates pénsase que apareceu hai 65 millóns de anos, aínda cando os primates máis antigos coñecidos datan do Paleoceno tardío de África (que corresponde co fósil denominado Altiatlasius) ou da transición do Paleoceno-Eoceno nos continentes do norte, arredor de hai 55 millóns de anos (Cantius, Donrussellia, Altanius, e Teilhardina). Outros estudos, algúns co uso de reloxos moleculares, teñen estimado que a orixe da liña de primates está no Cretáceo Medio, aproximadamente hai 85 millóns de anos.
Coa cladística actual, os Primates son un grupo monofilético. A Suborde Strepsirrhini, os primates con rinario, pénsase que se separaron da liña de primates hai 63 millóns de anos, aínda que se propoñen datas anteriores. As sete familias de strepsirrhine son as cinco relacionadas coas familias de lémures e as dúas familias aínda viventes de lorisídeos e gálagos. A clasificación de ordes xuntaba a Lepilemuridae en Lemuridae e Galagidae dentro de Lorisidae, dando unha familia de catro a unha e non de cinco a unha como se mostra aquí. Durante o Eoceno, a meirande parte dos continentes estaban dominados por dous grupos: os adapiformes e os omomyides. O anteriores estaban considerados como parte dos Strepsirrhini, mais non tiñan un peite dental (un grupo de dentes largos, planos e curvados cara a diante) como o teñen os lémures modernos. Estudos recentes mostran que Darwinius massilae formaba parte deste grupo. Esta última especie estaba máis próxima aos társios, monos e simios. Cal é a relación destes grupos cos primates que actualmente aínda existen non está claro. Os Omomyidos desapareceron hai 30 millóns de anos e os adapiformes sobreviviron ata hai 10 millóns de anos
miniatura|esquerda|Un lémure, un primate [[strepsirrhine ]] Os estudos xenéticos mostran que os lémures de Madagascar diverxeron dos lorisídeos hai aproximadamente 75 millóns de anos. Eses estudos, entre outros, indican que os lémures están máis relacionados entre si ca con calquera outro primate strepsirrhine. Porén, Madagascar separouse de África hai 160 millóns de anos e da India hai 90. Sendo iso así, pénsase que unha única poboación dispersouse atravesando dende África o océano cara a Madagascar hai 50 ou 80 millóns de anos e poboou o arquipélago. . Téñense valorado outras hipóteses de colonización, como é a das múltiples colonizacións desde África e a India pero ningunha destas está apoiada por estudos xenéticos ou moleculares.
Ata hai pouco [[Daubentonia madagascariensis]] non daba sido clasificado dentro de Strepsirrhini . As teorías que se tiñan proposto eran que a súa familia, Daubentoniidae, era ou un primate lemuriforme, o que significaría que os seus antecesores se separaran da liña de lémures máis recentemente que a de lémures e lorisídeos; ou un grupo irmán de todos os Strepsirrhine. No 2008 confirmouse que Daubentonia madagascariensis estaba máis achegado a orde de lémures Malagasy, o que supón que tería descendido igualmente desa mesma poboación ancestral que colonizou a illa.
A suborde de Haplorhini, está composta de dous clados próximos. Os prosimios társidos da familia Tarsiida, monotípicos na súa propia infraorde Tarsiiformes, son a división máis basal e apareceron hai 58 millóns de anos. O esqueleto de haplorrino máis antigo coñecido data de 55 millóns de anos e é un Archicebus. Foi atopado na China e iso dálle pé as orixes asiáticas da orde, algo que xa se propuxera. A infraorde de Simiiformes (primates simios, que son os monos, os simios e humanos) xurdiu hai 40 millóns de anos atrás posiblemente tamén en Asia. Se a orixe estivera alí tería habido unha dispersión oceánica polo Océano Thethys de Asia a África en moi pouco tempo. Hai dous clados de simios, que ambos son pavordes un son os Catarrhini, que está composto dos monos do Vello Mundo, os humanos e outros simios e que apareceron en África; e o outro son os Platyrrhini, que emerxeron en América do Sur e que son os monos do Novo Mundo. Un terceiro clado son os eosimiidos, que apareceron en Ásia pero que se extinguiron hai millóns de anos.
Igual que co caso dos lémures, a orixe dos monos do Novo Mundo non está clara. Os estudos moleculares deron unha ampla estimación das datas de diverxencia entre os platyrrhinos e os catarrhinos, variando entre 33 a 70 millóns de anos. Porén os estudos de secuencias mitocondriais deron un rango menor, de entre 35 a 43 millóns de anos. Os primates antropoides probablemente atravesaron o océano Atlántico dende África a América do Sur durante o Eoceno polo salto de illa a illa, que sería posible polas dorsais do atlántico e o baixo nivel do mar. Outra posibilidade sería que fora froito dunha única migración transoceánica, xa que a separación do océano Atlántico nese momento non era tan distante como o é hoxe.
200px|thumb|Tamarín emperador, un mono do Novo Mundo
Malia que os primates son un grupo que, en comparanza con outro grupos de animais, foron ben estudados; estanse a descubrir novas especies de Primates e os estudos xenéticos están mostrar especies previamente non identificadas. Arestora apréciase un recente aumento no número de especies, chegando a 424 especies e 658 subespecies.
Caracteres xerais dos primates
Os principais caracteres dos primates, en relación coa súa vida arborícola, son:
Maurice de Bévère
Maurice de Bévère, nado en Courtrai o 1 de decembro de 1923 e finado en Bruxelas o 17 de xullo de 2001, foi un debuxante belga de banda deseñada, máis coñecido polo seu alcume Morris. Acadou sona por ser o creador da personaxe de Lucky Luke.
Traxectoria
Realizou os seus primeiros estudos nunha ben coñecida escola xesuíta en Aalst. Con 20 anos comezou a traballar coma debuxante nos estudos de animación CBA (Compagnie Belge d'Actualités) onde coñece a Peyo, André Franquin ou Eddy Paape. En 1946 creou Lucky Luke, a súa personaxe máis representativa para a revista de BD Spirou. Continuou a traballar nos anos seguintes tanto na BD coma na animación. A súa morte prodúcese en 2001 cunha caída accidental.
Chromobacterium
Chromobacterium é un xénero de bacterias gramnegativas con forma de bacilo pertencentes á familia Neisseriaceae. Na lista da LPSN inclúense as seguintes especies dentro deste xénero:
Polioptílidos
A dos polioptílidos (Polioptilidae) é unha familia de pequenas aves paseriformes da superfamilia dos certioideos.
As 17 especies desta familia (algúns autores redúcenas a 15, mentres que outros auméntanas até as 20) viven en toda América, excepto no extremo sur e as altas rexións dos Andes. A maior parte delas habitan sobre todo en zonas tropicais e subtropicais, onde son residentes permanentes, pero Polioptila caerulea, dos Estados Unidos e o sur do Canadá, migra cara ao sur para pasar o inverno.
Características
Estas delicadas aves parécense aos Sylviidae do Vello Mundo (en cuxa familia estiveron situados antigamente) na súa estrutura e hábitos, e móvense continuamente entre a follaxe na busca de insectos.
As especies do primeiro xénero son na súa maioría de cor gris azulada suave, e teñen o bico longo e afiado, típico das aves insectívoras. Moitas especies teñen patróns negros distintivos na cabeza (especialmente os machos) e colas longas, que polo regular mostran ergueitas, de cor branca e negra. As especies dos outros dous xéneros son máis pardas, máis grosas e, proporcionalmente, coas colas máis curtas e os bicos máis longos.
Os Microbates e os Ramphocaenus aparecen tipicamente no mato de bosques densos, a miúdo húmidos, mientras que os Polioptila, dependendo da especie, aparecen en calquera lugar, desde hábitats de matogueiras secas (como Polioptila californica) até o dosel da selva tropical da Amazonia (como Polioptila guianensis).
As especies de América do Norte aniñan en arbustos ou en árbores, pero o comportamento reprodutivo de varias das especies neotropicais descoñécese.
Descrición
A familia foi descrita en 1858 polo zoólogo estadounidense Spencer Fullerton Baird, especializado en herpetoloxía, ornitoloxía e ictioloxía.
Clasificación
Segundo o ITIS a familia comprende tres xéneros, coas especies que ser relacionan a continuación:
Familia Polioptilidae S. F. Baird, 1858
Riviera Maya
miniatura|[[Tulum.]] thumb|right|300px|Mapa da Riviera Maya. A Riviera Maya é unha zona turística de México situada ao longo do mar Caribe no Estado de Quintana Roo. Xeograficamente esténdese ao longo duns 130 km de lonxitude de litoral, desde a localidade de Puerto Morelos, ao norte, ata a de Punta Allen ao sur.
Orixe
A Riviera Maya, como destino turístico, foi creada en 1999 co impulso das autoridades públicas municipais, baixo o mando do Presidente municipal licenciado Miguel Ramón Martín Azueta. Desde entón, a Riviera Maya pasou a converterse no destino turístico máis importante de México e un dos máis visitados a escala internacional.
Puerto Morelos
É a localidade máis setentrional da denominada Riviera Maya. Atópase a 16 km ao sur do Aeroporto Internacional de Cancún e a 32 km ao sur da cidade de Cancún. A poboación costeira conta cunha oferta variada de hoteis e restaurantes con prezos económicos e de baixa densidade. Ao norte e sur do poboado disponse de pouco máis de cinco mil habitacións en hoteis de tipo grand resort.
Fronte á costa de Puerto Morelos atópase o Parque Nacional Arrecife de Puerto Morelos, área natural protexida e cuxa barreira arrecifal superficial se atopa moi preto das praias. Debido ás súas ondas mainas, o lugar é idóneo para a práctica de windsurf, esnórquel e mergullo.
Playa del Carmen
É a cidade máis grande e cosmopolita da Riviera Maya, atópase en constante crecemento poboacional e ofrece ao visitante hoteis de diversas categorías, tendas, praterías, restaurantes de comida internacional, diversión, antros, discotecas ao longo da súa Quinta Avenida, que é peonil, e praias. Ademais conta cunha zona hoteleira denominada Playacar, que é onde se atopan os hoteis de maior categoría, zonas comerciais, zonas residenciais, aviario e campo de golf. Desde aí pódese viaxar ata a illa de Cozumel, abordando os famosos ferris.
Xcaret
Parque eco-arqueolóxico onde se pode aprender sobre a cultura de México, a flora e a fauna da rexión e realizar diversas actividades acuáticas como o mergullo, o esnórquel, o nado con golfiños, snuba e sea trek. Xcaret é ademais o precusor da conservación do contorno natural e distínguese pola preservación de especies en perigo de extinción como a tartaruga mariña (branca e caguama) e o manatí. Situado a 15 minutos da Playa del Carmen, Xcaret foi inaugurado en 1990 e na actualidade é un dos parques máis visitados de México. Xcaret conta con praias, calas, ríos, ríos subterráneos, cavernas, aviario, acuario de arrecife de coral, tartarugario, bolboretario, apiario, invernadoiro de orquídeas, a recreación dun pobo maia, cemiterio mexicano e diversa fauna local como xaguares, tucanos, flamengos e guacayamas.
No ámbito cultural, Xcaret distínguese polos vestixios arqueolóxicos da antiga cidade maia de Polé, de onde os maias partían en peregrinación rumbo a Cozumel para adorar a Ixchel, a deusa da lúa e a fertilidade. A súa celebración "México espectacular", é un emotivo percorrido polo máis destacado da cultura e a historia de México. Para isto conta cun espectáculo do mellor folclore mexicano que está dividido en dúas partes. A primeira parte do espectáculo describe vividamente o México precolombiano e inclúe unha interpretación do ancestral xogo da pelota prehispánico, practicado en máis de 1 500 campos en Mesoamérica. A segunda é un mosaico de bailables e estampas de distintas rexións do país: Iucatán, Oaxaca, Tebasco, Veracruz, Michoacán, a cidade de México e Xalisco entre outros .O sonoro zapateo, a picardía do cortexo e das historias de amor, a alegría dos mariachis e a audacia dos charros que exhiben a cabalo as sores do floreo, trasladan aos espectadores aos diferentes estados de México. Ademais, Xcaret conta coa reprodución dun pobo maia e un cemiterio maia onde se realiza o festival de vida e morte a principios de novembro. Outros eventos culturais son a festa charra, o ritual dos voadores de Papantla e o desfile de traxes típicos.
Tulum
Este lugar ofrece unha morea de actividades tanto para aqueles que buscan descansar e desfrutar da natureza coma para os que anhelan internarse no mundo náutico e explorar os recursos que a natureza deu a este lugar ou simplemente para facer deste paraíso o seu lugar de residencia e desfrutar coa súa familia dun lugar fermoso e seguro.
Xeografía
O relevo ao longo da costa é plano (coa excepción do xacemento arqueolóxico de Tulum) e cuberto ou ben cun bosque semitropical seco (selva tropófila), ou mangleiral baixo. O litoral ofrece magníficas gamas de area entrecruzadas por rochas coralinas. A auga do mar do Caribe é transparente e turquesa e pódense ver peixes de todas as cores. A rexión está formada xeoloxicamente por unha inmensa meseta calcaria. Esta rocha ten a particularidade de ser permeable, numerosas redes de grutas e galerías subterráneas creáronse co paso do tempo. Debido a que a capa freática era bastante elevada, as grutas enchéronse con auga para formar o que se chama en México "cenotes". Algúns son accesibles ao público para nadar, mergullar ou espeleobucear.
Aloxamento
Na Riviera Maya hai ao redor de 51 hoteis de clase internacional, 5 estrelas e outras categorías, que ofrecen polo menos 18 040 habitacións, 11 deles ofrecen servizo de calidade "Palace". A maior parte son complexos con sistema todo incluído, o que quere dicir que o prezo da estancia no hotel inclúe todos os consumos de comidas e bebida, e o acceso ás actividades do hotel (jacuzzi, aquagym, aeróbic, ximnasio, pista de tenis, cancha de voleibol, billar, discoteca)
Schistosoma
Schistosoma é un xénero de platihelmintos trematodos parasitos, que son responsables de varios tipos de doenzas infecciosas importantes en humanos chamadas esquistosomíases (ou, antes, bilharzíases). A Organización Mundial da Saúde considera a esquistosomíase como a segunda infección parasítica socioeconomicamente máis desastrosa (despois da malaria), que infecta a centos de millóns de persoas en todo o mundo.
Estes vermes planos en estado adulto parasitan os vasos sanguíneos mesentéricos. Son os únicos vermes planos que son dioecios con dous sexos con claro dimorfismo sexual entre o macho e a femia. Liberan miles de ovos que chegan á vexiga ou ao intestino (dependendo da especie infectante), e son excretados pola urina ou as feces á auga doce. As larvas deben despois pasar por un hóspede intermediario, que é un caracol, antes de pasar ao seguinte estado larvario que sae á auga e pode infectar a un hóspede mamífero penetrando directamente pola pel.
Evolución
miniatura|esquerda|[[Micrografía electrónica de varrido dun macho adulto de Schistosoma sp. A pequena barra (na parte de abaixo á esquerda) representa 500 μm.]] A orixe deste xénero non está clara. Hai moitos anos pensábase que tiña unha orixe africana, pero as secuenciacións de ADN modernas suxiren que as especies (S. edwardiense e S. hippopotami) que infectan o hipopótamo Hippopotamus amphibius poderían ser as basais. Como os hipopótamos estaban presentes durante o Cenozoico tanto en África coma en Asia o xénero puido terse orixinado como un parasito dos hipopótamos. Os hóspedes orixinais das especies do Sueste asiático eran probablemente roedores.
Baseándose na filoxenética dos caracois hóspedes parece probable que o xénero evolucionase no antigo continente de Gondwana hai entre 70 millóns e 120 millóns de anos.
O grupo irmán de Schistosoma é un xénero de esquistosomas que infectan a elefantes chamado Bivitellobilharzia. O parasito dos vacúns, ovellas, cabras e carneiros de Caxemira Orientobilharzia turkestanicum parece estar relacionado cos esquistosomas africanos. Esta última especie foi transferida nas modernas clasificacións ao xénero Schistosoma.
Dentro do grupo haematobium S. bovis e S. curassoni parecen estar estreitamente relacionados con S. leiperi e S. mattheei.
S. mansoni parece ter evolucionado en África Oriental hai 0,43–0,30 millóns de anos.
S. incognitum e S. nasale están máis relacionadas coas especies africanas que o grupo japonicum.
S. sinensium parece ter radiado durante o Plioceno.
S. mekongi parece que invadiu o Sueste asiático a metade do Plistoceno.
A especiación estimada do grupo japonicum data de hai ~3,8 millóns de anos para S. japonicum/esquistosoma do Sueste asiático e de hai ~2,5 millóns de anos para S. malayensis/S. mekongi.
Taxonomía
En África atópanse trece especies. Doce delas están distribuídas en dous grupos: grupo das que teñen espiñas laterais no ovo (grupo mansoni), e grupo das que teñen unha espiña terminal no ovo (grupo haematobium).
As outras especies aparecen na India e noutras partes de Asia.
Novas especies
O exame das mitocondrias suxire que Schistosoma incognitum pode ser un complexo de especies.
Cladograma
O seguinte cladograma baseado na comparación dos xenes do ARNr 18S, e de 28S, e da citocromo-c oxidase I (COI) parcial mostra as relacións filoxenéticas das especies do xénero Schistosoma:
Morfoloxía
Os esquistosomas adultos comparten todas as características fundamentais dos trematodos Digenea. Teñen simetría bilateral, ventosas orais e ventrais, un corpo cuberto dun tegumento sincicial, un sistema dixestivo acabado nun extremo cego que consta de boca, esófago e cegos bifurcados; a área entre o tegumento e o canal alimentario está cheo dunha rede laxa de células do mesoderma, e teñen un sistema excretor ou osmorregulador con células flamíxeras. Os vermes adultos tenden a ser de 10–20 mm de longo e utilizan globinas procedentes da hemoglobina dos seus hóspedes para o seu propio sistema circulatorio.
Reprodución
A diferenza doutros trematodos, os esquistosomas son dioecios, é dicir, teñen sexos separados, os cales ademais presentan un forte dimorfismo sexual, e o macho é considerablemente meirande que a femia. Para a reprodución sexual o macho rodea a femia e encérraa no seu canal xinecofórico durante o resto da vida adulta dos dous vermes, onde se reproducen sexualmente.
Xenoma
Coñécense os xenomas de Schistosoma haematobium, S. japonicum e ''S. mansoni.
En concreto, estes estudos descubriron que o xenoma de S. mansoni contiña 11.809 xenes, incluíndo moitos que codifican encimas que degradan proteínas que lle permiten ao parasito penetrar nos tecidos. Ademais, S. mansoni non ten encimas para fabricar certo tipo de lípidos, polo que depende dos lípidos que toma do hóspede.
Esquistosomíase
Os Schistosoma causan un grupo de doenzas infecciosas crónicas chamadas esquistosomíases ou tamén bilharzíases.
Especies que infectan a humanos
O parasitismo dos Schistosoma nos seres humanos parece que evolucionou en tres ocasións polo menos en Asia e África.
Especies que infectan a outros animais
Schistosoma indicum, Schistosoma nasale, Schistosoma spindale, Schistosoma leiperi son todos parasitos de ruminantes.
Schistosoma ovuncatum e Schistosoma sinensium son parasitos de roedores.
Historia
Bilharz tamén foi o que describiu a especie Schistosoma mansoni, pero esta especie foi redescrita por Louis Westenra Sambon en 1907 na London School of Tropical Medicine, que o nomeou polo apelido do seu mestre Patrick Manson.
En 1898, todas as especies coñecidas entón foron situadas nunha subfamilia por Stiles e Hassel. Esta foi despois elevada á categoría de familia por Looss en 1899. Poche en 1907 corrixiu un erro gramatical no nome da familia, denominada Schistosomatidae. O seu ciclo vital foi determinado por da Silva en 1908.
En 2009, descodificáronse os xenomas de Schistosoma mansoni e Schistosoma japonicum abrindo o camiño para novos tratamentos focalizados.
Enterobacter aerogenes
Enterobacter aerogenes (antes chamada Aerobacter aerogenes) é unha especie de bacterias gramnegativas con forma de bacilo da familia das enterobacteriáceas. Caracterízase por ser oxidase negativa, catalase positiva, citrato positiva, e indol negativa.
E. aerogenes é unha bacteria patóxena nosocomial que causa infeccións oportunistas. A maioría son sensibles á maioría dos antibióticos que afectan a esta clase de bacterias, pero presenta mecanismos de resistencia inducibles, especialmente a lactamase, o que significa que rapidamente se pode facer resistente aos antibióticos estándar durante o tratamento, o que requirirá cambiar de antibiótico.
Algunhas das infeccións causadas por E. aerogenes orixínanse durante tratamentos específicos con antibióticos, insercións de catéteres, e procedementos cirúrxicos. E. aerogenes atópase xeralmente no tracto gastrointestinal humano e normalmente non causa enfermidade en individuos sans. Pode vivir en diversos residuos, compostos químicos hixiénicos e no solo. A bacteria tamén ten certa importancia comercial, xa que produce gas hidróxeno durante a fermentación usando melazas como substratos.
Pode estragar o zume e o xarope de pradairo.
Emma Caulfield
Emma Caulfield, nada o 8 de abril de 1973 en San Diego (California) é unha actriz estadounidense.
Lannion
Lannion (en bretón Lannuon) é unha cidade da Bretaña, situada no departamento de Côtes-d'Armor.
Situación
Lannion é unha cidade ponte sobre o río Léguer. A proximidade da desembocadura propicia subidas do seu nivel de varios metros, en función das mareas, no centro da cidade. Esta característica permitiu o establecemento dun vado en tempos remotos á altura da ponte de Kermaria, punto onde deixa de se facer notar a influencia das mareas. Esta particularidade foi aproveitada para a construción, en 1992, dun estadio de augas vivas maremotor; unha presa permite reter a auga traída pola marea alta e soltala nun percorrido artificial durante a marea descendente.
Lannion está situada a:
Historia
Os numerosos megálitos da zona son testemuña da súa antigüidade, ademais de achados de sílex, machados e pedras pertencentes a épocas prehistóricas. Preto de Lannion a mámoa da Motta garda xoias de metais preciosos.
A presenza dos galos varios séculos antes do comezo da era cristiá queda testemuñada coa aparición de moedas e restos de cerámica. O promontorio do Yaudet, no estuario do Léguer, servía á vez de defensa militar e de etapa para os navíos comerciais; no lugar encontráronse moedas fenicias.
Na Idade Media, a construción dun castelo permitía defenderse dunha vía de penetración fácil para os invasores pola existencia do río.
A primeira presa de 190 m. de longa, utilizada como trampa para peixes, foi construída en Servel. Formouse con postes unidos por entramados de madeira, con plataformas triangulares ancorando a estrutura na area e servindo tamén como rompente. Foi construída entre 613 e 615. Ao baixar a marea, os peixes quedaban atrapadaos nun estanque.
Economía
En 1960, a implantación do Centro Nacional de Estudo das Telecomunicacións imprime unha forte orientación á industria da cidade. Outras empresas de altas tecnoloxía seguen o seu paso. Isto permitiu a apertura dun IUT (Instituto Universitario de Tecnoloxía) e dunha escola de enxeñeiros en 1986. Lannion reagrupa unha parte importante das actividades de investigación en telecomunicación en Francia.
Lannion tamén é o concello onde o cable submarino «APOLLO undersea south cable» americano chega a Francia. O sitio está considerado como de importancia estratéxica e vital para os Estados Unidos, segundo un documento secreto difundido nas revelacións de telegramas da diplomacia americana por Wikileaks. O cable submarino WASACE Norte que une Francia aos Estados Unidos, que entrou en servizo en 2014 tamén sae de Lannion.
Bloodsports
Bloodsports é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Suede, publicado o 18 de marzo do 2013. Trátase do seu primeiro material editado dende o disco A New Morning do ano 2002.
Vladimir Horowitz
miniatura|dereita|Vladimir Horowitz.
Vladímir Samóilovich Hórowitz (en ruso, Влади́мир Само́йлович Го́ровиц, Vladímir Samóilovich Górovits - en ucraíno, Володи́мир Самі́йлович Го́ровиць, Volodímir Samíylovich Górovits), nado en Berdychiv o 1 de outubro de 1903 e finado en Nova York o 5 de novembro de 1989, foi un pianista ucraíno considerado un dos pianistas máis distinguidos de tódolos tempos.
Enórmic Banda
Enórmic Banda é unha revista de banda deseñada creada en 1996 pola Coordinadora de Equipos de Normalización Lingüística dos Institutos do Salnés.
Historia
Coa idea de promover a elaboración de traballos gráficos, viñetas e historietas de cómic deseñados polo alumnado dos Institutos da comarca, naceu esta publicación editada de xeito conxunto e distribuída entre o alumnado dos centros interesados no proxecto, independentemente de que presentasen traballos para o proxecto ou non. Foi polo tanto, desde os seus inicios un proxecto colaborativo, que pretendía, ademais, conectar ás comunidades educativas de toda a comarca a través da creación gráfica e a dinamización lingüística.
Todos os traballos publicados foron realizados por alumnos e alumnas dos centros da comarca, aínda que para a portada e contraportada pensouse desde un inicio en solicitar a colaboración dalgún artista plástico vinculado á bisbarra. Ao mesmo tempo, incluíuse tamén un limiar dalgún escritor ou escritora vinculada ao Salnés.
Ao longo da historia de Enórmic Banda os artistas convidados e convidadas en cada unha das edicións foron os que seguen:
A revista tivo unha primeira época, do curso 95-96 ao 99-200, moi frutífera nas primeiras edicións, pero o descenso no número de traballos e a falta de interese do alumnado, mesmo para a súa lectura, fixo que se deixase o proxecto aparcado por un tempo. No curso 2004-2005, despois de detectar un primeiro espertar no cómic galego (xeración Golfiño), volveuse propoñer ao alumnado a elaboración da revista. Mellorouse a edición, coa inclusión de páxinas en cor e o proxecto volveu tomar corpo e continuou a medra até hoxe, fortemente consolidado.
No transcurso da súa historia, máis de catrocentos cincuenta rapaces e rapazas viron publicados os seus traballos no Enórmic Banda. Máis de trescentos cincuenta traballos, de todos os formatos e estilos da banda deseñada. Temas variadísimos inspirados na realidade, na literatura, na imaxinación desbordante... Mesmo algún deses incipientes creadores están hoxe consolidados e traballando en ámbitos profesionais relacionados coa ilustración, a banda deseñada ou o deseño gráfico.
Iisalmi
Iisalmi (en sueco Idensalmi) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 21 469 habitantes. A superficie do termo municipal é de 872,20 km2, dos cales 109,16 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 28,14 hab./km².
Limita cos concellos de Kiuruvesi, Lapinlahti, Kuopio, Pielavesi, Sonkajärvi e Vieremä, todos eles pertencentes á súa mesma rexión.
Galería de imaxes de Arde Lucus
O Arde Lucus, tamén escrito como Arde Lvcvs, é unha festa celebrada en Lugo a finais do mes de xuño que revive o pasado romano e castrexo.
Clint Conley
Clint J. Conley é un músico de rock estadounidense procedente de Boston, Massachusetts. É coñecido principalmente por ser o co-fundador da banda de post-punk Mission of Burma. Toca o baixo, ocasionalmente a guitarra, e compuxo e canda algunhas das cancións máis coñecidas do grupo, como "That's When I Reach For My Revolver" e "Academy Fight Song".
Mission of Burma estivo activa dende 1979 ata 1983 tendo un éxito moi limitado, pero co paso dos anos a súa reputación medrou ata ser considerada unha das bandas máis influentes do post-punk estadounidense. Cando o grupo se separou, Conley retirouse da música durante unha década, tempo durante o cal fixo un máster en xornalismo televisivo e traballou de produtor nunha televisión de Boston. Porén, no ano 1986 produciu o álbum de estrea de Yo La Tengo, Ride the Tiger.
No ano 2001 Conley formou un novo grupo, Consonant, tocando principalmente a guitarra. A banda editou dous álbums, e o feito de tocar nese novo grupo fixo que se fixese máis atractiva a idea de regresar coa súa vella banda.
En 2002 Conley reuniuse con Roger Miller e Peter Prescott, con Bob Weston de Shellac substituíndo ao membro orixinal Martin Swope. Mission of Burma comezou novamente a xirar e a gravar e dende entón editaron tres álbums.
Alfredo Fraile
Alfredo Fraile Lallana, nado de Madrid o 25 de abril de 1912 e finado na mesma cidade o 21 de maio de 1994, foi un director de fotografía e produtor de cine español.
Traxectoria
Alfredo Fraile foi máis coñecido no mundo do cinema pola súa faceta de produtor, aínda que comezou o seu traballo na cinematografía como "operador", nome co que entón se chamaba aos directores de fotografía. Fraile pronto comprendeu que o seu camiño, no cinema, era a fotografía.
En 1942, da man do su amigo Rafael Gil, foi o seu debut coa película Huella de luz.
Contraeu matrimonio con María Josefa Laméyer Pascual (1919-2015), coa que tivo oito fillos, Alfredo, María Josefa, Paloma, Andrés, Montserrat, Jorge, María e Federico Fraile Laméyer.
Miren Amuriza
miniatura|Entrevista a Miren Amuriza (en éuscaro). Miren Amuriza Plaza, nada en Berriz, Biscaia o 1 de marzo de 1990, é unha bertsolari e escritora vasca, filla do tamén bertsolari Xabier Amuriza.
Traxectoria
Miren Amuriza viviu dende cativa no mundo do bertso, xa que acompañou ós seus pais que son bertsolaris, de vila en vila véndoos cantar.
No ano 2002, cantou por primeira vez en público ó participar no Campionato Escolar de Biscaia, e en 2003 xa logrou alzarse co triunfo na categoría de máis novas deste campionato. Ese mesmo ano foi a primeira vez que compartiu escenario xunto co seu pai ó cantar na bertso-afari de Andikoa.
Coa súa maioría de idade aparece en televisión na cadea ETB 1 xunto con outros bertsolaris do talle de Xabier Amuriza, Jexux Arzallus, Amets Arzallus e Maddalen Arzallus participando no programa Euskal Kantuen Gaua cantando a canción popular Gure Aitak amari.
En 2010, co gallo do bertso eguna, xunto coa súa amiga e tamén bertsolari Maddalen Arzallus, renderon unha soada homenaxe ás súas nais.
Amuriza é licenciada en Filoloxía Vasca pola Universidade de Vitoria-Gasteiz e ten un máster en Habilitación Docente en Educación Secundaria Obrigatoria, traballando de docente na Universidade de Mondragón.
Colaborou coa revista Anboto e a revista Argia escribindo artigos de opinión, e tamén colabora no xornal Berria e colaborou con algúns grupos de música, cantando e escribindo letras.
Llagostera
Llagostera é un municipio da comarca do Gironès, na provincia de Xirona, Comunidade Autónoma de Cataluña, España.
Xeografía
Llagostera atópase no extremo meridional da comarca do Gironès. O seu termo municipal é o máis grande da comarca (76,36 km²) e limita cos concellos de Santa Cristina d'Aro, Caldes de Malavella, Tossa de Mar e Cassà de la Selva.
Polo leste, Llagostera intégrase dentro da zona boscosa do macizo das Gavarres (PEIN), despois de pasar pola chaira de Panedes; polo norte e noroeste atopamos unha chaira de cultivos. No extremo oposto está o macizo da Ardenya, que ocupa gran parte do termo pola zona sur.
Llagostera ten bastantes entidades de poboación como Panedes e Sant Llorenç, con parroquia propia, Bruguera, Gaià, Ganix, Cantallops, Creu de Serra, Pocafarina e Llobatera. Igualmente, Llagostera integra os núcleos urbanizados de La Canyera, La Mata, Mont-Rei, Llagostera Residencial, Selva Brava e Font Bona.
Xoves
O xoves ou quinta feira é o cuarto día da semana. O termo "xoves" vén do latín Iovis (dies) ou día de Xúpiter, deus supremo romano, e o termo "quinta feira" procede do latín quinta feria (ou feria quinta).
Llagostera
Historia
Pasou á familia Cruïlles e, despois de varios preitos, aos Rocabertí-Tagamanent, aos Vilarig e aos Cruïlles de Castellfollit, á vez que os Montcada, marqueses de Aitona, e os seus sucesores os duques de Medinaceli tamén se puxeron o título de baróns de Llagostera. A señoría de Llagostera concedérase en 1288 ao vizconde Dalmau de Rocabertí. En 1323, trala morte do fillo deste, Guerau de Rocabertí, volveu á coroa, e en 1324 foi doada ao avó do primeiro barón Ot de Montcada i de Pinós, señor da baronía Aitona. O barrio de Reramur ilustra perfectamente a configuración medieval da vila dentro da muralla que antigamente marcaba os límites do núcleo habitado arredor do castelo e da igrexa.
Xoves
Nomes noutras linguas
miniatura|300px|dereita|Xoves nas distintas linguas de Europa.
Llagostera
Historia
thumb|left|250px|Centro da localidade. A principios do século XIX, Llagostera converteuse nunha das vilas con importante actividade da industria de rollas, xuntamente coa veciña Cassà de la Selva. Esta industria significou un crecemento demográfico e urbanístico da localidade, ademais do nacemento dunha clase obreira incipiente. Por iso en 1872 constituíuse unha Federación Local da Federación Rexional Española da Asociación Internacional dos Traballadores (FRE-AIT), liderada pola sindicalista llagosterenca Isabel Vilà i Pujol. Despois da guerra civil española, co declive da industria de rollas e a falta dunha rede de auga potable, chegou a parálisis económica ao municipio, que non conseguiu reorientarse cara outras actividades económicas. É unha situación que aínda persiste actualmente, aínda que Llagostera recibiu ondas migratorias surespañolas, magrebís e subsaharianas.
A construción da liña de alta tensión de Les Gavarres de Fecsa Endesa tivo a oposición máis destacada da poboación de Llagostera. Os veciños consideraban que pasaba moi preto das casas e que prexudicaría a súa saúde. O concello liderado por Josep Lluís Postigo i Garcia converteuse a finais de 2001 no único en opoñerse á construción da liña. A finais de setembro de 2001 iniciáronse as obras cun forte despregamento dos Mossos d'Esquadra. Co nome de Llagosterix os veciños fixeron un irónico acto de inauguración lúdico-reivindicativo con pasacalles acabadas as obras.
Transporte
A situación estratéxica do municipio convertiuno en terra de paso e de conexión entre o interior xerundense e a Costa Brava centro. A Llagostera chégase polas estradas C-65, de Xirona a Sant Feliu de Guíxols, pola GI-674 de Caldes de Malavella ou pola C-35 de Tossa de Mar e Vidreres, vía que enlaza coa autoestrada AP-7. Antigamente, Llagostera estivo conectada ao ferrocarril por medio da liña de vía estreita que unía Sant Feliu de Guíxols e Xirona que pasaba polo municipio, onde había unha estación. Esta liña foi clausurada en 1969.
Lugares de interese
250px|thumb|right|Campanario da igrexa
Deporte
O equipo de fútbol máis representativo da localidade é o Unió Esportiva Llagostera, que xoga na Segunda División B. Son coñecidos tamén o Club Patinatge Llagostera, con varios títulos nacionais e europeos, o Club d'Handbol Llagostera, o Club Bàsquet Llagostera, o Club BTT Llagostera, o Futbol Sala Llagostera, o Grup Excursionista Bell Matí ou o Club Tenis Taula Llagostera.
Praias da provincia de Lugo
miniatura|Costa da [[provincia de Lugo.]] Esta é unha lista parcial das máis de 60 praias da provincia de Lugo, dos concellos litorais de: Barreiros, Burela, Cervo, Foz, Ribadeo, O Vicedo, Viveiro e Xove.
Río Mira
O Mira é un río portugués que nace na serra do Caldeirão, a unha altitude de 470 m, e percorre cerca de 145 km até desaugar no océano Atlántico xunto a Vila Nova de Milfontes, a 30 km ao sur de Sines.
Entre os principais afluentes do Mira destacan os ríos Luzianes e Perna Seca na marxe dereita, Macheira, Guilherme e Telhares na marxe esquerda.
O val do río Mira, desde a vila de Odemira até a desembocadura, está inserido no Parque Natural do Suroeste Alentejano e Costa Vicentina.
Gran Premio de Suecia de 1973
O Gran Premio de Suecia de 1973 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 17 de xuño de 1973 no Scandinavian Raceway en Anderstorp, Suecia. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
O éxito de Ronnie Peterson co Team Lotus foi o catalizador do Gran Premio de Suecia e a carreira celebrouse por primeira vez en 1973 no Scandinavian Raceway. Peterson non defraudou aos seus seguidores na clasificación, e logrou a pole no seu Lotus.
Durante 70 voltas, parecía que ía ser un dóbrete para o Team Lotus con Peterson en primeiro lugar e o campión do mundo Emerson Fittipaldi segundo. Pero, Fittipaldi retirouse cun fallo no cambio. Mentres tanto, Denny Hulme estaba pechando rapidamente a brecha coa cabeza, Peterson tiña grandes problemas co desgaste dos pneumáticos e loitaba para permanecer na pista.
Na penúltima volta, a 79, Hulme foi capaz de pasar ao heroe local e arrebatarlle a vitoria, a decisión do neozelandés poñendo pneumáticos máis duros no seu McLaren - Ford deu seus froitos. Peterson foi segundo. Isto foi o máis preto que ningún sueco chegou a estar de gañar na casa.
Durante a tempada, o potente motor Cosworth DFV logrou á vitoria en cada carreira da tempada, nas 15 carreiras, unha actuación que non se repetiu.
Voltigeur
dereita|miniatura|Voltigeur (esquerda) e Tirailleur (dereita).|340x340px Os voltigeurs (en galego: saltadores) foron unidades de infantaría lixeira do exército francés, creadas por Napoleón en 1804.
Historia
A orixe dos voltigeur atópase nos corpos precedentes de cazadores e éclaireurs (exploradores) que cumprían a mesma función dentro do Exército Real prerrevolucionario.
Os voltigeurs foron ideados como unha especie de dragóns, en tanto que acudirían ao combate a lombos de cabalo, sentados detrás do xinete, para despois saltar a terra e abrir fogo cos seus mosquetes. Esta idea foi prontamente abandonada para colocar aos voltigeurs nun rol máis parecido ao da infantaría lixeira tradicional, sendo a súa función básica levar a cabo accións de escaramuza co fin de fustrigar ao inimigo antes de producirse o enfrontamento entre a infantaría de liña de ambos os exércitos.
Eran un dos moitos tipos de infantaría lixeira francesa, entre os que se atopaban os tirailleurs (tiradores), os chasseurs (cazadores) e os éclaireurs (exploradores). Considerábase que cada unha delas estaba especializada nalgunha tarefa en concreto, aínda que na práctica as súas funcións eran moi similares.
Desde o 20 de setembro de 1804 estabeleceuse que cada rexemento francés de infantaría debía constar de catro batallóns ao que se sumaría outro de reserva. Cada batallón estaría formado á súa vez por seis compañías, cada unha de 120 homes. Delas, catro serían de fusileiros, unha de granadeiros e unha de voltigeurs. Isto daba a cada rexemento un número de soldados próximo aos 4000 homes, dos cales uns 480 serían voltigeurs.
En batalla cada batallón enviaría á súa compañía de voltigeurs varios centos de pasos por diante, ao pas de course (en orde pechada). Entón dúas terceiras partes da compañía (uns 80 homes), quedándose o resto en reserva, avanzarían aínda máis, en deployez en tirailleur (en orde aberta), até estabelecer contacto co inimigo. A vangarda formaría dúas filas, mantendo varios pasos de distancia entre os soldados, e producíase un avance por filas no que mentres a primeira fila disparaba, a segunda recargaba para a continuación tomar a substitución e excedendo á primeira fila disparar. Deste xeito a fronte ía avanzando aos poucos, mantendo unha cortina de lume constante mediante a substitución por filas e enviando á reserva homes para cubrir as baixas causadas polo lume inimigo. Segundo o Réglement a liña debía manterse en perfecta orde. Con todo, era habitual buscar a cobertura de árbores e rochas mentres se producía o avance.