cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mallorca
Historia
miniatura|dereita|350px|Baía da costa de Mallorca. 250px|dereita|miniatura|Localización de Mallorca nas Illas Baleares. 250px|miniatura|Nova Santa Ponça.
Demografía
A illa ten unha poboación censada de 790.763 habitantes (2006), da cal algo menos da metade vive na súa capital, Palma (375.048). Os municipios que a seguen en poboación son Calvià (45.824), Manacor (37.165), Inca (27.301), Llucmajor (31.381), Marratxí (29.742), Felanitx (16.948), Pollença (16.398) e Alcúdia (16.176). A área metropolitana, que se estende polos 4 municipios (Palma, Calvià, Marratxí e Llucmajor) situados na baía de Palma, ten máis de 500.000 habitantes. Pola contra, o municipio menos poboado é o de Escorca (307) situado na Serra de Tramuntana.
A illa recibe anualmente, grazas ao turismo como principal actividade da illa, uns 12 millóns de visitantes, polo que no verán, a poboación destas cidades multiplícase. Salienta igualmente un elevadísimo número de estranxeiros residentes.
Administración e política
miniatura|dereita|400px|Mapa dos municipios de Mallorca Mallorca ten como máxima institución política o Consell Insular de Mallorca. Este consell encárgase das políticas que afectan ao conxunto da illa. A sede do Govern de les Illes Balears, máxima institución das Illas Baleares, atópase en Palma.
Economía
Os dous principais motores da economía son o turismo e a construción, tendo relegado a un segundo plano á industria (pel, calzado, mobles, cerámica, perlas, xoiaría, bixutería) e ao sector primario (agricultura, gandaría, pesca, minaría), aínda que as administracións locais esfórzanse ultimamente por diversificar a economía mallorquina potenciando outros sectores. Neste sentido as industrias mallorquinas de hostalaría atópanse entre as primeiras de España e, mesmo, do mundo enteiro.
Os viños mallorquinos están tendo boa acollida noutras partes de España e Europa nos últimos anos.
Comunicacións
miniatura|dereita|250px|Cabo do Piñeiral O principal medio para chegar a Mallorca é o avión. Desde o Aeroporto de Son Sant Joan hai voos regulares coas capitais das outras illas (Maó e Eivissa), algunhas cidades peninsulares (Barcelona, Valencia, Madrid, Alacant, Bilbao etc) e con moitas cidades europeas, principalmente do Reino Unido e Alemaña. De feito, este aeroporto é o que ten un maior número de pasaxeiros ao ano de toda España despois do de Madrid-Barajas. Debido ao turismo, é fácil atopar voos directos máis económicos coas principais cidades alemás ou británicas que coas peninsulares.
Ademais do aeroporto internacional, tamén está o pequeno Aeroporto de Son Bonet utilizado para avionetas, pequenos avións particulares e helicópteros. Este aeroporto é a base dos medios aéreos contra-incendios (avións e helicópteros) da illa.
Ademais do avión, tamén é posible viaxar en barco a Valencia ou Dénia desde o Porto marítimo de Palma e a Barcelona, desde o porto de Palma e o de Alcúdia, así como á cidade francesa de Sête, unha vez por semana desde o porto de Sóller. O barco é unha forma económica de viaxar a Mallorca que ademais permite a viaxe con automóbil. Barco e avión son os medios de interconexión entre as illas.
Linguas
Segundo o Estatuto de Autonomía das Illas Baleares, as dúas linguas oficiais da comunidade autónoma e, por tanto, da illa de Mallorca son o castelán e o catalán. En Mallorca fálase a modalidade dialéctica do catalán denominada mallorquino, cuxos aspectos máis destacados son o uso da vogal neutra "e" e o artigo salgado.
Gastronomía
miniatura|[[Pa amb oli]] Entre os pratos típicos de Mallorca atópanse a ensaimada e diferentes tipos de embutido. O máis coñecido é a sobrasada e outros como os botifarrones, o camaiot, a botifarra, os blanquets etc. Tamén son importantes o Frit mallorqui, as sopas mallorquinas, e diversas formas de preparar o arroz. Son características de Valldemosa as cocas de pataca, de Manacor os sospiros e as espinagadas en Sa Pobla e o pa amb oli.
tamén son típicos de devandita época os doces denominados crespells e os robiols, recheos tradicionalmente de requeixo ou de cabelo de anxo, aínda que tamén de marmelada.
Tamén é moi habitual a denominada coca de verdura, de trampó ou de pementos vermellos asados. Son típicos os cocarolls. que son unha especie de empanada, de forma triangular rechea de verduras e pasas.
Festividades
O 20 de xaneiro festéxase en Palma ao seu patrón San Sebastián, aínda que sobre todo o seu "revetlla" ou velada, o día antes, pero na maioría de vilas da illa, a festa máis celebrada é Sant Antoni Abat (17 de xaneiro) e a véspera Sant Antoni (16 de xaneiro) festexada en multitude de vilas (Artà, Manacor,...) pero por excelencia en Sa Pobla, onde levan celebrándoa desde o século XIII, ano tras ano, sendo unha das festas máis importantes en toda a illa. Outra das festas multitudinarias na illa é o "Dijous Bo" en Inca, onde se celebra unha feira con todo tipo de produtos mallorquinos, e que é festivo nalgunhas vilas do centro da illa (el Raiguer). E memorando a loita contra os musulmáns existen varios lugares onde hai tradición en escenificación das batallas entre cristiáns e os musulmáns, os lugares onde se vive con máis paixón -chamada "Mouros e Cristiáns"- son Pollença, celebrada o día de "a Patroa" (2 de agosto), e Sóller, o luns seguinte ao segundo domingo de maio.
A festa máis antiga que se celebra en Mallorca (e unha das máis antigas de Europa, posto que vén desenvolvéndose ininterrompidamente desde o ano 1229) é a que cada 31 de decembro conmemora a conquista da Coroa de Aragón da Capital polas tropas do rei Jaume I.
O primeiro sábado de agosto de cada ano celébrase a Marcha des Güell a Lluc a peu que sobe desde Palma ata o Santuario de Lluc (Escorca) camiñando.
Tamén se celebra a, Diada de Mallorca, o 12 de setembro festa recentemente instaurada polo Consell de Mallorca, na que se conmemora o xuramento feito polo Rei de Mallorca Jaume II o ano 1276 da "Carta de franqueses i privilegis do Regne de Mallorca". Tamén este día, pero de 1229, segundo a tradición, as tropas catalás mandadas por Jaume I, desembarcaban en Santa Ponça e iniciaban a Conquista de Mallorca. De todos os xeitos, é unha festa institucional con escasa repercusión popular
En canto ás festividades locais, destaca o patrón da capital Palma (San Sebastián, 20 de xaneiro) en cuxa véspera acender fogueiras polas rúas da cidade e practícanse as "torradas" dos embutidos locais: sobrasada, butifarrón etc.
-1175
Outros
Historia ano a ano
Deserto de Tabernas
miniatura|250px|Paisaxe do deserto de Tabernas. miniatura|200px|[[Grajilla, fauna propia.]] O Deserto de Tabernas é un deserto localizado na provincia de Almería, en Andalucía, España, a uns 30 km ao norte da capital, nos termos municipais de Tabernas, Gádor, Santa Cruz, Alboloduy e Gérgal da provincia de Almería e protexido como Paraxe Natural nunha extensión de 280 km².
Xeografía
A súa situación entre a Serra de los Filabres ao norte e Serra Alhamilla ao sueste a aislan das correntes húmidas do próximo mar Mediterráneo, nunha zona de poucas choivas como é Levante español da Península Ibérica, deixan unhas precipitacións de só 243 mm. Xunto coas altas temperaturas medias ao longo de todo o ano (17 °C) e un dos maiores niveis de horas de sol posibles (3000 h), conforman o clima seco que dá lugar a este verdadeiro deserto. Todas estas características ven, ademais, agravadas polo efecto Foehn.
As poucas choivas adoitan ser torrenciais, co que o pobre chan de margas e areniscas sedimentarias que posúe moi pouca vexetación non consegue reter humidade, senón que ao contrario sofre maior erosión formando as características paisaxes de malpaís.
Os canles secos que de cando en vez teñen torrentes chámanse ramblas en todo o Levante español e no seu interior é onde se adoita refuxiar a escasa vexetación e fauna: cirrio común, Ourizo cacho, grajilla, ganga, roquero solitario, alcaraván, camachuelo trompetero, curuxeira.
O deserto no cine
miniatura|250x250px|Decorados para filmes [[Western (cinema)|western no deserto.]]
A época dos Spaghetti Westerns
O deserto de Tabernas, pola súa similitude cos desertos de Norteamérica, foi utilizado desde os anos 50 aos 80 para rodar moitas películas do denominado Spaghetti Western, coproducións hispano-italianas de western, con títulos como Por un puñado de dólares (1964), A morte tiña un prezo (1965) ou O bo, o feo e o malo (1966), con directores como Sergio Leone, músicas de Ennio Morricone e actores como Clint Eastwood.
No cine actual
Máis recentemente ten sido escenario de filmes como 800 Balas (2002) de Álex de la Iglesia ou Exodus (2013) de Ridley Scott. Tamén se rodaron aquí escenas de series como Game of Thrones ou Black Mirror.
Delta (foguete)
miniatura|Parte da familia de foguetes Delta. No diagrama móstranse as diferentes versións dos foguetes Delta II, Delta III e Delta IV. Delta é o nome dunha familia de foguetes espaciais estadounidenses que ten súa orixe no mísil Thor, desenvolvido a finais da década de 1950.
Filloa Express
Filloa Express é un colectivo musical coruñés con diversas formacións e integrantes dedicado ao jazz de diferentes estilos pero entendido nun senso moderno (nunha das últimas formacións son un dúo de saxofóns con caixa de ritmos). Foi fundado polos saxofonistas Antonio Ferreiro e Fito Ares, do bar Filloa Jazz e tiveron o seu bautismo no primeiro festival de Jazz da Coruña, sendo abreconcertos de Tete Montoliu. Teñen feito parte de Filloa Express desde Nani García e Alberto Conde a José Luis Evangelista ou Kin García.
Delta (foguete)
Historia
A configuración dos foguetes Delta codifícanse mediante catro díxitos:
Tras 2004 a definición do díxito revisouse do seguinte xeito:
Jayson Tatum
Jayson Christopher Tatum, nado o 3 de marzo de 1998 en St. Louis, Missouri, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Boston Celtics da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Tatum foi seleccionado na 3ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Boston Celtics. Durante a Liga de Verán da NBA de 2017 en Utah, Tatum fixo 18.7 puntos, 9.7 rebotes, 2.3 roubos e 2.0 asistencias en 33 minutos de xogo por encontro. No seu debut na NBA, Tatum acadou 14 puntos e 10 rebotes na derrota dos Celtics contra os Cleveland Cavaliers por 102-99.
Dinoflaxelados
miniatura|dereita|O dinoflaxelado Dinophysis acuminata. Os dinoflaxelados ou Dinoflagellata (do grego δῖνος, dinos, "xiro, rotación", e do latín flagellum, "látego") son un importante grupo de protistas flaxelados. A maioría son especies planctónicas mariñas, pero tamén son abondosas en augas doces, salobres e mesmo na neve e xeo. As súas poboacións están distribuídas dependendo da temperatura da auga, salinidade e profundidade. Moitos dinoflaxelados son fotosintéticos, pero unha gran parte deles son en realidade mixotróficos, é dicir, combinan a fotosíntese coa inxestión de presas. Os dinoflaxelados son o principal grupo de eucariotas mariños xunto coas diatomeas. O feito de seren produtores primarios fai deles unha parte importante das cadeas alimenticias acuáticas. Algunhas especies, chamadas zooxantelas, son endosimbiontes de animais mariños e xogan un papel importante na bioloxía dos arrecifes de coral. Outros dinoflaxelados son predadores incoloros doutros protozoos, e unhas poucas formas son parasitas (por exemplo, Oodinium ou Pfiesteria). Os dinoflaxelados presentan estados de repouso chamados quistes de dinoflaxelados ou dinoquistes, como parte dos seus ciclos de vida.
Os dinoflaxelados son considerados protistas, clasificados na súa propia división, os Dinoflagellata.
Foron descritas arredor de 1.555 especies de dinoflaxelados mariños de vida libre. Outra estimación máis ampla suxire a existencia de preto de 2.000 especies, das cales máis de 1.700 son mariñas e unhas 220 de augas doces.
Nas floracións de algas (mareas vermellas) os dinoflaxelados poden orixinar unha coloración visible das augas, o que explica a denominación marea vermella.
Escribíronse moitos resumos (revisións) da información coñecida sobre os dinoflaxelados.
Historia
En 1753, os primeiros dinoflaxelados modernos foron descritos por Henry Baker como "Animálculos que causan os escintileos de luz no mar", e deulles o seu nome Otto Friedrich Müller en 1773. O termo deriva de δῖνος (dinos), que significa "xiro, rotación" en grego (non confundir con dinein, "terrible", como no termo dinosauro), e de flagellum, que significa "látego" en latín.
Na década de 1830, o microscopista alemán C.G. Ehrenberg examinando moitas mostras de auga e plancto, propuxo varios xéneros de dinoflaxelados que aínda se usan hoxe, como Peridinium, Prorocentrum e Dinophysis.
Estes dinoflaxelados foron situados por Otto Bütschli en 1885 na orde de flaxelados Dinoflagellida. Os botánicos tratáronos como unha división das algas, que denominaron Pyrrhophyta ("algas de lume" en grego) debido ás formas bioluminescentes do grupo, ou Dinophyta. En diversos momentos, as clasificacións incluíron entre eles ás criptomónadas, ebriídas, e ellobiópsidas, pero só as últimas se consideran hoxe emparentadas con eles. Os dinoflaxelados teñen a capacidade de transformarse de formas non formadoras de quistes a formadoras, o cal fai que tracexar a súa historia evolutiva sexa moi difícil.
Clasificación
Os dinoflaxelados son protistas que foron clasificados usando tanto o Código Internacional de Nomenclatura Botánica (ICBN) coma o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN), xa que aproximadamente a metade das especies de dinoflaxelados vivos son autótrofas e posúen cloroplastos e a outra metade son heterótrofas non fotosintéticas. Actualmente é amplamente aceptado que se debería utilizar o ICBN para a súa clasificación.
A maioría, pero non todos, dos dinoflaxelados teñen un dinocarion, descrito na sección do "ciclo de vida" de máis abaixo. Os dinoflaxelados con dinocarion clasifícanse como Dinokaryota, e os dinoflaxelados sen dinocarion clasifícanse como Syndiniales.
Aínda que se clasifican como eucariotas, os núcleos dos dinoflaxelados non son os núcleos eucarióticos característicos, xa que carecen de histonas, nucleosomas e manteñen os cromosomas permanentemente condensados durante a mitose. De feito, Dodge (1966) denominou o núcleo dinoflaxelado como "mesocariótico", debido a que presenta características intermedias entre as áreas de ADN enroladas das bacterias (procariotas) e o núcleo ben definido eucariótico. Porén, este grupo contén orgánulos tipicamente eucarióticos, como o aparato de Golgi, mitocondrias e cloroplastos.
Jakob Schiller (1931–1937) fixo a descrición de todas as especies mariñas e de auga doce coñecidas no seu tempo. Posteriormente, Alain Sournia (1973, 1978, 1982, 1990, 1993) listou as novas entradas taxonómicas publicadas despois de Schiller (despois de 1937) . Sournia (1986) fixo as descricións e ilustracións dos xéneros mariños de dinoflaxelados, pero excluíndo información a nivel de especie. Os últimos índices foron elaborados por Gómez.
Gradaílle, As Somozas, As Somozas
Gradaílle é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Dinoflaxelados
Identificación
A principal fonte de identificación dos dinoflaxelados de auga doce é a Süsswasser Flora.
Morfoloxía
miniatura|esquerda|200px|Estrutura dun dinoflaxelado: 1-Placa da teca, 2-Cíngulo co flaxelo transversal, 3-sulco co flaxelo lonxitudinal. miniatura|esquerda|200px|Representación esquemática de tres especies de dinoflaxelados.
Os dinoflaxelados presentan unha complexa cuberta celular chamada anfiesma, composta de vesículas aplanadas chamadas alvéolos. Nos dinoflaxelados con armadura, esta cuberta sostén placas de celulosa superpostas que crean unha especie de armadura chamada teca, que os diferencia dos dinoflaxelados espidos. A teca pode ter varias formas e disposicións, dependendo das especies e ás veces do estado no que se encontre o dinoflaxelado. Convencionalmente, tense usado o termo tabulación para referirse a estas diferentes disposicións das placas tecais. Existen seis tipos de tabulacións: ximnodinoide, suessoide, goniaulacoide-peridinioide, nanoceratopsioide, dinofisioide e prorocentroide. A formación das placas da teca foi examinada en detalle por medio de estudos ultraestruturais. A teca dos dinoflaxelados pode afundirse rapidamente ata o leito do mar en forma da chamada neve mariña.
Algunhas especies teñen un esqueleto interno que consiste en dous elementos silíceos con forma estrelada con función descoñecida, e poden atoparse tamén como microfósiles. Tappan fixo un amplo estudo dos dinoflaxelados con esqueletos internos, que inclúe a primeira descrición detallada dos pentásteres en Actiniscus pentasterias, baseada en observacións con microscopio electrónico de varrido.
Endosimbiontes
A maioría das zooxantelas son dinoflaxelados. A asociación entre dinoflaxelados e os corais de arrecife é moi coñecida, pero os endosimbiontes dinofaxelados viven nun gran número doutros invertebrados e protistas, por exemplo moitas anemones, augamares, nudibranquios, e a ameixa xigante Tridacna, e en varias especies de radiolarios e foraminíferos. Moitos dos dinoflaxelados existentes son parasitos (aquí definidos como organismos que comen a súa presa desde o interior, é dicir, endoparasitos, ou que permanecen unidos ás súas presas durante longos períodos de tempo, é dicir, ectoparasitos). Poden parasitar hóspedes animais ou protistas. Protoodinium, Crepidoodinium, Piscinoodinium (ou Oodinium) e Blastodinium reteñen os seus plastos mentres se alimentan nos seus hóspedes peixes ou zooplanctónicos. Na maioría dos dinoflaxelados parasitos o estadio infectivo parécese a unha célula móbil típica de dinoflaxelado.
Modo de alimentación
Entre os dinoflaxelados hai especies autótrofas, fagótrofas, simbiontes e parasitas; a metade das especies son fotosintéticas e a outra metade non. Porén, as especies completamente autótrofas son moi raras. Algúns taxons teñen máis dunha estratexia nutricional (mixotróficas); por exemplo, as especies do xénero Protoperidinium poden ser tanto parasitas coma fotosintéticas.
As inclusións alimenticias atopadas nos dinoflaxelados conteñen bacterias, cianobacterias, diatomeas, ciliados e outros dinoflaxelados.
Os mecanismos de captura e inxestión nos dinoflaxelados son bastante diversos. Varios dinoflaxelados, tanto tecados (por exemplo, Ceratium hirundinella,; Peridinium globulus, ) coma non tecados (como Oxyrrhis marina,; Gymnodinium sp.,; e Kofoidinium spp., ), atraen as presas á rexión sulcal da célula (por medio da creación de correntes de auga polo movemento flaxelar ou pola extensión de pseudópodos) e inxiren a presa a través do suco. Protoperidinium conicum saca un gran veo de alimentación para capturar presas, que son despois dixeridas extracelularmente. Katodinium (Gymnodinium) fungiforme, que se encontra comunmente como un contaminante en cultivos de algas ou ciliados, aliméntase uníndose á súa presa e inxerindo o citoplasma das presas por medio dun pedúnculo extensible. Os mecanismos de alimentación dos dinoflaxelados oceánicos non se coñecen, pero observáronse extensións de pseudópodos en Podolampas bipes.
Ciclo de vida
miniatura|dereita|300px|Ciclo de vida dun dinoflaxelado: 1-Fisión binaria, 2-Reprodución sexual, 3-Planocigoto, 4-Hipnocigoto, 5-Planomeiocito.
A maioría dos dinoflaxelados teñen unha forma peculiar do núcleo celular, chamada dinocarion, no cal os cromosomas están unidos á membrana nuclear. Os cromosomas carecen de histonas e permanecen condensados a través de toda a interfase en vez de só durante a mitose, que é pechada (dentro da envoltura nuclear) e implica un único fuso acromático externo. Este tipo de núcleo era antes considerado unha forma intermedia entre a rexión nucleoide dos procariotas e o núcleo verdadeiro dos eucariotas, polo que foi denominado mesocariótico, pero agora considérase que ten características avanzadas en vez de primitivas.
Na maioría dos dinoflaxelados, o núcleo é dinocariótico en todo o seu ciclo de vida. Son especies xeralmente haploides, e reprodúcense principalmente a través de fisión binaria, pero tamén se realiza a reprodución sexual. Esta ten lugar por fusión de dous individuos para formar iun cigoto, que pode conservar a mobilidade á maneira típica dos dinoflaxelados ou pode orixinar un estado de repouso, o chamado quiste de dinoflaxelado ou dinoquiste, que posteriormente sofre a meiose para producir novas células haploides.
Cando as condicións son desfavorables, normalmente cando os nutrientes se van esgotando ou non hai luz dabondo, algunhas especies de dinoflaxelados alteran os seus ciclos de vida substancialmente. Dúas células vexetativas fusiónanse formando un planocigoto (móbil). Despois pásase a un estadio que non é moi diferente a unha hibernación chamado hipnocigoto, no que o organismo acumula un exceso de graxas e aceites (reserva enerxética). Ao mesmo tempo, o seu corpo alóngase e a cuberta faise máis dura. Ás veces mesmo se lle forman espículas na superficie. Cando a climatoloxía o permite, estes dinoflaxeldos rompen as súas cubertas e pasan a un estadio temporal chamado planomeiocito, no que reforman rapidamente a súa teca e tornan a ser dinoflaxelados como os do principio do proceso.
Mareas vermellas
As mareas vermellas mencionadas prodúcense xeralmente cando os dinoflaxelados poden reproducirse de forma rápida e intensa ao abundaren os nutrientes na auga. Un portador específico das toxinas dos dinoflaxelados son os bivalvos, o consumo dos cales pode producir enfermidades letais ou menos graves. Unha das toxinas é a saxitoxina, un poderoso paralizador. A concentración de nutrientes (nitratos, fosfatos) nas augas por causa da súa dinánica e bioloxía natural orixina estas proliferacións e os vertidos humanos de fosfatos nas augas (que chegan polos ríos procedentes do uso agrícola ou de augas residuais) favorecen estas mareas vermellas. A ecoloxía das floracións de algas tóxicas foi moi estudada.
Produción de lípidos e esterois
Os dinoflaxelados producen lípidos e esterois característicos. Un destes esterois é típico dos dinoflaxelatos e denomínase dinosterol.
Bioluminescencia
miniatura|dereita|Bioluminescencia de [[Noctiluca scintillans.]] Pola noite, ás veces a auga pode ter unha aparencia escintilante debido á bioluminescencia dos dinoflaxelados. Polo menos 18 xéneros de dinoflaxelados son bioluminescentes, e a maioría deles (como Gonyaulax) emiten unha lonxitude de onda verde-azulada. Por tanto, cando son estimulados mecanicamente polo paso dun barco, a natación ou as ondas do mar, pode verse por exemplo un escintileo azul que emana da superficie do mar. A reacción luciferina-luciferase responsable desta bioluminescencia é sensible ao pH. Cando cae o pH (maior acidez), o encima luciferase cambia a súa forma, permitindo que a molécula bioluminescente luciferina se una. Os dinoflaxelados poden utilizar a bioluminescencia como un mecanismo de defensa. Poden asustar aos seus depredadores cos seus escintileos de luz ou poden protexerse dos seus predadores potenciais indirectamente por un efecto de "alarma antirroubo". Os dinoflaxelados poden usar a súa bioluminescencia para atraer a atención sobre o seu depredador, que pode así ser vulnerable a outros depredadores de cadeas tróficas máis altas.
As baías onde abundan os dinoflaxelados bioluminescentes están entre os ecosistemas máis fráxiles e raros.
Rexistro fósil
Os dinoflaxelados representados por dinoquistes fósiles, teñen un rexistro fósil que se remonta ao Triásico medio, pero os marcadores bioquímicos atopados suxiren a súa presenza xa a comezos do Cámbrico.
Xenómica
Unha das características máis sorprendentes dos dinoflaxelados é a gran cantidade de ADN celular que conteñen. A maioría das algas eucariotas conteñen como media arredor de 0,54 pg de ADN/célula, pero os dinoflaxelados estímase que conteñen de 3 a 250 pg/célula, o que corresponde aproximadamente a 3.000–215.000 Mb (en comparación, o xenoma haploide humano ten 3.180 Mb e o do trigo hexaploide é de 16.000 Mb). Aínda que se suxeriu que a poliploidía ou a politenia podería explicar este gran contido de ADN, os estudos realizados de cinética de reasociación do ADN non apoian esta hipótese.
Ademais do seu desproporcionadamente grande xenoma, os núcleos dos dinoflaxelados son únicos na súa morfoloxía, regulación e composición.
Peter Phillips
Peter Mark Andrew Phillips (nado o 15 de novembro de 1977), é o primeiro fillo e único varón de Ana, Princesa Real e do seu primeiro esposo, Mark Phillips. É décimo cuarto na liña de sucesión ao trono.
Matrimonio e descendencia
Mentres traballaba para Williams F1 no Canadá no 2003, coñeceu a Autumn Patricia Kelly, coa que casou na Capela de San Xurxo no 2008.
Viven xuntos en Gatcombe Park, Glocestershire coas súas fillas:
A Venda do Espiño, A Gudiña, A Gudiña
A Venda do Espiño  é un lugar da parroquia da Gudiña no concello ourensán da Gudiña na comarca de Viana. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña oito habitantes (tres homes e cinco mulleres).
A aldea está atravesada polo camiño de Santiago.
As grandes bañistas (Cézanne, Filadelfia)
As grandes bañistas (en francés: Les Grandes Baigneuses) é un cadro do pintor francés Paul Cézanne. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 208 cm de alto e 251 cm de largo. Foi pintado en 1906. Atópase no Museo de Arte de Filadelfia, Estados Unidos.
Análise
É a tea máis grande xamais pintada por Cézanne, quen a traballou durante sete anos no obradoiro que tiña en Lauves, e é a máis traballada das tres versións xulgadas conclusivas do tema dos bañistas, tratado reiteradamente polo pintor, dende 1870 ata o seu falecemento en 1906. Considérase que este cadro pode estar inacabado.
A gama das cores está reducida a tons sobrios: ocre, malva e verde ou azul verdoso.
Os cadros dos bañistas serán fundamentais para a historia posterior da arte, influíndo profundamente a todos os protagonistas da vangardia, dende Matisse a Braque, de Picasso a Moore. Este estilo final de Cézanne anuncia xa o cubismo.
Mocedade Galeguista de Santiago
A Mocedade Galeguista de Santiago era a organización xuvenil da agrupación local do Partido Galeguista de Santiago de Compostela. Integrouse na Federación de Mocedades Galeguistas cando se formou en 1934. Domingo Fernández del Riego era o seu secretario xeral.
A MG de Santiago formábana principalmente estudantes da Universidade e a súa principal reivindicación foi a da súa galeguización, realizando moitas das súas actividades a través da Federación Universitaria Escolar (FUE) que contaba cun importante sector galeguista.
Chinchilla de Montearagón
Chinchilla de Montearagón é un concello español situado na provincia de Albacete, en Castela-A Mancha, na comarca da Mancha de Montearagón e a 15 km da capital da provincia.
En 2011 tiña 4.015 habitantes, segundo datos do INE, aínda que segundo datos de consumo de auga estímanse uns 5.000, xa que moitos non están empadroados nesta localidade usada por moitos como "cidade dormitorio" de Albacete. Comprende as pedanías de Casa Blanca de los Rioteros, Estación de Chinchilla, La Felipa, Horna, Pinilla, Pozo Bueno, Pozo de la Peña e Villar de Chinchilla.
Historia
Ao principio do período Neolítico, Chinchilla de Montearagón debeu de ser poboada rapidamente xa que se trataba dunha zona alta nunha chaira empantanada polos ríos que baixan do sur.
A tradición, con todo, atribúe a fundación de Chinchilla a Hércules, sobre o século VII antes de Cristo, que puxo as primeiras pedras sobre o lugar. Resulta totalmente incuestionable a súa orixe remota como demostran diversos sitios arqueolóxicos da zona, como os atopados da Vía Augusta (época romana), que delatan que foi un importante cruzamento de camiños. É, así mesmo, mencionada no Itinerario Antonino A-31.
En época musulmá, século VIII, hai xa referencias históricas de Chinchilla, pero é cara ao 928, baixo o califato cordobés, cando adquire notoriedade. Recibiu o nome de Ghenghalet e figurou entre as poboacións máis importantes do Reino de Murcia. Tamén baixo o mesmo dominio chamouse Yinyalá ou tamén Sintinyala.
As tropas de Afonso X, xunto coa Orde de Calatrava e os exércitos de Xaime I de Aragón á fronte de D. Paio Peres Correia comendador da Orde de Santiago, conquistárona aos árabes, en 1242.
thumb|250px|left|Castelo de Chinchilla de Montearagón. No século XIV formou parte do marquesado de Villena. Xoán II (pai de Henrique IV e Isabel a Católica) incorporouna á Coroa de Castela. Durante este reinado o infante Henrique de Aragón, maestre da Orde de Santiago, intenta apoderarse do Señorío de Villena, apenas o consegue durante un ano, xa que Chinchilla opón unha dura resistencia e por esta fidelidade á monarquía castelá a vila recibe en 1422 o título de Cidade, sendo a capital da Mancha de Aragón. Esta é entregada como dote por Xoán II á súa irmá dona Catalina, esposa do Infante Don Henrique.
Dos conflitos entre a Coroa e os Infantes de Aragón, aliados co Rei de Navarra, xorde un novo poder: o de Diego López de Pacheco, que chegará a ser favorito de Henrique IV e marqués de Villena. El recompón a unidade territorial do Marquesado baixo o seu dominio, e no século XV os seus habitantes quedaron divididos ideoloxicamente: uns mostráronse partidarios da raíña Isabel e outros a favor de Xoana a Beltranexa e de don Diego López de Pacheco, marqués de Villena. O seu poder dura ata a guerra entre os partidarios de ambos. Derrotados os segundos, Chinchilla incorporouse a Castela o 1 de marzo de 1480.
Por mor destes feitos os Reis Católicos xuran os Privilexios desta Cidade sobre a Cruz de cristal de roca que se conserva no Museo da Igrexa Arciprestal de Santa María do Salvador o 6 de agosto de 1488, outorgándolle os títulos de Nobre e Moi Leal, que hoxe en día aínda perduran (podémolo ler no seu escudo).
Tras estes feitos e durante o reinado dos Reis Católicos, Chinchilla sofre unha decadencia en favor da súa antiga aldea, Albacete (con maior protagonismo político e económico), xa que esta última gozaba da comodidade do chairo. Os chinchillanos chegaron a queixarse ao seu rei Filipe II, ao cal dirixíronlle unha carta.
Situada nun enclave fortificado e estratéxico, foi escenario de numerosas accións en 1707, durante o conflito internacional da Guerra de Sucesión Española; as tropas do arquiduque Carlos apoderáronse de Chinchilla.
Durante a Guerra da Independencia apropiáronse do seu castelo as tropas francesas, as cales voaron o Torreón da Homenaxe.
Logo desta dominación, e baixo mandato de Fernando VII adquiriu o título de Fidelísima sendo a capital da efémera provincia de Chinchilla (Trienio liberal de 1820) e recobrando o protagonismo de Cidade ata o 1823. Pero a represión absolutista de Fernando VII acaba con este breve paréntese liberal. Ao final, en 1833 a capitalidade recae sobre Albacete coa división de Javier de Burgos. Con todo, e nas Guerras Carlistas, aínda sendo capital Albacete varias institucións como a Deputación resgardáronse no acubillo dos muros de Chinchilla de Monte-Aragón.
Patrimonio artístico
thumb|250px|Praza da Mancha O centro da cidade é a Praza da Mancha na que se atopa o Concello, construído entre o século XVI e o século XVIII presidido polo busto de Carlos III, a Igrexa Arciprestal Santa María do Salvador, edificada entre o século XV e o século XVI e a Torre do Reloxo.
Gradoi, As Somozas, As Somozas
Gradoi é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 0 eran mulleres.
Hevi
Hevi, tamén coñecido como Marcelino Brown ou como Bigote Mix, nado en Santiago de Compostela, é un rapeiro e produtor de música galego, vocalista de Malandrómeda e anteriormente de Non Residentz, Fodi e Barbaconna, Juanito Broders e Fluzo.
Traxectoria
En 1999 creou xunto ao inglés Lord Keison e o brasileiro Dj Brasi Mc, a banda Non Residentz, que facían temas de rap con letras en portugués e galego. En 2003 fundou con outros músicos o grupo Juanito Broders e pouco despois uniuse a MonStar para crear Fodi e Barbaconna. A finais de 2005 creou xunto a Caldeirada o grupo Malandrómeda, que mistura o rap con outros estilos. No 2010 fundou xunto ao músico e produtor Javier Álvarez o grupo Fluzo, máis afastado do rap e experimentando con novos sons.
Ademais ten producido no seu estudo de Trazo, Laboratorio Soyuz, os discos de numerosos grupos galegos, como Novedades Carminha, Ataque Escampe, Familia Caamagno, Oh! Ayatollah Boyanka Kostova ou Alto Asalto.
Robert Dauber
Robert Dauber, nado en 1922, finado en marzo de 1945 no campo de concentración de Dachau foi un violoncelista e compositor alemán.
O Coveliño, Cespón, Boiro
O Coveliño é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Simon e Simon
Simon e Simon (Simon & Simon) era o nome dunha serie de detectives norteamericana protagonizada por Gerald McRaney e Jameson Parker. No 1978 fíxose o episodio piloto en Florida baixo o título de Pirate's Key, pero inmediatamente a CBS levaría a rodaxe a San Diego (California) onde permanecería durante os sete anos que estivo no aire na CBS.
Sinopse
A serie xira arredor de dous irmáns completamente opostos: Rick (McRaney) e A.J. (por "Andrew Jackson") Simon (Parker). Rick era un veterano da guerra de Vietnam, polo que tiña moita máis rodaxe nas rúas ca seu irmán, A.J., que foi á escola de dereito e tiña unha aparencia máis intelectual. Rick prefería cousas que eran vistas polo seu irmán como de baixo nivel, como a súa vella camioneta, mentres A.J. coidaba o seu diñeiro para a súa maior paixón, un Chevrolet Bel Air convertible do 1957, e máis tarde un Chevrolet Camaro Z28). Rick vivía nun barco. A.J. prefería intentar facer primeiro as cousas segundo as normas, mentres Rick era máis de espírito libre, facendo a xustiza pola súa conta. Así a todo, os dous comezaron unha aventura xuntos montando unha axencia de detectives.
A piques estivo de ser suspendida a rodaxe en 1982, xa que tiñan en mente a nova serie Magnum, pero os éxitos de audiencia fixeron posible a convivencia das dúas emisións durante anos, e mesmo cruzaron as series nun episodio de cada unha.
Simon & Simon: In Trouble Again (1995)
Esta secuela estreouse o 23 de febreiro de 1995. Pasan algúns anos e A.J., agora casado, traballa en Seattle como avogado. Rick visítao facendo un alto na súa ruta cara á entrega dun luxoso iate. O problema vén cando o iate é secuestrado, con mamá Cecilia a bordo.
DVD
A primeira tempada existe en formato DVD desde outubro do 2006.
A Gudiña, A Gudiña, A Gudiña
A Gudiña  é unha vila da parroquia da Gudiña no concello ourensán da Gudiña, ao que dá nome, na comarca de Viana. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 770 habitantes (383 homes e 387 mulleres).
Aethelberht
Aethelberht, Aethelberht, Aethelbert ou Ethelbert, é un antropónimo anglosaxón (de eþel "nobre" e berht "brillo") que pode referirse a:
Paisaxe
miniatura|250px|Paisaxe. Sassolungo (Italia).
Paisaxe (extensión de terreo que se ve dende un sitio), é un concepto que se emprega de xeito diferente por varios campos de estudo, aínda que todos os usos do termo levan implícita a existencia dun suxeito observador e dun obxecto observado (o terreo) do que se destacan fundamentalmente as súas calidades visuais e espaciais.
Pectobacterium
Pectobacterium é un xénero de bacterias da familia das enterobacteriáceas formado por bacilos gramnegativos. Son bacterias fitopatóxenas, que producen encimas pectolíticos que descompoñen as paredes celulares dos vexetais hóspedes, o que orixina enfermidades. Anteriormente as especies deste xénero estaban clasificadas no xénero Erwinia, o cal despois foi dividido en varios xéneros, un deles foi Pectobacterium.
Paisaxe
A paisaxe, dende o punto de vista xeográfico, é o obxecto de estudo primordial e o documento xeográfico básico a partir do cal se fai a xeografía. En xeral, enténdese por paisaxe calquera área da superficie terrestre produto da interacción dos diferentes factores presentes nela e que teñen un reflexo visual no espazo. A paisaxe xeográfica é por tanto o aspecto que adquire o espazo xeográfico. Defínese polas súas formas: naturais ou antrópicas. Toda paisaxe está composta por elementos que se artellan entre si. Estes elementos son basicamente de tres tipos: abióticos (elementos non vivos), bióticos (resultado da actividade dos seres vivos) e antrópicos (resultado da actividade humana). Determinar estes elementos é o que constitúe o primeiro nivel da análise xeográfica.
Na bioloxía, algúns conceptos empregan o termo paisaxe.
A paisaxe, dende o punto de vista artístico, sobre todo pictórico, é a representación gráfica dun terreo extenso. Co mesmo significado utilízase o termo país (non debe confundirse co concepto político de país). A paisaxe tamén pode ser o obxecto material a crear ou modificar pola arte mesma.
Na literatura, a descrición da paisaxe é unha forma literaria que se denomina topografía (termo que tamén dá nome á topografía como ciencia e técnica que se emprega para a representación gráfica da superficie terrestre). En construcións literarias e ensaísticas é habitual comparar a paisaxe coa veciñanza (de paisano), é dicir, o medio cos grupos humanos
Pectobacterium
Lista de especies do xénero
Segundo o Catalogue of Life, o xénero comprende as seguintes especies:
Segundo a taxonomía do NCBI o xénero comprende as seguintes especies, subespecies, cepas e cepas non clasificadas:
Stella Mwangi
Traxectoria
Mwangi comeza a practicar cantando cando tiña apenas oito anos de idade e ademais de cantar tamén toca o piano. Escribe música que fala da situación no seu país de orixe, Kenya, e da discriminación que tanto ela como a súa familia tiveron que soportar despois de mudarse a Noruega en 1991. Traballou en filmes como American Pie Presents: The Naked Mile e Save the Last Dance 2. Tamén apareceu en series de televisión tales como CSI: NY e Scrubs. Gañou varios premios entre os que se inclúen o Premio Kisima, Clops Premios e distincións Jeermaan.
Actualmente é unha das cantantes máis populares en Noruega despois de gañar o Melodi Grand Prix 2011, pero o seu éxito espallouse por Kenya, Senegal e Gambia. Está casada con Mads Rieverfield.
Festival de Eurovisión 2011
En 2011, Mwangi participou na selección nacional de Noruega para representar ó país no Festival de Eurovisión 2011, que se celebrou en Düsseldorf, Alemaña. O 12 de febreiro de 2011, Mwangi emerxeu como a gañadora. O 10 de maio, representou a Noruega coa canción "Haba Haba", pero non puido clasificarse para a final de Eurovisión a pesar de ser unha das grandes favoritas do concurso. Stella liderou a lista oficial de sinxelos en Noruega na semana 6 de 2011 coa súa canción gañadora "Haba Haba".
André Léo
Victoire Léodile Béra, máis coñecida coma André Léo, nada o 18 de agosto de 1824 en Lusignan (Vienne) e finada o 20 de maio de 1900 en París, foi unha novelista e xornalista feminista francesa, militante do socialismo e do anarquismo e membro da Primeira Internacional.
Traxectoria
Béra naceu en Lusignan, na casa número 4 da praza en que se atopa actualmente a casa do concello. Permaneceu alí ata 1830, cando a familia se trasladou a Champagné Saint Hilaire. Creceu nun medio cultivado dunha familia da burguesía ilustrada. O seu avó foi revolucionario e fundou en 1791 a "Sociedade dos Amigos da Constitución". O seu pai, ofical de mariña, era notario en Lusignan e máis tarde xuíz de paz.
En París, Léodile Bera iniciou a súa carreira como novelista co pseudónimo de André Léo. Enviuvou en 1863, mais co apoio de familias amigas ás que confiou con frecuencia os seus fillos, logrou continuar a escribir. En 1864 incorporouse á Societé des gens de lettres e realizou colaboracións con xornais socialistas, democrátas e pacifistas.
Compromiso social e feminista
A partir da súa estadía en Suíza, publicou a súa primeira novela, escrita en Vienne en 1851, Une vielle fille. Asinou co pseudónimo de André Léo, composto polos nomes dos seus fillos. Na revista La Coopération publicou en 1867 reportaxes sobre a situación do traballo e defendeu e militou para crear asociacións obreiras.
Cando regresou a París en 1861, comprometeuse cos republicanoa, militou coa xornalista e escritora feminista Paule Mink e coa anarquista Louise Michel e adheriuse á Asociación Internacional de Traballadores, AIT, coñecida como Primeira Internacional, fundada en Londres en setembro de 1864. En 1866 creou a Association pour l'amélioration de l'enseignement des femmes ("Asociación para a mellora do ensino das mulleres").
En xullo de 1868, xunto con outras dezaoito mulleres, entre elas obreiras internacionalistas de Puteaux, fixo público o Manifeste en faveur des droits des femmes defendendo a igualdade de sexos que se sitúa na orixe da primeira vaga do feminismo en Francia. Tamén anunciou a creación dunha liga. Comprometeuse nos debates sobre a situación das mulleres en discursos, artigos ("L'Opinion nationale", 1868), un ensaio (La Femme et les moeurs. Monarchie ou liberté, 1869) e un folletín (Aline-Ali, 1868-1869). Durante a Comuna escribiu en diversos xornais, entre eles La Social, onde defendía a causa do pobo, mais cuestionando os dirixentes que queren facer a "revolución sen as mulleres".
Moi relacionada con Noémie Reclus e os irmáns Élie e Élisée Reclus, creou na súa casa en 1869 un grupo feminista chamado Société pour la Revendication du Droit des Femmes. Entre os seus membros estiveron Paule Mink, Louise Michel, Eliska Vincent, Jules Simon e Caroline de Barrau e tamén participou Maria Deraismes. Debido á ampla gama de opinións, o grupo decidiu centrarse no tema da mellora da educación das nenas.
Lista de emperadores romanos
Esta é a lista dos emperadores romanos, indicando a data en que estes controlaron o Imperio Romano, até á caída do Imperio do Occidente.
Nótese que, ao contrario do que moita xente pensa, Xulio César nunca foi emperador (princeps), aínda que foi nomeado ditador vitalicio en -45 (a pesar de teren existido outros ditadores romanos antes del) e, aínda, a pesar dalgúns historiadores romanos así o designaren. Por outro lado, o nome César tornouse nome de familia da primeira dinastía, sendo usado como un título, manténdose esa tradición por todo o imperio. Suetonio, por exemplo, fala dos Doce Césares, incluíndo as dúas primeiras dinastías e o propio Xulio César, que sen o ter sido era xa, case lendariamente, o primeiro emperador romano.
Eduardo de Edimburgo
O príncipe Eduardo, duque de Edimburgo (Edward Anthony Richard Louis; Londres, 10 de marzo de 1964), é o cuarto e derradeiro fillo da raíña Isabel II e do príncipe Filipe de Edimburgo. É décimo na liña de sucesión ao trono británico.
Lista de emperadores romanos
Para a adoración do emperador romano como Deus, véxase Culto imperial
Imperio do Occidente
Seguiron: os hérulos, co seu rei Odoacro, quen se proclama Rex Italiae, 'Rei de Italia'.
Imperio de Oriente
Seguiron os emperadores bizantinos.
Eduardo de Edimburgo
Primeiros anos
O príncipe Eduardo naceu no Palacio de Buckingham e dende o seu nacemento, como fillo da raíña, é tratado como Alteza Real. Foi bautizado no Castelo de Windsor o 2 de maio de 1964.
O príncipe acudiu á Escola Gibbs en Londres e á Heatherdown Preparatory School en Berkshire. Coma o seu pai e irmáns máis vellos foi á Escola Gordonstoun en Escocia. Posteriormente, foi un ano a Nova Zelandia.
Tras regresar da súa viaxe, estudou e graduouse na Universidade de Cambridge.
Traballo
Despois da universidade alistouse na Mariña, aínda que abandonou, converténdose en albo para as críticas.
Traballou no teatro e mesmo produciu un show, aínda que non tivo éxito.
En 1993, Eduardo comezou unha compañía propia chamada Ardent Television coa que produciu documentais e dramas das familias reais europeas. Dimitiu como xefe para centrarse nas súas obrigas reais.
Eduardo e a súa dona están suxeitos a diversas obrigas reais. Eduardo é presidente da Federación dos Xogos da Mancomunidade. Tamén está involucrado co premio do duque de Edimburgo.
Matrimonio e descendencia
O 19 de xuño de 1999 casou con Sofía Rhys-Jones na Capela de San Xurxo. O príncipe recibiu o título de conde de Wessex e vizconde Severn. Eduardo recibirá tamén o ducado de Edimburgo cando este estea dispoñíbel.
O conde e a condesa de Wessex teñen dous fillos:
Módulo de Thiele
O módulo de Thiele desenvolveuno E.W. Thiele no seu artigo Relación entre o tamaño e a actividade catalizadora dunha partícula en 1939. Thiele razoou que cun tamaño de partícula suficientemente grande, a velocidade de reacción é tan rápida que as forzas de difusión só son capaces de levar produto fóra dende a superficie da partícula de catalizador. O módulo de Thiele desenvolveuse para describir a relación entre a difusión e a velocidade de reacción en partículas de catalizadores porosos sen limitacións de transferencia da masa. Este valor emprégase polo xeral para determinar o valor do factor de efectividade en partículas de catalizador.
O módulo de Thiele represéntase con diferentes símbolos en diferentes textos, mais Hill  defíneo como hT.
A Agraxoiba, As Somozas, As Somozas
A Agraxoiba é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 15 eran homes e 10 eran mulleres.
QGIS
QGIS (antes chamado Quantum GIS, Geographic Information System) é un programa de código aberto e multiplataforma de sistemas de información xeográfica (GIS) a aplicación soporta visión, edición e análise de información xeo espacial. É libre e gratuíto.
Imre Schlosser
Imre Schlosser-Lakatos (24 de xaneiro de 1889 - 19 de xullo de 1959) foi un futbolista húngaro. É o máximo anotador da historia da liga húngara.
Traxectoria
Schlosser debutou coa camisola nacional o 7 de outubro de 1906, cando só tiña 17 anos e 256 días, nun encontro contra Bohemia, que rematou cun 4-4. Este foi o comezo dunha carreira na selección que duraría máis de vinte anos. Neste tempo xogou 68 encontros con Hungría, anotando 59 goles.
En canto aos clubs nos que xogou, foron o Ferencvárosi TC e o MTK Hungária, nos que anotou un total de 417 goles en liga, o que o fai o sexto mellor goleador de tódolos tempos (enlace en inglés).