cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obra de Victor Horta en Bruxelas
Recoñecemento
As catro principais casas urbanas - Hôtel Tassel, Hôtel Solvay, Hôtel van Eetvelde e Maison & Atelier Horta - situadas en Bruxelas e deseñadas polo arquitecto Victor Horta, un dos primeiros iniciadores do Art Nouveau, son algunhas das obras pioneiras máis notables da arquitectura de finais do século XIX. A revolución estilística que representan estas obras caracterízase pola súa planta aberta, a difusión da luz e a brillante unión das liñas curvas de decoración coa estrutura do edificio.
As catro casas foron seleccionadas en función da súa importancia arquitectónica pero tamén polo seu estado de conservación.
Reumatismo
O reumatismo ou trastorno reumático é un termo xeral para os problemas médicos que poden danar o corazón, os ósos, as articulacións, os riles, a pel e os pulmóns. O estudo destes problemas chámase reumatoloxía. Outro significado de reumatismo é proceso patolóxico que afecta ó tecido conxuntivo do aparello locomotor, sobre todo ás articulacións, que ten como síntomas máis característicos a dor e a rixidez dalgunha estrutura deste aparello. Tamén se di reuma ou reumatismo articular como termo particular desta acepción.
Žamberk
Žamberk é unha cidade do distrito de Ústí nad Orlicí na rexión de Pardubice, República Checa.
Demografía
Ten cunha poboación estimada a principios do ano 2018 de 6066 habitantes.
Reumatismo
Tratamento
Moitos remedios tradicionais a base de plantas foron recomendados para o "reumatismo". A medicina moderna baseada na evidencia demostra que os distintos trastornos reumáticos teñen diferentes causas (e varios deles teñen máis dunha) e precisan de diferentes tipos de tratamento.
Žamberk
Cultura
Žamberk ten unha rede de museos municipais, entre eles a casa museo de Václav Prokop Diviš, creador da máquina meteorolóxica, que se pode considerar o primeiro pararraios.
Tiosulfato
O tiosulfato é un oxianión de xofre.
O prefixo tio- indica que o ión tiosulfato é un ión sulfato cun dos seus átomos de oxíxeno substituído por xofre. O tiosulfato ten unha forma molecular tetraédrica con simetría C3v. O tiosulfato aparece de forma natural e prodúcese ou utilízase en certos procesos bioquímicos. Serve para desclorar rapidamente a auga e é notable polo seu uso para deter o branqueamento na industria papeleira. Tamén é útil para fundir a mena de prata, na produción de artigos de coiro, e para estabilizar tinguiduras en produtos téxtiles.
O tiosulfato de sodio, comunmente chamado hipo (de "hiposulfito"), foi amplamente utilizado en fotografía para fixar os negativos en branco e negro e as impresións despois da etapa de revelado; os fixadores modernos 'rápidos' usan como sal fixador o tiosulfato de amonio porque actúa tres ou catro veces máis rápido.
Algunhas bacterias poden metabolizar os tiosulfatos; por exemplo pode utilizarse como doante de electróns na fotosíntese anoxixénica, e a maioría das bacterias redutoras de sulfato poden reducir tamén o tiosulfato; igualmente, as arqueas Pyrolobus poden usalo como aceptor de electróns.
Formación
O tiosulfato prodúcese por reacción do ión sulfito con xofre elemental, e pola oxidación incompleta de sulfuros (oxidación da pirita). O tiosulfato de sodio pode formrse por desproporcionación do xofre disolvéndoo en hidróxido de sodio (similar ao fósforo).
Reaccións
Os tiosulfatos son estables só en solucións neutras ou alcalinas, pero non en solucións ácidas, debido á desproporcionación do sulfito e xofre, na que o sulfito se deshidrata a dióxido de xofre: O
Esta reacción pode utilizarse para xerar unha suspensión acuosa de xofre e demostrar a dispersión de Rayleigh da luz en física. Se a luz branca incide desde abaixo, vese luz azul desde os lados e laranxa desde arriba, debido aos mesmos mecanismos que lle dan cor ao ceo a mediodía e ao solpor.
Os tiosulfatos reaccionan cos halóxenos diferentemente, o cal pode atribuírse á diminución do poder de oxidación conforme baixamos no grupo dos halóxenos da táboa periódica:
En condicións ácidas, o tiosulfato causa a rápida corrosión dos metais; o aceiro e o aceiro inoxidable son especialmente sensibles á corrosión alveolar inducida polo tiosulfato. Cómpre a adición de molibdeno ao aceiro inoxidable para mellorar a resistencia a este tipo de corrosión (AISI 316L hMo). En condicións acuosas alcalinas e temperaturas medias (60 °C), o aceiro ao carbono e o aceiro inoxidable (AISI 304L, 316L) non son atacados, mesmo a altas concentracións de bases (30%w KOH), tiosulfato (10%w) e en presenza de ión fluoruro (5%w KF).
A presenza natural do grupo tiosulfato está practicamene restrinxida a un mineral moi raro, a sidpietersita, Pb4(S2O3)O2(OH)2, xa que a posible presenza deste anión tamén no mineral bazhenovita foi recentemente posta en discusión.
Nomenclatura
O termo tiosulfato é unha denominaci´`on aceptable como nome común (e o que case sempre se usa) para este composto; o nome de substitución funcional da IUPAC é sulfurotioato; o nome aditivo sistemático da IUPAC é trioxidosulfurosulfato(2−) ou trioxido-1κ3O-disulfato(S—S)(2−). O xofre externo ten un estado de oxidación de –2 (−II), mentres que o átomo de xofre central ten un número de oxidación de +6 (+VI).
Bioquímica
O encima rodanase cataliza a detoxificación do cianuro polo tiosulfato: CN− + → SCN− +.
O tiosulfato de sodio foi considerado un tratamento empírico para o envelenamento por cianuro, xunto coa hidroxocobalamina. É máis efectivo nunha instalación hospitalaria, xa que cómpre a administración inmediata por persoal de emerxencia para reverter a hipoxia intracelular rápida causada pola inhibición da respiración celular, no complexo IV.
José de Lis Costas
José de Lis Costas, nado en Gondomar e finado no mesmo concello o 10 de agosto de 1992, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alguacil do Concello de Gondomar en 1959. Concelleiro en Gondomar e primeiro tenente alcalde, foi nomeado alcalde de Gondomar en xullo de 1972, tomando posesión o 28 de xullo. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse á alcaldía encabezando unha candidatura independente e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura Vecinos Independientes e volveu ser elixido alcalde co apoio do PPdeG. Pasouse ao PPdeG. Posteriormente foi concelleiro e ingresou no CDS. En novembro de 1991 foi condenado polo xulgado do Penal de Vigo a un ano de inhabilitación e a pagar 10 millóns de pesetas por un delito fiscal. Finou en Gondomar de cancro de pulmón o 10 de agosto de 1992.
Vida persoal
Casou con Rosa Fernández Pérez.
Messiah
Messiah é un EP da banda inglesa de metal industrial Godflesh. O EP foi orixinalmente gravado e mesturado en 1994 e foi editado de forma independente para os membros do club de fans do grupo o 5 de decembro de 2000 xunto con catro remesturas, que foran creadas en 1995. Despois de que Justin Broadrick disolvese Godflesh, reeditou o material a través do selo Relapse Records o 1 de abril de 2003.
Listaxe de cancións
Tódalas cancións foron escritas por Justin Broadrick e G.C. Green.
Yolanda Barcina
Yolanda Barcina Angulo, nada en Burgos o 4 de abril de 1960, é unha política española, presidenta do Goberno de Navarra entre 2011 e 2015 e alcaldesa de Pamplona entre 1999 e 2011 por Unión del Pueblo Navarro, e presidenta deste partido desde 2009 até 2015.
Biografía
Nada en Burgos, é filla única de María Dolores Angulo (1932-2018), mestra e natural de Biscaia, e José Barcina (1930-2005), agricultor e empresario burgalés. Sendo nena os seus pais trasladáronse a vivir a Portugalete (Biscaia), onde transcorreu a súa infancia até os 18 anos, cando se trasladou a Navarra a estudar a carreira de Farmacia na Universidade de Navarra. Doutorouse en 1984 cunha tese que foi premio extraordinario.
En 1988 obtivo unha praza de profesora titular na Universidade Autónoma de Barcelona. En 1990 trasladouse á Universidade do País Vasco, onde foi vicedecana da Facultade de Farmacia. En 1991 incorporouse ao departamento de Tecnoloxía de Alimentos da Universidade Pública de Navarra e en 1993 obtivo a cátedra de Nutrición e Bromatoloxía nesta universidade. Desde 1995 até 1996 foi vicerreitora de Xestión Académica da mesma e actualmente forma parte do seu Consello Social.
Traxectoria política
En 1999 foi designada para encabezar a candidatura de Unión del Pueblo Navarro (UPN) ao Concello de Pamplona, converténdose en xuño do mesmo ano na primeira muller na historia en alcanzar a alcaldía de Pamplona. En 2000 afiliouse a UPN e no seu VI Congreso, celebrado en febreiro de 2001, foi elixida membro do seu comité executivo. Foi novamente cabeza de lista por esta formación nas eleccións municipais de 2003 e 2007, conseguindo ser investida alcaldesa, tras senllas citas electorais, en tres lexislaturas consecutivas.
A traxectoria municipal de Yolanda Barcina na alcaldía caracterizouse pola transformación urbanística da cidade. Entre os maiores investimentos realizados destacaron o impulso á peonalización das avenidas Carlos III e Roncesvalles e as rúas Iturralde e Suit; como tamén da reurbanización do centro histórico da cidade, creando un grande espazo exclusivamente peonil na Plaza del Castillo, ao dotala dun aparcadoiro subterráneo; así como o investimento en cultura e en educación, multiplicando o número de prazas en escolas infantís e creando unha rede de centros culturais (Civivox). Ademais, durante o seu mandato construíuse o Palacio de Congresos e Auditorio Baluarte e a nova estación de autobuses subterránea en pleno centro da cidade. Pamplona foi recoñecida neste tempo como unha das cidades con maior calidade de vida, segundo un estudo da OCU.
No entanto a súa actividade foi duramente criticada por todos os grupos da oposición, sendo acusada de sectarismo e de gobernar só en favor dos seus votantes, así como de discriminación de todo o referente ao vasquismo ou o éuscaro. Algunhas das polémicas que máis impacto tiveron nos medios foron a situación urbanística dun ático da súa propiedade, a destrución dos restos arqueolóxicos na Praza de El Castillo, o nunca terminado Museo dos Sanfermines, a non remoción do xefe de Policía Municipal que foi reprobado pola maioría política do Concello, a súa actitude fronte ás peñas sanfermineiras, favorecer os intereses privados de El Corte Inglés en contra do pequeno comercio local, percibir grandes dietas e obsequios valiosos de institucións públicas (Caja Navarra), que nada máis ocupar o cargo de presidenta foral se subise o soldo mentres predicaba austeridade ou que unha das numerosas propiedades inmobiliarias que acumulou nestes anos de dedicación política, sita en Cantabria e valorada en dous millóns de euros, se mostrase nun programa televisivo de casa luxosas.
O 19 de abril de 2009 foi elixida presidenta de Unión del Pueblo Navarro co 89% dos votos, en substitución de Miguel Sanz. Nas eleccións ao Parlamento de Navarra de 2011 encabezou a candidatura do seu partido ao Parlamento de Navarra, que obtivo 19 dos 50 escanos, sendo o máis votado de Navarra. Con todo, tivo que pactar a súa investidura co Partido Socialista de Navarra (PSN), o que foi ratificado por ambas as organizacións o 18 de xuño de 2011. O 23 de xuño foi investida presidenta do Goberno de Navarra cos votos dos dous grupos, e o 1 de xullo de 2011 tomou posesión do cargo, converténdose na primeira muller que ocupa a presidencia do Goberno de Navarra. Apenas un ano despois, Yolanda Barcina destituíu o vicepresidente Roberto Jiménez (secretario xeral do PSN), acusándoo de «comportamento desleal» por denunciar un déficit nas contas públicas; o que provocou o paso á oposición do PSN.
No IX Congreso de UPN, celebrado o 17 de marzo de 2013, Barcina impúxose a Alberto Catalán como presidenta do partido rexionalista nunha disputada votación interna na que obtivo o 51,7% dos votos.
En xaneiro de 2013 a Asociación Kontuz denunciou o cobro de cuantiosas dietas por parte dos presidentes da Comisión Permanente da Xunta de Entidades Fundadoras de Caja Navarra, Miguel Sanz e Yolanda Barcina, durante o tempo que ocuparon o cargo de presidentes do Goberno de Navarra. Barcina chegou a recibir, nun mesmo día no que houbo dúas reunións, 3434 euros en dietas. Difundido o escándalo polos medios de comunicación, Barcina e Sanz aseguraron que devolverían parte das dietas cobradas. A cantidade que Barcina afirmou que devolvería sería de 68 500 euros.
Como consecuencia deste escándalo, o 11 de marzo de 2013 o Parlamento de Navarra aprobou unha declaración na que se pedía a dimisión de Yolanda Barcina. En xuño de 2013 o xuíz de instrución do chamado 'Caso Caja Navarra' considerou que existían «indicios da comisión dun presunto delito de suborno» por parte de Barcina, elevando a causa ao Tribunal Supremo por ser aforada. Finalmente a causa foi arquivada por devandito tribunal, que considerou que os feitos non eran constitutivos de delito.
O 13 de marzo de 2014, o Parlamento de Navarra volveu pedir a dimisión de Yolanda Barcina e o adianto de eleccións, xunto coa dimisión da conselleira de Economía e vicepresidenta primeira Lourdes Goicoechea, como consecuencia do ditame da comisión de investigación sobre as irregularidades en Facenda, denunciadas pola súa exdirectora Idoia Nieves, que implicaban a conselleira.
O 10 de novembro de 2014 anunciou que non se ía a presentar á reelección nos comicios forais. O 27 de agosto de 2015 presentou ao Comité Executivo de UPN a súa dimisión como presidenta a pesar de que o seu mandato concluía en 2017. A presidencia en funcións foi asumida polo vicepresidente Antonio Sola coa misión de convocar unha asemblea do partido para escoller quen lideraría o partido na súa nova etapa. Barcina reincorporouse á Universidade Pública de Navarra.
O 14 de outubro de 2015 foi nomeada conselleira independente de Movistar+.
O 16 de febreiro de 2017 tomou posesión da Medalla número 31 da Real Academia Nacional de Farmacia.
Familia
Até 2010, e durante 21 anos, foi esposa do arquitecto santanderino José Virgilio Vallejo, con quen tivo un fillo adoptado en Bolivia. O 26 de decembro de 2016 contraeu matrimonio con Manuel Pizarro.
Sputnik 8A91
Sputnik 8A91 foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado para lanzar o Sputnik 3. Nun primeiro intento, o 27 de abril de 1958, o foguete desintegrouse aos 88 segundos do lanzamento. O segundo intento, o 15 de maio dese mesmo ano, tivo éxito. Foi usado desde o cosmódromo de Baikonur.
Bill Fivaz
William F. "Bill" Fivaz, nado en Fulton, Nova York, o 26 de febreiro de 1934, é un escritor numismático estadounidense.
Traxectoria
Logo da súa graduación ingresou na Mariña dos Estados Unidos, onde permaneceu ata 1959. Ese ano ingresou na compañía Nestlé, onde desenvolveu toda a súa carreira profesional ata a súa xubilación en 1996, co cargo de director rexional de vendas en Atlanta a partir de 1975.
É autor de máis dunha ducia de libros sobre numismática e coleccionismo de moedas, e é particularmente coñecido como coautor de The Cherrypickers' Guide to Rare Die Varieties ("Guía Cherrypicker de variedades de cuño raras"), publicado por primeira vez en 1990 e reeditado posteriormente en diversas ocasións. Outras das súas publicacións destacadas son Helpful Hints For Enjoying Coin Collecting ("Consellos útiles para gozar co coleccionismo de moedas"), de 1999, United States Gold Counterfeit Detection Guide ("Guía de detección de falsificacións de ouro dos EEUU"), de 2005, e Managing & Settling a Numismatic Estate ("Xestión e disposición dun patrimonio numismático"), escrita xunto con Beth Deisher e David S. Lande e editada pola American Numismatic Association.
Entre outras sociedades eruditas e asociacións, Fivaz é membro da Rittenhouse Society e da American Numismatic Association, a cuxa xunta de goberno pertenceu entre 1985 a 1989. Tamén foi presidente do Club de Coleccionistas de Erros Numismáticos de América.
Entre 2004 e 2009, foi membro do Comité Consultivo Cidadán sobre a Moeda dos Estados Unidos.
En 2021, Fivaz foi incluído na listaxe das persoas máis influentes da numismática nos Estados Unidos no período 1960-2020, publicada pola revista Coin World.
Vida persoal
Fivaz casou en 1956 con Marilyn Briggs, con quen tivo dous fillos.
Recoñecementos
Estes son algúns dos premios máis salientables dos que Bill Fivaz foi merecedor ao longo da súa carreira:
Premio Bill Fivaz
En 1989, a Combined Organization of Numismatic Error Collectors of America (CONECA) institiuíu na súa honra o Premio Bill Fivaz ao mellor numismático xuvenil do ano, que se concedeu, cunha relativa continuidade, ata 2003. Estes son os autores recoñecidos co Premio Bill Fivaz:
Rita Maria Radl Philipp
Rita Maria Radl Philipp, nada en Alemaña o 24 de xuño de 1952 é unha socióloga e investigadora.
Traxectoria
Como investigadora Radl centrouse nos procesos de construción dos roles da muller no ámbito educativo, familiar e nos medios de comunicación.
Bridge to Terabithia (filme de 2007)
Bridge to Terabithia é un filme estadounidense de 2007 dirixido por Gábor Csupó e escrito por David L. Paterson e Jeff Stockwell. Está baseado na novela homónima de 1977 escrita por Katherine Paterson. O filme, protagonizado por Josh Hutcherson, AnnaSophia Robb, Robert Patrick, Bailee Madison e Zooey Deschanel, conta a historia dun neno e unha nena de 11 anos que son amigos e veciños e crean un mundo de fantasía chamado Terabithia para enfrontarse á realidade e pasar o seu tempo libre xuntos nunha casa na árbore abandonada.
Iñaki Artola
Iñaki Artola Izagirre, nado en Alegia, Guipúscoa o 28 de xullo de 1994, é un xogador profesional de pelota vasca. Xogou como dianteiro co Baiko Pilota. Debutou profesionalmente o 28 de xuño de 2014 no estadio Beotibar de Tolosa (Gipúscoa). Salienta polo seu potente golpe; ata ser cadete, xogou como defensa. Na actualidade é o que representa unha maior diferenza á hora de rematar un punto.
Traxectoria
Cinco meses despois do seu debut, gañou o seu primeiro título profesional: o Campionato de Catro e Medio de Segunda División, vencendo na final a Jokin Altuna por 22-8.
En 2021, clasificouse para a final do torneo cara a cara da primeira división, xunto con Jokin Altuna, mais por mor dunha lesión non puido xogar a final e no seu lugar xogou Beñat Rezusta.
En 2022, foi campión do Torneo San Fermín xunto con Mariezkurrena, derrotando a Altuna e Rezusta.
Clarence Kea
Clarence Leroy Kea, nado o 2 de febreiro de 1959 en Wilmington, Carolina do Norte, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba nas pocisións de ala-pivote e pivote cunha altura de 2,00 m. Foi o máximo reboteador da Liga ACB co Júver Murcia na temporada 1991−92 cunha media 13,1 por partido.
Sputnik 8K71PS
Sputnik 8K71PS foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 usado para lanzar o Sputnik 1 e o Sputnik 2, converténdose no primeiro foguete espacial da Historia. Foi usado desde o cosmódromo de Baikonur.
Peninos
Os Peninos (Pennines en inglés) son unha formación montañosa situada entre o sur de Escocia e o norte de Inglaterra. Adoitan chamarse "a columna vertebral de Inglaterra". Os Peninos forman unha cadea continua que se estende desde Midlands, pasando polos Yorkshire Dales, partes de Manchester, ata o leste de Lancashire e Cumbria, perdéndose nos Cheviot Hills, na fronteira escocesa. A súa lonxitude total é de aproximadamente 250 millas, uns 400 quilómetros.
Etimoloxía
O nome Pennines (Penines), crese que provén do celta: "pennioroches", cuxo significado sería "outeiros", aínda que a referencia escrita máis antiga do nome data do século XVIII. A difusión do nome probabelmente estivo influenciada polos Apeninos italianos, que vén dada por unha viaxe da nobreza inglesa a Italia (o Grand Tour) no século XVIII.
Altura e dimensións
Os Peninos non son moi relevantes en canto a altura, son relativamente baixos e a miúdo considéranse meros outeiros. O pico máis alto, Cross Fell, ten 893 metros de altura. Outros picos importantes son Mickle Fell con 788 metros e Whernside con 736 metros.
Tekné
miniatura|Platón, busto no Altes Museum de Berlín miniatura|Aristóteles, busto no Palazzo Altemps de Roma
Tekné ou Tekne, transcrito do grego antigo τέχνη (foneticamente [tékʰnɛː]), é un termo, en filosofía, que se refire a facer.
Como actividade, tekné é concreta, variable e depende do contexto. O termo aseméllase ao concepto de epistēmē na implicación do coñecemento dos principios, xa que "ambas palabras son nomes do coñecemento no sentido máis amplo". Non obstante, os dous son distintos.
Como sistema de coñecemento
Como argumentou Young:
En A República de Platón, o coñecemento das formas "é a base indispensable para o oficio dos filósofos de gobernar na cidade". Sócrates tamén eloxia a tekné mais só cando se usaba no contexto de epistēmē, o que ás veces significa saber facer algo dun xeito artesanal. O coñecemento semellante á artesanía chámase tekné, sendo máis útil cando se emprega na práctica que cando é un coñecemento puramente teórico.
Na arte
Aristóteles vía a tekné como representativa da imperfección da imitación humana da natureza. Para os antigos gregos, significaba todas as artes mecánicas, incluíndo a medicina e a música. O aforismo inglés "gentlemen don't work with their hands" ("os señores non traballan coas mans"), dise que se orixinou na antiga Grecia en relación coa visión dos cínicos sobre as artes. Debido a esta visión, só se axustaba á clase baixa mentres a clase alta practicaba as artes liberais dos homes "libres" (Dorter 1973).
Para os gregos antigos, cando a tecnoloxía aparece como arte, a maioría das veces vese negativamente; mentres que cando se usa como oficio, vese positivamente porque un oficio é a aplicación práctica dunha arte, máis que a arte como un fin en si mesmo.
Na súa "The invention of Art", Larry Shiner, sostén que tekné non se pode traducir simplemente como arte nin tampouco simplemente como artesanía. Isto débese a que ambas, a arte e a artesanía, se constrúen socialmente nun determinado período da historia.
En retórica
Tekné úsase a miúdo como termo para definir aínda máis o proceso da retórica como unha arte de persuasión. John Poulakos explica, no seu artigo Toward a Sophistic Definition of Rhetoric, como os sofistas crían que a retórica era unha arte que tiña como obxectivo o terpis, ou o pracer estético, mantendo un medio de logos. Durante séculos, produciuse un debate entre sofistas e seguidores de Platón sobre se a retórica podía considerarse unha forma de arte baseada nas diferentes definicións de tekné. A diferenza doutros, Isócrates vía a retórica como unha arte, pero en forma dun conxunto de regras ou dun manual. Algúns exemplos de manuais son a Retórica de Aristóteles, a Rhetorica ad Alexandrum e o De Inventione de Cicero, todos compostos por regras para escribir discursos eficaces.
Doutra banda, David Roochnik, no seu Art and Wisdom: Platon's Understanding of Technē di que Platón considera tekné como "un corpo estable de coñecemento fiable capaz de dicirnos, en termos fixos facilmente ensinables a outros, como debemos vivir. El cre que o coñecemento moral equivale a unha tekné e que o significado do termo tekné debe entenderse completamente para comprender a natureza do coñecemento moral.
En Gorxias, Platón escribiu que a retórica non é unha tekné, senón un hábito dun enxeño atrevido e listo, e que non é unha arte senón unha experiencia porque non explica a natureza da súa propia aplicación. Comparouno coa cociña e a medicina dicindo que a cociña pretende saber o que é mellor para o corpo porque é agradable mentres que a medicina sabe o que é o mellor para a saúde do corpo humano. A medicina é tekné porque busca o que é mellor para a saúde dunha persoa a diferenza da cociña, que só é para o pracer e pode enganar a unha persoa a crer que é mellor para a súa saúde.
Richard Parry (2003) escribiu que Aristóteles cría que a tekné ten como obxectivo o ben e constitúe un fin, que podería ser a propia actividade ou un produto formado a partir da actividade. Aristóteles utilizou a saúde como exemplo dun fin producido a partir da tekné da medicina. Para facer unha distinción entre tekné e areté, dixo que o valor de tekné é o produto final mentres que areté valora a elección da acción que promove o mellor ben moral.
Na comunicación
En relación coa comunicación, a tekné baséase menos no que di ou pensa unha persoa, e máis no que fai. A acción mecánica de falar é sobre todo inconsciente e a maior parte do traballo desenvólvese nos centros do cerebro de xeito similar a como un pianista sabe onde deben ir os dedos aínda sen mirar. Como di Jonathan Sterne, "a comunicación require linguaxe e tecnoloxía, e ambas son formas de tekné".
En relación á tecnoloxía, o uso dun teléfono móbil ou calquera outro dispositivo comunicativo require tanto unha comprensión de como funciona o teléfono como se supón que se manexan as interaccións sociais por teléfono, pero tamén require que unha persoa o faga activamente.
Bortført
Bortført é unha serie de televisión israelí-noruegués de 2021 estreada a través de Netflix o 8 de abril de 2021. Está protagonizado por Anneke von der Lippe, Amos Tamam, Raida Adon. Foi dirixido xuntamente entre Uri Barbash e Stian Kristiansen.
Sinopse
Pia, unha moza norueguesa, e os seus dous amigos israelís de vacacións na Deserto do Sinaí son secuestrados por terroristas do Estado Islámico, que os ameazan de morte a menos que se libere a doce detidos do Estado Islámico. A súa nai, unha diplomática norueguesa, viaxa a Israel, confiando en vellos amigos e nunha verdade profunda para axudar a liberar á súa filla.
La Lectrice
La Lectrice é un filme francés de 1988 dirixido por Michel Deville. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 61ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Blockbuster (serie de televisión)
Blockbuster é unha serie de televisión estadounidense creada por Vanessa Ramos, quen tamén é produtora executiva. A serie baséase na marca Blockbuster, e está protagonizada por Randall Park no papel de Timmy, o xerente da última tenda de vídeos Blockbuster en Grandville, Míchigan. A serie estreouse en Netflix o 3 de novembro de 2022, onde conta cunha versión substitulada en galego. En decembro de 2022, a serie foi cancelada logo da primeira tempada.
Burdigaliano
thumb|Térmite en ámbar dominicano. O Burdigaliano é, na escala temporal xeolóxica, unha idade ou piso do Mioceno. Comprende o tempo entre 20,43 ± 0,05 Ma e 15,97 ± 0,05 Ma. Precedido polo Aquitaniano, o Burdigaliense foi a segunda e máis longa idade do Mioceno, e está sucedido polo Langhiano.
Definición estratigráfica
A base do Burdigaliano establécese na primeira aparición do foraminífero Globigerinoides altiaperturus e o teito da cronozona magnética C6An. O estratotipo do límite inferior deste piso está aínda pendente de asignar.
O teito do Burdigaliano (a base do Langhiano) está definido pola primeira aparición do foraminífero Praeorbulina glomerosa e é tamén coetánea co teito da cronozona magnética C5Cn.1n.
Paleontoloxía
Entre as máis famosas localidades paleontolóxicas burdigalianas están o Turritellenplatte de Ermingen en Alemaña e os depósitos de ámbar dominicano da Española.
Declaracións de Bonn-Copenhague
miniatura|[[Selo postal|Selo da RFA de 1985 conmemorando o 30 aniversario das Declaracións. ]] As Declaracións de Bonn-Copenhage son dúas declaracións redactadas de maneira independente polos gobernos de Dinamarca e Alemaña en 1955, aínda vixentes na actualidade. Nelas ambos estados recoñecen ás minorías de alemáns e dinamarqueses nos seus respectivos territorios e garanten os dereitos dos cidadáns das mesmas.
Contido
esquerda|miniatura|Resultado do plebiscito de Schleswig de 1920 que resultou na división do territorio entre Dinamarca e Alemaña. Malia a seren formalmente unilaterais, de facto son practicamente idénticas e representan un acordo entre ambos os dous países no relativo aos dereitos das minorías dinamarquesa e alemá na zona fronteiriza do istmo da península de Iutlandia, no que era o antigo ducado de Schleswig. Esta zona, foi bicultural e bilingüe durante séculos mais quedou dividida entre Dinamarca e Alemaña en 1920 despois de celebrados os plebiscitos de Schleswig, articulados polo Tratado de Versalles que puxo fin á primeira guerra mundial.
Ambas as dúas declaracións reafirman a vixencia dos dereitos e liberdades individuais para os membros das minorías. Os dous países adquiren o compromiso de que a lingua da minoría será incorporada á administración, xustiza e ensino de cadansúa parte de Schleswig, e a alemá deixa sen efecto a barreira electoral do 5% requirida para obter representación nas cámaras lexislativas para os partidos representantes da minoría dinamarquesa.
Riikka Noronen
Riikka Noronen, nada en Jyväskylä o 23 de novembro de 1982 é unha ex xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo. Xogaba de atacante nas posicións de centro e ala. Desenvolveu a súa carreira principalmente no JYP de Jyväskylä e no HPK de Hämeenlinna, aínda que tamén vestiu as camisolas do Ilves e do Tappara, ambos da cidade de Tampere.
Na tempada 2022-23 Noronen lideraba a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés en puntos (775), asistencias (447) e partidos xogados (644). Noronen conseguiu un total de 14 medallas no campionato finlandés, entre as que salientan tres campionatos nos anos 1997, 1998 e 2011. Con todo, non vestiu a camisola da selección finlandesa en ningún gran campionato.
Traxectoria
Riikka Noronen naceu o 23 de novembro de 1982 en Jyväskylä e aos 12 anos debutou na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten SM-sarja, co JyP HT da súa cidade natal, sendo a xogadora máis nova en debutar na Naisten SM-sarja. Antes diso xogara en equipos de nenos ata a categoría "júnior D". O 23 de novembro de 1995 anotou o seu primeiro gol na liga feminina coincidindo co día do seu 13º aniversario, converténdose na xogadora máis nova en marcar un gol nna máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés.
Sense and Sensibility (filme)
Sense and Sensibility é un filme británico-estadounidense de 1995 dirixido por Ang Lee e baseado na novela homónima de 1811 escrita por Jane Austen. Emma Thompson escribiu o guión e interpreta o papel de Elinor Dashwood, mentres que Kate Winslet interpreta a irmá máis nova de Elinor, Marianne. O filme conta a historia das irmás Dashwood, membros dunha rica familia inglesa de terratenentes, que deben lidar coas circunstancias dun evento repentino que as obriga a buscar seguridade financeira a través do matrimonio. Hugh Grant e Alan Rickman interpretan os seus respectivos pretendentes.
Riikka Noronen
Traxectoria
Na tempada 2021-22 retirouses da máxima competición aos 39 anos logo de que o seu equipo, o HPK caera nos cuartos de final fronte o HIFK. Noronen puña así o punto e final a unha traxectoria de case 28 anos na máxima categoría na que conseguiu 14 medallas, cun total de tres campionatos, cinco medallas de ouro e seis de bronce. A centro de Jyväskylä retirouse sendo a máxima puntuadora (775), asistente (447), así como a xogadora que máis partidos xogou (644) na historia liga regular, e cun rexistro de 814 partidos, 393 goles e 521 asistencias para un total de 914 puntos incluíndo os play-offs. Con todo, durante a tempada 2022-23 Noronen aínda xogou algúns partidos co equipo da academia do HPK na segunda categoría, a Naisten Mestis, antes de retirarse definitivamente como xogadora e iniciar a súa carreira nos banquillos dentro do equipo técnico do Ilves da adestradora xefa Marjo Voutilainen.
Lista de distritos urbanos alemáns
Esta é unha lista de distritos urbanos de Alemaña. Alemaña está dividida en 402 distritos administrativos, dos cales 295 son rurais (Landkreise) e 107 urbanos (Kreisfreie Städte/Stadtkreise), cidades que forman un distrito por dereito propio.
Un concepto semellante é o de Statutarstadt en Austria, ou as cidades independentes do mundo de fala inglesa.
Baviera Berlín Brandeburgo Bremen Hamburgo Hessen Mecklemburgo-Pomerania Occidental Renania-Palatinado Renania do Norte-Westfalia
Parque Nacional de Kaziranga
O Parque Nacional de Kaziranga é un parque nacional que se atopa nos distritos de Golaghat e Nagaon do estado de Assam, na India. O parque, que alberga dous terzos da poboación mundial de rinoceronte da India, é Patrimonio da Humanidade dende 1985. Segundo o censo realizado en marzo de 2018, que foi realizado conxuntamente polo Departamento Forestal do Goberno de Assam e algunhas ONG recoñecidas de vida salvaxe, a poboación de rinocerontes no Parque Nacional de Kaziranga é de 2 413 exemplares. Conta con 1 641 rinocerontes adultos (642 machos, 793 femias, 206 sen sexo identificado); 387 subadultos (116 machos, 149 femias, 122 sen sexo identificado); e 385 crías.
Lista de distritos urbanos alemáns
Sarre
En Sarre non hai distritos urbanos. A cidade de Saarbrücken era un distrito urbano pero incorporouse á comunidade urbana de Saarbrücken o 1 de xaneiro de 1974.
Saxonia Saxonia-Anhalt Schleswig-Holstein Turinxia
Guns Akimbo
Guns Akimbo é un filme de 2019 escrito e dirixido por Jason Lei Howden. Está protagonizado por Daniel Radcliffe, Samara Weaving, Ned Dennehy, Natasha Liu Bordizzo, Grant Bowler, Edwin Wright, Rhys Darby, Milo Cawthorne, Richard Knowles e Mark Rowley.
O filme estreouse internacionalmente no Festival de Toronto de 2019 e nos cinemas de Nova Zelandia o 5 de marzo de 2020 a través de Madman Entertainment. Por mor da pandemia de COVID-19 que pechou os cinemas en todo o mundo, o filme quedou dispoñible dixitalmente menos de tres semanas despois de ser estreado nos cinemas, e gañou 1 millón de dólares sobre un orzamento de produción de 15 millóns de dólares.
Gemma Pasqual i Escrivà
Gemma Pasqual i Escrivà, nada en Almoines (la Safor) en 1967, é unha escritora valenciana que se identifica como catalá.
En 2022 participou en "Un verán en Galeusca", proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria e Nós Diario co relato E morrer debe ser deixar de escribir.
Traxectoria
Despois dun período como analista de sistemas, comezou a súa carreira literaria en 1998. Escribiu principalmente novelas xuvenís ou infantís desde un enfoque pedagóxico, entre elas destacan Marina, L'últim vaixell i Et recorde, Amanda. Gañou varios premios, entre eles o premio Barcanova de literatura xuvenil en 2007 e o premio Samaruc en 2015.
Gemma Pasqual colaborou en diferentes revistas especializadas en literatura, como a revista CLIJ-Cuadernos de Literatura Infantil i Juvenil, a revista Marcha Popular Fallera, a revista Literaturas, a revista Caràcters, Serra d'Or, Llengua Nacional, Barcelona Review, El Punt Avui, ou La Vanguardia e formou parte do consello de redacción de L'escletxa. Ademais, é vogal da Xunta Directiva da Associació d'Escriptors en Llengua Cat,alana, vogal da Xunta de Goberno da Institució de les Lletres Catalanes, vogal do Consello Consultivo da Institució de les Lletres Catalanes, membro do PEN Catalán e Patroa da Fundació Reeixida. Cabe destacar a súa faceta como conferenciante en diversos centros culturais, con palestras sobre diferentes personalidades do mundo da cultura, como, por exemplo, Maria Mercè Marçal, Joan Fuster ou Pau Casals. Por outra banda, ten unha longa traxectoria na animación á lectura en institutos e escolas do seu país. Ademais, non só traballou co alumnado senón tamén co profesorado, como, por exemplo, o curso de formación do profesorado que impartiu no Museu de Belles Arts de València Sant Pius V, co título "Desenvolvemento da creatividade plástica a través da escritura de textos".
Desde 2013 é vicepresidenta no País Valenciano da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana, e desde 2015 tamén é vicepresidenta da Acció Cultural del País Valencià.
É asesora do selo editorial Jollibre foi membro do consello editorial do diario Jornada.
Premios
Os máis destacables son
Parque Nacional dos Sundarbans
O Parque Nacional dos Sundarbans é un parque nacional, reserva de tigres e reserva da biosfera que se atopa en Bengala Occidental, na India. Forma parte dos Sundarbans no delta do Ganxes e é adxacente á Reserva Forestal dos Sundarbans en Bangladesh. Atópase ao suroeste de Bangladesh. O delta está densamente cuberto por bosque de mangleiral, e é unha das meirandes reservas de tigre de Bengala. Tamén alberga unha variedade de especies de aves, réptiles e invertebrados, incluíndo o Crocodylus porosus. O actual Parque Nacional dos Sundarbans foi declarado como a área central da Reserva de Tigres de Sundarban en 1973 e un santuario de vida salvaxe en 1977. O 4 de maio de 1984 foi declarado parque nacional. É Patrimonio da Humanidade pola UNESCO dende 1987, e foi designado sitio Ramsar dende 2019. Está considerada como unha Rede Mundial de Reservas da Biosfera (Reserva do Home e da Biosfera) dende 1989.
Au revoir les enfants
Au revoir les enfants é un filme autobiográfico de 1987 escrito, producido e dirixido por Louis Malle. É unha coprodución entre Francia, Alemaña Occidental e Italia. O filme gañou o León de Ouro no Festival de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 60ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Sinopse
Durante o inverno de 1943–44, Julien Quentin, alumno dunha escola carmelita na Francia ocupada, volve ao colexio despois das vacacións. Trata de forma dura os compañeiros, mais en realidade é un neno mimado que bota enormemente de menos a súa nai.
Amaryllis belladonna
Amaryllis belladonna é unha planta perenne e bulbosa nativa de Suráfrica, cuxa característica máis destacada é que as súas flores atrompetadas aparecen antes que as follas. Durante moito tempo foi considerada a única especie do xénero Amaryllis, ata que a botánica Dierdre Snijman describiu en 1998 a A. paradisicola.
Taxonomía
Amaryllis belladonna foi descrita por Carl von Linné e publicada en Sp. Pl. 293 1753.
Amaryllis: nome xenérico que se toma dunha frase na pastoral de Virxilio "Églogas", en idioma grego αμαρυσσω, (Latín amarysso) significando "para acender."
Acis autumnalis
Acis autumnalis é unha especie de planta bulbosa pertencente á familia das amarilidáceas. miniatura|Detalle das flores
Distribución
Centro e oeste da península ibérica.
Taxonomía
Acis autumnalis foi descrita por (Carl von Linné) Robert Sweet e publicada en The British Flower Garden,. . . 3: t. 297, no ano 1829.
G. C. Green
Ben George Christian "G. C." Green, nado en 1964, é un músico inglés coñecido por ser o cofundador e baixista da banda de metal industrial baseada en Birmingham Godflesh.
Biografía
Nado en Birmingham, Green involucrouse nas escenas post-punk e gótica da cidade a principios dos anos 80 e fíxose amigo de músicos como Paul Neville e Diarmuid Dalton. Formou a súa primeiroa banda, OPD (Officially Pronounced Dead), en 1982 con Neville. A banda adoitaba a ensaiar na casa de Green ou de Nevilles. Posteriormente pasaron a chamarse Fall of Because pola canción de Killing Joke do mesmo nome en 1985. Inicialmente usaron unha caixa de ritmos básica, tocando Neville a guitarra e Green o baixo e cantando, e escribiron cancións influenciadas polos álbums de The Cure 17 Seconds e Faith. Tras coñecer en 1985 a Justin Broadrick, que daquela tiña 15 anos, fixéronse amigos grazas a súa admiración por The Stranglers e outras bandas de punk. Pouco despois Broadrick comezou a tocar a batería no grupo, e os tres comezaron a compoñer cancións influenciadas por bandas como Swans e Sonic Youth, aínda que mantiñan os matices psicodélicos que eran inherentes aos primeiros traballos de Fall of Because. Nesa época Broadrick ensinoulle a Green a varios artistas como Throbbing Gristle, Whitehouse e SPK.
Green casou en 2010 e ese mesmo ano Green e Broadrick tamén reformaron Godflesh e comezaron a xirar. O sétimo álbum da banda, e o primeiro dende a reunión, A World Lit Only by Fire, foi editado en 2014. O oitavo traballo, Post Self, apareceu en 2017.
Green realizou a súa estrea en solitario como Vitriol o 8 de decembro de 2018 no Hospital Fest en Queens, Nova York, vinte anos despois de que o álbum de Vitriol fose publicado.
Why Women Kill
Why Women Kill é unha serie de televisión web estadounidense creada por Marc Cherry para CBS All Access. Trátase dunha comedia dramática de humor negro ambientada en varios períodos temporais. Estreouse o 15 de agosto de 2019 e a súa primeira tempada conta con 10 episodios. Pouco despois de rematar a emisión da primeira tempada, anunciouse que a serie renovará para facer unha segunda tempada.
Sinopse
A serie trata sobre tres mulleres de diferentes décadas cuxas vidas están conectadas polo feito de vivir na mesma mansión de Pasadena (California) e por experimentar infidelidade nos seus matrimonios. Beth Ann Stanton (Ginnifer Goodwin) vive en 1963 como unha abnegada ama de casa até que sabe das infidelidades do seu marido, Simone Grove (Lucy Liu) descobre a homosexualidade do seu terceiro marido e comeza unha relación cun home moito máis novo en 1984, e a pesar de ter un matrimonio aberto en 2019, Taylor Harding pon a proba a súa relación cando ela e o seu marido se senten atraídos pola mesma muller. A infidelidade de cada matrimonio desencadea unha serie de acontecementos que leva a cada unha das mulleres a matar unha persoa.
1963
Principais Secundarios
1984
Principais Secundarios
2019
Principais
Secundarios
37°2 le matin
37°2 le matin é un filme francés de 1986 dirixido por Jean-Jacques Beineix e protagonizado por Béatrice Dalle e Jean-Hugues Anglade. Está baseado na novela homónima de 1985 escrita por Philippe Djian. O filme foi o oitavo con maior recadación ese ano en Francia. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 59ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Universidade de Würzburg
Historia
Foi fundada o 10 de decembro de 1402 polo príncipe bispo Johann von Egloffstein como "Escola Superior de Würzburg". Foi a sexta universidade fundada no ámbito xermánico (despois da Universidade Carolina de Praga, Universidade de Viena, Universidade de Heidelberg, Universidade de Colonia e Universidade de Erfurt), e a primeira de Baviera.
Actualidade
A universidade é membro do grupo Coimbra.
Destacados premios Nobel estudaron e traballaron nesta prestixiosa universidade ao longo dos anos.
Campus
A sede da administración central da universidade, a oficina de estudantes estranxeiros e varios institutos de investigación están situadas na zona histórica da cidade, mentres que o Campus de Artes Liberais está situado na parte leste da cidade.
Kluane/Wrangell-St Elias/Baía dos Glaciares/Tatshenshini-Alsek
Kluane/Wrangell-St Elias/Baía dos Glaciares/Tatshenshini-Alsek é un sistema de parque internacional que se atopa no Canadá e nos Estados Unidos, na fronteira de Yukón, Alasca e a Columbia Británica. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979 polas espectaculares paisaxes de glaciares e campos de xeo, así como pola importancia da fauna de oso grizzly, caribú e Ovis dalli. A área total do sitio é de 98 391,21 km2.
Universidade de Würzburg
Alumnos
A súa poboación estudiantil ascende a máis de 28.000, dos cales máis de 1.000 proceden doutros países.
Kluane/Wrangell-St Elias/Baía dos Glaciares/Tatshenshini-Alsek
É o fogar dunha serie de formas de relevo notables, incluíndo: o campo de xeo non polar máis grande do mundo; o glaciar de piemonte máis grande do mundo, o glaciar Malaspina; o glaciar do val interior máis longo do mundo, o glaciar Nabesna; así como o pico máis alto do Canadá e o segundo pico máis alto de América do Norte, o Monte Logan, con 5.959 m.
Sistema de parques
O sistema internacional comprende parques situados en dous países e tres rexións administrativas:
Universidade de Würzburg
Facultades
A orde actual é a seguinte
Sustentabilidade
A Comisión de Sustentabilidade (Nachhaltigkeitskommission) asesora á dirección da universidade sobre cuestións relacionadas co funcionamento ambiental, consciente e sustentábel. Participa significativamente na preparación, coordinación e posta en marcha dunha estratexia de sustentabilidade universitaria. A Vice-reitora de Sustentabilidade é a profesora Anja Schlömerkemper.
Ghashiram Kotwal (filme)
Ghashiram Kotwal (en घासीराम कोतवाल) é un filme indio de 1976 en lingua marathi dirixido por K. Hariharan, Mani Kaul, Saeed Akhtar Mirza e Kamal Swaroop. É unha adaptación da obra homónima de Vijay Tendulkar, quen tamén escribiu o guión. Creado no apoxeo do movemento cinema paralelo na India, o filme foi un experimento na realización de filmes colectivas.. Foi producido por YUKT Film Cooperative, un colectivo de dezaseis membros composto na súa maioría por graduados da Film and Television Institute of India. O papel protagonista que dá título ao filme foi interpretado por Om Puri, na súa primeira aparición nunha longametraxe. A toma final do filme ten unha duración de máis de dez minutos. Segundo K. Hariharan, un dos catro directores, esta toma é única na historia do cinema por ser "a toma máis longa do mundo nun carrete estándar de 1000 pés en ser filmada por catro operadores de cámara".
Estreouse subtitulado en galego o 13 de abril de 2021, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Estética evolutiva
miniatura|368x368px|Habitantes de Papúa Nova Guinea miniatura|368x368px|[[Pimpíns de Darwin, debuxados por Gould]] A estética evolutiva refírese a teorías da psicoloxía evolutiva nas cales se sostén que as preferencias estéticas básicas do Homo sapiens evolucionaron para mellorar a supervivencia e o éxito reprodutivo.
Con base nesta teoría, cousas como a preferencia de cor, as proporcións de corpo de parella preferidas, as formas, os lazos emocionais cos obxectos e moitos outros aspectos da experiencia estética poden explicarse con referencia á evolución humana.
Estética e psicoloxía evolutiva
Argumentouse que moitos trazos animais e humanos evolucionaron para mellorar a supervivencia e o éxito reprodutivo. A psicoloxía evolutiva esténdese a trazos psicolóxicos, incluídas as preferencias estéticas. Devanditos trazos xeralmente considéranse adaptacións á contorna durante a era do Plistoceno e non son necesariamente adaptativos na nosa contorna actual. Os exemplos inclúen o desgusto dos alimentos en mal estado potencialmente daniños; pracer do sexo e para comer alimentos doces e graxos; e o medo ás arañas, as serpes e a escuridade.