cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mundo Diario
Equipo de redacción e colaboradores
Desde 1971, cando aínda era Diario Femenino até 1978, a dirección do xornal foi asumida por Ramon Solanes Pinyol. Na redacción, Jaume Serrats era o subdirector e Ramon Miravitllas e Pere Bonnín, redactores xefes. Os seus colaboradores habituais foron: Francisco Umbral, Terenci Moix, Maria Aurèlia Capmany, Eduardo Haro Tecglen, Pere Bonnín, Maruja Torres, Jaume Vidal Alcover, Antoni Jutglar, Ramon Bech, Maruja Torres, Sebastià Serrano.
Entre os periodistas que traballaron nel, destacan: Eduardo Álvarez Puga, que foi director-adxunto entre 1975 e 1979.
Fondos
As súas coleccións pódense atopar no Arxiu Històric da Ciutat de Barcelona.
Holismo
Holismo (grego holos, todo) é a idea de que as propiedades dun sistema, xa sexa biolóxico, químico ou calquera outro, non poden ser determinadas nin explicadas só en base á suma dos seus compoñentes, senón que o sistema posúe propiedades emerxentes, propias, que o fan comportarse dun xeito distinto da suma das súas partes. dereita|miniatura|A terra é o que mellor representa o todo que é a principal idea do Holismo
A palabra foi acuñada por Jan Smuts, primeiro ministro da Suráfrica, no seu libro de 1926, Holism and Evolution, que así a definiu: "A tendencia da Natureza a formar, a través de evolución creativa, "todos" que son maiores do que a suma das súas partes". A palabra provén do grego holos, "totalidade". É tamén chamado non reducionismo, por ser o oposto do reducionismo, implica unha visión sistémica. Podería verse tamén como o oposto do atomismo ou inclusive do materialismo. Ve o mundo como un todo integrado, como un organismo.
Aínda que ao longo da Historia se teña expresado por diversos pensadores, dunha forma ou doutra, o principio do holismo, o primeiro filósofo que o instituíu para a ciencia foi o francés Augusto Comte (1798-1857), ao afirmar a importancia do espírito de conxunto (ou de síntese) sobre o espírito de detalles (ou de análise) para unha comprensión adecuada da ciencia en si e do seu valor para o conxunto da existencia humana.
Ante Gotovina
Ante Gotovina, nado o 12 de outubro de 1955 na Illa de Pašman, Iugoslavia (actual Croacia), é un antigo xeneral do exército croata. Tras pasar 4 anos en paradoiro descoñecido como prófugo da xustiza pola súa actuacíón nas guerras iugoslavas, foi capturado en Tenerife, España a finais de 2005.
O 15 de abril de 2011 o Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia (TPII) declarouno culpábel de crimes contra a humanidade, sendo condenado a 24 anos de prisión efectiva pola morte de 150 civís serbios e a desaparición de varios centos nun (a Operación Tormenta contra a autoproclamada República Serbia de Krajina, en 1995. Tamén foi condenado por actos de persecución contra a poboación serbia de dito enclave en Croacia, a destrución e o saqueo dos seus bens, así como pola deportación de 250.000 habitantes de etnia serbia. Con todo, a finais de 2012 a sala de apelación do tribunal anulou a sentenza e absolveuno por falta de probas concluíntes.
Biografía
miniatura|300px|Póster de Ante Gotovina nunha rúa. Na década dos anos 1970 Gotovina loitoi durante sete anos no Chad como membro da Lexión Estranxiera Francesa, e, despois de sufrir unha ferida na cabeza, recuperouse navegando nun iate polas Illas Canarias. En San Agustín, en Gran Canaria, fíxose membro dun club de paracaidistas e, en 1982, foi designado instrutor de comandos en América Latina, cargo co que viaxou por Guatemala, Paraguai, Colombia, a Arxentina, Chile e o Brasil.
Seregno Hockey
A Associazione Sportiva Dilettantistica Seregno Hockey é un club de hóckey a patíns italiano da localidade de Seregno, na Lombardía. O club foi fundado en 1968 e actualmente milita na Serie A2.
Fun and Fancy Free
Fun and Fancy Free é un filme de animación producido por Walt Disney e estreado o 27 de setembro de 1947 por RKO Radio Pictures. Foi o noveno dos filmes de animación de Disney e o cuarto dos filmes recompilatorios que o estudio produciu na década de 1940 para aforrar cartos durante a segunda guerra mundial. Estes filmes axudaron a financiar obras posteriores como Cinderella, Alice in Wonderland ou Peter Pan.
Ante Gotovina
Biografía
Regresou a Croacia cando esta, presidida por Franjo Tudjman, proclamou a súa independencia de Iugoslavia, en 1991, e se desataron as guerras de Croacia e Bosnia contra Iugoslavia e, despois, contra Serbia. O xeneral estivo ao mando en numerosas ofensivas contra os serbios en Croacia (e en Bosnia), entre elas a Operación Tormenta, na que o exército croata reconquistou en cinco días no mes de agosto de 1995 o territorio no que a minoría serbia autoproclamara a súa República Serbia de Krajina. Gotovina foi un dos principais comandantes daquela operación e está considerado por iso un heroe nacional por gran parte dos cidadáns croatas.
Seregno Hockey
No ano 1990 gaña a Copa CERS ao derrotar ao FC Barcelona na final. Na tempada seguinte chegaba o outro título relevante do club, ao gañar a liga italiana Serie A1.
En 1992 disputou a final da Copa de Europa, na que foi derrotaco polo H.C. Liceo galego.
Ante Gotovina
Biografía
Segundo a acusación do fiscal do TPII que levou á súa posterior condena, durante a reconquista de Krajina, e baixo as súas ordes, soldados croatas asasinaron civís, incendiaron aldeas e dispararon contra os que fuxían sen que o xeneral fixera nada por impedilo, nun "intento premeditado de eliminar a poboación serbia de Krajina".
Fun and Fancy Free
O filme contén dúas historias, a primeira das cales, Bongo, é presentada por Jiminy Cricket e narrada por Dinah Shore. Está baseada na historia curta "Little Bear Bongo" de Sinclair Lewis, Bongo e conta a historia dun oso de circo que soña cola liberdade. Bongo escapa do circo e namórase dunha osa salvaxe chamada Lulubelle, e descobre que debe probar o seu amor para conseguir o de Lulubelle. A segunda historia, Mickey and the Beanstalk, é presentada por Edgar Bergen e é unha adaptación da historia Xan o das fabas máxicas protagonizada por Mickey, Donald e Goofy que interpretan tres labregos que descobren o castelo do xigante Willie empregando unhas fabas máxicas. Deben combater co xigante para restaurar a paz no seu val. Mickey and the Beanstalk foi a derradeira vez que Walt Disney puxo voz a Mickey Mouse, xa que estaba demasiado ocupado noutros proxectos. Disney substituíuno polo artista de efectos de son James MacDonald.
Ante Gotovina
Biografía
Gotovina pasou ao retiro en 2000 por orde do presidente Stjepan Mesić xunto con outros seis xenerais, ao opoñerse á plena cooperación co TPII. Tras esconderse durante dous anos, en 2003 recoñeceu a xurisdición do TPII nunhas declaracións que concedeu a un semanario croata, nas que pediu que investigadores do Tribunal o interrogaran primeiro en Zagreb, prometendo que se entregaría de cumprirse esa condición e, se despois de escoitar as súas respostas, o TPII aínda seguía incriminándoo.
Mesić apoiou a proposta de Gotovina, pero o TPII insistiu na súa entrega incondicional, o que non sucedeu. Finalmente foi arrestado, sen opoñer resistencia, nun restaurante de Arona), ao sur de Tenerife, o 7 de decembro de 2005, pola policía española. Inmediatamente foi trasladado á Haia (Países Baixos), onde se encontra a sede do Tribunal.
Xuízo e condena
A finais de 2006 ao caso Gotovina uníronse os casos contra Ivan Čermak, que resultaría absolto, e Mladen Markač, condenado a 18 anos de prisión en relación cos mesmos feitos (a Operación Tormenta). O xuízo debía comezar en maio de 2007, pero pospúxose indefinidamente debido aos conflitos entre os avogados defensores. Como avogados de Gotovina actuaron o estadounidense Greg Kehoe e o croata Luka Misetić.
A causa foi instruída o 11 de marzo de 2008. Na súa acusación inicial, a fiscalía cualificou de "indiscriminados" e "intolerábeis" os ataques á poboación serbia de Croacia en 1995. Gotovina, xunto cos tamén xenerais Ivan Čermak e Mladen Markač foron acusados de "participar nunha acción criminal conxunta destinada a erradicar á poboación serbia da Krajina, utilizando para iso a violencia, a persecución e a destrución das súas propiedades".
Absolución
O 16 de novembro de 2012 o TPII absolveu a Ante Gotovina dos cargos de crimes de guerra e lesa humanidade, revogando a pena de 24 anos de cárcere polos que fora condenado por dito tribunal en 2011. Así mesmo, tamén anulou a condena de 18 anos que se lle impuxera ao antigo xefe da policía croata Mladen Markać por delitos similares. Para os xuíces, non se puido demostrar, como concluíra o tribunal en primeira instancia, que Gotovina e Markać formaran parte dunha "empresa criminal conxunta". Ao coñecer a noticia, Serbia acusou ao tribunal de aplicar unha "xustiza selectiva" e de emitir un "veredicto político" e, como xesto de protesta, o goberno serbio decidiu cancelar a súa participación nunha conferencia sobre o legado do TPII que se ía celebrar o día 22 de novembro deste ano (2012) en Belgrado.
Uxama Argaela
Uxama Argaela é unha cidade celtibera-romana que ocupa o cerro de El Castro, e mira á actual cidade de El Burgo de Osma-Ciudad de Osma, na provincia de Soria, España.
Historia
esquerda|miniatura|200x200px|Calzada romana de [[Asturica Augusta a Tarraco por Clunia e Caesaraugusta ao seu paso preto de Uxama Argaela]] Foi unha cidade que pertenceu aos arévacos, participou activamente nas guerras celtibéricas (153-133 a.C.), sendo conquistada por Roma no 99 a.C. Máis tarde, apoiou a causa do rebelde romano, Quinto Sertorio, contra a súa propia metrópole, polo que foi destruída por Pompeio o Magno no ano 72 a.C., aínda que o lugar indíxena foi reconstruído pouco despois.
Mencionada por Plinio o Vello e por Tolomeo, Uxama Argaela do mesmo xeito que Tiermes foi adscrita ao Convento Xurídico Cluniense (Provincia Hispania Citerior Tarraconensis) e, a partir dese momento, comezou a configurarse a cidade hispanorromana, cuxo momento de maior esplendor sitúase entre os séculos I e II d. C., chegando a ser unha das comunidades do conventus iuridicus Cluniensis da provincia Hispania Citerior Tarraconensis.
Baixo Tiberio converteuse en municipium empezando un importante proceso de monumentalización, que consistiu na construción dun pequeno foro, unha serie de grandes mansións urbanas, unhas murallas e un verdadeiro barrio fabril a beiras do río Ucero, chegando a cubrir entre o espazo urbano e os arrabaldes unhas 28 hectáreas.
Posteriormente aparece como unha mansión (século III) da importante calzada romana que unía Caesaraugusta (Zaragoza) e Asturica Augusta (Astorga, León) a través do val do Douro.
Coa conquista musulmá no século VIII, aproveitando a vía romana que unía Tiermes con Uxama, foi abandonada até a súa posterior repoboación no 912.
Xacemento
O xacemento, está baixo protección da Consellería de Cultura da Xunta de Castela e León, e todos os anos realízase unha tempada de escavacións estivais conxuntamente co xacemento de Tiermes (Montejo de Tiermes).
Os achados arqueolóxicos son numerosos e importantes, incluíndo inscricións, moedas republicanas e imperiais, cerámicas, vidros e obxectos metálicos e un tiro de cabalos de bronce.
Existe un "Museo de Uxama" modesto, aberto soamente nos meses de verán, a uns 2 quilómetros do antigo castro, xunto ao km 212 da N-122.
Spas-Demensk
Spas-Demensk é unha cidade de Rusia situada no oblast de Kaluga, dista 197 quilómetros da cidade de Kaluga, a súa poboación era de 5054 habitantes en 2008.
Neleo
Na mitoloxía grega Neleo é fillo de Poseidón e Tiro e irmán de Pelias. É fundador de Pilos, en Mesenia. Morreu a mans de Heracles, xunto aos seus fillos por unha afronta que inflinxira ao heroe. Dos doce fillos que tiña só se salvou Néstor, o ancián caudillo que aparece entre os gregos sitiadores de Troia.
Segundo Heródoto, os Pisistrátidas (Πεισιστρατίδας), os tiranos que gobernaron Atenas de 561 - 510 a. C., eran orixinarios de Pilos e pretendían ser descedentes de Neleo. Tamén conta Heródoto que Pisístrato, o tirano de Atenas, foi chamado así polo seu pai Hipócrates na honra do Pisístrato fillo de Néstor.
Enfermidades de declaración obrigatoria
Clasifícanse como enfermidades de declaración obrigatoria (EDO) ou, antes, enfermidades de notificación obrigatoria, aquelas enfermidades que se consideran de especial relevancia para a saúde pública, polo que as autoridades sanitarias de cada país ou comunidade esixen que tódolos médicos ou laboratorios que as diagnostiquen notifiquen os casos ás redes de vixilancia epidemiolóxica que corresponda. Con estes datos, as autoridades sanitarias poden realizar estudos estatísticos que axuden a identifica-las tendencias epidemiolóxicas da enfermidade -orixe, difusión, presenza, desaparición- e controlar mellor o gromo presente e mailos que se poidan presentar no futuro.
As enfermidades obxecto de declaración obrigatoria clasifícanse segundo diferentes criterios, que engaden ou non a necesidade de incluír na declaración datos individualizados do enfermo, así como a frecuencia co que a información recabada debe remitirse ós organismos que centralicen a recollida de datos.
Relación das enfermidades de declaración obrigatoria
miniatura|300px|A carne de ave pouco cociñada é unha das orixes das salmoneloses alimentarias
A Rede Galega de Vixilancia en Saúde Pública
En Galicia, é a Rede Galega de Vixilancia en Saúde Pública (RGVSP), dependente da Dirección Xeral de Saúde Pública, o organismo que xestiona a comunicación e procesamento das enfermidades de declaración obrigatoria, a través do Sistema Xeral de Notificación Obrigatoria de Enfermidades de Galicia (SXNOE). Esta Rede Galega forma parte dunha Rede Nacional de Vixilancia Epidemiolóxica, de nivel nacional.
Tódolos médicos en exercicio no ámbito da Comunidade Autónoma galega deberán comunicar inmediatamente, por teléfono ou por escrito, directamente o a través dos correspondentes servizos hospitalarios, os casos das enfermidades catalogadas que poidan diagnosticar.
Bai Ling
Bai Ling (白靈 en lingua chinesa), nada o 10 de outubro de 1966 en Chengdu, Sichuan, é unha actriz chinesa radicada e nacionalizada tamén nos Estados Unidos. O seu nome significa "Luz/Espírito branco". É principalmente coñecida polo seu traballo en filmes como The Crow, Red Corner e Wild Wild West, e en series de televisión como Entourage e Lost.
Hugh Everett
Hugh Everett III, nado en Washington o 11 de novembro de 1930 e finado en McLean (Virxinia) o 19 de xullo de 1982, foi un físico estadounidense. É coñecido pola súa proposta de interpretación de moitos mundos (IMM) da Física cuántica, formulación que el denominou do "estado relativo".
Desenvolveu o uso de multiplicadores de Lagrange na investigación operacional e aplicou esta comercialmente como analista de defensa e como consultor. Acabou por abandonar a física logo do seu doutoramento, desanimado pola falta de respostas ás súas teorías polo resto da comunidade física.
Casou con Nancy Gore, con quen tivo dous fillos, Elizabeth e Mark Oliver Everett. Este último é un coñecido cantante e compositor estadounidense, máis coñecido como Mr. E ou simplemente E, que lidera a banda Eels, e que dirixiu un documental sobre o seu pai, titulado Parallel Worlds, Parallel Lives, en que entrevista outros físicos arredor da obra de Hugh Everett.
Os primeiros anos
Everett naceu e creceu na contorna da cidade de Washington, nos Estados Unidos. Tras a segunda guerra mundial, a súa familia trasladouse a Europa, xa que o seu pai foi destinado á Alemaña Occidental, desde onde Hugh visitou Leipzig na entón Alemaña Oriental, en 1949.
De volta nos EUA, en 1953 graduouse en enxeñaría química na Universidade Católica de América e logo recibiu unha bolsa da Fundación Nacional da Ciencia, que lle permitiu acceder á Universidade de Princeton, onde iniciou os seus estudos no departamento de Matemáticas, traballando no entón novo campo da teoría dos xogos, e foi introducíndose tamén no campo da Física, especialmente na introdución á Física cuántica, da man do profesor Robert Dicke.
A súa etapa de Princeton
No seu segundo ano en Princeton, a partir de 1954, cambiouse xa ao departamento de Física. Ese curso os seus estudos centráronse nos métodos de Física matemática, con Eugene Wigner. Con todo, continuou tamén os seus estudos de Matemáticas e ao final do ano presentou un traballo sobre a teoría dos xogos militares. miniatura|Certificado dun curso ao que asistiu Everett en Novo México, en 1956 Rematados os seus estudos, en 1955 comezou xa a traballar con John Wheeler, director da súa tese de doutoramento, que un tempo despois chegaría a facelo mundialmente coñecido. Escribiu un par de artigos curtos sobre a teoría cuántica e, en abril de 1956, completou o seu extenso traballo titulado Ondas mecánicas sen probabilidade, máis tarde renomeado como A teoría da función de onda universal. Finalmente, defendeu súa tese despois dalgún atraso na primavera de 1957. A casualidade fixo que o seu traballo fose mecanografado pola secretaria do departamento da Universidade de Princeton, Nancy Gore, con quen Everett casou o ano seguinte.
Despois de Princeton
En xullo dese mesmo ano, publicou no volume 29 de Reviews of Modern Physics un pequeno artigo, que fora un compromiso entre Everett e Wheeler, sobre como presentar o concepto, case idéntico á versión final da súa tese, que tamén contaba cunha contribución de apoio do propio Wheeler. Nese momento, en que Everet xa abandonara a universidade e traballaba no ámbito da defensa, o mundo da física prestoulle pouca atención ao seu traballo.
Durante marzo e abril de 1959, por petición de Wheeler, Everett visitou Copenhague, aproveitando unhas vacacións coa súa esposa e a súa filla, co fin de coñecer a Niels Bohr, o pai da "interpretación de Copenhague da mecánica cuántica". A visita resultou un desastre, xa que Everett foi incapaz de comunicar a idea central de que a función de onda debería ser considerada como un campo real clásico, o que era simplemente unha herexía para Bohr. A fenda conceptual entre as súas posicións era demasiado grande como para que se puidese soster unha reunión. Léon Rosenfeld, un dos seguidores de Bohr, falando sobre a visita de Everett, describiuno como "indescritibelmente estúpido, incapaz de entender as cousas máis simples da mecánica cuántica". Everett máis tarde describiu a experiencia como "un inferno... condenado desde o inicio".
En 1962, Everett aceptou unha invitación para presentar a formulación do estado relativo (como aínda se chamaba) nunha conferencia sobre os fundamentos da mecánica cuántica realizada na Universidade Xavier de Cincinnati. Na súa presentación, Everett amosou a súa derivación da probabilidade e tamén explicitamente que os observadores en todos os ramos da función de onda eran igualmente válidos. Alí tamén concordou cunha observación que o número de ramos da función de onda universal era un conxunto infinito.
Phở
Phở ou pho é unha prato tradicional da cociña vietnamita, baseado no que se denomina como sopa de fideos. É un prato de fideos de arroz brancos nun caldo claro de vitela, acompañado de cebolas verdes e brancas, follas de coandro, anís estrelado e menta. O limón, a lima, as vaíñas de feixón e pementos poden engadirse ó caldo segundo o gusto do comensal. O prato  Banh dóna, da zona norte de Vietnam, é moi semellante ó Pho.
O Phở é orixinario da provincia de Nam Dinh, mais fíxose popular en Hanoi. Adóitase comer no almorzo, pero tamén noutros momentos do día.
Arnulfo II de Flandres
Arnulfo ou Arnaldo II de Flandres, nado sobre 961 e finado en Gante o 30 de marzo de 987, chamado o Novo, foi Conde de Flandres desde 965 a 987. Fillo de Balduíno III e Matilde Billung (ca. 942 - Gante, 25 de maio de 1008). Foi o neto e sucesor do conde Arnulfo I de Flandres.
Philippe Noiret
Traxectoria
Noiret naceu nunha familia de pequenos comerciantes e pasou a súa infancia en Tolosa. Estudou en París, no Lycée Janson de Sailly e no Collège de Juilly, en Sena e Marne. Ingresou no coro da escola, onde demostrou unha calidade de voz suficiente para participar, en 1949, nunha misa na basílica de San Pedro do Vaticano.
Arnulfo II de Flandres
Traxectoria
Aínda non era máis que un neno á morte do seu pai (962). O seu avó Arnulfo I recuperou o posto como conde, ata a súa morte en 965.
Philippe Noiret
Traxectoria
Despois de suspender os exames de bacharelato en tres ocasións, en 1950 deixou os estudos e matriculouse nun curso de arte dramática en París e continuou no Centre dramatique de l'Ouest de Rennes. O escritor Henry de Montherlant convenceuno para seguir unha carreira de actor.
Tiro (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Tiro era a filla de Salmoneo e Alcídice, a súa primeira esposa.
Philippe Noiret
Traxectoria
En 1953 presentouse ao Théâtre National Populaire, unha institución estatal, onde foi aceptado, comezando a súa carreira profesional como actor ata 1960, cando interpretou máis de corenta obras, incluíndo clásicos como El Cid, Macbeth, O enfermo imaxinario e A escola das mulleres.
Arnulfo II de Flandres
Traxectoria
Á morte de Luís V de Francia (21 de maio de 987), debido á solidariedade carolinxia, Arnulfo apoiou a Carlos da Baixa Lotarinxia e ao seu fillo Otón fronte a Hugo Capeto (coroado o 3 de xullo de 987), e non recoñeceu ao rei escollido. Hugo invadiu entón Flandres ata o río Lys e ocupou Arras. Arnulfo refuxiouse xunto ao duque Ricardo I de Normandía: o capeto retirouse, pero o conde de Flandres recoñeceuno como rei. Arnulfo morreu un mes despois, afectado por unhas febres. O seu corpo foi enterrado na abadía de Sant Pedro de Gante.
A súa viúva, Rozala de Ivrea filla de Berengario II rei de Italia, volveuse a casar un ano despois (antes do 1 de abril de 988) con Roberto II o Piadoso, fillo do rei Hugo Capeto.
Deixou dous nenos pequenos:
Tiro (mitoloxía)
Por cometer incesto, Sísifo será un dos eternos condenados, no seu caso a empurrar unha rocha ata alcanzar a cima dun monte, pero a rocha cae unha e outra vez monte abaixo cando está a piques de conseguilo.
Philippe Noiret
Traxectoria
Ao mesmo tempo actuou con éxito nun dúo con Jean-Pierre Darras, que satirizaba figuras políticas da época, como Charles De Gaulle, Michel Debré e André Malraux. No Théâtre National Populaire coñeceu á actriz Monique Chaumette, coa que casou en 1962 e coa que tivo a súa filla, Frédérique Noiret.
Tiro (mitoloxía)
A lenda conta que Tiro se criou en casa de Creteo, un tío seu, rei de Iolco. O caso é que Tiro andaba enamorada do deus río Enipeo e adoitaba vagar polas súas beiras, pero este non lle correspondía. Entón, Poseidón tomou a forma de Enipeo e adormeceuna para violala, á vez que levantaba unha onda xigantesca para tapar esta acción. Cando acordou, Poseidón explicoulle o acontecido e ela volveu feliz a casa.
Philippe Noiret
Traxectoria
En 1956 debutou no cinema no filme La Pointe-courte de Agnès Varda, substituto de última hora do actor Georges Wilson, que caeu enfermo e tivo que marchar.
Tiro (mitoloxía)
Desta unión con Poseidón tivo dous fillos xemelgos, Neleo e Pelias, que outras fontes consideran fillos de Creteo e de Tiro. O parto produciuse en segredo e Tiro abandonou os meniños na montaña. Estando no chan, unha egua que apastaba por alí rozou a un deles e fíxolle unha marca na cara. O dono da besta recolleunos e criounos, chamando Pelias ó que tiña a marca e Neleo ó outro. A lenda di que o primeiro foi aleitoado pola propia egua e o segundo por unha cadela.
Philippe Noiret
Traxectoria
En 1960 deixou definitivamente o Théâtre National Populaire e centrouse na súa carreira como actor de cinema con Zazie dans le métro (1960) de Louis Malle, seguido de Thérèse Desqueyroux (1962) de Georges Franju. Fíxose coñecido polo público do cinema francés, pero non acadou un papel importante ata 1966, en La Vie de château de Jean-Paul Rappeneau.
Logrou un éxito rotundo no seu país de orixe co filme Alexandre le bienheureux (1967) de Yves Robert; outros filmes destacados foron The Night of the Generals (1967) de Anatole Litvak e Topaz (1969) de Alfred Hitchcock.
Tiro (mitoloxía)
Alcídice xa morrera e o pai, Salmoneo, casara en segundas nupcias con Sidero, e esta portábase de forma cruel con ela. Sidero considerábaa culpable de que Salmoneo tivera que exiliarse de Tesalia, de onde era orixinario, por matar ós seus fillos. Sísifo, para librarse do seu irmán, mostrou os cadáveres dos meniños no mercado e acusou a Salmoneo de incesto e de asasinato, co que conseguiu que o expulsaran da cidade. Tiro tivo que soportar os malos tratos da madrasta ata que os fillos medraron e foron buscar a súa nai. Ó saber que fora maltratada por Sidero, matárona. Sidero agochábase nun templo de Hera, pero Pelias matouna de todas formas, gañándose o eterno odio da deusa.
Tras estes feitos, Tiro casou co seu tío Creteo e deulle tres fillos: Esón (pai de Xasón), Feres e Amitaón; algúns tamén citan a Mirina. Creteo tamén adoptou como seus a Pelias e Neleo. Outras tradicións din que xa eran matrimonio antes da unión con Poseidón, e que por esta razón Tiro deu a luz ás agachadas e abandonou os meniños.
Philippe Noiret
Traxectoria
Nos anos setenta participou en máis de trinta filmes, incluíndo The War of Murphy (1971) de Peter Yates; La grande abbuffata (1973), de Marco Ferreri, un polémico filme no seu tempo, que demostraba a súa gran versatilidade, xunto coa súa esposa Monique, que tamén tiña un papel no filme. Outro filme destacado foi L'Horloger de Saint-Paul (1974) de Bertrand Tavernier, o primeiro filme do director e co que colaborou noutras ocasións.
Recibiu o seu primeiro premio César ao mellor actor, pola súa participación en Le vieux fusil (1975), de Robert Enrico. Outros filmes destacados foron Un taxi mauve (1977), de Yves Boisset, e Who Is Killing the Great Chefs of Europe? (1978) de Ted Kotcheff.
Ampliou o seu campo de traballo en Italia, actuando en filmes de destacados directores como Mario Monicelli, Valerio Zurlini, Francesco Salviati e Ettore Scola, entre outros.
Na década seguinte, participou noutros trinta filmes, sendo nomeado ao premio César por Coup de torchon de Bertrand Tavernier e a Les Ripoux (1984) que tivo dúas secuelas máis, en 1990 e 2003. Tamén gañou o premio da BAFTA ao mellor actor, polo seu traballo en Cinema Paradiso (1988), de Giuseppe Tornatore, ademais doutros galardóns.
Recibiu o seu segundo premio César polo seu traballo en La Vie et rien d'autre (1990) de Bertrand Tavernier. Interpretou o poeta Pablo Neruda no filme Il postino (1994), de Michael Radford, filme que recibiu numerosos premios internacionais; na década de 1990 actuou noutros trinta filmes máis.
A súa prolífica carreira chegou a case 150 filmes, tocando practicamente todos os xéneros cinematográficos. Foi considerado un dos actores máis populares no cinema francés e internacional e no ambiente teatral.
Enfermo de cancro, morreu aos 76 anos en París. Os seus restos descansan no cemiterio de Montparnasse da mesma cidade.
Rosendo Rodríguez Ares
Rosendo Rodríguez Ares, coñecido como O do Patacón, nado en Arcos (Meis) o 24 de xaneiro de 1902 e finado no Mosteiro o 1 de febreiro de 1974, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante e militante de Izquierda Republicana. Foi secretario da sociedade "La Fraternidad Obrera de Agricultores de Meis". Foi detido en decembro de 1934 xunto co presidente da sociedade José Manuel Arribas Hermida. Líder do Fronte Popular en Meis, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 colaborou na resistencia. Agochouse e fuxiu a América axudado polo crego de Nogueira. Procesado en dous procedementos diferentes (1057/37 e 305/37), foi declarado en rebeldía e xulgado en Pontevedra en consello de guerra por auxilio á rebelión, e condenado a 12 anos e un día de prisión, que lle conmutaron por 6 anos e un día. Abríronlle expediente por responsabilidades políticas, que foi sobresido en 1944. Tras presentar unha instancia foi indultado en 1945. Estableceuse primeiro en Buenos Aires e despois marchou Cuba. Estivo en Cuba até o triunfo da revolución en 1959. Volveu a Galicia e instalouse no Mosteiro onde se aforcou en 1974.
Vida persoal
Casou en Cuba con Celestina Bruzos González.
Notobránquidos
Características
Tres franxas vermellas oblicuos nos machos.
Clasificación
Divídese en dez xéneros e unhas 250 especies.
ITIS non recoñece esta familia, e sitúa estes xéneros na familia Aplocheilidae.
Ligazóns externas
Nothobranchiidae
Museo do Prado
O Museo do Prado (oficialmente Museo Nacional del Prado) situado en Madrid, é unha das pinacotecas máis importantes do mundo, singularmente rica en cadros de mestres dos séculos XVI ao XIX. O seu principal atractivo radica na ampla presenza de obras de Velázquez, Goya, Tiziano e Rubens, dos que posúe as mellores coleccións que existen a nivel mundial, ao que hai que sumar as coleccións de autores como El Greco, Murillo, José de Ribera, Zurbarán, Rafael, Veronese, Tintoretto, van Dyck ou Hieronymus Bosch, entre outros. As habituais limitacións de espazo explican que o museo exhiba unha selección de obras de máxima calidade (unhas 900 pinturas), do total de 7800 que ten no seu inventario.
Tamén é destacable a súa colección de escultura grega e romana que provén das coleccións reais españolas e de sitios como Pompeia.
Historia
O proxecto arquitectónico foi aprobado polo rei en 1786 e supuxo un dos cumios do Neoclasicismo español, a pesar de que a longa duración das obras e outros acontecementos apartasen o resultado definitivo do deseño inicial. As obras tiveron lugar durante os reinados de Carlos III e Carlos IV, quedando rematado a principios do século XIX. A chegada das tropas francesas e a guerra da Independencia española deixaron a súa pegada nel, xa que se destinou a cuartel de cabalaría e quedou practicamente en ruínas. Mesmo as placas de chumbo dos tellados foron fundidas para facer balas.
miniatura|esquerda|A raíña [[María Isabel de Braganza|Isabel de Braganza, considerada a inspiradora do Museo, nun retrato de Vicente López Portaña da colección do Prado.]] Grazas ao interese de Fernando VII e especialmente da súa dona, Isabel de Braganza, iniciouse a partir de 1818 a recuperación do edificio sobre a base de novos deseños de Villanueva, substituído trala súa morte polo seu discípulo Antonio López Aguado.
O Museo Real de Pinturas inaugurouse o 19 de novembro de 1819 e amosaba algunhas das mellores pezas das coleccións reais, trasladadas dende os "Reales Sitios". Nese momento contaba con tres salas con 311 cadros, todos eles da escola española. Nos seguintes anos fóronse engadindo salas e obras, destacando a incorporación dos fondos do Museo de la Trinidad, absorbido en 1872.
Tralo derrocamento de Isabel II de España en 1868, o museo real pasou a ser nacional, designándose Museo Nacional de Pintura y Escultura ata que o 14 de maio de 1920, por un Real Decreto recibiu o nome de Museo Nacional del Prado, nome polo que xa era coñecido anteriormente, por estar construído sobre os terreos do antigo prado dos Xerónimos. Outras coleccións que se engadiron ao Prado foron as do Museo de Arte Moderna, agás as obras do século XX, en 1971, o Museo-Biblioteca de Ultramar e o Museo Iconográfico.
Durante o século XIX e parte do XX o Prado sufriu unha certa precariedade por falta de apoio e recursos do estado. Unha parte do persoal residía no propio museo e a leña das estufas provocou alarmas de incendios. Durante a guerra civil española as grandes obras do Prado foron evacuadas, viaxando por Valencia, Cataluña e Xenebra, volvendo ao final da guerra.
As limitacións de espazo foron continuas ata que en 1995 se convocou un concurso para a súa remodelación que foi gañado polos arquitectos Dionisio Hernández Gil e Rafael Olalquiaga. As obras tiveron lugar entre 1996 e 2001. En 1995 firmouse un acordo para a ampliación do museo. Tras un concurso de ideas, foi adxudicado a Rafael Moneo.
Obras do Prado en Galicia
O Prado ten máis de tres mil obras depositadas en diversos museos, entre elas, 325 en Galicia.
O Museo de Belas Artes da Coruña posúe 75 cadros, como A apoteose de Hércules, de Jean Baptiste Borkens. No Museo de Pontevedra hai outras 74 obras, entre elas un cadro atribuído a Antonio Puga, nado en Ourense. Outras trinta están depositadas no Museo Provincial de Lugo.
Primeiro óso metacarpiano
Estrutura
É un óso máis curto e ancho cos outros metacarpianos.
Museo do Prado
Obras do Prado en Galicia
En xeral, as obras presentes en Galicia teñen algunha relación cos museos nos que están, como o Santiago peregrino de Xoán de Flandres ou ''Ría de Mera. Costas galegas'', de Francisco Llorens.
Primeiro óso metacarpiano
Base
É a parte máis proximal do óso. Ten forma de trompeta. Na parte superior, posúe unha superficie articular en forma de cadeira para se artellar co óso trapecio. Esta articulación carpometacarpiana é particular, diferente ao resto, e deste xeito permite a oposición do polgar.
Na superficie palmar ou anterior, adoita haber un pequeno tubérculo óseo para a inserción final do músculo abdutor longo do polgar. Na superficie medial insírese o primeiro músculo interóseo palmar. O resto da base non ten superficies articulares, xa que, ao contrario do resto de metacarpianos, o primeiro só se artella co trapecio e non se artella con ningún outro metacarpiano.
Corpo
O corpo é groso e posúe catro superficies. A superficie dorsal é convexa, mentres que a interna, externa e palmar son cóncavas. Nesta última superficie insírese o músculo opoñente do polgar na parte máis externa, e a orixe do primeiro músculo interóseo dorsal.
Cabeza
A cabeza é menos redonda cas cabezas dos outros metacarpianos. A superficie distal serve para a articulación metacarpofalánxica. É unha superficie cuadrangular, ancha e plana, máis grosa na parte palmar ca na dorsal.
Osificación
O primeiro metacarpiano posúe dous puntos de osificación, o primario no corpo e o secundario na base. No resto de metacarpianos, o punto de osficiación secundario localízase na cabeza. O proceso de osificación comeza na novena semana de xestación no corpo e no segundo ano de vida nas nenas e no terceiro dos nenos na base. Os centros únense en torno aos quince anos nas mulleres e aos dezasete nos homes.
Nalgunhas ocasións poden acharse pequenos ósos secundarios, que contribúen a función do primeiro metacarpiano:
MR-508
MR-508 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites artificiais.
Características
Os motores MR-508 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes satélites xeoestacionarios, como os da serie MMAS 7000. Foi utilizado por primeira vez no Telstar 4. Úsanse para control o mantemento da órbita e utilizan como único propelente hidracina, que é acendida mediante arco eléctrico. O motor necesita ata 1,8 kW de potencia eléctrica.
Selección de fútbol de Mónaco
A Selección de fútbol de Mónaco é un equipo nacional que representa a Mónaco no fútbol. O equipo é controlado pola Federación Monegasca de Fútbol, o corpo que goberna o fútbol en Mónaco. Mónaco non é un membro da FIFA nin da UEFA, e non participa en ningún dos seus torneos internacionais.
A lista do equipo está composta de aproximadamente sesenta homes, non obstante, soamente cinco teñen experiencia profesional.
Felipe Arriaga
Felipe Arriaga, nado en Michoacán en 1937 e finado en 1988, foi un cantante e actor mexicano. Naceu co nome de José Luis Aguilar Oseguera, no Rancho El Pitayo, municipio de Cotija de la Paz. Foi o undécimo fillo do matrimonio de Gerardo e Meche Aguilar.
Howard Stern
miniatura|dereita|Stern en 2000. Howard Stern, nado o 12 de xaneiro de 1954, é unha personalidade da radio e a televisión estadounidenses, grazas á súa carreira como actor, humorista e escritor. En 2011 conducía o seu propio programa de radio, The Howard Stern Show, que se transmite catro veces por semana (de luns a xoves) a través de Howard 100, unha estación da radio satelital Sirius.
Capela de San Sebastián de Vilar
A capela de San Sebastián é un pequeno templo relixioso situado preto de Vilar, ao sur da parroquia de Santo Adrao (Lourenzá). Está consagrada a Sebastián mártir.
Foi construída en 1947, substituíndo unha capela anterior que estaba uns metros máis ao sur. Ten imaxes de San Sebastián; San Vito, popular e San Sebastián. Virxe románica, sentada, do século XII.
No campo da capela celébrase unha festa (o San Sebastián) que coincide a fin de semana do segundo domingo de maio. Fíxose no ano 2012 despois de varios anos sen ela.
The Crying Steppe
The Crying Steppe (en ) é un filme casaco de 2020 dirixido por Marina Kunarova. Foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme está baseado nos eventos reais e conta a historia da poboació de Casaquistán durante as fames 1919–1922 e 1932–33.
Hard Target
Sinopse
Dous homes desapiadados, Fouchon e Van Cleaf, converteron Nova Orleáns no seu particular couto de caza, onde organizan sinistros torneos que enfrontan ós seus asasinos con veteranos de guerra, ós que prometen 10.000 dólares se logran sobrevivir. Dende logo, ningún dos infortunados que se atreve a probar sorte no sanguento xogo chega a cobrar o premio. As cousas cambiarán o día en que Chance Boudreaux (Jean Claude Van Damme) decide participar no xogo. Chance, porén, non é un heroe nobre e altruísta, senón un home solitario que soamente quere cobrar os 217 dólares que necesita para saldar as súas débedas co sindicato de mariñeiros mercantes.
Cisternas romanas de Monturque
miniatura|300px|Cisternas romanas de Monturque. As cisternas romanas de Monturque (provincia de Córdoba, España) son un xacemento romano descuberto na cidade de Monturque en 1885 mentres se ampliaba o cemiterio. Componse de doce depósitos de auga.
Cisternas romanas
Trátase dunha construción hidráulica de época romana, construída en «opus caementicium» e recuberta interiormente con «opus signinum».
Composta por doce cámaras cubertas con bóveda de medio canón, distribuídas en tres naves paralelas entre si; cada nave está formada por catro cámaras de planta rectangular dotadas de aberturas circulares na súa parte superior, que serven para a ventilación e garanten a boa conservación da auga. No exterior dunha das cámaras ábrese unha prolongación que presenta unha traxectoria crebada e termina nun pequeno pozo de limpeza.
Estes depósitos ou cisternas deberon estar destinados ao consumo humano. O volume de auga capaz de ser almacenado leva a pensar nun excedente de auga que sería conducido ás vilas rústicas, das que quedan abundantes vestixios.
Os Paseíllos
Os restos construtivos descubertos corresponden á planta baixa ou soto dun edificio de grandes dimensións, cuxo acceso se realizaría a través dunha rampla. A súa planta é rectangular, presentando unha orientación norte-sur, dividida en dúas naves por unha aliñación de alicerces.
O acharse en parte escavada na pedra confírelle un carácter de estrutura semisubterránea, atopándose pechada por todas as súas partes, agás pola entrada. Esta particularidade conduce a catalogala como criptopórtico. A aparición de ánforas permite supor un posible uso de almacén.
O achado de diversos elementos arquitectónicos expón a existencia dunha segunda planta, da que non se conservou ningún resto, e que sería de grandes dimensións, debido ás potentes cimentacións da estrutura descuberta.
Lingua rusa
A lingua rusa ou ruso (antigamente coñecido como gran ruso, para diferenciala do ucraíno ou "pequeno ruso") (ruso: русский язык, romanizado: russkij jazyk ) ruso: [ˈruskʲɪj jɪˈzɨk] é unha lingua eslava oriental que se fala principalmente en Rusia. É a lingua nativa dos rusos, e pertence á familia das linguas indoeuropeas. É unha das catro linguas eslavas orientais vivas, e tamén forma parte das linguas baltoeslavas. Ademais da propia Rusia, o ruso é lingua oficial en Belarús, Casaquistán e Kirguizistán, e utilízase amplamente como lingua franca no Cáucaso, Asia Central e, en certa medida, nos países bálticos. Foi a lingua de facto da antiga Unión Soviética, e segue usándose na vida pública con diferentes competencias en todos os estados postsoviéticos. O ruso ten máis de 258 millóns de falantes en todo o mundo. É a lingua eslava máis falada, e a lingua nativa máis falada en Europa, así como a lingua máis estendida xeograficamente de Eurasia. É a sétima lingua máis falada por número de falantes nativos, e a oitava lingua máis falada do mundo por número total de falantes.. O ruso é unha das dúas linguas oficiais a bordo da Estación Espacial Internacional, así como unha das seis linguas oficiais das Nacións Unidas.
O ruso escríbese usando o alfabeto ruso da escritura cirílica; distingue entre fonemas consoantes con articulación secundaria palatal e aqueles que non a teñen, os chamados sons "suaves" e "duros". Case todas as consoantes teñen unha contraparte dura ou suave, e a distinción é unha característica destacada da lingua. Outro aspecto importante é a neutralización de vogais átonas. O acento, que a miúdo é imprevisible, normalmente non se indica ortograficamente, aínda que se pode usar un acento agudo opcional para marcar acentuación, como para distinguir entre palabras homográficas (por exemplo, замо́к [zamók – unha 'pechadura'] e за́мок [zámok – un 'castelo']), ou para indicar a pronuncia correcta de palabras ou nomes pouco comúns.
A variedade do dialecto ruso medio falada na área de Moscova é a base da forma estándar da lingua. Hai minorías rusófonas significativas en tódolos estados que fixeron parte da antiga Unión Soviética e mantén aínda un certo status como lingua de cultura. O número total de falantes podería estar ó redor dos 300 millóns de persoas.
Clasificación
O vocabulario básico, os principios de formación das palabras e, ata un certo punto, mesmo as inflexións e o estilo literario foron fortemente influenciadas polo eslavo eclesiástico, unha linguaxe, adoptada en parte do eslavo eclesiástico do sur, empregada pola Igrexa ortodoxa rusa. Esta é a causa de que determinadas palabras do ruso literario sexan máis similares ás do búlgaro moderno que ás do belaruso ou do ucraíno. Nalgúns casos, as formas do eslavo do leste e as do eslavo eclesiástico coexisten, aínda que con matices de significado.
A fonoloxía e a sintaxe, especialmente nos dialectos setentrionais, foron influenciadas en parte polas numerosas linguas ugrofinesas (algunhas delas xa desaparecidas) que se falaban no centro e norte da actual Rusia europea, e que entraron en contacto co eslavo oriental na Idade Media. Os dialectos falados ó norte de Moscova teñen un considerable número de palabras de orixe fino-ugrio.
Fora do ámbito das linguas eslavas, o vocabulario e o estilo literario rusos foron moi influídos polo grego, o latín, o francés, o alemán e o inglés. O ruso moderno ten tamén un considerable número de palabras de orixe tártara e doutras linguas turcas.
Ruso estándar
As divisións feudais e os conflitos entre políticas rivais crearon obstáculos para o intercambio de bens e ideas entre os principados do rus medieval antes e especialmente durante o dominio mongol. Isto reforzou as diferenzas dialectais e impediu durante séculos o establecemento de calquera lingua "nacional" normalizada. A aparición gradual pero constante do Gran Principado de Moscova (1263-1547) -máis tarde o Tsarato de Rusia a partir de 1547- como entidade política dominante e en constante expansión dos rus', fixo necesarios os primeiros intentos de estandarización da lingua eslava oriental baseada no dialecto de Moscova. Desde entón, a tendencia da política lingüística en Rusia foi a estandarización tanto no sentido restrinxido de reducir as barreiras dialécticas entre os rusos étnicos, como no sentido máis amplo de ampliar o uso do ruso xunto ou a favor doutras linguas que existían dentro das fronteiras do imperio ruso e na posterior Unión Soviética e Federación Rusa.
A forma estándar actual do ruso é xeralmente considerada como a lingua literaria rusa moderna (современный русский литературный язык – "sovremenny russky literaturny yazyk"). Xurdiu a principios do século XVIII coas reformas de modernización do estado ruso baixo o goberno de Pedro o Grande e desenvolveuse a partir do substrato dialectal moscovita (ruso medio ou central) baixo a influencia dalgunhas linguas da chancelaría rusa do século anterior. Isto ocorreu a pesar de que San Petersburgo, a capital orientada a Occidente creada pola "occidentalización" do tsar Pedro o Grande, fóra a capital do Imperio ruso durante máis de 200 anos.
Antes da Revolución Bolxevique, a forma falada da lingua rusa era a da nobreza e a da burguesía urbana. Os campesiños rusos, a gran maioría da poboación, seguían falando nos seus propios dialectos. Porén, a fala dos campesiños nunca foi estudada sistematicamente, xa que en xeral era considerada polos filólogos como unha simple fonte de folclore e un obxecto de curiosidade.. Así o recoñeceu o coñecido dialectólogo ruso Nikolai Karinsky (1873–1935), quen cara ao final da súa vida escribiu: “Os estudosos dos dialectos rusos estudaron principalmente fonética e morfoloxía. Algúns estudosos e coleccionistas compilaron dicionarios locais.... Case non temos estudos de material léxico nin de sintaxe dos dialectos rusos.”
Despois de 1917, os lingüistas marxistas non tiñan ningún interese na multiplicidade de dialectos campesiños e consideraban a súa lingua como unha reliquia do pasado en rápida desaparición que non era digna de atención dos estudiosos. Nakhimovsky cita aos académicos soviéticos A.M Ivanov e L.P Yakubinsky, escribindo en 1930:
"A lingua dos campesiños ten unha confusa diversidade herdada do feudalismo.... No seu camiño para converterse en proletariado o campesiñado leva á fábrica e á planta industrial os seus dialectos campesiños locais coa súa fonética, gramática e vocabulario... o propio proceso de contratación de traballadores entre os campesiños e a mobilidade da poboación traballadora xeran outro proceso: a liquidación da herdanza campesiña mediante a nivelación dos particulares dos dialectos locais. Sobre as ruínas da multilingua campesiña, no contexto do desenvolvemento da industria pesada, pódese dicir que xurdiu unha entidade cualitativamente nova: a linguaxe xeral da clase obreira.... o capitalismo ten a tendencia de crear a linguaxe urbana xeral dunha sociedade determinada."
A mediados do século XX, tales dialectos foron expulsados coa introdución do sistema de educación obrigatoria establecido polo goberno soviético. A pesar da formalización do ruso estándar, algunhas características dialectais non estándar (como a fricativa en dialectos do sur ruso) aínda se observan na fala coloquial.