cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hormona adrenocorticotropa
Produción
Inversamente, existe un control por retroalimentación negativa para os glicocorticoides, que se fixan sobre os receptores do hipotálamo e inhiben a secreción de CRH. Os glicocorticoides actúan igualmente sobre a hipófise bloqueando a liberación de ACTH á circulación sanguínea. Cando se administran cantidades farmacolóxicas de cortisol ou dun derivado sintético como a dexametasona, a síntese de ACTH diminúe.
Emerald Coast
Orixe do nome
A pesca de altura é un grande atractivo do lugar, sendo ademais coñecida a poboación de Destin como a "aldea con máis sorte na pesca do mundo" (e conta con varios récords mundiais de pesca en augas salgadas) e Panama City Beach alberga o economicamente ben dotado torneo de pesca de Bay Point Billfish Invitational. A zona tamén conta con moitas marisquerías.
Hormona adrenocorticotropa
Produción
Deste modo que a síntese neta de ACTH é o resultado da potencia relativa dos sinais estimuladores (CRH) e inhibidores (cortisol).
Emerald Coast
Bases militares
Nesta parte de Florida están establecidas numerosas bases militares, cuxas instalacións inclúen a Estación Aérea Naval Pensacola (sede do equipo de demostración da Mariña os Blue Angels e o centro de formación inicial para todos os aviadores navais), o Hurlburt Field, a Base da Forza Aérea Eglin (unha das maiores bases militares en América), a Base da Forza Aérea Tyndall (sede dos F-22 Raptor, avións de combate da Forza Aérea), a Estación de Sistemas Costeiros-Centro de Guerra Naval en Superficie (sede da Unidade de Mergullo Experimental da Mariña e do Centro de Adestramento Salvaxe e Mergullo da Mariña) e o Centro de Adestramento Técnico Naval da Estación Corry.
Hormona adrenocorticotropa
Modo de acción
A ACTH únese aos receptores de membrana acoplados á proteína G das células do córtex da glándula suprarrenal. Esta unión produce un aumento da concentración intracelular de AMPc, que activa a adenilciclase (unha proteína quinase), que á súa vez activa os encimas (encima P450scc) responsables da transformación do colesterol en pregnenolona, un precursor dos glicocorticoides. A ACTH tamén estimula, entre outras proteínas necesarias para a esteroidoxénese, os receptores para a lipoproteína LDL, e na glándula suprarrenal fetal, a hidroximetil glutaril coencima A redutase (HMG-CoA redutase), necesaria para a síntese de novo do colesterol.
Emerald Coast
Bases militares
Ademais das bases militares e os contratistas civís que dependen delas, os outros grandes empregadores da zona están relacionados coas industrias do turismo, a pesca e a hostalaría.
A Costa Esmeralda na cultura popular
A regular presenza militar na rexión permitiu moitas aparicións da Costa Esmeralda no cinema, sendo a primeira as prácticas de engalaxe dos participantes na Incursión Doolittle para a película Thirty Seconds Over Tokyo (Trinta Segundos Sobre Toquio), filmado en Peel Field, un campo de adestramento auxiliar de Eglin Field, en 1944. Tamén foron rodadas en Eglin algunhas escenas do filme de 1949 Twelve O'Clock High (Almas na fogueira), outro traballo sobre a Segunda Guerra Mundial.
En 1972 o filme de eco-terror Frogs (Ras) foi rodado no Condado de Walton, tanto dentro como nos arredores da Wesley House, unha vella mansión sureña situada no Parque Estatal Eden Gardens, na cidade de Point Washington, situada en Tucker Bayou na Baía de Choctawhatchee.
Os exteriores e bastantes escenas de interior da película de 1998 The Truman Show (O show de Truman) foron rodadas en Seaside. Varias escenas de Tiburón 2, de 1978, foron filmadas tamén na rexión. Os interiores da sala de pinball na que os rapaces pasaban o tempo foron rodados en Fort Walton Beach, na localización desaparecida do Hog's Breath Saloon, en Okaloosa Island. Ademais, o tren de rodaxe sobre o que se colocou ao tiburón (coñecido polo equipo co alcume de Bruce the Shark) situouse no fondo do golfo en Navarre Beach e a comunidade continental de Navarre.
"Redneck Riviera" é o título dunha canción do cantante de country Tom T. Hall sobre esta rexión (incluída no seu álbum de 1996 Songs from Sopchoppy). A letra di, entre outras cousas:
Un nivel do videoxogo para consolas Dreamcast de 1998 Sonic Adventure, chamouse "Emerald Coast", baseándose na área costeira do mesmo nome. Este lugar tamén aparece no xogo de 2011 Sonic Generations, na versión para Nintendo 3DS.
Hormona adrenocorticotropa
Modo de acción
A taxa plasmática de ACTH presenta un ciclo circadiano, cunha secreción maior durante o día e menor durante a noite. Existe un pico de máxima secreción de 7 a 9 da mañá. Isto indica que dita hormona e os glicorticoides son moi importantes para a actividade normal na vixilia. O desfase do ciclo circadiano da ACTH coa hora do lugar é a causa do malestar físico e psíquico que se dá tras as viaxes intercontinentais, sobre todo se son desde o leste ao oeste.
A vida media da ACTH no sangue humano é duns dez minutos.
Utilidade clínica
Un exceso de ACTH produce a síndrome de Cushing. A análise dos niveis de ACTH utilízase como indicador da función hipofisaria e é útil no diagnóstico diferencial de:
ACTH sintética
Unha forma sintética activa da ACTH, que consta dos primeiros 23 aminoácidos da ACTH nativa, foi sintetizada por Klaus Hofmann na Universidade de Pittsburgh. A ACTH está dispoñible en forma de derivados sintéticos como cosintropina e sinacthen, que se usan fundamentalmente na proba de estimulación de ACTH.
Premio de poesía Díaz Jácome
Gañadores
2003: IV Certame de poesía para novos creadores Díaz Jácome
2002: III Certame de poesía para novos creadores Díaz Jácome
2001: II Certame de poesía para novos creadores Díaz Jácome
1999: I Premio Díaz Jácome de Poesía
Dureixa, O Val de Xestoso, Monfero
Dureixa é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 9 eran mulleres.
Tim Kang
Yila Timothy Kang, nado o 16 de marzo de 1973 en San Francisco é un actor estadounidense de ascendencia surcoreana.
Traxectoria
Estudou na Universidade de California, Berkeley, graduándose en Ciencias políticas, tamén estudou no A.R.T. Institute da Universidade Harvard e no Moscow Art Theatre School. Comenzou a súa carreira cinematográfica cun breve papel na serie The Sopranos.
Vincenzo Bellini
Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini, coñecido simplemente como Vincenzo Bellini, nado en Catania (Reino de Sicilia) o 3 de novembro de 1801 e finado en Puteaux (Altos do Sena, Francia) o 23 de setembro de 1835, foi un compositor italiano do Romanticismo.
Traxectoria
Bellini formouse no conservatorio de San Pietro a Majella de Nápoles. Pronto encárganlle Bianca e Gernando interpretada con éxito en 1826 no Teatro San Carlo; a obra foi tan ben recibida que invitaron inmediatamente a Bellini a compoñer para a Scala de Milán Il pirata (1827).
Finado case aos 34 anos por un tumor intestinal, Bellini deixou, a pesar da súa curta carreira, algunhas das óperas máis interpretadas do repertorio lírico como La sonnambula (1831), Norma (1831) e I puritani (1835).
Antonio Pérez Gómez
Antonio Pérez Gómez, nado na Pobra do Caramiñal en 1893 e finado en México, foi un político galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu na motora San José nº 2 xunto con outros 18 republicanos da ría de Arousa, o 27 de xullo cara a Matosinhos. De alí foron levados ao forte de Cascais en Caxía, onde os tiveron nunha especie de campo de concentración, ao lado do monte. De alí marchou cara Bordeos nun transatlántico francés que viña de América e facía escala en Lisboa, xunto con Manuel Porteiro, pasando logo a Madrid vía Cataluña. Formou parte do Batallón de Milicias Populares Gallegas e foi técnico de mecanización de proxectís na Subsecretaría de Armamento de Barcelona. Foi procesado na causa xudicial 1255/1937 aberta en Compostela por rebelión pola requisa nas minas de "Estañifera de Arosa". Tamén procesado e declarado en rebeldía na causa 4267/1938 aberta en Ferrol e declarado fuxido e en rebeldía. Despois da guerra pasou a Francia, onde estivo no campo de refuxio de Barcarès. Despois conseguiu saír para México e ao pouco tempo conseguiu levar a este país á súa muller e aos seus fillos.
Fondmetal
Fondmetal SpA é un fabricante italiano de rodas de aliaxe, fundada en 1972 por Gabriele Rumi.
A escudaría de Fórmula 1 do mesmo nome, tamén propiedade de Rumi, competiu nas tempadas e, non logrou ningún punto no campionato. A compañía tamén patrocinou, e forneceu rodas a outros construtores desde mediados da década de 1980 ata principios de 2000.
Primeiros anos
En 1961, Gabriele Rumi fíxose cargo do negocio de fundición de ferro que fundara o seu avó en Brescia. Entusiasta das carreiras de coches, o seu negocio permitiulle competir en subidas e na categoría Fórmula Monza durante a década de 1960. Demasiado vello para desenvolver unha carreira deportiva plena, en 1970 dirixiu a súa atención á fabricación de produtos de aliaxe lixeira, fundou Fondmetal dous anos máis tarde.
Fondmetal apareceu por primeira vez na Fórmula Un en 1983 como patrocinador do piloto italiano Piercarlo Ghinzani. A mediados da década de 1980, a empresa fornecía rodas a Williams, Tyrrell e Ligier, sen deixar de patrocinar a Ghinzani e, máis tarde, ao equipo Osella. En 1989, Fondmetal converteuse no patrocinador principal de Osella, e en 1990 Rumi converterase en accionista maioritario do equipo.. A finais dese ano, decidiu facerse coa totalidade do equipo.
Equipo Fondmetal
Rumi transladou o equipo de Volpiano, preto de Turín ao seu cuartel xeral en Bergamo e dirixiuno persoalmente durante un ano e medio. Inicialmente seguiu co piloto de Osella, Olivier Grouillard, ata que cansou da actitude do temerario francés, substituíndoo por Gabriele Tarquini. O novo equipo non tivo máis éxito que cando era Osella, ás veces, os resultados eran aínda peores que os dos seus rivais nas últimas posicións da grella, Coloni ou AGS.
1991
Para a tempada de de Fórmula Un, a Osella Squadra Corse desaparecera, pero o equipo reapareceu co nome de Fondmetal Corse. Inicialmente, Fondmetal participou co coche FA1M-E, que era o Osella do ano anterior (de feito, era o de porque Osella non fora capaz de construír un coche novo en ). Pilotado por Olivier Grouillard, o coche de cor azul e gris era pouco competitivo. Nas dúas primeiras carreiras da tempada, Grouillard foi máis lento que os demais. Aínda que Fondmetal usaba os motores Cosworth que preparara Brian Hart en anos anteriores para Tyrrell, incluso Pedro Chaves no seu Coloni estaba por diante do coche de Fondmetal. Nesas condicións ata as precualificacións resultaban imposibles. Pero Rumi tiña grandes esperanzas para a tempada europea. No Gran Premio de San Marino, presentaron un novo coche, chamado o FOMET-1. Foi concibido por un grupo de expertos recentemente fundado no Reino Unido chamado FOMET. A oficina de deseño baseada en Bicester estaba encabezada por Tino Belli e fora fundada por Rumi quen pensou que a participación británica era necesaria para obter éxito. O FOMET-1 presentou unha nova aerodinámica, unha nova suspensión e algunhas outras melloras, pero a parte disto, o novo coche, obviamente, conservaba as súas raíces Osella. As cousas melloraron un pouco, pero non de forma significativa. Co novo coche, Grouillard logrou ser máis rápido que o coche de Coloni, pero iso non significou que Fondmetal lograra precualificarse con regularidade. Só participaron nalgunha carreira, pero os resultados eran pobres, aínda que se clasificou décimo para o Gran Premio de México de 1991, por diante de Andrea de Cesaris no Jordán, que terminou cuarto. Ao final, Grouillard foi substituído polo expiloto de AGS Gabriele Tarquini que terminou dúas veces (de tres intentos), aínda que tamén fallou na precualificación unha vez, non foron capaces de anotar puntos en toda a tempada.
1992
miniatura| [[Andrea Chiesa pilotando o GR01 durante a sesión de práctica do xoves para o Gran Premio de Mónaco de 1992]] A finais de 1991, debido as dificultades financeiras, a filial británica FOMET onde os deseñadores traballaran nun novo coche de Fórmula Un desde o verán anterior, independizáronse. Tino Belli vendeu o deseño do novo coche aos franceses do equipo Larrousse de Fórmula Un, e deixaron a Fondmetal sen coche novo para a seguinte tempada. Gabriele Rumi encargou a Sergio Rinland de Astauto deseñar unha nova máquina a finais de decembro de 1991. Naturalmente, non estaba preparado para o inicio da tempada, polo que nas primeiras carreiras, utilizaron de novo o coche do ano anterior. Coñecido agora como GR01, sufrira algunhas modificacións, o cambio máis importante era a instalación dun motor Ford V8 HB (o do Benetton do ano anterior) que chegou en lugar do Lamborghini V12 ou do Judd V10 que Rumi prefería. O motor e o chasis non marchaban ben xuntos. Houbo algúns problemas de refrixeración, e a fiabilidade era escasa. O equipo apareceu con dous pilotos, un deles Tarquini, o outro era o debutante suízo Andrea Chiesa. Tarquini mostrou velocidade, pero o coche era fráxil.
Forti Corse
Durante 1992 Sergio Rinland e o seu equipo Astauto comezaron a traballar nun coche de F1 para coa esperanza de que Fondmetal continuaría. Non foi o caso, xa que o contrato foi cancelado por Fondmetal en setembro de 1992, moito antes do final da tempada debido á falta de fondos. O deseño deste coche foi terminado a principios de 1993. Un ano máis tarde, Rinland vendeu ese deseño a Guido Forti que creou un equipo de Fórmula Un chamado Forti Corse en .O chasis FG01 aínda tiña varias similitudes con o, por entón moi vello, Fondmetal GR02 de 1992.
Tyrrell e Minardi
miniatura| right | Fondmetal patrocinou ao equipo [[Tyrrell Racing|Tyrrell en .]]
La Riera de Gaià
La Riera de Gaià é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Fondmetal
Tyrrell e Minardi
Rumi volvería a Fórmula Un máis modestamente en, co patrocinio de Fondmetal a Tyrrell, e para cambiou o seu patrocinio a Minardi. Fondmetal tamén era dono dun túnel de vento no norte de Italia, que alugou a Tyrrell, Minardi e outros equipos. Rumi aumentaría gradualmente o seu interese no equipo Faenza, converténdose en copropietario e presidente. Pero, Rumi enfermou de cancro, e no ano 2000 viuse obrigado a retirar o seu apoio cando o equipo foi vendido a Paul Stoddart. Rumi finalmente morreu en maio de 2001. Fondmetal segue funcionando como fabricante de rodas.
Demetrio Carceller
Demetrio Carceller Segura, nado en Las Parras de Castellote (Teruel) o 22 de decembro de 1894 e finado en Madrid o 1 de maio de 1968, foi un político español.
Fondmetal
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Demetrio Carceller
Traxectoria
En 1900 trasládase coa súa familia a Terrassa e estuda en Cataluña a carreira de enxeñería téxtil. En 1918 entra a traballar como químico na pequena empresa petrolífera Sabadell y Henry, con sede en Cornellà, e convértese nun especialista na industria petroleira de España naquela época. Cando a súa compañía pasou a formar parte do monopolio estatal Campsa, en 1927, Carceller converteuse en subdirector da compañía.
Komatsu, Ishikawa
Komatsu (小松市, こまつし, Komatsu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ishikawa. Está situado ó sur da prefectura, na parte de Hokuriku na rexión de Chūbu e no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 371,13 km², a poboación é de 108.935 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 294 hab./km².
Demetrio Carceller
Traxectoria
Tamén participou da fundación en 1933 da empresa petrolífera Disa (Distribución Industrial SA), con base nas Canarias, posto que o arquipélago non se integraba dentro do monopolio que si rexía na península. Posteriormente foi presidente do Banco Comercial Transatlántico, fundado en 1950 a partir do capital do Banco Alemán Transatlántico.
Politicamente, foi membro da Falange. O golpe de estado de Franco cólleo en zona republicana, pero consegue participar na comisión de Industria e Comercio da Xunta de Defensa de Burgos. O 17 de outubro de 1940 substitúe na carteira do Industria e de Comercio a Luis Alarcón de la Lastra, e seguirá neste posto ata 1945.
Komatsu, Ishikawa
O concello de Komatsu limita cos concellos de Nomi, Hakusan, Kaga (que son da prefectura de Ishikawa); e Katsuyama (este último é da prefectura de Fukui).
Meilán, Lugo
Santiago de Meilán é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 369 habitantes, deles 180 eran homes e 189 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. Celebra as súas festas patronais o 25 de xullo (Santiago) e o 26 (Santa Ana)
A igrexa parroquial foi declarada Ben de Interese Cultural (con id. RI-51-0004600) o 16 de febreiro do ano 1982.
Marcelino Astray de Caneda
Marcelino Astray de Caneda, nado en Santiago de Compostela cara 1824 e finado na mesma cidade a principios de xuño de 1899, foi un médico, militar e político galego.
Vida persoal
Viúvo, casou en 1898 con Josefa Díaz da Pena.
Sebastián (homónimos)
O antropónimo masculino Sebastián pode referirse a:
Herman Bang
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia nobre da illa de Selandia, xa aos vinte anos publicou dous volumes de ensarios literarios. En 1880 publicou a novela Haabløse Slaegter (Familias sen esperanza), que foi prohibido polo Tribunal Supremo dinamarqués por inmoral. Despois dunha viaxe por Noruega e Suecia, asentouse en Copenhaguen e escribiu novelas e libros de relatos que o fixeron un dos novelistas máis populares de Escandinavia. Entre os seus libros máis famosos están Faedra (1883) e Tine (1889). A súa novela Mikaël (1904) é a súa obra máis explicitamente homosexual.
Sebastián (homónimos)
Outros
230px|miniatura|dereita|[[Sebastián (santo)|San Sebastian en Ilpendam Holanda Setentrional.]] miniatura|230px|San Sebastián en [[Bamberg.]]
Sebastian coma apelido:
Peggy Guggenheim
Marguerite Guggenheim, nada en Nova York o 26 de agosto de 1898 e finada en Padua o 23 de decembro de 1979, foi unha coleccionista e mecenas estadounidense de arte, coñecida como Peggy Guggenheim.
Primeiros anos
Guggenheim naceu no seo dunha familia de magnates. Era filla de Benjamin Guggenheim, home de negocios, e de Florette Seligman. O creador da Fundación Guggenheim, Solomon R. Guggenheim, era tío seu. O pai de Peggy era de orixe suíza-alemá e a súa nai alemá-neerlandesa.
Os pais de Peggy proviñan de familias xudías que emigraran dende Europa e levaban dúas xeracións facendo fortuna nos Estados Unidos. Nas súas memorias, Peggy lembra que todos na súa familia estaban tolos ou eran moi estraños. Un dos seus tíos maternos, chamado Washington, "tiña o hábito de mascar carbón, o que lle deixou os dentes negros. Mesmo tiña unha chaqueta con petos especiais para gardar o carbón e o xeo, que tamén mascaba. Suicidouse aos cincuenta e seis anos dándose un tiro cunha pistola". Florette, a nai de Peggy, tamén tiña as súas excentricidades; entre elas, o costume de repetir tres veces todo o que dicía.
Á idade de 21 anos, Peggy Guggenheim herdou unha fortuna de 2,5 millóns de dólares (aproximadamente 20 millóns de dólares actuais). O pai de Peggy Guggenheim, Benjamin Guggenheim, faleceu no afundimento do Titanic e non chegou a amasar a fortuna dos seus irmáns; polo tanto, a cantidade que Peggy herdou foi pouca, comparada coa gran riqueza dos seus curmáns.
Vida en Francia
Tras terminar os seus estudos, atopou traballo nunha libraría vangardista, onde, guiada polas súas compañeiras, coñeceu a arte vangardista europea por primeira vez. En 1920 mudouse a París, Francia. Unha vez alí trabou amizade cos artistas e escritores das vangardas, moitos dos cales vivían na pobreza no barrio de Montparnasse. En París, Peggy percorreu os museos e as rúas e quedou marabillada pola cidade. En 1921, Peggy viaxou de volta a Nova York para asistir á voda do seu irmán. Nesta mesma estancia en Nova York, Peggy coñeceu a Laurence Vail, que foi o seu primeiro marido, en casa de Helen e Leon Fleischman. Peggy describiu máis tarde o impacto que este home lle causou:
A través de Laurence, Peggy fíxose amiga de Mary Reynolds (con quen Laurence tivera un amorío anteriormente), que axiña foi a acompañante de Marcel Duchamp, e de Djuna Barnes (tamén ex-amante de Laurence). Entre outros artistas, Peggy coñeceu a Tristan Tzara e varios dadaístas nestes primeiros anos da súa estancia en París.
Os problemas na súa relación con Laurence non se fixeron esperar. Peggy foise dando conta de que Laurence era demasiado agresivo, golpeábaa en público e nunha ocasión mergullouna dentro da bañeira por tanto tempo, que Peggy sentiu que ía asfixiar. Segundo a súa biógrafa Mary Dearborn, Peggy Guggenheim tiña un forte complexo de inferioridade, que tiña dúas causas principais: o seu nariz de aguia e as súas raíces xudías. Isto provocou que moitas veces Peggy fose abusada tanto física como psicoloxicamente sen que ela fixese nada para impedilo.
Pouco despois da súa voda, Peggy deuse de conta de que estaba embarazada e durante este tempo pasou os seus días na localidade de Le Trayas, e comprou o seu primeiro automóbil de luxo, un Gaubron convertible que Laurence aprendeu a manexar.
O neno naceu o 15 de maio de 1923, e foi bautizado (polos amigos de Peggy e Laurence) como Michael Cedric Sindbad Vail. Tralo seu nacemento, o matrimonio foi a pasar o tempo en Normandía, onde Peggy Guggenheim coñeceu a James e Nora Joyce e Man Ray, entre outros. Tras isto volveron viaxar a Capri, e de aí a Amalfi e Exipto. Ao seu regreso de Exipto, deron unha festa na súa casa de Montmatre. Este tipo de festas aburrían a Peggy, bebía moito e non se achaba cos invitados que tamén estaban bébedos, tampouco lle gustaba que as demais persoas fixesen o amor na súa cama, e iso sucedeu máis dunha vez.
Por esta época Man Ray tomoulle as famosas fotos onde ela usa un vestido longo e folgado.
Tras volver de Exipto, o matrimonio volveu emprender unha viaxe, esta vez os destinos foron Venecia e Rapallo, onde visitaron o poeta Ezra Pound. Peggy volveu quedar embarazada e durante este tempo viaxou a Nova York e de regreso quedou en Suíza, onde naceu a nova criatura, unha nena que foi bautizada como Pegeen Vail Guggenheim.
Boncomezo, Gustei, Coles
Boncomezo é un lugar da parroquia da Gustei no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 15 mulleres.
Peggy Guggenheim
Vida en Francia
En 1927, mentres estaba en París, Peggy Guggenheim coñeceu a Isadora Duncan, que pasaba por tempos difíciles. Probablemente Isadora esperaba que Peggy a axudase economicamente, pero se era así, Peggy decepcionouna enormemente. A pesar de todo, Peggy fixo unha festa en honra de Isadora. A esa reunión asistiron Cocteau, Hemingway, Pound, Gide, Natalie Barney e Jules Pascin. Á festa tamén asistiu Marcel Duchamp, que mantiña unha relación con Mary Reynolds.
Inglaterra
Durante un ano, a parella alugou o Hayford Hall, ao que os amigos rebautizaron Hangover Hall ("Salón da Resaca"), en Devon. Durante ese período, a escritora Djuna Barnes, que viviu coa parella durante un tempo, terminou de escribir a súa novela Nightwood.
Cando o prazo da renda de Hayford Hall terminou, a parella mudouse a Londres. Da súa relación con Holms, Peggy escribiu: "El sabía que eu era metade trivial e metade extremamente pasional, e esperaba poder eliminar o meu lado trivial". A morte de John por mor dun infarto en 1934 foi un duro golpe para ela.
Próxima aos 40 anos de idade, a vida privilexiada de Peggy tomou unha nova dirección. En 1937, a súa nai morreu, deixando a Peggy con outros 450 000 dólares dos cales dispor. Decidiu establecer unha galería, por consello dos seus amigos. En palabras de Peggy: "Alguén suxeriu que puxese unha galería ou unha casa editorial, e eu pensei que unha galería sería menos cara. Por suposto, nunca pensei nas grandes cantidades de diñeiro que podería chegar a gastar".
Duchamp e Beckett
Peggy non sabía moito de arte moderna ("os meus coñecementos de arte chegaban ata o impresionismo"), pero axiña aprendeu de Duchamp, que lle ensinou a diferenza entre arte abstracta e surrealismo, entre outras leccións (máis tarde Peggy dixo de Duchamp que "foi a persoa máis influente na miña vida"). "Tomei consellos dos mellores... escoitei e como escoitei! Así foi como finalmente me convertín na miña propia experta".
Peggy viaxou a París para buscar os artistas que exporían na súa galería. Entre reunións con pintores e escultores, tivo un amorío co escritor irlandés Samuel Beckett, de quen chegou a escribir: "As súas idas e vindas eran completamente impredicibles, cousa que eu atopaba moi excitante, presentábase a media noite con catro botellas de champaña e non me deixaba erguerme da cama por dous días"; con todo, Beckett "sufría de horribles momentos de crises, cando sentía que se estaba sufocando" cousa que tiña que ver con "os seus terribles recordos da súa vida no ventre da súa nai".
En 1938, a galería de Peggy, Guggenheim Jeune, situada no número 30 de Cork Street (xunto á galería de Roland Penrose e a de E. L. T. Mesens) de Londres foi inaugurada cunha exposición de Jean Cocteau. A arte surrealista e abstracta que Cocteau exhibiu era descoñecida no Reino Unido. Moita xente estaba desconcertada, se non molesta, por este tipo de "arte nova" e poucos compraron os cadros. En afán de fomentar as vendas e consolar os artistas, a mesma Peggy comezou a comprar as obras secretamente. "Así foi como comezou a colección", escribiu máis tarde.
A exposición da obra de Cocteau foi seguida por exhibicións de Wassily Kandinsky (sendo esta a primeira vez que Kandinsky expuña no Reino Unido), Yves Tanguy, Wolfgang Paalen e outros artistas, tanto famosos como emerxentes. Peggy Guggenheim convocou a exposicións de colaxe e escultura, coa participación de artistas como Antoine Pevsner, Henry Moore, Alexander Calder, Raymond Duchamp-Villon, Constantin Brâncuși, Jean Arp, Max Ernst, Pablo Picasso, Georges Braque e Kurt Schwitters. Peggy admiraba tamén o traballo de John Tunnard e é acreditada como a súa descubridora na historia modernista.
Francia
Peggy estaba aínda en París cando a segunda guerra mundial estalou. En lugar de retirarse á seguridade de Nova York, Peggy alugou un apartamento e comezou a comprar obras como tola. O seu lema era "unha pintura ao día", e co exército alemán entrando polo norte do país, o que menos faltaba eran vendedores. "Todos sabían que eu estaba no mercado comprando o que fose". Gastou preto de 40000 dólares en pinturas e esculturas, a miúdo comprando directamente aos artistas a prezos de rebaixa.
Max Ernst
O 12 de xuño de 1940, dous días antes de que os alemáns invadisen París, Peggy finalmente fuxiu a Grenoble, no sur de Francia. A súa colección fora almacenada no celeiro dun amigo na Francia central para salvagardala da rapina nazi (Peggy estaba furiosa de que o Louvre se negou a almacenala, argumentando que era demasiado moderna para gardala). Pero pronto volveu ao de costume, despois de que un grupo de amigos pintores (incluído Max Ernst, que escapara dun campo de concentración) lle pedise que os axudase a escapar de Francia. Tras varios meses vivindo en Marsella, onde tivo un "luxurioso amorío" con Ernst, Peggy e os artistas rescatados escaparon aos Estados Unidos en xullo de 1941.
Nova York
De volta en Nova York, Peggy e Max aloxáronse nunha mansión en East River, e casaron en decembro dese mesmo ano. En outubro de 1942, Peggy abriu en Manhattan unha nova galería chamada "The Art of This Century Gallery" (Galería "A arte deste século"). A galería estaba dividida en diferentes salas, cada unha cun tema artístico, así pois, había unha sala para o surrealismo e outra para cubismo, ademais dun espazo para a venda de obras.
Jackson Pollock
En 1943, Peggy Guggenheim estaba a buscar novos talentos para a exposición do Salón de Primavera que sería exhibida na súa nova galería, e como parte desta procura de talentos colocou un anuncio na revista Art Digest. O anuncio especificaba que calquera artista norteamericano menor de trinta e cinco anos podía presentar mostras da súa obra. Os finalistas serían elixidos por un xurado conformado por Peggy Guggenheim, Piet Mondrian, Marcel Duchamp, James Joseph Sweeney e James Thrall Soby.
Un dos artistas que tiñan que considerar foi Jackson Pollock. O secretario e conselleiro de Peggy, Howard Putzel, resultou ser un temperán impulsor de Pollock, referíndose a el como "xenio" e Matta tamén recomendara a Pollock. Pero Peggy parecía non poder apreciar o xenio de Pollock. Putzel, insistíndolle a Peggy que considerase a Pollock para o próximo Salón de Primavera, foi ao estudo de Pollock na Oitava Avenida e levou unha selección da súa obra á The Art of This Century Gallery para consideración do xurado. Mentres Mondrian examinaba Figura Estenográfica (Stenographic Figure) (1942) de Pollock, Peggy comentou: "Bastante fea non si? Iso non é unha pintura ou si?" Despois de que Mondrian estivese fronte á pintura por varios minutos, ela continuou a súa crítica: "Hai unha absoluta falta de disciplina nisto", agregando que ela non cría que Pollock fose admitido para a exhibición. Mondrian respondeu, "Peggy, non o sei. Teño o sentimento de que esta pode ser a pintura máis emocionante que vin desde fai moito, moito tempo, aquí ou en Europa". Peggy protestou dicindo que non era a clase de cousas que esperaba que fosen do gusto de Mondrian, el respondeu que só porque fose diferente da súa propia obra non significaba que debía de desgustarlle, agregando, "eu non sei suficiente sobre este autor como para cualificalo de grande, pero sei que me obrigou a determe e observar. Onde ti ves falta de disciplina eu teño a impresión de percibir unha enerxía tremenda".
Cando a exposición foi inaugurada, Figura Estenográfica foi incluída. E os críticos, como Mondrian, estaban emocionados. A exhibición recibiu moi boas críticas da prensa estadounidense, pero a que realmente salientou a inclusión da obra de Pollock apareceu escrita por Jean Connolly (amiga de Peggy) o 29 de maio no xornal Nation e dicía: "Por primeira vez o futuro revela un brillo de esperanza", comentaba algunhas obras de Matta, Motherwell e outros como "pinturas que sería un pracer posuír", e logo agregaba, "hai un gran Jackson Pollack (sic) que, dixéronme, fixo que o xurado entornase as pestanas".
Anos máis tarde, Peggy Guggenheim dixo que "o descubrimento de Pollock foi, por moito, o meu máis notable logro individual". Mais en anos posteriores, Peggy resentiu que a súa asociación co artista fose subestimada ("todo o que fixen por Pollock foi minimizado ou completamente esquecido"). Cando ela apoiaba a carreira de Pollock, vendía as súas pinturas por non máis de 1000 dólares; hoxe en día as súas pinturas valen máis de 100 millóns.
Diariamente, Peggy ía acompañada dos seus cans á galería. De noite, organizaba festas salvaxes ás cales asistían convidados do medio artístico. Peggy dixo que, durante cinco anos, foi á cama en estado de ebriedade. Pollock de cando en cando era convidado a estas festas, xa que "bebía demasiado e, cando o facía podía chegar a ser incómodo por non dicir diábolico". Nunha ocasión, Pollock, tras deixar na súa casa unha gran pintura que lle encargaron (Mural, 1944), foi directo ao minibar de Peggy e, tras embriagarse coas botellas que alí había, ouriñou na cheminea.
En 1943, Max Ernst e Peggy Guggenheim separáronse. En 1947 Peggy Guggenheim pechou a súa galería. "Estaba exhausta polo meu traballo na galería, a cal me converteu nunha especie de escrava".
Venecia
miniatura|Tumba de Peggy Guggenheim, xunto á plama que lembra os seus [[Lhasa Apsos]] Peggy decidiu regresar a Europa, establecéndose en Venecia, unha das súas cidades favoritas, onde permanecería polo resto da súa vida.
O 30 de setembro de 1948 a XXIV Bienal de Venecia dedicoulle un pavillón exclusivo a algunhas obras da colección de Peggy Guggenheim; entre estas obras atopábanse seis de Jackson Pollock (Eyes in the Heat, The Moon Woman e Two). A exposición emprendeu unha xira por Italia, sendo exhibida en Florencia (febreiro de 1949) e Roma (xuño de 1949). Peggy escribiu unha carta á galerista Betty Parsons datada o 8 de outubro de 1949: "Aquí na Bienal, Pollock foi considerado con moito, o mellor de todos os pintores americanos".
Mentres a súa colección viaxaba por Italia, Peggy comprou o Palazzo Venier dei Leoni e adecuouno ao seu modo de vida. Compartíao cos seus serventes, os seus invitados e os seus once cans. En 1951 abriu as portas do seu palazzo ao público. Tres tardes á semana, o público podía entrar a ver a magnífica colección (mesmo había pinturas no baño). A adega do palacio foi convertida nun estudio de artista para os que quixesen traballar aí. O seu costume de organizar festas seguiu vixente e na súa casa reuníanse celebridades como Yoko Ono ou Truman Capote.
A principios dos anos 60 deixou de coleccionar, aínda que prestaba as súas obras a exposicións.
En marzo de 1967, a súa filla, Pegeen, faleceu en circunstancias misteriosas na súa casa de París. Pegeen, que era unha pintora alcohólica e adicta ao Valium e ás pílulas para durmir, tentara suicidarse previamente e foi atopada tirada no piso da súa habitación polo seu esposo, o artista inglés Ralph Rumney. Peggy, que foi informada da morte da súa filla por medio dun telegrama mentres estaba de viaxe en México, nunca se recuperou da perda.
Pouco antes de morrer, Peggy escribiu: "Vexo cara atrás na miña vida con gran alegría. Creo que foi unha vida con moi éxito. Sempre fixen o que quixen e nunca me importou o que os demais pensasen. Liberación da muller? Eu era unha muller liberada antes de que houbese un nome para iso".
Marguerite "Peggy" Guggenheim morreu por mor dunha apoplexía o 23 de decembro de 1979 en Camposampiero, preto de Padua.
Legou o seu palazzo e a súa colección á Fundación Guggenheim, a condición de que as obras de arte se mantivesen xuntas e expostas en Venecia (Colección Peggy Guggenheim). Iso explica que non sexan trasladadas a Nova York, salvo para exposicións temporais.
Peggy Guggenheim foi enterrada no xardín da súa mansión veneciana, preto dos seus queridos cans.
Pin Heel Stomp
Pin Heel Stomp é o sexto álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's lanzado o mercado no Xapón no ano 1997 e producido polo propio grupo.
Leo Lionni
Leo Lionni, nado en Ámsterdam o 5 de maio de 1910 e finado na Toscana o 11 de outubro de 1999, foi un pintor e ilustrador de contos e libros infantís.
Pobo checheno
O terreo illado das montañas e o seu valor estratéxico contribuíron moito na construción do ethos checheno e axudaron a perfilar o seu carácter nacional independente. A sociedade chechena ten sido tradicionalmente igualitarista e organízase arredor de clans autónomos locais, chamados teips.
Soutullo de Arriba, Gustei, Coles
Soutullo de Arriba é un lugar da parroquia da Gustei no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 51 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 29 mulleres.
Middle East Airlines
Middle East Airlines – Air Liban S.A.L. (árabe: طيران الشرق الأوسط ـ الخطوط الجوية اللبنانية‎‎ Ṭayyarān al-Sharq al-Awsaṭ - al-Khuṭūṭ al-jawiyyah al-lubnāniyyah), comunmente coñecida como Middle East Airlines (MEA) (árabe: طيران الشرق الأوسط‎‎ Ṭayyarān al-Sharq al-Awsaṭ), é a aeroliña nacional do Líbano. Ten a súa sede en Beirut, preto do aeroporto Internacional Rafic Hariri. Realiza voos internacionais regulares a Asia, Europa, Oriente Medio e África dende o seu centro de conexións no aeroporto Rafic Hariri.
Middle East Airlines é membro da alianza de aeroliñas SkyTeam, a Organización Árabe de Aeroliñas (AACO), e a Asociación de Transporte Aéreo Internacional (IATA). A compañía expresou o seu interese por converterse en membro asociado da alianza SkyTeam a principaios de 2006 nunha conferencia de prensa en Nova York. O 28 de febreiro de 2011 MEA asinou oficialmente o acordo de asociación con SkyTeam nunha cerimonia en Beirut. O 28 de xuño de 2012. MEA uniuse oficialmente á alianza para converterse no seu 17º membro, ademais do seu segundo membro do Oriente Medio.
Frota
En setembro de 2016 a frota de Middle East Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Lingua alak
O alak é unha lingua mon-khmer que se fala en Laos. ISO/DIS 639-3: alk. Fálase na chaira de Bolaven, nas provincias de Saravane e Xekong, no sur de Laos. Contaba con 4.000 falantes no 2000
Torre de Comunicacións de Montjuïc
miniatura|250px|Torre de Comunicacións de Montjuïc. A Torre de comunicacións de Montjuïc, coñecida popularmente como Torre Calatrava, é obra do arquitecto e enxeñeiro valenciano Santiago Calatrava e foi construída entre 1989 e 1992 na zona olímpica de Montjuïc, Barcelona con motivo dos Xogos Olímpicos de 1992. A promotora da construción da torre foi a empresa Telefónica, e por iso tamén é coñecida como Torre Telefónica.
Esta torre de aceiro de 136 metros de altura ten un deseño innovador respecto da maioría de torres de comunicación, cunha forma estrutural que non se basea nun toro vertical senón que ten unha silueta que lembra o corpo inclinándose para recoller unha medalla. Ten a base recuberta de trencadís en clara referencia a unha das características construtivas de Gaudí e o seu colaborador Jujol.
A mesma orientación da torre fai que actúe coma un reloxo de sol ó proxectarse a sombra da agulla central sobre a plaça d'Europa.
Lingua vernácula
Chámase lingua vernácula a lingua local comunmente falada no seo dunha comunidade. Este termo emprégase a miúdo en oposición co termo lingua vehicular.
Por exemplo, cando a liturxia católica romana era en latín, era a mesma no mundo enteiro: o latín servía de lingua litúrxica vehicular. Ao mesmo tempo, o ensino da relixión facíase na lingua local, a lingua vernácula.
Atópase tamén esta dicotomía nos intercambios económicos e comerciais de hoxe, onde o inglés serve de lingua vehicular fronte á multitude das linguas vernáculas.
A palabra vernácula vén do latín e significa «relativo aos escravos nados na casa». Designaba todo o que lles era propio a estas persoas, por oposición á lingua e aos costumes dos amos. O seu senso aproximouse ao das palabras autóctono ou indíxena.
Sergei Kovaliov
Sergei Ivanovich Kovaliov, nado en Kuganakovskaya, Rusia, o 13 de setembro de 1886 e finado en San Petersburgo o 12 de novembro de 1960, foi un historiador soviético especialista na Antigüidade clásica.
Traxectoria
Profesor na Universidade de Leningrado, estudou a historia social e económica helenística e romana, así como as orixes do cristianismo. A súa obra Historia de Roma (1948) supuxo toda unha revolución no eido da historiografía antiga, ao analizar a evolución do Imperio Romano dende a óptica marxista da loita de clases, cunha rigorosa crítica das fontes e a atención prestada aos principais acontecementos políticos e sociais.
Manuel Hermo Vidal
Traxectoria
Militante de Izquierda Republicana. Tenente alcalde da Pobra do Caramiñal, era o alcalde en funcións cando estalou a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi detido o 7 de xaneiro de 1937 xunto con Manuel Pérez Becerra. O 13 de xaneiro foi trasladado á cadea de Santiago de Compostela. Foi xulgado en Compostela por rebelión o 20 de marzo e condenado a pena de morte. Foi fusilado en Boisaca o 16 de abril de 1937.
Shelly-Ann Fraser-Pryce
Traxectoria
Gañadora de seis medallas olímpicas, Fraser-Pryce acadou recoñecemento internacional no Xogos de Pequín de 2008, converténdose na primeira muller caribeña en gañar a medalla de ouro nos 100 metros lisos. Nos Xogos de Londres de 2012 conseguiu defender o seu título nos 100 metros, sendo unha das tres únicas mulleres na historia en conseguilo. Após que unha lesión afectase a súa tempada, nos Xogos de 2016 gañou a medalla de bronce. É a primeira velocista en gañar medallas nos 100 metros en tres Xogos Olímpicos consecutivos.
Nos Campionatos do Mundo de Atletismo, Fraser-Pryce é unha das atletas máis laureadas da historia con 11 medallas, das que 9 son de ouro e 2 de prata. Tamén é a unica velocista (home ou muller) en gañar catro títulos mundiais nos 100 metros lisos. Fíxoo en 2009, 2013, 2015 e 2019.
Fraser-Pryce posúe máis títulos mundiais nos 100 metros que calquera outra velocista da historia. A súa mellor marca persoal nesta proba é de 10,70 segundos (a cuarta mellor de tódolos tempos). A Asociación Internacional de Federacións de Atletismo nomeouna "a mellor velocista da súa xeración". En 2019, a BBC incluíuna na súa lista das 100 mulleres máis inspiradoras e influentes do mundo.
Suzu
Suzu (珠洲市, すずし, Suzu-shi) é un concello da prefectura de Ishikawa no Xapón. Está situada na península de Noto, ao extremo norte da prefectura, e na area da provincia histórica de Noto, na parte Hokuriku na rexión de Chūbu e no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 247,20 km² e a poboación de 16.373 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 66,2 h/km².
O concello de Suzu limita cos concellos de Wajima e de Noto.
La Selva del Camp
La Selva del Camp é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Primitivo Blein Costas
Primitivo Blein Costas, finado en Vigo en marzo de 1900, foi un comerciante e político galego, tres veces alcalde de Vigo.
Traxectoria
Comerciante en Vigo. Foi alcalde de Vigo na Primeira República Española. Logo foi concelleiro dende 1881. Foi alcalde novamente en 1890. E volveu tomar posesión como alcalde de Vigo o 1 de xaneiro de 1894. Permaneceu no cargo até xullo de 1895.
Vida persoal
Foi pai de Enrique Blein Budiño.
Alba
Alba pódese referir a:
Alboíno
miniatura|O asasinato do rei Alboino, de Charles Landseer, Leicester Galleries. Alboíno é rei dos longobardos máis ou menos desde 563 a 572, sucesor do rei Alduíno, seu pai.
Traxectoria
Tras entrar ao servizo de Bizancio con todo o seu pobo, alíase cos ávaros do khagan Baian contra os xépidos e destrúe o seu reino sobre o Danubio sobre o 567, matando ao seu vello rei Cunimundo e casando á forza coa filla deste último, a princesa Rosmunda. Ao principio do ano 568, se cadra por desconfianza cara os ávaros, pero tamén ao corrente da inestabilidade do dominio bizantino en Italia despois da guerra gótica, decide a migración do seu pobo cara a Italia do Norte, non sen ter concluído con Baian un dereito de regreso a Pannonia e a Nórica válido durante dous séculos. Diríxese desde alí co seu pobo e con outras tribos, entre as que se contas os xépidos, saxóns e mesmo ávaros, cara Italia partindo do lago Balaton (na Hungría actual) o luns de Pascua do ano 568. Ocupa o Friúl na primavera de 569, facendo da rexión o primeiro ducado longobardo e instalando nel un sobriño seu, Xisulfo, con sede en Cividale, capital do ducado. Desde o nordeste da península, conquista toda a fértil chaira do Po ata os Alpes, así como a Italia central coa excepción de Rávena e de Roma, que se libran del, conservadas polos bizantinos, e instala o seu cuartel xeral na antiga Regia do rei Teodorico o Grande en Verona. Milán cae ao final do verán de 569 e Pavía capitula despois dun longo e penoso cerco de tres anos (572).
O 23 de xuño de 572, Alboíno é asasinado en Verona mentres dorme a sesta. Segundo a lenda, Rosmunda foi a instigadora desta morte por vinganza, pois o rei a obrigara a beber o viño da vitoria nunha copa feita co cranio do seu propio pai.
Alboíno casara antes con Clotsuínda, unha princesa cristiá merovinxia, filla de Clotario, rei dos francos.
Hit to Death in the Future Head
Hit to Death in the Future Head é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 11 de agosto de 1992 a través do selo Warner Bros. Records. "Talkin' 'Bout the Smiling Deathporn Immortality Blues (Everyone Wants to Live Forever)" lanzouse como cancións principal no EP Yeah, I Know It's a Drag... But Wastin' Pigs Is Still Radical para promocionar o álbum. O título inspirouse no nome da banda británica The Futureheads.
Gravación e lanzamento
O disco gravouse en 1991 coa mesma formación que gravara anteriormente In a Priest Driven Ambulance. O seu lanzamento adiouse case un ano debido ao uso dun sample da banda sonora de Michael Kamen do filme Brazil no tema "You Have to Be Joking (Autopsy of the Devil's Brain)", which required a lengthy clearance process. Durante o período previo ao lanzamento tanto Nathan Roberts como Jonathan Donahue deixaron a banda (este último regresando a Mercury Rev). No momento da súa publicación uníronse Steven Drozd e Ronald Jones, que tocarían na xira posterior.
O álbum é coñecido por unha particulamente longa canción oculta ao final do CD que consiste nunha ráfaga continua de ruído entrecortado que pasa dunha canle a outra e dura case media hora.
Recepción
No momento do seu lanzamento Andrew Perry de Select deulle a Hit to Death in the Future Head un cinco de cinco, destacando o seu "marabilloso garage pop melódico é impresionante", e comparando á banda con Mercury Rev, declarando que se "Yerself Is Steam raramente deixou o teu tocadiscos, este tampouco o fará. Magnífico".
Máis recentemente, Jason Ankeny de AllMusic destacou que aínda que o álbum "non é conceptualmente tan axustado como In a Priest Driven Ambulance", non é "menos cohesionado ou imaxinativo", e finalmente concluíu que o disco "serve como ponte entre o traballo indie máis ruidoso e alucinatorio da banda e a estética acid-bubblegum perfeccionada nos seus posteriores álbums con Warner Bros.".
Javier Mascherano
Javier Alejandro Mascherano, nado en San Lorenzo o 8 de xuño de 1984, é un exfutbolista arxentino que xogaba de centrocampista defensivo.
Traxectoria
Viviu en San Lorenzo (Arxentina). xogou desde mozo nas categorías inferiores do River Plate. En 2003 Mascherano empeza a xogar co primeiro persoal. Debuta na Primeira división da liga arxentina de fútbol o 3 de agosto de 2003 no partido River Plate 2-1 Nueva Chicago. Con River Plate proclamouse campión do Torneo Clausura en 2004.
Na Copa Libertadores 2005 marcou o seu primeiro gol oficial coa camiseta de River Plate nunha apilada fenomenal contra Olmedo de Ecuador facendo un dos mellores goles desa copa.
Novamente cambia de club o 30 de agosto do ano 2006, é traspasado (xunto co tamén arxentino e xogador do Corinthians Carlos Tévez) ao West Ham United inglés, pola suma de 35 millóns de dólares. No club inglés non lle foi moi ben xa que o técnico non o convocaba a case ningún partido, de xeito inexplicable, provocando o desexo extremo do Jefecito a abandonar devandita entidade.