cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cisteína protease
Posibles fármacos
As cisteína proteases poderían utilizarse como tratamento contra vermes parasitos. Aínda que actualmente non hai un uso moi amplo de cisteína proteases como antihelmíntico aprobado e efectivo, estanse a facer investigacións moi prometedoras nese campo. As cisteína proteases illadas de certas plantas teñen elevada actividade proteolítica e sábese que dixiren as cutículas dos nematodos, con baixa toxicidade. Informáronse de resultados satisfactorios contra nematodos como Heligmosomoides bakeri, Trichinella spiralis, Nippostrongylus brasiliensis, Trichuris muris e Ancylostoma ceylanicum; o platihelminto Rodentolepis microstoma, e o parasito porcino acantocéfalo Macracanthorynchus hirundinaceus. Unha útil propiedade das cisteína proteases é a resistencia á dixestión ácida, o que permite a súa posible administración oral. Proporcionan un mecanismo de acción alternativo aos antihelmínticos de uso actual e o desenvolvemento de resistencias pénsase que é improbable porque requiriría un cambio completo na estrutura das cutículas dos vermes.
En varias medicinas tradicionais, os froitos ou o látex da papaia, ananás e figo son moi utilizados para o tratamento de parasitacións por vermes intestinais tanto en humanos coma no gando.
Agnès Acker
Agnès Acker, nada en Sentheim (Alto Rin) o 28 de xaneiro de 1940, é unha astrofísica francesa, profesora emérita da Universidade de Estrasburgo, fundadora do Planetario de Estrasburgo e presidenta-fundadora da Asociación de planetarios de lingua francesa (APLF). A súa investigación céntrase principalmente nas últimas etapas da evolución das estrelas de tipo solar, as nebulosas planetarias, a binaridade do núcleo e os ventos estelares.
Traxectoria
En 1976 defendeu a súa tese de doutoramento na Universidade de Estrasburgo I, Cinemática, idade e binaridade dos núcleos das nebulosas planetarias.
En 1979 fundou o Planetario de Estrasburgo, que dirixiu até 2001. Posteriormente fundou en 1984 a Asociación de planetarios de fala francesa (APLF) que presidiu até 2010, o equipo de investigación «Populations stellaires» (Poboacións estelares) en 1987, do que foi responsable durante 10 anos, e en 1991 o Diploma de Estudos Avanzados (DEA) en astrofísica no Observatorio de Estrasburgo, que dirixiu até 2002.
Agnès Acker tamén ocupou cargos de responsabilidade en diversas organizacións. Entre outros, foi membro do Comité Directivo Nacional para o Ano Internacional da Astronomía (AMA09), creadora e corresponsábel da Brevet d'État d'animateur technicien de l'éducation popular et de la jeunesse (BEATEP), membro da Unión Astronómica Internacional (IAU) desde 1976, membro do Consello da Sociedade Internacional de Planetarios (IPS) desde 1990, membro do Consello Científico e Educativo do Vaisseau, CCSTI de Estrasburgo, de 2004 a 2009. Foi elixida membro do Consello do Comité de Enlace de Profesores e Astrónomos (CLEA) en 1990, directora do Jardin des sciences, CCSTI da Université Louis-Pasteur de 1991 a 1994, membro do Consello Nacional de Universidades (CNU) de 1987 a 1991 e membro do Consello Económico e Social de Alsacia (CÉSER Alsace) de 1995 a 2001.
Selección de publicacións
Agnès Acker é autora/coautora de máis de 200 artigos en revistas internacionais de astrofísica e de numerosas publicacións educativas e de difusión científica.
Honras
En 1994 Agnès Acker obtivo o Primeiro Premio «auteur» en divulgación científica, outorgado polo Ministère de la Recherche et de la Technologie. En 1997 a Academia de Ciencias concedeulle o premio Doisteau-Bluteaux. En 2008 foi nomeada IPS Fellow da International Planetarium Society (Chicago). En 2010 recibiu o premio Ourrisson da Fond'Action Alsace.
Huǎng jīn shí dài
Huang jin shi dai é un filme de Hong Kong e da China de 2014 dirixido por Ann Hui. Foi escrito e producido por Li Qiang e está protagonizado por Tang Wei e Feng Shaofeng. Tang interpreta o papel de Xiao Hong, mentres que Feng fai de Xiao Jun, dous dos escritos máis importantes da China no século XX.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Colección de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón
Colección de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón pode referirse a calquera das coleccións e poesía onde se publicaron as obras gañadoras do certame de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón:
The Moody Blues
The Moody Blues foi unha banda inglesa de rock formada en Birmingham en 1964, composta inicialmente polo teclista Mike Pinder, o multiinstrumentista Ray Thomas, o guitarrista Denny Laine, o batería Graeme Edge e o baixista Clint Warwick. O grupo fíxose famoso tocando rhythm and blues. Fixeron algúns cambios na formación, pero establecéronse con Pinder, Thomas, Edge, o guitarrista Justin Hayward e o baixista John Lodge, estando xuntos a meirande parte da "etapa clásica" da banda ata principios da década dos 70. Edge foi o único membro constante durante toda a historia de The Moody Blues.
O seu segundo álbum, Days of Future Passed, que foi editado en 1967, era unha fusión de rock con música clásica que estableceu á banda como pioneira no desenvolvemento do art rock e o rock progresivo. O disco foi descrito como un "fito" e "un dos primeiros álbums conceptuais exitosos". O grupo xirou moito a principios dos anos 70, e despois estivo en hiato dende 1974 ata 1977. O fundador Mike Pinder deixou a banda un ano despois de reformarse e foi substituído polo teclista suízo Patrick Moraz en 1978. Na seguinte década abrazaron un son máis synth-pop e produciron The Other Side of Life en 1986, o que os converteu no primeiro artista en gañar cada un dos seus primeiros tres sinxelos no top 10 estadounidense en diferentes décadas. Os problemas de saúde reduciron o papel do fundador Ray Thomas ao longo da década de 1980, aínda que as súas contribucións musicais recuperáronse despois da marcha de Moraz en 1991. Thomas marchou da banda en 2002 e morreu pouco despois de que The Moody Blues dose incluída no Rock and Roll Hall of Fame en 2018.
O derradeiro traballo da banda foi o álbum de Nadal December (2003), tras o cal decidiron non volver a gravar máis álbums de estudio. Porén, contnuaron xirando durante esa década e posteriormente reuníronse periodicamente para eventos, concertos únicos, pequenas xiras e cruceiros, ata a retirada de Edge en 2018, morrendo en 2021.
Entre os sinxelos máis exitosos de The Moody Blues están "Go Now", "Nights in White Satin", "Tuesday Afternoon", "Question", "Gemini Dream", "The Voice", "Your Wildest Dreams" e "I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)". A banda vendeu uns 70 millóns de álbums en todo o mundo, conseguindo 18 discos de platino e ouro.
Vila romana de Lullingstone
A vila romana de Lullingstone é una vila construída durante a ocupación romana de Gran Bretaña que se atopa en Lullingstone, preto da pequena localidade de Eynsford, no condado de Kent (sueste de Inglaterra). Está situada no val do Darent canda outras seis vilas romanas, entre elas, as de Crofton, Crayford e Dartford. Aínda que se construíu no século I d. C. (quizais arredor da década dos 80), a casa pasou por repetidas ampliacións e ocupacións ata que un incendio a destruíu no século IV ou V. A vila estivo habitada en distintos momentos do período romano‑británico, pero crese que, despois da súa destrución, só se volveu ocupar na Idade Media. O máis probable é que os seus habitantes fosen romanos adiñeirados ou nativos británicos que adoptaran os costumes romanos.
Acháronse indicios sobre o terreo de que, arredor do ano 150, a vila ampliouse considerablemente e de que os gobernadores da provincia romana de Britania puideron usala como o seu lugar de retiro no campo. Os dous bustos en mármore atopados no soto poderían ser de Pertinax, gobernador no 155 e 156, e de seu sogro ou seu pai, Publio Helvio Suceso. No século IV, unha das estancias (probablemente usada xa con fins relixiosos) converteuse nunha capela ou unha igrexa doméstica cristiás, en calquera caso, con moita diferenza a máis antiga da que se ten constancia nas illas británicas.
No período anglosaxón, incorporáronse a unha capela cristiá (a capela de Lullingstone) as ruínas dun templo mausoleo romano situado no terreo da vila. Esta capela, que seguía en pé na época da conquista normanda de Inglaterra, é unhas das máis antigas das que se ten constancia no país.
Ademais do santuario pagán na posterior capela da vila e dos mosaicos do comedor, déronse outros achados artísticos significativos, coma a xema da Vitoria de Lullingstone e os bustos xa mencionados.
Historia
esquerda|miniatura|Plano, arredor do ano 400
Construción
A primeira fase da vila construíuse arredor do ano 82. Estaba localizada nunha área próxima a outras vilas, así como á vía romana que hoxe se denomina Watling Street, pola que os viaxeiros se trasladaban a Londinium (Londres) e, desde aí, a Durobrivae (Rochester), Durovernum Cantiacorum (Canterbury) e Rutupiæ (Richborough), o principal porto romano.
Ampliación
Arredor do ano 150, a vila ampliouse cun bloque de dependencias para o baño caldeadas cun hipocausto; con todo, reconstruíuse máis tarde, ao redor do 290, despois de estar abandonada durante case un século. Os dous bustos en mármore do século II achados no soto quizais representen os propietarios ou os residentes da vila, a cal puido ser o lugar que escolleron os gobernadores provinciais para se retiraren no campo. Hai indicios de que os bustos son de Pertinax, gobernador de Britania no 185 e 186 (posterior emperador romano), e de seu pai.
No século III, engadíronse tanto un bloque máis amplo de dependencias para o baño coma un forno máis grande para o hipocausto, pero tamén un templo mausoleo e un celeiro de grandes dimensións. No século IV, instalouse no chan do comedor un mosaico con dúas ilustracións: unha de Zeus ou Xúpiter secuestrando a Europa disfrazado de touro e outra de Belerofonte matando a Quimera. miniatura|Maqueta da vila romana
Destrución e redescuberta
A comezos do século V, un incendio destruíu o edificio, que ficou abandonado e esquecido ata a súa escavación no século XX.
O primeiro descubrimento do xacemento deuse en 1750, cando os traballadores que estaban a cercar unha reserva de cervos atravesaron o chan de mosaico ao cavaren os foxos dos postes. Aínda que se tomou nota desta descuberta, así como doutras evidencias arqueolóxicas, non se escavou máis. miniatura|Edificio exterior da vila romana de Lullingstone construído no século XX
As ruínas da vila non se redescubrirían ata o século XX, cando, en 1939, E. Greensfield e E. Birchenough detectaron indicios da existencia de muros e anacos de mosaico romanos baixo unha árbore caída. O xacemento escavouse por fin entre os anos 1949 e 1961, da man de multitude de equipos de arqueólogos. Ata esta primeira escavación, a vila e o resto das ruínas de Lullingstone permaneceran intactas desde a súa destrución. As ruínas protexéronse baixo una cuberta deseñada expresamente para tal fin na década de 1960, cando se fixo cargo da vila a organización benéfica English Heritage, que abriu as ruínas ao público. O edificio empezou a ter goteiras a finais do século XX, polo que, para que se puidesen expoñer sen perigo no seu interior os obxectos do xacemento de Lullingstone, púxose en marcha de 2006 a 2008 un ambicioso proxecto de restauración e exhibición valorado en 2 millóns de euros.
Nos seus informes da escavación, o tenente coronel G. W. Meates aborda a escavación inicial do xacemento, na que se acharon os lindes da vila, mostras de moedas e de cerámica e diversas estancias. Nos dous primeiros informes, Meates debuxa a grandes trazos unha liña temporal da vila romana de Lullingstone desde o século I ata as épocas posromanas. Esta liña vai pasando polos propósitos da súa edificación, pola construción das dependencias, pola época de abandono e pola destrución final. Ademais da liña temporal e da descrición das estancias, recóllese información detallada sobre as evidencias atopadas, coma cerámicas, moedas ou os niveis de terra e arxila que indican os períodos temporais nos que se está a observar a vila.
Século I
Durante as primeiras escavacións do xacemento na década de 1950, extraéronse evidencias arqueolóxicas de varios séculos que permitiron crear unha liña temporal da vila. As máis antigas remóntanse ao século I d. C. Na ladeira onde se localizaba a escavación, acháronse moitos anacos de cerámica feita a man e con elementos da «cultura do antigo pobo dos belgas», segundo as fontes.
Século III
Con base nas mostras de cerámica atopadas, crese que a vila romana de Lullingstone estivo abandonada polo menos durante a primeira metade do século III. As moedas achadas no xacemento son unha proba de que a vila se volveu habitar nalgún momento da segunda metade deste século, durante os reinados de Claudio II e Alecto. Pénsase que o santuario pagán, así como outras estancias de carácter cristián, construíronse durante esta etapa, despois do período de abandono. Ademais de se engadiren os elementos cristiás á vila, no século III tamén se levantaron algúns dos principais edificios externos, entre eles, o celeiro e o templo.
Século IV
O século IV foi unha etapa de intensa actividade para a vila na que tiveron lugar desde importantes obras de remodelación ata, moi probablemente, o incendio final. Entre as primeiras, cómpre destacar o deseño do chan de mosaico da estancia 5, así como a construción doutra habitación. Para datar a construción da estancia 5, os escavadores usaron moedas coa efixie de Constantino II que se mesturaran sen querer co formigón.
Período posromano
Na escavación inicial da década de 1950, non se atoparon indicios de ocupación da vila nin da súa contorna desde a súa destrución ata, polo menos, a época medieval. A organización English Heritage documentou algúns achados, coma unha «cunca colgante» e outros anacos de vasillas anglosaxoas. Isto pode ser un indicio de que o lugar do xacemento se usou como cemiterio a comezos do período anglosaxón da historia de Gran Bretaña (Alta Idade Media).
Estancias
miniatura|Busto en mármore achado na estancia con función de santuario cuxo orixinal se atopa no [[Museo Británico. Representa un home duns 50 anos: quizais sexa un membro da familia ou quizais o emperador Pertinax cando era gobernador da provincia de Britania.]] esquerda|miniatura|Mosaico da vila de Lullingstone que representa o [[Europa (mitoloxía)|rapto de Europa]] esquerda|miniatura|Fresco co [[Crismón|monograma de Cristo procedente da vila de Lullingstone, a cal contén as únicas pinturas cristiás de época romana das que se ten constancia en Gran Bretaña. ]]
Á de baños
Aínda que se cre que se construíu no período flavio‑antonino, a á de baños foi obxecto de reformas e dun uso constate ao longo de toda a existencia da vila. Remodelouse despois de que a vila quedase abandonada durante case un século, pero non consta que tipo de reformas se fixeron. Durante as escavacións iniciais, sinalouse que a á de baños dispoñía do que G. W. Meates denominou «cámara de combustión». Nesta cámara, reenchida de creta ou roca de xiz, tamén hai mostras de carbón vexetal queimado, que pode que se usase como combustible para quentar.
Soto
Durante as primeiras escavacións do xacemento, pensábase que, nas épocas nas que se utilizara o soto, este servira para múltiples fins, ata como xardín interior. Ademais, cómpre sinalar que o termo soto non se pode interpretar no senso moderno da palabra. En canto á decoración, as paredes, que tiñan uns paneis laranxas, vermellos e verdes, estaban pintadas de xeito vistoso. Con base nas evidencias arqueolóxicas e artísticas, crese que a altura orixinal desta estancia acadaba os 2,43 m. O abandono da vila afectou especialmente o soto, pois boa parte das paredes e das escaleiras viuse despoxada dos seus materiais, que non se restituíron ata que a vila se volveu habitar. Durante a nova ocupación, pintáronse outra vez as paredes do soto e engadíronse máis detalles coma pezas de cerámica. Ao quedaren parcialmente destruídas pola acción do lume, algunhas partes do mosaico e da revocadura da estancia superior derrubáronse sobre o soto. Isto posibilitou que abondosas evidencias chegasen intactas, tamén grazas a que a vila permaneceu inalterada ata o comezo das escavacións de Lullingstone en 1949.
Santuario pagán e capela cristiá
Unhas das estancias do edificio empregouse tanto como santuario pagán coma, posteriormente, como capela cristiá, unha das máis antigas de Gran Bretaña. Ademais da capela, tamén se utilizaron para fins cristiáns outras tres ou catro estancias, coma unha posible antecámara e un vestíbulo.
O santuario pagán orixinal estaba dedicado a deidades acuáticas locais. Aínda pode verse nun nicho da estancia unha pintura mural desta época que representa tres ninfas da auga.
Pouco despois do século III, este nicho quedou tapado, xa que se recubriu toda a estancia con estuco pintado con bandas vermellas, e tamén se depositaron no cuarto dous bustos de figuras masculinas. Algúns estudosos sosteñen a teoría de que, neste momento, os habitantes centraron o seu culto nas divindades domésticas e nos espíritos dos devanceiros, mentres que abandonaron en gran medida o culto ás deidades acuáticas.
No século IV, semella que a estancia sobre o santuario pagán pasou a ter un uso cristián, pois se pintaron sobre as paredes revocadas motivos coma unha fila de figuras devotas en pé (orantes) ou o característico monograma de Cristo. Algunhas das pinturas están expostas agora no Museo Británico.
Non se sabe con certeza cal era o propósito xeral da capela, á parte do culto, pero crese que se empregou para «ritos litúrxicos» coma o bautismo. Tendo en conta que o traballo artístico cristián era de grandes dimensións, K. S. Painter suxire que os propietarios da vila neste momento non só eran cristiáns, senón tamén ricos.
Tumbas
Ao redor do ano 300, construíuse un complexo de templo e mausoleo romano‑céltico para albergar dous féretros de chumbo cos corpos dun mozo e dunha moza. Aínda que roubaron o ataúde dela xa na antigüidade, o outro permaneceu inalterado in situ e, na actualidade, atópase exposto no xacemento.
Xema da Vitoria
miniatura|Busto da vila romana de Lullingstone achado no soto. En comparación, este é o máis danado dos dous que se atoparon.
Atopada durante as primeiras escavacións a cargo de G. W. Meates, a xema da Vitoria é unha «entalla romana de cornalina». As entallas de cornalina coma esta adoitaban inserirse en aneis. Dado o tamaño desta xema, crese que o seu anel era grande. Cunhas medidas de 23 × 19 × 5 mm, é unha das maiores pedras preciosas xamais atopadas en Gran Bretaña. Tendo en conta o tamaño potencial do anel, así como a presenza de restos doutros metais preciosos coma o ouro sobre a xema, Martin Henig suxire que o anel pertenceu nalgún momento a un home adiñeirado e cun elevado status social. A xema representa a deusa Vitoria personificada escribindo unha mensaxe de triunfo nun escudo. Crese que a xema ten características gregas, posto que a iconografía da peza mostra elementos das deusas Níkē e Afrodita.
Bustos
Pénsase que os dous bustos en mármore achados no soto representan a Pertinax, gobernador no 185 e 186, e seu pai, Publio Helvio Suceso. Segundo algúns expertos, estes dous bustos da vila romana de Lullingstone permiten comprender mellor quen habitou a vila, polo menos, no século II. Crese que un dos bustos é de época adriana. Aínda que ambos están bastante ben conservados, o segundo busto (o máis grande) estaba máis danado cando o atoparon durante as primeiras escavacións. De acordo cos informes da escavación, non está completamente claro por que se achaban no soto. Con todo, sinalan que, despois do período de abandono, quen volveu habitar a vila talvez decidise quedar con eles para os seus propios fins.
Yī dài zōng shī
Yī dài zōng shī (en 一代宗師) é un filme de Hong Kong e da China de 2013 dirixido e escrito por Wong Kar-wai e protagonizado por Tony Leung. Está baseado na vida do gran mestre de Wing Chun Ip Man. Estreouse nos cinemas da China o 8 de xaneiro de 2013 e no Festival Internacional de Cinema de Berlín en febreiro de 2013.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de xaneiro, mais finalmente non foi nomeado. Malia isto, o filme foi nomeado nas categorías de mellor fotografía e mellor deseño de vestiario.
Glicoforina A
A glicoforina A ou glicoforina A (grupo sanguíneo MNS), tamén chamada GYPA, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene GYPA do cromosoma 4. Recentemente, á GYPA asignóuselle o nome CD235a como grupo de diferenciación (cluster de diferenciación 235a).
Función
As proteínas glicoforina A (GYPA) e B (GYPB) son importantes sialoglicoproteínas da membrana do eritrocito humano que conteñen os determinantes antixénicos dos grupos sanguíneos MN e Ss. Ademais dos antíxenos M ou N e S ou s, que aparecen comunmente en todas as poboacións, identificáronse uns 40 fenotipos variantes relacionados. Entre estas variantes están as do complexo Miltenberger e varias isoformas de Sta, así como Dantu, Sat, He, Mg e as variantes de deleción Ena, S-s-U- e Mk. A maioría son recombinacións xenéticas entre GYPA e GYPB.
Xenómica
GYPA, GYPB e GYPE son membros da mesma familia e están localizadas no brazo longo do cromosoma 4 humano (4q31). A familia evolucionou por medio de dous eventos de duplicación xénica. A duplicación inicial deu lugar a dous xenes, un dos cales despois evolucionou dando GYPA e o outro deu lugar por mor doutro evento de duplicación a GYPB e GYPE. Estes eventos parece que aconteceron nun período de tempo relativamente curto. A segunda duplicación parece que ocorreu por un evento de sobrecruzamento desigual.
O xene GYPA consta de 7 exóns e ten un 97% de homoloxía de secuencia con GYPB e GYPE desde a rexión de transcrición non traducida 5' (UTR) á secuencia codificante dos 45 primeiros aminoácidos. O exón nese punto codifica o dominio transmembrana. Dentro do intrón situado augas abaixo deste punto está unha repetición Alu. O evento de sobrecruzamento que creou os xenes ancestrais a GYPA e GYPB/E ocorreu dentro desta rexión.
A GYPA pode encontrarse en todos os primates, pero GYPB só se encontra nalgúns primates superiores, o que suxire que os eventos de duplicación producíronse recentemente.
Bioloxía molecular
Hai aproximadamente un millón de copias desta proteína en cada eritrocito.
Grupos sanguíneos
O grupo sanguíneo MNS foi o segundo conxunto de antíxenos descuberto nos eritrocitos. M e N identificáronse en 1927 grazas aos traballos de Landsteiner e Levine. S e s foron descritos máis tarde en 1947.
As frecuencias destes antíxenos son:
Transfusións en medicina
Os antíxenos M e N difiren en dous residuos de aminoácidos: o alelo M ten unha serina na posición 1 (C no nucleótido 2) e glicina na posición 5 (G no nucleótido 14), mentres que o alelo N ten unha leucina na psocición 1 (T no nucleótido 2) e glutamato na posición 5 (A no nucleótido 14). Tanto a glicoforina A coma a B únense á lectina anti-N de Vicia graminea.
Coñécense unhas 40 variantes no sistema de grupos sanguíneos MNS. Orixináronse principalmente como resultado de mutacións na rexión de 4 kb que codifica o dominio extracelular. Estas inclúen os antíxenos Mg, Dantu, Henshaw (He), Miltenberger, Nya, Osa, Orriss (Or), Raddon (FR) e Stones (Sta). Os chimpancés teñen tamén o sistema de antíxenos MN. En chimpancés o M reacciona fortemente e o N debilmente.
Mutantes nulos (null)
O fenotipo de individuos que carecen tanto de glicoforina A coma B desígnase Mk.
Antíxeno Dantu
O antíxeno Dantu describiuse en 1984. O antíxeno Dantu ten un peso molecular aparente de 29 quilodaltons (kDa) e 99 aminoácidos. Os primeiros 39 aminoácidos derivan da glicoforina B e os residuos 40-99 derivan da glicoforina A. Dantu está asociado co antíxeno moi débil s, un antíxeno N resistente a proteases e o antíxeno que pode ser moi débil ou non U. Existen polo menos tres variantes: MD, NE e Ph. O fenotipo Dantu aparece cunha frecuencia de ~0,005 en negros norteamericanos e e de < 0,001 en alemáns.
Subsistema Miltenberger
Mi-I (Mia), Mi-II(Vw), Mi-VII e Mi-VIII están situados na glicoforina A. Mi-I débese a unha mutación no aminoácido 28 (treonina cambiada por metionina: C→T no nucleótido 83), que ten como resultado unha perda de glicosilación no residuo de asparaxina26. Mi-II orixinouse por unha mutación no aminoácido 28 (treonina cambiada a lisina: C->A no nucleótido 83). De xeito similar ao caso de Mi-I está mutación ten como resultado unha perda de glicosilación no residuo de asparaxina26. Esta alteración na glicosilación pode detectarse pola presenza dunha nova glicoproteína de 32kDa tinguible con PAS. Mi-VII débese a unha cobre mutación na glicoforina A que converte un residuo de arxinina noutro de treonina e un residuo de tirosina noutro de serina nas posicións 49 e 52 respectivamente. O residuo treonina-49 está glicosilado. Esta parece ser a orixe dun dos antíxenos específicos Mi-VII (Anek), que se sabe está entre os residuos 40-61 da glicoforina A e comprende residuo(s) de ácido siálico unidos a oligosacárido(s) unido(s) O-glicosidicamente. Isto tamén explica a perda dun antíxeno de alta frecuencia (EnaKT) que se encontra normalmente na glicoforina A, que está localizado entre os residuos 46 e 56. Mi-VIII orixinouse por unha mutación no residuo de aminoácido 49 (unha arxinina pasa a treonina). M-VIII ten o mesmo determinante Anek que MiVII. Mi-III, Mi-VI e Mi-X débense a rearranxos nas glicoforinas A e B na orde GlyA (alfa)-GlyB (delta)-GlyA (alfa). Mil-IX, en contraste, é un xene híbrido invertido alfa-delta-alfa. Mi-V, MiV(J.L.) e Sta débense a un sobrecruzamento desigual pero homólogo entre os xenes de glicoforina alfa e delta. Os xenes MiV e MiV(J.L.) están dispostos no mesmo marco 5' alfa-delta 3', mentres que o xene Sta está nunha configuración recíproca 5'delta-alfa 3'.
A incidencia de Mi-I en Tailandia é do 9,7%.
Uníronse á superficie de eritrocitos construtos de péptidos representativos das mutacións Mia MUT e MUR e observouse que poden detectar anticorpos contra estes antíxenos Miltenberger. Estas células así preparadas coñécense como kodecitos (células modificadas coa tecnoloxía KODE).
Aínda que é pouco común en caucasianos (0,0098%) e xaponeses (0,006%), a frecuencia de Mi-III é excepcionalmente alta en varias tribos aborixes de Taiwán (ata o 90%). Ao contrario, esta frecuencia é do 2-3% en taiwaneses da etnia han (Minnan). O fenotipo Mi-III aparece no 6,28% dos chineses de Hong Kong.
Mi-IX (MNS32) aparece cunha frecuencia do 0,43% en Dinamarca.
Antíxeno Sat
Un antíxeno relacionado é Sat. O seu xene ten seis exóns dos cales os exón I ao IV son idénticos ao alelo N da glicoforina A, mentres que a súa porción 3', incluíndo os exóns V e VI, deriva do xene da glicoforina B. A proteína madura SAT contén 104 residuos de aminoácidos.
Antíxeno Orriss
Orriss (Or) parece ser un mutante da glicoforina A, mais a súa natureza precisa aínda non se determinou.
Antíxeno Mg
O antíxeno Mg aparece na glicoforina A e carece de tres cadeas laterais de O-glicanos.
Antíxeno Os
Osa (MNS38) débese a unha mutación no nucleótido 273 (C->T) que está no exón 3, que ten como resultado o cambio dun residuo de prolina por un de serina.
Antíxeno Ny
Nya (MNS18) débese a unha mutación no nucleótido 194 (T->A), que ten como resultado a substitución dun residuo de aspartato por outro de glutamato.
Reaccións
O anti-M, aínda que aparece naturalmente, raramente foi implicado en reaccións a transfusións. O anti-N non se considera que cause reaccións a transfusións. Informouse de reaccións graves con anti-Miltenberger. Anti Mi-I (Vw) e Mi-III recoñecéronse como causa de enfermidade hemolítica do neonato. Raddon foi asociado con reaccións graves a transfusións.
Importancia en infeccións
O antíxeno Wright b (Wrb) está localizado na glicoforina A e actúa como un receptor para o parasito da malaria Plasmodium falciparum. As células que carecen de glicoforina A (Ena) son resistentes á invasión por este parasito. O antíxeno 175 que se une ao eritrocito de P. falciparum recoñece as secuencias terminais Neu5Ac(alfa 2-3)Gal da glicoforina A.
Varios virus poden unirse á glicoforina A como o virus da hepatite A (por medio da súa cápside), o parvovirus bovino, o virus Sendai, os da gripe A e B, os rotavirus do grupo C, o virus da encefalomiocardite e os reovirus.
Número de teléfono
miniatura|Teclado para marcación telefónicas 742 117954
Un número de teléfono é unha secuencia de díxitos utilizada para identificar unha liña telefónica dentro dunha rede telefónica conmutada (RTC).
O número conténe a información necesaria para identificar o punto final da chamada. Os números de teléfono están a miúdo asignados a liñas que teñen conectados dispositivos distintos dun teléfono, tales como faxes e módems. Cada un deses puntos de terminación de rede teñen que ter un número único na rede para poder realizar unha chamada telefónica.
A maioría dos países utilizan números de lonxitude fixa (para as liñas normais polo menos), de forma que os equipos terminais poden determinar a lonxitude necesaria do número de teléfono que se está marcando.
Tamén é posíbel que cada aboado teña un conxunto de números máis curtos para os destinos máis frecuentes. Estes números curtos son traducidos automaticamente a números de teléfono únicos antes de estabelecer a chamada.
Algúns servizos especiais poden ter números curtos; é o caso dalgúns números de urxencias como o 112, número de teléfono único de asistencia á cidadanía ante calquera tipo de emerxencia (sanitaria, de extinción de incendios e salvamento ou seguridad cidadá) na Unión Europea e Suíza
Números internacionais
miniatura|Códigos locais de Polonia
A maioría das redes telefónicas actuais están interconectadas na rede telefónica internacional, onde o formato dos números de teléfono está estandarizado por UIT-T na recomendación E.164, que especifica que o número completo debe constar dun máximo de 15 díxitos e comezar por un prefixo nacional. Na maioría dos países, este prefixo nacional é seguido por un prefixo de zona ou de cidade, e polo número de aboado, que pode conter o código dunha central telefónica concreta. A recomendación E.123 da UIT-T describe como representar un número de teléfono internacional por escrito, comezando cun signo máis ("+") e o código do país. Para establecer unha chamada cun número internacional desde unha liña fija, o "+" debe ser substituído polo "prefixo internacional" do país que orixina a chamada.
Os teléfonos móbiles si permiten a introdución do "+" directamente.
O plan de numeración telefónica e o seu repartimento entre os diferentes operadores están controlados polos respectivos gobernos, xa sexa directamente ou a través de organizaciónes delegadas.
Antes de que se estableza unha chamada telefónica, o número de teléfono debe ser marcado polo aboado. O aboado que recibe a chamada pode ter un dispositivo que mostre o número de teléfono sen contestar a chamada.
Códigos alfanuméricos
miniatura|200px|Letras asociadas a un número
Para recordar facilmente números de teléfono en ocasións utilízanse phonewords (do inglés phone words, "palabras de teléfono"), que son códigos que utilizan tanto números como letras.
Poe exemplo o Canal de Isabel II utiliza para atender aos seus clientes o código 9000CANAL, equivalente ao número de teléfono 900022625.
Andrea Abreu
Andrea Abreu López, nada en 1995 en Icod de los Vinos, é unha escritora e xornalista canaria. Coa publicación da súa novela Panza de burro a revista británica Granta seleccionouna como unha das 25 mellores escritoras da súa xeración.
Traxectoria
Andrea Abreu naceu na vila de Icod de los Vinos, pertencente a Santa Cruz de Tenerife, na Illa de Tenerife, Canarias, España. Gustoulle escribir desde nena, ao dez anos gañou o premio escolar de poesía Emeterio Gutiérrez Albelo. O seu interese pola poesía levouna a realizar un curso de poesía con Coriolano González na Escola Canaria de Creación Literaria.
Estudou Xornalismo na Universidade de La Laguna (ULL). En 2017 trasladouse a Madrid para cursar o Mestrado en Xornalismo Cultural e Novas Tendencias da Universidade Rei Xoán Carlos (URJC)
Como xornalista, escribiu colaboracións para diferentes medios como, 20minutos.es, Tentaciones (El País), Oculta Lit, LOLA (BuzzFeed), Quimera ou Vice.
Publicou as súas poesías en varias revistas especializadas como Círculo de Poesía, La tribu de Frida ou La Galla Ciencia.
A súa primeira novela Panza de burro esta escrita nunha linguaxe sinxela e directa que, co vocabulario canario e a súa fonética, describe con naturalidade a vida rural e real da illa, narra a amizade de dúas nenas no momento do paso da nenez á adolescencia, e onde o Teide está presente e ten a súa influencia narrativa, aínda que non se nomee na novela. “É algo substancial na miña vida e no libro. É como unha especie de anunciación da fatalidade da vida. Cando se vive preto dun, non se pensa constantemente que se vai morrer, pero si que sucede que se che ocorre que podería estoupar. É a presenza constante da morte, bonita e á vez terríbel, que dentro do libro ten moito peso. Que algo malo está por pasar”. Di Andrea Abreu.
A novela Panza de burro, foi editada pola escritora Sabina Urraca, quen tamén prologa o libro. O libro foi en publicado en 30 países e traducido ao inglés, italiano, alemán e francés.
Andrea Abreu foi seleccionada pola revista británica Granta como unha das 25 mellores escritoras da súa xeración.
É unha asidua participante en eventos literarios, como o festival cordobés de poesía Cosmopoética, foi codirectora do Festival de Poesía Nova de Alcalá de Henares.
Novelas
Panza de burro (Barrett, 2020)
Poesía
Mujer sin párpados. (Versátiles Editorial, 2017)
Primavera que sangra (2017), unha breve análise poética sobre a súa relación coa dor menstrual.
El inocente (serie de televisión)
El inocente é unha serie de televisión española orixinal de Netflix, estreada o 30 de abril de 2021 en 190 países do mundo. A serie narra a vida dun exconvicto que trata de refacer a súa vida, non confía en case ninguén e trata de descubrir a verdade que o rodea.
A serie está baseada na novela do mesmo nome de Harlan Coben, e adaptada por Oriol Paulo e Jordi Vallejo. Está protagonizada por Mario Casas, Aura Garrido, Alexandra Jiménez, Juana Acosta e José Coronado, entre outros. Conta cunha única tempada de oito capítulos, cunha duración aproximada de 50 minutos por episodio.
Sinopse
Mateo Vidal, un exconvicto trata de reconducir a súa vida cando a súa muller, Olivia, recibe unha estraña chamada e desaparece posteriormente. Mateo trata de descubrir o sucedido que se relaciona co mundo da prostitución e a chantaxe.
Trama
Unha noite, hai nove anos, Mateo intercedeu inocentemente nunha pelexa que acabou cun homicidio neglixente. Pasado un tempo, é agora un exconvicto que se atopa preto de acadar a estabilidade na súa vida. A súa parella, Olivia, está embarazada, e os dous están a piques de conseguir a casa dos seus soños. Unha inexplicábel chamada dende o móbil de Olivia desconcerta a Mateo, que comezará unha frenética carreira por descubrir a verdade. Ademais, Lorena, unha inspectora de policía, en pleno desenvolvemento dunha investigación polo suicidio dunha monxa comeza a asistir con estrañeza aos acontecementos que se suceden, a relación co caso de Mateo e tentando encaixar todas as pezas.
Nesta serie tamén terá relevancia o papel de Teo Aguilar, da Unidade de Delitos Especiais, e o da propia Unidade que conducirán ao espectador desde a estabilidade baseada na mentira á realidade oculta que aflora cando todos a daban por pasada.
Produción
En abril de 2019, Netflix anunciou a adaptación da novela de Harlan Coben El inocente, cuxo director sería Oriol Paulo e o equipo de produción estaría liderado por Belén Atienza. O 22 de novembro de 2019 comezou a rodaxe da serie. Ademais, ese mesmo mes anunciáronse ao tres primeiros actores: Mario Casas, Aura Garrido e Alexandra Jiménez. En outubro de 2020 anunciouse a toda a repartición principal da serie, á parte do tres actores xa anunciados: Martina Gusmán, Juana Acosta, Gonzalo de Castro, Ana Wagener, Miki Esparbé, Xavi Sáez, Anna Alarcón e Susi Sánchez.
Promoción
A principios de abril de 2021, anunciouse a data de estrea da serie, sendo o venres, 13 de abril de 2021. Poucos días antes da estrea, a serie comezou a publicitarse nas principais canles españolas (Telecinco, Antena 3) a modo de anuncio publicitario. Ademais, os principais actores asistiron como convidados a programas como El Hormiguero en Antena 3 ou Late Motiv en #0 para promocionar a serie. O cartel e tráiler da serie foron publicitados en Times Square de Nova York.
Relixión mapuche
miniatura|Grupo de mulleres [[machis (xamáns) do pobo mapuche.]] A relixión mapuche ou cosmovisión mapuche son as crenzas e prácticas relixiosas propias da cultura do pobo mapuche, un pobo indíxena que habita en Chile e a Arxentina.
Xeneralidades
miniatura|Filla do [[lonco Quilapán en 1860. Foto aparecida no anuario de Chile de 1900.]] Ao describir as crenzas do pobo mapuche hai que sinalar previamente que non existen rexistros escritos das antigas lendas e mitos antes da chegada española, posto que as súas crenzas relixiosas eran transmitidas oralmente. Isto fai que as súas crenzas se caractericen por non ser totalmente homoxéneas, presentando variacións e diferenzas entre as distintas comunidades, como tamén entre os diferentes grupos de poboacións e familias que compuñan cada unha. Ademais, hai que ter en consideración que moitas das súas crenzas foron asimiladas aos mitos e lendas do folclore de Chile, e, en menor medida, ao folclore dalgunhas zonas da Arxentina, polo que moitas delas foron alteradas, en maior ou menor medida, tanto polo cristianismo (por mor da evanxelización por parte dos españois), principalmente a través do sincretismo, así como tamén polo resultado dunha mala interpretación, ou adecuación, do mito dentro da sociedade de ambos os países. O anterior tamén levou a que se produciran variacións e diferenzas en moitas destas crenzas que foron asimiladas dentro da cultura de Chile e da Arxentina e mesmo dentro da propia cultura mapuche.
Por outra banda, por enriba das comparacións e relacións que existen entre as manifestacións relixiosas e a mitoloxía de América do Sur que son comúns a todos os pobos amerindios deste continente, as crenzas relixiosas e mitos dos mapuche salientan por presentar unhas características únicas moldeadas pola súa moral, a súa vida social e, principalmente, sobre a súa visión cosmolóxica e costumes relixiosos.
O pensamento espiritual indíxena e Occidente
O tempo cíclico é o modelo de pensamento de moitos pobos indíxenas americanos, presente na cultura do pobo mapuche, que é a alternativa ao modelo de pensamento lineal deseñado polo racionalismo de Europa e o positivismo, o que imprimiu o modelo mental existente no mundo occidental polos últimos 400 anos. O tempo lineal que corresponde a unha revolución filosófica xudía baseada no zoroastrismo preséntase como oposición á teoría do tempo cíclico. A súa maneira de entender o tempo foi fundamental para o desenvolvemento de Occidente e o que coñecemos como modernidade.
Debido a iso, dende o mundo indíxena sinálase que «Occidente negou permanentemente a existencia dunha filosofía indíxena, relegándoa á categoría de simple cosmovisión, folcore ou pensamento mítico». A interacción do pensamento lineal co cíclico levouse a cabo por medio do sincretismo, pero esta interacción afectaría a esencia das crenzas mapuche, xa que cambia o fondo da súa visión do Universo impondo unha lineal.
Cosmovisión
miniatura|Imaxe do [[Meli Witran Mapu.]] Na cultura mapuche tradicionalmente represéntase o universo como unha serie de planos superpostos:
En termos estritos e no uso cotián e filosófico o termo Wallmapu foi definido como Universo.
No plano vertical (espiritual)
Tanto a humanidade (che), como os espíritos dos devanceiros, Pillán, participan dos dous mundos, mantendo un equilibrio dinámico entre o ben e o mal. O mundo onde vive o home é chamado Mapu, e sobre leste, o Ankawenu (ceo). De maneira didáctica, diremos que son tres as dimensións que, interrelacionadas, conforman a estrutura do universo Mapuche no plano vertical:
Cosmogonía
A cosmogonía mapuche sitúa a orixe dos mapuches na Ñuke Mapu. Dise que, antes de poboar a terra, os espíritos miraban dende arriba e vían todo deserto, ata que lles foi permitido enriquecela con innumerables formas distintas, feitas co material das nubes; logo baixaron os homes do ceo, coñecendo a linguaxe da natureza, e trouxeron a lingua mapuche, que é a mesmo que se fala no ceo. Os espíritos prometéronlles que os farían regresar no futuro.
Perdón
miniatura|"O regreso do fillo pródigo", obra de [[Rembrandt]] O perdón é o proceso intencional e voluntario polo que a vítima ou xeralmente o agresor pasa por unha mudanza de sentimentos e actitudes en relación a unha ofensa criminosa, deixa de lado as emocións negativas, como a vinganza cunha capacidade aumentada de desexar ben ao agresor. O perdón é distinto da tolerancia (fallar en ver a acción como errada e necesitada de perdón), da desculpa (non considerar o ofensor como responsábel pola acción), do esquecemento (remover a noción da ofensa da conciencia), do indulto (concedido por un representante recoñecido da sociedade, como un xuíz) e da reconciliación (restauración dunha relación).
En certos contextos, o perdón é un termo legal para absolver ou desistir de todos os sinistros por conta de débedas, empréstitos, obrigas ou outras reivindicacións.
Como concepto psicolóxico e virtude, os beneficios do perdón foron explotados no pensamento relixioso, nas ciencias sociais e na medicina. O perdón pode ser considerado simplemente en termos da persoa que perdoa incluído perdoar a si mesmo, en termos da persoa perdoada ou en termos da relación entre o perdoador e a persoa perdoada. Na maioría dos contextos, o perdón concédese sen expectativa de xustiza restaurativa, e sen calquera resposta por parte do agresor (por exemplo, alguén pode perdoar unha persoa que está incomunicábel ou morta). En termos prácticos, pode ser necesario que o ofensor ofreza algunha forma de recoñecemento, unha petición de desculpas, ou ata pida perdón, para que a persoa inxustizada crea que é capaz de perdoar tamén.
As dimensións sociais e políticas do perdón envolven a esfera estritamente privada e relixiosa do "perdón". A noción de "perdón" é xeralmente considerada excepcional no campo político. No entanto, Hannah Arendt considera que a "facultade do perdón" ten o seu lugar nos asuntos públicos. A filósofa cre que o perdón pode liberar recursos tanto individual canto colectivamente en face do irreparábel. Durante unha investigación en Ruanda sobre os discursos e a práctica do perdón tralo xenocidio de Ruanda, o sociólogo Benoit Guillou ilustrou a polisemia extrema (múltiplos significados) da palabra perdón, mais tamén o eminente carácter político da noción. Como conclusión do seu traballo, o autor propón catro figuras principais do perdón para unha mellor comprensión, por unha banda, de usos ambiguos e, por outro lado, as condicións baixo as que o perdón pode mediar a continuaciónn do vínculo social.
O termo perdón pode usarse de xeito intercambiábel e interprétase de moitas maneiras distintas por persoas e culturas. Iso é especificamente importante na comunicación relacional, porque o perdón é un compoñente chave na comunicación e na progresión xeral como individuo, do par ou grupo. Cando todas as partes teñen unha visión mutua de perdón, entón unha relación pode manterse. "Entender os antecedentes do perdón, explotar a fisioloxía do perdón e adestrar as persoas para se tornaren máis tolerantes, todo implica que temos un significado compartido para o termo".
Xudaísmo
Na Torá, o perdón é un mandamento divino, unha Mitzvá que prohibe a vinganza e gardar resentimiento ou rancor. No xudaísmo, é Deus quen pode perdoar a persoa que está sinceramente arrepentida e que está disposta a reparar o dano ou a ofensa cometida ao outro. O perdón para o xudaísmo consta de tres niveis: selijá (decisión de acabar coa dolor), mejilá (arrincar a dor e deixar de culpar os outros) e kapará (substituír a negatividade polo amor).
O Yom Kipur, ou día do Perdón celébrase o 10 de Tishrei, 10 días despois do aninovo. É a festividade máis solemne e respectada do calendario xudeu. Este día iníciase como todas as festas xudías a tarde do día anterior. Obsérvase un xaxún rigoroso, é un día dedicado á pregaria e ao arrepentimento polas faltas cometidas durante o ano, esperando o perdón de Deus, que ha perdoar a todos os que se arrepintan sinceramente. Reflexiónase sobre os erros cometidos e sobre como ser mellor persoa o seguinte ano.
Cristianismo
No Novo Testamento, Deus é misericordioso, e perdoarse os uns aos outros considérase un imperativo moral, pois o perdón a quen nos ofenden e nos odian é un dos maiores exemplos de amor ao próximo; as referencias ao perdón entre os homes abundan no Novo Testamento, que recomenda poñer a outra fazula e amar os nosos inimigos. Xesús recomendou perdoar "setenta veces sete" (Mateo 18:22), é dicir, non cansar de perdoar.
A parábola do fillo pródigo ensina as diferenzas do perdón entre os seres humanos e a súa analoxía con Deus como perdoador, para quen buscan o seu perdón.
Budismo
No Budismo, o perdón concíbese como unha práctica para previr pensamentos daniños que poidan alterar o noso benestar mental. O budismo recoñece que os sentimentos de odio e rancor deixan un efecto dureadeiro no noso karma. De feito, o budismo promove o cultivo de pensamentos que deixen unha sensación sa.