cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Graham Whitehead
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o 19 de xullo de 1952. Terminou 12º, sen lograr puntos no campionato. Tamén competiu en varias carreiras fora do campionato da Fórmula Un. Empezou a competir co seu medio irmán Peter de ERA, en 1951 e logo pilotou o seu Alta de Fórmula 2 no Gran Premio do Reino Unido de 1952. Terminou segundo na 24 Horas de Le Mans de 1958 só semanas antes do accidente no Tour de Francia no que Peter morreu. Graham escapou salvouse con lesións graves e máis tarde correu cun Aston Martin e un Ferrari 250GT antes de retirarse a finais de 1961.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Jörð
miniatura|Estatua que representa a Jörð como unha figura matriarcal.
Na mitoloxía nórdica, Jörð (islandés "terra", antigo nórdico jǫrð, anglicizado como Jord ou Jorth; tamén chamado Jarð no antigo nórdico do leste), é unha deidade feminina. É a nai de Thor e a personificación da Terra. Fjörgyn e Hlóðyn son considerados outros nomes para chamar a Jörð.
Etimoloxía
Jörð é a palabra común para terra no antigo nórdico, e dela derivan tódalas formas nas linguas escandinavas modernas; islandés jörð, feroés jørð, danés, sueco e noruegués jord.
Adrián Núñez
Adrián Núñez Fernández, nado o 31 de agosto de 1984 en Lugo, é un xogador profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,92 metros xoga na posición de escolta.
Banie
Banie é a illa principal do grupo Vanikoro, na provincia de Temotu nas Illas Salomón. A única illa habitada do grupo é a illa máis pequena de Teanu ou Tevai.
Nome
A illa de Banie recibe o seu nome da montaña máis alta, o monte Banie.
A poboación local ás veces utiliza Banie como un xeito de designar a todo o grupo Vanikoro.
Os Pereiros, Cartelle, Cartelle
Os Pereiros é un lugar da parroquia de Cartelle, no concello ourensán de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova.
Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 22 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 42 habitantes (20 homes e 22 mulleres).
Segundo o IGE, no 2008 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 1999.
Nesta aldea naceu en 1909 o cineasta Carlos Velo.
Der Hauptmann
Der Hauptmann é un filme de 2017 dirixido por Robert Schwentke. Foi estreado na sección de Presentación Especial no Festival Internacional de Cine de Toronto. Conta a historia real do criminal de guerra alemán Willi Herold, que se fixo pasar por un capitán do exército e orquestrou o asasinato de desertores e outros prisioneiros nun dos campos de Emslandlager.
Función gamma
miniatura|325px|Función gamma no eixe real. miniatura|Valor absoluto da función gamma no plano complexo. En matemáticas, a función gamma (denotada como, onde Γ| é a escritura en maiúscula da letra gamma do alfabeto grego) é unha aplicación que estende o concepto de factorial aos números complexos. A notación foi proposta por Adrien-Marie Legendre. Se a parte real do número complexo z é positiva, entón a integral
converxe absolutamente; esta integral pode ser estendida a todo o plano complexo, agás aos enteiros negativos e ao cero. Se n é un enteiro positivo, entón
o que amosa a relación desta función co factorial. De feito, a función gamma estende o concepto de factorial a calquera valor complexo de z. A función gamma aparece en varias funcións de distribución de probabilidade, polo que é bastante empregada tanto en probabilidade e estatística como en combinatoria.
Definición clásica
miniatura|A función gamma no plano complexo. Se a parte real do número complexo z é positiva (Re(z) > 0), entón a integral converxe absolutamente. Empregando a integración por partes, obtense a seguinte propiedade:
Esta ecuación funcional xeneraliza a relación do factorial. Pódese avaliar \Gamma(1) analiticamente:
Combinando estes dous resultados dedúcese que o factorial é un caso particular da función gamma:
para os enteiros non negativos n.
A función gamma é unha función meromorfa de con polos simples en  e residuos. Estas propiedades poden ser empregadas para estender \Gamma(z) dende a súa definición inicial a todo o plano complexo (exceptuando os puntos nos que é singular) por continuación analítica.
Definicións alternativas
As seguintes definicións da función gamma mediante produtos infinitos, debidas a Euler e Weierstrass respectivamente, son vixentes en todo o plano complexo z, agás para valores enteiros negativos: onde \gamma é a constante de Euler-Mascheroni.
É sinxelo comprobar que a definición de Euler satisfai a ecuación funcional, dada arriba, como segue: sexa
Tamén se pode a seguinte representación integral:
Obtención da ecuación funcional empregando integración por partes
Atopar \Gamma(1) é sinxelo:
Obtense logo unha fórmula para como unha función de \Gamma(n):
Empregando integración por partes para resolver a integral
No infinito, empregando a regra de L'Hôpital:
.
Polo que se anula o primeiro termo,, o que nos dá o seguinte resultado:
A parte dereita da ecuación é exactamente n\Gamma(n), co que se obtén unha relación de recorrencia:
Aplicando a fórmula a uns poucos valores:
Propiedades
Da representación integral obtense:
Outras ecuacións funcionais importantes da función gamma son a fórmula de reflexión de Euler
Unha propiedade básica e moi útil da función gamma, que se pode obter a partir da definición mediante produtos infinitos de Euler é:
Varios límites útiles para aproximacións asintóticas:
O valor máis coñecido da función gamma con argumento non enteiro é:
que se pode obter facendo z = 1/2 na fórmula de reflexión ou na fórmula de duplicación, empregando a relación da función gamma coa función beta dada máis abaixo con x = e = 1/2 ou facendo a substitución na definición integral da función gamma, co que se obtén unha integral Gaussiana. En xeral, para valores impares de n tense:
onde n!! denota o dobre factorial. As derivadas da función gamma veñen dadas pola función poligamma. Por exemplo:
A partir da representación integral da función gamma, obtense que a súa derivada n-ésima é:
A función gamma ten un polo de orde 1 en z = -n para todo número enteiro non negativo. O residuo en cada polo é:
O teorema de Bohr-Mollerup di que, entre todas as funcións que xeneralizan o factorial dos números naturais aos reais, só a función gamma é logaritmo convexa (o log-convexa), é dicir, o logaritmo natural da función gamma é unha función convexa.
O desenvolvemento en Serie de Laurent de \Gamma(z) para valores 0 < z < 1 é:
Función pi
Gauss introduciu unha notación alternativa da función gamma denominada función pi, que en termos da función gamma é:
A fórmula da reflexión toma a seguinte forma:
Onde sinc é a función sinc normalizada, o teorema da multiplicación escríbese así:
Ás veces atópase a seguinte definición
onde \pi(z) é unha función enteira, definida para todo número complexo, pois non ten polos. A razón diso é que a función gamma e, polo tanto, a función pi, non teñen ceros.
Relación con outras funcións
Fórmula válida só se. Tamén aparece na ecuación funcional de \zeta(z):
Aproximacións
A función gamma pode calcularse numericamente con precisión arbitraria empregando a fórmula de Stirling, a aproximación de Lanczos ou a aproximación de Spouge.
Para argumentos que sexan múltiplos enteiros de 1/24, a función gamma pode ser avaliada rapidamente empregando iteracións de medias aritmético-xeométricas.
Debido a que tanto a función gamma como o factorial crecen moi rapidamente para argumentos moderadamente grandes, moitos programas de computación inclúen funcións que devolven o logaritmo da función gamma. Este crece máis lentamente, e en cálculos combinatorios é moi útil, pois pásase de multiplicar e dividir grandes valores a sumar ou restar os seus logaritmos.
Cálculo fraccionario
A n-ésima derivada de ax^b (onde n é un número natural) pode verse do seguinte xeito:
como entón  onde n pode ser calquera número no que gamma estea definido ou se poida definir mediante límites.
Deste xeito pode calcularse por exemplo, a 1/2 derivada de x, de x^2 e inclusive dunha constante c=cx^0:
Cheis, Bamiro, Vimianzo
Cheis é un lugar da parroquia do Bamiro no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 26 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 14 mulleres.
Minamibōsō
Minamibōsō (南房総市, みなみぼうそうし, Minamibōsō-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situado ao sur da Rexión de Kantō e da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 230,22 km² e a poboación de 42.698 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 185 h/km².
O concello de Minamibōsō limita cos concellos de Tateyama, de Kyonan e de Kamogawa.
Historia
A cidade de Minamibōsō foi fundada pola fusión de seis concellos de vila (Tomiura, Tomiyama, Shirahama, Chikura, Maruyama e wada) e un concello de aldea (Miyoshi) do distrito de Awa no ano 2006.
Criminal (libro)
Criminal é unha novela publicada por Xurxo Borrazás en 1994. Recibiu o Premio da Crítica Española no ano 1994 e o Premio Arcebispo San Clemente en 1995.
Trama
Chucho Monteiro volve á súa aldea, na parroquia de Lendo (A Laracha), no lugar de Riba e pídelle ó seu irmán que lle deixe vivir coa súa familia. Desde diferentes puntos de vista, e con moitas regresións temporais, vai narrando os asasinatos cometidos por Chucho, e analizando a súa situación persoal, as súas teimas e as súas circunstancias.
Vendsyssel-Thy
miniatura|Bandeira de Vendsyssel
Vendsyssel-Thy, é unha illa de Dinamarca, a parte máis ao norte do país, situada ao norte da península de Iutlandia.. Xeograficamente, é a segunda maior illa de Dinamarca, logo de Selandia (se excluímos Groenlandia). Está separada de Iutlandia polo Limfjord, pero a separación non foi total ata unha inundación acaecida en 1825. A illa alberga os distritos de Vendsyssel, Hanherred e Thy. Tradicionalmente, contémplase máis como unha parte de Iutlandia que como unha illa en si mesma.
Historia
A illa foi creada o 3 de febreiro de 1825, cando o Mar do Norte alagou o delgado istmo de Agger Tange polo suroeste, cortando a área da actual illa a Iutlandia e creando a canle de Agger.
Xeografía
A illa consiste en tres paisaxes tradicionais:
Kenpo
Kenpo ou Kempo (拳法) é un nome descritivo de varios artes marciais xaponeses con orixes chinesas. É tamén un nome descritivo de artes marciais híbridos creados en base a artes marciais xaponeses e chineses. A palabra kenpo é a tradución en idioma xaponés da palabra en idioma chinés Chuan Fa. Ambas significan “método de loita a man baleira”. A historia precisa que a finais do século XIV (1390), emigrantes chineses chegan ó Xapón e introducen o Chuan Fa en Okinawa. Xa en Okinawa existía un método de loita denominado Naha-Té, “igualmente man baleira”. A fusión destes elementos deu lugar ó kenpo. O kenpo creouse no interior da familia xaponesa Mitose. A familia creou un método de defensa persoal e ensinaron este sistema unicamente ós membros do clan. O nome que recibiría é o de Coso (estilo do Bello Piñeiro). O nome transcendería como Coso Shorei Ryu Kenpo.
O descendente número 21 do Clan, James Masayoshi Mitose, naceu en Hawai e volveu ó Xapón para aprender a arte familiar. En Hawai fundou a escola onde ensinou Kenpo a persoas non xaponesas. Entre os seus alumnos destacan entre outros Jiro Nakamura, Thomas Young, William Chow, Paul Yamaguchi, Arthur Keawe e Edward Lowe. O Mestre William Chow tivo por alumnos, entre outros, a dous homes moi importantes na historia do kenpo Adriano Emperado e Ed Parker. En Hawaii o kenpo tivo unha transformación cara á busca da efectividade en técnicas de defensa persoal, e así o que se traballa hoxe en día é a defensa contra ataques típicos. Actualmente o máximo expoñente do sistema Kosho Shorei Ryu Kenpo é o Mestre Thomas Barro Mitose.
Tipos de kenpo
Shiorinshi kenpo, Nippon kenpo, Kenpo karate, Kajukenbo, Kenpo contact, Goshin ryu kenpo, Kenpo 5.0, Agni kenpo, Bulgarian kenpo, Kenpo shorinji, Fu Shih Kenpo.
Adestramento do kenpo
O kenpo, aínda que se desenvolveu no Xapón, ten un parecido maior coas artes marciais chinesas ou filipinas. A diferenza da maioría das artes marciais xaponesas que se basean nun só golpe para eliminar o adversario, o kenpo ten múltiples golpes precisos en puntos vitais que debilitan ó adversario ata o punto que se desexe. O karate normal xeralmente utiliza ataques e bloqueos lineais, mentres que o kenpo engade ataques circulares chineses, como o gancho ou o uppercut. O kenpo ten á súa vez un maior número de movementos de agarre, manipulación, varridos etc.
Indumentaria
No Kenpo a indumentaria é: Un Hakama, ou un Kimono completo de cor negra. Os kimonos levan o escudo da escola no peito ó lado esquerdo, que é o símbolo do seu sistema Kenpo. Os grados mídense polo cinto; branco, amarelo, laranxa, púrpura, azul, verde, marrón (I, II, III) e negro, con dez dans.
O Kenpo en España
O Kenpo en España No 1976 o Mestre Raúl Gutiérrez (9ºDAN) trouxo a España a arte do Kenpo ata entón totalmente descoñecido. Sentou as súas bases en Madrid e douno a coñecer por case toda Europa e algúns países iberoamericanos. O seu estilo chámase Fu-Shih Kenpo. Así, o Mestre Raúl Gutiérrez converteuse no pioneiro en Europa do Kenpo. Anos máis tarde tivo o honor de ser presentado á familia Mitose, os cales o recoñeceron oficialmente como Mestre de Kenpo. O seu símbolo é un Tigre fero e agresivo, con afán dominante ben polo seu carácter, ben porque o seu porte maxestoso lévao inherente. Pois o Tigre foi ata o día de hoxe a figura da forza e do poder, un liderado e determinación.
O Xuramento
Veño cara a ti coas miñas mans baleiras. Non teño armas, pero, se estou obrigado a defenderme, a defender os meus principios ou o meu honor, sexa cuestión de vida ou morte, de dereito ou de inxustiza, entón aquí están as miñas armas: as miñas mans baleiras.
Giovanni Battista Pergolesi
Traxectoria
Con ocasion do aniversario da emperatriz María Cristina estrea Il prigionier superbo, drama musical en tres actos, que tivo éxito grazas ao seu intermedio buffo La serva padrona.
O 10 de maio de 1734 Carlos de Borbón, o futuro Carlos III conquistou Nápoles e gran parte da aristocracia local a causa da guerra buscara refuxio en Roma, Pergolesi tamén estableceu a súa residencia nesa cidade ao servizo do duque de Maddaloni. En 1735 estreou L'Olimpiade, cunha linguaxe delicada e idílica, cheo de melodías íntimas. Xa delicado de saúde en 1736 compuxo o Stabat Mater.
Ricardo Darín
Ricardo Darín, nado en Buenos Aires (Arxentina) o 16 de xaneiro de 1957 é un actor, director e guionista arxentino coñecido polas súas interpretacións en películas coma Nueve Reinas, El hijo de la novia, Luna de Avellaneda, El aura e El secreto de sus ojos. Está considerado coma un dos actores máis destacados do cinema arxentino.
Traxectoria
miniatura|dereita|Ricardo Darín en 2010 Naceu no seo dunha familia moi relacionada co mundo do espectáculo. Con dez anos, debutou no teatro xunto aos seus pais, Ricardo Darín e Renée Roxana. Aos dezaseis acadou estabilidade dentro da televisión arxentina en programas coma Alta Comedia ou Estación Retiro. Baixo as ordes de Alberto Migré, o maior realizador arxentino de telenovelas, obtivo unha considerable popularidade ao ser o protagonista de varias das súas producións.
Malia o seu traballo constante no mundo da televisión, Darín nunca abandonou o teatro e continuou a realizar obras coma Sugar, Extraña pareja, Taxi, Algo en común e Art. Comezou a súa andanza no mundo do cinema aparecendo en películas destinadas sobre todo a un público máis novo, tales coma He nacido en la ribera, Así es la vida, La rabona, Los éxitos del amor, La carpa del amor, La discoteca del amor ou La canción de Buenos Aires. Tentou un cambio de rexistro e participou noutros filmes coma El desquite, Revancha de un amigo ou La Rosales, pero o seu verdadeiro éxito tardaría algún tempo máis en chegar.
A crítica fixouse finalmente nel e elixiuno no seu papel do filme Perdido por perdido, dirixida polo debutante Alberto Lecchi. Posteriormente participou en El faro, de Eduardo Mignogna, e protagonizou El mismo amor, la misma lluvia, de Juan José Campanella, onde o seu papel foi de novo recoñecido. O seu salto definitivo chegou co filme Nueve Reinas co papel de Marcos, un ladrón de pouca envergadura na Arxentina que comeza a agonizar economicamente. A súa interpretación nesta longametraxe, que protagoniza xunto a Gastón Pauls, permitiulle facerse cun nome de peso dentro do cinema do seu país. En 2001, de novo baixo as ordes de Mignona, participou cun papel pequeno na película La fuga, e nese mesmo ano, protagonizou así mesmo El hijo de la novia, xunto a Natalia Verbeke, Héctor Alterio e Norma Aleandro. O filme foi outro grande éxito de portelo e crítica, chegando a ser nomeada coma mellor película estranxeira na edición dos Oscar do ano 2002.
En 2004 actuou en Luna de Avellaneda, onde o seu personaxe tenta rescatar o club social e deportivo dos seus pais, e en 2005 participou en El aura, onde encarna a un taxidermista con memoria fotográfica envolto nun aperto do que non quería formar parte. En 2007 aparece no filme XXY, no que interpreta o papel do acomplexado pai dun adolescente de quince anos que é hermafrodita. Ese mesmo ano, protagoniza e fai o seu debut coma director no filme La Señal, continuando así o proxecto sen rematar de Eduardo Mignogna tras o seu falecemento.
En 2009 protagonizou, xunto a Guillermo Francella, El secreto de sus ojos, no que interpreta a un secretario dun xulgado que intenta escribir unha novela sobre un crime cometido moito tempo atrás.
Salientan tamén os seus traballos en 2014 en Relatos salvajes, filme hispano-arxentino dirixido e escrito por Damián Szifron e en 2015 en Truman, filme de Cesc Gay, co que Darín gañaría un Goya á mellor interpretación masculina protagonista.
Briançon
Xeografía
Briançon localízase no cruzamento dos vales da Durance, da Guisane e da Cerveyrette, sobre un outeiro de formación glaciar, a unha elevada altitude. Os seus 1.326 m de media sobre o nivel do mar fan que se lle atribúa a condición de cidade máis elevada de Francia e a segunda de Europa, logo de Davos en Suíza. Porén, non é o poboamento humano estábel máis elevado. Viven nos seus 28,07 km² uns 10.737 habitantes (conforme o censo de 1999).
O val da Durance ábrelle dende o norte, polo monte Montgenèvre, vía cara a fronteira italiana, da que se atopa moi próxima, e dende o sur, camiño cara Gap e a Provenza. As terras de Italia están a só 15 km de Briançon (Turín está a 109 km) e a cidade de Grenoble a 115 km.
Historia
esquerda Coñécese a ocupación humana das terras de Briançon dende a Idade de Bronce. Determinados pobos celtoligures, chamados brigiani, deberían estar na orixe do nome romano Brigantium (coincidente co noso Brigantium). Teñen falado da cidade Estrabón, Tolomeo, Tito Pomponio Ático, Ammiano Marcelino e Plinio o Vello. Na época romana, Briançon formaba parte dos Alpes Cotienos, gobernados no seu tempo polo rei Cotio, e era un punto de paso esencial polos Alpes na vía Domiciana que circulaba de Turín a Arles.
Como consecuencia das invasións bárbaras, a cidade romana reprégase á súa parte xeograficamente máis inexpugnábel, o outeiro que se formou trala erosión glaciar no medio do val da Durance. Pertenceu ao Delfinado dende 1024, pero conformou un territorio á parte, denominado o Couto Briançonés, conformado por cinco pequenas cidades que dispuxeron de prerrogativas especiais ata a Revolución Francesa, moito tempo despois de que o propio Delfinado fose anexionado ao reino de Francia (1349). Ao ser unha vía de paso entre Francia e Italia viviu as consecuencias de conflitos históricos importantes, e o 6 de agosto de 1590 foi tomada por François de Bonne de Lesdiguières no marco das Guerras de Relixión francesas.
Durante este tempo, Briançon avanzou na súa fortificación: despregáronse novas murallas, como a de 1690, e reforzáronse os edificios de carácter militar, creándose novas torres e casteliños nas montañas do arredor, defensas en boa medida deseñadas polo enxeñeiro e arquitecto Sébastien Le Prestre de Vauban. Iso non impediu que no verán de 1692 as tropas savoianas de Vítor Amadeu II de Savoia, no decurso dunha operación militar polo sur do Delfinado, queimase boa parte da cidade. Polo tratado de Ryswick pasa a pertencer aos estados de Savoia en 1697 e regresa a dominio francés en 1713 polo tratado de Utrecht.
En 1815, durante as guerras napoleónicas, Briançon resistiu os ataques dos aliados, e cando o tratado de París se asina, Briançon aínda non se rendera. O carácter militar da cidade non se perdeu, e en 1890 convértese en sede do 159º rexemento de infantería do exército francés e aínda na época actual ten unha importante vida militar.
Cultura e turismo
Así pois, a maior importancia arquitectónica da cidade reside nos seus edificios de carácter defensivo e militar, coma o conxunto de casteliños que compoñen a fortificación da vila (o forte de Anjou, o do Randouillet, o das Salettes, así como a ponte do Jour ou a ponte de Asfeld), fundamentalmente edificados nos primeiros anos do século XVIII. A rota das construcións militares prosegue coas torres e defensas da cidade situadas nos montes do arredor, e que controlaban o acceso dos exércitos que procedían de Italia.
Ademais, entre o seu patrimonio relixioso destacan os campanarios da igrexa parroquial de Nosa Señora e San Nicolao (1705-1718), o da antiga capela dos Penitentes negros (segunda metade do XVI), e a antiga igrexa dos Cordeiros (s. XVII), agora propiedade do concello.
Abeledo, Abadín
Santa María de Abeledo é unha parroquia do concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 137 habitantes en 2015 (66 homes e 71 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2009 cando tiña 159 habitantes (92 mulleres e 67 homes), distribuídos en 17 entidades de poboación, e en relación ao ano 1999 cando tiña 187 habitantes. A a densidade media de poboación en 2015 é de 14,396 hab/km².
Xeografía
Limita coas parroquias de Fraiás, Cabaneiro, Candia, As Goás, Baroncelle e Corvite.
Ten unha altitude media de 520 msnm. Na parroquia de Abeledo pódese encontrar unha paisaxe moi diversa, empezando na parte máis alta polo monte Corda de Neda, cunha superficie de 430 ha, que pertencen na súa totalidade ós veciños da parroquia. Dende o seu cumio (800 m) pódese divisar case a totalidade da comarca da Terra Chá e gran parte da provincia de Lugo. Neste monte, á parte do seu piñeiral pódese gozar da presenza de cabalos salvaxes, cabras e vacas. Ao pé do monte atópase a zona de casas e a área agrícola, que aínda conserva as tradicións antigas de rotación de cultivos nos seus vilares, dando lugar a un mosaico de vexetación moi diverso. Na parte máis baixa hai que destacar o rego da Fraga, un pequeno regato no que hai troitas, rodeado de castiñeiros e carballos. Este rego ten oito edificacións antigas, entre as que destacan un mazo, cinco muíños de auga, unha dinamo para producir corrente coa auga e unha moa de afiar tamén movida pola auga.
Relixiosamente, pertence ao arciprestado de Baroncelle. A partida bautismal máis antiga que se recolle no arquivo parroquial corresponde ao ano 1586
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Abeledo está localizada na aldea de Touceiras. É unha igrexa construída no século XVII sobre un antigo castro e rodeada dunha espesa arboreda autóctona que fai do lugar unha bonita paraxe. A pesar desa antigüidade, o edificio sufriu reformas posteriores. Ten unha nave de planta rectangular, coa capela maior máis elevada e a sancristía acaroada na cabeceira. A cuberta é de lousa a dúas augas na nave e a catro na capela maior. A fachada ten un arco adintelado e espadana dun só van, rematada con puntas de diamante. No interior atópase un arco triunfal de medio punto, dous retablos barrocos, gran cantidade de imaxes dos séculos XVII e XVIII, e unha curiosa laxe de pedra do século XVII con fundacións piadosas.
Balneario de Mondariz
dereita|miniatura|O "Palacio del Agua" (Pazo da Auga) forma parte das instalacións actuais do balneario.
Historia
Enrique Peinador Vela foi o promotor do balneario en 1873. O balneario tivo momentos de grande esplendor e recibiu a visita de ilustres personaxes públicos galegos de finais do século XIX e comezo do século XX, coma Emilia Pardo-Bazán y de la Rúa-Figueroa ou Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao, mais tamén estranxeiras, coma a raíña Isabel de Portugal. O Gran Hotel salienta arquitectonicamente, e foi obra do arquitecto vigués Jenaro de la Fuente Domínguez, hoxe convertido en apartamentos. O antigo Hotel Sanatorio, o actual hotel, foi proxectado por Antonio Palacios, aínda que non foi rematado. Salientan tamén a estatua de Enrique Peinador, quen sucedeu ao seu pai como xerente do balneario de Mondariz en 1907. Este foi membro do Partido Galeguista e da Real Academia Galega e artífice da constitución do concello de Mondariz-Balneario en 1924.
Son tamén de salientar as fontes termais de Troncoso e a da Gándara, sobre a que Palacios ergueu un pavillón de granito.
Cando Enrique Peinador Lines sucedeu ao seu pai en 1907 na dirección do balneario, tentou convertelo nun espazo de cultura, na liña galeguista do pai. No verán do 1920 organizou unha homenaxe a Manuel Murguía, así como as sesións extraordinarias da RAG para o ingreso do poeta ourensán Antonio Rey Soto e do cambadés Ramón Cabanillas Enríquez. O 30 de agosto foi o acto de ingreso de Rey Soto, cun discurso en castelán que contestou Marcelo Macías García no mesmo idioma. O día seguinte ingresou Cabanillas Enríquez cun discurso en galego, A saudade nos poetas gallegos, que contestou, tamén en galego, Eladio Rodríguez González, secretario da Academia naqueles tempos.
Na súa época dourada contou cunha imprenta onde saíu do prelo o semanario La Temporada e maila revista Mondariz. Tamén tiña moeda propia: o peinador.
Residue (serie de televisión)
Argumento
Tras unha grande explosión nun club nocturno durante a celebración do Aninovo, o goberno pon en corentena unha ampla zona da cidade alegando contaminación por mor dunha arma química. A fotoxornalista Jennifer Preston investiga unha serie de sucesos misteriosos que acontecen arredor das zonas contaminadas. Descubrirá unha rede de mentiras relacionadas cos fenómenos paranormais que parecen ter orixe na área en corentena, mentres o goberno tenta seguir gardando o segredo.
Jacqueline Kennedy Onassis
Jacqueline Lee Kennedy Onassis, de solteira Bouvier, nada en Southampton (Nova York) o 28 de xullo de 1929 e finada en Nova York o 19 de maio de 1994, foi Primeira Dama dos Estados Unidos por ser a esposa do trixésimo quinto Presidente dos Estados Unidos, John F. Kennedy, durante a súa presidencia dende 1961 ata o asasinato do seu esposo en 1963.
Jacqueline era a filla máis vella do corretor de bolsa de Wall Street John Vernou Bouvier III e da socialité Janet Le Bouvier. En 1951, graduouse cunha licenciatura en literatura francesa da Universidade George Washington e foi traballar ao Washington Times-Herald como fotógrafa investigadora.
Jacqueline coñeceu o congresista John F. Kennedy nunha cea en 1952. Ese novembro, foi elixido como senador dos Estados Unidos en Massachusetts, e a parella casou en 1953. Tiveron catro fillos, dos cales dous morreron na infancia.
Como Primeira Dama, foi coñecida pola súa moi publicitada restauración da Casa Branca e a súa énfase nas artes e na cultura. O 22 de novembro de 1963, ela viaxaba co presidente nunha caravana de automóbiles en Dallas, Texas, cando el foi asasinado.
En 1968, casou co armador grego Aristóteles Onassis; permaneceron casados ata a morte de Onassis en 1975. Durante as dúas últimas décadas da súa vida, Jacqueline Kennedy Onassis traballou como editora de libros.
É lembrada pola súa contribución ás artes e á preservación da arquitectura histórica, o seu estilo, elegancia e graza. Destacou como icona da moda; o seu famoso traxe rosa Chanel converteuse nun símbolo do asasinato de Kennedy e unha das imaxes perdurables da década de 1960.
Figurou en 1999 na lista de Gallup das personalidades máis admiradas nos Estados Unidos do século XX.
Infancia
esquerda|miniatura|Jacqueline Bouvier en 1935. Jacqueline Lee naceu en Southampton (Nova York), filla do corredor de bolsa de Wall Street John Vernou Bouvier III e Janet Norton Bouvier. A irmá máis nova de Jackie, Lee Radziwill, naceu en 1933. Os Bouvier divorciáronse en 1940. Janet casou máis tarde co herdeiro da Standard Oil, Hugh Dudley Auchincloss, Jr. en 1942 e tivo dous fillos máis: Janet Jennings Auchincloss e James Lee Auchincloss.
Jackie pasou os seus primeiros anos na cidade de Nova York e East Hampton (Nova York), na leira da familia Bouvier, "Lasata". Tralo divorcio dos seus pais, as irmás Bouvier dividiron o seu tempo entre as casas da súa nai en McLean (Virxinia) e Newport (Rhode Island), e as casas do seu pai na rúa 74 125 (Manhattan) e Long Island. Jackie asistiu á Chapin School na cidade de Nova York.
A unha idade moi temperá, converteuse nunha amazona entusiasta, e montar a cabalo seguiu sendo unha paixón para toda a súa vida.
Educación e mocidade
Jackie asistiu á escola Holton-Arms de Bethesda, Maryland, dende 1942 ata 1944, e á escola de Miss Porter en Farmington, Connecticut, de 1944 a 1947.
Cando fixo o seu debut en sociedade en 1947, o columnista de Hearst, Igor Cassini, alcumouna "debutante do ano".
A partir de 1947, Bouvier pasou os seus dous primeiros anos de universidade no Vassar College en Poughkeepsie, Nova York, e logo pasou o seu primeiro ano (1949-1950) en Francia, na Universidade de Grenoble en Grenoble e na Sorbona de París, nun programa de estudos no estranxeiro a través do Smith College en Northampton (Massachusetts). Ao regresar a casa aos Estados Unidos, trasladouse á Universidade George Washington en Washington, D.C.; graduouse en 1951 cun título de Bachelor of Arts en literatura francesa. A gradación universitaria de Bouvier coincidiu coa graduación de preparatoria da súa irmá, e as dúas pasaron o verán de 1951 nunha viaxe por Europa. Esta viaxe foi o tema do único libro autobiográfico de Jacqueline, One Special Summer ("Un verán especial"), coa súa irmá como coautora; e tamén é a única das publicacións de Jacqueline que contan cos seus debuxos.
Despois da súa graduación, Jackie foi contratada como "fotógrafa indagadora" para The Washington Times-Herald. A posición requiría facer preguntas enxeñosas a individuos escollidos ao azar na rúa e tomar as súas fotos para que fosen publicadas no xornal xunto citas seleccionadas das súas respostas. Durante este tempo, estivo comprometida cun mozo corretor de bolsa, John Husted GW, Jr., durante tres meses. Bouvier máis tarde tomou clases de educación continua de Historia de América na Universidade de Georgetown en Washington D. C.
Matrimonio con Kennedy e familia
miniatura|294x294px|Jacqueline Kennedy en Hammersmith Farm de Newport, Rhode Island, o día da súa voda, 12 de setembro de 1953. Jacqueline e o entón representante dos Estados Unidos, John Kennedy pertencían ao mesmo círculo social e asistían a miúdo ás mesmas funcións. Foron presentados formalmente por un amigo en común, o xornalista Charles L. Bartlett, nunha cea en maio de 1952. John Kennedy estaba entón ocupado postulándose para o Senado dos Estados Unidos pero despois da súa elección en novembro, a relación volveuse máis seria e levou ao seu compromiso, anunciado oficialmente o 25 de xuño de 1953.
Casaron o 12 de setembro de 1953, na igrexa St. Mary en Newport, Rhode Island, nunha misa celebrada polo arcebispo de Boston Richard Cushing. A voda foi considerada como o evento social da tempada, cun número estimado de 700 invitados á cerimonia e 1200 na recepción que seguiu en Hammersmith Farm.
O pastel de voda foi creado pola panadaría de Plourde en Fall River, Massachusetts. O vestido de noiva, hoxe conservado na Biblioteca e Museo Presidencial de John F. Kennedy en Boston, Massachusetts, e os vestidos das súas damas de honra foron creados pola deseñadora Ann Lowe da cidade de Nova York.
Os novos casados foron de lúa de mel a Acapulco, México, antes de instalarse no seu novo fogar, Hickory Hill en McLean (Virxinia). Detrás do glamour, a parella enfrontouse a varios reveses persoais. John tiña algúns problemas de saúde serios entón descoñecidos polo público: sufría da enfermidade de Addison e dun crónico e ás veces debilitante dor de costas debidos a unha ferida de guerra. Durante o outono e o inverno de 1954, someteuse a dúas delicadas operacións de columna que case resultaron fatais. Ademais, Jackie sufriu un aborto natural en 1955 e deu a luz unha filla morta chamada Arabella en 1956.
A parella terminou vendendo a súa mansión de Hickory Hill ao irmán de John, Robert Kennedy, a súa esposa Ethel Kennedy e a súa familia en crecemento, e compraron unha casa na rúa N en Georgetown. Jackie posteriormente deu a luz unha segunda filla, Caroline, en 1957, e un fillo, John-John, en 1960, ambos a través de cesárea. Un segundo fillo, Patrick, naceu prematuramente nunha cesárea de emerxencia o 7 de agosto de 1963, e morreu dous días despois.
Primeira dama dos Estados Unidos
dereita|miniatura|240x240px|O presidente de México [[Adolfo López Mateos xunto á primeira dama Jacqueline Kennedy e o presidente John F. Kennedy, na visita que realizaron a México en 1962.]] O 8 de novembro de 1960, o demócrata John F. Kennedy derrotou por pouco o opoñente republicano Richard Nixon nas eleccións presidenciais dos Estados Unidos. Pouco máis de dúas semanas despois, o 25 de novembro, Jacqueline deu a luz o primeiro fillo varón da parella, John F. Kennedy, Jr., a través dunha cesárea. Pasou dúas semanas recuperándose no hospital, durante as cales os medios informaron dos detalles máis minuciosos das condicións dela e do seu fillo no que se considerou a primeira noticia de interese nacional na familia Kennedy.
O seu esposo xurou como presidente o 20 de xaneiro de 1961. Como parella presidencial, os Kennedy diferenciáronse dos Eisenhower pola súa afiliación política, mocidade e a súa máis intensa relación cos medios. O historiador Gil Troy sinalou que, en particular, "salientaban aparencias vagas en lugar de logros específicos ou compromisos apaixonados" e, polo tanto, encaixaban ben na "cultura fría orientada á televisión" de principios do sesenta. Con 31 anos, Jacqueline converteuse na terceira máis nova das primeiras damas da historia estadounidense, despois de Frances Cleveland e Julia Tyler. As opinións sobre as escollas de moda de Jacqueline mantivéronse durante os seus anos na Casa Branca, e coa súa elegancia converteuse nunha icona de moda internacional e nunha pioneira, contratando o deseñador estadounidense Oleg Cassini para deseñar o seu vestiario. Ela foi a primeira esposa presidencial en contratar unha secretaria de prensa, Pamela Turnure, e manexou coidadosamente o seu contacto cos medios de comunicación, xeralmente evitando facer declaracións públicas e controlando estritamente a medida en que os seus fillos foron fotografados. Kennedy foi retratada polos medios como a muller ideal e a académica Maurine Beasley observa que ela "creou unha expectativa pouco realista dos medios para as primeiras damas que desafiaría ás súas sucesoras". Con todo, a Primeira Dama atraeu a atención pública positiva en todo o mundo e gañou aliados para a Casa Branca e o apoio internacional para a administración Kennedy e as súas políticas da guerra fría.
Aínda que Kennedy declarou que a súa prioridade como Primeira Dama era coidar do presidente e dos seus fillos, tamén dedicou o seu tempo á promoción das artes estadounidenses e a conservación da súa historia. A restauración da Casa Branca foi a súa principal contribución, pero tamén promoveu a causa ao organizar eventos sociais que reuniron figuras da elite da política e as artes. Celebrou actos especiais en honra aos gañadores do premio Nobel e transformou as ceas de estado.
Restauración da Casa Branca
Jacqueline Kennedy visitara a Casa Branca dúas veces antes de converterse en Primeira Dama, a primeira vez como turista nunha excursión da súa escola primaria en 1941 e novamente como convidada de Mamie Eisenhower pouco antes da investidura do seu esposo. Consternouse ao descubrir que os cuartos da mansión estaban amobladas con pezas pouco distinguidas que mostraban pouca importancia histórica e converteu no seu primeiro gran proxecto como Primeira Dama restaurar o seu carácter histórico. No seu primeiro día na residencia, comezou os seus esforzos coa axuda da decoradora de interiores Sister Parish. Decidiu facer que os aloxamentos familiares fosen atractivos e adecuados para a vida familiar ao engadir unha cociña no piso familiar e novas habitacións para os seus fillos. Os 50 000 que asumiu para este esforzo case se esgotaron de inmediato. Continuando co proxecto, estableceu un comité de belas artes para supervisar e financiar o proceso de restauración e solicitou o asesoramento do primeiro experto estadounidense en mobles Henry du Pont. Para resolver o problema de financiamento, publicouse unha guía da Casa Branca, cuxas vendas se utilizaron para a restauración. Traballando con Rachel Lambert Mellon, Kennedy tamén supervisou o redeseño e a replantación dos xardíns da Casa Branca Rose Garden e East Garden, que pasaron a chamarse Jacqueline Kennedy Garden despois do asasinato do seu esposo. Ademais, Kennedy axudou a deter a destrución de casas históricas en Lafayette Square en Washington, D.C., porque sentiu que estes edificios eran parte importante da capital da nación e desempeñaban un papel esencial na súa historia.
Antes dos anos de Kennedy como Primeira Dama, os presidentes e as súas familias sacaran mobles e outros artigos da Casa Branca cando partiron; isto levou á falta de pezas históricas orixinais na mansión. Para rastrexar estes mobles faltantes e outras pezas históricas de interese, ela persoalmente escribiu a posibles doadores. Tamén iniciou un proxecto de lei do Congreso que establece que os mobles da Casa Branca serán propiedade do Instituto Smithsoniano, en lugar de estar dispoñibles para os expresidentes que os reclamaban como propios, e fundou a Asociación Histórica da Casa Branca, o Comité para a Preservación da Casa Branca, o cargo de conservador permanente da Casa Branca, o Fideicomiso de Dotación da Casa Branca e o Fideicomiso de Adquisición da Casa Branca. Ela foi a primeira esposa presidencial en contratar un comisario da Casa Branca.
O 14 de febreiro de 1962, Jacqueline levou os espectadores estadounidenses nunha xira televisada pola Casa Branca con Charles Collingwood da cadea CBS News. No percorrido, declarou que "sinto con tanta forza que a Casa Branca debería ter unha colección de cadros estadounidenses o mellor posible. É tan importante o escenario no que se presenta a presidencia ao mundo, aos visitantes estranxeiros. Os estadounidenses deberían estar orgullosos diso. Temos unha civilización tan grande. Tantos estranxeiros non se dan conta. Creo que esta casa debería ser o lugar onde o vexamos mellor". O programa foi visto por 56 millóns de televidentes nos Estados Unidos, e logo foi distribuído a 106 países. Kennedy gañou un premio especial da Academia de Artes e Ciencias de Televisión por el nos Premios Emmy en 1962, que Lady Bird Johnson aceptou no seu nome. Kennedy foi a única Primeira Dama en gañar un Emmy.
Viaxes ao estranxeiro
Durante a presidencia do seu esposo, Kennedy realizou moitas visitas oficiais a outros países, soa ou co presidente, máis que calquera das Primeiras Damas anteriores. A pesar da preocupación inicial de que ela podería non ter "atractivo político", fíxose popular entre os dignatarios internacionais. Antes da primeira visita oficial dos Kennedy a Francia en 1961, foi rodado un especial de televisión francés coa Primeira Dama no céspede da Casa Branca. Despois de chegar ao país, impresionou o público coa súa habilidade para falar francés, así como o seu amplo coñecemento da historia de Francia. Ao finalizar a visita, a revista Time encomiou a Primeira Dama e sinalou: "Tamén estaba ese tipo que veu con ela". Mesmo o presidente Kennedy chanceou: "Son o home que acompañou a Jacqueline Kennedy a París, e goceino!". dereita|miniatura|John e Jacqueline Kennedy no Nadal de 1962. Dende Francia, os Kennedy viaxaron a Viena, Austria, onde se reuniron co primeiro ministro soviético Nikita Khrushchev. Cando se lle pediu que tomase a man do presidente para unha foto, declarou: "Gustaríame estreitarlle a man primeiro". Khrushchev máis tarde envioulle un cadeliño, importante por ser descendente de Strelka, un can que fora ao espazo durante unha misión espacial soviética.
A instancias do embaixador dos Estados Unidos na India, John Kenneth Galbraith, Kennedy realizou unha xira por India e Paquistán coa súa irmá Lee Radziwill en 1962, que foi amplamente documentada polo fotoxornalismo da época, así como nos diarios e memorias de Galbraith. Foille regalado un cabalo chamado Sardar polo presidente de Paquistán, Ayub Khan, xa que descubrira na súa visita á Casa Branca que el e a Primeira Dama tiñan un interese común nos cabalos. A correspondente da revista Life Anne Chamberlin escribiu que Kennedy "comportouse magníficamente" aínda que sinalou que a súa audiencia era máis pequena que a que atraeran o presidente Dwight Eisenhower e a raíña Isabel II cando visitaron previamente estes países. Ademais destas viaxes publicitadas durante o tres anos da administración Kennedy, tamén viaxou a países como Afganistán, Austria, Canadá, Colombia, Inglaterra, Grecia, Italia, México, Marrocos, Turquía e Venezuela. A diferenza do seu esposo, Kennedy falaba o castelán con fluidez, e usábao para dirixirse ao público latinoamericano.
Morte de Patrick B. Kennedy
A principios de 1963, Jacqueline estaba novamente embarazada, o que a levou a reducir os seus deberes oficiais. Pasou a maior parte do verán nun fogar que ela e o presidente alugaran en Squaw Island, que estaba preto do complexo Kennedy en Cape Cod, Massachusetts. O 7 de agosto (cinco semanas antes da data programada), púxose de parto e deu a luz un neno, Patrick Bouvier Kennedy, a través dunha cesárea de emerxencia na próxima base da Forza Aérea de Otis. Os pulmóns do bebé non estaban completamente desenvolvidos, e foi transferido de Cape Cod ao Boston Children's Hospital, onde morreu dunha doenza da membrana hialina dous días despois do nacemento. Jacqueline permanecera na base da Forza Aérea Otis para recuperarse despois da cesárea; o seu esposo foi a Boston para estar co seu fillo pequeno e estivo presente cando morreu. O 14 de agosto, o presidente regresou a Otis para levala á súa casa e deu un discurso improvisado para agradecer ás enfermeiras e aviadores que se reuniron no seu cuarto. En agradecemento, presentou ao persoal do hospital litografías enmarcadas e asinadas da Casa Branca.
A Primeira Dama viuse profundamente afectada pola morte do bebé e entrou nun estado depresivo. Con todo, a perda do seu fillo tivo un impacto positivo no matrimonio e achegou a parella na súa dor compartida. Arthur Schlesinger escribiu que mentres o presidente Kennedy sempre "miraba a Jacqueline con xenuíno afecto e orgullo", o seu matrimonio "nunca pareceu máis sólido que nos últimos meses de 1963". Aristóteles Onassis, entón amigo de Jacqueline, era consciente da súa depresión e convidouna ao seu iate a recuperarse. Ao principio, o presidente Kennedy tiña reservas, pero cedeu porque cría que sería "bo para ela". A viaxe foi amplamente desaprobada dentro da administración Kennedy, por gran parte do público en xeral e no Congreso. A Primeira Dama regresou aos Estados Unidos o 17 de outubro de 1963. Máis tarde diría que lamentaba estar lonxe, pero que estivera "melancólica despois da morte do meu bebé".
Asasinato e funeral do presidente John F. Kennedy
dereita|miniatura|330x330px|Jacqueline Kennedy, [[Robert F. Kennedy, John Jr., Caroline, e Peter Lawford saíndo do capitolio dos Estados Unidos logo do funeral de John F. Kennedy o 28 de novembro de 1963.]] O 21 de novembro de 1963, a Primeira Dama e o Presidente saíron da Casa Branca para unha viaxe política a Texas; esta foi a primeira vez que se uniu ao seu marido nunha viaxe como esa nos Estados Unidos. Despois dun almorzo o 22 de novembro, tomaron un voo moi curto no Air Force One dende a base da Forza Aérea Carswell de Fort Worth ata Love Field en Dallas, acompañados polo gobernador de Texas John Connally e a súa esposa Nellie. A Primeira Dama levaba un traxe Chanel de cor rosa brillante e un chapeu redondo tipo fortín, que fora seleccionado persoalmente polo presidente Kennedy. Unha caravana de 15,3 km debía levalos ao Trade Mart, onde o presidente tiña previsto falar nun xantar. A Primeira Dama estaba sentada á beira do seu esposo na limusina presidencial, co gobernador e a súa esposa sentados fronte a eles. O vicepresidente Lyndon B. Johnson e a súa esposa seguíronos noutro automóbil na caravana.