cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bárbore
Historia
En tempos antigos, Eru Ilúvatar enviara espíritos a Arda para habitaren as árbores, creadas pola Vala Yavanna xunto con outras plantas ou olvars. A Vala procuraba protección para as súas creacións, xa que Morgoth, (daquela coñecido como Melkor) estaba a destruír as árbores e olvars, incapaces de se defender del. Os ents foron creados por Ilúvatar a instancias de Yavanna para seren Pastores da Fraga ou Pastores das Árbores. Tamén creou mullerents como compañeiras deles, mais foron expulsadas por Sauron na Segunda Idade. . En 1495 dos Anos das Árbores, cando os ents estaban a prosperar, Morgoth volveu estabelecer o seu reino na Terra Media. Isto fixo que as mullerents se trasladasen ao leste, por onde decorría o río Anduin. A mullerent de Bárbore, Fimbrethil, foi expulsada da súa terra e os dous quedaron separados para sempre. Isto podería ser a causa principal da perda das mullerents e da súa descendencia.
Bárbore fora amigo de Saruman noutro tempo. N'As dúas torres cóntase como ambos viaxaran xuntos e conversaran sobre asuntos de importancia. Saruman foi reunindo información acerca do Bosque de Fangorn, e amosábase especialmente interesado nas súas enguedelladas corredoiras. Máis tarde Saruman abandonou a Bárbore, decidiu permanecer en Isengarda e construír un exército para Sauron.
Logo do encontro de Merri e Pipin con Bárbore, este convocou a reunión da Asemblent, que durou tres días e concluíu coa decisión de lanzar un ataque sobre Isengarda e Saruman. Follasca e Corticeiro, os ents de maior idade xunto con Bárbore, negáronse a loitar; Bárbore, pola súa banda, pensaba que camiñaba cara á perdición na que sería a derradeira marcha dos ents e esperaba que algúns dos ents máis novos viñesen para substituír os outros dous. Durante o asalto a Isengarda, os ents derrubaron as murallas de Saruman e destruíron todo o que se atopaba dentro e fóra da fortaleza; non foron quen de entrar na Torre de Orthanc, mais Saruman ficou atrapado no seu interior. Bárbore interrompeu o ataque á torre ao se decatar de que os seus esforzos eran en van: a torre era forte de máis. Os ents recibiron a orde de liberar as augas do río Isen, que asolagou Isengarda. Ao partiren Merri e Pipin, Bárbore pediulles que estivesen alerta por se vían algunha mullerent. Nun determinado punto do libro, Tolkien dá indicios acerca do paradoiro das mullerents. Especúlase que foron albiscadas por Hal, curmán de Samsagaz Gamllí na Caderna do Norte.
O reino élfico de Lothlórien estaba situado ao norte do Bosque de Fangorn, e Bárbore tivera ocasión de coñecer os Señores de Galadhrim, que o chamaban "o máis vello" Isto marcou o momento en que os ents e os elfos ficaron separados. Ademais Bárbore coñecera a Galadriel e Celeborn. Co tempo os ents e os elfos distanciáronse e estes últimos deixaron de ter nada que ver cos asuntos dos ents.
San Silvestre de Argas, San Xoán de Río
San Silvestre de Argas é unha parroquia do concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. No ano 2007 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano 2000.
Venancio Vázquez López
Venancio Vázquez López, nado en Sarria e finado na mesma vila o 23 de xuño de 1921, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
En 1859, con 22 anos, instalouse en Madrid e coa axuda do seu tío Matías López López, converteuse nun próspero industrial dedicado á fabricación de chocolates e galletas. A través da Unión Mercantil axudou aos damnificados polo terremoto de Granada en 1884 e especialmente aos de Santa Cruz de Alhama, concello do que foi nomeado fillo adoptivo. Liberal moretista, foi tenente de alcalde de Madrid e foi elixido deputado polo distrito de Madrid nas eleccións de 1901. Foi o primeiro presidente do Centro Gallego de Madrid. Pasou os seis últimos anos de vida en Sarria, acompañado do seu secretario, Federico Culebras.
A súa residencia de verán, un palacete afrancesado coñecido como Vila Aurelia, é a sede da sociedade cultural e recreativa La Unión dende 1931.
Vida persoal
miniatura|300px|Vila Aurelia.
Cotobade, Argozón, Chantada
Cotobade e un lugar na parroquia de Argozón, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña seis habitantes (cinco homes e unha muller), o mesmo número ca no ano anterior.
Figueira, Argalo, Noia
Figueira é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 23 habitantes (7 homes e 16 mulleres).
Alfaraz de Sayago
﻿Alfaraz de Sayago é un municipio da provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 73,35 km² cunha poboación de 194 habitantes e unha densidade de 2,64 hab/km².
Demografía e política
Evolución demográfica:
Repartimento de escanos:
Casa do Óptico
Historia e características
Conserva a acacia e a palmeira plantadas a comezos do século XX.
Miranda do Corvo
Miranda do Corvo é unha vila portuguesa no distrito de Coímbra, rexión Centro e subrexión do Pinhal Interior Norte. É sede dun municipio de 13 098 habitantes e ten 126,38 km² de área.
Historia
O antigo poboado de Miranda do Corvo desenvolveuse arredor do seu castelo o qual debido á súa localización e defensibilidade, guardaba o acceso ao longo da antiga estrada romana que cruzaba Corvo e ligaba Sellium (Tomar) a Aeminium (Coímbra) mais tamén a outros puntos do interior do oeste peninsular. A súa posición central e a súa vantaxe xeográfica ficeran que adoptase o nome "Miranda", do latín Mirandus (significando "torre de vixilancia").
O poboado era para ter crecido arredor da pena do Alto do Calvário. Porén, aínda coñecendo a importancia da liña defensiva do Mondego durante a Reconquista Cristiá de Coímbra, pouca información sobrevive do papel de Miranda. En 1161, a rexión foi atacada polos almorábides, mais recuaron en Coímbra. O castelo de Miranda do Corvo foi destruído no século XII, resultado na destrución das barreiras de fortificación, muitas mortes e persoas en cárcere. O castelo permaneceu en ruínas, non está claro cando foi reconstruído.
En 19 de novembro de 1136 Miranda recibiu o seu primeiro foral de D. Afonso Henriques, o cal foi confirmado polo rei D. Afonso II.
Mais ao longo dos séculos o antigo castelo caín en ruínas. O Livro das Posturas polo concello municipal fala dos restos do castelo existindo en maio de 1799. Outros testimonios dicin que muitas pedras foron roubadas do castelo, resultando nunha prohibición das autoridades locais contra aqueles que irían destruír o castelo para construír as súas casas. Mais, foi ironicamente a reconstrución da ponte de Corvo, sobre a Ribeira do Alhêda que acabou na destrución do castelo.
Durante a terceira incursión da forzas francesas durante a Guerra Peninsular a rexión unha vez máis tornouse un punto estratéxico. Parte da Batalla do Casal Novo, a cal ocorreu na mañá de 14 de marzo de 1811, tivo lugar na freguesía de Lamas. A estratexia de terra queimada usada polas forzas napoleónicas resultou na morte de muitos, na destrución da propiedade e epidemias en muitos puntos.
Xeografía
O concello limita ó nordés con Vila Nova de Poiares, ó leste coa Lousã, ó sueste con Figueiró dos Vinhos, ó suroeste con Penela, ó oeste con Condeixa-a-Nova e ó noroeste con Coímbra. miniatura|235x235px|Vista de Vila Nova. miniatura|235x235px|Vsita de Senhor da Serra.
Freguesías
miniatura|Mapa das freguesías de Miranda de Corvo despois da reorganización territorial de 2013. O municipio de Miranda do Corvo está dividido en 4 freguesías:
CDUP
O club foi fundado en 1964 e evolucionou ata a máxima categoría do rugby portugués, o Campionato portugués de rugby ou División de Honra.
Ademais da sección de rugby conta con moitas outras modalidades deportivas tales coma: atletismo, balonmán, bádminton, baloncesto, bridge, piragüismo, natación, wáter-polo, remo, tenis de mesa, voleibol e xadrez.
Soutelo, Proente, A Merca
Soutelo  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Marcelino García Villar
Marcelino García Villar, nado en Soutolongo (Lalín) o 28 de setembro de 1904 e finado na mesma parroquia o 8 de novembro de 1970, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo, que abandonou en 1925 para facer o bacharelato examinándose por libre en Ourense e na Coruña. En 1930 foi elixido secretario do Centro Republicano de Lalín. Participou xunto con Manuel Ferreiro na reunión constitutiva da Federación Republicana Gallega en marzo de 1931. Logo da proclamación da República foi nomeado vocal da Xunta Xestora provisional do Concello de Lalín. Foi nomeado oficial do Concello en 1932 e ao ano seguinte recadador do Imposto de Utilidades. Neses anos comezou a carreira de Dereito, examinándose por libre en Madrid e Murcia. No bienio negro foi destituído como recadador. En novembro de 1935 foi elixido presidente da Casa da República de Lalín.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ante o temor a unha morte segura. Permaneceu agochado en Barcia e máis tarde en Millerada, onde chegou a poñer escola. En 1945 presentouse ás autoridades en Pontevedra, pero ante o temor a ser detido, volveu fuxir. Presentouse novamente en 1948, pero por medo a unha condena volveu agocharse. Durante os anos de fuxido continuou os estudos de Dereito, examinándose por libre na Universidade de Salamanca para conseguir a licenciatura en 1952. Foi detido en 1957 e ao ser posto en liberdade pasou outra vez á clandestinidade. A súa última detención foi en 1965. A partir dese ano viviu na casa familiar de Soutolongo onde morreu en 1970.
Taro
O termo taro pódese referir a:
La Perla (centro de detención)
300px|miniatura|[[24 de marzo de 2007: recuperación dos terreos do CCD "La Perla" para construír un "espazo para a memoria"]] miniatura|[[24 de marzo de 2007: recuperación dos terreos do CCD "La Perla" para construír un "espazo para a memoria"]]
La Perla, coñecido tamén como La Universidad foi o principal centro de clandestino de detención (CCD) instalado fóra da zona de Córdoba. Os CCD eran instalacións secretas empregadas polas forzas armadas e de seguridade para executar o plan sistemático de desaparición de persoas da ditadura autodenominada Proceso de Reorganización Nacional, durante a chamada guerra sucia da Arxentina (1976-1983).
Por alí pasaron uns 3000 detidos. .
Situación
miniatura|Interior de La Perla
Denominación
“La Perla”, “La Universidad”.
Época de funcionamento
La Perla funcionou desde 1975 (antes do golpe) ata 1979.
Responsábeis
La Perla foi o CCD máis importante da Zona 3, unha das cinco zonas militares nas que se dividira o país. A Zona 3 estaba baixo a responsabilidade do III Corpo de Exército con sede en Córdoba a cargo do xeneral Luciano Benjamín Ménéndez. Abarcaba toda pártea norte do país.
O coronel César Emilio Anadón, foi xefe do destacamento de Intelixencia 141 e de La Perla.
O tenente primeiro Guillermo Barreiro foi xefe de interrogadores no ano 1976.
Luis Alberto Manzanelli, Carlos Alberto Díaz, Oreste Valentín Padován e Ricardo Alberto Lardone. integraban o grupo Comando de Operacións Especiais de La Perla, actuando como torturadores e secuestradores.
Distribución
300px|miniatura|[[24 de marzo de 2007: recuperación dos terreos do CCD "La Perla" para construír un "espazo para a memoria"]] O CCD tiña catro edificios de ladrillo á vista, tres deles comunicados por unha galería. Dous destes eran utilizados por oficiais e suboficiais e o terceiro era “La Cuadra”, onde se aloxaban aos detidos. Conforme se detalla alí, nun extremo de “La Cuadra” estaban os baños, no oposto catro oficinas para interrogatorios e tortura e unha para enfermería. A sala de torturas tiña un cartel que dicía: "Sala de terapia intensiva - Non se admiten enfermos". O edificio restante funcionaba como garaxe. (Nunca más)
Durante
miniatura|300px|[[24 de marzo de 2007: recuperación dos terreos do CCD "La Perla" para construír un "espazo para a memoria"]]
Declaración dun sobrevivente de La Perla (del Nunca Más):
Un campesiño que alugaba os campos de La Perla declarou que viu como o xeneral Menéndez ordenaba fusilar con metralladoras a ao redor de 120 persoas que caeron a unhas cisternas que existían aí. Logo tiraron petróleo ás cisternas cheas de corpos fusilados e produciron unha enorme fogueira (Nunca más).
A partir de 1977 Menéndez realiza o chamado "pacto de sangue" obrigando a todos os militares do III Corpo a participar nos asasinatos. Fusilábanse 3 persoas por día. Ás 4 da tarde, colocaban os biombos e gritaban: "tabicar...SE", ou "CAMIOOOON"... Era o camión que procedía a "trasladar" aos detidos-desaparecidos, eufemismo que se utilizaba en todos os CCD para o momento do asasinato. miniatura|300px|[[24 de marzo de 2007: recuperación dos terreos do CCD "La Perla" para construír un "espazo para a memoria"]]
Algúns dos detidos vistos en La Perla
Graciela María Doldan (compañeira de Sabino Navarro, Montoneros), Alejandro Monjeau, os adolescentes que organizaron o Centro de Estudantes da Escola Manuel Belgrano (Silvina Parodi, Gustavo Torres, Jorge Nadra, Pablo Schmucler, Claudio Román, Walter Magallanes, Claudio Orosz, Oscar Liñeira, Fernando Avila, Graciela Vitale e Daniel Bachetti.
Despois
En Córdoba tomouse a decisión de crear un Museo da Memoria no edificio onde funcionou o Departamento de Intelixencia D-2, da policía local, sobre a pasaxe Santa Catalina, nun dos costados do histórico Cabido da cidade de Córdoba.
O D-2 non era un CCD permanente, senón o lugar de chegada dos detidos que estaban en tránsito cara a La Perla ou a Penitenciaría do barrio San Martín.
Recuperación e creación dun espazo para a memoria
O 24 de marzo de 2007 o goberno nacional cedeu o terreo onde estivo establecido o CCD "La Perla" para que se establecese alí un espazo para a memoria xestionado polos organizacións de dereitos humanos.
Odense
Odense é unha comuna e cidade de Dinamarca, situada na rexión de Syddanmark, na illa de Fionia. Ten unha poboación de 172.512 habitantes (2014), sendo a terceira cidade máis poboada de Dinamarca.
Historia
O nome de Odense provén de Odins Vi que significa 'o Santuario de Odin', en relación coa antiga mitoloxía escandinava. É unha das cidades máis antigas de Dinamarca. En 1988 celebrou os 1.000 anos de antigüidade. O Templo de San Knud foi durante a Idade Media un importante punto de peregrinación para honrar ao rei Knud, asasinado no 1086. En 1805 converteuse na sede da asemblea provincial de Fionia.
A Igrexa, Argalo, Noia
A Igrexa é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 39 habitantes (16 homes e 23 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Tarsius tumpara
Tarsius tumpara é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos e xénero Tarsius, coñecido na bibliografía internacional como tarsio da illa Siau, endémica das selvas da illa volcánica de Siau, Indonesia, situada a uns 200 km ao nordeste da illa de Célebes, e que no ano 2008 foi segregada da especie Tarsius sangirensis.
Descrición
Adolf Bernhard Meyer, en 1897, clasificou un único espécime encomntrado na illa Siau, xunto con varios outros da illa Sangine como Tarsius sangirensis.
A súa existencia como un taxon distinto prediciuna unha hipótese bioxeográfica, elaborada por Shekelle e Leksono en 2004 e baseada na descontinuidade xeográfica entre a punta norte da illa Célebes e, consecuentemente, o illamento da poboación de tarsios da illa de Sangir (Trasius sangirensis).
O feito de que na descrición orixinal de T. sangirensis no Museo de Dresden incluía unha mención dun espécime de Siau, impulsou qa proseguir as investigacións sobre este tarsio, para ver se era taxonomicamente separábel de T. sangirensis.
A predicción foi confirmada posteriormente, no ano 2008, polos investigadores Myron Shekelle, Colin Groves, Stefan Merker e Jatna Supriatna, que, consecuentemente, describiron a Tarsius tumpara como unha nova especie.
Estado de conservación
As illas do arquipélago Sangi son coñecidas pola súa avifauna en perigo crítico, e as preocupacións sobre o estado de conservación de Tarsius tumpara comezaron xa antes da súa descrición formal.
Desde o ano 2010 a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o estauts desta especie como CR (crítico), debido que se sospeita que houbo unha redución do tamaño da súa poboación de polo menos nun 80 % durante as últimas tres xeracións, sospeita baseada nos niveis reais de explotación e nas observacións directas por xente que vive na proximidade destes tarsios, xunto con diminucións da súa moi reducida área de dispersión, quizais tan só duns 19,4 km² e a calidade do hábitat. Hai que ter en conta que, aínda que o hábitat potencial no que podería acharse é de 125 km², baseando o cálculo no tamaño da illa de Siau, xunto con dous pequenos illotes onde non se documentou a súa presenza, é en realidade moito menor, de excluírmos o cono do volcán aínda activo.
Por outra parte o tarsio de Siau foi incluído na publicación bienal Os 25 primates en maior perigo do mundo, 2008-2010, pola Comisión de Supervivencia de Especies da UICN, Grupo de Especialista en Primates.
Michael Redd
Michael Wesley Redd, nado en Columbus (Ohio) o 24 de agosto de 1979, é un antigo xogador profesional estadounidense de baloncesto. A pesar de ser elixido no posto 43 de segunda rolda do Draft da NBA de 2000, fíxose un sitio na liga converténdose nun dos mellores anotadores.
Na tempada 2003-04 conseguiu participar no All-Star Game e foi incluído no terceiro mellor quinteto da NBA. Coa selección de baloncesto de Estados Unidos logrou a medalla de ouro olímpica nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008. Redd posúe o récord de máis triplas nun cuarto, con oito, fronte a Houston Rockets en 2002. Con 1,98 m de estatura xogaba na posición de escolta.
Inicios
Michael foi sempre grande para a súa idade. Xogou ao baloncesto e ao fútbol americano, e creceu xogando nos equipos de Ohio State. A educación de Michael nunha cancha de baloncesto débella ao seu pai James, con quen xogaba un contra un habitualmente. Como moitos mozos xogadores da década dos 90, Redd quedou fascinado cos "Fab Five" da Universidade de Míchigan. O zurdo Redd empezou a puír un estilo pouco ortodoxo nos playgrounds de Columbus, onde comezou a crearse o seu propio tiro. Redd era rápido e forte, e grazas ao seu pai desenvolveu un sexto sentido sobre como utilizar o seu corpo en defensa.
High School
En 1993, Michael matriculouse en West Senior High School en Columbus, onde tamén estudou o seu pai, un dos mellores xogadores dos Cowboys de todos os tempos. Redd sentiu como na súa casa. Redd fíxose co posto de titular no seu ano sophomore. Non foi até a súa tempada sénior cando se consolidou con 25 puntos por partido como un gran proxecto para a universidade. A finais daquela tempada 1996-97, comezou a loita por facerse con Redd.
Universidade
Michael fíxose coa titularidade dos Buckeyes desde a súa tempada freshman, a 1997-98. Ohio State pasouse o últimas catro tempadas sen chegar ao torneo NCAA. Desde que Jim Jackson xogaba cos Buckeyes a principios dos 90'. Desde o principio, Redd colleu as rendas do equipo de Jim O'Brien, que viu como Michael tiña a capacidade de bater a case calquera defensor que se lle enfrontase. Redd completou unha espectacular tempada no seu debut universitario con 21.9 puntos, 6.5 rebotes, 3 asistencias e 2 roubos. Con todo, o bo rendemento de Redd non valía para que o seu equipo sumase vitorias, que chegou a perder 15 partidos consecutivos, e acabou con só 8 vitorias. O balance de 8-22 foi o peor de Ohio State desde a tempada 1928-29.
Os 21,9 puntos por partido serviron a Redd para converterse no primeiro freshman que lideraba a Big Ten en anotación. Foi nomeado Freshman do Ano na Big Ten. Antes da tempada 1998-99, O'Brien afirmou que estaría contento se o equipo alcanzase o 50% de vitorias. Na pretemporada, Redd foi incluído nos Mellores quintetos da Big Ten e All-America. Xunto co base júnior, Scoonie Penn, que chegou de Boston College, formou un gran xogo exterior, dos mellores do país.
Con todo, cinco anos despois, fóronlle retirados a Ohio State todos os premios daquela tempada por sanción, xa que o adestrador Jim O'Brien admitiu o pago de 6.000 dólares ao xogador de Serbia Aleksandar Radojevic para o seu ingreso na universidade en 1999. Finalmente, o xogador nunca chegaría a poñerse a camiseta dos Buckeyes. Na súa tempada júnior, Michael foi nomeado capitán xunto con Penn. O escolta fixo 17,3 puntos, 6,5 rebotes e 2,1 asistencias. Redd foi incluído no Primeiro quinteto da Big Ten. Ohio State chegou como terceiro cabeza de serie na rexión sur, tras 23 triunfos. Xunto a Michigan State Spartans acabaron campións da Big Ten. Mais, sorprendentemente, caeron ante a Universidade de Miami en 2ª rolda.
Redd comezou a estudar a posibilidade de presentarse ao draft. As súas opcións apuntaban a 1ª rolda, probablemente ao Top 20. A súa velocidade e o seu tamaño podían valer para xogar de escolta na NBA, pero Redd non era visto como un tirador consistente. Confiou en poder mostrar que podía mellorar o seu xogo no perímetro para conseguir un bo posto no draft. Os scouts da NBA non estaban moi de acordo en que Redd presentásese xa ao draft, pero o xogador finalmente fíxoo.
NBA
Chegado o draft de 2000, a primeira rolda acabou sen que o nome de Redd saíse. Michael estaba confuso e angustiado. A calma chegou cando Milwaukee Bucks elixiuno co posto 43 da segunda rolda. Tarde, pero elixírono, á fin e ao cabo. En principio, os Bucks tiñan idea de escoller a Lavor Postell, de St. John's, mais os New York Knicks adiantáranse elixíndoo no posto 39.
Un inicio lesionado (2000-01)
A decepción de Redd estendeuse durante toda a tempada rookie. Perdeuse 66 partidos por unha lesión de xeonllo e só puido disputar 13 encontros nos que fixo 2,2 puntos. O único positivo foi a amabilidade e o apoio que recibiu de Ray Allen e Ervin Johnson, que axudaron a Redd a superar un primeiro ano complicado por culpa das lesións. Os Bucks tampouco botaron de menos a Redd. O "Big Three" composto por Ray Allen, Glenn Robinson e Sam Cassell levou ao equipo ao título da División Central, con 52 vitorias. En playoffs, Philadelphia 76ers apartou aos Bucks das Finais da NBA. Foi o mellor final da franquía en vinte e cinco anos.
O sexto home de Milwaukee (2001-03)
dereita|235px|miniatura|Redd, defendido por [[Kobe Bryant.]] Na tempada 2001-02, Redd adquiriu un rol de sexto home. A marcha de Lindsey Hunter no verán deu a oportunidade de que Redd fixese o seu papel. E non defraudou, mesmo foi titular en partidos nos que Ray Allen estivo lesionado. Fixo 11,4 puntos (cun 44,4% en triplas), 3,3 rebotes e 1,4 asistencias. Un da partidos clave naquel ano foi ante Indiana Pacers en decembro, onde anotou 21 puntos en 18 minutos. Despois, asinou 16 puntos no seu primeiro encontro como titular ante os Rockets. O adestrador, George Karl, e os seus compañeiros, confiaron nel, e converteuse nun dos xogadores importantes do equipo. As súas grandes porcentaxes de tiro foron unha das razóns pola que o equipo lle buscaba cando estaba coa man quente. O 20 de febreiro de 2002 estableceu un novo récord na NBA, o de triplos nun cuarto, con 8 no último período ante Houston Rockets. En total anotou 9 triplos, superando o récord en Milwaukee que ostentaban Allen e Tim Thomas. Aquela noite Redd anotou 26 puntos no último cuarto para un total de 29, récord persoal por entón.
Milwaukee, con todo, non alcanzou a clasificarse para playoffs tras acabar 41-41. Durante o verán, os Bucks igualaron os 12 millóns en 4 anos que Dallas Mavericks ofreceu por Redd, que era axente libre restrinxido. Na tempada 2002-03, Glenn Robinson marchou a Atlanta Hawks e Redd consolidouse como un dos mellores xogadores saíndo desde o banco. En 82 partidos xogou 14 de titular, e en 28.4 minutos de mediafixo 15,4 puntos (43,8% en triplas, segundo na NBA), 4,5 rebotes, 1,4 asistencias e 1,2 roubos. Milwaukee clasificouse para os playoffs tras acabar cun balance de 42-40, mais en primeira rolda foron superados por New Jersey Nets.
Xogador franquía (2003-2011)
esquerda|190px|miniatura|Redd, xogador franquía no último lustro cos Bucks. Despois desta tempada, os Bucks desfixéronse de Ray Allen, Sam Cassell e Gary Payton e reconstruíron ao redor de Redd e Desmond Mason, que chegou de Seattle SuperSonics no traspaso de Allen. Ambos xogaban na mesma posición, pero Mason xogou de beirado. Milwaukee tamén engadiu a T.J. Ford vía draft e Terry Porter substituíu a George Karl no banco dos Bucks.
Na tempada 2005-06 o equipo reforzouse co número 1 do draft, Andrew Bogut, Jamaal Magloire e Bobby Simmons. Ademais, recuperaron a T.J. Ford. Os Bucks tamén cambiaron de adestrador, Terry Stotts, antigo asistente do equipo, colleu as rendas do banco. Redd fixo o seu parte, mellorando as súas medias con 25.4 puntos, 4.3 rebotes e 2.9 asistencias. Milwaukee acabou cun balance de 40-42, que lle valeu para entrar en playoffs. Caeron en 1ª rolda ante Detroit Pistons por 4-1, idéntico resultado ao que se deu dous anos antes. No terceiro partido daquela serie, Redd anotou 43 puntos.
Para a tempada 2006-07 os Bucks volveron rexuvenecerse. O equipo lograra facerse con Charlie Villanueva, do traspaso de T.J. Ford, e Maurice Williams converteuse na outra baza anotadora de Milwaukee. A media do quinteto era de 23 anos. Redd acabou a tempada con medias de 26.7 puntos, 3.7 rebotes e 2.3 asistencias en 53 partidos. Callou o seu mellor partido o 11 de novembro de 2006 ante Utah Jazz con 57 puntos, anotando 42 puntos na segunda parte. Desta maneira, superaba o récord de 55 puntos que ostentaba Kareem Abdul-Jabbar desde 1971. Redd asinou outro encontro memorable con 52 puntos fronte a Chicago Bulls.
Nunha tempada infestada de lesións onde Simmons perdeulla enteira e Redd, Bogut e Villanueva perdéronse gran cantidade de partidos, Milwaukee acabou cun récord de 28-54. Cando restaba pouco para terminar a campaña, Stotts foi substituído por Larry Krystkowiak. Na tempada 2007-08, Redd asinou 22.7 puntos, 4.3 rebotes e 3.4 asistencias (mellor marca persoal), pero Milwaukee volveu quedar moi lonxe de playoffs.
Selección dos Estados Unidos
Redd foi un dos xogadores habituais nas últimas convocatorias da selección de baloncesto de Estados Unidos. Participou no Torneo das Américas de Las Vegas 2007, clasificatorio para os Xogos Olímpicos de Pequín 2008. Fixo 15 puntos por partido naquel torneo. Durante o seu encontro con Porto Rico, Redd asinou o récord de triplos nun encontro clasificatorio, ademais do récord de máis triplos nun torneo con 28, superando a Penny Hardaway (22). Redd foi convocado na selección que levou o ouro olímpico nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008. Fixo 3,1 puntos en 9,1 minutos por partido.
Apollo 1
Apollo 1 (tamén chamado Apolo/Saturno-204 ou AS-204) é o nome da misión Apollo programado para o seu lanzamento o día 21 de febreiro de 1967. Planificouse para ser a primeira misión tripulada do programa Apollo. Perante un ensaio de probas na plataforma de lanzamento (no complexo de lanzamento 34 de Cabo Canaveral) o 27 de xaneiro de 1967, produciuse un incendio na cabina de mando, causando a morte aos tres membros da tripulación (Virgil "Gus" Grissom, Edward H. White e Roger B. Chaffee) e resultando destruído o módulo. O nome da misión Apollo 1, que fora escollido pola tripulación para significar que era a primeira tripulada, foi oficialmente retirado pola NASA en conmemoración deles o 24 de abril de 1967.
Inmediatamente despois do incendio, a NASA convocou o Consello de Revisión de Accidentes para determinar a causa do incendio. Aínda que a fonte do lume non chegou a ser identificada, as mortes dos astronautas foron atribuídas a unha ampla gama de erros na construción do módulo, que sería redeseñado para as seguintes misións. A fase tripulada do proxecto atrasouse uns 20 meses, ata a misión Apollo 7, para corrixir os problemas detectados (atmosfera de oxíxeno 100% puro a alta presión na cabina -altamente inflamable-, amoreamento de cablaxe, materiais non ignífugos, plásticos etc...).
Budleigh Salterton
miniatura|200px|Paseo marítimo. Os acantilados vermellos teñen ao redor de 250 millóns de anos Budleigh Salterton é unha pequena cidade na costa sur do condado de Devon, Inglaterra.
Xeografía
Situda a 24 km ao sueste de Exeter, encóntrase dentro da área de excepcional beleza natural do East Devon.
Tiña unha poboación estimada a mediados de 2016 de 5 237 habitantes.
Forma gran parte do distrito electoral de Budleigh, cuxa poboación no censo de 2011 era de 5 967 habitantes.
Budleigh Salterton encóntrase na desembocadura do río Otter, cuxo estuario forma unha área de canedos e pantanos de pastoreo. Isto constitúe un importante refuxio para as aves migratorias e un Sitio de Especial Interese Científico para os ornitólogos e os afeccinados ás aves. Neste espazo hai unha zona reservada para os naturistas.
Dístico elexíaco
O dístico elexíaco é unha estrofa clásica de dous versos, un hexámetro e un pentámetro. Na métrica grecolatina esta forma era moi habitual.
Estrutura
En latín, escribíronse grandes obras en dísticos elexíacos, como por exemplo, parte dos epigramas de Catulo e o posterior Marcial, as elexías amorosas de Tibulo e Propercio e a lírica amorosa de Ovidio (as Metamorfoses están en hexámetros), incluído o seu poema didáctico Ars amatoria e as melancólicas epístolas tituladas Tristia e Ex Ponto.
Malú
María Lucía Sánchez Benítez, nada en Madrid o 15 de marzo de 1982, é unha cantante española, coñecida artisticamente como Malú. En 2010 conseguiu o seu primeiro número 1 de vendas co álbum Guerra Fría, doce anos logo do seu debut en 1998.
Traxectoria
É sobriña do guitarrista Paco de Lucía e filla do cantaor Pepe de Lucía. A súa carreira musical comezou con quince anos, cando o produtor Jesús Yanes oíuna cantar nunha festa. Tras iso decidiu presentala a Pep's Records. Comezou a gravar o seu primeiro disco entre os meses de xaneiro e febreiro de 1998. O disco titulouse Aprendiz, saíu á venda na primavera dese mesmo ano e contou coa colaboración de Alejandro Sanz ou Pedro Guerra. Vendéronse mais de 650.000 mil copias de Aprendiz e mantívose na lista oficial de vendas de AFYVE durante sesenta semanas.
Nos Premios Amigo outorgados pola SGAE do ano 1998, Malú obtivo o premio á Mellor artista revelación, e tamén estivo nomeada ao galardón de Mellor artista feminina.
Logo do seu primeiro álbum veu unha importante xira por España e Latinoamérica e un contrato con Walt Disney Records para interpretar o tema central «Mi reflejo», da película Mulán.
Tras de Aprendiz viño, en 1999, Cambiarás, un disco no que, segundo a artista, a diferenza esencial é a voz: «Teño unha voz moito máis madura. Foi unha xira moi longa, que me deu moita máis madurez na voz á hora de cantar, deume moitas táboas». O álbum entrou directamente no número trece da lista AFYVE e en tan só dez días vendera 100.000 exemplares. Posteriormente participou na gravación do disco Tatuaje cantando o clásico da copla española «A tu vera».
Xa en maio do 2001, Malú volveu con Esta vez. Neste terceiro disco estreou compañía discográfica, Sony Music, e volve contar con colaboracións de luxo, como o coñecido produtor Estéfano, ou con Antonio Carmona entre outros. Este traballo contou con éxitos como «Sin ti todo anda mal», «Ven a pervertirme», «Me quedó grande tu amor» e «Toda» e vendeu preto das 300.000 copias en toda España.
Tras o exitoso Esta vez, Malú viuse inmersa nunha xira tanto por España como por América, e tras iso dedicouse de cheo ao seu cuarto disco, titulado Otra Piel, lanzado ao mercado español o 30 de xuño do 2003 con «No me extraña nada» como carta de presentación. Neste traballo (gravado entre Miami e México), Malú penétrase cara a novos sons para darlle outra faceta diferente á súa carreira substituíndo ás súas baladas desgarradoras, aínda que estas seguen estando presentes no seu disco. Temas como «Enamorada» e «Inevitable» fixeron deste disco un novo éxito.
En 2003, Malú gravou a canción «Llegó el amor» da película A Cincenta de Walt Disney no DVD Ellas & Magia. O DVD de Ellas & Magia conta con cancións de Walt Disney interpretadas por: Marta Sánchez, Malú, Marta Botía, Pastora Soler, Lydia, Tamara, Melody, Marilia Casares, Bellepop e Merche.
Na noite do 3 de febreiro de 2004 e na sala Pachá de Madrid, Malú gravaba Por Una Vez, o disco en directo contén todos os éxitos e colaboran no grandes artistas como David DeMaría, Antonio Orozco, Alejandro Sanz, o seu pai Pepe de Lucía e o seu tío Paco de Lucía. O disco saíu á venda o 19 de abril xunto cun DVD que incluía a actuación daquela noite, vídeos, fotografías e extras.
En abril de 2005 publica Malú, o seu sexto disco e o máis persoal ata a data, producido por Mauri Stern e Graeme Pleeth e gravado entre Madrid e Londres. Contén cancións como «Diles», «Te conozco desde siempre» ou «Sabes bien».
O 26 de xuño de 2005, Alejandro Fernández ofreceu un concerto no Palacio de Congresos de Madrid. Era a primeira vez que o ídolo mexicano cantaba en España e colgou o cartel de «Non hai entradas» con Amaia Montero, Malú e Diego El Lagostino como artistas invitados.
Desafío, é o sétimo álbum de Malú que saíu á venda o 31 de outubro co tema «Si estoy loca» como primeiro single.
Desafío está producido por Graeme Pleeth e Mauri Stern e foi gravado en Madrid e Londres cunha involucración total de Malú en todos os procesos do disco, desde a selección de cancións á produción. É a continuación dunha carreira que reúne unha combinación de mocidade, éxito e continuidade moi pouco habitual na nosa música. O videoclip do primeiro single do disco Desafío «Si estoy loca» está gravado en Lleida. Coa gravación do videoclip en Lleida, Malú foi pioneira en gravar un videoclip nesta cidade catalá. Tras este videoclip, o IMAC (Instituto Municipal de Acción Cultural) uniuse con Barcelona-Catalunya Films Comission, para que Lleida sirva como estudio para rodar videoclips e películas.
No videoclip do seu segundo single «No voy a cambiar» participa o actor Alejandro Tous (Álvaro na serie Yo soy Bea).
En marzo do 2007 fixo unha aparición na serie Yo soy Bea de Telecinco e en Manolo e Benito de Antena 3 TV.
Desde marzo ata novembro de 2007 estivo de xira coa súa «Tour Desafío», un dos máis grandes da súa carreira, logo de arrasar en Madrid e Barcelona.
Tras isto, lanza Gracias, o primeiro recompilatorio que publica a cantante, incluíndo 15 cancións que se poden atopar nos seus traballos anteriores e tres non editadas nos seus discos, con todo, non inéditas. Ademais, inclúe o concerto realizado en Córdoba no Pavillón de Vistalegre o día 29 de setembro do 2007 dentro do seu «Tour Desafío».
Manuel Pardo de la Vega
Manuel Pardo de la Vega, nado en Outeiro de Rei en 1832 e finado en Lugo o 4 de febreiro de 1907, foi un militar e político galego.
Malú
Traxectoria
En xaneiro de 2008 finalizou unha xira por algunhas cidades de Andalucía xunto a David DeMaría, nunha serie de concertos do carné novo.
Manuel Pardo de la Vega
Traxectoria
Fillo de Juan Pardo de Guevara Baamonde de Taboy e Antonia de la Vega Arias-Enríquez (da Casa de Santa Mariña de Cabreiros). Coronel de Infantería retirado. Foi fundador e presidente da Cámara Agrícola de Lugo. Foi nomeado alcalde de Lugo en xuño de 1897 e deixou o cargo aos poucos meses. Volveu ser nomeado alcalde en xullo de 1899 e renunciou en abril de 1901.
Vida persoal
Casou con Melchora Pardo-Montenegro Ponte, filla de José María Pardo Montenegro Menéndez.
Malú
Traxectoria
A xira Gracias empezou en abril de 2008 e finalizou en outubro de 2008.
Vive, é o noveno álbum de Malú. Saíu á venda o día 17 de marzo de 2009 co tema «A isto chámaslle amor» como primeiro single. Está producido por Mauri Stern e Malú e gravouse en Madrid, Os Ánxeles e Nashville. Neste disco Malú involucrouse ao máximo. O videoclip do primeiro single do disco Vive «A esto le llamas amor» está gravado nunha pista de xeo e participa o presentador Christian Gálvez.
Na súa primeira semana o disco Vive estivo na posición número dous dos discos mais vendidos en España; en primeira posición estaba o grupo irlandés U2.
Malú gravou o seu oitavo disco de estudo, Guerra Fría, que foi publicado o 12 de outubro de 2010, sendo o novo sinxelo «Blanco y Negro» estreado o 4 de setembro en Cadena Dial, onde anunciou o lanzamento tamén do disco en Hispanoamérica. En 2011 inicia o Tour Guerra Fría.
O álbum saíu á venda converténdose na súa primeira semana nun éxito, ao entrar directamente como número un en vendas en España. O disco mantívose durante meses no top 10, sendo ata o momento disco de platino, do mesmo xeito que o single "Blanco y Negro", de momento cualificado como platino por PROMUSICAE e o cal foi dúas veces número un da lista de Los 40 Principales.
San Xoán de Río, San Xoán de Río
San Xoán de Río é unha parroquia do concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE en 2014 tiña 249 habitantes (118 homes e 131 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 342 habitantes.
Malú
Traxectoria
No 2012 confírmase que sería unha dos catro xuíces de La Voz, programa de Telecinco baseado no formato holandés The Voice, xunto con David Bisbal, Melendi e Rosario Flores. O programa comezou a emitirse o 19 de setembro dese ano.
En marzo de 2012, a súa canción Blanco y Negro é oficialmente o tema oficial da telenovela venezolana da cadea Venevision Válgame Dios.
Colaboracións
Malú fixo varias colaboracións con artistas, como:
Scary Movie 3
Scary Movie 3 é un filme estadounidense dirixido por David Zucker que foi estreado no 2003. Terceiro filme da saga de comedia Scary Movie. O seu argumento fai parodia dos filmes The Ring, Signs, The Matrix e 8 Mile. É o primeiro dos dous filmes da saga que protagoniza Leslie Nielsen.
Sinopse
Todo comeza cando a errante xornalista Cindy Campbell (Anna Faris) parte a buscar unha noticia dura no mundo da televisión. Axiña descobre estraños sucesos que ameazan o planeta, como invasores alieníxenas, cintas de vídeo asasinas, anormais círculos nos cultivos, profecías, nenos de ollos sinistros e ambiciosos rappeiros brancos. Fronte a conspiracións de proporcións masivas Cindy debe loitar para evitar que o mal se apodere do mundo outra vez.
Ferreiros, Argozón, Chantada
Ferreiros é un lugar na parroquia de Argozón, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 12 habitantes, dos que 7 eran homes, e 5 eran mulleres; o que supón un incremento de habitantes en relación ao ano 2006.
Provincia de Chaiyaphum
Chaiyaphum (en tailandés: ชัยภูมิ) é unha provincia do nordeste da Tailandia. A súa capital é a cidade de Chaiyaphum.
As provincias tailandesas limítrofes son, empezando polo norte e seguindo o sentido das agullas do reloxo: Khon Kaen, Nakhon Ratchasima, Lopburi e Phetchabun.
Etimoloxía
“Chai ya” é de orixe sánscrita e significa vitoria, e a palabra do sánscrito Phum Bhumi significa o mundo ou a terra. O nome da provincia significa literalmente a terra da vitoria.
Xeografía
A provincia pártese en dous mediante a cordilleira de Phetchabun, coa elevación máis alta da provincia. O leste da provincia pertence á meseta de Khorat. Existen catro parques nacionais na provincia. O parque nacional Tat Thon atópase no nordeste da provincia, con algunhas cascadas e bosques secos de dipterocarpaceas. O punto turístico máis importante atópase no parque nacional Sai Thon, coa fervenza Sai Thong, como tamén con campos de tulipáns tailandeses. Campos similares poden ollarse tamén no parque nacional Pa Hin Ngam no suroeste da provincia. Este parque ten a súa fama polas formacións rochosas de formas estrañas que contén. O parque nacional Phu Laenkha cobre unha área de montes arborados ao noroeste da cidade de Chaiyaphum.
Símbolos
miniatura|esquerda|Selo provincial. O selo provincial é unha bandeira triangular que é o símbolo da vitoria na guerra.
A árbore da provincia é a Cassia siamea, e a flor é a Curcuma alismatifolia.
Distritos
dereita|miniatura|250px|Distritos da provincia. A provincia está subdividida en 15 distritos (amphoes) e 1 subdistrito (king amphoe). Os distritos e subdistritos son á súa vez divididos en 124 comunas (tambons), e estas en 1393 poboados (moobans).
Aeroporto Rei Abdulaziz
O aeroporto internacional Rei Abdulaziz é un aeroporto situado a 19 quilómetros ao norte de Jeddah. Foi bautizado na honra do rei Abdul Aziz Al-Saud e inaugurouse no ano 1981. É o aeroporto máis concorrido de Arabia Saudita e o terceiro máis grande do país. É coñecido pola súa terminal do Hajj, construída especialmente para os peregrinos islámicos que anualmente viaxan á Meca e que pode manexar 80 000 pasaxeiros ao mesmo tempo.
Algodre
﻿Algodre é un municipio da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 18,16 km² cunha poboación de 181 habitantes e unha densidade de 9,97 hab/km². Limita ao norte co municipio de Galegos do Pan, ao sur con Coreses, e ao oeste con Molacillos.
Demografía e política
Evolución demográfica:
Repartición de escanos:
As Longras, Argalo, Noia
As Longras é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Victoria, Australia
<td align="center" colspan=2> dereita|250px Capital Melbourne Gobernador David de Kretser (Actual Gobernador) Presidente John Brumby (ALP) Área
Terra
Auga
Total
227.416 km²
10.213 (4,3%) km²
237.629 (6º) km²
Poboación (xuño 2007)
Densidade 5.205.200 (2º)
22,92 hab./km² (2º) Zona horaria UTC+10 (agás durante daylight saving timeUTC+11) Punto máis alto Monte Bogong (1.986 m) Código ISO 3166-2: AU-VIC
Victoria ou Vitoria é o estado máis pequeno de Australia, sen contar con Tasmania. Atópase no sueste do continente. A súa poboación estímase en 5 millóns, coa maior densidade do país. A súa capital é Melbourne no fondo da baía de Port Phillip. Ocupa a franxa costeira adxacente ao estreito de Bass, fronte á illa de Tasmania.
Maruca do Mediterráneo
Esta especie, descrita por Rafinesque en 1810 (como Phycis macrophthalmus), vive nas primeiras capas das augas profundas, polo que non foi descuberta até o século XIX e aínda hoxe é pouco coñecida. Por outra parte, é unha das numerosas especies de peixes cuxas poboacións parece que diminuíron rapidamente desde que, na década dos anos 1970, os arrastreiros pescan nas zonas onde os reprodutores se reúnen para a posta.
Victoria, Australia
Historia
Despois de que se fundase a colonia de Nova Gales do Sur en 1788, o continente australiano foi dividido en dúas partes, a oriental pasou a chamarse Nova Gales do Sur e a occidental Nova Holanda. Baixo a administración colonial de Sydney, creouse o primeiro asentamento en Vitoria, Portland. Melbourne fundouse en 1835.
En 1851 descubriuse ouro en Ballarat. Co paso do tempo fóronse realizando máis descubrimentos ao longo de toda Vitoria. As minas eran tan importantes, que a poboación e a economía creceron desmesuradamente. Ese mesmo ano concedeuse a independencia de Nova Gales do Sur. En 1901 Vitoria deixou de ser colonia e converteuse en Estado de Australia. Melbourne foi a capital mentres se construía Canberra.
Goberno
A forma política está recollida na Constitución de 1855, aínda que foi emendada en varias ocasións. Desde a unión a Australia, as relacións entre Vitoria e os demais estados están reguladas pola Constitución de Australia.
Maruca do Mediterráneo
Nomes galegos
Na bibliografía ictiolóxica galega só se rexitra a especie Molva macrophthalma, ademais de no xa citado Vocabulario de Lahuerta e Vázquez, na monografía de Ríos Panisse Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia.
Victoria, Australia
Goberno
O sistema usado é o de Westminster. un goberno parlamentario baseado no modelo do Reino Unido. O poder lexislativo radica no Parlamento de Vitoria, que está composto pola coroa (representada polo gobernador) e por dous cámaras.
Maruca do Mediterráneo
Nomes galegos
Lahuerta e Vázquez elixiron como nome vulgar da especie, como quedou dito, o de maruca do Mediterráneo, sen dúbida porque unha das súas características é a de abundar neste mar, desbotando o de maruca española co que se coñece noutras linguas (francés, lingue espagnole; inglés, Spanish ling).
Victoria, Australia
Economía
A economía de Vitoria baséase nas minas de ouro e carbón así como nas extraccións de petróleo. Fóra de Melbourne, onde predominan as manofacturas, o resto do territorio está dedicado á agricultura e a gandería, especialmente a ovina.
Xeoloxía e xeografía
A fronteira norte de Vitoria é a ribeira meridional do río Murray. Ao oeste atópase Australia Meridional. Hai moitas diferenzas topográficas, xeolóxicas e climáticas, desde o tépedo e húmeno clima de Gippsland ata os Alpes de Vitoria onde os picos de ata 2 mil metros de altitude están cubertos por unha capa de neve. Ao noroeste atópanse planicies semidesérticas.
Maruca do Mediterráneo
Nomes galegos
A este respecto, cómpre dicir que os ictiólogos galegos dan este último nome á moi semellante especie Molva dypterygia.
Victoria, Australia
Xeoloxía e xeografía
Hai varios sistemas fluviais en Vitoria debido ás importantes precipitacións. O máis importante é o río Murray, aínda que tamén son destacables os ríos Ovens, King, Campaspe, Loddon, Wimmera, Elgin, Barwon, Thompson, Snowy, Latrobe, Yarra, Maribyrnong, Mitta e Kiewa.
Maruca do Mediterráneo
Características
A maruca do Mediterráneo ten o corpo alongado, en forma de lámina grosa, dunha lonxitude que pode chegar aos 100 cm (108 cm tamaño máximo declarado).
Victoria, Australia
Xeoloxía e xeografía
Melbourne reúne a case o 70% da poboación total dominando á súa vez a economía, os medios de comunicación e a cultura.
Maruca do Mediterráneo
Características
Coñécese nas costas do Atlántico nororiental, desde Irlanda até a península Ibérica e o noroeste de África, pasando polas illas Azores. É común no Mediterráneo, polo menos até o leste do mar Xónico, onde vive a profundidades de entre 388 e 754 m.
Os científicos non dispoñen aínda de datos suficientes para precisar a extensión xeográfica desta especie e, polo tanto, poder avaliar os eventuais stocks das súas poboacións