cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Realismo
Evolución do realismo europeo
A orixe do realismo literario europeo hai que procurala na literatura española medieval e na novela picaresca española e, en concreto, na versión que configurou sobre esa tradición o novelista Miguel de Cervantes. O desmitificador modelo cervantino influíu poderosamente na literatura europea posterior, pero o descrédito polo que pasou o xénero narrativo durante o século XVIII aprazou o seu influxo europeo, salvo o caso de Inglaterra, ata ben entrado o século XIX.
A novela realista europea vén a ser a épica da clase media ou burguesa que conseguiu —ó longo de sucesivas revolucións que lle foron conferindo cada vez maior poder (1789, 1820, 1830 e 1848)—, instalarse como clase dominante en tódolos aspectos da vida, incluído o cultural e o estético. Os ideais burgueses (materialismo, utilitarismo, busca do éxito económico e social) irán aparecendo na novela pouco e pouco, e na súa fase final tamén irán aparecendo algúns dos seus problemas interiores (o papel da muller instruída e así a todo desocupada; o éxodo do campo á cidade e a mutación de valores subsecuente, por exemplo). Por outra parte, cando se vaian reiterando e esgotando os temas relativos á burguesía, a descrición realista irá penetrando noutros ámbitos e deixará a mera descrición exterior das condutas para pasar á descrición exterior das mesmas, volvéndose novela psicolóxica e creando procedementos narrativos introspectivos como o monólogo interior, e artellando movementos en certa maneira opostos como, por un lado, o Espiritualismo, que influíu a última etapa de narradores realistas como Benito Pérez Galdós, Fiódor Dostoievski e Lev Tolstói, e por outro o Naturalismo, que esaxeraba os contidos sociais, documentais e científicos do Realismo e que se aproximaba á descrición das clases humildes, marxinadas e desfavorecidas..
En Francia foron escritores realistas Henrý Beyle, "Stendhal", Honoré de Balzac, Prosper Mérimée ou Gustave Flaubert. No Reino Unido, William Makepeace Thackeray, Charles Dickens e Mary Ann Evans (mellor coñecida polo seu pseudónimo, George Eliot); en Rusia, Iván Turguiéñef, Lev Tolstói e Fiódor Dostoievski. Nos Estados Unidos, Mark Twain, Henry James e Theodore Dreiser. En Italia, o movemento denominouse verismo e ten ó seu máis caracterizado representante en Giovanni Verga. En canto á literatura escrita en alemán poden considerarse realistas o suízo Gottfried Keller e os alemáns Albert Bitzius (que utilizaba o pseudónimo Jeremías Gotthelf), Hans Theodor Storm e Wilhelm Raabe, inda que esta estética inda continuou renovándose durante o século XX a través da obra literaria de Thomas Mann.
Realismo en filosofía
O termo realismo é mal interpretado con facilidade na súa aplicación á filosofía. Non significa nin defensa dun mundo natural, nin oposición ó idealismo (o oposto deste sería, en todo caso, o empirismo), nin sequera está ligado de forma directa ou explícita coa verdade. As teses fundamentais de todo realismo son:
Analogamente, as posturas non realistas defenden que o obxecto só existe na nosa mente, ou ben que nin sequera ten sentido falar de que dito obxecto exista. Como posturas non realistas nalgún sentido dado encontramos os idealismos, o instrumentalismo, o nominalismo etc.
Filosofía antiga e medieval
O uso máis antigo do termo é en contraposición ó nominalismo e ó conceptualismo e referido ó problema dos universais. O realismo sostén que os universais son realidades independentes das cousas. O conceptualismo é un realismo moderado no cal os universais son realidades na mente e, inda que carecen de existencia independente, teñen o seu fundamento nas cousas existentes. O nominalismo afirma que os universais non existen en absoluto, son flatus vocis, palabras que utilizamos para describir grupos de obxectos.
Segundo estas categorías, a teoría das Ideas de Platón denominouse realismo platónico xa que asumía a existencia de universais. Pero non hai que perder de vista que se trata dunha denominación aplicada en séculos posteriores a Platón e que se trata dunha simplificación das súas ideas. Algo similar pódese dicir de Aristóteles, ó que se denominou realista moderado, inda que isto en realidade é máis adecuado para o aristotelismo tomista medieval.
Renacemento e Ilustración
miniatura|upright=1.2|[[Antonio Rotta, The Hopeless Case, Walters Art Museum]] A partir do Renacemento e, principalmente, da idade moderna, o realismo entrou en crise na filosofía ante o pulo dos idealismos. O realismo metafísico defendía que o ser (as cousas) ten existencia independente da conciencia. O realismo gnoseolóxico (que se ocupa do modo de coñecer as cousas) afirmaba que, en contraposición ó idealismo transcendental de Kant, nos é posible coñecer as cousas sen que a nosa conciencia impoña as súas categorías.
Filosofía contemporánea
Na idade contemporánea o realismo recuperou prestixio entre os filósofos. O principal responsable quizabes sexa o neorrealismo que naceu a finais do século XIX nos países anglosaxóns.
O realismo inxenuo identifícase co naturalismo filosófico no sentido de que o punto de partida é a existencia da natureza. É a posición intuitiva, do "sentido común".
O realismo crítico afirma que existe a cousa en si, pero que o obxecto inmediato de coñecemento non é necesariamente esta, senón un conxunto de calidades pertencentes á cousa.
Para o realismo absoluto non hai diferenza, nin pode haber, entre o obxecto de coñecemento e a cousa en si. O realismo materialista do materialismo dialéctico é un tipo de realismo absoluto que foi desenvolvido polos seguidores de Karl Marx, fundamentalmente Lenin. Engade as teses de que o noso coñecemento non é invariable, e sempre hai que razoar dialecticamente.
O existencialismo analiza a existencia do home no mundo, polo que o realismo forma parte da súa mesma base.
Filosofía da ciencia
Na actualidade, a controversia do realismo - antirrealismo desenvólvese fundamentalmente en filosofía da ciencia. Nesta disciplina filosófica, un trazo particular do realismo é que non se ocupa tanto da natureza ou a existencia do obxecto como do tipo de relación que hai entre o coñecemento e o obxecto.
Pero non é só a cuestión de se a ciencia estuda ou non a realidade. Hai varias concepcións do realismo, non excluíntes mutuamente, segundo fagan fincapé nun ou outro aspecto:
Outras variantes do realismo en filosofía da ciencia están relacionadas coa verdade. O realismo semántico defende que as teorías científicas son verdadeiras ou falsas segundo a súa correspondencia coa realidade. Segundo o realismo progresivo o avance da ciencia nos permite un mellor coñecemento da realidade.
Karl Popper e Mario Bunge son defensores estritos do realismo da ciencia. Os realistas en sentido forte defenden que as teorías e conceptos científicos nos proporcionan coñecemento sobre a realidade porque hai algún tipo de relación de correspondencia entre as teorías científicas e a natureza. Mario Bunge analiza os problemas de diversas epistemoloxías, dende o racionalismo crítico popperiano ata o empirismo, o neopositivismo, o subxectivismo ou o relativismo. Considerase un realista crítico que ve a ciencia como falible (o coñecemento do mundo é provisional e incerto), pero inda así afirma que a realidade existe e é obxectiva.
Larry Laudan e Ronald N. Giere presentan unha postura intermedia entre o realismo e o subxectivismo estritos. Giere afirma que referencia á realidade debe valorarse caso por caso porque o grao de realismo varía entre as ciencias ou, cando menos, nalgunhas delas resulta máis sinxelo encontrar a súa correspondencia coa realidade. Así, a astronomía e a bioloxía posúen un grao de realidade moi elevado, mentres que a mecánica cuántica utiliza construcións teóricas moi abstractas.
O realismo crítico de Rom Harré e Roy Bhaskar destaca que o empirismo e o realismo conducen a dous tipos diferentes de investigación científica. A liña empirista busca novas concordancias coa teoría, mentres que a liña realista intenta coñecer mellor as causas e os efectos. Isto implica que o realismo é máis coherente cós coñecementos científicos actuais.
Arthur Fine promove a actitude ontolóxica natural como postura entre o realismo científico e os antirrealismos. A diferenza do realismo e do antirrealismo, a actitude ontolóxica natural non interpreta a verdade. Considera a esta un concepto básico e como tal o seu uso e a súa lóxica están xa categorizados, polo menos parcialmente. Non é necesario dar conta do, nin tampouco sería posible.
Como movementos non realistas na ciencia encontramos o instrumentalismo, o pragmatismo, diversos tipos de fenomenoloxía ou fenomenismo e o idealismo epistemolóxico.
Realismo en música
Na música, Alexander Dargomizhsky trazou un terceiro camiño na música rusa, no da melodía motivada polo significado. Inspirou a moitos músicos posteriores, na maior parte ós músicos da escola romántica, de feito Modest Mussorgsky, considerado o pai do realismo musical, denomina a Dargomizhsky como verdadeiro artífice deste movemento.
Realismo en fotografía
En fotografía existiron diferentes movementos coñecidos como realismos fotográficos que emprestaron maior atención á documentación fotográfica da realidade en defecto dos valores estéticos da fotografía.
Taurus Poniatovii
250px|miniatura|Representación do Taurus Poniatovii.
Taurus Poniatovii, o touro de Poniatowski, é unha rara constelación, xa en desuso, inserida polo director do Observatorio Real de Vilna (Lituania) Martin Poczobut no 1777 na honra ó rei de Polonia Estanislau II Poniatowski. A constelación estaba formada por estrelas que hoxe en día forman parte de Ophiuchus e Aquila. 70 Ophiuchi, un sistema estelar de magnitude aparente 4,02 situado a só 16,6 anos luz da Terra, era a estrela principal desta constelación.
As estrelas que se tomaron de Ophiuchus teñen unha semellanza coa V que forma o grupo de estrelas das Híades que conforman a faciana de Taurus. Antes de Taurus Poniatovii, algunhas destas estrelas eran parte da tamén obsoleta constelación do río Tigris. Porén, ambas constelacións xa non son recoñecidas polos astrónomos e ás súas estrelas, unha vez máis, volveron a Ophiuchus e Aquila.
Richard Fleischer
Richard O. Fleischer, nado en Nova York o 8 de decembro de 1916 e finado nos Ánxeles o 25 de marzo de 2006, foi un cineasta estadounidense.
Biografía
Fillo de Max Fleischer - cineasta e creador de series de debuxos animados - Richard Fleischer estudou arte dramática e dirixiu o grupo teatral "Arena Players" entre 1937 e 1940. Iniciouse no cinema a partir de 1940, con numerosos documentais para a RKO até 1945. O seu primeiro filme foi Child of Divorce (1946). Excelente técnico e bo director de actores, algúns dos seus filmes alcanzaron gran notoriedade, como Tora! Tora! Tora! e Mandingo, un filme sobre a escravitude no sur dos Estados Unidos no século XIX. Especialista en filmes de acción e de grande espectáculo, Flesicher sempre se habituou a traballar con grandes medios de produción.
Lamna
Lamna é un xénero de condrictios elasmobranquios da orde dos lamniformes (Lamniformes), da familia dos lámnidos (Lamnidae).
Testudo
Testudo, a tartaruga, é unha raramente mencionada constelación cunhas orixes incertas, aínda que é atribuída á súa creación ó astrónomo William Henry Smyth no século XVIII. A constelación de estrelas atopábase entre a cola de Cetus e Pisces, formada polas estrelas 20, 27, 29, 30 e 33 Piscium, que conforman un asterismo natural pero de brillo apagado. A estrela 20 Piscium era tomada coma a cabeza da tartaruga. Testudo nunca atopou aceptación, polo que raramente é mencionada polos astrónomos.
Notas
Testudo
Xenoveva de Brabante
Biografía
Dise que Xenoveva de Brabante era a dona de Siegfried de Tréveris, e que foi acusada falsamete polo mordomo Golo. Condenada a morte, foi perdoada polos seus verdugos e viviu durante seis anos co seu fillo nunha espenuca nas Ardenas alimentada por unha corza. Un día, Siegfried estaba perseguindo unhas corzas cando descubriu a Xenoveva no seu agocho e restituíulle a súa antiga dignidade.
Lámnidos
A dos lámnidos (Lamnidae) é unha familia de condrictios elasmobranquios da orde dos lamniformes (Lamniformes) que inclúe cinco especies de tiburóns, entre as que destacan o tiburón branco e os marraxos.
Características
Os lámnidos caracterízanse polo seu corpo fusiforme, moi hidrodinámico, fociño cónico, dentes separados á mesma distancia os uns dos outros, fendeduras branquiais longas, por teren a mesma forma característica da primeira aleta dorsal, a segunda aleta dorsal pequena e dun tamaño aproximado ao da anal.
Os dentes son triangulares e afiados, semellantes a unha daga e os ollos arredondados, de cor negra uniforme e sen membrana nictitante.
A cola presenta unha especie de "quilla" nos laterais, e o lóbulo inferior da aleta caudal é máis da metade de longo que o lóbulo superior.
O metabolismo interno está bastante desenvolvido, o que lles permite manter a temperatura corporal entre 10 e 18 °C, posibilitando asílo que estes tiburóns poidan vivir en augas temperado-frías (aínda que non en zonas realmente frías como as polares).
Son ovovivíparos.
Diversidade
Os lámnidos inclúen cinco especies viventes, englobadas en tres xéneros'':
O xénero Isurus conta con dúas especies: o marraxo azul (Isurus oxyrinchus) e o marraxo azul pequeno (Isurus paucus).
O xénero Lamna con outras dúas: o marraxo propiamente dito (Lamna nasus) e marraxo do Pacífico (Lamna ditropis).
Os lámnidos aparecen representados no rexistro fósil xa no cretáceo, e sempre foron superdepredadores doutros vertebrados mariños, alcanzando nalgúns casos dimensións realmente xigantescas como Cretoxyrhina (do cretáceo, 8 m) e sobre todo Carcharodon megalodon (ou Carcharocles megalodon) (do neóxeno, até 24 m). Na actualidade, o tiburón branco é o seu maior representante, con case 8 m de lonxitude máxima recoñecida cientificamente, só superado entre os tiburóns actuais por animais filtradores, como o tiburón balea ou o tiburón peregrino.
Jean Clottes
Jean Clottes, nado en 1933 en Espéraza (Aude) é un prehistoriador francés, especialista do paleolítico superior e da arte rupestre.
Traxectoria
Fixo os seus estudos secundarioss no liceo (lycée) de Carcasona de 1944 a 1950 e os seus estudos superiores en Tolosa Despois duns anos de profesor no liceo de Foix, emprende os estudos de prehistoria. A súa tese foi sobre os dolmens de Lot. Docteur ès lettres et sciences humaines desde 1975, foi director de Antigüidades prehistóricas da rexión Mediodía-Pireneos. Antigo conservador xeral do Patrimonio no ministerio de Cultura, do que foi conselleiro científico sobre a arte prehistórica.
Teoría do xamanismo parietal
Realizou un importante traballo para tratar de comprender o cadro conceptual das pinturas rupestres, que puido relacionar co xamanismo. A apariciónn do libr Les chamanes de la Préhistoire escrito en colaboración con D. Lewis-Williams permitiulle avanzar varios argumentos no sentido do recoñecemento dunha sociedade paleolítica entrada na práctica de ritos xamánicos. A obra foi á vez innovadora e criticada, o que levou ao autor a precisar os seus puntos de vista, insistindo no feito de que se trataba máis ben dunha hipótese científica plausíbel e non de afirmacións non fundamentadas. Hoxe en día a teoría do xamanismo á comunmente aceptada no medio científico cando se fala das realizacións parietais nas grutas ornamentadas paleolíticas.
Vilanova, Os Ánxeles, Brión
Vilanova é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 23 eran homes e 16 eran mulleres.
Xuvia
O topónimo Xuvia pode referirse a:
Owen Jones (escritor)
Owen Jones, nado en Sheffield o 8 de agosto de 1984, é un autor, columnista e activista político británico. É un columnista adoito de The Guardian, e dende 2015 para New Statesman.
Traxectoria
Jones naceu en Sheffield e criouse en Stockport, Gran Manchester, e brevemente en Falkirk, Escocia. É fillo dun traballador da autoridade local e dunha mestra. Foi á Bramhall High School e ó Cheadle and Marple Sixth Form College para máis tarde asistir á University College de Oxford, onde estudou historia e conseguiu un Master of Arts en historia dos Estados Unidos de América. Antes de converterse en xornalista e escritor desempeñou labores de investigación e exerceu como sindicalista. Jones declárase homosexual e reside en Londres. O autor, un dos máis influentes da esquerda no Reino Unido, é feminista e republicano. Jones cre que a monarquía británica debe ser abolida.
Título Superior de Arte Dramática
Duración
Catro cursos académicos de 60 créditos cada un, cun total de 240 créditos ECTS.
Os créditos ECTS incorpóranse como unidade de medida que reflicten os resultados da aprendizaxe e o volume de traballo realizado polo estudante.
Os Cuñarros, Tella, Ponteceso
Os Cuñarros é un lugar da parroquia de Tella no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 12 eran homes e 7 mulleres.
Kosmos 357
Kosmos 357 (Космос 357 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 35, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de agosto de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 357 foi o trixésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro e trixésimo segundo membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 357 foi inxectado nunha órbita inicial de 476 km de apoxeo e 272 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 24 de novembro de 1970.
Conflitos e sublevacións no Brasil
Esta é unha lista dos conflitos e sublevacións no Brasil dende o século XVII até a actualidade.
Cartelos, Carballedo
Santo Estevo de Cartelos é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. En 2020, segundo o INE, tiña 54 habitantes (26 homes e 28 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación; en 2017, 66. Segundo o IGE en 2011 tiña 65 e en 1999 91.
Patrimonio
Nesta parroquia atópase unha das árbores senlleiras de Galicia, o Carballo de Cartelos. É da especie Quercus Ruber L., mide 36 metros de alto e o seu toro ten un diámetro de 3,6 metros na base.O toro ten un volume de madeira de aproximadamente 103 metros cúbicos e pesa 113 toneladas. A proxección sobre o chan ocupa 614 metros cadrados (máis dun ferrado). Nesta carballeira rodouse en 1995 a película hispanoarxentina La ley de la frontera. Está moi próximo ao Pazo de Cartelos .
Plataforma Queremos Galego!
miniatura|360px|Manifestación de Queremos Galego! en Compostela. Queremos Galego! é unha plataforma cidadá, conformada por entidades de diferentes ámbitos e por persoas a título individual, que naceu en 2009 para artellar unha ampla resposta colectiva a prol da lingua galega, mediante a defensa e afirmación dos usos públicos e dereitos lingüísticos xa garantidos pola actual lexislación, e con intención de conseguir a progresiva normalización naqueles espazos onde o idioma de noso non goza aínda da presenza desexada.
Obxectivos
Queremos Galego!, segundo afirma na súa páxina web, naceu
Repercusión
Esta plataforma conseguiu adhesións desde diversos colectivos de distintos puntos de Galiza : asociacións culturais e deportivas, asociacións de nais e pais, partidos políticos, sindicatos etc.
A plataforma convocou dúas manifestacións en 2009 (unha o 17 de maio e outra o 18 de outubro ) con importante éxito canto a número de persoas, e o 21 de xaneiro de 2010 convocou unha folga xeral no ensino e manifestación en Santiago de Compostela, que foi secundada pola maioría sindicatos, os partidos políticos da oposición, profesorado, alumnado, nais e pais, a MNL e diversos colectivos.
ICOMOS
miniatura|200px| A [[Torre de Hércules, na Coruña, último monumento declarado Patrimonio da humanidade en Galicia (2009).]] O ICOMOS, ou Comité internacional dos monumentos e os sitios (da sigla en inglés International Council on Monuments and Sites) é unha asociación civil non gobernamental, con sede en París (Francia) ligada á ONU, a través da Unesco.
O deu labor é decisivo á hora de conseguir que un determinado monumenmto, cidade ou sitio de interese natural sexa declarado Patrimonio da humanidade, a que o proceso que hai que seguir para lograr a nomeamento comenza cando un país fai un inventario con todos os seus sitios con propiedades naturais e culturais significativas como para merecer seren incluídos na Lista Tentativa, o que é moi importante, porque un país non pode propoñer un sitio que non estea incluído nesta lista. A continuación, pode seleccionar un sitio desta lista para ubicala nun Expediente de Nomeamento. O Comité de Patrimonio da Humanidade ofrece axuda na confección deste expediente, o cal debe ser o máis completo posíbel.
Logo, o expediente é avaliado independentemente por dúas organizacións: a Unión Mundial para a Conservación e o Comité Internacional de Monumentos e Sitios (ICOMOS), Estas entidades despois elevan ás súas recomendacións ao Comité do Patrimonio da Humanidade. O Comité reúnese unha vez ao ano para determinar se inclúe ou non a cada sitio nomeado á lista definitiva, e ás veces suspende a decisión para solicitar máis información aos Estados membros. Hai dez criterios de selección que un sitio debe cumprir para ser incluído na lista.
Pachamama
miniatura|Representación de Pachamama na cosmoloxía, segundo [[Juan de Santa Cruz Pachacuti Yamqui Salcamayhua (1613), baseado nun debuxo do Templo do Sol en Qurikancha, Cuzco.]] Pachamama é unha deusa adorada polos pobos indíxenas dos Andes. Tamén é coñecida como a nai da Terra e do tempo. Na mitoloxía inca, Pachamama é a deusa da fertilidade que preside o cultivo e a colleita, encarna as montañas e produce os terremotos. Ela tamén é unha divindade sempre presente e independente, que ten o seu propio poder creador para soster a vida na Terra. Pachamama é a muller Pacha Kamaq e os seus fillos son Inti, o deus do Sol, e Killa, a deusa da Lúa. Na cosmoloxía quechua, hai catro principios básicos da natureza baseados na auga, na terra, no Sol e na Lúa. Despois da conquista dos españois, que forzaron a poboación a converterse ó catolicismo, a figura da Virxe María unificouse coa de Pachamama para moitos pobos indíxenas.
Tigris (constelación)
Tigris ou Fluvius Tigris é unha antiga constelación creada no século XVII cunha orixe atribuída a Jakob Bartsch ou a Petrus Plancius. Representa o río Tigris, e estendíase dende Ophiucus entre as constelacións de Aquila, Hércules, Cygnus, Sagitta e Equuleus, para rematar preto de Pegasus. As estrelas máis brillantes desta constelación eran 72 Ophiuchi (de magnitude aparente +3,71), 109 Herculis e 1 Pegasi. Rara vez mencionada, nunca tivo moita aceptación e foi esquecida axiña.
CF Montréal
O Montreal Impact (Impact de Montréal en francés) é un equipo de fútbol profesional de Canadá e xoga na Major League Soccer. O equipo exerce localía na cidade de Montreal, na provincia de Quebec. O equipo foi fundado no ano 1992 e xogou na North American Soccer League, a segunda división do fútbol profesional norteamericano, ata o ano 2011. No ano 2012 comezou a súa andadura na MLS.
O Impact foi o primeiro equipo canadense en xogar unha final da Liga de Campións da CONCACAF e o segundo da MLS. O estadio do Montreal Impact é o Stade Saputo.
Historia
===NASL === O primeiro ano na NASL non foi demasido bo xa que acabaron a tempada na última posición. Sorprendentemente ao ano seguinte chegaron á final dos playoffs e venceron ós Colorado Foxes alzando o seu primeiro título. No ano 1995, seguiron os bos resultados o equipo gañou a tempada regular pero foi eliminado na primeira ronda dos playoff. Nos anos posteriores o equipo consolidouse como o mellor equipo canadense, e tamén atraendo a moitos dos mellores xogadores da época. No ano 1999 co cambio de propietario decidiuse no participar nesa tempada para preparar a seguinte.
A Bandeira
O topónimo A Bandeira pode referirse a varios lugares de Galicia:
CF Montréal
Historia
Tras ese parón na seguinte tempada o equipo quedou fora dos playoffs por primeira vez dende o ano 1993. No ano 2002 o Impact volveu a clasificarse para os playoffs, pero cae en segunda ronda contra o Rochester Raging Rhinos por terceira vez na súa historia. Ao ano seguinte repetiuse a historia fronte ó Rochester Raging Rhinos pero esta vez en primeira ronda. No 2004 o equipo tivo que volver a enfrontarse ó Rochester Raging Rhinos na primeira ronda pero conseguiu eliminalo esta vez, os canadenses seguiron avanzando ata a final fronte ó Seattle Sounders que gañaron por dous goles a cero conseguindo o seu segundo trofeo da NASL. No ano 2008 inaugarábase o novo estadio, Stade Saputo, e o equipo avanzou ata as semifinais, pero foi eliminado contra o que sería o campión, o Vancouver Whitecaps. Ó ano seguinte invertíronse os papeis, e o equipo de Montreal apeou na final ós Vancouver Whitecaps. No ano 2010 anounciouse que o Montreal Impact xogaría na Major League Soccer a partir do ano 2012. Na súa última tempada na NASL o equipo quedouse a un punto dos playoffs. O Impact concluiu a súa historia na NASL con 265 vitorias, 155 derrotas e 71 empates, en 491 partidos de tempada regular, tres trofeos de liga e sete Canadian championship. === MLS === O primeiro partido do Montreal Impact na Major League Soccer foi un derbi canadense contra o Vancouver Whitecaps e terminou con derrota por dous goles a cero para o equipo de Quebec. O primeiro partido na casa acabou co primeiro punto na historia do Impact na MLS. Na súa primeira tempada na máxima competición do fútbol en norteamérica o equipo finalizou na sétima posición. No ano 2013 o equipo conseguiu a súa primeira clasificación para os playoffs, aínda que foi eliminado na primeira ronda.
O 27 de xullo de 2015 anunciábase a fichaxe do costamarfileño Didier Drogba. A nova súper-estrela do equipo de Montreal debutou no Stade Saputo fronte o Chicago Fire, un partido loco que finalizou cun 4-3 onde o dianteiro de Costa do Marfil marcou tres goles cunha increíbel estrea. Por segunda tempada na súa historia conseguiron clasificarse para os playoffs, avanzaron ata as semifinais de conferencia por primeira vez. Enfrontábanse ó Columbus Crew e venceron no partido de ida, pero no partido de volta os Black & Gold conseguiron empatar a eliminatoria polo que tivo que xogarse unha fatídica prórroga na que no minuto 111 Kei Kamara marcou o gol que deu o pase para os de Columbus.
Buscando a Casal
Buscando a Casal é un filme cubano de 2019 dirixido por Jorge Luis Sánchez. Foi escollido como candidato de Cuba para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fontán, Tella, Ponteceso
Fontán é un lugar da parroquia de Tella no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 75 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 38 eran homes e 37 mulleres.
Jalal Talabani
dereita|frame|Jalal Talabani Jalal Talabani ou Celal Talabanî (en kurdo latinizado), nado en 1933 e finado o 3 de outubro de 2017, foi o presidente de Iraq dende o 6 de abril de 2005 ata 2014. Tratouse do primeiro kurdo en ser elixido para a máxima maxistradura do país. Fundador e secretario xeral da Unión Patriótica do Kurdistán.
Phocoenoides dalli
Phocoenoides dalli é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos focénidos, o único membro do xénero Phocoenoides que, á súa vez, é o único da subfamilia dos focenoidinos (Phocoenoidinae).
Esta especie de toniña foi descrita en 1885 polo zoólogo estadounidense Frederick William True, que a denominou Phocoena dalli na honra do seu compatriota o naturalista William Healey Dall (1845-1927).
Pero cando máis tarde, en 1911, Roy Chapman Andrews describiu o xénero Phocoenoides, foi reclasificada neste xénero, de xeito que o seu nome científico válido actualmente é Pnocoenoides dalli (True, 1885).
Esta marsopa adquiriu certa sona nos medios de comunicación mundiais na década de 1970, cando se revelou por primeira vez ao público que a pesca de salmóns con palangres matara a miles destes cetáceos. Por outra parte, cómpre dicir que esta especie péscase industrialmente no Xapón, onde se consome a súa carne.
Catarcetrísticas
As características principais son as seguintes:
Distribución
Vive en augas frías do Pacífico setentrional, entre as Kamchatka á de Alasca, polo norte, e até os 50º N (asociado con golfiños), e desde os 40º N (asociado a caldeiróns) até mais ao sur (costas de Corea e o Xapón) no leste e costas norteamericanas até a Baixa California no oeste.
Pouco se sabe sobre as súas migracións, pero parece que se despraza cara ao norte en verán e cara ao sur en inverno; algúns individuos poden pasar o verán tan ao norte como no estreiro de Bering.
Alimentación
Caza crustáceos, luras e peixes, apañando sardiñas e especies afíns en augas superficiais, e peixes lanterna a niveis máis baixos.
Estado de conservación
A especie é abundante, e estímase que a poboación actual é de máis de 1 millón de animais. A especie foi amplamente matada en operacións de pesca en mar aberto con redes de deriva durante as décadas de 1970 e 1980, pero agora están prohibidas estas pescarías, e os niveis de capturas no actuais non están considerados como o suficientemente altos como para causar descensos poboacionais significativos. As capturas nas augas costeiras xaponesas, así como as incidentais nestas augasa e n as rusas (que se estiman globalmente nuns 20 000 espécimes ao ano), non parece que constitúan unha ameaza pra o descenso poboacional suficiente como para xustificar a inclusión desta especie en ningunha categoría de ameaza.
Castro, Carballedo
San Cristovo de Castro é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o IGE en 2011 tiña 209 habitantes (101 homes e 108 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 266 habitantes. En 2016 segundo o INE tiña 191 habitantes, 97 mulleres e 94 homes; en 2020 eran 167, 79 homes e 88 mulleres.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, fortaleza.
Patrimonio
O castro de forma circular presenta unha caída de aproximadamente 8 metros dende a cima ata o camiño e prados que o rodean polo lado N-NE. Polo lado S presenta un túmulo de gran elevación que corresponde a unha gran rocha.
Tage Skou-Hansen
Tage Skou-Hansen, nado en Fredericia o 12 de febreiro de 1925 e finado o 11 de novembro de 2015, foi un escritor dinamarqués.
Traxectoria
Debutou en 1952, e en 1957 publicou a súa novela máis aclamada De nøgne træer (As árbores núas). Dende aquela, obtivo un bo número de premios e publicado unha importante lista de libros, sempre en lingua dinamarquesa.
Bournonville
Bournonville é un concello francés do departamento de Paso de Calais, na rexión de Norte-Paso de Calais, en Francia.
Devasa
Devasa pode referirse a:
Max Fleischer
dereita|miniatura|250px|O pallaso Koko e o can Fitz en Koko Chops Suey (1927). Max Fleischer, nado en Cracovia o 19 de xullo de 1883 e finado nos Ánxeles o 11 de setembro de 1972, foi un dos pioneiros na creación de debuxos animados. É o pai de Betty Boop e Koko the Clown, e quen levará ao cine a Popeye e a Superman. Tamén se encargou de realizar unhas cantas innovacións tecnolóxicas.
Caseta de Ansemil, Ansemil, Celanova
Caseta de Ansemil é unha aldea da parroquia de Ansemil, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 43 habitantes (18 homes e 25 mulleres), catro máis ca en 2009.
Esta aldea está formada por un grupo de casas dispostas ao longo da N-540 e conta entre as súas edificacións cunha tenda-bar e cunha granxa de polos.
Max Fleischer
Traxectoria
Fleischer tivo a idea de usar fotogramas de cine capturados da realidade para usalos como referencia para debuxar animación, e así patentou o rotoscopio en 1917. Usou esta técnica xunto ao seu irmán Dave no seu primeiro cartoon en 1915. En 1919 estableceu os Fleischer Studios para producir debuxos animados e curtametraxes xunto aos seus irmáns Dave e Joe Fleischer.
Inventou o rotógrafo para agregar debuxos animados en películas reais. A súa invención baseábase nos procesos estereóticos, construídos por John Burks, no cal se utilizaban recortes de escenarios de cartón montados nunha mesa xiratoria, onde se colocaban os debuxos. Fixo os primeiros debuxos animados con son da historia en 1924 usando un proceso de sincronización de Lee De Forest. Aínda que a compañía Disney adxudícallo á súa curta Steamboat Willie, que foi realizada anos máis tarde. En 1933, os Fleischer Studios formaron contrato co King Features Syndicate (xigante empresa da banda deseñada), para producir os deseños animados do Popeye, e para o lanzamento de Betty Boop. Máis tarde, en 1941, os Fleischer Studios asinaron contratos coa DC Comics, para a produción de debuxos animados de Superman. Produciron as longametraxes Gulliver's Travels e Mr. Bug Goes to Town, e as curtas do Popeye: Popeye meets AliBaba and the Forty Thieves, Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor e Popeye and His Wonderful Lamp.
En 1942, cando os seus fundadores Max, Dave e Joe Fleischer se retiraron, a Paramount Pictures comprou os Fleischer Studios, mudando o seu nome para Famous Studios (creadora dos Harveytoons), tendo como propietarios os antigos animadores de Fleischer: Seymour Kneitel e Isadore Sparber. O Famous Studios produciu animación até 1967, como novos episodios do Popeye e Superman, os Harveytoons, Little Lulu de Marge e os Puppetoons de George Pal. En 1960, os Famous Studios mudou o seu nome para Paramount Cartoon Studios até que en 1967 fechou as súas portas, coa adquisición da Paramount pola Gulf-Western. Max morreu o 11 de setembro de 1972, aos 89 anos, nos Ánxeles.
EcoRV
miniatura|dereita|200px|Secuencia de recoñecemento no ADN do encima EcoRV. O encima corta en todos os puntos onde apareza esta secuencia. O punto de corte está sinalado cunha liña verde. miniatura|dereita|200px|O encima EcoRV clivando o ADN. A proteína únese pouco firmemente ao ADN e escanéao buscando a súa secuencia de recoñecemento. Unha vez que a encontra, EcoRV retorce o ADN nun ángulo de 50° e corta a secuencia.
EcoRV (lido "eco erre cinco"), tamén chamado Eco32I, é un encima da clase das endonucleases de restrición de tipo II que foi illada de certas cepas da bacteria Escherichia coli. Corta o ADN cando atopa unha determinada secuencia de nucleótidos que recoñece.
Este encima de restrición ten un uso frecuente en bioloxía molecular. Ten a característica que crea no ADN cortado extremos romos (outros encimas de restrición crean extremos cohesivos). O encima recoñece a secuencia de ADN palindrómica de 6 bases 5'-GAT|ATC-3' e fai un corte vertical nela. A secuencia complementaria é, pois, 3'-CTA|TAG-5'. Os extremos romos poden ser ligados a un sitio de clonación tamén romo doadamente, aínda que con menor eficiencia que os extremos cohesivos.
Estrutura
Resolveuse por cristalografía de raios X a estrutura deste encima, e a de varios mutantes, en complexo co ADN ao que corta.
A parte central (core) do encima consta dunha folla β mixta de cinco cadeas flanqueada por hélices α. Esta parte central está conservada en todos os demais encimas de restrición de tipo II. Tamén ten un subdominio de dimerización N-terminal formado por unha curta hélice α, unha folla de dúas cadeas antiparalelas, e unha longa hélice α. Este subdominio atópase só nos encimas EcoRV e PvuII.
Modo de acción
Igual que EcoRI, EcoRV forma un homodímero en solución antes de unirse e actuar sobre a súa secuencia de recoñecemento. Inicialmente, o encima únese feblemente a un sitio non específico do ADN. Desprázase aleatoriamente ao longo da molécula de ADN ata que atopa o seu sitio de recoñecemento. EcoRV ten unha alta especificidade pola súa secuencia diana no ADN.
A unión do encima induce un cambio conformacional no ADN, que se curva uns 50°. A curvatura do ADN dá lugar a que as bases non queden ben situadas unhas enriba das outras, amplía o suco menor, e comprime o suco maior. Isto fai que o enlace fosfodiéster que vai ser cortado polo encima quede máis próximo ao centro activo do encima. A clivaxe ou corte ocorre dentro da secuencia de recoñecemento, e non require a hidrólise de ATP.
EcoRV é a única endonuiclease de restrición de tipo II que se coñece que causa un cambio conformacional importante no ADN.
Usos
EcoRV utilízase frecuentemente para cortar e abrir plásmidos que se van usar como vectores para inserir xenes durante a clonación de xenes. O encima subminístrano moitos fabricantes e require seroalbumina bovina para funcionar axeitadamente.
Acorde de Tristán
O acorde de Tristán é un acorde formado polas notas Fa, Si, Re♯ e Sol♯. Máis xeralmente, pode ser calquera acorde que consista nos mesmos intervalos: cuarta aumentada (tritono), sexta aumentada, e novena aumentada en estado fundamental. Recibe o seu nome por escoitarse na primeira frase da ópera de Richard Wagner Tristan und Isolde como parte do leitmotif relacionado con Tristan.
Antecedentes
As notas do acorde de Tristán non son infrecuentes; poden ser reescritas para formar un convencional acorde de sétima diminuída. O que distingue a este acorde e a infrecuente relación á clave implícita da súa contorna. Cando Tristan und Isolde foi escoitada por primeira vez en 1865, o acorde foi considerado innovador, que causaba desorientación, e ousado. Músicos do século XX identifican este acorde con frecuencia co punto de partida da disolución da tonalidade.
Este motivo tamén aparece nos compases 6, 10, e 12, así como moitas outras veces ao longo da obra e ao final do último acto.
Tense escrito moito sobre as posibles funcións harmónicas ou a voz principal (función melódica) do acorde de Tristán, e o motivo ten sido interpretado de moitos xeitos distintos. Por exemplo, Schering (1935) traza o desenvolvemento do acorde de Tristán a través de dez pasos intermedios, comezando pola cadencia frixia (iv6-V).
Vogel apunta ao "acorde" en obras anteriores de Guillaume de Machaut, Carlo Gesualdo, Bach, Mozart, Beethoven, oru Louis Spohr, como no seguinte exemplo do allegro da Sonata para piano Nº 18:
O que fai do motivo de Tristán diferente das aparicións anteriores das mesmas notas, aos ollos de moitos analistas, é a súa duración. No exemplo de Beethoven, o Mi♭ resolve no Re en aproximadamente nun cuarto do tempo que tarda o Sol♯ en "resolver" no La na obra de Wagner. En Wagner, a resolución é empregada unicamente para pasar a outra disonancia cromática máis (o La♯ do compás seguinte), en lugar de ser empregado como un punto de apoio en si mesmo. En Beethoven, a simultaneidade das notas pode considerarse que consiste en parte de notas que non pertencen ao acorde; non é un acorde ou unha entidade harmónica en si mesmo.
A importancia do acorde de Tristán está no seu alonxamento da harmonía tonal tradicional, e mesmo cara a atonalidade. Con este acorde, Wagner realmente provocou o son ou estrutura da harmonía musical para chegar a ser máis importante que a súa función, unha noción que foi pronto explorada por Debussy e outros. En palabras de Robert Erickson, "O acorde de Tristán é, entre outras cousas, un son identificable, unha entidade máis aló das súas cualidades funcionais nunha organización tonal."
Análise
Aínda que, á vez enharmonicamente soa como o acorde semidiminuído Fa-La♭-Do♭-Mi♭, pode ser tamén interpretado como a suspensión alterada da subdominante II: Si-Re♯-Fa-Sol♯ (sendo o Sol♯ a suspensión da tonalidade de La menor).
Triangulum Minor
250px|miniatura|As constelacións de Triangulus Minor e Musca Borealis.
Triangulum Minor ou Triangulum Minus (latín para triángulo menor) é o nome dunha constelación, hoxe en día en desuso, creada por Johannes Hevelius a cal estaba formada polas estrelas da parte sur da actual constelación de Triangulum. O triángulo estaba definido polas seguintes estrelas de quinta magnitude: 6 Trianguli (tamén coñecida polo seu nome de variable TZ Trianguli), 10 Trianguli e 12 Trianguli. Apareceu pouco nos seguintes mapas estelares, e para finais do século XIX estaba en desuso.
Acorde de Tristán
Análise
Jean-Jacques Nattiez escribe que as análises musicais están determinadas por colocacións analíticas especialmente respecto da tripartición, tramas e principios trascendentais. No que respecta ao acorde de Tristán, as situacións discutidas aquí son o que o analista pensa que pasa co acorde máis tarde en Tristan und Isolde, e relaciona coa posible crenza en só tres funcións harmónicas, ou en sucesións funcionais determinadas polo ciclo de quintas.
Motivo
Para J. Chailley (1963, p. 40 ), "está arraigado nun simple acorde dominante de La menor [Mi maior], que inclúe dúas apoiaturas e resolve na forma normal":
Deste xeito, non é considerado un acorde senón unha anticipación do acorde de dominante que chega no compás seguinte. El explicaba (1963, p. 8): "O cromatismo de Tristan, baseado en apoiaturas e notas de paso, técnica e espiritualmente representa un apoxeo da tensión. Nunca fun capaz de comprender cómo a absurda idea posterior de que Tristan podía ser o prototipo da atonalidade baseada na destrución de toda tensión puido ter gañado credibilidade. Esta foi unha idea que foi difundida baixo a autoridade (case desinteresada) de Schoenberg, ata opundo de que Alban Berg podía citar o acorde de Tristán na súa Suite Lírica, como unha especie de homenaxe ao precursor da atonalidade. Esta concepción curiosa non se podía ter feito excepto como consecuencia dunha destrución dos reflexos analíticos normais que levan a un illamento artificial dun agregado en parte formado por notas estrañas, e consideralo -unha abstracción fóra de contexto- como un todo orgánico. Logo diso, é doado convencer aos lectores inxenuos que esta agregación escapa da clasificación en termos dos tratados de harmonía".
Análise funcional
miniatura|right|350px|O acorde de Tristán analizado como unha sexta francesa con apoiatura e sétima de dominante coa nota estraña en La menor.
As análises funcionais inclúen interpretacións da orixe do acorde como:
D'Indy (1903, p. 117), quen analiza o acorde como a IV segundo o principio transcendental de Riemann (como expresou Serge Gut: "a máis clásica sucesión no mundo: Tónica, Subdominante, Dominante" (1981, p. 150)) e rexeita a idea dunha "sétima rebaixada", elimina, "todas as notas artificiais, disonantes, xurdidas exclusivamente do movemento melódico das voces, e polo tanto alleas ao acorde," concluíndo que o acorde de Tristán é "non máis que unha subdominante na tonalidade de La, derrubado sobre si mesmo melódicamente, a progresión harmónica representada así:
miniatura|220px|Acorde de Tristán segundo D'Indy: IV6 en IV6-V, como mostrado en Nattiez.
"Isto é o máis simple no mundo," tan só un sofisticado acorde de sexta.
Deliège, independentemente, ve o Sol♯ como unha apoiatura do La, descrito como
Análise non funcional
As análises lineais inclúen iso de Noske (1981: 116-17) e Schenker foi o primeiro en analizar o motivo por completo seguindo explicacións melódicas. Schenker e posteriormente Mitchell compararan o acorde de Tristán cun xesto disonante contrapuntístico da fuga en Mi menor do Libro I do Clave ben temperado (cf. Schenker 1925-1930 II: 29).
William Mitchell, dende unha perspectiva Schenkeriana, non ve o Sol♯ como unha apoiatura porque a liña melódica (óboe: Sol♯-La-La♯-Si) ascende ao Si, convertendo o La nunha nota de paso. Esta suba de terceira menor reflectido pola liña descendente (violonchelos: Fa-Mi-Re♯, corno inglés: Re), un descenso de terceira menor, convertendo o Re♯, como o La♯, nunha apoiatura. Isto converte o acorde nunha sétima diminuída (Sol♯-Si-Re-Fa).
Serge Gut (1981, p. 150), sostén que, "se un se concentra esencialmente nun movemento melódico, un pode ver cómo a súa forza dinámica crea un dentido de apoiatura cada vez, é dicir, ao principio de cada compás, creando un carácter febril e tenso ... deste xeito no motivo da soprano, o Sol♯ e o La♯ son escoitados como apoiaturas, como o Fa e o Re♯ no motivo inicial." O acorde é deste xeito un acorde menor con sexta engadida (Re-Fa-La-Si) no cuarto grao (IV), aínda que é xerado por ondas.
Allen Forte, quen (1988, p. 328) identifica o acorde como un conxunto atonal, 4-27 (acorde de sétima semidiminuída) mais entón "elixe poñer esta consideración en segundo plano, mesmo terceiro comparado co aspecto máis dinámico da obertura, que é claramente o motivo de ascenso a gran escala que desenvolve na voz superior, nesta proxección enteiramente lineal do acorde de Tristán cambia a un terceiro nivel, Sol♯'-Si'-Re"-F♯"."
Schoenberg (1911, p. 284) o describe como un "acorde errante [vagierender Akkord]... pode vir de calquera lado".
Avelino Abuín de Tembra
Avelino Abuín González, chamado Abuín de Tembra, nado en Imo (Dodro) en 1931 e finado en Santiago de Compostela o 2 de marzo de 2009, foi un escritor galego.
Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Filoloxía Románica. Foi catedrático de ensino medio e Técnico Superior de Relacións Públicas. Comprometido coa cultura e coa lingua galegas foi un gran dinamizador cultural.
Foi redactor xefe de La Voz de Breogán de Lisboa entre 1957 e 1958. Foi o creador e impulsor dos Xogos Florais do Ensino Medio de Galicia (1963), antecesores dos premios Minerva-Peleteiro, e dos Cursos Monográficos Manuel Peleteiro (1966), no colexio Manuel Peleteiro de Santiago, onde impartía clases de literatura española.
Fundador, xunto con outros intelectuais do Padroado do Pedrón de Ouro en 1964, que viría a ser distinguida posteriormente coma Fundación de Interese Galego, ostentando o cargo de presidente no ano 1996.
Foi secretario xeral da Fundación Rosalía de Castro e membro da súa Comisión de Cultura desde 1965. Promoveu o premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, que leva o nome do poeta de Dodro. Fundou a revista electrónica Galicia Viva (1999) da asociación cultural epónima. Creou e promoveu a Ruta Rosaliana.
Colaborou en numerosas publicacións xornalísticas galegas e na Radio Galega onde durante moitos anos dirixiu e presentou un programa dedicado ás bandas de música, que despois dirixiu e presentou en Radio Obradoiro.
Foi o pai do crítico literario Anxo Abuín.