cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galeón de Manila
Hawai
Logo de 1565, a nova ruta de Andrés de Urdaneta permitiu aos galeóns de Manila navegar regularmente entre México e Filipinas. Estas rutas mantivéronse en segredo para protexer aos barcos españois dos piratas ingleses e neerlandeses. Debido ao segredo español, se os españois atoparon Hawai durante as súas viaxes, non publicaron os seus resultados e o descubrimento permanecería descoñecido. Do relato de Gaetano, as illas de Hawai non se sabe que teñen ouro nin prata para que o español ignoraría a súa existencia. Os arquivos españois supostamente conteñen unha carta mariña que mostra illas na latitude de Hawai, pero cunha lonxitude de dez graos ao leste do arquipélago. Nese manuscrito, a illa de Maui é chamada «A Desgradiada», e o que parece ser a illa de Hawaii é chamada «A Mesa». Illas parecidas a Kahoolawe, Lanai e Molokai denomínanse «Os Monxes».
William Ellis, un escritor e misioneiro no século XIX de Hawaii, rexistrou varios contos populares sobre estranxeiros que visitarían Hawai antes do primeiro contacto con Cook. Segundo o escritor hawaiano Herb Kawainui Kane, unha destas historias:
Continúa o debate sobre se as illas Hawai foron realmente visitadas polos españois no século XVI, con algúns investigadores, como Richard W. Rogers, en busca de evidencias de restos de naufraxios españois.
Xibarido, As Somozas, As Somozas
Xibarido é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 0 eran mulleres.
Paranaguá
Historia
Paranaguá significa "gran mar redondo" en tupí-guaraní. Os portugueses comezaron a establecerse na rexión durante en 1550 na illa de Cotinga, e empezaron manter contactos cos indios. A vila foi fundada o 29 de xullo de 1648, e foi transformado en cidade o 5 de febreiro de 1842.
Localización
O municipio localízase no litoral do estado do Paraná, a 90 km da capital, Curitiba. As súas coordenadas xeográficas son 25° 31' 15" Sur i 48° 30' 34" Oeste.
Monção (homónimos)
O topónimo portugués Monção pode referirse a:
Loureiros, As Somozas, As Somozas
Loureiros é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
Francisco Fernández Anciles
Francisco Fernández Anciles, nado en Pontevedra en 1810 e finado na mesma cidade en decembro de 1880, foi un médico, escritor e político galego.
Traxectoria
Exerceu a medicina e foi un dos precursores da poesía en galego. Colaborou en El País e El Progreso, foi propagandista do galeguismo e recompilou vocábulos galegos co obxectivo de elaborar un dicionario.
No Sexenio Democrático foi militante do Partido Radical, e o 12 de agosto de 1871 foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra.
Foi pai de Heliodoro Fernández Gastañaduy.
A Gudiña (homónimos)
O topónimo galego A Gudiña pode referirse a:
Cesária Évora
280px|dereita|miniatura|Cesária Évora en [[Mindelo, a súa terra natal.]] Cesária Évora, nada en Mindelo o 27 de agosto e 1941 e finada na mesma vila o 17 de decembro de 2011, foi unha cantante caboverdiana, coñecida como a raíña da morna. e tamén como a diva dos pés descalzos, e a intérprete máis coñecida do seu país en todo o mundo.
Traxectoria
Cesária Évora naceu na illa de San Vicente, cando esta aínda pertencía a Portugal. Filla dun intérprete de cavaquiño, violín e guitarra, e mais dunha cociñeira, tivo catro irmáns e foi educada primeiro coa súa avoa e logo nun orfanato católico. Dende moi nova comezou a cantar de forma afeccionada, tanto na igrexa coma co seu irmán Lela ao saxofón na praza de Mindelo, e a partir de finais da década dos cincuenta, de forma semiprofesional en bares, hoteis e pequenos cabarés, coma o Café Royal. A partir de 1961 foi contratada como cantante pola empresa pesqueira Congelo, de capital mixto colonial-metropolitano.
A mediados dos anos setenta, coincidindo coa independencia de cabo Verde, Cesária Évora abandona a música e dedícase á súa familia. Tamén son os anos onde comeza a sufrir problemas de alcolismo. Eses anos escuros duran por espazo dunha década, ata que a finais dos oitenta Bana, un cantante e empresario caboverdiano radicado en Portugal) a anima a regresar aos escenarios. En 1988 trasládase a París para gravar o seu primeiro disco de carácter internacional, La diva aux pied nus, a diva dos pés descalzos, titulado así pois Cesária Évora cantaba cos pés descalzos. O promotor deste disco é un emigrante portugués en Francia, chamado José da Silva, que sería o seu produtor polo resto da súa carreira profesional. O éxito deste primeiro disco da súa segunda etapa é tan grande que o leva a conceder diversas actuacións por toda Europa e a gravar o seu segundo álbum, catro anos máis tarde: Miss Perfumado, 1992.
A partir dese ano convértese nun referente internacional da música de Cabo Verde, fundamentalmente en dous xéneros: a morna, un xénero vogal propio das illas e semellante ao fado, e a coladera. Cesára Évora cantaba maioritariamente en crioulo caboverdiano, pero tamén en francés, portugués ou italiano. En 1992 instálase en París. En 2004 conquistou un premio Grammy ao mellor álbum de world music contemporánea.
A partir do ano 2000 ten diversos problemas de saúde, fundamentalmente de corazón, que a levan a diversas operacións, mais non a deixar o tabaquismo. En setembro de 2011, logo de cancelar un conxunto de concertos por estar moi débil, a súa editora Lusafrica anunciou que a cantante puña o punto e final á súa carreira musical. . Faleceu no Hospital Baptista de Sousa como consecuencia dunha insuficiencia cardiorrespiratoria aguda e hipertensión.
Actuacións en Galicia
Cesária Évora actuou en diversas ocasións en Galicia ao longo da década dos noventa e dos 2000, entre elas en Santiago de Compostela o 10 de novembro de 2005. A súa última actuación foi o 15 de novembro de 2007 na Coruña.
Full duplex
Full-duplex é unha técnica de transmisión de datos capaz de, simultaneamente, transmitir e recibir datos.
Nunha operación de transmisión, o equipo pode enviar unha solicitude para obter datos doutro equipo e no mesmo intre este equipo pode estar respondendo a outra solicitude.
Exemplo
Un exemplo clásico de utilización é a telefonía.
Paquete
Paquete ou trama é a estrutura de datos unitaria que circula por unha rede de computadores. A información a transmitir poderá fragmentarse en varios paquetes, normalmente cando exceden o tamaño límite do paquete, e os diferentes fragmentos poden seguir camiños diferentes. Necesita, polo tanto, a protocolo da capa de transporte reordenar os paquetes na orde debida.
Un paquete está composto normalmente por
O Machuco, As Somozas, As Somozas
O Machuco é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Manuel Anxo Taboada Rodríguez
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo. Licenciouse en Filoloxía Galego-Portuguesa, 1ª promoción na Universidade de Santiago. Foi Profesor de Secundaria, Lingua Galega e Literatura. En 1990 foi nomeado director do Instituto de FP de Chantada. Fillo de José Taboada Méndez, membro da Hermandad de Labradores local e concelleiro durante a derradeira corporación da ditadura. Militante da UPG desde a clandestinidade, logo de Esquerda Galega e posteriormente do BNG.
De cara ás eleccións municipais de 1991 saiuse do BNG xunto con outros militantes e conformou a candidatura Chantada Nova-Unidade Galeguista, xunto con outros membros doutras formacións nacionalistas e de esquerda, a cal encabezou e logrou 3 concelleiros por detrás dos 6 do PPdeG e os independentes do ata entón alcalde popular Sergio Vázquez Yebra. Porén foi elixido alcalde de Chantada ao logralo apoio dos independentes de Yebra e do PSdeG, polo que conformou un goberno tripartito con estas dúas formacións. Nas eleccións municipais de 1995 foi de novo candidato de Chantada Nova e conseguiu gañar con 6 concelleiros, polo que mantivo a alcaldía en minoría como forza máis votada, xa que nin os independentes de Yebra nin o PSdeG quixeron seguir formando parte do goberno. En xaneiro de 1996 perdeu a alcaldía mediante unha moción de censura que fixo alcalde ao candidato do PPdeG Manuel Lorenzo Varela Rodríguez, a cal contou co apoio dos independentes e que supuxo o regreso destes ás filas populares. Durante esta etapa de goberno destacou cando se conseguiu gañalo contencioso contra a Deputación de Lugo sobre o canon co encoro de Belesar, as escolas deportivas, a finalización do parque Elisa Rivdadulla ou a elaboración do proxecto do paseo fluvial.
En xuño de 1998 Chantada Nova integrouse de novo no BNG, polo que nas eleccións municipais de 1999 foi cabeza de lista desta formación política á fronte da cal tentou recuperala alcaldía, finalmente sen éxito dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta. Se ben a finais de 2002 foi de novo proposto como candidato nacionalista en Chantada, a posterior crise desatada coa dimisión do responsable local en xaneiro de 2003 supuxo que este, xunto con Taboada e outros membros do BNG, pasasen a formar parte de Independentes por Chantada que encabezaría o empresario e mestre Jesús Boán e da cal Taboada formou parte como número 6. A formación logrou 4 concelleiros sendo a segunda froza política de Chantada por detrás do PPdeG, que volveu a lograla maioría absoluta.
En maio de 2006 os Independentes integráronse no PSdeG-PSOE, polo que foi candidato á alcaldía por esta formación nas eleccións municipais de 2007. Conseguiu recuperala alcaldía grazas a un pacto co BNG, despois de que os populares perdesen a maioría absoluta. Nas municipais de 2011 encabezou novamente a candidatura socialista, perdendo a alcaldía en favor do exalcalde Manuel Lorenzo Varela, o cal logrou a vitoria á fronte dunha formación independente tralo seu abandono do PPdeG. Ante estes resultados retirouse da vida política e renunciou a recollela súa acta de concelleiro. Durante o seu segundo mandato como alcalde destacou a restauración da igrexa de Nogueira, a construción do auditorio e do edificio de servizos, a rehabilitación dos Pendellos, a renovación das piscinas exteriores, a remodelación do campo de fútbol, a ampliación do polígono ou a adquisición do campo do San Lucas.
Olivella
Olivella é un municipio de Cataluña, España, pertencente á provincia de Barcelona. Forma parte da comarca do Garraf.
Historia
O primeiro pequeno núcleo habitado de Olivella xurdiu do Castell Vell cara o ano 992, no monte do Puig Molí. A súa poboación vivía da agricultura de secaño.
Logo destes inicios houbo unha diminución da poboación polo mal funcionamento das colleitas e a devastación pola peste negra.
A partir do século XIV a poboación volveu medrar e foise consolidando pola aparición de diferentes masías preto da vila: Can Suriol, les Piques del Masseguer, Mas Liona, Mas Bargalló, la Crivillera, Can Grau, la Masia del Rector e Can Martí.
Actualmente o municipio compóñeno gran parte destas masías, que aínda se conservan, o núcleo urbano, onde está o concello e a Igrexa Nova, e as urbanizacións, que concentran a maioría da poboación.
Demografía
O municipio está formado pola vila de Olivella (313 hab.) e as urbanizacións de Can Surià, Les Colines, Mas Guineu, Mas Mestre, Mas Milà e Plana Novella (3.027 hab). Ademais a histórico poboación de Jafre atópase abandonada.
Lugares de interese
esquerda|200px|miniatura|Mosteiro budista de Olivella No concello atopamos o Palau Novella, coñecido tamén como Mosteiro budista do Garraf, unha antiga casa convertida actualmente en mosteiro budista –Sakya Tashi Ling. Atópase na urbanización de Plana Novella, no Parque Natural do Garraf.
AVUS
O AVUS siglas de Automobil-Verkehrs- und Übungs-Straße («Estrada de tráfico e formación de automóbiles») é un autódromo situado ao sueste de Berlín, Alemaña. Composto por dúas longas rectas conectadas por dúas pinzas, actualmente atópase inactivo desde 1998 e forma parte da Autobahn A115.
Circuíto
O proxecto do circuíto, a cargo do Automóbil Club de Alemaña, xurdiu no ano 1907. Logo de varias demoras por problemas de financiamento, o AVUS inaugurouse en setembro de 1921. O AVUS albergou o primeiro Gran Premio de Alemaña, disputado con automóbiles de Gran Turismo no ano 1926.
Orixinalmente, a pista compúñase de dúas rectas unidas por dúas curvas amplas e chatas, que se circulaba en sentido antihorario. Pero dado o enfrontamento entre os circuítos de AVUS e Nürburgring, a curva norte foi redeseñada en 1937 ao agregarse un peralte de 43º. Debido a que non había ningunha barreira na parte superior, moitos pilotos de carreiras morreron ao perder o control do seu vehículo e voar por encima do muro. Durante o goberno nacionalsocialista alemán, a curva sur foi demolida para unir ambas as rectas á rede de autoestradas.
Logo da segunda guerra mundial, volveuse a correr no AVUS nunha versión reducida a 8.300 metros. A Fórmula 1 competiu por única vez nese lugar o Gran Premio de Alemaña de 1959, pois o circuíto de Nürburgring estabase a remodelar. Despois de que varios pilotos sufrisen accidentes na curva norte, esta tamén se demoleu en 1967. Desde entón e ata 1998, o AVUS albergou carreiras do Deutsche Tourenwagen Meisterschaft e a Fórmula 3 alemá en versións do trazado recortadas, con chicanes e curvas sen peraltes.
Pintura de historia
miniatura|339px|right|O rapto das sabinas, por [[Jacques-Louis David, 1799, óleo sobre lenzo, 385 x 522 cm, Museo do Louvre, París. ]] A pintura de historia, ou pintura histórica, é un xénero pictórico que se inspira en escenas con eventos da historia cristiá, da historia antiga (Mesopotámica, exipcia, grega, romana...), da mitoloxía ou dos acontecementos históricos recentes. Igualmente, inclúese neste xénero a alegoría e aqueles cadros que toman a súa narración non da historia senón da literatura. É dicir, chámaselle «histórica» non porque represente exclusivamente acontecementos históricos senón porque narra unha historia.
Valoración
A pintura de historia considerouse tradicionalmente como o xénero máis importante. Esta preeminencia explícase dentro dun concepto determinado da arte en xeral: non se valora tanto que a arte imite á vida, senón que propón exemplos nobres e verosímiles. Non se narra o que os homes fan senón o que poden chegar a facer. Por iso deféndese a superioridade daquelas obras artísticas nas que o narrado considérase elevado ou nobre.
Xa o renacentista Alberti, na súa obra De pictura, Libro II, sinalou que «a relevancia dun cadro non se mide polo seu tamaño, senón polo que conta, pola súa historia». A idea provén da Grecia clásica, na que se valoraba máis a traxedia, isto é, a representación dunha acción nobre executada por deuses ou heroes, que a comedia, que se entendía como as accións cotiás de persoas vulgares. Neste sentido, Aristóteles, no seu Poética, acaba dando prevalencia á ficción poética, pois narra o que podería suceder, o que é posible, verosímil ou necesario, máis que o realmente sucedido, que sería o campo do historiador. Agora ben, tendo presente que non se trata de que esa ficción sexa pura invención ou fantasía senón que o mito é fabulación, estilización ou idealización a partir de exemplos humanos posibles historicamente. Cando Aristóteles valora por riba de todo á traxedia é porque, de entre todas as accións humanas posibles, as que imita son as mellores e máis nobres.
É por iso que, cando en 1667 André Félibien (historiógrafo, arquitecto e teórico do clasicismo francés) xerarquiza os xéneros pictóricos, reserva o primeiro lugar á pintura de historia, á que considera o grand genre. Durante os séculos XVII ao XIX, este xénero foi a pedra de toque de todo pintor, no que debía esforzarse por destacar, e que lle valía o recoñecemento a través de premios (como o Premio de Roma), o favor do gran público e mesmo o ingreso nas academias de pintura. Ademais do elevado da mensaxe que transmitían, existían razóns técnicas. En efecto, este tipo de cadro esixía ao artista un gran dominio doutros xéneros como o retrato ou a paisaxe, e debía ter certa cultura, con coñecementos en particular de literatura e historia.
Certamente, esta posición comezou a decaer dende finais do século XVIII e ao longo do XIX, en proveito doutros xéneros como o retrato, as escenas de xénero e a paisaxe. Aos poucos comezouse a valorar máis a representación do que a arte clásica consideraba «comedia»: o cotián, as historias menores de xente vulgar. Non por casualidade, as representacións que fixo Hogarth dos seus contemporáneos foron chamadas por este comic history painting («pintura de historia cómica»).
Características
A pintura de historia caracterízase, en canto ao seu contido, por ser unha pintura narrativa: a escena representada conta unha historia. Expresa así unha interpretación da vida ou transmite unha mensaxe moral ou intelectual.
200px|miniatura|A morte do Xeneral Wolfe, por [[Benjamin West, 1770, óleo sobre lenzo, 151 × 213 cm, Galería Nacional do Canadá, Otava. ]] Adoitan ser cadros de grande formato, grandes dimensións. Hai unha concentración duns poucos personaxes principais no medio doutros personaxes menores en confusa multitude. E todo iso enmarcado, xeralmente no fondo e os lugares menos destacados do cadro, en estruturas arquitectónicas propias da época que se representa.
As cores adoitan ser sobrias. Dáse importancia ao coidado nos accesorios, nos detalles das vestimentas ou os obxectos relacionados co tema a tratar. No entanto, o acontecemento, se é axeitado, non necesita ocorrer exactamente como se representa, e os artistas con frecuencia tómanse grandes liberdades cos feitos históricos á hora de retratar a mensaxe desexada. Isto non foi sempre así, pois nun principio os artistas vestían aos seus personaxes con traxe clásico, con independencia de cando ocorresen os feitos que se relatan. Cando, en 1770, Benjamin West propúxose representar A morte do Xeneral Wolfe en traxe contemporáneo, diversas persoas dixéronlle con firmeza que empregase vestimenta clásica. Pero el representou a escena coa roupa do momento no que ocorreu o acontecemento. Aínda que o rei Xurxo III rexeitou mercar a obra, West tivo éxito tanto ao superar as obxeccións dos seus críticos como á de inaugurar un estilo máis axeitado dende o punto de vista histórico en semellantes pinturas.
Clases
Dentro da pintura de historia cabe diferenciar clases de cadros pola orixe do tema representado, xa que o exemplo nobre que propón podía provir da historia, tanto clásica como contemporánea ao autor; a mitoloxía, ou a relixión cristiá. Igualmente, poden representarse acontecementos do pasado próximo, literarios ou alegóricos.
Os acontecementos históricos elixidos serían iconográficos, non só representaban acontecementos importantes, senón algúns de particular significación na sociedade do pintor. Así, por exemplo, a firma da declaración de independencia dos Estados Unidos é un tema propio da pintura de historia estadounidense. Obsérvase un predominio das representacións de reis e de batallas.
miniatura|esquerda|Representación de san [[Bartolomeu o Apóstolo|Bartolomeu no Xuízo Final da Capela Sistina, obra de Miguel Anxo. A pel que sostén na man permite identificalo como este santo.]] Dentro da pintura de historia relixiosa atópanse episodios do Antigo Testamento, dos Evanxeos, así como vidas de Xesús, a Virxe e da heroica lenda dourada dos santos. As figuras relixiosas representan as ideas, os preceptos e as fontes de inspiración, de xeito que podían chegar a ser pretextos dunha expresión dialéctica ou satírica do tema. As representacións de santos adóitanse facer cos seus atributos, é dicir, acompañadas as figuras con certos obxectos simbólicos que permiten identificar a cal dos numerosos personaxes do santoral cristián está a referirse a pintura. Isto esixe certa cultura por parte do espectador, que en moitos casos segue conservándose, como as chaves para identificar a San Pedro ou santa Catarina e a roda. Pero na maioría dos supostos, é necesario un estudo máis profundo ou recorrer a dicionarios ou obras modernas de Historia da arte para achar a clave e saber, por exemplo, que un santo representado coa pel colgando é san Bartolomeu por ser despelexado no seu martirio.
Circuíto de Montjuïc
O Circuíto de Montjuïc é un circuíto de carreiras semipermanente situado preto da montaña de Montjuïc en Barcelona. Albergou o Gran Premio de España nas tempadas 1969, 1971, 1973 e 1975 da Fórmula 1.
Pintura de historia
Clases
A mitoloxía, en particular a grecorromana foi fonte de inspiración de numerosas obras. Moitas veces os deuses e as deusas da mitoloxía antiga representaban diferentes aspectos do psiquismo humano. Cabe observar que tamén neste caso recórrese a representacións dos deuses clásicos con atributos para identificalos, sendo neste sentido exemplar a reiterada representación do deus Zeus/Xúpiter como un home con barba e un raio.
A alegoría tiña igualmente un sentido moralizante, representando moitas veces virtudes humanas como a Xustiza ou a Fortaleza. Neste subgénero os feitos represéntanse de forma simbólica, máis que narrativa. Unha muller con espada e balanza é unha representación da «Xustiza». Como ocorre cos santos e os seus atributos, as alegorías expoñen o problema de esixir ao espectador unha certa cultura que lle permita achar no cadro as claves para identificar o que se estaba representando. Gran parte desta cultura clásica perdeuse para o espectador actual, polo que como ocorre cos santos e os seus atributos, debe recorrer a outras obras para identificar o que se está representando no lenzo a través dos obxectos simbólicos. Como no resto da pintura histórica, as dimensións son considerables. Os personaxes están revestidos de traxes intemporaris, mais a miúdo nun estado de nudez ou seminuez. Exemplos desta pintura alegórica son a A Fortaleza de Botticelli (1470) no renacemento ou A Riqueza, de Vouet (segundo cuarto do século XVII) no barroco.
Circuíto de Montjuïc
Historia
En 1932 dispútase unha carreira nas rúas, partindo do Parque de Montjuïc en Barcelona e desde 1933 utilízase este circuíto que desde esa época ten practicamente o mesmo percorrido.
Pintura de historia
Clases
Unha variante que combina a historia propiamente dita coa alegoría atópase na «historia alegórica». En principio, o cadro representa un acontecemento ocorrido realmente, pero introduce no cadro elementos simbólicos propios da alegoría. Exemplo deste tipo de historia alegórica son O desembarco de María de Médicis no porto de Marsella ou A liberdade guiando ao pobo. No primeiro deles, obra de Rubens, pódese ver o feito histórico da chegada a Francia de María de Médici, xa casada por poderes co rei Henrique IV; pero hai elementos no mar que son puramente alegóricos, como sereas ou ninfas, Neptuno e as nereidas.
Circuíto de Montjuïc
Historia
En 1968, España conseguiu a organización dun gran premio puntuable para o Campionato do Mundo de Fórmula 1. Ese ano, o Gran Premio de España levou a cabo en Madrid, no circuíto do Jarama. Ao mesmo tempo, acordábase alternar o escenario do gran premio entre devandito circuíto e o de Montjuïc. O primeiro Gran Premio de España disputado no circuíto de Montjuïc levaría a cabo o 4 de maio de 1969.
Era un circuíto onde se circulaba en sentido oposto ás agullas do reloxo. Tiña dúas partes, unha lenta e unha moi rápida, o que representaba todo un reto para atopar a configuración ideal dos vehículos.
Pintura de historia
Clases
Os relatos literarios que se narraban nas pinturas de historia adoitaban ser da antigüidade grecorromana ou, xa no renacemento, novos clásicos como a Xerusalén liberada de Torquato Tasso ou a Divina Comedia de Dante.
Circuíto de Montjuïc
Historia
O Gran Premio de España de 1975 estivo marcado pola traxedia. Durante as prácticas houbo incidentes que fixeron dubidar sobre a seguridade do circuíto. Emerson Fittipaldi, dúas veces gañador do campionato, retirouse da carreira en protesta logo da primeira volta. Na volta 26, o vehículo de Rolf Stommelen chocou matando a cinco espectadores. A carreira foi detida e declarouse gañador a Jochen Mass, obtendo a metade dos puntos.
O circuíto de Montjuïc foi tamén o escenario das 24 horas de Montjuïc, proba de resistencia para motos.
Pintura de historia
Evolución da pintura de historia
A pintura de historia relixiosa é o xénero que predominou durante toda a Idade Media Occidental. Pero no Renacemento deuse paso a outros sub-xéneros dentro desta pintura narrativa, xurdindo temas de historia non relixiosa. Entre os que se atreveron a penetrarse neste novo campo estiveron Sandro Botticelli (á parte dos seus cadros mitolóxicos ou morais, a Historia de Nastaglio degli Onesti), Paolo Uccello (A batalla de San Romano), Leonardo da Vinci (A batalla de Anghiari) e o cume do cinquecento, as Estancias de Rafael no Vaticano.
Circuíto de Montjuïc
Historia
Na actualidade, existe un circuíto máis recente, o Circuíto de Cataluña en Montmeló, preto de Barcelona, onde se disputa o Gran Premio de España desde 1991.
Pintura de historia
Evolución da pintura de historia
miniatura|250px|[[A Liberdade guiando o pobo, por Eugène Delacroix, 1830, óleo sobre lenzo, 259 × 325 cm, Museo do Louvre, París. ]]
Durante o neoclasicismo, e o que con máis amplitude temporal denomínase pintura académica ou academicismo, a pintura de historia tivo un tratamento moi destacado. O pintor que pode considerarse máximo expoñente deste movemento foi sen dúbida o francés Jacques-Louis David, que xa tivo gran repercusión pública antes da Revolución francesa con temas da antigüidade grecorromana como O xuramento dos Horacios, Belisario ou Os lictores levando a Bruto os corpos dos seus fillos; logo, durante a Revolución, representou temas históricos contemporáneos como a Morte de Marat; e despois pasou a ser o pintor áulico de Napoleón Bonaparte (A coroación de Napoleón).
Frecuentemente, en particular despois do desenvolvemento do neoclasicismo, durante a Revolución francesa e o século XIX, a pintura de historia concentrouse na representación de heroes, xeralmente masculinos, espidos; con todo, esta tendencia foi atenuándose no XIX.
Durante o romanticismo, Eugène Delacroix continuou co tratamento deste xénero, en obras como A matanza de Chios ou A Liberdade guiando o pobo. De feito, A balsa da Medusa, de Gericault, o manifesto da pintura romántica, pode considerarse tamén unha pintura de historia.
Outro desenvolvemento do século XIX foi a mestura deste xénero co que se coñeceu como a pintura de xénero: a representación de escenas da vida cotiá. Grandes representacións de acontecementos de grande importancia pública quedaban completados con escenas que representaban incidentes máis persoais nas vidas dos grandes, ou a vida cotiá en ambientacións históricas. Os artistas que os representaban a miúdo conectaban o cambio coas mensaxes morais que os acontecementos públicos transmitían; eles afirmaban que as mensaxes morais eran tamén instrutivas para a vida cotiá, e de feito, eran mesmo superiores porque máis xente sería capaz de aplicar a lección implícita nunha representación da vida familiar que nunha dunha morte heroica no campo de batalla.
De igual forma, o cotián pasou a tratarse como pintura de historia. Así, supuxo unha auténtica subversión do xénero o Enterro en Ornans de Courbet: un acontecemento menor foi tratado como unha gran pintura de historia a través do enorme formato, unha morea de individuos, destacando uns poucos personaxes principais e a sobriedade no cromatismo.
A pintura de historia a miúdo caeuse no historicismo, coa copia de estilos e autores antigos. A finais de século, evolucionou até un estilo chamado pompier e deu lugar, como reacción, ao nacemento do modernismo. Como a pintura de historia era a favorita da academia, foi o obxectivo contra o que loitaron os movementos de vangarda da pintura contemporánea. Os impresionistas rexeitaron todos os temas históricos. Noutros países, como Inglaterra e o súa Irmandade Prerrafaelita, non se abandonaron totalmente, pero variaron os temas, centrándose máis na literatura nacional e o mito. No entanto, aínda nalgúns cadros illados dos movementos pictóricos de fin de século poden verse exemplos nos que o estilo, as dimensións ou o tratamento do tema lembran á pintura de historia, como Un baño en Asnieres de Seurat, cuxo formato remite claramente á pintura de historia.
Coa chegada do século XX, era posible ver pinturas que emerxían das academias nacionais oficiais representando a Nausicaa ao mesmo tempo no que outros pintores estaban a abandonar os obradoiros para pintar na luz natural dispoñible e centrarse só en temas humildes e na sensación pura. En definitiva, os temas cotiáns ou as paisaxes, que pasan a ser os preferidos polos pintores máis renovadores desde mediados do século XIX (realistas ou impresionistas), relegaron o xénero a un segundo plano na historia da arte. As vangardas só revisitarán o xénero de forma esporádica, aínda que en ocasións de forma xenial, como fixo Pablo Ruiz Picasso no Guernica. Un tratamento máis sistemático foi o dos muralistas mexicanos (José Clemente Orozco, David Alfaro Siqueiros, Diego Rivera).
A pintura de historia en España
dereita|miniatura|325px|[[Dona Juana a Tola, por Francisco Pradilla, 1877, óleo sobre lenzo, 340 × 500 cm, Museo do Prado, Madrid. ]] Este xénero pode remontarse aos encargos de Filipe II no Mosteiro do Escorial (fresco da Batalla da Higueruela, que é posiblemente o máis extenso en superficie) e aos de Filipe IV para o Salón de Reinos do Palacio do Bo Retiro.
Na época barroca, Século de Ouro da pintura española, destacou a obra de Velázquez, con traballos como A rendición de Breda, tamén chamado As lanzas.
Dacabalo entre o século XVIII e XIX traballou Francisco de Goya, que tamén cultivou a pintura de historia, enlazando co sentido tradicional do épico. Os dous impresionantes exemplos seus (O dous de maio de 1808 e O tres de maio de 1808), así como a serie de gravados Os desastres da guerra, son considerados por moitos críticos como un fito sen continuidade, que ocultou a validez do tratamento posterior que darían ao xénero os mellores pintores españois do século XIX: Vicente López, José Madrazo, Eduardo Rosales, Mariano Fortuny e moitos outros (José Aparicio, Salvador Martínez Cubells, José Moreno Carbonero, Dióscoro Puebla, José Casado del Alisal etc.). Na segunda metade do século XIX estes pintores españois cultivaron a «pintura de historia» con obras como A morte de Viriato, de Madrazo ou o Cincinato de Juan Antonio Ribera. Foi especialmente demandada nos encargos de institucións e os concursos académicos, sendo sen dúbida o xénero máis destacado ao longo de todo o século XIX. En concreto, as bolsas para as novas promesas que ían estudar á Academia de España en Roma deron lugar a unha emulación para representar en lenzos de grandes dimensións episodios gloriosos ou espectaculares da historia española. Coa súa difusión pública queríase construír unha visión de historia nacional española (véxase A construción da historia nacional)
miniatura|390px|right|O fusilamento de Torrijos, por [[Antonio Gisbert, 1888, óleo sobre lenzo, 390 × 600 cm, Museo do Prado, Madrid. ]]
Este xénero, xunto con estes pintores de estilo realista (empregouse o termo realismo retrospectivo para definir esta pintura de historia) ou académico, sufriu unha minusvaloración prolongada desde o triunfo das vangardas artísticas no primeiro terzo do século XX. Non alcanzaban altas cotizacións no mercado de arte nin se favorecía a súa exhibición pública, malia pertencer os máis importantes aos fondos do Museo do Prado. Quedaron relegados desde 1972 á sección de arte do século XIX, fisicamente separada do edificio principal (o do Paseo do Prado, obra de Juan de Villanueva) e foron aloxados no máis discreto Casón del Buen Retiro, de onde se retirou a maior parte deles en 1981 cando se recuperou o Guernica. A ampliación do museo inaugurada en novembro de 2007, sobre o adxacente claustro do Mosteiro de los Jerónimos (o polémico Cubo de Moneo) significou un impulso para a súa revaloración, ao incluírlles nun lugar especial das novas salas, elixíndose como cadro simbólico para a publicidade O Fusilamento de Torrijos.
Finalmente, cabe sinalar que española é tamén, pola súa autoría e tema, unha das máis destacadas obras da pintura histórica do século XX: o xa mencionado Guernica de Picasso. Como Goya, forma parte dunha tradición moderna do épico, aínda que cunha formulación anticlásico.
Metano
O metano é un composto de carbono e hidróxeno, de fórmula CH4. É un hidrocarburo, o primeiro membro da serie dos alcanos. É máis lixeiro que o aire, incoloro, inodoro e inflamable. Encóntrase no gas natural (entre un 75% e un 90%), no gas grisú das minas de carbón, nos procesos das refinerías de petróleo, e como produto da descomposición da materia nos pantanos. É un dos principais compoñentes da atmosfera dos planetas Saturno, Urano e Neptuno.
Pode obterse mediante a hidroxenación de carbono ou dióxido de carbono, pola acción da auga con carburo de aluminio ou tamén ó quentar etanoato de sodio cun álcali.
É apreciado como combustible e para producir cloruro de hidróxeno, amoníaco, etino (acetileno) e formaldehido.
Características
É un composto molecular, cuxas unidades básicas son grupos de átomos unidos entre si. Consta dun átomo de carbono con catro átomos de hidróxeno unidos a el. A forma xeral da molécula é un tetraedro.
Ten como:
Ademais tamén é un gas de efecto invernadoiro moi efectivo, cunha concentración atmosférica actual de 1,7 ppm.
Orixe
As súas principais orixes son:
O 60% das emisións en todo o mundo son de orixe antropoxénico. Proceden principalmente de actividades agrícolas e outras actividades humanas.
Kuki
Kuki (久喜市, くきし, Kuki-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ó leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 82,40 km² e a poboación de 154.273 habitantes (2010) e ten unha densidade de poboación de 1.870 h/km².
Metano
Orixe
Son da familia homóloga -CH2 metileno
Kuki
O concello de Kuki limita cos concellos de Kazo, de Kōnosu, de Okegawa, de Hasuda, de Shiraoka, de Miyashiro, de Sugito, de Satte (son da prefectura de Saitama); de Goka e de Koga (son da prefectura de Ibaraki).
Historia
A nova cidade de Kuki foi fundada por face-la fusión da cidade de antiga Kuki con dous concellos de vila (Washimiya e Kurihashi) do distrito de Kitakatsushika e un concello de vila (Shōbu) do distrito de Minamisaitama en 23 de marzo de 2010.
Modelo OSI
miniatura|400px|Comunicación no modelo OSI (exemplo coas capas 3 a 5) O modelo OSI (Open Systems Interconnection), ou Interconexión de Sistemas Abertos, é un conxunto de estándares ISO (segundo a ISO/IEC 7498-1) relativo á interconexión dos sistemas de comunicacións publicado en 1980. Un sistema aberto é un sistema que non depende dunha arquitectura específica propietaria. Este estándar tamén é coñecido por capas OSI.
Propósito
Para facilitar o proceso de estandarización e obter interconectividade entre máquinas de diferentes fabricantes ou marcas, a Organización Internacional para a Estandarización aprobou, no inicio dos anos 80, un modelo de referencia para permitir a comunicación entre máquinas heteroxéneas, denominado OSI (Open Systems Interconnection). Ese modelo serve de base para calquera tipo de rede, sexa de curta, media ou longa distancia.
Seguindo o esquema deste modelo creáronse numerosos protocolos. A chegada de protocolos máis flexibles onde as capas non están tan desmarcadas e a correspondencia cos niveis non era tan clara puxo a este esquema nun segundo plano. Con todo úsase no ensino como unha maneira de mostrar como pode estruturarse unha "pila" de protocolos de comunicacións.
O modelo especifica o protocolo que debe usarse en cada capa, e adoita falarse de modelo de referencia xa que se usa como unha gran ferramenta para o ensino de comunicación de redes.
Trátase dunha normativa estandarizada útil debido á existencia de moitas tecnoloxías, fabricantes e compañías dentro do mundo das comunicacións, e ó estar en continua expansión, tivo que crearse un método para que todos puidesen entenderse dalgún modo, mesmo cando as tecnoloxías non coincidisen. Deste xeito, non importa a localización xeográfica ou a linguaxe utilizada. Todo o mundo debe aterse a unhas normas mínimas para poder comunicarse entre si. Isto é sobre todo importante cando falamos da rede de redes, é dicir, Internet.
Este modelo está dividido en sete capas:
Capa física
Esta capa está directamente ligada ó equipo físico de cable ou outra canle de comunicación. É a que comunica directamente co controlador do interface de rede. Ocúpase, polo tanto, de permitir unha comunicación bastante simple e fiable, na maioría dos casos cun control de erros básico. As súas funcións principais poden resumirse en:
Capa de ligazón de datos
Esta capa tamén se designa por capa de ligazón de datos. Prové dunha ligazón confiábel entre dous nodos directamente conectados, detectando e corrixindo, na medida do posíbel, os erros que se puidesen producir na capa física, establecendo un protocolo de comunicación entre sistemas conectados directamente. O enderezo é físico, embutido na interface de rede.
Capa de rede
Encárgase de identificar o enrutamento existente entre unha ou máis redes. As unidades de información denomínanse paquetes, e pódense clasificar en protocolos enrutables e protocolos de enrutamento.
O obxectivo da capa de rede é facer que os datos cheguen desde a orixe ó destino, aínda cando ambos non estean conectados directamente. A capa de rede é responsábel do enderezo dos paquetes, convertendo enderezos lóxicos en enderezos físicos, de forma que os paquetes consigan chegar correctamente ó destino. Esta capa tamén determina a ruta que os paquetes seguirán para acadar o destino, baseada en factores como condicións do tráfico da rede e prioridades. Esa capa é usada cando a rede posúe máis dun segmento e, con iso, hai máis dun camiño para un paquete de datos dende a orixe ata o destino.
Os dispositivos que facilitan tal tarefa denomínanse encamiñadores ou enrutadores, aínda que é máis frecuente atopalo co nome en inglés routers. Os routers traballan nesta capa, aínda que poden actuar como switch de nivel 2 en determinados casos, dependendo da función que se lle asigne. Os firewalls actúan sobre esta capa principalmente, para descartar direccións de máquinas.
As funcións desta capa son as seguintes:
Os protocolos utilizados na capa de rede que levan datos do usuario son:
Capa de transporte
No emisor, a capa de transporte é responsable de dividir os datos enviados pola capa de sesión en paquetes que serán transmitidos pola rede, é dicir, xestionados pola capa de rede. No receptor, a capa de transporte é responsable de unir os paquetes recibidos da capa de rede e xerar o dato orixinal para envialo á capa de sesión. Todo isto inclúe ter un control de fluxo (colocar os paquetes recibidos en orde, en caso de que chegaran fóra de orde) e corrección de erros, tipicamente enviando ó transmisor unha confirmación de recibo (acknowledge), informando que o paquete foi recibido con éxito. A capa de transporte separa as capas de nivel de aplicación (capas 5 a 7) das capas inferiores (capas de 1 a 3). As capas 1 a 3 ocúpanse da maneira con que os datos serán transmitidos pola rede. As capas de 5 a 7 ocúpanse dos datos contidos nos paquetes de datos, para seren enviados ou recibidos pola aplicación responsable. A capa 4, transporte, fai a ligazón entre eses dous grupos.
Os seus protocolos son o TCP e o UDP; o primeiro orientado a conexión e o outro sen conexión. Traballan, por tanto, con portos lóxicos e xunto coa capa rede dan forma ós coñecidos como Sockets IP:Porto (exemplo de socket: 191.16.200.54:80).
O obxectivo final da capa de transporte é proporcionar un servizo eficiente, confiable e de baixo custo ós seus usuarios, normalmente entidades da capa de sesión.
Capa de sesión
Esta capa é a que se encarga de manter e controlar a ligazón establecida entre dous computadores que están a transmitir datos de calquera índole. Por tanto, o servizo provisto por esta capa é a capacidade de asegurar que, dada unha sesión establecida entre dúas máquinas, a mesma poderase efectuar para as operacións definidas de principio a fin, renovándoas en caso de interrupción. En moitos casos, os servizos da capa de sesión son parcial ou totalmente prescindibles.
Pon a disposición servizos como puntos de control periódicos a partir dos cales a comunicación pode ser restablecida en caso de avaría na rede.
Capa de presentación
O obxectivo é encargarse da representación da información, de maneira que aínda que distintos equipos poidan ter diferentes representacións internas de caracteres os datos cheguen de maneira recoñecible.
Esta capa é a primeira en traballar máis o contido da comunicación que como se establece a mesma. Nela trátanse aspectos tales como a semántica e a sintaxe dos datos transmitidos, xa que distintas computadoras poden ter diferentes formas de manexalas.
Grazas a esta capa computadores con arquitectura de hardware e SOs diferentes poden comunicarse.
Capa de aplicación
A capa de aplicación ofrece ás aplicacións a posibilidade de acceder ós servizos das demais capas e define os protocolos que utilizan as aplicacións para intercambiar datos, como correo electrónico (POP e SMTP), xestores de bases de datos e servidor de ficheiros (FTP) etc. Hai tantos protocolos como aplicacións distintas e posto que continuamente se desenvolven novas aplicacións, o número de protocolos medra sen parar.
Cabe aclarar que o usuario normalmente non interactúa directamente co nivel de aplicación, adoita interactuar con programas que á súa vez interactúan co nivel de aplicación pero ocultando a complexidade subxacente.
Unidades de datos
Se un computador (A) desexa enviar datos a outro (B), en primeiro termo os datos deben empaquetarse a través dun proceso denominado encapsulamento, é dicir, a medida que os datos se desprazan a través das capas do modelo OSI, reciben encabezados, información final e outros tipos de información.
dereita|250px
N-PDU (Unidade de datos de protocolo)
N-IDU (Unidade de datos de interface)
Transmisión dos datos
miniatura|250px|Transferencia de información no modelo OSI.
A capa de aplicación recibe a mensaxe do usuario e engádelle unha cabeceira constituíndo así a PDU da capa de aplicación. A PDU transfírese á capa de aplicación do nodo destino, este elimina a cabeceira e entrega a mensaxe ó usuario.
Para iso foi necesario todo este proceso:
Formato dos datos
Outros datos reciben unha serie de nomes e formatos específicos en función da capa na que se atopen, debido a como se describiu anteriormente a adhesión dunha serie de encabezados e información final.
Os formatos de información son os que mostra o gráfico:
Trimarán
miniatura|300px|USA-17 é un trimarán tipo BOR90, unha das embarcacións de vela máis veloces do mundo. Trimarán é un barco multicasco que consta dun casco principal (vaka) e dous flotadores máis pequenos (amas) atados ó lado do casco principal con puntais laterais (akas). Este tipo de barco é principalmente empregado para a recreación e carreiras a vela.
Televisión local
Denomínase televisión local ou de proximidade a aquela que emite nun único núcleo urbano ou zona.
Sergei Starostin
Sergei Anatolyevich Starostin (Серге́й Анато́льевич Ста́ростин), nado en Moscova o 24 de marzo de 1953 e finado na mesma cidade o 30 de setembro de 2005, foi un lingüista e investigador ruso especializado en lingüística comparativa e histórica.
Televisión local
Historia das televisións locais en España
A primeira televisión local de España foi a Televisión de Cardedeu (Barcelona). A súa primeira emisión foi o sábado 7 de xuño de 1980. Aquel día, o teatro parroquial Esbarjo de Cardedeu converteuse no primeiro plató de televisión non gobernamental de España. A primeira emisión foi un debate e un fragmento do "Tartufo" de Moliére.
Sergei Starostin
Investigacións lingüísticas
Starostin é ben coñecido entre os especialistas pola súa obra sobre a reconstrución dunha hipotética protolingua. A súa reconstrución teórica do grupo da familia linguas altaicas ten orixinado controversias, basicamente porque inclúe entre elas o coreano, e sobre todo, o xaponés, até hai poucos anos considerados idiomas illados. Tamén controvertida foi a súa formulación dun grupo de linguas dené-caucasianas, hipótese que asume que as numerosas linguas caucásicas do noroeste e nordeste, o grupo ieniseiano (antes incluído no grupo denominado paleosiberiano), e mais o grupo sino-tibetano e as linguas na-dené (norteamericanas) están todas relacionadas xeneticamente. O asunto é dun indubidábel interese científico, porque tenta demostrar as relacións entre os idiomas do Vello e do Novo Mundo, o que significa, desde un punto de vista histórico, remontar as relacións lingüísticas ao Paleolítico Superior, o que abriría camiño a tentar entender, na medida do posíbel, o transfondo mental desa época. A hipótese de Starostin ten tido ilustres predecesores, no pasado, tales Alfredo Trombetti, Edward Sapir ou Morris Swadesh, como coetáneos, tales Vitali Sherovoskin, Joseph Greenberg, ou máis recentemente John Bengtson e Edward Vajda. O último, en recentes traballos ten demostrado á relación xenética entre o grupo lingüístico ineiseiano e as linguas na-dené.
Televisión local
Historia das televisión locais en Galicia
As primeiras televisións locais apareceron en Galicia a finais dos anos oitenta da man do Canal 29-Televisión de Narón, que iniciou as súas emisións en 1987. Entre 1986 e 1987 fixeron o propio as emisoras municipais de Ponteareas e Cerceda.
Sergei Starostin
Investigacións lingüísticas
Starostin traballou de xeito práctico e académico na reconstrución do proto-kiranti, proto-tibeto-burmano, Proto-ieniseiano, Proto-Nordcaucasiano e mais o Proto-altaico.
Televisión local
Historia das televisión locais en Galicia
Na actualidade emiten en Galicia máis de trinta canles locais entre eles están Canal 31, Correo TV ou as emisoras galegas da extinta rede de Localia.
Sergei Starostin
Investigacións lingüísticas
Investiu boa parte dos seus últimos anos, a desenvolver a teoría, exposta por Abu al-Ghazi Bahadur Khan no século XVIII, mais realmente reavivada por Gustaf John Ramstedt a comezos do século XX, de que o xaponés é unha lingua altaica, emparentada, polo tanto, co mongol, o complexo lingüístico turco, o tungús, e mais co coreano.