cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boyko Borisov
Traxectoria
En 1978 ingresa ao servizo da policía de Sofía, adscrita ao Ministerio do Interior da República de Bulgaria. En 1982, é Comandante de Pelotón e logo Comandante de Compañía. Entre 1985 e 1990, realiza estudos superiores no Instituto Superior de Adestramento e Investigación Científica do Ministerio do Interior, onde obtén o título de Doutor en Ciencias. En 1990, abandona a estrutura do Ministerio do Interior.
En 1991, funda a empresa WON-1 Ltd., a cal é actualmente unha das máis grandes empresas de seguridade do país. O 1 de setembro de 2001, é nomeado Secretario Xeral do Ministerio do Interior, encargado do sistema policial búlgaro, e outórganlle o Grao de Coronel do Ministerio do Interior, de maior xeneral e logo de tenente xeneral. O 10 de novembro de 2005, Borisov é nomeado alcalde da capital búlgara por decisión do Consello Municipal de Sofia No. 270 do 6 de novembro do devandito ano.
Recibiu varios recoñecementos, diplomas e medallas nacionais e estranxeiras (Estados Unidos, Rusia, Francia, España, Turquía, Italia e Europol) no cumprimento do seu deber como oficial de seguridade, en particular pola súa loita contra o crime e o mantemento da orde pública. Igualmente, representou a Bulgaria nun importante número de países cos que mantén relacións de cooperación en materia de loita contra o crime organizado e o tráfico ilícito de drogas.
Realizou un importante labor social, doando o seu soldo mensual durante as súas funcións no Ministerio do Interior a un fondo de axuda para fillos de oficiais de policía falecidos no cumprimento do seu deber, así como de apoio ás súas familias. É, ademais, un activo deportista na especialidade de karate, cun 7º Dan. Foi adestrador do equipo nacional de karate durante moitos anos, así como árbitro internacional na especialidade.
Bab el-Mandeb
miniatura|280px|O estreito de Bab el-Mandeb segundo foto da NASA miniatura|dereita|280px|Localización do Bab el-Mandeb nunha rexión mundial ampla
Bab-el-Mandeb (transcrito ás veces Mandab ou Mandib, ou con artigo "el-" coa forma literaria "al-", con ou sen trazos), que significa en árabe "Porta das Bágoas" ou "Porta das Lamentacións" (باب المندب), é un estreito marítimo localizado entre o Iemen, Península arábiga e Djibuti, ao norte de Somalia, no denominado Corno de África, que conecta o Mar Vermello co Golfo de Aden.
Orixe do nome
O estreito deriva o seu nome dos perigos que agardan aos seus navegantes, ou, segundo unha lenda árabe, polas lágrimas vertidas a causa do sismo que separou Asia e África.
Xeografía
A distancia entre ambas as dúas beiras do estreito é de arredor de 20 millas (30 km), a contar desde Ras Menheli, no Iemen, até Ras Siyan, en Xibouti. A illa de Perim divide o estreito en dúas canles, das cales a oriental, coñecida como Bab Iskender (Porta de Alexandre), ten un ancho de 2 millas (3 km) e uns 30 m de profundidade; entanto a canle occidental ou Dact el-Mayun, posúe un ancho de sobre 16 millas (25 km) e un calado de 310 m. Cerca da costa de Xibouti está situada un grupo de pequenas illotes coñecidos como os "Sete Irmáns". Existe unha corrente superficial cara ao mar Vermello na canle oriental, e por contra unha forte corrente de saída, en profundidade, na canle occidental.
O Bab el-Mandeb é unha ruta estratéxica entre o océano Índico e o mar Mediterráneo, vía mar Vermello e Canle de Suez. No 2006 estimábase que pasaron, en buques-tanques, uns 3,3 m3 de petróleo diarios a través deste estreito, sobre un total de 43 m3/día.
Algúns datos históricos
Consonte hipóteses recentes, o estreito de Bab el-Mandeb foi, posibelmente, testemuña das primeiras emigracións dos humanos modernos que abandonaron África, o que ocorreu hai uns 60 000 anos Nesa época o nivel dos mares era moito máis baixo e o estreito era bastante menos profundo, o que facilitou a serie de emigracións que percorreron a costa sur desde Asia.
Henryk Górecki
Henryk Mikołaj Górecki, nado en Czernica o 6 de decembro de 1933 e finado en Katowice o 12 de novembro de 2010, foi un compositor polonés.
Traxectoria
Naceu en Czernica, no sur de Polonia. Non estudou música de maneira regular até chegar aos vinte anos de idade, cando comezou a estudar en Katowice. Posteriormente, mentres continuaba os seus estudos en París, Górecki tivo a posibilidade de escoitar traballos de Anton Webern, Olivier Messiaen e Karlheinz Stockhausen, compositores censurados polo goberno polaco, polo contido relixioso das súas composicións.
Enxeñaría xenética
A enxeñaría xenética é un conxunto de técnicas, que forman parte da bioloxía molecular e teñen como obxecto a utilización dos coñecementos adquiridos en xenética para utilizar, reproducir, ou modificar o xenoma dos seres vivos. A miúdo ten por obxecto a modificación dos xenotipos, o que adoita producir a modificación dos fenotipos. A biotecnoloxía da manipulación xenética e transferencia de ADN dun organismo a outro, que posibilita a creación de novas variedades, a corrección de defectos xenéticos e a fabricación de numerosos compostos.
Outras acepcións
Na súa acepción máis ampla, a manipulación xenética significa calquera cambio realizado no material xenético.
Existen dous niveis de manipulación xenética. A primeira é a manipulación xenética de mellora, dedicada a crear individuos con mellores cualidades. Isto ten diversos riscos tanto socio-éticos (división da especie en mellorados e non mellorados) coma xenéticos (perda de diversidade xenética).
A segunda é a manipulación xenética con fins terapéuticos con enormes opcións e posibilidades para a sociedade actual.
Tyrrell Racing
Tyrrell Racing Organisation (TRO) foi un equipo de carreiras de automóbiles e un construtor de Fórmula Un, fundado por Ken Tyrrell, que comezou a competir en 1958 e a construír os seus propios coches en 1970. O equipo viviu o seu maior éxito na década de 1970, cando gañou tres campionatos de pilotos e un de construtores con Jackie Stewart. O equipo nunca volveu a conseguir tales éxitos, aínda que continuou gañando carreiras a través dos anos 1970 e na década de 1980, conseguindo a última vitoria cun motor Ford Cosworth DFV en Detroit en 1983. O equipo foi comprado por BAR en 1997 e completou a súa última tempada como Tyrrell en.
Fórmulas Menores (1958 - 1967)
Tyrrell Racing apareceu por primeira vez en 1958, correndo con coches de Fórmula Tres con Ken Tyrrell e outras estrelas locais. Ao darse conta de que non tiña dotes de piloto, Ken Tyrrell retirouse como piloto en 1959, e fundou un equipo de Fórmula Júnior, o (TRO), utilizando a leñeira, propiedade da súa empresa familiar, Irmáns Tyrrell, como taller. Ao longo da década de 1960, Tyrrell compite en fórmulas menores, provendo de monoprazas aos debutantes John Surtees e Jacky Ickx. Pero a asociación máis famoso foi a que forxou con Jackie Stewart, con quen asinou por primeira vez en 1963 e gañou o campionato do Reino Unido de F3 en 1964 cun Cooper.
Tyrrell correu na Fórmula 2 con BRM en 1965. En 1966 Tyrrell asinou un acordo para competir na Fórmula 2 con autos fabricados pola compañía francesa Matra e gaña o título en 1967 co piloto belga Jacky Ickx.
1960
Para o campionato de o equipo Matra decidiu non competir na Fórmula Un. Matra centrou os seus esforzos no equipo de Ken Tyrrell "Matra Internacional" e construír un novo coche con motor DFV e cos tanques de combustible estruturais, a pesar de que só estarían permitidos para unha soa tempada. Stewart gañou o título de 1969 facilmente, pilotando o novo Matra MS80 Cosworth, que corrixía a maior parte das debilidades do MS10. O título de Stewart foi o primeiro gañado por un chasis de francés, e o único que gañou un chasis construído en Francia. O chasis Renault F1 que gañou o campionato de construtores en 2005 e 2006 foi deseñado e construído no Reino Unido. Foi un logro espectacular para un equipo e un construtor que entrara na Fórmula Un o ano anterior.
Década de 1970
miniatura|esquerda|O primeiro Tyrrell de F1, o 001, na demostración de 2008 no [[Goodwood Festival of Speed.]] miniatura|250px|esquerda|O [[Tyrrell P34 de seis rodas, posiblemente un dos coches de F1 máis radical da historia.]]
Tyrrell foi patrocinado pola compañía francesa Elf, e conservaría a tradicional cor azul francés de carreiras cor que mantería para o resto da súa existencia. Tyrrell e Stewart correron con March-Ford ao longo de 1970 cun éxito relativo, mentres que Derek Gardner traballou no primeiro monopraza de Tyrrell na leñera de Ockham, Surrey.
A pesar disto, o equipo seguiu sendo unha forza ao longo da década de 1970, gañando carreiras con Jody Scheckter e Patrick Depailler. O máis notable deles foi o triunfo de Scheckter no Gran Premio de Suecia de 1976, onde os Tyrrell acadaron o primeiro e segundo lugar pilotando o Tyrrell P34. Foi o primeiro, e único, éxito do coche de seis rodas, que substituíu ás dúas rodas dianteiras convencionais por catro pequenas rodas montadas nos bancos a cada lado do coche. O deseño foi abandonado logo de que Goodyear negarase a desenvolver os pequenos pneumáticos necesarios para o coche, xa que estaban demasiado ocupados combatendo os demais fabricantes da Fórmula Un.
Década de 1980
miniatura|dereita|O[[Tyrrell 012 (foto do ano 2008 no Goodwood Festival of Speed) correu de a .]] En, xurdiu a éra do Turbo nos Grandes Premios, a mediados da década de 1980, os coches con motor de aspiración normal estaban obsoletos. Foi o comezo de dúas décadas de loita de Tyrrell, quen sen fondos suficientes pola falta de patrocinio resistiu cos motores Cosworth DFV nun momento en que todos os equipos cambiáronse aos motores turbo. Parece normal, entón, que a derradeira vitoria para o clásico motor Ford Cosworth DFV fose para o Tyrrell de Michele Alboreto no Gran Premio de Detroit de 1983. Que foi tamén o último Tyrrell en gañar un Gran Premio.
A desclasificación de 1984
En, Tyrrell era o único equipo que usaba o motor Ford Cosworth atmosférico, mentres que o resto usaban motores turbo, pero foi descualificado do campionato. Perdeu todos os puntos dos pilotos Martin Brundle e Stefan Bellof - que fixera unha brillante carreira en Monte Carlo, saíndo desde o último lugar e baixo unha intensa choiva, alcanzou o 3º lugar - e Stefan Johansson (substituto de Brundle mentres se recuperaba dun accidente), por colocar unha bola de chumbo no tanque de combustible despois do fin da carreira para alcanzar o peso mínimo ao final da proba (con lastre), e por sospeitas de modificación do combustible con substancias prohibidas).
Un ano máis tarde, en, Tyrrell mantén a Bellof e Brundle. Non acadaron ningún podio, debido ao cambio dos motores, xa que foi o único equipo que comezou a tempada sen os motores turbo. A metade de tempada e por primeira vez, cambian os Ford Cosworth polos motores turbo de Renault, e o equipo consegue terminar en 9º e 10º lugar do campionato, a peor posición da historia nese momento.
Na tempada, Tyrrell participa en todas as carreiras co británico Martin Brundle (por terceira vez consecutiva) e o francés Philippe Streiff, sen moitos resultados. O equipo queda no 7º lugar, o que se repite en, pero agora de novo cos motores Ford Cosworth. Co inglés Jonathan Palmer e outra vez Streiff, destacando que o equipo logrou terminar a gran maioría de probas, o que non ocorreu en con Julian Bailey e Jonathan Palmer.
miniatura|dereita|[[Stefan Bellof pilotando para Tyrrell durante a tempada de .]]
1990
miniatura|[[Mika Salo pilotando un Tyrrell no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]] miniatura|[[Toranosuke Takagi|"Tora" Takagi pilotando o Tyrrell 026 no Gran Premio de España de 1998.]]
Tyrrell loito a través dos anos 1980 e 1990, o equipo estaba angustiado polo seu buraco financeiro. E aínda que que os resultados dos anos de gloria quedaran atrás, Ken Tyrrell era aínda un home moi respectado na comunidade da F1. Houbo un breve renacemento da fortuna na década de 1990. A combinación do revolucionario Tyrrell 019 de morro alto de Harvey Postlethwaite e do debut de Jean Alesi na tempada de trouxo ao equipo dous segundos lugares en Phoenix e Mónaco. O franco-siciliano cambiou para Ferrari ao ano seguinte, pero os motores Honda e o patrocinio de Braun en axudou a Stefano Modena para clasificarse na primeira fila en Mónaco á beira de Senna e un excelente segundo lugar no Gran Premio do Canadá de 1991. Con todo, o equipo aos poucos deixouse caer desde a metade do pelotón. Finalmente, en e debido aos malos resultados e á súa mala saúde, Ken vendeu o seu equipo á British American Tobacco, sendo denominado British American Racing. A última carreira de Tyrrell foi o Gran Premio do Xapón de 1998, onde Ricardo Rosset non se clasificou e o seu compañeiro de equipo Toranosuke Takagi retirouse na volta 28 logo dunha colisión co Minardi de Esteban Tuero.
Amigus
Amigus é unha asociación de informática das Pontes de García Rodríguez e formada por veciños da vila interesados por todo tipo de aplicacións da informática.
Tyrrell Racing
Legado
O equipo Brawn GP dobre gañador do campionato e o equipo Mercedes GP de  son algúns descendentes das formas de Tyrrell, a través dos seus predecesores, Honda Racing F1 e BAR. Mentres que BAR F1 comprou o equipo e a licenza, a maioría dos coches e os equipos foron vendidos a Paul Stoddart, máis tarde dono do equipo Minardi de F1.
Ken Tyrrell morreu de cancro o 25 de agosto de 2001 na idade de 77 anos.
Amigus
Obxectivos
A asociación ten como obxectivos principais:
Tyrrell Racing
Resultados completos na Fórmula 1
(Resultados en letra grosa indican pole position; resultados en cursiva indican volta rápida)
Amigus
Obxectivos
Con este obxectivo realizan cursos, xuntanzas (partys), charlas, coloquios, obradoiros, foros etc.
Gilbert Licudi
Gilbert Licudi é un avogado e deputado de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Está casado e ten dous fillos.
Amigus
Historia
A asociación foi fundada no ano 2002 por un grupo de veciños das Pontes. Trala creación no ano 1996 do canle de IRC #aspontes, algúns dos veciños das Pontes comezaron a contemplar o forte auxe das novas tecnoloxías e como as novas xeracións empregaban estes novos medios de comunicación.
Gilbert Licudi
Biografía
Licudi estudou na Bayside Comprehensive School, onde foi contemporáneo de Peter Montegriffo e Dominique Searle. Pero deixou a escola aos 17 anos e comezou a traballar para Blands e GB Airways. Despois de casar, trasladouse en 1979 coa súa esposa a Inglaterra, onde traballou para a compañía aérea rusa Aeroflot no aeroporto de Heathrow.
Amigus
Historia
A raiz deste efecto, un grupo destes internautas comezou a ve-la necesidade de fomentar non só xuntanzas on-line, senón crear un punto de unión en Internet no que os veciños tivesen un punto de referencia.
Gilbert Licudi
Biografía
En 1981 Licudi e esposa regresaron a Xibraltar, onde ele foi contratado polo Castle Marketing Group, de Joe Holliday. Neste momento tamén se afiliou ao GSLP, e despois das eleccións de 1984, foi invitado incorporarse á executiva do partido. Nesta época tamén comezou a escribir unha columna semanal no "The People".
Amigus
Historia
Ademais como forma de promoción local, os apartados Sons da Vila e Deporte Pontés son un punto referencia de promoción dos grupos locais.
Gilbert Licudi
Biografía
Licudi fixo carreira na firma de advocacia Hassans International Law Firm, onde traballou con Peter Montegriffo. Neste momento, volveu á política, disposto a levar a súa experiencia de resolución de conflitos en favor das mudanzas políticas que xulgaba necesarias acerca de Xibraltar.
En 2007, Licudi presentouse como candidato do GSLP nas eleccións xerais. Foi nomeado ministro na sombra para o Emprego, Tráfico, Xuventude e Deporte. En abril de 2011, cando Fabian Picardo tornouse líder do GSLP (e da oposición), Licudi foi nomeado Ministro de Educación, Servizos financeiros e transportes, e as áreas de Xuventude e Deportes foron transferidas a Steven Linares.
Amigus
Historia
Amigus tamén desenvolveu un centro dirixido a comercios locais en Internet, www.MercaNasPontes.com.
Gilbert Licudi
Biografía
Coa vitoria do GSLP nas eleccións xerais de 2011, Licudi foi nomeado Ministro de Educación, Servizos Financeiros, Xogo, Telecomunicacións e Xustiza.
Moldes
O topónimo Moldes pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Xosé Luís Bernal
Xosé Luís Bernal López, coñecido polo seu alcume Farruco, nado en Santiago de Compostela o 15 de abril de 1942, é un humorista e actor galego.
Traxectoria
De novo traballou na ferraxaría dos seus pais en Santiago con escapadas a feiras e festas para facer actuacións. Durante o servizo militar fixéronlle un consello de guerra por indisciplina, do que librou por intervención eclesiástica. Dedicouse a facer actuacións e monólogos humorísticos en galego. Algúns deles foron gravados e vendidos en cintas de casete, o que lle deu grande sona.
Realizou aparicións humorísticas na Televisión de Galicia case dende o nacemento da canle, en programas como Arestora. Como actor participou en filmes como Eu, o tolo, Divinas palabras, Entre bateas, Sei quen es, A vida que che espera, Os fenómenos ou Quen a ferro mata. Apareceu tamén en series de televisión como a adaptación da novela de Camilo José Cela Del Miño al Bidasoa, producida en 1990 por Televisión Española, ou Terra de Miranda, produción galega na que interpretou un dos papeis principais (Alfonso) durante sete tempadas. Entre 2008 e 2010 presentou xunto a Isabel Durán o programa da TVG Vivir aquí, un espazo de reportaxes de denuncias.
Alberte o Magno
Alberte o Magno, tamén coñecido como santo Alberte o Magno ou Albertus Magnus nado en Lauingen contra 1193 e finado en Colonia en 1280, foi un freire dominicano alemán que se fixo famoso polo seus coñecementos universais e pola súa defensa da coexistencia pacífica de ciencia e relixión. Está considerado como o máis grande filósofo e teólogo alemán da Idade Media. Foi o primeiro estudoso medieval en aplicar a filosofía aristotélica ao pensamento cristián.
Xosé Luís Bernal
Traxectoria
alt=Farruco no Land Rober|miniatura|Xosé Luís Bernal sinala a portada dunha gravación dos seus chistes no programa Land Rober Tunai Show. Xunto a el están [[Carlos Blanco Vila (esq.) e Roberto Vilar.]]
Alberte o Magno
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia nobre de Bavaria entre 1193 e 1206, foi educado principalmente en Padua, onde estudou os escritos de Aristóteles. No ano 1223 entrou na orde dominica, e estudou teoloxía en Boloña. Ensinou en Colonia, Ratisbona, Friburgo, Estrasburgo e Hildesheim. No ano 1245 marchou a París para afondar nos seus coñecementos.
En 1254 foi nomeado provincial dos dominicos. En 1260 foi nomeado bispo de Ratisbona, dimitiu aos tres anos e retirouse a Bavaria. Un dos seus últimos traballos foi defender a ortodoxia dun dos seus antigos alumnos, Tomé de Aquino.
Editou as obras completas de Aristóteles en tradución latina con notas de comentaristas árabes, e interpretado e sistematizado de acordo coa doutrina cristiá. O seu discípulo Henry Byren é coñecido polo diorema que leva o seu nome.
Foi beatificado pola Igrexa católica en 1622 e canonizado en 1931. É o patrón dos científicos.
Festa
15 de novembro
Torre de Pisa
A Torre Inclinada de Pisa é o campanario da catedral de Pisa. Foi construída para que permanecese en posición vertical pero comezou a inclinarse axiña se iniciou a súa construción en agosto de 1173. A altura da torre é de 55,7 a 55,8 metros desde a base, o seu peso estímase en 14.700 toneladas e a inclinación de 5,5° estendéndose 4,5 m da vertical. A torre ten 8 andares, unha base de arcos cegos con 15 columnas, 6 niveis cunha columnata externa e remata nun campanario. A escaleira interna en espiral ten 294 chanzos.
O goberno de Italia solicitou axuda o 27 de febreiro de 1964 para previr o seu derrube, e o 7 de xaneiro de 1990 foi pechada ao público como medida de seguridade. Recentemente foi realizado un traballo de reconstrución para tratar de reducir o ángulo de inclinación. Volveuse a permitir a entrada ao público o 16 de xuño do 2001, logo da finalización de dez anos de traballo.
Historia
Existe controversia sobre a identidade do arquitecto: durante moitos anos o deseño atribuíuse a Guglielmo e Bonanno Pisano, un artista coñecido residente en Pisa no século XII, famoso polas súas pezas de bronce fundido, particularmente no Pisa Duomo. Bonanno Pisano deixou Pisa en 1185 e marchou a Monreale, Sicilia, regresando só tras a súa morte. O seu sarcófago foi descuberto ao pé da torre en 1820.
Despois que a terceira planta foi construída en 1178, a torre inclinouse cara ao norte, debido a uns cimentos débiles (tres metros), nun subsolo inestable. O deseño desta torre era imperfecto desde o seu comezo e a súa construción cesou durante un século, debido ás guerras entre os pisanos e os estados veciños. Este lapso de tempo permitiu ao chan asentarse, doutro xeito a torre colapsaría.
En 1272 a construción foi retomada por Giovanni dei Simone, arquitecto autor do camposanto. Engadíronse entón catro novas plantas as que foron construídas con certo ángulo con obxecto de contrarrestar a inclinación. A construción detívose novamente en 1284 tras a derrota de Pisa por parte dos xenoveses na batalla de Meloria.
Só en 1372 Tommasso dei Andrea Pisano construíu a última planta (o campanario) e as campás foron instaladas. Considérase que a súa intervención combina armónicamente os elementos góticos do campanario co estilo románico da torre. As campás son sete, correspondendo cada unha a unha nota da escala musical; a maior delas foi instalada en 1655. Con todo, tras a conclusión do campanario, a torre empezou a inclinarse, esta vez cara ao sur.
Dise que Galileo Galilei deixou caer dúas bólas de canón de diferente masa desde a torre para demostrar que a velocidade de descenso era independente da masa. A historia, aínda que descrita por un estudante do propio Galileo, considérase un mito.
Poucos anos logo de finalizada a torre o dano na súa estrutura fíxose manifesto e moitos dos elementos de pedra orixinais realizados en mármore de San Giuliano foron substituídos, cambiándose por mármore branco de Carrara.
En 1838 o arquitecto Alessandro Della Gherardesca escavou un camiño ao redor da torre para facer visible a base. Isto causou unha inundación da base e de novo un incremento da súa inclinación.
Durante a segunda guerra mundial a armada dos Estados Unidos destruíu todas as torres próximas en Pisa debido á ameaza que supuñan os francotiradores desde esas posicións. Programouse a voadura da torre inclinada, pero unha orde de retirada no último instante salvouna da destrución.
O 27 de febreiro de 1964, o goberno de Italia pediu axuda para previr a caída da torre. Un conxunto de enxeñeiros, matemáticos e historiadores asignouse ao proxecto e debateron sobre os métodos de estabilización nas Illas Azores. Tras dúas décadas de traballo, a torre foi pechada ao público en xaneiro de 1990.
Logo dunha década de esforzos de reconstrución e estabilización, a torre foi reaberta ao público o 15 de decembro de 2001. Moitos métodos propuxéronse para estabilizar a torre, incluíndo engadir 800 toneladas métricas de chumbo de contrapeso. A solución final para corrixir a inclinación foi eliminar 38 m³ de terra da zona inferior á base. A torre foi declarada estable para polo menos outros 300 anos.
Manuel Iglesias López
Juan Manuel Iglesias López, nado en Carbia (Vila de Cruces) o 22 de xaneiro de 1870 e finado en 1955, foi un mecánico e inventor galego.
Traxectoria
En 1884, con 14 anos, emigrou a Arxentina. Traballou nunha chacra en San Isidro, nunha carpintería en san Isidro, onde aprendeu o oficio, e despois ingresou nos talleres do Ferrocarril Central Argentino onde espertou o seu interese pola mecánica. Instalouse coa familia en Campana (Provincia de Buenos Aires) e construíu un torno rudimentario, co que fixo algunhas pezas de automóbil. Finalmente en 1907 rematou a construción do primeiro automóbil da Arxentina, que os veciños de Campana bautizaron co nome de Mataperros.
Vida persoal
Casou con María Mantelini en 1896.
Recoñecementos
Campana dedicoulle unha estatua e o concello de Vila de Cruces dedicoulle unha rúa na vila.
Trofeo Teresa Herrera 1956
O Trofeo Teresa Herrera de 1956 foi a undécima edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 28 de xuño de 1956 a partido único. O campión foi o Atlético de Madrid, que derrotou por 4-1 ao FC Köln alemán.
Sumrrá
Sumrrá é un trío de Jazz galego, formado en 2000 por Manuel Gutiérrez ao piano, Xacobe Martínez Antelo ao contrabaixo, e LAR Legido á batería. En 2014 recibiu o Premio Martín Códax da Música na categoría de jazz / músicas improvisadas.
Mauricio Pellegrino
Mauricio Andrés Pellegrino, nado en Leones (Córdoba) o 5 de outubro de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente adestra o Deportivo Alavés.
Traxectoria
En 2012 foi contratado para adestrar o Valencia CF, posto do que foi destituído logo de 14 xornadas. O seu substituto foi Ernesto Valverde.
Ploaghe
Ploaghe é un concello italiano da provincia de Sassari, na rexión de Sardeña. Ten 4.781 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 96 km², cunha densidade de poboación de 50 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Ardara, Chiaramonti, Codrongianos, Nulvi, Osilo e Siligo.
Friedrich Gottlieb Klopstock
Friedrich Gottlieb Klopstock, nado en Quedlinburg o 2 de xullo de 1724 e finado en Hamburgo o 14 de marzo de 1803, foi un poeta alemán.
Traxectoria
Antigo alumno da escola de Schulpforta, estudou teoloxía nas universidades de Jena e Leipzig. Discípulo de Johann Jakob Bodmer e da escola suíza, descubriu con entusiasmo a obra de John Milton. Consagrouse coas súas primeiras odas (An Meine Freund, 1747). En 1748 decidiu escribir unha epopea relixiosa chamada Messias, a cal se dedicou durante vinte anos. Con esta obra en vinte cantos, converteuse no poeta máis admirado das novas xeracións.
Dedicouse tamén ao teatro. Escribiu inicialmente traxedias: A morte de Adán (1757) e Salomón (1763). No entanto, destacouse co teatro patriótico, representado pola triloxía centralizada no personaxe Hermann, heroe da resistencia da vella Xermania aos romanos.
Mais pasou gran parte da súa vida en Dinamarca, onde recibía unha pensión do rei Federico V, fon un dos precursores do movemento nacional en Alemaña. Saudou con estusiasmo as revolucións americana e francesa. Por iso, cando a República Francesa quixo facelo cidadán honorario, Klopstock recusou en sinal de protesta contra os excesos da revolución en Francia. Contribuíu nos campos da filoloxía e da historia da literatura.
Século -VI
século VII a. C. < Século VI a. C. > século V a. C. miniatura|Hemisferio Oriental a comezos do século VI a.C. miniatura|Hemisferio Oriental a finais do século VI a.C. miniatura|mapa do mundo no século VI a.c.
Recta
A recta, en xeometría, é o ente ideal que só posúe unha dimensión e contén infinitos puntos. Está composta de infinitos segmentos (o fragmento de liña máis curto que une dous puntos). Tamén se describe como a sucesión continua e indefinida de puntos nunha soa dimensión.
É un dos entes xeométricos fundamentais, xunto ao punto e o plano. Son considerados conceptos apriorísticos, xa que a súa definición só é posíbel a partir da descrición das características doutros elementos similares. Así, é posíbel elaborar definicións baseándose nos Postulados característicos que determinan relacións entre os entes fundamentais. As rectas adóitanse denominar cunha letra minúscula.
Definicións e postulados de Euclides relacionados coa recta
Euclides, no seu tratado denominado Os Elementos, estabelece varias definicións relacionadas coa liña e a liña recta:
Tamén estabeleceu dous postulados relacionados coa liña recta:
Características da recta
Algunhas das características da recta son as seguintes:
Rectas no plano
Unha recta no plano pode ser descrita das seguintes formas:
Albireo
miniatura|Albireo A e Albireo B Albireo, tamén coñecida como Beta Cygni (β Cyg), é unha estrela binaria da Constelación do Cisne. Albireo é unha estrela de terceira magnitude, popularmente coñecida como Peteiro da galiña.
Recta
Rectas no espazo
Unha reta no espazo pode ser descrita das seguintes formas:
Na xeometría analítica
A xeometría analítica consiste en empregar operacións de cálculo numérico para resolver problemas de xeometría. Nun plano, podemos representar unha recta mediante unha ecuación.
Albireo
O nome da estrela aparece por primeira vez nun texto árabe como al Minhar al Dajajah, os tradutores latinos non comprenderon o significado e convertérono en ab ireo, máis tarde considerouse unha errata e formaron a forma al bireo.
Recta
Ecuación da recta
A recta escríbese en forma dunha ecuación de dúas incógnitas. Ten sempre a forma simplificada de y=mx+n, onde x e y corresponden ás coordenadas dun punto P (x,y) e m é a pendente. A pendente m é a tanxente da recta co eixo de abscisas X.
Tomados dous puntos dunha recta, a pendente m\,, é sempre constante. Pódese calcular mediante a ecuación:
Pódese obter a ecuación da recta a partir da fórmula da pendente:
Este xeito de obter a ecuación dunha recta utilízase máis ben cando se coñecen a pendente e as coordenadas dun dos seus puntos, ou cando se coñecen dous puntos, polo que tamén se lle chama ecuación da recta coñecidos dous puntos, e débeselle a Jean Baptiste Biot.
Témola expresión:
Substituímos m, x_1 e y_1 (datos coñecidos, un punto e a pendente):
Sacámolos parénteses:
E xa teriamos a forma simplificada da ecuación da recta:
Aubrey F. G. Bell
Aubrey Fitz Gerald Bell,   nado en Muncaster, Cumbria, Inglaterra o 20 de agosto de 1881  e finado en Victoria,  Columbia Británica (Canadá) o 7 de maio de 1950,   foi un escritor e tradutor inglés. Pasou dende a infancia longas temporadas en Saint-Jean-de-Luz, Francia, onde a familia posuía unha casa. En Saint-Jean-de-Luz comezou a mostrar interese polas culturas da península ibérica e aprendeu o vasco. Cursou estudos clásicos no Keble College da Universidade de Oxford e a partir de 1909 empezou a traballar en Portugal como correspondente do xornal conservador e monárquico Morning Post, o que lle ocasionou problemas coas autoridades da Primeira República de Portugal. Escribiu artigos para diversas publicacións e fixo a tradución ó inglés de diferentes obras. Coa caída de Francia, ó inicio da segunda guerra mundial, decidiu trasladarse ó Canadá coa súa familia.
Anton Makarenko
Anton Semionovich Makarenko (en ruso Антон Семёнович Макаренко), nado en Bilopole (Oblast de Sumy, Ucraína) o 13 de marzo de 1888 e finado en Moscova o 1 de abril de 1939, foi un pedagogo ucraíno. Tralo triunfo da revolución rusa fundou as casas cooperativas para orfos da guerra civil, destacando a Colonia Maxim Gorki; máis tarde fundou, baixo os auspicios de Stalin, o municipio de Dzerjinski.
Aubrey F. G. Bell
Traxectoria
Nado na casa reitoral de Muncaster, preto de Ravenglass, fillo de Katherina Fitzgerald ( —1927), de ascendencia nobre, e Henry Bell (1838—1919),  deán en Gosforth e despois cóengo na catedral de Carlisle e director nunha institución educativa. Durante os primeiros anos da súa vida foi educado na casa. Viviu algúns anos da súa nenez no sur de Irlanda. Pasou dende a infancia longas temporadas en Saint-Jean-de-Luz, no departamento dos Pireneos Atlánticos (Francia), onde a familia posuía unha casa. En Saint-Jean-de-Luz comezou a mostrar interese polas culturas da península ibérica e o escritor e reverendo Wentworth Webster ensinoulle o idioma vasco.
Anton Makarenko
Makarenko escribiu numerosas obras, das que destaca O Poema pedagóxico (Педагогическая поэма), unha historia da colonia Gorki. Foi un libro moi popular na URSS.
Aubrey F. G. Bell
Traxectoria
Cursou estudos clásicos no Keble College da Universidade de Oxford. Foi auxiliar de bibliotecario na sección de libros impresos do Museo Británico entre 1905 e 1908. Residiu en São João do Estoril (Cascais) a partir de 1908 onde traballou como correspondente do xornal Morning Post dende 1909, publicou artigos en diferentes publicacións e fixo a tradución ó inglés de diversas obras do portugués e do castelán. No ano 1912, posiblemente por traballar para o xornal conservador e monárquico Morning Post, foi sinalado polas autoridades da recentemente creada República Portuguesa e encarcerado, permaneceu en prisión durante varios meses mais foi liberado finalmente trala intervención do secretario de legación Charles Wingfield.
Anton Makarenko
Traxectoria
O seu pai, Semión Grigorievich, era un obreiro pintor. Antes de mudarse a Bilopole traballou en Kriukov, onde casou con Tatiana Mijailovna Dergachova, filla dun soldado que servira 25 anos no exército tsarista. A diferenza do seu esposo, un tanto reservado e pouco comunicativo, a súa nai era unha muller optimista e alegre. Magnífica narradora, cun gran sentido do humor, mantiña na familia a atmosfera de optimismo vital que Makarenko defende fortemente nos seus libros.
Era o segundo fillo da familia, un neno moi débil e enfermizo, aínda que creceu normalmente. Con cinco anos xa sabía ler, comezando a ler moito e con avidez, porque xa naqueles anos se manifestou nel un carácter observador pouco común, cun desexo de aprender ata as causas orixinarias de cada fenómeno.
Aubrey F. G. Bell
Traxectoria
Coa caída de Francia, tralo inicio da segunda guerra mundial, Aubrey F. G. Bell decidiu trasladarse xunto coa súa muller e os seus fillos ó Canadá. Desprendeuse de parte dos seus libros tras chegar a un acordo co Instituto Español de Lisboa. Recibiu o doutoramento honoris causa pola Universidade de Coímbra e foi nomeado polo goberno portugués cabaleiro da Orde militar de Santiago da Espada, concedido polo mérito literario, científico e artístico.
Anton Makarenko
Traxectoria
En 1895, con sete anos, ingresa na escola. Como consello, o seu pai dille: As escolas urbanas non as fixeron para nós, así que demóstralles o que vales.
Aubrey F. G. Bell
Traxectoria
Nun principio trasladouse a Toronto, na provincia de Ontario, pero finalmente instalouse xunto coa súa familia en Victoria, na provincia da Columbia Británica, onde continuou coa súa labor de escritor. Vendeulle o resto dos libros á Universidade da Columbia Británica a cambio de conseguir acceso ós fondos da súa biblioteca.
Anton Makarenko
Traxectoria
En 1900 abríronse en Kriukov uns grandes talleres ferroviarios, ós que foi trasladado seu pai, onde o fixeron oficial pintor e, ó pouco tempo, contramestre do taller de pintura. Kriukov, cunha poboación de 10 000 habitantes, era un suburbio da importante cidade industrial de Kremenchug, situada ás beiras do río Dniéper.
Aubrey F. G. Bell
Traxectoria
Faleceu o 7 de maio de 1950 en Victoria, Columbia Británica.
Obra
Foi autor numerosas obras; biografías, antoloxías, libros de viaxes e traduciu ó inglés diversos libros; as súas principais obras estiveron dedicadas a autores como Gil Vicente, Luis de León, Miguel de Cervantes etc. miniatura|220px|dereita|[[Galicia vista por un inglés|Spanish Galicia (1922) de Aubrey F. G. Bell. ]]
Anton Makarenko
Traxectoria
Makarenko ingresou na escola urbana de Kremenchug, onde se estudaba seis anos. O programa docente da escola era moi completo, pero os alumnos non podían matricularse nos graos superiores do instituto. A súa erudición e coñecementos dos clásicos rusos e estranxeiros eran asombrosos para un mozo da súa idade. Coñecía con profundidade filosofía, astronomía e as ciencias naturais.
En 1904, con dezaseis anos, rematou o instituto con sobresaliente en tódalas materias, ingresando despois nuns cursos pedagóxicos dun ano que preparaban mestres para as clases de párvulos.
Na primavera de 1905 Makarenko terminou o cursiño dun ano, e no outono empezou a traballar como mestre na escola ferroviaria primaria, enclavada no recinto dos talleres ferroviarios onde traballaba seu pai.
Aubrey F. G. Bell
Poesía
Dous libros de poemas, Songs of Rest (1911) e In Grey and Gold (1913), mostran a vocación poética do escritor. Anos máis tarde publicou The Soul's Journey (1928). O autor empregou sempre o pseudónimo A. F. Gerald nas súas obras poéticas.
Anton Makarenko
Traxectoria
Era un extraordinario mestre, non só tiña moitos coñecementos, senón que tamén sabía transmitilos con mestría. Ensinaba a pensar e a razoar. Porén, non se fixo un bo educador rapidamente. Custoulle grandes preocupacións, coma un erro cometido no seu terceiro curso como profesor. Facendo o balance dun dos trimestres, decidiu facer un experimento. Calculou a cada discípulo a puntuación media e, en correspondencia coa escala obtida, distribuíu os postos do primeiro ó último. A folla de notas co último posto recibiuna un neno que, como se soubo despois, non ía atrasado por preguiceiro, senón porque estaba moi enfermo de tuberculose. A amargura do pequeno foi tan grande que mesmo se agravou a súa doenza.
Aubrey F. G. Bell
Artigos
Traballou como correspondente do Morning Post, colaborou asiduamente en publicacións como Anglo-Portuguese News, The Athenaeum, The Fortnightly Review, The Outlook, Queen e The Times Literary Supplement, Revue Hispanique, Modern Language Review e Bulletin of Spanish Studies etc.
Anton Makarenko
Traxectoria
Este caso conmocionou a Makarenko. O mozo pedagogo descubriu con evidencia implacable que para educar non só facía falta ensinar, senón tamén comprender a peculiaridade de cada discípulo, ter en conta as súas particularidades individuais. A metodoloxía do traballo educativo non pode reducirse á metodoloxía do ensino: a primeira é unha rama especial da ciencia pedagóxica que ten o seu obxecto e as súas leis.
Fondós
O topónimo galego Fondós pode referirse a:
Anton Makarenko
Traxectoria
Na súa formación espiritual influíron moito os axitados acontecementos políticos daqueles anos. A revolución de 1905 retumbou como un eco temible en tódolos recunchos de Rusia, excitando as mentes, espertando a conciencia e chamando á loita contra a autocracia tsarista.
En Kriukov, Makarenko e os seus amigos da escola estaban subscritos ó periódico legal bolxevique Novaia Zin (Nova Vida). Paulatinamente foise formando un círculo de representantes da intelectualidade local que polas tardes se reunía no domicilio dun deles, onde discutían sobre temas diversos, incluídos os políticos, e cantaban himnos revolucionarios.
En 1911 Makarenko foi destinado a un novo centro de traballo como inspector da escola ferroviaria da estación de Dolinskaia. No léxico pedagóxico de entón inspeccionar significaba tanto como dirixir, e Makarenko deu ás súas novas responsabilidades un carácter creativo. Nas súas clases sabía combinar o cognitivo co emocional. Sabia ocupar o tempo libre dos seus educandos con pequenas distraccións: facía funcións teatrais, organizaba veladas de máscaras e xogos diversos. As medidas educadoras de Makarenko asombraban xa entón polas súas innovacións. Por exemplo, para as conmemoracións do centenario da expulsión do exército napoleónico de terra rusa, preparou un espectáculo teatral, que non só extasiou á rapazada do poboado, senón tamén ós adultos. Toda a noite arderon na estepa as lapas dos barrís de alcatrán, ata o amencer tronou o canoneo e se oíron os gritos de vitoria.
De estatura un pouco maior que mediana, delgado e esvelto; cunha cabeza desproporcionadamente grande, co pelo rapado; rostro con trazos acusados, no que sobresaía un prominente nariz; sempre con binoculares, tralos que, cativando pola súa intelixencia, brillaban uns ollos grises semientornados. Así é como fan os seus contemporáneos o retrato do mozo Makarenko. A este retrato engaden detalles como unha cultura exhaustiva, saber gastar e apreciar unha broma, unha fidelidade a toda proba e gran capacidade de comunicación.
Teatro Alfonsetti
O Teatro Alfonsetti é un teatro situado no centro da localidade de Betanzos (Galiza). Foi inaugurado en 1882 e durante máis de cen anos funcionou como cine, chegando a converterse na sala de cine máis antiga de España. Actualmente o teatro é de titularidade municipal, aínda que durante boa parte da súa historia estivo xestionado pola familia Pita, encargada da confección do famoso Globo de Betanzos.
Anton Makarenko
Traxectoria
En Dolinskaia, como antes en Kriukov, Makarenko encabezou un círculo revolucionario e educativo. Ademais dos intelectuais, pertencían tamén ó círculo uns cantos obreiros ferroviarios, que se reunían os domingos nunha fraga próxima á estación. Falando nestas reunións, Makarenko criticaba apaixonadamente a autocracia, falaba da necesidade de realizar transformacións revolucionarias, da liberdade e da democracia.
Teatro Alfonsetti
O teatro está situado nun inmoble no que se encontraba o antigo convento de San Domingos, onde tamén se encontran o Museo das Mariñas, o Arquivo e a biblioteca municipal.
A finais de novembro de 2009 a sala sufriu un incendio que obrigou ao seu peche.
Anton Makarenko
Traxectoria
Ingresou no instituto sendo xa un home maduro, con 26 anos, e empezou no acto a estudar profunda e sistematicamente a pedagoxía e a literatura histórica e filosófica. En 1917 Makarenko terminou o primeiro curso con medalla de ouro, e puido ocupar cargos de dirección nas escolas de segundo grao.
Unha nova etapa na vida de Makarenko, como na de millóns de persoas, comezou coa Revolución de Outubro. Ante os ollos da humanidade estupefacta realizouse o que moitos intelectuais rusos soñaran durante moitos anos. Coa sociedade, as persoas comezaron a transformar tamén a súa propia psicoloxía, limpando a súa conciencia da servil fe na omnipotencia da riqueza persoal, desembarazándose do medo polo mañá, converténdose a confianza e a axuda recíprocas en garantía dos futuros logros comúns.
A comezos de 1918 Makarenko regresou á mesma escola na que trece anos antes empezara o seu labor pedagóxico. A escola ferroviaria de Kriukov fora transformada en escola de segundo grao, sendo nomeado director Makarenko. Pero os imperialistas desataran a guerra civil contra os soviets, e no lugar onde traballaba estaban presentes as bandas contrarrevolucionarias e os ocupantes alemáns. Só nas postrimerías de 1919 o Exército Vermello liberou definitivamente Kremenchug e Kriukov, e a comezos de 1920 o poder soviético puido establecerse en toda Ucraína.
Posada, Italia
miniatura|200px|Posada Posada é un concello italiano da provincia de Nuoro, na rexión de Sardeña. Ten 2.394 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 33 km², cunha densidade de poboación de 71 hab/km². Fai fronteira cos concellos de: Budoni, Siniscola e Torpè.
Anton Makarenko
Traxectoria
En agosto de 1919 Makarenko trasladouse a Poltava, onde se fixo cargo da dirección da escola primaria. Ó ano seguinte, a causa da falta de locais, na escola que dirixía Makarenko aloxouse a sección provincial de economía nacional. A primeira metade do día traballaban na escola os funcionarios deste departamento e, na segunda metade, acudían os nenos. Estudar, e moito máis facer experimentos creadores naquelas condicións, era moi difícil.
Unha colonia para delincuentes xuvenís
En setembro de 1920 propuxeron a Makarenko dirixir unha colonia para delincuentes xuvenís acabada de formar, ó que accedeu no acto.
O comezo do seu labor na colonia foi incriblemente difícil. Cinco edificios cadrados de ladrillo recibírono cun baleiro total. Nas habitacións non había absolutamente nada: nin fiestras, portas ou estufas, todo o arrancaran, ata a última árbore. Ó cabo de dous meses, cando un dos edificios se rehabilitara como boamente se puido, chegaron á colonia os primeiros seis educandos, rapaces de 16 e 17 anos, delincuentes sociais que, aínda que non ofendían ós pedagogos, simplemente non reparaban sequera na súa presenza. Un destes primeiros educandos non tardou en realizar un atraco con asasinato e foi detido na propia colonia.
Sen saber que facer nin como abordar os educandos, Makarenko e os seus poucos auxiliares recorreron ós libros de pedagoxía, pero a teoría pedagóxica respondía ás preguntas apremiantes da vida práctica cun silencio de ultratumba. Viu entón claro que non necesitaba fórmulas librescas que, de tódolos xeitos, non podería adaptar a aquela situación, senón unha análise propia e concreta.
O educando Zadorov deu o motivo para que Makarenko emprendese a súa última tentativa desesperada de facerse coa situación. En resposta á invitación do director de que fose a cortar leña, o mozo contestou con despreocupación:
-¡Vai cortala ti mesmo: sodes moitos aquí!
"Era a primeira vez que me atuaban", di Makarenko en Poema pedagóxico. Colérico e ofendido, levado á desesperación e ó frenesí por tódolos meses precedentes, lanzouse sobre Zadorov. Abofeteouno con tanta forza, que vacilou e foi caer contra a estufa. Golpeouno por segunda vez e, agarrándoo polo pescozo e erguéndoo, pegoulle unha vez máis.
Esta foi, naturalmente, unha saída violenta ás emocións. Desde o punto de vista de moitos teóricos, un absurdo pedagóxico. Pero o caso foi que o influxo emocional, precisamente, venceu a indiferenza e o descaro do quinteto de colonos. Comprenderon que para devolverlles unha fisionomía humana, o educador xogara a unha carta o último, a propia vida, que era o único que lle quedaba por xogar.
Collidos de improviso por esta explosión, os colonos reaccionaron tal e como se podía esperar de xentes saídas do mundo da delincuencia: cederon á forza sen experimentar humillación. Esta foi unha especie de vitoria xeral, do educador e dos educandos, pero unha vitoria que aínda necesitaba afianzarse, esixíndose para eles medidas doutra natureza.
O gravísimo caso ocorrido con Zadorov persuadiu definitivamente a Makarenko de que con procedementos semellantes, así como polo método de influencia sucesiva, sobre un ou sobre outro colono, non conseguiría nada. Pero se este método non valía e non había outro, que facer entón? A resposta impúñase por si mesma: el mesmo debía crear novos métodos de educación, crealos alí, na colonia, con aquel grupo de delincuentes xuvenís.
A colonia non é unha suma mecánica de individuos, senón que é un complexo social único, da pertenza ó cal se enorgullecen en igual medida tanto os educandos como os educadores: é o que se chama unha colectividade.