cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melito de Canterbury
Arcebispado e morte
Melito faleceu o 24 de abril de 624, e foi enterrado na abadía de San Agostiño en Canterbury ese mesmo día. Foi reverenciado como un santo tras a súa morte, e outorgóuselle un día festivo, o 24 de abril. En 1120 seguía sendo venerado en San Agostiño, xunto a outros santos locais. Tamén había un sepulcro dedicado a el na Antiga Catedral de San Paulo de Londres. Pouco despois da invasión Normanda de Inglaterra, Goscelin escribiu a vida de Melito, a primeira biografía das moitas que apareceron naquela época, pero ningunha contén información non incluída nos traballos anteriores de Beda. Con todo, si sinalan que as persoas que sufrían de gota eran alentadas a rezar na súa tumba. Goscelin sinala que o sepulcro de Melito flanquea o de Agostiño, xunto ao de Lourenzo, no presbiterio. A localización exacta da tumba determinouse finalmente en 1916.
Ximnasia estética
miniatura|dereita|Práctica de ximnasia estética en [[Ourense.]] A ximnasia estética de grupo é un tipo de ximnasia que se deu a coñecer no século XX. É unha disciplina apoiada en movementos estilizados e naturais de todo o corpo, ao ritmo dunha música.
No ano 1996 a ximnasia estética foi recoñecida internacionalmente como un deporte de competición de maneira oficial. En 2003 creouse en Helsinqui (Finlandia), a Federación Internacional de Ximnasia Estética de Grupo, que se encarga de aprobar e autorizar os cambios necesarios das normas e código deste deporte.
Historia
Pódese datar con 100 anos de antigüidade, ao comezo chamábase “Women’s Group Gymnastics”, o que quere dicir Ximnasia para Grupos de Mulleres, pero en 1996, despois de ser recoñecido como deporte de competición a nivel internacional pasou a acadar o nome de “Aesthetic Group Gymnastics”, que significa, Ximnasia Estética de Grupo. Nese ano realizouse tamén a primeira competición oficial en Helsinqui (Finlandia) e en xuño do 2000 tivo lugar o primeiro campionato do mundo da modalidade, na mesma cidade.
A participación nos mundiais comezou con 10 equipos, pero este número foi aumentando co paso do tempo, e moitos países europeos uníronse a el.
Duración
O tempo que pode durar estará entre 2 minutos e 2 minutos e 45 segundos, dependendo da idade dos e das ximnastas.
Número de ximnastas por equipo
Os equipos máis pequenos terán de 6 a 14 ximnastas, mentres que os maiores de 6 a 12, inscritas, por outra banda, unicamente poderán mostrar o exercicio de competición un máximo de 10 ximnastas nas categorías de maior idade.
Elementos característicos
Os exercicios de competición deberán ir acorde coa música e tratar de narrar unha historia co propio corpo das e dos ximnastas. Compóñense de elementos corporais que se deben incluír: equilibrios, saltos, xiros, e pasos rítmicos. Todos estes elementos deben estar ligados de forma fluída e unidos a outro tipo de movementos máis ondulantes que son: ondas, swings, aliñacións e torsións.
Hai que ter en conta que todos os elementos que se realicen deberán ser, a metade coa perna ou brazo esquerdos e a outra metade co dereito, para evitar así grandes descompensacións.
Primeiros ministros de Polonia
120px|dereita|miniatura|Brazón de Polonia. O Primeiro Ministro da Polonia representa e organiza o traballo do Consello de ministros. Tamén supervisiona, segundo a constitución e outras leis polacas, os gobernos rexionais, e é o xefe supremo de todos os funcionarios públicos do país. Esta é a lista dos primeiros ministros de Polonia de 1916 ata os días de hoxe.
Outros artigos
Polens regeringschef
Almodóvar del Río
Almodóvar del Río é un concello andaluz da provincia de Córdoba, situado na comarca da Vega del Guadalquivir. No ano 2005 tiña 7.420 habitantes. A súa extensión superficial é de 174 km² e tiña unha densidade de 42,6 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 48' N, 5º 01' O. Atópase a unha altitude de 121 metros sobre o nivel do mar e a 22 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
miniatura|Castelo de Almodóvar. Abril de 2012
Almarza
Almarza é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 645 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 101,13 km².
Mario González Zaera
Traxectoria
Foi xulgado xunto a Eduardo Gómez Rodríguez, coñecido por Requejo, xefe comarcal de FE-JONS de Sarria. Foi cesado como xefe territorial de Galicia, sendo nomeando Delegado da Xunta de mando para as Illas Canarias durante un mes, transcorrido o cal foi trasladado a Salamanca como encargado de recruta e propaganda. En 1937 xunto con Manuel Hedilla e outros falanxistas que non querían acatar o Decreto de unificación, foi arrestado, acusado de traizón contra Franco e xulgado en consello de guerra con Eduardo Gómez e Luis López López, ex xefe local de Falange de Paradela, na causa 1/38, acusados de actividade conspiradora contra Franco, co obxectivo de minar a autoridade deste e atentar contra a súa persoa para conseguir a hexemonía de Hedilla. Foron condenados a morte, pero as sentenzas foron conmutadas polas de reclusión a perpetuidade. Permaneceu pouco máis de dous anos encarcerado cumprindo a sentenza, pois Franco concedeulle o indulto polo primeiro aniversario da vitoria, en abril de 1940. Foi axente executivo do Concello de Madrid dende 1959, e en 1967 foi procesado por malversación de fondos municipais por uns dez millóns de pesetas; González Zaera depositou duascentas mil pesetas en concepto de fianza, pero non se presentou ao Xulgado cando tiña obriga de facelo, por iso a Audiencia Provincial de Madrid oficiou unha providencia de busca e captura á Dirección Xeral de Seguridade en novembro de 1970.
Ramón Quintela Pérez
Ramón Quintela Pérez, finado en Lavadores o 11 de setembro de 1946, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Irmán de Ángel Quintela Pérez. Mecánico. Traballou na fábrica de conservas de Antonio Alonso. Foi un dos fundadores da Sociedade de Agricultores de Lavadores. Estivo detido en Ribadavia en 1902 e volveu ser detido con motivo da folga xeral de 1917 acusado de rebelión. Foi concelleiro de Lavadores entre 1916 e 1936. Coa proclamación da República foi nomeado presidente da Comisión xestora provisional.
Río Odiel
O Odiel é un pequeno río da provincia de Huelva, España, que desauga xunto co río Tinto no Océano Atlántico, logo de percorrer 150 km.
Percorrido
O Odiel nace na serra de Aracena, a uns 660 m de altura, ao sur da cidade homónima. O seu curso ten un sentido xeral norte-sur, mais moi sinuoso e desemboca conxuntamente co Tinto. A súa conca hídrica ocupa unha área de 990 km². Río pertencente á conca atlántica, nace na Serra de Aracena e desemboca á altura da cidade de Huelva, confluíndo pouco despois co Tinto, para formar a denominada Ría de Huelva.
Afluentes
O principal tributario do Odiel é o río Oraque que se lle une pola beira dereita. Outros afluentes, de curta lonxitude, son: Escalada, Meca, Olivargas, Santa Eulalia e El Villar.
Localidades que atravesa
Á parte da cidade de Huelva, no tramo final do percurso, a única poboación de importancia nas súas beiras é Gibraleón.
Protección
A zona do nacemento do Odiel está incluída no Parque Nacional da Serra de Aracena e Picos de Pedroche. Na foz o río forma as Marismas do Odiel, que é unha reserva da biosfera, segundo declaración da UNESCO; aquí é unha zona de especial protección avícola, por canto se poden observar anátidos, flamengos, cullereiros etc.
Nome
O nome presenta, polo menos na súa primeira parte, a evolución do árabe wadi "curso de auga", pero curiosamente cun resultado similar ao do portugués odi-, ode-, que vemos en nomes de ríos, como Odivelas, Odelouca, Odemira ou o alternante Odiana - Guadiana. É explicábel pola proximidade da bacía do río a Portugal. A segunda parte pode ser un elemento similar ao que se observa no nome do río Guadiela e o mesmo precitado Odivelas.
Didelphis
miniatura|240px|[[Didelphis marsupialis]] miniatura|240px|[[Didelphis albiventris]] miniatura|240px|[[Didelphis aurita]] miniatura|240px|[[Didelphis pernigra]]
Didelphis é un xénero de marsupiais da orde dos didelfimorfos, familia dos didélfidos, subfamilia dos didelfinos e tribo dos didelfinos.
Inclúe seis especies, entre as que se encontran dúas das especies de marsupiais americanos máis coñecidas e estendidas polo continente, Didelphis marsupialis, que é a especie tipo, de distribución suramericana, e Didelphis virginiana, que habita en América do Norte, chegando até América central.
A pesar da súa tremenda capacidade de adaptación a practicamente calquera bioma, estes animais prefiren os ambientes húmidos da selva tropical e o bosque temperado, aínda que son capaces de sobrevivir en numerosos ecosistemas, incluíndo espazos relativamente áridos ou considerabelmente fríos.
Entre as especies deste xénero áchanse os únicos marsupiais que aínda poboan o subcontinente norteamericano. Trátase de Didelphis virginiana, cuxas poboacións se estenden por numerosos hábitats desde a metade sur dos Estados Unidos até Costa Rica. O resto das especies do xénero distribúense unicamente pola rexión Neotropical.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo na páxina 54 do volume 1º da décima edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome do xénero, deriva do grego antigo: do elemento δí- dí-, de δύο dýo, "dous", e o termo δελφυς dĕlphys "útero", "matriz".
Sinónimos
Ademais de polo protónimo, cuñado por Linneo, ao longo do tempo o xénero tamén foi coñecido polos seguintes sinónimos:
Clasificación
No xénero recoñécense na actualidade as seguintes especies e subespecies:
Ademais, coñécese unha especie extinta, †Didelphis solimoensis Couzzol et al. 2006.
Características
As princiupais características das esspecies deste xénero son:
Son animais de mediano tamaño con marcado dimorfismo sexual, pudendo os machos alcanzaren o duplo do peso que as femias.
A cabeza é relativamente grande, co fociño acuminado provisto de longas vibrisas extremadamente sensíbeis ao tacto. O rostro é pálido (nunca branco) e está sucado por unha liña media moura sobre a fronte. Outras dúas bandas de tonalidade similar cruzan os ollos, negros e redondos, que reflicten tons avermellados cando lles dá a luz directamente. As orellas son estreitas, están espidas e son completamente negras nos adultos.
As extremidades son negras e os dedos de mans e pés presentan as características xerais da familia.
miniatura|240px|[[Área de distribución das especies de Didelphis]]
Os espécimes que habitan as rexións máis frías poden perder as orellas e o extremo distal da cola debido a necrose crioxénica.
As femias presentan un marsupio ben desenvolvido en cuxo interior se dispoñen un número variábel de mamilas (até trece) formando un círculo, ademais doutra mamila no centro do mesmo.
Distribución xeográfica
No mapa da dereita, móstrase a distribución xeográfica das especies do xénero.
O Soldón, Bendollo, Quiroga
O Soldón é un lugar da parroquia de Bendollo, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Segundo o INE en 2012 tiña 15 habitantes (seis homes e nove mulleres).
Emulsión
Unha emulsión é unha mestura estable (se se lle agrega un emulsionante) e homoxénea de dous líquidos que normalmente non son solubles entre eles, (son inmiscibles entre eles), como aceites varios, tales como o aceite de oliva e auga. Cando estes dous líquidos están nun mesmo recipiente denomínanse fases. Exemplos comúns de emulsións son o leite, a maionesa e o fluído de corte que se emprega en metalurxia. As emulsións poden ser coloides reais ou mesturas menos estables, como certos aliños de ensalada.
Tipos de emulsións
A maior parte das emulsións constan dun líquido polar, como a auga, e outro apolar, como o aceite e a maioría de disolventes orgánicos. Por este motivo tradicionalmente se denominan auga e aceite aos dous compoñentes das emulsións. Cando a emulsión é estable, un dos líquidos atópase formando pequenas gotas no interior do outro. Segundo cal sexa o líquido disperso en gotas distínguense dous tipos de emulsións: de auga en aceite (emulsións W/O) e de aceite en auga (emulsións O/W). En xeral, os mesmos dous líquidos poden formar ámbolos tipos de emulsións, dependendo de cal sexa a temperatura e a concentración relativa dos compoñentes.
Tamén poden existir emulsións triplas do tipo W/O/W ou do tipo O/W/O.
Emulxente
Unha emulsión pode desfacerse, (separarse os dous líquidos) por factores como a manipulación mecánica ou por efectos químicos, como cando o leite é cortado por vinagre ou zume de limón.
Un emulxente ou emulsionante é unha substancia que axuda na formación dunha emulsión, como o son a xema de ovo na maionesa. Outro tipo de emulsionante é o deterxente, que se une tanto ás graxas como á auga, mantendo gotas microscópicas de graxa en suspensión. Este principio emprégase nos preparados para lavalouza.
Brøndby IF
O Brøndbyernes Idrætsforening ou Brøndby IF é un club de fútbol dinamarqués da cidade de Brøndbyvester. Fundouse o 3 de decembro de 1964 e compite na Superligaen.
Cadro actual
15px
Francobordo
miniatura|350 px|dereita|Esquema cas formas dun buque. A letra f indica o francobordo. O puntal é a suma dos valores de f + d (calado) miniatura|350px|dereita|Esquema de divisións transversais dun buque. Francobordo segundo o define o Convenio Internacional sobre Liñas de Carga da Organización Marítima Internacional (IMO) das Nacións Unidas, é a distancia medida verticalmente no centro do buque (caderna mestra), dende a intersección da cara superior da cuberta de francobordo coa superficie exterior do forro (casco do buque), ata a liña de carga correspondente indicada no disco Plimsoll.
Brøndby IF
Estadio
500px|Brøndby Stadium
Francobordo
O francobordo defínese como unha reserva de flotabilidade. O calado do buque máis o francobordo é o puntal. Este valor de puntal é inamovible independentemente da carga que leve o buque. A máis calado, menos francobordo e viceversa.
Disco Plimsoll
miniatura|dereita|Disco Plimsoll, LR, iniciais de Lloyd's Register. miniatura|dereita|Certificado Disco Plimsoll. O disco é un anel de 300 milímetros (12 polgadas) de diámetro exterior e 25 milímetros (1 polgada) de ancho, cortado por unha liña horizontal de 450 milímetros (18 polgadas) de lonxitude e 25 milímetros (1 polgada) de ancho, o lado superior pasa polo centro do anel. Tódolos buques deben levar o disco Plimsoll no casco do buque un en cada costado do buque, unha marca en babor e outra en estribor. Esta marca indica o punto no que debe ser medido o francobordo. Tamén indica a posición da caderna mestra (metade da eslora do buque) e o calado do buque.
Sobre o disco Plimsoll indícanse as iniciais da sociedade de clasificación.
A densidade da auga varía segundo as zonas do mar, a temperatura (estación do ano) e a salinidade. Os límites do calado máximo e o mínimo francobordo do buque en función das augas nas que navegue son as seguintes:
A arañeira de Charlotte
''Está artigo é sobre o filme de animación de 1973. Para a novela de E. B. White, véxase Charlotte's Web. Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Charlotte's Web (homónimos)''.
A arañeira de Charlotte (en inglés, Charlotte's Web) é un filme de animación estadounidense do ano 1973 producido por Hanna-Barbera Productions e Sagittarius Productions e baseado na novela de literatura infantil de 1952 Charlotte's Web escrita por E. B. White. O filme, como o libro, narra a historia dun porco chamado Wilbur e a súa amizade cunha araña, Charlotte.
Foi emitido en galego pola TVG o 27 de abril de 1991.
En 2003 saíu á venda unha secuela, Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure.
Black Midi
Black Midi (estilizado como black midi) é unha banda inglesa de rock experimental procedente de Londres. O grupo está composto por Geordie Greep (voces, guitarra), Matt Kwasniewski-Kelvin (voces, guitarra), Cameron Picton (voces, baixo) e Morgan Simpson (batería). O seu nome deriva do xénero musical xaponés Black MIDI, aínda que a súa música non ten nada que ver con el. O seu son describíuse como rock experimental,  math rock, rock progresivo, noise rock e post-punk.
A banda comezou a súa carreira no selo do produtor Dan Carey, Speedy Wunderground, a través do cal lanzaron o seu sinxelo "bmbmbm" en 2018. O seu álbum de estrea, Schlagenheim, foi editado o 21 de xuño de 2019 a través do selo Rough Trade Records e coa produción de Carey. O disco foi aclamado pola crítica, entrou no top 50 da lista de álbums británica, e foi nomeado ao Mercury Prize de 2019.
O 5 de xuño de 2020 a banda publicou a antoloxía The Black Midi Anthology Vol. 1: Tales of Suspense and Revenge exclusivamente a través de Bandcamp. O segundo álbum de black midi, Cavalcade, apareceu o 26 de maio de 2021 tamén a través do selo Rough Trade.
Celestino Garrido Carrillo
Celestino Garrido Carrillo, nado en Malpica de Bergantiños en 1911 e finado no mesmo concello o 13 de febreiro de 1979, foi un político e empresario galego.
Traxectoria
Patrón de barco. Irmán de Bernardino Garrido Carrillo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica con outros republicanos en xuño de 1938 na evasión da motora San Adrián. Pasou a zona leal, e ao remate da guerra foi internado no campo de concentración de Argeles. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e declarado en rebeldía. Marchou a Chile no Winnipeg e logo a Chimbote (Perú).
Vida persoal
Casou con Nieves Porto Garrido e foi pai de Celestino Garrido Porto.
1957
Outros
Historia ano a ano
Xosé Luís Armesto
Xosé Luís Armesto Barbeito, nado na Coruña, é un químico e profesor universitario galego.
Traxectoria
Doutor en Química, ten un mestrado en Ciencias e enxeñaría ambientais. Armesto é autor de diversas publicacións sobre a química de compostos N-halo e procesos de degradación química e fotoquímica de herbicidas e praguicidas.
Pobo occitano
Os occitanos (en occitans) son un grupo étnico de fala románica orixinarios de Occitania (sur de Francia, nordeste de España e noroeste de Italia). A lingua occitana é empregada en diferente graos por entre 100 000 e 800 000 falantes no sur de Francia e o norte de Italia. Dende 2006, a lingua occitana está recoñecida como unha das linguas oficiais en Cataluña.
José Mármol
José Pedro Crisólogo Mármol, nado en Bos Aires en 1818 e finado na mesma cidade en 1871, foi un poeta, narrador, periodista e político arxentino pertencente ao Romanticismo.
Traxectoria
Estudou dereito en Bos Aires, mais non concluíu a carreira e caeu na política. En 1839 foi detido seis días, polo goberno de Juan Manuel de Rosas. Temendo pola súa vida, ano e medio despois expatriouse a Montevideo. Alí relacionouse con outros exiliados como Juan Bautista Alberdi, Florencio Varela, Esteban Echeverría, Juan María Gutiérrez e Miguel Cané.
Pasou tres anos no Uruguai, até que tivo que ir a Río de Xaneiro a causa do sitio de Montevideo por tropas de Oribe, amigo de Rosas.
En febreiro de 1843 embarcou cara a Chile, mais as tempestades no sur de América obrigaron ao navío a volver a Río.
Estivo no Río de Xaneiro até 1845, e despois foise para Medellín, Colombia. Despois regresou a Montevideo. Alí fundou tres xornais, sendo o máis importante La Semana, e colaborou en moitos outros. Atacou a Rosas e aos seus partidarios con denodada paixón.
En 1847 publicou en Montevideo seis cantos do poema El peregrino, autobiográfico da súa experiencia, aínda que inspirado polo Childe Harold, de Lord Byron.
Destacan nel a súa sensibilidade descritiva e as súas pasaxes amorosas. Contén tamén imprecacións políticas, nunca ausentes na obra de Mármol.
Agrupou os seus poemas líricos en Armonías (1851), tamén publicadas na capital uruguaia.
En 1851 tamén publicou El cruzado, drama que, xunto con El poeta, estreado en 1847, reúne todo o que escribiu para teatro.
En Mármol albíscanse influxos de —á parte do xa citado Byron— Chateaubriand, José de Espronceda e José Zorrilla.
En 1853 (ao caer Rosas) volveu a Bos Aires tras trece anos de exilio. Foi elixido senador da provincia de Bos Aires, e logo deputado. Non chego a ser ministro plenipotenciario en Chile porque Justo José de Urquiza (que o nomeara) rompeu coa provincia de Buenos Aires. Máis tarde desempeñou ese mesmo posto no Brasil.
Desde 1868 dirixiu a Biblioteca Nacional, até que enfermou dun grave mal da vista, que o retirou de toda actividade.
Obra
miniatura|150 px|Detalle da súa tumba no camposanto de La Recoleta.
Lago
miniatura|Lago Nahuel Huapi en Bariloche ([[Arxentina).]] miniatura|Imaxe de satélite do lago Vitoria en África. miniatura|Imaxe de satélite do lado Valencia en Venezuela. miniatura|Lago Titicaca no Perú. Un lago (do latín lacus) é un accidente xeográfico constituído por unha grande extensión de auga (ou nalgún caso doutro líquido), en xeral auga doce, rodeada de terra e sen movemento fluído (isto é, sen corrente). Esa auga pode provir:
Maxín Picallo
Maxín Xulio Picallo Durán, nado en San Ildefonso (Troáns, Cuntis) en 1940, é un escultor galego.
Lago
Normalmente, a auga dos lagos é auga doce, mais existen no mundo algúns importantes lagos salgados, como o Gran Lago Salgado da América do Norte ou o Mar Morto no Oriente Medio (Israel e Palestina).
Maxín Picallo
Traxectoria
Xa de neno era habelencioso coa talla de madeira. Para ampliar a súa vocación, marchou a Santiago de Compostela a estudar na Escola de Artes e Oficios, onde foi alumno de Francisco Asorey.
Lago
Nalgúns casos, o termo lago úsase para describir unha bacía que, aínda estando baldeira a maior parte do tempo, pode chegar a encherse de auga en condicións estacionais de chuvias fortes.
Maxín Picallo
Obra
Entre outra.
Lago
As dimensións dos lagos son moi variábeis, desde algúns metros ata varias centenas de quilómetros, como son os Grandes Lagos da América do Norte ou os Grandes Lagos Africanos.
Maxín Picallo
Obra
E tamén en Porto Rico, Arxentina, Brasil, Suíza, Canadá etc.
Lago
Aos lagos de pequenas dimensións chámaselles 'estanques', e os máis pequenos aínda, 'pozas', 'poceiras' ou 'charcas'.
Maxín Picallo
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Forcarei 02-05.JPG|Monumento á muller labradora en Forcarei, obra de 2003. Ficheiro:A Guarda, Ó mariñeiro desaparecido, Magín Picallo, 2003.JPG|Ó mariñeiro desaparecido na Guarda, ano 2003. Ficheiro:Monumento ó Poeta Feliciano Rolán.JPG|Monumento ó poeta Feliciano Rolán na Guarda. Ficheiro:Monumento ó Caudillo Celta.JPG|Monumento ó Caudillo Celta na Guarda. Ficheiro:Baiona, Encontro entre dous mundos, 1993.JPG|Monumento Encontro entre Dous Mundos en Baiona. Ficheiro:A Estrada. Estatua de Picallo dedicada a Cabada Vázquez.jpg|Monumento ó poeta Cabada na Estrada. </Gallery>
Lago
Os lagos maiores, sen saída marítima, son tamén chamados mares interiores, como o mar Caspio; regra con moitas excepcións, falando tamén de Mar Morto e do Gran Lago Salgado.
A súa profundidade tamén varía desde algúns centímetros ata varias centenas de metros - o Lago Baikal, na Siberia, é o máis profundo do mundo, con 1743 metros.
A orixe dos lagos é variábel e depende da xeomorfoloxía do terreo. Poden ser de orixe tectónica, ou sexa, teren sido formados por fenómenos xeolóxicos, ou poden ter sido formados pola erosión do terreo, ben por fenómenos climáticos, ou ben pola acción de ríos ou glaciares. En zonas como a Antártida, poden existir lagos sub-glaciares, isto é, debaixo do xeo, como o Lago Vostok.
Un lago pódese formar nun cráter antigo, como a caldeira do 'Cráter Lake', nos Estados Unidos de América.
O estudo ecolóxico dos lagos é a limnoloxía.
Con moita frecuencia, o lago ten un 'emisario', por onde a auga se coa en sentido ao mar.
Lagos fóra da Terra
Hai probas da existencia de lagos extraterrestres, tales como os lagos de metano que a NASA informou (áo retornar a sonda Cassini) que existían en Titán, unha lúa de Saturno.
Xoán Abeleira
Xoán Abeleira Álvarez, nado en Maracay (Venezuela) o 24 de xuño de 1963, é un poeta, narrador, músico, tradutor, ensaísta e fotógrafo galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos, en 1973 a súa familia volta a España, instalándose en Madrid, onde Abeleira inicia a súa andaina como poeta, narrador, tradutor, músico, xornalista e crítico literario.
En Madrid publica os seus primeiros poemarios Umbral del Centinela/La piel iluminada (Olifante, 1997), volume dobre nomeado ós premios Ícaro de Literatura do Diario 16; Identidades (Hiperión, 1998); e Nueve motivos para un obsequio (Mandala, 2001), unha obra realizada canda a pintora brasileira de sumi-e Lourdes Parente. En Madrid estréase tamén como autor de literatura para nenos, coa serie Las aventuras de Nunavut, pola que é elixido “autor do mes” na revista CLIJ.
Cantante e compositor do grupo La República, cun disco homónimo editado por Grabaciones Accidentales, 1988.
Regreso á Coruña
En 1999 trasladouse á Coruña. A partir dese momento publicou Magnalia (un “libro de artista” creado coa poeta Olga Novo e a pintora e poeta Alexandra Domínguez), Animais Animais (con dúas versións distintas: unha en Espiral Maior e outra, bilingüe e ampliada, en Bartleby Editores), unha nova versión da serie As aventuras de Nunavut, e un ensaio lírico e fotográfico verbo da obra e da figura de Manfred Gnädinger, “o alemán de Camelle”, titulado A pegada de Man. En setembro do 2009, participou na dobre estrea (na Coruña e en Vigo) do concerto "Música para un Ouveo"-"Música para un Aullido", unha obra para quinteto e recitador creada polo compositor galego Borja Costa a partir dos poemas de Allen Ginsberg, traducidos (ó galego e ó castelán) e interpretados polo propio Abeleira. En 2010, puxo en pé un proxecto chamado Fuso Negro no que mesturaba poesía, teatro e música, xunto a varios músicos galegos. No 2010 publicou As nosas sombras no xardín de Serralves (Franouren Edicións, edición ampliada e bilingüe na colección Banfile), libro co que quedou finalista do Premio Nacional de Poesía, e no 2012 Pan de ánimas (Xerais).
A súa extensa e prolífica andaina de tradutor abrangue máis de cincuenta títulos e un cento de autoras e de autores entre os que salientan os nomes de Arthur Rimbaud, Guillaume Apollinaire, André Breton, Robert Desnos, René Char, Antonin Artaud, Henri Michaux, Jean-Joseph Rabearivelo, Claude Esteban, Yves Bonnefoy, Percy Bysshe Shelley, Jack London, John Berger, Allen Ginsberg, Ted Hughes ou Sylvia Plath.
Arestora traballa como profesor impartindo cursos e seminarios literarios e artísticos en distintos lugares de Galicia e de España.
Traducións
En libro:
En xornais:
Obra en castelán
miniatura
As Barxas, Bustelo de Fisteus, Quiroga
As Barxas é un lugar da parroquia de Bustelo de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 1 habitante no ano 2012 segundo datos do INE, a cal era muller.
Xoán Abeleira
Traducións
En libro: En xornais e revistas:
Uncle Acid & the Deadbeats
Uncle Acid & the Deadbeats é unha banda inglesa de heavy metal formada en Cambridge por Kevin Starrs. O grupo leva editados cinco álbums de estudio e un feixe de sinxelos. O seu álbum máis recente, Wasteland, foi publicado no mes de outubro de 2018.
Rhamphorhynchoidea
Os ranforrincoideos (Rhamphorhynchoidea) son un suborden de pterosaurios. A diferenza dos seus descendentes, os pterodactiloideos, a maioría tiñan dentes e longas colas, e moitas especies carecían de cristas óseas no cranio; no entanto, bastantes tiñan cristas brandas de queratina.
Jordan Mickey
Jordan Grayson Mickey, nado o 9 de xullo de 1994 nos Dallas, Texas, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Virtus Bologna da Lega Basket Serie A.
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Mickey foi seleccionado na 33ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Boston Celtics. O 20 de xullo asinou o seu contrato de rookie cos Celtics.
O 20 de agosto de 2017, Mickey asinou cos Miami Heat.
O 26 de xullo de 2018, Mickey asinou un contrato dun ano co Khimki BC da VTB United League.
O 15 de xullo de 2019, Mickey asinou un contrato de dous anos co Real Madrid da Liga ACB.
Arcaico
O eón Arcaico (do grego Αρχή Archē, "orixe"), antes chamado Arqueozoico, é un eón xeolóxico na historia da Terra situado entre o Hadeico e o Proterozoico. Comprende entre 3.800 e 2.500 millóns de anos antes do presente. Estas datas, a pesar de estar baseadas na estratigrafía, non están plenamente recoñecidas pola Comisión Internacional de Estratigrafía.
A Terra Arcaica
No principio do Arcaico, a calor interna da Terra era preto de 3 veces maior que na actualidade, e aínda dúas veces maior que a principio do Proterozoico (2.500 millóns de anos). A calor era a remanente do proceso de *acrección planetaria, parcialmente procedente da calor de formación do núcleo interno formado por ferro, e parcialmente procedente da calor radioactiva pola curta vida de átomos radioactivos como o uranio-235.
A maioría das rochas arcaicas que podemos observar na actualidade son metamórficas e ígneas. A actividade volcánica era considerablemente maior que a actual, con numerosos hot spots, rift valleys e erupcións de lavas, incluíndo tipos infrecuentes como komatitas.
The Fragile
The Fragile é o cuarto álbum de estudio da banda de rock industrial estadounidense Nine Inch Nails, editado o 21 de setembro de 1999 a través do selo Interscope Records. O álbum foi producido polo líder da banda Trent Reznor e o seu colaborador Alan Moulder.
Bustelo de Fisteus, Bustelo de Fisteus, Quiroga
Bustelo de Fisteus é un lugar da parroquia de Bustelo de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 6 eran varóns e 4 eran mulleres.
Boeing B-50 Superfortress
O Boeing B-50 Superfortress foi un bombardeiro estratéxico estadounidense deseñado a partir do Boeing B-29 Superfortress. Foi equipado cun máis potentes motores Pratt & Whitney R-4360, unha estrutura máis resistente, unha deriva máis alta e outras melloras. Foi o derradeiro bombardeiro con motores de pistóns deseñado por Boeing para a Forza Aérea dos Estados Unidos. A pesar de non ser tan coñecido como o seu predecesor, o B-50 estivo en servizo coa B-50 durante case 20 anos.
Despois de que o seu principal cometido rematase no SAC (Mando Aéreo Estratéxico), as fuselaxes dos B-50 foron modificadas para servir como avións de repostaxe para o Mando Aéreo Táctico (KB-50) e como avións meteorolóxicos para o Servizo Meteorolóxico Aéreo (WB-50). Estas versións serían retiradas en marzo de 1965 debido á fatiga do metal e á corrosión atopadas nos restos do of KB-50J 48-065, que tivo un accidente o 14 de outubro de 1964.
Boeing KB-50 Boeing KB-50 Boeing B-50 Superfortress B-50 Superfortress
Codesedo, Doade, Lalín
Codesedo é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 25 habitantes (9 homes e 16 mulleres), o que supón un aumento de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Fontefría
O topónimo galego Fontefría pode referirse a:
The Marked
The Marked foi unha banda estadounidense de rock gótico/New Wave formada en Chicago en 1985. Destaca por ser a anterior banda do líder de The Smashing Pumpkins Billy Corgan.
Historia
As orixes de The Marked remóntanse ao ano 1983, cando Billy Corgan coñeceu a Greg Bates no exterior do club Medusa. Corgan e Bates, ambos vocalista e guitarrista, comezaron a compoñer temas e pronto formaron unha banda, Coat of Eyes. Dous anos despois, a banda medrou incluíndo ao baixista Dale Meiners e ao batería Ron Roesing. Jim Marcus tamén contribuíu con algúns temas.
En 1985 Corgan graduouse no instituto e decidiu dedicarse á música a tempo completo. Temerosos dunha fría recepción na súa natal Chicago, a banda, menos Greg Bates, mudouse a San Petersburgo (Florida) e fixéronse chamar The Marked, debido a unhas marcas de nacemento que tiñan Corgan e Roesing. A banda informou que realizaría uns 20 concertos pola zona de St. Petersburgo antes de que Meiners abandonase o grupo de súpeto. Corgan e Roesing de mala gaña volveron a Chicago. O grupo continuou sendo substituído Meiners brevemente por Len Ayala.
En 1987 Corgan sacou o nome "Smashing Pumpkins" e pensou en comezar unha nova banda. Coñeceu a James Iha e, xunto con Roesing, comezaron a tocar como trío con Corgan no baixo. Esta formación de The Smashing Pumpkins produciu unha única demo, Nothing Ever Changes, antes de que Roesing marchase.
Haploloxía
A haploloxía é un fenómeno lingüístico de síncope silábica. É un tipo de metaplasmo por redución mediante, que consiste en que dúas sílabas en contacto cunha secuencia fónica moi semellante se simplifican nunha soa, ou, dito doutro xeito, unha sílaba suprímese cando na mesma palabra aparecen xunto a outra iniciada pola mesma consoante. Este proceso pode darse na evolución da lingua ou en termos cultos da actualidade, normalmente para evitar a cacofonía:
Razón y Fe (revista)
Razón e Fe é unha revista de tipo cultural da Compañía de Jesús. Foi fundada en 1901, polo que é a revista de cultura máis antiga de España. Publicouse ininterrompidamente desde entón, incluíndo os períodos da expulsión da Compañía de Jesús e da Guerra civil española.
Traxectoria
Dende a súa fundación tratou de concordar os dous elementos que compoñen o seu título, facilitando o diálogo entre a fe cristiá e as diferentes formas nas que se manifesta a cultura.
Durante o franquismo, apoio o bando máis propiamente católico, monárquico e tradicional, fronte ao propiamente falanxista.
A estrutura é sinxela contando con editoriais, artigos e comentarios de libros. É unha revista de divulgación que toca todo tipo de temas. O seu actual director é o P. Jaime Tatay, SJ. Publica dez números ao ano.
Outras revistas culturais que a Compañía de Jesús publica en Europa son:
Sandviken
Sandviken é unha localidade sueca no condado de Gävleborg capital do municipio de Sandviken. No ano 2017 a cidade tiña 25 577 habitantes. Está situado a uns 25 quilómetros ao oeste de Gävle e a uns 190 ao norte de Estocolmo.
Sandviken é o lugar de orixe da grande empresa de enxeñería sueca Sandvik e a súa sede estivo na cidade ata xaneiro de 2012, cando se trasladou a Estocolmo.
Sebastià Alzamora
Sebastià Alzamora i Martín, nado o 6 de marzo de 1972 en Llucmajor, é un escritor crítico literario e xestor cultural de Mallorca. Membro do auto proclamado grupo poético chamado ′Imparables′. Como xornalista, traballaba nos xornais Avui e Ara.
Biografía
É licenciado en Filoloxía Catalá pola Universidade das Illas Baleares. Era coñecido polos poemas Rafel (1994). Tamén publicou Apoteosi del cercle(1997), Mula morta (2001) e El benestar (2003).
Como narrador publicou L'extinció (1999) e Sara i Jeremies (2002). Con La pell i la princesa gañou o Premio Josep Plá e recentemente por Crim de sang foi agraciado co Premio Sant Jordi para a novela.
Casa dos Espellos
Casa dos Espellos: Revista poliédrica da cultura galega é unha revista de investigación editada pola Asociación de Amigos do Parque do Pasatempo. Trátase dunha publicación de temática histórica e artística, centrada no estudo de Galicia con especial referencia ao seu pasado indiano e emigrante. Aborda do mesmo xeito o estudo do pasado histórico da vila de Betanzos.
Historia e características
Casa dos Espellos é unha revista en código aberto, dispoñible para a súa consulta en liña e cuxo primeiro número saíu á luz en marzo do 2018. Dende o primeiro número presentáronse diferentes liñas de investigación novas no que respecta ao pasado das obras dos Irmáns García Naveira, á influencia do Val d´Osne no deseño das pezas do Parque do Pasatempo e ao coñecemento de fontes fotográficas, bibliográficas e arquivísticas sobre este asunto.
A revista, en activo ata o ano 2021, estivo dirixida por Ángel Arcay Barral e Daniel Lucas Teijeiro Mosquera, dous dos investigadores betanceiros máis ligados ao estudo do xardín histórico do Parque do Pasatempo, declarado Ben de Interese Cultural no ano 2020. Entre os autores, destacan numerosos novos investigadores ligados á historia local betanceira, funcionando a publicación como unha porta de entrada de recén graduados ao mundo da investigación.
Xunto aos traballos, a revista destaca pola colaboración de numerosos ilustradores que se encargan de decorar cada un dos artigos, sendo os ilustradores José Souto, Mar Vieites, Diana Sobrado e Yosune Duo os encargados do deseño das catro portadas publicadas.
Entre os proxectos saídos desta revista, destaca a Biblioteca Dixital do Parque do Pasatempo.
Roberto Moreno
Roberto Pupo Moreno, nado o 11 de febreiro de 1959 coñecido como Roberto Moreno e tamén como Pupo Moreno, é un piloto de carreiras de automóbiles brasileiro. Participou en 75 Grandes Premios de Fórmula 1, logrou 1 podio e anotou un total de 15 puntos de campionato. Competiu na CART en 1986 e foi campión da Fórmula 3000 en 1988 antes de incorporarse á Fórmula Un a tempo completo en. Regresou a CART en 1996 e logrou estender a súa carreira na serie ata 2008. Tamén correu en carreiras de resistencia e GT no Brasil, pero agora traballa como adestrador de pilotos e consultor, e aínda que isto ocupa moito do seu tempo, aínda non está oficialmente retirado, xa que aparece en eventos históricos. Lonxe do deporte, gústalle construír avións lixeiros.
Inicios
Logo de gañar o Campionato Brasileiro de Karting de 125cc en 1976, Moreno emigrou a Europa. Chegou a Inglaterra en 1979, para competir na súa primeira tempada en Fórmula Ford. Era o piloto, o mecánico e adoitaba carrexar o coche nun remolque. O propietario / deseñador de Ralt Ron Tauranac prestou a Moreno un antigo cobertizo para ser a súa base de traballo. Tivo un par de bos resultados, e estes convenceron a Ralph Asinan para fichalo como piloto oficial de Van Diemen para a tempada 1980. Mentres pilotaba para Asinan, gañou o título Townsend Thoresen British Formula Ford, gañando oito carreiras no proceso. Mentres tanto, en Europa, conduciu o mesmo coche a tres vitorias máis, obtendo o segundo lugar no campionato EFDA Townsend Thoresen Euroseries Formula Ford 1600. Tamén terminou cuarto na serie británica do RAC e 6º na serie P&O Ferries. Redondeou a tempada gañando a Formula Ford Festival.
O éxito de Moreno chamou á atención de Colin Chapman, o exitoso propietario e fundador de Team Lotus. Roberto volveu a Europa en 1981, cando Chapman ofreceulle unha oportunidade de probar na F1 con suficiente diñeiro para seguir competindo. Con estes fondos, correu na Fórmula 3, pero o diñeiro era escaso. Malia iso, con Barron Racing, logrou gañar dúas carreiras, aínd estivo mello no outro lado do Atlántico a tempada seguinte, competindo no campionato CASC North American Formula Atlantic, derrotando a Al Unser, Jr. nunha carreira de soprte do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982 en Long Beach]. Máis adiante en 1982, fixo outra actuación gañando o Gran Premio de Trois-Rivières. Antes desa vitoria, Moreno lograra algo de diñeiro para facer media tempada no Campionato Británico de Fórmula 3, con Ivens Lumar Racing, gañou tres carreiras no proceso, antes de que se lle dera a oportunidade de pilotar no [[Gran Premio dos Países Baixos de 1982 en Zandvoort con Lotus, aínda que finalmente non logrou cualificar.
Substituto na F1 (1982 e 1987)
miniatura|left|Moreno no [[Gran Premio dos Países Baixos de 1982.]]
Moreno estaba gañando carreiras en Fórmula Atlántico, Fórmula Mondial e Fórmula Tres, cando recibiu unha convocatoria de Colin Chapman para substituír a Nigel Mansell no Equipo Lotus no Gran Premio dos Países Baixos de 1982 despois de que Mansell rompérase a boneca no Gran Premio anterior en Canadá. Antes disto, Jan Lammers de Theodore Racing rompeuse un polgar durante o Gran Premio de Detroit e o dono do equipo Teddy Yip quería que Moreno asumise o control do asento, pero Chapman negouse a liberalo. Logo durante a carreira en Montréal, Mansell lesionouse a boneca, permitindo a Moreno substituilo. Isto pronto se converteu nun pesadelo, xa que o Lotus 91 era unha besta difícil de manexar, Moreno apenas pilotara o coche, os pilotos regulares, Mansell e Elio de Angelis fixeran a maior parte das probas, Moreno se limitara a probar aos máis vellos Modelos de Lotus 87B e Lotus 88. Moreno non puido lidar co Lotus 91, a súa mellor volta de clasificación quedou a máis de dous segundos da grella. A finais de 1982, Lotus liberouno dos seus deberes como piloto de probas e levoulle un teempo recuperar súa reputación logo desta mala exhibición.
Tería outra oportunidade, pero esa carreira holandesa perxudicoulle durante varios anos. Ao final da tempada de foi convocado para substituír a Pascal Fabre no equipo AGS no Gran Premio do Xapón de 1987. Cinco anos despois do fiasco de Lotus, Moreno debía facer o seu debut, pero foi o máis lento de todos e unha vez máis non cualificou. Con todo, o piloto de Williams Nigel Mansell lastimouse durante a práctica e o equipo posteriormente retirou a súa entrada, permitindo que Moreno debutara no Gran Premiot. Na carreira seguinte, en Australia, pilotou o pobre JH22 entre os muros do Circuíto urbano de Adelaida para terminar nun gran 7º posto, mentres que outros golpearon os muros e romperon os seus coches. Logo da verificación posterior á carreira, o Lotus de Honda foi descualificado da segunda posición polos condutos de freos sobredimensionados e Moreno foi promovido ao 6º lugar, anotando o seu primeiro punto e do equipo na Fórmula Un.
Entre anos
Moreno regresou a América do Norte con Siddle. Atopara un patrocinador para toda unha tempada de Fórmula Atlántico, pero na carreira de apoio do Gran Premio de Long Beach cambiou a Super Vee, perdendo ao seu patrocinador. A pesar do retroceso, co seu novo equipo, Theodore Racing gañou a primeira carreira en Willow Springs. Co diñeiro do premio, fixo dúas carreiras máis, antes de que o equipo deixase de competir. Afortunadamente para Moreno, o dono do equipo, Teddy Yip axudou a financiar o cambio a outro equipo. Gañou catro carreiras, mentres que o seu rival no campionato, Michael Andretti gañou tres. Moreno perdeu o título porqué cada vez que gañou, Andretti terminou segundo.
Para 1984, Roberto decidiu regresar a Europa ás carreiras de F3. Cando facía as probas de pretempada con West Surrey Racing, recibiu unha invitación de Tauranac para unirse ao equipo oficial Ralt Fórmula Dúas. Moreno terminou subcampión detrás de Mike Thackwell, o par dominou o campionato de Europa de 1984, nos seus Ralt-Honda. Logrou a vitoria nas carreiras de Hockenheimring e Donington Park. Tauranac quería que Moreno se quedase para a tempada inaugural de Fórmula Internacional (1985), pero Moreno estivera probando con Toleman a finais de 1984, co coche de Senna. Parecía listo para conseguir unha unidade co equipo, só para ser informado de que non tiña pneumáticos, e o acordo fracasou. A marcha á Indycars foi o seguinte para Roberto con Galles Racing de Rick Galles. O acordo era que Roberto pilotara en carreiras por estrada. Foi invitado a facer unha campaña completa en 1986, pero tiveron problemas co auto e non tiveron bos resultados. Cando non puido atopar unha unidade de Indycar a tempo completo, decidiu intentar entrar en F3000 conducindo con Ralt. Durante esa tempada, gañou o Gran Premio do Mediterráneo, que xunto cuns consistentes resultados deixárono no terceiro lugar final, antes de recibir a chamada para unirse a AGS.
Moreno estivo a punto de unirse ao equipo Brabham de Fórmula 1 en. Por suxestión do seu amigo, o piloto de Brabham e actual campión do mundo, Nelson Piquet, o dono do equipo de Brabham, Bernie Ecclestone, case asinou ao mozo brasileiro para pilotar o segundo coche  do equipo. Pero, esta oportunidade para Moreno non chegou a nada cando o patrocinador italiano de Brabham, Parmalat, insistiu en ter un piloto italiano como compañeiro de equipo de Piquet. Isto levou á situación única onde Ecclestone fichou aos irmáns Teo r Corrado Fabi para compartir o asento do coche. Teo era o piloto principal, pero como xa fora contratado para competir nos Estados Unidos na CART/PPG World Series con Forsythe Racing, Corrado, que xa pilotara para Osella en, substituíuno en 3 carreiras, nas que coincidian as datas de F1 e CART.
A súa actuación en AGS non lle conseguiu un asento na F1. Marchou a Bromley Motorsport na F3000. O equipo tiña a Gary Anderson como o seu Director Técnico, con quen Roberto traballara en Galles. Coa axuda de Reynard Motorsport, comezaron a tempada sen practicamente ningún diñeiro. A vinganza foi doce, cando Moreno levou a o patrocinador Reynard-Cosworth 88D ao título gañando tres carreiras ao principio da tempada, en Pau, Silverstone e Monza consecutivamente. Logrou unha cuarta vitoria no Birmingham Superprix.
Substituto na F1 (1989-1995)
Inicialmente, parecía ser ata menos prometedor, con Moreno asinando para o decadente equipo EuroBrun, cualificou para 2 das primeiras 14 carreiras da tempada. Pero, pouco despois de ser informado que o equipo non estaría competindo nas dúas últimas roldas da tempada, foi contactado por Benetton para conducir o seu segundo coche, logo de que Alessandro Nannini perdera unha man nun accidente de helicóptero despois do Gran Premio de España de 1990. Logo de cualificar 8º, fíxolle sombra ao seu compañeiro de equipo, Piquet, logrando unha 2ª excelente posición no seu debut en Benetton no Gran Premio do Xapón de 1990 en Suzuka, aínda que este resultado foi logrado tamén grazas ao abandono dos coches máis potentes, a famosa colisión de Alain Prost e Ayrton Senna na primeira curva e a retirada dos seus compañeiros Nigel Mansell (Ferrari) e Gerhard Berger. Logo de novamente clasificouse 8º en Australia en Adelaida antes de terminar 7º (Piquet gañou de novo), Moreno conseguiu un contrato completo con Benetton para a tempada. miniatura|left|Moreno pilotando para [[Benetton Formula|Benetton no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991.]]
Para a tempada, voveu cos pequenos equipos, firmou con Andrea Moda. O equipo xurdira das cinzas da Scuderia Coloni, e logo de dúas carreiras erradas con Alex Caffi e Enrico Bertaggia, decidiu empezar de novo con Moreno e Perry McCarthy, (que máis tarde sería famoso por ser o The Stig orixinal no programa de motor da BBC Top Gear). Moreno e McCarthy enfrontáronse nunha difícil loita, nun equipo non competitivo loitando para precualificar na maioría das carreiras. Moreno só cualificaría o auto unha vez, para o Gran Premio de Mónaco de 1992, antes de que o equipo desaparecera logo da detención do dono do equipo no Gran Premio de Bélxica de 1992.
miniatura|left|Moreno pasou a súa última tempada na Fórmula Un co equipo [[Forti.]]
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados completos na Formula 3000 Internacional
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.)