cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winston Churchill
Churchill como escritor
Os libros históricos de Churchill caben en tres categorías. Nos seus inicios centrouse en obras biográficas dos devanceiros, cargadas de subxectividade. Logo enceta libros autobiográficos, nos que relata as súas experiencias coma correspondente de guerra na India, Sudán e Suráfrica. Finalmente, a terceira categoría inclúe os seus libros de historia narrativa: The World Crisis (seis volumes, 1923 - 1931), The Second World War (seis volumes, 1948 - 1953) e History of English - Speaking People (catro volumes, 1956 - 1958). Segundo a fundación Nobel, o premio outorgóuselle pola súa mestría na descrición histórica e biográfica, tanto como pola súa brillante oratoria.
Tamén se adicou á pintura coma pasatempo, pintando bodegóns e paisaxes de estética impresionista.
Adenosina monofosfato
Produción e degradación
Ou tamén se pode orixinar pola hidrólise dun dos enlaces fosfato de alta enerxía do ADP, rendendo fosfato inorgánico (Pi):
Por último, o AMP pode formarse pola hidrólise do ATP na que se forma pirofosfato (PPi):
Cando se degrada o ARN nas células libéranse moitos nucleósidos monofosfato, entre eles o AMP.
O AMP pode converterse en inosina monofosfato pola acción do encima mioadenilato desaminase, que libera unha molécula de amoníaco.
No catabolismo o AMP pode converterse en ácido úrico, que se excreta fóra do corpo.
O AMP cíclico (AMPc)
O AMP pode existir tamén en forma dunha estrutura cíclica chamada adenosina monofosfato cíclico (ou AMPc). O AMPc fabrícase en certas células polo encima adenilato ciclase a partir do ATP, e normalmente esta reacción está regulada por hormonas como a adrenalina ou o glicagón. O AMPc xoga un importante papel na regulación da sinalización intracelular, funcionando como segundo mensaxeiro de hormonas.
Test de Bechdel
miniatura|O test leva o nome da debuxante [[Alison Bechdel.]] O test de Bechdel, tamén coñecido como test de Bechdel/Wallace é un método para avaliar se un guión de película, serie, cómic ou outra representación artística cumpre cos estándares mínimos para evitar a fenda de xénero. Orixinouse no cómic Dykes to Watch Out For, obra de Alison Bechdel de 1985. A invención do test atribúese a Liz Wallace, unha amiga da autora do cómic.
Método de avaliación
Na tira cómica «The Rule», un dos personaxes di que unicamente acepta ver unha película se cumpre cos seguintes requisitos:
Unha variante esixe que, ademais, as dúas mulleres sexan personaxes con nome.
Estas simples regras, se se aplicasen á inversa, é dicir, aos homes, darían como resultado que practicamente todas as películas estreadas cumpren o requisito para os homes; pola contra, só unha minoría de películas pasan o test orixinal.
Existen outros test parecidos, como o chamado Principio da Pitufiña (en inglés, The Smurfette Principle) que analiza as películas nas que unicamente hai un personaxe feminino cun patrón de comportamento moi definido, que choca co comportamento do personaxe principal, que sería un home extremadamente masculino.
O uso do test de Bechdel xeneralizouse como unha forma sinxela de destacar a escasa presenza feminina na industria do cine. A pesar de ser un test pouco esixente, o resultado de aplicalo ás películas máis populares é destacable e existen numerosas webs de crítica de cine, proxectos feministas, e sitios web que realizan listas de películas conforme a se pasan ou non o test, con resultados que proban que se trata dun rumbo sistemático.
Ryoji Noyori
Ryoji Noyori (野依良治), nado o 3 de setembro de 1938 en Kōbe (神戸市) (Xapón), é un químico xaponés gañador do premio Nobel de Química en 2001. Noyori compartiu a metade do premio con William Standish Knowles polo estudo das hidroxenacións utilizando catalizadores quirales; a segunda metade do premio foi para K. Barry Sharpless polo seu estudo das reaccións de oxigenación utilizando catalizadores quirales.
Traxectoria
Fascinouse coa química aos 12 anos, logo de escoitar unha presentación sobre o nailon. Viu no poder da química como ter a capacidade de "obter valores elevados a partir de case nada". Converteuse en estudante na Universidade de Quioto onde se gradó en 1961, e se doutorou en enxeñería química en 1967.
Traballou como un instrutor no grupo de investigación de Hotosi Nozaki antes de ser nomeado profesor asociado na Universidade de Nagoya. Tras o traballo posdoutoral con Elias J. Corey en Harvard volveu a Nagoya, converténdose nun catedrático en 1972.
Actualmente segue vivindo en Nagoya, aínda que é tamén agora presidente de RIKEN (理研), unha iniciativa de investigación nacional en varios lugares cun orzamento anual de 800 millóns de dólares estadounidenses.
Investigacións científicas
Noyori cre firmemente no poder da catálisis e da química sostible; nun artigo recente defende a procura da "elegancia práctica en síntese". Neste artigo afirma que "a nosa capacidade de concibir unha síntese química sinxela e práctica é imprescindible para a supervivencia das nosas especies." Noutro lugar dixo que "A investigación é para as nacións e a humanidade, non para os propios investigadores." Anima aos científicos a ser politicamente activos- "''Os investigadores deben incitar opinións públicas e políticas gobernamentais cara á construción da sociedade sostible no século XXI.
Interestatal 10
A Interestatal 10 (abreviada I-10) é a autoestrada interestatal de trazado leste-oeste (costa a costa) máis ao sur dos Estados Unidos de América. Comeza preto do océano Pacífico na Ruta Estatal de California 1 en Santa Monica e discorre ata a Interestatal 95 en Jacksonville, Florida
Canadian Target Assembly
Canadian Target Assembly, coñecido abreviadamente como CTA, foi un satélite artificial da Axencia Espacial Canadense lanzado o 22 de outubro de 1992 a bordo do transbordador espacial Columbia na misión STS 52.
Características
CTA foi un satélite que cumplíu as funcións de obxectivo óptico para o experimento CANEX-2, que tivo lugar durante a misión STS-52. O experimento consistía nun sistema de visión por vídeo (SVS, Space Vision System) para mellorar as habilidades de manexo, control e solta de satélites polo brazo robótico canadense. CTA tiña unha serie de puntos sobre a súa superficie cun patrón recoñecible polo sistema de vídeo e serviu para avaliar a utilidade do sistema.
Derik Osede
Derik Osede Prieto, nado o 21 de febreiro de 1993 en Madrid, é un futbolista español. Xoga de defensa central no Pontevedra, da Primeira División RFEF.
Real Madrid
Naceu en Madrid, de nai española e pai nixeriano. Comezou no fútbol no DAV Santa Ana e no 2002 entrou na canteira do Real Madrid. Pasou polos distintos equipos das categorías inferiores e na tempada 2010/11 debutou co Real Madrid C, o segundo filial do club. Na tempada seguinte participou no ascenso deste á Segunda División B.
En setembro de 2012 debutou co primeiro equipo do Real Madrid da man do técnico José Mourinho nun partido amigable contra o Millonarios correspondente ao Trofeo Santiago Bernabéu, que rematou con goleada madrileña por 8-0. Un mes despois xogou o seu primeiro encontro co primeiro filial, o Real Madrid Castilla, nun partido da Segunda división contra o Córdoba. O 1 de febreiro de 2014, marcou o seu primeiro gol como profesional, na vitoria por 4–0 sobre o Hércules no Estadio Alfredo di Stéfano. A tempada rematou co descenso do equipo, con 18 partidos disputados polo futbolista madrileño.
Bolton Wanderers
O 6 de xullo de 2015, despois de dúas tempadas co Real Madrid Castilla, asinou un contrato de tres anos co Bolton Wanderers, da segunda división inglesa. Xogou a metade dos encontros na súa primeira campaña no club inglés, que acabou co descenso deste á League One. Continuou dúas tempadas máis en Bolton e marcou o seu primeiro gol co equipo en agosto de 2017, nun partido da EFL Cup contra o Crewe Alexandra.
Numancia
A finais de novembro de 2018 fichou polo Numancia, da Segunda división, onde asinou un contrato por dous anos. Xogou 37 encontros nese período, marcando dous goles, e a súa segunda campaña no club acabou co descenso á Segunda División B.
Deportivo da Coruña
O 5 de outubro de 2020, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Deportivo da Coruña da Segunda División B. No equipo galego non tivo continuidade, xogando só catro partidos como titular e nove en total, e tras lesionarse no tendón de Aquiles durante un partido contra o Pontevedra na xornada 16, non volveu vestir a camiseta do equipo.
Alcoyano
Tras varios meses de recuperación na Coruña, e de estar máis de medio ano sen equipo, en febreiro de 2022 asinou co Alcoyano, tamén de Primeira RFEF, a onde chegou para substituír ao lesionado Carlos Blanco. Con todo, non chegou a debutar co club de Alcoi.
Pontevedra
Trala súa saída do Alcoyano, adestrouse durante meses co Pontevedra, que finalmente lle fixo unha ficha como xogador do equipo en xaneiro de 2023.
Selección española
Foi internacional coas categorías inferiores na selección española, pasando por todas entre a sub-16 e a sub-21.
Ciclo do fósforo
O ciclo do fósforo é un ciclo bioxeoquímico consistente na circulación do fósforo na Terra entre os seres vivos e os compoñentes abióticos da Terra. Ademais da auga, do carbono, do nitróxeno e do osíxeno, o fósforo é importante para os seres vivos. A maioría do fósforo se atopa nos sedimentos, formando parte da litosfera. O seu proceso de liberación é moi longo xa que depende dun ciclo xeolóxico, por isto constitúe un factor limitante no crecemento das plantas, xa que se trata dun constituínte importante das biomoléculas. O fósforo está presente nun 0,2% nas estruturas vexetais e nun 1% nas animais.
En certos aspectos, o ciclo do fósforo é mais simple que o ciclo do carbono e do nitróxeno, pois non existen moitos compostos gasosos de fósforo e, polo tanto, non pasa pola atmosfera. Outra razón para a sinxeleza do ciclo do fósforo é a existencia de apenas un composto de fósforo realmente importante para os seres vivos: o ión fosfato.
Os fosfatos son liberados polas rochas fosfatadas e cinzas volcánicas, e transportados polas correntes de auga ata os lagos e o mar, onde precipitan para formar os sedimentos. O tempo de permanencia nos ecosistemas terrestres é de 100 ata 10.000 anos dependendo da eficacia do almacenamento ou de reciclado dos organismos encargados. No medio acuático a permanencia é máis ou menos de dez anos.
As plantas obteñen o fósforo do ambiente absorbendo os fosfatos disolvidos na auga e no solo. Os animais obteñen fosfatos na auga e no alimento. A descomposición devolve o fósforo que formaba parte da materia orgánica ao solo ou á auga. De aí, parte del é arrastrada polas chuvias para os lagos e mares, onde acaba incorporándose ás rochas. Neste caso, o fósforo só retornará aos ecosistemas, máis tarde, cando esas rochas se eleven e consecuencia de procesos xeolóxicos e, na superficie, sexan descompostas e transformadas en solo. Así, existen dous ciclos do fósforo que acontecen en escalas de tempo diferentes. Unha parte do elemento recíclase localmente entre o solo, as plantas, consumidores e decompoñedores, nunha escala de tempo relativamente curta, que podemos chamar ciclo de tempo ecolóxico. Outra parte do fósforo ambiental sediméntase e é incorporada ás rochas; o seu ciclo envolve unha escala de tempo moito máis longa, que pode ser chamada ciclo de tempo xeolóxico.
Véxase tamén
Obieg fosforu w wodzie
Ari Vatanen
Ari Pieti Uolevi Vatanen, nado en Espoo o 27 de abril de 1952, é un expiloto de Rallys e político finlandés. Os seus equipos foron Opel, Ford, Peugeot, Subaru, BMW e Mitsubishi. O seu primeiro Rally foi o de Finlandia en 1974 e o derradeiro foi no 2003 en Finlandia. O vehículo que usou no Dakar foi o Peugeot, Citroën, Nissan e o Volkswagen.
Traxectoria
Aínda que naceu en Espoo, na rexión metropolitana de Helsinqui, pero medrou na zona rural de Tuupovaara no leste de Finlandia.
Este finés casado e con 4 fillos, comezou a correr no ano 1970, facendo o seu debut profesional nun Rally na súa Finlandia natal, na súa primeira carreira profesional.
No 1976 firmou o seu primeiro contrato profesional con Ford. Porén, non foi ata o 1980 cando acadaría o primeiro triunfo importante da súa carreira ós mandos dun Ford Escort RS1800 Mk2,e con David Richards de copiloto. Rematou a súa carreira no Mundial de Rallyes do ano 1998, pero non se desligou do mundo do automobilismo.
Traxectoria política
No ano 1993 radicouse no sur de Francia onde adquiriu unha granxa e unha viña. Interesouse pola política e, no 1999, xa establecido en Francia, foi escollido para o eurodeputado nas listas do Partido de Coalición Nacional finlandés, de tendencia conservadora. Centrouse en temas como os impostos de vehículos, as políticas de control de tráfico, as axudas para os países en desenvolvemento e as políticas agrícolas. No 2004 foi reelixido, nesta volta polo partido conservador francés Unión por un Movemento Popular.
Traxectoria de piloto de automobilismo
Vatanen está considerado como un dos mellores pilotos na historia do Mundial de Rallyes, e máis concretamente no Grupo B. O seu debut profesional foi un rally na súa Finlandia natal. Non obstante, non sería ata o 1976 cando firmou o seu primeiro contrato profesional con Ford, ano no que acadaría dúas vitorias no Campionato Inglés. Nos anos seguintes, 1977 e 1978, acadaría outras catro vitorias nos Rallys do Campionato Inglés.
No 1980 acadou o primeiro triunfo importante da súa carreira ós mandos dun Ford Escort RS1800 Mk2,e con David Richards de copiloto, Vatanen impúxose no Rallye Acrópolis. O mérito era enorme, xa que Ford dedicarase durante o 1980 ó desenvolvemento de modelos novos, có que Ari Vatanen encabezou o famoso equipo "Rothmans", totalmente privado.
Ari Vatanen seguiu correndo ese ano, logrando outros resultados importantes, como un segundo posto no Rallye de 1000 Lagos e outro no Rallye de San Remo.
No 1982 seguiu correndo co Ford Escort RS1800 Mk2,pero tan só concorreu a un par de probas antes de marchar a Opel. Sendo neste mesmo ano cando trocou de copiloto, asociándose có veterano Terry Arriman. Non sendo un bo ano en xeral para Vatanen, tentando acostumarse á súa nova montura, o Opel Ascona 400,un vehículo espectacular, con tracción traseira e 270 CV, que levara a Walter Rohrl a proclamarse campión do mundo no 1982.
No 1983 Ari Vatanen conseguiría impoñerse no Rallye Safari coa súa nova montura, sendo esta a única vitoria que acadou có Opel Ascona 400 (Durante este Rallye, Vatanen tería o seu primeiro contacto con Jean Todt). Ese mesmo ano correría tamén co Opel Manta 400, que viña a ser a continuación do Ascona, inda que este coche non acadou bos resultados nas probas do Campionato do Mundo, aínda que si noutros Rallyes británicos e franceses.
No ano 1984, Jean Todt, por aquel entón xefe de Peugeot Sport, conseguira que o novo Peugeot 205 T16 (Un dos mellores coches de Rallye da historia), estivera a punto para ese ano. Porén, faltáballe un piloto e só contaba con Jean Pierre Nicolás, alcumado cariñosamente "O gordo". Soando para o posto nomes de pilotos como o de Rohrl, Markku Alen, o malogrado Toivonen... e Ari Vatanen, que se atopaba nunha situación máis incómoda que os demais, e aceptou a oferta de Jean Todt sen demasiados miramentos. Deste xeito, todo estaba listo para o primeiro Rallye da tempada e o primeiro do Peugeot 205 T16, en Córsega. O Rally rematou co abandono de Ari Vatanen cando marchaba líder, tras un espectacular accidente a causa da choiva invisible dunha mañá gris; Jean Pierre Nicolás, "O Gordo", remataría nunha meritoria 4ª posición.
Despois dun novo abandono no Rallye Acrópolis, chegaría a espectacular racha de triunfos de Vatanen, ata cinco vitorias consecutivas, entre o 1984 e o 1985, sendo: 1984 Rallye 1000 Lagos, 1984 Rallye de San Remo,1984 Rallye RAC, 1985 Rallye de Montecarlo e no 1985 Rallye de Suecia.
Destaca de entre todas elas, unha, a acadada no 1985 no Rallye de Montecarlo, que encumbrou a Vatanen á categoría de mito, xa que tras unha penalización de 8 minutos por chegar antes de tempo a un control, Vatanen saíu con todo... "Imos a gañar a pesar de todo", dixo a Jean Todt. Tramo a tramo, foi gañando tempo a Rohrl, ata o derradeiro tramo, o porto de Saint-Raphael, con rodas de cravos, un coche achegábase á liña de meta. Era Ari Vatanen, dous minutos despois, seguía sen chegar Rohrl. Polo que Vatanen volvía a tomar a cabeza cun minuto e medio de antelación e gañaba o Rallye. Jean Todt, despois de aquilo, díxolle: "Eu pensaba en Ari. Ningún piloto fixera tal fazaña. Si,de verdade era dos mellores. Dende aquel día eu estaba en débeda con el para toda a vida". Nese mesmo ano producirase o accidente máis grave da súa carreira, acontecido no Rallye da Arxentina. Na 2ª proba especial, e despois de facer un scratch na 1ª especial, Ari Vatanen non chegaba á meta, polo que saíu un helicóptero na procura do coche, soando pouco despois na radio do box de Peugeot que localizaran o coche e que tratábase dun accidente moi grave. Ari Vatanen estivo ano e medio sen correr, recuperándose de tan tremendo accidente, pero non esqueceu como se conducía e no 1987, ós mandos do Peugeot 205, acada a vitoria no Dakar, con Bernard Giroux de copiloto.
Ese mesmo ano, logrou acabar 2º no Rallye 1000 Lagos cun Ford Sierra Cosworth.
No ano 1988 ficha polo equipo Mitsubishi, non sen antes probar un BMW M3 no Rallye 1000 Lagos dese ano. No Rally Dakar nese ano, o seu novo coche, o Peugeot 405 T16, foi misteriosamente roubado, quedando o finés eliminado..
Porén, logrou resarcirse na edición de 1989, gañando novamente o Dakar, con Bruno Berglund de copiloto. Aínda así, estaba lonxe de acadar aí a súa racha de triunfos na proba africana, xa que no ano 1990, novamente co Peugeot 405 T16, e no 1991 co Citroen ZX Rallye Raid, volveu a selo máis rápido.
Ó mesmo tempo, Ari Vatanen segue correndo no Mundial de Rallyes co Mitsubishi Galant VR-4, aínda que sen acadar grandes resultados.
Así chega ó equipo Subaru no 1991, para correr co Legacy RS (sendo o seu copiloto Bruno Berglund dende o 1988); acadando como mellor resultado con este coche, un 2º posto no Rallye RAC de Inglaterra do 1992.
No 1993, co novo e espectacular Subaru Impreza 555, acada outro 2º posto no Rally 1000 Lagos, no que era o debut do modelo xaponés en Rallye.
Xa chegado o ano 1994, Ari Vatanen volta novamente ó equipo Ford para correr co Escort RS Cosworth, acadando como mellores resultados dous terceiros postos, un no Rallye da Arxentina do ano 94, e outro no Rally Safari do 98, se ben aquí xa corría co Ford Escort WRC.
No ano 1998 deu por rematada a súa carreira no Mundial de Rallyes. Dende o 2003, participa novamente en competicións de Rally, especialmente no Rally Dakar, e gañou unha das tiradas no 2005. No Rally Dakar do 2003 volveu a competir acadando 3 vitorias de etapa co seu Nissan nº 204, demostrando que non esquecera facer o que mellor sabía pilotar un coche. Gañando unha das tiradas no Rally Dakar do ano 2005.
Disputou un total de 84 probas do Mundial de Rallys, gañando 10 delas e sendo 2º en 12 das mesmas.
Illinois Fighting Illini
Illinois Fighting Illini é o equipo deportivo da Universidade de Illinois en Urbana-Champaign. Os equipos dos Fighting Illini participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA, e forman parte da Big Ten Conference.
Os atletas máis famosos que saíron desta universidade son Nick Anderson, Deron Williams, Eddie Johnson e Jeff George.
Atletismo: Masculino
PISTA CUBERTA
AIRE LIBRE
Atletismo: Feminino
INDOOR
Illa de Benidorm
Historia
miniatura|Vista da illa desde Benidorm No ano 1834 a illa servía como refuxio a varias familias de Benidorm e La Vila Joiosa, fuxidas das súas poboacións ante unha epidemia de cólera. Séculos antes, os piratas utilizábana como base para os seus ataques a poboacións costeiras.
A Illa sempre tivo unha gran riqueza piscícola e un fondo submarino moi cobizado por mergulladores e submarinistas. A explotación das súas augas sempre estivo reservada a Benidorm ata o ano 1506, cando o Rei Fernando fixo extensivo este privilexio tamén á vila de La Vila Joiosa.
Flora e fauna
Entre as aves que aniñan na illa destaca o paíño europeo. Outros animais son a lagarta dos penedos, o cirrio pálido, papuxa cabecinegra ou o falcón peregrino.
Respecto da flora da illa destaca a oliveira brava, o cambrón, a Fagonia cretica, a efedra, a Alcea rosea, a Withania somnifera, o piñeiro carrasco, a Suaeda vera, a Drimia maritima, o Gladiolus illyricus etc.
O baixo da Llosa
Está situado aproximadamente a 300 m ao sur da illa. A súa parte máis alta queda a 6 m da superficie, mentres que na súa base alcánzanse profundidades superiores aos 30 m. As condicións ambientais de luminosidade e hidrodinamismo, unidas á heteroxeneidade espacial, conforman un hábitat de singular importancia. É frecuentado por especies depredadoras como o peixe limón (Seriola dumerili), Sphyaena sphyaena, dentón (Dentex dentex), boga (Boops boops) e outros pequenos peixes o seu principal alimento. Así mesmo constitúe un importante refuxio para especies máis sedentarias como moreas, polbos, distintas especies de sargos etc. O compoñente vexetal está representado por diversas especies de algas fotófilas infralitorales.
Penalti
miniatura|dereita|200px|Execución dun penalti nun encontro de fútbol O penalti é o máximo castigo que se pode aplicar en diversos deportes de balón, consistente nun lanzamento sen barreira, dende unha distancia prefixada, coa clara oportunidade de obter un gol e coa única oposición do porteiro de equipo rival.
Nalgúns deportes, se ó final do tempo regulamentario os dous equipos están empatados, resólvese o encontro cunha quenda de penaltis.
Penaltis en diferentes deportes
Para o lanzamento o balón debe permanecer estático no punto penal, situado a 11 metros perpendicular á liña de gol. O porteiro rival debe permanecer na liña de gol e o resto de xogadores tanto rivais coma compañeiros tralo balón a 9,15 metros de distancia como mínimo.
Consiste nun lanzamento libre directo e realizarase dende un punto situado a 6 metros da liña de gol, tendo que ficar o resto de xogadores 5 metros por detrás de dito punto.
Para o lanzamento, o balón colocarase sobre dita liña imaxinaria, nun punto perpendicular ó centro da portería. Os xogadores que non interveñan no lanzamento deberán situarse por detrás do balón, a unha distancia mínima de 5 metros.
O xogador que realice o tiro debe ficar detrás da liña de 7 metros, sen tocala, até que o balón saia da súa man, entrementres o porteiro non poderá superar a liña situada a 4 metros da súa meta. O resto de xogadores deben ficar fóra da liña de golpe franco a 3 metros como mínimo do lanzador.
Durante a execución, o porteiro non pode superar a liña de 50 centímetros, entrementres o resto de xogadores permanecerán trala liña de metade da pista. O xogador que efectúa o lanzamento, situado na liña de área, pode lanzar directamente a portería, xogar a pelota até outro xogador ou buscando un rebote ou patinar coa pelota en dirección á portería co gallo de driblar ó porteiro e acadar gol.
O lanzamento realizarao o mesmo xogador que recibiu a falta. Este acércase patinando co disco dende o centro da pista e só ante o porteiro tentará marcar gol.
O equipo favorecido ten dereito a tentar a conversión, que se executa dende unha posición equidistante dos paus da liña de gol.
Two Gallants
Two Gallants é un dúo de indie rock procedente de San Francisco, California. O nome está tirado do título dunha historia de James Joyce do libro Dublineses.
Traxectoria
Two Gallants está composto por Adam Stephens na guitarra, harmónica e voces e Tyson Vogel na batería e as voces.
Stephens e Vogel comezaron a realizar concertos en San Francisco no ano 2002, cando os dous tiñan 20 anos. Autoeditaron dous CDs por separado (agora descatalogados), e esas gravacións estendéronse polos Estados Unidos durante os seus primeiros anos de xiras (tocando en casas, almacéns, parques ou na rúa). Despois de gravar o seu traballo de estrea, The Throes, para Alive Records, mantivéronse de xira, pero tocando cada vez en máis clubs. En xullo do 2005 asinaron con Saddle Creek Records, e no mes de agosto fixeron o seu primeiro concerto no outro lado do Atlántico, en Londres, pasando tamén polos festivais de Leeds e Reading.
A banda editou o seu terceiro álbum, Two Gallants, en setembro do 2007 a través de Saddle Creek, e este incluía o sinxelo "Despite What You've Been Told".
Two Gallants publicou The Bloom and the Blight o 4 de setembro do 2012. É o seu primeiro traballo en cinco anos e o primeiro tamén co selo ATO records.
Illa do Portichol
dereita|miniatura|250px|Illa do Portichol, unha das escasas illas do litoral valenciano. A Illa do Portichol (Illa del Portitxol) é unha illa do mar Mediterráneo, pertencente á Provincia de Alacant.
características
Illa maciza de forma redonda cunha superfice de 8'3 hectáreas situada a poucos metros do cabo da Nao, en Xàbia. A súa orografía é montuosa e rochosa, chegando a alcanzar os 75 metros de altura, a pesar do cal chegou a estar en tempos habitada periodicamente, habéndose atopado ata enterramentos e importantes restos arqueolóxicos da época romana. Na súa parte máis alta existe unha pequena construción e toda a illa está atravesada por carreiros feitos por excursionistas.
Wessobrunner Gebet
miniatura|Unha páxina do manuscrito. O Wessobrunner Gebet é un poema alemán, unha das máis antigas composicións líricas en alto alemán antigo datada en torno ao 790. Recibe o nome do mosteiro no que se conservou a única copia que existe e que data do 814, o mosteiro de Wessobrunner, inda que actualmente se atopa na Biblioteca de Baviera.
O poema divídese en dúas partes diferenciadas, a primeira é unha especie de oración pola creación do mundo en nove versos, a segunda parte é unha oración en prosa libre.
Llandrindod Wells
miniatura|Centro da vila Llandrindod Wells (Llandrindod) é unha vila e comunidade de 5309 habitantes en Powys, no condado histórico de Radnorshire en Gales. É a sede do Consello do Condado de Powys e o centro administrativo de Powys. O 12,5% dos seus habitantes pode falar o galés. Desenvolveuse como unha vila balneario no século XIX e a fins do século XX como centro do goberno local. Antes da década de 1860 o terreo que agora ocupa a localidade era ben comunal na parroquia de Cefnllys.
Oomicetos
Os oomicetos (Oomycetes) ou Oomycota son un grupo de organismos que forman unha liña filoxenética de microorganismos eucarióticos que se parecen a fungos, pero que se clasifican á parte. Son organismos filamentosos, microscópicos, que se alimentan por absorción e que se reproducen sexual e asexualmente. Os oomicetos poden ter formas de vida saprófitas ou patóxenas e inclúen algúns dos máis notables patóxenos de plantas, que causan devastadoras pragas como a praga da pataca, a tinta dos castiñeiros ou o mildio da vide. Algúns son acuáticos, pero hai moitos terrestres.
O nome Oomycota significa en grego "fungos ovo", facendo referencia aos oogonios arredondados, estruturas que conteñen os gametos femininos, que son característicos do grupo.
Relacións filoxenéticas
Este grupo fora orixinalmente clasificado entre os fungos e despois tratado como protista baseándose na súa morfoloxía xeral e modo de vida. Unha clasificación cladista baseada nas visións modernas do grupo apoia a súa relación relativamente próxima con organismos fotosintéticos como as algas pardas e diatomeas, dentro do grupo das heterocontas.
Esta relación está apoiada nas varias diferenzas observadas entre as características dos oomicetos e dos fungos. Por exemplo, as paredes celulares dos oomicetos están compostas de celulosa e non de quitina e xeralmente non teñen septos. Ademais, no estado vexetativo teñen núcleos diploides, e nos fungos estes son haploides. A maioría dos oomicetos producen zoósporas móbiles con dous flaxelos. Un flaxelo ten unha morfoloxía de látego, e o outro unha forma de grinaldo ou escobilla ramificada. As esporas dos poucos grupos de fungos que conservan os flaxelos (como os Chytridiomycetes) teñen só un flaxelo con forma de látego. Os Oomycota e os fungos teñen diferentes vías metabólicas para a síntese da lisina e varios encimas son diferentes. A ultraestrutura é tamén diferente, porque os Oomycota teñen mitocondrias con cristas tubulares e os fungos téñenas aplanadas. A pesar disto, moitas especies de oomicetos aínda poden aparecer descritas ou listadas como tipos de fungos e ás veces se lles aplica o nome de pseudofungos ou fungos inferiores.
Clasificación
O grupo está dividido en seis ordes seguindo esta referencia :
Bioloxía
miniatura|Oomiceto acuático. miniatura|dereita|Folla de vide afectada por Plasmopara viticola ([[mildio).]]
Reprodución
A maioría dos oomicetos producen dous tipos distintos de esporas. As principais esporas dispersivas son asexuais, móbiles, denominadas zoósporas, con capacidade de quimiotaxe (movemento cara a ou afastándose dun sinal químico, como os deixados polas fontes de alimento) sobre a superficie da auga (incluíndo as augas das precipitacións que molla a superficie das plantas). Uns poucos oomicetos producen esporas aéreas asexuais que se dispersan polo vento. Tamén producen un segundo tipo de esporas, que son sexuais e se denominan oósporas, as cales son estruturas translúcidas, con dobre parede, e esféricas utilizadas para sobrevivir ás condicións adversas do medio.
Patoxenicidade
Os oomicetos son moi importantes economicamente porque son uns patóxenos moi agresivos contra as plantas de cultivo. Algunhas especies poden causar tamén enfermidades en peixes. A maioría das especies patóxenas de plantas poden clasificarse nos catro grupos seguintes, aínda que hai máis:
Julia Otero
Traxectoria
Reside en Barcelona desde os tres anos, no barrio do Poble-sec. Licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Barcelona.
Introduciuse casualmente aos 17 anos no mundo do xornalismo, no programa Protagonista, el cine, na emisora Ràdio Sabadell, grazas a un amigo. En pouco tempo converteuse en presentadora e directora de devandito programa. En 1980 ficha pola emisora Ràdio Joventut de Barcelona e un ano despois chega a Ràdio Miramar de Barcelona, onde desempeña cargos de responsabilidade. En 1983 contrátaa a Cadea COPE para dirixir e presentar un programa nocturno: Crónica del alba. Uns anos despois comeza a súa carreira televisiva, que compaxina coa radiofónica durante un tempo. Iníciase no medio televisivo en 1987 co programa de debates Una historia particular na 2 de Televisión Española, o mesmo ano en que casa co xornalista Ramon Pellicer (matrimonio que durará seis anos). Un ano despois en 1988, comeza a presentar o programa 3x4, co que alcanza gran popularidade. Otero presenta nos anos seguintes, e sempre en Televisión Española, os programas La Lluna (TVE Catalunya), La Luna (1989), Telepasión española (1990) e La Ronda (1991). A partir de 1991 a xornalista volve á radio, co programa La Radio de Julia en Onda Cero que comeza sendo nocturno para pasar, tras o seu éxito, á franxa de tarde. Otero presentou e dirixiu este programa ata 1999. Durante este período fai incursións na televisión, en 1992 presenta Jocs de Nit en TV3, en 1993 dirixe o concurso Los cinco sentidos en Antena 3, Un paseo por el tiempo (1995) de novo en TVE e en Telecinco La semana que viene (1998), un magazín nocturno. Durante 1997 é columnista do xornal La Vanguardia.
En 1999 a ONCE vende as emisoras de Onda Cero ao Grupo Telefónica. Os novos propietarios deciden retirar da grella o programa de Julia Otero, a pesar de que era líder de audiencia, substituíndoa pola xornalista Marta Robles. Esta decisión estivo marcada pola polémica, acusouse ao medio de basearse en razóns políticas para o cesamento. A dirección da cadea afirmou que o programa era demasiado "elitista" e "intelectualmente elevado". La radio de Julia contaba entre a súa lista de colaboradores con nomes como Manuel Delgado, Almudena Grandes, Enrique Gil Calvo, Joaquín Leguina, Juan Adriansens, Jorge Verstrynge, Isabel de Medina Sidonia, Luís Racionero, Fernando Sánchez Dragó, Juan José Armas Marcelo, Óscar Nebreda, Pablo Motos, Eduardo de Vicente, Juanjo de la Iglesia, Daniel Monzó, Académica Palanca, Jordi Estadella, Adolfo Fernández Oubiña, Miguel Anxo Coll, Juan Herrera, Curry Valenzuela, Carlos Boyero, Lucía Etxebarria, Josep Borrell, Anna Balletbò, Xosé Manuel Beiras, Fernando Fernández de Trocóniz e Ana Palacio (meses despois nomeada Ministra de Asuntos Exteriores).
Un ano despois, regresa a TV3 para presentar o magazine de sobremesa La columna, que dura catro tempadas e convértese tamén en líder de audiencia. Entre 2004 e 2005 presentou o programa Las cerezas na primeira de TVE.
Desde o 9 de xaneiro de 2005 ata xullo de 2007 foi presentadora do último tramo do veterano programa Protagonistas, dirixido por Luis del Olmo, en Punto Radio e estivo presentando á vez No em ratllis! en TV3.
Na súa nova etapa en Onda Cero, o seu programa chámase Julia en la onda e ocupa a franxa de 16.00 a 19.00 horas. O espazo comeza cun repaso á actualidade xunto ao xornalista Carlos Alsina e despois, as noticias con humor contada por Óscar Andreu e Óscar Dalmau. Ferrán Monegal fai un repaso á televisión e Oriol Parreño e Pepa Gea buscan noticias curiosas con letra pequena. O programa conta tamén coa colaboración de Albert Espiñenta, Pío Cabanillas, Risto Mejide e José Luís Galego.
Julia Otero recupera para a súa última hora unha das seccións máis coñecidas da súa anterior etapa en Onda Cero. Volve 'El gabinete'. No faladoiro só repite Juan Adriansens. O resto son novas incorporacións como Ángeles Durán, Juan Manuel de Prada, Antón Reixa, Montserrat Nebrera, Begoña Aranguren, Xavier Sala i Martín, Espido Freire, Pilar Rahola, Antonio Zoido Naranjo, Jorge Wagensberg, e Alfredo Urdaci. miniatura|Julia Otero en Onda Cero
Ao principio da tempada, Onda Cero anunciou seccións do programa que non chegaron a concretarse. Por exemplo, a charla de ex que cada quince días ían protagonizar Juan José Lucas e Juan Carlos Rodríguez Ibarra. Tampouco se chegou a incorporar David Trueba e Lorenzo Caprile apenas durou unhas semanas, e en xaneiro do 2008 foi substituído por Manuel Marlasca e unha sección dedicada aos sucesos e a crónica negra (os martes). Álvaro Pombo e Carmen Posadas tan só estiveron un día. Antes do Nadal, incorporáronse como gabineteros dous históricos do programa, Fernando Sánchez Dragó e Ana Balletbó, aínda que esta última abandonaría o programa antes de terminar a tempada.
Na segunda tempada de Julia na Onda, saíron do gabinete Alfredo Urdaci, Xavier Sala i Martí e M. Anxos Durán e ingresaron Isabel Tocino e Jesús M. de Miguel. Recuperou ademais a sección O epílogo.
Gastaldato
O gastaldato no ordenamento longobardo
No ordenamento dos longobardos o gastaldato servía de útil contrapeso á case independencia dos duques, os cales administraban aproximadamente 1/3 das terras. O cargo era temporal e a súa importancia foi a menos co crecemento do poder ducal fronte ao real. Os longobardos dividiran os seus dominios en moitos gastaldatos cada un dos cales estaba en mans dun gastaldo. No ducado de Spoleto había dez.
Pero nos ducados de Spoleto e de Benevento o gastaldus está subordinado ao duque, de feito estes dous ducados xa desde a primeira metade do século VIII teñen unha organización distinta da de todo o resto do reino longobardo. o gastaldo é directamente dependente do duque e ten competencias sobre un territorio ben determinado con plenitude de funcións. A relación quer hai entre os moitos duques e o rei do reino, nos ducados de Spoleto e Benevento, é exactamente o mesmo que hai entre os dous duques e os seus gastaldos. Con Desiderio, último rei dos longobardos, tamén o ducado de Spoleto entra en dependencia directa do rei de Pavía. En época tardía carolinxia e otoniana, están documentados gastaldatos menores xurdidos do fraccionamento dos orixinais, coñécense moitos no gastaldato reatino, outros no de Camerino, como Castel Petroso, ou Settempedano; o Frisiano no de Nocera.
Un gastaldato que, no nome do rei, tiña unha función de control tamén sobre as accións dos duques, era unha dignidade de dereito público longobardo equivalente á dignidade ducal no dereito feudal e asumía o exercicio da soberanía xurisdicional e administrativa sobre o seu territorio.
Os actuais Abruzos foron subdivididos polos longobardos nos gastaldatos: Marsi, Forcona, Valva, Penne e Teate repartidos no ducado de Spoleto e no ducado de Benevento. Tamén na Longobardia Maior estaban presentes numerosos gastaldatos (por exemplo en Pistoia).
Na colección dos décimos papais no 1291 aparece aínda un "castaldus" administrador dos bens do bispo de Fossombrone, mentres en Cividale nel Friuli ata fins do século XVIII o Gastaldo administra os bens da catedral e exercita a xustiza.
Gastaldato na República de Venecia
Co declive do poder ducal, progresivamente o de gastaldo ducal convértese no cargo do executor das sentenzas xudiciais civís e penais. Para prover ao poder de nomeamento ducal dos gastaldos, cargo reservado aos pertencentes á clase dos cidadáns, a república de Venecia creou dúas maxistraturas, compostas por patricios elixidos no Maggior Consiglio, elixidos para o control da actividade dos gastaldos:
O gastaldato permaneceu en vigor en Venecia ata o 1797 e a caída da república.
Nemuro
Nemuro (根室市, ねむろし, Nemuro-shi) é un concello da subprefectura de Nemuro da prefectura de Hokkaidō no Xapón e a capital da súa subprefectura. Está situada ao leste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 512,71 km² e a poboación de 30.209 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 58,9 h/km².
O concello de Nemuro limita cos concellos de Betsukai e de Hamanaka.
La Campana
La Campana pode referirse a:
Fitz-James O'Brien
Cun estilo próximo ao de Poe, Ambrose Bierce ou H.P. Lovecraft, é considerado un dos precursores da ciencia ficción. Nos comezos (1853) publicou na Harper's Magazine, tanto prosa como composicións poéticas. Así mesmo escribiu para New York Saturday Press, Putnam's Magazine, Vanity Fair e Atlantic Monthly.
Destacan dentro da súa obra os relatos What Was It? e A lente de diamante (The Diamond Lense).
Alan Ladd
Alan Walbridge Ladd, nado o 3 de setembro de 1913, finado o 29 de xaneiro de 1964, foi un actor estadounidense de cine negro, cine bélico e western. Fíxose célebre polo seu talante pouco expresivo en escena e por ser máis ben de pouca estatura (arredor de 1,65 m). Na maioría das películas que protagonizou representou ou ben o típico heroe americano ou algún malvado non exento de principios. Ás veces aparecía como "Allan Ladd" nos créditos.
Traxectoria
Ladd naceu en Hot Springs, Arcansas, fillo de inmigrantes ingleses. Nos inicios da súa carreira facía pequenos papeis no cine, como o de periodista en Cidadán Kane, de Orson Welles (1941). No ano seguinte adquiriu grande notoriedade polo seu personaxe de asasino sensible en This gun for hire, xunto a Veronica Lake. Ao ser dita actriz tamén miúda, os estudos reuniron á parella noutras producións populares, como The Glass Key, The Blue Dahlia e Saigon.
The Clean
The Clean é unha influente banda indie rock neozelandesa formada en Dunedin en 1978. Liderada polos irmáns Hamish e David Kilgour, a banda complétase co baixista Robert Scott. As primeiras encarnacións da banda inclúen a Peter Gutteridge no baixo e a Doug Hood nas voces. The Clean pronto forxou un son característico, baseado nas melodías de órgano e nunhas sinxelas progresión de acordes, ao estilo dos Ramones.
Alan Ladd
Traxectoria
A Ladd chegoulle o estrelato polo seu papel de pistoleiro entrañable no western clásico Raíces profundas (1953), con Jean Arthur e Van Heflin. Ladd foi escolleito 3 veces na lista Quigley 10 de estrelas do ano (anos 1947, 1953 e 1954). En 1954 protagonizou canda Peter Cushing, Patrick Troughton e outros veteranos actores británicos, a película de dita nacionalidade O cabaleiro negro, facendo, cousa rara nel, de cabaleiro medieval farfallán.
Ladd traballou tamén na radio, ma serie Box 13. Esta serie funcionou de 1948 a 1949 e foi producida pola propia compañía do actor, Mayfair Productions.
Alan Ladd estivo casado coa ex actriz de cine mudo Sue Carol, que era tamén a súa representante. A actriz Jordania Ladd é neta súa. Ladd tivera un fillo, Alan Ladd, Jr., coa súa primeira esposa, Midge Harrold; Alan Ladd Jr. fíxose executivo e produtor cinematográfico, fundando a Ladd Company. Outro fillo do actor, David Ladd, casou coa actriz protagonista da serie Charlie's Angels, Cheryl Ladd.
Alan Ladd morreu en Palm Springs (California), dunha sobredose de alcol e barbitúricos, en 1964, no que se considerou un probable suicidio. Foi inhumado no Forest Lawn Memorial Park Cemetery, de Glendale, no condado dos Ánxeles.
Filmografía
Alan Ladd en [[The Man in the Net|miniatura]]
Gran Premio de México de 1970
O Gran Premio de México de Fórmula 1 de celebrouse en Cidade de México o 25 de outubro de 1970. A carreira, que foi a décimo terceira e última da tempada de Fórmula Un de, a carreira foi o noveno Gran Premio de México.
Carreira
O inmenso xentío de 200.000 persoas resultou case incontrolable e case obrigou á cancelación da carreira. Estaban amoreados en fronte dos garda-raís, sentados á beira da pista e correndo a través da propia pista. Pese aos chamamentos apaixonados de Jackie Stewart e do heroe local Pedro Rodríguez continuou habendo problemas.
Desde o principio, Jacky Ickx liderou seguido de Stewart e Clay Regazzoni, pero perdeu posicións debido a problemas coa columna de dirección. Máis tarde, unha colisión cun can que se escapou á pista danou a suspensión de Stewart e forzou a súa retirada, deixando aos Ferraris dominando. Jack Brabham retirouse do terceiro lugar cando o motor explotou na volta 53. Os Ferrari fixeron dobrete con Ickx e Regazzoni, Denny Hulme ocupou o terceiro lugar no podio. Os coches italianos demostraron que eran xa o suficientemente bos para competir cos coches con motor Ford. Debido aos problemas de seguridade coa multitude significou o Gran Premio de México eliminouse do calendario de 1971.
La Campana (Santiago de Compostela)
La Campana foi un semanario que se publicou en Santiago de Compostela en 1923.
Historia e características
Subtitulado Semanario popular, apareceu o 5 de maio de 1923. Órgano do Partido Republicano de Santiago de Compostela, foi unha publicación de pequeno formato que saía todos os sábados e constaba de oito páxinas. Entre os seus colaboradores estaban Manuel María González López e Xesús San Luís Romero. Recollía noticias locais e criticaba o labor do Concello. Dedicoulle pouco espazo á literatura. Aínda se publicaba en outubro de 1923.
The Rocket (filme de 2013)
The Rocket é un filme australiano de 2013 escrito e dirixido por Kim Mordaunt. Está ambientado no norte de Laos e foi rodado completamente en lingua laosiana. Como unha produción australiana, foi escollido como candidato do país para Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios mais finalmente non foi nomeado. The Rocket gañou o premio da audiencia e o mellor actor no Festival de Cinema de Tribeca.
Gran Premio de Bahrain de 2019
O Gran Premio de Bahrain de 2019 (oficialmente coñecido como 2019 Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 31 de marzo de 2019 no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un e marca a décimo quinta vez que se celebra o Gran Premio de Bahrain como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Clasificación
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Bahrain de 2019.
Estatísticas
O Gran Premio de Bahrain de 2019 representa:
Durante este Gran Premio:
Lóxica combinatoria
A lóxica combinatoria pode ser vista como unha variedade do cálculo lambda nas que as expresións lambda son substituídas por un limitado número de combinadores. O exemplo máis simple de combinador é I
組合邏輯電路
Babbar Patera
Babbar Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 86 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Babbar_Patera&params=39.8_S_272_W_globe:io 39,79° S 271,98° O]. O seu nome provén do deus sumerio do Sol, e foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Algunhas escarpas preto de Babbar Patera poderían ser fallas. Moi preto, ó sur de Babbar Patera está a chaira Lyrcea Planum, e xa moito máis ó sur está Svarog Patera. Ó leste está o Exipto Mons.
Veneroidea
Clasificación
A superfamilia dos veneroideos comprende as seguintes familias:
Mariner 5
Mariner 5 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 14 de xuño de 1967 mediante un foguete Atlas Agena D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Venus.
Características
Mariner 5 pertenceu ó programa Mariner da NASA e foi a quinta do seu tipo. Mariner 5 era a nave de substitución en caso de fallo da Mariner 4, enviada a Marte, pero dado o éxito desta última decidiuse usar á Mariner 5 nunha misión a Venus.
A nave estabilizábase nos tres eixos, usando o Sol e Canopus como referencia e pasou a 4000 km sobre as nubes de Venus o 19 de outubro de 1967, facendo medicións do campo magnético interplanetario, das partículas cargadas e do plasma, así como refractividade para ondas de radio da atmosfera venusiana e as súas emisións ultravioleta.
Praia de l'Almadrava, Benicàssim
A praia de l'Almadrava é unha praia do concello de Benicàssim, na provincia de Castelló. O seu nome fai referencia á almadraba (almadrava en valenciano), aparato utilizado para a pesca de atún que abundaba na zona.