cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vía JAK-STAT
Mecanismo
A unión de varios ligandos, xeralmente citocinas, como o interferón, interleucina e factores de crecemento a receptores da superficie celular, activa as JAK asociadas a eles, incrementando a súa actividade de quinase. Despois, as JAK activadas fosforilan residuos de tirosina no receptor, creando sitios de unión para proteínas que posúan o dominio SH2. As STAT que conteñen o dominio SH2 son recrutadas ao receptor onde son tamén fosforiladas na tirosina polas JAK. Estas STAT activadas forman hetero- ou homodímeros e trasládanse ao núcleo celular, onde inducen a transcrición de xenes diana. As STAT poden tamén ser fosforiladas directamente polas receptor tirosina quinases, como o receptor do factor de crcemento epidérmico, e tamén por non-receptor (citoplásmicas) tirosina quinases como c-src.
A vía está regulada negativamente a múltiples niveis. As proteína tirosina fosfatases eliminan os fosfatos dos receptores de citocinas e STAT activadas. Identificáronse máis recentemente supresores da sinalización de citocinas (SOCS) que inhiben a fosforilación das STAT ao unirse e inhibir as JAK ou competir coas STAT polos sitios de unión de fosfotirosina dos receptores de citocinas. As STATs son tamén reguladas negativamente polos inhibidores proteicos das STAT activadas (PIAS), que actúan no núcleo a través de varios mecanismos. Por exemplo, PIAS1 e PIAS3 inhiben a activación transcricional por STAT1 e STAT3, respectivamente, ao unirse e bloquear o acceso ás secuencias de ADN que elas recoñecen.
Itziar Aizpurua
Itziar Aizpurua Egaña, nada en Deva o 2 de abril de 1943, é unha política vasca de ideoloxía independentista vasca. Dirixente de Herri Batasuna (HB) entre 1978 e 1998, parlamentaria vasca de 1982 a 1986 e de 1994 a 1998, e deputada entre 1986 e 1993. Foi militante da organización armada Euskadi Ta Askatasuna (ETA) durante a ditadura do xeneral Franco e unha das axuizadas no Proceso de Burgos.
Estaba casada co tamén dirixente de HB, Jokin Gorostidi, finado en 2006.
Traxectoria
Natural da localidade guipuscoana de Deva, onde naceu en 1943, realizou estudos de música e foi profesora de piano. Integrouse como militante de ETA a finais da década de 1960 durante a ditadura franquista. Xunto co seu noivo Jokin Gorostidi foi detida pola policía e ambos foron axuizados no Proceso de Burgos. El foi condenado a morte (logo conmutada por cadea perpetua) e ela foi condenada a 15 anos de cárcere polo delito de rebelión. Tras pasar oito anos no cárcere, foi liberada en 1977 pola Amnistía Xeral que se produciu tras a morte de Franco.
Militou en Herri Batasuna dende a fundación da coalición en 1978, ocupando cargos na dirección da organización (Mesa Nacional) durante 20 anos. Foi elixida membro do Parlamento Vasco entre 1982 e 1986. Foi Deputada do Congreso entre 1986 e 1993, durante dúas lexislaturas, aínda que non participou practicamente nas sesións do Congreso pola política de boicot da súa organización política. Estaba presente no lugar do atentado que custou a vida ao seu compañeiro de partido Josu Muguruza o 20 de novembro de 1989. Entre 1994 e 1998 foi de novo elixida membro do Parlamento Vasco.
Na campaña das eleccións Xerais de 1996, Herri Batasuna difundiu un vídeo do grupo terrorista ETA nas cuñas publicitarias gratuítas que tiña durante a campaña. Por este feito, a Audiencia Nacional abriu unha causa polo delito de colaboración con banda armada contra todos os membros da Mesa Nacional de HB, entre eles a propia Itziar Aizpurua. O Tribunal Supremo xulgouna e condenouna por ese delito, pero tras permanecer 20 meses no cárcere, o 20 de xullo de 1999 o Tribunal Constitucional anulou a sentenza do Supremo e todos os membros da Mesa Nacional, entre eles Aizpurua, foron liberados. Tras a súa saída do cárcere, no ano 2000 non volveu a estar na primeira liña da política, agás en casos puntuais, como cando faleceu o seu marido Jokin Gorostidi en 2006. Tamén participou na lista electoral presentada pola esquerda abertzale baixo as siglas de D3M, ilegalizada pola Audiencia Nacional en 2009, por Guipúscoa nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2009.
Paulette Goddard
Pauline Marion Levy, coñecida polo nome artístico de Paulette Goddard, nada o 3 de xuño de 1910 en Nova York e finada o 23 de abril de 1990 en Ronco sopra Ascona, Ticino, Suíza, foi unha actriz de cinema estadounidense.
Traxectoria
Naceu en Whitestone Landing, Queens, Long Island. Foi a única filla de Joseph Russell Levy, xudeu, e Alta Mae Goddard, quen pertencía á igrexa episcopal e tiña ascendencia británica. Os seus pais divorciáronse cando ela era moi pequena, e foi criada pola súa nai. O seu pai practicamente desapareceu da súa vida, e regresou a finais da década de 1930, despois de que ela se volveu famosa. Ao principio, a súa nova relación co seu pai parecía moi boa e ían xuntos aos éxitos no cine, pero máis adiante el demandouna legalmente cando leu unha entrevista nunha revista onde afirmaba que el non era o seu pai e que a abandonou na súa infancia. Nunca se reconciliaron. Ao morrer, el deixoulle unicamente un dólar no seu testamento. Ela tivo sempre unha relación próxima coa súa nai.
Charles Goddard, o seu tío avó, axudou a súa sobriña neta a atopar emprego como modelo publicitaria, e logo, entre 1924 e 1928, unha das nenas Ziegfeld na compañía musical Ziegfeld Follies, de Florenz Ziegfeld. Asistiu á Preparatoria Washington Irving de Manhattan ao mesmo tempo que quen tamén sería actriz, Claire Trevor.
Tras casar cun millonario chamado Edgar James, trasladouse a vivir a Hollywood. A principios dos anos 30 participou en papeis secundarios en obras como City Streets (1931), de Rouben Mamoulian, con Gary Cooper e Sylvia Sidney, ou en The Kid from Spain (1932), de Leo McCarey, xunto a Eddie Cantor.
En 1936 rodou, xunto a Charlie Chaplin, Modern Times (1936), a última película na que aparece Charlot como personaxe. Despois de gravarse a película crese que casaron nunha cerimonia secreta, pero foi unha relación sentimental da cal nunca chegou a concretar nada publicamente, por acordo de ambos. Catro anos despois volveron rodar xuntos un novo filme, O gran ditador (1940), película crítica contra o nazismo alemán e, por extensión, contra todos os fascismos e ditaduras. Ambos os títulos conforman dúas das obras mestras do xenial director, o que non evitou que ese mesmo ano se rompese o matrimonio.
Estivo tamén casada co actor Burgess Meredith entre o 1944 e 1950 e finalmente con Erich Maria Remarque de 1958 ata 1970.
Lotario II do Sacro Imperio
Lotario II, ou Lotario III, tamén coñecido como Lotario de Suplinburgo, nado en Lutterloh (Ducado de Saxonia) antes do 9 de xuño de 1075 e finado en Breitenwang, Tirol (Ducado de Baviera), o 4 de decembro de 1137, foi un nobre alemán de orixe franca, que foi emperador do Sacro Imperio desde 1133 até a súa morte, cando regresaba dunha exitosa campaña contra o Reino de Sicilia, rexido daquela pola familia normanda dos Hauteville.
Foi nomeado duque de Saxonia en 1106 e elixido rei de Alemaña (formalmente Rei de romanos) en 1125 antes de ser coroado emperador en Roma.
Fillo do saxón conde Xerardo de Suplinburgo, o seu reinado estivo ameazado polas constantes intrigas dos duques Frederico II de Suabia e Conrado de Franconia (o futuro Rei de romanos Conrado III), ambos da familia rival dos Hohenstaufen.
Subida ao poder
Pouco sabemos da xuventude de Lotario. Seu pai uniuse á rebelión saxoa contra a dinastía Salia e morreu o 9 de xuño de 1075 na batalla de Langensalza, loitando contra as tropas leais ao emperador Henrique IV. Pouco despois, Lotario naceu postumamente en Unterlüß, daquela chamada Lutterloh.
En 1100 Lotario casou con Richenza, filla do conde Henrique de Northeim e Xertrude de Brunswick, herdeira dos Brunónidos.
Despois de varios anos comprando terras en Saxonia ou adquiríndoas por herdanza ou por alianzas matrimoniais, Lotario adquiriu os dominios da casa de Billung, os condes de Northeim e os Brunónidos, converténdose nun dos propietarios dominantes no ducado do norte alemán. Respaldado polo fillo do emperador Henrique IV (Henrique V) durante a súa minoridade, foi nomeado duque de Saxonia tras a morte de Magnus de Billung en 1106.
Oufanado pola súa promoción ao Ducado, e indignado pola imposición dun novo imposto aos señores ducais, Lotario rebelouse contra o reinado do emperador Henrique e negou a disposición de Saxonia durante a Querela das Investiduras. Actuou autonomamente, investindo a Adolfo I de Schaumburg como conde de Holstein en 1110; foi temporalmente deposto en 1112 pero reintegrado despois tacticamente por si mesmo someténdose ao emeprador Henrique V. Porén, en 1115 incorporouse ás forzas rebeldes saxoas que derrotaron as do emperador na batalla de Welfesholz. Cando en 1123 Henrique V confire ao conde Wiprecht de Groitzsch o Margraviato de Meissen, Lotario exixe a designación de Conrado de Wettin e cede a Marca de Lusacia ao conde Alberto o Oso.
A Dinastía Supplinburger
O nome de dinastía provén da cidade de Süpplingenburg, na actual Baixa Saxonia. Esta dinastía tivo unha existencia moi breve, xa que Lotario II, coa súa esposa Richenza de Northeim, tivo só unha filla que o sobreviviu, Xertrude de Saxonia (1115-1143), que casou con Henrique II de Austria, conde palatino do Rin, margrave de Austria e, despois, tamén duque de Baviera e de Austria. Deste matrimonio neceu Henrique o León, que así emparentou coa casa de Welf (coñecidos como os güelfos), gran rival da dos Hohenstaufen. Henrique o León reuniu así ambos os ducados de Saxonia e de Baviera.
Coflito cos Hohenstaufen: comenzo das loitas entre güelfos e xibelinos
miniatura|200px|Posesións dos [[güelfos en tempos de Henrique o León.]]
En Alemaña, tras a morte sen descendencia do emperador Henrique V en 1125, os príncipes electores, a instancias do chanceler imperial Adalberto, arcebispo de Maguncia, elixiron o duque de Saxonia como rei de Alemaña (Rei de romanos) a Lotario II o mesmo ano de 1125.
Porén, estalou unha guerra civil polo poder, posto que os sobriños e herdeiros de Henrique V, que eran Frederico II, duque de Suabia, cabeza da nacente casa de Hohenstaufen, e Conrado, así mesmo da familia dos Hohenstaufen, exixiron ademais das terras patrimoniais dos Salios, na Franconia renana, as terras que a coroa fora adquirindo. Nesta situación, Conrado III foi elixido rei rival dos Romanos en 1127, e en 1128 foi coroado como rei de Italia por Anselmo V, arcebispo de Milán, aínda que non conseguiu asegurar alí unha posición, xa que o papa Honorio II (1124–1130) se negou a recoñecelo, así como tampouco as cidades inimigas de Milán como Novara, Pavía, Cremona, Piacenza ou Brescia; en cambio, o rei Lotario II tivo o apoio de Henrique o Soberbio, da casa de Welf (dinastía dos Güelfos), que era duque de Baviera e tamén marqués de Toscana e de Verona, ao que fixo seu xenro en 1127.
Lotario adquiriu vantaxe coa ausencia de Conrado e a súa débil posición, atacando aos Hohenstaufen en Alemaña. No ano 1129 tomou dúas fortes cidades destes, Nuremberg e Speyer. Conrado non puido facer nada na súa visita a Italia, e regresou en 1130 sen poder mostrar ningún resultado, o que asegurou polo menos unha vitoria parcial a Lotario.
Evolución do conflito despois da morte de Lotario II
Aínda que a guerra terminou en 1135 coa submisión de Conrado III, as tornas viraron en 1137 ao morrer o emperador Lotario II, e Conrado III foi elixido Rei de romanos fronte a Henrique o Soberbio, herdeiro de Lotario. A guerra reiniciouse entre Conrado III e Henrique o Soberbio e, falecido este en 1139, continuouna o seu irmán Güelfo VI. Foi no asedio de Weinsberg en 1140 cando os nomes de ambas as faccións foron establecidos polos gritos de guerra, güelfo (contrarios aos Hohenstaufen) e Waiblingen (o nome dun castelo dos Hohenstaufen, que daría lugar ao termo xibelino). A pesar de asinar un acordo de paz en 1142, tras o fracaso da Segunda Cruzada, Güelfo VI proseguiu a revolta, que de todas as formas entrou na súa fase final co falecemento en 1150 de Henrique Berenguer, Rei de romanos e fillo de Conrado III.
En 1151, Güelfo VI pactou co seu sobriño Frederico III, duque de Suabia (tamén sobriño de Conrado III), a sucesión no Imperio a cambio de terras. Así, á morte de Conrado en 1152, foi elixido emperador Frederico (Frederico I Barbarroxa), co que o güelfo obtivo terras italianas, sendo designado como marqués de Toscana e duque de Spoleto.
Relacións co papado
Na dupla elección papal de 1130, ambas as partes reclamaron o apoio de Lotario. O rei tivo a oportunidade de tomar vantaxe da situación e reafirmar o control Imperial sobre o papado, pero elixindo facer fronte á resistencia dos Hohenstaufen, deixou aos seus subalternos a decisión. O antipapa Anacleto II ofreceu a Lotario a coroa Imperial, pero ao final o papa Inocencio II gañou o seu apoio e comprometeuse a acompañar o novo papa no seu regreso a Roma. En 1131 ambos os dous reuníronse en Liexa, onde o rei presta submisión ao papa, pero a súa petición de investidura foi ignorada. Porén, obtívoa, mantendo os seus dereitos garantidos, no Concordato de Worms.
Lotario, pola súa parte, tamén acordou axudar a Inocencio contra o rei Roxerio II de Sicilia, un aliado de Anacleto. A cambio, Inocencio II coroou outra vez a Lotario como Rei de romanos o 29 de marzo de 1131.
O exército que Lotario comandou en Italia en 1132 non era forte, debido a que deixara o groso das súas tropas en Alemaña para combater a rebelión dos Hohenstaufen. Mentres que evitou coidadosamente calquera das cidades que lle foran hostís, intentou sitiar Milán, sitio que fracasou debido ao pequeno exército do que dispoñía.
Seguidamente Lotario dirixiuse cara a Roma, cidade á que chegou en 1133, e que era maioritariamente favorábel a Anacleto. Como a basílica de San Pedro foi pechada para eles, Inocencio, no seu lugar, coroou a Lotario como emperador na basílica de San Xoán de Latrán o 4 de xuño de 1133.
O emperador continuou dando pouca ou ningunha importancia á interferencia papal co seu poder. Pero Lotario recoñeceu as reclamacións papais sobre as terras matildinas (antes propiedade da condesa Matilde de Toscana), recibindo a cambio esas terras como feudos.
Accións no norte e no leste
As accións de máis longa duración do emperador en Alemaña foron as que desenvolveu no norte e no leste do Imperio. Sendo un saxón, prestoulle máis atención a esta rexión que os emperadores anteriores. Incluso antes de converterse en rei de Alemaña, déralle o control de Holstein e Stormarn a Adolfo I de Schauenburg. En 1134 designou o ascanio Alberto o Oso como margrave de Brandeburgo. En 1136 nomeou a Conrado o Gran de Wettin, xa margrave de Meissen, margrave de Lusacia, unindo estas dúas Marcas orientais. Ademais, pediulle ao papa ampliar os dereitos do Arcebispado de Bremen e do Arcebispado de Magdeburgo na zona. O rei Eric II de Dinamarca fíxose vasalo do emperador en 1135, converténdose en membro do Reichstag (Dieta Imperial). Moi exitosa foi a intervención diplomática de Lotario para poñer fin á guerra entre Polonia e Bohemia/Hungría, o que deu lugar ao pagamento do tributo de Pomerania que lle fixo o duque polaco Bolesław III de Polonia, e que Pomerania debía desde había moito tempo. Ademais, o duque polaco tivo que aceptar que Pomerania e Rügen fosen feudos do Imperio.
Últimos anos: campaña contra Sicilia e morte
miniatura|O sur de Italia en 1112.
De volta en Alemaña, Lotario propúxose facer a paz cos Hohenstaufen. Os dous irmáns Hohenstaufen, que estaban curtos en recursos, víronse obrigados a someterse a Lotario. No Reichstag (Dieta) de Bamberg de 1135 o emperador indultou ambos os irmáns e devolveulles as súas terras. Estes, a cambio, recoñeceron a Lotario como emperador, e Conrado III abandonou o seu título de rei de Italia, e os dous se comprometeron a axudalo noutra campaña italiana. miniatura|200px|esquerda|Lugar do enterro de Lotario II: o Kaiserdom en [[Königslutter, fundado polo emperador en 1135.]] En 1136, ante a insistencia do papa Inocencio II e do emperador Bizantino Xoán II Comneno, Lotario comezou unha nova campaña contra Roxerio II de Sicilia. Dous exércitos principais, un comandado por Lotario, e o outro polo seu xenro Henrique X, duque de Baviera (Henrique o Orgulloso), entraron en Italia.
No río Tronto, o conde Guillerme de Loritello rendiu homenaxe a Lotario e abriulle as portas de Termoli. A isto seguiu a submisión do conde Hugo II de Molise. Avanzando profundamente na parte meridional da península Itálica, os dous exércitos reuníronse en Bari e seguiron máis cara ao sur en 1137.
Roxerio ofreceulle a Lotario darlle a Puglia como feudo do Imperio a un dos seus fillos e deixar a outro fillo como refén; termos aos que Lotario se negou despois de ser presionado por Inocencio.
As tropas imperiais, porén, aínda que foron firmes na campaña durante o verán, rebeláronse.
O emperador, que tiña a esperanza de conquistar completamente a illa de Sicilia, no seu lugar separou do Reino de Sicilia o territorio de Capua e a Puglia, que os deu aos inimigos de Roxerio. Inocencio, porén, protestou, alegando que a Puglia estaba baixo as demandas papais; os dous finalmente enfeudaron conxuntamente o ducado da Puglia a Rainulfo de Alife. Lotario ocupou Salerno desde agosto a outubro de 1137. Hai moedas de cobre (follaria) co seu nome.
De volta a Alemaña, Lotario morreu ao cruzar os Alpes o 4 de decembro de 1137 en Breitenwang, Tirol (Ducado de Baviera).
O seu corpo foi fervido para evitar a putrefacción, e os seus ósos foron levados á igrexa do mosteiro dos santos Pedro e Paulo de Königslutter, da que el puxera a primeira pedra en 1135, e onde está sepultado.
Antepasados
En 1013, un nobre saxón chamado Ludxero aparece mencionado nas crónicas como conde de Harzgau (1013-1031), unha subdivisión de Ostfalia. Este conde foi o bisavó do conde Xerardo de Suplinburgo, pai do emperador Lotario, que posibelmente adquiriu o castelo de Süpplingenburg contra 1060 polo seu matrimonio con Hedvixe, unha filla do duque de Baviera Frederico de Formbach de da súa esposa Xertrude, descendente do margrave saxón Dietrich de Haldensleben que en segundo lugar casou co duque de Billung Ordulfo de Saxonia á morte do conde Frederico.
Antepasados de Lotario II
Árbol, Antas de Ulla
Santalla de Árbol é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2009 tiña 30 habitantes (18 homes e 12 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación (Randulfe e Funsín), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 41 habitantes.
Festas
As festas patronais son na honra de Santa Eulalia e da Santa Cruz.
Integral múltiple
miniatura|A integral dobre como o volume baixo unha superficie. A rexión rectangular baixo a figura é o dominio de integración, mentres que a superficie é a gráfica da función de dúas variables da integral. Unha integral múltiple é un tipo de integral definida aplicada a funcións de máis dunha variable real, por exemplo, f(x,y) ou f(x,y,z). As integrais dunha función en dúas variables nunha rexión en R2 chámanse integrais dobres e as integrais de funcións de tres variables sobre unha rexión de R3 chámanse integrais triplas.
Introdución
Da mesma maneira en que a integral dunha función positiva f(x) dunha variable definida nun intervalo pode interpretarse como a área entre a gráfica da función e o eixe X nese intervalo, a dobre integral dunha función positiva f(x,y) de dúas variables, definida nunha rexión do plano XY, pódese interpretar como o volume entre a superficie definida pola función e o plano XY nese intervalo. Ao realizar unha integral tripla dunha función f(x,y,z) definida nunha rexión do espazo XYZ, o resultado é un hipervolume; con todo, é bo notar que se f(x,y,z)=1 o resultado pódese interpretar como o volume da rexión de integración. Para integrais de ordes superiores, o resultado xeométrico corresponde a hipervolumes de dimensións cada vez superiores.
A maneira máis usual de representar unha integral múltiple é aniñando signos de integración na orde inversa á orde de execución (o de máis á esquerda é o último en ser calculado), seguido da función e os diferenciais en orde de execución. O dominio de integración represéntase sobre cada signo de integral, ou a miúdo abréviase por unha letra no signo de integral de máis á dereita:
É importante salientar que non é posible calcular a función primitiva ou antiderivada dunha función de máis dunha variable polo que as integrais múltiples indefinidas non existen.
Definición
Unha forma sinxela de definir as integrais múliples é mediante a súa representación xeométrica como a magnitude do espazo entre o obxecto definido pola ecuación e unha rexión T no espazo definido polos eixes das variables independentes da función f (se T é unha rexión pechada e limitada e f está definida nesta). Por exemplo, se n=2, o volume situado entre a superficie definida por e unha rexión T no plano X_1X_2 é igual a algunha integral dobre, se é que, como se mencionou, f está definida en T.
T pode dividirse nunha partición interior \Delta formada por m subrexións rectangulares sen solapamento que estean completamente contidas en T. A norma ||\Delta|| desta partición está dada pola diagonal máis longa nas m subrexións.
Se se toma un punto  que estea contido dentro da subrexión con dimensións para cada unha das m subrexións da partición, pódese construír un espazo cunha magnitude aproximada á do espazo entre o obxecto definido por  e a subrexión i. Este espazo terá unha magnitude de:
Entón pódese aproximar a magnitude do espazo enteiro situado entre o obxecto definido pola ecuación e a rexión T mediante a suma de Riemann das magnitudes dos m espazos correspondentes a cada unha das subrexións:
Esta aproximación mellora a medida que o número m de subrexións se fai maior. Isto suxire que se podería obter a magnitude exacta tomando o límite. Ao aumentar o número de subrexións diminuirá a norma da partición:
O significado rigoroso deste último límite é que o límite é igual a L se e só se para todo existe un \delta > 0 tal que
para toda partición \Delta da rexión T(que satisfaga ), e para todas as eleccións posibles de na i-ésima subrexión. Isto conduce á definición formal dunha integral múltiple:
Propiedades
As integrais múltiples comparten moitas das propiedades das integrais simples. Se f e g son funcións continuas nunha rexión pechada e limitada D nun espazo Rn e c unha constante con respecto a todas as variables involucradas entón pódese demostrar que:
1.
2.
3.
5.
Integrais múltiples e integrais iteradas
As integrais múltiples están estreitamente relacionadas coas integrais iteradas, as cales son necesarias para resolver as integrais múltiples. A diferenza entre integrais múltiples e iteradas consiste en que unha se refire ao concepto matemático de integral (aplicado a varias variables) e a outra ao procedemento polo cal se resolve a integral múltiple. Se a expresión se refire a unha integral iterada, a parte externa é a integral con respecto a x da función de x:
Unha integral dobre, en cambio está definida con respecto a unha área no plano XY. A integral dobre existe se e só se as dúas integrais iteradas existen e son iguais. É dicir, se a integral dobre existe, entón é igual á integral iterada, sen importar se a orde de integración é dydx ou dxdy, e polo xeral realízase calculando unha soa destas. Con todo, ás veces as dúas integrais iteradas existen sen ser iguais e neste caso non existe a integral dobre, xa que se ten:
Dunha maneira máis formal, o teorema de Fubini afirma que
Isto é, se a integral é absolutamente converxente, entón a integral dobre é igual á integral iterada.
Isto ocorre, cando f é unha función limitada e tanto A como B son rexións limitadas tamén. Isto enténdese facilmente pensando que se a función ou a rexión do dominio non están limitadas, a integral múltiple non pode existir.
A notación pódese empregar se se desexa ser enfático ao referirse a unha integral dobre e non a unha iterada.
Funcións constantes
No caso das funcións constantes, o resultado é trivial: simplemente multiplícase o valor da función constante c pola medida do dominio de integración. Se c = 1, e é integrada a través dunha rexión de R2 isto dá a área da rexión, mentres que se é unha rexión de R3 dá o volume da rexión e así sucesivamente.
Por exemplo:
Uso de simetrías
Xa que tanto 2 sen(x) como 3y3 son funcións impares, e existe simetría tanto con respecto ao eixe X como con respecto ao eixe Y, as primeiras dúas integrais fanse nulas, de tal xeito que a integral orixinal é igual unicamente á terceira.
Cambio de variables
En moitas ocasións, é útil para reducir a complexidade da integral cambiar unha variable por outra que resulte máis cómoda; con todo isto esixe o cambio da rexión de integración, ademais de engadir un factor de corrección ao diferencial coñecido como determinante jacobiano (en valor absoluto ou módulo). O cambio dunha variable por outra é nun sentido xeométrico, unha transformación dende un espazo até outro, e é esta transformación a que esixe estes axustes.
Se se emprega unha transformación que siga a relación:
Entón pódese utilizar o jacobiano da transformación para simplificar a integral
Integrando a función transformada no dominio de integración correspondente ás variables x, y multiplicando polo valor absoluto do determinante jacobiano e pola serie de diferenciais, obtense unha integral múltiple que é igual á integral orixinal, se é que esta existe.
A continuación danse algúns exemplos destas transformacións.
Coordenadas polares
miniatura|270px|Transformación de coordenadas rectangulares a polares. Pódese notar que a área da rexión polar é distinta da área da rexión rectangular, o que justifica a necesidade do jacobiano. Tamén se pode demostrar que se se considera (o raio medio), a área da rexión polar é efectivamente. Nun espazo R2, un dominio de integración que teña unha simetría circular é moitas veces susceptible de ser transformado de coordenadas rectangulares a polares, o que significa que cada punto P (x, y) do dominio dunha integral dobre tomará o seu valor correspondente en coordenadas polares mediante a seguinte transformación:
Por exemplo:
Pódense obter funcións mesmo máis simples: se se aplica a identidade trigonométrica pitagórica de senos e cosenos.
O determinante jacobiano da transformación é: que se obtén inserindo as derivadas parciais de x = ρ cos(θ), e = ρ sen(θ) na primeira columna con respecto a ρ e na segunda con respecto a θ.
Polo tanto, unha vez transformada a función, e multiplicada polo seu determinante jacobiano, esta é igual á integral orixinal:
Coordenadas esféricas
dereita|miniatura|190x190px|Gráfica das coordenadas esféricas. Cando existe simetría esférica nun dominio en R3, é posible empregar unha transformación en coordenadas esféricas para simplificar unha integral tripla. A función é transformada pola relación:
O determinante jacobiano da transformación é:
Tomando o valor absoluto do determinante obtense o factor que se debe engadir á integral.
Por tanto os diferenciais dx dy dz transfórmanse en ρ2 sen(φ) dρ dθ dφ.
Finalmente obtense a fórmula de integración:
Coordenadas cilíndricas
dereita|miniatura|190x190px|Gráfica das coordenadas cilíndricas (Móstrase o ángulo θ como φ). O uso de coordenadas cilíndricas para transformar unha integral tripla, é conveniente especialmente cando o dominio de integración presenta simetría ao redor do eixe Z. A función transfórmase mediante a relación:
Polo tanto, pódese derivar a fórmula de integración
Isaac Vila
Isaac Vila Rodríguez, nado en Xinzo de Limia o 4 de xuño de 1936, é un político galego do PPdeG.
Simeón II de Bulgaria
Foi primeiro ministro de Bulgaria desde 2001 ata agosto de 2005. Agora utiliza o nome de Simeón Borisov Sakskoburggotski (Симеон Сакскобурготски). É o único monarca na historia en reconquistar o poder político grazas a unha elección democrática para un cargo político.
Isaac Vila
Traxectoria
Mestre de profesión, empresario, director de banca e xefe de zona. Foi alcalde de Xinzo de Limia dende as primeiras eleccións democráticas ocupando o cargo 25 anos, deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Ourense (1979-1997), senador por Ourense na IV (1989-1993), VIII (2004-2008) e IX lexislatura (2008-2011). Nas eleccións municipais de 1995 presentouse encabezando a lista do PPdeG obtendo a maioría absoluta. Nesa lexislatura foi condenado e inhabilitado pola Xustiza para o desempeño de cargo público, e substituído na alcaldía por Ramón de la Fuente Galván. Nas municipais de 2003 volveu obter a maioría absoluta. O 11 de outubro de 2010 dimitiu como alcalde de Xinzo ante o pleno municipal e resultou elixido como novo alcalde o popular Antonio Pérez Rodríguez.
Falcon 1
Falcon 1 foi o nome do primeiro modelo da familia de foguetes Falcon.
Características
Falcon 1 foi deseñado pola empresa SpaceX para ser un lanzador barato e reutilizable. Como propelente usa queroseno e oxíxeno líquido e usa un único motor en cada unha das súas etapas: un Merlin 1 na primeira e un Kestrel na segunda. A carga típica dos Falcon 1 son pequenos satélites destinados á órbita baixa.
Os primeiros voos do Falcon 1 planificáronse para 2004, pero diversos atrasos pospuxeron o primeiro intento a 2006, que tivo lugar desde a illa Omelek, no océano Pacífico e que resultou en fracaso por un problema co circuíto de propelente. O primeiro voo exitoso tivo lugar ao cuarto intento, en 2008.
A estrutura da primeira etapa é monocasco e construída nunha aliaxe de aluminio. A segunda etapa está construída nunha aliaxe de aluminio e litio.
Exina
miniatura|dereita|200px|Grans de pole variados, e aumentados.
A exina é a cuberta exterior dura dos grans de pole. Os debuxos da superficie dos grans formados pola exina son característicos de cada especie e adoitan ser usados como caracteres para a clasificación das plantas.
A principal substancia que forma a exina é a esporopolenina, un politerpeno impermeable resistente aos axentes químicos. A esporopolenina é moi resistente á descomposición podendo chegar a dar á exina unha duración de miles de anos.
Jimmy Rayl
James R. "Jimmy" Rayl, nado o 21 de xuño de 1941 en Kokomo, Indiana, é un ex xogador americano de baloncesto profesional, que xogou na American Basketball Association cos Indiana Pacers.
Traxectoria
Rayl foi seleccionado na 22ª posición do Draft da NBA de 1963 polos Cincinnati Royals. Máis tarde asinou e xogou 2 tempadas cos Indiana Pacers. Acadou 11.1 puntos por partido durante a súa carreira.
Gifu
Gifu (岐阜市, ぎふし; Gifu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Gifu, capital da súa prefectura. Está situado ao oeste da rexión de Chūbu, ao norte da rexión de Tōkai e ao sur da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 202,89 km² de superficie e unha poboación de 411.662 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.030 hab./km².
O concello de Gifu limita cos concellos de Ōgaki, de Mizuho, de Kitagata, de Motosu, de Yamagata, de Seki, de Ginan, de Kasamatsu e de Hashima.
Ensanche
200px|miniatura|Plan dos arredores da cidade de Barcelona e do proxecto para a súa mellora e ampliación de [[Ildefons Cerdà (1859). Paradigma dos ensanches decimonónicos en España.]] miniatura|200px|dereita|Plan de Reforma e Ensanche de [[Miranda de Ebro por Federico Keller (1903).]]
Ensanche é un terreo urbano adicado ás edificacións nos arrabaldes dunha poboación, normalmente mediante urbanismo planificado. Tamén define a ampliación da cidade. Adoitan desenvolverse mediante un plano en cuadrícula ou plano ortogonal.
Cando o crecemento demográfico e as novas actividades con requisitos intensivos de chan, como o ferrocarril, obrigaron a un crecemento extramuros das cidades e o derrubamento das antigas murallas, que perderan todo o seu valor militar e tenían só a función fiscal de aduana. En moitos casos, este crecemento proxectado e concibido para conseguir unha cidade saudable por e para a burguesía, desvirtuouse co paso do tempo por mor da especulación e a medida que a cidade seguiu medrando, foron desaparecendo progresivamente os espazos verdes.
Araña vermella
O ácaro-araña vermello ou simplemente araña vermella (Tetranychus urticae) é unha das moitas especies de tetraníquidos ou ácaros vermellos que se alimenten de plantas que se atopan en ambientes secos de todo o mundo e que xeralmente se consideran unha praga moi importante da agricultura e a xardinaxe. O seu xenoma foi completamente secuenciado no ano 2011, sendo o primeiro xenoma secuenciado entre os arácnidos.
Distribución
Tetranychus urticae orixinariamente era nativa de Eurasia, mais adquiriu unha distribución cosmopolita.
Atópase distribuído por toda a península Ibérica, en locais cálidos de climas lenes (especialmente na zona mediterránea e o sur peninsular, sendo raro en Galicia).
Descrición
miniatura|left|Colonia de arañas vermellas. Tetranychus urticae é extremadamente pequena, dificilmente visíbel a simple vista, só se ollan máculas averdadas ou avermelladas nas follas e talos; as femias adultas miden uns 0,4 mm de longo. A araña vermella, que se pode ver en invernadoiros e zonas tropicais e temperadas, segrega unha fina arañeira por riba e por baixo das follas.
Síntomas da infestación
miniatura|left|Infestación sobre [[Capsicum annuum]] Estes animais chuchan o líquido do interior das células e deixan na superficie unhas sedas que dan un aspecto algodonoso. Provocan nos talos das plantiñas tachas de cor parda ou amarela. En casos de grandes poboacións poden provocar un retardo no crecemento nos primeiros estados vexetativos desta e, nos casos máis serios, o desecamento completo da planta.
Ecoloxía
É extremadamente polífaga. Pódese alimentar de centenares de especies de plantas incluíndo a maioría das hortalizas como as pementeiras, tomateiras, pataqueiras, feixóns, millo, amorodeiras e tamén plantas ornamentais coma as roseiras. Prexudica as plantas ao chuchar o zume e o contido das células foliares. Deixa pequenas máculas pálidas ou cicatrices cando se destruíu a epiderme das células. Malia seren estas lesión moi miúdas, o ataque de centenares destes ácaros fai que se reduza a actividade fotosíntesintética das plantas.
Uns dos moitos depredadores naturais da araña vermella son o Phytoseiulus persimilis e a Chrysoperla carnea, os cales usan os métodos de control biolóxico na agricultura ecolóxica ou de produción integrada.
Ciclo vital
O ciclo de actividade dos ovos até seren adultos é moi rápido, entre 8 e 14 días con temperaturas entre 23 e 30 °C dando xeracións durante todo o ano. A humidade relativa ha ser mediana, nin moi alta nin moi baixa, xa que pode provocar a morte das larvas e retardar o seu desenvolvemento.
O ovo de T. urticae é translúcido e semellante a unha pequena perla. Eclosiona e sae unha ninfa que se volve protoninfa e despois se converte nunha deutoninfa, a cal amosa estadios de quiescencia. O adulto é tipicamente de cor verde pálida gran parte do ano, mais as xeracións serodias son de cor arroibada, as femias apareadas pasan o inverno en estadio de diapausa.
Control e prevención
O ácaro vermello presenta unha gran resistencia aos acaricidas, por este motivo é especialmente importante facer un uso alternante destes.
A utilitzación de insecticidas coma os piretroides poden provocar un aumento da poboación destes ácaros.
Esporopolenina
miniatura|dereita|270px|Imaxe de grans de pole. A esporopolenina é un politerpeno impermeable resistente aos axentes químicos que se atopa na parede das esporas e a exina do gran de pole. É de feito o compoñente maioritario das mesmas.
Características
A súa estabilidade química é moi elevada polo que se conserva ben nos substratos e sedimentos onde poidan depositarse os grans de pole. A capa exterior de exina ten frecuentemente ligados patróns de deseño (ver imaxe á dereita), o que deixa empregar o material recuperado de sedimentos recentes ou antigos para o seu estudo palinolóxico sobre as poboacións de plantas e fungos no pasado.
A composición química da esporopolenina non se coñece con exactitude, debido á súa infrecuente estabilidade química e resistencia á degradación por enzimas e por axentes químicos fortes. As análises químicas revelan a existencia dunha mestura de biopolímeros, contendo principalmente cadeas longas de ácidos graxos, fenil-propanoides, fenois e trazas de carotenoides. Experimentos con marcadores revelaron á fenilalanina como o seu principal precursor pero ten carbón molecular proveniente doutras fontes. Pode dicirse que a esporolenina deriva de diversos precursores que que están vencellados quimicamente para formar unha estrutura ríxida.
Análise de microscopía electrónica revelan que as células superficiais que rodean o gran de pole en formación nas anteras teñen un sistema secretor altamente activo que contén vesículas lipofílicas. Crese que estas vesículas conteñen os precursores da esporopolenina. Algúns inhibidores químicos do desenvolvemento dos grans de pole así como mutáxenenos que afectan á esterilidade do pole ten efectos probados sobre a secreción destas vesículas nas células.
Kutina
miniatura|dereita|300px|Industria petroquímica de Kutina. Kutina é unha localidade do centro de Croacia, a principal poboación na rexión montañosa de Moslavina, no condado Sisak-Moslavina. A vila propiamente dita ten 14.814 habitantes (2001), mentres a poboación do concello é de 24.597 habitantes. É un centro industrial baseado na industria petroquímica.
Invasión de Baía de Cochinos
A invasión de baía de Cochinos, tamén coñecida como Invasión de praia Girón ou a Batalla de Girón, foi unha operación militar na que tropas de cubanos exiliados, adestrados, financiados e dirixidos pola CIA dos Estados Unidos de América, intentaron invadir Cuba en abril de 1961, co propósito de tomar unha cabeza de praia, formar un goberno provisional e buscar o apoio da OEA e o recoñecemento da comunidade internacional. A acción acabou en fracaso en menos de 72 horas, foi completamente esmagada polas Forzas Armadas Revolucionarias (FAR) de Cuba. Máis dun centenar de invasores morreron, e os cubanos capturaron a outros 1.200, xunto con importante material bélico.
Contexto histórico e xeográfico
O 1 de xaneiro de 1959 triunfou a revolución socialista en Cuba que permitiu a Fidel Castro tomar o poder. Ata entón, e desde a independencia de España en 1898, Cuba sufrira o intervencionismo por parte de Estados Unidos. En plena guerra fría a administración estadounidense considerou á revolución cubana un serio perigo, non só polo feito de ter tan próximo un réxime potencialmente aliado da Unión Soviética, senón ademais por poder converterse en fonte de inspiración para outros países. A pequena illa podería prestar apoio a outras revolucións que estendesen o comunismo en Latinoamérica. As relacións entre os dous países pronto empezan a tensarse: Cuba nacionalizou todas as posesións de empresas estadounidenses no país; EE.UU. deixa de comprar azucre a Cuba, que empeza a ser comprado pola URSS.
O presidente Eisenhower non tardou en ordenar o financiamento de organizacións paramilitares é que tratasen de desestabilizar ou derrocar ao réxime cubano, tanto dentro como fóra da illa. Os dous países terminan por romper toda clase de relacións.
A baía de Cochinos, recibe o seu nome probablemente do peixe do mesmo nome (Balistes vetula), e non do porco común.
Preparativos
A CIA recrutou voluntarios entre os exiliados cubanos establecidos nos Estados Unidos que foron adestrados en campamentos principalmente de Guatemala, pero tamén de Porto Rico e Nicaragua. Estes 1500 homes formaron a Brigada 2506 e recibiron instrución como artilleiros, paracaidistas, pilotos de avións etc.
O plan ideado consistía no desembarco na costa sur de Cuba de forzas que partirían en barco desde Nicaragua. Previamente, ataques aéreos procedentes da base de Porto Cabezas neste mesmo país anularían á forza aérea cubana bombardeando os avións e as pistas dos aeroportos. Durante o desembarco os voos de abastecemento e protección das forzas invasoras continuarían. Os paracaidistas tratarían de controlar as estradas. A infantería e artillería intentarían controlar a Península de Zapata, preto de Baía de Cochinos (desde Praia Longa a Praia Girón), na que tras un período de tres días desprazaríase alí, desde Miami, un Goberno provisional xa elixido que reclamaría formalmente a axuda militar dos Estados Unidos. A zona elixida para o desembarco era unha zona pantanosa de difícil acceso buscando unha protección natural ante o exército cubano. Durante a defensa deste territorio ocupado esperábase as desercións no bando comunista, algo que non ocorreu. No plan inicial a zona da invasión era Trinidad para así poder contar cos guerrilleiros anticastristas que operaban nas montañas de Escambray.
Desde Porto Cabeza en Nicaragua partiron os buques que transportaban ao continxente integrado por uns 1200 homes coa aprobación de John F. Kennedy, que substituíra a Eisenhower na presidencia do goberno dos Estados Unidos.
Día 15 de abril
Oito avións B26 bombardean os aeroportos militares de Cidad Libertad, San Antonio de los Baños e Antonio Maceo de Santiago de Cuba, co resultado de 5 avións destruídos: un Sexa Fury, dous B-26 e dous avións de transporte. Con todo quedaron intactos avións T-33 e cazas Sea Fury. Os Sea Fury eran superiores en velocidade aos B-26. A brigada 2506 perdeu tres bombardeiros. Un B-26 dirixiuse aos Estados Unidos onde se presentou como desertor do exército cubano e pediu asilo, informando que el e outros pilotos foran os autores do ataque aos aeroportos, nunha estratexia estadounidense para ocultar a súa implicación na operación aérea. Este foi o único bombardeo que levou a cabo dos tres previstos.
Logo deste ataque Castro mobilizou ás súas tropas ante unha posible invasión. Ademais ordenou unha redada para encarcerar a un gran número de potenciais opositores.
Día 18 de abril
Iníciase a contraofensiva: as tropas das brigadas que controlan as dúas estradas de acceso a Praia Girón son obrigadas a retroceder ata a zona de San Blas; en Praia Longa as tropas asaltantes, ante a súa difícil situación, deciden abandonar as súas posicións e dirixirse a Praia Girón para unirse aos outros membros da brigada. O exército revolucionario faise co control de Praia Longa.
Día 19 de abril
As forzas asaltantes teñen que retroceder de San Blas a Praia Girón; os que quedan réndense a primeiras horas da mañá. Na praia, á escaseza de municións únese a falta de apoio aéreo, grazas á efectividade das baterías de mísiles e á FAR. A negativa de Kennedy de autorizar unha cobertura aérea sentenciou aos brigadistas. Finalmente os asaltantes terminan por fuxir, uns buscando lanchas, outros polas zonas pantanosas, aínda que a maioría son capturados. A operación termina coa vitoria do exército cubano.
Acontecementos tras o fracaso da invasión
A vitoria supuxo un apoio a Fidel Castro e á revolución socialista; para os Estados Unidos supuxo unha humillación. Tras unha análise dos motivos da derrota a finais de 1961, Kennedy pediulle ao seu irmán Robert F. Kennedy que se puxese á fronte da que se denominou Operación Mangosta. O propósito desta era promover sabotaxes e outros actos terroristas que desembocasen en levantamento internos e no derrocamento do réxime, quizais cunha segunda invasión, pero esta vez coa participación directa dos Estados Unidos. Con todo un feito de vital importancia frustrou os obxectivos da operación: a crise dos mísiles de Cuba. Tras a instalación de ramplas para mísiles en Cuba por parte da URSS, a tensión entre as dúas superpotencias achegou a posibilidade dunha guerra nuclear. O pacto entre Kennedy e Kruschev para o desmantelamento dos mísiles incluía a promesa dos Estados Unidos de non invadir a illa.
Los Dioses han llegado
Los Dioses han llegado é o primeiro álbum de estudio do grupo de heavy metal valenciano Gigatrón, publicado no 1998.
José María Luengo Martínez
Traxectoria
En 1918 ingresou por oposición no Corpo Administrativo do Catastro Urbano, exercendo como funcionario do Estado case durante medio século, 16 anos en León e o resto na Coruña, chegando a ocupar o cargo de Xefe Superior de Administración Civil. En paralelo á profesión administrativa desempeñou diferentes cargos dependentes do Ministerio de Educación e outras institucións. En 1929 foi nomeado secretario da Comisión de Monumentos Históricos Artísticos da provincia de León. En 1939, xa na Coruña, foi nomeado Comisario de Escavacións da provincia, pasando a ser Delegado en 1956 até a extinción do cargo. Tamén en 1939 foi designado vicepresidente da Comisión de Monumentos, pasando a ser presidente en 1950, cargo que ocupou até a súa morte.
Na Coruña creou o Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón, logo de acadar a cesión do Castelo de Santo Antón e o seu acondicionamento. Foi o seu primeiro director entre 1965 e 1972, pasando nese ano a ser director honorario.