cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack o Destripador
Asasinatos
Tabram foi asasinada o 7 de agosto de 1888 tras sufrir 39 feridas de arma branca. A brutalidade deste asasinato sen motivo aparente e a proximidade en lugar e data cos asasinatos posteriores de Jack o Destripador levou a que a policía determinase inicialmente que estaban relacionados. Porén, este ataque é diferente ós asasinatos canónicos no feito de que Tabram foi apuñalada no lugar de que lle cortasen a gorxa e o abdome, e moitos estudosos posteriores non ligan este asasinato aos posteriores por mor desta diferenza no padrón das feridas.
Os cinco asasinatos canónicos
Os cinco asasinatos "canónicos" atribuídos a Jack o Destripador son os de Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes, e Mary Jane Kelly.
O cadáver de Annie Chapman foi atopado ó redor das 6 a.m. o sábado 8 de setembro de 1888 preto dun portal do xardín traseiro do número 29 de Hanbury Street, en Spitalfields. Ao igual que no caso de Nichols, presentaba dous cortes na gorxa. Tiña o abdome aberto por completo, e na investigación forense descubriuse que o seu útero fora extirpado. Durante a investigación policial houbo unha testemuña que declarou ter visto a Chapman ó redor das 5:30 a.m. xunto a un home de cabelo escuro e unha aparencia "elegante mais desgastada". miniatura|dereita|200px|Fotografía policial do cadáver de [[Catherine Eddowes]] miniatura|dereita|250px|Fotografía policial da escena do crime de [[Mary Jane Kelly]] Elizabeth Stride e Catherine Eddowes foron asasinadas a primeiras horas da mañá do domingo 31 de setembro de 1888. O corpo de Stride foi descuberto ó redor da 1 a.m. en Dutfield's Yard, máis aló de Berner Street (posteriormente Henriques Street) en Whitechapel. A causa da morte foi un corte limpo que lle cortou a arteria principal do lado esquerdo do seu pescozo. A ausencia de mutilacións no seu abdome levou a incerteza sobre a atribución do seu asasinato a Jack o Destripador, ou da probabilidade de que algo ou alguén o interrompera durante o ataque. Algunhas testemuñas declararon ter visto a Stride xunto a un home horas antes, pero deron descricións diferentes en cada caso. Algúns deles declararon que ía cun home pálido, outros que era un home de pel escura. Tamén algunhas destas testemuñas dixeron que o home ía desaliñado, mentres que outros afirmaron que ía ben vestido. O corpo de Eddowes foi atopado na praza Mitre Square da Cidade de Londres, tres cuartos de hora despois de atoparse o cadáver de Stride. Tiña a gorxa tallada e o abdome aberto cunha gran ferida profunda e serrada. Faltáballe o ril esquerdo e gran parte do útero. Un veciño da zona chamado Joseph Lawende pasou preto desta praza xunto a dous amigos seus pouco antes do asasinato, e afirmou que vira un home de cabelo claro e aparencia farrapenta xunto a unha muller que podía ser Eddowes, mais os seus compañeiros non foron capaces de confirmar esta descrición. Os asasinatos de Eddowes e Stride serían chamados posteriormente o "dobre suceso". Parte do mandil ensanguentado de Eddowes foi atopado na entrada dunha vivenda en Goulston Street, Whitechapel. Tamén se atopou un graffiti nese mesmo lugar que semellaba implicar un xudeu ou grupo de xudeus, pero non se chegou a clarificar se este texto o escribira o asasino cando deixou a peza de roupa ou se fora tan só unha coincidencia, xa que este tipo de pintadas eran habituais en Whitechapel. O comisario de policía Charles Warren ordenou eliminar este graffiti antes do amencer por medo a que provocase disturbios antisemitas.
O corpo mutilado e destripado de Mary Jane Kelly apareceu na cama da súa habitación sinxela do número 13 de Miller's Court onde residía, preto de Dorset Street, as 10:45 a.m. o venres 9 de novembro de 1888. Tiña a gorxa cortada ata o espiñazo, o seu abdome estaba baleiro case por completo de órganos e faltáballe o corazón.
Os cinco asasinatos canónicos perpetráronse pola noite, en ou preto dun fin de semana e ou ben a finais ou a comezos de mes. As mutilacións incrementaron en severidade segundo progresou a serie de asasinatos, agás no de Stride no que probablemente o atacante foi interrompido no acto. A Nichols non lle faltaba ningún órgano, a Chapman faltáballe o útero, a Eddowes extirpáronlle o útero e un ril e tiña a cara mutilada, e finalmente Kelly foi eviscerada e desfigurada, aínda que só o seu corazón faltou na escena do crime.
A crenza histórica de que estes cinco crimes foron obra do mesmo home derivou dos documentos contemporáneos que os ligaron entre si e excluíron os outros crimes. En 1894 Sir Melville Macnaghten, subcomisario da Metropolitan Police Service e xefe do Departamento de Investigación Criminal, escribiu un informe no que afirmou que o asasino de Whitechapel tiña 5 vítimas nada máis. Paralelamente, as conexións entre as cinco vítimas canónicas menciónanse nunha carta escrita polo cirurxián de policía Thomas Bond para Robert Anderson o 10 de novembro de 1888. Algúns investigadores históricos expuxeron que mentres que algúns dos asasinatos eran obra dun único asasino sen lugar a dúbidas, o resto de crimes serían obra dun número descoñecido de asasinos que actuaron de forma independente. Os autores Stewart P. Evans e Donald Rumbelow argumentaron que os cinco canónicos son un "mito do Destripador" e que tres dos casos (Nichols, Chapman e Eddowes) estarían conectados entre si, pero que hai unha menor certeza nos casos de Stride e Kelly. Contrariamente a isto, outros autores teorizaron que os seis asasinatos entre Tabram e Kelly foron obra dun único asasino. O doutor Percy Clark, axudante do forense George Bagster Phillips, pensaba que tan só tres dos asasinatos estaban ligados e que os outros foran perpetrados por "individuo(s) sen carácter ... inducidos a emular o crime". Macnaghten non se uniu ao corpo de policía ata un ano despois dos asasinatos, e o seu memorando contén graves erros sobre os posibles sospeitosos baseándose nos feitos.
Asasinatos posteriores en Whitechapel
miniatura|esquerda|200px|Ilustración sobre os crimes de Jack o Destripador no Illustrated Police News, 1889 Polo xeral Kelly está considerada como a última vítima do Destripador, e os historiadores asumen que os crimes remataron nese momento por mor do falecemento, arresto, institucionalización ou emigración do culpable. Porén, o informe do caso dos asasinatos de Whitechapel detalla outros catro crimes que ocorreron posteriormente. Estes son os de Rose Mylett, Alice McKenzie, o "torso de Pinchin Street" e Frances Coles.
Mylett apareceu esganada en Clarke's Yard, (High Street, Poplar) o 20 de decembro de 1888. Non se atoparon sinais de loita, e a policía cría nese momento que se aforcara ela mesma co seu colar ao entrar en estado de shock polo alcohol ou que se suicidara. Non obstante o xurado de investigación emitiu un veredicto de asasinato.
McKenzie foi asasinada o 17 de xullo de 1889 cun corte na súa arteria carótide esquerda. A policía atopou varias lesións e cortes menores no seu corpo, que apareceu en Castle Alley, Whitechapel. Un dos forenses que examinou o corpo, Thomas Bond, pensaba que este era un asasinato do Destripador, pero o seu colega George Bagster Phillips, encargado do exame dos corpos das tres vítimas anteriores, non estivo de acordo con esa conclusión. Escritores posteriores tamén amosan unha división entre aqueles que pensan que o asasino copiou o modus operandi do Destripador para evitar ser sospeitoso, e os que atribúen o crime a Jack o Destripador.
"O torso de Pinchin Street" foi un torso sen cabeza nin pernas dunha muller non identificada que se atopou baixo un arco das vías do tren en Pinchin Street, Whitechapel, o 10 de setembro de 1889. Con toda probabilidade o crime tivo lugar noutra parte e as partes do corpo desmembrado foron dispersadas para desfacerse delas.
Finalmente Coles foi asasinada o 13 de febreiro de 1891 baixo un arco da vía do tren en Swallow Gardens, Whitechapel. Tiña a gorxa cortada pero non se atopou ningunha mutilación corporal. James Thomas Sadler fora visto con anterioridade con ela e foi arrestado e acusado do asasinato, e por un breve período de tempo pensouse que el era o Destripador. Non obstante foi liberado desta acusación por falta de probas o 3 de marzo de 1891.
Outras presuntas vítimas
A maiores dos once crimes de Whitechapel, houbo outras vítimas que algúns autores ligaron a Jack o Destripador. No caso de "Fairy Fay" non se chegou a clarificar se o ataque foi real ou inventado como parte do mito do Destripador. "Fairy Fay" foi o alcume que se lle deu a unha vítima que presuntamente se atopou o 26 de decembro de 1887 "co abdome penetrado por unha estaca", mais non existen asasinatos rexistrados de forma oficial en Whitechapel durante ou preto do Nadal de 1887. "Fairy Fay" foi probablemente creada por mor dunha serie de informes confusos na prensa sobre o asasinato de Emma Elizabeth Smith, á que lle inseriron un obxecto romo no abdome, pero a maioría dos autores están de acordo en que a vítima "Fairy Fay" nunca existiu.
miniatura|dereita|250px|"O [[Misterio de Whitehall", outubro de 1888]] O "misterio de Whitehall" foi o termo acuñado ó descubrimento dun torso sen cabeza dunha muller o 2 de outubro de 1888 no soto do novo cuartel xeral da policía que se estaba a construír en Whitehall por aquel entón. Previamente xa se atopara un brazo que correspondía a ese corpo flotando no río Támese preto de Pimlico, e unha das pernas descubriuse posteriormente soterrada preto do lugar onde se atopou o torso. O resto das súas extremidades e a cabeza nunca se recuperaron, e o cadáver nunca chegou a identificarse. Estas mutilacións foron semellantes as do caso de Pinchin Street, no que as pernas e a cabeza foran cortadas mais non os brazos. Estes dous casos puideron ser parte dunha serie de asasinatos que foron denominados "Os misterios do Támese", levados a cabo por un único asasino que foi alcumado "o Asasino do Torso". Existe un debate sobre se Jack o Destripador e o Asasino do Torso foron a mesma persoa ou se pola contra foron dous asasinos en serie distintos que estiveron activos na mesma área. O modus operandi deste asasino era diferente ó de Jack o Destripador, e a policía naquel momento descartou calquera tipo de conexión entre os dous. Elizabeth Jackson era unha prostituta da que diversas partes do seu corpo foron recollidas do río Támese nun período de tres semanas en xuño de 1889, e puido ter sido outra vítima do Asasino do Torso.
John Gill, un neno de sete anos, foi atopado morto en Manningham, Bradford o 29 de decembro de 1888. Tiña as pernas amputadas, o abdome aberto cos intestinos por fóra e quitáranlle o corazón e unha orella. As semellanzas co asasinato de Mary Kelly levaron a que a prensa especulase que Jack o Destripador fora o asasino deste rapaz. O leiteiro William Barrett, patrón do neno, foi arrestado por dúas veces polo seu asasinato baseándose en probas circunstanciais, pero foi liberado posteriormente, e nunca se chegou a investigar ninguén máis por este crime.
Carrie Brown foi esganada cunha peza de roupa e despois mutilada cun coitelo o 24 de abril de 1891 en Nova York. O seu corpo tiña unha gran brecha na ingua e cortes superficiais nas pernas e nas costas. Non faltaban órganos da escena do crime, aínda que un dos seus ovarios estaba enriba dunha cama, ben extraído a propósito ou desprendido de forma accidental. Naquel momento comparouse o crime cos de Whitechapel, pero a policía finalmente descartou calquera tipo de conexión.
Investigación policial
miniatura|esquerda|150px|O inspector [[Frederick Abberline, 1888]] Os informes policiais conservados sobre os asasinatos de Whitechapel fornecen unha visión detallada do proceso policial da época vitoriana. Un extenso equipo de axentes de policía levou a cabo pescudas casa por casa por todo Whitechapel, recolleron e examinaron diverso material forense, identificaron e seguiron a varios sospeitosos, examinando máis a fondo a algúns e eliminando da investigación a outros. Todos estes métodos e padróns son moi semellantes aos procedementos policiais modernos. Entrevistaron a máis de 2000 persoas, investigando a fondo a máis de 300 delas, e detiveron a 80 sospeitosos.
A investigación foi conducida inicialmente polo Departamento de Investigación Criminal (CID) da Policía Metropolitana de Whitechapel liderado polo inspector Edmund Reid. Tralo asasinato de Nichols os inspectores Frederick Abberline, Henry Moore e Walter Simon Andrews foron enviados dende a oficina central de Scotland Yard para axudar na investigación. A policía da Cidade de Londres involucrouse por medio do inspector James McWilliam tralo asasinato de Eddowes, que tivo lugar dentro dos límites da súa xurisprudencia. Malia todo, a dirección xeral das investigacións dos asasinatos víronse obstaculizadas polo feito que o daquela recentemente novo xefe do CID Robert Anderson estivo de permiso en Suíza entre o 7 de setembro e o 6 de outubro, tempo durante o que sucederon os asasinatos de Chapman, Stride e Eddowes. Isto fixo que o comisario Sir Charles Warren asignara o inspector en xefe Donald Swanson na coordinación das investigacións dende Scotland Yard.
Un grupo de cidadáns voluntarios do East End chamados o "Comité de Vixilancia de Whitechapel" patrullou as rúas na busca de persoas sospeitosas, sentíndose insatisfeitos cos esforzos policiais que se estaban levando a cabo. Este grupo fixo unha petición ao goberno para que puxese unha recompensa para quen ofrecera información sobre o asasino, e contratou a detectives privados para interrogar ás testemuñas de forma independente.
miniatura|dereita|250px|"A pita cega", debuxo na revista Punch do 22 de setembro de 1888, criticando a suposta incompetencia da policía para capturar o asasino. Carniceiros, matachíns, cirurxiáns e médicos foron sospeitosos por mor da forma na que se realizaron as mutilacións. Unha nota conservada do sarxento Henry Smith, comisario en funcións da policía da Cidade de Londres, indica que se investigou as coartadas dos carniceiros e matachíns locais, descartándoos así da investigación. Un informe do inspector Swanson enviado á oficina central confirmou que 76 carniceiros e matachíns foran interrogados, incluíndo tamén a tódolos empregados que tiveran nos seis meses previos. Algúns persoeiros famosos contemporáneos, incluíndo a raíña Vitoria, crían que o padrón dos asasinatos indicaba que o culpable tiña que ser un carniceiro ou un gandeiro que transportaba o gando en barco entre Londres e a Europa continental. Whitechapel atopábase preto dos Peiraos de Londres, e era común que este tipo de barcas atracasen os xoves ou venres, partindo de novo os sábados ou domingos. A policía investigou varias destas barcas de gando, pero as datas dos asasinatos non coincidían con ningún dos seus movementos e descartaron tamén o traslado de tripulación entre barcos.
Perfil criminal
A finais do mes de outubro, Robert Anderson pediulle ó cirurxián da policía Thomas Bond que dese a súa opinión sobre ata onde chegaban os coñecementos e habilidades de cirurxía do asasino. A valoración feita por Bond sobre a personalidade do "asasino de Whitechapel" é a primeira instancia conservada dun perfil criminal. O informe levado a cabo por Bond baseouse no seu propio exame do corpo de Mary Jane Kelly, a vítima que presentaba o maior número de mutilacións, e nas notas post mortem dos catro asasinatos canónicos previos. No seu informe escribiu:
Bond opúxose firmemente á idea de que o asasino posuíra calquera clase de coñecemento científico ou anatómico, nin tan sequera que tivera "o coñecemento técnico dun carniceiro ou matachín de cabalos". Na súa opinión o asasino debeu ser un home de costumes solitarias, suxeito a "ataques periódicos de manía homicida e erótica", e que as características das mutilacións indicaban unha posible "satiríase". Tamén afirmou que "o impulso homicida puido desenvolverse a partir dunha condición mental perturbadora e vingativa, ou ben unha manía relixiosa puido ser a enfermidade orixinal", pero non foi capaz de asegurar que esas hipóteses fosen certas.
Non se atoparon probas de ningunha actividade sexual con ningunha das vítimas, mais algúns psicólogos deduciron que a penetración das vítimas cun coitelo e a forma na que as deixaron expostas en posicións degradantes indicaba que o perpetrador obtivo pracer sexual dos ataques. Non obstante esta opinión foi discutida por outros estudosos que consideraron esta hipótese como unha suposición sen probas posibles.
Sospeitosos
A concentración dos crimes nos fins de semana e festivos públicos e a proximidade dunhas poucas rúas entre eles foi indicativo para moitos autores de que Jack o Destripador traballaba e vivía na zona. Outros autores consideraron que o asasino era un home de clase alta cunha boa educación, posiblemente un doutor ou un aristócrata que se aventurou en Whitechapel procedente dunha zona máis adiñeirada. Estas teorías toman inspiración de percepcións culturais como o medo á profesión médica, a desconfianza da ciencia moderna ou a explotación dos pobres por parte dos ricos. Os sospeitosos que se propuxeron anos despois dos asasinatos inclúen virtualmente a calquera que estivese remotamente conectado co caso nos documentos contemporáneos, así como moitos nomes famosos que nunca foron considerados como sospeitosos na investigación policial. Os sospeitosos mencionados nos documentos policiais contemporáneos foron varios, pero as probas contra todos eles foron circunstanciais como moito. Existen moitas e moi variadas teorías sobre a identidade e profesión de Jack o Destripador, pero as autoridades nunca chegaron a poñerse de acordo en ningunha delas, e o número de sospeitosos nomeados chegou a superar a centena.
Cartas
A carta Dear Boss ('Querido Xefe') tiña data do 25 de setembro de 1888 e o selo postal era do 27 de setembro de 1888. A Central News Agency de Londres recibiu esta carta e pasouna a Scotland Yard o 29 de setembro. Considerouse unha fraude inicialmente, pero cando se atopou o cadáver de Catherine Eddowes cunha orella parcialmente cortada tres días despois da data do selo postal, a promesa afirmada na carta de "cortarlle a orella á señora" gañou a atención da policía e dos medios. Porén, a orella de Eddowes resultou moi probablemente cortada por accidente durante o ataque do asasino, e a ameaza do autor da carta de enviarlle a orella á policía nunca se levou a cabo. O nome "Jack o Destripador" foi empregado por primeira vez nesta carta por parte do asinante e obtivo unha notoriedade mundial trala publicación da mesma, e moitas das cartas que a seguiron copiaron o ton desta. Algunhas fontes afirmaron que outra carta con data do 17 de setembro de 1888 fora a primeira en usar o nome "Jack o Destripador", pero a maioría dos expertos cren que esta foi unha fraude introducida nos rexistros policiais nalgún momento do século XX.
A postal Saucy Jacky estaba selada con data do 1 de outubro de 1888 e recibiuse ese mesmo día na Central News Agency. A letra era semellante á da carta Dear Boss recibida tan só uns días antes. A carta menciona que dúas vítimas foran asasinadas moi preto a unha da outra, o que se cría que indicaba os asasinatos de Stride e Eddowes. Chegou a argumentarse que a carta fora enviada antes de que os crimes se fixesen públicos, pero foi selada máis de 24 horas despois de que ocorresen os crimes, cando os detalles xa eran coñecidos e xa foran publicados na prensa.
George Lusk, líder do Comité de Vixilancia de Whitechapel, foi o receptor da carta From Hell o 16 de outubro de 1888. A forma da escrita e o estilo desta carta é diferente ás das cartas anteriores, e chegou acompañada dunha pequena caixa na que Lusk descubriu a metade dun ril conservado en etanol. O ril esquerdo de Eddowes fora extraído polo seu atacante, e o autor desta carta afirmou que "fritira e comera" a metade que faltaba. Malia todo existe un desacordo sobre a orixe do ril, no que varios autores afirman que realmente se trataba do de Eddowes mentres que outros argumentan que tan só era unha broma macabra. O ril foi examinado polo doutor Thomas Openshaw do Hospital de Londres, quen determinou que era humano e do costado esquerdo, pero non conseguiu determinar ningunha outra característica biolóxica. O propio Openshaw recibiría posteriormente unha carta titulada "Jack o Destripador", con data do 29 de outubro de 1888.
Scotland Yard publicou facsímiles da carta Dear Boss e da postal o 3 de outubro de 1888 coa esperanza de que alguén recoñecera a letra das mesmas. Charles Warren explicou nunha carta dirixida a Godfrey Lushington, Vicesecretario de Estado do Departamento do Interior: "Creo que todo isto é unha fraude pero por suposto estamos obrigados a intentar verificar quen as escribiu en todo caso." O 7 de outubro de 1888 George R. Sims nun artigo do xornal Sunday Referee insinuou de forma mordaz que a carta fora escrita por un xornalista para aumentar a circulación de exemplares do seu xornal. Axentes da policía afirmaron posteriormente que identificaran un xornalista en particular como o autor da carta e da postal. Este xornalista foi identificado como Tom Bullen nunha carta do inspector xefe John Littlechild dirixida a George R. Sims do 23 de setembro de 1913. Un xornalista chamado Fred Best confesou no ano 1931 que un dos seus colegas do xornal The Star fora o autor das cartas asinadas como "Jack o Destripador" para aumentar o interese nos asasinatos e "manter o negocio vivo".
Cobertura nos medios
Os asasinatos do Destripador marcaron un importante punto de inflexión no tratamento dos crimes por parte dos xornalistas. Jack o Destripador non era o primeiro asasino en serie, pero o seu caso foi o primeiro que provocou un frenesí nos medios de comunicación a nivel mundial. As reformas fiscais levadas a cabo na década dos anos 1850 posibilitaron a publicación de xornais a prezos moi accesibles cunha maior circulación que ata ese momento. Na época vitoriana isto tivo como consecuencia a circulación masiva de xornais moi baratos e revistas moi populares como The Illustrated Police News, propiciando que o caso do Destripador recibise unha publicidade sen igual ata aquel entón.
miniatura|esquerda|170px|Anuncio nun xornal de setembro de 1888 Tralo asasinato de Nichols a comezos de setembro, o Manchester Guardian informou: "Sexa cal sexa a información que posúe a policía, consideran necesario mantela en segredo ... Crese que a súa atención esta dirixida en particular cara ... un personaxe destacado coñecido como 'Leather Apron' (Mandil de Coiro)." Os xornalistas sentíanse frustrados pola negativa do CID de revelar detalles da súa investigación publicamente, polo que recorreron a escribir artigos dunha veracidade cuestionable, e varias descricións imaxinativas de "Mandil de Coiro" apareceron nos xornais, malia que outros rivais xornalistas desdeñaron estas descricións cualificándoas de "consecuencias mistificadoras do capricho dos xornalistas". John Pizer, un home xudeu local que fabricaba calzado de coiro, era coñecido co alcume de "Mandil de Coiro" e foi arrestado, aínda que o inspector a cargo da investigación informou de que non tiñan ningunha proba na súa contra, polo que foi posto en liberdade ó pouco tempo cando se confirmou que tiña unha coartada.
Trala publicación da carta Dear Boss, "Jack o Destripador" substituíu a "Mandil de Coiro" como o nome adoptado pola prensa e polo público para describir ó asasino. O nome "Jack" xa fora empregado anteriormente para describir a outro criminal famoso en Londres, "Spring-heeled Jack", quen saltaba por riba dos muros para atacar as súas vítimas e escapar rapidamente. A invención e adopción dun alcume para un asasino particular converteuse nunha práctica habitual nos medios de comunicación. Algúns exemplos de alcumes derivados de "Jack o Destripador" foron os do "Destripador Francés", o "Destripador de Düsseldorf", o "Destripador de Camden", "Jack the Stripper", o "Destripador de Yorkshire" e o "Destripador de Rostov". Os artigos sensacionalistas publicados na prensa da época en combinación co feito de que nunca se condenou a ninguén polos asasinatos resultan contraproducentes para calquera estudo analítico, contribuíndo a crear unha lenda que estendeu a súa influencia a outros asasinos en serie posteriores.
Legado e influencia
A natureza dos crimes e da situación social das vítimas atraeu a atención cara ás pobres condicións de vida no East End e azuou a opinión pública en contra dos barrios baixos superpoboados e insalubres. Nas dúas décadas posteriores aos asasinatos, as peores partes destes suburbios foron demolidas e reconstruídas, pero as rúas e algúns dos edificios sobreviviron e a lenda do Destripador continúa promovéndose por medio de visitas guiadas polos lugares dos asasinatos. O pub Ten Bells en Commercial Street era frecuentado por unha das vítimas, Mary Kelly, e foi un dos puntos principais deste tipo de visitas guiadas durante moitos anos, e no ano 2015 inaugurouse o Museo de Jack o Destripador no leste de Londres.
miniatura|dereita|200px|Cartel promocional dunha visita guiada temática sobre Jack o Destripador, en [[Londres]] Como repercusión inmediata dos asasinatos "Jack o Destripador" pasou a ser tratado popularmente como unha especie de home do saco, e as súas representacións adoitaban ser fantasmagóricas ou monstruosas. Nos anos 1920 e 1930 as representacións do personaxe nos filmes amosábao vestido en roupa de diario, na figura dun home reservado á caza de vítimas que non sospeitaban nada. A atmosfera maligna suxeríase grazas a efectos de iluminación e xogos de sombras. Cara aos anos 1960 o Destripador pasou a representarse como "o símbolo da aristocracia predadora", sendo representado como un cabaleiro cun sombreiro de copa. O Establishment no seu conxunto converteuse no vilán, co Destripador actuando como a manifestación da explotación levada a cabo por parte das clases altas. A imaxe do Destripador na ficción tomou prestados símbolos das historias do cine de terror, como por exemplo a capa de Drácula ou a colleita de órganos de Frankenstein, e o mundo ficticio de "Jack o Destripador" chegou a fusionarse con moitos xéneros diferentes.
Jack o Destripador aparece en centos de obras de ficción así como outras que mesturan feitos reais con ficticios. O Destripador ten aparecido en novelas, relatos curtos, poemas, banda deseñada, xogos, cancións, obras teatrais, óperas, programas de televisión, filmes e videoxogos. Existen máis dun cento de obras fóra da ficción que tratan sobre os asasinatos de Jack o Destripador, converténdoo nun dos temas máis tratados no eido da literatura sobre crimes reais. A novela de 1913 de Marie Belloc Lowndes titulada The Lodger e a obra Jack the Ripper: The Final Solution escrita por Stephen Knight en 1976, que elaborou unha teoría da conspiración que involucraba ós masóns, á realeza e á profesión médica, foron de grande influencia en moitas dramatizacións posteriores, como por exemplo na banda deseñada From Hell de Alan Moore e Eddie Campbell, adaptada a súa vez ó cine no filme homónimo From Hell de 2001 protagonizado por Johnny Depp. O termo inglés ripperology ('destripoloxía') foi cuñado por Colin Wilson nos anos 1970 para describir o estudo do caso por parte tanto de profesionais como de afeccionados, que publicaron as súas investigacións principalmente nas revistas Ripperana, Ripperologist e Ripper Notes.
Non existe unha figura de cera de Jack o Destripador no museo Madame Tussauds, de acordo coa súa política de non facer modelos de persoas das que non se coñece a identidade con total seguridade, polo que está representado por unha sombra. No ano 2006 a revista BBC History e os seus lectores escolleron a Jack o Destripador como o "peor británico da historia".
621
Outros
Historia ano a ano
Karen Blixen
miniatura|dereita|Karen Blixen, á dereita, en 1957 Karen Christence Blixen-Finecke, tamén coñecida polos sobrenomes Isak Dinesen e Pierre Andrézel, nada en Rungsted o 17 de abril de 1885 e finada o 7 de setembro de 1962, foi unha escritora de orixe dinamarqués en lingua inglesa e dinamarquesa.
Nenez
Karen Blixen naceu en Rungstedlund, ao norte da illa danesa de Selandia, sendo a segunda filla dun grupo de cinco rapaces: Inger, Karen, Ellen (mozas), Thomas e Anders (rapaces, os mais novos dos cinco) nacidos da unión entre o escritor e capitán Wilhelm Dinesen e Ingeborg Dinesen. En 1895 Wilhelm Dinesen, o pai, suicidouse á idade 49 anos, e así ficou a nai soa cos cativos que daquela tiñan entre un e doce anos. O seu pai viña dunha familia próspera, a súa nai non. Karen, pola súa parte, medrou nunha contorna semellante á dunha familia nobre; tiñan criados e solvencia económica. Hoxe en día a súa casa de infancia en Rungstedlund está convertida nun museo, o Museo de Karen Blixen.
Viaxe a África e volta a Dinamarca
En 1914, Blixen trasladouse á África do Leste, daquela baixo dominio británico, o que hoxe é Kenya. Alí tiña unha plantación de café principiada xunto ao marido, o seu curmán segundo o barón Bror Blixen-Finecke, con quen casara aquel mesmo ano. En 1921 separáronse e no ano 1925 divorciáronse, mais Blixen ficou en África até 1931. Era moi feliz coa vida na granxa, mais había ao menos tres razóns que motivaban o seu regreso a Dinamarca:
Así as cousas, Blixen volveu a Dinamarca e alí estivo até a súa morte en 1962. As súas experiencias en África aparecen reflectidas nos seus libros Out of Africa (1937) e Skygger på Græsset -en galego, Sombras sobre a Herba- (1960).
Kuji
Kuji (久慈市, くじし, Kuji-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado ó nordés darexión de Tōhoku e ó norte da prefectura, nordés da illa de Honshū. A súa superficie é de 623,14 km² e a poboación de 37.061 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 59,5 h/km².
O concello de Kuji limita cos concellos de Ichinoseki, de Karumai, de Kunohe, de Hirono, de Kuzumaki, de Iwaizumi e de Noda.
Alicia Ostriker
Alicia Suskin Ostriker, nada en Brooklyn (Nova York) o 11 de novembro de 1937, é unha profesora e poeta estadounidense. Autora de poesía feminista, foi recoñecida por Progressive como "a poeta máis ferozmente sincera dos Estados Unidos".
Traxectoria
É filla de David Suskin e Beatrice Linnick Suskin. O seu pai traballou para o Departamento de Parques de Nova York. A súa nai líalle a William Shakespeare e Robert Browning, e Alicia comezou a escribir poemas desde nova, ademais de debuxar. Inicialmente quixo ser artista e estudou arte. Os seus libros Songs (1969) e A Dream of Springtime (1979) foron ilustrados con debuxos propios. Ostriker concluíu a súa formación secundaria no Ethical Culture Fieldston School en 1955.
Licenciouse na Universidade Brandeis en 1959 e doutorouse na Universidade de Wisconsin-Madison en 1964, cunha tese sobre a obra de William Blake. O texto converteuse no seu primeiro libro, Vision and Verse in William Blake (1965). Máis adiante editou unha versión anotada dos poemas completos de Blake para Penguin Press. Traballou como docente de inglés na Universidade Rutgers entre 1965 e 1972.
Alicia está casada co astrónomo Jeremiah Ostriker, quen foi profesor na Universidade de Princeton entre 1971 e 2001. Asentada en Nova York, ensina poesía no Drew University´s Low-Residency MFA Program.
Obra
En 1969 publicou a súa primeira colección de poemas, Songs. O seu cuarto poemario, The Mother-Child Papers (1980), un clásico feminista, foi inspirado polo nacemento do seu fillo durante a guerra de Vietnam e semanas despois do tiroteo no masacre da Universidade de Kent.
Os libros de non ficción de Ostriker exploran moitos dos temas presentes nos seus versos. Writing Like A Woman (1983), explora os poemas de Sylvia Plath, Anne Sexton, H.D., May Swenson e Adrienne Rich, e The Nakedness of the Fathers: Biblical Visions and Revisions (1994) achégase á Torá. Escribiu a introdución de Empire of Dreams de Giannina Braschi.
Illas Ryukyu
As Illas Ryukyu (琉球諸島), coñecidas en xaponés como Illas Nansei (南西諸島) e tamén coñecidas como Arco Ryukyu (琉球弧), son un arquipélago de illas xaponesas que se espallan dende o sur de Kyūshū ata Taiwán. A illa de Okinawa é a maior do arquipélago.
Historia
miniatura|dereita|Proposta de bandeira nacional do goberno de Ryukyu de 1950 Antigamente foi un reino independente, mais foi ocupado pola China no século -VII. Ficou sometida ós chineses ata 1609, ano no que foi invadida polos xaponeses. No 1879 foron anexionadas definitivamente ao Xapón dentro da prefectura de Okinawa e aboliuse a monarquía. Cando remata a segunda guerra mundial, da cal foi centro de operacións, o arquipélago foi ocupado militarmente polos Estados Unidos no 1945, que a administraron fiduciariamente de acordo co tratado de San Francisco de 1951, e fixeron de Okinawa unha poderosa base militar. Previamente, o 25 de xaneiro de 1950, o goberno das illas propuxera a independencia e unha bandeira nacional, que non foron aceptadas polos Estados Unidos. En 1953 a parte setentrional (Amami) foille devolta ó Xapón, e o resto, en 1972.
Truganini
Truganini, nada en 1812 e finada o 8 de maio de 1876, é coñecida porque foi a derradeira dos aborixes tasmanianos de ascendencia totalmente indíxena e tamén por ser a única falante dunha lingua tasmaniana durante os tres últimos anos da súa vida. Existen numerosas transcricións do seu nome, entre as que se inclúen Trugernanner, Trugernanna, Trugannini, Trucanini, Trucaminni ou Trucaninny. Tamén se lle coñece co nome de Lalla Rooke.
Heparán sulfato
miniatura|dereita|300 px|A unidade de disacárido máis común que se repite para formar o heteropolisacárido heparán sulfato é [ácido glicurónico-N-acetilglicosamina], pero hai outras posibilidades. R1, R3 = SO3H/H. R2 = SO3H/Ac. X1 = COOH e X2 = H ou X1 = H e X2 = COOH. O heparán sulfato (HS) é un heteropolisacárido liñal presente en todos os tecidos animais do grupo dos glicosaminoglicanos. Como está unido a proteínas aparece en forma de proteoglicanos, nos cales dúas ou tres cadeas de heparán sulfato contiguas se unen a proteínas da superficie celular ou da matriz extracelular. É en forma de proteoglicano como o heparán sulfato se une a diversos ligandos proteicos e regula unha ampla variedade de actividades biolóxicas, como procesos de desenvolvemento, anxioxénese, coagulación do sangue e metástase de tumores. O heparán sulfato serve de receptor celular para diversos virus como o virus respiratorio sincicial (Hallak et al. 2000).
Proteoglicanos do heparán sulfato
Na superficie celular os principais proteoglicanos do heparán sulfato son os sindecanos transmembrana e os glipicanos ancorados á superficie celular por enlace covalente co glicosilfosfatidilinositol (GPI). Outras formas menos comúns de proteoglicanos de membrana do heparán sulfato son o betaglicano e a isoforma V-3 do CD44 presente nos queratinocitos e monocitos activados.
Na matriz extracelular, especialmente nas membranas basais, as proteínas perlecano multidominio, agrina e coláxeno tipo XVIII son as principais especies que se unen ao heparán sulfato.
Estrutura e diferenzas con respecto á heparina
O heparán sulfato é un glicosaminoglicano cunha estrutura moi similar á da heparina. Ambos os dous consisten nunha unidade repetitiva dun disacárido variablemente sulfatado. As principais unidades disacáridas que aparecen no heparán sulfato e na heparina son as que se mostran abaixo nas imaxes. Tamén se mostra máis abaixo o significado das abreviaturas que se usarán para o nome das moléculas. A unidade disacárida máis común no heparán sulfato está composta por ácido glicurónico (GlcA) unido á N-acetilglicosamina (GlcNAc), que xeralmente constitúen arredor do 50% do total das unidades de disacárido. En comparación, a heparina do pulmón de boi ten un 85 % da unidade IdoA(2S)-GlcNS(6S), e as heparinas da mucosa intestinal porcina teñen un 75%. Porén, preséntase un problema cando se queren definir os glicosaminoglicanos híbridos, que conteñen tanto estruturas do tipo da heparina coma do tipo do heparán sulfato. Suxeriuse que estes híbridos deberían denominarse heparina só en caso de que o seu contido en grupos N-sulfato supere claramente o de grupos N-acetil e a concentración de grupos O-sulfato exceda a de grupos N-sulfato. Aínda que non se mostran nas imaxes de máis abaixo, poden presentarse tamén unidades disacáridas que conteñan glicosamina con sulfatación 3-O (GlcNS(3S,6S) ou un grupo amino libre (GlcNH3+). En condicións fisiolóxicas os grupos éster e amida sulfato están desprotonados e atraen ións cargados positivamente para formar sales. Nesta forma é como se cre que se encontra o heparán sulfato na superficie celular.
Biosíntese do heparán sulfato
As cadeas de heparán sulfato prodúcense en moitos tipos de células e con moi diferentes estruturas primarias. Por tanto, hai tamén unha grande variabilidade no modo en que ditas cadeas se sintetizan. Porén, o máis esencial para a formación do heparán sulfato en relación coa súa estrutura primaria son os encimas que interveñen, que son múltiples glicosiltransferases, sulfotransferases e unha epimerase, os cales tamén interveñen na síntese de heparina.
Moitos destes encimas foron purificados, clonados molecularmente e foron estudados os seus patróns de expresión. Fixéronse estudos nun sistema libre de células de mastocistoma de rato sobre as rutas biosintéticos do heparán sulfato/heparina que permitiron coñecer moitos datos sobre a orde das reaccións encimáticas e a súa especificidade.
Iniciación da cadea
A síntese do heparán sulfato comeza coa transferencia, catalizada pola xilosiltransferase (XT), de xilosa desde a UDP-xilosa a un residuo específico de serina da proteína base. Despois complétase a formación dun tetrasacárido de unión á proteína coa unión de dous residuos de galactosa (Gal) catalizada polas galactosiltransferases I e II (GalTI e GalTII), e un residuo de ácido glicurónico (GlcA) catalizada pola glicuronosiltransferase I (GlcATI), orixinando o tetrasacárido βGlcA-1,3-βGal-1,3-βGal-1,4-βXyl unido á proteína.
A unión da xilosa á proteína parece que ocorre no retículo endoplasmático, e a ensamblaxe posterior da rexión de unión (o tetrasacárido) e do resto da cadea ocorre no aparato de Golgi.
A ruta biosintética do heparán sulfato/heparina, do condroitín sulfato e do dermatán sulfato diverxen a partir da formación da estrutura de unión (tetrrasacárido), que é común en todos eles. Os seguintes encimas en actuar, a GlcNAcT-I ou a GalNAcT-I, dirixen a síntese, respectivamente, do heparán sulfato/heparina e do condroitínsulfato/dermatán sulfato.
Elongación da cadea
Despois da unión da primeira N-acetilglicosamina (GlcNAc) a elongación a partir do tetrasacárido de unión continúa coa adición paso a paso de residuos de ácido glicurónico e N-acetilglicosamina, que son transferidos desde nucleótidos UDP-azucre. Isto está catalizado por un ou varios encimas relacionados cuxos xenes pertencen á familia de xenes da exostose (EXT) de supresores de tumores.
Nos humanos as mutacións nos loci dos xenes EXT1-3 causa a incapacidade das células de producir heparán sulfato e o desenvolvemento da enfermidade exostose múltiple hereditaria (MHE). Esta doenza caracterízase pola formación de tumores cubertos de cartilaxe, chamados osteocondromas ou exostoses, que se desenvolven inicialmente nos ósos longos dos individuos afectados e que aparecen desde a infancia á puberdade. Aínda que as exostoses son benignas, pode ser necesaria a cirurxía para aliviar complicacións como a dor articular ou a restrición de movementos.
Modificación da cadea
Consonte a cadea se polimeriza, sofre unha serie de modificacións levadas a cabo por catro clases de sulfotransferases e unha epimerase. A dispoñibilidade do doante de sulfatos PAPS é esencial para a actividade das sulfotransferases.
N-desacetilación/N-sulfatación
A primeira modificación do polímero é a N-desacetilación/N-sulfatación de residuos de N-acetilglicosamina á forma sulfatada GlcNS. Isto é un prerrequisito para todas as subseguintes reaccións de modificación, e lévano a cabo un ou máis membros dunha familia de catro encimas "N-acetilglicosamina N-desacetilase/N-sulfotransferase" (NDSTs). Nos primeiros estudos realizados, observouse que os encimas modificadores podían recoñecer e actuar sobre calquera residuo N-acetilado do polímero en formación. Por tanto, a modificación de residuos de N-acetilglicosamina debería ocorrer aleatoriamente por toda a cadea. Porén, no heparán sulfato, os residuos N-sulfatados están principalmente agrupados e separados por rexións de N-acetilación nas que a N-acetilglicosamina permanece sen modificar.
Xeración da GlcNH2
Debido a que as actividades de N-desacetilase e de N-sulfotransferase as leva a cabo o mesmo encima, a N-sulfatación está normalmente combinada coa N-desulfatación. Na heparina e nalgunhas especies de heparán sulfato atopáronse residuos de GlcNH2 orixinados polo aparente desaxuste entre as dúas actividades.
Sulfatación 6-O
Foron identificadas tres glicosaminil 6-O-transferases (6OSTs) que orixinan a formación de GlcNS(6S) adxacente a un ácido idurónico sulfatado ou non sulfatado. A GlcNAc(6S) tamén se atopa nas cadeas maduras de heparán sulfato.
Sulfatación 3-O
Actualmente coñécense sete glicosaminil 3-O-sulfotransferases (3OSTs) en mamíferos e oito no peixe cebra. Os encimas 3OST crean varios posibles disacáridos con sulfatación 3-O, como a GlcA-GlcNS(3S±6S) (modificado por 3OST1 e 3OST5), IdoA(2S)-GlcNH2(3S±6S) (modificado por 3OST3a, 3OST3b, 3OST5 e 3OST6) e GlcA/IdoA(2S)-GlcNS(3S) (modificado por 3OST2 e 3OST4). Igual que todas as demais sulfotransferases do heparán sulfato, as 3OSTs utilizan o 3'-fosfoadenosina-5'-fosfosulfato (PAPS) como doante de sulfatos. A pesar de ser a familia máis grande de encimas modificadores do heparán sulfato, as 3OSTs producen as modificación máis raras do heparán sulfato, a sulfatación 3-O de residuos específicos de glicosamina nun resto C3-OH.
As Valgas, San Miguel de Reinante, Barreiros
As Valgas é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Heparán sulfato
Sulfatación 3-O
Os encimas 3OSTs divídense en dúas subcategorías funcionais: os que xeran un sitio de unión de antitrombina III (3OST1 e 3OST5), e os que xeran un sitio de unión para a glicoproteína D do virus herpes simplex 1 (HSV-1 gD) (3OST2, 3OST3a, 3OST3b, 3OST4, 3OST5 e 3OST6). Como as 3OSTs son a maior familia de encimas modificadores do heparán sulfato e as súas accións son limitantes para a velocidade, son específicos de substrato e producen modificacións raras, tense hipotetizado que o heparán sulfato modificado por 3OST xoga un importante papel regulatorio nos procesos biolóxicos.
Interferón-γ
A rexión de unión receptora do interferón-γ da superficie celular solápase coa rexión de unión do heparán sulfato, preto do extremo C-terminal da proteína. Cando se une o heparán sulfato, bloquea o sitio de unión dese receptor e como resultado, os complexos proteína-heparán sulfato son inactivos.
Foron tamén estudadas as propiedades de unión ao heparán sulfato das seguintes proteínas:
Entidade municipal descentralizada
Unha Entidade municipal descentralizada (EMD, en catalán: Entitat municipal descentralitzada) é o nome que recibe en Cataluña a entidade local menor, consistente nun ou máis núcleos de poboación sen concello propio que se rexen conxuntamente por unha xunta de veciños, á fronte da cal hai un presidente.
Constitución
Normalmente, as EMD corresponden a antigos municipios que deste xeito recuperan unha parte da súa autonomía perdida ou a núcleos de poboación coa suficiente entidade dentro de municipios extensos con varias localidades. Estes «case-concellos» réxense pola Lei Municipal e de Réxime Local de Cataluña (Lei 8/1987, do 15 de abril) e teñen o seu precedente nas antigas entidades locais menores, como aínda se denominan estas entidades na Comunidade Valenciana, as Illas Baleares e en xeral no conxunto de España, onde teñen unhas competencias e atribucións parecidas.
Pódense constituír a demanda do núcleo de poboación que aspira a converterse en EMD, a petición do mesmo concello ou por acordo da Generalitat de Cataluña.
Competencias
As EMD teñen competencia sobre:
Lista de entidades
En xaneiro de 2015, en Cataluña había 65 entidades municipais descentralizadas:
453
Outros
Historia ano a ano
Love, Lust, Faith and Dreams
Love, Lust, Faith and Dreams (escrito no álbum como LOVE LUST FAITH + DREAMS) é o nome do cuarto álbum de estudio da banda de música rock estadounidense 30 Seconds to Mars, lanzado baixo o selo discográfico de EMI e Virgin Records en maio de 2013. O primeiro sinxelo foi «Up in the Air», que se colocou na engalaxe do SpaceX CRS-2 durante a Expedición 35.
A Bugalleira de Abaixo, Dadín, O Irixo
A Bugalleira de Abaixo é un lugar da parroquia de Dadín no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Xunto co lugar da Bugalleira de Arriba, tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 20 mulleres.
Fabega, Seivane de Vilarente, Abadín
Fabega é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña oito habitantes (catro homes e catro mulleres), dous menos ca en 2011 (cinco homes e cinco mulleres).
Rexión de Poltava
miniatura|260px|Localización da rexión de Poltava. A rexión de Poltava (en Полтавська область, "Poltavska oblast") é unha rexión do centro de Ucraína. O centro administrativo da rexión é a cidade de Poltava. A superficie da rexión é de 28.748 km² e a poboación de 1.544.085 (2006). Etnicamente segundo o censo de 2001 o 91.4% da poboación é ucraína e o 7.2% rusa.
Folding Stars
"Folding Stars" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como terceiro sinxelo físoco do seu álbum Puzzle o día 16 de xullo do 2007.
Manolo Seijas
Traxectoria
Graduouse en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade de Santiago de Compostela, na que fixo tamén o mestrado de Xestión e Dirección Laboral. Realizou o mestrado de Profesorado na Universidade de Vigo.
Folding Stars
Listaxe de cancións
Cancións e letras por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
Manolo Seijas
Traxectoria
Encabezou a candidatura da Marea Cidadá de Noia nas eleccións municipais de maio de 2015, 2019 e 2023. É voceiro do grupo municipal da Marea Cidadá de Noia.
Xosé Armesto Faginas
Xosé Francisco Armesto Faginas, nado en Tui o 5 de outubro de 1945 e finado en Vigo o 3 de novembro de 2006, foi un escritor e xornalista galego.