cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asnières-sur-Saône
Asnières-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Comarca da Limia
A comarca da Limia é unha comarca galega situada na provincia de Ourense e a súa capital é Xinzo de Limia. A ela pertencen os concellos de Baltar, Os Blancos, Calvos de Randín, Porqueira, Rairiz de Veiga, Sandiás, Sarreaus, Trasmiras, Vilar de Barrio, Vilar de Santos e Xinzo de Limia.
miniatura|esquerda|Vista da Limia. A Limia é unha das comarcas naturais máis nítidas de Galicia. Está situada no centro da provincia de Ourense ocupando en gran parte unha ampla depresión tectónica de fondo plano, na cal estivo a lagoa de Antela, desecada a partir do ano 1958. Ten unha altitude media duns 600 metros, cunha topografía de chaira rodeada polo sur pola serra do Larouco.
Os concellos que se inscriben nesta depresión son: Xinzo de Limia, Porqueira, Rairiz de Veiga, Sandiás, Vilar de Santos, Trasmiras e un pequeno sector dos Blancos, xa fóra da depresión, o mesmo cós concellos de Calvos de Randín e Baltar, xa na serra do Larouco. No nordeste, o concello de Vilar de Barrio, xa comeza a situarse na depresión de Maceda, así como nas serras centrais ourensás.
miniatura|Homenaxe á muller labrega ([[Sandiás)]] A comarca ocupa unha extensión de 802,64 km² e tiña unha poboación de 19.803 habitantes no 2020 (IGE), cunha densidade de poboación de 24,67 habitantes por quilómetro cadrado. Arredor do 48,66% desta poboación (9.637 habitantes ) concéntrase no concello de Xinzo de Limia. Esta comarca está a experimentar un forte proceso de despoboamento, sobre todo nos concellos situados nas zonas montañosas como o de Baltar e o de Calvos de Randín.
O cultivo de cereais e a pataca, produto con denominación de orixe, predominan na maior parte das terras de labradío. A maior superficie dedicada ó cultivo da pataca por produtores a título principal dáse, con moita diferenza, nos concellos de Xinzo de Limia e no de Sandiás.
A Limia é a comarca agrícola extensiva máis importante de Galicia, con 350 familias vivindo exclusivamente da agricultura e outras 500 dedicadas a ela como unha segunda actividade. No relativo ós cultivos, colléitanse unhas 16.000 Has de cereais, cun 55% de trigo; seméntanse unhas 4000 Has de pataca, a maior parte para consumo en fresco, sostendo a única indicación de pataca protexida de Europa. Estes cultivos manteñen un sector de servizos directos (fertilizantes, sementes, fitosanitarios, cereais, talleres) moi desenvolto.
Nos diferentes concellos atopámonos cun maior ou menor aproveitamento gandeiro, avícola e cunícola, destacando os complexos da cooperativa Coren nos concellos de Sarreaus e Porqueira. Esta comarca conta con 350 explotacións de bovino, 319 de ovino-caprino, 91 de aves, 71 de porcino e 9 de coellos. Esta capacidade produtiva dá lugar a un sector de transformación e comercialización agrogandeira que xera máis de 150 empregos directos.
A actividade industrial máis destacada está relacionada co sector da construción, (serradoiros de madeira, canteiras, areeiras etc.).
A vila de Xinzo de Limia actúa como centro comercial de toda a comarca, concentrando asemade a maioría das actividades industriais e de servizos.
Bell Helicopter
Bell Helicopter Textron Inc. é un fabricante aeroespacial estadounidense con sede en Fort Worth, Texas. É unha subsidiaria do conglomerado Textron e fabrica helicópteros militares en Fort Worth e Amarillo, Texas, e helicópteros comerciais en Mirabel, Quebec, Canadá.
O Albaredo, Montecubeiro, Castroverde
O Albaredo é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Así é a vida (filme de 1986)
Así é a vida (en That's Life!) é un filme estadounidense de 1986 dirixido por Blake Edwards e protagonizado por Jack Lemmon e Julie Andrews.
Estreouse en galego o 27 de abril de 1994 a través da TVG.
Montouto
O topónimo galego Montouto pode referirse a:
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020
As eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 celebráronse o 12 de xullo de 2020 para elixir os 75 membros da 11ª lexislatura do Parlamento da comunidade autónoma de Galicia. As eleccións celebráronse de xeito simultáneo coas eleccións ao Parlamento do País Vasco.
Gomariz, Gomariz, Leiro
Gomariz é un lugar da parroquia de Gomariz no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 105 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 52 mulleres.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020
A comezos de febreiro de 2020, a posibilidade dun adianto electoral no País Vasco para o 5 de abril xerou especulacións sobre se o Presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, estaría disposto a adiantar as eleccións galegas para celebralas conxuntamente coas vascas, como ocorrera nos comicios de 2009, 2012 e 2016, malia as afirmacións anteriores de Feijóo de que a súa vontade non era a dun final prematuro da lexislatura. O 10 de febreiro, o lehendakari Iñigo Urkullu confirmou a data das eleccións vascas como o 5 de abril, o que motivou que Feijóo anunciase a fin da lexislatura galega e convocase eleccións para o mesmo día. Porén, o 16 de marzo anunciouse que as eleccións serían adiadas durante a duración da pandemia por coronavirus de 2019-2020 en España, pouco despois de que o Presidente Pedro Sánchez declarase o confinamento o día anterior. O 18 de maio anunciouse a nova data para a celebración dos comicios, tanto galegos como vascos, sendo esta o 12 de xullo de 2020.
Sistema electoral
O Parlamento de Galicia é a institución lexislativa unicameral devolta á comunidade autónoma de Galicia, que ten poderes lexislativos en asuntos rexionais definidos de acordo coa Constitución española e o Estatuto de autonomía de Galicia, así como a habilidade de outorgar e retirar a confianza ao presidente da Xunta.
A votación baseouse no sistema de sufraxio universal, que inclúe tódolos cidadáns maiores de 18 anos rexistrados en Galicia e con pleno exercicio dos seus dereitos políticos. Ademais, os galegos no exterior tamén puideron pedir o voto para envialo antes das eleccións, nun sistema coñecido como "voto rogado". Os 75 membros do Parlamento de Galicia foron elixidos empregando o método D'Hondt e unha lista pechada de representación proporcional, cun limiar mínimo do 5% dos votos válidos (o que inclúe os votos en branco) aplicado en cada circunscrición. Os partidos que non superaron este limiar non se tiveron en conta para a distribución de asentos. O uso do método D'Hondt pode resultar nun limiar efectivo máis alto dependendo do tamaño da circunscrición electoral.
Escolla da data
A lexislatura do Parlamento de Galicia remata catro anos despois da data das eleccións anteriores, a non ser que se disolva antes. O decreto das eleccións emítese a máis tardar o vixésimo quinto día anterior á data de expiración do parlamento e publícase o día seguinte no Diario Oficial de Galicia (DOG), co día das eleccións fixado entre o quincuaxésimo cuarto e o sesaxésimo día dende a publicación. As eleccións anteriores celebráronse o 25 de setembro de 2016, o cal quere dicir que a lexislatura, sen adiantos electorais, expiraría o 25 de setembro de 2020. O decreto das eleccións debería estar publicado no DOG non máis tarde do 1 de setembro de 2020, co sábado 30 de outubro de 2020 como último día posible para a celebración das eleccións.
O presidente da Xunta ten a prerrogativa de disolver o Parlamento e convocar eleccións anticipadas, sempre e cando non ocorra antes de que teña transcorrido un ano dende unha disolución previa baixo este procedemento. No caso de que un proceso de investidura non poida elixir un presidente da Xunta dentro dun período de dous meses a partir da primeira votación, o Parlamento disolverase automaticamente e convocaranse novas eleccións.
A decisión do presidente catalán Quim Torra de anunciar o 29 de xaneiro de 2020 eleccións anticipadas, que se celebrarán nalgún momento do 2020, espertou preocupacións no goberno do lehendakari Iñigo Urkullu, cuxo partido, o Partido Nacionalista Vasco (PNV), tratou de previr que as vindeiras eleccións vascas cadrasen coas catalás, co obxectivo de evitar interferencias do debate político catalán na campaña vasca. Á súa vez, isto provocou un aumento de presión sobre o presidente de Galicia Alberto Núñez Feijóo para desvelar a data das eleccións galegas, provocando especulacións sobre se cadraría o calendario electoral co dunhas hipotéticas eleccións vascas, como sucedera nos anos 2009, 2012 e 2016, ou se deixaría que a lexislatura chegase á súa fin convocando eleccións no outono de 2020.
Preguntado sobre este tema o 7 de febreiro, Feijóo non descartou unha convocatoria de eleccións simultáneas coas vascas, mais reivindicou a súa autonomía para adoptar tal decisión e refusou discutir escenarios hipotéticos sobre a posibilidade de que Urkullu anunciase unhas eleccións anticipadas nos vindeiros días até que isto realmente ocorrese. La Vanguardia anunciou o 9 de febreiro que Feijóo podería estar interesado en aguantar até o outono para que cadrasen coas eleccións catalás, nun momento en que aínda non revelara se se presentaría por cuarta vez ó cargo. O 10 de febreiro, Urkullu confirmou que as eleccións vascas serían o 5 de abril, e Feijóo declarou que tomaría unha decisión para a escolla da data de xeito "inmediato" pero que esta decisión non se vería afectada polo anuncio de Urkullu. Finalmente, en resposta ao anuncio vasco, Feijóo convocou o seu goberno para unha reunión de urxencia ese mesmo día e decidiu convocar eleccións anticipadas que se celebrarían de xeito simultáneo coas eleccións vascas o 5 de abril.
Pandemia de coronavirus
Co espallamento da pandemia por coronavirus de 2020 en Galicia, comezou a cuestionarse a idoneidade da celebración das eleccións na data prevista. O 12 de marzo suspendeuse a precampaña, mentres que a Xunta Electoral de Galicia deixou en mans dos partidos un posible adiamento. O BNG foi o primeiro partido en pedir dito aprazamento dos comicios autonómicos, petición á que se foron sumando pouco despois o resto de partidos. Finalmente as eleccións quedaron suspendidas sen fixarse unha nova data. Dous meses despois, o 18 de maio, anunciouse a nova data para a celebración dos comicios, tanto galegos como vascos, sendo o día elixido o 12 de xullo de 2020.
Contexto político
O Presidente do Goberno de España, o galego Mariano Rajoy, perdera unha moción de censura en xuño de 2018 e fora sucedido por Pedro Sánchez, do PSOE. Após oito meses convulsos de goberno do PSOE en minoría, Sánchez convocou eleccións xerais para o 28 de abril de 2019, nas que por primeira vez en democracia o Partido Popular de Galicia non foi o partido máis votado en Galicia. O PP galego gañara todas as eleccións—xerais, municipais, europeas e autonómicas—dende a súa fundación en 1989. Nas eleccións municipais e europeas celebradas o 26 de maio de 2019, o Partido dos Socialistas de Galicia volveu ser o máis votado en Galicia e acadou a alcaldía das principais cidades agás Ourense e Pontevedra, cunha especialmente dolorosa derrota para Feijoo en Vigo, onde a candidatura do PP só sumou o 13% de votos mentres o socialista Abel Caballero era reelixido cunha avultada maioría absoluta do 67% dos votos. As vitorias electorais de 2019 e a relativa debilidade institucional do PP tras once anos de goberno na Xunta elevaron as expectativas dun retorno do PSdeG ao goberno baixo o liderado de Gonzalo Caballero, sobriño do alcalde de Vigo.
O espazo político de En Marea, que nas anteriores eleccións ao Parlamento conseguira 14 escanos e superara ao PSdeG como segunda forza política, crebou por mor das disputas internas. A finais de 2018, unha crise relacionada coa elección dun novo liderado do partido deveu nunha división entre os membros partidarios de Villares e os membros dos partidos fundadores de En Marea, Podemos, Anova-Irmandade Nacionalista (Anova) e Esquerda Unida (EU). Villares foi elixido como novo líder de En Marea o 24 de decembro de 2018 no medio de acusacións de fraude electoral, o cal provocou que Podemos, Anova e EU abandonasen En Marea considerándoo como un proxecto político "errado". Os parlamentarios de Podemos, Anova e EU formaron o Grupo Común da Esquerda no Parlamento de Galicia en setembro de 2019. Podemos e EU participaron tanto nas eleccións de abril como nas de novembro de 2019 baixo a marca En Común–Unidas Podemos, formando o subgrupo Galicia en Común dentro de Unidas Podemos no Congreso dos Deputados. En febreiro de 2020, antes das eleccións galegas, Villares anunciou que non se presentaría ós comicios e que a finais dese mes abandonaría a política.
Status parlamentario
O Parlamento de Galicia foi disolto oficialmente o 11 de febreiro de 2020, despois da publicación do decreto de disolución no Diario Oficial de Galicia. A táboa que se amosa abaixo amosa a composición dos grupos parlamentarios da cámara no momento da disolución.
Partidos e candidatos
A continuación amósase unha lista dos principais partidos e alianzas electorais que disputaron as eleccións:
O 11 de febreiro, Gonzalo Pérez Jácome, líder de Democracia Ourensana (DO), partido que obtivo o 4,4% dos votos na provincia de Ourense nas eleccións de 2016 e que ten a alcaldía de Ourense co apoio do PP, anunciou que votaría por Feijóo en medio de especulacións de que DO se uniría ás listas electorais do PP antes das eleccións autonómicas. A líder de Cidadáns, Inés Arrimadas, propuxo unha alianza electoral entre PP e Cs, mais foi rexeitada por Feijóo.
O líder de En Marea, Luís Villares, anunciou o 19 de febreiro o seu adeus á política e o regreso ó seu posto como xuíz, xerando dúbidas sobre o futuro de En Marea, se se presentaría ás eleccións. Finalmente, o 21 de febreiro, En Marea anunciou que non participaría nas eleccións ao Parlamento de Galicia, decisión que rectificou despois do anuncio da nova data electoral, presentándose finalmente en coalición con Compromiso por Galicia e o Partido Galeguista na coalición Marea Galeguista.
O 3 de marzo publicouse oficialmente a lista de candidaturas. Presentáronse un total de 55 candidaturas repartidas entre as catro circunscricións electorais, cinco menos que no 2016.
Enquisas
As enquisas cun sombreado vermello foron publicadas despois da prohibición legal dos últimos 5 días de campaña. As enquisas cun sombreado verde foron feitas a pé de urna.
<!-- ATENCIÓN: esta sección está oculta. Cando se publiquen os resultados e se anoten aquí DÉBESE QUITAR <!--, esta mensaxe e a frecha no final da sección para que se vexa.
Resultados por provincia
-->
Lasse Hallström
Lars Sven "Lasse" Hallström ([ˈla.ˈsɛ ˈhal.ˈstrœm]), nado en Estocolmo o 2 de xuño de 1946 e un director e guionista sueco.
Traxectoria
Hallström naceu en Estocolmo, Suecia. O seu pai era dentista e a súa nai a escritora Karin Lyberg (1907–2000). O seu avó materno, Ernst Lyberg foi o Ministro de Finanzas do primeiro gabinete de Carl Gustaf Ekman (1926–1928) e líder do Partido Liberal de Suecia (1930–1933).
Hallström asistiu á escola de música de Adolf Fredrik en Estocolmo. Destacou o 1973, dirixindo a serie cómica "Pappas pojkar" para a televisión sueca. A colaboración cos actores Magnus Härenstam e Brasse Brännström foi frutífera e colaboraron frecuentemente durante este período. Aprendeu o oficio coa realización de videoclips, particularmente para o grupo ABBA.
Mouriscade, Vilanova, Lalín
Mouriscade é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Boeing B-17 Flying Fortress
O Boeing B-17 Flying Fortress (fortaleza voante) foi un famoso bombardeiro cuadrimotor pesado da segunda guerra mundial. Fabricado dende 1935 e posto en servizo en 1937 coa forza aérea do exército dos Estados Unidos (USAAF) e a RAF de Gran Bretaña.
Historia
O B-17 baseouse no modelo B-299 de Boeing, que á súa vez viña dun prototipo anterior, o 294, de onde colleu a idea de utilizar catro motores, e nun modelo comercial de Boeing, o 247, de onde vén a construción totalmente metálica.
En total fabricáronse 12.677 aparatos para os Aliados. A maior parte foron construídos nas plantas de Boeing en Seattle e Wichita, pero non foi este o único fabricante: tamén foron producidos por Douglas Aircraft Company na súa planta de Long Beach, e a subsidiaria Vega de Lockheed Corporation. Ao redor dun terzo do total, uns 4.750, perdéronse en misións de combate. Durante estas misións tiraron 640.036 toneladas de bombas sobre brancos europeos.
Primeiros modelos
O primeiro prototipo, baseado no B-299, voou o 28 de xullo de 1935. Construiríanse 13 unidades da versión inicial de proba, denominada Y1B-17, con números de serie do 36-149 ao 36-161. miniatura|esquerda|200px|Y1B-17 en voo Destes 13 exemplares, o 36-151, posteriormente numerado como 37-369, foi designado como Y1B-17A, e sería o banco de probas para a primeira versión do bombardeiro, o B-17A de preserie. Neste aparato probáronse os motores Wright R-1820-51 (G5) Cyclone con compresores Moss-General Electric, que aumentaban a súa potencia e autonomía, permitíndolle levar máis carga.
O B-17B sería o primeiro modelo de serie, e construiríanse un total de 39 exemplares. A esta seguiulle unha segunda serie de produción con algunhas modificacións con respecto á anterior composta por 38 avións ordenados en 1939. Esta foi designada B-17C, e 20 deses bombardeiros foron enviados á RAF baixo a lei de Préstamo e Arrendo (lend-lease). Os avións que usaron as forzas aéreas estadounidenses volverían á fábrica en 1941 para ser convertidas á versión B-17D.
No mes de abril de 1940 encargáronse 40 B-17C máis. Esta nova serie presentaba diferenzas coa anterior, polo que foi designada B-17D. O primeiro avión desta serie voou o 3 de febreiro de 1941.
Produción en masa
A primeira versión en producirse masivamente foi a B-17E, da que se fabricaron 512 unidades. Incorporaba a novidade de dúas torretas con dobres metralladoras Browning M2 de 12,7 mm, unha en posición dorsal e outra en posición ventral. As primeiras 113 unidades levaron na posición ventral unha torreta comandada a control remoto, pero como esta revelou ser ineficaz, foi substituída por unha torreta Sperry en forma de burbulla, que o artilleiro operaba manualmente con manivelas e pedais; requiríase ser de tamaño moi pequeno para situarse alí, en posición fetal. Toda a parte traseira da fuselaxe foi redeseñada para solucionar un problema de "zona cega", incorporándose na cola outra torreta con dúas metralladoras, o que prolongou a fuselaxe en case dous metros. Aumentouse a capacidade de carga de bombas e de combustible, co que o modelo resultaba algo máis lento e pesado que o seu predecesor, pero moito mellor defendido. A primeira unidade voou o 5 de setembro de 1941, e a última saíu da fábrica de Boeing o 28 de maio de 1942. Debido ao aumento das posicións de defensa, a tripulación do B-17E era de dez homes: piloto, copiloto, bombardeiro, navegante, enxeñeiro de voo, radiooperador, artilleiro de cola, artilleiro ventral e dous artilleiros laterais. A metralladora frontal era operada normalmente polo navegante ou o bombardeiro cando non estaban dedicados ás súas tarefas específicas, e a torreta dorsal era operada usualmente polo enxeñeiro de voo. miniatura|200px|Lockheed Vega B-17F As experiencias operativas dos B-17E no Pacífico levaron a unha serie de melloras que resultaron no modelo B-17F. Se ben a aparencia externa deste modelo é igual á do B-17E, salvo porque a proa transparente do novo B-17F está composta dunha única peza de plástico, realizáronse máis de 400 modificacións internas. Instalouse unha nova torreta, montaxes externas para bombas, novas hélices, filtros para as tomas de aire dos carburadores, un sistema de osíxeno mellorado, un sistema dual de freos, máis equipo fotográfico, un enlace electrónico para o piloto automático e novas montaxes esféricas para a metralladoras no morro. Os seus motores eran os novos Wright R-1820-97 Cyclone, capaces de ofrecer potencias de 1380HP por breves períodos. Instalouse tamén un tren de aterraxe máis robusto, que permitiu elevar a carga máxima a 29.056 kg e posteriormente a 32.688 kg.
O primeiro B-17F (41-24340) voou o 30 de maio de 1942. A introdución constante de pequenos cambios na liña de produción deste modelo obrigou a empregar un esquema de designación por bloques para facilitar o mantemento. Ao mesmo tempo, a incorporación doutros fabricantes á produción fixo necesaria unha distinción adicional. Os primeiros 50 foron B-17F-1-BO ("1" polo lote de produción, "BO" por Boeing). A partir do cuarto lote, a cantidade de cada un foi irregular; o último bloque producido por Boeing fue o 130-BO.
Construíronse en total de 3.405 B-17F. Deles, Boeing produciu 2.300, Douglas fabricou 605 na súa planta de Long Beach (California) (lotes (B-17F-1-DL a -85-DL), e a división Vega de Lockheed produciu 500 en Burbank, no mesmo estado. Os B-17F construídos polas tres compañías non tiñan diferenzas externas (só eran recoñecibles polos seus números de serie) e presentaban lixeiras variacións nos detalles internos, particularmente no armamento. Outras moitas modificacións no armamento se fixéronse directamente sobre o terreo: o famoso "Memphis Belle" tiña por exemplo 4 metralladoras calibre .50 montadas na proa.
Cara o final da produción do B-17F, decidiuse agregar unha torreta Bendix con dúas metralladoras por debaixo da proa, para aumentar a capacidade defensiva. Os cambios programados para o lote 135-BO dos B-17F eran tantos que xustificaba un cambio de denominación, a B-17G. As metralladoras nos laterais do morro, introducidas nas últimas series de B-17F, mantivéronse, pero nunha nova disposición a distintos niveis. A partir das subseries 80-BO, 45-DL e 35-VE incorporouse a montaxe denominada "Cheyenne" para as metralladoras de cola, con mira por reflector, que acurtou a lonxitude total en 12,7 cm. O modelo B-17G foi o que se produciu en maior cantidade. Cando a produción rematou finalmente en 1945, fabricáranse 8.680 B-17G: 4.035 construídos por Boeing, 2.395 por Douglas e 2.250 por Lockheed Vega.
Grupo Planeta
250px|miniatura|Sede do Grupo Planeta en [[Barcelona.]] O Grupo Planeta é un grupo multimedia español con sede en Barcelona que opera nos sectores editorial, audiovisual e de comunicación de España, Francia, Portugal e América. Ten a súa orixe na Editorial Planeta, fundada en 1949 en Barcelona, e que segue sendo o buque insignia do grupo. O Grupo Planeta aglutina a máis de 100 empresas de sete áreas de negocio diferentes, das que destacan as 50 editoriais que converten a Planeta no primeiro grupo editorial en lingua española e o sexto do mundo. Ademais da área editorial, o grupo actúa nas áreas de coleccionables, formación, venda directa, ensino a distancia, audiovisual e medios de comunicación.
Nos últimos anos o grupo penetrou con forza no mundo da comunicación, destacando a súa participación dominante en Atresmedia Corporación (con medios como Antena 3 ou La Sexta e a cadea de radio Onda Cero) e en prensa co xornal de tirada nacional La Razón.
As empresas do grupo suman preto de 5.000 empregados directos. O grupo facturou, no ano 2011, 1772 millóns de euros. Ata o seu falecemento en xaneiro de 2015, o presidente do Grupo Planeta era José Manuel Lara Bosch, fillo do fundador de Editorial Planeta, José Manuel Lara Hernández.
Ensis minor
Ensis minor é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos fáridos.
A especie foi definida en 1843 polo naturalista francés Jean-Charles Chenu na súa obra, publicada en 4 volumes entre 1842 e 1854, Illustrations conchyliologiques, ou description et figures de toutes les coquilles connues, vivantes et fossiles. París: Fortin, Masson, Langlois & Leclercq.
Chenu describiuna inicialmente como unha variedade da especie Ensis siliqua, Ensis siliqua var. minor, pero máis tarde déuselle a categoría de especie independente.
Non debe ser confundida coa especie homónima Ensis minor Dall, 1899, que habita a costa atlántica dos EEUU, e que foi recentemente renomeada.
Distribución
É unha especie común no océano Atlántico nororiental, incuído o mar Mediterráneo.
Características
Moi semellante a Ensis siliqua, distínguese polo seu menor tamaño, polo extremo posterior hexagonal da cuncha e pola impresión muscular. A cuncha é bastante ampla, cos bordos rectos ou, máis raramente, curvos, paralelos ou case paralelos. O extremo posterior é aproximadamente da mesma amplitude que o anterior. A abertura posterior é estreita, co contorno máis ou menos comprimido. A cuncha presenta esculturas de finas liñas concéntricas, tras os incrementos de crecremento.
Castro de Vizoño
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado de planta circular de 120 por 120 metros, defendido por un parapeto reforzado por un foxo polos lados norte e noroeste. Ó leste sufriu algunhas alteracións por unhas obras de construción, que o destruíron parcialmente polo seu extremo sudoriental. Polo lado norte o foxo ocupado por un camiño veciñal e polo oeste foi alterado pola construción dunha estrada. O castro é unha explotación gandeira.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Carrozaría
right|275px|miniatura|Nomenclatura dos piares no automóbil, útil á hora de seguir as explicacións. A carrozaría ou carrocería dun automóbil é aquela parte do vehículo na que viaxan os pasaxeiros ou a carga. Nos vehículos autoportantes, a carrozaría suxeita ademais, os elementos mecánicos do vehículo.
Chasis independente
Esta técnica de construción era a única utilizada ata 1923, ano no que se lanzou o primeiro automóbil con estrutura monocasco, o Lancia Lambda. As carrozarías autoportantes, ao longo do século XX, foron substituíndo ao chasis independente. Actualmente só se constrúen con chasis independente algúns vehículos todo terreo, deportivos utilitarios, e a maioría das camionetas grandes e algunhas das camionetas lixeiras así como varios automóbiles americanos.
Os primeiros chasis independentes eran de madeira, herdando as técnicas de construción dos coches de cabalos. Nos anos 1930 substituíronse de forma xeneralizada por chasis de aceiro.
200px|thumb|[[Ford T, vehículo veterano con chasis independente.]] 200px|thumb|O [[Toyota Land Cruiser, moderno vehículo con chasis independente.]] 200px|thumb|O Ford Crown Victoria, favorito entre os taxistas pola súa fortaleza e rixidez.
Nos Estados Unidos o chasis independente durou máis que noutros países, xa que o costume estadounidense do cambio anual de deseño era máis difícil con estruturas monocasco. Desde os anos 60 a maior parte dos automóbiles de pasaxeiros utilizaron a construción monocasco; só os camións, autobuses, todo terreo para uso rudo e automóbiles grandes seguen usando o chasis independente, aínda que cada vez máis se incorpora a estrutura autoportante.
O chasis independente segue sendo o preferido para os vehículos industriais, que han de transportar ou arrastrar cargas pesadas. De entre os automóbiles de gran serie que se fabricaron con chasis independente destacan o Ford Crown Vitoria (- en), o Mercury Grand Marquis (- en) e o Lincoln Town Car (- en). As vantaxes son a facilidade de reparación en caso de colisión (o que o fai ser preferido como vehículo policial) e de alargar para facer unha limusina.
Autoportante
A carrozaría autoportante é unha técnica de construción na cal a chapa externa do vehículo soporta algunha (semimonocasco) ou toda a carga estrutural do vehículo.
Os primeiros vehículos de gran serie en ter carrozaría autoportante foron o (en inglés) Chrysler Airflow e o Citroën Traction Avant.
O Volkswagen Escaravello de 1938 tiña unha carrozaría semimonocasco, xa que tiña chasis independente, pero este necesitaba tamén da carrozaría para soportar o peso do vehículo.
A Segunda Guerra Mundial supuxo un alto no desenvolvemento automobilístico. Trala guerra, a carrozaría autoportante difundiuse.
O Morris Minor de 1948 foi un vehículo de posguerra que axiña adoptou a técnica.
O Ford Consul introduciu unha variante de carrozaría autoportante chamada unit body ou unibody, na cal os distintos paneis da carrozaría se aparafusaban a unha estrutura monocasco.
Outros vehículos (por exemplo o Chevrolet Camaro de 1967) utilizaron unha técnica mixta, na cal un semimonocasco se combináaba cun chasis parcial (subchasis) que soportaba o motor, a ponte dianteira e a transmisión. Esta técnica trataba de combinar a rixidez e a resistencia da carrozaría autoportante coa facilidade de fabricación do vehículo con chasis independente; actualmente este sistema atópase en algúns SUV das marcas xaponesas Toyota, Mitsubishi e Suzuki para obter maior rixidez torsional e ter á vez a vantaxe monocasco en SUV que requiran maior resistencia a malos tratos. Os inconvenientes eran desaxustes entre o chasis parcial e a carrozaría, solucionado agora con puntos de soldadura de nova xeración e adhesivos especiais.
Actualmente, case todos os automóbiles se constrúen coa técnica de monocasco, realizándose as unións entre as distintas pezas mediante soldadura de puntos. Nos vehículos modernos, ata os cristais forman parte da estrutura do vehículo, colaborando en darlle fortaleza e rixidez.
200px|thumb|[[Lancia Lambda, primeiro vehículo con carrozaría autoportante.]] 200px|thumb|[[Citroën Traction Avant (1934).]] 200px|En 1960 Detroit tivo grandes innovacións na construción tipo autoportante, aquí o [[Chevrolet Corvair.]]
Tubular
A carrozaría tubular ou superleggera ("superlixeira" en italiano), é un tipo de carrozaría utilizado en vehículos clásicos deportivos de mediados do século XX e polos grupos B dos anos 80. Foi creada polo carroceiro italiano Touring en 1937.
Esta técnica consegue unha carrozaría de gran rixidez e resistencia con moi pouco peso. Por outra banda, a fabricación é moi cara e laboriosa.
A técnica aínda se utiliza en modelos deportivos feitos a man.
200px|thumb|Estrutura tubular dun [[Caterham Seven actual.]] 200px|thumb|Estrutura tubular no habitáculo dun [[Ferrari 250 GTO de 1962.]]
Monovolume
Un monovolume é unha carrozaría na que non se diferencia máis dun volume. A zona do motor, a cabina e o maleteiro están completamente integrados. Xeralmente, un monovolume é máis alto que un automóbil de turismo (1´60 a 1´80 metros contra 1´40 a 1´50 metros).
Os monovolumes grandes e algúns compactos (desde 4´40 metros en diante) teñen frecuentemente tres filas de asentos, mentres que os máis pequenos só teñen dúas filas.
200px|thumb|[[Volkswagen Combi, monovolume clásico por excelencia.]] 200px|thumb|Monovolume [[Renault Espace da primeira xeración.]]
Dous volumes
Os deseños de dous volumes articulan un volume para o capó co motor e un volume que combina o compartimento de pasaxeiros e carga, por exemplo, o familiar ou o hatchback de tres ou cinco portas, e monovolumes como o Chrysler Voyager.
Tres volumes
Nun tres volumes ou tricorpo distínguense claramente os tres volumes: un volume para o capó co motor, outro volume para o habitáculo e un terceiro para o compartimento de carga.
Os sedáns son case sempre tricorpos, e numerosos cupés tamén os son. Algunhas raras excepcións a esta regra son o SEAT Toledo de primeira xeración e o Daihatsu Applause.
200px|thumb|[[Volkswagen Santana, versión de tres volumes.]] 200px|thumb|[[Mercedes-Benz tres volumes dos anos 60.]]
Carrozarías segundo a forma
Lístanse deseguido os estilos en uso e o seu significado actual.
Sedán
Sedán é un tipo de carrozaría típica dun automóbil de turismo; é un tres volumes no que a porta do maleteiro non inclúe ao vidro traseiro, polo que este está fixo e o maleteiro está separado da cabina. O maleteiro esténdese horizontalmente desde a parte inferior da lúa traseira algunhas decenas de centímetros cara atrás. A cantidade de portas é a das portas laterais, practicamente sempre dúas ou catro. Denomínanse "berlina", se se trata dun sedán de gran tamaño.
200px|thumb|Opel Omega sedán. 200px|thumb|Ford Falcon sedán australiano.
Tres portas e cinco portas
En países anglófonos diferénciase ademais o "liftback", que é un automóbil cunha quinta porta non vertical, senón inclinada suavemente.
Os automóbiles todo terreo, os monovolumes e as furgonetas tamén teñen normalmente unha porta traseira, no entanto, os termos "tres portas" e "cinco portas" adóitanse reservar para os turismos.
Familiar
Un familiar, rubia, ou rancheira, é un automóbil co teito elevado ata a porta traseira, que serve para acceder á plataforma de carga.
Os fabricantes adoitan utilizar os termos correspondentes noutros idiomas: "Break" en Francia, "Kombi", "Tourer" ou "Touring" en Alemaña e Suecia, "Station Wagon" en inglés norteamericano e "Estate" en inglés do Reino Unido.
Dado que os termos familiar e station wagon teñen, para certos compradores, certo estigma de designar a vehículos aburridos, algúns fabricantes crearon nomes alternativos, máis suxestivos e estimulantes, para as súas versións familiares. Cabe destacar que o Volvo 240 Familiar saíu en innumerables películas en Hollywood, sendo unha estrela por si só.
200px|thumb|Volkswagen Jetta Sportwagen. 200px|thumb|Volvo 240 familiar.
Woodies
Estes vehículos foron denominados "rubias" en España, dado que a madeira coa que se construían adoitaba ser de cor clara. Era normal que, ao falar nunha revista especializada española contemporánea de, digamos, un SEAT 1500 Familiar, chamábaselle "SEAT 1500 rubia", malia que non houbese madeira auténtica nin simulada neste vehículo. Outra denominación para esta carrozaría (e para o "Familiar") foi o de Rancheira.
A historia do woodie (de wood, "madeira" en inglés, e woodie, "feito de madeira") é unha historia de cambios tecnolóxicos e sociais.
Nos anos 1920, algúns carroceiros empezaron a adaptar chasis de sedáns para transportar vultos. Esta adaptación dáballes unha forma moi parecida ao que actualmente chamamos familiar ou station wagon. Dado que os coches daquela época tiñan o chasis independente da carrozaría, era posible facer cambios na carrozaría sen afectar á estrutura básica do vehículo, polo que os paneis de carrozaría modificados adoitaban ser de madeira, xa que este material facía posible unha transformación artesanal, dado que o estampar paneis metálicos require dun gran investimento inicial.
Naquela época o coche era aínda un artigo minoritario, e o método de transporte máis popular era o ferrocarril, xurdindo así para moitos hoteis o problema de que os seus clientes necesitaban transportar maletas e vultos desde a estación de ferrocarril ata o hotel. Os hoteis, consecuentemente, adquiriron frotas destes vehículos para transportar maletas de clientes desde a estación do tren ata o hotel. De aí o nome "Station Wagon".
Nos anos 1930 empezaron a aparecer woodies de luxo. Probablemente pola asociación mental do woodie co tempo de lecer e os hoteis de luxo que os empregaban. Lonxe da connotación utilitaria e comercial que o "Familiar" tivo en Europa, nos Estados Unidos o "Woodie" era moitas veces o tope de gama, un vehículo moi caro e cargado de extras, e un símbolo de status social.
200px|thumb|[[Biscuter comercial.]] 200px|thumb|Pontiac Special Series 25 woodie de 1940. 200px|thumb|Ford Country Squire Faux woodie 1967.
Nos anos 1950 os vehículos para transporte de vultos xa eran vehículos de gran serie, e non conversións artesanais, polo que estaban construídos exclusivamente con chapa metálica. O woodie xa non tiña ningunha razón de ser, salvo o mantemento dunhas expectativas psicolóxicas do comprador sobre como "tiña" que ser un familiar de luxo. A madeira, aínda madeira auténtica, era xa un mero aplique sobre unha carrozaría metálica, encarecendo a fabricación e complicando o mantemento do vehículo.
Nos anos 1960 e 1970 o woodie é xa un mero exercicio de estilo, xa que a "madeira" consiste xa nuns paneis de falsa madeira adheridos á superficie da carrozaría.
Lalón, Gomariz, Leiro
Lalón é un lugar da parroquia de Gomariz no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era home.
Carrozaría
Cupé
Cupé (ou coupé) é un tipo de carrozaría de dous ou tres volumes e dúas portas laterais. Un cupé denomínase fastback ou tricorpo (notchback), segundo o ángulo que forma a luneta traseira coa tapa do maleteiro ou do motor. Os cupés, xunto cos convertibles, forman o grupo dos automóbiles deportivos. Entre as seguintes fotos pódese apreciar un antigo Ford Model A Coupé e un Auto Union 1000 coupé, precursor de Audi, con teito corredizo de lona, 2 portas sen piar tipo hardtop e carrozaría semi-fastback, coche moi avanzado na súa época e moi popular non só no seu país natal senón tamén en Brasil e Arxentina.
200px|[[Ford A Cupé]] 200px|Auto Union 1000 Cupé dos 50 2px|Fiat 124 1800 Cupé de 1972 200px|2009 Alfa Romeo Brera Cupé
Hardtop
O propósito do hardtop é conseguir a estética do convertible, pero evitando algúns dos seus inconvenientes.
O máis frecuente é que fosen vehículos de dúas portas, pero tamén se chegaron a facer versións hardtop de vehículos de catro portas e ata de familiares.
O hardtop presentaba algúns inconvenientes:
200px|Hardtop sen piar B dun AMC Marlin 200px|O teito do Pontiac Catalina hardtop simula un convertible 200px|Cadillac Sedan de Ville, un hardtop de catro portas 200px|[[Ford Taunus, un hardtop alemán]]
Vehículo deportivo utilitario
Un vehículo deportivo utilitario é un automóbil todo terreo con carrozaría monocasco deseñado para ser utilizado maioritariamente en asfalto. Os deportivos utilitarios adoitan ser máis altos que o vehículo do que se derivan e poden presentar detalles visuais tomados dos todo terreos, tales como barras frontais de protección ou rodas de reposto externas na porta traseira.
200px|thumb|AMC Eagle, o primeiro deportivo utilitario. 200px|thumb|Renault Scénic RX4, derivado dun monovolume.
Vehículo todo terreo
Non confundir un automóbil todo terreo cun vehículo deportivo utilitario, xa que un automóbil todo terreo é un tipo de vehículo deseñado para ser conducido en todo tipo de terreos. Estes automóbiles xurdiron como necesidade nas guerras de principios do século XX, e adaptáronse para uso civil sendo aproveitados para realizar travesías, vixiar zonas protexidas e moverse en terreos ásperos ou escorregadizos.
200px|thumb|Jeep 2500 Made in China, con 6 en liña. 200px|thumb|Land Rover Defender. 200px|thumb|Todo terreo Mercedes-Benz para competición.
Orfandade
miniatura|277x277px|Nenas no Asilo de Orfas de [[Buenos Aires, fins do século XIX.]] Un orfo (do grego ὀρφανός) é un neno cuxos pais están ausentes ou mortos, ou o abandonaron. Unha definición legal utilizada nos Estados Unidos de América é: alguén privado a través de "a morte ou a desaparición, por abandono ou deserción, ou a separación ou a perda, de ambos os pais". O seu uso común está referido a nenos (ou a animais novos) que perderon ambos os pais. Sobre esta base os medio-orfos son os que teñen un pai aínda vivo.
Ambutrix
Ambutrix é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Orfandade
A Real Academia Galega define o concepto de orfandade como:
O abandono é o estado en que quedan os fillos pola morte dos seus pais ou dun dos dous, a pesar de vivir coa súa familia, considérase orfo aquel que está descoidado, abandonado e que non pode valerse por si mesmo para remediar o seu abandono ou falta de compaña e agarimo.
Nalgunhas especies animais, onde normalmente o pai abandona a nai e os mozos durante ou antes do nacemento, os mozos serán chamados orfos cando a nai faleza, independentemente da condición do pai. miniatura|287x287px|Orfa [[Afganistán|afgá en Cabul, Afganistán en xaneiro de 2002.]]
Orfos na literatura
miniatura|Orfos, por [[Thomas Kennington.]] Os personaxes orfos son moi comúns como protagonistas literarios, especialmente na literatura infantil e na literatura fantástica. A falta dos pais deixa aos personaxes vidas máis interesantes e a posibilidade de aventurar, liberándose das obrigacións familiares e do control, e prívanos dunha vida máis prosaica. Crea personaxes que son independentes e que se esforzan no desenvolvemento introspectivo e do afecto. Os orfos poden metaforicamente realizar unha procura para a autocomprensión a través de tratar de coñecer as súas raíces. Os pais tamén poden ser aliados e fontes de axuda para os nenos, e a eliminación dos pais fai que o carácter das dificultades se agrave. Os pais, ademais, poden ser irrelevantes para o tema que un escritor está a tratar de desenvolver, a orfandade e o carácter libera o escritor da necesidade de describir esa relación irrelevante; se unha relación pai-fillo é importante, a eliminación dos demais impide aos pais que compliquen a relación necesaria. Todas estas características fan dos orfos atractivos personaxes dos autores.
Os orfos son comúns nos contos de fadas, como algunhas variantes de Cincenta e máis recentemente a saga de Harry Potter, que se basea no sacrificio materno e a orfandade recompensada.
Moitos superheroes, incluíndo Superman, Batman, Robin, Spiderman, Wolverine, Iron Man, Tormenta e Daredevil, son orfos.
Junk of the Heart
Junk of the Heart é o terceiro álbum do grupo inglés The Kooks. Foi estreado en Europa o 9 de setembro de 2011, e no Reino Unido o 12 de setembro de 2011 por Virgin Records. O primeiro sinxelo, "Is It Me", foi estreado o 4 de setembro de 2011 e o segundo, "Junk of the Heart (Happy)" o 6 de novembro de 2011. Foi o derradeiro álbum co batería Paul Garred, que foi substituído no 2012 por Alexis Nunez. A canción "Mr. Nice Guy" aparece no videoxogo de 2012 Sleeping Dogs.
Boeing B-29 Superfortress
O Boeing B-29 Superfortress foi un bombardeiro pesado catrimotor estadounidense, usado na segunda guerra mundial e na Guerra de Corea. Foi a principal arma de ataque utilizada contra o Xapón e continuou en servizo en varios roles durante os anos 50. A RAF británica tamén usou o B-29 e bautizouno co nome de Washington, e a Unión Soviética fabricou unha copia sen licenza coñecido como Tupolev Tu-4. O nome "Superfortress" deriva do seu famoso predecesor, o B-17 Flying Fortress. O B-29 foi o proxenitor dunha serie de bombardeiros, avións de recoñecemento, de adestramento e de repostaxe en voo construídos por Boeing, entre os que estaba o B-50 Superfortress, unha variante do B-29. Os posteriores modelos da compañía, impulsados por reactores (o B-47 Stratojet e o B-52 Stratofortress) continuaron a liñaxe.
O B-29 foi un dos avións máis grandes en servizo na segunda guerra mundial. Era un bombardeiro moi avanzado nesa época, que incluía características como unha cabina presurizada, un sistema elctrónico de control de fogo, e torretas de metralladoras manexadas por control remoto. Aínda que foi deseñado como bombardeiro diúrno de grande altitude, na práctica realmente realizou máis misións nocturnas a baixa cota con bombas incendiarias. Foi o principal avión na campaña de bombardeos estadounidense contra o Xapón nos últimos meses da guerra, e levaron as bombas atómicas que destruíron as cidades xaponesas de Hiroshima e Nagasaki. A diferenza doutros bombardeiros da guerra, o B-29 continuou en servizo moito tempo despois do seu final, e incluso un feixe deles foron empregados como transmisores voantes de televisión para a compañía Stratovision. O modelo foi finalmente retirado a principios dos anos 60, despois de ser construídos 3960 exemplares.
Carrozaría
Camioneta
200px|thumb|Chevrolet El Camino, baseado nun turismo. 200px|thumb|Pickup Ford F150. 200px|thumb|As camionetas son moi útiles nos países menos desenvolvidos. 200px|thumb|Pickup, literalmente tradúcese do inglés como: «camioneta». 200px|thumb|[[Santana Motor|Santana pickup, derivado do Land Rover Defender.]]
Limusina
Automóbil de luxo extremadamente longo, xeralmente baseado nun automóbil do segmento F. Ás veces incorpora unha partición de cristal insonorizado para evitar que o chofer escoite as conversacións entre os pasaxeiros.
Coche fúnebre
Un coche fúnebre é un vehículo que se utiliza para transportar cadaleitos que conteñen os restos mortais dunha persoa.
Notchback
Notchback é sinónimo de tres volumes. É un formato de carrozaría co cristal traseiro relativamente vertical e cos tres volumes claramente definidos.
Hatchback
O termo "hatchback" designa aos vehículos cuxo beiril traseiro é relativamente curto e a porta traseira inclúe o vidro traseiro, por el pódese acceder ao habitáculo. A un hatchback con dúas portas laterais adóitaselle chamar "tres portas", e a un con catro portas laterais denomínaselle "cinco portas".
Un hatchback é un automóbil deseñado de tal xeito que o acceso ao espazo de carga faise por unha porta traseira, situada na parte posterior do vehículo. Esta porta ás veces consiste tan só na fiestra de cristal traseira.
Os hatchback adóitanse distinguir dos familiares en que os familiares teñen o beiril traseiro máis longo, polo cal o maleteiro adoita ser máis grande que nos hatchback. Nun familiar a porta traseira adoita estar moi vertical, mentres que nun hatchback a fiestra traseira pode estar máis inclinada.
O primeiro hatchback de gran serie foi o Renault 4. O hatchback gañou popularidade polo seu carácter práctico, estendéndose tamén ao mercado de coches de luxo (Rover SD1, por exemplo), ata converterse no estilo de carrozaría máis frecuente en Europa para os coches pequenos e medianos.
200px|[[BMW Serie 1 hatchback.]] 200px|[[Ford Focus hatchback.]] 200px|[[Volkswagen Golf hatchback.]]
Liftback
O estilo de carrozaría "liftback" é unha variante do hatchback, na cal a quinta porta está moi inclinada, tendo así o vehículo a imaxe dun fastback ou -máis raramente- dun notchback, pero con porta traseira. En case todos os casos, os liftback teñen catro portas laterais; nestes casos, o termo "cinco portas" é tamén aplicable. Este estilo é aerodinamicamente máis eficiente que o do hatchback e o do notchback, aínda que aproveita peor o espazo que o do familiar. Moitos automóbiles do segmento D fabrícanse con carrozaría liftback, algúns exemplos son o Toyota Avensis, o Opel Vectra, o Ford Mondeo, o Renault 11 e o Renault Laguna.