cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso
Historia
Entre 1920 e 1923 a Unión Soviética ocupou toda a rexión (Parmir e Badaghxán Montañoso) e a PABM foi creada en xaneiro de 1925 e anexionada á RSS de Taxiquistán (República Socialista Soviética) despois da súa creación en 1929. Durante os anos 50 moitos dos habitantes autóctonos do Badaghxán Montañoso, coñecidos coma pamires, foron trasladados pola forza ao suroeste de Taxiquistán, ao igual que moitos outros pobos da ex-URSS. Durante o período de dominación soviética a PABM foi coñecida coma "Горно-Бадахшанская автономная область", isto é, Provincia Autónoma de Gorno-Badaghxán (igual a Badaghxán Montañoso). Tras obter a independencia o Taxiquistán en 1991, a rexión foi redenominada en lingua taxica coma Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso. Cando a guerra civil estalou no Taxiquistán no ano 1992 o goberno local da PABM declarou a súa independencia da República de Taxiquistán. Durante dita guerra civil moitos pamires foron obxecto de matanzas por grupos rivais e a PABM converteuse nun bastión da oposición. Máis tarde o goberno local da PABM retractouse da súa declaración de independencia chegando á situación actual.
Arquipélago Malaio
Xeografía
miniatura|450px|dereita|Mapa físico do arquipélago Malaio.Xeoloxicamente, o arquipélago é unha das rexións volcánicas máis activas do mundo. Os levantamentos tectónicos produciron grandes montañas, entre as que destacan o Monte Kinabalu, en Sabah, Malaisia, cunha altura de 4.095 metros, e Puncak Jaya, en Papúa, Indonesia, de 4.884 m. Outras montañas moi elevadas son Puncak Mandala, de 4.760 metros, e Puncak Trikora, de 4.750 metros, ambas en Indonesia.
Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso
Xeografía
As montañas máis altas da provincia están na cordilleira do Pamir, onde se localizan tres dos cinco cumios de máis de 7.000 m.: o Pico da Independencia (7.134 m.), antes chamado Pico Lenin, na fronteira con Quirguicia, o Pico Ismail Samani (7.495 m.), antes chamado Pico do Comunismo, e o Pico Corxenievski (7.105 m).
miniatura|dereita|300px As montañas do Pamir tamén destacan pola existencia de varios glaciares sendo o seu representante máis importante o Glaciar de Fedchenko ao norte do Pico da Independencia que, con 77 quilómetros de longo e 700 km² de superficie, é o glaciar máis longo do mundo fóra das rexións polares.
Arquipélago Malaio
Xeografía
O clima en todo o arquipélago, debido á súa posición sobre o ecuador, é tropical.
Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso
Demografía
A poboación é maioritariamente taxica con pequenas minorías kirguiz e rusas, en retroceso, sobre todo a rusa. A cidade máis grande na PABM é Xorugh, cunha poboación de 22.000 habitantes, a segunda máis grande é Murgob (Murghob) con 4.000 habitantes. A PABM é o fogar de múltiples linguas e dialectos do grupo de linguas chamado linguas do Pamir: xugní, ruxaní, vakhí, ixcaximí, vanxí, sariculí, bartanguí, hufí, iazgulomí, e oroxaní. A vanxí, extinguiuse no século XIX e foi falada no val do río Vanxe. Existe unha poboación kirguiz falante importante no distrito de Murgob, que dende a independencia de Taxiquistán está en retroceso. Trala desaparición da URSS quedou unha pequena poboación de rusos falantes en Taxiquistán, sendo moi poucos na PABM. A relixión maioritaria na PABM é a xiíta ismaelí. Teñen grande admiración e unha adhesión estendida ao Agá Khan.
Arquipélago Malaio
Bioxeografía
Pola súa situación, a zona ten unha mestura de especies de orixe asiática e australiana, amais das súas propias especies endémicas.
Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso
Demografía
Os Garm son un clan asentado no Badaghxán Montañoso. O Partido do Renacemento Islámico no Taxiquistán está conectado a este clan dos Garm.
Arquipélago Malaio
Bioxeografía
Alfred Russel Wallace propuxo a existencia dunha fronteira que separaba a flora e a fauna de Asia e Australia, coñecida agora como liña de Wallace. A liña atravesa os estreitos de augas profundas no arquipélago malaio entre as illas de Borneo e Célebes, e polo estreito de Lombok entre Balí (no oeste) e Lombok (no leste). Esta liña considérase agora a fronteira occidental da zona de transición Wallacea, que se sitúa entre as rexións zooxeográficas indomalaia e australásica.
Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso
Transporte
Tan só dúas estradas de fácil tránsito conectan a PABM co mundo exterior, Xorugh-Ox (Osh) e Xorugh-Duxanbé, ámbalas dúas son ramificacións da Autoestrada do Pamir. Unha terceira estrada dende Xorugh a Taxcurgán na China a través do Paso de Culma que é bastante curvoso e en mal estado. Badaghxán Montañoso está separado do Paquistán polo estreito case infranqueable chamado Corredor de Vaghán. Outra estrada vai dende Xorugh ata o Vaghán e cruza a fronteira afgá.
Arquipélago Malaio
Demografía
Máis de 350 millóns de persoas viven na rexión e a illa máis poboada é Xava. A poboación do arquipélago está conformada fundamentalmente por pobos austronesios que son falantes de linguas malaio-polinesias occidentais. Esta rexión do sueste asiático ten máis vínculos culturais con outros pobos austronesios do Pacífico ca cos pobos do sueste asiático continental.
As relixións principais da zona son o islam, o cristianismo, o budismo, o hinduísmo e o animismo tradicional.
San Adrián de Juarros
San Adrián de Juarros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 71 habitantes (INE 2012).
Roz-Landrieux
Roz-Landrieux (en Roz-Lanrieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Estadio Nacional Complutense
O Estadio Nacional Complutense, popularmente coñecido como Central, é un recinto deportivo adicado á práctica do rugby, situado no campus da Universidade Complutense de Madrid.
O 19 de novembro de 1931 foron inauguradas as instalacións deportivas da nova Cidade Universitaria de Madrid, que entre outras facilidades incluía un campo de rugby. Durante a guerra houbo combates na zona que causaron moita destrución. En 1940 comezou a recontrucción da Cidade Universitaria da man do arquitecto Javier Barroso. O actual recinto foi inaugurado o 12 de outubro de 1943.
Acolle principalmente encontros do CD Arquitectura e do CR Cisneros. A selección de rugby de España tamén xoga os seus encontros como local neste campo, cuxa capacidade nas bancadas supera os 12.000 espectadores.
Caspar Bartholin o Vello
Caspar Bartholin o Vello, nado en Malmö (Reino de Dinamarca e Noruega) o 12 de febreiro de 1585, e finado en Sorø (Selandia) o 13 de xullo de 1629, foi un teólogo, médico e anatomista dinamarqués, coñecido tamén como Caspar Berthelsen ou polo nome latinizado de Casparus Bartholinus.
Traxectoria
Logo de iniciar os seus estudos en Rostock e en Wittenberg, aos seus dezaseis anos comezou xa a súa formación superior na Universidade de Copenhague, onde máis tarde, a partir de 1613, foi profesor inicialmente de medicina. Ocupou ese posto durante once anos, cando, ao caer gravemente enfermo, xurou que se se recuperaba se dedicaría totalmente ao estudo da teoloxía. E así o fixo, e pasou a ser profesor de teoloxía na referida universidade e cóengo de Roskilde.
Admiral Schofield
Admiral Donovhan Schofield, nado o 30 de marzo de 1997 en Londres, é un xogador profesional británico-estadounidense de baloncesto que xoga nos Orlando Magic da National Basketball Association (NBA). Con 1,96 metros de estatura xoga nas posicións de ala e escolta.
Caspar Bartholin o Vello
Traxectoria
Viaxou despois por toda Alemaña, os Países Baixos, Inglaterra, Francia e Italia, e foi recibido con moito respecto nas universidades que visitou neses países.
Admiral Schofield
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Schofield foi seleccionado polos Philadelphia 76ers na 42ª posición do Draft da NBA de 2019, e foi inmediatamente traspasado ós Washington Wizards. En xullo asinou cos Wizards un contrato por tres anos.
Caspar Bartholin o Vello
Traxectoria
Tivo dous fillos, Thomas e Rasmus, que tamén foron eruditos moi recoñecidos.
Admiral Schofield
Traxectoria profesional
O 19 de novembro de 2020, Schofield foi traspasado xunto a Vít Krejčí ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Cassius Winston e unha elección da segunda rolda do Draft de 2024. Ó remate da pretempada, foi cortado polos Thunder. O 11 de xaneiro de 2021, foi elixido na primeira posición do Draft da NBA G League polos Greensboro Swarm.
Samuel L. París
Samuel Lema París, nado en Muros en 1984, é un músico e escritor galego.
Caspar Bartholin o Vello
Obras publicadas
Preséntase unha listaxe por orde cronolóxica de todas as obras escritas por Caspar Bartolin O Vello e publicadas entre 1606 e 1726, unhas en vida e outras postumamente:
Samuel L. París
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega e Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña. En 2008 publicou Manual da destrución en A Regueifa Plataforma. Membro do proxecto Tinta de Lura, blogueiro e exbaixista do grupo Terbutalina. En 2012 publicou Inflamable.
Katharine Murray Lyell
miniatura|Portada do libro de Katharine Murray Lyell (1870) A Geographical Handbook of All the Known Ferns. (O título aparece cortado) Katharine Murray Lyell, nada en 1817 e finada en 1915, foi unha botánica británica, autora dun libro pioneiro sobre a distribución mundial dos fentos e editora de volumes da correspondencia entre moitos dos científicos notábeis da súa época.
Breixo Harguindey
Breixo Harguindey Barrio, nado na Coruña en 1975, é un editor e crítico de banda deseñada galego.
Katharine Murray Lyell
Biografía
Katharine Murray Horner era unha das seis fillas do comerciante e xeólogo escocés Leonard Horner. Leonard Horner deulle unha boa educación ás súas fillas e levábas ás reunións da British Association for the Advancement of Science.
Breixo Harguindey
Traxectoria
É licenciado en Comunicación Audiovisual pola Universitat Autònoma de Barcelona e ten un mestrado en Edición pola UPF.
Katharine Murray Lyell
Biografía
A irmá máis vella de Katharine, Mary, era xeóloga e conquilóloga. Casou co xeólogo Charles Lyell. Katharine Horner casou despois co irmán máis novo de Lyell, Henry. O seu fillo máis vello, Leonard, chegou a ser membro Parlamento británico. A súa sobriña Dorothea Pertz tamén foi botánica.
Breixo Harguindey
Traxectoria
Durante cinco anos coordinou os actos do Salón Internacional do Cómic de Barcelona.
Katharine Murray Lyell
Traxectoria
Como botánica, Katharine Lyell especializouse nos fentos e en 1870 publicou un volume sobre a distribución xeográfica dos fentos no planeta. No seu prólogo recoñece o moito que lle debía a William Jackson Hooker e ó seu compendio inacabado de fentos, Synopsis Filicum (publicado postumamente en 1868). Porén, o libro de Lyell foi o primeiro que usaba unha organización xeográfica no canto da habitual organización por taxonomía. Ela viaxou á India con Henry, onde recolleu plantas en varias rexións, entre elas o delta do Ganges, e carteouse con ilustres vitorianos da súa época, como os científicos Alfred Russel Wallace e Charles Darwin e a misioneira Harriette Colenso (quen lle recolleu fentos). A súa colección de fentos está repartida entre os Kew Gardens e o Herbario da Universidade de Reading (RNG), mentres que o resto das súas outras plantas foron parar ao Museo Británico.
Breixo Harguindey
Traxectoria
Como editor, exerceu o seu labor en Sins entido, Rossell Cómics e Gedisa.
Katharine Murray Lyell
Traxectoria
Lyell tamén editou varios libros de memorias e de correspondencia de tres destacados científicos do seu día. Cando o seu cuñado Charles morreu en 1875, converteuse na compiladora e editora dunha obra en dous volumes da súa biografía, diarios e correspondencia. Unha década máis tarde, trala morte do seu pai, editou as súas cartas nunha obra en dous volumes. Tamén editou a biografía e cartas doutro dos seus cuñados, Charles Bunbury, un afamado paleobotánico. Todas estas obras seguen a ser un material de referencia para as persoas que investigan este período.
Breixo Harguindey
Traxectoria
Dirixe a colección de novela gráfica da Editorial Rinoceronte.
É fillo do tradutor Henrique Harguindey e da escritora Maruxa Barrio.
Katharine Murray Lyell
Traxectoria
A abreviatura estándar de autoría K. Lyell úsase para indicar esta persoa cando se cita un nome botánico.
Quintán, Cecebre, Cambre
Quintán é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 374 habitantes (174 homes e 200 mulleres).
Jooseppi Julius Mikkola
Jooseppi Julius (J. J.) Mikkola, nado en Ylöjärvi o 6 de xullo de 1866 e finado en Helsinqui o 28 de setembro de 1946, foi un profesor e lingüista finlandés. Foi recoñecido como un dos máis importantes lingüistas finlandeses de linguas eslavas do seu tempo.
Traxectoria
Os pais de Mikkola foron os granxeiros Antti Erland Mikkola e Johanna Mikkola. Mikkola graduouse na universidade en 1886.
En 1893 Mikkola casou coa escritora Maila Talvio.
E Luxo So
E Luxo So é o quinto álbum da banda estadounidense de post-rock Labradford, publicado o 13 de xullo de 1999 a través dos selos Blast First e Kranky Records. Os títulos dos seis temas do disco están compostos polos créditos de gravación e produción.
Calcita
A calcita é un mineral da clase dos carbonatos formado pola combinación do calcio, o carbono e o osíxeno, de fórmula química CaCO3 e que cristaliza no sistema romboédrico.
Aspecto
A calcita pode aparecer en forma cristalina pero é moito máis frecuente que o faga en forma masiva formando o que se chama a rocha calcaria. A cor branca é a máis habitual pero tamén podemos atopar calcita amarela e incluso máis escura, chegando a variedades de cor parda. Os paisaxes cársticos son os formados pola aparición masiva de calcita, debuxando neles curiosas formas.
Lugares onde se atopa
Atópase normalmente en xacementos calcarios sedimentarios ou metamórficos, en rochas volcánicas e en filóns hidrotermais. A calcita pode aparecer en asociación co cuarzo e cunha gran cantidade de minerais metalíferos.
Usos da calcita
A calcita úsase principalmente para obter cal, coa que logo se purifica a auga, se blaquea o papel e se fan pigmentos, entre outras aplicacións.
Propiedades
Este mineral presenta reacción ó ácido clorhídrico, expulsando CO2 cando se pon en contacto con esta substancia.
A chamada auga dura e a que se encontra en zonas moi ricas en calcita e que conteñen unha alta concentración de calcio. Se esta concentración é moi elevada, a agua non fai escuma en contacto co xabrón.
Factor de crecemento
Características
A función dos factores de crecemento non só é estimular a proliferación celular por medio da regulación do ciclo celular iniciando a mitose, senón tamén manter a supervivencia celular, estimular a migración celular, a diferenciación celular e mesmo a apoptose.
Os factores de crecemento desempeñan a súa función a moi baixa concentración nos líquidos corporais, da orde de picogramos. Actúan uníndose a receptores celulares situados na membrana celular que transmiten o sinal do exterior ao interior da célula, mediante o acoplamento de diferentes proteína quinases que se fosforilan e que activan unha fervenza de sinais que acaba coa activación dun ou varios xenes (transdución de sinais).
En estudos con cultivos celulares descubriuse que os factores de crecemento son transportados polo soro. Son producidos por grande número de células e os requirimentos son moi variables entre diferentes células. Para que as células proliferen nun cultivo cómpre a existencia de soro que achegue os factores de crecemento e as moléculas de adhesión celular como a fibronectina e a vitronectina, e nutritivas como lipoproteínas e a transferrina, xunto con nutrientes: aminoácidos, ións, moléculas enerxéticas.
Exemplos de factores de crecemento
Os principais son:
Factores de crecemento fronte a citocinas
Mentres que o termo factor de crecemento implica un efecto positivo na división celular, o termo citocina é un termo neutro en canto a se a célula afecta ou non á proliferación. Algunhas citocinas poden ser factores de crecemento, como G-CSF e GM-CSF, pero outras mesmo teñen un efecto inhibitorio sobre o crecemento e proliferación celular. Algunhas citocinas, como o ligando de Fas, utilízanse como sinais de "morte", xa que causan que as células diana sufran unha morte celular programada ou apoptose.
Eger
miniatura|300px|A basílica de Eger 300px|miniatura|dereita|Tellados de Eger Eger (Serbio e Croata: Jegar / Јегар ou Jegra / Јегра; Checo: Jager; Eslovaco: Jáger; polaco: Jagier; Turco: Eğri; Alemán: Erlau; Latín: Agria) é unha cidade do norte de Hungría, capital do condado administrativo de Heves, a cidade está situada ó leste das montañas Mátra. Eger é coñecido polo seu castelo, baños termais, edificios históricos (incluíndo o minarete otomán situado máis ó norte de Europa) e por ser a capital dos mellores viños húngaros. A cidade ten unha poboación de 56.317 habitantes e unha superficie de 92.2 km².
San Juan del Monte
San Juan del Monte é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 156 habitantes (INE 2012).
Eduard Kokoiti
Eduard Džabeièvitx Kokoiti (en Кокойты Джабейы фырт Эдуард, en Эдуард Джабеевич Кокойты), nado en Tskhinvali o 31 de outubro de 1964, é un político oseto, máximo dirixente de Osetia do Sur.
Traxectoria
Aos 38 anos de idade foi escollido por unha ampla maioría nas eleccións presidenciais de novembro-decembro de 2001. Na primeira volta das eleccións (18 de novembro) conseguiu un 45% dos votos, Stanislav Kochiev o 24%, e Ludwig Chibirov o 21%. Na segunda volta (6 de decembro) gañou co 53% dos votos, contra o 40% de Stanislav Kochiev. Tomou posesión do cargo o 18 de decembro.
A vitoria de Kokoiti foi inesperada, pero esta levouse a cabo co apoio do clan Tedeiev, unha das familias máis poderosas de Osetia do Sur. Gañara o apoio clave grazas a Albert "Dik" Tedeiev e ao seu irmao Jambulat, un campión de loita, que organizaban e financiaban a campaña de Kokoiti.
O clan dera previamente apoio a Ludwig Chibirov, pero dexaron de facelo tras discrepancias co mesmo. Unha vez que Kokoiti fose elixido presidente, os membros do clan Tedeiev se fixeron cargo do servizo de alfándegas da república e do transporte de mercancías ao longo da autoestrada transcaucásica. Ademais de seren a principal ruta económica entre Rusia e Osetia do Sur, a autoestrada é unha vía esencial para o contrabando e o tráfico de droga e armas. Os ingresos da autoestrada proporcionan gran parte dos ingresos orzamentarios do goberno de Osetia do Sur.
Kokoiti ven mantendo unha posición dura en contra da reunificación con Xeorxia, aínda que ten expresado a súa disposición a negociar un acordo de paz sobre a base dunha Osetia do Sur tratada como estado independente (unha condición previa rexeitada polo goberno xeorxián). Logo dun tempo de tregua coas autoridades de Xeorxia, en xullo de 2004, afirmou: "Se Xeorxia quere guerra, estamos preparados para a autodefensa".
Puigpunyent
250px|miniatura|Localización de Puigpunyent miniatura|dereita|300px|Puigpunyent vista desde El Galatxó. Ao fondo Palma de Mallorca Puigpunyent é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 42.31 km² onde no ano 2007 vivían 1.702 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Puigpunyent dende o ano 1950 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Gran Premio de España de 1995
O Gran Premio de España de 1995 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 14 de maio de 1995 no Circuíto de Cataluña, Barcelona. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de. Resultou ser a derradeira carreira para o campión de Fórmula 1 de Nigel Mansell, que abandonou o equipo McLaren logo da carreira. Tanto Damon Hill como Rubens Barrichello experimentaron problemas coa caixa de cambios na última volta, Hill caeu desde a 2ª posición á 4ª e Barrichello desde a 6ª posición á 7ª. Isto deulle ao equipo Benetton o seu primeiro 1-2 final desde o Gran Premio do Xapón de 1990.
Notas
Esta foi a derradeira carreira para Nigel Mansell. Primeiro podio: Johnny Herbert.
Río Jalón
O Jalón é un río de España, un dos principais afluentes do río Ebro. Ten unha lonxitude de 224 km e drena unha ampla conca de 9.338 km². O seu caudal en Calatayud é de 20,8 m³/s, pero é moi irregular ao ser un río de réxime pluvial mediterráneo.
Características
Nace nun dos mananciais ao pé de serra Ministra, a Fonte Vella, situada ao pé do cerro Monteagudillo, en Benamira, Medinaceli, (Soria) pola que discorre encaixado ata Arcos de Jalón, onde se amplía a favor dos materiais terciarios brandos da depresión de Monreal de Ariza, discorrendo xa en territorio aragonés. Neste sector recibe os ríos Nágima e Henar. Novamente encáixase no pliega calcáreo de Alhama de Aragón e cruza con meandros encaixados no paleozoico de Bubierca, da rama castelá da cordilleira Ibérica. Neste tramo recibe os ríos Monegrillo, Piedra, Mesa e Manubles.
Na depresión tectónica de Calatayud amplía o seu val e elabora un bonito escarpe na súa marxe esquerda. Recibe aquí os ríos Jiloca, Perejiles e Ribota. Volve crebar o paleozoico das serras de Algairén e da Virxe, con meandros ben marcados e encaixados. Xa na depresión do Ebro, recibe as augas do Aranda, Grío e Alpartir, dirixíndose cara a Torres de Berrellén (Zaragoza), onde desemboca no Ebro.
Río Arba
O Arba é un río de España, o principal afluente do río Ebro pola marxe esquerda en Aragón. En realidade, aínda que na súa desembocadura trátase dun único río, o río Arba está formado pola unión doutros dous, chamados tamén Arba, o Arba de Biel e o Arba de Luesia, que recollen en ambos os casos augas procedentes das serras prepirenaicas, concretamente da serra de Luesia, chamada de Santo Domingo.
Características
O Arba de Biel nace na vertente sur da serra de Santo Domingo. Flúe cara ao sur por un val encaixado ata Luna onde se abre ao entrar na chaira de Cinco Villas. En Erla xira en dirección oeste, pechando polo sur o centro urbano da vila de Ejea de los Caballeros, ata o seu encontro, pouco máis adiante, co Arba de Luesia. Á súa vez, o Arba de Luesia nace na vertente sur da mesma Serra de Santo Domingo. Desde alí discorre en dirección suroeste ata Biota, onde se abre ao entrar na chaira tomando rumbo sueste cara a Ejea, onde se atopa cos do Arba de Biel e o Riguel.
Pastor Alonso
Pastor Alonso Paz, nado en Ferrol en 1954, é un médico e antigo político galego que foi alcalde de Noia.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago, é urólogo de profesión. Realizou a especialización en uroloxía en Barcelona. Acadou unha certa sona a primeiros dos oitenta por realizar vasectomías en Ferrolterra, onde estaba destinado, e polas campañas de popularización desta técnica. De feito, formou en Narón o Consello Galego de Saúde, unha organización que avogaba por unha sanidade pública dende unha perspectiva de esquerdas. Ampliou a súa formación como médico urólogo en Lisboa.
Ao remate do primeiro mandato, Alonso incorporara as súas filas a catro concelleiros de PP e PSOE, e revalidou o triunfo en 1991 desta volta con maioría absoluta, mais en 1992 foi condenado por prevaricación polo Tribunal Supremo, por un desaloxo incorrecto a unha familia xitana que realizara durante o seu mandato. Inhabilitado, continuou vencellado á política como asesor do seu sucesor, Bieito González, até que foi cesado pola propia corporación ao perder a súa confianza e deixou definitivamente a política local en 1993.
Nese ano lanza Alternativa Galega, unha nova formación de carácter centrista e nacionalista, que se presenta ás eleccións xerais de 1993, e posteriormente ás autonómicas de outubro dese ano, pero onde non consegue máis ca algo máis de 3000 votos e ningunha representación. Nas eleccións municipais de 1995 o partido consegue un único concelleiro en Noia, Díez Rechou, e apoia o PP para que esta formación se faga coa alcaldía. Ao pouco o partido disólvese e Alonso abandona de vez a política.
Proseguiu a súa traxectoria como médico e tivo consulta en Ferrol e Bilbao. Residiu en Francia. Ten investigado e publicado artigos sobre trasplantes renais.
Emeryson
Emeryson foi unha efémera escudaría de Fórmula 1 británico fundada por Paul Emery, George Emery e Alan Brown en 1930 e participou en varias ocasións na Fórmula 1 entre e. Emeryson nunca logrou puntos no campionato, o mellor resultado foi un undécimo posto no Gran Premio do Reino Unido de 1962.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Equipo oficial
* O campionato de construtores non se celebrou ata 1958
Dobre de corpos
Un dobre de corpos é unha persoa, xeralmente un modelo, que substitúe a actores e actrices no cine ou na televisión en determinadas escenas que esixen espidos integrais ou primeiros planos de determinadas partes do corpo, como as mans, os peitos, órganos xenitais ou as pernas.
Stipe Erceg
Stipe Erceg, nado en Split o 30 de outubro de 1974, é actor xermano/croata. Coñecido polo seu papel de Peter no filme de Hans Weingartner Die fetten Jahre sind vorbei xunto cos actores Daniel Brühl e Julia Jentsch.
Pobos xermánicos
Os pobos xermánicos habitaban a rexión de Europa situada alén das fronteiras do Imperio Romano, entre os ríos Rin, Danubio e Vistula e os mares do Norte e Báltico, denominada Xermania. Eran considerados "bárbaros" polos romanos (do grego βάρβαροι, bárbaroi = estranxeiros, que non falan a lingua grega), pois non posuían a mesma cultura. Dividíanse en numerosas tribos.
Orixes
dereita|200px|miniatura|Mapa da cultura da [[Idade de Bronce Nórdica, cerca de -1200]] dereita|200px|miniatura|Mapa das culturas da Idade de Ferro Prerromana relacionadas coa lingua protoxermánica, c. [[-500--60.]]
Con respecto ás orixes étnicas, as probas atopadas por arqueólogos e lingüistas suxiren que un pobo ou grupo de pobos que compartían unha cultura material común residía no norte da actual Alemaña e sur da Escandinavia durante o final da Idade de Bronce (-1000 - -500). Esa cultura é chamada Idade de Bronce Nórdica. A longa presenza de tribos xermánicas no sur da Escandinavia (unha lingua indoeuropea chegou probabelmente sobre -2000) é tamén evidente polo feito de que non fosen encontrados nomes de lugares prexermánicos na rexión.
Os lingüistas, traballando a partir das historicamente coñecidas linguas xermánicas, suxiren que este grupo falaba o idioma protoxermánico, unha rama propia da familia de linguas indoeuropeas. As características culturais da época inclúen poboacións pequenas e independentes e unha economía fortemente baseada na gandería.
Por esa época, esta cultura descubriu como extraer ferro dos xacementos nos pantanos de turba. A súa tecnoloxía para obter mineral de ferro debe telos axudado na expansión para novos territorios.
A cultura xermánica creceu para sueste e para suroeste, sen paradas repentinas, e pode ser diferenciada da cultura dos celtas que habitaban máis ao sur nas rexións do Danubio e Alpinas no mesmo período.
Primeiros contactos
Os primeiros contactos dos xermanos cos romanos ocorreron no ano -113, con derrotas para os romanos. Pouco despois, o xeneral Mario mudou moito o exército e conseguiu algunhas importantes vitorias sobre os xermanos, de estatura moito superior aos romanos. Xulio César (século -I) escribiu algo sobre os xermanos. Nese período, as tribos xermánicas vivían en aldeas rudimentarias, practicando unha economía comunal baseada na agricultura, na gandería e nas pillaxes. Cando as terras se esgotaban, partían á procura doutras. As áreas cultivábeis e os bosques eran de uso común para os habitantes das aldeas. Apenas os rabaños permanecían como propiedade particular, constituíndo a principal riqueza dos guerreiros.
A penetración xermánica no Imperio Romano
Pódese distinguir dúas grandes fases da penetración dos pobos xermánicos no Imperio Romano: miniatura|300px|Pobos bárbaros invadiron o Imperio Romano
Pouco tempo despois, os propios visigodos habían sufrir ataques hunos sen conseguir deter o seu avance. O xefe dos visigodos solicitou, entón, ao emperador romano permiso para penetrar nos dominios do imperio. Sen prever as consecuencias do seu acto, o emperador Valente autorizou a entrada de millares de xermanos, que, así, atravesaron o río Danubio. Posteriormente, eses mesmos xermanos decidiron avanzar en dirección ao mar Mediterráneo, pillando e saqueando aldeas e cidades. Inaugurábase, dese modo, o período das grandes invasións.
Pouco a pouco, os diversos pobos xermánicos foron dominando diferentes rexións do antigo Imperio Romano e organizándose nos territorios conquistados. Xa por volta do século VII, case tódolos pobos xermánicos estaban establecidos en rexións de Europa.
Por volta do século IV, a Asemblea dos Guerreiros practicamente desaparecera entre os bárbaros, substituída por un Consello de Nobres. O contacto cada vez maior co Imperio leváraos a asimilar bastante a vida económica, a xerarquía social, a disciplina militar e a relixión dos romanos (moitos bárbaros convertéranse ao arianismo, rama do cristianismo considerado herético polo Primeiro Concilio de Nicea, realizado en 325). Mesmo así, as súas comunidades aínda eran ben rudimentarias e case todas descoñecían a escrita.
Para defenderen Roma dos sucesivos ataques de determinadas tribos, os Emperadores recorrían ao auxilio doutros xefes bárbaros, ficando á súa mercé. As invasións xermánicas trouxeron desorde, destrución, fame e pillaxe ao xa decadente Imperio Romano, precipitando a súa desintegración no final do século V.
Características
Os pobos xermánicos nós estaban organizados socialmente en Estados, senón en comunidades tribais.
Nas tribos xermánicas, os xefes (reis) exercían funcións relixiosas, militares e xudiciais. Malia que a súa autoridade se sometese á Asemblea, eses xefes asumían poderes case absolutos nos tempos de guerra. Alén diso, tiñan o dereito de manter unha tropa persoal (séquito), composta de experimentados e fieis guerreiros, que se tornou, co tempo, cada vez mais numerosa.
A base da organización social das tribos era a “sipe”, especie de clan formada por familias ligadas por lazos de parentesco. Os seus membros protexíanse mutuamente e a ofensa a un deles atanguía toda a sipe, que practicaba a vinganza colectiva. Na guerra, o exército era recrutado entre os homes da tribo, maiores de 16 anos.
Os xermanos non coñecían cidades nin Estado. A máis importante institución política era a Asemblea dos Guerreiros da tribo, que decidía sobre a guerra, a paz, a liberación dos escravos e escollía o rei, con función relixiosa e militar. Os principais xefes desenvolveron o costume de manter unha "escolta" ou "séquito" de guerreiros, ligados ao líder por un xuramento de fidelidade. En caso de ataques e loitas, eran recompensados co produto das pillaxes, dando orixe a unha nobreza posuidora de terras e escravos.
Estrutura económica
Entre as principais actividades económicas, destacábanse a agricultura (trigo, cebada, centeo, legumes etc.) e a gandería (bois, carneiros). Ao principio, a propiedade da terra pertencía a todo o clan, sendo que os seus membros tiñan o dereito de ter en usufruto determinadas áreas. Entre tanto, en función das necesidades colectivas, os bosques, os pastos e a auga eran explotados de forma comunitaria. Era considerada propiedade individual apenas a casa familiar, pois representaba o templo dos deuses domésticos e o lugar e veneración aos antepasados. Malia con produción modesta, os xermanos dedicábanse á industria metalúrxica, fabricando belas e eficientes armas metálicas (lanzas, longas espadas, machados). Producían, tamén, obxectos cerámicos e pezas de ourivaría de gran valor.
Vida cultural
<!--
O MUNDO SEGUNDO OS XERMÁNICOS
Os xermánicos imaxinaron o mundo da seguinte forma:
1- COMO unha CIRCUNFERENCIA rodeada polas augas, nas cales vivía a serpente monstruosa Midgard. Por debaixo de Midgard estaba o Niflheim, e mais profundo aínda se localizaba o país dos mortos que era húmido, glacial, sombrío e cuxa entrada era gardada por un can.
2- con PARTES OU MUNDOS distintos, todos eles sustentados polo freixo Ygdrasil. O mundo situado máis enriba era o de ÁSGARD. O acceso a este mundo realizábase a través do arco da vella, que imaxinaban como un punto estendido dun lado a outro do universo. Ásgard era un recinto amurallado no cal vivían todos os deuses, e no cal cada deus tiña unha grande mansión (agás Odín que tiña tres): A primeira mansión de Odin era Valaskialf, na que estaba a sala do trono. A segunda era Gladsheim, na que estaba a sala do Consello dos deuses. A terceira e máis bela era o Valhala, na que Odín recibía a todos os guerreiros mortos heroicamente e compartía con eles banquetes e xogos de guerra.
No mundo de MÍDGARD habitaban os homes e os elfos (dos cales había dúas clases, que habitaban os elfos da luz no ALFHEIM e os das tebras no SVARTHALFHEIM). No mundo de VANAHEIM vivían os Vanes. Os ananos estaban nas rexións subterráneas chamadas NIFLHEIM en cuxas profundidades traballaban. Os xigantes vivían ao norte, nas rexións chamadas JOTUNHEIM os xigantes da escarcha e na de ÚTGARD os xigantes das montañas. Os xigantes do fogo vivían ao sur, no MÚSPEL, o país do fogo. O mundo máis profundo era o terríbel país de HEL, mundo en perpetua escuridade, onde o xigantesco can Garm gardaba a súa entrada, e que estaba ocupado polos mortos. En canto ao freixo Yggdrasil imaxinaron que a súa copa chegaba ao ceo, e as súas raíces ao mundo subterráneo. Xunto á súa primeira raíz xurdía a fonte Hvergelmir, orixe de todos os ríos. Xunto á súa segunda raíz, que ía ao país dos xigantes, corría a fonte de Mimir que daba a sabedoría a quen dela bebese. Baixo a terceira estaba a fonte da mais sabia das Nornas, Urd, e todos os días as Nornas retiraban auga desta fonte para regar o freixo. Baixo o freixo estaba oculto o corno do deus Heimdall que un día había anunciar o supremo combate entre os Ases e aqueles que lles disputarían o seu poder. Os malos espíritos rillaban lentamente estas raíces e como o mundo non é eterno, algún día o freixo había morrer e con el os deuses e os homes. -->
Dereito
Non existían, entre os xermanos, normas xurídicas escritas. As relacións sociais eran regulamentadas por normas consuetudinarias, que se transmitían oralmente de xeración a xeración. A ordalía era un tipo de proba xudicial frecuentemente utilizada nos xuízos e consistía en someter o acusado ao suplicio do fogo ou á inmersión en auga. Se o acusado resistir ao suplicio, era considerado inocente.
Pensamento e artes
Absorbidos en tarefas inmediatas, como a guerra, a agricultura e a caza, os xermanos non se empeñaban en rexistrar de modo específico a súa visión de mundo e o seu pensamento social. Tiñan unha escrita (runas), que se encontra gravada en xoias e en armas, pero a súa función era, basicamente, decorativa e máxica (protexer o dono do obxecto). Xa no plano artístico, os xermanos deixaron importantes realizacións na ornamentación de obxectos (armas, cintos, brazaletes, colares, aneis etc.). Os deseños decorativos baseábanse en animais estilizados e en motivos xeométricos, sendo utilizadas, principalmente, a roda e a cruz. Os xermanos non se dedicaron ao deseño da figura humana.
A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge
A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge é un filme estadounidense de terror dirixido por Jack Sholder que foi estreado en 1985. É o segundo filme da franquía A Nightmare on Elm Street e está protagonizado por Mark Patton, Kim Myers, Robert Rusler e Robert Englund como Freddy Krueger. O seguinte filme da serie foi A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors.
Stresa
Stresa é unha comuna de Italia da rexión do Piemonte, da provincia do Verbano Cusio Ossola, con cerca de 4.820 habitantes. Esténdese por unha área de 33 km2, tendo unha densidade de poboación de 146 hab/km2. Fai fronteira cos concellos de Baveno, Belgirate, Brovello-Carpugnino, Gignese, Gravellona Toce, Laveno-Mombello (VA), Leggiuno (VA), Lesa (NO), Omegna, Verbania.
Fixed::Context
Fixed::Context é o sexto e derradeiro álbum da banda estadounidense de post-rock Labradford, publicado o 26 de febreiro de 2001 a través dos selos Blast First e Kranky Records.
Carlos Manuel Da Silva Freire
Carlos Manuel Da Silva Freire, nado en Sintra o 18 de abril de 1959, é un exfutbolista portugués máis coñecido como Carlos Freire, que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Tras unha ampla traxectoria no fútbol portugués, no que foi dúas veces campión de liga e outras dúas de Copa, firmou polo Celta de Vigo o 5 de agosto de 1986 de cara a tempada 1986/87, na que o obxectivo do equipo era o ascenso a Primeira División. No Celta formou dianteira con Pichi Lucas e Baltazar.
Na primeira parte da tempada tivo un bo papel aínda que non chegou a asentarse no equipo, xogando 17 encontros, polo que a mediados de febreiro de 1987 equipo e xogador chegan ao acordo de rescindir o contrato para deixar libre unha praza de estranxeiro, praza que ocuparía Jimmy Hagan.
Liga de Campións da UEFA 2014-15
A final xogouse no Olympiastadion de Berlín, Alemaña.
Roldas previas
Un total de 77 equipos participan nesta edición procedentes dun total de 53 federacións afiliadas á UEFA sen incluír a de Liechtenstein, a cal non ten unha competición de liga propia. Destes 77 equipos, 22 clasificáronse de forma directa. Os outros 55 disputarán diversas roldas previas ata chegar á fase de grupos.
Primeira rolda
O sorteo tivo lugar 23 de xuño de 2014. A ida das eliminatorias disputouse o 1 e 2 de xullo, mentres que a volta xogouse o 8 de xullo de 2014.
Segunda rolda
Os partidos de ida xogáronse o 15 e 16 de xullo, e os de volta o 22 e o 23 de xullo de 2014.
Terceira rolda
A terceira rolda divídese en dúas seccións: unha para campións e outra para non campións. Os equipos perdedores pasan á rolda de playoff da UEFA Europa League 2014-15. Os partidos de ida xogáronse o 19 e 20 de agosto, e os de volta o 26 e 27 de agosto de 2014.
!colspan=6|Ruta de campións
!colspan=6|Ruta de non campións
Fase de grupos
Unha vez rematadas as roldas previas, o sorteo da fase de grupos levouse a cabo o 28 de agosto de 2014 en Mónaco. Os grupos quedaron do seguinte xeito:
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 17, 18, 24 e 25 de febreiro, e os de volta o 10, 11, 17 e 18 de marzo de 2015.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 14 e 15 de abril, e os volta o 21 e 22 de abril de 2015.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 5 e 6 de maio, e os de volta o 12 e 13 de maio de 2015.
Fufín, Aguada, Carballedo
Fufín é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 10 habitantes (4 mulleres e 6 homes).
Aethelred II de Anglia Oriental
Aethelred foi rei de Anglia Oriental preto do ano 875.
Traxectoria
Non se coñecen evidencias escritas acerca do seu reinado. Con todo, a evidencia numismática coloca o seu reinado na década dos 70 do século IX, quizais xunto con Oswald, cuxas moedas se sabe que pertencen a esa mesma época.
María de Castela (raíña de Aragón)
María de Castela, nada en Segovia o 1 de setembro de 1401 e finada en Valencia o 4 de outubro de 1458, foi unha infanta de Castela, princesa de Asturias (1402-1405) e raíña de Aragón (1416-1458), polo seu casamento con Afonso V, o Magnánimo.
Foi a primeira filla de Henrique III «o Doente» e de Catarina de Lancaster, e irmá de Xoán II de Castela.
Princesa de Asturias, Infanta de Castela e Señora de Villena
Nacida na cidade de Segovia, María foi a maior dos fillos do rei Henrique III de Castela e a raíña Catarina de Lancaster. A súa madriña foi a tía da súa nai, María de Ayala, monxa e filla ilexítima do rei Pedro I de Castela. Medrou nunha residencia completamente rexida por casteláns, onde viviu até o momento do seu matrimonio, o cal era pouco frecuente para unha infanta destinada a casar cun príncipe estranxeiro. A súa educación estivo a cargo do Gran Senescal do Reino, Pedro González de Mendoza, mentres que a súa gobernanta foi Inés de Ayala e Toledo, III Señora de Casarrubios del Monte.
Como filla primoxénita, María foi investida co título de Princesa de Asturias, reservado para o primeiro na liña de sucesión. Seu pai fíxoa xurar herdeira presunta do Reino nas Cortes de Toledo do 6 de xaneiro de 1402, sendo ao mesmo tempo comprometida co seu primo irmán Afonso, fillo do seu tío paterno Fernando, como unha forma de reforzar os seus dereitos sucesorios. O nacemento do seu irmán Xoán (futuro rei) en 1405 desprazouna da sucesión; desde ese momento, ela foi só Infanta.
De acordo coas crónicas contemporáneas, a súa infancia foi moi feliz. A fraxilidade da súa saúde non foi evidente até o momento do se casamento. Seu pai morreu cando ela tiña catro anos, deixando a coroa ao seu irmán Xoán, que a fixo novamente presunta herdeira. A súa nai, a raíña Catarina, gobernou o reino de Castela como rexente durante a minoría de idade do seu fillo, e a infanta puido observar as capacidades da raíña no labor gobernamental. As accións políticas da raíña rexente fixeron que posteriormente María fora moi consciente das súas responsabilidades e prerrogativas como raíña e como rexente, que se confirmarían cando lle foi entregado o antigo Señorío de Villena, na forma de Ducado de Villena, entre 1409 e 1415. Nai e filla estiveron sempre moi unidas e mantiveron unha frecuente correspondencia tras o matrimonio da infanta.
Matrimonio
miniatura|[[Afonso V de Aragón, esposo de María]] miniatura|Escudo de María de Castela na igrexa do Mosteiro da Trindade, de Valencia O compromiso entre María e Afonso, confirmado polo rei Henrique III nas sus últimas vontades e testamento, non foi formalizado até que ela cumpriu os sete anos de idade. No mesmo acordo, pactáronse outras dúas alianzas nupciais: entre o irmán de María, Xoán (futuro rei Xoán II), e a irmá de Afonso, María, e entre a irmá máis nova de María, Catarina, co irmán de Afonso, Henrique.
O matrimonio entre María e Afonso celebrouse na Catedral de Valencia o 12 de outubro de 1415. A cerimonia foi oficiada polo antipapa Benedito XIII, O cal tamén outorgara a preceptiva dispensa matrimonial para o enlace. María recibiu un espléndido dote consistente en terras e rendas, á vez que Afonso era elevado ao rango de infante de Castela. O rei Xoán II máis tarde queixaríase de que o dote da súa irmá fora demasiado grande e, en verdade fora o máis grande xamais recibido por algunha infanta de Castela. Un ano despois, en 1416, o marido de María foi proclamado rei da Coroa de Aragón, subindo ao trono como Afonso V.
María tiña unha saúde delicada, e posibelmente padecía de epilepsia. Un gromo de varíola deixouna con cicatrices permanentes e sen atractivo físico. Non tivo a súa primeira menstruación até os dezaseis anos, polo que a consumación do seu matrimonio foi postergada até ese momento. Non tivo fillos. A súa unión foi simplemente política, sen ningunha clase de afecto. Os poucos momentos felices que tivo no seu matrimonio tiveron lugar durante os primeiros anos.
A falta de descendencia afectou grandemente a seu matrimonio e ao reinado de Afonso V. A relación entrámbolos dous empezou a deteriorarse visibelmente desde 1423, logo do retorno de Afonso V de Nápoles, ao saber que a amante italiana do seu marido, Giraldona Carlino, lle dera un fillo, Fernando. Terribelmente ferida pola súa infidelidade, María informa falsamente ao seu marido de que a súa nai morrera, co propósito de ferilo. Como o divorcio non era unha opción, a parella permaneceu unida só por conveniencia.
Durante os anos 1420 e 1423, a causa das longas ausencias de Afonso V, María tivo que actuar como lugartenente xeral de Aragón e, no principado de Cataluña, entre os anos 1432 e 1458. María involucrouse nas loitas que se desenvolveran en Barcelona entre os campesiños e os burgueses.
Tras a derrota de Ponza (1435) na que Afonso V foi feito prisioneiro polos xenoveses aliados do soberano napolitano, Renato de Anjou, María convocou Cortes en Monzón para conseguir os fondos necesarios para a liberación do seu esposo.
En 1454, despois da morte de seu irmán o rei Xoán II, a raíña de Aragón volveu a viaxar a Castela para negociar co seu novo rei, o seu sobriño, Henrique IV. María quedou en Arévalo, Castela, até un ano antes da súa morte.
Aínda que a historiografía tendeu a considerala como unha persoa caritativa e devota, tense sinalado que a raíña sentía predilección polos pequenos artistas e as obras humildes, e por iso xogou un destacábel papel na promoción artística e cultural da época.
Dichato
miniatura|A Baía de Dichato no [[2007.]] Dichato é unha localidade chilena da comuna de Tomé, na provincia de Concepción, rexión de Biobío. Segundo os datos dispoñibles do censo INE de 2002, a localidade tiña un total de 3.059 habitantes. O xentilicio da localidade é dichatino/a. Dichato é un porto de pesca, e tamén é unha zona balnearia e turística no sur de Chile. O terremoto e o tsunami do 27 de febreiro de 2010 afectou moito á localidade e o seu sector plano, onde a forza do mar destruíu todo no seu camiño.
William Francis Giauque
William Francis Giauque, nado o 12 de maio de 1895 en Niagara Falls e finado o 28 de marzo de 1982 en Berkeley, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química en 1949.
Traxectoria
William naceu en Niagara Falls, en Ontario, Canadá. Emigrou canda a súa familia aos Estados Unidos, de onde lle proviñan os pais,pero trala morte do pai en 1908, a familia volveu ás caratatas do Niágara, e Giauque estudou secundaria no instituto colexial Niagara Falls.
Investigacións científicas
Giauque interesouse por investigar a Terceira lei da termodinámica, durante esta investigación experimental estivo baixo a tutela de profesor G.E. Gibson que comparaba as entropías relativas de cristais coas do cristal de glicerina. O seu obxectivo principal era demostrar a través dunha gama de probas apropiadas que: a Terceira lei da termodinámica é unha lei natural básica.