Sharon_Stone
Traxectoria
No canto o seu traballo tivo a opción de alternarse en series de TV; algunhas delas son: Mike Hammer, Magnum e Remington Steele. O 18 de agosto de 1984 casou por primeira vez con Michael Greenburg (produtor de series coma de McGyver), pero o seu matrimonio durou pouco (o divorcio foi o 20 de xaneiro de 1987). Non faltou quen acreditou un anterior casamento con George Englund Jr. a cuxo casamento e posterior divorcio nos son descoñecidas. Porén, o 14 de febreiro de 1998 casa de novo co redactor Phil Bronstein, editor do xornal San Francisco Examiner, con quen adoptaría un fillo, Roan José (nado o 22 de maio do 2000 en Texas). Pero o casamento tampouco durou moito, o 29 de xaneiro do 2004 volvía haber un novo divorcio. Ao parecer tivo relacións sentimentais co produtor executivo Barry Josephson, músico de country Dwight Yoakam, o axudante de director Bob Wagner, produtor Bill McDonald e o empresario Michael Benasra, aínda que nada hai de claro nisto. Nestes tempos descóbrese a súa alerxia á cafeína, alén dunha cicatriz que se fixera de pequena montando a cabalo e da que lle quedou unha pequena marca na dereita do pescozo. Outros autores concordan en que tamén padece de diabetes e de asma (informacións das que a actriz non dixo nada). Malia isto, é certo que no outubro do 2001 estivo ingresada un certo tempo a causa dun aneurisma no cerebro. Volvendo os finais dos oitenta traballa en España, en Sangre y arena (1989), unha nova versión da famosa novela de Vicente Blasco Ibáñez, dirixida por Javier Elorrieta. Un ano máis tarde, o holandés Paul Verhoeven dálle un papel secundario, pero de relativa importancia, en Total Recall (1991), unha historia de ciencia ficción protagonizada por Arnold Schwarzenegger, na que a actriz interpretaba súa muller. A película obtivo bos resultados no portelo e o seu director ficou moi satisfeito coa actuación de Sharon. O seu gran momento chegaría pouco despois, cando o propio Verhoeven ofrécelle o principal papel feminino de Instinto básico (1992). O filme foi un éxito que superou o puramente cinematográfico, para internarse no terreo do sociolóxico. A súa estrutura policíaca e un erotismo algo máis explícito do habitual nun filme destinado a ser exhibido en salas comerciais, aquel cruzamento e descruzamento de pernas propiciou que a crítica e o público se interesasen por este filme. Sharon tivo sorte, pois o personaxe fora rexeitado antes por diversas actrices -entre as que se atopaban Julia Roberts e Ellen Barkin- que consideraban que o seu contido sexual non conviña as súas carreiras. Soubo captar que aquela era a súa grande oportunidade e aceptou tódalas condicións que o director lle puxo. Pero ademais, demostrou que posuía non só beleza senón tamén capacidade dramática para dar de si máis do que moitos crían. A súa actuación xunto a Michael Douglas converteuse nunha das pancas decisivas para a popularidade do filme e, grazas a ela, Sharon viu multiplicarse as súas posibilidades na industria e as súas ganancias aumentaron extraordinariamente. Por aquel entón o seu caché era de 750.000 dólares, e mesmo foi nomeada ó Globo de Ouro a mellor actriz nese ano. Porén, aínda tería que pasar certo tempo antes de que unha maioría de profesionais recoñecesen a súa categoría. Para moita xente continuaba sendo unha cara bonita, un corpo proporcionado e pouco máis. A selección de títulos realizada tras Instinto básico non foi moi acertada, aínda que contribuíu a mante-la no alto do show-business, rodando con actores de gran popularidade como Sylvester Stallone e directores de certo culto, coma no caso de Sam Raimi. A mediados da década dos noventa volta ao máis alto e, esta vez si, gáñase o respecto da crítica especializada. Débello a Martin Scorsese quen, na contra da opinión de moitos, dálle o primeiro papel feminino de Casino (1995), ao carón de Robert De Niro. O éxito do filme foi relativo, todos estiveron de acordo en que Stone atinxira unha magnífica actuación nun personaxe cheo de rexistros e que os seus encantos tiñan que se agochar por esixencias do guión. De rapariga atolada a alcohólica, a interpretación da actriz valeulle o Globo de Ouro á mellor actriz e ser nomeada ó Óscar, pero non acadou o premio da Academia. Nas súas actuacións posteriores tratou de coidar algo máis a elección dos traballos, procurando incluso involucrarse en proxectos que tiñan certo apoio intelectual ou tivesen relación con temas máis ou menos comprometidos, coma poden ser Condenada (1996), de Bruce Beresford, nova incursión no tema da pena de morte, ou Un mundo á súa medida (1998), de Peter Chelson, na que se formulan as relacions entre un mangallón débil mental e un rapaz cunha enfermidade dexenerativa. A película valeulle para un novo nomeamento ó Globo de Ouro a mellor actriz. Tamén unha nova versión do policíaco Gloria (1999), que dirixira no seu día John Cassavetes, coa súa dona Gena Rowlands foi protagonizada por Sharon. Neste tempo volve ter outro nomeamento ó Globo de Ouro polo filme A musa. O seu caché aumentou na valoración ata 6.000.000 dólares. Cando supera os corenta anos, Sharon Stone consegue ser unha estrela e abrirse paso coma actriz (conta cunha das voces máis interesantes do conxunto de actrices de final do século en Hollywood). A súa face é unha das máis populares da industria do cinema e sempre, indiscutiblemente, será un dos reclamos de calquera carteleira que se prece. No ano 2000 participou na campaña Dereitos do Home na defensa dos dereitos dos homosexuais. Esta muller deu moito que falar xa que, tras aparecer espida na revista Playboy (ano 1999) e, durante a campaña de defensa dixo textualmente ''As mulleres quizais sexan capaces de finxiren os orgasmos. Pero os homes poden finxi-las relacións enteiras'' nun intento de demanda para que o goberno dera luz verde a estes temas.