cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maurice Cheeks
Adestrador
A seguinte temporada, 2008-09, o equipo comezou cunha marca de 9-14 a pesar de asinaren a Elton Brand e a Andre Iguodala durante o verán. Debido ao mal comezo, os 76ers despediron a Cheeks o 13 de decembro de 2008. O 14 de agosto de 2009, converteuse en adestrador asistente dos Oklahoma City Thunder, onde permanecería até 2013. O 10 de xuño de 2013, asina de novo como adestrador principal, esta vez nos Detroit Pistons, mais foi despedido o 9 de febreiro de 2014. Actualmente traballa de novo como adestrador asistente nos Oklahoma City Thunder.
Vilachá Pedrosa, Veiga, Becerreá
Vilachá Pedrosa é un lugar da parroquia de Veiga no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Cetíidos
miniatura|270px|Abroscopus albogularis. A dos cetíidos (Cettiidae) é unha familia de aves paseriformes da suborde dos páseros, infraorde dos paséridos e superfamilia dos silvioideos.
Trátase dunha familia recentemente descrita, na que a maioría dos seus membros se clasificaban anteriormente na familia dos silvíidos.
Características
A dos cetíidos é unha liñaxe antiga dentro da superfamilia dos silvioideos. O grupo máis próximo aos cetíidos é o dos exitálidos (a familia á que pertence o ferrreiriño rabilongo).
Descrición
A familia foi descrita en 2006 polo zoólogo, profesor e sistemático evolutivosueco Per Alström e os seus colaboradores, no traballo "Phylogeny and classification of the avian superfamily Sylvioidea". ''Mol. Phylogenet. Evol.'' 38 (2): 381–397.
Etimoloxía
O nome científico Cettiideae está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Cettia, coa adición da desinencia do latín científico ´-ideae, tirada da foma do grego antigo -ειδής, -eidḗs, da raíz de εἶδος, eĩdos "forma", "aspecto", "aparencia", usada para a formación do nome das familias de animais.
Clasificación
Recoñécense os 7 xéneros seguintes, con 32 especies:
Hai outros xéneros incertae sedis que algúns autores clasifican aquí:
Justine ou os infortunios da virtude
Justine ou os infortunios da virtude, na versión orixinal en francés Justine ou les Malheurs de la vertu, é unha novela de Donatien-Alphonse-François de Sade, máis coñecido na historia da literatura como o Marqués de Sade. A súa primeira versión foi escrita en 1787, e apareceu editada por primeira vez en 1791, e reeditada noutra versión en 1797. É unha das obras máis importantes e influentes da súa obra, xunto con Les Cent Vingt Journées de Sodome ou l’École du libertinage ("Os 120 días de Sodoma") e La Philosophie dans le boudoir ("A filosofía no toucador").
Xénese da obra
miniatura|Ilustración dunha edición holandesa do libro, cara a 1800. Os seus títulos orixinais foron, sucesivamente, Les infortunes de la vertu, Justine ou les Malheurs de la vertu e La nouvelle Justine ou les Malheurs de la vertu. A obra foi escrita polo marqués de Sade durante unha das súas prolongadas estancias en prisión, na Bastilla. A primeira versión redactouna en só quince días, dándoa por terminada o 8 de xullo de 1787, permanecendo inédita ata que Apollinaire rescatou o seu manuscrito do "inferno" da Biblioteca Nacional Francesa a principios do século XX. Esta versión inicial é sensiblemente inferior en extensión ás definitivas, aínda que nela xa están presentes o argumento, situacións e desenvolvemento. Trala súa saída de prisión en 1790 (mercé a un decreto da Asemblea Constituínte), imprimiuse en xuño de 1791 unha segunda versión máis explícita na que se amplían considerablemente as peripecias narradas.
En 1797 publicouse unha terceira versión da obra, tamén atribuída a Sade, e ampliada con respecto á edición anterior.
A publicación de Justine supuxo un enorme escándalo e suscitou as máis virulentas críticas. Sade foi cualificado de "autor infame de novelas detestables". Malia ser publicada clandestinamente e que Sade sempre negou a súa autoría, foi a principal causa para encerralo de por vida en diferentes institucións sanitarias acusado de "demencia libertina".
Xa en vida de Sade a obra tivo unha gran difusión, imprimíndose seis edicións en dez anos. Converteuse nunha obra maldita que circulou clandestinamente durante todo o século XIX. Recoñécese a súa influencia nas novelas de Flaubert, Dostoievski e na poesía de Baudelaire, aínda que a lista de escritores do século XIX nos que se aprecia a influencia de Sade, e máis concretamente da súa novela Justine é extensa. A principios do século XX Apollinaire publica a súa obra e os surrealistas rescatan a memoria de Sade. Desde entón numerosos autores interesáronse pola súa obra, pero debeuse esperar ata mediados do século XX para que se normalizase a súa publicación.
Estrutura
Como na maioría das obras de Sade, poden observarse dous niveis de contido: por unha banda, unha serie de escenas de violencia sexual; por outra, os sofismas daqueles personaxes que protagonizan esta violencia, xustificándoa. A maioría dos analistas da obra de Sade ven nas argumentacións destes personaxes o propio pensamento de Sade, un sistema filosófico e político baseado no materialismo ateo da Ilustración francesa, oposto ás ideas de Jean-Jacques Rousseau sobre a bondade innata do ser humano.
Xa na súa época Sade sufriu as críticas polos "sistemas filosóficos" que expuñan os seus personaxes libertinos. En contestación a esas críticas escribiu:
En Justine, Sade válese da protagonista para simbolizar a virtude e manifestar a súa pesimista tese segundo a que a virtude é sistematicamente esmagada polo vicio, mentres que o vicio, libre de valores e principios, cobra vantaxe e prospera. Partindo desa tese, Sade, na introdución, preocúpase por aqueles que carentes dunha formación moral sólida poidan chegar á conclusión de que é mellor, máis vantaxoso, practicar o vicio e non a virtude.
Argumento
Sade válese na obra da fórmula do narrador omnisciente, que comenta o desenvolvemento da trama, extrae conclusións e exhorta o lector utilizando a segunda persoa do plural. Justine trata da vida desgraciada de Justine, unha mociña á que a natureza dotou dun irresistible impulso cara á virtude, pero ó quedar orfa, enfróntase a un mundo cheo de libertinos. Ela e a súa irmá Juliette vense obrigadas a buscarse a vida como poden, pero mentres que Juliette, inclinada naturalmente ó vicio, decide prostituírse, o que a leva a acadar o éxito e a respetabilidade, a boa de Justine empéñase, contra vento e marea, en querer levar unha vida virtuosa.
Case vinte anos despois da súa separación, as dúas irmás atópanse, sen se recoñeceren. Juliette é a esposa dun importante personaxe, e Justine encóntrase nun absoluto desvalemento. A segunda refire á primeira as súas desventuras en primeira persoa: como, pola súa inclinación á virtude, foi unha e outra vez vexada, sen atopar nunca a paz. O relato de Justine ocupa a maior parte do libro. Ó rematar, Justine é recoñecida por Juliette, que decide axudala, pero, pouco despois, Justine é atinxida por un raio, sen posibilidade de gozar da vida tranquila que a súa irmá está resolta a proporcionarlle.
Sade concede ó lector un final convencional: a morte de Justine non debe resultar estéril. Na introdución adianta o plan da obra:
E consonte ese plan, Juliette, conmovida polos infortunios da súa irmá, comprende a grandeza da virtude, e, rexenerándose, comprométese a levar unha vida piadosa. Así terminan as dúas primeiras versións, non así na terceira, onde Juliette continuará sumida na máis extrema libertinaxe. O narrador, pouco convincentemente, conclúe no derradeiro parágrafo da novela que a virtude de Justine achará a súa recompensa no alén.
A propia trama e as ideas expostas na novela son extremadamente radicais para a súa época, con fortes críticas á organización social e á relixión e igrexa. A virulencia das súas críticas contra o réxime establecido e as posibles referencias a influentes personaxes da época -unido á avaricia dos seus familiares, que desexaban apoderarse do seu patrimonio- valeron a Sade a reclusión de por vida no manicomio de Charenton.
En 1967 rodouse en Italia a escenificación cinematográfica da película, Justine ovvero le disavventure della virtù, titulada en castelán Pasión Mortal. Estivo dirixida por Jess Franco, con Klaus Kinski e Romina Power como figuras principais. Posteriormente, houbo outras adaptacións ó cine da obra.
Impacto ambiental
O impacto ambiental é o efecto que produce unha determinada acción humana sobre o ambiente nos seus distintos aspectos. O concepto pode estenderse aos efectos dun fenómeno natural catastrófico. Tecnicamente, é a alteración da liña de base (ambiente) debido a acción antrópica ou eventos naturais.
Justine ou os infortunios da virtude
Ideas básicas na obra
Justine (unha adolescente) recorre a tódolos estamentos sociais para preservar a súa virtude, e en tódolos casos, en lugar de recibir axuda o que atopa son incitacións ó vicio. Justine simboliza a virtude que cunha escasa intelixencia debe enfrontarse ao comechón do vicio e, contrariamente ó que cabería esperar, en lugar de ser recompensada por manter a súa virtude, o que recibe é toda clase de agravios. Pola contra, os libertinos que abusan dela vense recompensados con toda clase de parabéns.
Saint-Jean-de-Niost
Saint-Jean-de-Niost é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Impacto ambiental
Tipos de efectos
En función do tipo de actuación poden distinguirse varios tipos de efectos:
Justine ou os infortunios da virtude
Ideas básicas na obra
Sade verte nesta obra a súa misantropía, describe como, na sociedade na que lle tocou vivir, practicar a virtude sempre resulta oneroso, mentres que quen practica o vicio encontra unha sociedade cómplice e corrompida, o que lle permite adquirir vantaxe.
Impacto ambiental
Identificación, descrición e avaliación dos impactos ambientais
Nunha avaliación dos impactos ambientais é necesario, primeiramente, realizar unha identificación das actividades ou accións que se realizarán durante as distintas fases de execución do proxecto, susceptibles de provocar impactos, os cales son resumidos, para a confección da matriz de identificación e avaliación de impactos.
Exemplo destas actividades ou accións por fases do proxecto temos:
Seguidamente procédese a identificar os impactos ambientais que son provocados polo proxecto en cada un dos factores ambientais afectados.
Adoita suceder que durante a avaliación algunhas compoñentes non sexan analizadas porque non existe afectación, debido á deterioración que poida existir ou que a área é industrial e estea afectada polo transcurso de longos anos de explotación da fábrica etc.
Matriz de identificación e descrición de impactos
A matriz de identificación e avaliación de impactos ambientais componse de dous sectores:
No segundo sector relaciónanse e avalíanse os 9 criterios avaliación os cales relacionamos a continuación:
Valoración dos criterios de avaliación
A valoración dos criterios preséntase a continuación: A Natureza do impacto pode ser:
Tipos de impacto
Para Tipo utilizáronse as seguintes ponderacións:
Tempo de ocorrencia do impacto
Para Tempo en Aparecer utilizáronse as seguintes ponderacións:
Inclusión do impacto no deseño do proxecto
No que respecta a se o impacto foi considerado no deseño e operación do proxecto, utilizouse:
Marqus Blakely
Traxectoria profesional
A pesar de non ser elixido no Draft da NBA de 2010, Blakely foi á Summer League da NBA cos Los Angeles Clippers e máis tarde asinou un contrato por dous anos, cun valor de 473.604 dólares por ano. Foi despedido polos Clippers o 25 de outubro de 2010 ao remate do Training Camp. Foi adquirido polos Bakersfield Jam da NBA Development League no Draft da NBA-D League na 12ª posición.
Blakely foi adquirido polos Iowa Energy a cambio dunha elección da primeira rolda.
O 12 de abril de 2011, Blakely asinou un contrato por varios anos cos Houston Rockets.
Sabacedo, Ermedelo, Rois
Sabacedo é un lugar da parroquia de Ermedelo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres).
Arizona Dream
Arizona Dream é unha película do director bosníaco Emir Kusturica, rodada en 1991 e estreada en 1993.
Trama
Narra a historia dun mozo residente en Nova York que se ve obrigado a regresar ás súas orixes en Arizona, onde comeza unha nova etapa da súa vida na que a súa principal prioridade será facer realidade os seus soños e os dos que o rodean. Coma noutras das súas películas, Kusturica reflicte a fantasía e os soños dos seus personaxes entrelazados coa crúa realidade, na que todo acaba en traxedia.
Covas, Maceda
San Xoán de Covas é unha parroquia do concello de Maceda na comarca de Allariz-Maceda da provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres) nunha das dúas entidades de poboación que compoñen a parroquia, estando a outra despoboada.
Forma parte da parroquia eclesiástica de Covas que está formada polos 2 lugares desta parroquia civil, máis os 9 lugares da parroquia homónima do concello de Montederramo.
Cadmo
miniatura|dereita|200px|Cadmo sementando os dentes do dragón, por [[Maxfield Parrish, 1908]] Cadmo (ou Cadmos) é unha figura da mitoloxía grega, fundador da cidade grega de Tebas. Era fillo de Axenor, rei de Tiro (Fenicia) e de Telefasa, e irmán de Europa.
Cando Zeus, transformado nun touro, raptou á bela Europa, o pai, Axenor, enviouno xunto con seus irmáns Fénix e Cilix, na súa busca, avisándoos de que non volvesen até que a atopasen. Cadmo despois de percorrer boa parte da Terra sen achar á irmá, decidiu non tornar ao seu país. Achegouse a Delfos e consultou o célebre oráculo, sobre o lugar onde debería vivir. O oráculo aconsellou que cando atopase unha vaca que non coñecese xugo a seguise, e onde parase a pastar, que fundase unha cidade e chamase ao país Beocia.
Ao pouco tempo de abandonar Delfos, encontrou Cadmo a vaca, e cando se parou esta, decidiu facer un sacrificio na honra de Atenea. Pediu aos seus compañeiros que fosen buscar auga dunha fonte próxima, sita nunha cova. Cando os compañeiros cumpriron o mandado, atoparon cun dragón que custodiaba a gruta. O dragón acabou con todos.
Estrañado da tardanza dos seus amigos, Cadmo armado, diríxese cara a cova. Contempla horrorizado a matanza, mais non dubida en atacar o monstro e matalo. Aparéceselle entón Atenea e aconséllalle que semente en terra os dentes do dragón a fin de obter "un novo pobo". Confundido sobre o sentido do consello, Cadmo, porén, realiza o mandado: ara os campos e bota nos regos os dentes. Dos dentes xorden logo homes armados, que pelexan entre si. Fican só cinco vivos, que se converten nos novos compañeiros de Cadmo e o axudan a construír a cidade. Recibe o nome de Tebas.
Porén a esposa de Zeus, Hera, que non podía esquecer que Cadmo era irmán de Europa, amante do seu home, non estaba contenta e atraeu a desgraza á súa familia: Ino botouse no mar, nun arrouto; Sémele morreu vítima dos raios de Zeus; un neto, Penteo foi esnaquizado polas ménades, e outro, Acteón, foi devorado polos seus propios cans. Por último o seu propio pobo tebano levantouse contra el, e o mesmo Dioniso destruíu o seu palacio, de xeito que Cadmo e a súa esposa, Harmonía, xa anciáns, buscaron refuxio na Iliria, onde foron finalmente transformados en serpes.
La Voz de Vivero (1909)
La Voz de Vivero foi un semanario editado en Viveiro entre 1909 e 1911.
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses generales del distrito, apareceu o 2 de xaneiro de 1909. Veu substituír a El Eco de Vivero. Fundado por Ignacio Botino, estaba dirixido por Pedro Pérez Barreiro. Cesou a súa publicación o 30 de decembro de 1911. Foi continuado por Heraldo de Vivero.
Nossa Senhora Medianeira, Santa Maria
Nossa Senhora Medianeira é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Condomínio Madre Paulina, Medianeira, Vila Bazzégio, Vila Cândida Vargas, Vila Esperança, Vila Imembuí, Vila Mariana, Vila Medianeira.
Os cregos na cultura popular galega
Os cregos, curas ou abades, na cultura popular galega, deron pé a abundante fraseoloxía impregnada, en boa parte dos casos, de certa retranca crítica e burlona en relación co seu comportamento sexual e a súa afección á boa mesa. En moitos casos, esa literatura popular nace dun mal disimulado anticlericalismo.
Así, Risco conta que a xente da aldea lles critica moito o seu suposto apego ó diñeiro, do que xorden comentarios como estes: "De que achegan o bico ó cáliz, xa non teñen quebradeiros de cabeza", ou que "o purgatorio fixérono os curas, para sacaren cartos con misas e responsos". Por esta causa foron un obxectivo preferente para as cuadrillas de ladróns que daban por suposto que agochaban unha fortuna nas súas casas.
Entre os mariñeiros era de mal agoiro falar a bordo de curas ou de raposas. Críase que con só mencionalos se aseguraba a falta de pesca ou mesmo un accidente; Eliseo Alonso aumenta a lista de temas vedados a cobras, zapateiros ou xastres. Asegúrase que ningún armador ou patrón levaría nunca un cura a bordo da súa barca, incluso cando non fosen a pescar.
Léxico
O termo curato designa o cargo do cura párroco e mailo territorio baixo o seu goberno espiritual.
Cantigueiro
miniatura|O crego cando vai fóra/ déixalle dito á criada:/ Veña tarde, veña cedo,/ déitate na miña cama
Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles
miniatura|Tren da serie 101 ofrecendo o servizo [[Euromed de grandes liñas ó seu paso por Benicarló-Peníscola]] miniatura|Tren da serie 104 ofrecendo un servizo [[Renfe Avant|Avant de Alta Velocidade de Media Distancia en Madrid-Puerta de Atocha]] miniatura|Tren "Civia" prestando un servizo de Proximidades
A Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles, máis coñecida coma RENFE, era o organismo paraestatal español de transporte ferroviario existente como tal entre 1941 e 2004. En 2005 dividiuse en Adif, ente xestor das infraestruturas ferroviarias españolas, e Renfe Operadora, compañía que quedou coa explotación dos ferrocarrís.
Foi fundada o 24 de xaneiro de 1941 por mor da nacionalización de diversas compañías ferroviarias españolas, entre as que destacaban a Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España (1858-1941), a Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante, M.Z.A, (1856-1941) e a Compañía Nacional de los Ferrocarriles del Oeste e Ferrocarriles Andaluces, xa baixo tutela estatal, desde 1928 e 1936, respectivamente.
O obxecto da creación de RENFE foi rehabilitar a rede ferroviaria española, gravemente danada como consecuencia da guerra civil, ante a situación de quebra económica das empresas ferroviarias que ata entón explotaran a rede. RENFE explotou a rede ferroviaria española desde a súa creación en réxime de monopolio ata o día 31 de decembro de 2004.
A partir da década dos 70 e principalmente na dos 80, RENFE empezouse a rexer por unha política de rendibilidade económica, polo que todas aquelas liñas que non eran rendibles foron pechándose ao tráfico progresivamente. O 1 de xaneiro de 1985 pecháronse máis de 900 km de vías e liñas. Sirvan como exemplo o Santander-Mediterráneo, Andalucía-Levante (ferrocarril do Almanzora), o Valladolid-Ariza, a Vía da Prata etc.
División de Renfe
O 1 de xaneiro de 2005 finalizou o monopolio legal de RENFE e a empresa dividiuse en dúas:
Por mor das novas directivas económicas da Unión Europea, o Estado debía abrir a rede ferroviaria á competencia, polo que se dispuxo unha nova lexislación para o sector ferroviario (LSF, Lei 39/2003 do Sector Ferroviario), que en principio debía entrar en vigor o 1 de xuño de 2004, pero que se atrasou coa asunción do Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero ao 1 de xaneiro de 2005.
O 31 de decembro de 2004, RENFE fusionouse co entón Xestor de Infraestruturas Ferroviarias (GIF) e, minutos máis tarde, o día 1 de xaneiro de 2005, a Entidade Pública Empresarial Renfe-Operadora desprendíase de RENFE, que a partir dese momento comezou a chamarse Entidade Pública Empresarial Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (Adif). Renfe Operador especializouse na prestación de servizos de transporte, mentres que Adif quedou coas funcións de atribución de capacidades, mantemento e construción de infraestrutura da Rede Ferroviaria de Interese Xeral (RFIG).
Ramón Barreiro Rodríguez
Traxectoria
dereita|miniatura|Escavación das fosas onde se soterrou a Ramón Barreiro e Castor Cordal en Curro. Publicou poemas e caricaturas en La Hora. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse nun muíño da parroquia de Armenteira. Os seus pais foron torturados para que confesasen o seu paradoiro. Ao pai rompéronlle as pernas dunha malleira no cuartel da Garda Civil e a súa nai foi violada, cegárona con ácido e rapáronlle o pelo, e a causa das torturas faleceu pouco despois. Foi delatado por un cuñado do seu pai. Detido, foi asasinado con Castor Cordal Garrido nun eucaliptal a carón da estrada Pontevedra-Vilagarcía de Arousa en Portela. Os asasinos levaron os corpos atados a unha escada de man e soterráronos destras do adro da igrexa de Curro. Antes de soterralo cortáronlle un dedo para apoderarse dun anel. Os cadáveres foron exhumados en outubro de 2009.
O seu irmán foi mobilizado polas tropas golpistas e pasouse ao bando leal.
Peter Doig
miniatura|Peter Doig Peter Doig, nado en Edimburgo o 17 de abril de 1959, é un pintor escocés.
Traxectoria
En 1962 foi vivir coa súa familia a Trindade e Tobago, e en 1966 foi ao Canadá. Regresou ao Reino Unido en 1979, indo estudar en Wimbledon School of Art, en St Martin's School of Art e, máis tarde, na Chelsea School of Art, onde recibiu un MA. En 2002 volveu a Trindade, onde abriu un estudo cerca de Porto España, e pasou a ser profesor na Academia de Belas Artes de Düsseldorf (Alemaña). A súa obra consiste, moitas veces, en paisaxes, ás veces reminiscentes da súa infancia e xuventude pasada no Canadá e inspiradas por fotografías, aínda que sen ser no estilo foto-realista. A súa pintura revela influencias de pintores impresionistas, postimpresionistas e expresionistas, como Caspar David Friedrich, Claude Monet e Edvard Munch. O traballo de Doig captura momentos de tranquilidade, que contrastan cos elementos oníricos. O pintor emprega combinacións de cores e presenta escenas de ángulos inesperados, contribuíndo a dar á súa obra unha sensación de realismo máxico. As súas pinturas representan, moitas veces, lagos con canoas, cabanas perdidas nos bosques e esquiadores en escenarios montañosos.
Doig está representado nalgúns dos principais museos do mundo.
IX (álbum)
IX é o noveno álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo ...And You Will Know Us by the Trail of Dead, publicado o 20 de outubro de 2014 a través do selo Superball Music.
Federal Open Market Committee
O FOMC tamén dirixe operacións do Sistema da Reserva Federal nos mercados de moeda estranxeira, aínda que toda intervención neles é coordinada co Tesouro dos Estados Unidos, o cal ten a responsabilidade de formular as políticas estadounidenses relacionadas co valor do tipo de cambio do dólar.
Rally do Cocido de 2014
O Rally do Cocido de 2014 foi a 20º edición e a primeira rolda da tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse do 8 ao 9 de marzo e contou cun itinerario de trece treitos que sumaban un total de 127 km cronometrados.
Inflamación
miniatura|250px|dereita|Dedas inflamadas por [[frieira (medicina)|frieiras. Este é un exemplo de inflamación que non está producida por unha infección.]] A inflamación (do latín inflammatio: acender, facer lume) é a forma de manifestarse de moitas doenzas, que consiste nunha resposta inespecífica fronte ás agresións do medio (patóxenos, irritantes, células danadas ), e está xerada polos axentes inflamatorios. A resposta inflamatoria ocorre só en tecidos conectivos vascularizados e xorde coa finalidade defensiva de illar e destruír o axente daniño, e para reparar o tecido ou órgano danado. Considérase un mecanismo de inmunidade innata, estereotipado, en contraste coa reacción inmune adaptativa, específica para cada tipo de axente infeccioso. Os signos clásicos da inflamación aguda son dor, calor, rubor, inchamento e perda de función. Inflamación non é sinónimo de infección, porque poden darse inflamacións sen infección, e mesmo nos casos en que a inflamación está causada por unha infección, a infección é causada por un microorganismo, pero a inflamación é simplemente unha das respostas do organismo ante os patóxenos.
A inflamación pode clasificarse en aguda e crónica. A inflamación aguda é a resposta inicial do corpo a estímulos daniños e orixínase polo aumento do movemento de plasma sanguíneo e leucocitos (especialmente granulocitos) desde o sangue cara aos tecidos danados. Propágase unha cascada de eventos bioquímicos que madura a resposta inflamatoria, a cal implica ao sistema vascular local, o sistema inmune, e varias células nos tecidos lesionados. A inflamación prolongada, coñecida como inflamación crónica, causa un cambio progresivo no tipo de células presentes no sitio da inflamación e caracterízase pola destrución simultánea e curación do tecido debido ao proceso inflamatorio. O maior probema que pode darse na inflamación é que a defensa se dirixa tanto cara aos axentes daniños coma aos non daniños, de maneira que provoque lesións en tecidos ou órganos sans.
A inflamación identifícase xeralmente en medicina co sufixo -ite (farinx ite, larinx ite , col ite , conxuntiv ite ...).
Evolución histórica
Nas primeiras civilizacións existen testemuñas de que tiñan coñecemento da inflamación e do seu proceso de curación; os primeiros escritos aparecen en papiros exipcios que datan do 3000 a.de C.
En Grecia e Roma existen escritos de Celso, que identificaban catro signos cardinais da inflamación. Posteriormente, Galeno engadiu o quinto signo.
Actualmente, poden recoñecerse os seus cinco signos cardinais, que son:
En 1793, o cirurxián escocés Hunter salientou algo que actualmente se considera obvio: "A inflamación non é unha enfermidade, senón unha resposta inespecífica que produce un efecto saudable no organismo no que ten lugar". Cohnheim (1839-1884) foi o primeiro investigador que utilizou o microscopio para observar vasos sanguíneos inflamados en membranas finas e translúcidas, como o mesenterio e a lingua da ra. Coa observación das alteracións iniciais do fluxo sanguíneo, o edema posterior ao incremento da permeabilidade vascular, a migración leucocitaria, este autor realizou grandes contribucións. O biólogo ruso Metchnikoff descubriu o proceso da fagocitose ao observar a inxestión de espiñas de rosal polos amebocitos das larvas de estrelas de mar, e de bacterias por leucocitos de mamífero (1882); a conclusión deste investigador foi que o obxectivo da inflamación era o de facer chegar as células con capacidade fagocitaria á zona da lesión para que fagocitaran os axentes infecciosos. Con todo, ao pouco tempo quedou claro que tanto os factores celulares (fagocitos) como os factores séricos (anticorpos) eran imprescindibles para a defensa fronte a microorganismos, e por estes descubrimentos Elie Metchnikoff e Paul Ehrlich (que desenvolveu a teoría humoral) compartiron o Premio Nobel de Medicina en 1908.
A estes nomes débese engadir o de Thomas Lewis que, por medio de experimentos sinxelos sobre a resposta inflamatoria da pel, estableceu o concepto de que diversas substancias químicas inducidas localmente polo estímulo dunha lesión, como a histamina, son factores mediadores das alteracións vasculares da inflamación. Este concepto fundamental constitúe a base dos importantes descubrimintos dos mediadores químicos da inflamación e da posibilidade de utilizar fármacos antiinflamatorios.
Lewis chamou aos mediadores químicos da inflamación "H1",e definiu a tripla resposta ante a agresión que consistía en:
Dependendo das características temporais da inflamación definimos dous tipos de resposta, que son: inflamación aguda e inflamación crónica.
Inflamación aguda
A fase aguda da inflamación é unha reacción inmune innata. Na inflamación aguda distinguimos tres puntos clave: cambios hemodinámicos, alteración da permeabilidade vascular e modificacións leucocitarias.
Cambios hemodinámicos no calibre e no fluxo
Despois dun período inconstante e transitorio de vasoconstrición arteriolar, prodúcese vasodilatación e hiperemia activa (aumento de fluxo sanguíneo na zona da lesión), que causa arroibamento e aumento da temperatura. Despois prodúcese un período de hiperemia pasiva na que diminúe o fluxo por un aumento da permeabilidade microvascular con extravasación de líquido e aumento da viscosidade sanguínea nos vasos de menor calibre, que é o que se denomina estase (parálise total do fluxo). A medida que evoluciona a estase prodúcese a orientación periférica (marxinación) dos leucocitos, que se adhiren ao endotelio vascular, atravesan a parede vascular e diríxense ao intersticio.
Paso a paso (aínda que estes procesos ocorren superpoñéndose) o que se observa é o seguinte: 200px|miniatura|dereita|Migración de neutrófilos por quimiotaxe cara ao foco de infección. 1- Vasodilatacion arteriolar e capilar, que provoca a apertura de capilares e vénulas; inducida pola acción de diferentes mediadores da inflamación sobre o músculo liso vascular, principalmente histamina e óxido nítrico.
2- Aumento da velocidade do fluxo sanguíneo (hiperemia) polas arteriolas, que é a causa da aparición de eritema (cor vermella) no sitio da inflamación;
3- Aumento da permeabilidade da microvasculatura: saída dun exsudado inflamatorio cara aos tecidos extravasculares e aparición de edema inflamatorio.
4- Acumulación anormal e excesiva de sangue: a saída de líquido provoca un aumento da viscosidade do sangue, o cal aumenta a concentración dos glóbulos vermellos (conxestión venosa).
5- Diminución da velocidade do sangue en pequenos vasos (estase sanguínea).
6- Acumulación periférica dos leucocitos: marxinación e pavimentación leucocitaria.
7- Ao mesmo tempo, as células endoteliais son activadas polos mediadores da inflamación, expresando moléculas nas súas membranas que favorecen a adhesión dos leucocitos, fundamentalmente os neutrófilos.
8- Paso de leucocitos (neutrófilos en primeiro lugar, seguidos polos macrófagos) desde os vasos ao intersticio: migración celular, con formación do infiltrado inflamatorio. Denomínase diapédese.
Ademais, durante a fase de reparación que segue á inflamación aguda e durante a inflamación crónica prodúcese un fenómeno de proliferación de vasos sanguíneos denominado anxioxénese.
Alteración da permeabilidade vascular
En condicións normais o endotelio non permite a saída de proteínas e o intercambio prodúcese por pinocitose. Durante a inflamación, altéranse as bases morfolóxicas do endotelio pola acción dos mediadores químicos, producíndose unha alteración das unións celulares e as cargas negativas da membrana basal: Majno e Palade viron aberturas entre as células que non estaban rotas. Xeralmente, este efecto prodúcese nas vénulas, mais se é moi intenso chega aos capilares e prodúcese a extravasación por rotura.
A saída de líquidos, proteínas e células a partir do sangue denomínase exsudación. É importante distinguir os seguintes conceptos:
Contracción das células endoteliais
É o mecanismo máis común, desencadeado por diferentes mediadores inflamatorios, como a histamina, a bradicinina, os leucotrienos e a substancia P, entre outros. Estas substancias provocan a contracción brusca, por fosforilación oxidativa, dos filamentos de actina e miosina das células endoteliais que se retraen, de forma que os espazos interendoteliais aumentan. Despois o citoesqueleto reorganízase para manter a contracción durante máis tiempo. As substancias inflamatorias deben disolver a membrana basal destas aberturas.
Dano endotelial
A necrose das células endoteliais provoca a súa separación da parede do vaso, creando desta forma unha abertura no mesmo. Pode producirse en feridas graves, como queimaduras, ou pola acción tóxica de microbios que afectan directamente ao endotelio. Os neutrófilos que se adhiren ás células endoteliais tamén poden danalas. Neste caso, a perda de líquido continúa ata que se forma un trombo ou se repara o dano.
Aumento da transcitose
O transporte de fluídos e proteínas a través das propias células endoteliais (e non entre elas) pode realizarse por medio de canais que se forman a partir de vacúolos e vesículas non recubertas interconectadas (denominado orgánulo vesiculovacuolar). Parece que o VEGF estimula o número e o tamaño destes canais.
Respostas dos vasos linfáticos
En condicións normais, o sistema linfático filtra e controla as pequenas cantidades de líquido extravascular que se perderon nos capilares. Durante a inflamación, a cantidade de líquido extracelular aumenta, e o sistema linfático participa na eliminación do edema. Neste caso unha maior cantidade de leucocitos, restos celulares e microbios pasa á linfa. Como ocorre cos vasos sanguíneos, os linfáticos tamén proliferan nos procesos inflamatorios, para así atenderen ao incremento da demanda. Pode ocorrer que os vasos linfáticos se inflamen de forma secundaria (linfanxite), ou que se inflamen os ganglios (linfadenite), a causa da hiperplasia dos folículos linfoides e ao maior número de linfocitos e macrófagos.
Modificacións leucocitarias
miniatura|dereita|Micrografía dun corte de [[próstata con inflamación aguda con infiltración de neutrófilos (tinguidura de hematoxilina-eosina.]] Os leucocitos fagocitan os patóxenos, destrúen as bacterias e os microorganismos, e degradan o tecido necrótico, pero tamén poden prolongar a lesión tisular ao liberaren encimas, mediadores químicos e especies reactivas do oxíxeno (ERO, ou, en inglés, ROS; tamén denominados radicais libres do oxíxeno, RLO). Os dous grupos de leucocitos máis importantes nun proceso de inflamación son os polimorfonucleares neutrófilos (PMN) e os macrófagos.
O tecido conxuntivo contén macrófagos e mastocitos, que son células sentinelas que poden recoñecer a presenza de microbios, células mortas ou corpos estraños. Os macrófagos son os elementos principais no inicio do proceso de inflamación, xa que posúen receptores específicos que recoñecen microbios e células mortas. Cando recoñecen estes elementos, os macrófagos producen as citocinas IL-1 e TNF-α, que desecadean a inflamación propiamente dita actuando sobre as células endoteliais dos vasos sanguíneos próximos (sobre todo as vénulas post-capilares), para permitiren a migración transendotelial dos leucocitos.
Os mastocitos reaccionan ao estrés físico que se detecta nos tecidos (calor, frío, presión) e producen os mediadores serotonina e histamina, que son potentes axentes vasoactivos que actúan sobre a contracción e a permeabilidade dos vasos, tanto arteriais coma venosos.
Como consecuencia da activación de macrófagos e mastocitos, prodúcese a liberación dos mediadores químicos da inflamación. Estes mediadores inducen vasodilatación na zona afectada, o que provoca a saída de líquido do sangue cara aos tecidos, xerando un edema. Por esta razón, a viscosidade do sangue aumenta, debido ao aumento de concentración dos glóbulos vermellos, o que provoca un descenso no fluxo sanguíneo (estase). Nestas condicións hemodinámicas, os leucocitos redistribúense en posición periférica, un fenómeno denominado marxinación. A continuación, os leucocitos rodan sobre a superficie do endotelio, establecendo contactos transitorios coas células endoteliais, soltándose e volvéndose a unir. Finalmente, os leucocitos adhírense firmemente ao endotelio, antes de iniciaren a migración a través dos capilares (ver o apartado "Diapédese").
Os leucocitos que atravesaron os capilares diríxense cara á zona afectada por un proceso de quimiotaxe. Unha vez alí, fagocitan os microbios e destrúenos, xerando a produción de pus. O pus será eliminado cara ao exterior se a lesión está en contacto co exterior, ou xerará un absceso se a zona onde se formou o pus está no interior dun órgano.
Unha vez eliminado o pus (de xeito natural ou por intervención cirúrxica en caso de absceso), os macrófagos e os linfocitos reparan o tecido danado pola inflamación aguda. O dano tisular cáusano xeralmente os neutrófilos, que son moi numerosos e liberan encimas hidrolíticos e radicais libres que danan os tecidos. A reparación prodúcese grazas aos macrófagos, que estimulan aos fibroblastos a sintetizar coláxeno e ás células endoteliais a xerar novos vasos, por medio da secreción de factores de crecemento. Porén, a reparación é sempre incompleta, xa que non se recupera a estrutura orixinal: as glándulas e os pelos da zona non se rexeneran.
A natureza dos leucocitos infiltrados varía segundo o momento da resposta inflamatoria e o tipo de estímulo. Na maior parte dos casos de inflamación aguda, os neutrófilos (PMN) predominan durante as primeiras 6-24 horas, e despois son substituídos por monocitos en 24-48 horas. A rápida aparición dos neutrófilos débese a que son máis abundantes no sangue, responden máis rápido ás quimiocinas e únense máis fortemente ás moléculas de adhesión que aparecen nas células endoteliais activadas, como as selectinas E e P. Porén, despois de entraren nos tecidos, os neutrófilos teñen unha vida media curta: sofren apoptose e desaparecen despois de 24-48 horas. Os monocitos responden máis a modo, pero non só sobreviven nos tecidos, senón que ademais proliferan e dan lugar aos macrófagos, de maneira que se converten na poboación dominante nas reaccións inflamatorias crónicas. Con todo, nalgúns casos as poboacións de leucocitos poden variar: en infeccións por Pseudomonas, os neutrófilos recrútanse de forma continua durante varios días, e en infeccións virais, os linfocitos son os primeiros en chegar, por exemplo.
Mediadores da inflamación
Estes mediadores son pequenas moléculas que consisten en lípidos (prostaglandinas, leucotrienos e tromboxanos), aminoácidos modificados (histamina, serotonina) e pequenas proteínas (citocinas, factores de crecemento, interleucinas...) que representan información específica destinada ás células con capacidade de utilizar esta información porque presentan os receptores específicos axeitados na súa membrana plasmática. Os mediadores da inflamación son de orixe plasmática (sintetizados polo fígado) ou celular.
Metabolitos do ácido araquidónico
O ácido araquidónico (AA) é un derivado do ácido graxo esencial ácido linoleico, con moitos enlaces dobres, que está normalmente esterificado en forma de fosfolípido nas membranas celulares. O ácido araquidónico libérase por acción das fosfolipases celulares, a partir de calquera célula activada (plaquetas), estresada ou a punto de morrer por necrose. Unha vez liberado, o ácido araquidónico pode metabolizarse por dúas vías: Os derivados do ácido araquidónico (tamén denominados eicosanoides) serven como sinais intra ou extracelulares nunha gran variedade de procesos biolóxicos, entre eles a inflamación e a hemostase. Os seus efectos principais son:
Aminas vasoactivas: histamina e serotonina
A histamina e serotonina son as dúas principais aminas vasoactivas, chamadas así pola súa importante acción sobre os vasos. Almacénanse xa preformados en gránulos, dentro das células que os producen, polo que son mediadores precoces da inflamación. O principal produtor de histamina é o mastocito, aínda que tamén se produce polos basófilos e as plaquetas. No caso dos mastocitos, a histamina libérase cando estas células producen desgranulación, en resposta a diferentes tipos de estímulos: A histamina dilata as arteriolas e aumenta a permeabilidade das vénulas. É o principal mediador do aumento transitorio inmediato da permeabilidade vascular, producindo espazos interendoteliais nas vénulas que favorecen a saída do exsudado plasmático. Este efecto realízase a través de receptores H1 presentes nas células endoteliais.
María Tareixa de Austria e Borbón
María Tareixa de Austria e Borbón (en francés: Marie-Thérèse d'Autriche), nada en San Lorenzo de El Escorial o 10 de setembro de 1638 e finada en Versalles o 30 de xullo de 1683, foi unha Infanta de España, Infanta de Portugal, Arquiduquesa de Austria e, Raíña consorte de Francia desde 1660, aínda que isto non impediu que Francia atacase a España en Flandres durante a Guerra de Devolución, nin no Caribe, apoiando aos piratas (filibusteiros e bucaneiros) desde a Illa da Tartaruga (base francesa pirata, onde se abastecían de pólvora, municións,...), chegando a atacar a parte occidental da Española en mans francesas (Haití), con apoio oficial até 1665, que foi restablecido posteriormente.
Inflamación
Aminas vasoactivas: histamina e serotonina
A serotonina é outro mediador preformado que produce efectos similares. Está presente nas plaquetas e en certas células neuroendócrinas, por exemplo no tracto gastrointestinal. A liberación de serotonina (e histamina) actívase cando as plaquetas se agregan en contacto co coláxeno, a trombina, ADP e complexos antíxeno-anticorpo (ver Hemostase).
María Tareixa de Austria e Borbón
Traxectoria
Filla do Rei Filipe IV de España e da súa primeira esposa a princesa Isabel de Francia, era por parte de nai, a neta do Rei Henrique IV de Francia e á súa vez irmá do rei Carlos II de España
Inflamación
Citocinas
As citocinas son pequenas proteínas (entre 5 e 20 kDa) que permiten o intercambio de información entre as diferentes células durante o proceso de inflamación, a hematopoese e as respostas inmunes. Os factores de crecemento que utilizan as células epiteliais para estimular a súa renovación son tamén citocinas.
Subclase (bioloxía)
En bioloxía, unha subclase é un nivel intermedio, inmediatamente inferior á categoría clase na taxonomía dos seres vivos.
María Tareixa de Austria e Borbón
Matrimonio
miniatura|esquerda|200px|[[A entrevista de Luís XIV e Filipe IV na illa dos Faisáns representa o momento da entrega de María Tareixa como esposa ao rei de Francia.]] O 9 de xuño de 1660 contraeu matrimonio con Luís XIV de Francia, o chamado Rei Sol, primo-irmán seu por dobre liña, tanto por parte de pai como de nai. A súa entrega como prometida do rei formalizouse en Irún (Illa dos Faisáns), nun acto cuxa preparación contou coa participación de Velázquez.
A raíña María Teresa levou unha vida de illamento e de tristeza durante todo o seu reinado. Salvo por unha breve rexencia en 1672, durante a campaña do rei contra Holanda, non desenvolveu actividade política algunha.
Subclase (bioloxía)
As terminacións latinas indican o rango taxonómico
O nome das subclases remata no sufixo -idae nas plantas, -phycidae nas algas e -mycetidae nos cogomelos.
Inflamación
Citocinas
En xeral, as citocinas poden considerarse en certo modo similares a hormonas pero cun raio de acción limitado, a excepción da IL-1 e o TNF-α, que se pode considerar que funcionan como verdadeiras hormonas, transmitindo información a través de todo o organismo.
María Tareixa de Austria e Borbón
Matrimonio
Deu seis fillos ao rei, dos cales só Luís, o chamado "Gran Delfín", sobreviviuna. Unha enfermidade devastadora acabou coa súa vida en 1683, cando soamente contaba con 44 anos de idade.
Subclase (bioloxía)
As terminacións latinas indican o rango taxonómico
Para o reino animal, os sufixos por defecto son postos por baixo do rango de superfamilia.
Música de One Piece
Para interpretar os diferentes temas do anime os responsábeis da serie levan contratando dende os seus inicios a diferentes grupos de pop xaponés moi aclamados no seu país. Estes son os temas na súa versión galega e os capítulos nos que soan:
Subclase (bioloxía)
Exemplos:
Scientific classification
Gran Premio de Bélxica de 1987
O Gran Premio de Bélxica de 1987 foi unha carreira de Fórmula 1 disputada no circuíto de Spa-Francorchamps o 17 de maio de 1987. Foi a terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 45º Gran Premio de Bélxica e o 33º, que se celebrou en Spa-Francorchamps.
Inflamación
Citocinas
As citocinas liberadas polos macrófagos durante a inflamación van afectar ás células endoteliais, aos neutrófilos (durante a fase aguda) e despois aos fibroblastos e de novo ás células endoteliais durante a fase de reparación. A información emitida por unha citocina só será recibida por aquelas células que presenten receptores específicos para esa citocina. As mensaxes das citocinas son múltiples; as principais son: Algunhas mensaxes moi importantes, como a estimulación dos linfocitos T, son emitidas por moitas citocinas. Esta redundancia asegura a transmisión da información.
María Tareixa de Austria e Borbón
Devanceiros
Devanceiros de María Tareixa
Inflamación
Óxido nítrico
O óxido nítrico (NO) é un gas soluble producido nalgunhas neuronas do cerebro, macrófagos e células endoteliais. Actúa de forma parácrina (acción curta e local) sobre as células diana, a través da indución da formación de GMPc, que inicia unha serie de eventos intracelulares que causan a relaxación do músculo liso (vasodilatación). A vida media in vivo do NO é moi curta, polo que só actúa sobre as células moi próximas ao lugar de produción.
O NO sintetízase a partir de L-arxinina polo encima NO-sintase (NOS). Hai tres tipos de NOS: endotelial (eNOS), neuronal (nNOS) e inducible (iNOS). As dúas primeiras son constitutivas, exprésanse a niveis baixos e poden activarse rapidamente aumentando os niveis de calcio intracelular. Porén, a iNOS actívase soamente cando os macrófagos e outras células son activados por citocinas (como IFN-γ ) ou produtos microbianos.