cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larry Perkins
Biografía
Logo de gañar o campionato australiano das TAA Formula Ford "Driver To Europe" Series en 1971 e o Campionato de Australia de Fórmula 2 en 1972 (ambas veces nun Elfin 600), Perkins viaxou A Europa onde gañou o Campionato de Europa de Fórmula 3 de 1975. Tamén competiu na Fórmula Un durante as tempadas, e. Logo de fracasar en asegurarse un asento permanente na Fórmula Un volveu a Australia, gañando as Rothmans International Series en 1979 nun Elfin MR8 para o equipo de fábrica Elfin Sports Cars fundado por Garrie Cooper e o Campionato de Australia de Rallycross de 1979 nun Volkswagen Beetle. Durante 1982 e 1983 traballou co irmán de Garry na construción do automóbil solar The Quiet Achiever. Foi un dos pilotos do coche solar durante a travesía transcontinental de Australia, o coche só usou unha fonte de células solares fotovoltaicas. Durante estes anos participou con éxito nas Touring Cars australianas e en 1988 volveu a Europa para competir nas 24 Horas de Le Mans con Tom Walkinshaw Racing, terminando 4º. Logo de regresar a casa desde Europa, Perkins fixo o seu debut na Bathurst 1000 de 1977 nun Holden LX Torana SS A9X Hatchback onde terminou terceiro con Peter Janson. Logrou gañar a carreira seis veces (1982, 1983, 1984, 1993, 1995, 1997), cos copilotos Peter Brock (1982-84), John Harvey (1983) (Todo o equipo Holden Dealer entón era propiedade de Brock e Perkins estaba a cargo da construción e da preparación do coche de carreiras), Gregg Hansford (1993) e nos seus dous últimos triunfos en 1995 e 1997 con Russell Ingall, gañando cada vez cun desenvolvemento australiano do Holden Commodore.
Perkins retirouse das carreiras en 2003 con 53 anos. Ademais das súas credenciais nas carreiras como piloto é un consumado enxeñeiro automobilístico e construtor de motores que construíu moitos coches de carreiras. Tanto para o seu propio equipo como para outros equipos de carreiras. É ben coñecido pola súa personalidade extravertida e humorística. O seu sobrenome é "LP", pero a miúdo é coñecido como "Lightning (raio) Larry" ou "Larrikin Larry". Larry é o pai do gañador da carreira V8 Supercar Jack Perkins.
Resultados completos no Campionato do Mundo de Sportscar
(key) (Carreiras en negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos no World Touring Car Championship
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (carreiras en itálica indican volta rápida) † Non podía puntuar para a serie
Resultados completos no campionato Asia-Pacific Touring Car
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (carreiras en itálica indican [[volta rápida)
Castro de Sedes
O castro de Sedes (ás veces chamado de Eiravedra) é un castro de cumio situado en Sedes, Narón.
Descrición
É un castro con muralla, foxo e antecastro. Mide de Norte-Sur 92 metros e de Leste-Oeste 90 metros, ten dous antecastros e varios muros. Hai dous accesos, un ao norte e outro ao sur protexidos polo que poderían ser dúas torres.
Apareceron fusaiolas e moedas de época romana que pertencen a unha colección privada.
Histoire naturelle des poissons
A Histoire naturelle des poissons (Historia natural dos peixes) é unha monumental obra en 22 volumes publicada entre 1828 e 1849 por Georges Cuvier (1769-1832) e o seu alumno e futuro sucesor Achille Valenciennes (1794-1865).
Georges Cuvier estaba interesaado na consolidación do saber ictiolóxico. Fixo entón unha síntese de todas as informacións da disciplina da súa época. O manuscrito relaciona 4 514 especies de peixes, delas 2 311 novas, o que o fai aínda hoxe un dos tratados de ictioloxía máis ambicioso. A maioría das especies descritas foron feitas despois da morte de Cuvier, por Valenciennes. miniatura|250px|Lámina do [[atún, na Histoire naturelle des poissons.]] Esta obra responde non só aos rescursos dispoñíbeis no Museo Nacional de Historia Natural de Francia, que Cuvier dirixía, senón tamén dunha inmensa rede de correspondentes a través de todo o mundo que lle permitiron obter espécimes e de recoller observacións. Un gran número de viaxeiros e de misións de exploracións científicas permitiron arrequecer as coleccións.
As descricións son frecuentemente xustas e bien conducidas, o mesmo que as ilustracións. Ás veces a diagnose de certas especies responde a individuos mal conservados ou dun só sexo. A pesar destes defectos, o traballo converteuse na obra de referencia para numerosas xeracións de ictiólogos.
Auguste Duméril (1812-1870) completou a obra de Cuvier publicando unha Histoire naturelle des poissons en dez volumes que apareceron entre 1865 e 1870. Duméril describe nela especialmente as especies non tratadas por Cuvier e Valenciennes, como os tiburóns.
Alfonsina Storni
Alfonsina Storni, nada en Capriasca (Suíza) o 29 de maio de 1892   e finada en Mar del Plata o 25 de outubro de 1938, foi unha poeta e escritora arxentina do modernismo.
Storni exerceu como mestra en diferentes centros educativos, e durante este período escribiu as súas poesías e algunhas obras de teatro. A súa prosa é feminista. Unha corrente divide a súa obra en dúas partes: unha de corte romántico, que trata o tema desde o punto de vista erótico e sensual e amosa resentimento cara á figura do home, e unha segunda etapa na que deixa de lado o erotismo e aborda o tema desde un punto de vista máis abstracto e reflexivo. A crítica literaria, pola súa parte, clasifica en tardorrománticos os textos editados entre 1916 e 1925, e a partir de Ocre encontra trazos de vangardismo e recursos como o antisoneto (soneto en verso branco). As súas composicións reflicten, ademais, a doenza que padeceu durante gran parte da súa vida e amosan a espera do punto final da súa vida, expresándoo mediante a dor, o medo e outros sentimentos.
Foi diagnosticada con cancro de mama, do cal foi operada. A petición dun medio xornalístico realizouse un estudo de quiroloxía, cuxo diagnóstico non foi acertado. Isto deprimiuna, provocándolle un cambio radical no seu carácter e levándoa a descartar os tratamentos médicos para combatela.
Suicidouse en Mar del Plata lanzándose da escollera do Club Argentino de Mujeres. Alfonsina consideraba que o suicidio era unha elección concedida polo libre albedrío, e así o expresara nun poema dedicado ao seu amigo e amante, o tamén poeta suicida Horacio Quiroga. Hai versións románticas que din que se internou lentamente na mar; algunhas desas versións serviron para compoñer a canción «Alfonsina y el mar» baseada no seu suicidio, por Ariel Ramírez e Félix Luna e que foi interpretada por grandes autoras da canción latinoamericana como Mercedes Sosa ou Chabuca Granda. O seu corpo foi velado inicialmente nesa cidade balnearia e finalmente en Bos Aires. Os seus restos están soterrados no cemiterio da Chacarita.
En 2020 Manuel Antón Mosteiro García dedicoulle Alma de mar: XXI poemas para Alfonsina Storni, Ed. de autor, ISBN 9798690978709.
Traxectoria
dereita|miniatura|Alfonsina Storni con 24 anos, cando publicou La inquietud del rosal. Os seus pais foron Alfonso Storni e Paulina Martignoni. Desde Lugano emigraron á provincia de San Juan en 1880 xunto cos irmáns máis vellos, María e Romero. Fundaron unha pequena empresa familiar, e anos despois, as botellas de cervexa etiquetadas «Cerveza Los Alpes, de Storni y Cía», comezaron a circular por toda a rexión.
En 1891 os pais viaxaron a Suíza, quedando en San Xoán os irmáns máis vellos. O 22 de maio de 1892 naceu Alfonsina na aldea Sala Capriasca, 8 km ao norte da cidade de Lugano, sendo a terceira filla do matrimonio Storni-Martignoni. O seu pai, un home «melancólico e raro», foi quen elixiu o nome. Anos máis tarde Alfonsina explicoulle ao seu amigo Fermín Estrella Gutiérrez (1900-1990): «Chamáronme Alfonsina, que quere dicir disposta a todo». Hai outras versións que indican que naceu o 22 de maio pero a rexistraron o 29, e outras que afirman que naceu nun barco no mar. Foi bautizada na parroquia de Tesserete, a aldea contigua a Capriasca. Á marxe da acta de bautismo o sacerdote Osvaldo Crivelli anotou: «Grande poetesa morta al mar della Plata».
Alfonsina aprendeu a falar en italiano, e en 1896 regresou a San Juan, de onde son os seus primeiros recordos.
A súa nai levouna á escola infantil. Nesa etapa era unha nena curiosa e que facía moitas preguntas, imaxinaba moito e mentía. A súa nai tiña dificultades para ensinarlle a dicir a verdade. Inventaba incendios, roubos e crimes, metía a súa familia en problemas, e nunha ocasión invitou aos seus docentes a pasar as vacacións nunha propiedade imaxinaria na periferia da cidade.
O recordo do seu pai reflícteo no poema "A mi padre", baseado na actitude melancólica do home. Noutra composición di:
Se ben a imaxe do pai ten matices melancólicos, a da nai reflicte tristeza oculta que amosa, á súa vez, a marca da resignación feminina. Dela escribiu:
Suponse que esta descrición da nai corresponde á época que precedeu a mudanza a Rosario e aos anos posteriores que foron difíciles. En 1900 naceu Hildo Alberto, o último irmán, a quen tivo que protexer.
Viaxe a Rosario
En 1901 a familia trasladouse novamente, esta vez ao barrio de Echesortu, na cidade de Rosario, por motivos descoñecidos. Levaron consigo algúns aforros, cos que Paulina abriu unha pequena escola domiciliaria, e pasou a ser a cabeza dunha familia numerosa e pobre. Os alumnos abonaban 1,50 pesos, e chegaron a ser cincuenta, mais a ganancia de setenta e cinco pesos mensuais non permitía unha vida cómoda.
As tarefas domésticas non a deixaban tomar un descanso, xa que tiña que axudar coa costura á súa nai até a madrugada e coas tarefas escolares ao seu irmán máis novo. Alfonsina comezou a publicar os seus poemas na revista Monos y Monadas. No número 82, do 8 de xaneiro de 1912, aparece o poema “Anhelos”, inspirado nun ombú que durante moitos anos creceu na Quinta San Pedro:
A independencia
Buscou traballo pola súa conta nunha fábrica de gorras. Na Semana Santa de 1907 o director teatral Manuel Cordero chegou a Rosario de xira coa súa compañía para representar as escenas da Paixón. Paulina contactou coa compañía e asignóuselle o papel de María Madalena. Alfonsina asistiu aos ensaios e aprendeu todos os papeis, e como dous días antes da estrea enfermou a actriz que facía de Xoán o Evanxelista, asumiu ela o papel, con eloxio da prensa ao día seguinte.
Tempo despois visitou Rosario a compañía de José Tallavi para entrevistarse con Alfonsina, quen demostrou que podía recitar e memorizar longos versos, e ofrecéronlle traballo. Alfonsina deixou a casa de Rosario, e percorreu Santa Fe, Córdoba, Mendoza, Santiago del Estero e Tucumán representando Espectros de Henrik Ibsen, La loca de la casa de Benito Pérez Galdós e Los muertos de Florencio Sánchez. Nesta época intercambiou correspondencia con Julio Cejador, un filólogo español. Segundo declarou á revista El Hogar, ao seu regreso escribiu a súa primeira obra de teatro, Un corazón valiente, mais non se conserva o texto.
A súa nai casou co libreiro Juan Perelli, e mudárase a Bustinza, onde establecera de novo a súa escola domiciliaria. Desprazouse até alí, e deu clases de recitado e de bos modos.
En 1909 deixou o fogar materno para terminar os estudos na Escola Normal Mixta de Mestres Rurais de Coronda. Segundo a directora do centro, a señora Gervasoni, cando abriu a escola precisábanse alumnos, e Alfonsina foi aceptada polo seu entusiasmo, pois non tiña certificado de estudos primarios nin aprobara o exame de ingreso. Foi nomeada celadora a cambio dun soldo de corenta pesos, e hospedábase na pensión da irmá da directora.
Poeta en Bos Aires
dereita|miniatura|Storni co escritor [[Fermín Estrella Gutiérrez en 1922.]] En 1911 mudouse a Bos Aires. O 21 de abril de 1912 naceu o seu fillo Alejandro, sen pai coñecido. Deu a luz no hospital San Roque (actual Hospital Ramos Mejía). Tempo despois foron vivir a unha casa compartida cun matrimonio.
En 1913 conseguiu traballo de caixeira nunha farmacia, e posteriormente na tenda "A la Ciudad de México". Realizou algunhas colaboracións na revista Caras y Caretas. Nesta revista relacionouse con José Enrique Rodó, Amado Nervo, José Ingenieros e Manuel Baldomero Ugarte. Conseguiu traballo na empresa Freixas Hermanos, adicada á importación de aceite. Malia ter un salario baixo por ser muller, a súa situación económica mellorou e puido realizar viaxes frecuentes a Montevideo, onde coñeceu a poeta uruguaia Juana de Ibarbourou e ao escritor Horacio Quiroga.
En 1916 comenzou a publicar poemas e prosa de forma esporádica na revista literaria La Nota, fundada e dirixida por Emín Arslán.. Nesta publicación estivo a cargo dunha sección permanente entre o 28 de marzo e o 21 de novembro de 1919. En La Nota publicou os poemas "Convalecer" e "Golondrinas".
Tamén en 1916 publicou La inquietud del rosal, poemario no que expresaba os seus desexos como muller e describía a súa condición de nai soltera sen ningún tipo de complexo. Escribiuno no traballo mentres ditaba ordes e correspondencias á mecanógrafa. Nun encontro co poeta Félix Visillac leulle os versos, e este propúxolle acompañala á imprenta de Miguel Calvello, quen aceptou imprimir 500 exemplares por cincocentos pesos, se ben Alfonsina non foi quen de xuntar os cartos. O libro non tivo boa acollida. Na revista Nosotros, de Roberto Giusti e Alfredo Bianchi, dixeron do texto en marzo de 1916: «libro dunha poeta nova e que aínda non conseguira a totalidade das súas cualidades que no futuro ha de nos dar máis dunha valiossa produción literaria». Mais o poemario permitiulle ser a primeira muller en ingresar nun cenáculo de escritores. Coa axuda do poeta Juan Julián Lastra e as colaboracións en Caras y Caretas comezou a relacionarse cos editores de Nosotros. A primeira reunión foi un xantar en homenaxe a Manuel Gálvez, quen festexaba o éxito da súa obra El mal metafísico, e nel Alfonsina recitou algúns dos seus versos e outros de Arturo Capdevilla. Storni colaboraba de balde co periódico socialista La Acción e coa revista latinoamericanista Proteo. Buscou un traballo máis rendible e logrou ser directora no colexio Marcos Paz, pertencente á Asociación Protectora de Hijos de Policías y Bomberos. O centro tiña unha biblioteca con máis de dous mil libros, que lle permitiu completar as súas lecturas. Foi vivir coa súa irmá, con quen deixaba o seu fillo cando ía aos encontros literarios.
En 1918 publicou El dulce daño. Nese mesmo ano recibiu canda a Alicia Moreau de Justo e Enrique del Valle Iberlucea unha medalla como membro do Comité Argentino Pro Hogar de los Huérfanos Belgas, por asistiren a un acto na defensa de Bélxica con motivo da ocupación alemá durante a Primeira guerra mundial. Nunha visita ao local das Lavanderas Unidas, unha agrupación de carácter socialista frecuentada por persoas negras, mestizas e mulatas, comezou a dubidar da época en que vivía, e sentiuse trasladada á época colonial.
En 1926 escribió Poemas de amor. En 1927 estreou a obra de teatro El amo del mundo, que non tivo boa acollida da crítica. Despois pasou a escribir relatos en primeira persoa.
Viaxou a Europa, e en Madrid visitou a Residencia de Señoritas que dirixía María de Maetzu. Viaxou por Castela, Andalucía, París e a súa vila natal. En 1931 foi co seu fillo a Pompeia e Xenebra.
En 1932, publicou Dos farsas pirotécnicas: Cimbelina en 1900 y pico e Polixena y la cocinerita. En 1934 publicou Mundo de siete pozos, unha recompilación de poemas adicados ao seu fillo. En 1937 escribiu o seu último libro, Mascarilla y trébol.
O 20 de maio de 1935 foi operada do cancro de mama. Pensábase que era un tumor benigno, pero tiña ramificacións. A mastectomía deixoulle cicatrices físicas e emocionais.
Técnica
Unha técnica (do grego, τέχνη (téchne), arte) é un procedemento ou conxunto destes, (regras, normas ou protocolos), que teñen como obxectivo obter un resultado determinado, xa sexa no campo da ciencia, da tecnoloxía, da arte, da educación ou en calquera outra actividade.
Supón o razoamento indutivo e analóxico de que en situacións semellantes unha mesma conduta ou procedemento produce o mesmo efecto, cando este é satisfactorio. É xa que logo o ordenamento da conduta ou determinadas formas de actuar e usar ferramentas como medio para acadar un fin determinado.
Non son conceptualmente diferentes as técnicas invocadas en:
A elección das técnicas varia de acordo ao obxectivo, as características dos participantes e do curso e da dinámica grupal.
Retiro, Madrid
miniatura|Localización en Madrid Retiro é un distrito da cidade de Madrid. O distrito ten unha superficie 5,378 km² e unha poboación de 125.978 habitantes no 2005.
Neste distrito encóntrase o famoso Parque del Buen Retiro. O parque era orixinalmente, en 1632, un lugar de repouso para a familia real, durante o reinado de Filipe IV. O palacio que alá existía foi destruído durante as guerras napoleónicas. Despois da guerra contra os franceses, o rei Fernando VII (1814 - 1833) iniciou a súa reconstrución e abriu parte do xardín ao público.
Barrios
Este distrito está dividido en seis barrios:
Pietro d'Abano
Traxectoria
Estudou medicina en Padua e despois viaxou a Constantinopla, onde aprendeu grego, no Conciliator mesmo menciona o seu trato con Marco Polo , viviu en París despois de 1290, onde estudou e quizais tamén ensinou, acusado polos dominicos de hexería foi a xuízo pero grazas á intervención do Papa quedou libre. En 1306 ou 1307 volveu a Padua para ensinar filosofía e medicina na súa universidade, pouco despois de chegar os dominicos levárono a xuízo por herexía, e de novo en 1315 aínda que morreu antes do remate do xuízo.
Obra
miniatura|Conciliator differentiarum philosophorum et precipue medicorum Nos 210 differenciae do Conciliator Differentiarum, quœ inter Philosophos et Medicos Versantur (1303 e 1310), amosa os seus diversos intereses pola filosofía da natureza, divide a medicina entre a teoría e a práctica e afirma que o papel do médico é ser un ministro dunha natureza que se pode explicar racionalmente. En Expositio Problematum Aristotelis (1310) tradución e comentario dos Problemas de Aristóteles, un texto pseudoaristoteliano sobre unha gran variedade de temas que Abano agrupa en 38 particulae e amosa o seu escepticismo polo sobrenatural e polas supersticións populares.
A Forxa, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Forxa é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 15 habitantes dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Marcial Rodríguez Cebral
Marcial Rodríguez Cebral, nado en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 19 de setembro de 1970, foi un avogado e diplomático galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Publicou algúns relatos en Cuentos Nuevos. En 1926 ingresou como oficial no Ministerio de Gobernación. Na II República ingresou na carreira diplomática e foi vicecónsul de España en Marsella e Porto. Posteriormente foi nomeado Cónsul Xeral de España na República Arxentina.
Vida persoal
Casou con María Dolores de Rojas Gippini. O seu neto é o músico Julián Hernández Rodríguez-Cebral, líder da banda viguesa de rock Siniestro Total.
Pintura islámica
O mundo islámico xurdiu a comezos do século VII na península Arábiga, que era lugar de paso das máis importantes rutas de comercio da época. A pesar dos desertos que cubrían gran parte desa península, nos litorais había zonas de gran fertilidade agrícola, berce das primeiras civilizacións semitas. As tribos eran fundamentalmente politeístas mais existían tamén zonas monoteístas.
Mahoma naceu na Meca e, a partir do ano 611, tivo visións nas que o arcanxo Gabriel o sinalaba como profeta escollido por Deus, e xa no 614, como mensaxeiro. Comezou entón a predicar entre os seus familiares e máis tarde na Meca, feito que levou a persecucións por parte dos mercadores e este tivo que fuxir a Yatrib, a futura Medina.
O ano 622 considérase o inicio da expansión do Islam. Mahoma converteu as tribos árabes, formando un réxime teocrático. Recuperou o monoteísmo do pobo árabe e desenvolveu o Islam (relixión que regula toda a vida do musulmán).
A prohibición da representación humana na arte islámica é un feito fundamental, xa que non se prohibe a representación de figuras no Corán, pero é coñecido que se adoptaron medidas intransixentes contra a representación primeiro de Deus, e logo de calquera figura. A razón foi o temor das autoridades relixiosas a que o pobo volvese ó paganismo idólatra do que proviña. A pesar da citada prohibición, sempre sorprendeu a aparición de obras artísticas figuradas musulmás, polo que é indispensable facer a distinción entre arte sagrada e arte profana.
É evidente que nas mesquitas, a partir dunha determinada data, a decoración se basea estritamente en motivos xeométricos ou vexetais (a incorporación da caligrafía ás producións gráficas é un dos seus trazos máis característicos); pero non ocorre o mesmo no contexto da arte non relixiosa. Un exemplo de representacións humanas na arte do Islam en España, son as pinturas da Sala de Los Reyes da Alhambra, onde, entre outros motivos, aparecen pintados os primeiros dez reis da dinastía nazarí.
Para lograr o efecto de profundidade, utilizábase unha perspectiva que combinaba o debuxo e a cor, xa que na súa maioría a pintura islámica era bastante plana ou carente de perspectiva, pero isto contrasta coas vivas cores que axudan a atraer a atención do observador.
A pintura de cabalete non existiu na arte islámica, que se concentrou na ilustración de libros. As primeiras mostras conservadas son miniaturas de manuscritos científicos gregos traducidos ó árabe, as Fábulas de Bidpai e o Magamat de al-Hariri (1054 – 1122), narración das aventuras dun viaxeiro. As ilustracións científicas son debuxos lineais baseados nos modelos clásicos, mentres que as coloristas pinturas laicas son dunha inxenuidade encantadora, con só dúas ou tres figuras monumentais e paisaxes como elementos decorativos.
O Pazo, Lañas, Arteixo
O Pazo é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
Barajas
miniatura|Localización en Madrid
Barajas é un distrito da cidade de Madrid. Ten unha superficie de 41,92 km² e contaba con 46 876 habitantes no 2017. É neste distrito onde se encontra o Aeroporto Internacional de Barajas, un dos de máis movementos no mundo.
Barrios
Este distrito está dividido en cinco barrios:
Conxunto arqueolóxico de Tarraco
Tarraco é o nome antigo da actual cidade de Tarragona (Cataluña, España). Foi o asentamento romano máis antigo da Península Ibérica, fundada durante a segunda guerra púnica por Escipión Calvo, e converteuse en capital da provincia romana de Hispania Citerior, e da Tarraconense durante o Imperio romano.
En 2000, o conxunto arqueolóxico de Tarraco foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Orixes e a segunda guerra púnica
miniatura|left|Os principais restos da cidade romana consérvanse no  [[Museo Nacional Arqueolóxico de Tarragona|Museu Nacional Arqueològic de Tarragona  (MNAT)].]]
O municipio foi habitado en tempos prerromanos por iberos que tiñan contactos comerciais cos gregos e fenicios que se asentaron na costa. As colonias ibéricas localizáronse principalmente no val do Ebro. A evidencia de colonias ibéricas no municipio de Tarragona foi datada no século V antes de Cristo.
As referencias na literatura da presenza dos ibéricos en Tarraco son ambiguas. Livio menciona un parvum oppidum (pequena cidade) chamada Cissis e Polibio fala dunha polis chamada Kissa (Κίσσα). Tarraco menciónase por primeira vez logo da chegada de Cneo Cornelio Escipión Calvo en Empúries no ano 218 aC no inicio da segunda guerra púnica que iniciou a conquista romana de Hispania. Livio escribe que os romanos conquistaron un campo de subministracións das tropas púnicas de Aníbal preto Cissis e tomaron a cidade. Pouco tempo despois, os romanos foron atacados "non moi lonxe de Tarraco" (haud procul Tarracone ). Con todo, non queda claro se Cissis e Tarraco eran a mesma cidade. Unha moeda que se atopou en Empúries leva a inscrición Tarakon-salir (salir probablemente significa prata). A moeda, gravada en consonancia con outros modelos de Empúries nun lugar descoñecido, é xeralmente datada no ano 250 aC, por suposto, antes da chegada dos romanos. O nome Kesse aparece nas moedas de orixe ibérica dos séculos I e II aC que foron marcadas de acordo coas normas de peso romanos. Kesse pode ser equiparado con Cissis, o lugar de orixe dos Cissisians mencionados por Plinio.
No 217 aC chegaron reforzos de Italia baixo o mando de Publio Escipión, e el e o seu irmán Cneo Cornelio atribúense a fortificación de Tarraco e o establecemento dun porto militar, e como Plinio o Vello dixo: Tarraco Scipionum Opus, Tarraco foi obra dos Escipións como Cartago foi dos cartaxineses. A muralla da cidade romana foi probablemente construída encima da vella muralla ibera de cantería.
Logo da morte dos irmáns Escipión, Tarraco foi a base de inverno de Escipión o Africano (fillo de Publio) entre 211 e 210, e onde reuniu as tribos de Hispania en conventus. A poboación foi en gran medida fiel aos romanos durante a guerra. Livio chamounos aliados e amigos do pobo romano (socii et amici populi Romani) e os pescadores de Tarraco (Piscatores Tarraconenses) serviron cos seus barcos durante o sitio de Carthago Nova.
miniatura|A conquista da Península Ibérica polos romanos levou máis de 200 anos. A conquista da Península Ibérica polos romanos levoulles máis de 200 anos.
Tarraco durante a República romana
Durante os dous séculos seguintes Tarraco seguiu sendo un campo base de fornecemento e de inverno durante as guerras contra os celtiberos, como o foi durante a Segunda Guerra Púnica. Houbo, unha forte presenza militar durante este período, posiblemente na zona máis alta do que é actualmente o centro histórico da cidade, chamada a Parte Alta. No 197 aC, todos os territorios conquistados, aínda estreitas tiras ao longo da costa de España, dividíronse entre as novas provincias de Hispania Ulterior e Hispania Citerior. A capital da Hispania Citerior era Carthago Nova, pero Estrabón di que os gobernantes tamén residían en Tarraco.
miniatura|Acueduto romano coñecido como El Pont del Diable (Ponte do diaño). 300px|miniatura|Sarcófago conservado no museo do circo e foro.
A situación xurídica de Tarraco non está abondo clara. Probablemente foi organizado como conventus civium Romanorum (convento = reunión dos cidadáns romanos da provincia) durante a República, con dou magistri (directores civís) en cabeza. Caio Porcio Catón, cónsul no ano 114 aC, elixiu Tarraco como o lugar do seu exilio no ano 108aC, o que indica que Tarraco era unha cidade libre ou talvez un aliado nese momento.
O período de Augusto
miniatura| provincias hispanas logo da reforma de [[Augusto.]] No 27 aC, o emperador Augusto foi á península para supervisar as campañas en Cantabria. Porén, debido ao seu mal estado de saúde preferiu quedar en Tarraco. Ao parecer, Augusto construíra un altar na cidade, e unha anécdota do retórico Quintiliano menciona que os habitantes de Tarraco queixáronse a Augusto que crecera unha palmeira no altar. Respondeu que iso significaba que non se utiliza moi a miúdo.
miniatura| Arco de Berá na [[Vía Augusta, uns 20 km ao norte de Tarraco]] Ao pouco tempo de acabada a vella vía Herculea converteuse na Vía Augusta. Un fito, atopado na Plaça de Braus en Tarragona, menciona a estrada entre o 12 e o 6 aC, que levaba a Barcino cara o nordeste e Dertosa, Sagunto e ( Valentia) cara ao sur.
A cidade floreceu baixo Augusto. O escritor Pomponio Mela descríbea no século I DC do seguinte xeito:.. "Tarraco é o porto máis rico nesta costa" (Tarraco urbs est en his oris maritimarum opulentissima). Tarraco baixo Augusto e Tiberio acuñou as súas propias moedas, con representacións do culto imperial e a inscrición, CVT, CVTT ou CVTTAR.
Logo da morte de Augusto no ano 14 dC, o emperador foi deificado oficialmente e no 15 dC se erixiu un templo na súa honra, probablemente no barrio máis oriental da cidade ou cerca do Foro da Colonia, como menciona Tácito nos seus annales.
A cidade durante o alto imperio
miniatura| Mapa da provincia [[Tarraconense]] No ano 68 dC Galba, que viviu en Tarraco durante oito anos, foi proclamado emperador en Clunia Sulpicia. Vespasiano comezou unha reorganización das precarias finanzas do estado. Segundo Plinio, isto permitiu que se concedera a cidadanía latina aos habitantes de Hispania O territorio español, que desde a antigüidade consistía en zonas urbanas e unha terra dividida en organizacións tribais, transformouse en áreas organizadas en torno aos centros urbanos, xa sexa en colonias ou municipios, o que facilitaba a recadación de impostos. Produciuse un rápido aumento da construción, posiblemente debido á reorganización da provincia. Probablemente durante este período foron construídos na parte superior da cidade, o anfiteatro, a zona do templo e o foro provincial. A maioría das estatuas nestes lugares probablemente foron colocados alí entre o 70 e o 180 dC.
O emperador Traxano designou patrón da cidade ao senador Lucio Licinio Sura. Sura viña da Tarraconense e chegou a un dos máis altos cargos do Estado. No inverno do 122 ao 123 dC crese que Adriano visitou a cidade para celebrar un conventus para Hispania. Tamén reconstruíu o templo de Augusto.
Tarraco comezou a experimentar graves dificultades económicas ao final do século segundo dC. Construíronse poucas estatuas na honra da cidade, probablemente debido á falta de fondos. Este período viu tamén a derrota da loita contra o emperador Clodio Albino, que foi apoiado polo gobernador da Tarraconense Novio Lucio Rufo. Neste momento desaparecen as inscricións dedicadas as Provinciae Concilium para ser substituídas cada vez máis polas inscricións dedicadas aos membros das forzas armadas. Comezou a haber menos comerciantes influentes no ordo decurionum (administración civil) e máis patroni (grandes propietarios e funcionarios públicos de alto rango). Severo reconstruíu o templo de Augusto (Heliogábalo) no anfiteatro, como se evidencia por unha inscrición na parte inferior.
O baixo imperio
miniatura|A Península Ibérica a finais da Antigüidade Logo das reformas da administración imperial de Diocleciano, a península converteuse nunha dioceses dividida en seis provincias que eran moito máis pequenas que antes. Tarraco seguiu sendo a capital, pero dunha provincia moito máis pequena. Os edificios destruídos durante a invasión dos francos foron lentamente reconstruídos ou substituídos por outros novos. O pórtico de Xúpiter que podería ser parte dunha basílica, foi construído entre Diocleciano e Maximiano (286 á 293).
No 476, tralo colapso das defensas romanas ao longo do Rin, Tarraco foi ocupada polos visigodos e o rei Eurico. Non hai evidencia da destrución e ao parecer a toma da cidade foi relativamente tranquila. Os visigodos, probablemente, fixéronse cargo das estruturas existentes mediante o establecemento dun pequeno grupo de nobres. A existencia de tumbas cristiás neste período parece confirmalo. O final da historia antiga da cidade chegou coa chegada dos musulmáns no 713 ou 714.
Conxunto arqueolóxico
O conxunto arqueolóxico de Tarraco é un dos sitios arqueolóxicos máis importantes da Hispania romana que se conservan na actualidade en España. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2000. A cidade de Tarraco é o asentamento romano máis antigo na Península Ibérica, converténdose na capital da provincia de Hispania Citerior no século I aC.
Aínda hai moitas importantes ruínas romanas en Tarragona. Unha parte dos cimentos das grandes paredes ciclópeas preto do cuartel de Pilatos crese que son de orixes prerromanos. Este edificio, que foi unha prisión no século XIX, dise que foi o palacio de Augusto.
Tarraco, do mesmo xeito que moitas cidades antigas, permaneceu habitada, e os seus propios cidadáns desmantelaron aos poucos as antigas edificacións para conseguir materiais de construción. Malia isto, aínda que o anfiteatro, preto da beira do mar foi utilizado durante moito tempo como unha canteira, unha gran parte da súa estrutura sobreviviu. Foi construído encima do circo, e mide 45,72 metros de longo, aínda que algunhas seccións da mesma aínda se poden ver.
Dous antigos monumentos, a unha pequena distancia da cidade, envelleceron ben. A primeira é un magnífico acueduto, que atravesa un val a 1,5 km das portas da cidade. Ten 217 metros de longo e na sección central alcanza os 27 metros de altura, os seus arcos inferiores, dos cales hai dúas filas, teñen case 3 m de altura. O outro monumento, ao noroeste da cidade, e tamén a 1´5 km dela, é unha tumba romana, que polo xeral se chama Torre dels Escipions, aínda que non hai evidencias para suxerir que os irmáns Escipión foron enterrados alí.
Criterios
A UNESCO incluíu as ruínas da antiga cidade romana de Tarraco na súa lista de Patrimonio da Humanidade porque cumpren dous criterios:
Illa Dawson
Historia
Esta zona foi habitada durante miles de anos polos pobos indíxenas. No momento do encontro cos europeos, os habitantes do pobo kawésqar vivían na illa (chamados alacalufe polo pobo yámana e os europeos adoptaron ese termo). Vivían ao oeste dos yámana e por todas as illas ao oeste de Terra do Fogo.
A partir de finais do século XIX, os europeos comezaron a instalarse na rexión, desenvolvendo grandes ranchos de ovellas na illa principal. Os mineiros tamén acudiron á zona en busca de ouro. Chile utilizou a illa de Dawson como campo de concentración para os selk'nam e outros pobos nativos, para sacalos das áreas que os colonos estaban tratando de desenvolver. Os principais ganaderos de ovellas contrataron a homes armados para perseguir aos indíxenas por unha recompensa no xenocidio selk'nam, xa que persistiron na caza no seu territorio anterior e consideraban ás ovellas como caza.
En 1890, o goberno chileno concedeu a illa a misioneiros Salesianos de Italia dándolles a illa en concesión por 20 anos para educar, coidar, e tratar de asimilar aos pobos indíxenas na cultura europeo-chilena. Os selk'nam que sobreviviron ao xenocidio foron virtualmente deportados á illa, que nun prazo de 20 anos pechou deixando só un cemiterio poboado de cruces. Unha das estruturas da operación salesiana permanece. Foi designado monumento nacional chileno.
A fins de 1949 a illa foi escenario do controvertido afundimento do buque arxentino ARA Fournier, preto das súas costas.
Na historia máis recente, despois do golpe de estado de 1973, a illa foi usada como campo de concentración de prisioneiros políticos, incluíndo ministros do goberno e amigos próximos do deposto presidente Salvador Allende, principalmente Orlando Letelier, Luís Corvalán, Clodomiro Almeyda, José Tohá e Sergio Bitar, quen relatou a súa experiencia como detido político no seu libro Isla 10, Aristóteles España. Constitúe un dos lugares máis emblemáticos da represión exercida polo Réxime Militar entre os anos 1973 e 1974. Estaban baixo o estrito control da Armada Chilena. De acordo a un informe da Cruz Vermella Internacional de 1974, foi o fogar duns 99 detidos políticos sentenciados a traballos forzados, vexacións e torturas. Outras fontes estiman que preto de 400 prisioneiros foron detidos nos dous campamentos. A prisión deixou de funcionar menos dun ano despois e os seus prisioneiros transferidos a outro lugar. Devandito lugar foi o campo de concentración máis austral dese período.
En 2009 o director Miguel Littin estrenou unha película chamada Dawson, Isla 10. Baseouse nunha memoria do mesmo nome escrita por Sergio Bitar, un ex preso político.
Anxo Fariña
Anxo Xabier Fariña Temprano, nado en Vigo en 1977, é un ilustrador, escritor e deseñador de libros infantís e xuvenís galego.
Traxectoria
Licenciado en Belas Artes. Escritor, ilustrador e director de Arte. Ten participado en Salóns do Libro, obradoiros de ilustración, conferencias para docentes ou en campañas de promoción do galego para a Xunta de Galicia, como «Graffiti e letras», «Creando historias con Anxo Fariña» e «Ti creas a historia».
Paulo Assunção
Paulo Assunção da Silva, nado en Várzea Grande (Mato Groso) o 25 de xaneiro de 1980, é un futbolista brasileiro. Xoga de centrocampista.
Traxectoria
O 7 de xaneiro de 2013 firmou polo Deportivo da Coruña. Debutou co conxunto coruñés o 13 de xaneiro no partido contra a Real Sociedad (1–1), entrando en substitución de Jesús Vázquez.
San Blas-Canillejas
miniatura|Localización en Madrid
San Blas-Canillejas é un distrito da cidade de Madrid. Contaba con 149.909 habitantes no 2005.
Bruno Nuytten
Bruno Nuytten, nado en Melun (Sena e Marne) o 28 de agosto de 1945 é un director de fotografía francés convertido en director de cinema.
Traxectoria
Co seu primeiro filme como director, Camille Claudel, gañou o César ao mellor filme en 1989. O filme estaba protagonizado e producido por Isabelle Adjani, coa que tiña un fillo, e que gañou o Oso de Prata á mellor actriz no Festival de Berlín. O seu seguinte filme, Albert Souffre, tamén moi emocional, está ambientado en tempos contemporáneos.
Trisquel GNU/Linux
Trisquel GNU/Linux é un proxecto de desenvolvemento de software iniciado pola Universidade de Vigo, e que ten como obxectivo a creación dun sistema operativo de propósito xeral, empregando exclusivamente software libre. Atópase dispoñíbel en inglés, galego, castelán, catalán, éuscaro. A versión Dwyn inclúe ademais soporte para francés, chinés, e hindi; optouse así mesmo por substituír o galego como idioma por defecto polo inglés. A última versión (marzo de 2018) é a 8.0 TLS e leva por nome Flidas.
Bruno Nuytten
Traxectoria
Traballou tamén como director de fotografía e como profesor na escola nacional de cinema de Francia La Fémis.
Trisquel GNU/Linux
O nome de Trisquel provén do coñecido símbolo celta tríscele (triskelion), que está conformado por tres espirais unidas en eixo. O logotipo desta distribución está feito con tres espirais de Debian unidas, como recoñecemento ao proxecto no que esta distro se basea.
O proxecto naceu en 2004 co apoio da Universidade de Vigo e foi oficialmente presentado en abril do 2005 con Richard Stallman, fundador do proxecto GNU, como invitado de honra. Comezouse a desenvolver a partir do proxecto Debian mais no lanzamento 2.0 cambiou os repositorios polos de Ubuntu, xa que está distribución ten plano de traballo mellor definido. O proxecto conta cos seus propios repositorios que parten dos compoñentes Ubuntu's main e universe, mais eliminando todo software privado.
En decembro de 2008 Trisquel GNU/Linux foi incluída pola Free Software Foundation na lista distribucións GNU/Linux recomendadas logo de verificar seu compromiso tanto no uso do software 100% libre como no da súa promoción.
Diferenzas con Ubuntu
A diferenza de Ubuntu, Trisquel GNU/Linux eliminou todos os paquetes que non fosen software libre, substituíu o kernel orixinal por unha versión libre, e incluíu así mesmo paquetes alternativos.
Edicións
Existen tres distribucións do proxecto dispoñibles para descarga. A denominada sinxelamente Trisquel está destinada a escritorio e uso persoal e que usa o escritorio MATE 1.12. Ademais liberase a Trisquel Mini, unha versión lixeira con LXDE, e Trisquel Sugar TOAST, preparada para o espazo educativo co proxecto Sugar. Todas elas están dispoñibles como imaxes iso para plataformas de 32 e de 64 bits. Dende a páxina oficial pódese descargar un Live-CD de cada unha delas excepto de Trisquel Pro xa que por mor do seu tamaño precisa ser gravada nun DVD-R.
Trisquel
A principal edición da distribución está deseñada para uso "caseiro", incluíndo soporte para redes, multimedia, deseño, oficina e desenvolvemento informático así coma varios xogos. Inclúe soporte e recursos para facer traballar DVD's e a maioría dos formatos de son e vídeo por defecto.
Trisquel Edu
miniatura|dereita|Servidor de aulas LTSP Trisquel, administrado con iTALC. O 21 de setembro de 2008 foi ceibada a primeira candidata para esta ferramenta educativa. Estaba baseada nas experiencias previas do proxecto no eido da ensinanza -debido ao seu vencellamento ao mundo universitario as primeiras versións de Trisquel incluían un bo feixe de ferramentas científicas, de enxeñería e tamén especificamente de ensinanza. Inclúe soporte para encerados dixitais de baixo custo que usan proxectores LCD e o control remoto da Nintendo Wii e software gratuíto específico que permite ser utilizado no canto doutras solucións de hardware máis custosas.
Trisquel Pro
Trisquel Pro é un sistema operativo destinado a pequenas empresas. Inclúe un conxunto de programas para xestión da empresa como Abanq, OpenbravoPOS e GnuCash entre outros. A escolma de aplicacións está complimentada con varias ferramentas versatis (all-purpose) que inclúen un firewall en modo gráfico, antivirus para escanear as particións Windows, e o Wine. Foi ceibado oficialmente na feira SIMO en novembro do 2007.
Garabatos, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Garabatos é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 8 habitantes dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
José Casais Santaló
José Casais Santaló, nado en Santiago de Compostela o 27 de agosto de 1894 e finado en Juiz de Fora (Minas Gerais) o 31 de agosto de 1971, foi un escritor e diplomático galego.
Traxectoria
Fillo de Pío Casais Canosa, que foi notario de Rábade, Sarria, A Estrada e Santa Cruz de Tenerife. Estudou o Bacharelato en Lugo e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Doutor en Dereito pola Universidad de Madrid coa tese La jurisdicción del trabajo (1918). Foi profesor auxiliar de Dereito Político na USC (1920-1921). Traduciu ao castelán os Principii di diritto processuale civile de Chiovenda. Foi redactor de La Idea Moderna e colaborou en Ilustración Gallega, El Progreso, El Regional e Vida Gallega. Traballou no Instituto de Reformas Sociales e centrou os seus intereses no tema da vivenda social ao que dedicou varios traballos. Foi agregado comercial en Marrocos, París, Chile e a Arxentina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abandonou a embaixada de España en Buenos Aires e instalouse no Brasil, onde foi amigo de Antenor Nascentes. Foi expulsado da Administración Pública e condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas. Permaneceu no Brasil até a súa morte, aínda que nos últimos anos pasou tempadas en Santa Cruz de Tenerife, na casa do seu irmán.
Umberto Saba
miniatura|Estatua de Saba en Trieste. Umberto Poli, nado en Trieste (Imperio Austro-Húngaro) o 9 de marzo de 1883 e finado en Gorizia o 25 de agosto de 1957, foi un poeta e novelista italiano, coñecido como Umberto Saba.
A Casanova, Larín, Arteixo
A Casanova é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 8 eran mulleres.
Umberto Saba
Traxectoria
Os seus pais foron Rachele Cohen, unha xudía de Trieste, e o veneciano Edoardo Poli, que abandonou a muller antes de nacer Umberto. Este feito atormentou o escritor durante toda a vida e fixo que asinase as súas obras cun pseudónimo, rexeitando o apelido paterno.
A Casanova, Larín, Arteixo
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Umberto Saba
Traxectoria
Pola situación familiar, encárgase del ata os tres anos a ama de cría eslovena Peppa Sabaz, a quen quería coma a unha nai. A relación entre eles foi, de feito, tan forte que moitos estudosos relacionan o pseudónimo Saba co apelido desta muller. Para outros sería unha homenaxe á súa familia materna, porque "saba" en hebreo significa "avó" ou "vello". En calquera caso, a separación da ama de cría cando a nai o reclama supón o primeiro trauma da súa vida, que lembrará nas poesías do libro Il piccolo Berto de 1926.
A súa infancia transcorre chea de melancolía rodeado de mulleres: a nai e dúas tías, unha viúva e outra solteira, que tiñan unha tenda de mobles e obxectos usados.
Estuda con pouco proveito no Ginnasio Dante Alighieri de Trieste e despois matricúlase na Academia Imperial de Comercio e Nautica. Sen rematar o curso enrólase nun barco como grumete.
A vocación literaria é precoz. No 1903, aos 20 anos asiste na Universidade de Pisa a varios cursos de literatura italiana, pero axiña os deixa para facer outros de arqueoloxía, alemán e latín. No verán do ano seguinte, despois dunha discusión cun amigo, volta a Trieste cunha forte depresión que manterá toda a vida. Neste período comeza a escribir poemas e artigos para varios xornais locais.
No ano 1911 autopublica co pseudónimo Saba o seu primeiro libro, Poesie, seguido pouco despois pola escolma Coi miei occhi. Do mesmo período é Il mio secondo libro di versi, coñecido posteriormente como Trieste e una donna.
Para superar un período de crise matrimonial pola infidelidade da muller, en maio de 1903 a familia múdase a Boloña, onde colabora no xornal Il Resto del Carlino, e nove meses despois, a Milán. Nesta cidade dirixe o café do teatro Edén. As súas vivencias móveno a escribir La serena disperazione.
Ás portas da Primeira Guerra Mundial Saba estaba fortemente comprometido coa intervención de Italia no conflito, dada a súa orixe triestina. Isto lévao mesmo a colaborar no xornal Il Popolo d'Italia, dirixido por Benito Mussolini e a participar na guerra, durante a cal le as obras de Nietzsche. Durante esta, aínda que se limita a facer tarefas administrativas na retagarda, sofre unha crise nerviosa e psicolóxica tan forte que ten que ser ingresado no hospital militar de Milán no 1918.