cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda visigoda
Cecas galegas
Hoxe coñécese arredor dunha decena de obradoiros monetarios visigodos que funcionaran na Gallaecia, aínda que existen outros moitos de localización incerta. Este notable número de obradoiros non está, no entanto, en consonancia coa cantidade de moedas emitidas por eles. Pola contra, a produción das cecas visigodas foi moi escasa e en determinados casos a súa actividade limitouse a períodos moi breves, polo que os exemplares hoxe conservados son moi escasos. Esta escaseza pode explicarse presumiblemente pola utilización do ouro extraído de numerosos depósitos esparexidos por todo o país, aínda que dunha produción moi cativa, polo que, logo de esgotados, serían abandonados e os labores de amoedación dos obradoiros situados nesas áreas quedarían definitivamente abandonados
Os tremissis visigodos emitidos en territoirio galego, en paralelo aos do resto de Hispania, amosan como marca de ceca o topónimo íntegro do lugar de cuñaxe: ARROS (Arón, Cedeira), AVRENSE (Ourense), AVIONO (Avión), BERGANCIA (Betanzos), CATORA (Catoira), GIORRES (Valdeorras), INCEIO (O Incio), IRIA (Santiago de Compostela), LVCV (Lugo), PINCIA (Pinza), TORNIO (Torroña), TVDE (Tui), OLIVES (probalemente Olives), FRAVCELLO e outras de atribución incerta ( ALIOBRIO, CALABACIA , CELO , LAURE , MANDOLAS , TORNIO , VALLEGIA ...).
Catalogación
miniatura|290px|Retrato do [[Numismática|numismático francés Henry Cohen, autor de Description Historique des monnaies frappées sous l'Empire Romain]] Un dos textos de referencia para o estudo e a catalogación da moeda visigoda é o publicado en 2007 por Philip Grierson e Mark Blackburn, como primeiro volume da serie Medieval European Coinage (MEC), no que ás emisións visigodas se lles asignan os números entre o 166 e o 277.
Outros textos fundamentais son o estudo de George Carpenter Miles, publicado previamente, en 1952, pola Sociedade Americana de Numismática, que se centra nas cuñaxes visigodas no período 580-713, e o de Alberto Canto e Fátima Martín, publicado pola Real Academia da Historia en 2002, moi rigoroso na catalogación das moedas visigodas da Península Ibérica.
Para as moedas a imitación das imperiais romanas, as referencias máis frecuentemente utilizadas na literatura numismática son o texto de Henry Cohen, numismático do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, na obra Description Historique des monnaies frappées sous l'Empire Romain (vol. 8), e o de John Kent no décimo volume do proxecto Roman Imperial Coinage (RIC), un traballo monumental dirixido por Harold Mattingly, da Royal Numismatic Society, e outros autores a partir de 1924.
O único estudo que abrangue, porén, a totalidade das emisións visigodas e o de Wilhelm Reinhart, con obras separadas para as series galas e para as hispanas.
Tesouros e achados
Cómpre salientar algúns achados moi relevantes de moeda visigoda.
Distribución de GNU/Linux
miniatura|Mapa da evolución das distribucións de GNU/Linux ao longo do tempo. Unha distribución de GNU/Linux, chamada tamén distribución Linux por abreviar ou distro de xeito coloquial, é un sistema operativo que pon en funcionamento GNU/Linux dun xeito concreto. As distribucións están compostas por un kernel de Linux cunha colección de múltiples utilidades, como o software do proxecto GNU, e aplicacións.
As distribucións diferéncianse polas aplicacións que inclúen, a práctica de empaquetado e a instalación e xestión de aplicacións. Tamén polas súas ferramentas para a instalación do sistema operativo e o seu mantemento. As distribucións desenvólvense ora ben para ser sistemas operativos xenéricos ora para cubrir necesidades dun grupo específico de usuarios. Son o modo habitual de instalar GNU/Linux.
Existen centos de distribucións. Xa só entre as máis empregadas hai distribucións que están orientadas a seren sinxelas no seu uso acotío, como o son Linux Mint, Ubuntu e PCLinuxOS. Tamén hai outras, como Debian GNU/Linux, fedora e openSUSE, que son para usos máis avanzado de Linux. Algunhas outras, como Red Hat Enterprise Linux, SUSE ou CentOS, están orientadas ao uso en pequenas e grandes empresas. Entre as demais distribucións hai outras que lle prestan atención a fins específicos, como é o caso da distribución galega Trisquel GNU/Linux que se enfoca en estar feita só con software libre.
As primeiras distribucións
Linus Torvalds publicou a primeira versión do kernel de Linux, a 0.01, no servidor da Universidade de Helsinqui e con licenza GPL en 1991. No comezo de desenvolvemento de Linux, Linus e os primeiros compañeiros do proxecto ían publicando só o código fonte. As instalacións nos computados facíanse compilándoo. Axiña comezaron a distribuílo en varias imaxes de disquete que se descargaban. Unhas contiñan o kernel de Linux e outros aplicacións de GNU e outras máis para o sistema de ficheiros. Xa que este proceso de instalación inicial se ía facendo cada vez máis complexo, ao progresar e haber máis software desenvolto para Linux, comezáronse a desenvolver "distribucións" para simplificala. As distribucións consistían nun selector de paquetes de software dispoñible na imaxe, ferramentas de configuración e a documentación. A primeira distribución en se crear foi MCC Interim Linux e fíxoa Owen Le Blanc no Centro de Computación de Manchester en febreiro de 1992. Nela incluía X e TCP/IP. Outras das primeiras, tamén de 1992, foron a Boot-root de H.J. Lu, Softlanding Linux System (SLS) e a distribución comercial Yggdrasil Linux/GNU/X. Patrick Volkerding comezou a desenvolver a finais do 1992 a distribución Slackware e publicouna en xullo de 1993. . Foi unha das primeiras distribucións e unha das que aínda segue en desenvolvemento.
O arranque das comunidades e a comercialización
A finais do 1992 fundouse en Alemaña a compañía "Software und System-Entwicklung" ou S.U.S.E Linux. SUSE Linux adicábase daquela a distribuír "Softlanding Linux System" (SLS) e "Slackware". No 1994, e baseándose en Slackware, publicaron a súa primeira distribución propia "S.u.S.E. 1.0", a primeira enfocada venda a empresas. En 1993 Bob Young e Marc Ewing fundaron a compañía Red Hat e absorberon a distribución Bogus. En 1994 Red Hat publicou o seu primeiro xestor de paquetes de sistemas e distribuíuno nun único CD, chamándolle "Red Hat Software Linux". . Apoiadas nesas primeiras distribucións de Red Hat, fundáronse as compañías Caldera, Mandrake e TurboLinux; nacidas de par para comercializar as distribucións. Ao igual que Red Hat, Slackware e SuSE, a outra distribución que naceu nos primeiros anos e que aínda se desenvolve é Debian. Ian Murdock fora tamén outro dos desenvolvedores que non quedara satisfeito con SLS e que decidiu crear a súa propia distribución en decembro de 1993, chamándolle "Debian". O desenvolvemento de Debian foi apoiado activamente polo proxecto GNU entre o 1994 e 1995. En 1994 un grupo de alumnos da compañía Novell, apoiados polo fundador da empresa, crearon Caldera, unha distribuidora comercial. Comezou a distribuír as súas primeiras distribucións, "Caldera Network Desktop", en 1995. Fixéronas incluíndo o kernel de Linux con aplicacións compiladas de licenzas privativas, o que lle foi dando terreo no sector de empresas especialmente en 1999. SUSE liberou "SUSE Linux 4.2" en 1996, a que considera a súa primeira distribución completa, converténdose na principal distribución do mercado europeo. Entre o 1997 e 1999 comezou a entrar no mercado americano e asiático. No ano 2000 publicou "SUSE Linux Enterprise Server", a primeira edición orientada ao mercado dos servidores.
A finais dos 1990 os usuarios fóronse interesado nas distribucións de Linux como alternativas aos sistemas operativos DOS e a Microsoft Windows para os computadores persoais de IBM, a Mac OS Clásico de Apple Macintosh e ás versións privativas de UNIX. Os primeiros usuarios das distribucións Linux foron aqueles afeitos a usar UNIX en universidades e compañías. Atraíaos o seu baixo custo, se é que lles supoñía algún, e o software que incluía. Por iso, a finais da década de 1990 e comezos do 2000 aquelas primeiras compañías adicadas á distribución de Linux, como SUSE, Red Hat ou Caldera, aumentaron progresivamente no mercado empresarial.
Trala compra de Caldera por Canopy Group e o inicio de litixios con IBM e outras fundacións sobre da distribución de Linux, a compañía Caldera/SCO quebrou en 2002. A compañía Red Hat fixérase pública en 1999 e acababa de comezar a distribuír a distribución "Red Hat Enterprise Linux" no mercado nese ano 2002. Entre outras cuestións, a quebra de Caldera/SCO contribuíu á expansión de Red Hat no mercado como principal distribuidora de Linux en empresas. En 2003 Red Hat decidiu crear o proxecto "Fedora Linux", unha comunidade aberta para o desenvolvemento da súa distribución. Red Hat continuou liberando "Red Hat Linux Enterprise" (RHEL), como distribución sólida para empresas, e innovando a través da súa participación aberta na comunidade Fedora. Co inicio deste proxecto de desenvolvemento aberto, en maio de 2004 comezouse a publicar CentOS, unha distribución baseada en RHEL e orientada a empresas e co fin de ser estable. . Pasou o mesmo coas distribucións Oracle Linux, as do CERN e Scientific Linux. Un modelo similar a Red Hat foi o que aplicou SUSE Linux en 2004 trala adquisición da compañía por Novell, creando openSUSE como a súa comunidade aberta de desenvolvemento.
Namentres a comunidade de Slackware fora marcando fitos ao incluír instaladores guiados no 1994, as primeiras versións dos ambientes de escritorio KDE no 1999 e GNOME 2000. . Igualmente, a comunidade de Debian foi continuamente sumando desenvolvedores. Coa "Debian 2.0 Hamm" de 1998 chegou a contar con 400 persoas traballando na distribución e 1500 paquetes compilados. A súa distribución destacaba por ser unha distribución para servidores sinxela. Sendo un proxecto popular, ao comezo dos 2000 iniciáronse varios proxectos baseados en Debian co fin de crear as primeiras distribucións amigables no escritorio: Libranet, Storm, Finnix ou Corel Linux. Ademais, ao igual que se argumentou que Red Hat cambiara a Linux ao expandilo no sector empresarial, algúns dos creadores de Red Hat afirmaron que o desenvolvemento de Debian lles servira de modelo para iniciar o proxecto Fedora e continuar gañando mercado.
GNU/Linux para todos e a especialización
Coa crecente popularización de Linux e a expansión entre desenvolvedores e empresarios, xurdiu a demanda dunha distribución de "Linux para todos". Mandrake Linux (posteriormente Mandriva Linux) naceu en 1998 baseada en Red Hat Linux con esa intención. Mandrake e Mandriva chegaron a ser das distribucións máis populares entre o 2002 e 2008. Destacaba por ser das primeiras en incluír KDE 1.0 ou por ter un bo soporte de hardware. Foi perdendo popularidade pero deixou tras de si distribucións agora populares: PCLinuxOS (iniciada no 2003), Mageia e OpenMandriva (iniciadas en 2010 como sucesoras de Mandriva). Entre 2004 e 2005 destacaban tamén Fedora, Debian, Slackware e Gentoo. O multimillonario Mark Shuttleworth, parte do proxecto Debian, creou "Canonical Ltd." e iniciou unha distribución baseada en Debian co mesmo obxecto de achegar Linux a todos. O primeiro lanzamento da nova distribución Ubuntu foi Ubuntu 4.10 en 2004. Cos seus ciclos produción curtos, deseño e sinxeleza de administración, Ubuntu foise popularizando desde a súa saída. Entre o 2007 e o 2009 Ubuntu destacou a canda openSUSE nos escritorios. Ubuntu comezou a restándolle terreo desde o 2009 a distribucións como Mandriva,  e competindo con CentOS, Debian, Fedora, Mint, Slackware ou openSUSE.
Desde o 2010, os usuarios de Linux mostraron unha preferencia polas distribucións baseadas en Debian. Linux Mint foi gañando popularidade entre o público xeral, e Arch Linux entre os usuarios máis avanzados.
Actualidade: múltiples dispositivos e usos
As distribucións Linux fixéronse máis rapidamente populares en servidores e supercomputadoras ca nos computadores persoais ou dispositivos móbiles. Así, en 2012 Red Hat tiña un valor no mercado da bolsa de 1.000 millóns de dólares. e as distribucións Linux no 2017 emprágaronse en máis do 50% dos servidores web. . Mentres tanto, a comezos do 2017 o uso de Linux nos escritorios situouse no 3,7%. Porén, a introdución Chrome OS para portátiles lixeiros e os dispositivos móbiles con Android fixo que Linux conseguise dominar como o sistema operativo máis usado.
Compoñentes e desenvolvemento
Case todas as distribucións fornecen un sistema de instalación e un xestor de paquetes de software. Algunhas fan o contrario e só inclúen o kernel, ferramentas para compilar e un instalador da distribución. O instalador destas distribucións encárgase de compilación para a arquitectura do sistema do usuario usando varias ferramentas e o código fonte. Un caso destes últimos é Gentoo.
Un aspecto que diferenza ás distribucións é a frecuencia coa que sacan novas versións. Hai distribucións que planifican o lanzamento de novas versións seguindo patróns de tempo regulares (coma Ubuntu ou Fedora), outras que sacan novas versións cando consideran que a versión en desenvolvemento é estable e aceptable para usar (coma Debian), e outras que non sacan versións,senón que van actualizando o software a medida que se publican novas versións de cada aplicacións (rolling release, coma Arch Linux ou a Tumbleweed de openSUSE).
Xestión de paquetes
As distribucións están polo xeral segmentadas en paquetes. Cada un destes contén un servizo ou aplicación específico. Como exemplo, un paquete pode conter a libraría para xestionar o formato de imaxe PNG, unha tipografía ou un navegador web como Firefox. Case todas as distribucións adoitan instalar por defecto unha cantidade importante de paquetes de software, cubrindo as necesidades dos usuarios finais. Contan cun kernel de Linux, librarías GNU e outras librarías, un sistema de xanelas (como X), un ambiente de escritorio como GNOME Shell, KDE Plasma 5 e outro software, como LibreOffice. Ademais inclúen paquetes específicos para a súa finalidade (como deseño gráfico ou a bioinformática) e mesmo poden ter algún software privativo. Mais, sempre se pode precisar de instalacións adicionais, que non inclúe por defecto a distribución. Un exemplo sería instalar un ambiente de escritorio alternativo: instalar Xfce no canto de GNOME.
Os paquetes adoitan constar de código compilado e sóenos xestionar os sistemas de xestión de paquetes, que se adican a instalalos ou desinstalalos. Non son só ficheiros arquivados. En cada paquete de software hai "metainformación" do seu contido: a descrición do paquete, a versión, as "dependencias" ou requisitos que precisa ese paquete. Os xestores de paquetes analizan esa metainformación e facilitan a busca de paquetes, a súa actualización a novas versións, a comprobar se os demais paquetes (ou dependencias) que precisan xan están instalados, e/ou resolvelas de xeito automático.
Nas distribucións o software pódese instalar empregando só código fonte. Mais para iso hai que facer unha compilación local. Iso implica que o sistema non coñece o "estado" de instalación dese software adicional compilado: os sistema de xestión de paquetes "descoñecen" a súa instalación. Por iso, as distribucións instalan paquetes, incluíndo o kernel e outros compoñentes vitais do sistema, no que o software ven nunha configuración predeterminada. Existen varios tipos paquetes compilados, ou formatos de paquetes, que inclúen toda a metainformación para a súa xestión nas distribucións (como o nome, descrición, número de versión, provedor, "checksum" ou dependencias).
Os paquetes compilados de cada edición da distribución sóeno xestionar os desenvolvedores. Ademais deses, os outros paquetes adóitanse poñer a disposición dos usuarios en liña e accesibles para todo o mundo, no que se denominan repositorios. Os repositorios son lugares de almacenamento de paquetes de software preparados, en esencia, para instalar nunha distribución e versión concreta.
Formatos de paquetes
Os principais formatos de paquetes especializados empregados na distribucións son:
Ademais, Alien é unha aplicación que converte entre diferentes formatos de paquetes de Linux.
Xestores de paquetes
As principais interfaces en liña de comandos ou gráficas para a xestión de paquetes, nos seus distintos formatos, son:
Estandarización
Existen algúns proxectos para poñer en común algúns aspectos en todas as distribucións de GNU/Linux por motivos de pragmatismo.
Alien é unha aplicación para poder converter paquetes entre múltiples formatos de distribución como deb, rpm ou tgz.
Principais distribucións
Segundo as estatísticas de consulta e descarga as distribucións con máis traxectoria e/ou populares son:
25 de agosto
O 25 de agosto e o 237º día do ano do calendario gregoriano e o 238º nos anos bisestos. Quedan 128 días para finalizar o ano.
Distribución de GNU/Linux
Ciencia
Scientific Linux é unha edición de RHEL que patrocina a compañía Femilab Está orientada a unha aplicación xeral en ciencia e conta con xestores de bases de datos como PostgreSQL e MySQL, editores de texto como Emacs, a linguaxe R e gnuplots para a representación gráfica de datos.
Fedora Science é unha edición de Fedora con aplicacións orientadas á análise matemática e aplicacións en física. Inclúe ferramentas de cálculo como GNU Octave, IPython, Scilab, ou SciPy e de edición como LaTeX, Emacs ou Vim. Outras edicións de Fedora teñen tamén obxectivos específicos aplicados a ciencia, como Fedora Electronic Lab. Esa edición de Fedora está orientada ao deseño de hardware e a ser unha plataforma de simulación.
25 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Perfecto Feijoo.
Distribución de GNU/Linux
Ciencia
No CERN teñen desenvolto CERN CentOS e Scientific Linux CERN orientádas a empregar no ecosistema de desenvolvemento da organización. A primeira, CERN CentOS, baseouse en CentOS e a segunda, Scientific Linux CERN, en Scientific Linux. O CERN informou en 2009 de que 50 mil equipos empregaban estas dúas distribucións. Arestora empregan RHEL
25 de agosto
Mortes
miniatura|100px| David Hume.
Distribución de GNU/Linux
Ciencia
Bio-Linux é unha distribución orientada á aplicación en bioinformática e que está baseada nas versións LTS de Ubuntu. En especia, inclúe a plataforma Galaxy para a exploración, procesado e análise de datos xenómicos.
25 de agosto
Notas
Os 366 días do ano
Distribución de GNU/Linux
Ciencia
Hai distribución orientadas á enxeñaría e deseño 3D, como o é CAELinux. Esta inclúe aplicacións como Freecad e PyCam, para deseño CAD, ou Cura, para impresión 3D.
25 de agosto
Notas
Ver tamén - meses: xaneiro, febreiro, marzo, abril, maio, xuño, xullo, agosto, setembro, outubro, novembro, decembro
Distribución de GNU/Linux
Educación
Edubuntu, creada en colaboración con Ubuntu, creouse para ofrecer sistemas adaptables a todos os ciclos educativos infantís. Uberstudent é unha distribución similar pero orientada á educación máis avanzada, en idades de 12 anos en diante. Kano OS está orientada a aprendizaxe de programación en idade infantil. openSUSE Edu é unha variante de openSUSE Leap. Pretende cubrir todos os niveis da implementación e uso de software educativo nas aulas e no fogar: desde a xestión educativa, desde o alumnado, o profesorado ou os administradores dos sistemas. É o mesmo caso de Fedora Education SIG.
Edición multimedia
Fedora Design Suite, Ubuntu Studio e ArtiX contan por defecto cunha gama de aplicacións orientadas a edición de imaxe, son e vídeo. KXStudio e unha distribución especializada na edición de son. Iro é unha distribución executable desde USB e CD que está enfocada á animación, modelado en 3D, edición e imaxes e debuxo dixital.
Lixeiras
Existen múltiples distribucións orientadas a empregar en hardware antigo, hardware con pouca capacidade como Raspberry Pi, ou para mellorar o rendemento do hardware en casos nos que se precisa dunha ampla dispoñibilidade dos recursos. Un deses últimos casos é na edición intensiva de vídeo e son ou computadores adicados á reprodución multimedia. Distribucións xenéricas lixeiras, e orientadas a varios tipos de usuarios, son Arch, Manjaro, Puppy Linux e Lubuntu (con LXQt, a fusión de LXDE e RazorQt), e Xubuntu (con Xfce). Knoppix é unha distribución lixeira e ademais pensada a iniciarse desde Live CDs.
PIXEL está pensada para empregar en dispositivos con Raspberry Pi. Remix OS é outra distribución lixeira mais que está pensada para incluír o soporte a aplicacións de Android, libres e de pago ou privativos.
Orientadas a servizos na nube
Hai desenvoltas distribucións para fornecer servizos na nube ou xestión de aplicacións web. Chrome OS, Cub Linux e Peppermint. Así, Chrome OS é un sistema operativo accesible desde o navegador, para executar en liña. Mais, esta distribución pódese compilar e empregar como calquera das outras distribución de Linux.
Reparación de sistemas
Existen distribucións orientadas a reparación de sistemas por erros como o borrado de ficheiros, esquecer os contrasinais, ou fallos no arrinque ou sistema de ficheiros corrompidos. Clonezilla Live permite facer copias de seguridade ou recuperar imaxes e particións de discos duros. Rescatux resolve problemas en sistemas Linux e Windows. Pode modificar a GRUB ou rexistro Windows Master Boot ou comprobar os erros no sistema de ficheiros en Linux. SystemRescueCD está unha live CD baseada en Gentoo con menús gráficos para múltiples opcións de reparación de Linux.
Servidores
Arch, CentOS, ClearOS, Debian, Oracle Linux, Mageia, Red Hat Enterprise Linux, Slackware, SUSE Linux Enterprise Server e Ubuntu son distribucións empregadas habitualmente en servidores. Debian/Ubuntu, CentOS/Red Hat Enterprise Linux e openSUSE/SUSE Linux Enterprise destacaron en uso como servidores ou foron tendencia en 2016, en especial como servidores web.
Xogos e lecer
Steam OS é unha distribución baseada en Debian e creada pola compañía Valve Corporation que está enfocada de cheo en ser unha plataforma de videoxogos. Play Linux, Game Drift Linux, Sparky Linux, a versión Fedora Games, Lakka OS e Ubuntu Game Pack son outras distribucións orientadas só ao xogo no computador.
Outras
Hai outras distribución con nichos máis específicos, como para:
Suspiria
Suspiria é un filme de terror italiano dirixido por Dario Argento que foi estreado en 1977. Foi co-escrito por Dario Argento e Daria Nicolodi baseándose no ensaio Suspiria de profundis de Thomas de Quincey. É a primeira parte da triloxía de Argento coñecida como As tres nais, sendo as outras dúas Inferno (1980) e La Terza Madre (2007). A banda sonora foi composta pola banda de rock progresivo Goblin.
Argumento
Suzy Bannion (Jessica Harper), estudiante de ballet estadounidense, chega á cidade de Friburgo para perfeccionar os seus estudos na prestixiosa academia Tanz. Coincidindo coa súa chegada, unha alumna recentemente expulsada, Pat Hingle (Eva Axén), é salvaxemente asasinada no apartamento dunha amiga á que recorrera na busca de axuda, fuxindo dalgún grave perigo. A inxenua Suzy, percatarase pronto do estraño comportamento do persoal da academia o que, unido ás terribles mortes que empezan a sucederse, faralle sospeitar que algo sinistro está acontecendo. Máis adiante, a súa compañeira Sara (Stefania Casini) confirmará as súas sospeitas ó confesarlle que a defunta Pat lle comentou que coñecía un escuro segredo relacionado coa academia que non chegou a revelarlle. Finalmente, Suzy descubrirá que a academia Tanz, en realidade, está dirixida por un poderoso sabbat de bruxas ó mando da perversa Helena Markos, "A Raíña Negra": máis coñecida, grazas á súa secuela, Inferno, como a "Mater Suspiriorum".
Pyracantha
Pyracantha é un xénero de arbustos espiñentos perennes da familia Rosaceae, cuxa denominación galega é espiños coraleiros (e, na zona oriental, espíns coraleiros), alén do cultismo piracantos. Son nativos dunha área que abrangue dende o sueste de Europa até o sueste de Asia. Aseméllanse, e están relacionados cos Cotoneaster, mais diferéncianse destes polos bordos serrados das follas e polos numerosos espiños (os Cotoneaster non teñen espiños). Coraleiro fai referencia ao coral, é dicir, que lembran o aspecto do coral, polos espiños e pola cor vermella intensa dos froitos. En Galiza é común a especie Pyracantha coccinea coma planta ornamental en xardíns privados ou aliñadas nas bermas e xardíns das autoestradas.
Os espiños coraleiros acadan os 6 m de alto. As sete especies teñen flores abrancazadas e bagas arrubiadas ou amarelas (botanicamente son pomos. Florean a finais da primavera e comezos do verán, os froitos desenvólvense a finais do verán, ficando ben chegandos cando remata o outono.
Híbridos e cultivares
A seguir os híbridos e cultivares seleccionados (as grafadas en letra grosa gañaron o premio Award of Garden Merit da Royal Horticultural Society británica):
Usos
miniatura|dereita|Flores
Os espiños coraleiros son de gran valor ornamental. Cultívanse en xardíns polas súas flores e pólas densamente cargadas de froitos rechamangueiros. Ademais, a súa estrutura espiñenta fai deste espiño unha planta particularmente valiosa cando se quere crear unha barreira impenetrábel, polo que é ideal para crear sebes para choer propiedades e leiras, sendo unha boa alternativa aos valados ou muros convencionais.
Tamén é un bo arbusto para a vida salvaxe do xardín, fornecendo acubillo para o repouso e niñada de paxaros, flores para as abellas, e unha abundante fonte de bagas. As bagas dos Pyracantha non son velenosas, como normalmente se cre, son agres, mais comestíbeis unha vez cociñadas. Úsanse tamén para elaborar marmeladas. No Reino Unido e Irlanda Pyracantha e o xénero irmán Cotoneaster son unha fonte valiosa de néctar cando as abellas teñen poucas alternativas no que se coñece coma carencia de xuño.
Atlantic Fest
O Atlantic Fest é un festival de música celebrado na Illa de Arousa. A súa primeira edición celebrouse desde o 1 ao 3 de xullo de 2016, na praia do Bao. Dito festival podería considerarse a continuación do Festival do Norte, que no ano 2015 se celebrou tamén na propia Illa, en lugar de na localidade de Vilagarcía de Arousa como viña sendo habitual, sendo uns dos seus promotores precisamente o que o foi do Festival do Norte, Toño Caneda.
Edición 2016
A edición do ano 2016, a primeira do festival, contou coa presenta de Tindersticks, Nacho Vegas, El Niño de Elche, Alex Cooper, Xoel López e Be Forest.
Edición 2017
Na súa segunda edición, que se celebrou entre os días 30 de xuño e 2 de xullo de 2017, contou coas actuacións de Los Planetas, Lori Meyers, Maxïmo Park, The Temper Trap, Delorean, Anni B Sweet, Joe Crepúsculo, Rosalía y Raül Refree e Os Amigos dos Músicos.
Edición 2018
A terceira edición celebrouse do 20 ó 22 de xullo de 2018.
Edición 2019
A cuarta edición celebrarase do 26 ó 28 de xullo de 2019.
Nicolás Rodríguez Pereira
Nicolás Rodríguez Pereira, Colás, nado en Fene e finado en Sillobre (Fene) o 30 de xullo de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Integrouse na guerrilla en 1945, no grupo de Gregorio Dopico Fernández. Foi morto pola Garda civil o 30 de xullo de 1947, no monte Reboredo en Sillobre, que bordea a estrada a Lavandeira, con Gregorio Dopico.
Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant
Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant é o cuarto álbum da banda escocesa de indie pop Belle & Sebastian, publicado o 6 de xuño de 2000 a través do selo Jeepster Records. Fold Your Hands Child... conta con temas cun ritmo menor que os seus outros traballos, facéndoo aínda máis tranquilo e suave. O álbum é o máis próximo do grupo ao xénero chamber pop, xa que a instrumentación é principalmente acústica.
Loja
miniatura|250px|Igrexa Maior da Encarnación Loja é un concello situado no extremo occidental da provincia de Granada, na Comunidade Autónoma de Andalucía, limítrofe coas provincias de Málaga e de Córdoba. Segundo os datos do INE correspondentes ao ano 2015 conta cunha poboación de 20.893 habitantes e unha extensión de 444,7 quilómetros cadrados.
Los Rábanos
Los Rábanos é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 525 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 101,53 km².
Edi Rama
Edi Rama, nado en Tirana o 4 de xullo de 1964, é o presidente do Partido Socialista de Albania e o primeiro ministro do país dende 2013. Foi presidente da Asociación Albanesa de Alcaldes e Ministro de Cultura. Foi alcalde de Tirana dende o ano 2000 até 2011. Resultou elixido como primeiro ministro de Albania nas eleccións do 23 de xuño de 2013, nas cales a coalición liderada polos socialistas obtivo o 57,7% dos votos. Asumiu como Primeiro Ministro de Albania o 10 de setembro de 2013.
Alcalde de Tirana
Rama proxectou librar á capital albanesa de moitos edificios construídos ilegalmente en terras municipais, como os parques locais e os bancos de Lana. Outro proxecto no ano 2000 deu lugar á produción de 96.700 metros cadrados de zonas verdes e parques da cidade, así como a plantación de case 1.800 árbores. Tamén ordenou a pintura de moitos edificios antigos. Os críticos coa súa política afirman que Rama está a centrar demasiado a atención sobre os cambios cosméticos sen fixarse en calquera dos grandes problemas como a escaseza de auga potable e electricidade.
En decembro de 2004, Edi Rama foi nomeado Mellor alcalde do mundo 2004, nunha competencia internacional baseada no voto directo por Internet, organizado pola organización comercial CITYMAYORS-non, que se atopa en Londres.
Foi elixido pola revista Time como un dos heroes europeos de 2005, nunha homenaxe a 37 persoas que están a cambiar o mundo para mellor.
O efecto máis criticado das súas políticas foi os moitos quioscos demolidos na cidade dende que asumiu a alcaldía. Nun intento de ampliar as estradas, autorizouse a demolición das propiedades privadas para que poidan ser pavimentadas, ampliando así as rúas. Foi acusado de corrupción e malversación de fondos pola oposición.
Eleccións municipais nas Somozas
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello das Somozas dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello das Somozas]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas nas Somozas desde a aprobación da Constitución de 1978.
Roy Scheider
Roy Richard Scheider, nado en Orange (Nova Jersey) o 10 de novembro de 1932 e finado o 10 de febreiro de 2008, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
O seu papel máis coñecido foi seguramente como o xefe de policía Martin Brody en Tiburón, en 1975.
Casou con Cynthia Scheider de 1962 a 1989 e con ela tivo unha filla. Desde 1989 estaba casado con Brenda King.
Juan Bravo Murillo
miniatura|dereita|200px|Busto de Bravo Murillo en [[Las Palmas de Gran Canaria.]] Juan Bravo Murillo, nado en Fregenal de la Sierra o 24 de xuño de 1803 e finado en Madrid o 11 de febreiro de 1873, foi un político, xurista e economista español.
Traxectoria
Estudou leis nas Universidades de Salamanca e Sevilla onde se licenciou en 1825. Tras a morte de Fernando VII foi nomeado fiscal da Audiencia Provincial de Cádiz. Foi elixido para Deputado en 1837 e 1840 militando nas filas do Partido Moderado. Até ese momento a súa actividade política foi escasa debido a que as súas ideas reacionarias chocaran co espírito liberal do xeneral Espartero, Rexente durante a minoría de idade da Isabel II.
En 1847, durante a Década Moderada é nomeado Ministro de Xustiza por Carlos Martínez de Irujo, uníndose a Narváez que o nomeará máis tarde para a carteira de Facenda por primeira vez. Dende estes momentos asumirá diversos ministerios até que en 1850 é nomeado Presidente do Consello de Ministros, posto que volverá a ocupar de 1851 a 1852.
Os sucesos da revolución de 1848 levárono a redactar un proxecto de constitución de corte absolutista para eliminar o carácter liberal que, segundo o seu xuízo, tiña a constitución de 1845; pero é rexeitada e á chegada do Bienio Progresista vese obrigado a abandonar a política, aínda que ocasionalmente será Presidente do Congreso dos Deputados.
Paradoxo de Epiménides
O paradoxo de Epiménides é un paradoxo, relacionado coa filosofía e a lóxica. É un paradoxo falsídico, xa que aparenta autocontradecirse de se seguir un razoamento, pero pódese mostrar que ese razoamento non é correcto. Atribúese a Epiménides afirmar: Todos os cretenses son uns mentiráns. Sabendo que el mesmo era cretense, dicía Epiménides a verdade?
A primeira vista parece que a afirmación se contradi, xa que Epiménides está afirmando que mente. Isto non é realmente certo, xa que malia que a afirmación non pode ser certa, si podería ser falsa. Se supoñemos que é certa, Epiménides si está afirmando que, como calquera cretense, está mentindo, e polo tanto a afirmación sería falsa, e alcanzaría unha autocontradición. Pero se supoñemos que é falsa, non alcanzamos unha contradición, xa que se a afirmación Todos os cretenses menten é falsa, significa que hai polo menos un cretense, non necesariamente Epiménides, que di a verdade. Polo tanto, é perfectamente posible que a afirmación sexa falsa, e a afirmación non é un verdadeiro paradoxo.
Эпименид
Hijra
300px|miniatura|Hijras en [[Islamabad.]]
Na cultura hindú, unha hijra ou kojja é un individuo dun terceiro sexo, intermedio entre o masculino e o feminino.
Características
200px|miniatura|Hijras en [[Nova Delhi.]] A meirande parte dos hijras son homes ou intersexuais, pero algunhas son mulleres. A falta dun censo oficial, as estimacións oscilan entre 50.000 e 5 millóns de hijras tan só na India. A pesar de que os occidentais se refiren a eles frecuentemente como eunucos, o certo é que poucos deles se someteron a algún tipo de modificación xenital.
Orixe e ritos
Os hijras adoran a deusa Bachuhara Mata. Posto que no hinduísmo non existe unha definición clara de sexos, varios dos seus deuses presentan características dun e outro sexo, o que dá pé á aceptación natural da existencia dun terceiro sexo.
A orixe divina dos hijras provén dunha lenda de hai máis de 20.000 anos, segundo a cal Krishna, ao sentir a un soldado moribundo que se lamentaba de morrer solteiro, se transformou en doncela. Por esta razón cada ano celébrase en Kutayan, ao sur da India, unha peregrinación á que acoden hijras de todo o país para celebraren as súas nupcias co deus. Para esta ocasión vístense con galas de noiva e, rememorando a morte do soldado, os hijras convértense en viúvas cortando as súas pulseiras e os seus adornos festivos.
Algúns hijras cástranse voluntariamente. Antes facíano en condicións de hixiene insuficientes, o cal provocaba a morte dun de cada dez. A pesar de que a lexislación india prohibe a castración desde 1860, nalgunhas clínicas aínda é común que se practique. Despois de ser castrado, o hijra cumpre cun último rito: verter leite nun regato como símbolo da perda da súa fertilidade. Os hindús cren que os hijras, ao renunciaren a ter fillos propios, teñen facultades para bendicir o maldicir. Por iso cando nace un neno, os hijras acoden a festexar o nacemento con cantos, bendicións e augurios de longa vida e prosperidade, así como para libralo do mal de ollo. A cambio reciben arroz, azucre e diñeiro. Se os hijras consideran que reciben pouca cantidade como esmola, o neno pode recibir maldicións como, por exemplo, a impotencia.
Papel social
300px|miniatura|Hijras en [[Nova Delhi.]] A historia desta condición conta cunha longa tradición, tanto na cultura védica como nas cortes dos gobernantes islámicos do subcontinente. Durante o século XVI os hijras ocupaban empregos de toda condición ata postos de alto rango, como o de conselleiro de estado do emperador. Nesa época os hijras chegaban a posuír terras, pazos, templos e serventes e inspiraban fe e respecto.
Tras a ocupación británica da India promulgáronse leis homófobas que castigaban a homosexualidade e que marxinaron a esta poboación, que se ve obrigada a vivir da mendicidade e da prostitución. Máis recentemente relaxouse a persecución deste colectivo, chegando un hijra a ser elixido alcalde dunha vila da India. Porén, a discriminación segue sendo a constante.
A meirande parte dos hijras renuncian a levar unha vida sexual activa. Aqueles que se dedican á prostitución non consideran esta actividade como unha actividade sexual, senón como o seu traballo. Hai homes que deciden converterse en hijras por consideraren que "quedaron inservibles" despois de manteren relacións homosexuais mantendo un rol pasivo-penetrado.
Moitos hijras viven xuntos en casas que constitúen unidades de identificación física e social, e de filiación a unha liñaxe. Hai sete liñaxes hijra na India.
For Emma, Forever Ago
For Emma, Forever Ago é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie folk Bon Iver, autoeditado o 8 de xullo de 2007 e en febreiro de 2008 a través do selo Jagjaguwar. O disco é principalmente o traballo do cantante e compositor Justin Vernon, que anteriormente tocara coa banda DeYarmond Edison.
Paradoxo de Grelling-Nelson
O paradoxo de Grelling-Nelson é un paradoxo verbal formulado en 1908 por Kurt Grelling e Leonard Nelson. É unha reformulación do paradoxo do barbeiro e do paradoxo de Russell.
O paradoxo utiliza as palabras inventadas "autolóxico" e "heterolóxico". Unha palabra é autolóxica se se describe a si mesma. Por exemplo "real" é autolóxica, xa que a palabra "real" é real. "Sofisticado" tamén é autolóxica.
As palabras que non son autolóxicas denomínanse heterolóxicas. "Longo" é unha palabra heterolóxica, do mesmo xeito que "monosilábico". A pregunta, que aparece inmediatamente, é: ¿É "heterolóxico" heterolóxica? Non hai unha resposta consistente: se o é, entón non o é, e se non o é, entón éo.
YOLO
YOLO é un acrónimo de orixe inglesa, que significa "you only live once" ("só vives unha vez"). Foi popularizada a raíz de ser empregado polo rapeiro Drake en 2011, aínda que historicamente semella atribuída a Mae West.
Na década dos 2010 converteuse nunha expresión amplamente empregada pola mocidade, sobre todo en países anglófonos e en Internet, e sendo habitualmente empregada coma sinónimo da expresión "carpe diem". O actor Zac Efron ten unha tatuaxe con este lema.
Praia de Paxariñas
miniatura|dereita|Praia de Paxariñas Paxariñas é unha praia da ría de Pontevedra, próxima á vila de Portonovo, parroquia de Adina, situada entre as praias de Canelas e Montalbo no concello pontevedrés de Sanxenxo. É unha praia pequena e recollida á beira da punta de Cabicastro, con area branca e moi fina, de acceso peonil.
Tomás Rodríguez Sabio
Tomás Rodríguez Sabio, nado na Coruña cara 1901 e finado na mesma cidade o 8 de xullo de 1949, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Membro da Irmandade da Fala da Coruña, participou na Asemblea de Lugo e publicou algúns textos literarios de corte nacionalista. En marzo de 1920 marchou á Habana, onde traballou como interventor na sucursal dun banco, foi un dos membros fundadores da Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana en 1920, e colaborou en Galicia e Nós. Regresou a Coruña en 1923 e foi representante en Galicia da Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana. En 1923 foi elixido secretario da Irmandade da Fala da Coruña e nomeado secretario de redacción de A Nosa Terra. En 1925 instalouse en Vigo como administrador de El Pueblo Gallego. A finais de 1926 marchou a Arxentina, onde foi xerente da adega Bodegas y Viñedos Giol. Retornou a Galicia millonario en 1935. Ingresou en Renovación Española. En 1937 foi nomeado presidente do Consello de administración da fábrica de tecidos La Primera Coruñesa, que puxo a disposición dos sublevados.
Vida persoal
Casou con María Sánchez Suárez en 1925, e foi pai de Tomás e Enrique Rodríguez-Sabio Sánchez.
Serafín María de Sotto
Serafín María de Sotto, nado en Barcelona o 12 de outubro de 1793 e finado en Madrid o 23 de febreiro de 1862, foi un político, militar e historiador catalán.
Traxectoria
Formado como cadete, participou na Guerra da Independencia española e nas tropas cristiás na guerra carlista, chegando ao grao de Mariscal de Campo. En 1840 foi Ministro de Guerra durante a minoría de idade de Isabel II. A caída de Espartero obrigouno a emigrar en 1843. Membro do Partido Progresista, foi brevemente -dous días- Presidente do Consello de Ministros en 1849, sendo relevado por Ramón María Narváez.
Tras o Bienio Progresista recuperou funcións activas dentro do organigrama administrativo-militar, sendo membro do Consello Real e do Consello de Estado.
Praza de San Marcos
A praza de San Marcos (en Piazza San Marco, en Piasa San Marco) é a principal praza pública de Venecia, Italia, onde xeralmente se coñece simplemente como "la Piazza" (a Praza). Todos os outros espazos urbanos da cidade (fóra da Piazzetta e a Piazzale Roma) son chamados "campi" (campos). A Piazzetta (a "praciña") é unha extensión da praza cara á lagoa na súa esquina sur oriental (ver plano). Os dous espazos xuntos forman o centro social, relixioso e político de Venecia e son comunmente consideradas xuntas. Este artigo refírese ás dúas.
É coñecida principalmente pola súa beleza e integridade arquitectónica, polo que tamén é un dos principais atractivos turísticos da cidade. O seu corpo principal ten forma trapecio e 175 metros de longo.
Acostuma atribuírse a Napoleón chamar á praza de San Marcos "o salón de Europa" (a atribución a Napoleón non está comprobada).
Descrición da Piazza
miniatura|Plano da Piazza & Piazzetta. miniatura|Piazza San Marco A praza está dominada no seu extremo oriental pola igrexa de San Marcos o grande. Descríbese aquí un percorrido a partir da fachada occidental da igrexa (ao longo da Piazza) e continua para a dereita.
miniatura|Fachada oeste da basílica de San Marcos A igrexa descríbese no artigo Basílica de San Marcos, pero hai aspectos da mesma que forman parte da praza e polo tanto deben ser mencionados aquí, incluíndo a totalidade da fachada oeste cos seus grandes arcos e decoración de mármore, as tallas románicas ao redor da porta central e, sobre todo, os catro cabalos que presiden toda a praza e que son os potentes símbolos da soberbia e o poder de Venecia, os xenoveses en 1379 dixeron que non podería haber paz entre as dúas cidades ata que estes cabalos foran embridados, catrocentos anos máis tarde, Napoleón, logo de conquistar Venecia, botounos abaixo e enviounos a París.
A Piazzetta di Leoncini é un espazo aberto no lado norte da igrexa. Leva o nome dos dous leóns de mármore (inaugurada polo Dux Alvise Mocenigo en 1722). Actualmente chámase "Piazzetta Giovanni XXIII". O edificio neoclásico no lado leste contiguo á basílica é o Palazzo Patriarcale, a sede do Patriarca de Venecia.
Máis aló está a Torre do Reloxo (Torre dell'Orologio), terminada en 1499, situada encima dunha alta arcada onde nace a rúa coñecida como a Merceria (a principal arteria da cidade) e que leva a través de rúas comerciais a Rialto, o centro comercial e financeiro. Á dereita da torre do reloxo esta a igrexa de San Basso, deseñada por Baldassarre Longhena (1675), ás veces aberta para exposicións.
Á esquerda da torre do reloxo atópase unha longa arcada no lado norte da praza, os edificios deste lado son coñecidos como as Vellas Procuradorías, as vellas fiscalías, antigamente a sede dos procuradores de San Marcos, altos funcionarios do estado nos tempos da república de Venecia. Foron construídas no século XVI. A galería está chea de tendas e restaurantes ao nivel do chan, con oficinas encima. Os restaurantes inclúen o famoso Café Quadri, que era frecuentado polos austríacos cando Venecia foi gobernada por Austria no século XIX, mentres que os venecianos preferían o Florian no outro lado da praza.
Virando ao final a esquerda, a arcada continúa ao longo do extremo oeste da praza, foi reconstruída por Napoleón ao redor de 1810 e coñécese como a "Ala Napoleónica" (Á Napoleónica). Detrás das tendas, haí unha escaleira cerimonial que debía levar a un palacio real, pero que agora forma da entrada do Museo Correr.
miniatura|dereita|150px|A cara oeste do Campanile visto desde a praza (durante o Carnaval en Feb.1998) Virando á esquerda de novo, a arcada continúa polo lado sur da praza. Os edificios deste lado son coñecidos como as Novas Procuradorías (novas fiscalías), que foron deseñados e constuídas en parte por Jacopo Sansovino na metade do século XVI entre (1582-1586), logo da súa morte continuouna Vincenzo Scamozzi aparentemente con cambios solicitados polos procuradores e finalmente completada por Baldassarre Longhena sobre 1640. Unha vez máis, a planta térrea conta con tendas e tamén o Café Florian, o famoso café abriuno en 1720 Floriano Francesconi, e era frecuentado polos venecianos cando os odiados austríacos paraban no Quadri. Os pisos superiores foron destinados por Napoleón para ser o palacio do seu fillastro Eugène de Beauharnais, o seu vicerrei en Venecia, e agora alberga o Museo Correr. No outro extremo as Procuradorías encóntrase co extremo norte da Libraría de Sansovino (mediados do século XVI), cuxa fronte principal da á Piazzetta. A galería continúa a volta da esquina na Piazzetta.
Fronte da libraría, illado na praza, está o Campanile da igrexa de San Marcos (1156-1173 última reforma en 1514), reconstruído en 1912 com'era, dov'era (como era, onde estaba) após do colapso do campanario o 14 de xullo de 1902. Xunto ao Campanile, que olla para a igrexa, está o elegante e pequeno edificio coñecido como a Loggetta del Sansovino, construído por Sansovino en 1537-1546, e utilizado como vestíbulo polos patricios que esperaban antes de entrar ás reunións do Gran Consello no Palacio Ducal e polos gardas cando o Gran Consello estaba reunido.
Nun lado da praza fronte da igrexa atópanse tres grandes mastros de bandeiras con bases de bronce decorados en altorrelevo por Alessandro Leopardi en 1505. A bandeira veneciana de San Marcos ondeaba neles no tempo da República de Venecia e agora compárteos coa bandeira italiana.
Descrición da Piazzetta
A partir do percorrido na esquina preto do Campanile, onde queda a praza, este lado (oeste) está ocupado totalmente pola Biblioteca (Libraría) deseñada por Jacopo Sansovino para albergar a Biblioteca Marciana (Biblioteca de San Marcos). Comezouse a construír en 1537 e ampliouse, trala morte de Sansovino, por Vincenzo Scamozzi en 1588-1591. O edificio, en palabras de Palladio, era "a estrutura máis magnífica e ornamentada construída desde a antigüidade". A galería continúa ata o final do edificio con cafés e tendas e tamén as entradas do Museo Arqueolóxico, a Biblioteca Marciana e a Biblioteca Nacional, que ocupan os pisos superiores.