cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roberto López Rodríguez
Traxectoria
Veciño da Rúa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario no exército republicano. Ferido no pulmón. Coa caída da fronte asturiana foi detido e xulgado en Asturias e condenado a pena de morte, que foi conmutada a cadea perpetua. Estivo na prisión de Ourense e despois en Palma, de onde saíu en liberdade condicional a principios da década de 1940. Membro do grupo guerrilleiro comandado por Arturo López Delgado que loitou na bisbarra de Valdeorras. O 6 de agosto de 1942 Arturo morreu nun enfrontamento coa Garda Civil preto da súa aldea natal, con Ovidio González Vázquez "Pollon", Ildefonso Fernández Seoane "Cuñeira" e Manuel Monteserín "Gerardo". O grupo foi denunciado por un labrego que os aprovisionou de viño. Despois de comer e beber, os guerrilleiros estaban durmindo e foron sorprendidos pola Garda Civil. Roberto López logrou fuxir.
Incorporouse á II Agrupación da Federación na zona de Ourense e en 1944 estivo á fronte dunha das súas unidades. Cara a 1946 aparentemente pertencía ao grupo comandado por Evaristo González Pérez e Guillermo Morán García. Uniuse ao grupo de Mario de Langullo e participou con el nalgunhas accións, como a do casarío da Mata en 1947. En xullo de 1950 foi reclamado polo xuíz militar de Lugo xunto con Xosé Castro Veiga, Augusto Diéguez Yáñez e Fermín Gómez Segura encartados na causa 144/50. Na primavera de 1949, despois dun importante número de derrotas, formou parte dun grupo que volveu ao Bierzo do que formaban parte Silverio Yebra Granja, Pedro Juan Méndez, Augusto Diéguez Yáñez, Silvestre García López, Manuel Zapico Terente e Odilo Fernández Rodríguez; pasou despois a La Cabrera onde se incorporou ao grupo de Manuel Girón Bazán.
Logo da morte de Manuel Girón en 1951, e da partida cara Francia dos sobreviventes do grupo, Roberto e Gloria Blanco Diéguez lograron pasar por Andorra a Francia en abril de 1952. Cruzaron a fronteira francesa con Odilio Fernández "Blas" e a súa muller o 20 de abril de 1952. Dirixíronse á Béziers (Hérault), onde estiveron na casa doutros exiliados, Bienvenido Piñeiro, de Murcia, e a súa muller Dolores Fernández Campos, de Freixido (Petín). En agosto de 1957 chegou a París. Regresou a España despois da morte de Franco, e morreu en 1997 en Freixido, onde foron esparexidas as súas cinzas.
Illa Robben
Robben é unha illa de 547 hectáreas que se localiza a 12 km ao norte de Cidade do Cabo, na baía de Table. Agás a igrexa, todo o territorio da illa é propiedade do estado. Na illa habitan grandes colonias de pingüíns.
Estivo habitada hai milleiros de anos, cando a canle que a dividía do continente non estaba baixo a auga. Dende fins do século XVII a illa empregouse como prisión, e entre os reclusos estiveron líderes indíxenas das colonias holandesas en África e Asia. Entre 1836 e 1931 a illa utilizouse como leprosería. No século XX estiveron prisioneiros opositores ao réxime do apartheid como Nelson Mandela, Walter Sisulu, Govan Mbeki ou Robert Sobukwe.
Actualmente a illa é un destino turístico popular, declarada Patrimonio da Humanidade en 1999 e considerada como un símbolo do triunfo sobre o apartheid.
Bureta
dereita|miniatura|351x351px|bureta A bureta é un instrumento de laboratorio que se emprega cando se quere engadir cantidades de líquidos que cómpre controlas para empregalas en cálculos posteriores.
Un tubo característico de bureta está dividido en décimas de centímetros cúbicos, polo que non é moi apto para as medicións de maior precisión. Se os fluídos son pouco viscosos, como ocorre con algúns disolventes orgánicos, poden chegar a pingar polo burato inferior. Tamén, algúns líquidos polares poden adherirse á parede da bureta provocando unha distorsión dos datos importante de máis para certos usos. Pola mesma razón, non se adoitan usar buretas de menos de 5 ml; e o límite superior adoita situarse en 50 ml.
Para manipular unha bureta o máis habitual é suxeitala sobre o soporte de maneira que se poida ver a escala graduada.
Para manexar a chave que abre ou pecha a saída de líquido emprégase a man esquerda, deixando a dereita libre para manipular o recipiente en que o líquido debe caer.
Utilidade
Emprégase principalmente para medir con precisión volumes e líquidos variables. miniatura|250x250px|Bureta de Mohr
Historia
A historia da bureta discorre en paralelo á da análise volumétrica. en 1791 François Antoine Henri Descroizilles desenvolveu o primeiro modelo, que tiña forma de cilindro graduado. En 1824 Louis-Joseph Gay-Lussac creou unha versión mellorada que incorporaba un brazo lateral, e ademais fixou as denominacións de bureta e pipeta. Un gran avance na metodoloxía e popularización da análise volumétrica débeselle a Karl Friedrich Mohr, que redeseñou a bureta engadíndolle unha pinza e un remate en punta na parte inferior.
Escola primaria
miniatura|Unha escola primaria en [[Český Těšín, República Checa]] miniatura|Unha escola primaria pequena en [[Norfolk, Inglaterra|Norfolk, Inglaterra]] miniatura|Unha Shōgakkō ou unha clase de escola primaria no [[Xapón.]]
Unha escola primaria é unha escola na que os nenos reciben educación primaria desde aproximadamente a idade de cinco a doce anos, o paso seguinte despois do preescolar e antes da escola secundaria (nalgúns países hai un paso intermedio de escola media entre a educación primaria e a secundaria). Na maioría do mundo, a educación primaria é o primeiro paso no ensino, e está normalmente dispoñible sen pagar, pero tamén se ofrecen escolas privadas independentes nas que cómpre pagar.
O termo escola primaria deriva do francés école primaire, que foi usado por vez primeira en 1802.
Pamukkale
Pamukkale ("castelo de algodón", en turco) é un conxunto de piscinas termais de orixe calcaria que co pasar dos séculos formaron concas xigantescas de auga que descenden en fervenza dun outeiro, situado preto de Denizli, en Turquía. A formación de Pamukkale débese aos mananciais de augas termais que provocan o derramamento de carbonato de calcio, que despois solidifica como mármore travertino. Foi declarado Patrimonio da Humanidade da UNESCO xuntamente con Hierápolis en 1988.
Coñecida como Pamukkale (Castelo de Algodón) ou a antiga Hierápolis (Cidade Santa), esta área acolle doentes nas súas fontes termais desde a antigüidade clásica. O nome turco refírese á superficie calcaria branca e brillante, formada durante milenios por mananciais ricos en calcio. Pingando lentamente pola aba da inmensa montaña, as augas ricas en minerais forman escuma e acumúlase nos socalcos, derramando cascadas de estalactitas en piscinas leitosas debaixo. A lenda sostén que as formacións son algodón (o cultivo principal da área) solidificado que os xigantes deixaron de secar.
O turismo é e foi unha importante industria na área durante miles de anos, debido á atracción das piscinas termais. Recentemente a mediados do século XX, construíronse hoteis sobre as ruínas de Hierápolis, causando un dano considerable. Construíuse unha estrada desde o val sobre os socalcos, e permitiron que as motos subiran e baixaran as pendentes. Cando a zona foi declarada Patrimonio da Humanidade, os hoteis foron derribados, a estrada eliminada e substituída por piscinas artificiais.
Eclipsados pola marabilla natural, as ben conservadas ruínas romanas e o museo de Pamukkale foron notablemente subestimados e non publicitados. Os folletos turísticos dos últimos 20 anos presentan principalmente fotos de persoas bañandose nas piscinas de calcio. Agás dunha pequena senda que sobe pola aba da montaña, o paso polos socalcos está actualmente prohibido, xa que sufriron a erosión e a contaminación da auga polos pés dos turistas.
Rexión de Benishangul-Gumuz
Benishangul-Gumuz (en ቤንሻንጉል ጉሙዝ; Benšangul Gumuz), tamén coñecida como Benshangul/Gumuz, é unha das nove divisións étnicas (kililoch) de Etiopía. Outrora coñecida como "Rexión 6", a capital da rexión é Assosa. Despois da adopción da Constitución de 1995, a rexión foi creada coa parte máis occidental da antiga provincia de Gojjam (a parte norte do río Abay), e a parte setentrional da provincia de Welega (parte sur do Abay). O nome da rexión provén dos dous grupos étnicos locais, os berta (tamén coñecidos como benishangul) e os gumuz.
Castrelo de Cima, Riós
Santa María de Castrelo de Cima (tamén coñecido como Castrelos de Cima ou Castrelos de Riba) é unha parroquia do municipio de Riós. Comprende as aldeas de Castrelo de Cima, Covelas, As Lapedas (desaparecida), o Mourisco, San Paio e A Veiga do Seixo, limitando directamente esta última coa fronteira portuguesa. En 2011, segundo o IGE, tiña 171 habitantes (90 homes e 81 mulleres).
Clima e contorno
dereita|miniatura|Igrexa parroquial.
A parroquia, como todo o concello de Riós, posúe un marcado clima mediterráneo de montaña e aloxa algunhas especies de flora como a aciñeira (Quercus ilex ssp. rotundifolia), o terebinto (Pistacia terebinthus), ou o arce de Montpelier (Acer monspessulanum), e de fauna, coma o abelleiro (Merops apiaster), a andoriña dáurica (Hirundo daurica), a gaio azul (Coracias garrulus) ou a osga (Tarentola mauritanica), especialmente raras en Galicia.
Historia
A primeira referencia escrita da que se ten constancia sobre Castrelo de Cima atópase na Casa de Contratación no Archivo General de Indias. A partir do descubrimento de América a Casa de Contratación era o organismo encargado, entre outras funcións de organizar as primeiras expedicións a América. Nun documento datado do 23 de marzo de 1615 menciónase a un tal Juan Rodríguez, fillo de Juan Esteban e Inés Rodríguez, "natural de Castrelos de Cima", que viaxa a Perú como criado de Pedro Enríquez de Guzmán, capitán da garda de Francisco de Borja. Posiblemente se tratase da primeira persoa de Castrelos que viaxou ó Novo Mundo.
Entre 1812 e 1835 Castrelo de Cima formou parte do concello de Castrelo, sendo a sede do concello, pero a partir de 1835 pasou a formar parte do concello de Riós, que xurdiu coa unión dos anteriores concellos de Riós e Castrelo.
O topónimo de Castrelo ("pequeno castro"), así como algúns obxectos atopados nos arredores da poboación, poderían indicar unha continua presenza humana desde época romana. O topónimo é compartido pola parroquia veciña de Castrelo de Abaixo.
Monumentos
A igrexa parroquial de Santa María de Castrelo de Cima foi construída no século XVIII. O retablo, da mesma época, rodea a figura de madeira da patroa e unha cruz procesional do século XVII. Foi restaurado no ano 2005.
Festas e tradicións
dereita|miniatura|Vellarón.
As festas celébranse en torno os días 7,8, e 9 de setembro en honor de Nosa Señora dos Remedios, patroa da parroquia. Na festa celébrase o ritual da Queimada, instaurado na década de 1970 e que constitúe un intento de recuperar e ensalzar unha serie de costumes e festividades autóctonos, á vez que se impulsaban as festas patronais, polo que se celebra o terceiro e último día das festas.
Existía un entroido tradicional con máscaras e traxes típicos (vellarróns) en Castrelo de Cima e na Veiga do Seixo, aínda que desapareceron hai varias décadas. O concello do Riós patrocina a recuperación destes traxes no marco do entroido da comarca de Verín.
Club de Futbol Peralada
O Club de Futbol Peralada é un club de fútbol catalán do concello de Peralada, na provincia de Xirona. Foi fundado en 1915 e actualmente xoga na Segunda División B Española. De 2017 a 2019 foi o filial do Girona Futbol Club.
Historia
Foi fundado en 1915 por un grupo de xoves da vila e comezou a disputar partidos amigables contra equipos de localidades veciñas. En 1936 creouse oficialmente como Club Deportiu Peralada e xogaba os seus partidos no campo de Miquel Pujol. Durante a guerra civil española parou a actividade do club ata 1950, cando se inscribiu na Federación. Un ano máis tarde inaugurouse o Campo de Cal Músic.
En 1981 o concello comprou uns terreos na estrada de Garriguella para construír unha nova zona deportiva municipal. Ata a actualidade, é o campo onde o CF Peralada xoga os seus partidos como local. Nese mesmo ano o equipo conseguiu o ascenso a Segunda Rexional.
Na tempada 1988-89, a familia Suqué-Mateu, propietaria do castelo de Peralada, comezou a patrocinar o club. Esta nova situación permitiu acabar as obras do novo estadio, inaugurado en 1992. En 1995, o club conseguiu, por primeira vez, o ascenso a Primeira Rexional e no ano seguinte subiu a Rexional Preferente. Na tempada 1997-98 o equipo ascendeu a Primera Catalana.
En 2002 conseguiu o ascenso a Terceira División, categoría na que se mantivo durante cinco tempadas consecutivas. En 2004, despois de eliminar a Sabadell e Terrassa, chegou ás semifinais da Copa Catalunya, nas que foi eliminado polo FC Barcelona.
No foi ata a tempada 2013-14 cando conseguiu volver a Terceira División. No verán de 2016 firmou un acordo de fililación co Girona FC para cinco tempadas.
Na tempada 2016-17 acabou en segunda posición e xogou o play-off de ascenso a Segunda B. Tras superar as dúas primeiras fases, na terceira e definitiva foi eliminado polo Rápido de Bouzas, que ascendeu de categoría. Non obstante, o equipo ascendeu a Segunda B despois de comprar a praza do CF Gavà, que foi descendido administrativamente, por 133.000 euros.
Sulfona
miniatura|150px|dereita|Estrutura xeral dunha sulfona. miniatura| [[Metilfonilmetano|Dimetil sulfona, un exemplo de sulfona.]] Unha sulfona é un composto químico que contén un grupo funcional sulfonilo unido a dous átomos de carbono. O átomo de xofre central hexavalente establece un dobre enlace con cada un dos dous átomos de osíxenos do grupo e un enlace simple con cada un dos dous átomos de carbono, xeralemnte en dous substituíntes hidrocarbonados separados. A fórmula estrutural xeral é R-S(=O)2-R', onde R e R' son os grupos orgánicos.
Síntese
Os precursores das sulfonas son xeralmente sulfuros, que se transforman por medio dunha oxidación orgánica a través da formación de intermediatos sulfóxidos. Por exemplo, o dimetil sulfuro é oxidado a dimetil sulfóxido e despois a dimetil sulfona. Na reacción de Ramberg-Bäcklund e na olefinación de Julia as sulfonas son convertidas en alquenos por eliminación de dióxido de xofre.
Unha sulfona útil industrialmente é o sulfolano, unha molécula cíclica coa fórmula (CH2)4SO2. Normalmente non se prepara por oxidación do tioéter, senón por adición de dióxido de xofre ao 1,3-butadieno, seguida de hidroxenación do sulfoleno resultante.
Solventes
O sulfolano é probablemente a sulfona producida a maior escala. Utilízase para extraer compostos aromáticos valiosos ("BTX") do petróleo.
Polímeros
Algúns polímeros que conteñen grupos sulfona están gañando importancia no campo dos plásticos de enxeñaría. Varios materiais deste tipo mostran unha alta forza e resistencia á oxidación, corrosión, altas temperaturas, e deformación (creep) baixo estrés. Por exemplo, algúns son materiais valiosos como substitutos do cobre en tubos domésticos de auga quente. Os precursores deses polímeros son as sulfonas bisfenol S e 4,4'-diclorodifenil sulfona.
Farmacoloxía
Exemplos de sulfonas usadas en farmacoloxía son a dapsona, un fármaco usado como antibiótico contra a lepra, a dermatite herpetiforme, a tuberculose, ou a pneumoía por Pneumocystis (PCP), causada polo lévedo Pneumocystis jirovecii. Varios dos seus derivados, como a promina, foron igualmente estudados ou están aplicándose actualmente como medicinas, pero en xeral as sulfonas son moito menos importantes en farmacoloxía que, por exemplo, as sulfamidas (sulfonamidas).
Nomenclatura
Na literatura, especialmente na literatura non especializada, as sulfonas son con frecuencia confundidas coas sulfonamidas (sulfamidas), aínda que estas últimas teñen un átomo de carbono e outro de nitróxeno unidos ao átomo de xofre, en vez de dous átomos de carbono. Os mecanismos farmacolóxicos das sulfonas son diferentes dos das sulfonamidas. Porén, na práctica ás veces as sulfonas dapsona e promina son denominadas sulfonamidas de forma inexacta.
Espremedor
right|200px|thumb|Espremedor de cítricos manual. Un espremedor é un utensilio de cociña que serve para espremer froitos, en especial o limón e a laranxa, co obxectivo de lles extraer o zume. left|200px|thumb|Espremedor eléctrico moderno. Existen varios tipos de espremedor, desde os máis simples, como o espremedor manual, aos eléctricos.
Relativamente ao espremedor manual, é necesario rodar e esmagar o cítrico, exercendo forza contra o mesmo, para que a fricción entre o froito e o espremedor resulte na expulsión do zume. No caso do eléctrico, o espremedor xira só ao apertar o froito na parte xiratoria, polo que non é necesaria forza por parte do usuario. Existen moitos tipos de espremedores eléctricos, desde os caseiros aos industriais, usados por restaurantes, ou outros estabelecementos comerciais. Este foi creado en 1926 por Madeline Turner.
O Retorno, Santa Cruz de Moeche, Moeche
O Retorno é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 11 habitantes.
Bieite de Abaixo, Ferreira, Coristanco
Bieite de Abaixo é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 14 homes e 18 mulleres.
Annisette Koppel
miniatura|Annisette Koppel cos Savage Rose, no centro, durante o Smukfest de 2011. Annisette Koppel (de solteira Annisette Hansen) nada en Copenhague o 29 de agosto de 1948 é unha cantante danesa, principalmente coñecida como cantante do grupo The Savage Rose.
Estrela infantil
Era filla de Finn Hansen, camareiro, e de Rita Kuni Andersen, bailarina de revista. De pequena apareceu na película Kristiane de Marstal cun pequeno papel coa súa irmá Rudi e por intervención de Louis Miehe-Renard, que tiña un dos papeis principais, a súa irmá converteuse en actriz infantil, e ela apareceu con pequenos papeis nalgúns filmes máis. Annisette debutou na canción a finais da década de 1950 ao gravar un par de sinxelos infantís coa súa irmá Rudi Hansen para a Sonet en 1959 e 1960. Cando tiña 16 anos realizou algunhas gravacións e actuacións co grupo pop Dandy Swingers e gravou tamén o sinxelo Livet er nu.
Cantante principal de The Savage Rose
Máis tarde, Annisette formou parte da banda The Savage Rose, ao se formar en 1967 integrada polos irmáns Thomas e Anders Koppel, xunto con outros membros de Dandy Swingers: Jens Rugsted (baixo), Flemming Ostermann (guitarra) e o batería de jazz Alex Riel.
A música de Savage Rose sentíase fresca e nova e tivo un grande éxito coa combinación da voz distintiva de Annisette co piano, acordeón e máis o órgano. Fixeron unha xira por Escandinavia e por outros países de Europa e en 1969 participaron no Newport Jazz Festival dos Estados Unidos. En Dinamarca gravaron, entre outros, co saxofonista americano de jazz Ben Webster.
Savage Rose rexeitou varias ofertas de compañías discográficas estadounidenses mentres a parella se dedicaba cada vez máis aos asuntos da comunidade. A mediados dos anos 70 Anders Koppel deixou o grupo, ao consideralo "sectario".
Activismo político
Despois da morte de Thomas, Annisette mantivo o compromiso coa comunidade e entre outras cousas, apareceu en manifestacións para a preservación da Ungdomshuset Jagtvej 69 a finais do 2006, e nunha manifestación na igrexa de Brorsons contra o regreso forzado dos demandantes de asilo iraquís rexeitados en 2009.
Filmografía
Cantante en:
Staccato
miniatura|dereita|Staccato. Staccato, na notación e na interpretación musical, fai referencia a un tipo de articulación na cal as diferentes notas afectadas polo staccato quedan separadas entre elas por unha pausas, inexistentes na notación pero reais na interpretación que toman unha parte do tempo asignado a cada nota na notación, de xeito que o tempo real queda acurtado. Pero este efecto non se reflicte nin no ritmo da obra nin no volume.
O staccato aplícase polo xeral a notas de breve duración e moi raramente a aquelas que superan un tempo. A forma habitual de indicar o staccato é cun punto por riba da nota nos casos no que a plica é inferior, e cun punto por baixo se esta é superior.
Revolta de 1173-1174
A revolta de 1173-1174 foi unha rebelión fracasada contra o rei de Inglaterra, Henrique II, levada a cabo por tres dos seus fillos, Henrique o Rei Mozo, Ricardo (o futuro Ricardo I, Corazón de León) e Godofredo, duque da Bretaña, xunto coa súa propia muller, Leonor de Aquitania, Guillerme, rei de Escocia, o rei Luís VII de Francia (á vez sogro de Henrique o Mozo e o exmarido de Leonor), o conde de Flandres, Filipe e o de Boulogne, Mateu, entre outros.
A revolta comezou en abril de 1173, cando as tropas dos condes de Flandres e de Boulogne invadiron Normandía dende o leste, á vez que o rei de Francia, co seu xenro, atacou dende o sur e o duque da Bretaña dende o oeste. Guillerme atacou o norte de Inglaterra.
Entre as múltiples consecuencias da fracasada revolta destacan a morte do conde de Boulogne, a derrota do rei de Francia e do duque da Bretaña, ademais da captura, en xullo de 1174, de Guillerme na batalla de Alnwick, feito que o levou a asinar o Tratado de Falaise segundo o cal o rei de Escocia xurou que Escocia estaría sempre subordinada á coroa inglesa, a súa igrexa á de Inglaterra e que soldados ingleses ocuparían varios castelos clave en Escocia, os de Roxburgh, Berwick, Jedburgh, Edimburgo e Stirling, a cargo dun imposto especial para a súa manutención.
888
Véxase tamén
Historia ano a ano
Dictyostelium
Dictyostelium é un xénero de eucariotas amebozoos unicelulares e multicelulares, fagotróficos bacterívoros xeralmente presentes e con frecuencia abundantes en ecosistemas terrestres, nos que son un compoñente da microfolora que axudan a manter o equilibrio das bacterias nos solos. Clasifícanse na orde Dictyosteliida, que agrupa aos mofos mucosos celulares ou amebas sociais. Esta orde contén organismos que están na fronteira entre a unicelularidade e a multicelularidade. Xeralmente, as células crecen separadamente de forma independente pero interaccionan para formar estruturas multicelulares cando se teñen que enfrontar a condicións adversas como a falta de alimento. Nesas condicións, ata un millón de células envíanse sinais liberando quimioatractores como o AMP cíclico (AMPc) ou a glorina, e coalescen por quimiotaxe para formar un agregado que queda rodeado por unha matriz extracelular, e pode moverse colectivamente antes de diferenciarse nun corpo frutífero. Procesos básicos do desenvolvemento como a distribución diferencial de células, patróns de formación, expresión xénica inducida por estímulos, e regulación do tipo celular son comúns a Dictyostelium e aos metazoos.
Descubrimento
Os mofos mucosos celulares eran anteriormente considerados fungos desde o seu descubrimento en 1869 por Brefeld. Pero, aínda que lembran a fungos nalgúns aspectos, foron despois incluídos no reino Protista, e actualmente clasifícanse como Amoebozoa. As células individuais lembran a pequenas amebas na súa forma de moverse e alimentarse, e denomínanse mixoamebas. A especie máis estudada do xénero é D. discoideum.
Importancia
Cando pasan fame pola escaseza da súa fonte bacteriana de alimento e están na escuridade e condicións húmidas, as cepas heterotálicas ou homotálicas poden sufrir un desenvolvemento sexual que dá lugar á formación dun cigoto diploide. O apareamento heterotálico foi mellor estudado en Dictyostelium discoideum, e o homotálico en Dictyostelium mucoroides (cepa DM7). No ciclo sexual heterotálico, as amebas agréganse en resposta ao AMPc e feromonas sexuais, e prodúcese a fusión de dúas células de tipos de apareamento opostos, que despois empezan a consumir ás outras células que foron atraídas. Antes de seren consumidas, algunhas das células depredadas forman unha parede de celulosa arredor de todo o grupo. Cando se completou o canibalismo, a célula xigante diploide formada é un macrocisto moi resistente, que finalmente realiza a recombinación e a meiose, e dela eclosionan centros de recombinantes. En D. mucoroides (DM7), no apareamento homotálico as células son dirixidas cara ao desenvolvemento sexual polo etileno.
O profesor John Tyler Bonner pasou toda a súa vida investigando os mofos mucosos e gravou varios fascinantes vídeos na década de 1940 que mostraban o seu ciclo vital, principalmente de D. discoideum. Neses vídeos parece haber unha "intelixencia" no organismo cando as células unicelulares, despois de separarse, se reagrupan orixinando nunha masa celular. O vídeo está dispoñible en YouTube.
Especies
A Taxonomía do xénero Dictyostelium é complicada. Ten habido confusións debido ás diferentes formas que presenta nos distintos estadios do seu ciclo vital e polas similitudes con Polysphondylium spp. As especies principais son:
Castrelo, Castro, Carballedo
Castrelo é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Segundo o INE en 2016 o lugar contaba con 1 habitante, unha muller.
Toponimia
O topónimo fai referencia a un pequeno castro: latín, fortaleza.
Constance Kamii
Conscance Kamii, nada en Xenebra o 14 de marzo de 1931, é unha pedagoga suíza.
Traxectoria
Viviu no Xapón ata os 18 anos, e en 1955 emigrou aos Estados Unidos de América. Estudou socioloxía, Mestre en Educación e doutor en Educación e Psicoloxía na Universidade de Míchigan.
O programa de Costance Kamii e Retha Devries deseñado entre os anos 1977 e 1978, é un currículo da educación infantil derivado das ideas de Piaget. Kamii e Devries consideran que a educación infantil debe contribuír a crear persoas autónomas e creativas, para o que definen tres obxectivos socio-emocionais e dous obxectivos de carácter cognitivo para o alumnado da escola infantil. Os primeiros son:
Obxectivos socio-emocionais:
Obxectivos cognitivos:
Os contidos e recursos deste currículo proveñen de:
Entre estas actividades están:
Anselmo Lorenzo
Anselmo Lorenzo Asperilla, tamén chamado "o avó do anarquismo español", nado en Toledo en 1841 e finado en Barcelona en 1914, foi un dos primeiros anarquistas españois. Foi moi activo no movemento desde a súa reunión con Giuseppe Fanelli en Madrid en 1868, ata a súa morte en 1914.
Marina Alta
miniatura|320px|Cabo de Sant Antoni visto dende a praia de Les Arenetes, [[Xàbia.]] miniatura|320px|Casa típica da Marina en [[Teulada.]] miniatura|320px|Castelo de [[Dénia.]] miniatura|320px|Muíños do Cabo de Sant Antoni. miniatura|320px|Coques de mullador, tortas típicas da Marina.
A Marina Alta (en galego Mariña Alta) é unha comarca central e costeira da Comunidade Valenciana con capital en Dénia. Limita ao norte coa Safor, ao norte e ao leste co mar Mediterráneo, ao sur coa Marina Baixa e ao oeste co Comtat.
Anselmo Lorenzo
Traxectoria
Exiliouse en París tras verse afectado polo proceso de Montjuïc (1896-1897) e á súa volta colaborou na Editorial da Escola Moderna xunto a Francesc Ferrer i Guàrdia. Participou no congreso de Barcelona de 1910 e na fundación da Confederación Nacional do Traballo (CNT).
Marina Alta
Xeografía
A Marina Alta é unha comarca costeira, a situada máis ao norte da provincia de Alacant. Ten unha orografía bastante complexa, xa que a sucan numerosas montañas, vales e unha costa moi accidentada. Son numerosos os cantís, calas e cabos que se atopan nestas terras. A costa desta comarca ten algúns dos accidentes máis emblemáticos valencianos, como son o cabo de Sant Antoni (Montgó), cabo de Martí e Cabo da Nau (os tres forman a peculiar "punta"). Así como o coñecido Penedo de Ifach, na localidade de Calp.
Anselmo Lorenzo
Traxectoria
A CNT conta cunha fundación que leva o seu nome, a Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo, fundada en 1987.
Marina Alta
Xeografía
Hai importantes formacións montañosas, como a Serra de Bernia ou o Montgó. Tamén cabe destacar a importancia da marjal de Pego-Oliva, marismas interiores. Na comarca destacan algúns cursos de auga como os ríos Bullent, Racons, Girona e Gorgos.
Economía e Actividade
A zona sofre agora as repercusións do turismo residencial, sobre todo pola afluencia de numerosos residentes provenientes de países do centro e norte de Europa.
Demografía
Os concellos que forman parte desta comarca son:
Lingua
A lingua nativa e predominante na Marina Alta é o catalán, na súa forma dialectal do valenciano meridional. Algunhas marcas do valenciano alacantino preséntanse ocasionalmente, como a perda do "d" intervogálico e léxico coma "astò" (en troques de "açò", esto). Cara ao interior da comarca, as vilas de histórico repoboamento mallorquino conservan trazas deste dialecto ademais dun trazo específico: os “x” pasan a ser “tx” cando no resto do valenciano es pronúnciase “x”, coma nas verbas “txitxanta” (seixanta, sesenta) o “aitxò” (això, eso). O salat (conxunto de verbas do catalán central caracterizadas polo uso do artigo, denominado salat, es (s'), sa (s'), es, ses, en lugar do (l'), la (l'), els, les) perdeuse case totalmente e consérvase só na veciña poboación de Tàrbena (Marina Baixa) e nalgúns topónimos locais, como a serra de Ses Cordelleres (Benigembla).
En Dénia e Xàbia dise "aquí" cando outras vilas prefiren o estándar valenciano "ací" (aquí). Por outra banda os "e" e "o" abertos abondan, até tal punto que o uso xeral é pechado: "Al Verger", "ham astat" (hem estat, estivemos), “aubert” (obert, aberto), "Undara". O catalán da Marina Alta tamén posúe un rico léxico propio, típico dunha comarca historicamente illada das cidades e cunha poboación estática: fesols de careta, cadufo, andragó, bollet, espencat, mullador, casup, riurau, naia, bancal, marge o giró. Algunhas palabras demostran a influencia da emigración histórica da colonia francesa de Alxeria: carrota, betrava, secatons, ferma, xicolate, retreta, valable o velloseta.
Ademais hai crecentes comunidades de castelán-parlantes, anglófonos, xermanófonos e francófonos grazas ao turismo residencial. En toda a comarca, o castelán é a lingua preferente para os europeos e magrebís chegados recentemente e en consecuencia, o índice de coñecemento do catalán decaeu nos últimos quince anos. Ademais, o coñecemento do castelán sufriu o mesmo efecto en menor grao grazas á creación de empresas, xornais, radios e clubs sociais adicados exclusivamente ás comunidades norteeuropeas.
Gastronomía
Algúns pratos típicos da gastronomía desta comarca son o mullador, o espencat, tortas doces e salgadas, sobrasada e longaínza do interior, os pasteis de améndoa ou de espinacas, os bolos de vento, el suquet de peixe, o bull (embutido) con cebola, as fabas axitadas, la picaeta (salmoeira, noces, altramuces e cacahuetes), a picada de allo e pirixel, pucheiro con albóndegas, arroz ao forno con xudías e pencas, arroz con costra, paella con gamba ou albóndega, pa amb tomàquet (pan con tomate), pementos recheos de arroz e magro. Bebidas típicas son o burret (coca-cola e licor-café), o viño de Xaló e mistela.
Plácido Ángel Rey Lemos
dereita|miniatura|Inscrición relativa ao bispo Plácido Rey na igrexa parroquial de [[Barazón, Santiso|Barazón (Santiso).]] Plácido Ángel Rey Lemos, coñecido como El Mella Franciscano e Fray Plácido, nado en Lugo o 30 de outubro de 1867 e finado en Éibar o 12 de febreiro de 1941, foi un relixioso galego, bispo de Lugo entre 1919 e 1927.
Traxectoria
Fixo os seus estudos no Instituto de Lugo e ingresou no Seminario en 1885. Foi ordenado sacerdote o 5 de abril de 1890. Inicialmente ingresou no novizado da orde beneditina no mosteiro de Samos en 1891, mais finalmente profesou como franciscano no colexio de Compostela en 1896. Foi director de El Eco Franciscano. En 1906 marchou a Roma onde foi nomeado procurador xeral en 1911. O 18 de xaneiro de 1917 foi nomeado administrador apostólico da diocese de Xaén e bispo titular Hamatha, por mor da grave doenza do bispo Juan Manuel Sanz Saravia que lle impedía gobernar a súa diocese. Recibiu a consagración episcopal o 25 de febreiro de mans do cardeal Rafael Merry del Val, e tendo como co-consagrantes ao bispo de Tui Leopoldo Eijo Garay e ao bispo de Urgell Joan Benlloch i Vivó.
O 18 de decembro de 1919 foi nomeado bispo de Lugo, e tomou posesión da sé o 11 de xuño de 1920. Foi senador polo arcebispado de Granada (1919-1920) e pola provincia eclesiástica de Santiago de Compostela (1921-1922).
Promoveu o culto eucarístico co Centro Eucarístico Diocesano e a Adoración Nocturna. Puxo en marcha a Editorial católica lucense e impulsou o periódico La Voz de la Verdad. Sintonizou coas institucións sociais que puxo en marcha a Igrexa española: O Consello Nacional de Organizacións católico-obreiras, a Acción católica, a Confederación Nacional de Obreiros Católicos e a Confederación Nacional Católico-Agraria. En 1927 viaxa a Roma para a visita ad limina e ao rematar o despacho co papa Pío XI decidiu non volver poñer os pés en Lugo. Foi nomeado arcebispo titular de Pelusium.
Función continuamente diferenciable
En análise matemática, unha clase diferenciable é unha clasificación dunha función polas propiedades das derivadas. A clase das funcións continuamente diferenciable son aquelas que teñen derivadas de tódalas ordes.
Definición para funcións reais dunha variable
Sexa unha función co dominio, entón:
Ulrich Beck
Ulrich Beck, nado en Stolp o 15 de maio de 1944 e finado en Múnic o 1 de xaneiro de 2015, foi un sociólogo alemán, profesor da Universidade de Múnic e da London School of Economics.
Estudou aspectos como a modernización, os problemas ecolóxicos, a individualización e a globalización. Nos seus últimos anos embarcouse tamén na exploración das condicións cambiantes do traballo nun mundo de crecente capitalismo global, de perda de poder dos sindicatos e de flexibilización dos procesos do traballo, unha teoría arraigada no concepto de cosmopolitismo. Tamén contribuíu con novos conceptos á socioloxía alemá, incluída a chamada «sociedade do risco» e a «modernidade reflexiva».
Características da "sociedade do risco"
Beck define a sociedade do risco como a fase de desenvolvemento da sociedade moderna onde os riscos sociais, políticos, económicos e industriais tenden cada vez máis a escapar das institucións de control e protección da sociedade industrial.
Kömunikandø
Kömunikandø é o quinto álbum de estudio do grupo galego de rock Os Diplomáticos de Monte-Alto, publicado en 2003.
Ulrich Beck
Características da "sociedade do risco"
Pódense distinguir oito características destacadas:
Kömunikandø
Nste disco, o derradeiro do grupo, aparece reducido o nome da banda simplemente a Os Diplomáticos, sendo moi notoria a baixa de Xurxo Souto na voz principal e na composición dos temas. O acordeón perde protagonismo en favor de novos ritmos, sendo a maior parte da temática das letras de crítica social directa.
Ulrich Beck
O seu pensamento
Pódese ver como ao longo das súas obras Beck se sitúa nunha posición crítica, enfrontándose ás correntes do posmodernismo. Desta maneira, e xunto con Giddens, Bauman e Scott Lash, defende a socioloxía reflexiva, para non abandonar a análise crítica fronte aos problemas actuais. Beck achégase aos problemas da nova sociedade, que non son os mesmos que describía a socioloxía das sociedades precedentes, e atopa unha fonte de incerteza, inseguridade e riscos. A sociedade posmoderna asume unha carga de risco na súa propia identidade que encerra unha grave contradición: o perigo de supervivencia da especie. A "rendibilidade" do sistema corre o risco da incerteza; non parte da asunción da seguridade e dun escenario sustentable en termos ecolóxicos, senón que coñece que existen marxes de perigo para a especie cunha cobertura que non é, paradoxalmente, prioritaria nun sistema guiado pola obtención de beneficios e unha representación retórica da racionalidade que oculta a racionalidade. Os medios de comunicación teñen un papel moi importante na representación dos riscos e a procura de solucións, aumentando o poder e o control social. O pensamento de Beck está marcado polas constantes dunha sociedade sometida a fortes riscos e a procesos de individualización. Para el a actualidade fórmase coas noticias das catástrofes ecolóxicas, as crises financeiras, o terrorismo, as guerras preventivas.
Kömunikandø
Lista de cancións
(+ bonus track: "Galerna")
Ulrich Beck
O seu pensamento
Beck distingue unha primeira modernización, que discorre ao longo da industrialización e a creación da sociedade de masas, dunha "segunda modernización", propia dunha sociedade que tende á globalización e está en constante desenvolvemento tecnolóxico. Na era industrial a estrutura cultural e social era a familia, pero logo ese núcleo rompe dando lugar á individualización, aumentándose a incerteza do individuo na sociedade de risco. Parece ser que isto é produto do neoliberalismo económico, e non só afecta o plano persoal, senón tamén ás institucións.
Constancia
Constancia (en Constanța, pronunciado ), é unha cidade de Romanía, a máis grande do condado homónimo e a capital do distrito homónimo. Antigamente chamada Kustendje ou Tomis, acolle o porto máis grande do país, no mar Negro.
Ulrich Beck
O seu pensamento
Con respecto ao seu pensamento no campo da política, di que non é preciso redactar novas normas, senón que hai que adaptar as existentes á realidade social e ás necesidades do momento. Débese, segundo Beck, contrarrestar o excesivo peso do mercado e os seus efectos, e ampliar o círculo social e cultural do individuo, co obxectivo de alcanzar un equilibrio e diminuír a incerteza. Ademais, ve necesario que os antigos estados nacionais cambien e comecen un proceso de cohesión internacional e cooperación, recoñecendo a diversidade e individualidades, para poder abordar preparados esta segunda modernidade.
Constancia
Xeografía
Nas inmediacións hai mananciais minerais. O mar atrae a moitos visitantes no verán. Mamaia é unha praia pechada inmediatamente polo norte.
Ulrich Beck
Recepción e crítica
Aínda que Ulrich Beck foi un dos pioneiros en adaptar o asunto do risco ás categorías sociolóxicas existentes, algúns autores critican a súa postura por considerala "alarmista". Niklas Luhmann suxire que Beck non distingue conceptualmente a diferenza entre ameaza e risco. Mentres a primeira é imposta ao suxeito sen ningunha posibilidade de evitar os seus efectos, o risco atópase determinado por unha decisión previa por medio da cal os seus efectos poden ser evitados (continxencia). Os que na vida real toman as decisións nunca enfrontan os riscos. Anthony Giddens, pola súa banda, prefire desenvolver unha idea de risco asociado á fiabilidade. O suxeito non coñece a complexidade do mundo circundante nin as posibles consecuencias das súas decisións. Pode decidir entregarse á "divindade" anulando todos os riscos, ou confiar no sistema experto tomando a decisión e xerando un risco. Cass Sunstein argumenta que vivimos en sociedades onde os riscos parece que se multiplicaron, mais iso débese a certos rumbos cognitivos que maximizan certas situacións á vez que minimizan outras. Para Sunstein, a diferenza de Beck, existen os riscos obxectivos, que deben ser suxeitos a planificación rigorosa, e os riscos subxectivos, a maioría deles construídos irracionalmente.
Constancia
Historia
As numerosas inscripciones atopadas na cidade e a súa veciñanza mostran que Constancia atópase onde estaba situada a cidade de Tomis.
No 29 a.C. os romanos se anexionaron a zona desde a rexión dos odrisios ata máis aló do Danubio, baixo o nome de Limes Scythicus. No ano 8, o poeta romano Ovidio (43 a.C.-17) foi desterrado aquí por Augusto, morreu aquí oito anos máis tarde, e encomiou a cidade de Tomis nos seus poemas. Hai unha estatua de Ovidio na praza de Ovidio (Piața Ovidiu) de Constancia, en fronte do Museo de Historia (o antigo concello). A cidade foi despois incluída na provincia de Moesia e, desde a época de Diocleciano, en Escitia Menor, da cal foi a metrópole. Trala división do Imperio romano, Tomis caeu baixo o domino do Imperio bizantino.
Tomis foi posteriormente renomeada como Constantiana en honor de Constantia, a medio irmá de Constantino o Grande (274-337). A primeira vez que se usou o nome de Κωνστάντια («Constantia») foi en 950. A cidade estendíase cara ao mar ata a muralla de Traxano, e foi circunvalada con fortificacións. Sucesivamente formou parte do Imperio búlgaro, o principado independente de Dobrotitsa (Dobrotici) e de Valaquia baixo Mircea o Vello; Constancia caeu baixo o dominio dos otománs sobre 1419.
Unha vía férrea de Constancia a Cernavodă foi aberta en 1860. Un impresionante edificio público (orixinariamente foi un edificio portuario), foi escavado, e contén substanciais restos dun dos máis longos pavimentos de mosaico do mundo. En 1878, trala guerra de Independencia romanesa, Constancia e o resto de Dobruja Setentrional foi cedida polo Imperio otomán á Romanía. A cidade converteuse no principal porto marítimo do novo país e punto de tránsito para moitas das exportacións romanesas. En outubro de 1916, durante a primeira guerra mundial Constancia foi ocupada polas Potencias Centrais (tropas alemás, turcas e búlgaras). Segundo o tratado de Bucarest de maio de 1918, artigo 10.b (tratado que nunca foi ratificado pola Romanía), Constancia quedaba baixo o control das Potencias Centrais. A cidade foi liberada polas tropas aliadas en 1918 logo dunha triunfal ofensiva na fronte de Tesalónica que deixou a Bulgaria fóra da guerra.
Poboación
miniatura|180px|Unha moza ataviada coas vestimentas tradicionais.
Aínda que a poboación de Constancia estea constituída principalmente por romaneses, existe unha importante diversidade étnica e tamén existen grupos minoritarios como os turcos, tártaros, gregos, armenios, alemáns, arumanos.
Segundo o censo de 2002, a poboación da Cidade de Constancia (o municipio) era de 310.471. A área urbana en torno a Constancia, porén, inclúe Năvodari (cunha poboación de 32.400), Ovidiu (cunhna poboación de 13.134) e Basarabi (cunha poboación de 10.857) e os municipios de Cumpăna (cunha poboación de 12.532), Lumina (cunha poboación de 7.858 en 2004), Valu lui Traian (cunha poboación de 8.824) e Agigea (cunha poboación de 5.482), incrementándose o total da poboación da súa área urbana a 401.613.
Transporte
A inauguración, en 1895, do ferrocarril a Bucarest, o cal cruza o Danubio por unha ponte en Cernavodă, conduciu a Constancia a un considerable tránsito comercial de gran e petróleo, en gran parte exportados; carbón e coque encabezan a lista das importacións, seguidas de maquinaria, ferro, e tecidos de algodón e la.
A autovía A2, que une Constancia con Bucarest está case completada, actualmente, vai desde Bucarest ata Fetești e está planeado inaugurar o tramo ata Constancia proximamente.
O sistema de transporte público de Constancia lévao Regia Autonomă de Transport în Común Constanța (RATC), e consta de 17 liñas de autobús, 2 liñas de tranvía e 2 liñas de trolebús. Nos anos 2000, a cidade trouxo 130 novos autobuses MAZ, para volver a empregar os envellecidos autobuses DAC. O 90% dos autobuses da frota son actualmente novos, e polo xeral están pintados en cores brillantes, como rosa, amarelo e verde.
Cidades irmandadas
miniatura|250px|Vista da zona turística en [[1988.]] miniatura|250px|Vista de Constancia na actualidade, co porto ao fondo.
Constancia está irmandada coas seguintes cidades:
El Progreso de Galicia
El Progreso de Galicia foi un periódico editado na Coruña en 1881.
Historia e características
Apareceu en agosto de 1881, sucedendo a El Noroeste. Dirixido por Lorenzo Gómez Quintero. Cesou a súa edición a finais de outubro de 1881.
Museo de Moedas e Medallas de Xoán Paulo II
O Museo de Moedas e Medallas de Xoán Paulo II (en polaco: Muzeum monet i medali Jana Pawla II) é un museo numismático de titularidade privada situado na localidade polaca de Częstochowa, especializado nas moedas e medallas emitidas en calquera país do mundo coa figura de Xoán Paulo II como tema principal.
Creouse en 2011 por iniciativa do empresario e filántropo local Krzysztof Witkowski, presidente da compañía President Electronics Poland.
Historia
O creador do museo leva anos colleitando artigos e recordos relacionados co papa Xoán Paulo II. En 2010 contactou con Wojciech Grabowski, un cidadán polaco asentado en Londres, daquela propietario da colección numismática, que xa fora presentada temporalmente en 2006, a modo de exposición móbil no Castelo Real de Varsovia, entre outros lugares.
A partir dese contacto inicial, Krzysztof Witkowski adquiriu a colección, composta aproximadamente por 3.500 exemplares, e durante ese mesmo 2010 chegou a completarse con outros 2.000.
Á medida que a colección ía incrementando os seus fondos, foise construíndo un edificio para a súa exposición, que finalmente foi inaugurado o día 11 de agosto de 2011, coa beizón do cardeal Stanislaw Dziwisz. No acto inaugural estivo tamén presente Arturo Mari, fotógrafo persoal de Xoán Paulo II.
A exposición
miniatura|177x177px| [[Moeda lituana de 10 litas de 1993, conmemorativa da visita de Xoán Paulo II a Lituania. ]] O Museo de Moedas e Medallas de Xoán Paulo II en Czestochowa é único no mundo na súa especie. A maioría das pezas que compoñen a colección son moedas e medallas que amosan a imaxe de Xoán Paulo II. A estas engádenselles outros obxectos relacionados, como selos postais, fotografías, documentos e réplicas de elementos litúrxicos papais, como o anel do pescador, a estola ou a casula, entre outros. O número de obxectos que compoñen a colección estímase en 11.000.
Entre as moedas máis salientables está un exemplar de ouro dunha emisión conmemorativa polaca de 1987 con valor facial de 200.000 zloty, da que a Casa da Moeda de Polonia só cuñou cinco exemplares. Entre as medallas destacan 49 "medallas de peregrinación", que o papa entrega persoalmente durante as súas viaxes apostólicas, así como outras medallas de gran módulo, de ata 14 centímetros de diámetro e un quilogramo de peso.
O pavillón que alberga a exposición sitúase no número 67/71 da rúa Jagiellonska, dentro das instalacións da compañía President Electronics Poland. Está aberto a visitas tanto individuais como de grupo.
Laborie, Santa Lucía
miniatura|dereita|Localización do distrito de Laborie na illa de Santa Lucía.
Bieite de Arriba, Ferreira, Coristanco
Bieite de Arriba é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 35 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 15 homes e 20 mulleres. Está situado xusto ao lado de Bieite de Abaixo.
Lingua angika
O angika non está listado na Constitución da India como lingua oficial. A demanda popular para incluílo está pendente da decisión do goberno do país.