cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexandre O'Neill
Infancia e xuventude
A súa irmá máis nova Maria Amélia Vahia de Castro O'Neill de Bulhões, nacida na Lourinhã, o 26 de setembro de 1921, faleceu en Tomar, Santa Maria dos Olivais, o 27 de setembro de 2009), solteira e sen fillos.
En 1943, con 17 anos de idade, publicou os primeiros versos nun xornal de Amarante, o "Flor do Tâmega". A pesar de recibir premios literarios no Colexio Valsassina, esta actividade non foi particularmente incentivada pola familia, que anhelaba que Alexandre O'Neill se dedicase máis aos estudos e estudase unha carreira.
Datan do ano de 1947 dúas cartas de Alexandre O'Neill que demostran o seu interese polo surrealismo, dicindo nunha delas (datada no mes de outubro) posuír xa os manifestos de Breton e a Histoire du Surrealisme, de M. Nadeau. Ese mesmo ano, O'Neill, Mário Cesariny e Mário Domingues comezan a facer experiencias a nivel da linguaxe, na liña do surrealismo, sobre todo cos seus Cadáveres Esquisitos e Diálogos Automáticos, que conducían ao desmembramento do sentido lóxico dos textos e á pluralidade de sentidos.
Ao redor de 1948, O'Neill está na creación do Grupo Surrealista de Lisboa, ao lado de Mário Cesariny, José-Augusto França, António Domingues, Fernando Azevedo, Moniz Pereira, António Pedro e Marcelino Vespeira. As primeiras reunións ocorreron na Pastelaria Mexicana, na praza de Londres.
As posicións antineorrealistas eran frontais e provocadoras, tal como as actitudes contra o réxime: en abril, o Grupo retira a súa colaboración da III Exposición Xeral de Artes Plásticas, por rexeitar a censura previa que a comisión organizadora decidira impor. Coa saída de Mário Cesariny, que entrou en rutura co Grupo, en agosto de 1948, o grupo escindiuse, dando orixe ao Grupo Surrealista Disidente, onde, alén do propio Cesariny, participaban António Maria Lisboa e Pedro Oom.
En 1949 tiveron lugar as principais manifestacións do movemento surrealista en Portugal, como a Exposición do Grupo Surrealista de Lisboa (en xaneiro), onde expuxeron Alexandre O'Neill, António Dacosta, António Pedro, Fernando de Azevedo, João Moniz Pereira, José-Augusto França e Vespeira. Nesa ocasión, Alexandre O'Neill publicou A Ampola Miraculosa como un dos primeiros números dos Cadernos Surrealistas. A obra, constituída por 15 imaxes e respectivas lendas, sen ningún nexo lóxico entre a imaxe e lenda, poderá ser considerada paradigmática do surrealismo portugués.
A estrea
Despois dunha fase de ataques persoais entre os dous grupos surrealistas (1950-1952) e a extinción de ambos os grupos, o surrealismo continuou a manifestarse na produción individual dalgúns autores, incluíndo o propio Alexandre O'Neill. En 1951, no "Pequeno Aviso do Autor ao Leitor", inserido en Tempo de Fantasmas, el demarcouse como surrealista. Nesa mesma obra, sobre todo na primeira parte, Exercícios de Estilo (1947-49), a influencia desta corrente maniféstase en poemas como "Diálogos Falhados", "Inventáario" ou "A Central das Frases" e na insistencia en motivos comúns a moitos poetas surrealistas, como a bicicleta e a máquina de costura.
Política
Neste primeiro libro de poesía inclúe o poema que o tornou célebre, "Un Adeus Portugués", orixinado nun episodio biográfico que el mesmo contaría, moitos anos máis tarde: no inicio de 1950, estivera en Lisboa Nora Mitrani, enviada do Surrealismo francés para dar unha conferencia. Coñeceu O’Neill e apaixonáronse. Meses máis tarde, querendo xuntárselle en París, O’Neill foi chamado á PIDE e interrogado. Por presión dunha persoa da familia, foille negado o pasaporte. Obrigado a ficar en Portugal, non volvería ver a Nora Mitrani.
Non foi, de resto, a única vez que Alexandre O’Neill foi confrontado coa policía política. En 1953, estivo preso vinte e un días no Establecemento Prisional de Caxias, por ir esperar a Maria Lamas, volvendo do Congreso Mundial da Paz en Viena. A partir desta data, pasou a ser vixiado pola PIDE. No entanto, sendo un oposicionista, non militou en ningún partido político, nin durante o Estado Novo, nin a seguir ao 25 de abril – coñéceselle unha breve conexión ao MUD xuvenil, na altura en que abandona o Grupo Surrealista de Lisboa. A partir desta época, O’Neill foise distanciando de grupos ou conversas, demasiado irónico e celoso seu individualismo para se envolver seriamente en calquera militancia partidaria.
En 1958, coa edición de No Reino da Dinamarca, Alexandre O’Neill viuse recoñecido como poeta. Na década de 1960, probabelmente da máis produtiva literariamente, foi publicando libros de poesía, antoloxías doutros poetas e traducións.
A Lagúa, Santo André, As Nogais
A Lagúa é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Alexandre O'Neill
Política
A poesía de Alexandre O'Neill concilia unha actitude de vangarda, (surrealismo e experiencias próximas do concretismo) — que se manifesta no carácter lúdico do seu xogo coas palabras, no seu bestiario, que evidencia o lado surreal do real, ou nos típicos «inventarios» surrealistas — coa influencia da tradición literaria (de autores como Nicolau Tolentino e o abade de Jazente, por exemplo).
Temas como a soidade, o amor, o soño, a pasaxe do tempo ou a morte, conducen ao medo (véxase "O Poema Pouco Original do Medo", coa súa figuración simbólica do rato) e/ou á revolta, da que o home só poderá liberarse a través do humor, contrabalanzado por veces por un ton discretamente sentimental, revelador dun correcto desespero perante o marasmo do país — "meu remorso, meu remorso de todos nós". Este humor é, moitas veces, manifestado nunha linguaxe que parodia discursos estereotipados, como os discursos oficiais ou publicitarios, ou que reflexiona a propia organización social, pola integración nela operada do calón, da xiria, de lugares-comúns pequeno-burgueses, de onomatopeas ou de neoloxismos inventados polo autor.
Encóntrase colaboración da súa autoría no semanario Mundo Literário (1946-1948) e na revista Litoral (1944-1945).
A vida privada e profesional
Alexandre O’Neill, a pesar de nunca ser un escritor profesional, viviu sempre da súa escrita ou de traballos relacionados con libros. En 1946, tornouse oficinista, na Caixa de Precaución dos Profesionais do Comercio. Permaneceu neste emprego até 1952. A partir de 1957, comezou a escribir para os xornais, primeiro esporadicamente, despois, nas décadas seguintes, asinando columnas regulares no Diário de Lisboa, en A Capital e, nos anos 1980, no Jornal de Letras, escribindo indiferentemente prosa e poesía, que reeditaba máis tarde en libro, á maneira dos folletinistas do século XIX.
En 1959 iniciouse como redactor de publicidade, actividade que se tornaría definitivamente o seu gaña pan. Ficaron famosos no medio algúns slogans publicitarios da súa autoría, e houbo un que se converteu en proverbio: "Hai mar e mar, hai ir e volver". Tiña non obstante abandonado definitivamente a casa dos pais, casando o 27 de decembro de 1957 con Noémia Delgado, de quen tivo un fillo, Alexandre Delgado O'Neill, nacido o 23 de decembro de 1959, fotógrafo, que morrería solteiro e sen fillosen Boston, Condado de Suffolk, Massachusetts, o 4 de xaneiro de 1993. Alexandre O'Neill só se divorciou dela algún tempo antes do seu segundo casamento, o 15 de xaneiro de 1971. Nesta época, instalouse na zona do Xardín do Príncipe Real, barrio lisboeta onde habería de decorrer gran parte da súa vida, e que levaría para a súa escrita. Neste barrio, encontraría a Pamela Ineichen, con quen mantivo unha relación amorosa durante a década de 1960. Máis tarde, o 4 de agosto de 1971, casará en Lisboa con Teresa Patrício Gouveia, nai do seu segundo fillo, Afonso Gouveia O'Neill, nacido o 28 de maio de 1976, solteiro e sen fillos.
Formou tamén parte da redacción da revista Almanaque (1959-61), publicación con grafismo de Sebastião Rodrigues onde colaboraban, entre outros, José Cardoso Pires, Luís de Sttau Monteiro, Augusto Abelaira e João Abel Manta.
A súa atracción por outros medios de comunicación, que non a palabra escrita, é testemuñada pola letra do fado "Gaivota" destinada á voz de Amália Rodrigues, con música de Alain Oulman, tal como a colaboración, nos anos 1970, en programas televisivos (fora, de feito, crítico de televisión co pseudónimo de A. Jazente), ou en guións de filmes e en pezas de teatro. En 1982 recibiu o premio da Asociación de Críticos Literarios.
Mais a doenza comezaba a atormentalo. En 1976, sofre un ataque cardíaco, que o poeta admitiu deberse á vida fóra das regras que sempre fora a súa, e que, a pesar dalgún esforzo contrario, continuou a ser. No inicio dos anos 1980, xa divorciado de Teresa Patrício Gouveia desde o 20 de febreiro de 1981, repartía o seu tempo entre a casa da Rúa da Escola Politécnica e a vila de Constância. En 1984, sufriu un accidente vascular cerebral, antecipatorio daquel que, en abril de 1986, o levaría ao internamento prolongado no hospital.
Alexandre O'Neill morreu en Lisboa o 21 de agosto de 1986.
O 10 de xuño de 1990, a título póstumo, foi feito Grande-Oficial da Antiga, Nobilíssima e Esclarecida Orde Militar de Sant'Iago da Espada, do Mérito Científico, Literario e Artístico. Recebiu, polas súas Poesias Completas, o Prémio da Crítica do Centro Português da Associação Internacional de Críticos Literários (1983).
A Biblioteca Alexandre O'Neill, en Constância, alberga, por doazón do propio escritor, parte do seu legado. Alí, pódense ler os libros que pertenceron ao'Neill, moitos deles con anotacións súas ou dedicatorias dos autores.
Poesía
Edicións orixinais
Antoloxías feitas ao longo da vida
Antoloxías póstumas
Filmografía
Guionista
Rita Lee
Rita Lee Jones de Carvalho OMC, nada en São Paulo no 31 de decembro de 1947 e finada ibídem o 8 de maio de 2023, foi unha cantante, compositora, multi-instrumentista, actriz, escritora e activista brasileira, coñecida como a "raíña do rock brasileiro". Rita vendeu máis de 55 millóns de discos, sendo a cuarta artista máis exitosa neste sentido no Brasil, só por detrás de Tonico & Tinoco, Roberto Carlos e Nelson Gonçalves.
Carreira
Construíu unha carreira que comezou co rock pero que co paso dos anos coqueteou con diferentes xéneros, como a psicodelia durante a época do tropicalismo, o pop rock, a música disco, a New Wave, o MPB, a bossa nova e a música electrónica, creando un hibridismo pioneiro entre xéneros nacionais e internacionais.
En 1976 comezou unha relación sentimental co guitarrista Roberto de Carvalho, que desde entón é o seu compañeiro na maioría das súas cancións. Tiveron tres fillos, entre eles Beto Lee, tamén guitarrista, que acompañaba aos seus pais nos programas. Rita era vegana e defensora dos dereitos dos animais. Cunha carreira de 60 anos, a artista pasou da innovación musical da década de 1960 e 1970 ás baladas románticas moi exitosas da década de 1980 e unha revolución musical, despois de ter actuado con innumerables artistas que van desde Elis Regina e João Gilberto á banda Titãs. En outubro de 2008, a revista Rolling Stone promoveu a lista dos cen máis grandes artistas da música brasileira, onde Rita ocupa o posto 15.
Autosport
Autosport é unha marca editorial mundial de deportes de motor con sede en Richmond, Londres. Establecida en 1950 ao mesmo tempo que as orixes do Campionato Mundial de Fórmula 1.
Autosport comezou a súa vida como revista semanal en 1950 e expandiuse á edición dixital coa creación de Autosport.com en 1997. En 2016, Haymarket Media Group vendeu Autosport e o resto da súa carteira de automobilismo a Motorsport Network.
Autosport.com
Autosport lanzou o seu sitio web - Autosport.com - en 1997. A diferenza da revista, o contido en liña está enfocado a nivel internacional e, ademais de cubrir noticias sobre deportes e informar sobre carreiras, Autosport.com tamén produce vídeos e galerías de fotos extraídas do arquivo de Motorsport Images e contido en profundidade e de gran formato nas seccións só para subscritores do sitio web.
Autosport Plus
Autosport Plus é unha parte protexida do sitio web autosport.com con contido adicional.
Revista Autosport
O primeiro número de Autosport publicouse en 1950 e o título continua a publicación semanal en quiosco dende entón.
Abarca todas as formas de automobilismo desde a Fórmula 1 ata a escena de carreiras de clubs británicos. A revista leva reportaxes de carreiras e rallies de reunións importantes e de alto nivel de todo o mundo e do Reino Unido e combina isto con análises de novas e artigos en profundidade sobre coches, pilotos e eventos contemporáneos, así como miradas retrospectivas sobre personaxes significativos e novidades do pasado deste deporte.
Tradicionalmente Autosport só se centrou nas carreiras de catro rodas, pero o seu editorial expandiuse ata incluír a cobertura de MotoGP en 2014. No pasado, a revista contiña críticas de novos coches de estrada, pero agora está dedicada especificamente ás carreiras e rallies.
Autosport deixou de imprimir a súa revista o 30 de abril de 2020 debido a COVID e dixo que se retomarían a tempo para a tempada de Fórmula 1 2020. Despois retomaron a publicación co número do 3 de xullo de 2020.
Equipo editorial actual
Desde maio de 2016 a revista editaa Kevin Turner, que anteriormente foi o editor do título irmán de Motorsport News. Os outros membros do persoal a tempo completo son.
Edicións
Autosport Asia Edition
En abril de 2011, Autosport volveu a lanzar Autosport Asia Edition. Está publicado por Bespoke Media Pte Ltd en Singapur. É unha revista mensual en vez de semanal e o obxectivo é que traslade a maior parte do contido da edición británica, ademais de facer unha énfase moi forte na escena do automobilismo asiático.
Autosport Russian Edition
O 11 de febreiro de 2013 presentouse Autosport Russian Edition.
Autosport Arabic Edition
O 1 de novembro de 2013 presentouse Autosport Arabic Edition.
Autosport French Edition
O 3 de abril de 2014, presentou Autosport French Edition.
Cider no Yō ni Kotoba ga Wakiagaru
Cider no Yō ni Kotoba ga Wakiagaru (サイダーのように言葉が湧き上がる) é un filme xaponés de 2020 producido por Sublimation e Signal.MD e dirixido por Kyōhei Ishiguro. Estreouse o 25 de xullo de 2020 no Festival Internacional de Cinema de Shanghai. Estreouse nos cinemas do Xapón o 22 de xullo de 2021 e en Netflix ese mesmo día.
Yúcahu
Yúcahu, tamén escrito como Yucáhuguama Bagua Maórocoti, Yukajú, Yocajú, Yokahu ou Yukiyú, era o espírito masculino de fertilidade segundo a mitoloxía taína. Era a deidade suprema, ou zemí, do pobo precolombiano taíno, xunto coa súa deusa nai Atabey, que tamén é a súa contraparte feminina. Dominantes na rexión do Caribe antes da chegada de Colón, os pobos asociados coa cultura taína habitaron as illas das Bahamas, as Antillas Maiores e as Antillas Menores.
Mitoloxía
Yúcahu era a deidade suprema do pobo taíno. "Chámanlle Yúcahu Bagua Maórocoti" é a mención máis antiga do zemí tirada da primeira páxina da Conta das antigüidades dos indios de Frei Ramón Pané. Como os taínos non tiñan unha lingua escrita, o nome é a grafía fonética rexistrada polos misioneiros españois Ramón Pané e Bartolomé de las Casas. Pénsase que os tres nomes representan os epítetos do Grande Espírito. Yúcahu significa espírito ou dador de mandioca. Bagua foi interpretado como o significado tanto de "o mar" en si mesmo e de "amo do mar". O nome Maórocoti implica que foi concibido sen intervención masculina. Posteriormente foi coñecido como "O Xigante Durmido". miniatura|O cumio de [[El Yunque (Porto Rico)|El Yunque, en Porto Rico, é a morada mitolóxica de Yúcahu.]]
Os taínos tiña un mito da creación ben desenvolvido que se transmitiu pola tradición oral. Segundo este relato, ao principio só existía Atabey, quen creou os ceos. Porén, aínda quedaba un baleiro, onde a nada imperaba. Os ceos estaban inactivos e calquera acción carecía de sentido. A Terra e as outras entidades cósmicas quedaron áridas. A pesar de estar dominada pola escuridade, a propia Atabey non se decatou de que este universo estaba incompleto. Finalmente decidiu crear dúas novas deidades, Yucáhu e Guacar, a partir de elementos máxicos e intanxibles. Atabey agora confiaba en que a súa creación podería completarse e deixouna a cargo dos seus fillos. Yucáhu asumiu o relevo como unha deidade da creación, converténdose nun arquitecto universal e reunindo o favor da súa nai. Desde a súa morada nos ceos, contemplou e espertou a Terra do seu sono. Como parte deste proceso, dúas novas deidades xurdiron dunha cova. Boinael e Maroya, controlando o sol e a lúa respectivamente, que tiñan a tarefa de iluminar o novo mundo día e noite. A Terra xa non estaría envolta pola escuridade. Yucáhu estaba satisfeito co seu traballo, pero nun ataque de celos Guacar escondeuse no ceo, para nunca máis ser visto. Agora aburrido, Yucáhu vagaba e decatouse de catro pedras preciosas que xacían no chan, que tomou e converteu nos seres estelares celestes, que se reproducían e espallaban polo universo, onde guiaban ás divindades. Seguiu isto creando animais, concedéndolles vivendas e ensinándolles a vivir. Yucáhu tivo entón unha revelación, crendo que outra cousa debería completar a súa creación. Convencido de que a nova entidade non debería ser nin animal nin divindade, reflexionou sobre isto profundamente. Yucáhu abriu entón unha fenda nos ceos da que xurdiu o primeiro home, a quen concedeu unha alma e chamou Locuo. Este home percorrería a Terra sen fin cheo de alegría e agradecendo á divindade a súa creación. Finalmente satisfeito coa súa creación, Yucáhu deixou o mundo en mans da humanidade, sentindo que se alcanzara o equilibrio. miniatura|Diagrama do zemí - pedra de tres puntas que antes era propiedade do señor Yunghannis de Bayamón, Porto Rico.
A Pintinidoira, Santo André, As Nogais
A Pintinidoira é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Yúcahu
Relixioso
Varios grupos neo-taínos practican adaptacións da relixión tradicional taína, e inclúen a Yúcahu como parte dos seus panteóns.
Cultural
Como ocorre con outras mitoloxías, a relixión taína e a dicotomía ben/mal (neste caso Yúcahu/Juracán) adaptouse para a banda deseñada, sendo a fonte dos superpoderes sobrenaturais en La Borinqueña de Edgardo Miranda Rodríguez.
Antes do inminente paso dos furacáns Irma e María por Porto Rico durante a tempada de furacáns do Atlántico de 2017, xeneralizáronse as representacións artísticas nas redes sociais que representan un modelo actualizado de Yúcahu (como a encarnación sensible de El Yunque, que se distingue por unha forma humanoide composta pola vexetación do bosque) como un método para aumentar a moral da poboación.
Amieira, Xián, Taboada
Amieira é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Carballós, Xián, Taboada
Carballós é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Feirol, Xián, Taboada
Feirol é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Prosopium
miniatura|230px|Prosopium abyssicola miniatura|230px|Prosopium gemmifer miniatura|230px|Prosopium williamsoni
Prosopium é un xénero de peixes osteíctios da familia dos salmónidos, subfamilia dos coregoninos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1878 polo naturalista estadounidense, especializado en ictioloxía, David Starr Jordan.
Etimoloxía
O nome científico Prosopium está tirado do nome do grego antigo προσωπεἵον prosōpeíon, "máscara".
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes seis especies:
Distribución
Son peixes dulciacuícolas que habitan nas zonas setentrionais de América do Norte e do leste de Rusia, onde viven nos lagos e nos ríos grandes, visitando estes últimos as augas salobres.
Características
Anatomica e xeneticamente son simlares aos outros corégonos, pero co corpo máis cilíndrico.
Son salmónidos de cor de prateada a branca, co corpo de sección arredondada, cun pequeno fociño coa boca na parte inferior. Ambas as mandíbulas carecen de dentes. No primeiro arco branquial hai de 13 a 45 espiñas branquiais curtas e fortes. A aleta dorsal está sustentada por de 10 a 14 raios, e a aleta caudal está bifurcada.
Lingua guayabero
A lingua guayabero é unha lingua indíxena da familia guahibana falada por unhas mil persoas en Colombia. Moitos dos seus falantes son monolingües, con poucos falantes fluídos de castelán.
Santo André, Santo André, As Nogais
Santo André é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Lingua guayabero
Fonoloxía
O guayabero ten 6 vogais: /a, e, i, ɨ, o, u/.
Vilavexe, Santo André, As Nogais
Vilavexe é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Gulfar, Xián, Taboada
Gulfar é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Lingua macaguán
A lingua macaguán (ou hitnü) é unha lingua indíxena da familia guahibana falada por arredor de 400 persoas en Colombia. Moitos dos seus falantes son monolingües.
Nomes
Tamén é coñecida como hitnü, macaguane, makawane, agualinda, agualinda guahibo, támude.
Vilar, Santo André, As Nogais
Vilar é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Saab 18
O Saab 18 foi un avión bimotor de bombardeo e recoñecemento deseñado e construído por Svenska Aeroplan AB (SAAB) para ser usado na Forza Aérea de Suecia en resposta a unha competición de deseño de 1938. Debido a atrasos, non entrou en servizo ata 1944, pero converteuse rapidamente no bombardeiro estándar da Forza Aérea. Realizou os roles de bombardeiro, recoñecemento e ataque ao chan, e tamén axudou ao desenvolvemento de asentos exectables e mísiles guiados aire-superficie ata ser substituído polo Saab Lansen a finais dos anos 50.
Deseño e desenvolvemento
Deseñado como substituto do Junkers Ju 86 en servizo coa Forza Aérea sueca, o requerimento que levou ao Saab 18 solicitaba un avión rápido de recoñecemento de tres asentos.
Inxección de combustíbel
thumb|250px|[[Common-rail|Distribuidor de combustíbel conectado aos inxectores montado sobre o colector de admisión nun motor de catro cilindros.]] A inxección de combustíbel é un sistema de alimentación de motores de combustión interna que usan practicamente tódolos automóbiles europeos dende a década de 1990, por mor da obrigación de reducir as emisións contaminantes e para que sexa posíbel e duradeiro o uso do catalizador a través dun axuste óptimo do factor lambda. Tódolos motores diésel son de inxección. Os motores de gasolina poden ter inxección de gasolina directa, na que o combustíbel se introduce directamente na cámara de combustión ou inxección indirecta, na que o combustíbel mestúrase co ar antes da carreira de admisión.
Saab 18
Deseño e desenvolvemento
AB Svenska Järnvägsverkstädernas Aeroplanavdelning (ASJA), SAAB, e AB Götaverken (GV) enviaron deseños para que fosen considerados pola Forza Aérea sueca. O GV8 de GV paecía ser o máis adaptado aos requisitos, porén, o seu custo e a marcha do seu xefe de deseño fixo que Saab, que mentres tanto fusionárase con ASJA, fose premiada cun contrato para desenvolver o seu aparello.
Ramón Ángel Díaz
Ramón Ángel Díaz, coñecido como Ramón Díaz, nado na Rioxa, Arxentina, 29 de agosto de 1959, é un exfutbolista e adestrador arxentino que xogaba como dianteiro. Dende 2022 adestra o Al Hilal saudita.
Saab 18
Deseño e desenvolvemento
Como varios estadounidenses traballaban entre o persoal de deseño de Saab e ASJA, o deseño do Saab 18 compartía algunhas semallanzas con avións estadounidenses. O estoupido da segunda guerra mundial en 1939 levou a un cambio de prioridades na Forza Aérea, e acelerouse a produción do Saab 17, a expensas do traballo no Saab 18, que, xunto cun cambio de requisitos para engadirlle o rol de bombardeiro medio á especificación, polo que o primeiro voo do avión atrasouse ata o 19 de xuño de 1942.
Monte Alegre, Xián, Taboada
Monte Alegre é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Inxección de combustíbel
Nos motores de gasolina, a inxección substituíu o carburador de 1980 en adiante. A diferenza principal entre a carburación e a inxección é a pulverización do combustíbel a través dun pequeno conduto a alta presión, namentres que o carburador funciona pola succión creada pola entrada de ar acelerado a través do efecto Venturi.
Saab 18
Deseño e desenvolvemento
Manexado por unha tripulación de tres persoas (un piloto e un navegante baixo unha cúpula acristalada, e un bombardeiro no morro) o prototipo do Saab 18 era un monoplano de á media con dous estabilizadores verticais, e estaba impulsado por dous motores radiais Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp. O armamento consistía en tres metralladoras de 13,2 mm, unha fixa que disparaba cara diante e estaba controlada polo piloto, e as outras en monturas flexibles operadas polo navegante e o bombardeiro. Na bodega interna podían levarse ata 1 000 kg de bombas, e nos soportes externos baixo as ás podía levar ata oito bombas de 50 kg.
Ramón Ángel Díaz
É un dos homes máis laureados da historia do fútbol arxentino, sendo doce veces campión do campionato arxentino de Primeira División, cinco delas como xogador e sete como adestrador. Once dos seus doce títulos logrounos con River Plate, club no que se formou como futbolista e co que debutou en 1978. Militou nel durante dúas etapas e foi o máximo goleador do campionato arxentino en 1991. Xogou tamén en varios equipos italianos, gañando a Serie A co Inter de Milán, e no Monaco de Arsène Wenger, co que gañou unha Copa de Francia. Pechou a súa carreira como futbolista no Xapón, despois de ter sido o máximo goleador da edición inaugural da J.League.
Inxección de combustíbel
Sistemas de inxección
thumb|220px|right|Inxector de gasolina (mando electrónico). 220px|thumb|right|Inxector diésel (mando electrónico). thumb|220px|right|Diagrama dunha inxección diésel por conduto común. Nun principio usábase inxección mecánica pero actualmente a inxección electrónica é común mesmo en motores diésel.
Saab 18
Deseño e desenvolvemento
As probas de voo mostraron que o avión necesitaba máis potencia. Porén, xa que non había unha perspectiva inmediata para a adquisición de motores máis potentes, o Saab 18 entrou en produción nas versións de bombardeiro (B 18A) e recoñecemento (S 18A).
Inxección de combustíbel
Sistemas de inxección
Os sistemas de inxección divídense en:
Saab 18
Historial operacional
O B 18A entrou en servizo en xuño de 1944 e rapidamente converteuse no bombardeiro medio estándar de Suecia. A medida que os motores en liña refrixerados por líquido Daimler-Benz DB 605 fabricados baixo licenza estaban dispoñibles, estes incorporáronse ao mellorado Saab 18B, que voou por vez primeira o 10 de xullo de 1944.
Inxección de combustíbel
Sistemas de inxección
Grazas á electrónica de hoxe en día, son indiscutíbeis as vantaxes da inxección electrónica. É importante aclarar que no presente todos os Calculadores Electrónicos de Inxección (maiormente coñecidos como ECU, "Engine Control Unit" ou ECM "Engine Control Module") tamén manexan a parte do aceso do motor no proceso da combustión. Á parte de ter un mapa de inxección para todas as circunstancias de carga e réxime do motor, este sistema permite algunhas técnicas como o corte do aceso en aceleración (para evitar que o motor se revolucione excesivamente), e o corte da inxección ao deter o vehículo co motor, ou desacelerar, para aumentar a retención, evitar o gasto innecesario de combustíbel e principalmente evitar a contaminación.
Nos motores diésel o combustíbel debe estar máis pulverizado porque se ten que mesturar nun lapso menor e para que a combustión do mesmo sexa completa. Nun motor de gasolina o combustíbel ten toda a carreira de admisión e a de compresión para mesturarse; en cambio nun diésel, durante as carreiras de admisión e compresión só hai ar no cilindro. Cando se chega ao final da compresión, o ar é comprimido e por tanto ten unha elevada presión e temperatura, as que permiten que ao inxectar o combustíbel este poida inflamarse. Por mor das altas presións reinantes na cámara de combustión deseñáronse entre outros sistemas, o Common-Rail e o elemento bomba-inxector a fin de obter mellores resultados en termos de rendemento, economía de combustíbel e anticontaminación.
Ramón Ángel Díaz
Comezou a súa carreira como adestrador tamén no River Plate, ao que dirixiu durante nove anos en dúas etapas. Conquistou con el numerosos títulos, entre eles seis campionatos de liga e a Copa Libertadores de 1996. Gañou ademais outro campionato arxentino adestrando o San Lorenzo en 2007. Fóra da Arxentina adestrou clubs doutros sete países en catro continentes, destacando especialmente no fútbol saudita, ao gañar varios títulos co Al Hilal. Dirixiu tamén a selección paraguaia, coa que participou en dúas edicións da Copa América.
Saab 18
Historial operacional
Ordenado para a produción como o bombardeiro en picado B 18B, o deseño 18B desenvolveuse posteriormente no T 18B, que foi planeado como un torpedeiro. Porén, debido a dificultades cos torpedos, o T 18B desenvolveuse no seu lugar como un avión de ataque ao chan pesado, montando un canón automático de 57 mm m/47 baixo o morro.
Ramón Ángel Díaz
Como futbolista
Naceu na cidade arxentina da Rioxa o 29 de agosto de 1959, sendo descendente de emigrantes galegos de Vilalba. Formouse como futbolista na canteira do River Plate e debutou co primeiro equipo na Primeira División o 13 de agosto de 1978, nun partido ante o Colón de Santa Fe, aproveitando que os futbolistas titulares estaban de xira por Europa. Militou no club bonaerense durante toda a súa carreira na Arxentina. Durante a súa primeira etapa coincidiu con futbolistas como Ubaldo Fillol, Daniel Passarella, Norberto Alonso ou Mario Kempes, e tivo como adestradores a Ángel Labruna e Alfredo Di Stéfano entre outros. Proclamouse campión da liga arxentina en catro ocasións.
Saab 18
Historial operacional
A finais dos anos 40 eliminouse a posición do terceiro tripulante; a subministración de foguetes aire-superficie e melloras miras de bombardeo eliminaran a necesidade dun bombardeiro. Nesa época o Saab 18 gañárase unha reputación de sufrir un alto grao de desgaste, e isto levou á decisión de equipar todos os avións superviventes con asentos exectables para o piloto e o navegante/artilleiro.
Ramón Ángel Díaz
Como futbolista
En 1982 chegou ao fútbol italiano e pasou sucesivamente por Napoli (1982-1983), Avellino (1983-1986), Fiorentina (1986-1988) e Inter de Milán (1988-1989). Neste último compartiu equipo con Lothar Matthäus e conquistou a Serie A, contribuíndo con 12 goles en 33 partidos no chamado "scudetto dos récords", con Trapattoni no banco. Do Inter pasou ao Monaco, co que xogou dúas tempadas (1989-1991) e gañou unha Copa de Francia (1991). En 1991 volveu ao club dos seus amores, River, para proclamarse campión do Torneo Apertura dese ano e ser o máximo goleador da competición. Permaneceu no club ata 1993. En 1993 emigrou de novo para xogar a súa última tempada no Yokohama Marinos, equipo xaponés no que puxo fin á súa carreira como futbolista en 1995.
Lamansandrei, Xián, Taboada
Lamansandrei é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Ramón Ángel Díaz
Selección arxentina
miniatura|Ramón Díaz na final da [[Copa do Mundo de Fútbol sub-20|Copa do Mundo sub-20 de 1979, ante a Unión Soviética.|esquerda]] Foi internacional coa selección arxentina sub-20, coa que disputou a Copa do Mundo sub-20 de 1979 no Xapón, liderando o ataque albiceleste xunto a Diego Armando Maradona. Marcou un triplete no partido inaugural ante Indonesia, outros tres goles nos cuartos de final contra Alxeria e un gol máis nas semifinais contra o Uruguai. Xa na final, disputada ante a Unión Soviética no Estadio Nacional de Toquio, superou a Viktor Chanov para facer o segundo dos tres goles arxentinos (3-1), proclamándose así campión. Foi o máximo goleador do torneo con oito tantos, dous máis que o segundo clasificado, Maradona.
Saab 18
Historial operacional
A produción do Saab 18 chegou ás 245 unidades, sendo o derradeiro T 18B entregado en 1948. Usado en probas dos primeiros mísiles aire-superficie suecos, o Saab 18 permaneceu como unha das principais plataformas suecas de ataque ao chan e recoñecemento ata finais dos anos 50, cando foi substituído polo reactor con á en frecha Saab 32 Lansen, sendo os B 18B e T 18B substituídos polo A 32A en 1958, e os S 18A por S 32C ata 1959.
Ramón Ángel Díaz
Selección arxentina
Ese mesmo ano debutou coa selección absoluta, coa que disputou 22 encontros ata 1982, anotando 10 goles. Participou con esta no Mundial de 1982 en España e marcou o único tanto arxentino na derrota por 1-3 ante o Brasil no estadio de Sarrià.
Como adestrador
Despois da súa retirada como futbolista obtivo o título de adestrador nacional na Escola Técnica Vicente López e comezou unha carreira de éxito nos bancos.
River Plate (1ª etapa)
miniatura|Ramón Díaz coa selección arxentina sub-20. En 1995, o mesmo ano da súa retirada como futbolista, volveu a River Plate como adestrador. En 1996 conseguiu o seu primeiro título da Primeira División da Arxentina, no Torneo Apertura. Uns meses despois levou o equipo arxentino a se proclamar campión da Copa Libertadores, despois de derrotar na final ao América de Cali de Diego Edison Umaña. A continuación gañou a Supercopa Suramericana e durante os seguintes anos sumou catro campionatos arxentinos máis. Estes logros convertérono, no seu momento, no adestrador máis laureado da historia do club, superando a Ángel Labruna. O seu primeiro ciclo en River rematou en febreiro de 2000.
Oxford United
Entre 2004 e 2005 traballou no fútbol inglés, adestrando o Oxford United, da Terceira División.
San Lorenzo
En decembro de 2006 chegou a un acordo co San Lorenzo de Almagro para adestralo durante unha tempada. No seu primeiro campionato, o Clausura 2007, proclamouse campión a falta dunha xornada, cun equipo que mostrou unha notable superioridade sobre os demais. Ao ano seguinte levou ao club bonaerense ata os cuartos de final da Copa Libertadores 12 anos despois, tras eliminar en oitavos ao River Plate. Caeu finalmente ante o Liga de Quito, que acabou por gañar a competición.
América de México
Dende xullo de 2008 adestrou o Club América de México, obtendo resultados por debaixo do esperado, e foi despedido en febreiro de 2009.
San Lorenzo
En maio de 2010 regresou ao San Lorenzo de Almagro. Tras realizar unha campaña discreta (41 puntos en 30 partidos de Liga), o 24 de abril de 2011 renunciou ao cargo de adestrador, trala derrota por 1-0 sufrida ante o Tigre.
Independiente
Despois duns meses de inactividade, foi contratado polo Independiente no segundo semestre de 2011, para relevar no banco a Antonio Mohamed, que obtivera uns pobres resultados. Tras un inicio irregular, o club de Avellaneda logrou clasificarse para a Copa Suramericana. Con todo, o 3 de marzo de 2012, despois de 4 derrotas consecutivas, presentou a súa dimisión.
River Plate (2ª etapa)
No ano 2012, tras superar as súas diferenzas co entón presidente Daniel Passarella, volveu asumir o cargo de adestrador do River Plate. Despois dun subcampionato no Torneo Final 2013, quedou no posto 17º no Torneo Inicial do mesmo ano. Cuestionado pola prensa especializada, acabou por coroarse campión do Torneo Final de 2014, con 37 puntos, e despois de gañar o Superclásico da Bombonera tras 10 anos sen que River gañase a Boca Juniors nese estadio. Días despois, consagrouse supercampión ao derrotar ao San Lorenzo por 1-0 cun gol de Germán Pezzella, quedándose así coa Copa Campionato e logrando a clasificación para a Copa Suramericana.
A continuación renunciou inesperadamente ao cargo de adestrador do River Plate, declarando que xa gañara todo o que podía gañar e que sentía que xa non tiña máis nada que darlle ao club. Así, deixou o banco do River sendo nese momento o adestrador con máis títulos da historia do club.
A Lama da Vila, Santo André, As Nogais
A Lama da Vila é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Ramón Ángel Díaz
Selección paraguaia
O 4 de decembro de 2014, o presidente da Asociación Paraguaia de Fútbol, Alejandro Domínguez, ofreceulle o posto de seleccionador do país. O seu primeiro reto coa selección paraguaia foi a Copa América celebrada en Chile en 2015. Alí os paraguaios quedaron encadrados no grupo B xunto coa Arxentina, Xamaica e o Uruguai, e clasificáronse no segundo lugar. En cuartos de final enfrontouse ao Brasil, adestrado entón por Dunga. O partido rematou 1-1 nos 90 minutos regulamentarios e pasou a unha quenda de penaltis onde a vitoria foi para Paraguai. Así, o equipo de Ramón Díaz chegou ás semifinais da competición continental, onde se enfrontou de novo á Arxentina do Tata Martino, caendo eliminado por 6-1. Posteriormente perdeu tamén ante o Perú no partido pola medalla de bronce, rematando así cuarto. miniatura|Ramón Díaz ([[Club Atlético River Plate|River Plate) e Roberto Mouzo (Boca Juniors) durante a disputa dun "Superclásico".]] En 2016 participou na Copa América Centenario, realizando unha mala actuación, e a continuación dimitiu do cargo de seleccionador.
A Lama da Vila, Santo André, As Nogais
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Ramón Ángel Díaz
Al-Hilal (1ª etapa)
En outubro de 2016 fíxose cargo do Al Hilal, de Arabia Saudita. Só seis meses despois da súa chegada, o club proclamouse campión da liga saudita. En maio do mesmo ano conquistou a Copa do Rei de Campións, despois de derrotar na final ao Al-Ahli. Ademais alcanzou tamén a final da Liga de Campións da AFC, onde se enfrontou ao Urawa Red Diamonds xaponés. Logrou un empate no partido de ida en Riad, pero acabou perdendo pola mínima en Saitama.
Dimetilhidracina asimétrica
A dimetilhidracina asimétrica, tamén coñecida como UDMH e 1,1-dimetilhidracina, é un composto químico líquido incoloro a temperatura e presión ambiente, irritante, corrosivo, inflamable e con olor a amoníaco. Ten como fórmula H2NN(CH3)2 e úsase como propelente para foguetes espaciais. As mostras de UDMH vólvense amarelas ao ser expostas ao aire, absorbendo osíxeno e dióxido de carbono. É misturable con auga, etanol e queroseno. En concentracións de entre o 2,5% e o 95% os seus vapores son inflamables. Non é sensible aos impactos.
Ramón Ángel Díaz
Club Libertad
A finais de 2019 asinou contrato co Libertad de Asunción. Tras un bo inicio, liderou o Toreno Apertura de 2020 ata que este foi interrompido pola irrupción da pandemia de COVID-19. Con todo, cando o campionato se retomou os resultados non o acompañaron, caendo ata a terceira posición, o que sumado á eliminación na Copa Libertadores, fixo que dimitise do seu cargo en setembro de 2020.
Botafogo
Dúas semanas despois de deixar o club paraguaio converteuse no novo adestrador do Botafogo brasileiro. A continuación viaxou a Asunción para unha intervención cirúrxica na que se lle extirpou un tumor benigno da garganta. Durante a súa ausencia ocupou o banco o seu fillo Emiliano, pero os malos resultados e a tardanza de Ramón en regresar, provocaron que o club anunciase a súa destitución só 21 días despois de tomar posesión, sen ter dirixido ningún partido.
Al-Nasr
En febreiro de 2021 foi contratado para dirixir o Al-Nasr dos Emiratos Árabes Unidos, substituíndo no cargo ao cesado Krunoslav Jurčić. Adestrou o club árabe durante un ano, ata que foi destituído en febreiro de 2022.
Al Hilal (2ª etapa)
A continuación regresou a Arabia Saudita para sentar por segunda vez no banco do Al Hilal, que ocupaba a cuarta praza da liga. Trala chegada de Ramón Díaz, o equipo encadeou 12 vitorias en 12 partidos.
Mosteiro, Xián, Taboada
Mosteiro é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Irm Hermann
Irmgard "Irm" Hermann-Roberg, nada en Múnic o 4 de outubro de 1942 e finada en Berlín o 26 de maio de 2020, foi unha actriz alemá. Fíxose coñecida a mediados da década de 1960 pola súas colaboracións con Rainer Werner Fassbinder.
Traxectoria
Naceu na capital bávara, filla de Karl Hermann e Maria Huber. Despois de asistir á escola primaria, formouse como secretaria e logo traballou na revista Quick, no Club do Automóbil e de Ivar Lissner, o marido da actriz Ruth Niehaus, en Suíza e nesa época coñeceu a Rainer Werner Fassbinder nunha competición de teatro na Junge Akademie München en 1966 e entrou no seu círculo máis estreito de amizades.
Malia non ter formación como actriz, Fassbinder fixo que aparecese nese ano na súa curtametraxe Der Stadtstreicher. Con ela e Hanna Schygulla, entre outros, fundou o Antiteater, que funcionou entre 1968 e 1969 e no que asumiu numerosos papeis. Despois, participou en máis de 20 producións cinematográficas de Fassbinder ata 1975, incluíndo Katzelmacher e Angst essen Seele auf. Converteuse, sobre todo en papeis secundarios, no prototipo de Fassbinder para papeis nos que representaba unha muller pequena burguesa conformista e reprimida sexualmente. Tamén encarnou a este tipo no seu único papel protagonista nunha película de Fassbinder como Irmgard Epp en Händler der vier Jahreszeiten. No documental de Rosa von Praunheim Für mich gab’s nur noch Fassbinderr (2000) fala da súa relación ambivalente co seu descubridor.
En 1975 deixou a súa relación con Fassbinder e aveciñouse en Berlín. Alí traballou con directores como Percy Adlon, Werner Herzog e Hans W. Geißendörfer. De 1979 a 1980 e de novo de 1987 a 1991 actuou no teatro Freie Volksbühne de Berlín.
Ademais da súa obra escénica, Hermann tamén participou en diversas producións de cine e televisión, como no papel Miss Engelhart na adaptación da obra de Thomas Mann Der Zauberberg (1982) de Geißendörfer e na de Tankred Dorsts Eisenhans (1983) como unha valente traballadora social. Polo seu papel como compañeira de prisión Else Gebel na película Fünf letzte Tage de Percy Adlon sobre a loitadora da resistencia Sophie Scholl. No drama Marie Ward – Zwischen Galgen und Glorie (1985), sobre a vida da monxa Maria Ward, actuou xunto a Hannelore Elsner como Winn Wigmore. Con Schlingensief participou na película de terror satírica Das deutsche Kettensägenmassaker (1990).
Tamén interpretou papeis cómicos, como filme de Loriot Pappa ante portas (1991), onde deu vida á tía Hedwig con Hans Peter Korff como o seu home. En 1996 no filme de Hape Kerkeling Willi und die Windzors asumiu o papel da raíña Isabel II. De 1995 a 1996 interpretou unha xefa dunha unidade especial da policía en varios episodios da serie da ZDF Ein starkes Team. Con Dieter Wedel gravou a miniserie de seis episodios Die Affäre Semmeling (2002) nun papel secundario como oficial de finanzas. Entre 2008 e 2011 na serie da ARD Die Stein encarnou unha secretaria escolar. No telefilme Schokolade für den Chef era a irmá de Ernst Schmitt (Götz George). Polo seu papel de viúva no filme de Max FärberböckAnonyma – Eine Frau in Berlin (2008) gañou o Deutschen Filmpreis de 2009 na categoría de mellor actriz secundaria. Polo seu papel de avoa no filme de éxito Fack ju Göhte 3 (2017) fíxose de novo popular entre as novas xeracións.
Entre 1986 e 2016 actuou en varios episodios da serie da ARD Tatort e participou en varias series máis como Liebling Kreuzberg, Unser Lehrer Doktor Specht, Wolffs Revier, Adelheid und ihre Mörder, Für alle Fälle Stefanie, Einmal Bulle, immer Bulle, Doctor’s Diary ou Labaule & Erben.
Como actriz de voz salientou o seu traballo na peza de teatro radiofónico Enigma Emmy Göring de Werner Fritsch que levou o premio á mellor peza teatral para a radio de 2006. En 2009 levou o premio do audiolibro alemán polo seu traballo.
Rebordondo, Xián, Taboada
Rebordondo é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Casares, Torés, As Nogais
Casares é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Terremoto de Chile de 2010
miniatura|Mapa de intensidades do sismo O terremoto de Chile de 2010 foi un sismo na madrugada do sábado 27 de febreiro de 2010 e que acadou unha magnitude de 8,8 MW, sendo o segundo máis forte da historia de Chile e o oitavo do mundo.
O sismo
O terremoto tivo lugar ás 03:34:08 am do sábado 27 de febreiro de 2010. O seu epicentro foi submarino a uns 12,5 quilómetros da costa da rexión de Biobío, a unha profundidade de 30,1 km da codia terrestre. Nas zonas próximas o epicentro a duración máxima foi de catro minutos, mentres que en Santiago de Chile foron algo máis de 2. As zonas máis afectadas foron Valparaíso, a Rexión Metropolitana, a de O'Higgins, Maule, Biobío e Araucanía, o que supón máis do 80% da poboación chilena; aínda que tamén se sentiu en puntos máis afastados de América do Sur, como o Río da Prata e o sur do Brasil. Especialmente destrutivo foi nas rexións de Maule e Biobío, onde chegou a rexistrarse a intensidade IX na escala Mercalli, chegando a desprazar á cidade de Concepción, a máis próxima ao epicentro, 3 metros cara o oeste. miniatura|Tempos de chegada do tsunami polo Pacífico (hora 0 = 06:34 UTC, 27 de febreiro). Chile está situado sobre o bordo da placa tectónica de Nazca, que choca contra a de América do Sur. O límite oriental da de Nazca está nunha zona de indución baixo a de América do Sur, avanzando unha sobre a outra uns 7 ou 8 centímetros cada ano. A presión xerada por este movemento é liberada nos terremotos, razón pola que Chile é un dos países con maior actividade sísmica do mundo.
Tsunami
Uns 35 minutos despois do terremoto impactou contra a costa chilena un forte maremoto que arrasou algunhas localidades que xa foran moi afectadas polo sismo. Debido a unha serie de erros nos sistemas nacionais de avaliación e alerta non se puido avisar á poboación con antelación para que se puxeran a salvo. O Centro de Alerta de Tsunamis do Pacífico si que avisou do risco de tsunami no océano Pacífico alertando a 53 dos países ribeiregos.
Consecuencias
A reconstrución foi o primeiro grande desafío do seu executivo do goberno de Sebastián Piñera. Deste xeito, presentou o plan "Chile unido reconstrúe mellor" que pretendía dar cobertura a case 200 000 familias que se viran afectadas pola traxedia natural. Este contemplaba dar axudas ás familias para acometer obras nas vivendas afectadas así como dotar de fogares provisionais ás que o precisaran. Este esquema completouse co bono "Mans á obra" cun importe total de 15 millóns de dólares que se destinarían á merca de material de obra para ás familias afectadas. Estas axudas foron acompañadas cun cobizoso programa de reconstrución que destinaba máis de 9 000 millóns de dólares para vivenda, sanidade, educación, infraestruturas.
Newman
O apelido Newman pode estar referido a:
Vilaicente, Vilaicente, As Nogais
Vilaicente é un lugar da parroquia de Vilaicente no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Eric Newman
Eric Newman pódese referir a:
Estacas, Torés, As Nogais
Estacas é un lugar da parroquia de Torés no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Val da Forca, Xián, Taboada
Val da Forca é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Xamogo, Xián, Taboada
Xamogo é un lugar da parroquia de Xián no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.