cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monk
Imprecisións
Monk refírese a miúdo a si mesmo coma un ex-detective. No episodio da oitava tempada, "O Sr. Monk sobe ao estrado", o avogado Jay Mohr refírese a Monk co título de cortesía de "ex-detective". Xa noutro episodio da mesma tempada, no que Monk regresa ao corpo de policía, ingresa como "Detective de Primeira Clase Adrian Monk". Con todo, o Departamento de Policía de San Francisco é único entre os grandes departamentos de policía dos Estados Unidos que non utiliza o rango de "detective". Ós oficiais de policía de San Francisco que investigan os crimes e levan a cabo tarefas equivalentes aos detectives noutros departamentos dáselles o título de "inspector".
Little Monk
USA Network estrenou unha serie de dez capítulos online titulada "Little Monk" (do inglés: O pequeno Monk) o 22 de agosto de 2009. A serie, trata sobre Adrian e Ambrose Monk durante os seus anos na escola media, de novo coas súas habilidades e fobias. Con todo, xa que os irmán deberon estar na escola media entre finais dos anos 1960 e comezos de 1970, o espectadores poden ver moitos anacronismos, como algúns vehículos que non pertencen a ese período de tempo, ademais das vestimentas das personaxes, que non encaixan coa época.
A Gándara, San Martiño de Meis, Meis
A Gándara é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 23 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 11 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 24 veciños, e 2005, cando eran 26.
Miguel Fisac
miniatura|250px|Igrexa en Punta Umbría, obra de Fisac. Miguel Fisac Serna, nado en Daimiel (Cidade Real) o 29 de setembro de 1913 e finado en Madrid o 12 de maio de 2006 foi un arquitecto, urbanista e pintor español.
A Senra, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Senra é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Miguel Fisac
Traxectoria
Fillo dun farmacéutico, a Guerra Civil Española interrompeu os seus estudos de arquitectura en Madrid. Obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1942 coa obtención do Premio Superior. Descontento coa arquitectura que se estaba a facer, logrou un estilo persoal, no que os seus edificios incorporaban orixinais solucións estruturais de formigón pretensado e as súas características vigas-óso.
A Laxe, San Martiño de Meis, Meis
A Laxe é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 5 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 3 eran mulleres e 2 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 7 veciños, e 2005, cando eran 6.
A Senra, Santiago de Ribarteme, As Neves
Patrimonio
Salienta no lugar a existencia dunha ponte romana sobre o río Termes, en bo estado de conservación, emprazada nun bosque de freixos, amieiros e carballos. Tamén ten a súa lenda; toda muller cun embarazo difícil debe deitarse ao abeiro da ponte e agardar a que pasen un home e mais unha muller, que serán os padriños do neno e que deberán baixar a lle botar auga sobre o abdome. Ademais, en cada extremo da ponte cómpre que se sitúe un familiar da embarazada para que evite o paso de calquera animal, porque se algún puidese cruzala a muller abortaría.
Miguel Fisac
Traxectoria
Nos seus comenzos, pouco a pouco vaise apartando do racionalismo dos seus mestres, influenciado pola obra do arquitecto norteamericano Frank Lloyd Wright, o neoempirismo do arquitecto Erik Gunnar Asplund e o organicismo nórdico, experimentado na súa viaxe en 1949 a Suecia. Interesoulle tamén a arquitectura popular.
Obras destacadas
miniatura|250px|dereita|Edificio IBM en Madrid.
Red Planet
Sinopse
No ano 2050, a Terra está a piques de sucumbir a un desastre ecolóxico global provocado polos propios humanos, e por iso créase o Proxecto de Terraformación de Marte coa esperanza de poder crear alí unha nova civilización humana. Pero o proxecto periga por causas descoñecidas. A comandante Kate Bowman dirixirá unha misión ó planeta para intentar reactivar a terraformación e investigar as causas que o impiden.
A-55
A A-55 ou Autovía do Atlántico é unha autovía galega que une as localidades de Vigo e Tui en Pontevedra e continua ata a fronteira con Portugal onde se transforma na A3 (Autoestrada Porto - Valença). Está xestionada polo Ministerio de Fomento de España.
Parte desde a praza de España en Vigo e logo de atravesar a AP-9 mediante unha ponte elevada discorre paralela a esta, atravesando O Porriño ata chegar a Tui onde converxe coa AP-9, dirixíndose entón ata a fronteira hispano-portuguesa.
Saídas
miniatura|dereita|300px|A autovía sobre o [[río Louro, ao seu paso polo Porriño.]]
Saltacionismo
En bioloxía, o saltacionismo é a hipótese que, na evolución das especies, propón a saltación como mecanismo de especiación, e historicamente foi unha alternativa ao gradualismo darwinista. A saltación é un gran cambio mutacional que ocorre dunha xeración para a seguinte, que ten a potencialidade de causar a especiación nun só paso. Algunhas formas de mutacionismo eran saltacionistas, e implicaban grandes saltos descontinuos.
A especiación, como no caso da poliploidía en plantas, pode ás veces producirse nun único e súbito (en termos evolutivos) paso, o que sería un exemplo de saltación. Na historia da bioloxía o saltacionismo tivo períodos con bastantes partidarios, e foi moi criticado durante outros, pero estanse acumulando evidencias de varias formas de saltación nunha variedade de organismos, que están revitalizando en parte esta idea.
Historia
Antes de Charles Darwin a maioría dos científicos evolutivos eran saltacionistas. Jean-Baptiste Lamarck era gradualista pero igual que outros científicos dese período escribira que a evolución saltacionista era posible. Étienne Geoffroy Saint-Hilaire elaborou unha teoría de evolución saltacionista na que "monstrosidades podían ser os pais (ou nais) fundadores de novas especies por transición instantánea desde unha forma á seguinte." Geoffroy escribiu que as presións ambientais podían producir repentinas transformacións polas que se establecerían novas especies instantaneamente. En 1864 Albert von Kölliker resucitou a teoría de Geoffroy de que a evolución avanza a grandes alancadas, dándolle o nome de heteroxénese.
Coa publicación en 1859 de A orixe das especies, Charles Darwin negaba a evolución saltacionista ao escribir que a transformación evolutiva sempre procedía de forma gradual e nunca a saltos. Darwin insistía na lenta acumulación de pequenos pasos na evolución e escribiu que "a selección natural actúa só por acumulación de lixeiras variacións favorables sucesivas, non pode producir grandes ou súbitas modificacións; só pode actuar dando pasos moi curtos". Darwin continuou pensando así durante toda a súa vida.
Desde 1860 a 1880 o saltacionismo espertou un interese minoritario, mais en 1890 as cousas cambiaran e os científicos empezaron a prestarlle moita atención a esta idea. No seu artigo sobre as teorías evolutivas no século XX (Levit et al. 2008) escribiu:
"Os partidarios do saltacionismo negan a idea darwinista do aumento lento e gradual da diverxencia dun carácter como a única fonte de progreso evolutivo. Non sería necesario negar completamente a variación gradual, senón afirmar que os 'plans corporais' fundamentalmente novos orixínanse como resultado de saltacións (cambios rápidos, descontinuos e cruciais, por exemplo, series de macromutacións). Estas últimas son responsables da aparición súbita de novos taxons superiores, incluíndo clases e ordes, mentres que as pequenas variacións suponse que son responsables das adaptacións sutís por debaixo do nivel de especies."
A inicios do século XX propúxose un mecanismo de saltación baseado en grandes mutacións. Foi visto como unha alternativa moito máis rápida ao concepto darwinista dun proceso gradual de pequenas variacións aleatorias sobre as que actúa a selección natural. Foi popular entre os primeiros xenetistas como Hugo de Vries, que xunto con Carl Correns axudou a redescubrir as leis de Mendel da herdanza en 1900, William Bateson, un zoólogo británico, que pasou a traballar en xenética, e a inicios da súa carreira Thomas Hunt Morgan. Algúns destes xenetistas desenvolveron esta idea na teoría da mutación da evolución. Houbo tamén debate sobre a evolución do mimetismo e de se podía explicarse polo gradualismo ou polo saltacionismo. O xeneticista Reginald Punnett apoiou a teoría saltacionista no seu libro Mimicry in Butterflies (1915).
A teoría da mutación da evolución sostén que as especies pasaron por períodos de rápida mutación, posiblemente como resultado de estrés ambiental, nos que se podían producir múltiples mutacións, e nalgúns casos especies completamente novas, nunha soa xeración. Esta visión mutacionista da evolución foi despois substituída pola reconciliación da xenética mendeliana coa selección natural no armazón gradualista na síntese neodarwinista. Foi a aparición do enfoque centrado nas poboacións en evolución o que forzou a moitos científicos a adoptar o gradualismo a inicios do século XX. Segundo Ernst Mayr, houbo que gardar ata o desenvolvemento da xenética de poboacións na síntese neodarwinista na década de 1940 para que se demostrase o poder explicativo da selección natural, e que as perspectivas saltacionistas da evolución fosen en gran medida abandonadas.
A saltación foi orixinalmente negada pola escola da "síntese moderna" do neodarwinismo, que estaba en favor da evolución gradual pero foi desde entón aceptada debido a probas recentes en bioloxía evolutiva (ver o capítulo sobre o status actual). En anos recentes hai algúns partidarios prominentes da saltación, como Carl Woese. Woese, e outros colegas, suxeriron que a ausencia dun continuo na sinatura de ARN entre os dominios de bacterias, arqueas e eukarya constitúe unha indicación importante de que as tres liñaxes de organismos primarias materializáronse por medio dunha ou máis saltacións evolutivas desde algún estado ancestral universal, que implicaba drásticos cambios na organización celular que aconteceron significativamente cedo na evolución da vida, pero en organismos complexos deron lugar aos mecanismos darwinistas xeralmente aceptados. A xenetista Barbara McClintock introduciu a idea dos "xenes saltadores", transposicións cromosómicas que poden producir cambios rápidos no xenoma.
Teoría da macromutación
O botánico John Christopher Willis propuxo unha das primeiras teorías saltacionistas da evolución. Sostiña que as especies se orixinaban por grandes mutacións, non por evolución gradual por selección natural.
Porén, a tese de Goldschmidt foi rexeitada universalmente e bastante ridiculizada na comunidade biolóxica, que apoiaba as explicacións neodarwinistas de R.A. Fisher, J. B. S. Haldane e Sewall Wright. Porén, houbo un recente interese nas ideas de Goldschmidt no campo da bioloxía do desenvolvemento evolutiva, xa que algúns científicos están convencidos de que non estaba completamente errado.
Otto Schindewolf, un paleontólogo alemán, tamén apoiou as macromutacións como parte da súa teoría evolutiva. Presentou unha interpretación alternativa do rexistro fósil baseada nas súas ideas de ortoxénese, a evolución saltacionista e impactos extraterrestres opostas ao gradualismo, pero abandonou a idea das macromutacións en posteriores publicacións.
Søren Løvtrup, un bioquímico e embriólogo de Dinamarca, era partidario dunha hipótese similar á da macromutación de Goldschmidt en 1974. Lovtrup cría que as macromutacións interferían con varios procesos epixenéticos, é dicir, aqueles que afectan o proceso causal en bioloxía do desenvolvemento. Isto estaba en contraste coa teoría gradualista das micromutacións do neodarwinismo, que afirma que as innovacións evolutivas son xeralmente o resultado da acumulación de numerosas pero moi lixeiras modificacións. Lovtrup tamén rexeitou o equilibrio interrompido de Stephen Gould e Niles Eldredge, afirmando que era unha forma de gradualismo e non unha teoría da macromutación. Lovtrup defendía a moitos dos críticos de Darwin, como Schindewolf, Mivart, Goldschmidt e Himmelfarb. Mae Wan Ho describiu a teoría de Lovtrup como similar á teoría do mostro optimista de Richard Goldschmidt.
Sobre as teorías de Goldschmidt, Donald Prothero no seu libro Evolution: What the Fossils Say and Why It Matters (2007) escribiu:
"Os pasados vinte anos vindicaron a Goldschmidt ata certo punto. Co descubrimento da importancia de xenes reguladores, decatámonos de que estaba adiantado ao seu tempo ao centrarse na importancia duns poucos xenes que controlaban grandes cambios nos organismos, non cambios a pequena escala no xenoma completo como pensaban os neodarwinistas. Ademais, o problema do monstro optimista non é insalvable despois de todo. A embrioloxía mostrou que se sometemos unha poboación enteira de embrións en desenvolvemento a un estrés (como un shock térmico) isto pode causar que moitos embrións pasen pola mesma vía de desenvolvemento embrionario, e despois todos eles se converten en monstros optimistas cando chegan á idade reprodutora."
En 2008 a bióloga evolutiva Olivia Judson no seu artigo The Monster Is Back, and It’s Hopeful fixo unha lista de exemplos que podían apoiar a hipótese do mostro optimista e un artigo publicado na revista Nature en 2010 titulado Evolution: Revenge of the Hopeful Monster informaba que estudos en poboacións do peixe espiñento nun lago de Columbia Británica e as poboacións de bacterias nun laboratorio de Míchigan mostraron que grandes cambios xenéticos individuais poden ten vastos efectos sobre os organismos "sen condenalos ao monte de lixo evolutivo". Segundo o artigo "os cambios nun só xene que confiren un gran valor adaptativo realmente ocorren: non son raros, non están condenados ao fracaso e, cando compiten con mutacións de efectos pequenos, tenden a gañar. Pero as mutacións de efectos pequenos aínda son importantes, e moito. Proporcionan un axuste fino esencial e ás veces alfombran o camiño para que a evolución explosiva siga."
"Goldschmidt propuxo que as mutacións ocasionalmente orixinan individuos dentro de poboacións que se desvían radicalmente da norma e referíase a eses individuos como 'monstros optimistas'. Se os novos fenotipos de monstros optimistas se orixinan baixo as correctas circunstancias ambientais, poden quedar fixadas, e a poboación encontrará unha nova especie. Aínda que esta idea estaba descartada durante a síntese moderna, aspectos da hipótese do monstro optimista foron confirmados en anos recentes. Por exemplo, está claro que poden ocorrer cambios drásticos no fenotipo a partir de poucas mutacións de xenes do desenvolvemento claves e as diferenzas fenotípicas entre especies a miúdo mapan a relativamente poucos factores xenéticos. Estes descubrimentos están motivando un renovado interese no estudo de monstros optimistas e as perspectivas que poden proporcionar sobre a evolución do desenvolvemento. En contraste cos mutantes que se crean no laboratorio, os monstros optimistas foron modelados pola selección natural e é, por tanto, máis probable que revelen mecanismos de evolución adaptiva."
Günter Theißen, un profesor alemán de xenética, clasificou os mutantes homeóticos como monstros optimistas e documentou moitos exemplos de liñaxes de animais e plantas que puideron terse orixinado como monstros optimistas. O biólogo norteamericano Michael Freeling propuxo un "impulso xénico equilibrado" (balanced gene drive) como mecanismo saltacionista na tradición mutacionista, que podía explicar as tendencias que implicaban a complexidade morfolóxica en liñaxes eucariotas de plantas e animais.
Status actual
Os exemplos de evolución saltacionista inclúen casos de híbridos estabilizados que se poden reproducir sen cruzarse (como os alotetraploides) e casos de simbioxénese. Tanto a duplicación de xenes coma a transferencia horizontal de xenes teñen a capacidade de dar lugar a cambios relativamente grandes, que son saltacionistas. Encóntranse evidencias de saltación fenotípica nos cempés e algúns científicos suxeriron que hai evidencias de exemplos independentes de evolución saltacionista nas avelaíñas Sphingidae. Os cambios saltacionistas ocorreron na cavidade bucal dos nematodos Caenorhabditis elegans. Algúns procesos de herdanza epixenética poden tamén producir cambios que son saltacionistas. Houbo unha controversia sobre se o mimetismo en bolboretas e outros insectos pode ser explicado pola evolución gradual ou a saltacionista. Segundo Norrström (2006) hai probas de saltación nalgúns casos de mimetismo. A teoría endosimbiótica é considerada un tipo de evolución saltacionista. Symonds e Elgar, 2004 suxeriron que a evolución das feromonas nos escaravellos Scolytinae está caracterizada por grandes cambios saltacionistas. O modo de evolución das feromonas sexuais en dípteros Bactrocera ocorreu por cambios saltacionistas rápidos asociados coa especiación seguida de diverxencia gradual a partir dese momento.
A especiación saltacionista foi recoñecida nas plantas do xénero Clarkia (Lewis, 1966). Suxeriuse (Carr, 1980, 2000) que a planta Calycadenia pauciflora puido terse orixinado directamente a partir dunha raza ancestral por medio dun só salto saltacionista que implica múltiples roturas cromosómicas. Casos específicos de homeose en flores poden ser causados por evolución saltacionista. Nun estudo de flores de orquídeas diverxentes, Bateman e DiMichele, 2002 describiron como simples morfos homeóticos nunha poboación poden conducir á formación de novas formas establecidas que quedan fixadas e finalmente dan lugar a novas especies. Describiron a transformación como un proceso de evolución saltacionista, onde a mutación de xenes de desenvolvemento claves orixinou un cambio fenotípico profundo, producindo unha nova liñaxe evolutiva dentro dunha especie. A poliploidía (máis común en plantas pero non descoñecida en animais) é considerada un tipo de saltación. A poliploidía cumpre os criterios básicos do saltacionismo porque un cambio significativo (en número de xenes) causa especiación en só unha xeración.
Revisando a historia das teorías macroevolutivas, os biólogos evolutivos norteamericanos Douglas J. Futuyma fixeron notar que desde 1970 se propuxeron dúas alternativas moi diferentes ao gradualismo darwinista, ambas por Stephen Jay Gould: mutacionismo, e equilibrio interrompido. A teoría das macromutacións de Gould deu un recoñecemento ao seu predecesor cunha imaxinada "rotura de Goldschmidt" entre a evolución dentro dunha especie e a especiación. O seu apoio a Goldschmidt foi atacado con "comentarios moi pouco afagadores" por B. Charlesworth e Templeton. Futuyma conclúe, seguindo outros biólogos que revisaron este campo como K.Sterelny e A. Minelli, que esencialmente todas as afirmacións de evolución impulsada por grandes mutacións poderían ser explicadas dentro da síntese darwinista.
Visado
miniatura|Un visado válido en todos os países do [[tratado de Schengen.]] Un visado é un documento emitido por un país dando a un certo individuo permiso para entrar no seu territorio por un certo período de tempo e para determinadas finalidades. Moitos países requiren a posesión dun visado válido como condición de entrada para estranxeiros. Os visados son xeralmente marcados ou anexados ao pasaporte do destinatario.
Algúns países, requiren que os seus nacionais ou mesmo os estranxeiros no seu territorio obteñan un visado de saída para poderen marchar do país.
Tipos de visados
miniatura|Un visado [[Rusia|ruso]]
Henri de Lubac
Henri de Lubac, nado o 20 de febreiro de 1896 en Cambrai e finado o 4 de setembro de 1991 en París, foi profesor da Historia das Relixións e de Teoloxía fundamental no Instituto teolóxico de Lión e na Facultade de teoloxía de Lión-Fourvière. Membro da Academia das ciencias morais e políticas de París dende 1958. Deu un pulo renovado á teoloxía católica afondando nos Pais da Igrexa. Inicialmente perseguido, salientou, xunto a pensadores daquela considerados progresistas como Yves Congar e Joseph Ratzinger, na redacción dos máis importantes documentos do Concilio Vaticano II, que supuxeron o triunfo das teses aperturistas fronte ás resistencias da curia vaticana. Hoxe é recoñecido como un dos grandes teólogos católicos do século XX. Xoán Paulo II creouno cardeal honrando así a súa traxectoria vital e intelectual.
Traxectoria
Entrou na Compañía de Xesús. Foi ferido na primeira guerra mundial. Durante a segunda guerra mundial, participou activamente na Resistencia Francesa contra a ocupación alemá e o nacionalsocialismo, levando unha vida militante na clandestinidade.
Como profesor, empezou impactando co seu completo e elaborado ensaio Catolicismo, aspectos sociais do dogma, onde condena unha visión individualista da relixiosidade cristiá. Creou con Jean Daniélou as Sources Chrétiennes, colección de textos fundamentais da historia e literatura cristiá. En 1950, inicia os seus estudos verbo dos Pais da Igrexa reivindicando figuras discutidas pero básicas para entender o desenvolvemento do pensamento cristiá como Oríxenes.
A súa énfase na natureza humana e a súa continuidade e plenitude na vida da graza divina, así como a súa visión dinámica e non conservadora da tradición, provocou a súa persecución e a prohibición de escribir e ensinar. Con todo, Xoán XXIII contará con el para a realización de traballos clave no Concilio Vaticano II. Dende ese momento convértese nunha figura indiscutida no pensamento católico.
De Lubac non refugou ningún debate, defendeu as ideas avanzadas de Teilhard de Chardin, no seu intento de compatibilizar ciencia e fe, teoloxía e evolucionismo. Abordou tamén o fenómeno do ateísmo, que xulga máis ben un antiteísmo comprensible como rexeitamento a un cristianismo inauténtico, gris, moralista e insolidario.
Pero o seu espírito libre fíxolle non casar con ninguén. Refugou o nomeamento como cardeal por Paulo VI en contestación aos abusos da curia e a súa esixencia, para el improcedente, de que os cardeais sexan antes ordenados bispos. Debateu con profundidade e altura fronte ao que considerou unha desorde posconciliar acrítica e superficial, demasiado proclive a adaptarse a todo o novo e o efémero. Na súa análise do ateísmo contemporáneo, conclúe que un humanismo sen transcendencia é un humanismo inhumano.
En 1972, xunto con Hans Urs von Balthasar e Joseph Ratzinger, sacou á luz a revista Communio, concibida como un foro de intercambio cultural e clarificación teolóxica tras o Concilio. Finalmente, admirado por Xoán Paulo II, aceptou ser creado cardeal en 1983.
O Sobrenatural
En 1946, na súa obra Surnaturel, Ètudes historiques, de Lubac apela a Tomé de Aquino purificándoo das deformacións da escolástica enfrontada ao protestantismo e o xansenismo. Pretende establecer unha continuidade entre o natural e o sobrenatural. O home foi dotado polo creador dunha inclinación cara a transcendencia infinita, cara a eternidade e a plena felicidade. Só a acción de Deus pode colmar ese degaro. Non cabe unha división tallante entre a orde natural e a orde sobrenatural. A encíclica de Pío XII Humani generis foi o resorte dunha teoloxía cristiá integrista, que atacou estas formulacións ata acadar a súa censura e a sanción do que se chamou nouvelle théologie. O autor sufrirá a condena ata a súa rehabilitación e recoñecemento por Xoán XXIII.
Dimensión social e histórica do catolicismo
Para de Lubac, o catolicismo é esencialmente social no seu núcleo misterioso, na súa esencia dogmática auténtica e na súa praxe aberta ao mundo, especialmente aos que sofren a inxustiza e aos desfavorecidos. O Evanxeo é literalmente unha noticia alegre que se fundamenta na perfecta simbiose entre pluralidade e unidade da comunidade humana.
A dignidade sobrenatural do bautizado, concedida por pura graza, repousa sobre a dignidade natural do home, ao tempo que a sobarda infinitamente. Os Pais da Igrexa conciben a creación da humanidade como un todo único. Isto abre o cristianismo ao xudaísmo do que procede e ao islam, pois crer nun Deus único é crer nun Pai común, por iso o monoteísmo non debe ser senón fraternidade. A propia Vida Eterna é unha promesa de unidade que non anula senón que da vigor á diversidade.
Fronte a unha espiritualidade de evasión, inclinada ao individualismo en Platón, Plotino e, en boa medida, no hinduísmo e o Budismo, para de Lubac, o cristianismo constitúe un feito único na historia relixiosa da humanidade. O Ser Absoluto encárnase na materia creada, desenvólvese no tempo e abre para o home un destino transcendente e para a humanidade un destino común. A salvación tomará naturalmente a forma dunha historia real. Fronte ao eterno retorno das mitoloxías, no cristianismo o círculo infernal estoura, os fenómenos cegos son agora acontecementos cunha dirección e o novo opera incesantemente. A diferenza das relixións mistéricas e gran parte da espiritualidade oriental, a ascensión e purificación individual de esfera en esfera é substituída por unha marcha colectiva de idade en idade. Este proceso histórico, por ser real, asume a fraxilidade material e moral da humanidade chamada á redención, da que é expresión, signo e anuncio a comunidade chamada Igrexa.
Dende Israel, Deus actúa na historia e se revela pola historia dun pobo ínfimo fronte aos colosais imperios (Exipto, Asiria, Babilonia...). Xa en Xesús de Nazaret introdúcese na historia conferíndolle unha consagración relixiosa que obriga a tomala en serio. Así pois, os acontecementos están cargados de eternidade. Sendo irreversible a duración, nada ocorre máis ca unha soa vez, de sorte que todo acto adquire unha dignidade particular e única. Como prolongación da presenza de Cristo, a Igrexa non é un grupo selecto de xustos, un reduto exclusivo de salvación, senón o depósito dunha graza inmerecida ao servizo de toda a humanidade. Na orde espiritual, como afirma Ambrosio de Milán non se posúe máis que o que se da.
Nese servizo, a Igrexa ha de responder ás inquedanzas da humanidade en cada tempo histórico. Aínda que sobre alicerces eternos, é unha casa en perpetua construción. A fidelidade a unha tradición non é nunca unha repetición servil. De Lubac alerta contra unha catequese de reacción que provoca estreiteza do punto de vista e hipertrofia e desproporciona a verdade defendida, que pode ser ocasión de novos erros.
As promesas de progreso material, como as do marxismo, someten aos homes a unha sociedade futura para a que se inmolan sen poder acadala. Fronte e isto, o materialismo do mundo occidental vive asolagado no tempo, na ansiedade dun futuro ignorado. Evadido nas satisfaccións, o home non acerta a concederse a satisfacción esencial que o axude a reencontrarse. Só o home será el mesmo, existirá por si mesmo, dende agora, se descobre en si, no silencio, algunha zona intacta, algún segundo plano misterioso ao que, sombría ou indiferente, banal ou tráxica, non invada a actualidade. Segundo de Lubac, isto pódeo experimentar o crente pois o alén, para el, está infinitamente máis preto que o porvir,infinitamente máis próximo que o que nós chamamos presente. É o eterno instalado no corazón de todo o desenvolvemento persoal ao que anima e orienta. É o verdadeiro Presente, sen o cal o mesmo presente é po inasible. Se os homes de hoxe están tan traxicamente ausentes uns dos outros é, ante todo, porque están ausentes de si mesmos, unha vez abandonado o Eterno que é o único que lles arraiga no ser e lles permite comunicar entre si. Para o crente, ningún problema nin preocupación humana lle resulta estraña; todos o atinxen dun xeito tanto máis profundo canto é máis consciente das súas repercusións eternas.
A Igrexa como realidade paradoxal
De Lubac ten reflexionado como poucos sobre as realidades contraditorias da Igrexa. Santidade e pecado, universalidade e fragmentación en grupúsculos pechados, escatoloxía e terrenalidade forman parte dunha oposición de contrarios nos que o autor albisca unha unidade esencial.
Cando de Lubac se refire á Igrexa como realidade humana e divina focaliza a súa reflexión na Igrexa vivente, a que traballa e reza, a que obra e se recolle, a que recorda e busca, a que espera e a que ama; a que, nas mil situacións da existencia, vai tecendo vencellos visibles e invisibles, a Igrexa dos humildes, que integra toda cultura ao tempo que é fogar dos pequenos, da multitude simple e miserable. É neste pobo de Deus onde actúa o Espírito, renovando a memoria viva de Cristo, sen a cal Xesús se esvaería nas tebras mestas dunha fragmentaria e imprecisa lembranza histórica.
A Igrexa é un medio sublime e necesario, pero ao fin e ao cabo provisional, como todo medio. Non é para si mesma o seu propio fin. Isto esixe dos seus membros, e máis en particular da xerarquía, unha actitude humilde e de servizo, á imaxe da actitude adoptada polo Verbo na súa encarnación que non veu a ser servido, senón a servir. (Paradoxo e Misterio da Igrexa, 1967)
Para de Lubac a graza de Cristo obra tamén fóra da Igrexa visible, da súa doutrina e dos seus sacramentos, pero sería absurdo para quen pode coñecer o anuncio salvador da Igrexa limitarse a si mesmo a plenitude da redención que se encontra nela.
A Pedra Picada, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
A Pedra Picada é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña sete habitantes (cinco homes e dous mulleres), dez menos ca en 2005.
Patrimonio
Neste lugar está o cruceiro de Pedrapicada, obra de Lino Vidal. Tamén hai tres muíños: o muíño Pequeno e o muíño de Gamato (río Cabaleiros) e o muíño de Amaro (río Almofrei).
Lista Real de Abidos
thumb|right|250px| O inicio da lista real, mostrando a Seti e ao seu fillo, [[Ramesses II, no camiño para facer unha oferta a Ptah - Seker - Osiris, en nome dos seus 72 antepasados, o contido da lista real. Ramesses represéntase sostendo un pequeno botafumeiro.]] A Lista real de Abidos, tamén coñecida como a Tabela de Abidos, é unha lista dos nomes de setenta e seis faraóns do antigo Exipto, atopados nunha parede do Templo de Seti I en Abidos, Exipto. Consta de tres ringleiras de trinta e oito cartuchos (bordos que encerran o nome dun faraón) en cada liña. As dúas filas superiores conteñen nomes dos faraóns, mentres que a terceira fila simplemente repite o nome de trono de Seti I e o Nome de Sa-Ra.
Ademais de fornecer a orde dos faraóns do Antigo Reino, é a única fonte ata a data do nome de moitos dos faraóns das Sétima e Oitava Dinastías, polo que a lista é moi valorada por iso. .
Esta lista omite os nomes de moitos faraóns anteriores que aparentemente foron considerados ilexítimos, como o Hicsos, Hatshepsut, Akhenatón, Semenkhkare, Tutankhamon e Ay.
Contidos da lista real
700px | center | thumb | Debuxo dos cartuchos na lista real de Abidos.
Mutoid Man
Mutoid Man é unha banda estadounidense de metalcore formada no ano 2012 en Brooklyn, Nova York, polo vocalista e guitarrista de Cave In Stephen Brodsky, o batería de Converge Ben Koller, e o baixista Nick Cageao. O grupo leva publicados un EP e dous álbums de estudio ata a data. AllMusic describiu o seu son como metalcore pero destacou que non ten relación só co hardcore punk e o heavy metal, senón tamén co rock and roll, o math rock, o rock progresivo e a música psicodélica. Pitchfork celebrou o seu álbum de estrea, Bleeder, por "[abrazar] tanto o hard rock estúpido como o metal progresivo cerebral, nun momento no que os dous enfoques volvéronse case mutuamente exclusivos na música heavy".
A Pedreira, San Martiño de Meis, Meis
A Pedreira é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 7 eran mulleres e 5 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 10 veciños, e 2005, cando eran 15.
O coloso negro
O coloso negro (titulado orixinalmente en inglés Black Colossus) é un dos primeiros relatos protagonizados pola personaxe ficticia de espada e bruxaría Conan o bárbaro. Foi escrito por Robert E. Howard e publicado por primeira vez na revista pulp Weird Tales en 1933. O relato está ambientado na mítica Era Hiboria e narra a historia de Conan liderando o exército desmoralizado de Khoraja contra un malvado feiticeiro chamado Natohk.
Foi traducido ó galego por Tomás González Ahola e foi publicado dentro da colección "Conan IV" de Urco Editora no ano 2011.
Sinopse
Un poderoso meigo chamado Thugra Khotan é espertado do seu soño de tres mil anos por un desafortunado ladrón chamado Shevatas (que non sobreviviu á experiencia). Thugra esperta con ansias de dominar o mundo, adopta o nome de Natohk e reúne un exército de tribos do deserto coa intención de conquistar as nacións de Hiboria. Porén, o pequeno reino de Khoraja interponse no seu camiño, un país gobernado nese momento por Yasmela, irmá do rei, que está cativo no reino veciño de Ofir. No temor da invasión de Natohk, Yasmela pídelle consello ó deus dos seus devanceiros, Mitra, e este dille que debe aventurarse nas rúas e entregar a defensa do seu reino ó primeiro home que atope.
O primeiro home que atopa é Conan o bárbaro. Este xa ten un posto no seu exército, pero agora dálle plenos poderes, con gran desgusto dos outros comandantes. Conan demostra habilidade nas tácticas militares, pero os seus esforzos son socavados por nobres arrogantes, quen en realidade son vítimas da maxia de Natohk. Mentres tanto, o feiticeiro xa manifestou que a conquista do mundo non é o único que quere: tamén desexa a Yasmela para el.
A historia culmina cunha gran batalla no paso de Shamla. Conan derrota ó exército e Natohk fai un último intento para estar con Yasmela. Conan perségueo e combaten nas ruínas dun templo estixio.
Destros
O topónimo galego Destros pode referirse a:
V Televisión
V Televisión foi unha cadea de televisión privada, fundada pola Corporación Voz de Galicia, de difusión en aberto en Galiza a través da TDT. Comezou a emitir en probas dende o 9 de marzo do 2010 cunha mira de axuste. Nas primeiras medicións de audiencia, a porcentaxe correspondente a este cadea foi do 0,3 %.
Dende decembro do 2016, a Corporación Voz de Galicia empezou a desmantelar a cadea, cancelando o seu programa estrela "Vía V", debido ós problemas económicos que tiña debido a saída dalgúns investidores. Durante o 2017 emitía principalmente teletenda e programa repetidos. Finalmente o 1 de xaneiro de 2018, xusto despois das badaladas, a cadea pasou a negro e deixou de emitir, sen mira de axuste.
Características
A cadea da Voz foi a única televisión autonómica privada de capital galego, e dispoñía da última tecnoloxía. Os sistemas operativos permitían editar contidos de maneira simultánea en radio, televisión e Internet. Ademais, non se operaba con cintas, senón con memoria sólida. Todos os traballadores utilizaban materiais dispoñíbeis en rede e os controis de realización e emisión estarán robotizados. O seu obxectivo era ofrecer unha televisión de alta calidade e centrada nos intereses de Galicia.
Esta canle comezou a emitir en probas o 9 de marzo do 2010 cunha mira de axuste. Nas primeiras medicións de audiencia, a porcentaxe correspondente a esta cadea foi do 0,3 %. A partir de maio de 2010, V Televisión comezou a emitir tamén na compañía de cable R.
A súa grella estivo conformada por programas informativos, faladoiros, debates e programas deportivos, entre outros, ademais de programas que xa eran habituais na emisora do Grupo Voz, Radio Voz. Un dos seus programas máis seguidos foi Vía V, dirixido e presentado pola xornalista Fernanda Tabarés, rodeada dun grupo politicólogos, analistas políticos e comentaristas, de maneira ininterrompida desde o principio, desde a redacción de La Voz de Galicia, onde estaba situado o estudo de gravación do programa.
miniatura|255px|Sede de [[La Voz de Galicia, en Arteixo, desde onde se emitía V Televisión.]]
De luns a xoves, ás 10 da noite e durante máis de dúas horas de directo, o programa tomáballe cada día o pulso á actualidade informativa de Galicia, España e o mundo. Por el pasaron máis de 750 entrevistados, entre eles, algunhas das figuras públicas máis destacadas: Xosé Neira Vilas, Mariano Rajoy, Pedro Sánchez, Pablo Iglesias, Albert Rivera, Alberto Garzón e Xosé Manuel Beiras, entre outros. Os acontecementos máis importantes dos últimos tempos foron contados en tempo real en Vía V, como o accidente de Angrois, a morte de Hugo Chávez ou o contaxio polo virus do Ébola dunha enfermeira galega, así como todas as eleccións municipais, autonómicas, nacionais e europeas que se celebraron desde 2010. En total, máis de 250 persoas pasaron polo programa para analizar a actualidade durante máis de mil programas.
Nos seus últimos anos, a canle centrouse en emitir en horario de máxima audiencia, o resto de horas, salvo algunhas excepcións, emitía teletenda.
Programación
A programación de V Televisión era xeralista.
Aleksandr Dovzhenko
Aleksandr Petrovich Dovzhenko (Алекса́ндр Петро́вич Довже́нко, Aleksandr Petrovich Dovzhenko; ucraíno Олександр Петрович Довженко, Oleksandr Petrovych Dovzhenko), nado en Sosnytsia (actual Ucraína) o 10 de setembro de 1894 e finado en Peredelkino (actual Rusia) o 25 de novembro de 1956 foi un director e produtor soviético de orixe ucraína. Adoita ser citado como un dos máis importantes cineastas soviéticos, con Sergei Eisenstein e Vsevolod Pudovkin, ademais dun pioneiro da teoría soviética da montaxe.
Traxectoria
Dovzhenko naceu no distrito de Viunyshche en Sosnytsia, actualmente no óblast de Chernihiv (Ucraína), fillo de Petro Semenovych Dovzhenko e de Odarka Ermolaivna Dovzhenko. Os seus devanceiros por vía paterna eran cosacos que se estableceron en Sosnytsia no século dezaoito, chegados da provincia veciña de Poltava. Aleksandr foi o sétimo de catorce fillos, pero debido á alta taxa de mortalidade infantil aos once anos converteuse no maior dos irmáns (só Aleksandr e a súa irmá Polina sobreviviron).
Aínda que os seus pais eran analfabetos, o semi-ilustrado avó de Dovzhenko animouno a estudar, chegando a ser mestre aos dezanove anos. Evitou o servizo militar durante a primeira guerra mundial e a Revolución Rusa a causa dunha doenza cardíaca, pero uniuse ao Partido Comunista a principios da década de 1920. Mesmo foi axudante do embaixador en Varsovia e en Berlín. Cando volveu á URSS en 1923 comezou a ilustrar libros e realizar debuxos en Khárkiv.
En 1926 comezou no cinema ao chegar a Odesa. A súa ambición fixo posible a produción do seu segundo guión, Vasya the Reformer, que tamén codirixiu. Conseguiu un grande éxito con Zvenigora en 1928, que o estableceu cun dos grandes cineastas do seu tempo. A súa "Triloxía de Ucraína" (Zvenigora, Arsenal, e Zemlya), aínda que menosprezada por algúns críticos soviéticos contemporáneos (que atopaban o seu realismo contrarrevolucionario), é o seu traballo máis coñecido en occidente. Polo seu filme Shchors, Dovzhenko recibiu o Premio Stalin (1941). Oito anos despois recibiu outro Premio Stalin por Michurin.
Durante a segunda guerra mundial traballou como xornalista de guerra para o exército soviético. Tras pasar varios anos escribindo, coescribindo e producindo filmes nos Mosfilm Studios en Moscova, converteuse en novelista. En vinte anos de carreira cinematográfica, Dovzhenko dirixiu persoalmente só sete filmes. Foi o mestre dos novos cineastas soviéticos Larisa Shepitko e Serhiy Paradzhanov.
O 25 de novembro de 1956, morreu por un ataque ao corazón na súa casa de Peredelkino. A súa dona, Yulia Solntseva continuou o seu legado, producindo filmes e completando proxectos que Dovzhenko non foi capaz de crear. Tralo seu pasamento, púxoselle o seu nome aos Dovzhenko Film Studios de Kíiv.
As Pozas, Corredoira, Cerdedo-Cotobade
As Pozas é un lugar da parroquia de Corredoira, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres), o que supón un aumento respecto ó 2005, cando tiña 5.
Juhi Chawla
Juhi Chawla, nada o 13 de novembro de 1967, é unha modelo, actriz, produtora cinematográfica e presentadora de televisión india. Gañadora de Miss India en 1984, seguiu logo unha carreira de actriz converténdose nunha das actrices máis afamadas do Bollywood dos anos 90 actuando en filmes tan coñecidos na India como Qayamat Se Qayamat Tak (1988), Darr (1993), Hum Hain Rahi Pyar Ke (1993), co que gañou o premio Filmfare á mellor actriz, ou Yes Boss (1997) e Ishq (1997).
Na década do 2000, actuou en filmes independentes e do cinema paralelo. pero gañou recoñecemento da crítica pola súa actuación en filmes como Jhankaar Beats (2003), 3 Deewarein (2003), My Brother Nikhil (2005), Bas Ek Pal (2006) e I Am (2011). . A partir do ano 2000 comezou a producir filmes, o primeiro foi Phir Bhi Dil Hai Hindustani.
Liutprando de Benevento
Liutprando, morto despois de 759, foi duque de Benevento desde a morte do seu pai Xisulfo II en 749 ata o seu falecemento. Reinou baixo a rexencia da súa nai, Scauniperga, quen apoiou ao rei Aistolfo, ata 756.
Traxectoria
miniatura|[[Moeda longobarda (tremissis) cuñada a nome de Liutprando de Benevento]] Despois de que acadou a maioría de idade, encomendou o seu ducado a Pipino o Breve, rei dos francos, probabelmente impulsado polo papa Estevo II, e rebelouse contra o rei Desiderio, deposto en 758 e substituído por Arechis II. O emperador bizantino Constantino V ofreceuse a capturar ao fuxido Liutprando se Desiderio atacaba ao papa no canto unha forza bizantina se lle unía desde Sicilia. Desiderio non atacou e Liutprando non foi capturado.
Nacerá unha bruxa
Foi traducido ó galego por Tomás González Ahola e foi publicado dentro da colección "Conan II" de Urco Editora no ano 2012.
Bacillales
As Bacillales son unha orde de bacterias grampositivas do filo Firmicutes que inclúe especies con forma de bacilo (por exemplo Bacillus) pero tamén cocos (por exemplo os Staphylococcus). Algunhas especies teñen a capacidade de formar en certas condicións adversas endósporas. Xéneros importantes son Bacillus, Listeria e Staphylococcus.
Grimoaldo III de Benevento
Grimoaldo III (morto en 806) foi o príncipe de Benevento longobardo desde a morte do seu pai, o primeiro duque independente, Arechis II, en 787 ata a súa morte.
Traxectoria
Era o segundo fillo. En 787, el e o seu irmán máis vello Romualdo foron enviados como reféns a Carlomagno que baixara á península italiana para conquistar o principado de Benevento. A cambio da paz, Arechis recoñeceu a soberanía de Carlomagno e entregou os seus fillos. Con todo, os de Benevento eran independentes de feito.
Fotofosforilación
miniatura|400px|Esquema da fotofosforilación acíclica. PS= fotosistemas. Denomínase fotofosforilación á produción de ATP impulsada pola enerxía da luz, que ten lugar durante a fase luminosa da fotosíntese no encima ATP sintase, que se dá nas plantas, algas e bacterias fotosintéticas.
Se na fosforilación oxidativa mitocondrial os electróns son cedidos á cadea de transporte electrónico por coencimas reducidos que se formaron durante a oxidación de moléculas na respiración celular, na fotofosforilación é a enerxía da luz a que excita os electróns da clorofila, que son arrancados da molécula e empezan a circular pola cadea de transportadores (distinta da mitocondrial). Na fotofosforilación a enerxía da luz acaba convertida en enerxía química do ATP.
Tipos de fotofosforilación
Para que se produza a fotofosforilación cómpre a creación dun gradiente de protóns, que active a ATP sintase por un mecanismo quimiosmótico, moi similar ao que actúa durante a fosforilación oxidativa mitocondrial. Existen dous tipos de fotofosforilación: cíclica e acíclica, que difiren no modo en que flúen os electróns e se acumulan os protóns.
Fotofosforilación cíclica
Na fotofosforilación cíclica os electróns que son arrancados das clorofilas do fotosistema I pola enerxía da luz, circulan por unha serie de transportadores de electróns e regresan ao fotosistema I (de aí o nome de cíclica). Uns deses transportadores de electróns son as plastoquinonas, que xogan un papel esencial na fotofosforilación porque, conforme circulan os electróns, bombean protóns do estroma ao interior do tilacoide a través do citocromo b6f, e estes concéntranse no estroma, creando un gradiente quimiosmótico. Este gradiente será o que active a ATP sintetase da membrana tilacoidal e orixine a formación de ATP.
No fluxo electrónico cíclico non se crea NADPH, xa que os electróns volven ao fotosistema sen chegaren ao NADP+. Tampouco se utiliza o fotosistema II nin intervén a auga, polo que non se produce osíxeno. O que si se produce é ATP.
Fotofosforilación acíclica
Na fotofosforilación acíclica das plantas interveñen os dous fotosistemas I e II. Neste caso os electróns que a luz arranca das clorofilas do fotosistema I pasan polas plastoquinonas e chegan ao NADP+, orixinando NADPH. As plastoquinonas son as encargadas de bombear os protóns do estroma ao interior do tilacoide. Pero actúa tamén o fostosistema II, que perde un electrón ao darlle a luz, que chega ao fotosistema I, e, finalmente, a rotura de moléculas de auga do interior do tilacoide proporciona o electrón que recupera o fotosistema II. A rotura da auga non só proporciona electróns, senón que tamén produce osíxeno e protóns. Estes protóns acumúlanmse nos tilacoides e, xunto cos que foron transportados polas plastoquinonas, crean un gradiente no interior do tilacoide, que activará a ATP sintase e producirá ATP. Por tanto, a diferenza do que ocorre na fotofosforilación cíclica, na acíclica hai dúas fontes de protóns para crear o gradiente: as plastoquinonas e a rotura da auga.
A concentración de NADPH no cloroplasto contribúe a regular se os electróns circularán na fase luminosa seguindo a vía cíclica ou acíclica. Cando escasea o ATP necesario para o ciclo de Calvin e se acumula o NADPH, a planta cambia do fluxo de electrónos acíclico ao cíclico, para producir ATP, sen orixinar máis NADPH.
Arosa, San Martiño de Meis, Meis
Arosa é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 48 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 26 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 50 veciños, e 2005, cando eran 54.
Devesa de Abaixo
O topónimo galego Devesa de Abaixo pode referirse a:
Jinmeiyō kanji
miniatura|200px|Exemplos dos caracteres do jinmeiyō kanji: Enriba (de esquerda a dereita): 榊 - sakaki (unha árbore sagrada), 鵜 - u (corvo mariño), 岡 - oka (monte); Abaixo (de esquerda a dereita): 袴 - hakama (Saia cerimonial); 倭 - Wa (Antigo Xapón); 國 - koku (país, [[Kyūjitai|forma tradicional).]]