cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moya Brennan
Carreira en solitario
A inicios da década de 1990 Moya sufriu unha transformación persoal centrada na adopción do cristianismo como eixo da súa vida o que se reflectiu ao longo da súa carreira nas súas cancións, moitas delas cun forte compoñente cristián e espiritual. Esas mudanzas persoais recolleunas na súa autobiografía The Other Side of the Rainbow que publicou en 2000 e no que ademais da súa carreira musical fala do que denomina os seus "anos escuros" nos que tivo problemas co alcohol e as drogas ademais de realizar un aborto e logo dun período de avaliación da súa vida rexurdiu como unha cristiá comprometida.
En 1992 apareceu o seu primeiro álbum en solitario foi Máire con Atlantic Records ao que lle seguiu Misty Eyes Adventures en BGM tres anos máis tarde. En 1995 realizou un dueto con Shane MacGowan co tema "You're the One" para a película Circle of Friends. En 1998 asinou con Word Records e saíu Perfect Time e Whisper to the Wild Water un ano máis tarde e foi candidato ao mellor álbum New Age nos Grammy en 2001. Publicou a súa autobiografía, The Other Side of the Rainbow, en 2000 e interpretou a canción "Perfect Time" na Xornada Mundial da Xuventude en Roma fronte unha multitude de peregrinos e Xoán Paulo II o que considerou unha honra, malia non ser católica ao crer no respecto mutuo entre os cristiáns, e tamén gravou no álbum do acontemento, One. Realizou un dueto con Booley, que logo mudou o nome a Duke Special. A canción "Peace Has Broken Out" trata do conflito en Irlanda no Norte.
Na película King Arthur (2004) cantou, e escribiu con Hans Zimmer, o tema "Tell Me Now (What You See)" e tamén escribiu cancións para To End All Wars (2001). Brennan colaborou con moitos outros músicos, entre os que salientan Chicane, Alan Parsons, Bono, Robert Plant, Van Morrison, Michael McDonald dos Doobie Brothers, Bruce Hornsby, Joe Elliott, The Chieftains, Paul Young, Paul Brady, Michael Crawford, Joe Jackson e Ronan Keating. miniatura|Moya Brennan en 2011 Brennan gravou 25 álbums e vendeu uns 20 millóns de discos. A partir de 2002 empregou como nome artístico Moya Brennan, pronuncia que se aproxima foneticamente ao seu nome irlandés, e en 2009 cambiou legalmente o seu nome e xa con ese nome lanzou en 2003 o álbum Two Horizons baixo o seu novo selo, Universal. Colaborou con Chicane para interpretar a voz do sinxelo "Saltwater", que tamén apareceu na campaña publicitaria de VisitScotland e mais tamén empregou Fáilte Ireland para promover Irlanda, así como o concello de Belfast en anuncios de televisión. En 2003 foi embaixadora de boa vontade da Christian Blind Mission de Irlanda e viaxou a Ruanda e ao Congo mais por mor da violencia neste país tiveron que a evacuar a Kenya; non obstante, volveu en 2005 e protagonizou un documental para a canle en irlandés TG4. Nos anos seguintes na súa calidade de embaixadora da CBM realizou viaxes ao Brasil, Belize e Tanzania.
O 17 de marzo de 2004 actuou no Capitol Hill diante do presidente estadounidense George W. Bush e dignatarios irlandeses e durante a vixilia na Xornada Mundial da Xuventude de 2005, en Colonia, diante Bieito XVI na fronte dun millón de persoas e foi tamén parte do CD oficial  Building on World.
En 2006 sacou un álbum natalicio, An Irish Christmas e o ano seguinte viu a luz o álbum Signature que describiu como unha colección de imaxes da súa vida e aínda que só incluíu unha canción en irlandés, a súa lingua materna está presente en todo o álbum por medio dos coros. Ao longo de 2007 e 2008 mentres realizaba xiras de promoción de Signature gravou colaboracións para álbums de Iona e Joanne Hogg e tamén co grupo Grand Canal realizou a canción oficial para o equipo olímpico irlandés de 2008, miniatura|Moya nun concerto con Clannad en 2014 O seu álbum en directo Heart Strings gravouno coa Royal Liverpool Philharmonic en outubro e novembro de 2007 e saíu en setembro de 2008 e realizou xiras nos Países Baixos, Alemaña, Irlanda e o Reino Unido para promover o álbum.
En abril de 2010 apareceu un novo álbum de estudio co arpista Cormac de Barra baixo o título de My Match Is a Makin' en exclusiva para a súa xira de primavera de 2010 nos Países Baixos e ao ano seguinte apareceu unha versión remasterizada para a súa venda xeral co título Voices & Harps e en 2013 gravou un novo álbum en colaboración con de Barra, Voices & Harps – Affinity.
En 2017 editou Canvas, o seu primeiro álbum en solitario en case unha década no que participaron como letristas dous dos seus fillos.
En 2020 formou parte do coelctivo de cantantes e músicas, "Irish Women in Harmony", que gravaron unha versión da canción "Dreams" de The Cranberries para colaborar con Safe Ireland na súa campaña contra da violencia doméstica que en Irlanda aumentou durante a pandemia por coronavirus.
Grexit
Orixe
O termo grexit provén da fusión das palabras inglesas Greece (Grecia) e exit (saída). O neoloxismo é similar a outros empregados en economía e xeopolítica, coma spexit, que se refere á hipotética saída de España da Zona Euro, ou brexit para unha hipotética saída do Reino Unido da UE.
O termo grexit foi empregado por vez primeira o 6 de febreiro de 2012 por Willem Buiter e H. Rahbari Ebrahim, analistas do Citigroup, facendo referencia a un grupo de traballo creado por países da zona euro que se preparaba para facer fronte á posíbel saída de Grecia, tentando tomar medidas preventivas e preparar á zona euro.
Ediacárico
O período ediacárico, ás veces denominado período ediacariano ou período de Ediacara (toma o nome dos outeiros de Ediacara de Australia), é unha división da escala de tempo xeolóxico, o terceiro e último período xeolóxico da era neoproterozoica.
Comenzou hai uns 635 millóns de anos e finalizou hai 542,0 ±1,0 millóns de anos (foi seguido polo cámbrico). A datas fixáronse en base a criterios de estratigrafía. A súa condición de período xeolóxico oficial foi ratificada en 2004 pola Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas (IUGS). A sección tipo é Flinders Ranges en Australia Meridional. Superponse, pero é máis curto que o período vendiano, nome que propuxera, en 1952, o xeólogo e paleontólogo ruso Boris Sokolov.
Biota
Este período é quizais no que apareceron os animais, hai uns 570 millóns de anos e é famoso pola súa "fauna de Ediacara". Son os fósiles de organismos pluricelulares con diferenciación de tecidos máis antigos coñecidos e que non resultan dubidosos. Estes organismos aínda non desenvolveran caparazóns ou esqueletos, e a súa relación cos organismos actuais ou mesmo cos inmediatamente posteriores da explosión cambriana, é difícil de interpretar. Os tipos máis comúns parécense a vermes segmentados, frondes, discos ou bolsas inmóbiles. Algúns científicos cren que estes fósiles representan invertebrados primitivos que foron antepasados dos animais modernos, ou organismos que non son animais verdadeiros. Dado que os fósiles non amosan moito sobre a súa posición na liña evolutiva, é posíbel que a súa orixe e historia xamais se descubran.
Describíronse máis de 100 xéneros ediacáricos, entre os que se inclúen Kimberella, Aspidella, Dickinsonia, Charnia, Cyclomedusa, Spriggina, entre outros. Existen moitas teorías sobre a identidade destes organismos. Tense dito que son animais primitivos, eucariontes que non son animais, protistas xigantes etc.
Paleoxeografía
Durante esta época todos os continentes agrupáronse nun único supercontinente, Pannotia, que probabelmente existiu desde hai uns 600 millóns de anos até hai uns 540 millóns de anos. Antes de Pannotia, o anterior supercontinente global foi Rodinia, que se fragmentou hai uns 800 millóns de anos. A dislocación de Rodinia levou ao nacemento do océano Pantalassa (ou paleopacífico) e a oito continentes, que despois volverían a reunirse no supercontinente Pannotia. Hai 540 millóns de anos, tan só despois de 60 millóns de anos da súa formación, Pannotia fragmentouse no supercontinente Gondwana e en tres pequenos continentes, Laurentia, Siberia e Báltica. A finais do paleozoico os continentes volverían a reunirse unha vez máis para formaren Panxea, o último supercontinente.
Club Atlético San Sebastián
O Club Atlético San Sebastián é unha entidade polideportiva da cidade de Donostia, fundada no ano 1958, que ten seccións de rugby, atletismo, baloncesto, natación, pelota, tenis, sófbol, hóckey, piragüismo, tríatlon e tenis de mesa. O club ten uns 4000 socios e preto duns 1000 deportistas federados.
Rugby
A sección de rugby do Atlético San Sebastián participou 17 tempadas consecutivas na División de Honra do rugby nacional entre a edición 1969/70 e a edición 1985/86. Nesas 17 tempadas acadou 3 títulos de liga, nos anos 1970, 1978 e 1979, e 2 subcampionatos, nos anos 1983 e 1985. Na Copa do Rei acadou 4 títulos nos anos 1968, 1972, 1973 e 1975, e 2 subcampionatos en 1970 e 1974.
Non obstante, este dominio do equipo nos anos 70 sobre o rugby nacional, caeu cando unha gran parte dos compoñentes da sección de rugby do Atlético San Sebastián decidiron crear un novo club, chamado Bera Bera Rugby Taldea, no ano 1983. Dende ese intre ata o descenso de categoría a Primeira División Nacional do equipo só pasaron 3 anos.
No seu primeiro ano en 1ª Nacional, na tempada 1986/87, o At.San Sebastián acadou a 2ª praza, pero non ascendeu. Os anos seguintes rematou 8º, 6º e 10º, descendendo ás categorías rexionais vascas, nas que votou toda a década dos 90, ata a tempada 2001/02. Nesta ocasión o equipo atopou a estabilidade na categoría da 1ª Nacional, e mesmo acadou o ascenso a División de Honra B, na que votou unha tempada, a 2008/09, descendendo a continuación.
No que vai de século XX o Club Atlético San Sebastián é a segunda forza no que se refire a rugby na cidade de Donostia, por detrás do Bera Bera Rugby Taldea, que lle roubou o primeiro posto durante a década dos 90. En agosto de 2018 foi aprobado un acordo co Hernani CRE polo cal o club donostiarra pasa a ser o filial do hernaniarra por un período de dous anos.
''A División de Honra non se disputou entre 1954 e 1970. En 1979 o título foi compartido con outros 3 equipos''.
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.
''A Primeira División Nacional existe dende a tempada 1972-73. Naceu como o 2º nivel do rugby español, e dende a tempada 1998-99 é o 3º''.
Pachyptila
O xénero Pachyptila pertence á familia Procellariidae e inclúe a unha serie de especies de petreis dos mares austrais.
Celedonio de Uribe
miniatura|Monólito en homenaxe a Celedonio de Uribe na [[A Coruña|Coruña]] Celedonio de Uribe y Urbiquiain, nado en Oiartzun (Guipúscoa) o 28 de xaneiro de 1823 e finado en Madrid o 11 de maio de 1871, foi un enxeñeiro de camiños, canais e portos vasco.
Manuel Rico
Manuel Rico é un xornalista galego, nado no Bierzo.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información na Universidade de Navarra.
Ten traballado para diversos xornais como El Correo Gallego, El Mundo nas edicións de Galiza e País Vasco, Interviú e a revista Tiempo. Entre 1995 e 1997 foi presidente da Asociación de Periodistas de Santiago de Compostela. En 2007, incorporouse ao equipo fundador do diario Público, onde foi xefe de Información e, en marzo de 2010, foi nomeado subdirector. En 2013, pasou a formar parte do equipo fundador de InfoLibre.
Destaca pola súa defensa das políticas denominadas de esquerdas.
Defínese como:
Yusuf Antuan Suif
Yusuf Antuan Suif (en يوسف انطوان سويف), nado no Líbano o 14 de xullo de 1962, é un eclesiástico católico maronita, dende 2008 arcebispo de Chipre.
Traxectoria
Foi elixido arcebispo de Chipre polo Santo Sínodo da Igrexa Maronita. Recibiu a consagración episcopal o 6 de decembro de 2008, de mans do patriarca de Antioquía Nasrala Pedro Sufair.
Dactonium
250px|miniatura|Monforte de Lemos Dactonium era o nome da capital dos lemavos, pobo galaico da Gallaecia, sito dentro do Convento lucense, que se pode identificar coa actual cidade de Monforte de Lemos, no Sur da actual provincia de Lugo.
Fontes
Dactonium é citado por Tolomeo entre os lemavos. Aparece tamén citada entre as etapas do itinerario entre Lucus Augusti (Lugo) e Asturica Augusta (Astorga) que indican o documento denominado Táboas de barro de Astorga.
Identificación
Porén certos documentos altomedievais mostran a perduración, así en 1080 como "castrum Actonium quod dicitur Pino", sendo Pino o actual mosteiro de San Vicente do Pino na mesma cidade (como mostra, entre outros, G.Vázquez).
A fórmula medieval mostra que o nome, quizais popular, sería *Castro (D)Actonio, o que explica a perda do D- inicial por fonética sintáctica. Como se pode apreciar acabaría por mudar de nome, primeiro para Pino e logo para Monforte.
Porén aínda hai versións que identifican Dactonium coa actual Chantada
Reboredo, O Sisto, Dozón
Reboredo é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 18 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cutting Crew
No 2006, a banda retornou cunha nova formación mantendo só o vocalista fundador, Nick Van Eede e así permanece até hoxe.
Azida de chumbo
A azida de chumbo é un composto cristalino explosivo e tóxico. Composto altamente sensible, xeralmente, almacénase baixo a auga en envases de goma condutores, xa que pode estoupar despois dunha caída de 150 milímetros ou pola presenza dunha descarga estática de 7 milijoules. A súa velocidade de detonación é de 5,18 km/s. Utilízase para confeccionar detonadores empregados para detonar explosivos de baixa sensibilidade como o TNT, ANFO ou o ácido pícrico.
Galería de imaxes de Santa Comba
Galería de imaxes do concello de Santa Comba na provincia da Coruña.
Whip It
Whip It é un filme estadounidense dirixido por Drew Barrymore que foi estreado no 2009. Está baseado na novela de Shauna Cross Derby Girl.
Sinopse
Na pequena localidade de Bodeen, Texas, Bliss Cavendar, unha adolescente de estilo alternativo, decepciona á súa nai, que teima en que participe en concursos de beleza. Ela, en cambio, está interesada no Roller Derby, un estilo de patinaxe de competición altamente agresivo.
Menlle de Arriba, Troitosende, A Baña
Menlle de Arriba é un lugar da parroquia de Troitosende no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 45 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 25 eran homes e 20 eran mulleres. No 2010 tiña 47 habitantes: 25 homes e 22 mulleres.
A Muíña, A Allonca, A Fonsagrada
A Muíña é un lugar da parroquia da Allonca, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 contaba cun habitante, unha muller.
Menlle
O topónimo galego Menlle pode referirse a:
Pazo de Sestelo
O Pazo de Sestelo é unha casa señorial do século XVI situada no lugar de Sestelo, na parroquia de Siador, no concello de Silleda.
Historia
Os Baamonde e os Ocampo aparecen no escudo de armas, mentres que os Pimentel quedaron reflectidos nunha inscrición na capela do pazo, adicada á Virxe do Socorro.
Selección de balonmán de Croacia
A selección nacional de balonmán de Croacia é o equipo que reprensenta a Croacia nas competicións internacionais de balonmán. Unhas das principais seleccións europeas de balonmán, foi 3º no Campionato Europeo de 1994, 2º no Campionato Mundial de 1995, vencedor dos Xogos Olímpicos de 1996. Gañadora do Campionato Mundial de 2003, 4º no Campionato Europeo de 2004, ouro nos Xogos Olímpicos de 2004. 2º no Campionato Mundial de 2005, 4º do Campionato Europeo de 2006. 2º no Campionato Europeo de 2008.
Equipo actual
Adestrador: Lino Červar.
Isoforma
Outro xeito de orixinárense distintas formas dunha mesma proteína é por edición do ARN ou por sufrir modificacións postraducionais diferentes.
A existencia de isoformas podería explicar o pequeno número de xenes codificantes de proteínas atopados no xenoma humano comparado coa diversidade atopada no proteoma, xa que as isoformas codificadas por un mesmo xene incrementarían esa diversidade. As isoformas a nivel do ADN poden estudarse pola técnica do ADNc, entre outras. Porén, para a gran maioría dos transcritos formados por splicing alternativo así atopados, non hai evidencias da súa posterior tradución, pregamento e estabilidade ou función ao nivel de proteína, e en moitos casos poden ser simplemente "ruído transcricional" ou erros de splicing.
Glicoformas
Unha glicoforma é unha isoforma dunha glicoproteína que se diferencia doutra só polo número ou tipo de glicanos unidos a ela. As glicoproteínas a miúdo teñen varias glicoformas, que presentan alteracións nos sacáridos ou oligosacárido que levan unidos. Estas modificacións poden orixinarse por diferenzas na biosíntese durante o proceso de glicosilación, ou debidas á acción de glicosidases ou glicosiltransferases. As glicoformas poden detectarse por medio de análises químicas detalladas, ou por reacción diferencial con lectinas, como na cromatografía de afinidade de lectinas e a electroforese de afinidade de lectinas. Exemplos típicos de glicoproteínas con distintas glicoformas son moitas proteínas sanguíneas como a orosomucoide, a antitripsina, e a haptoglobina. Unha glicoforma pouco usual é a da molécula de adhesión celular neural (NCAM) na que están implicados ácidos polisiálicos, PSA.
Isoformas en química
En química o termo isoforma pode utilizarse de forma xeral para referirse a moléculas de composición idéntica pero de diferente construción en comparación con outras.
Lucas Piazón
Lucas Domingues Piazón, nado en São Paulo o 20 de xaneiro de 1994, é un futbolista profesional brasileiro, máis coñecido como Lucas Piazón. Xoga como extremo esquerdo o dianteiro e o seu club actual é o Eintracht Frankfurt.
Galicia en Madrid
Galicia en Madrid foi o nome de varias publicacións:
Tonelada
A tonelada (t) ou megagramo (Mg) é unha unidade de masa do sistema métrico decimal e do Sistema Internacional de Unidades. O seu nome deriva de tonel, que provén do diminutivo do francés antigo tonne, tonel grande.
Sistema internacional
A tonelada métrica é o terceiro múltiplo do quilogramo e o sexto do gramo. Tamén se chama megagramo.
Outras toneladas
Na náutica española, a tonelada era unha medida de capacidade igual a oito cóbados de ribeira cúbicos; é dicir, 0,1891 m³, ou 189,11 L.
Tamén se empregaba a tonelada de arqueo (ou tonelada Moorsom), para medir a cabida dunha embarcación, e que equivalía a 2,83 m³.
Requeixo, O Sisto, Dozón
Requeixo é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Centrocercus urophasianus
Centrocercus urophasianus é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das dúas que integran o xénero Centrocercus, propia das zonas abertas de América do Norte.
Hábitat e distribución
Vive en zonas abertas con abundancia de arbustos de América do Norte, onde ocupa unha ampla área no norte, centro e oesta dos Estados Unidos (estados de Washington, Montana, Dakota do Norte, Dakota do Sur, Wyoming, Idaho, Oregón, California, Nevada, Utah e Colorado) así como nas provincias canadenses de Alberta e Saskatchewan.
Poboación
Aínda que o número exacto das súas pobacións é diofícil de estimar, calcúlase que era duns 142 000 individuos en 1988, claramente inferior á do seu novel histórico,
A estimación máis recente (2004) estímase nuns 150 000 individuos maduros individuos.
Descrición
A especie foi descrita en 1827 polo naturalista e ornitólogo francés Charles Lucien Bonaparte en ''Zool. J. 3: 213, baixo o nome de Tetrao urophasianus'' Bonaparte.
Subespecies
Na actualidade recoñécense dúas subespecies:
Terremoto de Lorca de 2011
250px|miniatura|Localización do terremoto. 250px|miniatura|A [[Estación de Lorca - Sutullena|estación de ferrocarril de Lorca, danada tras o terremoto de 5,1 graos.]] O terremoto de Lorca do 11 de maio de 2011 sacudiu principalmente á localidade de Lorca, na Rexión de Murcia, España, ás 18:47 hora local (16:47 UTC). Os seus efectos sentíronse en toda a Rexión de Murcia. Este terremoto tivo unha magnitude de 5,1 graos na escala de magnitude de momento; foi precedido por un sismo premonitorio de 4,5 sucedido ás 17:05 hora local dese mesmo día. O movemento sísmico foi sentido tamén nas provincias de Almería, Albacete, Granada, Xaén, Málaga, Alacant, Cidade Real e algunhas zonas da cidade de Madrid, onde o tipo de chan amplifica os movementos en certos barrios.
Múltiples réplicas producíronse despois do principal das 18:47, aínda que a das 22:37, hora local, foi a de maior magnitude, con 3,9 na escala de magnitude de momento, e que puido sentirse.
O terremoto deixou un balance de 9 mortos, uns 324 feridos e notables danos en edificios e outras construcións.
A rexión de Murcia, na que se atopa Lorca, é a zona sismolóxica máis activa de España, aínda que esta localidade, concretamente, non está entre as de maior perigo dela.
Danos do terremoto
miniatura|250px|Estado da igrexa de Santiago, afundida tras o terremoto.
Danos materiais
Como consecuencia do terremoto víronse afectados os edificios públicos, as vivendas e o patrimonio histórico. As zonas máis afectadas foron o barrio de La Viña, considerada zona cero do terremoto, e o centro histórico onde moitas casas conservan só a súa fachada. Tamén se viron afectados os comercios xa que os tabiques dos baixos dos edificios, en xeral, víronse moi afectados.
Calcúlase que un 80% das vivendas resultaron danadas, tendo algunhas que ser demolidas nos meses posteriores. A principios de setembro, acabado o prazo establecido no Real Decreto Lei para derrubar vivendas en ruína, o número de vivendas demolidas foi de 1.164, ademais de 45 naves e un número indeterminado doutras construcións. A pesar do alto número de vivendas afectadas é de destacar que só un edificio colapsou durante o terremoto.
left|250px|miniatura|Derriba dun edificio na rúa Jerónimo Santa Fe, unha escena habitual nos meses posteriores ao terremoto. En edificios públicos víronse afectados, en maior ou menor medida, os edificios educativos e sanitarios. En edificios educativos, foi demolido o Instituto Ros Giner debido aos danos estruturais e construído no ano 1972, e expúxose a derriba parcial do Instituto Ramón Arcas Meca, edificio de 1956. A principios de decembro aprázase a derriba de devandito instituto para conservar as esculturas da fachada obra de Miguel Fisac Serna, que foi galardoado co Premio Nacional de Arquitectura en 2003. Finalmente o día 26 dese mes comeza a derriba do instituto conservándose parte da fachada e, do mesmo xeito que no Ros Giner, a parte máis moderna, froito dunha ampliación posterior.
Premios Fervenzas Literarias
Os premios Fervenzas Literarias son uns premios sen dotación económica que recoñecen diversos aspectos do mundo da edición. Son uns galardóns organizados pola páxina web Fervenzas Literarias. Teñen carácter anual e celébranse dende o ano 2007. O sistema de votación é público e funciona a partir dunha enquisa aberta aos lectores entre os meses de decembro e xaneiro. A participación entre 2011 e 2014 superou as 400 votacións.
Terremoto de Lorca de 2011
Danos materiais
Outros edificios públicos quedaron afectados como o Conservatorio de Música Narciso Yepes, a Comisaría do Corpo Nacional de Policía e a casa cuartel da Garda Civil, que tamén foi demolida debido á gravidade dos danos.
As infraestruturas do Estado tamén se viron danadas. Os viadutos e túneles da Autovía do Mediterráneo A-7, soportaron ben o tremor e só rexistraron pequenos danos. Nas infraestruturas ferroviarias, a estación de Lorca-Sutullena foi a maior prexudicada con graves danos na planta superior, a cal foi derrubada por seguridade. En infraestruturas hidráulicas, a Confederación Hidrográfica do Segura informou de que non se rexistraron problemas nos encoros de Valdeinfierno e Puentes e que se rexistrou un derrube en dúas casetas de repartición de auga do encoro.
En canto ao patrimonio cultural o centro histórico de Lorca, declarado Conxunto histórico-artístico desde 1964, viuse moi afectado. O alcalde de Lorca, Francisco Jódar, confirmou que este terremoto causou unha das maiores catástrofes para o patrimonio, con 33 edificios históricos afectados, entre eles o Castelo de Lorca. Segundo o conselleiro de Cultura do goberno da Rexión de Murcia, Pedro Alberto Cruz, Lorca sufriu a maior catástrofe patrimonial de Europa desde o terremoto de Asís do ano 1997.
Danos persoais
O terremoto deixou 9 vítimas mortais, entre elas dúas mulleres embarazadas e un neno de 14 anos, e uns 324 feridos. Dous días despois do sismo, o día 13, oficiouse o funeral de Estado só con catro féretros xa que o resto de familias optou por unha funeral na intimidade. A misa foi oficiada polo bispo de Diocese de Cartaxena, José Manuel Lorca Plans coa presenza entre outros dos Príncipes de Asturias, o Presidente do Goberno, José Luis Rodríguez Zapatero, o Ministro de Fomento, José Blanco, e o Presidente da Rexión de Murcia Ramón Luis Valcárcel. Ao funeral asistiron case tres mil persoas e realizouse no recinto feiral de Santa Quiteria por mor dos danos nos templos da cidade.
500px|miniatura|centro|Gráfico das consecuencias dos terremotos de Lorca en 2011. [[Ficheiro:Punto.svg|20px Epicentro dos terremotos 20px Áreas con edificios danados 20px Persoas falecidas]]
Resposta e medidas adoptadas
200px|right|miniatura|Indicativos verde, amarelo, vermello e negro en diferentes edificios.
Primeiro Real Decreto Lei
O día 13 de maio, o consello de ministros aprobou o Real Decreto Lei 6/2011 polo que se establecían as primeiras axudas e indemnizacións para paliar os danos do sismo.
O martes 17 de maio asinouse na cidade de Murcia o convenio para a xestión das axudas entre o Ministerio de Fomento, a Comunidade Autónoma e o Concello de Lorca. Segundo este convenio as axudas serían achegadas nun 50% polo Ministerio e a Administración rexional.
Medidas do Plan Contigo
Deuse un decálogo de sinxelas recomendacións elaborado por Protección Civil na páxina do "Plan Contigo", o proxecto da Policía e a Garda Civil na rede social Tuenti:
Consorcio de Compensación de Seguros
Ao día seguinte do terremoto, o entón Ministerio de Economía e Facenda informou de que o Consorcio de Compensación de Seguros (CCS), entidade pública dependente deste Ministerio, asumiría o custo das indemnizacións derivadas do movemento sísmico. Nunha primeira valoración o Director de Operacións do organismo público, Alejandro Izuzquiza, calculou que o custo total das indemnizacións a pagar sería duns 36 millóns de euros, chegando a triplicar os 12 millóns de euros pagados no terremoto de Mula do ano 1999.
Con todo, o día 15 de maio a ministra de Economía e Facenda Elena Salgado aumentou a cifra total dos danos a aproximadamente 70 millóns de euros. A data de 4 de novembro, as solicitudes presentadas eran de 30.041, das cales 28.665 foran abonadas completamente e 459 recibiran algún tipo de anticipo. O importe total abonado polo Consorcio de Compensación de Seguros a esa mesma data (4 de novembro) excedeu claramente as primeiras valoracións con 262,9 millóns.
Medidas posteriores
right|miniatura|250px|Manifestación dos damnificados polo terremoto de Lorca pola avda. Juan Carlos I o día [[27 de outubro de 2011.]]
Comisionado
O Goberno creou, previa aprobación do consello de ministros, un Comisionado para coordinar e seguir as medidas do Estado para a reconstrución da cidade de Lorca. O nomeado para o cargo foi Jesús Miranda, que a finais de ano foi substituído por Mario Garcés Sanagustín.
Recuperación do patrimonio histórico
Para a recuperación do patrimonio, o Ministerio de Cultura elaborou o Plan Director de Recuperación do Patrimonio Cultural de Lorca que inclúe a restauración de 75 monumentos da cidade cun orzamento de aproximadamente 51 millóns de euros. Este plan foi aprobado o 28 de outubro polo consello de ministros.
En xullo, o Ministerio de Fomento financiou a rehabilitación da igrexa de San Mateo, ademais de asinar, o 3 de outubro, co Concello de Lorca tres convenios dentro do programa 1% Cultural para a recuperación do Soportal de San Antonio, a primeira fase de restauración da muralla medieval de Lorca, e a consolidación do Palacio de Guevara. A diferenza doutros proxectos do programa 1% Cultural, o Ministerio financiaría integramente as tres actuacións.
Segundo Real Decreto Lei
Nese mesmo consello de ministros, o Goberno estableceu medidas complementarias ás do RDL 6/2011, elaborándose o RDL 17/2011 e atendendo así unha proposición non de lei, presentada polo Grupo Parlamentario Popular no Congreso dos Deputados e aprobada por unanimidade o día 13 de setembro.
Terceiro Real Decreto Lei
Coa vitoria do Partido Popular nas eleccións xerais, o novo goberno decide aprobar o Real Decreto Lei 11/2012, co que se pretende impulsar a reconstrución e a chegada das axudas aos damnificados. Entre outras medidas, SEPES toma a categoría de axente edificador voluntario nos casos en que así o decidan os veciños, ou forzoso cando non exista acordo na reconstrución do edificio. Tamén se outorga a través deste RDL unha liña de crédito para a Comunidade Autónoma denominada ICO-Lorca debido ás dificultades da Administración rexional para facer fronte á súa 50% das axudas e dotada de 115 millóns de euros. Entre outras medidas, este RDL na súa Disposición Adicional Segunda, establece nove meses de prazo para a elaboración dun novo Plan Lorca. Este prazo tan longo foi criticado pola Confederación Empresarial da Comarca de Lorca (Ceclor), a Cámara de Comercio e Industria e as asociacións de damnificados polo terremoto, a pesar das declaracións do alcalde Francisco Jódar, que indicou que o obxectivo do Concello e a Comunidade Autónoma é que estea elaborado antes do verán.
Recoñecementos e condecoracións
O día 26 de maio a ministra de Sanidade, Política Social e Igualdade, Leire Pajín, xunto coa presenza da Raíña Dona Sofía concedeu de forma extraordinaria as Cruces de Prata da Orde Civil da Solidariedade Social a nove institucións e organismos pola implicación e axuda mostrada fronte aos efectos do terremoto de Lorca.
Unidades de axuda
Concedéronse Cruces de Prata á Unidade Militar de Urxencias (UME),aos servizos de Protección Civil da Delegación do Goberno en Murcia e ao dispositivo de urxencia da Consellería de Xustiza e Seguridade Cidadá da Rexión de Murcia.
Corpos e forzas de seguridade
Foi concedida a Cruz de Prata da Orde Civil da Solidariedade Social ao Corpo Nacional de Policía na Rexión de Murcia, á Garda Civil na Rexión de Murcia e á Policía Local de Lorca.
Bombeiros
A Orde Ministerial SPI/1327/2011, de 20 de maio, concede a Cruz de Prata da Orde Civil da Solidariedade Social aos bombeiros da Rexión de Murcia, entre os que se inclúen o Consorcio de Extinción de Incendios e Salvamento da Rexión de Murcia e os bombeiros dos Concellos de Murcia e Cartaxena, como recoñecemento ao grande esforzo, implicación e profesionalidade dos distintos corpos de bombeiros da Rexión de Murcia que participaron, co apoio dos procedentes doutras Comunidades, no dispositivo para facer fronte aos efectos producidos polo sismo.
Monrovia
Historia
miniatura|esquerda|225px|Gravado do enclave colonial de Cabo Mesurado, orixe da actual Monrovia
A área de Monrovia xa estaba habitada cando os portugueses a chamaron Cabo Mesurado, en 1560, mais a cidade no se fundou até o mes de abril do ano 1822, cando a illa de Providence (actualmente unida ao centro urbano por unha ponte) foi ocupada pola Sociedade Americana de Colonización (American Colonization Society), como refuxio para escravos liberados nos Estados Unidos e mais nas Indias Occidentais británicas, imitando o que xa fixeran os ingleses en Freetown a finais do século anterior. Inicialmente foi denominada Christopolis, mais en 1824 pasou a ser designada Monrovia na honra do entón presidente dos Estados Unidos, James Monroe.
A cidade ficou severamente danada durante a Guerra Civil liberiana. As batallas importantes libráronse entre as forzas gobernamentais de Samuel Doe e as dos rebeldes de Prince Johnson no ano 1990 e mais durante o asalto do Parlamento no 1992. A consecuencia da guerra, hai en Monrovia unha gran cantidade de rapaces e mozos abandonados.
A cidade
Monrovia está situada nunha península entre o Océano Atlántico e o río Mesurado; ao norte desemboca o río Saint Paul. É a urbe máis grande de Liberia, da que é o centro administrativo, económico, comercial e financeiro. A economía urbana gravita arredor do seu porto, que durante a segunda guerra mundial foi ampliado substancialmente polas forzas dos Estados Unidos.
A través do porto expórtase mineral de ferro e látex producidos no país; as súas instalacións comprenden tamén estaleiros. As industrias principais da cidade son cementeiras, refinamento de petróleo, alimentarias, materiais de construción (ladrillos, azulexos), mobiliario e produtos químicos.
Lugares de interese
Os principais sitios de interese son o Museo Nacional de Liberia, o Templo Masónico (actualmente en ruínas), o mercado de Waterside, o Centro Cultural e un bo número de praias. A cidade ten tamén un zoolóxico e un dos estadios deportivos máis grandes de África, con capacidade para acoller 40.000 persoas. É a sede da Universidade de Liberia e do Cuttington College and Divinity School. miniatura|250px|Rúa de Monrovia, co hotel Old Ducor ao fondo
Comunicación
Monrovia está conectada por mar con Greenville e Harper, cidades liberianas. O aeroporto máis achegado, o Aeroporto Internacional Roberts, está situado a 60 km da cidade, en Robertsfield.
Novelda
Novelda é un concello do País Valenciano situado no interior da provincia de Alacant, na comarca do Vinalopó Mitjà. Coñecida pola súa produción de uva e o comercio de especias e mármore, a localidade ten 27.008 habitantes (INE 2008). 290px|miniatura|Castelo de Mola
Xeografía
No cerro da Mola levántase o castelo que foi a orixe de Novelda, situado no corredor de ligazón que atravesa as serras subbéticas valencianas, polo que o río discorre no seu tramo medio.
Clima
O clima de Novelda é mediterráneo seco, pero as súas temperaturas ao longo de todo o ano son constantes e agradábeis. En inverno fai relativo frío, sendo a temperatura media 8 °C, pero no verán a calor tamén se mantén con temperaturas medias de 24 °C. O núcleo principal está á dereita do río Vinalopó, que atravesa o termo municipal. Ten unha extensión de 75,7 km². Atópase a 241 metros de altura e a 24 km de Alacant.
Festas
Entre o 18 e o 25 de xullo teñen lugar as festas de Mouros e Cristiáns e Patronais. O 22 de xullo celébrase a festividade de Santa María Madalena, patroa da cidade. O 21 e o 23 teñen lugar os desfiles de Mouros e Cristiáns.
Outra festa propia da cidade é a "procesión das 40 horas" que se celebra todos os martes de Entroido. Neste acto sácase a Sacra Forma polas rúas do centro da cidade. Chama a atención que nun día pagán como o Entroido se celebre un acto relixioso. A orixe veu por unha peste que azoutou á cidade e, desde entón, foille concedida á cidade este privilexio papal para liquidar a pena.
Demografía
Novelda ten 27.008 habitantes (INE 2008), un 7,9% dos cales é da inmigración (principalmente suramericanos).
Pántaras, A Allonca, A Fonsagrada
Pántaras é un lugar da parroquia da Allonca, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que o fai o lugar máis poboado da parroquia.
Arquidiocese católica latina de Atenas
A arquidiocese de Atenas (en latín: Archidioecesis Atheniensis) é unha sé da Igrexa Católica Latina inmediatamente suxeita á Santa S. En 2012 tiña 101.600 bautizados sobre unha poboación total de 6 285 000 habitantes. O seu ordinario actual é, dende o 14 de xullo 2021, Theodoros Kontidis da Compañía de Xesús.
Territorio
A arquidiocese ten xurisdición sobre os fieis católicos latinos das seguintes rexións de Grecia: Ática, Grecia Central, Grecia Occidental e Peloponeso.
A sé arcebispal é a cidade de Atenas, onde está a Catedral de San Dionisio o Areopaguita. O territorio ten unha superficie de 46.775 km² e está dividido en 14 parroquias.
Historia
A diocese de Atenas, antes do Gran Cisma de 1054 era unha se sufragánea da arquidiocese de Corinto, baixo o patriarcado de Constantinopla. A arquidiocese latina foi erixida a comezos do século XIII con ocasión da conquista de Constantinopla por parte dos cruzados (1204). O primeiro arcebispo foi o francés Berardo, cuxa elección foi confirmada polo papa Inocencio III o 27 de novembro de 1206.
O mesmo pontífice definiu o estatuto da nova arquidiocese latina, en continuidade coa grega, da que tomou o posto. Nunha carta do 13 de febreiro de 1209 listou as dioceses sufragáneas de Atenas, que eran as mesmas que as da arquidiocese grega naquel período: Negroponte, Termópilas, Davalia, Avlon, Oreoi, Caristo, Queronea, Megara, Ceos, Andros e Esciro. Coa mesma carta, o papa concedeu a Berardo o palio.
Logo da caída de Constantinopla de 1453, tamén os outros territorios de Grecia baixo dominio occidental pasaron a dominio do Imperio Otomán; Atenas foi conquistada en 1458. O derradeiro arcebispo latino, Nicola Protimo, fuxiu da cidade e buscou refuxio na illa de Eubea, gobernada polos venecianos, e permaneceu alí até a súa morte en 1482. Dende este momento, a arquidiocese foi transformada en sé titular.
En 1833 Grecia obtivo a independencia. O 19 agosto do ano seguinte o papa Gregorio XVI instituiu a delegación apostólica de Grecia, co propósito de atender os intereses dos fieis católicos do novo reino. O 23 de xullo de 1875 o papa Pío IX restaurou a arquidiocese de Atenas, con xurisdición sobre toda Ática.
O 18 de marzo de 1926, co breve Quae catholico do papa Pío XI, os territorios do Peloponeso e a illa de Citerea, até entón sen xurisdición eclesiástica e administrados directamente polo delegado apostólico, foron unidos á arquidiocese de Atenas. No mesmo ano, outras modificacións territoriais realizadas pola Santa Sé remataron co papel de delegado apostólico do arcebispo de Atenas.
Edward Whymper
Edward Whymper, nado en Londres o 27 de abril de 1840 e finado en Chamonix-Mont Blanc, Francia, o 16 de setembro de 1911, foi un famoso montañeiro e explorador británico da época vitoriana coñecido pola primeira escalada do Matterhorn en 1865. No descenso, morreron catro membros da expedición.
Río Llobregat
260px|miniatura O Llobregat é un dos principais ríos de Cataluña, con 170 km de curso. O seu nome antigo foi transmitido polos romanos como Rubricatus.
Percorrido
Nace en Castellar de n'Hug (Barcelona), en plena Serra del Cadí, e desemboca no Mar Mediterráneo en el Prat de Llobregat, preto de Barcelona, formando o delta do Llobregat, o segundo máis extenso de Cataluña. Toda a súa conca está en territorio catalán.
Atravesa a Cordilleira Litoral, alternándose a súa explotación industrial (nos encaixes) coa agrícola (nas chairas). Desemboca formando un vasto delta de 100 km², onde se encontran as instalacións portuarias e aeroportuarias da cidade de Barcelona, así como varias reservas naturais de importancia europea. O percorrido do río modificouse na súa parte final para poder continuar ampliando as zonas dedicadas a loxística do transporte de mercadorías.
Localidades nas beiras
No curso medio salienta Manresa e, xa ao comenzo do curso baixo, Martorell. Na zona do curso inferior do río sitúanse numerosas poboacións, tradicionalmente agrícolas (que adoitan incluír Llobregat no seu nome), como Sant Boi de Llobregat, Cornellà de Llobregat ou o mesmo El Prat de Llobregat), que viven a perda desta actividade pola forte presión para obter solo de uso industrial.
Afluentes
Os principais afluentes do Llobregat son:
Claire Denis
Claire Denis, nada en París o 21 de abril de 1948, é unha directora de cinema francesa e profesora do European Graduate School en Saas-Fee, Suíza.
Traxectoria
Denis naceu en París, e creceu en diferentes colonias francesas (Burkina Faso, Somalia, o Senegal e o Camerún), onde o seu pai foi funcionario público.
Estudou economía, pero abandonou a carreira. Logo asistiu ó IDHEC, a escola de cinema francesa. Logo de graduarse, traballou como asistente de Jacques Rivette, Costa-Gavras, Jim Jarmusch e Wim Wenders. Dende 2002, Claire Denis é profesora de cinema na Escola Europea de Graduados en Saas-Fee, Suíza.
O seu debut foi no filme Chocolat (1988), unha reflexión semi-autobiográfica sobre o colonialismo africano, que lle valeu a aclamación da crítica. Con filmes como US Go Home (1994), Nénette et Boni (1996), Beau travail (1999), Trouble Every Day (2001) e Vendredi soir (2002), estabeleceu unha reputación como realizadora, que «puido reconciliar a lírica do cinema francés co impulso por capturar a, a miúdo, dura cara da Francia contemporánea».
Beatriz Guiance Rostro
Beatriz Guiance Rostro, nada o 8 de outubro de 1970 na Coruña, é unha xornalista e escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía pola Universidade da Coruña. Creou o portal MundoGaliza, e colabora en Diario de Ferrol e Mundiario.
Nas eleccións municipais de 2015 foi nas listas de En Marea ao concello da Coruña pola formación Ardentía.
Concello de Cerdedo
Cerdedo foi un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Tabeirós - Terra de Montes. No ano 2016 fusionouse co municipio de Cotobade, dando orixe ao concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o padrón municipal, en 2015 tiña 1828 habitantes (2333 en 2005). Limitaba cos concellos de Forcarei, Cotobade, Campo Lameiro e A Estrada. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Historia
A principios de 2016 iniciouse un proceso de fusión dos concellos de Cerdedo e Cotobade. O 7 de xullo do mesmo ano os dous concellos desestimaron as alegacións sobre a fusión completando os trámites municipais. A pesar dos rexeitamentos,   a fusión fíxose oficial o 18 de outubro de 2016.
Demografía
A poboación deste concello de interior sufriu un descenso acusado froito da emigración que minguou os seus habitantes en case en 4000 persoas entre 1950 e 2008.
Lugares de Cerdedo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cerdedo vexa: Lugares de Cerdedo.
Pardesoa
O topónimo galego Pardesoa pode referirse a:
Indre e Loira
Indre e Loira (37) (en francés: Indre-et-Loire) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Centro-Val de Loira. Debe o seu nome á confluencia do río Indre co Loira.
Slaviša Jokanović
Slaviša Jokanović (en cirílico serbio: Славиша Јоканови), nado en Novi Sad o 16 de agosto de 1968, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol serbio. Xogaba de mediocentro defensivo e foi internacional coa selección iugoslava e con Serbia e Montenegro. Actualmente adestra o Al-Gharafa qatarí.
Adestrador
O 5 de maio de 2014 foi contratado como técnico do Hércules, en substitución de Quique Hernández.
Cassiopeia
Cassiopeia ou Casiopea é unha constelación do norte, que ten coma característica inconfundible a súa forma de M ou W. Ó ser tan doado o recoñecela é moi usada para busca-lo norte cando a Osa Maior non é visible.
Obxectos notables do espazo profundo
dereita|200px|miniatura|A constelación de Cassiopeia
Mitoloxía
Para enfrontarse a esta situación, Cefeo consulta o oráculo de Amón, quen aconsellou sacrificar a Andrómeda colocándoa atada a unha rocha nun acantilado para que fose vítima do monstro.
Así, Andrómeda é ofrecida a Cetus. Perseo, que viña de regreso da súa viaxe despois de derrotar a Medusa, divisou á vítima e no acto namorouse dela. Propúxolle ó rei liberala, a cambio de que lle concedese a súa man; Perseo mata o monstro e posteriormente casa con Andrómeda.
Axelmundo
Traxectoria
Axelmundo é o primeiro rei histórico, despois dos míticos irmáns Ibor e Aio, transmitido pola tradición longobarda, transmitida na Origo gentis Langobardorum. Convértese en soberano a finais do século IV, cano o seu pobo se estableceu no Nórico (a actual Baixa Austria) tras unha migración plurisecular e reinou, sempre segundo o mito, trinta e tres anos.
Pertencente á liñaxe dos Gugingos, Axelmundo é considerado na tradición posterior como fillo do mítico Aio, personificando a continuidade do pobo e dos seus xefes. A súa subida ao trono significou o desenvolvemento dunha forte institución monárquica entre os longobardos, sen que esta anulase, porén, a autonomía dos varios duques.
Cóntase que Axelmundo guiara aos longobardos no seu encontro contra os hunos, chamados polas fontes longobardas bulgari; probabelmente saíu mal parado, xa que caeu na batalla e a súa filla foi convertida en escrava. O mito fai mención tamén dun encontro coas amazonas.
Os Calzados, Caaveiro, A Capela
Os Calzados é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Portochán, Freixeiro, Santa Comba
Portochán é un lugar da parroquia de Freixeiro no concello coruñés de Santa Comba na comarca do Xallas. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,, dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
Siringa (mitoloxía)
miniatura|O deus Pan coa súa frauta Na mitoloxía grega, Siringa (en grego antigo Σύριγξ Syrinx) era unha ninfa de Arcadia que gustaba de cazar cun arco de corno.
O deus Pan atopouna un día cando baixaba do monte Liceo, namorouse dela e comezou a perseguila ata que a ninfa se lanzou ao río Ladón. Alí, acurralada, pediu axuda ás súas irmás as ninfas, quen, conmovidas, convertérona nunha cana. Cando Pan chegou só puido abrazar as canas arroladas polo vento e o rumor que producían gustoulle tanto que decidiu construír un novo instrumento musical con elas. Así creou a siringa (chamada así en recordo da ninfa).