cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa da Moeda do Xapón
Sede de Hiroshima
Pouco despois do seu establecemento, as operacións desta nova planta víronse obrigadas a suspenderse logo da explisión na cidade dunha bomba atómica, no marco da segunda guerra mundial, aínda que en 1946 logrouse comezar a restablecer a produción e en setembro de 1948 xa se puido realizar o proceso completo de cuñaxe, nas mesmas instalacións. Foi a partir dese momento, coa introdución de novos equipamentos e a racionalización dos procedementros de traballo, cando a planta de cuñaxe de Hiroshima pasou a ser considerada como a segunda sucursal da Casa da Moeda do Xapón.
Do mesmo xeito que a filial de Saitama-Toquio, esta de Hiroshima incorporouse á estrutura administrativa da ceca xaponesa o 1 de abril de 2003.
Premios da MDC
A Conferencia de Directores de Casas de Moeda (MDC, siglas do inglés Mint Directors Conference) outorga anualmente un premio ás moedas máis fermosas e ás máis avanzadas tecnoloxicamente. Estes son os recoñecementos acadados pola Casa da Moeda do Xapón: miniatura|240x240px| Premio á moeda máis fermosa do ano [[2002. ]]
Premio Moeda do Ano
Desde 1984, a editora estadounidense Krause Publications concede o Premio Moeda do Ano, en dez categorías. Estes son os premios acadados por moedas cuñadas pola Casa da Moeda do Xapón. miniatura|240x240px| [[Premio Moeda do Ano 2002 á moeda máis anovadora (cuñada en 2000). ]]
Regoseco, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
Regoseco é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 4 mulleres.
Khanato de Crimea
O Khanato de Crimea (en tártaro de Crimea: Qırım Hanlığı; en ruso: Крымское ханство, Krýmskoye khanstvo; en ucraíno: Кримське ханство, Krimskie khanstvo; en turco: Kırım Hanlığı) foi un Estado gobernado polos tártaros de Crimea desde 1441 até 1783. O seu nome orixinal era Qırım Yurtu (en tártaro de Crimea: Qırım Yurtu, قريم يورتى).
O khanato estendíase sobre uns 150.000 km2 de terras frecuentemente deshabitadas principalmente situadas na península de Crimea (excepto na costa sueste e os portos controlados polos gregos bizantinos e os xenoveses) e a estepa cumana, entre as embocaduras do Dniéster e o Dniéper.
Foi o máis duradeiro dos khanatos túrquicos que sucederon ao Imperio da Horda de Ouro.
Entre 1478 e 1774 foi un Estado vasalo do Imperio otomán.
Creación do khanato
O Khanato de Crimea foi fundado por algúns clans da Horda de Ouro que decidiron abandonar os seus hábitos nómades e asentarse nas estepas cumanas da actual Ucraína e do sur de Rusia) e decidiron facer de Crimea o seu yurt ("país") que, até entón, e desde 1239, fora un ulu da Horda. Estableceron a capital en Qirim (Staryï Krym).
Invitaron a un rival ao trono chingizid (señor da Horda), Haci Giray, que regresou do seu exilio en Lituania para que fose o seu soberano. O novo Estado nacería así en 1441, ocupando a península de Crimea (salvo a costa sur, ocupada polo Imperio bizantino), e a costa do mar Negro de Ucraína nas óblasts de Khersón, Mikolaiv, Zaporizhia e Donetsk.
Establecemento do protectorado otomán
A costa sur e os portos de Cembalo (Balaklava), Soldaia (Sudak) e Caffa (Teodosia) caeran en 1235 en mans do Imperio grego de Trebisonda que, durante o século XIII, os cedeu aos xenoveses). En 1362, o Imperio bizantino, reunificado, recuperounos para constiutuír o thema de Teodoros (Mangup para os tártaros) que o emperador Xoán V Paleólogo confiou a un dos seus parentes, Demetrio Paleólogo Gavras, cuxos descendentes formaron un principado grego semiindependente.
No norte de Crimea, as divisións internas tras a morte de Haci, provocou a intervención otomá; os turcos instralaron no trono do khanato a Mengli I Giray, un dos fillos de Haci. En 1475 as tropas otomás, comandadas por Gedik Ahmet Paxá, tomaron o principado grego de Tedordoros e os enclaves xenoveses en Cembalo, Soldaia e Kaffa. Mantiveron prisioneiro ao khan Mengli Giray durante tres anos por resistirse á invasión. Despois da súa volta do cativerio en Istambul, Mengli Giray aceptou a soberanía da Sublime Porta. Desta forma o khanato converteuse nun protectorado otomán. O sultán tamén anexionou o antigo thema de Teodoros, o que provocou o éxodo de milleiros de cristiáns (armenios e gregos pónticos). A pesar da anexión da costa sur, os khans de Crimea mantiñan o control das estepas do norte, aínda que o sultán dispoñía do dereito de veto na eleccIón dos khans de Crimea, pero recoñecía a lexitimidade destes na medida en que eran descendentes de Xenxis Kan.
A vasalaxe dos tártaros foi bastante benévola, recibindo un trato de aliados dos turcos e non de subordinados. Istambul recoñeceu aos khans a soberanía do resto do seu territorio e permitiulles exercer a súa propia política na rexión. Tampouco houbo exixencias por parte dos turcos de que se retirara o nome do khan nas moedas, das oracións do venres (no mundo islámico dicíanse en nome do soberán) ou do pago de tributos. O servizo de tropas tártaras nas filas otomás era recompensado economicamente, e non era unha obriga feudal.
A cabalaría tártara converteríase nunha das mellores armas do Imperio otomán nas súas campañas en Persia e Hungría, con abundantes beneficios para os xinetes. Tan importante foi que, cando a maquinaria bélica otomá empezou a fallar, a economía de Crimea resintiuse.
Vitoria sobre a Horda de Ouro
miniatura|300px|Mapa de [[Europa en 1648.]] En 1502 Mengli I Giray derrotou ao último khan da Horda de Ouro, axudado por forzas moscovitas nas súas batallas contra esta ao norte, poñendo fin ás reclamacións sobre Crimea da Horda e asegurando a súa independencia.
A raíz da crise dinástica de 1523, o khanato de Crimea perdeu parte da súa autonomía baixo o reinado do sucesor de Mengli I Giray, Mehmed I Giray, que morreu nese mesmo ano e, desde o nomeamento do seu sucesor, en 1524, os khans de Crimea foron designados directamente polo sultán. En 1532 a capital trasladouse de Salaçıq a Bakhchisarai.
Durante o século XVI, os khans de Crimea consideráronse os sucesores dos da Horda de Ouro, reclamando a soberanía da rexión comprendida entre o mar Caspio e o río Volga, zona ocupada polos Khanatos de Kazán e de Astrakán.
Idade de Ouro
O khanato de Crimea foi un dos Estados máis poderosos da Europa Oriental até o século XVIII. En tanto que musulmáns, os tártaros de Crimea xogaron un papel indiscutibel na extensión das fronteiras do islam, pero o khanato de Crimea tiña tamén alianzas coa República das Dúas Nacións, cos cosacos de Zaporozhia e co Gran Ducado de Moscova, porque os tártaros gabábanase tamén de seren mercenarios ao servizo dos soberáns cristiáns: en 1497, por exemplo, axudaron ao voivoda de Moldavia, Estevo o Grande, a repeler as tropas polacas que ían a exixirlle a súa submisión á República das Dúas Nacións. miniatura|300px|Soldado tártaro de Crimea combatendo cun soldado da Unión polaco-lituana. A fronteira das estepas de [[Europa estivo en estado de guerra permanente até o século XVIII.]]
Os tártaros, porén, a miúdo lanzaron ataques aos principados de Moldavia e deValaquia, á República das Dúas Nacións e a Moscovia. As campañas das forzas tártaras poden clasificarse en sefers, operacións militares oficialmente declaradas e dirixidas polo mesmo khan, e çapuls, incursións levadas a cabo por grupos de nobres, moitas veces ilegais porque adoito contraviñan tratados asinados polo khan cos Estados veciños. Por cada prisioneiro, o khan recibía unha prima ("savğa") fixada dun 10 % ao 20 % do prezo do prisioneiro. Porque o khanato mantivo durante moito tempo, até o século XVIII, un masivo tráfico de escravos cara ao Imperio otomán e o Medio Oriente. Teodosia (Kaffa) foi un dos máis famosos e importantes mercados de escravos.
Noutro sentido, os tártaros (e os seus exploradores, carreteiros, xinetes e latoeiros xitanos) podían tamén ser vencidos e perder a súa identidade no seo dos Estados cristiáns. Cando a conversión dos tártaros ao islam aínda non era completa, cando os tártaros e os xitanos, orixinalmente xamánicos, perdían unha campaña contra os cristiáns, moitos gobernantes pasáronse ao cristianismo: os xitanos convertéronse en servos (robis) dos boiardos ou dos mosteiros polacos, moldavos ou rusos, pero os príncipes tártaros tamén eran capturados e retidos como prisioneiros para pedir rescate; e algúns, ao non podenen ser liberados, preferían converterse á ortodoxia e integrarse na aristocracia cristiá, como o khan Demir, que foi a orixe da familia principesca moldava Cantemir. Outros instalábanse en terra cristiá como campesiños pacíficos, pero foron capaces de manter a súa identidade, como os tártaros de Podlaquia.
Decadencia
A decadencia do khanato de Crimea foi unha consecuencia da decadencia do Imperio otomán e implicou un cambio no equilibruo das poderes na Europa Oriental que favorecería aos seus veciños cristiáns. Os tártaros de Crimea estaban sendo cada vez máis a miúdo derrotados, e a cabalaría tártara, falta de equipo, soportou grandes perdas contra os exércitos ruso, polaco e romanés, equipados con armas modernas. miniatura|300px|[[Moscovia|Moscovitas na fronteira sur, pintura de Serguei Vasílievich Ivanov.]]
A finais do século XVII, a Rusia moscovita converteuse nun demasiado poderoso inimigo para que o khanato de Crimea continuase coa súa pillaxe. Os tempos das capturas de escravos en Rusia ou en Ucraína acabaran. Estas perdas económicas erosionaron á súa vez o apoio da nobreza ao khan, que tivo que afrontar os conflitos internos. Os Nogais, que proporcionaban unha parte significativa das forzas militares do khanato, retiraron tamén o seu apoio ao khan antes do final do Imperio.
Na primeira metade do século XVII, os calmucos crearon un khanato no curso inferior do Volga e, baixo Ayuka Khan, fixeron numerosas expedicións contra o khanato de Crimea e os Nogais. Cando os calmucos se integraron en Rusia e xuraron protexer a súa fronteira sur, o khanato calmuco tomou unha parte activa en todas as campañas militares rusas dos séculos XVII e XVIII, subministrando máis de 40.000 cabaleiros ben equipados.
En 1687-1689, a rexente rusa Sofía Alexéievna, medio irmá de Pedro o Grande, intentou sen éxito tomar o control do khanato de Crimea, aínda vasalo do Imperio otomán, nas campañas de Crimea.
As forzas combinadas dos rusos e os ucraínos atacaron o khanato na campaña de Chigirin e nas campañas de Crimea. E foi durante a guerra ruso-turca de 1735-1739 cando os rusos, baixo o mando de Burckhardt Christoph von Münnich, chegaron finalmentr a penetrar na península de Crimea.
Outras batallas tiveron lugar durante o reinado de Catarina II de Rusia. A guerra ruso-turca de 1768-1774 concluíu co tratado de Kutchuk-Kainardii, que fixo ao khanato de Crimea independente do Imperio otomán, e o aproximou ao Imperio ruso.
O reinado do último khan de Crimea, Şahin Giray 1782-1783, estivo marcado polo crecemento da influencia rusa e a violencia da administración do khan contra a oposición interna. O 8 de abril de 1783, violando o tratado, Catarina II de Rusia interveu na guerra civil, anexionando de facto o conxunto da península á gobernatura de Táurida. En 1787, Şahin Giray refuxiouse no Imperio otomán e foi quizais executaso polas autoridades otomás por traizón en Rodas. A pesar diso, a familia real Giray subreviviu até hoxe en día.
Polo tratado de Iași de 1792, a fronteira rusa estendeuse até o Dniéster, e a conquista do Iedisán consumouse.
Os Casares, Vilamaior de Caldelas, Castro Caldelas
Os Casares é un lugar da parroquia de Vilamaior de Caldelas no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 6 habitantes no ano 2014 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña o mesmo número de habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Corcelles
O topónimo francés Corcelles pode referirse a:
Kosmos 26
Kosmos 26 (Космос 26 en ruso), tamén denominado DS-MG N°1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 18 de marzo de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Igrexa católica bizantina ucraína
A Igrexa católica bizantina ucraína, ou Igrexa greco-católica ucraína (en ucraíno: Українська греко-католицька церква, Ukrainska hreko-katolytska tserkva), é a maior Igrexa particular oriental da Igrexa católica. O primado da Igrexa é o arcebispo maior de Kíiv-Galicia e toda a Rus. A Igrexa é unha das sucesoras da aceptación do cristianismo polo gran príncipe Vladímir o Grande de Kíiv, en 988. A Igrexa tense estendido coa diáspora ucraína, e a día de hoxe ten uns 40 xerarcas nunha ducia de países en catro continentes, incluíndo outros tres bispos metropolitanos en Polonia, os Estados Unidos e o Canadá. Dende marzo de 2011 o arcebispo maior é Sviatoslav Shevchuk. Dentro da propia Ucraína, o catolicismo é unha confesión minoritaria, a segunda a distancia da maioría ortodoxa. En canto ao número de fieis, a Igrexa católica ucraína é a terceira igrexa do país, logo da Igrexa ortodoxa ucraína do patriarcado de Moscova e da Igrexa ortodoxa ucraína do patriarcado de Kíiv.
Estrutura
miniatura|250px|Igrexa greco-católica ucraína de San Xoán Bautista de [[Otava, Canadá.]]
Kosmos 26
Características
O satélite pesaba 365 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas eléctricos de orientación no espazo e facer medicións da magnetosfera terrestre. Xunto co outro satélite da serie DS-MG, Kosmos 49, Kosmos 26 supuxo a contribución da Unión Soviética ó Estudo Magnético Mundial correspondente ó programa internacional IQSY (International Quiet Sun Year). Reentrou na atmosfera o 28 de setembro de 1964.
Pannexina
miniatura|dereita|Sinalización purinérxica, na que interveñen as pnnexinas. As pannexinas (do grego 'παν', pan, "todo", e do latín 'nexus', conexión) son unha familia de proteínas de vertebrados que foron identificadas pola súa homoloxía coas proteínas innexinas de invertebrados. As innexinas son responsables da formación de unións comunicantes en invertebrados, pero as pannexinas atópanse predominantemente formando grandes canais transmembrana que conectan os espazos intracelular e extracelular (non conectan dúas células entre si), e permiten o paso de ións e pequenas moléculas entre estes compartimentos (como o ATP e a sulforrodamina B).
Describíronse tres pannexinas nos cordados: Panx1, Panx2 e Panx3.
San Cristovo de Regodeigón, Ribadavia
San Cristovo de Regodeigón é unha parroquia do concello de Ribadavia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 405 habitantes, deles 179 eran homes e 226 eran mulleres.
Algunhas fontes aínda asignan esta parroquia ao concello de Beade, ao que pertenceu até o primeiro terzo do século XX.
Pannexina
Función
Entre os papeis hipotéticos que se cre exercen as pannexinas no sistema nervioso están participar no procesamento sensorial, a sincronización entre o hipocampo e o córtex cerebral, a plasticidade hipocampal, e a propagación de ondas de calcio. As ondas de calcio están sostidas polas células gliais, que axudan a manter e modular o metabolismo neuronal. Segundo unha hipótese, as pannexinas tamén poden participar en reaccións patolóxicas, incluíndo os danos neurais producidos despois dunha isquemia e a subseguinte morte celular.
Os canais de pannexina 1 son vías para a liberación de ATP desde as células.
Relacións coas conexinas
As unións comunicantes intercelulares de vertebrados están formadas por proteínas da familia das conexinas. Estruturalmente as pannexinas e as conexinas son moi similares, e constan de 4 dominios transmembrana, 2 bucles extracelulares e 1 bucle intracelular, xunto con colas intracelulares N- e C-terminais. Malia que comparten esta topoloxía, estas dúas familias de proteínas non presentan unha suficiente semellanza de secuencia como para inferir con seguranza que teñen antepasados comúns.
Importancia clínica
As pannexinas poden estar implicadas no proceso de desenvolvemento de tumores. Particularmente, os niveis de expresión de PANX2 serven para predicir a supervivencia posdiagnóstico de pacientes de tumores gliais.
O Probenecid é un fármaco ben establecido para o tratamento da gota, que permite discriminar entre os canais formados por conexinas e por pannexinas. O Probenecid non afecta aos canais formados por conexinas.
Julio Guerra Díaz-Varela
Julio Guerra Díaz-Varela foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Chantada. Foi proclamado concelleiro de Chantada en 1895. Formou parte do Partido de concentración democrática que se organizou en Chantada en 1899. Foi nomeado alcalde de Chantada o 1 de xaneiro de 1904. Volveu ser alcalde en 1907, 1908 e 1909.
Vida persoal
Foi pai de Carmen Guerra González, que finou en 1928.
Santa Margarida de Baneira, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
Santa Margarida de Baneira é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2 eran homes e 1 muller.
Fusil M16
O M16 é o fusil de asalto estándar do exército dos Estados Unidos, usado por primeira vez na Guerra de Vietnam en substitución do M14. O M16 foi rexeitado inicialmente por estar construído en gran parte de plástico e aluminio.
Illa de Mouro
miniatura|Illa de Mouro. miniatura|Illa de Mouro. miniatura|Illa de Mouro. miniatura|Illa de Mouro. A Illa de Mouro (en castelán, Isla de Mouro) é unha illa española situada fronte á Península da Magdalena, na boca da Baía de Santander, en Cantabria. É moi destacada, aínda que o seu territorio é só de 1,7 hectáreas. Enteiramente rochosa e bastante plana, posúe un faro nunha das súas partes máis altas. É un paraíso para os mergulladores, polos ricos fondos que hai ao seu arredor.
Fusil M16
Historia
O fusil M16 é unha versión militarizada do fusil AR-15, deseñado por Eugene Stoner. Ao principio atopou varios obstáculos polo Estado Maior da Axencia de Proxectos de Investigación Avanzados de Defensa, ou DARPA, que prefería un rifle de tamaño maior. Foi a primeira arma construída con materiais compostos, especialmente aceiro, aluminio e plástico. Pasaron dous anos ata que o modelo AR-15 obtivo o apoio dentro das Forzas Armadas nunha demostración, trala que o xeneral Curtis LeMay ordenou a compra 8500 AR-15 para defender as bases aéreas do Comando Aéreo Estratéxico, aínda que o secretario de Defensa Robert McNamara cancelou posteriormente esta orde. Isto non impediu que unidades de operacións especiais e asesores dos Estados Unidos no Vietnam obtiveran rifles AR-15s. miniatura|300px|Fusil M16. Os primeiros modelos só tiñan cargadores de 20 cartuchos, unha desvantaxe en comparación co AK-47 soviético e os rifles chineses, ademais de presentar problemas de funcionamento ao mollarse.
Illa de Mouro
Historia
O nome da illa até o século XVIII era Isla de Mogro, tal como se recolle en documentos do século XVI gardados nos arquivos municipal e provincial; sería no século XVIII, cando por un erro de transcrición do cartógrafo Vicente Tofiño de San Miguel, cambio o nome ao actual de Isla de Mouro.
Fusil M16
Historia
No inicio da Guerra do Vietnam obtivo unha mala reputación, xa que o Exército estadounidense non distribuíu entre os soldados o equipo de limpeza das armas a instancias do fabricante, o que provocou avarías frecuentes nestes rifles.
Illa de Mouro
Historia
En xullo de 1812, durante a Guerra da Independencia os ingleses, aliados dos españois, capturaron a illa, desde onde abateron con fogo granado as defensas costeiras da península da Magdalena ocupadas polos franceses, logrando expulsalos delas; isto permitiu o desembarco de tropas españolas en El Sardinero.
O faro da illa data do século XIX, do reinado de Sabela II. Estivo ocupado até 1921 por dous fareiros, que quedaban con frecuencia illados polos temporais. En 1921 procedeuse á automatización do faro.
Filipe I de Francia
Filipe I , nado en Tours, o 23 de maio de 1052 e finado en Melun o 29 de xullo de 1108. Foi o rei de Francia desde o 1060 ata 1108.
Fusil M16
Países e conflitos onde foi usado
En 1982, Israel empregou este rifle contra o Líbano e a Organización para a Liberación de Palestina (OLP) na Guerra do Líbano de 1982. Na Guerra do Golfo de 1991 foi usado polas forzas da coalición multinacional para liberar Kuwait. O cascos azuis das Nacións Unidas usárono na Operación Restore Hope en Somalia no ano 1993. Estados Unidos utilizouno contra os talibáns en Afganistán en 2001 e de novo contra Iraq en operacións nese país en 2003. Israel usou este rifle en xullo e agosto de 2006 durante a Guerra do Líbano de 2006 contra a organización Hezbola.
Filipe I de Francia
Traxectoria
Membro da dinastía dos Capetos, Filipe era fillo de Henrique I e da princesa Ana de Kíiv (1024 - 1075). Foi coroado como rex designatus sendo un neno, en 1059, e ao ano seguinte finou o seu pai, actuando a súa nai como rexente ata o 1066.
Filipe I tivo que reprimir as revoltas provocadas pola fame que se estenderon por boa parte do territorio baixo o seu control. No 1077 asinou a paz con Guillerme o Conquistador, duque de Normandía, e desde a súa exitosa invasión e conquista de 1066, tamén rei de Inglaterra.
Durante o reinado de Filipe I, en 1095, tivo lugar a Primeira Cruzada, que non apoiou persoalmente a causa do seu conflito co papa Urbano II.
Terras da Xeneralidade
miniatura|300px|Mapa das Sete Provincias. En azul pálido, as terras da Xeneralidade. En amarelo pálido, os [[Países Baixos españois (despois, austríacos). En beixe claro, o Sacro Imperio.]]
Filipe I de Francia
Traxectoria
Filipe I morreu no castelo de Melun o 29 de xullo de 1108 e foi enterrado no mosteiro de Saint-Benoît-sur-Loire.
Terras da Xeneralidade
As Terras da Xeneralidade (Generaliteitslanden en neerlandés) eran territorios da República dos Sete Países Baixos Unidos baixo administración directa dos Estados Xerais.
Jaime Garrido Vila
Jaime Garrido Vila, nado en Vigo o 6 de febreiro de 1940, é un delineante e sindicalista galego.
Filipe I de Francia
Matrimonio e descendentes
Casou no 1072 con Berta de Holanda, filla de Florencio I, conde de Holanda (1055-1094) e de Xertrude de Saxonia. Deste matrimonio naceron:
Terras da Xeneralidade
Eran antigas rexións católicas que, no curso da guerra dos Oitenta Anos pasaron do poder español ao das Provincias Unidas.
Filipe I de Francia
Matrimonio e descendentes
Posteriormente Filipe I repudiou a súa dona e casou no 1092 con Bertrada de Montfort. Por tal motivo, recibiu a excomuñón no 1094 polo bispo de Lión. O papa Urbano II confirmou a medida no Concilio de Clermont en 1095, levantándoa a posterioridade, se o rei se separaba de Bertrada, o que Filipe I non cumpriu. Deste matrimonio naceron:
Clemente IX, papa
Clemente IX (Pistoia, 28 de xaneiro de 1600 - Roma, 9 de decembro de 1669), foi papa da Igrexa católica desde 1667 ata 1669.
Krais de Rusia
A Federación Rusa está dividida actualmente en 83 suxeitos federais (subiekti), dos cales nove son krais (en ruso края, sing.: край).
Clemente IX, papa
Nado como Giulio Rospigliosi, sucedeu a Alexandre VII en xuño de 1667. Nada grandioso ocorreu durante a súa curta administración, ademais do axuste transitorio das disputas entre a sede romana e aqueles prelados da Igrexa galicana que refugaban unirse na condena en contra dos escritos de Jansen. Foi un mediador durante a paz de Aquisgrán, que puxo fin á guerra entre Francia e España polo Franco Condado. Morreu en decembro de 1669.
Krais de Rusia
Hoxe non hai diferenzas xurídicas entre un krai e unha óblast.
Terras da Xeneralidade
Funcionaban como "territorios ocupados" e servían de zona de contención entre a República e os Países Baixos españois.
As terras da Xeneralidade eran:
Jaime Garrido Vila
Traxectoria
En abril de 1960 participou con Víctor Francisco Cáceres, Manuel Rodríguez González e Augusto Docampo Soto nunha reunión en Vigo na que se constituíu un grupo anarquista denominado Frente Democrático Juvenil (FDJ), do que foi nomeado secretario ao pouco tempo substituíndo a Manuel Rodriguez. Despois da participación do grupo nunha folga en solidariedade cos mineiros asturianos, unha serie de arrestos en agosto de 1962 desmantelan a CNT e o grupo. Jaime Garrido foi arrestado o 4 de agosto e condenado en consello de guerra o 23 de novembro a nove anos de prisión, acusado de ser o representante da CNT no Frente Juvenil Democrático. Preso en Bilbao, foi despois transferido á prisión de Burgos onde asumiu responsabilidades no Comité interior da prisión con Enrique Marco Nadal e Víctor Francisco Cáceres. En febreiro de 1964 beneficiouse dunha redución dun cuarto da pena e foi posto en liberdade en 1965. Continuou militando na CNT de Vigo e mantendo os contactos co exilio.
Despois da morte de Franco, seguiu participando nos anos oitenta nas actividades da CNT.
Terras da Xeneralidade
Outras rexións fóra de Europa tamén estaban administradas nominalmente polos Estados Xerais como, por exemplo Staten Island en Nova Ámsterdan (actualmente un dos barrios de Nova York) ou Stateneiland (illa dos Estados) na costa meridional da Arxentina.
Outras zonas que, a pesar de non seren Terras da Xeneralidade nin provincias da República, estaban ligadas a ela, eran:
Atlas I
Atlas I foi o nome dun foguete derivado do mísil Atlas.
Araucóns
Os araucóns eran un pobo que vivía entre Galicia e León, nas montañas de Ourense, e estaban dominados polo rei visigodo Leovixildo no ano 575.
Paulo Londra
Paulo Londra, nado en Córdoba o 12 de abril de 1998, é un cantante arxentino de trap.
Araucóns
Estas rexións estiveron antes baixo dominio do Reino Suevo, pero dacabalo entre os territorios actualmente leoneses e as terras do Reino dos suevos xurdiran señoríos locais de vinculación incerta probablemente iniciados tralo ano 457, e consolidados posteriormente ata conseguir unha independencia efectiva dos suevos.
Paulo Londra
Traxectoria
O seu interese polo hip hop comezou por unha recomendación da súa irmá da película 8 Mile, protagonizada por Eminem. Sobre a película, Londra comentou que Participaba en batallas de rap, e aos 15 anos concursaba en competicións de freestyle. Saltou á fama cando concursou na batalla do Quinto Chanzo, a cal gañou.
Carreira musical
Iniciou a súa carreira musical en xaneiro de 2017 cando lanzou o seu primeiro sinxelo, «Relax», que logo duns meses estaba posicionado como un hit arxentino do ano. Desde entón empezou a compor e continuou lanzando cancións. A pesar de que os seus inicios son similares a outros expoñentes urbanos, Londra, a diferenza doutros artistas, evita tocar temas como violencia, insultos ou drogas nas súas cancións.
Araucóns
O pobo dos araucóns ou aregenses (que deron nome ás montañas da zona, coñecidas como montañas Aregenses) era un destes principados independentes. Nesta zona Leovixildo fixo prisioneiro ao señor local (loci senior) denominado Aspidius, xunto coa súa muller e fillos, e apoderouse dos seus dominios. Aspidius gobernaba probablemente sobre os araucóns.
Paulo Londra
Carreira musical
Recibiu un contrato dunha discográfica multinacional, con todo, rexeitou a oferta. En outubro de 2017, viaxou a Colombia para traballar co produtor Ovy on the drums e a discográfica Big Ligas.
Participou en colaboracións xunto coa banda colombiana Piso 21 na canción «Te amo» e con Becky G en «Cuando te besé». Tamén recibiu eloxios por parte de personalidades como J Balvin.
É o terceiro artista arxentino en ingresar á lista de Billboard Social 50, logo de Lali Espósito e Martina Stoessel.
Maruxa (Vives)
Maruxa é unha obra lírica do compositor catalán Amadeu Vives sobre un libreto en castelán de Luis Pascual Frutos. A obra foi concibida orixinalmente como zarzuela, sendo estreada no Teatro de la Zarzuela de Madrid o 28 de maio de 1914; posteriormente o compositor fixo unha revisión da obra, estreándose o 1 de maio de 1915 como ópera en 2 actos no Teatro Real da capital española.
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
O mosteiro de San Xoán de Caaveiro é un mosteiro medieval situado nas Fragas do Eume, á beira do río Eume.
Situación
Sitúase na parroquia da Capela, no concello coruñés da Capela, na comarca do Eume.
Maruxa (Vives)
Historia
Inicialmente concibida como zarzuela, foi estreada no Teatro de la Zarzuela de Madrid o 28 de maio de 1914. A súa estrea como ópera tivo lugar no Teatro Real de Madrid o 1 de maio de 1915, mais non conseguiu a popularidade e os aplausos que tivo na súa forma orixinal. Maruxa dou pulo á ópera española e percorreu todos os escenarios da península, entre eles o Teatro Novedades de Barcelona o 21 de setembro dese mesmo ano, no Tívoli e, en novembro, no Gran Teatre del Liceu.
Segundo Emilio Carrere contou coa colaboración do músico galego José Losada, que segundo as súas palabras, "colaborou con Vives en Maruxa, e non tivo xamais nin Gloria nin cartos". O triunfo de Maruxa foi clamoroso, dise que Vives, o día da estrea, saíu a ombreiros dun sector do público que asistiu á función. Battistini e Montessanti a levaron a Italia e ao Park Teather de Nova York. Grazas a Maruxa, Vives recibiu aplausos, homenaxes, festas e eloxios.
En 1923 realizouse un filme mudo co mesmo título protagonizada por Florián Rey.
Se ben Maruxa é unha das máis coñecidas do repertorio zarzuelístico, esta ópera rara vez se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase con tan só unha representación entre 2005 e 2010.
Acto I
Un prado na chaira galega.
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
Historia
Obtén así o cenobio un gran poder, acadando a súa igrexa a categoría de Real Colexiata (con seis cóengos) que conservará ata finais do século XVIII.
250px|miniatura|Portada románica da capela.
Maruxa (Vives)
Acto I
Aburrida da vida na cidade, a xove ama, Rosa, chega co seu primo Antonio. Discuten porque el considera que ela non lle fai caso; ao ver a Rufo, Antonio marcha. Antonio quere cortexar a Maruxa para darlle celos a Rosa, e esta quere que Rufo lle traia a Pablo porque é este quen lle gusta (Dúo: "Rufo, amigo"). Antes de que o capataz termine de discutir con ela, chega o propio Pablo co seu rabaño. Rosa non tarda en indagar sobre a súa vida amorosa, ofrecéndose habilmente a facerse pasar por Maruxa de xeito que el poida demostrar o seu ardor. O pastor, confundido, ao final permite que ela o bique apaixonadamente (Dúo: "Por nombre me pondré Maruxa"). Rufo os interrompe e Pablo marcha rapidamente. Rosa ordena a Rufo que vaia a buscar a Maruxa. Entra Maruxa, moi preocupada porque se lle perdeu a súa ovella Linda. Antonio e Rosa a consolan (Cuarteto: "Ay, por dios señorita"). Ao final, Rosa contrata a Maruxa como doncela, e os tres se van en dirección á mansión de Rosa. Ao pouco aparece Pablo, que rescatou a Linda dun barranco. Rufo ten que dicirlle que Maruxa marchou con Rosa, o que fai que Pablo se quede triste e cheo de dúbidas.
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
Historia
Comezou pertencendo á Orde de San Bieito, pero no século XII converteríase en Colexiata de Cóengos Regulares de Santo Agostiño. Entre o ano 1220 e o 1259 prodúcese a máxima expansión do seu dominio, nela estivo á fronte do mosteiro o prior Don Martiño Rodríguez, quen logrou a ampliación do couto até a ponte de Pontedeume, incluíndo as parroquias de Cabanas e Irís.
Durante a Baixa Idade Media co auxe da casa dos Andrade perdeu moito poder económico, que recuperou en tempos dos Reis Católicos. A súa xurisdición abranguía as parroquias de Caaveiro, A Capela e Cabalar (concello da Capela), Santa Cruz do Salto, Cabanas, Soaserra e Irís (concello de Cabanas), San Pedro de Eume, A Faeira, Bermui, Goente e Ribadeume (As Pontes de García Rodríguez), San Xoán do Seixo, Queixeiro, Taboada, e parte da de Vilachá (estas tres coñecidas como Couto Pequeno, no concello de Monfero) e o couto de Belelle (Sillobre, concello de Fene).
Maruxa (Vives)
Acto II
No exterior da mansión de Rosa, por riba da chaira.
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
Historia
Coa desamortización, todas as posesións da comunidade foron vendidas polo Estado a particulares, as reliquias de San Rosendo foron trasladadas a Santiago, e algúns dos obxectos relixiosos, como as imaxes ou as campás da igrexa, foron distribuídas entre as igrexas das Neves e Soaserra.
Maruxa (Vives)
Acto II
Logo dun preludio orquestral, Rufo está regando as plantas e as flores. Comproba que está a soas e tenta descifrar unha carta que lle deu Pablo para Maruxa. Entra a propia Maruxa con Antonio e Rosa, quen non perde tempo e lle quita a carta de Pablo ao capataz. A pastora non sabe ler. Antonio lelle a carta en alto, engadindo o seu propio brillo sofisticado ás simples pero sinceras palabras de Pablo. Pablo bótaa de menos e quere encontrarse con ela pola tarde, e Maruxa pídelle a Rosa que conteste no seu nome, sinalando a hora; así o fai a ama, mais cambiando a hora para que sexa ela e non Maruxa, a que se encontre con Pablo (Cuarteto da carta: "Cuarteto de la carta"). Rosa é tan apaixonada na súa resposta que acaba poñendo en evidencia a paixón que ela sente por Pablo. Quere romper a carta, mais non o consegue. Antes de que Rufo consiga entregar a resposta a Pablo, intervén Antonio para cambiar de novo a hora de xeito que sexa el, e non Pablo, quen se reúna con Maruxa. Entran un grupo de pastores e pastoras, celebrando o regreso da señora da casa cunha canción e un baile (Coro e danza de pastores: "Aunqu'a tua porta me poñan"). Cando marchan, estala unha tormenta (Intermedio).
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
O mosteiro
miniatura|250px|Entrada ao recinto desde o interior coroada pola torre barroca. Éntrase no adro por unha escaleira de vinte chanzos de pedra e unha porta. Sobre a porta está a torre cuadrangular de estilo barroco compostelán do século XVIII, traballo de Clemente Fernández Sarela, da escola de Simón Rodríguez. Baixo dela pódese ver o escudo coas as armas de Castela e León, co Vélaro de ouro e a coroa real, e unha ventá rectangular.
No interior aínda se poden apreciar divisións que poderían corresponder a: un forno, as porterías, seis celas, un cabido, e as dúas igrexas.
Maruxa (Vives)
Acto II
Nun momento posterior desa mesma tarde.
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
O mosteiro
No exterior, a casa dos canónicos e as cociñas do mosteiro tamén se conservan aceptablemente, a casa dos criados, as cabalerías, o conxunto do muíño e a Ponte Sesín.
O muro nororiental, que soportaba o pulo da antiga igrexa, fabricado de perpiaños, mostra catro arcos de medio punto rebaixados.
Maruxa (Vives)
Acto II
Pasou a treboada. Rufo, exasperado polo comportamento dos señores, volve con Pablo, levándoo a un lugar onde pode en segredo esperar a Maruxa. Cando Rufo marcha en busca de Maruxa, Pablo canta o seu amor pola pastora nunha Romanza Nocturna: "Aquí n'este sitio". Grazas a Rufo, Maruxa e Pablo teñen a súa cita e cantan a súa ledicia por estaren reunidos (Terceto: "Allí tienes a tu Pablo"). Cando os pastores marchan, aparecen entre as sombras Antonio e Rosa, disfrazados de pastores. Abrázanse na escuridade, cada un deles pensando que están con Maruxa e Pablo, respectivamente. Non se dan conta do acontecido ata que oen as voces de Maruxa e Pablo ao lonxe, baixando polo outeiro á luz da Lúa. Os enganosos primos danse conta de que perderon a súa presa. Antonio está avergonzado, mais Rosa reacciona con bágoas de rabia.
Mosteiro de San Xoán de Caaveiro
As igrexas
Existían dúas igrexas. Da primeira apenas quedan vestixios.
Os restos máis antigos son do século XII, destacando a capela de Santa Isabel, que se ergue sobre un montículo moi escarpado que obrigou aos seus construtores a salvar os desniveis do terreo por medio de altos muros con contrafortes e estancias subterráneas. Do templo románico só se conserva en bo estado a testeira, na que se abren tres pequenos vans románicos, e boa parte da nave. A antiga construción era dunha soa nave rectangular de 5,70 metros de largo, con ábsida circular. Foi restaurada por Pío García Espinosa aumentando a lonxitude da nave.
A portada do Oeste configúrase de dúas arquivoltas apoiadas en columnas codilladas cun tímpano decorado cun Agnus Dei de prominentes cornos.
Estado actual
O conxunto foi declarado no ano 1975 monumento histórico-artístico pola súa importancia arquitectónica.
Na actualidade é propiedade da Deputación da Coruña, que iniciou un proxecto de restauración para a posta en valor do conxunto.
A cambio de nada
A cambio de nada é un filme español de 2015 dirixido por Daniel Guzmán, sendo o primeiro da súa carreira. Gañou a Biznaga de Ouro do Festival de Málaga e dous Premios Goya.
Sinopse
Darío (Miguel Herrán) e Luismi (Antonio Bachiller) son dous amigos e veciños de 16 anos que manteñen un estreito vínculo desde pequenos. Un deles, Darío, ten que afrontar a separación dos seus pais, un inferno familiar que o obriga a fuxir da casa. Para gañarse a vida, o mozo empeza a traballar para Caralimpia, un antigo delincuente que rexenta un taller. Xunto a Luismi, o seu novo xefe e Antonia (Antonia Guzmán), unha anciá que recolle mobles abandonados, Darío atopará unha nova familia e unha forma distinta de ver a vida.
Alberto Vázquez
Alberto Vázquez Rico, nado na Coruña en 1980, é un debuxante de banda deseñada, ilustrador e director de cine galego.
Polo seu traballo no cine gañou tres Premios Goya.
Traxectoria
Comezou a estudar Belas Artes na Universidade de Vigo e licenciouse pola Universidade de Valencia. O seu labor como debuxante de banda deseñada arrinca en 2001. Foi un dos cofundadores do selo editorial Polaqia, co que publicou o seu primeiro álbum en solitario en 2002. Tamén dirixiu el mesmo fanzines, como Fanzine enfermo, e participado noutros de relevancia ibérica como Nostros somos los muertos ou Dos veces breve. Como ilustrador, ten desenvolvido diversos traballos para xornais e revistas, entre eles El País.
Pero é sobre todo coñecido pola súa faceta como autor de novelas gráficas. Unha desas obras, Psiconautas, foi levada ao cinema nunha produción guionizada e dirixida conxuntamente por el e mais polo vasco Pedro Rivero, baixo o nome Birdboy. Esta curtametraxe de animación gañou o Premio Goya á mellor curtametraxe de animación e foi preseleccionada para os Oscar.
Posteriormente realizou unha longametraxe baseada nesa curta, Psiconautas, los niños olvidados. O filme gañou o Goya á mellor película de animación en 2017. Nese mesmo ano, Alberto Vázquez levou outro Goya pola súa curta "Decorado".
Ademais é percusionista na banda de pop Mano de obra.
Estados Xerais dos Países Baixos
miniatura|220px|Edificio dos Estados Xerais dos Países Baixos, na [[A Haia|Haia.]]
Capela ardente
miniatura|300px|Capela ardente de [[Xosé Neira Vilas en San Domingos de Bonaval.]] Chámase capela ardente a aquela en que se mantén iluminación permanente por razón do sacramento, ou por mor de conservarse ou acharse exposto nelas á veneración ou relixiosa atención dos fieis, o corpo ou reliquias dalgún santo ou o sarcófago dun príncipe ou outro personaxe.
Estados Xerais dos Países Baixos
Composición
Están divididos en dúas cámaras:
Funcións
Xenericamente as funcións dos Estados Xerais son a representación dos intereses do electorado, vixiar a acción executiva e lexislar xunto co Goberno dos Países Baixos. O capítulo 3 da Constitución dos Países Baixos (artigos do 50 ao 72) concreta esas atribucións :
Capela ardente
Na actualidade, as capelas ardentes móntanse tras a morte dun personaxe popular do mundo da cultura, a política ou outros para a veneración dos seus admiradores ou fieis. Organízase antes do funeral descansando na mesma o defunto de corpo presente. Organízanse tanto en edificios relixiosos como noutros recintos amplos como polideportivos, centros culturais e mesmo en cines ou teatros, de forma que o público dispoña de espazo suficiente para a visita.
A capela ardente é un conxunto de ornamentos na súa maior parte luminosos —hoxe en día poden ser eléctricos— utilizados durante un velorio ou funeral e así honrar ao recentemente falecido antes de sepultalo ou incineralo. A capela ardente confórmase xeralmente por dúas filas de tres cirios cos seus respectivos candeeiros, colocados paralelamente a ámbolos dous lados do cadaleito co cadáver do defunto (tamén poden ser catro colocados un en cada esquina do catafalco, isto depende da dignidade); un reclinatorio aos pés do defunto para quen desexen orar; e un crucifixo na parte anterior ao mesmo cadaleito; estes dous últimos elementos adoitan darse en velorios católicos ou protestantes, neste último caso é unha cruz espida.
Estados Xerais dos Países Baixos
Historia
miniatura|Escudo dos Estados Xerais dos Países Baixos. Os Estados Xerais eran unha asemblea de representantes dos tres estados (clero, nobreza e burguesía) das dezasete provincias neerlandesas, convocada polos duques de Borgoña cando necesitaban recadar fondos.
A primeira asemblea dos Estados Xerais tivo lugar o 9 de xaneiro de 1464 no Condado de Flandres, concretamente en Bruxas.
Máis adiante, nos séculos séculos XV e XVI, Bruxelas, capital do Ducado de Brabante, converteuse na sede fixa dos Estados Xerais.
As reunións dos Estados Xerais adoitaban seren aproveitadas para esixir novas liberdades, razón pola cal os gobernantes dos Países Baixos (que entón incluían a actual Bélxica e a Luxemburgo) preferían evitalos, dirixíndose aos Estados de cada provincia por separado.
En 1581, durante a guerra dos Oitenta Anos, e coa Unión de Utrecht e a acta de abxuración, os Estados Xerais proclaman o fin do reinado de Filipe II nos Países Baixos.
Cando Bruxelas volveu a caer en poder do rei, os Estados Xerais desprazáronse a Antuerpen e, máis tarde á Haia.
A partir da independencia da República, os Estados Xerais formaron de feito un Goberno confederal no que se dilucidaban asuntos que eran de interese para todas as provincias. O seu papel era análogo ao do actual Consello de Europa, no que todos os Estados membros teñen un voto único. Os Estados Xerais exercían o poder tamén sobre as Terras da Xeneralidade e controlaban a Compañía das Indias Orientais e a Compañía das Indias Occidentais.
Nos Países Baixos españois, que tras a paz de Utrecht en 1713 pasaron a ser dominio da rama austríaca da Casa de Austria (dos Habsburgo), os Estados Xerais seguiron existindo no seu antigo papel de asemblea representativa ante o rei (e máis adiante ante o emperador), até que tamén estes se independizaron do poder imperial en 1790.
En 1814, os Países Baixos integráronse no Reino Unido dos Países Baixos que tamén incorporaba Bélxica e Luxemburgo. Nesa altura redactouse unha primeira constitución que dividiu os Estados Xerais nas dúas cámaras actuais. As limitacións impostas polo absolutismo rexio foron superadas na revisión constitucional de 1848 punto de partida do sistema parlamentario liberal neerlandés.
A comezos do século XX, fixéronse cambios importantes coa finalidade de ampliar a representatividade da Segunda Cámara, a única electa. En 1917 ampliouse o sufraxio universal a todos os homes maiores de idade, mentres que dous anos máis tarde foi ampliado ás mulleres. Ademais, cambiouse o sistema electoral do maioritario a unha soa volta (first past the post) a un sistema porporcional, dende 1933 seguindo o método d'Hont.
Sesións conxuntas
miniatura|O rei [[Guillerme Alexandre dos Países Baixos diríxese aos Estados Xerais en 2015.]] Aínda que a Primeira e a Segunda Cámara traballan de forma autónoma e independente, en determinadas sesións solemnes sesionan de forma conxunta. É o caso do terceiro martes de setembro (Prinsjesdag), momento no que o rei fai un discurso no que expón as políticas que pretende desenvolver o Goberno para o seguinte ano. Este acto supón o inicio do curso político, celébrase no Salón dos Cabaleiros (Ridderzaal), nun edificio medieval do Binnenhof presidido polo trono do rei, razón pola que se chama tamén o discurso do trono (Troonrede).
La Tarde (Canarias)
La Tarde foi un xornal que se publicou en Santa Cruz de Tenerife entre 1927 e 1982 en horario vespertino.
Historia
O 1 de outubro de 1927 saíu á rúa o primeiro número do xornal La Tarde, nun momento crítico da historia do Arquipélago pois acababa de dividirse en dous a provincia única de Canarias que tiña, até entón, por capital a Santa Cruz de Tenerife. Foron o seu fundadores Víctor Zurita Soler, Matías Real González e Francisco González Viera e o diario caracterizouse dende os seus comezos por unha defensa dos ideais e intereses tinerfeños.
Ó longo dos seus cincuenta e cinco anos de existencia tratou de manter, sempre que lle foi posible, o carácter de medio de información independente e foi un xornal pobre en recursos económicos, pero rico en iniciativas e en logros cidadáns, tanto na longa etapa en que foi dirixido por Víctor Zurita como durante o tempo en que o dirixiu Alfonso García-Ramos.
"O seu obxectivo prioritario foi, dende os seus comezos, a defensa dos ideais tinerfeños, no plano rexional, e a liberdade e a democracia, no xeneral, sen sectarismos nin entreguismos de calquera signo".
"En 1982 deixouse de publicar La Tarde, seica, por quedar obsoleta a súa hora de aparición o que, á súa vez, impediulle renovar a súa infraestrutura tecnolóxica e, polo tanto, frear a drenaxe da súa clientela cara ó seu rival, El Día.
Traxectoria ideolóxica
miniatura|300x300px|Placa conmemorativa na rúa Ruiz de Padrón da capital tinerfeña. "Caracterízase dende un principio pola súa radical e feroz defensa de Tenerife: os seus editoriais están dirixidos a engrandecer á capital da provincia occidental e ó conxunto da illa, encabezando e promocionando campañas favorables á creación e mellora das comunicacións aéreas e marítimas. Ó longo da II República, non dubidará en amosarse como un diario favorable ó representante da burguesía insular: o Partido Republicano Tinerfeño. Partidario da orde e do desenvolvemento económico, o xornal dirixido por Víctor Zurita alíñase axiña cos sublevados do 18 de xullo de 1936". Dende 1938 e até 1966, a Lei de Prensa de 1938 permitiu o control da actividade xornalística mediante a censura e o estabelecemento de consignas do réxime franquista. Foi unha etapa moi difícil para La Tarde -como para o resto da prensa española- tanto pola dura censura á que estaba sometida, como polos efectos da crise económica que vivía o país.
O nomeamento de Manuel Fraga Iribarne como Ministro de Información e Turismo supuxo o inicio dunha etapa de maior flexibilidade e posibilitou a aprobación dunha nova Lei de Prensa en maio de 1966. Esta lei recoñecía o dereito á información, a liberdade de expresión e permitía ás empresas a elección dos seus directores, así como substituía a censura pola autocensura.