cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Love and Rockets
Historia
A pesar de que as súas anteriores bandas tiñan un status de iconas do rock gótico, Love and Rockets moveuse cara a un son lixeiramente máis brillante e influenciado polo pop, como demostrou o seu primeiro éxito menor, unha versión do clásico da Motown "Ball of Confusion", que chegou ao número 18 das listas canadenses en xaneiro de 1986. O seu primeiro álbum de estudio, Seventh Dream of Teenage Heaven (1985), foi un exemplo temperán de rock alternativo, combinado con post-punk e psicodelia. O seu segundo álbum, Express (1986), continuou na mesma liña, engadindo aínda máis sentimento pop á mestura. O disco incluía o éxito dance "Yin and Yang (The Flowerpot Man)". O álbum de 1987 Earth, Sun, Moon tiña un son máis acústico e del saíu o éxito menor "No New Tale to Tell". O ano seguinte o grupo lanzou o sinxelo "The Bubblemen Are Coming" baixo o alias The Bubblemen.
En 1989 a banda publicou Love and Rockets, cun son máis AOR. O seu segundo sinxelo foi a canción inspirada en T. Rex "So Alive", que chegou ao número 3 da Billboard Hot 100, un feito que ningún artista ou banda relacionado con Bauhaus conseguiu nunca.
Despois dunha esgotadora xira para promocionar o seu grande éxito, Love and Rockets tomou uns anos de descanso antes de regresar ao estudio. O resultado foi un movemento cara a un son electrónico que tiña máis en común con The Orb que coas súas raíces rock ou góticas. O seu selo, RCA Records, despediunos e ficharon coa discográfica de Rick Rubin American Recordings para lanzar Hot Trip to Heaven en 1994, seguido en 1996 por Sweet F.A. En abril de 1995, durante a gravación de Sweet F.A., iniciouse un incendio na casa propiedade de American Recordings onde a banda vivía e gravaba. Ningún dos membros do grupo resultou ferido, pero si o seu amigo de visita Genesis P. Orridge de Psychic TV. A banda perdeu o seu equipamento (unha foto dunha guitarra queimada foi usada na portada de Sweet F.A.) e meses de traballo no álbum. Houbo unha longa batalla legal entre a banda, a discográfica e a compañía de seguros. Finalmente Love and Rockets non foi a responsable do incendio, pero tivo que pagar bastantes cartos durante o proceso legal. Lift apareceu en 1998 a través do selo Red Ant Records, e, tras actuar en Toronto en abril de 1999, a banda separouse.
Love and Rockets anunciou en outubro de 2007 a través do seu MySpace que se reformarían para tocar unha canción en "Cast a Long Shadow", un concerto tributo a Joe Strummer a beneficio da organización caritativa Strummerville. O concerto celebrouse o 22 de decembro de 2007 no Key Club en West Hollywood, California. A banda versionou a canción de The Clash "Should I Stay or Should I Go", tocando o tema dúas veces, a segunda invitando a xente do público a unirse a eles no escenario. O 27 de abril de 2008 a banda tocou no Coachella Valley Music and Arts Festival, e o 3 de agosto no Lollapalooza en Chicago.
Nunha entrevista en xuño de 2009, Ash dixo que non tiña plans para tocar con Love and Rockets. "Traballamos xuntos dende 1980. Gústame traballar con xente nova, estou seguro que todo o mundo sente o mesmo".
Luis Ricardo Falero
Luis Ricardo Falero, nado en Granada o 23 de maio de 1851 e finado no University College Hospital de Inglaterra o 7 de decembro de 1896 foi un pintor do século XIX, que desenvolveu a maior parte da súa carreira en Francia e Inglaterra.
Formación e carreira
Estudou no Richmond College en Londres e en Francia. De familia acomodada, comezou estudos militares, que non rematou, e tamén de Química e Enxeñaría civil.
Desenvolveu unha pintura baseada en motivos de diversas figuras femeninas, principalmente espidos. A súa pintura é de inspiración fantástica e oriental. Ademais, ilustrou traballos de astronomía de Camille Flammarion.
Finou en Londres aos 45 anos.
Mansión do Marqués de Riestra
A mansión do Marqués de Riestra é un edificio ecléctico con elementos modernistas de finais do século XIX situado no número 30 da rúa Michelena de Pontevedra. Actualmente é a sede principal do Concello de Pontevedra.
Historia
A mansión foi construída para Francisco Antonio Riestra Vallaure a partir da compra de varios terreos na década de 1860 na rúa Michelena, onde fixo construír catorce edificios. O seu fillo e marqués de Riestra, José Riestra López, estableceu alí a sede da súa Banca Riestra e unha residencia privada. A súa remodelación, coa súa característica fachada de ladrillo rosa alaranxado, finalizou en 1900.
O marqués de Riestra faleceu na súa mansión do número 30 da rúa Michelena na madrugada do 17 de xaneiro de 1923, tras saír en coche a tarde anterior á Caeira. En 1925 engadíronse galerías de madeira ao terceiro piso. Os catro fillos vivos do marqués de Riestra viviron no palacete coas súas familias, ocupando cada un un dos tres pisos (dous deles na terceira planta). En 1931 a familia Riestra perdeu o holding do seu pai a favor do empresario Pedro Barrié de la Maza.
O 19 de xullo de 1932, o edificio pasou a mans do Banco Pastor, albergando as oficinas desta institución e da compañía eléctrica Fenosa, pertencente ao mesmo grupo. Entre os anos 70 e 80 do século XX, foi a sede local da UCD, o partido do goberno central. Posteriormente, foi sede das delegacións provinciais de agricultura e de traballo da Xunta de Galicia.
A mansión foi reformada por completo na década de 1990. Foi sede da Consellería de Economía e Facenda da Xunta de Galicia ata o seu traslado ao novo complexo administrativo de Campolongo en 2008.
En 2010, a Xunta de Galicia cedeu o edificio ao Concello de Pontevedra para albergar os seus servizos centrais.
En 2022, renovouse a fachada do edificio e elimináronse os seus característicos ladrillos rosa-laranxa.
Descrición
A mansión foi construída nun estilo ecléctico con elementos modernistas. É un edificio de tres plantas cun só corpo e planta cadrada. Ten unha fachada con galerías e arcos de ferradura e marcos decorativos nos vans. As fiestras e a entrada de carruaxes da planta baixa están enmarcadas por arcos de medio punto. A planta baixa está rodeada por un zócolo de granito.
A fachada é bicolor, con ladrillos finos de cor rosa-laranxa e tons brancos nas galerías e as molduras decorativas das xanelas. Os ladrillos, moi de moda a finais do século XIX e principios do XX nas fachadas, procedían da antiga fábrica de ladrillos da Barca, próxima á Caeira. Tamén se atopan na fachada da antiga Escola Normal de Pontevedra e na praza de touros de Pontevedra. O propio Marqués de Riestra fundou en 1895 a fábrica de cerámica da Caeira, de onde procedían os ladrillos.
A mansión constaba orixinalmente dunha planta baixa e dous pisos superiores, aos que se engadiu un terceiro piso tras unha ampliación. Na cornixa superior do edificio hai azulexos do século XIX decorados con motivos florais.
Destaca a antiga entrada de carruaxes ou porta cocheira, orixinalmente deseñada para os mesmos, e conserva unha escaleira de madeira que data do inicio da construción.
O interior foi completamente reformado, cun uso funcional como oficinas. O edificio contou co primeiro ascensor instalado en Galicia, que foi trasladado á Coruña a principios do século XXI.
Glutarredoxina
As glutarredoxinas  (tamén chamadas tioltransferases) son pequenos encimas redox de aproximadamente cen residuos de aminoácidos que usan o glutatión como cofactor. Nos humanos estes encimas de reparación tamén se sabe que participan en moitas funcións celulares, incluíndo a sinalización redox e a regulación do metabolismo da glicosa. As glutarredoxinas son oxidadas por substratos e reducidas non encimaticamente polo glutatión. En contraste coas tiorredoxinas, que son reducidas pola tiorredoxina redutase, non existen oxidorredutases que reduzan especificamente as glutarredoxinas. No seu lugar, as glutarredoxinas son reducidas pola oxidación do glutatión. O glutatión reducido é despois rexenerado pola glutatión redutase. Estes compoñentes xuntos constitúen o sistema do glutatión.
Igual que a tiorredoxina, que funciona de xeito similar, a glutarredoxina posúe un centro activo con enlace disulfuro. Existe en forma reducida ou oxidada na que os dous residuos de cisteína están ligados por unha ponte disulfuro intramolecular. As glutarredoxinas funcionan como transportadores de electróns na síntese dependente de glutatión de desoxirribonucleótidos feita polo encima ribonucleótido redutase. Ademais, as glutarredoxinas actúan na defensa antioxidante ao reducir o dehidroascorbato, peroxirredoxinas e metionina sulfóxido redutase. Ademais das súas funcións na defensa antioxidante, as glutarredoxinas de bacterias e plantas únense a grupos de ferro-xofre e ceden estes grupos a encimas segundo o demanden.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
GLRX;     GLRX2;     GLRX3;     GLRX5;     PTGES2
Club Baloncesto La Casera Lugo
O Club Baloncesto La Casera Lugo, foi un club de baloncesto galego con sede na cidade de Lugo. Fundado en 1972, chegou a ser subcampión da Segunda División, tan só por detrás do Club Baloncesto Breogán, o outro equipo da cidade. Tras o ascenso deste último á Primeira División, o La Casera disolveuse.
Historia
O Club Baloncesto La Casera foi fundado en 1972 por Juan Antonio Quiñoá co apoio da compañía de gasosa homónima. Antes da existencia do club en Lugo existiron equipos como o C.B. Celeste, aínda que o máis destacado era o Club Baloncesto Breogán, que naquela altura competía na máxima categoría do baloncesto español, a Primeira División. O La Casera comezou a súa historia competindo na temporada 1972−73 Terceira División, onde na súa primeira temporada consegue acabar en primeiro lugar do Grupo A con 21 vitorias, 1 empate e 2 derrotas, quedando por riba de equipos como o Obradoiro CAB, o Club Bosco e o OAR Ferrol. Na fase de ascenso á Segunda división o La Casera volveu ficar primeiro con 4 vitorias e 1 empate, nun grupo formado polo CB Bidasoa, o Empresa MT, o CA Baloncesto, o H. Trabajo e o Juventud OJE. Así o club lucense lograría o ascenso á segunda categoría estatal, a Segunda Dvisión.
Na temporda 1973−74 da Segunda División o equipo de La Casera, dirixido por Juan Quiñoá, estaba formado por Justo, Prieto, Postius, Bob Fullarton, Bermejo, Seral, Pancho Figueroa, Alfredo Domínguez, Miguel BVourio, Pepe Conde e Pirulo. Con este equipo o club finaliza a temporada en terceiro lugar, tan só por detrás do Club Águilas de Bilbao, que conseguiría o ascenso, e o Castilla Gamo de Valladolid. Na seguinte temporada, co descenso do Breogán á Segunda Dvisión, ía haber un derby local lucense co obxectivo de ascender á máxima categoría.
Na temporada 1974−75 o club La Casera, adestrado por Manuel Jato, contaba no seu elenco con Prieto, J.M. Pérez, Bob Fullarton, Elies, Cifré, Seral, Trigo, Pons, Conde, Suso Fernández e Tito Díaz. Os enfrontamentos entre ambos clubs saldáronse todos con vitoria do Breogán, que conseguiría regresar tan só un ano despois á máxima categoría. Os enfrontamentos entre ambos equipos foron os seguintes, sendo os dous primeiros de liga regular e o terceiro da fase de ascenso:
Finalmente o La Casera quedaría clasficiado en segundo lugar con 21 vitorias e 7 derrotas, tan só por detrás do Breogán e por diante de equipos como o CB Valladolid ou o Obradoiro CAB. Após a finalización da temporada o La Casera disolveuse a algúns dos seus xogadores pasaron formar parte do proxecto de retorno do Breogán á elite.
Elenco de 1975
{| class="toccolours" ! colspan="2" style="background-color: #2D2E29; color: #FFFFFF; text-align: center;" | La Casera Lugo 1974−1975 (Subcampións da Segunda División) ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura
Palmarés
Segunda Dvisión
Boyarin Orsha (filme)
Boyarin Orsha (ruso: Боярин Орша) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Pyotr Chardynin.
miniatura|Filme completo.
Aérospatiale N 262
O Aérospatiale N 262 é un avión turbohélice de pasaxeiros francés de á alta fabricado primeiro por Nord Aviation (fusionado en Aérospatiale en 1970). O avión tamén é coñecido como Nord 262.
Deseño e desenvolvemento
En 1957 o contrutor aeronáutico francés Max Holste comezou a traballar nun transporte utilitario de transporte bimotor para substituír aos Douglas DC-3/C-47 Skytrain. O prototipo, o Max Holste MH.250 Super Broussard, estaba impulsado por dous motores radiais Pratt & Whitney Wasp e voou por primeira vez o 20 de maio de 1959. Un segundo prototipo, o MH.260, impulsado por turbohélices Turbomeca Bastan voou o 29 de xullo de 1960. En 1959, a compañía estatal Nord Aviation (despois fusionada conh Sud Aviation e renomeada Aérospatiale) asinou un acordo con Max Holste para comercializar e axudar a fabricar o MH.260. Porén, os problemas económicos de Max Holste fixeron que Nord se fixese cargo de todo o programa, o que incluía seguir desenvolvendo o avión, mentres que Max Holste concentrándose na produción de avións lixeiros, pasando a chamarse Reims Aviation.
Aínda que se fabricaron nove MH.260, o tipo non atopou compradores comerciais, e Nord redeseñou o avión para que tivese unha cabina presurizada e cumprise os requisitos de aeronavegabilidade estadounidenses. O novo avión de pasaxeiros, o Nord 262, era como o MH.260, un avión monoplano con á alta cantilever de construción totalmente metálica, impulsado por dous Turbomeca Bastan, e equipado cun tren de aterraxe en triciclo retráctil. A presurización trouxo unha nova fuselaxe de sección circular, que normalmente estaba equipada con asentos para 26 pasaxeiros, cunha capacidade máxima de 29.
O primeiro prototipo voou o 24 de decembro de 1962 e o avión expúxose no Paris Air Show en xuño de 1963. O avión recibiu o seu certificado de aeronavegabilidade francés o 16 de xullo de 1964 e entrou en servizo con Air Inter en setembro dese ano.
Inicialmete construíronse catro versións do avión, as 262A, 262B, 262C, e 262D. As dúas primeiras estaban equipadas con motores Bastan IVC, mentres que os modelos C e D levaban o máis potente Bastan VIIC. A meirande parte das vendas dos primeiros avións foron para clientes militares. O 262D foi a versión máis popular e comercializouse co nome de Frégate.
En canto á designación estadounidense, os avións "Mohawk 298" eran Nord 262 modificados e voaron por vez primeira o 7 de xaneiro de 1975, equipados con turbohélices Pratt & Whitney Canada PT6A-45. Construídos para cumprir a regulación FAR 298 estadounidense, a modificación do avión foi supervisada por Mohawk Air Services e subcontratouse a Frakes Aviation. Allegheny Airlines foi o primeiro operador da aeronave.
Pablo Presbere
Pablo Presbere (adaptación do seu nome orixinal en bribri: Pabru Presberi) nado circa 1670 e finado en 1710, foi un líder indíxena bribri da comunidade de Suinse, na rexión que hoxe se coñece co nome de Talamanca, ao sueste de Costa Rica. É recoñecido como xefe indíxena que liderou a insurrección de Tierra Adentro contra as autoridades españolas o 29 de setembro de 1709, no transcurso da cal foron asasinados varios frades e soldados e a muller dun destes, e foron queimados catorce templos erixidos polos misioneiros. Na rebelión apoiárono todos os indíxenas de Costa Rica dende o Cerro Chirripó até a Illa Tojar, na baía do Almirante, Panamá, agás os viceitas, e permitiu ós indíxenas recuperar o control do territorio de Talamanca, que se converteu nunha zona de refuxio durante a época colonial de Costa Rica.
Etimoloxía
Algunhas versións modernas din que o seu verdadeiro nome era Pabru Presberi, palabras provenientes da lingua bribri. A palabra Pa-bru quere dicir «xefe das lapas», isto porque a guacamaia era unha ave moi importante nos funerais dos personaxes importantes entre os bribri, xa que a súa plumaxe e o consumo ritual da súa carne tería un significado máxico relixioso. Presberi viría de Pres, «lugar de augas salobres», mentres que bere, bri ou beri refírese aos lugares por onde corren as augas no inverno. A palabra bere ou bri é un sufixo moi utilizado na linguaxe bribri para facer referencia a zonas escarpadas: Bribritka (a nación dos bribris), Amubre (Amubri), Kachabri, Pumbre, etc. Deste xeito, a palabra Presbere tería que ver co lugar de nacemento ou onde proviña Pabru Presbere, especificamente dunha crebada ou hondonada próxima ao río Tswi’tsi (Suinse), que significa «lombo de armadillo». Pabru Presberi significaría, entón, «o xefe das lapas que vén do lugar onde corren as augas salobres».
Traxectoria
Segundo hipótese do antropólogo e historiador Claudio Barrantes, Presbere foi un xefe bribri do río Coén, especificamente do lugar chamado Suinse, rexión vinculada máis a actividades de carácter máxico que á guerra. O temor que infundía Pablo Presbere explicaríase máis pola súa relación co kapá (máxima autoridade, señor), termo moi formal para referirse a grandes autoridades do mundo mitolóxico pero con características humanas, e tamén é o nome que se lle dá aos sumos sacerdotes. Presbere sería un usékar, máximo líder relixioso a quen se atribúen poderes sobrenaturais, non así un guerreiro, circunstancia que o converteu en líder dunha gran rebelión planificada que unificou aos indíxenas talamanqueños, xa que cabécares, bribris e terbis polo xeral mantiñan diferenzas entre si. Nunha carta dos frades franciscanos Pablo de Rebullida e Antonio de Zamora consígnase que, nunha entrada destes relixiosos acompañados de soldados a Talamanca no ano de 1706, o cacique de Suinse rexeitara a bautizarse e mostrara grande oposición aos misioneiros, ata que, probablemente por temor aos soldados ou para gañar tempo mentres maduraba a súa rebelión, aceptara o bautismo co nome de Pablo, nome escollido a partir do orixinal deste líder: Pabru.
En Cartago, Presbere e os outros líderes indíxenas foron sometidos a xuízo polo gobernador Lorenzo Antonio de Granda y Balbín. No xuízo, Presbere no admitiu ningunha responsabilidade na sublevación e afirmou que se atopaba outra vila cando ocorreron os feitos. Negouse a delatar a ningún dos seus compañeiros de loita. Pola contra, os demais indíxenas procesados cada el sinaláronno como caudillo da insurrección. Os documentos consignan o seu comportamento altivo. Deu o seu testemuño0 na súa lingua nativa, o bribri, pois non falaba castelán. Como xustificación da rebelión, dixo que fora informado que os frades escribían cartas pedindo soldados para sacar ós indíxenas das súas vilas.
O 1 de xullo de 1710 Presbere foi sentenciado a morrer arcabuceado, xa que Costa Rica non contaba cun verdugo para aplicar a cruel morte típica da época colonial chamada «garrote vil», a cal consistía en que o preso era sentado nunha cadeira para aplicarlle un torniquete no pescozo ao cal se lle daba volta lentamente. Atribuíuselle o cargo de rebeldía ao rei.
A execución de Pablo Presbere efectuouse o 4 de xullo de 1710. Tiña arredor de 40 anos de idade.
Legado
Trala insurrección de Pablo Presbere, os indíxenas de Talamanca reforzaron a súa identidade e dominio nese territorio, incrementando a súa función como zona de refuxio para os indíxenas que lograban escapar ao dominio español. En certa forma, isto permitiu a subsistencia das tradicións, identidade e idioma destas culturas até os nosos días. A rebelión de Presbere séguese considerando como a máxima acción de protesta do indíxena talamanqueño ante o sometemento español. Aínda coa captura dos 700 indíxenas, dende o punto de vista destes a rebelión foi un éxito, xa que os españois tiveron que abandonar a rexión do Caribe sur como consecuencia da mesma, o que permitiu a Talamanca recuperar a súa independencia e soberanía. O nome de Presbere quedou gravado na memoria colectiva dos indíxenas talamanqueños como símbolo da resistencia perante os invasores foráneos.
O mércores 19 de marzo de 1997, a Asemblea Lexislativa de Costa Rica declarou a Pablo Presbere defensor da liberdade dos pobos indíxenas. Pablo Presbere foi declarado benemérito da patria na área de defensores da liberdade por lei 7669 do 9 de abril de 1997, publicado no xornal oficial La Gaceta N°3 do 9 de maio de 1997.
En Costa Rica dedicáronselle varios monumentos: un de 3,12 m de alto, feito en cobre, que se atopa fronte á Municipalidade de Limón, inaugurada en 1993, e outro que é un busto en bronce que se atopa no patio da Asemblea Lexislativa de Costa Rica.
Alba (filme)
Alba é un filme ecuatoriano de 2016 dirixido por Ana Cristina Barragán e protagonizado por Macarena Arias. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Angela Smith
Angela Smith, nada en Stoke-on-Trent o 3 de xullo de 1953, é unha antiga xogadora e adestradora de squash inglesa, a primeira muller en se converter en xogadora profesional de squash, e que se mantivo na elite dese deporte entre 1979 e 1990.
Traxectoria
Orixinaria da localidade de Bucknall, arrabalde de Stoke-on-Trent, foi ao instituto na vila próxima de Hartshill e alí comezou a xogar ao tenis, pero ao pouco pasou a se interesar polo squash. Xa rematados os estudos, adestrouna Nasrullah Khan, quen tamén adestraba a Jonah Barrington, e logrou un rápido ascenso no circuíto, tal que chegou ao número dous británico na súa primeira entrada nas listas. Pasou ás semifinais do Campionato Británico de Squash, o British Open, oito veces e gañou os abertos de España, Portugal, Canadá, Estados Unidos, Noruega, Israel (seis veces) e Bermudas. Conseguiu o campionato británico en 1976. Formou parte do equipo británico que se fixo co campionato mundial feminino de 1979 e do equipo inglés que quedou segundo no campionato mundial feminino de 1981.
Filmes de Uganda propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Uganda presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez en 2022. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Angela Smith
Traxectoria
En 1979 canda Jayne Ashton, Sue Newman, Barbara Wall e Lyle Hubinger formou a Women’ International Squash Players Association (WISPA), que chegou a ter 500 membros antes de se fusionar coa Professional Squash Association (PSA) en 2011.
Filmes de Uganda propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Uganda para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega. En 2019, informouse que Uganda escollera Kony: Order from Above como a súa candidata, mais o comité de selección de Uganda dixo que o filme non cumpría os criterios mínimos requiridos e non foi seleccionado.
Angela Smith
Traxectoria
Logo de se retirar do circuíto profesional adestrou xogadores nos Estados Unidos, Bahamas e mais en España.
Grande afeccionada ao fútbol é membro do consello de seareiros do Stoke City F.C. e colaborou no establecemento dunha academia en Shanghai en 2012. Dende agosto de 2022 é directora xerente do Stoke City FC Women e tamén forma parte da redacción deportiva da emisora da BBC Radio Stoke.
Pyotr Chardynin
Pyotr Ivanovich Chardynin (en ruso Пётр Иванович Чардынин) nado en Ulianovsk o 10 de febreiro de 1873 e finado en Odesa o 14 de agosto de 1934, foi un director, guionista e actor de cine ruso.
Funchidos, Salcidos, A Guarda
Funchidos é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
As Laxes, Salcidos, A Guarda
As Laxes é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Ricardo Bodenlle Corral
Traxectoria
Estudou no Seminario de Mondoñedo. Foi ordenado sacerdote o 19 de decembro de 1914. En 1915 foi nomeado capelán das Hermanas de los Pobres de Ferrol. Entre 1917 e 1924 deu clases en colexios de Ferrol. En agosto de 1924 foi nomeado párroco de San Xiao de Mos e do seu anexo Sobrada de Aguiar e foi arcipreste da Terra Chá, permanecendo nese posto ata a súa xubilación en 1966. Finou en San Xiao de Mos o 24 de xaneiro de 1967.
Publicou en Lugo en 1953 ''El Bien y el Mal. Verdades en verso'', con poemas en galego e castelán.
Netos, Salcidos, A Guarda
Netos é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
A Longra, Salcidos, A Guarda
A Longra é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Silencio en la tierra de los sueños
Silencio en la tierra de los sueños é un filme ecuatoriano de 2013 dirixido por Tito Molina. Foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Portela, Salcidos, A Guarda
Portela é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Smert Ioanna Groznogo
Smert Ioanna Groznogo (ruso: Смерть Иоанна Грозного) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Vasili Goncharov.
Torres Vedras
Torres Vedras é unha cidade portuguesa do Distrito de Lisboa. Pertence á Rexión Centro e á subrexión de Oeste. O seu nome deriva do latín e significa 'Torres vellas' (da mesma forma que Pontevedra significa 'Ponte vella').
É sede do maior municipio do Distrito de Lisboa con 405,89 km² de área e 79.465 habitantes (2011), subdividido en 20 freguesías. O municipio limita ao norte co de Lourinhã, ao nordeste con Cadaval, ao leste con Alenquer, ao sur con Sobral de Monte Agraço e Mafra e ao oeste co litoral do océano Atlántico. Torres Vedras posúe a categoría de cidade desde o 2 de marzo de 1979.
Historia
Situado na rexión occidental de Portugal, o territorio de Torres Vedras está poboado desde a antigüidade. Xacementos recentes confirman asentamentos de comunidades de recolectores, cazadores, agricultores e metalúrxicos, as cales deron paso posteriormente a gregos e romanos.
O nome orixinal do lugar é misterioso, que parece identificarse co oppidum Chretina. Pero calquera que sexa a fixación de data, o nome Turres Veteras> Torres Vedras, isto lembra as vellas torres, porque o vello, a súa primitiva fortificación, probabelmente mesmo construídos na época romana.
Freguesías
As freguesías de Torres Vedras son as seguintes:
Turismo
No ano 2012 Torres Vedras recibiu o premio QualityCoast de ouro polos seus esforzos por converterse nun destino turístico sustentábel. Grazas a este premio Torres Vedras foi seleccionada para ser incluída no atlas global do turismo sustentable, DestiNet.
Erythrogonys cinctus
Erythrogonys cinctus é unha especie de ave caradriforme da familia Charadriidae. É monotípica dentro do xénero Erythrogonys.
Torres Vedras
Camiño de Santiago
Torres Vedras está situada na variante do Camiño Portugués chamada Caminho do Mar.
Erythrogonys cinctus
Descrición
É unha ave de tamaño mediano, mide entre 17 e 20 cm de lonxitude, 33 e 38 cm de envergadura e pesa entre 40 e 55 gramos. Os adultos teñen unha carapucha negra que parte do peteiro, esténdese polos ollos e fusiónase na caluga co gris-marrón do dorso. O queixo e a gorxa son brancas. Ten unha banda ancha de cor negra no peito que se estende aos flancos como unha franxa castaña. O ventre e a cloaca son brancos. As patas son vermellas e o peteiro é vermello coa punta escura.
Torres Vedras
Camiño de Santiago
A freguesía de São Pedro e Santiago de Torres Vedras presenta a cuncha heráldica da vieira no brasón.
Erythrogonys cinctus
Descrición
Aliméntase de artrópodoss, moluscoss, anélidos e sementes. Normalmente é gregaria e asociarase con outras limícolas da súa mesma ou diferentes especies, mesmo durante a reprodución. É nómade e en ocasións irruptiva.
Distribución
É nativa da parte continental Australia e Nova Guinea, reportada como vagabunda en Tasmania, Palau e Nova Zelandia.
Reprodución
Xeralmente reprodúcese de outubro a xaneiro, aínda que pode aniñar noutros meses se existen as condicións axeitadas de auga. Aniña no chan nas marxes das zonas húmidas, ás veces utilizando os niños doutras aves. A posta é xeralmente de catro ovos de cor crema profusamente cubertos de liñas, pencas ou manchas. As aves novas son precoces e nidífugas.
A Proba, Salcidos, A Guarda
A Proba é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Iria Figueroa
Iria Figueroa Torres, nada en Pontevedra en 1996, é unha xornalista e política galega.
Traxectoria
Grao en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou no Diario de Pontevedra. Militou en Galiza Nova e en 2016 foi elixida para a Dirección Nacional. Membro da UMG dende 2016, pertenceu ao seu Secretariado Nacional. Participou na creación da organización estudantil Erguer en 2016, da que foi responsable de organización. Despois pasou a militar en Anova-Irmandade Nacionalista e foi a canditata número dous por Pontevedra de Galicia en Común-Anova–Mareas nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.
Myortvye dushi (filme de 1909)
Myortvye dushi (ruso: Мёртвые души) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Pyotr Chardynin.
A Silveira, Salcidos, A Guarda
A Silveira é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Drama v Moskve
Drama v Moskve (ruso: Драма в Москве) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Vasili Goncharov.
Mejor no hablar de ciertas cosas
Mejor no hablar de ciertas cosas é un filme ecuatoriano de 2012 dirixido por Javier Andrade e producido por María Ángeles Palacio. O filme foi escollido como candidato de Ecuador para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Personaxes
miniatura|[[Andrés Crespo (actor)|Andrés Crespo, o director Javier Andrade, Leovanna Orlandini e DOP Chris Teague no 2012 Festival Internacional de Cinema de Miami.]]
A Rocha, Salcidos, A Guarda
A Rocha é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Alismataceae
As alismatáceas (nome científico Alismataceae Vent.) son unha familia de plantas monocotiledóneas da orde Alismatales. É utilizada por sistemas de clasificación modernos como o sistema de clasificación APG III (2009) e o APWeb (2001 en diante). A súa circunscrición cambiou nos últimos anos, o antigo APG II no 2003 definiuna de forma estrita, agora tanto o APG III como o APWeb defínena en forma ampla ("Alismataceae sensu lato") incluíndo os xéneros antes comprendidos en Limnocharitaceae, para que a familia se manteña monofilética.
Como aquí definida comprende 15 xéneros amplamente distribuídos, especialmente en áreas tépedas do Hemisferio Norte. Son herbas perennes, palustres ou acuáticas, laticíferas. Posúen follas flotantes ou aéreas, pecioladas cunha vea media prominente, pero as especies son moitas veces dificultosas de determinar porque hai moita variación na morfoloxía da folla, que ten que ver con parámetros ambientais como a profundidade da auga, a súa composición química e o seu caudal, mesmo adoitan aparecer moitas morfoloxías de folla dentro dunha mesma planta (por exemplo, as follas mergulladas son usualmente lineais, mentres que as flotantes ou emerxentes son pecioladas). As flores son de monocotiledóneas, con sépalos e pétalos, os pétalos abigarrados no pimpollo.Cando os sexos están separados, as flores femininas teñen 6 ou máis carpelos, libres ou soldados na base, e as flores masculinas teñen moitas anteras extrorsas. Moitas veces as inflorescencias están constituídas por verticilos bracteados de flores. Nas sementes obsérvase claramente que o embrión está fortemente curvado.
Descrición
Herbas perennes (raramente anuais), rizomatosas, acuáticas (entón flotantes ou emerxentes) ou de marismas, con laticíferos, o látex branco. Tecidos máis ou menos aerenquimatosos. O talo é un cormo ou rizoma, o último ás veces portando tubérculos.
Usualmente sen pelos.
Follas alternas, espirais ou dísticas, usualmente máis ou menos basais, simples, de marxe enteira, usualmente pecioladas (raramente sésiles), usualmente cunha lámina ben desenvolvida, con venación paralela, ou ás veces palmada segundo Judd 2007 (reticulada segundo Simpson 2005), envainadoras na base. Ás veces polimórficas, coas mergulladas máis angostas, e as flotantes ou emerxentes máis amplas, lineais a ovadas a triangulares saxitadas ou hastadas. Sen estípulas. Pequenas escamas presentes no nodo dentro da vaina da folla.
As especies moitas veces son difíciles de identificar debido á gran variación na morfoloxía da folla, que se correlaciona con parámetros ambientais como a intensidade da luz, a profundidade da auga, a química da auga, e o caudal (Adams e Godfrey 1961). As follas mergulladas son usualmente lineais, mentres que as flotantes ou emerxentes son pecioladas con lámina elíptica a ovada cunha base aguda a saxitada. Moitas formas de follas diferentes poden aparecer na mesma planta.
Inflorescencias determinadas, pero moitas veces parecendo indeterminadas, con ramas ou flores moitas veces máis ou menos verticiladas, terminais, no ápice dun escapo, sendo un acio ou unha panícula (ás veces como unha umbela). Sen espata.
Flores bisexuais ou unisexuais (plantas entón monoicas), radiais, subsésiles a pediceladas, bracteadas, hipóginas, o receptáculo é chato ou expandido e convexo.
O perianto en dous verticilos e diferenciado en cáliz e corola ("diclamídeo"), trímero, sen hipanto.
3 sépalos, separados, imbricados.
3 pétalos, separados, imbricados e engurrados, usualmente brancos ou rosas, caducos.
Pole usualmente de 2 a poliporado.
Carpelos 3, 6, ou numerosos, separados, ovario súpero, con placentación máis ou menos basal (raramente marxinal). 1 estilo e 1 estigma diminuto, os dous terminais. Óvulos poucos a máis comunmente 1 por carpelo (raramente numerosos), anátropos, bitégmicos.
Nectarios na base dos carpelos, estames, ou pezas do perianto.
O froito é un agregado de aquenios (ou folículos que se abren basalmente).
Sementes sen albumina. Embrión fortemente curvado, sen endosperma.
Ecoloxía
Amplamente distribuídas, especialmente en rexións tépedas do Hemisferio Norte.
Plantas de marismas de auga doce, pantanos, lagos, ríos e correntes de auga.
As vistosas flores de Alismatacae son polinizadas por varios insectos colectores de pole (moitas veces abellas e moscas).
En Alisma e Echinodorus as flores son bisexuais, mentres que usualmente son unisexuais en Sagittaria.
Os aquenios son moitas veces dispersados por auga, flotan debido á presenza de tecido esponxoso e son resinosos na superficie exterior. Tamén son comidos e así dispersados por aves acuáticas.
Filoxenia
Alismataceae defínese en sentido amplo (incluíndo Limnocharitaceae, ver Pichon 1946, Thorne 1992) e considérase monofilética sobre a base de caracteres morfolóxicos e de ADN (Dahlgren et al. 1985, Les e Haynes 1995, Soros e Lls 2002). Os xéneros con aquenios e só un óvulo basal por carpelo (por exemplo Alisma, Sagittaria, e Echinodorus) poden formar un subgrupo monofilético (Chase et al. 1993, 1995b).
Alismataceae (e Butomaceae) foron algunha vez consideradas monocotiledóneas primitivas (Cronquist 1981, Hutchinson 1973), debido ós seus estames separados e numerosos e os seus carpelos, en flores que son superficialmente como as de Ranunculaceae. Con todo, os estudos do desenvolvemento e anatómicos indicaron que estes numerosos estames son en realidade un aumento secundario.
Taxonomía
A familia foi recoñecida polo APG III (2009), o Linear APG III (2009) asignoulle o número de familia 32. A familia xa fora recoñecida polo APG II (2003).
Sinónimos (segundo o APWeb ): Damasoniaceae Nakai, Limnocharitaceae Cronquist
15 xéneros, 100 especies. Os xéneros máis representados son Echinodorus (45 especies), e Sagittaria (35 especies). A lista de xéneros, a xaneiro de 2009:
Xéneros de Limnocharitaceae, incluídos en Alismataceae sensu lato polo APWeb:
Importancia económica
Sagittaria, Alisma, Echinodorus e Hydrocleys proporcionan plantas ornamentais para estanques e acuarios.
Os rizomas de Sagittaria son comestibles.
Algúns taxóns desta familia son utilizados como alimento por pobos indíxenas.
José María Pérez González
José María Pérez González foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Paderne nas tres primeiras décadas do século XX. Despois foi xuíz municipal de Paderne.
Pecten oculi
miniatura|Diagrama que mostra a posición do pecten oculi no ollo dunha ave.|350px O pecten oculi (peite ocular) ou, simplemente, pecten é unha estrutura xeralmente moi pregada cunha forma que lembra un peite de vasos sanguíneos que pertence á coroide dos ollos das aves, situada na parte media do ollo. É unha estrutura non sensorial pigmentada que se proxecta no humor vítreo desde o punto en que o nervio óptico entra no globo ocular. O pecten crese que nutre a retina e controla o pH do corpo vítreo. O alto nivel de actividade do encima fosfatase alcalina observado no pecten oculi foi ligado ao transporte de moléculas nutrientes desde o altamente vascularizado pecten oculi ao humor vítreo e despois ás células da retina para facilitar a súa nutrición. Está presente en todas as aves e algúns réptiles.
No ollo dos vertebrados, os vasos sanguíneos están situados diante da retina, polo que en parte escurecen a imaxe. O pecten axuda a resolver este problema ao reducir moito o número de vasos sanguíneos sobre a retina e facilitar unha gran agudeza visual en aves como os falcóns. A pigmentación do pecten crese que protexe os vasos sanguíneos dos danos producidos pola luz ultravioleta. A absorción de luz dispersada polos gránulos de melanina do pecten oculi tamén se considera que dá lugar a pequenos incrementos na temperatura do pecten e do ollo; isto pode supoñer un incremento da taxa metabólica para optimizar a fisioloxía do ollo a baixas temperaturas como as que hai en voos a grande altitude. O pecten podería tamén dar sombra á retina protexéndoa da luz cegadora ou axudar a detectar obxectos en movemento.
A estrutura varía segundo a especie de ave e é cónica no kiwi, barbada nas avestruces e pregada na maioría das demais aves.
Salcidos, Salcidos, A Guarda
Salcidos é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Bakhchisaraiski fontan
Bakhchisaraiski fontan (en Бахчисарайский фонтан) é un filme mudo ruso de 1909 dirixido por Yakov Protazanov.
San Roque, Salcidos, A Guarda
San Roque é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
José Mateo Mariñas
José Mateo Mariñas Ferrero, nado o 8 de setembro de 1918, foi un xornalista e político español.
Traxectoria
Incorporouse ao PSOE en 1935. Nos anos corenta residía en Lugo e foi o contacto do partido para organizar a Federación Provincial do PSOE de Lugo, con Manuel Cobas Rodríguez, Luis Fernández del Valle, Graciano Leivas Freire, Antonio Vidal Vilas e outros. Acusados de rebelión, Cobas, Mariñas e Vidal foron condenados a seis meses e un día, e Luis foi condenado a nove meses de prisión. En 1949 foi nomeado correspondente en España do semanario mexicano Claridad e trasladouse a Madrid. Dende xullo de 1949 enviou crónicas de Madrid para El Progreso. Foi crítico taurino. Restablecida a democracia formou parte da Agrupación Socialista de Chamartín (Madrid). Traballou como xornalista en TVE. Foi elixido vicepresidente da Unión de Periodistas en abril de 1978.
Alfa-1-microglobulina
Estrutura
A A1M humana é un péptido de 183 aminoácidos que porta tres cadeas de carbohidratos. Pertence á familia proteica das lipocalinas, cuxos membros teñen forma de cesta construída con oito febras beta da cadea peptídica. Un residuo de cisteína nun dos bucles no extremo aberto da cesta é de importancia central para a súa función.
Sete Camiños, Salcidos, A Guarda
Sete Camiños é un lugar da parroquia de Salcidos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Alfa-1-microglobulina
Función
A A1M únese e degrada grupos hemo, é un retirador de radicais así como unha redutase. Propúxose un modelo no que a A1M se describe como un “caldeiro do lixo” circulante que continuamente retira radicais libres e axentes oxidantes, especialmente hemos, dos tecidos. Despois é transportada aos riles, onde é degradada. Crese, pois, que a proteína protexe as células e tecidos contra os danos que se inducen polas concentracións anormalmente altas de hemoglobina libre ou especies reactivas do oxíxeno (tamén chamado “estrés oxidativo”).
A A1M é tamén inmunorregulatoria: a resposta inmune dos linfocitos e neutrófilos é en parte suprimida pola A1M.
Papel na diagnose
A A1M pode utilizarse como indicador da proteinuria. O test pode considerarse positivo cando a razón de A1M (en miligramos) e de creatinina en milimoles na urina é duns 0,7 mg/mmol.
Propúxose tamén un test para a preeclampsia, na que a A1M serve como marcador diagnóstico. Baséase no feito de que o estrés oxidativo nos tecidos da placenta desencadea a síntese endóxena e a concentración en plasma da proteína.
Potencial terapéutico
A A1M é candidata para varias aplicacións terapéuticas, como o tratamento ou alivio da preeclampsia, danos causados nos tecidos por hemorraxias cerebrais e úlceras crónicas nas pernas.
Luis Fernández del Valle
Luis Fernández del Valle, nado en Madrid cara a 1918, foi un político español.
Traxectoria
Membro da UGT e afiliado á Juventud Socialista de Madrid dende 1935. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Barcelona nos preparativos da Olimpiada Obrera. Regresou a Madrid incorporándose ao Batallón de Izquierda Federal. Despois foi axente do Servizo de Información Militar (SIM) e capitán de Infantería. Ao rematar a guerra foi detido en abril de 1939 e condenado en consello de Guerra a 12 anos de reclusión. Preso en Elx e no cárcere de Porlier dende o 3 de xullo de 1940 ata o 9 de novembro de 1942. Logo de saír en liberdade condicional residiu en Langreo onde sufriu varias detencións. Foi o responsable da organización da Federación Provincial do PSOE de Lugo nos anos corenta, seguindo as directrices procedentes de Madrid, con Manuel Cobas Rodríguez, José Mateo Mariñas Ferrero, Graciano Leivas Freire, Antonio Vidal Vilas e outros. Acusados de rebelión, Cobas, Mariñas e Vidal foron condenados a seis meses e un día, e Luis foi condenado a nove meses de prisión. Estivo no cárcere de Langreo do 23 ao 29 de xullo de 1945 e despois na prisión da Coruña ata o 21 de decembro. Reingresou no cárcere de Langreo o 10 de xaneiro, onde permaneceu ata o 25 de maio de 1946 e novamente detido o 26 de xullo en Langreo pasou á prisión de Guadalaxara o 11 de agosto dese ano saíndo en liberdade condicional o 25 de xaneiro de 1947.
António Miguel Trigueiros
António Miguel Forjaz Pacheco Trigueiros, nado en Coímbra en 1944, é un enxeñeiro químico e numismático portugués.
Enxeñaría
António Miguel Trigueiros cursou estudos de Enxeñaría Química Industrial no Instituto Superior Técnico de Lisboa, dos que se licenciou en 1971.
En 1976 ingresou na Compañía Nacional de Petroquímica (CNP), onde se especializou na transformación de polímeros e plásticos.
Numismática
Entre 1974 e 1985 foi director da Revista Portuguesa de Numismática e Medalhística - Moeda, coordinou as seccións de moedas e medallas na XVII Exposición Europea de Arte, Ciencia e Cultura de 1983, e foi asesor de administración da ceca pública portuguesa e membro do seu Consello de Numismática.
En 1976, a Secretaría de Estado do Tesouro de Portugal encomendoulle un estudo sobre a introdución e a comercialización de moedas emitidas con fins numismáticos, que supuxo a base para a regulación deste tipo de emisións, mediante un decreto-lei de 1983.
Co seu ingreso na Imprensa Nacional - Casa da Moeda en 1985, como director do Departamento de Moeda e Produtos Metálicos, conseguiu conxugar os seus dous intereses: a enxeñaría e a numismática. Nesta entidade lanzou unha nova liña de produtos monetarios baseada na cuñaxe e comercialización de moedas con acabamentos especiais, destinadas ao coleccionismo numismático, algunhas delas recoñecidas nos premios Moeda do Ano.
Entre 1987 e 2001 foi e vogal da Comisión Nacional para as Conmemoracións dos Descubrimentos Portugueses.
En 2010 lanzou a súa propia plataforma dixital (Estudosdenumismatica.org), sen ánimo de lucro, onde están dispoñibles case todos os seus traballos sobre numismática publicados desde 1974.
Vida persoal
António Miguel Trigueiros casou con Maria Delfina Saraiva, con quen tivo catro fillos.
Publicacións
António Miguel Trigueiros ten unha abundante produción de artigos sobre numismática portuguesa, publicados fundamentalmente na revista Moeda, mais tamén noutras como Nvmmvs ou The Numismatist. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos, varios deles editados como separatas da revista Numisma.
Exército do Tíbet
O Exército do Tíbet (en དམག་དཔུང་བོད་; dmag dpung bod) foi a forza militar do Tíbet despois da súa independencia de facto dende 1912 até a década de 1950. Como un exército terrestre modernizado coa axuda de adestramento e equipamento británico, serviu como forzas armadas de facto do goberno tibetano.
Internos
miniatura|esquerda|Antes das reformas do 13º Dalai Lama, o exército tibetano estaba moi anticuado. Este xinete acoirazado, fotografado en 1903/04, empuña unha lanza, unha espada e un mosquete de mecha.