cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chryse Planitia
Chryse Planitia amosa evidencias dunha erosión por auga acontecida no pasado e é o destino final de moitos regueiros e grandes canles que proveñen das terras altas que case rodean por completo (excepto polo norte) á planitia, incluso recolle canles que nacen no Valles Marineris e nas ladeiras da rexión de Marte. Xa que é unha das rexións máis baixas de Marte (2–3 km por debaixo da altitude media do planeta), a auga tende a fluír cara ela. As maiores elevacións proveñen xeralmente dende a área de Tharsis e está altitude vai descendendo cara Chryse. Cara o leste, cara Arabia Terra, a altitude tamén se incrementa, pero Arabia Terra non acada as altitudes das Terras ó oeste e sur de Chryse Planitia. O enorme Ares Vallis provén tamén da rexión de Tharsis, viaxa atravesando case toda a Margaritifer Terra e morre en Chryse. Os Tiu Valles e Simud Valles veñen tamén a morrer a Chryse. Moitos destes antigos vales foron descubertos polas sondas Viking, proporcionando evidencias fiables de cursos de auga fluíndo nunha época pasada sobre a superficie de Marte.
Tense proposto que a cunca de Chryse puido no pasado conter un gran lago ou un océano durante a idade Hespérica ou a principios da idade Amazónica xa que tódalas canles e vales que morren en Chryse, fano á mesma altitude, o cal podería indicar unha antiga liña de costa. A cunca plana de Chryse ábrese (atravesando Acidalia Planitia) cara a Vastitas Borealis, a gran cunca plana que ocupa todo o polo norte marciano, se existiu un océano no polo norte marciano, Chryse sería unha gran baía dese océano.
A Viking 1 aterrou en Chryse Planitia, pero a lugar de aterraxe non estaba preto das canles e o terreo nese punto era principalmente de orixe volcánica. A Mars Pathfinder aterrou xusto na desembocadura de Ares Vallis, xusto entre a fronteira de Chryse Planitia e Margaritifer Terra.
Lubián
O topónimo galego Lubián pode referirse a:
Pancracio de Roma
Pancracio (do grego Pankratios, de pan, todo, e krates, poderoso ) foi un cidadán romano que se converteu ao cristianismo, polo que morreu decapitado no ano 304, con 14 anos de idade. Foi un dos mártires dos primeiros tempos do cristianismo que máis fama alcanzaron posteriormente.
Erinaceidos
Os erinaceidos (Erinaceidae) son unha familia de mamíferos da orde dos eulipotifles. Contén os coñecidos ourizos (subfamilia Erinaceinae) de Eurasia e África, e os galericinos (subfamilia Galericinae) do sueste de Asia. Anteriormente, esta familia foi considerado parte da orde dos insectívoros, pero no presente esta clasificación é considerada obsoleta por ser polifilética.
Pancracio de Roma
A pesar do inseguro das noticias auténticas que se conservan sobre a súa vida e morte, gozou durante séculos dun culto moi intenso e moi difundido. Ó sufrir o martirio apenas adolescente, a súa figura foi presentada como modelo da fortaleza que dá a fe, a cal, segundo a frase evanxélica, obtén da boca dos nenos un perfecto encomio de Deus, selada no caso de Pancracio polo testemuño do seu sangue. Pola mesma razón, invocábase contra os falsos testemuños.
Erinaceidos
No mundo hai 16 especies de ourizos divididas en cinco xéneros, que se atopan en partes de Europa, Asia, África e Nova Zelandia. Non hai especies nativas en Australia nin en América do Norte ou do Sur, e os que habitan en Nova Zelandia foron introducidos. Son mamíferos insectívoros que mudaron pouco nos últimos 15 millóns de anos e que se adaptaron á vida nocturna.
Hábitos
Os ourizos son animais principalmente nocturnos, que se alimentan de insectos, caracois, lesmas e de vexetais. Os seus predadores principais son as curuxas e os furóns. O ourizo conta coa súa coloración como camuflaxe, máis cando se sente ameazado enrólase nunha bola expoñendo os seus espiños.
Pancracio de Roma
A primeira noticia que sobre Pancracio coñecemos, é a basílica construída sobre o seu sepulcro cara ao ano 500, en Roma. Un século despois, San Gregorio Magno predicou nela unha homilía con ocasión do seu natalicio. Despois son xa máis frecuentes as noticias.
A historia sobre a súa vida e martirio é tardía, probablemente do século VI, e lendaria. Segundo ela, Pancracio nacera en Frixia, de pais ricos e pagáns. Ao morrer en último lugar o seu pai, encomendouno ao seu irmán, chamado Denís; tío e sobriño marcharon a Roma e establecéndose no monte Celio. Alí estaba refuxiado o papa Cornelio, que logra convertelos ó cristianismo. Moi pronto Pancracio preséntase a Diocleciano, que tenta facelo apostatar sen conseguilo, polo que o condena a ser decapitado. A sentenza cúmprese xunto á vía Aurelia. Unha muller chamada Octavila recolleu o seu corpo e enterrouno nun cemiterio da zona, onde logo se edificou a súa basílica.
Como se ve, o relato contén graves anacronismos, pois, segundo el, Pancracio é bautizado polo papa San Cornelio (†253), mentres que morre na persecución de Diocleciano cando aínda tiña uns 15 anos (304). O intento de corrixir estes erros e facer que a Paixón de San Pancracio resulte máis verosímil, sería a causa das varias versións hoxe existentes.
A partir do século VI, ao difundirse as súas reliquias, esténdese tamén o seu culto, facéndose moi popular, e entrando o seu nome en todos os martiroloxios. En España non se coñeceu a súa paixón durante o período visigótico, pero si se lía o seu nome nalgúns calendarios mozárabes. En Galicia invocábase para atopar traballo: San Pancracio, saúde e traballo. É o patrón de Enfermería na Universidade de Santiago de Compostela.
É representado moi novo, case neno, vestido coa túnica romana, curta e cinxida, ou co traxe militar, e cos atributos de mártir: a palma do martirio e a espada coa que foi degolado. Celébrase a súa festa o 12 de maio, xunto ós santos Nereo, Aquileo e Domitila.
San Pancracio é considerado -recentemente, segundo Ferro Ruibal- como o santo dos aflixidos pola pobreza, da fortuna e dos xogos de azar. Por este motivo vese a súa imaxe nos negocios conxuntamente cun floreiro que leva unha rama de perexil, e cando circulaba a peseta púñaselle unha moeda de 50 céntimos ou de 25 pesetas (as cales tiñan un buraco central; a primeira circulaba durante mediados do século XX, a segunda a finais do mesmo e até 2002) no seu dedo índice. Esta imaxe do santo non se pode mercar senón que ten que ser regalada.
Dúas romarías que renden culto á figura de San Pancracio son as de La Roda de Andalucía (Sevilla), durante o segundo fin de semana de maio, e a de Valverde del Camino (Huelva), que ten lugar no mes de xuño, ambas as dúas en Andalucía.
Agudo
O adxectivo agudo pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Joost van der Westhuizen
Joost van der Westhuizen, nado o 20 de febreiro de 1971 en Pretoria (Suráfrica) e finado o 6 de febreiro de 2017 en Xohanesburgo, foi un xogador de rugby que xogaba na posición de medio de melé. Ó longo da súa carreira defendeu as cores dos Blue Bulls na Currie Cup, dos Bulls no torneo Super Rugby e dos Springboks.
Foi un dos mellores e máis carismáticos xogadores de rugby da historia na súa posición, ben coñecido pola súa velocidade á hora de atacar e a súa ferocidade cando tiña que defender. Levou a capitanía da súa selección dende 1999. Retirado en 2003, ó ano seguinte asinou un contrato para comentar encontros de rugby na canle de televisión surafricana SuperSport. Xa en 2007 foi incluído no International Rugby Hall of Fame, e no IRB Hall of Fame en 2009.
Récords
No momento da súa retirada, Joost vd Westhuizen era o xogador con máis encontros internacionais (89) e máis ensaios anotados (38) da historia da Selección de rugby de Suráfrica, coa cal acadou a vitoria na Copa do Mundo de Rugby 1995. O seu récord de encontros internacionais foi superado por Percy Montgomery na Copa do Mundo de Rugby 2007, e mantivo a súa condición de máximo anotador de ensaios ata a Copa do Mundo de Rugby 2011, sendo adiantado por Bryan Habana.
Enfermidade
O 12 de maio de 2011 fíxose público que Joost van der Westhuizen tiña ELA, unha enfermidade dexenerativa de tipo neuromuscular pola cal unhas células do sistema nervioso diminúen pouco a pouco o seu funcionamento e morren, desencadeando unha parálise muscular que provoca a morte. Nunha conversa con xornalistas da revista The Beeld, Jody Pearl (o seu médico) dixo que Joost van der Westhuizen tiña un 80% de posibilidades de vivir entre 2 e 5 anos.
Rosendo Sar
Rosendo Sar Lantes, nado en Almeiras (Culleredo) e finado na mesma parroquia o 5 de maio de 1986, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Estádio Beira-Rio
O Estádio José Pinheiro Borda, coñecido como Gigante da Beira-Rio ou simplemente Beira-Rio, é un estadio de fútbol brasileiro situado na cidade de Porto Alegre, capital do Estado de Río Grande do Sur. Localizado á beira do lago Guaíba, leva o nome de Beira-Rio por un equívoco que da época, ao considerar ao Guaíba un río. É o estadio local do Internacional de Porto Alegre e unha das sedes do Mundial de Fútbol de 2014. Foi bautizado en homenaxe ao cidadán portugués e colorado (alcume que designa os seareiros do Internacional) que presidiu a comisión de obras e comandou a construción. , vindo a falecer pouco antes da súa conclusión. O Beira-Rio substituíu ao Estádio dos Eucaliptos, anterior sede do Internacional.
Rosendo Sar
Traxectoria
Fillo de Rosendo Sar Lantes, presidente da Sección de Unión Mutualista Campesina de Almeiras, e Silvestra Lantes Pan. Incorporouse á guerrilla en 1948, ao destacamento Manuel Bello. A finais de 1948 aparece formando parte do grupo capitaneado por Adolfo Allegue Allegue. Enfermo, un veciño de Mande de Bascoi, Manuel Sánchez, cunha manta que lle facilitaron, levouno a un monte para agochalo, e facilitoulle comida nos dous días que pensaba estar alí. Denunciado á Garda Civil, parece que foi avisado. Crese que se entregou, pois unha testemuña que o coñeceu, familiar de guerrilleiros, visitouno en Almeiras a principios dos anos oitenta. Finou en Almeiras aos 77 anos.
Vida persoal
Casou con Dolores Bermúdez Lamas.
Interferencia lingüística
Eugenio Coseriu estableceu dous tipos de interferencia lingüística negativa: cando un falante non realiza algunhas posibilidades dunha lingua para darlle preferencia a formas comúns coa outra lingua e cando un falante dá preferencia nunha lingua a formas distintas á da outra lingua e non realiza as formas comúns.
A interferencia lingüística negativa pódea utilizar o falante como un recurso para evitar interferencias.
A ultracorrección é un caso especial de interferencia lingüística, consiste na creación de formas nunha lingua baseados supostas correspondencias regulares entre elementos desa lingua e da outra coa cal está en contacto.
Copa do Rei 2020 de hóckey a patíns
A Copa do Rei de hóckey a patíns 2020 será a 77ª edición da Copa do Rei. A competición, que debía disputarase entre os días 19 e 22 de marzo de 2020 na cidade galega da Coruña, foi aprazada pola epidemia de coronavirus rexistrada en España nos primeiros meses do ano. Será a segunda vez que se disputen de xeito conxunto as copas do Rei e da Raíña logo da edición precedente disputada na cidade catalá de Reus.
Sede
Todos os partidos da fase de grupos e da fase final celebráronse no Pazo dos Deportes de Riazor, pavillón con capacidade para 4 425 espectadores e unha pista de xogo de parquet cunhas dimensións de 20 × 40 metros, e que é o fogar do principal equipo de hóckey a patíns da cidade herculina e de Galiza, o Hockey Club Liceo. A construción do pavillón comezou en novembro de 1968, precisamente cun partido de hóckey a patíns entre a selección española e un combinado de xogadores do resto do mundo, sobre unha superficie de 5.840 m², baixo a dirección do arquitecto municipal Santiago Rey Pedreira e foi remodelado en 2011 cun investimento de 2,4 millóns de euros.
Esta será a cuarta vez que o Pazo dos Deportes de Riazor acolleu a fase final da Copa do Rei, se ben o recinto acolleu en tres ocasións competicións internacionais de seleccións absolutas de hóckey a patíns, logo de ter acollido dúas veces o Campionato do Mundo, en 1972 e 1988, e unha vez o Campionato de Europa en 2018.
Aprazamento da competición
O día 10 de marzo de 2020, a Real Federación Española de Patinaxe (RFEP) decidiu aprazar a competición copeira que debía disputarse na cidade galega entre o 19 e o 22 de marzo, seguindo as instrucións do Ministerio de Sanidad de España de celebrar todos os eventos deportivos a porta pechada. Dous días despois, o 12 de marzo, o ente federativo emitiu un comunicado na súa páxina web no que informaba da suspensión cautelar de todas as competicións ata o 3 de abril con motivo da epidemia de coronavirus decretada en España e que motivou a declaración do estado de alarma en todo o territorio español por parte do presidente do goberno español Pedro Sánchez e que entrou en vigor o sábado 14 de marzo. No mesmo comunicado, a RFEP anunciaba como datas provisionais para a disputa da competición copeira, tanto en categoría feminina como masculina, entre o 4 e o 7 de xuño.
Participantes e sistema de competición
O xoves 30 de xaneiro ás 12:00 celebrouse o sorteo dos cuartos de final da competición, tanto en categoría masculina como na feminina. O escenario elixido para o acto foi o Palacio de María Pita e foi presentado polo cómico galego Xosé Antonio Touriñán, ademais contou coa presenza do Secretario Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia José Ramon Lete, o concelleiro de Deportes da Coruña Juan Ignacio Borrego, e o presidente da RFEP Carmelo Paniagua, así como xogadoras e xogadores dos equipos clasificados en ambas categorías.
Os oito equipos participantes finalizaron co seguinte rexistro a primeira volta da OK Liga:
Milfollas (doce)
Este artigo trata sobre o doce, para a planta véxase Milfollas.
miniatura|Milfollas con [[merengue (doce)|merengue.]] O milfollas é un doce de forma rectangular feito de dúas ou máis camadas de masa de follado recubertas de crema ou merengue. É un doce tradicional da repostería galega e de moitos outros países de Europa: España (milhojas), Francia (mille-feuille), Países Baixos e Bélxica (tompoes ou tompouce) etc. Existen tamén variantes salgadas.
Na Arxentina, Chile, Paraguai, Perú, Uruguai e Colombia, chámanlle milhojas a unha torta circular feita con camadas alternadas de masa follada e doce de leite. A tona está cuberta de azucre.
Mega Hits FM
A Mega Hits é unha estación de radio da r/com - Renascença Comunicação Multimédia cuxo público é a mocidade. A Mega Hits transmite esencialmente música Pop e Rock.
AC Sparta Praha
O AC Sparta Praga (en checo AC Sparta Praha) é un equipo de fútbol da cidade de Praga (República Checa). O seu nome fai referencia á cidade grega de Esparta.
O Sparta emprega as cores azul (simbolizando a Europa), vermello (simbolizando a cidade real) e o amarelo (xunto co vermello, as cores oficiais da cidade de Praga) no seu escudo. O seu principal rival é o Slavia Praga. O clásico, é considerado como a maior rivalidade do país e é coñecido como Derbie S.
Middle-earth: Shadow of Mordor
Middle-earth: Shadow of Mordor é un videoxogo de acción ambientado no universo do Señor dos Aneis, desenvolvido por Monolith Productions e lanzado por Warner Bros. Interactive Entertainment. A historia do xogo ten lugar entre os eventos do Hobbit e O Señor dos Aneis e foi lanzado para Microsoft Windows, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360 e Xbox One. A data da estrea foi adiantada dende o 7 de outubro de 2014 ó 30 de setembro de 2014, agás en Australia, onde será estreado o 8 de outubro de 2014 para tódalas plataformas.
Julián Grimau
Julián Grimau García, nado en Madrid o 18 de febreiro de 1911 e fusilado na mesma cidade o 20 de abril de 1963, foi un político español.
Traxectoria
Julián Grimau, dunha familia oriúnda de Segovia de oito irmáns, tivo que abandonar os seus estudos aos catorce anos para axudar ao mantemento da familia. Traballou en varias editoriais e chega a ser subxerente dunha delas na Coruña. Na cidade galega, Grimau asiste a conferencias e interésase pola problemática de Galicia. Chega a estudar o galego­ nunha gramática que lle presta un dirixente da organización autonomista galega ORGA, á que acabou pertencendo. De volta a Ma­drid, e proclamada a II República, afíliase ao Partido Republicano Federal. A partir do 18 de xullo de 1936 a historia da súa vida é practicamente a acta de acusación que o fiscal militar leu no consello de guerra.
A súa actividade fixo que fose unha das persoas máis buscadas pola policía española. Por iso, moitos investigadores preguntábanse polas razóns da súa misión en Madrid en 1962, que o levaría á morte, cando en palabras dos seus compañeiros de partido estaba excesivamente queimado (é dicir, que a policía lle seguía a pista de preto e era probábel a súa detención). É un episodio que nunca foi aclarado. Algúns antigos membros da directiva do PCE (o escritor Jorge Semprún entre eles) suxeriron que o secretario xeral, Santiago Carrillo, quixo apartalo do aparato de dirección en Francia provocando a súa detención en España.
O proceso de Grimau
miniatura|A Dirección General de Seguridad estaba na Real Casa de Correos na Porta do Sol en Madrid. Actualmente é sede da Comunidade de Madrid. Grimau foi detido en novembro de 1962. A detención produciuse nun autocar no que viaxaban unicamente el e outros dous pasaxeiros, que resultaron ser axentes da Brigada Político-Social (policía política). Obviamente, fora delatado. Foi conducido á Dirección General de Seguridad, situada na Porta do Sol de Madrid, no edificio coñecido como Casa do Reloxo, que hoxe é a sede do goberno da Comunidade de Madrid. Alí caeu pola ventá dende un segundo piso a un vieiro choído, o que lle ocasionou graves lesións no cranio e nos pulsos. Grimau explicou este feito ó seu avogado declarando que nun momento dado da sesión da tortura á que foi sometido polos seus interrogadores, agarrárono e botárono pola ventá, esposado coas mans diante, razón pola cal fracturou a fronte e os pulsos. A policía política, por boca do ministro de Información Manuel Fraga Iribarne, declarou pola contra que Grimau recibira un trato exquisito e que nun momento do seu interrogatorio rubiu a unha cadeira, abriu a ventá e se tirou por ela de forma "inexplicábel" e por vontade propia. Pouco probábel xa que adoitábase esposar o reo á propia cadeira.
Fronte a tódalas previsións, Grimau non foi acusado pola súa militancia clandestina (o que lle valería unha condena no cárcere) senón pola súa actividade durante a guerra civil. Foi a derradeira persoa procesada e condenada en España como consecuencia da guerra. A razón é que, probabelmente, o réxime quixo dar unha lección á oposición nun momento no que existía unha tempada de alta conflitividade social e política.
Grimau foi acusado polo seu traballo como policía durante a guerra civil. Esa actividade, como tódalas exercidas polos membros da administración republicana durante a guerra, era cualificada de delito de rebelión militar. Aínda que o delito se conseguise probar, tecnicamente prescribira tralos 25 anos transcorridos. O tribunal debía probar entón que se trataba dun delito continuado.
En concreto, a Grimau imputábanselle torturas e asasinatos nunha "cheka" (centro de detención político) de Barcelona. Dita imputación, aínda que non foi demostrada no xuízo, fíxoselle tamén dende sectores anarquistas, que o acusan de ser un prominente membro do Servicio de Información Militar (SIM) e de dirixir a represión contra os trotskistas acusados do asasinato do axente do SIM Leon Narwicz en 1938. Non parece, porén, que existan probas documentais diso. Ademais, as devanditas fontes sitúan a actividade de Grimau en Madrid, e non en Barcelona.
Grimau foi procesado por un tribunal militar. Case non existían en España militares con formación xurídica, polo que bastaba con que fose avogado o relator ou fiscal, encargado de asesorar os presidentes do tribunal. No caso do xuízo a Grimau, exerceu de fiscal un habitual dos xuízos políticos, Manuel Fernández Martín, que en realidade nunca estudara Dereito e desenvolvía o cargo, coma moitas outras persoas na época, grazas a que podía declarar que os seus títulos "queimáranse durante a guerra" (foi desenmascarado un ano máis tarde, tras décadas de exercicio, e condenado ó cárcere). O defensor era a única persoa con formación xurídica da sala: o tenente avogado Alejandro Rebollo (que sería deputado anos despois), a quen a defensa de Grimau lle custaría o posto.
O xuízo celebrouse nos xulgados militares de Madrid o xoves 18 de abril de 1963, coa sala atestada de xornalistas. Para Rebollo, o xuízo era nulo de pleno dereito (de acordo incluso coas leis políticas da época e aínda sen saber que o relator era un impostor). Os delitos de torturas non foron probados: as testemuñas da acusación declararon que coñecían os crimes do acusado a través de rumores ou relatos de terceiros que non podían comprobarse. Só estaba probado que, efectivamente, foi policía.
O delito continuado de rebelión era improbábel dado que Grimau pasara máis de 20 anos fóra de España trala fin da guerra e non existían indicios da súa presenza clandestina no país durante ese tempo. O fiscal cortou en numerosas ocasións as declaracións do acusado e do propio avogado defensor, a quen non lle tiveron en conta a súa alegación. Tras pouco máis de cinco horas de xuízo, sen deliberación, ditouse como estaba previsto a condena a morte.
En realidade, o xuízo por "rebelión militar", no que se aplicaba a Lei de Responsabilidades Políticas de 1938, facía previsíbel a sentenza. Este tipo de xuízos sumarísimos en aplicación dunha lei creada especificamente para aniquilar os republicanos non se producía dende os anos inmediatamente posteriores á guerra. No seu período de apoxeo, acababan invariabelmente cunha sentenza de morte, tanto que, a miúdo os bedeis do tribunal permitíanse facer sen reparos unha broma macabra que se fixo famosa: "que pase a viúva do acusado". O fiscal Fernández Martín actuaba con frecuenza nestes xuízos e a súa afección á pena de morte era tamén famosa.
Por outra banda, o Consello de Ministros do 1 de abril daquel ano 1963 aprobara a creación do Tribunal de Orden Público, que pretendía deixar definitivamente a lexislación represiva aprobada no marco da guerra civil. A Grimau corresponderíalle ser xulgado por ese tribunal, que non ditaría pena de morte senón de prisión. Por isto, para asegurarse de que Grimau fora executado, Franco dispuxo que a entrada en vigor da lei se atrasase ata despois do fusilamento.
A presión internacional
Precisamente polo inusitado do procedemento, eco dunha guerra que por outro lado o franquismo parecía querer enterrar (comezaban a prepararse os actos dos "vinte e cinco anos de paz"), e porque se esperaba o peor, dende o anuncio dos cargos contra Grimau desatouse unha reacción internacional de protesta e presión sen precedentes en ningún aspecto relacionado con España.
A prensa internacional fixou a súa atención sobre o caso Grimau e producíronse manifestacións multitudinarias en varias capitais europeas e latinoamericanas. Nalgúns portos, os estibadores negábanse a descargar os barcos españois, e máis de 800.000 telegramas chegaron a Madrid pedindo a paralización do que consideraban un xuízo-farsa. A presión non pareceu afectar ó Caudillo, que na súa liña habitual atribuíuna a unha "conspiración masónica-esquerdista coa clase política". Manuel Fraga, en calidade de ministro de Información e Turismo, comezou unha intensa campaña dirixida á prensa internacional atribuíndo a Grimau os maiores crimes.
Trala lectura da sentenza, só cabía a posibilidade de que Franco conmutase a pena por outra de cárcere. Numerosos xefes de Estado puxéronse en comunicación con el para facerlle esta petición, entre eles o papa Xoán XXIII e o líder soviético Nikita Khrushchev, o que tampouco tiña precedentes: era a primeira vez que un dirixente soviético se dirixía oficialmente ó réxime franquista.
Dentro de España, algunhas personalidades próximas ó réxime pediron tamén clemencia. O Consello de Ministros, formado por 17 persoas, reuniuse o 19 de abril. Durou dez horas, aínda que ó parecer só Fernando María Castiella, titular de Exteriores, manifestou a súa oposición á execución da sentenza, alarmado pola presión internacional e as consecuencias que podía ter na política exterior española. A súa oposición foi, porén, máis ben tímida, xa que Franco finalmente esixiu unha votación e a decisión de asinar a sentenza tomouse por unanimidade.
Pasamento de Grimau
Julián Grimau, namentres, pasaba no cuartel militar do barrio de Campamento as súas horas de capela, é dicir, as previas á execución da pena, en compaña do seu avogado, de acordo coas ordenanzas militares. Cara as cinco da madrugada do 20 de abril, trasladóuselle nunha furgoneta ó campo de tiro do cuartel, onde debía executarse o fusilamento. En principio, correspondía á Garda Civil formar o pelotón, pero os seus mandos negáronse a facelo. O capitán xeneral de Madrid evitou tamén que o pelotón estivese integrado por militares de carreira, que era a segunda opción.
Parece ser que foi o propio Franco quen deu a orde de que os executores de Grimau fosen soldados de reemprazamento, e así se fixo. Novos, aterrados e sen experienza de tiro, segundo as testemuñas, dispararon a Grimau 27 balas sen lograr acabar coa súa vida. Foi o tenente que mandaba o pelotón quen houbo de rematar a Grimau de dous tiros na cabeza. Segundo confesou máis tarde á familia do falecido, este acto perseguiulle durante toda a súa vida, ata o punto de que acabou os seus días nun psiquiátrico. Julián Grimau foi enterrado no cemiterio civil de Madrid.
Rehabilitación de Grimau
Coa chegada da democracia, a partir de 1975, abríase teoricamente a posibilidade de revisa-lo caso Grimau e o doutras vítimas da ditadura. Con todo, os acordos coñecidos como Pactos da Moncloa supuxeron “de facto” unha Lei de Punto Final e do silencio, da que o PCE foi, curiosamente (porque era quen máis sufrira a represión) o maior valedor.
En termos xerais, procurábase esquecer os aspectos máis escuros do réxime anterior e soterrar definitivamente a memoria da República e a guerra. Nos anos 80, segundo testemuñas de militantes do PCE e de familiares de Grimau, o Concello de Madrid, entón dirixido por Enrique Tierno Galván, do Partido Socialista Obrero Español, propuxo extraoficialmente rebautizar a avenida do Mediterráneo como avenida de Julián Grimau (existen rúas e edificios públicos co nome de Grimau en numerosas cidades fóra de España). O PCE negouse, mostrando así a súa vontade de soterrar o asunto.
Dende mediados dos anos 90, porén, a consolidación da democracia e o tempo transcorrido dende a guerra, ademais do pasamento da maioría dos seus actores (o que facía menos conflitiva calquera referencia á mesma), foi propiciando que se comezase a reivindicar no ámbito parlamentario a memoria e reparación dos represaliados.
Boa parte das iniciativas neste sentido procedían de Izquierda Unida, coalición que integra a un PCE, xa sen a súa antiga dirección e coas bases que a apoiaban moi minguadas. O 15 de abril de 2002 Izquierda Unida presentou unha Proposición no de Ley sobre la rehabilitación pública y democrática de la figura de Julián Grimau, que recibiu os votos en prol de tódolos partidos con representación parlamentaria excepto o Partido Popular, que gobernaba con maioría absoluta.
O PP tiña unha razón dobre para oporse e así o expresou: por principio, é contrario a toda iniciativa política sobre da guerra e as súas consecuenzas ou o franquismo. En segundo lugar, prevía que o debate sobre Grimau tiña moitas posibilidades de converterse ademais nun xuízo público ó ministro que defendeu en tódolos medios de comunicación o seu fusilamento, Manuel Fraga, fundador do Partido Popular e daquela presidente da Xunta de Galicia.
En maio de 2005 Izquierda Unida presentou unha iniciativa similar na Asemblea de Madrid (parlamento da comunidade autónoma), para que dita asemblea instase ó goberno a rehabilitar a figura de Julián Grimau. Esta iniciativa si contou co apoio do PP, que contaba coa maioría absoluta na cámara.
Idiolecto
Un idiolecto é a variedade lingüística utilizada por un individuo concreto. O termo introduciuno Bernard Bloch en 1948 nun artigo da revista Language, "A set of postulates for phonemic analysis", ao observar que ningún individuo fala exactamente como outro e que na fala de cada individuo particular existe un sistema lingüístico homoxéneo.
Fonsín, Baión, Vilanova de Arousa
Fonsín é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 69 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 35 eran mulleres e 34 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 66 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 76.
Alhambra (homónimos)
Alhambra (do árabe "Al Ħamrā'", a Vermella, اَلْحَمْرَاء) pode referirse a:
Infobar
miniatura|dereita Denomínase infobar un widget ou ferramenta informática usada polos navegadores Internet Explorer, Mozilla Firefox e outros para mostrar información ao usuario. Un infobar está considerado vantaxoso, posto que non interrompe as actividades do usuario, senón que permite que esta obteña información adicional namentres navega e usa o computador para outros fins.
Pedro Rodríguez Gómez (xornalista)
Pedro Rodríguez Gómez, finado en Mondoñedo o 18 de xullo de 1903, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Foi director de El Hermandino. Emigrou a América e regresou enfermo. Faleceu ao pouco do seu retorno.
Diego Medrano
Diego Medrano Fernández, nado en Oviedo en 1978, é un escritor asturiano en lingua castelá.
Traxectoria
Deuse a coñecer co libro Los héroes inútiles, onde aparece a correspondecia completa entre Diego Medrano e Leopoldo María Panero. O seu primeiro libro de poemas, tamén publicado en 2005, El hombre entre las rocas, é unha especie de caderno de escritura onde se confunde o poético e o narrativo.
A principios de 2006 publicou a súa primeira novela, El clítoris de Camille, transgresora e de difícil clasificación. Tamén en 2006 publicou un libro de microrelatos, ''Los sueños diurnos. Manual Para amantes, pobres y asesinos'', onde a través de 300 microrrelatos deambulan personaxes extremos e depauperados.
En La soledad no tiene edad combina contos extensos e curtos, con títulos como "Bragas", "Nembutal", "Urinarios", "Mahou", "Atapuerca" ou "Sirenas".
En 2008 editou o poemario Agua me falta.
É colaborador habitual do xornal El Comercio de Xixón.
Gran Premio do Brasil de 2018
O Gran Premio do Brasil de 2018 (oficialmente coñecida como o Formula One Grande Prêmio do Brasil 2018) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 11 de novembro de 2018 no Autódromo José Carlos Pace en São Paulo, Brasil. A carreira marcará o cuadraxésima sétima edición do Gran Premio do Brasil, e o cuadraxésimo sexta vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Motosu
Motosu (本巣市, もとすし, Motosu-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado no centro da rexión de Chūbu e da rexión de Tōkai, e ao sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Mino, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 374,57 km², a poboación é de 34.984 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 93,4 h/km².
O concello de Motosu limita cos concellos de Ibigawa, Ōno, Mizuho, Kitagata, Gifu, Yamagata, Seki (que son da prefectura de Gifu); e Ōno (este último é da prefectura de Fukui).
Historia
A cidade de Motosu foi fundada pola fusión de tres concellos de vilas (Motosu-chō, Sinsei-chō e Itonuki-chō) e un concello de aldea (Neo-mura) do distrito de Motosu o 1 de febreiro de 2004.
Licor
miniatura|Licor de [[framboesa.]]
O licor é unha bebida alcólica doce, xelmente mesturada con froitas, herbas, condimentos, flores, sementes, raíces, cascas de árbores ou cremas. O termo vén do latín liquifacere, liquefacer, disolver, en referencia ás mesturas que se empregan na fabricación da bebida. Os licores non acostuman a ser envellecidos por moito tempo, aínda que poden quedar algún tempo descansando até que adquiran o sabor ideal. A descrición máis común de licor é a dunha bebida doce, de alto contido alcólico. Servido en pequenas copas, é ideal durante ou despois da sobremesa, aínda que pode tomarse só, ou poden servirse durante un cóctel.
Composición
A súa composición leva azucre, xarope, alcol, amais de frutas, plantas, madeiras e herbas, que lle dan o sabor característico de cada bebida.
Algúns licores son preparados por infusión, outros fanse por destilación de axentes aromáticos.
A distinción entre licor e bebida alcólica non é simple, especialmente porque na actualidade moitas bebidas alcólicas están dispoñibles con sabores doces. Con todo as bebidas alcólicas con sabor non se preparan por infusión. O contido de alcol non é unha característica distintiva, a maioría dos licores teñen menos graos alcólicos que as bebidas alcólicas, aínda que algúns licores poden ter ata 55 graos (asente, por exemplo).
Historia
Na Idade Media, o viño (e máis tarde o alcol) era o principal antiséptico. As plantas, raíces e herbas inxeríanas os monxes para a cura de varias doenzas. Os alquimistas levaron esas investigacións adiante.
Historicamente os licores derivan das herbas medicinais, xeralmente as preparadas por monxes, como os Beneditinos. Os licores foron elaboados en Italia dende o século XIII.
José Candal Vieites
José Candal Vieites, finado en Visantoña (Mesía) o 22 de novembro de 1947, foi un político galego.
Traxectoria
No franquismo foi xefe de Falange e alcalde de Mesía. Foi executado pola guerrilla en Visantoña o 22 de novembro de 1947.
Erinaceomorfos
A orde inclúe os coñecidos ourizos de Eurasia e África (subfamilia dos Erinaceinae) e os menos coñecidos en occidente ximnuros, do sueste asiático (subfamilia dos Galericinae).
Características
A maioría das especies teñen glándulas anais odoríferas, que están moito máis desenvolvidas nos ximnuros, que desprenden cheiros que se perciben a gran distancia.
Os erinaceidos son omnívoros, aínda que a maior parte da súa dieta está composta por insectos, vermes e outros pequenos invertebrados. Pero tamén comen sementes e froitos e, ocasionalmente, ovos de aves, así como calquera prea que estea ao seu alcance. Os seus dentes son afiados e adecuados para atravesar ás presas invertebradas. A fórmula dentaria é: 2-3.1.4.3 / 3.1.2-4.3.
Os ourizos son de hábitos nocturnos; en cambio os ximnuros son menos nocturnos, e poden ser activos tamén durante o día.
Moitas especies viven en tobos simples, mentres que outras constrúen niños temporais sobre a superficie do solo con follas e herbas, ou se refuxian en ocos de troncos das árbores ou en agochos similares.
Os erinaceidos son animais solitarios fóra da temporada de cría, e o pai non desempeña ningún papel na crianza da prole.
As femias dos erinaceidos paren tras un período de xestación de ao redor de seis a sete semanas. As crías acabadas de nacer son cegas e carecen de pelo, aínda que aos ourizos empezan a brotarlle as espiñas ás 36 horas do nacemento.
Descrición dos taxons
A orde dos Erinaceomorpha foi descrita en 1910 polo paleontólogo estadounidense William King Gregory.
Etimoloxías
O nome Erinaceomorpha está formado polos elementos do latín científico erinace-, de Erinaceus, nome de xénero, derivado do latín ericĭus, "ourizo cacho", coa desinencia -āceus, "semellante a", e -morpha, forma neutra derivada do grego antigo μορφή morphé, "forma", unidos ambos os elementos pola vogal de unión -o-. Literalmente: "os semellantes aos ourizos".
O nome da familia Erinceidae está formado, como é usual, coa raíz do nome do xénero tipo da familia, Erinaceus, e a desinencia ´-idae, derivada do grego εἶδος eîdos, "forma", usada para formar os nomes da familias de animais.
Erinaceomorfos e erinaceidos son, obviamente, as adaptacións ao galego dons nomes latinos correspondentes.
Ximnuro é un termo orixinado a finais do século XIX, derivado do latín científico Gymnura (antigo nome de xénero), tirado do grego antigo γυμνόσ gymnós, "espido, espida" e ουρά ourá, "cola de animal", "rabo".
Clasificación
Describíronse 12 xéneros e 43 especies de erinaceomorfos, algúns deles e delas fósiles. Na actualidade, a orde comprende os seguintes taxons:
Orde Erinaceomorpha Gregory, 1910 miniatura|Atelerix algirus. miniatura|Erinaceus concolor. miniatura|Cría de Paraechinus aethopicus. miniatura|Deinogalerix koenigswaldi. Museo de [[Historia natural de Leiden.]]
Evolución
O dos erinaceidos é un grupo relativamente primitivo de mamíferos placentarios, que cambiaron moi pouco desde a súa orixe no eoceno. O chamado 'ourizo xigante' (realmente un ximnuro) Deinogalerix †, do mioceno do Gargano, era do tamaño dun coello grande, e podía comer vertebrados ou prea, en lugar de insectos.
El Soplete
El Soplete foi o título de dous periódicos:
Máquina hidráulica
lang=gl|miniatura|dereita|200px|Vista detallada dunha bomba hidráulica. Unha máquina hidráulica é unha variedade de máquina de fluído que emprega para o seu funcionamento as propiedades dun fluído incompresible ou que se comporta como tal, debido a que a súa densidade no interior do sistema non sofre variacións importantes.
Convencionalmente especifícase para os gases un límite de 100 mbar para o cambio de presión; de modo que se este é inferior, a máquina pode considerarse hidráulica. Dentro das máquinas hidráulicas o fluído experimenta un proceso adiabático, é dicir, non existe intercambio de calor co contorno.
Clasificación
miniatura|200px|Bomba de engrenaxes. miniatura|200px|Bomba de engrenaxes. miniatura|200px|Bomba de engrenaxes.
As máquinas hidráulicas pódense clasificar atendendo diferentes criterios.
Segundo a variación de enerxía
Nos motores hidráulicos, a enerxía do fluído que atravesa a máquina diminúe, obténdose enerxía mecánica, mentres que no caso de xeradores hidráulicos, o proceso é o inverso, de xeito que o fluído incrementa a súa enerxía ao atravesar a máquina.
Atendendo ao tipo de enerxía fluidodinámica que se intercambia a través da máquina temos:
Segundo o tipo de intercambio
Tendo en conta a forma coa que se intercambia a enerxía dentro da máquina, temos:
Segundo a envoltura
Atendendo á presenza ou non de carcasa:
Segundo o movemento
Existen outros criterios, como a división en rotativas e alternativas, dependendo de se o órgano intercambiador de enerxía ten un movemento rotativo ou alternativo, esta clasificación é moi intuitiva pero non atende ao principio básico de funcionamento destas máquinas.
Na seguinte táboa amósase un resumo da clasificación das máquinas hidráulicas (l=líquido, g=gas).
Toki
O concello de Toki limita cos concellos de Tajimi, de Kani, de Mitake, de Mizunami (son da prefectura de Gifu); de Seto e de Toyota (son da prefectura de Aichi).
Período precelta
Linguas
O protocelta data principalmente do -800, coincidindo coa cultura de Hallstatt, mentres que a posible diverxencia máis antiga entre as variedades protoceltas do protoindoeuropeo data de entre o -3000 e o -2000.
Na Europa continental, as linguas precélticas da Idade de Bronce europea poden comprender dous grupos distintos.
Ponte do Pozo Negro
A ponte do Pozo Negro ou do Puzo Negro é unha ponte construída sobre o río Deza entre as parroquias de Ponte (Silleda) e San Pedro de Losón (Vila de Cruces).
Situación e descrición
Consta dunha plataforma de formigón e ferro, protexida por unha varanda tamén de ferro. Esta plataforma sostense sobre dúas paredes de parede levantadas a ambas lados do río, estando contruída a do lado de Ponte sobre un penedo.
Historia
Foi construída a comezos do século XX para canalizar o tránsito de persoas e mercadorías entre as terras do Corpiño e Carbia e as de Trasdeza, onde se viña celebrando na parroquia de Silleda unha feira os días 6 e 23 de cada mes. Así pois, o camiño que se dirixe cara esta ponte aínda conserva o nome de camiño da feira.
Coa mellora das vías e medios de comunicación, esta ponte caeu en desuso en detrimento doutras próximas (A Carixa, Ponte Taboada). No ano 1993, abriuse ao tránsito a PO-205, cuxo viaduto axudou a salvar o desnivel do Deza entre Ponte e San Pedro de Losón. Na actualidade a ponte do Pozo Negro só é utilizada por troiteiros e sendeiristas.
Museo Pedagóxico de Galicia
O Museo Pedagóxico de Galicia (MUPEGA) é un centro dedicado á recuperación, coidado, estudo e mostra do legado pedagóxico de Galiza. Está situado en Santiago de Compostela.
Historia
Ten como precedente un efémero museo feito na Coruña en 1926. O centro foi creado pola Xunta de Galicia por decreto o 2 de novembro de 2000, sendo Celso Currás conselleiro de Educación. Logo de catro anos de construción do edificio e procura, restauración, inventario e catalogación do material, foi inaugurado o 21 de outubro de 2004.
O edificio, de baixo e dous andares, inclúe unha biblioteca-hemeroteca especializada, sala de investigación, departamento de documentación e conservación, salón de actos, patio de recreo e xogos populares, e obradoiros para nenos e nenas. A colección acolle máis de 50.000 pezas. Delas, moitas están en exposición permanente nos diferentes módulos.
Arena da Baixada
O Estádio Joaquim Américo Guimarães é o estadio de fútbol do Clube Atlético Paranaense (CAP), localizado en Curitiba, capital do Estado do Paraná, Brasil. Coñecido como Arena da Baixada, o espazo foi o primeiro lugar do fútbol brasileiro a adoptar o nome patrocinado con o título de Kyocera Arena entre 2005 e 1 de abril de 2008. Coa escolla de Curitiba para ser unha das sedes da Copa do Mundo de 2014, o estadio foi reformado entre 2012 e 2014, ampliando a súa capacidade aos padróns esixidos pola FIFA e pasando a ter máis de 43.000 lugares.
Localizado no barrio do Água Verde, ten como punto diferencial a súa localización, próxima ao centro da capital paranaense. A historia do estadio do Atlético comezou a comezos do século XX, cando en 1914, Joaquim Américo Guimarães, entón presidente do Internacional (club que orixinaría o Clube Atlético Paranaense), mandou a construción do estadio Baixada da Água Verde. O Atlético xurdiu dez anos despois, herdando o patrimonio e bautizando o estadio co nome do principal responsábel da súa edificación.
The Need for Speed
Road & Track Presents: The Need for Speed, estreado no Xapón como Over Drivin ' , é un videoxogo de carreiras de 1994. Foi estreado nun comezo para 3DO e despois foi adaptado para DOS, PlayStation e Sega Saturn. É o primeiro xogo da serie Need for Speed. A premisa do xogo xira arredor de carreiras deportivas de coches, alén de conseguir modelos exóticos e importacións xaponesas.
O xogo salientou polo seu realismo e os comentarios de vídeo e son. Electronic Arts reuniuse coa revista automobilística Road & Track para coñecer o comportamento dos vehículos, incluíndo a imitación dos sons feitos polos vehículos. O xogo tamén contén información precisa do vehículo, diversas imaxes "estilo revista" dos interiores e exteriores de cada coche e unha pequena curta destacando as características do vehículo.
Sukhothai
miniatura|250px|Vista das ruínas da cidade histórica.Sukhothai (en tai สุโขทัย) é unha pequena cidade situada nas provincias de Kamphaeng Phet e Sukhothai, en Tailandia, capital da provincia homónima. Atópase a unha distancia de 427 km ao norte de Bangkok, a beiras do río Yom, un tributario do Chao Phraya. A súa poboación é duns 37.000 habitantes. A cidade actual áchase 12 quilómetros ao leste da antiga cidade, a que fora a capital do primeiro reino coñecido da rexión tailandesa, o chamado reino de Sukhothai. De aí que a miúdo se fale de Nova Sukhothai, pola cidade moderna, e da cidade histórica de Sukhothai, pola antiga cidade.
A Vella Sukhothai foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1991, xunto a unha serie de cidades asociadas:
Patinaxe artística sobre xeo
miniatura|A patinadora [[Sasha Cohen realizando unha espiral]] A patinaxe artística sobre xeo é un deporte no que individuos, dúos, ou grupos realizan figuras con patíns sobre o xeo. Foi o primeiro deporte de inverno incluído nas Olimpíadas, en 1908. Existen catro disciplinas olímpicas: individual masculina, individual feminina, parellas e danza. As disciplinas non olímpicas inclúen a sincronizada, cuartetos ou a acrobática. Desde o nivel intermedio os patinadores xeralmente realizan dous programas (curto e longo) que, dependendo da disciplina, poden incluír piruetas, saltos, secuencias de pasos, levantamentos, saltos lanzados, espirais da morte e outros elementos ou movementos. O organismo encargado da súa regulación é a Unión Internacional de Patinaxe.
Patíns
miniatura|Patín, década de 1990 O patín consta dunha bota, semellante á utilizada para a patinaxe artística sobre rodas e unha folla cun conxunto de grandes dentes afiados na súa parte frontal e que se utilizan principalmente no salto. A folla móntase na sola e na calcañeira da bota con parafusos. As botas adoitan ser predominantemente de coiro, ao ter a cualidade de axeitarse gradualmente ao pé, o que proporciona un control máis preciso dos botíns, As solas dos patíns modernos habitualmente inclúen materiais plásticos máis lixeiros para reduciren o peso do patín, secasí os patíns utilizados para saltos multirotacionais teñen un acabado moi ríxido para proporcionaren unha mellor subxección lateral nos tornecelos. Pódense usar patíns de calquera cor, e é abondo común tapalos con medias, pantalóns ou fundas de cores para adaptalos ao tema do programa ou ao atavío do patinador. Ata as primeiras décadas do século XX tódolos patinadores, homes e mulleres, levaban patíns escuros, non obstante algunhas patinadoras famosas, en especial Sonja Henie popularizaron o uso de patíns brancos para as mulleres, converténdose nunha tradición malia non estar incluída en norma ningunha.
Dean Jagger
Dean Jeffries Jagger, nado en Columbus Grove ou en Lima (Ohio) o 7 de novembro de 1903 e finado en Santa Monica (California) o 5 de febreiro de 1991 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Durante a súa infancia abandonou a escola varias veces antes de chegar ao Wabash College. Finalmente tamén o deixou, dándose de conta de que a vida académica non era para el. Durante varios semestres ensinou todos os graos nunha escola elemental antes de marchar a Chicago.
Estudou interpretación no Lyceum Arts Conservatory de Chicago, uníndose a unha compañía como substituto de Spencer Tracy. Actuou en vodevís, na radio e no teatro, debutando en Broadway en 1925 nunha produción de George M. Cohan. Seguiu en Broadway durante as décadas de 1930 e 1940.