cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blatodeos
Características
Os dous grupos teñen sorprendentes semellanzas en comportamento, que probablemente herdaron do seu devanceiro común. Entre elas están unha atracción polos lugares cálidos e húmidos, a tigmotaxe, o costume de escavar tobos, a manipulación do substrato, o comportamento hixiénico, a compartición de comida, o canibalismo, o comportamento excretor, a comunicación vibracional, o recoñecemento de parentes, o seguimento de rastros, o aloacicalamento (doutros individuos), o coidado das crías, recorte das antenas e certos comportamentos de apareamento. Nalgúns destes comportamentos, hai marcadas semellanzas entre as térmites e as crías de cascudas, pero non cos adultos. Durante a evolución da eusocialidade, os individuos compartían un desexo de agruparse. As cascudas xuvenís teñen unha tendencia a agregarse mentres que os adultos a miúdo compiten agresivamente entre si polo espazo e os recursos. De xeito similar, o acicalamento individual ou ser acicalado é común en colonias de térmites mais o aloacicalamento non é un comportamento xeral nas cascudas, aínda que os individuos se acicalen a si mesmos. Unha excepción a isto é a cascuda Cryptocercus, que parece estr máis estreitamente relacionada coas térmites que con outras cascudas. Nelas as crías acicálanse entre si e tamén acicalan aos adultos.
Ambos os grupos son tamén afectados polo seu ambiente social. Unha térmite, se a deixamos soa, ten un vigor significativamente menor e unha duración da vida máis curta que a que teñen dúas que se deixan xuntas. Unha ninfa de cascuda illada pode crecer polo menos a metade de rápido que os individuos agrupados e ten unha peor esperanza de vida.
Tanto as térmites coma as cascudas son coprófagas, xa que consomen de pellets fecais. As térmites obreiras adultas buscan o alimento e transpórtano á colonia, onde o ceden aos individuos reprodutores e aos xoves pola súa boca ou ano, proporcionándolles todos os nutrientes que necesitan. As cascudas xoves non son buscadores de alimento efectivos, e raramente se afastan dos lugares onde están agochadas, e obteñen gran parte da súa nutrición comendo as feces dos individuos máis grandes. Deles adquiren a flora microbina que lles axuda a dixerir a comida.
Comunicación
Como en moitas especies de insectos, as cascudas comunícanse entre elas liberando feromonas. Recentemente, tamén se descubriu que as cascudas liberan hidrocarburos do seu corpo que son transferidos por medio de interaccións das antenas. Estes hidrocarburos axudan na comunicación das cascudas e mesmo poden indicar se un individuo é un membro da súa parentela ou non para impedir a endogamia. As cascudas que foron illadas no laboratorio mostran efectos extremos no comportamento e son menos estimuladas por estes hidrocarburos e feromonas, o que posiblemente indica que cómpre un ambiente de grupo para desenvolver estas habilidades de comunicación.
Térmites
miniatura|Térmites
Todas as especies de térmites son en certo grao eusociais, e os membros dunha colonia están diferenciados en sistemas de castas. A maioría das poboacións de térmites constan da casta das obreiras, responsable da procura de alimento, construción do termiteiro, acicalamento e coidado das crías. A casta dos soldados ten como única responsabilidade a protección do niño dos predadores e outros competidores. Os soldados teñen mandíbulas moi desenvolvidas e moitas glándulas exócrinas que segregan múltiples substancias defensivas nocivas para os predadores.
Normalmente só o rei e a raíña poden reproducirse; as outras castas son estériles. Hai dúas clases de reprodutores: reprodutores primarios e reprodutores neonéticos. Os primarios son responsables da creación da colonia e caracterizanse por ter ollos compostos, marcas alares (lugares de onde se desprenderon as ás), e unha esclerotización definida. Os reprodutores neonéticos poden desenvolverse no seo da colonia xeralmente cando un dos reprodutores primarios morre, ou poden desenvolverse adicionalmente á raíña existente. Os reprodutores neonéticos poden ter dous fenotipos, un con ás e outro sen elas. Se os neonéticos son alados, marchan voando da colonia parental, emparéllanse e forman unha nova colonia, pero se son formas non aladas, permanecen na colonia parental. As diferentes rutas de desenvolvemento que sigan estes dous morfos adoitan depender da dispoñibilidade de comida na colonia, ou dos niveis variables de parasitismo na colonia. A casta á que pertencerá unha determinada ninfa en desenvolvemento empeza a facerse aparente nos últimos ínstares; nese momento, os reprodutores potenciais empezan a mostrar un incremento de tamaño da rexión gonadal.
miniatura|Termiteiros no [[Territorio do Norte, Australia]]
As colonias de térmites poden ser arbóreas, con forma de montículo ou subterráneas, e as térmites primitivas aniñan completamente dentro de estruturas pechadas, como tocos ou troncos. A construción do niño faise en gran medida coa propia materia fecal das térmites, con outros materiais como fibra vexetal mastigada, que orixina unha substancia similar a cartón débil pero impermeable, e con solo, que orixina unha substancia dura, pero pode ser erosionado pola auga. Os niños aéreos están conectados ao chan por pasadizos pechados; as obreiras cegas de corpos brandos da maioría das especies viven permanentemente dentro destes ambientes protexidos e non se aventuran a saír ao aire libre. A especie Trinervitermes trinervoides é unha excepción a isto, xa que as obreiras saen a buscar comida en pequenos grupos á superficie pola noite, segregando uns fedorentos terpenos para disuadir os depredadores. Os niños son complexas estruturas con túneles subterráneos que os comunican coas áreas de alimentación. En África, os termiteiros con forma de montículo poden chegar aos nove metros de altura e trinta metros de diámetro, producindo unha área de maior fertilidade e creando un pequeno punto quente de biodiversidade.
Comen madeira e detritos vexetais en descomposición, polo que son moi importantes nos ecosistemas.
Sezonat na kanarchetata
Sezonat na kanarchetata (en Сезонът на канарчетата) é un filme búlgaro de 1993 dirixido por Evgeni Mihailov. O filme foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
De Todo un Poco (Mondoñedo)
De Todo Un Poco foi unha revista editada en Mondoñedo entre 1904 e 1906.
Historia e características
Revista quincenal de carácter literario que apareceu o 1 de maio de 1904, dirixida por César González Seco Romero. Aínda se publicaba en xullo de 1906
Pousada, Valdoviño, Valdoviño
Pousada é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
Baltar, A Pastoriza
miniatura|Igrexa parroquial de Baltar miniatura|Área recreativa A Riboira (Baltar) miniatura|Castro de Saa San Pedro Fiz de Baltar é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 129 habitantes, deles 70 eran homes e 59 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Glacier Express
miniatura|O Glacier Express no val de Albula. miniatura|O Glacier Express sobre un viaduto. Pódense os vagóns panorama. O Glacier Express é un tren turístico en Suíza que, desde 1930, une Sankt Moritz con Coira, Disentis/Mustér, Andermatt, Brig, Visp e remata en Zermatt, no cantón suízo de Valais. Durante o verán tamén transita un tren paralelo que une Zermatt con Davos.
O primeiro Glacier Express partiu o 25 de xuño de 1930 ás 07:30 horas con 70 pasaxeiros, e chegou a St. Moritz case 11 horas despois. O tren é coñecido tamén como o "expreso máis lento do mundo". Durante 7 horas e media, o tren pasa por 291 pontes, 91 túneles e pasa polo Oberalppass a 2.033 metros sobre o nivel do mar.
Sarille, Luaces, Pol
Sarille é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Grandes esperanzas
Grandes esperanzas (en Great Expectations) é a décimo terceira novela de Charles Dickens, e a penúltima completada. Trátase dun bildungsroman que describe o crecemento e o desenvolvemento persoal dun orfo chamado Pip. É a segunda novela de Dickens, despois de David Copperfield, en ser narrada completamente en primeira persoa. Nun comezo, foi publicada de forma seriada no xornal semanal de Dickens, All the Year Round, dende o 1 de decembro de 1860 até agosto de 1861. En outubro de 1861, Chapman and Hall publicou a novela en tres volumes.
Traduciuna ó galego Isabel Soto a partir da adaptación ó castelán a cargo de José María Pérez Zúñiga, e foi publicada pola editorial Vicens Vives en 2012.
Manuel Reymóndez
Manuel Reymóndez García, finado en Vigo a principios de setembro de 1909, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Procurador dos Tribunais. Era propietario da imprenta Litografía Comercial en Vigo. Colaborou en El Independiente, e dirixiu a revista Luz y Sombra e o periódico El Restaurador. Publicou unha Guía comercial de Vigo (1900).
Diocese ortodoxa rutena de América
A diocese rutena en América (en inglés: American Carpatho-Russian Orthodox Diocese, ACROD) é unha diocese da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla con 78 parroquias nos Estados Unidos e no Canadá. Aínda que a diocese está directamente baixo a xurisdición do Patriarcado, está baixo a supervisión espiritual do Primado da arquidiocese de América. O seu bispo actual é Gregory Tatsis, consagrado o 27 de novembro de 2012.
Historia
A finais do século XIX moitos rutenos emigraron a América do Norte e estabeleceron parroquias católicas orientais. Porén, a maioría da xerarquía latina non acolleu facilmente aos rutenos. As diferenzas entre os católicos orientais e os bispos latinos, especialmente no referente ao celibato sacerdotal e ás diferentes formas da Divina Liturxia ou Misa, levaron a que algún deles deixaran a Igrexa Católica e pasaran a formar parte da Igrexa Ortodoxa. Un dos maiores oponentes ás prácticas orientais na súa diocese foi John Ireland, arcebispo de St. Paul entre 1888 e 1918, quen rexeitou permitir oficiar aos cregos rutenos na súa diocese.
miniatura|esquerda|225px|Entrada á Igrexa de San Nicolao de Myra en [[Manhattan, Nova York, parte da ACROD.]] A diocese foi fundada en 1938 cando un grupo de 37 parroquias católicas rutenas, baixo a guía do sacerdote Orestes Chornock, foron recibidas baixo a xurisdición do patriarcado ecuménico. O ano anterior, o grupo xa renunciara á unión coa Santa Sé, especialmente como protesta polo que percibían como latinización litúrxica. Un aspecto que causou moita división foi o decreto papal de 1929 Cum data fuerit de Pío XI, que mandou ao clero oriental nos Estados Unidos manter o celibato sacerdotal.
Este foi o segundo grupo de parroquias rutenas nos Estados Unidos que pasou á Igrexa Ortodoxa. O primeiro fora o dirixido por Alexis Toth, que entrara baixo a xurisdición da metrópole rusa de América (hoxe a Igrexa Ortodoxa en América) na década de 1890. Porén, este segundo movemento de rutenos cara a Igrexa Ortodoxa dirixiuse á Igrexa Ortodoxa de Constantinopla no canto da Igrexa Ortodoxa Rusa. Isto debeuse principalmente ao medo á rusificación que xa se dera no primeiro caso. No canto, o Patriarcado Ecuménico permitiu aos rutenos manter as súas prácticas distintivas.
A diocese hoxe
En 2006 tiña 14.372 membros en 78 parroquias. A maioría delas sitúanse en 13 estados no leste dos Estados Unidos, con dúas parroquias e dúas misións en Ontario. Case a metade das parroquias están localizadas en Pensilvania, ónde tamén ten a diocese un seminario, o seminario de Christ the Saviour de Johnstown, Pensilvania.
A diocese tiña tamén dous mosteiros, un en Nova York (que pechou en 1990) e outro en Maryland (que disolveuse a final da década de 1990 cando o seu abade volveu ao catolicismo).
A diocese é parte da Asemblea de Bispos Ortodoxos Canónicos en América do Norte e Central.
Episcopoloxio
Dende 1938, a dioceses estivo dirixida polos seguintes bispos:
Agromaior
Co topónimo Agromaior podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Moria
No universo de J. R. R. Tolkien, Moria eran a máis grande mina construída polos ananos, tamén coñecida como Khazad-dûm, a Mina do Anano.
Foi fundada por Durin I o Inmortal nos albores da Primeira Idade nas covas que daban a Azanulbizar. Atopábase no centro das Montañas Bretemosas, baixo os picos Caradhras, Fanuidhol e Celebdil. Estivo bastante afastada dos demais reinos ananos durante a Primeira Idade, pero como consecuencia da ruína de Belegost e Nogrod trala Guerra da Cólera, moitos ananos emigraron a Moria, facendo desta a maior cidade anana. Foi unha gran Mina que durante moitas Idades produciu inmensas riquezas, símbolo do poderío anano na Terra Media, pero tamén causa de moitas desditas e pesares.
Durante milenios foi un gran centro de comercio ata que os habitantes da cidade escavaron demasiado fondo na busca do mithril. Un Balrog agochábase nas profundidades das Montañas Bretemosas dende a destrución de Thangorodrim, miles de anos atrás. O Balrog expulsou ós ananos de alí, e dende entón en Moria só houbo escuridade e grandes poboacións de trasgos. Estas minas aparecen na novela O Señor dos Aneis, un lugar que a Irmandade do Anel tivo que atravesar para continuar o seu camiño.
Bradypus tridactylus
Bradypus tridactylus é unha especie de mamífero placentario da orde dos pilosos, suborde dos folívoros e familia dos bradipódidos, unha das catro que integran o seu único xénero, Bradypus.
A Esfarrapa, Barrañán, Arteixo
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Barrañán no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 34 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 18 eran homes e 16 eran mulleres.
Chiloé
A Illa Grande de Chiloé, tamén coñecida como "Nueva Galicia" na época colonial, atópase en Chile. É unha illa que forma parte do arquipélago de Chiloé. Posúe uns 180 quilómetros de lonxitude de norte a sur e un ancho media de 50 quilómetros. Está atravesada de norte a sur pola Cordilleira da Costa, que recibe os nomes locais de Cordilleira do Piuchén ou de San Pedro na súa parte norte e de Pirulil na sur.
A área caracterízase pola súa grande actividade marítima, pola forte relixiosidade manifestada nas súas igrexas e festividades, pola súa artesanía en fibras, la e madeira; polas palafitas (construcións sobre alicerces en auga), e principalmente polo encanto e tradición dos seus habitantes.
Accédese á illa pola ruta CH-5, a través dun transbordador que se toma en Pargua, que cruza a canle de Chacao e logo duns 25 minutos de navegación arríbase á localidade do mesmo nome.
Historia
Á chegada dos españois, a illa estaba poboada por chonos, huilliches e cuncos. Os chonos eran cazadores e recolectores nómades que se desprazaban en embarcacións chamadas dalcas, mentres os outros dous pobos dedicábanse ao cultivo de patacas, millo e porotos e á gandería de auquénidos.
En 1540, Alonso de Camargo avistou as costas de Chiloé mentres viaxaba ao Perú. Nunha expedición organizada por Pedro de Valdivia, o capitán Francisco de Ulloa chegou á Canle de Chacao en 1553 e percorreu as illas do arquipélago.
En 1558, García Hurtado de Mendoza iniciou outra expedición que culminou na posesión destas illas para a coroa española. En 1567 comezou o proceso de conquista en Chiloé, fundándose a cidade de Castro. A illa foi orixinalmente bautizada co nome de Nueva Galicia ("Nova Galicia"), pero ese termo non prosperou e mantívose a voz huilliche Chiloé, que significa "lugar de chelles" (unha gaivota branca coa cabeza negra).
Os xesuítas, encargados da evanxelización, foron facendo capelas por todo o arquipélago; para 1767 xa habían 79, e no día de hoxe pódense atopar máis de 150 templos de madeira ao estilo tradicional. Tras a expulsión da poboación xesuíta en 1767, a Orde Franciscana asumiu a asistencia relixiosa da illa desde 1771.
O proceso de Independencia pasou inadvertido en Chiloé e, de feito, foi o último reduto español en Suramérica. Pasou a formar parte de Chile só en 1826, 8 anos logo da Independencia e tras as campañas erradas de 1820 e 1824.
No século XIX foi centro de abastecemento dos baleeiros estranxeiros. Desde mediados do século XIX e ata principios do século XX, Chiloé foi o principal produtor de dormentes para ferrocarrís en todo o continente. A partir de entón comezaron a formarse novos pobos para dedicarse á industria, así naceron Quellón, Dalcahue, Chonchi e Quemchi. Desde 1895 fóronse entregando terras a colonos europeos e tamén a grandes industrias produtoras.
Co auxe da gandería, comezouse a ocupar a zona interior das illas, pois antes só se ocupaban as costas. Coa construción do ferrocarril entre Ancud e Castro en 1912 completouse a ocupación das terras interiores da illa. Este ferrocarril hoxe atópase fóra de servizo.
A finais do século XX, Chiloé seguiu o modelo imposto en todo Chile e experimentou cambios nos seus sistemas de vida. As novas empresas de acuicultura, como as salmoneiras, trouxeron beneficios para os chilotes, como a xeración de empregos, pero tamén problemas, como a alteración dos ecosistemas.
En 1972 presentouse por primeira vez o proxecto de construción dunha ponte que permitise unir a Illa Grande co territorio continental. A idea da construción deste viaduto só comezaría a concretarse durante o goberno de Ricardo Lagos o que lanzou o proxecto como parte das obras para celebrar o Bicentenario do país. Con todo, durante 2006, o proxecto do Ponte Bicentenaria foi cancelado logo que o custo estimado superase con fartura o orzado inicialmente.
Cidades
miniatura|dereita|200px|Transbordador logo de cruzar Canle de Chacao. As principais cidades son:
miniatura|160px|dereita|Illa Grande de Chiloé.
Don Necesario
Historia e características
Periódico semanal liberal, apareceu o 30 de maio de 1909. Estaba dirixido por Manuel Castro Beloy.
Reapareceu en marzo de 1934.
Aconoidasida
Os Aconoidasida son unha clase de protozoos parasitos apicomplexos establecida por Mehlhorn et al en 1980. Os máis famosos deles son os plasmodios causantes da malaria.
Os organismos que pertence a esta clase teñen unha formación bicuda nun dos seus extremos na súa membrana externa, onde teñen un complexo apical. Este complexo apical inclúe vesículas chamadas roptrías e micronemas, que se abren na parte anterior da célula. Estas vesículas segregan encimas que lle permiten ao parasito penetrar noutras células. Esta punta está rodeada por unha banda de microtúbulos, chamada anel polar.
O nome do grupo, Aconoidasida, leva o prefixo grego negtivo a- que indica que "carecen de", e a raíz conoid, referíndose ao orgánulo chamado conoide, formado por un funil de bastonciños usados para a mizocitose. Estes protozoos teñen un conoide só durante o estadio de oocineto e carecen del no resto do seu ciclo vital. Nisto diferéncianse da clase Conoidasida, que teñen o conoide durante todo o seu ciclo vital.
A clase divídese en dous ordes: Haemospororida e Piroplasmorida.
Mizocitose
A mizocitose (do grego myzein, μυζεῖν, que significa "chuchar" e citos, κύτος, que significa "recipiente, vaso", e aquí "célula") é un método de alimentación que se dá nalgúns microorganismos heterótrofos. Tamén se chama "vampirismo celular", xa que consiste en que unha célula predadora perfora a superficie doutra célula (a presa) por medio dun tubo alimenticio, e zuga o contido celular e dixíreo. Pódese absorber a porción soluble do citoplasma ou ás veces orgánulos, que tipicamente pasan ao interior dun vacúolo da célula predadora. Cando a célula predadora engloba e incorpora unha célula completa, fálase de fagocitose.
A mizocitose atópase, por exemplo, nos Myzozoa e tamén nalgunhas especies de Ciliophora (ambos do grupo dos alveolados). Tamén nos Aconoidasida, outros alveolados, que presentan unha estrutura especializada chamada conoide.
Ex Hex
Ex Hex é unha banda estadounidense de indie rock formada no ano 2013 en Washington, D.C. O grupo está composto por Mary Timony, Betsy Wright e Laura Harris. Ex Hex gravou o seu primeiro sinxelo, "Hot and Cold", no soto de Timony, e posteriormente gravou o álbum Rips, con Mitch Easter e Jonah Takagi. Foi editado o 7 de outubro de 2014 a través do selo Merge Records. O grupo xirou extensamente, tocando con Speedy Ortiz, King Tuff, Rocket from the Crypt e The Jacuzzi Boys entre outros. Ex Hex actuou no festival de Coachella no verán de 2016. A banda toma o seu nome do álbum en solitario de Timony Ex Hex, editado en 2005.
Heribert Barrera
Traxectoria
Barrera licenciouse en química pola Universidade de Barcelona nos tempos da II República Española. En 1934 entra a formar parte da Federació Nacional d'Estudiants de Catalunya e do Bloc Escolar Nacionalista. , dúas organizacións xuvenís do nacionalismo catalán. En 1935 ingresa nas Mocidades de Esquerra Republicana de Catalunya. Cando estoura a guerra civil española alístase co bando republicano, e loita na Fronte do Ebro formando parte da artillería. Meses antes do triunfo do bando liderado polo xeneral Franco, en febreiro de 1939, Barrera exíliase a Francia, onde permanecerá ata o ano 1952.
Nos anos corenta e cincuenta séguese formando, e á licenciatura en químicas suma a de matemáticas e a de enxeñaría química pola Universidade de Montpellier e o doutoramento en física pola Sorbona de París. Posteriormente convértese en profesor axudante da facultade de Ciencias da Universidade de Montpellier, onde imparte a materia de electroquímica. Foi agregado de investigación do Centre National de la Recherche Scientifique francés, a máxima institución investigadora de Francia, e bolseiro posdoutoral na Universidade de New Hampshire. Nestes primeiros anos contribúe a reorganizar Esquerra Republicana de Catalunya no exilio, e cando regresa a Cataluña, no interior, de forma clandestina.
En 1952 volve a Barcelona como profesor de química inorgánica na Universidade Autónoma de Barcelona e no ano 1970 consegue a cátedra. Durante ese tempo foi autor de artigos científicos en revistas internacionais, así como de política na prensa catalá e internacional. En 1949 recibiu o premio Prat de la Riba do Institut d'Estudis Catalans por unha pescuda sobre a síntese dos ácidos arilalifáticos.
En 1976 convértese no máximo dirixente de ERC en Cataluña e o secretario xeral do partido. En 1977 ingresa como membro do Consell Català del Moviment Europeu e nese mesmo ano resulta elixido deputado no Congreso dos Deputados, pola circunscrición de provincia de Barcelona, o único da súa candidatura, fronte aos 11 que colleita a candidatura centrista de Jordi Pujol. En 1980, porén, e tamén á fronte da súa formación, consegue 14 escanos nas eleccións ao Parlamento catalán, co que abandona as Cortes de Madrid, onde é substituído por Josep Pi-Sunyer. Na constitución da cámara catalá foi elixido presidente do Parlamento de Cataluña, o primeiro da restauración da democracia.
Nas eleccións catalás de 1984 ERC sofre unha severa derrota ao perder a metade dos votos e 9 de 14 deputados, quedando só con 5, entre eles, o do propio Barrera, que encabezaba a candidatura por Barcelona. En 1987 abandona a secretaría xeral de ERC, e permanecerá apartado da política ata que en 1991 regrese para encabezar a candidatura de ERC ao Parlamento Europeo, onde sae elixido eurodeputado. Tamén nese ano, 1991, pasa a ocupar o cargo honorífico de presidente de Esquerra, onde permanecerá durante catro anos, ata 1995. .
Ao abandonar Bruxelas en 1994, Barrera pasa a ocupar un papel discreto e de honra na política catalá, con espazados posicionamentos públicos. En 2001 publica o libro Què pensa Heribert Barrera?, onde sinalaba que a inmigración facía perigar o futuro de Cataluña. O propio Barrera moderou estes pareceres en entrevistes posteriores. En 2009 Barrera expresou publicamente o seu afastamento das posicións da dirección da súa formación, ERC, e sen deixar de militar nela apoiou publicamente a escisión, partidaria dunha aceleración das propostas independentistas, encabezada por Joan Carretero.
O 10 de xullo de 2010, Barrera encabezou, a canda outros líderes políticos cataláns históricos e contemporáneos (José Montilla, Pasqual Maragall, Jordi Pujol, Ernest Benach e Joan Rigol) unha manifestación pro-autonomista de grande relevancia en Cataluña, baixo o lema ''Som una nació. Nosaltres decidim'' (Somos unha nación. Nosoutros decidimos).
Santalla, Valdoviño, Valdoviño
Santalla é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 13 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 16 habitantes.
Subarreiro, Luaces, Pol
Subarreiro é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Cariña
Unha cariña ou emoticona é unha sucesión de caracteres especiais que representan caras humanas e que se emprega en Internet para expresar o estado de animo de quen escribe.
Historia
Cando a fins da década de 1970 se popularizaron as BBS entre os especialistas informáticos dos Estados Unidos nos que intercambiaban mensaxes de texto nos que as bromas, chistes ou a retranca non sempre se entendía como tales interpretándose literalmente o texto. Para evitar iso xurdiron formas de transmitir sentimentos polo texto como escribir a palabra joke (broma) ó final dunha frase graciosa para defini-lo seu contexto.
Un enxeñeiro especialista en intelixencia artificial, Scott E. Fahlman, propuxo ós usuarios dunha BBS en 1982 utilizar :-) para expresar un texto en broma e :-( para expresar un texto serio, denominou a esta sucesión de caracteres smileys. Pouco a pouco outros usuarios comezaron a empregalos e fixéronse populares e seguiron cando internet se fixo algo cotiá e pasaron ás mensaxes de texto dos móbiles. Actualmente desenvolvéronse máis cariñas para expresar diferentes sentimentos, accións ou personaxes e moitas veces aparecen substituídos por auténticas caras ou bonequiños.
Exemplos
:/                      algo descontento :-D                     moi contento :-P                     saca-la lingua ;-)                     chiscadela  :-o                      sorpresa  :-7                      raro  xD                       risa  :\/                      boca grande  (°<                      pac-man @:-)                    muller con pelo recollido  0:-)                     Santo, inocente. :-E                     Drácula. :*                      bico. :@                      carraxe
Cariñas xaponesas
:（　´_ゝ`）                indiferente
Francisco I do Sacro Imperio Romano Xermánico
Francisco Estevo de Lorena e Borbón-Orleáns (en francés François-Étienne de Lorraine; en alemán Franz Stephan von Lothringen), coñecido tamén cos nomes de Francisco II de Toscana, Francisco III de Lorena e Francisco III Estevo, duque de Lorena, nado o 8 de decembro de 1708 en Nancy, Ducado de Lorena, e finado o 18 de agosto de 1765 en Innsbruck, Austria, Sacro Imperio Romano Xermánico, foi duque de Lorena e de Bar (Francisco III) de 1729 a 1736, de Teschen (Francisco I Estevo) de 1729 a 1765, gran duque de Toscana (Francisco II) de 1737 a 1765, sendo nomeado emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico polo seu matrimonio coa arquiduquesa herdeira María Tareixa de Austria, reinando baixo o nome de Francisco I desde o 13 de setembro de 1745 até o 18 de agosto de 1765.
Orixes familiares
Francisco Estevo era o noveno fillo, e cuarto varón, de Leopoldo I, duque de Lorena e de Bar, e de Isabel Carlota de Borbón-Orleans, filla, á súa vez, de Filipe I, duque de Orleáns, tamén chamado Filipe de Francia, irmán do rei Luís XIV de Francia, e de Isabel Carlota de Baviera.
Por liña materna era, polo tanto, bisneto de Luís XIII, e tamén primo da delfinesa, nacida María Adelaida de Savoia, o que facía del un tío à la mode de Bretagne (é dicir, primo irmán da nai) do rei Luís XV de Francia, neno de 14 meses.
Estaba relacionado cos Habsburgo a través da súa avoa Leonor de Habsburgo, filla do emperador Fernando III de Habsburgo, e esposa de Carlos V de Lorena. Seu pai era primo e amigo da infancia do emperador Carlos VI, con quen se criou.
Na súa infancia e xuventude Francisco Estevo estivo moi unido ao seu irmán máis vello Leopoldo, ao que chorou amargamente cando este faleceu de varíola aos dezaseis anos, e á súa irmá Ana Carlota.
Compromiso matrimonial
O emperador Carlos VI favoreceu á familia do duque de Lorena, xa que, ademais de seren primos e amigos da infancia, como quedou dito, Leopoldo servira á Casa de Austria lealmente e con eficacia. Por iso proxectou casar á súa filla María Tareixa co irmán máis vello de Francisco, Leopoldo. E á pematura morte deste, Carlos adoptou a Francisco como seu futuro xenro. Así, Francisco criouse en Viena, canda María Tareixa, sabendo que estaban destionados a casar e, co paso do tempo, xurdiu entre eles un verdadeiro amor.
Francisco Estevo permaneceu na Corte austríaca até 1729, cando ascendeu ao trono de Lorena, e o compromiso con María Tareixa non se oficializou até o 31 de xaneiro de 1736, durante a Guerra de Sucesión polaca. Luis XV de Francia exixiulle a Francisco que entregara o Ducado de Lorena como compensación ao seu sogro, Estanislau I, que fora deposto. E o pai de María Tareixa obrigou a Francisco a que renunciara aos seus dereitos sobre o Ducado de Lorena, dicíndolle: «Sen renuncia, non hai arquiduquesa». En compensación, Francisco recibiu o Gran Ducado de Toscana tras a morte sen herdeiros do gran duque Xoán Gastón de Médici. En xaneiro de 1737, as tropas españolas retiráronse de Toscana, sendo substituídas por 6 000 soldados austríacos. O 24 de xaneiro de 1737 Francisco recibiu o Gran Ducado de Tocana do seu sogro. Ao mesmo tempo, María Tareixa recibiu do Ducado de Lorena.
O amor de María Tareixa por Francisco era forte e posesivo. As cartas que ela lle enviou pouco antes da voda expresaban as súas ansias por vel; mentres que as del, pola contra, eran moi formais. María Tareixa era extremadamente celosa, e a infidelidade do marido foi o seu maior problema durante o matrimonio.
Matrimonio e descendencia
A cerimonia da voda celebrouse o 12 de febreiro de 1736. Francisco II de Toscana, de 27 anos, casou coa arquiduquesa María Tareixa, que tiña 18 anos. A xove parella tomou posesión da Toscana, onde residiron tres meses.
Francisco foi nomeado mariscal de campo do Sacro Imperio e xeneralísimo do exército imperial. Tamén posuía, en Roma, a Villa Medici.
Do seu matrimonio con María Tareixa I de Austria, que durou 20 anos, tivo 16 fillos, dos cales só 10 chegaron á idade adulta: miniatura|400px|A familia de Francisco e María Tareixa en 1764 ou 1765.
Francisco foi un pai amoroso e extremadamente indulxente con todos os seus fillos, aos que perdoaba todas as súas trasgadas, e aos que malcriaba concedéndolles todo o que lle pedían. En cambio, María Tareixa era moito máis estrita e procurou que os seus fillos non foran educados de maneira que acabasen sendo arrogantes, como algúns dos arquiduques e arquiduquesas da época.
Fundador da dinastía dos Habsburgo-Lorena
Francisco I foi o fundador da actual rama dos Habsburgo-Lorena, xurdidida da súa unión marital. Algúns dos seus descendentes reinaron en México, Austria, Hungría, Toscana e Módena.
Os seus membros máis coñecidos son:
Vida pública
miniatura|Ex-Libris de Francisco I. miniatura|Moeda de Francisco I do Sacro Imperio Romano Xermánico, 1754. miniatura|Tumba de Francisco e da súa esposa, María Tareixa.
Grazas ao seu matrimonio con María Tareixa, arquiduquesa de Austria e herdeira do Sacro Imperio de dos reinos de Hungría e de Bohemia, foi nomeado emperador Francisco I do Sacro Imperio Romano Xermánico, debido á Lei Sálica, á morte do emperador Carlos VII en 1745.
Así mesmo era un mulleireiro empedernido, algo que á súa esposa, María Tareixa, lle disculpou, pese ao desgusto que isto lle ocasionaba, sen poñer reparos nunca a que o su marido tivese amantes. Moitos dos seus amorios foron indiscretos, e ben coñeecidos, en particular un con María Guilllerima von Neipperg, princesa de Auersperg, que era trinta anos máis xove.
Francisco era encantador aos ollos da Corte vienesa. Indulxente e amoroso cos seus fillos, e afábel fóra dos actos cerimoniais. A súa presenza era unha relaxación para os austeros usos dos Habsburgo, que decidiu cambiar, xunto coa súa esposa, empezando polo desuso da tétrica vestimenta negra que tanto se estilara en España.
Home culto e refinado, posuía unha valiosísima biblioteca, e mandou instalar un parque zoolóxico no xardín do palacio imperial, e tamén un xardín botánico.
A súa actuación política foi de pouca importancia, xa que a dirección do goberno e a política do Imperio estaban principalmente a cargo da súa esposa María Tareixa. Cabería quizais resaltar o interese que mostrou en asuntos económicos.
Morte
A relación entre ambos os esposos sempre foi moi boaes e profesaron un profundo amor conxugal (pese as ingidelidades Francisco).
Cando Francisco Estevo morreu (a causa dunha apoplexía), María Tareixa cortou a súa longa melena loura —da que tan orgullosa estaba— e vistiu un luto que mantería até a fin dos seus días, en recordo do seu esposo.
Ao morrer, María Tareixa foi enterrada canda el, nun enorme sarcófago na Cripta Imperial de Viena (Kaisergruft), onde os seus restos repousan.
Cadavedo, A Pastoriza
miniatura|Inverno en Cadavedo San Bartolomeu de Cadavedo é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 59 habitantes, deles 33 eran homes e 26 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Essential Logic
Essential Logic é unha banda británica de post-punk formada pola saxofonista Lora Logic (Susan Whitby) despois de deixar X-Ray Spex. O grupo inicialmente estivo composto por Lora Logic nas voces, Philip Legg na guitarra e nas voces, William Bennett (posteriormente en Whitehouse) na guitarra, Mark Turner no baixo, Rich Tea na batería e Dave Wright no saxofón. Turner sería posteriormente substituído por Jon Oliver. A banda separouse e 1981 e reformouse en 2001.
Historia
A banda creouse en 1978 con Lora acabada de saír da escola de arte. O seu primeiro 7" foi editado a través do seu propio selo, Cells, e editaron un EP auto-titulado a través de Virgin Records en 1979, antes de asinar con Rough Trade. O seu álbum de estrea, Beat Rhythm News apareceu tamén en 1979, seguido por varios 7" antes de que o grupo se separase en 1980.
Entre 1978 e 1981 Logic tamén foi membro de Red Crayola, ademais de tocar en gravacións de The Stranglers, The Raincoats e Swell Maps.
Lora Logic publicou un álbum en solitario, Pedigree Charm, no ano 1982 a través do selo Rough Trade. Pouco despois despois de gravar e actuar cando se uniu a unha seita Hare Krishna, aínda volveu a actuar novamente con X-Ray Spex cando a banda se reformou en 1995.
No ano 2003 foi editada unha antoloxía de gravacións Essential Logic, titulada Fanfare in the Garden, a través do selo Kill Rock Stars.
Jean-Amand Lamaze
Jean-Amand Lamaze, S.M., nado o 28 de marzo de 1833 en Saint-Michel-sur-Meurthe (Vosgos, Francia) e finado o 9 de setembro de 1906 en Maofaga (Tongatapu, Tonga) foi un misioneiro católico francés, bispo e vigairo apostólico de Oceanía Central dende 1879 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu o 28 de marzo de 1833 en Saint-Michel-sur-Meurthe, un concello do departamento dos Vosgos, no Reino de Francia. O 1 de maio de 1857, con 24 anos, foi ordenado sacerdote, e cinco anos máis tarde, o 24 de setembro de 1862 profesou como padre marista.
O 23 de maio de 1879 foi nomeado vigairo apostólico de Oceanía Central, bispo titular de Olympus, e administrador apostólico da vigairía apostólica das Navegadores. Recibiu a consagración episcopal de mans do cardeal Louis-Marie Caverot o 21 de decembro do mesmo ano.
En 1896, co nomeamento de Pierre-Jean Broyer, deixou de administrar o arquipélago das Navegadores. Continuou a exercer como vigairo apostólico de Oceanía Central até o seu pasamento o 9 de setembro de 1906 en Tongatapu.
Tempo sideral
O tempo sideral é un sistema de medida de tempo que toma como referencia un punto fixo da esfera celeste (o punto Aries). Defínese un día sideral como o tempo que transcorre entre dous pasos consecutivos dese punto polo meridiano do lugar.
Kladenetzat
Kladenetzat (en Кладенецът) é un filme búlgaro de 1991 dirixido por Docho Bodzhakov. O filme foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tempo sideral
Ver tamén
Tempo
Tempo Universal Coordinado
Tempo Medio de Greenwich
Soutovello, Valdoviño, Valdoviño
Soutovello é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
Lingua ali
A lingua ali é unha lingua níxer-congo. Segundo o atlas Ethnologue, en 1996 tiña 35.000 falantes.
Sigüeiro
O topónimo Sigüeiro pode referirse a:
Amais, o apelido Sigüeiro pode referirse a:
Crecente, A Pastoriza
O Salvador de Crecente é unha parroquia do concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 181 habitantes, deles 90 eran homes e 91 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
María Dolores Vila Jato
María Dolores Vila Jato, nada en Lugo o 9 de xullo de 1950, e finada o 2 de abril de 2001, foi unha historiadora galega especializada en historia da arte.
Traxectoria
Nacida en Lugo o 7 de xullo de 1950, licenciouse en Filoloxía Francesa e Xeografía e Historia (Sección de Historia da Arte), na Universidade de Santiago de Compostela (USC), na segunda das cales obtivo o premio extraordinario de licenciatura.
Na súa licenciatura en Historia da Arte presentou a súa tesina sobre Francisco de Moure, escultor barroco compostelán, pero que realizou a súa maior produción artística en Ourense e, despois, en Lugo. En 1978 defendeu a súa tese de doutoramento ''La escultura del Renacimiento en Galicia. El manierismo'', dirixida por Ramón Otero Túñez, que foi cualificada coa máxima nota.
En 1982 gañou por oposición a praza de profesora adxunta e, desde 1984, foi profesora titular de Historia da Arte Moderna e Contemporánea da USC.
Foille concedida unha bolsa polo Ministerio de Educación para a formación do persoal investigador. Participou activamente en congresos da súa especialidade. A súa liña de investigación centrouse na arte moderna.
A profesora Vila Jato foi académica correspondente da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando. Faleceu o 2 de abril de 2001.
Morte e homenaxes
Á súa morte, no salón nobre do Liceo de Ourense celebrouse unha homenaxe no seu recordo, no que o "Grupo Francisco de Moure" acordou nomeala, a título póstumo, a «amiga, mestra, conselleira e defensora a ultranza da arte ourensana», como «Membro de Honra» desa sociedade. Pola súa parte, o Departamento de Historia da Arte da USC publicou un libro colectivo, en dous tomos, na súa homenaxe,
Vida persoal
Dolores Vila casou co profesor Ángel Sicart Giménez, historiador da arte coma ela, e tamén académico correspondente da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, e que desempeñou, entre outros cargos, a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia. A parella tivo un fillo.
Publicacións
A doutora Vila Jato foi autora de dezasete artigos de revistas, quince colaboracións en obras colectivas, dirixiu dúas teses de doutoramento e publicou seis libros:
Lingua caxemiresa
A lingua caxemiresa (कॉशुर, کٲشُر, ou koshur) é unha lingua do subgrupo dárdico das linguas indoarias e que é falada principalmente no val de Caxemira e de Chenab, en Jammu e Caxemira.
Fábrica Hispano
Fábrica Hispano (FH) foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1956 ata 1960.
Historia da compañía
A empresa Fábrica Hispano, localizada en Barcelona, empezou a partir dos restos da antiga Hispano-Suiza trala súa nacionalización e integración en ENASA. Comezou en 1956 coa produción de automóbiles. En 1960, a produción detívose logo duns 400 exemplares producidos.
Modelos
miniatura|Modelo F2 furgoneta. Tan só produciron micro coches. Utilizaban motores monocilíndricos de 197 cm³ de desprazamento que daban unha potencia de 9 cv, de procedencia Hispano Villiers, nos modelos F2 e F4; ou motores Rovena de dous cilindros con 324 cm³ de cilindrada e un total de 15 cv que equipaban os modelos F5. Fabricouse en versión camioneta de dúas portas, catro prazas praia e furgoneta.
Nina Agdal
Nina Brohus Agdal, nada o 26 de marzo de 1992, é unha modelo dinamarquesa.
Vida persoal
Nina Agdal saíu co cantante británico Max George. Dende maio de 2016 mantén unha relación co actor estadounidense Leonardo DiCaprio.
Illa de Wight
120px|miniatura|Bandeira da illa de Wight 80px|thumb miniatura|dereita|200px|Compton Chine
A Illa de Wight é un condado insular situado na costa sur de Inglaterra, fronte á cidade de Southampton. Coloquialmente é coñecida como "A illa" (The island) polos seus habitantes. A súa poboación no ano 2003 era de 136.252 habitantes.
A illa de Wight é o único distrito unitario de Inglaterra que ten status de condado. Ten un único representante no Parlamento.
Historia
A maioría do territorio que compón a illa de Wight foi depositado durante o Cretáceo tardío, como parte do longo val fluvial en que consistía o que hoxe en día é a costa sur de Inglaterra. Os pantanos da rexión serviron para conservar fósiles. Por iso, a illa converteuse nunha das localizacións europeas máis interesantes para atopar restos de dinosauros.
A illa de Wight converteuse en illa nalgún momento da última idade do xeo cando a crecida do mar separou a illa do continente. A illa formou parte da britania celta. Os romanos chamárona Vectis. Foi conquistada por Vespasiano durante a invasión romana. Logo dos romanos, a illa estivo ocupada polos xutos, unha tribo xermánica, ao comezo das invasións anglosaxoas.
Durante a conquista normanda fundouse o Castelo de Carisbrooke. A illa non volveu estar baixo o completo control da coroa ata que no ano 1293 foi vendida ao rei Eduardo I.
Entre 1597 e 1602 construíronse as fortificaciones exteriores do castelo de Carisbrooke. Durante a guerra civil inglesa, o rei Carlos fuxiu cara á illa de Wight crendo que sería ben acollido polo gobernador Robert Hammond. Con todo, Hammond ordenou encarcerar ao rei no castelo de Carisbrooke.
Ligazóns externas
300px|esquerda
El Restaurador
El Restaurador foi o nome de varias publicacións:
Antonio Platas Tasende
Traxectoria
É académico da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación desde 2012.
El Restaurador (Vigo)
El Restaurador foi un periódico editado en Vigo entre 1900 e 1913.
Historia e características
Subtitulado Semanario Independiente, apareceu en novembro de 1900. Periódico católico propiedade de Ramón Sinforiano Fernández que estivo dirixido por Manuel Reymóndez, Arturo Prieto Alcayna (1908), Claudio de Cabo e Juan Andrade Domínguez; os seus redactores eran Manuel Fernández García, Ramón Sinforiano Fernández, Juan Andrade Domínguez e José Martínez Pereira -que asinaba Jomape-, e o seu animador ideolóxico Manuel Vallejo, catedrático do seminario de Tui. Entre os seus colaboradores figurou Hermenegildo Calvelo. Dende xaneiro de 1907 cambiou o seu subtítulo por Bisemanario Católico de Vigo. En 1913 levaba como subtítulo Órgano oficial de la Comunión Tradicionalista, en la provincia de Pontevedra. Mantivo polémicas con La Lucha e Germinal. Cesou a súa publicación en xuño de 1913.
Hans Spemann
Hans Spemann, nado en Stuttgart o 27 de xuño de 1869 e finado en Friburgo o 12 de setembro de 1941 foi un embrioloxista alemán. Foi agraciado co Premio Nobel de Medicina de 1935.
Traxectoria
As súas descubertas relativas aos efectos da introdución embriónica e á influencia das células nos tecidos e órganos, foron relevantes na súa escolla para vencedor do galardón.
Lena Meyer-Landrut
Lena Meyer-Landrut, nada en Hannover o 23 de maio de 1991, é unha cantante alemá.
Traxectoria
Lena foi a gañadora do concurso de talentos "Unser Star für Oslo" ("A nosa estrela para Oslo"), cuxa final foi realizada o 12 de marzo de 2010. A vitoria deulle o dereito a representar a Alemaña no Festival da Canción de Eurovisión 2010 coa canción "Satellite" escrita polos compositores Julie Frost e John Gordon. Esta canción, xunto cos temas "Bee" e "Love me" (esta última co escrita por ela mesma xunto a Stefan Raab) ocuparon o tres primeiros lugares no iTunes Store alemán o día despois da final nacional. O día 29 de maio de 2010 proclamouse gañadora do Festival de Eurovisión, celebrado en Oslo, con 246 puntos.
Premios Cálamo
Desde o seu inicio prémianse dúas categorías:
K'uk' Bahlam I
K'uk' Bahlam I ou K'uk Balam I, nado o 30 ou 31 de marzo de 397 e finado en 435, foi un ahau maia que é considerado o fundador da dinastía que gobernou a cidade estado de Palenque. É tamén referido como o Señor Toktan ou Señor Toktahn, posiblemente en alusión ó seu lugar de nacemento.
Traxectoria
O seu nome en lingua maia clásica significa Quetzal Xaguar. De acordo á conta longa do calendario maia naceu o 8.18.0.13.6 5 kimi 14 kayab. Foi contemporáneo ó ahau Siyaj Chan K'awiil II de Tikal, época durante a cal se rexistrou unha forte influencia da cultura de Teotihuacán. Ascendeu ó poder o 8.19.15.3.4 1 kan 2 kayab, é dicir, o 10 de marzo de 431, o seu reinado durou soamente catro anos.