cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Capricho (Gaudí)
Interior
O salón principal ten 35 m² e presenta unha dobre altura que chega até a cuberta do edificio dividindo o faiado en dúas partes. Como está situado na coxía norte é o contrapunto do invernadoiro, orientado ao sur. É un salón acolledor e luminoso pero de certa sobriedade, tal e como quería o propietario. O teito ten forma de nave invertida, posiblemente pensado para conter unha cuberta acristalada, como era a moda na época, que con todo non chegou a construírse. Na estancia destaca unha ampla ventá con xanelas de guillotina dotadas dun sistema de corredeiras que se moven con contrapesos. Igualmente, na zona interior hai catro xanelas en forma de arcos en chanzos que dan ao corredor e permiten a entrada da luz de mediodía. Doutra banda, corresponden a este salón os dous balcóns en forma de banco-varanda elaborados en ferro forxado que dan ao exterior. Xunto a este salón atópase o comedor, de dimensións modestas, colocado xunto á escaleira de servizo que conduce á cociña, no semisoto.
Xunto ao salón principal está a sala de xogos, unha estancia de 37 m² orientada cara a poñente. Era unha sala polivalente destinada a finalidades lúdicas pero que tamén podía servir de dormitorio secundario. Inclúe unha galería semicircular de 6 m² como ambiente adicional destinado principalmente a fumadeiro, de inspiración árabe. O chan deste salón é de parqué, que sintoniza co teito de artesoado de madeira, decorado con flores talladas igualmente en madeira. A decoración, a máis rica da casa, está realizada en madeira, cerámica e ferro, con motivos vexetais e animais. miniatura|Invernadoiro. Na fachada de levante áchase o dormitorio principal, que cos seus 42 m² é a estancia máis grande despois do invernadoiro, maior mesmo que o salón principal, o que pon de relevo a importancia concedida polo seu propietario á súa vida privada. Debido ao seu tamaño, na reforma de 1914 foi dividido en dúas habitacións. É unha estancia luminosa, con ventás que dan a levante e mediodía, así como unha porta de acceso á terraza de 26 m² que se sitúa sobre o teito da cocheira. Da estancia destaca o artesoado do teito, o máis elaborado de toda a casa, cunhas vigas transversais cruzadas por unha rede de viguetas en diagonal, con remates decorativos de motivos vexetais nas interseccións. Xunto ao dormitorio atópase o cuarto de baño, de 14 m², con chan de mármore, azulexos para a zona de ducha, zócolos de madeira e mármore e teito de artesoado de madeira. As xanelas teñen vidreiras de cores con motivos vexetais e ornitolóxicos, posiblemente un modelo para as demais estancias que finalmente non se realizou. esquerda|miniatura|250x250px|Detalle do faiado. Na parte sur da casa, no interior da "U" que forma o edificio, atópase o invernadoiro construído sobre unha edificación anterior que cumpría o mesmo uso; destruído na reforma da casa efectuada en 1914, foi reconstruído en 1988 baseándose no deseño orixinal. Esta estancia respondía a unha das afeccións do propietario, a botánica, aínda que debido á súa prematura morte non chegou a cumprir o seu obxectivo. Ten 72 m² de superficie, 6 metros de altura e presenta planta de estadio e cuberta a dúas augas. Construíuse cunha estrutura de madeira de cor branca e acristalada. Esta estancia cumpre a función de regulador térmico da casa, absorbendo calor durante o día e desprendéndoo ao resto das estancias pola noite. O invernadoiro forma, xunto ao muro interior da casa, o corredor que serve de distribución da planta nobre.
Na planta superior atópase o faiado, dividido en dous polo salón principal xa que a súa altura chega até o teito do edificio, con acceso por dúas escaleiras de caracol. Ten unha superficie total de 140 m², con cuberta a dúas augas cunha estrutura de vigas de madeira con diversos ángulos de abertura, máis pechados canto máis cerca están do centro da coxía. O faiado cumpría tamén o obxectivo de regulador térmico, illando a planta nobre das temperaturas exteriores. Neste espazo achábanse as habitacións do servizo e as dúas ás estaban conectadas por un corredor exterior, paralelo á cuberta do invernadoiro. Unha das habitacións conta cunha terraza semicircular que está sobre a galería da sala de xogos. Tamén hai un acceso á terraza inferior da torre-minarete.
Cabe resaltar que numerosas solucións estruturais e ornamentais da casa responden á afección do propietario pola música, por exemplo: os reberetes no exterior da casa imitan un pentagrama, as varandas da torre teñen forma de clave de sol e de semicorchea, nas xanelas do salón principal usáronse contrapesos para o sistema de corredeiras, que eran campás tubulares con diferentes densidades e tamaños para poder obter notas musicais diferentes ao abrirse e pecharse; por último, no cuarto de baño atópanse dúas vidreiras con debuxos dunha abella tocando a guitarra e un paxaro tocando o órgano.
Plains of the Purple Buffalo
Plains of the Purple Buffalo é o segundo álbum da banda de rock progresivo *shels, publicado o 27 de xuño de 2011 a través do selo Shelsmusic.
Pimpinela
Pimpinela é un dúo musical arxentino composto polos irmáns Lucía (nada o 23 de maio de 1961) e Joaquín Galán (nado o 21 de xullo de 1956).
Traxectoria
Pimpinela editou 22 discos polos que acadaron 85 discos de ouro, platino e diamante. No 2001 tiñan vendidas 18 millóns de copias e no 2012 (11 anos despois) superaron os 25 millóns en todo o mundo. Os seus temas teñen versións en inglés, italiano e portugués. O seu recoñecemento nacional e internacional ó longo de toda a súa traxectoria fixo que se tornasen moi coñecidos en toda América Latina, Europa, os Estados Unidos, Canadá e mesmo Marrocos.
Lilo & Stitch
Lilo & Stitch é un filme de animación de Disney escrito e dirixido por Chris Sanders e Dean DeBlois que foi estreado no 2002. Debido ó éxito do filme, a historia continuou na serie de televisión, Lilo & Stitch: The Series e tivo unha secuela, Stitch! The Movie, (2003). A segunda secuela directa a DVD foi Lilo & Stitch 2: Stitch Has a Glitch, (2005). Unha terceira secuela, Leroy & Stitch, foi realizada no 2007 como conclusión para a serie de televisión.
Sinopse
Lilo, unha nena hawaiana que se sente soa, decide adoptar un "can" moi feo ó que chama Stitch, que podería ser a compaña perfecta senón fose en realidade o froito dun experimento xenético que escapou dun planeta alieníxena e aterrou na Terra por casualidade. Co seu amor e a súa inquebrantable fe no "ohana" (o concepto hawaiano da familia), Lilo remata conquistando o corazón de Stitch e ofrécelle algo que o orixinal cadelo nunca pensou ter: un fogar.
Cheez Whiz
Cheez Whiz é un queixo procesado americano que ten unha consistencia líquida similar ao dun mollo ou un queixo para untar que foi introducido no mercado por primeira vez pola compañía de alimentación Kraft Foods no ano 1953.
Características
A súa cor é brillante e marela e posúe unha fluidez viscosa en forma de líquido, que se distribúe en botes de vidro, e emprégase para aliñar as corn chips, os hot dogs, os cheesesteaks, ou calquera outro alimento. Comercialízase nalgúns países como os Estados Unidos, o Canadá, Venezuela e Filipinas.
Cultura xeral
O Cheez Whiz fai a súa aparición na película The Blues Brothers. Elwood volta ao seu apartemento co seu irmán Jake; un dos seus residentes, que xoga as cartas, pregúntalle: "Conseguíchesmo Cheez Whiz?" Elwood lanza un envase da marca de Easy Cheese. Esta escena é parodiada en Family Guy con Stewie Griffin facendo a mesma pregunta.
O músico Beck menciona ao Cheez Whiz na súa peza "Loser" do traballo Mellow Gold: "Get crazy with the Cheez Whiz!".
Xerne, O Allo, Zas
Xerne é un lugar da parroquia do Allo no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
FC Turun Palloseura
O FC Turun Palloseura ou FC TPS (alcumado Tepsi) é un equipo de fútbol da cidade de Turku, Finlandia. Foi fundado en 1922 e é a sección de fútbol do club polideportivo Turun Palloseura. Actualmente compite na Veikkausliiga, a máxima categoría do fútbol finés, e xoga os seus partidos como local no Veritas-stadion, un estadio con capacidade para 8.072 espectadores.
El Niño Gusano
El Niño Gusano foi unha banda de música alternativa de Zaragoza, activa entre 1993 e 1999. Durante a súa traxectoria mesturaron elementos da psicodelia británica e do noise pop estadounidense, así como do pop español da década de 1960.
Xabier P. DoCampo
Francisco Xabier Puente Docampo, coñecido popularmente como Xabier P. DoCampo, nado en Rábade o 5 de abril de 1946 e finado na Coruña o 26 de xuño de 2018, foi un mestre, escritor, contacontos, actor de teatro, guionista e promotor da lingua e a cultura galega, ademais de animador á lectura e experto en bibliotecas escolares.
Traxectoria
dereita|miniatura|Homenaxe da AELG a Xabier P. DoCampo en Castro de Ribeiras de Lea. Con poucos anos a familia trasladouse a Castro de Ribeiras de Lea e uns anos despois á Coruña onde estudou o bacharelato e Maxisterio. Traballou como mestre en varios colexios e durante oito anos en Preescolar na Casa. Sempre relacionado cos movementos de renovación pedagóxica, pertenceu ao Consello de Redacción da Revista Galega de Educación. Deu cursos a profesores e relatorios en congresos sobre a didáctica da lingua e a literatura, sobre a lectura e a súa implantación escolar e social, sobre a narración oral, a súa estrutura, a súa influencia na literatura escrita e a súa utilización didáctica, tanto en Galicia coma fóra. Escribiu libros de texto para a escola e textos de ensaio didáctico e pedagóxico. Foi tamén actor e director de teatro e colaborou durante sete anos en Radio Nacional de España en Galicia como guionista e como director de programas de diverso tipo e formato.
Foi un dos grandes renovadores da literatura infantil-xuvenil galega e tamén un dos máis traducidos.
En 1995 obtivo o Premio Nacional de literatura infantil e xuvenil por Cando petan na porta pela noite, seleccionada así mesmo como unha das cen mellores obras do século XX español, segundo a Fundación Germán Sánchez Ruipérez.
A súa tarefa pedagóxica intégrase na chamada Nova Escola Galega.
Obras
miniatura|200px|dereita
Bidueira, San Miguel de Bidueira, Manzaneda
Bidueira é un lugar da parroquia de San Miguel de Bidueira, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 35 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 19 eran mulleres.
Alexis Ajinça
Alexis Ajinça, nado en Saint-Étienne (Ródano-Alpes) o 6 de maio de 1988, é un ex xogador profesional de baloncesto francés. Foi o primeiro xogador non estadounidense seleccionado polos Charlotte Bobcats no Draft da NBA.
Selección nacional
Ajinça formou parte da selección francesa que gañou a medalla de bronce no Campionato do Mundo Sub-19 de 2007 celebrado en Novi Sad, Serbia, promediando 7,4 puntos, 5,6 rebotes e 2,7 tapóns por partido. Tamén conquistou a medalla de ouro no Campionato de Europa Sub-18 de 2006 en Grecia, con medias de 6,9 puntos e 7,5 rebotes por encontro. En 2005 participou no Campionato de Europa Sub-18 e en 2004 no Campionato de Europa Sub-16.
NBA
No Draft da NBA de 2008 foi seleccionado polos Charlotte Bobcats na 20ª posición. Na súa primeira tempada en Charlotte, xogou 31 partidos, 4 deles de titular, e fixo unha media de 2,3 puntos, 1,0 rebotes e 0,2 tapóns en tan só 5,9 minutos de xogo. O 13 de xullo de 2010 Ajinça foi traspasado aos Dallas Mavericks con Tyson Chandler por Erick Dampier, Matt Carroll, Eduardo Nájera e diñeiro.
Xibón cristado
O xibón cristado (Hylobates pileatus) é unha especie de primate da familia dos xibóns. Amosa un marcado dimorfismo sexual na cor da pelaxe: os machos teñen o pelo negro e as femias son de cor branca-agrisada, con só o bandullo e a testa negras. O círculo de pelo branco arredor da cabeza é común de ámbolos dous sexos.
Osmio
O osmio é un elemento químico de número atómico 76 que se atopa no grupo 8 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Os.
Trátase dun metal de transición branco agrisado, fráxil e duro. Clasifícase dentro do grupo do platino, e emprégase nalgúns aliaxes con platino e iridio. Atópase aliado en minas de platino e o seu tetraóxido, OsO4.
Emprégase tamén en síntese orgánica (como oxidante) e no proceso de coloración de tecidos (para a súa fixación), para a súa observación mediante microscopia electrónica, e noutras técnicas biomédicas. As aliaxes de osmio empréganse en contactos eléctricos, puntas de bolígrafos e outras aplicacións nas que é necesaria unha gran dureza e durabilidade.
Características físicas
O osmio ten un ton gris azulado e é o elemento estábel máis denso: ten aproximadamente o dobre de densidade que o chumbo e é lixeiramente máis denso que o iridio.
Características químicas
O osmio forma compostos con estados de oxidación que varían de −2 a +8, dos que os máis comúns son +2, +3, +4 e +8. O estado de oxidación +8 salienta porque, por non ser do +9 do iridio, é o estado de oxidación máis alto que alcanza calquera outro elemento, alcanzado só polo xenon, rutenio, hassio e iridio.
O composto máis común que presenta o estado de oxidación +8 é o tetróxido de osmio. Este composto tóxico fórmase cando o osmio en po exponse ao ar. É un sólido cristalino moi volátil, solúvel na auga, de cor amarela pálida e cun forte cheiro.
Aplicacións
Só dous compostos de osmio teñen aplicacións importantes: tetróxido de osmio para a coloración de tecidos en microscopia electrónica e para a oxidación de alquenos na síntese orgánica e os osmatos non volátiles para reaccións de oxidación orgánica.
Cebrones del Río
Cebrones del Río (en leonés, Zebrones del Riu) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 559 habitantes (INE 2011).
Dallas Buyers Club
Dallas Buyers Club é un filme estadounidense dirixido por Jean-Marc Vallée que foi estreado no 2013. Foi coescrito por Craig Borten e Melisa Wallack e conta a historia de Ron Woodroof (Matthew McConaughey) un paciente de SIDA de mediados de 1980, momento no cal os tratamentos non estaba investigada e altamente estigmatizada. Como parte dun movemento a prol dun tratamento experimental contra a SIDA, trouxo de contrabando fármacos a Texas para tratar os síntomas, e creo o "Dallas Buyers Club" para facer oposición á Food and Drug Administration (FDA). Dous personaxes fiticios, Dr. Eve Saks (Jennifer Garner), e Rayon (Jared Leto), foron creados a partir de entrevistas con pacientes, activistas e doutores.
Sinopse
Baseado na vida real de Ron Woodroof, un cowboy texano drogadicto e mullereiro, ó que en 1986 diagnostican coa SIDA e pronostican un mes de vida. Comezou entón a tomar AZT, o único medicamento dispoñible daquela para loitar contra a enfermidade.
O cativo
O cativo (en The Kid) é un filme mudo estadounidense de 1921 escrito, producido, dirixido e protagonizado por Charlie Chaplin, quen aparece a carón de Jackie Coogan como o seu fillo adoptado. Foi a primeira longametraxe de Chaplin como director (anteriormente co-protagonizara o filme de 1914 Tillie's Punctured Romance). Foi un grande éxito e o segundo filme en recadación do ano 1921, só por detrás de The Four Horsemen of the Apocalypse. En 2011, O cativo foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórico ou esteticamente significativo". Innovador na súa convinación de elementos de comedia e de drama, O cativo é amplamente considerado un dos mellores filmes da época muda.
miniatura|O cativo
Personaxes
miniatura|esquerda|[[Charlie Chaplin|Chaplin e Jackie Coogan nunha foto publicitaria para O cativo.]]
Kosmos 268
Kosmos 268 (Космос 268 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 19, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de marzo de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 268 foi o décimo noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 268 foi inxectado nunha órbita inicial de 2186 km de apoxeo e 219 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 109,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 9 de maio de 1970.
Oihuka
Oihuka é unha discográfica independente fundada en Euskadi a mediados dos oitenta do século XX. Foi fundada por Marino Goñi. No 1987 absorbeu todo o catálogo da discográfica Soñua, tamén fundade por Goñi. Actualmente está dirixida por Ritxi Aizpuru.
Oihuka non é unha discográfica especializada en ningún xénero musical en concreto. Editou grupos de música rock, punk, heavy metal, reggae, rap ou pop.
Actúa só con grupos do País Vasco e Navarra. Durante os oitenta foi unha discográfica pioneira no denominado rock vasco e no seu catálogo atópanse bandas coma: Kortatu, Baldin Bada, Barricada ou M.C.D.
Agreanas, Baio, Zas
Agreanas é un lugar da parroquia de Baio no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
Vicente García de Diego
Traxectoria
Era fillo de Juan José García de Leániz, militar isabelino que foi gobernador militar da provincia de Soria e participara nas guerras carlistas. O seu pai, farto das súas falcatruadas infantís e máis do seu desinterese polos estudos, xunto cun irmán dous anos maior, mandounos a se gañaren a vida na Arxentina, cando contaba tan só 12 anos de idade. Alí conseguiu aforrar para a pasaxe de volta. Xa na España, centrouse nos estudos. Cursou brillantemente en Soria o bacharelato, para logo licenciarse en Filosofía e Letras pola Universidade de Zaragoza.
En 1903, con 25 anos de idade, aprobou por oposición a cátedra de latín e castelán do Instituto de Pontevedra, da que tomou pose en 1904. De seguida, entrou nos círculos intelectuais da cidade, facendo relacións con Casto Sampedro Folgar, Víctor Said Armesto, os irmás Muruais, e outros. Á par mantiña correspondencia con Andrés Martínez Salazar e Florencio Vaamonde Lores. De Diego viña preparado para estudar o idioma galego, mais botou pouco tempo en Galiza. Porén, froito da súa dedicación, dou ao prelo Elementos de gramática histórica gallega, editada en Burgos en 1909 e que constituíu a primeira gramática histórica da lingua galega.
Dous anos despois, trasladouse para Soria, onde profesou tamén a cátedra de latín, e onde trabou unha profunda amizade con o poeta Antonio Machado, catedrático de francés no mesmo instituto. En 1916 pasou para Zaragoza, onde residiu os dous cursos seguintes. En 1919, trasladouse como catedrático para o Instituto Cardenal Cisneros de Madrid, do que foi director varios anos.
Aria
miniatura|Aria do sultán Bazajet na ópera de [[George Frideric Handel|Handel Tamerlano. Nótese a instrución da capo. Primeira edición, Londres, 1719.]] En música, a aria é, no sentido estrito, calquera composición musical escrita para un cantante solista, tendo case o mesmo significado de canción. Xeralmente (mais non necesariamente) emprégase o termo "aria" cando está contida dentro dunha obra maior, como unha ópera, cantata ou oratorio e "canción" cando é unha peza separada.
No sentido amplo, unha aria pode ser destinada a máis dun cantante: para dous cantantes, chámase dúo ou dueto; para tres, trío ou terceto, para catro, cuarteto e así sucesivamente. Por exemplo, Bach chamou aria o dúo de tenor e contralto ("Wie selig sind doch die") da Cantata BWV 80.
Historia
Durante o século XVII, na época da ópera barroca, a aria escribíase en forma ternaria (A-B-A), que era coñecida comoaria da capo (aria dende o principio) debido á repetición da primeira parte ao final da aria. A aria despois "invadiu" o repertorio operístico coas súas variantes. A mediados do século XIX, as óperas convertéronse nunha secuencia de arias, reducindo o espazo dispoñible para os recitativos.
Tipos
Poden considerarse os seguintes tipos de arias:
Vicente García de Diego
Traxectoria
Foi elixido académico da Real Academia de la Lengua Española en 1926, e desde 1944 exerceu como bibliotecario perpetuo da mesma. Desempeñou como profesor agregado da universidade algúns cursos de latín e de Dialectoloxía española.
Traballou tamén no Centro de Estudios Históricos e máis no Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Dirixiu a Revista de Filología Española e máis fundou e dirixiu a Revista de Dialectología y Tradiciones Populares. A maior parte dos seus traballos están publicados nestas revistas e no Boletin de la Real Academia de la Lengua Española, no que mantivo unha sección, "Notas etimológicas", entre 1931 e 1963. En 1930 foi nomeado conselleiro de Instrución Pública. Posuía as Palmas académicas de Francia, a placa da Encomenda de Afonso X o Sabio e outras máis. Foi correspondente das Academias portuguesa, galega e máis algunhas americanas.
Como filólogo consagrouse especialmente á etimoloxía, a dialectoloxía, a historia lingüística e a morfoloxía da lingua española en especial. Con interese mundial investigou as voces naturais e as onomatopeicas. Como folklorista interesouse sobre todo polas lendas, publicando un denso estudo sobre delas, como introdución á súa monumental Antología de leyendas. Preocupouse pola didáctica da lingua e a literatura do español e do latín, elaborando libros de texto e de exercicios para ambas. Realizou tamén edicións de autores clásicos españois como Íñigo López de Mendoza, Diego de Saavedra Fajardo, Fernando de Herrera e Juan de Ávila. Tamén cultivou a literatura de creación, no campo da lírica.
Xubilouse en 1948, mais continuou a investigar e publicar até poucos anos antes de falecer, en 1978, aos tres días de cumprir os 100 anos de idade.
Obras
En 1999 o Círculo de Lectores reeditou en Barcelona parte da Antología de leyendas (Barcelona, Labor, 1953), nunha edición divulgativa que omitiu o seu estudo introdutorio. Parte dos seus herdeiros entenderon que se cercenara a obra e non autorizaron novas reedicións. Xa antes, en 1984, a Universidade de Santiago de Compostela, reeditara os seus Elementos de gramática histórica gallega, practicamente descoñecida polos novos estudantes de filoloxía, pois a anterior publicación de 1909, era pouco accesible.
Relato de un náufrago
Relato de un náufrago (título orixinal completo en castelán Relato de un náufrago que estuvo diez días a la deriva en una balsa sin comer ni beber, que fue proclamado héroe de la patria, besado por las reinas de la belleza y hecho rico por la publicidad, y luego aborrecido por el gobierno y olvidado para siempre), é unha obra narrativa de Gabriel García Márquez baseada nos feitos que lle aconteceron a un rapaz que aguantou dez días nunha balsa no mar. Está narrado en primeira persoa, e foi publicado en 14 días consecutivos no xornal colombiano El Espectador en 1955, durante a ditadura militar de Gustavo Rojas Pinilla. A primeira edición como libro foi publicada en Barcelona en 1970.
Trama
Nárrase a historia de Luis Alejandro Velasco, un tripulante colombiano de vinte anos do destrutor militar A. R. C. Caldas, que sobreviviu durante dez días en alto mar tras caer del. Logo dunha estancia de 8 meses en Mobile (Alabama) para reparar o buque, regresan cara a Cartaxena de Indias (Colombia). O 28 de febreiro el e mais outros sete tripulantes foron golpeados e tirados ao mar por unha onda, debido a que o buque escoraba por mor dunha carga mal estibada de electrodomésticos de contrabando. Aquí comeza a odisea do náufrago, que debe loitar contra múltiples adversidades ao longo de dez días.
Nun principio agárrase a unhas caixas caídas do barco, e despois logra chegar a unha balsa. Desde ela observa catro compañeiros, e malia que intenta remar cara a eles, a corrente impídelle rescatalos e ve como morren afogados, iniciando así un período de total soidade. Os seus inimigos son o Sol (que xunto coa auga salgada comezan a queimarlle a pel), a sede, a fame e as quenllas. Conta cun reloxo, e para non perder de todo a conciencia do paso do tempo, vai facendo marcas cunha chave na balsa para contar o paso dos días.
Durante o primeiro día está seguro de que vai ser rescatado, pero tras o avistamento de varios avións e un barco que non o ven, comeza a perder a esperanza do rescate. Logo de ter unha alucinación coa pantasma de Jaime Manjarrés, un dos náufragos, empeza a pensar en procurar comida. Primeiro come unhas tarxetas de cartón que levaba nun dos petos. Intenta mascar o cinto e os zapatos de caucho, pero resúltanlle moi duros. Mata unha pequena gaivota, pero en parte polo sentimento de culpa e en parte polo noxo que lle produce, non é quen de comela. Captura un peixe grande que saltou ao interior da balsa, e dálle dúas dentadas, pero cando intentaba lavalo para conservalo, unha quenlla leva o resto do peixe e un anaco dun remo.
Co paso dos días invádeo un sentimento de desesperación, chegando a desexar a morte, pero tras o mencer do décimo día, avista a terra. Cun último esforzo deixa a balsa e comeza a nadar uns dous quilómetros. Pensa que está nunha illa ou nun país estranxeiro, pero tras ser atopado por un home, este confírmalle que está en Colombia.
O home lévao a Mulatos, a súa aldea, onde lle dan auga e azucre. Despois lévano á vila de San Juan de Urabá, onde recibe a visita dun médico. Ao regreso a Cartaxena, nos días que está no hospital, recibe a visita dalgúns xornalistas, pero o exército non lles permite facerlle preguntas, senón simplemente tomarlle fotos. Un xornalista, facéndose pasar por un psiquiatra, consegue dous debuxos, que aparecen publicados ao día seguinte nun xornal. Velasco é aclamado coma un heroe, é ascendido a cadete e mesmo recibe unha medalla do presidente, pero el non se sente tal heroe, senón que di que simplemente loitou pola súa supervivencia. Asina varias ofertas con axencias de publicidade para anunciar reloxos, zapatos e outros produtos, que lle fan gañar cartos.
Publicación e consecuencias
O relato publicouse en 1955 en 14 capítulos, coa firma de Velasco. Tivo forte repercusión nacional ao desvelarse que caída se producira por culpa de cargamentos de contrabando que se soltaron na cuberta, e non por unha tormenta como se informara inicialmente. Dado que o relato estaba a ter unha boa acollida entre o público, o goberno non o censurou, pero posteriormente provocou o peche do xornal. García Márquez pasou a ser persoa non grata e emigrou a Italia. García Márquez non era moi partidario da publicación en libro, consciente de que era unha obra menor publicada porque naquel momento xa era un autor que vendía moitos exemplares.
Luis Alejandro Velasco Rodríguez deixou a armada e comezou a traballar no sector privado, comezando nunha compañía de autobuses, e posteriormente como axente comercial nunha compañía de seguros de Bogotá. Cando se publicou o libro en 1970 García Márquez cedeulle os dereitos de autor. En 1983 reclamou os dereitos de tradución, pero perdeu a demanda. Velasco morreu en Bogotá o 2 de agosto de 2000, aos 66 anos.
Jean-Léon Gérôme
Jean-Léon Gérôme, nado en Vesoul o 11 de maio de 1824 e finado o 10 de xaneiro de 1904, foi un pintor e escultor francés academicista.
As súas obras son, polo xeral, de tema histórico ou mitolóxico. Os seus restos atópanse no cemiterio de Montmartre, en París.
Vida persoal
Casou con Marie Goupil (1842–1912), filla do comerciante de arte internacional Adolphe Goupil, coa que tivo catro fillas e un fillo. Despois do seu casamento el mudouse a unha casa na rúa Rue de Bruxelles, preto da sala de música Folies Bergère. Ampliou a súa residencia construíndo un estudo de escultura abaixo e un estudo de pintura no piso de arriba. Era o sogro do pintor Aimé Morot.
Carreira
Jean-Léon Gérôme naceu na cidade de Vesoul capital do Departamento francés Alto Saona. Trasladouse a París en 1840, con 16 anos, onde foi alumno de Paul Delaroche a quen acompañou na súa viaxe a Italia, de 1843 a 1844. Durante a súa estancia no país visitou Florencia, Roma, o Vaticano e Pompeia. Viuse obrigado a regresar a París en 1844 por unhas febres. Ao seu regreso uniuse, como moitos outros estudantes de Delaroche, no taller de Charles Gleyre e alí estudou breve período, participando na Ecole des Beaux-Arts (Escola de Belas Artes). En 1846, participou no Prix de Rome (Prix de Rome), unha bolsa creada polo goberno para os mellores estudantes de artes nas súas áreas específicas, pero non pasou a fase final porque o seu o deseño da figura foi avaliado como inadecuado en relación co que se pediu.thumb|Jean-Léon Gérôme no seu estudo en París|esquerdaDespois tentou mellorar as súas habilidades pintando "A loita de galos" (1846), un exercicio académico que representa a un mozo espido e unha nena cun vestido lixeiramente drapeado con dous galos de loita diante deles e a baía de Nápoles ao fondo. Enviou este cadro ao Salón de París de 1847 onde foi premiado cunha medalla de terceira clase. Esta obra foi vista como unha síntese do movemento Neogrego, a unión do Neoclasicismo con influencias da antiga arte grega, estilo no que se formara fóra do estudo por Gleyre (como Henri-Pierre Picou (1824–1895) e Jean-Louis Hamon) e foi defendido polo influente crítico francés Théophile Gautier.
Gérôme abandonou o seu soño de gañar o Prix de Roma e aproveitou o seu repentino éxito. Os seus cadros A Virxe, o Neno Xesús e San Xoán (colección particular) e Anacreonte, Baco e Cupido (Musée des Augustins en Tolosa) levaron a medalla de segunda clase en 1848. En 1849 produciu e pintou Michelangelo, tamén coñecido como  'No seu estudo' (colección privada) e Retrato dunha dama (Museo Ingres en Montauban ).
En 1851 decorou un vaso, máis tarde ofrecido polo emperador Napoleón III de Francia ao príncipe Alberto, agora no Museo St. James en Londres. Máis tarde expuxo Baco e amor, Un interior grego e Souvenir d'Italie en 1851; Paestum (1852); e Un idilio (1853).
En 1852 Gérôme recibiu un encargo de Alfred Emilien Comte de Nieuwerkerke, Superintendente de Belas Artes da corte de Napoleón III para a realización dun gran lenzo histórico. A "Idade de Augusto". Neste lenzo uniu o nacemento de Cristo co retrato das nacións conquistadas rendendo homenaxe a Augusto. Grazas a un pago considerable por este traballo, puido viaxar en 1853 a Constantinopla xunto co actor Edmond Got. Esta sería a primeira de varias viaxes ao leste: en 1854 fixo outra viaxe a Turquía e ás beiras do río Danubio, onde estivo presente nun concerto de recrutas rusas, facendo música. baixo a ameaza dun látego.
En 1854 completou outro importante encargo e condecorou a Capela de St. Xerome na igrexa de St. Séverin en París. A súa última obra "A Comunión de San Xerome" celebrada nesta capela reflectiu a influencia da escola de Ingres nas súas obras relixiosas.
Na Exposición Universal de 1855 publicou as obras Pifferaro, O pastor, Un concerto ruso, A idade de Augusto e o nacemento de Cristo. O último tivo un efecto algo confuso aínda que foi adquirido polo Estado. Porén, a pintura máis modesta, Un concerto ruso (tamén chamada Recreación no campamento) foi máis apreciada que os seus enormes lenzos.
En 1858 axudou a decorar a casa do Príncipe Bonaparte en París nun estilo pompeiano. O príncipe comprara a súa obra Interior grego (1850), unha representación dun prostíbulo tamén ao estilo Pompeio.
En César (1859) Gérôme intentou volver a unha clase de traballo máis severa, evocando o estilo clásico, pero a súa representación de figuras non atraeu moito interese público. Fryne ante o Areópago, O rei Candaules e Sócrates coñecen a Alcibíades na casa de Aspasia (1861) deron lugar a unha serie de escándalos polos temas seleccionados polo pintor. No mesmo Salón expuxo Palla de corte exipcia, e Rembrandt morde un debuxo, dúas obras traballadas con moito detalle.
Gérôme foi elixido, despois do quinto intento, membro do Institut de France en 1865. Como cabaleiro da Légion d'honneur foi ascendido a oficial en 1867. En 1869 foi elixido membro honorario da British Royal Academy. O rei de Prusia, Guillermo I de Prusia, concedeulle a Gran Orde da Aguia Vermella, de Terceira Clase. A súa fama chegou a ser tal que foi convidado, xunto con outros artistas franceses de maior recoñecemento, á inauguración da Canle de Suez en 1869.
O tema da Morte do César (1867) foi repetido no seu lenzo histórico A morte do mariscal Ney que se mostrou no Salón de 1867, a pesar das presións oficiais para retiralo xa que suscitara dolorosas lembranzas. o público. Despois diso volveu con éxito ao Salón de 1874 coa pintura Eminence Parda (Museum of Fine Arts, Boston). En 1896 pintou Truth Rising from her Well nun intento de representar unha ilusión. Deste xeito acolleu o auxe da fotografía, que aínda estaba na súa infancia, como alternativa á súa pintura fotográfica. En 1902 dixo: "Grazas á fotografía, a verdade será como a última que quede para o teu ben".
Jean-Léon Gérôme morreu no seu taller o 10 de xaneiro de 1904. Atopárono diante dun retrato de Rembrandt e preto da súa propia pintura A verdade. Por petición propia, fíxolle un simple enterro sen flores. Porén, á misa de Réquiem dita na súa memoria asistiron un expresidente, os políticos máis destacados, moitos pintores e escritores. Foi enterrado no cemiterio de Montmartre diante da estatua Síntoo que fixera en homenaxe ao seu fillo que morrera en 1891.
Outras obras
miniatura|[[A verdade que sae do pozo, 1896]] Entre as principais pinturas de Gerome están as seguintes (moitas representan temas orientais)
Augusto Monterroso
Augusto Monterroso Bonilla, nado en Tegucigalpa o 21 de decembro de 1920 e finado na Cidade de México o 7 de febreiro de 2003, foi un escritor hondureño, nacionalizado guatemalteco e exiliado en México, coñecido polos seus relatos breves.
Jean-Léon Gérôme
Outras obras
Gerome tamén tivo éxito como escultor. A súa primeira obra foi unha grande estatua de bronce dun gladiador co pé encima da súa vítima mostrada ao público na Exposition Universelle de 1878. Esta escultura baseouse no tema principal da súa obra ''Pollice verso'. (1872). No mesmo ano expuxo unha estatua de mármore no Salón de 1878 baseada na súa obra anterior Anacreonte, Baco e Cupido (1848).''
Augusto Monterroso
Traxectoria
Augusto Monterroso naceu en 1920 en Tegucigalpa, fillo do guatemalteco Vicente Monterroso e da hondureña Amelia Bonilla. En 1936 a súa familia estableceuse definitivamente na Cidade de Guatemala, país que considerou clave na súa formación, e que así mesmo fixo a súa patria:
En Guatemala publicou os seus primeiros relatos e comezou a traballar de xeito clandestino contra a ditadura de Jorge Ubico. Para iso fundou o xornal El Espectador cun grupo de escritores. Ao iniciarse en 1944 as revoltas contra a ditadura, o activo papel que desempeñou levouno ao cárcere ao tomar o poder o xeneral Federico Ponce Vaides. Non obstante, en setembro logrou escapar de prisión e pediu asilo na embaixada de México. Trala revolución de outubro en Guatemala, encabezada por Jacobo Arbenz, Monterroso foi designado para un cargo no consulado de Guatemala en México. En 1953 pasou un breve tempo en Bolivia ao ser nomeado cónsul de Guatemala na Paz. Trala caída de Arbenz en 1954 exiliouse en Chile, para retornar a México en 1956, país en que se estableceu definitivamente e onde ocupou varios cargos académicos e editoriais, ademais de dedicarse á literatura.
Jean-Léon Gérôme
Outras obras
Consciente dos experimentos contemporáneos de tinguidura de mármore (como o fixo John Gibson), produciu Dancer with Three Masks (Musée des Beaux-Arts, Caen) que combina o movemento coa cor, expuxo en 1902. O seu grupo de pintura Pigmalión e Galatea inspirouse en varios cadros nos que se representa a si mesmo como o escultor capaz de transformar o mármore en carne: un exemplo é a obra Pigmalión e Galatea (1890) ( Museo Metropolitano, Nova York).
Augusto Monterroso
Traxectoria
Narrador e ensaísta, comezou a publicar os seus textos a partir de 1959, ano en que se publicou a primeira edición de Obras completas y otros cuentos, conxunto de incisivas narracións onde comezan a notarse os trazos fundamentais da súa narrativa: unha prosa concisa, breve, aparentemente sinxela que con todo está chea de referencias cultas, así como un maxistral manexo da parodia, a caricatura, e o humor negro.
Jean-Léon Gérôme
Outras obras
Entre as súas outras obras atópanse Omphale (1887), e a estatua do duque de Aumale que foi colocada diante do Chateau de Chantilly (1899).
Augusto Monterroso
Traxectoria
Tito, como o chamaban os seus achegados, faleceu dun paro cardíaco o 7 de febreiro de 2003. Estivo casado coa escritora de orixe libanesa Bárbara Jacobs, quen en 2008 doou o seu legado artístico á Universidade de Oviedo.
Jean-Léon Gérôme
Outras obras
Comezou a experimentar con ingredientes mesturados, utilizando mármore, bronce e marfil con incrustacións de pedras preciosas e pasta nas súas estatuas pintadas. A súa obra Dancer foi exposta en 1891. A súa escultura de tamaño natural Bellona (1892) feita de marfil, bronce e pedra preciosa chamou moita atención na súa exposición no  'Real Academia de Londres.
Augusto Monterroso
Características
Monterroso está considerado como un dos mestres da minificción e, de forma breve, aborda temáticas complexas e fascinantes, cunha provocadora visión do mundo no universo. Agás por Lo demás es silencio, a súa incursión na novela, Monterroso só publicou pezas curtas. Traballou toda a súa carreira para perfección a forma do relato, moitas veces indagando en xéneros análogos (especialmente na fábula) como inspiración estilística e temática.
Jean-Léon Gérôme
Outras obras
O artista comezou entón unha serie de esculturas sobre conquistadores, traballadas en ouro, prata e pedras preciosas entre estas son Bonaparte entrando ao Cairo (1897); Tamerlán (1898); e Frederick the Great (1899).
Augusto Monterroso
Características
A súa composición "El dinosaurio" considerouse durante moito tempo o microrrelato máis breve da literatura universal. Incluíuse nunha ducia de antoloxías e traduciuse a varias linguas, ademais de ter unha edición crítica de Lauro Zavala titulada El dinosaurio anotado. Con razón, Monterroso aseverou sobre este microrrelato que «as súas interpretacións eran tan infinitas como o universo mesmo».
Jean-Léon Gérôme
Influencia
En 1853, Gerome uniuse á Boîte à Thé, un grupo de estudos na Rue Notre-Dame-des-Champs de París. Este sería un lugar de encontro para outros artistas, escritores e actores. George Sand entretívose no pequeno estudo de teatro de grandes artistas onde pasaba o seu tempo como os compositores Hector Berlioz, Johannes Brahms e Gioachino Rossini e os novelistas Théophile Gautier e Ivan Turgenev.
Augusto Monterroso
Características
Carlos Fuentes escribiu sobre Monterroso (en referencia especificamente a La oveja negra y demás fábulas): "Imaxine o bestiario fantástico de Borges tomando o té con Alicia. Imaxine Jonathan Swift e James Thurber intercambiando notas. Imaxine a ra de Calaveras County que leu en serio a Mark Twain. Coñeza a Monterroso".
Jean-Léon Gérôme
Influencia
Despois diso, comezou un estudo independente na súa casa na Rue de Bruxelles entre 1860 e 1862.
Augusto Monterroso
Premios
En 1970, gañou o premio Magda Donato; en 1975, o Premio Xavier Villaurrutia, por Antología personal, e en 1988 recibiu a condecoración del Águila Azteca, pola súa achega á cultura de México. Foi galardoado co Premio FIL de Literatura en Linguas Romances (México) en 1996. En 1997 o Ministerio de Cultura e Deportes de Guatemala outorgoulle o Premio Nacional de Literatura Miguel Ángel Asturias. En 2000 foille concedido o Premio Príncipe de Asturias das Letras en recoñecemento a toda a súa carreira. En palabras do xurado: «a súa obra narrativa e ensaística constitúe todo un universo literario de extraordinaria riqueza ética e estética, do que cómpre salientar un cervantino e melancólico sentido do humor. (...) A súa obra narrativa transformou o relato breve».
Jean-Léon Gérôme
Influencia
Cando comezou a protestar e mostrar hostilidade pública á "moda decadente" do impresionismo, a súa influencia diminuíu e pasou a considerarse pasada de moda. Pero despois da exposición de Manet na Ecole de 1884, finalmente inclinouse no movemento dicindo: "isto non é tan malo como pensaba".
Entre os seus pupilos estiveron Odilon Redon e Thomas Eakins.
Palmeira anana
A palmeira anana Chamaerops humilis, é a única palmeira (i.e. familia palmeiras) autóctona de Europa e a única especie do xénero Chamaerops. miniatura|240px|Detalle da folla miniatura|240px|Vista da planta no seu hábitat
Xeneralidades
É unha planta de gran valor ornamental e ecolóxico moi resistente á seca a partir dos cinco anos. Os seus froitos serven de alimento a moitas especies autóctonas e a súa densidade espiñenta é aproveitada como acubillo para a cría por moitas especies animais. A planta ten valor comercial pola súa beleza e emprégase en xardinaxe pola súa resistencia e por non acadar unha grande altura como outras palmeiras. É moi empregada para xardíns de rocalla e para formar sebes espiñentas que impiden o paso. É frecuente vela en ressorts e hoteis ao ser unha especie rústica que require poucos coidados e soporta ben as condicións duras e a polución. Atópase en invernadoiros para a exportación. É unha especie carismática, extensamente distribuída por todo o litoral mediterráneo español, os rebentos tenros consómense, aínda que non é un produto apreciado. Distribúese polas rexións secas ao longo da costa mediterránea, desde Italia cara o oeste, mais excluíndo a Francia. É común nas costas mediterráneas de España (especialmente en Andalucía), no Algarve portugués, e no norte de Marrocos. Na provincia de Almería medra de forma natural na Serra do Cabo de Gata, onde é unha das súas especies máis características. Os seus froitos son inxeridos por mamíferos (o porco teixo, o raposo, o coello, ungulados) que, en ocasións, actúan como dispersantes das súas sementes.
Propiedades
O froito ten un alto contido de ácido butírico, e é usado como antidiarreico, adstrinxente e nutritivo. Úsase tamén como planta ornamental. Os rebentos centrais téñense usado en alimentación. As fibras das follas úsanse na confección de tapices, vasoiras e cordas, tamén para o recheo de tapizarías.
Taxonomía
Chamaerops humilis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Die Natürlichen Pflanzenfamilien 4(3b): 77. 1891. Chamaerops: nome xenérico que provén de Chamai = "gamallo", refiríndose ao hábito anano.
Diplomático, diplomática
Esta profesión pode exercela nunha misión diplomática, nunha misión consular, ante un organismo internacional, no ministerio de relacións exteriores ó que pertenza, ou destacado ante calquera repartición estatal no interior do seu estado.
Un diplomático debe enfrontar problemas de moi diversa índole. O Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), clasificou no seu momento máis de dez mil temas que podían ser levados por unha chancelería. Por isto, os diplomáticos adoitan especializarse só nalgúns temas.
En España existen diferentes categorías de diplomáticos segundo a escala: embaixador, Ministro plenipotenciario (de 1ª, de 2ª e de 3ª clases), o conselleiro (de só unha clase), o secretario de embaixada (de 1ª, de 2ª e de 3ª clases), e o cónsul.
Tapir amazónico
O tapir amazónico (Tapirus terrestris) é unha das cinco especies da familia do tapir, xunto co tapir de montaña, o tapir asiático, o tapir de Baird, e o tapir kabomani. O tapir amazónico é a meirande presa terrestre mamífera do Amazonas.
Alberto Jorge Barreiro
Alberto Gumersindo Jorge Barreiro, nado en Santiago de Compostela, é un xuíz galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi xuíz de primeira instancia en Cangas de Narcea (1979), Donostia e en Burgos (1983), e en 1984 noméano xuíz de instrución de Madrid. Posteriormente trasladouse á sala 15 da Audiencia Provincial de Madrid, onde ascendeu a presidente en 2003. En 2004 propóñeno para o Tribunal Supremo de España, pero non é elixido para o cargo ata cinco anos despois, en 2009. É membro da asociación progresista Jueces para la Democracia.
Entre a súa actividade xudicial destaca a sentenza condenatoria ao tenente coronel Emilio Alonso Manglano por un caso de escoitas no CESID, posteriormente anulada polo Tribunal Constitucional, a absolución de Juan José Ibarretxe polas súas conversas con membros de Batasuna, o voto particular contra a ilegalización de Sortu e a instrución do caso contra o tamén xuíz Baltasar Garzón polas súas escoitas a acusados e avogados do caso Gürtel.
Ademais, é profesor asociado de Dereito Penal na Universidade Autónoma de Madrid.
Vida persoal
É irmán do catedrático de dereito penal Agustín Jorge Barreiro.
Děčín
miniatura|360px|Panorámica da cidade.
Děčín (, en alemán Tetschen), é unha cidade e municipio do kraj (rexión) de Ústí nad Labem, ao norte da República Checa, a 80 km ao noroeste de Praga. É a capital do distrito do seu nome.
Situada na confluencia dos ríos Elba e Ploučnice, é un importante nó ferroviario e cruzmento de estradas.
Xeografía
O concello está limitado por Alemaña ao norte, por Hřensko, Ludvíkovice, Dobrná e Malá Veleň ao leste, por Heřmanov e Těchlovice ao sur, e por Dobkovice, Malšovice e Jílové ao oeste.
Demografía
Censos ou estimacións da pobloción do municipio dentro dos seus límites actuais:
miniatura|700px|centro|Confluencia do Ploučnice e do Elba en Děčín.
Historia
Baixo a ocupación nazi a cidade fusionouse en 1942 con Podmokly (na beira esquerda do Elba), dennominándose a cidade fusionada, en aléman, Bodenbach.
San Miguel, San Miguel de Bidueira, Manzaneda
San Miguel é un lugar da parroquia de San Miguel de Bidueira, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Tiña 48 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 24 eran homes e 24 eran mulleres.
Frank Schleck
Fränk René Schleck, nado o 15 de abril de 1980 na capital de Luxemburgo é un ciclista luxemburgués. É o irmán mais vello do tamén ciclista Andy Schleck, e o seu pai, Johny Schleck, tamén foi ciclista.
Resultados nas Grandes Voltas
Ata o ano 2011, os mellores resultados acadados por Frank Schleck nas grandes voltas eran os quintos postos nos Tours de Francia de 2008 e 2009 e na Vuelta a España de 2010. No Tour de Francia 2011 mellorou esas participacións rematando a carreira na 3ª posición da clasificación xeral. Na edición 2012 do Tour deu positivo nun control antidopaxe, sendo expulsado da carreira. -: non participa
Ab.: abandono
Exp.: expulsado
Furafollas Agrupación Teatral
Furafollas Agrupación Teatral ou FAT é un grupo de teatro afeccionado nado en 1997 no seo da Universitat de Barcelona e radicado na cidade de Barcelona. Realiza montaxes en galego e en catalán, principalmente.