cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mstislav Rostropovich
Traxectoria
Naceu nunha familia de músicos. Estudou no Conservatorio de Moscova, dende os dezaseis anos. Chegou a ser alumno de Dmitrii Shostakovich e de Serguéi Prokofiev, antes de graduarse coas máximas distincións académicas. Posteriormente traballaría como mestre no mesmo Conservatorio, dende 1961. En 1948 xa fora solista da Orquestra Filharmónica de Moscova. A partir de 1950 actuara coma violonchelista e director. Tamén deu recitais de piano acompañando á súa muller, a cantante Galina Vishnévskaya. Tras un tempo en Moscova, foi nomeado profesor no Conservatorio de Leningrado.
Galería de imaxes de Xove
Galería de imaxes do concello de Xove na provincia de Lugo.
Bidueiros, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Bidueiros é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1972
220px|miniatura|dereita|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1972 celebrados na cidade alemá de Múnic realizáronse oito probas de esgrima, seis en categoría masculina e dúas en categoría feminina. A competición organizouse entre os días 29 de agosto e o 9 de setembro.
Nacións participantes
Un total de 298 tiradores (233 homes e 65 mulleres) de 37 nacións competiron nos Xogos de Múnic:
Ángel Martín
Ángel Martín Gómez, nado en Barcelona o 5 de outubro de 1977, é un cómico, guionista, actor e presentador de televisión catalán. Desde marzo de 2006 até principios de 2011 colaborou no programa humorístico Sé lo que hicisteis..., emitido pola cadea La Sexta.
María José Jiménez Cortiñas
María José Jiménez Cortiñas, nada en 1977 en Ourense, é unha política galega.
Traxectoria
Comezou a estudar serodiamente, con 12 anos, na cidade de Ourense, no barrio das Lagoas. Despois de rematar a escola e o bacharelato nesa cidade marchou estudar a Salamanca, onde se diplomou primeiro en Traballo Social na Universidade Pontificia de Salamanca e posteriormente en Humanidades. Traballadora social no ámbito da integración de xitanos, desenvolveu o seu labor profesional, primeiro en Vigo e posteriormente en Salamanca.
Politicamente iniciou a súa traxectoria no Partido Popular, cando sendo nena en 1999 figurou nas listas desa formación ás eleccións locais na cidade de Ourense. Ocupaba o posto 21, un dos últimos, e non foi elixida concelleira. Afiliada anos máis tarde a Podemos, encabezou a candidatura desta formación pola provincia de Salamanca ás eleccións xerais en 2015.
Foi vicepresidenta da asociación Alikerando, de mulleres xitanas de Galicia, e na actualidade é presidenta da asociación Gitanas Feministas por la Diversidad, de ámbito estatal.
Rego Vello de Arriba, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Rego Vello de Arriba é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Pensamento crítico
miniatura|Escultura de [[Sócrates.]] O pensamento crítico é un método mediante o cal, grazas ao noso coñecemento e intelecto, se estudan e avalían as diferentes concepcións e interpretacións do mundo ou dunha materia en concreto. Neste proceso téñense en conta os criterios adoptados pola sociedade na súa vida cotiá e tomados como verdadeiros. Para unha boa escolla acerca do correcto é preciso tomar como referencia o pensamento crítico (baseado na razón) e nunca deixarse guiar polo pensamento desiderativo (baseado nas paixóns, nos desexos e nos sentimentos, apartando así a razón).
Ao facer uso do pensamento crítico rexeitamos a opinión da sociedade impoñendo como válida a nosa ideoloxía, é dicir, as nosas sentenzas favorables ou contrarias ás ideas públicas. Pero hai que ter en conta que facendo uso del non sempre nos opoñemos ao criterio da sociedade, pois o único que buscamos é adquirir unha posición crítica que favorecerá a nosa experiencia e o noso futuro desenvolvemento. Iso si, debe ser firme en tódolos posibles contextos e finalmente, é moi importante facer uso del xa que nos axudará no crecemento como seres racionais.
Compoñentes do pensamento crítico
Finalmente, o pensamento crítico non pretende equiparar os razoamentos da multitude e moito menos intentar mudarlles a personalidade. Tampouco se trata dunha crenza nin dunha procura cara a persuasión.
Desenvolvemento do pensamento crítico
Para a correcta e adecuada realización do pensamento crítico hai que ter varios pasos moi presentes xa que son fundamentais:
PNC Park
O PNC Park é un parque de béisbol situado no North Shore en Pittsburgh, Pensilvania (Estados Unidos). É o quinto estadio como local utilizado polos Pittsburgh Pirates da Major League Baseball (MLB). Foi inaugurado durante a temporada 2001 após a demolición do antigo Three Rivers Stadium. O nome do estadio procede do patrocinio de PNC Financial Services, quen posúe os dereitos de nome desde 1998. Con capacidade para 38.747 espectadores, o terreo de xogo é de céspede natural. Financiado en conxunto co estadio Heinz Field dos Pittsburgh Steelers da National Football League (NFL) e o Centro de Convencións David L. Lawrence, o PNC Park está sitiuado á beira do Río Allegheny con vistas ao centro de cidade.
Pop Is Dead
"Pop Is Dead" é o terceiro sinxelo editado pola banda inglesa de rock alternativo Radiohead. Trátase do seu primeiro sinxelo que non apareceu en ningún álbum, e o último ata o lanzamento en 2009 de "Harry Patch (In Memory Of)".
Editado só un meses despois do seu sinxelo de estrea "Creep" e o seu primeiro álbum Pablo Honey, o tema foi un éxito antes de que "Creep" comezara o seu lento ascenso nas listas de todo o mundo. "Pop Is Dead" acadou o número 42 nas listas británicas en maio de 1993.
A canción estivo acompañada por un vídeo que a banda rodou no túmulo alongado neolítico de Wayland's Smithy en Oxfordshire.
Cable coaxial
miniatura|dereita|250px|Cable coaxial RG-59 A: cuberta de plástico B: tecido de cobre C: illador dialétrico interno D: núcleo de cobre
O cabo coaxial é un tipo de cabo utilizado para transmisión de sinais en telecomunicacións.
A principal razón da súa utilización é que pode reducir os efectos e sinais externos sobre os sinais que se deben transmitir, por fenómenos de IEM (Interferencia Electro Magnética).
O cabo coaxial está constituído por un fío de cobre condutor revestido por un material illante e protexido por unha blindaxe metálica. Este medio permite transmisións até frecuencias moi elevadas e isto para longas distancias.
Os cabos coaxiais son usados en diferentes aplicacións:
Brave (filme de 2012)
Brave é un filme estadounidense de animación do estudio Pixar que foi dirixido por Mark Andrews e estreado no 2012.
Sinopse
Merida, a indómita filla do Rei escocés Fergus e da Raíña Elinor, é unha hábil arqueira que decide romper cun antigo costume, que é sagrado para os señores da terra: o xigantesco Lord MacGuffin, o alporizado Lord Macintosh e o rosmón Lord Dingwall. As accións de Merida desencadean o caos e a furia no reino. Ademais, pide axuda a unha sabia anciá que lle concede un desexo moi desafortunado. A rapaza terá que afrontar grandes perigos antes de aprender que é a auténtica valentía.
Berzosa de Bureba
Berzosa de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 33 habitantes (INE 2012).
Justboy
"Justboy" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editado como sinxelo do seu álbum Blackened Sky o 1 de outubro do 2001.
Listaxe de cancións
Letra por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
FIBA Europa
A Confederación Europea de Baloncesto (FIBA Europa) é a organización que se dedica a regular as normas do baloncesto en Europa, así como de celebrar periodicamente competicións e eventos. A FIBA Europa naceu como unha entidade continental dentro da FIBA e dende o 25 de maio de 2001 ten autoridade propia ao escindirse do corpo central da FIBA. Ten a súa sede actual en Múnic (Alemaña) e conta, en 2007, coa afiliación de 51 federacións nacionais. O presidente desde o ano 2023, é o español Jorge Garbajosa.
Estados membros
A FIBA Europa conta coa afiliación de 51 federacións nacionais de todo o continente.
Kyuss
Kyuss foi unha influente banda estadounidense de stoner rock fundada no ano 1989 en Palm Desert (California) e desaparecida en 1995. Creárona Josh Homme (guitarra), John Garcia (voces), Brant Bjork (batería) e Chris Cockrell (baixo). Tras publicar un EP co nome Sons of Kyuss en 1990, o grupo acurtouno a Kyuss e recrutou a Nick Oliveri. Nos seguintes cinco anos a banda publicou catro álbums e un EP compartido con acabada de formar Queens of the Stone Age, que estaba formada nesa época enteiramente por ex-membros de Kyuss.
Biografía
Kyuss foi unha das máis importantes e influentes bandas dos anos 90 en termos de rock pesado. Sen dúbida, o grupo estaba á fronte no seu tempo, establecendo novas referencias e novos formatos, creando unha sonoridade que acabou rotulada como stoner rock.
Sons of Kyuss
A banda formouse en 1987 co nome de Katzenjammer (palabra coloquial alemá para resaca) antes de que decidisen chamarse Sons of Kyuss. Brant Bjork sacou o nome dunha criatura do xogo de rol Dungeons & Dragons. Inicialmente estivo composta polo vocalista John Garcia, o guitarrista Josh Homme, o baixista Chris Cockrell (substituído en 1990 por Nick Oliveri) e o batería Brant Bjork.
Primeiros anos
Mentres tanto, as constantes xiras da banda conquistaron o respecto do público underground e de músicos respectados. Un deses músicos, o guitarrista/vocalista Chris Goss (da banda Master Of Reality) foi o produtor do segundo disco de Kyuss, o excelente Blues for the Red Sun, de 1992.
O disco foi aclamado por público e crítica, sendo considerado hoxe unha referencia no chamado stoner rock. A sonoridade de Kyuss lembra moito ao son pesado de Black Sabbath, onde un dos segredos é a afinación á baixa nas guitarras e no baixo para salientar o peso dos instrumentos.
Os anos na Elektra e o fin da banda
Dali Records pechou as súas portas, pero debido ao éxito de Blues for the Red Sun a banda asinou coa poderosa Elektra Records (a mesma de Metallica), para o lanzamento do seguinte álbum. Nesa época comezan a xurdir desentendementos entre os integrantes da banda. O baixista Nick Oliveri foi substituído por Scott Reeder para a gravación de Sky Valley, lanzado en 1994, tamén coa produción de Goss. O disco tiña as cancións (10 en total) agrupadas en só tres cortes con máis de quince minutos de duración cada un. Pero independentemente do inusitado tracklist, o que chamou a atención en Sky Valley foi a calidade do son e das composicións, superando ás expectativas impostas pola excelente repercusión do álbum anterior.
Os desentendementos permanecen e ao final da xira de divulgación o batería Brant Bjork deixa o grupo. Aínda así, a popularidade e o recoñecemento de Kyuss continúa medrando. En 1995, xa con Alfredo Hernandez na batería, xorde ...And the Circus Leaves Town, outro bo traballo da banda, aínda que non foi considerado tan brillante como os dous traballos anteriores.
Pero xa non había moito máis futuro para Kyuss, novas discusións entre Josh Homme e John Garcia decretaron o fin da banda ese ano, oficialmente anunciado en 1997.
Despois da separación
Das cinzas de Kyuss xurdiron novos grupos, o máis coñecido deles foi Queens of the Stone Age, formado en 1997 por Josh Homme (que no momento aínda ocupaba o posto de segundo guitarrista en Screaming Trees) e o baixista Nick Oliveri. Josh Homme comanda aínda o proxecto "Desert Sessions", que xa ten unha serie de álbums lanzados a partir de 1998. John Garcia hoxe toca na banda Unida e o batería Brant Bjork formou Brant Bjork and the Bros, gravou e actuou con Fu Manchu e Mondo Generator e gravou varios álbums en solitario. Hernandez posteriormente tocou con Yawning Man, Che e Orquestra Del Desierto, mentres que Oliveri formou a banda Mondo Generator, chamada así pola única canción de Kyuss acreditada unicamente a el.
Dous álbums máis foron lanzados despois da separación de Kyuss, o primeiro deles é o disco compartido Kyuss/Queens of the Stone Age, de 1997, con sobras de estudio de Kyuss e as primeiras cancións da acabada de formar nova banda de Josh Homme. En 2000 saíu o recompilatorio Muchas Gracias: The Best of Kyuss.
Ana Boullón
Ana Isabel Boullón Agrelo, nada na Pobra do Caramiñal o 1 de abril de 1962, é unha lingüista galega. Dende 2012 é membro correspondente da Real Academia Galega e en sesión do 22 de decembro de 2020 foi elixida académica de número. Leu o discurso de ingreso na Pobra do Caramiñal o 11 de novembro de 2021, contestado por Ramón Lorenzo.
Kyuss
Despois da separación
No ano 2010 anunciouse unha xira europea de "John Garcia plays Kyuss". No mes de xuño dese ano Nick Oliveri e Brant Bjork uníronse a Garcia no escenario para interpretar "Green Machine" e "Gardenia" durante un concerto de "Garcia Plays Kyuss" no Hellfest en Clisson, Francia, aparecendo tamén noutros concertos da xira.
Ana Boullón
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse coa tese Contribución ó estudo da antroponimia medieval galega (séculos VIII-XIII) (1999), dirixida por Ramón Lorenzo. Impartiu, na década dos 80, cursos de galego para o profesorado non universitario, xornalistas da CRTVG e persoal funcionario. Foi profesora na Escola Universitaria de Formación do Profesorado de EXB da Coruña (1988) e a Escola Universitaria de Pontevedra (1990-1991), desde 1991 é profesora da Facultade de Filoloxía da USC.
Editou textos medievais, con Henrique Monteagudo ''De verbo a verbo. Documentos en galego anteriores a 1260'' (2009). Estudou a transmisión textual da Crónica de Iria e participou na comisión para a elaboración das normas de edición da documentación medieval da Gallaeciae Monumenta Historica.
Traballa en temas relacionados coa lingua e a toponimia. Participa activamente, como membro do Seminario de Onomástica da RAG, na revisión do Nomenclátor de Galicia e é investigadora principal para a toponimia de Galicia e Portugal do proxecto Toponomasticon Hispaniae. No campo da lexicografía, foi parte do equipo de obras divulgativas. Desde comezos dos anos 1990 dedicouse á investigación dos nomes e apelidos. É membro desde 1990 do proxecto de investigación internacional Dicionario histórico dos apelidos románicos (PATROM). Planificou, xunto a Xulio Sousa, a Cartografía dos apelidos de Galicia, RAG-ILG. colaborou na elaboración da Clasificación dos 10 nomes máis populares de Galicia (2000-2015). Coordina a elaboración dun gran dicionario dos apelidos galegos, e mais a Guía dos nomes galegos.
É colaboradora das revistas Verba e Cadernos da Lingua. Desde 2007 forma parte do proxecto Dictionnaire Étymolgique Roman, que pretende elaborar un novo dicionario etimolóxico panrománico herdeiro do Romanisches Etymologisches Wörterbuch, de W. Meyer-Lübke. É consultora para os nomes galegos do Projeto Novo Dicionário de Nomes em Uso no Brasil.
No campo da tradución literaria, participou na tradución da colección das series de mitoloxías publicadas por Xerais (romana, viquinga, exipcia, celta), así como outras novelas en Xerais e Alfaguara. É membro da Asociación de Tradutores Galegos e do Consello de redacción da súa revista, Viceversa, que se edita en colaboración coa Universidade de Vigo.
Infanto-xuvenil con Pere Tobaruela
Ilustracións de Andrés Mexide
Baxás, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Baxás é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 1 habitante.
Plaza Consistorial de Pamplona
250px|thumb|Praza e Casa do Concello de [[Pamplona.]] A Plaza Consistorial (en éuscaro: Iruñeko Udal Plaza) é unha praza que está situada no corazón da Zona Vella de Pamplona. Como o seu nome indica, nela atópase a Casa do Concello da cidade. Ademais, na praza únense as rúas Santo Domingo e Mercaderes.
Historia
A praza ten a súa orixe na Idade Media. O rei Carlos III, querendo facer rematar as rifas entre os burgos de Pamplona (Navarrería, San Nicolás e San Cernin), fixo público o Privilexio da Unión en 1423. Por medio deste tratado, as tres xurisdicións urbanas reuníronse nun só municipio, baixo escudo de armas e impostos únicos. Esa orde, ao mesmo tempo, ordenou a destrución dos límites físicos entre os tres burgos, aínda que as murallas non desapareceron.
Co paso do tempo esquecéronse eses conflitos. No campo situado entre os tres burgos, onde se atopa a actual praza, construíuse o Concello de Pamplona. En 1585 abriuse entre San Nicolás e San Cernin a Calle Nueva.
Sanfermines
A praza é coñecida internacionalmente polos Sanfermines. A praza é escenario do inicio das festas o día 6 de xullo ao mediodía co txupinazo e tamén do final das mesmas co "Pobre de mí", canción que despide as festas o 14 de xullo ás 12 da noite. Ademais, os encerros que se celebran cada mañá polas rúas da cidade pasan pola praza.
Ilmari Salminen
Traxectoria
Despois de correr longas distancias apenas en Finlandia, Imari comezou a súa carreira internacional xa con máis de trinta anos, vencendo nos 10.000 m e conseguindo o bronce nos 5.000 m do primeiro Campionato de Europa de Atletismo, disputado en Turín, Italia, en 1934. Con este resultado, converteuse nun dos principais favoritos para os Xogos de Berlín en 1936.
En Berlín comezou a súa participación conseguindo un sexto lugar nos 5.000 m. O día seguinte, na disputa dos 10.000 contra outros finlandeses como Volmari Iso-Hollo, bi-campión olímpico dos 3.000 m valados, Salminem gañaría a proba e a medalla de ouro por apenas 0,2 s de vantaxe para o segundo clasificado.
Marcus Zuerius van Boxhorn
Traxectoria
Malia que as linguas que orixinariamente emparentou non foron máis que o neerlandés, o grego, o latín, o persa e o alemán, posteriormente, e tras a realización de moitas táboas comparativas de palabras, rematou por lles engadir tamén linguas eslavas, célticas e bálticas. Porén, non incluíu o hebreo, cousa que mostra a bondade da hipótese.
Orixe da hipótese escítica
thumb|Ara de Nehalennia en [[Domburg (prancha 7 n° 15a de L. J. F. Janssen, De Romeinsche Beelden en Gedenksteenen van Zeeland, Leiden, 1845).]] Desde os anos 1630 Boxhorn interésase nas relacións existentes entre as linguas indoeuropeas. Tras a descuberta de similitudes entre persa e neerlandés, descuberta popularizada por Juste Lipse en 1602, a universidade de Leiden convertérase nun centro importante de reflexión sobre os parentescos e as orixes das linguas. Boxhorn publica así unha longa carta erudita titulada Des mots perses enregistrées par Quinte Curce et de leur parenté avec des termes germaniques. Foi o descubrimento en 1645, en Domburg no litoral de Zelandia, de estelas romanas provenientes do santuario de Nehalennia, deusa celto-xermánica, o que parece que desencadeou a hipótese de Boxhorn. Intentou interpretar este nome por medio dunha raíz común a varias linguas europeas e de aí tirou a hipótese dunha orixe común, hipótese que explicou nunha disertación en flamengo en 1647. Unha investigación deste tipo inscribíase na busca dunha lingua nai para a humanidade, busca marcada polo mito da Torre de Babel. Pero a idea dun xénese das linguas a partir do hebreo, corrente ata o Renacemento, entrara en crise e apareceron outros modelos, que ás veces mesmo poñían en cuestión a idea dunha orixe única.
Janusz Kusociński
290px|miniatura|dereita|Tumba de Kusociński en Palmiry cerca de Varsovia. Janusz Tadeusz Kusociński, nado o 15 de xaneiro de 1907 en Varsovia e finado o 21 de xuño de 1940 en Palmiry, foi un atleta polaco, gañador dos 10.000 metros nos Xogos de 1932 dos Ánxeles.
Traxectoria
Fillo dun traballador do ferrocarril, Janusz Kusociński, ou Kusy o seu alcume, xogou ao fútbol en varios equipos de Varsovia no colexio. Comezou no atletismo en 1928 logo de unirse ao club deportivo "Sarmata". O seu adestrador foi o famoso decatleta estoniano Aleksander Klumberg-Kolmpere.
Na súa primeira participación nos Campionatos Nacionais de Polonia, Kusociński deu a sorpresa gañando a proba dos 5.000 m e a de cross-country. Perdeuse a seguinte tempada porque foi chamado pola Armada Polaca, pero volveu máis forte ca nunca. Gañou nos campionatos de Polonia as probas dos 1.500 m e de 5.000 m, cross-country en 1930 e 1931, e dos 800 metros en 1932.
Xusto un mes antes dos Xogos Olímpicos dos Ánxeles, Kusociński marcou un novo recorde mundial nos 3.000 m (8:18.8) e despois nese mesmo ano, marcou un récord mundial non oficial nas 4 millas nun tempo de 19:02.6. Nos Xogos, Kusociński gañou unha dura batalla contra os finlandeses Volmari Iso-Hollo e Lasse Virtanen nos 10.000 m, co mellor tempo mundial da tempada (30:11.4).
Despois de rematar segundo nos primeiros Campionatos de Atletismo de Europa en Turín nos 5.000 m, Kusociński decidiu retirarse do atletismo, aínda que volveu en 1939 gañando os 10.000 m nos Campionatos Nacionais de Polonia.
Kusociński foi voluntario na Armada Polaca, logo de que fora atacada polos alemás e resultou ferido en dúas ocasións. Janusz Kusociński foi arrestado pola Gestapo o 26 de marzo de 1940 durante a AB Aktion. Foi executado tres meses despois en Palmiry preto de Varsovia.
Padres da Igrexa
miniatura|300px|San Xerome, san Gregorio Magno e santo Ambrosio no coro lígneo da catedral de Santiago de Compostela, hoxe no mosteiro de San Martiño Pinario Padres da Igrexa ou pais da Igrexa é a denominación que se lles dá aos autores da antigüidade cristiá que a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica consideran referencias fundamentais para a definición das verdades en materia de fe e de moral.
Características
O consenso unánime dos pais da Igrexa na interpretación das Sagradas Escrituras enténdese que é fonte fundamental para o establecemento da doutrina auténtica. Cando a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica consideran que a tradición é fonte de fe e ilumina o senso profundo do Antigo Testamento e do Novo Testamento, apelan ao testemuño destes autores.
Así, o xeito de entender a figura de Xesús de Nazaret como Salvador da humanidade, a súa morte e resurrección e a articulación paulatina do dogma, a través das definicións conciliares, teñen nos pais da Igrexa fonte de inspiración e criterio de interpretación.
Adoitan dividirse entre pais gregos e pais latinos, os primeiros son especialmente venerados polas Igrexas orientais, pero tamén pola Igrexa católica. Os segundos forman tamén parte da gran corrente de pensamento que abranguía a Igrexa indivisa de Oriente e Occidente, se ben é neste onde manteñen a súa autoridade doutrinal. A teoloxía ortodoxa e especialmente a católica insisten na necesidade de comprendelos e interpretalos no contexto cultural da súa época, especialmente imbuído pola filosofía platónica, e o seu desprezo da materia e do terreo. Os pais da Igrexa empregaron o aparello conceptual propio daquel mundo, pero dándolle un novo sentido e preservando o que entendían que era a novidade profunda de Xesús de Nazaret como Cristo e redentor de todos e cada un dos homes.
Mondoñedo
Mondoñedo (do latín mindunietum, medieval) é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2014 tiña 3.991 habitantes, cunha densidade de poboación de 28 hab./km². O seu xentilicio é «».
Padres da Igrexa
Tradición latina
Entre os pais latinos, cómpre citar:
Mondoñedo
Mondoñedo ten sé episcopal compartida con Ferrol. O bispo da diocese de Mondoñedo-Ferrol reside alternativamente nunha e noutra cidade.
Xeografía
O concello de Mondoñedo atópase na metade norte da provincia de Lugo, e ten unha superficie de 142,7 km². Fai fronteira polo norte cos concellos de Alfoz e Foz, polo sur, coa Pastoriza e Riotorto, polo leste, con Lourenzá e polo oeste, con Abadín. A poboación de Mondoñedo distribúese ao longo das 15 parroquias que forman o concello.
É a capital da comarca da Mariña Central, malia ser a terceira cidade en poboación, despois de Foz e Burela.
Demografía
A evolución demográfica do concello presenta unha perda demográfica dende principios do século XX. Dende a década de 1900 ata a década dos 40 os censos decenais mostraban unha progresiva mingua da poboación mindoniense, ata o momento en que ten lugar unha certa recuperación vencellada á finalización da guerra civil (1936-1939), empezando de novo a diminución da poboación ata a década dos 70, a partir da cal produciuse un estancamento da poboación ata o día de hoxe. A consecuencia desta diminución da poboación é debido ao crecemento vexetativo de signo negativo e a emigración (1950-1970).
Porén, nos últimos anos, o aumento da taxa de natalidade e a crecente chegada de inmigrantes á cidade auguran, cando menos, unha estabilización da situación. En Mondoñedo, actualmente, o índice de natalidade vai en aumento. Se ata finais do século XX o índice descendía co paso dos anos, a partir do 2001 comezou unha importante tendencia ascendente. Chegouse, nun único lustro, a case duplicar os valores de natalidade obtidos no ano 2000.
Outro factor importante á hora de falar de tendencias demográficas é a inmigración. Nos últimos anos medrou considerablemente o número de persoas chegadas ao concello dende fóra de España. Os inmigrantes, en boa parte africanos e americanos, veñen traballar maioritariamente no sector da construción. Se no ano 1996 só residían 11 estranxeiros en Mondoñedo, situación que se mantivo ata 1999, os datos do último censo confirman un considerable incremento. En 2006 xa había 136 estranxeiros na cidade, dos cales 36 chegaran de África e 55 de América.
Historia
dereita|miniatura|Ponte do Pasatempo. O val no que se atopa o concello conserva numerosos restos arqueolóxicos como dolmens, castros, coma o de Zoñán e petróglifos, os cales amosan que xa existían asentamentos na vila dende o neolítico.
A primeira mención a Mondoñedo é de 1112: a raíña Urraca trasladou a sé episcopal de San Martiño de Mondoñedo (da que herda o nome) a Vilamaior do Val de Brea (ou Vilamaior de Brea), ou Valibria (ou Vallibria), a actual Mondoñedo. En 1156 Afonso VII concedeulle a categoría de cidade. A sé episcopal trasladouse a Ribadeo entre 1182 e 1230 para fomentar o poboamento desta vila.
O episodio máis soado da historia antiga de Mondoñedo foi a decapitación do mariscal Pardo de Cela. Acusado de traizón e apresado no seu castelo da Frouseira, a súa muller obtivo o perdón da raíña Isabel a Católica, pero os inimigos do Mariscal detiveron os portadores do indulto real na ponte do Pasatempo o tempo preciso para que fose executado.
O seu casco vello foi declarado Conxunto Histórico-Artístico en 1985, nel destacan a praza da catedral, monumento nacional construído no século XIII e cara onde conflúen todas as rúas da vila. En Mondoñedo destacan outros edificios coma o Santuario dos Remedios, construído a mediados do século XVIII, o Hospital de San Paulo, construído na mesma época, o Convento da Concepción, o Mosteiro dos Picos e o Seminario Conciliar. A paisaxe arquitectónica da vila caracterízase polos tellados de lousa das casas que rematan nuns picos de pedra típicos chamados "ameas" para protexerse contra o vento. A vila de Mondoñedo é un dos puntos polos que pasa o Camiño de Santiago, sendo lugar de descanso para os peregrinos. Aparece vencellada historicamente coa diocese de Britonia-moi posibelmente abranguendo terras entre a serra do Xistral e a foz do río Navia- e coa chegada de poboación bretoa procedente da illa do mesmo nome no século V. Entre estes sobrancea a figura do bispo Mailoc.
Foi capital da provincia de Mondoñedo, unha das sete provincias galegas históricas até 1833.
Toponimia
O topónimo Mondoñedo procede probablemente do termo preindoeuropeo *mund (que significa 'monte'), mais a forma celta onna ('fonte' o 'río', como en Oñate, Santoña o Garona) co engadido do sufixo de reforzo -etu, o que se correspondería coa abundancia de ríos e fontes na zona.
Patrimonio histórico e artístico
miniatura|dereita|Catedral de Mondoñedo en día de feira, coa estatua sedente de [[Álvaro Cunqueiro|Cunqueiro á esquerda]] miniatura|Hospital de San Paulo|esquerda dereita|miniatura|[[Santuario da Nosa Señora dos Remedios de Mondoñedo|Santuario dos Remedios.]]
Lugares de Mondoñedo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Mondoñedo vexa: Lugares de Mondoñedo.
Presidente de Israel
O Presidente de Israel (en hebreo, נְשִׂיא הַמְּדִינָה, Nesí Hamediná) é o Xefe de Estado de Israel. Como adoita ser habitual nas repúblicas parlamentarias, o cargo ten función protocolaria, quedando o poder executivo en mans do primeiro ministro. O Parlamento ou Knesset elixe ao presidente por maioría simple para un único período de sete anos.
Barril TIM
miniatura|dereita|300px|Visión superior do barril TIM dunha [[triosa-fosfato isomerase (PDB código 8TIM), con coloración degradada desde o azul (no extremo N-terminal) ao vermello (no C-terminal).]]
Presidente de Israel
No ano 2007 Dalia Itzik ocupou o cargo de forma interina substituíndo a Moshe Katsav, que dimitiu.
Barril TIM
En bioloxía molecular o barril TIM é un pregamento de proteínas conservado que consta de oito hélices α e oito follas β paralelas que alternan ao longo do esqueleto da cadea polipeptídica. A estrutura denomínase TIM pola triosa-fosfato isomerase, un encima metabólico conservado. Os barrís TIM son un dos pregamentos proteicos máis comúns. Unha das características máis intrigantes que presentan os membros desta clase de proteínas é que aínda que todos mostran o mesmo pregamento terciario, hai moi pouca semellanza de secuencia entre eles. Polo menos hai 15 familias de encimas que utilizan este armazón para xerar a xeometría apropiada para o seu centro activo, sempre no extremo C-terminal das oito cadeas beta paralelas do bariil.
Estrutura e composición
Os barrís TIM considéranse pregamentos proteicos α/β porque inclúen un patrón alternante de hélices α e follas β nun dominio simple. No barril TIM as hélices e follas (xeralmente 8 de cada unha) forman un solenoide que se curva arredor para cerrarse sobre si mesmo e orixinar unha forma de donut, coñecida topoloxicamente como toroide. As follas β paralelas forman a parede interna do donut (por tanto, un barril β), mentres que as hélices α forman a parede externa do donut. Cada cadea β conecta coa seguinte cadea adxacente no barril por medio dun longo bucle cara á dereita que inclúe unha das hélices. Entón, o barril TIM pode ser considerado tamén como constituído por 8 estruturas supersecundarias β-α-β cara á dereita que se solapan.
miniatura|dereita|300px|Vista lateral do mesmo barril TIM (PDB código 8TIM).
Presidente de Israel
Todos os presidentes de Israel que accederon ao cargo desde a política, desde Jaim Weizmann até o seu sobriño Ezer Weizman, foron membros ou estiveron conectados co Partido Laborista Israelí. Moshé Katsav, foi o primeiro membro do Likud que accedeu á presidencia do Estado de Israel. Shimon Peres, foi membro do partido laborista e pertenceu ao partido Kadima.
Barril TIM
Estrutura e composición
Aínda que o diagrama de fita mostra un burato na parte central da proteína, en realidade, as cadeas laterais dos aminoácidos non se mostran nesta representación. Estas cadeas están apertadamente empaquetadas nesa parte central, que non está oca, e a maioría son cadeas laterais de aminoácidos voluminosos hidrofóbicos, aínda que hai tamén unhas poucas glicinas que se necesitan para deixar espazo para que encaixe o centro moi apertado das 8 repeticións. As interaccións de empaquetado entre as cadeas e as hélices están tamén dominadas pola hidrofobicidade e os residuos alifáticos ramificados valina, leucina, e isoleucina comprenden aproximadamente o 40% dos residuos totais das cadeas β. .
Presidente de Israel
Funcións
O presidente do Estado de Israel mantén o antigo título de xefe do Sanedrín, é dicir, a entidade xudicial suprema do pobo xudeu na Terra de Israel durante os tempos antigos.
Case todas as funcións da presidencia son protocolarias e formais. É función do presidente chamar a un membro da Knesset (Parlamento) para que inicie o proceso de formación dun novo goberno tras as eleccións, ou ben pola renuncia do goberno anterior. Tamén é a súa función aceptar as credenciais dos embaixadores estranxeiros, asinar tratados e leis aprobadas pola Knesset. Tamén é tarefa do presidente o nomeamento de xuíces, do gobernador do Banco de Israel e dos xefes de misións diplomáticas no estranxeiro, todo iso de acordo coas recomendacións do organismo correspondentes.
O presidente do Estado de Israel, asesorado polo ministro de Xustiza, ten capacidade para conceder indultos a presos e conmutar penas.
Gran Premio dos Países Baixos de 1952
O Gran Premio dos Países Baixos de 1952 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Dúas, celebrada o 17 de agosto de 1952 no circuíto de Zandvoort. Foi a sétima carreira da tempada de Fórmula Un de que se disputou baixo as regras da Fórmula Dúas en  e, en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.
Informe
Mike Hawthorn brillou nas prácticas, obtendo un posto na primeira fila da grella co seu pequeno Cooper-Bristol[ e loitando valientemente cos Ferrari durante cinco voltas antes de que a situación volvera a normalidade. Alberto Ascari liderou con Nino Farina e Luigi Villoresi outra procesión de Ferraris, con Hawthorn cuarto. Stirling Moss chegou a ir sétimo no ERA antes de ter que retirarse.
Eparquía católica ucraína de Stamford
A eparquía de Stamford (en Eparchia Stanfordensis Ucrainorum) é unha diocese católica ucraína sufragánea da arquieparquía de Filadelfia. En 2010 tiña 16.750 bautizados. O seu bispo actual é Paul Patrick Chomnycky.
Territorio
A eparquía abrangue os territorios de Nova Inglaterra e o estado de Nova York. A sé diocesana é a cidade de Stamford, en Connecticut. O territorio está organizado en 54 parroquias.
Historia
O 20 de xullo de 1956 o papa Pío XII erixiu o exarcado apostólico de Stamford, coa bula Optatissimo unitatis, en territorio do exarcado apostólico para os fieis orientais nos Estados Unidos.
O 10 de xullo de 1958, coa bula Apostolicam hanc, o mesmo Pío XII elevou o exarcado a eparquía, facéndoa parte da provincia ecclesiastica da arquieparquía de Filadelfia.
Insua dos Poetas
dereita|miniatura|Entrada ao parque.
O espazo acolle esculturas adicadas a poetas da literatura galega. Está xestionado pola Fundación Insua dos Poetas, que preside Luís González Tosar.
Cantonalismo
miniatura|dereita|Escudo do Cantón federal de Valencia de 1873.
O Cantonalismo é unha ideoloxía política que aspira a dividir o Estado Nacional en cantóns case independentes. Trátase dun posicionamento partidario dun federalismo de carácter radical, e o seu obxectivo é establecer unha serie de cidades ou confederacións de cidades (cantóns) independentes que se federarían libremente. Lembra en certos aspectos ás polis gregas. O cantonalismo tivo unha grande influencia no nacente movemento obreiro, sobre todo anarquista.
España
En España, houbo dous momentos nos que se podería falar de "fenómeno cantonalista".
O primeiro deses fenómenos tivo lugar durante a I República. O 12 de xullo de 1873, inicíase a insurreción en Cartaxena baixo o nome de Revolución Cantonal. Nos días seguintes estenderase por España: Valencia, Cartagena, Andalucía, as províncias de Salamanca e Ávila; lugares todos eles nos que se chegaron a articular cantóns (estados independentes voluntariamente federados na Unión Española). En Estremadura tamén se intentou a constitución de cantóns en Coria, Hervás e Plasencia.
O segundo período corresponde ao final da Segunda República Española e é na chamada Revolución Española de 1936, que se desenvolveu durante a guerra caivil. Aínda que non se corresponde ideoloxicamente cun movemento cantonalista si se estableceron durante meses ducias de Comités e Consellos municipais e comarcais (excepcionalmente existirán algúns de maior ámbito) autónomos do poder do Estado, coas súas propias moedas e billetes, chegando nalgúns casos a declararse independentes municipios ou provincias. (Asturias e León declarábanse soberanas a finais de agosto de 1937 coa constitución do Consejo Soberano de Asturias y León, comunicando esta decisión á Sociedade de Nacións).
Pobo xaponés
Os xaponeses (en 日本人, Nihonjin) son un grupo étnico nativo do Xapón. Forman o 98,5% do total da poboación do país. En todo o mundo, arredor de 129 millóns de persoas son de ascendencia xaponesa; dos cales, uns 125 millóns residen no Xapón. A xente con devanceiros xaponeses que vive noutros países é coñecida como 日系人 (Nikkeijin). O termo xaponés étnico pode empregarse nalgúns contextos para referirse a grupos étnicos en particular, como os yamato (o grupo dominante, que comprende 120 millóns de persoas), os ainu e os ryukyu.
Der Blaue Reiter
Der Blaue Reiter (O Xinete Azul en galego) designa un grupo de pintores expressionistas que desenvolveron actividade en Múnic, entre 1911 e 1913. Este grupo, creado polo pintor ruso Wassily Kandinsky e polo alemán Franz Marc, integraba algúns disidentes da "Nova Asociación de Artistas", formada na mesma cidade en 1909. O nome que adoptaron a este movemento sintetiza a paixón de Franz Marc polo xinete e de Kandinsky pola cor azul. O grupo presentou unha exposición colectiva en 1911, denunciando, pola diversidade de inspiracións e de tendencias estéticas dos artistas participantes, – August Macke, Gabriele Münter, Alexei von Jawlensky, Marianne von Kefferin e Paul Klee entre outros – a inexistencia dun programa ou dunha orientación teórica ríxida. A todos eles uníalle-lo seu interese común pola Arte medieval e primitiva así como polos movementos coetáneos do Fauvismo e o Cubismo.
A segunda exposición desenvolveuse dende o 12 de febreiro até o 18 de marzo de 1912 na libraría e galería de arte muniquesa Hans Goltz. Nela exhibíronse 315 acuarelas, debuxos e obra gráfica de máis de 30 artistas.
Bozoó
Bozoó é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 113 habitantes (INE 2012).
Eduardo Sanches Maragoto
Eduardo Xesús Sanches Maragoto, coñecido como Eduardo Maragoto, nado no Barqueiro, Mañón, en 1976, é un filólogo galego e profesor de lingua portuguesa na EOI de Santiago de Compostela. É presidente da Associaçom Galega da Língua.
Traxectoria
Pasou a infancia e a adolescencia en Feás, Cariño. Estudou Filoloxía Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Participa de forma activa no reintegracionismo, participou na fundación do Movimento Defesa da Língua e como parte do consello de redacción da publicación Novas da Galiza e do Portal Galego da Língua. En 2015 foi escollido presidente da Associaçom Galega da Língua, recuncando na presidencia en 2019. Desde 2017 colabora con canle de televisión Nós TV, onde presenta o programa "Galego de Todo o mundo, um programa de reflexom linguística para a Galiza e a Lusofonia".
Aki Kaurismäki
Aki Kaurismäki, nado en Orimattila o 4 de abril de 1957, é un director de cine finés, famoso polos seus filmes ambientados entre as clases sociais máis desfavorecidas, en especial as do norte de Europa, decotío con situacións e personaxes extravagantes.
Traxectoria
É o fundador xunto co seu irmán Mika Kaurismäki do Midnight Sun Film Festival de Sodankylä e da distribuidora cinematográfica Ville Alpha (que recibe o seu nome en honor da película Alphaville de Jean-Luc Godard).
300px|miniatura|dereita|Aki Kaurismäki no Teatro Principial de Santiago, no [[10 de outubro de 2015 ]]En 1981 os dous irmáns codirixiron a película documental Saimaa-ilmiö (o síndrome do lago Saimaa, rodada nas beiras do maior lago de Finlandia. En 1987, Aki presenta unha interpretación 'anticapitalista' de Shakespeare con Hamlet liikemaailmassa (Hamlet volve ós negocios). En 1989 dirixe a película Leningrad Cowboys Go America un curioso road movie musical. A moza da fábrica de mistos (Tulitikkutehtaan tyttö), de 1990, conta as vivencias sentimentais dentro dunha fábrica. En 1990 Kaurismäki roda Contratei a un asasino a soldo (I Hired a Contract Killer), con Jean-Pierre Léaud, que participou con éxito no Festival Internacional de Cine de Venecia. Logo seguiu A vida de Bohemia (La Vie de bohème), na que en lugar de basearse na música de Puccini, Aki utiliza música de Mozart e de músicos franceses. En 1994 dirixe Toma o teu pano, Tatiana (Pidä huivista kiinni, Tatjana), unha película practicamente muda, unha das que mellor define o carácter surrealista do traballo de Kaurismäki. En 1996, Kauas pilvet karkaavat consegue un discreto éxito: a comedia, de ton lixerio, tamén trata da crise económica e do paro. En 1999 dirixe Juha, na que adapta un clásico da literatura finlandesa de Juhani Abo. Esta película, que conta cuns carteis explicativos, non ten diálogos e se presenta como unha antiga película de cine mudo.
En 2002 é premiado no Festival de Cine de Cannes por Un home sen pasado (Mies vailla menneisyyttä). Actualmente reside na aldea de Bico, no concello portugués de Castro Laboreiro.
No ano 2015 o director estivo en dúas ocasións en Santiago de Compostela. A primeira vez foi acudindo á inauguración da sala de cinema Numax, o 16 de marzo, aproveitando a proxección inaugural do seu filme Kauas pilvet karkaavat. A segunda, no eido do festival de cinema de curtametraxes Curtocircuíto, en que presentou unha escolla de curtas en dous días diferentes. O día 9 de outubro, primeiro, dentro da sección «Rock & Shorts», cunha escolma de filmes musicais da súa autoría, acto no que participou nunha pequena conversa. Por outra banda, o día 10 de outubro fixo outra presentación con coloquio dunha escolla de curtas doutros directores da súa elección que titulouse «Signed by Aki K».
Galería de imaxes da comarca da Mariña Oriental
miniatura|dereita|250px|Comarca da Mariña Oriental Galería de imaxes da comarca da Mariña Oriental.
Allariz, San Tomé de Piñeiro, Marín
Allariz é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 99 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 50 homes e 49 mulleres.
Galería de imaxes da comarca da Mariña Oriental
A comarca da Mariña Oriental comprende os concellos de Barreiros, A Pontenova, Ribadeo e Trabada.
JSTOR
JSTOR (acrónimo de Journal Storage, Almacenamento de Xornais) é unha biblioteca dixital creada en 1995. Contiña orixinalmente copias dixitalizadas de números antigos de revistas académicas, pero agora inclúe tamén libros e fontes primarias, xunto cos números actuais das revistas. Proporciona a posibilidade de facer buscas de texto completo de case 2.000 revistas. Teñen acceso a JSTOR máis de 8.000 institucións de máis de 160 países, e a maioría dos accesos son por subscrición, aínda que hai algúns contidos vellos en dominio público que están dispoñibles gratuitamente para calquera que os consulte.
Historia
JSTOR creouno William G. Bowen, presidente da Universidade de Princeton de 1972 a 1988. JSTOR estaba pensado inicialmente como unha solución a un dos problemas que se lle presentaban ás bibliotecas, especialmente ás bibliotecas universitarias e de investigación, debido ao número crecente de revistas académicas existente. Para a maioría das bibliotecas era prohibitivamente caro tanto en custo coma en espazo manter unha colección completa de revistas. Ao dixitalizar moitos títulos de revistas, JSTOR permitía ás bibliotecas externalizar o almacenamento de revistas coa confianza de que permanecerían dispoñibles a longo prazo. O acceso en liña e a capacidade de busca de textos completos mellorou o acceso drasticamente.
Bowen considerou inicialmente usar CD-ROMs para a distribución. Porén, Ira Fuchs, a vicepresidenta da Universidade de Princeton para a Tecnoloxía da Información e Computación, convenceuno de que o CD-ROM era unha tecnoloxía que rapidamente quedaría anticuada e de que a distribución pola rede podería eliminar a redundancia e incrementar a accesibilidade. (Por exemplo, todos os edificios académicos e administrativos da universidade de Princeton estaban conectados á rede en 1989; a rede na residencia universitaria estaba completada xa en 1994; e as redes de campus como a de Princeton estaban, á súa vez, conectadas a redes máis grandes como BITNET e Internet). JSTOR iniciouse en 1995 en sete sedes de bibliotecas, e inicialmente albergaba dez revistas de historia e económicas. O acceso a JSTOR mellorou baseándose nas achegas das súas sedes iniciais, e converteuse nun índice no que se podía buscar, accesible desde calquera buscador web corrente. Instalouse software especial para facer as imaxes e gráficos máis claros e lexibles.
A Fundación Andrew W. Mellon foi a que creou JSTOR inicialmente. Ata xaneiro de 2009 JSTOR funcionou como unha organización sen ánimo de lucro independente e con financiamento propio con oficinas na cidade de Nova York e en Ann Arbor, Míchigan. Despois JSTOR fusionouse con Ithaka Harbors, Inc., organización tamén sen ánimo de lucro creada en 2003 e "dedicouse a axudar á comunidade académica a aproveitar as tecnoloxías en rápido avance da información e a rede."
Contido
O contido de JSTOR proporciónano máis de 900 editoriais. A súa base de datos contén máis de 1.900 títulos de revistas, de máis de 50 disciplinas.
Ademais do sitio web principal, o grupo JSTOR labs puxo en funcionamento un sevizo aberto que permite o acceso a contidos dos arquivos co propósito de facer unha análise de todo o corpus no seu servizo Data for Research. Este sitio web ofrece unha ferramenta de busca con indicación gráfica do tema tratado no artigo e a integración no sitio principal de JSTOR. Os usuarios poden crear conxuntos de artigos do seu interese e despois solicitar unha palabra que conteña o conxunto de datos e frecuencias de n-grama e metadatos básicos. Estes son notificados cando os conxuntos de datos están listos e poden descargarse en XML ou formatos CSV. O servizo non ofrece textos completos, aínda que os académicos poden pedilo a JSTOR, suxeitos a un acordo de que non sexan divulgados.
JSTOR Plant Science está tamén dispoñible ademais do sitio principal. JSTOR Plant Science proporciona acceso a contidos como espécimes tipo de plantas, estruturas taxonómicas, literatura científica, e materiais relacionados e dirixidos aos que investigan, ensinan, ou estudan botánica, bioloxía, ecoloxía, e estudos ambientais e de conservación da natureza. Os materiais de JSTOR Plant Science proceden da Global Plants Initiative (GPI) e son accesibles só a membros de GPI e JSTOR. Dúas redes asociadas contribúen a isto: a African Plants Initiative, que está enfocada a plantas de África, e a Latin American Plants Initiative, sobre plantas de América latina.
JSTOR lanzou o seu programa Books in JSTOR en novembro de 2012, engadindo ao seu sitio 15.000 libros actuais e de fondo editorial. Os libros están ligados a revisións e desde citas en artigos de revistas.
Pellicer
O apelido Pellicer pode estar referido a: