cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
Tras dous anos na División de Honra B, o Ariston San Antonio obtivo en Oviedo o ascenso á Liga ASOBAL. Dirixido por David García, gañaron ao Ciudad de Naranco por 19-24. Durante estas dúas tempadas, o serbio Goran Dzokic foi o máximo goleador do equipo e un xogador decisivo na historia do club.
Sacheen Littlefeather
Traxectoria
Littlefeather naceu en Salinas, California. As súas raíces son Apache, Yaqui e Pueblo por parte de seu pai, polo lado de súa nai ten parte francesa, alemá e dinamarquesa. Na súa páxina web oficial, afirma que seu pai proviña dos apaches das Montañas Brancas e de tribos Yaqui de Arizona e que "Cruz" era o nome tribal recoñecido do mesmo.
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
Entre 1995 e 1997, Seguros Lagun Aro encargouse de lle ofrecer a tranquilidade económica ao club. Porén, foi a entrada de Cementos Portland en 1997 o que trocou o futuro do club, que en 1998 comezaría un ascenso fulgurante ao finalizar a Liga ASOBAL na segunda posición e disputar a final fronte ao FC Barcelona, na que perdeu por 35-27, 32-20 e 25-29.
O 14 de febreiro de 1999 o Portland San Antonio conquistou o seu primeiro título ao gañar a Copa do Rei ao FC Barcelona por 32-29 no Polideportivo Pisuerga de Valladolid.
Sacheen Littlefeather
Controversia nos Premios da Academia
Littlefeather representou a Brando e o seu boicot ó premio Oscar de Mellor actor pola súa actuación de Don Vito Corleone no Padriño (1972) como protesta polos actos ocorridos en Wounded Knee e pola pouca representación por parte de Hollywood e da televisión dos Indios Americanos. Brando escribiu un discurso de 15 páxinas para que Littlefeather lese durante a cerimonia, pero cando o produtor a coñeceu no backstage, ameazouna con retirala fisicamente ou con ser arrestada se estaba en escena máis de 60 segundos. Os seus comentarios no escenario foron totalmente improvisados, máis tarde retirouse ó backstage e leu o comunicado enteiro á prensa. Na súa biografía "O meu mundo é a miña obriga", Roger Moore (o cal presentaba os premios e fora nomeado recentemente como o novo "James Bond, axente 007") dixo que el levou o Oscar á súa casa e que o mantivo na súa posesión ata que foi recollido por un garda armado mandado pola academia.
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
O 30 de abril do 2000 chegou o primeiro título continental do equipo navarro ao conquistar a Recopa de Europa ante o Dunaferr húngaro, tras gañar no partido de ida disputado en Pamplona por 28-19, e perder en Hungría por 26-20. Un ano despois, o equipo navarro levou outro novo título continental ás súas vitrinas, desta vez a máxima competición do balonmán europeo, a Copa de Europa, logo de manter no Palau Blaugrana a vantaxe conseguida en Pamplona (30-24) fronte ao FC Barcelona, malia perder por 25 a 22 na volta disputada en Barcelona.
Sacheen Littlefeather
Controversia nos Premios da Academia
O incidente incitou a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas a establecer regras para o procedemento de aceptación dos premios.
En 2022 a Academia pediulle desculpas pola resposta desproporcionada e inxustificada ao seu discurso.
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
2001 foi sen dúbida o ano máis exitoso da sección de balonmán, xa que conseguiu gañar dous títulos máis. O 16 de setembro o San Antonio logrou a Supercopa de España, derrotando o Caja España Ademar, que caeu por 26-24 en Pamplona. O 27 de maio xa gañara por segunda vez na súa historia a Copa do Rei, disputada fronte ao Ciudad Real, que xogaba na casa e chegaba por primeira vez á final.
O 9 de maio do 2002 chegou o primeiro título de Liga ao palmarés do equipo navarro; o título que máis se lle resistira supuxo o broche de ouro á tempada. Ese mesmo ano chegaría a segunda Supercopa de España logo de vencer o Ademar por 33 a 27.
Roland Barthes
Roland Barthes, nado en Cherbourg o 12 de novembro de 1915 e finado en París o 25 de marzo de 1980, foi un escritor e semiólogo francés.
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
Na tempada 2003-04 chegou un novo título europeo logo de venceren ao BM Valladolid na final da Recopa de Europa por 30-31 en Valladolid e 30-26 en Pamplona.
Roland Barthes
Traxectoria
A súa infancia transcorreu en Baiona, e á idade de dez anos trasladouse a París. Realizou os seus estudos no Liceo Louis-le-Grand e na Facultade de Letras da Universidade de París. Alí titulouse en Letras Clásicas (1939) e Gramática e Filosofía (1943), mais despois tivo que interromper as súas actividades durante varios anos por mor dunha enfermidade.
SDC San Antonio (balonmán)
Historia
Os dous últimos títulos do club navarro chegaron no 2005, cando gañou a súa segunda liga por diante do Ciudad Real e, máis tarde, a súa terceira Supercopa de España, logo de gañar, como xa ocorrera na Recopa de Europa, ao Balonmán Valladolid na final por 29-27 en Málaga.
Roland Barthes
Traxectoria
Foi lector (profesor nativo) de francés en Alexandría e en Bucarest. Despois da Segunda guerra mundial, entre 1952 e 1959, traballou no Centro Nacional da Investigación Científica (CNRS), en París. Finalmente, foi nomeado xefe de Traballos de Investigación e, en 1962, xefe de estudos da Escola Práctica de Altos Estudos, organismo onde se adicou á investigación acerca da socioloxía dos símbolos, os signos e as representacións.
En 1967 escribiu a súa obra máis coñecida, o ensaio A morte do autor, e tres anos máis tarde a que moitos consideran a súa obra máis prodixiosa: S/Z. Durante a década de 1970 continuou desenvolvendo a súa crítica literaria, buscando novos ideais de textualidade e neutralidade novelística a través das súas obras.
Barthes morreu en 1980 tras ser atropelado por unha camioneta de lavandería na rúa das Écoles, xusto fronte á Sorbona, mentres regresaba dunha comida que tivera con François Mitterrand, e que a prensa ocultou para evitar que acusasen o político de gafe.
SDC San Antonio (balonmán)
Palmarés
O gran artífice do éxito do San Antonio baixo a súa xestión como presidente foi Fermín Tajadura, xa finado.
Roland Barthes
Pensamento
É parte da escola estruturalista, influenciado polo lingüista Ferdinand de Saussure, e crítico dos conceptos teóricos complexos que circularon dentro dos centros educativos franceses nos anos 50.
SDC San Antonio (balonmán)
Cadro de xogadores da tempada 2010-2011
Adestrador : Juanto Apezetxea
Roland Barthes
Pensamento
A súa produción literaria experimentou diversas evolucións: dende unhas orixes sartrianas extremas, desenvolveu despois unha investigación propiamente semiolóxica, cun interese especial pola lingüística. Durante un tempo interesouse polo campo chamado "texto": a obra literaria considerada dende diversos puntos de vista, nunca unilateralmente, e que implicaba, ou ben unha filosofía do suxeito de tipo psicanalítica, ou ben unha filosofía da sociedade de tipo marxista ou política.
Taggasta
Taggasta foi unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa, que foi saqueada polos kaskas despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I.
Sobre o -1300 estaba en mans dos Kaska da cidade de Pishuru, hexemónica entre as do pobo kaska.
Xavier Trias
Xavier Trias i Vidal de Llobatera, nado en Barcelona o 5 de agosto de 1946, é un político español, militante de CDC desde 1979 e alcalde de Barcelona entre 2011 e 2015. Entre outras responsabilidades na Generalitat de Cataluña, foi conselleiro de Sanidade e da Presidencia durante os gobernos de Jordi Pujol. Está casado e ten catro fillos.
Traxectoria
Licenciouse en Medicamento e Cirurxía na Universidade de Barcelona en 1970, especializándose en pediatría. Durante os anos 1971 ao 1973 completou a súa formación de posgrao en Xénova (Italia) e en Berna (Suíza), onde traballou durante un ano e medio na investigación de enfermidades metabólicas, o seu diagnostico e tratamento. De 1974 a 1981 exerceu de médico pediatra no Hospital Infantil da Vall d'Hebron. Entre 1979 e 1981 foi vocal nacional de hospitais ao Consello Xeral de Médicos de España, e tamén vocal de hospitais na Xunta do Colexio Oficial de Médicos de Barcelona.
En 1981 entrou a traballar no Departamento de Sanidade e Seguridade Social da Generalitat de Cataluña, que por aquel entón encabezaba o conselleiro Josep Laporte, a quen Trias considera o seu pai político, como xefe de servizo de Asistencia Hospitalaria. En setembro de 1983 asumiu a titularidade da Dirección Xeral de Ordenación e Planificación Sanitaria.
O 12 de xaneiro de 1996 é nomeado conselleiro de residencia do goberno da Generalitat, momento no que empeza a traballar de xeito conxunto co entón presidente, Jordi Pujol en tanto que número dous e portavoz do Goberno. Desta época destaca a xestión de Trias na creación do Consell de l'Audiovisual de Catalunya (CAC) ou a mellora do réxime laboral dos funcionarios da Generalitat, avanzando na conciliación coa vida familiar, entre outras iniciativas.
O mes de marzo do ano 2000 encabezou a candidatura de Convergència i Unió ás eleccións ao Congreso dos Deputados, sendo presidente e portavoz do grupo parlamentario catalán (CIU) no Congreso dos Deputados e presidente da Comisión de Ciencia e Tecnoloxía. A pesar da maioría absoluta do Partido Popular, Trias foi un dos negociadores do actual sistema de financiamento da Generalitat de Cataluña, que incrementou de xeito importante os seus ingresos.
Actualmente é tamén o Secretario Xeral Adxunto da Federación de Convergència i Unió, nunha dirección onde Jordi Pujol é o Presidente Fundador, Artur Mas o Presidente, e Josep Antoni Duran i Lleida é o Secretario Xeral. E desde 2011 tamén forma parte de consello de Área Metropolitana de Barcelona (AMB).
Kammama
Kammama foi unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa, que foi saqueada polos kaskas despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I.
Nos "Feitos de Suppiluliumas I" menciónanse operacións deste rei na zona na parte final do seu reinado, sobre o -1330.
Xeado de mochi
O xeado de mochi é un prato elaborado a partir do mochi xaponés (arroz glutinoso esmagado) con recheo de xeado. Foi inventado polo home de negocios e activista estadounidense Frances Hashimoto.
Arranxo de subgraves
Coñécese como arranxo de subgraves a unha colocación determinada de caixas acústicas de subgraves, que dependerá da acústica que se queira conseguir e das necesidades que se pretendan cubrir.
Características
Os subgraves cobren a parte máis baixa do espectro sonoro e, polo tanto, a súa onda sonora será de maior distancia. O que se pretende cos arranxos de subgraves é cubrir as frecuencias máis baixas do sistema de P.A nun directo sen chegar a formar bolas de graves ou unha presión sonora demasiado elevada. Á súa vez pretenderase cubrir na súa totalidade a parte da audiencia coa menor diferenza de nivel de presión sonora entre zonas. Para iso deberase ter en conta a acústica da sala, así como as especificacións técnicas dos diferentes tipos de caixas de graves. É fundamental medir a resposta en frecuencia e a fase do arranxo cun medidor RTA.
A colocación das caixas acústicas depende en gran parte das características do espazo ou recinto, do peso, das posibilidades etc. Pero as máis utilizadas adoitan ser stackeadas, é dicir unha encima doutra; voadas ou colgándoas dalgunha estrutura e en liña, é dicir, unha á beira doutra e así sucesivamente. Dependendo da colocación das caixas poderase distinguir entre diferentes arranxos:
Caixa única
Este arranxo é o máis básico, consistindo simplemente nunha única caixa no centro que, dependendo das súas características, normalmente omnidirecionais, irradiará cun diagrama polar omnidireccional arredor de todo o seu eixo.
Configuración L/R
Consiste nun subgrave cubrindo a zona esquerda e outro a dereita. O inconveniente deste arranxo aparece cando a zona que se pretende cubrir é demasiado extensa e as caixas non dan cuberto toda a zona da audiencia, polo que se apreciará unha ausencia de sinal.
Arranxo cardioide
miniatura|Arranxo de Subgraves Combinado End Fired + Investido.
Arranxo en liña
Consiste en aliñar horizontalmente un número de subgraves para alcanzar unha suma total entre eles. A distancia á que estes están separados dependerá da frecuencia á que se sumen sinais. Esta disposición de subgraves pode causar varios inconvenientes, por exemplo unha cobertura estreita. miniatura|Arranxo Combinado Lineal stackeado.
Arco de subgraves
Este arranxo pode facerse de varias formas. A electrónica, onde se aplicará unha serie de delays a un arranxo en liña para simular un arco, ou o arco de subgraves físico, onde moveremos as caixas engadindo así un delay físico. Esta configuración de subgraves é cada día máis utilizada, posto que permite unha maior igualdade da cobertura, así como a menor diferenza entre campo afastado e campo próximo.
A Portela, Erboedo, A Laracha
A Portela é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 5 mulleres.
Sutura lambdoide
miniatura|275px|Articulacións ou suturas óseas dun cranio humano. 1 [[sutura coronal; 2 sutura saxital; 3 sutura lambdoide.]] A sutura lambdoide é unha das suturas craniais, que conecta os ósos parietais co occipital, o que implica que é unha articulación inmóbil. Durante os primeiros anos de vida permanece sen osificarse por completo permitindo que o cerebro creza e os ósos se movan. Un peche prematuro podería provocar un perigoso aumento da presión intracranial.
Concello da Vilameá de Ramirás
Vilameá de Ramirás foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1834 e 1926.
Historia
Até 1916 recibía simplemente o nome de Vilameá, pero nese ano pasou a ser chamado Vilameá de Ramiráns para distinguilo do concello de Vilameá. En 1926 fusionouse con Freás de Eiras para constituír o novo concello de Ramirás. .
Paredes, San Lázaro, Santiago de Compostela
Paredes é un lugar da parroquia de San Lázaro en Santiago de Compostela. Segundo o INE no ano 2018 tiña 22 habitantes en 2014 (11 homes e 11 mulleres).
Lingua emberá
O emberá é un continuo dialectal das linguas chocó falado polo pobo emberá, ó noroeste de Colombia e ó sueste de Panamá, na comarca Emberá-Wounaan.
Embera, Emperã, Empena, Eberã, Epena son as palabras emberá para "ser humano" ou "home" e empréganse como autónimo para todos os falantes das variedades de emberá.
Hurna
Hurna foi unha cidade do Imperio Hitita, ao norte de Hattusa, que foi saqueada polos kaskas despois do -1400 baixo o reinado de Arnuwandas I.
O territorio da cidade foi saqueado polo rei Suppiluliumas I na parte final do seu reinado (sobre o -1330), pero probabelmente a cidade mesma permaneceu no poder dos kaska.
Higashikurume
Higashikurume (東久留米市, ひがしくるめし, Higashikurume-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro-norte da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 12,92 km² e a poboación de 115.728 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 8.960 h/km².
O concello de Higashikurume limita cos concellos de Kiyose, de Higashimurayama, de Kodaira, de Nishitōkyō (son da prefectura de Toquio); e de Niiza (da prefectura de Saitama).
Rublo svalbarense
O rublo svalbarense foi unha moeda que circulou nas illas Svalbard (tamén chamadas Spitzbergen). Un rublo dividíase en 100 kopeks. Esta moeda circulou dende 1946 ata principios do século XXI.
Historia
O 7 de maio de 1935 a Unión Soviética asinou o tratado de Svalbard, o que permitiu a instalación dunha compañía mineira soviética nas illas Svalbard (en ruso: Шпицверген, tr.: Shpitsvergen) ao norte de Noruega e no interior do Círculo Polar Ártico. Esta compañía, chamada Arktikugol (Арктикуголь), emitiu unha serie de moedas e billetes para o uso exclusivo dos habitantes da illa de nacionalidade soviética. Emitíronse varias series de moedas trala caída da Unión Soviética. Estes rublos foron de curso legan non só nas illas Svalbard senón en todo o territorio ruso. Debido á súa escasa tirada, os rublos das illas Svalbard son moi apreciados polos coleccionistas.
LGBT
miniatura|275px|[[Bandeira LGTB: o arco da vella representa a diversidade sexual expresada polo colectivo LGTB.]] LGBT ou LGTB é a sigla composta polas iniciáis das palabras Lesbianas, Gais, Bisexuais e Trans (transxénero, transexuais e travestís). Agrupa ás persoas coas orientacións sexuais e identidades de xénero relativas a esas catro palabras, así como ás comunidades formadas por elas. A expresión tivo a súa orixe na lingua inglesa nos anos noventa, mais estas iniciais coinciden en varias falas, entre elas a galega. O termo é o resultado dunha evolución na que se lle foron engadindo letras co fin de incluír a diversas comunidades discriminadas pola súa identidade sexual. Nun principio, empregábase a expresión «homosexual» ou «gai», mais algunhas organizacións de persoas bisexuais e lesbianas cuestionárona como insuficiente, dando paso á creación da sigla «LGB». Logo de que as persoas transexuais fixeran unha crítica semellante, engadíuselle a letra «T», creando así o termo «LGBT». A orde das letras pode variar segundo o uso de cada comunidade ou de cada país.
Rublo svalbarense
Moedas
Durante o tempo que esta moeda estivo en circulación no territoria acuñáronse tres series de moedas que circularon en distintos períodos entre 1946 e 2002.
LGBT
Nos últimos anos xurdiron novas ampliacións da sigla co fin de incluír a outras comunidades, como ás persoas intersexuais (LGBTI), queer (LGBTQ) ou asexuais (LGBTA), entre outras. Tamén as comunidades de persoas transexuais e transxénero sostiveron que non corresponde fusionalas nunha soa letra, escribindo a sigla con dobre «T» (LGBTT). Esta tendencia a adicionar letras para incluír novas comunidades e disidencias, deu lugar ao emprego do signo «+» a continuación da sigla (LGBT+).
Rublo svalbarense
Primeira serie de moedas
Constaba das seguintes denominacións:
LGBT
Significado dos termos
Cada termo da sigla refírese a un grupo específico: lesbianas (mulleres homosexuais), gais (homes homosexuais), bisexuais (persoas senten atraídas por persoas de ambos os dous sexos indistintamente) e transexuais (persoas que senten pertencer ao sexo oposto ao que naceron).
Rublo svalbarense
Segunda serie de moedas
A segunda serie de moedas non contaba con moedas de kopeks:
Billetes
Emitítonse billetes, mais non para uso regular. Aínda que se empregaron os billetes do Rublo soviético e de coroa norueguesa.
Hypertext Transfer Protocol Secure
Hypertext Transfer Protocol Secure, que en galego sería Protocolo seguro de transferencia de hipertexto, máis coñecido polas súas siglas HTTPS, é un protocolo de aplicación baseado no protocolo HTTP, destinado á transferencia segura de datos de hipertexto, é dicir, é a versión segura de HTTP. É utilizado principalmente por entidades bancarias, tendas en liña, e calquera tipo de servizo que requira o envío de datos persoais ou contrasinais.
María del Carmen Andrade Perdrix
María del Carmen Andrade Perdrix, nada en Madrid en 1947, é unha química española, investigadora en corrosión.
Traxectoria
Doutora en química industrial e profesora de investigación do CSIC. En 2013 recibiu o premio Willis Rodney Whitney, e anteriormente recibira outros recoñecementos como o premio Manuel Rocha ou a medalla Robert L'Hermite, amais dos títulos de doutora honoris causa pola universidades de Trondheim (Noruega) e Alacant, a máis de ser membro do xurado dos Premios Príncipe de Asturias.
San Paio, Erboedo, A Laracha
San Paio é un lugar da parroquia de Erboedo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 47 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 23 homes e 24 mulleres.
Oumar Sidibé
Traxectoria
Na tempada 2011–12 xogou no Pontevedra CF. O 4 de xullo de 2012 anunciouse que foi contratado polo Deportivo da Coruña B.
Partido Galeguista (histórico)
''Este artigo trata do Partido Galeguista fundado en decembro de 1931. Para outras organizacións políticas co mesmo nome, vexa Partido Galeguista''.
O Partido Galeguista foi un partido fundado en decembro de 1931 de carácter nacionalista galego e con relevancia na política da Segunda República. O seu órgano de prensa foi A Nosa Terra e a sección xuvenil, a Federación de Mocedades Galeguistas, fundouse en xaneiro de 1934 e contaba con 1.000 afiliados.
Formación
miniatura|Carné do partido de [[Francisco Fernández del Riego, visado por Ánxel Casal.]] O 5 e 6 de decembro de 1931 o Partido Galeguista de Pontevedra convoca a VII Asemblea Nacionalista co propósito de crear un partido nacionalista. Á convocatoria acoden 32 grupos e irmandades, entre os que destacan o Grupo Autonomista Galego de Vigo, Labor Galeguista e o Partido Nazonalista Republicán de Ourense. Tamén participan representantes da Federación de Sociedades Galegas da Arxentina e da sección arxentina da ORGA. miniatura|A Nosa Terra foi o voceiro do PG no período 1932-1936. Nesta Asemblea decídese a disolución das Irmandades da Fala integrándose os seus membros no Partido Galeguista que nace nese momento. O acordo de constitución reclama, por primeira vez na historia de Galicia, o dereito de autodeterminación e proclama, como primeiro obxectivo político, a redacción dun Estatuto de Autonomía. Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e Ramón Otero Pedrayo forman parte do Consello Executivo.
Consolidación
En 1932 participou xunto co Partido Republicano Gallego e Acción Republicana no Comité de Propaganda do Estatuto, ao tempo que se preparaba para participar en solitario, ou en candidaturas conxuntas cos agraristas, nas eleccións municipais de abril de 1933, nas que só obtivo un concelleiro en Ourense e a maioría, aliado cos agrarios, en Tui, estes malos resultados levaron ao sector progresista do PG a favorecer pactos cos partidos republicanos, ao que se opuña o sector conservador liderado por Vicente Risco.
Na Asemblea Extraordinaria de outubro de 1933 impuxéronse as teses de Vicente Risco e o PG concorreu ás eleccións xerais de 1933 en solitario, os 106.000 votos que obtivo non lle serviron para conseguir deputado ningún, e o novo goberno de dereitas paralizou a tramitación do Estatuto de Autonomía. miniatura|300px|1933, Ourense. Banquete galeguista homenaxe a [[Emilia Docet e a Manuel Luís Acuña. Na foto, entre outros: Risco, Ramiro Isla, Leuter González, Cunqueiro, Otero Pedrayo, María Luz Morales, Blanco Amor, Xoán L. Ramos Colemán e Manuel Peña Rei.]] Despois da folga xeral revolucionaria de 1934, na que o PG non participou, o goberno, suspendeu A Nosa Terra e desterrou a Castelao e Bóveda, descabezando o PG e provocando un descenso momentáneo da militancia, pero ao tempo favoreceu a formación dunha alianza cos republicanos de esquerda que fixera posible a aprobación do Estatuto.
Na III Asemblea do PG, celebrada en Ourense o 13 e 14 de xaneiro de 1934 aprobouse coa oposición de Risco a alianza estratéxica cos republicanos e socialistas, ratificada na IV Asemblea do PG, celebrada en Santiago de Compostela o 20 e 21 de abril de 1935, coa oposición de Ramón Otero Pedrayo, o que provoca a escisión dun sector da dereita do PG, encabezada por Vicente Risco que formou a Dereita Galeguista.
Fronte Popular
En xuño de 1935 o PG comezou a negociar con Izquierda Republicana, e na Asemblea Extraordinaria do 25 de xaneiro de 1936 celebrada en Santiago de Compostela aprobouse o ingreso do PG na Fronte Popular para concorrer nas eleccións xerais de 1936 con cinco candidatos galeguistas, Castelao, Bóveda, Xerardo Álvarez Gallego, Ramón Suárez Picallo e Antón Villar Ponte. Na provincia de Lugo o PG presentouse en solitario ao formarse unha candidatura conxunta do centro e os partidos republicanos de esquerda, o cal imposibilitou que se formase unha candidatura da Fronte Popular.
Saíron elixidos Castelao con 104.436 votos en Pontevedra e Suárez Picallo e Vilar Ponte na Coruña con arredor de 150.000 votos cada un, en total os candidatos galeguistas obteñen 287.000 votos. miniatura|Panfleto do PG impreso en Ourense. O 28 de xuño de 1936 cúmprense os compromisos expresados pola FP e plebiscítase favorablemente o Estatuto.
Guerra civil
Tras a sublevación do 18 de xullo de 1936 que puxo fin á actividade do PG en Galicia, comezou a represión dos militantes galeguistas, algúns dirixentes como Johán Carballeira, Ánxel Casal, Manuel Lustres Rivas, Camilo Díaz Baliño, Víctor Casas ou Alexandre Bóveda foron fusilados, outros marcharon ao exilio, aínda así o PG desaprobou a participación dos seus militantes na guerrilla antifranquista.
En 1937 o PG abriu unha delegación en Barcelona, e publicou o voceiro Nova Galicia entre abril de 1937 e xullo de 1938 dirixido por Castelao e Suárez Picallo. A prioridade foi a unidade das forzas democráticas para salvar a República e manter o facho do galeguista acceso. miniatura|Voluntarios inscribíndose ás [[Milicias Populares Galegas|Milicias Galegas no local do Partido Galeguista en Madrid. 1936.]] Trala caída de Cataluña os galeguistas pasaron a Francia e dende alí dirixíronse a diversos países de América.
Clandestinidade
Desde a fin da guerra civil comezaron os contactos entre galeguistas para tratar a conveniencia de refacer as estruturas no partido no interior. A actividade do PG no interior comezou o 22 de xullo de 1945 cunha xuntanza en Coruxo, á que asistiron 19 galeguistas e que decidiron formar un Comité executivo provisorio integrado por Manuel Gómez Román, Otero Pedrayo e Plácido Castro, pero foron Francisco Fernández del Riego e Ramón Piñeiro os que tiveron un papel máis activo. Unha das súas grandes prioridades foi establecer contacto co resto da oposición galega e cos nacionalistas vascos e cataláns, e así en 1944 o PG integrouse na Junta Gallega de Alianza Democrática con CNT, PSOE, UXT e os agrarios. Tras a detención de Ramón Piñeiro en 1946 foi Fermín Penzol o que mantivo o contacto co resto das forzas da oposición. A partir 1949 logo da saída do cárcere de Piñeiro e diante o desánimo dos militantes de base que non vían que a acción clandestina lograse resultados o PG guiado por Piñeiro apostou por unha estratexia culturalista, aproveitando as escasas posibilidades que ofrecía o franquismo, en aberta contradición cos galeguistas do exilio.
A fundación de Galaxia o 25 de xullo de 1950 supuxo a autodisolución do PG en Galicia, vencellándose os seus antigos militantes ao novo proxecto editorial.
O Partido Galeguista en América
En 1932 fundouse a Organización Nazionalista Repubricana Galega, filial do PG en Buenos Aires, tralo pase da sección arxentina da ORGA, contaba con 150 afiliados dirixidos por Rodolfo Prada, en 1936 co inicio da guerra civil muda o nome a Grupo Galeguista de Bos Aires, nese momento tiña 103 afiliados. En 1941 toma o nome de Irmandade Galega e en 1942 reaparece A Nosa Terra, coincidindo coa chegada masiva de exiliados galeguistas a Bos Aires, entre os que destaca Castelao.
En outubro de 1944 constitúese o Consello de Galiza baixo o impulso da Irmandade Galega e Castelao.
A Irmandade Galeguista do Uruguai é o nome da sección do PG no Uruguai, dirixida por Manuel Meilán.
En 1949 o PG só conta con 200 afiliados distribuídos en Bos Aires e outras cidades arxentinas, Montevideo, México e A Habana.
Militancia
Cando a constitución do Partido Galeguista tiña 700 afiliados, en 1932 o PG contaba con 38 grupos locais e 2.300 afiliados, ao longo do ano vai implantándose en todo o país e en 1933 os seus 60 grupos locais contaban 3.000 afiliados. Tralas eleccións de 1933 o PG experimentou un retroceso momentáneo, e en 1935 quedábanlle só 1.763 afiliados, pero para o ano 1935 conseguiu reestruturar o partido chegando a 5.000 afiliados distribuídos en 90 grupos locais.
Cara 1936, o Partido Galeguista tiña unha fasquía interclasista, cun aumento considerable da afiliación de asalariados, empregados e artesáns (entre o 27 e 28% do total) e a incorporación de labregos e mariñeiros (32%). Estes datos contrapóñense cos do ano 1931, ano fundacional do partido, onde estas clases estaban moi pouco representadas dentro do partido.
Luís Casas Pasarín
Luís Casas Pasarín, coñecido como Pasarín, nado en Pontevedra o 16 de abril de 1902 e finado o 17 de agosto de 1986, foi un futbolista pontevedrés, que xogaba de defensa esquerdo, moi corpulento.
Partido Galeguista (histórico)
Estrutura orgánica
O Partido Galeguista tiña na Asemblea o seu máximo órgano de expresión e era o órgano encargado de fixar a súa liña política, tamén tiña a competencia para elixir o Consello Executivo, o órgano que tiña que levar á práctica as decisións tomadas pola Asemblea, por último a Secretaría Executiva era o órgano de goberno do partido.
Programa
O programa político do Partido Galeguista era nas súas liñas xerais continuador do formulado polas Irmandades da Fala nas súas diversas asembleas, Galicia como unión cultural, proclamaba a autodeterminación política de Galicia que se traducía como aspiración mínima na constitución dun Parlamento e un Goberno galego dentro da Constitución da República. A eliminación do caciquismo, o antiimperialismo, a igualdade política da muller, a supresión das deputacións provinciais, o recoñecemento da parroquia como entidade política-administrativa básica, a oficialidade da lingua galega e a reforma agraria eran outros dos elementos do seu programa.
Luís Casas Pasarín
Traxectoria
Despois de iniciarse no mundo do fútbol no Club Deportivo Pontevedra e no Pontevedra Athletic Club, Pasarín fichou polo Vigo Sporting. Trala fusión deste equipo en 1923 co Fortuna, Pasarín pasou a formar parte do primeiro equipo do Real Club Celta, sendo un dos primeiros capitáns. En decembro dese mesmo ano acadou o campionato de Galicia, trofeo revalidado nos dous anos seguintes.
O 25 de maio de 1924 debutou coa selección española nas Olimpíadas de París, fronte ao combinado italiano. Xogou 6 partidos coa selección española, o último deles o 19 de decembro de 1926 en Vigo contra Hungría.
Na tempada 1927-28 o Celta volveu acadar o campionato galego. O 30 de decembro de 1928 Pasarín xogou o partido de inauguración do estadio de Balaídos, fronte ao Real Unión de Irún. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Pero para a tempada seguinte, na que apareceu a liga española de fútbol, Pasarín fichou polo Valencia CF. Ao pouco de chegar foille concedida a capitanía do equipo. En 1934 chegou á final da copa de España. Nese ano formaba parella defensiva con Torregaray na dereita, recibindo o dúo o alcume de "Las Columnas de Hércules". Cos anos foi perdendo destreza física, e foi caendo no xogo sucio, converténdose no xogador valencianista máis expulsado desa época. Por outra parte, adoitaba lanzar os golpes francos.
En 1935 deixou o fútbol e incorporouse ao Ministerio de Traballo como funcionario, pero ao pouco tempo incorporouse ás filas do Nacional de Madrid.
Resultados de Sauber na Fórmula 1
Estes son os resultados completos de Sauber na Fórmula 1, incluíndo BMW Sauber
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en curso. † O piloto non terminou a carreira, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia da carreira. O comezo da tempada de viu a introdución dun novo sistema de puntos na F1.
Miguel Gómez Pardo
Miguel Gómez Pardo, nado en Oza dos Ríos cara a 1901 e finado en Vigo o 30 de outubro de 1936, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Xastre establecido en Lavadores, o seu taller sufriu un incendio en abril de 1932. Na República foi elixido vogal da Agrupación Artística de Lavadores en 1933. En setembro de 1935 foi elixido vicesecretario do Subcomité Socialista de Lavadores presidido por José Antela Conde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra en Vigo por rebelión militar o 18 de outubro, sendo defendido por José Queizán Hermida, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Vigo o 30 de outubro con Humberto Solleiro Rivera, Francisco González Martínez e Gabino González Martínez.
Porto Velho
Porto Velho é a capital do estado brasileiro de Rondonia. Xurdiu no comezo do século XX coa creación do ferrocarril Madeira-Mamoré, implantado para exportar o caucho producido na Bolivia, e que foi unha das condicións impostas polo goberno daquel país para aceptar a soberanía brasileira sobre Acre.
miniatura|esquerda|A cidade de Porto Velho, co río Madeira ó fundo. Ademais do caucho, a rexión produce tamén ouro e casiterita (mineral de estaño). A partir do comezo da década de 1970 a súa poboación aumentou de modo considerábel grazas á migración de brasileiros do sur do país, que viñan en busca de terras baratas para cultivar. Hoxe é unha das principais cidades do sur da Amazonia brasileira. É sede dunha universidade pública, a Universidade Federal de Rondônia.
miniatura|esquerda|Administración da Universidade Federal de Rondônia.
Kizhi Pogost
Kizhi Pogost (en Кижский Погост) é un lugar histórico que data do século XVII que se atopa na illa de Kizhi. A illa atópase no lago Onega, na República de Carelia (distrito de Medvezhyegorsky), Rusia. O pogost é a área dentro da zona valada que inclúe dúas grandes igrexas de madeira e unha torre con campá. O pogost é famoso pola súa beleza e lonxevidade, malia que está completamente construído en madeira. En 1990, foi incluído na lista da UNESCO como Patrimonio da Humanidade e en 1993 foi incluído como Patrimonio Cultural Ruso.
Abulites
Abulites foi o sátrapa de Susiana que se rendeu a Alexandre o Grande cando este chegou a Susa. Alexandre mantívoo no posto, pero máis tarde foi executado por orde do rei macedonio, xuntamente co seu fillo Oxiatres, por crimes cometidos no goberno do territorio.
Nervio troclear
O nervio troclear ou nervio patético é o cuarto dos doce pares craniais. Trátase dun nervio motor, que innerva o músculo oblícuo superior do ollo. Este leva o globo ocular cara a fóra.
Orixe real
Atópase a nivel dos colículos inferiores, por diante da substancia gris periacuedutal, por debaixo da orixe do nervio motor ocular común.
Orixe aparente
Áchase por debaixo dos colículos. O nervio atravesa o velo medular posterior. Viaxa pola parte lateral do mesencéfalo e chega ó seo venoso cavernoso. Chega á órbita a través da fendidura esfenoidal seguindo ese seo venoso.
Funcións
Só ten a de mover o músculo oblícuo maior do ollo.
Lesións
As súas lesións ocasionarán problemas visuais. Se son lesións centrais, a afección é contralateral (lesión do nervio dereito afecta ó ollo esquerdo e viceversa).
John Cleland
John Cleland, nado o 24 de setembro de 1709 en Kingston-upon-Thames e finado o 23 de xaneiro de 1789, foi un novelista inglés moi famoso coñecido por escribir Fanny Hill, novela referente da literatura erótica. John Cleland foi o último fillo de William Cleland e Lucy Cleland (nada Du Pass).
Condado de Gwinnett, Xeorxia
O condado de Gwinnett (en Gwinnett County), fundado en 1818, é un dos 159 condados do estado estadounidense de Xeorxia. No ano 2009, o condado tiña unha poboación de 808,167 habitantes e unha densidade de poboación de 525 persoas por km².
Demografía
Segundo o censo de 2000, os ingresos medios por fogar no condado eran de $36,321, e os ingresos medios por familia eran $42,235. Os homes tiñan uns ingresos medios de 28,803 $ fronte aos $23,046 para as mulleres. A renda per cápita para o condado era de 17,706 $. Ao redor do 12.20% da poboación estaban por baixo do limiar de pobreza.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1131 km², da cal 1121 km² é terra e 10 km² (0.91%) é auga.
Bob Avakian
Traxectoria
Neto de emigrantes armenios que chegaran aos Estados Unidos para traballar no campo, o pai era xuíz de condado en Alameda. Educouse en Berkeley (California) e alí entrou en contacto con grupos da esquerda e participou en protestas estudantís, dirixidas por Mario Savio, que tiñan como obxectivo obrigar a Universidade a recoñecer a liberdade de expresión. Avakian converteuse no voceiro na área de San Francisco do Partido Paz e Liberdade e asemade apoiaba activamente os Panteras Negras. En 1975 participou na creación do Partido Comunista Revolucionario (PCR). Cando Deng Xiaoping visitou os Estados Unidos, Avakian dirixiu as protestas en Washington contra a visita. Por enfrontamentos coa policía na protesta, el e os outros membros do seu grupo foron xulgados e condenados a un total de 241 anos de cárcere. Para evitar ir a prisión marchou a París en 1981. No entanto, todas as acusacións contra el foron completamente retiradas en 1982.
Desde 1979 Avakian é o presidente do comité central do Partido Comunista Revolucionario, e continúa a selo en 2018.
José Calvo Sotelo
José Calvo Sotelo, nado en Tui o 6 de maio de 1893 e finado en Madrid o 13 de xullo de 1936, foi un político e xurisconsulto dereitista galego, ministro de Facenda do Goberno do Estado entre 1925 e 1930, durante a Ditadura de Primo de Rivera.
Estivo exiliado durante os primeiros anos da Segunda República, non obstante foi elixido deputado en todas as lexislaturas, incorporándose ao seu escano logo dunha amnistía durante o bienio radical-cedista en 1934. Destacou como líder monárquico a través do partido Renovación Española, aínda que non mantivo boa relación coas outras forzas da dereita: a maioritaria, partidaria de contemporizar coa República (CEDA) e as minoritarias, entre as que estaba Falange Española.
Na posguerra foi honrado polo réxime franquista como Protomártir da Cruzada ou Protomártir del Movimiento Nacional. Foi apelado tamén o Matteotti español.
Infancia e xuventude
miniatura|Casa natal, en Tui. Fillo do xuíz Pedro Calvo Camina e de Elisa Sotelo Lafuente, a profesión de seu pai fixo que tivese que cambiar frecuentemente de residencia durante a súa infancia e primeira xuventude. Durante a súa estadía en Zaragoza, en cuxa universidade se licenciou en Dereito con nota media de matrícula de honra, José Calvo Sotelo colaborou asiduamente no diario católico El Noticiero e fundou unha revista universitaria titulada La Es...coba, que só durou uns meses. Un novo traslado de seu pai, esta vez a Madrid, permitiulle doutorarse na Universidade Central cunha tese titulada El abuso del derecho como limitación del derecho subjetivo, publicada en 1917 con prólogo de Gumersindo de Azcárate, obra na que mostraba a súa preocupación polos asuntos sociais. Foi o primeiro autor en escribir en español sobre o tema; en 1942 o Tribunal Supremo utilizou por primeira vez esta doutrina. miniatura| Recibiu o premio extraordinario de doutoramento xunto con Felipe Sánchez-Román, sendo invitado polo político conservador Ángel Ossorio Gallardo a escribir en Vida Ciudadana, órgano do maurismo no Ateneo de Madrid. A súa entrada no Ateneo permitiulle tomar parte activa nos debates que alí se celebraron, mantendo fortes polémicas con personaxes como Ángel Galarza e Manuel Azaña. A partir de aquí Calvo participou en diversos mitins e actividades mauristas, sendo un dos principais impulsores da súa mutualidade obreira e plasmando a súa preocupación sobre o tema nun folleto titulado El proletariado ante el socialismo y el maurismo.
En 1915 obtivo por oposición unha praza de oficial letrado do Ministerio de Gracia y Justicia. En xuño de 1916 sacou a oposición de avogado do Estado, co número un da súa promoción e unha puntuación sen precedentes (40 puntos). Desde 1917 foi profesor auxiliar na Universidade Central, na que cesou, a petición propia, en 1920. Durante o breve período que permaneceu en Toledo como avogado do Estado coñeceu a Enriqueta Grondona, coa que casou o 28 de xuño de 1918.
Iniciación na política
A crise de Goberno de decembro de 1920 e a convocatoria de novas eleccións, fixeron que Calvo Sotelo perdera a súa acta nunhas eleccións moi disputadas nas que o Goberno desautorizou a testemuña presencial de varios notarios para favorecer ao seu candidato. Porén, o asasinato de Eduardo Dato e o desastre de Annual volveron cambiar o panorama político, e Maura volveu á presidencia do Consello en agosto de 1921, nomeando o 3 de setembro a Calvo Sotelo gobernador civil de Valencia, posto no que permaneceu ata o 11 de abril de 1922.
Un novo intento electoral polo distrito de Noia en 1923 non obtivo mellores resultados que o anterior. É de destacar o anticaciquismo radical e o carácter galeguista da proclama coa que tratou de alentar aos seus partidarios despois da derrota
Calvo Sotelo e a Ditadura de Primo de Rivera
Coa toma do poder por parte de Primo de Rivera e logo da previa autorización de Maura, Calvo Sotelo aceptou ser nomeado Director Xeral da Administración, cargo do que tomou posesión o 22 de decembro de 1923. Os argumentos rexeneracionistas utilizados por Primo de Rivera para derribar o réxime parlamentario encontraron eco na teoría política de Calvo Sotelo:
Director Xeral da Administración
A obra máis significativa de Calvo Sotelo como director xeral da Administración foi o Estatuto Municipal, publicado o 8 de marzo de 1924, froito da concepción que Calvo Sotelo tiña do Municipio como "feito social de convivencia anterior ao Estado e anterior tamén, e ademais superior, á lei. Esta ha de limitarse, xa que logo, a recoñecelo e amparalo en función adxectiva [...] Afirma, pois, o novo Estatuto, a plena personalidade das entidades municipais, e, en consecuencia, recoñece a súa capacidade xurídica integral en todas as ordes do dereito e da vida". Ademais, sempre segundo Calvo Sotelo, "o Estatuto descansa nunha concepción optimista do pobo español. A lei derrogada, co seu criterio centralizador e absorbente, opoñía ao cidadán un muro moitas veces infranqueable. Rota a traba, as enerxías locais, antes cohibidas, poderán agora desenvolverse amplamente."
O Estatuto tiña tres aspectos fundamentais:
O Estatuto, porén, viuse adulterado polo feito de que as disposicións relativas á elección dos membros da corporación municipal nunca chegaron a poñerse en práctica.
Dentro do Estatuto Provincial, había un título dedicado á Rexión, que foi aprobado grazas á insistencia de Calvo Sotelo, pois Miguel Primo de Rivera reaccionara en sentido unitario, esquecéndose do seu inicial fervor rexionalista, que lle valera en 1923 a adhesión entusiasta dos cataláns (Primo de Rivera disolveu en 1925 a Mancomunidade de Cataluña, único órgano administrativo supraprovincial desenvolvido ao amparo da Lei de Mancomunidades Provinciais aprobada por Dato en 1913). Segundo o texto, para constituír unha rexión era necesario que a iniciativa fora apoiada polas tres cuartas partes dos concellos que representasen polo menos as tres cuartas partes da poboación das provincias interesadas, logo o proxecto de estatuto tería que ser ratificado pola mesma maioría, e pasaría ao Goberno para a súa redacción definitiva, na que contaría coa asistencia do Consello de Estado. As súas atribucións serían as do Estado "que non sexan consubstanciais coa súa soberanía" e tivesen ámbito rexional. Cada Rexión contaría coa súa propia asemblea deliberante, cuxas tres cuartas partes, como mínimo, terían que ser elixidas por sufraxio universal. Garantíase a xurisdición do Tribunal Supremo da Nación en todos os asuntos de índole civil e penal, así como a acción pública gratuíta para reclamar contra os actos administrativos da Rexión. O Goberno podería disolver unha Rexión por causas graves de orde pública ou seguridade nacional, aínda que esta medida debería ser ratificada polas Cortes.
En calquera caso, e aínda que louvaba os ímpetos rexionalistas que vía xa desenvolverse en Valencia e Galicia, Calvo Sotelo mostraría posteriormente o seu rexeitamento absoluto a calquera veleidade federalista que puxese en dúbida a unidade de España:
Ministro de Facenda
Se a política económica de Primo de Rivera fose de contención do gasto público, talvez a maior eficacia recadatoria e o moderado aumento da presión fiscal terían sido suficientes para equilibrar o presuposto. Pero non era este o caso. O goberno estaba embarcado nunha política expansiva que, xunto aos seus posíbeis efectos positivos á hora de impulsar a economía nacional e crear emprego, supuxo un forte aumento dos gastos. Era necesario conseguir maiores ingresos e para iso os medios postos en marcha foron os seguintes: a) ordenación da Débeda existente; b) financiamento do aforro público con emisións de fondos públicos; c) creación dun sistema bancario de tipo público especializado; d) fomento do aforro cunha completa consolidación da alta Banca privada española.
O instrumento primordial usado polo goberno para pór en marcha un ambicioso plan de obras e servizos que se debía desenvolver ata decembro de 1936 foi a emisión de débeda pública a través do denominado "presuposto extraordinario". A súa formulación teórica era moi sinxela. O atraso en que se encontraba España obrigaba o Estado a emprender un ambicioso plan de investimentos que permitise dotar o país, coa máxima rapidez posible, de camiños, escolas, ferrocarrís, escuadra etc. Non atender ditas necesidades sería, en opinión de Calvo Sotelo, conseguir "a solvencia da ruína, e digo a ruína, porque cando se suprime o indispensable para a vida, morre o ser que así aspira a ser solvente". Agora ben, os gastos que tal política supuña desbordaban con moito os ingresos ordinarios do fisco. Por tanto a solución enunciada era crear un orzamento adicional, no que se consignarían os gastos a que dese lugar esta política, e a cuxas necesidades se faría fronte mediante a emisión de débeda, contabilizándose os intereses da mesma dentro dos pagos do presuposto ordinario. A polémica en torno ao orzamento extraordinario e á correcta interpretación económica do mesmo iniciouse no momento da súa creación, e chegou ata a actualidade. O feito de que o presuposto extraordinario se financiase por medio de emisións de débeda creou tamén unha polémica sobre se o estado en que recibiu a Facenda Pública Calvo Sotelo foi mellor ou peor do que legou aos seus sucesores (considerando que durante a súa estancia no Ministerio tamén levou a cabo unha importante amortización da débeda de períodos anteriores). O tema foi estudado con detemento por Francisco Comín, que conclúe que o estado da Facenda ao finalizar a ditadura era moito mellor que o recibido por esta.