cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ohio
Política e administración
O Poder lexislativo de Ohio é exercido pola Asemblea Xeral, que está constituído polo Senado e pola Cámara de Representantes. O Senado posúe un total de 33 membros, e a Cámara de Representantes, 99. Ohio está dividido en 33 distritos lexislativos. Os electores de cada distrito elixen a un senador e tres membros representantes, que representarán a devandito distrito no Senado e na Cámara dos Representantes. O mandato dos senadores é de catro anos, e o dos membros da Cámara dos Representantes, de dous. Unha persoa dada non pode exercer dúas veces consecutivas o cargo de senador, nin tampouco máis de dúas lexislaturas consecutivas como membro da Cámara dos Representantes. miniatura|esquerda|250px|Palacio de xustiza do Condado de Miami en Troy. O máis alto tribunal do Poder xudicial de Ohio é o Tribunal Supremo de Ohio, composto por sete xuíces. Estes xuíces son elixidos pola poboación do estado para un mandato de ata seis anos de duración. Ohio tamén posúe doce Courts of Appeals (tribunais de carácter rexional), e cada condado administra un Tribunal Xudicial de carácter rexional. Ohio está dividido en doce distritos xudiciais, onde operan cada un dos tribunais do Court of Appeals. Cada un destes tribunais posúe oito xuíces, elixidos pola poboación do estado para un mandato de ata seis anos de duración. Todos os xuíces dos tribunais rexionais —compostos de tres a doce xuíces— son elixidos pola poboación dos respectivos condados para un mandato de ata seis anos de duración.
Preto dun 55% dos orzamentos do goberno de Ohio xéranos impostos estatais, mentres que o restante provén de orzamentos fornecidos polo goberno federal e de préstamos. En 2002, o goberno do estado gastou 52.594 millóns de dólares, habendo xerado outros 45.439 millóns. A débeda pública de Ohio é de 20.009 millóns de dólares. A débeda per cápita é de 1.754 dólares, o valor dos impostos estatais per cápita é de 1.764 dólares, e o valor dos gastos gobernamentais per cápita, de 4.610 dólares.
Constitución
A actual Constitución de Ohio foi adoptada en 1851. As emendas á Constitución son propostas polo Poder lexislativo de Ohio, e para ser aprobadas, necesitan ser ratificadas primeiro por polo menos un 51% do Senado e da Cámara de Representantes do estado, en dúas eleccións sucesivas, e despois por un 51% ou máis da poboación electoral de Ohio, nun referendo. A poboación do estado tamén pode propor emendas á Constitución a través da realización de peticións, nas que é necesaria polo menos a firma do 10% das persoas que votaron no último referendo ou nas últimas eleccións estatais para gobernador realizadas no estado. Se esta petición ten un mínimo do 10% de firmas, a emenda entón é revisada polo Lexislativo, e sometida a votación nun referendo, onde debe conseguir o voto a favor de polo menos un 51% dos votantes en dous referendos consecutivos. Se esta emenda é ratificada por un 51% ou máis dos votantes en ambas as votacións, a emenda apróbase automaticamente. As emendas tamén poden ser propostas e introducidas por convencións constitucionais, que necesitan recibir polo menos a aprobación do 67% dos votos de ambas as cámaras do Poder lexislativo e un 51% dos electores do estado nunha elección xeral, ou ben do 51% dos electores do estado nunha elección realizada periodicamente cada 20 anos.
División administrativa
miniatura|300px|dereita|Condados de Ohio Ohio está dividido en 88 condados. Estes condados son gobernados por Consellos de Comisarios, que están compostos por tres membros —a excepción do Condado de Summit, gobernado por un administrador-xefe e un Consello de sete membros. Calquera área urbana con máis de cinco mil habitantes é considerada cidade principal (city). O estado non posúe cidades secundarias (towns); calquera área urbana con menos de cinco mil habitantes é considerada vila. A maior parte das cidades e vilas de Ohio están gobernadas por un alcalde e un consello municipal, mentres que as restantes están gobernadas ou ben por un administrador e un Consello ou ben por un Consello de Comisarios.
Política
Politicamente, Ohio está considerado o que en inglés chámase "swing state" (literalmente "estado randeeira", isto é, un estado no que non domina claramente un partido sobre outro), aínda que a política estatal está dominada polos republicanos. A mestura de áreas urbanas e rurais, e a presenza significativa de grandes industrias de pescozo azul e de importantes distritos comerciais de pescozo branco conduce a un equilibrio entre a poboación conservadora e a liberal que, xunto cos 20 votos electorais do estado —máis dos que teñen moitos dos "swing states"— converte ao estado en decisivo para o resultado das eleccións nacionais. Non en balde, Ohio foi o estado no que se decidiron as eleccións presidenciais de 2004, entre George W. Bush e John Kerry. Bush gañou por unha estreita marxe os 20 votos electorais do estado (unha marxe de 2 puntos porcentuais e o 50,8% dos votos). O estado apoiou ao demócrata Bill Clinton en 1992 e 1996, aínda que en 2000 e en 2004 apoiou ao republicano Bush. Ohio tamén foi un factor decisivo nas eleccións presidenciais de 1948, cando o demócrata Harry S. Truman venceu ao republicano Thomas Dewey (que gañara no estado catro anos antes), e tamén nas de 1976, cando o demócrata Jimmy Carter derrotou ao republicano Gerald Ford por unha estreita marxe.
A demografía de Ohio fai que moitos consideren ao estado como un microcosmos dentro da nación. Curiosamente, ningún candidato republicano á presidencia accedeu á Casa Branca sen gañar en Ohio. É por iso que este estado ocupa un lugar moi importante nas campañas electorais de ambos os partidos.
Demografía
Segundo o censo nacional do 2000 da Oficina do Censo dos Estados Unidos, a poboación de Ohio era de 11.353.140 habitantes, un crecemento do 4,2% en relación aos datos de 1990, de 10.887.325 habitantes. Unha estimativa realizada en 2005 calcula a poboación do estado en 11.464.042 habitantes, o que supón un crecemento do 5,2% en relación aos datos de 1990, do 1% en relación aos datos de 2000, e do 0,1% en relación á estimación de 2004.
O crecemento natural de Ohio entre 2000 e 2005 foi de 217.877 habitantes (789.312 nacementos menos 571.435 falecementos) o crecemento demográfico causado pola inmigración foi de 75.142 habitantes, mentres que a migración interestatal resultou na perda de 177.150 habitantes. Entre 2000 e 2005, a poboación de Ohio creceu en 110.897 habitantes, e entre 2004 e 2005, en 13.899. Preto dun 3,4% da poboación do estado (340.000 habitantes) non naceu nos Estados Unidos.
5 de marzo
5 de marzo é o 64º día do ano no calendario gregoriano e o 65º nos anos bisestos. Quedan 301 días para acabar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Rosa Luxemburg. miniatura|100px|Ramón Otero Pedrayo.
Mortes
miniatura|100px|Anna Akhmatova.
Outros
Os 366 días do ano
Ohio
Distribución étnica
250px|dereita|miniatura|Crecemento demográfico de Ohio desde 1800. miniatura|250px|Densidade de poboación de Ohio Composición racial da poboación de Ohio:
Os cinco maiores grupos étnicos de Ohio son os alemáns (que comprenden un 25,2% da poboación do estado), os irlandeses (12,7%), afroamericanos (11,5%), británicos (9,2%) e os estadounidenses (8,5%).
A etnia alemá é a predominante na maioría dos condados de Ohio, especialmente no noroeste do estado. Os habitantes de Ohio de ascendencia estadounidense e británica están presentes por todo o estado, particularmente na rexión centro-sur. As cidades de Cleveland e Cincinnati teñen grandes comunidades afroamericanas. Cleveland e Toledo albergan grandes comunidades hispánicas, mentres que, pola súa banda, Cleveland e Columbus posúen as maiores comunidades asiáticas de Ohio.
Pirámide de idades
miniatura|dereita|150px|Pirámide de idades de Ohio (2000). A distribución da poboación por idades en 2004 foi:
As persoas de sexo feminino compoñen o 51,3% da poboación de Ohio.
Relixión
Porcentaxe da poboación de Ohio por afiliación relixiosa:
Principais cidades
220px|dereita|miniatura|Columbus. 220px|dereita|miniatura|Cincinnati. Preto dun 74% da poboación de Ohio vive en cidades, mentres que o resto vive en áreas rurais. Ao redor dun 85% da poboación do estado vive en rexións metropolitanas, coa metade de toda a poboación do estado vivindo nunha das tres maiores rexións metropolitanas de Ohio: Cincinnati, Cleveland e Columbus. Columbus é a cidade máis poboada do estado, aínda que a rexión metropolitana máis poboada é a de Cincinnati.
As cidades principais de Ohio son: Nota: A área metropolitana de Cincinnati esténdese ata Kentucky e Indiana, e a área metropolitana de Youngstown esténdese ata Pensilvania.
Economía
miniatura|250px|dereita|Campo de millo do sur de Ohio. O Produto Interior Bruto de Ohio foi de 419.000 millóns de dólares en 2003. A renda per cápita do estado, pola súa banda, foi de 30.129 dólares, a 25ª maior do país. A taxa de desemprego en Ohio sitúase no 6,1%.
O sector primario corresponde ao 1% do PIB de Ohio. O estado posúe preto de 80.000 granxas, que ocupan preto da metade da súa área. A agricultura e a gandería comprende un 0,95% do PIB, e emprega aproximadamente a 160.000 persoas. Centro do Corn Belt, Ohio é un dos maiores produtores nacionais de millo. O estado tamén é un dos líderes nacionais na produción de soia, trigo e palla. Outros produtos agropecuarios importantes son o leite e a carne bovina, os ovos de galiña e os tomates. A pesca e a silvicultura son responsables de preto dun 0,95% do PIB, empregando a preto de 2.000 persoas.
O sector secundario corresponde a un 29% do PIB de Ohio. A industria manufactureira —a maior fonte de ingresos do estado— corresponde a un 25% do PIB do estado e emprega aproximadamente a 1.130.000 persoas. O valor total dos produtos fabricados no estado é de 120 mil millóns de dólares —só detrás de California e de Texas. Os principais produtos industrializados que se fabrican en Ohio son equipamentos de transporte, maquinaria industrial, produtos químicos, aceiro, alimentos industrializados, produtos plásticos e gomas en xeral, mobles e electrodomésticos, vidro e material impreso. Ohio é o segundo maior produtor nacional de aceiro, só detrás de Indiana. A industria da construción comprende un 3,8% do PIB do estado, empregando aproximadamente a 347.000 persoas. Pola súa banda, a minería é responsable dun 0,2% do PIB de Ohio, empregando a preto de 22.000 persoas. Os principais recursos naturais do estado son o carbón, o gas natural e o granito. miniatura|300px|esquerda|O centro financeiro de Cincinnati, a noite O sector terciario comprende un 70% do PIB de Ohio. Preto dun 18% do PIB do estado veñen de servizos comunitarios e persoais. Este sector emprega a máis de 1.950.000 de persoas. O comercio por xunto e polo miúdo corresponde a un 17% do PIB, e empregan aproximadamente 1.520.000 persoas. Os servizos financeiros e inmobiliarios corresponden a preto dun 16% do PIB do estado, empregando aproximadamente a 475.000 persoas (o principal centro financeiro do estado é Cleveland, outros centros financeiros importantes son Cincinnati, Columbus e Toledo). Os servizos gobernamentais corresponden a un 11% do PIB, empregando aproximadamente a 800.000 persoas. Para rematar, os transportes e as telecomunicacións empregan a 290.000 persoas e comprenden un 8% do PIB. As centrais termoeléctricas de carbón producen preto dun 85% da electricidade xerada no estado, mentres que o restante xérase en centrais nucleares.
Educación
250px|miniatura|esquerda|Stocker Center, Colexio de Enxeñería da Universidade de Ohio. A primeira escola de Ohio foi fundada en 1773 por un misioneiro, co obxectivo de converter aos nenos nativos americanos á relixión católica, e de imporlles ideais e costumes "occidentais". En 1825, o goberno do estado autorizou a fundación dun sistema de educación pública composto só por escolas de educación primaria (elementary schools), pasando a fornecer orzamentos para o mantemento de escolas de educación secundaria (high schools) a partir de 1853. Durante a década de 1960, diversos distritos escolares pecharon varias das súas escolas por mor da falta de orzamento.
Actualmente, todas as institucións educativas de Ohio deben seguir certas regras e patróns ditados polo Consello Estatal de Educación de Ohio. Este consello controla directamente o sistema de escolas públicas do estado, que está dividido en varios distritos escolares. O consello está composto por catro membros elixidos polo Lexislativo e por 8 membros elixidos polo gobernador, durante un período de oficio de ata catro anos de duración. Cada cidade principal (city), diversas cidades secundarias (towns) e cada condado, constan polo menos dun distrito escolar. En Ohio, un distrito escolar dado frecuentemente opera en varias cidades ao mesmo tempo, ata aínda que teña o seu centro noutra cidade dada. Nas cidades, a responsabilidade de administrar as escolas é do distrito escolar municipal, mentres que nas rexións menos densamente poboadas, esta responsabilidade corre a cargo dos distritos escolares que operen no condado. Ohio permite a existencia de "escolas charter" —escolas públicas independentes, que non son administradas por distritos escolares, pero que dependen de orzamentos públicos para o seu funcionamento. A escolarización é obrigatoria para todos os nenos e adolescentes de máis de seis anos de idade, ata a conclusión da educación secundaria ou ata os dezaseis anos de idade. 270px|miniatura|dereita|Biblioteca de Mansfield. En 1999, as escolas públicas do estado atenderon a preto de 1.837.000 de estudantes, empregando aproximadamente a 116.200 profesores. Pola súa banda, as escolas privadas atenderon a preto de 254.500 estudantes, empregando aproximadamente a 16.200 profesores. O sistema de escolas públicas do estado utilizou preto de 12.207 billóns de dólares, e o gasto das escolas públicas foi de aproximadamente 7.300 dólares por estudante.
A primeira biblioteca do estado foi fundada en 1804, en Belpre. O sistema de bibliotecas públicas de Cleveland é un dos maiores dos Estados Unidos. O estado posúe actualmente 250 sistemas de bibliotecas públicas, que moven anualmente unha media de 13,8 libros por habitante. A primeira institución de ensino superior de Ohio, a Universidade de Ohio, foi fundada en Athens, en 1804. Actualmente, Ohio posúe 179 institucións de educación superior, das cales 61 son públicas e 118 son privadas. O sistema de institucións de educación superior pública do estado é o Sistema de Universidades de Ohio.
Transportes
miniatura|250px|dereita|A US-30 West nas inmediacións de Ontario, Ohio. Ohio, desde que se converteu en estado en 1803, foi un importante cruzamento de camiños entre o leste e o centro-oeste dos Estados Unidos. Numerosas vías férreas e autoestradas interestatais atravesan o estado. O principal centro viario de Ohio é Columbus, mentres que Cleveland é o principal centro ferroviario, portuario e aeroportuario.
O aeroporto máis transitado do estado é o Aeroporto Internacional de Cleveland, seguido polos aeroportos internacionais de Columbus, Dayton, Toledo e Cincinnati. En 2002, Ohio posuía 8.417 quilómetros de vías férreas.
Ohio ten unha rede altamente desenvolvida de estradas e autoestradas interestatais. En 2003, o estado posuía 198.789 quilómetros de estradas e autoestradas, dos cales 2.530 quilómetros formaban parte do sistema federal de autoestradas.
Medios de comunicación
O primeiro xornal de Ohio, o The Centinel of the North-Western Territory, foi impreso por primeira vez en 1793, en Cincinnati. O primeiro xornal abolicionista do país, o The Philanthropist, foi impreso en Ohio, en 1817, en Mount Pleasant. Actualmente publícanse no estado máis de 330 periódicos, dos cales 80 son diarios.
A primeira cadea de radio de Ohio foi fundada en 1922, en Cleveland. Aquel mesmo ano, a Universidade de Ohio crea a primeira cadea de radio con fins educativos, en Columbus. A primeira cadea de televisión foi fundada en 1947 en Cleveland. Actualmente, Ohio posúe preto de 297 cadeas de radio (das cales 106 son AM e 191 son FM) e 44 de televisión.
Cultura
250px|dereita|miniatura|Moeda de Ohio de 25 centavos de dólar. Varios nativos de Ohio foron pioneiros ao longo da [[historia da aviación, desde os primeiros voos dun avión ata o envío de astronautas ao espazo e á Lúa.]] Numerosos inventores e pioneiros son nativos de Ohio. Entre eles, destacan:
Símbolos do estado
Os símbolos do estado de Ohio son:
High
"High" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Wish o 16 de marzo de 1992. O tema acadou o número 1 na lista da Billboard Modern Rock Tracks, e foi número 8 na lista británica de sinxelos.
Gaubea
250px|miniatura|Uribarri Gaubea Gaubea (en castelán: Valdegovía e oficialmente Valdegovía/Gaubea) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Añana e tiña en 2015 unha poboación de 1.013 habitantes.
Está formado por 30 localidades: Acebedo, Astúlez, Bachicabo, Barrio, Basabe, Bóveda, Caranca, Corro, Espejo, Fresneda, Guinea, Gurendes, Karkamu, Lahoz, Lalastra, Mioma, Nograro, Osma, Quejo, Pinedo, Quintanilla, Ribera, Tobillas, Tuesta, Valluerca, Villamaderne, Villamardones, Villanañe e Villanueva de Valdegovía, capital do concello.
Adipsia
En condicións normais é habitual que o corpo non precise repoñer líquidos, que non se teña sede durante un determinado espazo de tempo. Nos humanos a sensación da necesidade de beber está localizada no interior do hipotálamo anterior, e debido a unha lesión hipotalámica pódese chegar á deshidratación ó non estimularse este axeitadamente.
Sociedade Deportiva Cultural A Manchica
A Sociedade Deportivo Culural A Manchica é un equipo de fútbol galego, fundado na vila da Manchica. Actualmente xoga no grupo IV da Primeira División Autonómica.
Tempadas
miniatura|esquerda|300px|Xogadores do CD Maceda, nun partido contra o [[SDC A Manchica]]
Manuel Copena Araújo
Manuel Copena Araújo, nado en Gondomar o 22 de novembro de 1911 e finado o 30 de novembro de 1987, foi un mestre, futbolista e político galego, máis coñecido como Nolete, que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Comezando a súa carreira en equipos pequenos da contorna de Vigo, e mentres estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra xogou no Eiriña Club de Fútbol. En 1932 fichou polo Celta de Vigo, equipo no que estivo até 1943 logo de 113 encontros e 96 goles marcados.
Foi o home dos goles decisivos, tanto na promoción do primeiro ascenso a Primeira División do equipo celeste en 1936, en 1940 ante o Deportivo da Coruña tamén en partido de promoción coma ao ano seguinte para evitar o descenso a Segunda División ante o Real Zaragoza. Coma por exemplo tamén un gol ante o Real Madrid en Balaídos que clasificaba o Celta para cuartos de final da Copa de España. Foi tamén autor do primeiro tanto do equipo celeste en Primeira División.
Uns anos antes de morrer recordaba para no Faro de Vigo os seus anos no Celta, club que non quixo deixar a pesar das numerosas ofertas que recibiu:
Tras retirarse como futbolista foi mestre en Gondomar e no Instituto Santa Irene de Vigo onde se xubilou en novembro de 1981. Militante de Falange Española Tradicionalista y de las JONS dende 1939, foi nomeado alcalde de Baiona entre xullo de 1965 e 1972. Foi tamén xuíz de paz nese mesmo concello.
As Samesugueiras, Castro de Rei, Castro de Rei
As Samesugueiras é un lugar da parroquia de Castro de Rei no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Nicasio Taxonera
Nicasio Taxonera, finado en Ferrol en abril de 1911, foi un impresor e político galego.
Traxectoria
miniatura|A Historia de Galicia de [[José Verea Aguiar|José Verea, imprentada por Nicasio Taxonera.]] Foi o seu pai Nicasio Taxonera Marzal, un importante empresario ferrolán en posesión dunha imprenta desde, cando menos, o 1837. Desta imprenta saíu no 1838 a Historia de Galicia de José Verea y Aguiar e a edición do primeiros periódicos locais de ideoloxía provincialista: El Águila (1845) e El Ferrolano (1846).
Finado o seu pai no 1854, continuou Nicasio Taxonera fillo cos seus negocios, editando na imprenta familiar os xornais El Eco Ferrolano (1854-1855, 1864-1869), El Pensamiento de Galicia (1865-1866) e El Diario Ferrolano (1867-1869). Da imprenta dos Taxonera saíron tamén os sete volumes da Historia de Galicia de Benito Vicetto (1865-1873) e os Estudios sobre la época céltica en Galicia de Leandro de Saralegui.
Foi elixido deputado provincial en 1877.
-367
Outros
Historia ano a ano
Castelo de Peñaranda de Duero
O Castelo de Peñaranda de Duero é unha fortaleza situada sobre un outeiro das proximidades do núcleo burgalés de Peñaranda de Duero.
A súa primeira construción data do século XI, co fin de frear o avance árabe, e facilitar a súa expulsión da península durante a Reconquista. A construción seguiu o deseño do Castelo de Peñafiel.
No centro, sobresae a torre da homenaxe, de planta cadrada, que conta con catro pisos de vigas de madeira. A antiga muralla, da que se conservan escasos paramentos, tiña un gran grosor, e protexía o castelo e o casarío actual.
Da construción, o aspecto máis interesante é a perfección das súas proporcións, o cal converte o Castelo de Peñaranda nunha das mellores construcións históricas da provincia de Burgos.
Fuerza Nueva
Fuerza Nueva (FN, en galego: Forza Nova) foi un partido español de extrema dereita que se consideraba continuador da obra do franquismo. Dirixido por Blas Piñar fundouse en 1966 arredor do proxecto da revista e editorial Fuerza Nueva que en 1974 sufriu incautacións gobernativas. Constituído como partido en 1976 defendía a democracia orgánica e a monarquía tradicional e católica e opúñase á monarquía parlamentaria e á democracia de partidos.
Historia e características
Nas eleccións lexislativas de 1977 participou na coalición Alianza Nacional del 18 de Julio xunto a falanxistas e carlistas. Nas eleccións de 1979 a coalición denomínase Unión Nacional que consegue un deputado no Congreso que ocupou Blas Piñar. O golpe de estado do 23 de febreiro de 1981 e o fracaso das eleccións de 1982 fixeron que a FN acabara disolvéndose.
As súas mocidades denomináronse Fuerza Joven e foi entre os militantes desta organización onde o descontento cara o que consideraban inmobilismo da dirección e un mirar excesivo cara o pasado se onde xurdiron os movementos que se converteron en antecedente dos movementos nacionalradicais en España, Frente Nacional de la Juventud e Frente de la Juventud.
Zambrana
250px|miniatura|Igrexa de Santa Lucía Zambrana (en éuscaro: Zanbrana) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Añana e tiña en 2015 unha poboación de 406 habitantes.
Está formado por 4 localidades que forman concejos: Berganzo, Ocio, Portilla e Zambrana.
Friday I'm in Love
"Friday I'm in Love" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Wish o 11 de maio de 1992. É unha das cancións máis coñecidas da banda e foi nomeada para un premio Grammy.
O Carballo, Sedes, Narón
O Carballo é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 73 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 43 mulleres.
Parabasalia
Os Parabasalia ou parabasálidos son un grupo de protistas flaxelados dentro do subgrupo dos Excavata. A maioría destes organismos establecen realcións simbióticas con animais; e entre eles hai diversas especies que se encontran nos intestinos de térmites e cascudas. Outras especies deste supergrupo son parasitas e inclúen a patóxenos humanos.
Características
Os flaxelos están dispostos formando un ou máis grupos preto da parte anterior da célula. Os seus corpos basais están ligados a fibras parabasais que se unen a un prominente aparato de Golgi, que é distintivo deste grupo. Xeralmente tamén teñen unha lámina de microtúbulos cruzados que discorre polo centro da célula e nalgúns casos proxéctase alén do final da célula, que se denomina axostilo, pero é diferente en estrutura dos axostilos que teñen as oximónadas.
Os parabasálidos son anaeróbicos, e carecen de mitocondrias, pero isto débese a unha perda secundaria na evolución, e conteñen no seu lugar pequenos hidroxenosomas, que parece que se orixinaron a partir da redución das mitocondrias. Reliquias similares atopáronse noutros flaxelados amitocondriados, e os parabasálidos están probablemente relacionados con eles, formando o grupo denominado metamónadas. Carecen das fendas para a alimentación que presentan a maioría dos outros, mais isto pode ser tamén unha perda secundaria.
Clasificación
Os paabasálidos actualmente están divididos en 10 ordes.
Aldealices
Aldealices é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 25 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 6,33 km².
Ezio Flavio Bazzo
Ezio Flavio Bazzo, nado no estado de Santa Catarina o 8 de decembro de 1949, é un psicólogo e xornalista brasileiro. A súa obra xira en torno á contracultura occidental.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de comerciantes italianos. Iniciou os estudos de socioloxía na cidade de Londrina (PR) transferíndose cedo para o curso de psicoloxía. Cursou mestrado en psicoloxía clínica na Universidade Nacional Autonoma de México, e doutorado na Universidade Nacional de Barcelona, cunha tese sobre Wilhelm Reich. Logo sacou un posdoutorado no Instituto de Altos Estudos da América Latina, en París.
Pai de dous fillos, nunca deixou de facer críticas radicais tanto ao matrimonio como á familia, que seguindo as doutrinas de Freud afirma ser o berce de moitas psicopatoloxías. Nos últimos vinte anos Ezio Flavio Bazzo adicou por igual a viaxar, escribir seus libros e traballar de psicólogo no hospital universitario de Brasilia DF.
Albanyà
Albanyà é unha localidade e concello catalá, situado na provincia de Xirona, na comarca do Alt Empordà.
Aeroporto de Istanbul-Sabiha Gökçen
O aeroporto de Istanbul-Sabiha Gökçen (IATA: SAW, ICAO: LTFJ) é un dos dous aeroportos internacionais que serven a Istanbul, a cidade máis grande de Turquía (o outro é o aeroporto de Atatürk. Situado a 35 km ao sueste do centro da cidade, Sabiha Gökçen atópase na parte asiática e é centro de conexións para Pegasus Airlines, ademais dunha base para Turkish Airlines e Borajet. Foi bautizado na honra de Sabiha Gökçen, a primeira piloto de combate de Turquía e filla adoptiva de Mustafa Kemal Atatürk, o presidente fundador da República de Turquía.
Albanyà
Escudo
O escudo de Albanyà defínese polo seguinte brasón:
Aeroporto de Istanbul-Sabiha Gökçen
Historia
A capacidade da terminal internacional era orixinalmente de 3 millóns de pasaxeiros por ano, e a doméstica tiña unha capacidade de 0,5 millóns anuais. No ano 2010 por Sabiha Gökçen pasaron 11 129 472 pasaxeiros, un incremento dun 71% con respecto a 2009. No ano 2011 prevíase que se alcanzarían os 25 millóns cara 2023, pero no ano 2015 pasaron polo aeroporto máis de 28 millóns de pasaxeiros.
Con 29 577 735 pasaxeiros e 206 180 operacións en 2016, Sabiha Gökçen é o segundo aeroporto cunha única pista máis concorrido do mundo (Londres-Gatwick ten dúas pistas pero só pode operar como un aeroporto dunha única pista). A día de hoxe estase a construír unha segunda pista que debería estar operativa no ano 2019.
Albanyà
Escudo
Foi aprobado o 20 de marzo de 1992 e publicado no DOGC número 1575 o 30 do mesmo mes. As chaves de san Pedro son o atributo do patrón da localidade. Enriba hai o roque de azur sobre camper de ouro extraído das armas falantes dos Rocabertí, señores do pobo.
Bandeira
A bandeira do municipio é unha bandeira apaisada, de dous de alto por tres de lago: de goles, unha barra de prata por debaixo dunha banda de ouro pasada en sautor e as dúas pasadas por enriba dun rombo de azur.
Castro de Rei, Castro de Rei, Castro de Rei
Castro de Rei é unha vila da parroquia de Castro de Rei no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 207 habitantes (103 homes e 104 mulleres). É a capital do concello ao que dá nome.
Tripsina
A tripsina é un encima (co número EC 3.4.21.4) do grupo das serina proteases, que se encontra no aparato dixestivo de moitos vertebrados, onde intervén na hidrólise dixestiva de proteínas. A tripsina prodúcese no páncreas en forma do proencima inactivo tripsinóxeno. A tripsina cliva as cadeas de péptidos principalmente polo grupo carboxilo dos aminoácidos lisina ou arxinina, excepto cando calquera deles vai seguido de prolina. Utilízase tamén en moitos procesos biotecnolóxicos. A súa acción denomínase xeralmente proteólise por tripsina ou tripsinización, e as proteínas que foron dixeridas/tratadas con tripsina dise que foron tripsinizadas.
Tripsinóxeno
O tripsinóxeno (EC 3.4.23.18/20/21/23/24/26) é a forma precursora ou cimóxeno da tripsina e funciona como unha forma de almacenamento da tripsina no páncreas, que pode ser liberada en cantidades significativas durante a dixestión. Encóntrase no zume pancreático xunto coa amilase, a lipase, e o quimotripsinóxeno. O tripsinóxeno almacénase en vesículas intracelulares chamadas gránulos de cimóxeno, que teñen membranas que se cre son resistentes á degradación encimática.
Función da tripsina
A tripsina no duodeno cataliza a hidrólise de enlaces peptídicos para que as proteínas poidan ser divididas en péptidos máis pequenos. Estes péptidos poden despois ser hidrolizados a aminoácidos por outras proteases antes de entraren na corrente sanguínea. A dixestión por tripsina é un paso necesario para a absorción das proteínas, porque as proteínas xeralmente son demasiado grandes para ser absorbidas a través do revestimento interno do intestino delgado.
Activación
Nun páncreas normal, chega a activarse arredor do 5% do tripsinóxeno, polo que hai defensas contra esta inapropiada activación, como a presenza de inhibidores da tripsina. A activación autocatalítica do tripsinóxeno pola tripsina é tamén un proceso lento debido á presenza de carga negativa no hexapéptido N-terminal do tripsinóxeno, que repele o aspartato situado na parte de atrás do peto (pocket) de especificidade da tripsina. A tripsina pode inactivar a outras tripsinas por clivaxe.
Mecanismo de acción
O mecanismo encimático é similar ao doutras serina proteases. Estes encimas conteñen unha tríade catalítica que consta de histidina-57, aspartato-102 e serina-195 (os números son as posicións na cadea polipeptídica). Estes tres residuos forman un relevo de carga (charge relay) que serve para facer nucleofílico o sitio activo serina. Isto conséguese modificando o ambiente electrostático arredor da serina. A reacción encimática que cataliza a tripsina é termodinamicamente favorable pero require unha enerxía de activación significativa (é "cineticamente desfavorable"). Ademais, a tripsina contén un "burato de oxianión" formado polo esqueleto de átomos de hidróxeno da amida da Gly-193 e a Ser-195, que serve para estabilizar a carga negativa que se desenvolve no átomo de oxíxeno carbonílico das amidas clivadas.
O residuo aspartato (Asp 189) localizado no peto (pocket) catalítico (S1) das tripsinas é responsable da atracción e estabilización das lisina e/ou arxinina cargadas positivamente, e, deste xeito, é responsable da especificidade do encima. Isto significa que a tripsina cliva predominantemente proteínas no lado carboxilo (ou "lado C-terminal") dos aminoácidos lisina e arxinina excepto cando calquera delas está unida a unha prolina N-terminal. , aínda que os datos de espectrometría de masas a grande escala suxiren que a clivaxe ocorre mesmo en presenza de prolina. As tripsinas considéranse endopeptidases, é dicir, a clivaxe (corte) que realizan ocorre no interior da cadea polipeptídica en vez de nos extremos da mesma.
Propiedades da tripsina
As tripsinas teñen un pH óptimo de funcionamento de 7,5-8,5 e unha temperatura óptima de arredor de 37 °C.
A actividade das tripsinas non está afectada polo inhibidor tosil fenilalanil clorometil cetona (TPCK), que desactiva a quimotripsina. Isto é importante porque, nalgunhas aplicacións, como na espectrometría de masas, a especificidade de clivaxe é importante.
As tripsinas deberían almacenarse a temperaturas moi frías (entre −20 °C e −80 °C) para impedir a autólise, a cal pode impedirse tamén almacenándoas a pH 3 ou usando tripsina modificada por metilación redutiva. Cando o pH se axusta de novo a pH 8, recuperan a actividade.
Isoencimas
Estes tipos de tripsina están en correspondencia coas tres isoformas de tripsinóxeno que poden encontrarse no zume pancreático humano. Son os tripsinóxenos catiónico (dá a tripsina 1), aniónico (tripsina 2) e meso (mesotripsina), que supoñen respectivamente o 23,1%, 16% e 0,5% do total das proteínas de secreción pancreáticas.
Importancia médica
A activación da tripsina por clivaxe (corte) proteolítica do tripsinóxeno no páncreas pode dar lugar a unha serie de eventos que causan a autodixestión do páncreas, o que orixina pancreatite. Unha consecuencia da enfermidade autosómica recesiva fibrose quística é a deficiencia no transporte de tripsina e outros encimas dixestivos desde o páncreas. Isto causa un trastorno denominado meconium ileus. O meconio son as feces producidas polos neonatos. Este trastorno implica a obstrución intestinal debido á formación de meconio demasiado mesto, o cal en condicións normais sería degradado polas tripsinas e outras proteases, e despois evacuado coas feces.
No soro sanguíneo pode medirse a cantidade de tripsinóxeno por medio dunha análise de sangue. Aparecen niveis altos en casos de pancreatite e fibrose quística.
Algúns tipos de pancreatite poden estar asociadas con formas mutantes do tripsinóxeno. Unha mutación na arxinina 117, un sitio sensible á clivaxe por tripsina, no tripsinóxeno catiónico foi implicado na heredabilidade da pancreatite, un trastorno xenético raro de inicio temperá. A arxinina 117 pode funcionar como un mecanismo a proba de fallos polo cal a tripsina que está está inapropiadamente activa no páncreas, pode ser inactivada, e ao perder ese sitio de clivaxe pérdese tamén ese sitio de control, o que pode causar a autodixestión que dá lugar á pancreatite. Atopáronse outras mutacións que foron ligadas á pancreatite.
Aplicacións
Nos laboratorios de cultivo de tecidos, as tripsinas utilízanse para resuspender células adheridas ás paredes da placa de cultivo celular durante o proceso de colleita de células. Algúns tipos celulares teñen a tendencia a adheririse ás paredes laterais ou ao fondo da placa de cultivo cando se cultivan in vitro. A tripsina utilízase para clivar as proteínas que unen as células cultivadas á placa, para que as células se poidan suspender en novas solucións e transferirse a novas placas.
A tripsina pode tamén usarse para disociar células disecadas (por exemplo, antes de fixar e seleccionar as células).
As tripsinas poden usarse para degradar a caseína no leite humano. Se se engade tripsina a unha solución de leite en po, a rotura das moléculas de caseína fai que o leite se faga translúcido. O grao de reacción pode medirse vendo a cantidade de tempo que o leite tarda en poñerse translúcido.
A tripsina utilízase comunmente na investigación biolóxica durante experimentos de proteómica para dixerir proteínas a péptidos para a análise de espectrometría de masas, por exemplo na dixestión en xel. A tripsina é especialmente axeitada para iso, xa que ten unha especificade moi ben definida ao hidrolizar só os enlaces peptídicos nos cales o grupo carbonilo pertence a unha arxinina ou a unha lisina.
A tripsina pode tamén utilizarse para disolver certos coágulos de sangue e tratar a inflamación na súa forma pancreática.
En alimentación
As preparacións comerciais de proteases xeralmente constan dunha mestura de varias proteases entre as que a miúdo está a tripsina. Estas preparacións son amplamente utilizadas no procesamento de alimentos:
Inhibidores da tripsina
Para evitar a acción da tripsina activa no páncreas, que podería ser moi daniña, están presentes no páncreas inhibidores como BPTI e SPINK1 e no soro sanguíno a α1-antitripsina como parte da defensa contra a súa activación inadecuada. O inhibidor unirase a calquera tripsina formada prematuramente a partir do tripsinóxeno inactivo. A interacción proteína-proteína entre a tripsina e os seus inhibidores é unha das máis fortes coñecidas, e a tripsina únese a algúns dos seus inhibidores pancreáticos de modo esencialmente irreversible. A diferenza do que ocorre con case todas as ensamblaxes coñecidas de proteínas, algúns complexos que forma a tripsina cos seus inhibidores non se disocian doadamente despois do tratamento con urea 8M.
Aldealpozo
Aldealpozo é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 27 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 11,87 km².
Airbus CC-150 Polaris
Deseño e desenvolvemento
A frota de cinco avións Airbus foi mercada orixinalmente por Wardair como avións de pasaxeiros civís. Os cinco foron entregados entre 1987 e 1988 e transferidos a Canadian Airlines cando as dúas aeroliñas se fusionaron en 1989. Posteriormente foron mercados polas forzas armadas canadenses e convertidos para uso militar, entrando en servizo entre decembro de 1992 e agosto de 1993. Catro dos cinco aparellos convertéronse no stándar Combi-Freighter cun chan reforzado e unha porta de carga lateral. O quinto foi modificado para opera como transporte VIP para o goberno canadense.
O CC-150 substituíu ao Boeing CC-137 (un Boeing 707 convertido) como transporte estratéxico tras a retirada da derradeira unidade con esa configuración en 1995.
Conversión en avión de reabastecemento en voo
En 2008 dous dos cinco CC-150 foron convertidos en avións de reabastecemento en voo para a frota de CF-18 como parte do programa Multi Role Tanker Transport (MRTT). O programa MRTT iniciouse debido a un requirimento da Luftwaffe e proporcionou unha solución rendible para as forzas armadas do Canadá. Os avións convertidos foron designados CC-150T.
A RCAF usa C-130 convertidos, designados CC-130H(T), para reabastecemento aéreo táctico, pero a súa operatividade é limitada cando os CF-18 son despregados no estranxeiro, onde se adapta mellor unha plataforma estratéxica de reabastecemento en voo. Como resultado da conversión MRTT do CC-150 Canadá recuperou a súa propia capacidade estratéxica de reabastecemento, que se perdera cando o derradeiro CC-137 fora retirado en 1997.
O primeiro CC-150T convertido completou as súas probas de aceptación en maio de 2008.
Iván Mazepa
Iván Stepanovich Mazepa (en ucraíno Іван Степанович Мазепа), nado o 20 de marzo de 1639 e finado o 2 de outubro de 1709 e Bender Moldavia, cidade daquela do Imperio otomán, e coñecido como Iván Mazepa, foi un hetman cosaco.
Traxectoria
miniatura|180px|Retrato de Iván Mazepa.|esquerdaMazepa foi o atamán do Hetmanato cosaco, desde 1697 a 1708, reducido daquela á beira esquerda de Ucraína.
Tivo un importante papel na batalla de Poltava, ao desertar do exército do tsar Pedro I, cando coñeceu a intención deste de substituílo por Alexandre Menxikov, e pasarse ás tropas do rei Carlos XII de Suecia, co que fuxiu a Bender tras a derrota na batalla.
Por este motivo a Igrexa ortodoxa rusa lanzou un anatema contra del e, ao longo da posterior historia de Rusia e da Unión Soviética, simbolizou o arquetipo da traizón. miniatura|180px|Billete ucraino de 10 [[grivnias.|esquerda]]
Erinaceus roumanicus
Erinaceus roumanicus é unha especie da familia dos erinaceidos. A súa distribución é por Europa central e oriental, desde Polonia, Austria, nordeste de Italia, os Balcáns, Grecia ata Ucraína, o Cáucaso norte e Rusia, chegando ata o río Obi en Siberia. Taxonomicamente, considerouse unha subespecie de E. europaeus, e máis tarde de E. concolor pero considerando novos estudos xenéticos e morfolóxicos realizados a partir de 1996 estableceuse como unha especie de seu, abrangue cinco subspecies - E. roumanicus roumanicus, E. roumanicus bolkayi, E. roumanicus drozdovskii, E. roumanicus nesiotes e E. roumanicus pallidus.
Iván Mazepa
Mazepa na cultura
Mazepa é o protagonista de Mazepa (título orixinal en ruso, Мазепа), ópera en tres actos e seis escenas con música de Piotr Ilich Tchaikovski e libreto en ruso de Víktor Burenin sobre o poema Poltava de Alexander Pushkin.
O Cucheiro, Sedes, Narón
O Cucheiro é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Volcán Poás
miniatura|Cráter do volcán Poás antes das erupcións de 2017. O volcán Poás é un estratovolcán activo de 2 708 metros de altitude que se atopa no centro de Costa Rica, no Parque Nacional Volcán Poás. Entrou en erupción 40 veces dende 1828, incluíndo unha en abril de 2017 na que os visitantes e os residentes foron evacuados. O volcán e o parque que o arrodea foron pechados durante case 17 meses, cun perímetro de seguridade de 2,5 quilómetros estabelecido arredor do cráter. O 1 de setembro de 2018, o parque abriu de novo cun acceso limitado para a observación da área do cráter e é precisa facer unha reserva na páxina oficial do parque nacional. Os sendeiros adxacentos cara ó lago Botos así como o museo do centro de visistantes permanecen pechados.
Estación de Giulianova
A estación de Giulianova é unha estación de ferrocarril de Ferrovia Adriatica ao servizo da comune italiana de Giulianova, na provincia de Teramo.
Historia
A estación foi construída pola Società italiana per le strade ferrate meridionali e entrou en funcionamento en 1863, paralelamente á apertura do ramal Ancona-Pescara do ferrocarril adriático; sendo, polo tanto, a máis antiga de toda a provincia de Teramo. A estación, de tipo pase, converteuse en estación de empalme a raíz da apertura da liña Giulianova-Teramo en 1884.
Características
A estación de Giulianova serve de capotronco para a liña Giulianova-Teramo e para punto de enlace ferroviario entre Teramo e a costa adriática, permitindo á cidade ter un bo enlace ferroviario co resto da rexión dos Abruzos e co veciño Molise. A estación é a máis importante da provincia e está situada preto da costa do Mar Adriático.
Castelo de Henrique II
A pesar de que se lle coñece co nome doutro monarca, foi Fernando II de León quen mandou construír o castelo orixinal sobre unha fortificación primitiva da vila. En 1372, foi de novo reconstruído, esta vez por Henrique II de Trastámara, quen contratou o arquitecto zamorano Lope Arias Jenízaro. Nunha placa sobre o arco de entrada ao recinto, figura unha placa conmemorativa da data da súa construción: o 1 de xuño de 1372.
Cicatrices
Cicatrices (2006) é a segunda curtametraxe de ficción dirixida por Jairo Iglesias.
A curta, que foi preestrenada nos cines Fílmax da Coruña, aborda a temática da violencia machista a través do tres personaxes.
Castelo de Henrique II
A fortaleza desenvólvese en torno á torre da homenaxe, unha torre cadrada de 17 metros de lado. En torno a esta torre, desenvólvese un muro con dúas pequenas torres cadradas nos seus extremos. A torre da homenaxe conta con dous pisos.
A finais do século XV, durante o reinado de Fernando III, levouse a cabo a construción dunhas murallas urbanas de man do arquitecto galego Juan de Cabrera. Tamén se engadiu un segundo perímetro amurallado oval en torno á cidade, cunha lonxitude total superior aos dous quilómetros.
Dende o 3 de outubro de 1929 é Parador Nacional.
A Acea, Coea, Castro de Rei
A Acea é un lugar da parroquia de Coea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (catro homes e dúas mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo "Acea" é o árabe as-saniya, que é un muíño de auga destinado a moer fariña.
Uno
"Uno" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Muse, que aparece no seu álbum de estrea do ano 1999 Showbiz. Foi editado como primeiro sinxelo do disco o día 14 de xuño de 1999 e acadou o número 73 da lista británica de sinxelos.
Listaxes de cancións
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
Campo Municipal de Fútbol Alcalde Manuel Candocia
O Campo Municipal de Fútbol Alcalde Manuel Candocia ou Campo de Pardiñas é unha instalación destinada á práctica do fútbol situada no lugar da Igrexa. O Concello das Somozas é o seu propietario e nel xoga os seus partidos como local a Unión Deportiva Somozas.
O seu terreo de xogo é de herba natural, cunhas medidas de 104×64 metros e conta cunha bancada cuberta con capacidade para 200 persoas e unha capacidade total de 1.000 persoas.
Historia
Foi inaugurado o 22 de agosto de 2010 cun partido entre a UD Somozas e o RC Deportivo da Coruña B. Catro anos máis tarde sería rebautizado co nome do alcalde Manuel Candocia após o pasamento deste no mesmo campo de fútbol, cando estaba a presenciar un partido entre a UD Somozas (presidida tamén naquel momento polo finado) e o Centro Cultural e Deportivo Cerceda, o 19 de xaneiro de 2014.
Campo de fútbol Cardeal Quiroga
O Campo de Fútbol Cardeal Quiroga é un recinto deportivo situado en Maceda e que serve como lugar de xogo ao CD Maceda.
O seu terreo de xogo é de terra cunhas dimensións de 100 x 62 metros. Ten dúas bancadas laterais, parcialmente cubertas e tamén un bar dentro do recinto. Está situado ao leste da vila macedá, na saída cara a Montederramo. Foi Inaugurado a mediados da década de 1950 como consecuencia da creación do club de fútbol local en 1953, leva o nome do cardeal galego Fernando Quiroga Palacios.
Comercio atlántico de escravos
miniatura|Estiba dun barco escravista británico (1788). miniatura|Reprodución dun cartel anunciando unha poxa de escravos en Charleston, [[Carolina do Sur, en 1769.]] O comercio atlántico de escravos, tamén coñecido como o comercio transatlántico de escravos, fai referencia ó tráfico de escravos que tivo lugar a través do océano Atlántico entre os séculos XVI e XIX. A inmensa maioría dos escravos envoltos no tráfico atlántico eran africanos das zonas centrais e occidentais do continente, na súa maioría prisioneiros das guerras entre etnias rivais que eran vendidos por comerciantes africanos de escravos a compradores europeos, quen os transportaban ás súas colonias en Norte e Suramérica. Alí, os escravos eran obrigados a traballar nas plantacións de café, coco, tabaco e algodón, nas minas de ouro e prata, nos campos de arroz, na industria da construción, na madeira, na construción de barcos e en fogares como serventes.
O comercio de escravos é denominado «Maafa» por académicos africanos e afroamericanos, termo que significa «holocausto» ou «gran desastre» en suahili. Algúns académicos, como Marimba Ani e Maulana Karenga, utilizan as expresións «holocausto africano» ou «holocausto da escravitude».