cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tectónica
Escala das deformacións
miniatura|Deformación mesotectónica dos [[estratigrafía|estratos cuarcíticos ordovícicos no P. N. de Monfragüe, Cáceres.]] As forzas afectan á estrutura dos materiais ás máis diversas escalas espaciais, formando estruturas que necesitan para medirse desde fraccións de milímetro ata centos de quilómetros. Podemos distinguir en función desas dimensións:
Esforzo e deformación
Os materiais da litosfera, a capa ríxida superficial, están sometidos á forza da gravidade e a distintas combinacións locais de forzas horizontais. Estas proceden do desprazamento das placas, cuxa orixe última está na dinámica convectiva do manto. O calor interno da Terra, esencialmente un residuo do liberado por contracción gravitatoria durante a súa formación, distribúese de maneira desigual dando lugar a diferenzas rexionais que manteñen unha activa, aínda que moi lenta, circulación interna. Na superficie os desprazamentos producen forzas locais que provocan as deformacións que estuda a tectónica.
miniatura|Relación esforzo-deformación. Para unhas condicións dadas de presión e temperatura, un material responderá á aplicación dun esforzo primeiro cunha deformación elástica (reversíbel), que é directamente proporcional ao esforzo; logo cunha deformación plástica (irreversíbel), que crece máis á présa que o esforzo; por último, cunha deformación ríxida (rotura) que, a diferenza das anteriores, rompe a continuidade orixinal dos puntos materiais.
Cada punto material da codia está sometido a un campo de esforzos (forzas dirixidas) que variará segundo as forzas horizontais en xogo e onde sempre intervén a gravidade. Recoñécese unha dirección de esforzo máximo, outra de esforzo mínimo, perpendicular á anterior, e, por último, unha de esforzo medio perpendicular ao esforzo máximo e ao mínimo. Na dirección do esforzo máximo hase producir un acurtamento da estrutura, á vez que un alongamento (necesario para manter constante o volume da formación) na dirección do esforzo mínimo. As dimensións non deben variar na dirección do esforzo medio. O desprazamento neto de materiais debe producirse nunha dirección oblicua aos esforzos máximo e mínimo.
A aplicación dun esforzo crecente dá lugar a deformacións de tipos distintos. Primeiro, unha deformación elástica, reversíbel, como a que afecta ás rochas cando son atravesadas polas ondas sísmicas; segundo, unha deformación plástica, xeometricamente continua e irreversíbel, como a que observamos nin pregamento; por último, unha deformación ríxida, por rotura, descontinua e irreversíbel, cando se supera certo valor. As fallas representan o exemplo maior de deformación ríxida.
As propiedades intrínsecas da rocha, as estruturas que forma e as circunstancias en que se encontra determinan o valor que ha de ter un esforzo para que a deformación sexa ríxida, plástica ou elástica. Chámanse rochas competentes as que demostran pouca plasticidade e alcanzan o límite de rotura sen chegar a sufrir unha deformación plástica significativa. Son rochas competentes, en xeral, as rochas plutónicas e, entre as sedimentarias, as calcarias ou os arenitos consolidados cando non están moi estratificadas. Unha estratificación fina dará lugar xeralmente, a igualdade de material, a deformacións plásticas, principalmente pregas. Son especialmente incompetentes as rochas arxilosas ou as areas. As circunstancias físicas, especialmente a presión confinante, poden alterar o comportamento dunha rocha: nas rexións profundas da codia e no manto, a elevada presión fai improbábel a rotura, e materiais que son moi ríxidos na superficie compórtanse dun modo moito máis plástico.
Deformacións na tectónica global
Existen dúas clases básicas de movementos. Os verticais ou epiroxénicos son de amplo radio e moi lentos e tratan de recuperar o equilibrio isostático. Os movementos horizontais ou oroxénicos son responsábeis dos relevos pregados e fracturados. Na actualidade o paradigma que explica o relevo terrestre, ao igual que case todo en xeoloxía, é a tectónica de placas.
Río Xúcar
250px|miniatura|O río Xúcar o seu paso preto de Millars. O río Xúcar (en valenciano: Xúquer, en castelán: Júcar) é un río da conca mediterránea da Península Ibérica. Cunha lonxitude de case 500 km e unha conca de 23.000 km², é o maior curso fluvial que atravesa a Comunidade Valenciana.
Curso
Nace nos Montes Universales a 1.506 m de altitude, no sitio denominado Ojuelos de Valdeminguete, na provincia de Cuenca (Castela-A Mancha), e desemboca no mar Mediterráneo, na localidade de Cullera (Valencia), tras 497,5 km de percorrido.
O Xúcar, que segue un percurso xeral oeste-leste, corre pola parte oriental da Mancha até a confluencia co Cabriel (catalán Cabriol), pasa pola cidade de Cuenca e en Alarcón é retido no primeiro dos seus dous encoros principais. Despois de atravesar terras de Albacete entra no País Valenciano polo Vall de Cofrents, onde se encaixa entre os contrafortes de transición entre Mancha e a Ribera, circunstancia usada para o aproveitamento hidroeléctrico, cos encoros de Cofrentes, Cortes de Pallars e Millars. Entra na Ribera Alta, onde fica represado en Tous, e rega a extensa horta da Ribera a través de numerosas canles (séquies en catalán), como a Séquia Reial del Xúquer, algunhas das cales alimentan a Albufera de Valencia. Pasa por Alzira e, xa na Ribera Baixa, por Sueca e Cullera, onde desemboca.
Caudal irregular
O seu caudal é de 11 m³/s en Cuenca e 49 m³/s en Alzira. É moi irregular, presentando cheas en outono a causa de choivas torrenciais. Entre as máis fortes historicamente lémbrase a riada de San Francisco en 1864, con 13.000 m³/s; a recente de Tous en 1982 (rotura do encoro de Tous), con 16.000 m³/s, e máis a chea de novembro de 1987, con 5.200 m³/s, todas segundo medicións tomadas en Alzira.
Réxime fluvial
Só no seu curso alto presenta un réxime pluvio-nival, mentres que o resto dos tramos dependen das chuvias, de tipo mediterráneo.
Afluentes
250px|miniatura|Desembocadura do Xúcar en [[Cullera.]] Os principais afluentes do Xúcar son:
Explotación
O Xúcar é usado intensamente para regadíos de horta no País Valenciano. No tramo final é mesmo usado para inundar os campos de arroz alí situados. Desde antigo as presas regulan o seu curso; cómpre sinalar, co ano de construción e a súa capacidade, de se coñecer o dato, as seguintes:
O soño do falcón
O soño do falcón é a primeira novela do escritor coruñés Xabier Iglesias. Foi publicada pola editorial Toxosoutos no 2003.
Argumento
A obra narra a vida do conde Pedro de Soutomaior, máis coñecido como Pedro Madruga, destacado representante da nobreza galega medieval e que protagonizou os feitos políticos e militares máis importantes da súa época, como foron a revolta Irmandiña e a resistencia contra o poder da Coroa de Castela.
A novela, subtitulada Vida e batallas do Cabaleiro don Pedro Álbares de Soutomaior, conde de Camiña, por mal nome chamado "Pedro Madruga", incide nos dous devezos que guiaron os actos de Pedro de Soutomaior: a afirmación da súa propia liberdade contra o poder da Coroa e a Igrexa, e tamén a loita constante, sempre escrita dacabalo e coa espada na man, na defensa do interese político da unión de Galicia e Portugal, nun tempo en que o poder de Castela mandaba o contrario.
Estruturada en catro tempos de catro capítulos cada un, e dous máis, un a xeito de introdución e outro de epílogo, repasa toda a biografía do nobre, dende os seus devanceiros Paio Sorrei e Fernán Eáns de Soutoamior, pai de Pedro, ata a fin dos seus días en Alba de Tormes, provincia de Salamanca.
Fontes e estilo
Segundo recoñece o autor nunha entrevista a Biblos Clube de Lectores (nº 5, 2003), foille precisa máis dunha década de investigación para rematar con éxito a novela, apoiándose en textos históricos dos anos 50 do pasado século en diante.
Xabier Iglesias desenvolve nesta obra unha liña histórica clara recorrendo á fabulación para explicar por que o protagonista desenvolveu os feitos do xeito no que sucederon.
Enerxía térmica
Denomínase enerxía térmica a enerxía liberada en forma de calor. Este tipo de enerxía pódese obter de moi diferentes maneiras, entre as que destacan:
Esta enerxía térmica pódese utilizar, nun motor térmico; no caso da enerxía nuclear para a xeración de enerxía eléctrica, na combustión, ademais, para obter traballo, como nos motores dos automóbiles ou dos avións. As instalacións empregadas para conseguir este tipo de enerxía chámanse centrais termoeléctricas, que fan que a partir de enerxía liberada en forma de calor se xere enerxía eléctrica.
O gran problema deste tipo de enerxía e das centrais, é que a emisión de residuos á atmosfera e os procesos de combustión que se producen, teñen unha grande incidencia ambiental. Para tratar de paliar, na medida do posible, os danos que estas plantas provocan no contorno natural, se incorporan ás instalacións diversos elementos e sistemas.
A contaminación é máxima no caso das centrais termoeléctricas convencionais, que utilizan como combustible o carbón. A combustión libera CO2 e outros gases contaminantes. Tamén a tecnoloxía actual en centrais nucleares dá lugar a residuos radioactivos que deben ser controlados.
Ademais, deben terse en conta a utilización de terreos das plantas xeradoras de enerxía e os riscos de contaminación por accidentes no uso dos materiais implicados, como os derramamentos de petróleo ou de produtos petroquímicos derivados.
Casas Colgadas
250px|miniatura|Casas colgadas de Cuenca As Casas Colgadas, tamén coñecidas como Casas Voladas ou Casas del Rey, é un conxunto de edificios civís situados en Cuenca, en España. No pasado eran frecuentes estas construcións na zona leste da cidade antiga, sobre a foz do río Huécar, aínda que hoxe só perduran unha pequena parte delas. De todas, as máis coñecidas son un conxunto de tres destas estruturas con balcóns de madeira.
Enerxía térmica
Emisións
Unha central térmica emite aproximadamente:
Casas Colgadas
Estas vivendas denomínanse así por posuíren os balcóns en beiril; é dicir, sen material sólido baixo elas, aínda que están fixadas á parede de abaixo cara a dentro por soportes diagonais para non se derrubar.
De orixe incerta, tense constancia da súa existencia xa no século XV. Ao longo da súa historia pasaron por diversas remodelacións, a última realizada durante a década dos anos 20 do século XX.
Maceiras
O topónimo galego Maceiras pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Californication (álbum)
Californication é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense Red Hot Chili Peppers. Foi editado o 8 de xuño de 1999 a través do selo Warner Bros. Records.
Lugar designado polo censo
Nos Estados Unidos de América, un lugar designado polo censo (tradución literal da frase en 'census-designated place', polo que é coñecido polo acrónimo nesta lingua CDP) é un lugar, unha concentración de poboación, identificado pola Oficina do Censo dos Estados Unidos cunha finalidade estatística. Os CDP inclúense en cada censo decenal como contrapartida na estatística dos lugares incorporados como cidades, aldeas e vilas rurais. Son comunidades que carecen de goberno local, pero que fisicamente se parecen aos lugares incorporados. Os CDP exprésanse para proporcionar información das concentracións de persoas que están identificadas cun nome pero non están legalmente incorporadas baixo as leis do Estado ao que pertencen. Os límites dos CPD non teñen ningún status legal.
Inclúense as pequenas comunidades rurais, colonias que se atopan ao longo da fronteira dos EE.UU. con México e as non constituídas en sociedade (como complexos e comunidades de xubilados). Os límites dun CDP non contan cun valor xurídico ; polo tanto, pode que non sempre se correspondan co nome polo que son coñecidas na propia zona ou mesmo pola comunidade. Non obstante, de acordo aos criterios establecidos polo Censo de 2010, exíxese que o nome dos CDP debe "ser un que sexa recoñecido e empregado na comunicación diaria dos residentes da comunidade" (e non "un nome desenvolvido exclusivamente para a planificación ou para outros fins") e recomenda que os límites dun CDP deben ser asignados sobre a base da extensión xeográfica asociada co uso dos residentes da cidade.
A Oficina do Censo dos EE.UU. informa que os lugares designados polo censo non se consideran lugares incorporados, e que inclúe só lugares designados nas listas de cidades para o caso de Hawai, porque este Estado non ten incorporadas ás cidades. Ademais, as listas de cidades do censo desde o ano 2007 inclúen os CDP do Condado de Arlington (en Virxinia) na lista dos lugares incorporados.
Historia
A Oficina do Censo leva subministrando datos dalgúns lugares non incorporados desde datas tan afastadas no tempo como o Censo de 1850, aínda que o uso continuou desenvolvéndose no Censo de 1890, no que por vez primeira o Censo mesturou lugares non incorporados con lugares incorporados nos seus produtos, empregando termos como "vila" ou "aldea" para etiquetalas. Isto fixo confuso determinar cales das "vilas" eran ou non incorporadas.
Para o Censo de 1940, a Oficina do Censo elaborou un informe separado do oficial, introducindo as poboacións non incorporadas de 500 ou máis habitantes. A Oficina do Censo oficialmente definiu esta categoría como "lugares non incorporados" no Censo de 1950, empregándoo ata o Censo de 1970. No Censo de 1950, esta tipoloxía de lugares foi identificada só para os que se atopaban fóra das "áreas urbanizadas". No Censo de 1960, a Oficina do Censo tamén identificou aos lugares incorporados dentro das áreas urbanizadas (excepto en Nova Inglaterra), pero sempre que contaran cando menos con dez mil habitantes. Para o Censo de 1970, o limiar de poboación para "lugares non incorporados" en áreas urbanizadas reduciuse a cinco mil habitantes. No Censo de 1980, a denominación cambiouse a "lugares designados polo censo" (census designated places) e fíxose extensible para lugares no interior de áreas urbanizadas de Nova Inglaterra. Por fin, no Censo de 1990, o limiar de poboación para CDP en áreas urbanizadas reduciuse á dous mil quiñentos habitantes. Desde 1950 ata 1990, a Oficina do Censo determinou outros requisitos de poboación para os lugares non incorporados ou CDP en Alasca, Porto Rico, nas áreas insulares e nas reservas de nativos americanos. O criterio de poboación mínima para os CDP foron eliminados no Censo de 2000.
O Programa das Áreas Estatísticas Participantes da Oficina do Censo (Census Bureau's Participant Statistical Areas Program), ou coñecido polo acrónimo en inglés PSAP, permite aos participantes designados a revisar e suxerir modificacións ás lindes dos CDP. O PSAP foi ofrecido ás axencias de planicifación dos condados e municipios durante o ano 2008.
Efectos da designación e exemplos
Os lindes deste tipo de lugares deben ser definidos en cooperación coas autoridades locais ou tribais, pero non son fixas e non afectan ao status do goberno local ou da incorporación; os territorios así definidos son estritamente entidades estatísticas. As estremas dun CDP poden cambiar dun censo ao outro para reflectir cambios nos modelos de asentamento. Ademais, como entidades estatísticas, os lindes dun CDP poden non corresponder co entendemento que localmente se ten da área co mesmo nome. Poboacións recoñecidas poden ser divididas en dous ou máis CDP; mentres, por outra banda, dúas ou máis poboacións poden ser combinadas dentro dun único CDP. Un CDP pode tamén incluír a parte non incorporada dunha comunidade existente na que o resto é un lugar incorporado.
A poboación e a demografía do CDP están incluídas nos datos estatísticos das subdivisións do condado que abranguen ao CDP. En ningún caso un CDP defínese dentro das fronteiras do que para a Oficina do Censo debe ser unha cidade incorporada (incorporated city), unha aldea (village) ou un barrio (borough). Non obstante, a Oficina do Censo considera como MCD ás vilas dos estados de Nova Inglaterra e Nova York, así como aos municipios dalgúns outros Estados, a pesar de que sexan municipalidades incorporadas neses Estados. Por tanto, os CDP poden atoparse dentro das vilas de Nova Inglaterra ou dentro das lindes entre varias vilas.
Propósitos das designacións
Hai unha serie de razóns para a designación dun CDP:
Baralla, Morgadáns, Gondomar
Baralla é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 7 eran homes e 4 mulleres.
Cavaquiño
miniatura|Cavaquiño en exposición. O cavaquiño, braguiña, braga, machete, machetiño ou machete-de-braga é un instrumento de corda, menor que a guitarra, de gran popularidade como acompañante e mesmo solista nas orquestras populares. O punto é dividido en 17 trastes; ten catro cordas de tripa ou de metal, afinadas normalmente en sol-sol-si-re, la-la-do#-mi, sol-si-re-mi, re-sol-si-re ou, máis raramente, en re-sol-si-mi (este máis utilizado por persoas que xa tocan viola e non queren ter que aprender outros acordes). O efecto aseméllase ao da mandolina ou ao da bandurriña.
O cavaquiño, segundo Gonçalo Sampaio, é procedente de Braga. Ten unha afinación propia da cidade de Braga que é re-la-si-mi. Alén de Portugal, é usado en Cabo Verde, Mozambique e o Brasil.
No Brasil ese instrumento é usado nas congadas paulistas e forma historicamente o conxunto básico, xunto coa mandolina, a frauta e a guitarra. Waldir Azevedo é o máis coñecido músico de coro que tocaba ese instrumento. Considerado, aínda en vida deste, como o seu sucesor, o músico paulista Roberto Barbosa, máis coñecido por Canhotinho, é hoxe considerado unha das principais referencias no instrumento, por ter perfeccionado a técnica deixada por Waldir Azevedo. Canhotinho é, desde hai uns 40 anos, o arranxador do renomeado conxunto de samba Demônios da Garoa.
Pobo yekuana
Os yekuana son un pobo indíxena da familia caribe que habitan no estado de Roraima do Brasil e nos estados de Amazonas e Bólivar de Venezuela, principalmente no alto Caura, ríos Erebato e Nichare; o alto Ventuari e ríos Parú e Cuminá. Son tamén coñecidos como maquiritare (tamén transliterado como makiritare). A súa lingua tamén se chama yekuana.
Territorialidade
O seu territorio inclúe o Parque Nacional Jaua-Sarisariñama. A súa poboación era de 6.523 persoas no censo de comunidades indíxenas do 2001.
O patrón de asentamento característico yekuana é ribeirego e disperso. Prefiren a selva á sabana para establecer as súas comunidades e conucos. A palabra yekuana simboliza a orixe común do grupo: os seus devanceiros de acordo á tradición emerxeron do yekuana Joao, cerro situado nas chairas adxacentes ao alto río Cuntinamo.
Organización
Tradicionalmente, os yekuana presentaban unha forma de organización política descentralizada, sumamente autónoma, na cal cada comunidade contaba coa máxima autoridade, o kajichanaa ou akushana, autoridade que non transcendía os seus límites. Con igual ascendente no político, a autoridade máxico-relixiosa estaba a cargo do jowai ou kadeju e do ña tamuru. A heteroxeneidade social, política e relixiosa creou tanto novas relacións entre comunidades como novas comunidades. A influencia do evanxelicalismo ou a católica, creou divisións entre os yekuana e deu lugar a novos valores, perspectivas e formas de vida.
Economía
miniatura|Realizando unha curiara. Posúen unha economía mixta baseada na horticultura, a caza, a recolección e a pesca. As mulleres dedícanse maiormente aos labores agrícolas no conuco, contando só a presenza masculina para a queima e o seu limpado. É coñecida a súa experiencia como navegantes e comerciantes a través da rede fluvial dos estados que habitan. Os seus curiaras e canaletes teñen moita demanda por esas rexións. Tamén se destacan no campo artesanal, tendo os seus produtos alta demanda tanto no mercado nacional como internacional.
Tradicións
Na película animada Dream Tales, publicada por Acorn Media Publishing preséntase entre outros, o mito da creación segundo as tradicións yekuana.
Shattuara II
Shattuara II foi rei de Mitanni sobre o -1280. Foi nomeado polos asirios e era fillo ou sobriño de Wasashatta.
Traxectoria
Ao comezar a reinar Salmanasar I sobre o -1275, o rei rebelouse contra Asiria con axuda hitita e coa axuda tamén dos nómades Akhlamu ou Ahlamnu. O seu exército ocupou os pasos de montaña e os pozos e declarouse en rebeldía. Cando foi enviado un exército asirio, a falta de auga fixo difícil o camiño, pero non impediu a vitoria asiria.
O rei asirio di nunha estela que matou 14.000 homes e o resto serían cegados e enviados lonxe; serían ocupados "9 templos, 180 cidades serían destruídas, e os exércitos hurritas, hititas e dos akhlamu degolados como cordeiros". As cidades de Taidu e Irridu serían ocupadas así como o monte Kashiar en Eluhat, as fortalezas de Sudu e Harranu ata Karkemish no Éufrates. Unha inscrición menciona a construción dun templo dedicado a Adad na cidade de Kahat, que sen dúbida foi tamén ocupada. Iso foi sobre o -1270 e foi o final do reino. A poboación foi en parte deportada e en parte semiescravizada; os documentos asirios mencionan os "homes desarraigados" deportados de Mitanni e que se enviaron para produciren "alimentos para o gando e para eles mesmos" (por exemplo é mencionado para repartir avea entre as persoas de Shududu ao gobernador da cidade de Nahur, chamado Meli Sah). Na zona do Balikh estableceuse unha liña de fortalezas contra os hititas. Mitanni converteuse na provincia de Khanigalbat baixo o goberno do príncipe e gran visir Ili-ippada.
Wikipedia en neerlandés
A Wikipedia en neerlandés (en Nederlandstalige Wikipedia) é a edición en neerlandés de Wikipedia. Comezada en xuño de 2001, esta edición tiña uns 100.000 artigos en outubro de 2005, e foi a cuarta Wikipedia en superar o millón de artigos, despois das edicións inglesa, alemá e francesa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Evolución
Estivo na sexta posición por número de artigos, aínda que foi superada pola xaponesa, e pola Wikipedia en español en xuño de 2010 manténdose desde entón no oitavo posto até ser superada pola Wikipedia en portugués en decembro de 2010 e pouco despois pola Wikipedia en ruso.
En abril de 2011 volveu superar en cantidade de artigos á Wikipedia en portugués. En outubro de 2011 adiantou á Wikipedia en ruso e en xaponés, e tras aumentar en 80.000 artigos en apenas once días grazas ao uso de bots, superou á Wikipedia en español e á Wikipedia en polaco o 30 de outubro de 2011, alcanzando así o quinto posto en cantidade de artigos. En novembro de 2011 superou á Wikipedia en italiano, colocándose cuarta en número de artigos e alcanzou a cifra dun millón de artigos trala creación por parte de bots de máis de 100.000 artigos en só 10 días. Durante abril de 2012 superou á Wikipedia en francés, colocándose terceira en número de artigos. A partir de febreiro de 2013, grazas a un bot que crea preto de 1.000 artigos por hora, a Wikipedia en neerlandés engadiu velozmente máis de 400.000 artigos, pasando de 1.100.000 en febreiro a máis de 1.500.000 a fins de abril de 2013. En xuño de 2013 superou á Wikipedia en alemán, pasando a ocupar a segunda praza tras a Wikipedia en inglés. Posteriormente volveu a baixar á cuarta posición.
Ten 757 693 usuarios, dos cales 4147 son activos.
Dato
No ano 2013, o 57% dos seus artigos están editados por robots.
Campionato Portugués de Rugby 2017-2018
Formato de competición
Foi un ano de transición co gallo de reducir o número de equipos participantes de dez (tempada 2016-2017) a oito (tempada 2018-2019). Para iso a federación portuguesa argallou un formato de competición consistente en tres fases.
Picanya
Picanya (en valenciano e oficialmente Picanya) é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Horta Sud.
Xeografía
miniatura|esquerda|[[Carta poboa de Picanya e Torrent (1248).]] O termo municipal sitúase nunha chaira cunha altitude media de 15 m sobre do nivel do mar; ten unhas 770 hectáreas atravesadas polo barranco de Xiva, ocupadas en gran parte por varias explotacións agrícolas, con predominio de cítricos e cultivos de tempada, así como viveiros de plantas e flores. Aos numerosos recursos para o ocio deportivo, súmanse os máis de 300.000 m² de zona verde, que supoñen máis de 20.000 unidades botánicas arbóreas.
Pódese acceder a esta localidade a través das liñas 1 e 5 de Metro Valencia.
Historia
220px|miniatura|esquerda|Igrexa de Montserrat miniatura|290px|Vista aérea. 290px|miniatura|Rosa dos ventos.
Inicialmente era unha alquería musulmá que foi doada polo rei Jaume I á Orde do Hospital. Os hospitalarios, outorgaron carta de poboación o ano 1248. Dentro do seu concello atopábase o lar de Benàger, que xunto co de Faitanar deron nome ao caldeirón de Benàger-Faitanar, derivada da de Quart, pero organizada autonomamente. O barrio da Florida pertenceu ao municipio ata que foi incorporado ao de Paiporta no ano 1964. O ano 1596 creouse a Confraría do Sangue, cuxas constitucións serían aprobadas por Sant Joan de Ribeira. Os membros da confraría eran maioritariamente habitantes de Picanya; pero tamén podían formar parte veciños doutros pobos da comarca.
Demografía
Picanya conta cunha poboación de 10.861 habitantes en 2008.
Economía
Cunha agricultura, baseada na produción de cítricos e cultivos de temporada, e empresas sobre todo do sector terciario, principalmente en distribución, loxística e servizos..
Picanya ten dous polígonos industriais (Alqueria de Moret e Raga) e dúas zonas industriais Faitanar-Vistabella e Sud.
Río Balikh
O Balikh (ou Belikh) é un río de Turquía e Siria, afluente do Éufrates, no que desauga despois de pasar pola cidade de Raqqa. Crese que nel se atopaba a antiga cidade de Haran, onde vivía o pai de Abraham, a pesar de que outros sosteñen que o río de Haran era o Khabur.
Weird Tales
miniatura|dereita|Unha das portadas da revista en 1934. Weird Tales é o nome dunha revista norteamericana de ciencia ficción, fantasía e terror, catalogábel dentro das chamadas revistas pulp. O seu primeiro número data do mes de marzo de 1923. Foi lanzada en Chicago por J.C. Henneberger, un xornalista admirador do xénero macabro.
1ª etapa
Edwin Baird foi o primeiro editor da revista. O seu asistente chamábase Farnsworth Wright. Este substituíu a Baird despois de 14 números. Wright outorgou a Weird Tales unha identidade definida, e foi quen primeiro se decidiu a publicar os traballos do seu máis famoso colaborador, H. P. Lovecraft, ao mesmo tempo que do moi popular na época Seabury Quinn. Outro famoso colaborador de Weird Tales foi Robert E. Howard, creador de Conan o Bárbaro.
Wright ofreceu unha oportunidade a novos autores como Robert Bloch e Clark Ashton Smith, que logo triunfarían no xénero. Seguiu editando a revista até marzo de 1940, morrendo en xuño do devandito ano.
2ª etapa
A editora que tomou a substitución de Wright, Dorothy McIlwraith, distinguiuse por abrir canles a novos escritores tan importantes como Manly Wade Wellman, Fritz Leiber, Henry Kuttner, C. L. Moore, Theodore Sturgeon, Joseph Payne Brennan e Margaret St. Clair, algúns deles continuadores da obra de Lovecraft, incluíndo o seu testamenteiro August Derleth.
Weird Tales resucitou en 1988 da man de George H. Scithers, John Gregory Betancourt e Darrell Schweitzer, renovando as tiradas co número 280. A partir daquela, como outras publicacións parecidas, tivo un éxito comercial relativo, aínda que deu a coñecer a novos valores da narrativa macabra como Tanith Le, Brian Lumley e Thomas Ligotti.
No ano 2005 Weird Tales foi vendida á editora Wildside Press, e pasou a periodicidade bimestral.
CTEM
CTEM é o acrónimo que serve para designar as disciplinas académicas de ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas. É o equivalente en galego de STEM, o acrónimo en inglés de science, technology, engineering e mathematics. En alemán, o acrónimo equivalente é MINT, de Mathematik, Informatik, Naturwissenschaft e Technik.
Este termo utilízase, sobre todo nos Estados Unidos e Europa, para abordar determinados tratamentos sobre temas relacionados coas ciencias, a educación, a forza de traballo, a seguridade nacional ou a inmigración.
Ámbito
As definicións do alcance do CTIM, e o que se exclúe, varía dunha organización a outra. Na súa definición máis ampla, CTIM inclúe os campos da química, a informática, a tecnoloxía da información, a enxeñaría, as ciencias da Terra, as ciencias da vida, as matemáticas, a física, a astronomía, a psicoloxía e as ciencias sociais.
En 2011, os organismos estadounidenses United States National Research Council (Consello Nacional de Investigación) e a National Science Foundation (Fundación Nacional para a Ciencia), estas disciplinas foron consideradas fundamentais para as sociedades tecnoloxicamente avanzadas.
Ten implicacións para o desaenvolvemanto da man de obra, os problemas de seguridade nacional e a política de inmigración. Os sistemas educativos e as escolas desempeñan un papel central na determinación do interese das nenas e os nenos polas materias CTIM e na igualdade de oportunidades para acceder e beneficiarse dunha educación CTIM de calidade.
Nos Estados Unidos
O acrónimo foi amplamente utilizado no debate sobre a inmigración, con respecto ao acceso aos visados de traballo para inmigrantes aos Estados Unidos que sexan expertos nestes campos. Esta versión do termo foi acreditada en Texas. Tamén se converteu nun tema común nos debates sobre educación con referencia á escaseza de traballadores cualificados e á educación inadecuada nestas áreas. O termo adoita non referirse aos sectores non profesionais dos campos que permanecen invisíbeis como, por exemplo, o traballo nunha liñaa de montaxe de produtos electrónicos.
Educación
Ao fomentar o interese nas ciencias naturais e sociais no ensino preescolar ou inmediatamente despois do ingreso na escola, as posibilidades de éxito do CTIM na escola secundaria poden mellorar enormemente. A integración escolar nos Estados Unidos pode axudar aos estudantes negros, hispanos e indíxenas a alcanzar o nivel dos estudantes asiáticos e brancos.
O CTIM apoia a extensión do estudo da enxeñaría en cada unha das outras materias, e o inicio da enxeñaría nos primeiros graos, incluso na escola primaria. Tamén leva a educación STEM a todos os estudantes, en lugar de facelo só nos programas para estudantes máis dotados. No seu orzamento para 2012, o presidente Barack Obama ampliou o da Mathematics and Science Partnership (Asociación de Matemáticas e Ciencias) para outorgar subvencións aos Estados para melloraren a formación docente nestas materias.
Emprego
En novembro de 2012, un comunicado da Casa Branca antes da votación no Congreso da "Lei de Emprego STEM" supuxo ao presidente Obama a oposición de moitas das empresas e executivos do Silicon Valley que financiaran a súa campaña de reelección.
O Departamento de Traballo identificou 14 sectores que "se supón que engadirían un número substancial de novos empregos á economía ou suporían o crecemento doutras industrias, ou que están en vías de transformación pola tecnoloxía e a innovación que requiren un novo conxunto de habilidades para os traballadores". Os sectores identificados foron os seguintes: manufactura avanzada, automotriz, construción, servizos financeiros, tecnoloxía xeoespacial, seguridade nacional, tecnoloxía da información, transporte, tacnoloxía aeroespacial, biotecnoloxía, enerxía, saúde, hostalaría hospitalaria e comercio retallista.
O Departamento de Comercio dos Estados Unidos sinalou que as carreiras profesionais nos campos STEM serían algunhas das mellor remuneradas e que teñan un maior potencial de crecemento do emprego a principios do século XXI. O informe tamén indica que os traballadores STEM xogarán un papel clave no crecemento sostido e a estabilidade da economía estadounidense, e que a capacitación en campos STEM xeralmente redundaría en salarios máis altos, xa sexa que traballen ou non nun campo STEM.
Lince ibérico
O lince ibérico, Lynx pardinus (Temminck, 1827), é un mamífero carnívoro pertencente á familia dos félidos, subfamilia dos felinos.
É semellante a unha versión do lince eurasiático, Lynx lynx, aínda que é menor que estoutra especie de lince. O lince ibérico é moito maior ca un gato doméstico. Este mamífero ten un aspecto robusto, unhas patas longas (polo que é un animal moi veloz) e un rabo curto que nos momentos de perigo ou excitación mantén erguido.
O lince ibérico garda gran semellanza con outras especies de felinos, tales como o gato montés, o guepardo ou mesmo o puma. Atópase exclusivamente en zonas moi restrinxidas de España e Portugal tales como áreas do bosque mediterráneo nas cales non hai actividade humana con abundantes matogueiras.
É o único carnívoro especializado en coellos; tamén é un áxil cazador que vive de maneira solitaria e nómade. Móstrase de maneira máis sociable na época de celo, que comeza entre xaneiro e febreiro; alcanza a súa madurez sexual ao ano e medio de vida e adoita vivir entre 10 e 15 anos.
Grupos ecoloxistas denunciaron que o último gran felino en Europa podería desaparecer de non se tomar medidas de conservación do medio ambiente. Trátase dun animal que xa dende 1966 está clasificado como en perigo de extinción, xa que pasou de ocupar gran parte do centro e sur da Península Ibérica a ocupar soamente zonas restrinxidas de Andalucía, Castela A Mancha, Estremadura, Castela e León, Madrid e Portugal. Os núcleos máis importantes destes felinos atópanse na Serra Morena oriental e Doñana. Calcúlase que quedan arredor de 200 exemplares na península.
Distribución xeográfica
Até o século XIX, o lince ibérico atopábase distribuído por toda a península ibérica, agás ao longo dunha estreita faixa no norte e noroeste peninsular. O rexistro fósil indica unha distribución máis ampla do lince ibérico na fin do Plistoceno, abranguendo unha superficie de preto de 650 000 km² que se prolongaba até o sur de Francia. Por volta de 1950, a súa distribución dividiuse en dúas poboacións; unha no norte dende Galiza e partes do norte de Portugal até o mar Mediterráneo, e a poboación meridional, repartida en varias zonas de España. Estímase que entre 1960 e 1990 houbo unha regresión de preto do 80% na área de distribución e é unha tendencia que se mantén tamén hoxe en día. Na década de 1980, a especie presentaba unha distribución localizada na zona central e suroeste da península ibérica, con preto de 11 000 km².
Actualmente, a distribución do lince está restrinxida en dúas áreas da península onde se atopan poboacións reprodutoras: o Parque Nacional de Doñana e Andújar-Cardeña. Tamén existe unha presenza residual de individuos nas rexións dos Montes de Toledo orientais, o Sistema Central e algunhas áreas da Serra Morena. As poboacións mantéñense estábeis preto de 350 km², constatándose a reprodución soamente en 14 000 ha.
Este felino prefire un ambiente heteroxéneo de prados abertos con arbustos densos como o érbedo, a aroreira e o xenebreiro, e árbores como a aciñeira e a sobreira. Está agora restrinxido a áreas montañosas, con poucos grupos encontrados en fragas. No Parque Nacional de Doñana, prefire o bosque mediterráneo asociado, sobre todo, a algún curso de auga. Xeralmente evita plantacións de piñeiro e eucalipto.
En Galicia
O zoólogo da Universidade de Montana, Anthony Clevenger, afirmou ter observado un exemplar en 1985, xunto ao castelo de Doiras, no concello de Cervantes.
Un espécime criado en catividade en Silves, Portugal, chegou a Galiza despois de percorrer máis de 2 000 km dende os Montes de Toledo, lugar onde foi liberado o 15 de decembro de 2014. O seu seguimento fíxose grazas a un colar GPS-GSM que aporta datos ao programa de reintrodución do lince ibérico. O lince, de nome Kentaro, está asentado temporalmente no sur da provincia de Ourense polo menos dende 2016, concretamente entre os concellos de Riós e A Gudiña onde se detectaron pegadas e excrementos seus.
Alimentación
Caza á primeira hora da mañá e á última da tarde. Localiza a presa coa vista e o oído. Agóchase entre os matos, achégase coidadosamente á presa e posteriormente arrebólase sobre ela cun chimpo curto e rápido, para despois apresala coas garras ou mordela no colo producindo o esmagamento do cranio e unha luxación das vertebras. Tras a caza, os linces desprázanse a un lugar tranquilo e oculto onde comezan a devorala pola cabeza e non consumindo nin o estómago nin os intestinos.
No verán, ademais de coellos e lebres (a súa comida principal) aliméntase de aves e pequenos mamíferos. Mentres que no inverno, de cervatos e muflóns e mesmo corzos, gatos monteses, lontras e raposos.
Costumes
Adoita vivir de maneira solitaria e nómade e a súa época máis sociable é a do celo, que comprende desde finais de decembro a mediados de febreiro, na que crea parellas ata que a femia queda embarazada. Os partos teñen lugar en primavera e as camadas non son moi numerosas (normalmente 3 crías). As crías permanecen sobre medio ano cabo da nai e ao ano de idade deixan de vivir no territorio maternal.
As femias poden criar no seu primeiro inverno, pero a época da primeira reprodución pode variar por factores demográficos e ambientais. Nunha poboación de gran densidade como a de Doñana, a idade da primeira reprodución depende de cando unha femia adquire un territorio. Isto ocorre normalmente debido á morte ou a expulsión dun residente.
Reprodución
miniatura|dereita|220px|Femia coa súa cría. O lince ibérico é un animal que vive só durante a maior parte do ano, polo que só mantén o contacto cos outros individuos da súa especie na época de celo que dura dous meses, na estación de inverno (xaneiro e febreiro). Nesta época os machos, cando xa está ben entrada a tarde, comezan a emitir unha serie de sons para atraer ás femias; cando o macho xa seduciu a femia constrúen as tobeiras, que habitualmente están situadas en lugares protexidos e escondidos e onde despois a femia dará a luz e coidará aos seus cachorros despois de máis de dous meses de xestación. Xeralmente os linces femia acostuman parir entre dous e tres cachorros entre os meses de abril e marzo. A nai é a que acostuma quedar ao cargo das crías, e estas quedarán a vivir na mesma zona que ocupa a nai ata que cumpran o ano, despois do cal acostuman ocupar outra zona dun territorio próximo.
Copa Libertadores 2014
miniatura|Quinto encontro entre o Deportivo Cali e o Cerro Porteño
A Copa Libertadores 2014 (oficialmente Copa Bridgestone Libertadores 2014 por razóns de patrocinio) foi a 55º edición da Copa Libertadores, o principal torneo internacional de fútbol de América, organizado pola Conmebol participan equipos procedentes de once países: Arxentina, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Ecuador, México, Paraguai, Perú, Uruguai e Venezuela, disputándose entre o 29 de xaneiro e o 13 de agosto de 2014
O campión, San Lorenzo de Almagro, xogou a Copa Mundial de Clubs da FIFA 2014 e a Recopa Suramericana 2015 contra o equipo campión da Copa Suramericana 2014. Por mor da celebración do Mundial de Fútbol Brasil 2014 despois dos cuartos de final interrompeuse o torneo, disputándose de novo despois do seu remate.
Día de gües
O día de gües é unha medida de superficie asturiana de uso rural. Equivale aproximadamente a 1250 m², aínda que tamén se dan casos en que a equivalencia é de aproximadamente 1800 m². Empregábase nas transaccións de leiras.
A súa orixe está na equivalencia na superficie que é capaz de labrar unha parella de bois nun día.
A Batizosa, Morgadáns, Gondomar
A Batizosa é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 54 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 26 eran homes e 28 mulleres.
A Carballeira, As Maceiras, Dozón
A Carballeira é un lugar da parroquia das Maceiras, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 21 habitantes (15 homes e 6 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Trefacio
Trefacio (Trefaciu en leonés) é un concello e localidade española da provincia de Zamora na comunidade autónoma de Castela e León.
Atópase situado na bisbarra de Seabra, ao noroeste da provincia. No seu termo municipal encóntranse as localidades de Cerdillo (Cerdiellu en leonés), Murias, Trefacio e Villarino (Villarinu de Senabria).
O concello encóntrase situado en pleno Parque natural do Lago de Seabra, o maior lago de orixe glaciar da península ibérica, con 318,7 ha e unha profundidade máxima de 53 m, ademais de ser un espazo natural protexido de grande atractivo turístico. Sobresae a calidade das troitas pescadas no seu río, o Trefacio. Nos últimos anos, o seu río alcanzou un notable renome que traspasou mesmo os lindes da bisbarra, sendo un dos motivos da creación no seu municipio do denominado Centro de Interpretación de la Trucha. Destaca o seu importante patrimonio etnográfico, sendo moi popular a festa das Talanqueiras, celebrada cada 25 de decembro, que é moi similar ás doutras localidades zamoranas como os coñecidos Carochos e Vaca Bayona, aínda que con notables singularidades diferenciadoras.
Etimoloxía
A etimoloxía popular di que o nome de Trefacio provén de que anteriormente había tres igrexas no lugar, o que nos dá idea da importancia que a vila sempre tivo na bisbarra de Seabra, aínda que actualmente só existen dous destes templos.
Tamén se di que Trefacio significa "tres caras" referente ás tres primeiras familias que ocuparon ese lugar: os Remesal, os Ramos e os Prada.
Patrimonio
O edificio máis emblemático de Trefacio é a súa igrexa parroquial de San Mamé que se encontra situada na praza do concello. Dela destaca a súa fachada, coa súa singular portada, e o campanario. Tamén conta cunha pequena ermida nos arredores da vila onde está situado o actual cemiterio.
Outro lugar singular é a antiga Casa del Cura, en cuxo arco se encontran cunchas e estrelas de peregrinos que pasaron por alí.
Contorna
O concello de Trefacio encóntrase situado en pleno Parque Natural do Lago de Seabra, a só 7 km de distancia do lago.
Tamén ten importancia o río Trefacio, un dos máis cotizados da comunidade polas súas troitas. A importancia que ten esta especie na zona levou a crear o Centro de Interpretación de la Trucha.
Festas
Entre as festas de Trefacio, as principais son a de El Carmen, celebrada o 17 de xullo, e San Mamés, o 17 de agosto. Ten especial devoción a da Virxe do Carme, na que os veciños celebran unha romaxe, na que a imaxe é portada a ombros e procesionada polas rúas da vila.
Tamén é moi popular a tradición das Talanqueiras, que é celebrada cada 25 de decembro. Este festexo é unha mestura entre os Carochos e a Vaca Bayona, aínda que en Trefacio ten dúas singularidades diferenciadoras: a primeira é que contan cun apartado relativo á elección do Rei de mozos, e a segunda, é a representación do casamento simbólico das mozas do lugar cos mozos dispoñibles.
Demografía
Coma na maioría dos concellos de Seabra, atópase nunha situación de decrecemento vexetativo, causado principalmente pola forte emigración dos anos 50 e 60 do século XX, e que levou ao desprazamento da maior parte dos mozos a cidades coma Madrid, Barcelona e Bilbao, na que agora tamén residen os seus descendentes. Pero aínda que ese período foi o máis intenso, a historia da emigración de Trefacio comezou a principios do século XX cun constante traslado da súa xuventude a Iberoamérica (Arxentina e Cuba) e posteriormente, aínda que en menor medida, a países de Europa central.
O Camiño Branco, Morgadáns, Gondomar
O Camiño Branco é un lugar da parroquia de Morgadáns no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 9 eran homes e 13 mulleres.
Lethuoc
Lethuoc ou Leti foi rei dos longobardos na primeira metade do século V. Considérase o iniciador da dinastía letinga, que toma deriva o seu nome del.
Traxectoria
Son moi escasas as informacións sobre este soberano longobardo. Na época do seu reinado, o pobo longobardo estaba situado no Nórico e evitara por pouco, grazas ao rei Lamissio, o risco de asimilación por parte dos hunos. Con Leti a monarquía longobarda adopta unha forma máis estábel e, sobre todo, hereditaria; o sucesor de Lethuoc, de feito, foi o seu fillo Hilduoc.
Adam West
Adam West, nado como William West Anderson o 19 de setembro de 1928, e finado o 9 de xuño de 2017, foi un actor estadounidense. Era coñecido pola súa interpretación da personaxe de Batman na serie de 1960 Batman, da ABC e o filme homónimo de 1966.
West comezou a súa carreira como actor na década de 1950. Interpretou a Chuck Connors en Geronimo (1962) e The Three Stooges en The Outlaws Is Coming (1965). Tamén apareceu no filme de ciencia ficción Robinson Crusoe on Mars (1964), e tamén fixo papeis de dobraxe en The Fairly OddParents, The Simpsons e Family Guy, realizando versións ficticias de si mesmo.
Premio Goya á mellor interpretación feminina protagonista
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya á mellor interpretación feminina protagonista desde a orixe do premio.
Holy Fire
Holy Fire é o terceiro álbum da banda inglesa de indie rock Foals, lanzado o 11 de febreiro de 2013 por Transgressive Records, e producido por Flood e Alan Moulder.
Glendale, Arizona
Glendale é unha cidade situada no condado de Maricopa, en Arizona, a uns 14 km ao noroeste do centro de Phoenix.
Demografía
Segundo o censo de 2010, a cidade tiña unha poboación de 226.721 habitantes e unha densidade de poboación de 1.455,78 persoas por km2. O 67,82% era poboación branca, o 6,04% eran afroamericanos, o 3,91% eran asiáticos, o 1,67% amerindios, o 0.19% eran insulares do Pacífico, o 16,41% doutras razas e o 3,96% pertencía a dúas ou máis razas.
Ocio e educación
Os Phoenix Coyotes da NHL e os Sting da NLL de Arizona comezaron a xogar en Glendale cando o Jobing.com Arena (antes Arena Glendale) abreu as súas portas en decembro de 2003 en Westgate City Center. Glendale tamén é a casa dos Arizona Cardinals da NFL. Glendale posee un estadio no que se xogou a Super Bowl en 2008. Este estadio tamén acollerá a Super Bowl do 2015.
En Glendale está a sede do Distrito Escolar Unificado de Peoria. Moitos distritos escolares serven á cidade, e son os seguintes: Unified school districts
Celebracións
Glendale celebra cada ano unhas festividades peculiares da zona:
Jesús Silva Méndez
Traxectoria
Jesús Silva é coñecido polo seu labor de dirección do Benposta Nación de Muchachos. Esta entidade educativa desempeñou o seu traballo entre a mocidade de substratos sociais desfavorecidos, en particular entre a afectada pola pobreza ou a violencia. O paso por Benposta de rapazada estranxeira posibilitou a fundación de filiais noutros países, como Portugal, Venezuela e Colombia.
O Padre Silva recibiu o premio Rafael Bárez concedido pola Asociación Xustiza e Sociedade de Galiza, en recoñecemento ao seu traballo. En tres ocasións foi proposto por países como Israel ou Xapón para o Premio Nobel da Paz.