cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cereixa, A Pobra do Brollón
San Pedro de Cereixa é unha parroquia da Pobra de Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2011 tiña 157 habitantes (83 homes e 74 mulleres), agrupados en 11 entidades de poboación, cunha densidade de 20,93 hab./km². A súa poboación diminuíu notablemente dende 1991, cando tiña 227 habitantes.
Oleiros, Carballedo
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Miguel de Oleiros pertence á segunda metade do século XII, é de estilo románico. No 1205, Afonso IX, fai doazón desta igrexa cos seus cotos.
Cereixa, A Pobra do Brollón
Limita ao norte coas parroquias de Eixón e Castrosante, ao sur con Pinel e Abrence, ao leste coa Pobra do Brollón e Castroncelos, e ao oeste con Fornelas e Chavaga.
Oleiros, Carballedo
Patrimonio
A Capela da Granxa de Oleiros é do século XIX. O bispo de Lugo D. Murúa o 4 de abril de 1902 funda a Capelanía do Sagrado Corazón na Granxa. .
Cereixa, A Pobra do Brollón
Historia
Na zona de Alende hai restos do castro de Alende. Nesta parroquia naceu María Castaña, impulsora das revoltas contra o bispo de Lugo no século XIV. Na zona de Nogueiras hai os restos dun muíño no que a fidalga se reunía para planear as revoltas.
Oleiros, Carballedo
Patrimonio
O Padre Nicanor Rielo Carballo estudou a fondo esta parroquia que era maioritariamente ribeira, nome que se lle dá ás viñas de muras ou socalcos na Ribeira Sacra.
Cereixa, A Pobra do Brollón
Historia
A parroquia foi concello ata a organización actual dos concellos co proxecto de organización territorial de España de 1822, logo confirmada na división territorial de España en 1833, polo que en 2021 cumpriu o seu bicentenario )
Festividades
As festas da parroquia celébranse na honra á Virxe do Rosario, en outubro.
El Ciclón
miniatura|El Ciclón, periódico satírico, sopla todos los sábados. Núm. 96, 8/8/1885. El Ciclón foi un semanario de publicación irregular con diferentes etapas, editado en Santiago de Compostela e Pontevedra entre 1883 e 1900.
Primeira etapa
Subtitulado Periódico satírico que Sopla todos los sábados, apareceu en 1883 baixo a dirección de José Peña Meléndez en colaboración co seu irmán Valentín Peña. Dedicado á crítica política e social, acollía as seccións "Rachas", "Temblores", "Telegramas", "Borrascas Poéticas", "Tarjetas postales" e "Anunciomanía". Colaboron Alfredo Vilas, Luís Taboada e Aureliano Pereira. Publicou poemas en galego de Benito Losada, Manuel Martínez González e Fernando García Acuña, un conto en verso de José Tresguerras Melo, e poemas en castelán de Javier Valcarce Ocampo e Juan Barcia Caballero.
Segunda etapa
En maio de 1889 comezou unha nova andaina co subtítulo ''Periódico satírico. Sopla todos los jueves''. Desta época son os poemas en galego de Adolfo Mosquera e Javier Valcarce Ocampo, á parte de varias poesías en castelán. En abril de 1891 pasou a subtitularse ''Periódico satírico. Sopla todos los viernes''. Publicou poemas satíricos en galego de Adolfo Caamaño e fixo publicidade de libros de poemas de Heraclio Pérez Placer.
Terceira etapa
A última etapa abrangue dende xaneiro ata marzo de 1900. Contiña numerosos poemas en castelán nas seccións "Borrascas poéticas" e "Temblores". Foi continuado por El Cínife.
Alkiza
Alkiza é un concello, de carácter rural, do centro de Guipúscoa, no noroeste da comarca de Tolosaldea, a 27 quilómetros ao sur de Donostia. En 2019 tiña 375 habitantes, dos cales o 88,8% eran euscaldúns. É concello independente dende 1731, anteriormente dependeu de Tolosa e de Donostia.
Clamidiáceas
As clamidiáceas (Chlamydiaceae) son unha familia de bacterias que pertencen ao filo Chlamydiae, orde Chlamydiales. Todas as especies de Chlamydiaceae son gramnegativas e expresan un epitopo lipopolisacárido específico da familia chamado αKdo-(2→8)-αKdo-(2→4)-αKdo (previamente denominado epitopo específico de xénero). Os xenes do ARN ribosómico de todas as Chlamydiaceae teñen polo menos unha identidade de secuencia do 90% no seu ADN. As especies de Chlamydiaceae teñen unha variada morfoloxía de inclusión, variado contido do plásmido extracromosómico, e diferente resistencia á sulfadiazina.
Clasicamente as Clamidiáceas comprendían un só xénero, pero en 1999 distinguíronse dous xéneros e un terceiro xénero candidato: Chlamydia, Chlamydophila e o Candidatus Clavochlamydia.
Clasificación
Ata 1999 a familia estaba formada por un só xénero, Chlamydia, con catro especies (clasificación de Stolz e Page), que eran: Chlamydia trachomatis, Chlamydia pneumoniae, Chlamydia pecorum, e Chlamydia psittaci. Nese ano Everett, Bush e Andersen presentaron unha nova proposta para a clasificación desta familia na que se facían os seguintes cambios: a familia foi dividida en dous xéneros: Chlamydia e Chlamydophila gen. nov.; creáronse dúas especies novas: ''Chlamydia muridarum sp. nov. e Chlamydia suis sp. nov. (que xunto con Chlamydia trachomatis son as tres especies que quedaron no xénero Chlamydia); no novo xénero Chlamydophila gen. nov. incluíronse as antigas Chlamydia pecorum, Chlamydia pneumoniae e Chlamydia psittaci, que, por tanto, cambiaron o seu nome xenérico a Chlamydophila; creáronse tres novas especies derivadas de Chlamydia psittaci, que son: Chlamydophila abortus gen. nov., sp. nov., Chlamydophila caviae gen. nov., sp. nov. e Chlamydophila felis gen. nov., sp. nov.''
A nova clasificación de Everett, Bush e Andersen suscitou grande polémica e o rexeitamento inicial de moitos científicos que traballan con clamidias  pero «a nova clasificación de Everett et al. foi apropiadamente revisada e aprobada por autoridades taxonómicas internacionais». (Michael Ward. ). Pero a polémica continúa, porque algunhas análises xenómicas recentes parecen apoiar a clasificación das clamidiáceas nun só xénero, Chlamydia, polo que a cuestión podería volverse a revisar.
Xénero Chlamydia
Actualmente hai tres especies recoñecidas como pertencentes a Chlamydia: C. trachomatis, C. muridarum, e C. suis. C. trachomatis encóntrase só en humanos, C. muridarum no hámster e no rato (familia de roedores Muridae), e C. suis no porco. As especies do xénero Chlamydia (tal como se define actualmente) producen unha pequena cantidade de glicóxeno detectable e presentan dous operóns ribosomais.
C. trachomatis é a causante das infeccións por clamidias transmitidas sexualmente e tamén causan o tracoma, unha infección que se estende polo ollo (pode producir cegueira), vías nasais e secrecións da gorxa.
Xénero Chlamydophila
Ao xénero de recente creación Chlamydophila pertencen seis especies: C. pneumoniae (antes chamada Chlamydia pneumoniae), C. psittaci (antes chamada Chlamydia psittaci), C. pecorum (antes Chlamydia pecorum), C. abortus, C. caviae, e C. felis. O xénero Chlamydophila caracterízase por non producir glicóxeno detectable e ter un só operón ribosomal. Estas especies encóntranse de forma natural vivindo en diversas especies animais. C. pneumoniae e C. psittaci poden transmitirse dos animais ao ser humano.
Alkiza
A festa maior da vila é o 8 de setembro.
Historia
miniatura|esquerda|250px|Túmulo de Itzuregi (Idade de Bronce). As primeiras pegadas humanas en Alkiza datan da Idade de Bronce con restos cerámicos na cova de Olatzazpi e o túmulo da paraxe denominada Itzuregi, como principais exemplos.
As primeiras referencias escritas sobre Alkiza son de 1348. De feito, por encargo do rei de Castela Afonso XI elaborouse a lista dos fidalgos de Tolosa. Nesta lista aparecen varios casaríos de Alkiza. Alkiza menciónase asociada administrativamente a Tolosa. En 1396, Tolosa recoñeceu a Alkiza o dereito de elixir o seu xurado. Por mor dos impostos, Alkiza e outras vilas de Tolosaldea tiveron litixios con Tolosa dende 1435. Dentro deste proceso, en 1450, Alkiza decidiu adscribirse a Donostia, pero isto non se materializou legalmente ata que en 1479 Tolosa e Donostia asinaron un acordo na Casa Torre Berroeta de Andoain. Aduna tamén foi parte do mesmo caso e pasou a ser termo de Donostia. Entre os séculos XV e XVIII, Alkiza autogobernouse como concello aberto, aínda que tamén se nomeaban xurados e rexedores para as decisións cotiás.
Concello independente
A finais do primeiro terzo do século XVIII, chegou o momento máis importante da historia de Alkiza: converterse en concello, contando con 54 fogares. O 21 de xaneiro de 1731 foi declarada vila polo rei Filipe V e separada de Donsotia. A distancia a Donostia foi a razón máis importante para levar a cabo esa secesión. Miguel Irazusta foi o primeiro alcalde. Ese mesmo ano definíronse oficialmente os límites de Alkiza coas vilas da zona e procedeuse á designación de cada unha das mouteiras. O límite de Asteasu, por exemplo, foi delimitado polas mouteiras de Olatza, Arizmendi, Zalminaga e Arraiaga.
A principios do século XIX, produciuse a privatización dos terreos comunais en Alkiza. O primeiro movemento fíxose por mor das débedas derivadas da Guerra da Convención, e así en 1797 a vila autorizou ao concello a venda de terreos comunais. A primeira poxa de terreos comunais celebrouse en 1799 e o concello vendeu 53 lotes. Dende esa data ata 1814 o concello realizou seis poxas de terreos comunais. En 1810, poxáronse ademais outros bens, como os muíños de Olaa e Goiko Errota no barrio Aldapa e Igaran no barrio Arana. A finais do século XVIII, a metade dos terreos do municipio eran públicos e entre 1799 e 1845 o Concello poxou 682 parcelas comunais, 5,3 km²., quedando os terreos comunais reducidos a unha superficie de 0,4 Km².
Esta privatización afectou gravemente á economía do concello pois conseguía grandes recursos económicos vendendo leña, carbón vexetal, castañas e demais. Tamén provocou, por exemplo, a perda dos notarios residentes que Alkiza tiña dende 1749 en 1801 e tamén desapareceron os gardas forestais responsables dos bosques e viveiros municipais.
As guerras carlistas
As dúas guerras carlistas do século XIX afectaron pouco a Alkiza. Durante a primeira guerra carlista, entre 1836 e 1838, os carlistas confiscaron aos seus donos liberais os seus casaríos e obrigaron aos inquilinos a pagar as rendas ás autoridades carlistas. Durante a terceira guerra carlista, sucedeu en 1873 o chamado encontro de Alkiza. Sospeitábase que o guerrilleiro cura Santa Cruz estaba na zona de Hernio e os miqueletes e as tropas liberais foron buscalo. Non atoparon a ninguén e decidiron descender do porto de Zelatun a Alkiza. Ao entrar na vila recibíronos con disparos, pero os liberais expulsaron aos carlistas cargando á baioneta. Por outra banda, foi frecuente que Santa Cruz tomase albergue na casa cural de Alkiza cuxo párroco era un fervente carlista.
Comunicacións e industrialización
O servizo de correo comezou en 1873 con dous carteiros. Un deles realizaba o percorrido Azpeitia-Alkiza-Larraul-Asteasu e o outro, Tolosa-Alkiza-Larraul-Asteasu. En 1885 o concello decidiu facer chegar o telégrafo e o teléfono á vila. Estes servizos tiveron a súa sede na taberna municipal. O teléfono non se estendeu a todos os fogares do municipio ata principios dos anos 80. Doutra banda, o concello decidiu en 1896 establecer o sistema métrico de pisos e medidas no municipio.
En 1911, catro alkizarras, Ignacio Urruzola do casarío Garaikoetxe, Eusebio Zubiaur da Arritzaga, Markos Bengoa da Zumitza e Fermin Roteta da Antzieta, construíron unha central hidroeléctrica nos terreos do casarío Bentzalaga, no arroio Mandabe. Desta maneira conseguiuse que a electricidade chegase aos fogares de Alkiza. Esta central foi pioneira da actual Elektralkiza. A enerxía eléctrica de Alkiza foi producida polo arroio Mandabe ata que en 1971 cando a empresa Iberduero instalou dous centros de transformación no concello.
O primeiro automóbil chegou a Alkiza o 2 de novembro de 1930, conducido por un dos propietarios da papeleira Echezarreta, Larrion e Aristi de Irura.
Xeografía
miniatura|esquerda|250px|Barrios de Azaldegi, Aldapa e Hernio con Herno-Gazume ao fondo. Alkiza atópase ao leste da serra de Hernio. O terreo de termo municipal é maiormente de gran pendente, atopándose a zona máis chaira no barrio Arana. Ten clima atlántico típico. Ao ser a serra de Hernio unha formación calcaria, nos terreos de Alkiza existen numerosas estruturas de carso como covas, simas e dolinas. Así mesmo, algúns dos regatos que percorren o municipio permanecen secos se non chove moito. O mesmo ocorre coa fervenza de Amixuri.
O complexo Leize-Haundia 2/Sabe-saia é a estrutura de carso máis importante de Alkiza. As dúas covas forman un sistema de 340 m de profundidade, 2 km de galerías e cun arroio no seu interior.
Os cumes máis destacados son Herniozabal (1.010 m), Herniotxiki (820 m), Enaizpuru (731 m), Alluts (687 m) e Beleburu (619 m) ao oeste e Mendiola (431 m) ao leste. No termo municipal de Alkiza atópase a cuarta parte a Zona de Especial Conservación Hernio-Gazume.
Está conectado con Anoeta e Asteasu a través da estrada GI-3630. O ramal de Asteasu inaugurouse en 1952 e o de Anoeta en 1957. Ata entón, os camiños veciñais e rurais unían Alkiza coas vilas próximas.
Hidrografía
Alkiza é unha zona de carso, polo que as augas de choiva e desxeo van ao subsolo en gran proporción. Por iso, algúns regatos só conducen auga en caso de precipitación intensa e, noutras, hai augas superficiais só nalgúns tramos da canle.
Os dous principais arroios de Alkiza son:
Organización administrativa
En 1775, o concello ditou un decreto polo que se organizaba a recollida de fento, follas secas e similares para as camas do gando dos terreos comunais. No mesmo dividíase o municipio en catro barrios: Azaldegi, Aldapa, Arana Behea e Arana Goikoa. O centro situouse no casarío Otsamendi e o termo municipal dividiuse en catro cuartos para levar a cabo esta distribución.
No momento en que se estabeleceron as cotas para o pago do médico da localidade en 1847, o municipio dividiuse novamente en catro barrios: Azaldegi, Aldapa, Arana e Herriburua. En 1884 o barrio Aldapa dividiuse en dous: Aldapa e Hernio. O barrio Sakamidra foi organizado en 1940, xuntando varios casaríos de Arana e Azaldegi.
Ademais do núcleo urbano, denominado Praza polos naturais, Alkiza divídese actualmente oficialmente en cinco barrios: Aldapa (limita con Larraul), Arana (zona chá da estrada de Anoeta), Azaldegi (a ambos os dous lados da estrada de Asteasu), Hernio (aos pés do macizo de Hernio) e Sakamidra (lindeiro o barrio Goi-bailara de Anoeta).
Demografía
No momento que aparece a primeira documentación escrita sobre Alkiza, é dicir no século XIV, estímase que tiña uns 60 habitantes; a principios do século XVII eran ao redor de 230 e cando se constituíu como municipio, uns 270. A principios do século XIX vivían en Alkiza máis de 350 persoas. Os primeiros datos exactos do número de habitantes son de mediados do século XIX. Na táboa seguinte móstrase a evolución da poboación de Alkiza dende 1851. {	"version": 2, "width": 681, "height": 298.7, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1851, "y": 648 },				{					"x": 1860, "y": 611 },				{					"x": 1900, "y": 522 },				{					"x": 1920, "y": 473 },				{					"x": 1940, "y": 494 },				{					"x": 1960, "y": 401 },				{					"x": 1970, "y": 341 },				{					"x": 1981, "y": 272 },				{					"x": 1991, "y": 264 },				{					"x": 2000, "y": 254 },				{					"x": 2011, "y": 365 },				{					"x": 2020, "y": 373 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Dende principios do século XX a poboación diminuíu paulatinamente, diminución que se acelerou dende a década de 1960 ata finais de século. O número de habitantes alcanzou o mínimo en 2000, con só 264.
A comezos do século XXI a poboación de Alkiza era comparable á que tiña cando se converteu en municipio. Isto ten unha explicación sinxela dende o punto de vista da estrutura económica e familiar do municipio. Dende mediados do século XX o casarío deixou de ser o motor da economía local. Os alkizarras empezaron a ir traballar á industria e aos servizos situados de localidades próximas como Asteasu, Anoeta ou Tolosa. Ao mesmo tempo as familias extensas que necesita a economía rural empezaron a reducirse, pasando de seis a sete fillos e fillas a só dous ou tres.
Economía
Ata mediados do século XX a actividade económica principal de Alkiza foi a agricultura e actividades relacionadas como os ferreiros ou os muíños. A actividade agraria organizouse en torno ao casarío e foi en gran medida unha economía de subsistencia. O necesario para vivir producíase principalmente no casarío. A diferenza doutras comarcas guipuscoanas, non parece que o pastoreo tivese un gran peso na economía dos casaríos de Alkiza. Alkiza contou historicamente con tres muíños: Igaran, no barrio Arana sobre o regato Mandabe, e Olaa e Goiko Errota no barrio Aldapa sobre o regato de Aranguren. Estes dous últimos muíños estiveron activos ata 1953. Moíase millo e trigo.
miniatura|250px|Faias plantadas pertencentes ao derruído casarío Iribeiti (barrio Arana). Este faial foi plantado co obxectivo de aproveitalo para carbón e leña. A actividade carboeira foi un complemento monetario importante para os labradores de Alkiza, que vendían o carbón á industria e fogares dos municipios próximos como Tolosa. A madeira dos bosques de Hernio foi unha materia prima moi adecuada para a fabricación de carbón vexetal. Esta actividade moldeou a estrutura dos bosques de Alkiza, impondo faias podadas. Esta actividade sobreviviu ata principios dos anos 60. Na década de 1950 podían estar acendidas ao mesmo tempo unha ducia e media de carboeiras.
Entre 1945 e 1950 un grupo de emprendedores, entre eles o alcalde de Alkiza, Mateo Aranburu, construíu un sistema de cables, cadeixos e postes que baixaba a madeira colgando dos mesmos dende os bosques de faias da pena Zopite, no termo de Alkiza, ata o casarío Konporta de Asteasu. Esta madeira era vendida polos donos do cable aos fornos panadeiros.
Nas últimas décadas do século XX, Alkiza contou cun pequeno polígono industrial xunto ao barrio Umanea de Asteasu, que xa non ten actividade. Baldosas Jarri foi a principal empresa local.
Na actualidade, Alkiza ten unha actividade económica propia moi débil e os veciños en activo traballan principalmente fóra do municipio principalmente na industria e servizos da comarca. É de sinalar a presenza dun grupo significativo de profesores universitarios entre os veciños de Alkiza.
Política
esquerda|miniatura|Equipo de goberno municipal na lexislatura 2019-2023. De esquerda a dereita Unai Sorarrain, Koldobika Jauregi, Joserra Hernandez, Shrabani Arantzabe, Gillermo Otegi, Inaki Irazabalbeitia (alcalde), Pepe Arantzabe e Ina Soria. Ao ser declarada vila, houbo que empezar a elixir os alcaldes en Alkiza. Como se mencionou anteriormente, o primeiro foi Miguel de Irazusta, arquitecto alkizarra residente en Madrid. As ordenanzas municipais estableceron que os sucesivos alcaldes debían de residir na vila, de tal xeito que Jerónimo Alkizalete sucedeu a Irazusta. Ata mediados do século XIX, os alcaldes elixíanse nos primeiros días do ano natural e para seren candidatos debían ser fidalgos e propietarios de casarío de primeira categoría. Elixíanse para un ano, aínda que hai algunhas excepcións, por exemplo Gregorio Arantzabe foi elixido para 1808 e 1809. En 1845, tras a primeira guerra carlista, o sistema electoral mudou e, entre outras cousas, prolongouse o mandato dos alcaldes.
En 1931, nas eleccións municipais que levaron á proclamación da Segunda República, Krispin Sorarrain foi elixido alcalde ocupando o seu cargo ata 1934. Sucedeuno José Tolosa. O 27 de agosto de 1936, xa comezada a guerra civil española, a Xunta de Burgos, fiel aos golpistas, procedeu á destitución de José Tolosa e do resto de concelleiros: Krispin Sorarrain, José Luís Iruretagoiena e Simón Ugalde, e nomeou alcalde, a Matías Aranburu, a Pantaleón Iruretagoiena, tenente de alcalde e a Juan Bautista Altuna, Francisco Uzkudun, Pedro Otegi e Juan Cruz Urruzola como concelleiros.
Ao rematar o franquismo, nas primeiras eleccións municipais en 1979, Bittor Sorarrain Lasa, neto de Krispin, foi elixido alcalde da lista independente Alkizako Herriaren Alde. Antonio Zubiaurre Otegi foi alcalde da vila dende 1983 ata o seu falecemento en 2004, en nome de Euskadiko Ezkerra primeiro e da lista independente Alkizako Abertzale Ezkertiarrak dende 1995. En 2004, Jon Roteta tomou posesión da alcaldía e permaneceu no cargo ata 2011. Nas eleccións de 2011 e 2015, Jon Umérez Urrezola foi elixido alcalde e Inaki Irazabalbeitia Fernández nas de 2019. Dende 1995 todos os electos municipais de Alkiza fórono na candidatura Alkizako Abertzale Ezkertiarrak (en galego, Patriotas de Esquerda de Alkiza)
Nas eleccións a Xuntas Xerais, Parlamento Vasco, Cortes e Europeas o voto a candidaturas nacionalistas vascas supera con folgura o 80% dos votos emitidos.
Educación
miniatura|Nova escola (2020) Pouco tempo despois de ser declarada vila, o concello de Alkiza decidiu ocuparse da educación dos seus veciños. En 1749, no acordo co primeiro notario residente da vila, Francisco Ignacio Larrunbide, menciónase que o devandito notario debía impartir clases de lectura e escritura. Isto foi así ata 1797 cando o concello nomea o primeiro mestre que non era notario: Juan Antonio Irazusta. No convenio que asinou co concello detállanse as súas obrigas e dereitos: ensinar ás nenas e nenos a doutrina cristiá e a ler, escribir e contar. Agás no caso das familias pobres, todas as familias pagaban con trigo ao mestre que ademais percibía o salario estipulado polo concello. A escola estaba situada no edificio consistorial. O mestre tiña tamén a función de manter o reloxo da torre da igrexa parroquial.
En 1816, os irmáns e veciños da vila Juan Bautista e José Antonio Legarra fixeron reconstruír a casa Migelena, situada ao costado do concello. Nesa casa situouse a escola e o párroco Juan Bautista Legarra exerceu nela de mestre entre 1822 e 1843. Ademais do mestre nomeouse mestra para dar clases ás mozas. A primeira delas, entre 1823 e 1846, foi Juana María Aranburu. No testamento realizado por Juan Bautista Legarra en 1845, o edificio da escola, xa coñecido como Donjuanena, foi cedido ao concello para o seu uso como escola​. A escola estivo nese edificio ata 1930 cando se levantou unha nova no terreo da casa Madrigal.
En marzo de 2020 abriuse ao uso un novo edificio construído polo Departamento de Educación do Goberno Vasco que vén substituír o antigo que quedara pequeno e anticuado. A escola unitaria de Alkiza imparte educación infantil e primaria. No curso 2019-2020 matriculáronse un total de 53 alumnos.
En 1999, celebrouse ne Alkiza a festa das escolas unitarias da Comunidade Autónoma Vasca, Eskola Txikien Festa.
Lingua
En Alkiza, segundo datos de 2016, o 88,8 % da poboación é euscaldún e o uso social da lingua é do 83,6 % (dato medido en 2017). A escola unitaria da localidade escolariza aos alumnos no modelo D, co éuscaro como lingua vehicular.
No portal Ahotsak hai recollidas gravacións con 8 persoas, 5 homes e 3 mulleres nadas entres 1917 e 1941, que son mostra do euskara tradicional de Alkiza.
Cultura
Alkiza é un concello de grande actividade cultural. Ao longo do ano organízanse múltiples actividades culturais como conferencias, actuacións musicais, exposicións e teatro. Tamén se organizan dúas semanas culturais, unha en San Isidro e outra en San Martiño.
Doutra banda, cabe destacar que entre 2008 e 2010 desenvolver un proxecto cultural impulsado polos veciños denominado Itxurain que tubo como obxectivo o recoller o patrimonio socio-etnográfico e cultural da localidade e proxectalo a futuro como un dos alicerces dos acenos de identidade da comunidade. Realizáronse en total 4 proxectos coa participación da escola e decenas de veciñas e veciños.
Dende 2018, está en marcha a iniciativa Sormenaren Kabia (Niño para a creatividade). Cada ano ofrece unha bolsa a dous artistas un espazo de creación artística e o asesoramento de Koldobika Jauregi durante a súa estancia en Alkiza​.
Doutra banda, xunto á estrada de Asteasu, no barrio de Azaldegi, atópase o Museo Ur Mara, deseñado e xestionado polo escultor Koldobika Jauregi e a súa esposa a deseñadora de xoias Elena Cajarabille. No mesmo, ademais da obra de Koldobika e Elena, reúnese, tamén, a doutros artistas. Así mesmo, ofrece unha programación anual de concertos, exposicións e talleres.
O pintor Juan Luís Goenaga ten o seu taller no casarío Aritzategibarrena do barrio Hernio.
Casa Alkizalete ou Lete
A casa Alkizalete ou Lete está declarado Ben Cultural coa categoría de Monumento. É de orixe medieval, ten un arco de medio punto e panos da planta baixa de estilo gótico, así como alicerces e vigas de madeira do século XVI. No escudo da fachada ten gravada a data de 1212. O casarío actual é un edificio barroco rehabilitado do século XVIII.
Igrexa de San Martiño de Tours
miniatura|Igrexa de San Martiño de Tours A igrexa parroquial de San Martiño de Tours é de estilo gótico con bóvedas de cruzaría e adquiriu a súa forma actual na segunda metade do século XVI. O edificio orixinal carecía de torre que foi construída no século XVII.
O primeiro retablo da igrexa de San Martiño foi considerado por algúns como obra do escultor Joanes Antxeta. Con todo, o autor foi o escultor de Soravilla Joanes de Arbeiza.
Desa mesma época é o sagrario da igrexa, obra de Ambrosio Bengoetxea, fillo da vila. Actualmente atópase no Museo Diocesano de San Sebastián​, onde foi levado a restaurar a principios da década de 1980.
A torre e a sancristía da igrexa construíronse entre 1688 e 1700.
O actual retablo da igrexa é obra de Miguel de Irazusta, arquitecto alkizarra residente en Madrid. Recibiu o encargo en 1724 e finalizouno co seu nomeamento como primeiro alcalde da vila. Na época do párroco Juan de Irazusta, primo de Miguel, entre 1755 e 1772, realizáronse na igrexa algunhas melloras significativas: construíronse o arco do coro, o novo chan da igrexa e o pórtico e instalouse un reloxo na torre. Este reloxo foi reformado en 1841 e 1932. O órgano da igrexa é de 1928. Entre 1998 e 2000 a igrexa de San Martiño sufriu unha profunda restauración que foi financiada en parte con fondos da Unión Europea.
Ermidas de Santiago e da Santa Cruz
Non hai datos sobre a data de construción da ermida de Santiago. Actualmente forma un conxunto co cemiterio, xunto ao aparcadoiro da localidade. Na documentación antiga tamén foi chamada hospital. A primeira mención documentada da ermida data de 1528. O nome do hospital animou a Luís Pedro Pena Santiago a especular que por Alkiza poderíase pasar algún ramal do Camiño de Santiago​. miniatura|Ermida de Santiago Foi bastante habitual que os veciños de Alkiza fixesen doazóns á ermida nos seus testamentos. Doutra banda, en 1762 a parroquia de San Martiño encargou ao arquitecto Martín Carrera o proxecto de construción dun calvario dende a igrexa ata a ermida. Non hai datos de cando se construíu, pero actualmente media ducia de cruces seguen en pé.
Poucos anos despois do encargo a Carrera, o 22 de xuño de 1771, o bispado de Pamplona prohibiu dar misa na ermida por atoparse esta en unha situación arquitectónica precaria. Dita prohibición durou ata 1832. Ese mesmo ano o bispado autorizou a restauración da ermida xa que se tomou a decisión de derrubar a outra ermida da localidade, a ermida da Santa Cruz.
A ermida da Santa Cruz, afastada da vila, achábase a media hora de camiño do núcleo urbano e a 520 m de altitude. O antigo camiño de Alkiza ao Hernio pasa xunto ás súas ruínas. A primeira mención documentada desta ermida data de 1528. En 1832 autorizouse a derriba da mesma polo bispado de Pamplona, alegando que se achaba afastada do núcleo urbano e que tiña algunha parede caída.
Cemiterio
Ata principios do século XVXIII os mortos enterrábanse na igrexa de San Martiño. O cemiterio propiamente dito construíuse en 1708 xunto á ermida de Santiago. Durante mais dun século os mortos enterráronse, indistintamente, na igrexa parroquial ou no cemiterio. A partir de 1828, utilizouse exclusivamente o cemiterio para os enterramentos.
O cemiterio foi xestionado pola parroquia de San Martiño ata 1885 cando que o Concello investiu 550 pesetas para a ampliación do mesmo. A partir de aí o concello xestionou a infraestrutura. En 1945 o cemiterio ampliouse e adquiriu coa configuración actual.
En febreiro de 1926, trasladáronse dende a parroquia San Martiño ao cemiterio os ósos que quedaban das persoas que foran enterradas na mesma​.
Frontón
miniatura|Primeiro frontón con parede esquerda de Alkiza, construído en 1922. O xogo de pelota practicouse dende antigo en Alkiza, tal como indícao a toponimia menor: por exemplo nos nomes das leiras como Pelotaleku (lugar onde se xoga a pelota) ou Mendiola-pelota-lekuazpia (baixo o lugar onde se xoga a pelota en Mendiola). A primeira referencia documentada aparece nas ordenanzas de 1735, onde se prohibía a práctica da pelota no pórtico da igrexa durante as horas de culto.
''‘Nas vilas dos arredores non había frontóns con parede esquerda e o que tiña afección… todos a Alkiza. Dende Hernialde, dende Asteasu. En Asteasu só había un pequeno pórtico…’''
O actual frontón cuberto inaugurouse o 15 de decembro de 1957. Foi construído pola Deputación Foral de Guipúscoa no contexto do Día dos Municipios de Guipúscoa. No partido inaugural Atano X e Atano IX gañaron 20-17 a Atano III e Atano IV. Ao ser un dos poucos frontóns cubertos de Guipúscoa, había gran afluencia de xente foránea que achegaba a xogar, ata que na década de 1980 comezáronse a construír frontóns cubertos en todos as vilas da provincia.
Trasfontáns, Serantes, Laxe
Trasfontáns é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 63 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 32 homes e 31 mulleres.
El Miño (Ourense)
miniatura|275px|Redacción de El Miño en 1909.
El Miño foi un xornal publicado en Ourense entre 1898 e 1913.
Historia e características
Subtitulado ''Diario liberal. Defensor de los intereses locales y regionales'', apareceu o 20 de outubro de 1898. O diario foi fundado polo deputado liberal Vicente Pérez logo da súa ruptura con Valentín Lamas Carvajal pola orientación conservadora que imprimía como director a El Eco de Orense. Os seus directores foron Vicente Romero Rodríguez, Francisco Álvarez de Nóvoa e Eugenio López Aydillo (en xaneiro de 1910). Caracterizouse pola defensa dos intereses galegos e por servir de escola xornalística a moitos coñecidos galeguistas. Cambiou o seu subtítulo por Diario de mayor circulación de la provincia en 1911 e Diario de la mañana en 1912.
Copa do Mundo de Ciclocrós 2016-17
A Copa do Mundo de Ciclocrós 2016-17 foi a 24ª edición da Copa do Mundo de Ciclocrós, que deu comezo o 21 de setembro de 2016 en Las Vegas e finalizou o 22 de xaneiro de 2017 nos Países Baixos tras terse disputadas un total de 9 probas (das cales 1 foi cancelada) repartidas por Europa e Estados Unidos.
Os ciclistas que lograron o título das series foron o belga Wout van Aert na categoría elite masculina e a neerlandesa Sophie de Boer na elite feminina.
Sistema de puntuación
Para as categorías elite masculina e feminina puntuarase da seguinte maneira: A partir do 10º, o 11º clasificado leva 40 puntos baixando esta cifra un por un ata o 50º da carreira que leva 1 punto.
Categorías menores
Porén, nas categoría de xúnior e sub-23 calificarase doutra maneira diferente. Nestas categorías, o 11º clasificado leva 20 puntos continuando un por un ata o 30º, que se levaría 1 punto.
Calendario
Desta vez, a copa tivo dúas probas máis no calendario (9) ca na tempada anterior (7). Ese ano a competición volveu ter inicio en Las Vegas cunha proba nocturna, ao igual co ano pasado. O fin do calendario foi tamén coma en anos anteriores en Hoogerheide, unha semana antes dos mundiais de Luxemburgo. Ademais, nesta edición volverase a correr en Alemaña e nas míticas probas de Italia. Para as categorías menores, as probas do calendario só serán as europeas. 1Proba cancelada debido ao forte temporal.
Ferredoxina
As ferredoxinas (a miúdo abreviadas "fd") son proteínas ferro-sulfuradas que median na transferencia de electróns en diversas reaccións metabólicas, por exemplo na fase luminosa da fotosíntese. O termo ferredoxina (do latín ferrum + redox) foi acuñado por D.C. Wharton da Compañía DuPont e aplicado á "proteína férrica" que fora purificada en 1962 por Mortenson, Valentine, e Carnahan da bacteria anaeróbica Clostridium pasteurianum.
Outra proteína redox, illada dos cloroplastos de espinacas por Tagawa e Arnon en 1962, foi denominada "ferredoxina cloroplástica". A ferredoxina cloroplástica intervén nos transportes cíclicos e acíclicos de electróns da fase luminosa da fotosíntese implicados na fotofosforilación. Na fotofosforilación acíclica, a ferredoxina é o último aceptor de electróns e reduce ao encima ferredoxina-NADP+ redutase. Acepta os electróns liberados polas clorofilas excitadas pola luz e transfíreos ao encima ferredoxina-NADP+ redutase (con número EC 1.18.1.2).
As ferredoxinas son pequenas proteínas que conteñen átomos de ferro e xofre organizados como grupos ferro-sulfurados ou clústeres. Estes "capacitadores" biolóxicos poden aceptar ou ceder electróns, cambiando o estado de oxidación (+2 ou +3) dos seus átomos de ferro. Deste xeito, as ferredoxinas actúan como axentes de transferencias de electróns nas reaccións redox biolóxicas.
Outros sistemas de transporte de electróns bioinorgánicos son as rubredoxinas, citocromos, proteínas do cobre azuis (por exemplo plastocianina), e as proteínas de Rieske estruturalmente relacionadas.
As ferredoxinas poden clasificarse atendendo á natureza dos seus grupos ferro-sulfurados ou á semellanza da súa secuencia.
Ferredoxinas do tipo Fe2S2
miniatura|dereita|Representación estrutural dun grupo Fe2S2.
Os membros da familia de ferredoxinas 2Fe-2S teñen unha estrutura básica xeral do tipo beta(2)-alfa-beta(2), e inclúen á putidarredoxina e terpredoxina, e adrenodoxina. Son proteínas de arredor de cen aminoácidos con catro residuos de cisteína conservados aos cales está ligado o grupo 2Fe-2S. Esta rexión conservada tamén se encontra como un dominio en varios encimas metabólicos e en proteínas multidominio, como a aldehido oxidorredutase (N-terminal), xantina oxidase (N-terminal), ftalato dioxixenase redutase (C-terminal), a proteína ferro-sulfurada succinato deshidroxenase (N-terminal), e na metano monooxixenase redutase (N-terminal).
Ferredoxinas do tipo vexetal
Un grupo de ferredoxinas, atopadas orixinalmente nas membranas dos cloroplastos, foi denominado de "tipo cloroplástico" ou de "tipo planta" ou vexetal. O seu centro activo é o grupo [Fe2S2], no que os átomos de ferro están coordinados tetraedricamente tanto con átomos de xofre inorgánico coma con xofre pertencente a residuos de cisteína (Cys) conservados.
Nos cloroplastos, as ferredoxinas Fe2S2 funcionan como transportadores de electróns na cadea de transporte electrónico fotosintética e como doantes de electróns para varias proteínas celulares, como a glutamato sintase, nitrato redutase e sulfito redutase. En sistemas de dioxixenases bacterianas hidroxilantes, serven como intermediarios na transferencia de electróns entre as flavoproteínas redutases e oxixenases.
Ferredoxinas do tipo tiorredoxina
As ferredoxinas Fe2S2 de Clostridium pasteurianum (Cp2FeFd) foron recoñecidas como unha familia distinta de proteínas baseándose na súa secuencia de aminoácidos, propiedades espectroscópicas dos seus grupos ferro-sulfurados e a súa capacidade de intercambiar un único ligando dos dous ligandos de cisteína co grupo [Fe2S2]. Aínda que o papel fisiolóxico desta ferredoxina non está claro, foi descuberta unha interacción específica forte de Cp2FeFd coa proteína molibdeno-ferro da nitroxenase. Foron tamén caracterizadas ferredoxinas homólogas de Azotobacter vinelandii (Av2FeFdI) e Aquifex aeolicus (AaFd). A estrutura cristalina de AaFd xa se coñece. AaFd existe como dímero. A estrutura do monómero AaFd é diferente da das outras ferredoxinas Fe2S2. O pregamento pertence á clase α+β, no que as primeiras catro cadeas β e dúas hélices α adoptan unha variante do pregamento tiorredoxina.
Ferredoxinas do tipo adrenodoxina
miniatura|dereita|Estrutura cristalina da ferredoxina 1 humana (FDX-1).
A adrenodoxina exprésase nos mamíferos, humanos incluídos. A variante humana da adrenodoxina denomínase ferredoxina 1. A adrenodoxina, putidarredoxina, e terpredoxina son proteínas solubles Fe2S2 que actúan como transportadores dun só electrón. Nos sistemas monooxixenase mitocondriais, a adrenodoxina transfire un electrón da NADPH:adrenodoxina redutase ao citocromo P450 unido a membranas. Nas bacterias, a putidarredoxina e a terpredoxina serve como transportador de electróns entre as correspondentes ferredoxina redutases dependentes de NADH e P450s solubles. As funcións exactas doutros membros desta familia non se coñecen, aínda que a Fdx de Escherichia coli está implicada na bioxénese de grupos Fe-S. Malia a baixa similitude de secuencia entre as ferredoxinas do tipo adrenodoxina e do tipo planta, as dúas clases teñen unha topoloxía de pregamento similar.
A ferredoxina 1 (FDX-1) nos humanos participa na síntese de hormonas tiroides. Tamén transfire electróns desde a adrenodoxina redutase ao citocromo P que corta a cadea lateral do colesterol. A FDX-1 ten a capacidade de unirse a metais e proteínas. Atópase na matriz mitocondrial.
Ferredoxinas dos tipos Fe4S4 e Fe3S4
As ferredoxinas [Fe4S4] poden ser subdivididas en ferredoxinas de baixo potencial (tipo bacteriano) e de alto potencial (HIPIP).
As ferredoxinas de baixo e alto potencial están relacionadas polo seguinte esquema redox:
centro|500px
Os números de oxidación formal dos ións ferro poden ser [2Fe3+, 2Fe2+] ou [1Fe3+, 3Fe2+] nas ferredoxinas de baixo potencial. Os números de oxidación dos ións ferro nas ferredoxinas de alto potencial poden ser [3Fe3+, 1Fe2+] ou [2Fe3+, 2Fe2+].
Ferredoxinas do tipo bacteriano
miniatura|dereita|Representación estrutural do dominio de unión dunha ferredoxina Fe3S4. Un grupo de ferredoxinas Fe4S4, atopadas inicialmente en bacterias, foron denominadas de "tipo bacteriano". As ferredoxinas de tipo bacteriano poden ser subdivididas en varios grupos segundo as propiedades da súa secuencia. A maioría conteñen polo menos un dominio conservado, que inclúe catro residuos de cisteína que se unen ao grupo [Fe4S4]. Na ferredoxina Fe4S4 de Pyrococcus furiosus, un dos residuos cisteína conservados está substituído por ácido aspártico.
No decurso da evolución das ferredoxinas de tipo bacteriano, ocorreron episodios de duplicación xénica intrasecuencia, transposición e fusión, que deron como resultado a aparición de proteínas con múltiples centros ferro-sulfurados. Nalgunhas ferredoxinas bacterianas, un dos dominios duplicados perdeu un ou máis dos catro residuos de cisteína conservados. Estes dominios perderon a súa propiedade de unión de Fe-S ou únense a grupos [Fe3S4] en vez de a grupos [Fe4S4] e tipos diclúster.
Coñécense as estruturas tridimensionais de varias ferredoxinas de tipo bacteriano monoclúster e diclúster. O pregamento que presentan é de clase α+β, con de 2 a 7 hélices α e catro cadeas β que forman unha estrutura con forma de barril, e un bucle que sobresae, que contén tres ligandos cisteína "proximais" do grupo ferro-sulfurado.
Proteínas ferro-sulfuradas de alto potencial
As proteínas ferro-sulfuradas de alto potencial (HiPIPs) forman unha familia propia de ferredoxinas Fe4S4 que funcionan nas cadeas de transporte electrónico anaeróbicas. Algunhas HiPIPs teñen un potencial redox máis alto ca calquera outra proteína ferro-sulfurada coñecida (por exemplo, HiPIP de Rhodopila globiformis ten un potencial redox de preto de 450 mV). Foron caracterizadas estruturalmente varias HiPIPs, e os seus pregamentos pertencen á clase α+β. Como noutras ferredoxinas bacterianas, o grupo [Fe4S4] adopta unha conformación dun tipo similar á do hidrocarburo cubano e está ligado á proteína polos catro residuos de cisteína.
Selección de fútbol de Colombia
A selección de fútbol de Colombia, alcumados Os Cafeteiros, é o equipo representativo de Colombia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Colombiana de Fútbol, pertencente a Confederación Suramericana de Fútbol (CONMEBOL). O seu maior éxito foi a título da Copa América que obtivo na edición de 2001.
Montelongo, San Fiz de Monfero, Monfero
Montelongo é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 8 eran mulleres.
500 Millas de Indianapolis de 1954
As 500 Millas de Indianápolis de 1954 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 31 de maio de 1954 no Circuíto de Indianapolis. Foi a segunda carreira da tempada de.
Gonzalo Brañas
O nome de Gonzalo Brañas pode referirse a:
O Muíño Vello, San Fiz de Monfero, Monfero
O Muíño Vello é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Segundo o INE en 2010 tiña quince habitantes (seis homes e nove mulleres).
Cilindro
thumb|150px|right|Un cilindro circular recto. Xeometricamente, un cilindro é unha superficie das denominadas cuádricas formada polo desprazamento paralelo dunha recta chamada xeratriz ao longo dunha curva plana, que pode ser pechada ou aberta, denominada directriz do cilindro.
Se a directriz é un círculo e a xeratriz é perpendicular a el, entón a superficie obtida, chamada cilindro circular recto, será de revolución e terá logo todos os seus puntos situados a unha distancia fixa dunha liña recta, o eixe do cilindro. O sólido encerrado por esta superficie e por dous planos perpendiculares ao eixe tamén é chamado cilindro. Este sólido é utilizado como unha superficie Gausiana.
Na xeometría diferencial, un cilindro defínese de forma xeral como calquera superficie regrada xerada por unha familia uniparamétrica de liñas paralelas.
Clasificación
Un cilindro pode ser:
Superficie cilíndrica
A superficie cilíndrica está conformada por rectas paralelas, denominadas xeratrices, as cales conteñen os puntos dunha curva plana, denominada directriz do cilindro. A superficie lateral cilíndrica obtense mediante o xiro dunha recta arredor dun eixe.
Área da superficie cilíndrica
250px|right|Desenvolvemento dun cilindro.
A superficie dun cilindro circular recto está conformada pola área da base, circular neste caso: A = Π r2, pero como este cilindro ten 2 bases multiplícase por 2, sendo a área total das dúas bases: Ab = 2 Π r2
Polo tanto, a área total, ou área da superficie cilíndrica é:
A = Ab + Al
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor é unha curtametraxe estadounidense de animación pertencente á serie Popeye Color Feature, producida en Technicolor e estreada nos cines o 27 de novembro de 1936 por Paramount Pictures. Foi producida por Max Fleischer para Fleischer Studios, Inc. e dirixida por Dave Fleischer, coa música de Sammy Timberg. As voces de Popeye e J. Wellington Wimpy son de Jack Mercer, Mae Questel fai a voz de Olive Oyl, e Gus Wickie a de Simbad o mariño.
Cilindro
Área da superficie cilíndrica
A = 2 Π ( r2 + r h )
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
O produtor e artista de efectos especiais Ray Harryhausen afirma en Fantasy Film Scrapbook que Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor supuxo unha grande influencia na súa produción de The 7th Voyage of Sinbad.
Cilindro
Volume do cilindro
O volume dun cilindro é o produto da área da base "Ab" pola altura do cilindro "h"
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
Sinopse
miniatura|esquerda|thumbtime=10|upright=1|Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor, filme completo. Sindbad the Sailor (supostamente Bluto interpretando unha personaxe) proclámase nunha canción como o maior mariñeiro, aventureiro e amante do mundo e "o máis notable e extraordinario tipo", afirmación desafiada inadvertidamente por Popeye, que está a cantar a súa típica canción mentres navega, sen oílo, preto da illa de Sindbad con Olive Oyl e J. Wellington Wimpy a bordo. Sindbad ordena ao seu enorme roc que secuestre a Olive, moza de Popeye, e afunda o seu barco, forzándoo a el e a Wimpy a nadar ata a beira. Sindbad goza facendo a Olive a súa esposa trofeo, o que interrompe a chegada de Popeye. Sindbad desafía entón o mariñeiro cunha serie de obstáculos para probar a súa grandeza, incluíndo loitar co roc, un xigante de dúas cabezas chamado Boola (referencia paródica a The Three Stooges) e o propio Sindbad. Popeye ten pouco traballo co paxaro e o xigante, mais Sindbad case pode con el ata que Popeye toma a súa lata de espinacas, que lle dá a potencia para vencer a Sindbad por completo e proclamarse el mesmo "o máis notable e extraordinario tipo".
Rudi Fischer
Rudolf "Rudi" Fischer (nado o 19 de abril de 1912 en Stuttgart, Alemaña e finado o 30 de decembro de 1976 en Lucerna, Suíza) foi un piloto suízo.
Cilindro
Volume do cilindro
V = Π r 2·h
Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor
Estrea
A curtametraxe foi o primeiro dos tres especiais en cor de Popeye que, con máis de dezaseis minutos cada un, foron programados como "A Popeye Feature" ("Unha función de Popeye"). Fotogramas desta curta foron empregadas máis tarde na curta de Popeye de Famous Studios Big Bad Sindbad (1952), no que a personaxe conta a historia do seu encontro con Sindbad aos seus tres sobriños.
Rudi Fischer
Fischer participou en oito Grandes Premios do Campionato do Mundo, debutou o 27 de maio de 1951. Logrou dous podios, e anotou un total de 10 puntos no campionato. Tamén participou en numerosas carreiras fóra de campionato de Fórmula Un e Fórmula 2.
Talgo
O Talgo é un tren de deseño español, baseado en vagóns curtos e máis baixos que os tradicionais. O seu nome provén das siglas de Tren Articulado Lixeiro Goicoechea Oriol, en atención ao seu deseñador Alejandro Goicoechea e ao financeiro que apoiou as súas investigacións e a fabricación dos primeiros trens construídos con ese sistema, José Luis Oriol Urigüen. miniatura|300px|Talgo III en Reus miniatura|300px|Eurocity Night 11273 "Salvador-Dalí" en [[Estación de Milano Centrale|Milano Centrale]]
Rudi Fischer
Andaina
Debutou na segunda tempada da historia do campionato do mundo da Fórmula 1, en, disputando o 27 de maio do 1951 o Gran Premio de Suíza, que era a proba inicial da tempada.