cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mantua
Reino da Lombardía-Venecia
Despois do breve período de dominio francés, Mantua regresou a Austria en 1814, converténdose nunha das cidades fortaleza do Cuadrilátero no norte de Italia. Baixo o Congreso de Viena (1815), Mantua converteuse nunha provincia do Reino da Lombardía–Venecia do Imperio austríaco. A axitación contra Austria, porén, culminou cunha revolta que durou de 1851 a 1855, pero finalmente foi reprimida polo exército austríaco. Un dos episodios máis famosos do Risorgimento italiano tivo lugar no val do Belfiore, onde un grupo de rebeldes foi aforcado polos austríacos.
Unificación de Italia
Na Batalla de Solferino (Segunda Guerra de Independencia de Italia) en 1859, o Piamonte-Sardeña da Casa de Savoia púxose ao lado do emperador francés Napoleón III contra o Imperio austríaco. Tras a derrota de Austria, Lombardía cedeuse a Francia, quen trasladou Lombardía a Piamonte-Sardeña a cambio de Niza e Savoia.
Mantua, aínda que unha provincia constituínte da Lombardía, aínda permaneceu baixo o Imperio austríaco xunto con Venecia. En 1866, a Confederación Alemá do Norte liderada por Prusia púxose do lado do recentemente establecido Reino de Italia liderado polo Piamonte contra o Imperio Austríaco na Terceira Guerra de Independencia de Italia. A rápida derrota de Austria levou á súa retirada do Reino de Venecia (incluíndo a capital, Venecia). Mantua volveu conectar coa rexión da Lombardía e incorporouse ao Reino de Italia.
Beneso, Goiáns, Porto do Son
Beneso é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 113 habitantes (57 homes e 56 mulleres).
Mantua
Atraccións principais
thumb|center|800px|Piazza Sordello.
thumb|Piazza delle Erbe. thumb|Panorama de Mantua. thumb|Museo Francesco Gonzaga.
Os Gonzaga protexían as artes e a cultura, e foron anfitrións de varios artistas importantes como Leone Battista Alberti, Andrea Mantegna, Giulio Romano, Donatello, Peter Paul Rubens, Pisanello, Domenico Fetti, Luca Fancelli e Nicolò Sebregondi. Aínda que moitas das obras mestras foron dispersas, o valor cultural de Mantua é, non obstante, sobresaínte, e moitos dos edificios patricios e eclesiásticos de Mantua son exemplos singularmente importantes da arquitectura italiana.
Os principais puntos de referencia inclúen:
Coche
Pódese chegar en coche a Mantua pola estrada A4 (Milán-Venecia) ata Verona, despois pola autoestrada A22 (Brennero-Módena). Alternativamente, pódese acceder á cidade desde Milán pola estrada estatal 415 (Milán-Cremona) ata Cremona e desde alí a estrada estatal 10 (Cremona-Mantova), ou desde Verona pola estrada estatal 62.
Ferrocarril
A estación de ferrocarril de Mantua, inaugurada en 1873, atópase nas rutas de tren de Milán-Codogno-Cremona-Mantua e Verona-Mantua-Módena. A estación é término para tres liñas rexionais, a Cremona e a Milán, a Monselice e a Verona Porta Nuova e Módena. Trenitalia opera unha conexión diaria de alta velocidade con Roma.
Aire
O aeroporto máis próximo é Verona-Villafranca. O servizo de autobús directo desde e para a estación de tren de Mantova cancelouse o 1 de xaneiro de 2015. A conexión pública agora ofrece o autobús do aeroporto que vai dende e para a estación de tren de Verona Porta Nuova e a liña de ferrocarril Verona-Mantova.
Autobús
Os servizos de autobuses locais, urbano (dentro da área da cidade e dos suburbios) e interurbano (dentro das cidades e aldeas circundantes) son ofrecidos pola APAM.
Cidades irmás
Mantua está irmandada con:
Nad Tatrou sa blýska
Nad Tatrou sa blýska, en galego Escintilando sobre o Tatras, é o himno nacional eslovaco.
Historia
Foi composto en 1844 a partir da melodía popular Kopala studienku, durante a partida dos estudantes de Bratislava a Levoča. O texto foi escrito por Janko Matúška. En 1920 a primeira estrofa formou parte do himno checoslovaco. A partir de 1993, tras a división de Checoslovaquia en dous estados soberanos, as dúas primeiras estrofas compoñen o himno oficial de Eslovaquia.
Letra
400px|miniatura|centro|Vista do Tatras.
Diomedes de Tracia
thumb|right|200px|[[Heracles e as eguas de Diomedes, detalles do mosaico dos doce traballos de Heracles de Liria (España), primeira metade do século III.]]
Na mitoloxía grega, Diomedes (en grego antigo, Διομήδης / Diomếdês), rei de Tracia, era un xigante, fillo de Ares e Cirene. Viviu na ribeira do Mar Negro e gobernou a tribo guerreira dos bistóns. Foi coñecido polas súas catro eguas comedoras de homes, que foron roubadas por Heracles para completar o oitavo dos seus doce traballos, matando a Diomedes no proceso.
Rastros
Rastros é unha obra de teatro de Roberto Vidal Bolaño, estreada e publicada en 1998.
Trama
Moncho é un escritor de novelas e profesor de literatura. De novo estivo casado con Esther logo de ela quedar preñada, mais finalmente sofre un aborto. Iago é un militante do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive, preso en Alcalá de Henares acusado dun asasinato. Esther vaino visitar ao cárcere. Xan é un economista que traballa como vendedor de electrodomésticos.
Tempo e espazo
A trama desenvólvese na vila de Santiago de Compostela a finais do século XX.
A maior parte da obra son diálogos entre os personaxes. As acoutacións son concisas, e amais de indicar as entradas e saídas da escena, fan referencia aos elementos visuais e sonoros. Hai numerosos castelanismos, amais de texto en lingua castelá nun diálogo cunha funcionaria de prisións.
Hai numerosas referencias cinematográficas, especialmente ao filme Wild Rovers (Blake Edwards, 1971), cun diálogo de William Holden.
Edicións
A obra foi estreada o 19 de marzo de 1998 na Casa da Cultura de Vilagarcía de Arousa, representada por Teatro do Aquí con dirección do propio autor. O elenco estaba formado por Patricia de Lorenzo (Esther), Luís Iglesia (Moncho), Xoán Carlos Mejuto (Iago) e Rubén Ruibal (Xan), coas voces de Ursía Gago, Anabell Gago, Denís Iglesias, Belén Quintáns e o propio Vidal Bolaño. A música correu a cargo de Berrogüetto. En 1999 acadou dous Premios María Casares, ó mellor texto orixinal para Vidal Bolaño e á mellor actriz protagonista para Patricia de Lorenzo. A pesar de que recibiu boa acollida por parte da crítica, a obra non tivo moitas representacións polo seu carácter político.
En maio de 1998 o texto teatral foi publicado por Edicións Positivas dentro da colección Popular Teatro. En 2013 a peza foi incluída nas obras completas do autor, publicadas pola mesma editorial.
Inmunoglobulina E
miniatura|400px|A estrutura do anticorpo IgE. miniatura|O papel dos mastocitos no desenvolvemento da alerxia. miniatura|Procesos de desgranulación: 1 - antíxeno; 2 - anticorpo IgE; 3 - receptor FcεRI; 4 - mediadores preformados (histamina, proteases, qiuimiocinas, heparina); 5 - gránulos; 6 - mastocito; 7 - mediadores de nova formación (prostaglandinas, leucotrienos, tromboxanos, [[PAF).]] A inmunoglobulina E (IgE) é un tipo de anticorpo (ou isotipo de inmunoglobulina) que se encontra só en mamíferos. A IgE existe en forma de monómero formado por dúas cadeas pesadas ε e dúas lixeiras; a cadea pesada ε contén catro dominios constantes de tipo inmunoglobulina (Cε1-Cε4). A principal función da IgE é intervir na inmunidade ante parasitos como poden ser os vermes parasitos como Schistosoma mansoni, Trichinella spiralis, e Fasciola hepatica. A IgE pode tamén ser importante durante a defensa inmune contra certos protozoos parasitos como o Plasmodium falciparum da malaria.
A IgE tamén xoga un papel esencial na hipersensibilidade de tipo I, a cal orixina varias doenzas alérxicas, como a asma alérxica, rinite alérxica, alerxias alimentarias, e algúns tipos de urticaria crónica e dermatite atópica. A IgE tamén xoga un papel central noutras condicións alérxicas como as reaccións anafilácticas a certas drogas, picadas das abellas, e preparacións de antíxenos usadas en inmunoterapia de desensibilización.
A IgE é normalmente o isotipo menos abundante de inmunoglobulina, xa que os seus niveis no soro sanguíneo nun individuo normal ("non-atópico") son só do 0,05% da concentración de Ig, comparado cos 10 mg/ml das IgGs (o isotipo responsable da maioría das respostas inmunitarias adaptativas clásicas). Pero malia súa baixa concentración, a IgE pode desencadear as reaccións inflamatorias máis potentes.
A IgE descubriuna en 1966 a parella de científicos xaponeses Teruko e Kimishige Ishizaka.
Receptores
A IgE prepara a resposta alérxica mediada por IgE ao unirse aos receptores Fc que se encontran na superficie dos mastocitos e basófilos. Os receptores Fc tamén se encontran en eosinófilos, monocitos, macrófagos e plaquetas nos humanos. Hai dous tipos de receptores Fcε:
A IgE pode regular á alza a expresión de ambos os tipos de receptores Fcε. O FcεRI exprésase nos mastocitos, basófilos, e nas células dendríticas presentadoras de antíxenos tanto en ratos coma en humanos. A unión dos antíxenos a IgEs que xa estaban unidas previamente ao FcεRI nos mastocitos causa que se formen enlaces cruzados entre as IgE unidas e a agregación do FcεRI subxacente, o que dará lugar á desgranulación e liberación de mediadores almacenados nesas células. Os basófilos, ao producirse a unión dos antíxenos ás IgE da súa superficie, liberan citocinas de tipo 2 como a interleucina-4 (IL-4) e a interleucina-13 (IL-13) e outros mediadores inflamatorios. O receptor de baixa afinidade (FcεRII) exprésase sempre nas células B, pero a súa expresión pode ser inducida nas superficies dos macrófagos, eosinófilos, plaquetas, e algunhas células T pola IL-4.
Fisioloxía
Hai moita especulación sobre os beneficios fisiolóxicos aos que contribúe a IgE, e, ata agora, a evidencia circunstancial en modelos animais e as tendencias estatísticas na poboación humana dan a entender que a IgE pode ser beneficiosa na loita contra os parasitos intestinais como o verme platihelminto Schistosoma mansoni, pero isto non foi probado concluintemente en humanos.
Aínda que non se comprende aínda ben, a IgE pode xogar un importante papel no recoñecemento polo sistema inmunitario do cancro, no cal sería beneficiosa a estimulación de fortes respostas citotóxicas contra as células que mostran só pequenas cantidades de marcadores do cancro temperáns. Se isto se comprobase que é así, os tratamentos anti-IgE como omalizumab (para a asma) poderían ter efectos secundarios indesexados. Porén, un estudo recente, que foi realizado baseándose nunha análise combinada utilizando datos exhaustivos de 67 ensaios clínicos do omalizumab en fases I a IV en varias indicacións, concluíron que é improbable unha relación causal entre a terapia con omalizumab e a malignidade tumoral.
Papel en enfermidades
Os individuos atópicos poden ter ata 10 veces o nivel normal de IgE no seu sangue (como ocorre en pacientes de síndrome hiper-IgE). Porén, isto pode non ser un requirimento para que aparezan os síntomas como se viu en asmáticos con niveis normais de IgE no seu sangue, e investigacións recentes indicaron que pode haber produción local de IgE na mucosa nasal.
As IgEs que poden recoñecer especificamente un "alérxeno" (normalmente unha proteína, como a DerP1 do ácaro do po, a Fel d 1 do gato, ou da herba, pole etc.) teñen unha interacción de longa duración co seu receptor de alta afinidade FcεRI. Isto fai que os basófilos e mastocitos, con capacidade de mediar nas reaccións inflamatorias, sexan "cebados", e queden preparados para liberar substancias químicas como a histamina, leucotrienos, e certas interleucinas. Estes produtos causan moitos dos síntomas asociados coas alerxias, como a constrición das vías aéreas na asma, inflamación local no eccema, incremento da secreción de mucus na rinite alérxica, e incremento da permeabilidade vascular, que se supón que permiten que outras células inmunitarias poidan acceder aos tecidos, pero que tamén poden orixinar unha potencialmente mortal baixada da presión arterial como na anafilaxe. Aínda que o mecanismo exacto de cada resposta é bastante descoñecido, o descubrimento de por que algúns pacientes alérxicos desenvolven unhas sensibilidades moi fortes mentres que outros simplemente teñen goteo nasal, non está entre os temas máis investigados na ciencia médica. A regulación dos niveis de IgE por medio do control da diferenciación das células B en células plasmáticas secretoras de anticorpos pénsase que implica o receptor de "baixa afinidade" FcεRII, ou CD23. O CD23 pode tamén permitir a presentación de antíxenos facilitada, que é un mecanismo dependente de IgE polo cal as células B que expresan o CD23 poden presentar alérxenos e estimular a linfocitos T axudantes específicos, causando a perpetuación da resposta dos Th2, e un dos sinais disto é a produción de máis anticorpos.
Papel na diagnose
A diagnose da alerxia faise xeralmente realizando probas de IgE específicas na pel ou no sangue baseándose no historial do paciente que dan resultado positivo para a presenza de IgE alérxicas específicas. As probas de IgE específicas son as utilizadas para a detección de alerxias, xa que a evidencia non mostra que facer unha batería indiscriminada de probas de IgE ou de IgG sirva para a diagnose da alerxia.
Drogas dirixidas contra as vías das IgE
Actualmente, as enfermidades alérxicas e a asma trátanse xeralmente con algunhas destas drogas: (1) antihistamínicos e antileucotrienos, que son antagonistas dos mediadores inflamatorios histamina e leucotrienos, (2) corticosteroides locais ou sistémicos (orais ou inxectables), que suprimen un amplo espectro de mecanismos inflamatorios, e (3) broncodilatadores de acción curta ou longa, que relaxan o músculo liso das vías aéreas constrinxidas no asma. Os usos a longo prazo de corticosteroides causan moitos efectos secundarios graves e xeralmente se evitan se hai unha terapia alternativa dispoñible.
As IgE, así como a vía de síntese das IgE, e a vía alérxica/inflamatoria mediada por IgE son todas obxectivos importantes para interferir os procesos patolóxicos da alerxia e a asma. As vías de maduración e diferenciación dos linfocitos B que finalmente xeran células plasmáticas secretoras de IgE pasan polas fases intermedias de linfoblastos B que expresan IgE e implican a interacción con células B de memoria que expresan IgE. A compañía Tanox de Texas, propuxo en 1987 que tomando como obxectivo da terapia as IgE unidas a membrana (mIgE) en linfoblastos B e células B de memoria, esas células poden ser lisadas ou reguladas á baixa, atinguindo así a inhibición da produción de IgE específicas de antíxeno e, por tanto, un cambio no equilibrio inmune cara a mecanismos que non usan as IgE. A droga anti-IgE omalizumab recoñece as IgE que non están unidas aos seus receptores e utilízase para neutralizar ou varrer as IgE existentes no plasma e previr que se unan aos receptores dos mastocitos e basófilos. Preparáronse e están en desenvolvemento clínico para o tratamento da alerxia e a asma anticorpos específicos para un dominio de 52 residuos de aminácidos, denominados CεmX ou M1 prime, presentes só nas IgE unidas a membrana humanas das células B e que non se atopan nas IgE solubles libres.
En 2002, os investigadores da Randall Division of Cell and Molecular Biophysics do King's College de Londres determinaron a estrutura detallada da IgE, que é atípica con respecto a outros isotipos porque é moi pregada e asimétrica. A comprensión desta estrutura e da interacción da IgE co receptor FcεRI permitirá o desenvolvemento dunha nova xeración de drogas alérxicas que interfiran coa interacción IgE-receptor. Poderían así deseñarse tratamentos máis baratos ca os anticorpos monoclonais (por exemplo, con drogas máis pequenas) que usen un enfoque similar para inhibir a unión da IgE ao seu receptor.
Condado de Kenosha
miniatura|250px|Sede do goberno do condado.
O condado de Kenosha (en inglés Kenosha County), fundado en 1874, é un dos 72 condados do estado de Wisconsin.
Xeografía
O condado ten unha superficie de 1 953 km², da cal 707 km² son de terra firme e 1 246 km² (o 63,83 %) son de auga.
No ano 2008, tiña unha poboación de 164 465 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 212 hab/km².
A capital do condado é a cidade homónima de Kenosha.
-1792
-1793 > -1792 > -1791
Outros
Historia ano a ano
Ignacio de Antioquía
miniatura|Icona de Ignacio sendo martirizado por leóns.
Naceu au redor do ano 35 d.C. supostamente en Antioquía, e finou entre o 98 e o 107 d.C. en Roma.
Ignacio foi bispo de Antioquía de Siria (hoxe en Turquía) entre 68 e 100 ou 107, discípulo do apóstolo Xoán, tamén coñeceu a San Paulo e foi sucesor de San Pedro na igrexa en Antioquía fundada polo propio apóstolo. Segundo Eusebio de Cesarea, Ignacio foi o terceiro bispo de Antioquía de Siria e segundo Oríxenes sería o segundo bispo da cidade. Santo Ignacio foi detido polas autoridades e levado a Roma, onde foi condenado a morte no Coliseo, e foi martirizado por leóns.
Veneración
Venerado polo cristianismo occidental e siríaco o día 17 de outubro, no Rito Romano (forma extraordinaria) o 1° de febreiro, pola Igrexa Ortodoxa Oriental e maila Igrexa Ortodoxa Copta de Alexandría o 20 de decembro (2 de xaneiro no Calendario xuliano). Venérase tamén pola Comuñón Anglicana e a Igrexa luterana.
Vida
Antioquía, á marxe do río Orontes, a capital da provincia romana de Siria, terceira cidade do Imperio despois de Roma e Alexandría ocupa un importante lugar na historia do Cristianismo. Foi aquí onde Paulo de Tarso pregou o seu primeiro sermón cristián (nunha sinagoga), e foi aquí onde os seguidores de Xesús foron chamados por vez primeira de cristiáns.
Foi preso por orde do emperador Traxano (98 - 117 d.C) e condenado a ser lanzado aos leóns no Coliseo en Roma. As autoridades romanas esperaban facer del un exemplo e, así, desencoraxar o cristianismo, porén a súa viaxe a Roma ofreceulle a oportunidade de coñecer e ensinar os conceptos cristiáns, e no seu percurso, Ignacio escribiu seis cartas para as igrexas da rexión e unha para un colega bispo, Policarpo. Ao falar sobre a súa execución, Ignacio dixo a famosa expresión: "Trigo de Cristo, moído nos dentes das feras". E na inminencia do martirio prometeu aos cristiáns que mesmo despois da morte continuaría a orar por eles xunto a Deus:
Obra
Santo Ignacio escribiu sete cartas, as chamadas Epístolas de Ignacio, preservadas no Codex Hierosolymitanus:
Epístolas de Pseudo-Ignacio
Epístolas que foron atribuídas a Ignacio, mais de orixe espuria, inclúen:
Unidade da Igrexa
Santo Ignacio enfatiza nas súas cartas para que se preserve a unidade da Igrexa de Cristo:
"Convén estardes sempre de acordo co xeito de pensar do voso Bispo. Por outra banda, xa o estades, pois o voso presbiterio, famoso xustamente por isto e digno de Deus, sintoniza co Bispo da mesma forma que as cordas dunha arpa. Cos vosos sentimentos unánimes, e na harmonía da caridade, constituídes un canto a Xesucristo. Mais tamén cada un debe formar xuntamente cos outros, un coro. A concordia fará que sexades unísonos. A unidade vos fará tomar o don de Deus, e poderedes cantar a unha soa voz ao Pai por Xesucristo. Tamén el, entón, escoitaravos e recoñecerá polas obras que sodes membros do seu Fillo. Importante, por conseguinte, vivirmos nunha irrepreensíbel unidade. Así poderemos participar constantemente da unión con Deus".
Estevo IV
Estevo IV pode referirse a:
-551
Outros
Historia ano a ano
Ignacio de Antioquía
Unidade da Igrexa
Pois así, unidos nunha mesma Fe tanto será máis forte a oración. A caridade esta directamente ligada a unidade da Igrexa, por iso Ignacio chama orgulloso aquel que non garda a unidade da Igrexa xunto co Bispo:
"Se a oración de dúas persoas xuntas ten tal forza, canto mais a do bispo e de toda a Igrexa! Aquel que non participa da reunión é orgulloso e xa está por si mesmo xulgado, pois está escrito: "Deus resiste aos orgullosos." Teñamos coidado, polo tanto, para non resistirmos ao Bispo, a fin de estarmos sometidos a Deus.".
Primacía da Sé de Roma
Os discípulos de Xesús eran chamados nazarenos vistos como unha seita dentro do xudaísmo, posteriormente como vimos antes os discípulos de Xesús entón son coñecidos como cristiáns, como rexistrado nos Actos dos Apóstolos. Iso é un feito moi significativo, pois os discípulos de Xesucristo non son reducidos a seren só máis ca unha seita do xudaísmo, mais son os discípulos do Mesías prometido a humanidade, e, por tanto, a obra da salvación atinxe a súa plenitude en Cristo tornándose universal, de aí dos cristiáns seren chamados de católicos, pois pertencen á Igrexa católica (Universal):
"Onde está Cristo Xesús, está a Igrexa Católica.".
"Seguide ao Bispo, vós todos, como Xesucristo ao Pai. Seguide ao presbítero como aos Apóstolos. Respectade os diáconos como ao precepto de Deus. Ninguén ouse facer sen o Bispo cousa algunha respecto da Igrexa. Como válida só se teña a Eucaristía celebrada so a presidencia do bispo ou dun delegado seu. A comunidade reúnese onde estea o Bispo e onde está Xesucristo está a Igrexa católica. Sen a unión do Bispo non é lícito Bautizar nin celebrar a Eucaristía; só o que tivese a súa aprobación será do agrado de Deus e así será firme e seguro o que fixerdes".
Ignacio tamén afirma nas súas cartas o primado da Sé de Roma: "Roma preside a Igrexa na caridade." (Carta aos Romanos Prólogo).
Xesucristo
Ignacio revélase coñecedor das procesións divinas en Deus, ao recoñecer no Cristo a procesión intelectiva de Deus: "De feito, Xesucristo, a nosa vida inseparábel, é o pensamento do Pai", o que sería máis tarde explicado á luz da filosofía por San Tomé de Aquino.
É interesante constatar como as comunidades cristás no século I tiña un coñecemento profundo da natureza de Deus, Xesucristo é: "xerado e non creado, Deus feito carne". Xerado e non creado (inxénito).
Ignacio recoñecía a autoridade da Igrexa de Roma sobre as demais igrexas. Para el, Pedro e Paulo terían pregado naquela cidade.
Santísima Trindade
"Procurade mantervos firmes nas ensinanzas do Señor e dos apóstolos, para que prospere todo o que fagades na carne e no espírito, na fe e no amor, no Fillo, no Pai e no Espírito, no principio e no fin, unidos ao voso dignísimo bispo e á preciosa coroa espiritual formada polos vosos presbíteros e diáconos segundo Deus. Sexan submisos ao bispo e tamén uns aos outros, así como Xesucristo se someteu, na carne, ao Pai, e os apóstolos sometéronse a Cristo, ao Pai e ao Espírito, a fin de que haxa unión, tanto física como espiritual".
María no cristianismo
Ignacio alén de afirmar a Divindade de Cristo tamén afirma a virxindade de María e a súa descendencia do Rei David:
"A verdade é que o noso Deus, Xesús, o Unxido, foi concibido de María segundo a economía divina; naceu da estirpe de David, mais tamén do Espírito Santo".
O culto dos cristiáns
Os cristiáns vense confrontados cunha corrente de pensamento chamada docetismo, que vai negar que "o Verbo fíxose carne", ou sexa, van negar que Xesucristo teña asumido a natureza humana. Unha das consecuencias de tal doutrina é que van considerar imposíbel de que no culto que Cristo instituíu na Santa Cea, e pediu, ordenou que fixese na Súa memoria o Pan sexa o Corpo de Cristo e o Viño sexa o Sangue de Cristo:
"Fican lonxe da Eucaristía e da oración, porque non queren recoñecer que a Eucaristía é a Carne do noso Salvador, Xesucristo, a cal padeceu polos nosos pecados e a cal o Pai, na Súa bondade, resucitou. Estes, que negan o don de Deus, encontran a morte na mesma contestación deles. Sería mellor para eles que practicasen a caridade, para despois resucitar."
"Aseguren, polo tanto, que se observe unha Eucaristía común; pois hai apenas un Corpo de Noso Señor, e apenas un cáliz de unión co Seu Sangue, e apenas un altar de sacrificio - así como hai un bispo, un clérigo, e meus caros servidores, os diáconos. Isto asegurará que todo o seu proceder está de acordo coa vontade de Deus."
Así esa corrente de pensamento motivou testemuños preciosos das comunidades cristiás respecto da súa Fe na presenza real (Corpo, Sangue, Alma e Divindade) de Cristo na Eucaristía.
O día no que os cristiáns se reunían
"Aqueles que vivían na antiga orde de cousas chegaron á nova esperanza, e non observan máis o sábado, mais o día do Señor, no que a nosa vida se levantou por medio del e da súa morte. Algúns negan iso, mais é por medio dese misterio que recibimos a fe e no cal perseveramos para ser discípulos de Xesucristo, o noso único Mestre".
Estevo III
Estevo III pódese referir a:
Aeroporto internacional de Freetown
O aeroporto internacional de Freetown, localmente coñecido como aeroporto de Lungi, é un aeroporto situado na cidade costeira de Lungi, Serra Leoa. Serve á capital do país, Freetown, separada do aeroporto polo río Serra Leoa e é o seu único aeroporto internacional.
O aeroporto está operado pola Autoridade Aeroportuaria de Serra Leoa. Antes do seu uso como aeroporto civil foi unha base da Royal Air Force británica. No ano 2012 a súa dirección foi contratada á compañía británica Westminster Aviation Security Services Ltd.
Medalla Alvar Aalto
O Medalla Alvar Aalto  estableceuse no 1967 polo Museo finlandés de Arquitectura e a Asociación Finlandesa de Arquitectos (SAFA), na honra de Alvar Aalto. Outórgase cada cinco anos como recoñecemento da contribución arquitectónica creativa do galardoado. A cerimonia celébrase no centro Alvar Aalto Symposium da cidade Jyväskylä, lugar de nacemento de Alvar Aalto.
O Campanario, Goiáns, Porto do Son
O Campanario é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 161 habitantes (82 homes e 79 mulleres).
Moe a moa
Moe a moa é o cuarto álbum de estudio do grupo galego de folk Os Cempés, publicado en 2004.
Kent
Kent pode referirse a:
Topónimo
🇬🇧
🇺🇸
-479
Outros
Historia ano a ano
A Fonte Grande, Vilarrube, Valdoviño
A Fonte Grande é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 27 habitantes (trece homes e catorce mulleres), dous menos ca en 2000.
Charles Wallace Richmond
Charles Wallace Richmond, nado o 31 de decembro de 1868 en Kenosha, capital do condado de Kenosha, en Wisconsin, e finado o 19 de maio de 1932 en Washington, D.C., foi un ornitólogo estadounidense.
Traxectoria
Charles Wallace Richmond naceu en Kenosha, Wisconsin, e era o fillo máis vello de Edward Leslie e Josephine Ellen Richmond. A súa nai morreu cando el tiña 12 anos. Seu pai, que era empregado do correo ferroviario, mudouse a Washington, D.C. traballando na imprenta do goberno. O pai volveu casar e o mozo C. W. Richmond tivo que coidar dos seus medio irmáns. Durante a súa xuventude, ao deixar a escola, obtivo ingresos adicionais para a familia traballando como axudante na Cámara de Representantes. Aos 15 aos conseguiu un posto como mensaxeiro no Servizo Xeolóxico dos estados Unidos. Estudou medicina na Universidade de Georgetown, graduándose como médico en 1897. Ao ano seguinte casou con Louise H. Seville.
Mentres aínda estaba na escola en Wisconsin recollera ovos de paxaros da familia dos tiránidos, que levou a Washington cando se mudou alí, en 1881. Visitou o Museo da Smithsonian Institution e, ao ver a súa gran colección de niños e ovos, deuse de conta de que nunca conseguría reunir unha colección como aquela, e decidiu entregar as súas propias coleccións ao Museo. Isto fixo que coñecera a Robert Ridgway. Posteriormente tratou a Ridgway a miúdo, que influíu grandemente nel cando era aínda moi noviño. O seu traballo na Cámara de Representantes permitiulle consultar a súa biblioteca, que tiña unha boa colección de libros sobre aves. Foi empregado na sección de ornitoloxía no Departamento de Agricultura dos Estados Unidos. Despois dunha viaxe de recolección a Nicaragua, uniuse ao persoal do Museo Nacional dos Estados Unidos en Washington, D.C., como vixilante nocturno.
Alí foi ascendido a axudante, e despois a asistente no departamento de aves. En 1894 foi conservador asociado de aves e, en 1818, conservador asociado. Foi ascendido a conservador en 1929, pero deu un paso atrás para permanecer como conservador asociado, para que Herbert Friedmann puidese ser conservador.
Investigacións
Richmond comezou a facer un catálogo de aves cando tiña 21 anos, e continuou con este traballo durante toda a súa vida.
En canto á investigación, centrouse en nomear ás autoridades para os nomes das aves, sendo considerado o principal experto no tema. O seu catálogo segue a ser hoxe utilizado polos ornitólogos.
Epónimos
O nome científico do paseriforme Richmondena cardinalis foi nomeado no seu honor.
Tempada 2007 do Campionato de Galicia de Autocross
A tempada 2007 foi a 24ª edición do Campionato de Galicia de Autocross.
Charles Wallace Richmond
Abreviatura
A abreviatura Richmond emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Tempada 2007 do Campionato de Galicia de Autocross
Probas
miniatura|Grella de saída do autocross de Arteixo.
Angela Anaconda
Angela Anaconda é unha serie de animación canadense emitida nas canles Teletoon no Canadá e Fox Family e WGBH nos Estados Unidos. Conta as aventuras dunha nena de oito anos chamada Angela que vive nunha vila ficticia chamada Tapwater Springs. Ten irmáns que a anoxan, amigos raros e odia á rapaza francesa Nanette Manoir. A serie estreouse en galego na TVG e na tvG2 a través do programa Xabarín Club.
Igrexa de Messukylä
A igrexa de Messukylä (en finés Messukylän kirkko) é un templo evanxélico luterano da cidade de Tampere, Finlandia. Está situada no distrito de Messukylä, ao leste do centro da cidade. Foi construída en 1879, substituíndo á igrexa vella de pedra que se encontraba moi deteriorada.
A igrexa, obra de Theodor Höijer, está construída en estilo Neogótico e na súa construción empregouse ladrillo vermello. O edificio é unha igrexa longa en forma de cruz finalizada cunha torre Nove anos despois da súa finalización a igrexa adquiriu o retablo pintado por Alexandra Frosterus-Såltin, e en 1889 o órgano.
O templo foi obxecto de numerosas reparacións, tan só dez anos despois da súa finalización a torre derrubouse e na súa reparación rebaixouse a súa altura. Do mesmo xeito que aconteceu coa igrexa vella, o edificio foi danado durante a batalla de Tampere, no curso da guerra civil finlandesa. A última renovación realizouse con motivo do centenario da igrexa, foi entón cando o teito adquiriu a súa cor azul
O cemiterio da igrexa foi inaugurado en 1891 e nel está enterrado o escritor finlandés Kalle Päätalo.
Tesouro Informatizado da Lingua Galega
O Tesouro Informatizado da Lingua Galega (TILG) é un recurso electrónico de busca en textos etiquetados en lingua galega.
Características
Está levado a cabo polo Instituto da Lingua Galega en convenio coa Dirección Xeral de Política Lingüística e permite a busca léxica nunha enorme cantidade de obras galegas modernas (dende Ramón Otero Pedrayo e Álvaro Cunqueiro ata Manuel Rivas ou Suso de Toro) e antigas (dende a época de frei Martín Sarmiento).
Sarmiento
Sarmiento pode referirse a:
Danzas Brancas (SonDeSeu)
Danzas Brancas é o cuarto álbum de estudio da orquestra folk galega SonDeSeu. Componse de nove temas e foi publicado no ano 2013. A maioría das cancións son tradicionais e foron arranxadas por Rodrigo Romaní para a orquestra, agás "Insua" (arranxada por Xosé Liz), "O Rillachavos" (arranxada por Xaquín Xesteira), "O Mandil" (arranxada por Quico Comesaña) e "Sil lenzo" (composta por Anxo Pintos).
Tuimil, Tuimil, Bóveda
Tuimil é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Stasi
A Stasi, abreviación de Ministerium für Staatssicherheit (Ministerio de Seguridade Estatal) foi o servizo secreto tanto para o interior como para o estranxeiro da República Democrática Alemá e, ó mesmo tempo, a institución encargada de investigar os delitos políticos. Porén, a Stasi foi sobre todo un instrumento de vixilancia e represión do SED contra cidadáns críticos co sistema. Como dicía o SED, a Stasi era "a espada e o escudo do partido".
Historia
A Stasi foi fundada o 8 de febreiro de 1950. Foi deseñada no Ministerio para a Seguridade Estatal soviético, e foi considerada polos soviéticos como unha organización extremadamente leal e eficaz.
Wilhelm Zaisser foi o primeiro Ministro de Seguridade Estatal da RDA, e Erich Mielke o seu deputado. Zaisser foi retirado por Walter Ulbricht, líder da RDA, en 1953 e substituído por Ernst Wollweber. Wollweber renunciou en 1957 tras numerosos choques con Walter Ulbricht e Erich Honecker e foi sucedido polo seu deputado Erich Mielke. Dende o 27 de maio de 1953, tiña a súa propia Sportvereinigung Dynamo (asociación deportiva). Tamén durante 1957, Markus Wolf converteuse en líder da Hauptverwaltung Aufklärung (HVA), a súa sección de intelixencia estranxeira. Como xefe de intelixencia, Wolf acadou un grande éxito introducíndose no goberno, política e círculos de negocios da República Federal Alemá cos seus espías. O caso máis influente foi o de Günter Guillaume que contribuíu á caída do Chanceller de Alemaña Occidental Willy Brandt.
A Stasi tamén prestou apoio a varias organizacións revolucionarias que actuaban na Alemaña Occidental como a Fracción do Exército Vermello, as Células Revolucionarias ou o Grupo Carlos, facilitándolles identificacións falsas, refuxio, armas ou diñeiro
Con todo, a Stasi tamén xogou outro papel máis externo; salvou as vidas de moitos políticos e activistas de esquerdas durante os anos setenta, especialmente en América do Sur. Por exemplo, pénsase que inmediatamente despois do Golpe de Estado de Augusto Pinochet en Chile (setembro de 1973), axentes da Stasi organizaron o rescate e o transporte á RDA de centos de membros de Unidade Popular.
En 1986, Wolf retirouse e foi substituído por Werner Grossmann.
En 1989, xusto antes da disolución de Alemaña do Leste, a Stasi foi renomeada como a Oficina para a Seguridade Nacional e liderada polo xeneral da Stasi Rudi Mittig.
Base legal e competencias da Stasi
A base legal para as actividades do Ministerio eran:
Aínda así, a Stasi tamén movíase fora deste marco legal e moitas veces vai actuar contra as garantías constitucionais recollidas na Carta Magna da República Democrática Alemá.
O Politburó da SED vai asignar o 23 de setembro de 1953 ós servizos secretos da RDA as seguintes competencias:
Tesouro Medieval Informatizado da Lingua Galega
Este recurso permite buscas variadas na documentación galega medieval. Non ten parangón na historia de ningunha das linguas románicas. As obras que ofrece son moi variadas, e van dende a lírica profana ou relixiosa (lírica trobadoresca galego-portuguesa, Cantigas de Santa María) ata a prosa técnica (Arte de Trovar, Tratado de Albeitaria), pasando pola prosa literaria (Crónica Troiana, Historia Troiana, Livro de Tristán), a prosa histórica (Crónica Xeral e Crónica de Castela, Xeral Historia), a prosa relixiosa (Miragres de Santiago, Crónica de Santa María de Iria) e a prosa xurídica (Flores de Dereito, fragmentos da Partidas, Ordenamento de Alcalá de Henares...). Lugar preferente é o da prosa notarial, abranxente de copiosas coleccións relixiosas e civís, entre as que destacan especialmente as monásticas.
Equipo, historia e patrocinio
O equipo, dirixido por Xavier Varela, está formado por investigadores, bolseiros e colaboradores da Universidade de Santiago de Compostela e da Universidade de Vigo. Desde 1993, e en coordinación co equipo do TILG, vén enriquecendo permanentemente as súas bases textuais. Nestes anos modificáronse en varias ocasións os procedementos de etiquetaxe e de lematización para refinalos. Ao cabo da terceira revisión, incorpóranse os textos ao recurso on-line. O proxecto puido realizarse polo esforzo institucional do ILG e polo patrocinio da Dirección Xeral de Política Lingüística a través da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.
Características e datos
En outubro de 2005 a base do TMILG contén a totalidade das obras non notariais publicadas da Galicia medieval (literarias, históricas, relixiosas, xurídicas e técnicas). Das obras notariais xa está incluída unha boa parte das publicadas (aproximadamente o 85 % das coñecidas) e están moi avanzados os traballos para a carga das restantes, prevista para mediados de 2006. En número, os documentos colectados son máis de 12.500. O arco cronolóxico vai do século XIII a principios do XVI (con rexistros romances desde o VIII).
O etiquetado dos textos axeitouse a cada tipoloxía textual. Na versión para a internet excluíronse algunhas etiquetas para facela máis homoxénea e manexable. Quedaron as seguintes: nome estandarizado, indicacións para a localización dos exemplos (volume, capítulo e páxina), referencias cronolóxicas (ano ou rango de anos, século e, no caso dos documentos notariais, tamén o mes), autoría, localización xeográfica, tipoloxía textual (ata tres niveis xerárquicos), carácter orixinal ou non do texto e lingua orixinal se se trata dunha tradución.
Consultas e utilidade
O corpus é de acceso libre, previo rexistro como usuario. O sistema de consulta permite buscar unha ou varias palabras, facer buscas booleanas e utilizar comodíns. Pódense refinar as buscas facendo restricións cronolóxicas, por xénero, por subxénero ou por obra.
Este corpus foi fabricado para a elaboración dunha gramática histórica. Ten utilidade en todas as ramas lingüísticas e literarias da filoloxía, así como en moitas outras disciplinas, entre as que destacan a historia, a paleografía, a xeografía, o dereito e a política, a antropoloxía, as ciencias da saúde, a náutica, a botánica, a zooloxía etc.
Point
Point é o sexto álbum do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón en outubro do ano 2001 baixo o selo Matador Records e producido por el mesmo.
Philippe Gilbert
Philippe Gilbert, nado o 5 de xullo de 1982 na localidade valoa de Verviers, en Bélxica, é un ciclista profesional dende 2003, especialista nas carreiras clásicas.
Palmarés
Philippe Gilbert é un gañador de carreiras dun día, por iso nunca fixo unha boa clasificación xeral nunha carreira de 3 semanas. Estes son os seus éxitos máis salientables:
Nas Grandes Voltas: Vitorias nas Clásicas: Outras vitorias:
Instituto de Investigacións Mariñas
O Instituto de Investigacións Mariñas (IIM) é un centro de investigación mariñas e pesqueiras que pertence ao Consello Superior de Investigacións Científicas e que se atopa en Bouzas, Vigo. Creouse no 1951 e dependeu do Instituto de Investigacións Pesqueiras de Barcelona ata o 1978, cando se desvencellou del e recibiu o nome de Instituto de Investigacións Pesqueiras. O nome actual asignóuselle en 1986
Liñas de investigacións
O IIM adícase especialmente ao estudo dos ecosistemas mariños, á fisioloxía e enfermidades de organismos acuáticos cultivados, aos produtos mariños de consumo e aos problemas ambientais xerados por actividades humanas en costas.
Os departamentos do IIM e a as súas liñas de investigación son :
Historia
En 1943 o CSIC creou o Instituto de Bioloxía Aplicada e no 1949 creou a súa sección de bioloxía mariña. No 1951 esa sección recibiu a denominación de Instituto de Investigacións Pesqueiras. Ese ano creáronse os laboratorios costeiros de Blanes, Vinaròs, Castelló e o de Vigo. No ano 1957, trala creación do centro de Cádiz, creouse o centro de Barcelona, do que pasaron a depender tódolos laboratorios.
O IIM dependeu do IIM de Barcelona ata o 1978, dándoselle o nome de Instituto de Investigacións Pesqueiras. No 1986 recibiu o nome actual de Instituto de Investigacións Mariñas.
Antes de se inaugurar o edificio actual de Bouzas no 1973, o centro ocupaba parte do Instituto Alemán de Vigo, entre os anos 1951 e 1960 e unha sede enteira na Avenida Orillamar dende o 1961 ata o 1973. Foi no 1973 cando o IIM pasou á súa actual localización en Bouzas.
Galicia altomedieval
A época altomedieval esténdese desde a caída do Imperio Romano de Occidente até o ano 1000. Para comprender mellor este período consulte o artigo sobre a Idade Media.
Séculos IV e comezos do V d.C
miniatura|esquerda|250px|Extensión da provincia romana de [[Gallaecia (nome latino de Galicia) a finais do século IV dentro do Imperio Romano de Occidente.]] A finais do século V e comezos do século VI, a provincia de romana de Gallaecia, integrada esta no Imperio Romano de Occidente, estendíase por todo o Noroeste da Península Ibérica, desde as costas cantábricas no norte, ata o río Douro e o Sistema Central polo sur. Compoñíase administrativamente de catro conventos (conventus) xurídicos con cadansúa capital, así o Conventus lucensis con capital na cidade de Lucus Augusti (Lugo), o Conventus bracarensis con capital na cidade de Bracara Augusta (Braga), o Conventus asturicensis con capital na cidade de Asturica Augusta (Astorga) e o Conventus Cluniensis con capital na cidade de Clunia, sendo este último o que foi integrado máis tardiamente na Gallaecia (século IV), pois antes pertencera á Provincia Tarraconensis. Cabe destacar que entre todas estas capitais de convento (Lugo, Braga, Astorga e Clunia) era a cidade de Bracara (Braga) a que exercía de capital provincial de toda a Gallaecia
Así, polas descricións de numerosos autores da época como Paulo Orosio, Hidacio ou Santo Isidoro coñécense algunhas das rexións humanas e xeográficas que posuía a provincia romana de Galicia (Gallaecia):
Establecemento. A monarquía sueva
miniatura|esquerda|250px|Mapa político do Suroeste europeo arredor entre os anos 550-600 d.C onde se reflicten tres diferentes territorios, a Galicia (Gallaecia), gobernada polos reis suevos, e a España (Hispania) e [[Septimania gobernada polos reis visigodos.]]
Goberno inicial. Século V
Os suevos entraron no noroeste peninsular seguindo a costa e evitando a zona de León, para evitaren así enfrontamentos coa mili­cia romana. De vida itinerante, estaban dirixidos por unha aristocracia guerreira e preferíanse asentar no medio rural e non nas cidades ou vilas. Coa tomada de Lugo, os xermánicos adquiriron o controlo definitivo da provincia. A cultura material non diferirá moito da galaico-romana. Os suevos, dado o seu escaso número, concentráronse no territorio que arrodea Braga.
Entre 429 e 456 emprenderon expedicións de saqueo fóra; coa derrota no río Órbigo, pasaron á área de influencia dos visigodos (chegados á Península co obxectivo pactado con Roma de contelos), á que se incorporan definitivamente no 585. Convertéronse ao catolicismo no 449 reinando Requiario, aínda que non moito despois tornarían ao arianismo ao entraren na órbita visigótica, para volveren por fin á ortodoxia coa conversión do rei Teodomiro no 559 en tempos do bispo Martiño de Dumio.
Expansión e formación. Século VI.
A mediados do século VI, as fontes histórico documentais realizadas na propia Galicia, amosan un alto grao de artellamento político-administrativo sobre todo o territorio. A estrutura política e eclesiástica toma forma e propicia o establecemento de núcleos administrativos tales como sedes eclesiásticas, ao que se lles adxudican un número de territorios para seren tutelados. De gran transcendencia é o compromiso real na tarefa de organización plasmada na convocatoria de Concilios e nos documentos da coroa. Entre toda a documentación do período suevo, sobresae sen dúbida a coñecida como Divisio Theodemiri (coñecido comunmente como Parroquial suevo), redactada entre os anos 527 e 582 e que pon de relevo a extensión territorial do goberno suevo así como a estrutura administrativa interna do reino. Segundo esta, o reino conta coas seguintes dioceses:
Consolidación. Séculos VI-VIII
miniatura|200px|dereita|A descuberta da tumba de Santiago vai converter a [[Galiza nun eixo da cristiandade medieval. Na imaxe: Santiago, obra de Rembrandt van Rijn.]] A feudalización da sociedade xa ía avanzada cando o reino visigodo foi destruído pola invasión musulmá de 711. En 813, o bispo Teodomiro anunciou a descuberta do sepulcro do Apóstolo Santiago.
Cultura e relixión
Varios autores destacan na época: Paulo Orosio coñeceu a Agostiño de Hipona e a San Xerome. É o autor da Historiarum adversus Paganos Libri VII (Os sete libros da historia contra os pagáns) contra Prisciliano; Hidacio, orixinario da Limia e bispo da Diocese de Aquæ Flaviæ desde 427, é autor do Chronicon, que chega até o ano 469; Martiño de Dumio, orixinario da Panonia, escribe De correctione rusticorum, obra de catequese pedagóxico-moral, e o Parrochiale Suevum (572-582); Froitoso de Braga, xa no século VII, redacta a Regula Monachorum e a Regula Monastica communis, que perfilan o modelo de mosteiro agrícola xermánico-galaico.
Larisa Oleynik
Larisa Romanovna Oleynik, nada o 7 de xuño de 1981, é unha actriz estadounidense. Acadou a fama a mediados da década de 1990, despois de protagonizar a serie de televisión The Secret World of Alex Mack, e aparecer en filmes como The Baby-Sitters Club e 10 Things I Hate About You. Durante o seu período como icona adolescente, Oleynik foi descrita como "unha das quinceañeiras favoritas de América".
República Árabe Unida
A República Árabe Unida (en árabe, ﺍﻟﺠﻤﻬﻮﺭﻳﺔ ﺍﻟﻌﺮﺑﻴﺔ ﺍﻟﻤﺘﺤﺪﺓ, Al-Yumhūriyya al-'Arabiyya al-Muttahida) foi un estado árabe produto da unión entre Exipto e Siria entre 1958 e 1961. Posteriormente, seguiu sendo até 1971 o nome oficial de Exipto.
A RAU creouse por iniciativa siria como primeiro paso cara a unha futura unidade de todos os estados árabes, obxectivo do panarabismo, ideoloxía compartida polos gobernos sirio e exipcio. Foi establecida o 1 de febreiro de 1958 cuns 1.186.630 km² e na súa creación influíu o gran prestixio do presidente exipcio, Gamal Abdel Nasser, tras a crise da canle de Suez, que fixo que converxeran nel as miradas dos panarabistas dos estados veciños. O 5 de febreiro, Nasser foi nomeado presidente da RAU e o 5 de marzo aprobouse a súa Constitución.