cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maserati 4CL e 4CLT
Últimas vitorias
De Graffenried gañou o Trofeo Richmond e Giuseppe Farina o Gran Premio de París, en 1951, pero co cambio ás regras de Fórmula 2 para o Campionato do Mundo a partir de en diante, viuse que o antigo chasis 4CLT tiña sobrepeso e pouca potencia en comparación cos seus novos rivais. A pesar de ser o alicerce das mellores carreiras desde finais dos anos 30, o 4CL e o 4CLT caeron rapidamente en desgraza, xa que comezaron a saír máquinas máis pequenas e lixeiras das fábricas europeas que aínda se recuperaban dos efectos da guerra.
Hoxe en día, moitos modelos 4CL e 4CLT sobreviven e aparecen regularmente en eventos históricos do automobilismo, ademais de estar expostos estáticamente en museos.
Resultdos completos no campionato de Europa
(clave)
Jean Paul Gaultier
Jean Paul Gaultier, nado o 24 de abril de 1952 in Arcueil, Val do Marne, é un deseñador de moda francés. Gaultier foi o director creativo de Hermès dende 2003 até 2010. É creador da súa propia marca de roupa, actualmente propiedade do grupo Puig
Maserati 4CL e 4CLT
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Mondoñedo, Mondoñedo
Nosa Señora do Carme de Mondoñedo é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 2.069 habitantes, deles 940 eran homes e 1.129 eran mulleres, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
A Whisper in the Noise
A Whisper in the Noise é un proxecto de art rock do compositor West Thordson. Baseado na area metropolitana de Minneapolis-St. Paul, o grupo é coñecido polo seu son escuro e a súa instrumentación única, así como polas súas presentacións ao vivo. Evitando o uso máis tradicional da guitarra e os teclados pesados, a instrumentación de A Whisper in the Noise inclúe violonchelo, violín, trompa, sintetizador, teclados, baixo e distintos tipos de percusión. A expresión minimalista resultante, o arranxo único dos instrumentos, e a inclusión de elementos visuais durante os concertos fixeron que abanda fose descrita como art rock.
Raw Power
Raw Power é o terceiro álbum da banda estadounidense de garage rock The Stooges, publicado o 7 de febreiro de 1973 a través do selo Columbia Records. Aínda que inicialmente non tivo éxito comercial, Raw Power gañou popularidade nos anos seguintes á súa edición e, ao igual que o seu predecesor (Fun House de 1970), adoita a ser considerado un influente precursor do punk rock.
Ehrenberg, Rhön
Ehrenberg é un concello alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hesse. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 2594 habitantes.
Atópase situado ao leste do estado, cerca das fronteiras cos estados de Turinxia e Baviera, na zona do macizo do Rhön.
Chandragupta Maurya
Chandragupta Maurya (en sánscrito devanágari: चन्द्रगुप्त मौर्य Candragupta Maurya), ás veces citado simplemente como Chandragupta, nado arredor de 340 a.C. e finado arredor de 298 a.C., foi un rei da India entre o 320 e o 298 a.C., aproximadamente, fundador do Imperio Maurya. Chandragupta logrou unificar a maior parte do territorio do subcontinente indio, polo que é considerado o primeiro emperador auténtico da India.
Nos textos estranxeiros en grego e latín, é coñecido como Sandrokyptos (Σανδρόκυπτος), Sandrácoto, Sandrokottos (Σανδρόκοττος) ou Androcottus.
Despois de depor o rei Mahapadma Nanda de Magadha, dominou gran parte do norte da India, creando o primeiro grande imperio indio, que logo foi estendido polo seu fillo Bindusara e o seu neto Aśoka. Crese que combateu a Alexandre o Grande cando este invadiu o norte da India. Tamén loitou contra Seleuco I (c. 304 a.C.), logrando o control total de Beluchistán e Afganistán.
Ascendencia
A pesar de ser un dos principais monarcas da historia india, as orixes familiares de Chandragupta continúan a ser un misterio para os historiadores. Existen varias teorías sostidas por diversos investigadores.
A primeira afirma que Chandragupta Maurya era un descendente ilexítimo de reis da dinastía Nanda de Magadha. No drama sánscrito Mudrarakshasa chámase a Chandragupta Nandanvaia, e un comentador desta obra no século XVIII explica que o seu pai (chamado Maurya) era o fillo ilexítimo do rei Nanda Sarvarthasiddhi cunha muller de caste shudrá (escrava) chamada Mura. Doutra banda un comentarista do Visnú-purana di que Chandragupta era fillo dun príncipe Nanda cunha muller dasi (unha serva) chamada Mura. Estas teorías sobre as súas orixes parecen concordar coas pasaxes do historiador romano Xuniano Xustino (século III d. C.) quen relata que o rei indio Sandracottos (que os historiadores actuais identifican con Chandragupta) era de orixes humildes.
Doutra banda as fontes budistas e xainistas afirman que Chandragupta era fillo dunha familia de coidadores de pavóns (maiura-poshaka, en sánscrito). As fontes budistas contan que Chandragupta era o fillo dun xefe dun clan de coidadores de pavóns, mentres que as xainistas din que era o neto por vía materna dun xefe dunha aldea de coidadores de pavóns. Isto parece relacionarse cos comentarios do historiador romano Claudio Eliano (175-235 d. C.) quen escribe que no palacio de Chandragupta en Pataliputra se mantiñan pavóns.
Cómpre mencionar tamén as teorías que afirman que  Chandragupta puido ser orixinario de zonas da India noroccidental. Entre elas está unha que o fai un membro do clan ashvaka (que aparece mencionado nas fontes gregas como os assakenoi) da rexión de Gandhara.
Reinado
Chanakya, ministro do rei Nanda (Dhana Nanda), é ofendido por este, polo que se aliou en vinganza a Chandragupta, quen tiña intencións usurpadoras. Un pacto co rei Parvata dunha rexión noroccidental asegura a vitoria sobre o rei Nanda. Parvata e Chandragupta repártense as antigas posesións dos nandas. Parvata, a continuación, morre envelenado pola astucia dunha moza, tralo cal é sucedido polo seu fillo Malaya Ketu. Este, unido ao último ministro dos nandas, reclama a herdanza de todos os antigos territorios dos nandas. O drama comeza cando Malaia Ketu e os seus aliados (os reis de Persia, Sind e Caxemira) se dispoñen a atacar a Pataliputra (a actual Patna, no estado de Bihar), a capital de Chanragupta. O desenlace chega cando Chanakya logra mediante astucias atraer o último ministro dos Nanda ao bando Maurya, e desfacer a conflagración de Malaia Ketu.
O autenticamente histórico neste drama redúcese aos feitos que tamén son narrados polas fontes gregas: a fin violenta dos nandas, a usurpación de Chandragupta, a formación do Imperio maurya e a loita contra os reinos bárbaros do Noroeste creados por mor da conquista de Alexandre.
O que se sabe con seguridade é que Chandragupta, axudado por Chanakya creou un imperio que abranguía dende o río Indo por occidente ata Bengala polo oriente. O primeiro grande enfrontamento de Chandragupta cun monarca estranxeiro ocorreu cando Seleuco I, un dos xenerais de Alexandre, que herdara as rexións orientais do seu imperio, tratou de conquistar a India no ano 305 a. C. Chandragupta logrou derrotar a Seleuco, quen curiosamente era alcumado Nikator ("vencedor"), tralo cal todas as terras ao oeste do Indo ata a actual Cabul pasaron á soberanía mauria. Para selar a paz, Seleuco entregoulle a Chandragupta unha das súas fillas como esposa, e Chandragupta á súa vez deulle a Seleuco uns elefantes que o axudaron a gañar a batalla de Ipsos sobre Antígono Monoftalmos.
Cara ao 298 a.C., Chandragupta renunciou ao trono en favor do seu fillo Bindusara. Tras converterse ao xainismo, terminou os seus días deixándose morrer de fame.
485
Véxase tamén
Historia ano a ano
The Album Leaf
The Album Leaf é un proxecto musical en solitario de Jimmy LaValle fundado en San Diego (California) en 1998. É coñecido polo uso da electrónica, sintetizadores e pianos Rhodes. As súas actuacións adoitan a contar con arte visual proxectada.
Gothika
Gothika é un filme estadounidense de terror dirixido por Mathieu Kassovitz no ano 2003. Escrito por Sebastian Gutierrez, está protagonizado por Halle Berry, Robert Downey Jr., Penélope Cruz, Charles S. Dutton, John Carroll Lynch e Bernard Hill. O filme conta a historia dunha psiquiatra que se atopa encarcelada na penitenciaría na que traballa, acusada de asasinar brutalmente ó seu propio marido.
Sinopse
Miranda Grey (Halle Berry) é unha psicóloga criminal que traballa nunha Institución Feminina chamada Woodward baixo a dirección do seu marido (Charles S. Dutton), o cal quere. Nunha noite chuviosa mentres conduce volvendo á casa, aparécelle fronte ao seu vehículo unha moza no medio da estrada, saíndo fóra da estrada ao esquivala para non a atropelar. Baixa da auto para visualizar o estado da rapaza, que non responde, e Miranda perde o sentido, despertándose tres días despois ingresada como paciente no hospital no cal traballaba.
Pouco a pouco irá lembrando cousas, e verá que foi ela a que matou o home, mais iso si, cando estaba posuída por un espírito dunha das varias rapazas que o seu home violara e matara. Na fin da película tamén se desvela que tiña un cómplice, o shériff do lugar, mais o espírito ao final cumpre a súa vendeta e tamén o mata.
Xornada de reflexión
A xornada de reflexión, en política, é aquela inmediatamente anterior ao día das eleccións na cal rexen unha serie de prohibicións legais vinculadas á propaganda política, que se aplican de maneira excepcional. Un dos propósitos das prohibicións pasaría por permitir que no período inmediatamente anterior á elección os seus participantes poidan reflexionar, teoricamente sen influencias, sobre o seu voto e é por iso que nalgúns países se constitúe esta xornada de silencio.
Outro obxectivo sería tender a evitar que durante o acto electoral ocorran posíbeis incidentes entre simpatizantes de diferentes partidos políticos. Poida que hoxe estas xornadas non teñan tanta relevancia e sexan mantidas, fundamentalmente, polo seu valor simbólico para realzar a importancia do voto popular.
Así mesmo, a lexislación varía para cada estado e mesmo nalgúns, por exemplo os Estados Unidos de América non existen estas regras.
Conosa
Conosa é unha agrupación de Amoebozoa á que xeralmente se lle dá categoría de subfilo nalgúns sistemas de clasificación. Subdivídese en dous infrafilos: Mycetozoa e Archamoebae, pero isto varía segundo a clasificación.
Aeroporto de Humberside
O aeroporto de Humberside é un aeroporto internacional situado en Kirmington, en North Lincolnshire, Inglaterra. Atópase a 19 quilómetros ao oeste de Grimsby e a 24 de Kingston upon Hull e de Scunthorpe. O aeroporto de Humberside foi propiedade do Manchester Airports Group (o maior grupo aeroportuario británico) dende 1999 ata o 1 de aosto de 2012, cando foi vendido ao grupo de empresas Eastern Group. O consello de North Lincolnshire mantén un paquete minoritario de accións no aeroporto.
Dalymount Park
Dalymount Park (Gaélico irlandés: 'Páirc Chnocán Uí Dhálaigh') é un campo de fútbol irlandés situado en Phibsborough, no norte de Dublín.
Esta é a casa do Bohemian F.C., na que xoga dende o século XX. Este estadio é chamado tamén "Dalyer". Tamén está considerado "o fogar do fútbol irlandés". Aquí téñense celebrado moitos partidos internacionais da selección irlandesa e moitas finais da FAI Cup.
550px|miniatura|center|Panorámica dende o interior de Dalymount Park.
Valenzuela, Córdoba
Valenzuela é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 1.366 habitantes. A súa extensión superficial é de 19 km² e ten unha densidade de 71,9 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 46' N, 4º 13' O. Atópase situada a unha altitude de 341 msnm e a 84 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Pertencente á comarca da Campiña de Baena, no oriente da provincia, e o seu casco urbano aséntase na faldra do cerro coñecido como Alto de la Dehesa ou Boyero.
Pumori
miniatura|250px|Pumori desde o campo base. O Pumori (en nepalés: पुमोरि) (ou Pumo Ri) é unha montaña do Himalaia, situada na fronteira entre Tíbet e Nepal, de 7.161 metros e arrededor de 8 quilómetros ao oeste do Monte Everest. O nome Pumori, que quere dicir "irmá solteira" no dialecto tibetano da zona, foi posto por George Mallory. Os alpinistas a chaman, ás veces, "A filla do Everest".
Dan Castellaneta
Daniel Louis "Dan" Castellaneta, nado o 29 de outubro de 1957, é un actor estadounidense, dobrador, comediante e guionista. Famoso por darlle voz a Homer Simpson na versión orixinal da serie de televisión animada Os Simpsons, ademais de moitos outros personaxes da serie, incluíndo Abraham Simpson, Barney Gumble, Krusty o pallaso, o xardineiro Willie, o alcalde Quimby e Hans Moleman.
Nacido en Oak Park, Illinois, un suburbio de Chicago, Castellaneta comezou a asistir a clases de teatro a curta idade. Escoitaba discos de comedia do seu pai e facía imitacións de artistas. Despois de se formar na Northern Illinois University, Castellaneta xuntouse á compañía de teatro The Second City de Chicago, en 1983, traballando coa troupe ata 1987. Chegou á fama na serie televisiva O show de Tracey Ullman, estreada en 1987, que incluía unha serie de curtas de animación sobre unha familia disfuncional. Necesitábanse voces para as curtas, polo que os produtores decidiron pedirlle a Castellaneta que interpretase a voz de Homer. A voz que creou para o personaxe comezou como unha versión libre da de Walter Matthau, pero máis tarde evolucionou para unha voz máis robusta. As curtas acabarían por independizarse como The Simpsons. Castellaneta gañou catro Primetime Emmy Awards por interpretación de voz sobresaínte no seu traballo na serie, así como un premio Annie por logros individuais destacados no campo da animación, en 1993. Castellaneta co-escribiu catro episodios de The Simpsons coa súa esposa Deb Lacusta.
Tera Melos
Tera Melos é unha banda estadounidense procedente de Sacramento, California, que incorpora moitos estilos de rock, ambient electrónico e estruturas de cancións pouco convencionais. No presente é un trío (anteriormente era un cuarteto), conformado polo guitarrista, teclista e vocalista Nick Reinhart, o baixista Nathan Latona, e o batería John Clardy. Tera Melos toca un tipo de música caracterizada por patróns rítmicos con cambios rápidos, dinámica "start-stop", improvisación, tapping de guitarra a dúas mans, pontes abertas estendidas, e o uso de pedais de efectos e samplers. Aínda que a banda evitou xeralmente a etiqueta de math rock, considéranse recentes innovadores do xénero.
Pirataría (homónimos)
Pirataría pode referirse a:
487
Véxase tamén
Historia ano a ano
Panspermia
Características
En 1879, Hermann von Helmholtz (1821-1824), fisiólogo e físico alemán propuxo a teoría da panspermia, na que defendía que a vida non tería xurdido na Terra, senón que chegaría a ela desde outro lugar do universo, posibelmente en cometas ou en meteoritos. Supón que unha chuvia de material procedente do exterior que se precipitou sobre a Terra primitiva puido traer cantidades significativas de moléculas orgánicas complexas e, talvez, a mesma vida primitiva formada no espazo fora traída á Terra por asteroides, cometas ou meteoritos doutros sistemas estelares.
Skin Graft Records
Skin Graft Records (oficialmente escrito como SKiN GRAFT Records) é un selo discográfico independente especializado en no wave e noise rock, baseado orixinalmente en Chicago, Illinois. O selo é en gran parte responsable de enxendrar o xénero "now wave", unha versión actualizada do movemento no wave de finais dos 70 e principios dos 80.
Panspermia
Características
Os compoñentes orgánicos son relativamente comúns no espazo, especialmente no sistema solar exterior, onde as substancias volátiles non se evaporan polo quecemento solar. Nos cometas hai incrustacións de capas externas de material escuro que se pensa que son substancias bituminosas compostas por material orgánico complexo formado por compostos de carbono simples despois de reaccións iniciadas maiormente por irradiación de luz ultravioleta (e que, por iso, algúns astrónomos chaman aos cometas bólas de neve sucias).
Skin Graft Records
Historia
No ano 1986, SKiN GRAFT foi creada por Mark Fischer e Rob Syers como unha editorial a pequena escala de cómics bizarros e fanzines. Entre os seus cómics estaban The Kidz e Cynicalmanson.
Panspermia
Características
Outra hipótese relacionada con esta é que a vida se formou en primeiro lugar no Marte primixenio, e que foi transportada á Terra cando material da súa codia foi expulsado de Marte por un asteroide e por impactos de cometas para, máis tarde, alcanzar a Terra.
Skin Graft Records
Historia
O primeiro disco do selo foi editado a finais do ano 1991. O fundador Mark Fischer dixo do selo no 2000, "Skin Graft é unha compañía de cómics que saca discos". A mascota da discográfica é 'Hot Satan" un sinxelo diaño de debuxos animados, normalmente amosando cornos heavy.
Panspermia
Características
É difícil encontrar evidencias para ambas as hipóteses e pode que haxa que esperar a que se traian mostras de cometas e de Marte para o seu estudo. Ademais, ningunha delas responde realmente á cuestión de como se orixinou por primeira vez a vida, senón que soamente traslada esta orixe a outro planeta ou cometa. Non obstante, amplía o abano de condicións baixo as que se puido formar a vida, desde as posíbeis condicións primitivas da Terra a, literalmente, as condicións de todo o universo. Incrementaríase así o campo de probabilidade para que a vida se desenvolva. Non se require que se desenvolva en cada planeta no que se ache, senón máis ben nunha soa localización e que posteriormente se estenda pola galaxia cara a outros sistemas estelares a través do material cometario.
Skin Graft Records
Historia
Entre os artistas que gravaron co selo atópanse Dazzling Killmen, Koenjihyakkei, Brise-Glace (con Jim O'Rourke), Cheer-Accident, The Strangulated Beatoffs, Zeek Sheck, The Chinese Stars, The Flying Luttenbachers, Lake of Dracula, Gorge Trio, Colossamite, Shorty, U.S. Maple, ZZZZZ, Made In Mexico, Melt-Banana, Quintron, Flossie and the Unicorns, Yona-Kit, You Fantastic!, Ruins, Space Streakings, Zeni Geva, AIDS Wolf, Mount Shasta, Arab on Radar, Yowie, Athletic Automaton e PRE.
Panspermia
Características
Esta idea recibiu ultimamente novos pulos debido a recentes descubrimentos sobre microorganismos moi resistentes. Así, algúns científicos, como Francis Crick (1916-2004) e, sobre todo, o astrónomo Sir Fred Hoyle (1915-2001), eminente matemático, astrofísico e escritor británico, trataron de revitalizar a teoría da panspermia, apoiados na idea de que certos organismos terrestres (certas bacterias, cianobacterias e liques) son extraordinariamente resistentes a condicións adversas e que, eventualmente, poderían viaxar polo espazo e colonizar outros planetas, de xeito que as "sementes" da vida puideron ter unha orixe extraterrestre.
Skin Graft Records
Historia
Mantendo as orixes do selo, moitos lanzamentos musicais de SKiN GRAFT (particularmente 7" e LPs) inclúen mini cómics como insertos. O selo tamén usou empaquetados pouco convencionais nalgúns dos seus lanzamentos. As primeiras copias en vinilo do disco de estrea de U.S. Maple foron empaquetadas en follas metálicas, e o EP sen título de 1988 de Colossamite viña con frisbees de 5 polgadas de varias cores.
Dende 1994 ata 1998, e en 2002, SKiN GRAFT comisionou os festivais OOPS(!) Fests, contando con moitas das súas bandas, xunto con espectáculos paralelos e varios estilos de arte improvisado.
Panspermia
Características
O maior inconveniente desta teoría é que non resolve o problema inicial de como xurdiu a vida, senón que se limita a trasladar a responsabilidade da orixe a outro lugar. Outra obxección á panspermia é que as bacterias non sobrevivirían ás altísimas temperaturas e ás forzas involucradas nun impacto contra a Terra, aínda que non se chegou a posicións concluíntes neste punto (nin a favor nin en contra), pois coñécense algunhas especies de bacterias extremófilas capaces de soportar condicións de radiación, temperatura e presión extremas, que fan pensar que a vida puidiera adquirir formas insospeitadamente resistentes.
Por iso, pese aos esforzos de Hoyle, a credibilidade da panspermia está hoxe en decadencia. El mesmo recoñeceu que a súa teoría non é realmente unha explicación sobre a orixe da vida, senón que simplemente traslada o problema a outro lugar e a outro tempo. De todos os xeitos, do experimento de Miller e a teoría de Hoyle, podemos concluír o seguinte:
Valenzuela
O topónimo castelán Valenzuela pode referirse a:
Amais, como apelido Valenzuela pode referirse a:
Habib Bamogo
Habib Nomwaya Bamogo nado en París o 8 de maio de 1982, é un futbolista francés de orixe burkinense que ocupa a demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Bamogo comezou a súa carreira no Montpellier HSC, na segunda división francesa, a Ligue 2, onde estivo tres tempadas. Na tempada 2004/05, fichou polo Olympique de Marseille, onde permanece outras tres campañas, ata que no mercado de inverno de 2007 é cedido ao Real Club Celta de Vigo, que naquel entón militaba na Primeira División Española. Pese a facer un bo papel nalgún dos encontros que disputou non chegou a facerse coa titularidade a causa da competencia de Fernando Baiano, o Celta remataría a tempada descendendo.
Netta peposaca
Netta peposaca é unha especie de parrulo cun distintivo peteiro vermello nos machos e de cor parda nas femias. Aínda que está clasificado como parrulo mergullador, os seus hábitos de alimentación aseméllanse máis ós anatinos.
O nome de especie peposaca deriva dun termo guaraní que quere dicir "ás vistosas", referíndose á raia branca ancha que é só visíbel coas ás estendidas.
Gimlet (combinado)
O gimlet é un combinado ao estilo martini, que se adoita facer con xenebra ou vodka e zume de lima.
Historia
Desde a década de 1990 a maioría dos barmen adoitan servir o gimlet con vodka en vez de xenebra. Esta variedade era o combinado favorito de Ed Wood, que mesmo usou os pseudónimos de "Telmig Akdov" e "Akdov Telmig" (palíndromo de Vodka Gimlet) para as súas novelas para adultos.
Ceratosaurus
O espécime de Garden Park constitúe o esqueleto máis completo de todo o xénero, e só foron descritos uns poucos espécimes máis dende entón. Ademais de C. nasicornis, foron descritas dúas especies, Ceratosaurus dentisulcatus e Ceratosaurus magnicornis, no ano 2000 a partir de esqueletos fragmentarios de Cleveland-Lloyd Quarry de Utah e na veciñanza de Fruita, Colorado. Porén, a validez destas especies foi cuestionada, e os tres esqueletos posiblemente poderían representar diferentes etapas de crecemento da mesma especie. En 1999, anunciouse a descuberta do primeiro exemplar xuvenil. No ano 2000, atopouse e describiuse un espécime parcial na formación de Lourinhã, en Portugal, achegando probas da presenza deste xénero fóra de América do Norte. Tamén foron atopados restos fragmentarios en Tanzania, o Uruguai e Suíza, aínda que a súa asignación ó xénero Ceratosaurus non é aceptada no presente pola maioría dos paleontólogos.
Gimlet (combinado)
Etimoloxía
A primeira testemuña deste nome aplicado ao combinado é de 1928. Procede do nome en inglés da barrena, ferramenta para facer pequenos buratos, e é usado figuradamente polo efecto de "penetración" que fai en quen o bebe.
Ceratosaurus
Ceratosaurus dá o seu nome ós Ceratosauria, un clado de dinosauros terópodos que diverxeu de maneira temperá da liñaxe evolutiva que conduciu ás modernas aves. Dentro dos Ceratosauria, algúns paleontólogos propuxeron un estreiro parentesco cos Genyodectes da Arxentina, con quen comparte os dentes fortemente alongados. O xénero xeoloxicamente anterior de Proceratosaurus atopado en Inglaterra, malia ter sido descrito como antecesor de Ceratosaurus, foi posteriormente desvinculado. Ceratosaurus compartiu o seu hábitat con outros xéneros meirandes de terópodos, como Torvosaurus e Allosaurus, e suxeriuse que estes terópodos ocupaban diferentes nichos ecolóxicos para evitar a competencia entre eles. Ceratosaurus pode ter cazado dinosauros que se alimentan de plantas, aínda que algúns paleontólogos suxeriron que cazaba presas acuáticas como peixes. O corno nasal probablemente non se usou como unha arma como suxeriu orixinalmente Marsh, senón que é máis probable que só o usara para mostrar.
Descrición
miniatura|dereita|Tamaño dos dous espécimes comparados cun humano, co holotipo de Ceratosaurus nasicornis (USNM 4735) en laranxa e o meirande espécime (UMNH VP 5278) en azul. O Ceratosaurus ten o plano corporal típico dos grandes dinosauros terópodos. Un animal bípede, trasladábase nas súas poderosas patas traseiras, mentres que as súas extremidades dianteiras tiñan un tamaño reducido. O espécime USNM 4735, o primeiro esqueleto descuberto e o holotipo de Ceratosaurus nasicornis, era un exemplar de 5,3 ou 5,69 m de lonxitude segundo diferentes fontes. O feito de se ese exemplar era un adulto completamente desenvolvido non está claro. Othniel Charles Marsh, en 1884, suxeriu que este espécime pesaba arredor da metade do peso dun contemporáneo seu, o Allosaurus. En revisións máis recentes, foi estimado en 418 kg, 524 kg ou 670 kg. Outros tres esqueletos adicionais descubertos na segunda metade do século XX eran substancialmente maiores. A lonxitude do primeiro deles, UMNH VP 5278, foi estimado de xeito informal por James Madsen como de 8,8 m de longo, mais posteriormente foi corrixido a 7 m. O seu peso foi calculado en 980 kg, 452 kg e 700 kg en obras diferentes. O segundo esqueleto atopado, MWC 1, era un máis pequeno que UMNH VP 5278 e puido roldar os 275 kg de peso. O terceiro, aínda sen describir, é o espécime BYUVP 12893, que se considera o meirande xamais descuberto, malia que as estimacións do seu tamaño aínda non foron publicadas. Outro espécime (ML 352), descuberto en Portugal no ano 2000, estimouse en 6 m de lonxitude e 600 kg de peso.
miniatura|esquerda|Reconstrución artística de C. nasicornis. O número exacto de vértebras é descoñecido debido a varios ocos na columna vertebral do holotipo Ceratosaurus nasicornis. Cando menos 20 vértebras formaban o pescozo e o lombo dende o sacro. Na parte media do pescozo, os centros (ou corpos) das vértebras eran tan longos como altos, mentres que na parte diantera e traseira do pescozo, os centros eran máis curtos que altos. As espiñas neurais que se proxectan cara a arriba eran relativamente grandes, e as vértebras dorsais (posteriores) eran tan altas como os centros vertebrais longos. O sacro, que consistía en seis vértebras sacras fusionadas, estaba arqueado cara a arriba, cos seus centros vertebrais fortemente reducidos en altura na súa porción media, como é o caso doutros Ceratosauria. A cola estaba formada por arredor de 50 vértebras caudais e representaba a metade da lonxitude total do animal; no holotipo, estimouse en 2,84 m de longo. A cola era profunda de arriba abaixo debido ás altas espiñas neurais e alongadas cheuróns, ósos situados debaixo da central vertebral. Como noutros dinosauros, facía de contrapeso do corpo e contiña os masivos músculos caudofemorais, que eran responsables do pulo cara a diante durante a locomoción, tirando a coxa superior cara a atrás cando se contraían.
miniatura|dereita|Características distintivas do cranio de Ceratosaurus: os ósos nasais esquerdo e dereito fusionados forman unha hasta nasal prominente (enriba), e os dentes da mandíbula superior son excepcionalmente longos (abaixo). Estes fósiles son parte do espécime MWC 1 de [[Fruita, Colorado, e exhíbense no museo local Dinosaur Journey.]] A omoplata estaba fusionada coa coracoide, formando un só óso sen ningunha marca visible entre os dous elementos orixinais. O holotipo C. nasicornis foi descuberto cunha extremidade dianteira esquerda articulada que inclúe unha man incompleta. Aínda que estaba desarticulada durante a preparación, fíxose un xeso do antebrazo fósil para documentar as posicións relativas orixinais dos ósos. Os ósos carpianos non foron atopados en ningún exemplar, o cal fixo que os estudosos suxerisen que eran inexistentes no xénero. Nun artigo de 2016, Matthew Carrano e Jonah Choiniere suxiren a existencia dun ou varios carpos cartilaxinosos (non ósos), como indica nunha fenda presente entre os ósos do antebrazo e os metacarpianos, así como pola textura superficial dentro deste oco. En contraste coa maioría dos terópodos con trazos derivados, que contan con só tres díxitos en cada man (díxitos I–III), o Ceratosaurus mantivo catro díxitos, sendo o díxito IV dun tamaño reducido. Os metacarpos primeiro e cuarto eran curtos, mentres que o segundo era lixeiramente máis longo que o terceiro. Os metacarpos e especialmente as primeiras falanxes eran proporcionalmente curtas, ó contrario que a maioría dos terópodos basais. Só as primeiras falanxes dos díxitos II, III e IV están preservadas no exemplar holotipo; o número total de falanxes e ungueais (ósos das gadoupas) é descoñecido. A anatomía do metacarpo I indica que a falanxe estivo presente orixinalmente neste díxito tamén. O pé consta de tres díxitos que sosteñen o peso, numerados II–IV. O díxito I, que nos terópodos está xeralmente reducido a un esporón que non toca o chan, non foi preservado no holotipo. Marsh, na súa descrición orixinal de 1884, asumiu que o díxito se perdeu no Ceratosaurus, mais Charles Gilmore, na súa monografía de 1920, anotou unha área de conexión no segundo metatarso demonstrando a presenza deste díxito.
De maneira única entre os terópodos, o Ceratosaurus posuía osteodermos pequenos, elongados e irregulares ó longo da parte media do seu corpo. Estes osteodermos foron descubertos sobre a espiña neural nas vértebras cervicais 4 e 5, así como nas vértebras caudais 4 a 10, formando probablemente unha liña continua que puido terse estendido dende a base da caveira até a punta da cola. Como suxeriu Gilmore en 1920, a súa posición na matriz rupestre reflicte probablemente a súa posición exacta no animal vivo. Os osteodermos sobre a cola foron atopados separados da espiña neural por 25 a 38 mm, posiblemente contabilizase a pel e os músculos presentes polo medio, mentres que os do pescozo estaban moito máis preto das espiñas neurais. Ademais da liña media do corpo, a pel contiña osteodermos adicionais, como indica unha placa cuadrangular de entre 58 a 70 de longo atopada xunto co holotipo; a localización desta placa no seu corpo é descoñecida. O espécime UMNH VP 5278 tamén foi atopado cun bo número de osteodermos, que foron descritos como amorfos. Aínda que a maioría destes osículos se atoparon a un máximo de 5 m de distancia do esqueleto, non se asociaron directamente a ningunha vértebra, a diferenza dos do holotipo C. nasicornis, polo que a súa posición orixinal no corpo non se pode inferir deste exemplar.
Coencima Q
miniatura|dereita|Estrutura química do coencima Q10 (n=10).
Os coencimas Q (tamén coenzimas Q) ou ubiquinonas son un grupo de coencimas formados por unha quinona cunha cadea lateral de isoprenos e unha estrutura química similar á das vitaminas E e K con importantes funcións biolóxicas. A máis salientable destas ubiquinonas nos humanos é o coencima Q10 ou CoQ10.
Propiedades
Na súa forma pura o coencima Q10 é un po cristalino amarelo-laranxa, inodoro e insípido. O CoQ10 difunde libremente na bicapa lipídica das membranas xa que é unha substancia liposoluble cunha estrutura de benzoquinona cunha longa cola isoprenoide hidrofóbica.
Nas células encóntrase en todas as membranas, onde realiza diversas funcións relacionadas coa súa capacidade redox, é dicir, a capacidade de alternar unha forma oxidada (quinona) cunha forma reducida (quinol). Como a molécula recolle dous hidróxenos doutras moléculas secuencialmente, hai un estado redox intermedio chamado semiquinona. centro|miniatura|400 px|Quinona (esquerda), semiquinona (centro) e quinol (dereita).
Funcións metabólicas
O CoQ10 está presente en todas as nosos células e intervén na produción de enerxía nas mitocondrias, xa que forma parte da cadea de transporte de electróns. O 95% das necesidades enerxéticas corporais obtense por procesos nos que intervén o coencima Q10. Os órganos que fan un consumo maior de enerxía (corazón, pulmóns, fígado) son os que presentan unhas concentracións de CoQ10 máis elevadas.
Na cadea respiratoria transporta electróns desde o complexo I (NADH-redutase) ou desde o complexo II (succinato deshidroxenase) ata o complexo III (coencima Q-citocromo c redutase). Ademais tamén participa como aceptor de electróns da acil-coencima A deshidroxenase implicada na beta-oxidación de ácidos graxos e da dihidro-orotato deshidroxenase, encima implicado na síntese de nucleótidos. Intervén na lanzadeira do glicerol-fosfato. Tamén se demostrou a súa implicación na actividade de encimas que desaxustan a fosforilación oxidativa e na apertura do poro mitocondrial e, xa que logo, na regulación da apoptose. Noutras membranas mostra unha función antioxidante, xa sexa de forma directa evitando a formación de lipoperóxidos ou de forma indirecta a través da reciclaxe doutros antioxidantes lipídicos como a vitamina E, ou hidrosolubles como a vitamina C ou ácido ascórbico.
Funcións fisiolóxicas
Absorbemos esta molécula en gran parte cos nosos alimentos, pero podemos tamén sintetizala no noso organismo. O CoQ10 é un antioxidante, que protexe ás células dos efectos dos radicais libres oxidantes. A redución das taxas de CoQ10 foi relacionada co envellecemento, e con factores como o esforzo físico extremo, o estrés, o aumento do consumo de alcohol e tabaco, e con certas doenzas e o tratamento con medicamentos que reducen a taxa de colesterol, como as estatinas (sen que neste aspecto se demostrase un efecto negativo das estatinas). Niveis baixos desta molécula son relacionados por algúns estudos con maiores taxas de mortalidade despois de fallos cardíacos pero estes resultados son discutidos por outros estudos.
Contido nos alimentos
A nosa alimentación fornece unha cantidade diaria de 3 a 10 miligramos deste coencima. Porén, en certas situacións pode ser necesaria a suplementación dietética. O coencima Q10 está presente sobre todo na carne e o peixe. Os legumes e os produtos lácteos conteñen relativamente pouco.
Biosíntese
Un proceso de múltiples pasos que comeza co acetil-CoA e segue pola vía do mevalonato produce farnesil-PP, o precursor do colesterol, do CoQ, do dolicol, e das proteínas isopreniladas. Un encima moi importante desta vía é a hidroximetilglutaril Co-A redutase. A longa cadea isoprenoide do CoQ sintetízase pola trans-preniltransferase, que condensa o farnesil-PP con varias moléculas de isopentenil-PP, todas con configuración trans. O seguinte paso implica a condensación desta cadea lateral isoprenoide co 4-hidroxibenzoato, catalizada pola poliprenil-4-hidroxi benzoato transferase. O hidroxibenzoato sintetízase a partir da tirosina ou da fenilalanina. Ademais de na mitocondria, estas dúas reaccións iniciais teñen lugar tamén no retículo endoplasmático e nos peroxisomas, o que quere dicir que hai múltiples lugares de síntese na célula animal. .
Xenes implicados nesta biosíntese son: PDSS1, PDSS2, COQ2, e COQ8/CABC1.
Síntese química
Utilízanse tres métodos diferentes para a fabricación de CoQ10: a fermentación con lévedos, a fermentación bacteriana e a síntese química. A producida pola fermentación dos lévedos está toda en configuración todo-trans, o que significa que é idéntica ao CoQ10 natural presente nos alimentos. Algúns estudos confirman a seguridade do consumo desta substancia.
Estadio Municipal García Hermanos
O Estadio Municipal García Hermanos é un campo de fútbol propiedade do Concello de Betanzos.
Historia
O 10 de abril de 1989, nun acto presidido polo daquela alcalde de Betanzos, Manuel Lagares Pérez, e o presidente da Deputación da Coruña, José Manuel Romay Beccaría, canda outras autoridades autonómicas e provinciais, foi presentado o proxecto e maqueta dun novo campo de fútbol para Betanzos.
Inaugurouse en 1991 e nel xoga os seus partidos como local o Betanzos CF. O seu terreo de xogo é de herba natural e conta cunha bancada cuberta con capacidade para 5.000 espectadores. A corporación municipal bautizouno con ese nome como homenaxe aos Irmáns García Naveira.
En 1993 o Súperdepor dirixido por Arsenio Iglesias xogou un partido amigábel contra o conxunto betanceiro que, daquela, contaba no seu equipo co irmán de Bebeto.
Este campo veu substituír o vello campo municipal do Carregal, tamén de titularidade municipal e situado nas proximidades, que aínda se conserva para adestramentos e uso das categorías inferiores do club brigantino.
Eichenzell
Eichenzell é un concello alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 10991 habitantes.
Universidade de Lleida
300px|miniatura|Edificio do reitorado. 300px|miniatura|Campus de Cappont A Universidade de Lleida (en catalán e oficialmente: Universitat de Lleida), coñecida co acrónimo UdL, é unha universidade española situada na cidade de Lleida. É herdeira do medieval Estudi General, a universidade máis antiga de Cataluña e da antiga Coroa de Aragón, así como a terceira máis antiga de España tras a histórica de Palencia e a de Salamanca.
Historia
A actual universidade, creada por lei en 1991, é herdeira da institución fundada por Xaime II de Aragón no ano 1300 (século XIII), co nome de Estudi General (Studium Generale), grazas a unha bula pontificia de Bonifacio VIII outorgada en 1297.
Co nacemento do Estudi General aparecía en Lleida un barrio universitario onde chegaban estudantes procedentes de toda a Coroa de Aragón e doutros moitos territorios, o que, do mesmo xeito que ocorre na actualidade, proporcionaba á cidade un ambiente de especial vitalidade. Por outra banda, estudantes e profesores formaban unha comunidade distinguida con importantes privilexios e inmunidades, coa igrexa parroquial de Sant Martí como lugar emblemático das celebracións solemnes, e co apoio económico do municipio e do Capítulo Catedralicio.
Na segunda metade do século XVII as universidades en España vivían un período de decadencia que continuaría ata o reinado de Filipe V, xa no século XVIII. Nesa época, e unha vez finalizada a Guerra de Sucesión, os reformadores borbónicos decidiron clausurar todas as universidades catalás: Barcelona, Xirona, Lleida, Tarragona, Tortosa, Vic e Solsona. Ao mesmo tempo, a 70 km ao leste de Lleida, crearon a Universidade de Cervera en agradecemento ao apoio desta cidade a Filipe de Anjou, a diferenza doutras, como Lleida ou Barcelona, partidarias desde o primeiro momento do arquiduque Carlos de Austria. A nova universidade foi creada o 11 de maio de 1717. Unha Real Cédula datada o 9 de outubro do mesmo ano ordenou o peche do antigo Estudi General de Lleida, logo de 417 anos de prolongada existencia e o do resto das universidades de Cataluña.
Centros universitarios
Existen cinco campus universitarios:
Dieudonné Salme
Dieudonné Salme, nado en Glain o 1 de xuño de 1836 e finado en Liexa o 26 de marzo de 1911, foi un escritor belga, autor da primeira novela en lingua valoa, Li Houlot.
Traxectoria
Procedente dunha familia de armeiros, Dieudonné dedicouse primeiro á profesión dos seus devanceiros e logo traballou nos hospicios civís. Comezou a escribir en valón en 1858, difundindo cancións e monólogos en follas volantes. En 1872, Dieudonné Salme fundou e foi o primeiro presidente do Caveau liégeois. A súa poesía recolleuna no volume Tonires et blouwets publicado en 1878. Escribiu pezas teatrais, fundamentalmente comedias, como Quoitte po quoitte que apareceu en 1879. Pero as súas obras máis recoñecidas foron as dúas novelas que publicou Li Houlot (1888), de carácter histórico, e Pitchete (1890).
Os Remedios, Mondoñedo
Nosa Señora dos Remedios é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 680 habitantes, deles 320 eran homes e 360 eran mulleres, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Constanza de Castro e Osorio
Constanza de Castro e Osorio, nada en Viveiro c. 1430 e finada na mesma localidade en 1489, foi unha nobre e relixiosa galega. Coñecida como beata polo pobo, comezou o proceso de beatificación.
Traxectoria
miniatura|Igrexa de San Francisco Constanza era señora dos coutos de Silán e Codesido. Casara con Roi Díaz de Andrade, señor de San Pantaleón das Viñas, que faleceu na guerra de Granada. Antes de morrer, Roi enviou á súa esposa unha carta escrita en galego, como despedida e testamento, xa que lle dixo que se morría na batalla, ela e o seu fillo Héctor eran herdeiros dos seus bens e ela debería administralos; a carta ten data do 13 de agosto de 1450.
Constanza permaneceu viúva durante corenta anos. Era unha terciaria franciscana dedicada á oración e á caridade, e atribuíronlle milagres. Morreu en estado de santidade e foi enterrada no convento de San Francisco de Viveiro.
Doraemon (videoxogo de 1986)
Doraemon (ドラえもん) é un videoxogo de 1986 desenvolvido e publicado por Hudson Soft para a consola Family Computer exclusivamente para o Xapón. Está baseado no manga xaponés de Fujiko F. Fujio Doraemon, que despois se converteu nunha serie anime e nunha franquía. Foi o décimo xogo de Famicom mellor vendido en 1986, vendendo arredor de 1 150 000 copias. É o terceiro xogo creado para Doraemon despois das versión desenvolvidas para Arcadia 2001 e Epoch Cassette Vision.
Ateca
Ateca é un concello español da provincia de Zaragoza situado na comarca da Comunidade de Calatayud. Ten unha área de 84,7 km². Segundo o INE en 2015 tiña 1968 habitantes, cunha densidade de poboación de 23,23 hab/km².
É unha localidade con arte mudéxar, que aparece citada no Cantar de Mio Cid.
Xeografía
Está localizado na riba esquerda do río Jalón, na confluencia con o río Manubles e cerca do lugar onde conflúen o río Mesae máis o Piedra. Hai aquí unha famosa fábrica de chocolate. A altitude media do concello é de 603 msnm. A capital municipal dista uns 100 km da cidade de Zaragoza.
Nome
Segundo algúns historiadores identifícase coa antiga Attacum, mencionada por Ptomoleo. Ten un sufixo celta -acum, -ecum, con xorda intervocálica conservada consonte á fonética mozárabe e aragonesa. Na época de dominio musulmán chamábase Teca, que, casualmente, en árabe significa a antiga. Porén, tamén se identificou o seu nome a través do éucaro, como un derivado de ate, "porta".
Inés Rey
Inés Rey García, nada na Coruña o 11 de xullo de 1982, é unha avogada e política galega militante do PSdeG. Dende o 15 de xuño de 2019 é a alcaldesa da Coruña. É a primeira muller na democracia que ostenta ese cargo.
Traxectoria
É licenciada en dereito pola Universidade da Coruña, carreira na que tivo como profesor de Dereito procesal ao seu antecesor na alcaldía, Xulio Ferreiro. Exerceu de avogada na súa cidade natal e é nai de dous fillos.
Militante das Xuventudes Socialistas de Galicia e do PSdeG, nas eleccións xerais de 2011 foi como número 2 da lista do partido ao Senado, por detrás do alcalde saínte Javier Losada, pero non foi escollida senadora.
En 2018 presentou a súa candidatura ás primarias do seu partido para obtar á alcaldía da Coruña, xunto con José Manuel García, Rafael Arangüena e Juan Ignacio Borrego. Na primeira volta foi a segunda candidata máis votada con 96 sufraxios, por detrás de José Manuel García que obtivo 143. Así e todo, na segunda volta que se celebrou o 25 de novembro de 2018 quedou de primeira, con 215 votos fronte aos 178 do outro candidato, encabezando así a lista do PSdeG nas eleccións municipais de 2019 na súa cidade.
Nas eleccións, celebradas o 26 de maio de 2019, o PSdeG foi a segunda forza máis votada no concello da Coruña con 9 concelleiros, quedando a 410 votos do PPdeG de Beatriz Mato, que foi a primeira forza tamén con 9 concelleiros. Non obstante, Inés Rey foi investida alcaldesa da cidade o 15 de xuño de 2019, grazas ao apoio dos 6 concelleiros da Marea Atlántica e os 2 do BNG.
Obafemi Martins
Obafemi Akinwunmi Martins, nado o 28 de outubro de 1984 en Lagos, é un futbolista nixeriano. Xoga de centrocampista ou dianteiro.
Ran (proteína)
Ran é unha pequena proteína G que é esencial para o transporte de ARN e proteínas a través do complexo do poro nuclear. A proteína Ran está tamén implicada no control da síntese de ADN e na progresión do ciclo celular. A localización nuclear de Ran require a presenza de reguladores da condensación do cromosoma 1 (RCC1). As mutacións que afectan a Ran alteran a síntese de ADN. Debido ás múltiples funcións que ten, é probble que Ran interaccione con outras proteínas.
Ciclo de Ran
miniatura|esquerda|Representación esquemática do ciclo de Ran. miniatura|dereita|Ciclo de Ran e fases de exportación e importación nuclear. A proteína Ran existe na célula en dúas formas unidas a nucleótidos: unida a GDP e unida a GTP. Estas formas interconvértense orixinando un ciclo chamado ciclo de Ran ou ciclo Ran. A RanGDP convértese en RanGTP pola acción de RCC1, que é o factor de intercambio de nucleótidos de Ran. RCC1 tamén se coñece como RanGEF (factor de intercambio de nucleótidos de guanina de Ran). A actividade intrínseca de GTPase de Ran actívase por medio da interacción coa proteína activadora de GTPase de Ran (RanGAP), facilitada pola formación dun complexo coa proteína que se une a Ran (RanBP). A activación da GTPase orixina a conversión de RanGTP en RanGDP, o que pecha o ciclo de Ran.
Ran pode difundir libremente dentro da célula, pero como RCC1 e RanGAP están localizados en diferentes lugares da célula, a concentración de RanGTP e RanGDP difire localmente tamén, creando gradientes de concentración que actúan como sinais para outros procesos celulares. RCC1 está unido á cromatina e, por tanto, localizado dentro do núcleo. RanGAP é citoplasmático nos lévedos pero está unido á envoltura nuclear en plantas e animais. En células de mamíferos, é modificada por SUMO e está unida ao lado citoplasmático do complexo do poro nuclear por medio dunha interacción coa nucleoporina RanBP2 (Nup358). Esta diferenza na localización das proteínas accesorias no ciclo de Ran dá lugar a que exista unha proporción elevada de RanGTP con respecto a RanGDP dentro do núcleo e inversamente unha proporción baixa RanGTP:RanGDP fóra do núcleo. Ademais de haber un gradiente no estado unido a nucleótido de Ran, hai tamén un gradiente da propia proteína, xa que hai maiores concentracións de Ran no núcleo que no citoplasma. A RanGDP citoplasmática é importada ao núcleo pola pequena proteína NTF2 (Factor de Transporte Nuclear 2), onde RCC1 pode despois catalizar o intercambio de GDP por GTP na proteína Ran.
Papel no transporte nuclear durante a interfase
''miniatura|esquerda|Implicación do ciclo de Ran no transporte nucleocitoplasmático no [[poro nuclear.]] A proteína Ran está implicada no transporte de proteínas a través da envoltura nuclear por interacción coas carioferinas e polo cambio na súa capacidade de unirse ou liberarse das moléculas que transporta. As proteínas que constitúen o cargamento que conteñen un sinal de localización nuclear (NLS) únense a importinas e son transportadas ao núcleo. Dentro do núcleo, RanGTP únese ás importinas e libera o cargamento transportado. Os cargamentos que deben saír do núcleo e pasar ao citoplasma únense a unha exportina formando un complexo ternario con RanGTP. Despois da hidrólise de RanGTP a RanGDP fóra do núcleo, o complexo disóciase e o cargamento exportado é liberado.