cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os Foreiros, Vilaúxe, Chantada
Os Foreiros é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 3 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 2 eran homes e 1 muller.
A Irexa, Prevesos, Castro de Rei
A Irexa é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Agramunt
Agramunt é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 5 515 habitantes.
Montouto, San Romao de Campos, Carballedo
Montouto é un lugar da parroquia de San Romao de Campos, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 6 habitantes, 5 mulleres e 1 home.
Agramunt
É unha vila industrial, de servizos e agrícola, moi coñecida polas súas fábricas de turrón e chocolate. Son importantes tamén as súas industrias metalúrxicas. Ademais da vila de Agramunt, no concello atópanse as localidades de Almenara Alta, Donzell d'Urgell, Mafet, Montclar e Les Puelles.
Montouto, San Romao de Campos, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, monte alto (orónimo).
Casa da Navegación
A Casa da Navegación é un espazo expositivo de titularidade municipal do concello de Baiona, na provincia de Pontevedra.
Descrición
O museo, proxecto que comezou no ano 2009, costeado pola Deputación provincial de Pontevedra e o concello de Baiona, foi inaugurado o 1 de marzo de 2015 por representantes doutras dúas institucións: o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, e a daquela ministra de Fomento, Ana Pastor Julián.
O edificio, a Casa María Carvajal, que anteriormente foi casa do concello, foi rehabilitado para o uso actual. De dous andares, alberga unha colección procedente, en parte, do Museo do Mar de Galicia e o Museo Provincial de Pontevedra, onde estaba en depósito, que inclúe unha réplica feita no 2001 da Carta Puebla fundacional de Afonso IX, cartografía da colección de Román Pereiro Alonso e outros documentos, pezas arqueolóxicas (unha lauda sepulcral, unha moeda do século XIII e fragmentos de cerámica), unha maqueta da carabela Pinta feita en 1985, o robot submarino RU-27, mobiliario (entre o que destaca o arquivo do corrixidor), aparellos de pesca cedidos por Remigio Leyenda, fotografías cedidas por Esperanza Fernández Vernet, instrumentos de navegación, obxectos procedentes de naufraxios, vellas lámpadas do faro Silleiro e dúas pequenas pezas de artillería.
Crítica
En 2015 o Valedor do Pobo abriu un expediente por ter o museo todo o texto exposto (tanto as placas dos obxectos como os paneis de gran formato) exclusivamente en castelán e inglés, excluído a lingua galega. O concello alegou falta de espazo e que a exposición estaba orientada a un público estranxeiro.
Club Deportivo Málaga
O Club Deportivo Málaga foi un equipo de fútbol de España, establecido na cidade de Málaga, Andalucía.
Coñéceselle como Club Deportivo Málaga desde 1941, anteriormente denominábase Club Deportivo Malacitano, que naceu en 1933 tras a fusión dos entón equipos máis representativos da cidade: o Fútbol Club Malagueño (fundado en 1923 e mantido na fusión) e o Málaga Sport Club (desaparecido tras a fusión). O equipo militou en diferentes categorías da liga española de fútbol, pero desapareceu no verán de 1992 por mor da débeda económica que arrastraba. Tras a quebra do CD Málaga o equipo filial deste, o Club Atlético Malagueño -cuxa denominación pasou a ser Málaga Club de Fútbol- converteuse no novo representante malaguista.
Meconio
miniatura|170px|Meconio dun neonato de 12 horas de idade. Escala: 5 cm de esquerda a dereita.
O meconio son as primeiras feces expulsadas polos mamíferos neonatos. A diferenza das feces expulsadas posteriormente, o meconio está composto de materiais que foron inxeridos durante o tempo que o feto pasou no útero, e contén células do epitelio intestinal, lanugo, mucus, líquido amniótico, bile, e auga. Pensábase ata hai pouco que o meconio era estéril, pero un equipo de investigadores da Universidade de Valencia, España, encontrou nel comunidades bacterianas ben desenvolvidas, que parecían ser de dúas clases. Arredor da metade das mostras parecían estar dominadas por bacterias que producían ácido láctico, como Lactobacillus, e a outra metade contiña principalmente bacterias da familia entérica, como Escherichia coli. O meconio, a diferenza das feces posteriores, é viscoso e pegañento como alcatrán, a súa cor xeralmente é verde olivácea moi escura, pero é case inodoro. Cando se dilúe no líquido amniótico, pode ter tons verdes, castaños ou amarelos. O meconio debería ser expulsado completamente nos primeiros días de vida do neno, e as deposicións vanse facendo progresivamente máis amarelas (polo leite dixerido). O termo latino meconium deriva do grego μήκων, mēkōn, papoula, facendo referencia ao seu aspecto de alcatrán que pode lembrar certas preparacións de opio bruto, ou á crenza de Aristóteles de que inducía o sono no feto.
Un síntoma da enfermidade de Hirschsprung e da fibrose quística é a imposibilidade de expulsar o meconio. Outras doenzas asociadas ao meconio son a síndrome de aspiración de meconio e o meconium ileus.
O meconio pode usarse para comprobar a exposición in utero a diversas drogas. Utilizando o meconio, un equipo de investigación canadense da Universidade de Toronto, demostrou que mesturando un subproduto do etanol (FAEE) podían detectar obxectivamente se os fetos estiveran expostos a unha inxestión excesiva de alcohol por parte da nai durante o embarazo. En EEUU, os resultados das probas do meconio dun neonato poden orixinar a acción dos servizos de protección á infancia e outras autoridades legais. O meconio pode analizarse para detectar o uso de tabaco pola nai durante o embarazo.
Síndrome de aspiración de meconio
O meconio almacénase normalmente no intestino do neno ata despois do nacemento, pero ás veces expúlsase ao líquido amniótico antes do nacemento ou durante o parto. O líquido amniótico manchado é un signo de estrés fetal, e pon ao neonato en risco de aspirar meconio, que entraría nos seus pulmóns e pode orixinar no neonato a síndrome de aspiración de meconio, que causa dificultades respiratorias.
Meconium ileus
O meconium ileus non debe confundirse coa síndrome de tapón do meconio, no cal unha masa dura de moco impide que o meconio se expulse, sen que haxa risco de perforación intestinal. Polo contrario, no meconium ileus hai un risco significativo de perforación intestinal. Nos enemas de bario para radioloxía, a síndrome de tapón do meconio mostra un colon normal ou dilatado en lugar do microcolon característico do meconium ileus.
Outros usos
Ademais do seu uso na fisioloxía humana e dos mamíferos, o termo meconio pode ter outros usos:
José Antonio Ortega Lara
José Antonio Ortega Lara, nado en Montuenga (pedanía de Madrigalejo del Monte, provincia de Burgos) en 1958, é un funcionario de prisións español retirado.
Traxectoria
Mestre e licenciado en Dereito, permaneceu secuestrado pola organización terrorista ETA durante 532 días entre 1996 e 1997. Foi militante do Partido Popular entre 1987 e 2008. Actualmente vive en Burgos.
O 16 de xaneiro de 2014 presentou, como membro do Comité Executivo Provisional, o partido político Vox xunto con outros exmilitantes do Partido Popular, como Santiago Abascal, José Luís González Quirós e Ignacio Camuñas, entre outros, xerando unha alternativa á dereita do Partido Popular. O nome do partido é Vox e se autodefine como unha alternativa «rexeneradora» fronte ós dous partidos maioritarios, e que a súa fundación responde a un sentimento de orfandade política no centro dereita. Vox concorreu ás eleccións europeas de 2014 pero non obtivo representación.
Juan Aguirre
Juan Vicente García Aguirre, nado en Donostia (Guipúscoa) o 11 de febreiro de 1970, é un guitarrista español, compoñente do conxunto zaragozano Amaral.
Traxectoria
Viviu os seus primeiros anos no barrio de Gros de Donostia, e despois marchou a Zaragoza. Foi guitarrista nunha banda de Pop-Rock de matices psicodélicos chamada Días de vino y rosas, que editou só un disco no ano 1990, de nome homónimo ao grupo.
En 1993 coñece a Eva Amaral, con quen forma o grupo Amaral. Durante 5 anos, adícanse a compoñer e tocar en pequenas salas de Zaragoza. Até 1997, trasládase xunto a Eva a Madrid, e ese mesmo ano firman con Virgin-EMI para gravar o seu primeiro material discográfico. Ao ano seguinte, sae ao mercado o primeiro álbum do grupo, titulado Amaral.
Ata a actualidade gravaron cinco discos con grande éxito, converténdose nun dos grupos españois de maior éxito dentro e fóra das nosas fronteiras. Durante a xira de Pájaros en la cabeza, Juan tamén cantaba. Concretamente "Tardes", que foi composta por el e incluída no primeiro disco. No 2008, Eva e Juan versionaron "A Hard Rain's a-Gonna Fall" de Bob Dylan, canción promocional para a exposición internacional que se celebrará en Zaragoza. A súa versión chámase "Llegará la tormenta".
Heinrich Rickert
Heinrich Rickert, nado en Danzig en 1863 e finado en Heidelberg en 1936, foi un filósofo alemán.
Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Friburgo desde 1891, onde tivo como alumno a Martin Heidegger. Sucedeu en 1916 a Wilhelm Windelband na cátedra de filosofía en Heidelberg.
Integrado na escola neokantiana de Baden, desenvolveu unha "filosofía dos valores" como a prioris nos que fundar unha conceptualización científica no campo das ciencias culturais. Desta forma Rickert pensaba superar o relativismo historicista e completar ó mesmo tempo a reflexión kantiana sobre as ciencias da natureza. Os valores terían un rango ontolóxico propio diferente das realidades físicas e tamén psíquicas, pero podendo residir nun obxecto, transformándoo nun ben, ou nos actos dun suxeito, converténdoo en algo valorable.
Dodona
Dodona (dórico: Δωδώνᾱ, Dōdṓnā, xónico e ático: Δωδώνη, Dōdṓnē) en epiro no noroeste de Grecia, era un oráculo dedicado a unha Deusa Nai identificada noutros lugares con Rea ou Gaia, pero coñecida en Dodona como Dione, que foi substituída parcialmente en tempos históricos polo deus olímpico Zeus.
Heinrich Rickert
Traxectoria
O obxectivo das ciencias culturais consistiría en poñer en relación os feitos por elas estudados con algún valor. Agora ben, non concibe a valoración do investigador como unha arbitrariedade guiada subxectivamente, senón como unha actividade na que se debe constatar os valores que de feito actúan social e historicamente. É dicir, non se trata dunha valoración práctica (Ética), senón dunha valoración teórica (Ciencia). Pódese dicir que Rickert se sitúa a medio camiño entre as filosofías naturalistas e as filosofías vitalistas que dominaron as primeiras décadas do século XX.
Dodona
O santuario de Dodona é considerado o oráculo helénico máis antigo, datando posiblemente do segundo milenio a.C. segundo Heródoto. Localizado nunha rexión illada das principais polis gregas, era considerado como o segundo oráculo en termos de prestixio, só detrás do de Delfos. Os sacerdotes e sacerdotisas interpretaban no bosque sagrado o son das follas de carballo para determinar cales eran as accións correctas que se debían levar a cabo. Aristóteles considerou a rexión arredor de Dodona como o lugar onde xurdiron os helenos. O oráculo estivo primeiro baixo o control dos tesprotos, e despois pasou a mans dos molosos. Foi un importante santuario relixioso ata a expansión do Cristianismo durante a fin da era romana.
Heinrich Rickert
Traxectoria
Como obras salientables mencionaremos Ciencias culturais e ciencias naturais (1899), Os límites da conceptualización naturalista (1896-1902) e Filosofía da vida (1920).
Dodona
Aristóteles considerou que a rexión arredor de Dodona formou parte da Hellas e da rexión onde se orixinaron os helenos. O oráculo estivo baixo o control dos Tesprotos antes de pasar a mans dos Molosos. Permaneceu como un importante santuario relixioso ata o nacemento do cristianismo durante a Época romana tardía.
Descrición
Durante a antigüidade clásica, segundo varios relatos, as sacerdotisas e os sacerdotes interpretaban, no bosque sagrado, o engurro das follas de carballo (ou de faia) para determinar as accións correctas a realizar. Segundo unha nova interpretación, o son do oráculo orixinábase en obxectos de bronce colgados das pólas de carballo e soaban candosopraba o vento, semellante a un espanta espíritos.
Segundo Nicholas Hammond, Dodona foi un oráculo dedicado á Deusa nai (identificado noutros sitios con Rea ou Gaia, pero aquí chamábase Dione) ao que se uniu e parcialmente suplantou nos tempos históricos a deidade grega de Zeus.
Historia temperá
miniatura|Martelo de sacrificio de Dodona. Bronce, século VII a.C. Museo do Louvre
Aínda que as primeiras inscricións no sitio datan de c. 550–500 a.C., As escavacións arqueolóxicas realizadas hai máis dun século recuperaron artefactos xa desde o período micénico, moitos deles agora no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, e algúns no museo arqueolóxico nas proximidades de Ioannina. Había unha antiga tradición de que Dodona foi fundada como unha colonia da cidade, tamén chamada Dodona, en Tesalia.
A actividade do culto en Dodona xa se estableceu dalgunha forma durante a Idade dr Bronce tardía (ou período micénico). Durante o período post-micénico (ou "Idade escura grega"), a evidencia da actividade en Dodona é escasa, pero hai unha reanudación do contacto entre Dodona e o sur de Grecia durante o período do período arcaico (século VIII a.C.) coa presenza de ofertas votivas en bronce (ex. trípodes) das cidades gregas do sur. Os arqueólogos tamén atoparon dedicatorias ilirias e obxectos que recibidos polo oráculo durante o século VII a.C. Ata o 650 a.C., Dodona era un centro relixioso e oracular principalmente para as tribos do norte: só despois do 650 a.C., fíxose importante para as tribos do sur.
Zeus era venerado en Dodona como "Zeus Naios" ou "Naos" (deus da primavera baixo o carballo no Temenos ou santuario, e como "Zeus Bouleus" (conselleiro). Segundo Plutarco, a adoración a Xúpiter (Zeus) en Dodona foi creada por Deucalión e Pirra.
A mención máis recente de Dodona está en Homero, e só Zeus se menciona nesta conta. Na Ilíada (arredor do 750 a.C.), Aquiles reza ao "Gran Zeus, Señor de Dodona, Pelasgos, que vive lonxe, meditando sobre a invernal Dodona" (demostrando así que tamén se podería invocar a Zeus a distancia). Non se mencionan edificios e os sacerdotes (chamados Selloi) durmian no chan cos pés sen lavar. Homero non menciona sacerdotisas.
O oráculo tamén aparece noutro pasaxe de Ulises, que relata a súa visita a Dodona. As palabras de Ulises "expresan unha familiaridade con Dodona, unha constatación da súa importancia e unha comprensión de que era normal consultar alí a Zeus sobre problemas de conduta persoal".
Os detalles desta historia son os seguintes. Odiseo di ao xove Eumaeus (posiblemente contandolle un relato ficticio) de que el (Odiseo) foi visto entre os Tesprotos, logo de ir a preguntar ao oráculo de Dodona se debía volver a Ítaca abertamente ou en segredo (como o fai Odiseo disfrazado). Odiseo repite o mesmo conto a Penélope, que aínda non puido recoñecelo a través do seu disfrace.
Segundo algúns estudosos, Dodona era orixinalmente un oráculo da Deusa nai á que asistían sacerdotisas. Identificouse noutros sitios como Rhea ou Gaia. O oráculo tamén foi compartido por Dione (cuxo nome significa simplemente "divindade"). Na época clásica, Dione quedou relegado a un papel menor noutras partes da Grecia clásica, converténdose nun aspecto da consorte máis habitual de Zeus, Hera, pero nunca en Dodona.
Segundo algúns arqueólogos, ata o século IV antes de Cristo, foi un pequeno templo de pedra a Dione engadido ao xacemento. Cando Eurípides mencionaba a Dodona (obra de teatro 'Melanippe') e Herodoto escribiu sobre o oráculo, as sacerdotisas apareceron no lugar.
Grecia clásica
Aínda que nunca eclipsou ao oráculo de Apolo en Delfos, Dodona gañou unha reputación moi alén de Grecia. No "Argonautica" de Apolonio de Rodas, relátase unha historia máis antiga de Jason e os Argonautas, o barco de Jason, o "Argo", tiña o don da profecía, porque contiña unha madeira de carballo de Dodona.
No c. 290 a.C., o rei Pirro converteu a Dodona na capital relixiosa do seu dominio e embeleceu iniciando unha serie de proxectos de construción (é dicir, reconstruíu magníficamente o Templo de Zeus, desenvolveu moitos outros edificios, engadiu un festival atlético con xogos, concursos musicais e dramas representados nun teatro). Construíuse un muro ao redor do propio oráculo e da árbore sagrada, así como os templos a Dione e Hércules.
No 219 a.C., os etolios, baixo o liderado do xeneral Dorimaco, invadiron e queimaron o templo ata os cimentos. Durante finais do século III antes de Cristo, o rei Filipo V de Macedonia (xunto cos Epirotes) reconstruíu todos os edificios de Dodona. No 167 antes de Cristo, Dodona foi destruída polos Romanos (liderados por Aemilius Paulus ) Máis tarde foi reconstruído polo emperador Augusto no 31 a.C. Cando o viaxeiro Pausanias visitou Dodona no século II a.C., o bosque sagrado quedara reducido a un só carballo. No 241 a.C., un sacerdote chamado Poplius Memmius Leon organizou o festival Naia de Dodona. No 362 a.C., o emperador Xuliano consultou o oráculo antes das súas campañas militares contra os persas.
Os peregrinos consultaronn o oráculo ata o 391-392 d.C., cando o emperador Teodosio I pechou todos os templos pagáns, prohibiu todas as actividades relixiosas pagás e cortou a antiga carballeira no santuario de Zeus. A pesar de que a cidade sobrevivente era insignificante, o sitio pagán que permanecera durante moito tempo debeu ter importancia para os cristiáns dado que o bispo Teodoro de Dodona asistiu ao Concilio de Éfeso no 431 d.C.
800px|center|miniatura|Panorama do teatro de Dodona, a aldea moderna de [[Dodoni e o monte cuberto de neve Tomaros son ​​visibles ao fondo}}]]
Alba, Teruel
Alba, tamén chamada Alba del Campo, é unha localidade e municipio aragonés, pertencente á provincia de Teruel. Conta con 178 habitantes (INE 2018) e ten unha extensión de 69,53 km². Dista 44 km de Teruel.
Alba está situada no centro-leste da Península Ibérica, próxima ao río Jiloca. Áchase a unha altitude de 974 m sobre o nivel do mar.
Caivancas
O topónimo galego Caivancas pode referirse a:
Montego Bay
dereita|300px|miniatura|Mapa da illa de Xamaica no que se pode ollar a localización de Montego Bay. En punto vermello está marcado a capital, [[Kingston.]] Montego Bay é unha cidade situada na costa noroeste de Xamaica. É a cuarta cidade máis poboada do país, con aproximadamente 120.000 habitantes. Nas súas inmediacións atópase o aeroporto Sir Donald Sangster International, o máis grande da illa.
É coñecida pola celebración na mesma da chamada Convención de Montego Bay, que regula o dereito do mar.
Gramática transformacional
Gramática transformacional é un amplo termo usado para describir gramáticas, case exclusivamente aquelas que se refiren a linguas naturais que foron desenvolvidas na tradición chomskiana. Este termo é normalmente sinónimo do lixeiramente máis específico Gramática Xenerativa Transformacional.
Conceptos básicos
Aínda que as transformacións continúan sendo importantes para as teorías actuais defendidas por Chomsky, el xa non defende a idea orixinal das estruturas profunda e superficial. Nun principio, introducíronse dous niveis adicionais de representación: a Forma Lóxica (LF) e a Forma Fonética (PF); posteriormente, nos anos noventa, Chomsky presentou un novo programa de estudo coñecido como minimalismo (ver máis abaixo), no cal a Estrutura Profunda e a Estrutura Superficial xa non encaixaban, mentres que PF e LF permaneceron como os únicos niveis de representación.
Outro factor que dificulta aínda máis poder entender o desenvolvemento das teorías de Chomsky é o feito de que o significado de Estrutura Profunda e Estrutura Superficial variou co tempo. Durante os anos setenta, ambos se mencionaban simplemente como D-Structure e S-structure. O significado de D-structure foise afastando cada vez máis do inicialmente dado á Estrutura profunda durante os anos sesenta. En concreto, a idea de que o significado dunha oración dependía da Estrutura Profunda deixou de ter sentido cando LF tomou o seu lugar.
Coñecemento lingüístico innato
Termos tales como "transformación" poden dar a impresión de que as teorías da gramática xenerativa transformacional enténdense como un modelo dos procesos a través dos que a mente humana constrúe e entende as oracións. Chomsky pensa que en absoluto se trata de algo así: a gramática xenerativa modela tan só o coñecemento que subxace a capacidade humana de falar e entender. Unha das principais ideas chomskianas é que a maior parte de devandito coñecemento é innato e que todas as linguas están compostas a partir dunha serie de principios, os cales tan só varían en certos parámetros (e por suposto, o vocabulario). Polo tanto, un meniño pode ter unha grande expectativa sobre a estrutura da linguaxe en xeral, e soamente necesita deducir os valores de determinados parámetros para a(s) lingua(s) que está aprendendo. Chomsky non foi o primeiro en suxerir que tódalas linguas comparten determinados aspectos, el cita filósofos que compartían as mesmas ideas fai varios séculos. Así a todo, el alentou a teoría do innato seguindo un período dominado principalmente polas tendencias lingüísticas do condutismo. Aínda máis significativo é que fixo determinadas propostas técnicas sofisticadas en relación coa estrutura da linguaxe e, ademais, tomou decisións importantes sobre como debería avaliarse a calidade dunha Teoría da Gramática.
Chomsky chega ata a afirmar que os meniños non necesitan aprender ningunha norma específica de ningunha lingua. E o motivo desta afirmación é que todas as linguas parecen seguir o mesmo conxunto de regras, o que se coñece como Gramática Universal. Pero o efecto destas regras e a interacción entre elas pode variar enormemente dependendo dos valores de determinados parámetros lingüísticos universais. Esta rotunda afirmación é un dos puntos nos cales a Gramática transformacional difire da maior parte das escolas.
Teorías gramaticais
Durante os anos 60, Chomsky introduciu dúas ideas centrais para a construción e avaliación de teorías gramaticais. A primeira era a distinción entre competencia e uso lingüístico. Chomsky refírese á evidencia de que as persoas, cando falamos na vida cotiá, a miúdo cometemos erros (por exemplo, comezar unha oración e deixala a medias). Estes erros son irrelevantes para o estudo da competencia lingüística, xa que a competencia é o coñecemento que permite ao ser humano construír e entender oracións.
"Linguaxe-I" e "Linguaxe-E"
Nos anos 1980, Chomsky propuxo distinguir entre I-Language e E-Language. Distinción similar, pero non idéntica á de competencia e uso da lingua. A Linguaxe-I en referencia á linguaxe interna, é o obxecto de estudo da teoría sintáctica, é a representación mental do coñecemento lingüístico que ten un falante nativo dunha lingua, e é, polo tanto, un aspecto mental. Desde esta perspectiva, case toda a lingüística sería unha rama da Psicoloxía. Linguaxe-E refírese a moitas outras nocións do que é a linguaxe, por exemplo: linguaxe como un ente de coñecemento ou de hábitos de conduta compartidos por unha comunidade. Chomsky expón que tales nocións do que é a linguaxe non son útiles para o estudo do coñecemento innato da linguaxe, tales como a competencia. Ata aínda podendo ser sensatos, intuitivos e útiles noutras áreas de estudo. A competencia tan só se pode estudar se se trata a lingua como obxecto mental.
Gramaticalidade
Chomsky contradixo os criterios hexemónicos durante o século XX suxerindo que as nocións gramatical e non gramatical poderían definirse de forma útil e dotándoas de sentido. Un lingüista condutista radical diría que a lingua se pode estudar tan só con gravacións ou transcricións de conversacións reais. O rol do lingüista centraríase na procura de aspectos mediante a análise de devandita conversación, pero non debería propoñer hipóteses sobre o porqué da existencia de devanditos aspectos, tampouco debería etiquetar devanditas expresións como "gramaticais" ou "non gramaticais". Chomsky mantén que a intuición dun falante nativo é suficiente para definir a gramaticalidade dunha oración. Ou sexa que, se a un falante de galego nativo lle parece difícil ou imposible de entender unha secuencia determinada de palabras en galego, se pode dicir que esa secuencia de palabras é non gramatical[1]. Este concepto liberou a moitos lingüistas de estudar a lingua mediante corpus de fala, xa que agora se vía factible o estudo mediante oracións ideais. Sen este cambio na filosofía do estudo lingüístico, a construción de gramáticas xenerativas sería practicamente imposible, xa que son a miúdo os aspectos escuros e raramente usados dunha lingua os que dan información clave para determinar a súa estrutura, e estes exemplos son moi difíciles de atopar no uso cotián da lingua.
Minimalismo
O Programa Minimalista non garda ningunha relación co movemento cultural e artístico minimalista.
Un aspecto adicional do pensamento minimalista é a idea de que a derivación de estruturas sintácticas debería ser uniforme, o cal quere dicir que as normas sintácticas non se deberían aplicar de xeito arbitraria nun proceso derivativo. Por ese motivo a Estrutura Profunda e a Estrutura Superficial non son referentes no estudo minimalista de teoría sintáctica.
Representación Matemática
En relación co estudo matemático da gramática, un trazo significativo das gramáticas transformacionais é que son máis poderosas cás gramáticas libres de contexto. Esta idea foi formulada por Noam Chomsky na Xerarquía de Chomsky. Actualmente parece haber consenso ao afirmar que é imposible lograr a descrición de linguas naturais mediante o uso de gramáticas libres de contexto, (polo menos, se dita descrición se basea en criterios chomskianos).
Transformacións
Algunhas normas da Gramática xenerativa transformacional son bastante sinxelas, tales como:
A maioría das linguas adoitan favorecer estas estruturas, aínda que hai excepcións. O xaponés é unha lingua que tende a colocar o núcleo sintagmático ao final do sintagma, mentres que inglés é unha lingua que sitúa o núcleo normalmente ao comezo do sintagma. Poucas linguas seguen o exemplo estrutural do xaponés.
Mentres que Chomsky e outros tantos lingüistas abandonaron moitos aspectos da Gramática Xenerativa Transformacional, esta teoría continúa sendo aplicada en análise sintáctica e no estudo da adquisición da linguaxe durante a infancia.
Bibliografía de consulta
Radford, Andrew Transformational Grammar. Cambridge Text Books in Linguistics. 2003. Cambridge.
Manuais de sintaxe transformacional en inglés
Santorini, Beatrice & Anthony Kroch. (2000).The syntax of natural language: An online introduction using the Trees program.
[1] Esta afirmación non é enteiramente certa. É posible que unha oración sexa gramatical e, á vez, sen sentido. Tal e como di Chomsky "incoloras verdes ideas dormen con fereza". Tales oracións non teñen ningún sentido, pero non están relacionadas cunha cadea de palabras non gramatical como "home o mordeu can o".
Illas Matthew e Hunter
miniatura|dereita|300px|Vanuatu e Nova Caledonia, illas Matthew e Hunter abaixo a dereita As illas Matthew e Hunter son un grupo de pequenas illas volcánicas e deshabitadas na provincia de Tafea en Vanuatu, reclamadas por esta nación e Nova Caledonia.
Pequenas, áridas, sen auga doce e de difícil acceso, as illas non tiñan ningún interese para o Reino Unido ou Francia durante a súa colonización da rexión do Pacífico no transcurso dos séculos 18 e 19. Francia oficialmente achega ambas as illas en 1929. En 1965, o Reino Unido tamén solicitou as dúas illas, como parte das Novas Hébridas. Francia levou a cabo unha ocupación simbólica en 1975. En 1980, na súa independencia, Vanuatu reivindicou a soberanía, pero non a ocupación das illas. En 1979, Francia creou unha estación meteorolóxica automática nunha das illas, e a Mariña francesa visita ambas periodicamente.
Illa Matthew
A illa ten 0,7 km² de superficie, e 177 metros de altura e está situada nas.
Illa Hunter
É coñecida tamén como fieito ou Fearn island. Atópase a 70 km ao leste da illa de Matthew en. Ten ao redor de 0,6 km² de superficie, forma de cúpula, e 242 metros de altura.
O capitán Jimmy Joe, a bordo do baleeiro "Hunter", descubriu a illa (probablemente en 1798) e deulle o nome do seu barco.
Tivo unha erupción de lava en 1895.
Megaloníquidos
Moi diversa durante o cenozoico, na actualidade na familia só sobrevive un xénero, Choloepus Illiger, 1811, con dúas especies:
Descrición
A familia foi descrita en 1889 polo naturalista, paleontólogo e zoólogo arxentino Florentino Ameghino, en ''Acta Acad. Nac. Cienc.'' Córdoba, Buenos Aires, 6: 690.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Megalonychidae, está formado, como é usual, sobre a base da raíz do nome do xénero tipo, neste caso Megalonyx, actualmente extinguido, engadindo o sufixo do latín científico -idae (tirado do grego antigo -ιδαι -idai, plural de -ιδης -idēs, co significado de "aparencia, aspecto, forma"), propio dos nomes das familias de animais.
Pola súa parte, o nome do xénero Megalonyx está formado polos elementos megal- (tirado do grego μεγαλο- megalo-, "grande" (derivado do adxectivo μέγας, μεγάλη, μέγα mégas, megálē, méga, "grande") e -onyx (derivado do grego όνυξ ónyx, "uña, garra"). Literalmente: "os de grandes garras".
Xéneros extintos
Como quedou dito, a familia foi moi diversa durante o cenozoico, conservándose numerosos restos fósiles de moitas especies dos seguintes xéneros:
A muerte
A muerte é o cuarto álbum de estudio da banda galega de garage punk Terbutalina, publicado en 2014.
Foi gravado e masterizado nos estudos A Ponte por Tomás Ageitos.
Neoceratias spinifer
Neoceratias spinifer, é a única especie da familia Neoceratidae, un peixe de augas profundas que se atopa nas zonas mesopeláxicas e batipeláxicas do centro oeste do Océano Pacífico. A diferenza doutras especies lofiformes carecen de illicium e esca (the "fishing rod" and "lure") e contan con grandes dentes fóra das mandíbulas.
Descrición
As femias adultas teñen corpos esveltos e alongados de ata 11 cm de longo, a súa cor é acastañada escura, coa pel espida. A boca é grande estendéndose ben aló dos seus pequenos ollos; as mandíbulas teñen unha fileira interior de dentes que son curtos, rectos, amplamente espazados e inmóbiles. Por fóra das mandíbulas teñen uns saíntes cónicos prominentes que levan 2 ou 3 dentes aliñeados, o máis longo pode chegar a acadar o 15% da lonxitude do corpo todo. Cada un deses dentes está articulado na súa base, cunha musculatura moi ben desenvolvida e un pequeno gancho no seu extremo.
Bioloxía
Sen órganos luminosos e cos seus dentes infrecuentes non se sabe de que se alimenta e como. Suxeriuse que os dentes externos serven para apañar invertebrados de corpo brando.
Abidos
miniatura|Vista parcial da Lista de Reis de Abidos Abidos era unha cidade do Antigo Exipto pertencente ao VIII nomo do Alto Exipto. O seu nome exipcio era Abdjw, o outeiro do relicario, xa que nel se conservaba a cabeza sagrada de Osiris.
Novena cruzada
A novena cruzada considérase en moitas ocasións como parte da oitava cruzada. O príncipe Eduardo de Inglaterra, despois Eduardo I, uniuse á cruzada de Luís IX de Francia contra Tunisia, pero chegou ao campamento francés tras a morte do rei. Tras pasar o inverno en Sicilia, decidiu continuar coa cruzada e comandou os seus seguidores, entre mil e dous mil, até Acre, onde chegou 9 de maio de 1271. Tamén lle acompañaban un pequeno destacamento de bretóns e outro de flamengos, mandados polo bispo de Liexa, que abandonaría a campaña no inverno ante a noticia da súa elección como novo papa (Gregorio X).
Abidos
Aquí se atoparon as táboas dos reis coa lista dos primeiros 77 reis e os restos das tumbas reais das primeiras dinastías e dos templos de Osiris, de Seti I, de Ramsés II.
Novena cruzada
Antecedentes
En 1268 Baybars, o sultán mameluco de Exipto, conquistara o Principado de Antioquía, e xa reducira o Reino de Xerusalén, a unha pequena franxa de terra entre Sidón e Acre. O rei de Inglaterra, Henrique III, fixera votos había tempo de participar nun cruzada pero, xa ancián, permitiu que o fixese o seu fillo e herdeiro, e vital e desapiadado príncipe Eduardo, veterano das guerras cos vasalos do seu pai. A caída de Antioquía decidiulle a emprender os preparativos necesarios. Aínda que ao principio numerosos nobres ingleses prometeron acompañalo, aos poucos uns e outros atoparon escusas para non facelo, polo que o príncipe partiu no verán de 1271 cara a Terra Santa con apenas un milleiro de homes. Acompañouno na viaxe a súa esposa, Leonor de Castela. Ás forzas de Eduardo uníronse meses máis tarde algunhas tropas máis, que chegaron mandadas polo seu irmán Edmundo de Lancaster. Como complemento dos soldados ingleses viaxan tamén un continxente bretón acaudillado polo seu conde e outro dos Países Baixos, mandado polo bispo de Liexa
Abidos
Historia
Os primeiros restos arqueolóxicos datan do 4.000 a.C. Posteriormente foi o lugar máis importante de enterramento das primeiras dinastías de reis exipcios. Tras o traslado da capital a Menfis, os reis continuaron a construír tumbas ficticias. A fins da V dinastía xurdiu o culto a Osiris, e o rei local Jenti-Amentiu foi asimilado a el. O mito de Osiris asentouse fortemente na cidade, xa que segundo a tradición na cidade estaba a cabeza de Osiris, e os ritos do soterramento ficticio do rei transformáronse nos misterios de Osiris, nos que se representaba a morte e a resurrección do deus. Isto comportou que Abidos se convertese na cidade santa de Osiris, á que acudían milleiros de peregrinos.
Novena cruzada
Fracaso en Tunisia e travesía a Terra Santa
O plan inicial de Eduardo fora o de unirse a Luís IX de Francia en Tunisia e seguir con el até Terra Santa. Con todo, para cando chegou alí, o monarca francés morrera e as hostes francesas alistábanse para volver á súa terra, o que desbaratou o plan. Eduardo pasou coas súas forzas a Sicilia, onde pasou o inverno antes de cruzar o resto do Mediterráneo na primavera de 1279. Tras facer escala en Chipre, arribou a Acre o 9 de maio. Alí uníronselle Bohemundo VI de Antioquía e Hugo III de Chipre.
Abidos
Historia
O último edificio construído foi o novo templo de Nectanebo I, na 30 dinastía. Na época ptolomea a cidade decaeu e acabou deshabitada.
Novena cruzada
Debilidade militar e rifas cruzadas
Eduardo era consciente da debilidade das súas propias forzas para acometer por si só ao sultán exipcio, polo que contaba con reunir ao redor de si aos cristiáns de Levante e aliarse cos mongois do Ilkanato para facelo. Ao chegar a Levante, atopouse coas rifas que dividían aos distintos señores da rexión, aos vasalos do rei de Chipre co seu soberano e co florecente comercio que venecianos e xenoveses mantiñan co sultán —os primeiros fornecíanlle madeira e ferro, crucial para armarse, e os segundos, escravos—. A cooperación mongol tamén foi escasa para o que esperaba o príncipe inglés: cando a embaixada que enviou a Abaqa Kan chegou ante el, o groso das forzas o Ilkanato estaban enfrascadas en campañas no Turquestán. A pesar de todo, o ilkán prometeu enviar forzas para colaborar cos cruzados.
Abidos
Arquitectura
Un dos principais edificios é o Templo de Seti I que foi construído en memoria de Osiris, é o máis grande de todos os edificios construídos en Abidos. O templo, construído sobre un terreo en pendente, ten unha planta en forma de L. O edificio compúñase de dous mastros, dous patios, dúas salas hipóstilas e un conxunto de edificios auxiliares: almacéns ou pequenas capelas dedicadas a Nefertum e Ptah-Sokar. Aínda que mantén unha distrubución clásica, destaca polo feito de conter sete santuarios que o converten en único dentro da arquitectura exipcia, os santuarios estaban dedicados a Seti I, Ptah, Ra-Horajty, Amón-Ra, Osiris, Isis e Horus. Todo o conxunto está rodeado por un muro.
Novena cruzada
Debilidade militar e rifas cruzadas
No inverno de 1271-1272, o bispo de Liexa abandonou a campaña e regresou a Europa, xa que se lle elixiu papa —escolleu o nome de Gregorio X—. Os seus posteriores esforzos para organizar novas cruzadas resultaron infrutuosos.
Abidos
Arquitectura
O Templo de Ramsés II (1298 a.C), é un pequeno edificio ao noroeste do templo de Osiris, para lle dar ao espírito de Ramsés unha relación estreita con Osiris.
Novena cruzada
Combates
Mentres estas chegaban, Eduardo limitouse a realizar algunhas correrías fronteirizas. En outubro por fin cruzaron a fronteira dez mil xinetes mongois das forzas que o ilkán tiña en Anatolia. Esta hoste rodeou Aintab e derrotou ás tropas turcomás de Alepo, cuxa gornición fuxiu a Hama. As forzas mongois continuaron avanzando cara a Apamea.
Con todo, cando Baibars, que se achaba en Damasco, reuniu un grande exército, con reforzos vindos de Exipto, e marchou cara ao norte a enfrontarse aos invasores, estes, incapaces de facer fronte ás enormes forzas do sultán, repregáronse ao norte e cruzaron a fronteira do Éufrates.
Mentres isto sucedía, Eduardo tratou de tallar a chaira de Sharon e conquistar a pequena fortaleza inimiga de Qaqun, que lle cortaba o camiño. A cabalgada, escasa de forzas mesmo para esta pequena empresa, resultou un fracaso.
Fin da cruzada
Finalmente, tras un ano de conflito, o príncipe Eduardo comprendeu que con tan exiguas forzas estaba a perder o tempo. A cruzada acabou coa firma dunha tregua por dez anos e dez meses o 22 de maio de 1272 en Cesarea. O pacto viuse favorecido pola actitude das partes: Eduardo estaba convencido da inutilidade de continuar no Levante sen reforzos; o sultán, de poder acabar cos restos dos Estados cruzados en canto desvanecésese a ameaza mongol; e o rei Carlos de Anjou, que serviu de mediador, da conveniencia de manter o Levante en mans cruzadas, pero sen reforzar demasiado ao seu posible rival futuro, o rei Hugo. O armisticio debía protexer o reino, reducido á zona costeira entre Acre e Sidón, dos asaltos do sultán. O outro territorio cruzado de terra firme, o condado de Trípoli, asinara xa un pacto similar en 1271.
Porén, era coñecida por todos a intención de Eduardo de volver no futuro á fronte dunha cruzada maior e máis organizada, polo que Baibars tentou asasinalo mediante os hashshashin, un dos cales apuñalou ao príncipe cunha daga envelenada o 16 de xuño de 1272. A ferida non resultou mortal, pero Eduardo estivo enfermo varios meses, ata que a súa saúde permitiulle partir de volta a Inglaterra o 22 de setembro de 1272. Para entón o seu ancián pai falecera e Eduardo ocupou o seu posto.
Colección Xistral
miniatura|[[Poemas pendurados de un cabelo por Ricardo Carballo Calero, Colección Xistral, 1952.]] Colección Xistral foi unha editorial galega creada en 1952 en Lugo por Manuel María e Ánxel Johán e adicada á poesía galega.
Germán Lago
Germán Lago Durán, nado en Vigo o 19 de outubro de 1883 e finado en Madrid o 19 de decembro de 1967, foi un músico galego.
Traxectoria
Era fillo de Emilio Lago e de Manuela Durán. A súa mocidade e parte da súa vida discorreu na bisbarra do Val Miñor, no camiño que vai da estrada de Baiona á casa reitoral de Santa Cristina da Ramallosa, a carón da casa señorial dos del Río e fronte á casa do Regalo, propiedade de José Rial Valverde "O Pataqueiro".
Estudou solfexo e piano en Baiona con Urbano Vernet, fundador e director da Banda de Música Mougas, despois chamada de Baiona. En 1900 pasou a dirixir o orfeón La Lira de Gondomar.
O 17 de abril de 1909 o concello de Vigo pagoulle unha bolsa de 1.500 pesetas para continuar a súa formación, indo a Madrid a estudar violín e harmonía. Nese mesmo ano acadou o título de profesor de violín no Conservatorio de Madrid coa clasificación de Sobresaliente, e propúxoselle perfeccionar a súa carreira no estranxeiro.
Tiña unha voz ben timbrada, e cantaba ben fados e tangos, aprendidos pola influencia da proximidade de Portugal e polos aires traídos polos emigrantes retornados de América. Por estas datas compuxo as pezas "Lembranzas" e "Meu Fillo".
En 1911 formou a Orquesta Mandolinista Española, composta por instrumentos de puga, guitarras e piano que por veces el mesmo tocaba. Os concertos dados por esta orquestra en Madrid acadaron moi boas críticas nos periódicos El Liberal e ABC, e consegue un contrato para actuar no Alambra Palace de Londres.
En 1914 deixa a praza de profesor de violín do Conservatorio de Madrid debido a unha grave enfermidade, e vese obrigado a disolver a Orquesta Mandolinista Española, e regresa a Vigo para coidarse da súa doenza. Ao cabo dun ano volve a Madrid e empeza a traballar no Instituto Geográfico.
En 1915, xa reposto da doenza, regresa a Madrid, onde crea a Orquesta del Centro de Hijos de Madrid, composta por instrumentos de puga e guitarras. Preséntase o 26 de xullo dese mesmo ano, e a orquestra interpretaba tanto un repertorio popular e de zarzuela como obras de Enrique Granados, Isaac Albéniz, Francisco Tárrega, Bach ou Mozart. A agrupación desfíxose por problemas económicos.
En 1928 organiza os primeiros ensaios da futura Orquesta Ibérica de Madrid, composta por 50 profesores: bandurrín, bandurra principal (concertino), bandurras 1ª (divididas en A e B), bandurras 2ª (divididas en A e B), laúde contralto, laúde tenor (divididos en A e B), laúde baixo, guitarra 1ª e guitarra 2ª. O primeiro concerto tivo lugar o 14 de xuño de 1929 no Teatro de la Comedia de Madrid.
O Campo do Ollo, Dormeá, Boimorto
O Campo do Ollo é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Formariz, Vilaúxe, Chantada
Formariz é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 15 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 4 eran homes e 11 mulleres.
Germán Lago
Traxectoria
O músico e musicólogo vigués Juan José Mantecón Molins escribiu para o diario La Voz:
Nesta tempada Germán Lago alternaba o seu traballo na Facenda Pública, onde chegou a ser Xefe de Administración, cos ensaios da orquestra, ademais de dar clases de guitarra, bandurra e laúde na sociedade Fomento de las Artes. En 1930 foi nomeado socio número 30 da Asociación Española de Concertistas, e ofrecéuselle o posto de catedrático de guitarra en Tetuán.
A Orquesta Ibérica tivo dúas fases. A primeira viuse interrompida pola Guerra Civil, e a segunda tivo lugar entre 1940 e 1965.
O vencello do compositor co Val Miñor refléxase co pasodoble "Gondomar", estreado o 5 de abril de 1936 abrindo o concerto que a Banda Municipal de Madrid realizou no Parque del Retiro baixo dirección de José María Martín Domingo quen lle cedeu a batuta a Germán Lago.
Na primeira fase da orquestra foron gravados na marca Odeón a "Serenata de la Fantasía Música" de Ruperto Chapí e o "Capricho Arabe" de Francisco Tárrega. Na segunda fase incorporáronse nomes da relevancia coma Manuel Grandío (concertino), Gregorio Rubio, Santiago Nebot ou os irmáns Ernesto e Claudio Tabernero. Lago rexeitou unha oferta da Falange Española para incluír a Orquestra ao Movimiento Nacional, e apoiouse no mecenádego dos seus amigos galegos, coma o Lar Gallego, que lle ofrecía os seus locais para ensaiaren dende as 10 ás 12 da noite varios días á semana. Despois os ensaios foron realizándose noutros locais, na rúa Farmacia, na praza de Santa Ana, ou na rúa Imperial, nun local compartido coa Banda Municipal de Madrid.
A reaparición da Orquesta en 1940 foi acollida na prensa con críticas favorables:
Tamén tivo repercusión no ámbito internacional. Así, Kart Wecher, director do local de concertos Hollywood Bowl, que escoitou a orquestra invitado polo doutor Antonio Vallejo-Nájera, manifestou no Los Angeles Times que as dúas grandes impresións que levara de España foran a colección de Stradivarius do Teatro Real e a Orquesta Ibérica de Madrid.
Germán Lago pasaba as feiras de verán no Val Miñor, frecuentando o xa desaparecido bar Chaín de Gondomar, a carón do río Zamáns e preto do antigo campo da feira das Gaiandas. Nas últimas tempadas hospedábase no bar Galicia da Ramallosa.
O cuarteto Aguilar foi fundado en 1923 por compañeiros de estudos: Ezequiel (laudín), Pepe (laudete), Elisa (laúde) e Paco Aguilar (laudón). E a primeira agrupación de plectro que incorpora o laudón e o laudete.
A orquestra de Plectro Germán Lago de Portillo (Valladolid), foi fundada en 1990 co nome Orquesta de Pulso y Púa Andrés Segovia, mudando o nome no ano 2000. Está composta polos alumnos da escola de música Andrés Segovia de Portillo, a proposta de Jesús Gutiérrez Lebrero. Actualmente e un grupo de vinte membros de diversas edades.
A Fundación Joaquin Diaz – Museo de instrumentos musicales de Ureña organiza os certames de plectro Germán Lago desde o ano 2002, coa participación dos grupos máis importantes da España.
Arranxos e adaptacións
(As partituras das obras destacadas enriba están no fondo da Biblioteca Nacional)
A Editorial Música Moderna publicou máis de 250 obras de Germán Lago (composicións, arranxos, métodos...), pero xa non está dispoñible á venta.
Gravacións da Orquesta Ibérica de Madrid
Orquesta Ibérica de Madrid – Selección: Orquesta Ibérica de Madrid – Selección: (Sevilla, Granada y Cádiz/ Albéniz;Villanescas/ Granados; Estudiantina/ Turina; Agua, azucarillos y aguardiente/ Chueca; L’entrá de la murta/ Giner; Chispero, Verónicas y Faroles y Gondomar/ Germán Lago) –Columbia -1972 (La Dolores, Pasodoble, Jota, Garín y Sardana/ Bretón; Fantasía morisca/ Chapí; Capricho árabe/ Térrega; La verbena de la Paloma/ Bretón) –Clumbia -1972 (El sombrero de tres picos. Danza del molinero/ Manuel de Falla; Tamborcillo de Navidad, Múerdago y La Carrasquilla/ Guridi; Paño murciano/ J. Nin; Caleseras/ Joaquín Rodrigo; Gavota/ Tárrega; Cantares de Asturias/ Germán Lago; La mesonera de Tordesillas y Pavana/ Moreno Torroba; Guitarras y bandurrias y Schottish/ Soutullo y Vert; Viva Navarra/ Larreta) –Columbia -1972 (La oración del torero/ Turina; Miniaturas medievales/ Muñoz Molledo) –Cia. Del Gramófono Odeón -1958 (Asturias y Córdoba/ De Cantos de España/ Isaac Albéniz) – Cia. Del Gramófono Odeón - 1958
(As gravacións das obras destacadas enriba están no fondo da Biblioteca Nacional)
Da Orquesta Ibérica de Madrid foi publicado un álbum con tres discos de vinilo gravado na marca Regal con todas as partituras adaptadas por Germán LAGO e co contido seguinte
Selección nº 1