cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vida
As tres funcións básicas de todos os seres vivos
Todos os seres vivos sobre a face da Terra realizan tres funcións básicas, relación, nutrición e reprodución. Exclúese desta definición aos virus pois non son capaces de realizar as tres, unicamente relaciónanse, no entanto, realizan todas unha vez que infectan á célula obxectivo e son capaces de manipular a súa maquinaria celular. Outros procesos chave que deben realizar todos os organismos vivos son: O metabolismo, ter unha membrana celular e realizar a duplicación xenética, para poder sobrevivir no ambiente que os rodea.
Que non é vida
Non é vida calquera estrutura do tipo que sexa (aínda que conteña ADN ou ARN) incapaz de establecer un equilibrio homeostático (virus, virións, prións, células canceríxenas ou calquera outra forma de reprodución) e incapaz de manifestar unha forma estable retroalimentaria sustentable co medio, e provoque o colapso termodinámico.
Pódese concluír que unha célula está viva, cando posúe un sistema de regulación homeostática relativa a ela mesma, pero se non conta co devandito sistema, a célula é un parasito incapaz de sustentar e ostentar vida por si mesma, por tanto non forma parte dun organismo vivo, consome recursos e pon en perigo a sustentabilidade do medio no cal se manifesta.
Vida na Terra
A existencia de vida, e concretamente a vida terrestre, pode definirse con máis especificidade indicando, entre outras cousas, que os seres vivos son sistemas químicos cuxo fundamento son cadeas de átomos de carbono ricas en hidróxeno que se distribúen en compartimentos cheos de disolucións acuosas e separados por membranas funcionalmente asimétricas cuxa zona interior é hidrófoba; eses compartimentos constitúen células ou forman parte delas, as cales se orixinan por división de células anteriores, e permítese así o crecemento e tamén a reprodución dos individuos. Os sistemas vivos non forman un sistema continuo, pechado e hermético, senón unha multitude de sistemas discretos, que chamamos organismos.
Orixe da vida
Existen moitas hipóteses diferentes no que respecta ao camiño percorrido das moléculas orgánicas simple ás protocélulas e ao metabolismo. A maioría das posibilidades tenden quer para a primacía dos xenes quer para a primacía do metabolismo; unha tendencia recente avanza modelos híbridos que combinan aspectos de ambas as abordaxes.
A posibilidade de vida extraterrestre
Ata á data, a Terra é o único planeta do universo coñecido que sustenta vida. A cuestión da existencia da vida noutros lugares do universo permanece aberta, pero análises como a ecuación de Drake foron usadas para estimar a probabilidade dela para existir. Das innumerabéiss reivindicacións de descuberta de vida noutros lugares do universo, ningunha sobreviviu ao escrutinio científico.
O máis próximo que a ciencia moderna chegou a descubrir de vida extraterrestre é a proba fósil de posíbel vida bacteriana en Marte (por vía do meteorito ALL84001). A procura de vida extraterrestre céntrase hoxe en día en planetas e lúas que se cre posúen ou posuíron auga no estado líquido. Datos recentes dos vehículos da NASA Spirit e Opportunity parecen apoiar a teoría de que Marte tivo no pasado auga na superficie (ver Vida en Marte para máis detalles). As lúas de Xúpiter son tamén consideradas boas candidatas para albergaren vida extraterrestre, especialmente Europa, que parece ter océanos de auga líquida.
Vilar, Adá, Chantada
Vilar é un lugar na parroquia de Adá, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 19 habitantes, dos que 13 eran homes, e 6 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Brian O'Driscoll
Brian O'Driscoll, nado en Clontarf, preto de Dublín, o 21 de xaneiro de 1979, é un xogador irlandés de rugby. Xoga na posición de centro no Leinster Rugby da Pro12 e na selección de rugby de Irlanda. Foi candidato a ser nomeado mellor xogador internacional do mundo nos anos 2001, 2002 e 2009, aínda que non chegou a gañar ningunha das 3 veces. É o xogador irlandés que máis ensaios anotou na historia do 6 Nacións.
Traxectoria
De neno xogaba a fútbol gaélico antes de comezar co rugby. Xogou en tódalas categorías inferiores da selección irlandesa, acadando en 1998 o campionato do mundo sub-19. En 1999 debutou con Leinster Rugby e na selección de rugby de Irlanda. O'Driscoll é o capitán de Irlanda dende o 2003, ano da retirada de Keith Wood. Formou parte dos British & Irish Lions nas xiras por Australia de 2001, Nova Zelandia de 2005 (como capitán), e Suráfrica de 2009. Foi elixido mellor xogador do Torneo das Seis Nacións nos anos 2006, 2007 e 2009. Will Carling, importante ex xogador inglés, publicou en 2007 unha lista persoal sobre os 50 mellores xogadores de rugby de tódolos tempos, e O'Driscoll ocupaba a 10ª posición. A revista Rugby World elixiuno como mellor xogador de rugby da década entre 2000 e 2009. É o máximo anotador de ensaios da historia do XV do Trevo, ocupando a 9ª praza na lista dos máximos anotadores internacionais da historia.
O xogo de Brian O'Driscoll é moi veloz, técnico, rompe as liñas defensivas continuamente creando perigo e ocasións para anotar, con cambios de ritmo e dirección espectaculares.
María Pilar Fernández Álvarez
Mª Pilar Fernández Álvarez é unha lingüista española nada en Ourense. Profesora de Lingüística Indoeuropea na Universidade de Salamanca. Obtivo a súa licenciatura e doutoramento en Filoloxía Clásica nesta universidade.
O Outeiro, Lousame, Lousame
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
María Pilar Fernández Álvarez
Traxectoria
Durante os primeiros anos da súa carreira académica realizou investigacións no campo da dialectoloxía do grego antigo 1 (dialecto argólico). Tras un longo período de investigación posdoutoral en Alemaña (Universidade de Tübingen) especializouse finalmente en Lingüística Indoeuropea. Mª Pilar Fernández traballou no catro ramas principais da lingüística comparada das linguas xermánicas antigas: gótica, alemá, anglosaxoa e escandinava. De todas elas elaborou manuais universitarios de iniciación 2, manuais que a converteron en figura senlleira no campo da divulgación destes idiomas e das súas literaturas no ámbito universitario hispánico. Tamén publicou traducións, antoloxías, edicións bilingües de textos fundamentais 3, realia 4 e edicións de textos on-line 5. Outra faceta do seu traballo son os estudos de sintaxe histórica 6, contrapunto teórico ao resto da súa produción. Nas obras que produciu sobre as linguas xermánicas é de notar: Luís Michelena e Antonio Tovar foron sempre as súas figuras de referencia e recoñecidos mestres: en definitiva a obra desta autora é un esforzo por continuar a tradición que eses dous grandes xenios da lingüística histórica comezaron décadas atrás na Universidade de Salamanca.
Obdulia Díaz
Obdulia Díaz, finada en 1985, foi unha muller ourensá coñecida polo seu labor asistencial no barrio da zona antiga de Ourense. Estímase que, ao longo de varias décadas, chegou a criar máis de douscentos nenos e nenas.
Traxectoria
A chamada “Avoa Obdulia” vivía na zona antiga de Ourense e asistía os nenos do barrio, normalmente fillos de prostitutas, acolléndoos na súa casa, lavándoos e dándolles de comer. A señora Obdulia chegou a traballar de cociñeira para o gobernador en tempos da segunda república, pero tras quedar viúva e con tres fillos, o seu medio de vida era o oficio de lavandeira. Lavaba sabas por encargo na fonte das Burgas. alt=Torre do Baño. Escultura|miniatura|Torre do Baño, escultura de Manuel Penín na praza de Saco y Arce (Ourense). En xaneiro de 2011 foi inaugurada en Ourense unha estatua de Manuel Penín, titulada Torre do Baño, na praza de Saco y Arce, como homenaxe a esta figura silenciosa da historia local.
Arrigorriaga
miniatura|Localización do concello en Biscaia.
Bandeira de Kuwait
A bandeira de Kuwait (en árabe: علم الكويت‎‎) foi adoptada o 2 de decembro de 1971.
Deseño
centro|400px
Uso
Regras para colgar e elevar a bandeira:
Outras bandeiras
As antigas bandeiras do emires eran:
Galería de imaxes de Pantón
Galería de imaxes do concello de Pantón na provincia de Lugo.
Península de Monterreal
A península de Monterreal ou de Monteboi é un promontorio natural situado na vila de Baiona, na provincia de Pontevedra. miniatura|400px|A península de Monterreal ou de Monte do Boi.
Historia
Coñécese dende hai máis de 2.000 anos como recinto amurallado. Habitaron aquí celtas, fenicios e romanos, os cales foron moitas veces atacados. Antigamente asentouse aquí a vila de Baiona, por privilexio outorgado polos Reis Católicos para defenderse das incursións corsarias. Outro privilexio foi o cambio de nome: de Monteboi a Monterreal; dándolle así máis importancia.
Xeografía
A península ocupa unha extensión de 18 hectáreas rodeadas de 3 km. As murallas datan de entre os séculos XI e XVII. Na península hai catro praias: Cuncheira, Os Frades, Barbeira e A Ribeira.
Parador "Conde de Gondomar-Baiona"
O recinto converteuse en residencia de gobernadores, como o Conde de Gondomar. Despois de pasar a mans privadas o Ministerio de Información e Turismo mercou o terreo e construíu o Parador "Conde de Gondomar".
Muralla
A muralla mantén as tres torres dende as que se vixiaba a fortaleza. Na entrada está a torre do Reloxo ; ó leste érguese a torre da Tenaza e na parte oriental da fortaleza, sobre a baía de Baiona, atópase a torre do Príncipe. Esta última ten tres escudos (dos Austrias, dos Soutomaior e o de Baiona). Debe o seu nome ó príncipe portugués Afonso Enriques que estivo retido nesa torre.
Mesoplodon layardii
miniatura|260px|Cranio dun macho adulto. Obsérvese a lonxitude dos seus dous dentes Mesoplodon layardii, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional como zifio de Layard, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas no xénero Mesoplodon.
Descrición
A especie foi descrita en 1865 polo naturalista británico John Edward Gray, baixo o nome de Ziphius layardii, no seu traballo "Notes on the whales of the Cape; by E. L. Layard, Esq., of Cape-Town, Corr. Memb. with descriptions of two new species". Proceedings of the Zoological Society of London, 1865: 357-359.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Mesoplodon.
O epíteto específico, layardii, foi unha homenaxe ao seu colega e compatriota Edgar Leopold Layard, que escribiu a primeira descrición dun cranio desta especie.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmete válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
As principais características desta especie son:
Hábitat
Como todos os zifíidos, o zifio de Layard habita principalmente en augas profundas máis alá do noiro continental. A estacionalidade dos varamentos fóra de Suráfrica suxire que esta especie é migratoria.
Bioloxía
Hai algunha evidencia de segregación sexual entre os grupos (Pitman et al. 2019). Os tamaños dos grupos normalmente oscilan entre os 2 e os 5 individuos, pero rexistráronse grupos de até 10 (Pitman et al. 2019).
As candorcas son os seus depredadores máis coñecidos.
Poboación
Hai pouca información dispoñible sobre o estado da poboación ou das tendencias na abundancia global desta especie, pero, con base en máis de 200 varamentos, principalmente en Australia, Nova Zelandia e Suráfrica, probabelmente non sexa tan rara como algunhas das súas conxéneres.
Ameazas
Hai pouca información específica dispoñíbel sobre ameazas antropoxénicas para Mesoplodon layardii.
Nunca houbo unha pesca para esta especie. As redes de enmalle e os palangres á deriva (tanto activas como abandonadas) son abundantes e estendidas no océano, e sábese que os zifios se enredan e afogan debido a capturas accidentais. Descoñécese o alcance desta ameaza para esta especie.
Nos últimos anos houbo evidencias crecentes de que os sons subacuáticos fortes, como o sonar activo e operacións sísmicas, poden ser prexudiciais para Mesoplodon layardii. En particular, o uso de sonar activo de buques militares estivo implicado en numerosos varamentos de zifios, incluíndo varias especies de Mesoplodon. Descoñécese a causa exacta dos varamentos, pero ás veces os individuos varados sofren danos nos tecidos, agudos e crónicos, debido á formación in vivo de burbullas de gas, posibelmente resultantes dunha enfermidade de descompresión.
A inxestión de plásticos no océano por parte dos organismos mariños é un problema xeneralizado e crecente, e posibelmente unha causa importante de mortalidade entre os cetáceos, especialmente os zifios. As ameazas específicas inclúen elementos macroplásticos que poden bloquear fisicamente o tracto dixestivo e levar á morte, e microplásticos (de menos de 5 mm), que poden lixiviar produtos químicos tóxicos.
Os impactos previstos do cambio climático global no medio mariño poden afectar a esta especie, aínda que a natureza e a magnitude destes impactos descoñécese neste momento.
MRW
MRW é unha empresa de envíos española con sede en Valencia (dende o 9 de outubro de 2017). Conta cunhas 1 370 franquías e 60 plataformas loxísticas distribuídas en Andorra, España, Xibraltar, Portugal e Venezuela. Ten uns 14 000 empregados. É a única empresa de mensaxería homologada para o transporte de animais.
Mesoplodon layardii
Ameazas
Aínda que, individualmente, ningún dos factores anteriores pode representar unha ameaza fundamental para Mesoplodon layardii, os seus efectos acumulativos poderían ser insostíbeis para esta especie relativamente pouco común.
MRW
Foi fundada no ano 1977 por Francisco Martín Frías, o seu conselleiro delegado até que presentou a súa dimisión en maio de 2012, e socio minoritario da empresa, co 15 % das accións, xunto coa familia Corrales, propietaria do 59 % da mesma, e a familia Rillo, co 26 %.
Mesoplodon layardii
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que non hai informacións sobre a abundancia ou as tendencias da poboación desta especie, foi clasificada como DD (datos insuficientes) na súa Lista vermella en 2008. O status DD considerouse aínda potencialmente aplicábel nesta avaliación. A linguaxe clarificadora nas directrices (versión 14, 2019) afirma que: «se os datos son tan incertos que tanto CR como LC son categorías plausíbeis, o taxon pode figurar como DD». Aínda que a información é escasa, esta especie parece presentarse amplamente en augas temperadas e frías do hemisferio sur e a categoría de CR non se pode aplicar de forma plausíbel. Polo tanto, concluíuse que a especie non pertence á categoría DD. Crese que é raro, pero non tan raro en base a máis de 200 varamentos documentados. As categorías plausibles van desde NT até LC. A LC considérase máis plausíbel tendo en conta a gran variedade de augas onde todas as ameazas coñecidas son probabelmente de niveis relativamente baixos.
The Pains of Being Pure at Heart
The Pains of Being Pure at Heart é unha banda de música estadounidense, especialmente de Nova York, do ámbito do pop. Dentro deste, mesturan diversos estilos como o shoegazing, o dream pop, noise pop, twee pop etc. A dicir deles mesmos, as súas influencias veñen de grupos como The Pastels, My Bloody Valentine, The Jesus and Mary Chain, Teenage Fanclub ou Ride. Tamén se lles comparou coas bandas antalogado no C86 polo magacine New Musical Express. No ano 2011 foi unha das bandas incluídas no cartel do festival Vigo Transforma.
Pastoriza, Lousame, Lousame
Pastoriza é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 2 habitantes (ningún home e 2 mulleres).
Xestoso, Adá, Chantada
Xestoso (do latín "genistosum", 'lugar onde abundan os xestos') é un lugar na parroquia de Adá, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo.
Luar
miniatura|dereita|200px|Luar en [[Hobart, Tasmania.]] O luar é a luz que chega á Terra desde a Lúa. Esta luz non se orixina na Lúa, senón que esta reflicte a que lle chega do Sol.
Sopelana
miniatura|Localización do concello en Biscaia. miniatura|Igrexa de San Pedro.
Luar
Características
A superficie lunar aborbe o 93% da luz que recibe do sol polo que, aínda que a intensidade do luar varía en grande maneira dependendo da fase lunar, durante a lúa chea ilumina apenas con 0,2 lx, o que representa 500.000 veces menos que o sol. Cando se mira a lúa desde bastante altitude ou desde latitudes tropicais, a iluminancia pode chegar a 1 lx. A luz do luar non permite nin ler nin distinguir as cores, pero si orientarse e mesmo fotografar a paisaxe.
Sopelana
Sopelana é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 12.693 habitantes (2011).
Luar
Características
Para os astrónomos é unha molestia, xa que o luar ilumina as partículas que se achan en suspensión no aire, provocando un resplandor no ceo que vela as placas fotográficas durante as exposicións prolongadas.
miniatura|dereita|200px|Dous homes a contemplar a Lúa, de [[Caspar David Friedrich.]]
Glee
Glee (estilizado como glee) é unha serie de televisión estadounidense do xénero musical, comedia e drama que foi emitida a través da canle Fox dende o 19 de maio de 2009 até o 20 de marzo de 2015. Céntrase nos estudantes do instituo ficticio William McKinley High School, no que os seus membros fan espectáculos musicais ó tempo que teñen que afrontar os comúns problemas de instituto, a aceptación social, as relacións sexuais e a discriminación para aprender a traballar como un equipo. Entre os actores iniciais están Matthew Morrison, que interpreta o director do club Will Schuester, Jane Lynch como a adestradora Sue Sylvester, Jayma Mays como a conselleira estudantil Emma Pillsbury, Jessalyn Gilsig como a muller de Will Terri e Dianna Agron, Chris Colfer, Kevin McHale, Lea Michele, Cory Monteith, Amber Riley, Mark Salling e Jenna Ushkowitz como os oito membros do club. O elenco principal da serie variou ó longo da serie.
A serie foi creada por Ryan Murphy, Brad Falchuk e Ian Brennan, sendo este último o que concibía orixinalmente Glee como un filme. Os tres escribiron tódolos episodios das dúas primeiras tempadas, e Murphy e Falchuk exerceron nun principio como os directores principais da serie. O episodio piloto emitiuse o 19 de maio de 2009, e a primeira tempada estreouse do 9 de setembro de 2009 até o 8 de xuño de 2010. As seguintes tempadas estreáronse en setembro e concluíron en maio. A sexta e derradeira tempada emitiuse dende xaneiro a marzo de 2015.
Der Rosenkavalier
Der Rosenkavalier (en galego, O cabaleiro da rosa) é unha ópera cómica en tres actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal e o propio compositor. Tivo a súa estrea no Semperoper de Dresden o 26 de xaneiro de 1911 baixo a dirección de Ernest von Schuch e a dirección artística de Alfred Roller.
Logo de compoñer óperas como Salomé (1905) e Elektra (1909), onde asomaba a politonalidade, a atonalidade e o paroxismo expresionista, cun texto dramático influído polo vocabulario freudiano das paixóns humanas, Strauss comunicou a Von Hofmannsthal o seu desexo de compoñer unha ópera distinta, ao estilo da ópera mozartiana, lixeira, humorística e ambientada na sociedade do século XVIII (Le nozze di Figaro).
Os Pazos, Boente, Arzúa
Os Pazos é un lugar da parroquia de Boente no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Der Rosenkavalier
A diferenza das óperas anteriores, o libreto de Von Hofmannsthal é orixinal; é dicir, non está baseado en obras literarias existentes. No bosquexo inicial, os protagonistas ían ser o barón Ochs e Octavian. Porén, a medida que avanza a escritura da obra, a personaxe da Mariscala creceu e afirmouse a si mesma ata transformarse nun rol protagonista.
O título da ópera alude a un costume inexistente inventado por Von Hofmannsthal, que serve de escusa para o desenvolvemento argumental.
La Puebla de Valdavia
La Puebla de Valdavia é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 114 habitantes (INE 2012).
A Alberguería, Vilar de Barrio
Santa María da Alberguería é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 2 habitantes (2 mulleres) nunha única entidade de poboación, os mesmos ca no ano 2000. É limítrofe da parroquia homónima A Alberguería, Laza.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Vista de Arruás.
Wiki
Un wiki é unha aplicación web que permite aos internautas engadir, modificar ou borrar contido mediante software colaborativo que permite a edición colectiva dos documentos usando un sistema sinxelo sen que teña que ser revisado antes da súa publicación, toma o seu nome dunha palabra hawaiana que significa rápido. O meirande wiki do mundo é a Wikipedia, que ten o obxectivo de elaborar unha enciclopedia libre.
O obxectivo dunha wiki é democratizar un pouco a creación e mantemento das páxinas; ou eliminar a "síndrome dun só webmaster".
O potencial do wiki radica na non necesidade de aprender a usar complicadas etiquetas en HTML para escribir de xeito sinxelo documentos e establecer enlaces no sitio web.
Historia dos wikis
miniatura|Parada do autobús Wiki-Wiki WikiWikiWeb foi o primeiro wiki, o seu creador foi Ward Cunningham quen comezou a desenvolvelo en Portland (Oregón) en 1994 e que o instalou no dominio de internet c2.com o 25 de marzo de 1995. Segundo Cunningham o nome procede do autobús que transporta viaxeiros e equipaxe entre os diferentes terminais do Aeroporto Internacional de Honolulú, chamado "Wiki-Wiki" e que utilizou como un sinónimo de "rápido". Cunningham inspirouse en parte no HyperCard de Apple, desenvolvendo as ideas de Vannevar Bush para permitirlles aos usuarios comentar e mudar os textos doutra xente.
Wikipedia converteuse no máis famoso wiki, entrando na lista dos dez sitios web máis populares en 2007, o seu sistema wiki, MediaWiki, adoptáronno despois moitos outros wikis.
Para que serve un wiki?
En principio, un wiki úsase para calquera cousa que os seus usuarios desexen. O formato préstase á colaboración (colaboración que involucra a calquera persoa, que pode facer o que queira coas páxinas). Wikipedia é un wiki que ten como misión específica ser unha enciclopedia. Así, todas as edicións que se fagan neste wiki deben ir orientadas a ese obxectivo.
Clásica de San Sebastián 2017
A 37ª edición da Clásica de San Sebastián (2017ko Donostia Klasikoa) disputouse o 29 de xullo de 2017 nun percorrido de 231 km que discorreu por toda a provincia de Guipuzkoa con saída e meta no centro da cidade de Donostia. Foi a vixésimo sexta proba do calendario do UCI WorldTour 2017.
O gañador foi o polaco ex-campión do mundo Michał Kwiatkowski, que venceu ao sprint nun grupo reducido de 5 corredores que se formou na última subida, a do Murgil Tontorra. En segunda posición finalizou o francés Tony Gallopin ao igual que na edición anterior e terceiro acabou Bauke Mollema.
Equipos
Na proba participaron 20 equipos ciclistas diferentes: os 18 do UCI WorldTour (todos invitados e con participación obrigatoria) e 2 equipos convidados da categoría Profesional Continental.
Perales del Alfambra
Perales de Alfambra é un concello español situado na provincia de Teruel, na comunidade autónoma de Aragón. Ten unha área de 104,24 km² onde viven 296 habitantes segundo o censo de 2009. Elévase a 1.165 msnm e dista a 37 km da capital provincial, Teruel.
Arcos, Arcos, Chantada
Arcos é un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 21 habitantes (once homes e dez mulleres).
W
O W (uve dobre) é unha letra non propia do alfabeto galego, pero usada en palabras doutras linguas.
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por W
Ana Domínguez Díaz
Ana Domínguez Díaz, nada na Rúa en 1966, é unha directora de cinema galega.
Traxectoria
Formouse en artes plásticas na Escola Mestre Mateo de Santiago de Compostela, na Escola Massana de Barcelona e na Universidade de Göttingen en Alemaña.
Apollo 5
O Apollo 5 (AS-204) foi un voo sen tripulantes das misións pertencentes ao programa Apolo que tivo lugar o 22 de xaneiro de 1968 e que utilizou un foguete Saturno IB como vehículo impulsor, cuxa segunda fase ía ser posta en marcha, despois de permanecer parada en órbita de aparcamento e ingravidez, para conducir o módulo lunar a un punto máximo de afastamento da Terra de 18.340 km.
Activouse entón o motor de ascenso do módulo lunar para que regresase a unha velocidade de 40.000 km/h, a mesma que debería levar ao penetrar na atmosfera terrestre. O voo foi un éxito técnico.
Calvos, Rus, Carballo
Calvos é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 46 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 23 homes e 23 mulleres.
Holly Marie Combs
Holly Marie Combs, nada o 3 de decembro de 1973 en San Diego, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Combs mudouse para Nova York cando tiña sete anos comezou a actuar en publicidade aos oito anos, a partir de 1985 comezou a aparecer en pequenos papeis, como en Born on the Fourth of July (1989), deu vida a Kimberly Brock na serie Picket Fences (1992-1996), recibindo un premio Young Artist e interpretou a Piper Halliwell en Charmed (1998-2006). Entre 2010 e 2017 actuou na serie de ABC Family Pretty Little Liars no papel de Ella Montgomery.
Gitega
Gitega (antigamente Kitega) é a capital e unha das cidades máis grandes de Burundi.
Está localizada no centro do país a aproximadamente 62 quilómetros ao sueste de Bujumbura (a anterior capital e cidade máis grande). Gitega foi a capital do Reino de Burundi até a súa abolición en 1966. A finais de decembro de 2018, o presidente de Burundi Pierre Nkurunziza anunciou que cumpriría a promesa que fixera en 2007 de devolverlle a Gitega o seu antigo status político, quedando Bujumbura como capital económica e centro de comercio. Cunha votación no Parlamento de Burundi fíxose oficial o cambio o 16 de xaneiro de 2019, esperándose que todas as ramas do goberno se trasladen en tres anos.
Xeografía
Gitega é tamén a capital da provincia homónima, unha das dezaoito provincias de Burundi. Está localizada no medio do país, a aproximadamente a mesma distancia entre a capital económica, Bujumbura, e o lago Tanganica ao oeste, a fronteira con Tanzania ao leste e a fronteira con Ruanda ao norte. Localízase nunha ancha chaira rodeada por montes, uns quilómetros ao sueste da converxencia entre os ríos Ruvyironza e Ruvubu. O Parque Nacional Ruvubu, o máis grande do país, atópase a 26 quilómetros ao leste.
Historia
dereita|miniatura|Unha rúa en Gitega Os alemáns fundaron a cidade de Gitega en 1912.
En marzo de 2007, o presidente de Burundi Pierre Nkurunziza anunciou que se planeaba volver a establecer a capital en Gitega, alegando que ten unha localización mellor para a capital que Bujumbura.
O 24 de decembro de 2018, Nkurunziza anunciou que Gitega se ía converter en capital do país se contaba coa aprobación do Parlamento. A esperada aprobación parlamentaria (o partido do presidente, o CNDD-FFD, contaba cunha cómoda maioría en ambas as dúas cámaras) chegou o 16 de xaneiro de 2019, e algúns ministerios xa comezaron o traslado dous días máis tarde.
Cultura
É a sede do Museo Nacional de Gitega. Conta con varios santuarios con tambores reais karyenda, así como o ibwami (corte real). O 29 de abril de 1972, Ntare V de Burundi, o último Mwami (Rei) do país, foi asasinado en Gitega.
Aviñoá, Proente, A Merca
Aviñoá  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Portobravo, Lousame, Lousame
Portobravo é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 67 habitantes (35 homes e 32 mulleres). É a capital do Concello. Os lugares máis próximos son Cruído, Bradia e Bouciñas.
Portobravo é unha localidade rural categorizada como unha aldea segundo o INE. A pesar do seu crecemento nos últimos anos segue sen consolidarse coma unha entidade poboacional importante que preste todo tipo de servizos aos habitantes do concello. A maior parte das contrucións son recentes e exténdense ao longo da estrada DP-4201 e da estrada municipal construída na reestruturación parcelaria.
Galiña do mar
Co nome de galiña do mar desígnanse diferentes animais:
Arsilleiros, Arcos, Chantada
Arsilleiros e un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña un habitante (un home), a mesma cantidade ca en 2006.
The Hellacopters
The Hellacopters foi unha banda sueca de garage rock formada en 1994 por Nicke Andersson (voces e guitarra), Dregen (guitarra), Kenny Håkansson (baixo) e Robban Eriksson (batería). Despois de editar o seu álbum de debut en 1996 a banda recrutou a Anders Lindström (piano e órgano) e ao pouco tempo actuarían de abreconcertos para Kiss. Dregen deixou a banda despois do lanzamento do seu segundo traballo para centrarse na súa outra banda, Backyard Babies, e coa axuda de Mattias Hellberg e Danne Andersson o grupo rematou a xira de presentación do álbum antes de gravar o terceiro disco. Despois da gravación de Grande Rock en 1998 Robert Dahlqvist foi contratado como substitución de Dregen na guitarra. A banda editou outros tres álbums con material propio e un máis de versións antes de anunciar a súa separación en outubro do ano 2008 despois dunha xira por Europa e da edicióndun disco dobre en directo. The Hellacoopters foi, xunto con The Hives, unha das máis importantes bandas suecas de garage rock revival e unha das máis influentes bandas do país.
Arnuíde
O topónimo galego Arnuíde pode referirse a:
Legion
Legion é un filme estadounidense de terror dirixido por Scott Charles Stewart que foi estreado no 2010.
Sinopse
Deus perdeu a fe no ser humano, así que decidiu enviar á súa lexión de anxos á Terra para exterminar á raza humana por segunda vez na Historia. A única esperanza recae sobre un grupo de rebeldes agochados na metade do deserto que recibirán a axuda do Arcanxo Miguel (Paul Bettany).
Quintana del Puente
Quintana del Puente é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 251 habitantes (INE 2012).
Casteda, Arcos, Chantada
Casteda e un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 49 habitantes (24 homes e 25 mulleres).
Vilar de Barrio, Vilar de Barrio
San Pedro Fiz de Vilar de Barrio é unha parroquia do concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 501 habitantes (247 homes e 254 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 34 habitantes en relación ao ano 2000.
Partido Comunista da India
O Partido Comunista da India (CPI) é un partido político da India.
Vilar de Barrio, Vilar de Barrio
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Escultura de san Fiz na igrexa parroquial.
Partido Comunista da India
No movemento comunista indio, hai diferentes versións de cando se fundou exactamente o Partido Comunista da India. Segundo o CPI fundouse o 26 de decembro de 1925. Pero o Partido Comunista da India (Marxista), que se separou do CPI, defende que o partido foi fundado na URSS en 1920.
A bandeira do partido é vermella coa fouce e o martelo no centro.
O Campo, Rus, Carballo
O Campo é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Malinalco
Malinalco é un concello ao sur do Estado de México, no México. Limita coas municipalidades de Tenancingo, Joquicingo, Ocuilan e co Zumpahuácan. A súa área é de 186,28 km², e a súa poboación era de 25.624 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é a vila de Malinalco, a segunda poboación é San Simón el Alto.
Topónimo
Malinalco identifícase co nome na lingua náhuatl de Malinalco (cfr. náhuatl actual Malinalli (herba do carboneiro) e o sufixo de lugar -co). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "Lugar da herba do carboneiro".
Demografía
O concello de Malinalco ten moitas localidades e na seguinte táboa amósanse as principais parroquias.
Alberto Vilanova
Alberto Vilanova Rodríguez, nado en Ourense o 5 de xullo de 1910 e finado na mesma cidade o 13 de maio de 1985, foi un ensaísta e profesor galego.
Traxectoria
Cursou bacharelato e Maxisterio en Ourense, e Dereito e Filosofía e Letras en Madrid e Valladolid. Foi mestre en Almorfe e Trasmiras. Na República militou no republicanismo de esquerda, dirixiu as Juventudes de Acción Republicana de Ourense e colaborou en La Zarpa e Heraldo de Galicia. Co Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo preso no mosteiro de Oseira.
Finalizada a Guerra Civil traballou como profesor en colexios privados de Chantada e Ourense, onde tamén colaborou na revista Posío. Como consecuencia da invitación do Centro Ourensán para unhas conferencias, trasladouse a Buenos Aires en 1954. Na Arxentina conseguiu a praza de Lingua e Literatura Galaico-Portuguesa na Universidade Nacional da Plata. Entre 1956 e 1959 ocupou a cátedra de Cultura Galega no Centro Lucense de Bos Aires. Rexentou tamén as cátedras de Historia Medieval e Moderna e dirixiu o Instituto de Investigacións Históricas da Universidade Nacional do Nordeste. Foi presidente da Comisión de Cultura do Consello de Galiza.
Retornou a Galicia en 1982. miniatura|Sepultura de Alberto Vilanova, no cemiterio de San Francisco (Ourense).
Vida persoal
Casou en Sanín (Ribadavia) con Nieves Fernández en marzo de 1936.
Premios
Galardoado co Premio Nacional de Historia en 1936 pola obra El Padre Mariana y la historiografía de su época e o de Socioloxía polo ensaio Joaquín Costa o el gran dolor nacional.
A Canosa, Rus, Carballo
A Canosa é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 121 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 61 homes e 60 mulleres.
Terra de Van Diemen
A Terra de Van Diemen foi o primeiro nome que os europeos deron á illa de Tasmania, hoxe parte de Australia. O explorador holandés Abel Tasman foi o primeiro europeo en explorar Tasmania, á que chamou Anthoonij van Diemenslandt en honra de Antonio van Diemen, gobernador xeral da Compañía Holandesa das Indias Orientais que promoveu a expedición de Tasman pola rexión (1642-1643).
En 1803, a illa foi colonizada polos británicos como colonia penal co nome de Terra de Van Diemen. Foi rebautizada como Tasmania en 1856.
Os Catro Camiños, Arcos, Chantada
Os Catro Camiños e un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo.
Tom Høgli
Bodø/Glimt
Xogou durante varias tempadas co Bodø/Glimt, procedente do Skånland og Omegn IF, mais na tempada 2007 o club transferiuno ao Tromsø.
Tromsø
Durante o seu primeiro ano actuou como substituto de Patrice Bernier no medio campo central. O 29 de maio de 2011 marcou o seu primeiro gol para o Tromsø nunha vitoria 4–0 contra o Brann.
Club Brugge
O 18 de xuño de 2011 fichou co Club Brugge da Jupiler Pro League belga.
Carreira internacional
Xogou na selección norueguesa sub-21. Coa selección de Laponia foi o máximo anotador da Copa do Mundo VIVA 2006. O 20 de agosto de 2008, Høgli fixo a súa estrea coa selección absoluta de Noruega nun partido amigable contra Irlanda.
Reinoso de Cerrato
Reinoso de Cerrato é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 57 habitantes (INE 2012).
A Peroxa, Boente, Arzúa
A Peroxa é un lugar da parroquia de Boente no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 6 eran mulleres.
Poulo
Os topónimos Poulo e O Poulo poden referirse ás seguintes parroquias e lugares:
Maior Guntroda Rodríguez
Maior Rodríguez, tamén chamada Guntroda, foi unha aristócrata de orixe leonesa que viviu durante os séculos XI e XII. Foi a segunda esposa do conde Pedro Froilaz de Traba, xunto ao cal tivo a tutela do príncipe Afonso Raimúndez (Afonso VII) durante diversas etapas da súa infancia.
Traxectoria
alt=|miniatura|300x300px|C[[Castelo de Ribadavia|astelo de Ribadavia (Castrelo do Miño). Fortaleza na que Arias Pérez e Diego Xelmírez, arrebataron a Guntroda a custodia do príncipe Afonso Raimúndez.]] Maior Guntroda Rodríguez (Guntrode Roderiquiz) foi filla do conde Rodrigo Muñoz de Asturias e da súa muller Teresa. Da súa familia herdou diversas propiedades, en Santa María de Carrión e arredor dos ríos Araduey e Cea, coas que efectuou nos derradeiros anos da súa vida varias doazóns ao mosteiro de Sahagún, cenobio do que foi unha grande benfeitora. Casou no 6 de maio do ano 1105 con Pedro Froilaz, conde de Trastámara e líder da liñaxe dos Froilaz-Traba. A partir da data do casamento a condesa Maior comezou a figurar como confirmante nas doazóns territoriais do seu esposo e nas doutros membros da súa estirpe familiar.
Titora de Afonso Raimúndez
Pedro Froilaz era na altura o máis importante vasalo de Raimundo de Borgoña (totius gallecie princeps), quen lle confiou a crianza do seu fillo Afonso, herdeiro do reino galego. A infancia do neno discorreu nos dominios tradicionais do clan Petriz, nas terras de Trasancos, baixo as atencións da condesa Maior e doutros membros da súa parentela familiar.
No ano 1109, após a morte do conde Raimundo, a súa viúva Urraca, filla do rei Afonso VI, casou con Afonso I de Aragón. Este feito poñía en perigo os dereitos sucesorios do príncipe Afonso, motivo polo cal Pedro Froilaz proclamouno rei de Galiza dando inicio a unha revolta nobiliaria na que os exércitos de Afonso de Aragón e Urraca invadiron os territorios galegos. Durante este período bélico, arredor de tres meses, o infante Afonso permaneceu agochado, probabelmente na compaña de Guntroda e os seus fillos, no mosteiro de Moraime en Muxía.
Riatelo, Lousame, Lousame
Riatelo é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Maior Guntroda Rodríguez
Titora de Afonso Raimúndez
Logo da expulsión das forzas do rei de Aragón, os Froilaz, que contaban co apoio do conde de Portucale Henrique de Borgoña, trasladaron o neno baixo o coidado da súa aia dona Maior até o castelo de Castrelo do Miño, en Ribadavia, mais próximo aos dominios territoriais de Henrique. Nesta fortaleza foron cercados por partidarios da raíña Urraca que unha vez fracasados os intentos de conquistar o castelo polas armas, negociaron unha saída pactada de Guntroda, os seus fillos e o infante cara os dominios dos Froilaz. O bispo de Compostela Diego Xelmírez actuou como garante do acordo. Confiando no prelado a condesa Maior abandonou a seguridade do castelo mais, unha vez que se permitiu a entrada das tropas inimigas, estas abalanzáronse sobre ela arrebatándolle o príncipe, o cal portaba nos seus brazos, prendéndoa a continuación xunto cos seus fillos. Mediante negociacións co captor de Guntroda Arias Pérez e Xelmírez, Pedro Froilaz conseguiu a liberación dos reféns en xaneiro do 1111. Pactando ademais unha alianza co prelado compostelán que permitiu coroar como rei o príncipe Afonso na Catedral de Compostela en setembro dese mesmo ano. Esta alianza con Xelmírez custou aos Froilaz diversas concesións á sé compostelá, a máis significativa supuxo a fin do chamado preito dos arciprestados, xurisdicións eclesiásticas situadas nos seus dominios que Xelmírez reclamaba ao bispo mindoniense Gonzalo Froilaz. Guntroda figura no documento que sela este acordo, datado en febreiro do 1110, inmediatamente despois do conde Pedro.
Polas mesmas datas, o problemático matrimonio entre a raíña Urraca e Afonso de Aragón deveu nunha guerra civil na que a raíña precisaba da axuda da nobreza galega seguidora do seu fillo. No ano 1112 trasladouse a Galiza e iniciou unha serie de concesións económicas para garantir o seu apoio, nunha delas outorga ao conde Pedro e a súa dona "Maiori Roderici" importantes propiedades territoriais en varios puntos de Galiza. Catro anos máis tarde, estalou o conflito en Galiza entre os partidarios da raíña e os do seu fillo Afonso. Pedro Froilaz que levara a Afonso Raimúndez a Toledo, onde combatía contra os almorábides, tivo que regresar rapidamente a Compostela. Alí, Afonso Raimúndez foi recibido como rei de Galiza nunha ateigada cerimonia. Este feito que independizaba o reino galego dos restantes dominios de Urraca provocou a súa intervención militar. Pedro Froilaz deixou en Compostela o neno-rei de once anos baixo coidado de dona Maior e unha importante escolta mentres el marchaba co seu exército. A ameaza dunha sublevación dos burgueses composteláns, enfrontados ao seu señor o bispo Xelmírez e a proximidade do exército de Urraca, fixo que a condesa, talvez lembrando os sucesos de Castrelo do Miño decidise abandonar a cidade co príncipe e a súa garda militar para unirse ao exército do seu home.
Aínda no 1123, tres anos antes da súa morte, Urraca tentou recuperar o dominio do reino galego, para o cal conseguiu capturar a condesa Guntroda, o conde Pedro e algúns dos seus fillos, mais a masiva revolta nobiliaria que este feito provocou fixo que tivese que desistir definitivamente de tal empeño. alt=|centro|miniatura|665x665px|Confirmación de varios membros da [[Casa de Traba|familia Froilaz-Traba nunha doazón de Rodrigo Froilaz ao Mosteiro de Xuvia. Entre eles a condesa dona Maior (comitissa dona maior)]]
Morte e soterramento
alt=|miniatura|300x300px|[[Praza da Quintana|Quintana de Mortos, antigo cemiterio da Catedral de Compostela e lugar onde foi soterrada a condesa Maior Guntroda]] A condesa Maior Rodríguez faleceu pouco despois do 6 de xuño do 1129, data da súa última aparición documental. Tres anos antes, no 1126, falecera tamén o seu home Pedro Froilaz. Antes da súa morte ambos redactaran un amplo inventario de posesións que foron cedidas á sé compostelá co probábel obxecto de facer desta o panteón da súa estirpe familiar. A lista de bens foi tan extensa que o cronista da Historia Compostelá renunciou a enumeralos todos e o bispo Xelmírez preferiu repartilos entre as dioceses das zonas das que procedían. A entrega dos bens produciuse en dúas etapas unha á morte do conde e a segunda só se entregou despois da morte da condesa.
A condesa foi soterrada xunto ao seu home nun sartego de pedra berroqueña na praza da Quintana, cemiterio da Catedral de Compostela. No século XVI ambos os sepulcros foron trasladados ao interior da catedral, á capela dos reis, e a eles acostumaba ir o cabido catedralicio en certos días do ano cantar un responso ab Comités. Descoñécese o paradeiro actual dos restos da condesa Guntroda, é posíbel que o seu ataúde fose unha das tres tumbas descoñecidas que o historiador Ambrosio de Morales describiu na súa visita á Catedral de Santiago no ano 1572: "As outras tres sepulturas son tumbas rasas, que non teñen labor, senón só as Cruces planas" .
Descendencia
miniatura|300x300px|[[Sarcófago|Sartego de Pedro Froilaz de Traba no Panteón Real da Catedral de Santiago.]] Do seu casamento con Pedro Froilaz a condesa Guntroda deixou dez fillos:
Escuela Superior de Mecánica de la Armada
A Escuela Superior de Mecánica de la Armada, renomeada a Escuela de Mecánica de la Armada, tamén coñecida como ESMA, é unha das dependencias da Armada Arxentina destinada á formación de suboficiais desa forza nos aspectos mecánicos e de enxeñaría da navegación.
Clausurado tras o retorno á democracia, en 2004 propúxose convertelo nun museo para recordar a represión, documentando o terrorismo de Estado, e un Arquivo Nacional da Memoria. A Lei Nº 1412 sancionada o 5 de agosto dese ano pola Lexislatura porteña destinouna a conformar o "Espacio para la Memoria y para la Promoción y Defensa de los Derechos Humanos".
Localización
O predio da Escola de Mecánica da Armada ocupa 17 ha, cedidas á Armada en 1924 pola cidade de Bos Aires (nese entón, ao intendente designábao o presidente da Nación) para formar un centro de instrución militar. Atópase na zona norte da cidade de Bos Aires, no barrio de Núñez), con fronte sobre a Avenida do Libertador ao 8200. Ademais da ESMA, funcionaban alí o Liceo Naval Almirante Brown, a Escuela de Guerra Naval, a Dirección de Educación Naval, a Escuela Nacional de Náutica e a Escuela Fluvial.
O centro de detención clandestino, chamado en clave Selenio, funcionaba no edificio do Casino de Oficiais. Ocupaba o terceiro piso, o ático á mansarda e o soto. A súa disposición variou ao redor de 1978, pero manténdose na mesma área.
Funcionamento
A ESMA funcionou como centro de detención desde o mesmo inicio da ditadura; o día do golpe de estado xa aloxou secuestrados polas forzas armadas, entre eles Pedro Eladio Vázquez. A súa condición clandestina fora sen dúbida premeditada; segundo declaracións do capitán de fragata Jorge Félix Busico, os oficiais a cargo da institución tiñan estritas instrucións de non revelar a súa identidade nin a súa afiliación militar ao realizar a captura dos presuntos subversivos.
Estaba a cargo do grupo de tarefas 3.3.2, encargado da zona norte do Gran Bos Aires e da Capital Federal; este estaba dirixido polo contraalmirante Rubén Jacinto Chamorro e o capitán Jorge Eduardo Acosta (o Tigre). Pertenceron ao mesmo outros soados represores, entre eles Alfredo Astiz, Ricardo Miguel Cavallo e Adolfo Scilingo. Indirectamente dependía en última instancia do comandante en xefe da Armada, que entre 1976 e 1978 foi o almirante Eduardo Massera, cuxo nome en clave era Cero o Negro.
O compromiso de Massera co accionar da ESMA foi directo; de acordo a testemuños recollidos pola CONADEP, el mesmo estivo presente na conformación do grupo de tarefas, ditou a conferencia inaugural aos oficiais que o compoñían e participou persoalmente nos primeiros operativos clandestinos. Sete meses tras o golpe o grupo de tarefas pasou a depender directamente de Massera.
O presbítero Alberto Ángel Zanchetta foi capelán da ESMA durante 1977.
Distribución
O centro de detención ocupaba parte do casino de oficiais. 100px|miniatura|Desaparecidos: Mural fronte ao ex-CCD Club Atlético
Soto
O soto aloxaba as celas e salas de tortura onde levaba aos recentemente chegados ao centro; para chegar alí había que descender por unha escaleira visíbel ao entrar ao "Salón Dourado", que era parte da escaleira principal. Ingresábase por unha gran porta verde de ferro, con garda armada. Encontrábanse tamén alí a enfermería, un laboratorio fotográfico, a armería e os dormitorios dos gardas.