cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capela de Santa Marta de Baíña
A ermida da Asunción da Virxe e de Santa Marta é unha capela do barrio costeiro do Burgo, na parroquia de Santa Mariña de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona.
Arquitectura
Conserva vestixios do románico de transición. Pódese datar de finais do século XII e comezos do XIII. miniatura|Placa. É de planta rectangular cunha soa nave. A cuberta é a dúas augas. A fachada occidental ten unha porta de medio punto formada por 12 doelas, probablemente do século XVI. A espadana é sinxela e pequena, cun só oco. A porta sur e os canzorriños conservan o estilo románico. A sancristía foi engadida na reforma do XVIII.
Ó longo do tempo sufriu moitas modificacións, debido a que foi saqueadas polos ingleses, entre eles o pirata Francis Drake en maio de 1585.
Santa Marta
Santa Marta é venerada nesta capela con gran devoción. O día 15 de agosto, celébrase unha romaría. Santa Marta dálle nome á península, ó castro e á praia.
Aeroporto de Niza-Costa Azul
O aeroporto de Niza-Costa Azul (IATA: NCE, ICAO: LFMN) é un aeroporto internacional situado a 5,9 km ao suroeste de Niza, no departamento francés dos Alpes Marítimos. É o terceiro aeroporto máis concorrido de Francia e serve como cidade focal para Air France e como base operacional para easyJet. No ano 2016 pasaron polo aeroporto un total de 12 427 427 de pasaxeiros. As súas instalacións atópanse a 7 km ao oeste do centro da cidade e é o principal punto de chegada á Costa Azul.
Debido á súa proximidade co Principado de Mónaco, tamén serve como aeroporto desta cidade-estado, con servizos de helicópteros que unen o principado co aeroporto. Algunhas aeroliñas comercializan Mónaco como destino a través do aeroporto de Niza.
Castelo de Ouchy
miniatura|Ouchy 1784
O castelo de Ouchy é un antigo castelo medieval convertido en hotel que se atopa no lugar de Ouchy, en Lausana (Suíza)
Historia e características
Dende o século XVI, baixo o dominio de Berna, o castelo foi queimado e destruído, e a torre pasou a ser celeiro para o gran. O estado de Vaud recuperou a posesión logo da marcha dos berneses e desfíxose dela en 1885 ao venderlla ao empresario Jean-Jacques Mercier. O novo propietario transformou radicalmente o castelo achandando as ruínas e as vellas construcións, agás a torre. O castelo reconstruíuse daquela nun estilo neogótico entre 1889 e 1893, obra de Francis Isoz co fin de que servise de hotel, función que aínda desempeña hoxe en día.
O Castelo de Ouchy acolleu a Conferencia de Lausana, entre o 16 de xuño e o 9 de xullo de 1932, tamén coñecida como a Conferencia das Indemnizacións e que acordou reducir as cargas económicas que se lle puxeran como castigo a Alemaña logo da primeira guerra mundial.
Dafydd ap Gruffudd
Dafydd ap Gruffudd, ás veces escrito como Dafydd ap Gruffydd, nado contra o ano 1235 e finado o 3 de outubro de 1283, foi Príncipe de Gales dende decembro de 1282 até a súa captura en 1283. Foi o derradeiro rei de Gwynedd.
Levy Mwanawasa
Levy Patrick Mwanawasa, nado en Mufulira o 3 de setembro de 1948 e finado en París o 19 de agosto de 2008, foi un avogado e político de Zambia, presidente do seu país entre 2002 e 2008, cando faleceu.
Primeiros anos e educación
Mwanawasa naceu en Mufulira, Rodesia do Norte, como o segundo de 10 fillos e pertencente ao pequeno grupo étnico lenje. Recibiu a súa educación primaria en distintas escolas da provincia mineira de Copperbelt. Recibiu a súa educación secundaria na Escola Chiwala en Ndola, onde participou en varios movementos estudantís a favor da independencia de diversos países do continente africano baixo a dominación europea.
Ingresou na Facultade de Dereito da Universidade de Zambia, onde chegou a ser vicepresidente do Centro de Estudantes. Tras graduarse como avogado, traballou en empresas de dereito privado desde 1974 até 1978, cando formou a súa propia firma de avogados chamada Mwanawasa & Company, á que dedicará 14 anos de carreira xurídica e coa que irá acumulando reputación e prestixio até o punto de que en 1983 foi nomeado vicepresidente da Asociación de Dereito de Zambia.
Carreira política
En 1985 desempeñouse como procurador xeral no goberno de Zambia, pero regresou á práctica privada en 1986, debido a diferenzas co partido político imperante.
En 1989, dirixiu o equipo de defensa legal para o tenente xeneral Christon Tembo, quen foi acusado polo goberno de Kenneth Kaunda de conspiración para derrocar o goberno, que foi xulgado como un acto de traizón, pasible da pena de morte; Tembo gañou o caso contra o estado, e a reputación de Mwanawasa creceu entre a oposición anti-Kaunda.
Tras o caso, a súa reputación creceu de tal xeito que o presidente do Movemento por unha Democracia Multipartidaria (MMD), Frederick Chiluba, chamouno para que se encargara dos asuntos legais do partido, que pouco a pouco se convertería no principal partido da oposición contra o réxime de Kaunda até que en 1991 o MMD obtivo unha esmagadora vitoria nas eleccións xerais. Nelas, Mwanawasa obtén un escano como deputado pola circunscrición de Chifubu, en Ndola.
Renunciou á vicepresidencia en 1994, declarándose incompetente no seu cargo, entre os diversos escándalos de corrupción que estaban afectando a varios altos funcionarios do goberno. Isto causou unha división entre el e Chiluba, xa que mentres Mwanawasa ía sendo unha eminencia no partido, Chiluba era fortemente criticado pola delicada situación económica do seu país, e polas acusacións de corrupción que recibía o goberno. Todo chegou ao seu cénit cando en 2000, Chiluba intentou reformar a constitución para postularse a un terceiro mandato, o que xerou fortes críticas tanto da oposición como do seu propio partido e abriu o camiño a posibles sucesores, entre eles Mwanawasa.
Campaña presidencial e polémica vitoria
Nas eleccións presidenciais de 2001, Chiluba fixo as paces con Mwanawasa, proclamándoo candidato presidencial, xunto co apoio do Comité Executivo Nacional do MMD. Entre as súas promesas figuraba a continuación e mellora da economía e política liberal que Chiluba levara a cabo durante o seu mandato, mellorar a cantidade de empregados no sector privado, reducir a débeda externa, e reducir os índices de pobreza no país (aproximadamente o 70% da poboación está á marxe da pobreza). O seu triunfo na presidencia foi tan sorpresivo como polémico posto que organismos internacionais consideraron que se deran serias irregularidades, como atrasos no reconto de votos e unha lentitude que xerou enormes fileiras nos votantes. Aínda así, a Corte Suprema de Zambia considerou legal o triunfo de Mwanawasa, cun apoio do 28,7% dos votos, fronte ao seu rival, Anderson Mazoka, quen obtivo un 26,7% dos votos, o que se considerou unha maioría mediocre e pouco confiable ante os estándares nacionais e internacionais.
Primeiro mandato (2002-2007)
miniatura|284x284px|Levy Mwanawasa (centro), xunto coa súa esposa Maureen Mwanawasa (dereita), e a primeira dama de [[Estados Unidos|EUA Laura Bush (esquerda). 28 de xuño de 2007.]] O 2 de xaneiro de 2002 xura como o 3° Presidente de Zambia, cun Parlamento bastante dividido, xa que o seu partido posuía 69 escanos sobre os 159 do Parlamento zambiano, e coa presenza de disturbios e manifestacións que consideraban a súa presidencia como ilexítima. Cinco días despois, Mwanawasa presenta o seu gabinete, no que el mesmo se designa como Ministro de Defensa e xurando que non ía tolerar casos de corrupción nos ministerios.
A súa campaña contra a corrupción tivo o seu primeiro enfrontamento en xullo de 2002, cando lle quitou a inmunidade parlamentaria ao seu predecesor, Frederick Chiluba, ao que acusou de malversación de fondos a grande escala, para beneficio persoal e familiar. En febreiro de 2003, Chiluba foi arrestado e procesado por 169 cargos de corrupción, pero durante o xuízo, Mwanawasa ofreceulle un trato no que se confesaba os seus crimes e devolvía a cantidade de diñeiro roubada (naquel momento estimouse que roubara $43 millóns de dólares), outorgaríalle o indulto presidencial, o que provocou indignación por parte da cidadanía e da oposición, quen non tardaron en acusar a Mwanawasa de posuír unha dobre vara de medir na súa campaña anticorrupción. A pesar diso, Chiluba rexeitou a oferta e rompeu todo tipo de relacións con Mwanawasa, declarándoo o seu inimigo persoal.
Entre outros conflitos que tivo Mwanawasa, figuraron a destitución do seu vicepresidente, Enoch Kavindele, e do seu Ministro de Finanzas, Emmanuel Kasonde, porque consideraba que ambos non facían o suficiente para combater a corrupción. Kavindele foi sucedido por Nevers Mumba, que permanecerá no cargo até o 2004, ao acusar ao mesmo Mwanawasa de corrupción e abuso de poder. Cara a finais dese ano, Mwanawasa suspendeu o proceso constituínte, alegando falta de orzamento para que levalo a cabo, o que causou a indignación da oposición, quen argumentou que Mwanabasa en realidade quería evitar que se levará a cabo unha das propostas, que consistía en incorporar unha segunda volta presidencial, en caso de que ningún candidato superase o 51% dos votos. Mentres todo isto ocorría, os partidos da oposición, como a Fronte Patriótica, liderada por Michael Sata ían gañando forza.
Durante o seu mandato tamén se deron diversas manifestacións e revoltas, nas que se criticaban a proposta de aumentar o sector privado, posto que máis que aumentar a empregabilidade, fixo que aumentase o desemprego de maneira considerable; tamén se protestaba contra a corrupción e pola gravísima desigualdade económica imbricada no país.
Johanna Konta
miniatura|Konta no 2012
Levy Mwanawasa
Primeiro mandato (2002-2007)
En 2005, deu un sorpresivo discurso, Mwanawasa compadeceu para pedir desculpas por non deter a crise alimentaria que sufría Zambia desde o ano 2002, no que 4 de cada 10 zambianos pasaba fame, e a produción nacional de cereal non daba abasto suficiente para alimentar toda a poboación,
Johanna Konta
Johanna Konta, nada en Sydney o 17 de maio de 1991, é unha ex-tenista profesional australiana nacionalizada británica.
Levy Mwanawasa
Primeiro mandato (2002-2007)
Pese a todos os reveses que tivo que enfrontar, durante o seu goberno puido reter e combater a propagación do VIH na poboación, reducir a débeda externa de 7200 a 6700 millóns de dólares estadounidenses, obter ganancias por medio da alza que tivo o prezo do cobre (principal produto exportador de Zambia). Sobre a súa campaña no sector privado, mellorou a condición económica, reducindo a inflación ao 10%, e no 2006, déronse boas colleitas, que puideron reverter a fame negra que estaba pasando o país. En relacións internacionais, Zambia fomentou enormemente as relacións diplomáticas e comerciais con China, quen foi un dos principais propulsores da privatización de diversas industrias de Zambia, proporcionando un considerable avance económico no país.
Johanna Konta
Traxectoria
No ano 2012 nacionalizouse británica e comezou a competir na Copa Federación para este país. Ten no seu palmares tres títulos de WTA, os torneos de Miami e Sydney de 2017 e o de Standford no 2016, ano no que tamén foi finalista no torneo de Pequín. O 17 de xullo de 2017 acadou o súa mellor posición na clasificación da WTA ocupando a cuarta posición.
Retirouse da práctica profesional do tenis o 1 de decembro de 2021 á idade de 30 anos.
Levy Mwanawasa
Segundo mandato (2007-2008)
En abril de 2006, Mwanawasa sufriu unha leve trombose cerebral, o que provocou unha redución da súa axenda laboral, e a pesar de terse recuperado, xerou dúbidas da súa condición física e psicolóxica, sobre todo cando confirmou que ía postularse á reelección para o período 2007-2012. As eleccións leváronse a cabo o 28 de setembro de 2006, onde Mwanawasa obtivo o 43% dos votos, fronte ao seu rival, Michael Sata, que obtivo o 29,4% dos votos. Os resultados oficiais foron confirmados o 2 de outubro, pola Comisión Electoral de Zambia, e a diferenza da última elección, os organismos internacionais deron unha cualificación positiva á realización das eleccións.
A principios de 2008, Mwanasawa converteuse nun dos primeiros mandatarios africanos en condenar o réxime ditatorial de Robert Mugabe en Zimbabue, acusándoo de múltiples fraudes electorais, pola súa represión cara aos seus críticos e por levar a Zimbabue a unha grave hiperinflación.
Entre chamamentos pola unidade nacional, Mwanawasa presentou o seu gabinete o 9 de outubro, onde designou como vicepresidente a Rupiah Banda, que chamou a atención dos medios, posto que Banda pertencía á oposición.
Enfermidade e falecemento
O 29 de xuño de 2008, mentres Mwanawasa se encontraba en Sharm el-Sheij, Exipto, para participar na XI Asemblea da Unión Africana, sufriu un gravísimo derramo cerebral a raíz dun accidente cerebrovascular, polo que foi internado de urxencia: os médicos exipcios lograron deter a hemorraxia, e o 1 de xullo Mwanawasa foi enviado a Francia, ingresando no Hospital Militar de Percy. Durante a súa hospitalización, Banda asumiu a presidencia de forma interina, enfrontando as falsas noticias de que Mwanawasa falecera, difundidas polos medios de comunicación.
Finalmente, Mwanawasa faleceu o 29 de agosto de 2008 aos 59 anos, provocando diversas reaccións a nivel internacional. A pesar das rivalidades, Mugabe tamén mostrou o seu sentido pésame, no que o consideraba un irmán e compañeiro. Os funerais de Estado realizáronse en Lusaka o 3 de setembro, nos que asistiron decenas de mandatarios africanos, partidarios do seu goberno e incluso adversarios políticos como Michael Sata.
Vida privada
Mwanawasa tivo diversas conversións de fe ao longo da súa vida, converténdose primeiro ao cristianismo protestante en 1977, pola Igrexa Unida de Zambia, e logo no ano 2001, tras casar por segunda vez, convértese ás Testemuñas de Xehová. En 2005, bautizaríase na Convención Baptista Sureña.
En canto á súa familia, casou dúas veces, nas que tivo 6 fillos (dous coa súa primeira esposa antes de divorciarse, e catro coa segunda).
Lingua puelche
O puelche é unha lingua morta falada outrora polo pobo puelche que habitaba na rexión de Río Negro, na Arxentina. O puelche foi considerado durante moito tempo como unha lingua illada. De acordo coa limitada evidencia, Viegas Barros (1992) suxeriu que o puelche podería estar relacionado coa lingua dos querandís, un dos pobos het, e Viegas Barros (2005) suxeriu que estaba realacionado coas lingua chon. Ademais, existe outra teoría que o relaciona coas linguas macro-xívaras.
Ácido glicurónico
O ácido glicurónico ou ácido glucurónico (do antigo grego urina doce) é un azucre ácido derivado da glicosa no cal o carbono 6 está oxidado formando un grupo carboxilo COOH, que substitúe ao CH2OH que ten alí a glicosa, polo que é un ácido urónico.
Os sales e ésteres do ácido glicurónico coñécense como glicuronatos; e o anión C6H9O7− denomínase ión glicuronato.
O ácido glicurónico non debe confundirse co ácido glicónico, un ácido carboxílico liñal orixinado pola oxidación dun carbono diferente da glicosa.
A diferenza do seu epímero no carbono 5, o ácido idurónico, que pode aparecer en varias conformacións distintas, o ácido glicurónico aparece predominantemente na conformación 4C1.
Glicosaminoglicanos e proteoglicanos
O ácido glicurónico é un glícido común nas cadeas de glicosaminoglicanos (carbohidratos), que forman parte dos proteoglicanos. Son glicosaminoglicanos con ácido glicurónico os seguintes: ácido hialurónico, heparán sulfato, e condroitín sulfato, e é un compoñente secundario, que aparece nalgúns residuos, do dermatán sulfato e heparina. Forma parte das secrecións mucosas animais, como a saliva, e do glicocálix e a matriz extracelular, xa que é compoñente do ácido hialurónico.
Glicuronidación de substancias tóxicas
No corpo dos animais o ácido glicurónico está a miúdo asociado ao metabolismo xenobiótico de certas substancias como drogas, contaminantes, bilirrubina, andróxenos, estróxenos, mineralocorticoides, glicocorticoides, derivados de ácidos graxos, retinoides, e ácidos biliares. A asociación con estas substancias implica a formación de enlaces glicosídicos, e este proceso denomínase glicuronidación. A glucuronidación ocorre principalmente no fígado, aínda que o encima responsable desta catálise, a UDP-glicuroniltransferase, atópase tamén na maioría dos órganos, por exemplo, intestino, riles, cerebro, glándulas adrenais, bazo, e timo. Na reacción mostrada o ácido glicurónico reacciona en forma de UDP-ácido glicurónico coa bifenilamina, e liberaríase ao final UDP (que non se mostran na figura) e o glicuronósido.
As substancias resultantes da glicuronidación denomínanse glicurónidos (ou glicuronósidos) e son normalmente moito máis hidrosolubles ca as substancias que non conteñen ácido glicurónico a partir das cales foron sintetizadas. O corpo humano utiliza a glicuronidación para producir unha gran variedade de substancias máis hidrosolubles, e, dese xeito, facilitar a súa posterior eliminación do corpo pola urina ou as feces (por medio da bile producida polo fígado). As hormonas poden ser tamén glicuronidadas para facilitar o seu transporte polo corpo. Os farmacéuticos a miúdo enlazan fármacos co ácido glicurónico para facilitar unha administración e chegada á célula máis efectiva dun amplo número de substancias. Ás veces substancias tóxicas poden perder parte da súa toxicidade despois da glicuronidación.
A conxugación de moléculas xenobióticas con especies moleculares hidrofílicas como o ácido glicurónico coñécese como metabolismo de fase II. miniatura|dereita|200px| O β-D-metilglicósido do ácido glicurónico na conformación de baixa enerxía 4C1.
Aplicacións
Determinación dos esteroides urinarios e de esteroides conxugados no sangue.
Atópase na bebida kombucha, unha especie de té fermentado, onde funciona como un ácido orgánico antioxidante.
En todas as plantas e nos mamíferos (excepto os cobaia e primates) o ácido glicurónico é un precursor do ácido ascórbico (vitamina C). .
Dinastía Xustiniana
miniatura|300px|Flavius Iustinus Augustus A Dinastía Xustiniana é a familia que gobernou o Imperio Bizantino dende o ano 518 ata o 602. Orixinouse con Xustino I e rematou con Mauricio, e tomou o seu nome do seu membro máis representativo, Xustiniano I.
The Dharma Bums
The Dharma Bums (en galego, Os vagabundos do Dharma) é unha novela escrita por Jack Kerouac e publicada en 1958 na editorial estadounidense Viking Press.
É unha novela en parte autobiográfica escrita como un monólogo interior, e que narra o que aconteceron na vida do autor anos despois dos eventos en On the Road. O seu protagonista é Ray Smith, alter ego de Kerouac, e Japhy Ryder, baseado no poeta e ensaísta Gary Snyder.
Equivalencia das personaxes
Kerouac adoitaba basearse para as súas personaxes de ficción nos seis amigos e familiares.
Castillón
O topónimo galego Castillón pode referirse a:
Montserrat Calleja Gómez
Montserrat Calleja Gómez, nada en Ourense o 20 de abril de 1973, é unha física galega especializada en nanotecnoloxía e biosensores, é unha investigadora do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) no Instituto de Microelectrónica de Madrid.
Traxectoria
Nos seus primeiros anos viviu primeiro en Cercedilla e logo na Coruña. Estudou Ciencias Físicas na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en Madrid cunha tese na área de nanotecnoloxía. Grazas a unha bolsa postdoctoral traballou no Microelectronics Center (MIC), en Dinamarca, con Annia Boysen. Tamén fixo estadías de investigación en Italia e o Xapón.
É cotitular de dez patentes, publicou 53 artigos, dous deles en Nature Nanotechnology. É a xefa do grupo de investigación Bionanomechanics Lab, no CSIC. Liderou o proxecto NANO FOR CELLS, unha das prestixiosas Starting Grant concedida polo Consello Europeo de Investigación, que ten como obxectivo o estudo das propiedades mecánicas das células e a súa relación co cancro. Máis tarde centrouse no proxecto Liquid Mass, de estudo das proteinas a través de sensores nanomecánicos.
É co-fundadora da empresa Mecwins, pioneira na comercialización de biosensores nanomecánicos.
Santiago de la Iglesia Santos
Santiago de la Iglesia Santos, nado en Santiago de Compostela o 12 de outubro de 1851 e finado en Ferrol o 9 de novembro de 1931, foi un médico e naturalista galego.
Traxectoria
miniatura|page=157|Conferencia de Santiago de la Iglesia no Anuario del Ateneo Ferrolano 1904-1905. Fillo do mestre e escritor Francisco María de la Iglesia. Ao pouco de nacer a súa familia trasladouse á Coruña onde estudou o bacharelato (1862-1868). Tendo como mestre ao profesor de Historia natural Víctor López Seoane. Fixo a carreira de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela que rematou en 1873. Iniciou o traballo de médico na Coruña, traballando co médico Ramón Pérez Costales. En 1874 exerceu de médico en Serantes (actualmente parte do concello de Ferrol). Fixo o doutoramento en Santiago. En Ferrol, xunto á consulta, impartiu clases de física e química no colexio particular do que era titular o seu irmán Alfredo e na Escola de Artes e Oficios. Foi redactor do Diario Ferrolano. Sucedeu a Francisco Suárez na xefatura republicana en Ferrol. Foi deputado a Cortes polo Partido Republicano, tenente de alcalde, masón, impulsor do Centro Obrero de Cultura e presidente da sección de Ciencias do Ateneo Ferrolán. En 1914 accedeu á dirección do Laboratorio municipal de Ferrol e deixou de exercer a medicina.
Doou a súa biblioteca á Universidade de Santiago de Compostela e a súa colección arqueolóxica: vasos campaniformes, torques, machados de bronce, puntas de frecha de cobre etc. Foi o primeiro en atopar un vaso campaniforme en Galicia nunha escavación nas Pontes de García Rodríguez.
Foi membro da Sociedade Española de Historia Natural.
Recoñecementos
A cidade da Coruña ten unha rúa co seu nome, que mantivo durante o franquismo.
Vida persoal
Os seus irmáns Álvaro e Alfredo foron escritores.
Dióscoro, antipapa
Traxectoria
Colaborador de varios papas, foi quen convenceu ao rei ostrogodo Teodorico para rematar co cisma do antipapa Lourenzo xunto co diácono Enodio. Posteriormente, en 519, foi legado do papa Fiz III en Constantinopla, na representación ante o emperador Xustino I e o patriarca Xoán II que puxo fin ao cisma acaciano.
Logo da morte de Fiz III, foi elixido por unha maioría do clero romano o 22 de setembro de 530, ao mesmo tempo que a outra parte elixía ao papa Bonifacio II segundo o indicado polo seu antecesor. Porén, Dióscoro morreu o 14 de outubro do mesmo ano sen ter recibido o episcopado. Coa súa morte, os seus electores recoñeceron como papa a Bonifacio II polo que se evitou que o cisma prosperase. Malia ser considerado antipapa, o papa Agapito I rehabilitouno en 535.
Allegue
O topónimo Allegue pode referirse a dous lugares de Galicia:
Santa Cova de Covadonga
miniatura|320px|A Santa Cova de [[Covadonga.]]
miniatura|A [[Virxe de Covadonga na súa gruta.]] A Santa Cova de Covadonga (Cuadonga en asturiano) é un santuario católico situado no Principado de Asturias (España). Trátase dunha gruta nos contrafortes do Monte Auseva, que dá nome á parroquia de Covadonga, no concello de Cangas de Onís.
Etimoloxía
O significado de «Covadonga», procede de «Cova de onnica» e significa a fonte da cova. O sufixo onnika (fonte) deriva do céltico onna (río). A versión tradicional que fai vir o nome do latín «Cova Dominica», ou «Cova da Señora» (por estar o lugar dedicado ao culto da Virxe de Covadonga) é imposible, e daría en asturiano «Covadominga».
Historia
A orixe da Cova como lugar de culto é controvertido. A tradición afirma que Paio, perseguindo a un malfeitor que se refuxiou nesta gruta, atópase cun ermitán que daba culto á Virxe María. O ermitán roga a Paio que perdoe ao malfeitor, posto que se acolleu á protección da Virxe, e dille que chegaría o día en que el tamén tería necesidade de buscar amparo na Cova. Algúns historiadores din que o máis verosímil é que Paio e os cristiáns, refuxiados na Cova dos musulmáns, levasen consigo algunha imaxe da Virxe e deixásena alí logo da súa vitoria na Batalla de Covadonga.
As crónicas musulmás sobre a Batalla de Covadonga din que nesta Cova refuxiáronse as forzas de Paio, alimentándose do mel deixado polas abellas nos buratos da rocha. As crónicas cristiás afirman que a intervención milagrosa da Virxe María foi decisiva na vitoria, ao repeler os ataques contra a Cova.
A primeira construción na Santa Cova data de tempos de Afonso I o Católico quen, para conmemorar a vitoria de Paio ante os musulmáns, manda construír unha capela dedicada á Virxe María, que daría orixe á advocación da Virxe de Covadonga (coñecida popularmente como a Santina). Ademais do altar á Virxe construíronse outros dous para San Xoán Bautista e Santo André. Afonso I fai entrega desta igrexa aos monxes beneditinos.
A Cova estaba cuberta de madeira pero en 1777 un incendio destrúe a talla orixinal da Santina. A actual talla data do século XVI e foi doada ao Santuario pola Catedral de Oviedo en 1778. A talla da Virxe é de madeira policromada, de doces faccións, sostén ao Neno e unha rosa de ouro.
Panteón real de Covadonga
miniatura|340px|Tumba de [[Paio de Asturias|Paio, primeiro rei de Asturias, na Santa Cova de Covadonga.]] Os personaxes reais que recibiron sepultura en Covadonga, segundo afirman diversos historiadores, foron os seguintes:
O rei Paio faleceu en Cangas de Onís, onde tiña a súa corte, no ano 737. Logo da súa defunción, o seu cadáver recibiu sepultura na igrexa de Santa Uxía de Abamia, situada na localidade asturiana de Abamia, na que previamente fora sepultada a súa esposa, a raíña Gaudiosa. No lado do Evanxeo de devandita igrexa, consérvase na actualidade o sepulcro, baleiro, que contivo os restos do rei, e en fronte, colocado no lado da Epístola, atópase o que contivo os restos da súa esposa. O cronista Ambrosio de Morales deixou constancia na súa obra de que Afonso X o Sabio, rei de Castela e León, ordenou trasladar os restos do rei Paio e os da súa muller á Santa Cova de Covadonga, aínda que, non obstante o anterior, numerosos historiadores cuestionaron a autenticidade do traslado destes restos a Covadonga.
Polimorfismo de evento único
En xenealoxía xenética un polimorfismo de evento único (ou UEP, do inglés unique-event polymorphism) é un marcador xenético que corresponde a unha mutación que é probable que ocorra con tan pouca frecuencia que se cre que ten unha enorme probabilidade de que todos os individuos que teñen o marcador en todo o mundo o herdaran dun mesmo antepasado común, e no mesmo evento de mutación única.
Xeralmente, o UEP é un alelo do cal todas as copias derivan dunha só evento mutacional. En xenealoxía xenética, as mutacións consideradas UEPs poden ser calquera mutación na liña xerminal. Xeralmente, trátase de polimorfismos dun só nucleótido (SNP), nos que se substitúe unha letra (nucleótido) por outra na secuencia de ADN, e os termos UEP e SNP son con frecuencia utilizados dun modo laxo e intercambiable. Pero os UEPs poden ser tamén adicións a grande escala, como a inserción YAP que define o haplogrupo DE de ADN-Y, ou inversións ou delecións. A maioría dos UEPs son, pois, SNPs, pero non todos.
O descubrimento e o exame tan común actualmente de novos UEPs foi fundamental para a análise cada vez máis detallada dos antepasados patrilineais e matrilineais da humanidade formando árbores familiares diferenciadas de haplogrupos de ADN-Y e ADNmt. Os UEPs do cromosoma X e cromosomas autosómicos tamén se usan para trazar as xenealoxías, e ampliar os períodos de tempo en que é posible facer estudos xenealóxicos de ADN-Y e ADNmt.
Comparación coas repeticións en tándem curtas (STRs)
As propiedades dos UEPs poden contrastarse coas das secuecncias de repeticións en tándem curtas (STRs), que son outro tipo importante de variacións xenéticas utilizadas en probas xenealóxicas de ADN.
A diferenza dos UEPs, as secuencias STR son moi variables. Hai unha probabilidade significativa de que unha dun conxunto poida ter cambiado o seu número de repeticións despois de só unhas poucas xeracións. Isto fai que un haplotipo STR determinado sexa moito máis específico, e coincida cun número moito menor de persoas. Pero, iso tamén significa que, polo menos no caso dos marcadores Y-STR, liñaxes non relacionadas poidan ter converxido cara a unha mesma combinación de marcadores Y-STR por rutas diferentes e completamente independentes. A coincidencia dos marcadores Y-STR por si soa non se pode usar para indicar unha relación xenética.
Luca Attanasio
Luca Attanasio, nado en Saronno (Lombardía) o 23 de maio de 1977 e finado en Goma (Congo) o 22 de febreiro de 2021, foi un diplomático italiano, que serviu como embaixador na República Democrática do Congo desde 2017 até o seu asasinato nese mesmo país en febreiro de 2021.
Traxectoria
Attanasio medrou en Limbiate e graduouse con honores na Universidade Comercial Luigi Bocconi en 2001. Arrancou a súa carreira diplomática en 2003, no Farnesina, dentro da Xunta Directiva para Asuntos Económicos, Oficina de Apoio Empresarial, e logo no secretariado da Dirección Xeral por África. Un ano máis tarde pasou a ser xefe deputado do subsecretariado de estado con responsabilidade en África e Cooperación Internacional. Attanasio comezou fóra de Italia en 2006, servindo na Oficina Económica e Comercial da embaixada italiana en Berna (2006–2010) e xeneral do Consulado Rexedor de Italia en Casablanca, Marrocos (2010–2013). En 2013 regresou ao Farnesina onde foi nomeado Xefe do Secretariado da Dirección Xeral para a Globalización e Asuntos Globais. Máis tarde regresou a África como conselleiro primeiro na embaixada italiana en Abuja, Nixeria, en 2015. Desde o 5 de setembro de 2017, foi líder de misión en Kinshasa, na República Democrática do Congo. E dende o 31 de outubro de 2019, foi confirmado como Embaixador Extraordinario Plenipotenciario acreditado no Congo. En outubro de 2020, foi premiado co Premio Internacional Nassiriya pola Paz. Attanasio era un dos embaixadores italianos máis mozos.
Morte
miniatura|261x261px|[[Provincia de Kivu do Norte, localización do asasinato, na República Democrática do Congo]] En febreiro de 2021, un convoi de tres vehículos do Programa Alimentario Mundial (WFP) da MONUSCO, a misión de Nacións Unidas para a estabilización da República Democrática do Congo, na cal viaxaban sete persoas entre elas Luca Attanasio, foi atacado por seis individuos armados. O convoi atopábase na Provincia de Kivu do Norte, nun traxecto desde Goma até Rutshuru, unha cidade 70 km ó norte de Goma, nunha ruta que levaría aos vehículos polo Parque Nacional de Virunga, para subministrar alimentos nunha escola da zona. O incidente aconteceu ás 10.15 da mañá (UTC +02:00) preto dos asentamentos de Kibumba e Kanyamahoro. O WFP e mais o gobernador de Kivu Carly Nzanzu confirmaron que o ataque ocorreu nunha estrada asegurada e previamente autorizada para viaxar sen escoltas de seguridade. Attanasio era o obxectivo principal do ataque, cando os homes armados tentaron secuestrarlle, fallando na tentativa e comezando un tiroteo, matandoao condutor congolense do convoi das Nacións Unidas, Mustapha Milambo. Os atacantes ameazaron aos outros seis membros do convoi e leváronos ao bosque máis achegado. Namentres as forzas de seguridad chegaban ao lugar, un asaltante matou a Vittorio Lacovacci, un home de 30 anos carabineiro. Attanasio foi tamén ferido de bala e hospitalizado en condicións serias no Hospital das Nacións Unidas en Goma, pero morreu en breve despois de sucumbir ás súas feridas por arma de fogo no seu abdome , aos 43 anos de idade, converténdose na terceira morte do ataque. Amais, secuestraron tres reféns e abandonaron o lugar; un terceiro home de nacionalidade italiana tamén foi disparado pero logrou escapar. Descoñécese se algún dos atacantes foi capturado ou perdeu a vida. Attanasio foi o primeiro embaixador estranxeiro en ser asasinado na República Democrática do Congo dende 1993, e o primeiro embaixador italiano en ser asasinado mentres cumpría o seu mandato.
Os corpos de Attanasio e Ianovacci foron repatriados a Italia utilizando unha aeronave militar. O funeral de estado para ambos celebrouse o 25 de febreiro de 2021, na basílica Santa Maria degli Angeli e dei Martiri en Roma. Segundo o fiscal Alberto Pioletti, as autopsias mostraron que as mortes de Attansio e Iacovacci foron probablemente debidas ao correspondente tiroteo que se provocou no canto dun asasinato premeditado e a consciencia no lugar.
La Vall d'Uixó
La Vall d'Uixó, tamén coñecida coma Vall-Llarga, Vall del Duc ou La Vall, é un concello do País Valenciano situado ao sueste da provincia de Castelló, na comarca da Plana Baixa. Ten 31.978 habitantes (INE 2007).
Xeografía
O municipio áchase situado xunto á costa mediterránea, o que lle fai gozar dunhas condicións climáticas típicas desta costa, con invernos suaves e veráns calorosos. A súa temperatura máxima aproxímase aos 40 °C mentres que a mínima sitúase en torno aos 3 °C. A taxa pluviométrica é de 509,51 mm.
Luca Attanasio
Resposta internacional
O primeiro ministro de Italia Mario Draghi pediu abrir unha investigación sobre o ataque aos Estados Unidos e ao WFP. O presidente da República Democrática do Congo Félix Tshisekedi reuniuse coa viúva Zakia Seddiki e comunicoulle que o seu goberno abrira unha investigación en Goma "para que saia á luz todo sobre este odiosos crime canto antes." O ministro italiano de Asuntos Exteriores Luigi Di Maio dixo que "as circunstancias deste brutal ataque aínda non están claras e agotaranse os esforzos para esclarecer o acontecido." Un grupo de investigadores italianos viaxaron a Goma en coordinación cunha investigación fiscal comezada en Roma. Varios xornais italianos dedicaron as súas portadas en forma de tributo aos falecidos; o xornal de Turín La Stampa escribía o titular "Luca e Vittorio. O mellor de Italia." O papa Francisco expresou a mágoa que sentía "pola desaparición destes servidores de paz e lei."
La Vall d'Uixó
Xeografía
Dista uns 30 km de Castelló de la Plana e atópase a pouco menos de 50 km de Valencia. É unha cidade interior situada entre un val e a moi poucos quilómetros, tan só oito, das praias da Costa do Azahar. O acceso a esta cidade efectúase por estrada. Accédese desde a CV-10.
La Vall d'Uixó está rodeada na Plana Baixa polos municipios de Almenara, Artana, Alfondeguilla, La Llosa, Moncofa, Nules e Xilxes; coa provincia de Valencia polo municipio de Sagunt.
Luca Attanasio
Resposta internacional
As Forzas Democráticas para a Liberación de Ruanda foron acusadas polas autoridades locais de estar detrás do ataque. Con todo, o mesmo grupo negou calquera responsabilidade e condenou o ocorrido, calificándoo como "innoble". A muller de Attanasio, Zakia Seddiki, informou a Il Messaggero de que ela cría que Luca "fora traizoado por alguén próximo a nós, á nosa familia", e proseguiu dicindo: "alguén que coñecía os seus movementos falou, vendeulle e traizooulle".
La Vall d'Uixó
Demografía
La Vall d'Uixó ten 31.978 habitantes (INE 2007).
Economía
A actividade económica e industrial na localidade desde antigo estivo centrada na actividade agrícola, con dúas artesanías importantes: a alpargataría e a alfaiaría.
Luca Attanasio
Resposta internacional
O 5 de marzo de 2021, Mwilanya Asani William, o avogado que investigaba o asasinato de Attanasio e os outros dous homes, foi tamén asasinado por pistoleiros descoñecidos durante unha emboscada.
La Vall d'Uixó
Economía
Progresivamente, a produción artesanal da alpargata foi adquirindo caracteres industriais, ata que na primeira metade do século XX, sobre todo coa creación da empresa familiar Segarra e os seus traballos para o exército, a industria do calzado convértese no sector punta do desenvolvemento económico da poboación.
Luca Attanasio
Vida persoal
Estaba casado, dende 2015, con Zakia Seddiki, orixinaria de Casablanca (Marrocos) e ex presidenta dunha ONG congolense asistindo ás mulleres e mais aos nenos. Tiñan tres fillas.
La Vall d'Uixó
Economía
Este proceso de industrialización, baseado fundamentalmente na empresa Segarra, estivo acompañado da creación de numerosas empresas de calzado ao redor desta. En ningún momento este feito significou a perda do carácter agrícola da cidade. Pódese dicir que as principais actividades nestes últimos tempos foron a industria do calzado e a produción agrícola, sobre todo de agres, favorecida polo clima con que conta a localidade.
Luca Attanasio
Vida persoal
Mentres vivía en Marrocos, Attanasio declarouse musulmán mediante a shahada, tomando o nome de Amir. Con todo, Attanasio era católico romano, segundo o párroco de Limbiate Angelo Gornati, e participaba en actos islámicos xa que era a relixión da muller. De feito, Zakia tamén participaba en actos católicos. Tras a súa morte, varias comunidades musulmás celebraron un salat al-gha'ib, ou oración fúnebre ausente, por el e mais Milambo. Baraa Al Obeidi, imán da Mesquita María de Milán, dixo que Luca debe ser considerado como un mártir da comunidade musulmá, xa que foi matado inocentemente polo seu traballo humanitario.
La Vall d'Uixó
Economía
Esta carencia de diversificación industrial viuse afectada pola crise do sector do calzado, que levou á desaparición de moitas empresas e, polo tanto, á perda de postos de traballo.
Ensayos poéticos en dialecto berciano
Ensayos poéticos en dialecto berciano é un libro publicado en 1861, obra de Antonio Fernández Morales, escrito na súa maior parte, en dialecto berciano.
Características
Está considerado coma o segundo libro escrito en galego durante o Rexurdimento, despois d' A gaita gallega de Xoán Manuel Pintos. Este libro está escrito en dialecto berciano, considerado polo autor como forma dialectal do Bierzo do idioma galego ("Entre o galego i o seu dialecto berciano", "O Berciano é un sub-dialecto galego", "aínda que o berciano é un subdialecto galego"...). Segundo explica o autor no prólogo, foi animado a publicalo polo frenólogo e filólogo Mariano Cubí Soler, con que mantivo unha relación epistolar moi fecunda a partir de 1847.
Conta cunha introdución sobre linguas, dialectos, subdialectos e xergas en xeral, e a orixe do dialecto berciano, lingua e dialectos casteláns e galegos en particular realizada por Mariano Cubí Soler, autor de varias obras filolóxicas. Componse de 8000 versos distribuídos en 15 poemas en galego e un bilingüe castelán-berciano, e inclúe tamén unha oitava de Pascual Fernández Baeza, un soneto de Mateo Garza, unha oitava de Deogracias L. Villalibre ao autor, unha composición de José de Estrañi ao autor e un catálogo de voces do dialecto berciano.
Edición
En 2003 reeditouno o Instituto de Estudios Bercianos, e no ano 2016 Edicións Positivas publicou unha nova edición.
Fiat G.80
O Fiat G.80 foi un adestrador militar a reacción desenvolvido en Italia nos anos 50, sendo o primeiro avión a reacción do país. Tratábase dun avión convencional monoplano de á baixa con tren de aterraxe en triciclo retractable e tomas de aire do motor nos laterais da fuselaxe. O piloto e o instrutor sentábanse en tándem.
Deseño e desnvolvemento
Aos dous prototipos do G.80 seguíronlle tres unidades de preprodución, pero a Aeronautica Militare atopou que non encaixaban cos seus requerimentos e non mercou máis. Fiat desenvolveu unha versión máis refinada, bautizada como G.82, para entrar nunha competición da OTAN para seleccionar un adestrador a reacción stándar. Entre varios cambios, o G.82 contaba cunha fuselaxe máis longa, un motor Rolls-Royce Nene en vez do de Havilland Goblin do G.80, e tanques de combustible na punta das ás. Fabricáronse cinco unidades, pero cando se cancelou a competición e o G.82 non foi elixido nin pola OTAN nin pola Aeronautica Militare, o seu programa de desenvolvemento rematou. Os plans para versións especializadas, que incluían caza nocturno, recoñecemento, e apoio próximo, non se realizaron, así como o G.84 que estaría equipado cun motor Allison J35. Os G.82s foron usados durante uns poucos anos na escola de adestramento da Aeronautica Militare en Amendola antes de pasar a mans do Reparto Sperimentale Volo (Departamento de Voo Experimental) en 1957.
Teen Dream
Teen Dream é o terceiro álbum da banda estadounidense de dream pop Beach House, publicado o 26 de xaneiro de 2010. Producido por Chris Coady, Teen Dream é a estrea do grupo co selo Sub Pop. O disco foi ben recibido pola prensa musical, que o calificou como un dos mellores traballos de 2010. O álbum sería incluído na edición de 2011 do libro 1001 álbums que debes escoitar antes de morrer.
Orde dos Carmelitas Descalzos
Historia
O 24 de agosto de 1562 Tareixa de Ávila fundou o primeiro mosteiro feminino de tipo eremítico en Ávila, dedicado a San Xosé, co obxectivo de iniciar unha reforma dos carmelitas e de volver á regra de 1247.
En 1566 Giovanni Rossi, padre xeneral dos carmelitas que recibira do Papa Pío V o encargo de reformar a orde, autorizou a Tareixa de Ávila fundar dous conventos masculinos, co nome de "reformados" ou "descalzos". Tareixa confiou ao frade Xoán da Cruz o encargo de fundar o primeiro dos conventos en Duruelo.
En 1587 o papa Sisto V erixiu á sección reformada como congregación autónoma dentro da Orde Carmelita, dirixida por un vigairo xeral. En 1593 Clemente VIII deu total autonomía á nova orde, separándoa permanentemente da Orde Carmelita.
A rama masculina da orde contaba, en 2021, con 3 978 frades, dos que 2 897 tamén eran sacerdotes, o que significa un incremento con respecto os datos de 1950, cando sumaban un total de 3 128 membros.
Galería de imaxes de Camariñas
Galería de imaxes do concello de Camariñas na provincia da Coruña.
Río Záncara
O río Záncara é un río da Península Ibérica, é un dos principais afluentes do Guadiana na súa parte baixa.
Características
Discorre por Castela-A Mancha, polas provincias de Cuenca e Cidade Real. Nace a 1.020 m de altitude, e desemboca no Guadiana a 630 m. Atravesa a vila de El Provencio. O seu réxime fluvial é moi escaso, e está seco na maior parte dos tramos.
O río Záncara é un río moi humanizado e con estiaxes moi marcadas; a súa auga é aproveitada para usos agrícolas. Na maior parte do seu percorrido é unha canle entre cultivos, e transcorre na súa maior parte pola Mancha. A orixe do nome ven do árabe e significa "sen auga". O terreo polo que transcorre é totalmente chan.
Gliese 581 g
miniatura|dereita Gliese 581 g é un planeta do sistema Gliese 581, situado a 20 anos luz da Terra, na constelación de Libra.
Xiro supramarxinal
O xiro supramarxinal é unha circunvolución do cerebro. Atópase na parte inferior do lóbulo parietal e describe unha curva arredor do extremo superior da rama posterior da cisura de Silvio. Continúase detrás dela co xiro temporal superior.
Jean-Jacques Mercier
Jean-Jacques Mercier foi un importante empresario suízo, vencellado á historia moderna da cidade de Lausana.
Curtidor durante 43 anos, Jean-Jacques Mercier demostrou unha gran capacidade para as vendas e tamén para a produción: baixo a súa dirección, a curtidoría familiar que comezou en 1740 ampliouse ata converterse nunha das industrias insignia da rexión na segunda metade do século XIX.
Jean-Jacques Mercier comprendeu rapidamente a importancia dun mercado americano en auxe, e estableceuse aló, o que lle proporcionou uns beneficios considerables. Coa riqueza adquirida na curtidoría, puido diversificar a súa actividade e mergullarse noutro sector: o desenvolvemento urbano de Lausana, co que se converteu nun dos propietarios máis importantes da cidade.
Foi el o principal impulsor do metro que conectou a estación de Lausana co porto de Ouchy en 1877, aproveitouse da terra escavada durante a construción para encher o val do Flon, no corazón da cidade, e crear un enorme predio para novos edificios. Así puido construír rapidamente unha estación de tren e establecer un negocio de almacéns. En 1884, comprou o Castelo de Ouchy, propiedade do goberno e a antiga residencia de bispos da que só quedaba unha torre en ruínas. Tras volver urbanizar a propiedade, fixo que o arquitecto Francis Isoz transformase o castelo nun hotel.
En 1893, Jean-Jacques Mercier estaba ben asentado no sector inmobiliario e comprou a propiedade do número oito da rúa do Grand-Chêne. Unha vez máis chamou ao arquitecto Francis Isoz para deseñar un edificio que segue sendo hoxe en día un dos monumentos máis impresionantes da cidade: a Maison Mercier.
Lingua amis
O amis é unha lingua formosana falada polos amis, un pobo indíxena que habita na costa leste de Taiwán. É a máis grande das linguas formosanas, sendo falada dende a cidade de Hualien no norte atá a cidade de Taitung no sur.
Os servizos do goberno nos condados onde viven moitos amis, como as estacións de tren de Hualien e Taitung, usan o amis xunto co mandarín.
A Campanilla
O topónimo galego A Campanilla pode referirse a:
Néstor Pardo
Néstor Pardo, nado na Coruña o 22 de xaneiro de 1985, é un músico e cantautor galego.
Traxectoria
Con dezanove anos, en 2004, lidera The Loveless Cousins a súa primeira banda na que exerce como cantante, guitarrista e compositor. Fan música de tipo rockabilly e chegan a editar dous álbums. Realizan frecuentes xiras por España e Europa, actuando como cabezas de cartel en varios festivais dos Países Baixos e Alemaña. Consegue acadar certo prestixio, ata o punto de ser fotografado por Antonio Alay para o seu libro "Rockin' Spain", de instantáneas sobre o rock and roll español.
Abandona a súa cidade natal en 2008 para establecerse en Madrid onde finaliza os estudos de guitarrista profesional en música moderna na Escola de Música Creativa. Toma tamén clases con Diego Araoz e fai un masterclass con Stochelo Rosenberg do reputado The Rosenberg Trio.
Regresa á Coruña en 2012 tocando como músico de sesión para distintas formacións locais: Northwest Pickers, The Hot Chocolates, Dixie Lovers, The Honky Tonkin Boozers, Rockers Go To Hell...
En 2013 dedice continuar a súa carreira en solitario. Co único acompañamento da súa guitarra grava un disco con once cancións propias e unha versión do Everybody's Talking de Harry Nilsson. Pasado un tempo únese a Miguel Martínez (contrabaixo) e Adrián Seijas (batería) cos que presenta o seu disco por boa parte do país, e cos que grava o seu segundo traballo en outubro de 2014 nos estudios Santa Cruz Recordings. O disco, con doce cancións de composición propia, sae en xaneiro de 2015 co título de Let It Stay