cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casa de Correos e Telégrafos de Pontevedra
Construción e estilo
O escudo heráldico da cidade mide 4 metros de alto por 2,52 metros de largo e vese arrodeado por un riberete con vinte rosetóns. Rehabilitado no ano 2003, recuperou grazas ao labor da firma coruñesa Azpilcueta, todo o seu esplendor. A técnica empregada para debuxar o escudo sobre o vidro é a grisalla, na que se actúa por extirpación do pigmento, xa que a cor achégaa ao propio vidro. Ademais esta técnica procura deter a luz que atravesa o vidro creando novas sensacións no espazo.
Na decoración do vestíbulo central empregouse a pintura ao óleo en xeral e en imitacións ao bronce, o dourado, o mosaico, a cerámica e a vidreira artística.
Muller
Unha muller (do latín mulĭer, -ēris), é un ser humano de xénero feminino. O termo muller adoita estar reservado para unha persoa adulta, sendo o termo rapaza o termo habitual para unha nena ou adolescente. Muller tamén remite a distincións de xénero de carácter cultural e social que se lle atribúen así como ás diferenzas sexuais e biolóxicas da femia na especie humana fronte ao macho. Conta con aspectos físicos que a diferencian do varón da especie como voz máis aguda, cintura máis estreita, cadeira máis ancha e pelve máis ampla, menos pelame corporal, menos masa muscular e máis tecido adiposo, mamas máis grandes e é de menor estatura comparada co varón.
O Día Internacional da Muller Traballadora celébrase o día 8 de marzo.
Reprodución, esforzo reprodutivo e demografía
A muller realizou e realiza o esforzo ou traballo reprodutivo que permite a supervivencia de individuos e sociedades. Ao longo da historia e ata datas recentes, co obxecto de garantir a supervivencia social e nun contexto de altísima mortalidade (tanto na taxa bruta de mortalidade como na mortalidade infantil), foi necesario manter unha moi alta natalidade (tanto na taxa bruta de natalidade como na taxa de fecundidade) para garantir unha substitución suficiente das poboacións.
A mellora na alimentación, a xeneralización da hixiene, a sanidade e a difusión de medicamentos foron decisivos para o forte crecemento da poboación mundial que pasou dos case 1.000 millóns no ano 1800 a máis de 6.000 millóns no ano 2000 e os 7.000 millóns a finais do 2011.
A necesidade dunha alta reprodución deixou de ser un dos tradicionais problemas das sociedades -e por suposto do mundo no seu conxunto- para chegar a converterse, para algúns autores de corte neomalthusiano, nun novo problema, a superpoboación.
A redución da taxa bruta de mortalidade é característica da denominada transición demográfica así como dunha forte redución das taxa de natalidade é característica da segunda transición demográfica xunto con cambios sociolóxicos que afectan basicamente ao papel tradicional da muller.
Os avances e difusión dos métodos anticonceptivos xunto coa redución da presión social sobre a muller para manter a poboación -ao alcanzarse unha alta supervivencia das poboacións- permiten que se produza o que algúns autores como John MacInnes e Julio Pérez Díaz denominan revolución reprodutiva. O esforzo reprodutivo redúcese, a supervivencia dos individuos -a baixa mortalidade- permite entón reducir substancialmente o número de fillos. Nas sociedades modernas dáse unha alta eficiencia reprodutiva que libera á muller de boa parte do traballo que desenvolvía tradicionalmente e permítea incorporarse ao mercado de traballo modificándose substancialmente as relacións sociais antes establecidas e advertíndose cambios substanciais: declive do traballo reprodutivo (fundamentalmente na muller), derrubamento do patriarcado, privatización da sexualidade e redución do control social sobre a sexualidade; desaparición da punibilidade das relacións sexuais non reprodutivas; alto control sobre a procreación co uso de métodos anticonceptivos e apoio interxeracional moi amplo a fillos e netos, reforzamento dos lazos familiares profundos; aumento dos anos vividos ou madurez de masas; centralidade da familia e reforzamento dos lazos e importancia da mesma.
Evolución histórica, cultura, antropoloxía e historia cultural
miniatura|esquerda|Unha muller de [[Bangladesh tecendo. O traballo téxtil foi historicamente considerado como unha ocupación feminina nalgunhas culturas.]]
Prehistoria
Aínda que existe gran diversidade, dependendo do tipo de sociedade -matriarcado, patriarcado, cazadores recolectores, agrícola, etc- e da filiación, pode dicirse que desde a prehistoria, as mulleres, como os varóns, asumiron un papel cultural particular normalmente diferenciado. En sociedades de caza e recolección, as mulleres case sempre eran as que recollían os produtos vexetais, mentres que os varóns fornecían a carne mediante a caza de animais. Por mor do seu coñecemento profundo da flora, a maior parte dos antropólogos creen que foron as mulleres quen conduciron as sociedades antigas cara ao Neolítico e convertéronse nas primeiras agricultoras. De feito, os datos de moitas sociedades recolectoras modernas mostraron que a maior parte das calorías inxeridas proveñen da recolección realizada polas mulleres. miniatura|En [[1942, durante a segunda guerra mundial, unha traballadora labra pezas nun torno revólver para avións na fábrica de Consolidated Aircraft Corporation en Fort Worth, Texas, Estados Unidos. A incorporación da muller a traballos tradicionalmente masculinos durante a primeira e segunda guerra mundial ante a ausencia de varóns que estaban na fronte foi un paso decisivo para a incorporación plena da muller ao mercado de traballo.]]
Antigüidade e Idade Media no Mediterráneo e Europa
Na antigüidade clásica, tanto gregos como romanos documentaron amplamente que moitos outros pobos mediterráneos e europeos de feito non eran patriarcados. En moitos pobos existía unha organización matrilineal, isto está documentado en varias sociedades protohistóricas de Europa. Existen abundantes elementos para pensar que orixinalmente entre os lidios, etruscos, ástures, minoicos e algúns pobos xermanos as mulleres tiñan un papel moito máis preponderante que na sociedade grega e romana. Igualmente na antiga Persia as mulleres tiñan un papel social máis preponderante que as mulleres romanas. A situación noutras partes do planeta está menos clara.
Na Idade Media, os autores masculinos, pertencentes a unha estirpe, relixiosos, tratadistas laicos e sobre todo, predicadores, falaron das condicións e condutas que lles esixen ás nenas, ás xoves e ás maiores. A conduta feminina foi pautada para cada momento e situación da vida. Case sempre a idade corresponde a un estado civil e a unha función de acordo con ela. Tal é así que a muller representábase na imaxe da noiva, a prometida, a casada, a viúva, é dicir, sempre ligada inexorablemente a un varón que debía responsabilizarse dela e da súa conduta. O papel máis importante atribuído á muller era o de esposa e nai.
Idade moderna e contemporánea en Europa
Na historia recente, os roles das mulleres cambiaron enormemente. As funcións sociais tradicionais das mulleres da clase media consistían nas tarefas domésticas, acentuando o coidado de nenos, e non adoitaban acceder a un posto de traballo remunerado. Para as mulleres máis pobres, sobre todo entre as clases obreiras, esta situación era ás veces un obxectivo, xa que a necesidade económica obrigounas durante moito tempo a buscar un emprego fóra de casa, aínda que as ocupacións en que se empregaban tradicionalmente as mulleres de clase obreira eran inferiores en prestixio e salario que aquelas que levaban a cabo os homes. Eventualmente, o liberar ás mulleres da necesidade dun traballo remunerado converteuse nun sinal de riqueza e prestixio familiar, mentres que a presenza de mulleres traballadoras nunha casa denotaba a unha familia de clase inferior.
No século XIX ocorre unha transformación nos ámbitos social, político e económico. Nesta etapa mobilizáronse mulleres feministas en pos da igualdade de xénero. As mulleres en países de primeiro mundo, recibiron liberdade no sentido de expresión ata poder ser parte do mundo laboral. En 1979, aprobouse a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller. Este evento, aprobado pola Asemblea de Nacións Unidas, foi un logro para as mulleres quen loitou polos seus dereitos na sociedade. A muller a través da historia tivo que combater moitos problemas. Cos séculos os dereitos, roles e estereotipos das mulleres evolucionaron; desde a Idade Media ata o século XXI. Os dereitos humanos da muller, define a discriminación contra a muller como "toda distinción, exclusión ou restrición baseada no sexo.
Outras rexións
As mulleres nativas e africanas, considerábanse mulleres guerreiras e axudantes no período de conquista. Os conquistadores españois enfrontábanse a estas mulleres poderosas durante as súas invasións. Non retrocedían ao momento de batallar aos europeos contra as súas armas. Ao contrario, a estratexia dos europeos foi utilizar ás mulleres españolas para controlar as sociedades nativas e á mesma vez empezar a transmisión cultural. O pensar era que os homes guerreiros non ían rebelarse estando mulleres e nenos presentes.
Un descubrimento importante da antropoloxía moderna foi que fóra de Europa as sociedades non sempre eran patriarcais. Así os antropólogos descubriron durante o século XIX e  XX, centenares de sociedades  matrilineais nas que as mulleres tiñan un papel moito máis destacado, que o das mulleres de Europa e as súas colonias en América. De feito un número significativo das sociedades humanas poderían ser matrilineais e non patrilineais como a maior parte de sociedades históricas europeas. Unha análise contida no Ethnographic Atlas (1967) de George Peter Murdock sobre 752 sociedades historicamente documentadas deu os seguintes datos:
Nos datos de Murdock, obsérvase que algo máis dunha quinta parte das sociedades teñen un réxime de filiación  matrilineal, no que os individuos reciben o nome familiar, a herdanza e o prestixio da súa rama materna. De acordo con centenares de descricións antropolóxicas, queda claro que, en xeral, nas sociedades matrilineais as mulleres teñen un status social máis alto que en sociedades  patrilineais. Aínda que non pode dicirse que as sociedades matrilineais sexan matriarcados, xa que aínda que a maior parte do poder económico e familiar está en mans das mulleres, nestas sociedades  matrilineais moitas das máis altas responsabilidades políticas e lexislativas están nas mans de ambos os sexos.
Feminismo
miniatura|Nai e meniña miniatura|Estatua en homenaxe á muller rural. Ponte Carreira, [[Frades.]] O movemento feminista é en parte unha loita polo recoñecemento de igualdade de oportunidades cos homes, e para a igualdade de dereitos independentemente do sexo. As dificultades para obter este recoñecemento debéronse a factores históricos combinados cos costumes e tradicións sociais. Actualmente, grazas aos cambios económicos, o apoio do poder económico e os esforzos do movemento feminista de fai décadas e outros movementos de dereitos humanos, na maior parte das sociedades industrializadas as mulleres teñen acceso a carreiras e traballos, máis aló da atención das tarefas domésticas ou de ama de casa. En moitas sociedades modernas as mulleres teñen plena igualdade xurídica tanto no ámbito laboral como no familiar, podendo ser cabezas de familia, deter altos cargos tanto en política como en grandes empresas. Así que se podería dicir que as condicións das mulleres melloraron.
Algunhas correntes feministas cambian constantemente o significado da palabra muller, entendéndose que a categoría muller esta estreitamente vinculada á expresión de xenitalidade, polo que frecuentemente presuponse que muller é aquela cuxa expresión gonádica é igual a XX. Esta articulación discursiva sopórtase sobre fundamentos biolóxicos e esencialistas. A naturalización do concepto impide o seu cuestionamento, dogmatizándoo. Con todo, desde diferentes correntes feministas, isto foi criticado. O rol sexual e o exercicio da sexualidade son en si mesmo, construcións socioculturais motivadas por un mecanismo de control social, e dunha reprodución das estruturas de poder. Ademais, a categoría muller conceptualízase en tanto que é oposta á categoría home, formando así un binomio, mutuamente excluínte, a partir do cal se articula a distinción de sexo (feminino - masculino, respectivamente). Nesta situación existe opresión social cando as persoas non reproducen os esquemas preestablecidos de acordo co esperado, limitando a diversidade sexual, omitindo e deixando a marxe situacións tales como a transexualidade e a intersexualidade.
Sufraxio feminino
O sufraxio feminino foi garantido e revogado, varias veces en varios países do mundo. En moitos países, o sufraxio feminino garantiuse antes que o sufraxio universal; así, unha vez concedido este, as mulleres e homes de certas razas, aínda se lles seguía negando o dereito para votar.
O primeiro sufraxio feminino (coas mesmas características propias que o masculino) garantiuse en Nova Jersey en 1776, aínda que rescindiu en 1807. Varios países e estados garantiron un sufraxio feminino restrinxido na segunda metade do século XIX, comezando por Australia do Sur en 1861. O primeiro sufraxio feminino sen restrinxir, no que a dereito a votar se refire (xa que ás mulleres non se lles permitía presentarse a eleccións), garantiuse en Nova Zelandia en 1893.
Os dereitos legais das mulleres na historia
miniatura|Muller musulmá afgá Ao longo da historia, na maioría das culturas, as mulleres foron sometidas a estruturas patriarcais que lles negaron os dereitos humanos máis fundamentais. As leis antigas e os sistemas tradicionais, como o cristianismo e o islamismo, antecedentes dos sistemas modernos, provocaron a dependencia da muller, de forma análoga á escravitude, á explotación das clases desfavorecidas e á man de obra.
Unha das razóns podería ser o fortalecemento e sostemento do poder e da actividade económica e de igual forma evidénciase que os que resultan sometidos son vistos, polos explotadores, como seres inferiores, inmaturos, infantís, malvados ou depravados.
Os inicios infrutuosos dos dereitos da muller - Revolución francesa de 1789
A declaración dos dereitos da muller e da cidadá foi un texto redactado en 1791 por Olympe de Gouges parafraseando a declaración dos dereitos do home e do cidadán do 26 de agosto de 1789, o texto fundamental da revolución francesa. É un dos primeiros documentos históricos que propón a emancipación feminina no sentido da igualdade de dereitos ou a equiparación xurídica e legal das mulleres en relación aos homes.
A muller e a lei
Nalgúns países a muller tardou moitos séculos en conseguir igualdade, aínda que só sexa teórica, ante a lei. E aínda cando a lei fale de igualdade, adoita haber un gran abismo entre a teoría e a práctica.
A publicación das Nacións Unidas titulada The World’s Women—1970-1990 di: "Esta brecha [na política gobernamental] quedou recollida en gran parte nas leis que negan á muller a igualdade co home no que respecta aos seus dereitos de tenencia de terras, solicitude de préstamos e firma de contratos". Unha muller de Uganda declarou: "Seguimos sendo cidadás de segunda clase... ou de terceira clase máis ben, pois os nosos fillos homes van diante noso. Ata os burros e os tractores reciben ás veces mellor trato".
O libro Men and Women, editado por Time-Life, di: "En 1920, a décimo novena emenda da Constitución dos Estados Unidos garantiu ás mulleres o dereito ao voto, moito despois que en bastantes países europeos. Pero no Reino Unido non se lles concedeu ese privilexio ata o ano 1928 ...". Como protesta pola inxustiza política á que se sometía ás mulleres, Emily Wilding Davison, sufraxista británica, botouse diante do cabalo do rei no derby de 1913, e perdeu a vida. Converteuse nunha mártir na causa da igualdade dos dereitos para a muller.
O propio feito de que en datas tan tardías como o ano 1990 o senado dos Estados Unidos promulgase o decreto Violence Against Women Act, indica que as lexislaturas dominadas polo home foron lentas á hora de responder as necesidades da muller.
Factores biolóxicos
En termos biolóxicos, os órganos sexuais femininos forman o aparello reprodutor, mentres que as características sexuais secundarias teñen como función a atracción dun home ou a alimentación dos bebés.
miniatura|esquerda|[[Aparato reprodutor feminino]]
Co inicio da menstruación (menarquía), as funcións reprodutivas permiten que a maior parte das mulleres poidan quedar embarazadas e dar a luz. Á ciencia que estuda a reprodución feminina e os órganos reprodutores é a xinecoloxía. As mulleres xeralmente chegan á menopausa en torno aos 50 anos, idade á cal os seus ovarios deixan de producir estróxenos e termina a etapa de aptitude reprodutiva.
En xeral, as mulleres sofren as mesmas enfermidades que os homes; con todo hai algunhas enfermidades específicas que se dan con maior frecuencia ou exclusivamente en mulleres, e pola contra hai enfermidades que as mulleres non padecen como a hemofilia, doenza exclusiva dos homes.
En xeral as mulleres teñen menor tamaño, talle e peso total que os homes. Así mesmo, e debido a factores hormonais, teñen un peso óseo inferior e unha maior porcentaxe graxa con menos masa graxa. Malia isto as mulleres desenvólvense máis rápido na adolescencia, polo tanto nese período ten unha media de estatura maior aos homes que decrece ata que se chegue ata a idade adulta.
A distribución graxa na muller é diferente ao home, presentando unha distribución maior en glúteos, mamas, cadeiras e coxas. A muller ten unha pelve máis ancha, maior angulación do fémur e maior lordose lumbar que o home.
OwnCloud
OwnCloud é unha aplicación de software libre do tipo servizo de aloxamento de arquivos, que permite o almacenamento en liña e aplicacións en liña (cloud computing). OwnCloud pode ser instalado dentro dun servidor que dispoña dunha versión recente de PHP (maior ou igual a 5.3) e soporte de SQLite (base de datos por defecto), MySQL ou PostgreSQL.
O proxecto foi lanzado en xaneiro do 2010 por Frank Karlitschek, un desenvolvedor do proxecto KDE, co obxectivo de dar aos usuarios o control dos seus datos na nube. OwnCloud formou parte da comunidade KDE pero logo independizouse.
O 13 de decembro de 2011 creouse unha entidade comercial fundada baixo o proxecto OwnCloud. Esa sociedade é unha alternativa ás solucións propostas por Dropbox ou Box.net, poñendo moita énfase na flexibilidade e an seguridade. OwnCloud é unha alternativa libre ás solucións privadas presentes no mercado.
Deseño
Co fin de que as máquinas de escritorio poidan sincronizar os arquivos co seu servidor OwnCloud, os clientes de escritorio están dispoñibles para PC que funcionen en Windows, OS X, FreeBSD ou Linux. Existen clientes móbiles para iOS, Android e Windows Phone. Tamén se pode acceder aos arquivos e a outros datos (como calendarios, contactos ou favoritos) a través dun navegador web sen necesidade de ningún software adicional. As actualizacións dos arquivos envíanse a todos os ordenadores ou dispositivos móbiles conectados á conta dun usuario.
O servidor OwnCloud está escrito nas linguaxes de script PHP e JavaScript. Para o acceso remoto emprega sable/DAV, unha implementación de código aberto dun servidor WebDAV. OwnCloud está deseñado para traballar con varios sistemas de xestión de bases de datos, entre eles SQLite, MariaDB, MySQL, Oracle Database e PostgreSQL.
Massey Ferguson
Historia
dereita|miniatura|300x300px|Tractor Wallis de 1928. A compañía Wallis fora comprada por M-H o ano anterior.
Massey Manufacturing Co.
A empresa foi fundada en 1847 en Newcastle, Ontario por Daniel Massey como a Newcastle Foundry and Machine Manufactory. Comezou fabricando algunhas das primeiras colleitadoras mecánicas do mundo, primeiro ensamblando partes provenientes dos Estados Unidos e eventualmente deseñando e fabricando os seus propios equipos. A firma foi expandida por Hart Almerrin Massey quen a renombrou como Massey Manufacturing Co. e en 1879 mudouse a Toronto, onde prontamente converteuse nunha das principais empleadoras da cidade. Tras unha progresiva expansión, Massey comezou a vender internacionalmente. A firma beneficiouse dos incentivos estatais para competir contra os produtos estadounidenses.
Massey-Harris Co.
dereita|miniatura|300x300px|Un Massey-Harris de 1948 restaurado. Modelo inmediatamente anterior á fusión con Ferguson. En 1891, Massey fusionouse coa A. Harris, Son & Co. Ltd. para devir na Massey-Harris Co., e converteuse na maior fabricante de equipos agrícolas do imperio británico. En 1910, a compañía adquiriu a empresa Johnston Harvester Company de Batavia (Nova York) e converteuse nunha das primeiras multinacionais do Canadá. En 1927 Massey-Harrys comprou a norteamericana Wallis, e continuou fabricando tractores co nome de Wallis, pero introducindo pequenas melloras. Na década de 1930, introduciu a primeira cosechadora autopropulsada. Massey Harris tamén produciu un dos primeiros tractores de tracción integral. Os fillos de Hart Massey, Charles, Chester, Walter, e Fred implicáronse no negocio, pero foron a última xeración da familia Massey en dirixir a compañía. Outros membros da familia dedicáronse a outros mesteres: por exemplo, Vincent Massey foi gobernador xeral do Canadá e Raymond Massey foi un actor de renome nos Estados Unidos.
Massey-Harris-Ferguson Co.
En 1953, a compañía fusionouse coa Ferguson Company e chámase "Massey-Harris-Ferguson", antes de adoptar finalmente o seu nome actual en 1958. Pero rapidamente comezan os seus declives financeiros por mor dunha maior competencia internacional, e unha menor transcendencia dos agro negocios na economía mundial.
En 1959, Massey compra o 100% da empresa Landini, de orixe italiana. Landini fixo moitos modelos para a Massey, en especial os modelos viñateros e crawlers. Massey vendeu o 66% a ARGO SPA en 1989, e o resto á AGCO en 2000. ARGO e AGCO traballan e colabóranse mutuamente na actualidade, sendo Massey Ferguson unha marca AGCO.
En 1966, Massey adquiriu o 32% do a Española Ebro, ou Motor Ibérica. Ebro producira anteriormente os tractores para a Ford baixo licenza, pero agora comezou a producir modelos para a Massey baixo licenza. Massey logo vendeu as súas accións á Nissan nos anos 80.
A principios de 1969, Massey Ferguson comezou a produción de móbiles para a neve co nome "Ski Whiz", pero só até 1977, cando declinaron as vendas.
En 1971, comprou as operacións mundiais da alemá Rheinstahl Hanomag, ingresando en moitos mercados onde facía moito tempo que non ofrecía os seus produtos ou non estaba presente, como o caso da Arxentina (onde se fai cargo da filial local de Hanomag, a Rheinstal Hanonag-Cura) substituíndo en 1972 por completo a gama de tractores Hanomag pola de Massey Ferguson.
En 1973, Massey comprou a alemá Eicher, basicamente para a viñatería. dereita|miniatura|300x300px|Massey Ferguson MF 3660 de principios dos 1990. dereita|miniatura|300x300px|Massey Ferguson 8740 En 1981, Black acordou un rescate para a colapsada compañía e vendeuna ao grupo investidor Varity Corporation. A mediados de 1980, Varity vendeu unidades de produción deficitarias, algunhas delas adquiridas por Case Corporation en 1997.
A pesar de todo, neste tempo Massey Ferguson estaba a vender un 25% máis de tractores que os seus competidores máis próximos. En 1994, a división de Varity foi comprada pola estadounidense AGCO Corporation, continuadora das liñas coa marca Massey-Ferguson. En agosto de 1996, Varity fusionouse con Lucas Automotive para formar LucasVarity. dereita|miniatura|300x300px|Moderno Massey Ferguson da primeira década do século XXI. Modelo MF 6490. Despois dunha serie de fusións e compras, o resto de LucasVarity foi comprado pola estadounidense TRW.
Ergatividade
Nas linguas flexivas con ergatividade, a primeira función está representada polo caso ergativo, a segunda polo absolutivo, xeralmente non marcado, mentres que as outras linguas flexivas (maioritarias no mundo), o suxeito está en nominativo e oponse ao complemento directo en acusativo.
Notas :
Esta oposición particular permite clasificar as linguas no cadro da tipoloxía lingüística.
Sonrisas de Bombay
Sonrisas de Bombay (en galego Sorrisos de Bombai) é unha organización non gobernamental creada en 2005 que centra a súa acción na loita contra a pobreza, polo respecto ós Dereitos humanos e pola igualdade de oportunidades. Foi fundada polo xornalista e escritor catalán Jaume Sanllorente i Trepat despois dunha viaxe de vacacións a Mumbai. Ten sede na cidade de Barcelona e desenvolve a maioría dos seus proxectos en Bombai.
Sully Prudhomme
René François Armand "Sully" Prudhomme, nado en París o 16 de marzo de 1839 e finado en Châtenay-Malabry o 6 de setembro de 1907, foi un poeta e ensaísta francés. Gañou o primeiro Premio Nobel de Literatura, outorgado en 1901.
Sonrisas de Bombay
Financiamento
A principal vía de financiamento son as achegas dos socios e doazóns, así como colaboracións con empresas. Dende a sede central en Barcelona traballan na sensibilización e na captación de fondos en toda España, tanto a nivel privado como público.
Sully Prudhomme
Prudhomme orixinalmente estudou para ser un enxeñeiro, pero cambiou a filosofía e posteriormente poesía. Ao escribir poesía, declarou que a súa intención era crear unha poesía científica para os tempos modernos.
Sonrisas de Bombay
Equipo
É un equipo formado por persoal contratado, voluntarios e estudantes en prácticas. No ano 2010 abriron unha oficina virtual en México (León-Guanajuato), co obxectivo de ampliar o radio de acción en América.
Misión
Segundo a propia ONG, os seus obxectivos son:
Forma de traballo
Sonrisas de Bombay adoptou un método de traballo ó que lle chama “ciclo do proxecto”, que define como unha secuencia de acción para desenvolver, poñer en funcionamento e avaliar os proxectos. O obxectivo desta metodoloxía é mellorar a xestión dos proxectos, asegurando que tódolos temas relevantes e condicións se tomen en conta durante o deseño e a implementación. Ó aplicalo, o ciclo do proxecto consiste nun conxunto de conceptos de deseño e xestión, técnicas e tarefas que se empregan para apoiar a toma de decisión.
Comisión de beneficiarios
Un aspecto importante do ciclo de proxecto é a formación dunha “comisión de beneficiarios” para cada proxecto. Isto ten o obxectivo de implicar na detección das necesidades, no deseño e no desenvolvemento dos proxecto, ás persoas para as que en realidade se desenvolve o proxecto. Intentan traballar para que os beneficiarios do proxecto teñan voz e unha representación para articular as súas preocupacións e poder facer unha correcta valoración das súas necesidades. Isto tamén axuda na monitorización e na avaliación do proxecto, facéndoo un proceso máis participativo. Tamén asiste ás reunión o equipo de proxectos na planificación e o deseño das intervencións de desenvolvemento. Segundo Sonrisas de Bombay, os membros de cada comisión de beneficiarios son identificados en base a dous factores:
Ámbito de acción: slums
O principal foco de acción é a cidade de Mumbai (India) e a súa periferia. Traballan coas comunidades máis desfavorecidas da rexión e mediante a cooperación ó desenvolvemento intentan xerar ferramentas que promovan cambios estruturais e unha transformación social cara a autosuficiencia e a igualdade de oportunidades destas comunidades de zonas de slums (barrios de chabolas). A principal área de slums onde levan a cabo a súa actividade é Andheri Este, na que cooperan con 905 escolas e unhas 4.700 persoas vense beneficiadas do traballo levado a cabo por 224 persoas contratadas entre mestres, axudantes, médicos, coordinadores etc.
Actividades
Dende a súa creación, que comezaron con traballos centrados na educación e no desenvolvemento socioeconómico, foron evolucionando cara proxectos cada vez máis transversais e complementarios, co obxectivo de beneficiar a máis persoas (nenos, nenas, mulleres, pacientes con lepra, pacientes con cancro etc) dende diferentes perspectivas (educación, sanidade, creación de emprego, autonomía da muller etc). Actualmente as súas actividades poden clasificarse en 6 tipos de actuacións diferentes:
Ademais do traballo tradicional de cooperación, intentan que vaia máis alá da asistencia ós máis desfavorecidos, impulsando campañas e acción para dar a coñecer e á vez denunciar, as vulneracións dos dereitos e a exclusión que moitas persoas sofren na cidade de Mumbai.
Guillerme IX de Aquitania
Guillerme de Poitiers (en Guilhem de Peiteus), coñecido tamén coma Guillerme IX de Aquitania, Guillerme IX o Trobador (en occitano: Guilhèm IX lo Trobador) ou aínda coma Guillerme o Trobador (en francés: Guillaume le Troubadour), nado o 22 de outubro de 1071 e finado o 10 de febreiro de 1126, foi un nobre occitano, noveno duque de Aquitania, sétimo conde de Poitiers e primeiro dos trobadores en lingua occitana do que se ten noticia.
Traxectoria
Naceu en 1071, fillo de Guillerme VIII de Aquitania e da súa terceira esposa, Audéarde de Borgoña, filla do duque Roberto I de Borgoña. Cando faleceu o seu pai en 1086, herdou uns dominios máis extensos que os do propio rei de Francia, de quen era nominalmente vasalo. Nos anos 1101 e 1102, participou tardiamente na Primeira Cruzada trala caída de Xerusalén. Sostivo varias guerras contra os condes de Tolosa. Foi excomungado en dúas ocasións, unha delas por abandonar á súa esposa lexítima e arrebatarlle á forza a muller ao seu vasalo o vizconde de Châtellerault. Entre 1120 e 1123 combateu xunto a Afonso I o Batallador, o seu concuñado, para tentar arrebatar ós musulmáns o reino de Valencia. O vínculo de Guillerme o Trobador e Afonso o Batallador é dobre. Dunha parte, Inés de Aquitania (irmá de Guillerme o Trobador) casou con Pedro I de Aragón, o cal faleceu sen descendencia masculina, herdando os seus reinos o seu irmán Afonso o Batallador. Doutra, porque á morte do Batallador, que faleceu sen descendencia, herdou os seus reinos o seu irmán Ramiro II o Monxe, o cal casou con Inés de Poitou, filla de Guillerme o Trobador. Por iso é polo que o Trobador resultou cuñado de Pedro I de Aragón e concuñado dos seus irmáns, Afonso o Batallador e Ramiro o Monxe.
Descendencia
Do seu matrimonio con Filipa de Tolosa tivo os seguintes fillos:
Obra literaria
Guillerme de Aquitania é o primeiro poeta de nome coñecido nas literaturas románicas. Consérvanse 11 poemas seus, nos que a temática amorosa é tratada ás veces con gran crueza: autodenominábase «trichador de dòmnas», alardeaba das súas proezas sexuais e moitos dos seus poemas están adicados á súa amante, Maubergeonne, á que chama a Perigosa. Noutra composición, pide ós seus cabaleiros que o axuden a escoller cabalo:
Noutros poemas, amosa unha sensibilidade moi diferente:
Acolleu na súa corte ó bardo galés Blédri ap Davidor, quen introduciu nas literaturas románicas a lenda celta de Tristán e Isolda.
Blackrock (filme)
Blackrock é un filme australiano dirixido por Steven Vidler que foi estreado en 1997. Internacionalmente, é coñecida por ser o primeiro papel importante do actor Heath Ledger.
Sinopse
Blackrock é un suburbio onde o surf é moi popular entre os mozos como Jared (Laurence Breuls). Ricko (Simon Lyndon), unha lenda do surf local, retorna tras once meses de viaxe e Jared dálle unha gran "benvida"; sen supervisión e co alcohol de libre acceso, a traxedia chega axiña. Jared é testemuña de que unha rapaza chamada Tracy (Bojana Novakovic) é violada por catro mozos, entre eles o irmán da súa moza, Toby (Heath Ledger), e non fai nada para deter a agresión.
Críticas
O filme xerou bastante controversia e malestar, debido a que está baseada en feitos reais, e fíxose sen o consentimento dos familiares. Ademais, a xente do lugar non permitiu gravar nas localizacións dos feitos xa que o crime era aínda moi recente. Alén desta polémica, a longametraxe xerou boas críticas en Australia, algo que non sucedeu no estranxeiro xa que o asasinato e violación de Leigh Leigh era descoñecido noutros países e o público recibiu o filme como superficial e cliché.
Deap Vally
Deap Vally é un dúo estadounidense de rock alternativo formado nos Ánxeles, California no ano 2011. O grupo está composto por Lindsey Troy (guitarra e voces) e Julie Edwards (batería e voces). Ata a data leva publicados dous álbums de estudio, un EP e varios sinxelos. Os seus dous discos entraron na lista británica de álbums.
Té
O té é unha infusión estimulante preparada coas follas e rebentos da planta do té, un arbusto da familia Theaceae (Camellia sinensis). A popularidade desta bebida é soamente superada pola auga. O seu sabor é fresco, lixeiramente amargo e adstrinxente; este gusto é agradábel para moita xente. Arguméntase que o consumo de té (especialmente verde) é benéfico para a saúde por conter antioxidantes, flavanois, flavonoides, catequiinas e polifenois. Debido aos seus catequinos, o té ten propiedades anti-inflamatorias e neuroprotectoras; pode axudar na regulación do apetito e pola súa afinidade cos receptores cannabinoides pode diminuír a dor e maila naúsea, servindo tamén como calmante.
O consumo do té verde está asociado cunha diminución do risco de problemas de saúde entre os adultos maiores tales como: infartos, deterioración cognitiva e osteoporose.
O té contén L-teanina substancia relacionada cun estado mental calmado en humanos. Un estado semellante ao que se atopa entre os practicantes de meditación.
O termo "té herbal" refírese comunmente a infusións de froitas ou herbas que non inclúen a planta do té tales como o mate, a macela, a tila, o poexo entre outros.
A norma ISO 3103 é un estándar publicado pola ISO que presenta un método estandarizado para preparar o té. Esta norma foi producida no ano 1980 polo comité técnico ISO 34 (alimentos), subcomité 8 (té).
Etimoloxía
dereita|miniatura|220px|Arbusto de té. O té bébese na [[China desde antes da dinastía Tang.]] A etimoloxía das diversas palabras para té reflicte a historia da transmisión da cultura e do comercio do té desde China a países de todo o mundo.
O termo galego té (en portugués chá) procede do chinés, que ten varias pronuncias segundo o dialecto chinés usado. As dúas pronuncias exportadas foron "cha" e "te". Algunhas linguas tomaron a forma "te", como o español ou o inglés, e outras tomaron a forma "cha", como o portugués ou o xaponés.
Historia
miniatura|upright|Servizo de té [[Esmalte (revestimento)|esmaltado en ouro.]]
O té nas súas múltiples presentacións é a segunda bebida máis popular do mundo superada soamente pola auga. O costume de servir follas da planta do té (Camellia sinensis) para conferir un bo sabor á auga fervida utilizouse por primeira vez na China cara ao ano 250 a. C. e desde ese momento expandiuse a case todas as rexións do mundo cunha grande aceptación por parte dos consumidores.
Consumido inicialmente como un tónico medicinal, a popularidade do té foi crecendo ata converterse nunha bebida mística que desenvolveu novas tradicións e rituais para o seu consumo. O té foi tan importante para a cultura chinesa que mesmo tivo a súa Idade de Ouro (durante a dinastía Tang) e o seu libro sacro, o Cha Sing ou Arte Clásica do Té, no que se detallan de maneira poética as diferentes técnicas e formas de preparalo. Outra contribución do té foi o desenvolvemento da cerámica na China, co propósito de desenvolver utensilios para o seu consumo que caracterizasen e diferenciasen a riqueza da xente que os posuía.
Lendas sobre a orixe da bebida
O té é un elemento fundamental para grandes escolas de pensamento filosófico da China, o Xapón e a India: Os budistas cren que beber té é unha das formas de concentrar a mente para relaxarse e meditar e os taoístas considerábano como un dos principais ingredientes do elixir da inmortalidade, segundo conta Kakuzo Okakura, autor do clásico Libro do té.
Segundo a lenda popular chinesa, o descubrimento do té foi unha marabillosa coincidencia. O seu descubrimento atribúese ao erudito emperador chinés Shen Nung, coñecido como "Sanador Divino", quen durante o seu mandato, hai máis de 4700 anos, ordenou como obrigatorio ferver toda a auga destinada para o consumo humano. Un día, mentres descansaba á sombra dunha árbore de té silvestre, unha lixeira brisa de verán axitou as ramas da árbore, desprendendo varias follas das súas ramas. Por boa fortuna, as follas caeron na auga que estaba a ferver. A infusión adquiriu entón un aroma agradable, que espertou a curiosidade do monarca por probar tal mestura. A bebida, deliciosamente refrescante e reconstituyente, cativoulle instantaneamente e atribuíulle dotes medicinais.
A relixión budista pola súa banda, atribuíu o descubrimento do té ao monxe Bodhidharma, fillo dun rei pertencente a unha caste de liñaxe Bramini e monxe hindú, promotor do Budismo Chan na China que logo se transmitiu ao Xapón como Budismo Zen. O Príncipe Bodhidharma, segundo conta a lenda, foi quen descubriu os efectos energizantes do té e usouno como tónico medicinal e reconfortante durante as súas viaxes cando decidiu abandonar a India para predicar os preceptos de Buda no reino dos Wei, ao norte da China (ano 527 d.C.).
Hoxe en día, India é o segundo maior produtor de té a nivel mundial, á vez que os tés das rexións indias de Darjeeling e Assam son recoñecidos como os máis finos do mundo.
A ruta do té e os cabalos
A ruta do té e os cabalos foi unha ruta comercial entre Lhasa (no Tíbet) e a zona produtora de té en Sichuan (na China). Esta ruta que cruza a meseta do Tíbet, supera nalgúns pasos alturas de 5000 metros sobre o nivel do mar. A ruta transportaba o té cara a Lhasa. No sentido contrario realizábana con cabalos. Estivo activa ata mediados do século XX. O primeiro tramo da ruta entre Xa'an e Kangding na China, onde o té era transportado por carrexadores, requiría uns 20 días. As cargas transportadas superaban frecuentemente o peso do propio carrexador. Homes e mulleres levaban ata 135 quilogramos. Ancestralmente cada quilogramo de té transportado era recompensado cun quilogramo de arroz.
En Kangding, a uns 2550 metros sobre o nivel do mar, o té era cocido e envolto en paquetes impermeables, protexidos con pel de iac, cargados en caravanas que demoraban tres meses en chegar a Lhasa.
A partir do século XVIII os ladrillos de té convertéronse en moeda de cambio, no século XII o comercio alcanzaba anualmente millóns de quilos para cambialos por uns 25000 cabalos para o exército chinés.
Popularización da bebida en Occidente
miniatura|upright|Posto de venda de té na [[feira en Navarcles, España.]]
O té entrou en contacto cos europeos por primeira vez na India, cando os portugueses chegaron a ela en 1497, xa que na India o uso do té estaba moi estendido .
A Raíña Catarina de Braganza de Portugal introduciu o costume de tomar o té. O historiador Eugenio Pereira Salgas escribiu: «A milenaria planta chinesa aparece en Portugal, pero só anos máis tarde esténdese o seu uso. Catarina de Braganza foi a primeira raíña bebedora de té e en 1717, os ingleses adoptárona como bebida nacional, abríndose en Londres en 1717 os primeiros “tea-shop”».. O primeiro cargamento de té debeu chegar a Ámsterdam (Países Baixos) cara a 1610, por iniciativa da Compañía Neerlandesa das Indias Orientais. En Francia non apareceu a nova bebida ata 1635 ou 1636. En Inglaterra, o té negro chegou a través dos Países Baixos e dos cafeteiros de Londres que o puxeron de moda cara a 1657. O consumo de té só adquiriu notoriedade, en Europa, nos anos 1720-1730. Empezando entón un tráfico directo entre a China e Europa. Naquel tempo, o consumo en Europa era aínda mínimo e case exclusivo dos Países Baixos e Inglaterra. Francia consumía moi pouco, Alemaña prefería o café e España era aínda menos afeccionada. Pero, co tempo e coa axuda dos comerciantes europeos, o té chegou a todo o mundo, tanto para o seu cultivo como para o seu consumo.
En Inglaterra no século XIX chegou a todas as clases sociais, pobres e ricos bebíano. Mesmo se di que substituíu á xenebra (moi requirida polas clases baixas inglesas). Hoxe, tomar té é unha das características do Reino Unido.
O té xeado é unha das formas máis populares en que se consome a bebida. Marcouse como data de «invención» o ano 1904, na feira de San Luís. Isto foi escrito nun artigo de The New York Times de 1961. Con todo, Johann Georg Kohl xa describira este uso da bebida en 1842 ao escribir a maneira en que os rusos conservaban xeo do inverno para utilizalo durante o verán.
En 1904, grazas a Thomas Sullivan popularízase a bolsa de té. Esta pretendía só indicar a dose para unha cunca, requirindo abrila para usar o seu contido. Con todo, os clientes viron a conveniencia de utilizar as bolsas mesmas como parte da preparación do té. Ao modo en que se afai actualmente. Este simple produto sufriu diversas modificacións e non foi senón ata 1964 que aparece a bolsa de té que atopamos actualmente en venda.
miniatura|upright|Casa de té na cidade de [[Mar del Plata (Arxentina).]]
Na República Arxentina «iniciáronse as plantacións no ano 1923, na zona de Tres Capones, Provincia de Misiones, con sementes traídas desde Xeorxia (nación pertencente á Unión Soviética ata o ano 1991). Na década de 1930, o cultivo estendeuse ás localidades de Loreto e Puerto Bemberg na provincia de Misiones e Playadito na provincia de Corrientes» e logo sumáronse as plantacións da provincia de Córdoba.
Cultivo e colleita
miniatura|upright|Colleita de té na provincia de Zhejiang, China, maio de 198 miniatura|upright|Traballadores das plantacións de té en [[Produción de té en Sri Lanka|Sri Lanka]]
A Camellia sinensis é unha planta de folla perenne que crece principalmente en climas tropicais e subtropicais. Algunhas variedades tamén poden tolerar climas mariños e cultívanse tan ao norte como en Cornualla, Inglaterra, Perthshire en Escocia, Washington nos Estados Unidos, e Illa de Vancouver no Canadá. No hemisferio sur, o té cultívase ata o sur ata Hobart en Tasmania e Waikato en Nova Zelandia.
As plantas de té propáganse a partir de sementes e enxertos; necesítanse entre 4 e 12 anos para que unha planta dea sementes e uns tres anos antes de que unha nova planta estea lista para a colleita. Ademais dun clima de zona 8 ou máis cálido, as plantas de té requiren polo menos 127 cm de choiva ao ano e prefiren chans ácidos. Moitas plantas de té de alta calidade cultívanse a altitudes de ata 1500 m sobre o nivel do mar. Aínda que a estas alturas as plantas medran máis lentamente, adquiren un mellor sabor.
esquerda|miniatura|upright|Mulleres collendo té en [[Kenya]] Empréganse dúas variedades principais: Camellia sinensis var. sinensis, que se usa para a maioría dos tés chineses, formosanos e xaponeses, e C. sinensis var. assamica, usada no té pu-erh e na maioría dos tés indios (pero non no té darjeeling). Dentro destas variedades botánicas, coñécense moitas cepas e variedades clonais modernas. O tamaño das follas é o criterio principal para a clasificación das plantas de té, con tres clasificacións principais: O té tipo assam, caracterizado polas follas máis grandes; o tipo chinés, caracterizado polas follas máis pequenas; e o tipo camboxano, caracterizado por follas de tamaño intermedio. O té de tipo camboxano (C. assamica subsp. lasiocaly) considerouse nun principio un tipo de té de assam. Con todo, traballos xenéticos posteriores demostraron que se trata dun híbrido entre o té chinés de folla pequena e o té tipo assam. O té darjeeling tamén parece ser un híbrido entre o té chinés de follas pequenas e o té de follas grandes de tipo assam. miniatura|upright|Plantación de té cerca de [[Sa Pa, Vietnam]]
Unha planta de té crecerá ata converterse nunha árbore de ata 16 m se non se poda, pero as plantas cultivadas adoitan podarse á altura da cintura para facilitar a súa recolección. Ademais, as plantas curtas dan máis brotes novos que proporcionan follas novas e tenras e aumentan a calidade do té. Só se recollen desde os 2,5 ata os 5 centímetros superiores da planta madura. Estes brotes e follas chámanse "brotes". Durante o período vexetativo, a planta produce un brote novo cada 7 ó 15 días. As follas que teñen un desenvolvemento lento tenden a producir tés con mellor sabor. Existen varios tipos de té de brotes específicos; por exemplo, o té Darjeeling que está dispoñible tralo primeiro brote (a un prezo superior), segundo brote, monzón e outono. O té Assam de segundo brote ou "tippy" considérase superior ao do primeiro brote, debido as puntas douradas que aparecen nas follas.
Pragas
Entre as pragas que poden afectar as plantas de té atópanse os mosquitos, do xénero Helopeltis'], que son verdadeiros insectos e non deben confundirse cos insectos dípteros da familia Culicidae'' ('mosquitos'). Os mosquitos poden danar as follas tanto pola succión de materiais vexetais como pola posta de ovos (oviposición) dentro da planta. A fumigación con insecticida sintético pode considerarse adecuada. Outras pragas son os lepidópteros que se alimentan das follas e producen diversas enfermidades ao té.
Produción
miniatura|upright|Plantación de té en [[Malaisia]] miniatura|upright|Recolectores de té en Xeorxia O té cultívase principalmente en Asia e África, aínda que tamén se cultiva en América do Sur e ao redor do mar Negro e do mar Caspio. Os catro países maiores produtores de té son China, India, Kenya e Sri Lanka, que representan xuntos o 75% da produción mundial de té. Os centros de produción máis pequenos inclúen lugares como Illa de São Miguel, Azores, en Portugal, e Guria, en Xeorxia. En 2020, a produción mundial de té foi de 7,0 millóns de toneladas, liderada por China co 42% e a India co 20% do total mundial. Kenya, Arxentina e Sri Lanka foron produtores secundarios.
Almacenamento
As condicións e o tipo de almacenamento determinan a vida útil do té; a dos tés negros é maior que a dos tés verdes. Algúns, como os tés de flores, poden durar só un mes aproximadamente. Outros, como o pu-erh, melloran co tempo. Para que se conserve fresco e non se enmohezca, o té debe almacenarse lonxe da calor, a luz, o aire e a humidade. O té debe conservarse a temperatura ambiente nun recipiente hermético. O té negro nunha bolsa dentro dun bote opaco se se sela pode conservarse durante dous anos. O té verde deteriórase máis rapidamente, normalmente en menos dun ano. As follas de té de pólvora enroladas firmemente consérvanse máis tempo que o té chun mexe, de follas máis abertas.
A vida útil de todos os tés pódese prolongar mediante o uso de paquetes desecantes ou que absorben osíxeno, selado ao baleiro ou refrixeración en recipientes herméticos (excepto o té verde, onde se recomenda o uso discreto de refrixeración ou conxelación e manter a variación de temperatura o mínimo posible).