cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cultura
O uso de abstracción é unha característica do que é cultura: os elementos culturais só existen na mente das persoas, nos seus símbolos tales como patróns artísticos e mitos. Mentres fálase tamén en cultura material (por analoxía a cultura simbólica) cando do estudo de produtos culturais concretos (obras de arte, escritos, ferramentas etc). Esa forma de cultura (material) é preservada no tempo con máis facilidade, unha vez que a cultura simbólica é extremadamente fráxil.
Natureza e cultura
Cando o termo cultura xurdiu en Europa, entre os séculos XVIII e XIX, referíase a un proceso de tecnoloxía ou mellora, como na agricultura ou horticultura. No século XIX, pasou primeiro a referirse ao melloramento ou refinamento do individuo, especialmente a través da educación, e logo ao logro das aspiracións ou ideais nacionais. A mediados do século XIX, algúns científicos utilizaron o termo «cultura» para referirse á capacidade humana universal. Para o antipositivista e sociólogo alemán Georg Simmel, a cultura referíase a «a cultivación dos individuos a través da inxerencia de formas externas que foron obxetificadas no transcurso da historia».
No século XX, a «cultura» xurdiu como un concepto central da antropoloxía, abarcando todos os fenómenos humanos que non son o total resultado da xenética. Especificamente, o termo «cultura» na antropoloxía americana ten dous significados: (1) a evolucionada capacidade humana de clasificar e representar as experiencias con símbolos e actuar de forma imaxinativa e creativa; e (2) as distintas maneiras en que a xente vive en diferentes partes do mundo, clasificando e representando as súas experiencias e actuando creativamente. Despois da segunda guerra mundial, o termo volveuse importante, aínda que con diferentes significados, noutras disciplinas como estudos culturais, psicoloxía organizacional, socioloxía da cultura e estudos xerenciais.
Algúns etólogos falaron de «cultura» para referirse a costumes, actividades ou comportamentos transmitidos dunha xeración a outra en grupos de animais por imitación consciente dos devanditos comportamentos. As crenzas e prácticas dunha cultura determinada poden ser exercidas como mecanismos de control que limitan a conduta social. A cultura asóciase coa liberdade, xa que é o vehículo entre o coñecemento e novas formas de conciencia que permiten unha desestabilización na hexemonía. Ademais pode recoñecerse como conxuntos ou modos de vida e costumes dunha época ou grupo social. O termo cultura pode alcanzar extensión e usos diversos, como diversidade cultural, obxecto do coñecemento empírico, e a diferenza cultural.
Outros conceptos de cultura:
Etimoloxía
A etimoloxía do concepto moderno “cultura” ten unha orixe antiga. En varias linguas europeas, a palabra “cultura” está baseada no termo latino utilizado por Cicerón, no seu Tusculanae Disputationes, quen escribiu acerca dun cultivo da alma ou “cultura animi”, utilizando así unha metáfora agrícola para describir o desenvolvemento dunha alma filosófica, que foi comprendida teleoloxicamente como un dos ideais máis altos posibles para o desenvolvemento humano. Samuel Pufendorf levou esta metáfora a un concepto moderno, cun significado similar, pero xa sen asumir que a filosofía é a perfección natural do home. Para este autor, os significados de cultura, que moitos escritores posteriores retoman, “refírense a todas as formas na que os humanos comezan a superar o seu barbarismo orixinal e, a través de artificios, vólvense completamente humanos”.
Como o describe Velkley:
Concepción clásica da cultura
miniatura|upright|Nas súas primeiras acepcións, cultura designaba o cultivo dos campos. O termo cultura provén do latín cultus que á súa vez deriva da voz colere que significa coidado do campo ou do gando. Pola metade do século XVI, o termo adquire unha connotación metafórica, como o cultivo de calquera facultade. Cara ao século XIII, o termo empregábase para designar unha parcela cultivada, e tres séculos máis tarde cambiara o seu sentido de estado dunha cousa á propia acción que leva ao devandito estado: o cultivo da terra ou o coidado do gando (Cuche, 1999: 10), aproximadamente no sentido en que se emprega no galego dos nosos días en vocábulos como agricultura, apicultura, piscicultura e outros. De calquera xeito, a acepción figurativa de cultura non se estenderá ata o século XVII, cando tamén aparece en certos textos académicos. miniatura|upright|[[Voltaire, un dos poucos pensadores franceses do século XVIII que se mostraban partidarios dunha concepción relativista da historia humana.]] O século das luces (século XVIII) é a época en que o sentido figurado do termo como “cultivo do espírito” imponse en amplos campos académicos. Por exemplo, o Dictionnaire de l'Académie Française de 1718. E aínda que a Enciclopedia inclúeo só no seu sentido restrinxido de cultivo de terras, non descoñece o sentido figurado, que aparece nos artigos dedicados á literatura, a pintura, a filosofía e as ciencias. Co paso do tempo, como cultura entenderase a formación da mente. É dicir, convértese novamente nunha palabra que designa un estado, aínda que nesta ocasión é o estado da mente humana, e non o estado das parcelas.
A clásica oposición entre cultura e natureza tamén ten as súas raíces nesta época. En 1798, o Dictionnaire inclúe unha acepción de cultura en que se estigmatiza o “espírito natural”. Para moitos dos pensadores da época, como Jean-Jacques Rousseau, a cultura é un fenómeno distintivo dos seres humanos, que os coloca nunha posición diferente á do resto de animais. A cultura é o conxunto dos coñecementos e saberes acumulados pola humanidade ao longo dos seus milenios de historia. En tanto unha característica universal (o vocábulo), emprégase en número singular, debido a que se atopa en todas as sociedades sen distinción de etnias, localización xeográfica ou momento histórico.
Cultura e civilización
Tamén é no contexto da Ilustración cando xorde outra das clásicas oposicións en que se involucra á cultura, esta vez, como sinónimo da civilización. Esta palabra aparece por primeira vez na lingua francesa do século XVIII, e con ela significábase a refinación dos costumes. Civilización é un termo relacionado coa idea de progreso. Segundo isto, a civilización é un estado da Humanidade no cal a ignorancia foi abatida e os costumes e relacións sociais áchanse no seu máis elevada expresión. A civilización non é un proceso terminado, é constante, e implica o perfeccionamento progresivo das leis, as formas de goberno, o coñecemento. Como a cultura, tamén é un proceso universal que inclúe a todos os pobos, mesmo aos máis atrasados na liña da evolución social. Desde logo, os parámetros cos que se medía se unha sociedade era máis civilizada ou máis salvaxe eran os da súa propia sociedade. Nos albores do século XIX, ambos os termos, cultura e civilización eran empregados case do mesmo xeito, sobre todo en francés e inglés (Thompson, 2002: 186). miniatura|upright|Johann Gottfried Herder. Segundo el, a cultura podía entenderse como a realización do [[Espírito do pobo|xenio nacional (Volksgeist).]]
No proceso de crítica social, o acento na dicotomía cultura/civilización trasládase as diferenzas entre estratos sociais ás diferenzas nacionais. Mentres Francia era o escenario dunha das revolucións burguesas máis importantes da historia, Alemaña estaba fragmentada en múltiples Estados. Por iso, unha das tarefas que se propuxeron os pensadores alemáns era a unificación política. A unidade nacional pasaba tamén pola reivindicación das especificidades nacionais, que o universalismo dos pensadores franceses pretendía borrar en nome da civilización. Xa en 1774, Johann Gottfried Herder proclamaba que o xenio de cada pobo (Volksgeist) inclinábase sempre pola diversidade cultural, a riqueza humana e en contra do universalismo. Por iso, o orgullo nacional radicaba na cultura, a través da que cada pobo debía cumprir un destino específico. A cultura, como a entendía Herder, era a expresión da humanidade diversa, e non excluía a posibilidade de comunicación entre os pobos.
Durante o século XIX, en Alemaña o termo cultura evoluciona baixo a influencia do nacionalismo. Mentres tanto, en Francia, o concepto ampliouse para incluír non só o desenvolvemento intelectual do individuo, senón o da humanidade no seu conxunto. De aquí, o sentido francés da palabra presenta unha continuidade co de civilización: non obstante a influencia alemá, persiste a idea de que máis aló das diferenzas entre “cultura alemá” e “cultura francesa” (por poñer un exemplo), hai algo que as unifica a todas: a cultura humana.
Definicións de cultura nas disciplinas sociais
Para efecto das ciencias sociais, as primeiras acepcións de cultura foron construídas a finais do século XIX. Por esta época, a socioloxía e a antropoloxía eran disciplinas relativamente novas, e a pauta no debate sobre o tema que aquí nos ocupa levábaa a filosofía. Os primeiros sociólogos, como Émile Durkheim, rexeitaban o uso do termo. Hai que lembrar que na súa perspectiva, a ciencia da sociedade debía abordar problemas relacionados coa estrutura social.A estrutura social está constituída polas relacións entre os axentes sociais. Ditas relacións son de subordinación ou de reciprocidade, e na perspectiva estructuralista das ciencias sociais, son a base da sociedade Aínda que é opinión xeneralizada que Karl Marx deixou de lado á cultura, iso vese refutado polas mesmas obras do autor, sostendo que as relacións sociais de produción (a organización que adoptan os seres humanos para o traballo e a distribución social dos seus froitos) constitúen a base da superestrutura xurídico-política e ideolóxica, pero en ningún caso un aspecto secundario da sociedade. Non é concebible unha relación social de produción sen regras de conduta, sen discursos de lexitimación, sen prácticas de poder, sen costumes e hábitos permanentes de comportamento, sen obxectos valorados tanto pola clase dominante como pola clase dominada. O desvelo das obras xuvenís de Marx, tanto de A ideoloxía alemá (1845-1846) en 1932 pola soada edición do Instituto Marx-Engels da URSS baixo dirección de David Riazanov, como dos Manuscritos económicos e filosóficos (1844) posibilitou que varios partidarios das súas propostas teóricas desenvolvesen unha teoría da cultura marxista.
Xeralmente, o significado de cultura relaciónase coa antropoloxía, unha das ramas máis importantes da disciplina social que se encarga precisamente do estudo comparativo da cultura. Quizais pola centralidade que a palabra ten na teoría da antropoloxía, o termo foi desenvolto de diversas maneiras, que supoñen o uso dunha metodoloxía analítica baseada en premisas que en ocasións distan moito únalas das outras. Foi Franz Boas, fronte a esta empresa etnocentrista, quen opera o gran cambio epistemológico na antropoloxía. A partir de Boas, pai do relativismo cultural, o antropólogo faise tradutor, podendo entrar na cosmovisión do estudado e entender o mundo das súas significacións. Ese mundo da significación, irá conducindo, lentamente, cara a un concepto que non é antropolóxico, e é o da construción social do sentido. #Ante este aumento da sensibilidade vinculada coas cuestións da linguaxe, desenvolveranse disciplinas novas, vinculadas co mundo da significación humana e da linguaxe, que completarán a idea da cultura entendida desde o mundo da significación.
Cultura e sociedade
Sociedade e cultura son dous termos que deben distinguirse. Aínda que toda cultura precise dunha sociedade para se desenvolver, unha sociedade non contén necesariamente unha única cultura (aínda que non sexa posíbel unha sociedade prescindir de cultura). A sociedade é entón a base para a existencia da cultura, e a cultura só de desenvolve pola interacción social.
Un segundo nivel sería representado por culturas nacionais, pouco homoxéneas mais que conservan trazos fundamentais de semellanza (idioma, padrón de trocas monetarias, por exemplo). A seguir existirían culturas locais, subculturas etc.
A participación cultural dáse inicialmente a través da educación (entendida no sentido da Paidea grega) pola cal os xoves membros dunha sociedade aprenden o que é esperado deles. Aparecen desde entón as restricións canto a sexo, idade, e clase social, no que concirne tanto ao aprendizaxe de certos elementos culturais canto á práctica de certas actividades. É moito común a distinción entre os xéneros no aprendizaxe dos patróns culturais. Outra distinción que fica plenamente caracterizada é a división en profesións: determinados membros se especializan nalgún aspecto da cultura, séndolles innecesario coñecer outros aspectos que fican por conta doutras profesións.
Aquilo que foi chamado padrón cultural non debe ser entendido como unha norma ríxida, a respecto do cal calquera desvío é rexeitado. Os padróns culturais son flexíbeis, uns máis do que outros, mais no xeral existe unha gama de comportamentos aceptados.
Aprendese a cultura de modo non-instintivo. Os nenos teñen a propensión de aprender máis rápido do que os adultos, por iso é case imposíbel integrar completamente un estranxeiro nunha cultura nova. Esta é a razón pola cal etnólogos precisan pasar ata décadas convivindo con grupos sobre os cales realizan estudos, se desexan realmente facer eses estudos baixo unha observación participativa.
Vantaxes da cultura
A principal vantaxe da cultural é o chamado mecanismo adaptativo: a capacidade de responder ao medio por medio da mudanza de hábitos, máis rápida do que unha posíbel evolución biolóxica. O home non precisou, por exemplo, desenvolver longa pelaxe e grosas capas de gordura baixo a pel para vivir en ambientes máis fríos – el simplemente adaptouse co uso de roupas, do lume e de vivendas. A evolución cultural é máis rápida que a biolóxica. Así e todo, ao rexeitar a evolución biolóxica, o home tórnase dependente da cultura, pois esta actúa substituíndo elementos que constituirían o ser humano; a falta dun destes elementos (i.e., a supresión dun aspecto da cultura) causaría o mesmo efecto dunha amputación ou defecto físico, talvez aínda peor.
Alén diso a cultura é tamén un mecanismo cumulativo. As modificacións realizadas por unha xeración pasan á xeración seguinte, de modo que a cultura transformase perdendo e incorporando aspectos máis adecuados á sobrevivencia, reducindo o esforzo das novas xeracións.
Un exemplo de vantaxe obtida a través da cultura é o desenvolvemento do cultivo do solo, a agricultura. Con ela o home pode ter maior control sobre o fornecemento de alimentos, minimizando os efectos de escaseza de caza ou colecta. Tamén pode abandonar o nomadismo; de aí a fixación en aldeas, cidades e estados.
A agricultura tamén permitiu o crecemento demográfico dun xeito acentuado, que xerou un novo problema: producir alimento para unha poboación maior. Desenvolvementos técnicos – facilitados polo maior número de mentes pensantes – permiten que esa dificultade sexa superada, mais á súa vez inducen a un novo aumento da poboación; o aumento poboacional é así causa e consecuencia do avance cultural.
Mudanza cultural
Como mecanismo adaptativo e acumulativo, a cultura sofre mudanzas. Pérdense trazos, engádense outros, en velocidades variadas nas diferentes sociedades.
Dous mecanismos básicos permiten a mudanza cultural: a invención ou introdución de novos conceptos e a difusión de conceptos a partir outras culturas (fálase en aculturación cando é algo imposto, e transculturación cando é algo feito de común acordo). Hai tamén a descuberta, que é un tipo de mudanza cultural orixinado pola revelación de algo descoñecido pola propia sociedade e que ela decide adoptar.
O ambiente exerce un papel fundamental sobre as mudanzas culturais, aínda que non único: os homes mudan a súa maneira de encarar o mundo tanto por continxencias ambientais canto por transformacións da consciencia social.
Percepción e etnocentrismo
A percepción da cultura é difícil para o ser humano común. Inmerso na súa propia cultura, el tende a encarar as súas escollas como naturais, os seus patróns culturais como os máis racionais e máis axustados a unha boa vida. Cando moito, percebe algo que é inadecuado e que “podería ser doutra forma.” O que permite unha percepción cultural máis intensa é o contacto con outras culturas.
Mais, unha vez que se dá este contacto, a tendencia natural é rexeitar a outra cultura como inferior, como inatural. É o chamado etnocentrismo, unha barreira que, a despeito de prexudicar o entendemento e relación con outras culturas, serve xustamente para preservar a identidade dunha cultura fronte á posíbel difusión de preceptos doutras culturas.
Os estudosos da cultura utilizan o chamado relativismo cultural contra o etnocentrismo: consideran cada aspecto cultural en relación á cultura estudada, e non en relación á a súa propia cultura, senón suxeitos formados dentro doutro sistema de valores.
Pedrido, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
Pedrido é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Antonio Manuel García Yáñez
Antonio Manuel García Yáñez, nado en Ares o 9 de maio de 1948, é un exfutbolista galego. Xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Tras xogar na SD Compostela ficha polo Celta de Vigo na tempada 1971/72 recentemente clasificado para disputar a Copa da UEFA, dado o bo momento do equipo vigués e a xuventude do defensa non contou con oportunidades no primeiro ano.
Ao ano seguinte co cambio de adestrador contou con algún minuto co primeiro equipo pero non pasou de convocatorias esporádicas. Ao rematar esa tempada fichou polo Real Valladolid da Segunda División, onde tampouco contou con moitas oportunidades.
Partido Comunista de España (marxista-leninista), 1964
O Partido Comunista de España (marxista-leninista) foi un partido comunista español formado en decembro de 1964 por tres pequenos grupos escindidos a comezos de ano do Partido Comunista de España desconformes coa política de conciliación nacional e que xa estaban desconformes desde o XX Congreso do PCUS (1956) ao considerar a política de Kruschev revisionista, seguiu a liña maoísta do Partido Comunista da China ata 1976 cando tomou partido polo Partido do Traballo de Albania no seu enfrontamento co Partido Comunista chinés. O seu órgano de difusión era a revista Revolución Española e desde 1977 Vanguardia Obrera. As súas mocidades estaban encadradas na Juventud Comunista de España (marxista-leninista).
En 1968 sufriu unha escisión ao marchar unha parte dos seus militantes para formar a Organización Marxista Leninista de España. En xaneiro de 1971, nunha xuntanza celebrada en París, participou no establecemento da Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) que celebrou a súa conferencia constituínte en 1974 e que tiña como función a realización de accións armadas contra o réxime de Francisco Franco.
No contorno do PCE (m-l) movíanse outras frontes, a Convención Republicana de los Pueblos de España e a Unión Popular Antifascista. En 1981 sufriu unha escisión que formou un PCE (m-l) paralelo e en 1991 o principal líder do partido, Raúl Marco deixou o partido e fundou o Colectivo Octubre que deu orixe á Organización Comunista Octubre. En 1992 o VI Congreso do PCE (m-l) decidiu disolver o partido.
Galicia
En Galicia o primeiro núcleo do PCE (m-l) xurdiu en 1967 formado por estudantes da Universidade de Santiago de Compostela.
Torrada (doce)
thumb|Torrada.
A torrada é unha sobremesa doce que consiste nunha rebanda de pan (adoita estar reseso) enchoupada en leite e ovo batido, frixida nunha tixola en aceite e cuberta de azucre. Existen variantes enchoupadas en viño e adozadas con mel. Aromatízanse tamén con canela ou algún licor.
Na bibliografía galega noméase dende os textos do Rexurdimento; fálase en numerosas obras que describen a vida cotiá: torradas de viño, ovos pras torradas, torradas de mel e manteiga..., polo que se demostra que era un doce común nas casas galegas calquera día do ano. Noutras zonas de España comíanse na Coresma e na Semana Santa, xa que, sendo un alimento de orixe humilde, logo enche ao comensal especialmente na época na que os católicos deixan de comer carne.
Variantes noutras linguas
En Europa Central coñécense como Arme Ritter (en alemán: cabaleiros pobres) en Alemaña, Pofesen en Austria, Fotzelschnitten en Suíza e bundás kenyér en Hungría.
En Francia chámase "pain perdu" (pan perdido), se ben este non se frixe en aceite abundante senón que se fai á prancha.
No Reino Unido e países de fala inglesa chámanlle "french toast".
Nos Países Baixos reciben o nome de Wentelteefje.
En Portugal prepáranse as "rabanadas", de xeito moi semellante ás galegas e castelás.
Floorball
250px|miniatura|right|Partido entre Suecia (amarelo) e Finlandia (branco). O floorball é un deporte de equipo no que se enfrontan dous equipos de seis xogadores cada un (cinco xogadores de campo e un porteiro). Os xogadores empregan uns paus de plástico ou sticks para conducir e golpear unha pelota de plástico hoca e furada de 72 mm de diámetro. Este deporte practícase nunha pista pechada por un pequeno valo e dúas pequenas porterías. O floorball é unha modalidade deportiva moi popular en países como Suecia, Finlandia, Suíza, República Checa, Noruega, Dinamarca, Singapur, Xapón e Taiwán.
O floorball recibe diversos nomes nos diferentes países nos que se xoga como unihockey en Suíza, innebandy en Suecia e Noruega ou Salibandy en Finlandia.
O xogo
No floorball enfróntanse dous equipos integrados por cinco xogadores de campo (que portan un stick cada un), e un porteiro (xoga sen stick) cada un, os xogadores de campo empregan un pau ou stick para conducir e golpear a pelota dentro da portería contraria e anotar un gol, cada gol vale un punto, e gaña o equipo que máis goles consiga anotar. Os partidos están compostos por tres períodos de 20 minutos cada un e 10 minutos de descanso entre eles, agás en partidos xogados por menores de 14 anos, nos que hai dous períodos de 20 minutos e un descanso de 10 minutos.
Os xogadores poden ser substituídos en calquera momento e tantas veces como se queira, mais o xogador substituído debe abandonar o terreo de xogo antes que o xogador que o substitúe.
O xogo pode ser interrompido cando a pelota rompe, se hai unha lesión, por un gol ou un penalty. Cando o xogo se continúa efectúase un saque neutral no punto no que estaba a pelota no momento no que se parou o xogo.
O floorball é un deporte sinxelo e rápido, practicado por persoas de diversas idades de ámbolos dous sexos.
Algunhas normas básicas do xogo
1. O porteiro non pode reter a pelota máis de 3 segundos e non pode saír da zona de gol, mais si que pode tocar a pelota con calquera parte do corpo.
2. Cando se lanza un golpe franco os opoñentes deben situarse a 3 m da pelota.
3. Se a pelota sae do terreo de xogo (fóra do valo), o outro equipo pode continuar o xogo a 1 m do punto por onde saíu.
4. A pelota pode ser golpeada co pé, mais só unha vez e sen pasarlla a ningún compañeiro.
Carmelo Suárez
Carmelo Antonio Suárez Cabrera, nado nas Palmas de Gran Canaria en 1949, é un arquitecto, político, sindicalista e histórico militante comunista. É o secretario xeral do Partido Comunista dos Pobos de España dende 2002.
Traxectoria
Os seus inicios políticos, desde moi novo, están ligados á Xuventude Comunista, e inmediatamente ao Partido Comunista de España (PCE) e Comisións Obreiras (CCOO), todas elas organizacións na clandestinidade entón por mor da ditadura franquista.
Floorball
Algunhas normas básicas do xogo
6. Non se pode entrar en contacto físico co contrario.
7. Non se permite o xogo sen stick.
Carmelo Suárez
Traxectoria
Cursou arquitectura na Universidade de Sevilla, na que foi representante dos estudantes durante as loitas estudantís que se produciron na década de 1970.
Floorball
Algunhas normas básicas do xogo
Está permitido:
Carmelo Suárez
Traxectoria
Leninista convencido, durante a Transición abandonou o PCE por disentir coa liña política eurocomunista da súa dirección, incorporándose a Pueblo Canario Unido e Unión del Pueblo Canario, formacións nacionalistas canarias de esquerda.
Floorball
Algunhas normas básicas do xogo
Non está permitido:
Outras accións: Logo de marcar un gol o xogo reiníciase cun face-off no centro do campo.
Carmelo Suárez
Traxectoria
En 1984 fundou, no seu despacho profesional das Palmas de Gran Canaria, o Partido Comunista del Pueblo Canario (PCPC), sección en Canarias do Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE), do que resultou elixido secretario político.
En 1986 tomou parte activa na campaña polo «non» no referendo sobre a OTAN. Ese mesmo ano contribuíu á creación da coalición Izquierda Canaria Unida (ICU), primeiro referente que tivo Izquierda Unida (EU) nas illas.
En 2002, tras o VII Congreso do PCPE, foi elixido o seu secretario xeral en substitución de Juan Ramos Camarero, que ostentaba o cargo dende 1988.
En 2007, xunto a Juan Rafael Lorenzo Santana e María Dolores Santana Medina, creou a Fundación Obreira de Investigación e Cultura, con sede en Madrid.
En 2017, consumouse unha ruptura do PCPE cando unha parte proclamou a Ástor García como novo secretario xeral. García contou co apoio da práctica totalidade dos Colectivos de Jóvenes Comunistas e 220 militantes de PCPE e CJC asinaron un documento en defensa deste acordo. Con todo, a maioría do Comité Central electo no X Congreso do PCPE rexeitou dito acto, reafirmando a Carmelo Suárez como secretario xeral, mentres o sector de Ástor García, xa como partido de seu, pasou a chamarse Partido Comunista de los Trabajadores de España.
Islandia nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Islandia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Floorball
Algunhas normas básicas do xogo
Os penaltis se executan como no hóckey sobre xeo: o xogador pode avanzar coa pelota dende o centro do campo e dispara, ou pode tentar canear ao porteiro. Non está permitido que a pelota retroceda nin se pare unha vez posta en movemento.
Historia
O floorball ten as súas orixes nos Estados Unidos durante a segunda metade do século XX. Xurdiu como unha práctica derivada do hóckey sobre xeo que se empregaba nas escolas por ser menos perigoso que o hóckey sobre xeo e por non precisar de patíns nin pista de xeo. Rapidamente este deporte se difundiu por todo o país, celebrándose en 1962 en Míchigan o primeiro campionato de floorball.
Terreo de xogo
O terreo de xogo, chan, está arrodeado por unha parede de medio metro de altura coa que se pode xogar.
Dentro da cancha hai dúas porterías situadas en cada extremo do campo, cuxas medidas son 160 cm de ancho, 115 cm de alto e 65 cm de profundidade.
Té bravo
O té bravo, de nome científico Dysphania ambrosioides, clasificada antano co basónimo Chenopodium ambrosioides , é unha planta da familia Amaranthaceae orixinaria de América. En Galicia tómase en infusión para tratar as doenzas dixestivas e dáselle tamén ó gando.
Naturalizada nas zonas de clima oceánico e mediterráneo de Europa e nas zonas de clima subtropical dos Estados Unidos de América.
Descrición
Planta anual ou bianual de ata 1 m, con follas oblongo-lanceoladas. Flores verdes discretas dispostas en panícula ramificada no ápice do talo. A especie é orixinaria de América e vive naturalizada en case toda a península Ibérica como ruderal e nitrófila. A planta ten un cheiro característico.
Historia
Pensase que foi introducida en Europa por Francisco Hernández de Toledo, médico de Filipe II, no ano 1577. Menciona Francisco Hernández as súas virtudes medicinais como antihelmíntico (contra os parasitos intestinais) amais como antiespasmódico que lle outorgaban os nativos de Nova España.
Coñécese na lingua náhuatl coma epazōtl (epazote) e nas linguas quechuas coma payqu (paico). miniatura|Inflorescencia.
Propiedades medicinais
A planta, que ten un arrecendo característico, prepárase en infusión e ten un gusto agradable cando non está demasiado concentrada. O seu uso no tratamento de trastornos dixestivos é bastante antigo e está estendido de xeito especial no oeste da península Ibérica (Galicia, Estremadura, na parte occidental de Castela e León e no noroeste de Portugal). Dáselle tamén ó gando.
Tamén se utiliza coma axente antihelmíntico, especialmente efectivo fronte ó ascaris, anquilostoma e ós oxiuros, agás fronte ós tricocéfalos e a tenia; como anticatarral (contra o arrefriado), debido ó seu contido en ascaridol. É unha planta estreitamente relacionada coa Dysphania botrys, que se emprega para tratar a tose e probablemente trastornos dixestivos.
Empregado amais como antiespasmódico. Tamén se utiliza no tratamento doutras doenzas, para aliviar os seus síntomas. miniatura|200px|esquerda|Estrutura química en 3D do [[ascaridol.]]
Contraindicacións
Está contraindicado durante o embarazo e en caso de insuficiencia renal. Recoméndase a non prescrición do aceite esencial por vía interna. O aceite esencial pode producir cefaleas, vertixe, tremor de pés e mans, náuseas e vómitos sanguinolentos. En doses elevadas o aceite esencial pode orixinar irritación do parénquima renal e incluso a morte por parálise dos centros respiratorios bulbares.
Usos culinarios
Dysphania ambrosioides, denominada epazote ou paico nos países hispanoamericanos, é unha planta vivaz aromática que se emprega na gastronomía coma condimento en México e noutros países de Hispanoamérica, amais de planta medicinal. miniatura|Planta de té bravo.
Sinonimia
miniatura|esquerda|180px|O té bravo está naturalizado en Galicia.
A Regueira, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
A Regueira é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Diario de Pontevedra
Diario de Pontevedra, anteriormente El Diario de Pontevedra, é un xornal que se edita ininterrompidamente na cidade de Pontevedra dende 1968 pero que xa iniciara a súa andaina en 1889, propiedade dende 1999 do Grupo El Progreso de Lugo. Dende o ano 2001 ten a súa sede na rúa Lepanto. A impresión realízase na rotativa de El Progreso en Lugo.
É un periódico de carácter eminentemente local e provincial, centrado na contorna da cidade de Pontevedra. Conta con delegacións en Marín, Bueu, Poio, Sanxenxo e O Grove, Vilagarcía de Arousa, Caldas de Reis, Vigo, Lalín e A Estrada.
Traxectoria
O actual Diario de Pontevedra é herdeiro doutras cabeceiras xornalísticas da cidade, algunhas mesmo co mesmo título. Ao longo da súa historia sufriu varias suspensións, ata a súa última resurrección, en abril de 1968.
Precedentes
Entre xuño e outubro de 1879, publicouse un Diario de Pontevedra, editado e dirixido por Claudio Cuveiro. Presentábase como "xornal de intereses xerais, noticias e anuncios". En 1881, sae outro Diario de Pontevedra, editado polo xornal El Anunciador, para eludir unha sanción gobernativa.
Primeiras etapas
miniatura|El Diario de Pontevedra. Número 3847, 16/4/1897. Despois doutros títulos instrumentais, tamén pensados para eludir as sancións que sufría El Anunciador, o 1 de agosto de 1889 sae ás rúas un terceiro Diario de Pontevedra, propiedade de Andrés Landín. En 1922, os propietarios venden a cabeceira ao empresario Evaristo Paredes, quen tamén se ocupa da dirección. Era un xornal que inicialmente seguía a doutrina política de Montero Ríos, aínda que posteriormente derivou cara temas máis locais. Un coñecido xornalista, Alfredo Vicenti, asumiu a dirección no ano 1912.
Esta nova etapa do Diario de Pontevedra remata o 28 de febreiro de 1939, por orde do Ministerio de Interior do novo Goberno franquista.
O 15 de setembro de 1963, a cidade recupera o Diario de Pontevedra. É froito das xestións de varias institucións locais, entre as que destaca a Cámara de Comercio pontevedresa, que entende que a capital provincial necesitaba un xornal de seu. Nesta etapa, o presidente do consello de administración é Emilio González de Hoz, con Enrique Paredes como director.
As dificultades económicas obrigan a pechar en setembro de 1967, despois dunha época na que no Diario de Pontevedra asinaron persoeiros como Julio Camba, Celso Emilio Ferreiro ou Ramón Otero Pedrayo.
Dende 1968
O Diario de Pontevedra, retoma a súa actividade o 2 de abril de 1968. A xestión corre a cargo dunha cooperativa de traballadores, unha forma empresarial pouco común na prensa española. A cooperativa encoméndalle a dirección a Pedro Rivas Fontenla.
A etapa da cooperativa prolongouse ata xuño de 1999. Neste período, o Diario de Pontevedra pasou por unha fase de titulares rechamantes, lindeiros do sensacionalismo, como "Los jueves, milagro" (sobre unha baixada do prezo do gasolina) ou "Ratón de un solo agujero" (sobre a fidelidade que o príncipe Rainiero de Mónaco lle rendía á súa defunta esposa Grace Kelly). En 1976 o xornal recibiu ameazas do Frente Fascista Revolucionario, acusado de reproducir artigos de revistas roxas como Cambio 16 ou Guadiana.
Fulmar
miniatura|Son da ave
Diario de Pontevedra
Dende 1968
En 1999, o Diario de Pontevedra é adquirido polo Grupo El Progreso, que coloca na presidencia a Antonio de Cora García, descendente da familia fundadora do xornal lugués e fillo da presidenta do Grupo El Progreso, Blanca García Montenegro. Da dirección ocúpase Antón Galocha. O Grupo El Progreso completa a modernización informática do diario pontevedrés, que pasa de ser un dos xornais galegos de aspecto máis "clásico" a se converter nun dos máis avanzados en cuestións de deseño.
Fulmar
O fulmar, fulmar boreal ou pardela glacial  (Fulmarus glacialis) é unha ave mariña moi abundante que se encontra principalmente en rexións subárticas do Atlántico norte e Pacífico norte. Foi confirmado o seu avistamento no hemisferio sur, por un só paxaro observado en Nova Zelandia, pero existe tamén outra especie de fulmar distinta propia da rexión antártica. Os fulmares do norte poden presentarse nun ou dous morfos de cor: un claro, con cabeza e corpo brancos e ás e cola grises, e outro escuro, que é uniformemente gris. Aínda que é similar en aparencia ás gaivotas, o fulmar é de feito un membro da familia das pardelas, Procellariidae.
Diario de Pontevedra
Dende 1968
En xaneiro de 2013 Antón Galocha foi relevado da dirección que pasou a ser asumida por Pedro Antonio Pérez Santiago. Dende marzo do 2016, o novo director do xornal é Miguel Ángel Rodríguez González.
Fulmar
O fulmar boreal (Fulmarus glacialis) e a súa especie fraterna do sur, o Fulmarus glacialoides, son os únicos membros existentes do xénero Fulmarus. Os fulmares pertencen á orde Procellariiformes, polo que presentan as características identificativas da orde. Teñen tubos nasais na parte superior do bico chamados naricornos, cos orificios nasais na parte superior do bico (os albatros son os únicos procelariformes que os teñen nos lados do bico). Os bicos dos Procellariiformes están divididos en dous por medio de entre sete e nove placas córneas. Unha destas placas forma a porción ganchuda do bico superior, chamada unguis maxilar. O fulmar produce un aceite estomacal composto de ésteres céreos e triglicéridos que se almacena no proventrículo. Este aceite pódeno asperxer lanzándoo pola boca como defensa contra os depredadores xa desde unha idade temperá, e serve como rica fonte de enerxía para os pitos en desenvolvemento e para os adultos durante os seus longos voos. Este aceite enreda a plumaxe das aves predadoras, o que pode causar a súa morte. Finalmente, teñen tamén unha glándula do sal que está situada por riba do tubo nasal, que axuda a desalinizar os seus corpos, xa que tragan gran cantidade de auga mariña. Esta glándula excreta unha solución altamente salina polo orificio nasal.
Diario de Pontevedra
Dende 1968
Malia a súa pertenza ao grupo lugués, o xornal mantén o seu carácter local, mesmo nas promocións e nos enfoques das noticias. Contou cunha edición electrónica propia ata que en decembro de 2007 integrouse, como os outros xornais do grupo, na plataforma Galiciaé.
Fulmar
O fulmar boreal foi descrito inicialmente como Fulmarus glacialis por Carl Linnaeus en 1761, baseándose nun espécime do círculo polar ártico de Spitsbergen.
Subespecies
O fulmar boreal consta de tres subespecies:
Etimoloxía
Fulmarus glacialis procede das palabras do nórdico antigo full, que significa 'fedorento', e mar, que significa 'gaivota'. Este nome de "gaivota fedorenta" fai referencia ao cheirento aceite do seu estómago e tamén á súa semellanza superficial coas gaivotas. Finalmente, glacialis é unha palabra latina que indica a súa área vital no xélido extremo norte.
Descrición
miniatura|esquerda|Son da ave
O fulmar boreal ten unha envergadura de ás de 102 a 112 cm e unha lonxitude de 46 cm. A masa corporal pode oscilar entre 450 e 1 000 g. Esta especie é gris e branca cun bico amarelo claro delgado e patas azuladas; porén, existe un morfo claro e outro escuro ou 'azul'. No océano Pacífico hai ademais un morfo intermedio. Todos os morfos teñen certas semellanzas, pero só o morfo escuro ten máis que bordos escuros na parte inferior, e todos teñen plumas primarias interiores claras na parte superior das ás. O morfo do Pacífico ten unha cola máis escura que o morfo do Atlántico.
Igual que outros proceláridos, a súa capacidade de camiñar é limitada, pero teñen un voo potente, e a súa acción para poñer ríxida a á bastante distinta da que realizan as gaivotas. O seu pescozo ten un aspecto máis forte que o das gaivotas, e ten bicos curtos e gordechos. Teñen unha vida longa, e non é raro que cheguen aos 31 anos.
Alimentación
Este fulmar aliméntase de gambas, peixes, luras, plancto, medusas e prea (e refugallos). Cando comen peixes, mergúllanse a varios metros de profundidade para conseguir as presas.
Reprodución
esquerda|miniatura|Ovo do animal, (colección do [[MHNT)]] miniatura|Nidificando nas Shetland, Escocia miniatura|Nidificando no condado de Mayo, Irlanda miniatura|Fulmar voando en Kongsfjord, Ny Alesund, [[Svalbard ]] O fulmar boreal empeza a reproducirse cando ten entre seis e doce anos de vida. É monógamo e establece lazos de parella a longo prazo. Volve ao mesmo sitio de nidación ano tras ano. A tempada reprodutora empeza en maio; non obstante, a femia pode almacenar o esperma, de tal xeito que pode deixar pasar varias semanas entre a copulación e a fertilización e posta dos ovos. O seu niño é unha escavación no chan nun saínte rochoso con herba ou nunha mancha de vexetación no chan, que forra con algún material brando. Esta ave aniña en grandes colonias. Recentemente, empezaron a aniñar en tellados de casas e edificios nalgunhas zonas. Ambos os sexos interveñen na construción do niño. Poñen un só ovo branco de 74x51 mm, que é incubado durante un período de 50 a 54 días por ambos os sexos. As crías son altriciais e son coidadas durante dúas semanas e están completamente emplumadas aos 70 a 75 días. De novo, ambos os sexos contribúen aos coidados da proxenie. Durante este período, os proxenitores son nocturnos e non son activos de día e nin sequera en noites ben iluminadas.
Comportamento social
O ritual de cortexo deste fulmar consiste en que a femia repousa sobre un saínte e o macho aterra onda ela e permanece co bico aberto e a cabeza cara atrás e seguidamente comeza a mover a cabeza de lado a lado e de arriba a abaixo mentres emite chamadas.
Poden facer sons similares a gruñidos e risos mentres comen e chamadas guturais durante a estación de apareamento.
Conservación
Estímase que o fulmar boreal ten unha poboación global de entre 15 e 30 millóns de individuos maduros, que se espallan por unha área de distribución duns 28 400 000 km2 e nalgunhas zonas, como Norteamérica e illas Británicas e zonas de Escandinavia, a súa poboación vai en aumento, polo que na lista da IUCN considérase como en estado "pouco preocupante". A área de distribución desta especie estivo incrementándose notablemente no último século debido á dispoñibilidade de refugallos de peixe procedente das frotas pesqueiras comerciais, pero podería contraerse debido á diminución do seu alimento e ao cambio climático.
Explotación histórica
miniatura|upright=1.3|Un gravado en madeira de [[A History of British Birds de Thomas Bewick, Volume 2: Water Birds, 1804]]
Os fulmares foron explotados polos humanos durante séculos para obter aimento. Un exemplo foi o seu aproveitamento na illa escocesa de San Kilda. O gravador Thomas Bewick escribiu en 1804 que «Pennant, falando daqueles [paxaros] que se reproducen ou habitan na illa de San Kilda, di: "Ningunha ave é tan útil para os habitantes da illa coma esta: O Fulmar fornéceos de aceite para as súas lámpadas, penuxe para as súas camas, un manxar para as súas mesas, un bálsamo para as súas feridas, e unha medicina para os seus trastornos."» Unha fotografía de George Washington Wilson tomada en 1886 mostra unha "vista dos homes e mulleres de San Kilda na praia repartindo a súa captura de fulmares". James Fisher, autor de The Fulmar (1952) calculou que cada persoa de San Kilda consumía uns 100 fulmares cada ano; a súa carne era unha comida habitual, e capturaban unhas 12 000 destas aves anualmente. Porén, cando a poboación humana deixou San Kilda en 1930, a poboación de fulmares non aumentou rapidamente.
Bones (serie de televisión)
Temperance Brennan, Bones
miniatura|200px|dereita|[[Emily Deschanel é Temperance Brennan, alcumada Bones (Ósos) por Booth.]] Interpretada por Emily Deschanel
Non tivo unha vida fácil; aos 15 anos entrou no sistema de adopcións debido a que os seus pais desapareceron pouco antes de Nadal e o seu irmán Russ, que daquela tiña 19 anos decidiu non facerse cargo dela, xa que pensou que estaría mellor atendida nunha familia adoptante. No curso da serie aparece esporadicamente o seu pai, antigo ladrón cuxo papel interpreta Ryan O'Neil.
É intelixente, bela, dedicada e adicta ao traballo; fala español xa que viviu en Guatemala durante un tempo; é unha muller moi preparada que busca facer valer a xustiza sen que lle importen as situacións riscosas, o que a levou a estar máis dunha vez cerca da morte, situacións das que saíu grazas ao seu compañeiro e amigo, o axente especial Booth, con quen ten unha relación moi especial. Non cre na maxia, nas supersticións ou nas cousas sobrenaturais (incluído Deus e calquera relixión), pois segundo ela todo ten unha explicación científica. É un algo imprudente e sempre di o que pensa, sen darse de conta de que os seus comentarios ás veces feren ou, como mínimo, desconcertan ás persoas.
En canto á súa vida social podería dicirse que é nula, xa que prefire nos seus momentos libres dedicarse a escribir libros e escoitar música, sen deixar de lado as súas clases de karate, que lle foron moi útiles ao investigar diversos casos, e algunha esporádica visita dalgún home rudo (e ben constituído fisicamente) para liberar a tensión sexual, as poucas veces que a ten.
No que respecta á súa vida amorosa, coñecéronselle algúns pretendentes cos que non chegou a nada concreto, como o seu antigo profesor Michael, Will Hastings, irmán dunha das vítimas; Pete, con quen compartiu apartamento antes de viaxar a Guatemala, o seu acosador Oliver Laurier e o axente especial Sullivan, co que estivo a punto de partir nun iate para percorrer o Caribe na segunda temporada.
Porén, o seu verdadeiro amor é Booth, e aínda que ao principio non se decata diso, os seus compañeiros de traballo si, en especial Ángela.
Seeley Booth
Interpretado por David Boreanaz
miniatura|200px|dereita|[[David Boreanaz é Seeley Booth.]]
É un dos mellores axentes especiais cos que conta o FBI. Traballa en conxunto coa doutora e afamada escritora de best-séllers Temperance Brennan nos crimes máis difíciles de resolver.
É un tipo duro e de complexión atlética, cunha enorme facilidade para relacionarse coas persoas e con bo sentido do humor. Toma as cousas con calma e ten unha paciencia infinita coa Dra. Brennan; polo xeral el encárgase das cousas que requiren do sentido común e da intuición, mentres a súa compañeira se centra no traballo científico, razón pola cal fan un equipo excepcional á hora de encontrar ao responsábel do crime.
Constantemente vive atormentado polo seu pasado como francotirador, e é por iso polo que quere atrapar a todos os criminais que poida para pagar algún tipo de "débeda", xa que é moi crente.
Fagales
Fagales (Fagais) é unha orde de anxiospermas (plantas con flores), que inclúe algunhas das árbores máis coñecidas, entre as que se atopan, por exemplo, as principais especies silvícolas de Galiza. O nome da orde deriva do xénero: Fagus, o das faias. Pertence á subclase Rosidae encadrada no grupo das dicotiledóneas. Actualmente Fagales inclúe es familias e xéneros a seguir:
Bones (serie de televisión)
Seeley Booth
No que respecta á súa vida persoal, ten un fillo de 8 anos chamado Parker, produto da súa relación con Rebecca, unha antiga parella que non aceptou a súa proposta de matrimonio ao saberse embarazada. Posteriormente coñéceselle unha noiva chamada Tessa que só aparece na primeira temporada e, na segunda, á Dra. Camille Saroyan, con quen mantén un romance aaté que decide romper con ela por segunda vez, debido ás situacións de risco que implican os seus respectivos traballos. Na quinta temporada ten unha nova novia, famosa xornalista á que coñeceu en Afganistán, pero coa que tampouco casa.
Fagales
Sistemáticas máis vellas soamente incluían catro familias (Betulaceae, Corylaceae, Fagaceae, Ticodendraceae; Corylaceae agora inclúese dentro de Betulaceae); as outras familias incluíanse en tres ordes diferentes entre as Hamamelidae. A orde Casuarinales comportaría unha única familia: Casuarinaceae, a orde Juglandales comportaría as familias Juglandaceae e Rhoipteleaceae, e a orde Myricales comportaría as demais familias (ademais da Balanops).
Bones (serie de televisión)
Seeley Booth
Da súa personalidade tamén destaca o seu gusto polas garavatas con rechamantes debuxos e os calcetíns a raias, en contra das normas de vestiario do FBI, sen esquecermos as grandes e provocativas fibelas que gasta nos seus cintos.
Outros datos importantes son: que ten un irmán máis novo chamado Jared, que o seu pai foi piloto de avións e despois barbeiro (e alcohólico), a súa nai compositora de cancións comerciais, así como o feito de que nun tempo foi adicto ao xogo. Chámalle "cerebritos" aos membros do equipo de traballo de Brennan por consideralos demasiado estraños, e tenlle fobia aos pallasos.