cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paraspeckle
Localización
Os paraspeckles son estruturas dinámicas que se alteran en resposta a cambios na actividade metabólica celular, e son dependentes da transcrición. Todos os seus cinco compoñentes proteicos propostos teñen motivos de recoñecemento do ARN (RRMs) e, en ausencia de transcricón pola ARN polimerase II, os paraspeckles disaparecen e todos os seus compoñentes asociados forman un casquete perinucleolar con forma de crecente arredor do nucléolo. Este fenómeno ponse de manifesto durante o ciclo celular. No ciclo celular, os paraspeckles están presentes durante a interfase e durante toda a mitose excepto na telofase, porque, cando se forman os dous núcleos fillos, non hai transcrición pola ARN Pol II, polo que os compoñentes proteicos forman o mencionado casquete perinucleolar. Os patróns de localización foron tamén duplicados en experimentos nos que se utilizaron drogas que inhibían a transcrición.
Función e compoñentes
A función que ten en conxunto o dominio nuclear paraspeckle non se coñece aínda ben. Postulouse que a actividade do compoñente proteico p54nrb depende da súa localización. É, xa que logo, posible que a función dos paraspeckles sexa proporcionar unha localización ordenada aos seus compoñentes proteicos e así axudar directamente na súa actividade. Tamén se suxeriu que os paraspeckles contribúen á regulación transcricional. Porén, ningunha destas hipóteses é aceptada universalmente e, por tanto, o principal papel dos paraspeckle debe deducirse da función dos seus compoñentes proteicos (PSP1, p54nrb, PSP2 e posiblemente CFI(m)68 e PSF).
A función de PSP1, que foi a proteína cuxo patrón de localización levou ao descubrimento dos parascpeckles, non se comprende ben. Myojin et al. especularon que a PSP1, que está moi concentrada nos testículos, pode regular o procesamento do ARNm temperán nas células xerminais e colaborar na remodelación da cromatina e a dar forma ao núcleo durante a espermatoxénese. A PSP1 tamén forma un dímero co segundo compoñente proteico: p54nrb. A p54nrb está implicada en numerosos eventos nucleares, como a "regulación transcricional, splicing, o desenrolamento do ADN, a retención nuclear de ARNs de dobre cadea hipereditados, o procesamento de ARN viral, o control da proliferación celular, e o mantemento dos ritmos circadianos". O compoñente confirmado PSP2, está implicado no splicing de ARN e coactiva receptores de hormonas.
Posteriores estudos levaron á identificación de dúas proteínas adicionais que son tamén compoñentes dos paraspeckles. En 2004 Dettwiler et al. atoparon que CFI(m)68 é un posible compoñente dos paraspeckles. O CFI(m)68 foi implicado no paso preliminar do splicing do extremo 3' do pre-ARNm. Tamén se atoparon en 2005 evidencias de que os paraspeckles conteñen un posible quinto compoñente proteico: PSF. O PSF pode unirse tanto ao ARN coma ao ADN e interacciona con proteínas para o splicing do pre-ARNm, que funcionan en conxunción con proteínas como CFI(m)68. Pode dimerizarse con p54nrb. Ademais, colocalízase xunto con PSP1 nos paraspeckles e, en presenza de drogas que inhiben a transcrición, ambas as dúas están situadas no casquete perinucleolar. Se o PSF forma de feito parte dos paraspeckles iso contribuiría a aclarar unha aserción de Myojin, et al. sobre que os compoñentes dos paraspeckles poden participar no splicing do pre-ARNm.
En 2005 Prasanth et al. informaron dun novo papel dos paraspeckles nun novo método atopado de control da expresión xénica. Neste estudo, identificouse que un ARN non codificante enriquecido no núcleo (denominado CTNRNA) se localizaba especificamente nos paraspeckles no núcleo de moitos tipos celulares. Este grupo de investigación atopou que o ARN era retido no núcleo nos paraspeckles, e estaba asociado coas proteínas dos paraspeckles p54nrb e PSP1, probablemente por medio de interaccións directas entre as proteínas e os motivos na rexión non traducida 3' (3' UTR) do ARN. O ARN non codificante CTN é un longo transcrito producido a partir dun xene que tamén codifica a proteína de membrana MCAT2, un transportador de aminoácidos catiónicos. Cando as células están estresadas, os niveis de ARN non codificante nuclear están reducidos, o que está acoplado cun incremento no sinal citoplásmico para o ARNm de MCAT2 e a propia proteína MCAT2. Isto levou aos autores a especular que os paraspeckles eran efectivamente un lugar de almacenamento dos ARN CTN procesados e empalmados, que podía liberar o ARN nunha forma que codificaba proteínas funcionais cando a célula recibía un sinal. Esta forma máis curta quedaba despois libre para ser transportada ao citoplasma e utilizada como molde para a produción de proteínas. Este "Mecanismo de Retención Nuclear de Liberación Rápida" (Rapid Release Nuclear Retention mechanism) crese que lle aforra á célula uns 25 minutos na produción da proteína MCAT2, xa que o seu ARN foi xa transcrito, procesado e empalmado mentres estaba retido nos paraspeckles.
Futura investigación
Aínda que se descoñecen moitas cousas dos paraspeckles, incluíndo a súa función, este suborgánulo proporciona un modelo da natureza dinámica e da organización espacial do núcleo. Unha mellor comprensión destes aspectos podería permitir idear terapias para doenzas moleculares causadas pola organización incorrecta de proteínas nucleares.
Complexidade computacional
A Teoría da Complexidade Computacional é unha rama da teoría da computación que se centra na clasificación dos problemas computacionais de acordo á súa dificultade inherente, e na relación entre devanditas  clases de complexidade.
Un problema catalógase como "inherentemente difícil" se a súa solución require dunha cantidade significativa de recursos computacionais, sen importar o algoritmo empregado. A teoría da complexidade computacional formaliza dita aseveración, introducindo modelos de cómputo matemáticos para o estudo destes problemas e a cuantificación da cantidade de recursos necesarios para resolvelos, como tempo e memoria.
Un dos fins da teoría da complexidade computacional é determinar os límites prácticos de que é o que se pode facer nunha computadora e que non. Outros campos relacionados coa teoría da complexidade computacional son a análise de algoritmos e a teoría da computabilidade. Unha diferenza significativa entre a análise de algoritmos e a teoría da complexidade computacional, é que a primeira se dedica a determinar a cantidade de recursos requiridos por un algoritmo en particular para resolver un problema, mentres que a segunda, analiza todos os posibles algoritmos que puidesen ser usados para resolver o mesmo problema.
A teoría da complexidade computacional trata de clasificar os problemas que poden ou non poden ser resoltos cunha cantidade determinada de recursos. Á súa vez, a imposición de restricións sobre estes recursos é o que a distingue da teoría da computabilidade, que se preocupa por que tipo de problemas poden ser resoltos de maneira algorítmica.
Historia
Antes de que se realizasen investigacións ao redor da complexidade dos algoritmos, creáronse os cimentos desta teoría por varios investigadores. Unha das achegas máis influentes foi a definición das máquinas de Turing en 1936, que resultaron ser unha noción de computadora moi flexible e robusta. A medida que as computadoras se desenvolvían nas décadas de 1940 e 1950, a máquina de Turing demostrou ser o modelo teórico correcto de cómputo.
Con todo, rapidamente descubriuse que o modelo básico da máquina de Turing fallaba ao cuantificar o tempo e a memoria requirida por unha computadora, un problema crítico. A idea de medir o tempo e espazo como unha función da lonxitude da entrada, orixinouse a principios da década de 1960 por Hartmanis e Stearns e así naceu a teoría da complexidade computacional.
Nos inicios, os investigadores trataban de entender as novas medidas de complexidade, e como se relacionaban unhas coas outras. En 1965, Edmonds definiu un "bo" algoritmo como un cun tempo de execución limitado por un polinomio, é dicir, cun tempo de execución polinómico. Isto conduciu ao xurdimento dun dos conceptos máis importantes da teoría da complexidade computacional: a NP-completitude e a súa pregunta fundamental, se P=NP.
O campo comezou a florecer cando os investigadores Stephen Cook e Leonid Levin, traballando de xeito independente, probaron que existen problemas relevantes que son NP-completos. En 1972, Richard Karp levou esta idea un paso máis adiante, demostrando que 21 problemas combinatorios e de teoría de grafos, caracterizados por ser computacionalmente intratables, eran NP-completos. Tamén na década de 1970, produciuse un crecemento das clases de complexidade a medida que os investigadores trataban de comprender os distintos modelos de cómputo existentes.
Na década de 1980 produciuse un auxe dos modelos finitos, que analizaban o proceso de cómputo dunha maneira inherentemente distinta. Xurdiu un novo achegamento a problemas como P=NP, e aínda cando estes modelos tiñan as súas limitacións separando as clases de complexidade, esta aproximación introduciu técnicas combinatorias que permitiron un mellor entendemento dos límites destes modelos.
Xa na década de 1990 estudáronse novos modelos de cómputo como as computadoras cuánticas, onde unha mesma tarefa pode ter diferente complexidade na computación clásica e na computación cuántica. Con todo, existen varias limitacións, entre elas, a de desenvolver un hardware para este modelo, e que se requiren grandes cantidades de espazo para realizar os cálculos.
Problemas, algoritmos e complexidade
Para poder referirse a problemas como "inherentemente intratables" e problemas de dificultade "equivalente", é necesario comprender algúns termos máis básicos.
Problema computacional
miniatura|Percorrido dun viaxante polas 15 cidades máis grandes de Alemaña Un problema computacional constitúe unha pregunta que debe ser respondida, tendo xeralmente varios parámetros, ou variables libres, con valores que non se especificaron. Un problema descríbese mediante: Unha instancia dun problema obtense cando se especifican valores particulares para todos os parámetros do problema. Por exemplo, considérese o problema do test de primalidade. A instancia é un número e a solución é "si" se o número é primo, e "non" en caso contrario. Visto doutra maneira, a instancia é unha entrada particular do problema, e a solución é a saída correspondente para a entrada dada.
Problemas de decisión
miniatura|Un problema de decisión só ten dúas posibles saídas, si ou non para cada entrada Un problema de decisión é un tipo especial de problema computacional que ten como resposta soamente "si" ou "non" (ou, de maneira máis formal, "1" ou "0").
Os problemas de decisión constitúen un dos principais obxectos de estudo da teoría da complexidade computacional, pois a NP-completitude aplícase directamente a estes tipos de problemas no canto de a problemas de optimización. Estes problemas teñen grande importancia porque case calquera problema pode transformarse nun problema de decisión.
Algoritmos
Pódese dicir informalmente, que os algoritmos son procedementos paso a paso para resolver problemas. Pódese pensar neles como simples programas de computadora, escritos nunha linguaxe artificial específica.
Dise que un algoritmo resolve un problema A, se devandito algoritmo se pode aplicar a calquera instancia I de A, e garántese que sempre produce unha solución para esa instancia. De maneira xeral, interésanos atopar o algoritmo máis "eficiente" para resolver certo problema. No seu sentido máis amplo, a noción de eficiencia involucra a todos os recursos computacionais necesarios para a execución dun algoritmo.
Por algoritmo "máis eficiente" usualmente refírese ao máis rápido. Debido a que os requirimentos de tempo son habitualmente un factor dominante cando se trata de determinar se un algoritmo é o suficientemente eficiente para ser útil na práctica, haberá que concentrarse neste recurso.
Algoritmos de tempo polinómico e problemas intratables
Os científicos da computación realizan a distinción entre algoritmos de tempo polinómico e algoritmos de tempo exponencial cando se trata de caracterizar os algoritmos como "suficientemente eficiente" e "moi ineficiente" respectivamente.
Un algoritmo de tempo polinómico defínese como aquel con función de complexidade temporal en O(p(n)) para algunha función polinómica p, onde n denota o tamaño da entrada. Calquera algoritmo cunha función de complexidade temporal que non poida ser limitada desta maneira, denomínase algoritmo de tempo exponencial.
A maioría dos algoritmos de tempo exponencial son simples variacións dunha procura exhaustiva, mentres que os algoritmos de tempo polinómico, adoitan obterse mediante unha análise máis profunda da estrutura do problema. Na teoría da complexidade computacional, existe o consenso de que un problema non está "ben resolto" ata que se coñeza un algoritmo de tempo polinómico que o resolva. Polo tanto, refírese a un problema como intratable se é tan difícil que non existe algoritmo de tempo polinómico capaz de resolvelo.
Clases de complexidade
Unha clase de complexidade é un conxunto de problemas que posúen a mesma complexidade computacional.
Definindo clases de complexidade
As clases de complexidade máis sinxelas defínense tendo en conta factores como:
Máquinas de Turing deterministas e a clase P
A clase P contén aqueles problemas que son solubles en tempo polinómico por unha máquina de Turing determinista.
Para a definición anterior fixouse o modelo de cómputo: a máquina de Turing determinista. Existen distintas variantes da máquina de Turing e coñécese que a máis débil delas pode simular a máis forte, engadindo como máximo un tempo polinómico. Nas décadas posteriores á tese de Church-Turing xurdiron outros modelos de cómputo, e púidose mostrar que a máquina de Turing tamén podía simulalos como máximo engadindo tamén un tempo polinómico. Polo tanto, a clase análoga a P para devanditos modelos non é maior que a clase P para o modelo de cómputo da máquina de Turing.
A clase P xoga un papel importante na teoría da complexidade computacional debido a que:
Computación non determinista e a clase NP
Moitas veces pódese evitar empregar a forza bruta nos problemas para obter solucións en tempo polinómico. Con todo, para algúns problemas isto non puido lograrse, é dicir, non se coñecen algoritmos que os resolvan en tempo polinómico. Quizais estes problemas teñan algoritmos en tempo polinómico que se basean en principios por agora descoñecidos, ou quizais estes problemas non poden ser resoltos en tempo polinómico, debido a que son "inherentemente difíciles".
A clase de complexidade NP consta dos problemas "verificables" en tempo polinómico. Por verificable enténdese un problema tal que dado un certificado de solución (candidato a solución), pódese verificar que devandito certificado é correcto nun tempo polinómico no tamaño da entrada. Os problemas na clase NP adoitan chamarse problemas NP.
O termo NP provén de non determinista en tempo polinómico e derívase dun caracterización alternativa desta clase, onde se utilizan máquinas de Turing non deterministas. Informalmente, pódese definir a clase NP en termos dun algoritmo non determinista (dada a equivalencia entre algoritmo e máquina de Turing).
O algoritmo mencionado está composto por dúas etapas separadas. Dada unha instancia do problema I, a primeira etapa simplemente "adiviña" un candidato a solución S. Entón, a etapa de verificación recibe como entrada I e S, e procede a realizar o cómputo dunha maneira determinista, finalmente deténdose coa resposta "si", ou coa resposta "non", ou continúa a computar sen deterse.
Do mesmo xeito que a clase P, a clase NP é insensible á elección do modelo de cómputo non determinista, debido a que devanditos modelos son equivalentes polinomicamente.
Clases de complexidade importantes
miniatura|Representación da relación entre as clases de complexidade Moitas clases de complexidade importantes poden ser definidas limitando o tempo ou o espazo utilizado polo algoritmo. Algunhas destas clases de problemas de decisión son:
A pregunta P=NP
A relación entre as clases P e NP é fundamental para a teoría da NP-completitude. Intuitivamente, crese que P é un subconxunto de NP. E, efectivamente, cada problema de decisión resolto por un algoritmo de tempo polinómico determinista, tamén pode ser resolto por un algoritmo de tempo polinómico non determinista. Simplemente necesítase observar que calquera algoritmo determinista pode ser empregado na etapa de verificación dun algoritmo non determinista. Se B é un problema de P, e A é un algoritmo de tempo polinómico para B, entón pódese construír un algoritmo de tempo polinómico non determinista para B, simplemente utilizando A na etapa de verificación e ignorando a etapa de adiviñación. Polo tanto, se B pertence a P, entón B tamén pertence a NP.
A pregunta P=NP é unha das máis importantes no campo das ciencias da computación, debido ás grandes repercusións que habería, en caso de atoparse unha solución. Se P=NP, calquera problema polinomicamente verificable sería polinomicamente decidible. A maioría dos investigadores cre que estas clases non son iguais, porque se realizaron bastantes esforzos, sen éxito, para atopar algoritmos de tempo polinómico para varios problemas en NP. Os investigadores tamén trataron de probar que as clases son distintas, pero iso levaría a mostrar que non existe un algoritmo «eficiente» para substituír a procura por forza bruta.
Redución polinómico
Unha redución é unha transformación dun problema noutro problema. Intuitivamente, un problema Q pode ser reducido a outro problema Q ', se calquera instancia do problema Q pode ser "facilmente" expresada como unha instancia do problema Q ', e cuxa solución proporcione unha solución para a instancia de Q.
Existen moitos tipos de reducións: baseadas no método de redución, como as reducións de Cook, as reducións de Karp e as reducións de Levin, e as baseadas na cota da complexidade, como a redución en tempo polinómico ou a redución de espazo logarítmica. Unha das reducións máis utilizadas é a redución en tempo polinómica, o cal significa que o proceso de redución toma un tempo polinómico.
Problemas NP-completos
As reducións en tempo polinómico ofrecen elementos para probar, dunha maneira formal, que un problema é polo menos tan difícil coma outro, cunha diferenza dun factor polinómico. Estas son esenciais para definir os problemas NP-completos, ademais de axudar a comprender os mesmos.
A clase dos problemas NP-completos contén os problemas máis difíciles en NP, no sentido de que son os que estean máis lonxe de estar en P. Debido a que o problema P=NP non foi resolto, o feito de reducir un problema B, a outro problema A, indicaría que non se coñece solución en tempo polinómico para A. Isto é debido a que unha solución en tempo polinómico para A, tería como consecuencia a existencia dunha solución polinómica para B. De xeito semellante, debido a que todos os problemas NP poden ser reducidos a este conxunto, atopar un problema NP-completo que poida ser resolto nun tempo polinómico significaría que P=NP.
Importancia da NP-completitude
Dende o punto de vista teórico, un investigador que tente mostrar que a clase P é distinta da clase NP, podería enfocarse nun problema NP-completo. Se algún problema en NP require máis que un tempo polinómico, entón un NP-completo tamén. Ademais, un investigador que tente demostrar que P=NP só necesita atopar un algoritmo de tempo polinómico para un problema NP-completo para logralo.
Dende o punto de vista práctico, o fenómeno da NP-completitude pode previr a perda de tempo cando se busca un algoritmo de tempo polinómico non existente para resolver un problema determinado. Aínda cando non se posúan os elementos matemáticos para demostrar que certo problema non se pode resolver en tempo polinómico, crese que P non é igual a NP, así que demostrar que o problema é NP-completo, é unha forte evidencia da súa non "polinomicidade".
Facendo fronte a problemas NP
Tendo en conta a definición de problema intratable, se non se cumpre que P=NP, entón os problemas NP-completos son intratables.
Erik V de Dinamarca
Erik V Glipping, nado en Laaland en 1249 e finado en Finderup en 1286, foi Rei de Dinamarca entre os anos 1259 e 1286.
Traxectoria
Fillo de Cristovo I. Tivo dous fillos: Erik Menved e máis Cristovo, de quen descendería o futuro Cristián I. En 1282 a nobreza obrigoulle a firmar unha carta que limitaba o poder real. Morreu asasinado.
Buster, o roubo do século
Buster, o roubo do século (en Buster) é un filme británico de 1988 dirixido por David Green. É unha comedia baseada nos eventos do asalto ó tren postal de Glasgow-Londres. Está protagonizado polo músico Phil Collins, Julie Walters, Larry Lamb e Sheila Hancock.
Estreouse en galego o 13 de marzo de 2000 a través da TVG.
Takashi Shimura
Takashi Shimura (志村 喬, しむら たかし), nado en Ikuno (actualmente na cidade de Asago) (Hyōgo, Xapón) o 12 de marzo de 1905 e finado en Toquio o 11 de febreiro de 1982, foi un actor xaponés. Xunto con Toshiro Mifune foi colaborador inseparable de Akira Kurosawa.
Biografía
Descendente dunha familia de samurais, principiou no teatro nos anos 30. No 1942 entrou nos estudos Toho, empezando a colaborar con Kurosawa ao ano seguinte en Sanshiro Sugata. Un dos papeis polo que obtivo mellores críticas foi en Ikiru (1952), onde interpreta a un funcionario cun cancro terminal.
Ao longo da súa carreira participou en máis de 120 películas.
Ampola
O termo ampola, derivado do latín ampulla, "frasco", "bote", "recipiente", "vexiga", pode referirse a:
Danijela Štajnfeld
Danijela Štajnfeld, nada en Ruski Krstur en 1984 é unha actriz e directora de cinema serbia.
Busby Berkeley
Busby Berkeley William Enos, nado nos Ánxeles (California) o 29 de novembro de 1895 e finado en Palm Desert, no mesmo estado, o 14 de maio de 1976 foi un director de cinema e coreógrafo estadounidense, famoso polos seus elaborados números musicais que incluían complexas figuras xeométricas.
Traxectoria
Berkeley era fillo da actriz teatral Gertrude Berkeley. Entre os amigos da súa nai estaban a actriz Amy Busby e o actor William Gillette, que deron o seu nome ao seu afillado, Busby Berkeley William Enos. Ademais de no teatro, Gertrud traballou no cinema mudo cando Berkeley era un neno. Berkeley debutou no teatro con cinco anos na compañía familiar.
Durante a segunda guerra mundial, Berkeley serviu como tenente de artillería. Na década de 1920 traballou como director de danza para case dúas ducias de musicais de Broadway, con éxitos como A Connecticut Yankee. Como coreógrafo interesáballe máis a posibilidade de realizar coas coristas figuras xeométricas.
Os seus primeiros traballos foron nos musicais de Eddie Cantor para Samuel Goldwyn, onde comezou a desenvolver técnicas como o “desfile de caras” (individualizando cada corista con primeiros planos), e movendo as súas bailarinas polo escenario con figuras caleidoscópicas. Tivo bastante grao de independencia na dirección dos números musicais, distinguíndoos claramente das partes narrativas dos filmes. A súa popularidade entre o público aumentou durante a Gran Depresión cando coreografou catro musicais para Warner Bros.: 42nd Street, Footlight Parade, Gold Diggers of 1933 e Fashions of 1934. Os números foron en ocasións criticados pola explotación da figura feminina e polo seu retrato do colectivismo.
En setembro de 1935 foi o condutor responsable dun accidente automobilístico no que morreron dúas persoas e outras cinco foron feridas de gravidade, entre elas o propio Berkeley. Berkeley, levado ao xuízo nunha padiola, escoitou as testemuñas que falaban do choque e de certo olor a licor. Tras dous xuízos por homicidio en segundo grao nos que o xurado chegou a un punto morto, no terceiro xuízo foi absolto.
Kim Kardashian
Kimberly Kardashian West, coñecida como Kim Kardashian nada nos Ánxeles o 21 de outubro de 1980, é unha empresaria e personaxe pública estadounidense. A súa fama aumentou a partir de xaneiro de 2011 coa estrea de Kourtney and Kim Take New York, un reality show que compartiu coa súa irmá Kourtney Kardashian, mentres deixaban Os Ánxeles para abrir a súa terceira tenda DASH en Nova York. En 2010, foi unha das famosas con máis ganancias, estimadas en seis millóns de dólares estadounidenses. Lanzou múltiples fragrancias e accesorios, foi estrela convidada en destacados programas de televisión (entre eles The Oprah Winfrey Show), competiu en Dancing with the Stars e tivo papeis en películas como Disaster Movie e Deep in the Valley. En 2010, xunto coas súas irmás Kourtney e Khloé Kardashian, lanzou unha autobiografía, Kardashian Konfidential.
Busby Berkeley
Traxectoria
A finais da década de 1960 o gusto polo “camp” devolveu os musicais de Berkeley á primeira liña, e entrou entón no circuíto universitario de conferencias. Ao cumprir setenta e cinco anos volveu a Broadway e dirixiu unha nova versión de No No Nanette.
Kim Kardashian
Primeiros anos
Kim Kardashian é filla do avogado Robert Kardashian e de Kris Jenner. Kim é de orixe armenia por parte de pai, os seus bisavós paternos emigraron ós Ánxeles xusto antes do xenocidio, e a súa bisavoa é turca de orixe armenia. A súa nai Kris ten ascendencia inglesa, escocesa, irlandesa e neerlandesa. Ten dúas irmás e un irmán, Kourtney Kardashian, Khloé Kardashian e Rob Kardashian e dúas medio-irmás por parte de nai, Kendall Jenner e Kylie Jenner.
Asistiu a Marymount High School coas súas dúas irmás. No tempo dos seus estudos na escola secundaria, traballou na firma de música de seu pai, Movie Tunes.
Familia
Kim estivera dúas veces casada antes de casar co cantante de rap Kanye West en 2014. Teñen 3 fillos xuntos:
Tablet PC
miniatura|dereita|250px|HP Compaq tablet PC Un tablet PC é un ordenador a medio camiño entre un ordenador portátil e un PDA, no que se pode escribir a través dunha pantalla táctil. Un usuario pode utilizar un apuntador (estilo ou stylus) para traballar co ordenador sen necesidade de teclado ou rato. Este aparato foi propugnado por Microsoft e outros fabricantes.
Esta modalidade de ordenador portátil supuxo un avance significativo na aplicación dos estudos en lingüística computacional.
Existen modelos que só achegan a pantalla táctil a modo de encerado, sendo así moi lixeiros. Tamén hai ordenadores portátiles con teclado e rato, chamados convertibles, que permiten rotar a pantalla e colocala como se dun encerado se tratase, para o seu uso como tablet PC.
Sistema Operativo
O sistema operativo que empregan a maioría destes dispositivos é unha evolución do Windows XP optimizado para traballar con procesadores móbiles, que consomen menos enerxía. O software especial que proporciona este sistema operativo permite realizar escritura manual, tomar notas a man alzada e debuxar sobre a pantalla.
Empresas fabricantes
A empresa española Tuxum creou o primeiro ordenador-encerado que funciona con GNU/Linux, concretamente cunha metadistribución de Debian, adaptada para lle engadir recoñecemento de escritura. Outros fabricantes de tablet PC son HP e Fujitsu.
Early tablet computers Планшетный персональный компьютер
Ken Akamatsu
Ken Akamatsu (赤松健, Akamatsu Ken) é un historietista xaponés (mangaka), nado o 5 de xullo de 1968 en Kanagawa. Mide 1,68 m e pesa 50 kg. Suspendeu en dúas ocasións o exame de acceso á Universidade de Toquio na sección de estudos audiovisuais e acabou estudando literatura na Universidade de Chūō.
Igual que moitos debuxantes xaponeses, comezou debuxando dōjinshi para o Comiket, baixo o pseudónimo de Awa Mizuno (水野亜和, Mizuno Awa), e posteriormente meteuse no manga comercial. Love Hina foi o manga co que se deu a coñecer ó mundo, aínda que anteriormente debuxara AI Ga Tomaranai e Always My Santa.
A maior parte das súas obras teñen escenas ecchi e, concretamente, Love Hina e Magister Negi Magi pódense considerar "harem manga", pois o protagonista é un rapaz rodeado de rapazas.
Akamatsu recoñece que o seu personaxe predilecto de Love Hina é Motoko Aoyama. Mide 1,75 m e podería pasar por modelo. A primeira vista é forte, pero divírteo debuxala porque tamén ten unha parte sensible e ás veces rompe a chorar.
Mántaras
O topónimo galego Mántaras pode referirse a:
Eudosia Lorenzo Diz
Eudosia Lorenzo Diz, nada en Fradalvite (Lobeira) o 14 de agosto de 1917 e finada no Departamento de Reunión o 16 de decembro de 2004, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Filla de Agustín Lorenzo Puga e Basilisa Diz González. Dende 1923 foi á escola da aldea de Chaos de Limia. Ingresou na Normal de Ourense en 1931 e rematou a carreira de mestre en 1935. Exerceu como mestra en San Xes de Vilariño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse o 20 xullo nas terras de Castro Laboreiro coa súa familia. Dous anos despois, o 29 de xullo de 1938, fuxiron para evitar ser executados polos falanxistas. Foi expulsada de Portugal o 10 de agosto. Estivo exiliada en Marrocos mais de 25 anos, onde casou cun francés en xuño de 1943.
En 1965 a familia emigrou a Aix-en-Provence, preto de Marsella. Despois da morte do seu home en 1992, continuou a vida cos fillos en Grenoble e Alfortville (París) e posteriormente no departamento de Reunión onde morreu en decembro de 2004. En 1999 foi reintegrada no maxisterio.
Unalaska
Unalaska é unha pequena localidade (53°53'20"N, 166°31'38"W.GR1) na illa de Unalaska e a illa veciña de Amaknak en Illas Aleutianas (Alasca). A cidade ten unha superficie total do 549,9 km². O número de habitantes censados en 2005 era de 4.347. Case todas as instalacións portuarias están na illa de Amaknak, máis coñecido como Dutch Harbor ou simplemente Dutch como é chamado polos pescadores de caranguexos do mar de Bering. O porto está conectado con Unalaska por unha ponte. O nome de "Unalaska" é probablemente unha derivación do nome ruso "Ounalashka".
Demografía
Un 36,9% dos fogares tiñan nenos menores de 18 anos, nun 47,1% vivían parellas casadas e un 42,9% eran fogares sen familia. O 32,0% de todas os fogares estaban compostos dun individuo e nun 1,6% vivía unha única persoa maior de 65 anos. A media de habitantes por fogar era de 2,51 e o tamaño medio das familias era 3,27 persoas.
Por idades, a poboación compúñase de: un 14.6% individuos menores de 18 anos, un 7,6% de entre 18 e 24 anos, un 50,9% entre 25 a 44 anos, un 25,4% entre 45 e 64 anos, e 1,6% maiores de 65 anos. A idade media era de 36 anos. Para cada 100 mulleres había 194,8 homes e por cada 100 mulleres maiores de 18 anos había 218,7 homes.
A renda mediana por fogar na cidade era 69.539 $, e a renda media por familia era 80.829 $. Os homes tiñan unha renda media de 41.352 $contra $29.766 das mulleres. Cerca do 2,0% de familias e 12,5% da poboación estaban por baixo da liña da pobreza, incluíndo un 2,8% con idade inferior aos 18 anos e un 15,8% deles era maior de 65 anos.
Historia
As illas de Unalaska e de Amaknak tiñan 24 establecementos con máis de 1.000 habitantes aleutianos en 1759. En 1768, Unalaska converteuse nun porto de comercio ruso para a industria do mar.
O 3 de xuño de 1942, durante a segunda guerra mundial, Unalaska foi atacada polos xaponeses. A maioría dos nativos residentes na illa foron enviados ao sueste de Alasca mentres durou a guerra.
Economía
Un proxecto experimental no porto de Unalaska está producindo biodiesel do aceite dos peixes da industria pesqueira local conxuntamente coa universidade de Fairbanks Alaska. O aproveitamento económico do aceite dos peixes é raro e as comunidades de Alasca son moi dependentes na xeración de enerxía diésel. As fábricas locais xeran 3,5 millóns de toneladas de aceite de peixe anualmente.
CP 200
O CP 200 era un computador doméstico brasileiro producido pola empresa Prológica a partir de 1982. Era compatíbel en software e hardware co Sinclair ZX81 británico, aínda que fose unha copia menos fidedigna do que as máquinas concorrentes (TK82C e TK83). Foron comercializados dous modelos, que tiñan a aparencia exterior ben similar, mais o primeiro modelo que saíu tiña o logotipo da empresa en altorelevo e o chasis un pouco menor, mentres o segundo modelo tiña unha placa co logotipo na mesma posición. Posteriormente, Prológica redeseñou a caixa, engadiu unha saída para monitor de vídeo, fonte de alimentación externa, e relanzou o produto como "CP200S".
Khloé Kardashian
Khloé Alexandra Kardashian, nada nos Ánxeles o 27 de xuño de 1984, é unha personalidade de televisión, empresaria, actriz e socialite estadounidense. Dende 2007, protagoniza o programa de telerrealidade Keeping Up with the Kardashians. O seu éxito levouna a ela e á súa familia a alcanzar a fama mundial.
Familia
O seu pai foi Robert Kardashian, quen faleceu no 2003, e a súa nai é Kris Houghton. Ten dúas irmás máis vellas (Kourtney e Kim) e un irmán máis novo (Rob). Tamén conta con dúas medio-irmás de nai, (Kendall e Kylie).
Khloé estivera casada co baloncestista Lamar Odom dende 2009 ata 2016. Dende 2016 está nunha relación co tamén baloncestista Tristan Thompson. Teñen unha filla, True Thompson, nada no 2018.
Johns Hopkins University Press
A Johns Hopkins University Press, tamén coñecida como JHU Press ou JHUP, é a división editorial da Universidade Johns Hopkins. Foi fundada en 1878 e é a editorial universitaria de funcionamento continuo máis antiga dos Estados Unidos.
Agostiño de Hipona
Agostiño de Hipona ou Aurelio Agostiño de Hipona (en latín, Aurelius Augustinus Hipponensis), coñecido universalmente como Santo Agostiño, nado en Tagaste (Numidia) o 13 de novembro de 354 e finado en Hipona o 28 de agosto de 430, foi un dos máis importantes teólogos, filósofos e doutores da igrexa católica romana. Na súa obra incorpora a filosofía clásica e á doutrina cristiá que exerceu grande influencia no pensamento cristián. Despois da súa conversión, foi bispo de Hipona, ao norte de África e dirixiu unha serie de loitas contra as herexías dos maniqueos, os donatistas e o pelaxianismo.
Segundo o seu contemporáneo, Xerome, Agostiño "estableceu de novo a antiga Fe". Na súa mocidade foi atraído pola ecléctica (agora extinta) Fe maniquea, e máis tarde pola filosofía helenística (relixión do Neoplatonismo). Despois da súa conversión ao cristianismo e do bautismo no 386, Agostiño desenvolveu o seu propio enfoque da filosofía e da teoloxía, acomodando unha variedade de métodos e perspectivas. Considerando que a graza de Cristo era indispensable para a liberdade humana, axudou a formular a doutrina do pecado orixinal e fixo contribucións significativas ao desenvolvemento da teoría da guerra xusta. Cando o Imperio Romano de Occidente comezou a desintegrarse, Agostiño imaxinou a Igrexa como unha Cidade de Deus espiritual, distinta da Cidade Terreal material. Os seus pensamentos influíron profundamente na cosmovisión medieval. O segmento da Igrexa que se adheriu ao concepto da Trindade segundo a definición do Concilio de Nicea e do Concilio de Constantinopla foi intimamente identificado coa obra de Agostiño De Trinitate.
Johns Hopkins University Press
A súa sede está na zona de Charles Village, en Baltimore, Maryland.
Agostiño de Hipona
Agostiño é recoñecido como un santo na Igrexa católica, na Igrexa ortodoxa oriental e na comuñón anglicana. Tamén é un preeminente Doutor da igrexa católica e o patrón dos Agostiños. A súa festividade celébrase o 28 de agosto, día da súa morte. Agostiño é o patrón de cervexeiros, impresores, teólogos e de varias cidades e dioceses. Moitos Protestantes, especialmente Calvinistas e Luteranos, considérano un dos pais teolóxicos da Reforma protestante debido ás súas ensinanzas sobre a salvación e graza divina. Os reformadores protestantes en xeral, e Martiño Lutero en particular, tiveron a Agostiño nunha preeminencia entre os primeiros Pais da Igrexa. Lutero foi, de 1505 a 1521, membro da Orde de Santo Agostiño.
No Levante as súas ensinanzas son máis discutidas, e foron atacadas notablemente por John Romanides, pero outros teólogos e figuras da Igrexa ortodoxa oriental mostraron unha importante aprobación dos seus escritos, principalmente Georges Florovski. A doutrina máis controvertida asociada a el, o filioque, foi rexeitada pola Igrexa Ortodoxa. Outras ensinanzas discutidas inclúen os seus puntos de vista sobre o pecado orixinal, a doutrina da graza e a predestinación. Non obstante, aínda que se considera que está equivocado nalgúns puntos, aínda se considera un santo e influíu nalgúns Pais da Igrexa orientais, sobre todo Gregorio Palamas. Na Igrexa Ortodoxa celébrase a súa festa o 15 de xuño. O historiador Diarmaid MacCulloch escribiu: "O impacto de Agostiño no pensamento cristián occidental dificilmente pode ser exagerado; só o seu amado exemplo, Paulo de Tarso, foi máis influente, e os occidentais en xeral viron Paul a través dos ollos de Agostiño."
Johns Hopkins University Press
Historia
Daniel Coit Gilman, o primeiro presidente da Universidad Johns Hopkins, inaugurou a editorial en 1878, que comezou a funcionar como a axencia de publicacións da universidade. As súas actividades na prensa científica comezaron co lanzamento do American Journal of Mathematics no seu primeiro ano, e do American Chemical Journal no segundo. A axencia publicou o seu primeiro libro en 1881, Sidney Lanier: A Memorial Tribute, en honor ao poeta que foi un dos primeiros escritores residentes da universidade. En 1891, a axencia converteuse na Johns Hopkins Press e, desde 1972, coñécese como a Johns Hopkins University Press.
Agostiño de Hipona
Esta considerado como «Doutor da Graza», foi o máximo pensador do cristianismo do primeiro milenio e, segundo Antonio Livi, un dos máis grandes xenios da humanidade. Autor prolífico, dedicou gran parte da súa vida para escribir sobre filosofía e teoloxía, sendo As confesións e A cidade de Deus as súas obras máis destacadas.
Johns Hopkins University Press
Historia
Despois de varios movementos dentro e fóra do Campus Homewood, o principal centro académico e administrativo da universidade, a editorial adquiriu unha sede permanente en 1993, nunha antiga igrexa reformada situada no barrio de Charles Village en Baltimore. A estrutura de granito e ladrillo, construída en 1897, era a igrexa católica dos santos Filipe e Santiago, e agora alberga nos seus cinco andares as oficinas da editorial. Nos seus máis de cen anos de publicacións académicas, a editorial tivo unicamente seis directores: Nicolás Murray (1878-1908), Christian W. Dittus (1908-1948), Harold E. Ingle (1948-1974), Jack G. Goellner (1974-1996), Willis G. Regier (1996-1998), James D. Jordan (1998-2003) e Kathleen Keane (2003– ).
Agostiño de Hipona
Nacemento, infancia e adolescencia
Santo Agostiño naceu o 13 de novembro do 354 en Tagaste, unha antiga cidade do norte de África sobre a que se asenta a actual localidade alxerina de Souk Ahras, situada entón en Numidia, unha das provincias do Imperio romano. O seu pai, Patricio, era un maxistrado pagán que se converteu ao cristianismo no seu leito de morte. A súa nai, santa Mónica foi posta pola igrexa como exemplo de muller cristiá, preocupada sempre polo benestar da súa familia. Mónica ensinoulle ao seu fillo os principios básicos da relixión cristiá e ao ver como Agostiño se afastaba do camiño do cristianismo entregouse á oración. Isto fixo que Agostiño se chamase a si mesmo "fillo das bágoas da súa nai". Tivo un irmán chamado Navigius e unha irmá cuxo nome se perdeu, pero que se lembra convencionalmente como Perpetua.
Johns Hopkins University Press
Publicacións e divisións
A JHU Press publica 65 revistas científicas e máis de 200 novos libros cada ano. Desde 1993 promove o proxecto MUSE, un provedor en liña de máis de 550 revistas académicas e máis de 20.000 libros electrónicos.
Agostiño de Hipona
Nacemento, infancia e adolescencia
Os eruditos xeralmente están de acordo en que Agostiño e a súa familia eran bérberes, un grupo étnico indíxena do norte de África. pero estaban fortemente romanizados, falando só latín na casa por motivo de orgullo e dignidade. Nos seus escritos, Agostiño deixa algunha información sobre a conciencia da súa herdanza africana. Por exemplo, refírese a Apuleio como "o máis notorio de nós os africanos", a Ponticianus como "un home de campo, na medida en que é africano", e a Fausto de Milevo como "un cabaleiro africano".
Johns Hopkins University Press
Publicacións e divisións
A editorial ten tres divisións:
Agostiño de Hipona
Nacemento, infancia e adolescencia
O nome da familia de Agostiño, Aurelio, suxire que os antepasados do seu pai eran libertos da gens Aurelia (familia Aurelia) que recibiu a plena cidadanía romana polo edicto de Caracalla no ano 212. A familia de Agostiño era romana, desde o punto de vista legal, polo menos no século cando naceu. Suponse que a súa nai, Mónica, era de orixe berber, en base ao seu nome, pero como a súa familia era honestiores, unha clase alta de cidadáns coñecidos como homes honrados, a primeira lingua de Agostiño era probablemente o latín.
Destacou nos estudos das letras. Mostrou moito interese pola literatura, especialmente pola grega clásica e a elocuencia. Aos 17 anos, a través da xenerosidade do seu concidadán Romanianus, Agostiño foi a Cartago para continuar a súa educación en retórica, aínda que estaba por riba dos medios económicos da súa familia. Sentiu unha forte atracción polo teatro durante os seus anos de estudante en Cartago. Nestes anos tamén destacou nos concursos poéticos e certames públicos. A pesar das boas advertencias da súa nai, de mozo Agostiño viviu durante un tempo un estilo de vida hedonista, relacionándose con mozos que presumían das súas fazañas sexuais. A necesidade de conseguir a súa aceptación obrigou a rapaces inexpertos como Agostiño a buscar ou inventar historias sobre as súas experiencias sexuais. A pesar de que se deixaba levar cegamente polas paixóns humanas e polo seu espírito sensual e mullereiro, non abandonou os estudos, centrados especialmente na filosofía.
Cando era estudante en Cartago leu o diálogo de Cicerón Hortensio (agora perdido), que describiu que lle deixou unha impresión duradeira, acendendo no seu corazón o amor pola sabedoría e unha gran sede da verdade. Así comezou o seu interese pola filosofía. Aínda que se criou como cristián, na súa busca incansable de resposta ó problema da verdade, Agostiño pasa dunha escola filosófica a outra sen que encontre unha verdadeira resposta ás súas inquedanzas. Finalmente chega ao maniqueísmo, para desgusto da súa nai, crendo que neste sistema encontraría o modelo segundo o cal podería orientar a súa vida. Varios anos seguiu esta doutrina, e soamente a abandona despois de falar co bispo Fausto. Ante esta decepción, convenceuse da imposibilidade de chegar á plena verdade, e por isto fíxose escéptico.
É nesta época, aproximadamente á idade de 17 anos, cando Agostiño comezou unha relación cunha moza en Cartago. Aínda que a súa nai quería que casase cunha persoa da súa clase, a muller seguiu sendo a súa amante. A súa nai advertiulle que evitase a fornicación (sexo fora do matrimonio), pero Agostiño persistiu na relación durante máis de quince anos, e a muller deu a luz ao seu fillo Adeodato (372-388), que significa "Don de Deus", quen foi visto como extremadamente intelixente polos seus contemporáneos. No 385, Agostiño terminou a súa relación coa súa amante para prepararse para casar cunha herdeira adolescente. Con todo, cando puido casar con ela, decidira converterse en sacerdote católico e non o levou a cabo o matrimonio.
Agostiño foi desde o principio un estudante brillante, cunha gran curiosidade intelectual, pero nunca chegou a dominar o grego – dinos que o seu primeiro mestre de grego foi un home brutal que golpeaba constantemente aos seus alumnos, e el rebelouse e negouse a estudar. Cando se deu conta de que necesitaba saber grego, xa era demasiado tarde; e aínda que adquiriu nocións da lingua, nunca foi elocuente con ela. Con todo, converteuse nun mestre do latín.
Traslado a Cartago, Roma e Milán
miniatura|O retrato máis antigo coñecido de San Agostiño nun fresco do século VI, [[Letrán, Roma]] Agostiño ensinou gramática en Thagaste durante os anos 373 e 374. Ao ano seguinte trasladouse a Cartago para dirixir unha escola de retórica e permaneceu alí durante os seguintes nove anos. Preocupado polos estudantes rebeldes en Cartago, no 383 mudouse para establecer unha escola en Roma, onde cría que practicaban os mellores e máis brillantes retóricos. Con todo, Agostiño sentiuse decepcionado pola recepción apática que recibiu. Era costume que os estudantes pagasen os seus honorarios ao profesor o último día do período, e moitos estudantes asistiron fielmente todo o período e logo non pagaron.
Amigos maniqueos presentáronlle a Símaco, prefecto da cidade de Roma, a quen a corte imperial de Milán pedira que lle proporcionase un profesor de retórica. A Agostiño ofrecéronlle o traballo e dirixiuse ao norte para ocupar o seu posto en Milán a finais do 384. Aos trinta anos, gañara o posto académico máis visible no mundo latino nun momento en que tales postos daban fácil acceso a carreiras políticas.
Aínda que Agostiño pasou dez anos como maniqueo, nunca foi un iniciado ou "electo", senón un "auditor", o nivel máis baixo da xerarquía desta relixión. Mentres estaba en Cartago, unha reunión decepcionante co bispo maniqueo, Fausto de Milevo, un expoñente clave da teoloxía maniquea, iniciou o escepticismo de Agostiño sobre o maniqueismo. En Roma, afastouse do maniqueismo, abrazando o escepticismo do movemento da Nova Academia. Debido á súa educación, Agostiño tiña unha gran destreza retórica e coñeceu moito as filosofías detrás de moitas fes. En Milán, a relixiosidade da súa nai, os propios estudos de Agostiño sobre o neoplatonismo e o seu amigo Simpliciano impulsarono todos cara ao cristianismo. Isto foi no 382 pouco despois de que o emperador romano Teodosio I emitise un decreto de morte para todos os monxes maniqueos, pouco antes, o 27 de febreiro do 380 polo Edicto de Tesalónica, decretou que o cristianismo era a única relixión lexítima para o imperio romano. Inicialmente, Agostiño non estivo fortemente influenciado polo cristianismo e as súas ideoloxías, pero despois de entrar en contacto con Ambrosio de Milán, Agostiño reevaluouse a si mesmo e cambiou para sempre. Foi en Milán onde se produciu a última etapa da súa conversión.