cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armada Invencible
Ingleses e das Provincias Unidas
Os «barcos en chamas», brulotes, perdidos do 7/8 de agosto:
Escuadra andaluza
Mandada por Pedro Valdés, composta por dez naves.
Escuadra levantina ou italiana
Mandada por Martín Bertendona, composta por nove naves.
Escuadra de Hulks
Mandada por Juan López de Medina, composta de 23 navíos menores.
Notas
Nota importante: aos manuscritos sobre Alonso Pérez de Guzmán hai que acceder directamente para podelos ver.
Garlands
Garlands é o álbum de estrea da banda escocesa de rock alternativo Cocteau Twins, publicado o 1 de setembro de 1982 a través do selo 4AD.
A Silveira, Oural, Boqueixón
A Silveira é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
Mathcore
O mathcore é un tipo de metalcore ritmicamente complexo e disonante. Surdíu na primeira metade dos anos 90 de man de bandas como Converge, Coalesce, Botch, The Dillinger Escape Plan, e Candiria. O termo mathcore é suxerido por analoxía co math rock. Tanto o o math rock como o mathcore fan uso de tempos infrecuentes. Grupos de math rock como Slint, Don Caballero, Shellac, Drive Like Jehu e Dazzling Killmen teñen algunha influencia no mathcore, aínda que este estea máis relacionado co metalcore. Importantes bandas de mathcore teñen sido asociadas tamén co grindcore.
Historia
Un primeiro antecedente do mathcore foi practicado por Black Flag en 1984, co álbum My War. Os seus sete minutos de música lúgubre cun estilo próximo á fusión do seu tema "Scream" foron demasiado para moitos seareiros. Moitos grupos da escena mathcore pagaron tribut a Black Flag no álbum tributo Black on Black: A Tribute to Black Flag, publicado no ano 2002.
Nos anos 90, os grupos que no presente se decriben como de mathcore agrupáronse na etiqueta "noisecore". Kevin Stewart-Panko de Terrorizer refírese a bandas como Neurosis, Deadguy, Cave In, Today Is the Day, The Dillinger Escape Plan, Converge, Coalesce, Candiria, Botch e Psyopus. Stewart-Panko describe o son desas bandas como unha "mestura sen regras de hardcore, metal, math rock progresivo, grind e jazz dinámica, violenta, discordante, técnica, brutal e descentrada".
O termo "mathcore" enfatiza a influencia collida do math rock: math rock con hardcore. As primeiras bandas en gravar este híbrido son Rorschach, Starkweather, Botch e Converge. Ao longo dos 90 comezaron a aparecer outros grupos: Cave In dende Massachusetts, Cable dende Connecticut, Coalesce dende Kansas City ou Knut dende Suíza. O termo foi cuñado co lanzamento do álbum de estrea de The Dillinger Escape Plan, Calculating Infinity (1999). The Dillinger Escape Plan adoita a considerarse pioneira do mathcore.
A principios dos 2000 comezaron a aparecer novas bandas de mathcore. Estas raramente eran descritas como tal, pero comunmente relacionábanse cos pioneiros do xénero ou citabanos como influencia. Os primeiros discos de Norma Jean adoitan a ser comparados con Converge e Botch. Outras bandas novas de mathcore que citan a estes pioneiros como influencia ou son comparadas con eles son Car Bomb, The Locust, Daughters, Some Girls, Look What I Did ou The Number Twelve Looks Like You.
Camila (filme)
Camila é un filme arxentino de 1984 dirixido por María Luisa Bemberg. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 57ª edición dos premios, sendo nomeado finalmente.
Frida Kahlo
Magdalena del Carmen Frida Kahlo Calderón, nada en Coyoacán (Cidade de México) o 6 de xullo de 1907 e finada o 13 de xullo de 1954, foi unha recoñecida pintora e poetisa mexicana. Kahlo naceu e morreu en Cidade de México, no seu fogar coñecido como "La casa azul". A súa obra é considerada emblemática en México pola tradición indíxena. Igualmente, é valorada polo feminismo debido á súa comprometida representación da forma e da experiencia feminina. A súa vida estivo cruzada polo infortunio dunha enfermidade infantil, a poliomielite, e por un grave accidente na súa mocidade que a mantivo prostrada durante longos períodos. De feito, chegou a someterse até a 32 operacións cirúrxicas. Levou unha vida pouco convencional, foi bisexual e entre os seus amantes atopábase Lev Trotski. A súa obra pictórica xira tematicamente en torno á súa biografía e ao seu propio sufrimento.
En 1939 expuxo as súas pinturas en Francia grazas a unha invitación de André Breton. Este tentou convencela de que eran «surrealistas», aínda que Kahlo dicía que esta tendencia non correspondía coa súa arte, xa que ela non pintaba soños senón a súa propia vida. Unha das obras desta exposición (Autorretrato-O marco, que actualmente se atopa no Centro Georges Pompidou), converteuse no primeiro cadro dun artista mexicano adquirido polo Museo do Louvre. Até entón, Frida Kahlo pintara só no ámbito privado, e custoulle admitir que a súa obra puidese ter interese xeral. Aínda que gozou da admiración de destacados pintores e intelectuais da súa época como Pablo Picasso, Vasili Kandinski, André Breton ou Marcel Duchamp, a súa obra alcanzou fama e verdadeiro recoñecemento internacional despois da súa morte, especialmente a partir da década de 1970.
Primeiros anos (1910-1925)
miniatura|Autorretrato (1920) do fotógrafo Guillermo Kahlo, pai de Frida
Familia e orixe
Frida foi a terceira filla do fotógrafo Carl Wilhelm Kahlo, inmigrante alemán nacionalizado mexicano, e da súa segunda esposa, Matilde Calderón, unha indíxena mexicana. > As súas dúas irmás máis vellas foron Matilde (nada en 1899) e Adriana (nada en 1902). En 1906 naceu Guillermo, que sobreviviu só uns días, e en xuño de 1908, a irmá máis nova, Cristina. Ela foi a súa constante compañeira e a única das irmás que deixou descendencia. Frida tivo tres medias irmás máis vellas: Luisa (nada en 1894), María (nada en 1896 e finada aos poucos días de nacer) e Margarita, froito do primeiro matrimonio do pai con María Cardeña Espino (chamada tamén Sardeña nalgunhas fontes), falecida no parto de Margarita en 1898.
Tras a morte da súa nai (a avoa de Frida) en 1878, e debido ás desavinzas coa nova esposa do seu pai, Wilhelm Kahlo embarcou en Hamburgo e chegou a Veracruz (México) en 1890. Como parte da ruptura coa súa familia, cambiou o seu nome polo equivalente en español: Guillermo. O 15 de agosto de 1893 contraeu matrimonio con María Cardeña, de quen enviuvou catro anos máis tarde. O 21 de febreiro de 1898 celebrou o seu matrimonio eclesiástico con Matilde Calderón, a nai de Frida, unión lexitimada civilmente o 29 de setembro de 1904. Ese mesmo ano, tres anos antes do nacemento de Frida, a familia mudouse á localidade de Coyoacán, no centro xeográfico da Cidade de México, á coñecida como Casa Azul, o 247 da rúa Londres, actualmente o Museo Frida Kahlo. A instancias de Matilde, as dúas irmás máis vellas de Frida (fillas do primeiro matrimonio de Guillermo Kahlo) estudaban internas na escola dun convento, de modo que só pasaban as vacacións na casa da familia Kahlo-Calderón.
Infancia
miniatura|Frida Kahlo con 11 anos A vida de Frida estivo marcada desde moi temperá idade polo sufrimento físico e as doenzas. A primeira foi a poliomielite, que contraeu en 1913 cando tiña seis anos, que a obrigou a permanecer nove meses encamada. Deixoulle, amais, unha secuela permanente: a perna dereita moito máis delgada que a esquerda. Animada polo seu pai e como parte da súa rehabilitación, Frida practicou diversos deportes, algúns pouco usuais para unha nena, como fútbol ou boxeo.
Con todo, a evidente limitación motriz e as constantes operacións cirúrxicas e tratamentos médicos fixeron que Frida se desenvolvese de modo diferente. De feito, con frecuencia víase impedida de relacionarse con outros nenos. Varios dos cadros que pintaría na súa vida adulta reflicten a temática da soidade da súa infancia. Un exemplo recorrente, Catro habitantes da Cidade de México (1938), un óleo sobre metal de 32,4 x 47,6 cm, mostra unha nena sentada sobre unha superficie en altura e ataviada cun traxe de tehuana. A nena parece abandonada e triste, e chucha o dedo con desolación. Outro cadro dese mesmo ano, Nena con máscara de morte ou Ela xoga soa, que Frida pintou en dúas versións, mostra tamén unha nena duns catro anos cunha máscara de caveira. Malia tratarse aquí do Día dos Mortos, unha festa popular en México, tamén se comentou o sentimento de soidade que transmite esa nena, quen se supón que representa á propia Frida.
Mentres a ambivalencia de sentimentos de amor e odio caracterizou o vínculo de Frida coa súa nai, a relación co seu pai sempre foi de moito agarimo e proximidade. Fíxose aínda máis estreita tras a poliomielite de Frida, pois foi el quen a acompañou no proceso de rehabilitación. Frida, á súa vez, foi testemuña dos continuos e misteriosos desmaios do seu pai, para ela inexplicábeis. Tratábanse, ao parecer, de ataques epilépticos, secuela dunha lesión cerebral. Co tempo, Frida aprendeu a prestarlle asistencia nestas circunstancias e finalmente decatouse da súa causa. A experiencia compartida de enfrontarse a esas doenzas uniunos na solidariedade e na empatía.
Mocidade
Non se logrou identificar con exactitude a escola á que asistiu Frida antes de 1922. Sinalouse en reiteradas ocasións que foi alumna do Colexio Alemán até 1921 e que alí obtivo o graduado escolar. Con todo, non figura nas actas do colexio, nin tampouco tiña ela fluidez en alemán, como ela mesma lle admitiu nunha carta en inglés de 1949 a Hans-Joachim Kahlo, cando tentaba pescudar sobre os seus devanceiros e a súa familia de Alemaña.
En 1922 iniciou estudos na Escola Nacional Preparatoria da Cidade de México, unha prestixiosa institución educativa que daquela comezaba a admitir estudantes de sexo feminino. En efecto, estaban matriculadas só 35 mulleres, dun total de dous mil alumnos. Naquel momento, Frida aspiraba a estudar medicina. Na escola coñeceu futuros intelectuais e artistas mexicanos, como Salvador Novo, e formou parte de Los Cachuchas, chamados así polas gorras que usaban. A este grupo só pertencían dúas mulleres: Carmen Jaime e a propia Frida. Os demais, todos homes, tiveron éxito intelectual ou profesional xa de adultos na sociedade mexicana: Agustín Lira, Miguel Lira, Alfonso Villa, Manuel González Ramírez, Jesús Ríos y Valles, José Gómez Robleda e quen se converteu no seu noivo, Alejandro Gómez Arias. Los Cachuchas autodefiníanse como un grupo político e crítico coa autoridade, e mobilizábanse contra as inxustizas e polas reformas do sistema escolar. A súa actividade e posición política calzaba nalgún espazo entre as ideas anarquistas e revolucionarias románticas. Máis adiante, Frida plasmaría sobre a tea unha escena típica dos seus encontros con estes amigos. O óleo, pintado en 1927 e con estilo cubista, leva por título Los Cachuchas (ou, alternativamente,Si Adelita...) e transmite, con axuda de símbolos, a atmosfera  grupal e os intereses dos membros do grupo
Accidente e inicio da súa pintura (1925-1928)
O 17 de setembro de 1925 sufriu un grave accidente cando o autobús no que viaxaba foi embatido por un tranvía e ficou esmagado contra un muro. Regresaba da escola á casa xunto con Alejandro Gómez Arias, o seu mozo de entón. A columna vertebral quedoulle fracturada en tres partes, e sufriu amais fracturas en dúas costelas, na clavícula e tres no óso pélvico. A perna dereita fracturouse en once partes, o pé dereito dislocouse, o ombreiro esquerdo desencaixouse e un ferro atravesouna desde a cadeira esquerda até saír pola vaxina. Respecto diso, Kahlo comentaba que sería esta a forma brutal na que perdera a virxindade. O aparatoso accidente levouna por diversos hospitais, ademais de inmobilizala durante un ano, no que permaneceu escaiolada. A medicina do seu tempo fíxoa pasar por múltiples cirurxías (polo menos 32 ao longo da súa vida), corpiños de xeso e de distintos tipos, así como diversos mecanismos de «estiramento».
A comezos de 1925, antes do accidente, traballara como aprendiz no obradoiro de gravado e imprenta de Fernando Fernández Domínguez, amigo do seu pai. Este, no medio do traballo, ensináballe a debuxar copiando gravados de Anders Zorn, pois crera detectar en Frida dotes artísticas. Á parte desta experiencia, Frida non mostrara anteriormente ningún interese especial pola pintura, e tampouco pola materia de artes plásticas na escola. A batalla contra as secuelas da poliomielite facíana inclinarse máis ben polos deportes, xa que o exercicio físico aumentaba as súas posibilidades de recuperación. Tras o accidente, en cambio, trataba de moverse o mínimo para axudar á sanación. A pintura, entón, comeza a ocupar un lugar central na súa vida. De feito, durante a convalecencia comezou a pintar con máis frecuencia. En setembro de 1926 pintou o seu primeiro autorretrato ao óleo, que dedicou a Alejandro Gómez Arias. Nesta primeira obra emprendeu unha dinámica que continuaría o resto da súa existencia: reflectir nos seus cadros os sucesos da súa vida e os sentimentos que lle producían.
En 1927, a súa pintura volveuse máis complexa. Ese mesmo ano pintou o Retrato de Miguel N. Lira, un óleo sobre lenzo de 99,2 X 67,5 cm que mostra o seu compañeiro cachucha nun fondo moi particular, cheo de obxectos e símbolos que aluden ao seu nome. Apenas un ano máis tarde realizou o retrato da súa irmá Cristina, cunhas liñas moi puras e uns tons moi suaves.
Por esta época, Frida xa comezaba a frecuentar ambientes políticos, artísticos e intelectuais. A través de Germán de Campo, un dirixente estudantil moi admirado por Frida, coñeceu ao comunista cubano Julio Antonio Mella, exiliado en México coa súa parella, a fotógrafa Tina Modotti. Frida e Tina estabeleceron rapidamente amizade, e esta última empezou a levala ás reunións do Partido Comunista Mexicano. Xa formaban parte desta organización varios dos seus amigos cachuchas, e Frida tamén acabou por se incorporar formalmente.
Primeiro matrimonio con Diego Rivera (1929-1939)
miniatura|Frida Kahlo con [[Diego Rivera en 1932, fotografiados por Carl van Vechten.]] Frida coñeceu a Diego Rivera a través de Tina Modotti. En 1922 xa tivera ocasión de observalo durante a realización do seu primeiro mural no Anfiteatro "Simón Bolívar" da Escola Nacional Preparatoria. En 1928 volvera coincidir con el en veladas e reunións ás que asistía con Tina Modotti, mais sen falaren. Un día visitouno de improviso, mentres este traballaba nuns murais para o edificio da Secretaría de Educación Pública, coa idea de mostrarlle os seus traballos. Diego, impresionado coa súa obra, animouna a seguir pintando. Desde entón foi constante convidado á casa dos Kahlo.
Contraeron matrimonio o 21 de agosto de 1929. A súa relación, amais do vínculo sentimental e artístico, incluíu relacións extramatrimoniais. Divorciáronse en 1939, mais volveron casar un ano despois.
Hai quen describiron o matrimonio como "a unión entre un elefante e unha pomba", pois Diego era enorme e obeso mentres que ela era pequena e delgada. Frida, por mor das súas lesións, nunca puido ter descendencia, cousa que tardou moitos anos en aceptar. De feito, en 1930, Frida quedou embarazada por primeira vez, mais debido á posición anómala do feto e ás secuelas do accidente de 1925, o embarazo tivo que ser interrompido no terceiro mes, segundo decidiu o médico Jesús Marín.
Os traxes tradicionais mexicanos, consistentes en longos vestidos de cores, e a xoiería exótica, convertéronse, xunto ao seu aspecto teimudo, na súa imaxe emblemática. Diego amaba a súa pintura e foi o seu maior admirador; Frida, pola súa banda, foi a maior crítica de Diego.
Residencia nos EE.UU. (1931-1934)
O ambiente político de México volveuse complicado para a esquerda durante o goberno de Plutarco Elías Calles. Os encargos de murais a Diego Rivera iniciados polo ministro de educación José Vasconcelos paralizáronse. Como a súa fama e reputación crecera nos EUA, dende onde lle fixeron encomendas, Frida e el residiron alí entre 1931 e 1934, principalmente en Nova York e Detroit.
En 1932 encargáronlle a Diego Rivera uns murais para un Museo de Detroit. En abril dese ano, Frida pintou Aparador nunha rúa de Detroit, moi influenciada polo pintor italiano Giorgio de Chirico. Crítica coa forma de vida estadounidense, reflectiuno nas pinturas dese período. En agosto dese mesmo ano contemplou unha eclipse solar, que motivou a incorporación do dualismo noite/día a algúns dos seus cadros, o que se converteu nun elemento iconográfico frecuente na súa obra.
Estando en Detroit, Frida sufriu outro aborto. Durante a súa recuperación, pintou o autorretrato Aborto en Detroit, nun estilo máis penetrante, inspirado nos retablos, pequenos cadros votivos da arte popular mexicana. Esta pintura era totalmente independente da que facía Diego Rivera. Este, consciente do valor da obra de Frida neste período, dixo:
Primeiras exposicións (1935-1939)
miniatura|[[Museo Casa Estudio Diego Rivera e Frida Kahlo|Casa de Diego Rivera e Frida Kahlo construída polo arquitecto Juan O'Gorman en 1932. O matrimonio viviu nela desde 1934. Na actualidade é un museo dedicado ao matrimonio.]]
Frida e Diego volveron a México en 1933. Amais doutras infidelidades anteriores, Rivera tivo un romance con Cristina, a irmá máis nova de Frida. Esta aventura afectou moito a Frida e supuxo un xiro determinante nas súas relacións de parella. Malia superaren as súas desavinzas, Frida iniciou relacións sentimentais tanto con homes como con mulleres durante o resto da súa vida. Rivera tivo fortes celos das relacións extramatrimoniais dela con outros homes, mais toleraba máis as relacións lésbicas de Frida.
Entre 1937 e 1939, o revolucionario ucraíno Lev Trotski viviu exiliado, xunto coa súa esposa, na casa de Frida en Coyoacán. Frida terá un romance co líder comunista. Tralo asasinato de Trotski a mans do axente da NKVD [Ramón Mercader]], Frida foi acusada dese homicidio. Por este motivo estivo baixo arresto, mais finalmente foi deixada en liberdade, do mesmo xeito que o seu marido.
En 1939 Frida Kahlo terminou o autorretrato As dúas Fridas, no que asimilaba a crise marital. Esta obra reflectía as súas dúas personalidades a través da separación entre unha Frida en traxe de tehuana, o favorito de Diego, e outra Frida, de raíces europeas, anterior ao seu encontro con el. Os corazóns das mulleres están conectados por unha vea, e a parte europea rexeitada de Frida Kahlo ameaza con perder todo o seu sangue. Ese mesmo ano expuxo en París, na galería Renon et Collea, convidada por Breton. A estancia na capital francesa levouna a relacionarse con Pablo Picasso.
Recoñecemento artístico (1939-1949)
O 6 de novembro de 1939, Frida e Diego divorciáronse por causa das infidelidades, e Frida regresou temporalmente á súa casa de Coyoacán. Foi un período depresivo no que a artista botou man do alcol como xeito de aliviar os sufrimentos físico e psicolóxico. Neste período destacan dúas obras: As dúas Fridas e Dous espidos nun bosque.
O 24 de maio de 1940 produciuse un atentado infrutuoso por parte de David Alfaro Siqueiros contra Lev Trotski, tralo cal Frida foi detida pola policía durante algunhas horas. En agosto dese mesmo ano, Trotski foi finalmente asasinado, e Frida foi novamente interrogada pola policía.
Rivera viaxou a San Francisco en xuño de 1940 e no mes de setembro, Frida tamén se trasladou. Alí someteuse a unha nova cirurxía realizada por Leo Eloesser, quen xa a tratara dez anos antes, na primeira estadía da parella na cidade. Tras recuperarse da operación, viaxou a Nova York.
Despois do divorcio, Frida e Diego seguiron compartindo gran parte da vida social, artística e política que os unía. Dous meses despois da chegada de Frida, decidiron volver casar. O novo acordo, amigábel, consistiría en convivir, compartir gastos e continuar coa colaboración artística, e excluíron deste a vida sexual.
Nestes anos, o recoñecemento artístico da obra de Frida foi en aumento, especialmente nos EUA. Participou en importantes exposicións colectivas no Museo de Arte Moderna de Nova York, no Instituto de Arte Contemporánea de Boston e no Museo de Arte de Filadelfia. Porén, o empeoramento da súa saúde fai que as clases teñan que desenvolverse na súa casa. No 1946 recibe o Premio Nacional de Pintura.
En 1950 tivo que ser hospitalizada na Cidade de México e ficou internada durante un ano.
Últimos anos (1950-1954)
miniatura |La Casa Azul, [[Museo Frida Kahlo.]] Desde agosto de 1948 e até o seu falecemento Frida Kahlo mantivo unha relación afectiva con Alexandre de Fisterra, con quen mantivo un intenso intercambio epistolar mentres el residiu en París, Ecuador e Guatemala, e a quen legou parte dos seus bens.
En 1953 organizouse na Cidade de México a única exposición individual en vida no seu país natal, na Galería de Arte Contemporánea, cun éxito rotundo. Nunha das críticas díxose que era «imposible separar a vida e obra desta persoa, as súas pinturas son a súa biografía». A saúde de Frida estaba moi deteriorada e os médicos prohibíronlle concorrer a esta. Con todo, chegou nunha ambulancia e asistiu á súa exposición nunha cama de hospital. Os fotógrafos e os xornalistas quedaron impresionados. A cama foi colocada no centro da galería e Frida contou chistes, cantou e bebeu a tarde enteira. Ese mesmo ano tivéronlle que amputar a perna por baixo do xeonllo debido a unha gangrena. Isto sumiuna nunha fonda depresión que a levou a tentar o suicidio nun par de ocasións empregando os opiáceos prescritos. Durante ese tempo escribía poemas nos seus diarios, a maioría relacionados coa dor e o sufrimento.
En febreiro de 1954, Frida escribiu explicitamente no seu diario as súas ideas suicidas. Describía como unha gran tortura as dores físicas e psíquicas tras a amputación. Sinalou tamén que, aínda que continuaba pensando en acabar coa vida, o único que a retiña era Diego Rivera, a quen non desexaba abandonar porque ten "a vaidade" de crer que ela lle faría falta. O 19 de abril de 1954 ingresou no Hospital Inglés tras un intento de suicidio e, malia plasmar no seu diario a promesa de non recaer, o 6 de maio ten que ser hospitalizada de novo polo mesmo motivo. Con todo, o ánimo e a valentía acompañaríana até os últimos momentos. O 2 de xullo participou, dende unha cadeira de rodas, xunto a Diego de Rivera e Juan O'Gorman, nunha protesta contra a intervención estadounidense en Guatemala. miniatura|A Casa Azul, Museo Frida Kahlo. Frida Kahlo morreu en Coyoacán o 13 de xullo de 1954, sen serlle realizada autopsia. Os seus restos foron velados no Palacio de Belas Artes da Cidade de México e cubriuse o seu féretro coa bandeira do Partido Comunista Mexicano, feito moi criticado pola prensa nacional. O seu corpo foi incinerado no Panteón Civil de Dolores e as súas cinzas consérvanse na Casa Azul de Coyoacán, lugar que tamén a viu nacer.
Pastorale héroïque
O pastorale héroïque (en galego pastoral heroica) é unha peza lírica destinada á escena, desenvolvida en Francia durante os séculos XVII e XVIII.
Frida Kahlo
Últimos anos (1950-1954)
O seu último cadro tamén se exhibe na Casa Azul, un óleo sobre masonita que mostra varios cortes de sandías en tons moi vivos. Nun destes anacos, xunto á súa sinatura, pódese ler «VIVA LA VIDA. Coyoacán, 1954, México». As últimas palabras no seu diario foron: "Espero alegre a saída e espero non volver xamais".
Comité Olímpico Andorrano
Comité Olímpico Andorrano (en catalán: Comitè Olímpic Andorrà ou COA) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Andorra. Ten 26 federacións, das cales 18 corresponden a disciplinas olímpicas.
Frida Kahlo
A súa obra pictórica
miniatura |Imaxe de Frida creada para o [[Día de Mortos no Museo Frida Kahlo]] Tanto os críticos da obra de Frida Kahlo como os seus biógrafos coinciden en sinalar que calquera intento de separar a vida persoal da súa obra resulta case imposible ao analizar a temática, a simboloxía e ata a técnica da obra da artista. Trátase de traballos de rumbo moi persoal e autobiográficos: Frida é suxeito e obxecto da súa pintura.
Comité Olímpico Andorrano
Historia
O Comité Olímpico Andorrano foi creado en 1971 e foi recoñecido polo COI en 1975.
Pastorale héroïque
O espírito e os principios son próximos aos da tragédie lyrique, distinguíndose desta no seu carácter máis lixeiro e por ter un número de actos reducido (polo xeral tres). Os argumentos permiten poñer en escena deuses e heroes da mitoloxía greco-romana clásica (de aí o seu nome), cunha intriga xeralmente centrada nos sentimentos amorosos.
Frida Kahlo
A súa obra pictórica
Difícil de clasificar univocamente nunha escola, a súa obra caracterízase por unha síntese de elementos expresionistas e surrealistas cunha temática popular.
A obra de Frida Khalo está profundamente influída pola súa experiencia vital, que se reflicte nas súas diversas etapas, o sufrimento das enfermidades, o accidente e as operacións e os diferentes abortos que sufriu causados polos danos do accidente. O seu inicio no mundo da pintura prodúcese pouco despois do accidente que a deixou prostrada na cama, é o seu período máis realista con algúns influxos da arte europea. Máis tarde, a obra de Diego Rivera vai facer que adopte un estilo máis sinxelo con cores máis brillantes e un certo relectindo o legado e inocencia das artes indíxenas, con certo toque naïf, representando ás súas obras as narracións da súa propia vida coa inclusión de símbolos e a exuberancia das flores, froitos e animais do país no espazo pictórico sen perspectiva, chegando pouco a pouco a un estilo relacionado co surrealismo, sen deixar nunca o realismo. Nos derradeiros anos da vida da artista a súa obra pasa a se converter nunha pintura con conceptos políticos. A súa arte convértese nun desafío constante contra a ideoloxía dominante. Sen dúbida a súa obra é a visión de si mesma, ela é o suxeito que pinta e o suxeito pintado e expresa todo o que sente, e así todo está reflectido nos seus numerosos autorretratos, tema recorrente no seu traballo. A representación da súa propia dor é unha forma de fuxir e liberarse deses sentimentos. A súa pintura contén, e influída pola riqueza do seu simbolismo. A sensibilidade extrema da súa natureza repítese ao longo da súa obra, mentres que resignada pintaba as situacións de máis dor, tamén con resistencia expresa o seu valor en obras como Árbore da esperanza mantente firme.
''“Desde nena, como se di comunmente, eu botara o ollo á caixa de cores. Non sabería explicar por que. Ao estar tanto tempo na cama, enferma, aproveitei a ocasión e pedinlla ao meu pai. Como un neno, a quen se lle quita un xoguete para darllo a un irmán enfermo, prestouma. Miña nai mandou facer un cabalete...se así pode chamárselle a un aparato especial que podía acoplarse á cama onde eu estaba, porque o corsé de xeso non me deixaba estar sentada. Así comecei a pintar o meu primeiro cadro."''
Mito e lenda
A importancia da súa obra pictórica, a complexidade da súa vida e a súa influencia na cultura mexicana da postrevolución, onde se xestou o movemento muralista encabezado polo seu esposo, foron moi estudadas desde múltiples perspectivas e hai publicados moitos estudos críticos sobre iso. A súa personalidade forxouse nunha traxectoria vital infestada de enfermidades que lle producían unha continua dor, así como nunhas relacións persoais con outras personalidades culturais de primeira orde. A súa obra reflicte esa traxectoria vital, a súa propia fantasía e a tradición popular mexicana, incluída a dos exvotos e a  prehispánica. Para Araceli Rico, Kahlo é «o enfermo creador (que) experimenta o drama da súa existencia no rexeitamento aos demais, esforzándose por manter unha situación favorable á realización do seu traballo creativo». Kahlo admiraba a pintura revolucionaria e considerábaa necesaria no seu tempo, pero era consciente que a súa pintura non o era, así escribiu: «Os meus cadros están ben pintados, non con lixeireza, senón con paciencia. A miña pintura leva a mensaxe da dor. Creo que cando menos a unhas poucas xentes interésalles. Non é revolucionaria, para que me sigo facendo ilusións de que é combativa; non podo». Por tanto, a súa obra non pode asociarse ao nacionalismo revolucionario que practicaba o seu esposo Diego Rivera; máis ben trátase dunha obra arraigada na arte popular. Segundo A. Rico «observamos en Frida Khalo unha preocupación pola procura das súas orixes como individuo que pertence e empéñase en descubrir a tradición cultural. É así que nas súas composicións está a evocar todo un mundo de costumes, de crenzas, de obxectos, en fin, de maneiras de ser e de sentir». Un aspecto inquietante da súa obra é a frecuente disociación dela mesma en varios dos seus autorretratos, esta dualidade pode nacer tanto da súa propia historia como da fantasía do pobo mexicano.
Para Raúl Mejía, Frida Kahlo forxou o seu propio mito e lenda coa creación do seu propio personaxe que aparece na maioría da súa obra. Fortemente transgresora en moitas das normas e convencións do seu tempo, decidiu tamén ser a protagonista das súas pinturas. En lugar de realizar un doce traballo, como podía esperarse dunha muller da súa época, construíu unha obra chea de singularidade cun forte contido dramático tanto nos temas como nas representacións de si mesma.
Kahlo mostrouse nas súas pinturas coexistindo tanto coa vida como coa morte, especialmente nas súas frecuentes operacións cirúrxicas sendo constante a presenza da súa dor. En A columna rota o seu corpo aparece cuberto de cravos. Tamén se mostra como produtora de vida e enerxía, ou como fonte de amor e de sentimentos. O tema das relacións e o afecto aparece frecuentemente na súa obra, especialmente o seu grande amor Diego. Pero, sobre todo, é o personaxe que creou dela mesma o motivo principal e protagonista dos seus cadros. A súa mensaxe co paso do tempo segue mantendo toda a súa vixencia como un berro de denuncia contra a opresión.
No seu diario que escribiu a partir dos 35 anos, relatou as súas vivencias tanto da súa última década como dos seus primeiros anos. Escribiu sobre os seus pensamentos, a súa sexualidade, a fertilidade, os seus sufrimentos físicos e psíquicos.
Tamén contribuíu á creación do mito do personaxe de Frida a súa forma de vestir e de arranxarse, frecuentemente ataviada con vestimentas, colares e abelorios inspirados no folclore mexicano tanto precolombiano como do período colonial. Foi o seu marido, Diego Rivera, quen lle recomendou que se vestise así e dese esa imaxe. Outro factor complementario na formación do seu mito é a iconografía que creou dela na colección de fotografías que realizou o fotógrafo estadounidense Nicholas Muray, un dos primeiros en introducir a fotografía en cor nos Estados Unidos.
Símbolo do feminismo
miniatura|Retrato en tributo a Frida Kahlo. Por Saed de los Santos.
Na sociedade do seu tempo, onde a supremacía do masculino constituía o sentido común, a muller xogaba un papel que claramente a supeditaba ao home. Frida, a pesar de estar casada e de demostrar o grande amor que sentía cara ao seu marido, mostrouse autosuficiente e forte. Representouse na súa obra de maneira ambigua, con características sexuais andróxinas, con algúns trazos considerados como masculinos, esaxerando as súas cellas e o seu incipiente bigote.
Foi das primeiras pintoras que expresou na súa obra a identidade feminina desde a súa propia óptica, rexeitando a visión do feminino que se debuxaba desde o tradicional mundo masculino. Ela foi unha das que contribuíron na formación dun novo tipo de identidade para a muller e é recoñecida, hoxe, por moitos, como un símbolo. Frida Kahlo foi a perfecta heroína feminista dos anos 80: a súa primeira biografía, por Hayden Herrera, publicouse en 1983, cando Madonna e Cindy Sherman transformaban os seus experimentos sobre a autorrepresentación feminina nun espectáculo industrial e incrementábase o interese polo realismo máxico latinoamericano.
O 8 de marzo de 2018, e para conmemorar o Día Internacional da Muller, a marca estadounidense de xoguetes Mattel anunciou que sacaba unha liña de bonecas Barbie chamada Sheroes, She (ela) e Heroes (heroína), e entre outras moitas personaxes inspiráronse na pintora como modelo desta liña. Con todo, a familia de Frida denunciou á empresa alegando que non tiñan permiso legal para reproducir a figura da artista.
Pastorale héroïque
As pastorais heroicas máis coñecidas son as de Lully (Acis et Galatée) e Rameau (Zaïs, Naïs etc.), mais este xénero tamén foi practicado por moitos dos seus contemporáneos.
Frida Kahlo
Recepción no cine
Frida Kahlo foi interpretada nos seguintes filmes:
Recepción na música
O vocalista da banda estadounidense Red Hot Chili Peppers, Anthony Kiedis, dedicou a canción “Scar Tissue” a Frida.
En 1994 aparece a canción "Pobre Frida" no álbum Transgresores de la Ley do grupo mexicano de rock e ska Tijuana No dedicada á pintora.
A cantante estadounidense Madonna reafirmou o seu gusto e admiración por Frida Kahlo, tal é o caso do seu vídeo de 1994 Bedtime Story no cal varias escenas están inspiradas nas famosas pinturas da artista. En 2015 inspírase nunha fotografía tomada a Frida para a portada do seu álbum Rebel Heart. Nese mesmo álbum é mencionada na canción "Graffiti Heart".
Tamén en 1994 o artista multidisciplinario mexicano Sergio Arau, ex integrante naquel entón do conxunto de rock Botellita de Jerez edita o seu segundo álbum como solista, onde aparece parodiando a obra unha obra de Frida na súa portada. O nome de dito álbum é ''Mi Frida... Sufrida''
En 1995, o grupo Bandit Queen publica un álbum chamado " Hormone Hotel", cuxa portada é un retrato de Frida, ademais de conter un tema chamado precisamente "Frida Kahlo".
En 2007, a cantante galega Marta Sánchez, interpreta unha canción en homenaxe a ela titulada Frida y sus flores, que se inclúe no seu álbum Miss Sánchez.
Cernadas de Abaixo, Vilamateo, Vilarmaior
Cernadas de Abaixo é un lugar da parroquia de Vilamateo no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
O comparativo galego
En galego a expresión comparativa confórmana dous elementos:
Nas comparativas de superioridade ou inferioridade as partículas que relacionan os elementos comparados son ca, que ou de que: é máis aleuto ca ela, é máis alto ca/que un piñeiro, diso sabe menos ca ti, traballa máis do que din. Nas de igualdade é como ou coma: estaba tan namorada coma min, é tan falador como/coma o seu irmán.
Cando se emprega ca en vez de que ou coma en vez de como?
A partícula ca contrae co artigo:
Daquela, débese escribir: é máis estudoso o neno cá nena, Pedro é máis agarimoso có seu irmán
Cando ca vai seguido da preposición a (que en galego coincide formalmente co artigo) non se fai contracción: téñolle máis respecto a el ca a ela.
Cando a segunda parte da comparación é un verbo, hai que usar do que: coma máis do que bebe
SS Bremen (1929)
Historia
miniatura|esquerda|300px|Perfil do SS Bremen. O SS Bremen así coma o SS Europa foron construídos para a Norddeutscher Lloyd Line para competir coas grandes liñas italianas, inglesas e francesas pola ansiada Banda Azul, prestixioso símbolo de rapidez sumada ao luxo. O seu moderno deseño e a elegancia das súas liñas foron o caché desta clase de transatlánticos cuxo pasaxe estaba entre os máis caros da época na que foron botados. Este navío foi o cuarto en levar o nome en honor da cidade alemá de Bremen.
Construído polos estaleiros Deutsche Schiff- und Maschinenbau AG, o Bremen foi proxectado para obter unha alta velocidade de cruceiro obtendo nas súas probas de mar unha velocidade de 27,5 nós, aínda que nas probas de milla corrida acadou por breves momentos uns 32 nós. Contribuíu moito á velocidade, o deseño da proa con roda tipo bulbo chamada tecnicamente proa Taylor, sendo o primeiro navío civil en levar dito deseño. Ademais, tiña entre as súas chemineas unha catapulta de vapor que lanzaba un pequeno avión correo Heinkel HE 12 cando estaba preto das costas, recuperando o avión no porto base de Blexen. Máis tarde o avión foi eliminado debido á complexidade da catapulta.
O Bremen contaba cun moderno equipo de 4 turbinas asociadas a caldeiras de vapor tubulares en alma de aceite, as cales a alta temperatura permitían acadar un máximo de 135.000 cabalos e un eficiente equipo xerador electróxeno diésel que alimentaba arredor de 20.000 bombillas, 20 ascensores, cociñas e accesorios dos camarotes.
Banda Azul
O 16 de xullo de 1929 realizou a súa viaxe inaugural a alta velocidade desde Bremerhaven ata Nova York. O Bremen realizou a travesía cunha media de 27,83 nós chegando a Nova York en só 4 días, 17 horas e 42 minutos logrando a prezada Banda Azul sentido-Oeste que estaba en posesión do RMS Mauretania desde 1906.
Segunda Guerra Mundial
No 1940 foi pintado co modo disruptivo e destinado a Hamburgo para a súa reconversión en buque de transporte de tropas.
Final
Na preparación da invasión de Inglaterra en 1941 durante a chamada Operación León Mariño o Bremen foi destinado como transporte rápido de tropas de asalto; pero ante a incapacidade de lograr o dominio aéreo por parte da Luftwaffe dita operación foi abortada e foi redestinado a Bremerhaven como un buque de apoio ao exército.
O 12 de marzo de 1942, mentres estaba en dársena sufriu un incendio intencionado causado por un tripulante supostamente antinazi. O sinistro destruíu o barco parcialmente envorcándoo cara estribor. Pensouse que fora un acto de sabotaxe e traizón por parte do tripulante, quen foi arrestado, mais finalmente descubriuse que en realidade foi un acto de vinganza persoal contra os propietarios do barco. Non foi reparado e permaneceu semidesmantelado ata que foi afundido en 1946.
BDFutbol
BDFutbol, (abreviación de Base de Datos del Fútbol) é un sitio web dedicado á recompilación de datos históricos do fútbol español.
Fundado en 2008 por Víctor Muñoz (creador tamén de BDBasket), hoxe é posible consultar nel os datos de todas as tempadas de Primeira División desde 1928, Segunda División desde 1944 e Segunda División B desde 1981, ademais da Copa do Rei, entre outros campionatos, e algunhas competicións estranxeiras: Bundesliga (Alemaña, desde 1963); Premier League (Inglaterra, dende 1992); Serie A (Italia, dende 1988) e Ligue 1 ( Francia, dende 1996).
A web pódese consultar en español, catalán e inglés.
Exército (unidade)
miniatura|dereita|Bandeira do 6º Exército dos Estados Unidos. O exército é unha unidade militar que forma parte dunhas grandes Forzas Armadas, a maior estrutura militar autónoma en tempos de paz.
Adoita equivaler a entre dous e tres corpos de exército. Na actualidade só China, a Federación Rusa e os EUA organizan así as súas Forzas Armadas. En tempo de guerra aínda hai unha unidade militar autónoma maior: a fronte.
Pierre-Auguste Renoir
Biografía
En 1862, Renoir entrou a estudar Belas Artes no obradoiro de Gleyre onde coñeceu a Monet, Bazille e Sisley. Os seus primeiros cadros de estilo clásico, romántico e realista non foron inicialmente ben criticados. Con todo, a primeira obra que expón na galería l'Esméralda en 1864 recibiu unha moi boa acollida, pero logo da exposición, destruíuna. Pintou gran cantidade de paisaxes e de corpos humanos, principalmente femininos (sobre todo o da súa amante, Lise Tréhot). Esta moza tivo unha importancia vital na obra do pintor, dado que ao romperse a relación, houbo un cambio no estilo do autor. A carreira de Renoir iníciase realmente en 1867 coa exposición da Lise à l'ombrelle.
miniatura|250px|esquerda|Autorretrato
O período impresionista de Renoir dura entre 1870 e 1883. Pinta gran cantidade de paisaxes pero as súas obras máis características teñen por tema a vida social urbana. En tódolos seus temas a énfase pono na mocidade e a vitalidade. A súa máis grande obra durante este período é Déjeuner des canotiers.
Entre 1883 e 1890, Renoir entra no seu período ingresco. Logo da súa viaxe a Italia, decide revisar o seu estilo. Os contornos dos seus personaxes vólvense máis precisos. Debuxa as formas con gran precisión, as cores vólvense máis frías. Ao converterse en pai por primeira vez deixa a pintura por un tempo. Ao regresar ao traballo realiza a máis importante obra deste período Grandes baigneuses, cadro que tardou tres anos en completar.
miniatura|250px|Le Bal au Moulin de la Galette
De 1890 a 1900, Renoir cambia novamente o seu estilo. Agora é unha mestura dos seus estilos impresionista e ingresco. Mantén os temas Ingres pero coa fluidez nas pinceladas do seu período impresionista. A súa primeira obra deste período  Jeunes filles au piano, é adquirida polo estado francés para ser exposta no Museo de Luxemburgo. En 1894, Renoir é pai por segunda vez. A aia dos seus fillos, Gabrielle Renard, convértese nun dos seus modelos preferidos.
Entre 1900 e 1919, Renoir entra no seu período de Cagnes. Nesta época sofre graves crises de reumatismo. Co nacemento do seu terceiro fillo en 1901 a súa pintura toma un novo matiz. En varias ocasións pinta en compañía da aia, quen tamén se converterá en modelo para as súas obras.
Ao morrer a súa esposa Aline en 1915, Renoir, xa en cadeira de rodas, continua pintando para afogar a súa pena.
El Diario (Santiago de Compostela)
El Diario, foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1865 e 1866.
ClamAV
miniatura|300px|Logo de ClamAV ClamAV ou Clam AntiVirus é un paquete antivirus gratuíto desenvolvida para Unix e con versións para AIX, BSD, OpenVMS, Linux, Solaris, Microsoft Windows e Mac OS X propiedade desde o 17 de agosto de 2007 da empresa Sourcefire.
O principal obxectivo do Clam AntiVirus e a integración con servidores de correo electrónico para verificar os arquivos adxuntos ás mensaxes. O paquete inclúe un daemon escalable con múltiples fíos de execución, controlados a partir do escáner da liña de comando, e actualizacións de módulo as sinaturas.
Características
miniatura|250px|ClamAV nun PC con [[Ubuntu]]
Villalapaz, Oural, Boqueixón
Villalapaz é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 54 habitantes (29 homes e 25 mulleres).
Las Musas del Lérez
Las Musas del Lérez foi un semanario editado en Pontevedra en 1842.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal de literatura, ciencias y artes, apareceu o 14 de agosto de 1842. Considérase a primeira publicación de carácter literario en Pontevedra. Redactado por Manuel Ángel Couto e Antolín Esperón, entre os seus colaboradores estaban Xoán Cuveiro Piñol, Marcial Valladares, Claudio Cuveiro e Leandro Martínez Padín. Cesou a súa publicación en outubro de 1842.
División de Honra da LNFS 2004-05
A tempada 2004-05 da División de Honra da LNFS foi a 16ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 4 de setembro de 2004 e rematou o 25 de xuño de 2005 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o sétimo título de liga na historia desta competición a prol do Boomerang Interviú.
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 16 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 30 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. A eliminatoria de cuartos de final foi ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final foron ó mellor de 5 encontros.
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O Boomerang Interviú proclamouse campión desta edición 2004-05 da División de Honra da LNFS.
Diamant B
Diamant B foi un foguete espacial francés en servizo entre 1970 e 1973.
Características
Diamant B foi o sucesor de Diamant A, concibido para ser máis potente mediante o uso dunha primeira etapa cun 50% máis de propelente e un 33% máis de pulo, a mesma segunda etapa e unha terceira etapa máis grande. Orixinalmente se encargaron seis Diamant B, cos catro primeiros pensados para ser usados en probas do Sistema de Apoxeo-Perixeo do futuro foguete Europa 2. Finalmente as probas canceláronse e dos seis Diamant B encargados lanzáronse cinco, fallando dous deles.
Bonnot
Bonnot pódese referir a:
LNH Division 1
A 'Division 1 da Ligue Nationale de Handball é a competición de balonmán de máis importancia e nivel de Francia. O campionato foi fundado no ano 1952 e actualmente conta con 14 equipos.
O Montpellier Agglomération Handball é o club con máis títulos, xa que ten 14 vitorias. Pero deses 14 triunfos, 10 foron gañados neste século: entre os anos 2002 e 2006 e entre o 2008 e o 2012.
Đuro Smičiklas
Đuro Smičiklas, nado o 14 de decembro de 1815 e finado o 20 de abril de 1881, foi un eclesiástico greco-católico, bispo de Križevci dende 1857 até o seu pasamento, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
LNH Division 1
O campión e o subcampión do torneo clasifícanse drectamente para a EHF Champions League. Os gañadores da Coupe de France e da Coupe de la Ligue clasifícanse para a Copa EHF. Se o gañador dalgunha desas copas tamén está clasificado para a Liga de Campións, a praza ou prazas son atribuídas en termos da clasificación final.
Đuro Smičiklas
Traxectoria
Naceu en Reštovo, preto de Sošice (entón no Imperio Austríaco, hoxe en Croacia) o 14 de decembro de 1815. Cursou os estudos básicos na súa vila natal, e posteriormente os secundarios no ximnasio de Vinkovci. Posteriormente entrou no seminario de Križevci, e finalmente estudou Filosofía e Teoloxía en Zagreb.
O emperador Francisco Xosé I designouno bispo de Križevci o 4 de xuño de 1857, e o 21 de decembro de 1857 foi preconizado bispo pola Santa Sé. Recibiu a consagración episcopal o 21/22 de marzo de 1858 de mans de Alexandru Sterca-Șuluțiu.
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Finou en Križevci o 20 de abril de 1881.
Lamparte
O topónimo Lamparte pode referirse a:
Arnold Schönberg
Arnold Schönberg ou Arnold Schoenberg, nado en Viena o 13 de setembro de 1874 e finado nos Ánxeles (California) o 13 de xullo de 1951, foi un compositor, teórico musical e pintor austríaco de orixe xudía.
É recoñecido como un dos primeiros compositores en adentrarse na composición atonal, e especialmente pola creación da técnica do dodecafonismo baseada en series de doce notas, abrindo a porta ao posterior desenvolvemento do serialismo da segunda metade do século XX. Ademais foi fundador da Segunda Escola de Viena.