cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carioferina
As carioferinas poden actuar como importinas (que axudan ás proteínas a entrar no núcleo) ou exportinas (que as axudan a saír do núcleo). Forman parte da Familia do Complexo do Poro Nuclear de proteínas na base de datos de clasificación de transportadores (TCDB, transporter classification database).
A enerxía para o transporte destas moléculas deriva do gradiente Ran.
Importina beta
Un exemplo de carioferina é a importina beta. A importina beta é un tipo específico de carioferina que facilita o transporte de cargamentos de proteínas ao interior do núcleo. Para facelo, primeiramente únese á importina alfa (outro tipo de carioferina que se une á proteína a transportar no citoplasma), e despois a proteína a transportar é importada ao interior do núcleo a través dun poro nuclear usando a enerxía derivada do gradiente Ran. Unha vez dentro do núcleo, o cargamento transportado disóciase das carioferinas.
A importina beta pode tamén transportar proteínas ao núcleo sen a axuda da proteína adaptadora importina.
Xenes humanos da familia da carioferina
miniatura|dereita|Ciclo [[Ran-GTP.]]
Savo
Illa de Savo (en inglés: Savo Island) é unha illa volcánica que forma parte das Illas Salomón, no sur do Océano Pacífico. Está localizada ao nordés da punta norte da Illa de Guadalcanal nas coordenadas. Administrativamente forma parte da Provincia Central das Illas Salomón.
Savo na segunda guerra mundial
miniatura|O [[cruceiro estadounidense Quincy en chamas logo dun ataque de cruceiros xaponeses na Batalla da Illa de Savo en 1942.]]
Entre as batallas navais que se disputaron nas inmediacións da illa de Savo están:
A Illa de Savo aparece no xogo de estratexia Commandos 2: Men of Courage, ambientado na segunda guerra mundial.
Germán Sánchez Ruipérez
Germán Sánchez Ruipérez, nado en Peñaranda de Bracamonte (Salamanca) o 12 de setembro de 1926 e finado na República Dominicana o 12 de febreiro de 2012, foi un empresario do mundo da edición e mecenas cultural de España.
Traxectoria
thumb|250px|Exposición Germán, sobre a vida de Germán Sánchez Ruipérez, na [[Casa del Lector.]] Fillo dunha mestra e un libreiro, trasladouse coa familia a Salamanca ao rematar a Guerra Civil e en 1942 incorporouse ao negocio familiar da librería. Casou en 1953 con Ofelia Grande e nesa época viaxou a Londres, onde coñeceu a Stanley Unwin, que sería fundamental para a súa formación no negocio editorial.
En 1981 creou a Fundación Germán Sánchez Ruipérez, con sedes en Madrid, Peñaranda de Bracamonte e Salamanca, dedicada á formación de profesionais do sector editorial e ao fomento da lectura, e impulsou a creación da Casa del Lector en Madrid. En 1990 fundou un periódico, El Sol, que durou dous anos, e desde as súas páxinas fomentou a cultura publicando unha colección económica de grandes autores da literatura universal que se vendía conxuntamente con cada exemplar. Nos últimos anos foi desprendéndose das distintas empresas que adquiriu, incluída Alianza, e vendeu a empresa fundacional, para quedar só á fronte da Fundación Germán Sánchez Ruipérez, cuxo único obxectivo segue sendo a difusión da lectura.
Morreu logo de dous días hospitalizado na República Dominicana. A súa sobriña neta, Ofelia Grande, é a directora de Siruela.
Valdorros
Valdorros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 312 habitantes (INE 2012).
João Cabral de Melo Neto
João Cabral de Melo Neto, nado en Arrecife o 9 de xaneiro de 1920 e finado no Río de Xaneiro o 9 de outubro de 1999, foi un poeta e diplomático brasileiro.
Traxectoria
A súa obra poética, que vai desde unha tendencia surrealista até a poesía popular, porén caracterizada polo rigor estético, con poemas contrarios a confesionalismos e marcados polo uso de rimas en asonancia, inaugurou unha nova forma de facer poesía no Brasil. É considerado o maior poeta de lingua portuguesa por escritores como Mia Couto.
Foi agraciado con varios premios literarios, entre eles o Premio Neustadt, tido como o "Nobel Americano", sendo o único brasileiro galardoado con tal distinción, e o Premio Camões. Cando morreu, en 1999, especulábase que era un bo candidato ao Premio Nobel de Literatura.
Irmán do historiador Evaldo Cabral de Mello e primo do poeta Manuel Bandeira e do sociólogo Gilberto Freyre, João Cabral foi amigo do pintor Joan Miró e do poeta Joan Brossa. Casou con Stella Maria Barbosa de Oliveira, con quen tivo os fillos Rodrigo, Inez, Luiz, Isabel e João. Casou en segundas nupcias, en 1986, coa poetisa Marly de Oliveira. Diplomtíca, exerceu funcións consulares en Asunción, Barcelona (entre 1947 e 1950) e Dakar.
O escritor foi membro da Academia Pernambucana de Letras (aínda que non comparecese a ningunha reunión como académico, nin mesmo á súa toma de posesión) e da Academia Brasileira de Letras.
Traxectoria literaria
esquerda|miniatura|Estatua de João Cabral de Melo Neto no [[Recife|Arrecife.]] Na poesía de Cabral percíbense algunhas dualidades antitéticas, traballadas cun correcto barroquismo. Entre espazo e tempo, entre o dentro e o fóra, entre o macizo e o non macizo, entre o masculino e o feminino, entre o Nordeste desértico e a Andaluzía fértil, ou entre a Caatinga desértica e o húmido Pernambuco. É unha poesía que causa algún estrañamento a quen espera unha poesía emotiva, pois o seu traballo é basicamente cerebral e "sensacionista", buscando unha poesía construtivista e comunicativa, obxectiva.
Aínda que exista unha tendencia surrealista nos seus poemas, principalmente nos iniciais, como en Pedra do Sono, buscando unha poesía que fose tamén expressiva, Melo Neto non precisa recorrer ao pathos ("paixón") para crear unha atmosfera poética, fuxindo de calquera tendencia romántica, mais busca unha construción elaborada e pensada da linguaxe e do dicir da súa poesía, transformando toda a percepción en imaxe de algo concreto e relacionado cos sentidos, principalmente co do tacto, como se pode entender ben en Uma faca só lâmina. Neste poema, Cabral presenta a imaxe do coitelo a través da sensación de baleiro que a navallada deixa na carne, contrastando co propio coitelo sólido que a corta.
Algunhas palabras son usadas sistematicamente na poesía deste autor: cana, pedra, oso, esqueleto, dente, gume, navalha, coitelo, fouce, lámina, cortar, esfolado, baía, reloxo, seco, mineral, deserto, asséptico, baleiro, fame. Cousas sólidas e sensacións táctiles: unha poesía do concreto. miniatura|Joao Cabral de Melo Mantivo unha boa relación con España onde se editou a Poesia completa (mil páxinas ao coidado do poeta Antonio Carlos Secchin). Consideraba a Quevedo e a Góngora da súa mesma familia espiritual. Nesta época coñeceu a Joan Miró, desta relación xurdiu o libro Joan Miró, ilustrado polo artista catalán.
Pedra do Sono
Primeiro libro de poemas de Melo Neto, Pedra do Sono é unha selección de poemas con forte teor surrealista. De entre os temas principais están a descrición de estados oníricos, "lunares", revelando o interese do mozo Cabral polos estados fronteirizos entre o sono e a vixilia. Pedra do Sono foi máis tarde criticado polo propio Cabral. Abandonando lentamente os elementos imagéticos simbolistas e surrealistas, Cabral expresou varias veces a importancia na poesía de presentar a imaxe, en lugar de suxerir atmosferas. Ora, en Pedra do Sono as atmosferas son importantíssimas. As atmosferas nebulosas, meditativas, moitas das cales en lugares recluídos, non estaban en desconesión coa literatura de seu tempo e de novelas anteriores, algunhas das cales sobreviviron na obra posterior de Cabral, así como de poemas que buscan pintar o efecto delirante dunha contemplación. Anos máis tarde, Cabral criticará a súa tendencia nese libro de pintar atmosferas, en lugar de falar directamente. Esa tendencia continuará en parteno seu segundo libro, Os Três Mal-Amados. Nesa obra Cabral coloca tres personaxes a falar, cada un representando un estado diverso de aprensión do mundo.
En 1952, cando o Partido Comunista do Brasil estaba na ilegalidade, João Cabral de Melo Neto foi acusado de crear unha "célula comunista" no Ministerio de Relacións Exteriores xunto con catro diplomáticos máis (Antônio Houaiss, Amaury Banhos Porto de Oliveira, Jatyr de Almeida Rodrigues e Paulo Cotrim Rodrigues Pereira), sendo todos afastados do Palacio do Itamaraty por Getúlio Vargas en orde do 20 de marzo de 1953. Conseguiron retornar ao servizo en 1954 tras recorreren ao Supremo Tribunal Federal.
Academia Brasileira de Letras
miniatura|Posesión de João Cabral de Mello Neto na ABL. Foi elixido membro da Academia o 15 de agosto de 1968, e tomou posesión o 6 de maio de 1969, recibido por Múcio León. Ocupou a cadeira 37, antes ocupada polo xornalista Assis Chateaubriand cunha importancia grande na Literatura Brasileira.
Furco, Arcos, Cuntis
Furco é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 51 habitantes, dos cales 21 eran homes e 20 eran mulleres.
Ever After
Ever After é un filme estadounidense dirixido por Andy Tennant que foi estreado en 1998. Está baseado na obra de Charles Perrault Cincenta.
Risk of Rain
Risk of Rain é un videoxogo de plataformas que incorpora elementos roguelike, desenvolvido por un equipo de dous estudantes da Universidade de Washington baixo o nome de Hopoo Games. O xogo, que comezou coma un proxecto estudiantil, foi financiado por medio dunha campaña en Kickstarter, e publicado por Chucklefish Games para Microsoft Windows en novembro de 2013. As versións para OS X e Linux publicáronse inicialmente como parte dun Humble Bundle o 28 de outubro de 2014. As adaptacións para PlayStation 4 e PlayStation Vita, desenvolvidas coa colaboración de Code Mystics, publicáronse o 12 de abril de 2016.
O xogador controla a un sobrevivente dun accidente dunha nave espacial nun planeta estraño. Segundo progresa polos diversos niveis do xogo, seleccionados de forma aleatoria e con elementos de xeración por procedementos, o xogador procura sobrevivir matando monstros inimigos e obtendo obxectos que melloran as súas capacidades ofensivas e defensivas. O xogo inclúe unha escala de dificultade que se incrementa co tempo, obrigando ó xogador a decidir entre pasar máis tempo adquirindo experiencia e obxectos ou completar os niveis rapidamente para evitar inimigos máis difíciles. O xogo permite partidas multixogador cooperativas de ata catro xogadores en liña e dous en modo local.
Mar de Arousa
Mar de Arousa é unha asociación cultural da parroquia de Bamio no concello de Vilagarcía de Arousa.
Historia e características
A asociación busca preservar a cultura galega. Conta cunha banda de música e un grupo de baile (ambos tradicionais). Tanto as cancións como os bailes son recollidos en diferentes zonas de Galicia co obxectivo de preservar as características esenciais da música e baile tradicionais, non só a nivel local, senón tamén autonómico.
Goleadores do Deportivo da Coruña
A continuación lístanse os máximos dos goleadores do Deportivo da Coruña en competición ligueira.
Subvertising
O anglicismo subvertising refire a práctica de parodiar os anuncios políticos, corporativos ou comerciais co obxecto de manifestar a propia posición respecto das empresas, corporacións ou institucións anunciantes que se serven da publicidade como arma ideolóxica.
Historia e características
Os subverts forman parte do mundo da contrapublicidade pero este último concepto publicitario, usual no contexto hispánico, non describe nin connota o que no mundo anglosaxón se refire por medio dos neoloxismos "subvert" e "subvertising".
Como manifestación publicitaria de denuncia, os "subverts" poden tomar a forma dunha nova imaxe que se corresponde parcialmente co anuncio orixinario ou pode alterar ou manipular máis ou menos drasticamente a imaxe existente.
Segundo AdBusters, unha emblemática revista da contracultura canadense,"un 'subvert' ben producido imita a forma e aparencia do anuncio orixinario, promovendo o clásico 'dobre sentido' pois os espectadores ou receptores adquiren de repente consciencia de que foron 'manipulados'. Os subverts crean disonancia cognitiva. Son capaces de transcender a hipérbole e a brillantez da realidade mediatizada e de revelar súbita e momentaneamente unha verdade subxacente máis profunda".
O anglicismo subvertising procede do entrecruzamento das palabras "subvert" 'subverter' e "advertising" 'publicidade'. Un dos principais obxectivos dos "subvertisements", coñecidos normalmente como subverts (cf. adverts 'anuncios'), é moitas veces a sabotaxe política de candidatos e campañas políticas e de corporacións e empresas multinacionais. Do mesmo xeito que se creou o termo de contrapublicidade (en contraste con publicidade) podería recrearse un substantivo deverbal novo como "denuncio" a partir de "denunciar" que xogase con "anuncio" a través do cambio do prefixo. (cf. "anuncio" vs "denuncio" a maneira de "advert" vs "subvert").
Os puntos de vista liberal e radical son xeralmente os predominantes no mundo do "subvertising", pois unha das ideas agochadas detrás do concepto é a de incitar ó cambio ó presentar imaxes facilmente recoñecibles e intelixibles que poden chegar a ser chocantes e inquietantes na súa franqueza. Por outra parte, hai xente que cre que os subverts son parodias que recordan demasiado os símbolos políticos e comerciais que refiren e que non fan máis que darlle unha maior publicidade da que xa teñen. Desde esta perspectiva, os subverts máis que desafiar as imaxes e iconas que critican acaban por dar soporte ó que están intentando destruír.
Segundo subvertise.org: "O subvertising é a arte da resistencia cultural. É a 'pintada do muro', a 'pegata do poste da luz', o refraseo corrixido dos valos publicitarios, a parodia, a camiseta con mensaxe; pero participa ademais do desafío do sentir das opinións políticas da rúa. A idea básica implica redefinir ou mesmo reivindicar o medio en que vivimos fronte a 'bestia corporativa'."
A contrapublicidade tamén é ás veces usada por publicitarios de campañas políticas para difamar ós seus opoñentes ou chegar ás mentes dos votantes e gañar o seu apoio. Foi utilizada por exemplo polo Bloque Nacionalista Galego na última campaña electoral cando refraseou un anuncio en prensa co eslogan "Pensa en todos nós" do Partido Popular de Galicia cun "Pensa e lembra" no que se listaban os supostos fracasos da política de Fraga fronte ás promesas de futuro do anuncio dos conservadores.
The Blue Lagoon (filme de 1980)
The Blue Lagoon é un filme estadounidense dirixido e producido por Randal Kleiser que foi estreado en 1980.
Sinopse
Dous nenos, Emmeline (Brooke Shields) e Richard (Christopher Atkins), e o cociñeiro dun barco, únicos superviventes dun naufraxio, son arrastrados polo mar ata unha illa deserta. Pouco despois, o cociñeiro morre e os nenos teñen que arranxarse sós. Co paso do tempo, Emmeline e Richard medran e os seus corpos empezan a experimentar os cambios propios da adolescencia, o que esperta neles unha curiosidade que os leva inocentemente a practicar os primeiros xogos sexuais.
Basilio González Besada
Basilio González Besada Vidal, nado en Tui en 1820 e finado en abril de 1878, foi un avogado e xornalista católico galego.
Traxectoria
Fillo de Juan González Besada. Foi alcalde de Tui desde 1857 e deputado provincial en 1860 e 1862. Foi pai de Moisés e Augusto González Besada.
Tráiler
Tráiler pode referirse a:
Distrito Norte, Sevilla
250px|miniatura|Situación do distrito Norte na cidade de [[Sevilla.]] Norte é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Está situado no norte do municipio. Limita ao sur cos distritos de Triana, Macarena e San Pablo-Santa Justa; ao leste co distrito Este-Alcosa-Torreblanca; ao norte, cos municipios de La Rinconada e La Algaba; e ao oeste, cos municipios de Salteras e Santiponce.
Equilibrio de Nash
Coñécese como equilibrio de Nash unha teoría elaborada polo matemático norteamericano John Forbes Nash, Jr. para aplicación na teoría de xogos, que define un equilibrio que marca a óptima estratexia de todos os xogadores dun xogo dado.
Nótase tal equilibrio cando un xogador de dito xogo non pode beneficiarse mudando de estratexia, se se manteñen todas as estratexias dos outros xogadores constantes. Exemplificando, nun xogo de escoller números do 1 a 9, inclusive, xogado por dúas persoas, no que quen escolla o maior número é o vencedor, é posíbel que ocorra só unha situación de equilibrio de Nash: cando ambos xogadores escollan 9. Se o xogo consistise en proclamar vencedores aqueles que escolleran os mesmos números, habería a posibilidade de ter 10 equilibrios de Nash. Outro caso no que é observado o equilibrio de Nash é no Dilema do Prisioneiro.
Segunda división española 2016/17
A tempada 2016–17 da Segunda División (por motivos de patrocinio LaLiga 1| 2 |3) de fútbol foi a 86ª edición da categoría de prata do fútbol español. A competición comezou en agosto de 2016 e finalizou en xuño de 2017 coas eliminatorias de ascenso finais.
Willkamayu
Willkamayu (quechua, "río sagrado") é o río estelar, vía Láctea para os antigos peruanos, que simboliza o retorno das augas dende o Amazonas ou da Mama Qucha ou nai Océano Pacífico. Ás veces este río do ceo é visible durante o día e móstrase coma un arco da vella. Ten entre as súas constelacións máis visibles a Llama, a Perdiz (Lluthu), a Cruz (Chacana), o Suche (Such'i), e estrelas coma Pacha Paqariq, Ch'aska entroutras.
Centímetro cadrado
Un centímetro cadrado é a área que ocupa un cadrado dun centímetro de lado, representado co símbolo cm2. Equivale a unha dezmilésima parte dun metro cadrado.
Equivalencias
Centímetru cuadráu Centímetre quadrat Centímetro cuadrado Zentimetro karratu frr:Kwadrootmeeter Centimetro quadro Centímetro quadrado ตารางเซนติเมตร 平方厘米
Peiote
O peiote (Lophophora williamsii) é un pequeno cacto sen espiñas nativo da rexión que se estende entre o suroeste dos EUA ata o centro de México.
Contén numerosos alcaloides, entre eles a mescalina, un poderoso alucinóxeno. Tódalas especies de Lophophora son de crecemento extremadamente lento, a miúdo tardan máis de 30 anos en alcanzar a idade de floración (o tamaño dunha pelota de golf, sen incluír a raíz). Os espécimes cultivados crecen a maior velocidade, normalmente tardan entre 6 e 10 anos en alcanzar a madurez. Debido a este lento crecemento e á sobreexplotación a que está suxeito, considérase en perigo de extinción.
Instrumento de vento
A altura do son depende de varios aspectos:
A familia de vento divídese en tres:
Instrumentos de vento mecánico
Outro xeito de clasificación é atendendo á forma de producirse o son no instrumento e é a seguinte:
Xeranil pirofosfato
O xeranil pirofosfato (GPP), tamén chamado xeranil difosfato ou pirofosfato de xeranilo, é un composto intermediario da vía da HMG-CoA redutase ou do mevalonato utilizada por moitos organismos para a biosíntese de farnesil pirofosfato, xeranilxeranil pirofosfato, colesterol, terpenos e terpenoides.
miniatura|center|350px|Versión simplificada da vía de síntese de esteroides cos intermediarios [[isopentenil pirofosfato (IPP), dimetilalil pirofosfato (DMAPP), xeranil pirofosfato (GPP) e escualeno (outros intermediarios foron omitidos).]]
Publicacións especiais da Royal Numismatic Society
As publicacións especiais da Royal Numismatic Society (en inglés: Special Publications of the Royal Numismatic Society) son unha serie de publicacións extraordinarias levadas a cabo pola Royal Numismatic Society londiniense en paralelo á súa publicación periódica The Numismatic Chronicle. Os títulos da serie de publicacións especiais versan acerca dos máis diversos aspectos da numismática e inclúen estudos detallados das emisións monetarias de diferentes rexións do mundo.
Aeroporto Viru Viru
O aeroporto internacional Viru Viru é un aeroporto situado en Santa Cruz de la Sierra, Bolivia. Trátase do aeroporto internacional máis grande do país. Viru Viru opera voos domésticos, rexionais e internacionais cara Norteamérica, Suramérica e Europa e é o centro de conexións da maior aeroliña boliviana, Boliviana de Aviación.
Distrito Sur, Sevilla
250px|thumb|Situación do distrito Sur na cidade de [[Sevilla.]] Sur é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Está situado no centro-sur do municipio. Limita ao leste cos municipios de Dos Hermanas e Alcalá de Guadaíra; ao norte limita cos distritos Cerro-Amate e Nervión; ao noroeste co distrito Casco Antiguo; e ao oeste co distrito de Los Remedios.
Clasificación de discapacidades en atletismo
A clasificación das discapacidades en atletismo fixa as categorías de participación dos atletas con discapacidade nas competicións internacionais, coma os Xogos Paralímpicos.
As categorías son numéricas, e van precedidas dunha letra T ou F, segundo sexan para competicións de carreiras (en. track) ou saltos e lanzamentos (en. field).
Henry Hindley
Traxectoria
Viviu en York desde 1741, e en 1752 construíu un reloxo para a catedral de York. Fabricante de instrumentos científicos, inventou o parafuso sen fin e o primeiro telescopio ecuatorial do mundo.
O Mosteiro, Dozón, Dozón
O Mosteiro é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 32 habitantes (18 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Historia
San Pedro do Mosteiro foi parroquia ata o plan de arranxo da diocese lucense de 1890, cando foi suprimida e integrada na de Santa María de Dozón.
Patrimonio
Neste lugar está situada a Igrexa de San Pedro de Vilanova de Dozón.
Pico del Terril
miniatura|Pico del Terril O pico del Terril é a máxima altitude da provincia española de Sevilla en Andalucía, con 1.129 msnm. Localízase próximo ás localidades de Algámitas e Pruna.
Na súa cima pode atoparse un vértice xeodésico do Instituto Xeográfico Nacional de España. Forma parte das 8 Cimas de Andalucía.
Samuel Beckett
Samuel Barclay Beckett, nado en Dublín o 13 de abril de 1906 e finado en París o 22 de decembro de 1989, foi un novelista, dramaturgo, crítico e poeta irlandés. Foi un dos máis importantes representantes do experimentalismo literario do século XX, dentro do modernismo anglosaxón. Foi igualmente figura chave do chamado teatro do absurdo. Escribiu os seus libros en inglés e francés, e foi asistente e discípulo do novelista James Joyce. A súa obra máis coñecida é o drama Á espera de Godot.
Beckett foi galardoado en 1969 co Premio Nobel de Literatura. Foi elixido Saoi de Aosdána en 1984.
Traxectoria
Naceu en Foxrock (preto de Dublín) o 13 de abril de 1906, fillo de William Frank Beckett (1871-1933), un aparellador e descendente dos hugonotes, e Maria Jones Roe, unha enfermeira, cando ámbolos dous tiñan 35 anos. Logo de asistir a unha escola protestante de clase media no norte de Irlanda, ingresou no Trinity College de Dublín, onde obtivo a licenciatura en linguas romances en 1927 e o doutoramento catro anos máis tarde. Ó mesmo tempo, continuou estudando o filósofo francés René Descartes e escribiu o ensaio crítico Proust (1931), que sentaría as bases da súa filosofía e obra. Foi entón cando coñeceu ao novelista e poeta irlandés James Joyce, do que foi amigo e colaborador. Entre 1932 e 1937 traballou e viaxou sen descanso e desempeñou diversos traballos para incrementar os ingresos da pensión anual que lle ofrecía seu pai, supoñéndolle un duro golpe a súa morte en 1933. En 1937 estableceuse definitivamente en París, pero en 1942 tivo que trasladarse ó sur de Francia, libre da ocupación nazi, fuxindo da Gestapo, pois Beckett sumárase á Resistencia. Ao final da segunda guerra mundial regresou a París, onde escribiu catro grandes obras: a súa obra dramática Á espera de Godot (1952) (a súa obra mestra en opinión da maioría dos críticos), e a súa triloxía Molloy (1951), Malone morre (1951) e O indomable (1953), que Beckett considera o seu maior logro, e na que os seus personaxes, misteriosamente enfermos e sumidos nun desesperado monólogo, esperan a súa disolución final e someten a linguaxe a un proceso de aniquilamento que constitúe unha das constantes de toda a súa produción literaria. En 1961 outórganlle o premio Internacional de Literatura, que compartiu con Jorge Luis Borges e, en 1969, foi galardoado co premio Nobel de literatura. Morreu en París o 22 de decembro de 1989.
Aspectos globais
A obra de Beckett é fundamentalmente sombría e tendente ao minimalismo e, de acordo con certas interpretacións, profundamente pesimista (até nihilista ) sobre a condición humana. En consonancia con isto, co tempo os seus libros fixéronse paseniñamente máis crípticos e breves. O pesimismo de Beckett vén con todo temperado por un senlleiro sentido do humor, entre negro e sórdido (véxase Comentarios sobre o autor).
Samuel Beckett foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 1969 «pola súa escritura, que, renovando as formas da novela e o drama, adquire a súa grandeza a partir da indixencia moral do home moderno». En 1961 recibiu así mesmo o "Premio Formentor" outorgado polo Congreso Internacional de Editores, xunto Jorge Luis Borges.
Estilo
Nas súas obras, Beckett centrou a súa atención na angustia indisociable da condición humana, que na última instancia reduciu ao eu solitario ou ao nada. Tamén experimentou coa linguaxe ata deixar tan só un esqueleto, o que orixinou unha prosa austera e disciplinada pero chea de humor. A súa influencia en dramaturgos posteriores, sobre todos naqueles que seguiron os seus pasos na tradición do absurdo, foi tan notable como o impacto da súa prosa. miniatura|dereita|Tumba de Samuel Beckett no Cemiterio de [[Montparnasse, París]]
Obras
Escritor bilingüe, a partir de 1953 escribiu en francés e, ás veces, en inglés; xeralmente traducía a obra ó outro idioma, adaptándoa. Escribiu novelas, pezas e textos varios para radio, televisión e cinema.
Rafael González Besada
Rafael González Besada Vidal, nado en Tui en 1822 e finado en Guillarei en maio de 1893, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan González Besada. Sendo Coronel, desempeñou a praza de Gobernador Militar de Tui e da provincia de Pontevedra. Foi Cabaleiro da Orde de Carlos III e estaba en posesión de varias Cruces vermellas de Mérito Militar. Retirouse voluntariamente en 1882, desempeñando despois o cargo de e Vicepresidente da Comisión Provincial da Deputación Provincial de Pontevedra.
Foi pai de Rafael González Besada Valdés.
Valle de las Navas
Valle de las Navas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 588 habitantes (INE 2012).
Arribas (xeografía)
Arribas é o termo usado para describir o relevo peculiar formado polos ríos da rexión situada entre as provincias españolas de Salamanca e Zamora, e os distritos portugueses de Braganza e Guarda. Alí Arribas do Águeda, Arribas do Douro, Arribas do Esla, Arribas do Huebra, Arribas do Tormes e Arribas do Uces.
Etimoloxía
"Arribes", en feminino, é unha palabra asturleonesa antigamente pronunciada co o fonema schwa, son a medio camiño entre o fonema "e" e "a" castelán, escrita "Arribas" na maneira galego-portuguesa.
As Nogueiras, Dozón, Dozón
As Nogueiras é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 43 habitantes (19 homes e 24 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Modesto Ordóñez Gómez
Modesto Ordóñez Gómez, finado en Mens (Malpica de Bergantiños) o 13 de abril de 1979, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Empresario da conserva. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe local de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi nomeado alcalde de Malpica de Bergantiños en outubro de 1938. Permaneceu no cargo até marzo de 1939. Volveu ser nomeado alcalde para substituír a Pedro Loureiro González. Permaneceu no cargo até 1968. Foi patrón maior da Confraría de Pescadores do Porto de Malpica.
Vida persoal
Casou con María Cousillas Suárez.
Charlie Wilson's War
Charlie Wilson's War é un filme estadounidense de 2007 dirixido por Mike Nichols. Está baseado na historia do congresista estadounidense Charlie Wilson e no membro da CIA Gust Avrakotos, cuxos esforzos lideraron a Operación Ciclón, un programa para organizar e apoiar os muxahidin afgáns durante a invasión soviética de Afganistán.
O guión foi escrito por Aaron Sorkin e unha adaptación do libro de 2003 Charlie Wilson's War: The Extraordinary Story of the Largest Covert Operation in History, escrito por George Crile III. Está protagonizado por Tom Hanks, Julia Roberts e Philip Seymour Hoffman, xunto con Amy Adams e Ned Beatty nos papeis secundarios. Foi nomeado a cinco premios dos Globos de Ouro, incluíndo mellor filme de comedia ou musical, mais finalmente non gañou ningún. Hoffman foi nomeado na 81ª edición dos Óscar ó mellor actor secundario.
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
miniatura|300px| Logo da fundación A Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas (FIIAPP) é unha fundación pertencente ao sector público estatal español e unha institución integrante da Cooperación Española, que traballa na mellora dos sistemas públicos en máis de 100 países, xestionando proxectos de cooperación internacional.
Visayas
Visayas é o nome dun dos tres grupos de illas que forman as Filipinas con Luzón e Mindanao. Consta de numerosas illas, que forman a parte central do arquipélago filipino.
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
A actuación da FIIAPP enmárcase na política exterior española, apoiando a actividade internacional da Administración española nas áreas xeográficas e os ámbitos de actuación prioritarios.
Visayas
Rexións e provincias
Politicamente as Visayas divídense en 3 rexións, que se subdividen en 16 provincias. 200px|miniatura|Mapa de situación.
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
A súa sede está na rúa Beatriz de Bobadilla, Madrid.
Historia
A fundaión naceu en 1998 baixo o nome de Fundación Iberoamericana de Gobierno y Políticas Públicas, coa finalidade de traballar na cooperación técnica coas Administracións Públicas con terceiros países, fundamentalmente en Iberoamérica.
Visayas
Visayas Occidentais (Rexión VI)
Comprende as illas de Palawan e Panay e a metade occidental de Negros. Provincias:
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
Historia
No ano 2000 fusiónase coa Fundación Instituto Iberoamericano de Administración Pública (creada en 1997), dando lugar á actual Fundación.
Betaucourt
Betaucourt é unha comuna do departamento de Alto Saona, na rexión do Franco Condado, Francia. Ten 7,17 km² e 172 habitantes. O principal monumento da comuna é a igrexa, construída en 1835 sobre unha igrexa anterior e restaurada en 1998. Do antigo castelo de Betaucourt tan só quedan as ruínas, preto dunha antiga vía romana.
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
Historia
Actualmente, a FIIAPP é unha parte integrante do conxunto da Cooperación Española, xestionando proxectos de cooperación técnica, financiados pola Unión Europea e polo Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación de España.
Visayas
Visayas Orientais (Rexión VIII)
Illas de Leyte e Samar. Provincias:
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
Proxectos de cooperación
A Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administraciones y Políticas Públicas traballa ao servizo das administracións públicas, gextionando a participación dos seus diferentes órganos en proxectos de cooperación técnica, impulsando desta forma a súa internacionalización e fomentando a Marca España.
A FIIAPP xestiona proxectos de cooperación internacional baseados na mellora das administracións públicas dos países nos que traballa. Faino mediante o intercambio de experiencias entre expertos españois e os seus homólogos nas institucións beneficiarias nos países nos que traballa.
Piñeiro, Dozón, Dozón
Piñeiro é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 47 habitantes (18 homes e 29 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Fundación Internacional y para Iberoamérica de Administración y Políticas Públicas
Proxectos de cooperación
Ademais, realiza parte do seu traballo noutras actividades, como a realización de estudos sobre administracións e políticas públicas (I+D+i), así como na formación do persoal do sector público.
Padroádego
O cargo de presidente/a osténtao o/a Vicepresidente/a do Goberno de España.
O cargo de secretario/a do padroádego correspóndelle ao/á Director/a da fundación.
O Padroádego conta cunha Comisión Permanente presidida polo Secretario de Estado de Cooperación Internacional e para Iberoamérica.
Obxectivos
A FIIAPP xestiona proxectos de cooperación técnica internacional ao servizo das administracións co obxectivo de mellorar os sistemas públicos nos países nos que traballa. Constitúe un instrumento para o intercambio de experiencias e boas prácticas da Administración española e para a mellora de modelos de políticas públicas. Contribúe a fomentar e consolidar relacións de confianza con administracións doutros países e con organismos internacionais.
Ámbito de actuación da FIIAPP
A FIIAPP xestiona proxectos dos seguintes ámbitos:
Skopje
Skopje (en macedonio: Скопје ou Skopje; en albanés: Shkup) é a capital e a maior cidade de Macedonia do Norte. No período romano era coñecida baixo o nome de Skupi. A cidade desenvolveuse rapidamente trala fin da segunda guerra mundial, aínda que esta tendencia rematou en 1963, ano no que foi esnaquizada por un gran tremor de terra.
Hoxe en día Skopje é unha cidade moderna con interese polos monumentos culturais do pasado. A cidade atópase no curso superior do río Vardar nunha ruta principal na península balcánica, entre Belgrado e Atenas. A cidade ten unha poboación de 515.419 habitantes (censo de 2002). É un importante centro siderúxico, así como das industrias química, madeireira, téxtil e publicitaria. O desenvolvemento industrial da cidade foi acompañado por un desenvolvemento intensivo dos sectores do comercio e da banca, así como por unha énfase nos campos da cultura e do deporte.
Segundo o censo nacional de 2002, a poboación de Skopje era de 506.926 habitantes. O grupo étnico principal é o dos macedonios, que constitúen o 66,75 % da poboación, seguido polos albaneses (20,49 %), xitanos (4,63 %), serbios (2,82 %), turcos (1,7 %), bosníaco (1,5 %) e romaneses (0,5 %).
Primeira división española 1978/79
A tempada 1978/79 da Primeira división española de fútbol, que foi a 48ª edición do campionato, comezou o 2 de setembro de 1978 e rematou o 3 de xuño de 1979.
O Real Madrid revalidou o título conseguido o ano anterior.
Trofeo Pichichi
Flamante Bota de Ouro e Balón de Prata, Hansi Krankl chegou ao FC Barcelona como un dos mellores dianteiros mundiais do momento. Confirmouno gañando o Trofeo Pichichi cunha gran media realizador, 29 goles en 30 partidos, logrando tamén a Bota de Bronce como terceiro máximo anotador das ligas europeas. miniatura|200px|[[Hans Krankl|Krankl, primeiro e único futbolista austríaco en lograr o Trofeo Pichichi.]]
Metro de Cantón
O Metro de Guangzhou é a rede de metro da cidade de Cantón (Guangzhou), na provincia de Guangdong da República Popular da China.
Gieokui Bam
Gieokui Bam (en 기억의 밤) é un filme surcoreano de 2017 dirixido por Jang-Hang-jun. Está protagonizado por Kang Ha-neul, Kim Mu-yeol, Moon Sung-keun e Na Young-hee.
Metro de Cantón
É a cuarta cidade chinesa en construír un sistema do ferrocarril subterráneo logo de Pequín, Tianjin e Shangai. A construción comezou en 1993 e a primeira liña rematouse e abriuse en 1997 e 1999. O sistema adminístrao a Corporación do Metro de Guangzhou establecida en 1992 como empresa estatal dependente do goberno de Guangzhou.
Gieokui Bam
Estrea
O filme estreouse en Corea do Sur o 29 de novembro de 2017. Despois da estrea local, Gieokui Bam estreouse a través de Netflix e está dispoñible en máis de 190 países.
Coripe
Coripe é un municipio español da provincia de Sevilla, na comunidade autónoma de Andalucía. No ano 2016 contaba con 1 337 habitantes. A súa extensión superficial é de 52 km² e ten unha densidade de 28,29 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 58' N, 5º 26' O. Atópase situada a unha altitude de 325 metros e a 77 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Historia
Coripe é unha vila de 1 337 habitantes. Está situado na Serra Sur da provincia de Sevilla (Piedemonte Subbético) e forma parte dunha paisaxe natural de gran beleza, ademais é testemuña de diversos episodios históricos moi relevantes.
Arroupado entre oliveirais de montaña e bosques naturais, foi testemuña de numerosos acontecementos históricos moi significativos ao longo do tempo. O lugar onde se sitúa presenta unha abundante variedade arbórea e arbustiva froito dun suficiente abastecemento de auga que a regula. Isto, xunto co seu agradable clima tépedo mediterráneo proporciona un ecosistema único propicio que deu lugar desde tempos moi remotos a infinidade de asentamentos humanos que datan desde o Paleolítico inferior.
A diversidade de achados prehistóricos é moi notable en toda a súa contorna. Case todos corresponden desde o Paleolítico inferior até a Idade dos Metais. Entre eles atópanse varios utensilios de caza, como machadas de pedra, e anacos de vasillas de barro, así como algúns restos humanos atopados baixo monólitos e próximos a lugares onde hai auga. Estes asentamentos tamén indican que podía haber abundante caza dunha fauna moi variada.
Polos restos de vasillas e contedores de barro e cerámica achados suponse que tamén eran produtores en boa cantidade de viños. A economía turdetana debeu de ser bastante próspera xa que se utilizaban moedas de diversos metais e iso fai pensar que tamén se recadaban impostos.
A necrópole turdetana estaba situada a uns 1 500 metros do complexo urbano, e polo gran número de restos humanos localizados en diversos puntos da zona, debeu de abarcar unha ampla extensión de terreo. Este pobo sentía un gran respecto polos seus defuntos e isto reflíctese nos gravados dos anacos de lápidas de mármore atopados, tanto polo esmero da talla como pola calidade da pedra.
Máis tarde, a expansión cartaxinesa deteriorou notablemente a economía e abastecemento dos turdetanos ao quedaren estes sometidos baixo o seu dominio, controlando tamén as vías comerciais.
No século III a.C. os romanos acabaron co dominio cartaxinés, ocuparon e organizaron o territorio, desenvolveron de novo a agricultura e o comercio e implantaron o seu dereito e administración. Atopáronse restos arqueolóxicos que confirman estes datos, como algúns anacos de columnas romanas, moedas, vasillas e cerámicas da época de Traxano e de Claudio I.
Trala caída do Imperio romano entran na Península Ibérica os vándalos e os visigodos. A uns 6 km de Coripe ten lugar unha das batallas máis importantes da historia de España que supoñería o fin do reino visigodo: A batalla de Guadalete (no 711). As forzas invasoras musulmás de Musa ibn Nusayr e o exército do rei Rodrigo (Roderico, duque da Bética) estableceron un combate no que a deserción de parte do exército visigodo, mandado polos irmáns de Witiza, facilitou o triunfo islámico e a súa posterior conquista de Hispania. A zona onde tivo lugar a famosa batalla atópase preto do cruzamento dos ríos Guadalete e Guadalporcún máis coñecido como "os Mortos". Alí foron enterrados os corpos dos soldados caídos mentres que os restos do rei foron trasladados a unha vila de Portugal. Atopáronse numerosas armaduras e complementos de guerra como lanzas e espadas que hoxe se atopan nunha propiedade privada do Castelo das Gardas.
Pouco se sabe do antigo Coripe durante os séculos posteriores pero por algunha razón a poboación dispersouse e o pobo quedou sumido no máis solitario abandono. Algunhas familias trasladáronse ao lugar actual, aínda que os motivos dese traslado ignóranse. Sería cara aos séculos X-XI cando comezase outra etapa histórica nun novo lugar.
Da época musulmá só se conservan algúns restos dos cimentos dunha fortaleza árabe na Serra de Coripe, pero son moi escasos. Esta fortaleza constituía un punto determinado que emitía e recibía información mediante sinais luminosas (case sempre nocturnas) a outras fortalezas próximas (castelo de Cote, castelo de Morón etc.). A estratexia e defensa militar estaban sempre vixentes dado que os árabes carecían de tradición na organización política, polo que posteriormente constituirían numerosos pequenos reinos divididos.
No ano 1248 Fernando III o Santo tomou Sevilla e o val do Guadalquivir, pero a arte islámica xa formaba parte da cultura desta zona quedando vestixios na provincia de numerosas construcións.
Coripe foi zona fronteiriza entre os reinos cristiáns e o de Granada. Máis tarde formaría parte de Morón de la Frontera. En 1894 conseguiu o recoñecemento de vila e independizouse do concello de Morón. E a partir de entón xa se constituiría como municipio independente na provincia de Sevilla.
Foi no primeiro cuarto do século XX cando Coripe sería partícipe dun proxecto histórico relevante: o trazado dunha vía ferroviaria que comunicaría Almargen con Xerez da Fronteira. Este feito ía supor un gran desenvolvemento económico para o municipio e saldaría o déficit laboral dos seus habitantes. Pero as obras non chegarían a concluír definitivamente e daría lugar a un total abandono do proxecto. Isto seguiría así ata que o programa da Vía Verde da Serra considerase de utilidade o trazado. Fomentar o turismo rural respectando o medio natural é o principal motivo e xorde deste xeito unha empresa prometedora que amplía os coñecementos culturais e sociais do pequeno municipio e dos seus visitantes.
Todo comeza en agosto de 1901, cando se funda unha compañía privada denominada "Sociedade de Estudos do Ferrocarril de Xerez a Villamartín e Setenil". Presidida polo marqués de Bonanza, contaba con 774 investidores que dispoñen dun cuantioso capital e pon en marcha o primeiro intento de iniciativa comercial e industrial. Esta empresa privada inclínase pola construción dun trazado ferroviario de ancho normal e fracasa ao estar vixente unha lei que dá prioridade ás vías estreitas, xunto con outros requisitos técnicos e financeiros establecidos.
Dexter
Dexter é unha serie de crime, drama e misterio que foi emitida a través da canle estadounidense Showtime dende o 1 de outubro de 2006 até o 22 de setembro de 2013. Ambientada en Miami, a serie céntrase na personaxe de Dexter Morgan (Michael C. Hall), un técnico forense especializado na análise de patróns de sangue para o departamento de policía, que leva unha vida paralela como asasino en serie que acaba coa vida doutros asasinos e criminais. A primeira tempada está baseada na novela Darkly Dreaming Dexter (2004), a primeira das novelas sobre Dexter escritas por Jeff Lindsay.
Coripe
Historia
En 1918, o ministro de Fomento Francesc Cambó toma a iniciativa do trazado acollendo a prioridade dun ancho ferroviario normal por todo o país. Desta forma, na ditadura do xeneral Miguel Primo de Rivera apróbase por fin o proxecto do ferrocarril Xerez-Almargen de acordo cun plan elaborado polo ministro de Fomento, o conde de Guadalhorce.
Dexter
Sinopse
Dexter é un forense especializado no sangue do Departamento de Policía de Miami. Tamén é un fiel mozo, un divertido padrastro, un irmán confidente e un friki do sangue para algúns; pero todo isto non son máis que papeis que, voluntariamente ou non, desempeña de cara a unha sociedade que non o aceptaría: Dexter é, e el sábeo, un monstro, un psicópata, un corpo sen alma, frío, calculador; un asasino en serie. Ou non. El goza con iso. Como a el lle gusta dicir é, simplemente, Dexter.
Unha vez coñecemos a Dexter, descubrimos que non hai nada que o inmute, que perturbe os seus soños, xa que nin sequera os ten; nin sequera ningún sentimento que non é capaz de posuír: nin o amor cara á súa moza ou á irmá, nin os atroces crimes aos que acode no seu traballo, nin as súas vítimas. Dexter está baleiro e o único que algunha vez lle causou pracer é a caza, o que ninguén sabe agás o seu pai, o único a quen lle puido confiar o seu segredo desde a súa infancia. Pero Dexter non é un asasino en serie común, xa que se ben comparte motivacións (o pracer da caza), grazas ao seu pai adoptivo posúe uns principios sólidos, cuestionables ou non, pero que como adoitaba dicir aquel, Harry Morgan, policía, o manteñen vivo.
Distrito Los Remedios
250px|thumb|Situación do distrito de Los Remedios na cidade de [[Sevilla.]] Los Remedios é un dos once distritos en que está dividida para efectos administrativos a cidade de Sevilla, capital da comunidade autónoma de Andalucía, en España.
Coripe
Historia
O xeneral Mayandía propuña a idea "dunha mellor defensa do país e facilidade nos transportes, indispensables para desenvolver toda clase de industria" mediante a construción desta liña ferroviaria. E a súa proposta sería levada a cabo. A estratexia militar e o desenvolvemento industrial presidirían finalmente o proxecto. miniatura|Restaurada estación de Coripe. O día 9 de xaneiro de 1927 darían inicio as obras do ferrocarril Xerez-Almargen sendo inauguradas polo xeneral Miguel Primo de Rivera e o seu ministro de obras públicas na cidade de Arcos de la Frontera.
En marzo dese mesmo ano unha Real orde adxudica á empresa "Valentín Vallhonrat" as obras de explanación do tramo Arcos-Olvera e as edificacións do traxecto Xerez-Arcos. Pero sería o Estado o que levase as rendas de todo o proxecto.
O percorrido sería de 129 km, pero só se explanaron 110. Construíronse 19 túneles (o de maior lonxitude é o da Serra de Coripe, de 1 200 m), varios viadutos, de entre os cales catro atópanse moi próximos a Coripe, e varias estacións ferroviarias. Entre os viadutos de maior lonxitude está o da Serra de Coripe con 247 m. O de maior altitude, dentro da contorna coripeña, é sen dúbida o de "Gillete", cunhas vistas impresionantes e belísimas da paisaxe que o envolve.