cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo finlandés do hóckey sobre xeo
O museo do hóckey sobre xeo finlandés é considerado o segundo mellor museo de historia do hóckey sobre xeo do mundo por detrás do Hockey Hall of Fame de Toronto.
Historia
miniatura|Inicialmente o museo encontrábase nun espazo dentro do [[Tampereen jäähalli.]] O museo do hóckey sobre xeo finlandés fundouse en 1978, se ben abriu as súas portas por primeira vez en Tampere o 13 de decembro de 1979 no Tampereen jäähalli e parte dos obxectos expostos orixinalmente foran exhibidos nunha exposición a principios dese mesmo ano na mesma cidade sede da entidade bancaria Tampereen Aluesäästöpankin (traducible ao galego como "Caixa de Aforros Rexional de Tampere") como parte das celebracións do 50º aniversario da Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo (Suomen Jääkiekkoliito). Os fundadores do museo foron Harry Lindblad, Juhani Linkosuo, Aarne Honkavaara, Usko Teromaa, Kalervo Kummola e Kimmo Leinonen.
Usko Teromaa era xerente da pista de xeo de Hakametsä e con el o museo instalouse no estadio, primeiro nun pequeno espazo no andar do corredor que co tempo acabaría aumentando no andar inferior. Kalervo Kummola pola súa banda tivo como función principal nos inicios do museo a recadación de fondos, que sería tan exitosa que a nova institución non precisou dun empréstito bancario durante a fase de posta en marcha.
En 1985, Kimmo Leinonen regresou a Finlandia dende América do Norte traendo a idea de crear un salón da fama no que homenaxear ás persoas máis relevantes da modalidade no país. miniatura|esquerda|O ex xogador [[Aarne Honkavaara xogou un importante papel durante os primeiros anos de existencia do museo.]] Durante os anos nos que permaneceu no estadio de Hakametsä mantívose de xeito modesto e grazas á axuda de persoas desinteresadas, entre as que salientou a figura do ex xogador Aarne Honkavaara e a súa familia. Nos seus inicios o museo abría unha hora antes dos partidos da SM-liiga, e outros días con cita previa. miniatura|En 2001, o museo trasladouse ao [[Museokeskus Vapriikki|Centro Museístico Vapriikki.]] En 2001, o museo trasladouse ao Centro Museístico Vapriikki, co que conseguiu ampliar as súas instalacións cun espazo de 440 metros cadrados que, con todo seguiron a ser insuficientes para acoller todos os materiais cos que conta, o que levou a expoñer a posibilidade de trasladalo museo a unha nova localización, unha posibilidade que o presidente da xunta do museo recoñeceu durante a celebración do 40º aniversario da institución en 2019.
En 2014, o museo presentou unha nova exposición principal que contou con, entre outras pezas, o anel de campión da National Hockey League (NHL) de Ville Nieminen, así como obxectos da súa colección non exhibidos ata o momento.
O 14 de outubro de 2017 o museo presentou unha exposición principal completamente renovada, sendo a terceira dende o seu traslado a Vapriikki. Na nova exposición renovada o público puido ver algúns dos galardóns máis importantes entregados na competición doméstica. Concidindo coa apertura da nova exposición realizouse a cerimonia de introdución das novas personalidades do salón da fama. Esta foi a primeira vez que o museo acolleu a cerimonia de nomeamento, na que os "leóns" Veli-Pekka Ketola e Jari Kurri entregaron os premios. miniatura|esquerda|Camisolas dalgúns dos equipos da [[Liiga, a máxima competición do hóckey finlandés.]] O 8 de marzo de 2020, coincidindo co 20º aniversario da segunda categoría do hóckey sobre xeo masculino finlandés, a Mestis, o museo organizou un día temático sobre a competición, na que o público puido familiarizarse cos equipos, os xogadores e os trofeos, e que culminou cunha competición de tiro no simulador do museo.
O 26 de xaneiro de 2021 inaugurou unha exposición adicada ao equipo de Tampere Ilves con motivo do seu 90º aniversario.
En 2022, de cara á celebración en Tampere e Helsinqui do Campionato do Mundo dese ano, a exposición principal foi renovada, e durante o evento o número de visitantes aumentou, e o público do museo foi máis internacional. A exposición procurou a sustentabilidade empregando, entre outras cousas, vitrinas vellas modificadas para que se viran diferentes e a principios dese mesmo ano anunciouse que o museo abriría un espazo destinado a exposicións temporais.
Colección
miniatura|A [[Kanada-malja, entregada ao equipo campión de Finlandia, é unha das pezas máis importantes do museo.]] Pirkko Linkosuo, a filla de Juhani Linkosuo, un dos membros fundadores do museo, recibiu de seu pai o encargo de procurar obxectos e recordos para o museo. O seu labor, poñéndose en contacto con persoas e entidades de toda Finlandia, deu froitos en pouco tempo e axiña seconseguiron obxectos para a colección. miniatura|esquerda|Sección do museo adicada ao hóckey feminino na exposición de 2017-2022. A colección do museo inclúe 300 000 fotografías, 30 000 obxectos e unha colección de 700 camisolas. Entre os obxectos da colección encóntrase a Kanada-malja (Copa Canadá) orixinal, ou as Copa do Mundo conquistada pola selección masculina de Finlandia en 1995, 2011 e 2019, que son os obxectos máis atractivos para o público, e entre as pezas máis valiosas dos fondos do museo encóntrase a primeira camisola a raias verdes e negras de Ilves. As pezas da colección viaxan pola historia do hóckey sobre xeo finlandés, amosando o ser rápido desenvolvemento ata converterse no deporte máis popular do país nórdico, e a maior parte delas foron doadas ou emprestadas, como os aneis de campión da Stanley Cup de Esa Tikkanen e Ville Nieminen.
A exposición conta tamén cunha sección adicada ao deporte feminino, se ben esta é comparativamente moi reducida.
Salón da Fama (Suomen Jääkiekkoleijonat)
miniatura|Os Suomen jääkiekkoleijonat, o "Salón da Fama" do hóckey sobre xeo finlandés. No museo tamén se atopa o "Salón da Fama" do hóckey sobre xeo finlandés, denominado Suomen Jääkiekkoleijonat (en galego "leóns do hóckey sobre xeo finlandés"), creado en 1985 por iniciativa de Kimmo Leinonen, que acababa de regresar a Finlandia dende América do Norte. No "Salón da Fama" homenaxéase ás persoas máis relevantes do hóckey sobre xeo finlandés, tanto xogadoras e xogadores, como adestradoras e adestradores, árbitras e árbitros, así como outras personalidades que influíron non desenvolvemento do hóckey sobre xeo en Finlanda.
Inicialmente introducíronse 36 persoas, o número máis alto ata o momento, mais na actualidade cada ano só poden ser elixidas entre cero e seis persoas.
Exposicións temporais
miniatura|Distintos obxectos de [[Ilves durante a exposición temporal con motivo do 90º aniversario do equipo de Tampere.]]
Empresas asociadas
O museo ofrece ás empresas a posibilidade de facerse socias do museo, o que lles permite por exemplo realizar eventos no museo.
Lamas, San Sadurniño
dereita|miniatura|Parada do autobús en [[Vilanova, Lamas, San Sadurniño|Vilanova.]] San Xiao de Lamas é unha parroquia que se localiza no leste do concello de San Sadurniño. Segundo o IGE en 2013 tiña 494 habitantes (243 mulleres e 251 homes) distribuídos en 28 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 517 habitantes. Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Maratón Internacional de Praga
miniatura|Liña de meta na edición de 2008. O Maratón Internacional de Praga, coñecido por motivos de patrocinio por Volkswagen Prague Marathon celébrase anualmente na cidade de Praga (República Checa). A competición naceu en 1995 e medrou ata converterse nun importante maratón, conseguindo o status de IAAF Gold Label. De acordo cos medios de comunicación, é o maratón máis internacional do mundo, con dous terzos dos seus corredores procedentes de 55 países. O maratón de Praga é tamén o sétimo máis rápido e foi votado como o máis fermoso do mundo.
O Maratón de Praga ten lugar durante unha fin de semana completa e comprende varios eventos, incluíndo o Volkswagen Prague Marathon, o Volkswagen Family Minimarathon 4,2 km, o Allianz Eco Walk 2 km, e o evento de patinaxe In-line party de 6,5 km. O Hervis Prague Half Marathon, que tamén ten o status IAAF Gold Label, celébrase cada mes de marzo ou abril.
Dende a súa creación en 1995, a carreira masculina foi dominada polos atletas do leste de África, en particular cos atletas kenyatas, que gañaron un total de 13 títulos. O portugués Hélder Ornelas converteuse no primeiro e único europeo en gañar o Maratón de Praga en 2007. As campioas da carreira proceden principalmente de Rusia e Kenya, sendo a belarusa Elena Vinitskaya a corredora con máis vitorias da historia da carreira con tres vitorias consecutivas entre 1996 e 1998. Eliud Kiptanui é o atleta que posúe na actualidade o récord masculino cunha marca de 2:05:39 horas, mentres que Lydia Cheromei posúe o récord feminino cunha marca de 2:22:34 horas.
Gañadores/as
miniatura|Posto de avituallamento na edición de 2010. Lenda:
Fernando Pedrosa Roldán
Fernando Pedrosa Roldán, nado en Melilla o 26 de novembro de 1923 e finado en Pontevedra o 16 de xullo de 2004, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado e Asesor Inspector de Corporacións Locais. Foi alcalde de Lugo (1966-1973), Secretario xeral da Dirección Xeral de Administración Local e gobernador civil de Pontevedra (1974-1976) durante o franquismo. Recibiu a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil en 1969.
Foi interventor da Deputación de Pontevedra e conselleiro de Ordenación do Territorio e Obras Públicas (1986-1987).
Vida persoal
Casou con María Teresa Fernández Martínez e foi pai de Álvaro, Juan Luis, Teresa e José Ignacio Pedrosa Fernández.
Johan Löfberg
Johan Jerker Löfberg, nado o 8 de xullo de 1995 en S:t Nikolai, Göteborg, é un xogador profesional internacional de baloncesto sueco. Actualmente xoga para o Denain Voltaire Basket da LNB Pro B francesa. Cunha altura de 1,99 metros xoga na posición de ala.
Traxectoria
Nado en Sankt Nikolai, Suecia, Löfberg militou nas categorías inferiores do KFUM Göteborg sueco e do Montepaschi Siena italiano. Tras acabar a súa etapa xuvenil, regresa ao seu país natal paraformar parte do Eco Örebro, onde disputou 30 partidos de liga sueca da temporada 2014-15 cunha media de 11,2 puntos, 1,9 rebotes, 1,5 asistencias e 0,7 robos de balón por partido, sendo as súas porcentaxes de lanzamento o 44,9% en tiros de campo (incluíndo un 38,7% en triplas) e o 77,2% en tiros libres.
Tras acabar a temporada regresa a Italia, asinando por tres temporadas co Dolomiti Energia Trento da Serie A por tres temporadas, sendo unha clara aposta de futuro do cadro transalpino. A súa participación co conxunto da capital do Trentino na súa primeira campaña foi pouco máis que testemuñal, actuando en 5 partidos da Serie A e en 12 encontros da Eurocup. Neses 17 partidos xogados, Löfberg fixo unha medias de 4,3 minutos e 2,1 puntos por choque.
Na seguinte temporada é cedido ao Unión Financiera Oviedo da LEB na procura de minutos. No equipo asturiano xoga 33 partidos de liga regular, onde fai unha media de 12 puntos, 3,5 rebotes por partido e 1,2 asistencias por partido; 8 partidos de playoff, onde fai 8 puntos e 3,3 rebotes por encontro; máis a final da Copa Princesa, onde contribúe á vitoria do seu equipo con 18 puntos e unha asistencia. Tras acabar a temporada rescinde o seu contrato co Dolomiti Energia Trento para asinar co Club Baloncesto Breogán.
O 27 de xullo de 2021, anunciouse a súa fichaxe polo Club Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Internacional
Löfberg é internacional coa selección absoluta sueca. Destaca a súa contribuación no Europeo U20 B, onde fixo unhas medias de 15,4 puntos e 5,8 rebotes en 8 partidos, axudando ao seu equipo a acadar a segunda posición final e o consiguinte ascenso á División A.
Comarca do Mar Menor
A Comarca do Mar Menor é unha comarca da Rexión de Murcia, situada a carón do Mar Menor. A súa capital é San Javier.
Limita ao noroeste coa Huerta de Murcia, ao nordés coa Vega Baja del Segura, na provincia de Alacant, ao leste co Mar Menor e ao sur co Campo de Cartagena.
DeLorean Motor Company
A DeLorean Motor Company (DMC) orixinal foi unha empresa fabricante de automóbiles estadounidense fundada polo executivo da industria automotriz John DeLorean en 1975. O único modelo que fabricou é o coche deportivo DMC DeLorean, con carrozaría que posúe paneis de aceiro inoxidábel e portas de abertura vertical de á de gaivota.
O único modelo que fabricou saltou á fama despois de aparecer na coñecida triloxía de Back to the Future como o automóbil transformado en máquina do tempo polo excéntrico científico "Doc" Emmett Brown, malia que a compañía xa deixara de existir denantes de estrearse a primeira película da triloxía.
Álvaro Bautista
Álvaro Bautista Arce, nado en Talavera de la Reina (Toledo) o 21 de novembro de 1984, é un piloto profesional de motociclismo. Poderíase considerar como un dos mellores saídos da canteira motociclistica española, xunto a pilotos do rango de Dani Pedrosa e Jorge Lorenzo. O seu maior logro foi converterse en campión do mundo de 125cc en 2006. Tamén foi campión de España de 125cc en 2003.
Inicios
Comezou a montar en moto aos 3 anos e medio e realizou a súa primeira carreira en 1993 na modalidade de minimotos. En 1994 é subcampión de Madrid de minimotos na súa categoría, competindo con pilotos de maior idade, xa que Álvaro era alevín e corría xunto a xuvenís e cadetes.
DeLorean Motor Company
Historia
Inicialmente, DeLorean planeou construír a súa fábrica na República de Irlanda, mais o entón Ministro de Industria e Comercio dese país, Desmond O'Malley, decidiu non apoiar o proxecto. Un acordo en Porto Rico estivo a piques de ser pechado cando DeLorean aceptou unha oferta de última hora da Industrial Development Agency de Irlanda do Norte. O goberno británico estaba moi interesado en crear empregos en Irlanda do Norte para reducir a violencia nas rúas e o alto desemprego (que oscilaba entre o 30 e o 40% nalgunhas localidades).
A construción da fábrica de DMC, con seis edificios e 61.000 m², comezou en outubro de 1978 e foi concluida en 16 meses; foi construída por Farrans McLaughlin & Harvey. Unha pista de probas tamén foi construída ao lado da fábrica. A empresa era oficialmente coñecida como DMCL (DeLorean Motor Company, Ltd). As instalacións estaban localizadas en Dunmurry, no condado de Antrim (Irlanda do Norte). A produción do DMC DeLorean estaba programada para comezar en 1980, pero algúns problemas de enxeñaría e orzamento fixeron que a produción comezase a principios de 1981. Os traballadores da fábrica eran xeralmente inexpertos: algúns mesmo nunca traballaran iñantes de unirse á empresa. Iso contribuíu á xeración de queixas sobre problemas de calidade nos DeLorean e ao posterior establecemento dos QAC (Quality Assurance Centers), onde unha parte dos problemas de calidade dos coches eran corrixidos iñantes de seren entregados aos concesionarios. Os problemas incluían os alternadores e a colocación dos paneis da carrozaría e das portas de á de gaivota.
Álvaro Bautista
Inicios
Para 1998, volve competir na Copa Aprilia, finalizando nun brillante terceiro posto xunto a Jorge Lorenzo (1º) e Joan Olivé (2º).
DeLorean Motor Company
Historia
A falta de demanda e os excedentes no orzamento comezaron a afectar ao fluxo de diñeiro de DMC a finais de 1981. A empresa estimou unhas vendas de entre 10.000 e 12.000 unidades ao ano, porén, dos 7.500 coches producidos en 1981 vendeu soamente 3.000. En resposta ao déficit da empresa, un plan de reestruturación foi elaborado onde unha nova "DeLorean Motors Holding Company" sería formada, que a súa vez se convertería na controladora corporativa de DMC e cada unha das súas subsidiarias: DeLorean Motor Cars Limited (fabricante), DeLorean Motor Cars of America (distribuidor nos Estados Unidos) e DeLorean Research Partnership (empresa de investigación e desenvolvemento). DMC tamén procurou máis apoio financeiro, mais fallou no seu intento. A empresa foise a bancarrota o 26 de outubro de 1982, poucos días despois do arresto do seu fundador e presidente, John DeLorean, con cargos de tráfico de drogas.
Álvaro Bautista
Inicios
En 1999 é seleccionado de entre 400 pilotos por Alberto Puig para correr na Copa de promoción Movistar Activa, finalizando en quinta posición.
DeLorean Motor Company
Historia
Despois da quebra de DMC, en novembro de 1982 a empresa estadounidense Consolidated International (arestora coñecida como Big Lots) comprou os coches restantes non vendidos, os coches parcialmente montados e tamén o inventario de pezas non utilizadas que tiñan ficado na fábrica e nos Estados Unidos. A fábrica de DMC foi pechada a finais de 1982, despois de que a última unidade do DMC DeLorean fose ensamblada o 24 de decembro daquel ano.
Álvaro Bautista
Inicios
Para o ano 2000 volve correr na Copa Movistar, estando como reserva para o equipo Movistar Junior Team do campionato de España de 125cc.
Maravexás, Boqueixón, Boqueixón
Maravexás é un lugar da parroquia de Boqueixón no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Álvaro Bautista
125cc
Debuta no mundial en 2001 na categoría de 125cc comeza a tempada co Team Belart, cunha Yamaha 125cc de serie, ata mediados de tempada, cando o equipo Belart, retírase e a punto estivo o tamén de retirarse por falta de recursos, pero chegou Manuel Morente para fichalo e terminar o campionato de España.
DeLorean Motor Company
Historia
A fábrica de DMC acabou sendo ocupada polo fornecedor automotriz francés Montupet, que comezou a fabricar cabezas do motor de aluminio para motores de automóbiles nas instalacións de Dunmurry en 1989. Dende a adquisición de Montupet en 2015, a fábrica empregaba a máis de 600 persoas. As instalacións son actualmente operadas como Montupet UK, unha subsidiaria da empresa Linamar Corporation.
Monte Ruapehu
miniatura|Imaxe de satélite do Ruapehu O Monte Ruapehu, ou Ruapehu, é un estratovolcán activo no sur da Zona volcánica Taupo en Nova Zelandia. Está a 23 quilómetros ao nordés de Ohakune e 40 quilómetros ao suroeste da marxe sur do Lago Taupo, dentro do Tongariro National Park. Nas súas ladeiras están as maiores pistas de esquí da Illa Norte e algúns glaciares.
Ruapehu é un dos volcáns máis activos do mundo e o volcán activo máis grande de Nova Zelandia. É o punto máis alto da Illa Norte ( North Island) e inclúe os tres cumes máis altos: Tahurangi (2.797 m), Te Heuheu (2.755 m) e Paretetaitonga (2.751 m). O profundo e activo cráter está entre os cumes.
A zona e arredores do monte Ruapehu son moi coñecidos porque foi neles onde se rodou boa parte das películas O señor dos aneis.
Erupción de 2007
Despois de meses de especulación e controversia, o 18 de marzo de 2007 entrou en erupción.
miniatura|dereita|Ruapehu en xaneiro de 2002
DeLorean Motor Company
A actual DMC
En 1995, o mecánico e empresario Stephen Wynne nado en Liverpool (Inglaterra) fundou a actual DeLorean Motor Company situada en Humble, Texas, para arranxar e restaurar vehículos DeLorean. Dous anos despois, en 1997 adquiriu o inventario de pezas restantes e a marca rexistrada do logotipo "DMC" estilizado da DeLorean Motor Company.
En 2007 DMC Texas anunciou que podería fabricar novos DeLorean, feitos cun 80% de pezas orixinais e un 20% de pezas novas.
Álvaro Bautista
125cc
No 2002, baixo a tutela de Manuel Morente corre o Campionato de España de Velocidade, o Campionato de Europa e catro carreiras do Mundial como pilotos invitado, en 125 cc coas cores do Team Atlético de Madrid. No campionato de España queda como subcampión e no campionato de Europa consegue varios podios.
En 2003, firma polo equipo Seedorf Racing pilotando unha Aprilia, competindo no mundial de 125cc e no campionato de España de 125cc. Consegue o campionato de España de 125 cc No primeiro ano de Álvaro en Seedorf Racing compartiu box con Héctor Barberá. Tras acabar a tempada, Barberá subiu a 250cc e Álvaro quedou como primeiro piloto da escuadra. Con todo, o equipo cambiou de Aprilia a Honda e o rendemento da nova moto deixou moito que desexar e os tempos empeoraron con respecto ao ano anterior polo que, ao finalizar o ano, cambiou de equipo.
Para o ano 2006 firma co Aprilia Aspar Team que dirixe Jorge Martínez Aspar e pasa a pilotar unha das Aprilias RS125 oficiais, conseguindo o seu maior título ata a data ao quedar como campión do mundo de 125cc a falta tan só de 3 carreiras, no circuíto Philip Island de Australia. Esa tempada consegue 8 vitorias no mundial.
250cc
Tras conseguir o título de 125cc ascende de categoría en 2007 como piloto do Aprilia Aspar Team en 250cc e ten como compañeiro a Alex De Angelis. Consegue na súa tempada de debut na categoría dúas vitorias e termina en cuarta posición o mundial postulándose como un dos favoritos ao título para a seguinte tempada.
En 2008 segue no Aspar Team, sobre unha Aprilia 250 RSA oficial, sendo o piloto número 1 da marca de Noale. Ten como compañeiro a Héctor Faubel. Ao final debido a numerosas caídas ao longo da tempada non puido conquistar o título que foi a parar a Marco Simoncelli terminando Bautista como subcampion con 4 vitorias e 11 podios.
En 2009, Álvaro era unha das apostas do Aspar Team, pero nas últimas carreiras a sorte non estivo ao lado do piloto talaverano, que viu como se lle escapaba o mundial, en beneficio de Aoyama, por tres caídas de forma consecutiva.
MotoGP
En 2010, Bautista corre en Suzuki na máxima categoría, MotoGP, tendo como compañeiro ao piloto italiano Loris Capirossi. A mediados de maio rompeu a clavícula esquerda cando practicaba motocró, o que lle fixo perderse varias carreiras. Consegue dous quintos postos nos grandes premios de Cataluña e Malaisia, e realiza un bo tramo final de campionato.
O 9 de novembro de 2011 faise oficial a súa fichaxe polo Team San Carlo Fonda Gresini de MotoGP, substituíndo no mesmo ao malogrado piloto Marco Simoncelli con quen tivera grandes batallas na categoría de 250cc e con quen disputaba a posición o día do seu terrible accidente no gran premio de Malaisia dese ano.
O 16 de xuño de 2012 consegue a súa primeira pole position en MotoGP. Foi no Gran Premio da Gran Bretaña, nunha quenda de clasificación marcada pola choiva. O día seguinte acabou a carreira na cuarta posición, a súa mellor clasificación na máxima categoría ata o momento.
Batalla de Monte Cassino
A batalla de Montecassino (tamén coñecida como a batalla por Roma e a batalla por Cassino) foi unha serie de catro duras batallas durante a segunda guerra mundial, pelexadas polos Aliados coa intención de atravesar a liña Gustav, e tomar Roma.
Historia
A comezos de 1944 a parte oeste da Liña Gustav, cuxo pivote principal se situaba nas escarpadas pendentes de Montecassino, estaba sostida polos alemáns que tiñan posicións nos vales do Rápido, Liri e Garigliano e algúns picos e penas próximos, aínda que non na histórica abadía de Montecassino, fundada no ano 524 por Bieito de Nursia, aínda que si contaban con posicións de defensa nas escarpadas pendentes por baixo das paredes da abadía. O 15 de febreiro o mosteiro, que estaba emprazado sobre un morro sobre a aldea de Cassino, foi destruído por bombardeos de avións americanos B-17, B-25, e B-26. Dous días despois do bombardeo, paracaidistas alemáns se atrincheiran entre as ruínas para defendelas. Entre o 17 de xaneiro ao 18 de maio, o outeiro foi atacado catro veces polas tropas aliadas, estas accións ocasionaron a morte de 54.000 soldados aliados e 20.000 soldados alemáns.
Antecedentes
Os desembarcos aliados en Salerno e Taranto en setembro de 1943, continuaron co lóxico avance cara a Roma. Con todo, o avance foi lento, polo que esta campaña se asemellou aos campos de batalla da primeira guerra mundial, isto ocorreu debido ao difícil terreo da península itálica, ideal para que os alemáns se atrincheirasen nas súas defensas.
Os principais camiños desde Nápoles, o cuartel xeral aliado, ata Roma pasaban a través do val do Liri ou pola costa oeste de Italia. Con todo, a entrada do val estaba bloqueada por un outeiro, en cuxo centro se alzaba o pobo de Cassino. O punto máis alto do outeiro (1100 metros) foi elixido polos alemáns para detectar calquera movemento aliado, así como dirixir a artillería contra eles con precisión. Precisamente nese punto se atopaba a abadía de Montecassino. Logo da guerra os alemáns negaron rotundamente utilizar o mosteiro como fortaleza, aínda que algunhas unidades aliadas declararon o contrario. O certo é que durante a batalla o mosteiro foi destruído, e entón os alemáns si utilizaron as ruínas do edificio para resgardarse.
Ataques iniciais
O primeiro ataque iniciouse o 4 de xaneiro de 1944, con resultados adversos. O 15 de febreiro os bombardeiros aliados destruíron o mosteiro e iniciaron o segundo ataque co mesmo resultado. Logo de bombardear de novo o que quedaba do edificio relixioso, a infantería aliada reiniciou o ataque o 15 de marzo. O 25 de marzo os aliados recoñeceron a súa momentánea derrota e desistiron. As baixas aliadas totais foron de 54.000 homes, sen resultados positivos.
A decisión de bombardear o mosteiro foi tomada polo Comandante neozelandés Bernard Freyberg, con todo, antes pediu permiso ao Papa Pío XII, que aceptou. O mesmo día os B-17 lanzaron 2500 toneladas de bombas sobre o mosteiro, inmediatamente os alemáns utilizaron os entullos para fortificar a súa liña defensiva. Antes da contenda, a valiosa biblioteca da abadía foi enviada a Roma e sobreviviu á batalla.
Impacientes por alcanzar Roma, os aliados organizaron un desembarco en Anzio e Nettuno, ao sur da capital, intentando deixar ás súas costas a Montecassino, con todo a resistencia que atoparon foi maior da esperada, e as tropas aliadas quedaron atrapadas nun peto, resistindo a presión alemá nun episodio que logo se coñeceu como a batalla de Anzio.
Cuarto ataque
O último ataque contra Montecassino foi levado a cabo polo Segundo Corpo Polaco e a Cuarta División India. Un membro desta última división recibiu a «Vitoria Cross», pola súa axuda en capturar a artillería inimiga.
O primeiro asalto (11 de maio ao 12 de maio) causou enormes baixas aliadas, pero o Oitavo Exército Británico logrou atravesar as liñas inimigas, logrando alcanzar o val do Liri, xusto debaixo do mosteiro.
A captura de Montecassino permitiu o avance aliado a Roma e liberou as tropas atrapadas en Anzio, a capital italiana caeu o 4 de xuño de 1944.
O goberno polaco no exilio creou unha condecoración chamada Cruz de Montecassino para premiar os soldados que participaron nesta campaña, ademais un cemiterio polaco foi construído ao nordeste do mosteiro.
Auga potable
miniatura|dereita|Auga potable Denomínase auga potable á auga que pode ser consumida por persoas e animais sen risco de contraeren enfermidades. O termo aplícase á auga que foi tratada para o seu consumo humano segundo unhas normas de calidade promulgadas polas autoridades locais e internacionais.
España
En España, a normativa que regula as características e controis da auga potable e da súa subministración é o Real decreto 140/2003, que estabelece valores máximos e mínimos para o contido en minerais, diferentes ións como cloruros, nitratos, nitritos, amonio, calcio, magnesio, fosfato, arsénico etc., ademais dos límites máximos dos xermes patóxenos. O pH da auga potable debe de estar entre 6,5 e 8,5. Os controis sobre a auga potable adoitan ser máis severos cós controis aplicados sobre as augas minerais embotelladas.
O Gorgulfe, Os Vilares, Guitiriz
O Gorgulfe é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Demografía de Grecia
Segundo o último censo oficial que se realizou en Grecia no ano 2001, a poboación do país ascende a 10 964 020 de habitantes. Estimacións de 2009 elevan esta cifra até os 11 260 402.
Estatísticas demográficas
miniatura|300px|Evolución demográfica de Grecia de 1961 ao 2003 miniatura|300px|Pirámide de idade de Grecia de [[2005]]
Casalpeguito, Gastrar, Boqueixón
Casalpeguito é un lugar da parroquia de Gastrar no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Bestallung
O bestallung era un acordo realizado durante a Idade Moderna entre un asentista ou empresario militar e un goberno, polo cal o asentista comprometíase a subministrar un determinado número de homes para unha contenda.
O asentista recibía a cambio as pagas deses soldados. Foi un sistema común na Guerra dos Oitenta Anos, mediante o cal por exemplo, a monarquía hispánica podía recrutar soldados en Inglaterra ou Irlanda.
En período de paz, o empresario recibía o wartegeld. Unha pensión que garantía que os seus soldados non loitaran para outro goberno e estivesen en alerta ante unha posible pronta mobilización.
Este método era o empregado polos Habsburgo no recrutamento de tropas en territorios que non dominaban politicamente.
Antena
miniatura|160px|Antena de onda curta [[Antena HRS|"Cortina", Moosbrunn, Austria]] miniatura|160px|Antena para [[comunicacións por satélite en banda-C de 15 m de diámetro.]] Unha antena é un dispositivo (condutor metálico) deseñado co obxectivo de emitir ou recibir ondas electromagnéticas polo espazo libre. Unha antena transmisora transforma voltaxes en ondas electromagnéticas, e unha receptora realiza a función inversa.
Existe unha gran diversidade de tipos de antenas. Nuns casos deben expandir no posible a potencia radiada, é dicir, non deben ser directivas (exemplo: unha emisora de radio comercial ou unha estación base de teléfonos móbiles), outras veces deben selo para canalizar a potencia nunha dirección e non interferir noutros servizos (antenas entre estacións de radioenlaces). Tamén é unha antena a que está integrada nos computadores para conectarse ás redes Wi-Fi. As características das antenas dependen da relación entre as súas dimensións e a lonxitude de onda do sinal de radiofrecuencia transmitido ou recibido. Se as dimensións da antena son moito máis pequenas que a lonxitude de onda as antenas denomínanse elementais, se teñen dimensións da orde de media lonxitude de onda chámanse resoantes, e se o seu tamaño é moito maior que a lonxitude de onda son directivas.
Diagrama de radiación
É a representación gráfica das características de radiación dunha antena, en función da dirección (coordenadas en acimut e elevación). O máis habitual é representar a densidade de potencia radiada, aínda que tamén se poden encontrar diagramas de polarización ou de fase. Atendendo ao diagrama de radiación, podemos facer unha clasificación xeral dos tipos de antena e podemos definir a directividade da antena (antena isotrópica, antena directiva, antena bidireccional, antena omnidireccional,…) Dentro dos diagramas de radiación podemos definir diagrama copolar aquel que representa a radiación da antena coa polaridade desexada e contrapolar o diagrama de radiación con polaridade contraria á que xa ten.
miniatura|Diagrama de radiación
Os parámetros máis importantes do diagrama de radiación son:
Ancho de banda
É a marxe de frecuencias na cal os parámetros da antena cumpren unhas determinadas características. Pódese definir un ancho de banda de impedancia, de polarización, de ganancia ou doutros parámetros.
Directividade
A directividade non ten unidades e adóitase expresar en unidades logarítmicas (dBi) como:
Ganancia
Refírese á ganancia de potencia na dirección de máxima radiación. A ganancia (G) prodúcese polo efecto da directividade ao concentrarse a potencia nas zonas indicadas no diagrama de radiación.
A unidade de ganancia (G) dunha antena é o dBd ou dBi, dependendo se esta se define respecto a un dipolo de media onda ou á isotrópica.
Eficiencia
Relación entre a potencia radiada e a potencia entregada á antena.
Valerio Flaco
Gaio Valerio Fraco (en latín, Gaius Valerius Flaccus), nado en Setia ou Padua c. 45 e finado c. 90, foi un poeta épico latino.
Antena
Eficiencia
Tamén se pode definir como a relación entre ganancia e directividade.
O parámetro e (eficiencia) é adimensional.
Valerio Flaco
Traxectoria
Compuxo as Argonáuticas, poema épico inacabado en oito libros que se descoñecía durante a Idade Media e foi descuberto nun manuscrito da abadía de Saint Gall (Suíza) en 1416. Trata sobre a viaxe dos heroes gregos coñecidos como argonautas á Cólquida na nave Argos en busca do vlaro de ouro, así como dos amores entre Xasón, líder da expedición, e Medea.
Antena
Impedancia de entrada
É a impedancia da antena nos seus terminais. É a relación entre a tensión e a corrente de entrada. . A impedancia é un número complexo. A parte real da impedancia denomínase resistencia de antena e a parte imaxinaria é a reactancia.
A resistencia de antena é a suma da resistencia de radiación e a resistencia de perdas. As antenas denomínanse resoantes cando se anula a súa reactancia de entrada.
Anchura de feixe
É un parámetro de radiación, ligado ao diagrama de radiación. Pódese definir o ancho de feixe a -3 dB, que é o intervalo angular no que a densidade de potencia radiada é igual á metade da potencia máxima (na dirección principal de radiación). Tamén se pode define o ancho de feixe entre ceros, que é o intervalo angular do feixe principal do diagrama de radiación, entre os dous ceros adxacentes ao máximo.
Valerio Flaco
Traxectoria
No poema, Xúpiter quéixase, no seu diálogo co sol, da viaxe que van realizar Xasón e os seus compañeiros até os dominios de Eetes, rei de Cólquide, xa que de acordo co seu proxecto de historia do mundo, chegou o momento de desempeñar o principal papel aos gregos, para despois deixarllo aos romanos.
Malia a moda neoclásica da época flavia, séguense os postulados estéticos alexandrinos e neotéricos. Hai fábulas eróticas e digresins de carácter mitolóxico e xeográfico vestidas con todas as «cores» da retórica. Lonxe da severidade moral da Eneida, a obra, concibida como imitación creadora do homónimo poema de Apolonio de Rodas, é o máis fiel expoñente dunha época xulgada como sombra dun pasado glorioso tido xa por clásico, sendo ao mesmo tempo un nítido reflexo da nova estética literaria. Bo fillo da retórica, Valerio Fraco busca en todo momento a concentración dramática e o cume do pathos, con Séneca e Lucano como referencia obrigada. O poema puido servir de inspiración a pintores renacentistas como Tiziano na súa obra Amor sacro e amor profano.
Antena
Polarización
As antenas crean campos electromagnéticos radiados. Defínese a polarización electromagnética nunha determinada dirección, como a figura xeométrica que traza o extremo do vector campo eléctrico a unha certa distancia da antena, ao variar o tempo. A polarización pode ser linear, circular e elíptica. A polarización linear pode tomar distintas orientacións (horizontal, vertical, +45º, -45º). As polarizacións circulares ou elípticas poden ser a dereitas ou esquerdas (dextroxiras ou levoxiras), segundo o sentido de xiro do campo (observado afastándose desde a antena).
No marco das antenas defínese un coeficiente de desacoplo por polarización. Este mide a cantidade de potencia que é capaz de recibir unha antena polarizada dunha forma cunha lonxitude efectiva dun campo eléctrico incidente cunha determinada polarización. Deste modo, o coeficiente de desacoplo por polarización defínese como:
Desta maneira, obtemos a fracción de potencia que finalmente a antena é capaz de recibir, multiplicando a potencia incidente na antena por este coeficiente definido anteriormente, da forma:
Chámase diagrama copolar o diagrama de radiación coa polarización desexada e diagrama contrapolar (crosspolar, en inglés) o diagrama de radiación coa polarización contraria.
Relación Diante/Atrás (Front/Back)
Este parámetro defínese como a relación existente entre a máxima potencia radiada nunha dirección xeométrica e a potencia radiada na dirección oposta a esta.
Cando esta relación é reflectida nunha gráfica con escala en dB, a proporción F/B (Front/Back) é a diferenza en dB entre o nivel da máxima radiación e o nivel de radiación a 180 graos. Este parámetro é especialmente útil cando a interferencia cara atrás é crítica na elección da antena que imos utilizar.
A relación F / B non é un número moi útil, xa que a miúdo varía enormemente dun canal a outro. Por suposto, se se ten o patrón de radiación, entón non se necesita a relación F/B.
Comparando unha antena Yagui cunha parabólica, podemos ver que para a antena Yagui temos unha relación F/B de aproximadamente 15 dB (segundo modelo e fabricante) mentres que para a parabólica a relación F/B é >35 dB (segundo modelo e fabricante). Desta forma observamos como é "de boa" unha antena respecto ao rexeitamento de sinais pola parte traseira. Canto maior sexa este parámetro nas antenas parabólicas, mellor será.
Os 15 dB da antena Yagui podémolos interpretar tamén como a atenuación que teríamos no sistema, en caso de captar unha onda rebotada por exemplo nun edificio, pola parte traseira desta.
Resistencia de radiación
Cando se lle subministra potencia a unha antena, parte dela irrádiase e outra parte, convértese en calor, disipándose. Cando se fala de resistencia de radiación, faise tendo en conta que non se pode medir de forma directa.
Se se substitúe a antena pola resistencia de radiación, esta, faría o seu traballo, é dicir, disiparía a mesma cantidade de potencia que a que irradiaría a antena. A resistencia de radiación é igual á relación da potencia radiada pola antena dividida polo cadrado da corrente no seu punto de alimentación.
Sendo:
Poderíase obter a eficiencia dunha antena, dada que é a relación da potencia radiada e a potencia disipada.
Clasificación clásica das antenas
Existen tres tipos básicos de antenas: antenas de fío, antenas de apertura e antenas planas. Así mesmo, as agrupacións destas antenas (arrays) acostúmanse considerar como outro tipo básico de antena.
Antenas de fío
As antenas de fío son antenas que teñen como elementos radiantes condutores de fío de sección desprezable respecto á lonxitude da onda de traballo. As dimensións adoitan ser como máximo dunha lonxitude de onda. Utilízanse extensamente nas bandas de MF, HF, VHF e UHF. Pódense encontrar agrupacións de antenas de fío. Exemplos de antenas de fío son:
As antenas de fío analízanse a partir das correntes eléctricas dos condutores.
Antenas de apertura
As antenas de apertura son aquelas que utilizan superficies ou aperturas para direccionar o feixe electromagnético de forma que concentran a emisión e recepción do seu sistema radiante nunha dirección. A máis coñecida e utilizada é a antena parabólica, tanto en enlaces de radio terrestres como de satélite. A ganancia de ditas antenas está relacionada coa superficie da parábola, a maior tamaño, maior colimación do feixe teremos e polo tanto maior directividade.
O elemento radiante é o alimentador, que pode iluminar de forma directa a parábola ou de forma indirecta mediante un subreflector. O alimentador está xeralmente localizado no foco da parábola. O alimentador, en si mesmo, tamén é unha antena de apertura (denomínanse antenas de bouina) que pode utilizarse sen reflector, cando o obxectivo é unha cobertura máis ampla (e.g. cando se pretende cubrir a totalidade da superficie da terra desde un satélite en órbita xeoestacionaria).
Pódese calcular a directividade deste certo tipo de antenas, D_0\,, coa seguinte expresión, onde S\, é a área e \lambda\, é a lonxitude de onda:
miniatura|Reflectores parabólicos
Hai varios tipos de antenas de apertura, como a antena de bucina, a antena parabólica, a antena parabólica do Radar Doppler e superficies reflectoras en xeral.
Antenas planas
Un tipo particular de antena plana son as antenas de apertura sintética, típicas dos radares de apertura sintética (SAR).
Antenas de Array
A característica principal dos arrays de antenas é que o seu diagrama de radiación é modificable, podéndose adaptar a diferentes aplicacións/necesidades. Isto conséguese controlando de maneira individual a amplitude e fase do sinal que alimenta a cada un dos elementos do array.
Atendendo a distribución das antenas que compoñen un array podemos facer a seguinte clasificación:
A nivel de aplicación, os arrays de antenas utilízanse para a construción de antenas intelixentes.
Unha definición básica dun sistema de antenas intelixentes é calquera configuración adaptativa de múltiples antenas que melloran o rendemento dun sistema de comunicacións sen fíos.
As características das antenas intelixentes cuns feixes de radiación cunha maior directividade (é dicir, maior ganancia e maior selectividade angular), proporcionan múltiples vantaxes:
Clasificación funcional
A clasificación tradicional das antenas baséase, fundamentalmente, na forma na que se distribúe o campo electromagnético na propia antena ou na tecnoloxía utilizada. Non obstante, tamén poden facerse clasificacións desde un punto de vista práctico: unha catalogación das antenas desde o punto de vista das súas prestacións e tecnoloxía, casos de uso concretos e discusións acerca dos parámetros de enxeñaría que axuden no entendemento do seu funcionamento.
Antenas con reflector
A orixe da antena con reflector remóntase a 1888, no laboratorio de Heinrich Hertz, que demostrou experimentalmente a existencia das ondas electromagnéticas que foran preditas por James Clerk Maxwell uns quince anos antes. Nos seus experimentos, Hertz utilizou un reflector parabólico cilíndrico de zinc, excitado por unha chispa na parte central dun dipolo colocado na liña focal e outro similar como receptor.
O seu funcionamento baséase na reflexión das ondas electromagnéticas pola cal as ondas que inciden paralelamente ao eixe principal reflíctense e van parar a un punto denominado foco que está centrado no paraboloide. No caso dunha antena receptora, en cambio, se se trata dunha antena emisora, as ondas que emanan do foco (dispositivo de emisión) vense reflectidas e abandonan o reflector en forma paralela ao eixe da antena.
Cando se desexa a máxima directividade dunha antena, a forma do reflector xeralmente é parabólica, coa fonte primaria localizada no foco e dirixida cara ao reflector.
As antenas con reflector parabólico, ou simplemente antenas parabólicas, utilízanse extensamente en sistemas de comunicacións nas bandas de UHF a partir duns 800 MHz e nas de SHF e EHF. Entre as súas características principais atópanse a sinxeleza de construción e a elevada direccionalidade. A forma máis habitual do reflector é a dun paraboloide de revolución, excitado por un alimentador situado no foco.
Tipos básicos de antenas con reflector
A superficie destas antenas é un paraboloide de revolución. As ondas electromagnéticas inciden paralelamente ao eixe principal, reflíctense e diríxense ao foco.
O foco está centrado no paraboloide.
Teñen un rendemento máximo de aproximadamente o 60%, é dicir, de toda a enerxía que chega á superficie da antena, o 60% faino ao foco e aprovéitase, o resto pérdese debido principalmente a dous efectos, o efecto spillover e o efecto bloqueo.
A súa relativa gran superficie implica un menor ángulo de anchura do feixe (3 dB), polo que a antena debe montarse con maior precisión que unha antena offset normal. A choiva e a neve poden acumularse no prato e interferir no sinal; ademais como o LNB vai montado centralmente, bloquea moitos sinais coa súa propia sombra sobre a superficie da antena.
miniatura|Antena Offset
Unha antena offset está formada por unha sección dun reflector paraboloide de forma oval. A superficie da antena xa non é redonda, senón oval e simétrica (elipse). O punto focal non está montado no centro do prato, senón a un lado do mesmo (offset), de tal forma que o foco queda fóra da superficie da antena. Debido a isto, o rendemento é algo maior que na de Foco Primario, podendo ser dun 70% ou algo máis.
Este tipo de antenas presentan unha gran directividade, unha elevada potencia no transmisor e un receptor de baixo ruído. Utilizar unha gran antena reflectora implica grandes distancias do transmisor ao foco (e a imposibilidade de colocar equipos nel) polo que unha solución é empregar un segundo reflector ou subreflector. No caso do reflector parabólico Cassegrain o subreflector é hiperbólico.
O reflector principal reflicte a radiación incidente cara ao foco primario. O reflector secundario posúe un foco en común co reflector parabólico.
O sistema de alimentación está situado no foco secundario, de maneira que o centro de fases do alimentador coincide co foco secundario do hiperboloide.
O paraboloide converte unha onda plana incidente nunha esférica dirixida cara ao foco primario, que é entón reflectida polo subreflector para formar unha onda esférica incidente no alimentador.
Alimentadores para antenas con reflector (bucinas)
As bucinas son utilizadas como alimentador nas antenas, é dicir, utilízanse para iluminar o reflector formando o que se coñece como antena parabólica. A bucina de alimentación está situada no foco do paraboloide.
Unha única bucina pode utilizarse como unha antena de cobertura global en satélites; ademais pódense agrupar varias bucinas (alimentándoas cunha amplitude e unha fase diferentes), para conseguir un determinado diagrama de radiación e dar cobertura a un país ou continente. A agrupación de bucinas sería o alimentador do reflector.
As bucinas poden transmitir ou recibir dúas ondas con polarización distinta, sempre que a polarización sexa ortogonal. Isto conséguese cun dispositivo chamado acoplador ortomodo (OMT), que é un sistema de guía de ondas en forma de T, onde pola guía principal se propagan dous modos dominantes ortogonais e cada guía acaroada soporta un dos dous modos anteriores.
A polarización ha de ser ortogonal, para que non se produzan interferencias.
De acordo coa forma da apertura, as bucinas poden ser de dous tipos: piramidal e cónica.