cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Resolución 1761 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Resolución
O Consello de Seguridade das Nacións Unidas estendeu ata o 31 de outubro de 2007 o mandato do grupo de expertos que controlaban as sancións impostas a Costa do Marfil sobre o tráfico de armas e de diamantes.
As sancións impuxéronse no ano 2004 con motivo do conflito civil no país, que enfrontaba aos rebeldes do norte contra as zonas do sur controladas polo goberno.
Data de consumo preferente
Nos produtos alimenticios non perecedoiros nun breve prazo, o fabricante debe indicar na etiqueta o período de tempo durante o cal o garante que o alimento mantén as características organolépticas propias. A data límite deste prazo expresa a data de consumo preferente, tamén chamada –dunha forma certamente confusa- data de duración mínima.
Debe diferenciarse da data de caducidade, que expresa o límite do período durante o cal o alimento resulta seguro para o consumidor. Un alimento que superara a data de caducidade pode representar un risco sanitario para o consumidor, mentres que supera-la data de consumo preferente representará perdas de calidade, pero non un perigo para a súa saúde.
Deberá estar indicada mediante a lenda “Consumir preferentemente antes do...”, cando a data inclúa a indicación do día, ou “Consumir preferentemente antes do fin de...” nos demais casos. A data concreta pode indicarse a continuación das expresións anteditas ou cunha referencia ó lugar onde se estea impresa na etiqueta.
Cando o prazo de consumo preferente sexa inferior ós tres meses abonda con indica-lo día e o mes. Cando sexa superior ós tres meses pero menor a dezaoito, abonda con indicar mes e ano. E cando sexa superior ós dezaoito meses, bastará con indicar o ano. Cando a data de consumo preferente poida estar condicionada polas condicións de conservación (por exemplo, cando o produto deba conservarse en refrixeración ou conxelación) a indicación da data completarse coa descrición das temperaturas de conservación ás que debe manterse o produto para asegura-la duración indicada. A indicación da data deberá estar impresa de forma clara, perfectamente lexible e ben visible. Nunca se deberán admitir produtos alimenticios nos que estea manipulada ou tapada con calquera outra marca ou etiqueta (como tal, coa etiqueta do prezo).
Fabricantes, distribuidores e inspección oficial son os responsables de que se cumpra a Norma, pero son os consumidores quen deben exercita-lo seu dereito de comprar un produto cando cumpra as súas esixencias ou de rexeitalo cando se lle negue unha información á que ten dereito.
A lexislacion non determina tempos límites de vida útil dos produtos alimenticios, que deben ser establecidos pola empresa alimentaria que os fabricara baseándose nos estudos realizados sobre os produtos que comercialice ou na bibliografía científica publicada ó respecto.
Notas
A indicación das datas de caducidade ou de consumo preferente é obrigatoria para os alimentos envasados. Quérese dicir que nos alimentos non envasados (presentación habitual da carne fresca, do peixe fresco, froitas, verduras e hortalizas, conxelados a granel etc.) non teñen a obriga de indicalas.
Debe terse presente, igualmente, que o envoltorio no que se entregan estes alimentos ó consumidor (papel, bolsas plásticas etc.) non se considera envase, e polo tanto non ten por qué incluír esta información.
No caso dos moluscos bivalvos vivos (mexillón, ameixas, ostra, navalla etc.) a Norma obriga a indica-la data de envasado e permite substituí-la data de caducidade pola expresión “Estes moluscos estarán vivos no momento da súa venda”.
Canto á idioma da etiquetaxe, a norma obriga a expresa-la información obrigatoria (entre outras, o marcado de datas) en castelán, como mínimo, polo que o habitual será que a forma na que podemos ler esta información nos produtos que adquirimos habitualmente será “Fecha de caducidad” ou “Consumir preferentemente antes del / antes del fin de”.
Sauverny
Sauverny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Braunschweig
Braunschweig (en baixo alemá: Brunswiek) é unha cidade alemá situada no estado federado da Baixa Saxonia, ocupando aquí a posición de segunda máis poboada detrás de Hannover. Dividido polo río Oker o seu centro histórico alberga o castelo Dankwarderode e as esculturas coa heráldica de Henrique o León, como o león de bronce da praza da Catedral de St. Blasii, única estatua de bronce ao norte dos Alpes na súa época. A cidade está situada a 67 km de Hannover e a 40 km de Wolfsburg.
Historia e características
Esta cidade da Baixa Saxonia foi o centro económico do Imperio en tempos da Revolución Industrial e foco económico e cultural durante o Renacemento onde se estrearon Fausto I de Goethe e a traxedia de Lessing Emilia Galotti.
Cidade ata o seu falecemento de Henrique o León. Foi el quen a introduce como socia da Liga Hanseática e isto elévaa a núcleo comercial europeo.
O río Oker era navegábel e selaba o tráfico de mercadorías dos ríos Aller e Weser, o comercio de Bremen e o do Mar do Norte. Braunschweig chega a ser unha das cidades máis poboadas ao norte das montañas do Harz e convértese en residencia dos güelfos, entre 1753 e 1754, ordéase a construción do palacio da cidade, actual Biblioteca Municipal, Arquivo e Instituto Cultural.
Esta foi a cidade do poeta Gotthold Ephraim Lessing atè a súa morte, autor de máis relevancia durante a Ilustración e influente na literatura alemá.
A cidade conta cun estadio de baloncesto, o Volkswagen Halle, sede do equipo local Basketball Löwen Braunschweig, competidor da Bundesliga desde o ano 2000.
Mensaxe
Unha mensaxe, no senso máis xeral, é o obxecto da comunicación, a secuencia que prové información, e que pode referirse tamén a esa información en si e ao seu formato.
Máis precisamente, na Teoría da Comunicación, unha mensaxe é unha información conformada por unha secuencia de sinais que corresponden a regras de combinación precisas, que é enviada por un emisor a un (ou varios) receptores, por medio dunha canle que serve de soporte físico á transmisión. A forma de transmisión varía conforme a natureza do sistema de comunicación e o código usado: ondas sonoras, luces, movemento, impulsos mecánicos ou eléctromagnéticos etc.
Dependendo do contexto, o termo mensaxe pódese ver aplicado tanto ao contido transmitido como á forma no que se transmite. Na Teoría da Comunicación, o significado da mensaxe non se considera pertinente, xa que o que se transmite é unha forma e non un sentido. Esa substancia da mensaxe chámase información.
Diferenza entre código e mensaxe, e entre lingua e fala
Do xa dito dedúcese que a lingua constitúe un código e que cada unha das expresións que os seus falantes formulan con ese código é unha mensaxe. Un código é un conxunto de símbolos ou signos con regras para a súa correcta utilización. A Mensaxe é o resultado de cada acto realizado polos usuarios dunha lingua empregando o código da mesma.
Moi semellante á distinción entre código e mensaxe, se ben máis empregada polos lingüistas, é a oposición entre lingua e fala: A lingua é o sistema, o código; a fala, a actualización da lingua en emisións concretas.
Automobili Turismo e Sport
ATS (Automobili Turismo e Sport) foi un equipo e construtor Italiano de coches de carreiras que operou entre 1963 e 1965, formada logo da famosa " Revolución de Palacio" de Ferrari.
A compañía foi creada por Carlo Chiti e Giotto Bizzarrini, entre outros, coa intención de ser un competidor directo de Ferrari, tanto na pista como na rúa. Chiti e Bizzarrini construíron, co patrocinio da Scuderia Serenissima do Conde Giovanni Volpi, un coche deportivo e un coche de Fórmula 1.
miniatura|left | ATS 2500 GT miniatura|left | ATS 2500 GT vista lateral
O auto deportivo foi o ATS 2500 GT, un pequeno cupé desenvolvido por Chiti e Bizzarrini cunha carrozaría construída por Allemano. O motor era un V8 de 2´5 L montaxe central deseñado por Chiti, capaz de alcanzar 245 cabalos de forza (180 kW) e unha aceleración de 257 km / h.. Supostamente só foron construídos 12 coches, dos que poucos existen na actualidade. A parte de ser un dos primeiros coches deportivos con motor central o 2500 GT nunca gañou fama ou popularidade, pero converteuse máis adiante no Alfa Romeo Tipo 33.
O coche de F1 foi o Tipo 100, cun potente motor V8 de 1.5 L, o chasis era unha copia virtual do obsoleto Ferrari 156. Os pilotos Phil Hill e Giancarlo Baghetti, tamén fuxindo de Ferrari durante un período de axitación política, asinaron para pilotar o novo coche, pero logo dunha pobre tempada de Fórmula Un en Chiti viuse obrigado a pechar a porta da escudaría. Máis tarde o ATS sería utilizado no proxecto de F1 de Derrington-Francis encabezado polo ex xefe de mecánicos de Rob Walker, Alf Francis.
Posteriormente o Conde Volpi patrocinou á marca Serenissima que utilizou moita tecnoloxía similar á ATS. Bruce McLaren utilizou un motor Serenissima durante uns poucos grandes premios en 1966.
Logo da desaparición de ATS, Bizzarrini trasladouse a Lamborghini antes de construír os seus propios coches como Bizzarrini, mentres Chiti fundou Autodelta, que traballaría estreitamente con Alfa Romeo nas seguintes décadas.
En 2012, 50 anos despois, ATS comezou a construír 2 novos coches: ATS sport 1000 e 2500 GT.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Morrazo
Morrazo foi un semanario editado en Marín en 1916.
Traxectoria
Subtitulado Semanario de información, apareceu o 2 de xaneiro de 1916. O número correspondente ao 7 de maio foi denunciado por inxurias ao xornalista vigués Narciso Goy. Cesou a súa publicación o 1 de outubro dese ano.
Accidente de Angrois
miniatura|300px|Imaxe do accidente tomada desde a [[AP-9.]] O accidente ferroviario de Angrois de 2013 foi un descarrilamento ferroviario sucedido o 24 de xullo de 2013 no lugar de Angrois, en Santiago de Compostela. Foi o accidente de tren máis grave da historia de Galicia e de España, se ben hai hipóteses que sinalan que o máis grave da historia de España foi o accidente de Torre del Bierzo, que tamén facía ruta dende a meseta ata Galicia. Ademais, tamén foi o primeiro accidente de tren mortal producido nunha liña de alta velocidade en España. Das 224 persoas que viaxaban no tren, 144 resultaron feridas e 80 morreron.
Datos
O accidente produciuse a tres quilómetros da entrada da estación de Santiago de Compostela, ao final da recta da liña de alta velocidade que cruza o barrio do Eixo. Nese punto a vía traza unha curva pechada, chamada a curva da Grandeira, limitada a 80 km/h, xusto ao pasar por baixo do viaduto da AP-9.
O descarrilamento tivo lugar ás 20:41 do serán (hora local, CEST) e afectou un tren Alvia serie 730 (con número de tren 04155) que facía o servizo de Renfe Operadora unindo as cidades de Madrid e Ferrol. O Alvia 730 é un tren híbrido eléctrico e diésel con ancho de vía variable: internacional e ibérico. No tren viaxaban 218 pasaxeiros e 4 tripulantes. O tren circulaba con tres minutos de atraso sobre o horario previsto.
Disposición do tren
A disposición do tren Alvia involucrado no accidente é a seguinte :
Liña de AVE Ourense-Santiago de Compostela-A Coruña
A vía foi construída con ancho ibérico para ser empregada no transporte de viaxeiros e mercadorías. Foi inaugurada en decembro de 2011 e ten unha lonxitude de 148,8 km. Custou 3.300 millóns de euros. A velocidade máxima nesta liña para os trens Alvia e Avant é de 220 quilómetros por hora, aínda que na vía podería chegarse aos 300 km/h xa que está equipada con ERTMS aínda que non se emprega. O tren Talgo híbrido da serie 730 empregábase como transición ao AVE xa que permitía operar na parte do traxecto Madrid-Ferrol en ancho de vía internacional e o ibérico xa fose electrificado ou con tracción diésel para chegar á estación de Ferrol. Os trens da serie 730 comezaron a operar en Galiza o 17 de xuño de 2012 no traxecto Madrid-Galiza.
O director de Seguridade na Circulación de Adif, asinou e transmitiu a orde de anular o sistema de frenado automático ETCS (ERTMS do tren) nos trens Alvia S730 con data 25 de xuño de 2012 que circulaban pola vía.
O 5 de xullo de 2012 o tren sufriu unha avaría en Zamora cando levaba a 501 viaxeiros que ían cara a Galiza. Entón Talgo calificou o acontecido como «enfermidades de infancia [do tren]» e comprometeuse a asumir «as indemnizacións que correspondan». Talgo tamén declarou que tiña aos seus mellores enxeñeiros traballando a tempo completo para tentar atopar a orixe dos fallos que estaban a provocar continuos atrasos nos trens entre Galiza e Madrid. Segundo Talgo, o S-730 é «un bo tren, que pasado o tempo e unha vez estea todo axustado, vai demostrar que funcionará de marabilla». 13 días antes do accidente en Angrois un tren Alvia que facía a mesma rota Madrid-Ferrol quedou 20 minutos parado na saída da estación de Ourense por problemas técnicos.
Consecuencias
Logo das primeiras horas a Xunta de Galicia anunciou que faleceran 35 persoas. Ao fío da media noite o presidente Núñez Feijóo elevara a cifra de falecidos a 40. Á mañá seguinte a cifra chegaba aos 78 ; pero aumentou ata os 80 falecidos e 35 feridos críticos pola tarde. Finalmente, a Policía Científica reduciu o número de vítimas mortais a 78, logo de realizar a meirande parte das autopsias. Na xornada do sábado faleceu unha nova persoa, ferida, co que se chegou a 79 mortos.
Unha das primeiras consecuencias foi o peche do camiño de ferro entre Ourense e Santiago de Compostela. Tamén se suspenderon os actos festivos e políticos programados na cidade para o 25 de xullo, Día Nacional de Galicia. O Goberno galego decretou sete días de loito oficial, o maior loito da autonomía ata a data.
O maquinista do tren foi detido na mesma noite, primeiro custodiado nun centro hospitalario, e posteriormente posto a disposición xudicial. Despois de prestar declaración nos xulgados de Santiago o 28 de xullo, foi posto en liberdade con cargos logo de admitir que cometera unha imprudencia.
A plataforma de afectados polo accidente e vítimas xuntou 50 mil euros vía crowdfunding para gravar un documental dirixido por Aitor Rei sobre o accidente. En 2015 na 60 edición da Seminci emitiuse baixo o nome de Frankenstein-04155. Frankenstein é o nome co que se coñece o tren no sector e 04155 o seu número de serie.
Follado
O termo follado en galego pódese referir a:
Estrofa
En literatura, denomínase estrofa a un grupo de versos unidos por unha serie de criterios fixos de métrica. Reciben distintos nomes segundo a extensión (número de versos), lonxitude dos mesmos (arte maior ou arte menor), rima (en función do formato e de se é asoante ou consoante) e ritmo.
Tipos
As estrofas sen métrica e sen rima son de verso libre, e as estrofas con métrica mais sen rima, son de verso branco.
As estrofas adoitan clasificarse en función do número de versos:
Faust (grupo musical)
Faust é unha banda alemá de Krautrock, orixinalmente formada en 1971 por Werner "Zappi" Diermaier, Hans Joachim Irmler, Arnulf Meifert, Jean-Hervé Péron, Rudolf Sosna e Gunther Wüsthoff, traballando co produtor Uwe Nettelbeck e o enxeñeiro Kurt Graupner, esta formación separouse no ano 1975 despois de editar catro álbums de estudio, reuniríase de novo nos anos 90 para realizar concertos e gravar novo material.
Anne Vallayer-Coster
miniatura|250px|Atributos da Pintura, a Escultura e a Arquitectura (1770).
Anne Vallayer, de casada Coster, nada en París o 21 de decembro de 1744 e finada no mesmo lugar o 28 de febreiro de 1818, foi unha pintora francesa.
Trasorras, San Miguel do Camiño, Castroverde
Trasorras é un lugar da parroquia de San Miguel do Camiño no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 35 habitantes (18 homes e 17 mulleres).
Souto, A Ribeira, Cervantes
Souto é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Secure Digital
Secure Digital, abreviado SD, é un tipo de tarxeta de memoria empregada en aparellos móbiles: teléfonos, cámaras de vídeo e tv ou ordenadores. O estándar foi desenvolvido polas empresas SanDisk, Panasonic e Toshiba en 1999 baseándose no xa existente das tarxetas MMC. O estándar está mantido pola SD Card Association.
As tarxetas son de tres formatos e medidas: Standard Capacity (SDSC), High-Capacity (SDHC), Extended-Capacity (SDXC) e SDIO. A tecnoloxía SD é empregada por unhas 400 marcas en máis de 8.000 produtos.
Resolución 1440 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
A resolución 1440 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, aprobada unanimemente o 24 de outubro de 2002, despois de reafirmar a resolución 1373 (2001), e a necesidade de combater por todos os medios as ameazas á paz e a seguridade internacionais, condena o acto de toma de reféns en Moscova, Rusia, o 23 de outubro de 2002, así como outros actos terroristas cometidos recentemente en diversos países e considera que eses actos constitúen unha ameaza á paz e a seguridade internacionais.
A resolución a liberación inmediata e incondicional de todos os reféns, expresou o seu profundo pesar e condolencias ao pobo e ao goberno da Federación de Rusia e ás vítimas do ataque terrorista e as súas familias e instou a todos os Estados a que, de conformidade coas obrigacións que lle competen en virtude da resolución 1373, cooperasen coas autoridades rusas nos seus esforzos para identificar e levar ante a xustiza aos autores, organizadores e patrocinadores do ataque terrorista.
Finalmente, expresou a súa determinación de combater todas as formas de terrorismo.
El Morrazo
El Morrazo foi un periódico editado en Cangas en 1914.
Historia e características
Apareceu en novembro de 1914. Periódico satírico de periodicidade quincenal.
La serva padrona
La serva padrona (en galego A criada padroa) é unha ópera bufa en dous actos con música de Giovanni Battista Pergolesi e libreto en italiano de Gennaro Antonio Federico, a partir da obra de teatro de Jacopo Angello Nelli. A ópera dura só uns 45 minutos e foi representada orixinalmente como un intermezzo na ópera seria de Pergolesi Il prigioniero superbo (O orgulloso prisioneiro). Ámbalas dúas foron estreadas no Teatro San Bartolomeo de Nápoles, o 5 de setembro de 1733. O mesmo libreto foi posteriormente musicado por Giovanni Paisiello. O renome internacional de Pergolesi debeuse ao éxito obtido por La serva padrona na súa representación en París en 1752, que fixo estoupar a famosa Querelle des Bouffons.
Teodorico I, rei visigodo
Teodorico I (?, ? - Campos Cataláunicos, preto de Châlons-en-Champagne, 451), nome xermánico composto polas palabras theud (pobo) e ric (poder, soberano) que significa «soberano do pobo», tamén chamado Teodoredo, foi o rei dos visigodos durante o período do reino visigodo de Tolosa, entre os anos 418 e 451. Suposto fillo ilexítimo de Alarico I, foi escollido como novo monarca despois da morte de Walia. O seu reinado viuse marcado pola sinatura da alianza cos romanos en 418, estabelecendo un réxime de foedus derradeiros anos do reinado anterio. Malia a alianza, Teodorico non respectou sempre esta alianza, que o supeditaba ó emperador romano, e va buscou unha maior independencia política. Máis aínda, intentou estender os dominios visigodos alén das rexións do sur da Galia, arredor de Tolosa. As accións militares erradas contra os romanos nas décadas de 420 e 430 foron detidas pola acción do xeneral Aecio. Teodorico intentou consolidar o seu poder fronte os romanos a través dunha política exterior con outros pobos bárbaros da parte occidental do Imperio Romano, desenvolvida durante a década seguinte a través de alianzas matrimoniais que tiveron máis ou menos éxito.
Ó final do seu reinado, por mor da ameaza dos hunos no norte da Galia, acabou uníndose en coalición militar co exército romano dirixido por Aecio, de igual forma que moitos outros exércitos bárbaros. Neste contexto, convértese nun dos participantes da batalla dos Campos Cataláunicos no verán do 451, durante a cal morreu, supostamente a mans dun caudillo dos ostrogodos, que eran aliados dos hunos. Foi sucedido polos seus fillos, primeiro polo primoxénito, Turismundo, conseguindo, en certa forma, unha sucesión hereditaria entre os seus descendentes. Porén, a sucesión real non foi pacífica senón que se caracterizou de intrigas e asasinatos entre familiares.
Savigneux, Ain
Savigneux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Hans Georg Dehmelt
Hans Georg Dehmelt, nado en Görlitz o 9 de setembro de 1922 e finado en Seattle o 7 de marzo de 2017 foi un físico alemán nacionalizado estadounidense.
Recibiu o Premio Nobel de Física en 1989 polo seu traballo na trampa do ion, xunto con Wolfgang Paul.
Catión de amonio cuaternario
miniatura|Catión de amonio cuaternario. Os grupos R poden ser o mesmo ou diferentes grupos alquilo ou arilo. Ademais, os grupos R poden estar conectados.
Os catións de amonio cuaternario, son ións poliatómicos cargados positivamente coa estruura, onde R é un grupo alquilo ou arilo. A diferenza do ión amonio e os catións de amonio primarios, secundarios e terciarios, os catións de amonio cuaternario están cargados permanentemente, independentemente do pH da súa disolución. Os sales de amonio cuaternario ou compostos de amonio cuaternario (chamados aminas cuaternarias na terminoloxía da industria petrolífera) son sales de catións de amonio cuaternario. miniatura|Unha vista "desde arriba" do Bu4N+. miniatura|Vista "lateral" do Bu4N+.
Reaccións
Os catións de amonio cuaternario non son reactivos nin sequera con fortes electrófilos, oxidantes e ácidos. Tamén son estables coa maioría dos nucleófilos. Isto último está indicado pola estabilidade dos sales de hidróxidos como o hidróxido de tetrametilamonio e hidróxido de tetrabutilamonio. Debido á súa resistencia, moitos anións pouco comúns foron illados como sales de amonio cuaternario. Exemplos son o pentafluoroxenato de tetrametilamonio, que contén o altamente reactivo ión pentafluoroxenato. O permanganato pode ser solubilizado en solventes orgánicos, cando se utiliza como o seu sal.
Con bases excepcionalmente fortes os catións de amonio cuaternario degrádanse. Sofren unha redistribución de Sommelet–Hauser e unha redistribución de Stevens, así como unha desalquilación baixo as condicións máis duras. Os catións de amonio cuaternario que conteñen unidades N–C–C–H poden tamén sufrir a eliminación de Hofmann e a degradación de Emde.
miniatura|O [[cloruro de benzalkonio é un tipo común de sal de amonio cuaternario usado como biocida, un surfactante catiónico, e como un axente de transferencia de fase. Os ADBACs son unha mestura de cloruros de alquilbencildimetilamonio, nos cales o grupo alquilo pode ser diversos alquilos de lonxitude de cadea par.]]
Aplicacións
Os sales de amonio cuaternario utilízanse como desinfectantes, surfactantes, suavizantes de tecidos e como axentes antiestáticos (por exemplo, en xampús). Nos suavizantes líquidos de tecidos e roupa adoitan utilizarse sales de cloruros. En antiestáticos para secadoras adoitan utilizarse sales de sulfatos. Os xeles espermicidas tamén conteñen sales de amonio cuaternario.
Axentes antimicrobianos
Os compostos de amonio cuaternario teñen tamén unha actividade antimicrobiana. Certos compostos de amonio cuaternario, especialmente os que conteñen longas cadeas de alquilo, son utilizados como antimicrobianos e disinfectantes. Exemplos son o cloruro de benzalkonio, cloruro de benzetonio, cloruro de metilbenzetonio, cloruro de cetalkonio, cloruro de cetilpiridinio, cetrimonio, cetrimida, cloruro de dofanio, bromuro de tetraetilamonio, cloruro de didecildimetilamonio e bromuro de domifén. Tamén son bos contra os fungos, amebas e virus con envoltura, xa que se cre que actúan alterando a membrana plasmática. Os compostos de amonio cuaternario son letais para unha gran variedade de organismos excepto endósporas, Mycobacterium tuberculosis e virus sen envoltura.
Os compostos de amonio cuaternario son deterxentes catiónicos, e desinfectantes, polo que poden utilizarse para eliminar material orgánico. Son moi efectivos en combinación con fenois. Son desactivados por deterxentes aniónicos (incluíndo os xabóns comúns). Os niveis efectivos son de 200 ppm. Son efectivos a temperaturas de ata 100 °C.
Os sales de amonio cuaternario son utilizados comunmente na industria do catering e como axentes hixienizantes.
Catalizadores de transferencia de fase
En química orgánica, os sales de amonio cuaternario son catalizadores de transferencia de fase (PTC). Ditos catalizadores aceleran as reaccións entre reactivos disoltos en solventes miscibles. O reactivo moi reactivo diclorocarbeno xérase por medio de catalizadores de transferencia de fase por reacción co cloroformo e hidróxido sódico acuoso. miniatura|200px|As resinas de [[intercambio aniónico, en forma de bólas, conteñen ións de amonio cuaternario unidos ao polímero.]]
Distribución na natureza
miniatura|150 px|A [[glicina betaina é un catión de amonio cuaternario que aparece na natureza. O seu produto de degradación, a trimetilamina, é responsable do cheiro do peixe que non está fresco.]] miniatura|A [[colina é un composto de amonio cuaternario.]]
Os compostos de amonio cuaternario están presentes en osmólitos, especificamente glicina betaína, que estabiliza a presión osmótica nas células.
A colina é tamén un precursor do neurotransmisor acetilcolina.
A colina é tamén un constituínte da lecitina, que está presente en moitas plantas e órganos animais. Encóntrase en fosfolípidos. Por exemplo, as fosfatidilcolinas, uns compoñentes principais das membranas biolóxicas, son membros do grupo das lecitinas de substancias graxas en tecidos de plantas e animais.
miniatura|1-Oleoil-2-palmitoíl-fosfatidilcolina
Efectos sobre a saúde
Crese que son os grupos químicos responsables da reacción anafiláctica que ocorre ao usar bloqueantes neuromusculares durante a anestesia xeral en ciruruxía. O Quaternium-15 é a causa única atopada máis frecuentemente da dermatite de contacto alérxica nas mans (16,5% de 959 casos)
Posibles efectos na reproducion en animais de laboratorio
Os desinfectantes baseados en amonio cuaternario (Virex e Quatricide) foron inicialmente identificados como a causa máis probable de aumentos en defectos conxénitos e problemas de fertilidade en ratos de laboratorio en catividade.
Augusto Roa Bastos
Augusto Roa Bastos, nado en Asunción (Paraguai) en 1917 e finado o 26 de abril de 2005, foi un escritor en lingua castelá.
Obra
Algunhas das obras máis senlleiras son:
Totalitarismo
miniatura|dereita|Hitler e Stalin, dous exemplos de líderes totalitarios. Totalitarismo é un termo político co que se coñecen ás ideoloxías, os movementos e mais os réximes políticos onde a liberdade, tanto individual como colectiva, está severamente restrinxida e o Estado exerce todo o poder sen divisións nin restricións. Un exemplo claro de totalitarismo atópase nos diversos movementos fascistas que viviu Europa no século XX.
Arenicola marina
Arenicola marina é unha especie de verme anélido poliqueto que vive nas zonas mariñas costeiras. Ten os nomes populares de bichoca cagón, cagulo e mangón. Tamén se lle dá o nome de miñoca ou mioca, pero téñase en conta que esa denominación tamén a reciben varios vermes oligoquetos terrestres como Lumbricus terrestris e outros similares. Vive enterrada na area, polo que rara vez se ve, a non ser que se escave para recollela, xa que se utiliza moito como isco para a pesca con anzol, pero si poden verse doadamente as pequenas moreas de area que formou na praia ao defecar area desde o seu túnel. Son depredadas por peixes e aves.
Cando crece ata o seu máximo tamaño esta miñoca mariña chega a ter nas costas europeas ata uns 23 cm de longo e uns 9 mm de diámetro. Ten o corpo segmentado en aneis e unha cabeza vermella anegrada con papilas bucais; a parte intermedia do corpo é máis grosa e vermella, e a cola é máis delgada dunha cor vermella amarelada, pero as cores son variables. Viven uns 6 anos e son maduros sexualmente aos 2 anos. A parte media ten sedas ou quetas todo ao longo da súa parte lateral e tamén pares de branquias plumosas nos 13 últimos segmentos desta rexión. A cola carece de sedas e de branquias. Presenta un sistema ben desenvolvido de vasos sanguíneos que levan un sangue vermello co pigmento hemoglobina transportador de oxíxeno. Ademais dos vasos ventral e dorsal típicos dos anélidos, Arenicola presenta tamén un vaso sanguíneo supraneural conectado co vaso ventral. Nalgunhas zonas ten cámaras pulsátiles para impulsar o sangue, pero non son verdadeiros corazóns. Ten o nefridio (excreción) e o gonoduto completamente unidos. O número de segmentos ou aneis externos non se corresponde co número de somitas internos. Arenicola ten seis somitas xenitais (outros poliquetos teñen moitos máis).
Forma de vida
miniatura|Deposición de area de A. marina na rama do túnel correspondente ao ano do animal, e ao lado vese o buraco da rama do túnel onde está a cabeza. Estes vermes viven enterrados dentro dun túnel con forma de U que escavan na area ou lama da costa. Estes túneles en U fanos escavando unha galería con forma de L tapizada de moco, desde onde escavan outra rama vertical cara arriba que chega á superficie, onde está a parte da cabeza do animal. Visto desde a superficie a rama do túnel onde está a cabeza deixa na area unha pequena depresión con forma de pratiño; e a abertura do túnel onde está a parte da cola, situada a uns 6 cm do anterior, está sinalada por un amontoamento de area con forma enroscada de espagueti (ver foto) formado pola area que o animal tragou e despois expulsou. A Arenicola sitúase na súa galería coa súa cabeza descansando na base da rama ascendente do tunel (ou "da cabeza"), tragando area de cando en vez e alimentándose dos detritos orgánicos e microorganismos que van coa area. Isto fai que a columna de area baixe lixeiramente, polo que a area da depresión con forma de pratiño da superficie está a afundirse periodicamente. Unha vez que se enterra na area a Arenicola raramente abandona o seu túnel, no que pode permanecer durante semanas, cambiando ás veces lixeiramente de posición. Pero o animal tamén pode abandonar o túnel e volver despois a reentrar na area facendo un túnel novo. Na boca ten unha probóscide (farinxe) evaxinable cunha superficie glandular adhesiva para recoller partículas. Ten un estómago diferenciado con mucosa glandular moi desenvolvida, mentres que a súa mucosa intestinal case non ten células glandulares. Cando escava o túnel por primeira vez a miñoca mariña abranda a area da rama "da cabeza" do túnel empurrándoa coa súa cabeza como un pistón. A cantidade de area que moven as Arenicola nas zonas costeiras é enorme: escavan os 50–60 cm superficiais e chegan a remover unha 3800 toneladas de area por hectárea e ano, tragando area durante unhas 5 a 8 horas diarias. Posúen estatocistos, que son órganos do equilibrio, que lles permiten saber a posición do corpo e enterrarse cabeza abaixo.
Reprodución
O animal ten sexos separados, e a fecundación ten lugar na auga. Durante un par de días a principios de outubro todas as A. marina liberan os seus ovos e espermatozoides durante a marea baixa. Isto parece que está sincronizado por sinais químicos. Os machos soltan o esperma en charcos na area, que é levado pola marea, e as femias poñen os ovos no túnel, a onde as correntes arrastran os espermatozoides e ten lugar a fecundación. Os ovos están nunha masa xelatinosa e a larva inicia o seu desenvolvemento nas galerías onde están os ovos, pero despois saen e son levadas pola marea. Despois, as larvas forman inicialmente un tubo xelatinoso ancorado ao substrato por un extremo, do que finalmente saen cando medran ata ter uns 12 segmentos no corpo e empezan a parecerse aos adultos. Entón, escavan na area, xeralmente nunha zona máis alta da praia que os adultos, e gradualmente van mudándose a zonas máis baixas conforme se fan adultos.
Especies parecidas
Recentemente creouse a especie Arenicola defodiens separándoa de A. marina, xa que se diferencian na morfoloxía das branquias, nos aneis, tamaño, galería, polimorfismo xenético, cor máis escura e outras características (Cadman & Nelson-Smith, 1993 ).
A Nogueira, A Frairía, Castroverde
A Nogueira é un lugar da parroquia da Frairía no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Rally Mariña Lucense de 2019
O Rally Mariña Lucense de 2019 foi a primeira edición de dito rally e a oitava e última proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 16 de novembro de 2019 e o vencedor foi Iago Caamaño.
Ségny
Ségny é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Rally Mariña Lucense de 2019
Itinerario
Celebrouse na parte occidental da Mariña Lucense, estando situado o parque pechado en Viveiro. Os nove treitos cronometrados disputáronse nos concellos de Xove, O Vicedo e Cervo, sumando un total de 93,45 km.
Inscritos
Inscribíronse 72 equipos, dos que finalmente tomaron a saída 69. Coa ausencia do xa campión galego Víctor Senra, os principais candidatos a vencer o rally eran Alberto Meira e Iago Caamaño, segundo e terceiro respectivamente no campionato. Iago Caamaño inscribiuse cun Volkswagen Polo R5 propiedade de AR Vidal, en vez de co seu Ford Fiesta R5 co que competira toda a tempada.
Resumo
Iago Caamaño comezou á fronte da xeral tras marcar o mellor tempo no primeiro treito, no Vicedo, pero perdeu a posición rapidamente a favor de Alberto Meira que se fixo co mellor tempo nos tres treitos seguintes. Con todo, no quinto treito, correspondente á segunda pasada por Cervo, foi Caamaño o máis rápido, ao igual que en todos os restantes treitos do rally, polo que foi el o piloto que estreou o palmarés do rally lucense. Segundo finalizou Meira e en terceira posición Óscar Veiga, que aproveitou o abandono de Adrián Díaz.
Roman Polanski
Roman Polanski, nado como Rajmund Roman Thierry Polański en París o 18 de agosto de 1933, é un director de cine, guionista e actor polonés nacionalizado francés.
Traxectoria
De orixe xudía asquenací, experimentou en carne propia os males da segunda guerra mundial. Sendo moi novo a súa familia mudouse a Cracovia, Polonia, onde sufriron os horrores da ocupación nazi. O mozo Polanski sobreviviu grazas á axuda dalgunhas familias católicas que o salvaron de terminar nun campo de concentración.
Logo da guerra comezou a súa carreira como actor teatral. Máis tarde cursou estudos na Escola de Cine de Łódź. Tras rodar cinco curtametraxes entre 1956 e 1962, conseguiu varios premios con Fat and the Lean (1965), que rodou nunha das súas viaxes a Francia e serviulle para poder realizar a súa primeira longametraxe en Polonia: Nóz w wodzie (O coitelo na auga, 1962), coa que conseguiu un nomeamento á mellor película estranxeira nos Oscar de 1963. O filme xa amosaba algunhas das características das súas seguintes producións, como o seu gusto polos ambientes claustrofóbicos, ó colocar a tan só tres personaxes (unha parella e un descoñecido) que navegan nun pequeno barco.
Grazas ó recoñecemento cultivado con este filme, Polanski rodou Repulsion (1965), xa producida por unha compañía importante e que significou a súa primeira gran produción no Reino Unido, con Catherine Deneuve como estrela principal e cun argumento de thriller psicolóxico que lle valeu varios premios, incluído o Oso de Prata no festival de Berlín dese ano.
En 1966 filmou Cul-de-sac (Canella sen saída), de novo no Reino Unido, con Donald Pleasence como protagonista, na que á parte do ambiente claustrofóbico tan característico do autor, deixa ver indicios dun humor negro moi particular que acompañará algunhas das súas mellores películas. Cul-de-sac obtivo o Oso de Ouro no festival de Berlín, así como moitos outros premios.
En 1967 Polanski deu o gran salto ós Estados Unidos coa rodaxe de Dance of the Vampires (O baile dos vampiros), primeiro filme que roda en cor. Este filme, unha parodia das películas de vampiros da época, permitiulle mostrar as súas dotes interpretativas e consagrouno no mercado norteamericano. Durante a rodaxe comezou unha relación amorosa coa actriz Sharon Tate, coa que casaría un ano despois. En 1968, Polanski rodou nos EUA unha das súas películas máis emblemáticas e polémicas Rosemary's Baby. A película obtivo numerosos premios (entre eles varios nomeamentos ó Oscar), logrou o éxito internacional e tivo gran repercusión.
En 1969 tivo lugar un dos sucesos que marcaría a súa vida, tanto persoal como cinematograficamente. A súa muller, a actriz Sharon Tate, que se atopaba grávida de oito meses, foi unha das vítimas do masacre que a banda de Charles Manson realizou na casa que o director posuía nos Ánxeles. Tate ceaba en casa con catro amigos próximos á parella, entre os que se atopaban: Abigail Folger, filla de Peter Folguer; Jay Sebring, William Garretson e Voyteck Frykowsky. Todos foron brutalmente torturados e masacrados por membros da seita de Manson. Os sucesos tiveron lugar mentres Polanski se atopaba en Londres preparando outra longametraxe.
Unha vez que foron atopados os asasinos e tras sufrir acosos e especulacións por parte da prensa estadounidense, Polanski regresou a Europa.
Tras un período de depresión, regresou ó cine en 1971 con Macbeth, nunha persoal adaptación da obra de William Shakespeare. A película foi o primeiro fracaso comercial de Polanski, aínda que en Inglaterra funcionou ben.
En 1973 viaxou a Italia para rodar ¿Que?, unha comedia disparatada con Sydne Rome e Marcello Mastroianni que recordaba por momentos a Alicia no país das marabillas e que contén algún dos momentos máis divertidos da súa filmografía. A película foi un fracaso nos EUA, pero en Europa conseguiu un notable éxito, sobre todo en Francia, Italia e Alemaña. En España foi prohibida pola censura da época, debido ós continuos espidos de Sydney Rome e tan só puido verse en salas de arte e ensaio en versión orixinal subtitulada. ¿Que? foi editada en DVD en España por Filmax, nunha versión bastante pobre de calidade de imaxe e cunha dobraxe realizada para a ocasión bastante mala, algo que desprestixia o resultado da película e obriga ó seu visionado en versión orixinal
En 1974 Polanski volveu pola porta grande, ó rodar Chinatown, unha película inspirada nos clásicos do cinema negro, coas aparicións estelares de Jack Nicholson, Faye Dunaway e John Huston. A película foi un éxito mundial e lograría 11 nomeamentos ós Oscars das que obtería tan só un, así como outros numerosos premios.
The Tenant estreouse en 1976, fracasou no festival de Cannes e recibiu malísimas críticas. Foi un tremendo fracaso comercial e, curiosamente, hoxe en día converteuse na longametraxe favorita de moitos dos seus seguidores, xa que é un dos traballos máis persoais de Polanski e, á vez, máis retorto, mesturando de forma maxistral terror con humor negro.
En 1977 Polanski, de novo nos EUA, foi acusado de manter relacións sexuais cunha nena de trece anos e viuse envolvido nun escándalo de abuso sexual e drogas, polo que abandonou o país mentres estaba en liberdade baixo fianza e tras pasar uns meses en prisión, prevendo unha condena maior. Nunca volvería pisar chan estadounidense.
En 1979, tras unha intensa rodaxe de máis de ano e medio en Francia, Polanski estreou Tess, baseada na novela de época de Thomas Hardy, con Nastassja Kinski como protagonista. Dedicou o filme á súa falecida esposa Sharon Tate. Tess foi un dos maiores éxitos da súa carreira; logrando varios Globos de Ouro e estando nomeada a 6 figuras nos Oscar, das que conseguiría a metade.
Recoñecido como un dos máis grandes directores da historia do cine, Polanski tomou un descanso como director de cine de seis anos.
En 1986 regresou con Pirates, proxecto que pretendía rodar dez anos atrás inspirándose nas películas de piratas e sen Jack Nicholson como protagonista. A película foi, como vaticinaron as produtoras dez anos atrás, un fracaso comercial.
Dous anos máis tarde volveu ó xénero de suspense cunha produción estadounidense rodada en Francia: Frantic, xunto a Harrison Ford e a que sería a futura esposa de Polanski, Emmanuelle Seigner. Frantic funcionou moi ben comercialmente e permitiu que o director penetrase en temas aínda máis escuros en canto á relación de parella en Bitter Moon, o seu seguinte traballo, de novo con Emmanuelle Seigner como protagonista. O filme estreouse en 1992 e, sen chegar a ser do mellor da filmografía de Polanski, supera con fartura os traballos do director na década dos 80 e 90.
En 1994 estreou Death and the Maiden (baseada no libro do mesmo nome de Ariel Dorfman) con Sigourney Weaver como protagonista. A cinta foi un éxito moderado tanto comercial como de crítica.
Ang Thong
Ang Thong (en อ่างทอง) é a capital da provincia Ang Thong, Tailandia. Ten 14.400 habitantes (2005)
Ang Thong coñécese historicamente como Wiset Chai Chan, localizada no río Noi. Era unha importante cidade fronteiriza do reino de Ayutthaya durante as guerras con Birmania. Durante o reinado de Taksin, despois da caída de Ayutthaya a cidade moveuse ás beiras do río Chao Phraya, e chamouse Ang Thong.
Lingua de sinais quebequesa
A lingua de sinais quebequesa (en Langue des signes québécoise) é unha lingua de sinais pertencente ao grupo da comunidade xorda, da familia das linguas de sinais. Existe un gran número de dialectos de sinais. A LSQ é utilizada no Canadá (1 704 500 ).
Roman Polanski
Traxectoria
Foi en 1999 que Polanski incursionou no teatro musical coa produción xermano-austríaca Tanz der Vampire (baseada na película de Polanski, con libreto de Michael Kunze e musicalizada polo sonado Jim Steinman). A devandita versión foi esteralizada polo falecido actor estadounidense Steve Barton. O musical foi un éxito, logrando unha gran tempada en Viena, Austria e despois sendo montada noutras cidades alemás como Stuttgart, Hamburgo e actualmente Berlín.
Tamén recentemente se estreou a versión polaca do musical, dirixida persoalmente por Polanski.
O musical contou cunha versión estadounidense: Dance of the Vampires, que a pesar de ter un grande orzamento, non logrou captar o sentimento orixinal da versión en alemán. O resultado foi unha comedia ridícula, cunha tradución/adaptación ó inglés considerada mediocre e que foi un rotundo fracaso, non chegando sequera ás cen funcións.
En 2002 recibiu a Palma de Ouro da 55 edición do festival de Cannes, máximo galardón do certame, polo filme The Pianist (O pianista), adaptación das memorias dun pianista xudeu polonés que sobreviviu ás masacres nazis grazas á axuda dun oficial alemán. Na 75 edición dos Premios Oscar, The Pianist recibiu tres galardóns, entre eles o de mellor director para Polanski, que non asistiu á cerimonia por ser prófugo da xustiza estadounidense. En decembro de 2005 (en España) estreou Oliver Twist, unha película coa que se identifica.
miniatura|196px| Polanski coa actriz [[Emmanuelle Seigner en Cannes en 1992.]]
En 2007 preparábase para un novo xiro na súa carreira, coa adaptación da novela "Pompeia" de Robert Harris. Demoras alleas á súa vontade obrigárono a rexeitar o proxecto en setembro de 2007, logo de varios anos dedicados a el.
En febreiro de 2009 Polanski iniciou en Berlín a rodaxe de The Ghost Writer, que tamén inclúe secuencias filmadas no Estudio Babelsberg, de Potsdam (Brandenburgo), os mesmos estudios onde filmou O pianista, así como na Illa de Sylt. Polanski escribiu tamén o guión, adaptado da novela homónima do escritor inglés Robert Harris, distribuída en España so o título El poder en la sombra. Conta coa fotografía do operador polonés Pawel Edelman, o mesmo d ' O pianista e mais d ' Oliver Twist, ademais dos seus produtores habituais: Robert Benmussa, Timothy Burrill e Alain Sarde. Os actores protagonistas foran o escocés Ewan McGregor e amilo irlandés Pierce Brosnan, e coma secundarios os ingleses Olivia Williams, Kim Cattrall e Tom Wilkinson, así coma os estadounidenses Timothy Hutton e James Belushi, entre outros. A produtora fora Summit International. The Ghost Writer estreouse en Alemaña en 18 de febreiro de 2010.
Polanski foi detido de súpeto o sábado 26 de setembro de 2009 en Zúric polos cargos de abuso sexual que pesaban sobre el nos Estados Unidos dende 1977, polos que pesaba contra el unha orde de busca e captura. Polanski fora convidado polo Festival de Cinema de Zúric.
En 14 de xullo de 2010, Polanski confirmou que levaría ó cinema Un Deus salvaxe, obra teatral da escritora francesa de orixe xudía sefardí Yasmina Reza. Polanski e Reza escribiron xuntos a primeira versión do guión durante o arresto domiciliario en Gstaad, Suíza. En 2011 roda por fin o filme, titulado: Carnage unha comedia sobre a relación de dúas parellas despois de que os seus fillos pelexasen na escola, protagonizada por Kate Winslet, Jodie Foster, Christoph Waltz e John C. Reilly.
En 20 de maio de 2012 presentou no Festival de Cannes a súa curtametraxe A Therapy (Unha terapia), protagonizada por Ben Kingsley e Helena Bonham Carter, para promocionar a firma de moda Prada.
O próximo filme de Polanski é Based on a True Story, unha adaptación da novela francesa de Delphine de Vignan. O filme está protagonizado por Eva Green e Emmanuelle Seigner.
Ademais o director está a traballar en D, un filme sobre o sonado Caso Dreyfus no século XIX ,no que un grupo de xudeus do Estado Maior do Exército francés foran condenados inxustamente por pasar segredos militares ao Imperio Alemán e foran enviados á Illa do Diaño só para seren absoltos 12 anos despois. O filme foi escrito por Robert Harris, que traballa con Polanski por vez terceira.
Como director
miniatura|Roman Polański e [[Adrien Brody.]]
Handré Pollard
thumb|right|250px|Pollard pateando unha conversión na [[Copa do Mundo de Rugby 2015|Copa do Mundo 2015.]] Handré Pollard, nado en Somerset West o 11 de marzo de 1994, é un xogador surafricano de rugby. Actualmente xoga nos Sprigboks, nos Bulls da Super Rugby e no NTT Docomo Red Hurricanes da Top League xaponesa. A súa posición no campo é de medio apertura ou de centro.