cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boris Eltsin
Presidente da Federación Rusa
miniatura|right|Gráfico económico de [[Rusia moderna. Durante os anos de Eltsin, a economía viviu os seus peores momentos.]] Ós poucos días da caída da Unión Soviética, Boris Eltsin embarcou nun programa de reformas económicas radicais, co obxectivo de reestruturar o sistema económico de Rusia, transformando a maior economía socialista do mundo nunha economía de mercado.
Ó final de 1991, Eltsin favoreceu os especuladores e institucións estranxeiras, como o Banco Mundial, o FMI e até mesmo o Departamento do Tesouro dos Estados Unidos, que nos anos 1980 desenvolveran técnicas de recuperación económica para economías en transición. Esas políticas ficaron coñecidas como "Consenso de Washington", e máis particularmente no caso de Rusia, como "terapia de choque", por conta das duras penas que os rusos sufriron durante este período.
Calendario ático
O calendario ático, en vigor en Atenas na Antigüidade clásica, é o máis coñecido dos calendarios gregos. É de tipo lunisolar.
Os diferentes ciclos
O ano ateniense compúñase de 12 meses lunares. Ao principio, cada mes contaba con 30 días. En consecuencia, fíxose un axuste co ciclo lunar, alternando un mes de 29 días (κοῖλοι μῆνες / koĩloi mễnes) e un de 30 días (μῆνες πλήρεις / mễnes plếreis). Isto dá un ano de 354 días, é dicir 11 días menos en relación co ano solar. Para remedialo intercalouse un décimo terceiro mes de 30 días despois de cada segundo ano lunar. É o que se chama un ciclo «trierético». A cada ano de 13 meses chámaselle «embolístico», nome que recibe precisamente do mes que é engadido (mes embolístico).
Como o ano se atopaba en diante demasiado lento en relación co ciclo lunar, aplícase outra corrección no século V a. C., a do ciclo «octaetérico». Neste sistema, o mes intercalar é inserido nun ciclo de oito anos: este período de oito anos, conta con tres anos de trece meses: o terceiro, o quinto e o oitavo ano.
Mes do calendario
Esta noción de ciclo, e sobre todo intercalar un mes suplementario, fan imposíbel coincidir de maneira absoluta os meses atenienses e os do calendario gregoriano, utilizado actualmente na maior parte do mundo. En efecto, a diferenza pode ás veces representar un mes enteiro. En cambio, é fácil facer coincidir os meses atenienses coas estacións.
Os nomes dos meses están unidos ás divindades gregas ou ás festas relixiosas. O ano comeza preto do equinoccio de outono.
Os días do mes
Cada mes suponse que empezaba coa lúa nova. En consecuencia, o primeiro día chámase νουμηνία numênía (‘lúa nova’) e o último, ἔνη καὶ νέα énê kaì néa (‘vella e nova’). Cada mes compúñase de tres décadas : A última década presenta a particularidade de que os seus días están ao contraxeito.
As estacións
Tucídides no inicio do Libro II da Historia da Guerra do Peloponeso aclara que o relato está escrito seguindo a orde en que sucederon os diversos acontecementos, por veráns e invernos. O ano estaba dividido en dúas metades, o inverno e o verán. Segundo algúns tradutores e comentaristas da obra tucidídea, o verán abarcaba a primavera e gran parte do outono, e comezaría sobre o 1 de marzo e terminaría o 1 de novembro. Segundo W. K. Pritchett e B. I. van der Waerden, o fin do inverno e o principio do verán era o 6 de marzo (saída vespertina da estrela Arturo) e o fin do verán e comezo do inverno sería o 8 de novembro (posta matutina das Pléiades), datas precisas tomadas do parápēgma de Euctemón.
Toxeiro
O topónimo Toxeiro pode referirse a dous lugares de Galicia:
Roger Bland
Roger Farrant Bland, nado en Londres o 3 de abril de 1955, é un numismático e museólogo británico vinculado ao Museo Británico.
Traxectoria
Roger Bland é fillo de David Ferrant Bland e Mary Elmore Bland, e casou en 1987 con Lucilla Mary Burn.
Bland realizou os seus estudos universitarios no King's College da Universidade de Londres, onde se graduou en Estudos Clásicos en 1978. Na mesma universidade acadou o grao de doutor en 1991 cunha tese titulada The Coinage of Gordian III from the mints of Antioch and Caesarea.
O ano seguinte á súa graduación, en 1979, ingresou no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, ao que estivo vinculado ata 2005. A partir dese ano pasou a ocupar o posto de conservador en diversos departamentos do museo: Departamento de Antigüidades Portátiles e Tesouro (2005-2012), Departamento de Prehistoria e Europa (2012-2013) e Departamento de Gran Bretaña, Europa e Prehistoria (2013-2015).
A partir de 2015, exerceu tamén como profesor visitante da Universidade de Leicester e membro do Instituto McDonald para a Investigación Arqueolóxica, da Universidade de Cambridge.
Ao longo da súa vida académica exerceu ademais diversos cargos directivos en varias entidades numismáticas e arqueolóxicas, como membro do consello da Sociedade de Anticuarios de Londres, vicepresidente da Real Sociedade de Numismática ou presidente da Sociedade Británica de Numismática.
Hattie McDaniel
Hattie McDaniel, nada en Wichita (Kansas) o 10 de xuño de 1895 e finada nos Ánxeles (California) o 26 de outubro e 1952 foi unha actriz e cantante estadounidense.
Traxectoria
Filla de antigos escravos, foi a máis nova de trece irmáns. O seu pai, Henry McDaniel, loitou na guerra civil americana e a súa nai, Susan Holbert, era cantante de música relixiosa. Tras participar no espectáculo do seu irmán Otis, comezou a destacar a partir de 1920, aparecendo no grupo Melody Hounds do profesor George Morrison. A mediados da década comezou tamén unha carreira como cantante na radio.
Tralo crac de 1929 o único traballo que atopou foi o de limpadora e camareira no Club Madrid en Milwaukee. Alí puido finalmente volver a subir ao escenario. En 1931 marchou aos Ánxeles para reunirse cos seus irmáns Sam, Etta e Orlena, mais só puido traballar como cociñeira e asistenta ata que o programa de radio no que estaba o seu irmán Sam, The Optimistic Do-Nut Hour, a contratou como actriz. Interpretaba a "Hi-Hat Hattie", unha criada mandona que adoita “esquecer o seu sitio”. O programa chegou a ser moi popular, pero o seu salario era tan baixo que tiña que continuar traballando de asistenta.
Debutou no cinema en The Golden West (1932) e en 1934 ingresou na Screen Actors Guild (SAG), recibindo cada vez máis atención e papeis máis longos. Porén, tamén recibiu críticas da comunidade negar polos papeis que aceptaba e pola súa decisión de buscar traballos de forma agresiva. miniatura|esquerda|Cenotafio no Hollywood Cemetery.
A busca da actriz para interpretar a Mammy en Foise co vento estaba a ser case tan intensa como a de Scarlett O’Hara, e mesmo Eleanor Roosevelt escribiu a David O. Selznick para que contratase a súa asistenta, Elizabeth McDuffie. McDaniel non tiña esperanzas pola súa reputación como actriz cómica, pero foi á audición vestida de criada e conseguiu o papel. A estrea do filme foi o 15 de decembro de 1939 en Atlanta e os actores negros foron excluídos do acto, dos programas e dos carteis. Selznick intentou que lle permitisen a asistencia a McDaniel, pero a Metro-Goldwyn-Mayer desaconsellouno por mor das leis de segregación de Xeorxia. Clark Gable, amigo de McDaniel, ameazou con boicotear a estrea se ela non ía, pero McDaniel convenceuno de que asistise de todas as formas.
McDaniel gañou o Óscar á mellor actriz secundaria por este papel, converténdoa na primeira persoa negra en gañar un Oscar (e mesmo a primeira en ser candidata). Porén, na cerimonia tivo que sentar separada, nunha mesa para dúas persoas, apartada do resto do equipo do filme e dos membros da industria.
Durante os anos seguintes, McDaniel continuou traballando no cinema, na radio e na televisión, chegando a ser a primeira persoa negra que protagonizou o seu propio programa de radio, a comedia Beulah. O programa pasou en 1951 á televisión, pero foi controvertido e mesmo o exército dos Estados Unidos deixou de emitilo en Asia porque moitos soldados consideraban que perpetuaban estereotipos raciais negativos, que non tiñan que ver coas habilidades das tropas negras para levar a cabo as súas misións. Despois de rodar uns poucos episodios a McDaniel diagnosticáronlle cancro de mama e tivo que ser substituída na serie. Faleceu en 1952 aos 57 anos.
No seu testamento McDaniel escribiu que desexaba ser enterrada no Hollywood Cemetery, pero o cemiterio rexeitouna pola súa raza, polo que foi soterrada na súa segunda opción, o Angelus-Rosedale Cemetery. En 1999 Tyler Cassidy, novo dono do Hollywood Cemetery ofreceu mover os seus restos ao cemiterio, pero a súa familia declinou a oferta. Porén, construíuse un gran cenotafio que se converteu nunha atracción turística.
Atol Beru
Beru (tamén coñecida como Eliza, Illa Francis, Maria, Peroat, Illa Peru e Sunday) é un atol coralino localizado ao sur das illas Gilbert, pertencentes á República de Kiribati, no Océano Pacífico.
Ten ao redor de 15 km de longo (de noroeste a sueste) e 4.75 km de ancho no seu punto máis ancho (de nordés a suroeste). O centro do arrecife é unha depresión pouco profunda, chamada Nuka. Atópase 96 km ao leste de Tabiteuea e 426 km ao sueste de Tarawa, preto da liña ecuatorial.
Xeografía
A masa de terra ocupa máis dun terzo da estrutura do arrecife, e está maiormente situada cara ao extremo nordés da illa. Na súa máxima dimensión, a illa ten 13,9 km de longo, e varía entre 0,5 e 2,9 km de anchura. As súas aldeas son Rongorongo e Tabukinberu.
As Painceiras, Recemel, As Somozas
As Painceiras é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Elling
Elling pódese referir a:
Wikimedista do ano
O Wikimedista do ano é un recoñecemento anual que honra aos editores de Wikipedia, e doutros proxectos de Wikimedia, por teren conseguidos logros importantes dentro do movemento Wikimedia. O premio foi estabelecido en agosto de 2011 polo fundador de Wikipedia, Jimmy Wales, quen escolle os premios e hónraos en Wikimania, unha conferencia anual da Fundación Wikimedia, agás en 2020, 2021 e 2022 cando os destinatarios foron anunciados en reunións en liña por mor da pandemia de COVID-19. Entre os anos 2011 e 2017 o premio foi nomeado Wikipedista do ano.
En 2011, o primeiro título de Wikimedista do ano foille concedido a Rauan Kenzhekhanuly, un emprendedor casaco, polo "seu traballo en construír unha sólida Wikipedia en lingua casaca". O ano seguinte, foi galardoado un editor de Wikipedia identificado como "Demmy" por crear un bot que traduciu arredor de 15 000 artigos curtos en inglés ao yoruba, unha lingua falada en Nixeria. En 2013 Rémi Mathis de Wikimédia France e da Wikipedia en francés foi nomeado polo seu papel nun controvertido artigo, e en 2014, o premio foille concedido postumamente a un activista ucraíno, Ihor Kostenko, quen promociouno activamente a Wikipedia en ucraíno en redes e páxinas sociais antes de ser asasinado nunha protesta. Wales nomeou un gañador sen revelar a súa identidade en 2015, e agarda poder contar a súa historia algún día. En 2016, entregouse o primeiro premio de maneira conxunta, sendo outorgado a Emily Temple-Wood e Rosie Stephenson-Goodknight polos seus esforzos en combater o acoso en Wikipedia e incrementar a presenza da muller. Outros gañadores foron Felix Nartey, Farhad Fatkullin, Emna Mizouni e Sandister Tei.
Alén do premio principal, Susanna Mkrtchyan e Satdeep Gill foron os primeiros en recibir mencións de honra no ano 2015. Dende 2015, entregáronse sete mencións de honra. O premio foi ampliado en 2021 con categorías adicionais, incluíndo "Colaborador Multimedia do ano", "Acabado de chegar do ano", "Colaborador técnico do ano" e "Laureado de Wikimedia".
Acabado de chegar do ano
O premio ao Acabado de chegar do ano foi presentado por primeira vez en 2021.
Colaborador Tecnolóxico do ano (anteriormente Innovador Tecnolóxico)
O premio Innovador Tecnolóxico presentouse por primeira vez en 2021. A distinción pasou a chamarse Colaborador Tecnolóxico do ano en 2022.
Colaborador Multimedia do ano (anteriormente Rich Media)
O premio Rich Media presentouse por primeira vez en 2021. A distinción pasou a chamarse Colaborador Multimedia do ano en 2022.
Fotografía academicista
Baixo o nome de Fotografía academicista, tamén coñecida como fotografía artística ou pictorialista -que non hai que confundir co pictorialismo fotográfico de finais do século XIX e principios do século XX-, coñécese unha corrente, que se desenvolveu na segunda metade do século XIX, que pretende a identificación da fotografía coa arte tratando de incorporar a esta disciplina elementos propios da pintura.
Este movemento fotográfico xorde como reacción ás críticas que negaban o valor artístico da fotografía. Os seus integrantes son fotógrafos que reivindican o papel artístico da fotografía buscando inspiración na pintura academicista, da que toman sobre todo os seus temas e xéneros (temas mitolóxicos, feitos históricos etc.).
Xunto a isto tamén defenden a artisticidade da fotografía buscando que as fotos sexan o máis laboriosas ou complicadas de realizar e o menos mecánicas posibles. É por iso que primeiro se realiza un bosquexo previo, logo se utilizan decorados, disfraces, recórrese á composición de negativos (fotomontaxe)... e o resultado fotográfico final vén a ser froito de múltiplos procesos.
Os primeiros fotógrafos adscritos a esta corrente traballaban co daguerrotipo, pasando despois a empregar outros métodos fotográficos máis actuais.
Entre os artistas adscritos a esta corrente destacan André Adolphe Eugène Disdéri -quen foi incluso un teórico do movemento coa súa obra A arte da fotografía, 1862-, Fernando Navarro, Oscar Gustav Rejlander, Henry Peach Robinson e Julia Margaret Cameron.
Doazón de Constantino
miniatura|dereita|300px| Un fresco do século XIII. O [[Papa Silvestre I e Constantino I]] A doazón de Constantino (latín: Donatio Constantini) foi un decreto imperial apócrifo atribuído a Constantino I segundo o cal, ao tempo que se recoñecía ao Papa Silvestre I como soberano, se lle doaba a cidade de Roma, así como as provincias de Italia e todo o resto do Imperio Romano de Occidente. A autenticidade do documento foi posta en dúbida xa durante a Idade Media. Pero foi o humanista Lorenzo Valla quen en 1440 puido demostrar definitivamente que se trataba dunha fraude da curia romana: a través da análise lingüística do texto demostrou que non podía estar datado arredor do ano 300.
Introdución
O longo proceso de achegamento entre o pontificado e o reino franco que comeza no pontificado do Papa Gregorio Magno (590-604), acada un dos seus puntos culminantes na unción real coa que o Papa Estevo III constituíu ao mordomo palatino Pipino o Breve como rei dos francos e patricius romanorum, dando por extinguida a dinastía merovinxia (752). Deste modo o Papa se arrogaba a capacidade de traspasar a dignidade real dunha dinastía a outra e ao tempo, como contrapartida, concedía ao rei dos francos a capacidade de intervir nos asuntos italianos. De feito, Pipino cruzou os Alpes en dúas ocasións para reconquistar vastas rexións da península italiana de mans dos longobardos e doounas a san Pedro, o Príncipe dos Apóstolos; deste modo constituíronse en pleno século VIII os estados da Igrexa, e o Papa quedou convertido nun monarca temporal.
Cando se fixo necesario xustificar semellante innovación xurídica (de facto, os pontífices exercían xa unha non ben determinada xurisdición gobernativa desde as invasións bárbaras) recorreuse ao vello método medieval de "inventar" un documento que retrotraese no tempo a situación que se daba no presente. Este foi o nacemento do documento que pasou á historia como a Donatio Constantini (ss. VIII-IX).
Voo 11 de American Airlines
O Voo 11 de American Airlines foi un voo doméstico de tipo comercial nos Estados Unidos, que tiña previsto voar dende o Aeroporto Internacional Logan en Boston (Massachusetts) até o Aeroporto Internacional dos Ánxeles. O avión foi secuestrado por cinco homes e deliberadamente estrelado contra a Torre Norte do World Trade Center en Nova York, como parte dos atentados do 11 de setembro de 2001. Durante os primeiros 15 minutos de voo, despois da engalaxe do avión, os secuestradores feriron polo menos tres persoas e introducíronse pola forza na cabina de voo. Mohamed Atta, que era un membro de Al Qaeda e que fora adestrado como piloto de aviación, asumiu os controis. Os controladores de tráfico aéreo déronse de conta de que o voo estaba en perigo cando o persoal de tripulación deixou de contestar as súas mensaxes. Advertiron que o voo fora secuestrado cando Atta por erro transmitiu anuncios ao control de tráfico aéreo. A bordo, dous auxiliares de voo contactaron con American Airlines e proporcionáronlle informacións referentes aos secuestradores e ás feridas dos pasaxeiros e da tripulación.
O avión foi estrelado contra a Torre Norte do World Trade Center ás 08:46. No impacto faleceron as 92 persoas que ían a bordo, incluíndo os secuestradores. O impacto e o fogo subsecuente causaron que a Torre Norte se derrubase, o que lle ocasionou a morte a centos de persoas. Durante os traballos de remoción dos cascallos do World Trade Center, os socorristas recuperaron e identificaron ducias de restos das vítimas do voo 11, mais non de todos.
Voo
O avión do voo 11 de American Airlines era un Boeing 767-223ER, coa matrícula N334AA. A capacidade da aeronave era de 158 pasaxeiros, pero o 11 de setembro a nave levaba só 81 pasaxeiros e 11 membros da tripulación. Era un transporte pequeno, do 51% da capacidade, mais o factor medio de carga do voo 11 nas mañás dos martes fora do 39% durante os meses anteriores ao 11 de setembro. Os 11 membros da tripulación incluían o piloto John Ogonowski, o copiloto Thomas McGuinness, e os auxiliares de voo, Barbara Arestegui, Jeffrey Collman, Sara Low, Karen Martin, Kathleen Nicosia, Betty Ong, Jean Roger, Dianne Snyder e Madeline Sweeney.
Embarque
Mohamed Atta, o líder dos ataques, e o seu compañeiro Abdulaziz al-Omari chegaron ao aeroporto de Portland ás 05:40 UTC-5. Os dous tomaron o voo 5930 da aeroliña Colgan Air, que tiña programado partir ás 06:00 de Portland (Maine) cara a Boston. Os secuestradores tiñan billetes aéreos en primeira clase nun voo con conexión aos Ánxeles (California). Atta facturou dúas maletas e al-Omari ningunha. Cando se rexistraron no aeroporto, o sistema informatizado de preselección de pasaxeiros (CAPPS) seleccionou a Atta para unha inspección adicional da súa equipaxe, pero acabou embarcando sen ningún problema. O voo de Portland saíu puntual e chegou a Boston ás 06:45. Os outros tres secuestradores, Waleed al-Shehri, Wail al-Shehri, e Satam al-Suqami, chegaron ao aeroporto Logan ás 06:45, e deixaron un automóbil alugado no aparcadoiro do aeroporto. Ás 06:52, Marwan al-Shehhi, o secuestrador que pilotou o voo 175 de United Airlines, realizou unha chamada dende un teléfono público no aeroporto Logan ao teléfono móbil de Atta.
Atta e al-Omari rexistráronse e pasaron polo control de seguridade en Boston, debido a que non lles entregaran os billetes de embarque para o voo 11 en Portland. Por falta de tempo coa conexión, o persoal do aeroporto non embarcou as maletas de Atta no voo 11. Suqami, Wail al-Shehri e Waleed al-Shehri tamén pasaron os controis do voo en Boston. Wail al-Shehri e Suqami facturaron cadansúa maleta e Waleed al-Shehri non facturou ningunha. O sistema CAPPS seleccionou aos tres secuestradores para unha detallada revisión de equipaxe. O sistema de revisión CAPPS estaba deseñado unicamente para examinar a equipaxe, e por esta razón os tres secuestradores non tiveron un control adicional de seguridade no posto de inspección.
Ás 07:40, os cinco secuestradores atopábanse a bordo do avión, que tiña programado partir ás 07:45. Mohamed Atta sentou en clase business, no asento 8D con Abdulaziz al-Omari no posto 8G, e Suqami no 10B. Waleed al-Shehri e Wail al-Shehri acomodáronse en primeira, nos asentos 2B e 2A respectivamente. O avión rodou pola pista de acceso 26 e engalou do aeroporto Logan ás 07:59 usando a pista 4R, despois dunha demora de 14 minutos.
Secuestro
Segundo as auxiliares de voo, Madeline Sweeney e Betty Ong, que contactaran con American Airlines, os secuestradores apuñalaran as asistentes de voo Karen Martin e Barbara Arestegui, e acoitelaran na gorxa ao pasaxeiro Daniel Lewin. Lewin, un empresario de internet, servira no pasado como oficial na unidade de elite Sayeret Matkal das Forzas de Defensa Israelís. Lewin estaba sentado no asento 9B, e Suqami estaba sentado no asento de atrás, o 10B. A Comisión Nacional sobre Ataques Terroristas suxeriu que posiblemente Suqami foi quen apuñalou e matou a Lewin despois de que este intentase evitar o secuestro. Durante unha chamada de catro minutos co centro de operacións de American Airlines, Ong informou sobre a falta de comunicación e a falta de acceso á cabina de voo, e as feridas dos pasaxeiros. Ademais indicou os números de asento que lles foran asignados aos secuestradores, o que lles permitiu máis tarde aos investigadores coñecer as súas identidades.
Ás 08:23:38, Atta intentou realizarlles un anuncio aos pasaxeiros, pero premeu o botón equivocado e enviou unha mensaxe ao control do tráfico aéreo. Os controladores de tráfico aéreo de Boston escoitaron a mensaxe de Atta: “Temos algúns avións, permanezan en silencio e estarán ben. Estamos regresando ao aeroporto”. Ás 08:24:56 anunciou, “Que ninguén se mova. Todo vai ben. Se intentan realizar algún movemento, poranse en perigo a vostedes mesmos e o avión. Permanezan en silencio”. Como antes, Atta pensaba que estaba comunicándose só cos pasaxeiros, pero a súa voz foi recollida e gravada polos controladores de tráfico aéreo. Despois das transmisións de Atta e da imposibilidade de contactar co avión comercial, os controladores de Boston déronse conta de que o avión fora secuestrado. Posteriormente, os controladores discutiron acerca do significado da frase, intentando descifrar se Atta indicaba que había máis avións secuestrados. Ás 08:26, o avión virou en dirección sur. Ás 08:32, o centro de comando da Administración Federal de Aviación (FAA) en Herndon, Virxinia, notificoullo á sede central da FAA.
Ás 08:33:59, Atta anunciou, “Por favor, que ninguén se mova, estamos regresando ao aeroporto, non intenten ningún movemento estúpido”. Ás 08:37:08, os pilotos do voo 175 de United Airlines verificaron a localización e dirección do voo 11 aos controladores de tráfico aéreo. Os controladores de tráfico aéreo de Boston non seguiron o protocolo estándar e comunicáronse directamente co Comando de Defensa Aéreo Norteamericano (NORAD), e en concreto coa sucursal do Sector Nordeste de Defensa Aérea (NEADS) en Roma (Nova York). O NEADS pediu dous caza F-15 da base aérea Otis Air de Falmouth (Massachusetts) para que interceptasen o voo 11. Os oficiais en Otis perderon algúns minutos intentando conseguir a autorización para que os cazas engalasen. O voo 11 fixo o xiro final cara Manhattan ás 08:43. A orde de envío dos avións F-15 concedeuse ás 08:46, e os cazas engalaron ás 08:53. Para daquela, o voo 11 de American Airlines xa se estrelara contra a Torre Norte do World Trade Center.
Impacto
Ás 08:46:40, os secuestradores espetaron o avión na fachada norte da Torre Norte (Torre 1) do World Trade Center. O avión viaxaba a unha velocidade de 750 km/h e transportaba aproximadamente 38.000 litros de combustible. O impacto ocorreu entre os pisos 93 e 99 da Torre Norte. En total, morreron as 92 persoas que estaban a bordo do avión. David Angell, o creador e produtor executivo da serie televisiva Frasier, xunto á súa dona a actriz Berry Berenson estaban entre os pasaxeiros falecidos.
Algunhas persoas que viron o avión voar a baixa altitude sobre Manhattan antes do choque pensaron que o avión estaba en perigo. O oficial de policía da autoridade portuaria de Nova York, William Ross, manifestou: “Estaba intentando observar o avión, o máis cerca posible en busca de fume, fogo ou cualquier tipo de estela de condensación. Non había ningún destes indicios. O tren de aterraxe non estaba estendido, e as comportas do tren de aterraxe estaban fechadas. O avión, estaba, como dixen, viaxando cara o sur e movéndose a alta velocidade. Estaba voando dereito e a un mesmo nivel. O piloto non parecía que estivera loitando por manter o control do avión”. O tenente do Departamento de Bombeiros de Nova York, William Walsh tamén viu o avión: “Tiñamos a impresión de que parecía que estaba caendo, pero non escoitamos ningunha dificultade mecánica. Non podíamos comprender porque un avión de American Airlines estaba a tan baixa altitude no centro de Manhattan. Pensabamos que dalgún xeito se apartaría e se dirixiría ao Hudson. Pero só aumentou un pouco a súa altitude, nivelouse, e dirixiuse directo ao World Trade Center.”
Nun principio, os medios de comunicación informaron que houbera unha explosión ou incidente no World Trade Center. A cadea de televisión estadounidense CNN (Rede de noticias por Cable) interrompeu un anuncio publicitario ás 08:49 cun titular de última hora que titulaba “Desastre no World Trade Center”. Carol Lin, que foi a primeira xornalista en presentar a nova dos ataques, dixo: "Si. Acaba de ocorrer. Vostedes están vendo obviamente unha toma en vivo moi perturbadora, e temos informes aínda non confirmados que un avión impactou nunha das torres do World Trade Center. A oficina central de CNN, está empezando neste momento a traballar nesta noticia, obviamente chamando as nosas fontes e tratando de determinar exactamente que sucedeu, pero claramente algo relativamente devastador está ocorrendo esta mañá no extremo sur da illa de Manhattan. É unha vez máis, unha imaxe dunha das torres do World Trade Center”. Posteriormente, nunha chamada transmitida en directo por televisión dende a axencia de CNN en Nova York, Sean Murtagh, o vicepresidente de finanzas de CNN, informou que un avión comercial de gran tamaño que transportaba pasaxeiros chocara contra o World Trade Center. Finalmente, as outras cadeas de televisión interromperon a súa programación habitual para informar sobre a noticia do impacto. Nese preciso momento, o presidente dos Estados Unidos, George W. Bush, estaba chegando á escola Emma E. Booker Elementary School en Sarasota, Florida con motivo dunha visita, cando un dos seus asistentes informouno do desastre aéreo. O presidente comentou, “Isto é un erro do piloto. É incrible que alguén fixera isto. O individuo debeu ter un infarto”. As primeiras noticias especulaban con que o impacto fora accidental, até que o voo 175 se espetou contra a Torre Sur ás 09:03.
Consecuencias
miniatura|upright|[[Tren de aterraxe do voo 11, achado nas rúas West e Rector. ]] Despois do impacto, a Torre Norte incendiouse e derrubouse. A pesar de que o impacto causou un grave dano estrutural, o fogo provocado polo combustible foi declarado como a causa principal dos danos estruturais da torre. Á parte das vítimas do avión e os ocupantes do edificio, centos de socorristas morreron cando a torre colapsou. O banco de investimentos Cantor Fitzgerald, que ocupadaba os pisos 101-05 da Torre Norte do World Trade Center, perdeu 658 empregados, unha cantidade considerablemente maior que a doutras empresas.
Días despois do ataque, atoparíanse fragmentos corporais das vítimas do voo 11 na localización do World Trade Center. Algúns socorristas encontraron corpos atados aos asentos do avión, e tamén o corpo dunha auxiliar de voo coas súas mans atadas, o cal suxire que posibelmente os secuestradores puideron ter empregado esposas de plástico. Durante un ano, os médicos forenses identificaron os restos mortais de 33 vítimas que viaxaron a bordo do voo 11. No 2006, tamén identificaron fragmentos corporais doutras dúas vítimas do voo 11 cerca da Zona cero, incluíndo a directora de asistentes de voo, Karen Martin. Durante o mes de abril de 2007, os forenses recoñeceron outra vítima do voo 11 utilizando unha nova tecnoloxía de identificación de ADN. Tamén se identificaron os restos mortais de dous secuestradores, que potencialmente poderían pertencer ao voo 11, os cales foron retirados da área temporal do monumento conmemorativo do 11 de setembro. Non obstante, os restos mortais dos outros secuestradores non foron identificados e están soterrados no lugar conmemorativo coas outras vítimas.
O pasaporte de Suqami resistiu o impacto e caeu nunha rúa confinante. O documento estaba humedecido con combustible, e foi recollido por un transeúnte, que entregou o pasaporte a un detective do corpo de policía de Nova York momentos antes de que a Torre Sur colapsara. Os investigadores recuperaron a equipaxe de Mohamed Atta que non fora embarcada no voo. Na equipaxe de Atta encontraron o pasaporte e a licenza de conducir de al-Omari, un vídeo de simulación de voo para avións Boeing 757, unha navalla pregábel, e aerosol de pementa. Nunha gravación encontrada meses despois en Afganistán, o líder de Al Qaeda, Osama bin Laden, aparentemente atribuíuse o ataque e dixo que el cría que as torres se derrubarían. As caixas negras pertencentes ao voo 11 e ao voo 175 nunca foron localizadas.
Despois dos ataques, o número de voo da mesma ruta e do lugar de engalaxe foron cambiados polo voo 25 de American Airlines, e ademais trocouse o Boeing 767 por un Boeing 757. Na ponte aérea do aeroporto Logan que empregou o voo 11 o día dos ataques izouse unha bandeira dos Estados Unidos.
Século XIX
século XVIII < século XIX > século XX thumb|250px|Mapa do mundo en 1897. O [[Imperio Británico (marcado en rosa) foi a superpotencia do século XIX.]] Enténdese referido á era cristiá. Tempo entre o 1 de xaneiro de 1801 e o 31 de decembro de 1900. Considérase o século da "era moderna".
Doblougprisen
O Doblougprisen é un premio literario concedido pola Academia Sueca que premia a autores noruegueses e suecos e que se entrega cada 17 de maio, durante o Festival Literario noruegués. O premio ten a súa orixe no legado que deixou en 1938 o millonario noruegués Birger Dobloug.
Balbino
Decimus Caelius Calvinus Balbinus (178 - 29 de xullo de 238) foi un emperador romano conxuntamente con Pupieno.
Balbino pertencía á familia nobre romana dos Caelio. O 22 de abril do 238 o Senado proclamouno emperador, xunto a Pupieno, para rexeitar a Maximino Tracio, que avanzaba cara Roma. A morte de Máximo polos seus propios soldados non lles axudou a se manteren no poder, a ameaza de invasión de partos e xermanos e a súa impopularidade levaron á garda pretoriana a asasinalos durante unha discusión entre os dous emperadores, despois de só 99 días no poder.
Lovehatetragedy
Lovehatetragedy é o terceiro álbum da banda estadounidense de hard rock Papa Roach, editado o 18 de xuño do 2002 a través do selo DreamWorks Records. Unha versión re-gravada do tema "M-80 (Explosive Energy Movement)" aparece no xogo Amplitude, e a canción "She Loves Me Not" está no videoxogo NHL 2003.
Listaxe de cancións
Cancións extra
Edición británica
Ægidius Elling
Jens William Ægidius Elling, nado en Oslo o 26 de xullo de 1861 e finado en 1949, foi un inventor noruegués, considerado o pai da turbina a gas.
Traxectoria
Patentou a súa primeira turbina a gas en 1884 pero non foi ata 1903 que construíu a primeira turbina desta clase que era capaz de xerar máis enerxía ca consumida. O seu aparello usaba tanto compresores rotativos e turbinas para producir 11 cabalos de vapor, e podía soportar temperaturas de 400 °C.
Seguiu a desenvolver o concepto e en 1912 desenvolveu un sistema de turbina a gas coa unidade da turbina e o compresor afastados. Elling tamén traballou no desenvolvemento das máquinas de vapor, bombas hidráulicas, compresores etc. En 1914 publicou Billig opvarmning: veiledning i at behandle magasinovner økonomisk og letvint.
Casimiro Torres Rodríguez
Casimiro Torres Rodríguez, nado en Santa Cruz de los Cuérragos (Zamora), o 10 de agosto de 1900 e finado en Santiago de Compostela o 3 de maio de 1989, foi un relixioso, historiador e bibliotecario español.
Traxectoria
Licenciado en Dereito Canónico, foi sacerdote da Igrexa católica. Ademais licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidade de Madrid en 1944 coa tese Magno Clemente Máximo, dirixida por Santiago Montero Díaz. Foi profesor de Historia Antiga e Media Universal na Universidade Compostelá, membro do Corpo facultativo de Arquiveiros, Bibliotecarios e Arqueólogos e director da Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela.
Ingresou como membro numerario da Real Academia Galega o 4 de marzo de 1979 co discurso O malfadado D. García: Rei de Galicia, respondido por Xosé Filgueira Valverde.
As súas investigacións centráronse en por de relevancia a personalidade de Galicia no Imperio Romano, a entidade histórica sobranceira do Reino Suevo e a Alta Idade Media de Galicia.
Bauhaus
Coñécese como Bauhaus á Staatliches Bauhaus (literalmente, casa estatal de construción), unha escola de arte e arquitectura de vangarda que funcionou entre 1919 e 1933 na Alemaña. A Bauhaus foi unha das maiores e máis orixinais expresións do que se chama Modernismo na arquitectura moderna, sendo unha das primeiras escolas de deseño do mundo.
Historia
miniatura|esquerda|Sede da Bauhaus en Dessau, Alemaña. O edificio proxectouno Walter Gropius, director da escola miniatura|esquerda|Museo-arquivo da Bauhaus en Berlín, cidade sede da súa última etapa en Europa miniatura miniatura A escola foi fundada por Walter Gropius en Weimar no 1919, a partir da reunión da Escola do Gran-Duque para Artes Plásticas coa Kunstg. A maior parte dos traballos feitos polos alumnos nas aulas-oficina vendeuse durante a segunda guerra mundial. A intención primaria era facer da Bauhaus unha escola combinada de arquitectura, artesanado, e unha academia de artes, e iso acabou sendo a base de moitos conflitos internos e externos que alí pasaron.
Gropius presentiu que comezaba un novo período da historia co fin da primeira guerra mundial e decidiu que a partir de aí deberíase criar un novo estilo arquitectónico que reflectise esa nova época. No seu estilo, tanto na arquitectura canto na criación de bens de consumo, primaba a funcionalidade, custo reducido e orientación á produción en masa. Por esas razóns Gropius quería unir novamente os campos da arte e artesanado, criando produtos altamente funcionais e con atributos artísticos. El foi o director da escola de 1919 a 1928, sucedido por Hannes Meyer e Ludwig Mies van der Rohe.
A Bauhaus fora grandemente subsidiada pola República de Weimar. Despois dunha mudanza nos cadros do goberno, en 1925 a escola mudouse para Dessau, lugar onde foi criada a Universidade Bauhaus. Unha nova mudanza ocorre en 1932, para Berlín.
Arneiro, Goá, Cospeito
Arneiro é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 71 habitantes (35 homes e 36 mulleres), o cal supón unha diminución respecto do ano 2010 cando tiña 89 habitantes.
Bauhaus
Historia
Un dos obxectivos principais da Bauhaus era unir artes, artesanado e tecnoloxía. Dábaselle valor á máquina, e salientábase a produción industrial e o deseño de produtos. 'O Vorkurs' - literalmente curso preparatorio era un curso ministrado nos moldes do que é o moderno curso de Deseño Básico, fundamental en escolas de arquitectura de todo o mundo. Non se ensinaba nada de historia na Bauhaus porque se consideraba que todo debería ser criado por principios racionais no canto de ser criado por padróns herdados do pasado.
Arneiro, Goá, Cospeito
O poboado creouse cara a 1960, no marco do plan do Instituto Nacional de Colonización.
A carón de Arneiro estaba situada unha das antenas coñecidas como Torres de Arneiro, unhas antenas instaladas polo exército alemán en Galicia durante a segunda guerra mundial para a radiotransmisión no Océano Atlántico, mais caeu en xaneiro de 2009.
A Valiña
Co topónimo A Valiña podémonos referir a varios lugares de Galicia:
New Line Cinema
miniatura|250px|Logo de New Line Cinema. New Line Film Productions Inc., a miúdo referido simplemente como New Line Cinema, é un estudio de cine fundado en 1967 por Robert Shaye como compañía de distribución de cine, converténdose despois nun estudio de filme independente. Converteuse en subsidiaria de Turner Broadcasting, e despois de Time Warner en 1996, sendo fusionada co estudio Warner Bros. no 2008.
Soviet Militar Revolucionario
220px|miniatura|Membros do Revvoensoviet (Soviet Militar Revolucionario) da [[URSS (de esquerda a dereita). Sentados: I. Yakir, A. Yegórov, S. Kámenev, K. Voroshílov, S. Budionni, M. Lavandovsky. De pé: K. Avkséntievski, B. Sháposhnikov, I. Belov, I. Uborévich. Decembro de 1927.]] Soviet Militar Revolucionario ou Revvoensoviet ou RVS (en Революционный Военный Совет ou Реввоенсовет ou РВС), tamén traducido como Consello Militar Revolucionario, foi a suprema autoridade militar da Rusia soviética entre 1918 e 1934. Instituído por decreto do Comité Executivo Central de Todas as Rusias (VTsIK) o 2 de setembro de 1918 no coñecido como "Decreto sobre a Declaración da República Soviética no Campo Militar".
Non debe confundirse co Comité Revolucionario Militar (CRM) ou Voenrevkom ou VRK (ruso: Военно-революционный комитет o Военревком o ВРК), creado polo Soviet de Petrogrado o de 1917 e que dirixiu a Revolución de Outubro proclamando o derrocamento do Goberno Provisional Ruso, nin cos Comités Militares Revolucionarios creados polas organizacións militares do Partido Bolxevique ao longo e ancho de toda Rusia durante a Revolución. Foi disolto o do mesmo ano.
Eleccións municipais en Abaltzisketa
Corporacións democráticas en Getaria desde a aprobación da Constitución de 1978.
Painceiras
O topónimo galego Painceiras pode referirse a:
Millonario
Millonario é unha persoa que ten unha fortuna neta de máis de 1 000 000 de euros, dólares, libras ou outra unidade monetaria de valor comparable.
As revistas Forbes e Fortune manteñen listas de persoas segundo a súa fortuna, segundo a lista de Forbes do 2006 hai 793 persoas con máis de mil millóns de dólares e 8 300 000 persoas tiñan máis dun millón de dólares en 2004.
Saint John's
Saint John's é a capital de Antiga e Barbuda, un país situado nas Antillas, no Mar Caribe. Cunha poboación de 21.926 habitantes (2013), St. John's é o centro comercial do país e o principal porto da illa de Antiga.
Saint John's foi o centro administrativo de Antiga e Barbuda desde que as illas foron colonizadas por primeira vez en 1632, e tras a independencia do Reino Unido en 1981 converteuse en sede do goberno.
Saint John's é o principal centro de comunicacións do país. A cidade conta cun porto ao que arriban numerosos cruceiros turísticos, e co aeroporto VC Bird.
Historia
Saint John's foi fundada en 1632 como un pequeno casarío, cando un grupo de británicos liderados por Edward Warner chegaron a Antiga desde a veciña Illa de San Cristóbal. Posteriormente, Edward Warner converteuse no primeiro gobernador de Antiga, o segundo segundo outras fontes, e a illa empezou a ser poboada por cidadáns das Illas Británicas, especialmente irlandeses. Durante os seus primeiros anos, Saint John's foi atacada continuamente polos caribes e os franceses.
Para 1667 o pobo empezou a crecer, e a chegada de escravos de África permitiu que se desenvolvese a industria do cultivo da cana de azucre. En 1680, iniciouse a construción dun forte na Illa Rat, fronte á baía. Para este propósito, en setembro de 1672, decidiuse que un escravo de cada oito participase na construción do edificio defensivo, que foi finalizado en 1704 baixo o nome de Fort James.
Para 1689, Saint John's superara en tamaño a Falmouth, pero un furacán no ano seguinte destruíu case todo o pobo e todos os barcos apostados no porto, como mínimo perderonse 18 embarcacións.
En 1702, trazáronse adecuadamente as rúas e construíuse un mercado, ademais designouse un pregoeiro e gardiáns do pobo, os cales construíron aparellos de castigo e humillación para os habitantes que cometesen crimes menores.
En 1784, chegou o famoso Almirante Horatio Nelson, aínda ao comezo da súa carreira, quen ordenou a construción dun estaleiro que actualmente leva o seu nome, e intentou cambiar as leis comerciais de navegación locais. Nelson non se levou ben coa poboación de Saint John's, e no posible intentou evitar entrar ao pobo, manténdose a maior parte do seu tempo no seu barco ancorado fronte á poboación.
En 1801, iniciouse a construción da residencia do gobernador, que ata entón habitaba en casas alugadas. En 1830 construíuse a primeira biblioteca nas Antillas Británicas, aínda que era privada.
En 1842, Saint John's foi declarada cidade ao establecerse unha diocese.
Coa chegada de emigrantes desde Madeira, a cidade creceu aínda máis, e en 1850, abriuse unha oficina de correos. En 1867, a cidade estableceu finalmente un servizo de auga potable ao construírse un encoro fóra da mesma.
Catedral de San Xoán
miniatura|Catedral de San Xoán. O horizonte de Saint John's está dominado polas brancas torres barrocas da catedral de San Xoán. O actual edificio foi construído en 1845, sendo este o terceiro templo que aloxa a catedral, tras as destrucións dos anteriores en senllos terremotos, en 1683 e 1745. As portas de ferro da fachada sur da catedral están fraqueadas por alicerces decorados con estatuas de San Xoán Evanxelista e San Xoán Bautista. Estas figuras foron roubadas polo barco HMP Amorne en 1756 dun navío francés que se dirixía á Martinica.
Museo de Antiga e Barbuda
O Museo de Antiga e Barbuda está situado na esquina entre Long street e Market street, e ocupa o edificio do antigo tribunal colonial, construído en 1747 no terreo que ocupaba o primeiro mercado da cidade. É o edificio en uso máis antigo de Saint John's. As exposicións arqueolóxicas do museo mostran a vida dos primeiros habitantes do país, así como a dos escravos e colonos. O museo expón utensilios arauacos e coloniais procedentes das escavacións arqueolóxicas das illas. Tamén mostra unha réplica dunha casa arauaca e maquetas da plantacións de azucre que explican a historia do país. O museo conserva así mesmo un bate de crícket do xogador antiguano Viv Richards.
Palacio gobernamental
O palacio gobernamental de Saint John's é a residencia e sede do gobernador xeral de Antiga. O edificio foi construído en estilo colonial e está rodeado de xardíns. Atópase na zona leste da cidade. O edificio non ten visitas turísticas regulares, aínda que poden ser concertadas no Departamento de Turismo de Antiga e Barbuda en Long Street.
Fort James
O forte James foi construído en 1739 para protexer o porto de Saint John's, sendo un dos moitos fortes que Gran Bretaña construíu nas súas colonias caribeñas no século XVIII para salvagardalas das invasións da Mariña francesa. Se sitúa nun cabo na zona noroeste da cidade. Nel consérvanse as antigas polvoreiras, canóns de defensa e os cimentos das murallas do forte. O principal atractivo turístico de Fort James son as excelentes vistas ao porto de Saint John's. Existen outros fortes nas inmediacións como Fort George, Fort Charles, Fort Shirley, Fort Berkeley e Fort Barrington. miniatura|200px|dereita|Heritage Quay.
Outros
miniatura|200px|esquerda|Mercado de Saint John's. Os venres e sábados pola mañá, celébrase un mercado de produtos agrícolas e artesanía nos arredores ao sur da cidade. Saint John's conta cun novo peirao para navíos de cruceiro, un centro comercial e numerosas tendas, e unha gran oferta hostaleira, que fan da cidade un centro de turístico cunha gran oferta para facer compras e saír a cear.
A antiga destilería de ron atópase na Cidadela, e trátase da única destilería de ron da illa, que produce máis de 180.000 galóns de ron embotellado.
Saint John's conta cun Xardín botánico situado preto da intersección de Factory Road e de Independence Avenue (Xardín Botánico de Antiga).
O Museo de Arte da Mariña, situado en Gambles Terrace, é unha pequena instalación que alberga rocas fósiles, pedras volcánicas, madeira petrificada e unha colección de máis de 10.000 cunchas. Tamén exhibe obxectos de varios naufraxios de navíos británicos.
Deportes
miniatura|200px|esquerda|Vista do Antiga Recreation Ground.miniatura|200px|Imaxe do estadio Sir Vivian Richards en construción, ao leste de Saint John's.
Saint John's dispón do campo de crícket Antiga Recreation Ground. Ademais, ao leste de Saint John's atópase o estadio multiusos Sir Vivian Richards, que foi construído principalmente para albergar partidos da Copa Mundial de Crícket de 2007, disputada nas Antillas entre o 13 de marzo e o 28 de abril de 2007, e da que acolleu un total de 8 encontros.
Cunnilingus
miniatura|dereita|Cunnilingus heterosexual dereita|miniatura|280px|Muller practicando o cunnilingus a outra muller. Cunnilingus ou cunilingua (do latín cunnus: "cuña" ou "vulva", e lingus: "lingua"), é a práctica de sexo oral onde unha persoa (poden ser incluso dúas persoas, á vez) chupa(n), frota(n), lambe(n), ou adenta(n) (con graos variables de intensidade, e tamén poden ensalivar ou cuspir), coa boca, coa lingua, cos beizos, cos dentes ou incluso co nariz ou co queixo ou a barba e os bigotes, os labios da vulva, a entrada da vaxina e o clítoris. O clítoris é a parte sexual máis sensitiva dos xenitais femininos humanos, e a súa estimulación pode provocar excitación sexual ou orgasmo.
Cunnilingus pode ser sexualmente excitante para os seus participantes, e pode ser practica polo compañeiro sexual como preliminares para incitar a excitación antes doutras actividades sexuais (como o sexo anal ou vaxinal), ou como un acto erótico e de intimidade física. Como moitas formas de actividade sexual, o sexo oral pode ser un risco de contraer infeccións de transmisión sexual (ITSs). Porén, o risco de transmisión por sexo oral, especialmente a transmisión do VIH, é significativamente máis baixo que no sexo vaxinal ou anal.
O sexo oral é a miúdo considerado como tabú, pero en moitos países non existen leis que prohiban a súa práctica. Comunmente, as parellas heterosexuais non consideran que o cunnilingus afecte á virxindade da compañeira, mentres que as parellas lesbianas considérano como unha forma de perder a virxindade. As persoas poden ter sentimentos negativos ou inhibicións sexuais sobre dar ou recibir cunnilingus, ou poden rexeitar practicalo.
Custo de oportunidade
Custo de oportunidade é un termo que se utiliza en economía para indicar o custo de algo en termos dunha oportunidade á que se renuncia, é dicir, o custo da non realización dunha oportunidade, ou dito doutro xeito, o valor da mellor opción non realizada.
Por exemplo, se un concello decide construír un hospital nunhas terras ermas que lle pertencen, o custo de oportunidade represéntase pola renuncia a edificar outros edificios nese terreo con ese mesmo capital investido, así como pola renuncia dos beneficios que outras opcións lle poderían dar ao lugar.