cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Xullo
O 19 de xullo anunciouse a fichaxe do dianteiro marfilés Mamadou Koné, cedido polo CD Leganés por unha campaña con opción de compra. Foi presentado en Abegondo uns días máis tarde.
O 29 de xullo o defensa madrileño Juanfran Moreno acordou co club a rescisión do seu contrato. Horas máis tarde anunciouse a súa fichaxe polo Alanyaspor turco, por dúas tempadas con opción a outra máis.
Agosto
O 2 de agosto o anunciouse a rescisión do contrato do centrocampista coruñés Pedro Mosquera. Un día máis tarde confirmouse a súa fichaxe polo SD Huesca, de Segunda División, por dúas temporadas.
O 5 de agosto o club anunciou a fichaxe do defensa andaluz Luis Ruiz, procedente do CD Lugo tras rematar contrato, firmando por unha campaña e outra opcional. Foi presentado en Abegondo un día máis tarde.
O 9 de agosto anunciouse a fichaxe do mediocampista guipuscoano Peru Nolaskoain, cedido polo Athletic Club por unha campaña.
O 10 de agosto o Deportivo conquistou a 74.ª edición do Trofeo Teresa Herrera, fronte o Real Betis en Riazor (1−0). Horas antes, o Deportivo Abanca perdeu a 7.ª final feminina, fronte o UDG Tenerife (1−5).
O 12 de agosto anunciouse a saída, en calidade de cedido, do defensa catalán Gerard Valentín para o CD Lugo (onde xa militara a segunda metade da campaña anterior).
Hare Krishna (álbum)
O álbum foi lanzado como unha edición limitada de 300 copias numeradas en vinilo de 180 gramos, e posteriormente sería reeditado no ano 2014.
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Agosto
O 17 de agosto o club anunciou a saída do centrocampista arxentino Fede Cartabia, cedido ao Shabab Al-Ahli, dos Emiratos Árabes Unidos, durante unha temporada con opción de compra.
Outubro
O 7 de outubro o club destituíu a Juan Antonio Anquela, debido aos malos resultados (1 vitoria, 5 empates e 4 derrotas), e ocupando o equipo o antepenúltimo lugar da clasificación. Minutos máis tarde anunciábase que o seu substituto sería o vilagarcián Luis César Sampedro, firmando até o final da temporada.
Novembro
O 13 de novembro o club anunciou a convocatoria a xunta xeral de accionistas para o 16 ou 17 de decembro (en primeira e segunda convocatoria).
Decembro
O 9 de decembro o consello de administración do club anunciou a súa renuncia e a convocatoria a xunta xeral extraordinaria de accionistas para o 13 de xaneiro, co fin de elixir unha nova directiva. A renuncia produciuse apenas seis meses e medio despois de tomar posesión do cargo e cunha agravada crise de resultados deportivos, onde o Deportivo ocupaba o último posto da clasificación e se atopaba a 8 puntos da salvación (1 vitoria, 9 empates e 9 derrotas).
O 27 de decembro o equipo formado por Paco Zas renunciou á presidencia (que de xeito interino ocupaban até o 14 de xaneiro), en favor dunha xunta xestora formada por membros da candidatura á presidencia encabezada por Fernando Vidal, presentada na anterior xunta de accionistas. Así até a xunta extraordinaria de accionistas presidiu, de xeito interino, Juan Antonio Armenteros o club. A primeira medida da nova xestora foi a destitución de Luis César Sampedro e a súa substitución por Fernando Vázquez, que foi presentado o día 30, iniciando así a súa segunda etapa no club. Na presentación de Vázquez anunciouse tamén a volta ao club de Emre Çolak.
Xaneiro
O 2 de xaneiro foi presentado en Abegondo Emre Çolak, que chegou libre tras un breve paso polo fútbol de Arabia Saudita. O 5 de xaneiro Fernando Vázquez debutou con vitoria fronte ao Numancia no Nuevo Estadio Los Pajaritos (0-1), mais no seguinte partido o equipo quedou eliminado da Copa, ao perder contra o Unionistas de Salamanca na quenda de penaltis (9-8) tras empatar 1-1. O 14 de xaneiro Fernando Vidal converteuse oficialmente no novo presidente co club, tras celebrarse no PALEXCO unha xunta xeral extraordinaria que contou só coa súa candidatura. Ese mesmo día fíxose oficial a fichaxe do dianteiro vasco Sabin Merino, procedente do Leganés. Asinou polo resto da tempada e dúas máis. Debutou o día 16 marcando un gol contra o Racing e foi presentado ao día seguinte en Abegondo. O 18 de xaneiro fíxose oficial a fichaxe do guadalupeño Claudio Beauvue, despois de que este rescindira o seu contrato co Celta de Vigo. Foi presentado en Abegondo o día 22. O día 21 anunciouse ao nixeriano Uche Agbo como novo xogador do Deportivo, cedido até final de tempada polo Standard de Liège. Foi presentado o 23 de xaneiro, mais aínda sen ficha libre, á espera de que saíse algún xogador. O 25 de xaneiro o club rescindiu o contrato do serbio Saša Jovanović, deixando así un oco para Uche Agbo. Ese mesmo día anunciouse a chegada do extremo andaluz Hugo Vallejo, cedido polo Real Madrid até final de tempada. Pola súa idade conta con ficha do Fabril. Foi presentado o 27 de xaneiro. O 26 de xaneiro tras lograr a quinta vitoria consecutiva en liga fronte ao Albacete, o equipo conseguiu saír dos postos de descenso nos que levaba catro meses.
Konan
Konan (湖南市, こなんし, Konan-shi) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao sur da prefectura e ao leste da rexión de Kinki e centro-oeste da Illa de Honshū. A súa superficie é de 70,49 km² e a poboación de 54.690 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 776 h/km².
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Xaneiro
O 31 de xaneiro, último día do mercado invernal, o club deu saída a catro xogadores e incorporou a outros dous. Rescindiuse o contrato de Samuele Longo, cedido polo Inter, que marchou con destino ao Venezia FC, e cedeuse a Lambropoulos ao Bochum alemán e a Borja Galán ao Racing de Santander. Ademais o Levante decidiu recuperar a Koke Vegas, que tiña cedido ao Deportivo dende o verán. Debido a esa última saída, o club coruñés incorporou ao porteiro serbio Aleksandar Jovanović, que chegou cedido polo Huesca. E por último pechouse a contratación do extremo do Málaga Keko Gontán a custo cero.
Konan
O concello de Konan limita cos concellos de Yasu, de Rittō, de Kōka e de Ryūō.
Mundiya Kepanga
Mundiya Kepanga é un xefe papúa da etnia huli, da rexión de Tari, na provincia de Hela, en Papúa Nova Guinea.
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Febreiro
O 9 de febreiro o equipo logrou a súa sétima vitoria consecutiva en liga, tras vencer ao Alcorcón (0-1). A xeira de resultados morreu a semana seguinte ao empatar co Girona (2-2).
Mundiya Kepanga
Orixinario dunha comunidade tribal tradicional, Mundiya Kepanga ten unha visión única da sociedade occidental, adquirida tras as súas múltiples viaxes a través de Europa e Norte América.
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Marzo
O 11 de marzo o club fixo oficial a chegada do central Abdoulaye Ba, cedido polo Rayo Vallecano ata final de tempada para suplir a Michele Somma, lesionado de gravidade no partido contra o Girona. Ao día seguinte anunciouse a suspensión das dúas seguintes xornadas de liga, por mor da pandemia por coronavirus. O 23 de marzo a liga suspendeuse de xeito indefinido. O Deportivo ocupaba de novo postos de descenso nese momento, despois de non gañar ningún dos catro últimos partidos.
Maio
O 25 de maio o club lamentou o pasamento do defensa asturiano Marcelo Campanal, coñecido como Campanal II, xogador deportivista entre 1966 e 1968.
O 26 de maio o presidente Vidal, nun duro comunicado contra o conselleiro Miguel Otero, anunciou que nos próximos días anunciaríase a data da xunta xeral de accionistas suspendida en marzo, contabilizando ao mesmo tempo a débeda do club en 90,6 millóns de euros máis intereses (14,3 millóns) e facendo un chamamento a socios e accionistas para acudir á ampliación de capital.
Xuño
Despois de tres meses sen xogar, o campionato retomouse na segunda semana de xuño, xogándose os partidos a porta pechada. O primeiro partido do Deportivo despois da parada foi contra o Sporting de Gijón en Riazor, con resultado de empate. O 30 de xuño Fernando Vázquez anunciou que Mamadou Koné decidira non ampliar a súa cesión por parte do Leganés e non continuar no club a partir dese mesmo día 30, no que remataba o seu contrato.
Xullo
O 17 de xullo o Deportivo anunciou o traspaso de Francis Uzoho ao APOEL FC, de Nicosia.
Tras estar fóra dos postos de descenso durante varias xornadas, os malos resultados nos últimos partidos fixeron que na penúltima xornada o equipo caese de novo a ditos postos de descenso, ocupando o 19º lugar a falta dun só partido, o que debía enfrontar ao club coruñés co Fuenlabrada o 20 de xullo en Riazor. O Deportivo precisaba gañar ese partido e que non gañasen Lugo ou Albacete os seus respectivos partidos.
Ese día, pouco antes do encontro, anunciouse que había varios xogadores do Fuenlabrada contaxiados da COVID-19 e comezou a falarse sobre unha posible suspensión da xornada, que ía disputarse toda ao mesmo tempo, ás 21:00 horas, excepto o Las Palmas-Extremadura, que xa se xogara unhas horas antes. A liga reuniuse entón co Consello Superior de Deportes e a Federación Española de Fútbol para tomar unha decisión e pouco despois anunciouse que só se suspendía o Deportivo-Fuenlabrada, mentres que o resto de encontros se xogarían á hora previamente programada. A pesar da oposición dalgúns equipos, como o Rayo Vallecano que emitiu un comunicado antes do seu partido criticando a decisión, todos os equipos excepto Deportivo e Fuenlabrada disputaron a xornada, baixo ameaza de perda de puntos se non o facían. Tanto o Lugo como o Albacete lograron gañar, polo que o Deportivo, aínda sen xogar, quedou matematicamente sen posibilidades de permanencia, consumando o descenso á Segunda División B 40 anos despois.
Tras o descenso, o presidente do club, Fernando Vidal, criticou en rolda de prensa a decisión de non suspender toda a xornada, e declarou que o Deportivo non se consideraba un equipo descendido. Anunciou ademais que denunciarían o caso ante todas as instancias, ao considerar que a competición fora "adulterada". O Numancia, o Elche e o Rayo Vallecano anunciaron tamén que tomarían medidas legais, considerándose prexudicados pola decisión da liga. Ao día seguinte o Deportivo pediu a anulación da xornada ou que na próxima tempada se xogase unha Segunda División con 24 equipos, incluídos o Deportivo e o Numancia, o outro equipo descendido canda aos herculinos. O Comité de Competición declarouse incompetente para pronunciarse sobre a petición do Deportivo de anular toda a xornada, pasando o caso a un xuíz instrutor.
O 26 de xullo a liga informou da suspensión definitiva do Deportivo-Fuenlabrada, a través dun comunicado no que agradeceu ao club madrileño "a súa disposición a acollerse ao principio pro-competitione e acatar a decisión elixida por LaLiga entre as dúas solucións propostas polo Club: esperar para disputar o encontro á recuperación dos xogadores ou suspender o partido definitivamente". Ademais comunicou que o Elche sería o club que xogase a promoción de ascenso, eloxiando a suposta renuncia do Fuenlabrada a xogar dita promoción. Esa mesma tarde o Fuenlabrada publicou outro comunicado contradicindo á liga e declarando que non renunciara a xogar o partido contra o Deportivo, e engadindo que a liga non era o único órgano competente para tomar a decisión, correspondendo esta tamén ao Comité de Competición da RFEF e ao CSD. Tamén os xogadores do Fuenlabrada sacaron o seu propio comunicado expresando a súa "indignación" pola decisión da suspensión do partido e manifestando a súa intención de xogar tanto ese partido como a promoción de ascenso. O Deportivo pola súa banda publicou tamén un comunicado, expresando a súa "sorpresa, malestar e estupefacción" polos comunicados desa tarde e cualificou a decisión da liga como un "atropelo".
Mundiya Kepanga
Adoita dar conferencias para dar a coñecer a cultura do seu pobo, invitado por escolas, museos de historia natural, científicos e asembleas dedicados a persoas indíxenas. A través das súas conferencias, busca dar a coñecer a cultura do seu pobo.
Entre as accións que ten tomado para favorecer o diálogo entre culturas, agasallou cun conxunto completo dos traxes tribais da súa comunidade ao Museo de Historia Natural de Ruán (Francia). Así como poñendo en marcha proxectos adicados á conservación do planeta, é o iniciador de eco-programas de desenvolvemento como a creación dun albergue, un recurso esencial para a súa aldea.
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Xullo
O 27 de xullo o Deportivo publicou un comunicado resumindo os procedementos abertos polo club ante a RFEF. Neste escrito o club declarou tamén que solicitara tres medidas cautelares: a anulación de todos os resultados da xornada 42; a suspensión da tempada 2019/20 e a suspensión dos ascensos e descensos ata que non se finalicen os expedientes abertos, e a ampliación do número de equipos en segunda división para a tempada 2020/21 para evitar prexuízos aos equipos afectados.
Mundiya Kepanga
Desde o 2000, varios libros e documentais reflicten a súa perspectiva do mundo occidental como L’Exploration inversée, producido por Bonne Pioche, e que foi emitido por Canal+ e National Geographic. Tamén é coautor de varios artigos científicos, incluíndo colaboracións con Yves Coppens e Jean Malaurie, nos que comparte a súa visión sobre a saúde, a natureza e o medio ambiente.
Convidado como xefe tradicional a varias reunións organizadas co gallo da Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático de 2015 tivo unha participación destacada na conferencia "Pobos indíxenas enfrontando o cambio climático", organizada no Museo do Home de París xunto a Nicolas Hulot, Gilles Boeuf e Raoni Metuktire.
Traxectoria
O nome completo de Mundiya é Ukuma Mundiya Kepanga. Naceu a mediados dos sesenta no corazón das terras altas de Papúa Nova Guinea, nunha cabana pequena construída especialmente para o seu nacemento en Anda Mini na rexión de Telabo. Pertence ao clan Telabo Angi Puria, parte da tribo Huli, cuxos membros viven principalmente na rexión de Tari no centro da provincia de Hela.
Leva unha vida sinxela e tradicional, vivindo do cultivo de patacas doces e a cría de porcos. Como todos os homes Huli, cando era un adolescente, deixou medrar o seu cabelo para facer un manda, unha perruca ritual usada no ritual. Desde entón, afeccionouse a facer e coleccionar adornos e plumas e uniuse ao grupo de danza tradicional da súa comunidade sing-Sing.
Konan
Historia
A cidade de Konan foi fundada pola fusión de 2 concellos de vila do distrito de Kōka (Ishibe e Kōsei) en 1 de outubro de 2004.
Elisa Lamas
Elisa Maseda Arango, coñecida como Elisa Lamas, nada en Mondoñedo en 1929 e finada o 27 de maio de 2012, foi unha xornalista galega.
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Xullo
O 28 de xullo celebrouse no PALEXCO unha xunta extraordinaria de accionistas, onde se votaron tres ampliacións de capital, as dúas primeiras para converter en accións a favor de Abanca 35 millóns de euros que se lle debían a dito banco, e unha terceira aberta aos socios e outros afeccionados por valor doutros 35 millóns de euros. No acto estaban representadas 73.327 das 171.255 accións do club, un 42,81%, porcentaxe superior á mínima requirida para a validez da votación, que era dun 25%. A proposta precisaba do voto favorable de dous terzos do capital social representado, e obtivo finalmente o 96%. Deste xeito Abanca pasou a ser o accionista maioritario do Deportivo, cun 78% das accións, á espera da ampliación de capital aberta aos socios, con prazo do 1 de agosto ao 4 de outubro, e que dependendo do número de accións adquiridas, podería baixar a porcentaxe de Abanca ata un mínimo dun 43%. Aprobouse tamén na xunta, cun 82,2% dos votos, a proposta do presidente Fernando Vidal de cesar ao conselleiro Miguel Otero, oposto ao acordo con Abanca.
Sabariz, Sabariz, Rairiz de Veiga
Sabariz é un lugar da parroquia de Sabariz, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 152 habitantes, 79 deles eran homes e 73 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Tempada 2019/20 do Deportivo da Coruña
Xullo
O 31 de xullo a Real Federación Española de Fútbol remitiu unha carta á Liga, ao Consello Superior de Deportes, ao Deportivo, ao Fuenlabrada e ao Numancia, coa súa proposta dunha Segunda División con 24 equipos para a tempada 2020/21, sen facer efectivos os descensos de Deportivo e Numancia. Ese mesmo día pola tarde os afeccionados do Deportivo protagonizaron unha manifestación con centos de vehículos encabezados por Fernando Vázquez, para pedir xustiza para o equipo. Saíron dende o estadio de Riazor e percorreron varios lugares representativos da Coruña para rematar na sede da Real Federación Galega de Fútbol, cuxo presidente Rafael Louzán, mostrara tamén o seu apoio á causa do Deportivo. Alí a Federación de Peñas do Deportivo leu un comunicado reclamando xustiza.
Agosto
O 2 de agosto a Liga solicitoulle ao Deportivo que os xogadores se sometesen a probas PCR pola posibilidade de xogar contra o Fuenlabrada o 5 de agosto, pero o Deportivo negouse, entendendo que a situación non se adecúa nin aos protocolos da Liga respecto ao COVID-19 nin á situación da competición en Segunda. Ao día seguinte un inspector da Liga acudiu á Cidade Deportiva de Abegondo para realizar as probas pero os xogadores non se presentaron. O mesmo día Competición anunciou que fixaba o partido para o mércores 5 ás 20:00 horas en Riazor. Finalmente o partido foi aprazado de novo para o venres 7. O presidente Vidal anunciou que o equipo acudiría ao encontro. O día 7 o Deportivo e o Numancia remitiron un escrito ao CSD pedindo a inhabilitación de Javier Tebas, presidente da liga, por abuso de autoridade, responsabilidade no desprazamento do Fuenlabrada á Coruña, incumprimento da normativa referente aos conflitos de interese (por ser o seu fillo secretario do Consello de Administración do Fuenlabrada) e incumprimento do protocolo COVID-19, entre outros motivos.
Finalmente o Fuenlabrada acudiu a Riazor para xogar o partido aprazado fronte ao Deportivo con só 13 xogadores, dos cales só 7 eran profesionais. Gañou o Deportivo por 2-1 tras remontar o gol inicial do Fuenlabrada con dous goles de Claudio Beauvue, o último deles de penalti no minuto 95. Con esta vitoria rematou a tempada no posto 19º con 51 puntos, sendo o único equipo na historia en descender a Segunda B con tal cantidade de puntos.
O 17 de agosto o club inscribiuse tanto en Segunda División como en Segunda B, á espera da resolución dos procedementos abertos. O 26 de agosto o Tribunal Administrativo do Deporte (TAD) rexeitou a petición do xuíz instrutor da RFEF que propoñía o descenso do Fuenlabrada e declarou que as competencias do caso eran da liga e non da Federación. Ao día seguinte o CSD organizou unha reunión coa liga e a Federación para desbloquear a situación e chegar a un acordo entre as partes. Nesta reunión a idea dunha liga de 24 equipos foi rexeitada definitivamente, confirmando o descenso do Deportivo á Segunda B.
Mundiya Kepanga
Traxectoria
En setembro de 2001, Mundiya coñeceu ao fotógrafo francés e director de cine Marc Dozier, especializado en Papúa Nova Guinea e viaxou con el como o seu guía durante varias semanas. Este encontro está detalado nun artigo publicado na revista de viaxe francesa Grands Reportages.
En 2003, Mundiya e o seu curmán Polobi Palia deixaron o seu país por primeira vez, convidados por Marc Dozier para descubrir Francia. A viaxe tomou rapidamente unha dimensión inesperada, e o entusiasmo levantado pola súa presenza, xunto aos seus comentarios levaron á publicación dun libro, Le long-long voyage.
Entre finais de 2006 e principios de 2007, Mundiya e o seu curmán Polobi foron convidados por segunda vez a Francia, e esta viaxe foi inmortalizada nun documental titulado The reversed exploration (dirixido por Jean-Marie Barrère e Marc Dozier, e producido por Bonne Pioche). Os filme mostra a Mundiya e Polobi viaxando por Francia e facendo comentarios sobre o modo de vida francés, ao estilo das Cartas persas de Montesquieu. Emitido por primeira vez na canle de televisión francesa Canal+ o 8 de xaneiro de 2008, o filme foi relativamente exitoso e emitiuse máis tarde por outras numerosas canles de televisión francesas e internacionais como National Geographic.
Entre 2008 e 2015, Mundiya regresou a Europa varias veces e deu numerosas conferencias en Francia, Bélxica, Suíza, Luxemburgo e Estados Unidos. Con estas conferencias, fomenta unha nova perspectiva cara a todas as persoas do mundo, cun espírito de tolerancia e respecto.
En 2012, coa axuda do seu amigo francés Marc Dozier actuando como o seu tradutor, Mundiya publicou a súa autobiografía Au pays des hommes blancs, les mémoires d'un Papou en Occident (Niugini) proporcionando unha nova perspectiva sobre o mundo Occidental, co seu característico sentido do humor e sabedoría: «Son vostedes, os brancos, os que inventaron os libros ... Con todo, aínda que non podo ler nin escribir, aínda teño moito que dicir sobre a súa excéntrica tribo!" ».
En 2012, cando oíu que un cranio maori ía ser restituído ás comunidades indíxenas de Nova Zelandia por Sebastian Minchin, director do Museo de Historia Natural de Ruán, Mundiya Kepanga decidiu ofrecer un conxunto completo de adornos tradicionais Huli ao mesmo museo. Durante a cerimonia de entrega oficial o 20 de abril de 2012, declarou: "estou moi orgulloso de darvos os meus propios ornamentos. Sei que os coidaredes ben. Despois da miña morte, os vosos fillos e netos poderán admiralos e entender o que significaban para a miña tribo. Este agasallo é unha ponte entre os nosos dous mundos." Os ornamentos, chamados Djeri en huli, están actualmente no terceiro piso do Museo de Historia Natural de Ruán, na sección de Australasia.
En 2015, foi convidado a participar como líder tradicional en varias conferencias organizadas durante a Conferencia das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático. Ao lado de Nicolas Hulot, Gilles Boeuf e Raoni Metuktire, participou na conferencia "Pobos indíxenas enfrontando o cambio climático", organizada no Museo do Home de París onde compartiu a súa visión sobre o cambio climático e o seu impacto na súa comunidade. Mundiya Kepanga tamén participou no Auditorio da UNESCO o 5 de decembro de 2015, na conferencia Como aprender dos demais? organizada pola Universidade de Terre. O acontecemento reuniu unhas cen personalidades francesas que incluíron a Jacques Attali, Isabelle Autissier, Jean-Louis Etienne, Nicolas Hulot, Corinne Lepage, Bertrand Piccard, Raoni Metuktire e Reza Deghati.
Ortografía
Como o huli non ten forma escrita, o nome Mundiya pode ser soletreado en xeitos diferentes: Mudeya, Mundeya, Mundiya… O modo máis utilizado xeralmente é o que aparece no seu pasaporte, Mundiya Kepanga.
Provincia de Phetchabun
Phetchabun é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phetchabun.
Lens, Paso de Calais
Lens é unha cidade e comuna do norte de Francia, situada no departamento do Paso de Calais, na rexión de Norte-Paso de Calais. En 2013 tiña 31.647 habitantes.
El Campesino
El Campesino foi o nome de dúas publicacións:
Folgueira, A Riba, A Baña
Folgueira é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 5 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres. No ano 2010 tiña 7 habitantes: 4 mulleres e 3 homes.
Marcosende, Zamáns, Vigo
Marcosende é un lugar da parroquia de Zamáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 339 habitantes (175 homes e 164 mulleres).
En Marcosende e As Lagoas está o campus da Universidade de Vigo.
Lens
O topónimo Lens pode referirse a:
Século II
300px|right|O mundo no século IIséculo I < século II > século III Este século abrangue o tempo entre o ano 101 e o 200 da era cristiá.
Acontecementos importantes
miniatura|dereita|Muralla de Hadriano
Fragoso, Golmar, A Laracha
Fragoso é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
Casasoá, Camba, Castro Caldelas
Casasoá é un lugar da parroquia de Camba no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Laponia Setentrional
miniatura|200px|Localización da subrexión de Laponia Setentrional en Finlandia. A subrexión de Laponia Setentrional (en finés Pohjois-Lapin seutukunta) é unha das seis subdivisións da rexión de Laponia. En 2017 tiña unha poboación de 16 659 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Primeira división española 2019/20
A tempada 2019–20 da Primeira División (por motivos de patrocinio LaLiga Santander) é a 89ª edición da máxima categoría do fútbol en España. Comezou o 16 de agosto de 2019 e rematará o 24 de maio de 2020.
A máxima categoría conta con tan só un representante galego, o Celta de Vigo.
Equipos e estadios
Toman parte na competición vinte equipos. Girona, Huesca e Rayo Vallecano, descendidos a tempada anterior, foron substituídos por Osasuna, Granada e Mallorca.
Josèphe Jacquiot
Josèphe Jacquiot, nada o 24 de abril de 1910 en Loches (na rexión, Centro-Val de Loira) e finada o 2 de agosto de 1995 en Villeneuve-Saint-Georges (na Illa de Francia), foi unha numismática e política francesa, membro da Resistencia durante a II guerra mundial.
Traxectoria
Josèphe era filla de Charles Jacquiot (1879-1938), profesor da Escola de Maxisterio de Loches e posteriormente na de Versalles. Graduouse en estudos superiores de Historia, Arqueoloxía, Xeografía e Historia da Arte, e foi tamén alumna da Escola do Louvre. Logo do falecemento do seu pai en 1938, a familia instalouse na vila de Montgeron, ao sueste de París.
Dedicouse particularmente ao estudo da numismática, materia da que foi profesora na Escola Práctica de Ciencias Económicas e Sociais, na Escola do Louvre e na Monnaie de Paris. A numismática (particularmente o relativo ás medallas e ás fichas comerciais) converteuse no centro de interese de toda a súa carreira profesional, ata se converter nunha autoridade nesta materia, o que a levou, en 1959, a ocupar o posto de conservadora do Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, en París.
Despois da guerra foi elixida alcaldesa de Montgeron en maio 1945, encabezando unha candidatura centrista, o que a converteu nunha pioneira na ocupación dun cargo político por elección en Francia. Á súa xestión débeselle a creación do instituto de ensino secundario de Montgeron en 1946, o primeiro de carácter mixto e o primeiro dos suburbios de París, así como un centro de protección da maternidade e unha biblioteca municipal. Logo das eleccións municipais de outubro de 1947, a súa lista non puido pasar do terceiro posto, o que lle supuxo ter que deixar a alcaldía da vila.
Josèphe Jacquiot creou tamén a Sociedade de Historia de Montgeron, da que foi a súa primeira presidenta.
Museo Josèphe Jacquiot
En 1993 fundou o Museo Municipal de Montgeron, que enriqueceu cunha importante doazón persoal e que na súa hora leva o seu nome. O museo xira arredor de catro temáticas principais: a numismática, a exiptoloxía, o Extremo Oriente (salientan as estampas xaponesas dos mellores artistas do período Edo) e a historia local.
Cabo Cañaveral
Historia
Foi achado pola expedición liderada polo explorador e conquistador español Juan Ponce de León cando descubriron Florida en 1513.
A súa actividade como base de lanzamento para mísiles comezou o 24 de xullo de 1950 experimentando con foguetes V-2 modificados. O lugar era ideal porque os lanzamentos realizábanse en dirección leste e os mísiles podían así ser seguidos con facilidade no seu ascenso e caer no mar sen causar ningún dano.
No presente, o promontorio areoso está salpicado de ducias de ramplas de lanzamento e conta cunha tupida rede de estradas que o unen cos diversos laboratorios e centros de control. A área está controlada en parte pola NASA, o organismo espacial estadounidense que se ocupa dos programas espaciais civís, e en parte pola USAF, que organiza os militares. Na zona construíronse cerca de 40 complexos de lanzamento, dos cales seis permanecen activos. Entre eles inclúense o Centro Espacial Kennedy, usado pola NASA para lanzar os Saturno V e os transbordadores espaciais, a Base Patrick da Forza Aérea e o Espazoporto Florida.
En 1964 toda a zona é rebautizada Cabo Kennedy, en honra do presidente estadounidense John F. Kennedy asasinado o ano anterior. Con todo, dez anos despois, como consecuencia de múltiples protestas, foi novamente denominado Cabo Cañaveral e o nome de Kennedy só quedou para o centro espacial da NASA.
Complexos de lanzamento
Na zona existen ou existiron os seguintes complexos de lanzamento (Launch Complex, LC):
Ardmolich
miniatura|dereita|A ponte vella, xa sen uso, sobre o río Mùideart. Ardmolich é unha aldea do oeste de Escocia, pertencente á área municipal da Terra Alta.
Localización
Ardmolich pertencía antigamente ao condado de Lochaber, situado ao sur da Terra Alta. Cruzada polo río Mùideart, é a última aldea antes da formación da ría de Mùideart, no final do val homónimo. Está ao pé da estrada A861, que comunica Inchree con Mallaig.
Está practicamente deshabitada dende hai máis dun século, e a súa poboación estábel non chega ás 20 persoas. A finais do século XIX en todo o val non había máis ca 243 persoas, das que falaban gaélico escocés o 90%.
Historia e cultura
Nas proximidades de Ardmolich atópase, dunha ribeira do río, o bosque protexido de Ardmolich, e da outra, os sete homes de Moidart, un monumento natural destinado a conmemorar os sete mariñeiros da contorna que acompañaron o desembarco do pretendente príncipe Carlos en Glenfinnan, a unhas poucas millas ao norte de Ardmolich. O monumento dos sete homes de Moidart estaba formado no seu comezo, a principios do século XIX, por sete faias, das que na actualidade só quedan cinco e en mal estado de conservación.
As terras de Ardmolich pertencían aos clans dos MacMaster e dos MacDonald.
San Pedro, Sabariz, Rairiz de Veiga
San Pedro é un lugar da parroquia de Sabariz, no concello ourensán de Rairiz de Veiga.
Percival e outras historias
Percival e outras historias é un libro de relatos de Xosé Luís Méndez Ferrín, publicado en 1958 por Editorial Galaxia. Está adicado a Ramón Piñeiro e Ramón Otero Pedrayo, e a primeira edición inclúe un prólogo de Francisco Fernández del Riego.
O libro inclúe catorce relatos: "Percival", "A cancela", "Os ollos de Kelma", "O asesino", "Nhadron", "Lorelai", "O verdugo", "Grieih", "O crime do chalet vermello", "Mantis religiosa", "O templo", "Philoctetes", "Triafo e o vento" e "O dique de area".
Edicións
O libro foi publicado por vez primeira na colección Illa Nova de Editorial Galaxia, en febreiro de 1958. En 2013 foi reeditado por Edicións Xerais de Galicia.
Xuno (deusa)
miniatura|Estatua de Xuno no [[Museo do Louvre.]] miniatura|Xúpiter e Xuno de James Barry (1773). Na mitoloxía romana, Xuno era unha deusa, equivalente á Hera grega, deusa do matrimonio e raíña dos deuses. Filla de Saturno e Ops, irmá e esposa de Xúpiter, co que tivo dous fillos, Marte e Vulcano e unha filla, Lucina. Xuno foi unha deidade maior da relixión romana e formou parte, xunto a Xúpiter e Minerva, da Tríade Capitolina, un importante culto romano. Na mitoloxía romana Xuno representa a maternidade.
Etimoloxía e orixe
Hai unha probable etimoloxía para Xuno na raíz protoindoeuropa *yeu-, ‘forza vital’. Aínda que tal derivación podería ser consistente cunha orixe como Deusa Nai, é máis probable que esta raíz se usase no mesmo sentido que outras palabras latinas derivadas dela, como iuvenis (‘home novo’, con derivados tales como «xuvenil» ou «rexuvenecer»), o que implicaría que a natureza da mitoloxía grecorromana era máis próxima á Diana como deusa doncela dos nacementos ou a partería. Con todo, a absorción romana do mito grego substituíu características primitivas de Xuno con outras de Hera, estendendo o seu dominio do nacemento ao matrimonio e promocionándoa ao papel de esposa de Xúpiter e raíña dos deuses. Tamén podía botar raios como este.
Tamén existe a posibilidade, por inmediatez xeográfica, dunha influencia etrusca. A equivalente etrusca de Xuno era Uni. É probable que unha destas deusas se inspirase na outra, pero non está claro en que dirección. Aínda que actualmente hai máis apoio á teoría de que Uni derivou de Xuno, se fose ao revés, o nome de Xuno non podería ter un vínculo protoindoeuropeo con *yeu- e a súa raíz semántica permanecería ambigua. Hai algún apoio á teoría de que Uni fose a orixinal: Livio afirma que Xuno era unha deusa etrusca de Veies que foi ceremonialmente adoptada polo panteón romano cando a cidade foi saqueada no 396 a. C..
Epítetos e funcións
Mesmo máis que outras deidades romanas maiores, Xuno ostentou un gran número de epítetos significativos e variados, nome e títulos que representaban diversos aspectos e papeis da deusa.
De acordo co seu papel central como deusa do matrimonio, recibía os seguintes títulos: Aínda que moitos outros dos seus epítetos teñen moita menos relación temática: Con todo, algúns destes títulos poden ser inventados como descricións poéticas e poida que realmente non sexan usados no culto a Xuno.
Culto
O 1 de marzo de cada ano, as mulleres celebraban unhas festas en honra de Xuno chamadas Matronalia. Outras festas na súa honra, as Nonas Caprotinas, celebrábanse o 7 de xullo. Moitos consideraban o mes de xuño, que toma o seu nome de Xuno, patroa do matrimonio, o máis favorable para casar. Os Calendas de cada mes tamén estaban consagrados a esta deusa, que tiña festas o 1 de xullo e o 13 de setembro.
Xuno tiña en ocasións un carácter guerreiro que se facía aparente nas súas roupas. A miúdo aparecía armada e levando unha capa de pel de cabra, que era a peza preferida polos soldados romanos en campaña. Este aspecto guerreiro foi asimilado da deusa grega Atenea, cuxa pel de cabra recibía o nome de éxida.
Referencias literarias
Xuno é mencionada en A tempestade de Shakespeare xunto con Ceres e Iris.
Odio de Xuno a Eneas
Xuno odiaba aos troianos porque o seu marido o enganara con Ganímedes, un príncipe troiano, e converteuno no copeiro dos deuses. Tamén os odiaba polo Xuízo de Paris, un mozo troiano que elixiu a Venus como a máis fermosa no canto da ela.
Por iso quere impedir que Eneas funde unha nova Troia en Italia, despois da súa destrución. Para impedilo vai a Eolia e pídelle a Eolo, señor dos ventos, que os mova en contra de Eneas e fai que cheguen a Cartago. Daquela, Neptuno fai que as augas se acouguen por provocar ondas sen a súa indicación.
Mentres os troianos estaban en Cartago, terra onde reinaba Dido, Xuno fai un pacto con Venus dicindo que tiñan un obxectivo en común: que Eneas reinase en Cartago con Dido. Venus sabía que ese non era o destino de Eneas, pero engánaa. Venus xa fixera que Cupido namore a Dido de Eneas, para que ela non o traizoe. Así acepta o pacto con Xuno e deixa que esta organice unha tormenta onde Eneas e Dido deban durmir baixo o mesmo teito e contraian matrimonio.
Mercurio, enviado por Xúpiter, lémbralle que ese non é o seu destino, entón decide partir. Xuno, dándose conta de que se rompeu o seu pacto, envía a Iris a queimar a frota de Eneas. Finalmente, poden chegar ao Lacio e, enfurecida, Xuno, desexa desatar a guerra xa prevista entre latinos e troianos. Por iso enviou ás deidades do inferno para que convenzan a Amata de que por culpa de Eneas Turno non ía poder ser o seu xenro e a Turno invádeo a furia para que queira tomar vinganza. Xuno abre as portas da guerra e esta comeza. Daquela, Xuno e Xúpiter pactan que ela non intervirá máis, así como tampouco Venus para axudar a ningún dos heroes, que atrasará a morte de Turno pero non cambiará o destino da guerra. Con todo, Xuno pídelle a Xaturna, irmá de Turno, que rompa o pacto e axude ao seu irmán. Finalmente dáse conta de que non pode facer nada para impedir o destino marcado polos fados, entón pide que os latinos manteñan o seu nome, os seus traxes e o seu idioma e que desapareza o nome de Troia. Xúpiter concede o seu desexo para que deixe de molestar aos troianos e di que só agregará deuses e culto.
Carancho
Carancho é un filme arxentino de 2010 dirixido por Pablo Trapero e protagonizado por Ricardo Darín e Martina Gusmán. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2010. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Victoria de Marichalar y Borbón
Victoria Federica de Todos los Santos de Marichalar y Borbón, nada en Madrid o 9 de setembro de 2000, é a segunda filla da infanta Elena, duquesa de Lugo, e Jaime de Marichalar. É neta dos reis eméritos de España, Xoán Carlos I e Sofía de Grecia, e sobriña dos reis Filipe VI e Letizia Ortiz.
Foi nomeada Victoria pola súa tataravoa a raíña Vitoria Uxía de Battenberg, esposa de Afonso XIII de España, e Federica pola súa bisavoa Federica de Hannover, esposa de Paulo I de Grecia, e Todos os Santos como é costume na Casa Real. Os seus padriños foron o seu tío materno, o entón príncipe Filipe, e a súa tía paterna, Ana de Marichalar e Sáenz de Tejada.
Victoria é a quinta na liña de sucesión ao trono español, por detrás das súas curmás Leonor e Sofía de Borbón, a súa nai e o seu irmán máis vello Felipe Juan Froilán. Como filla dunha infanta de España dáselle o trato de A súa Excelencia e posúe a dignidade de Grande de España.
Juan Compañel
Traxectoria
miniatura|170px|esquerda|Establecimiento Tipográfico de D. J. Compañel, na rúa Real de Vigo. Fillo do impresor Francisco Luis Compañel, natural da Graña (Ferrol). Logo da morte do pai ocupouse da empresa familiar Viuda e Hijos de Compañel. Entre 1852 e 1856 deixou a imprenta familiar e trasladouse a Vigo, onde publicou La Oliva con Uxío Carré Aldao e Manuel Murguía. En abril de 1857 o goberno suspendeu a publicación, que tomou o nome de El Miño volvendo á súa primeira denominación en outubro de 1868. Na súa imprenta, na rúa Real, publicouse o 17 de maio de 1863 Cantares gallegos de Rosalía de Castro. En 1863 casou con Emilia Chao Fernández, filla de José María Chao Rodríguez, converténdose en cuñado de Eduardo e Alejandro Chao Fernández. En 1873 marchou a Cuba, foi secretario do concello de La Catalina e fundou e dirixiu La Lealtad (1882) de Cienfuegos, Diario de Cárdenas (1883) e La Unión de Colón. Volveu a Vigo en 1891 para recuperarse do seu feble estado de saúde, e regresou a Cuba dous anos máis tarde. miniatura|[[Casa Pedro Román (Biblioteca Pública Central "Juan Compañel" de Vigo).]] En outubro de 2013 o Corporación Municipal de Vigo aprobou por unanimidade darlle o seu nome á Biblioteca Pública Central de Vigo, situada na Casa de Pedro Román ou Casa Ferro, da zona antiga, na rúa Joaquín Yáñez número 6.
O Loureiro Pequeno, A Riba, A Baña
O Loureiro Pequeno é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 6 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 4 eran mulleres e 2 eran homes. No 2010 tiña 12 habitantes: 7 mulleres e 5 homes.
Exarcado apostólico católico ucraíno de Volinia, Polesia e Podlasia
O exarcado apostólico de Volinia, Polesia e Podlasia foi un exarcado apostólico da Igrexa Católica Ucraína estabelecido en 1931.
Historia
Xa en 1907 o Metropolita de Lviv Andrei Sheptytskyi obtivera do papa Pío X permiso para organizar a estrutura e a xerarquía da Igrexa Grecocatólica nos territorios de Rusia. Este privilexio lle sería confirmado polos seus sucesores Bieito XV e Pío XI.
En base a este privilexio, en setembro de 1939, logo da invasión de Polonia por Alemaña e a Unión Soviética, e pola extensión da influencia ortodoxa nas áreas baixo dominio soviético, o sínodo grecocatólico ucraíno decidiu nomear 3 exarcas encargados de crear a estrutura eclesial na URSS, que se sumarían a Klymentii Sheptytskyi, exarca de Rusia e Siberia: Yosyf Slipyi (Ucraína), Anton Niemancevič (Belarús) e Mykolai Charnetskyi (Volinia, Polesia e Podlasia).
O exarcado deixou na práctica de existir cando o seu exarca Mykolai Charnetskyi foi arrestado pola NKVD soviética o 11 de abril de 1945, logo da Segunda Guerra Mundial.
Jesús Parrado Vaamonde
Jesús Parrado Vaamonde, nado en Santiago de Compostela o 30 de xaneiro de 1911 e finado en Arzúa o 11 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Foi secretario xeral PCE en Santiago de Compostela de 1931 a 1933. Foi directivo da Casa do Pobo. Membro da loxa masónica Agarimo. Colaborou en El Pueblo Gallego. En xaneiro de 1932 foi designado para integrar o comité de goberno do Centro Republicano Federal de Izquierda Gallega de Compostela. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en novembro; xulgado na Coruña en consello de guerra o 6 de xullo de 1935 acusado de excitación á rebelión, foi absolto. Foi elixido presidente da Sociedad de dependientes de comercio e industria de Compostela o 6 de maio de 1936. Participou nos mitins de propaganda para pedir o SI no referendo do Estatuto de autonomía como os de Muros e Esteiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado en Arzúa o 11 de agosto.
Blue Collar
Blue Collar é un filme estadounidense de 1978 que supuxo o debut na dirección e guión do cineasta Paul Schrader. Trátase dun drama con algúns, poucos, elementos humorísticos. Está protagonizado polos actores Richard Pryor, Harvey Keitel e Yaphet Kotto.
Fragoso
O topónimo galego e portugués Fragoso pode referirse a:
Amais como apelido pode referirse a:
Cristovo Lecapeno
Cristovo Lecapeno (en grego: Χριστόφορος Λακαπηνός Khristóforos Lekapenós) foi o fillo máis vello do emperador Romano I e coemperador de 921 até a súa morte en 931.
Traxectoria
Cristovo foi o primeiro fillo home de Romano I e a súa esposa Teodora e o segundo despois da súa irmá Helena. Os seus irmáns máis novos eran Ágata, que casou con Romanos Argyros; Estevo e Constantino (coemperadores de 924 até 945); Teofilacto, patriarca de Constantinopla de 933 a 956; e outras dúas irmás máis, das cales se ignora o nome e son coñecidas só polos seus matrimonios cos magistri officiorum Romano Mosele e Romano Saronites.
Non se sabe nada dos primeiros anos de Cristovo; era sen dúbida adulto ao redor de 919-920 e tiña unha filla casadeira en 927, por tanto naceu probabelmente ao redor de 890–895. Antes do ascenso do seu pai ao poder casou con Sofía, filla do adiñeirado patricio Nicetas de Peloponeso.
Cando Romano logrou que a súa filla Helena casase co novo emperador Constantino VII na primavera 919, asumiu o papel de gardián do emperador co título basileopatōr —pai do emperador—, Cristovo sucedeuno no seu posto como megas hetaireiarches —comandante da garda de Palacio. Romano coroouse a si mesmo como emperador en decembro de 920 e eventualmente avanzou en precedencia por diante do mozo Constantino. Para consolidar aínda máis a súa posición e planeando levar á súa propia familia por encima da lexítima dinastía macedónica, Romano coroou a Cristovo como coemperador o 20 de maio de 921. Ademais, cando a súa nai Augusta Teodora morreu en febreiro de 922, a súa esposa Sofía foi elevada á dignidade de Augusta xunto a Helena.
En 927, como parte dun acordo de paz, a súa filla María, rebautizada Eirene/Irene («paz») para a ocasión, casou co emperador búlgaro Pedro I. Romano aproveitou a ocasión para avanzar a Cristovo por diante de Constantino na precedencia, facéndoo primeiro entre o grupo de coemperadores (en 924, os seus irmáns máis novos Estevon e Constantino tamén foran coroados como coemperadores). En 928, Nicetas tentou infrutuosamente incitalo a depor ao seu pai e foi desterrado. O motivo detrás de todo isto foi talvez a mala saúde de Cristovo e os temores da súa esposa e o seu sogro, de que a súa morte prematura causaría que perdesen o seu status. Cristovo morreu en agosto de 931, Romano lamentou moito a súa morte, derramou bágoas «como os exipcios» e despois diso dedicouse cada vez máis a actividades relixiosas. Pouco despois, Sofía tamén se retirou da corte e entrou nun mosteiro, onde morreu.
Familia
A través do seu matrimonio con Sofía, Cristovo tivo tres fillos:
Ignacio Gárate
Ignacio Gárate Bergareche, nado en Durango (Biscaia) o 5 de xaneiro e 1929 e finado na mesma cidade o 10 de xaneiro de 2007, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Na tempada 1954–55 fichou polo Deportivo da Coruña, adestrado por Eduardo Toba. Formou parte do mediocampo titular, xunto con Juananco, Pedro Bazán e Julián Cuenca, participando en 16 partidos e anotando 2 goles. Na tempada 1955–56 participou tan só en 2 encontros.
Persoal
Foi irmán do tamén futbolista Francisco Gárate.
A Baiuca, Ledesma, Boqueixón
A Baiuca é un lugar da parroquia de Ledesma no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
Toponimia
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol, como unha taberna ou tasca.
Amieiro Longo, Zapeaus, Rairiz de Veiga
Amieiro Longo é un lugar da parroquia de Zapeaus, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 4 habitantes, 3 deles eran homes e 1 era muller, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1991
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 1991 celebráronse o 26 de maio. É de destacar que, aínda tendo aumentado o número de electores, o número de votantes descendeu, polo que se deu a participación máis baixa na súa historia.
Resultados
a Do PAS.
Castro da Roda de Dentro
Castro da Roda de Dentro, castro dos Godulfes ou Castro da Roda é un poboado castrexo situado preto de Godulfes, en Fisteus, Curtis.
miniatura|esquerda|Croa do Castro da Roda de Dentro, Godulfes. Ten forma elíptica, cunha croa con eixos NS duns 35 m e OL duns 70 m e foxo. Está situado nunha pequena elevación do terreo. Ten un antecastro ao sur duns 70 m de diámetro aproveitando o desnivel do terreo. Esta zona é a mellor conservada. Non se aprecia cal sería o acceso orixinal. As defensas están cortadas por unha estrada (pista que vai de Gondulfes a Boilouro). Ao norte están destruídas as defensas para unir dous prados. A croa é un prado. Pode que tivese tres liñas defensivas cara ao SO.
-637
Outros
Historia ano a ano