cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gloria Estefan
Greatest Hits
En 1992 Gloria saca esta recompilación dos seus éxitos durante os anos 80's. O álbum foi criticado ao non estar incluídos varios éxitos de Gloria. O primeiro sinxelo foi o "Megamix", alcanzo posicións altas dentro das listas, e foi interpretado en moitas outras ocasións. Ademais dos 10 éxitos que incluía a edición global, atopábanse 4 novas cancións. "Christmas Through Your Eyes", "I See Your Smile", "Go Away", todos alcanzando posicións moi altas nas listas. A última canción nova do álbum foi "Always Tomorrow" nº 1 en moitos lugares do mundo, e himno das vítimas das calamidades. O álbum vendeu 2,5 millóns de copias.
Mi Tierra
En 1993 Gloria sacou o seu primeiro disco en castelán titulado Mi Tierra no cal reuniu os estilos musicais latinos e cubanos dos anos 50. Foi nº 1 en España e disco dos latinos nos Estados Unidos ademais converteuse no primeiro disco en castelán en situarse nunha boa posición nos Estados Unidos. Os sinxelos "Mi Tierra", "Con los Años que me Quedan", "Mi Buen Amor" e "Tradición" chegaron á posición nº 1 no Billboard Hot Latin Tracks. Gloria conseguiu un Grammy por Mi Tierra do que vendeu 13 millóns ao redor do mundo. Os sinxelos "¡Si Señor!", "Ayer", "Montuno" e "Volverás" alcanzaron posicións altas nas listas de todo o mundo. Deste álbum sacouse o sinxelo "Mi Tierra de Tradición", que estivo nas primeiras posicións en América Latina e España. En España Mi Tierra foi o disco máis vendido en toda a súa historia musical. De 1993 data tamén Christmas Through Your Eyes, producido por Phil Ramone, o seu único disco de Nadal.
Hold Me, Thrill Me, Kiss Me
En 1994 volve aos temas en inglés co álbum Hold me, Thrill me, Kiss me. O disco consta das cancións favoritas de Gloria dos anos 70. "Turn the Beat Around" e "Everlasting Love" ocuparon a posición nº 1 no Billboard Hot Dance Music. O álbum tamén contou cos sinxelos "Cherchez La Femme" e "It's Too Late", os cales contaron con boa posición nas listas mundiais. Nos Estados Unidos non se lanzo como sinxelo "Hold Me, Thrill Me, Kiss Me", mais este alcanzo posicións altas dentro das listas europeas. O álbum vende 4,2 millóns de copias aproximadamente. Tamén nese mesmo ano Gloria dá a luz á súa segunda filla, Emily Marie.
Abriendo Puertas
En 1995 saíu Abriendo Puertas, o seu segundo álbum en castelán. O propósito deste álbum, segundo Gloria, é mostrar as tradicións e as celebracións latinas e tamén unha celebración á vida. O sinxelo "Abriendo Puertas" foi nº 1 en España en discos e sinxelo, no Billboard Hot Latin Tracks e no Billboard Hot Dance Singles e "Tres Deseos" foi nº 1 no Billboard Hot Dance Singles. A balada "Mas Allá" foi interpretada por Gloria ao Papa Xoán Paulo II, converténdose na primeira estrela pop en ser invitada a un evento dese tipo. Esta alcanzo o nº 1 en Colombia, e posicións importantes en moitos lugares do mundo. Outras cancións representativas son "Dulce Amor", e "La Parranda", que obtiveron posicións altas, mais non tanto éxito como os dous sinxelos principais. Do álbum tamén destaca "Farolito" un "currulao" (ritmo colombiano), o cal foi a canción tema do Reinado Nacional de Beleza de Cartaxena de 1995, e considérase unha panxoliña clásica en Colombia. Gloria obtivo o seu segundo Grammy por este disco. O álbum vendeu cinco millóns de copias aproximadamente.
Destiny & Evolution World Tour
En 1996 lanzouse Destiny. O tema "Reach" ocupou a posición nº 2 no Billboard Hot Dance Singles e foi nomeado a un premio Grammy como "Mellor canción pop interpretada por voz feminina". O tema foi versionado en castelán co título de Puedes Llegar no cal Estefan foi apoiada polos talentos de Ricky Martin, José Luis Rodríguez "El Puma", Plácido Domingo, Carlos Vives, Patricia Sosa, Jon Secada, Julio Iglesias, Roberto Carlos e Alejandro Fernández. Esta canción foi tema oficial das Olimpíadas dese ano, celebradas na cidade estadounidense de Atlanta. No álbum atopamos unha das cancións mais coñecidas de Gloria, a gran "You'll Be Mine (Party Time)" sinxelo que alcanzo a primeira posición nas listas ao redor do mundo. Atopamos tamén a "Higher", unha gran canción "dance" que alcanzo posicións altas nos Estados Unidos e outros países. Atópanse xunto con eles: "I'm Not Giving You Up", o cal en versión balada alcanzo o posto nº 2 en varios lugares do mundo, mais o seu "dance remix" atopa un nº 1 en listas "dance". Outro tema exitoso extraído dese álbum, Steal Your Heart, foi versionado ao castelán chamándolle No Pretendo, canción que é todo un clásico na música latina, nº 1 en varios países. O álbum vendería 4,6 millóns de copias aproximadamente.
Ese mesmo ano iniciou a xira "The Evolution World Tour" visitando países como: Estados Unidos, Reino Unido, Alemaña, Francia, España, Italia, Países Baixos, Xapón, Australia e Suráfrica. Esta xira é a máis grande de Gloria, e conta como unha das mellores xiras na historia.
1997
Neste ano Gloria comeza a gravación con moitas das súas cancións favoritas dos anos setenta, xunto cunha canción inédita; "Don't Let This Moment End" mais esta canción causo tanto impacto nos fanáticos, que Gloria decidiu gravar todo un álbum "disco". De aí nace o concepto do álbum "gloria!", e da re-mestura entre as cancións xa gravadas por Gloria nace "The 70's Moment Medley", logo incluída no "maxi-single" de "Don't Let This Moment End". Tamén para publicitar o novo álbum, xorde o "gloria! HITMIX", unha mestura entre varias cancións "dance" de Gloria desde 1991 ata 1996. Nese mesmo ano Gloria grava "En El Jardín" en colaboración con Alejandro Fernández, canción que alcanza postos altos nas listas latinoamericanas. Tamén saca a recompilación "The Best Of Gloria Estefan", só en Francia.
Gloria!
En 1998 Gloria sacou un dos seus discos máis sobresalientes de toda a súa carreira: Gloria! As cancións "Cuba Libre", "Oye!" e "Don't Stop" foron nomeadas a Grammys como "Mellor canción", "Mellor vídeo" e "Mellor Interpretación". "Heaven's what I feel" chegou á posición nº 10 no Billboard Adult Contemporary e nº 27 no Billboard Hot 100. "Oye" ocupo a posición nº 1 no Billboard Hot Dance Singles. Tamén destaca o sinxelo "Don't Let This Moment End", entrou no Top 20 das emisoras de todo o mundo. A canción "Feelin' foi todo un éxito nas discotecas nese ano. Gloria! foi catalogado un dos mellores discos sacados en toda a historia da música mesturando os estilos Disco e Pop. Gloria gañou un "American Music Award" por este disco. O disco vendeu 6,4 millóns de copias en todo o mundo. Foi nº 1 en España.
Ese ano Gloria participo do especial de VH1's Divas xunto con Celine Dion, Shania Twain, Mariah Carey e Aretha Franklin.
1999
En 1999 Gloria fai un dueto con Alexander Pires de So Pra Contrariar na canción "Santo, Santo", tanto en inglés, como en portugués, ambas alcanzando posicións altas nas listas. Tamén actúa por primeira vez na película "Music Of The Heart", da cal despréndese o sinxelo "Music Of My Heart" nº 1 en case todos os países do mundo.
Alma caribeña
Estefan sacou no 2000 o seu noveno disco como solista Alma Caribeña. Gloria gañou grazas á canción "No me Dejes de Querer" un Grammy Latino por "Mellor Vídeo Musical" ademais a canción chegou á posición 77 da listaxe Hot 100. Con "Como Me Duele Perderte" Gloria conquista a radio mundial, cun nº 1 en moitos lugares. Outros sinxelos importantes inclúen "Tres Gotas De Agua Bendita", "Tengo Que Decirte Algo" e "Me Voy", todos alcanzando o Top 20 en América Latina, España e outros lugares, mentres que o último alcanza a posición nº 8 nalgúns países. "Por Un Beso" lánzase como sinxelo en varios países, chegando ao Top 20 e sendo a canción tema de numerosas telenovelas. O álbum chegou á primeira posición en vendas en España, Estados Unidos e Latinoamérica. Tamén gañou grazas a este disco un premio "American Music Awards, Award of Merit" e un Grammy anglosaxón. Neste disco Gloria realizou duetos con cantantes tales como Celia Cruz e José Feliciano. Vendeu 5,2 millóns a nivel mundial, 500.000 copias soamente nos Estados Unidos.
Greatest Hits VOL.2
Gloria lanza en 2001 este álbum, recompilando a maioría dos seus éxitos en inglés desde 1993 ata 1999. O álbum non incluía moitos éxitos que nun principio se pensou que ían ser incluídos. Ten tres cancións inéditas: "You Can't Walk Away From Love", "Out Of Nowhere", "I Got No Love", a única canción "R&B" de Gloria, e "Y-Tu-Conga", unha re-mestura de "Conga" combinada con outros éxitos. O álbum vende 2 millóns de copias.
Unwrapped
Estefan realizou a súa última xira de despedida titulada "Live & Re-wrapped Tour" nos Estados Unidos finalizando en Miami no 2004. O álbum logrou certificar disco de ouro en España, por lograr vender máis de 50 000 copias. Por outra banda en Suíza, o álbum logra certificar disco de platino, por vendas superiores a 40 000.
90 millas
O último disco lanzado en 2007 é "90 Millas" o cal está completamente en castelán. O título alude á distancia entre Miami e Cuba: 90 millas. Previo ao lanzamento do álbum, saíu ao mercado o primeiro sinxelo chamado "No Llores". A canción situouse moi ben nos Estados Unidos. No Billboard está en 3 categorías dos latinos, nos Hot Latin Song chegou á posición nº 1 por segunda semana aínda que non consecutivas. O disco saíu publicado o 18 de setembro de 2007 a nivel mundial, logrando converterse no primeiro álbum en castelán en ser nº 1 nos Países Baixos. Nos Estados Unidos regresou ao éxito, igual que o álbum Mi Tierra, pois o disco debutou no nº 1 dos álbums latinos e situouse no nº 25 (vendendo 25.000 unidades na súa primeira semana) dos 200 álbums máis vendidos (dúas posicións antes de Mi Terra). Por outra banda, en España debutou no nº 3 e xa é disco de ouro, ademais viaxou a este país para promocionar o álbum. Este disco, no que Estefan traballou con artistas latinos como José Feliciano, Luís Enrique, La India, Carlos Santana, Andy García e Generoso Jiménez logrou alcanzar unha boa aceptación mundial. Vendeu 7 millóns de copias aproximadamente. No 2009 regresa cunha xira de despedida, e a metade deste ano colaborara no novo proxecto discográfico da mexicana Thalia.
Miss Little Havana
Gloria atópase facendo este novo álbum xunto con Pharrell Williams, o cal describe como un álbum moi "dance". En xuño de 2011 sacou o seu primeiro sinxelo: "Wepa!".
Qeqertarsuaq
Illa de Disko ou Qeqertarsuaq é unha grande illa na Baía de Baffin, na costa oeste de Groenlandia a unha latitude de 70° norte, e cara ao norte da baía de Disko. Ten unha superficie de 8.578 quilómetros cadrados, polo que é a segunda illa máis grande de Groenlandia (logo da illa de Groenlandia) e unha das 100 illas máis grandes do mundo. O nome Qeqertarsuaq significa A Illa Grande (de qeqertaq= illa).
Xeografía
Os depósitos de minerais, os fósiles e as formacións xeolóxicas son o máis interesante da zona. Hai máis de 2000 fontes termais na illa.
Historia
Erik o Roxo fixo a primeira visita á illa de Disko, nalgún momento entre 982 e 985 e foi utilizada como base para a caza e a pesca de verán polos colonos viquingos.
Rihanna
Traxectoria
Rihanna comezou a súa carreira musical no ano 2005 con disco "Music Of The Sun". A súa música ten influencias Pop, R&B, Reggae, Dancehall, e Dance. Fíxose coñecida arredor do mundo grazas a éxitos como "S.O.S. (Rescue Me)", e especialmente, "Umbrella", que a levou ao estrelato intenacional no ano 2007. Dende ese momento a súa carreira non deixou de medrar, tendo acadado actualmente un dos máis prestixiosos postos no panorama musical e social do momento (posúe a conta de Facebook co número máis alto de seguidores, a súa conta de Intagram tamén é a máis seguida, e Skype otorgoulle o recoñecemento de ser a artista feminina máis escoitada na plataforma ao redor do mundo ). Actualmente reside en San Diego (California).
Cine
Pasou pola gran pantalla en contadas ocasións. O seu papel máis remunerado foi o de Cora Raikes en "Battleship", co que foi premiada co  Teen Choice Awards á actriz revelación. Tamén fixo un cameo na película de James Franco, "This is the end", e porá voz á co-protagonista do filme de animación "Happy Smekday!".
Outros
Amais disto, Rihanna é defensora da legalización da marihuana, modelo (para revistas como Vogue ou The Rolling Stone, ou firmas de moda como Armani), deseñadora de moda (fai coleccións para a firma de moda americana River Island" ou para a marca deportiva "Puma) e de perfumes (ten tres no mercado).
Egagrópila
miniatura|150px|egagrópilas dun moucho As egagrópilas son bólas formadas polos restos de alimentos non dixeridos que algunhas aves rapaces regurxitan. Normalmente conteñen ósos ou pelame que as aves non poden dixerir. Son moi útiles para saber o tipo de alimentación dos distintos xéneros de aves. É moi habitual entre bufos, curuxas e voitres.
James Chapin
James Paul Chapin, nado o 9 de xullo de 1889 e Nova York, e finado na mesma cidade o 7 de abril de 1964, foi un biólogo e ornitólogo estadounidense.
Traxectoria
Ao seu regreso a Nova York, Chapin participou na edición do informe da expedición congolesa. Logo graduouse como doutor en Ciencias Naturais pola Universidade de Columbia en 1919, e traballou para o anteriormente citado Museo, onde preparou espécimes de aves e mamíferos, e participou na elaboración de catálogos dalgunhas das coleccións. O seu traballo no Museo prolongouse durante un período de 59 anos consecutivos.
James Chapin participou en varias expedicións a África. En 1926 uniuse á expedición Ruwenzori-Kiwu en África Oriental e o Congo. Publicou, en 1932, Birds of the Belgian Congo, obra pola que recibiu a medalla de ouro Daniel Giraud Elliot, outorgada pola Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos.
En 1937 volveu de novo a viaxar ao Congo. Foi nomeado conservador do Departamento de Ornitoloxía do Museo Amricano de Historia Natural. Finalmente, instalouse, coa súa esposa, en 1953, nese país, e estudou a súa fauna durante seis anos.
Aínda que son os seus traballos sobre África os máis coñecidos, Chapin traballou tamén sobre a fauna europea, canadense, polinesia e outras.
Especies dedicadas
miniatura|400px|Porteadores da primeira expedición de Chapin ao Congo. Numerosas especies de animais, principalmente de aves, lle foron dedicadas, entre elas:
Abreviatura
A abreviatura Chapin emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Greg Foster
Gregory Clinton Foster, nado o 3 de outubro de 1968 en Oakland (California), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que disputou trece tempadas da NBA en nove equipos diferentes. Con 2,11 metros de altura, xogaba na posición de ala-pivote. Foi campión da liga profesional na tempada 2000-01 con Los Angeles Lakers. Actualmente traballa como adestrador asistente nos Milwaukee Bucks.
Universidade
Comezou a súa andaina universitaria na Universidade de California, Os Ánxeles, a popular UCLA, onde xogou as súas dúas primeiras tempadas, coincidindo no equipo con Reggie Miller. Pero a súa falta de oportunidades fixéronlle ser transferido á Universidade de Texas-El Paso, onde no seu ano júnior coincidiu con dúas futuras estrelas da NBA, Tim Hardaway e Antonio Davis, cos que gañou ese ano o título da Western Athletic Conference. Na súa tempada sénior logrou os seus mellores rexistros, facendo 15,0 puntos e 6,3 rebotes por partido, repetindo título da WAC.
No total da súa carreira universitaria fixo 8,2 puntos e 5,2 rebotes por partido. Antes da celebración de Draft da NBA, Foster chegou a xogar en Galicia co Club Baloncesto Breogán, na liga ACB, onde fixo medias de 17,7 puntos e 10 rebotes por encontro.
Profesional
Foi elixido na trixésimo quinta posición do Draft da NBA de 1990 por Washington Bullets, equipo co que asinou contrato, e onde disputou os seus dúas primeiras tempadas. Foi desde o primeiro momento un xogador de banco, algo que non variaría ao longo da súa dilatada carreira. Pouco despois de comezar a tempada 1992-93 foi cortado polo equipo, converténdose en axente libre. Quince días despois de quedar no paro, foi contratado por Atlanta Hawks, onde pasou a ser o terceiro ala-pivote do equipo, por detrás de Kevin Willis e Jon Koncak, xogando apenas seis minutos por noite nos trinta e tres partidos que disputou en Atlanta.
Ao ano seguinte foi cortado polos Hawks pouco antes de comezar a tempada, fichando por Milwaukee Bucks, onde apenas disputou 3 partidos antes de verse de novo na rúa, non volvendo aparecer na liga durante toda a sesión. En 1994 ficha por Chicago Bulls, pero unicamente disputa 17 partidos antes de ser novamente despedido. Catro días despois, xa tiña novo equipo, os Minnesota Timberwolves, onde xogou o resto da tempada.
Na tempada 1995-96 ficha por Utah Jazz, onde por fin lograría unha estabilidade que até ese momento non tivera. Co equipo mormón disputou 4 tempadas, sendo no seu primeiro ano o terceiro pivote do equipo, tras Felton Spencer e Greg Ostertag, facendo 3,8 puntos e 2,4 rebotes en 11 minutos por partido. Ao ano seguinte formou unha poderosa tripleta de pivotes xunto a Greg Ostertag e Antoine Carr, axudando ao seu equipo a acabar con 64 vitorias na tempada regular, primeiros da División Medio Oeste. Fixo 3,5 puntos e 2,4 rebotes por encontro, pero acabou a fase regular moi forte, facendo 6,5 puntos nos seus 11 últimos partidos. Chegou cos Jazz ás Finais da NBA, xogando o mellor partido da súa carreira cando o seu equipo máis o necesitaba, tras empezar perdendo os dous primeiros partidos. No terceiro, Foster conseguiu 17 puntos e 6 rebotes, o segundo máximo anotador tras Karl Malone, axudando ao seu equipo a poñerse 2-1 nas finais. A pesar diso o seu equipo acabaría perdendo 4-2 ante os Bulls de Michael Jordan.
En 1999 ficha por Seattle SuperSonics, onde conta con moi poucas posibilidades de xogo, e ao ano seguinte recala nos Los Angeles Lakers, equipo co que chega ás Finais e co que gaña o que ao cabo sería o seu único título de campión, aínda que unicamente disputou tres minutos nas series finais. Xogou durante dúas tempadas máis na liga profesional, de novo nos Bucks e o seu último ano en Toronto Raptors, pero disputando unicamente un total de 35 partidos entre as dúas tempadas. Retirouse a finais da tempada 2002-03, con 34 anos de idade. No total da súa traxectoria profesional fixo 3,9 puntos e 2,6 rebotes por partido.
Scars
"Scars" é unha canción de Robin Stjernberg e o segundo sinxelo do seu segundo álbum Pieces.
East Side Gallery
miniatura|272x272px|[[Mein Gott hilf mir, diese tödliche Liebe zu überleben, obra de Dmitri Vrubel, un dos murais máis coñecidos da East Side Gallery.|alt=]] East Side Gallery é unha galería de arte ao aire libre situada sobre unha sección de 1 316 metros da cara leste do muro de Berlín, que foi salvada do derrubamento con dita finalidade. Atópase preto do centro de Berlín, na rúa Mühlenstraße do distrito Friedrichshain-Kreuzberg, ao longo da beira do río Spree. Está considerada a galería de arte ao aire libre máis grande do mundo.
Descrición
A galería consta de 103 murais pintados por artistas de todo o mundo, pintados en 1990 na cara leste do muro de Berlín, homenaxeando a liberdade e documentando a esperanza dun mundo mellor que se produciu co fin da Guerra fría. Foi fundada por dúas asociación de artistas alemás, a "Federal Association of Artists - BBK" e a "GDR - Artists Association". Os principais promotores foron Bodo Sperling, Barbara Greul Aschanta, Jörg Kubitzki e David Monti.
Restauración
Con motivo da preparación do vixésimo aniversario da caída do muro de Berlín, realizouse un programa de renovación que consistía en tapar a maioría dos murais, que se atopaban en mal estado debido á erosión, o graffiti e o vandalismo, e pedir aos artistas que volvesen a pintar as súas obras. Algúns dos artistas negáronse a volver a realizar os murais, indicando que a galería debeu realizar unha restauración e previr a destrución das obras orixinais. miniatura|272x272px| Danke, Andrej Sacharow, obra de [[Dmitri Vrubel|Dmitri Vrúbel.]]
A galería na cultura popular
miniatura|Berlyn, de Gerhard Lahr, a cal pode verse no vídeo musical de One de [[U2.]] A East Side Gallery pode verse no filme de Wolfgang Becker, Good Bye, Lenin! e na serie The Amazing Race.
A obra Berlyn de Gerhard Lahr, aparece no vídeo de Anton Corbijn para a canción One de U2.
Pratos combinados
Pratos combinados é unha serie de televisión que foi emitida por TVG en Galicia dende o 1 de decembro de 1995 ata o 24 de maio de 2006. Os realizadores da serie decidiron finalizala nese ano, despois de 14 temporadas. Aínda se segue emitindo en TVG A Coruña, na noite do mércores ao xoves. Foi a primeira serie de TVG que marcou todo un fito na historia da televisión galega xa que se trataba da primeira comedia de situación desenvolvida integramente por profesionais de Galicia e protagonizada na súa totalidade por actores e actrices galegos.
Estreouse o 1 de decembro de 1995 e tivo un grande éxito ao ter unha boa cota de pantalla e ao superar en ocasións á dura competencia de series de televisión españolas como Aquí no hay quien viva ou Los Serrano.
A serie foi creada polo escritor Xosé Cermeño, autor tamén da primeira serie de ficción galega (Os outros feirantes), e baixo a súa dirección participaron guionistas como Rosa Castro, Raúl Dans, Denis López, Germán R. López, Xavier Manteiga, Roberto G. Méndez, Miguel Anxo Murado, Jacobo Paz, Cándido Pazó, David Planell ou Paula de Sáa.
Personaxes
miniatura|Ernesto Chao na Gala dos [[premios María Casares en 2014.]] miniatura|Antonio Durán "Morris".
7ª tempada: Episodios 105-130
Sp."Homes, mulleres e outras herbas"
Isabelle Fuhrman
Isabelle Fuhrman, nada o 25 de febreiro de 1997 en Washington, D.C., é unha actriz estadounidense principalmente coñecida polo seu traballo en filmes como Orfa e Os xogos da fame.
El Campello
miniatura|El Campello miniatura|Coveta Fumá miniatura|Torre de El Campello miniatura|Porto de El Campello miniatura|Mouros e cristiáns El Campello é un concello costeiro do País Valenciano situado 13 quilómetros ao nordés da cidade de Alacant. Forma parte da aglomeración de Alacant e está incluído na comarca do Alacantí. Ten 26.043 habitantes (INE 2008).
Xeografía
O termo municipal, de 55,27 quilómetros cadrados, limita con Alacant, Sant Joan d'Alacant, Mutxamel, Busot, Aigües, Orxeta e La Vila Joiosa.
O termo ten 23 km de costa, destacándose a "praia de Mutxavista" (que é o nome que recibe a continuación da praia de Sant Joan, pertencente a Alacant, no termo municipal de El Campello) e a que se sitúa no propio centro urbano. A medio camiño entre as dúas praias, desemboca o río Montegre, chamado Riu Sec (Río Seco) no Alacantí, cuxo caudal ao seu paso por Campello adoita ser nulo, aínda que pode levar correntes violentas de auga en momentos de fortes choivas (riadas).
No seu litoral, son tamén moi coñecidas a praia do Carrer del Mar, situada no paseo marítimo (no centro urbano), as calas dos Banys da la Reina, na "Illeta", e as calas da Coveta Fumá (núcleo de poboación do municipio de El Campello, cunha poboación aproximada de 1.060 habitantes (2004) que sofre un importante desenvolvemento urbanístico dende hai algúns anos).
A orografía de El Campello é chaira na súa parte sur, mentres que a zona norte do termo vén condicionada polos contrafortes do Cabeçó d'Or, con accidentes xeográficos que non superan os 310 metros de altitude.
Historia
El Campello constituía unha partida rural de Alacant até a súa segregación de devandito municipio en 1901, constituíndose desde entón como concello propio.
Asentamento do Illote
O Illote é unha península situada nos arredores da poboación que, até os anos 1940, formaba unha illa. O lugar presenta indicios de ocupación desde finais do terceiro milenio a.C. En época romana, sobre as ruínas ibéricas e prehistóricas alzouse unha vila agrícola que contaba cunhas pequenas termas. Desta época son unhas balsas, comunicadas co mar, nas que eran criados os peixes; estas construcións dan o nome de os Baños da Raíña á zona do asentamento, pois segundo o imaxinario popular eran os baños dunha raíña moura.
Da Idade Media ao municipio actual
As numerosas incursións de piratas berberiscos, que durante o século XVI acosaban continuamente todo o litoral levantino, provocaron a construción, entre 1554 e 1557, dunha torre de vixilancia; aínda en pé, atópase nunha elevación á altura do porto.
Tras pasar por varias mans, no século XVIII o morgado acabou sendo propiedade de Nicolau Pérez de Sarrió i Doménech, quen comezou a colonizar as terras municipais, e, en 1775, asináronse as bases para crear un pobo no lugar. En 1795, estabeleceuse un estaleiro na desembocadura do Montegre, dando así un grande impulso ao Barrio de Pescadores. En 1827, o servizo relixioso pasou a depender da parroquia de Sant Joan d'Alacant, até o estabelecemento dunha parroquia propia en 1873. Finalmente, en 1901 El Campello independizouse administrativamente da cidade de Alacant.
En 1914, construíuse unha liña de ferrocarril (cuxo descendente é o actual Trenet) que pasaba pola localidade, contribuíndo en gran medida ao desenvolvemento económico e urbanístico do municipio. A partir dos anos 50 do século XX, o turismo e a proximidade a Alacant cambiaron profundamente a fisionomía do municipio cun importante "boom" urbanístico.
Poboación
Segundo o padrón de 1 de xaneiro de 2008, a poboación de El Campello ascende a 26.043 habitantes, sendo o 18º municipio da provincia por orde de habitantes. A esta cifra de poboación habería que engadir a poboación flotante que non se atopa censada, que se estima que supera os 70.000 no verán.
Unha parte moi importante da poboación encóntrase dispersa por urbanizacións situadas nunha ampla franxa costeira.
Presentando un gran crecemento demográfico dende os anos 70, no período 1990-2005 a poboación medrou en máis dun 100%; este rápido crecemento pode explicarse por un lado polo turismo, e por outro polo seu papel crecente como unha zona residencial plenamente integrada na área metropolitana de Alacant-Elx.
Economía
Orixinalmente foi unha vila de pescadores e de agricultores, pero o turismo, a construción e outras actividades relacionadas constitúen actualmente as actividades económicas máis importantes no concello.
Didélfidos
A dos didélfidos (Didelphidae) é unha familia de mamíferos marsupiais, a única con especies vivas na actualidade dentro da orde dos didelfimorfos.
Apareceron no Cretáceo superior, e a familia comprende especies nativas de toda América, pero especialmente de América Central e do Sur, coñecidas como sarigüeias.
Características
As sarigüeias son animais que, polo xeral, son de tamaño mediano e de hábitos tanto terrestres como arborícolas.
Distínguense polo seu longo fociño, o seu cranio oblongo, unha crista ósea que percorre lonxitudinalmente o centro do mesmo e uns dentes pouco especializados.
Excepcionalmente, entre os mamíferos que non son primates, posúen un dedo opoñíbel nas patas traseiras provisto dunha uña (non unha garra). Teñen ademais unha cola prénsil que os axuda a desprazárense nas ramas das árbores, e que é utilizada polos exemplares xuveníes para aferrárense ao corpo da nai.
Colonizan a maior parte dos ecosistemas da rexión neotropical, desde praderías e zonas arbustivas até a selva tropical, e desde o nivel do mar até os 3.000 m de altitude. Por regra xeral son polo menos parcialmente arborícolas, coa excepción da especie Chironectes minimus, de hábitos basicamente acuáticos.
Etimoloxía
O nome científico Didelphidae está formado, como é norma, pola unión á raíz do nome do xénero tipo da familia, Didelphis, co elemento do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Pola súa parte Didelphis está formado polo elemento di-, calco do grego δι- 'dous' e o termo do grego antigo δελφύς ‎delphýs 'útero'.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle deu Gray, e actualmente válido, a familia coñeceuse polo sinónimo Didelphidia.
Clasificación
miniatura|246px|[[Caluromys philander.]] miniatura|246px|[[Caluromys derbianus.]] miniatura|246px|[[Chironectes minimus.]] miniatura|246px|[[Didelphis marsupialis.]] miniatura|246px|''[[Philander opossum.]] miniatura|246px|[[Marmosa murina.]] miniatura|250px|[[Monodelphis domestica.]]
A clasificación da familia en xéneros e especies non está terminada de aclarar, existindo algúns taxons de clasificación incerta.
Dúas das máis prestixiosas bases de datos, o MSW e o ITIS, dan as seguintes clasificacións para a familia dos didélfidos:
Clasificación do SIIT
Como vemos, entre elas só hai unhas pequenas diferenzas na subfamilia dos Caluromyinae
Clasificación de Voss e Jansa
No ano 2009, Robert S. Voss e Sharon A. Jansa reclasificaron a familia, que dividiron en 4 subfamilias, e que comprenden os seguintes xéneros:
Wuppertal
Wuppertal é unha cidade alemá localizada no estado de Renania do Norte-Westfalia. Segundo o censo correspondente ao ano 2011 conta con 349.470 habitantes e unha superficie de 168 km², o que a converte na décimo sétima cidade de Alemaña.
Historia
Wuppertal fundouse o 1 de agosto de 1929, despois da unión das cidades de Elberfeld e Barmen, principalmente, así como outras cidades máis pequenas como Ronsdorf, Cronenberg e Vohwinkel. Nun primeiro momento chamouse Barmen-Elberfeld, pero despois dun referendo en 1930 paso a denominarse Wuppertal (Val do Wupper).
Barrios
Wuppertal divídese en 10 barrios:
Museos
Museo Von der Heydt, museo inaugurado a comezos do século XIX, atópase no centro de Wuppertal-Elberfeld. Neste museo podemos atopar cadros e obras desde o século XVI ata obras e cadros de autores dos nosos tempos. No inventario deste museo podemos atopar unhas 3.000 pinturas de alto valor, 500 esculturas e uns 30.000 traballos gráfico o que o converte nun dos museos alemáns máis importantes internacionalmente. Entre estas obras pódense destacar cadros de autores holandeses, así como obras de Picasso, Monet ou Munch.
Casa de Friedrich Engels, Friedrich Engels é un teórico social e escritor alemán que naceu nesta cidades e que, xunto Karl Marx, sentou as bases do comunismo.
Skulpturenpark, Parque das Esculturas, creado por Tony Cragg en 2006 sobre un terreo privado de 15Ha, serve para expoñer tanto obras propias como alleas. Actualmente conta con 19 esculturas de bronce, aceiro e metal de Tony Cragg.
Wuppertaler Uhrenmuseum, Museo dos Reloxos de Wuppertal, conta cunha das maiores coleccións privadas de reloxos da humanidade e de todas as culturas. Conta con preto de 2000 reloxos nunha superficie duns 300 m².
Teatros
Wuppertal conta con diferentes teatros, coma o Opernhaus de Barmen, que foi construído no ano 1907 e que na segunda guerra mundial sufriu estragos moi grandes, polo que a súa reconstrución se prolongou ata 1956. Outro teatro importante foi o Schauspielhaus de Elberfeld, que foi construído en 1966 pero que a mediados de 2013 foi pechado por falta de cartos para a súa renovación, coma polo seu mantemento. Dentro dos teatros, tamén destaca o Teatro de Baile Pina Bausch, que foi creado pola coreógrafa do mesmo nome en 1973 e que foi dirixido por ela ata a súa morte en 2009.
Ademais destes tres teatros principais, Wuppertal, conta con outros teatros máis pequenos como poden ser: O TiC (Theater in Cronenberg - Teatro en Cronenberg): que ten un pequeno auditorio duns 80 asentos. Neste teatro preséntanse obras de todo tipo, comedias, sátiras, óperas rock etc. Convértese nun teatro apto para todos os públicos e alternativo e co cal se pode vivir a experiencia teatral dunha forma diferente e moi especial.
Müllers Marionettentheater, Teatro de Marionetas de Müller, foi fundado por Ursula e Günther Weißenborn en 1983 na cidade de Bremen e desde 1992 conta co seu propio teatro en Wuppertal. Os bonecos que empregan nas súas funcións son producidos nos seus propios obradoiros e fan actuacións especiais para empresas e escolas.
Kinder- und Jugendtheater (Teatro Xuvenil e de Nenos), é un teatro con obras dirixidas a nenos. Oferta pezas teatrais para Educación Infantil, Primaria, Secundaria e Bacharelato.
Taltontheater, é un teatro de carácter privado e que xa é recoñecido como un dos mellores teatros de Renania do Norte - Westfalia. Oferta diferentes pezas, desde clásicos, musicais, comedia ata Late Night, drama, ou festivais de contos
Deporte
En Wuppertal destacan varias Asociacións Deportivas (Sport Vereine, SV en alemán), que agrupan varias disciplinas deportivas. A máis numerosa da cidade conta con preto de 8.000 socios e é o SV Bayer Wuppertal, seguido polo Barmer TV 1846 Wuppertal que conta con case 2000 socios e o equipo de fútbol Wuppertaler SV que ten uns 1200 socios.
Baloncesto
Neste deporte destacou o BTV Gold-Zack Wuppertal, equipo feminino que conseguiu títulos nacionais e internacionais. Foi 11 veces campión alemán, 12 veces campión da Copa Alemá e 1 vez campión de Europa. En 2002 o principal patrocinador do equipo se retiraría e o equipo comezaría un declive.
Fútbol
O equipo máis coñecido e importante da cidade é o Wuppertaler SV, que participou na 1. Bundesliga catro temporadas seguidas na década de 1970, así como outras 7 temporadas na 2. Bundesliga. Na clasificación histórica da Federación Alemá de Fútbol, o equipo atópase na posición 38. Actualmente o equipo pasa por problemas económicos serios e atópase na 5ª división de fútbol alemán.
Xoán o Evanxelista
miniatura|San Xoán, o Apóstolo, por [[El Greco c. 1600.]]
San Xoán o Evanxelista foi un dos doce apóstolos de Xesús Cristo. Escribiu o Evanxeo de Xoán e as tres epístolas de Xoán. Atribúellese tamén o libro da Apocalipse.
Traxectoria
miniatura|esquerda|200px|San Xoán, esbozo de [[Leonardo da Vinci para a Derradeira Cea (século XV).]] Segundo a tradición Xoán seria o máis novo dos doce apóstolos. Tiña probablemente cerca de vinte e catro anos cando foi chamado por Xesús. Era solteiro e vivía cos seus pais en Betsaida. Era pescador e traballaba xunto co seu irmán Santiago, e probablemente tamén con André e Pedro.
Nos libros da Biblia ponse de manifesto a admiración de Xoán por Xesús. Este chamoulle Fillo do Trono e máis adiante Discípulo Amado. Segundo o Novo Testamento, Xoán foi o apóstolo que seguiu con Xesús a noite que foi preso e o acompañou até a morte na cruz. Cristo encomendoulle o coidado de María, a súa propia nai. Na biblia protestante Xesús non sería o único fillo de María, senón o máis vello e por iso tería a responsabilidade de coidar de súa nai tras da morte de Xosé. .
Máis adiante Xoán estivo fortemente ligado a Pedro nas actividades iniciais do movemento cristián, chegando a ser un dos principais dirixentes da Igrexa de Xerusalén. É tradición que predicou na Asia Menor, especialmente en Éfeso. De todos os doce apóstolos, Xoán foi o máis destacado teólogo. Morreu de morte natural en Éfeso, no ano 103, cando tiña 94 anos. Cóntase que a súa sepultura estaba baleira cando foi aberta polo emperador Constantino para edificarlle unha igrexa.
Óboe
O óboe é un instrumento musical de vento madeira de lingüeta dobre que apareceu por primeira vez en Francia cara a 1660.
Dende a súa invención apenas sufriu cambios. Evolucionou da chirimía tiple e inmediatamente foi aclamado pola súa variedade tonal calidade expresiva.
Os primeiros óboes posuían un ton estridente e desafinaban con facilidade, pero a pureza de ton do óboe moderno fixo que normalmente se use como referencia para afinar o resto dos instrumentos da orquestra.
A dificultade para soprar a través dunha boquilla de lingüeta dobre fai que as familias dos óboes e os fagots resulten difíciles de interpretar nos seus rexistros graves.
Aeroporto de Bastia-Poretta
O aeroporto de Bastia-Poretta é un aeroporto que serve a Bastia, na illa frandesa de Córsega. Está situado en Lucciana, a 17 quilómetros ao sur de Bastia, no departamento de Alta Córsega.
Club Santo Domingo Betanzos
O Club Santo Domingo Betanzos é un equipo de baloncesto galego, con sede en Betanzos, que compite na Liga EBA, a cuarta categoría do baloncesto español.
Historia
Foi fundado en 1983 por iniciativa do entón párroco da Igrexa de Santo Domingo de Betanzos. Nos seus primeiros anos carecía dun campo estable no que desenvolver a súa actividade, ata que tres anos despois, en 1986, inauguráronse as instalacións deportivas do Carregal, en cuxo centro deportivo (de titularidade municipal) xoga os seus partidos como equipo local.
Persia
400px|dereita|Imperio persa no ano 490 a. C. Persia ou Imperio persa (en, transliterado Šâhanšâhiye Irân, literalmente: Irán imperial, en grego clásico Περσίς, romanizado Persís) é o nome dado ao territorio ocupado polo Imperio Persa que se desenvolveu no Medio Oriente (na rexión dos Montes Zagros), entre os séculos VII e IV a.C.. Tamén é o nome dado á rexión actual do Irán; a cultura e o pobo iraniano tamén son descritos co adxectivo persa.
Nome
O nome, usado no Occidente, foi unha herdanza do nome grego para o Irán, Persis, centro do imperio, aínda que o mesmo teña se estendido a lugares actuais como Turquía, noroeste da India e Exipto. No século III, baixo o Imperio sasánida, aparece a palabra Ērān (Irán) ou Ērānšahr ("País dos arios" ou "País dos iranianos"). No século VII, despois da caída dos sasánidas, o país é chamado de novo "Persia" polos estranxeiros. Esta denominación empregaríase até 1934, cando Mohammad Reza Pahlavi, por decreto asinado o 31 de decembro dese ano, substitúe o nome de "Persia" por Irán.
De facto, o país sempre fora chamado "Irán" polo seu pobo, pero durante séculos, tiña sido referido polos europeos como "Persia" (de Pars ou Fars, provincia no sur do Irán), por influencia dos escritos dos historiadores gregos. Máis tarde, en 1959, ambos os nomes pasaron a ser admitidos oficialmente polo goberno iraniano aínda que a denominación "Irán" se tornou a máis usual en Occidente a partir de 1935.
Hoxe, o termo Persia acostuma ser reservado ao Imperio Persa, fundado por un grupo étnico (os persas) a partir da cidade de Anshan, situada na actual província iraniana de Fars. O imperio foi gobernado por dinastías sucessivas (persas ou non), que controlaban o altiplano iraniano e os territorios adxacentes.
"Persa" pode, polo tanto, significar:
Etimoloxía
Polo menos desde, o termo Persis era usado polos gregos para referirse a Persia/Irán. Persis provén do persa Pars ou Parsa – o nome do clan principal de Ciro e que tamén deu o nome á rexión onde habitaban os persas. O latín emprestou o termo do grego, transformándoo en Persia, forma adoptada polas diversas linguas europeas. En lingua aramea, o nome Persia, significa división, desdobramento, acto de repartir.
O pobo iraniano, para se referir ao propio país, usaba, desde o período sasánida, o termo "Iran", que significa “terra dos arianos”, derivado de Aryanam, forma encontrada en textos persas antigos. No período aqueménida, os persas usaban o termo Parsa. En 1935, o xa solicitou formalmente que a comunidade internacional pasase a empregar o nome nativo do país, Iran e en 1959 anunciou que tanto Persia como Irán eran formas correctas de referirse ao seu país.
Etnia e lingua
Persa é tamén unha etnia; os persas descenden dos arios, un pobo indoeuropeo que migrou para a rexión da Persia a partir da Asia Central, no inicio do primeiro milenio a.C. A súa lingua chámase persa, ou farsi. Nos vedas e nos textos zoroastrianos a palabra aryan designa nobreza ou xentileza, pero nunca referido a unha suposta raza ariana.
De acordo con fontes do goberno estadounidense, o 51% da poboación actual de Irán é da etnia persa. Outras estimativas chegan a colocar esa parcela en 70%. Existen minorías persas tamén en Afganistán, Taxiquistán e Uzbekistán. Moitas outras etnias existen en Irán, incluíndo grupos arios non-persas, como os g; as etnias de ascendencia turca, como os acerbaixanos, kurdos, e turcománs; árabes e algunhas outras minorías. Vexa Demografía de Irán para máis detalles.
Para informacións sobre a moderna historia de Irán, vexa Historia de Irán.
O antigo país de Persia foi ocupado sucesivamente por unha serie de pobos e imperios:
Cidades importantes
miniatura|Ruínas de Persépole.
Notas
History of Iran Persia
Parabola
"Parabola" é un sinxelo da banda estadounidense de metal progresivo Tool, segundo do seu terceiro álbum, Lateralus. Foi lanzado no 2002 só como sinxelo promocional, porén o 20 de decembro do 2005 foi reeditado, incluíndo a canción e un DVD co vídeo musical e dous comentarios adicionais no vídeo feito por Jello Biafra dos Dead Kennedys.
Emirato de Córdoba
miniatura|dereita|Al-Andalus contra o ano 910 O emirato de Córdoba (en árabe, إمارة قرطبة, Imārat Qurṭuba) foi un emirato musulmán con capital en Córdoba. Inicialmente tratouse dunha dependencia do califato de Damasco, até que no 756 os omeias son expulsados do califato, erixíndose en independentes e creando o Emirato Independente de Córdoba ou Emirato Omeia de Córdoba.
Cabezalla
miniatura|dereita|O cabezallo é a parte alongada situada na dianteira do [[carro onde se engancha o xugo das vacas cun pasador de madeira chamado chavella]] A cabezalla, cabezallo ou botoalla, tamén chamado cazualla no galego falado en Asturias, é unha peza do carro do país.
Afonso de Aragón
O nome de Afonso de Aragón pode referirse a:
Recombinación homóloga
miniatura| 275px |Figura 1. O [[cromosoma 1 despois de sufrir a recombinación homóloga meiótica. Durante a meiose, a recombinación homóloga pode producir novas combinacións de xenes como se mostra aquí entre cromosomas homólogos (copias similares pero non idénticas dun cromosoma) do par cromosómico 1.]] A recombinación homóloga é o tipo máis coñecido e común de recombinación xenética que consiste no intercambio de secuencias de nucleótidos entre dúas moléculas similares ou idénticas de ADN. A recombinación homóloga ocorre durante a meiose (tipo de división celular na que, nos animais, se forman os gametos) e na reparación do ADN e no intercambio de xenes entre microorganismos.
Na recombinación homóloga meiótica os cromosomas homólogos (do mesmo par cromosómico) intercambian fragmentos, orixinando novas combinacións de secuencias de ADN. As novas combinacións de ADN supoñen a introdución de variabilidade xenética na descendencia, o cal permitirá que as poboacións se adapten durante o decurso da evolución. As células utilizan tamén moi estendidamente a recombinación homóloga para repararen con precisión as roturas que afectan ás dúas cadeas do ADN, denominadas roturas de dobre cadea. A recombinación homóloga utilízase tamén na transferencia horizontal de xenes para intercambiar material xenético entre distintas cepas de bacterias e virus.
Aínda que a recombinación homóloga varía moito entre diferentes organismos e tipos celulares, a maioría das formas implican os mesmos pasos básicos. Despois de producirse unha rotura de dobre cadea no ADN, córtanse e sepáranse as seccións de ADN situadas arredor dos extremos 5' do punto de rotura, proceso chamado resección. No paso seguinte chamado invasión da febra, un extremo 3' colgante da molécula rota de ADN "invade" despois unha molécula similar ou idéntica de ADN que non está rota. Despois da invasión da febra, as dúas moléculas de ADN quedan conectadas por dúas estruturas con forma de cruz chamadas unións de Holliday. Dependendo de como os encimas cortan estas dúas unións, o tipo de recombinación homóloga que ocorre na meiose poderá dar lugar ou ben a un sobrecruzamento cromosómico ou non haber sobrecruzamento. A recombinación homóloga que ocorre durante a reparación do ADN tende a orixinar produtos sen sobrecruzamento, o que restaura as moléculas de ADN danadas tal como estaban antes da rotura de dobre cadea.
A recombinación homóloga é un proceso conservado nos seres vivos, que se pode atopar nos tres dominios da vida e nos virus, polo que é un mecanismo case universal. O descubrimento en protistas de xenes para a recombinación homóloga interpretouse como unha evidencia de que a meiose xurdiu moi cedo na evolución dos eucariotas. Como a súa disfunción está fortemente asociada cun incremento da susceptibilidade a varios tipos de cancro, as proteínas que facilitan a recombinación homóloga están sendo investigadas activamente. A recombinación homóloga utilízase tamén no chamado gene targeting, unha técnica para introducir cambios xenéticos nos organismos. Polo desenvolvemento desta técnica, os investigadores Mario Capecchi, Martin Evans e Oliver Smithies foron galardoados co Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía de 2007.
Historia
miniatura | Figura 2. Unha das primeiras ilustracións do sobrecruzmento de [[Thomas Hunt Morgan.]] A comezos da década de 1900, William Bateson e Reginald Punnett encontraron unha excepción nun dos principios da herdanza que foran orixinalmente descritos por Gregor Mendel na década de 1860. A noción de Mendel era que os trazos xenéticos se distribuían independentemente cando pasaban de pais a fillos; por exemplo, a cor dos ollos dun gato e a súa lonxitude do rabo herdábanse independentemente unha da outra. Pero Bateson e Punnett atoparon que certos xenes asociados con trazos físicos poden herdarse conxuntamente, é dicir, que están ligados xeneticamente. En 1911, Thomas Hunt Morgan, despois de observar que os trazos ligados en certas ocasións tamén se podían herdar independentemente, suxeriu que poderían ocorrer "sobrecruzamentos" entre os xenes ligados, nos cales un dos xenes ligados pasaba fisicamente a un cromosoma diferente. Dúas décadas despois, Barbara McClintock e Harriet Creighton demostraron que o sobrecruzamento cromosómico ten lugar durante a meiose, (o proceso de división celular mediante o cal se forman os espermatozoides e óvulos). No mesmo ano en que se fixo o descubrimento de McClintock, Curt Stern demostrou que o sobrecruzamento, máis tarde chamado "recombinación", podía tamén ocorrer en células somáticas como os glóbulos brancos do sangue e as células da pel, que se dividen por mitose.
En 1947, o microbiólogo Joshua Lederberg demostrou que as bacterias, que se pensaba que só se reproducían asexualmente por fisión binaria, podían tamén realizar unha recombinación xenética similar á da reprodución sexual. O seu traballo realizouse coa bacteria E. coli, que se converteu nun organismo modelo para estudos xenéticos, e contribuíu a que Lederberg gañase o premio Nobel de Medicina de 1958. En 1964 Robin Holliday, baseándose en estudos en fungos, propuxo un modelo para a recombinación na meiose no que incluíu detalles fundamentais sobre o posible funcionamento do proceso, como o intercambio de material entre os cromosomas por medio das unións ou estruturas de Holliday. En 1983, Jack Szostak e colegas presentaron un modelo agora chamado vía DSBR, que podía explicar observacións non explicadas polo modelo de Holliday. Durante a seguinte década, os experimentos en Drosophila, lévedos e células de mamíferos utilizáronse para presentar outros modelos de recombinación homóloga, chamados vías SDSA, que non sempre dependen das unións de Holliday.