cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinal de tráfico
Historia
A nova xeración de sinais de tránsito consiste en sistemas electrónicos de mensaxe variábel (texto e símbolos), controlados por sensores automáticos ou manualmente por acción remota, que permiten unha xestión intelixente do tráfico. En diversos países, os avisos de tráfico transmítense directamente aos sistemas de navegación dos vehículos, a través de ondas de radio FM, datos celulares 3G e emisións por satélite. Finalmente, os vehículos poden pasar ser controlados por sistemas de lectura de placas de matrícula ou transponders RFID ligados a antenas colocadas sobre as estradas, como medios de soporte á sinalización de bordo, pagamento de peaxes, control de tempos de viaxe e verificacións de seguranza.
Cruxeiras, Ribeira, Ribeira
Cruxeiras é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 28 habitantes (12 homes e 16 mulleres).
Aeroporto de Chengdu-Shuangliu
No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 46 039 037 pasaxeiros. Nese ano foi o 27º aeroporto máis concorrido do mundo e o 4º da China, ademais de ser o máis concorrido do oeste e centro do país.
Quintanilla del Coco
Quintanilla del Coco é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 70 habitantes (INE 2012).
TAROM
Compania Națională de Transporturi Aeriene Române TAROM S.A., comercializada como TAROM, é a aeroliña nacional de Romanía, ademais de ser a máis vella aínda activa do país. Ten a súa sede en Otopeni, no aeroporto Internacional de Bucarest-Henri Coanda, que tamén é o seu principal centro de conexións. É a aeroliña máis grande de Romanía en termos de tamaño de frota e voos e destinos internacionais, e a segunda por pasaxeiros transportados, despois de Wizz Air.
Actual
En decembro de 2020 a frota de TAROM estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
Ao longo da súa historia TAROM tamén operou os seguintes modelos:
Deán Grande, Ribeira, Ribeira
miniatura|Mapa do couto do Deán, 1627. Deán Grande é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 276 habitantes (130 homes e 146 mulleres).
Bernhard Schlink
Bernhard Schlink, nado o 6 de xullo de 1944 en Bielefeld, é un escritor e xurista alemán.
Traxectoria
En 1998 foi designado xuíz da corte constitucional do estado federal de Renania do Norte-Westfalia. É profesor de historia da lei na Universidade Humboldt de Berlín dende xaneiro de 2006.
Faceta literaria
A súa carreira como escritor encomezou con novelas policíacas; o protagonista era un personaxe chamado Selb (xogo de palabras en alemán co significado de "eu mesmo"); a súa primeura novela chamou Selbs Justiz. Con Die gordische Schleife gañou o premio Glauser en 1989.
En 1995 publicou Der Vorleser, novela parcialmente autobiográfica sobre un adolescente que vive un romance cunha muller adulta, cuxo pasado logo se verá que estivo vinculado aos crimes de guerra na Segunda guerra mundial. O libro converteuse nun éxito de vendas en Alemaña e no estranxeiro; foi traducida a unhas 40 linguas de todo o mundo. Gañou o premio Hans Fallada, o premio Welt, o premio italiano Grinzane Cavour, o francés Laure Bataillon e o Ehrengabe da Sociedade Heinrich Heine de Düsseldorf. En 2008 o director británico Stephen Daldry realizou unha adaptación ao cinema desta obra.
En 2000 publicou unha colección de relatos intitulada Liebesfluchten.
Traducións ao galego
A súa obra O retorno, publicada orixinalmente en 2006, foi traducida ao galego por Patricia Buxán e publicada en 2009 pola Editorial Galaxia, e integrada na colección Biblioteca Compostela de Narrativa Europea.
Elena Espinosa
Elena Espinosa Mangana, nada en Ourense o 21 de marzo de 1960, é unha política galega.
Traxectoria
É Licenciada en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1985 afiliouse ó PSdeG-PSOE, facéndose responsable, desde 1985 a 1988, da Zona de Urxente Reindustrialización de Vigo. Entre 1988 e 1996 ocupou o cargo de Presidenta da Autoridade Portuaria de Vigo.
Trala derrota do PSOE nas eleccións de 1996, traballou dous anos no Instituto Galego de Medicina Técnica e incorporouse á empresa Rodman Polyships como Directora Financeira Administrativa. Desde maio de 2002 ata xuño de 2004, foi Adxunta a Presidencia do Grupo Rodman.
O día 14 de marzo de 2004 houbo novas eleccións que deron a vitoria ó PSOE. En xuño de 2004 foi nomeada ministra de Agricultura, Pesca e Alimentación, e a partir de 2008 viu aumentadas as súas competencias coas do extinguido Ministerio de Medio Ambiente de España.
E concelleira delegada da Área de Empresa, Economía, Seguridade e Organización Municipal, membro da Xunta de Goberno Local e 3º Tenente de Alcalde do Concello de Vigo.
Fafián, Ribeira, Ribeira
Fafián é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 63 habitantes (30 homes e 33 mulleres).
Yokote
Yokote (横手市, よこてし, Yokote-shi) é un concello da prefectura de Akita no Xapón.Está situada ao suroeste da prefectura e da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 693,04 km² e a poboación de 83,594 habitantes (2021) e ten unha densidade de poboación de 121 h/km².
O concello de Yokote limita cos concellos de Misato, de Daisen, de Yurihonjō, de Ugo, de Yuzawa, de Higashinaruse (son da prefectura de Akita); e de Nishiwaga (da prefectura de Iwate).
Programación modular
Trátase dun paradigma de programación que persegue crear programas modulares (que cumpren ou teñen a característica de modularidad).
Valéndose da técnica do deseño estruturado para o deseño de algoritmos consegue desenvolver programas a partir dun conxunto de módulos, cada un dos cales desempeña unha tarefa necesaria para o correcto funcionamento do programa global.
Véxase tamén
Modulare Programmierung Programmation modulaire Programação modular
Arroz amargo
Arroz amargo (en Riso amaro) é un filme italiano de 1949 escrito e dirixido por Giuseppe De Santis. Producido por Dino De Laurentiis, está protagonizado por Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling e Vittorio Gassman. Arroz amargo foi un éxito comercial en Europa e os Estados Unidos e está considerada unha obra do neorrealismo italiano. Malia que non gañou ningún galardón, foi nomeado Oscar ó mellor argumento na 23ª edición dos premios, e entrou na competición do Festival Internacional de Cinema de Cannes.
Sinopse
O filme comeza coa tempada de plantación de arroz no norte de Italia. Nun intento de escapar da lei, dous rateiros, Francesca (Doris Dowling) e Walter (Vittorio Gassman), agóchanse entre a multitude de mulleres traballadores que se dirixen aos campos de arroz no val do Po. Mentres intentan montar no tren, a parella achégase a Silvana (Silvana Mangano), traballadora campesiña- Francesca monta no tren con Silvana, que lle amosa a súa forma de vida. Francesca non ten permiso de traballo, e loita coas "ilegais" para atopar un lugar nos campos. Tras unha resistencia inicial das traballadoras legais e dos xefes, permíteselles traballar. No campo, Silvana e Francesca coñecen un soldado a piques de licenciarse, Marco (Raf Vallone), que intenta sen éxito atraer o interese de Silvana.
Contra o final da tempada, Walter chega aos campos, intentando roubar unha gran cantidade de arroz. Excitada polo seu estilo de vida criminal, Silvana séntese atraída por Walter. A ela divírtelle axudar a levar a cabo o atraco, mais Francesca e Marco se encargan de parar a Walter e os seus cómplices. Francesca e Silvana enfróntanse unha á outra, armadas con pistolas; Francesca explícalle a Silvana que fora manipulada por Walter. Como resposta, Silvana dirixe a súa arma a Walter e mátao. Pouco despois, a culpa lévaa a cometer suicidio. Mentres as outras traballadoras marchan, homenaxéana botando arroz sobre o seu cadáver.
Joan Clos
Joan Clos i Matheu, nado en Parets del Vallès o 29 de xuño de 1949, é un político catalán que foi alcalde de Barcelona desde setembro de 1997 ata setembro de 2006 e dende ese momento ata abril de 2008, ministro de Industria, Comercio e Turismo de España.
Posteriormente foi embaixador de España en Turquía e en Acerbaixán. Desde outubro de 2010, é Director Executivo do Programa de Nacións Unidas para os Asentamentos Humanos (ONU HABITAT).
Traxectoria
Graduado na primeira promoción da Universidade Autónoma de Barcelona, Joan Clos cursou os seus estudos no Hospital de Sant Pau de Barcelona. Traballa no Centro de Análise e Programas Sanitarios (CAPS) unha vez licenciado en Medicina. Tras varios anos de exercicio profesional como anestesista, cambia radicalmente a súa traxectoria profesional e se orienta cara á epidemioloxía, a medicina comunitaria e a xestión de recursos sanitarios. Cursa estudos de especialización na Universidade de Barcelona e en Estados Unidos e en 1977 estuda Saúde Pública e Epidemioloxía na Universidade de Edimburgo. Entre os anos 1981 e 1991 foi presidente da Sociedade Española de Epidemioloxía e da Sociedade Española de Saúde Pública e Administración Sanitaria.
En 1979 integrouse no goberno municipal de Barcelona como director dos Servizos Sanitarios. En 1983 resultou elixido concelleiro do Concello de Barcelona pola lista do PSC. Foi responsable da Área de Saúde Pública. En 1987 foi nomeado Concelleiro do distrito de Ciutat Vella. Catro anos despois, en 1991, foi nomeado segundo tenente de alcalde, con responsabilidade directa sobre o ámbito de Organización, Economía e Facenda.
O 26 de setembro de 1997 substitúe a Pasqual Maragall como alcalde de Barcelona. En 1999 foi elixido para un mandato de catro anos, sendo reelixido nas eleccións municipais celebradas o 25 de maio de 2003.
En setembro de 2006 cesa na alcaldía de Barcelona tras nove anos de mandato, ó ser nomeado polo presidente do Goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero, como novo ministro de Industria, Comercio e Turismo. Substituíu nese cargo ó líder do PSC José Montilla, que deixou o Ministerio de Industria, Comercio e Turismo para liderar as listas do PSC nas eleccións ó Parlamento de Cataluña que se celebraran o 1 de novembro de 2006. O seu sucesor á fronte da alcaldía de Barcelona foi Jordi Hereu i Boher. En abril de 2008 foi substituído como ministro por Miguel Sebastián e pasou a ocupar o cargo de embaixador en Turquía, ao que en 2009 sumou o de embaixador na República de Acerbaixán. Ocupou o cargo de embaixador en Turquía ata novembro de 2010.
Desde outubro de 2010, é Director Executivo do Programa de Nacións Unidas para os Asentamentos Humanos (ONU HABITAT).
Juan Pinzás
Juan Pinzás Cerqueira, nado en Vigo o 26 de novembro de 1955 é un guionista, produtor e director de cinema galego.
Traxectoria
Estudou no Instituto de Estudos Electrónicos de Vigo para logo marchar a Madrid, onde rodou filmes en Super 8. O cineasta Ismael González Díaz contratouno como actor e axudante de dirección, co que conseguiu produción para a curtametraxe Opus I Homo Hominis. En 1982 fundou xunto á súa esposa Pilar Sueiro a produtora cinematográficas PS Films (Pilar Sueiro Films), así como Atlántico Films en 1984.
A Estrema, San Xosé de Ribarteme, As Neves
A Estrema é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés d'As Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 60 habitantes (27 homes e 33 mulleres), sendo a aldea máis poboada da parroquia.
Juan Pinzás
Traxectoria
En 1986 conseguiu dirixir a súa primeira longametraxe, La gran comedia, con Rosalía Dans, José Luis López Vázquez e Luis Escobar. Tardaría cinco anos en poder realizar o seu segundo filme.
A Estrema, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Conta cunha capela, chamada Capela de Eiró, e cun cruceiro.
Juan Pinzás
Traxectoria
En 2000 converteuse no único director español que se adheriu aos postulados artísticos do Dogma 95 cos que rodou unha triloxía de filmes iniciada con Era outra vez.
É o pai do compositor de bandas sonoras Juan Manuel Sueiro.
Deán Pequeno, Ribeira, Ribeira
Deán Pequeno é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 590 habitantes (301 homes e 289 mulleres).
Lua (linguaxe de programación)
Lua (do termo galego/portugués lúa) é unha linguaxe de programación lixeira, multiparadigma e deseñada para clientes e sistemas embebidos. Lua é unha linguaxe multiplataforma cun intérprete en ANSI C e unha API relativamente sinxela en C.
Lua deseñouse en 1993 como linguaxe que ampliase aplicacións e fose cubrindo as demandas de personalizacion das aplicacións. Ten as características esenciais da meirande parte das linguaxes procedurais máis sen características específicas de dominio. Ten mecanismos para facilitar engadir funcións ampliar a capacidade da linguaxe. Está deseñada para ser unha linguaxe áxil, portable, extensible e fácil de usar.
Historia
Ata a versión 5.0 Lua tivo unha licenza do grupo BSD pero logo déuselle a licenza MIT, que é compatible coa licenza GPL.
Características
Lua é unha linguaxe de programación lixeira e que pretende ten unha ampla funcionalidade. Lua é unha linguaxe de propósito xeral. Combina programación dinámica e procedural para a descrición de datos, que van en táboas asociativas e cunha semántica extensible. Con iso é linguaxe axeitada para scripting e prototipado áxil.
Lua permite engadir extensións e conectala a diferentes plataformas. As variables non teñen un tipo: só os datos poden ser lóxicos, enteiros, números con punto flotante ou cadeas. A estrutura dos datos realízase empregando como matrices, conxuntos, táboas hash, listas e rexistros. As táboas permiten a combinación destes elementos. A semántica de Lua pódese ampliar con metatáboas, que son funcións que estruturan os conxuntos de datos. Ten un soporte para funcións de orde superior e colleita de lixo. Así, Lua é unha linguaxe que orientada a obxectos.
Aplicacións
Lua empregase en boa parte como linguaxe de scripting no desenvolvemento de videoxogos, en parte pola facilidade de embebela e un rendemento de execución satisfactorio. Gañou os concursos de linguaxe para videoxogos en 2003 en GameDev.net e en Front Line Award 2011. Empregouse en xogos como World of Warcraft ou en Half-Life 2.
Ten aplicacións en LuaTeX, que se emprega na compilación de ficheiros na linguaxe TeX. O xestor de xanelas Ion de escritorio empregou tamén esta linguaxe. Fixérono tamén os sistema de paquetes RPM de Conectiva Linux e aplicacións como os simuladores Astronómico Celestia.
Exemplo de código
A función factorial recursiva:
function factorial(m) if m == 0 then return 1 else return m * factorial (m - 1) end end
Bioestatística
A bioestatística é a aplicación da estatística á bioloxía, abranguendo o deseño experimental, a obtención e procesamento de datos e a inferencia estatística. Unha da súas principais ramas é a bioestatística médica, que cobre os aspectos relacionados coa medicina e a saúde humana.
Desenvolvemento do pensamento biolóxico
O razoamento e modelaxe bioestatísticos foron de crucial importancia na fundación das teorías da bioloxía moderna. A comezos do século XX, tras o descubrimento das investigacións de Gregor Mendel, as incompatibilidades entre xenética e evolucionismo produciron intensos debates entre os biométricos (como Weldon e Pearson) e os mendelianos (Davenport, Bateson, Johannsen...). Na década de 1930, o razoamento estatístico puxo fin a esta controversia, producindo unha teoría unificada: o neodarwinismo. Algúns dos seus máis conspicuos artífices foron os biomatemáticos:
Paralelamente, D'Arcy Thompson (en On Growth and Form) consolidou a análise cuantitativa nos estudos biolóxicos, o que fai que a miúdo sexa considerado o primeiro biomatemático.
Logros recentes
Os recentes avances biomédicos (microarrays de ADN e ARN, secuenciadores de ADN de nova xeración, espectrometría de masas aplicada á proteómica...) xeran enormes cantidades de datos (redundantes), que unicamente se poden analizar mediante técnicas estatísticas de alta dimensión. Por exemplo, un microarray pode ler todo o xenoma humano, do cal soamente terá interese para o estudo dunha doenza concreta a expresión duns poucos xenes.
Dada a elevada incorrelación das variables explicativas (por exemplo, xenes), a súa información pode solaparse. Neste caso adoita presentarse o problema da multicolinearidade: por exemplo, o 5 % das variables explicativas podería ser responsable do 90 % da variabilidade da variable resposta. En tal caso, cómpre reducir a dimensión (por exemplo, vía análise das compoñentes principais). Porén, métodos máis "clásicos" (regresión linear, análise discriminante linear, regresión loxística...) non funcionan en alta dimensión. Por exemplo, cando n < p (sendo n o número de observacións e p, a cantidade de variables explicativas) estase neste caso. Os métodos tradicionais, como puidera ser a regresión linear de mínimos cadrados foron concibidos para baixas dimensións, isto é, cando n >> p.
Ultimamente, as selvas aleatorias están en auxe. Esta técnica, debida a Leo Breiman, xera aleatoriamente moreas de árbores de decisión. É de utilidade en diagnose clínica e presenta a vantaxe de que o seu uso non require grandes coñecementos matemáticos.
A análise de enriquecemento de conxuntos de xenes (Gene set enrichment analysis [GSEA]) é un novo método para a análise do rendemento de experimentos biolóxicos. Nel, non se consideran as perturbacións de xenes de maneira illada, senón de conxuntos deles con funcións relacionadas (por exemplo, reguladores dunha mesma vía metabólica). É unha técnica máis robusta, porque é máis probable que un só xene estea falsamente perturbado que todo un conxunto interrelacionado. Con este enfoque, pódese estudar un gran volume de procesos metabólicos (como por exemplo, o estudo íntegro da vía sinalizadora JAK-STAT).
Co desenvolvemento das tecnoloxías da información, son posibles novos métodos bioestatísticos con soporte computacional, coma o bootstrapping e o resampling. Tamén están chamadas a resultar cruciais as redes neuronais e a aprendizaxe automática.
En Galicia
Actualmente (2017), a actividade bioestatística en Galicia está centralizada no grupo interdisciplinario ICBUSC, que conta con Ángel Carracedo como membro máis destacado. O CiMUS da USC conta cun grupo de investigación competitivo, enmarcado en ICBUSC. Por outra banda, o grupo MODESTYA da mesma universidade tamén se dedica en parte á investigación bioestatística. Todos estes recursos constitúen o Nodo GALICIA da rede nacional BIOSTATNET.
Animal de compaña
miniatura|Un [[gato e un can, dúas mascotas populares.]] Un animal de compaña, animal de compañía, animal doméstico ou mascota é un animal que serve principalmente para a compaña ou protección dunha persoa, en contraste cos de traballo, de deporte, do gando e de animais de laboratorio, que serven para a súa exhibición, polo seu valor agroalimentario ou para a investigación. As mascotas máis populares son escollidas polas súas aparencias atractivas, a súa lealdade ou personalidade.
As mascotas achegan ós seus donos (ou gardiáns ) beneficios físicos e emocionais. Pasear co can pode suplir o exercicio humano e animal, e fai medrar a interacción social. As mascotas poden dar compaña a adultos anciáns que non teñen interaccións socias axeitadas con outra xente, así como outra xente que vive soa. Existe unha clase, medicamente aprobada, de terapia asistida con animais, principalmente cans e gatos, que son empregados como apoio en tratamentos e terapias para pacientes de tódalas idades, con doenzas que os debilitan e afectan no eido social, emocional e cognitivo.
Os animais de compaña máis populares son os cans e os gatos, pero tamén poden ser mascotas os coellos domésticos e os furóns; roedores como xerbos, hámsteres, chinchillas, ratas e cobaias; aves como canarios, córvidos e papagaios; réptiles como tartarugas, lagartos e cobras; peixes de acuario como carpas, peixes tropicais e ras, e artrópodos como tarántulas e cangrexos ermitáns.
Algúns estudosos e organizacións dos dereitos dos animais ergueron a voz para facer conciencia de ter mascotas tendo en conta a súa autonomía e non obxectificación.
Historia
A orixe da domesticación animal estabeleceuse arredor do ano -9000 ndurante a revolución neolítica. Comezáronse a empregar os animais con propósitos alimenticios, pero tempo despois descubriuse que podían ser utilizados como ferramentas de caza ou compañeiros de caza, adoptando un valor máis produtivo como tales ca como alimento. Os animais foron constantemente relacionados coa identidade das diferentes clases sociais na historia, xa que a capacidade económica permitía posuír cobizadas e exóticas especies de animais e plantas.
A orixe da domesticación de animais é inexacta, mais cóidase que comezou cando o ser humano se decatou de que precisaba estabelecer ligazóns entre el e a natureza para a súa supervivencia e desenvolvemento. Crese que os cans, unha das primeiras especies animais domesticadas, foron criados como animais de compaña hai uns 10 000 anos. Arredor do ano -3 500 comezou a domesticación de gatos en Exipto.
Programación estruturada
A programación estruturada é unha forma de escribir programación de computadora de forma clara, para iso utiliza unicamente tres estruturas: secuencial, selectiva e iterativa; sendo innecesario e non permitíndose o uso da instrución ou instrucións de transferencia incondicional (GOTO).
Hoxe en día as aplicacións informáticas son moito máis ambiciosas que as necesidades de programación existentes nos anos 60, principalmente debido ás aplicacións gráficas, polo que as técnicas de programación estruturada non son suficientes o que levou ao desenvolvemento de novas técnicas tales como a programación orientada ou obxectos e o desenvolvemento de contornas de programación que facilitan a programación de grandes aplicacións.
Orixes da programación estruturada
A finais dos anos sesenta xurdiu unha nova forma de programar que non soamente daba lugar a programas fiables e eficientes, senón que ademais estaban escritos de maneira que facilitaba a súa comprensión posterior.
Un famoso Teorema de Dijkstra, demostrado por Edsger Dijkstra nos anos sesenta, demostra que todo programa pode escribirse utilizando unicamente as tres instrucións de control seguintes: Soamente con estas tres estruturas pódense escribir programas e aplicacións (programa informático), aínda que as linguaxes de programación teñen un maior repertorio de estruturas de control.
Epinefelinos
A dos epinefelinos (Epinephelinae) é unha subfamilia da familia dos serránidos (Serranidae), peixes da ampla orde dos perciformes, que algúns autores elevan á categortía sistemática de familia, a dos epinefélidos (Epinephelidae) ou epinefelínidos (Epinephelinidae).
Programación estruturada
Orixes da programación estruturada
Por exemplo, en Visual Basic a secuencia de instrucións consiste na escritura dunha instrución debaixo doutra (tamén se poden pór na mesma liña separadas polo símbolo de dous puntos ":" aínda que non é recomendable). A instrución condicional é a instrución If e a iteración con condición ao comezo sería a instrución do-while-loop ou while-wend.
Vantaxes da programación estruturada
Coa programación estruturada, elaborar programas de computador segue sendo un labor que demanda esforzo, creatividade, habilidade e coidado. Con todo, con este estilo podemos obter as seguintes vantaxes:
Inconvenientes da programación estruturada
O principal inconveniente deste método de programación, é que se obtén un único bloque de programa, que cando se fai demasiado grande pode resultar problemático o seu manexo, isto resólvese empregando a programación modular, definindo módulos interdependientes programados e compilados por separado. Un método un pouco máis sofisticado é a programación por capas, na que os módulos teñen unha estrutura xerárquica moi definida e denomínanse capas.
Epinefelinos
E o seu hábitat son as zonas rochosas de augas temperadas e tropicais, con fondos nos que haxa grandes pedras con covas ou fendas onde agochárense, en cotas que oscilan entre os 4 e os 350 m de profundidade.
Programación estruturada
Véxase tamén
Moitas veces, dentro da Programación Estruturada considéranse as seguintes técnicas:
Epinefelinos
Os individuos máis grandes poden chegar a alcanzar máis de 1 m de lonxitude e máis de 40 kg de peso. Pero un periódico informou da captura, o 15 de xaneiro de 2008, en augas preto de Pulau Sembilan, no estreito de Malaca, dun exemplar de 180 kg. (Ver imaxe aquí ). Así e todo o récord estableceuno outro pescado, en setembro de 2010, en augas próximas á provincia de Limón (Costa Rica, que mediu 2,3 m e pesou 250 kg, segundo informou o diario La Extra.
Os epinefelinos son animais hermafroditas proteroxínicos que alcanza a madurez sexual (como femias) aos 5 anos.
A subfamilia está representada nas augas galegas pola especie Epinephelus marginatus, o mero de altura.
Xéneros
thumb|240px|[[Epinephelus marginatus, o mero de altura.]] thumb|240px|Gonioplectrus hispanus.
Daniel Vázquez-Gulías Martínez
miniatura|Igrexa de santa María de Cortegada. Daniel Vázquez-Gulías Martínez, nado en Beariz o 30 de agosto de 1869 e finado na Coruña o 3 de febreiro de 1937, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Daniel Vazquez Martínez ou Vázquez-Gulías Martínez era fillo do médico Francisco Javier Vázquez Gulías e de Dolores Martínez Blanco. Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid entre 1889 e 1895 obtendo o título de arquitecto o 13 de marzo de 1897. Ao ano seguinte chegou a Ourense para substituír como arquitecto municipal a José Antonio Queralt Rauret. En 1899 supleu a vacante do cargo de arquitecto diocesano por cambio de residencia de Antonio Queralt, quen se estableceu en Pontevedra. Foi tamén arquitecto de Facenda. Foi pai de Celso Vázquez-Gulías Álvarez.
A súa arquitectura pódese cualificar de "doméstica" e comercial, e soubo xogar coa plasticidade do ferro e a pedra. Introduce elementos tomados en préstamo dos arquitectos modernistas como son talos ondulantes de plantas liliáceas, lotos e tulipáns. É un ecléctico, móvese entre a tradición e a innovación. Foi o seu colaborador o artesán e fundidor Malingre.
Obras
En Ourense deixou múltiples edificios relixiosos e civís. Entre os edificios relixiosos merecen especial mención o templo parroquial de Santa María de Cortegada de Baños (1899), o templo parroquial de Santa Cruz de Terroso (1902), o templo parroquial de San Tomé o Novo de Maside (con Luís Bellido), reformas no templo parroquial de San Munio de Veiga (1903), reforma e reparación extraordinaria do templo parroquial de San Xoán de Louredo no arciprestado de Pao (1904), templo parroquial de Santiago das Caldas (1905).
Fóra da provincia de Ourense, construíu a Capela de San Caralampo, na Illa da Toxa (O Grove, Pontevedra).
Tamén é obra súa o panteón familiar construído no cemiterio de San Francisco en Ourense, onde descansan os seus restos mortais.
Escaldo
miniatura|250px|[[Bersi Skáldtorfuson compón poesía após ser capturado polo rei Olaf Haraldsson. Ilustración es de Christian Krohg.]] Os escaldos (do termo skald) son poetas-guerreiros viquingos que pertencían á corte dos reis escandinavos durante a Idade Media.
Servían ós monarcas loándoos en composicións poéticas como os drápar que principalmente tiñan a función de exaltar a súa xenerosidade ou o heroísmo que amosaron nalgunha batalla. As súas obras constitúen a chamada poesía escáldica, caracterizada polo verso aliterativo e figuras retóricas, unha das cales era o kenning.
Famosos escaldos son protagonistas das sagas como por exemplo, Egill Skallagrímsson, da saga do seu mesmo nome.
Bridget Catherine Regan
Bridget Catherine Regan, nada no condado de San Diego (California) o 3 de febreiro de 1982, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Bridget graduouse na Escola de Artes da Universidade de North Carolina.
Dende o 2006, Regan apareceu en varias películas e programas de televisión. Destaca a súa participación nas series The Wedding Album (2006) e Supreme Courtships (2007). Tamén apareceu coma invitada nas series Love Monkey, Law & Order: Criminal Intent, American Experience, Six Degrees, The Black Donnellys e New Amsterdam. No cine apareceu en Blinders no 2006, The Babysitters no 2007 e Sex and the City no 2008.
No 2008 Bridget obtivo o seu primeiro papel estelar coma unha das actrices principais na serie Legend of the Seeker, unha serie baseada na serie de libros de Terry Goodkind; na serie Regan interpreta a Confesora Kahlan Amnell. Actualmente a serie está na súa segunda tempada.
Bocas, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Bocas é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Atópanse nel os restos dun castro e está bañado polas augas do río Termes.
Mozambique
Historia
A historia de Mozambique atópase documentada, polo menos, dende o século X, cando un estudoso viaxante árabe, Al Masudi describiu unha importante actividade comercial entre as nacións da rexión do Golfo Pérsico e os "Zanx" da "Bilad as Sofala", que abranguía gran parte da costa norte e centro do actual Mozambique.
Porén, varios achados arqueolóxicos permiten caracterizar a prehistoria de Mozambique dende moitos séculos antes da escrita. Probablemente o evento máis importante desa prehistoria foi o asentamento nesta rexión dos pobos Bantú que, non só foron agricultores, senón que tamén introduciron a metalurxia do ferro, entre os séculos I a IV.
A penetración portuguesa en Mozambique, iniciada nos comezos do século XVI, só en 1885 -coa partilla de África polas potencias europeas durante a Conferencia de Berlín- transformouse nunha ocupación militar, ou sexa, na submisión total dos estados alí existentes, que levou, nos comezos do século XX, a unha verdadeira administración colonial.
Ademais de membro da Unión Africana, Mozambique é tamén membro fundador da SADC, Comunidade para o Desenvolvemento da África Austral.
miniatura|200px|Mapa de Mozambique
Política
A Frelimo foi o movemento que loitou pola liberación desde o comezo da década de 1960. Despois da independencia, a Frelimo tornouse nun partido político e pasou a controlar o poder. Samora Machel ocupou a presidencia do país ata a súa morte no 1986. A Frelimo permaneceu no poder ata hoxe, tendo gañado en tres ocasións as eleccións multi-partidarias realizadas en 1994, 1999 e 2004. A Renamo é o principal partido de oposición.
Subdivisóns
Mozambique está dividido en 11 provincias: Cabo Delgado, Gaza, Iñambane, Manica, Maputo (cidade), Maputo (provincia), Nampula, Niasa, Sofala, Tete, e Zambézia.
Kerr (filme)
Kerr é un filme turco de 2021 dirixido e escrito por Tayfun Pirselimoğlu. Fixo a súa estrea mundial no Festival de Cinema de Varsovia. Foi escollido como candidato de Turquía para o mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Mozambique
Xeografía
O país localízase na costa leste de África, na maior chaira costeira do continente (a metade do territorio do país encóntrase a 230 m sobre o nivel do mar). A cadea montañosa coñecida como Inyanga atópase ao oeste do país, alcanzando o seu máximo pico 2500 m. As maiores elevacións montañosas están a carón de Zimbabwe, Zambia e Malawi.
As costas son moi irregulares, estando cubertas por grandes pantanos. As praias son turísticas, con area fina branca e augas cristalinas.
O país está dividido polo río Zambeze.
Mozambique ten unha estación cálida e chuviosa dende novembro a marzo, e unha fresca con ventos secos dende xullo a setembro.
Economía
En 1975, ano da súa independencia, Mozambique era un dos países máis pobres do mundo, máis os problemas de xestión da economía socialista e unha guerra civil entre o 1977 e o 1992 empeoraron a situación. O 1987 o goberno comezou unha serie de reformas macroeconómicas con fins de estabilizar a economía, coñecidas como Programa de Rehabilitación Económica e Social, malia isto, a agricultura de subsistencia segue sendo a principal fonte de renda da maioría da poboación.
Linguas
O portugués é a lingua oficial e a máis falada do país, (70% como segunda lingua e 30% como primeira lingua). En Mozambique o portugués está menos estendido que en Angola, onde si é falado como primeira lingua pola maioría da poboación.
En Mozambique fálanse diversas linguas nativas, todas da gran familia de linguas bantús, as principais das cales son o macua, falada polo 26,3% da poboación, o tsonga (11,4%) e o elomwe (7,9%), outras linguas bantús son shona, ronga, echuwabo, chichewa, chope, bitonga, sena, ñungwe, ekoti, yao, maconde e mwani.​ Tamén ao norte do país se fala o suajili.
Literatura
Dende comezos do século XX, escritores e periodistas africanos publicaron o seu propio xornal na capital, O Africano (logo rebautizado baixo o nome de O Brado Africano), o cal subministrou un espazo de discusión para os intelectuais durante décadas.
O poeta José Craveirinha, autor de Chigubo e de Karingana ua karingana (Era unha vez), foi galardoado co Premio Camões en 1991.​ Outros autores relevantes son Mia Couto e Paulina Chiziane.
Belas artes
O pintor Malangatana Valente Ngwenya, coñecido como Malangatana, é un artista de renome internacional, sendo nombrado Artista da Unesco para a Paz.​ O escultor Alberto Chissano foi un pionero da escultura moderna en madeira en Mozambique, é considerado, xunto con Malangatana e o muralista Mankew Valente Muhumana, un dos artistas máis importantes e influentes de Mozambique.
Fondevila, Ribeira, Ribeira
Fondevila é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Quintanilla San García
Quintanilla San García é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 107 habitantes (INE 2012).
Gran Premio de España de 1990
O Gran Premio de España de 1990 foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou o 30 de setembro de 1990 no Circuíto Permanente de Xerez en Jerez de la Frontera. Foi o 31º Gran Premio de España e a quinta e última vez que o Gran Premio celebrouse no circuíto de Xerez antes de trasladarse a unha nova instalación máis grande preto de Barcelona en Cataluña, aínda que non foi a última vez que a Fórmula Un correu aquí. A F1 volveu dúas veces nos anos 90 para unha carreira chamada Gran Premio de Europa. A carreira disputouse sobre 73 voltas no circuíto de catro quilómetros para un distancia da carreira de 308 quilómetros.
Os pilotos de Ferrari dominaron a carreira co campión do mundo reinante Alain Prost liderou sobre o seu compañeiro de equipo Nigel Mansell por 22 segundos para un 1-2 final. O piloto británico Martin Donnelly tivo un horrible accidente durante a práctica do venres no moi rápida curva 14. O asento do seu Lotus rompeuse e saíu disparado lonxe dos restos. Donnelly tivo graves lesións que leváronlle meses de recuperación, poñendo fin á súa carreira na Fórmula Un, aínda que máis tarde regresou ás carreiras. O equipo Lotus decidiu non retirarse da carreira, e Derek Warwick estivo preto das posicións dos puntos cando se converteu no último retirado da carreira na volta 63 coa caixa de cambios rota no outro Lotus 102.
A carreira tamén resultou ser a última carreira na Fórmula Un de Alessandro Nannini. Nannini adxudicouse a última posición no podio da carreira no seu Benetton B190, o noveno podio da súa carreira, terminando por diante do par de pilotos de Williams Thierry Boutsen e Riccardo Patrese. Unha semana logo da carreira, sufriu unha grave ferida no antebrazo dereito (chegou a ser amputado e reimplantado) nun accidente de helicóptero. Nannini recuperouse e regresou ás carreiras como piloto na Touring car racing.
Ao comezo da carreira, Gerhard Berger, desesperado por alcanzar ao quinto posto na grella, non deu espazo a Jean Alesi, o que fixo que Alesi movérase cara ao exterior, onde foi golpeado e deixado fóra da carreira por Riccardo Patrese.
O Larrousse-Lola de Aguri Suzuki logrou o punto final do campionato da carreira, continuando unha tempada alentadora para o equipo francés. Foi unha carreira alentadora para o outro equipo francés, Yannick Dalmas e Gabriele Tarquini clasificáronse ambos no AGS JH25 a primeira vez para o equipo, AGS nunca volveu a conseguir meter dous coches nunha grella de Fórmula Un. Dalmas terminou na novena posición, o punto culminante da tempada para o pequeno equipo francés. O noveno posto salvou ao equipo da pre-cualificación para a primeira metade da tempada de Fórmula Un de, xa que os moveu ao crucial 14º lugar no Campionato de Construtores. Como consecuencia, a Scuderia Italia caeu na pre-cualificación, xa que non puido terminar máis alto que o décimo lugar durante toda a tempada.
O piloto de McLaren Ayrton Senna retirouse na volta 53 co radiador roto, reduciu a súa vantaxe no campionato mundial sobre Prost a nove puntos a falta de só dous Grandes Premios Xapón e Australia.
Fontán, Ribeira, Ribeira
Fontán é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Sáchica
As esculturas alusivas ó sol e a lúa como homenaxe aos deuses dos indíxenas, o Festival de Música Sacra en Semana Santa e a representación desta en vivo, xunto aos templos e mosteiros católicos, e a sala de oración da Igrexa de Deus Ministerial de Xesucristo Internacional cunha arquitectura de estilo colonial, déronlle o título de "A Xerusalén de Colombia".
A poboación segundo o censo de 2005 é de 3868 habitantes dos cales 1644 compoñen a poboación urbana e 2139 a rural. A economía sachiquense baséase no turismo relixioso, a agricultura e a explotación mineira.
O acceso a Sáchica realízase vía terrestre, pola estrada a Tunja capital do departamento, a Chiquinquirá e a Arcabuco.
Historia
A súa orixe é anterior á conquista, gobernado por un cacique tributario do Zaque de Hunza. Durante o século XVI foi encomenda e estabeleceuse a doutrina dos Agostiños e Dominicos. A fins de século XVII era resgardo. Etimoloxicamente Sáchica significa en lingua muisca fortaleza ou mansión do soberano muisca. A poboación indíxena, foi castigada e decimada entre os séculos XVI - XVIII. Aínda se conserva no centro da vila unha mostra histórica da pedra onde se castigaba ós indíxenas. En 1574 existían 600 familias (2500 persoas); en 1635 o censo demostraba a presenza de 1010 indíxenas, que para 1757 se reduciu a 22 indios tributarios, 177 campesiños e 38 familias españolas ou crioulas cun total de 136 persoas. O total de habitantes diminuíra a 336.
En 1954 durante o goberno do xeneral Gustavo Rojas Pinilla construíuse a estrada entre Villa de Leyva e Tunja. Na arquitectura de Sáchica predomina o tipo colonial.
Lordi
Lordi é unha banda de hard rock/heavy metal (influenciada polas películas do xénero de terror e a banda estadounidense Kiss) con toques de teatro melódico procedente de Finlandia fundada en 1992 e gañadora do Festival de Eurovisión 2006.
Eurovisión
Lordi, representando a Finlandia, gañou o Festival da Canción de Eurovisión do ano 2006 coa canción "Hard Rock Hallelujah", seguidos por Dima Bilan de Rusia e Hajrudin Varešanović Hari Varešanović de Bosnia e Hercegovina. Con todo, Lordi gañou por unha diferenza de máis de corenta puntos; en total obtiveron 292 puntos, a cifra máis alta na historia do certame.
A presidenta da unión grega de bares e restaurantes, Niki Kostantinidou, fixo unha petición pública á xente de Finlandia e Grecia para non permitir que Lordi participase no festival por consideralo un grupo satánico. Con todo, Lordi respondeu a estas acusacións indicando que as súas máscaras e os seus traxes forman parte da súa identidade musical pero non teñen que ver co satanismo, e que un grupo de satanistas non escribiría cancións tales como "Hard Rock Hallelujah" ou "Devil is a Loser", aínda que admiten que tampouco son unha banda de "anxos". Ademais destes problemas coa súa indumentaria e temas relixiosos, ao redor de dúas semanas antes estivo tamén no aire a participación do grupo no concurso europeo; isto foi debido ao alto custo do espectáculo, que incluía fogos artificiais entre outras cousas, que a cadea publica de radiotelevisión finlandesa, YLE, non podía asumir. Chegouse a facer ata unha petición popular de diñeiro para sufragar este gasto, que ao final foi asumido entre YLE e varios grupos privados.
Discografía
miniatura|Mr. Lordi, 2013.
A Garita, Ribeira, Ribeira
A Garita é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Contrarrevolucionario
miniatura|250x250px| A [[guerra da Vendée foi un levantamento monárquico producido durante a Revolución francesa, que foi reprimido polas forzas revolucionarias en 1796 ]] Un contrarrevolucionario é calquera que se opón a unha revolución, sobre todo o que tenta reverter os seus resultados, parcial ou totalmente.
O adxectivo contrarrevolucionario refírese ao movemento que desexa restaurar a situación ou os principios que prevalecían na época prerrevolucionaria.
Unha contrarrevolución pode ter consecuencias positivas ou negativas, dependendo en parte do carácter beneficioso ou pernicioso da revolución que se reverte. Por exemplo, Plutarco consideraba que o éxito transitorio de Axis e Cleómenes en Esparta, ao restablecer a constitución de Licurgo, foi contrarrevolucionario en sentido positivo. E durante a Revolución Francesa, os xacobinos viron a revolta da Vendée como claramente negativa.
Contrarrevolucionarios en diferentes países
En certo xeito, os xacobitas pertencen a esta categoría. Os xacobitas apoiaban a reclamación do trono de Inglaterra pola dinastía Estuardo. Os xacobitas aínda existen hoxe en día e continúan defendendo o dereito dos Estuardo ao trono británico.
Despois da Revolución Francesa, as políticas anticlericais e a execución do rei Luís XVI provocaron a sublevación da Vendée. Esta contrarrevolución provocou o que moitos hoxe consideran o primeiro xenocidio moderno. En 1793, monárquicos e católicos tomaron as armas contra a República dos revolucionarios franceses despois de que o exército republicano recrutase forzosamente a 300.000 vendeanos. Os vendeanos tamén se rebelaron contra o intento de leva forzosa de Napoleón en 1815.
En Italia, despois da conquista napoleónica a finais do século XVIII, houbo contrarrevolucións en todas as repúblicas irmás de Francia. O máis coñecido foi o sanfedismo, movemento reaccionario liderado polo cardeal Fabrizio Ruffo, que revogou a República Partenopea e permitiu que a dinastía dos Dúas Sicilias recuperase o trono do reino de Nápoles. Houbo un rexurdimento do fenómeno durante a segunda campaña italiana de Napoleón a principios do século XIX. Outro exemplo de contrarrevolución foi a sublevación campesiña no sur de Italia despois da unificación do país, promovida polo goberno dos Borbóns no exilio e os Estados Pontificios. A rebelión, tachada de bandoleirismo, acabou converténdose nunha cruenta guerra civil que durou polo menos dez anos.
Os partidarios do carlismo dende o século XIX ata a actualidade son quizais o grupo máis antigo sobrevivente da contrarrevolución en España. Os carlistas defenden a aplicación estrita da lei sálica na sucesión ao trono, polo que apoian a rama borbónica do infante Carlos María Isidro, irmán do rei Fernando VII, ademais da autonomía rexional baixo a monarquía, a tradición e o catolicismo A causa carlista comezou coa primeira guerra carlista en 1840 e aínda existe hoxe en día. dereita|miniatura|Tropas do [[Exército Vermello atacan aos mariñeiros de Kronstadt en marzo de 1921.]] Tamén foron contrarrevolucionarios o Exército Branco e os seus partidarios, que loitaron contra os bolxeviques despois da Revolución de Outubro, así como os políticos alemáns, policías, soldados e freikorps que esmagaron a revolución alemá. O xeneral Victoriano Huerta e máis tarde os felicitistas posteriores trataron de frustrar a Revolución Mexicana na década de 1910.
A finais dos anos vinte, numerosos católicos mexicanos alzaron armas contra o goberno federal, no que se coñeceu como a Guerra Cristeira. O presidente do país, Plutarco Elías Calles, foi elixido en 1924. Calles iniciou unha serie de políticas anticatólicas que induciron en 1926 aos católicos a presentar unha resistencia pacífica, comezando así unha contrarrevolución contra as leis anticlericais. No verán de 1926 estalaron os altercados. Os loitadores, coñecidos como cristeiros, loitaron contra o goberno pola supresión da igrexa, o encarceramento e execución de sacerdotes, a creación dunha igrexa cismática nacionalista, o ateísmo estatal, o socialismo, a masonería e outras duras políticas anticatólicas.
A guerra civil española foi, en certos aspectos, unha contrarrevolución. Os carlistas, os monárquicos e os nacionalistas da Falange, uníronse en 1936 contra a Segunda República. Os contrarrevolucionarios viron a Constitución española de 1931 como un documento revolucionario que desafiaba a relixión, a tradición e a cultura españolas. No lado republicano, os actos do Partido Comunista de España contra colectividades rurais tamén poden considerarse contrarrevolucionarios.
Máis recentemente, os contrarrevolucionarios protagonizaron en 1961 a invasión de Baía de Cochinos en Cuba coa intención de derrubar o goberno revolucionario de Fidel Castro. Na década dos 80, a contra loitou por derrocar ao goberno sandinista de Nicaragua. De feito, o nome de contra deriva de "contrarrevolucionario".
As Aguias Negras, as Autodefensas Unidas de Colombia e outros movementos paramilitares colombianos tamén poden verse como contrarrevolucionarios. Estes grupos de dereita opóñense ás FARC e outros movementos guerrilleiros de esquerdas.
Algúns contrarrevolucionarios son antigos revolucionarios que inicialmente apoiaron o derrocamento do réxime anterior, pero acabaron tendo ideas diferentes ás dos que tomaron o poder despois da revolución. Por exemplo, algúns dos contras que orixinalmente loitaron cos sandinistas para destituír a Anastasio Somoza, e algúns dos que se opoñen a Castro tamén se opuxeron a Batista.
China
O Kuomintang ou Partido Nacionalista Chinés usou o termo "contrarrevolucionario" para denigrar aos comunistas e outros opositores do seu réxime. Chiang Kai-shek, líder do Kuomintang, foi o que máis o empregou.