cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Ferrería, Penamaior, Becerreá
A Ferrería é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 homes e 1 muller).
Héctor de Saavedra
Héctor (de) Saavedra y Rovira, nado en Santiago de Cuba en 1862 e finado en 1922, foi un escritor e xornalista cubano-español.
Traxectoria
De antepasados galegos, foi fillo de Juan de Saavedra e Sánchez, natural da Habana, e Numa Rovira e Valeriano. Casou con María Luisa Sarachaga e Molina, que faleceu só algúns anos despois, e volveu a casar. Foi redactor de El Fígaro (1892-1918), de La Habana Elegante (1894), de La Discusión (1903-1904) e de Diario de la Marina (1913-1922) tamén da Habana, e fíxose famoso como cronista de sociedade. As súas ofensas de palabra e de obra valéronlle máis dun duelo a pistola, por exemplo contra o señor Francisco Romero, a quen alcanzou no peito, sendo el ferido na cabeza. Formou parte do faladoiro habaneiro de El Fígaro, onde coñeceu o famoso poeta Julián del Casal e colaborou na revista pedagóxica La Escuela Cubana (1912) e en Cuba y América (1889-1917).
Viaxou a España polo menos entre 1893 e 1895 e en Madrid, o sete de maio de 1895, presidiu o duelo do cabaleiro Athos de San Malatto contra Felix Lyon por mor dunha inxuria que este creu ter recibido por escrito do primeiro, levantando acta do mesmo. Logo viaxou a París, onde colaborou en La República Cubana (1896).
Liga etolia
A Liga Etolia foi unha federación de cidades da rexión de Etolia na antiga Grecia, formada a principios do século -IV. A Liga adquiriu importancia no século -III, cando se opuxo á Liga aquea, e pronto dominou todo o centro de Grecia desde o mar Xónico ata o mar Exeo e controlou zonas do Peloponeso, Tesalia, Tracia e Asia Menor. No -220 a Liga entrou en conflito con Filipo V de Macedonia, quen os derrotou, cousa que obrigou á Liga a se aliar cos romanos, que tamén loitaban contra Filipo. Este foi vencido finalmente na batalla de Cinoscéfalos no -197, pero os etolios, ao non poderen recuperar as súas posesións que estaban en mans do seu vitorioso aliado, uníronse a Antíoco III de Siria para loitaren contra Roma. Cando aquel foi derrotado por Roma no -190, os etolios tamén se renderon ao ano seguinte. A Liga disolveuse formalmente no -167.
Bandeira de San Tomé e Príncipe
A bandeira nacional de San Tomé e Príncipe foi adoptada o 5 de novembro de 1975, pouco despois da súa independencia de Portugal.
Cores e simbolismo
O triángulo vermello simboliza a loita pola independencia e as dúas estrelas negras simbolizan a súa unión cos demais países africanos e tamén representan ás dúas principais illas do país, a de San Tomé e a de Príncipe. O verde, amarelo e vermello son as cores do panafricanismo. O amarelo tamén se pode explicar por ser a cor dos froitos da planta do cacao e o verde pola vexetación tropical do arquipélago.
Historia
Esta bandeira foi empregada polo partido independentista do Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe (MLSTP), que pretendía conseguir a independencia, a única diferenza coa bandeira actual era que as bandas horizontais tiñan longos iguais. Foi adoptada o 5 de novembro de 1975, tan só catro meses despois da independencia do arquipélago.
Praia de Santo Antón
miniatura|300 px|dereita|Praia de Santo Antón coas praias de Eirón, Bimbieiro e Arxúa ó fondo A praia de Santo Antón ou praia de San Antón é un dos areais que forman parte da costa da parroquia de Espasante, no concello coruñes de Ortigueira.
É unha praia aberta cuns 450m de lonxitude e 30m de anchura. Ten concedida a bandeira Azul e dispón de servizos, tales como acceso a discapacitados, vixilancia, posto da Cruz Vermella, duchas, miradoiro etc.
O seu nome venlle dado pola proximidade da capela de Santo Antón, que se levanta por riba dela. A súa situación, a carón da vila de Espasante faina ben concorrida durante os meses do verán. Coas grandes baixantes da marea é posible pasar a pé cara a praia do Eirón, na veciña parroquia de Céltigos, da que a separa un promontorio rochoso.
Lucia Travaini
Lucia Travaini, nada en Roma o 3 de agosto de 1953, é unha numismática e arqueóloga italiana profesora de Numismática Medieval e Moderna na Universidade de Milán.
Traxectoria
Logo de realizar os seus estudos de ensino secundario no instituto Terenzio Mamiani, de Roma,Travaini titulouse en arqueoloxía en 1976 na Universidade de Roma La Sapienza e asistiu tamén á Escola de Especialización en Arqueoloxía da Universidade de Nápoles, e logo traballou na Superintendencia Arqueolóxica do ministerio italiano de Bens Culturais e no gabinete de moedas e medallas do Museo Nacional Romano.
En 1977 obtivo unha bolsa de estudos na Academia de Ciencias de Polonia, en Varsovia, Cracovia e Poznan, para afondar nos métodos de escavación e interpretación en arqueoloxía medieval.
En 1998, regresou a Italia para ingresar como profesora asociada da cátedra de numismática medieval e mdoerna, no Departamento de Estudos Históricos da Universidade de Milán.
A Travaini encomendóuselle a redacción de diversas entradas vinculadas coa numismática da Enciclopedia Treccani, como é o caso da do augustal de Frederico II.
Entre outras asociacións e sociedades numismáticas, Travaini é membro da Royal Numismatic Society, de Londres, da Société Royale de Numismatique de Belgique, de Bruxelas, da Société Française de Numismatique, de París, da Società Numismatica Italiana, de Milán, e do Consello Internacional de Numismática, no marco do cal participou como membro do comité organizador do XV Congreso Internacional de Numismática, que tivo lugar en Messina en 2015.
Recoñecementos
Estes son os premios e recoñecementos outorgados a Lucia Travaini ao longo da súa carreira como investigadora numismática:
Artigos
Travaini publicou desde 1977 máis de 200 artigos sobre arqueoloxía e, fundamentalmente, sobre numismática medieval en publicacións conxuntas e en moi diversas revistas especializadas nestas disciplinas, como a Rivista Italiana di Numismatica, en Numismatic Chronicle ou no Bulletin de la Société Française de Numismatique.
Monografías
Esta é unha selección das monografías máis significativas publicadas por Lucia Travaini:
John Mackintosh Hall
thumb|250px|Auditorio principal. O John Mackintosh Hall é o principal centro cultural no territorio británico de ultramar de Xibraltar. Componse dunha biblioteca pública, un teatro, sala de conferencias, ximnasio e varios espazos polivalentes. A súa actual directora é Geraldine Finlayson.
Historia
O seu nome é unha homenaxe ao filántropo xibraltareño John Mackintosh, que no seu testamento deixou un legado para construír un lugar que fortalecería os lazos culturais e educativos entre Xibraltar e o Reino Unido.
O John Mackintosh Hall foi aberto ao público polo entón gobernador xeneral Sir Dudley Ward, o 8 de abril de 1964. O estilo arquitectónico do edificio segue a tradición arquitectónica mediterránea, cunha serie de patios interconectados onde se controla a luz do sol e a calor dos meses de verán co uso de árbores, áreas sombreadas e fontes.
A pesar de que foi orixinalmente concibido como unha institución educativa especificamente para o beneficio da xuventude de Xibraltar, co tempo foi adaptado para atender a varios eventos culturais para adultos. A biblioteca foi ampliada e agora o teatro pode recibir conferencias e charlas, ademais de presentacións musicais.
As dúas obras máis importantes escritas en Xibraltar "La Lola se va pá Londre" e "Connie con cama camera en el comedor", ambas as dúas por Elio Cruz, estreáronse no John Mackintosh Hall en 1966 e 1969, respectivamente.
British Airways
Despois de case trinta anos como compañçia estatal, foi vendida en febreiro de 1987 como parte dun plan de privatización do goberno conservador. A aeroliña expandiuse ao pouco tempo coa adquisición de British Caledonian en 1987 e Dan-Air en 1992.
O 12 de novembro do 2009 British Airways confirmou que acadara un acordo preliminar para fusionarse con Iberia. A fusión entre as dúas compañía crearía a terceira maior aeroliña do mundo en termos de ingresos anuais, sendo tamén o segundo maior grupo de Europa. A fusión confirmouse o 8 de abril do 2010, e o 14 de xullo a Comisión Europea aprobou a unión segundo a lei de competencia, permitindo tamén que American Airlines co-operase coa nova entidade en rutas transatlánticas cara os Estados Unidos. A fusión entre British Airways e Iberia completouse o 21 de xaneiro do 2011, creando formalmente o International Airlines Group, IAG.
Frota
En decembro de 2020 a frota de British Airways estaba formada polos seguintes avións:
Red House Painters
Red House Painters foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 1989 en San Francisco, California polo cantautor Mark Kozelek. O grupo separouse no ano 2001 tras publicar 6 álbums de estudio.
EPs
Shock Me EP - 1994 (4AD)
Agrius convolvuli
A Agrius convolvuli é unha bolboreta nocturna da familia Sphingidae. Atópase en Europa, África, Asia e Australia, especialmente nas zonas meridionais do continente. É unha especie migratoria que pode atoparse en Galicia.
Descrición
A envergadura das súas ás vai dende 80 a 105 mm., a coloración básica é en tons agrisados, pero o abdome ten unha ampla franxa dorsal gris e rosa e bandas negras con bordos brancos nos lados. AS ás posteriores son de cor gris claro con amplas liñas escuras cruzadas. Ten un corpo firme e poderoso. A súa cor básica é agrisada, cun debuxo máis escuro no corpo e nas ás. O abdome ten dúas filas de manchas regulares a cada banda en cores moi delicadamente marcadas, rosa, branca e negra. Pero estas manchas non son visibles cando o animal se atopa en posición de repouso. Entón pode camuflarse perfectamente sobre a cortiza dunha árbore ou nun muro de pedra.
Cacaforra dourada
A cacaforra dourada (Amanita gemmata ) é un cogomelo pequeno e de cor amarelenta. Distintos autores considérano comestible, outros non e para outros mesmo é tóxica. En calquera caso, e debido á posible confusión con outras especies tóxicas, desaconséllase a súa recolección.
Descrición
Posúen un sombreiro globoso, de 5-10 centímetros de diámetro, que tende a estenderse ó madurar, de cor amarela desde o dourado ata tons moi esvaídos, quedando o centro máis escuro. A cutícula é viscosa, sobre todo nos exemplares novos, e a marxe estriada. Presenta cando nova unhas pequenas placas brancas que desaparecen pronto.
Agrius convolvuli
Reprodución
As eirugas son de coloración moi variada, marrón, branca e verde. Como as eirugas doutras esfinxes, son relativamente grandes e teñen un apéndice similar a un corno na zona caudal. Comen as follas de diferentes especies de varias familias: Araceae, Convolvulaceae, Leguminosae e Malvaceae.
Cacaforra dourada
Descrición
As láminas, desiguais e libres, son brancas e as esporas tamén, dunhas 9-12 por 7-9 micrómetros. Tamén son brancos o pé e o anel, pero este é pouco resistente e desaparece pronto. A base do pé é algo bulbosa, cunha volva branca, adherente e de bordo nítido, pero ás veces queda reducida a copos e fibras soltas na base do pé.
Hábitat
Medra en chans areosos ou calcáreos, en bosques de coníferas. Pode presentarse durante todo o ano, en zonas de invernos suaves.
Diferenciación
Pode confundirse coa Amanita citrina, máis esvelta e coa base en forma de maceta, e con exemplares de Amanita phalloides amarelas. Tamén hai rúsulas semellantes, pero estas teñen as láminas iguais e carecen de formacións na base.
Eginard
Eginard ou Einhard (tamén Exinardo ou Eginhard ), nado en 775 e finado na abadía de Selingenstadt en 840, foi un escritor do século IX, biógrafo de Carlomagno.
Traxectoria
Foi educado na abadía de Fulda e na corte de Carlomagno. Recorreu o Imperio Carolincio para cumprir varias misións que lle foron encomendadas sobre os edificios do emperador. Despois integrouse na corte de Luís I o Piadoso, fillo de Carlomagno, onde se ocupou da educación do seu fillo máis vello Lotario I. Como recompensa, o emperador Luís confioulle diversas abadías laicas, incluíndo a abadía de Saint-Wandrille en 816 - 823. Ante os enfrontamentos entre os fillos de Luís o Piadoso, Eginard preferiu retirarse a escribir ao redor de 830 e morreu na abadía de Seligenstadt en 840. Eginard escribiu a Vita Karoli Magni, seguindo a tradición literaria de Suetonio. Máis que unha biografía, fixo unha haxiografía de Carlomagno. Tamén é autor dos Anais do Reino dos Francos (Annales regni Francorum, 741-829) e de 62 cartas.
414
Outros
Historia ano a ano
Bienvenidos al infierno
Bienvenidos al infierno é un disco en directo do grupo de punk español Los Muertos de Cristo, publicado en 2001 en formato de dobre CD.
La Lucha Obrera
La Lucha Obrera foi un periódico editado na Coruña entre 1883 e 1887.
Historia e características
Voceiro da Sociedad de Carpinteros da Coruña, apareceu en xullo de 1883. Periódico semanal de carácter anarquista, foi denunciado por ataques á relixión e aos seus ministros e en setembro de 1884 foi secuestrado o número por orde do fiscal. Suspendeu a súa publicación en outubro de 1884. Estivo dirixido por Antonio Vidal Villanueva e entre os seus redactores figurou Pedro Barreiro. Reapareceu en maio de 1886 como órgano da Federación de Trabajadores de La Coruña, vinculada á Federación de Trabajadores de la Región Española. Foi suspendido en xaneiro de 1887.
Manuel J. Lema
Manuel José Lema González, coñecido como Manuel J. Lema ou Manuel F. Lema, nado en Betanzos cara 1866 e finado en Santiago de Compostela o 23 de decembro de 1928, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Funcionario de Telégrafos. Dirixiu os periódicos de Betanzos El Valdoncel e ¡Ya Somos Tres!. Foi xefe de Correos e Telégrafos de Becerreá, onde casou en Valentina Vázquez del Río en 1897 e dirixiu El Monitor de Becerreá en 1901. En 1905 foi trasladado á Coruña, pero volveu a Becerreá en 1907. En Becerreá estableceu unha fábrica de chocolate a finais de 1906. Foi Subxefe de Telégrafos de Pontevedra dende 1912, onde colaborou en La Correspondencia Gallega e foi membro da dirección da Sociedad Artística. En 1917 foi nomeado xefe da estación telegráfica de Santiago de Compostela. Colaborou en El Compostelano. Formou parte da directiva do Recreo Artístico de Santiago e da Cofradía de la Buena Armonía, da que foi presidente, socio honorario do Orfeón El Eco de A Coruña, académico correspondente da Real Academia Galega e da Arqueolóxica.
Mayreau
Mayreau é a illa habitada máis pequena das Granadinas e politicamente forma parte do país de San Vicente e as Granadinas. Ten unha superficie de ao redor de 4 km² e unha poboación de ao redor de 271 habitantes. A poboación céntrase basicamente na localidade de Old Wall localizada en Hill Station, un outeiro no suroeste da illa. É unha comunidade illada, accesible só por barco.
O servizo de electricidade é algo recente sendo apenas instalado a partir do ano 2002, provista por un xerador central situado en Saline Bay. As principais actividades económicas son o turismo e a pesca.
Medalla Davy
A Medalla Davy é unha medalla de bronce que é outorgada desde 1877 pola Royal Society, de Londres. Os que a reciben son destacados por un «descubrimento recente sumamente importante en calquera rama da química». A medalla toma o nome de Humphry Davy, químico británico do século XIX e está acompañada dun premio de 1000 £..
Liñares, Penamaior, Becerreá
Liñares é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (8 homes e 3 mulleres).
Manipulador de alimentos
300px|miniatura|Manipuladores de alimentos nunha fábrica de conservas Considérase manipulador de alimentos toda persoa que, pola súa actividade laboral, ten contacto directo cos alimentos durante a súa preparación, fabricación, transformación, elaboración, envasado, almacenaxe, transporte, distribución, venda, subministración ou servizo a un establecemento de alimentación ou ó consumidor final.
Ata febreiro de 2010, a actividade dos manipuladores de alimentos viña regulada polo Real Decreto 202/2000, que establecía as actividades permitidas e prohibidas durante o seu traballo e mailas características da formación que debían acreditar. A partir de 2010, a aplicación das directivas europeas sobre o libre acceso á prestación de servizos motivou a derrogación desta norma, polo que, aínda manténdose a necesidade dunha formación específica, a actividade do manipulador só se rixe por principios xerais de hixiene.
Ámbito de aplicación
Non se consideran manipuladores de alimentos as persoas que teñen contacto con eles no contexto dunha actividade particular, é dicir, no domicilio e para consumo doméstico privado. Tampouco teñen esta consideración aqueles que traballen na produción primaria, é dicir, agricultores, pescadores, gandeiros etc., xa que o produto sobre o que traballan non se considera aínda como alimento. Será no momento no que ingresa na cadea alimentaria, nunha industria ou establecemento elaborador, cando adquire este carácter.
Obrigas dos manipuladores de alimentos
miniatura|300px|O lavado de mans adecuado é a base da hixiene de todo manipulador Toda persoa que manipule alimentos deberá cumprir unhas prácticas hixiénicas e respectar un elevado estado de limpeza nas mans, na roupa de traballo e nos útiles que utilice na súa actividade. No caso de padecer unha enfermidade transmisible polos alimentos, ou ser portadora dela, ou cando sufra diarrea, feridas infectadas, chagas etc. deberá absterse de manipular alimentos e mesmo entrar nas zonas nas que se realice esta actividade.
En resumo, os manipuladores de alimentos deberán:
Formación
Deste xeito, e tendo en conta estes riscos, os propietarios das empresas alimentarias deberán garanti-la formación dos seus manipuladores en cuestións de hixiene alimentaria acorde coa súa actividade laboral. Os contidos e frecuencias desta formación deberá estar contemplado no seu plan APPCC ou nas guías de prácticas correctas de hixiene que deseñe para a empresa.
Anari
Ana Rita Alberdi, coñecida como Anari, nada en Azkoitia (Guipúscoa), en 1970, é unha cantante e compositora vasca.
Traxectoria
Debutou en 1997, manténdose en activo. Editou cinco discos en solitario e un disco en colaboración co músico navarro Petti. Os seus discos recibiron excelentes críticas, e comparóuselle con PJ Harvey (a "PJ Harvey vasca"), Cat Power ou Nick Cave.
Exerce como profesora de lingua e literatura hispánicas e filosofía nun instituto de educación secundaria de Ordizia.
Historia
Os seus primeiros pasos na música deunos como batería no grupo Psych Out (xunto con membros de Akauzazte), con letras en inglés. Decide adoptar o éuscaro como forma de expresión, debutando en 1997 cun disco homónimo no que colaboran Mikel Abrego (batería de BAP!! e Negu Gorriak, entre outros), Xabi Strubell (guitarra de Dut) e un elenco de músicos vascos que seguirán acompañando a Anari nos seus posteriores discos. As letras inspíranse en textos de Hans Magnus Enzensberger, Eduardo Galeano, Joseba Sarrionandia ou Ruper Ordorika. O disco é un éxito de crítica.
O seu segundo álbum non chegou ata o ano 2000. Nesta ocasión cedeulle a Kaki Arkarazo o papel principal na produción. Volveron colaborar Mikel e Xabi, ademais do propio Kaki, Drake (baixista de Bap!!), Ruper Ordorika, Mikel Azpiroz o Petti (con quen acabaría publicando o split Anari ta Petti en 2003). O disco volveu ser un éxito de crítica, alcanzando a lista dos mellores discos nacionais de 2000 segundo a revista musical catalá Rockdelux. Esta mesma revista concedeulle en 2004 o posto número 77 na lista dos "100 mellores discos españois do século XX".
Ata 2005 non apareceu o seu terceiro e máis aclamado traballo, Zebra. Nel comeza unha colaboración con Karlos Osinaga (de Amodio e ex-Lisabö), que é quen se encarga esta vez da produción. O disco gravouse nos estudios "Bomberenea" de Tolosa, situados nunha casa okupada desta localidade. Volven aparecer Drake e Mikel, ademais de Karlos ou Rober! (cantante de Atom Rhumba). O disco é aclamado unanimemente pola prensa musical especializada.
A inseguridade que sente no escenario ou á hora de compor fixeron que Anari se prodigase pouco, tanto en directo, tocando puntualmente e non realizando nunca unha gran xira estatal, como en estudio.
Chanoz-Châtenay
Chanoz-Châtenay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Nikolai Budarin
Nikolai Mikhailovich Budarin é un astronauta ruso retirado que participou nas misións STS-71, Soiuz TM-27, STS-113, Soiuz TMA-1 e Soiuz TMA-21. Pasou un total de 444,06 días no espazo.
Traxectoria
Budarin naceu o 29 de abril de 1953 en Kirya (República dos Chuvaxos). É graduado en enxeñaría mecánica polo Instituto de Aviación S. Ordzhonikidze de Moscova en 1979. Está casado con Marina Lvovna Budarina e ten dous fillos.
En 1976 comezou a ocupar os postos de enxeñeiro e enxeñeiro xefe en RSC Energia. Foi seleccionado en 1989 como candidato a cosmonauta e en xaneiro de 1991 pasou a ser cosmonauta de probas. Formou parte da tripulación das misións STS-71, Soiuz TM-27, STS-113, Soiuz TMA-1 e Soiuz TMA-21.
Santadrao
Co topónimo Santadrao podemos referirnos a diversos lugares de Galiza:
Cetomímidos
miniatura|250px|Cetomimus gillii Os Cetomímidos (Cetomimidae) son unha familia de peixs mariños teleósteos, incluída na orde Cetomimiformes.
Características
Carecen de aletas pélvicas. A pel é núa e sen escamas. A cor do corpo é marrón vivo ou laranxa, con tons brillantes de laranxa ou vermello nas mandíbulas e aletas.
Ollos moi pequenos ou vestixiais, boca enorme e sen fotóforos. Usualmente presentan un tecido cavernoso ó redor do ano e na base das aletas dorsal e anal.
Clasificación
miniatura|250px|Gyrinomimus grahami Divídense en nove xéneros e 20 especies:
415
Outros
Historia ano a ano
Abeleiras de Abaixo, Dorneda, Oleiros
Abeleiras de Abaixo é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 259 habitantes (130 homes e 129 mulleres).
Panthera
Panthera é un xénero de mamíferos da familia Felidae, ao que pertencen catro especies moi coñecidas: o tigre, o león, o leopardo e o xaguar. O xénero comprende aproximadamente a metade dos grandes felinos. Soamente estas catro especies teñen as estruturas anatómicas que lles permiten ruxir, debido a unha modificación da forma do seu óso hioide.
Etimoloxía
Do latín panthera co mesmo significado e este do grego πάν, pan (todo), e θηρ, thēr (besta). A palabra grega pánthēr orixinalmente referíase a todos os membros da familia Felidae. En sánscrito a palabra significaría «animal amarelento».
Especies
Foron propostas moitas subespecies para Panthera, moitas das cales para o león e o leopardo son, como mínimo, cuestionables. Propúxose que todas as poboacións de leopardos subsaharianos pertencerían á mesma especie de leopardo, o mesmo caso se daría cos leóns, pero non se recolectou material xenético dabondo para aseverar esta hipótese. Algunhas especies de leóns prehistóricos ben poderían ser especies separadas.
O xénero comprende cinco especies viventes e numerosas extintas, coñecidas polos seus fósiles:
Gran Premio de Australia de 2018
O Gran Premio de Australia de 2018 (oficialmente 2018 Fórmula 1 Rolex Australian Grand Prix) e unha carreira de Fórmula 1 que se celebrara o 25 de marzo de 2018 no Circuíto Albert Park en Melbourne. Sera a 82ª carreira na historia do Gran Premio de Australia, que remontase á 100 Miles Road Race de 1928, e a vixésimo terceira vez que a carreira disputouse no Circuíto Melbourne. Sera a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2018 e disputouse sobre cincuenta e oito voltas ao Circuíto de Albert Park.
Antecedentes
A carreira marcará o debut en competición do dispositivo de protección de cabina "halo", despois de dezaoito meses de rigorosas probas.
Pneumáticos dispoñibles
O fornecedor de pneumáticos proporcionou aos equipos compostos brnados, superbrandos e ultrabrandos.
Clasificación
Na súa primeira volta na terceira parte da cualificación Valtteri Bottas estrelouse e danou a súa caixa de cambios. Como resultado, recibiu unha sanción de cinco postos e comezou o décimo quinto. Lewis Hamilton logrou a pole, Kimi Räikkönen cualificou segundo, Sebastian Vettel terceiro. Ricciardo cualificou cuarto pero comezou sétimo. Verstappen, Magnussen, Grosjean comezaron cuarto, quinto e sexto. Hülkenberg comezou oitavo, mentres que Sainz e Alonso comezaron noveno e décimo.
Carreira
Despois do comezo, os tres primeiros quedaron no mesmo orde que comezaron mentres Verstappen perdeu un lugar con Magnussen no inicio. Na volta 9 Verstappen trompeou e caeu a oitavo. Isto significou que os dez primeiros eran Hamilton, Räikkönen, Vettel, Magnusson, Grosjean, Ricciardo, Hülkenberg, Verstappen, Sainz e Alonso. Quedaron nesa orde ata a primeira parada en boxes. Na volta 18 Räikkönen entrou en boxes. Na volta 19 Hamilton parou e saíu diante de Räikkönen. Verstappen parou na volta 20. Na volta 22 Magnussen retirouse cunha roda solta. Na volta 24 Grosjean retirouse do sétimo co mesmo problema que o seu compañeiro Magnussen. Isto provocou o coche de seguridade virtual. Na volta 26 parou Vettel. Saíu diante de Hamilton. Mercedes calculou mal a marxe entre Vettel e Hamilton antes da parada en boxes de Vettel. Logo da primeira rolda de boxes, Vettel lideraba con Hamilton segundo e Räikkönen terceiro. Na volta 27 saíu o coche de seguridade. O coche de seguridade chegou ao final da volta 31. Isto deixou aos dez primeiros na orde seguinte Vettel, Hamilton, Räikkönen, Ricciardo, Alonso, Verstappen, Hülkenberg, Bottas, Vandoorne e Sainz. Ningún dos dez primeiros entrou en boxes de novo. Preto do final Ricciardo puxo a Räikkönen baixo presión, mentres que na batalla polo cuarto e quinto posto Alonso resistiu a presión de Verstappen. Vettel gañou, Hamilton chegou segundo e Räikkönen completou o podio en terceiro lugar. O resto dos dez primeiros foi Ricciardo, Alonso, Verstappen, Hülkenberg, Bottas, Vandoorne e Sainz.
800px|thumb|centro|Resultado da carreira
Andrés Goteira
Andrés Goteira, nado en Meira en 1983, é un director, realizador e guionista galego. É o cofundador de Gaitafilmes.
Traxectoria
Estudou Enxeñaría Técnica de Telecomunicacións pola Universidade de Vigo e Técnico de Son da Escola de Imaxe e Son da Coruña.
Alexander Van der Bellen
Alexander Van der Bellen, nado en Viena o 18 de xaneiro de 1944, é un economista e político austríaco, presidente do club parlamentario e voceiro federal do partido ecoloxista Grünen.
El pisito
El pisito é un filme español dirixido por Marco Ferreri e estreado o 15 de xuño de 1959. A película está baseada na novela homónima de Rafael Azcona.
Sinopse
No Madrid de finais dos anos cincuenta, Petrita (Mary Carrillo) e Rodolfo (José Luis López Vázquez) son noivos dende hai doce anos, pero non poden casar por falta de medios para adquirir unha vivenda. Petrita, finalmente, encontra unha solución: Rodolfo casará con Doña Martina, unha anciá propietaria dun contrato de alugamento de baixa renda, para logo cando morra herdar o seu alugueiro.
Pavillón Polideportivo da USC
O edificio está situado a carón do Estadio de Atletismo da USC, do Edificio Monte da Condesa e da Facultade de Física.
Nos últimos anos houbo queixas sobre algunhas goteiras que ten o tellado do pavillón, o cal provocou que a Universidade deseñase un plan de renovación que terá como obxectivo a reforma do pavillón e doutras instalacións deportivas universitarias.
Clube de Montaña Xistra
O Clube de Montaña Xistra é unha asociación deportiva con sede en Vigo e sen ánimo de lucro dedicada ó montañismo e outras actividades relacionadas coa natureza como o alpinismo, sendeirismo, escalada, esquí alpino, esquí de montaña e de fondo, descenso de canóns, marchas de 50 km, carreiras por montaña etc. Fundado no ano 1991, fomenta as actividades deportivas relacionadas coa montaña e a natureza, participando activamente nas actividades federativas.
Fins do club
Segundo os seus estatutos o Clube de Montaña Xistra ten os seguintes fins:
Historia
Na Asemblea Xeral da Federación Galega de Montañismo, celebrada o día 16/03/2013, outórgaselle o galardón de Mellor Club de Galicia 2012, polos méritos acadados. Igualmente, na Asemblea do 11/04/2015, recibiu o premio do Mellor Club de Galicia 2014. Novamente acadou o mesmo premio correspondente ó ano 2015.
Instalacións e servizos do club
A sociedade goza dun local social e un almacén en préstamo, nos que realizan as actividades sociais e serve de almacén de material deportivo etc.
Luís García Caamaño
Luís García Caamaño, nado en Noia e finado no mesmo concello en maio de 1929, foi un avogado, empresario e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Félix García Somoza e Blanca Caamaño Bolívar. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1907. Foi fundador e presidente da asociación Los Sports creada en 1909. Propietario da fábrica de conservas La Noyesa. Foi presidente da Juventud Maurista constituída en 1918 e dirixiu o semanario Renovación. A principios dos anos vinte marchou Nova York desde onde enviou crónicas a La Voz de Galicia e El Progreso. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Noia en febreiro de 1924.
Vida persoal
Casou con Blanca Maraury Barredo en 1915.
Siamese Dream
Siamese Dream é o segundo traballo de estudio da banda de rock alternativo estadounidense The Smashing Pumpkins. Foi editado o 27 de xullo de 1993 a través do selo Virgin Records. Rumoréase que debido aos conflitos internos da banda, Billy Corgan tocou todas as partes de guitarra e baixo durante a súa gravación, algo que a banda nega. En maio de 2005 Siamese Dream levaba vendidas 4,6 millóns de copias.
Do álbum sacráronse catro sinxelos "Cherub Rock", "Today", "Disarm" e "Rocket", sendo os catro temas compostos polo líder do grupo, Billy Corgan.
Tricholoma
O xénero Tricholoma, as tricolomas, contén un gran número de cogomelos da orde Agaricales. Os seus corpos frutíferos adoitan ser carnosos e de esporada branca, e a súa distribución mundial, medrando xeralmente en áreas boscosas. Son fungos ectomicorrizos, que se desenvolven en simbiose con varias especies de coníferas e outras árbores. O nome xenérico deriva do grego τριχος "pelo" e λομα "flocos", aínda que só unhas poucas especies (como T. vaccinum) teñen chapeus vilosos que se axusten a esa descrición.
Meirás, Valdoviño
San Vicente de Meirás, antigamente San Vicenzo de Meirás é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Valdoviño. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 1.381 habitantes (689 homes e 692 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.317 habitantes. Ten unha superficie de 6,8 km², cunha densidade de poboación é de 193,67 hab./km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Poboación
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial de San Vicente.
Tricholoma
En Galiza son comúns o tortullo, o ratiño e o cogomelo dos cabaleiros.
Meirás, Valdoviño
Patrimonio
A igrexa de San Vicente de Meirás é un pequeno templo de planta rectangular cunha soa nave, dúas capelas laterais, presbiterio e sancristía, que destaca pola súa torre campanario de planta cadrada sita no centro da súa fachada principal e rematada en forma piramidal. O seu elemento de maior interese é o retablo gótico do seu altar maior.
Tricholoma
Moitas especies orixinalmente descritas dentro de Tricholoma foron trasladadas a outros xéneros. Isto inclúe o pé azul (Lepista nuda) (antes Tricholoma nudum), Lepista personata (antes Tricholoma personatum) ou Calocybe gambosa (antes Tricholoma gambosum).
Árbore do té
A árbore do té (Melaleuca alternifolia), tamén coñecido coma árbore do té de follas estreitas (Narrow-leaved Tea-tree en inglés) é unha especie de arboriña autraliana do xénero de plantas Melaleuca (familia: Myrtaceae (as mirtáceas). Ten multitude de usos cosméticos e medicinais.
Distribución e hábitat
É nativo de Australia, medrando en terreos húmidos e lamacentos da costa norte de Nova Gales do Sur.
Tricholoma
Lista de especies
dereita|miniatura|150x150px|T. fulvum dereita|miniatura|150x150px|T. lascivum dereita|miniatura|150x150px|T. scalpuratum dereita|miniatura|150x150px|T. sulphureum dereita|miniatura|150x150px|[[Ratiño (T. terreum ou T. myomyces)]]
Árbore do té
Composición química
A droga é un aceite esencial (Melaleuca alternifoliae aetheroleum) sendo un líquido de incoloro a ámbar pálido, cun cheiro forte característico. Obtense das follas e pólas novas por destilación.
Bandeira de Australia
A bandeira de Australia está composta por un fondo de cor azul, coa bandeira do Reino Unido no cantón. Baixo este, atópase unha estrela branca de sete puntas, coñecida como a Commonwealth Star (as seis puntas representan os seis estados orixinais e a sétima os territorios e futuros estados de Australia). Na metade exterior da bandeira, aparece representada a constelación da Cruz do Sur (Crux Australis) composta por catro estrelas brancas de sete puntas de igual tamaño e unha menor de cinco puntas, organizadas exactamente como aparecen no ceo.
Árbore do té
Composición química
Este aceite ten un centenar de compoñentes. Os principais compoñentes químicos son unha mestura complexa de alcois mono e sesquiterpénicos:
Bandeira de Australia
Deseño
Segundo a Flags Act, a Bandeira de Australia debe seguir as seguintes especificacións: miniatura|dereita|250px|Patrón de deseño da bandeira de Australia As cores da bandeira, que non foron especificadas pola Flags Act, si o foron pola Oficina de Premios e Símbolos Nacionais do Departamento do Primeiro Ministro e Gabinete. O azul corresponde a 280, e vermello a 185 e o branco é o tradicional, segundo a escala Pantone.
Historia
O primeiro intento para dar unha bandeira ás colonias do Reino Unido en Australia orixinouse entre 1823 e 1824, cando os capitáns John Nicholson e John Bingle propuxeron un deseño baseado na cruz de San Xurxo con catro estrelas simbolizando a Cruz do Sur e os puntos cardinais, aínda que a día de hoxe non se logrou determinar con exactitude o deseño, sendo especialmente discutido a cantidade de puntas das estrelas. Á idea orixinal posteriormente foi agregada unha quinta estrela cando a colonia de Nova Gales do Sur se dividiu dando orixe ás colonias de Tasmania, Australia Meridional, Victoria e Queensland. Esta idea, non obstante, era rexeitada por Bingle.
Árbore do té
Efectos secundarios do aceite esencial da árbore do té
Cómpre empregar o aceite en uso externo e nunca inxerilo. Poden existir fenómenos de alerxias.
Este aceite é tóxico a pequenas doses se o tragan os animais de compaña. En humanos téñense descritos numerosos efectos secundarios. Os síntomas inclúen a ataxia, mareos, náuseas e certa desorientación. O coma pode ocorrer con fortes doses.
Bandeira de Australia
Historia
miniatura|esquerda|200px|[[Ficheiro:FIAV proposal.png Bandeira Nacional Colonial.]] miniatura|esquerda|200px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira de Nova Gales do Sur (1831).]] miniatura|esquerda|200px|Bandeira do Goberno do [[Reino Unido.]] miniatura|esquerda|200px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira da Liga Anti-Transporte (1851).]] miniatura|esquerda|200px|[[Ficheiro:FIAV historical.svg|23px| Bandeira de Eureka (1854).]] De todos os xeitos, a bandeira nunca obtivo maior transcendencia e desapareceu rapidamente. Unha das razóns foi que a imaxe da cruz de San Xurxo, representativa de Inglaterra, foi rexeitada polos colonos de orixe escocesa e irlandesa. A pesar disto, o deseño logrou converterse na base para a bandeira de Nova Gales do Sur en 1831 que foi creada por John Nicholson. Dado que nesa época Nova Gales do Sur agrupaba a maioría das colonias británicas na illa, esta bandeira tivo carácter nacional durante gran parte do século XIX e foi bastante popular. Cando a finais do século comezou a xurdir o movemento federalista, esta bandeira converteuse no símbolo deste, que tiña como obxectivo lograr que todas as colonias de Australia se unificaran baixo un único goberno.
Árbore do té
Efectos secundarios do aceite esencial da árbore do té
Pódese utilizar como compoñente en cremas, a condición de que estes últimos se reserven aos adultos e que non sexan tragados.
Bandeira de Australia
Historia
En 1851, os habitantes de Australia e Nova Zelandia decidiron formar unha Liga Anti-Transporte para loitar contra o transporte de reos cara aos territorios e o uso destes como colonias penais. Para isto, a Liga usou unha bandeira baseada na do Reino Unido (coa Union Jack no cantón e fondo azul) á que lle adheriron a imaxe da Cruz do Sur con estrelas en cor dourada representando as colonias de Nova Gales do Sur, Tasmania, Victoria, Australia Meridional e Nova Zelandia. Ademais, agregáronlle franxas brancas como bordos aos costados superior, inferior e exterior da bandeira. Esta bandeira é moi similar á actual bandeira de Australia, como tamén a de Nova Zelandia, nas cales influiría notoriamente.
Árbore do té
Efectos secundarios do aceite esencial da árbore do té
O óleo semella tamén ter propiedades estroxénicas téndoo coma responsábel do aumento dos seos (xinecomastia) en rapaces que, sen acadar a puberdade, utilizaron xabóns que contiñan este aceite.
Ligazóns externas
Propiedades, cultivo e usos da árbore do té (en castelán)
Bandeira de Australia
Historia
En 1854, un grupo de mineiros de Ballarat, Victoria iniciou unha revolta coñecida como a Revolta de Eureka. Como forma de desafiar á autoridade colonial, un mineiro de orixe canadense chamado Henry Ross deseñou unha bandeira (coñecida como bandeira de Eureka) que incluía unha imaxe de cinco estrelas brancas de oito puntas dispostas sobre unha cruz de igual cor representando a Cruz do Sur sobre un fondo azul mariño. Esta bandeira desbotaba de maneira explícita a Union Jack, e por ende, ao goberno colonial. Esta bandeira é considerada un símbolo por diversos grupos reformistas australianos pola súa connotación revolucionaria.
Abeleiras de Arriba, Dorneda, Oleiros
Abeleiras de Arriba é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 55 habitantes (28 homes e 27 mulleres).
Bandeira de Australia
Historia
Cando o proceso de federación de Australia se implementou oficialmente, o 1 de xaneiro de 1901, a bandeira de 1831 foi usada nas cerimonias oficiais xunto á bandeira do Reino Unido, mais posteriormente o novo goberno da Mancomunidade de Australia (Commonwealth of Australia en inglés) convocou un concurso para o deseño dunha nova bandeira nacional en abril dese ano. Participaron máis de 32 000 deseños, o equivalente ao 1% da poboación australiana daquela época. A maioría dos deseños contiñan a Union Jack e a Cruz do Sur, aínda que tamén foron populares os deseños con animais autóctonos.
Cinco deseños case idénticos foron elixidos, e compartiron o premio. Os gañadores foron: Ivor evans (un escolar de catorce anos de Melbourne), Leslie John Hawkins (unha adolescente aprendiz de óptica de Sydney), Egbert John Nuttall (un arquitecto de Melbourne), Annie Dorrington (unha artista de Perth), e William Stevens (un oficial de mariña mercante de Auckland, Nova Zelandia). O premio foi provisto polo goberno da Mancomunidade, e varias empresas privadas, chegando a un total de 200 libras, que era unha suma considerable para a época, polo que cada un recibiu 40 libras.
O 3 de setembro de 1901, a nova bandeira australiana ondeou por primeira vez no Royal Exhibition Building, en Melbourne. Unha versión simplificada da gañadora foi oficialmente aprobada como bandeira de Australia polo rei Eduardo VII en 1902. . O Parlamento Federal aprobou unha resolución o día 2 de xuño de 1904 para izar a bandeira "en toda fortificación, barco, lugar de saúdo (saluting place) e edificio público da Mancomunidade, en todas as ocasións que se usen bandeiras", dándolle o mesmo status que a "Union Jack" no Reino Unido.
O 14 de febreiro de 1954, Sabela II deu a aprobación real á Acta de Bandeiras ou Flags Act (Cwth, 1953), que foi a primeira Lei australiana en recibir a aprobación dun monarca en persoa, coincidindo coa súa visita ao país. A sección 3 da Acta confirma a oficialidade da bandeira como bandeira nacional de Australia.
En 1996, o Gobernador Xeral de Australia, Sir William Deane, estableceu o 3 de setembro como Día da Bandeira Nacional, para conmemorar o día no que foi ondeada por primeira vez.
Debate
miniatura|250px|Bandeira de Australia ondeando. A bandeira de Australia foi centro dun gran debate sobre a real representación da nación nesta. Para moita xente, especialmente ligada ao republicanismo, a bandeira só representa a Australia como unha colonia británica, despoxándoa da súa identidade propia. Ademais, moitos grupos aborixes mencionan que a bandeira só reflicte a influencia británica sen incluír a dos nativos.
A Asociación Australiana da Bandeira Nacional, fundada en 1983, é a principal organización a favor de manter a bandeira actual. Os seus argumentos baséanse na importancia de recoñecer a influencia británica no país, a súa cualidade como membro da Mancomunidade Británica de Nacións e de ser xa símbolo de Australia por máis dun século. Segundo eles, cambiar a bandeira sería unha ofensa ás máis de 105 000 persoas que morreron na guerra baixo este emblema.
Pola outra banda, Ausflag é a principal organización a favor de cambiar de bandeira. A diferenza dalgunhas persoas que apoian o uso da bandeira de Eureka como novo símbolo nacional ou de quen desexan substituír o cantón coa bandeira aborixe, Ausflag propón o uso dun deseño completamente novo e para ese fin realizou diversos concursos.
Ausflag argumenta que a bandeira actual non representa a verdadeira identidade pluralista e multicultural australiana, non só composta pola influencia británica senón tamén polos aborixes e outros grupos. Ademais, a bandeira non amosa o carácter independente do país e que practicamente mostra a Australia como unha colonia subordinada ao Reino Unido. Ausflag afirma tamén que o cambio de bandeira non necesariamente implica rexeitar a herdanza británica, dando o exemplo da bandeira do Canadá que substituíu a insignia europea en 1966 sen deixar de ser parte da Commonwealth.
A maioría dos deseños de Ausflag inclúen as cores azul, branca e vermella e a Cruz do Sur, en diferentes posicións. Algunhas propostas inclúen figuras do canguro dourado e outras utilizan outras combinacións de cores, como as cores nacionais amarelo e verde (utilizadas, por exemplo, pola selección de fútbol)
Outras bandeiras
Segundo as leis australianas, existe un total de 26 bandeiras oficiais, incluíndo as bandeiras declaradas como nacionais. Algunhas bandeiras destacables:
Pavillón civil
miniatura|200px|[[Ficheiro:FIAV 000100.svg|20px Pavillón civil.]] O 4 de xuño de 1903 foi autorizado o uso dun pavillón para embarcacións civís rexistradas en Australia. Este pavillón, utilizado tanto pola mariña mercante como por embarcacións de recreo, correspondía a unha versión da bandeira orixinal pero con fondo vermello substituíndo o tradicional azul escuro, polo que foi denominado como "Pavillón Vermello".
Debido á prohibición da utilización da bandeira nacional por civís en terra, este pavillón foi moi usado como bandeira nacional até que a restrición foi abolida en 1941 polo Primeiro Ministro Robert Menzies. Finalmente, coa "Flags Act" de 1953, a situación inverteuse, quedando prohibido o uso do Pavillón Vermello en terra.
Pavillón naval ou de guerra
miniatura|200px|[[Ficheiro:FIAV 000001.svg|20px Pavillón da Armada Real Australiana.]] A Armada Real Australiana arbora o pavillón naval ou de guerra, coñecido tamén como "Pavillón Branco". Está composto por un fondo branco sobre o que se sitúan as estrelas da Cruz do Sur e a Estrela da Federación en cor azul escuro, e coa Union Jack no cantón.
Cando as tropas australianas loitaba na Guerra de Vietnam en 1965, foi cuestionado o uso do pavillón da Armada británica, considerando que o Reino Unido non era parte desa guerra. Neses momentos presentouse o deseño do actual pavillón da Armada, tendo a aprobación real o 7 de novembro de 1966 e sendo anunciada polo Primeiro Ministro, o 23 de decembro dese ano. O pavillón foi estreado oficialmente o 1 de marzo do ano seguinte no "HMAS Boonaroo".
Bandeiras estatais e territoriais
Os Estados e Territorios de Australia posúen tamén cadansúa bandeira propia.
A Varela
Co topónimo A Varela podémonos referir a:
Abeleiras
O topónimo galego Abeleiras é un fitónimo relacionado coa abeleira, un arbusto caducifolio. Pode referirse a:
Sarceda, Montecubeiro, Castroverde
Sarceda é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (3 homes).
Valerià Paül Carril
Valerià Paül i Carril, nado en Barcelona o 21 de maio de 1979, é un xeógrafo catalán de orixe galega. É experto en paisaxe e Ordenación do Territorio de España.
Primeiros anos
Con raíces celanovesas, é residente de Santiago de Compostela. Licenciouse en Xeografía pola Universidade de Barcelona en 2001 recibindo o Premio Nacional de Fin de Carreira do Ministerio de Educación. Doutorouse cinco anos máis tarde coa tese ''L’ordenació dels espais agraris metropolitans. Plans, gestió i conflictes territorials a la regió de Barcelona, dirixida por Joan Tort i Donada e cuxa cualificación foi de sobresaliente cum laude''. Nesta etapa orientou a súa carreira á investigación e especialización en Ordenación do Territorio e en estudos de paisaxe.
Carreira científica
Ten colaborado e investigado con importantes xeógrafos de dentro e de fóra de España, entre os que destacan Joan Tort i Donada, Fiona Haslam McKenzie, Xosé Santos Solla, Juan Manuel Trillo Santamaría, Sébastien Rayssac ou Rubén Camilo Lois González, entre outros. Na actualidade é profesor e investigador na Universidade de Santiago de Compostela.
Paulino Novo
Paulino Francisco Novo Folgueira, nado en Meira o 4 de setembro de 1962, é un filólogo galego.
Traxectoria
Dende 1985 é licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, e dende 2013 doutor en Filoloxía Galega pola mesma universidade.
Nos anos 80 disputou tamén algúns rallys, sendo un dos primeiros copilotos de seu curmán Sergio Vallejo, campión de España da especialidade.
O Pico, Penamaior, Becerreá
O Pico é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Real Casa da Moeda de Xuvia
miniatura|dereita|200px|Desembocadura do río Grande de Xuvia, á esquerda o muíño e á dereita Galicia Textil.
A Real Casa da Moeda de Xuvia situada en Neda foi unha ceca que fabricou moeda de cobre entre 1812 e 1868. Construíuse xunto coa Presa do Rei ás beiras do río Grande de Xuvia.