cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Landulfo VI de Benevento
Traxectoria
Landulfo era o fillo máis vello de Pandulfo e foi nomeado copríncipe por primeira vez en agosto ou setembro de 1038. En 1041, probabelmente foi o seu irmán Atenulfo quen encabezou a rebelión porque non o fixeran tamén a el copríncipe. A rebelión fracasou e Atenulfo refuxiouse onda os normandos, onde foi elixido xefe en calidade de princeps.
En 1047, o emperador Henrique III veu para reafirmar a súa autoridade no Mezzogiorno. A emperatriz Agnes visitou Monte Gargano como peregrina e volveu vía Benevento, onde lle permitiron a entrada, non así ao seu home. O imperator rexeitado puxo inmediatamente cerco á cidade e o papa Clemente II excomungou a Landulfo e Pandulfo e aos cidadáns. Co tempo levantouse o cerco, con todo, a falta de respecto amosada á familia imperial e á igrexa xunto co declive do principado fixo que o irmán de Pandulfo, Daufer, fuxise da cidade e buscase refuxio onda Guaimaro IV de Salerno, quen os aloxou no mosteiro de La Cava. Landulfo viaxou en persoa a Salerno para reunirse con Guaimaro e negociar ao regreso de Daufer. Este volveu coa promesa de que habían respectar a súa elección dunha vocación monástica.
Os asuntos beneventanos chegaron a un punto delicado en 1050, cando o papa León IX foi como peregrino a Monte Gargano e confirmou a excomuñón dos príncipes. Os cidadáns déronlles as costas e botáronnos cum sculdays suis, "cos seus sculdais". Os cidadáns entregáronlle a vila ao Papa en abril de 1051, en abril de 1051 o cardeal Humbert de Silva Candida e Domenic, Patriarca de Grado, entraron en Benevento para recibir a cidade no nome do Papa e o 5 de xullo entrou na súa nova cidade en nome propio e no do emperador.
Despois da batalla de Civitate, na que meteron o papa preso en Benevento, a cidade invitou a Pandulfo e Landulfo a que volvese (nalgún momento entre xuño de 1053 e marzo de 1054). Volveron e gobernaron como vasalos do Papa. En 1056, asociou ao trono ao seu fillo Pandulfo IV. En 1059, o vello Pandulfo abdicou e retirouse ao mosteiro de S. Sofia, a fundación familiar e mausoleo da casa reinante en Benevento, deixando como príncipes en solitario a Landulfo e Pandulfo IV.
Landulfo case non aparece nas fontes desde aquela. En 1065, foi advertido polo papa Alexandre II "que a conversión dos xudeus non había que obtela pola forza." Estivo presente o 1 de outubro de 1071 na consagración da abadía de Monte Cassino. En agosto de 1073, xurou fidelidade ao papa Gregorio VII, o seu señor, e prometeu respectar os dereitos dos cidadáns de Benevento. Gregorio mesmo empezou a residir de cando en vez no palacio de Landulfo en Benevento, ao cal Amatus chama lo plus grand palaiz ("o meirande palacio"). Landulfo deixa de aparecer nas crónicas e, morto o seu fillo en batalla en 1074, morreu como príncipe único por baixo do Papa o 27 de novembro de 1077. Coa súa morte o antigo principado de Benevento chegou ao seu fin.
Khmer vermellos
Khmer vermellos (en francés Khmers Rouges, en camboxano ខ្មែរក្រហម, Khmae Krɑ-hɑɑm) é o nome co que foi coñecida a organización guerrilleira camboxana que, tras a Guerra de Vietnam, a saída dos Estados Unidos e o derrocamento do xeneral Lon Nol (que rexía unha ditadura militar desde 1970), tomaron o poder o 17 de abril de 1975 (a «Caída de Phnom Penh»).
Os Khmer vermellos fundaron Kampuchea Democrática, un sistema de goberno de características autoritarias que, baixo a aparencia formal dunha república popular de inspiración maoísta, consolidou na práctica un sistema de economía radicalmente agraria, baixo a consigna da evacuación das cidades e destrución da civilización urbana e a súa cultura, consideradas burguesas, a reconstrución social desde as orixes da civilización e a recuperación da cultura khmer ancestral baixo a dirección de Pol Pot, o seu principal líder. Ademais dun férreo control militar sobre a poboación civil, sometida en boa parte a un réxime de traballos forzados, desenvolveron extensos métodos de detención, tortura e asasinatos selectivos en masa, baixo a consigna da chamada «procura do inimigo interno».
Durante os catro anos que durou o seu réxime, desde abril de 1975 a xaneiro de 1979, as súas accións e maneiras de impor a súa política conduciron ao que se coñece como o «xenocidio camboxano», actos que foron xulgados por un tribunal internacional en Phnom Penh por crimes contra a humanidade.
O fin do réxime dos Khmer vermellos chegou en 1979 debido a unha intervención militar de Vietnam no país. A partir dese momento, os Khmer vermellos convertéronse nunha guerrilla aliada dos Estados Unidos e a República Popular da China (debido a que se enfrontaban á nova República Popular de Kampuchea, aliñada con Vietnam e a Unión Soviética) e, unha vez que estes lles retiraron o seu apoio en 1989, adaptáronse e convertéronse nunha guerrilla das que adoitan relacionarse coas economías de guerra.
Orixe do nome
miniatura|Restos de vítimas dos khmer vermellos en Rung Tik (a Cova da auga) ou Rung Khmao (a Cova da Morte) das montañas rochosas de Kampong Trach, na provincia de Kompot. Aínda que o Goberno recolleu a maioría dos restos da rexión de Kampong Trach, aínda poden ser atopados algúns destes. A cova, que ten correntes de auga subterránea, era utilizada como fosa colectiva das persoas asasinadas durante o réxime. O nome "Khmer vermellos" foi a maneira con que os o rei Norodom Sihanuk denominou os membros do Partido Comunista de Camboxa nos anos cincuenta, e así se popularizou a través do francés. Con todo, os membros da organización non o usaban, entre outras cousas porque preferían o xentilicio «kampucheano» a «khmer».
Cara ao poder
O Partido Comunista de Camboxa conformouse en 1951, aínda que nos seus primeiros anos foi parte dependente do Partido Comunista de Vietnam. Nos anos setenta cambiou o nome por Partido Democrático de Kampuchea.
A ideoloxía dos Khmer vermellos mesturaba unha interpretación subxectiva e de extrema esquerda do maoísmo, centrándose na súa exaltación do campesiñado, coas ideas anticolonialistas propias das guerras de liberación nacional. A isto engadiuse o rancor cara á subordinación dos comunistas camboxanos aos vietnamitas. O resultado final foi unha combinación de maoísmo de palabra cun nacionalismo extremo na práctica, chegando a posturas racistas.
Os Khmer vermellos no poder
Cos Khmer vermellos levouse a cabo un xenocidio onde morreu unha cuarta parte dos habitantes de Camboxa, cifra non inferior aos dous millóns de persoas, máis as secuelas que iso significou para o país en xeral. As súas matanzas non se limitaron ao chan camboxano xa que en territorio vietnamita levaron a cabo varias, como o famoso masacre de Ba Chúc (1978).
Pervivencia dos Khmer vermellos (1979-1989)
miniatura|Memorial aos nenos mortos durante o réxime dos Khmer vermellos. O réxime dos Khmer vermellos terminou coa captura de Phnom Penh o 7 de xaneiro de 1979 por parte do exército vietnamita, pondo fin ao réxime de Pol Pot. Así, tras unha rápida campaña iniciada en decembro de 1978 motivada por escaramuzas fronteirizas, o país quedou unha vez máis baixo control estranxeiro, neste caso na órbita vietnamita, na que xa permanecera con anterioridade á colonización francesa.
A pesar do tradicional receo camboxano contra os seus veciños vietnamitas, a insostenibilidade do réxime dos Khmer vermellos facilitou en parte a aceptación do novo ocupante, como mostrou o gran número de desercións de antigos membros do réxime de Pol Pot, que entón constituían a base de poder da apresuradamente proclamada República Popular de Kampuchea.
Neste momento, a facción aínda leal a Pol Pot, que mantiña as siglas da Kampuchea Democrática e exacerbaba o seu discurso nacionalista, retirouse ao oeste do país, nas zonas fronteirizas con Laos e Tailandia, desde onde levou a cabo unha guerra de guerrillas contra o novo réxime.
No plano internacional, a crecente dependencia de Vietnam e da República Popular de Kampuchea con respecto á Unión Soviética tiveron como efecto a inmediata hostilidade da República Popular da China e dos seus aliados antisoviéticos como Tailandia, Singapur e os Estados Unidos. A hostilidade destes poderes ao Goberno de Phnom Penh levou ao mantemento do asento na Asemblea Xeral da ONU por parte da desaparecida Kampuchea Democrática. En canto ao apoio militar, aínda que ditas potencias mantivesen certo apoio a monárquicos e republicanos, eran os Khmer vermellos quen eran percibidos como a facción opositora máis efectiva no campo militar, e a que por tanto recibiría maior cantidade de material.
Para facer máis presentable a súa imaxe ante a comunidade internacional da que agora dependían, en setembro de 1981 os dirixentes da Kampuchea Democrática disolveron formalmente o Partido Comunista de Kampuchea e renegaron do comunismo para declarar o seu apoio á economía de mercado e o respecto á tradición relixiosa, sen por iso reestruturar o seu liderado, é dicir mantendo a Pol Pot, Ieng Sary e Khieu Samphan no poder. Devandito lavado de imaxe permitiu, con todo, un achegamento ás outras faccións antivietnamitas e anticomunistas dos rebeldes, até unificarse en 1982 no chamado Goberno de Coalición da Kampuchea Democrática. Devandito Goberno estaba de facto en mans dos Khmer vermellos, pois mantiveron a carteira de Exteriores, o asento na ONU e o control de máis da metade dos 40 000 milicianos da coalición.
Para chamar a atención internacional, a coalición levou a cabo en 1982 unha ofensiva sobre o oeste de Camboxa, tomando unha serie de posicións das que foron expulsados polo Exército camboxano nunha serie de contraofensivas lanzadas entre 1983 e 1985, tras o cal a fronteira foi fortemente minada.
Ao longo do resto da década de 1980, a situación quedou enquistada nunha forma de conflito de baixa intensidade característico doutros escenarios da Guerra fría. O mantemento de devandito conflito foi minando os recursos e lexitimidade tanto da República Popular de Kampuchea como dos seus aliados vietnamitas, no que algúns autores chamaron "o Vietnam de Vietnam".
A saída do conflito empezou a perfilarse tras a caída do Muro de Berlín en 1989 e a chegada ao poder de Bill Clinton nos Estados Unidos de América. Este cambio de contexto levou a un relaxamento nas relacións entre os actores internacionais. A Unión Soviética, en pleno proceso de desmembramento, perdera capacidade de intervención. Hun Sen asumiu o cargo de primeiro ministro de Camboxa en 1985, pero a pesar disto a comunidade internacional seguiu recoñecendo como Goberno lexítimo do país os Khmer vermellos até 1991. En setembro de 1989 as tropas vietnamitas abandonaron Camboxa. Ao ano seguinte os Estados Unidos deixaron de recoñecer a lexitimidade da coalición opositora e a República Popular da China diminuíu de forma parecida o seu apoio.
Pervivencia dos Khmer vermellos (1989-1999)
O fin da guerra fría e o proceso de paz en curso deixou os Khmer vermellos sen as fontes de apoio externo das que viñan dependendo desde o seu derrocamento do poder en 1979. Enquistada na violencia, dita facción evolucionou de forma parecida a outros grupos insurxentes dos anos 1990, desde unha típica guerrilla da guerra fría, que recibía o seu financiamento dun poder externo, a unha guerrilla depredadora, obrigada a subsistir dos recursos facilmente explotables e comercializables. Neste caso, estes recursos eran a madeira e, en menor medida, as pedras preciosas. Segundo fontes militares tailandesas, os Khmer vermellos obtiñan deste comercio ao redor dun millón de dólares mensuais, aínda que segundo Michael Renner e outros autores a cifra oscilaría entre 10 e 20 millóns mensuais. A explotación da madeira era levada a cabo por parte de empresas tailandesas vinculadas a altos mandos do Exército tailandés (que decretara unha moratoria na talla no seu territorio, debido á deforestación que tamén arrasaba Camboxa), que compraban aos Khmer vermellos licenzas de explotación.
Baldred de Kent
Baldred foi rei de Kent, desde 823 até 826 ou 827.
Khmer vermellos
Pervivencia dos Khmer vermellos (1989-1999)
O evidente risco que este comercio entrañaba para a pacificación da zona levou á ONU a decretar en setembro de 1992 unha prohibición das importacións de madeira camboxana. Tailandia resistiuse a cumprir dita prohibición ata que a ONU a ameazou cun embargo petrolífero. A partir de 1994, unha vez que expirou a prohibición internacional, o novo goberno camboxano aplicou un embargo nacional sobre a exportación de madeira. A partir de entón, o tráfico de madeira ilegal continuou, aínda que por canles máis difíciles. Neste caso, as conexións entre altos mandos dos exércitos camboxano e tailandés permitiron a continuación deste tráfico para o seu beneficio persoal, pero a fonte de financiamento da guerrilla khmer foise restrinxindo progresivamente.
Baldred de Kent
Traxectoria
Ceolwulf I, rei de Mercia, gobernaba Kent directamente, pero en 823 foi deposto por Beornwulf, e por esa mesma época en Canterbury empezaron a emitir moedas co nome de Baldred, rei de Kent. Non é seguro se era independente ou un sub-rei mercio. En 826 ou 827 foi expulsado por Æthelwulf, fillo do rei Egbert de Wessex, e Kent foi gobernado directamente por Wessex desde aquela.
Coñécense dezanove das súas moedas.
Khmer vermellos
Pervivencia dos Khmer vermellos (1989-1999)
No plano político, a pesar de unírense aos Acordos de París, os Khmer vermellos, argumentando que Vietnam mantiña secretamente o control do país, asasinaron máis dun centenar de civís durante o mandato da UNTAC. Mentres, o país converteuse nunha monarquía constitucional baixo o mandato de Hun Sen e o príncipe Norodom Ranariddh; os Khmer vermellos boicoteaban as eleccións e, tras o fracaso dos intentos por integralo no xogo político, o movemento foi ilegalizado en 1994.
O proceso contra os Khmer vermellos
A posibilidade de levar a xuízo aos responsables do xenocidio camboxano viuse obstaculizada por varios factores:
Campionato de Galicia de fútbol 1919/20
O Campionato de Galicia da Serie A 1919/20 foi a sexta edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en decembro de 1919 e rematou en marzo de 1920. O primeiro posto do torneo outorgaba a clasificación para a Copa de España.
Khmer vermellos
O proceso contra os Khmer vermellos
Dos cadros dos Khmer vermellos, unicamente dous foron detidos:
Campionato de Galicia de fútbol 1919/20
Participaron o Vigo Sporting Club, o Deportivo da Coruña, o Real Club Coruña e o Pontevedra Athletic Club, porén o Real Club Coruña retirouse do campionato antes da primeira xornada e o Pontevedra Athletic non se presentou a xoga-los partidos, deixando o torneo nun cara a cara entre o Vigo Sporting e o Deportivo da Coruña. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas.
Khmer vermellos
O proceso contra os Khmer vermellos
Dos cadros sobreviventes que negociaron a súa rendición, tanto a ONU como os organismos de Dereitos humanos sinalan como máximos responsables a:
Tanto Hun Sen como o príncipe Ranaridh fixeron presión para que o tribunal fose camboxano (aínda que admitían a asistencia internacional) e censuraron publicamente o opositor Sam Rainsy por apoiar as teses da ONU dun tribunal internacional. A sospeita da ONU e dos organismos de dereitos humanos radicaba en que a absorción por parte do sistema dos antigos membros dos Khmer vermellos, aínda que facilitase a paz, imposibilitaba un xuízo imparcial dos acusados de xenocidio, no caso de que o tribunal tivese un carácter nacional. Dita sospeita baseábase en que non só a maioría dos membros do Goberno cooperara cos Khmer vermellos ou formara parte destes entre 1975 e 1979 (incluíndo a Hun Sen ou o propio rei Sihanouk) senón que en setembro de 1999, antigos efectivos da guerrilla xa desmobilizados ameazaban cunha nova guerra civil no caso de que se enxuizase os seus líderes. Pola súa banda, o avogado de Ta Mok ameazaba coa apertura de casos paralelos contra tres expresidentes estadounidenses polo apoio prestado aos Khmer vermellos.
O bloqueo da situación fíxose patente en febreiro de 2002, cando a ONU anunciou a súa retirada das negociacións argumentando que non confiaba na neutralidade, obxectividade e independencia dun tribunal camboxano. O tribunal, que foi finalmente designado o 4 de maio de 2006, e que empezou a operar a principios de 2007, tiña unha composición mixta de membros tanto camboxanos como estranxeiros.
Finalmente, o 17 de febreiro de 2009 comezaron os xuízos. O primeiro en enfrontar os cargos de xenocidio foi Kaing Guek Eav, tamén coñecido como "Duch", quen admitiu en agosto do mesmo ano ante o tribunal ter torturado prisioneiros coas súas propias mans.
Campionato de Galicia de fútbol 1919/20
O partido da primeira volta do campionato xogado en Coia entre o Vigo Sporting e o Deportivo da Coruña foi gañado por 5−1 polos olívicos. O 22 de febreiro debían xoga-lo Deportivo da Coruña e o Vigo Sporting en Riazor o encontro correspondente á segunda volta, mais o Vigo Sporting non se presentou alegando que non fora avisado da data do encontro con suficiente antelación e que estaba interesado en que o partido fose asubiado por un árbitro colexiado. A Federación Galega de Fútbol non considerou válidas as alegacións e concedeu os puntos do encontro ó Deportivo, ficando así os dous equipos empatados a 10 puntos na conclusión do campionato. A FGF tamén acordou que o día 29 se xogase en Riazor un encontro de desempate, que finalizou igualado cun 2−2 no marcador. A FGF decidiu que se disputase un novo partido de desempate en Oviedo o día 14 de marzo. O Vigo Sporting enviou unha reclamación á Real Federación Española de Fútbol e esta acordou considera-lo partido xogado o 29 de febreiro como correspondente á segunda volta do campionato, de xeito que xa non se levou a cabo o segundo desempate e foi proclamado campión o Vigo Sporting.
Clasificación
Os puntos dos partidos do R.C. Coruña e do Pontevedra Athletic foron concedidos ós seus rivais non retirados.
The Moises Padilla Story
The Moises Padilla Story é un filme filipino de 1961 dirixido por Gerardo de León. O filme foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 34ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme aínda existe no presente mais precisa restauración.
La Vila Mariners
La Vila Mariners, é o nome da franquía de rugby que engloba a clubs da Comunidade Valenciana e a Rexión de Murcia (España), que participa representando a estas dúas comunidades autónomas na Liga Superibérica
O equipo foi fundado en 2009, e nace aglutinando, nun principio, aos equipos de rugby destas comunidades: o Club de Rugby La Vila que participa na División de Honra e a clubs coma o Universidad de Murcia Rugby (Primeira Nacional) o Tavernes Rugby da rexional valenciana ou o Cartagena RC da rexional murciana, aínda que a súa intención é involucrar no proxecto a todos os clubs do levante español.
A marca deportiva Canterbury of New Zealand viste a esta franquía, ao igual que ás outras cinco participantes.
Orixe do Nome e Escudo
O nome da franquía, Els Mariners, elixiuse pola tradición mariñeira da zona á que representa.
O logotipo ou escudo da mesma é o deus romano Neptuno cun balón de rugby saíndo do nome da franquía.
Historia
Els Mariners participou no partido inaugural da primeira edición da Liga Superibérica que se celebrou nos Campos de Pepe Rojo o 24 de abril de 2009, nun partido no que se enfrontaron aos Vacceos Cavaliers de Castela e León. Contra todo prognóstico gañaron este partido por 12-36. Nesta primeira edición mostráronse intratables durante toda a fase regular da liga, clasificándose en primeiro lugar para a Final Four que se celebrou no Estadio Teresa Rivero do barrio madrileño de Vallecas. Tras unha semifinal na que demostrou a súa superioridade fronte aos Catalunya Blaus Almogàvers, gañando por 36-20, enfrontáronse na final cos Gatos de Madrid, que foi un partido que acabou en empate a 28 e que gañaron os madrileños por diferenza de ensaios.
Lata
Lata pódese referir a:
Provincias Unidas (homónimos)
O trermo Provincias Unidas pode referirse a diversas unidades políticas:
Aisai
Aisai (愛西市, あいさいし, Aisai-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 66,63 km² e a poboación de 65.371 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 981 h/km².
O concello de Aisai limita cos concellos de Inazawa, de Miwa, de Tsushima, de Kanie, de Yatomi (son da prefectura de Aichi); de Kaizu (da prefectura de Gifu); e de Kuwana (da prefectura de Mie).
Historia
A cidade de Aisai foi fundada pola fusión de dous concellos de vila (Saya e Saori) e de dous concellos de aldea (Tatsuta e Hachikai) do distrito de Ama no ano 2005.
Hnúšťa
Hnúšťa (Nyustya en húngaro) é un concello de 68 km² e 7 558 habitantes (2005) situado no distrito Rimavská Sobota da rexión de Banská Bystrica, en Eslovaquia. A principal poboación e capital do concello é Hnúšťa (5 339 habitantes), seguida de Likier (1 559 habitantes) e Hačava (325 habitantes)
Apocynaceae
As Apocynaceae son unha familia das dicotiledóneas que inclúe árbores, arbustos, herbas, ou lianas. Moitas especies son grandes árbores que se atopan na selva tropical, e a maioría son de procedencia dos trópicos e os subtrópicos. Algunhas son herbas perennes da zona tépeda. Estas plantas teñen saiba leitosa e moitas especies son velenosas se se inxiren
Taxonomía
A familia, no seu sentido actual, está dividida en 366 xéneros aceptados (dos 585 descritos a familia Asclepiadaceae esta agora incluída na de Apocynaceae.) que inclúen unhas 4500-5500 especies aceptadas
Hai cinco subfamilias:
Distribución
miniatura|321x321px|Wrightia antidysenterica. As especies desta familia distribúense primordialmente nas rexións tropicais:
Características
As follas son simples, normalmente decusadas, ou verticiladas; carecendo de estípulas. As flores son normalmente espectaculares, simétricamente radiais (actinomorfica), reunidas en inflorescencias cimosas ou racemosas (raramente en fascículos ou solitarias). Son hermafroditas, con (cáliz de 5 lóbulos) ou sen sépalos. As inflorescencias son terminais ou axiales. Os estames están insertos no interior do tubo da corola. O ovario está normalmente situado na parte superior.
A froita é unha drupa, ou baga, unha cápsula ou un folículo.
Fitoquímica
As apocináceas teñen as seguintes características fitoquímicas: Presentan na maioría das veces alcaloides carbolínicos e outros alcaloides indólicos. Detectáronse iridoides nalgúns xéneros (Plumeria, Rauwolfia e Allamanda) Tamén presentan proantocianidinas, cianidina e delfinidina. Poden presentar kaempferol e/ou quercetina. Atopouse ácido ursólico. Os azucres son transportados como sacarosa ou como oligosacáridos. A fisioloxía C3 reportouse en Apocynum, Nerium, Pachypodium, Plumeria e Rhazya. O metabolismo CAM foi reportado directamente en Carissa (non-suculenta) e Pachypodium.
Usos
Algunhas plantas desta familia tiveron unha importancia económica no pasado.
O mollo leitoso da Namibia Pachypodium foi usado como veleno para impregnar as puntas das frechas.
Os xéneros seguintes son plantas ornamentais: Amsonia (estrela azul), Nerium (adelfa), Vinca (pervinca), Carissa, Allamanda (trompeta dourada), Plumeria (frangipani), Thevetia (noz afortunada), Mandevilla (flor da sabana).
Rauvolfia cafra é a "árbore da Quinina", de Suráfrica. Rauvolfia serpentina ou "raíz de serpe" da India fornece os alcaloides reserpina e rescinamina.
Algúns son fontes de drogas, tales como glicosida, relacionado co funcionamento do corazón: Acokanthera, Apocynum, Cérbera, Nerium, Thevetia e Strophanthus.
O xénero Apocynum usouse como fonte de fibras polos nativos americanos.
Barreiros (homónimos)
O topónimo galego Barreiros pode referirse a:
As Saíñas, Celeiro de Mariñaos, Barreiros
As Saíñas é un lugar da parroquia de Celeiro de Mariñaos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres).
España directo
España Directo (ẼD) é un programa informativo emitido a través de La 1 de Televisión Española. Trátanse temas de denuncia, interese humano, social, sucesos, festas, cultura, curiosidades, gastronomía e préstase unha grande atención ao mundo rural.
O programa iniciou as súas emisións o 6 de xullo de 2005, sendo presentado por Pilar García Muñiz ou Mercedes Torre, que eran substituídas en ocasións por Beatriz Simó e María Ibáñez. No entanto, foi cancelado o 30 de xuño de 2011. Finalmente, debido a que os programas emitidos en tardes de La 1 sacaban malos datos de audiencia trala súa cancelación, a cadea decidiu recuperar o formato desde o 15 de xullo de 2013. Dende os inicios desta segunda etapa ata o 15 de xuño de 2014, o programa estivo presentado por Marta Solano e dende o 15 de setembro de 2014 por Roberto Leal ata a actualidade.
Primeira etapa (2005-2011)
España Directo comezou a súa andadura en La 1 de TVE, o 6 de xullo do ano 2005 con Pilar García Muñiz á fronte do programa que se emitía de luns a venres de 18:00 a 19:15; Ricardo Medina puxo en marcha o programa coa fórmula que lograra o éxito en Telemadrid con Madrid Directo desde 1993. Tralo verán, tempo de rodaxe e proba do programa, en setembro de 2005 foi renovado e sumouse á oferta das tardes de La 1; un ano despois o 26 de novembro de 2006 tralos bos resultados de audiencia obtidos comezou a edición dominical do programa, que duraba preto de tres horas, desde as 18:00 ata as 21:00, e que estaba presentado por Mercedes Torre, reporteira ata entón e substituta de Pilar nalgunhas ocasións.
O programa celebrou os seus 500 programas cunha roda de prensa no estudo.
O 2 de xaneiro de 2008, tras dous anos e medio en antena, España Directo estreou estudo, cun cambio de decorado, trasladouse desde o Estudo 5 ao Estudo 2 en Prado del Rey; tamén estrearon liña gráfica e cabeceira; iso si a música característica do programa mantívose. Nesta nova etapa optouse polas cores laranxas e brancos, abandonando o vermello e marrón que ademais do laranxa e o branco predominaran na primeira etapa.
Logo de dirixilo durante mil programas e convertelo en líder das tardes, Jorge Pérez Vega tomou a substitución a Ricardo Medina en xaneiro de 2009.
Desde o mes de abril de 2011 introducíronse máis medios técnicos e humanos de TVE para reducir a factura que Televisión Española paga polo programa á produtora Mediapro.
O 11 de maio de 2011, as imaxes en directo do derrubamento do campanario dunha igrexa en Lorca trala segunda réplica do terremoto sufrido ese mesmo día deron a volta ao mundo, o reporteiro, Julio Muñoz Gijón, xunto a Mercedes Torre, relatou en directo a catástrofe natural que azoutou á cidade murciana; ese día o programa durou tres horas en directo desde Lorca. Ao día seguinte todo o equipo do programa desprazouse ata Lorca, un equipo de catro reporteiros do programa encabezados pola súa presentadora Mercedes Torre narraron a situación da localidade 24 horas despois do terremoto.
O 15 de xuño de 2011, o Consello aprobou poñer fin ao magazine de actualidade, tras varios meses de debate sobre a súa continuidade con medios propios ou a súa cancelación. O formato de Mediapro, dixo adeus «con la mejor de nuestras sonrisas» (co mellor dos nosos sorrisos) o 30 de xuño para ser substituído por telenovelas e outros espazos.
Segunda etapa (2013-2014)
En xullo de 2013, Televisión Española decidiu recuperar o formato de España Directo para tratar de mellorar os datos das tardes de La 1. Así, o formato reestreouse o 15 de xullo sendo presentado por Marta Solano, substituída en ocasións por Miriam Moreno ou Renata Rota.
Terceira etapa (2014-)
En verán de 2014, Marta Solano iniciou as súas vacacións, sendo substituída por Renata Rota. Non obstante, aínda que todo apuntaba que Marta se reincorporaría ao programa en setembro, os servizos informativos de Televisión Española recolocárona na área de deportes do Telediario. Deste modo, a cadea fichou a Roberto Leal para facerse cargo de España Directo, formato no que o xornalista se deu a coñecer. Además, aínda que o programa mantivo o seu espírito informativo, incorporou algunhas seccións con colaboradores. Entre elas, Sandra Daviú encárgase do corazón e a crónica social, Begoña Villacis ocúpase da parte de actualidade e sucesos, e Pedro Santos colabora nunha sección de zapping.
Estrutura
Trátase dunha sucesión de reportaxes de actualidade, denuncias dos espectadores, festas, tradicións populares e conexións en directo con faladoiro entre os reporteiros do programa e a presentadora. Ademais, hai un espazo de cociña que conta con receitas sinxelas e económicas elaboradas desde diferentes restaurantes españois e en ocasións tamén cociñan con famosos ou con xente anónima desde as súas casas.
Indicios de plaxio de formato
Telemadrid presentou unha demanda contra TVE ao ver indicios de que este programa era idéntico ao emitido en Telemadrid baixo o nome Madrid Directo. O Xulgado do Mercantil número 6 de Madrid ditou unha sentenza na que condenou a Televisión Española e Mediapro a cesar a emisión e produción, respectivamente, do programa no ámbito da Comunidade de Madrid ao observar que o programa presentaba un formato idéntico. A demanda foi finalmente retirada ao alcanzar un acordo Telemadrid, Televisión Española e Mediapro.
Espazos derivados
Despois da primeira cancelación, o programa seguiu desde o 11 de xullo de 2011 ata o 23 de setembro de 2011, na cadea de televisión laSexta, baixo o nome de Verano Directo e presentado desde os estudos centrais de laSexta por Cristina Villanueva. Durante as primeiras dúas semanas o programa emitíase desde as 15:25 ata as 17:10 horas. Máis tarde, o programa cambiou de hora e pasou a emitirse de 18:00 a 20:00 horas. Tralo final do verán, desde do 5 de setembro do mesmo ano, o programa cambiou de nome e de hora, chamándose Tarde Directo e emitíndose entre as 18:00 e as 19:30 horas. O programa foi finalmente cancelado por baixa audiencia e emitiu o seu último programa o venres 23 de setembro.
Premios e candidaturas
A continuación detállanse algúns dos premios recibidos polo programa.
Baptisterio
miniatura|O baptisterio de [[Parma.]] Co nome de baptisterio desígnanse as pequenas igrexas e capelas destinadas á administración do bautismo, xa estean illadas das grandes basílicas (aínda que sempre próximas a estas), encostadas a elas ou dentro das mesmas. Construíronse en edificio á parte na época do emperador romano Constantino, sendo xa raro atopalos así a partir do século VII. En cambio, dispuxéronse como capela en todas as parroquias a partir de devandito século. Coñécese tamén co nome de baptisterio ó lugar ou sección da igrexa dedicado ó bautismo, no cal sitúase a pía bautismal.
Cando os baptisterios se erixían en edificio separado elevábanse sobre planta circular ou poligonal e coroábanse cunha cúpula de idéntica planta que se sostiña por arcos apoiados nunha columnata concéntrica ao muro. O seu interior adornábase con mosaicos e pinturas e no centro do plano alzábase a gran pía bautismal de pedra. Case todos os baptisterios dedicáronse a Xoán o Bautista e non se fundaban senón nas cidades que tiñan bispo.
O baptisterio paleocristián de San Giovanni in Fonte, na Catedral de Nápoles, considérase o máis antigo de Occidente. É soado e típico, entre outros, o baptisterio da Basílica de San Xoán de Latrán que data da época de Constantino. Con el compite o mausoleo de Santa Constanza que probablemente serviu tamén de baptisterio na mesma época; o primeiro elevábase sobre planta octogonal e o segundo, sobre planta circular.
Tamén se erixiron desde o século XV numerosos baptisterios illados en Francia, no Norte de África, en Exipto, en Siria e nalgunhas outras rexións de Oriente. En España, apenas se coñecen baptisterios con esta característica.
Suppiluliumas I
Traxectoria
Suppiluliumas comezou a súa carreira como conselleiro e xeneral de Tudhaliyas III, daquela con base en Samuha. En calidade de tal venceu os inimigos dos hititas en Hayasa e os kaskas. Ambos inimigos estaban daquela unidos ao redor de xefes carismáticos; destes Karanni fundou algo semellante a unha corte real en Hayasa, e Piyapili estivo a piques de facelo entre os Kaska. Suppiluliumas e Tudhaliyas derrotaron estes intentos, de xeito que de novo a corte hitita se puido volver a establecer en Hattusa.
Nalgún momento, Suppiluliumas depuxo e probabelmente asasinou o seu señor. Algúns sacerdotes despois trasladaron isto ao fillo, sucesor e biógrafo de Suppiluliumas: Mursilis II, tratando isto como un crime permanente de toda a dinastía.
Suppiluliumas aproveitouse do tumultuoso reinado do faraón Akhenaton, e tomou o control de territorios exipcios en Siria, incitando a varios vasalos dos exipcios a rebelárense.
O seu éxito deu folgos á viúva do rei exipcio Nibhuruyira (identificado usualmente con Akhenaton ou Tutankhamon) a escribirlle unha carta, pedíndolle que lle enviase a un dos seus fillos como marido e gobernar Exipto, xa que ela non tiña herdeiro e non quería casar cun plebeo. Suppiluliumas despachou un embaixador a Exipto para investigar; este relatou que a situación era como se lle describira e o rei decidiu aproveitar esta oportunidade; desgraciadamente, o príncipe Zannanza morreu no camiño, e a alianza por casamento nunca chegou a se consumar.
Suppiluliumas estaba furioso por este xiro dos acontecementos e lanzou os seus exércitos contra os estados vasalos de Exipto en Canaán e a Siria setentrional, capturando moitos territorios.
Desgraciadamente, moitos dos prisioneiros exipcios portaban unha enfermidade que arrasou o corazón do reino hitita e levou á morte tanto ao propio Suppiluliumas I como ao seu sucesor, Arnuwandas II.
Os Anais de Suppiluliumas, compilados despois da súa morte polo seu fillo Mursilis II, é unha importante fonte de primeira man para o século –XIV. Unha da cartas de Suppiluliumas, dirixida a Akhenaton, conservouse no arquivo de Akhenaton (EA 41). Expresa a súa esperanza de que as boas relacións existentes entre Exipto e Hatti baixo o pai de Akhenaton poidan continuar no reinado do novo rei Akhenaton.
Tupaia (xénero)
Tupaia é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos escandentios, que é o tipo da familia dos tupaíidos, e a que máis especies comprende.
Cárcere verde
Cárcere verde é unha novela escrita por Xavier Alcalá, publicada en 1990 por Editorial Galaxia.
Tupaia (xénero)
Descrición
O xénero foi descrito en 1821 polo naturalista británico Thomas Stamford Raffles, en ''Trans. Linn. Soc. Lond., 13: 256, que sinalou como especie tipo a Tupaia ferruginea Raffles, 1821, até entón coñecida como Sorex glis Diard, 1820 , xa que cando Diard e Duvaucel describiron por primeira vez estra especie en 1820, considerábana como un esciúrido do xénero Sorex.''.
Bandeira de Luxemburgo
A bandeira de Luxemburgo (en luxemburgués: Lëtzebuerger Fändel, en alemán: Flagge Luxemburgs, en francés: Drapeau du Luxembourg) consiste en tres bandas horizontais, vermella, branca e azul, pudendo ser as súas proporcións 1:2 ou 3:5.
Tupaia (xénero)
Etimoloxía
Tupaia deriva do malaio tupai, "esquío" ou "pequeno animal que semella un esquío".
Bandeira de Luxemburgo
Deseño
De acordo co Règlement Grand-Ducal de 27 de xullo de 1993, as cores da bandeira son:
Cárcere verde
Traducións
Ao castelán polo propio autor co título de Contra el viento publicado en 1993 por Editorial SM, Col. Gran Angular.
Tupaia (xénero)
Clasificación
Na actualidade, segundo o MSW, o SIIT e a UICN, no xénero recoñécensa as especies seguintes:
Bandeira de Luxemburgo
Historia
Luxemburgo non posuíu ningunha bandeira até 1830, cando se instou aos patriotas amosar as súas cores nacionais. A bandeira de Luxemburgo é moi semellante á dos Bandeira dos Países Baixos, aínda que difire desta na cor do azul, que no caso da luxemburguesa é azul claro.
Pavillón
O león vermello é o pavillón oficial paras buques rexistrados en Luxemburgo. Utilízase para o transporte fluvial e marítimo, así como para a aviación. Este indicador baséase no Escudo de armas de Luxemburgo e é usado como a insignia para evitar a posibilidade de que o pavillón sexa confundida coa dos Países Baixos. A bandeira consiste en dez raias brancas e azuis cun león vermello de lingua amarela con coroa superposto. A proporción axeitada desta pavillón é de 5:7.
O Réglement Grand-Ducal de 27 de xullo de 1993 define as cores do pavillón como:
Discusión sobre a bandeira
miniatura|180px|dereita|Estandarte do león vermello. O 5 de outubro de 2006, o deputado Michel Wolter presentou unha proposta lexislativa para substituír a actual bandeira nacional polo pavillón do león vermello. Sostivo que a bandeira actual é confundida frecuentemente co dos Países Baixos e que, por outro lado, o león vermello era máis popular, máis estético e de maior valor histórico. Wolter tamén afirmou que falara persoalmente o asunto cunhas trescentas persoas, a maioría dos cales expresaron o seu apoio á súa iniciativa.
O 24 de outubro de 2006 unha iniciativa local chamada Initiativ Roude Léiw(iniciativa León Vermello) organizou unha rolda de prensa explicando a súa intención de apoiar o proxecto de Wolter. As súas primeiras accións incluíron a distribución de adhesivos co pavillón para coche, unha petición e unha enquisa. Un obstáculo para a substitución da bandeira podería ser que os veciños da provincia belga de Luxemburgo utilizan un escudo de armas semellante ao da bandeira do león vermello. Ademais, o estado alemán de Hesse tamén incorpora un deseño, semellante dalgún xeito, no seu escudo e bandeira.
Tim Peake
Timothy Nigel Peake, nado en Chichester o 7 de abril de 1972, é un astronauta británico que formou parte da misión Soiuz TMA-19M e foi membro das expedicións 46 e 47 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Peake graduouse como oficial na Real Academia Militar de Sandhurst en 1992 e máis tarde na Escola de Pilotos de Proba do Imperio en 2005. Na Universidade de Portsmouth graduouse en dinámica e avaliación de voo en 2006.
Foi seleccionado como astronauta pola ESA en maio de 2009, participando na misión Soiuz TMA-19M e sendo membro das expedicións 46 e 47 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 185,92 días no espazo.
Grupo PVC
O grupo PVC na clasificación máis común das bacterias é un clado con nivel de superfilo, que comprende os filos Planctomycetes, Verrucomicrobia e Chlamydiae (de onde se orixinan as súas siglas), xunto con Lentisphaerae e o filo candidato OP3 e as Poribacteria (estas últimas discutidas). Na clasificación de Cavalier-Smith o grupo denomínase Planctobacteria, con algunha diferenza na súa composición.
Para Cavalier-Smith as Planctobacteria son unha división (equivalente a filo). Esta clasificación de Cavalier-Smith non é moi seguida pola xeneralidade da comunidade científica. Cavalier-Smith postulou que as Planctobacteria probablemente perderan ou reduciran as súas paredes celulares de peptidoglicano dúas veces. Na megaclasificación de Cavalier-Smith, as Planctobacteria están dentro do infrarreino Gracilicutes e comprenden as clases: Chlamydiae, Lentisphaerae, Planctomycetes e Verrucomicrobia. Estas clases nas outras clasificacións teñen categoría de filo.
Velaquí un cladograma do superfilo PVC:
Probas moleculares
Atopáronse outras probas adicionais da existencia deste clado. Entre elas a presenza de proteínas de tipo de recubrimento de membrana, de tubulina, síntese de esterol e a presenza de ADN condensado.
Estudos de proteínas adicionais deste superfilo proposto suxiren que as Poribacteria poderían estar separadas deste clado. As Planctomycetes poden ser basais con respecto ao clado Chlamydiae-Verrucomicrobia-Lentisphaerae.
Fantômas (grupo musical)
Fantômas é un supergrupo de metal experimental formado en 1998 en California. O nome é tirado dun personaxe de novelas moi populares en Francia durante a primeira guerra mundial.
Historia
A banda formouse cando o vocalista Mike Patton compuxo un feixe de temas despois da fin da súa anterior banda, Faith No More. Patton entón enviou as composicións orixinais aos seus amigos agardando formar un supergrupo. Eses amigos eran o guitarrista Buzz Osborne (de The Melvins), o baixista Trevor Dunn (de Mr. Bungle, a banda que Patton formou na universidade) e o batería Igor Cavalera (de Sepultura). Cavalera declinou o ofrecemento, pero recomendou a Dave Lombardo de Slayer, que aceptou a invitación.
No verán do 2005 a banda estivo de xira por Europa con Terry Bozzio na batería, porque Lombardo estaba de xira con Slayer. Lombardo volveu á banda para as últimas datas da xira, que rematou o 15 de setembro do 2005, porén, hai rumores de que Bozzio será o encargado da batería nun futuro álbum de Fantômas.
O 13 de maio do 2006, Patton revelou a billboard.com que un quinto álbum de Fantômas estaba en proxecto. En novembro do 2008, Rock-A-Rolla, unha revista de música alternativa baseada en Reino Unido, revelou en exclusiva a través da súa web que a banda estaba traballando no novo álbum e procurarían lanzalo en xuño do 2009. Porén, no número de maio/xuño da revista, nunha entrevista con Greg Werckman, este afirmou que Patton aínda non comezara a gravar o seguinte álbum da banda.
Estilo
A pesar de que as súas raíces están no heavy metal, a súa música toca realmente moitos máis xéneros, e caracterízase polo seu sentido do humor. Patton rara vez canta letras convencionais coa banda, preferindo o seu propio estilo bizarro de cantar.
Galería de imaxes do mosteiro de San Salvador de Asma
Galería de imaxes do mosteiro de San Salvador de Asma, situado no concello de Chantada.
Setembro na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de setembro na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
Viola brava
A viola brava ou violeta brava (Viola riviniana), é unha flor do xénero Viola da familia das violáceas. É natural de toda Europa e do norte de África (Alxeria, Marrocos, Tunisia) até o Líbano. É común nos prados húmidos e corredoiras sombrizas de toda Galiza.
Setembro na cultura popular galega
O mes tamén se coñece co nome de San Miguel.
Refraneiro
thumb|250px|Agosto madura e setembro vendima as uvas. miniatura|200px|Se queres mel, por San Miguel. miniatura|250px|Temperá é a castaña que por setembro regaña.
Viola brava
Descrición
Follas simples, pecioladas, de limbo suborbicular e base a xeito de corazón; as basais, en roseta e as caulinares, alternas; con estípulas filamentosas.
La Voz del Pueblo (Ribadeo)
La Voz del Pueblo foi un periódico quincenal editado en Ribadeo entre 1910 e 1913.
Traxectoria
Subtitulado Órgano independiente de defensa social y local, apareceu o 1 de maio de 1910. Fundado e dirixido por Celestino Pérez Andrade. De tendencia republicana e católico, constaba de catro páxinas e tirábase na imprenta asturiana de Manuel Méndez, en Luarca. Na presentación declara ser unha publicación imparcial e estar destinada ós obreiros, e tiña como lema "es de concorida y de consideración a la dignidad humana dentro de la vida social, y de tolerancia en el campo ideológico de las teorías y de las creencias". Entre os seus colaboradores figuraron Francisco Lanza e Camilo Cancio Quindós.
Viola brava
Descrición
Flores sen cheiro, solitarias, de cor azul violeta, de até 25 mm de diámetro, cigomorfas (de simetría bilateral). Periantio con 5 sépalos agudos e 5 pétalos, o inferior dos cales presenta un esporón. Androceo formado por cinco estames, coas anteras aplicadas arredor do ovario, que é unilocular, con estilo sinxelo. Florean no período de abril a maio no hemisferio norte.
Froito glabro, duns 10 mm, tipo cápsula, dehiscente en tres valvas, expulsando as sementes, que son de cor acastañada e miden uns 2 mm.
Hábitat
En Galiza é moi común nos bosques e prados, sendo a especie de Viola máis común das carballeiras, clareiros de bosque e prados húmidos e sombrizos do país, acompañada moitas veces de cáncaros e fentos. En Galiza florea entre marzo e xuño.
Taxonomía
Viola riviniana foi descrita por Rchb. e publicado en '' Iconogr. Bot. Pl. Crit. 1: 81'', no ano 1823. Foi nomeada en honra do botánico alemán, Augustus Quirinus Rivinus (1652-1722).
Usos e aplicacións
Medicinal contra a tose, sudorífica e expectorante. Obtéñense esencias que se utilizan en perfumaría.
Son purgantes e vomitivas cando se comen, polo que o gado as rexeita.
Captain EO
Captain EO é un filme musical dirixido por Francis Ford Coppola que foi estreado en 1986. Foi exhibido nos parques de atraccións de Disney entre 1986 e 1996. O produtor executivo do filme foi George Lucas. Captain EO naceu como un ambicioso e innovador proxecto con tecnoloxía de última xeración para a época e efectos visuais nunca antes vistos.
Michael Jackson é o protagonista que interpreta o Capitán EO. No filme utilizáronse para as cancións Another Part of Me (máis tarde incluída no álbum Bad) e We are here to change the world, creada expresamente para a curta, e que no 2004 sería incluída na colección de cancións de Michael Jackson titulada Michael Jackson: The Ultimate Collection.
Xavier Estévez
Polo nome de Xavier Estévez podemos referirnos a:
Agustín Abadía
Agustín Abadía Plana, coñecido como "Tato" Abadía, nado o 15 de abril de 1962 en Binéfar (Huesca), é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Na actualidade adestra a SD Logroñés.
Chien-Shiung Wu
Chien-Shiung Wu (吳健雄, 吴健雄, Wú Jiànxióng), nada en Liuhe (Taicang, Jiangsu) o 31 de maio de 1912 e finada en Nova York o 16 de febreiro de 1997, foi unha física experimental chinesa-estadounidense que realizou contribucións significativas no campo da física nuclear. Traballou no Proxecto Manhattan axudando a desenvolver o proceso de separación do metal de uranio e os isótopos de uranio-238 por medio da difusión gasosa. Realizou tamén o chamado experimento Wu, que contradice a hipotética lei de conservación da paridade. Este descubrimento deu como resultado que os seus colegas Tsung-Dao Lee e Chen Ning Yang gañasen o premio Nobel de física en 1957, e con el Wu obtivo o premio Wolf de Física dúas décadas despois, en 1978. A súa experiencia na física experimental provocou que a comparasen en ocasións a Marie Curie, recibindo os alcumes de "a Primeira Dama da Física", "a Madame Curie Chinesa" e a "Raíña da Investigación Nuclear".