cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Portugués brasileiro
Hai varias diferenzas entre o portugués europeo e o portugués brasileiro, especialmente no vocabulário, pronuncia e sintaxe, principalmente nas variedades vernáculas; nos textos formais as diferenzas tamén existen, mais son ben menores. Debido á forte influencia que o portugués brasileiro sufriu doutros idiomas, especialmente do tupí, a diferenza entre a linguaxe escrita e a falada tornouse ben maior da do portugués europeo. O estabelecemento do Acordo Ortográfico de 1990, xa en vigor no Brasil desde 1 de xaneiro de 2009, visou a unificación da grafía das dúas variantes da lingua portuguesa, creando unha ortografia común que garantiría unha grafía única para 98% das palabras.
Debido á importancia do Brasil no Mercosur e na UNASUL, esta variante é ensinada nos países da América do Sur e nos principais socios económicos do Brasil. Tamén hai falantes de portugués brasileiro como lingua materna nos países onde hai grandes comunidades brasileiras, particularmente nos Estados Unidos, Xapón e en diversos países da Europa, como Portugal, Alemaña, Reino Unido, Francia e España. De feito, é a variación da lingua portuguesa máis estudada no mundo. No Xapón, nos Estados Unidos, e, sobre todo, en América Latina, é ensinada a variante brasileira para estudantes estranxeiros da lingua portuguesa.
William Baer
William Baer, nado o 29 de decembro de 1948 en Geneva, Nova York, é un escritor, editor, tradutor de portugués a inglés, e académico estadounidense. Recibiu unha bolsa Guggenheim, unha bolsa Fulbright para desenvolver en Portugal e unha bolsa de escritura creativa da National Endowment for the Arts.
Primeiros anos e formación
Foi criado no Bronx e en Wayne, Nova Jersey. Despois de se licenciar cun B.A. en Inglés na Universidade Rutgers, recibiu un máster na Universidade de Nova York. Realizou a súa tese de doutoramento na Universidade de Carolina do Sur baixo a dirección de James Dickey, antes de asistir aos Johns Hopkins Writing Seminars de David St. John e John Barth, onde obtivo un máster en Escritura Creativa. Tamén se graduou na Facultade de Artes Cinematográficas da Universidade de Carolina do Sur cun máster en Cine, recibindo o Premio Jack Nicholson de guión.
Actividade literaria
Baer é autor de seis libros de poesía, entre eles The Unfortunates, gañador do Premio de Poesía T. S. Eliot (da TSU), "Borges" and Other Sonnets, e "Bocage" and Other Sonnets, gañador do X. J. Kennedy Poetry Prize. Outros seus libros inclúen traducións do portugués (como Luís de Camões; Selected Sonnets), o libro de texto Writing Metrical Poetry, e cinco coleccións de entrevistas, incluíndo Classic American Films: Conversations with the Screenwriters. En 2015 publicáronse dúas coleccións da súa ficción curta: Times Square and Other Stories e One-and-Twenty Tales. Máis recentemente, publicou dúas novelas: Companion e New Jersey Noir.
Nacionalismo bosníaco
miniatura|Bandeira da República de [[Bosnia e Hercegovina (1992–1998). Esta bandeira converteuse nun símbolo importante para a nación bosníaca.]] O nacionalismo bosníaco (en bošnjaštvo) é o nacionalismo que afirma que os bosníacos son unha nación e promove a identidade e unidade cultural dos bosníacos. Tanto no pasado coma no presente, o nacionalismo bosníaco baseouse en gran parte nun enfoque para preservar a integridade territorial de Bosnia e Hercegovina e para garantir a unidade nacional e cultural e os dereitos dos bosníacos.
William Baer
Publicacións periódicas
En 1989, William Baer foi o editor fundador de The Formalist, unha pequena revista de poesía que tivo un papel importante no renacemento da poesía formalista (New Formalism). Tamén foi editor de poesía e crítico de cine na revista Crisis. É o director fundador do St. Robert Southwell Institute, e anteriormente foi director de The Evansville Review, da University of Evansville Press, editor colaborador de Measure, e director fundador de The Evansville Review, de Richard Wilbur Poetry Series, do Howard Nemerov Sonnet Award, e do Willis Barnstone Translation Prize.
Nacionalismo bosníaco
Historia
O máis antigo vestixio da identidade bosníaca procede da Bosnia medieval e carecía de calquera connotación relixiosa. A situación mantívose inalterada durante todo o período otomán, con termos como "Boşnaklar", "Boşnak taifesi", "Bosnalı takımı", "Bosnalı kavmi" (todos os cales queren dicir "o pobo bosníaco") sendo usados para describir aos bosníacos nun sentido rexional.
William Baer
Publicacións periódicas
En 1995, William Baer recibiu unha bolsa de escritura creativa da NEA en ficción, e os seus contos foron publicados en revistas como The Iowa Review, Kansas Quarterly, The Chariton Review e The Dalhousie Review.
Teatro
As obras de William Baer foron producidas en máis de trinta teatros estadounidenses, entre eles o Chicago Dramatists e o Metropolitan Playhouse of New York. Un drama recente, Three Generations of Imbeciles, recibiu o premio New Works of Merit Playwriting Award e foi elixido para os rexionais do Festival de Teatro American College de Kennedy Center de 2013.
Concello de Ludvika
Ludvika é un concello sueco (kommun) do condado de Dalarna. A súa capital é Ludvika. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 26 449 habitantes.
Roy Hodgson
Roy Hodgson, nado en Croydon o 9 de agosto de 1947, é un exfutbolista e exadestrador inglés, que dende marzo de 2023 dirixe o Crystal Palace da Premier League. Adestrou 22 equipos diferentes en oito países durante os seus 47 anos como adestrador. Comezou a súa carreira como técnico en 1976 en Suecia, co Halmstads BK, facendo historia ao gañar dúas ligas suecas, as primeiras da historia do club. Tras adestrar varios equipos máis e de gañar outras cinco ligas suecas co Malmö, en 1992 converteuse no técnico da selección de Suíza, que levaba sen disputar un gran torneo dende a década de 1960, e logrou clasificala para o Mundial de 1994 (no que chegou a oitavos de final) e para a Eurocopa de 1996. De 2006 a 2007 adestrou a selección de Finlandia, levándoa ata o 33º posto da clasificación mundial da FIFA, o máis alto da súa historia, e dirixiu a selección de Inglaterra entre 2012 e 2016. Tamén adestrou entre outros o Inter de Milán, o Blackburn Rovers, o Grasshoppers, o FC Copenhague, o Udinese, o Fulham, o Liverpool, o West Bromwich Albion, o Crystal Palace e o Watford. É o adestrador de máis idade en ter dirixido na Premier League, con 74 anos e 286 días, despois de ter superado a anterior marca de Bobby Robson.
Orixe e infancia
Nado en Croydon, súa nai era panadeira e seu pai, Bill, condutor de autobús ao sur do Río Támese e fan do Newcastle United. A familia de Hodgson vivía no mesmo edificio que o futuro futbolista Steve Kember, compañeiro de clase de Roy. Os dous xogaron no equipo de fútbol da escola, un equipo do que tamén formaba parte Lennie Lawrence. Mentres cursaba o sixth form, uniuse á súa clase Bob Houghton, que ía desempeñar un papel destacado na súa carreira.
Como futbolista
Xogou no equipo xuvenil do Crystal Palace, pero non conseguiu chegar ao primeiro equipo. Pasou por equipos máis modestos como o Tonbridge e o Gravesend & Northfleet, e aos 23 anos obtivo o título de adestrador. En 1971 ingresou no Maidstone United, onde actuou como xogador e como axudante do xogador-adestrador, o seu antigo compañeiro Bob Houghton.
En 1972, despois dun ano en Maidstone, fichou polo Ashford Town de Kent, ao tempo que traballaba tamén como profesor de Educación Física na Alleyn's School ao sur de Londres. Ao ano seguinte, trasladouse á cidade surafricana de Pretoria para xogar no Berea Park, a pesar do boicot deportivo que nese momento existía sobre o país africano debido ao apartheid. En 1974 regresou a Inglaterra para xogar dúas últimas tempadas no Carshalton Athletic. De novo gañou a vida dando clases, esta vez no Monks Hill Comprehensive.
Halmstad
Comezou a súa carreira como adestrador en 1976 no Halmstads BK da Allsvenskan de Suecia, a onde chegou recomendado polo seu amigo Bob Houghton, adestrador do Malmö FF. A pesar de levar dous anos loitando por non descender e de que a prensa o daba como favorito para perder a categoría ese ano, a chegada de Hodgson supuxo unha revolución no equipo, que deu a sorpresa proclamándose campión de liga por primeira vez na súa historia. Ao ano seguinte debutou na Copa de Europa, caendo na primeira rolda ante o Dynamo Dresden.
Pasou cinco anos en Halmstad, gañando un segundo campionato de liga en 1979.
Bristol City
En 1980 pasou ao corpo técnico do Bristol City, na súa Inglaterra natal, onde foi asistente de Bob Houghton de 1980 a 1982 e adestrador principal de xaneiro a abril de 1982. Debido aos problemas económicos do club non tivo éxito e foi destituído despois de catro meses no cargo.
Oddevold e Örebro
En 1982 volveu a Suecia para facerse cargo do IK Oddevold da segunda división, a metade da tempada 1982. Non conseguiu salvar ao club do descenso, ao rematar 11º, a un punto da salvación. En 1983 fichou polo Örebro SK, tamén de segunda. Na súa primeira tempada no club de Örebro acabou terceiro, mentres que na segunda proclamouse campión. Con todo, non puido ascender á Allsvenskan, ao perder na promoción de ascenso contra o Mjällby AIF.
Malmö FF
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Roy_Hodgson_%281987%29.jpg/170px-Roy_Hodgson_%281987%29.jpg|miniatura| Hodgson en 1987|esquerda En 1985 converteuse no adestrador do Malmö FF, club que dirixiu ata 1989, conquistando cinco campionatos de liga consecutivos, e proclamándose en 1986 e 1988 campión sueco, ao gañar tamén os play-offs polo título. Ademais sumou ao palmarés do club dúas Copas de Suecia, nas tempadas 1985/86 e 1988/89.
O maior éxito europeo de Hodgson en Malmö produciuse na seguinte edición da Copa de Europa (1989/90), cando o equipo sueco eliminou ao Inter na primeira rolda, gañando 1-0 na casa e empatando 1-1 en San Siro. Na segunda rolda, o Malmö perdeu ante Mechelen. O Malmö ofreceulle un contrato vitalicio, pero el rexeitouno.
Neuchâtel Xamax
En xullo de 1990 deixou Suecia e fichou polo Neuchâtel Xamax. Na súa primeira tempada en Suíza, rematou terceiro tanto na primeira fase da liga como na segunda, clasificándose para a Copa da UEFA. Na seguinte tempada, o Xamax quedou quinto na primeira fase e despois rematou segundo na segunda fase, perdendo o título ante o Sion por só dous puntos. En Europa, o equipo de Hodgson eliminou na primeira rolda ao Floriana de Malta e na segunda gañou por un resultado global de 5-2 ao Celtic de Glasgow. Na terceira rolda quedou emparellado co Real Madrid ao que derrotou pola mínima no partido de ida no estadio da Maladière, pero quedou eliminado tras perder no Bernabéu por 4-0.
Selección suíza
O 26 de xaneiro de 1992 tomou o lugar de Uli Stielike como adestrador da selección de Suíza, mentres que Stielike asumiu o posto de Hodgson no Neuchâtel Xamax. Stielike tiña a maior porcentaxe de vitorias de tódolos seleccionadores suízos ata entón, pero os seus números acabaron sendo superados polos de Hodgson.
A selección suíza non se clasificaba para un gran torneo internacional desde o Mundial de 1966, pero con Hodgson no banco conseguiu regresar é elite, logrando meterse no Mundial de 1994, despois de perder só un partido durante a fase de clasificación nun grupo no que estaban Italia, Portugal e Escocia. O gran rendemento da selección helvética, que quedou a un só punto de Italia, fixo que ascendese ata a terceira posición da Clasificación mundial da FIFA.
Xa no Mundial, nos Estados Unidos, Suíza quedou encadrada no Grupo A con Romanía, Colombia e o equipo anfitrión. Cunha calor extrema, no primeiro partido o equipo de Hodgson, pouco preparado para esas temperaturas, empatou 1-1 cos estadounidenses no Pontiac Silverdome. Na segunda xornada derrotou por 4-1 ao forte equipo de Romanía, clasificándose para a seguinte fase, a pesar de perder o terceiro encontro diante dos colombianos. Nos oitavos de final enfrontouse á España de Javier Clemente, perdendo por tres goles a cero.
A selección suíza clasificouse tamén para a Eurocopa de 1996, perdendo de novo só un partido durante a clasificación para rematar primeiro do Grupo 3. Coa praza asegurada na Eurocopa, Hodgson deixou o combinado helvético o 15 de novembro de 1995, para centrarse no seu traballo como adestrador do Inter de Milán, club polo que fichara un mes antes.
Parte do éxito de Hodgson co equipo nacional suízo foi negociar coa Super Liga para que os xogadores internacionais adestrasen con el os luns e os martes despois de xogar cos seus clubs na fin de semana, creando así un ambiente de club na selección.
Inter de Milán
Antes da Eurocopa, Hodgson fichou polo Inter de Milán, da Serie A italiana, club ao que adestrou de 1995 a 1997. Cun importante investimento, dirixu unha fase de reconstrución no club, que viña de rematar as dúas últimas ligas na 13ª e na 6ª posicións respectivamente. Substituíu no banco ao galego Luis Suárez, que se ocupou interinamente do equipo durante varias xornadas trala destitución de Ottavio Bianchi. Hodgson levou o equipo á sétima praza ao remate da tempada 1995/96, clasificándose para a Copa da UEFA.
En 1997, o equipo lombardo, no que destacaban futbolistas como Paul Ince, Javier Zanetti ou Youri Djorkaeff, acadou a final da Copa da UEFA, a última que se disputou en formato de ida e volta. O rival do Inter foi o Schalke 04, e o partido de ida acabou con vitoria pola mínima do equipo alemán no Parkstadion. No encontro de volta Iván Zamorano empatou a final nos últimos minutos, forzando unha prórroga que rematou sen goles. Na quenda de penaltis posterior, os xogadores do Inter non estiveron acertados e caeron por 4-1, e os afeccionados do Inter comezaron a lanzarlle obxectos a Hodgson, que acabou deixando o equipo tras ese encontro. Foi substituído por Luigi Simoni para a derradeira xornada de liga, na que o Inter acabou terceiro.
Blackburn Rovers
A continuación regresou ao fútbol inglés despois de 15 anos de ausencia e fichou polo Blackburn Rovers. Comezou a súa primeira tempada no club (1997/98) con excelentes resultados, ocupando varias xornadas o liderado da Premier League e chegando a metade da liga na segunda posición, só por detrás do Manchester United de Alex Ferguson. Hodgson recibiu o premio ao Adestrador do Mes da Premier League en dúas ocasións, en agosto e decembro de 1997.
Con todo, o rendemento do Blackburn baixou drasticamente na segunda metade da tempada e o equipo acabou a liga na sexta posición, asegurando na derradeira xornada a clasificación para a Copa da UEFA.
Volta ao Inter
A finais de abril de 1999 volveu ao Inter de Milán para dirixir o equipo nas últimas xornadas da tempada 1998/99, sendo o cuarto adestrador da tempada despois de que pasasen polo banco Luigi Simoni, Mircea Lucescu e Luciano Castellini. Co equipo na novena praza da liga, comezou cunha vitoria por 4-5 sobre a Roma, con goles de Ronaldo (2), Zamorano (2) e Simeone, e rematou a tempada no oitavo posto.
Grasshoppers
A continuación iniciou unha nova etapa en Suíza, como adestrador do Grasshoppers. Dirixiu ao equipo durante unha tempada, acadando o cuarto posto tanto na liga como nos play-off polo título.
Copenhague e Udinese
En xullo de 2000 trasladouse a Dinamarca para adestrar o FC København, que levaba dous anos sen pasar do sétimo posto na Superliga de Dinamarca. Con Hodgson no banco, o club da capital norueguesa proclamouse campión de liga despois de case unha década, con cinco puntos sobre o segundo clasificado, o Brøndby. Ademais gañou a Supercopa de Dinamarca de 2001 tras derrotar por 2-0 ao Silkeborg.
No verán de 2001 deixou Copenhague e fichou polo Udinese, equipo italiano da Serie A. En decembro do mesmo ano, co club no noveno posto e clasificado para os cuartos de final da Copa Italia, Hodgson foi despedido despois despois de afirmar, supostamente, que se arrepentía de ter asumido o cargo, podendo ter elixido un club mellor. Máis tarde negou ter feito eses comentarios, pero recoñeceu que quería marchar, polo que se alegrou de ter sido despedido.
Viking
En xullo de 2004 mudouse a Noruega, o único dos países escandinavos no que aínda non tiña traballado. Alí dirixiu o Viking, que estreaba novo estadio, o Viking Stadion, e onde substituíu a Bjarne Berntsen, que deixou o equipo para adestrar a selección feminina de Noruega. Aínda que rematou noveno en liga, gañou un posto na Copa da UEFA 2005/06 grazas á clasificación de xogo limpo da UEFA. Na seguinte campaña eliminou no torneo europeo ao Rhyl e ao Austria Viena, clasificándose para a fase de grupos. Gañou por 1-0 ao Monaco, pero só puido ser cuarto entre cinco equipos, empatado a puntos co terceiro, e quedando eliminado pola diferenza de goles.
Completou a Tippeligaen de 2005 na quinta praza, a cinco puntos do primeiro posto. Deixou o cargo en decembro de 2005 para converterse no adestrador da selección de Finlandia.
Selección finesa
Estaba previsto que comezase a súa etapa como seleccionador finés en xuño de 2006, pero a súa dimisión como adestrador do Viking en decembro de 2005, adiantou a súa chegada á selección a xaneiro de 2006. Os seus primeiros partidos ao cargo de Finlandia enfrontárono a Arabia Saudita e Corea do Sur nun torneo amigable a finais de xaneiro. Disputou cinco partidos amigables máis (tres empates e dúas derrotas) antes de iniciar a fase de clasificación para a Eurocopa de 2008. Sumou seis vitorias e acabou na cuarta posición do Grupo A, quedando a só 3 puntos de clasificar a Finlandia para un gran torneo por primeira vez na súa historia.
Fulham
Para a tempada 2009/10 o club londiniense reforzouse con futbolistas como o lateral dereito Stephen Kelly e os centrocampistas Bjørn Helge Riise, Damien Duff e Jonathan Greening. O equipo de Hodgson realizou excelentes actuacións na Europa League, que iniciou na terceira rolda previa. Gañou tres dos seis partidos na fase de grupos, logrando a clasificación para a seguinte fase no derradeiro partido, derrotando por 2-3 ao Basel no St. Jakob-Park. Nas seguintes roldas, o Fulham eliminou ao Shakhtar Donetsk por un resultado global de 3–2, á Juventus por 5–4 e ao Wolfsburg, campión alemán, por 3–1.
O 29 de abril de 2010, Hodgson dirixiu o Fulham na primeira gran final europea dos seus 130 anos de historia. Esta disputouse no HSH Nordbank Arena de Hamburgo e o rival do club inglés foi o Atlético de Madrid de Quique Sánchez Flores. Diego Forlán e Simon Davies conseguiron cadanseu gol, rematando o tempo regulamentario con empate a un. Preto do final da prórroga Forlán volveu marcar e deulle o título ao Atlético. Na Premier o Fulham acabou 12º.
En maio de 2010, Hodgson foi elixido Adestrador do Ano da LMA. O 30 de xuño de 2010, o Liverpool Echo adiantou que Hodgson ficharía polo Liverpool despois de que o club acordase un pago de dous millóns de libras como compensación ao Fulham. O anuncio produciuse tras semanas de especulacións tras a marcha de Rafa Benítez.
Liverpool
O 1 de xullo de 2010, Hodgson foi anunciado oficialmente como novo técnico do Liverpool, co que asinou un contrato de tres anos.
Tras fichar a Milan Jovanović e Joe Cole, Hodgson debutou á fronte do equipo nun amigable contra un dos seus antigos clubs, o Grasshoppers, o 21 de xullo, que rematou cun empate sen goles. O 29 de xullo dirixiu o seu primeiro partido oficial, nunha vitoria por 0-2 contra o FK Rabotnički macedonio na Europa League. O seu primeiro partido en liga foi contra o Arsenal, e acabou en empate a un gol, despois de que o seu gardameta Pepe Reina marcase en propia meta no último minuto. O club incorporou ao porteiro Brad Jones, os defensas Danny Wilson e Paul Konchesky, os centrocampistas Christian Poulsen e Raul Meireles, e reincorporou o lateral Fábio Aurélio, que deixara o club a principios do verán. Ademais traspasou a varios dos xogadores que se ficharan na era Benítez, como Albert Riera, Diego Cavalieri e Javier Mascherano, mentres que Alberto Aquilani foi cedido á Juventus e Emiliano Insúa ao Galatasaray.
O 29 de agosto chegou a primeira vitoria do novo Liverpool de Hodgson, derrotando ao West Bromwich Albion por 1-0 en Anfield.
Despois diso, o Liverpool tivo unha serie de malos resultados, incluída a eliminación da Copa da Liga a mans do Northampton Town, da League Two (cuarta categoría do fútbol inglés), tras perder na quenda de penaltis no propio Anfield. O Liverpool caeu ata a antepenúltima posición da liga tras sete xornadas, o que provocou un ruxerruxe sobre unha posible destitución do adestrador.
Tres vitorias consecutivas na Premier, incluída unha vitoria por 2-0 sobre o líder, o Chelsea, levaron o equipo ata a metade superior da táboa e reduciron as especulacións. O novo propietario do club, John W. Henry, declarou o seu apoio a Hodgson.
Con todo, o técnico acabou abandonando o club por mutuo acordo na mañá do 8 de xaneiro de 2011, sendo Kenny Dalglish o seu substituto.
West Bromwich Albion
O 11 de febreiro de 2011 asinou contrato co West Bromwich Albion ata xuño de 2012. Substituíu no banco a Roberto Di Matteo, que fora destituído tras unha mala xeira de resultados, co equipo na 17ª praza da liga.
Oxford Internet Institute
O Oxford Internet Institute (OII) é un departamento universitario multidisciplinario da Universidade de Oxford dedicado ó estudo da información, da communicación, e da technology, e forma parte da Social Sciences Division desta universidade inglesa. Ten a súa sede en tres sitios de Saint Giles, en Oxford, propiedade do Balliol College.
Roy Hodgson
West Bromwich Albion
Con Hodgson como técnico, o West Brom conseguiu cinco vitorias e cinco empates nos 12 partidos que restaban, incluída unha importante vitoria por 2-1 en The Hawthorns ante o Liverpool. Deste xeito o equipo acabou a campaña na 11ª posición da táboa, o seu mellor resultado en tres décadas.
Oxford Internet Institute
Función
A actividade investigadora realizada céntrase na influencia que Internet ten no ámbito social da vida en liña co propósito de axudar a conformar as políticas, prácticas de Internet no mundo contemporáneo. Dende 2001, o Oxford Internet Institute activou unha das máis prestixiosas "Escolas de Doutoramento de Verán" no campo da investigación en internet e da empresa. Ademais de ser o membro inglés do World Internet Project, tamén leva a cabo anualmente a Oxford Internet Survey. Coa súa publicación, ofrécese información sobre o desenvolvemento do uso de Internet no Reino Unido, pero tamén novas interesantes sobre o impacto da rede no resto do mundo. Os investigadores do Instituto informaron de que no 2013 as entradas de Wikipedia máis controvertidas en Francia foron a de Ségolène Royal e a de UFO ("ovni").
Roy Hodgson
West Bromwich Albion
Na seguinte campaña, a pesar das continuas lesións no equipo, entre elas a grave rotura de ligamentos de Zoltán Gera, o West Brom mantívose afastado dos postos de descenso durante toda a campaña. O 29 de abril de 2012, a prensa inglesa informou de que a Asociación Inglesa de Fútbol (FA) lle ofrecera a Hodgson o posto de seleccionador de Inglaterra. Foi nomeado seleccionador dous días máis tarde, pero continuou dirixindo o West Brom ata o final da tempada 2011/12. Preto do final da competición conseguiu unha histórica vitoria contra o Liverpool en Anfield, a primeira do West Brom alí dende 1967. Finalmente, o equipo de Hodgson rematou 10º, sendo este o mellor resultado do club desde 1981.
Oxford Internet Institute
Historia
O Oxford Internet Institute foi fundado por Derek Wyatt e Andrew Graham, Master do Balliol College, e abriu en 2001 cun financiamento inicial de 10 millóns de libras esterlinas providas pola Fundación Shirley e 5 millóns de financiamento público do Higher Education Council of England. O primeiro director do departamento foi o profesor William Dutton. O actual director é o profesor Philip N. Howard.
Roy Hodgson
Selección inglesa
O 14 de maio converteuse oficialmente no adestrador da selección inglesa, coa que asinou un contrato de catro anos.
Eurocopa de 2012
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Roy_Hodgson_Euro_2012_vs_Italy_%28cropped%29.jpg/170px-Roy_Hodgson_Euro_2012_vs_Italy_%28cropped%29.jpg|miniatura| Hodgson á fronte de [[Selección de fútbol de Inglaterra|Inglaterra na Eurocopa de 2012.|esquerda]] Antes da Eurocopa de 2012 Hodgson recibiu as súas primeiras críticas, cando deixou fóra da lista inicial de xogadores ao excapitán Rio Ferdinand. O seleccionador defendeu a súa decisión por "motivos futbolísticos", alegando a falta de participacións de Ferdinand na selección nacional nos últimos tempos, datando o seu último partido internacional de xuño de 2011, e tamén a súa forma física. O adestrador de Ferdinand, Alex Ferguson, coincidiu con Hodgson, afirmando que na Eurocopa "xogas algo así como un partido cada catro días. Rio Ferdinand non podería facelo". Trala lesión do central Gary Cahill, Hodgson elixiu para o seu posto ao lateral do Liverpool Martin Kelly, o que lle valeu as críticas do representante de Rio Ferdinand, Jamie Moralee, que o acusou de faltarlle o respecto a Ferdinand.
Hodgson debutou á fronte de Inglaterra nun partido amigable disputado o 26 de maio en Oslo. Inglaterra gañou a Noruega por 0-1, sendo esta a primeira vitoria dos ingleses contra Noruega en 32 anos. Na preparación para a Eurocopa, Hodgson engadiu a Ray Lewington, Gary Neville e o adestrador de porteiros Dave Watson ao seu equipo de adestradores.
En xuño deu inicio a Eurocopa de 2012, á que, segundo a prensa inglesa, Inglaterra chegaba cunhas expectativas considerablemente máis baixas do habitual. O primeiro partido oficial de Hodgson como seleccionador inglés acabou cun empate 1-1 con Francia, no primeiro partido do Grupo D. Enfrontouse a Suecia no segundo partido e tras unha hora de xogo perdía por 2-1. Substituíu entón a James Milner por Theo Walcott, e este marcou case inmediatamente o gol do empate e minutos máis tarde deulle unha asistencia a Danny Welbeck, que culminou a remontada, conseguindo así a primeira vitoria inglesa sobre Suecia nun partido oficial en toda a historia. No último partido da fase de grupos Wayne Rooney marcou un solitario gol contra Ucraína, co que Inglaterra se clasificou como primeira de grupo.
Nos cuartos de final empatou sen goles con Italia e acabou caendo por 4-2 na quenda de penaltis. Con todo, o equipo de Hodgson recibiu eloxios pola súa boa organización defensiva e por ser un rival difícil de vencer.
En agosto de 2012, Inglaterra alcanzou por primeira vez na súa historia a terceira posición na clasificación mundial da FIFA.
Mundial de 2014
Na fase de clasificación para o Mundial de 2014, Inglaterra quedou encadrada no Grupo H xunto a Moldavia, Montenegro, Polonia, San Marino e Ucraína. Iniciou a campaña o 7 de setembro de 2012, cunha contundente vitoria por 0-5 sobre Moldavia, empatando a continuación 1-1 ante Ucraína.
Nun amigable no estadio de Wembley o 6 de febreiro de 2013, Inglaterra venceu a Brasil por 2-1, na que foi a súa primeira vitoria contra o equipo suramericano en 23 anos. Os ingleses retomaron a fase de clasificación para o Mundial o 22 de marzo, cunha vitoria por 0-8 fronte a San Marino no Estadio Olímpico dese país. Os goles foron anotados por sete goleadores diferentes, sendo Jermain Defoe o único que repetiu. Foi a maior goleada de Inglaterra desde que vencera a Turquía por 8-0 en outubro de 1987.
En xullo de 2013, a FA anunciou que Hodgson dirixiría un encontro amigable da selección inglesa sub-21, contra Escocia sub-21. Inglaterra gañou o encontro por 6-0 en Bramall Lane.
O 15 de outubro de 2013, Inglaterra gañou a Polonia por 2-0 en Wembley, con goles de Wayne Rooney e Steven Gerrard, clasificándose para o Mundial de xeito invicto. O 12 de maio de 2014 anunciou a súa lista de 23 xogadores para o torneo, na que se incluía a Ross Barkley do Everton e a Raheem Sterling do Liverpool, pero non a Ashley Cole, que anunciou a súa retirada do fútbol internacional tras quedar fóra.
Eurocopa de 2016
Tralo Mundial, Inglaterra caeu ata o 20º posto 20 da clasificación mundial da FIFA, a súa peor posición desde maio de 1996. En agosto de 2014 Hodgson nomeou a Wayne Rooney como novo capitán de Inglaterra, tras a retirada de Steven Gerrard do fútbol internacional.
O combinado inglés comezou a fase de clasificación para a Eurocopa 2016 cunha vitoria por 2-0 contra Suíza, con dous tantos de Danny Welbeck. Concluíu a fase de clasificación con dez vitorias en dez partidos, converténdose na quinta selección nacional en clasificarse para unha Eurocopa cun 100% de efectividade. Hodgson recibiu eloxios nos medios de comunicación por darlle ao equipo un estilo de xogo máis ofensivo e por concederlle oportunidades a varios xogadores novos prometedores.
Inglaterra empezou a Eurocopa de 2016 empatando 1-1 contra Rusia e a continuación derrotou a Gales por 2-1, con tantos anotados por Vardy e Sturridge. No terceiro encontro empatou sen goles ante Eslovaquia, polo que pasou á seguinte fase como segunda de grupo. Con todo, foi eliminada nos oitavos de final pola sorprendente Islandia, que remontou o gol inicial de Rooney con dúas dianas de Sigþórsson e Sigurðsson. A actuación inglesa na Eurocopa custoulle a Hodgson duras críticas na prensa inglesa.
Crystal Palace (1ª etapa)
O 12 de setembro de 2017 regresou ao Crystal Palace máis de 40 anos despois da súa marcha, substituíndo no banco a Frank de Boer. O equipo viña de perder os catro primeiros partidos de liga da tempada sen marcar ni un só gol, e, a pesar de que perdeu tamén os tres partidos seguintes á chegada de Hodgson, acabou por mellorar notablemente o seu xogo, escalando ata a 11ª praza final na liga, converténdose así no primeiro equipo na historia da Premier en lograr a permanencia despois de perder os primeiros sete partidos.
O 18 de maio de 2021, despois de lograr a permanencia, anunciou que deixaría o club ao final da tempada.
Crystal Palace (2ª etapa)
O 21 de marzo de 2023 anunciouse o seu regreso ao Crystal Palace, substituíndo ao cesado Patrick Vieira.
Vida persoal
Aínda que durante a súa xuventude xogou no Berea Park da Liga Nacional de Fútbol de Suráfrica, unha liga só para brancos durante a época do apartheid, posteriormente manifestou a súa admiración por Nelson Mandela, e afirmou que só xogara en Suráfrica por motivos futbolísticos e non por crenzas políticas. En agosto de 1999 dirixiu unha selección mundial nun partido benéfico en homenaxe a Mandela.
Foi nomeado Cabaleiro de Primeira Clase da Orde do León de Finlandia en setembro de 2012. O 22 de xaneiro de 2014 recibiu un doutoramento honoris causa pola Universidade de York.
En 2018 recibiu o título de Freeman do Distrito de Croydon. En 2022 foi condecorado como Comandante da Orde do Imperio Británico (CBE), recibindo a súa medalla de mans do príncipe Guillerme, presidente da Asociación de Fútbol.
Universidade de Manchester
miniatura| Edificio Whitworth, Oxford Road miniatura| O Museo de Manchester A Universidade de Manchester, en inglés University of Manchester, é unha universidade pública de Manchester, Inglaterra.
Historia
A universidade formouse en 2004 ao unir a Universidade Victoria de Manchester (fundada en 1851) e a UMIST (fundada en 1824) e desde entón algúns dos edificios foron demolidos e construídos outros novos no seu lugar.
Os antigos edificios da UMIST están no campus de Sackville Street e os da antiga Universidade de Manchester no campus de Oxford Road. Hai un campus residencial máis ao sur no suburbio de Fallowfield. Os primeiros edificios da universidade datan de 1872 (oeste de Oxford Road) e foron ocupados polo Owens College en 1873. Desde a década de 1950 as instalacións para a ciencia e a tecnoloxía ocuparon unha zona ao leste de Oxford Road e a facultade de medicina trasladouse alí a principios dos anos 70.
Estudantes e persoal
En 2007-08, tiña máis de 40.000 estudantes estudando 500 programas académicos, máis de 10.000 empregados e uns ingresos anuais de £ 637 millóns. É a maior universidade dun só campus do Reino Unido.
Institucións
miniatura| O mapa do campus
Biblioteca
miniatura| Biblioteca John Rylands A John Rylands University Library é a biblioteca e o servizo de información da universidade. Formouse en xullo de 1972 a partir da fusión da biblioteca da Universidade Victoria de Manchester coa John Rylands Library. O 1 de outubro de 2004 uniuse á biblioteca do Instituto de Ciencia e Tecnoloxía da Universidade de Manchester (UMIST) pola fusión das dúas universidades.
A biblioteca principal está no campus de Oxford Road da Universidade e as coleccións especiais están na Biblioteca John Rylands, Deansgate, no centro da cidade. A Biblioteca é unha National Research Library (un premio do Higher Education Funding Council for England ): a única no norte de Inglaterra.
Helen Gardner
Para a crítica novelista australiana, véxase Helen Garner.
Helen Louise Gardner, coñecida como Helen Gardner, nada en febreiro de 1908 en Londres e finada o 4 xuño de 1986 preto de Oxford, foi unha crítica literaria británica e estudosa de Ciencia Literaria da Universidade de Oxford.
A Paínza
O topónimo galego A Paínza pode referirse a:
Helen Gardner
Traxectoria
O traballo de Gardner inclúe edicións de textos críticos, monografías sobre poetas individuais, investigacións históricas literarias e consideracións metodolóxicas fundamentais. A súa edición de texto anotado sobre John Donne e a súa monografía sobre o traballo de TS Eliot foron consideradas innovadoras.
Carabus lineatus
Carabus lineatus é unha especie de escaravellos da familia dos carábidos, que se encontra en España, Portugal e Francia.
Subespecies
Esta especie ten catro subespecies:
Descrición
Adoita ter de 23 a 30 milímetros de longo cun ancho de 9 milímetros, pero tamén se encontran exemplares máis pequenos nalgúns lugares. Son alongados e lixeiramente arqueados. Como regra xeral, as costelas lonxitudinais dos élitros son negras, a cabeza, o pronoto e o resto dos élitros son de cor verde dourada moi variable, azulada ou cobre. Tamén se describiron formas negras. A cabeza está estirada cara adiante. As mandíbulas superiores son longas e en forma de media lúa, máis curvadas no interior cara á punta, pero non dobradas. As antenas de once segmentos xiradas e moi por diante dos ollos. Pronoto alongado e cun suco lonxitudinal e coas esquinas traseiras longas e terminadas de forma redondeada ou lixeiramente bicudas. Nos élitros hai tres costelas. Ás de ancho reducido pero longas.
As larvas teñen tres pares de patas fortes, moi móbiles, escuras e queratinizadas. No noveno segmento abdominal teñen uns apéndices dirixidos cara arriba, os cercos. Os escudos dorsais cobren o ancho do corpo e as mandíbulas son longas. O clípeo non é dentado nin redondeado senón triangular.
Bioloxía
Os adultos e larvas son depredadores. Camiñan polo chan e soben aos troncos das árbores, buscando vermes, eirugas e outros insectos pola noite. Despezan a presa coas mandíbulas e mestúrana con zumes dixestivos regurxitados e a papa resultante trágana.
Hibernan como insectos completamente desenvolvidos e reprodúcense na primavera seguinte. Poden atoparse ata o outono. Son máis comúns en abril, e hai un segundo máximo a finais do verán. A oviposición ocorre de abril a maio, e as larvas aparecen dúas semanas despois.
Vive en carballeiras e soutos, bosques mixtos con bidueiros, faias, piñeiros, acivro, bosques aluviais e ás veces en bosques de eucaliptos. Pero tamén se pode atopar en prados, pastos, áreas ruderais, xardíns e hortas. Xeralmente vive por debaixo dos 300 m de altura, pero pode encontrarse desde en praias ata a 1500 m de altura.
Distribución
Encóntrase en dúas zonas separadas no norte da península Ibérica. O núcleo da súa área de distribución esténdese desde a cordilleira Cantábrica a través dos Pireneos ata o sur de Francia, e na cordilleira Ibérica tamén penetra un pouco máis ao sur. A segunda zona encóntrase ao sur do río Douro en Portugal.
Festival de Eurovisión 1962
Debido ao feble sistema de votación, onde apenas 3 países (de 16) eran puntuados por cada país, Austria, Bélxica, España e os Países Baixos partillaron o derradeiro lugar, con 0 puntos. Por primeira vez na historia, houbo "puntos nulos".
Local
esquerda|miniatura|250x250px|O Villa Louvigny, no [[Luxemburgo (cidade)|Luxemburgo.]] O Festival de Eurovisión de 1962 ocorreu na capital de Luxemburgo. A cidade do Luxemburgo é unha comuna de Luxemburgo con status de cidade, pertencente ao distrito de Luxemburgo e ao cantón de Luxemburgo.
O festival en si realizouse no Villa Louvigny, no sur do Luxemburgo, que foi a sede da Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion, o antecesor do actual RTL Group. Está localizado nun grande parque, ó Parque Municipal, no barrio Ville Haute do centro da cidade.
Formato e vídeo
O vídeo introdutorio comezou cunha vista aéreo da Villa Louvigny. Mentres a orquestra interpretou o instrumental de "Nous les amoureux", a canción vencedora do festival de 1961, a cámara ofreceu unha imaxe da sala, e enfocou ó público e, finalmente, á orquestra.
A presentadora foi Mireille Delannoy, que abriu a noite co inevitábel "Boa noite, Europa!", seguido da mesma apertura nalgunhas linguas dos países participantes. Concluíndo con: "Boa noite, millóns de amigos!".
A decoración lembraba as mansións do século XVI con adornos e flores. O salón principal estaba cheo de personalidades, principalmente francesas, convidadas pola Télé Luxembourg. A orquestra, os artistas e o cadro de votación foron colocados no mesmo escenario, a orquestra á esquerda, os artistas no centro e o cadro de votación á dereita. O pano de fondo que cubría ós artistas tiña unha entrada, unha balaustrada de ferro forxado, columnas e xanelas. Polas xanelas podíase ver un ceo pintado de estrelas.
Unha nova regra for introducida, o límite das cancións a 3 minutos de duración. Esta regra segue vixente a día de hoxe.
As cancións participantes foron interpretadas sen presentación individual. Un pequeno incidente ocorreu após a a canción de Francia, un corte da corrente xeral apagou as luces do auditorio, deixándoo ás escuras.
Alemaña, con Conny Froboess e a súa canción "Zwei kleine Italiener" (en galego: dous pequenos italianos) era unha das grandes favoritas á vitoria. Con todo, ficou no 6º lugar, con apenas 9 puntos.
Despois da derradeira música, pareceu que podía entrar un participante sorpresa. Realmente, tratábase do famoso pallaso Achille Zavatta que representou "Zavattaland" e tocou distintos instrumentos musicais que incluso colleu dos músico da orquestra, antes de ser "detido" por dous mozos de seguridade.
Votación
Un novo sistema de votación for utilizado.
Cada país tivo un xulgado formado por 10 xuíces que asinaban 3, 2 e 1 punto as súas 3 canción favoritas. Sumando os puntos totais de todos os xuíces de cada país quedou unha lista cas cancións favoritas dese país. As tres cancións favoritas recibiron 3 puntos, 2 puntos e 1 punto, respectivamente.
Resultados
A orde de votación foi ó contrario da orde de actuación dos países no festival, sendo a seguinte: [[Ficheiro:Map_of_Eurovision_1962.gif|dereita|miniatura|302x302px|
]]
5 puntos
Os países que recibiron 5 puntos foron os seguintes :
Mestres
Cada actuación tivo que levar un mestre de orquestra de seu para acompañar os artistas do seu país.
Artistas que repetiron
En 1962, os artistas que repetiron foron:
O representante da Suíza, Jean Philippe, tornouse o primeiro artista a representar dous países, representando á Francia en 1959, con "Oui, oui, oui, oui", que terminou en 3º lugar.
Transmisión
As canles de televisión responsábeis da difusión do festival por televisión e por radio foron as seguintes cadeas televisivas :
Manuel Outumuro
Manuel Outumuro Conde, nado na Merca o 9 de setembro de 1949, é un fotógrafo galego.
Traxectoria
O seu estudio de Barcelona creou a imaxe gráfica e comunicación visual de famosos deseñadores de moda. Como fotógrafo publicou en diferentes revistas internacionais (Vogue, Elle, Zest) e españolas (Telva, Fotogramas, Woman, La Vanguardia, el Mundo, Elle, El País e especialmente e dunha forma continuada en Marie Claire). A cámara de Outumuro é unha testemuña excepcional documentando a historia da indumentaria neste último cambio de século. As súas fotografías de moda, organizadas nun amplo arquivo con máis de 10.000 negativos e unha gran cantidade de material dixital, constitúen un documento único que reflicte unha parte da historia da moda nestes últimos vinte anos. Este material segue ampliándose coas súas continuas colaboracións en diversas publicacións.
Noutra vertente, o seu arquivo constitúe tamén unha memoria visual única onde se atopa gran parte da historia do cine español dos últimos 25 anos. Por diante da cámara de Outumuro pasaron e seguen pasando case todos os actores, actrices e directores do noso cine, así como un gran número de personalidades de diferentes ámbitos culturais.
Entre os seus últimos proxectos, cabe destacar o ser comisionado polo Ministerio de Cultura e a Fundación Balenciaga para fotografar os traxes históricos do novo Museo Cristóbal Balenciaga.
Foi galardoado en varias edicións cos premios Lux de Ouro da Asociación de Fotógrafos Profesionais e recibiu varios Laus de Ouro. Foi distinguido co premio ARI como mellor fotógrafo do ano 2002 outorgado pola Asociación de Editores de Revistas de Información. O seu estudio de Barcelona, asentado no Palacio Palmerola (século XVII), recibiu o Premio ACCA 2002 (Associació de Crítics d’Art de Catalunya) á iniciativa privada da recuperación do patrimonio.
En 2022 recibiu no Carnegie Hall de Nova York un premio Lucie pola súa traxectoria no mundo da fotografía de moda.
Pudinga
miniatura|Unha sección puída de pudinga de Hertfordshire. As pudingas son un tipo de conglomerado formado por croios caracteristicamente redondeados cuxa cor adoita contrastar coa matriz de gran fino que os rodea, xeralmente areosa, e co cemento. Os croios redondeados de cor contrastada dánlle a este tipo de conglomerados a aparencia de uvas ou pudin. Hai diferentes tipos de pudingas, con diferenzas en composición, orixe e distribución xeográfica. Exemplos de pudingas de diferentes tipos son as pudingas de Hertfordshire, Schunemunk, Roxbury e illa de St. Joseph (illa Drummond).
Concello de Lomma
Lomma é un concello sueco (kommun) do condado de Escania, que pertence á área metropoltana de Malmö (Stormalmö). A súa capital é Lomma. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 24 683 habitantes.
O Batán, Galdo, Viveiro
O Batán é un lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Evolución diverxente
right|miniatura|Os [[pimpíns de Darwin son un claro e famoso exemplo de evolución diverxente no cal unha especie ancestral radia en certo número de especies descendentes con características similares e diferentes.]]
A evolución diverxente é a acumulación de diferenzas entre poboacións estreitamente relacionadas dentro dunha especie que dá lugar a unha especiación, é dicir, á formación de especies diferentes. A evolución diverxente dáse normalmente cando dúas poboacións quedan separadas por unha barreira xeográfica (como na especiación alopátrica ou na peripátrica) e experimentan diferentes presións selectivas que dan lugar a adaptacións ao seu novo ambiente. Despois de moitas xeracións e unha evolución continua, as poboacións xa son menos capaces de hibridarse entre si. O naturalista norteamericano J. T. Gulick (1832-1923) foi o primeiro que usou o termo "evolución diverxente", e o seu uso fíxose xeral na literatura evolutiva moderna. Os exemplos clásicos de diverxencia na natureza son a radiación adaptativa dos pimpíns das illas Galápagos ou as diferenzas de coloración en poboacións de especies que vive en diferentes hábitats como nos ratos Chaetodipus intermedius e nos lagartos Sceloporus undulatus.
O termo pode aplicarse tamén en evolución molecular, como nas proteínas que derivan de xenes homólogos. Tanto en xenes ortólogos (resultantes dun evento de especiación) coma nos xenes parálogos (resultantes da duplicación xénica) poden ilustrar a evolución diverxente. Por medio da duplicación de xenes faise posible que ocorra evolución diverxente entre dous xenes dentro dunha mesma especie. As semellanzas entre as especies que diverxeron débense á súa orixe común, polo que ditas semellanzas son homoloxías. A diferenza disto, a evolución converxente prodúcese cando se orixina independentemente en grupos diversos unha adaptación, creando estruturas análogas como as ás de aves e insectos.
Creación, definición e uso
Crese que o termo evolución diverxente foi utilizado por primeira vez por J. T. Gulick. A evolución diverxente defínese como a adquisición por dous grupos da mesma especie de diferentes características para acomodarse a ambientes e presións sociais diferentes. Exemplos desas presións son a predación, fontes de alimentos e competición por conseguir parella. Os oídos timpánicos que teñen certos insectos nocturnos crese que son o resultado de que necesitan oír os ultrasóns que emiten os seus depredadores na escuridade nocturna para detectalos e evitalos. Os insectos diúrnos, que non teñen que temer o ataque de predadores nocturnos, xeralmente carecen deses oídos timpánicos.
Causas
Os animais experimentan evolución diverxente por diversas razons. As principais son: presenza ou ausencia de predadores, cambios no medio ambiente e o momento en que certos animais son máis activos.
Predadores
A falta de depredadores (aves ou mamíferos predadores) en certos grupos de gaivotas do xénero Rissa que aniñaban en paredes de cantís causou que ese grupo particular de gaivotas tridáctilas ou garruchos perdese o seu comportamento ancestral de acoso ao predador que presentaba anteriormente para protexer as crías. O comportamento de acoso que normalmente teñen pérdese nas gaivotas tridáctilas que pasan a residir nesa área na que hai unha ameaza moi baixa dos depredadores cara ás súas crías. O comportamento de acoso foi desenvolvido orixinalmente para protexer os niños que se facían a nivel do solo contra predadores como mamíferos, outras aves e réptiles.
Medio ambiente
As características da propia área de nidación en paredes de cantís foron tamén responsables de que esas poboacións de gaivotas tridáctilas perdesen o seu comportamento de acoso contra os predadores, porque os pequenos mamíferos predadores que son pequenos dabondo como para poder meterse entre as fendas dos cantís onde están as gaivotas, non teñen a capacidade de trepar ata alí, e as aves predadoras non poden manobrar ben no seu voo preto da parede do cantil e son moi afectadas polas condicións climatolóxicas.