cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekspress
Ekspress-AT 1
Construído por RSCC, ten unha masa de 1672 kg e leva a bordo 32 transpondedores en banda Ku. Foi lanzado para substituír o satélite Bonum 1 o 15 de marzo de 2014 mediante un Proton M.
Ekspress-AT 2
Construído por RSCC, ten unha masa de 1326 kg e leva a bordo 16 transpondedores en banda Ku. Foi lanzado o 15 de marzo de 2014 mediante un Proton M.
Ekspress 80 e Ekspress 103
Construídos tamén por RSCC, foron postos en órbita no mesmo lanzamento o 30 de xullo de 2010. Ekspress 80 ten unha masa de 2119 kg e Ekspress 103 unha de 2280 kg. Ambos usan o bus Ekspress 1000N, utilizan ata 6,3 kW de potencia e levan a bordo 16 transpondedores en banda C e 20 en banda Ku, con Ekspress 80 levando ademais dous transpondedores en banda L e o 103 un. Ekspress 80 foi lanzado para substituír a Ekspress-AM 22 e Ekspress 103 fará o propio con Ekspress-AM 3.
Ekspress AMU 3 e 7
Construídos por RSCC pero cunha carga de comunicacións fabricada por Thales Alenia Space, Ekspress AMU 3 e 7 foron lanzados mediante o mesmo foguete Proton M o 13 de decembro de 2021. Utilizan o bus Ekspress-1000 e levan a bordo 16 transpondedores en banda Ku, un en banda L e 20 en banda C.
Trínculo (lúa)
Trinculo é un satélite irregular retrógrado do planeta Urano. Foi descuberto por Holman e o seu equipo, o 13 de agosto do 2001, e recibiu a designación temporal de S/2001 U 1.
Confirmado coma Urano XXI, recibiría máis tarde o nome do bufón borracho, Trínculo, da obra de William Shakespeare, A tempestade.
Hypsiboas punctatus
A Hypsiboas punctatus é unha especie de anfibio da familia dos hílidos. Habita na Arxentina, en Bolivia, no Brasil, en Colombia, en Ecuador, na Güiana Francesa, en Paraguai, no Perú, en Suriname, en Trinidad e Tobago e en Venezuela.
Os seus hábitats naturais inclúen bosques tropicais ou subtropicais secos, pantanos tropicais ou subtropicais, montanos húmidos, pantanos, marismas de auga doce, correntes intermitentes de auga, xardíns rurais, áreas urbanas e zonas previamente boscosas agora moi degradadas A súa supervivencia non está en perigo segundo a IUCN.
Pigmentación e fluorescencia da pel
Unha ra atopada na Provincia de Santa Fe, na Arxentina por Taboada et al (2017) é o primeiro anfibio terrestre, entre máis de 5 000 especies de ra, identificado como fluorescente natural.
Cando se expoñen a unha luz ultravioleta, a pel destas ras emite unha reflexo fluorescente verde claro. O descubrimento foi feito por casualidade cando os investigadores comprobaban as secrecións da pel da ra baixo luz UV. A reacción agardada era unha fluorescencia vermella tenua, xa que a pel da ra contén biliverdina, un pigmento de tetrapirrol da bile responsable da súa cor ver e marrón. Esta sorprendente fluorescencia verde atribúese ós compoñentes de hyloin, principalmente hyloin-L1, hyloin-L2 e hyloin-G1. Estas moléculas fluorescentes, da familia dos dihydroisoquinolinones e derivadas da isoquinolina (un anel de benceno fusionado cun anel de piridina), nunha membrana mucosa protectora de alcaloides, foron identificados no tecido linfar, na pel e nas secrecións glandulares da ra.
Segundo Taboada e os seus colaboradores, a intensidade da fluorescencia representa entre o 18 e o 29% da luminosidade en condicións entre lusco e fusco, e crese que xoga un papel importante na comunicación, camuflaxe e reprodución da especie.
Francisco I de Francia
Francisco I de Francia, nado en Cognac o 12 de setembro de 1494 e finado en Rambouillet o 31 de marzo de 1547, foi rei de Francia desde o 25 de xaneiro de 1515 ata a súa morte.
Traxectoria
É considerado como o monarca emblemático do renacemento francés. O seu reinado permitiu o desenvolvemento das artes e as letras en Francia. No plano militar e político, o seu reinado está cheo de guerras e importantes acontecementos diplomáticos. Tivo como rival ó rei Carlos I e debeu contar cos intereses diplomáticos do rei Henrique VIII sempre desexoso de posicionarse como aliado dun ou doutro bando. Francisco tivo éxitos e fracasos, porén non permitiu ó seu inimigo imperial concretar os seus soños, cuxa realización comprometería a integridade do reino.
Os esforzos dos dous soberanos católicos en combaterse o un ao outro provocaron pesadas consecuencias para a Europa cristiá ó permitir que o Imperio Otomán ocupara case a metade do Reino de Hungría e chegase ás portas de Viena.
Xuvenco
Gaio Vetio Aquilino Xuvenco (en latín Gaius Vettius Aquilinus Iuvencus), poeta hispanolatino do século IV, fundador xunto a Sedulio da épica cristiá.
Traxectoria
Viviu en tempo do emperador Constantino o Grande e foi de nobre ascendencia. De confesión católica, foi ademais presbítero e cara ao ano 330 publicou o primeiro poema épico latino cristián, Evangeliorum libri quattuor, unha versificación bastante literal dos evanxeos, sobre todo do de San Mateo, composta de 3219 hexámetros e repartida en catro libros. No prólogo da súa obra afirma a súa intención de cantar as fazañas salvadoras de Cristo, don de Deus aos homes. No primeiro libro narra a vinda de Xoán o Bautista, o nacemento de Xesús e a súa actividade até o comezo da súa vida pública; no segundo, os milagres e as parábolas; no terceiro, continúa coa narración de milagres e parábolas e no cuarto termina coa paixón e resurrección de Cristo.
O estilo deste texto debe bastante a Virxilio e hai resabios de Lucrecio, Horacio, Ovidio, Lucano e Estacio que demostran que Xuvenco posuía unha extensa cultura poética. Con todo, a característica máis acusada do poema é unha sinxeleza que contrasta coa ampulosidade pagá, quizais polo afán de cinguirse escrupulosamente ao texto sacro. Permítese con todo o poeta deliciosas descricións da Natureza; outras veces arríscase a comedidas interpretacións de carácter alegórico, e utiliza unha adxectivación profusa para amplificar o texto mediante procedementos parafrásticos e abusa da aliteración. Xuvenco foi moi celebrado na Idade Media, na que mereceu o cualificativo de "Virxilio cristián". Tras o Concilio de Nicea era necesario un poeta cristián que contrapor na educación cristiá ao poeta latino Virxilio e o poeta hispanolatino encheu ese oco satisfactoriamente, como demostran os numerosos códices da súa obra que chegaron até nós. Xerome de Estridon menciona outras obras súas, algunha sobre o tema dos sacramentos, que non chegaron até nós. As noticias que transmite son as seguintes:
O humanista e xesuíta estremeño Faustino Arévalo, expulsado de España cos demais da súa orde ao empezar o último terzo do século XVIII, fixo unha edición crítica do texto en Boloña e en Roma.
Şehzade Mustafá
Şehzade Mustafá Muhlisi, nado en Manisa en 1515 e finado en Konya o 6 de outubro de 1553, foi un príncipe otomán, gobernador de Manisa desde 1533 a 1541 e príncipe de Amasia.
Traxectoria
miniatura|A traxedia La Soltane (1561) de [[Gabriel Bounin baséase no asasinato de Mustafa]] Mustafa era fillo do sultán Suleiman I e da súa consorte Mahidevran, era o seu primeiro fillo e como tal era o herdeiro ao trono, pero as dúas donas de Soliman déranlle oito fillos, dos quedaban vivos na década de 1550 catro: Mustafá, Selim, Bayezid e Jahangir, estes tres fillos de Hürrem, esta consciente que se Mustafá accedía ao trono, os seus propios fillos serían estrangulados segundo era costume para evitar disturbios civís e revoltas. Hürrem exercía unha poderosa influencia política na época e para evitar a execución dos seus fillos utilizou esa influencia para eliminar os partidarios de Mustafá miniatura|Morte de Mustafá nun gravado do século XVIII Así, nas loitas polo poder aparentemente instigadas por Hürrem, Solimán fixo asasinar ao gran visir Pargalı Ibrahim Pasha a noite do 14 ao 15 de marzo de 1536 e finalmente en 1544 foi nomeado gran visir Damat Rüstem Pasha que contaba coa simpatía de Hürrem. En 1552 ao iniciarse a campaña contra Persia e Rüstem foi nomeado xefe da expedición comezaron as intrigas contra Mustafá. Rüstem enviou un dos seus homes de confianza para informar a Solimán do descontento entre os seus soldados por non estar Solimán á fronte do exército e que chegara o momento de poñer un príncipe novo no trono, ao tempo que difundía rumores que Mustafá era receptivo á idea.
Preocupado polo que cría os plans de Mustafá para reclamar o trono, o verán seguinte convocouno na súa tenda, alí acode confiando no apoio do exército, pero ao entrar os eunucos atacárono, o príncipe defendeuse ben pero finalmente morreu aganado. O 6 de outubro de 1653 para calmar os xanízaros favorables ao príncipe executado o gran visir foi destituído.
Suður-Þingeyjarsýsla
Suður-Þingeyjarsýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado ao norte do país.
Xeografía
Suður-Þingeyjarsýsla está situado ao norte de Islandia, na rexión de Norðurland Eystra. Limita cos condados de Norður-Þingeyjarsýsla ao nordeste, Norður-Múlasýsla ao leste, Eyjafjarðarsýsla ao oeste e Rangárvallasýsla ao sur, así como coas cidades independentes de Akureyri (noroeste) e Húsavík (norte). O condado de Suður-Þingeyjarsýsla ten unha extensión de 11.134 quilómetros cadrados. A altitude media do condado é de 302 msnm.
Demografía
Este condado ten unha poboación de 602 habitantes repartidos nos seus 11.134 quilómetros cadrados de extenxión, o que supón unha densidade de poboación de 0,05 habitantes por [[quilómetro cadrado.
Municipios
Suður-Þingeyjarsýsla está formado polo seguintes concellos:
-1759
Véxase tamén
Historia ano a ano
Suður-Þingeyjarsýsla
Localidades
Suður-Þingeyjarsýsla comprende as seguintes localidades:
1 habitado durante un breve período ao ano.
La Spezia
La Spezia (Spèza en dialecto spezzino, pronunciado "Spèsa" con e aberto) é unha cidade de Italia, capital da provincia homónima na rexión da Liguria. Cos seus 94.192 habitantes (2006) é a segunda cidade máis poboada da rexión, precedida pola capital Xénova. Esténdese por unha área de 51 km2 e ten unha densidade de poboación de 1785 hab/km2. Fai fronteira con Arcola, Follo, Lerici, Portovenere, Riccò del Golfo di Spezia, Riomaggiore, Vezzano Ligure.
La Spezia posúe un dos portos de maior importancia comercial e militar en Italia, situado entre Xénova e Pisa no mar da Liguria. A cidade é sede dunha das maiores industrias militares italianas, a Oto Melara.
Lambda Tauri
Lambda Tauri é unha estrela variábel da constelación de Taurus de magnitude aparente +3,41. Atópase a uns 370 anos luz de distancia do Sistema Solar. É unha binaria eclípsante formada por unha estrela azul de tipo espectral B3V e unha subxigante branca de tipo A4IV.
Belsar, Torres, Vilarmaior
Belsar é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 3 eran mulleres.
Dista da capital do concello 2,8 quilómetros.
Ålänningens sång
Ålänningens sång ("Canción dos Ålander"; finés: "Ahvenanmaalaisten laulu) é o himno nacional das Illas Åland, un provincia autónoma de Finlandia de fala sueca. Adoptado en 1922, a letra foi escrita por John Grandell e a música foi composta por Johan Fridolf Hagfors. A canción foi interpretada por vez primeira durante o festival de Mariehamn en 1922. É interpretada frecuentemente no solsticio de verán e o 9 de xuño, o día nacional de Åland.
N-552
A N-552 é unha estrada nacional convencional que conecta a N-550 (da que formou parte até 1988 ), na altura da vila de Redondela, coa cidade de Vigo. Nos seus 9,72 quilómetros de percorrido ten varias conexións coa AP-9, de trazado paralelo desde a ponte de Rande até o barrio de Teis.
Trátase dunha estrada cunhas marxes moi urbanizadas o que supuxo que se construíran diversas rotondas ao longo do seu traxecto para mellorar a súa conectividade ademais da seguridade viaria.
Sarah Kane
Sarah Kane, nada en Essex o 3 de marzo de 1971 e finada en Londres o 20 de febreiro de 1999, foi unha dramaturga inglesa. A súa obra foi traducida ao alemán, francés, italiano, castelán, catalán, polaco, grego, danés, portugués, neerlandés, romanés e ruso.
Traxectoria
Foi filla dunha parella de xornalistas. O seu pai era xefe de redacción do xornal Daily Mirror na área oriental.
Na adolescencia comezou a súa afección polo teatro, época na que formou parte dun grupo de teatro afeccionado como directora, levando a escena obras de autores como Anton Chekhov ou William Shakespeare. Cursou os seus estudos universitarios de Arte Dramática na Universidade de Bristol, onde se licenciou con matrícula de honra. Se ben pensara en converterse en actriz ou directora, empezou a decantarse pola escritura. As súas influencias literarias eran moi variadas, con predilección por Edward Bond, Samuel Beckett, Howard Brenton e Georg Büchner.
En 1994 escribiu o seu primeiro texto Sick, unha triloxía de monólogos, cuxos temas centrais son a violación, a bulimia e a sexualidade. Este tres argumentos, xunto á dor, a crueldade, a tortura e o amor, foron os seus eixos creadores. Durante este período, Kane xa padeceu síntomas de depresión que a levou a terminar coa súa vida.
En 1995 estreou en Londres a obra Blasted, que suscitou un auténtico escándalo por boa parte da crítica, acusándoa de obscena e violenta. Con todo, dramaturgos consagrados como Edward Bond ou o Premio Nobel de Literatura 2005 Harold Pinter, defenderon publicamente a obra e consideraron a súa autora como unha das dramaturgas crecidas na era Thatcher con maior proxección. Esta obra iniciou unha xira por Europa e foi traducida a outras linguas.
En 1996 estreou Phaedra's Love, un texto nado dentro dun proxecto de reescritura de tema mitolóxicos que promoveu o Gate Theatre de Londres. Conta a historia de Fedra en clave pop, pero con referencias á familia real inglesa. A propia autora dirixiu a obra, cun estilo e a sensibilidade poética de seu.
Aínda que en público Sarah Kane adoitaba mostrarse aberta, dinámica e lúcida, a autora atopábase cada vez máis dominada pola depresión maníaca que padecía. En 1998 estreou dúas obras que trataban sobre a violencia de psiquiatras e a dor de enfermos con trastorno mental.
En abril presentou Cleansed, texto dedicado aos pacientes e ao persoal do Es3, división de hospital psiquiátrico onde cada vez era ingresada con maior regularidade. En agosto estreou Crave co pseudónimo de Marie Kelvedon, onde os personaxes viven con dor os seus trastornos, as súas angustias e a súa soidade.
En xaneiro de 1999, Sarah Kane ingresou voluntariamente no Maudsley Hospital de Londres, mentres a crítica loaba o seu talento. Cada vez máis enferma, Sarah escribiu para desafogarse un monólogo onde envorca toda a súa desesperación, o seu desexo de vida e amor, pero que só acha unha saída no suicidio. O monólogo, 4.48 Psychosis, fai referencia á hora en que máis suicidios se cometen segundo as estatísticas inglesas, pois esa é a hora aproximada na que acaban os efectos dos fármacos tomados a noite anterior. A obra mostra que é o que pasa pola mente dunha persoa cando xa non distingue o real do imaxinario, os recordos da fantasía, os soños dos pesadelos.
Tras rematar o texto, Sarah Kane tentou suicidarse tomando 150 pastillas antidepresivas e 50 somníferos, pero foi atopada a tempo e trasladada ao King's College Hospital. Tres días despois, durante unhas horas en que estivo soa, aforcouse no baño cos cordóns dos seus zapatos. Acababa de cumprir 28 anos dúas semanas antes. 4:48 Psychosis foi representada de forma póstuma en xuño de 2000, e en 2001, o Royal Court Theatre dedicou unha tempada enteira a repor todas as súas obras.
-1523
Outros
Historia ano a ano
Melbourne
Melbourne (/ˈmɛlbərn/) é unha cidade australiana, a segunda cidade do país en poboación, despois de Sydney, con aproximadamente 3,6 millóns de habitantes na súa área metropolitana. O centro histórico, a Cidade de Melbourne, ten tan só 69.670 habitantes (segundo datos do censo de 2001).
A cidade é a capital e a maior cidade do estado australiano de Victoria. Foi capital de Australia entre 1901 e 1927. Melbourne foi votada varios veces en estudos internacionais como a cidade con mellor calidade de vida no mundo.
Toponimia
A cidade toma o seu nome do antigo primeiro ministro británico William Lamb, segundo vizconde de Melbourne, cuxo título nobiliario facía referencia á localidade inglesa de Melbourne no condado de Derbyshire. O nome Melbourne procede na súa orixe do termo anglosaxón Mylla Burne, que significa "arroio do muíño". A pronuncia inglesa do nome é /'melb?n/ (localmente tamén /'mælb?n/). En español, é frecuente pronunciar este nome como /mel'burne/. O xentilicio inglés é Melburnian, sen correspondente en galego.
Xeografía
miniatura|esquerda|200px|Mapa da área metropolitana de Melbourne.
Melbourne está situada na costa sueste de Australia, sendo a capital de estado situada máis ao sur da Australia continental, isto é, sen contar Hobart na illa de Tasmania. Atópase situada na desembocadura do río Yarra, xunto á baía de Port Philip.
Historia
Fundada en 1835 por colonos procedentes de Van Diemen's Land (Tasmania), Melbourne foi construída en terras habitadas polo pobo Kulin, os habitantes aborixes orixinais da zona. Nun principio, Melbourne foi capital do Distrito de Port Phillip de Nova Gales do Sur, e posteriormente pasou a ser a capital da colonia de Vitoria. O descubrimento de ouro en Vitoria a finais dos anos 1850, que provocou a febre do ouro de Vitoria, levou a Melbourne a desenvolverse como un gran núcleo portuario e de servizos, que máis adiante se convertería no principal centro industrial de Australia. Durante os anos 1880, Melbourne foi a segunda cidade en poboación, tras Londres, do Imperio Británico, e denominoulla Marvellous Melbourne ("a marabillosa Melbourne"). Desa época datan os numerosos edificios de estilo vitoriano que existen na cidade e que fan de Melbourne a segunda cidade do mundo, tras Londres, en número de edificios vitorianos aínda en pé.
Congro da Guinea
O congro da Guinea, Paraconger notialis Kanazawa, 1961, é unha especie de peixe angüiliforme da familia dos cóngridos, subfamilia dos batimirinos.
Melbourne
Historia
Melbourne foi nomeada capital nacional da Federación de Australia o 1 de xaneiro de 1901. O primeiro parlamento federal foi inaugurado o 9 de maio de 1901 no Royal Exhibition Building. Melbourne conservou a capitalidade e a sede do goberno ata o ano 1927, cando se completou a nova capital de Canberra. A cidade continuou a súa expansión ininterrompida durante a primeira metade do século XX, en particular grazas á chegada de inmigrantes tras a segunda guerra mundial, atraídos polas oportunidades laborais en Australia e pola boa fama da cidade, cuxo prestixio internacional viuse agrandado pola celebración dos Xogos Olímpicos de 1956. A pesar do traslado da capital a Canberra, Melbourne continuou sendo a capital económica e cultural de Australia ata os anos 1970, cando foi perdendo protagonismo en beneficio de Sidney.
Na década de 1980 Melbourne viviu unha etapa de declive, na que se produciu un aumento do desemprego e un descenso acusado da poboación debido á emigración cara aos estados de Nova Gales do Sur e Queensland. Na década de 1990 o goberno de Vitoria encabezado polo primeiro ministro Jeff Kennett (liberal) intentou inverter esta tendencia mediante a construción de novos edificios públicos, tales como o Museo de Melbourne, e o Centro de Exhibicións e Convencións de Melbourne), así como dun casino, o Crown Casino. Estes esforzos urbanísticos estiveron acompañados dunha campaña de promoción da cidade, que continuou baixo o goberno do actual primeiro ministro de Vitoria Steve Bracks (laborista).
Congro da Guinea
Distribución xeográfica
Encóntrase nas costas do océano Atlántico oriental, desde o Senegal até Angola.
Pesca
O congro da Guinea péscase activamente nas costas do océano Atlántico centrororiental e sudoriental.
Melbourne
Historia
miniatura|centro|600px|Vista nocturna do río Yarra.
Demografía
Durante a última década do século XIX, A depresión económica azoutou á cidade, que perdeu parte da súa poboación atraída pola industria do ouro en zonas máis occidentais do país.
Tralo final da segunda guerra mundial en 1945, a necesidade dunha maior man de obra atraeu a numerosos inmigrantes de orixe británica, iugoslava, neerlandesa, alemá e maltesa. Nas décadas dos anos 50 e 60, produciuse a chegada de moitos novos inmigrantes procedentes de Italia e Grecia, que se converterían nos grupos de estranxeiros máis numerosos tras os británicos e irlandeses. Melbourne actualmente conta tamén cunha comunidade duns 4.000 españois. Na actualidade, Melbourne posúe unha das maiores poboacións de orixe grega fóra de Grecia no mundo. A partir de 1970, comezou a chegada de refuxiados de Camboxa e Vietnam. Nos últimos anos aumentou notablemente a poboación de orixe india, filipina, malaia e norteafricana.
Organización administrativa
Non existe unha entidade administrativa cuxo ámbito de actuación inclúa á totalidade da área metropolitana de Melbourne. O alcalde de Melbourne, na actualidade Lord Maior John So, e o concello de Melbourne teñen xurisdición unicamente sobre o centro histórico, coñecido como Cidade de Melbourne (City of Melbourne). O resto da área urbana divídese en 30 municipalidades, as cales utilizan a denominación de cidades (cities), fóra de cinco entidades administrativas na periferia, que reciben o nome de condados (shires). Todas estas entidades de goberno local contan coas súas propias asembleas municipais e exercen as competencias en materia de servizos públicos delegadas polo goberno do estado de Vitoria. As asembleas municipais están representadas na Asociación de Administración Local de Vitoria (Local Government Association of Victoria).
A maior parte das competencias relacionadas coa administración da cidade están, con todo, en mans do goberno do estado de Vitoria. Entre estas competencias atópanse o transporte público, o mantemento das estradas, o tráfico, a policía, a educación non preescolar e a planificación de proxectos de infraestrutura. O escaso nivel de competencias a disposición das entidades municipais parece deberse ao feito de que tres cuartas partes da poboación do estado de Vitoria residen na área metropolitana de Melbourne, o cal fai que haxa unha certa coincidencia no ámbito de actuación dos poderes estatais e municipais. Isto fixo que os órganos administrativos do estado de Vitoria sexan sempre remisos a ceder parcelas de poder ás entidades municipais.
Economía
dereita|miniatura|250px|Construción da nova estación de ferrocarril da rúa Spencer. dereita|miniatura|250px|Tranvía en Melbourne. miniatura|dereita|250px|A estación da rúa Flinders en Melbourne. Melbourne é un gran núcleo comercial e industrial, que alberga as sedes centrais de moitas das principais empresas australianas. Ademais, ao redor dun terzo das multinacionais con operacións en Australia teñen en Melbourne a súa oficina principal no país. Na cidade atópase tamén a sede central do Consello Australiano de Sindicatos (Australian Council of Trade Unions), colectivo que representa ao conxunto de organizacións sindicais do país.
A cidade conta tamén cunha grande actividade industrial. É o maior porto de mar de Australia e nela concéntrase gran parte da produción da industria australiana do automóbil, coas fábricas de Ford e Toyota, entre outras.
Na actualidade, Melbourne está desenvolvendo ambiciosos proxectos de infraestruturas con vistas á próxima celebración dos Xogos da Commonwealth de 2006 e á reunión de ministros de finanzas do G-20, que terá lugar tamén na cidade no ano 2006. Estes proxectos inclúen a mellora do sistema de transporte público, e a construción de nova prazas hostaleiras e edificios residenciais, así como a remodelación das instalacións deportivas para os Xogos da Commonwealth.
Transporte
Melbourne conta cunha ampla rede de transporte público. O tranvía de Melbourne ten unha das redes de tranvía máis extensas do mundo, con preto de 300 rutas de autobús e un con sistema de tren é con máis de quince liñas.
Como en moitas outras cidades do mundo, os diferentes tipos de medios de transporte están integrados nun sistema unificado de tarifas e abonos. A pesar da extensión da rede, algunhas zonas periféricas da cidade son de difícil acceso en transporte público.
O porto de Melbourne é o maior porto de Australia, mentres que o Aeroporto de Melbourne é o segundo con máis tráfico aéreo do país, por detrás do Aeroporto de Sydney.
Educación e cultura
A cidade ten dúas das universidades máis prestixiosas de Australia, a Universidade de Melbourne e a Universidade de Monash. Ademais, é un dos principais centros da vida cultural australiana. O Centro das Artes de Vitoria (Victorian Arts Centre) alberga habitualmente representacións de teatro, ópera, música clásica e contemporánea e artes visuais. A escasos metros do Centro das Artes de Vitoria atópase o Centro de Arte Contemporánea (Centre for Contemporary Art), museo aloxado nun edificio de construción recente xunto ao río Yarra. Outro dos principais museos da cidade é o Centro Ian Potter (Ian Potter Centre), museo dedicado á arte australiana que se atopa na praza Federation Square, espazo público de deseño controvertido no que se celebran moitos dos eventos culturais e artísticos da cidade.
Deporte
Melbourne foi sede dos Xogos Olímpicos de 1956 e na cidade organízanse numerosos acontecementos deportivos ao longo do ano, como o Aberto de Australia de tenis, o Aberto de Australia de golf e o Gran Premio de Australia de Fórmula 1. Ademais, a cidade é o berce do fútbol australiano, o deporte máis popular no estado de Vitoria.
En marzo de 2007 a cidade recibiu o Mundial de natación, competición que marcou o retiro do mítico Ian Thorpe.
Cidades irmás
Melbourne ten seis cidades irmás. Estas son:
Jesús Moncada
Jesús Moncada Estruga, nado en Mequinenza o 1 de decembro de 1941 e finado en Barcelona o 13 de xuño de 2005, foi un escritor español en lingua catalá.
Considerado un dos autores en catalán máis importantes da súa época, recibiu varios premios pola súa obra, entre outros o Premio Cidade de Barcelona ou o Premio Nacional da Crítica en 1989 por Camí de sirga (Camiño de sirga) ou a Creu de Sant Jordi, outorgada pola Generalitat de Cataluña no ano 2001. No 2004 recibiu o Premio das Letras Aragonesas que recolleu uns meses antes da súa morte.
Jesús Moncada é un dos autores máis traducidos da literatura en catalán contemporánea. Camí de sirga foi traducido a quince idiomas, entre eles o xaponés e o vietnamita. Moncada tamén traduciu ao catalán numerosas obras en español, francés e inglés, de autores como Guillaume Apollinaire, Alexandre Dumas, Jules Verne e Boris Vian.
Infancia e mocidade en Mequinenza
Jesús Moncada naceu o 1 de decembro de 1941 na antiga Mequinenza, unha localidade situada xunto á confluencia das augas os ríos Ebro, Segre e Cinca pertencente á comarca do baixo Cinca. Foi o fillo primoxénito do matrimonio formado por José Moncada e María Estruga. Vivía nunha casa situada na esquina da rúa de Zaragoza co canellón de San Francisco da que aínda se poden ver as súas ruínas a día de hoxe. Os pais tiñan unha tenda e o pai, ademais, xunto cuns socios, era propietario dun muíño de aceite. Na tenda, de boca de clientes e transportistas, empezou a escoitar de neno historias sobre o río e o pobo, anécdotas que o divertían á vez que lle espertaban a imaxinación, como o farían máis tarde as que se contaban nos faladoiros dos cafés.
Tiña ao alcance unha boa biblioteca familiar e sentiu, desde moi pequeno, unha gran afección pola lectura, a escritura e o debuxo. Moncada sempre lembrou a infancia como unha época moi feliz que transcorreu enmarcada nun espazo formado polas minas da conca de Mequinenza, o castelo e os ríos, especialmente do Ebro, o eixo de toda a vida económica dos aldeáns e ao mesmo tempo, un mundo case máxico para as criaturas onde o pequeno Moncada ía cos amigos pescar, nadar e navegar. E, de feito, a fascinación que sentiu polo mundo do río evidenciouse ao longo dos seus libros. Non é de estrañar, pois, que anos despois, ao ver ameazada a pervivencia deste mundo polas construcións dos encoros de Mequinenza e Ribarroja que debían deixar unha parte da poboación mergullada, comezase a recoller información mediante longas conversacións con calafates e navegantes; material que, posteriormente, lle resultaría moi útil para os libros, tanto á hora de servirse do léxico propio do río, como no momento de caracterizar os personaxes que aparecen.
Zaragoza e retorno a Mequinenza
Unha vez terminada a carreira de Maxisterio, con Premio Extraordinario, solicitou unha praza de mestre interino en Mequinenza, pero denegáronlla porque aínda non cumprira dezaoito anos. Puido empezar a traballar como axudante de mestre, xa que a praza quedara deserta. Máis tarde, a pesar de gañar as oposicións, renunciou á praza que lle tocaba nun pequeno pobo e preferiu exercer un par de meses nun centro de Zaragoza ata que tivo que facer o servizo militar. Finalizado o servizo militar, volveu a Mequinenza consciente, con todo, de que o que a el realmente lle gustaba era pintar e escribir.
Traslado a Barcelona
Seguindo os consellos de Edmon Vallès, historiador, ensaísta e tradutor mequinenzano, Moncada trasladouse a Barcelona en setembro de 1966 coa intención de dedicarse plenamente á pintura e á literatura. Os inicios, con todo, non foron nada fáciles para o proxecto editorial no que Edmon Vallès confiaba atopar un posto de traballo non saíu adiante e Moncada atopouse sen traballo, lonxe da familia e nun lugar que lle resultaba do todo alleo. Pasou o primeiro ano na Cidade Condal traballando no taller dun pintor mequinenzano, Santiago Estruga. Dividían a xornada en dúas partes, dedicaban a mañá a facer pintura comercial para gañar a vida ─quadres para colgar sobre o tresillo, lembraba el rient─ e a tarde ao tipo de pintura que lles gustaba. Cando encartaban, aínda quedaban tempo e ganas para ir estudar gravado na Escola de Artes do Libro.
Un ano máis tarde grazas ao mequinenzano Edmon Vallés, tivo a oportunidade de entrar na editorial Montaner e Simón onde buscaban alguén que se encargase de revisar a tradución dunha enciclopedia xuvenil de Mondadori. Contratouno Pere Calders, que había pouco que retornara do exilio en México e traballaba como xefe do departamento de produción. Moncada, que aínda non escribira nada desde que se instalou en Barcelona, ​​escribiu o que sería o seu primeiro conto en lingua catalá: "Joc de Caps". A Pere Calders gustoulle moito aquel primeiro conto e animouno a continuar escribindo e continuar incorporando ás narracións formas xenuínas da fala de Mequinenza. Durante moito tempo, ao terminar o horario laboral, quedaban os dous na editorial a escribir ou ían xuntos ao Ateneu Barcelonés. Comentaban o que escribían e Calders, naqueles primeiros tanteos co catalán, axudáballe na aprendizaxe da ortografía.
Foi presentándose a premios literarios a fin de dar a coñecer as narracións e conseguir que algunha editorial se interesase por editalas. Con "La lluna, la pruna" gañou o Premio Brugués (1970), coa recompilación "Històries de la mà esquerra" o premio Joan Santamaria (1971), con "Crònica del darrer rom" o segundo premio da Crida da revista Serra d'Or (1971) e con "Narracions de l'Ebre" o Premio Jaume March (1980). O primeiro texto que lle publicaron foi "Crònica del darrer rom", que saíu na revista Serra d'Or de marzo de 1971, narración onde xa se poden observar algunhas das claves do mundo literario Moncada.
Madurez
Aos poucos, con todo, foi dándose conta de que dada a súa maneira de traballar lenta e meticulosa non podía continuar dedicándose simultaneamente á pintura e a literatura unha vez acabada a xornada laboral. Finalmente, animado polos premios literarios e a publicación en Edicións da Magrana do seu primeiro libro "Històries de la mà esquerra i altres narracions" ─que reunía dezasete narracións─, decantouse por deixar de lado a obra plástica e dedicar as horas que o traballo lle deixaba libres a escribir. Isto permitiulle publicar catro anos máis tarde o segundo libro de contos: "El cafè de la granota".
Sempre lembrou o paso pola editorial Montaner e Simón como unha etapa moi enriquecedora tanto para a xente que traballaba: Pere Calders e Josep Soler, como pola xente que os ía ver: Avel·lí Artís Gener "Tísner", Félix Cucurull, Xavier Benguerel, o escultor Giménez Botey... e as anécdotas que viviu. E, de feito, cando enfermou estaba a traballar nunha novela que levaba o título provisional de "Dante S.L.", onde pensaba recrear o ambiente vivido durante aqueles anos. A novela quedou inacabada, xa que lle diagnosticaron un cancro de pulmón no outono de 2004 e morreu nunha clínica de Barcelona o 13 de xuño de 2005. A petición do autor, as súas cinzas foron levadas a Mequinenza e foron depositadas no solar que ocupara a súa casa no Pobo Vello de Mequinenza. O 9 de xullo concedéuselle a título póstumo a distinción de "fillo predilecto" de Mequinenza.
Obra pictórica
As primeiras exposicións de obra plástica levounas a cabo en Mequinenza durante os anos 1966 e 1970. A década seguinte, participou en exposicións individuais e colectivas en diferentes poboacións de Cataluña: L'Abast en Mataró (1977 e 1978), as Escolas Unesco de Barcelona (1977), na Botiga de Coses de Vilassar de Mar (1979) e na Caixa de Aforros Laietana de Arenys de Mar (1980). Gran parte dos seus lectores non descubriron a súa faceta pictórica até o falecemento do escritor froito das exposicións realizadas en Mequinenza (2005), Tarragona (2005), Lleida (2006, 2009), Barbastro (2007) e Calatayud (2007). Actualmente, gran parte da súa obra pictórica pode verse instalada no Museo da Historia de Mequinenza, nos Museos de Mequinenza que contan cun espazo dedicado a Moncada.
Obra fotográfica
En 2014, o Museu Etnològic de Barcelona en colaboración co Concello de Mequinenza produciron a exposición Mequinensa! Fotografies de Jesús Moncada. A exposición permitía percorrer as fotografías de Jesús Moncada realizadas por el mesmo no Pobo Vello de Mequinenza antes de desaparecer baixo as augas do pantano de Ribarroja a principios dos anos 70 combinadas con diversos textos das súas obras literarias.
Moncada e Mequinenza
miniatura|Llauts no Pobo Vello de Mequinenza. Coa publicación, nos anos setenta, dos seus primeiros escritos e, sobre todo, coa aparición a finais dos anos oitenta da novela Camiño de sirga -obra profusamente premiada, co aval case unánime da crítica e cun amplo recoñecemento do público lector tanto de dentro como de fóra do país-, Moncada centrou especialmente o seu interese literario na vila de Mequinenza e no río Ebro: a xeografía urbana e rural da vila, o comportamento e a psicoloxía dos seus habitantes, a navegación tradicional polo Ebro, a prosperidade e o declive das explotacións mineiras da conca de Mequinenza, e os diferentes aspectos sociopolíticos e socioeconómicos ligados a todo este mundo.
É por iso que a obra de Jesús Moncada ten un carácter universal que permite ser lida e entendida partes, como demostran amplamente a reedición dos seus contos e novelas e as traducións a un bo grupo de linguas. A Moncada -tal como el confesou en máis dunha ocasión-, gústalle falar nos seus textos do que coñece a fondo. Sen dúbida, o feito de ver desaparecer baixo as augas do encoro de Ribarroja unha parte da poboación de Mequinenza e demoler o resto do pobo vello, ademais da fascinación que sempre sentiu polos ríos, marca dunha maneira singular e profunda a súa obra.
Tanto nas novelas máis corais como "Camiño de sirga" ou "Estremecida memoria" ou máis plurais como "A galería das estatuas" o ambiente mequinenzano e a vía fluvial do Ebro están moi presentes. Rúas, prazas, cafés, salas de baile, terras de horta, peiraos do Ebro, minas de lignito e mineiros, llauts e llauters, burgueses, comerciantes, agricultores ... van conformando este pequeno, denso e delicioso espazo literario a medio camiño moitas veces entre o drama e a comedia, e empapado miúdo de humor, de ironía, dun punto de sátira, de tenrura, de morte e de rituais funerarios, cun estilo que contempla a oralidade e que soborda de palabras vivas, ricas, expresivas e moi elaborados, sen evitar, con todo, o léxico e a fraseoloxía propios do catalán occidental de Mequinenza.
Premios e recoñecementos
Cando nalgunha entrevista preguntábanlle por que non se presentaba a premios literarios, Moncada sempre explicaba que o seu interese por este tipo de certame desaparecera cando houbo un editor interesado en publicar as súas obras. En 1988, "Camí de Sirga" conseguiu un gran eco tanto por parte do público como da crítica. Á súa primeira novela, considerada como unha das mellores obras da literatura catalá contemporánea, outorgáronlle o Premio Joan Crexells (1988), o Premio Letras (1988) o a Fundación de Amigos das Artes e das Letras de Sabadell, o Premio Nacional da Crítica (1988), o Premio Crítica Serra d'Or (1989) e o Premio Cidade de Barcelona (1989). Tamén foi finalista do Premio Nacional de Literatura (1988).
Obra de Jesús Moncada
Jesús Moncada, lento e meticuloso á hora de elaborar a súa escritura, optou, nun momento determinado, por deixar de lado a pintura e dedicarse de cheo á redacción das súas obras e terminar os encargos e traducións para a diferentes editoriais. Aínda que Moncada é autor dunha obra breve -tres libros de relatos, tres novelas e unha recompilación de artigos- a súa literatura xerou un gran interese, á parte de entre un número importante de lectores, entre estudosos e tradutores.
A prosa moncadiana é moi rica en expresións idiomáticas especialmente en locucións e frases feitas. Os fraseoloxismos e xiros específicos do falar de Mequinenza aparecen con función narrativa, xa que moitas veces sustentan o humor e a ironía de Jesús Moncada. Ademais, a presenza do territorio (a través de topónimos e elementos característicos da topografía e do clima de Mequinenza), o léxico e a fraseoloxía e as referencias aos traballos dos llauters e dos mineiros con expresións características son pezas crave do elaborado estilo de Jesús Moncada.
Por outra banda, a obra moncadiana foi traducida a vinte e unha linguas. Sobresae a tradución ao castelán de todos os volumes de ficción, pero tamén hai que ter en conta as traducións ao aragonés e ao galego de Camiño de sirga -o título traducido ademais idiomas- e o interese porque Moncada puidese ser lido en linguas tan afastadas como o xaponés ou o vietnamita.
Francisco Tettamancy
Francisco Tettamancy Gastón, nado na Coruña o 10 de outubro de 1854 e finado na mesma vila o 15 de maio de 1921, foi un escritor en lingua galega e castelá.
Traxectoria
Orfo de pai, tivo que emigrar de moi novo á Arxentina, aínda que segundo Carré Aldao “o cariño da nai e da terra” enseguida o traerían de volta para o berce natal. Xa na Coruña entrou a traballar como administrativo ao servizo da Deputación provincial, en cuxos negociados se ocuparía o resto da súa vida, e en 1899 obtivo aínda o título de profesor mercantil na Escola Superior de Comercio da Coruña, cunha meritoria memoria de grao sobre a historia comercial da vila que estará na base dunha das súas obras máis celebrada.
Parente político e íntimo amigo de Uxío Carré Aldao, participou con regularidade nos célebres faladoiros da Cova céltica, que se desenvolvían polas tardes nos locais da Libraría Rexional de Carré, nucleados, desde o seu traslado á Coruña, arredor da figura de Manuel Murguía, e onde tantas iniciativas a prol do rexurdimento político e cultural de Galiza se idearon.
Fixo parte Tettamancy, así, da redacción do importante xornal rexionalista coruñés Revista Gallega, que dirixía Galo Salinas, e co seu propio nome ou so pseudónimo asinou artigos (tanto en prosa galega como castelá) e poesías (sempre en galego) en moitas publicacións da Coruña, de Galiza, de España e da emigración galega en América. Foi vogal da asociación rexionalista Liga Gallega na Cruña, e un destacado impulsor do monumento Aos Mártires da Libertade que por iniciativa desta organización se levantou en Carral. En 1904 constituíu, con outros 42 socios, a Asociación de la Prensa da Coruña, e foi membro fundador e numerario da primeira Academia Gallega (1905-1906), institución na que tamén se ocupou até á morte. miniatura|300px|Tettamancy (o adulto da dereita de todo) co consello de redacción da [[Revista Gallega.]] Na sede da xa denominada Real Academia Gallega é que terá lugar no 17-18 de maio de 1916 a reunión constituínte da Hirmandá de Amigos da Fala da Coruña, primeiro xerme das Irmandades da Fala, achándose entre os asistentes á mesma Antón e Ramón Villar Ponte, Uxío Carré Aldao, Florencio Vaamonde, Manuel Lugrís Freire, Luís Porteiro Garea, Manuel Banet, F. Tettamancy e máis outros. Como propagandista destas Irmandades Tettamancy participou, entre outras actividades, no histórico mitin galeguista celebrado en Lugo no 28 de xaneiro de 1917.
Para Vicente Risco, que en 1929 sentaba na cadeira do coruñés na RAG, Tettamancy merecería, por esta e outras razóns, a cualificación de nacionalista galego; Ricardo Carballo Calero, ao periodizar a literatura galega, incluíuno entre os diádocos autodidactas da escola cruñesa, e por idade tamén se adscribiu á Xeración rexurdimentista de 1868.
En lingua castelá deu ao prelo varias monografías moi ben documentadas relativas á historia de Galiza, todas elas referencia ineludíbel aínda hoxe nas súas respectivas áreas temáticas.
Entre outros méritos foi correspondente da Real Academia da Historia e da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, e condecorado por outras varias institucións.
Personaxe moi apreciado no ambiente cultural do seu tempo, o enterro de Francisco Tettamancy constituíu unha extraordinaria manifestación de dó cidadán, e en 1962 a cámara municipal coruñesa outorgaría o seu nome a unha rúa do popular barrio dos Mallos.
Obras en lingua galega
miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita, [[Uxío Carré Aldao, Florencio Vaamonde, Francisco Tettamancy e Eladio Rodríguez González. Sentados, José Ogea, Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez e Andrés Martínez Salazar, na Coruña, en outubro de 1904.]] Ademais de artigos e poemas na prensa, Tettamancy publicou en galego varios libros de poesía e ensaio:
Obras en lingua castelá
En español publicou, ademais de artigos xornalísticos, varias monografías históricas sobre temas galegos:
Non chegou a publicar completa unha outra monografía, Rianjo-Altamira, da que adiantou varios capítulos en diferentes xornais.
A árbore dos zocos
A árbore dos zocos (en L'albero degli zoccoli) é un filme italiano de 1978 escrito e dirixido por Ermanno Olmi. Conta a historia dun grupo de labregos da rexión da Lombardía nunha cascina a finais do século XIX. Ten semellanzas co neorrealismo italiano, xa que se centra na vida dos pobres e algunhas partes foron interpretadas por granxeiros reais e non por actores profesionais.
Gañou catorce premios, incluída a Palma de Ouro no Festival de Cannes e o César ao mellor filme estranxeiro. O filme está falado en bergamasco, dialecto do lombardo oriental.
Estreouse en galego o 28 de agosto de 1989 a través da TVG.
Sinopse
Catro familias campesiñas traballan en granxas para o mesmo dono nunha existencia miserable en 1898 nos arredores de Bérgamo. Ao longo dun ano nacen nenos, plántanse colleitas, mátanse animais, casan parellas e intercámbiase historias e pregarias. Un fondo revolucionario é visto polos campesiños, mais é ignorado, cando un axitador comunista dá un discurso na feira local e cando unha parella acabada de casar visita a cidade de Milán e é testemuña do arresto de prisioneiros políticos. Cando chega a primavera, o pai dunha das familias corta unha árbore para facer zocos para que o seu fillo poida camiñar á escola, pero o propietario descóbreo e a familia é obrigada a marchar da terra.
Promoción de ascenso a Segunda División B 2016
A promoción de ascenso a Segunda División B de 2016 é a eliminatoria de promoción de equipos de Terceira División a Segunda División B. Está formada polos campións dos 18 grupos da Terceira División 2015–16, así como os 3 seguintes clasificados, formando un total de 72 equipos.
Eliminatoria de campións
Neste grupo xogaron entre si os primeiros clasificados de cada grupo.
Os campións ascenderon a Segunda División B. Os perdedores entraron na segunda rolda da eliminatoria cos non campións de grupo.
Primeira rolda
Neste grupo xogan os 2º contra 4º clasificados, e 3º entre si. Os gañadores da eliminatoria pasaron á segunda rolda.
Terceira rolda
Os gañadores ascenderon a Segunda División B.
-1070
Outros
Historia ano a ano
A Furoca, Pastoriza, Arteixo
A Furoca é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Dirty Diana
"Dirty Diana" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson, en colaboración co guitarrista Steve Stevens. É a novena pista do sétimo álbum de estudio de Jackson, Bad. A canción foi lanzada por Epic Records o 18 de abril de 1988 como o quinto sinxelo do álbum. A canción ten un son de rock máis duro, semellante ó de "Beat It" do álbum Thriller. "Dirty Diana" foi escrita e co-producida por Jackson, e producida por Quincy Jones.
Foi un éxito internacional en 1988, acadando o número un nos Estados Unidos nas listas Billboard Hot 100. Tamén conseguiu o "top ten" en varios países, como o Reino Unido, Francia, Italia e Nova Zelandia. "Dirty Diana" foi o quinto e último sinxelo número un nos Hot 100 de Bad. No 2009, despois da morte de Jackson en xuño, a canción volveu entrar nas listas musicais, por mor das vendas en descarga dixital.
Soiuz TM-8
Soiuz TM-8 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 5 de setembro de 1989 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Durante a súa misión recibiron a visita da Progress M-2 e a Soiuz TM-9. A Soiuz TM-8 regresou a terra o 19 de febreiro de 1990 ás 4:36 GMT.
Galería de imaxes da batalla de Elviña
Imaxes da batalla de Elviña:
Inevitable
Inevitable é un filme hispano-arxentino de 2013 dirixido por Jorge Algora. O guión foi escrito entre Algora e Héctor Carré, e está baseado na obra de teatro Cita a ciegas de Mario Diament que se estreou o 20 de marzo de 2014. Está protagonizado por Federico Luppi, Darío Grandinetti, Mabel Rivera e Antonella Costa.
Estreouse en galego o 24 de outubro de 2017 a través da TVG.
Soiuz TM-9
Características
Soiuz TM-9, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Balandin e Anatoli Soloviev a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación. A tripulación tamén se veu obrigada a facer dous paseos espaciais tras descubrir que tres das oito mantas térmicas que recubrían o módulo de descenso da súa Soiuz estaban soltas, poñendo en perigo o control térmico da nave e existindo risco de que bloquearan sensores necesarios para a reentrada.