cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gainesville, Florida
Auxe e caída
O colapso que seguiu á burbulla inmobiliaria en 1925–26 non foi tan grave en Gainesville como no sur de Florida, pero arrefriou á economía local. Como resultado, o Crac do 1929 non sentiuse tan fortemente como noutros lugares do país. A cidade de Gainesville mantívose solvente ao longo de todo o período da Gran Depresión, e o desemprego foi menor que na maioría do país. A agricultura seguiu a ser un dos piares da economía local. En 1922 árbores de tung plantáronse no Condado de Alachua, e Gainesville converteuse no centro de produción de aceite de tung nos Estados Unidos. Ata entón, o aceite de tung só se cultivaba na China. Tanto o aceite como as sementes da árbore de tung foron enviados a todo o mundo desde Gainesville. A Universidade de Florida, con cerca de mil empregados e dous mil estudantes, axudou a estabilizar a economía local durante a Depresión. Entre mediados e finais da década dos 30 varios programas da New Deal trouxeron diñeiro e emprego a Gainesville. Os servizos públicos ampliáronse, as rúas pavimentáronse e as beirarrúas instaláronse. O Edificio Seagle rematouse e foi ocupado pola Universidade de Florida. Por fin, foi construído o primeiro aeroporto de Gainesville.
Desde a SGM ata a actualidade
A SGM trouxo un crecemento económico e demográfico á cidade. Incluso antes de que os Estados Unidos entraran na guerra, a apertura do campo de adestramento militar de Camp Blanding facilitou a presenza de soldados de permiso que visitábana e o alugamento de vivendas para as familias dos oficiais. O aeroporto foi mellorado e pasou a ser xestionado polo Corpo Aéreo do Exército como a Base Aérea Militar de Alachua. A agricultura prosperou e as industrias locais recibiron contratos para a produción de subministracións militares. A construción de edificios tamén aumentou. O hospital ampliouse coa axuda financeira do goberno federal. A universidade utilizouse para adestrar aos recrutas, cadetes e oficiais do Exército do Aire.
A fin da SGM, paradoxalmente, tamén proporcionou un maior crecemento a Gainesville. A Lei de Reintegración dos Militares de 1944 (Servicemen's Readjustment Act) permitiu aos veteranos de guerra asistir á universidade, de xeito que o alumnado na Universidade de Florida creceu espectacularmente. Máis da metade dos cerca de nove mil estudantes da universidade no curso de 1946 a 1947 eran veteranos. Moitos deles tiñan familias, tendo que darse un pulo á dispoñibilidade de vivenda na cidade. A educación universitaria pasou a ser mixta 1947, coa admisión de máis de oitocentas mulleres. A poboación de Gainesville duplicouse entre 1940 e 1950, coa construción e o emprego na universidade como potenciadores da economía local. Novamente viuse que a central eléctrica da cidade era claramente insuficiente para a crecente demanda. O goberno federal requiriu á cidade durante a Segunda Guerra Mundial mercar electricidade ás compañías eléctricas privadas en lugar de ampliar constantemente a súa propia capacidade de xeración. Despois de que os votantes novamente rexeitaran a proposta da cidade de mercar por xunto a enerxía eléctrica, a cidade embarcouse nunha importante expansión na xeración de enerxía. Os sistemas de auga e sumidoiros tamén ampliáronse considerablemente. O aeroporto foi devolto á cidade e os voos regulares de pasaxeiros comenzaron en 1950. O departamento de policía pasou de ter uns dez funcionarios en 1930 a corenta en 1950. Tamén en 1950, o antigo sistema de nomes das rúas foi substituído por un sistema en cuadrantes de rúas numeradas.
O rápido crecemento de Gainesville trouxo tensión ás aulas das súas escolas públicas. Cando os residentes votaron contra a proposta de emitir bonos para a construción de escolas, a xunta escolar decidiu adquirir barracóns das bases militares para ser empregadas temporalmente como aulas. A chegada de novos residentes a principios da década de 1950 axudaron a aprobar a emisión dos bonos escolares. O regreso dos veteranos a Gainesville e o crecemento da Universidade tamén influíron na política da cidade. Na década dos 30 a propiedade da terra na contorna de Gainesville, co poder político que isto implicaba, tíñase concentrado en poucas mans. Os veteranos que regresaron á cidade despois da SGM atoparon moitas dificultades para entrar nos círculos políticos e financeiros. Os profesores e o persoal universitario estaban ben integrados na comunidade antes da guerra, pero o seu crecemento despois dela propiciou unha profunda desafección de boa parte do profesorado co statu quo político en Gainesville. A fin de evitar tensións cos políticos locais, Joseph Hillis Miller, reitor da Universidade de 1947 a 1953, prohibiu ao profesorado e o persoal universitario participar na vida política da cidade.
Durante a década de 1960, Gainesville converteuse nun centro do activismo universitario, chegando a ser descrito polo profesor Marshall Jones como «o Berkeley do Sur». A cidade foi o centro do chamado caso dos Oito de Gainesville na década de 1970, no que oito activistas anti-Vietnam foron acusados de conspiración por interromper violentamente a Convención Nacional Republicana de 1972 en Miami Beach. Trala súa absolución, o activismo declinou, pero tivo un rexurdimento a mediados da década de 1980 cando a Universidade de Florida pasou a ser o foco do activismo anti-apartheid.
A cidade gañou notoriedade en 2010 e 2011 despois de que a igrexa local de Dove World Outreach Center (Centro de Expansión Mundial da Pomba) se veu envolta nas campañas contra a xaria, nas queimas do Corán e na promoción do tráiler da película "A inocencia dos musulmanes" (Innocence of Muslims).
Xeografía
O dosel arbóreo de Gainesville é denso e rico en especies, incluíndo árbores de folla perenne de folla ancha, coníferas e especies caducifolias. A cidade foi recoñecida pola National Arbor Day Foundation (Fundación do Día da Árbore Nacional) todos os anos desde 1982 como unha "Cidade da Árvore dos Estados Unidos".
Gainesville é a única cidade que ten máis de dez mil residentes dentro da Área Estatística Metropolitana Floridana de Gainesville (condados de Alachua e Gilchrist) e a área rural que a rodea, incluíndo as 8.500 hectáreas silvestres dePaynes Prairie na súa parte meridional. A cidade caracterízase polo seu tamaño medio e a súa posición central, a cerca de noventa minutos en coche tanto de Jacksonville como de Orlando, a dúas horas de Tampa e a cinco horas tanto de Atlanta como de Miami. A zona conta coa importante presenza da Universidade de Florida, que en 2008 era o terceiro maior campus universitario dos Estados Unidos e a finais de 2011 era o sétimo maior campus do país por número de alumnos.
Clima
O clima de Gainesville defínese como subtropical húmido (Köppen: Cfa). Debido á súa localización no interior, padece unhas oscilacións de temperaturas bastante acusadas para ser Florida. Durante a estación do verán, do 15 de maio ao 30 de setembro, o clima da cidade é similar á do resto do estado, con frecuentes tormentas polas tardes e unha alta humidade. As temperaturas estivais adoitan ser calorosas, de 30º de media, dentro dun rango medio de temperaturas desde principios dos anos 70 de 21-23 °C polas noites ata os 33 °C durante o día. O récord de máximas acadouse o 27 de xuño de 1952 con 40 °C. Porén, de novembro a marzo as temperaturas da área son algo diferentes do resto da península de Florida, con dezaseis noites de media anuais con xeadas e períodos de xeadas cada poucos anos. A temperatura máis baixa da que se ten rexistro data do 13 de febreiro de 1899, durante a Grande Xistra, no que se acadaron os -14 °C, aínda que na Noiteboa de 1989 houbo refachos de neve e auga-neve. Episodios de neve tamén rexistráronse en 1976, 1996 e, de novo, o 26 de decembro de 2010. A temperatura media en xaneiro é de 12 °C. En invernos medios, aparecen temperaturas por debaixo dos -1 °C. En Gainesville, as temperaturas frías adoitan ir acompañadas case sempre por ceos claros e sistemas de altas presións, polo que son infrecuentes os episodios de neve.
A fauna e a flora da cidade tamén son diferentes ás das rexións costeiras do estado e inclúe moitas especies de folla caduca como o sangomiño, pradairos, nogueiras de pecán e liquidámbares, así como palmeiras, aciñeiros da area e outras árbores de folla perenne. Debido a isto, a cidade goza de breve períodos coas cores da caída das follas a finais de novembro e decembro (aínda que dificilmente comparables a áreas máis ao norte). Tamén é notable a primavera (mediados de febreiro a primeiros de abril), un período agradable no que abundan as flores de azaleas e dos árbores do amor nun ceo despexado, sendo a época de menores precipitacións e humidade do ano. A media anual de precipitacións é de 1.210 mm, sendo de xuño a setembro cando hai maior pluviosidade, mentres outono e o principio do inverno é cando menos chove.
Paisaxe urbana
miniatura|Pazo de Xustiza do Condado de Alachua, Centro de Xustiza Civil e da Familia miniatura|University Corners, vistas desde a entrada principal da Universidade de Florida en febreiro de 2012. miniatura|Centro de Gainesville miniatura|[[Hippodrome State Theatre (Teatro Estatal do Hipódromo)]]
Desde a década de 1990, a expansión suburbana foi unha preocupación para a maioría dos comisionados da cidade. Non obstante, o plan de "Nova Urbanización" para xentrificar a área comprendida entre o centro histórico e a Universidade de Florida pode retardar o crecemento dos suburbios e provocar unha migración cara os apartamentos de nivel superior no interior da cidade. A zona inmediatamente ao norte da Universidade de Florida está sendo reurbanizada. Moitos planes de xentrificación dependen de polémicos incentivos fiscais, e aínda así moitas veces resultan infrutuosos. As chamadas University Corners, que non se houberan materializado sen o programa de incentivos fiscais da cidade por valor de 98 millóns de dólares, ían ser a "xoia da coroa dos esforzos reurbanizadores da cidade" , con 450 condominios e unidades hoteleiras, e 9.100 m2 de superficie comercial para oito grandes tendas cubrindo tres quinteiros da cidade , sobre 1,4 hectáreas mercadas por valor de 15,5 millóns de dólares. Dezanove florecentes negocios foron demolidos en abril de 2007 ; pero, en maio do 2008, os cheques depositados foron reintegrados aos cerca de 105 investidores que reservaran espazos. En xullo de 2008 os promotores gastaron "120.000 dólares para embelecer o lugar, para non ter que ver este horrible valado".
O lado leste de Gainesville aloxa á maioría da comunidade afroamericana da cidade, mentres que o lado oeste alberga a unha comunidade residencial e de estudantes brancos. Tamén planificáronse unhas comunidades a grande escala no extremo oeste, sobre todo en Haile Plantation, construído na localización dunha antiga plantación.
A destrución na década de 1960 do Pazo de Xustiza, símbolo victoriano da cidade, que algúns consideraron innecesario, trouxo a idea da preservación da historia en atención á comunidade. O eslamiado novo Edificio do Condado que substituíu ao gran Pazo de Xustiza pasou a ser coñecido por algúns fregueses como o edificio do "aire acondicionado". Porén, seguiu a destrución doutros edificios históricos do centro da cidade. Só restan un puñado dos edificios máis antigos, como o Hippodrome State Theatre, que é ao mesmo tempo un edificio federal, non dependente do goberno da cidade. A revitalización do núcleo da cidade recuperouse e moitos aparcadoiros e edificios infrautilizados están sendo substituídos por proxectos de recheo e residencias preto do campus que se mesturan coas existentes estruturas históricas. Hai unha proposta para construír unha réplica do antigo Pazo de Xustiza nun estacionamento a un quinteiro da localización orixinal.
Para axudar neste esforzo, son moitas as áreas e edificios engadidos ao Rexistro Nacional de Lugares Históricos. Ducias de exemplos de residencias en estilos victoriano e reina Ana do período de auxe agrícola da cidade das décadas de 1880 e 1890 pódense encontrar nos seguintes distritos:
Monumentos históricos que están no Rexistro tanto no centro histórico como nos arredores son:
Demografía
A poboación de Gainesville estimouse en 2011 en 125.365 persoas. A súa poboación no censo de 2010 era de 124.354 habitantes, un incremento dun 30,3% con respecto ao do 2000. No mesmo censo de 2010 existían 51.029 vivendas, cunha media de 2,2 persoas por vivenda. Os nenos de menos de 5 anos supoñían o 4,4% da poboación; os de menos de 18 anos, o 13,4%; e os maiores de 65 anos, o 8,3% da poboación total. O 64,9% da poboación eran brancos, o 23% negros, o 6,9% asiáticos, o 0,3% nativos americanos e de Alasca, o 0,1% nativos de Hawai e outros insulars do Pacífico, o 1,9% doutras razas e, finalmente, o 2,9% declarábanse de dúas ou máis razas. O 10% eran hispanos ou latinos de calquera raza, mentres o 58,7% eran brancos non hispanos. Por fin, o 51,6% da poboación eran mulleres. Para o período 2007-11, os ingresos medios por fogar estimábanse en 30.952 dólares, e a renda per cápita ascendía a 19.100 dólares.
Linguas faladas
Sobre o ano 2000, o 87,1% dos residentes falaban inglés como primeira lingua, mentres o 6,31% falaba castelán, o 1.,8% falaba chinés, o 0,55% falaba francés, o 0,52% falaba coreano e o 0,5% falaba alemán como lingua nai. En total, o 12,89% da poboación total falaba unha lingua distinta ao inglés.
Economía
Numerosas guías, como o libro de 2004 Cities Ranked and Rated: More than 400 Metropolitan Areas Evaluated in the U.S. and Canada (Cidades Clasificadas e Puntuadas: Máis de 400 Áreas Metropolitanas Avaliadas nos Estados Unidos e o Canadá), fan mención ao baixo custo da vida en Gainesville. Os restaurantes próximos á Universidade de Florida tamén tenden a ser de baixo custo. Os impostos á propiedade son elevados para compensar o custo da Universidade, xa que esta está exenta do pago do imposto sobre bens inmobles. Porén, o custo medio por fogar é lixeiramente inferior ao nacional, e os habitantes de Gainesville, como todos os floridanos, non pagan o imposto sobre a renda estatal.
A citada guía Cities Ranked and Rated puntuou o mercado de traballo da cidade con só 6 sobre 100 puntos posibles, xa que o baixo custo de vida xera un extremadamente débil mercado local de traballo, e debido tamén ao exceso de oferta de man de obra que ven da presenza de tantos universitarios. A renda media por fogar en Gainesville é lixeiramente inferior á media dos Estados Unidos.
A cidade de Gainesville apostou fortemente pola enerxía solar creando as primeiras políticas de balance neto (Feed-in Tariff, tamén coñecida polas súas iniciais, FIT) no emprego das enerxías renovables dos Estados Unidos. As FIT permiten ás pequenas empresas e propietarios de vivendas a envorcar na rede eléctrica municipal o seu excedente eléctrico, pagándolles unha prima pola enerxía limpa xerada de tipo solar. As FIT empezaron a recibir unha taxa fixa de 0,32 dólares por quilovatio hora e permitían á persoa ou á empresa acceder a un contracto de 20 anos de duración polo que os Servizos Públicos Rexionais de Gainesville (Gainesville Regional Utilities) mercarían a electricidade durante ese período. As políticas FIT remataron no 2013, cando as tarifas fixáronse en 0,18 dólares/kWh, aínda que a cidade aínda é considerada líder na produción de enerxía solar. O crecemento en instalacións de enerxía solar puxeron a Gainesville no 5º posto do mundo en enerxía solar instalada per cápita, superando ao Xapón, Francia, a China e os Estados Unidos no seu conxunto.
Por outra banda, o Departamento de Cítricos de Florida (Florida Department of Citrus) ten un departamento propio de investigación económica dentro do campus da Universidade de Florida.
A bebida deportiva Gatorade creouse en Gainesville na década de 1960 coa intención de refrescar ao equipo de fútbol americano da Universidade de Florida. De feito, a Universidad aínda recibe unha parte dos beneficios que xera a bebida. Non obstante, a sede actual de Gatorade atópase hoxe por hoxe en Chicago.
Libro aberto
Libro aberto é un programa literario emitido na TVG. A súa primeira emisión tivo lugar o 26 de setembro de 2006.
Český rozhlas
Historia
miniatura|Estudios centrais en [[Praga]] A Český rozhlas comezou a súa andaina, baixo o nome de Radiojournal, o 18 de maio de 1923. Isto converteu á, entón, Checoslovaquia, unha das pioneiras de Europa na radiodifusión, só adiantada pola BBC. A primeira retransmisión foi dende unha carpa militar en Kbely (ás aforas de Praga). A sociedade estaba en mans privadas e emitía grazas a unha licenza do goberno. Fora unha iniciativa dun grupo de xornalistas e empresarios, entre os que destacaba Radioslavia, unha empresa de receptores de radio e accionista principal. Financiábase grazas ás taxas que pagaban os propietarios dos aparellos de radio. Con todo, estes ingresos foron insufiencientes en 1925 o goberno checoslovaco fíxose cunha participación maioritaria. Xa nos primeiros tempos procurou atender á diversidade cultural checoslovaca facendo programas para alemáns, rutenos e húngaros, ao tempo que producía boletíns en inglés e esperanto para o exterior.
En 1933 ocupa un edificio na céntrica rúa Vinoradská da capital checa. Esta sede foi danada en maio de 1945 pois foi escenario dun choque polo control da radio entre as tropas nazis e a resistencia checa durante a insurrección de Praga. A emisora instaba á organización contra os ocupantes repetindo a consigna "chamando a todos os checos! Vide axiña coa vosa axuda!" que se converteu un símbolo dese episodio. A partir de 1948, Český rozhlas foi un instrumento clave na comunicación social da ditadura comunista checoslovaca, así a partir dos anos 50 interferíu o sinal de Radio Free Europe. Os intentos de abrirse á pluralidade informativa desenvolvidos ao abeiro da experiencia da Primavera de Praga foron freados coa invasión soviética (1968) que deu paso a purgas de moitos xornalistas e un férreo control das autoridades sobre a emisora. Co regreso á democracia, a radio adoptou como sinal identificativo unha versión do comezo da "Sinfonía do novo mundo" de Dvořák, que xa fora empregado nos anos 30. En 2021, a radio pública checa emitía en FM, MW, LW, Internet (Streaming), DVB-T, DVB-S/S2, DAB/DAB+.
Ademais da súa actividade radiofónica, Český rozhlas colabora co Premio da Radio Bohemia e con sete conxuntos musicais: destaca a Orquestra Sinfónica de Praga pero entre os que tamén hai bandas de novos músicos ou folk.
Emisoras
miniatura|Sinal de tráfico coa frecuencia dunha das emisoras rexionais da Čro
Véxase tamén
Web oficial de ČRo (en checo)
Web oficial de Radio Prague International (en inglés)
Web oficial de Radio Praga Internacional (en español)
Libro aberto
Manolo Romón é o presentador do espazo, que nos seus case dous anos de emisión ten recibido a moitas das principais figuras do mundo das letras galegas, como é o caso de Manuel Rivas, Fina Casalderrey, Darío Xohán Cabana, Paco Martín, Carlos G. Reigosa, Manuel Lourenzo, Xurxo Souto ou Agustín Fernández Paz entre outros.
Dirixido por Luís Rei Núñez, Libro aberto conta cun equipo de colaboradores especializados en distintas áreas: Armando Requeixo (literatura insólita), Ramón Nicolás (andel de novidades), Xesús Fraga (letras inglesas), Miguel Anxo Fernández Fernández (libros de cine), Susana Cendán (libros de arte) e Mercedes Queixas (historia das nosas letras).
Gainesville, Florida
Educación
right|miniatura|[[Universidade de Florida]] A área urbana de Gainesville depende a nivel educativo da rede de Escolas Públicas do Condado de Alachua (Alachua County Public Schools), que ten 75 diferentes institucións no condado, moitas delas na área de Gainesville. A cidade é sede tanto da Universidade de Florida como do colexio universitario Santa Fe College. A Universidade de Florida é un dos maiores polos económico financeiros da comunidade e orixe de centos de miles de dólares de ingresos adicionais en eventos deportivos que se levan a cabo nela, incluíndo partidos da liga de fútbol americano da Southeastern Conference (SEC). Tense cuantificado que a Universidade de Florida aporta cerca de 9 mil millóns de dólares anualmente á economía de Florida, e é responsable de cerca de cen mil empregos.
Escolas primarias
Nas escolas primarias (elementary schools) recibe educación o alumnado entre 4 e 13 anos de idade.
Ensino medio
Nas escolas de ensino medio (middle schools) do país impártense desde o 6º ata o 8º grao.
Institutos
Nos institutos (high schools) de Gainesville impártense desde o 9º ata o 12º grao.
Bibliotecas municipais
O Distrito de Bibliotecas do Condado de Alachua (Alachua County Library District) proporciona o servizo de bibliotecas públicas a unha poboación total condal de 253.451 persoas (en 2013). O Distrito de Bibliotecas ten acordos de reprocidade cos condados limítrofes de Baker, Bradford, Clay, Columbia, Dixie, Gilchrist, Lafayette, Levy, Marion, Putnam e Union. Estes acordos diríxense a facilitar o acceso á poboación aos servizos bibliotecarios, independentemente do lugar de residencia dentro do condado.
Infraestruturas e transportes
miniatura|Cara ao este da University Avenue, preto da súa intersección coa 13th Street ([[U.S. Route 441 en Florida|US 441)]]
Estradas principais
Gainesville ten un extenso sistema de estradas, servido pola Interestate 75 e varias estradas estatais, incluíndo as denominadas rutas estatais números 20, 24 e 26, entre outras. A Gainesville tamén chega a US 441 e para cerca a US 301, que a une de xeito directo a Jacksonville, Ocala e Orlando.
Véxase: Lista de estradas locais do Condado de Alachua, Florida
As rúas da cidade distribúense nun plan hipodámico en catro cuadrantes (NW, NE, SW e SE). Todas as rúas están numeradas, a excepción dalgunhas vías principais que levan a miúdo os nomes das cidades cara ás que se dirixen (como a Waldo Road, SR 24; a Hawthorne Road, SR 20; a Williston Road, SR 121; a Archer Road, tamén SR 24; e a Newberry Road, SR 26). Os nomes das rúas que rematan cos sufixos Avenue, Place, Road ou Lane (que adoita ser lembrado polo acrónimo "APRiL") xeralmente levan a dirección leste-oeste, mentres que o resto das rúas seguen o eixo norte-sur.
Ferrocarril
En tempos, Gainesville contou varias liñas de ferrocarril que ían en seis direccións diferentes, ademais de ter varias cocheiras. A primeira liña que chegou á cidade fíxoo en 1859. A medida que os medios de transporte e os tipos de negocios ían cambiando, os ferrocarís foron perdendo o seu liderado e comezando a ser abandonados desde 1943, sendo varias rutas rediseñadas. Os derradeiros trens en circular por Main Street fixérono en 1948. Sobre a década de 1980 o único operador de transporte de mercadorías que quedaba na cidade era Seaboard System (antigamente chamado Seaboard Coast Line Railroad, que se fusionou con CSX Transportation). O servizo de pasaxeiros a Gainesville rematou no momento da creación de Amtrak en 1971. En 1984 a derradeira vía férrea de mercadorías (que ía de Gainesville a Hawthorne) foi retirada por Seaboard debido a frouxo tráfico existente na liña.
Aeroportos, buses e outros
Ademais da súa extensa rede de estradas, a área tamén conta co Sistema de Transporte Rexional de Gainesville (Gainesville Regional Transit System) ou RTS, que é o cuarto sistema de transporte público en autocar máis grande do Estado. Por outra banda, na parte nordeste da cidade encóntrase o Aeroporto Rexional de Gainesville, con servizos diarios a Atlanta, Miami e Charlotte.
Cultura
Gainesville é coñecida polo seu apoio ás artes visuais. Cada ano, dous grandes festivais de arte atraen a artistas e visitantes de todo o sueste dos Estados Unidos.
As instalacións culturais da cidade inclúen o Museo de Historia Natural de Florida, o Museo de Arte Harn, o Hippodrome State Theatre e o Centro das Artes Escénicas Curtis M. Phillips. Existen pequenos teatros como o Acrosstown Repertory Theatre (ART) e o Gainesville Community Playhouse (GCP). Este último alberga a comunidade teatral máis antiga de Florida, que en 2006 trasladouse a un novo edificio teatral.
A presenza dunha grande universidade facilita a aparición de estilos de vida culturais. A Facultade de Artes da Universidade de Florida é a entidade coordinadora da Escola de Música, a Escola de Teatro e Danza, a Escola da Arte e Historia da Arte, e un grande número doutros programas e centros, incluíndo as University Galleries (Galerías Universitarias), o Center for World Art (Centro da Arte Mundial) e os Digital Worlds (Mundos Dixitais). En conxunto, a facultade ofrece moitas actuacións teatrais oportunidades artísticas e conferencias para o alumnado e a comunidade de Gainesville, a maioría a baixo custo ou gratuítas.
Broullón, Moaña (San Martiño), Moaña
Broullón é un lugar da parroquia de San Martiño de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 282 habitantes, dos cales 132 eran homes e 150 eran mulleres.
Estatuto de Autonomía das Canarias
O Estatuto de Autonomía das Canarias é a norma institucional básica da comunidade autónoma das Canarias. É a norma encargada de configurar a súa organización institucional. Establecido mediante lei orgánica 10/1982, entrando en vigor o 16 de agosto de 1982 e sendo reformada por lei orgánica 4/1996, o 30 de decembro de 1996.
Historia
O 30 de maio de 1481, tras a Conquista da illa de Gran Canaria por parte da Coroa de Castela, ten lugar a firma do Pacto de Calatayud entre Os reinos das Españas e o Reino das Canarias. Esta Carta concedía ás Canarias unha serie de privilexios económicos e fiscais. Posteriormente crearíanse varios organismos, de distintos niveis, como os Cabidos insulares, a Audiencia das Canarias e o Bispado.
Tras finalizar coa Conquista das Canarias ao completo, esta carta foi concedida a todas as illas, xa que ao principio só estaba a ser aplicada en Gran Canaria.
No século XIX aparecéronlle normas que outorgaban un réxime diferencial para as Canarias, como o Real Decreto de Portos Francos en 1852 e a Lei de Portos Francos de 1900, provocando a diminución de aranceis e a entrada e saída a baixo prezo de mercadorías.
Intentos autonomistas
Pero o pronunciamento do xeneral Martínez Campos, fixo desparecer a República, e por tanto o proxecto federal.
Ata 1931, coa aparición da Segunda República, non se volveu a nomear ningún proxecto de autonomía para as Canarias nin para as demais rexións españolas. A Constitución española de 1931 abriuse o camiño para que as distintas rexións puidesen converterse en autonomía. Para que isto chegase a darse era necesario que as provincias que se querían unir, creasen un estatuto. Nas Canarias, o proceso autonómico aparece en 1936 (o Fronte Popular gaña as eleccións) mediante o republicano Ramón Gil Roldán, presidente saínte da Mancomunidade Provincial Interinsular de Santa Cruz de Tenerife, e o Colexio de Axentes Comerciais das Palmas, que presentan senllos proxectos de Estatutos.
Gainesville, Florida
Cultura
En abril de 2003, Gainesville comezou a ser coñecida como a "Comunidade Máis Saudable de América" cando acadou o premio Gold Well City outorgado por Wellness Councils of America (WELCOA). Encabezada polos Centros de Saúde e Fitness de Gainesville e co apoio de Shands HealthCare e a Cámara de Comercio da Área de Gainesville, vinte e unha empresas, que representan ao 60% da forza de traballo da cidade, se involucraron no proxecto de desenvolvemento do "Gold Well City". Deste xeito en xullo de 2011, Gainesville mantíñase como a única cidade do país en acadar este recoñecemento.
Os condados dos arredores do Condado de Alachua votan claramente aos Republicanos, mentres o Condado de Alachua vota sempre aos Demócratas. Nas eleccións de 2008, houbo unha diferenza dun 22% de votos no Condado de Alachua entre Barack Obama e John McCain, mentres os once candidatos restantes que se presentaron apenas recibiron o 1,46% dos votos.
Persoas sen teito
A National Coalition for the Homeless (Coalición Nacional para as Persoas Sen Teito) situou nos seus dous últimos informes (2004 e 2009) a Gainesville no 5º peor posto das cidades dos Estados Unidos pola súa criminalización dos sen teito, e pola súa ordenanza municipal de limitacións no número das comidas ofrecidas. Gainesville ten varias ordenanzas municipais que teñen como obxectivo aos sen teito, incluíndo medidas anti-mendicidade e declarativas da ilegalidade do paso da noite ao aire libre en espazos públicos. En 2005, a Xunta de Comisionados do Condado de Alachua e a Comisión Municipal de Gainesville responderon ás críticas coa presentación do "Plan Decenal para Acabar coas Necesidades dos Sen Teito", ao que seguiu en 2010 o escrito "Unha Avaliación das Necesidades das Persoas Sen Teito Desprotexidas en Gainesville, Florida", que foi presentada nunha reunión conxunta das Comisións de Gainesville e do Condado de Alachua. Un refuxio cuberto para os sen teito foi construído nos terreos que antigamente pertenceron á Institución Correccional de Gainesville, cunha zona designada ao redor para colocar tendas de campaña.
Marihuana
Gainesville é coñecido dentro da cultura de drogas recreativas polo Gainesville Green, unha cepa da marihuana particularmente potente. A revista Orange and Blue publicou en 2003 un reportaxe sobre a historia do Gainesville Green e a cultura local da marihuana en xeral. A mediados da década de 1990, varios Festivais do Cáñamo de Gainesville tiveron lugar no exterior do pazo de xustiza do Condado de Alachua.
Escena musical
Gainesville é ben coñecida pola súa escena musical e deu lugar a un bo número de bandas e músicos, incluíndo Tom Petty and the Heartbreakers, Stephen Stills, Don Felder e Bernie Leadon dos Eagles, The Motels, Against Me!, Less Than Jake, Hot Water Music, Loyal Revival, John Vanderslice, Sister Hazel, Hundred Waters e For Squirrels. Tamén é actualmente a sede dos selos discográficos independentes No Idea Records e Elestial Sound, sendo ademais a antiga sede de Plan-It-X Records, que trasladouse a Bloomington, Indiana. Durante dous anos, a organización sen ánimo de lucro Harvest of Hope Foundation organizou o festival Harvest of Hope Fest en Saint Augustine. Gainesville é tamén a sede de www.FLAROCKS.com, os fundadores de Santa Jam que programan concertos cada mes de decembro en todo o norte de Florida para colleitar xoguetes para nenos enfermos, feridos e sen fogar, así como escaparate dos músicos locais. Desde 2011 teñen distribuído preto de setecentos xoguetes en hospitais, igrexas locais e organizacións benéficas para os sen teito, así como para familias necesitadas da zona.
Entre 1987 e 1998, Gainesville desfrutou dunha moi activa escena musical rock, coa estrela de Hollywood River Phoenix tendo a súa base principal no club local Hardback Cafe. A banda de River Phoenix, Aleka's Attic, tivo unha constante presenza na escena rock, xunto a outras. A familia de Phoenix está aínda presente en Gainesville a través da banda de Rain Phoenix (Papercranes) e da tenda de Liberty Phoenix (Indigo).
Hoxe por hoxe, Gainesville aínda é coñecida pola súa forte comunidade musical e é chamada o "Mellor Lugar para Fundar unha Banda nos Estados Unidos", segundo a revista Blender en marzo de 2008. O artigo facía unha descrición da grande poboación estudantil, os baixos alugueiros e a amabilidade dos locais como razóns para tal designación.
A reputación de Gainesville como meca da música independente remóntase a 1984 cando unha produtora local de vídeos musicais comezou a retransmitir no aire. A emisora chamouse TV-69, emitindo en UHF 69 e era propiedade de Cozzin Communications. A cadea atraeu unha boa atención dos medios grazas á súa promoción do famoso cómico Bill Cosby, que era un dos donos da emisora nos seus comezos. TV-69 ofrecía moitos vídeos de bandas punk e indie, ademais doutros producidos localmente (como a parodia do tema "Clone Love" por unha banda local, e unha canción de Dinosaur Jr.).
Deportes
O Florida Gators é o equipo deportivo da Universidade de Florida, que compite desde 1933 na Southeastern Conference (Conferencia Sueste) da National Collegiate Athletic Association. Está incluída dentro dos 10 primeiros da clasificación da NACDA desde a tempada 1983-84. Gañou 32 campionatos nacionais por equipos, incluíndo dous títulos de baloncesto masculino, tres títulos de fútbol, catro títulos de golf masculinos e seis títulos de tenis feminino.
A Pista de Carreiras de Gainesville é un dragstrip (circuíto de aceleración) aberto en 1969 que alberga os Gatornationals, unha das maiores carreiras das catro da National Hot Rod Association.
Prensa
En Gainesville edítanse The Gainesville Sun e The Independent Florida Alligator, que é o xornal dos estudantes da Universidade de Florida e do Santa Fe College. O centro de edición local de The New York Times ten a súa sede en Gainesville.
Televisión
Gainesville está considerado o 162º mercado televisivo maior dos Estados Unidos, segundo un estudo de Nielsen Media Research. As emisoras de televisión en aberto do mercado de Gainesville inclúen WCJB, unha cadea local afiliada á ABC/CW; WGFL, outra cadea afiliada á CBS, que emite desde High Springs; WNBW, afiliada á NBC e que emite desde Gainesville; WOGX, propiedade da Fox e que emite desde Ocala; WMYG-LP, unha cadea afiliada á MyNetworkTV que emite en analóxico desde Lake City; e WUFT, a emisora de Gainesville da Universidade de Florida afiliada ao servizo público da PBS.
WOGX ten a curiosidade de ser a rede independente de emisoras máis pequena dos Estados Unidos, como semi-satélite doutra emisora propiedade da Fox chamada WOFL, que emite desde Orlando.
Lugares de interese
miniatura|right|Paseo de ribeira no [[Parque Estatal Xeolóxico de Devil's Millhopper]] miniatura|right|Lago Newnans
Cidades irmandadas
Gainesville mantén relacións de irmandade con cinco cidades en catro diferentes acordos :
Estatuto de Autonomía das Canarias
Intentos autonomistas
En agosto de 1936, as Mancomunidades Provinciais das Palmas e Santa Cruz de Tenerife son as encargadas de realizar unha nova proposta de Estatuto para Canarias, onde se fai mención á capitalidade compartida.
Con todo, o golpe de estado de xullo de 1936 interrompe este proceso, aparecendo a ditadura do xeneral Franco cun modelo de estado unitario.
Estatuto actual
Coas eleccións constituíntes ábrese unha etapa preautonómica, pola que se crea a Junta de Canarias mediante Real decreto 9/1978 como órgano de Goberno das illas. Esta será a encargada de redactar o estatuto das Canarias. A Xunta funcionou en Pleno Permanente e en Consello Permanente e tiña como funcións, entre outras cuestións, xestionar e administrar as funcións e servizos que transfira a administración do Estado (Real Decreto 476/1978 do 17 de marzo).
A redacción do estatuto comeza e é aprobada o 10 de agosto de 1982 mediante a Lei Orgánica 10/1982. O mesmo día é aprobada a LOTRACA (Lei Orgánica de Transferencias Complementarias as Canarias) coa que as competencias da Comunidade aumentaron.
Unha segunda reforma foi aprobada polo Parlamento das Canarias en 2006 e remitida ao Congreso dos Deputados, pero, tras ser bloqueada, a proposta foi finalmente retirada.
Carnota - Monte Pindo
Carnota-Monte Pindo é un espazo natural declarado como zona especial de conservación (ZEC) que ocupa unha área de 4674 ha. dos Carnota, Cee, Corcubión, Dumbría e Mazaricos.
Nel están as praias de Carnota e Caldebarcos entre as cales hai un sistema de marisma-lagoon, a lagoa de Caldebarcos. Na súa parte posterior existe un sistema de dunas móbiles e semimóbiles. Ao fondo do litoral están as penedas do macizo granítico que é o Monte Pindo. As marismas teñen especies como as xunqueiras Juncus maritimus e a Scirpus maritimus e son un lugar onde se crían aves como Charadrius alexandrinus, dándolle valor de conservación. Ademais do sistema costeiro e vexetación holítica, ou as dunas, destacan especialmente as turbeiras altas e activas que ten este espazo natural. No espazo están a a fervenza do Ézaro e as illas de Lobeira grande e Lobeira chica e as augas que as rodean.
Hábitats
miniatura|esquerda|Praia de Carnota, coa as dunas na parte interior da praia e o río cruzando a marisma-lagoon que hai entre a praia e a boca do río.
O ambiente mariño do parque é de augas oligotróficas e mesotróficas. No litoral conta con furnas mariñas e áreas de area sempre cubertas polo mar. Ademais na costa hai calas e baías pouco fondas e arrecifes. Na primeira fronte do litoral hai chairas de lama ou areosas, na marisma, e lagoas costeiras, no seu interior.
Os ríos, como o Miñóns, o Xallas ou Valdebois, van dos pisos de basal á costa. Nos cantís aparecen vexetación típica da costa atlántica e báltica, con argazos e vexetación perenne de coídos. Nas zonas pioneiras da vexetación, como as áreas de lama ou area, aparecen especies pioneiras como Salicornia. Os pasteiros do litoral teñen Spartina ou outras especies halófilas atlánticas. As matogueiras, máis do interior do litoral, son de especies mediterráneas e termoatlánticas. No caso dos bosques, hainos con Alnus glutinosa e Fraxinus excelsior nas beiras das augas e de carballeiras de Quercus robur e Quercus pyrenaica.
O espazo natural con dunas tanto móbiles que están comezando a súa formación como outras litorais, dunas brancas, nas que está Ammophila arenaria. Hai outras dinas xa fixas, non móbiles, onde medra a vexetación e semellan dunas grises, e outras xa fixas e descalcificadas ou vexetación esclerófita. Entre as dunas hai áreas de depresión, ou caídas, nas que se forman zonas húmidas.
Os queirogais que hai son propios de rexións húmidas e fórmano as especies Erica ciliaris e Erica tetralix, e outros queirogais de zonas secas europeas. Laurus nobilis nalgunhas zonas forma matogueiras. Hai estepas de gramíneas, en áreas máis secas, e prados húmidos onde medran especies de Molinia e prados de sega nas chairas máis baixas do espazo natural.
Flora e Fauna
As especies da flora e fauna en réxime de protección especial ou as que lle dan valor ao parque son :
Beatrice Straight
Beatrice Whitney Straight, nada en Old Westbury (Nova York) o 2 de agosto de 1914 e finada nos Ánxeles o 7 de abril de 2001 foi unha actriz estadounidense.
Ameixoada, Moaña (San Martiño), Moaña
Ameixoada é un lugar da parroquia de San Martiño de Moaña, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 288 habitantes, dos cales 149 eran homes e 139 eran mulleres.
Beatrice Straight
Traxectoria
Nada nos Estados Unidos, tiña catro anos cando o seu pai morreu de gripe mentres participaba na primeira guerra mundial. Tralo novo matrimonio da súa nai, toda a familia marchou a Inglaterra, onde foi educada e onde comezou a actuar en obras teatrais. De volta ao seu país, debutou en Broadway en 1939.
Tras anos sufrindo o alzhéimer finou de pneumonía aos oitenta e seis anos.
Paranthropus aethiopicus
Paranthropus aethiopicus é unha especie fósil do xénero Paranthropus que viviu entre o 2,7 e 2,5 millóns de anos, no Plioceno.
O primeiro achado data de 1968 ao se descubrir en preto do Lago Turkana, Etiopía unha mandíbula que non se correspondía con ningunha especie coñecida. En 1985 o paleoantropólogo nortemaricano Alan Walker descubriu un cranio que se correspondía coa mandíbula atopada en 1967, coñecido como o Cranio Negro e catalogado como KNM WT 17000, o fósil máis representativo do Paranthropus aethiopicus, que mostra que moitos trazos presentes nos outros paranthropus non está aínda presentes neste, como trazo característico sobarda a crista saxital, imprescindible para que a súa enorme musculatura facial puidera suxeitarse ao cranio. Por outra banda a especialización do aparato masticatorio é moito menos marcada ca nas outras especies de Paranthropus.
Do que estou a falar cando falo de correr
Do que estou a falar cando falo de correr (co título orixinal en 走ることについて語るときに僕の語ること; Hashiru Koto ni Tsuite Kataru Toki ni Boku no Kataru Koto) é un libro de memorias en lingua xaponesa do escritor Haruki Murakami, publicado por vez primeira en 2007. Foi traducida ao galego por Mona Imai e Gabriel Álvarez Martínez, e publicado por Editorial Galaxia na colección Literaria en 2009.
No libro o autor fala da súa experiencia como atleta afeccionado. En 1982 deixou o local de jazz no que traballaba e comezou a escribir profesionalmente, amais de comezar a correr en serio. Desde entón adoita correr un maratón ao ano, e practica tamén o tríatlon.
O título da obra está inspirado nunha colección de contos curtos de Raymond Carver, What we talk about when we talk about love.
Souto-Mandrás F.C.
O Souto–Mandrás F.C. foi un equipo de fútbol do concello de San Cristovo de Cea. Este equipo das localidades de Souto e Mandrás só tiña xogadores do concello da comarca carballiñesa de Cea. Este equipo non xogaba sempre de local no mesmo estadio senón que cambiaba de campos. Ás veces xogaban no campo do Lodairo en San Cristovo de Cea ou no Outeiro Maior de Vilamarín. Pero case sempre xogaban de locais no Campo da Penafita de San Marcos, Amoeiro. Este equipo nunca conseguiu ningún título.
Liopsetta
Liopsetta é un pequeno xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, que comprende tan só dúas especies propias das costas do Ártico e do nordeste do Atlántico unha delas, e do noroeste do Pacífico a outra.
Viaduto de Pontevedra (Redondela)
O viaduto de Pontevedra é unha das dúas pontes ferroviarias que atravesan o centro da vila pontevedresa de Redondela, xunto co viaduto de Madrid. Foi inaugurado no ano 1884 polo enxeñeiro e arquitecto Mariano Carderera Ponzán (1846-1916), oito anos despois da inauguración do viaduto de Madrid. Até comezos do século XXI estivo en funcionamento, soportando a pasaxe de convois da liña Vigo-A Coruña. Deixou de usarse coa inauguración do eixe atlántico de alta velocidade.
Liopsetta
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Viaduto de Pontevedra (Redondela)
No ano 1978 abriuse un expediente para declaralos Ben de Interese Cultural pero aínda non foi resolto.
Liopsetta
Descrición
O xénero foi descrito en 1864 polo ictiólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill.
Etimoloxía
O nome do xénero, Liopsetta, está construído coa forma prefixa do latín científico lio-, tirada da do grego antigo λειο leio-, derivada de λεῗος leîos, "liso", "suave", unida ao nome do xénero Psetta, derivado do grego antigo ψῆττα psḗtta, un peixe plano, quizais a solla ou o rodaballo (Psetta é un sinónimo de Scophthalmus, ao que pertence o rodaballo (Scophthalmus maximus = Psetta maxima).
Especies
Porén, antigamente recoñecíanse varias máis:
Esta última é a solla lisa de Lahuerta e Vázquez).
Ligazóns externas
Nota: Estas dúas obras de referencia, tamén inclúen a especie Liopsetta putnami.
Illunbe Kirol Elkartea
miniatura|Adestramento Trintxerpe, 2014. Club Atlético Illunbe, coñecido por motivos de patrocinio como Trintxerpe Funeraria Vascongada é un club de remo do barrio de Trintxerpe, na localidade de Pasaia, Gipúscoa (Euskadi). Actualmente compite na Liga ARC.
Historia
O Illunbe KE foi fundado en 1987 grazas á iniciativa dun grupo de afeccionados ao remo de Trintxerpe, e dende aquela competiu en distintas modalidades do remo en banco fixo por todo o Cantabrico, como as súas catro participacións na Bandeira da Concha (chegando en dúas á serie de honra), así como dúas participacións na Liga ACT, contribuíndo xunto con Koxtape e Sanpedrotarra a que Pasaia sexa a única localidade do Cantábrico que tivo tres representantes na máxima categoría do remo. Ao longo destes anos colleitou numerosos éxitos como os Campionatos de Gipúscoa e Euskadi de 1998 na modalidade de bateles, o Campionato de Euskadi do 2003 na categoría de traiñeiras, Bandeira de Pasaia de 1997 ou as citadas participacións na Bandeira da Concha O 2007, ano do seu 20 aniversario, chegou o momento máis crítico da entidade, xa que por distintas razóns, a traiñeira non puido competir. No 2008 un grupo de ex-remeiros e antigos cargos directivos decidiron retomar o camiño comezado 21 anos atrás, conseguindo volver a competir.
María Barranco
María de los Remedios Barranco García, coñecida como María Barranco, nada en Málaga o 11 de xuño de 1961, é unha actriz española, gañadora de dous Premios Goya á mellor interpretación feminina de repartición.
Cronoloxía do Edificio Castromil
Liña temporal ou cronolóxia do edificio Castromil.
Dimas Corral Rebellón
Dimas Corral Rebellón, nado en Mondoñedo o 3 de febreiro de 1820 e finado en Lugo o 28 de xuño de 1868, foi un médico, xornalista e filósofo galego.
Traxectoria
Estudou Filosofía e Metafísica na Universidade de Santiago de Compostela (1832-36) e despois Medicina (1840-46). En 1846 doutorouse en Filosofía e Medicina e foi rexente de Psicoloxía e Lóxica da Facultade de Letras compostelá. Foi médico en Ourense e profesor de Filosofía no Seminario. Logo foi profesor de Lóxica no Instituto de Ourense, do que chegou a ser director. En 1852 trasladouse coa familia a Lugo. Foi redactor de El Eco de Galicia e La Aurora del Miño (que chegou a dirixir entre xuño e xullo de 1857) e colaborou en El Correo de Lugo.
Vida persoal
Casou coa compostelá Clara Aller Presas coa que tivo catro fillos: as escritoras Consuelo, Rita e Clara Corral Aller e o médico militar e profesor Dimas Corral Aller
Selección de rugby de Zimbabwe
A Selección de rugby de Zimbabue é considerada coma unha selección de terceiro nivel. O equipo ten participado en actividades do rugby dende o século XIX, con encontros internacionais xogados dende a década de 1910. O equipo é coñecido co nome de Sables. A selección de rugby de Zimbabwe participou nas Copas do Mundo de 1987 e 1991, nas que o combinado africano non gañou ningún partido.
Historia
Logo da súa independencia, Zimbabwe pasa a denominarse Rodesia, e o seu equipo é unha das seis nacións que conseguiron bater á selección de Nova Zelandia en 1949.
Scottish Premier League 2011/12
A tempada 2011–12 da Scottish Premier League foi a 14ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Escocia, iniciada en 1998. A tempada empezou o 23 de xullo de 2011 e finalizará o 12 de maio de 2012.