cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo Pequeno, Castelo de Pallares, Guntín
Castelo Pequeno é un lugar da parroquia de Castelo de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Wikipedia en pali
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
José Corzo Conde
José Corzo Conde, nado en Rodeiro cara a 1886, foi un político galego.
Ruaidrí Ua Conchobair
Ruaidrí Ua Conchobair, tamén Ruaidrí mac Tairrdelbach Ua Conchobair (anglicizado como Rory O'Connor) nado en Killaloe, c. 1116 e finado en Cong o 2 de decembro de 1198 foi rei do Connacht e rei supremo de Irlanda.
José Corzo Conde
Traxectoria
Estivo emigrado en Cuba e Arxentina. Ao seu retorno instalouse como industrial de Arzúa. En 1933 era secretario da Sociedad Agraria Socialista de Arzúa, presidida por Ramón García Regueiro. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Arzúa e 3º tenente-alcalde. Foi o presidente da primeira Agrupación Socialista de Arzúa constituída o 27 de abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi xulgado en Compostela por rebelión xunto con Juan Manuel Vidal García nun proceso incoado o 25 de agosto e declarado en rebeldía. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937, que pecharon en 1945 pola súa defunción.
Ruaidrí Ua Conchobair
Era fillo de Tairrdelbach mac Ruaidri Ua Conchobair ( anglicizado a Turlough O'Connor), Rei de Connacht, Gran Rei de Irlanda de 1151 a 1154. Herdou o reino de Connacht e o nome do seu avó paterno, o rei Ruaidrí Ua Conchobair, mac de feito introduce o patronímico na lingua irlandesa.
Wikipedia en alemán do Palatinado
A Wikipedia en alemán do Palatinado é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en alemán do Palatinado.
Ruaidrí Ua Conchobair
O seu "perseguidor" Dermot MacMurrough de Leinster proporcionou o pretexto aos normandos para invadir Irlanda e, expulsado ao oeste do río Shannon, someteuse ao rei Henrique II de Inglaterra no Tratado de Windsor que foi negociado polo arcebispo de Dublín, Lawrence O'Toole. Segundo este acordo, mantivo o control de Connacht como vasalo do soberano inglés, gobernando todos os reis e xefes de Irlanda. A cambio tivo que pagar un tributo anual, até que rompeu o acordo e estalou unha nova guerra cos normandos. Foi derrocado polo seu fillo Conchobar Maenmaige Ua Conchobhair en 1186 e expulsado a Munster. Á morte de Conchobar, en 1189, os Sil-Murray reclamárono ao trono; Pero non conseguiu restaurar totalmente o seu poder anterior. Segundo os Anais dos Catro Mestres morreu en 1198 e foi enterrado en Clonmacnoise, no lado norte do altar da igrexa.
Juan Rufo
Juan Rufo Gutiérrez nado en Córdoba, 1547 circa e finado ibídem en 1620, foi un escritor e militar español, da coroa de Castela.
Traxectoria
Era fillo dun tintoreiro de apelido Rofos. De mozo refuxiouse en Portugal por ter cometido algunhas irregularidades administrativas. Cambiou o apelido por Gutiérrez Rufo, variando o apelido do seu pai. Viviu en Toledo e Sevilla, Madrid e Nápoles. Tivo unha mocidade rebelde e aventureira, perdeu o seu tempo de estudante en Salamanca, sufriu varias detencións e tivo que loitar polas súas débedas de xogo. Con 21 anos alistouse no exército de Don Xoán de Austria e en 1568 participou na campaña militar contra a revolta dos mouriscos en Granada e posteriormente na batalla de Lepanto. A raíz destas experiencias militares, escribiu o seu poema épico La Austríada, poema de pouco valor artístico e principalmente descritivo sobre as guerras de Granada e a batalla de Lepanto, onde celebra as fazañas do seu príncipe. Non obstante, a obra foi eloxiada por Cervantes que, no escrutinio da Biblioteca do Quixote, foi considerado como un dos tres mellores poemas de cabalería casteláns e un dos máis ricos tesouros da poesía de España. Son de maior interese Las seiscientas máximas, enxeñosas meditacións moralistas en forma proverbial e anecdótica.
Novica Veličković
Novica Veličković, nado o 5 de outubro de 1986 en Belgrado, é un ex xogador profesional de baloncesto serbio, que foi ademais internacional coa selección serbia.
Traxectoria
Veličković debutou coma profesional co KK Partizan durante a tempada 2004-05. Debutou co equipo serbio na Euroliga o 3 de novembro de 2005, anotando dous puntos contra o Élan Béarnais francés.
O 23 de xuño de 2009, Veličković asinou co Real Madrid da Liga ACB un contrato por dúas tempadas con opción a unha máis. En xuño de 2012, o Real Madrid decidiu rescindir o contrato de Veličković debido ás súas numerosas lesións.
O 31 de xaneiro de 2013, Veličković asinou ata final de tempada co KK Mega Basket serbio.
O 5 de agosto de 2013, Veličković asinou un contrato por unha tempada co Brose Baskets da Basketball Bundesliga. O 20 de febreiro de 2014, o equipo alemán rescindiu o contrato do xogador. Catro días máis tarde, volveu ó KK Mega Basket ata final de tempada.
O 21 de xuño de 2014, asinou un contrato dun ano co Trabzonspor BK turco.
O 1 de marzo de 2016, Veličković deixou o Trabzonspor e asinou de novo co KK Partizan ata final de tempada. O 8 de xullo de 2021, tras a tempada na que se converteu no xogador que máis partidos disputou coa camiseta do Partizan, Veličković anunciou a súa retirada coma xogador de baloncesto profesional.
Bustelo Pequeno, Costante, Guntín
Bustelo Pequeno é un lugar da parroquia de Costante no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Tres Tinkle
Tres Tinkle, nado o 3 de xuño de 1996 en Missoula, Montana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Heorhiy Narbut
miniatura|Retrato de Heorhiy Narbut feito polo pintor ruso [[Boris Kustodiev (1914).]] Heorhiy Narbut (Георгій Іванович Нарбут) nado en Narbutivka o 25 de febreiro de 1886 e finado en Kíiv o 23 de maio de 1920, foi o deseñador gráfico ucraíno máis importante do século XX. É tamén chamado Georgy Narbut e George Narbut.
Tres Tinkle
Traxectoria profesional
O 5 de agosto de 2023, anunciouse a fichaxe de Tinkle por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Heorhiy Narbut
Ilustrador de prensa e de libros, é coñecido por deseñar o escudo da República popular de Ucraína, así como dos seus billetes e selos postais. Era irmán dun senlleiro poeta do acmeísmo, Vladimir Narbut.
Traxectoria
Heorhiy Narbut naceu na aldea Narbutivka, Imperio ruso (agora Ucraína), non lonxe de Hlukhiv. A súa familia descía da antiga nobreza lituana e o seu irmán, Vladimir Narbut, foi un senlleiro poeta do acmeísmo.miniatura|Proposta de escudo para a República Popular de Ucraína elaborada por Narbut en 1918.Aínda que na súa formación pictórica comezara sendo autodidacta, contra os vinte anos, estableceuse en San Petersburgo, onde morou entre 1906 e 1917. Alí estudou con pintores Ivan Bilibin e Mstislav Dobuzhinsky, e no 1909, Narbut continuou os seus estudos en Múnic, na escola de Simon Hollósy. Despois de que o seu regreso a San Petersburgo integrouse na organización Mir iskusstva. No 1910-1912 Narbut ilustrou os contos de fadas de Hans Christian Andersen, e as fábulas de Ivan Krylov, entre outros contos populares. En marzo do ano 1917, no contexto da Revolución de Febreiro, Narbut trasladouse a Kíiv, incorporándose pronto como docente da Academia Ucraína de Artes, da que chegaría a ser reitor. Foi nese tempo cando deseñou os billetes e selos da República Popular de Ucraína, recentemente fundada. Narbut tamén traballado nas revistas ucraínas: Nashe Mynule (O noso pasado), Zori (Estrelas), e Sontse Truda (O Sol do Traballo) entre outras. Morreu de tifo en 1920.
A bailarina Marina Berezowsky (1914-2011) era a súa filla, e destacou no ballet de Australia.
Obras
centro|miniatura|700x700px|
Fontao, Costante, Guntín
Fontao é un lugar da parroquia de Costante no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Paula Kasares
Traxectoria
Foi a primeira directora do Observatorio dos Dereitos Lingüísticos de 2001 a 2003. É membro de Euskaltzaindia desde 2006.
En 2020, foi nomeada xunto con Paskual Rekalde por Euskaltzaindia como membro de pleno dereito.
En 2021 participou nos XXIII Encontros para a Normalización Lingüística organizados polo Consello da Cultura Galega sobre a transmisión interxeracional da lingua galega poñendo en cuestión o concepto de transmisión lingüística.
Wikipedia en pangasinés
A Wikipedia en pangasinés é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua pangasinesa. Foi creada no ano 2006.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Reguenga, Costante, Guntín
A Reguenga é un lugar da parroquia de Costante no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Vilela, Costante, Guntín
Vilela é un lugar da parroquia de Costante no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Fargós, Costante, Guntín
Fargós é un lugar da parroquia de Costante no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
José Miñones Trillo
José Miñones Trillo, nado en Vimianzo o 25 de xuño de 1939, é un farmacéutico, profesor universitario e político galego.
Traxectoria
Premio Extraordinario de Doutoramento, bolseiro da Fundación Barrié, da Fundación March, da Embaixada de Francia e do Goberno Francés para estadíias de investigación no Instituto Pasteur e na Universidade de París VI. Foi catedrático da Universidade de Santiago de Compostela, decano da Facultade de Farmacia e director da Escola de Óptica. É Académico numerario da Real Academia Nacional de Farmacia, da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e da Real Academia de Farmacia de Galicia. Foi presidente da CIUG de 1994 a 1999.
Foi concelleiro de Santiago de Compostela e nas eleccións autonómicas de 1985 foi elixido deputado do Parlamento de Galicia por Coalición Popular. Nas eleccións xerais de 2000 foi candidato ao Senado por Democracia Galega.
Vida persoal
Casou con María Mercedes Conde Mouzo. É pai de José Miñones.
Costante, Costante, Guntín
Costante é un lugar da parroquia de Costante no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Prey (filme de 2022)
Prey é un filme estadounidense de 2022 baseado na franquía de Predator. É o quinto título da franquía e unha precuela dos primeiros catro filmes, xa que está ambientado nas grandes chairas de América do Norte en 1719. Foi dirixido por Dan Trachtenberg e escrito Patrick Aison. Está protagonizado por Amber Midthunder, Dakota Beavers, Michelle Thrush, Stormee Kipp, Julian Black Antelope e Dane DiLiegro. Conta a historia de Naru, unha habelenciosa guerreira comanche, que protexe á súa tribo do alien humanoide que caza humanos por deporte, loitando contra el, a fauna salvaxe e os comerciantes de peles con tal de protexer ao seu pobo.
Lingua
Trachtenberg dixo que debateu se o filme debería comezar cos personaxes falando a lingua comanche antes de cambiar ao inglés para o beneficio da audiencia, da mesma maneira que se fixo co ruso en The Hunt for Red October (1990). Consideraron facer algo semellante ao principio, pero ao final pensaron que non funcionaba. O filme rodouse en inglés e comanche, e todo o elenco realizou unha dobraxe alternativa totalmente comanche do filme. Ambas versións lingüísticas están dispoñibles en Hulu.
Jordan Howard
Jordan Howard, nado o 6 de xaneiro de 1996 en Morristown, Nova Jersey, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 4 de agosto de 2023, anunciouse a fichaxe de Howard por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Bertamil, Entrambasaugas, Guntín
Bertamil é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
48 horas máis
48 horas máis (en Another 48 Hrs.) é un filme estadounidense de 1990 dirixido por Walter Hill e protagonizado por Eddie Murphy, Nick Nolte, Brion James, Andrew Divoff e Ed O'Ross. É a continuación do filme de 1982 48 Hrs..
Estreouse en galego o 24 de abril de 1996 a través da TVG.
Xilin británico
miniatura|262x262px|[[Reverso (moedas)|Reverso dun xilin de 1834 a nome de Guillerme IV.]] O xilin británico foi unha unidade monetaria divisionaria da libra esterlina antes da súa decimalización, baseada no sistema carolinxio e equivalente á vixésima parte dunha libra ou, o que é o mesmo, a 12 peniques ou á quinta parte dunha coroa.
O xilin británico ten a súa orixe no xilin inglés, cuñado por vez primeira por Henrique VII (1485-1509), co nome de testoon, e pasou a denominarse xilin (en inglés: shilling, do inglés antigo scilling) a partir de mediados do século XVI.
Logo da decimalización do sistema o 15 de febreiro de 1971, a moeda dun xilin deixou de cuñarse e foi substituída por outra do mesmo valor e de características métricas similares, mais coa denominación de cinco peniques novos, aínda que continuou en circulación, con ese valor, ata 1990, data en que deixou de ter curso legal.
Xilling inglés
miniatura|262x262px|Xilin [[Inglaterra|inglés de Eduardo VI, cuñado ca. 1551-1553. ]] Aínda que a moeda non comezou a cuñarse ata principios do século XVI, o valor dun xilin como unidade de conta utilizábase xa desde principios da Idade Media, co valor da vixésima parte do marco. O valor dun xilin como equivalente a 12 peniques fora fixado polos normandos logo da conquista de Inglaterra, e anteriormente varias moedas con valores de 4, de 5 e de 12 peniques foran coñecidas tamén como xilins.
As primeiras moedas do sistema da libra esterlina con valor de 12 peniques foron cuñadas en prata cara a 1503 ou 1504, e daquela eran coñecidas co nome de testoon. Estas eran as primeiras moedas inglesas que levaron no seu anverso un retrato que reproducía os trazos reais do monarca, non só con carácter representativo, e por este motivo pasaron a adoptar o nome dunha popular moeda italiana coñecida como testone (do latín: testa, pola cabeza do rei), introducida en Milán en 1474. miniatura|262x262px|Xilin de [[Isabel I de Inglaterra|Isabel I cuñado ca. 1560-1561.]] Entre 1544 e 1551, durante os reinados de Henrique VIII (1509-1547) e de Eduardo VI (1547-1553), a moeda sufriu progresivas fortes minguas no contido de prata e en ocasións tamén no peso, nun intento de xerar máis diñeiro para financiar as guerras no estranxeiro. Esta degradación levou a que as moedas cuñadas en 1549 chegaron a ter só unha quinta parte do contido en prata con respecto ás cuñadas só uns anos antes e, en consecuencia, o valor real deses novos testoons caeu neses momentos desde os 12 ata os 6 peniques. Posteriormente, esta desvalorización foi recoñecida como un erro e durante o reinado de Isabel I (1558-1603) o testoon, xa coñecido daquela como xilin adquiriu un peso e un contido en prata moi superiores, e recuperou o seu valor orixinal de 12 peniques.
Os xilins continuáronse cuñando a nome de todos os reis de Inglaterra posteriores e tamén durante a Commonwealth, cun gran número de alteracións e variacións ao longo deses anos.
Xilin británico
A partir de 1707, como resultado da unión entre Inglaterra e Escocia para formar o Reino de Gran Bretaña, o xilin inglés pasou a denominarse xilin británico. Cara a finais do século XVIII as emisións de moedas de prata foron moi irregulares, ata o punto de que a derradeira emisión dese século, en 1787, non estivo destinada á súa posta en circulación senón como agasallo de Nadal para a clientela do Banco de Inglaterra.
En 1816, a Royal Mint emprendeu un programa de refundición masiva das moedas anteriores de prata e de ouro, coa conseguinte cuñaxe de novas moedas nestes metais con grandes tiraxes. As novas moedas de prata debían ter unha pureza de 925 milésimas e aos xilins outorgóuselles un peso oficial de 2⁄11 dunha onza troy, equivalente a 5,655 gramos.
En 1920, a Royal Mint rebaixou a lei da prata desde as 925 ás 500 milésimas, por mor do aumento do prezo dese metral en todo o mundo, seguindo unha tendencia xeneralizada de eliminación ou de redución do contido de prata na moedas en circulación. Froito desta situación, agravada polos elevados custos da segunda guerra mundial, a finais de 1946 cesou por completo a emisión de moedas de prata do sistema da libra esterlina —exceptuando as conmemorativas—. As novas moedas, entre as que se inclúen os xilins, pasaron a estar cuñadas en cuproníquel, unha aliaxe do 75 % de cobre e o 25 % de níquel. miniatura|372x372px|Xilins de [[1956 a nome de Isabel II: anverso común e reversos co escudo de Inglaterra e co escudo de Escocia.]] A partir das propostas de John Wrottesley na década de 1820, houbo varios intentos de decimalizar a libra esterlina ao longo do século e medio seguinte, mais estes intentos non chegaron a nada significativo ata a década de 1960, cando comezou a considerarse urxente a necesidade dunha nova moeda máis acaída para os cálculos monetarios sinxelos. A decisión de decimalizar o sistema monetario anunciouse en 1966, e a libra dividiuse en 100 peniques novos, no canto dos 240 vellos. O coñecido como Decimal Day (o "Día Decimal") fixouse para o día 15 de febreiro de 1971, cando se puxeron en circulación grandes cantidades de todas as moedas do novo sistema. Os xilins foron substituídas polas moedas de 5 peniques novos, cunhas características métricas moi similares, e, aínda que xa non se cuñaban, mantivéronse en circulación co novo valor ata o 31 de decembro de 1990, cando se lles retirou a consideración de curso legal.
Os "xilins de Vigo"
miniatura|374x374px|"Xilin de Vigo" cuñado en [[1703 a nome da raíña Ana.]] Unha parte do metal requisado polos británicos logo da Batalla de Rande, ocorrida en 1702 na ría de Vigo, foi trasladada ás Illas Británicas e destinouse á emisión de moedas pola casa da moeda de Londres (daquela dirixida por Isaac Newton), de prata con valores de 1 penique, 6 peniques, 1 xilin, media coroa e unha coroa; e de ouro con valores de media guinea, unha guinea e cinco guineas.
Co gallo de conmemorar esa importante vitoria, nos anversos de todas estas moedas amósase, baixo o busto da raíña Ana, a inscrición "VIGO". Os xilins cuñados coa prata de Vigo foron emitidos con datas de 1702 e 1703.
A Devesa, Entrambasaugas, Guntín
A Devesa é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Collateral (serie de televisión)
Collateral é unha miniserie de televisión británica escrita e creada por David Hare e dirixida por S. J. Clarkson. Foi emitida orixinalmente a través de BBC Two o 12 de febreiro de 2018. A serie, que foi descrita polo propio Hare como "unha investigación policial sen ningunha desas actitudes policiais", está protagonizada por Carey Mulligan e Nathaniel Martello-White, xunto con Jeany Spark, Nicola Walker, John Simm e Billie Piper.
Isabel Rodríguez
O nome Isabel Rodríguez poden referirse a:
Jonatan Giráldez
Inicios
Nacido en Vigo en 1991, comezou a xogar ao fútbol en equipos vigueses como o Matamá, o Sárdoma, o Coruxo ou o Areosa, pero pronto comezou a decantarse pola carreira de adestrador. En 2012 mudouse a Barcelona para realizar estudos en torno á preparación física e o deporte.
Os seus primeiros pasos foron como analista e preparador físico na canteira do Espanyol, concretamente no equipo cadete. Máis tarde ingresou como preparador físico na Federación Catalá de Fútbol, onde axiña pasou a ocupar o posto de segundo adestrador e seleccionador das seccións femininas sub-16 e sub-19. O primeiro equipo que dirixiu foi a selección catalá masculina sub-12.
Axudante de Cortés
Posteriormente incorporouse ao corpo técnico de Lluís Cortés nas categorías inferiores do FC Barcelona, e en xaneiro de 2019 chegou con el ao primeiro equipo feminino trala destitución de Fran Sánchez. Traballou durante as seguintes tres tempadas como axudante de Cortés e tivo un papel importante na planificación dos adestramentos e no deseño de estratexias. Durante esa época, o equipo barcelonés recuperou o seu mellor nivel, gañando de novo os títulos de liga e Copa da Raíña, ademais de acadar a súa primeira final da Liga de Campións en 2019, onde caeu ante o Olympique de Lión. Na tempada 2020/21 o equipo realizou a mellor campaña da súa historia, gañando o triplete de Liga, Copa da Raíña e Liga de Campións.
Adestrador do FC Barcelona
Trala dimisión de Lluís Cortés no banco do Barça o 2 de xullo de 2021, Giráldez foi anunciado oficialmente como novo adestrador do equipo, asinando por unha tempada, levando consigo a Rafael Navarro como segundo técnico. Debutou como adestrador do club catalán nun partido amigable ante o Elche CF, que se saldou cunha esmagadora vitoria por 17-0. Catro días despois goleou por 6-0 á Juventus na primeira edición feminina do Trofeo Joan Gamper.
Durante a súa primeira tempada como adestrador principal dominou de xeito absoluto o campionato de liga, gañando os 30 partidos con 159 goles a favor (unha media de máis de cinco goles por partido) e só 11 en contra. O equipo catalán, no que destacaban xogadoras como Alexia Putellas, Asisat Oshoala, Lieke Martens, Jennifer Hermoso ou Caroline Hansen, gañou tamén a Supercopa de España, na que goleou na final ao Atlético de Madrid por 7-0, e acadou ademais a final da Liga de Campións, caendo por 1-3 ante o Olympique de Lión no partido celebrado no Juventus Stadium de Turín. Por último, gañou a Copa da Raíña, derrotando na final ao Sporting de Huelva, e dominou así de xeito absoluto as competicións nacionais.
Na tempada 2022/23 o equipo de Giráldez volveu conquistar o título de liga de xeito asoballante, con 28 vitorias en 30 partidos e despois de encaixar só 10 goles durante a competición. Chegou de novo á final da Liga de Campións, onde se enfrontou ao VfL Wolfsburg. O encontro, celebrado no Philips Stadion de Eindhoven, comezou co domino do club alemán, que se adiantou con dous goles na primeira parte. Con todo, o Barcelona conseguiu darlle a volta ao marcador no segundo tempo, con dous goles de Patri Guijarro e outro de Fridolina Rolfö. Foi a segunda Champions para o club e o terceiro título da tempada, despois de gañar tamén a Supercopa de España.
Guerra civil de Perusia
A guerra civil de Perusia ou guerra de Perusia (tamén coñecida como Bellum Perusinum) foi unha guerra civil entre distintas faccións da república romana, que transcorreu entre o ano 41 a.C. e o 40 a.C. Enfrontou a Lucio Antonio e Fulvia, co apoio de Marco Antonio, contra o seu inimigo político (e futuro emperador Augusto), Octaviano.
Historia
Fulvia, quen casara con Marco Antonio durante a guerra civil, sentiu que o seu marido debía gobernar Roma en solitario, no canto de compartir o poder cos outros dous triunviros, en especial Octaviano.
Fulvia e o irmán máis novo de Marco Antonio, Lucio, recrutaron oito lexións en Italia. O exército estableceuse en Roma durante un breve tempo, aínda que logo tivo que replegarse á cidade de Perusia (a actual Perugia). Durante o inverno do 41-40 a.C., o exército de Octaviano, tras un longo asedio, conquistou a cidade que finalmente se rendeu por mor da fame. Nin Fulvia nin Lucio morreron no asedio; a primeira, foi exiliada a Sición e o segundo foi enviado a gobernar unha provincia de Hispania. O resto da poboación da cidade foi masacrada polos soldados de Octaviano.
Buddha (manga)
Buddha (ブッダ) é un manga histórico de Osamu Tezuka e representa a interpretación única de Tezuka sobre a vida de Gautama Buddha, o fundador do budismo. A serie aclamada pola crítica adoita referirse como unha representación visualmente explícita pero humorística e provocadora da vida do Buda; a propia serie converteuse nun texto básico nos templos budistas para que os mozos adultos e adolescentes coñezan a vida do Buda. A serie comezou en setembro de 1972 e rematou en decembro de 1983, como un dos últimos traballos de manga épico de Tezuka.
Buddha vendeu máis de 20 millóns de exemplares e gañou o Premio Eisner en 2004 e 2005. Debido ás diferenzas entre as formas en que se len xaponés e inglés, os volumes americanos publicados por Vertical Inc. preséntanse como imaxes espelladas da obra orixinal de Tezuka para que se poidan ler de esquerda a dereita, no canto de dereita a esquerda. Case tres décadas despois de que se completase o manga, en 2011 estreouse unha adaptación cinematográfica de anime. En 2014 estreouse unha segunda película.
Artemidoro Aristofanio
Artemidoro Aristofanio ( latín Artemidorus en grego Άρτεμίδωρος), que levaba o alcume de Aristofanio e tamén o de pseudo-Aristofanio, porque era discípulo do famoso Aristófanes de Bizancio en Alexandría foi un gramático grego do século -II.
Traxectoria
Foi contemporáneo de Aristarco de Samotracia. Ateneo di que foi o autor dunha obra titulada περὶ Δωρίδος, cuxo contido non está claro. Tamén cita outra obra, λέξεις ou γλῶσσαι ὀψαρτυτικαί, un dicionario de termos e expresións técnicas empregadas nas receitas de cociña. Suídas tamén fala del.
Paco Gento
Francisco Gento López, coñecido como Paco Gento ou simplemente Gento, nado en Guarnizo, Cantabria, o 21 de outubro de 1933 e finado en Madrid o 18 de xaneiro de 2022, foi un futbolista español que xogaba como lateral esquerdo. Xogador histórico do Real Madrid, desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no club branco, co que xogou 600 partidos oficiais durante 18 tempadas, acadando numerosos éxitos e recoñecemento mundial.
Lembrado como un dos xogadores máis verticais e rápidos da súa época, no momento da súa retirada era o xogador con máis partidos disputados coa camiseta do Real Madrid e o terceiro máximo goleador da historia do club, só superado polos seus antigos compañeiros Alfredo Di Stéfano e Ferenc Puskás. Foi elixido no posto 30 dos mellores futbolistas do século XX pola IFFHS, sendo o primeiro español da lista.
Ostenta o récord de ser o futbolista que máis Copas de Europa gañou, con seis, e tamén o que máis títulos de liga española conseguiu, con doce. A eses títulos sumou ademais a primeira edición da Copa Intercontinental, dúas Copas do Xeneralísimo e dúas Copas Latinas.
Foi internacional coa selección española en 43 ocasións, participando con esta en dúas Copas do Mundo, nas edicións de Chile 1962 e Inglaterra 1966.
Forma parte dunha ampla familia de deportistas iniciada por seu pai, xogador da Cultural de Guarnizo. Seus irmáns, Julio e Toñín chegaron a xogar ambos na Primeira División, e estiveron vencellados durante anos ao Racing de Santander. Toñín compartiu vestiario con Paco no Real Madrid na tempada 1961/62 e os tres xogaron xuntos por única vez nun partido amigable contra o FC Zürich no ano 1959. A saga familiar continuou cos seus sobriños futbolistas Julio e Paco Llorente, e os xogadores de baloncesto José Luis e Toñín Llorente, todos eles vencellados ás distintas seccións deportivas do Real Madrid. Unha cuarta xeración de deportistas da familia Gento-Llorente está formada polo futbolista Marcos Llorente e os xogadores de baloncesto Sergio Llorente e Juan Llorente.
Comezos en Cantabria
Naceu en 1933 na localidade cántabra de Guarnizo, pertencente ao concello de El Astillero. Fillo dun condutor de camión, deixou o colexio aos catorce anos para axudar ao seu pai e coidar das vacas que tiñan nunha pequena explotación. Comezou a xogar aos 15 anos, na SD Nueva Montaña, club no que compaxinou o fútbol co atletismo, grazas ao cal adquiriu a velocidade que o fixo famoso máis tarde.
Posteriormente pasou a xogar na primeira categoría rexional de Cantabria, ao fichar pola Unión Club de El Astillero, e debutou na Terceira División co Rayo Cantabria, que daquela exercía as funcións de equipo filial do Racing de Santander. O 22 de febreiro de 1953 debutou na Primeira División, nun partido contra o Barcelona nos antigo Campos de Sport. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría tres xornadas despois contra a Real Sociedad. Disputou un total de 10 encontros de liga e 4 da Copa do Xeneralísimo, marcando 3 goles.
Aida Míguez Barciela
Aida Míguez Barciela é unha estudosa da filosofía, pensadora e escritora galega.
Paco Gento
Esplendor no Real Madrid
miniatura| Paco Gento durante un partido da [[Copa de Europa 1965-66.]] Para a tempada 1953/54 fichou polo Real Madrid, que estaba presidido por Santiago Bernabéu, e militou no club branco durante os seguintes 18 anos.
Aida Míguez Barciela
Traxectoria
Doutora en Filosofía pola Universidade de Barcelona. A súa tese (2008), dirixida por Felipe Martínez Marzoa, virou ao redor dos problemas hermenéuticos na lectura da Ilíada.
Paco Gento
Esplendor no Real Madrid
Co equipo madridista acadou doce campionatos de liga, o primeiro deles na súa primeira tempada, e que foi o primeiro que gañaba o club en 20 anos. Formou parte da que foi considerada unha das mellores dianteiras de todos os tempos, xunto co húngaro Ferenc Puskás, o francés Raymond Kopa e os hispano-arxentinos Alfredo Di Stéfano e Héctor Rial, cos que logrou cinco Copas de Europa consecutivas, nas cinco primeiras edicións do torneo. Gañou tamén a edición 1965/66, converténdose no único xogador da historia en gañar seis Copas de Europa.
Tamén sumou dous títulos da Copa do Xeneralísimo, ademais de coroarse como campión do mundo na primeira edición da Copa Intercontinental, onde marcou un dos goles na vitoria por un global de 5-1 ante o Peñarol do Uruguai. É o futbolista que máis títulos acumula na historia do Real Madrid.
Aida Míguez Barciela
Traxectoria
Foi profesora asociada na Universidade Pompeu Fabra, investigadora postdoctoral na Universidade Libre de Berlín e profesora visitante na Universidade de Vigo. Na actualidade, é profesora na Universidade de Zaragoza de filosofía antiga, helenística e medieval. Especializada en filosofía antiga, o seu traballo de investigación céntrase na hermenéutica dos textos da Antiga Grecia, en especial das grandes obras como a Odisea ou a Ilíada.
Paco Gento
Selección nacional
Xogou 43 partidos coa selección española, coa que debutou o 18 de maio de 1955 nun amigable ante a selección de Inglaterra no estadio Santiago Bernabéu de Madrid, que rematou con empate 1-1. Disputou o Mundial de 1966 en Inglaterra, xogando os tres encontros da selección española, que quedou eliminada na fase de grupos.
O seu último partido internacional disputouno con case 36 anos, cando foi convocado por László Kubala para un partido contra Finlandia en La Línea de la Concepción, correspondente á clasificación para o Mundial de México 1970. Naquel momento era o segundo futbolista que máis veces vestira a camiseta española, quedando preto do récord absoluto, que posuía o gardameta Ricardo Zamora, con 46.
Recoñecementos
En 1996 o Goberno de Cantabria concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito no Deporte Cántabro. Ademais, foi fillo predilecto de El Astillero, onde se lle dedicou o nome dunha rúa. Tamén recibiu dúas Medallas de Ouro ao Mérito Deportivo, a Cruz de Isabel La Católica, a Medalla Cisneros do Concello de Madrid e as Insignias de Ouro e Brillantes do Racing de Santander e do Real Madrid.
A Eirexe, Entrambasaugas, Guntín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gil González Dávila
Gil González Dávila, nado en Ávila en 1480 e finado na mesma cidade en 1526, foi un capitán, explorador e conquistador español,. Foi o xefe da expedición ao territorio das actuais Costa Rica e Nicaragua, chegando mesmo a penetrar en territorio da actual Honduras.
Traxectoria
Foi criado do influente bispo Fonseca e en 1511 conseguiu o cargo de contador na Española.
En 1520 asinou unha capitulación para explorar a ruta que ía ás illas Molucas desde o istmo de Panamá, realizando a viaxe dous anos máis tarde.
En 1522 realizou a primeira expedición pola Mar do Sur desde Terra Firme, alcanzando territorios costarriqueños, na súa procura de ouro, obtendo certa cantidade, aínda que menos da esperada. Na expedición percorreron a costa do Pacífico da actual Costa Rica, e visitaron os dominios de numerosos monarcas amerindios, entre eles os caciques Huetar, Chorotega, Gurutina, Orosi, Nicoya e Nicarao. Tivo que enfrontarse ao ataque do cacique Diriangén que o obrigou a retirarse cara a San Lucar (Golfo de Nicoya), e logo regresar a Panamá.
En 1523 iniciou a conquista de Nicaragua, tendo lugar un encontro entre o conquistador e o rei Nicarao. O seu piloto, Andrés Niño, chegou até o actual golfo de Fonseca, que foi bautizado así en honra do bispo Juan Rodríguez de Fonseca.
En marzo de 1524 desembarcou en Honduras, cunha orde de poboamento e enfrontouse coas forzas de Hernando de Soto; fundou San Gil de Buena Vista. Indebidamente, foi acusado de usurpador por Hernán Cortés, o que motivou o seu apresamento. Enviado a México, mandouse a España como prisioneiro, onde foi logo liberado. Morreu na súa Ávila natal o 21 de abril de 1526.
Un italiano en Noruega
Un italiano en Noruega (en Quo vado?) é un filme italiano de 2016 dirixido por Gennaro Nunziante. Estreouse o 1 de xaneiro de 2016. É o filme italiano con maior recadación da historia do cinema de Italia.
Estreouse en galego o 10 de agosto de 2022 a través de TVG. Foi traducido por Andrea Ucha Bouzada e o director de dobraxe foi Antón Rubal.
Barca funeraria de Queops
miniatura|dereita|Imaxe da barca funeraria de Queops (vista da proa). miniatura|dereita|Popa da barca. A barca funeraria de Queops (ou barca solar) é un navío de 43,4 m de eslora do Antigo Exipto que foi soterrado nun foso aos pés da Gran Pirámide de Gizeh, ao redor de 2500 a. e. c. Posibelmente foi construída para Queops, o segundo faraón da cuarta dinastía do Imperio Antigo de Exipto. Foi descuberta en 1954 por Kamal el-Mallakh.
Historia e características
A barca funeraria de Queops foi descuberta en 1954 por Kamal el-Mallakh. Namentres se retiraban unha serie de restos da face sur da pirámide atopáronse un par de lousas de pedra que parecían esconder unha trincheira. Aínda que o goberno exipcio non amosou grande interese pola escavación, a insistencia de Kamal el-Mallakh fixo posíbel que se descubrise a barca funeraria de Queops. Construída con madeira de cedro, foi atopada provista de todos os seus aparellos, remos, cordas e cabina; estaba desmontada en 1224 pezas. Despois de anos de traballo conseguiuse ensamblar todas as pezas. A barca, que sería capaz de transportar 45 toneladas, mide 43,4 m de eslora, 5,6 m de manga e ten 1,5 m de calado. As táboas de madeira do casco da barca solar están unidas por cordas, e non cravadas. Durante a súa restauración, a cal tardou máis de dez anos, tivéronse que empregar novas cordas, pero o 95 % das táboas de madeira son as orixinais. Restaurada, expúxose dende 1982 no museo situado sobre o mesmo lugar onde foi atopada, no lado sur da Gran Pirámide de Gizeh. Porén, en agosto de 2021 foi trasladada ao Gran Museo Exipcio, onde comparte espazo cunha segunda barca de Queops que permaneceu soterrada até 2012.
Gondarén, Entrambasaugas, Guntín
Gondarén é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Barca funeraria de Queops
Historia e características
Foron descubertas cinco fosas de barcas funerarias xunto á Gran Pirámide, e outras cinco máis nas proximidades da de Quefrén.
Función
miniatura|dereita|[[Ra (deus)|Ra, na súa barca solar.]] A historia e a función da barca non se coñecen con precisión. As barcas solares eran navíos rituais que simbolizaban o ciclo da vida e a morte mediante o ciclo solar, Ra, a través do ceo. Porén, esta barca contén signos que indican ter sido usada na auga, e é posíbel que a barca funeraria levase o corpo embalsamado do faraón dende Menfis a Gizeh a través do Nilo, ou que Queops a usase como un "barco de peregrinación" para visitar lugares sacros e fora soterrado para usalo na vida despois da morte.
Xotramu
XOTRAMU (Xogos Tradicionais de Muimenta) é unha asociación cultural adicada á recuperación e posta en valor dos xogos tradicionais de Galicia. Ten a súa sede en Muimenta (Cospeito).
Traxectoria
A asociación Xogos Tradicionais de Muimenta naceu en 2009 da man de tres veciños: Manolo Vila, Xosé Lombardero e Quico Darriba , de cara a recuperar e divulgar os xogos tradicionais galegos , coma a billarda , tiro de corda ou zancos.
Ademais da celebración anual dunha xornada dedicada aos xogos tradicionais que adoita desenvolverse o primeiro domingo do mes de xuño, teñen realizado iniciativas coma a creación dun Museo das Zocas e mais a recuperación, en Muimenta, do espazo da contorna da Igrexa Vella e de Escola de principios do século pasado.
Durante a pandemia de COVID-19 XOTRAMU non puido organizar a anual Feira de Xogos, mais no seu lugar desenvolveu no ano 2020 unha edición especial divulgando testemuñas dos seus organizadores e exemplos de xogos representados nas casas das habituais acudintes.
Martín, Entrambasaugas, Guntín
Martín é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
O Foxoiro, Entrambasaugas, Guntín
O Foxoiro é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Outeiro, Entrambasaugas, Guntín
Outeiro é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sistelo, Arcos de Valdevez
Sistelo é unha freguesía portuguesa do concello de Arcos de Valdevez, con 26,23 km² de superficie e 199 habitantes (censo 2021). A súa densidade de poboación é de 7,59 hab./km².
Atópase na Serra da Peneda, presentando un terreo accidentado, con altitudes que oscilan entre os 180 metros e os 1360 metros.
A Orde de Malta tiña importantes bens na zona desta freguesía. Razón pola que o escudo da freguesía leva, en xefe, a cruz octogonal daquela antiga Orde Relixiosa e Militar.
Monumento Nacional da Paisaxe Cultural de Sistelo
O presidente da República Marcelo Rebelo de Sousa promulgou, o 28 de decembro de 2017, a clasificación como Monumento Nacional da Paisaxe Cultural de Sistelo, que gañou recentemente o sobrenome de "Pequeno Tíbet Portugués".
A clasificación foi aprobada polo Consello de Ministros do 7 de decembro de 2017, que estableceu “restricións para a protección e salvagarda da aldea de Sistelo e da paisaxe circundante”.
Esta foi a primeira paisaxe do país clasificada como Monumento Nacional, título que antes se atribuía ao patrimonio construído.
Lugares
A freguesía consta de 5 pequenos lugares: miniatura|dereita|Igrexa de Sistelo.
Clima e hidroloxía
O clima desta rexión é mediterráneo marítimo, cunha temperatura media anual de 13 °C e unha precipitación media anual de 2093 mm. A zona está atravesada por unha densa rede hidrográfica. Entre os diversos ríos e regatos que atravesan a freguesía destaca o río Vez, principal afluente do río Limia.
Demografía
A poboación rexistrada nos censos era:
Patrimonio
miniatura|dereita|220px|Socalcos en Sistelo.
Castelo de Sistelo
miniatura|dereita|240px|Castelo de Sistelo. O castelo de Sistelo, ou casa de Sistelo, é un palaciño construído por Manuel António Gonçalves Roque (Sistelo, 14 de xuño de 1834 — Río de Xaneiro, 19 de outubro de 1886).
Manuel Antonio Gonçalves Roque
Era o irmán máis novo de Boaventura Gonçalves Roque (Sistelo, 22 de abril de 1822 — Estoril, 14 de xuño de 1894), os cales ambos foron moi novos ao Brasil, onde acadaron fortuna como comerciantes.
Manuel António Gonçalves Roque regresou a Portugal cara a 1880, ano no que foi nomeado I Vizconde de Sistelo, recoñecéndoo como mecenas das iniciativas sociais e artísticas do Brasil e Portugal. Foi homenaxeado, entre outros, pola asociación de Arquitectos e Arqueólogos Portugués e o Gabinete Portugués para a Lectura de Río de Xaneiro. Na freguesía de Sistelo tamén financiou a construción da fonte, o cruceiro, o colexio e o sepulcro onde está soterrada a familia.
Casou en 1970 en Río de Xaneiro coa súa sobriña, Júlia Labourdonnay Gonçalves Roque (1853 - 1932), vinte anos menor que el, que chegou a ser Vizcondesa de Sistelo.
Julie de Cistello
Júlia Labourdonnay Gonçalves Roque foi unha recoñecida pintora naturalista a finais do século XIX e principios do XX, sendo pioneira no acceso das mulleres á educación artística e na participación das mulleres luso-brasileiras nos Salóns parisienses anuais. Foi coñecida internacionalmente como Julie de Cistello.
Non tiveron fillos e Júlia quedou viúva en 1886, con 32 anos. Precisamente a partir de aí a súa carreira terá un gran desenvolvemento, tendo ela mesma financiada os seus estudos artísticos na Academia Juliana de París, onde se matriculou en 1892 e de novo en 1900. Foi unha das primeiras mulleres artistas luso-brasileiras en expoñer nos Salóns de París a partir de 1897. Participou en numerosas exposicións en París, entre elas o Pavillón de Portugal na Exposición Universal de París de 1990, expuxo no Salón organizado polas artistas feministas da Union des femmes peintres et sculpteurs (1906, 1910) ou en 1908 na Exposición Nacional. en Río de Janeiro. Morreu en 1932 aos 69 anos.
Bandeira de Cornualla
A bandeira de Cornualla, tamén coñecida como bandeira de San Piran (en Baner Peran) é a bandeira do condado de Cornualla. A descrición máis antiga coñecida da bandeira como estandarte de Cornualla foi escrita en 1838. É usado por algúns córnicos como símbolo da súa identidade.
A bandeira atribúese a San Piran, un abade córnico do século V. Un dos primeiros usos dunha cruz branca e un deseño de fondo negro é o escudo de armas da familia Saint-Peran do século XV.
Pemmican
miniatura|Bóla de pemmican O pemmican é unha receita típica amerindia que está constituída por unha mestura de graxa animal, medula ósea, carne seca e bagas secas da que se obtén unha especie de pan ou pasta que compón un alimento rico en calorías, e que se pode utilizar como compoñente principal en comidas preparadas e tamén é apto para o seu consumo cru. Historicamente, foi unha parte importante da cociña nativa en certas partes de América do Norte e aínda hoxe. A palabra procede da palabra cree ᐱᒦᐦᑳᓐ (pimîhkân) que deriva de ᐱᒥᕀ ( pimî ), "sebo, graxa". A forma en lakota (ou síux) é wasná, que orixinalmente quere dicir "graxa que deriva dos ósos da medula", co wa- crea un substantivo e sná é para se referir a pequenas pezas que se apegan a algo e que tamén se pode traducir por moído. O preparado é un invento dos pobos nativos norteamericanos e adoptárono como alimento de alta enerxía os europeos implicados no comercio de peles e máis tarde os exploradores do Ártico e da Antártida como o capitán Robert Bartlett, Ernest Shackleton, Richard E. Byrd, Fridtjof Nansen, Robert Falcon Scott, George W. DeLong ou Roald Amundsen. A súa produción documéntase no norte das Grandes Chairas dende o 2850 a. C. e hai evidencias da súa posible elaboración no sur das Grandes Chairas (Texas) ao comezo do século XVII.
Ingredientes
miniatura|Bagas de Aronia prunifolia que se engaden, ás veces, ao pemmican Tradicionalmente, os ingredientes específicos que se empregaban para o pemmican eran os dispoñibles no lugar. A carne seca a miúdo era na forma de carne de grandes mamíferos como o bisonte, o cervo, o uapití ou o alce, mais tampouco era raro o uso de peixes, como o salmón, ou mamíferos máis pequenos como o parrulo. Entre as carnes que se utilizan no pemmican contemporáneo tamén se adoita incluír a carne de vacún froitos secos como arandos vermellos ou bagas de Amelanchier alnifolia (Cree misâskwatômina e tamén se engaden, ás veces, arandos, cereixas, bagas de aronia e grosellas mais nalgunhas rexións só se utilizan exclusivamente no permmican que se serve en cerimonias e casamentos . O uso adicional de azucre describírono os comerciantes europeos de pele nos seus diarios . Estes ingredientes mestúranse con sebo.
Entre os lakota e os dakota existe un pemmican, o wagmíza wasná ou wahúwapa wasná, que non contén carne seca. Faise con fariña de millo torrada, sebo, froita e azucre
Preparación tradicional
miniatura|Demostración na Calgary Stampede dun método tradicional de secar carne para facer pemmican Tradicionalmente, o pemmican elaborábase con febra de caza maior como bisonte, uapití, cervo ou alce. A carne cortábase en anacos delgados e secábase ben a lume lento ou exposta ao sol ata que estaba dura e sensible. Aproximadamente 2,300 kg da carne requeríase para facer 450 gr da carne seca axeitada para o pemmican. Esta carne delgada crebadiza esparéxese sobre a pel curtida dun animal, que se crava no chan, e cunha especie de mallo abatánase ou moese entre dúas pedras grandes ata se volver anacos moi miúdos, case coa consistencia de po. Esa carne machucada mestúrase con graxa nunha proporción 1:1 .Tipicamente, a graxa derretida había ser sebo que se procesa e nalgúns casos trituránse ata se converter en po, Nalgúns casos, froitos secos, como arandos, aranias, arandos vermellos ou bagas de Amelanchier alnifolia machucábanse ata se volver po e entón amecíase á mestura de graxa e cane, que se enrolaba nunha bolsa de coiro cru para gardala e alí arrefriaba e transformábase en pemmican.
Contemporaneamente, algunhas persoas almacenan o seu pemmican en frascos de vidro ou en latas, a súa conservación pode variar segundo os ingredientes e as condicións de almacenamento. En temperatura ambiente, o pemmican pódese conservar entre un e cinco anos.
Os métis do río Vermello do Norte denominaban á bolsa de pemmican de bisonte, dun peso aproximado de 41 kg, como taureau e de a mesturar con graxa do ubre taureaux fins, con medula de óso taureaux grand e con bagas taureaux à grains. Xeralmente, abondaba a carne dun bisonte para encher un taureau.