cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Huayna Picchu
Camiño cara ao cume
Como dato adicional para aqueles que desexen chegar a cima, as autoridades locais só permiten o ascenso dun máximo de 400 persoas en dúas quendas de 200. Isto obedece ao feito de que o carreiro de ascenso e a cima non albergan fisicamente a máis visitantes. O ascenso dura unha media de entre 45 a 60 minutos.
O Templo da Lúa
O outro camiño vai cara á parte posterior da montaña e leva ata a un dos máis notables complexos de construcións subterráneas da rexión. Trátase de varias covas, algunhas das cales foron forradas (a unha escala maior que no Mausoleo de Machu Picchu) con bloques de fina cantería que foron tallados para encaixar con precisión cos contornos irregulares dos grandes afloramentos rochosos que lles serven de teito. Os muros, de carácter claramente ornamental, inclúen falsas portadas e nichos trapezoides de dobre e tripla porta. Aínda que a súa función específica descoñécese, está claro que se trata dun conxunto de construcións de elite polo esforzo que demandou facelas. Crese que puido ter usos funerarios e que todas as tumbas foron saqueadas nalgún momento da historia da rexión.
O nome "Templo da lúa" é arbitrario e non ten apoio arqueolóxico aínda que se fixo popular entre os arqueólogos e os guías turísticos. Revela en todo caso o interese común por comparalo en calidade con outros edificios incas, como o "templo do sol" de Machu Picchu.
Chegar ata alí toma aproximadamente unha hora e media camiñando desde a cidade. Desde aquí parte outro camiño costa abaixo cara ao Urubamba.
Turismo
Co fin de preservar a integridade do sitio as autoridades peruanas restrinxiron o aceso a dous grupos de 200 persoas por xornada.
Gambara
Gambara é a mítica raíña, nai dos irmáns Ibor e Aio, recordada no mito das orixes do pobo longobardo. As súas xestas son lembradas por Paulo Diácono na súa Historia Langobardorum, na sección onde recolle os mitos sobre as orixes do seu pobo (Origo gentis Langobardorum).
Despois da migración desde a Escandinavia meridional natal ata a costa meridional do Mar Báltico, na área da foz do río Elba, os longobardos, nesa época chamados Winnilos, entraron en conflito con outros pobos xermánicos xa asentados nesa área, en especial cos vándalos dos duques Ambri e Assi. Os vándalos desafiaron aos longobardos, poñéndolles como alternativa o pago dun tributo ou a batalla. Inspirados por Gambara, Ibor e Aio escolleron con decisión a vía das armas.
Oxímoro
Un oxímoro, do grego antigo ὀξύμωρον, oxymoron, composto de ὀξύς (oxus, 'sabioi') e μωρός (môros, 'parvo'); en latín Contradictio in terminis é un tropo (recurso estilístico de carácter semántico), consistente nunha unión de conceptos incompatibles.
Exemplos
Déranlle o seu pensamento en realidade é unha metonimia (tómase unha parte das mulleres, un anaco imposible de dar, o pensamento, para indicar que se entregaron ó gaiteiro por enteiro a causa do amor que lle profesaban. Agora ben, o resultado final da metonimia aseméllase a un oxímoro (unión de conceptos incompatibles).
Gambara
Ao nacer o sol Frigg fixo que Odín se xirase cara a parte dos Winnilos e cando os veu preguntou: Quen son os das longas barbas? (Langbärte en alemán, lingua xermánica como a dos longobardos). A deusa respondeu: Do mesmo xeito que lles deches un nome, dálles tamén a vitoria. Odín asentiu, e os Winnilos mudaron o seu nome en longobardos.
Sabaton
Sabaton é unha banda sueca de heavy metal procedente de Falun. Os temas líricos principais do grupo baséanse na guerra, batallas históricas e actos de heroísmo: o nome é unha referencia a un escarpe (en inglés "sabaton"), peza da armadura que servía para protexer o pé. O tema de armaduras e batallas pode escoitarse nos álbums Primo Victoria, The Art of War, Coat of Arms, Carolus Rex, Heroes e The Last Stand, nos cales todos os seus temas teñen eses motivos agás os temas de peche, que son cancións tributo a influentes bandas de heavy metal. O contido lírico que procede das dúas guerras mundiais e doutros conflitos históricos é frecuente e as letras adoitan a recitar historias de feitos heroicos realizados por homes e exércitos.
En decembro de 2015 cinco cancións da banda foron engadidas ao terceiro paquete de música externa para o xogo de estratexia Europa Universalis IV.
O 6 de xuño de 2016, no 72 aniversario do Desembarco de Normandía, Sabaton publicou un paquete de música para o xogo Hearts of Iron IV, con cancións baseadas na segunda guerra mundial, a temática do xogo. A banda publicou un segundo paquete o 26 de xaneiro de 2017.
Carmen Babiano
Carmen Babiano Méndez-Núñez, nada en Santiago de Compostela en 1852 e finada en Pontevedra o 2 de setembro de 1914, foi unha pintora galega correspondente ao movemento realista de finais do século XIX.
Traxectoria
Era filla de José Babiano Rodríguez, coronel do exército, e de María del Carmen Clara Méndez Núñez, irmá do célebre almirante Casto Méndez Núñez. Sendo moi nena trasladouse a vivir a Pontevedra cos seus pais, ao domicilio da súa tía Soledad quen residía nun palacete, a villa Méndez Nuñez. Rodeada dun ambiente cultural e sendo partícipe das múltiples reunións e faladoiros que se celebraban no seu fogar, ás que acudían os persoeiros máis relevantes da época nos ámbitos da política, cultura etc., Carmen pronto destacou como unha pintora con moita proxección de futuro. O seu talento foi fomentado polos seus pais que lle procuraron clases de pintura co pintor catalán Ramón Vives Ayné, que se encontraba destinado no Instituto de Pontevedra.
Participou en varias exposicións con éxito notable. A súa obra destaca polo seu realismo, aínda que carece dun estilo propio. Ademais do óleo practicou a técnica do debuxo, realizando espléndidos cadros da vida cotiá que foron publicados nalgunhas revistas. Foi colaboradora da revista La Ilustración Gallega y Asturiana.
En 1883 casou co médico Víctor Mendoza Múñoz, momento no que antepoñería o apelido Mendoza ao de Méndez-Núñez, polo que nalgúns círculos a coñecen como Carmen Babiano Mendoza. A partir dese ano deixou de lado a súa faceta pictórica, aínda que o seu fogar seguiría aberto ao máis florido da cultura pontevedresa. Por ese salón pasaron, entre outros, o pintor Carlos Sobrino, a escritora Emilia Pardo Bazán, o músico Manuel Quiroga Losada, o arqueólogo Casto Sampedro, os irmáns Andrés e Jesús Muruais, etcétera.
Deixou un legado artístico que consta de máis de 100 obras pictóricas que hoxe se conservan no Museo de Pontevedra.
Traballos
miniatura|As pitas. En 1875 participou na Exposición Rexional e Industrial e Artística de Galicia de Santiago de Compostela, onde presentou dous óleos e dúas paisaxes a lapis, copia de gravados, todos de carácter realista. No mesmo ano, nos Xogos Florais de Pontevedra, conseguiu a medalla de bronce cun Ecce Homo. En 1878, na Coruña, presentou un retrato do seu tío, o almirante Méndez Núñez. Na Exposición Rexional de 1880 celebrada en Pontevedra presentou o cadro titulado Unha nena dando de comer a unhas galiñas ou As pitas, onde destaca o realismo que caracteriza a súa obra.
Realizou moitos debuxos, bosquexos anatómicos, paisaxes, bodegóns. Desenvolveu unha temática moi variada na súa obra, manténdose sempre dentro dun realismo case fotográfico.
Gravados publicados na revista La Ilustración Gallega y Asturiana:
Astydamia latifolia
Astydamia latifolia é unha especie de plantas pertencente á familia Apiaceae, única especie do xénero Astydamia. É orixinaria do norte de África, e vive tamén nas costas rochosas de todas as illas das Canarias. miniatura|240px|Inflorescencia miniatura|240px|No seu hábitat
Descrición
Pode recoñecerse polas súas flores amarelentas e as súas grandes follas suculentas, profundamente dentadas. As súas flores agrúpanse en inflorescencias umbeliformes con cerca de 15 brazos.
Astydamia latifolia é unha especie nativa nas illas Canarias. Trátase dunha planta bianual ou perenne, con talos e follas carnosas, de cor verde clara até verde glauca, pinnadas ou profundamente inciso-dentadas, con lóbulos largos. Flores amarelentas, dispostas en umbelas compostas de 6 a 12 cm de diámetro e de até 15 radios. Froitos ovoides, máis ou menos carnosos, de textura seca cando están maduros, de cor marrón clara, con 3 nervios e un bordo algo dilatado.
Taxonomía
Astydamia latifolia foi descrita por (L.f.) Baill. e publicado en Histoire des Plantes 7: 208. 1879. Astydamia: xénero dedicado á ninfa Astydamia, filla de Oceanus. A planta crece nas proximidades do mar.
latifolia: epíteto latino que significa "con follas largas".
Nome común
Coñécese como "leituga ou acelga de mar, pano de mesa ou servilletero".
A Eirexa, O Sisto, Dozón
A Eirexa é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 63 habitantes (28 homes e 35 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Manuel Quiroga Losada
Manuel Quiroga Losada, nado en Pontevedra o 15 de abril de 1892 e finado na mesma cidade o 19 de abril de 1961, foi un reputado violinista, compositor e debuxante galego, posiblemente o músico galego que acadou maior renome internacional, sendo considerado un dos violinistas máis importantes do seu tempo. Foi anunciado en numerosas ocasión por parte dos críticos como "o mellor sucesor de Pablo Sarasate", e ás veces é referido como "o herdeiro espiritual de Sarasate".
Os grandes violinistas da súa época —Eugène Ysaÿe, Fritz Kreisler, George Enescu, Mischa Elman e Jascha Heifetz— así como compositores como Igor Stravinskii e Jean Sibelius, tiñan a arte de Quiroga en gran consideración. Guilhermina Suggia, a violonchelista portuguesa, describiu a súa interpretación de Il trillo del diavolo de Giuseppe Tartini como "marabillosa e impecable".
Primeiros anos
miniatura|esquerda|Carlos, José, Manuel e seu pai José Quiroga Hermida en [[1896.]] Manuel Quiroga naceu o 15 de abril de 1892 na rúa do Comercio, na zona vella de Pontevedra, rúa que leva o seu nome. Os seus pais eran José Quiroga Hermida, un comerciante de panos da cidade, e Pilar Losada Vázquez. Manuel foi o terceiro dos cinco que tivo o matrimonio, sendo os seus irmáns máis vellos Carlos Celso e José, e os máis novos Emilio e Pilar. miniatura|Manuel Quiroga de neno. Iniciouse no estudo do violín aos seis anos co violinista afeccionado local Juan Sagayo (outros cronistas sinalan a Antonio Medal ou a Isidoro Puga como profesores de Quiroga, mais non hai datos que o confirmen) animado polo seu pai e o seu irmán Carlos, quen comezara os seus estudos de violín e que espertou a admiración e inspiración do seu irmán máis novo. Posteriormente proseguiu os estudos cun mestre máis cualificado, Benito Medal. Quiroga realizou o seu primeiro concerto público no ano 1900, contando con tan só 8 anos de idade. Posteriormente ofreceu outros concertos, o 12 de xullo de 1903 no Café Moderno de Pontevedra, e en 1904 no Círculo Mercantil de Santiago de Compostela. Ese mesmo ano recibiu unha bolsa da Deputación de Pontevedra para recibir clases no Conservatorio de Madrid con José del Hierro, un expoñente da escola violinística franco-belga que era considerado o violinista español máis destacado da época. En 1906 a familia Mugártegui de Pontevedra, que o admiraba, regaloulle un violín Amati de 1682, que sería o instrumento co que debutou no Liceo Teatro de Pontevedra e no Teatro Princesa de Madrid. Durante o seu tempo de estudo continuou a dar concertos en Madrid e en Galicia.
Foi durante os seus estudos en Madrid cando o novo violinista se iniciou na súa outra gran paixón, a pintura, como pintor afeccionado. En 1907 a revista Galicia de Madrid publicou varios debuxos e caricaturas do mozo.
Finalmente, o 14 de outubro de 1909, Manuel Quiroga finalizaba os seus estudos con José del Hierro no conservatorio madrileño e iniciou unha nova etapa de estudos, emprendendo co seu pai unha viaxe que debía ter rematado en Berlín, onde o novo Manuel Quiroga quería estudar co violinista que máis admiraba, Fritz Kreisler (quen co tempo se convertería no seu amigo). Porén non chegaría á capital alemá ao querer prepararse para entrar no Conservatorio de Música e Declamación de París, onde entraría ese mesmo ano.
París e inicios da súa carreira
En 1911 obtivo o primeiro premio do Conservatorio de París, sendo o segundo violinista español en logralo logo de Pablo Sarasate. No xurado estaban Gabriel Fauré e Kreisler. Isto permítelle dar os seus primeiros concertos por Francia e España. O 26 de agosto dese ano triunfa no Teatro Principal de Pontevedra, sendo levado a ombreiros desde alí ata a súa casa.
Na capital francesa gozou da compañía dos seus amigos íntimos Juan Ruiz Casaux e a pianista francesa Marta Leman (o seu nome francés era Marthe Lémann), unha rapaza de familia acomodada que o axudou economicamente, o introduciu na elite do mundo social parisiense, e que se convertería máis tarde na súa muller. No ambiente musical e artístico do París da época coñeceu e fixo amizade con personalidades como Manuel de Falla, Joaquín Turina, Pau Casals, Joaquín Nin, Alfred Cortot, Paul Paray ou Darius Milhaud.
Dous anos despois da súa chegada a París, en 1911, e con tan só 19 anos, presentouse e gañou o primeiro premio do Conservatorio de París competindo con outros 43 aspirantes, converténdose no máis novo en conseguilo ante un xurado presidido por Gabriel Fauré e no que se encontraban personalidades como Lucien Capet, Martin Pierre Marsick, Jules Boucherit, Jacques Thibaud, Hayet, Geloso, e o seu admirado Fritz Kreisler. Toda a prensa francesa fíxose eco do logro de Quiroga con titulares como "Sarasate non morreu, pois ten un continuador en Quiroga" (Le Monde Musical), ademais o compositor Alfred Bruneau escribiu en Le Matin:
Posteriormente gañou outros importantes premios, como o Sarasate, o Jules Garcin ou o Monnot.
miniatura|300px|Centos de persoas esperando a chegada de Quiroga á [[estación de Pontevedra.]]
Quiroga recibiu o maior premio do conservatorio parisiense o 13 de xullo de 1911, e oito días despois, o 21 de xullo, chegaba triunfal á súa cidade natal nun tren procedente de Donostia (cóntase que en cada estación pola que pasaba o tren do violinista galego unha multitude de xente o aclamaba). A cidade natal de Quiroga o recibiu coas rúas engalanadas, pasarrúas da banda de música, e coas autoridades agardando por el na estación xunto cunha multitude que agardaba na praza da estación para ver chegar ao novo violinista, que foi recibido con todos os honores e levado a ombreiros dende a estación ata a súa casa, onde dirixiu unhas verbas de agradecemento dende o balcón. Para celebrar o éxito, o 26 de agosto ofreceu un concerto no Teatro Principal acompañado ao piano de Enrique Granados.
A partir dese momento comeza a carreira concertística de Manuel Quiroga, a prensa fala sen descanso del e os teatros quedaban sempre pequenos, colgando o cartel de "non hai localidades" sempre que o violinista pontevedrés tocaba. As xiras e os concertos consolidárono como músico e virtuoso. En 1912 realizou unha xira polo Estado español coa orquestra do Conservatorio de París, dá recitais cos pianistas José Cubiles (que estrearía Noches en los jardines de España de Falla en 1916) e José Iturbi, así como co violonchelista Juan Casaux. En abril dese mesmo ano, o selo Gramophone gravou os seus primeiros discos. Estableceuse en París, asociándose alí con músicos como Paul Paray, Manuel Infante, Joaquín Nin e Ricardo Viñes, así como con Casals, Falla, Turina e Milhaud entre outros. En 1913 asinou o seu primeiro contrato de cinco anos co axente Jos J. Schürmann, que tamén era o representante de Jan Kubelík, Ignacy Jan Paderewski e Isadora Duncan entre outros artistas, e pouco despois inicia a súa primeira xira europea acompañado por José Iturbi.
No inicio da primeira guerra mundial, Quiroga encontrábase dando concertos en Austria con José Iturbi cando foi acusado de espionaxe e detido durante un breve período, ata que a mediación do rei español Afonso XIII asegurou a súa liberación. Logo do incidente regresou a Francia, porén a guerra levou á cancelación da súa xira europea, mais abriu a porta a novos horizontes nos Estados Unidos, que aínda era neutral, país que percorreu dende Nova York a San Francisco. Foi entón cando Schürmann cedeu os seus dereitos de contrato con Manuel Quiroga á Schuwer & Company de Nova York durante tres anos, o que obrigaba a Quiroga a permanecer cinco meses cada tempada e ofrecer catro concertos semanais. O 3 de outubro chegou a Nova York. Realizou catro xiras de moito éxito polos Estados Unidos e o Canadá durante os anos que durou a guerra, comezando en 1914, de novo xunto con Cubiles e Casaux, e tamén acompañado da pianista francesa Marta Leman. O seu debut americano foi ante unha audiencia de 5.000 persoas no New York Hippodrome, sobre este concerto o violinista pontevedrés lembraba:
Outros grandes violinistas como Mischa Elman, Efrem Zimbalist e Albert Spalding asistiron aos seus concertos. Percorre Cuba, Canadá, os Estados Unidos e Iberoamérica acompañado da pianista francesa Marta Leman. Amais, deu concertos xunto ao pianista e director de orquestra José Cubiles, o violonchelista Casaux e o pianista José Iturbi, co que coincidira en París. miniatura|esquerda|Quiroga en [[Washington, D.C.|Washington en 1915.]] O 21 de xullo de 1915 casou con Marta Leman, unha pianista xudía francesa á que coñecera en París e que gañara o mesmo premio ca el na categoría de piano. En 1916, ao rematar os seus contratos, regresa a Pontevedra, onde pasará unha pequena tempada ata que ao ano seguinte volve a París coa súa muller, instalándose na capital francesa. En 1918-19 realizou unha gran xira por España e Portugal, frecuentemente con José Iturbi como compañeiro. En Galicia foi aclamado como o artista galego máis notable do momento, e foi mesmo ás veces como un símbolo do movemento nacionalista galego. En 1917 rexeitou unha quinta xira planeada por América logo de que o seu amigo Enrique Granados afogara na canle da Mancha o 29 de marzo de 1916 cando regresaba de Nova York, vítima do ataque con torpedo dun submarino alemán.
Éxito internacional
Os anos transcorridos entre as dúas guerras mundiais foi o punto culminante da carreira de Quiroga. Despois da guerra, volveu a España e recibiu unha grande acollida do público no Palau de la Música Catalana de Barcelona. Especialmente exitosos foron os seus concertos en Galicia onde tocou na Coruña, Ourense, Santiago de Compostela e a súa Pontevedra natal, sendo loado como o artista galego máis notable polas sociedades filharmónicas e organizacións como a Asociación de la Prensa de La Coruña.
O seu debut británico tivo lugar en 1919, onde tocou en moitos auditorios importantes como o Wigmore Hall de Londres (14 de abril de 1920). Seguíronlle moitos concertos por toda Europa: Portugal, Francia, Alemaña, Austria, Suíza e Bélxica (onde participa en diversos concertos xunto con Ysaÿe). O 15 de maio de 1920 estreou na Salle Gaveau a Les Promis, unha obra que Marcel Samuel-Rousseau lle dedicara. Foi frecuentemente acompañado por pianistas como Iturbi, Paul Paray (Quiroga estreou a Sonata para violín e piano de Paray acompañado polo propio compositor en 1922 ) e Juan José Castro. A súa muller Marta Leman (Madame Quiroga) foi tamén frecuentemente a súa acompañante. A súa primeira composición publicada apareceu en 1921, cando a editorial J. Hamelle publicou transcricións súas de pezas de Mendelssohn e Scarlatti.
En 1923 Eugène Ysaÿe dedicoulle a derradeira das súas Seis Sonatas para violín só. Ysaye sinalou:
En 1914 regresou aos Estados Unidos, onde os seus dous concertos no Carnegie Hall de Nova York abraiaron a Mischa Elman. Tamén tocou baixo a batuta de Arturo Toscanini. En 1925, de volta no Reino Unido, tocou coa London Symphony Orchestra baixo a batuta de sir Thomas Beecham, realizando xiras tamén por Bélxica e o Estado español.
En 1924 publicáronse as primeiras obras propias de Quiroga (Habanera e Scherzo-Jota Nº 1), e en 1925 chegarían novas publicacións das súas obras. miniatura|250px|Quiroga coa súa muller e os seus irmáns en [[Buenos Aires, en 1926.]] O 31 de marzo de 1925, Manuel Quiroga estreaba na Coruña unha composición maior propia, o Concierto de Intrata, que posteriormente renomearía como Primer Concierto en el estilo antiguo (Primeiro Concerto no estilo antigo), que tocou frecuentemente durante a súa carreira, mais a maior parte das veces nun arranxo para violín e piano. En xuño dese mesmo ano foi admitido na Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique en París.
Realizou a súa primeira xira suramericana en 1926, xira que o levou á Arxentina e o Uruguai primeiro, seguido por Cuba, México, e novamente aos Estados Unidos. En 1928 realizou unha serie de gravacións de pezas curtas para os selos RCA Victor (gravou catro das súas composicións orixinais coa súa muller Marta Leman) e Pathé.
Realizou máis xiras por América en 1933 e 1937, onde ofreceu recitais con Mischa Levitzki e José Iturbi, e concertos coa New York Philharmonic baixo a batuta de George Enescu (tocando a Symphonie espagnole de Édouard Lalo en febreiro de 1937). Tamén continuou estreando as súas propias composicións como "Danza Argentina" e "Canto y Danza Andaluza". Nesta última xira tamén tocou a Sonata "Española", Op. 82 (1934) de Joaquín Turina, nos seus concertos en Nova York, a pesar de que a peza non se estreou no Estado español ata 1941.
Retiro e morte
Regresou a España e continuou pintando, participando en competicións, e rematando dous autorretratos máis. Refuxiado na pintura e a composición, tamén buscou a compañía de importantes figuras da arte como o pintor Ignacio Zuloaga, o escultor Francisco Asorey, entre outros. Coñeceu tamén a Joaquín Sorolla. En 1940 realizou unha extensa serie de caricaturas dos seus amigos: Fritz Kreisler, José Iturbi, Eugène Ysaÿe, Pau Casals, Carlos Chávez, Andrés Segovia, Arthur Rubinstein, Lucien Capet, Ricardo Viñes, Jacques Thibaud, entre outros.
Aínda que continuou compoñendo, máis tarde viuse afectado polo párkinson e polos problemas económicos derivados dos gastos pola súa enfermidade. Viuse practicamente confinado nun sanatorio en Madrid. En 1959 regresou á casa familiar de Pontevedra, onde permaneceu ao coidado da súa segunda muller Maria Galvani, e onde finou dous anos máis tarde, o 19 de abril de 1961 aos 69 anos.
Instrumentos
miniatura|dereita|Violín utilizado por Manuel Quiroga, exposto no Museo de Pontevedra Durante a súa carreira tocou violíns dalgúns dos máis importantes construtores, algúns propios e outros cedidos:
Obra
miniatura|Quiroga escribiu cadencias para os concertos para violín Nº 3, 4 e 5 de [[Wolfgang Amadeus Mozart entre outros.]]
Ao igual que outros solistas da súa época como Fritz Kreisler ou Gaspar Cassadó, Manuel Quiroga desenvolveu paralelamente á súa carreira concertística unha carreira creativa que deu como resultado numerosas composicións. Ademais de obras propias (a maior parte delas pezas breves), destacan as súas cadencias para algúns dos concertos máis importantes do repertorio violinístico como os de Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms, Wolfgang Amadeus Mozart ou Niccolò Paganini,, transcricións e pezas de estudio. A súa obra comprende un total de 48 composicións entre obras propias e cadencias: 24 pezas breves, 2 concertos, 6 caprichos para violín só, 2 caprichos para dous violíns, 1 estudio, 3 transcricións, e cadenzas para 9 concertos (2 versións para o Concerto para violín Nº 1 en Re Maior, Op 6 de Niccolò Paganini).
Estas pezas breves son de características similares ás compostas por Kreisler ou Sarasate, obras para violín e piano de carácter virtuosístico orientadas á exhibición. Entre elas, hainas sobre temas tradicionais galegos ("Galicia", "Alalá", "Alborada", "Emigrantes celtas", "Muñeira"...), temas españois ("Canto y danza Andaluza", xotas, "Lamento andaluz", "Rondalla"...) e danzas cubanas e arxentinas (guajiras, habaneras...), sendo o primeiro compositor en empregar amplamente o folclore nacional galego como base de composicións de música clásica. Moitas destas pezas de carácter popular están agrupadas no conxunto de 12 Danzas Españolas.
Escribiu tamén dous concertos para violín e orquestra: o Premier Concerto dans le Style Antique e o Deuxième Concerto dans le Style Antique (do cal só se conserva un fragmento de 14 compases).
Como as súas obras foron compostas principalmente coa intención de seren interpretadas como propinas nos concertos do propio Quiroga, ao verse interrompida a súa actividade concertística despois do accidente de Nova York, esta finalidade deixa de ter sentido, e xunto co empeoramento da súa saúde en 1942 fai que finalmente abandone toda actividade compositiva en 1942.
Publicouse un catálogo completo das súas composicións, e outro está dispoñible en liña.
Quiroga e o nacionalismo galego
A acollida de Quiroga na prensa pode cualificarse de excepcional en todo o mundo, sendo especialmente destacable o papel da prensa galega, e especialmente a da cidade da Coruña. Os aspectos que máis destacaba a prensa eran, non obstante, o virtuosismo, as súas dotes interpretativas, a súa expresividade, e a gran comunicación que se establecía co público, sendo o seu labor creativo un aspecto secundario, pero que si obtivo unha magnífica resposta nos seus concertos, onde tocou numerosas pezas súas como "bis" que ás veces chegaron a potenciar o sentimento nacionalista do pobo galego, que daquela quería amosar a súa identidade fronte ao dominio centralista castelán.
As primeiras connotacións nacionalistas relacionadas con Manuel Quiroga atopámolas na prensa pontevedresa de 1907 por parte de Antón Losada Diéguez no Noticiero de Vigo e en La Correspondencia Gallega:
Se ben Manuel Quiroga nunca pertenceu a ningunha organización nacionalista, o movemento nacionalista sempre o elevou como unha icona de Galicia e a súa cultura e el mostrou a súa simpatía ao movemento. Unha mostra da relación entre as Irmandades da Fala e Quiroga vese nas crónicas que relatan o acontecido no concerto que Quiroga ofreceu na cidade herculina o 4 de agosto de 1918, no cal se lanzaron follas con poesías (destacando as de Eladio Rodríguez González e Juan Fernández Merino, dedicadas ao violinista, e a tarxeta da "Seición Feminina da Irmandade da Fala da Cruña" a Marta Leman) co saúdo: «A Irmandade da fala da Cruña a Manolo Quiroga ¡Terra a Nosa!». No concerto ademais ceibáronse pombas, e nun momento de fervor nacionalista, a bandeira galega comezou a ondear, Quiroga pediuna para subir despois ao escenario e bicala varias veces. A saída do concerto é relatada do seguinte xeito:
O día 6 de agosto de 1918 o xornal La Voz de Galicia indicaba (orixinal en castelán):
Gravacións
Manuel Quiroga non gravou ningunha obra importante do repertorio. Realizou non obstante gravacións de numerosas pezas curtas en 1912 e en 1928. As súas primeiras gravacións foron en 1912 co selo Gramophone, ás que lle seguiron en 1928 as súas primeiras gravacións comerciais para selos como RCA Victor primeiro e Pathé en 1930 e 1931. Estas gravacións foron recollidas moi favorablemente pola prensa, que publicou abundantes críticas favorables ás gravacións de Quiroga (entre outros xornais Le Figaro, Le Matin, L'Action française, entre outros).
As pezas gravadas por Quiroga inclúen obras de compositores como Albéniz, Falla, Kreisler, Sarasate, Wieniawski entre outros, e a destacar, catro das súas propias composicións: Segunda Guajira, Danza española, Rondalla, e Canto amoroso. Moitas delas foron incluídas nun CD titulado "Great Violinists, Volume 5", do selo Symposium Records.
En 2006 editouse un libro-CD de Manuel Quiroga acompañado a piano por Marta Leman.
En 1990 gravouse a única gran composición de Manuel Quiroga, o seu Premier Concerto dans le Style Antique, coa Stuttgarter Kammerorchester baixo a batuta do director compostelán Maximino Zumalave e con Herwig Zack como solista. miniatura|200px|Escultura no [[monumento á tertulia de Lombera.]]
Recoñecemento
miniatura|esquerda|170px|Escultura de [[Francisco Asorey|Asorey, detalle.]] Recibiu importantes condecoracións, como o nomeamento como Cabaleiro da Lexión de Honor francesa o 24 de setembro de 1931, ou a Orde de Afonso X o Sabio española. En 1911 conseguiu o primeiro premio internacional do Conservatorio de París, así como o "Pablo Sarasate" para novos virtuosos.
O escritor galego Ramón del Valle-Inclán dedicoulle o seu poema ¡Del Celta es la Victoria!, que foi impreso e repartiuse como propaganda nacionalista no concerto que Quiroga ofreceu na Coruña en 1918.
Foi nomeado membro honorario da Orquesta Filarmónica de Madrid e foi nomeado tamén un dos músicos da corte do rei Afonso XIII.
En 1919, cando Quiroga contaba con tan só 26 anos, o Concello de Pontevedra dedicoulle unha rúa, recibindo unha grande homenaxe. Posteriormente, en 1949, o Concello de Pontevedra instalou unha estatua súa realizada por Francisco Asorey. En xaneiro de 2006 inaugurouse un conxunto escultórico de César Lombera onde aparece Quiroga entre varios escritores galegos do s. XX.
Especialmente valorado foi na cidade da Coruña, onde logo do seu accidente en Nova York, se lle organizou un concerto coa participación de José Iturbi no que a cidade mostrou o seu apoio ao virtuoso pontevedrés. Tamén destaca o nomeamento de Quiroga como Membro de Honor da Academia de Belas Artes en 1960 na cidade herculina.
No ano do seu centenario (1992), o Museo de Pontevedra organizou unha serie de eventos conmemorativos como unha exhibición das súas pinturas e debuxos, así como algunhas homenaxes musicais. Estes eventos empregaron algunhas das súas partituras manuscritas, pinturas, debuxos, caricaturas, e outros, que a familia Quiroga doou ao museo en 1972. Unha recompilación dalgunhas das súas partituras autógrafas foi publicada por Música en Compostela, unha institución musical con sede en Santiago de Compostela. A súa biografía foi publicada en 1993 por Fernando Otero Urtaza, e un artigo de Tully Potter na versión ibérica da revista The Strad de xullo de 1998 narra a súa carreira. miniatura|Quiroga caricaturizado na revista [[Céltiga (revista)|Céltiga en 1926.]] O Conservatorio de Pontevedra, fundado en 1863, leva o seu nome dende o ano 2004. O Conservatorio conmemorou en 2011 o cincuentenario do seu pasamento con numerosos actos. Tamén durante o cincuentenario do seu pasamento, o Consello da Cultura Galega organizou dous concertos homenaxe ao violinista pontevedrés, ao que se referiu como unha das figuras musicais galegas de "maior transcendencia internacional", para axudar a difundir a súa figura, e nos que se interpretaron obras compostas por Quiroga.
O Cuarteto Quiroga foi chamado así no seu honor.
Obras dedicadas a Manuel Quiroga
A relevancia de Quiroga como intérprete reflíctese tamén na cantidade de obras que lle dedicaron compositores como Enrique Granados, Eugène Ysaÿe (chamado "O Rei do Violín"), ou o que fora profesor seu, Édouard Nadaud. Entre as obras que lle dedicaron destacan:
Véxase tamén
125px|dereita
Valboa, Xurenzás, Boborás
Valboa é un lugar da parroquia de Xurenzás no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Nacho Biota
José Ignacio Biota Pérez, nado o 19 de decembro de 1975 en Jaca, Huesca, é un ex xogador profesional de baloncesto español formado na canteira do Peñas Huesca. Cunha estatura de 2,02 metros xogaba na posición de ala.
Trade-off
miniatura|O deseño do Módulo Lunar Apolo involucrou un tradeoff no número de pés de aterraxe. Tres pés reducían o peso do vehículo, pero considerouse pouco seguro. Cinco pés considerábase que era o máis seguro, pero facía moi pesado ó vehículo. Os deseñadores tiveron que facer un compromiso entre seguridade e peso dándolle catro pés.
O trade-off (ou tradeoff) é un concepto económico que se refire aos dilemas existentes á hora de elixir entre situacións aparentemente antagonistas. Utilízase para ilustrar como a solución para un problema concreto adoita acarrexar, inevitabelmente, un empeoramento doutro. Tamén se refire, en xeral, á idea de que a consecución dun obxectivo implica a renuncia doutro.
Concepto
Cando nos topamos ante un problema, é habitual que as posíbeis solucións non sexan completamente satisfactorias. Rara é a vez que a solución elixida non acarrexa consecuencias non desexadas, aínda que non por iso imprevistas. En moitas ocasións, pola contra a mellora do aspecto analisado implica unha afección no sentido inverso noutros.
Diferénciase lixeiramente outra acepción, a de que unha elección comporta, necesariamente, a renuncia a outras cousas. Este concepto de trade-off deriva, principalmente, da escaseza: nun mundo finito, con recursos e capacidades finitas, obtelo todo é imposíbel.
Non ten porqué ser, con todo, un problema definitivo ou irresoluble. En ocasións as renuncias poden ser temporais e ser solucionadas no futuro ou, en casos, a renuncia nun momento pode provocar un beneficio no futuro no mesmo aspecto.
Exemplo
Un exemplo habitual de trade-off dáse ao falares do binomio inflación/desemprego. Cando as políticas económicas públicas se dirixen principalmente á consecución de maiores niveis de emprego asúmese que, ao medio prazo, provocará un certo requentamento da economía e un maior grao de inflación.
Pódese aplicar, por exemplo, ás decisións de empresas: ao final de ano, unha empresa debe elixir se dedicar os beneficios a reservas ou a distribuír entre os accionistas. É evidente que unha elección afecta á outra. Máis pode resultar que un aumento das reservas nun momento dado mellore o beneficio a longo prazo, co cal o trade-off tivo, posteriormente, aspectos positivos.
Moito máis claro, e próximo, é o seguinte exemplo: contando cunha cantidade limitada de diñeiro no peto, o habitual é que non poidamos mercar todo o que desexamos, e nos teñamos que obrigar a mercar unha cousa, ou outra.
Distrito Butambala
Butambala é un distrito da Rexión Central de Uganda, que ten a súa sede en Gombe. Foi creado no 2010, entrando en función o 1 de xullo do mesmo ano, partindo dos distritos de Mpigi e Gomba. No 2002, a súa poboación foi estimada en 86.600 habitantes. No 2010, a súa poboación estimábase en 98.200 habitantes.
Antes de converterse en distrito, era un condado, un dos dezaoito condado constituíntes do Reino de Buganda.
Got Your Six
Got Your Six é o sexto álbum de estudio do grupo norteamericano de heavy metal Five Finger Death Punch. Foi publicado o 4 de setembro de 2015.
Contexto
O batería Jeremy Spencer declarou do disco que "É realmente máis brutal, con dinámicas máis extremas. Ten partes melódicas e tamén algunhas partes realmente brutais".
Estatuto de Autonomía de Melilla
O Estatuto de Autonomía de Melilla é a norma institucional básica da cidade autónoma de Melilla, en España. Trátase dunha lei orgánica aprobada o 13 de marzo de 1995 e que se publicou no Boletín Oficial del Estado o día seguinte, xunto ao equivalente da cidade de Ceuta.
Fauno entretido por cupidos
Fauno entretido por cupidos é unha escultura realizada en mármore polos artistas italianos Gian Lorenzo Bernini e o seu pai Pietro Bernini. Foi executada durante os anos 1616 e 1617, cando Gian Lorenzo aínda non cumprira os vinte anos. No ano 2017, atópase na colección do Museo Metropolitano de Arte en Nova York.
Río Huécar
Percorrido e caudal
Ao seu paso pola cidade de Cuenca e practicamente ao longo de todo o seu curso formou a chamada Foz do Huécar, garganta duns 100 metros de profundidade sobre a que se sitúan as Casas Colgadas. A principios do século XX provocou varios desbordamentos, polo que a mediados deste se procedeu a canalizar o seu último quilómetro, xa que é o que discorre dentro da cidade de Cuenca.
A súa última enchente importante tivo lugar en 1972, inundando as hortas próximas á capital. Dende o inverno de 1994 a 1995, cando se tivo que activar a alerta por posible desbordamento das súas augas, non volveu ameazar con superar a devandita canle, chegando mesmo a producirse unha acusada estiaxe nos meses de verán. É por isto que para manter con auga o seu percorrido urbano fose utilizado un túnel escavado en rocha calcaria e que cruza baixo o centro histórico da cidade para transvasar auga dende o río Xúcar, ao cal a devolve na súa desembocadura un quilómetro máis adiante. O túnel verte as augas mediante unha fervenza aritificial situada baixo as Casas Colgadas. En 2009 permaneceu seco, exceptuando o tramo mantido artificialmente, dende finais de primavera ata os últimos días do ano. En 2010 mantívose con auga durante todo o verán, algo que non sucedía dende había máis dun lustro.
Caicos do Leste
A illa Caicos do Leste (East Caicos) é a cuarta maior no territorio británico dependente de Illas Turcas e Caicos. Pertence ao arquipélago das Illas Caicos. Cara ao oeste está separada da illa Caicos Central (Middle Caicos) polo Estreito de Lorimer (Lorimer Creek), un paso angosto que só pode ser atravesado con pequenas naves. Cara ao sur atópase Caicos do Sur (South Caicos). En 1947 Pieter Verhoog sostivo que Caicos do Leste era Guanahani, a primeira illa á que arribou Cristovo Colón ao chegar a América o 12 de outubro de 1492. Caicos do leste está deshabitada.
Caicos do Leste ten 90´6 km² con marea alta e 182´0 km² con marea baixa. A illa ten un outeiro, Flamingo Hill, de 48 metros de altura, o punto máis alto de todas as illas que integran Illas Turcas e Caicos.
A illa permaneceu deshabitada desde comezos do século XX, cando gran parte da mesma era unha plantación de sisal. As ruínas da mesma aínda poden verse na zona norte. Caicos do Leste pertence ao distrito de Caicos de Sur e do Leste (South Caicos and East Caicos).
Xeografía
Caicos do Leste pertence ao distrito Caicos do Sur. Caicos do Leste ten unha superficie de 90´6 km² dentro da marca de marea alta e de 182 km² dentro da liña de costa. A diferenza entre os dous valores non se contempla como superficie terrestre. A illa está cuberta de pozas, lagos, pantanos e mangleiros habitados por flamengos, patos salvaxes e pombas.
O punto máis alto do arquipélago e das Turks e Caicos é Flamingo Hill está en Caicos do Leste cunha elevación de 48 m.. As sabanas esténdense polo lado norte da illa. O noroeste da illa acolle un sistema de covas que antes se usaba para extraer guano. Os petróglifos evidencian probas dos primeiros poboadores da illa.
Historia
Aínda que a illa estaba poboada polos indios Taino hai 500 anos e xa foi a sede dunha plantación de sisal no século XIX e dunha próspera industria bovina, actualmente a illa de Caicos está deshabitada. {{Por que | data = decembro de 2013} As pinturas rupestres, as ruínas da cidade de Jacksonville e o ferrocarril abandonado son os únicos restos dos seus antigos habitantes. En 2004, unha expedición de arqueoloxía mariña atopou o naufraxio dun barco fóra da illa. Tanto o Enterprize como o Trouvadore, escravistas españois, naufragaron nesta zona, en 1837 e 1841, respectivamente. Cento noventa e dous africanos en catividade sobreviviron ao afundimento do Trouvadore e foron axudados polos colonos británicos para que se reasentasen como persoas libres, principalmente na Gran Turca, 24 fóronse a Nassau.
Pantón
Pantón é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Terra de Lemos e á Ribeira Sacra. Segundo o padrón municipal (INE 2018) conta con 2.539 habitantes (1.232 homes e 1.307 mulleres), o que supón unha diminución en 26 habitantes en relación co ano anterior.
Historia
A presenza romana no concello evidénciase no lugar das Augas Santas, cuxas augas termais foron empregadas dende aquela época. Un dos fitos máis significativos da historia de Pantón foi a implantación da vida monástica ó longo das marxes dos ríos Miño e Sil.
Patrimonio histórico e artístico
O concello de Pantón ten un gran número de monumentos, de diferentes épocas. Tanto castrexos, restos romanos e sendo o patrimonio máis salientable, o seu gran número de monumentos de arquitectura románica.
Restos castrexos: Restos da cultura megalítica: Petróglifos:
Deporte
Hai un equipo de fútbol no concello, o Ferreira Club de Fútbol, que milita na Segunda Galicia e xoga os seus partidos no campo do Baliño.
Lugares de Pantón
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Pantón vexa: Lugares de Pantón.
Campionato Portugués de Rugby 2005-2006
A tempada 2005-2006 do Campionato Nacional foi a edición número 48 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
William Congreve
William Congreve, nado en Bardsey, West Yorkshire o 24 de xaneiro de 1670 e finado en Londres o 19 de xaneiro de 1729, foi un dramaturgo e poeta inglés.
Traxectoria
O seu pai William Congreve (1637–1708) era un partidario do rei Carlos II que se estableceu en Irlanda e alí pasou o novo Congreve a súa infancia, estudou no Trinity College en Dublín, onde coñeceu a Jonathan Swift, co que mantería amizade ata o final. Logo da súa graduación matriculouse no Middle Temple en Londres pera estudar leis, pero acabou interesándose pola literatura e o teatro, converténdose artisticamente en seguidor de John Dryden.
Carreira literaria
William Congreve escribiu antes dos trinta anos, algunhas das pezas teatrais máis coñecidas do período da Restauración, as comedias Love for Love (estreada o 30 de abril de 1695) e The Way of the World ( 1700), e a traxedia, The Mourning Bride (1697). Pero os gustos do público estaban cambiando e a representación satírica da vida inglesa deu paso ao seu retrato sentimental, reaccionando o público contra o que consideraban obras indecentes pola súa natureza sexualmente explícita, circulando varios panfletos contra este tipo de teatro, o máis coñecido o de Jeremy Collier, Short View of the Immorality and Profaneness of the English Stage (1698), contra o que reaccionou Congreve nunha longa réplica, "Amendments of Mr. Collier's False and Imperfect Citations." Politicamente era membro do Kit-Cat Club de ideoloxía whig e ocupou algúns postos políticos de importancia menor.
Últimos anos
Congreve retirouse do teatro, vivindo o resto da súa vida das rendas das súas obras, despois de 1700 tan só escribiu algún poema e realizou algunha tradución, como é o caso de Monsieur de Pourceaugnac de Molière e tamén escribiu o libreto para a ópera Semele de John Eccles que non se estraría ata o século XX. En setembro de 1728 sufriu un accidente nunha carruaxe, da que non acabou de recuperarse e morreu uns meses despois.
Riogordo
miniatura|200x200px|Vista de Riogordo desde Colmenar. Riogordo é un concello español da provincia de Málaga, Andalucía, e pertence á comarca da Axarquía que dista 40 km de Málaga e 30 km de Vélez-Málaga (capital da Axarquía). A súa altitude sobre o nivel do mar é de 405 msnm, inclinándose o núcleo urbano de norte a sur. As alturas máis destacadas son as do Tajo de Gomer (1 129 msnm), a sierrecilla del Rey (972 msnm), o cerro de Sancristía (620 msnm) e a loma del Terral (573 msnm). Cruzan o termo, ademais do núcleo urbano, o río da Cova e os arroios da Golilla, Morena e Solanas.
En 2017 tiña 2715 habitantes, 1292 mulleres e 1423 homes, segundo o INE.
As súas festas patronais fanse en honra de San Xacinto e A nosa Señora de Gracia en agosto. Convocan a miles de paisanos de todos os recunchos de Europa. Tamén é moi famosa a representación da paixón de Xesús coñecida por "El Paso" que se celebra cada venres e sábado santo. Nela traballa moita xente do pobo e é tal a tradición, que xeración tras xeración traballan moito, con idades desde os 6 anos ata persoas anciás.
O xentilicio é Riogordeño.
Ten piscina municipal, biblioteca, museo etnográfico, colexio público (Nuestra Señora de Gracia) e unha cooperativa oliveira, na que se produce un dos mellores aceites da provincia, chamada Agro-olivarera Riogordo S.C.A., que mantén as dúas antigas marcas das cooperativas fusionadas, "Rioliva" e "El Borbollón".
Xeografía
255px|Localización de Riogordo respecto á provincia de Málaga.
Flora e fauna
Vexetación de ribeira moi desenvolvida: chopos, salgueiros, adelfas, xuncos, carrizos, e na auga, bastantes algas. Tamén, algunhas aciñeiras e matogueira mediterránea. Da fauna destaca a existencia de raposo, moucho real, lagarteiro e aguia perdiceira. Entre a herpetofauna destacan a lagarta coligarga e o lagarto ocelado, que abundan nos cálidos campos circundantes. Nas masas de auga abundan a ra común, a cobra sapeira e o sapoconcho riscado, tamén hai carpas. En todo o río da Cueva a presenza de urodelos é nula, a pesar da próxima poboación que hai na zona de Alfarnate, a só 15 km de alí.
Historia
Os restos achados no seu termo denotan que debeu ter unha orixe remota. Toma o seu nome dun río que corre ao oeste da localidade, que se chamou de las aguas gordas e que hoxe se coñece por La Cueva. Máis abaixo recibe o nome de Benamargosa, xa camiño do mar tras fundirse co Río Vélez. A base do lugar de Riogordo parece ser que estivo no castelo de Aute, que despois sería fortaleza árabe e que algúns investigadores relacionan á mítica fortaleza de Bobastro, onde viviu e se refuxiou Omar ben Hafsun, guerreiro muladí que se enfrontou aos potentes Omeyas cordobeses. Durante a época musulmá, Riogordo foi un dos territorios que máis tempo estivo controlado por estes. O lugar actual data da época dos Reis Católicos e a súa orixe estivo nun campamento utilizado polos monarcas cristiáns na conquista de Vélez-Málaga. O primeiro alcalde do que se teñen noticias (ano 1552) foi Francisco Hernández.
A invasión francesa deixou o seu sinal en Riogordo, onde tamén se formaron guerrillas para combater ao estranxeiro, como nos diferentes pobos malagueños. Unha das máis soadas foi a que encabezou o chamado cura de Riogordo cuxa valentía non coñeceu parangón nin fronteiras.
Política e administración
A administración política do municipio realízase a través dun Concello de xestión democrática cuxos compoñentes se elixen cada catro anos por sufraxio universal. O censo electoral está composto por todos os residentes empadroados en Riogordo maiores de 18 anos e nacionais de España e dos restantes estados membros da Unión Europea. Segundo o disposto na Lei do Réxime Electoral Xeral, que establece o número de concelleiros elixibles en función da poboación do municipio, a Corporación Municipal de Riogordo está formada por 11 concelleiros.