cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mulleres nas Matemáticas do século XIX
Unha matemática rusa
alt=Sofja Wassiljewna Kowalewskaja|esquerda|miniatura|[[Sofia Kovalewska|Sofia Kovalevski|190x190px]] En Rusia, a mediados do século XIX nace Sofia Kovalevsky (1850-1891) unha matemática singular en moitos aspectos. Mostrou capacidades innatas para as matemáticas dende nena, pero a época que lle tocou vivir –a Rusia dos tsares- non llo facilitou. Membro desde moi nova da corrente Nihilista que tanto éxito tiña entre as e os xoves cultos da época, decidiu realizar un “matrimonio branco” cun amigo seu, Vladimir Kovalesvky, para poder saír de Rusia e estudar matemáticas noutras universidades europeas. Non sen antes superar grandes dificultades, conseguiu ser discípula primeiro e posteriormente colega e amiga do gran Weierstrass, doutorándose en matemáticas na Universidade de Gotinga “in absentia”. Grazas á intervención de Mittag-Leffler, en 1883 consiguió unha praza de profesora en Estocolmo, onde desenvolvería a parte máis importante das súas investigacións matemáticas. Obtivo o Premio Bordin da Academia das Ciencias francesa en 1888 por su trabajo "Mémoire sur un cas particulier du problème de le rotation d’un corps pesant autour d’un point fixe, où l’intégration s’effectue à l’aide des fonctions ultraelliptiques du temps". Ademais das súas aportacións matemáticas creativas, orixinais e innovadoras no terreo da Análise Matemática, foi durante toda a súa vida unha activista, tomando parte na Comuna de París; sen esquecer a súa faceta literaria, que a levou a dicir que na súa opinión é imposible dedicarse ás matemáticas sen ter alma de poeta.
Final de século: inicio dun cambio
upright|alt=Marie Sklodowska Curie|miniatura|[[Marie Curie|Marie Sklodowska Curie]] No último terzo do XIX e comenzos do XX, as transformacións económicas e sociais que aconteceron en Europa e, aínda que en menor grao, tamén en España, demandaron man de obra feminina e, polo tanto, a incorporación paulatina das mulleres ao mercado laboral. Neste
contexto, incluiríanse as vindicacións de mulleres como Concepción Arenal e Emilia Pardo Bazán, que defenderon para as mulleres, contravindo aos pensadores da súa época, a compatibilidade entre os quefaceres domésticos e o cultivo da súa intelixencia; isto é, a necesidade de non considerar ás mulleres inferiores aos homes.
Na última década do século XIX importantísimos avances tiñan revolucionado as matemáticas, a física, a astronomía e outras ciencias. A ciencia convertérase nunha profesión en tódolos sentidos -nunca máis habería descubrimentos importantes feitos por persoas afeccionadas- e tanto a súa estrutura como a das súas institucións principais tiñan cambiado irremediablemente. Neste contexto, por primeira vez na historia, foi posible que unha muller -a física e matemática Marie Sklodowska-Curie (1867-1934), que en 1898 descubriu que a radioactividade era unha propiedade intrínseca do átomo, descubrimento que cambiaría o mundo- ingresara nos grupos científicos establecidos. Aínda así, as palabras escritas ese mesmo ano 1898, no Popular Science Montly, por Henrietta Bolton non so son pertinentes para miles de anos de historia, senón que continúan a ser certas hoxe en día: Como regar xeral a muller de ciencia debe ser o bastante forte para valerse por si mesma, capaz de soportar o sarcasmo e a antipatía, a miúdo inxustos, de homes que senten celos ao ver invadido o que consideran ser o seu campo propio de actividade.
Nadas no primeiro cuarto do século XIX (1801-1825)
alt=Caterina Scarpellini|miniatura|152x152px|[[Caterina Scarpellini]] alt=Retrato de Ada King, Condesa de Lovelace (Ada Lovelace)|miniatura|207x207px|Ada King Lovelace alt=Maria Mitchell|esquerda|miniatura|[[Maria Mitchell]] alt=Florence Nightingale|esquerda|miniatura|207x207px|Florence Nightingale
1851-1860
alt=Hertha Marks Ayrton|esquerda|miniatura|[[Hertha Marks Ayrton|Hertha M. Ayrton]] alt=Williamina Fleming|miniatura|[[Williamina Fleming]] alt=Charlotte Angas Scott|esquerda|miniatura|[[Charlotte Scott|Charlotte Angas Scott]] alt=Anna Julia Haywood Cooper|miniatura|[[Anna Julia Haywood Cooper]]
1868-1869
alt=Henrietta Swan Leavitt|miniatura|[[Henrietta Swan Leavitt]] alt=Caroline Ellen Furness|miniatura|[[Caroline Furness|Caroline Ellen Furness]] alt=Mary Frances Winston Newson|esquerda|miniatura|[[Mary Frances Winston Newson|M. Frances Newson]]
1886-1890
alt=Pia Maria Nalli|miniatura|Pia Maria Nalli
1896-1900
alt=Ida Rhodes|esquerda|miniatura|Ida Rhodes
Baghlan
Tiña 41 240 habitantes en 1982, e 83 117 en 2012.
A Eirexa, Maceda, Maceda
A Eirexa é un lugar da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 2 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gekko gecko
Gekko gecko é unha especie nocturna e arborícola do xénero Gekko. É nativa de Asia e algunhas Illas do Pacífico. O gekko gecko é coñecido como hokkeng en chakma, takshak en bengalí, hankkok en manipuri, tuko en Filipinas, tokkae en Malaisia, tokek en indonesio/xavanés, tắc kè en vietnamita, kokkek en zomi e ตุ๊กแก en tailandés, Sawk-khe en HMAR e awke en mizo pola súa característica vocalización.
Xaneiro Negro
miniatura|250px|Selo con fotos do Xaneiro Negro.
Xaneiro Negro (en azarí: Qara Yanvar), tamén chamada Sábado Negro ou Masacre de Xaneiro é o nome por que é coñecida unha acción do exército soviético para deter a violencia entre armenios e azarís en Bakú, na República Socialista Soviética de Acerbaixán ocorrida a 20 de xaneiro de 1990.
Acontecementos
A violencia inter-étnica que se rexistrou antes da Guerra de Nagorno-Karabakh comezou a facer cada vez máis vítimas, obrigando a maioría da poboación azarí residente en Armenia a refuxiarse no seu país, ao mesmo tempo que os armenios residentes no Acerbaixán procedían ao movemento inverso. A escalada do conflito estaba tan fóra de control que os o goberno central de Moscova tomou control directo da rexión en xaneiro de 1989, unha medida que foi recibida con agrado por moitos armenios. No verán dese ano, os líderes de Fronte Popular de Acerbaixán e os seus partidarios conseguiron que a RSS de Acerbaixán iniciase un bloqueo aéreo e ferroviario contra a Armenia, o que estrangulou a economía do país, xa que o 85% da carga e dos bens que chegaban ao país viñan por vía férrea, ademais de illar a República Autónoma de Nakhichevan totalmente do resto da Unión Soviética. A interrupción do servizo ferroviario á Armenia foi motivado en parte polos ataques de militantes deste país contra traballadores azarís que entraban no seu territorio, tendo estes comezaran a rexeitar-se a cumprir estes servizos.
En xaneiro de 1990 ocorreu un pogrom contra armenios en Bakú, o que forzou o goberno de Mikhail Gorbachev a declarar o estado de urxencia e a enviar as tropas do Ministerio do Interior (Ministerstvo Vnutrennikh Del coñecido por MVD) para restablecer a orde. Foi establecido o toque a recoller (cousa nunca vista na URSS desde a segunda guerra mundial) e ocorrían frecuentemente combates violentos entre as forzas soviéticas e membros da Fronte Popular de Acerbaixán, estes incidentes deixaron como saldo máis de 120 azarís e 8 soldados do MVD mortos en Bakú. Con todo, durante este período o Partido Comunista de Acerbaixán caera, sendo a orde de envío das tropas do MVD máis para manter o partido no poder que para protexer a poboación armenia do país. Estes eventos, coñecidos como "Xaneiro Negro" determinaron a relación futura entre o Acerbaixán e Rusia.
O Rial, Antas de Ulla
Santo André do Rial é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 45 habitantes (24 mulleres e 21 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 50 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 41 habitantes, sendo 23 homes e 18 mulleres.
Eritrocruorina
miniatura|dereita|350px|Eritrocruorina. A eritrocruorina é unha proteína de grande tamaño transportadora de oxíxeno que se encontra no sangue de moitos anélidos e algúns artrópodos. As eritrocruorinas son complexos de enorme tamaño, de máis de 3,5 millóns de Da, que están formadas por moitas subunidades de hemoglobina unidas por outras subunidades non de tipo hemoglobina. As eritocruorinas flotan libremente no plasma, xa que non están dentro de células sanguíneas. A eritrocruorina presenta cooperatividade na unión ao oxíxeno. A natureza extracelular e o grande tamaño destes complexos fixo que se utilizasen nalgúns dos primeiros estudos de cristalización, ultracentrifugación e exame de proteínas por microscopio electrónico.
No caso da eritrocruorina de Lumbricus terrestris esta consta de 180 subunidades, das cales 144 subunidades son de hemoglobina (de catro tipos de cadeas diferentes de hemoglobina) e 36 son doutras cadeas de enlace de tipo non hemoglobínico (de catro tipos distintos). As subunidades de hemoglobina dispóñense en doce estruturas dodecaméricas, e as non hemoglobínicas forman doce estruturas triméricas que proxectan prolongacións cara ao centro do complexo, e interdixítanse estabilizando o complexo. O complexo ten unha forma hexagonal de dobre capa.
A estrutura da proteína é en grande medida en hélice alfa; oito hélices conservadas (denominadas do A ao H) forman un armazón para un peto onde está o grupo hemo. O anel imidazol do residuo de histidina "proximal" proporciona o quinto ligando para o ferro hémico; a outra posición do ferro hémico axial está libre para coordinarse co oxíxeno. Moitas eritrocruorinas carecen dos residuos de histidina e valina "distais" que están conservados nas globinas de vertebrados.
Chevrolet Camaro
250px|miniatura|Chevrolet Camaro 1967 O Chevrolet Camaro é un automóbil deportivo producido polo fabricante estadounidense Chevrolet. O Camaro xurdiu como resposta de General Motors ó seu rival máis digno durante esta época: o Ford Mustang. No 1970, en plena era dos muscle cars e pony cars, Chevrolet presentou este modelo en tres versións, o 350, o Z-28 e o Super Sport (SS). Este último contaba cun motor gasolina de 5,7 litros similar ó do Chevrolet Corvette pero con denominación menor xa que estaba feito para a clase de norteamericano apaixonado pola velocidade, coa idea de corre o domingo e vende o luns. Esta tradición continuou a pesar da gran decadencia a mediados dos anos 70, coa subida do prezo dos combustibles.
Este modelo fíxose famoso nas carreiras IROC-NASCAR, a NHRA (National Hot Rod Association) e os tradicionais cuartos de milla.
A súa produción fíxose máis en serie converténdoo nun automóbil corrente para 1990, a lenda resucitou co seu pintoresco 30 aniversario e despediuse no 2002 cunha gran historia.
200px|miniatura|Chevrolet Camaro Concept
Apple Records
Apple Records é un selo discográfico fundado en 1968 como división de Apple Corps polo grupo de rock británico The Beatles. Ata 1975, EMI e Capitol Records acordaron a distribución do material publicado por Apple; mentres Apple mantiña os dereitos sobre os álbums dos artistas contratados, EMI retiña os dereitos de propiedade dos álbums de The Beatles.
Ademais de servir como selo discográfico dos traballos de The Beatles a partir de 1968 e dos álbums publicados por John Lennon, Paul McCartney, George Harrison e Ringo Starr ata 1975, unha vez separado o grupo, Apple contratou a un bo número de artistas.
Historia
Apple Records foi fundado en 1968 como parte do proxecto de The Beatles Apple Corps. Durante este tempo, os Beatles tiñan un contrato con Parlophone no Reino Unido e con Capitol Records en Estados Unidos. Nun novo acordo, EMI e Capitol propuxeron distribuír os discos de Apple Records ata 1975. Apple reservábase os dereitos dos álbums publicados baixo o selo, mentres EMI mantiña o seu poder cos dereitos sobre os álbums de The Beatles, publicados baixo o selo Apple co número de catálogo prefixado por EMI. Pola súa banda, Apple reservaríase os dereitos nos vídeos musicais e longametraxes de The Beatles.
A imaxe de Apple, unha mazá Granny Smith, serviu como método de distinción nos sinxelos e álbums da compañía, sendo impresa unha imaxe da mazá enteira na cara A dos discos de vinilo e unha mazá partida á metade na cara B.
Apple contratou a un bo grupo de artistas, relacionados en maior ou menor medida con The Beatles: algúns dos artistas de maior éxito comercial foron Badfinger, Mary Hopkin e Billy Preston. O primeiro álbum de James Taylor foi publicado por Apple. Así mesmo, o primeiro álbum de Roger McGough e Mike McGear estaba acordado para ser publicado por Apple, aínda que problemas legais fixeron que Parlophone o editase finalmente. Peter Asher, director de Apple, foi requirido por George Harrison en 1969 para que botase unha ollada ao grupo estadounidense Raven e lles ofrecera un contrato.
Fóra da escena musical pop, varios Beatles contratarían ou patrocinarían publicacións de diversos artistas repartidos por amplos rangos da música, incluíndo a banda de jazz The Modern Jazz Quartet ou a artista avant-garde e posterior esposa de John Lennon Yoko Ono. Tamén asinarían con Apple o músico hindú Ravi Shankar e o compositor de música clásica John Tavener.
Durante o proceso de disolución de The Beatles como entidade en 1974, un xurado acordou que o oitenta por cento dos beneficios de The Beatles como grupo fosen administrados por Apple Records, mentres o vinte por cento restante fose repartido entre os seus compoñentes. Aínda que a publicación de álbums recompilatorios e temáticos relacionados con The Beatles xerarían diñeiro, Apple Records, como subsidiaria de Apple Corps, entraría pronto en problemas financeiros.
En 2007, o xefe executivo Neil Aspinall retiraríase dos seus labores, sendo substituído por Jeff Jones. Estes cambios deron orixe a rumores sobre a posible publicación do catálogo musical de The Beatles en iTunes, a día de hoxe sen ningunha confirmación, así como a un programa de remasterización e reedición dos álbums do grupo. O 17 de novembro de 2010 iTunes Lanzo un catalogo musical cos álbums de estudio de The Beatles
Universidade de Bucarest
A Universidade de Bucarest (Universitatea din Bucureşti) é unha universidade de Romanía. Conta con 3.000 profesores e 20.000 estudantes romaneses e 1.000 estranxeiros En 1864 un decreto do príncipe Alexandre Xoán Cuza converteu a Academia de Santa Sava na Universdidade de Bucarest.
Apple Records
Outros artistas
Tamén foron editados baixo o selo Apple Records, as bandas sonoras das películas Come Together, El Topo, Son of Dracula e The Concert for Bangla Desh.
Universidade de Bucarest
A zona dos edificios da antiga universidade foron escenario de manifestacións, protestas e enfrontamentos coas forzas de seguridade durante a revolución romanesa de 1989.
Actualmente a universidade conta con 19 facultades, dúas editorial, varios institutos de investigación, participa en programas europeos de intercambio como o Erasmus ou Lingua
Ligazóns externas
Web da Universidade de Bucarest (en romanés e inglés
Sergio Fernández González
Sergio Fernández González, nado o 23 de maio de 1977 en Avilés é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de defensa central.
Traxectoria
Tras varios anos como habitual na Selección de fútbol sub-21 de España, no verán de 1999 fichou polo Celta de Vigo, adestrado por aquel entón por Víctor Fernández.
Porén a súa progresión viuse truncada polas lesións, chegando a pasar tempadas en branco como a 2000/01. Nas sete tempadas que militou disputou dúas tempadas na Copa da UEFA e chegou a debutar na Liga de Campións, pero tamén sufriu o descenso a Segunda División e o posterior ascenso.
A finais da tempada 2004/05 non renova co Celta e ficha polo Real Zaragoza, dirixido polo seu ex-adestrador no Celta Victor Fernández, onde militaría tres anos nos que tamén chegou a xogar a UEFA e a descender a Segunda. No verán de 2008 deixou o club maño e fichou polo CA Osasuna, onde xogou catro tempadas en Primeira División.
Finalizado o seu contrato co Osasuna regresou ao Sporting de Gijón adestrado polo seu excompañeiro no Sporting e no Celta Manolo Sánchez Murias. Porén as lesións obrigarono a retirarse antes de rematar a tempada, o 21 de outubro de 2012 anunciou que colgaba as botas.
Costa da Morte
A Costa da Morte é a franxa costeira galega que gañou ese nome polos numerosos naufraxios acontecidos no século e comezos do século  e que se popularizaron a través da literatura galega e inglesa. Un dos naufraxios de máis repercusión nos medios foi o dos mariñeiros do Serpent, que naufragaron en 1890 e se enterraron en Cabo Vilán.
Algunhas veces a Costa da Morte foi delimitada como a costa que vai desde o cabo Fisterra ata as illas Sisargas, en Malpica, e outras mesmo desde Muros ata A Coruña.
Os actuais proxectos gobernamentais,das agrupacións locais e europeos adoitan incluír dentro da Costa da Morte as comarcas de Bergantiños, Terra de Soneira e Fisterra e parte de Xallas, Muros e A Coruña; incluíndo os concellos de Cabana de Bergantiños, Camariñas, Carballo, Carnota, Cee, Coristanco, Corcubión, Dumbría, Arteixo, Fisterra, A Laracha, Laxe, Malpica de Bergantiños, Mazaricos, Muxía, Ponteceso, Vimianzo e Zas.
Fender Stratocaster
miniatura|[[Patente rexistrada en 1954]] A Fender Stratocaster é unha guitarra eléctrica da marca americana Fender. A súa silueta volveuse a icona mesmo da guitarra eléctrica e é un dos modelos máis difundidos no mundo. Naceu das impresións dos primeiros guitarristas que utilizaron Telecaster, moitos deles desexaban unha guitarra máis elaborada utilizable en blues ou para a música folk, cun segundo lado cortado, unha pastilla suplementaria en posición media, unha pastilla aguda que "renxe" menos e un brazo de vibrato para dispor un efecto "guitarra hawaiana".
Costa da Morte
Agás as vilas costeiras, o litoral e o espazo marítimo están catalogados como espazos naturais ZEC e ZEPA dentro da Rede Natura 2000 por ser unha área de importancia para as aves acuáticas que hibernan alí, un refuxio de fauna e pola vexetación dos seus cantís e polas peculiaridades xeolóxicas da costa.
Fender Stratocaster
Deseñada en 1954 Leo Fender, Freddie Tavares e George Fullerton, a Stratocaster adopta unha forma vangardista para a época. Non sendo guitarrista el mesmo, Leo Fender acudiu a profesionais de música country, tales como Bill Carson e Rex Gallion, para validar as opcións elixidas en cada etapa da concepción e asegurarse de que o modelo correspondía ás súas necesidades.
Costa da Morte
O nome
Artigos en xornais do século recollen os primeiros usos escritos de costa da morte. Algúns autores consideran que eses son os primeiros usos dese nome para esta costa. Noutros casos, retrotráese ó 8 de xaneiro de 1908 nunha obra en inglés de Annette Meakin. A literatura do século evocou os naufraxios en cabo Vilán e Fisterra: Rosalía de Castro relatou como "numerosas embarcacións foron alí sempre xoguete das ondas irritadas" e que "como lixeiras plumas desapareceron nun instante da superficie das augas". Sobre do cabo Vilán, Eduardo Pondal dixo, versando, que este "Cumpre se cadra unha fatal condena... Testigo de naufraxios e combates" en referencia os naufraxios na costa nas décadas finais do século. Un artigo de 1905, ilustrando o número de naufraxios e incidencias de navegación, anotou nun mapa todo o litoral desde Vigo a Ferrol como "Costa de la Muerte". Nesas décadas o goberno formulou plans para resolver un segundo ciclo de alto número de traxedias marítimas neste litoral e chamoulle á costa noroeste galega "costa brava ou da morte" no proxecto lexislativo. Nesas datas, en 1905, Emilia Pardo Bazán usou o mesmo termo mencionando os "traidores cantís" e a "garra do monstro estendida para agarrar con forza as ondas". En 1920 nun artigo da revista coruñesa El Orzán describiuse unha travesía preto da illa de Sálvora e dicía que a "costa da morte" estaba "saturada de prestixio literario coa súa lenda de traxedias".
Viaxeiros ingleses publicaron artigos e estenderon a fama da costa empregando "coast of death", con descricións como a seguinte de 1922, no século e século XX:
Fender Stratocaster
Descrición
A Stratocaster é unha guitarra de tipo solid-body (corpo sólido), por oposición á guitarra acústica cuxo corpo baleiro forma unha caixa de resonancia, está formada dun corpo en ameneiro ou en freixo segundo os acabados, dun mastro apertado por catro parafusos ata maio 1971, por tres parafusos a continuación, para volver a catro parafusos ao principio dos anos 1980. O mastro, ao principio en pradairo masivo, é unha composición de pradairo e de palisandro para o diapasón dende finais de 1959. Dotada de tres pastillas sinxelas (singre coil), a Stratocaster permitía na orixe obter tres sons. O selector (switch) de cinco posicións apareceu nos anos 1970, facendo a seleción das pastillas máis estable. Hoxe, o novo modelo de Stratocaster, provisto dun switch especial chamado «S-1», ofrece unha paleta sonora extensa (esta opción non estivo máis dispoñible coa chegada dos novos modelos American Standard en xaneiro de 2008, só as guitarras da gama American Deluxe están equipadas con este conmutador). Certas guitarras (incluídas as Stratocaster Elite e Powerhouse, así como os modelos signature Eric Clapton, Richie Sambora, Buddy Guy, Gerry McGee e Nono -Norbert Krief) teñen un circuíto activo con atenuación dos graves e dos agudos (TBX/treble-bass expander) e igualación variable das frecuencias medias (MDX/mid boost) con 12 ou 25 dB de potencia sonora (segundo os modelos).
A Stratocaster é tamén a primeira guitarra provista dun brazo de vibrato eficaz. Os outros brazos de vibratos da época, e en particular os de Paul Bigsby, non mantiñan a afinación estable. Leo Fender inventou un bloque de panca unida á ponte que permitía, mediante un sistema de resortes, resgresar á posición orixinal das cordas sen que estas se desafinasen. Ata á chegada do sistema de bloqueo Floyd Rose nos anos 1980, este modelo foi o máis eficaz.
Costa da Morte
O nome
Os tópicos que se foron asentando sobre esta franxa costeira relatáronse nas seguintes décadas. Algún texto describe como un barco abandonado preto de Baldaio navegaba sen tripulación dicindo que era ''"tripulado só pola Morte, [e que] foi visto á mesma hora en toda costa brava. Desde A Coruña ata Fisterra.
Fender Stratocaster
Descrición
Desmarcouse rapidamente, en termos de deseño, dos outros modelos do mesmo tipo producidos naquela época, engalanándose con cores brillantes (as guitarras producidas ata aquí non tiñan outras coras máis que o da propia madeira ou o sunburst, un degradado da cor marrón) e adoptou un deseño revolucionario e ergonómico nomeado french curves (curvas francesas).
Costa da Morte
Límites
miniatura|[[Cabo Vilán, en San Xurxo de Camariñas, preto de Punta Boi.]] Algúns autores argumentan que se lle acuñou o nome de costa da morte á costa que vai das illas Sisargas e a ría de Muros polo elevado número de naufraxios acontecidos no século XIX, sendo moitos deles barcos de bandeira inglesa. Esa denominación mariñeira referiuse de diferentes xeitos, incluíndo sempre dun xeito ou doutro, á rexión litoral que comprende a costa que vai de Malpica de Bergantiños a Fisterra.
Fender Stratocaster
Descrición
A Stratocaster distínguese sobre todo polos seus aspectos prácticos: pesa pouco en comparación cos outros modelos (en particular a Gibson Les Paul, principal competidora da Strat), e os seus lados cortados permiten un mellor acceso aos últimos trastes do mastro (os máis agudos). É sen dúbida o modelo de guitarra eléctrica máis polivalente e tamén o máis imitado.
Costa da Morte
Límites
Na actualidade algúns plans de actuación gobernamental (como os de promoción económica, os elaborados por agrupacións locais ou de portais de novas) empregan a denominación Costa da Morte marcando outros límites, por exemplo, referíndose a todos os concellos da Laracha ata Muros; isto é, a comarca de Bergantiños, Terra de Soneira, Fisterra e Muros.
Naufraxios
Son moitos os naufraxios que se produciron nesta zona ao longo da historia. Compilacións feitas con rexistros sobre dos naufraxios na Costa da Morte contabilizaron ata 643 naufraxios, sobre dun total dos 1370 do litoral galego dos que haxa rexistros escritos. O número de persoas desaparecidas na Costa da Morte foi amplo, e o de mortos puido superar as 5984 persoas.
miniatura|O HMS Sepent afundido en 1890 en Punta Boi, Camariñas A Armada de Padilla, que contou con tres galeóns e naos e tripulación portuguesa, francesa e irlandesa, esbourou preto de Fisterra en outubro de 1596 deixando 1723 mortos, que foron soterrados nos areais de Fisterra. Restos desta frota foron descubertos na costa fisterrá no 2015. O barco bilbaíno Cantabria, saído de Bos Aires, esbourou en 1773 diante de Coenda, Camariñas, deixando 51 mortos. En 1870 o barco británico HMS Captain de Plymouth varou ao sur do cabo Fisterra deixando 453 mortes. En 1890 o barco británico HMS Serpent, que partiu de Plymouth camiño de Serra Leoa, chocou contra a Punta do Boi por mor dun temporal. Nesa catástrofe morreron 169 persoas e soterráronse preto da praia onde vararon, a Praia do Trece en Camariñas no Cemiterio dos Ingleses. Entre 1900 e a primeira guerra mundial contabilízanse 22 mortos por naufraxios, ata o 1950 outros 33, e ata o 2014 outros 47.
Moitos naufraxios deron nome a cabos ou baixos, coma os baixos do Serpent e do Lucin, en Trece, e o Atain, en Traba.
Lista de naufraxios ata 1907
miniatura|300px| CÔTES D ' E S P A G N E PARTIE DE LA GALICE depuis le [[Cabo Ortegal|CAP ORTEGAL jusqu'au CAP SILLEIRO, 1793.]]
Lista de naufraxios dende 1907
Lista dalgúns naufraxios ocorridos na Costa da Morte dende 1907.
Turismo
A costa está salpicada de belas paisaxes como as praias de Trece, Reira ou Ariño (Camariñas), Laxe, Traba e Soesto (Laxe), Mar de Fóra e O Rostro (Fisterra), os penedos de Pasarela e Traba, a costa do cabo Vilán e a costa que une Camelle con Traba.
A Costa da Morte conta cun rico patrimonio paisaxístico, etnográfico e megalítico. O seu litoral e costa están declarados como Lugar de importancia comunitaria.
A Costa da Morte tivo en 2016 323 mil visitas turísticas, das cales dous terzos foron turistas estranxeiros. No seu patrimonio destaca o gran número de faros, como o do cabo Fisterra, un dos máis visitados de Europa, e que estivo declarado entre o 2007 e 2015 como Patrimonio Europeo.
Arqueoloxía
A zona é notable pola conservación de moitos monumentos megalíticos, que levou á planificación para algúns deles do proxecto Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte (v. lista completa en Lista de megálitos de Galicia).
Ponteceso
miniatura|Pedra da serpe
Malpica de Bergantiños
250px|miniatura|Dolmen da [[Pedra da Arca (Malpica de Bergantiños)|Pedra da Arca en Cerqueda.]]
Vimianzo
miniatura|Estela de Tines.
Dumbría
miniatura|[[Pedra da Arca (Dumbría)|Pedra da Arca.]]
Portos
miniatura|Porto de Camariñas. Os principais portos son:
Jesús Olmedo
Jesús Olmedo, nado en Dos Hermanas (Sevilla) o 6 de outubro de 1973, é un actor español.
traxectoria
Popular polo seu papel na exitosa serie de Telecinco Hospital Central, actuando no papel de Carlos Granados, un traballador social que ó principio chegou como paciente. Ademais participou noutras producións televisivas anteriormente, así como en varias películas.
Dende o 2008 ten unha relación sentimental con Nerea Garmendia.
Camilo Cienfuegos
Foi coñecido cos apelativos de O comandante do pobo, O señor da vangarda, Heroe de Yaguajay ou O heroe do sombreiro alón e foi un dos líderes revolucionarios máis queridos e máis chorados polo pobo a causa da súa extracción humilde e o seu carácter xovial.
Xuventude
Naceu no barrio de Jesús del Monte, fillo de Ramón Cienfuegos Flores e Emilia Gorriarán Zaballa, anarquistas orixinarios de Pravia (Asturias) e Castro Urdiales (Cantabria). Comezou a estudar na Escola Pública Nº 96 San Francisco de Paula na Habana, e tras varios cambios de domicilio debidos á mala situación económica da familia acabou na barriada de Lawton a rematar os estudos primarios na Escola Pública Nº 105 Félix E. Alpízar.
Granma
O Granma partiu o 25 de novembro con 82 expedicionarios a bordo, entre os que ademais de Fidel e Camilo ían futuras figuras da loita revolucionaria coma Juan Almeida, Raúl Castro, Ramiro Valdés ou Ernesto Che Guevara.
Lembranza
miniatura|Reprodución en cera do [[Che Guevara e Camilo Cienfuegos en Serra Maestra, Museo da Revolución (A Habana).]] Na súa honra tódolos 28 de outubro os escolares cubanos botan flores ao mar, esta iniciativa foi creada polo Che.
A Universidade de Matanzas leva como nome Camilo Cienfuegos na súa honra.
No ano 2009 instalouse unha escultura metálica na fachada do edificio do Ministerio da Informática e as Comunicacións, na Praza da revolución da Habana reproducindo o retrato de Camilo Cienfuegos, parella da escultura similar co retrato do Che noutro edificio da mesma praza. O seu retrato tamén aparece nos billetes de vinte pesos cubanos, a imaxe do Monumento a Camilo tamén aparece nos de vinte pesos convertíbeis.
En Yaguajay está localizado o Museo Nacional Camilo Cienfuegos, como parte do complexo arquitectónico da Praza da Revolución da cidade.
En 2013 con motivo do 54 aniversario da súa desaparición inaugurouse un monumento na avenida Finlay da cidade de Camagüey, esta avenida une a cidade co Aeroporto Internacional Ignacio Agramonte, onde se lle viu por última vez en 1959 antes de engalar.
San Fiz de Amarante, Antas de Ulla
San Fiz de Amarante é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2014 tiña 87 habitantes (40 homes e 47 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 142 habitantes.
Lingua aheu
O aheu é unha lingua mon-khmer que se fala en Tailandia e Laos. ISO/DIS 639-3: thm
Falantes
2.520
Ligazóns externas
O aheu no Ethnologue
Manuel Diego Santos
Manuel Diego Santos, nado en Vigo e finado na mesma cidade a finais de maio de 1911, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Emigrado no Brasil, foi director dunha fábrica de mobles en Río de Xaneiro, tamén foi presidente da Sociedad Española de Beneficincia. Retornou a Vigo en 1882. Foi presidente da Sociedad de Socorros Mútuos La Cooperativa, que tivo a iniciativa de crear a Escola de Artes e Oficios de Vigo. Concelleiro en Vigo polo Partido Liberal dende 1895, foi alcalde da cidade (1910-1911).
Enerxía solar
miniatura|300px|A central térmica solar PS10, de 11 [[vatio|MW, produce electricidade a partir do Sol, utilizando 624 espellos móbiles chamados helióstatos.]]
A enerxía solar é a enerxía obtida do Sol. A radiación solar incidente na Terra pode aproveitarse, pola súa capacidade para quentar, ou directamente, a través do aproveitamento da radiación en dispositivos ópticos ou doutro tipo. É un tipo de enerxía renovable e limpa, o que se coñece como enerxía verde.
Características
A potencia da radiación varía segundo o momento do día, as condicións atmosféricas que a amortecen e a latitude. Pódese asumir que en boas condicións de irradiación o valor é aproximadamente de 1000 W/m² na superficie terrestre. Esta potencia coñécese como irradiancia.
A radiación é aproveitable nos seus compoñentes directa e difusa, o na suma das dúas. A radiación directa é a que chega directamente do foco solar, sen reflexións ou refraccións intermedias. A difusa é a emitida pola bóveda celeste diúrna grazas ós múltiples fenómenos de reflexión e refracción solar na atmosfera, nas nubes e no resto de elementos atmosféricos e terrestres. A radiación directa pode reflectirse e concentrarse para a súa utilización, mentres que non é posible concentrar a luz difusa que proven de tódalas direccións.
A irradiancia directa normal (ou perpendicular ós raios solares) fora da atmosfera, recibe o nome de constante solar e ten un valor medio de 1354 W/m² (que corresponde a un valor máximo no perihelio de 1395 W/m² e un valor mínimo no afelio de 1308 W/m².)
Segundo os informes de Greenpeace, a fotovoltaica podería subministrar electricidade a dous terzos da poboación mundial no 2030.
Tecnoloxía e usos da enerxía solar
Outros usos da enerxía solar e exemplos mais prácticos das súas aplicacións:
Hippotragus leucophaeus
Hippotragus leucophaeus é unha especie extinta de antílope da subfamilia dos hipotraguinos que viviu en Suráfrica até o 1800.
Dnipro
miniatura|Vista da cidade. miniatura|Catedral de Dnipro.
Dnipro (en Дніпро) é unha cidade de Ucraína situada ás beiras do río Dniéper, capital do óblast de Dnipro.
Pola súa extensión, trátase da terceira cidade do país, e é un importante centro comercial, industrial e económico de Ucraína. Posúe un gran desenvolvemento tecnolóxico no sector da metalurxia, do armamento e da construción de maquinaria.
Tamén é coñecida como o principal centro aeronáutico do país.
Toponimia
A vila de Dnipro (en Дніпро) recibiu varios nomes ao longo da historia. Foi fundada oficialmente en 1776 como capital da gobernación de Azov do Imperio Ruso co nome de Ekaterinoslav (en Екатеринослав), e en 1797 foi renomeada como Novorossiisk (en Новороссийск), nome que mantivo até 1802 cando mudou o seu nome polo de Ekaterinoslav novamente, que mantivo até 1918.
En 1918 foi brevemente nomeada Sicheslav (en Січеслав), aínda que no mesmo ano mudou novamente a Katerinoslav / Ekaterinoslav (en Катеринослав, en Екатеринослав). En 1926 foi renomeada como Dnipropetrovsk / Dnepropetrovsk (en Дніпропетровськ, en Днепропетровск), sendo as formas rusa e ucraína oficiais. Co gallo da independencia de Ucraína, pasou a ser oficial unicamente a forma ucraína.
En 2016 o parlamento ucraíno aprobou renomear a cidade á forma Dnipro.
Historia
miniatura|Centro de Dnipro. A nova Dnipro foi fundada en 1776 polo príncipe ruso Grigori Potiomkin por orde de Catarina II de Rusia e foi chamada entre ese ano e 1926 Еkаtеrinoslav.
As fortificacións militares que existen actualmente na cidade existen desde mediados do século XVI.
No estilo arquitectónico das rúas e prazas do centro da cidade consérvanse aínda as pegadas do clasicismo ruso dos séculos XVIII e XIX. Tamén se observan restos de modernismo de inicios do século XX e da monumental arquitectura que caracterizou os anos do Goberno de Stalin, entre 1930 e 1950.
Deportes
O FC Dnipro Dnipro, o equipo de fútbol da cidade, milita actualmente na Premier Liha, que é a primeira división do fútbol dese país.
Transportes
Por outra parte, a 15 km ao sueste da cidade se encóntrase o Aeroporto Internacional de Dnipro.
Estadio de Merkatondoa
Historia
Inaugurado o 11 de novembro de 1928 baixo o nome de Stadium Merkatondoa cun partido entre o Izarra Beti Aurrerá e o Osasuna (0-3), é o estadio máis antigo de Navarra, xa que permanece no mesmo lugar desde a súa inauguración. Entre 1941 e 1948 recibiu o nome de Estadio de San Andrés. Entre 1986 e 1987 realízase unha importante remodelación da que gran parte aínda se mantén.
O 27 de agosto de 2008 disputouse o último encontro aínda co céspede de herba natural, foi nun partido de Copa do Rei fronte ao CF Gavà. Un ano despois, o 23 de agosto de 2009 reinaugúrase o reformado Estadio de Merkatondoa baixo a presidencia do CD Izarra de Fernando Gil, no que se substitúe o campo de herba natural por un artificial, ademais de efectuar unha mellora das instalacións. Isto permitiu que ademais do equipo sénior, todos os equipos de fútbol base poidan gozalo. Desde 2010 tamén disputa os seus partidos un novo club da cidade, o CD San Andrés KT.
Guillaume Philibert Duhesme
Guillaume Philibert Duhesme, nado en Bourgneuf, Francia, o 7 de xullo de 1766 e finado en Waterloo, actual Bélxica, o 20 de xuño de 1815, foi un militar francés.
Milladoiro (grupo musical)
Milladoiro é un grupo musical galego de folk, creado no ano 1979. Está considerado como o máis internacional dos grupos galegos,  e un dos máis importantes investigadores de novas sonoridades para o folk galego.
Historia
O grupo orixinouse cando Xosé V. Ferreirós, Nando Casal e Ramón García Rei, membros de Faíscas do Xiabre, xuntáronse con Antón Seoane e Rodrigo Romaní. Estes últimos xa publicaran un disco co título de Milladoiro, de referencias medievais, no que colaborara Ferreirós. Así mesmo, Seoane e Romaní colaboraran con Faíscas no seu disco In memoriam. A formación completaríase con Xosé A. Méndez, frautista procedente da música de cámara, e Laura Quintillán, violinista de orixe uruguaia. A súa primeira actuación foi o 15 de maio de 1979, no auditorio do Colexio dos Salesianos da Coruña, e nese mesmo ano editarían no seu primeiro disco, A Galicia de Maeloc (Ruada, 1980), cun repertorio artellado a base de música galega tradicional, composicións irlandesas e música composta polo propio Seoane.
Durante os anos o grupo foi evolucionando cara a unha música cada vez máis elaborada, de aspecto clásico, pero que mantén as súas referencias na música galega. Moitos dos seus traballos son resultado de encargos para institucións, bandas sonoras de películas ou música para exposicións, nos que tamén deixa pegada o folclore galego e irlandés. Os seus discos e directos manteñen a alternancia entre o repertorio máis folk e as pezas de carácter máis concertista. Milladoiro está considerado como un dos pioneiros da modernidade no folk galego, innovando nas combinacións instrumentais pouco habituais. Foi o primeiro grupo folk que gravou música acompañados de pandeireteiras, chegando mesmo a realizar a xira do seu décimo aniversario acompañados polas pandeireteiras de Mens.
O grupo ten colaborado con artistas como Paul Winter, Bill Whelan, Ana Belén, Paddy Moloney, Olga Cepa, Oskorri, Kathy Mattea, Susana Seivane, Anxo Pintos, Eileen Ivers, Rhonda Larson ou Liam O'Flynn. O grupo colaborou así mesmo nun episodio da serie Os celtas divírtense, gravado pola BBC en Galicia e Escocia.
Francos, Maceda, Maceda
Francos é un lugar da parroquia de Maceda no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 39 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 23 mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Palacio Real de Olite
250px|miniatura|Palacio de Olite O Palacio dos Reis de Navarra, Palacio Real ou Castelo de Olite é unha construción de carácter cortesán e militar construído durante os séculos XIII e XIV na localidade de Olite, en Navarra. Foi unha das sedes da Corte do Reino de Navarra a partir do reinado de Carlos III "O Nobre".
Estación de Olite
A estación de Olite-Erriberri é unha estación de tren de Adif situada no municipio español de Olite, en Navarra. Dispón unicamente de servizos de Media Distancia operados por Renfe.
Palacio Real de Olite
Historia
miniatura|left|250px|Vista parcial da igrexa de Santa María e do Palacio de Olite. Foi Carlos III "O Nobre" quen no século XV comezou a ampliación do anterior castelo, dando lugar ao Palacio dos Reis de Navarra. Aínda que case todos o chaman "castelo", o correcto é referirse a el como "palacio", xa que se trata dunha construción con carácter cortesán, onde os aspectos residenciais prevaleceron sobre os militares (defensa).
Estación de Olite
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 133,4 da liña de ferrocarril que une Castejón con Altsasu, as dúas localidades en Navarra, a 385 metros de altitude.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 15 de setembro de 1860 coa apertura do tramo Caparroso-Pamplona da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía do Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarrís de Zaragoza a Pamplona e Barcelona. O 1 de abril de 1878 a súa mala situación económica forzouna a aceptar unha fusión con Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a integración de Norte na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Palacio Real de Olite
Historia
miniatura|250px|Galería do Rei. O conxunto formado polas súas estanzas, xardíns e fosos, rodeados polas altas murallas e rematados polas numerosas torres, confírenlle unha espectacular e máxica silueta. Na súa época, chegou a ser considerado como un dos máis belos de Europa. Nel poderemos diferenciar claramente dous recintos: o Palacio Vello, convertido en Parador Nacional de Turismo, e o Palacio Novo. Tras a invasión de Navarra en 1512 por parte da Coroa de Castela e a de Aragón unificadas, comezou a deterioración do pazo, xa que só foi utilizado polos vicerreis como residencia esporádica. O estado de abandono no que quedou inmerso o pazo fixo que este fose deteriorándose progresivamente. Este proceso culminou co incendio ordenado polo guerrilleiro Espoz y Mina durante a Guerra da Independencia Española (1813), ante o temor de que nel se fortificasen as tropas francesas de Napoleón.
Estación de Olite
A estación
Sitúase ao leste do núcleo urbano. O edificio para viaxeiros nunha ampla estrutura realizada con ladrillo de base rectangular, dúas alturas e tellado en pico de varias vertentes. Os seus vans, sete portas e sete xanelas en ambas as fachadas están decorados con arcos de medio punto. Ten dúas plataformas, unha lateral e outra central á que acceden dúas vías. No exterior existe un aparcadoiro habilitado.
Palacio Real de Olite
Historia
O Palacio de Olite foi elixido en 2009 como a primeira marabilla medieval de España, celebrada pola Revista Medieval, por motivo do seu cuarto aniversario, estando por diante do Mosteiro de Meira, a Catedral de Santiago de Compostela, a Alhambra de Granada, San Pedro de la Nave, San Millán de la Cogolla e o Mosteiro de Poblet.
O Empalme, Anxeriz, Tordoia
O Empalme é un lugar da parroquia de Anxeriz no concello coruñés de Tordoia da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Debe o seu nome a ser o lugar onde se cruzan as estradas DP-1914 (Carballo-Portomouro) e AC-400 (Muros-Sigrás).
Tour de Francia 1903
O Tour de Francia de 1903 foi a primeira edición da proba ciclista por etapas máis importante do mundo. A carreira foi organizada polo xornal francés L'Auto-Vélo e constou de 6 etapas que se disputaron entre o 1 de xullo e o 19 de xullo.
Participantes
A carreira contou con 60 participantes, todos profesionales ou semiprofesionais. 49 eran franceses, 4 belgas, 4 suízos, 2 alemáns e 1 italiano. 21 deles levaban publicidade de fabricantes de bicicletas, e os restantes 39 non levaban ningunha publicidade. Houbo outros 24 corredores que participaron ocasionalmente nalgunha das etapas sen disputar a clasificación xeral da carreira.
Os corredores que non eran quen de rematar unha etapa, tiñan a posibilidade de seguir disputando as demais etapas, pero xa non podían competir pola clasificación xeral. Así por exemplo, o suízo Charles Laeser non foi quen de completar a 3ª etapa, pero gañou a 4ª.
Clasificación xeral
250px|miniatura|dereita|[[Maurice Garin.]] A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clásificación xeral tralo remate do Tour 1903:
Xabarín
Xabarín pode referirse a:
Claudio Sánchez-Albornoz
Claudio Sánchez-Albornoz y Menduiña, nado en Madrid o 7 de abril de 1893 e finado en Ávila o 8 de xullo de 1984, foi un historiador e político español.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras en 1913, foi catedrático numerario de Historia de España nas universidades de Barcelona, Valencia, Valladolid e Madrid. Foi Deputado das Cortes Españolas entre 1931 e 1936. Trala Guerra Civil española marcha exiliado a Arxentina, sendo presidente do Goberno da Segunda República Española no exilio dende 1959 a 1971. En 1976 retorna a España, sendo galardoado co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades no mesmo ano do seu falecemento, en 1984.
Disputa con Américo Castro
A convicción sobre as orixes dunha identidade nacional española única levou a unha disputa académica con outro estudoso no exilio, Américo Castro, que se mudara aos Estados Unidos e ensinara na Universidade de Princeton. O libro innovador de Castro, España en su historia (1948; trad. inglesa 1954) postulaba que a cultura "española" era esencialmente híbrida, producida ao longo dos séculos pola mestura de cristiáns, musulmáns e xudeus, distintas poboacións e tradicións. Castro acuñou o termo "convivencia", entendida como "cohabitación" para describir a sociedade multicultural, relixiosamente tolerante e dinámica dos reinos peninsulares medievais. Sánchez-Albornoz —que consideraba insuficientemente rigorosa e erudita a metodoloxía interdisciplinar de Castro e centrada na literatura— respondeu cun novo estudo, España: un enigma histórico (1956), que defendeu a persistencia dunha invasión preárabe e fundamentando a cultura e a identidade nacional españolas na reprodución de institucións xurídicas, políticas e económicas alleas a Al-Andalus. Aínda que non negou que musulmáns e xudeus fosen unha presenza importante na Iberia medieval, Sánchez-Albornoz sostivo que achegaron "pouca enerxía creativa" aos procesos da historia ou da construción do Estado e insistiu nunha idea perdurable da nacionalidade e da identidade españolas que transcendeu os caprichos da historia e a influencia temporal de grupos externos. Aínda que poucos historiadores académicos hoxe seguen subscribindo as ideas de Sánchez-Albornoz sobre un "carácter" nacional español esencial que motiva a historia, aínda existe un vivo debate académico sobre a convivencia como modelo histórico para entender a España medieval.
Disputa con Castelao
Anselmo López Carreira mencionou en diversas ocasións o episodio no que Sánchez-Albornoz lle reprocha a Castelao a súa castelanfobia e Castelao a Sánchez-Albornoz o seu excesivo castelanismo, a raíz da publicación do Sempre en Galiza. Segundo López Carreira, os dous representan visións contrapostas da historia medieval de Galiza. Castelao non é historiador: bebe do que escribiran Vicente Risco ou os irmáns Antón e Ramón Vilar Ponte, pero ten claro que Galiza ten unha historia de seu e reivindica, a través dela, a nacionalidade galega. Sánchez Albornoz reivindicou entón que el tamén tiña orixes galegas, aínda que case nunca usaba o seu apelido materno.
Bagnara Calabra
Bagnara Calabra é un concello de 10 816 habitantes (2008) na provincia italiana de Reggio Calabria, na costa do mar Tirreno.
Historia
O primeiro núcleo habitado do que hai constancia data do 1085, cando se funda a abadía de Bagnara, da que dependeu a poboación do concello ata o século XIX.
El Pueblo Antelano
El Pueblo Antelano foi un periódico editado en Xinzo de Limia en 1925.