cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Germán Lastra
Traxectoria
Empregado da Campsa. Organizador do Sindicato General Trabajadores Petróleo da UGT. Foi Vocal-Tesoureiro do Comité Executivo provincial do Partido Republicano Radical Socialista (1932), secretario da Xunta provincial de Colectividades Socialistas, e en marzo de 1936 foi nomeado polo gobernador civil xestor da Deputación de Lugo e xestor do concello de Lugo en substitución de Benigno Quiroga. Colaborador en El Progreso e Vida Escolar, foi secretario da Asociación da Prensa de Lugo en 1932. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pillouno en Oviedo. Levou a familia a Muñó (Siero) e incorporouse a Campsa en Xixón ata o fin da guerra en Asturias. Estivo agochado en Muñó un ano. Presentouse en comisaría e foi detido e sometido a consello de guerra en Xixón] en 1939. Estivo preso 18 meses na prisión de El Coto.
Palau-solità i Plegamans
Palau-solità i Plegamans é un municipio catalán da comarca do Vallès Occidental, na provincia de Barcelona, formado polas antigas parroquias de Plegamans e Palau-solità. Entre 1939 e 2000 o nome do municipio era Palau de Plegamans.
Xeografía
O municipio limita coa comarca do Vallès Oriental. Está situado a 11 km de Sabadell, 13 de Granollers e a 25 km de Barcelona.
Limita ao norte con Caldes de Montbui e Lliçà d'Amunt, polo leste con Lliçà de Vall e cun enclave histórico de Montcada i Reixac, ao sur con Mollet del Vallès e Santa Perpètua de Mogoda e polo oeste con Polinyà e Sentmenat.
O municipio ten unha extensión de 15,06 km² e encóntrase unha altitude de 140 metros sobre o nivel do mar. Xeoloxicamente está situado entre a Cordilleira Litoral e a Prelitoral, na denominada depresión do Vallès-Penedès, configurando un territorio basicamente plano na súa parte central e con pequenas serras que se estenden en dirección norte-sur nos extremos do territorio. Na súa parte central e na mesma dirección que as serras, flúe a riera de Caldas, na que desembocan a riera de Sentmenat e o torrente de Can Duran.
Demografía
A poboación do municipio está concentrada en varias entidades de poboación: Palau-solità i Plegamans, El Carrer de Dalt, la Pineda i la Plana de l'Alzina, Can Falguera i els Turons, La Sagrera, El Carrer de Baix i la Plana de Can Periquet, Can Cortès i la Pedra Llarga, Can Riera, El Castell i la Tenda Nova, Montjuïc, Polígon industrial de la Riera de Caldes, Can Maiol e Can Perera i Can Valls.
Gran Premio de Portugal de 1992
Nigel Mansell gañou a carreira desde a pole position, no proceso estableceu novos récords, a maioría de vitorias (nove) e a maioría de puntos (108) nunha tempada, cos pilotos de McLaren Gerhard Berger e Ayrton Senna segundo e terceiro. Con todo, a carreira recórdase polo accidente entre Berger e o Williams de Mansell, compañeiro de equipo de Riccardo Patrese. Coa intención de facer unha parada en boxes, Berger moveuse cara ao lado dereito da pista ao comezo da recta principal, con Patrese seguindoo no seu rebufo. Ao non darse conta das intencións de Berger, Patrese desviouse para evitalo, pero a súa roda dianteira dereita golpeou a parte traseira esquerda de Berger e o Williams saíu lanzado polo aire, case golpeando unha ponte peonil sobre a pista. Patrese escapou do accidente mazado pero ileso, e os comisarios non castigaron a ningún dos pilotos. Os restos do accidente, con todo, causaron numerosos incidentes, con Michael Schumacher e Pierluigi Martini sufrindo picadas e JJ Lehto sufrindo unha leve lesión mentres o eixe de transmisión do Williams pasaba por baixo da carrocería do seu Dallara, golpeándoo na perna.
Antes desta carreira, o equipo Fondmetal con problemas financeiros retirouse do deporte, o terceiro equipo en facelo esta tempada logo de Brabham e Andrea Moda Formula. Iso significaba que só había 26 automóbiles na lista de entrada, e polo tanto, este Gran Premio foi o primeiro desde no que todos os autos cualificaron automaticamente para a carreira, independentemente dos tempos de volta de cualificación.
Otmar Hasler
Otmar Hasler, nado o 28 de setembro de 1953, foi o Primeiro ministro de Liechtenstein dende o 5 de abril de 2001 ata o 25 de marzo de 2009. Líder do Partido de Cidadáns Progresistas. Sucedeuno no cargo Klaus Tschütscher.
Gran Premio de Portugal de 1992
Esta carreira foi a última vez que un motor Honda fixo a volta rápida ata que Fernando Alonso repetiu o logro no Gran Premio de Italia de 2016, e a última vez que McLaren obtería un resultado de puntos dobres cos motores Honda ata o Gran Premio de Hungría de 2015.
Eduardo Madina
Eduardo Madina Muñoz, nado en Bilbao o 11 de xaneiro de 1976, é un político socialista español. Entre abril de 2009 e setembro de 2014 foi secretario xeral do Grupo Parlamentario Socialista no Congreso.
Traxectoria
Eduardo Madina está casado e ten un fillo. Provén dunha familia de históricos militantes socialistas do País Vasco; o seu avó era mineiro. Ós 17 anos afiliouse ás Mocidades Socialistas de Euskadi, póla xuvenil do PSE-EE, e pouco despois licenciouse en Historia contemporánea na Universidade de Deusto. Ten un mestrado en Integración europea pola Universidade do País Vasco, especializado en Relacións Internacionais. Traballou como técnico no Parlamento Europeo e impartiu clases en diferentes universidades españolas sobre Relacións internacionais e construción europea. É profesor asociado de Historia Contemporánea na Universidade Carlos III de Madrid. Anteriormente dirixiu e presentou un programa de contidos musicais en Radio 3 chamado El archiduc.
No ano 2012 foi elixido entre os mozos máis destacados do mundo polo Foro de Davos (World Economic Forum) dentro do programa de novos líderes mundiais (Young Global Leaders).
Atentado terrorista
Eduardo Madina sufriu un atentado o 19 de febreiro de 2002. Unha bomba lapa colocada nos baixos do seu coche por un comando da banda terrorista ETA integrado por Iker Olabarrieta e Asier Arzalluz, causoulle graves lesións, entre elas a amputación da perna esquerda á altura do xeonllo, cando se dirixía, sen escolta, dende o seu domicilio ó seu posto de traballo en Sestao. Por mor das lesións sufridas tivo que abandonar o equipo de voleibol, o UPV Bizkaia, no que xogaba profesionalmente.
O xuízo na Audiencia Nacional contra os acusados do atentado comezou o 12 de novembro de 2006. O 4 de decembro coñeceuse a sentenza, pola que os etarras Iker Olabarrieta e Asier Arzalluz foron condenados a 20 anos de cárcere. O primeiro como autor material do intento de asasinato, membro do comando Urbasa, e o segundo como indutor, a conta da dirección etarra.
Daniel Maeztu
Traxectoria profesional
Licenciado en Dereito pola UPV/EHU e especializado en temas ambientais, é recoñecida a súa traxectoria en diversos grupos ecoloxistas, como Bizkaiko AHTren Aurkako Asanblada (Asemblea contra o Tren de Alta Velocidade de Biscaia) e AHT Gelditu! Elkarlana. Ademais, desempeña labores de avogacía desde o seu propio despacho en Durango.
Traxectoria política
Membro de Aralar dende o ano 2002, resultou elixido concelleiro de Durango nas eleccións municipais de 2003. Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2009 encabezou as listas dese partido por Biscaia, obtendo un escano.
Durante o V Congreso de Aralar, celebrado en setembro de 2011, foi elixido membro da executiva, e máis tarde foi nomeado vicecoordinador.
Segue sendo membro do Parlamento Vasco ó conseguir revalidar a súa acta parlamentaria nas eleccións do 21 de outubro de 2012, nas que se presentou no posto número 4 nas listas da coalición EH Bildu por Biscaia.
Ladies, Women and Girls
Ladies, Women and Girls é o segundo álbum da banda estadounidense de punk rock Bratmobile, publicado o 24 de outubro de 2000 a través do selo Lookout! Records.
Circuíto José Ramón Losada
miniatura|Mapa do trazado do circuíto de Arteixo. miniatura|Circuíto de Autocross de Arteixo durante unha carreira en 2007. O Circuíto José Ramón Losada é un recinto adicado ás carreiras de coches, homologado pola Real Federación Española de Automovilismo, que está situada na parroquia de Morás (Arteixo). Utilízase habitualmente para carreiras de autocross.
Características
O circuíto ten unha lonxitude de 1150 metros, cunha anchura media de 14 metros. A grella de saída ten espazo para colocar 15 coches. Nos boxes collen 100 coches cos seus mecánicos. O circuíto ten 9 torres de control para o seguimento das carreiras, oficina de prensa e de cronometraxe.
Está prevista a construción dunha nova bancada permanente na curva final do circuíto. Debaixo dela vanse instalar as futuras clínica do circuíto e sala de prensa.
No circuíto de Arteixo celébranse cada ano polo menos dúas probas pertencentes ó Campionato de Galicia de Autocross. O 22 de maio de 2010 celebrouse a 63ª edición deste autocross, o que converte a esta proba na máis antiga de Galicia.
Leva o nome de José Ramón Losada, presidente durante máis de dúas décadas da Peña Autocross Arteixo.
La Voz del Trabajo
La Voz del Trabajo foi o nome de varias publicacións:
Lawazantiya
Lawazantiya ou Lawasanda, foi unha cidade hitita que é mencionada desde o rei Hattusilis I, situada a medio camiño entre Kanish e a rexión do Alto Éufrates, que marcaba a miúdo o límite oriental dos hititas. Estaba situada na fronteira con Isuwa (situada ao leste).
Hattusilis, o futuro rei Hattusilis III, que entón era aínda só rei de Hakpis, á súa volta de Apa (Siria) un par de anos despois da batalla de Qadesh, pasou por Lawazantiya, onde fixo ofrendas e libacións aos deuses e especialmente á súa deusa Sausga que o protexera desde neno, e casou con Pudú-Hepa, irmá de Pentib-sarri, gran sacerdote de Lawazantiya, matrimonio que talvez non tivo a aprobación real ou polo menos non gustou ao rei (o seu irmán Muwatallis II). Despois volveu ao norte, ao seu reino de Hakpis.
Sobre o -1185 Suppiluliumas II estableceu nesta cidade a súa liña de defensa terrestre contra os Pobos do mar, despois de que a frota hitita fose derrotada en Lukka. O xeneral de Ugarit, Sipti Baqal informaba ao seu rei do desastre: "o voso servente foi á posición fortificada de Lawasanda co gran rei, e agora o rei retirouse e fuxiu, sacrificouse". O desastre de Lawasanda, combinado coa conquista e destrución de Hattusa polos kaska puxeron fin ao Imperio Hitita.
Comuna de Fangatau
miniatura|250px|Localización da comuna de Fangatau
Fangatau é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier na Polinesia francesa, situada ao nordés do arquipélago.
A comuna consta de dúas comunas asociadas formadas por dous atois: Fangatau e Fakahina. Son dous atois pequenos, illados e pouco poboados. Xunto con Puka Puka forman unha das sete áreas lingüísticas de Tuamotu chamada fagatau.
Dibencil cetona
A dibencil cetona ou 1,3-difenilacetona, é un composto orgánico formado por dous grupos bencilo unidos a un grupo carbonilo central. Isto ten como resultado que o átomo de carbono carbonilo central sexa electrófilo e que os dous carbonos adxacentes sexan lixeiramente nucleófilos. Por esta razón, a dibencil cetona úsase frecuentemente en reaccións de condensación aldólicas con bencilo (un dicarbonilo) e unha base para crear tetrafenilciclopentadienona. A clasificación da dibencil cetona atribúese á química rusa Vera Bogdanovskaia.
Preparación
A fenilacetona autocondénsase par formar dibencil cetona.
Un método para facelo é facer reaccionar ácido fenilacético con anhídrido acético e acetato de potasio anhidro durante dúas horas a 140−150 °C. A mestura destílase lentamente para que o destilado sexa principalmente ácido acético. Despois de 45 minutos de destilación libérase dióxido de carbono. A destilación leva en total 75 minutos, e o dióxido de carbono está aínda orixinándose cando a destilación é parada e o líquido resultante é unha mestura de dibencil cetona e impurezas menores. Nótese que se esta mestura se quenta de novo por riba dos 200−205 °C a resinificación ocorre cunha diminución do rendemento da cetona.
Pinara
As súas ruínas serían atopadas por Sir Charles Fellows preto da aldea de Minara. O teatro consérvase en prefecto estado; tamén están bastante ben as murallas e algúns edificios; atópanse numerosas tumbas, algunhas con bonitas esculturas.
María Jesús Tapia Fernández
María Jesús Tapia Fernández, nada en Burgos o 23 de xuño de 1961, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Valladolid (1984). Avogada en Monforte de Lemos, foi xestora do Hospital Comarcal de Monforte de Lemos (1991-1993). Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas eleccións autonómicas de 1997 e volveu ser elixida deputada nas autonómicas de 2001.
Flea
Michael Peter Balzary, máis coñecido coma Flea, nado o 16 de outubro de 1962, é un músico americano nado en Australia coñecido por ser o baixista, co-fundador e compositor da banda Red Hot Chili Peppers. É tamén o co-fundador do Conservatorio de Música Silverlake, unha organización de educación musical fundada en 2001. Flea ademais tocou o baixo para grupos coma What Is This?, Fear ou Jane's Addiction. Máis recentemente, apareceu coma membro dos supergrupos de rock Atoms for Peace e Rocketjuice and The Moon.
Proximidades Lleida
300px|miniatura|Liñas da rede Proximidades Lleida (en catalán: Rodalia de Lleida) é o servizo ferroviario xestionado por Rodalies de Catalunya e explotado por Renfe Operadora sobre unha infraestrutura de Adif, que comunica a cidade de Lleida coas principais poboacións próximas.
A rede ten tres liñas en funcionamento cun total de 14 estacións.
Wilhelm Steinitz
Wilhelm Steinitz, nado en Praga o 17 de maio de 1836 e finado en Nova York o 12 de agosto de 1900, foi un xogador de xadrez austríaco. Está considerado o primeiro campión mundial deste deporte.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Steinitz en 1866
Na primeira parte da súa carreira, o xogo de Steinitz era similar ao dos seus contemporáneos Adolf Anderssen ou Paul Morphy, caracterizado por rápidos ataques ao rei e preferencia por aperturas de gambito. Pero gradualmente Steinitz foi desenvolvendo un estilo propio, que é a fundación do estilo posicional, sen o cal seria imposible comprender o xadrez moderno. Trazos distintivos do estilo maduro de Steinitz son a fe na defensa, o uso do rei como peza activa ata en etapas temperás do xogo e un estudo profundo da estrutura de peóns.
Tras declararse a si mesmo campión mundial de xadrez en 1866 tras a súa vitoria sobre Anderssen, defendeu o seu título con éxito en catro ocasións: contra Johannes Zukertort en 1886, Mikhail Chigorin en 1889 e 1892 e Gunsberg en 1891. O seu reinado concluíu cando caeu ante Emanuel Lasker en 1894. O encontro celebrouse en Nova York, Filadelfia e Montreal. Terminou co triunfo de Lasker (+10 -5 =4). En 1896-7 en Moscova xogou o encontro de desquite contra Lasker, volvendo a perder (+10 -2 =5).
Na última etapa da súa vida perdeu a razón, cando xa o seu nivel de xogo decaera notablemente. Foi recluído nun sanatorio mental. Nesta época pronunciou a súa famosa frase: "Podo xogar con Deus e darlle un peón de vantaxe".
Outros artigos
Encontros polo campionato do mundo de xadrez
Nueva Aurora
Nueva Aurora foi un periódico aparecido en Pontevedra entre 1919 e 1923.
Características
Subtitulado Quincenario Obrero-Socialista, a partir do número 12 pasou a chamarse Semanario Obrero-Socialista e desde o número 27 foi Semanario Socialista. Apareceu a finais de xullo de 1919. Xurdiu da fusión entre Aurora Roja e Acción Obrera. Foron os seus directores Ramiro Paz Carbajal (até outubro de 1920), Francisco Tilve Rodríguez e Francisco Otero Juncal. Tivo unha primeira época de tendencia socialista ata que en 1921 se converteu nunha das publicacións do Partido Comunista. No primeiro período incluíu información e documentos sobre o PSOE e UGT, artigos teóricos, poesía social e manifestou preocupación pola política municipal. O seu obxectivo era gañar aceptación entre a clase obreira e fortalecer a presenza do Partido Socialista na sociedade. Entre os seus colaboradores estaba Urbano Rodríguez Moledo.
Óscar Díaz González
Óscar Díaz González, nado en Madrid o 24 de abril de 1984, é un futbolista profesional español que actualmente xoga de dianteiro no Real Valladolid.
Traxectoria
Iniciou o seu camiño nas categorías inferiores do Alcorcón, debutando co primeiro equipo na tempada 2004-05 na Segunda B. As súas boas actuacións lévanlle a asinar polo Real Madrid Castilla, para a tempada 2005-06 na Segunda división. No filial madridista só xoga unha tempada, fichando posteriormente polo Elche da mesma categoría.
Tras dous anos no club ilicitano acepta a oferta do Real Mallorca da Primeira División no verán de 2008, mais finalmente non entra nos plans do seu adestrador, Gregorio Manzano, e para a tempada 2008-09 acepta a proposta de xogar cedido no Celta de Vigo en Segunda.
Na tempada 2009-10 e tras o seu paso polo club vigués, volve ao seu club, o Real Mallorca. No mes de xaneiro de 2010 volta ser cedido até fin de tempada, esta vez no Recreativo de Huelva. Tras esta cesión, e coa carta de liberdade debaixo do brazo, Óscar volve á segunda división, e firma por dous anos co Xerez CD. Aínda que posteriormente pasaría formar parte do cadro de xogadores do Girona FC. O 27 de xullo de 2012 asina co Club Deportivo Lugo para continuar xogando na categoría de Prata. No equipo galego, trala lesión do dianteiro arxentino Mauro Quiroga Ócar Díaz pasaría de xogar de interior a ocupar a posición de dianteiro centro cun notable éxito, converténdose no máximo goleador do Lugo na campaña e de toda a súa historia até o momento no fútbol profesional con 15 tantos.
O 28 de xuño de 2013 asina coa UD Almería para xogar na Primeira División, pagando unha cláusula ao Lugo de 30.000 euros. Tras un ano co equipo almeriense, o 23 de xullo de 2014 é presentado polo Real Valladolid para volver xogar na segunda categoría.
Carmen Estévez
María del Carmen Estévez Eguiagaray, nada en León o 9 de setembro de 1925 e finada o 23 de febreiro de 1996 en Roxos (Santiago de Compostela), foi unha personalidade pública galega, muller do ex presidente da Xunta Manuel Fraga.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Embaixada de España en [[Londres onde residiu co seu marido.]] miniatura|200px|Nicho de Carmen Estévez en Perbes.
Filla dun militar de Verín, seguiu o seu pai en diferentes traslados ata que en 1945 se estableceu na cidade de Madrid. Ese mesmo ano coñecía a Manuel Fraga e casaba con el o 17 de xaneiro de 1948 na capital de España. Estudante de Dereito na Universidade Complutense de Madrid, deixou a carreira coa voda e traballou a partir de aí no coidado da familia, pois tivo cinco fillos naturais e un adoptado.
Viviu en Madrid ata 1973, cando marchou a Londres acompañando o seu home no seu traballo de embaixador. En 1975 regresou a Madrid, onde permaneceu ata que Fraga accedeu á presidencia da Xunta de Galicia (1989). Posteriormente viviu en Santiago de Compostela ata o seu falecemento. Despois de sufrir un grave accidente de automóbil en 1993, en 1995 diagnosticáronlle un cancro, que lle acabaría por provocar a morte. Foi soterrada en Perbes.
O seu papel como muller do presidente da Xunta foi escasamente público, con escasas aparicións.
Amalur Mendizabal
Amalur Mendizabal Azurmendi, nada en Zizurkil (Guipúscoa) o15 de maio de 1979, é unha política vasca de ideoloxía independentista vasca.
Traxectoria
Antes de ser elixida senadora ocupara o posto de secretaria do xulgado de paz da localidade guipuscoana de Anoeta durante oito anos. Presentouse como independente na candidatura de Amaiur ao Senado de España nas eleccións xerais de 2011 sendo a candidata máis votada na provincia de Guipúscoa.
Vida persoal
Está casada e ten dous fillos.
Juan de Jaso
miniatura|Castelo de Javier.
Juan de Jaso ou Juan de Jatso, nado en Saint-Jean-Pied-de-Port (meiriñado de Ultrapuertos) en 1515 e finado en San-Cian (China) o 2 de decembro de 1552, foi un xurista navarro.
Traxectoria
Foi Presidente do Real Consello de Navarra. De liñaxe agramontés, mantívose fiel aos reis de Navarra Catarina de Foix e Xoán III de Albret cando Navarra foi conquistada. Trasladouse a Boloña a estudar, sendo Doutor en Decretos por aquela Universidade en 1470. Desde 1476 foi Presidente do Real Consello de Navarra e, xa que logo, un dos cargos máis importantes do reino cando se produce a invasión polas tropas castelán-aragonesas. Mantívose fiel aos reis de Navarra, partindo ao exilio ao Bearn con toda a familia. O castelo e domicilio familiar en Javier foi demolido en 1517 por orde do Cardeal Cisneros. Casou con María Azpilcueta, de liñaxe importante no Baztán. Tiña como posesión o castelo de Javier e posteriormente o palacio de Azpilcueta en 1502, trala morte do seu pai.
Foron pais de seis fillos: María de Jasso Azpilcueta. Magdalena de Jasso Azpilcueta (cara a 1485- 1533), monxa Clarisa Descalza en Gandia. Ana de Jasso Azpilcueta, nacida cara a 1492; abandonou o castelo cara a 1513. Casou con Diego de Ezpeleta, señor de Leire. Miguel de Jasso Azpilcueta, máis comunmente como Miguel de Azpilcueta (cara a 1495-11-11-1542). Señor de Javier. En 1521 participou no intento de reconquistar o reino. Loitando contra o capitán Ignacio de Loyola cando se atrincheirou no castelo de Pamplona. Posteriormente foi apresado en 1522 no castelo de Maya. Foi condenado a matar, pero finalmente tralo perdón de 1524 de Carlos I volveu ao castelo de Javier. En 1527 casou con Isabel de Goñi e Peralta (falecida en 1561) e tiveron dous fillos: Miguel (1528-1557) e Ana de Jasso. Juan Azpilcueta ou Azpilicueta e Jaso (cara a 1497-?) coñecido como o capitán Azpilcueta. Loitou como o seu irmán contra os invasores. Casou en 1528 con Juana Arbizu Sarria e, tras enviuvar, con Lucía de Aguirre, e deste matrimonio naceron Jerónima e Francisco de Azpilcueta. Francisco de Jasso Azpilcueta Atondo e Aznáres de Javier (o que sería Francisco de Javier), único nacido no castelo de Javier o 7 de abril de 1506. Sería importante misioneiro coa orde dos Xesuítas a partir de 1540, viaxando coa coroa de Portugal.
Santuario de Santo André de Teixido
O santuario de Santo André de Teixido é unha capela situada na parroquia de Teixido, no leste do concello de Cedeira, e preto de cabo Ortegal. É un famoso lugar de peregrinación, ao que, segundo o dito popular "vai de morto quen non foi de vivo". A romaría principal ten lugar o 8 de setembro, aínda que ao longo do ano se celebran outras menos concorridas, como a do 30 de novembro, máis litúrxica. Cargado de forte significación antropolóxica; dende o punto de vista artístico, o máis notable é o retablo barroco.
Considérase que a peregrinación a este lugar vén xa dende a Idade de Ferro, porén o primeiro rexistro do que hai constancia é do ano 1391. Tamén foi citada polo Padre Sarmiento no seu libro Viaxe a Galicia (1754-1755), despois de visitalo. Ó longo de todos estes séculos varias tradicións forxáronse ó redor deste culto, e forman parte xa da súa lenda.
Lenda do santuario
Hai unha lenda de clara orixe popular que explica as orixes do santuario. A lenda parte sempre da chegada do apóstolo Santo André ou dos seus restos a este punto de xeografía galega. Neste punto a lenda sepárase en dúas versións, na primeira, Santo André queixase ao Noso Señor do afastado e montesío do sitio que vai facer que ningún romeiro se achegue ata tan lonxe, ao que Cristo responde: Quédate eiquí, San Andrés,/que de mortos ou de vivos/todos te virán ver. Noutra versión, Santo André compárase co seu compañeiro de apostolado, Santiago, que ten templo grande, camiño de sona e miles de romeiros, mentres que el apenas ten fieis que lle recen. Tamén neste caso o Señor promete compensarlle o suposto aldraxe asegurándolle que han de ir de mortos os que non foron de vivos.
Peregrinación
miniatura|200px|Indicativo do camiño de Santo André Os romeiros tiñan o costume de botar unha pedra nos amilladoiros situados a ambos os dous lados do camiño (cóntanse ata 20 amilladoiros entre o lugar de Veriño de Abaixo e Teixido). As pedras do amilladoiro di a lenda que "falarán" no Xuízo Final para dicir quen cumpriu coa promesa de ir a Santo André.
Na zona do Concello de Cotobade chámaselle Camiño de Santo André á Vía Láctea e dise que remata enriba da capela do santuario.
Historia
A capela atópase situada na serra da Capelada, preto dos cantís sobre o mar, a escasos quilómetros de cabo Ortegal. O santuario foi estudado por primeira vez de forma científica por Federico Maciñeira e Pardo de Lama, historiador ortigueirés, no libro "San Andrés de Teixido. Historia, leyendas y tradiciones", publicado en 1921 e reeditada de forma facsimilar en dúas ocasiones. A segunda obra fundamental no estudo do santuario é "El Santuario de San Andrés de Teixido", editada en 1972 por Rafael Usero, actual cronista oficial de Cedeira. En ambos traballos dase conta de que o culto ou interese polo lugar é anterior á chegada do cristianismo á zona.
O Padre Sarmiento visitou esta igrexa o sábado 14 de xuño de 1755 e referíuse a ela como pequena, vella e indigna, na que, agás o retablo, non existía adorno algún.
miniatura|Retablo barroco. O templo ten a súa orixe nun mosteiro do que se ten constancia da súa existencia desde o século XII, baixo a protección dos condes de Trava. En 1196 entregárono a orde de San Xoán de Xerusalén, que tiñan a súa base en Portomarín. Tempo máis tarde o templo pasou a mans dos Andrade de San Sadurniño, familia da que se conservan os seus escudos na fábrica, xunto coa cruz dos cabaleiros de Xerusalén e a lenda "D SAN IVAN".
Esta dupla dependencia do santuario configurouse como unha fonte de conflitos para o control das ganancias romeiras, como o longo litixio polos décimos entre os Andrade e o priorado de Portomarín. Contraditoriamente esta inestabilidade coincidiu cunha bonanza económica do santuario materializada na construción do retablo barroco en 1624, chegando á reedificación do presbiterio no 1665 e a nave en 1785.
Descrición
Atendendo a súa estrutura trátase dun templo gótico de tipoloxía mariñeira. O elemento que conserva máis antigo é o arco triunfal, de tipo apuntado.
As partes máis antigas corresponden á época dos Andrade: a ábsida que era inicialmente abovedada e a porta lateral composta por un arco conopial de tipo isabelino, propio do gótico tardío, e que debeu de servir de porta principal do templo desde o século XV ao XVIII.
Este deseño foi complementado coa construción da nova fachada e a torre campanario, rematada no 1781 grazas ao aumento dos beneficios produto da auxe romeira da época.
No ano 1970 descubríronse pinturas murais coa representación do martirio de Santo André.
A alma do morto levada por familiares
miniatura|Sanandresiños. O que se ofreceu a Santo André e non foi de vivo, debe ir de morto, e para iso un xeito de cumprir coa romaría é coa axuda dos seus familiares vivos (normalmente dous) acompañando á alma do morto. Antes de comezar a peregrinación, os parentes van o cemiterio onde se encontra a tumba do defunto, para convidar ao espírito do morto a facer a viaxe con eles.
O pan de Santo André
Co miolo do pan fanse "sanandresiños", figuras representativas da romaría. Inicialmente había 3 figuras: un home, unha muller e unha pomba. Hoxe en día son 5 as figuras representadas e son:
miniatura|Fonte dos tres canos
A fonte dos tres canos
Á fonte dos tres canos, ou "fonte do santo", consultábanlle sobre se Santo André concedería ou non o que se lle pedía. Para iso, botábase un faragullo de pan. Se flotaba, era porque o santo atendería a súplica. Se asolagaba, non había esperanza. Segundo outra versión, se o faragullo de pan flotaba, o interesado volvería de novo a Santo André.
A herba de namorar
A herba de namorar (Armeria pubigera) dáse nos arredores de Teixido, e dise boa para resolver os problemas de amores. É tradición volver da romaxe a San Andrés cun ramo da herba de namorar, que se colga nas ventás das casas como testemuña pública de ter feito a romaxe, como lembra Maciñeira. A herba ten uns talos leñosos que se conservan secos durante moti tempo.
O ramo
Unha das tradicións consiste en volver da romaría co ramo de Santo André. O ramo consiste nunha vara de abeleira, e atadas nela, varias poliñas de teixo. Ao ramo tamén se lle pon algo de "herba de namorar".
Rosa Liaño
Rosa Liaño Pedreira, nada na Coruña, é unha bióloga e personalidade pública galega, muller do presidente da Xunta Fernando González Laxe.
Traxectoria
Filla de José Manuel Liaño Flores, quen fora alcalde da Coruña, licenciouse en bioloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Aprobou unhas oposicións ao pouco de crearse a Xunta de Galicia, e traballou como inspectora de pesca dende 1987 ata a actualidade na consellería do Mar.
Casada con Fernando González Laxe, entre 2005 e 2009 foi delegada da consellería do Mar na provincia da Coruña por designación de Carmen Gallego.
Concello rural de Augustów
thumb|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Augustów.]] O concello de Augustów é un concello (gmina) rural do condado de Augustów, en Polonia. O seu centro administrativo é a vila de Augustów, aínda que non pertence ao concello e constitúe un concello separado.
O concello ten unha superficie de 266,52 km2, e unha poboación total de 6.675 habitantes (2006).
Patara
miniatura|280px|Ruínas da cidade de Patara. Patara foi unha cidade comercial do suroeste de Licia, cun bo porto e non moi lonxe da desembocadura do río Xanthos (ao sueste desta desembocadura). Foi fundada segundo a tradición por Pataro, fillo de Apolo, e tiña un oráculo dedicado a Apolo, o segundo máis famoso despois do de Delfos. É posíbel que fose un establecemento fenicio e despois recibiu colonos dorios de Creta.
No século –III Tolomeo II Filadelfo (-284 – -246) agrandouna e deulle o nome de Arsínoe, pero recuperou máis tarde o de Patara.
Baixo os romanos foi unha das principais cidades de Licia, mencionada por diversos autores, e á caída do Imperio era a se de bispos mencionados nas actas dalgúns concilios.
As súas ruínas chámanse Patera, e entre elas é salientábel o teatro, que foi construído en tempo de Antonino Pío.
Mitoloxía escocesa
A mitoloxía escocesa refírese ós mitos e lendas de Escocia. Os mitos xurdiron para diversos fins ó longo da historia de Escocia, ás veces sendo elaboradas por xeracións sucesivas, e outras veces sendo totalmente substituídas por outras narracións explicativas.
Mitoloxía nacional
Varias lendas sobre a orixe do pobo escocés foron creadas durante o período histórico, servindo a diferentes propósitos.
Unha das lendas da orixe dos escoceses, ou a lenda pseudo-histórica da fundación do pobo escocés, aparece na forma adaptada e en latín Life, de St. Cathróe de Metz. Relata como os habitantes de Grecia e Asia Menor navegaron os mares e chegaron a Cruachan Feli “a montaña de Irlanda”, probablemente Cruachan Éli (Croagh Patrick, Co. Mayo), un lugar ben coñecido na haxiografía hiberno-latina dende o Collectanea de Tírechán. Mentres deambulaban por Irlanda, de Clonmacnoise, Armagh e Kildare ata Cork, e finalmente a Bangor, estiveron continuamente en guerra cos Pictanei. Despois dalgún tempo, cruzaron o mar de Irlanda para invadir Caledonia, o norte da Britania romana, capturando Iona e as cidades de Rigmhonath e Bellathor no proceso. Os derradeiros lugares en ser tomados (Cinnrígmonaid e Cinnbelathoir) aparecen en Crónica dos reis de Alba. O territorio conquistado foi chamado Scotia e San Patricio converteu ás súas xentes ó cristianismo.
Unha vez que os pictos adoptaron a cultura gaélica e as súas características propias foron esquecidas, os elementos folclóricos encheron os baleiros da historia. A súa "repentina desaparición" explicouse como debida a unha masacre ocorrida nun banquete dado por Kenneth MacAlpin (un motivo de folclore internacional) e despois atribuíronselles poderes como os das fadas, a elaboración da cervexa a partir de receitas segredas e que viven en cámaras subterráneas. No século XVIII, os pictos foron categorizados como unha raza "xermánica".
Ciclo do Ulster
Debido ó movemento dos pobos do Ulster cara o oeste de Escocia estableceuse unha estreita relación lingüística e parte da mitoloxía gaélica foi importado a Escocia. O ciclo do Ulster, ambientado no comezo da era cristiana, consiste nun conxunto de historias heroicas cuxos protagonistas son Conchobar mac Nessa, rei do Ulster, e o heroe Cúchulainn. Eles eran os Ulaid, ou pobos do recuncho nordeste de Irlanda, e a acción principal das historias está ambientada na corte real de Emain Macha, preto da actual cidade de Armagh. Os Ulaid tiñan relacións coa Escocia gaélica, onde se di que Cúchulainn aprendeu a arte da guerra. O ciclo contén historias dos nacementos, mocidades e adestramentos, loitas, festíns e mortes dos heroes. Isto reflicte un sociedade guerreira na que a guerra consiste principalmente en combates individuais e a riqueza mídese polo gando. Estas historias están escritas na súa maioría en prosa. A peza central do ciclo do Ulster é o Táin Bó Cúailnge. Outros contos importantes son The Tragic Death of Aife's only Son ("a tráxica morte do único fillo de Aife"), Fled Bricrenn "A festa de Bricriu" e Togail Bruidne Dá Derga "A destrución do hostal de Da Derga". Este ciclo é, nalgúns aspectos, achegado ó ciclo mitolóxico do resto do mundo gaélico falante. As adaptación en gaélico escocés dos contos do ciclo do Ulster aparecen no Manuscrito de Glenmasan.
Finn e os Fianna
As historias de Finn (en irlandés: Fionn) mac Cumhaill e a súa banda de soldados, os Fianna, semellan estar ambientadas na Escocia e Irlanda gaélicas. Difiren doutros ciclos mitolóxicos gaélicos pola forza das relacións coa comunidade gaélico falante en Escocia, e polos moitos textos existentes nese país. Difiren do ciclo do Ulster en que as historias están escritas sobre todo en verso e que están máis preto da tradición do romance que da tradición da épica. A fonte máis importante do ciclo feniano é o Acallam na Senórach (Coloquio dos homes vellos), que foi atopado en dous manuscritos do século XV, no Libro de Lismore e Laud 610, así como nun manuscrito do século XVII de Killiney, Condado de Dublín. O texto está datado, segundo as evidencias lingüísticas, no século XII. O texto recolle conversas entre os últimos superviventes dos Fianna e San Patricio e dura unhas 8.000 liñas. As datas tardías dos manuscritos poderían reflectir unha longa tradición oral nas historias dos Fenian, a mesma tradición que foi interpretada do gaélico ó inglés por James MacPherson nas historias de Ossian. Os Fianna da historia están divididos no Clann Baiscne, liderado por Fionnghall, e no Clann Morna, liderado polo seu inimigo Goll mac Morna. Goll matou o pai de Fionnghall, Cumhal, nunha batalla e o rapaz Fionn foi criado en segredo. Cando era novo, mentres era adestrado na arte da poesía, queimou accidentalmente o dedo gordo mentres cociñaba o salmón do Coñecemento, o que lle permitiu que ó morder ou lamber o dedo puidese recibir ondas de sabedoría. Fíxose líder da súa banda e numerosas lendas sobre eles foron contadas. Dous dos máis grandes contos gaélicos, Tóraigheacht Dhiarmada agus Ghráinne (Na busca de Diarmuid e Grainne) e Oisin in Tir na nOg forman parte deste ciclo. A historia de Diarmuid e Grainne, que é un dos poucos contos fenianos en prosa, é probablemente a orixe da historia de Tristán e Isolda.
Mitos e lendas das Illas Hébridas
miniatura|esquerda|"Boy on white horse" de [[Theodor Kittelsen.]]
Mitoloxía relixiosa
Os Aos-sídhe, Sìdhichean, ou "Fadas" eran orixinalmente as divindades pre-cristiás da Escocia gaélica. O cristianismo comezou a súa brutal adquisición da mitoloxía máis orixinal, facendo que diminuíse o seu poder e presenza. Os literatos gaélicos medievais agrupáronos xuntos como os Tuatha Dé Danann, que comparten certas características con outros personaxes da literatura celta. Crenzas folclóricas sobre os Banshee tamén reflicten aspectos estes seres. Hai outros seres sobrenaturais cuxas características reflicten patróns folclóricos de todo o mundo. Os espíritos ancestrais e os xigantes axudan a formar a paisaxe e representan en si mesmos ás forzas da natureza.
Valdemorillo de la Sierra
miniatura|300px|dereita|Localización da provincia de Cuenca Valdemorillo de la Sierra é un concello de España, na provincia de Cuenca, Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha. Ten unha área de 70,84 km² cunha poboación de 84 habitantes (INE 2007) e unha densidade de 1,16 hab/km².
Festas
A súa peña máis antiga e famosa é a peña "El Galufo", peña animadora e taurina das festas de San Roque, que se celebran todos os anos entre o 14 e 18 de agosto.
Mitoloxía escocesa
Monstro do lago Ness
O primeiro avistamento da Monstro do lago Ness produciuse no Río Ness no ano 565. O monxe irlandés San Columba estaba aloxado na terra dos pictos cos seus compañeiros cando axudou ós locais a enterrar un home no Río Ness. Eles explicáronlle que o home estaba nadando no río cando foi atacado por un "monstro da auga", que o golpeou e arrastrou cara o fondo. Eles tentaron rescate-lo nun barco, pero só foron quen de sacar o seu corpo xa sen vida. Escoitando iso, Columba sorprendeu os pictos enviando o seu seguidor Luigne moccu Min a cruzar a nado o río. O animal foi detrás del, pero Columba fixo o sinal da cruz e ordenou: "Vaite lonxe. Non fagas mal a este home. Volve inmediatamente". A besta detívose inmediatamente coma se fose "retido cara atrás con cordas" e fuxiu de terror. Os homes de Columba e os pictos pagáns louvaron a Deus polo milagre.
Valdemorillo de la Sierra
Demografía
A poboación de Valdemorillo de la Sierra sufriu un descenso notábel na década dos 90. Mais nos últimos anos tende a estabilizarse.
Mitoloxía escocesa
Lenda artúrica
A materia de Bretaña foi transmitida en Escocia a través da fala celta en gaélico escocés en cancións como "Son Bronn Binn" e de contos cúmbrico como 'Y Goddodin. Na lenda do rei Artur, Mordred, fillo do Rei Artur, era de Orkney, e especúlase que Camelon en Stirlingshire podería ser o orixinal "Camelot". Hai unha tradición que di que Artur tiña un fillo escocés chamado Smervie More.
Himno de Karachay-Cherkessia
O Himno de Karachay-Cherkessia (en Гимн Карачаево-Черкесии) é un dos símbolos da república federal rusa de Karachay-Cherkessia. Foi composto por A. Daurov o 9 de abril de 1998.
Letra
Древней Родиной горжусь я!
Вечен свет снегов Эльбруса
И свята Кубани чистая струя!
Эти степи, эти горы
Мне — и корни и опора,
Santuario da Tuiza
O Santuario da Tuiza é un templo barroco situado no termo dos Chous, pertencente ao concello de Lubián da provincia de Zamora.
Galería de imaxes de cruceiros de Vilagarcía de Arousa
Cruceiros de Vilagarcía de Arousa
Santuario da Tuiza
En 1995 foi declarado ben de interese cultural con categoría de monumento. É un dos exemplos máis interesantes e de maior raizame popular, da bisbarra zamorana de Seabra e lugar de celebración dunha coñecida romaxe. O edificio responde a un esquema barroco moi puro, con claras influencias galaico-portuguesas, sobresaíndo a súa torre, na que son de admirar a súa cúpula e lanterna, ornadas con rica decoración de volutas.
Situación
O santuario encóntrase no termo dos Chous, localidade próxima e pertencente ao concello de Lubián. Encóntrase situado ao fondo dun val e ao pé da vía A-52. Se encontra situado nunha bela paraxe, rodeada de abundante arboredo, con paisaxes claramente galegas formadas por fentos, carballos, lamigueiros e piñeiros que forman unha especie de bosque.
Historia
A súa primeira localización estivo nunha paraxe chamada "Cavados", no termo de Chaos, aínda que no século XVIII foi traslada a súa actual localización. A tradición afirma que a capela da primeira ermida foi reconstruída na súa planta cadrada pedra a pedra, correspondendo pois coa actual capela maior; tamén se afirma que a torre ten a mesma procedencia. Ambas as dúas afirmacións populares non encontran a súa xustificación á vista do actual inmoble, ao máis reaproveitaríanse algúns materiais na construción da actual igrexa.
Conta tamén a tradición que un dos colectivos máis devotos da Virxe de Tuiza foron os segadores galegos no seu ir e vir a traballar en verán a Castela e León.
Descrición
Edificio con planta de cruz latina, no que a cabeceira e brazos do cruceiro son rectos e de escaso fondo. Do exterior destaca como unha obra allea aos gustos zamoranos e moi influenciada polas correntes galegas. Construída con bo cadeirado, conta cunha cuberta de lousa ao estilo da arquitectura da bisbarra de Seabra. A torre é cadrada no que se encontran os vans das campás e o cupulín, sendo aquí onde se concentran todos os motivos decorativos, pois a fábrica se caracteriza pola súa desornamentación. O brazo de cruceiro contén unha xanela apaisada para poder contemplar a Virxe dende o exterior cando o templo se encontra pechado.
Cetona
miniatura|[[Alquilo|R1(CO)R2, fórmula xeral das cetonas]]
Santuario da Tuiza
Descrición
Do seu interior destacan as súas bóvedas pétreas de medio canón soportadas sobre pilastras. O edificio conta cunha porta principal, existindo outras dúas na nave que se encontran enfrontadas e alinteladas.
Cetona
Unha cetona é un composto químico orgánico que ten un grupo funcional carbonilo (O=C-) que está ligado a dous radicais orgánicos. Este composto presenta unha fórmula xeral: R-C(=O)-R' na que R e R' representan dous radicais, que poden ser o mesmo, dando lugar así a cetonas simples ou tamén chamadas simétricas, ou R e R' poden ser diferentes e nese caso estamos ante unha cetona mixta ou asimétrica. Cando R e R' están unidos fórmase unha estrutura pechada que se chama cetona cíclica.
María del Carmen García Campelo
María del Carmen García Campelo, nada en Seixo (Marín) en 1965, é unha política galega do PPdeG.
Atol Fakahina
Fakahina é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Fangatau. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 75 km ao leste de Fangatau.
Cetona
O grupo funcional carbonilo consiste na unión dun átomo de carbono por medio dun dobre enlace covalente a un átomo de osíxeno e a outros dous átomos de carbono, pero a estes por medio dun enlace simple.
Atol Fakahina
Xeografía
A superficie total é de 8 km², cunha lagoa interior sen ningún paso ao océano. A vila principal é Tarione, e a poboación total era de 140 habitantes no censo do 2002.
Historia
Antigamente era un lugar utilizado para facer sacrificios humanos. O atol foi descuberto por Otto von Kotzebue, o 26 de febreiro de 1824, que o chamou co nome do seu barco Predpriatié. Tamén se coñeceu como Prince de Joinville e Fangahina.
Cetona
Orixe
A partir da oxidación de alcohois secundarios, fórmanse cetonas. Un átomo de osíxeno que está unido ao osíxeno, despréndese del e o átomo de osíxeno forma un dobre enlace co átomo de carbono da cadea.
Nomenclatura
Cando o grupo funcional carbonilo é o de maior relevancia no composto orgánico no que se atopa, as cetonas noméanse agregando o sufixo -ona ao nome do hidrocarburo no que están presentes. Por exemplo:
Se o composto orgánico posúe máis dun grupo funcional e un deles ten maior relevancia que o grupo cetona, débese utilizar o prefixo oxo-.Por exemplo:
Propiedades
Os puntos de fusión dos compostos carbonílicos son máis baixos cós dos alcohois do seu mesmo peso molecular. Porén, os puntos de fusión das cetonas e dos aldehidos do mesmo peso molecular son máis parecidos. A solubilidade dos compostos carbonílicos diminúe a medida que aumenta a súa lonxitude.
Himno de Karachay-Cherkessia
Letra
Карачаево-Черкесия моя!
Santuario da Tuiza
Festividade
Os días grandes deste santuario son o último domingo de setembro e o día da nosa Señora das Neves, o 5 de agosto.
Himno de Karachay-Cherkessia
Letra
Благодарен я Отчизне
За все годы своей жизни
Среди братских языков, родимых лиц,
Ты дана самой природой,
Колыбель моих народов,
Ты — жемчужина России!
Пусть под мирным небом синим
Будет доброю всегда судьба твоя!
Cetona
Reaccións
Os gupos carbonílicos poden sufrir esencialmente 3 tipos de reaccións:
Himno de Karachay-Cherkessia
Letra
И живи в веках, родная,
Зла и горечи не зная,
Tlos
miniatura|dereita|Tlos Tlos foi unha cidade de Licia mencionada por Artemidoro, que di que foi unha das seis cidades que formaron a confederación Licia. Estrabón di que estaba situada na vía que ía a Cibirra. Os licios denominábana Talawa ou Tlawa.
Unhas ruínas do val do Xanthos, na beira oriental, a uns 40 km ao sueste de Fethiye e 65 km ao norte de Kalkan, foron identificadas como as da cidade e parecen ser construcións romanas, que substituíron a edificacións anteriores. Entre os restos é salientábel o teatro, e edificios con grandes columnas.
Cumora
Cumora é un pequeno outeiro situado no estado de Nova York (Estados Unidos de América). Segundo o Libro de Mormón, preto dese lugar viviu na súa infancia Joseph Smith. Recibe o nome do mesmo libro, no que se describe unha batalla entre pobos inimigos na saia dun cerro dese nome.
Historia
De acordo á tradición relixiosa, nas saias deste cerro produciuse a batalla final entre o pobo lamanita e nefita, provocando a extinción destes últimos, sobrevivindo só 24 persoas aproximadamente dos nefitas, os cales foron perseguidos e exterminados, entre os últimos en sobrevivir estaba Moroni. Dos Lamanitas superviventes descenden parte dos actuais indíxenas e habitantes das Americas. Os xareditass, outro grupo relatado no Libro de Mormón, chamábana o cerro de Rama
Cerro Vixía
Algúns estudosos do movemento dos Santos dos Últimos Días propuxeron que o Cerro Vixía en Tabasco, México é o mencionado cerro Cumora do Libro de Mormón, por unha variedade de razóns. John L Sorenson presenta unha listaxe de 15 criterios culturais, baseados en claves contextuais extraídos da narración do Libro de Mormón, sobre o cerro Cumora. Estas son: cidades, torres, agricultura, metalúrxica, formas dos estados políticos, relixión organizada, idolatría, manualidades, comercio, escritos, armamento, astronomía, sistemas de calendario, cemento e rodas. Argumenta que o cerro en Nova York, cumpre en parte con catro destes requisitos, mentres que o Cerro Vixía cúmpreas todas.
Aparicións
Foi neste cerro en Nova York onde Joseph Smith recobrou os gravados antigos de profetas de pobos americanos. Guiado por un anxo de nome Moroni, o último dos profetas en escribir nestes ferros de ouro, Joseph Smith recibiu o chamado de traducir ao Inglés os escritos das ferros no que se coñece hoxe como O Libro de Mormón: Outro Testamento de Xesucristo.