cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Maceda
Historia
Desde o século XVII o complexo viuse deteriorando, até que en 1993 o concello de Maceda o adquiriu, iniciando obras de restauración que espertaron polémica, sinalando algúns estudosos que parte das solucións arquitectónicas ás que se recorreu durante a reconstrución non foron as máis adecuadas.
Características
Está construído con perpiaños de granito regulares, que conservan as marcas dos canteiros que os cortaron.
A torre está envolvida por unha cerca, recorrida no seu alto por un adarve e besteiras, delimitando unha praza de armas. Nela ábrese unha cisterna escavada na rocha para salvar unha diferenza de setenta metros para chegar ás augas do río Chaioso.
Nunha última fase construtiva, o conxunto foi adecuado aínda máis á función residencial, agregándolle máis elementos palacianos, miradoiros abalaustrados e unha solaina.
Real
Real pódese referir a:
Wilusa
Wilusa ou Wiluša foi un reino da rexión da Tróade, en Anatolia, a miúdo confederado con Arzawa (que era unha rexión formada polo menos por cinco reinos ás veces confederados e outras non: Arzawa propia, Mira, Hapalla, Río Seha, e Wilusa). Foi a homérica Ilios ou Ilión, probabelmente na rexión da Tróade, pero sen incluír Troia, que debía de ser un estado separado (Troia en hitita = Taruisa ou Taruiša).
Matthieu Hartley
Matthieu Hartley, nado o 4 de febreiro de 1960, é un músico inglés procedente de Smallfield. É coñecido por ter sido o teclista orixinal de The Cure, pero antes diso estivo ao lado de Simon Gallup noutras dúas bandas chamadas Lockjaw e The Magazine Spies.
Wilusa
Arzawa foi sometida temporalmente polo rei hitita Hattusilis I na segunda metade do século –XVII, pero non tardou en recuperar a independencia. Pero Wilusa, tamén sometida seguramente ao mesmo tempo, permaneceu aliada aos hititas como se testemuña polos agasallos enviados periodicamente desde Wilusa ao rei hitita. O gobernante en tempo de Suppiluliumas I era Kukkuni, identificado como o grego Kyknos, rei de Colonas na Tróade e heroe da guerra de Troia, fillo de Poseidón, que, segundo a lenda, foi morto por Aquiles, co que se mantiveron boas relacións.
Matthieu Hartley
Cando Matthieu e Simon se uniron por vez primeira a The Cure, axudaron a impulsar á banda cara a unha nova dirección coa gravación do seu segundo álbum, Seventeen Seconds, moito máis escuro que a súa estrea con Three Imaginary Boys. Matthieu tamén foi un dos teclistas do proxecto Cult Hero. Despois dunha longa xira mundial para promocional Seventeen Seconds, deixou o grupo debido a unha diferenza de opinións cos outros tres membros. Dende que deixou The Cure tocou en distintas bandas locais, incluída Fools Dance nas súas primeiras etapas, e traballou nun zoo e de obreiro. Aínda está en contacto con Robert Smith, e vive preto del.
Wilusa
Wilusa estivo casualmente aliada a Arzawa nos últimos momentos deste reino. Ao cabo da guerra, extinguido o reino de Arzawa, o rei hitita Mursilis II fixo un tratado co gobernante de Wilusa chamado Alaksandu (Alexandre) que fora adoptado como sucesor por Kukkuni, e restableceuse a amizade entre os dous estados.
A guerra civil entre Mursilis III e Hattusilis III produciu de feito a independencia de Wilusa, pero, ao final do reinado de Hattusilis III, xa volvía a ser aliada do reino hitita.
Grupo Desportivo de Chaves
O Grupo Desportivo de Chaves. coñecido comunmente como Chaves, é un equipo de fútbol da cidade de Chaves, en Portugal. Fundouse en 1949 e compite na Primeira Liga. O seu campo é o Estádio Municipal Eng. Manuel Branco Teixeira, con capacidade para 8.000 espectadores.
Unión Internacional de Tríatlon
A ITU organiza as competicións de máximo nivel mundial do tríatlon: as Series Mundiais e a Copa do Mundo. Recentemente, creou un campionato do mundo oficial de longa distancia, cunhas distancias próximas ás probas de Ironman organizadas pola World Triathlon Corporation.
Historia
Dende a década de 1920 existiron probas multideportivas que combinaban natación con ciclismo e carreira a pé, mais non foi até que se acuñou o termo "tríatlon" en 1974 en San Diego, que o tríatlon medrou en popularidade. Este rápido desenvolvemento atraeu a atención do Comité Olímpico Internacional, que iniciou unha discusión en 1988 para incluílo no programa dos Xogos Olímpicos. O entón Presidente do COI Juan Antonio Samaranch organizou unha reunión en Estocolmo coa intención de converter o tríatlon en deporte olímpico canto antes. Naquela reunión, o canadense Les McDonald foi seleccionado como presidente dun comité que traballase co tríatlon, mentres o sueco Sture Jonasson foi elixido secretario.
A Unión Internacional de Tríatlon foi fundada un ano máis tarde, o 1 de abril de 1989, no primeiro Congreso da ITU en Avignon. Un total de 30 federacións nacionais acudiron ao Congreso inicial e fixéronse as preparacións para que o primeiro Campionato Mundial deste deporte se celebrase en Avignon en agosto de 1989. Nesta reunión estableceuse a distancia olímpica (máis tarde rebautizada a estándar) en 1.5 km a nado, 40 km de bicicleta e 10 km de carreira a pé. As distancias foron escollidas usando as distancias xa presentes nas olimpíadas para cada disciplina individualmente. Máis de 800 atletas que representaban a 40 países competiron no primeiro Campionato do Mundo. Les McDonald foi elixido primeiro presidente da ITU en 1989.
Dende o seu inicio a ITU tivo a súa sede central en Vancouver até o 1 de xaneiro de 2014 cando a moveu a Lausana, onde está a sede do COI e moitas organizacións deportivas internacionais.
A madrileña Marisol Casado foi elixida segunda presidenta da ITU en novembro de 2008 e foi reelixida para un novo mandato de catro anos en outubro de 2012. Nesa mesma data a canadense Loreen Barnett mantivo a secretaria xeral e Sarah Springman a foi nomeada 1ª vicepresidenta e membro honorífica da Federación Mundial, por iso en 2012 era a única federación mundial dun deporte olímpico cunha administración totalmente feminina. En decembro de 2016, Marisol Casado foi reelixida para un terceiro mandato como presidenta da Federación Internacional no 29º Congreso celebrado en Madrid.
En 2009 a ITU reorganizou as súas competicións de máximo nivel e creou a Series Mundiais de tríatlon, unha competición cunha serie de carreiras ao longo do ano que foi a sucesora do Campionato do mundo. Mentres, a Copa do Mundo foi relegada a unha competición de segundo nivel e reducíuselle o número de carreiras. Tamén organiza unha serie de competicións mundiais en diferentes distancias de deportes derivados do tríatlon, como o dúatlon, ácuatlon, cross-tríatlon, tríatlon de inverno e paratríatlon.
En xuño de 2017, o Comité Olímpico Internacional incluíu unha terceira proba de tríatlon nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020: os relevos mixtos por equipos. Esta proba súmase ás dúas de distancia curta (masculina e feminina).
Estrutura internacional
miniatura|400x400px|Mapa de mundo coas cinco rexións continentais A ITU está estruturada en 5 rexións continentais, a través das cales as federacións nacionais están afiliadas ao ITU. Cada rexión organiza un Campionato Continental e unha Copa Continental.
Ránking
A ITU publica e mantén os Ránkings Mundiais para homes e mulleres mulleres en ambas as dúas distancias curta e longa para tríatlon e dúatlon así como ácuatlon e tríatlon de inverno, e tamén ten un ránking para os equipos nacionais de relevos mixtos. Cada clasificación ten un sistema de puntos lixeiramente diferente mais todo son calculados cun calendario oficial, tomando o conxunto de resultados máis altos das últimas 52 semanas e engadíndoos a un conxunto dos resultados máis altos dende a semana 53 ata a 104 cara atrás. A puntuación do gañador de cada carreira decídese segundo os criterios de clasificación da ITU e os seguintes en chegar á meta gañarán un 7.5% menos de puntos que o atleta anterior.
Campionatos
No seu ano de fundación a ITU só organizou o Campionato do mundo de tríatlon e o ano seguinte comezou a realizar tamén o campionato mundial de dúatlon. En 1991 puxo en marcha a Copa do Mundo.
Marcello Mastroianni
Marcello Mastroianni, nado en Fontana Liri, Italia, o 28 de setembro de 1924 e finado en París, Francia, o 19 de decembro de 1996, foi un célebre actor italiano.
Unión Internacional de Tríatlon
Campionatos
En 1994 para ter un campionato de longa distancia similar ao Ironman fundouse o Campionato Mundial de tríatlon de longa distancia e en 1997 fíxose o mesmo co Campionato Mundial de dúatlon de longa distancia. Tamén en 1997 se realizou o primeiro Campionato Mundial de tríatlon de inverno. En 1998 inaugurouse o Campionato Mundial de ácuatlon. En 2009 o realizouse por primeira vez o Campionato Mundial de tríatlon de relevos mixtos. O torneo máis recentemente creado é o Campionato Mundial de cross-tríatlon similar á longa distancia, que foi creado que a ITU puidese ter un campionato nesa modalidade alternativo ao Tríatlon Xterra.
Os campionatos mundiais organizados pola ITU inclúen:
Marcello Mastroianni
Traxectoria
En 1945 comezou a traballar como figurante para unha compañía cinematográfica á vez que tomaba leccións de interpretación. Debutou na gran pantalla en 1947 con I Miserabili, adaptación da novela de Victor Hugo.
En moi pouco tempo, Mastroianni converteuse nunha estrela grazas ás súas interpretacións en filmes como Rufufú, de Mario Monicelli. Federico Fellini escolleuno para protagonizar La dolce vita xunto a Anita Ekberg quen, malia o seu pequeno papel na película, foi un considerable reclamo publicitario. A colaboración con Fellini, moi frutífera a longo prazo, continuou en 8½. Mastroianni interpretaba a Guido Anselmi, un director de cine frustrado e mullereiro, con trazos autobiográficos do propio Fellini.
En 1948 casou coa actriz italiana Floriana Clarabella, con quen tivo unha filla, Barbara. Floriana acompañouno ata o seu pasamento, como tamén o fixo Catherine Deneuve, amante deste e nai de Chiara Mastroianni, a segunda das súas fillas.
Seha
Seha foi un reino da Anatolia oriental, tributario primeiro de Arzawa e despois dos hititas. Estaba no val do río Seha, río non identificado, probabelmente na zona da costa fronte a Lesbos.
Historia
Suppiluliumas I morreu por mor dunha epidemia nunha data entre o -1345 e o -1320 e sucedeuno o seu fillo Arnuwandas II, o cal fixo agasallos ao gobernante de Karkiya ou Karkissa e logrou reinstalar a Manapa-Tarhunta cando o impopular Ura-Tarhunta foi derrubado.
Pero a epidemia causou tamén a morte un ano despois a Arnuwandas II, e sucedeuno o seu irmán máis novo Mursilis II. Durante este período fixérase co poder nos restos de Arzawa o rei Uhha-Ziti instalado por Suppiluliumas I, pero independizouse ao cabo do seu reinado. Este rei e os seus dous fillos serían derrotados antes por Mursilis II, que, ao acabar a campaña, avanzou entón polo río Seha, onde o rei Manapa-Tarhunta recibiu ao soberano solemnemente. Mursilis confirmoulle as terras do río e a terra de Appawiya.
Os pequenos reis de Mira, Hapalla e do río Seha asinaron un tratado recoñecendo ao reino Hitita como soberano, ao mesmo tempo que se recoñecía a súa liberdade.
Urhi-Teshub chegou ao trono hitita baixo o nome de Mursilis III, e inmediatamente depuxo algúns das gobernadores dos antigos estados da rexión de Arzawa e estableceu o goberno directo e foi á zona para consolidar o seu poder. O rei de Seha non foi destituído ou, se fuxiu, foi restablecido despois por Hattusilis III do que foi unha axuda na guerra civil.
Á morte do rei Masturi de Seha, o país fíxose independente baixo un home de orixe descoñecida chamado Tarhuna-radu, que se aliou co rei de Ahhiyawa. Tudhaliyas IV, rei hitita, fixo persoalmente a campaña contra Seha. Ahhiyawa interveu, pero sufriu unha completa derrota. Tarhuna fuxiu a un illote chamado Outeiro da Aguia, lugar que tamén foi ocupado por Tudhaliyas IV e fíxoo prisioneiro xunto coas súas mulleres e outros familiares e levouno a Arinna. Colocou no trono a un membro da dinastía de Muwa-Walwis e a situación volveu á normalidade.
O reino desapareceu coa invasión dos Pobos do Mar antes do -1185.
Ponte de hidróxeno
miniatura|Enlaces de hidróxeno entre moléculas de auga. A ponte de hidróxeno ou o enlace de hidróxeno é un enlace dipolo-dipolo máis forte cás forzas de Van der Waals, pero xeralmente moito máis feble (ata 20 veces) ca un enlace covalente típico, aínda que en certos casos poden ser bastante fortes (por exemplo, F-H...:F, cunha entalpía en vapor de 161,5 kJ/mol). Pódese considerar coma un enlace intermedio entre o enlace covalente e unha simple atracción electrostática molecular.
Prodúcese cando un átomo de hidróxeno se atopa entre dous átomos moi electronegativos, como poden ser o flúor, nitróxeno ou osíxeno. Establécese entre un átomo moi electronegativo e un hidróxeno á súa vez unido covalentemente a outro átomo tamén moi electronegativo. O átomo de hidróxeno ten unha carga parcial positiva, polo que atrae á densidade electrónica dun átomo próximo no espazo.
Canto máis electronegativo sexa o átomo unido ó hidróxeno máis forte será a ponte de hidróxeno, e tamén canto maior número destes enlaces teña unha molécula máis forte será a unión coas moléculas veciñas.
As substancias que teñen este tipo de enlace presentan un aumento do seu punto de ebulición por riba do valor que tería se este non existise.
Diferentes dadores de hidróxeno para formar enlaces de hidróxeno son:
Diferentes dadores de electróns para formar enlaces de hidróxeno son:
Fundúlidos
miniatura|300px|Fundulus lineolatus Os Fundúlidos (Fundulidae, Jordan e Gilbert 1882) son unha familia de peixes teleósteos, incluída na orde dos Ciprinodontiformes (ciprinodontiformes). Inclúe especies de augas doces, augas salobres e zonas costeiras marítimas, distribuídas desde o sueste do Canadá ata México e Cuba.
Características
A maior parte das especies son pequenas, non superando os 10 cm de lonxitude, coa excepción de Fundulus grandissimus e F. catenatus, que poden alcanzar os 20 cm. Cabeza esmagada e boca terminal, protráctil. Aletas dorsal e anal case opostas.
Caracterízanse polo óso maxilar, que é trenzado en vez de recto.
Son ovíparos.
Clasificación
Divídense en 4 xéneros e 48 especies:
Lincoln
Lincoln pode referirse a:
Juan Carlos Piñeiro
Juan Carlos Piñeiro Docampo, nado en San Cibrao (Cervo) en 1977, é un sindicalista de UGT e político galego de Compromiso por Galicia (CxG), compoñente do Consello do PDE/EDP. No congreso de Compromiso por Galicia celebrado en xaneiro de 2017 foi escollido como Secretario Xeral da formación galeguista, cargo no que continúa na actualidade. Resultou reelixido con amplo respaldo no III Congreso de CxG, celebrado o 22 de setembro de 2019. Tamén desenvolve actividade como consultor político e de comunicación.
Traxectoria
É técnico en Prevención de riscos laborais e asesor en materia laboral. Foi fundador do colectivo xuvenil “Os farallóns” de San Cibrao do cal foi presidente. Militante do PSdeG-PSOE de Cervo dende os 18 anos, en 1995 foi elixido Secretario Xeral das Xuventudes Socialistas de Galicia na Comarca da Mariña e membro do comité provincial do PSOE de Lugo. En 1997 asumiu o Departamento de xuventude da UGT Costa Lucense e participou na fundación da Iniciativa Estudiantil Galega da cal foi responsable comarcal ata o ano 2000. Nese mesmo ano foi elixido concelleiro en Cervo do PSdeG-PSOE e foi o portavoz deste grupo no Concello. En 2001 foi elixido secretario de organización da UGT Costa Lucense e no 7º congreso de UGT Costa en 2005 foi elixido secretario Xeral do sindicato, cargo que revalidou en 2009.
Abandonou o PSOE logo de aprobar a reforma laboral e a modificación do artigo 135, e en 2015 pasou a militar en Compromiso por Galicia, presentándose para a alcaldía nas municipais de 2015 en Burela, sen obter representación. En 2016 foi elixido, mediante primarias abertas, cabeza de lista de CxG ás eleccións autonómicas de 2016 pola provincia de Lugo. En xaneiro de 2017 presentouse como único candidato á secretaría xeral de CxG e no congreso do partido celebrado o 21 de xaneiro foi elixido Secretario Xeral  cun amplo apoio. O 21 de setembro de 2019 no III Congreso Nacional de CxG resultou elixido de novo Secretario Xeral.
Logo de vir participando en varios Congresos do Partido Demócrata Europeo, PDE-EDP, o 29 de novembro de 2019, Compromiso por Galicia pasa a ser membro de pleno dereito do EDP, sendo Piñeiro Docampo elixido membro do seu Consello. Fixo o discurso de ingreso en París en lingua galega, como defensa dos idiomas no marco da UE.
Nestes anos de actividade, encabezou dúas delegacións con representación de diversas entidades e asociacións de diversos ámbitos do tecido social galego: empresarios, ambientalistas, autónomos, sindicais... convidadas a presentar as súas iniciativas no Parlamento Europeo a través do acordo que Compromiso por Galicia mantén dentro da Coalición da Europa dos pobos co seu socio o EAJ-PNV. Participou como número 3 da lista da coalición CEUS e segue a manter a representación de Izaskun Bilbao.
Saint-Julien-sur-Reyssouze
Saint-Julien-sur-Reyssouze é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Juan Carlos Piñeiro
Traxectoria
Foi tamén un dos impulsores e defensores do pacto entre BNG e CxG para as eleccións xerais de novembro de 2019, Pacto que firmou con Ana Pontón en Santiago o 7 de outubro de 2019.
Na eleccións galegas de 2020, seguindo a tese de unidade de acción do galeguismo, impulsou unha coalición a tres entre En Marea, Partido Galeguista e o propio Compromiso por Galicia.
Desde setembro de 2020 colabora nos Faladorios do programa Bos Días da CRTVG no apartado de opinión e debate.
O 12 de novembro de 2020 pasa a formar parte da Cámara de Comercio e Cooperación de Israel e Iberoamérica como Director para os Países de fala portuguesa e para Galicia. co seguinte compromiso "a miña intención e liña de traballo e buscar oportunidades de negocio para as empresa galegas e de Portugal coas empresas de Israel e dos Países membros da Cámara. Tamén implicarme no coñecemento da cultura en ámbalas dúas direccións".
Desde o 1 de febreiro de 2021 está, xunto con outros galeguistas, traballando no impulso da Casa da Lusofonía en Ourense como vehículo de cultura e tamén de economía relacionado coa diplomacia que ofrece o galego como parte da lusofonía. Forma parte da asociación impulsora como consultor e parte da directiva.
O 28 de abril de 2021, nace na Coruña Red Mundo Atlántico, unha iniciativa de empresarios de España, unidos coa AEP de Portugal para crear unha organización innovadora na forma de facer negocios e na defensa do eixo atlántico como motor económico, con embaixadores a nivel global. En Red Mundo Atlántico, Piñeiro Docampo, ocupa o cargo de Director Internacional no equipo de dirección.
Desde o ano 2021 é o Director de Operacións do evento Mobile Week Ourense, vinculado a Mobile World Barcelona.
Colabora en medios de comunicación galegos con artigos de opinión e relatos. Ten unha sección de opinión fixa en RadioVoz para a provincia de Lugo chamada "O lapis do carpinteiro".
Zorelle, Maceda
Santiago de Zorelle é unha parroquia do concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 167 habitantes (80 homes e 87 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 32 habitantes en relación ao ano 2000.
O Faro, Buxán, Rois
O Faro é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
San Vicenzo
O nome de San Vicenzo (variante galega de San Vicente) pode referirse aos seguintes santos do cristianismo:
Como topónimo, San Vicenzo pode referirse a:
Ademais numerosas parroquias teñen a San Vicenzo como patrón (véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Vicenzo.
Holanda
O topónimo Holanda pode referirse a:
The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex
The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex é un libro escrito por Charles Darwin e publicado en 1871, que se divide en dous temas delimitados: o conxunto de evidencias evolutivas que sitúan ao home dentro dos primates antropomorfos (hoxe hominoideos) e as probas da selección sexual en diversas clases do reino animal. Nunha terceira parte, máis breve, combina ambos os temas tratando a selección sexual no home.
Contido
thumb|Gravado da cabeza do feto dun orangután (Nitsche, fig. 3 no libro The Descent of Man) empregado polo autor para explicar o desenvolvemento da orella humana e as formas vestixiais en xeral.
Parte I: Sobre a estirpe do home
O autor reúne copiosa información sobre as evidencias da filiación humana á unha forma inferior de primates, tanto dende o punto de vista físico (embriolóxico e anatómico) e mental (incluíndo os instintos, as emocións, a imitación, atención, memoria, imaxinación e razón). Tamén tratará o home civilizado e as diferentes razas desde o punto de vista da selección natural.
Parte II: Selección sexual
- Clases inferiores (Moluscos, Anélidos, Crustáceos, Arañas e Miriápodos)
- Insectos (2 capítulos)
- Peixes, anfibios e réptiles.
- Aves (4 capítulos) thumb|Dimorfismo sexual en dous escaravellos estercoleiros da especie Copris isidis (fig. 17 no libro The Descent of Man and Selection in Relation to Sex). - Mamíferos (2 capítulos)
Parte III: Selección sexual en canto ao home
Repasa os caracteres sexuais secundarios no home e na muller e avanza algúns aspectos do diferente comportamento dos sexos baseándose nos coñecementos dos salvaxes. Abórdase tamén unha reflexión sobre a selección sexual nos pobos civilizados, así como un repaso das características físicas dos sexos en diferentes razas.
Repercusión científica e social
A selección sexual foi ben estabelecida nesta obra, pero iniciouse un debate científico sobre a súa importancia como mecanismo diferente á selección natural. Un dos principais críticos coa selección sexual como mecanismo diferente da selección natural foi, curiosamente, un dos principais defensores da selección natural e do propio darwinismo: Alfred Russel Wallace.
En canto ao impacto científico da análise que fai Darwin sobre a evolución humana, hai que considerar outra obra clave que nun principio o propio autor quería incluír nesta obra como un capítulo máis: The Expression of Emotions of Man and Animals. En conxunto, o comportamento humano nunca deixou de ser analizado en termos zoolóxicos e aínda hoxe é un tema que suscita polémica pola complexidade do estudo. Os aspectos físicos, anatómicos, embriolóxicos, etc. foron ampliados máis tarde e o famoso elo perdido entre os neandertais que se coñecían no momento da publicación do libro, e os hominoideos superiores como o chimpancé, non se descubrirían ata pasada a segunda metade do século XX cos Paranthropus e os Australopithecus.
O impacto social dos aspectos relativos á evolución humana foi dende o rexeitamento por razóns de conviccións tradicionais, o que propiciou a crítica a Darwin e á súa escola dende distintos medios, dos que podemos destacar a obra de Mivart como especialmente aceda. Pero tamén espertou un apoio por parte de pensadores sociais como Herbert Spencer, ao que Darwin respectaba, que empregaron algunhas ideas desta obra para defender a orde natural nos humanos, especialmente a superioridade duns con respecto a outros, que cadraba moi ben para os intereses colonialistas e para sufocar as pretensións sociais dos obreiros explotados pola industrialización. Na súa Autobiografía, Darwin marcará distancias con esta corrente que se deu en chamar darwinismo social.
Edicións e traducións
Non existe tradución ao galego, pero son numerosas as traducións desta obra a diferentes idiomas e a súa difusión foi ampla, aínda que menor que o libro que o precede dentro da mesma temática e do mesmo autor: A orixe das especies, por ser o que realmente enuncia os principios da evolución por selección natural e xa anticipaba o mecanismo da selección sexual que trata a obra tratada aquí. En canto á tradución da palabra Descent, escollemos aquí estirpe dentro de varias posibilidades, como son: filiación (ver a nova tradución francesa), liñaxe, ou no mesmo sentido, pero non literalmente, a orixe. O equivalente a esta última palabra foi empregada nas traducións ao castelán (orígen) e ao portugués (origem).
Cinto de Kuiper
miniatura|dereita|300px| Cinto de Kuiper O Cinto de Kuiper (tamén chamado Cinto de Edgeworth-Kuiper) é unha área do sistema solar que se estende desde a órbita de Neptuno (a 30 UA do Sol) ata 50 UA do Sol.
A súa composición é semellante á do cinto de asteroides, pero é moito máis grande: 20 veces máis ancho e entre 20 e 200 veces máis masivo. Igual que o cinto de asteroides, consiste principalmente en corpos pequenos (restos da formación do Sistema Solar), varios planetas ananos (Plutón, Makemake e Haumea) e un bo número de planetoides que son posibles candidatos a planeta anano. Pero, mentres que os asteroides están compostos fundamentalmente de rocha e metal, os obxectos do cinto de Kuiper están compostos principalmente de volátiles (en forma de "xeo"), como metano, amoníaco e auga.
Obxectos
Os obxectos do Cinto de Kuiper son coñecidos como OCK (KBO polas súas siglas en inglés, Kuiper Belt Objects) son os planetas menores que se atopan máis aló de Neptuno (Obxectos Transneptunianos, OTN ou TNO) formando un disco difuso na dirección do plano de xiro do Sistema Solar. Como todos os corpos menores, en función do seu tamaño tamén podemos distinguir planetas ananos (con tamaños suficientes para que a gravidade provoque que a súa forma se aproxime á esfera, todos os confirmados no cinto de Kuiper con diámetros maiores de 1000 km) e obxectos de tamaño inferior que non fosen clasificados como cometas.
Os obxectos clasifícanse en función da súa órbita:
1. Clásicos ou cubewanos (do nome do planeta menor 1992 QB1, primeiro descuberto da súa clase): son planetas menores con órbitas distantes a Neptuno e que non teñen relación co seu movemento.
2. Resonantes: son planetas menores con órbitas de períodos que presentan unha relación co período neptuniano que se pode expresar como unha fracción de números enteiros, por exemplo 1:2, 2:3... Así, por exemplo Plutón e outros planetas menores presentan unha relación 2:3, e por ser o primeiro descuberto e mellor coñecido Plutón, reciben o nome de plutinos.
Dentro do Cinto de Kuiper coñécense varios obxectos cun diámetro de case ou de máis de 1.000 km (aínda que existen un alto rango de incerteza):
Fontedelo, Buxán, Rois
Fontedelo é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller).
Química inorgánica
miniatura|150px|Diversos compostos inorgánicos que mostran unha gran variedade de estruturas. Química inorgánica ou química mineral é a rama da química que estuda os elementos químicos e as substancias da natureza que non posúen o carbono ordenado en cadeas; Como parte da química, investiga as estruturas, propiedades e a explicación do mecanismo das reaccións e transformacións dos elementos non orgánicos, é dicir, os que non posúen enlaces carbono-hidróxeno, que pertencen ao campo da química orgánica. Esta separación, non obstante, non é sempre clara, como por exemplo na química organometálica que é unha superposición de ambas.
Kumamoto
Kumamoto (熊本市, くまもとし, Kumamoto-shi) é un concello xaponés da prefectura de Kumamoto. Está situado no centro da rexión de Kyūshū e da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 286,82 km² de superficie, unha poboación de 679.845 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.370 hab./km².
Química inorgánica
Diferéncianse tres grandes grupos:
Kumamoto
O concello de Kumamoto limita cos concellos de Uto, Uki, Kōsa, Mifune, Kashima, Mashiki, Kikuyō, Kōshi, Kikuchi, Yamaga, Gyokutō e Tamana.
Química inorgánica
Nomenclatura
O nome ten a súa orixe na época en que todos os compostos do carbono se obtiñan de seres vivos; por iso a química do carbono foi denominada química orgánica. A química de compostos sen carbono, foi, polo tanto, chamada química inorgánica.
Actualmente obtéñense compostos orgánicos no laboratorio, de forma que a separación é artificial. Algunhas das substancias con carbono que entran no campo da química inórganica inclúense nalgún destes grupos:
Historia
Moitos materiais inorgánicos e algúns nutrientes xa eran coñecidos na antigüidade: a obtención de metais (ouro, prata, cobre, estaño, ferro, chumbo ou mercurio) a partir de minerais, a industria cerámica, a preparación de vidro en Exipto, a produción de porcelana na China, os colorantes minerais (acetato de cobre (II), albaialde, cinabrio, auripigmento), o uso do xofre, o cal para argamasas empregadas en construcións, ademais de sales como o sal común para o preparación de alimentos, o natrón para a produción de vidro e xabóns e o alume.
Química inorgánica descritiva
A química inorgánica descritiva céntrase na clasificación dos compostos en función das súas propiedades. En parte, a clasificación céntrase na posición na táboa periódica do elemento máis pesado (o elemento co maior peso atómico) do composto, en parte agrupando os compostos polas súas similitudes estruturais. Ao estudar compostos inorgánicos, adoitan clasificarse dentro das diferentes partes da química inorgánica (un composto organometálico caracterízase pola súa química de coordinación e á súa vez pode mostrar interesantes propiedades en estado sólido).
Química inorgánica teórica
Unha perspectiva alternativa na área da química inorgánica comeza co modelo do átomo de Bohr e, empregando as ferramentas e modelos da química teórica e a química computacional, expándese cara á formación de enlaces en moléculas simples e logo máis complexas. As descricións precisas da mecánica cuántica para as especies multielectrónicas, que constitúen o ámbito da química inorgánica, son difíciles. Este desafío xerou moitos enfoques semicuantitativos ou semiempíricos que inclúen a teoría dos orbitais moleculares e a teoría do campo dos ligantes. Paralelamente a estas descricións teóricas, empréganse metodoloxías aproximadas, incluída a teoría do funcional da densidade.
As excepcións ás teorías, cualitativas e cuantitativas, son extremadamente importantes no desenvolvemento deste campo. Por exemplo, o CuII2(OAc)4(H2O)2 é case diamagnético por debaixo da temperatura ambiente, mentres que a teoría do campo cristalino predí que a molécula tería que ter dos electróns non pareados. O desacordo entre a teoría cualitativa (paramagnética) e a observación (diamagnética) conduciu ao desenvolvemento de modelos para o "acoplamento magnético". Estes modelos mellorados levaron ao desenvolvemento de novos materiais magnéticos e novas tecnoloxías.
Grupos da química inorgánica
Na química inorgánica existen catro grupos funcionais: óxidos, ácidos, bases e sales. A súa diferenciación é simple: a partir de catro criterios descóbrese a súa función.
Campo de traballo
A química inorgánica inclúe: miniatura|Imaxe dun microchip ou [[circuíto integrado ampliado 2.400 veces. Os semicondutores inorgánicos como o silicio son fundamentais para a súa fabricación.]] Hai moitos compostos e substancias inorgánicas de grande importancia, comercial e biolóxica. Entre eles:
A química inorgánica está baseada na físico-química e forma a base para a mineraloxía. Frecuentemente posúe elementos comúns coa xeoquímica, a química analítica, a química ambiental e a química organometálica.
Fufelo, Buxán, Rois
Fufelo é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 44 habitantes (20 homes e 24 mulleres).
Karl Brugmann
Karl Brugmann, nado en Wiesbaden o 16 de marzo de 1849 e morto en Leipzig o 29 de xuño de 1919, foi un lingüista alemán. É unha das máis egrexias figuras da lingüística indoeuropea.
Traxectoria
Durante a meirande parte da súa vida profesional (1887–1919), Brugmann foi profesor de sánscrito e lingüística comparada na Universidade de Leipzig.
Xa desde novo adheriuse a emerxente escola neogramática, que afirmaba que as leis fonéticas eran inviolábeis (lei de Brugmann) e dedicouse a unha estrita metodoloxía de investigación. A fama de Brugmann reside nos dous volumes sobre fonoloxía, morfoloxía e formación de palabras cos que contribuíu ao Grundriss der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen, en cinco volumes, publicado de 1886 a 1893. Os outros tres volumes escribiunos Berthold Delbrück que nos proporcionaron unha visión aínda non superada da sintaxe indoeuropea.
A obra de Brugmann reborda os límites que se lle asignaron, así o primeiro volume foi dividido en dúas partes. Ao separar os índices nun volume á parte, os seus dous volumes volvéronse catro.
miniatura|Brugmann Grundriss der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen vol. 1 1897 (part 2), en formato [[DjVu.]]
Dándose de conta da importancia da obra de Brugmann, tres lingüistas británicos empezaron a publicaren unha tradución ao inglés dos volumes de Brugmann case simultaneamente á edición alemá, so o título Elements of the Comparative Grammar of the Indo-Germanic Languages. Nela dividiron o segundo volume de Brugmann en dúas partes, facendo un total de cinco volumes incluídos os índices.
A partir de 1897, Brugmann comezou a publicar unha revisión e expansión da súa parte do Grundriss. O volume final da segunda edición resultante publicouse en 1916.
O método de Brugmann para presentar os seus datos era radical e aínda hoxe pode sorprendernos. Na maioría dos asuntos, no canto de presentar argumentos discursivos, simplemente enumeraba os datos que lle parecían relevantes. O lector vese obrigado a establecer a súa propia opinión para os interpretar. Esta presentación totalmente empírica multiplica o tempo necesario para seguir a argumentación de Brugmann, pero converte o esforzo en moi frutífero.
A grande obra de Brugmann non partiu do nada. Está baseada na gramática indoeuropea de August Schleicher, e esta á súa vez no esforzo previo de Franz Bopp. Asemade, Brugmann estaba en contacto cos estudosos que estaban a revolucionar a lingüística indoeuropea nas linguas fillas, en particular con Christian Bartholomae para o iranio antigo, Johann Heinrich Hübschmann para o armenio e Rudolf Thurneysen para o irlandés antigo.
O elenco total das obras de Brugmann e moito máis longo que isto. Algunhas foron moi importantes no seu tempo e algunhas seguen mantendo o interese, pero a súa reputación radica nas dúas edicións do Grundriss. Continúan a ser indispensábeis para os indoeuropeístas e de grande interese para quen se interese na lingua.
Norwegian Air Norway
Norwegian Air Norway é unha aeroliña de baixo custo sueca con sede en Oslo, e unha subsidiaria totalmente integrada de Norwegian Air Shuttle. Creado o 17 de xuño de 2013, opera servizos regulares desde o aeroporto de Oslo-Gardermoen. Todos os avións están rexistrados en Noruega.
Cubewano
miniatura|[[2014 MU69|2014 MU69]] Un cubewano, chamado tamén obxecto clásico do cinto de Kuiper (en inglés, classical Kuiper belt object, CKBO), é un obxecto transneptuniano que evoluciona no cinto de Kuiper.
Estes obxectos localízanse a gran distancia de Neptuno e non están controlados polas forzas gravitacionais nin deste planeta nin doutros. As súas órbitas, non obstante, mantéñense estables por ser case circulares como as dos planetas; a esta similitude cos planetas débese o nome de obxectos "clásicos" do cinto de Kuiper. O seu raio de revolución medio localízase entre as 42 e as 48 UA. A teoría da súa formación é idéntica á dos planetas, por acreción lenta de materia do disco protoplanetario. Porén, a baixa densidade de materia detectada nesa rexión leva a algúns científicos a imaxinar que estes obxectos se formaron máis preto do Sol para emigrar posteriormente á súa posición actual, despois da migración de Neptuno.
Nome
O nome cubewano deriva do primeiro obxecto desta clase, o 1992 QB1; os seguintes obxectos desta clase denomináronse ao principio os QB1-os, e logo "cubewanos". En inglés QB-1 pronúnciase /kju:bi wʌn/.
Aldara Filgueiras
Aldara Filgueiras é unha directora galega de cine.
Don Nelson
Donald Arvid Nelson, nado o 15 de maio de 1940 en Muskegon, Míchigan, é un antigo xogador e adestrador profesional de baloncesto da NBA. O seu último equipo foron os Golden State Warriors, dirixindo anteriormente aos Milwaukee Bucks, New York Knicks e Dallas Mavericks. Todo un innovador do baloncesto, é o inventor do concepto do point forward (unha posición adicional que mestura os mellores atributos da base e o aleiro). Esta táctica é moi utilizada polos adestradores de hoxe en día.
Carreira de xogador
En 1962, Nelson se graduó na Universidade de Iowa, sendo en dúas ocasións All-American facendo 21,1 puntos e 10,5 rebotes por partido. Foi drafteado na posición 19 por Chicago Zephyrs da NBA. Xogou no equipo dous anos ata que foi traspasado a Los Angeles Lakers en 1964. Ao ano seguinte, ao ser cortado polos Lakers, asinou por Boston Celtics.
Na súa primeira campaña nos Celtics, Nelson completou a súa mellor tempada na NBA facendo 10,2 puntos e 5,4 rebotes por partido, axudando a Boston ha gañar o anel de 1966. Levaría catro campionatos máis, os de 1968, 1969, 1974 e 1976. Todo un modelo de consistencia, Nelson faría máis de 10 puntos por encontro en cada tempada entre 1968-69 e 1974-75. Esta última tempada liderou a NBA en porcentaxe de tiros de campo. Nelson está considerado por moitos como un dos mellores "sexto home" que pisou unha cancha da NBA na historia, ademais de ser moi recoñecido polo seu orixinal estilo á hora de lanzar os tiros libres, facéndoo tan só cunha man. Na tempada 1975-76, tras 14 anos na liga, Nelson puxo punto final á súa carreira profesional, sendo retirada, en 1978, a súa camiseta co dorsal 19 por Boston Celtics.
Carreira de adestrador
Nelson colleu o mando de "general manager" e adestrador de Milwaukee Bucks en 1976, e comezou a mostrar a súa impecable habilidade para realizar traspasos beneficiarios para os seus equipos. O primeiro foi recibir a Marques Johnson (que posteriormente tería unha sólida carreira nos Bucks) a cambio de Swen Nater de Buffalo Braves. En 1983 e 1985 recibiu o premio ao Mellor Adestrador do Ano. Tamén foi en Milwaukee onde Nelson empezou a ser recoñecido polo seu heterodoxa e innovadora filosofía do baloncesto. No equipo permanecería dez tempadas, sete delas por encima das 50 vitorias e varios campionatos de división.
Tras un hiato dun ano, converteuse en adestrador e vicepresidente de Golden State Warriors, onde sería nomeado mellor adestrador por terceira vez. Nos Warriors inculcou un sistema ofensivo rápido e efectivo. Adoitaba usar no quinteto titular tres guards (base/escolta) como eran Mitch Richmond, Tim Hardaway e Sarunas Marciulionis, e dous forwards (aleiro/ala-pivote), neste caso Chris Mullin, e Rod Higgins facendo as funcións de center (pivote). Con esta pouco usual táctica, liderou aos Warriors a tempadas exitosas e moitas aparicións en playoffs. Posteriormente, chegarían ao equipo os talentosos Chris Webber e Latrell Sprewell. Tras catro tempadas, abandonou o equipo por indiferenzas con Webber tras un comezo de 14-31.
No Mundial de Toronto de 1994 foi o adestrador do "Dream Team II" que levou a medalla de ouro. En 1995, Nelson enrolouse cos Knicks, equipo que dirixiría desde xullo até marzo de 1996. Nelson tivo problemas con varios xogadores, e liderou a New York a un comezo de tempada de 34-25. Nelson tratou de convencer ao club para traspasar á estrela Patrick Ewing, para así ter opcións de negociar por Shaquille O'Neal, que ese verán se convertía en axente libre. Fiel aos seus principios, Nelson continuou co seu xogo ofensivo e rápido, que contrastaba co estilo brusco e defensivo que caracterizaba a eses Knicks de Ewing, Anthony Mason e Charles Oakley.
En 1997, foi nomeado adestrador e "general manager" de Dallas Mavericks, un equipo por entón profundamente perdedor, pero con adquisicións como as de Dirk Nowitzki e Steve Nash, ademais de Michael Finley e Shawn Bradley que xa estaban no equipo, converteu aos Mavs nun bloque tremendamente competitivo. Liderou ao equipo a catro tempadas consecutivas por encima das 50 vitorias. A pesar de formar un dos mellores equipos ofensivos da liga, en canto a defensa interior flojeaba en demasía, contando na pintura con Raef LaFrentz, Shawn Bradley e Nowitzki, homes moi frouxos en defensa. Quizais por ese motivo nunca lles levo ás Finais da NBA. En marzo de 2005, Nelson deixou o equipo sendo substituído por Avery Johnson, e nomeando ao seu fillo Donnie Nelson o seu substituto como "general manager". O 30 de agosto de 2006, asinou por Golden State Warriors, onde permaneceu até o ano 2010.
Marcas
O 29 de decembro de 2001, Nelson converteuse no terceiro adestrador na historia da NBA en chegar ás 1.000 vitorias, detrás de Lenny Wilkens e Pat Riley. Nelson gañou o seu partido 1.200 o 9 de decembro de 2006, sendo con Wilkens (1.332) o único adestrador en chegar a esa cifra de vitorias.
Arao
O arao é o nome de varias aves palmípedes de plumaxe branca e negra:
Tupiza
Tupiza é unha cidade do departamento boliviano de Potosí e capital da provincia de Sud Chichas. Atópase no sur do país e no ano 2009 contaba cunha poboación de 44 653 habitantes.
Machine
Machine é un EP da banda estadounidense de indie rock Yeah Yeah Yeahs,, editado o 5 de novembro do 2002 polo selo Touch & Go. Contén tres temas das sesións do álbum Fever to Tell. Do EP sacouse u sinxelo, "Machine", que só foi lanzado no Reino Unido.
Manuel Carrasco Galloso
Manuel Carrasco Galloso, nado en Isla Cristina, Huelva, o 15 de xaneiro de 1981, é un cantante español que xurdiu da segunda edición do célebre concurso "Operación Triunfo".
Realización
Rodaxe
Na edición on-line, o material orixinal utilízase en tódalas etapas do proceso. Na edición off-line, emprégase unha copia do material orixinal (polo xeral "queimando"- imprimindo na pantalla- o código de tempo) para despois ensamblar unha copia de traballo, que funcionará como unha guía para crear a versión final (on-line)..
Cosas de chicos
Cosas de chicos é unha curtametraxe galega de ficción, escrita e dirixida por Aldara Filgueiras en 2017. Está rodada en lingua castelá.
Iucatán
O topónimo o Iucatán (en castelán Yucatán, de orixe maia) pode referirse a:
Cosas de chicos
A peza está protagonizada por Daniel Brotóns, Ignacio Montes e Raúl de la Torre. Ten unha ideoloxía marcadamente feminista, e para evidenciar a desigualdade entre xéneros está representada por homes nos papeis adxudicados ás mulleres.
Realización
Control de realización
O control de realización ou CR é o lugar dende o que se levan a cabo os procesos precisos para que se produza a gravación ou emisión dun contido audiovisual. Este control está composto á súa vez por unha serie de operadores que levan a cabo diversas funcións.
Os Abeledos, Montederramo
San Vicente dos Abeledos é unha parroquia do concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 16 habitantes en relación ao ano 2000.
Oioai
Oioai é unha banda de portuguesa de rock e punk que lanzou o seu primeiro álbum en 2006, o homónimo Oioai do cal destacan temas como "Jardim das Estátuas", "Sushibaby" ou "Fogueiras a Arder". Teñen influencias como Sérgio Godinho ou Jorge Palma, mais tamén de letristas brasileiros de peso como Caetano Veloso.
Os Abeledos, Montederramo
O fitónimo Os Abeledos fai referencia á abundancia de abeleiras.
Peracova, Buxán, Rois
Peracova é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Picadizo, Buxán, Rois
Picadizo é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 53 habitantes (23 homes e 30 mulleres).
Natalia Rodríguez Gallego
Traxectoria
En 2001 deuse a coñecer no reality musical de Operación Triunfo. En 2002 lanzo o seu primeiro álbum debut No soy un ángel coa discográfica Vale Music. Un ano máis tarde lanza Besa mi piel que consolida á cantante. lanzou cinco discos de estudo e varios singles promocionais. conseguiu vender 350.000 copias das súas álbums desde os seus inicios en 2002.
É imaxe de recoñecidas marcas ademais dun dos rostros populares da televisión grazas a que presentou Megatrix, programa de Antena 3, El Grand Prix del verano xunto a Bertín Osborne ou galas de Menuda noche xunto a Juan y Medio.
Premios
2006
Gabín, Montederramo
San Pedro de Gabín é unha parroquia do concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. No ano 2007 tiña 93 habitantes (52 homes e 41 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación (A Ferrería, Fontedoso, Gabín, Mazaira, A Mogaínza, As Pereiras, O Teixedo, Touzal, Valdarias e Vilanova); o que supón unha diminución de 24 habitantes en relación ao ano 2000.
Rated R
Rated R é o segundo álbum da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado o 6 de xuño do 2000 a través do selo Interscope Records. Sacáronse tres sinxelos do álbum: "The Lost Art of Keeping a Secret", "Feel Good Hit of the Summer" e "Monsters in the Parasol", facendo o primeiro deles que Queens of the Stone Age acadase a popularidade entre o grande público.
Como en todos os traballos da banda non faltan as colaboracións de músicos amigos. Neste podemos atoparnos, entre outros, ao produtor Chris Goss tocando o piano, baixo, percusión e facendo coros; a Mark Lanegan cantando e facendo coros ou a Rob Halford de Judas Priest colaborando tamén con coros.
Listaxe de cancións
Na meirande parte das edicións europeas "In the Fade" e o repise de "Feel Good Hit of the Summer" están separadas en dúas pistas, unha cunha duración de 3:51 e a outra de 0:34. Porén, a listaxe que aparece no libreto é a mesma en todas as edicións normais.
Edición especial
Só a edición especial británica ven cun disco extra, titulado Rated U, que tamén apareceu por separado co sinxelo "Feel Good Hit of the Summer". Xunto con "Feel Good Hit of the Summer" e o seu vídeo, conta con tres novas cancións.