cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manse PP
Estadio
miniatura|250px|Exterior do [[Kaupin pesäpallostadion.]] Manse PP xoga os seus partidos como local no Kaupin pesäpallostadion. A superficie do campo e o campo de adestramento foron renovados para a tempada 2020. Esperábase que a renovación do estadio de esquí e pesäpallo de Kauppi estivera lista para a tempada 2021, mais finalmente esta non se completou ata o 2022.. O orzamento total do proxecto do estadio era de 10 millóns de euros. Nas eleccións municipais de 2021 Lauri Lyly e Kalervo Kummola, que competían pola alcaldía da cidade, salientaron polo seu apoio á construción do estadio de pesäpallo.
Calleiro (sobremesa)
Unha receita semellante ó calleiro, chamada mixtura gallega, xa aparece publicada no libro de La cocina práctica de Picadillo en 1905.
No concello de Cerdedo celebrouse dende o ano 2000 ó 2011 unha festa da vincha para dar a coñecer esta sobremesa.
Denominacións
O seu nome ven do calleiro, o estómago do porco, a vincha, a vexiga de diferentes animais, ou o bandullo, o maior dos estómagos dos ruminantes, que eran utilizados como recipiente ou molde para a súa preparación.
Esta sobremesa é popular en moitas partes de Galicia con diferentes denominacións e pequenas variacións nos ingredientes en cada unha delas. É coñecido como calleiro na zona de Noia, Lousame, Fisterra, Cee e Vimianzo,  vincha, bandullo ou budín de voda na provincia de Pontevedra, bandullo tamén na zona da Ulla, tripón doce na zona de Sober, buchelo na montaña oriental de Lugo e mestura galega en Lugo. Noutros sitios é denominado budín de miolo, morcilla doce, cando se fai no intestino groso en vez do calleiro, ou buxo na vexiga, como é mencionado por Álvaro Cunqueiro en La cocina gallega, ou simplemente vexiga, enchido ou tripón.
Características
O calleiro é moi semellante a un pudin de pan. Os seus ingredientes básicos son: o leite, o pan seco, o azucre e os ovos. A estes ingredientes básicos engádense unha gran variedade de elementos. En moitas zonas bótanselle pasas, améndoas, figos pasos, castañas cocidas, mazá, noces, manteiga, pingo, pexegos pasos ou piñóns, pero en cada unha delas, ou incluso en cada casa, engádense outros aromatizantes como nébeda, caldo de ósos, canela, cravo, noz moscada, mel, comiño, anís, licores (augardente, anís, coñac, Xerez ou ron), cebola ou reladura de limón.
Elaboración
Córtase o pan duro en anacos e móllase no leite morno para que ablande. Desfaise todo o posible cun garfo ata que se faga unha especie de masa. Logo hai que engadir a manteiga derretida, o azucre, o sal e as especias que se queiran achegar, despois reméxese ben todo. Engádense os ovos batidos e mestúranse tamén coa masa. Despois hai que engadir a fariña e remexer de novo procurando que quede a masa ben homoxénea. Poden engadirse tamén o resto de ingredientes para dar o sabor característico de cada lugar, mesturándoos ben coa masa.
Prepárase un molde untado con manteiga e fariña, nalgúns sitios faise con caramelo, e bótase a masa nel. Logo cócese no forno.
Eastmain
Eastmain (ᐄᔅᒣᐃᓐ/Îsmein) é unha entidade cree situada no bordo oriental da baía de James, no territorio equivalente Eeyou Istchee no norte do Quebec e que constitúe unha das comunidades asociadas ao Gran Consello dos Crees. Como a maioría das entidades autóctonas do Quebec, Eastmain, componse dun territorio reservado cree de categoría IA, onde se atopa a contorna urbanizada onde viven os membros da nación cree de Eastmain (ᐙᐸᓅᑖᐤ/Wâpanûtâw) e que é de xurisdición federal, e mais dun municipio vilego cree de categoría IB, deshabitado e de xurisdición provincial. Administrativamente, dentro do Quebec, intégrase na rexión do Nord-du-Québec.
Toponimia
A entidade sitúase na foz do río Eastmain do que colle o nome. En cree adaptouse ao primeiro como Easman pero o seu uso non callou e as autoridades crees pasaron a adoptar Îsmein como o topónimo cree. A forma Wâpanûtâw, que significa "as terras ao leste da baía de James", utilízase en cree para se referir á nación cree de Eastmain.
Xeografía
En canto á municipalidade vilega cree de Eastmain, limita co territorio da terra reservada cree en todo o seu límite sur, así como no terzo occidental do seu límite norte, ao outro lado do río Eastmain. En canto aos outros dous terzos do seu límite norte e ao límite oriental, a terra reservada cree limita cun territorio non organizado, unha rexión que non forma parte de municipalidade local ningunha aínda que si fai parte dunha municipalidade rexional de condado, ao que as autoridades competentes aínda non lle asignaron un topónimo.
Historia
Na rexión, entre os ríos Eastmain e Rupert, habitaba un grupo cree coñecido nas fontes europeas como pitchbourenik e moitas outras vilas costeiras da baía de James e da baía de Hudson, a localidade de Eastmain xurdiu dun posto de comercio de peles da Compañía da Baía de Hudson denominado, na época, "Eastmain House" que xurdiu a finais do século XVII, ao abeiro dun navío, e que podía contar con ata oito europeos, británicos, que permanecían temporalmente, ao abandonaren o lugar no verán, e que non contou con construcións permanentes ata 1719 e non foi ata 1770 cando empezou a contar con poboación residente permanente, coa esperanza que se algún comerciante vivía no verán alí os crees acudirían con maior regularidade ao posto, e a finais dese século os comerciantes británicos eran 12 e deles eran 8 os que permanecían no verán cando o navío levantaba áncoras. O pobo cree comezou a se asentar cada volta máis tempo na comunidade de Eastmain arredor de 1760, así e todo, non foi ata 1962 que o territorio se transformou en terra reservada cree.
Demografía
En termos de poboación, Eastmain é a comunidade autóctona máis pequena das situadas na costa da baía de James. Os habitantes son principalmente membros da Nación Cree de Eastmain.
Linguas
Segundo o censo de 2016 o cree é a lingua materna de 745 habitantes da localidade e a segunda lingua é o inglés con 95 falantes e o francés a terceira con 10. Ademais outras 10 persoas afirman que a súa lingua materna é o inglés e unha lingua non oficial. Por coñecemento das dúas linguas oficiais 690 persoas afirman que falan inglés como primeira lingua oficial, un total de 120 falan inglés e francés, 10 só francés e hai 45 persoas que non falan ningunha das dúas linguas oficiais. Son un total de 815 persoas os que afirman que poden falar cree. A maioría da poboación identifícase como indios norteamericanos, con só 35 non nativos. Malia seren 55 persoas as que declaran que teñen algún devanceiro inuit non hai falantes de ningunha lingua inuit.
Relixión
Os cree da rexión convertéronse ao cristianismo a partir de mediados do século XX pero manteñen prácticas da súa relixión tradicional. En Eastmain estableceuse unha misión anglicana e nas primeiras décadas do século XX a totalidade dos cree da localidade eran de confesión anglicana. A igrexa de San Marcos, construída en 1970-1971, é a igrexa parroquial anglicana de Eastmain e dependende da diocese de Moosonee da Igrexa Anglicana do Canadá que agrupa os anglicanos locais. A reverenda ao cargo é Agnes Flam, membro de Threshold Ministries.
En 1938 os oblatas estableceron unha misión católica que contaba cunha pequena capela que se edificou en 1940 e en 1941 un misioneiro residente localizábase en Eastmain pero á súa marcha en 1944 quedou atendida polo padre Louis-Philippe Vaillancourt, autor tamén dun dicionario francés-cree, mais aveciñado fóra da localidade e a misión acabou por esmorecer e no século XXI os poucos católicos locais, 30 persoas segundo o censo de 2001, non contan con lugar de culto.
Educación
O Consello Escolar Cree é responsable de proporcionar os servizos de educación pública no territorio de Eastmain e, xa que logo, exerce esas competencias por medio da escola Wabannutao Eeyou (ᐧᐋᐸᓅᑖᐤ ᐄᔨᔫ ᒋᔅᑯᑕᒫᒉᐅᑲᒥᒄ) que contaba en febreiro de 2020 con 257 alumnos.
Transporte
Unha estrada de grava de 103 km comunica Eastmain coa estrada da baía de James, á que se une no punto quilométrico 351 e que permite a comunicación con outras comunidades crees. A 1,9 quilómetros da localidade está o aeroporto de Eastmain River no que opera a compañía Air Creebec.
Elefantina
thumb|Vista sur (augas arriba) da illa Elefantina e do Nilo, desde a torre dun hotel. Elephantine ( جزيرة الفنتين; Ἐλεφαντίνη Elephantíne; (Ⲉ)ⲓⲏⲃ (Ə)iêw) é unha illa no Nilo, forma parte da cidade de Asuán no Alto Exipto. Hai un sitio arqueolóxico na illa.
Manuel Mayer von Furtwängler
Manuel Vicente Rufino Mayer von Furtwängler (ou Furtwänglarina), nado en Ferrol o 18 de novembro de 1802 e finado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 1889, foi un militar de ideoloxía liberal, tenente da Primeira Compañía do Batallón n°2 da Milicia Nacional de Santiago, e comandante da Patrulla para a seguridade e a orde da cidade.
Elefantina
Patrimonio da Humanidade
O conxunto de templos de Elefantina forma parte do Museo ao aire libre de Nubia e Asuán, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1979 co nome de Monumentos de Nubia de Abu Simbel a Filae.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
Manuel Mayer von Furtwängler era fillo de Lorenz Mayer Köpp e Johanna von Furtwängler Merk, mestres reloxeiros alemáns naturais de Urach-Schwarzwald, na Selva Negra do Principado de Fürstenberg, que emigraran a España en 1792. O seu pai, Lorenz Mayer, fundou unha das primeiras reloxerías da cidade de A Coruña, sendo un importante impulsor da artesanía reloxeira en Galicia, actividade á que levaba dedicada a familia dende o século XVII. Por parte materna descendía dos Furtwängler, unha antiga liñaxe suaba da que saíron importantes artesáns, reloxeiros, eruditos e artistas.
Iniciou a carreira militar en 1820, cando se alistou voluntario na Milicia Nacional, sendo un dos que participou na proclamación coruñesa da Constitución do 21 de febreiro de 1820 instigada polo coronel Rafael del Riego, que deu paso ao Trienio liberal (1820-1823).
Elefantina
Xeografía
Elefantina ten uns 1.200 m. de norte a sur e 400 m. no seu punto máis ancho. A contorna desta e doutras illas próximas en Asuán pódese ver desde as ladeiras da beira oeste ao longo do Nilo. A illa está situada xusto augas abaixo da Primeira catarata, na fronteira sur do Alto Exipto coa Baixa Nubia. Esta rexión anterior chámase Alto Exipto porque está máis arriba do Nilo.
A illa puido recibir o seu nome pola súa forma, que nas vistas aéreas é similar á dun colmillo de elefante, ou polas rochas redondeadas ao longo das marxes semellantes a elefantes.
Antigo Exipto
Coñecido polos antigos exipcios como ꜣbw "Elefante" (exipcio medio:  → Medio-Late Egyptian:  → Coptic: (Ⲉ)ⲓⲏⲃ, conservado no seu nome hebreo, יֵב 'yev'), a illa de Elefantina situábase na fronteira entre Exipto e Nubia. Era un excelente sitio defensivo para unha cidade e a súa situación converteuna nun punto natural de transferencia de carga para o comercio fluvial. Esta fronteira está preto do Trópico de Cáncer, a latitude máis ao norte na que o sol pode aparecer directamente sobre nosas cabezas ao mediodía e desde a cal parece inverter a dirección ou "volver cara atrás" nos solsticios.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
Combateu en 1823 a invasión francesa dos Cen Mil Fillos de San Luís que viñan de Francia a restaurar o absolutismo, capitulando o 15 de xullo tras o sitio da cidade da Coruña. A persecución dos liberais producida polos realistas durante a Década ominosa motivou o seu exilio ás Illas Canarias.
De regreso á Península, o 17 de marzo 1834 alístase por segunda vez á Milicia, para combater no bando cristino durante a Primeira guerra carlista en Galicia. Formou parte do célebre Rexemento de Infantería "Castilla" nº16 durante toda a guerra, participando na batalla da Sionlla o 16 de xaneiro de 1835 baixo as ordes do Coronel García, na batalla de Ferreiros o 13 de xullo de 1835 baixo o mando do Mariscal de Campo Francisco Sanjuanena Gaitán, e na batalla de Lavacolla o 22 de febreiro de 1836.
Elefantina
Antigo Exipto
Elefantina era un forte que se atopaba xusto antes da Primeira catarata do Nilo. Durante o segundo período intermedio (1650-1550 a.C.), o forte marcou a fronteira sur de Exipto.
Segundo a antiga relixión exipcia, Elefantina era o lugar de morada de Khnum, o deus das cataratas con cabeza de carneiro, que gardaba e controlaba as augas do Nilo desde as covas baixo a illa. Foi adorado aquí como parte dunha tríade de  deidades exipcias. Esta "Tríade Elefantina" incluía a Satis e Anuket. Satis foi adorada desde moi cedo como deusa da guerra e protectora desta rexión estratéxica de Exipto. Cando foi vista como unha deusa da fertilidade, ela personificou a abundante inundación anual do Nilo, que foi identificada como a súa filla, Anuket. O culto a Satis orixinouse na antiga cidade de Asuán. Máis tarde, cando se formou a tríade, Khnum identificouse como a súa consorte e, polo tanto, foi considerada como o pai de Anuket. O seu papel nos mitos cambiou máis tarde e outra deidade recibiu as súas funcións co río. Naquel momento o seu papel de oleiro permitiulle asignar un deber na creación de corpos humanos.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
Durante a contenda, o 13 de xuño de 1836 foi nomeado comandante da Patrulla reservada para a seguridade e a orde da cidade de Santiago, polo Marqués de Astariz, o coronel Jacobo Llorente y Pazos de Provén, séndolle encomendada a vixilancia e protección nocturna de Compostela xunto a cinco milicianos. O 8 de marzo de 1837 nun documento da Comandancia Militar de Santiago o referido Marqués de Astariz certificou os seus méritos: “Certifico que D. Manuel Mayer Furtwängler, de la Primera Compañía de Granaderos del Batallón n°2 de la Milicia Nacional de Santiago, corrió con voluntariedad a incorporarse a la columna bajo mis órdenes, cubriendo con valor y celo todo el servicio para el que le he nombrado, manifestando así de un modo inequívoco sus sentimientos de adhesión a la causa justa Nacional y a los derechos de nuestra Augusta Soberana Isabel II y libertades de la Patria”.
Tras o fin da guerra, tomou parte do Pronunciamento progresista de setembro de 1840, que daría paso á Rexencia do xeneral Baldomero Esparetro. En 1841 foi nomeado Subtenente de Granadeiros, recibindo en 1842 dous Reais Despachos por méritos e distintivo da Milicia Nacional "por haberse hecho digno del mismo defendiendo con las armas en la mano la Constitución en tantas ocasiones".
Elefantina
Antigo Exipto
dereita | thumb | Pequena reconstrución do templo Kalabsha, ao sur da illa.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
En 1846 secunda na cidade de Santiago de Compostela o Pronunciamento do coronel Miguel Solís, a coñecida Revolución galega contra o réxime moderado do xeneral Ramón María Narváez. O fracaso na Batalla de Cacheiras provocou a súa expulsión do Exército e a retirada dos recoñecementos e condecoracións.
Elefantina
Xacementos arqueolóxicos
As escavacións en curso realizadas polo Instituto Arqueolóxico Alemán na cidade descubriron moitos achados, expostos no Museo de Asuán situado na illa, incluído un carneiro de Khnum momificado. Artefactos que se remontan ao Exipto prehistórico atopáronse en Elefantina. Un raro calendario, coñecido como "Calendario elefantino das cousas", que data do reinado de Tutmosis III durante a XVIII Dinastía, atopouse en fragmentos na illa.
Na antigüidade a illa tamén era unha importante canteira de pedra, proporcionando granito para monumentos e edificios en todo Exipto.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
En 1857 figura como tenente da Primeira Compañía de Granadeiros do Batallón n°2 da Milicia Nacional de Santiago, formado por 105 milicianos, dous tenentes e un capitán.
Os seus méritos foron recoñecidos polo Capitán Xeneral de Galicia na Coruña o 3 de marzo de 1862, que probou os "méritos y servicios que resultan de las guardias, patrullas, retenes, persecución de malhechores, custodia de presos, escolta de correos y convoyes en tiempos excepcionales".
Elefantina
Templos
O primeiro templo foi o Templo de Satet, fundado ao redor do 3000 a.C. e ampliado e renovado nos seguintes 3.000 anos. Hai rexistros dun templo exipcio a Khnum na illa xa na Terceira Dinastía. Este templo reconstruíuse completamente no período tardío, durante a XXX dinastía exipcia, xusto antes do dominio estranxeiro que seguiu ao período grecorromano. Os gregos formaron a dinastía tolemaica durante o seu goberno de trescentos anos sobre Exipto (305-30 a.C.) e mantiveron os antigos costumes e tradicións relixiosas, mentres asociaron a miúdo ás deidades exipcias coas súas.
Tabouzos, Lobios, Sober
Tabouzos é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Elefantina
Templos
A maior parte do extremo sur da illa está ocupada polas ruínas do templo de Khnum. Estas, as ruínas máis antigas que aínda se conservan na illa, están compostas por unha pirámide de granito da Terceira Dinastía e un pequeno templo construído para o nomarca local Heqiib da VI sinastía. No Reino Medio, moitos funcionarios, como os gobernadores locais Sarenput I ou Heqaib III, dedicaron estatuas e santuarios ao templo.
dereita | thumb | O [[Museo de Asuán e un nilómetro (inferior esquerdo)]]
Nilómetros
Un nilómetro era unha estrutura para medir a claridade e o nivel da auga do río Nilo durante a tempada anual de asolagamentos. Hai dous nilómetros na illa Elefantina. O máis famoso é un nilómetro de corredor asociado ao templo de Satis, cunha escaleira de pedra que baixa polo corredor. É un dos nilómetros máis antigos de Exipto, reconstruído por última vez na época romana e aínda en uso ata o século XIX d.C. Os noventa chanzos que conducen ao río están marcados con números árabes,  romanos e  xeroglíficos. Ao bordo da auga son visibles as inscricións esculpidas profundamente na rocha durante a XVII Dinastía.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
En 1869 foille concedida pola S.M. o xeneral rexente Francisco Serrano Domínguez a Cruz do Valor e a Constancia militar. Durante a súa vellez estivo comprometido coa defensa dos ideais liberais, participando en banquetes democráticos. "Decano quizás de los liberales de Galicia", segundo recolle o historiador Gil Novales.
Elefantina
Nilómetros
O outro Nilometro é unha cunca rectangular situada no extremo sur da illa, preto do templo de Khnum e fronte ao hotel Old Cataract. Probablemente sexa o máis vello dos dous. Un dos nilómetros, aínda que non é certo cal, é mencionado polo historiador grego Estrabón.
Manuel Mayer von Furtwängler
Traxectoria
Ao marxe da carreira castrense, herdou do seu pai o obradoiro de reloxería, e foi o fundador en 1830 da Reloxería Mayer de Santiago de Compostela.
Elefantina
Nilómetros
Moitas fontes afirman que o fabuloso "Pozo de Eratóstenes", famoso en relación co suposto cálculo da circunferencia da Terra de Eratóstenes, estaba situado na illa. Estrabón menciona un pozo que se usou para observar que Asuán está no Trópico de Cáncer, pero a referencia é un pozo en Asuán, non en Elefantina. Ningún nilómetro en Eleffantina é adecuado para o propósito, mentres que o pozo en Asuán aparentemente está perdido.
Presenza xudía
Os papiros elefantinos son ​​documentos legais e cartas escritas en arameo que datan nalgún momento do século V a.C. Estes papiros documentan a presenza no século VII a.C. dunha comunidade de mercenarios xudeus e as súas familias en Elefantina que custodiaba a fronteira entre Exipto e Nubia cara ao sur. Tras a destrución babilónica de Xerusalén no século VI a.C., algúns refuxiados xudeus viaxaron cara ao sur e, no que se pode chamar un "éxodo á inversa" establecéronse en Elefantina. Mantiveron o seu propio templo (ver tamén Casa de Iavé), na que  se ofrecían sacrificios, evidenciando  crenzas politeístas, que funcionaba xunto coa de Khnum. O templo foi destruído no 410 a.C. por instigación dos sacerdotes de Khnum.
O templo puido ser construído en reacción á reinstitución de Manasés sobre o culto pagán ou simplemente para servir ás necesidades da comunidade xudía.
Manuel Mayer von Furtwängler
Vida persoal
En 1852 casou con Antonia de Castro y Varela, e foron pais do profesor da Escola de Artes de Santiago, gravador e ourive compostelán Enrique Mayer de Castro. Foi avó do mestre reloxeiro Antonio Mayer Méndez (1910-1996), e do tamén gravador e profesor da Escola de Artes e Oficios de Santiago, Enrique Mayer Méndez. (1907-2001) Foi bisavó dos tamén artistas Enrique e Santiago Mayer Viña. , e do acibecheiro Fernando Mayer Garea
Elefantina
Outras funcións
O Museo de Asuán está situado no extremo sur da illa. As escavacións en curso realizadas polo Instituto Arqueolóxico Alemán no antigo xacemento da illa descubriron moitos achados que agora están expostos no museo, incluído un carneiro de Khnum. Unha considerable poboación de nubios vive en tres aldeas da sección media da illa. Un gran hotel de luxo está no extremo norte da illa.
O xardín botánico de Asuán está adxacente ao oeste na illa el Nabatat.
O Arco, Masma, Mondoñedo
O Arco é un lugar da parroquia de Masma no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Viladime de Abaixo, Lobios, Sober
Viladime de Abaixo é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Selvas tropicais Gondwana de Australia
As Selvas Tropicales de Gondwana de Australia, antes coñecidas como Reservas de Bosques Tropicais do Centro-Oriente, son a área de selva subtropical máis extensa do mundo. Colectivamente, as selvas tropicais son Patrimonio da Humanidade con cincuenta reservas separadas por un total de 366500 ha desde Newcastle ata Brisbane.
Antecedentes
As selvas tropicais de Gondwana chámanse así porque o rexistro dos fósiles indica que cando Gondwana existía estaba cuberto por bosques tropicais que conteñen os mesmos tipos de especies que viven hoxe. Non todas as selvas tropicais de Gondwana en Australia están situadas na rexión de Nova Gales do Sur - Queensland, a selva tropical máis grande de Gondwana en Australia está situada no Deserto de Tarkine de Tasmania. O número de visitantes ás reservas da selva tropical de Gondwana en Nova Gales do Sur e Queensland é duns 2 millóns ao ano.
A condición de Patrimonio Mundial da rexión foi creada e negociada inicialmente en 1986, ampliando a área en 1994, tras un nomeamento preparado en 1992 pola Rainforest Conservation Society. A lista do Patrimonio Mundial leva a seguinte inscrición:
O sitio foi incluído na Lista do Patrimonio Nacional de Australia 21 de maio de 2007 segundo a ; e a parte de Nova Gales do Sur engadiuse ao Rexistro do Patrimonio do Estado de Nova Gales do Sur o 2 de abril de 1999.
Valor de conservación
Os bosques foron inscritos na lista do Patrimonio Mundial en 1986, abarcando só os sitios de Nova Gales do Sur de aproximadamente 310800 ha e estendéronse en 1994 para cubrir os sitios de Queensland de aproximadamente 59200 ha. que é un total de aproximadamente 370000 ha. As reservas da selva tropical teñen un valor de conservación extremadamente alto, con máis de 200 especies de plantas e animais raras ou ameazadas.
Identificáronse oito áreas separadas que teñen unha importancia patrimonial sobresaliente para Australia e están incluídas na Lista do Patrimonio Nacional de Australia. A altitude das reservas varía desde o nivel do mar ata case 1600 m.
O 22 de decembro de 2000, o Bosque vello de alto valor de conservación que abarca 24 parques nacionais e 19 reservas naturais repartidos por 12 áreas de goberno local na rexión do nordeste superior de Nova Gales do Sur figuraba no New South Wales State Heritage Register.
Parques nacionais
As áreas de Queensland inclúen o Main Range, no seu punto máis ao norte e estendéndose cara ao sur, os parques nacionais Lamington, Mount Chinghee, Springbrook e Mount Barney.
As partes máis visitadas son o Parque Nacional Dorrigo e a sección Natural Bridge do Parque Nacional Springbrook.
Destrución
Historicamente, a rexión foi explotada moi intensamente, ata tal punto que só permanece en Australia o 1% do territorio orixinal da selva tropical de Gondwana. A maioría das rexións talladas foron tomadas polo bosque de eucaliptos.
Durante a tempada de incendios forestais australiana 2019-2020, moitas rexións da selva tropical de Gondwana foron devastadas polos incendios forestais por primeira vez, algúns informes preliminares indican que ata o 53% dos bosques poden ter ardido ata xaneiro de 2020. Entre os hábitats devastados hai varios lugares que son significativos para algunhas especies en perigo crítico, como a carballo nocturno e a ra xigante listada. A presenza destes devastadores incendios en zonas que nunca antes arderan estivo ligada á invasión dos eucaliptos inflamables nas zonas limítrofes aos bosques. A afirmación xeral de "nunca queimado antes" cuestionouse por varios comentaristas, baseándose nun artigo en The Cairns Post o 25 de outubro de 1951 que informaba dun "incendio que queimou preto de 2000 acres de espesa selva tropical do país" no Parque Nacional de Lamington.
Seccións da Lista do Patrimonio Nacional de Australia
As selvas tropicais de Gondwana en Australia divídense en seccións para incluír na Lista do Patrimonio Nacional de Australia, de norte a sur, como se indica a continuación:
Viladime de Arriba, Lobios, Sober
Viladime de Arriba é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Oso tibetano
O oso tibetano (Ursus thibetanus), tamén chamado oso do Himalaia e oso negro asiático, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos úrsidos, subfamilia dos ursinos, unha das catro actualmente viventes incluídas no xénero Ursus.
Descrición
A especie foi descrita en 1823 polo naturalista francés Georges Cuvier, no seu traballo publicado en ''Rech. Oss. Foss., Nouv. ed''., 4: 325.
Subespecies
Recoñecense sete subespecies, coa área de distribución que se indica:
Características
É un oso que habita nos bosques de Asia (desde Irán até o Xapón), preferentemente en zonas montañosas.
Está estreitamente emparentado co oso negro americano (Ursus americanus) e, en menor medida, co oso pardo (Ursus arctos) e co oso polar (Ursus maritimus).
Mide entre 1,30 e 1,90 m de lonxitude, cun peso de 100 a 200 kg no caso dos machos e uns 90 kg no das femias, polo que se pode considerar un oso de tamaño medio.
Caracterízase polo seu manto de pelos negros en todo o corpo, máis longog no colo, e unicamente interrompido no fociño e unha banda en forma de "V" no peito, de cor leonada.
A súa esperanza de vida en liberdade é duns 25 anos.
Distribución
A área de distribución desta especie abarca os bosques do oeste de Afganistán e Paquistán, do norte da India, o Nepal, Bután, Birmania e o noroeste da China. Está presente tamén nalgunhas zonas do Xapón, e é o único oso que se pode encontrar en liberdade en Taiwán.
Alimentación
Trátase dunha especie omnívora que se alimenta practicamente de todo. A súa dieta inclúe froitas, bagas, noces, raíces, pequenos invertebrados, mel, peixes, aves e mamíferos de tamaño pequeno e medio, así como preas.
Relación cos humanos
En zonas demasiado perturbadas pola acción do home, estes osos poden volverse agresivos e atacar aos humanos, como no Xapón e o nordeste da China, onde estes ataques aumentaron ultimamnte. Por esta razón non gozan de especial simpatía nos países onde viven, e adoitan ser matados polo hombre, que os considera un inimigo potencial.
Estado de conservación
A relación co humanos, unida á deforestación das rexións onde habita e a que a medicina tradicional chinesa demanda certas partes do seu corpo, extinguírono en moitas rexións. Porén, a especie nom se considera que estea actualmente en perigro de extinción, aínda que si se clasifica como vulneráble na lista da IUCN.
Padriñán, Masma, Mondoñedo
Padriñán é un lugar da parroquia de Masma no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
As Adegas, Millán, Sober
As Adegas é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Outeiro, Masma, Mondoñedo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Masma no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Santo André, Masma, Mondoñedo
Santo André é un lugar da parroquia de Masma no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
O Campo da Vila, Millán, Sober
O Campo da Vila é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Óscar Mingueza
Óscar Mingueza García, nado en Santa Perpètua de Mogoda (Provincia de Barcelona) o 13 de maio de 1999, é un futbolista catalán que xoga como defensa no Real Club Celta de Vigo da primeira división española de fútbol.
Traxectoria
Comezou a súa carreira deportiva no F. C. Barcelona, ao que pertenceu desde que ingresou nas súas categorías inferiores en 2007, chegando ao equipo xuvenil en 2016, co que conseguiu levantar a liga Xuvenil da UEFA 2017-18.
O 24 de novembro de 2020 fixo o seu debut co primeiro equipo, nun partido da Liga de Campións da UEFA 2020-21 fronte ao FK Dynamo Kyiv que terminou con vitoria blaugrana por 0-4.
O 15 de marzo de 2021, na mesma competición, marcou o seu primeiro gol co primeiro equipo contra o S. D. Huesca que servía para pór o 3-1 no marcador. O 10 de abril marcou fronte ao Real Madrid o único gol do Barcelona, finalizando o partido en derrota por 2-1. Na final da Copa do Rei disputou como titular a partida fronte ao Athletic Club, conseguindo a vitoria por 0-4 e logrando o seu primeiro título como profesional. O 30 de abril o club fixo efectiva a opción que tiña de ampliar o seu contrato e renovou até xuño de 2023 cunha cláusula de rescisión de 100 millóns de euros.
Selección nacional
O 15 de marzo de 2021 foi convocado por primeira vez coa para disputar os encontros da fase de grupos da Eurocopa da categoría. Debutou no partido da segunda xornada ante  e terminou expulsado. Nos cuartos de finais xogou como titular fronte a, avanzando a semifinales tras gañar España por 2 a 1. En esa ronda España perdeu contra por 1-0 quedándose sen poder disputar a final.
O 8 de xuño do mesmo ano debutou coa nun amigable contra, no  que a selección española venceu por 4-0.
Foi convocado por Luis de la Fuente coa para disputar os xogos Olímpicos de Tokio 2020 que se celebraron durante os meses de xullo e agosto de 2021. España disputou a final contra Brasil, perdendo por 2-1 na prórroga e conseguiendo a medalla de prata.
O Vilar, Masma, Mondoñedo
O Vilar é un lugar da parroquia de Masma no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Lamas de Brosmos, Lobios, Sober
Lamas de Brosmos é un lugar da parroquia de Lobios no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
O Campo do Bacelo, Millán, Sober
O Campo do Bacelo é un lugar da parroquia de Millán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Illas periféricas de Nova Zelandia
thumb|right|Mapa das illas periféricas de Nova Zelandia en relación co arquipélago principal de Nova Zelandia As illas periféricas de Nova Zelandia son nove grupos de illas en alta mar que forman parte de Nova Zelandia, todas agás as Illas Solander atópanse máis aló do límite das 12 millas náuticas das aguas territoriais do continente. Aínda que se consideran partes integrantes de Nova Zelandia, sete dos nove grupos de illas non forman parte de ningunha rexión ou distrito, senón que están designados cada un como un Área fóra da xefatura territorial. As dúas excepcións son as Illas Chatham, que están cubertas polas súas propias autoridade territorial, e as Illas Solander, que forman parte da Rexión de Southland e o Distrito de Southland.
O Burgo, Oirán, Mondoñedo
O Burgo é un lugar da parroquia de Oirán no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Illas periféricas de Nova Zelandia
Oito grupos de illas atópanse na plataforma continental de Nova Zelandia, que forma parte de Zealandia. As Illas Kermadec, ao nordés de Nova Zelandia continental, atópanse nunha dorsal, cuxa localización como parte ou non de Zealandia aínda non está probada polos xeólogos. Ambas fontes mostran un mapa deseñado de Zealandia, que indica a localización das illas ao norte e ao sur de Nova Zelandia.
O termo tamén se usa ás veces para abarcar aínda máis as Illas Balleny, un grupo de illas subantárticas consideradas tecnicamente parte da Dependencia de Ross e cubertas polo Tratado Antártico.
Os cinco grupos de illas das Illas subantárticas de Nova Zelandia, incluíndo as súas mares territoriais, son Patrimonio da Humanidade.
Grupos de illas
Os nove grupos de illas clasificados como parte das illas periféricas de Nova Zelandia son:
Poboación
As illas están todas deshabitadas agás as illas Chatham.
A Seara, Masma, Mondoñedo
A Seara é un lugar da parroquia de Masma no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Xercido, Oirán, Mondoñedo
Xercido é un lugar da parroquia de Oirán no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Ogú y Mampato en Rapa Nui
Ogú y Mampato en Rapa Nui é un filme chileno de animación de 2002 creado por Cine Animadores e producido por Estudios Elásticos. Malia que non é o primeiro filme de animación creado en Chile, sendo o segundo após La Trasmisión del Mando Presidencial de 1921, é considerado o primeiro filme moderno de animación. O filme está baseado no personaxe de banda deseñada Mampato creado en 1971 para a revista do mesmo nome de Themo Lobos e Eduardo Armstrong. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Los debutantes
Los debutantes é un filme chileno de 2003 dirixido por Andres Waissbluth e protagonizado por Antonella Ríos e Alejandro Trejo. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Carroceiras, Os Remedios, Mondoñedo
As Carroceiras é un lugar da parroquia dos Remedios no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Richard Estes
Richard Estes (nado o 14 de maio de 1932 en Kewanee, Illinois ) é un pintor estadounidense que gañou notoriedade polas súas pinturas de estilo hiperrealista. Está considerado un dos fundadores do movemento fotorrealista de finais dos anos 60, xunto con artistas como Chuck Close, Malcom Morley, Don Eddy e Duane Hanson.
Asemblea Xeral de Rhode Island
miniatura|Capitolio de Rhode Island ([[Providence, Rhode Island|Providence), sede da Asemblea Xeral do estado]]
Richard Estes
Unha característica da súa pintura é o uso complexo de superficies con luz reflectida. A partir de 1967 comeza a pintalos, e dende entón a súa obra ten os edificios reflectidos en estruturas cristalinas e lisas como escaparates, cabinas telefónicas, ou o capó dun coche. O pintor tamén reproduce reflexos distorsionados e ás veces borrosos en superficies uniformes e non lisas, como as ondas de auga en movemento.
Asemblea Xeral de Rhode Island
A Asemblea Xeral de Rhode Island (en inglés, Rhode Island General Assembly) é o parlamento de Rhode Island, nos Estados Unidos. Conta cun total de 113 lexisladores elixidos por sufraxio universal e que integran o Senado ou a Cámara de Representantes. A sede está en Providence, no edificio do Capitolio estatal, que debido a que está no barrio de Smith Hill polo tamén se emprega este topónimo para denominar á Asemblea Xeral.
Richard Estes
A vida
A unha idade nova, a súa familia trasladouse a Chicago. Alí estudou no Art Institute of Chicago, de 1952 a 1956, onde se interesou pola obra de pintores realistas como Edgar Degas, Thomas Eakins ou Edward Hopper, todos eles representados no museo. En 1956, despois de rematar os seus estudos, Eakins instalouse definitivamente en Nova York. Nos anos seguintes, traballou como artista gráfico para diversas revistas e axencias de publicidade en Nova York e España, onde residiu en 1962. En 1966 xa tiña o capital suficiente para dedicarse á súa pintura. En 1968, realizou a súa primeira exposición individual na Allan Stone Gallery, en Nova York.
Asemblea Xeral de Rhode Island
Composición
A sección 2ª do artigo 6º da constitución estatal vixente, aprobada en 1986, confírelle o poder lexislativo á Asemblea Xeral, determinando, ademais, que está composta por dúas cámaras:
Richard Estes
A vida
A maioría das súas obras de principios dos sesenta representan habitantes da cidade realizando actividades cotiás. Ao redor de 1967, o artista comeza a pintar fiestras e edificios con cristais e, sobre todo, as imaxes reflectidas que se mostraban nestas ventás. Os seus cadros baseáronse en fotografías en cor, nas que Estes buscaba captar a natureza evanescente dos reflexos, que podían cambiar debido á iluminación e á hora do día.
Colección públicas
Estes está representado nalgúns dos principais museos do mundo, incluíndo o Museum of Modern Art, de Nova York, a National Gallery of Art, de Washington, D.C., o Art Institute of Chicago, o High Museum of Art, de Atlanta e o Museo Thyssen-Bornemisza, de Madrid.
Asemblea Xeral de Rhode Island
Competencias
miniatura|Senado de Rhode Island A principal función da Asemblea Xeral é a de redactar as leis do estado. Ambas as dúas cámaras son colexisladoras polo que un membro de calquera delas pode iniciar o proceso facendo unha proposta de lei que rexistra na súa cámara. Posteriormente, preséntase ante a cámara, logo da súa lectura o presidente derívaa a unha comisión concreta segundo a cuestión que aborde. Na comisión faise un estudo da proposta e convídase a lexisladores e axentes públicos para valorala. O comité ou comisión pode aprobar o proxecto tal e como se presentou, emendalo, fusionalo con outras propostas, continuar o estudo, remitila a outra comisión ou rexeitalo. Superada esta fase, a proposta de lei é obxecto de debate no pleno da cámara para logo ser votada. Aprobada pola cámara orixinal, envíase á outra, onde o proxecto seguirá as mesmas fases, podendo ser modificada. Se a segunda cámara vota modificacións deberá ser tamén votada na cámara orixinal. Se esta rexeita os cambios, constitúese un comité conxunto con membros das dúas cámaras para intentar chegar a un acordo. O texto pactado debe ser votado afirmativamente por ambas cámaras para ser definitivamente aprobado. O gobernador pode vetar as leis aprobadas pola Asemblea Xeral intentando frear a súa entrada en vigor, mais a Asemblea Xeral pode revogalo se deste xeito votan tres quintos dos membros de ambas as dúas cámaras.
Doutra parte, correspóndelle ao Senado de Rhode Island ser consultado polo gobernador para ratificar o nomeamento de determinados cargos de responsabilidade política e administrativa.
Centeás, Oirán, Mondoñedo
Centeás é un lugar da parroquia de Oirán no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Ousoño, Pezós, Pezós
Ousoño é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 187 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 6,6 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 1 habitante.
The Sound
The Sound foi unha banda inglesa de post-punk formada no sur de Londres en 1979 e disolta en 1988. O grupo estaba liderado por Adrian Borland e evolucionou da súa anterior banda, The Outsiders. A pesar de que nunca tivo un grande éxito comercial, The Sound foi defendida durante moito tempo pola crítica.
Taxi para tres
Taxi para tres é un filme chileno de 2001 dirixido por Orlando Lubbert. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 74ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Oliver Codrington
Oliver Codrington, nado en Wroughton, Wiltshire, o 5 de maio de 1837 e finado en Brentford, Gran Londres, en marzo de 1921, foi un médico e numismático inglés, especializado en numismática oriental.
Primeiros anos e formación
Oliver Codrington era fillo do reverendo Thomas Stretton Codrington, vigairo de Wroughton, e da súa muller, Elizabeth, e tiña cinco irmáns.
Logo de se educar na Royal Free Grammar School de Marlborough, estudou Medicina no London Hospital Medical College, da Universidade de Londres.
Carreira médica
Entre 1859 e 1885 foi membro dos corpos médicos do Exército Británico, como cirurxián xeral, e en tal condición participou nas guerras de Nova Zelandia (1864-1866). Posteriormente estivo destinado en Burma e en Bombai, ata que volveu a Inglaterra logo do seu retiro en 1886.
Carreira numismática
Paralelamente á súa traxectoria como médico, Codrington foi un importante estudoso da numismática oriental, sinaladamente das emisións monetarias do mundo islámico.
En 1877, Codrington ingresou na Royal Asiatic Society na súa sede principal de Londres, e nela comezou a xogar un papel moi activo a partir do seu regreso a Inglaterra tras a súa xubilación en 1886. Nesta Sociedade ocupou o cargo de bibliotecario honorario dede 1891 ata 1919, ano este en que se retirou de toda actividade.
En Londres, Oliver Codrington alternou o seu labor numismático entre a Royal Asiatic Society e a Royal Numismatic Society, entidade esta na que ingresou no mesmo ano do seu retorno a Inglaterra. Nela ocupou tamén o posto de bibliotecario e foi coeditor da súa revista Numismatic Chronicle, na que publicou varios artigos.
Oliver Codrington faleceu en marzo de 1921 en Brentford.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos e os artigos publicados por Oliver Codrington ao longo da súa carreira como numismático:
Artigos
En Journal of the Royal Asiatic Society
En Numismatic Chronicle
Crannóg
miniatura| Reconstrución: crannóg no lago Tay
Un ou unha Crannog, Crannòg ou Crannóg  (en crannóg, plural crannóga; en crannag) é unha illa artificial feita de pedras, troncos e area.
Ás veces tamén se construían casas nestas illas artificiais. Raramente, as illas naturais están rodeadas de muros e construídas como "cronnóg": Exemplos son An Dún (Forte Doon) no lago An Dúin" situado no condado de Donegal e o Crannóg no lago Na-Crannagh no condado de Antrim.
Étimo
O nome provén do irlandés (crann = tronco de árbore).
Difusión
Coñécense varios centos de crannógs (estímase en 3000) en Irlanda, as Hébridas (Colla, Islay, Muileo, Uibhist a Tuath e Tiriodh ) e no continente escocés. Poucos atópanse nas illas Orcadas e Shetland. Un único exemplo, o Llan-Gors Crannóg, atopouse en 1868 en Gales no lago Llangorse, o lago máis alto do sur de Gales no Parque Nacional de Brecon Beacons nas Montañas Negras.
Investigacións
miniatura| Escavacións do crannóg de Buiston no ano [[1881]]
Cronoloxía
Eilean Dhomhnaill no lago escocés Olabhat na illa escocesa de Uibhist a Tuath (North Uist) é quizais o crannóg máis antigo. A cerámica de Unstan e a datación por radiocarbono proban a súa orixe neolítica entre o 3.650 - 2.500 a. C.
En Escocia o uso dos crannógs remata no século XVII. A illa do Priorato no lago Tay era un castro dun clan, que foi construído sobre os restos do crannóg. A familia Campbell de Glen Orchy construíu unha fortaleza no século XVI, cuxas ruínas aínda permanecen na illa.
Método de construción
Nalgúns lugares os crannóg tiñan acceso a través de presas de pedra e madeira, que moitas veces estaban por debaixo do nivel da auga para que un estraño non puidese chegar ao illote. Ademais, podíase chegar en barco e varios tiñan ramplas. Atopáronse balsas de tronco en moitos crannógs.
Artesanía
Probablemente os crannóg eran obradoiros. En moitos atopáronse carballos, teixos, amieiros, abeleiras e salgueiros, que eran materias primas importantes. Tamén se atoparon artefactos de madeira, como cubos, culleres e chaves, así como madeira decorada e ósos. Noutros illotes a xente producía tecidos ou adornos. No crannóg de Ardakillen, na comarca de Ros Comáin, atopáronse esposas e cadeas.
Exemplos actuais
miniatura| Reconstrución de crannóg en [[Comber.]]miniatura| Reconstrución: crannóg en Loch TayOs restos dos crannóg pódense atopar até hoxe como illas cubertas de bosque nos lagos. Non poucas veces están ao mesmo tempo xunto con Dun -s ou Rath -s (fortaleza, como no topónimo Rathgar). En Lisleitrim, no condado de Ard Mhacha ), hai crannógs reconstruídos especialmente impresionantes.
Ti primeiro
Ti primeiro é unha novela visual creada por Roberto Alvite e producida e publicada por Melgo Cinema. Foi lanzada o 10 de agosto de 2021 para dispositivos móbiles iOS e Android. Caracterízase pola superposición de textos sobre fotografías fixas en imaxe real para narrar a historia, unha historia romántica ambientada na Coruña, e na que o xogador pode tomar decisións para ver outros puntos de vista dos acontecementos.
Argumento
O xogo segue etapas da vida conxunta de Álex (Iris Darriba) e Sebas (Roberto Alvite), unha parella de 30 anos que, tras oito meses de relación, intenta ter unha relación aberta. Ao longo de tres episodios en distintos anos da súa vida, séguese a súa evolución como parella e como persoas, particularmente coa guía dun narrador omnisciente que critica personaxes e situacións á vez que serve de alivio cómico.
Mecánicas
A interactividade de Ti Primeiro limítase a seleccionar as decisións en momentos puntuais da historia, é dicir, o avance de lectura é automático. O creador, Roberto Alvite, buscaba unha experiencia sinxela para trasladar o formato de novela visual a novos públicos que nunca tiveran probado o formato por todo o mundo. Ningunha ruta narrativa está plantexada como mellor que outra, senón que complementan o que o xogador coñece das personaxes.
Desenvolvemento
O guión do xogo foi escrito en abril de 2020, durante pleno confinamento pola pandemia de covid-19. Tras uns meses de preprodución, a rodaxe tivo lugar entre agosto e setembro do mesmo ano, para continuar con meses de posprodución, incluíndo a localización a seis linguas (galego, español, inglés, francés, italiano e portugués do Brasil), ata o seu lanzamento en agosto de 2021.
Recepción
Un mes despois do seu lanzamento, Ti Primeiro sumaba máis de 10.000 descargas en máis de 30 países. Entre as críticas recibidas, o portal Cinemagavia menciona aspectos positivos como que «o relato gaña, sobre todo, na temática que aborda, naturalizando conceptos como a comunicación en parella, a apertura das relacións, o desexo, a sexualidade diversa… e levándoos a unha relación coa que se podería identificar calquera persoa», e outros menos favorables como «un dos inconvintes que se atopa é que, en ocasións, resulta excesivamente longa e fáltalle maior dinamismo».
Cesuras, Os Remedios, Mondoñedo
Cesuras é un lugar da parroquia dos Remedios no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Pura Muñoz Cánoves
Pura Muñoz Cánoves, nada en Miramar (Valencia) en  1962, é doutora en farmacocoloxía, investigadora e profesora, destacada no estudo do envellecemento celular.