cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pemba Sur
miniatura|250px|Localización de Pemba South en Tanzania. Pemba Sur (Pemba South ou South Pemba en inglés, Kusini Pemba en suahili) é unha das 26 rexións nas que encontra dividida a Tanzania, localizada na illa de Pemba, Zanzíbar. A súa capital é a cidade de Mkoani. Posúe unha superficie de 331 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 176.153 habitantes.
Distritos
Ten dous distritos:
José Manuel Pita Andrade
José Manuel Pita Andrade, nado na Coruña o 1 de novembro de 1922 e finado en Granada o 7 de setembro de 2009, foi un historiador da arte galego, caracterizado polo seu labor dentro da museografía. Así mesmo, foi o primeiro director do Museo do Prado nomeado na Transición española, de 1978 a 1981.
Biografía
Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Madrid doutorándose en Historia da Arte en 1947. Cursou estudos de posgraduado na Universidade de Nova York.
Foi catedrático nas universidades de Oviedo (1960), Granada (1961-1978) e Complutense de Madrid (1978-1987) na que se xubilou.
Foi membro de número da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, desde 1984 (na que ingresou co discurso Dominico Greco y sus obras a lo largo de los siglos XVII y XVIII), e da Real Academia de la Historia, desde 1989 (na que ingresou co discurso Goya y sus primeras visiones de la historia), membro correspondente e académico de honra da Real Academia Galega de Belas Artes Nosa Señora do Rosario e académico de honra da Real Academia de Bellas Artes de Nuestra Señora de las Angustias de Granada.
Foi membro da Hispanic Society of America e recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes en 1989.
Canal de San Xurxo
miniatura|dereita|250px|Canal de San Xurxo. O canal de San Xurxo (en inglés: St George's Channel) é un canal que separa Gales de Irlanda, conectando o mar de Irlanda co norte do océano Atlántico. Ten 160 km de lonxitude e entre 81 e 145 km de ancho. Esta canle é de augas poucos profundas, aínda que ao final da última glaciación anegouse polos cambios de nivel das augas mariñas.
O nome do canal provén da lenda do século XIV segundo a cal, San Xurxo viaxou dende Turquía até Inglaterra. A lenda di que chegou á maior das illas británicas polo canal que leva o seu nome.
A Gramela, Visma, A Coruña
miniatura|Situación da Gramela no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. A Gramela é un lugar da parroquia de Visma no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2014 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres), un menos ca en 2013.
Fontanosas
Esta aldea ten 121 habitantes, e celebra festas en honra da súa patroa a Virxe do Bo Suceso (10 de agosto), e da Natividade da Virxe (8 de setembro).
Novo acceso ferroviario a Andalucía
miniatura|300px|Estación de Sevilla-Santa Justa O Novo acceso ferroviario a Andalucía (NAFA) é un proxecto da década de 1980 para construír un novo acceso ferroviario que conectase o centro da península Ibérica con Andalucía evitando o lento, longo e conxestionado paso de Despeñaperros. A evolución do proxecto fixo que este novo paso terminase formando parte da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla, que á súa vez forma tronco común coa liña de alta velocidade Córdoba-Málaga, polo que ás veces coñécese a estas liñas co nome de NAFA.
Historia
Nun principio concibíase o NAFA como un acceso alternativo ao Paso de Despeñaperros a Andalucía. Orixinalmente deseñouse para tráfico mixto (pasaxeiros e mercadorías) e en ancho ibérico (1.668 mm).
A finais da década de 1980 adaptáronse para esta liña multitude de elementos das liñas máis modernas dos ferrocarrís da Alemaña Occidental (DB) de entón, como a de Hannover a Wurzburg: Os postes para a catenaria, lonxe dos deseños metálicos ata entón maioritarios en España, foron de formigón, como no transpirenaico de Puigcerdà ou nalgunhas liñas vascas de vía estreita, pero de sección cilíndrica. Os tradicionais postes hectométricos de posición empregados pola Renfe de entón, foron substituídos por grandes carteis de colocados sobre os postes de catenaria, e a rampla máxima empregada ao longo de toda a vía foi de 12 mm/m, en previsión de que nas horas de menos tráfico de viaxeiros se puidese aproveitar a liña para encamiñar algúns trens de mercancías non moi pesados.
Por aquel entón (anos 1980) aínda se pensaba construír o NAFA con vía de ancho ibérico, para o que case non se tería que facer obra algunha á entrada das grandes cidades, pois os trens aproveitarían durante algúns curtos tramos os accesos urbanos existentes, como fai o TGV francés ao ser toda a rede francesa de ancho internacional (1435 mm). Concretamente, Renfe expuxo que os puntos de empalme entre a rede convencional e o N.A.F.A. fosen Xetafe na Comunidade de Madrid e Alcolea na provincia de Córdoba.
Con todo, o 9 de decembro de 1988 tomouse a decisión de que o NAFA, así como as novas liñas que se construísen no futuro, fosen de ancho internacional ou UIC. Nesta decisión crese que pesaron dous factores:
miniatura|300px|Estación de Córdoba-Central miniatura|300px|Estación de Málaga-María Zambrano O cambio de ancho de vía, aínda que beneficioso a longo prazo, supuxo que na súa etapa inicial o NAFA tivese un carácter de ?illa? con respecto ao resto da rede, illa na que o material rodante preexistente resultou case sempre inservible. Houbo que renunciar á posibilidade de introducir trens de mercancías, trens de viaxeiros con coches tipo 10.000 e plataformas de auto-expreso, e tamén houbo que renunciar a que algúns trens de viaxeiros puidesen facer máis paradas intermedias. O tramo Cidade Real-Puertollano tivo que ser reconstruído para ter tripla vía (dobre do NAFA e única para manter a continuidade da liña de Cidade Real a Badaxoz).
Como o tender vía normal soamente entre Madrid e Alcolea de Córdoba impediría que os trens AVE S100 de Alsthom puidesen chegar ata Sevilla, onde levaba a cabo a Expo 92, tívose que prolongar o NAFA desde Alcolea ata Sevilla, cunha dobre vía de construción enteiramente nova, quedando abandonados varios traballos que se estaban facendo na liña convencional Córdoba-Sevilla para a súa inminente duplicación. Igualmente, en Madrid tivo que facerse un trazado completamente novo para poder levar dúas vías máis ata a nova terminal da estación de Atocha, bautizada como Porta de Atocha.
Deste xeito, encargouse a Talgo varios trens, os Talgo 200, co sistema RD de ancho variable, co fin de permitir os enlaces, pola nova liña, entre Madrid e varias capitais andaluzas, como Málaga, Cádiz e Huelva, por medio de cambiadores de eixos, como os de Irún e Portbou, e os situados en Córdoba e en Majarabique (nos arredores de Sevilla). Estes trens estaban baseados no modelo do Talgo Pendular, e aínda que terían unha velocidade menor á dos trens de Alsthom, evitarían aos viaxeiros os transbordos entre o NAFA e a rede convencional.
Véxase tamén
LAV Madrid-Sevilla, Còrdova-Màlaga
Concepción, Chile
Concepción é unha cidade chilena, con 216.061 habitantes (INE 2002) e é a capital da VIII rexión de Biobío e da provincia homónima. O territorio comprendido polas comunas de Concepción, Hualpén, Talcahuano, Chiguayante, San Pedro de la Paz e Penco integran a área metropolitana de Gran Concepción, que tiña unha poboación de 889.725 habitantes no 2002.
Historia
A cidade foi fundada o 5 de outubro de 1550 polo conquistador español Pedro de Valdivia, baixo o nome de La Concepción de María Purísima del Nuevo Extremo. Formou parte do primeiro intento independentista de Chile, en 1810, ao mando do avogado Juan Martínez de Rozas e foi a cidade capital do Reino de Chile entre os anos 1565 e 1573, quedando mantida como o centro militar e político do reino para o resto do período colonial do país. Desde entón, é o centro da aglomeración rexional máis populoso do país desde os inicios do século XX, e ten como símbolo cultural a Praza da Independencia, que é o lugar onde foi feita a declaración solemne sobre a liberación chilena do realismo español.
Na comuna hai varias pontes, parques e murais. Concepción concentra as súas actividades na área de servizos e funciona como centro financeiro do Gran Concepción. Ten tamén moitos colexios e universidades, entre as cales xa destacan a Universidade de Concepción, a Universidade do Bío-Bío e a Universidade Católica da Santísima Concepción.
Clima
Concepción está nunha zona de clima mediterráneo con influencias oceánicas, caracterizado por invernos suaves e veráns templados. A temperatura media anual é de 12,7 °C. Nos meses entre maio e agosto son os máis fríos no inverno, con 10,8 °C/8,8 °C. Os veráns son moi calorosos, xaneiro posúe a media máis alta, con 16,3 °C e todos os anos supéranse os 22 °C en varias ocasións.
As precipitacións teñen unha media anual de 1130,6 mm ao ano, concentradas nos meses de maio a agosto, xuño é o mes máis chuvioso, con 241,3 mm. Hai 102 días de choiva ao ano, 2.616 horas de sol ao ano, ninguna xeada e ningún nevado na zona.
*''Fonte:
Cidades irmás
As cidades irmandadas de Concepción:
Liña de alta velocidade La Sagra-Toledo
250px|miniatura|Vista exterior da [[estación de Toledo.]] A liña de alta velocidade La Sagra-Toledo é unha liña de alta velocidade da rede de ferrocarril en España de 21 km de lonxitude que comeza na liña de alta velocidade Madrid-Sevilla na bifurcación de La Sagra e chega á cidade de Toledo.
Características
Os trens que actualmente percorren a liña utilizan os primeiros 54 km da liña de alta velocidade Madrid-Sevilla ata La Sagra e despois collen o ramal exclusivo de 21 km de lonxitude ata Toledo. A parte nova da liña foi deseñada para admitir velocidades máximas de 270 km/h, que é tamén a velocidade máxima admitida polo tronco común que comparte coa LAV Madrid-Sevilla/Málaga. Como todas as liñas de alta velocidade españolas ten un ancho de vía de 1435 mm e está electrificada a 25 kV de corrente alterna.
No seu traxecto atópase un viaduto de 1602 m de lonxitude que salva o río Texo e o arroio Valdecaba, que constitúe a obra máis destacada da liña.
Estacións
A única estación do ramal é a estación de Toledo, de carácter terminal. A chegada dunha LAV a Toledo fixo evidente a necesidade de adaptar a estación ás novas necesidades. Todo iso fíxose rehabilitando o edificio histórico da estación de Toledo que foi proxectado polo arquitecto Narciso Clavería en estilo neomudéjar, e inaugurado en 1919.
Así mesmo os clientes dispoñen entre outros servizos dun aparcadoiro ao aire libre, asfaltado e iluminado que se estende sobre unha superficie de 7.500 m cadrados e capacidade para 325 prazas.
Servizos
Por esta liña circulan trens da serie 104, operando o servizo comercial Renfe Avant. Dende a apertura da nova LAV Madrid-Levante en decembro de 2010, introduciuse un servizo AVE realizando o percorrido Toledo-Madrid-Cuenca-Albacete, sendo operado por trens da nova Serie 112. Non obstante, o devandito servizo eliminouse en xullo de 2011, debido á escasa demanda que recibía.
Mom (serie de televisión)
Mom é unha serie de televisión estadounidense, orixinalmente da canle CBS, estreada o 23 de setembro de 2013 nos Estados Unidos e o 8 de outubro do mesmo ano en Latinoamérica, protagonizada por Anna Faris e Allison Janney. En España emítese na canle TNT dende o 3 de febreiro de 2014 e en Neox dende o 24 de febreiro de 2014.
Argumento
Christy (Anna Faris) é unha nai solteira que despois de superar a súa adicción ó alcol e ás drogas, decide encamiñar a súa vida asistindo a reunións de "Alcólicos Anónimos". A súa nai, Bonnie (Allison Janney), que foi unha nai pésima, volve á súa vida despois de que ela fixese o mesmo. A filla, Violet (Sadie Calvano) queda embarazada ós dezaseis anos, como a súa nai e a súa avoa, polo seu mozo Luke. Christy tamén ten un fillo pequeno, Roscoe (Blake Garrett), do seu ex marido Baxter.
Primeira mutación consonántica
A primeira mutación consonántica é unha modificación fonética que afectou ás consoantes oclusivas do protoindoeuropeo en xermánico común (por iso tamén é coñecida polo seu nome en alemán: erste germanische Lautverschiebung) e en armenio. Actualmente, ese proceso é situado arredor do século V.
Segunda división española 1960/61
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Primeira mutación consonántica
As súas modificacións son descritas polas leis de Grimm e de Verner (esta última é frecuentemente asimilada á primeira por se tratar só dun refinamento que explica algunhas excepcións non aclaradas por Grimm).
Segunda división española 1960/61
Grupo 1
<FONT color="red">1</FONT> Ao finalizar o campionato o CD Condal rexeitou a súa praza en Segunda División, polo que foi repescado o Real Gijón, que perdera a categoría na promoción.
Primeira mutación consonántica
De entre as linguas xermánicas, certos dialectos meridionais da rama occidental sufriron aínda unha nova modificación fonética chamada segunda mutación consonántica, que foi a orixe do alto alemán (base do alemán estándar).
Segunda división española 1960/61
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Dragutin Mate
Dragutin Mate, nado o 2 de maio de 1963 en Čakovec, Croacia, é un político esloveno, pertencente ó SDS, de centro-dereita.
En 1990 entrou no Ministerio de Defensa iugoslavo, é desde decembro de 2004 é ministro do interior de Eslovenia.
Esther Vivas
Esther Vivas, nada en Sabadell en 1975, é unha activista catalá autora de diversos libros e publicacións sobre movementos sociais e consumo responsable. Tamén foi a cabeza de lista de Izquierda Anticapitalista nas eleccións europeas de 2009.
Traxectoria
Participou activamente no movemento antiglobalización e contra a guerra en Barcelona, así como en distintas edicións do Foro Social Mundial, o Foro Social Europeo e mais o Foro Social Catalán. Actualmente traballa en temas de soberanía alimentaria e comercio xusto. Forma parte de Esquerda Anticapitalista e de Revolta Global-Esquerra Anticapitalista en Cataluña. Foi a cabeza de lista de Esquerda Anticapitalista nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2009.
Forma parte do Centro de Estudos sobre Movementos Sociais (CEMS) na Universidade Pompeu Fabra, colabora co Instituto de Goberno e Políticas Públicas (IGOP) na Universidade Autónoma de Barcelona. Traballa na Rede de Consumo Solidario.
Globicephala
miniatura|250px|Globicephala macrorhynchus. Globicephala é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos catacterizados sobre todo poque o seu melón frontal está moi desenvolvido, o que fai que teñan a cabeza bulbosa, máis pronuciada nos machos adultos, e ao que alude o nome do xénero, Globicephala, literalmente "os de cabeza en forma de globo", e que en galego coñécense como caldeiróns.
Son animais sociais que se desprazan frecuentemente en grupos que oscilan entre unha decena e varios centos de individuos.
Sinonimia
Ao longo do tempo, o xénero foi coñecido polos sinónimos seguintes:
Clasificación
O xénero comprende dúas especies, unha delas con dúas subespecies:
Nota taxonómica
Segundo van Bree (1971), antigamente a especie denominábase Globicephala melaena, pero segundo o artigo 31b da terceira edición do Código internacional de nomenclatura zoolóxica (1985), da Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, modificouse en melas, como exemplo dun adxectivo grego que non cambia a súa terminación cando se transfire dun xénero no que previamente figuraba a outro posterior (sen modificar, por tanto, a concordancia gramatical entre nome xenérico e específico.
Estado das poboacións
En 2008, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza cualificou o estado de conservación das poboacións de ambas as especies como "DD" (datos insuficientes).
No caso de Globicephala melas, en primeiro lugar, porque é tratada como unha soa especie, aínda que puidera tratarse de dúas ou máis (do que non hai de momento probas) e, se así fora, algunhas destas poboacións poderían xustificar o seu listado en categorías superiores de risco.
As principais ameazas que poderían causar caídas importantes das súas poboacións son actuacións antropoxénicas, como o aumento dos ruídos dos sonares, especielmente dos militares e os empregados nas prospeccións sísmicas, e as captutras accidentais na pesca, especialmente na de luras, calculándose que podería reducir a súa poboación global nun 30 % ao longo de tres xeracións.
En canto a Globicephala macrorhynchus, as razóns aducidas pola UICN son as mesmas que para a especie anterior.
Xustás
O topónimo Xustás pode referirse:
Haptoglobina
miniatura|300px|Modelo do complexo hexámero da α,β-hemoglobina/haptoglobina. A haptoglobina (abreviada como Hp) é a proteína que nos humanos está codificada polo xene HP. No plasma sanguíneo, a haptoglobina únese á hemoglobina (Hb) libre liberada polos eritrocitos con alta afinidade e deste modo inhibe a súa actividade oxidativa. O complexo haptoglobina-hemoglobina será despois eliminado polo sistema reticuloendotelial (principalmente no bazo). Nos laboratorios clínicos, a proba da haptoglobulina utilízase para examinar e monitorizar a anemia hemolítica intravascular. Na hemólise intravascular, a hemoglobina libre libérase á circulación e alí a haptoglobina únese á hemoglobina. Isto causa un descenso nos niveis de haptoglobina. Inversamente, na hemólise extravascular os leucocitos do sistema reticuloendotelial, especialmente no bazo, fagocitan os eritrocitos, de modo que a hemoglobina non se libera á circulación, e os niveis séricos de haptoglobina son os normais.
Función e estrutura
O xene HP da haptoglobina, situado no cromosoma 16 humano, codifica unha preproproteína grande que despois é procesada proteoliticamente para dar lugar ás cadeas alfa e beta, as cales despois se combinan formando un tetrámero, que é a haptoglobina. Por tanto, a haptoglobina consta de dúas cadeas α e dúas β, conectadas por pontes disulfuro. A haptoglobina existe en dúas formas alélicas na poboación humana, denominadas Hp1 e Hp2, esta última orixinouse pola duplicación parcial do xene Hp1. Por tanto, nos humanos atópanse tres xenotipos: Hp1-1, Hp2-1, e Hp2-2. As haptoglobinas de diferentes xenotipos únense á hemoglobina con diferentes afinidades, e a que se une máis feblemente é a Hp2-2.
Felación
A felación pode ser excitación sexual para ambos os participantes, e pode levar ao orgasmo á parella que está sendo felada. É pode ser realizado por unha compañeira sexual como preliminares antes doutras actividades sexuais, como o coito vaxinal ou anal, ou como un acto erótico e de cariño propio. A felación crea un risco de contraer unha infección de transmisión sexual (ITS), pero o risco é significativamente menor que o do sexo vaxinal ou anal, especialmente para a transmisión do VIH.
A maioría dos países non teñen leis que prohiban a práctica da felación, aínda que algunhas culturas poden considerala tabú. Tamén é posible que a xente se absteña de practicar unha felación por preferencia persoal, sentimentos negativos ou Inhibición sexual. Normalmente, a xente non considera que o sexo oral afecte á virxindade de ningunha das dúas parellas, aínda que as opinións sobre o asunto varían.
Etimoloxía
Felación provén do latín fellātus, o participio pasado do verbo fellāre, que significa mamar.
Xeral
thumb|upright=1.4|Ilustración de [[Édouard-Henri Avril (1849-1928) da escena da felación]] A felación pode ser excitante sexualmente para ambos os participantes, e os homes que reciben felación adoitan experimentar orgasmos e exaculación de seme durante o acto. As persoas poden usar a felación como preliminares para excitar sexualmente a o seu compañeiro sexual antes da relación sexual vaxinal ou anal ou outra actividade sexual, ou poden realizala como acto erótico e de cariño por dereito propio. A parella sexual pode ser de calquera dos dous sexos. Cando o pene é metido na boca de alguén, pódese chamar irrumatio, aínda que o termo é raramente usado.
Haptoglobina
Función e estrutura
A haptoglobina funciona uníndose á hemoglobina libre do plasma, o que permite que os encimas degradativos teñan acceso á hemoglobina e ao mesmo tempo impide a perda de ferro polos riles e protexe os riles dos danos producidos pola hemoglobina.
Felación
Xeral
O aspecto esencial da felación é a estimulación oral do pene mediante algunha combinación de succión, uso da lingua e dos beizos e movemento da boca. Un método é a parella sexual que leva o pene no a boca e movendo suavemente cara arriba e abaixo polo pene a un ritmo, tendo coidado de evitar o contacto cos dentes. A felación tamén pode incluír a estimulación oral do escroto, xa sexa lambendo, chupando ou metendo todo o escroto na boca. Durante o acto, o seme pode ser exaculado na boca do compañeiro.
Haptoglobina
Síntese
A haptoglobina prodúcena principalmente os hepatocitos pero tamén outros tecidos, como a pel, pulmóns, e riles. Ademais, o xene da haptoglobina exprésase no tecido adiposo humano, murino e vacún.
Felación
Xeral
Para algunhas persoas é difícil realizar felacións debido á súa sensibilidade ao reflexo mordaza natural. Diferentes persoas teñen diferentes sensibilidades ao reflexo, pero algunhas persoas aprenden a suprimir o reflexo. A cantidade de pene que un compañeiro pode levar á boca tamén depende do tamaño e da lonxitude do pene, e normalmente só levan o extremo do pene á boca.
Haptoglobina
Noutras especies
A haptoglobina encontrouse en todos os mamíferos estudados ata agora, algunhas aves, como os corvos mariños e avestruces e tamén, na súa forma máis simple, en peixes óseos, como o peixe cebra. É interesante indicar que a haptoglobina está ausente en polo menos algúns anfibios (Xenopus) e aves neognatas (galiña e ganso).
Importancia clínica
As mutacións no xene da haptoglobina e as súas rexións reguladoras causan ahaptoglobinemia ou hipohaptoglobinemia. Este xene tamén foi ligado á nefropatía diabética, a incidencia de enfermidades coronarias na diabete tipo 1, enfermidade de Crohn, comportamento de doenzas inflamatorias, colanxite esclerosante primaria, susceptibilidade á enfermidade de Parkinson idiopática, e unha incidencia reducida de malaria por Plasmodium falciparum.
Cortes de Cádiz
miniatura|dereita|250px|Xuramento das Cortes de Cádiz na Igrexa Maior parroquial de San Fernando miniatura|dereita|250px| Monumento ás Cortes de Cádiz, en Cádiz
Felación
Depósito de seme
Durante a felación, un compañeiro pode inxerir seme do pene. O libro de Nancy Friday, Men in Love - Men's Sexual Fantasies: The Triumph of Love over Rage (1982), suxire que tragar seme ocupa un lugar destacado na escala de intimidade dun home. Xa en 1976, algúns médicos aconsellaban ás mulleres nos oitavos e novenos meses de embarazo que non tragasen o seme para non provocar un parto prematuro, pero posteriormente determinouse que era seguro.
O macho cuxo pene está a ser estimulado durante a felación adoita ser excitado sexualmente. Unha vez que se conseguiu o nivel de estimulación sexual prerrequisito e a exaculación faise inminente, o seme pode ser descargado sobre a súa parella. O macho pode colocar o seu pene antes da exaculación para que o seme se deposite na cara da súa parella (coñecida como "facial"), ou noutra parte do corpo como o seu pescozo, peito ou seos.
Garganta profunda
alt=Unha muller coa lonxitude total do pene dun home dentro da boca.|thumb|Unha ilustración dunha muller que mamalle profundamente a un home
Descrición e variantes
miniatura|Pintura de [[Édouard-Henri Avril]]
Cando os membros dunha parella realizan mutua e simultaneamente sexo oral, coñécese como 69, xa sexan dúas felacións, dous cunnilingus, ou unha felación ou un cunnilingus.
Etoloxía
Na sociedade dos bonobos (tamén chamado "chimpancé pigmeo") as relacións sexuais xogan un papel preponderante, xa que se utilizan incluso coma forma de saúdo e coma forma de pago mediante favores das femias a cambio de comida; e representan un medio para a resolución de conflitos ou unha vía de reconciliación tralos mesmos. Os bonobos son os únicos primates (á parte dos humanos) que foron observados realizando as actividades sexuais seguintes: sexo xenital cara a cara (principalmente femia con femia, seguido en frecuencia polo coito femia-macho e as frotacións macho-macho), bicos con lingua e sexo oral.
A actividade sexual ten lugar tanto dentro da familia inmediata coma fóra dela, e acostuma implicar tanto a adultos como a crías. Os bonobos non forman relacións estables con parellas individuais. Tampouco parecen discriminar nos seus comportamentos sexuais segundo xénero ou idade, coa posible excepción das relacións sexuais entre nais e os seus fillos adultos; algúns observadores cren que eses emparellamentos son tabú.
Historia
No mito do deus Atum, este realiza unha autofelación e cuspe o seu seme dando lugar os deuses Shu (o aire) e Tephnut (a humidade).
A felación era unha arte practicada por algunhas mulleres exipcias, non sempre prostitutas, coñecidas como felatrices, dándoselle a particularidade de pintarse os beizos dunha determinada cor para dar a coñecer a súa inclinación por esta práctica.
Os romanos ligaron o poder ao sexo oral, creando roles dominantes e submisos. Aínda que o cunnilingus considerábase unha práctica sucia, grazas a algunhas pintadas feitas nos baños públicos e as palabras talladas nas paredes, sábese que algúns prostitutos masculinos esperaban nas esquinas dos baños a mulleres que solicitaran os seus servizos.
Practicar unha felación o un cunnilingus, xa fora home o muller o executor, convertíao en culpable. Segundo a xerarquía romana da degradación sexual, un home sospeitoso de estimular oralmente a unha muller rebaixábase máis que o que fose penetrado por outro home. Impúñaselle o status legal de infame, ao mesmo nivel que prostitutas, gladiadores e actores, o cal impedíalle votar e representarse a si mesmo ante un tribunal.
A antiga cultura peruana moche rendía culto á vida diaria incluíndo as prácticas sexuais. Describían felacións nas súas cerámicas.
Cortes de Cádiz
Coñécese como Cortes de Cádiz á Asemblea constituínte celebrada na cidade española de Cádiz (Andalucía) desde 1810 a 1814 durante a Guerra da Independencia española.
Felación
Historia
Sodoma e Gomorra caeron o redor do ano 1900 a. C. Segundo os recentes estudos dos arqueólogos Graham Harris e Tony Beardow, o termo sodomía proviría da cidade de Sodoma, na que se describen actos sexuais que non conducían ao embarazo, como a masturbación, a felación, o cunnilingus e o sexo anal.
Cortes de Cádiz
Historia
Durante a Guerra da Independencia (1808-1814) as revoltas populares desembocan na creación de Xuntas Locais e Rexionais de Defensa. Estas Xuntas teñen como obxectivo defenderse da invasión francesa e encher o baleiro de poder (xa que non recoñecían a figura de Xosé I). Estaban compostas por militares, representantes do alto clero, funcionarios e profesores, todos eles conservadores. En setembro outorgan a dirección suprema á Xunta Suprema Central.
Felación
Historia
Na literatura islámica prohibíase explicitamente dentro do matrimonio o sexo durante o ciclo menstrual. Pero a actitude cara o sexo oral e o sexo anal é un tema de discusión entre os alumnos modernos do islam. O Gran Ayatollah Sayyid Ali al-Sistani, unha autoridade relixiosa musulmá, considera o sexo anal 'extremadamente horrible', aínda que di que está permitido. No referente ao sexo oral, si se permite realizalo, sempre e cando non entre líquido na boca.
Cortes de Cádiz
Historia
Durante a profunda crise creada pola guerra, a Xunta Central Suprema, que se creou trala derrota francesa na Batalla de Bailén, ordenou a celebración das Cortes que, polo avance napoleónico, houberon de reunirse primeiro en San Fernando, entón Illa de León, e despois en Cádiz, que entón estaban sitiadas polas forzas francesas.
Felación
Historia
miniatura|[[Kama Sutra]] O antigo Kama Sutra indio, datado no século primeiro, describe o sexo oral analizando a felación con gran detalle e mencionando brevemente o cunnilingus. Con todo, de acordo con este texto, a felación é sobre todo unha conduta característica dos eunucos, que usaban a súa boca como substituto dos xenitais femininos.
Cortes de Cádiz
Historia
Participaron nas reunións representantes das provincias españolas e tamén dos territorios americanos e de Filipinas. Existían tres grandes tendencias entre os delegados: os absolutistas, que defendían o regreso da monarquía e do reinado absoluto da Casa de Borbón, os jovellanistas, ilustrados e defensores das reformas, pero non do carácter revolucionario destas, e os liberais, que defendían a adopción de reformas inspiradas nos principios da Revolución francesa.
Pwani
miniatura|250px|Localización de Pwani en Tanzania. Pwani ("costa" en suahili) é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a Tanzania. A súa capital é a cidade de Kibaha. Limita polo norte coa rexión de Tanga, polo leste coa de Dar-es-Salaam e o Océano Índico, polo sur coa de Lindi e polo oeste coa de Morogoro. Posúe unha superficie de 32.407 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 889.154 habitantes.
Distritos
Ten 6 distritos:
Cortes de Cádiz
Historia
A tarefa das Cortes de Cádiz foi crear un corpo lexislativo de carácter liberal sobre o que crear unha nova orde social que acabase coa sociedade estamental que caracterizara a España ata ese momento. O produto deste labor foi a Constitución de 1812, chamada «A Pepa», pois promulgouse na festividade de san Xosé. Esta constitución foi o primeiro texto constitucional co que contou España. No texto recollíanse os principios fundamentais do liberalismo político: proclamouse a soberanía nacional, estabeleceuse a división de poderes, o sufraxio universal masculino e a igualdade ante a lei; con isto, suprimía a monarquía absoluta.
Nas Cortes de Cádiz estaban representados os tres estamentos. Os liberais, os conservadores e os burgueses que substituíron a algúns representantes conservadores ao non poder acceder a Cádiz pola ocupación francesa.
Non obstante, estes adiantos foron suspendidos polo Decreto de 4 de maio de 1814 do rei Fernando VII, que declarou nula a Constitución de 1812 e todas as decisións das Cortes de Cádiz.
Viridiplantae
Viridiplantae (literalmente "plantas verdes") son un clado de organismos eucarióticos constituído polas algas verdes (fundamentalmente acuáticas) e as plantas terrestres (embriófitas), que evolucionaron a partir das anteriores. Teñen células con parede celular con celulosa, e cloroplastos primarios derivados da endosimbiose con cianobacterias, que conteñen clorofilas a e b e carecen de ficobilinas. Existen máis de 350.000 especies de Viridiplantae.
Lo que escondían sus ojos
Lo que escondían sus ojos é unha miniserie de televisión baseada na novela homónima de Nieves Herrero Cerezo, que recrea unha historia de amor entre o ministro franquista Ramón Serrano Suñer e a Marquesa de Llanzol, que se converteu nun escándalo nos círculos sociais máis exclusivos da sociedade do momento e que non chegou a transcender á opinión pública.
Producida por Mediaset España para a cadea española Telecinco que foi emitida entre o 22 de novembro e o 20 de decembro de 2016 e está protagonizada por Blanca Suárez e Rubén Cortada.
Sinopse
A marquesa de Llanzol (Blanca Suárez), unha muller avanzada ao seu tempo que o tiña todo -beleza, riqueza e posición social- e Ramón Serrano Suñer (Rubén Cortada), cuñado de Francisco Franco, ministro de Asuntos Exteriores e un dos homes fortes do Réxime franquista, namoráronse e viviron un romance clandestino na España da posguerra, unha época na que a Guerra civil española devastara o país e na que nazis e aliados buscaban o apoio da nación nos albores da segunda guerra mundial.
Crítica
A serie foi criticada tanto por quen considera que banaliza os crimes cometidos baixo o Réxime franquista como polo escaso rigor histórico.
Viridiplantae
Nalgúns sistemas de clasificación, o grupo foi tratado como reino, dándolle varios nomes posibles, como Viridiplantae, Chlorobionta, ou simplemente Plantae, este último amplía o tradicional reino das plantas para incluír as algas verdes. Adl et al., que elaboraron unha clasificación de todos os eucariotas en 2005, introduciron o nome Chloroplastida para este grupo, que reflicte que o grupo ten cloroplastos primarios con clorofila verde. Estes autores rexeitaron o nome Viridiplantae porque algunhas das especies non son plantas, tal como se entenden estas tradicionalmente. As Viridiplantae están constituídas por dous clados: Chlorophyta e Streptophyta. Xunto coas Rhodophyta e as glaucophyta, as Viridiplantae crese que pertencen ao amplo clado das Archaeplastida ou Primoplantae.
Lo que escondían sus ojos
Crítica
L'Amical Mauthausen considera que a miniserie constitúe "unha ofensa directa ás vítimas do franquismo e do nazismo e aos seus familiares". Nunha nota de prensa calculan que "uns 5.500 republicanos españois, homes, mulleres e nenos, non saíron xamais dos campos de concentración. 5.500 mortes que son responsabilidade directa de Serrano Suñer".
Viridiplantae
Unha avaliación taxonómica dos eucariotas baseada na distribución da miosina indica que as Viridiplantae perderon as miosinas de clase I.
Leliaert et al. 2012
Filoxenia simplificada das Viridiplantae de acordo con Leliaert et al. 2012.
Cladograma
Felación
Historia
O autor, Vatsyayana, establece que tamén a practicaban "mulleres non castas" e menciona o prexuízo tradicional, moi estendido, de considerar esta práctica como degradante ou impura. Vatsyayana parece coincidir en certa medida con estas actitudes, afirmando que un 'home sabio' non debería caer nesa forma de cópula, aínda que recoñece que pode ser apropiado nalgúns casos, que non chega a especificar.
A felación no cine
A película pornográfica estadounidense Garganta profunda (Deep Throat), estreouse en 1972, escribiuse e dirixiuse por Gerard Damiano e estaba protagonizada pola actriz Linda Lovelace, e supuxo unha popularización das felacións no mundo do porno.
Nos últimos anos, realizáronse varias películas de cine convencional (non pornográfico), que mostran felacións. Un caso pioneiro foi a adaptación cinematográfica da novela de Raymond Radiguet O demo no corpo levada a cabo por Marco Bellocchio en 1986, na que Maruschka Detmers estimula deste modo a súa parella. Exemplos máis recentes son a película The Brown Bunny, con Chloë Sevigny, e Intimacy, con Kerry Fox, entre outras.
A felación na arte
Hai un explícito cadro de Picasso, chamado La Douleur (Scène Erotique) do período azul do autor, que se atopa no Museo Metropolitano de Nova York. Trátase dun óleo no que o artista retrátase en pleno acto sexual e que o recinto nunca se atreveu a colgar.
Édouard-Henri Avril, pintor e ilustrador de literatura erótica, adquiriu un gran renome polas pinturas de distintas prácticas sexuais.
Haptoglobina
Importancia clínica
Como o sistema reticuloendotelial elimina o complexo haptoglobina-hemoglobina do corpo, os niveis de haptoglobina descenden na anemia hemolítica. No proceso no que a haptoglobina se liga á hemoglobina un efecto indirecto é que o ferro da hemoglobina queda secuestrado nela, o que impide que bacterias que utilizan o ferro se beneficien da hemólise. Teorízase que, debido a isto, a haptoglobina evolucionou funcionando como unha proteína da fase aguda. A haptoglobina ten unha influencia protectora no ril hemolítico.
Algúns estudos asocian certos fenotipos de haptoglobina co risco de desenvolver esquizofrenia.
Protocolo da proba
A proba da haptoglobina encárgase cando o paciente mostra síntomas de anemia, como palidez, fatiga, ou falta de aire ao respirar, xunto con signos físicos de hemólise, como ictericia ou urina escura. A proba tamén se encarga comunmente dentro do conxunto de probas para a anemia hemolítica, entre as que están tamén o reconto de reticulocitos e un frotis sanguíneo periférico. Pode encargarse tamén cunha Proba de Antiglobulina Directa cando un paciente se sospeiota que ten unha reacción á transfusión ou síntomas de anemia hemolítica autoinmune. Ademais, pode encargarse xunto cunha proba da bilirrubina.
Interpretación
Unha diminución nos niveis de haptoglobina pode apoiar o diagnóstico de anemia hemolítica, especialmente cando está correlacionada cun descenso do reconto de eritrocitos, hemoglobina, e do hematocrito, e tamén un incremento do reconto de reticulocitos.
Se aumenta o reconto de reticulocitos, pero o nivel de haptoglobina é normal, isto pode indicar que a destrución celular está ocorrendo no bazo e fígado, o cal pode indicar unha hemólise inducida por fármacos, ou unha displasia de glóbulos vermellos (eritrocitos). O bazo e o fígado recoñecen que hai algo anormal nos glóbulos vermellos (o fármaco pode recubrir a membrana do glóbulo vermello ou a membrana pode ser disfuncional), e destrúen a célula. Este tipo de destrución non libera a hemoglobina no sangue periférico, polo que a haptoglobina non se une a ela. Así, a haptoglobina permanece nos seus niveis normais se a hemólise non é grave. Ao contrario, en casos de hemólise extravascular grave, os niveis de haptoglobina poden ser baixos, cando as grandes cantidades de hemoglobina que hai no sistema reticuloendotelial fan que se transfira hemoglobina libre ao plasma sanguíneo.
Se hai síntomas de anemia pero tanto o reconto de reticulocitos coma o nivel de haptoglobina son normais, a anemia moi probablemente non se debe a hemólise, senón a outro fallo na produción de células sanguíneas, como a anemia aplástica.
Os niveis de haptoglobina diminuídos pero non acompañados de signos de anemia poden indicar un dano hepático, xa que o fígado non está a producir haptoglobina dabondo entre outras cousas.
Como a haptoglobina é unha proteína de fase aguda, calquera proceso inflamatorio (infección, estrés extremo, queimaduras, danos por esmagamento, alerxía etc.) poden incrementar os niveis de haptoglobina no plasma.
Atol Nonouti
Nonouti é un atol pertencente á República de Kiribati no océano Pacífico central. Está localizado ao sur das Illas Gilbert, 38 km ao norte de Tabiteuea e 250 km ao sur de Tarawa. A rexión oriental da illa é a princial masa de terra permanente. No lado noroeste atópase un illote deshabitado chamado Noumatong, onde existe un santuario de aves. A área oriental da illa consiste en pequenos illotes e illas que forman unha liña continua.
O atol é o 3º máis grande das Illas Gilbert, cunha lonxitude de 35 km e unha anchura de 15 km.
A estación gobernamental está localizada na vila de Matang. O representante é o máximo posto do goberno sobre a illa. O primeiro presidente de Kiribati, Ieremia Tabei, era de Nonouti.
Na illa existen varias escolas primarias e unha escola secundaria, a cal está administrada pola Igrexa Protestante de Kiribati.
A casa de reunión (mwaneaba) máis grande de kiribati atópase na vila de Taboiaki, onde se estableceron os primeiros misioneiros católicos na década de 1880.
O nome Nonouti significa "levantarse cedo para ir pescar".
Hans Baldung
miniatura|Sagrada Familia co Neno e os anxos, 1507 Hans Baldung ou Hans Baldung Grien/Grün, nado en Gmünd, Suavia, cara o 1480 e finado en 1545, foi un pintor alemán, considerado o mellor discípulo de Albrecht Dürer.
Viviu a maior parte da súa vida en Estrasburgo e Freiburg in Breisgau.
As súas primeiras obras coñecidas son pezas de altar co monograma H.B. interlazado, na capela do mosteiro de Lichtenthal preto de Baden e que datan de 1496. En 1501 realiza o retrato do emperador Maximiliano I. En 1513 trasladouse a Freiburg in Breisgau e comezou unha longa serie de composicións, que remata en 1516, para o altar maior da catedral.
As súas obras amosan un estilo realista, aínda que matizado polo persoal da súa imaxinación no que a propensión a utilizar a cor verde é chamativa, así como a atmosfera misteriosa e sobrenatural das súas obras relixiosas.
Anglada
Anglada, Fábrica de Bicicletas e Automóbiles, máis coñecido como Anglada, foi un fabricante español de automóbiles. Estaba localizado en El Puerto de Santa María en Cádiz, Andalucía, e estivo operativo entre 1902 e 1905.
A compañía, fundada por Francisco Anglada y Gallardo, fabricaba coches de luxo de forma individual e por pedido. Os modelos eran ou ben dun cilindro ou ben de catro cilindros con potencias de entre 6 e 36 CV.
Anglada é coñecida actualmente por producir o primeiro coche español comprado polo rei Afonso XIII, que comprou un coche de 24 CV da compañía en 1904. Aínda que a aristocracia española comprou algunhas unidades, Francisco Anglada abandonou pronto a produción debido a problemas económicos, e posteriormente abriu un taller de automóbiles en Madrid. Francisco Anglada morreu en 1917.
Hialeah, Florida
Hialeah é unha cidades dos Estados Unidos localizada no condado de Miami-Dade no estado estadounidense de Florida. No censo dos Estados Unidos do 2010 tiña unha poboación de 224.669 habitantes e unha densidade de 4.249,79 persoas por quilómetro cadrado, o que a converte na quinta cidade máis grande do estado. Hialeah forma parte da área metropolitana do Sur de Florida. A cidade atópase nunha gran pradeira entre a baía de Biscayne e a de Everglades.
Historia
O seu nome atribúese comunmente á orixe muskogee, "Haiyakpo" (pradeira) e "hili" (bonita) combinando "Hialeah". O significado literal é "Pradeira bonita". Por outra parte, a palabra é de orixe seminole que significa "Pradeira das terras altas".
O seu nome indíxena significa "Gran Pradeira", evoca unha imaxe de planos verdes usados polos indios nativos que viñan dos everglades para ancorar as súas canoas e ofrecer a súa mercadoría ós novos visitantes de Miami. Esta "Gran Pradeira" chamou a atención do aviador Glenn Curtiss e o granxeiro Missouri James H. Bright, os que viron o gran potencial da cidade en 1921. Ó comezo da década dos anos 20, Hialeah xa era o lugar onde todos querían estar. A xente tiña a opción de escoller entre o deporte español de jai-alai ou carreiras de cans. En 1926 tivo lugar un gran furacán.
Nos anos dende a súa incorporación en 1925, moitos eventos históricos e xente importante foron vinculados con Hialeah. A apertura do hipódromo Hialeah Park en 1925 recibiu máis atención dos medios de Miami que ningún outro evento de deportes nese tempo, e desde entón houbo gran cantidade de carreiras e historias no famoso parque de 220 acres. A grandiosidade do parque atraeu a millóns de persoas incluíndo a persoas famosas no mundo enteiro como: a familia Kennedy, Harry Truman, o Xeneral Omar Bradley, Winston Churchill e J.P. Morgan. Hialeah Park tamén foi listado no rexistro nacional de lugares históricos. A famosa aviadora Amelia Earhart pronunciou o seu derradeiro adeus a Hialeah cando emprendeu a súa desafortunada viaxe arredor do mundo en 1937.
Haleah era unha cidade elitista, onde vivía xente adiñeirada, pero gran cantidade de cubanos que se exiliaron durante a revolución de 1959 e os veteranos fixeron de ela unha cidade de clase traballadora.
Hialeah caracterízase por conseguir o seu patrimonio cultural e as súas tradicións a partir nunha comunidade traballadora moi diversa, orgullosa da súa orixe étnica.
Xeografía e clima
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Hialeah ten unha superficie total de 59,16 km², dos cales 55,55 km² corresponden a terra firme e 3,6 km² (6.09%) son auga.
O clima de Hialeah, subtropical, é un clima cálido no que destaca o sol e as boas temperaturas ó longo do ano. Os veráns son cálidos e húmidos, mentres que os invernos son épocas de temperaturas máis frías, pero suaves.
En Hialeah, as temperaturas varían moito durante o día, en xeral o día é bastante cálido e pode acadar temperaturas de 26-27°, con máximas que oscilan entre 22° e 30°. As noites son suaves, baixan a 18-19°, con mínimas que oscilas entre 11° e 21°. A amplitude térmica diaria é de, 8-9°. Durante o mes de decembro en Hialeah o ceo adoita estar despexado, pero tamén hai xornadas no que o ceo está nubrado. Os meses máis fríos en Hialeah, son xaneiro, febreiro e marzo.
Economía
A cidade de Hialeah é un importante centro comercial do Condado de Miami-Dade. A cidade é sede de retallistas nacionais como Starbucks, Target, Best Buy, Kohl, Walmart, Lowe, The Home Depot e negocios locais como Navarro e Sedano.
En Hialeah hai gran cantidade de empresas locais que compiten activamente e con éxito contra as marcas nacionais retallistas e con franquías. Para manter a competitividade, as empresas nacionais cambiaron as súas estratexias de negocios tradicionais para satisfacer as demandas da comunidade local. Supermercados Publix abriron os seus establecementos nas principais rúas da cidade, e abastecen exclusivamente a clientes hispanos e latinoamericanos. Por outra parte, a maioría das fabricas que fixeron de Hialeah unha cidade industrial nos anos 70 e 80, desapareceron, dando lugar a empresas tecnolóxicas que revitalizaron a economía local.
Demografía
No ano 2010 existían en Hialeah 74.067 fogares, dos cales un 3,9% estaban desocupados. No ano 2000, o 36.2% da poboación tiña fillos con idades inferiores a 18 anos que vivían cos seus pais, 57,4% eran parellas e o 17.4% tiñan unha muller como cabeza de familia. O 14,7% dos fogares pertencían a individuos que vivían sós, dos cales o 7,8% ocupábano persoas maiores de 65 anos.
No 2000, os ingresos medios por familia eran de 29.492 dólares, e a renda media de 31.621. Os varóns tiñan uns ingresos medios de 23.133 fronte os 17.886 das mulleres. O salario aproximado de cada cidadán de Hialeah era de 12.402. Cerca do 16,0% das familias e o 18,6% da poboación estaban no limiar da pobreza, incluíndo o 22,2% dos menores de 18 anos e o 22,4% de maiores de 65.
A partir de 2010, Hialeah tiña a maior porcentaxe de cubanos e cubano americanos dos Estados Unidos, que representaban o 73,37% da poboación.
Relixión
Mentres que o catolicismo é a relixión da maioría dos residentes da cidade, en Hialeah tamén se atopa a comunidade máis grande de santería fóra de Cuba. Estableceuse unha ordenanza municipal que restrinxe a práctica de sacrificios animais.
Política
Hialeah tópase no distrito do congreso número 21 de Florida. Hialeah está considerada como a cuarta cidade máis conservadora dos Estados Unidos.
Ocio
center|miniatura|800px|"Hialeah Park." Hialeah conta con tres centros de tenis, máis de cinco piscinas públicas e parques acuáticos. Ten máis de 14 parques públicos que suman un total de 100 hectáreas. Ademais, Milander Park conta cun auditorio municipal e un estadio de fútbol apto para 10.000 persoas.