cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xoán IV da Bretaña
Xoán IV da Bretaña coñecido tamén co nome Xoán o conquistador ou Xoán o Vello (en bretón Yann IV), nado en 1339 e finado o 9 de novembro de 1399 en Nantes, foi o primeiro fillo de Xoán II de Montfort e de Xoana de Flandres e duque da Bretaña. Á morte do seu pai en 1345, durante a guerra de sucesión, converteuse en Conde de Richmond e Montfort así como en duque pretendente da Bretaña en competencia con Carlos de Blois, o marido de Xoana de Penthièvre, ata 1364. Despois da vitoria final do partido anglo-bretón sobre o partido de Blois en 1364 na batalla de Auray, foi recoñecido polo Tratado de Guérande asinado o 12 de abril de 1365 como único duque da Bretaña.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Etapa baixo a dirección de Dima Slobodeniouk
miniatura|200px|esquerda|O director [[Rusia|ruso Dima Slobodeniouk foi nomeado director titular da OSG en 2013.]] O 2 de novembro de 2012 Dima Slobodeniouk debutou á fronte da Orquestra Sinfónica de Galicia cun concerto no Palacio da Ópera da Coruña. O 13 de febreiro de 2013 foi presentado polo alcalde da Coruña, Carlos Negreira, como director titular da OSG, sucedendo no cargo a Víctor Pablo Pérez. O nomeamento de Slobodeniouk pola orquestra galega supuxo un impulso á presenza da OSG no ámbito internacional, así como unha aposta pola renovación do repertorio e a captación de novos públicos. O 4 de outubro de 2013, inaugurando a tempada 2013-14, dirixiu o seu primeiro concerto como titular da orquestra coruñesa cun programa no que se escoitaron a Sinfonía clásica de Sergei Prokofev e a Fantasía en dó maior de Robert Schumann coa violinista norueguesa Vilde Frang na primeira parte, e a Sinfonía fantástica de Hector Berlioz na segunda. En setembro de 2013 a orquestra participou no derradeiro Festival de Ópera da Coruña, interpretando Lucia di Lammermoor de Donizetti e Tristan und Isolde de Wagner en versión de concerto, o ano seguinte o festival foi substituído por unha tempada lírica anual de setembro a xuño con representacións operísticas, recitais e outras actividades, na que participou a orquestra herculina.
En 2014 a entidade presentou o proxecto social ReSuena, que comezou a súa actividade no Centro Cívico de Monte Alto, e que o ano seguinte ampliou a súa actividade ao CEIP Alborada logo do acordo de patrocinio asinado coa entidade bancaria ABANCA.
Xoán IV da Bretaña
Traxectoria
miniatura| Selo do duque.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Etapa baixo a dirección de Dima Slobodeniouk
Os días 21 e 22 de xuño de 2014 estreouse no Palacio da Ópera da Coruña o espectáculo Torre de Breoghán, unha colaboración co grupo folk coruñés Luar na Lubre, con arranxos de Nani García e dirección musical de Diego García, e que foi rexistrado nun dobre CD e DVD. O líder do grupo, Bieito Romero, definiu o proxecto como:
En 2015 a OSG tivo que facer fronte a unha redución orzamentaria ao deixar de percibir do Concello da Coruña 550 000 €. Esta delicada situación económica motivou a suspensión da Tempada Lírica coruñesa en xaneiro de 2016 ao non recibir a organización a subvención da Deputación da Coruña, tempada na que a OSG estrearía na Coruña a ópera de Richard Strauss Salomé, Der fliegende Holländer de Richard Wagner e West Side Story de Leonard Bernstein, aínda que finalmente as tres administracións involucradas fixeron unha achega económica que, xunto a outras achegas, permitiron desenvolver unha programación de calidade, aínda que a actividade reduciuse ao período entre os meses de setembro de decembro.
Con todo, en 2016 a orquestra realizou unha nova xira internacional, desta volta con dous concertos en Abu Zabi (Emiratos Árabes Unidos). A OSG tocou baixo a dirección de Dima Slobodeniouk acompañando ao pianista español Javier Perianes, primeiro no Emirate Palace Auditorium de Abu Zabi o día 13 de xaneiro e o día 14 do mesmo mes no Forte Al Jahili - Al Jain dentro do festival Abu Dhabi Classics. A invitación para participar no prestixioso festival chegou logo de que a organización escoitara gravacións da orquestra en internet.
Na tempada 2016-17 a Orquestra Sinfónica de Galicia celebrou o seu 25º aniversario cunha tempada de 36 concertos de abono (25 de «abono venres» e 11 de «abono sábado»), incluídos dous concertos especiais os días 15 e 17 de maio de 2017 coincidindo co 25 aniversario do primeiro concerto da agrupación. No primeiro concerto do ano 2017 dedicoulle un emocionado homenaxe a David Ethève, que foi o seu violoncello principal desde a fundación da orquestra en 1992 até a súa morte, o 9 de decembro de 2016.
En 2018 fíxose público que Slobodeniouk renovaría o ano seguinte por tres anos máis, ampliando a súa vinculación coa orquestra herculina ata o ano 2022, unha renovación que coincidiu coa consolidación internacional do director ruso logo de debutar con destacadas orquestras como a Berliner Philharmoniker, e tendo como obxectivo a orquestra coruñesa o traballo discográfico e a realización de xiras nacionais e internacionais. A tempada 2018-19 cerrouse cun incremento do 3% na asistencia de público nos concertos do Palacio da Ópera da Coruña, rexistrando un total de 43 574 persoas na tempada e superando os 47 000 subscritores na súa canle de YouTube.
O 8 de marzo de 2019 falecía na Coruña o trombonista Petur Eiriksson, un dos membros fundadores da orquestra vítima dun cancro, converténdose no terceiro membro en exercicio falecido da orquestra.
En xuño de 2019 presentou a nova tempada 2019-20, na que a orquestra herculina ofreceu un total de 36 concertos de abono e no que culminaría o ciclo de Shostakovich que iniciara na tempada precedente. Tamén realizaría varias estreas en España e Europa, amais de manter a presenza nas principais cidades galegas con concertos en Santiago, Ferrol, Lugo, Vigo, Pontevedra e Ourense en colaboración coas Sociedades Filharmónicas de Ferrol, Lugo, Pontevedra e Vigo, así como coa Sociedade Filharmónica da Coruña, colaborando con ela no ciclo de música de cámara no Teatro Rosalía de Castro da Coruña. Con todo a tempada estivo marcada pola delicada situación económica que a institución arrastraba dende 2011 debido ao incumprimento por parte da Xunta de Galicia do convenio de colaboración asinado coa OSG o 28 de decembro de 2004 e polo cal o goberno galego se comprometía a cofinanciar a institución con tres millóns de euros anuais, pasando a achegar entre os 358 000€ e 859 000€, o que xerou unha débeda de 5 159 266 euros coa entidade herculina en xaneiro de 2020. A situación económica provocou a cancelación de encontros da Oquestra Nova e puxo en perigo os coros e os proxectos pedagóxicos da entidade.
A OSG durante a pandemia por COVID-19
miniatura|A OSG trasladouse ao [[Coliseum da Coruña para poder continuar a súa actividade de acordo coas medidas de seguridade impostas ante a pandemia de COVID-19.]] En marzo de 2020, co estalido da pandemia de COVID-19 a orquestra anunciou a cancelación de todos os seus ensaios e concertos, así como das súas agrupacións infantís e os conxuntos corais, dende o 13 ata o 29 dese mes. Con todo, a declaración do estado de alarma motivou que o 12 de abril dese mesmo ano a OSG emitira un comunicado no que anunciaba a suspensión de todas as súas actividades, así como dos seus procesos selectivos. A actividade concertística da orquestra non se retomou ata o 1 de xullo de 2020, cando ofreceu no Palacio da Ópera o seu primeiro concerto público logo do estado de alarma, un concerto por invitación dirixido por Dima Slobodeniouk e ao que asistiron mecenas e persoas que renunciaron á devolución do importe do seu abono coa cancelación da programación a mediados de marzo.
Xoán IV da Bretaña
Exilio en Inglaterra
Pasara moitos anos no exilio en Inglaterra durante a Guerra de Sucesión que non fora quen de gañar máis que coa axuda de tropas inglesas e foi un aliado de Inglaterra. Casara cunha irmá e logo cunha filla do príncipe negro e tivo que confiar ou confirmar a varios capitáns e señores ingleses o control de lugares fortes e os seus arredores (como Brest). Ante a desconfianza da súa nobreza que lle reprochaba a presenza destas tropas e de arrogantes señores británicos no seu círculo e do seu goberno, foi atacado polo rei de Francia Carlos V sen que a nobreza bretoa quixese defendelo. Despois tivo que embarcarse para un novo exilio en Inglaterra.
Orquestra Sinfónica de Galicia
A OSG durante a pandemia por COVID-19
Para a tempada 2020-21 a OSG anunciou o cambio na súa sede, que pasou a ser o Coliseum da Coruña e a tempada desenvolveuse en colaboración co Instituto Municipal Coruña Espectáculos (IMCE). Deste xeito a orquestra garantía a aplicación das medidas de distanciamento impostas ante a pandemia, tanto entre o persoal como entre o público, converténdose na única de España en poder realizar concertos con todo o elenco mantendo as distancias de seguridade. Para conseguilo construíuse un escenario dotado cunha cuncha acústica cunha boca de 24 metros, un fondo de 16 e nove de altura, que foi valorada positivamente por integrantes da orquestra, que valoraron poder escoitarse mutuamente mellor no so seu escenario habitual no Palacio da Ópera a pesar da distancia. Para inaugurar o novo escenario a OSG gravou un concerto a porta pechada para a súa canle de YouTube O primeiro concerto da OSG no novo recinto celebrouse o 5 de setembro dese mesmo ano.
Esa tempada a OSG creou o Proxecto 2020(21), no que ata 11 grupos de cámara con integrantes da propia orquestra estrearon 20 obras encargadas a 20 compositores galegos, cubrindo case a totalidade das tendencias, estéticas e xeracións da creación galega actual. Ademais a Orquestra Nova volveu á actividade presencial con encontros en agosto e xaneiro. A tempada pechouse no Coliseum cun concerto no que se xuntaron a OSG e a súa orquestra infantil baixo a batuta de Dima Slobodeniouk no que se interpretaron obras de Ralph Vaughan Williams e Wolfgang Amadeus Mozart e supuxo o concerto celebración do décimo aniversario da agrupación infantil. Dous meses despois a OSG volveu actuar lonxe da Coruña ao participar de novo na "Quincena Musical" en Donostia, onde ofreceu un dobre programa os días 19 de 20 de agosto.
A tempada 2021-22 iniciouse coa nova da marcha do director titular da formación, Dima Slobodeniouk, en 2022. Para celebrar a que foi a súa 30ª tempada, a orquestra coruñesa presentou unha programación con 20 obras de repertorio novo, o que supuña un 40% da programación, entre elas seis estreas absolutas con catro versións orquestrais de cancións de Alma Mahler, obra de Jorma Panula.
Cabaleiros da Táboa Redonda
Código de cabalaría
Sir Thomas Malory describe o código dos cabaleiros como:
Xoán IV da Bretaña
Retorno triunfante
Carlos V confiscou o ducado en 1378 e intentou unilo á coroa sen ter en conta os dereitos de Xoán IV nin os da anterior duquesa Xoana de Penthièvre e dos seus fillos. A nobreza bretoa rebelouse contra isto, coa mesma Xoana á cabeza, chamou a Xoán IV que desembarcou en Dinard e retomou o control do ducado. Este regreso triunfante do duque da Bretaña á súa terra é o tema da canción tradicional An alarc'h ("O cisne" en bretón), que foi recuperada por diferentes artistas contemporáneos como símbolo da independencia bretoa (especialmente Gilles Servat).
Morreu en 1399.
Matrimonios e descendencia
miniatura| Xoana de Navarra e Artur na tumba de Xoán IV Primeiro o duque contraeu dous matrimonios sen descendencia. En xullo de 1355, casou en primeiras nupcias en Londres con María de Inglaterra (1344-1362), filla de Eduardo III de Inglaterra e de Filipa de Hainaut. Catro anos despois da morte de María en maio de 1366, casou na mesma cidade con Xoana Holland (1350-1384), filla de Tomé Holland e Xoana de Kent, condesa de Kent.
O 11 de setembro de 1386, dous anos despois da morte de Xoana Holland, casou en terceiras nupcias en Guérande con Xoana de Navarra (1370 - 1437), filla de Carlos II de Navarra e Xoana de Francia. Desta unión naceron:
Guido XII de Laval foi o administrador do patrimonio dos menores á morte de Xoán IV.
Cabaleiros da Táboa Redonda
Orixes da Táboa Redonda
O primeiro escritor a describir a Táboa Redonda foi o poeta do século XII Wace, cuxo Roman de Brut tomou como base a Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth. Este recurso foi utilizado por moitos autores posteriores. Aínda, mesmo os primeiros autores atribúen a Artur un séquito de guerreiros extraordinarios; en Geoffrey, a corte de Artur atrae os maiores heroes de toda a Europa. No material artúrico galés, moito do cal está incluído nos Mabinogion, atribúense habilidades sobrehumanas aos homes de Artur. Algúns dos personaxes do material galés aparecen mesmo so nomes alterados como cabaleiros da Táboa Redonda nas novelas continentais, os mais notábeis dos cales son Cai (sir Kay), Bedwyr (sir Bedivere) e Gwalchmai (sir Gawain).
Lista de cabaleiros da Táboa Redonda
Teoricamente, a Táboa Redonda tería apenas 12 ou 24 cabaleiros, conforme as versións. No entanto, nas varias historias e versións das lendas, aparecen referidos como cabaleiros mais dunha centena de nomes, dos cales, os mais famosos van a seguir referidos.
Estados da antiga Unión Soviética
Despois da caída da Unión Soviética en 1991, esta dividiuse en 15 países independentes, algúns dos cales foran no pasado fundadores da Unión Soviética en decembro de 1922, coa fusión da República Socialista Federativa Soviética de Rusia, República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica (actuais Xeorxia, Armenia e Acerbaixán), República Socialista Soviética de Ucraína (actual Ucraína) e a República Socialista Soviética de Belarús (actual Belarús).
Cabaleiros da Táboa Redonda
Lista de cabaleiros da Táboa Redonda
Nota: nas versións medievais galego-portuguesas das historias da Táboa Redonda, os nomes dos cabaleiros eran moitas veces precedidas do título de nobreza don''. Modernamente, por influencia anglosaxoa, mesmo nas linguas galega e portuguesa pasou a ser común preceder os nomes polo título británico correspondente (sir)''.
Estados da antiga Unión Soviética
Cada un destes países ten a súa propia cultura e lingua. Porén, a raíz desta unión de máis de medio século mantéñense aínda algúns lazos culturais entre os países independizados; entre outros aspectos resalta o uso do ruso como lingua franca. Así e todo poden citarse casos extremos: Ucraína adoptou o ucraíno como idioma oficial, Letonia require que os seus habitantes aproben un exame en letón para poder adquirir os dereitos da cidadanía da Unión Europea e en Belarús úsase o ruso en case todos os asuntos oficiais.
Cabaleiros da Táboa Redonda
Lista de cabaleiros da Táboa Redonda
Segundo as varias versións da historia os vencedores da demanda do Graal foron Galahad, Perceval ou Bohort.
Estados da antiga Unión Soviética
Algunhas das ex repúblicas soviéticas forman parte da Comunidade de Estados Independentes.
Categorización
[[Ficheiro:PostSoviet Regions Map.png|300px|miniatura|Agrupación rexional dos distintos Estados da antiga Unión Soviética:
]] [[Ficheiro:USSR Republics Numbered Alphabetically.png|300px|miniatura|dereita|As ex repúblicas soviéticas:
1. Armenia; 2. Acerbaixán; 3. Belarús; 4. Estonia;
5. Xeorxia; 6. Casaquistán; 7. Kirguizistán; 8. Letonia;
9. Lituania; 10. Moldavia; 11. Rusia; 12. Taxiquistán;
13. Turkmenistán; 14. Ucraína; 15. Uzbekistán ]]
Os Estados da antiga Unión Soviética adoitan dividirse tipicamente nos seguintes cinco grupos. Cada rexión ten características culturais, políticas e xeográficas comúns, así como factores na súa relación coa historia de Rusia, a Unión Soviética e a Unión Europea.
Rusia, debido ao seu papel dominante na rexión, trátase como unha categoría en si mesma, aínda que tamén declarara a súa independencia da Unión Soviética.
Luciano de Samosata
Luciano de Samosata (en grego antigo Λουκιανός / Lukianós), nado en Samosata cara ao 125 e finado en Alexandría cara ao 180, foi un retor e escritor satírico, natural de Siria, que escribía en grego, nun estilo neoático.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Directores
250px|miniatura|Víctor Pablo Pérez foi director da OSG durante 20 anos. O primeiro director da orquestra herculina foi Sabas Calvillo, aínda que por problemas xurdidos na institución este foi substituído meses máis tarde por Víctor Pablo Pérez, quen exerceu de director titular durante vinte anos, converténdose na persoa que dirixiu a orquestra durante máis tempo na súa historia. En 2013 o director ruso residente en Finlandia Dima Slobodeniouk foi nomeado director titular da OSG, pasando Víctor Pablo a ser o seu director honorario. Slobodeniouk permaneceu na OSG ata o verán de 2022. Logo de anunciar que durante a tempada 2022-23 a orquestra non contaría cun director titular, en outubro de 2022 anunciose que o violinista e director Roberto González-Monjas pasaría a dirixir a formación coruñesa dende a tempada 2023-24 logo dun período de transición.
Luciano de Samosata
Traxectoria
Luciano naceu en Samosata, capital de Commagene, provincia de Siria. Os seus pais destinaron para a profesión de escultor cun seu tío, irmán da nai. Luciano abandonou o obradoiro, pois non tiña gusto por esta arte, aínda que a lenda conta que foi debido a que rompeu unhas lascas de mármore. Dispúxose daquela enteiramente ao estudo das letras, das que moi logo estivo en condicións de sacarlles partido. Até a idade dos corenta anos dedicouse a preitear como avogado ou a dar leccións de retórica, primeiro en Antioquía, logo en Atenas .Foi a partir desa idade cando comezou a escribir para o público e a viaxar. Pasou a Italia, onde realizou unha longa estadía. Desde aí marchou para a Galia, para a continuación trasladarse a Asia Menor. Finalmente radicouse en Exipto, onde o emperador Marco Aurelio lle asignara importantes funcións administrativas e xudiciais. Posibelmente faleceu en Alexandría, arredor do ano 180, nos primeiros anos do reinado do emperador Cómodo.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Directores
O primeiro principal director invitado da orquestra foi o compostelán Maximino Zumalave, que desempeñou este papel dende a fundación da OSG en 1992 ata 1995. Entre 2010 e 2013 o principal director invitado da orquestra foi o galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Artes Jesús López Cobos, quen colaborou ininterrompidamente coa orquestra coruñesa dende o ano 2000.
Luciano de Samosata
Traxectoria
Antes de acadar as honras estatais, Luciano xa lograra adquirir fortuna e sona. Os seus escritos obtiveron éxito, á par que ingresaba sumas considerábeis polas leccións e a declamación da súa propia obra, ao xeito dos sofistas e dos rétores da época. Logo de contar o soño que determinara, segundo dicía, a súa vocación literaria, engadiu : « Quen escoite a narración do meu soño sentirá, estou seguro, renacer o valor na súa alma. Collerao por exemplo, reflectirá o que eu era, cando comecei a miña carreira e me baixei ao estudo sen me queixar nada da pobreza que entón me apresaba; e quererá imitarme, vendo a situación a que cheguei perante vós, non menos ilustre que algún escultor, por non dicir que aínda máis ».
Orquestra Sinfónica de Galicia
Directores
Para a tempada 2019-20, a Orquestra Sinfónica de Galicia presentou a novidade da figura do director asociado, posto que ocupará o principal de percusión José Trigueros, quen foi gañador da clase maxistral impartida por Dima Slobodeniouk.
Luciano de Samosata
Obra
Atribúenselle máis de 80 obras. Tomou de Menipo o diálogo humorístico, a medias entre o diálogo filosófico e a comedia. Os seus diálogos máis coñecidos son os Diálogos de deuses e os Diálogos dos mortos. Esta última obra inspirou o Phalarismus do polemista Ulrich von Hutten, Les Héros de roman de Boileau, así como os Dialogues des morts de Fénelon Escribiu así mesmo numerosos diálogos ironizando, nun estilo moi próximo ao dos cínicos, sobre os filósofos. Redactou tamén exercicios satíricos imitando o estilo dos retóricos, como os eloxios irónicos: Eloxio da calvicie ou Eloxio da mosca.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Solistas e directores convidados
miniatura|200px|O violonchelista [[Letonia|letón Mischa Maisky foi o primeiro solista que tocou como solista coa OSG no concerto inaugural.]] Dende o seu primeiro concerto, a Orquestra Sinfónica de Galicia ten tocado con algúns dos intérpretes máis recoñecidos tanto a nivel internacional como nacional. O primeiro solista en actuar coa orquestra foi o violonchelista Mischa Maisky para substituír a pianista arxentina Martha Argerich. Outras destacadas personalidades da interpretación musical que actuaron como solistas coa orquestra coruñesa foron a violinista Anne-Sophie Mutter, o tenor Juan Diego Flórez, o guitarrista Kaori Muraji, o violonchelista Antônio Meneses, o guitarrista Manuel Barrueco, a soprano María Bayo, o tenor Plácido Domingo, o barítono Juan Pons, a contralto Ewa Podleś, o pianista de jazz Michel Camilo, ou o gaiteiro galego Carlos Núñez entre outras.
Entre os directores de orquestra que teñen dirixido a OSG salientan Gustavo Dudamel, Lorin Maazel, Leonard Slatkin, Peter Maag, Eliahu Inbal, Hannu Lintu, ou Leif Segerstam, así como o compositor polonés Krzysztof Penderecki entre outros.
Luciano de Samosata
Obra
Os seus Relatos verídicos, nos que o protagonista viaxa até a Lúa, é, sen ambaxes, considerada como un antecedente das obras de ficción-científica. Esta obra influíu na Histoire comique des États et Empires de la Lune (Historia cómica dos Estados e Imperios da Lúa) de Cyrano de Bergerac e máis no Micromegas de Voltaire.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Coro da OSG
O Coro da OSG naceu no ano 1998 e ese mesmo ano debutou nun concerto coa daquela denominada Escola de Práctica Orquestral da OSG (na actualidade Orquestra Nova da OSG) o 21 de marzo baixo a dirección de James Ross. Dende a súa creación está dirixido por Joan Company, que ocupa tamén o posto de director artístico do proxecto coral da orquestra herculina. O Coro da OSG ten participado no Festival Mozart, o Festival de Ópera da Coruña, entre outros festivais e ciclos de concertos. A primeira xira internacional da agrupación tivo lugar en 2003, con concertos nas cidades portuguesas de Porto e Lisboa.
Orquestras de cámara
Ao longo da súa historia téñense creado dúas orquestras de cámara formadas por integrantes da OSG:
A Orquestra de Cámara da OSG foi a primeira orquestra de pequenas dimensións xurdida na Orquestra Sinfónica de Galicia. Creada en 1995 para interpretar música para pequena orquestra que a OSG non pode cubrir na súa programación, o seu director é o violinista italiano Massimo Spadano, concertino da Orquestra Sinfónica de Galicia. O repertorio da Orquestra de Cámara da OSG céntrase principalmente na música do Barroco e o Clasicismo, con interpretacións que procuran achegarse aos estilos interpretativos destes dous períodos.
Luciano de Samosata
Obra
O conxunto da obra de Luciano encontrou no século XIX o seu mellor eco nas "Pequenas obras morais" de Giacomo Leopardi.
Luciano en galego
Pódese consultar:
Orquestra Sinfónica de Galicia
Son Futuro
Son Futuro é o nome do proxecto educativo desenvolvido pola OSG, integrado pola Orquestra Nova da OSG, o Coro Novo, a Orquestra de Nenos e os Nenos Cantores. Ademais o proxecto busca a difusión da música entre o estudantado a través de concertos didácticos con concertos con programas musicais adaptados, ou os «concertos en familia».
A Orquestra Nova creouse en 1994 para completar a formación musical de mozas e mozos instrumentistas participando en concertos sinfónicos e óperas, chegando a participar como orquestra de foso no Festival Mozart da cidade herculina baixo a batuta do director italiano Alberto Zedda, ou colaborando coa OSG na interpretación da ''Oitava Sinfonía de Mahler. Ao longo da súa historia ten tocado en Madrid, Donostia, Murcia, Valencia, entre outras cidades galegas e españolas. A actividade da OJSG céntrase en tres encontros orquestrais anuais, e ofrece clases cos músicos da OSG ou clases maxistrais con solistas. O seu director académico é o percusionista da OSG Alejandro Sanz Redondo, mentres que o director artístico é o italiano Pietro Rizzo.
A Orquestra de Nenos naceu en decembro de 2010, cando se realizaron as probas de selección en Culleredo, no Conservatorio profesional de música Xan Viaño de Ferrol, e na Escola Municipal de Música da Coruña. O debut da formación, integrada exclusivamente por cordas, tivo lugar poucos meses despois, en abril de 2011. Está integrada por 83 nenas e nenos de idades comprendidas entre os 6 e os 15 anos e os seus directores son os violinistas Jorge Montes e Enrique Iglesias Precedo.
O nacemento dos Nenos Cantores da OSG remóntase ao ano 2000, cando fixeron a súa presentación interpretando a Terceira Sinfonía de Mahler xunto coa OSG e a dirección de Víctor Pablo Pérez. Dende a súa fundación ten cantado coa Sinfónica de Galicia, tanto repertorio sinfónico como operístico, e ten dado concertos a capella en distintos puntos da xeografía galega e española. Dende a súa creación está dirixido por José Luis Vázquez e integrado por 50 nenas e nenos de idades comprendidas entre os 10 e os 14 anos.
ABANCA ReSuena
En 2014 a OSG iniciou a orquestra ReSuena, un proxecto de integración social que en 2019 contaba con máis 200 integrantes. O proxecto iniciado no Centro Cívico de Monte Alto expandiuse tan só un ano despois coa apertura dun novo núcleo no CEIP Alborada logo do acordo de patrocinio asinado coa entidade bancaria ABANCA. Ademais da orquestra, o proxecto conta cun coro e un Coro de Mans Brancas que desenvolve a súa actividade no Colexio de Educación Especial Nosa Señora do Rosario, traballando na integración de nenas e nenos con síndrome de Down, xordeira e outras particularidades de diversidade funcional.
O 13 de abril de 2016 o proxecto recibiu o Segundo Premio Excelencia á cultura nun acto celebrado no Auditorio Nacional de Música de Madrid.
Na tempada 2018-19 o proxecto estaba integrado por 20 profesoras e profesores e contaba con Diego Zecharies como director artístico.
Repertorio
O repertorio da Orquestra Sinfónica de Galicia abrangue a música dende o Barroco ata a música contemporánea, pasando por outros xéneros como a música de cine ou o pop. Nos dez primeiros anos de existencia da orquestra os dez compositores máis interpretados foron Dvorák, Wagner, Shostakovich, Richard Strauss, Falla, Schubert, Chaikovskii, Brahms, Beethoven e especialmente Mozart, que con 157 interpretacións foi o compositor máis tocado pola orquestra nos seus inicios. A OSG tamén programa frecuentemente concertos con solistas destacados, salientando os concertos escritos para piano e para violín, que foron os instrumentos solistas para os que máis música se programou nos inicios da orquestra, seguidos polo violonchelo.
Amais da música sinfónica, a orquestra interpreta tamén frecuentemente ópera e zarzuela, tendo sido orquestra residente do Festival Rossini en Pésaro (Italia) e participando cada ano na Tempada Lírica coruñesa, herdeira dos antigos Festival de Ópera da Coruña e Festival Mozart. Nos seus dez primeiros anos de historia os compositores operísticos máis interpretados pola orquestra foron Verdi, Puccini e Mozart, todos eles nos dous festivais coruñeses que coexistiron nos primeiros anos de existencia da OSG, mentres que os compositores de zarzuela máis interpretados no mesmo período foron Chapí e Chueca.
Recuperación de personalidades galegas
miniatura|200px|A OSG xogou un papel importante na recuperación e difusión da música de personalidades galegas. Na imaxe [[Andrés Gaos, o compositor galego máis programado pola orquestra, que foi a principal impulsora da recuperación da súa figura. ]] Dende os seus inicios a OSG ten desenvolvido un importante labor de recuperación e posta en valor da obra de personalidades da composición galegas mediante a inclusión das súas composicións nos seus programas anuais, dando a coñecer música galega abandonada e esquecida durante décadas dentro e fóra de Galicia, en palabras de María Pilar Alén:
A maior parte das obras de personalidades galegas interpretadas nos dez primeiros anos de existencia da orquestra foran escritas por compositores nados no século XX. De feito dos 18 compositores galegos interpretados entre 1992 e 2002, nove naceron a mediados do século XX. O repertorio galego da orquestra presenta trazos ben diferenciados que van desde as referencias á música popular ata o universalismo con tendencia a linguaxes máis modernas.
Estreas
A seguinte táboa amosa algunhas das estreas mundiais realizadas pola Orquestra Sinfónica de Galicia:
Bandas sonoras
miniatura|250px|A OSG puxo música ao filme [[De profundis de Miguelanxo Prado (na imaxe en 2017).]] A Orquestra Sinfónica de Galicia ten realizado diversos concertos con música de cine, tanto no Palacio da Ópera como nos tradicionais concertos na Praza de María Pita. Ademais ten participado na gravación de bandas sonoras para distintos filmes.
O Palacio da Ópera coruñés acolleu en 2001 as sesións de gravación da banda sonora de Sei quen es, composta por José Nieto, que acabaría sendo a gañadora na XV edición dos Premios Goya na categoría de mellor música orixinal. Pouco despois, no ano 2004, a Orquestra Sinfónica de Galicia entrou de novo no estudio de gravación baixo a dirección de Carlo Gianni para rexistrar a música composta polo compositor arxentino Lucio Godoy para o filme Heroína de Gerardo Herrero. Tan só un ano despois a orquestra coruñesa participou na gravación de tres temas de Arturo Kress para o filme de animación O soño dunha noite de San Xoán.
En 2006 gravou a banda sonora do filme de Miguelanxo Prado De profundis, cuxa estrea tivo lugar no Palacio da Ópera da Coruña coa música composta por Nani García interpretada en directo pola orquestra herculina o 18 de outubro dese mesmo ano. A banda sonora de De profundis contou coa voz da soprano vasca Ainhoa Arteta, que participou na gravación xunto coa orquestra galega.
En 2012 gravou a banda sonora do filme de Daniel Calparsoro Invasor, con música de Lucas Vidal. Tres anos despois rexistrou a música de O descoñecido, de Daniel de la Torre, con música orixinal de Manu Riveiro. Máis recentemente, en 2018, rexistrou xunto con Ainhoa Arteta a banda sonora de A sombra da lei, tamén de Daniel de la Torre e música do galego Manuel Riveiro e o catalán Xavi Font, que foi nomeada para a XXXIII edición dos Premios Goya na categoría de mellor música orixinal.
Discografía
miniatura|200px|A OSG ten gravado con importantes selos discográficos como [[EMI Classics, selo co que foi nomeada para o Grammy en 2007 polo seu disco xunto co guitarrista cubano Manuel Barrueco.]] Na súa discografía para selos coma EMI, Decca, Deutsche Grammophon, Sony, BIS Koch, Naïve, BMG e Arts figuran nomes coma os de Peter Maag, Antônio Meneses, Manuel Barrueco (con quen foi proposta para o premio Grammy no 2007 polo mellor álbum clásico do ano), María Bayo, Plácido Domingo, Juan Pons ou Ewa Podles entre outros.
En 2013 a OSG entrou no catálogo do selo alemán Deutsche Grammophon co patrocinio da Fundación Caja Madrid, coa gravación da zarzuela Cádiz de Chueca e Valverde, con Isabel Rey, José Bros, Ana Ibarra, Carlos Bergasa, Emilio Sánchez, Luis Álvarez, Sonia Gancedo, Victoria Marchante, Gonzalo Burgos, Francisco Santiago, e o Coro da Comunidade de Madrid baixo a dirección de Víctor Pablo Pérez.
No mes de abril de 2017 a OSG gravou no Palacio da Ópera da Coruña con obras para violín de Igor Stravinskii co violinista Ilya Gringolts e a batuta de Dima Slobodeniouk co selo sueco BIS Records.
Xerencia
A Orquestra Sinfónica de Galicia está xestionada directamente polo Consorcio para a Promoción da Música, un organismo dependente do Concello da Coruña cuxa finalidade é a de promover todo tipo de actividades musicais e no que a persoa que ostenta a súa presidencia sempre é a mesma titular da alcaldía da cidade herculina.
Dende a súa formación seis persoas ocuparon o posto de xerente da orquestra, o primeiro foi Juan Bosco, que axiña sería substituído por Enrique Rojas, que chegaría xunto con Víctor Pablo Pérez procedentes da Orquesta Sinfónica de Tenerife. Andrés Lacasa é o xerente da institución dende 2011, sendo ademais a persoa que máis tempo estivo á fronte da orquestra herculina.
Financiamento
A Orquestra Sinfónica de Galicia finánciase principalmente con fondos públicos, sendo o investimento aproximado por parte do Concello da Coruña, a Deputación da Coruña e a Xunta de Galicia do 70% do presuposto total da orquestra, mentres que o 30% restante é achegado por patrocinadores privados. En 2019 a orquestra coruñesa contou cunha achega máxima por parte da Deputación da Coruña de 1,5 millóns de euros, o que supuxo o 74,627% do presuposto da orquestra. As achegas da Deputación son realizadas atendendo á actividade da OSG na provincia, cubrindo as actividades que os distintos proxectos realizan nela, tanto a propia OSG (incluíndo a tempada na Coruña e concertos noutras cidades da provincia) como as orquestras nova e de nenos, os distintos coros, e as actividades pedagóxicas na provincia.
Amais do investimento público, a OSG finánciase con fondos privados. Na tempada 2019-20 conta co patrocinio da Fundación Repsol, Gadis, EMALCSA e ABANCA. Tamén conta co patrocinio de persoas que realizan achegas filantrópicas como amigas, colaboradoras ou benefactoras a cambio dunha serie de beneficios en función da achega económica realizada.
A Orquestra Sinfónica de Galicia conta cunha importante masa social, pasando de 500 persoas abonadas a 2 500 nos seus primeiros vinte anos de existencia.
Castilla Joven
Castilla Joven (Castela Nova en galego e ata finais de 2008 Juventudes Comuneras) constitúe o movemento xuvenil do partido político español, de ideoloxía castelanista do PCAS.
Xurdida co nome de Juventudes Comuneras (Mocidade Comuneira en galego), foron a rama xuvenil de Tierra Comunera ata que este partido pasou a formar parte do PCAS, momento no cal esta organización pasou a chamarse Castilla Joven. Está estruturada en agrupacións presentes nalgúns dos territorios reclamados como casteláns: Castela e León, Castela-A Mancha e Comunidade de Madrid. As agrupacións están coordinadas por unha secretaría nacional, que coincide coa área de mocidade de Tierra Comunera.
A Corredoira, Fornelas, A Pobra do Brollón
A Corredoira é un lugar da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 348 metros de altitude.
Menelao
miniatura|Menelao. Menelao é unha figura da mitoloxía grega, rei de Esparta, era o fillo máis novo de Atreo e Aérope, e irmán de Agamenón rei de Micenas.
Historia
Menelao converteuse en rei de Esparta e casou con Helena de Troia, quen sería raptada por Paris, fillo de Príamo, rei de Troia, dando lugar á famosa guerra. Baixo o mando de Agamenón, Menelao e os demais reis gregos partiron cara a Troia para rescatar a Helena. Ao final da guerra, Menelao foi un dos gregos que se escondeu no cabalo de Troia. Logo da guerra, Helena e Menelao reconciliáronse e trataron de regresar a Grecia, pero se viron obrigados a facer unha travesía que durou oito anos. Ao fin, Menelao e Helena regresaron a Esparta, onde Menelao prosperou e tiveron unha filla xuntos chamada Hermione.
A narración destes feitos aparecen na Ilíada de Homero.
Sant Andreu de Llavaneres
Sant Andreu de Llavaneres, coñecido tamén como Llavaneres, é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Segundo datos do INE tiña 10.406 habitantes en 2011.
Está situado a 36 km ao norte de Barcelona, á beira da costa mediterránea onde conta co porto deportivo Port Balís. Está entre o mar situado ao leste e o Parque Natural do Montnegre e o Corredor ao oeste. A poboación ten boas comunicacións coa capital grazas á liña 1 de Rodalies de Barcelona, así como a autoestrada C-32 e a N-II.
Etimoloxía
Unha lenda etimolóxica, carente de verosimilitude, supón que Llavaneres significa Serena Vall (Sereno val) lido ao revés. Na súa forma máis antiga o topónimo aparece coa forma labandarias.
Historia
Os restos arqueolóxicos máis antigos que se atopan no termo son as rocas de Sant Magí, na serra de Montalt, as cales datan do neolítico.
thumb|left|250px|Igrexa e casa do Concello. Antigamente entre a riera de Llavaneres e o torrente de Les Bruixes estaba Can Sanç, unha vila rural que desde a romanización desprazouse desde zonas iberas. Alí cultivábanse viñas e oliveiras. A actividade económica, como en Mataró e outros municipios, era soamente agrícola e centraba o seu interese nos cultivos hortícolas.
Máis tarde, Sant Andreu de Llavaneres foi parte de Mataró e ao final, cara á metade do século XVI conseguiu a independencia. O que nun inicio era unha poboación dispersa foise desenvolvendo e fóronse formando barrios como o de Cal Sanç, onde a xente xuntábase aos poucos.
Actualmente trátase dun gran foco residencial e turístico.
Zafra, A Piteira, O Carballiño
Zafra é un lugar da parroquia da Piteira no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 35 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 19 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Théophile de Donder
Traxectoria
Obtivo o seu doctorado en física e matemáticas pola Universidade Libre de Bruxelas en 1899, coa tese titulada Sur la Théorie des Invariants Intégraux. Foi profesor entre 1911 e 1942 na mesma universidade. Nun primeiro momento continuou o traballo de Henri Poincaré e Élie Cartan. Dende 1914 tivo a influencia da obra de Albert Einstein e converteuse nun propoñente da teoría da relatividade. Obtivo unha reputación significativa en 1923 ó desenvolver a súa definición da afinidade química, e indicou unha conexio´n entre esta e a enerxía libre de Gibbs.
Está considerado o pai da termodinámica dos procesos irreversibles, e o seu traballo foi desenvolvido posteriormente por Ilya Prigogine.
Kutxa
A Gipuzkoa eta Donostiako Aurrezki Kutxa (que significaría en éuscaro Caixa de Aforros e Monte da Piedade de Guipúscoa e Donostia) ou, simplemente Kutxa, como é máis coñecida e se define nos seus estabelecementos, é unha caixa de aforros de ámbito guipuscoano. Kutxa (que significa caixa en éuscaro). É a principal caixa de aforros en Guipúscoa e a segunda de Euskadi en número de clientes. No territorio nacional de Euskadi, só opera en Guipuzkoa. O seu equivalente en Biscaia é a caixa BBK, e en Áraba, a Vital Kutxa.
Desde o 1 de xaneiro de 2012, exerce a súa actividade financeira a través do SIP Kutxabank xunto con BBK e Caja Vital.
Historia
As orixes desta entidade remóntanse a 1879 cando se funda na cidade de Donostia, a Caixa de Aforros e Monte da Piedade Municipal de San Sebastián. En 1896 séguea a Caixa de Aforros Provincial de Guipúscoa. En 1990 fusiónanse ambas entidades nunha única caixa de aforros que pasa a ser coñecida polo nome comercial de kutxa.
No 2007 tiña 132 oficinas en Guipúscoa, onde é a principal entidade financeira, e outras 201 oficinas fora deste territorio (195 no resto de España, 5 en Francia e unha no Reino Unido), encontrándose nun período de importante expansión fóra de Guipúscoa; exceptuando Áraba e Biscaia, onde as súas respectivas caixas provinciais actúan como "irmáns financeiros" de Kutxa. Conta con máis de 3.300 empregados.
Resultados
Entre setembro do 2005 e setembro do 2006 Kutxa logra 127 millóns de euros de beneficio neto o que represente un incremento do 12,3% respecto ao mesmo período do ano anterior.
Empresas participadas
Kutxa posúe participacións en numerosas empresas de todo tipo (fondos de investimento, financeiras, seguros, industria, servizos etc...) Entre as participacións máis significativas cabe dicir que posúe o 11% de Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (C.A.F.), o 22,98% de Euskaltel, o 9,98% do Banco Guipuzcoano, o 3,01% de Zeltia, o 5% do Grupo Recoletos, o 3% de NH Hoteles, o 17% de Ingelectric, o 41,73% de Ibermática, Saregi Servicios Internet cunha participación do 95%, o 100% de Banco de Madrid...
Zafra (homónimos)
O topónimo Zafra pode referirse a:
IK Pegasi
250px|miniatura|Localización de IK Pegasi
IK Pegasi (ou HR 8210) é un sistema estelar binario na constelación de Pegasus. Atópase a unha distancia de aproximadamente 150 anos luz do sistema solar, e posúe luminosidade de abondo para poder ser vista a ollo nu dende a Terra.
A estrela primaria (IK Pegasi A) é unha estrela de secuencia principal de Clase A, que amosa pulsacións menores de luminosidade. Está categorizada como unha estrela variable Delta Scuti e ten un ciclo periódico de variación luminosa que se repite unhas 22,9 veces ó día. A súa compañeira (IK Pegasi B) é unha anana branca masiva que se expandiu alén da secuencia principal e deixou de xerar enerxía por fusión nuclear. Ámbalas dúas estrelas orbitan, unha arredor da outra, completando unha volta cada 21,7 días, cunha separación media duns 31 millóns de quilómetros, ou 0,21 unidades astronómicas (UA). A súa órbita é menor que a de Mercurio arredor do Sol.
Alborés de Abaixo, Alborés, Mazaricos
Alborés de Abaixo é un lugar da parroquia de Alborés no concello coruñés de Mazaricos na comarca do Xallas. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Metis (lúa)
Metis (ou en grego Μήτις), tamén coñecida coma Xúpiter XVI, é a lúa máis interior de Xúpiter. Foi descuberta no ano 1979 a partir de imaxes tomadas pola Voyager 1, e no ano 1983 recibiu oficialmente o nome da primeira muller de Zeus, Metis. Observacións adicionais feitas entre principios do ano 1996 e setembro do 2003 pola sonda Galileo permitiron fotografar a superficie da lúa.
A órbita de Metis é síncrona, e a súa forma é moi irregular, xa que as súas dimensións son bastante asimétricas, o diámetro máis longo é case dúas veces máis grande co diámetro máis pequeno. É unha das tres lúas do Sistema Solar das que se sabe que tardan menos en completar unha órbita (ó redor do seu planeta) do que tarda o seu planeta en completar unha rotación (día), as outra dúas son: a lúa de Xúpiter, Adrastea e a lúa de Marte, Fobos. Orbita Xúpiter dentro do anel principal do planeta, e pensase que é esta lúa a que achega a meirande parte do material do anel.
Descubrimento e observacións
Metis foi descuberta no ano 1979 por Stephen P. Synnott a partir de imaxes tomadas pola sonda Voyager 1 e recibiu a designación provisional de S/1979 J 3. No ano 1983 recibiu o seu nome oficial, Metis, unha Titán que foi a primeira muller de Zeus (o equivalente na mitoloxía grega de Xúpiter). As imaxes tomadas pola Voyager 1 amosaban a Metis coma un simple punto, a información que se posuía de Metis era moi limitada ata a chegada da sonda Galileo. A Galileo fotografou case toda a súa superficie e proporcionou os datos necesarios para defini-la composición da lúa no ano 1998.
Características físicas
Metis ten un forma irregular cunhas dimensións de 60×40×34 km, o cal fai dela a segunda lúa máis pequena entre as catro lúas interiores de Xúpiter. A súa composición e masa son descoñecidas, pero asumindo que a súa densidade media é semellante a de Amaltea (~0,86 g/cm³), a súa masa pode ser estimada en ~3,6×1016 kg. A densidade de Metis implica que a lúa está composta de xeo de auga cunha porosidade do 10–15%, o caso de Adrastea podería ser semellante.
A superficie de Metis está inzada de cráteres. É escura e a súa cor aparece tirando a vermella. Ten unha substancial asimetría entre o hemisferio de cabeceira e o de cola: o hemisferio de cabeceira é 1,3 máis brillante co de cola. Posiblemente está asimetría debese a maior velocidade e frecuencia dos impactos no hemisferio de cabeceira, os cales cavarían e levantarían material brillante (presumiblemente xeo) procedente do interior da lúa.
Órbita
Metis é a lúa máis interior das catro lúas interiores de Xúpiter. Orbita Xúpiter a unha distancia duns 128.000 km (1,79 raios de Xúpiter) dentro do anel principal de Xúpiter. Ten unha excentricidade orbital moi pequena (~0.0002) e tamén unha inclinación relativa ó ecuador de Xúpiter moi pequena (~ 0.06°).
A órbita de Metis está situada dentro do raio das órbitas sincrónicas de Xúpiter (do mesmo xeito ca Adrastea), e como resultado, as forzas gravitatorias están causando un paseniño descenso da súa altura orbital, polo que algún día a lúa impactará contra Xúpiter. Se a súa densidade é semellante a de Amaltea, entón xa podería estar dentro do límite de Roche. De calquera xeito, de momento non asemella que a lúa se estea esnaquizando, polo cal debe, polo momento, estar fóra do implacable límite de Roche.
Relación cos aneis de Xúpiter
A órbita de Metis descansa aproximadamente 1000 km dentro do principal anel de Xúpiter. Orbita dentro da fenda duns 500 km de ancho que ten este anel. Esta fenda de espazo baleiro está en clara relación coa existencia da lúa, pero aínda non foi establecida como é esta relación. Metis achega unha parte significativa do po que ten este anel. O material deste anel é achegado case exclusivamente polas superficies das catro lúas interiores de Xúpiter, a través dos impactos de meteoritos que reciben as superficies destas catro lúas. Este material desprendese facilmente das superficies das lúas interiores, xa que estas estás superficies están moi próximas ó límite das súas esferas de Roche, debido as súas baixas densidades.
Clupeomorfos
miniatura|240px|Sardiña ([[Sardina pilchardus).]]
A dos clupeomorfos (Clupeomorpha) é unha superorde de peixes osteíctios mariños que comprende unha única orde con representantes vivos, a dos clupeiformes (Clupeiformes) e outra só con especies fósiles, a dos elimmichtiiformes (Ellimmichthyiformes).
Taxonomía
A suborde dos clupeomorfos foi establecida e nomeada por Greenwood et al. en 1966. É nome válido.
Foi asignada aos Clupeocephala por Murray et al. en 2005; a Teleostei por Nelson en 2006; a Teleostei por Forey et al. en 2003 e De Figueiredo en 2009, e a Ostarioclupeomorpha Long en 2011.
– Orde Clupeiformes:
– Orde Ellimmichthyiformes (†)
Sobrado
miniatura|300px|Mapa de Sobrado coas súas parroquias. miniatura|Sobrado no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1849).]]