cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Venus de Lespugue
Descrición
Sobre a parte dorsal, unha serie de estrías lonxitudinais paralelas parten desde un trazo horizontal situado so as nádegas. Estes elementos teñen sido obxecto de varias interpretacións, especialmente pénsase que representan unha sorte de saia ou pano.
Conservación
A Venus de Lespugue forma hoxe parte das coleccións do Musée de l'Homme (Museo do Home) en París.
Premio Goya á mellor dirección de produción
Na táboa seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya á mellor dirección de produción desde que comezou a concederse este premio, en 1988.
Drew Gaffney
Francis Andrew "Drew" Gaffney, nado en Carlsbad (Novo México) o 9 de xuño de 1946, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-40.
Traxectoria
Gaffney graduouse en psicoloxía pola Universidade de California en Berkeley en 1968 e ten un doutoramento en medicina Universidade de Novo México en 1972.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA para participar como científico na misión STS-40, dirixida a facer investigación biomédica. Pasou un total de 9,99 días no espazo.
Rally Cidade de Narón de 2013
O Rally Cidade de Narón de 2013 foi a edición 26º e a quinta rolda da tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 8 e o 9 de xuño e contou cun itinerario composto por oito treitos sobre asfalto.
Enrique García Rey
Enrique García Rey, nado en Senra (Ortigueira) en 1927 e finado en Pedro Muñoz (Cidade Real) o 24 de febreiro de 1990, foi un director de banda e compositor galego.
Traxectoria
Sobriño do músico e director de bandas Luis Rey Cortés. Foi músico da banda do Rexemento de Infantería Isabel la Católica da Coruña. Iniciou a súa carreira dirixindo a Banda de música de Goiás, de onde pasou, en 1951, a dirixir a Banda de música de Vilatuxe elevando a súa calidade musical ata conseguir un conxunto con éxito. Tamén se dedicou á composición producindo o pasodobre "Vilatuxe", "Brisas Galaicas", e "Rapsodia Galega nº 1". De Vilatuxe pasou a Merza para dirixir a Banda Artística de Merza. Alí seguiu compoñendo: a muiñeira "Canta Merza", o pasodobre "Ortigueira" e a xota galega "Churrusqueira".
En 1963 deixou Merza para substituír a Antonio Baquero na dirección da Banda Municipal de Redondela. En 1967 pasou a dirixiu a banda municipal de Pedro Muñoz (Cidade Real) transformándoa nunha das mellores de Castela-A Mancha. O concello recoñeceu o seu labor dándolle o seu nome a unha praza da capital municipal e un grupo de músicos puxo o seu nome a unha agrupación musical, a Asociación Musical Enrique García Rey.
A finais de 1981 regresou definitivamente a Galicia como director colexiado en Sarria onde dirixiu tamén a Coral Polifónica Meigas e Trasgos, fundada en 1971.
Vida persoal
Casou con Felisa García Bermúdez con quen tivo dous fillos, Enrique Manuel e Félix, tamén ten tres netos, Francisco Javier, Carlos Enrique e Marcos.
Apieae
Apieae é unha tribo de plantas pertencente á familia Apiaceae, subfamilia Apioideae.
Lamb of God
Lamb of God é unha banda estadounidense de heavy metal procedente de Richmond, Virxinia. Formada no ano 1994 como Burn the Priest, o grupo está composto polo baixista John Campbell, o batería Chris Adler, o vocalista Randy Blythe, e os guitarristas Mark Morton e Willie Adler. A banda está considerada un importante membro do movemento new wave of American heavy metal.
Dende a súa formación Lamb of God editou oito álbums de estudio, un álbum ao vivo, un recompilatorio e tres DVDs. Durante toda a súa carreira a banda vendeu case dous millóns de discos só nos Estados Unidos, onde ten un álbum certificado ouro pola RIAA. En 2010 e 2011 o grupo foi nomeado nos premios Grammy por cancións do seu traballo de 2009 Wrath. En 2016 foron nomeados novamente pola súa canción "512". Lamb of God xirou co Ozzfest dúas veces e dende 2008 ata 2010 formou parte da World Magnetic Tour de Metallica.
Pandulfo II de Salerno
Pandulfo II, nado en Capo Colonna e finado o 13 de xullo de 982, foi príncipe longobardo de Salerno do 981 ao 982
Traxectoria
Foio segundo da estirpe dos príncipes de Capua. Sucedeu ao seu pai Pandulfo Testa de Ferro, quen establecera a división do seu vasto dominio entre os seus dous fillos, Pandulfo e Landulfo.
Pandulfo II foi hostigado inmediatamente polo duque Mansón I de Amalfi, que xa no 981 o deu botado do trono e obtivera o recoñecemento imperial como novo príncipe de Salerno.
Pandulfo foi onda o seu irmán, quen mentres tanto perdera o dominio beneventano ficando como soberano só sobre Capua, e uníronse ambos ao exército imperial de Odón II en Calabria.
RCDE Stadium
O RCDE Stadium, ata 2014 coñecido como Estadi Cornellà-El Prat, é un estadio de fútbol, propiedade do RCD Espanyol, situado no límite entre os concellos de Cornellà de Llobregat e El Prat de Llobregat, na provincia de Barcelona.
Inaugurado o 2 de agosto de 2009, é un estadio de categoría 4, a máxima outorgada pola UEFA, e ten unha capacidade para 40.500 espectadores, todos en bancadas cubertas, coa posibilidade dunha ampliación futura. O recinto ocupa unha superficie de 182.000 m² dos que 36.000 m² corresponden ao estadio.
Historia
En 2002 o club adquiriu os terreos -unha parcela de 18,2 hectáreas- por 360.000 euros e o 1,9% do capital social do club (150.000 euros). Tras seis anos de obras, cun custo de 65 millóns de euros, o 5 de xuño de 2009 tivo lugar o simbólico acto de entrega de chaves ao RCD Espanyol.
O partido inaugural disputouse o domingo 2 de agosto de 2009 entre o Espanyol e o Liverpool cun resultado favorable aos locais de 3-0, marcando o primeiro gol da historia deste estadio o asturiano Luis García, os outros dous tantos foron obra do israelí Ben Sahar. Daniel Jarque xogou o seu primeiro partido como capitán e tamén foi o último, xa que o futbolista falecía días despois na concentración do seu equipo en Italia.
Esteban Granero, do Real Madrid, foi o xogador que marcou o primeiro gol en competición oficial no novo estadio, o 12 de setembro de 2009 no primeiro partido de Liga do Espanyol en casa, correspondente á segunda xornada.
Power8 Stadium
En xuño de 2014 o Espanyol anunciou que o estadio pasaría a chamarse Power8 Stadium despois dun acordo con esa marca comercial, encargada de prover tecnoloxía ao sector das apostas deportivas. O club branquiazul cedeu os dereitos de nome do estadio e unha serie de activos comerciais durante as próximas 7 tempadas a cambio de 5,5 millóns de euros anuais. En maio de 2015 fíxose público que centenares de investidores da China e Taiwán denunciaran a Power8 por unha estafa piramidal, e en outubro dese ano a empresa entrou en proceso de liquidación. O 29 de decembro de 2015 o Espanyol fixo público un comunicado no que daba por liquidado o contrato de patrocinio con Power8 e anunciaba que, á espera de atopar un novo patrocinador, o estadio pasaba a chamarse RCDE Stadium.
Características
miniatura|300px|Panorámica do interior do estadio.
Medio ambiente
O RCDE Stadium é un dos primeiros campos de Europa na utilización de enerxía limpa. Xerando un aforro enerxético, utilizando tecnoloxía innovadora para reducir e rendibilizar os consumos de auga e electricidade.
En concreto a enerxía solar que serve para o autoabastecimiento como para a venda dos excedentes enerxéticos non consumidos. Para iso, sobre a cuberta alóxanse placas fotovoltáicas.
Viabilidade económica do proxecto
A viabilidade do proxecto fundaméntase nun acordo coa empresa LAR (39 millóns), para financiar o 50% do investimento fotovoltaico, ademais dunha ampliación de capital e diversos acordos de patrocinio que aínda non se cubriron. Segundo Morlanes, directivo do RCDE: "todas as empresas que participan no proxecto están obrigadas a ser patrocinadoras do club". En febreiro de 2008 o grupo Acciona Immobiliària quedou co 100% do centro comercial.
Finalmente, a obra que requiriu maior capital foi a construción, que tivo un custo de 44,189 millóns de euros, 20 millóns por urbanizar a zona, 1,017 millóns en seguridade e saúde e control de calidade, e 7,1 millóns en revisións de prezos.
Espazo memorial
En xaneiro de 2008 o club presentou o proxecto de creación dun cemiterio no interior dunha das esquinas do novo estadio, que podería ser utilizado por calquera socio que así o desexara. Este proxecto xa é unha realidade e os socios poden enterrar as súas cinsas detrás dunhas baldosas de cerámica colocadas nas paredes, con fotografías do equipo. Os socios tamén dispoñen dunhas placas co seu nome. Entre esas placas atopamos a de Dani Jarque.
Transporte público
A 500 metros do RCDE Stadium atópase a estación Cornellà-Riera de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya, na que paran trens das liñas L8, S33, S4, S8, R5 e R6, todas con orixe na Plaça d'Espanya de Barcelona.
Mansón I de Amalfi
Traxectoria
Fillo do duque Serxio, foi o máis grande soberano independente do ducado de Amalfi, que rexeu durante case medio século. As crónicas chámano tamén Mansón III.
Chousa, Camboño, Lousame
Chousa é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Escudo do Líbano
O escudo do Líbano (شعار لبنان) é un dos símbolos nacionais do país. Consta dun escudo vermello cunha banda branca e un cedro do Líbano no medio. É moi semellante á bandeira do Líbano.
Galería de imaxes de Muros
Galería de imaxes do concello de Muros na provincia da Coruña. dereita|444px
Naomi Osaka
Naomi Osaka ou Ōsaka Naomi (en 大坂 なおみ), nada en Chūō-ku (Osaca) o 16 de outubro de 1997 é unha tenista xaponesa. Osaka foi a número 1 do mundo da Women's Tennis Association (WTA), e é a primeira xogadora asiática que o logrou en categoría individual.
Nada no Xapón, filla de pai haitiano e nai xaponesa, vive nos Estados Unidos dende os tres anos. Comezou a ser coñecida con dezaseis anos cando venceu a antiga campioa do US Open Samantha Stosur no seu debut na WTA Tour. Dous anos despois, chegou á súa primeira final da WTA no Pan Pacific Open do Xapón (2016), co que entrou nas 50 primeiras da clasificación. Osaka revelouse como unha gran tenista en 2018, ao gañar o seu primeiro título WTA no Indian Wells Open. En setembro de 2018 gañou o Aberto dos Estados Unidos vencendo a Serena Williams na final, converténdose na primeira tenista xaponesa que gañaba un torneo individual do Grand Slam.
Osaka é coñecida pola súa orixe multiétnica e a súa personalidade tímida. Na pista ten un xogo agresivo cun poderoso servizo que pode acadar os 200 km/h, un dos dez máis rápidos da historia do tenis feminino.
Obús
O termo obús pode referirse a:
Operación Rosario
miniatura|250px|Soldados arxentinos en Stanley. A Operación Rosario (anteriormente Operación Azul) foi a primeira das operacións tácticas programadas pola Arxentina co obxectivo de retomar o control da capital das illas Malvinas, Stanley, que posteriormente se chamou Porto Arxentino. A Operación Rosario consistía nunha serie de accións de intensidade crecente encamiñadas á recuperación arxentina das illas Malvinas, Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur, que se conseguirían en sentido inverso (de Leste a Oeste e de menor a maior relevancia política), iniciándose da maneira máis discreta posible e culminando coa toma do arquipélago das Illas Malvinas e da súa capital, mediante un asalto directo, pero sen causar baixas ó inimigo para evitar unha futura reacción militar británica.
O 30 de marzo de 1982 a Xunta militar ordenou a posta en marcha do operativo, fixando como data de execución o 1 de abril. Os efectivos que terían ó seu cargo a execución deste plan eran a Frota de Mar, a Aviación Naval e o 2° Batallón de Infantaría de Mariña da Armada Arxentina; o Rexemento de Infantaría 25 do Exército Arxentino e avións C-130 Hércules da Forza Aérea Arxentina, baixo o mando do Almirante Carlos Büsser.
A capital colonial Stanley, rebautizada tras a recuperación Porto Arxentino, estaba defendida por un destacamento dun setenta infantes de mariña ademais de polo menos 25 milicianos da Falkland Defence Force; a toma levouse a cabo rápida e efectivamente, aínda que un dos oficiais que lideraban as tropas, o capitán de corveta Pedro Edgardo Giachino, foi a única baixa mortal do enfrontamento.
Os británicos rendéronse oficialmente ás 9:30 a. m., logo de tres horas de esporádicos combates, que tiveron lugar especialmente ó redor da casa de goberno das illas. A intención da Arxentina era estabelecer rapidamente unha mellor comunicación aérea e marítima entre as illas e o continente, para facilitar o envío de tropas que reforzasen a defensa e así disuadir ó Reino Unido de ulteriores accións. O gobernador colonial das illas, Rex Hunt, e os prisioneiros militares foron inmediatamente repatriados ó Reino Unido por vía aérea.
Paralelamente, outras forzas levaban a cabo a chamada Operación Georgias, destinada á recuperación dos portos Grytviken e Leith, nas illas Xeorxias do Sur. Como resposta, o goberno británico lanzou a Operación Corporate, comandada conxuntamente polo almirante John Woodward e o xeneral Jeremy Moore.
Terneuzen
Terneuzen é unha cidade e un concello ao suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia, no medio do Flandres Zelandés. Con arredor de 55.000 habitantes é o concello máis populoso de Zelandia.
Núcleos de poboación
miniatura|esquerda|140px|Casa do Concello miniatura|esquerda|140px|Vista da cidade
A cidade de Terneuzen
A cidade de Terneuzen, atópase na beira sur do estuario Westerschelde. Pódese chegar dende o resto dos Países Baixos a través do túnel Westerschelde, que abriu as súas portas en marzo de 2003.
A tradición afirma que foi Terneuzen foi unha vez o fogar do lendario Holandés Errante (The Flying Dutchman), Van der Decken, un capitán que maldiciu a Deus e foi condenado a sucar os mares para sempre, como se describe na novela de Frederick Marryat, O buque pantasma e a ópera de Richard Wagner.
Recibiu en 1584 os dereitos de cidade. Antes de 1877, a cidade era chamada a miúdo Neuzen.
Fotorreceptor (bioloxía)
Xeneralidades
En bioloxía, segundo o contexto, o termo fotorreceptor pode designar a:
Neuronas fotorreceptoras
miniatura|200px|Estrutura dos conos e dos bastóns.
Clases de neuronas fotorrecpetoras
As neuronas fotorreceptoras poden, grazas á súa capacidade de adaptación, responder ás moi débiles intensidades luminosas que entran no ollo (en condicións experimentais precisas, un só fotón pode ser suficiente para estimulals). Existen dous tipos:
(Ver tamén célula ganglionar retinal fotosensible).
Propiedades funcionais das neuronas fotorreceptoras
As neuronas fotorreceptoras converten, por un proceso fotoquímico, a enerxía luminosa nun sinal neuroquímico. Teñen a característica fisiolóxica de estaren continuamente activadas en ausencia de estímulos. A resposta analóxica dos fotorreceptores á potencia luminosa segue aproximadamente unha lei logarítmica.
Transmiten esta actividade a través das súas sinapses coas células bipolares e horizontais, de tal maneira que a actividade destas células na superficie retiniana forman unha imaxe. Este sinal propágase entón a través das células bipolares até as células ganglionares. As células horizontais e as amácrinas desempeñan un papel importante propagando o sinal lateralmente na retina.
Antonio Pensado
Antonio Pensado Plágaro, nado en Coristanco o 23 de agosto de 1956, é un político galego do PPdeG exalcalde de Coristanco.
Traxectoria
Funcionario da Cámara Agraria. Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro en Coristanco pola CPG do alcalde Manuel Remuiñán Cancela. Tralo apoio do alcalde á moción de censura do PSdeG-PSOE na Deputación da Coruña en xuño de 1989, el e outros 3 edís da CPG mostráronse en contra e constituíron o comité local do PPdeG, ante o cal foron expulsados do goberno. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Coristanco, mentres que Remuiñán encabezou a lista do PSdeG-PSOE, sendo elixido alcalde con maioría simple e gobernando nun primeiro lugar co independente Bautista García Rama, para logo cambialo apoio deste en 1993 polo do outro independente Bautista Fernández Gómez, que se había afiliado ao PPdeG. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións con maioría absoluta, ata que no ano 2015 perde a maioría absoluta e a alcaldía en favor do candidato de Terra Galega Amancio Lavandeira, que contou co apoio do BNG e do PSdeG.
Defensor da implantación do proxecto da Mina de Corcoesto, chegou a viaxar a Bruxelas xunto a directivos da compañía canadense Edgewater Exploration para sacala adiante. O 18 de xuño de 2014 foi imputado por supostos delitos de malversación de fondos públicos, prevaricación e abuso de influencias , no marco da investigación  da Operación Pataca e tras rexistros da Policia Xudicial e Garda Civil no Concello coristanqués.
En agosto de 2017 apoia xunto con todo o grupo do PPdeG unha moción de censura contra Amancio Lavandeira, a cal fixo alcalde ao edil socialista Abraham Gerpe que foi expulsado do seu partido por esta operación, mentres que os edís populares tamén abandoaron o seu partido, polo que constituíron un goberno independente co novo alcalde. Porén, apenas un ano despois abandona o goberno e nun principio regresa á disciplina do PPdeG, asistindo á proclamación do novo candidato popular, Juan García Pose, en setembro de 2018. Finalmente opta por encabezar un partido independente, a Agrupación Local de Veciños de Coristanco, coa cal concorre nas municipais de 2019, logrando tan só 2 concelleiros e sendo a terceira forza por detrás de PPdeG e Terra Galega, polo que se situou na oposición. En xaneiro de 2022 foi condenado por prevaricación, ante o cal dimitiu como concelleiro no mes de xuño.
Río Segre
260px|miniatura|O Segre ao paso por [[Lleida]] miniatura|dereita|275px|Gráfica do réxime do Segre, na estación da Seu d'Urgell.
O río Segre é un curso fluvial, afluente do río Ebro pola súa beira esquerda, que desde o nacemento até a desembocadura, logo de 265 km de curso, atravesa territorios de dous países: Francia e España.
A Pasaxe, Camposancos, A Guarda
A Pasaxe é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2014 tiña 157 habitantes (80 homes e 77 mulleres).
Descrición
Na Pasaxe, bañada polo Río Miño, hai unha estación ornitolóxica, un estaleiro e un peirao, onde atraca o transbordador internacional que cruza a Caminha, Portugal.
Neste mesmo lugar está o Colexio Apóstolo Santiago dos Padres Xesuítas, hoxe en ruínas, xermolo das universidades de Deusto e Comillas, que foi campo de concentración durante a Guerra Civil Española.
Río Segre
Afluentes principais
Desde o nacemento até a desembocadura os tributarios principais son:
Evangelista Boni
Evangelista Boni, O.F.M.Cap., nado o 14 de setembro de 1829 en Pistoia e finado o 19 de agosto de 1897 foi un relixioso católico latino italiano.
Río Segre
Poboacións nas ribeiras
Destacan as seguintes poboacións situadas nas súas beiras: Puigcerdà, La Seu d'Urgell, Balaguer, Lleida, Aitona, Seròs e Mequinensa
Evangelista Boni
Traxectoria
Naceu en Pistoia, na diocese de Pistoia e Prato, o 14 de setembro de 1829. Entrou na Orde dos Freires Menores Capuchinos.
Río Segre
Economía
Nas augas do Segre érguense os encoros de Oliana, Rialb e Sant Llorenç de Montgai.
Do seu leito saen diversas canles e regos: a canle de Urgell, cos seus diversos ramais; a canle de Balaguer; a canle de Seròs, a canle de Aragón e Cataluña etc.
Evangelista Boni
Traxectoria
O 7 de xuño de 1872 foi nomeado bispo de Zante e Cefalonia. Recibiu a consagración episcopal en Roma, o 25 de xullo do mesmo ano, de mans do cardeal Fabio Maria Asquini.
O 23 de xaneiro de 1885 foi nomeado arcebispo metropolitano de Corfú. Permaneceu no cargo até o seu pasamento o 19 de agosto de 1897.
Distincións
Foi nomeado prelado doméstico de Súa Santidade León XIII. Foi tamén distinguido coa Cruz de Ouro da Orde do Salvador.
Milenarismo
miniatura|Comparacións das interpretacións milenaristas cristiáns. O milenarismo, palabra que provén do latín millenium, designa a doutrina relixiosa retirada da Biblia (Apocalipse 20, v. 1 a 10) que anuncia o regreso de Xesuscristo para constituír un reino con duración de mil anos; segundo isto, Cristo viría antes do último combate contra o Mal, a condena do diaño ao perder toda a súa influencia para a eternidade e o Xuízo Universal. Tivo influencia na Igrexa do século II da era cristiá, na Idade Media, e finalmente entre os protestantes.
Historia e características
Os milenaristas cristiáns baseábanse na interpretación dunha pasaxe do libro da Apocalipse de Xoán (20: 1-3) e da Segunda epístola de Pedro (3:13). Os principais representantes desta doutrina foron Papías de Hierápolis, Xustino Mártir, Ireneo de Lión, Tertuliano e Lactancio.
Por volta do ano 1000, o milenarismo adquiriu unha forza renovada ao se estender a crenza da chegada do xuízo final, coincidindo cos mil anos da presenza do cristianismo na Terra.
No século XV, Dolcino de Novara capitaneou un movemento denominado milenarista, do que foi o profeta. Xa na Idade Moderna, o dominico Girolamo Savonarola, denantes de ser queimado na fogueira en 1498, proclamou Florencia como a nova Xerusalén.
A caída do Imperio Romano de Oriente provocou interpretacións milenaristas; tamén a descuberta de América foi entendida como un signo da chegada dos tempos profetizados por San Xoán.
O dominico Francisco de la Cruz, condenado a morrer na fogueira en 1578, predicou o traslado do papa a Lima, outra nova Xerusalén; autoproclamouse o "terceiro David" e enunciou a chegada dun "terceiro Testamento".
En plena Idade Moderna, Isaac Newton, escribiu sobre a antiga profecía e fixo cálculo sobre a súa culminación.
En 1595 publicáronse as Profecías de Malaquías, presuntamente datadas do século XII, de carácter apocalíptico.
Frederick Jackson Turner
Traxectoria
Naceu en Portage, Wisconsin, Turner graduouse na Universidade de Wisconsin en 1884, onde foi membro da fraternidade de Phi Kappa PSI, e gañou o doutoramento en historia na Universidade Johns Hopkins en 1890 cunha tese sobre o comercio da pel de Wisconsin. Como profesor da historia en Wisconsin (1890-1910) e Harvard (1910-1922), Turner ensinou aos homes que dominaron os programas americanos da historia. A súa énfase na importancia que tivo a fronteira na formación do carácter americano influenciou a interpretación atopada en milleiros de historias académicas. O seu modelo do seccionalismo como composto de forzas sociais, tales como pertenza étnica e propiedade de terreo, deu ós historiadores as ferramentas para utilizar a historia social como para documentar o progreso social, económico e político en historia americana.
Frederick Jackson Turner recórdase hoxe pola súa "tese da fronteira", que se deu a coñecer por primeira vez o 12 de xullo de 1893 nunha conferencia lida en Chicago para a Asociación Histórica Americana, el indicou que o espírito e o éxito dos Estados Unidos lígase directamente á extensión do territorio cara ao oeste.
Ana Pérez Ventura
Ana Pérez Ventura vive e traballa en París, Francia.
Traxectoria
Estudou na facultade de belas artes de Pontevedra, na Universidade de Vigo, entre 1999 e 2004, onde se formou na especialidade de pintura. Entre 2004 e 2008, estudou no Conservatorio superior de música de Vigo, onde gañou un diploma superior en música na especialidade de piano.
En 2008, Ana matriculados na Universidade de París-Sorbona e obtivo un máster en música e musicoloxía en 2011, áreas nas que opera e que son os seus temas de estudo e de expresión artística dende o inicio dos seus estudos de posgrao.
Caicos Central
Caicos Central, tamén chamada Gran Caicos, (en inglés:Middle Caicos ou Grand Caicos) é a illa máis grande das illas Turks e Caicos. Ao oeste, está separado de Caicos do Norte polo Juniper Hole, e ao leste, de Caicos do Leste polo Lorimer Creek, ambos son pasaxes estreitas que só permiten o paso de pequenas embarcacións.
A illa é coñecida polo seu extenso sistema de covas e polos seus importantes sitios arqueolóxicos indíxenas lucaiáns. A illa está conectada a Caicos do Norte a través dun camiño.
Xeografía
Caicos Central ten unha superficie de 144,2 km², por encima da marca da marea alta, e de 294,1 km² en marea baixa. A diferenza entre os dous valores que non se contabiliza ao medir a superficie. A poboación estimada era de 468 habitantes en 2006. Forma parte do distrito de Caicos do Norte e Caicos Central.
As áreas naturais destacables son o pintoresco porto de Mudjin, situado na ribeira norte e as covas de Conch Bar. Na parte oriental das illas atópanse as ruínas da plantación de Haulover. Hai polo menos 38 sitios lucaians en Caicos Central. Escavacións recentes revelaron que Caicos Central era probablemente o principal asentamento dos lucaios nos subtropicos. As probas de asentamentos lucaios datan do 750 d.C e os arqueólogos cren que ata 4.000 indios vivían na illa.
Poboación
A poboación residente de Caicos Central estímase en 275 habitantes. Caicos Central perdeu case a metade da súa poboación desde 2006, cando vivían alí 408 persoas, é a menos poboada de todas as illas habitadas das Illas Caicos.
Asentamentos de Caicos Central
Hai tres localidades en Caicos Central, de leste a oeste:
Lorimers
Situada no extremo medio nordés da Illa, esta vila interior está situada ao longo da entrada da lagoa. É a máis pequena das tres aldeas de Caicos Central.
Bambarra
Situada ao leste do Conch Bar a aproximadamente media milla no interior, esta aldea é o segundo asentamento máis grande de Caicos Central. É notable como a única cidade do arquipélago de Turks e Caicos que ten un nome de procedencia africana. Con boa reputación, a vila fundouse por superviventes do buque escravista español Trouvadore que afundiu preto de Caicos Central en 1842.
Conch Bar
A maior das tres aldeas de Caicos Central, Conch Bar é a sede do aeroporto da illa, a escola primaria e as súas oficinas gobernamentais. Un parque nacional nas covas de Conch Bar alberga o maior sistema de covas por riba da auga nas Bahamas. As covas de pedra calcaria foron utilizadas como mina de guano durante a década de 1880. Os artefactos indíxenas dos lucaios e os restos esqueléticos de animais foron descubertos polas escavacións, pero non foron conservados.
O Corral de Abaixo, Camboño, Lousame
O Corral de Abaixo é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Primeira división española 1973/74
A tempada 1973/74 da Primeira división española de fútbol, que foi a 43ª edición do campionato, comezou o 1 de setembro de 1973 e rematou o 20 de maio de 1974.
O FC Barcelona logrou o seu noveno campionato, rompendo unha seca ligueira de catorce anos.
Participantes e estadios
Participaron dezaoito equipos.
Galería de imaxes de Arbo
Galería de imaxes do concello de Arbo na provincia de Pontevedra.
Un futuro diferente
Un futuro diferente (ドラゴンボールZ 絶望への反抗!!残された超戦士・悟飯とトランクス) é un episodio especial do anime Dragon Ball dirixido por Yoshihiro Ueda que foi estreado en 1993.
Sinopse
Nun futuro non moi distante, Son Gohanda e Toranks loitan para acabar cos terríbeis androides que aterrorizan o mundo. Os androides C-17 e C-18 derrotaron todos os compañeiros de Son Goku despois de que este morrese dunha doenza do corazón. Toranks pasa a ter como mestre a Son Gohanda que, infelizmente, tamén acaba sendo morto polos androides. Despois de tres anos, Toranks, coa axuda da súa nai Bulma, constrúe unha máquina do tempo, na cal retorna ao pasado para acabar cos androides.
Personaxes
Voces de dobraxe da versión orixinal xaponesa:
William T. Blodgett
William T. Blodgett ou William Tilden Blodgett, nado no ano 1823 en Nova York e finado o 4 de novembro de 1875, foi un empresario e coleccionista de arte da cidade de Nova York que tivo un papel decisivo na fundación do Museo Metropolitano de Arte.
Traxectoria
Estivo activo na guerra civil americana e organizou o Club da Liga da Unión de Nova York e a Feira sanitaria para recadar fondos para os feridos. Fundou o xornal The Nation e foi un líder no establecemento do Museo Americano de Historia Natural. En 1869 foi membro fundador do comité para formar o Museo Metropolitano de Arte (Met), pertencera ao comité de selección das obras americanas para seren presentadas na exposición francesa de 1867 e xa que logo, en 1870 sabía o suficiente para adquirir pinturas no estranxeiro para o museo recentemente fundado.
Comprou un total de 174 cadros que financiou xunto con John Taylor Johnson e aproximadamente a metade desta «compra de 1871» atópase aínda no museo.
Algunhas destas obras son:
Galería de imaxes de personalidades da política de Galicia
Galería de imaxes de personalidades da política de Galicia.
Moncef Marzouki
Traxectoria
Cursou os seus estudos secundarios no Colexio Sadiki entre 1957 e 1961. Durante a independencia do país, os vaivéns da política enviaron á súa familia ao exilio en Tánxer, onde o seu pai, que era partidario de Salah Ben Youssef, inimigo declarado de Habib Burguiba, refuxiouse. Foi en Tánxer onde rematou os seus estudos secundarios.
Gañador do premio xeral de Bacharelato do ano 1963 desde o Liceo Francés de Tanger, recibiu unha bolsa universitaria para proseguir os seus estudos en Francia, onde se gradúa en medicina pola Universidade de Estrasburgo en 1973, especializándose en medicina interna, neuroloxía e saúde pública. De 1981 a 2000 exerceu como profesor de medicina comunitaria na Universidade de Sousse de Tunes.
Ao seu regreso a Tunisia no 1979, comezou o seu compromiso en favor dos dereitos humanos a partir de 1980, ao entrar na Liga tunisiana dos dereitos humanos. É elixido en 1985 durante o terceiro congreso membro do seu comité directivo e máis tarde, en 1987, como vicepresidente de formación pública e formación de militantes. No 1989 é elixido por unanimidade como presidente da liga.
Con todo, o 14 de xuño de 1992, a organización disolveuse debido á súa oposición a unha nova lei de asociacións. Marzouki crea entón, en 1993, o Conseil national pour les libertés en Tunisie (Consello nacional para as liberdades en Tunisia), que é declarada ilegal. A liga é novamente legalizada en marzo de 1993, pero debido a distintas presións, Marzouki anuncia despois do congreso de febreiro de 1994, a súa decisión de non optar a ningún cargo no seo da organización e critica os compromisos co réxime.
Opositor ao réxime de Ben Ali
Decidiu presentar a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 1994. Con todo, non consegue reunir o número de firmas necesarias para poder participar nas mesmas e será mesmo encadeado e retirado o seu pasaporte.
De 1989 a 1997 é así mesmo membro do comité director da Organización árabe dos dereitos humanos con base no Cairo e membro activo da sección tunisiana de Amnistía Internacional. É designado presidente da comisión árabe dos dereitos humanos entre 1996 e 2000, e portavoz do Conseil national pour les libertés en Tunisie (Consello nacional para as liberdades en Tunisia), posto que exerceu desde o 10 de decembro de 1998 até o 16 de febreiro de 2001.
Preside desde o 25 de xullo de 2001 o Congrès pour a République, partido que fundou e que non foi recoñecido polas autoridades tunisianas até a Revolución tunisiana. Defende o estado de dereito, as liberdades fundamentais e a igualdade de sexos, denunciando a miseria social e a desigualdade rexional. De ideas esquerdistas, iniciou en 2003 un achegamento co Partido do Renacemento, movemento que el cualifica de «conservador cunha connotación relixiosa», coa firma da Declaración de Tunisia.
O 17 de xaneiro de 2011 anunciou a súa candidatura ás presidenciais, despois de que o deposto presidente Ben Ali fuxísese. Marzouki regresou do seu exilio ao día seguinte. O 8 de marzo anunciouse a legalización do seu partido.
Nas eleccións da Asemblea constituínte do 23 de outubro de 2011, primeira eleccións ceibes desde a independencia do país, o seu partido obtén o segundo posto en número de escanos, detrás do partido islamita Ennahda. Durante a campaña, reafirmou a identidade arábigo-musulmá do país, acusando os seus adversarios de ser a vella esquerda francófona, totalmente desconectada dos verdadeiros problemas do país
Presidencia da República
O 22 de novembro de 2011 anúnciase a súa candidatura á presidencia, dentro do marco do acordo tripartito entre o Partido do renacemento, o Forum démocratique pour le travail et les libertés (Ettakatol) e o CPR. É elixido o día 12 con 153 votos a favor, tres en contra, dúas abstencións e 44 votos en branco, sucedendo así a Fouad Mebazaa, que exercía interinamente. Toma as súas funcións ao día seguinte, despois dunha cerimonia oficial no palacio presidencial de Cartago, onde foi recibido polo presidente saínte. Dimitiu o mesmo día da presidencia do seu partido, conforme á lei provisonal dos poderes públicos, e cedeu a presidencia do mesmo a Abderraouf Ayadi.
Irene Garrido
miniatura|Papeleta dos candidatos do [[Partido Popular|PP ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.]] Irene Garrido Valenzuela, nada en Madrid o 29 de marzo de 1960, é unha economista e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Aos dez anos trasladouse a Vigo. Licenciouse e posteriormente doutorouse en Economía pola Universidade de Santiago. Conseguiu a praza de profesora titular nesa mesma área, pero na Universidade de Vigo, onde foi directora do departamento de Economía financeira e Contabilidade. En 2010 foi designada como representante do Partido Popular no consello de administración de Caixanova.
En 2011 concorreu nas listas do PPdeG ao Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra, onde resultou elixida. Logo de tres anos na cámara baixa foi designada presidenta do Instituto de Crédito Oficial, a primeira muller en ostentar ese cargo na historia da institución de financiamento público. Un ano despois dimitiu para presentarse de novo na candidatura do PPdeG pola provincia de Pontevedra, neste caso nas xerais de 2015, nunha lista que foi encabezada tamén por tres mulleres, Ana Pastor de número 1, Garrido de 2, e Pilar Rojo de 3.
Revalidou a posición nas listas nas eleccións xerais de 2016, e volveu saír deputada. A finais dese ano foi escollida para ocupar o posto de Secretaria de Estado de Economía e Apoio á empresa, no ministerio de Economía dirixido por Luis de Guindos.
Vida persoal
É irmá de Fernando Garrido Valenzuela, quen fora deputado e conselleiro da Xunta, e que en 2011 era presidente do Padroado do Parque Nacional das Illas Atlánticas. Ademais é curmá de Alfonso Rueda e irmá de Javier Garrido Valenzuela, quen foi presidente dos promotores inmobiliarios de Galicia.
Crons, Camboño, Lousame
Crons é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
O Corral de Arriba, Camboño, Lousame
O Corral de Arriba é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Perdiendo el Norte
Perdiendo el Norte é un filme español de comedia dirixido por Nacho G. Velilla que foi estreado no 2015. Está protagonizado polos actores Yon González e Julián López xunto con Blanca Suárez.
Sinopse
Hugo e Braulio son dous rapaces con formación universitaria que fartos de non atopar traballo en España, deciden emigrar a Alemaña seguindo os cantos de serea dun programa de televisión. Axiña descubrirán que perseguir o soño alemán pode ter moito de pesadelo.
Joaquín Becerra Armesto
Joaquín Becerra Armesto, nado o 20 de outubro de 1829 en Castro de Rei e finado en Ferrol o 19 de decembro de 1896, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Gonzalo Becerra Llamas e Carmen Armesto, irmán de Manuel e José Becerra Armesto. Foi Comandante de Artillería. Encadrado no Partido Liberal e seguidor de Montero Ríos, foi deputado a Cortes polo distrito de Celanova (1872 e 1881-1884) e por Ferrol (1884-1886). Foi elixido Senador pola provincia de Pontevedra (1889-1890) e pola da Coruña (1898-1899). Volveu ser elixido deputado por Ferrol nas eleccións de 1899 e 1901.
Parada
O topónimo Parada pode referirse a:
Noosfera
A noosfera é un concepto filosófico desenvolto e popularizado polo filósofo e xesuíta francés Pierre Teilhard de Chardin e o bioxeoquímico ucraíno Vladimir Vernadsky. Vernadsky definiu a noosfera como un novo estado da biosfera, describindoo como a "esfera planetaria da mente". A noosfera representa o nivel superior do desenvolvemento da biosfera, sendo o seu factor definitorio o desenvolvemento das actividades racionais da humanidade. O termo deriva dos vocablos gregos noos (νόος ), mente, e esfera (σφαῖρα), de xeito análogo a biosfera, atmosfera ou litosfera.
Guión (informática)
En informática, un guión -en inglés script- é un conxunto de ordes ou instrucións, sentenzas de control, xeralmente almacenadas nun ficheiro de texto simple.
As linguaxes interpretadas ou linguaxes de guionizado vanse interpretando e executando para realizar diversas tarefas como combinar compoñentes, realizar pequenos programas, realizar tarefas no sistema operativo etc.
Baby blues (homónimos)
A expresión inglesa Baby blues pódese referir a:
Obús (grupo musical)
Obús é un grupo español de música rock con orixe en Madrid, fundado a comezos dos anos 80.
Hatebreed
Hatebreed é unha banda estadounidense de hardcore punk procedente de Bridgeport, Connecticut, formada en 1994. O grupo leva publicados sete álbums de estudio, sendo o máis recente The Concrete Confessional, editado en maio de 2016. O seu estilo musical mestura influencia do hardcore punk e do heavy metal e está considerada unha banda importante dentro da escena hardcore, ademais de considerarse parte da escena metal.
Hailuoto
Hailuoto (en finés) ou Karlö (en sueco) é unha illa e unha municipalidade da rexión de Ostrobotnia do Norte, Finlandia. Ten 202,26 km² e 989 habitantes segundo o censo de 2012. A lingua predominante no municipio é o finés, falado polo 99 % da poboación. Situada no Golfo de Botnia, enfronte da cidade Oulu, á que está unida por un ferri.
Obús (grupo musical)
Historia
Nos primeiros meses de 1980 dous mozos madrileños, Juan Luis Serrano e Francisco Laguna, baixista e guitarrista, que xa coincidiran en outras formacións como Red Box e Madrid 20, decidiron formar Obús. Para completar o grupo chamaron o persusionista Manolo Caño (Mazo).
Así continuaron ata abril de 1981, mes no que Manolo Caño foi substituído por Fernando Sánchez; asemade incorpórase Fortu Sánchez como vocalista. Ata ese intre os encargados de poñerlle voz ás cancións eran Juan Luis e Paco.
Obús gañou a terceira edición do concurso de rock Villa de Madrid, o que lles serviu para asinar o seu primeiro contrato discográfico con Chapa Discos.
En xullo de 1981 entraron no estudio e comezaron a gravar o seu primeiro álbum, "Prepárate", producido por Tino Casal e Luis Soler, contando coa colaboración de Luis Cobos.
Nada máis ver a luz, o disco catapultou o grupo á fama, chegando ao número un de Los 40 Principales.
En 1984 chegoulles o momento da consagración co lanzamento do seu terceiro disco, "El Que Más", gravado nos Mediterráneo Studios de Eivisa, coa axuda do enxeñeiro de Judas Priest.
En 1987 tiñan suficientes cancións como para dicidirse a gravar un dobre disco en directo, "En directo" 21-2-87. Aínda que a música heavy en España ía perdendo forza, Obús volveu en 1996 aos escenarios e en absoluto silencio comezaron a compoñer novos temas, que se viron reflectidos no seu regreso discográfico, en outubro do 2000, co disco "Desde el fondo del abismo".
Dende xuño de 2004 o grupo conta cun novo baixista, Nacho García. En setembro de 2006 publicouse un novo disco recompilatorio.
Valluércanes
Valluércanes é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 79 habitantes (INE 2012).
Polígono industrial das Somozas
O polígono industrial das Somozas foi creado por Xestur A Coruña e inaugurado en 1993. Ten autorización para actividade industrial e comercial. A súa superficie é de 884.000 metros cadrados.
Ten sede nel unha fábrica de Gamesa, Sogarisa, Desguaces Armonía e Soluciones Poligráficas.
A Eirexa, Camboño, Lousame
A Eirexa é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Enzo Coloni Racing Car Systems
Coloni Motorsport tamén coñecido Scuderia Coloni, foi un equipo de automobilismo italiano. Fundado por Enzo Coloni en 1982, o equipo participou na Fórmula Tres entre 1983 e 1986, antes de participar na Fórmula Un como Enzo Coloni Racing Sistemas Car entre e. Fixeron 82 intentos para tomar parte nunha carreira de Fórmula Un, pero só cualificaron 14 veces. Desde entón, baixo a dirección do fillo de Enzo Coloni Paolo, o equipo tivo éxito na Fórmula Tres, Fórmula 3000 e GP2 Series. Entre 2006 e 2009 o equipo correu baixo o nome de Fisichella Motor Sport, co apoio do piloto de Fórmula Un Giancarlo Fisichella.
Orixes do equipo
O equipo foi fundado en 1983 por Enzo Coloni, un piloto de carreiras de Perugia, Italia. Coloni competiu durante a década de 1970 e logo de participar na serie italiana de Fórmula 3 durante varios anos, gañou o título de pilotos en 1982 cando tiña 36 anos. Antes diso, Coloni, que tamén se chamaba "o lobo" (un alcumo que máis tarde se reflectiría no logo da súa compañía), tamén participara en dúas carreiras de Fórmula Dúas, unha en 1980 co equipo de San Remo e outra en 1982 co equipo Minardi. A finais de 1982, retirouse dás carreiras en activo e comezou a xestión do seu propio equipo, inicialmente un equipo italiano de Fórmula Tres.
Fórmula Tres e Fórmula 3000 (1983-1986)
O éxito chegoulle case de inmediato, o equipo gañou o campionato de Fórmula 3 italiana de 1984 con Ivan Capelli. En 1986, Coloni Motorsport apareceu na Fórmula 3000, participaron cun anticuado March 85B cos pilotos Nicola Larini e Gabriele Tarquini. O intento na Fórmula 3000 non tivo éxito. No entanto, o equipo preparábase para participar o ano seguinte na Fórmula Un.
Coloni-Ford (1987-1989)
O anuncio da FIA de que os turbos prohibiríanse na Fórmula Un a partir de, facendo o deporte máis accesible, foi o detonante para que Enzo Coloni entrara na categoría. Enzo Coloni Racing Car Systems fixo a súa primeira aparición na Fórmula Un no Gran Premio de Italia de 1987 en setembro de 1987. O FC187 pintado de amarelo, impulsado por un motor Cosworth DFZ preparado por Novamotor, era unha máquina sinxela deseñada polo ex deseñador de Dallara Roberto Ori. O propio Coloni realizara a unidade shake-down, pero Nicola Larini foi o piloto de carreiras. Obviamente o coche non estaba listo e Larini non cualificou. Na seguinte carreira Gran Premio de Portugal de 1987 non se presentaron, o italiano cualificouse por primeira vez na seguinte carreira, o Gran Premio de España de 1987, aínda que problemas mecánicos provocaron que non terminara. O equipo decidiu non participar en máis carreiras ese ano, polo que a retirada de Larini no Gran Premio de España significou o fin da súa primeira tempada. Foron, por suposto, décimo sextos e últimos no Campionato de Construtores.
A tempada de Fórmula Un de foi a primeira tempada completa do equipo e comezou ben. Aínda que o "novo" FC188 era case idéntico ao seu predecesor, o novo piloto de Coloni Gabriele Tarquini clasificouse con regularidade e terminou oitavo no Gran Premio do Canadá. Resultou ser o mellor resultado de Coloni na Fórmula Un. Debido á escaseza de fondos fíxose moi pouco traballo de desenvolvemento durante o ano. O rendemento do equipo sufriu, e como resultado a cualificación ou precualificación xa non eran certas. O equipo non anotou ningún punto este ano, terminando de novo décimo quinto, por diante dos equipos Osella, o novo EuroBrun e Zakspeed.
miniatura|esquerda| O Coloni de [[Coloni FC188|FC188B presentouse no 2008.]]
Aínda que faltaba presuposto para 1989, Coloni presentou dous coches para Roberto Moreno e o francés recentemente fichado Pierre-Henri Raphanel. Os FC188Bs eran unha actualización do coche de 1987, pero eran difíciles de manexar, e ao redor do 20 km/h máis lentos que o resto da grella. Con todo, ambos pilotos foron capaces de cualificarse no Gran Premio de Mónaco de 1989. Esta foi a única participación nunha carreira dos Coloni na primeira parte da tempada. No Canadá, Coloni presentou un novo coche (o Coloni C3), que foi deseñado polo antigo deseñador de AGS Christian Vanderpleyn. O C3 era basicamente un bo deseño, pero de novo o equipo non tiña cartos para probalo. Isto significou que a miúdo o equipo non atopara os axustes adecuados para cada carreira. O equipo non puido cualificarse na maior parte do resto da tempada, só Roberto Moreno logrouno en tres ocasións, o debut do Coloni C3 no Gran Premio do Canadá de 1989, o Gran Premio do Reino Unido de 1989 e o Gran Premio de Portugal, nos postos 26º, 23º e 15º, respectivamente, en Estoril presentou un novo alerón. Por desgraza para o equipo, chocou con Eddie Cheever no warm-up  e tivo que usar o coche de reserva. Non terminou a carreira porque o motor explotou logo de varias voltas. Como os resultados non chegaron, o equipo reduciuse ao longo do ano. Vanderpleyn deixou o equipo en setembro, Enzo Coloni fíxose cargo da enxeñería, pero como era de esperar isto non trouxo ningunha mellora. Tampouco o fixo o novo piloto Enrico Bertaggia que substituíu a Raphanel nas últimas carreiras. O equipo terminou igual, 18º e último con Zakspeed, porque o equipo EuroBrun nunca cualificou ese ano. O Gran Premio de Portugal resultou ser a última cualificación para un coche Coloni.