cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Gustav Jung
Relación con Freud
A súa relación con Sigmund Freud consolidouse en 1907. En 1908, Jung participou no primeiro Congreso de psicanálise, realizado en Salzburgo. Nesa ocasión, foi nomeado director da publicación Anuario Internacional de Investigación Psicolóxica e Psicoterapéutica (Jahrbuch für psychoanalytische und psychopathologische Forschungen). Ao ano seguinte, acompañou a Freud e a Ferenczi na súa viaxe aos Estados Unidos, onde realizou conferencias na Universidade de Clark en Worcester, Massachusetts, e recibiu un doutoramento honoris causa. Foi por eses días cando Freud nomeou a Jung o seu "sucesor e príncipe herdeiro". esquerda|miniatura|233px|Fotografía pintada a man de Carl Gustav Jung en 1910, durante a súa visita a EE.UU.
No Congreso de Nuremberg (1910), Jung sería designado presidente da recentemente fundada Asociación Psicanalítica Internacional (API). Con todo, ao ano seguinte, durante o Congreso Psicanalítico celebrado en Weimar, apareceron os primeiros síntomas de disensión á mantenta da concepción da libido. Cara a 1912, no curso de varias conferencias en Nova York, despois de que Jung publicase Transformacións e Símbolos da Libido (Wandlungen und Symbole der Libido), a diverxencia teórica alcanzara niveis intolerables. Pronto estarían enfrontándose, cada un atribuíndo ao outro a incapacidade de admitir o seu erro. En novembro dese ano, produciuse o último encontro persoal entre ambos psicanalistas. No Congreso de Múnic (1913) as diferenzas fixéronse de coñecemento público. Jung renunciou a seguir dirixindo o Anuario, mentres escribía Teoría da Psicanálise.
A continuación reprodúcese un extracto da misiva que Freud enviou a Jung en 1913, en medio da crise que afectaba a relación entre ambos: a imaxe de abaixo corresponde precisamente a esta carta; parte do texto traducido é o que aparece resaltado no orixinal. miniatura|300px|dereita|Manuscrito orixinal da carta de Freud a Jung (1913)
Escalada bélica e posguerra
Seguidamente, en 1914, o psiquiatra suízo dimitiu do seu cargo na API e organizou, xunto con Alphonse Maeder, as bases da chamada escola de Zúric. Logo do episodio de ruptura, Jung experimentou un período de turbulencia emocional, exacerbado polas noticias emerxentes da Gran Guerra (primeira guerra mundial), que tiveron sobre el un efecto devastador, aínda cando radicase na Suíza neutral. Henri Ellenberger cualificou a experiencia de Jung como unha “enfermidade creativa” e comparouna co mesmo período para Freud, ao que definiu en termos de neurastenia e histeria.
No curso da primeira posguerra, Jung converteuse nun viaxeiro do mundo, grazas aos copiosos fondos que obtivo polas vendas dos seus libros, honorarios e cartos percibidos por alcanzar o status senior nas institucións médicas para as que traballaba. Pouco despois, percorreu amplamente o norte de África. A mediados dos anos 1920, visitou Novo México, onde tomou contacto con grupos nativos (en particular, os indios pobo), e conviviu con eles procurando coñecer de preto a súa cultura. Pouco despois, partiría cara a Kenya e Uganda. Foi nesa etapa cando Jung escribiu unha das súas obras fundamentais, e probablemente a máis coñecida entre todas as súas: Tipos Psicolóxicos, na que desenvolveu extensivamente a súa teoría da personalidade.
Réxime nazi e últimos anos
dereita|miniatura|300px|Primeira fileira:[[Sigmund Freud, Stanley Hall, Carl Gustav Jung; segunda fileira: Abraham Brill, Ernest Jones, Sandor Ferenczi. Universidade de Clark, Massachusetts, Estados Unidos de América, setembro de 1909]] En 1930, Jung foi nomeado presidente honorario da Asociación Alemá de Psicoterapia e, en 1933, profesor de psicoloxía médica na Universidade Politécnica Federal de Zúric. Tralo ascenso de Adolf Hitler ao poder, ese mesmo ano, a mencionada asociación, á que se adheriran diversos psicoterapeutas xudeus, foi disolta e absorbida por outra máis grande, de alcance internacional, con Jung presidente: a Sociedade Médica de Psicoterapia.
O feito de que Jung aceptase ser presidente honorario da Sociedade Médica de Psicoterapia e director da Revista de Psicoterapia (Zentralblatt fur Psychotherapie), ambas de presunta matriz nazi, foi utilizado como un dos argumentos ao momento de atribuírselle inclinacións pro-nazis e antisemitas. Estas acusacións ensombrecerían a súa carreira até a fin dos seus días, malia os desmentidos, dando lugar a unha discusión que aínda hoxe permanece irresoluta.
En 1938, ditou a Cátedra Terry (Terry Lectures) na Universidade Harvard, presentando o seu traballo Psicoloxía e Relixión. Poucos meses despois, comezaría a segunda guerra mundial. Foi por eses tempos cando visitou India, onde renovou a súa axenda de prioridades, guiado pola convicción de que debía prestar máis atención á espiritualidade de Oriente. Os seus traballos tardíos mostran efectivamente un profundo interese na tradición oculta deste hemisferio e no Cristianismo esotérico e, especialmente, na alquimia.
Xa en 1903, Jung casou con Emma Rauschenbach, con quen tería cinco fillos. O matrimonio estendeuse ata a morte da súa esposa en 1955, pero non estivo exento de momentos de crises, sobre todo por mor das relacións extramaritais que Jung sostivo con Sabina Spielrein e Toni Wolff. Jung continuou publicando libros até o final da súa vida, incluíndo un traballo que mostra o seu interese póstumo nos OVNI como fenómeno psicolóxico de masas. Tamén gozou da breve pero frutífera amizade do Pai Victor White, sacerdote católico inglés con quen mantivo correspondencia trala publicación do controvertido estudo sobre o Libro de Job (intitulado Resposta a Job). Carl Gustav Jung morrería o 6 de xuño de 1961, tras unha curta enfermidade, na súa casa xunto ao lago de Zúric, no apracible poboado de Küsnacht, Suíza, aos 86 anos de idade.
Psicoloxía junguiana
dereita|211px|miniatura|Mandala do buda Shakyamuni, pintura tibetana: esta clase de imaxes proceden, segundo Jung, dun modelo arquetípico común a todas as culturas. Frecuentemente fálase de psicanálise junguiana, pero a denominación máis correcta para referir esta teoría e a súa metodoloxía é Psicoloxía analítica ou dos complexos. Aínda que Jung era remiso a fundar unha escola de psicoloxía —atribúeselle a frase: Grazas a deus, son Jung; non un junguiano—, de feito, desenvolveu un estilo distintivo na forma de estudar o comportamento humano. Desde os seus primeiros anos, traballando nun hospital suízo con pacientes psicóticos, e colaborando con Sigmund Freud e a comunidade psicanalítica, puido apreciar de preto a complexidade das enfermidades mentais. Fascinado por tales experiencias (e estimulado polas vicisitudes da súa vida persoal) dedicou a súa obra á exploración destas temáticas.
Tales manifestacións remiten, segundo a súa hipótese, a determinados patróns, aos que chamou arquetipos. Jung chegou a comparar os arquetipos co que en etoloxía denomínase patrón de comportamento (ou pauta de comportamento), extrapolando este concepto, dende o campo dos instintos á complexidade da conduta humana finalista. Os arquetipos modelarían a forma en que a consciencia humana pode experimentar o mundo e autopercibirse; ademais, levarían implícitos a matriz de respostas posibles que é posible observar, nun momento determinado, na conduta particular dun suxeito. Neste sentido, Jung sostiña que os arquetipos actúan en todos os homes, o que lle permitiu postular a existencia dun inconsciente colectivo.
O home accedería a esa dinámica inconsciente en virtude da experiencia subxectiva destes símbolos, a cal é mediada profusamente polos soños, a arte, a relixión, os dramas psicolóxicos representados nas relacións interpersoais, e os propósitos íntimos. Jung sostiña a importancia de profundar no coñecemento desa linguaxe simbólica para consolidar a preeminencia da consciencia individual sobre as potencias inconscientes. En ton poético, sostiña que este proceso de individuación (principium individuationis) só é viable cando se deu resposta á pregunta: Cal é o mito que ti vives?. Consideraba, por outra banda, que estes aspectos da vida anímica están relativamente marxinados do sistema de crenzas da mentalidade moderna occidental.
Perspectiva
A nivel teórico, o comezo da separación de Jung respecto de Freud produciuse cando o primeiro extrapolou o concepto de libido máis aló das cuestións netamente sexuais. A noción de libido que empregaba o psiquiatra suízo, aludía máis ben a unha idea de enerxía psíquica en abstracto, cuxa orixe e cuxo destino non eran exclusivamente sexuais. Jung foi prolífico en acuñar termos que xa son típicos en psicanálise, e en psicoloxía en xeral, tales como: complexo (e máis especificamente: complexo de Electra), introversión, extraversión, inconsciente colectivo, arquetipo, individuación.
As súas investigacións a miúdo se adentraron en terreos aparentemente afastados do seu, como a alquimia (Psicoloxía e Relixión, 1937; Psicoloxía e Alquimia, 1944); profundando no estudo de conceptos como inconsciente colectivo, arquetipo (como fundamento para a existencia de mitos universalmente repetidos), ou si-mesmo (ente distinto do «eu», que alude á integridade do suxeito e abarca o seu inconsciente). Definiu, así mesmo, os tipos básicos de introvertido e extravertido. A heterodoxia deste autor valeulle xuízos contrapostos, que abarcan dende a indiferenza á admiración.
Como se mencionou, un concepto chave na súa obra é o de inconsciente colectivo, ao que Jung consideraba constituído por arquetipos. Exemplos destes arquetipos son a máscara, a sombra, a besta, a bruxa, o heroe, o animus e o anima. Tamén identificaba como arquetípicas certas imaxes en concreto, como as representacións do mandala. Para elaborar o seu concepto de arquetipo, Jung inspirouse na reiteración de motivos ou temas en diversas mitoloxías das máis remotas culturas: creu achar temas comúns inconscientes, que a humanidade reiterou apenas con lixeiras variantes, segundo as circunstancias.
Influencia
Criticouse a Jung pola súa presunta adhesión a un neolamarckismo. Moitas veces atribuíuselle a noción de que os arquetipos foron caracteres adquiridos, que logo puideron herdarse, na liña de tese como as de Michurin e Lisenko. No entanto, o propio Jung enfatizou que tales interpretacións dos seus postulados eran incorrectas.
Os conceptos quizabes máis recoñecidos da psicoloxía junguiana son os de introversión e extraversión, manados da súa teoría dos Tipos Psicolóxicos. A mesma tivo bastante aceptación, sentando as bases para o desenvolvemento ulterior de probas psicométricas, mediante as cales procúrase valorar, en termos cuantitativos, as características psicolóxicas dos individuos.
As máis importantes son o MBTI (acrónimo inglés de Myers-Briggs Type Indicator —"Inventario tipolóxico de Myers-Briggs") e Socionics; ademais da batería de test de David Keirsey. Á dereita, móstranse resultados xurdidos de correlacionar os tipos psicolóxicos e cinco grandes trazos da personalidade, avaliados en probas estándar.
Jung intentou dar base científica a varios dos seus postulados, aínda que en moitos casos non achou os medios para conseguilo. Tal é o que intentaba cando suscitou o principio de sincronicidade (principio polo cal algúns pretenden explicar a suposta eficacia das mancias). Contrariando o que moitos supoñen, na mesma obra en que presentou esa hipótese (A Interpretación da Natureza e a Psique: traballo conxunto co físico Wolfgang Ernst Pauli), Jung descartaba de plano a solvencia metodolóxica de disciplinas como a astroloxía. Gran parte dos movementos que na actualidade denomínanse junguianos (particularmente aqueles que asimilaron as crenzas New Age), defenden argumentos que estarían en aberta contradición coas ideas orixinais do autor.
Ademais das súas importantes achegas á psicoloxía, a influencia de Jung estendeuse a outros campos en ocasións máis inesperados. Un exemplo é a súa indirecta colaboración na xénese da coñecida agrupación Alcólicos Anónimos. Un paciente seu, Rowland H., padecía alcolismo crónico, e cando todos os demais métodos fallaron, Jung comunicoulle que a súa recuperación era practicamente imposible a non ser que o enfocara desde un punto de vista centrado na espiritualidade e a experiencia mística. Rowland seguiu este consello e redescubriu o cristianismo evanxélico, difundindo trala súa recuperación devanditas ideas entre persoas aqueixadas de alcolismo, entre elas o que sería futuro co-fundador de Alcólicos Anónimos, Bill Wilson.
Obras completas
As obras completas de Jung publicáronse en alemán en 18 volumes co título de Gesammelte Werke entre 1958 e 1981.
Lavandula angustifolia
A Lavandula angustifolia Mill. 1768, tamén chamada Lavandula vera DC. 1815 ou Lavandula officinalis Chaix 1786 é unha especie do xénero Lavandula. Varios nomes latinos que demostran o interese que lle manifestou a farmacia hai moito tempo (officinalis) e que detallan os seus aspectos morfolóxicos (angustifolia : “con follas angostas”). En galego pódese denominar lavanda, nome que tamén recibe todo o xénero.
A Lavandula angustifolia forma pequenas matas con sumidades floridas curtas sen ramificacións. Dado que a súa espiga floral pode ter varios aspectos tanto na súa forma como na súa cor, poderase utilizar o termo “lavanda angustifolia de poboación”.
Descrición
Presenta follas opostas, simples, enteiras e pinnatífidas. Posúe inflorescencias de tipo verticilastro dispostas en pisos separados ao longo do eixo florífero, axilados por brácteas "florais", e unha coroa de brácteas que aparecen no alto da inflorescencia, cuxa función é atraer os insectos polinizadores.
As flores son de cor azul-violácea, pequenas, cun cáliz tubular, case actinomorfo, acostelado con 5 dentes curtos e un apéndice romboidal na parte superior. A corola é bilabiada, co labio superior recto, ergueito, formado por dous lóbulos. O labio inferior é trilobado. Posúen catro estames, didínamos e o ovario dividido en catro partes. O froito preséntase en tetranúcula.
A planta florea no verán e a colla das flores para uso medicinal lévase a cabo nos meses de xullo e agosto.
Cultivo
Esta planta é endémica da rexión mediterránea occidental e reprodúcese por sementes, é dicir, naturalmente. Non se pode atopar brava noutra parte do mundo. A Lavandula angustifolia atura ben o frío e os terreos que máis lle corresponden áchanse entre 800 metros de altitude e 1400 metros ou máis alto.
Uso
A Lavandula angustifolia na súa forma de aceite esencial serve para o tratamento de:
- Os insomnios (2 a 3 gotas sobre o traveseiro), a irritabilidade (difusión no ar), as dores de cabeza (masaxar as tempas), o estrés (5 a 6 gotas no baño). A Lavandula angustifolia é calmante.
- As feridas e queimaduras (1 a 2 gotas), o eccema seco (2 a 3 gotas nun cacho de algodón e pasar sobre as placas sen fretar), as escamas, as queimaduras do sol, as picadas de insectos. A Lavandula angustifolia é desinfectante e cicatrizante.
- Os arrefriados e a sinusite (1 a 2 gotas por inhalar en auga quente). A Lavandula angustifolia é antiinfeccioso.
- As dores de gorxa (1 a 2 gotas sobre unha pedra de azucre o unha culler de mel).
- As contraccións e reumatismos (fretar cunhas gotas na zona). A lavanda é relaxante e calma a dor.
- Os piollos (1 gota detrás das orellas en prevención), os parasitos intestinais (1 gota nunha pedra de azucre en cura de 3 días). A Lavandula angustifolia é antiparasitario.
Uso da flor
Apáñanse os extremos dos talos ao principio da floración coas flores azuis ou violetas. Cando se enxuguen poden facerse moitas cousas con elas, como:
Variedades e sinonimia
miniatura|right|Lavandula angustifolia 'subsp. angustifolia'. De Francia a Italia. 'subsp. pyrenaica' (DC.) Guinea, Bot. J. Linn. Soc. 65: 263 (1972). Dos Pireneos e norte de España.
Molécula de adhesión celular
As moléculas de adhesión celular (CAM polas súas siglas en inglés de Cell Adhesion Molecule) son proteínas transmembrana presentes na superficie de moitas células, que facilitan a unión dunhas células con outras ou coa matriz extracelular, proceso chamado adhesión celular. Estas proteínas son tipicamente receptores transmembrana compostos por tres dominios: un dominio intracelular que interacciona co citoesqueleto, un dominio transmembrana, e un dominio extracelular que interacciona con outras CAMs do mesmo tipo (unión homofílica) ou con outras CAMs da matriz extracelular (unión heterofílica).
Función
Entre as funcións das moléculas de adhesión celular están a ensamblaxe e interconexión de varios sistemas de vertebrados, o mantemento da integración dos tecidos, curación de feridas, movementos morfoxenéticos, migracións celulares, e metástases. Participan no tráfico de linfocitos entre os órganos de produción, maduración e tecidos. A adhesión leucocitaria increméntase en sitios de inflamación local; isto favorece o rodamento celular de leucocitos sobre as células endoteliais próximas aos focos de inflamación.
A adhesión celular nos leucocitos é un proceso aleatorio e a unión entre células xeralmente é feble, pero en presenza de substancias inflamatorias activadoras esta unión convértese nunha adhesión forte e os leucocitos migran a través das células endoteliais por medio dun proceso coñecido como diapédese. Estes procesos permítenlles aos leucocitos chegar á matriz extracelular e ao tecido diana para así atacar a infección.
Tipo inmunoglobulina
As moléculas de adhesión celular tipo inmunoglobulina poden ser homofílicas ou heterofílicas, polo que poden unirse ás integrinas ou a outras inmuunoglobulinas diferentes. Pertencen a esta familia as seguintes:
Tipo integrina
As integrinas son unha familia de CAMs heterofílicas que se unen ás CAMs tipo inmunoglobulina ou á matriz extracelular. Forman heterodímeros que se compoñen de dúas subunidades unidas de modo non covalente denominadas alfa e beta. Describíronse 18 subunidades alfa que se combinan con 9 subunidades beta para dar lugar a 24 tipos de integrina diferentes, aínda que non se producen todas as combinacións posibles entre as subunidades alfa e beta.
Luiz Carlos Prates
Luiz Carlos Prates, nado en Santiago, Río Grande do Sur (Brasil), o 26 de xaneiro de 1943 é un escritor, conferenciante, ensaísta, xornalista e psicólogo brasileiro.
Molécula de adhesión celular
Tipo cadherina
As cadherinas son unha familia de CAMs homofílicas dependentes de calcio. Os membros máis importantes desta familia son a E-cadherina (epitelial), a P-cadherina (placentaria) e a N-cadherina (neuronal). As E-cadherinas forman dímeros que se unen a outros dímeros semellantes en células adxacentes. As N-cadherinas encóntranse no tecido nervioso, o cristalino do ollo e as células musculares esqueléticas e cardíacas.
Luiz Carlos Prates
Traxectoria
Prates, fillo único, viviu até os sete anos nunha herdade na súa cidade natal en Río Grande do Sul. Posteriormente, trasladouse a Santa María, no mesmo estado, onde pasou a adolescencia
Molécula de adhesión celular
Tipo selectina
As selectinas son unha familia de CAMs heterofílicas dependentes de calcio que se unen a carbohidratos fucosilados, como por exemplo, os das mucinas. Os tres membros máis representativos desta familia son a E-selectina (endotelial), a L-selectina (leucocitaria) e a P-selectina (plaquetaria). O ligando mellor caracterizado destas tres selectinas é a molécula PSGL-1, que é unha glicoproteína tipo mucina expresada en todas as células sanguíneas da serie branca. Na inflamación as selectinas L e E median o primeiro contacto entre os neutrófilos ou os monocitos e o endotelio. A expresión das selectinas é estimulada por mediadores como a histamina e o factor de necrose tumoral α.
Luiz Carlos Prates
Traxectoria
Comezou a súa carreira nos anos 60 como locutor deportivo de Rádio Porto Alegre. Entre 1964 e 1969 foi correspondente no Brasil da U.S. Voz América.
Molécula de adhesión celular
Tipo receptor de homing de linfocitos
As CAMs do tipo receptor de homing de linfocitos tamén son coñecidas como adresinas (do inglés address). Son proteínas cun alto grao de glicosilación. As tres proteínas máis características desta familia son GLYCAM-1, CD44 e MadCAM-1. A GlyCAM-1 actúa como ligando para a L-selectina, a CD44 do ácido hialurónico.
Luiz Carlos Prates
Traxectoria
Licenciouse en psicoloxía nos anos 70 na Pontificia Universidade Católica do Río Grande do Sur.
Foi comentarista deportivo en catro campionatos do mundo de fútbol: de 1978 a 1990.
En 1981 mudouse entre Criciúma e Florianópolis, no estado de Santa Catarina, onde traballou en TV Eldorado e TV Record. En 1983 converteuse en coordinador deportivo de RBS TV, onde comentou partidos de fútbol e converteuse en comentarista. De 2011 a 2015 traballou en SBT Santa Catarina.
Dende abril de 2018, traballa co Grupo Comunicações RIC.
Gontán de Abaixo, Quende, Abadín
Gontán de Abaixo é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Xunto con Gontán de Arriba tiña 70 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 32 eran homes e 38 eran mulleres.
Eleccións municipais en Santa Comba
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Santa Comba dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Santa Comba]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Santa Comba desde a aprobación da Constitución de 1978.
The Guardian
The Guardian é un xornal británico propiedade de Guardian Media Group. Publícase de luns a sábado en formato Berliner. Ata 1959 foi chamado The Manchester Guardian, reflectindo as súas orixes locais. O xornal aínda segue sendo coñecido por este nome especialmente en América do Norte, aínda que ten a súa base en Londres desde 1964 (con servizos de imprenta tanto en Manchester como en Londres).
Foi o primeiro xornal británico en imprimir en formato Berliner. En novembro de 2005 The Guardian tivo unha media de 378.618 exemplares vendidos, comparado cos 904.955 exemplares de Daily Telegraph, os 692.581 de The Times e 261.193 de The Independent O xornal coñécese ás veces como "The Grauniad" como resultado de frecuentes erros tipográficos.
Estafeta de Santiago
Estafeta de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1813 e 1814.
Historia e características
Estruturado en seccións: artigos doutrinais, de opinión e comunicados, noticias de España, noticias do estranxeiro, Cortes, avisos, etc., e deu conta das festas e tradicións relixiosas. Utilizou a inxuria para atacar as ideas liberais, a Constitución e as Cortes, pedindo o seu peche, e foi defensor do credo católico, apostólico e romano, da infalibilidade da Igrexa, da Inquisición e dos privilexios e estruturas políticas absolutistas.
Publicou números extraordinarios, e cesou a súa edición o 2 de setembro de 1814, cando desapareceron os liberais galegos.
Xunta de Galicia de 2016
miniatura|Conselleiros da Xunta de Galicia en setembro de 2018. Tralas eleccións do ano 2016 a Xunta de Galicia non variou con respecto á súa composición do ano 2015. O goberno da Xunta está formado polo presidente, vicepresidente e 8 consellarías, todas elas rexidas por membros do PPdeG.
Esta foi a composición da Xunta e os seus titulares:
En setembro de 2018, o presidente Feijóo levou a cabo unha remodelación das consellarías e modificou as competencias dalgunhas delas, que quedaron deste xeito:
Orhan I
Orhan ou Orkhan, nado en Sogut en 1281 e finado en Bursa en 1362, foi bei (príncipe) do recentemente formado Imperio Otomán, coñecido entón como a tribo dos Osmanlís, entre 1326 e 1362. Era fillo do bei Osman I Gazi, fundador de dito imperio. Cando morreu, o Imperio tiña unha extensión de 95.000 km².
Tivo cinco fillos:
Traxectoria
Orhan conquistou a maior parte do oriente da Anatolia e tomou parte nas intrigas do decadente Imperio Bizantino ao casar con Teodora Cantacuzeno, filla de Xoán VI Cantacuzeno, entón titor do emperador Xoán V Paleólogo. Como prezo deste prestixioso matrimonio, axudou a Cantacuzeno a derrocar a Xoán V e os seus rexentes. En 1354 o fillo de Orhan, Süleyman Paşa, ocupou Gallipoli (evacuada pola súa poboación grega a raíz dun terremoto), facilitando ao Estado otomán unha cabeza de ponte en Europa continental.
Blues
O blues é un estilo musical vocal e instrumental que evolucionou dos espirituais, cánticos e cancións de traballo afroamericanos e ten a súa raíz estilística na África Occidental. O blues foi a maior influencia da música popular occidental e americana, con expresión no ragtime, jazz, nas big bands, rhythm and blues, rock and roll e na música country, como tamén na música pop convencional e ata na música clásica moderna.
Este xénero desenvolveuse a través das espirituais, cancións de oración, cancións de traballo, rimas inglesas, baladas escocesas e irlandesas narradas e berros de campo. A utilización das notas do blues e a importancia dos patróns de chamada e resposta, tanto na música como nas letras, son indicativos da herdanza africana-occidental deste xénero. Un trazo característico do blues é o uso extensivo das técnicas "expresivas" da guitarra (bend, vibrato, slide) e da harmónica (cros harp), que posteriormente influirían en solos de estilos como o rock. As cancións de blues son máis líricas que narrativas; o cantante tenta expresar sentimentos en lugar de contar historias, onde polo xeral se manifestan emocións tales como a tristeza ou a melancolía, a miúdo debido a problemas no amor. Isto lógrase musicalmente, utilizando as técnicas vocais como «o melisma (soster unha soa sílaba a través de varios lanzamentos), técnicas rítmicas como a sincopación e técnicas instrumentais como afogar ou dobrar cordas de guitarra no colo ou aplicar unha coitela metálica ou colo de botella ás cordas da guitarra para crear un son de xemido».
Etimoloxía
A frase the blues fai referencia aos blue devils (diaños azuis ou espíritos caídos), a depresión e a tristeza. Unha das primeiras referencias a the blues pode atoparse na farsa Blue Devils, a farce in one act (1798) de George Colman.
Malia que a frase, na música afroamericana, poida ter un significado máis antigo testemuñouse que en 1912, en Memphis (Tennessee) o músico W. C. Handy xa utilizaba (no seu tema «Memphis Blues» ) o termo the blues para referirse a un estado de ánimo depresivo.
Características principais
Todas as cancións do blues presentan un momento de guitarra xa sexa longo ou curto; o canto é opcional. Os xéneros asociados ao blues comparten un pequeno número de características similares, debido a que este xénero musical adopta a súa forma das características persoais de cada artista que o interpreta. Con todo, existen unha serie de características que estaban presentes moito antes da creación do blues moderno.
Unha das primeiras formas de música coñecida que garda similitude co blues, correspóndese cos berros de chamada e resposta, os cales se definiron como «expresións funcionais dun estilo con acompañamento ou harmonía e afastados da formalidade de calquera estrutura musical». Unha forma deste estilo pre-blues púidose escoitar nos queixumes, ou berros de campo de escravos, os cales tomaron a forma de «cancións dun só intérprete con contido emocional».
O blues, hoxe en día, pódese definir como un xénero musical baseado tanto nunha estrutura harmónica europea como na tradición de chamada e resposta da África occidental e transformado nunha interacción entre voz e guitarra.
Moitos dos elementos do blues, como o patrón de chamada e resposta e a utilización das notas de blues, poden atoparse nas raíces da música africana; Sylviane Diouf sinala algunhas características determinantes do blues, como son o uso de melismas e unha entoación nasal, que poden suxerir a conexión entre a música da África Occidental e o blues. O etnomusicólogo Gerhard Kubik poida que fose o primeiro en afirmar que certos elementos do blues teñen as súas raíces na música islámica da parte central e occidental de África.
Kubik tamén apuntou que a técnica Mississippi de tocar a guitarra, mediante unha coitela afiada (utilizada por W. C. Handy), corresponde a un tipo de técnica musical similar usada en certas culturas da África central e occidental. O diddley bow -o cal se pensa que foi moi común en todo o sur dos Estados Unidos durante os primeiros anos do século XX-, é unha derivación dun instrumento africano, o cal é moi probable que axudase na transferencia de técnicas nos primeiros comezos do blues.
A música blues adoptou máis adiante elementos do ethiopian airs, minstrel shows e espirituais negros, incluíndo instrumentación e acompañamento harmónico. O xénero tamén está relacionado co ragtime, o cal se desenvolveu pola mesma época, aínda que o blues «preservou mellor os patróns melódicos da música africana».
Cancións blues deste período, como as de Leadbelly ou as de Henry Thomas mostran unha ampla variedade de estruturas, converténdose nas máis habituais as formas musicais de doce, oito ou dezaseis compases, baseadas nos acordes tónicos, subdominantes e dominantes. As raíces da que hoxe en día se coñece como a estrutura blues de doce compases, están documentadas na historia oral e nas partituras das comunidades afroamericanas que habitaban as rexións do baixo Mississippi, na rúa Beale de Memphis e nas bandas brancas de Nova Orleáns.
Letras
A forma orixinal das letras de blues consistiu, probablemente, nunha única liña repetida tres veces. Máis adiante, a estrutura actual, baseada nunha única repetición dunha liña seguida por unha liña final, converteuse en estándar. Estas liñas adoitaban ser cantadas seguindo un patrón máis próximo a unha conversación rítmica que a unha melodía.
Os primeiros blues, con frecuencia, tomaban a forma dunha narración a cal adoitaba transmitir mediante a voz do cantante as súas penas persoais nun mundo de crúa realidade: «un amor perdido, a crueldade dos axentes de policía, a opresión dos brancos e os tempos difíciles». Gran parte dos blues máis antigos conteñen letras máis realistas a diferenza da maioría da música popular que se gravaba por aqueles tempos; por exemplo, a canción «Down in the Alley» de Memphis Minnie, trata sobre unha prostituta que mantén relacións sexuais cun home nun canellón.
Este tipo de música denominouse gut-bucket blues, un termo que facía referencia a un instrumento musical caseiro (con forma de baixo) fabricado a partir dun cubo de metal o cal era utilizado para limpar os intestinos dos porcos para preparar chinchulín (un tipo de comida que se asociaba coa escravitude). Os blues gut-bucket adoitaban ser depresivos e trataban sobre as relacións ásperas e difíciles, da mala sorte e dos malos tempos; debido a este tipo de cancións, e ás rúas onde se interpretaban, a música blues adquiriu mala reputación, chegando a ser criticada por predicadores e fregueses.
A pesar de que o blues adoitaba asociarse con miseria e opresión, tamén pode adquirir tinguiduras cómicas ou humorísticas, e en moitos casos, connotacións sexuais.
Do estilo ao xénero
Durante as primeiras décadas do século XX, a música blues non estaba claramente definida en termos de progresión de acordes. Había unha gran cantidade de temas blues que utilizaban unha estrutura de oito compases, como «How Long Blues», «Trouble in Mind», e «Key to the Highway» do músico Big Bill Broonzy. Tamén se podían atopar temas blues con estrutura de dezaseis compases, como no tema instrumental de Ray Charles «Sweet 16 Bars» e no de Herbie Hancock «Watermelon Man». Tamén podían atoparse estruturas de compases menos frecuentes, como a progresión de nove compases do tema de Howlin' Wolf «Sitting on Top of the World». O desenvolvemento básico dunha composición blues de doce compases reflíctese no estándar de progresión harmónica de doce compases, nun compás de 4/4 ou (raramente) nun compás de 2/4. Os temas blues lentos adoitan tocarse nun compás de 12/8 (4 pulsos por compás, con 3 subdivisións por cada pulso).
Cara aos anos trinta, o blues cunha estrutura de doce compases estandarizouse. Os acordes blues asociados a unha estrutura blues de doce compases adoitan estar compostos normalmente por tres acordes distintos, os cales son tocados a través dun esquema de doce compases:
No gráfico superior, os números romanos indican os graos de progresión; no caso de que se interprete nunha tonalidade de fa, os acordes serían os seguintes:
No exemplo anterior, fa é o acorde tónico e si é o acorde subdominante. A maioría do tempo cada acorde é tocado dentro da estrutura de sétima dominante. Frecuentemente, o último acorde adoita ser o turnaround dominante (nos exemplos anteriores corresponde á V ou a do) creando a transición ao principio da seguinte progresión.
miniatura|200px|Partitura musical de «Saint Louis Blues» composto por [[W. C. Handy (1914).]]
Melódicamente, a música blues está marcada polo uso de terceiras menores, quintas diminuídas e sétimas menores (as chamadas notas de blues) da escala maior correspondente. Estes tons das escalas poden substituír os tons naturais das escalas ou engadirse ás mesmas escalas, como no caso da escala pentatónica menor de blues, onde a terceira e sétima menores substitúen ás maiores e a quinta diminuída engádense entre a cuartas e a quinta xustas. Mentres que a progresión harmónica da estrutura de doce compases foi utilizada durante séculos, un dos aspectos máis revolucionarios do blues foi o uso frecuente das terceiras, as sétimas e mesmo das quintas na melodía, xunto co crushing (tocar dúas notas adxacentes ao mesmo tempo, por exemplo como as segundas diminuídas) e o sliding (similar ás notas de adorno).
Mentres que un músico clásico adoita tocar unha nota de adorno distintivamente, un cantante de blues, ou un harmonicista, tocará glissando, «golpeando as dúas notas para soltar a continuación a 'nota de adorno'». Nas progresións de acordes do blues, os acordes tónicos, subdominantes e dominantes adoitan tocarse como sétimas dominantes, sendo a sétima menor un compoñente importante da escala. O blues adoita tocarse ocasionalmente nunha escala menor, diferenciándose esta da escala menor tradicional no uso ocasional da quinta na tónica (cantada polo músico ou polo instrumentista principal coa quinta xusta na harmonía).
Os shuffles de blues reforzan o ritmo e o patrón de chamada e resposta, formando un efecto repetitivo denominado groove. Os shuffles máis simples, amplamente utilizados no blues eléctrico, o rock and roll ou no bepop inicial de posguerra, consistían nun riff de tres notas das cordas graves da guitarra; o efecto groove creábase cando se interpretaba este riff co baixo e a batería. Así mesmo, o walking bass era outro dispositivo que permitía crear efectos groove.
O ritmo shuffle adoita vocalizarse como «dow, dá dow, dá dow, dá» ou «dump, dá dump, dá dump, dá» e consiste en oito notas. Un exemplo disto pode atoparse na seguinte tablatura que mostra os primeiros catro compases dunha progresión blues en mi:
Mi7                 La7                  Mi7                  Mi7 Mi |---|---|---|---| Si |---|---|---|---| Sol |---|---|---|---| Re |---|2--2-4--4-2--2-4--4|---|---| La |2--2-4--4-2--2-4--4|0--0-0--0-0--0-0--0|2--2-4--4-2--2-4--4|2--2-4--4-2--2-4--4| Mi |0--0-0--0-0--0-0--0|---|0--0-0--0-0--0-0--0|0--0-0--0-0--0-0--0|
O blues no jazz difire en gran medida do blues noutro tipo de xéneros musicais (como o rock and roll, o rhythm and blues, o soul ou o funk). O jazz blues adoita tocarse no acorde V a través dos compases 9 e 10, salientando a estrutura tónica do blues tradicional (resolución tónica sobre o subdominante). Esta cadencia final de acordes V-I leva por si mesma un gran número de variacións, sendo a máis básica delas a progresión de acordes ii-V-I nos compases 9, 10 e 11. A partir deste punto, a aproximación dominante (acordes ii-V) e a resolución (acorde I) poden alterarse e substituírse case indefinidamente, incluíndo por exemplo a omisión completa do acorde I (compases 9-12: ii | V | iii, iv | ii, V |). Neste caso, os compases 11 e 12 funcionan como unha extensión do turn-around para o seguinte coro.
Orixes
O blues evolucionou dunha música vocal sen acompañamento, interpretada por traballadores negros pobres, a unha gran variedade de subxéneros e estilos, con variedades rexionais ao longo de todo Estados Unidos e, posteriormente, de Europa e África Occidental. As estruturas musicais e os estilos que están considerados hoxe día como o blues, así como na música country moderna, naceron nas mesmas rexións do sur dos Estados Unidos durante o século XIX. Poden atoparse gravacións de blues e de country que se remontan aos anos vinte, período no que a industria discográfica creou categorías de mercadotecnia denominadas «música racial» e «música hillbilly» para vender cancións aos negros e aos brancos, respectivamente.
Naquel período, non existía unha distinción musical clara entre os xéneros blues e country, excepto pola raza do intérprete e mesmo en determinadas ocasións este detalle adoitaba estar documentado incorrectamente polas compañías discográficas.
Mentres que o blues emerxía da cultura afroamericana, algúns músicos de blues xa eran coñecidos a nivel mundial. Algúns estudos sitúan a orixe do espiritual negro na exposición que tiveron os escravos ao gospel, (orixinario das Hébridas) dos seus amos. O economista e historiador afroamericano Thomas Sowell indica que a poboación sureña, negra e ex-escrava disgregouse entre os seus veciños redneck escoceses/irlandeses. Con todo, os descubrimentos de Kubik e outros estudosos mostran claramente a esencia africana de moitos aspectos vitais na expresión do blues.
Os motivos sociais e económicos do inicio do blues non se coñecen na súa totalidade. A primeira aparición do blues non está ben definida e adoita datarse entre 1870 e 1900, nun período que coincide coa emancipación dos escravos e a transición da escravitude cara á agricultura a pequena escala no sur dos Estados Unidos. Paul Oliver cita un texto de Charlotte Forten, de 1862, no que xa fala de blues como estado de ánimo e de como algunhas work songs cantábanse de forma especial, para superar os blues.
Algúns investigadores asocian o desenvolvemento do blues nos primeiros anos do século XX como un movemento desde un grupo de interpretacións cara a un xénero máis individualizado, argumentando que o desenvolvemento do blues está asociado coa nova condición de liberdade dos escravos. Segundo Lawrence Levine había unha relación directa entre a énfase ideolóxica nacional sobre o individuo, a popularidade das ensinanzas de Booker T. Washington e o auxe do blues». Levine indica que «psicoloxicamente, socialmente e economicamente, os negros foron disgregados culturalmente de tal maneira que tería sido imposible durante a escravitude, e é sorprendentemente complicado que a súa música secular reflectise este feito do mesmo xeito que o fixo a súa música relixiosa».
Blues de preguerra
A industria estadounidense de publicación de partituras produciu unha gran cantidade de música ragtime. Cara a 1912, esta industria publicou tres composicións asociadas ao blues, precipitando a adopción de elementos de blues por parte do Tin Pan Alley: «Baby Seals' Blues» de Baby F. Seals (con arranxos de Artie Matthews), «Dallas Blues» de Hart Wand e «Memphis Blues» de W. C. Handy.
Handy foi un músico, compositor e arranxador ben formado que axudou a popularizar o blues transcribindo e orquestrándoo en case calquera xénero sinfónico, con grupos e cantantes. Converteuse nun compositor famoso e prolífico, denominándose el mesmo como o «pai do blues»; con todo, as súas composicións poden definirse como unha mestura de ragtime con jazz (mestura facilitada polo uso do ritmo latino habanera, o cal estaba presente desde había tempo no ragtime). Un dos principais temas de Handy foi «St. Louis Blues».
Nos anos vinte, o blues converteuse nun elemento principal da cultura afroamericana e da música popular estadounidense, chegando mesmo á audiencia branca a través dos arranxos de Handy e as interpretacións de cantantes femininas clásicas de blues. O blues evolucionou de interpretacións informais en bares a unha forma de entretemento en teatros. Os espectáculos de blues estaban organizados pola Theater Owners Bookers Association en clubs como o Cotton Club e en juke joints como os que se podían atopar na rúa Beale de Memphis; debido a esta evolución, marcouse o camiño cara a unha importante diversificación de estilos e a unha distinción aínda máis clara entre o blues e o jazz. Foi neste período no cal compañías discográficas, como a American Record Corporation, Okeh Records e Paramount Records, comezaron a gravar música afroamericana.
O blues rural desenvolveuse principalmente en tres rexións, Xeorxia e as Carolinas, Texas e Mississippi. O blues de Xeorxia e as Carolinas distinguíase pola súa claridade e regularidade no ritmo; foi influenciado polo ragtime e a música folclórica branca, facéndoo máis melódico. O blues de Texas caracterízase por un canto alto e claro acompañado de liñas de guitarra suaves con arpexos elixidos dunha soa corda en lugar de acordes rasgados, dentro dos representantes deste estilo atópanse Blind Willie McTell e Blind Boy Fuller.
As primeiras gravacións do blues foron realizadas por mulleres durante os anos 1920, algunhas delas foron Ma Rainey, Ida Cox, Bessie Smith, Mamie Smith. Esta última foi a primeira afroamericana en gravar un blues en 1920, co disco "Crazy Blues" o cal vendeu 75 000 copias no primeiro mes. Estes intérpretes eran principalmente cantantes acompañadas por bandas de jazz; este estilo é coñecido como blues clásico. A Gran Depresión e as guerras mundiais causaron a dispersión xeográfica do sur cara ás cidades do norte, o que fixo que o blues se adaptara a un ambiente urbano, as líricas tomaron temas da sociedade e sumáronse instrumentos tales como o piano, a harmónica, o baixo e os tambores; intensificando a rítmica e a emoción da música.
Mentres a industria discográfica crecía, intérpretes de country blues como Charlie Patton, Leadbelly, Blind Lemon Jefferson, Lonnie Johnson, Son House ou Blind Blake adquiriron notoriedade nas comunidades afroamericanas. Jefferson foi un dos poucos intérpretes de country blues que chegou a gravar prolificamente e poida que fose o primeiro en gravar coa técnica de slide guitar, técnica que se convertería nun elemento importante do delta blues. Nos anos vinte, as primeiras gravacións de blues englobáronse en dúas categorías: un blues rural (country blues, máis tradicional) e un blues máis puído e urbano.
Os intérpretes de country blues adoitaban improvisar, unhas veces sen acompañamento e outras facendo uso dun baixo ou unha guitarra. Nos primeiros anos do século XX existía unha gran variedade de estilos rexionais no country blues; o Mississippi Delta Blues era un estilo de profundas raíces con voces apaixonadas acompañadas de steel guitar. Robert Johnson, o cal gravou moi poucas cancións, combinou elementos tanto do blues urbano como do rural. Xunto a Robert Johnson, intérpretes influentes deste xénero foron os seus predecesores Charlie Patton e Son House. Cantantes como Blind Willie McTell e Blind Boy Fuller interpretaron a «delicada e lírica» tradición sureña do Piedmont blues, estilo que utilizaba unha técnica moi elaborada de tocar a guitarra sen púa. Xeorxia tamén tivo unha tradición temperá cara aos slides. miniatura|esquerda|[[Bessie Smith, cantante famosa de blues da primeira metade do século XX.]] O Memphis blues, o cal se desenvolveu durante os anos vinte e trinta ao redor de Memphis (Tennessee), estivo influenciado por bandas como Memphis Jug Band ou Gus Cannon's Jug Stompers. Intérpretes como Frank Stokes, Sleepy John Lestes, Robert Wilkins, Joe McCoy ou Memphis Minnie (famosa esta última polo seu virtuosismo á hora de tocar a guitarra) utilizaron unha gran variedade de instrumentos atípicos como o mirlitón, o violín ou a mandolina. O pianista Memphis Slim iniciou a súa carreira en Memphis, pero o seu estilo tranquilo e distintivo era moito máis suave e xa contiña algúns elementos do swing. Gran parte dos músicos blues que vivían en Memphis trasladáronse a Chicago a finais dos anos trinta e principios dos anos corenta, formando parte do movemento de blues urbano que uniría a música country co blues eléctrico.
Os estilos urbanos do blues estaban máis codificados e elaborados. O blues clásico feminino e as cantantes blues de vodevil, foron famosas nos anos vinte, destacando intérpretes como Mamie Smith, Gertrude Ma Rainey, Bessie Smith e Vitoria Spivey. Mamie Smith, a cal era máis unha intérprete de vodevil que unha artista de blues, foi a primeira afroamericana en gravar un blues en 1920; o seu «Crazy Blues» vendeu 75 000 copias no primeiro mes.
Ma Rainey (denominada a Nai do Blues) e Bessie Smith cantaban «... cada canción ao redor de tons centrais, quizais para proxectar as súas voces máis facilmente cara ao fondo da habitación». Smith «... cantaba unha canción nunha afinación infrecuente, e a súa calidade como artista mesturaba e estiraba as notas grazas á súa bela e poderosa voz de contralto para acomodarse á interpretación dunha maneira inigualable». Entre os intérpretes masculinos de blues urbano incluíanse músicos negros populares do momento como Tampa Red (denominado ocasionalmente como o Mago da Guitarra), Big Bill Broonzy e Leroy Carr, tomando este último a decisión infrecuente de acompañarse a si mesmo cun piano. miniatura|Unha típica liña de baixo boogie-woogie. O boogie-woogie foi outro dos xéneros importantes de blues urbano nos anos trinta e principios dos anos corenta. Mentres que o xénero adoita asociarse cun único piano, o boogie-woogie adoitaba interpretarse con cantantes como acompañamento nalgunhas bandas de música. Este estilo estaba caracterizado por unha figura en forma de baixo, un ostinato ou riff e un cambio de nivel na man esquerda, elaborando cada acorde e creando ornamentos coa man dereita. O boogie-woogie foi desenvolvido principalmente polo músico de Chicago Jimmy Yancey e polo trío de boogie-Woogie (Albert Ammons, Pete Johnson e Meade Lux Lewis). Os intérpretes deste xénero en Chicago incluían a Clarence Pine Top Smith e Earl Hines, o cal «enlazou os ritmos da man esquerda dos pianistas do ragtime coas figuras melódicas similares ás que interpretaba Louis Armstrong coa man dereita».