cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parque de Rosalía de Castro
Historia
Posúe un bo número de monumentos, o da escritora Rosalía de Castro (do cal acabou tomando nome o parque), o Alcalde López Pérez e Xosé Castiñeira Pardo; así mesmo, as entradas ao parque son múltiples por calquera dos seus costados. Existe, por outra banda, un estanque de aves acuáticas e mais unhas grandes gaiolas paxareiras pechadas. Con todo, o máis rechamante é o pombal. Orientado cara ao oeste sitúase un miradoiro con forma de balconada sobre o que se abre a escalinata centrada cunha pérgola na esquina esquerda. O escenario lixeiramente elevado sobre o val do río Miño permite unha boa panóramica da paisaxe lucense. O parque acada especial relevancia durante as celebración da festa de San Froilán, pois serve de espazo para atraccións, barracas e quioscos.
Josef Suk (compositor)
Josef Suk, nado o 4 de xaneiro de 1874 en Křečovice (República Checa) e finado o 29 de maio de 1935 en Benešov (República Checa), foi un compositor e violinista checo.
Traxectoria
Josef Suk naceu na pequena localidade checa de Křečovice, na rexión de Bohemia Central (República Checa). Seu pai, tamén chamado Josef Suk, era director de coro e o iniciou na música co piano, violín e o órgano. Entre 1885 e 1892 estudou no Conservatorio de Praga, sendo alumno de Antonín Dvořák e Antonín Bennewitz, compoñendo xa en 1888 a súa primeira misa, a Krecovická mase. En 1892 recibiu o seu diploma no Conservatorio presentando o seu Cuarteto con piano Op. 1 como traballo da súa tese, porén, Suk decidiu permanecer un ano máis na institución para estudar con Dvořák (quen o considerou o seu mellor alumno). En 1898 casou con Otilde Dvořáková (1878–1905), filla de Dvořák, coñecida afectivamente como Otilka. Creou o Cuarteto Checo con tres dos seus alumnos — Suk tocou o papel de segundo violín con eles boa parte da súa vida —.
En 1901 naceu do seu matrimonio con Otilde o seu único fillo, Josef(1901 – 1951). Catro anos despois morrería a súa muller e nunca máis casaría. O notable violinista Josef Suk (1929-2011) foi o seu neto.
Dende 1922 impartiu clases no Conservatorio de Praga, onde tivo como alumnos destacados a Bohuslav Martinů, Rudolf Firkušný e Manoah Leide-Tedesco. O 29 de maio de 1935 morreu na localidade de Benešov á idade de 61 anos.
Obra
A traxectoria compositiva de Suk pode dividirse en dous períodos. As súas obras temperás caracterízanse por un estilo romántico tardío que mostra influencias de Dvořák e de Johannes Brahms que creou a imaxe de Suk como o herdeiro de Dvořák, mentres que as súas obras tardías mostran unha extensión da harmonía para crear un estilo máis complexo e persoal. Ao contrario que moitos dos seus compatriotas, Suk empregou pouco o folclore checo nas súas composicións.
En comparación con Dvořák, suk escribiu pouca música de cámara, mais acadou o éxito coas súas Catro pezas para violín e piano Op. 17 (1900), e a súa Fantasía para violín e orquestra Op. 24'' (1903). Nas súas suites para piano Jaro Op. 22 e Letní dojmi Op. 22b, escritas as dúas en 1902, pode apreciarse un estado de optimismo, coincidindo coa época na que naceu o seu único fillo.
Premios
Suk gañou a medalla de prata nos concursos de arte celebrados durante os Xogos Olímpicos de 1932 celebrados na cidade estadounidense dos Ánxeles coa súa obra Cara a unha nova vida.
Antonio Goicoechea
miniatura|200px|Antonio Goicoechea. Antonio Goicoechea Cosculluela, nado en Barcelona o 21 de xaneiro de 1876 e finado en Madrid o 1 de febreiro de 1953, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Membro do Partido Conservador, en 1899 foi nomeado letrado do Consello de Estado e en 1919 foi ministro de Gobernación no goberno de Antonio Maura, pero dimitiu ao pouco tempo pola oposición tanto dos liberais como dos partidarios de Eduardo Dato. Foi elixido deputado polo distrito de Becerreá nas eleccións xerais de 1907 e 1910, por Madrid nas eleccións de 1918 e por Monforte nas de 1919. Elixido senador pola provincia de Murcia en 1922, colaborou coa ditadura de Primo de Rivera e en 1927 afiliouse á Unión Patriótica.
Abandonou a política, e entre 1938 e 1950 foi presidente do Banco de España, do Banco Exterior de España, do Banco Hipotecario e do Banco de Crédito Industrial. En 1943, xunto con outros procuradores en Cortes, firmou un escrito dirixido a Francisco Franco no que solicitaba a restauración da monarquía, "continuadora de nuestra tradición histórica".
Condados de Suecia
dereita|230px Suecia está dividida en 21 condados (län, en sueco), que son os seguintes (a letra denota a posición no mapa):
Susavila, Dodro, Dodro
Susavila é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Mother's Milk
Mother's Milk é o cuarto álbum dos Red Hot Chili Peppers, editado o 16 de agosto de 1989.
Tiga
Tiga, tamén chamada Tokanod, é unha pequena illa no Océano Pacífico sur. Tiga atópase a 35 quilómetros da illa de Lifou, e a 24´5 km. de Maré nas illas da Lealdade. As illas da Lealdade son parte do maior arquipélago de Nova Caledonia.
A illa ten 6 km. de longo e 2 km. de ancho. O punto máis alto é de 76 m. sobre o nivel do mar. Alberga unha soa tribo no noroeste e a súa poboación é de 150 habitantes.
Pedagoxía
A pedagoxía é a ciencia que estuda a educación como fenómeno tipicamente social e especificamente humano.
Coa Ilustración europea de finais do século XVIII e comezos do XIX, desde Francia, Alemaña e Inglaterra, xente como o Marqués de Condorcet, Rousseau, Herbart, Pestalozzi, ou Fröbel, examinan o interese "ilustrado" polo progreso humano, retomando o significante grego. Agora con outros significados que, por outra parte, xa estaban ancorados nas mesmas raíces sinaladas. Dun lado, "paidós", 'neno', comeza a expandirse ó significado do humano, de tódalas etapas da vida humana, e non só da nenez. O verbo, igualmente, deixa de ser o significado base da "guía" física ou psíquica para pasar a significar "condución", "apoio", "persoal", "vivencial".
Concepto de pedagoxía
A pedagoxía é un conxunto de saberes que se ocupan da educación como fenómeno tipicamente social e especificamente humano. É por tanto unha ciencia de carácter psicosocial que ten por obxecto o estudo da educación coa fin de coñecela e perfeccionala. A pedagoxía é unha ciencia aplicada que se nutre de moitas outras ramas, como a socioloxía, economía, antropoloxía, psicoloxía, historia, filosofía ou medicina.
Tipos de pedagoxía
Existen varios criterios a través dos que se pode categorizar á pedagoxía:
Porén, López Herrerías sinala que a pedagoxía en si, ó estudar ó home "bio-psico-socio-cultural" xa están implícitas todas esas pedagoxías.
Hai que distinguir que a pedagoxía é a ciencia que estuda a educación, mentres que a didáctica é a disciplina ou conxunto de técnicas que facilitan a aprendizaxe. A didáctica é unha disciplina da pedagoxía.
A letra Pi (π) adoita ser utilizada como símbolo da pedagoxía.
Saídas Profesionais do Pedagogo:
O pedagogo pode traballar en distintos ámbitos e realizar diversas actividades:
Rollamienta
Rollamienta é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 40 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 2,15 km².
Fritzing
Fritzing é un contorno de software libre de deseño e prototipado (ECAD) que apoia a deseñadores e artistas para documentar os seus prototipos interactivos e dar o paso á creación de prototipos físicos e produtos reais. Está desenvolvido pola University of Applied Sciences of Potsdam.
Subdivisións das Honduras
As Honduras divídense en 18 departamentos, e cada departamento ten a súa cabeceira departamental ou capital, ademais do seu gobernador designado directamente polo presidente da República.
Fritzing
Proxecto
miniatura|Deseño con Fritzing. Fritzing foi creado coa mesma idea que Processing e Arduino. Permite a deseñadores, artistas, investigadores e afeccionados documentar os seus proxectos e prototipos baseados en Arduino e crear esquemas de circuítos impresos (PCB) para a súa posterior fabricación. Ademais ten páxina web na que compartir e discutir proxectos e experiencias.
Subdivisións das Honduras
Os departamentos compóñense de municipalidades, 298 en total, que se agrupan en 52 Mancomunidades. Para propósitos estatísticos, as municipalidades debúllanse máis a fondo en 3731 aldeas, e en 27969 casaríos. Algúns destes pártense en barrios ou colonias, 3336 en total.
Obradoiro
Tamén pode referirse a:
Eleccións municipais en Corcubión
miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Corcubión]]
Corporacións democráticas en Corcubión desde a aprobación da Constitución de 1978.
Raif Badawi
miniatura|[[Jimmy Wales sobre Badawi durante "Day of Action for Raif".]]
Foi arrestado no 2012 baixo os cargos de insultar o islam a través de canles electrónicas e foi levado a xuízo acusado de apostasía. Foi sentenciado a sete anos de cárcere e a 600 lategazos no 2013, pena que máis tarde aumentaría até 1000 lategazos e 10 anos de cadea. Os lategazos realizaríanse durante 20 semanas. Os primeiros 50 foron realizados o 9 de xaneiro de 2015. A segunda quenda foi posposta máis de doce veces. As razóns das últimas posposición son descoñecidas, pero nas semanas anterior foron por mor da pobre saúde de Badawi.
A Nosa Terra (1977)
A Nosa Terra é un xornal que primeiro se editou en papel, para posteriormente pasar a ser electrónico, que opera en Galicia dende 1977. Encadrado na órbita do nacionalismo, e escrito integramente en galego, estivo dirixido por Margarita Ledo, Xosefina López Corral, Xosé Currás, Afonso Eiré e Manuel Veiga Taboada. Tivo un parón en 2012, reanudando a edición electrónica en 2018.
Historia
Entre os promotores do proxecto de 1977 estaban Margarita Ledo, que foi a súa primeira directora, os xornalistas Xosé Ramón Pousa, Antón Galocha, Xosé López, Marita Otero, Lois Celeiro; o deseñador gráfico Pepe Barro e o fotógrafo Fernando Bellas Jiménez. A primeira etapa do periódico, sempre semanal, durou ata 1980, foi dirixida por Ledo e tivo a súa sede en Santiago de Compostela. Ledo foi substituída en 1980 por Xosefina López Corral. En 1981 a publicación foi condenada por ataques á Constitución e estivo clausurada durante tres meses. Daquela a redacción trasládase a Vigo e reabre co director en funcións, Afonso Eiré, que sería director formal do semanario a partir de 1983.
Ao longo dos seus anos recolleu artigos dos mellores e máis destacados xornalistas e escritores galegos (Manuel Rivas, María Xosé Queizán, Carlos Casares, Xosé Antón Gaciño, Xesús González Gómez etcétera) e dos máis destacados humoristas gráficos, como Xaquín Marín ou O Carrabouxo.
miniatura|A Nosa Terra Diario foi a edición dixital. O periódico funcionou principalmente como semanario, aínda que en diversos períodos viuse obrigado a saír quincenalmente, facendo en total 33 anos. En decembro de 2007 o periódico realizou unha importante reforma deseñística e de contidos : Eiré, o daquela director, ascendía a conselleiro delegado, e as tarefas de dirección xornalística recaían en Manuel Veiga. Asemade, publicábase unha edición electrónica coordinada por César Lorenzo. Os problemas económicos, endémicos durante toda a vida desta cabeceira, comezaron a sucederse ata que en agosto de 2010 a empresa editora, Promocións Culturais Galegas SA anunciou a suspensión de pagamentos e o peche do semanario en papel. A partir dese momento, continuou actualizándose a edición electrónica, que pechou temporalmente os seus contidos o 23 de setembro de 2011. Retomou a edición electrónica en 2018.
Luís Pereira Míguez
Luís Juan Pereira Míguez, nado en Redondela cara a 1889 e finado na mesma vila o 6 de xuño de 1937, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Pereira Míguez. Farmacéutico de profesión. Agrarista. Foi nomeado fiscal municipal de Redondela en novembro de 1914 e volveu ser nomeado en 1918. Foi elixido alcalde en abril de 1930, permanecendo no cargo ata as eleccións municipais de abril de 1931. Foi presidente do Casino de Redondela. Finou en Redondela o 6 de xuño de 1937 aos 48 anos de idade.
Vida persoal
Casou en 1914 con Ernestina Otero Sestelo, e foi pai de Elena, Gemma, Luis e Lucila Pereira Otero.
Vigo, Dodro, Dodro
Vigo é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 152 habitantes (70 homes e 82 mulleres).
Walter Brown
Walter A. Brown, nado o 10 de febreiro de 1905, finado o 7 de setembro de 1964, foi o primeiro propietario do equipo Boston Celtics da NBA e unha figura importante no hóckey sobre xeo nos Estados Unidos.
Nado en Hopkinton, Massachusetts, asistiu á Boston Latin School dende 1922 até 1923 e á Philips Exeter Academy de 1923 a 1926. Tras suceder a seu pai como representante do Boston Garden, axudou a fundar a BAA en 1946, e foi unha peza fundamental na unión entre as ligas BAA e NBL en 1949 que actualmente forma a NBA. Fundou os Celtics en 1945 e como propietario gañou seis aneis en oito anos antes do seu pasamento.
En 1965 entrou no Basketball Hall of Fame, e no de hóckey en 1962.
Benz Patent-Motorwagen
O Benz Patent-Motorwagen (en galego: "coche de motor patentado"), construído en 1885, é amplamente considerado como o primeiro automóbil de produción do mundo, é dicir, un vehículo deseñado para ser propulsado por un motor de combustión interna. O custo orixinal do vehículo en 1885 era de 600 marcos de ouro alemán, aproximadamente 150 dólares estadounidenses (3.600 euros de 2017). O vehículo foi galardonado coa patente alemá número 37435, para a que Karl Benz aplicou o 29 de xaneiro de 1886. Seguindo os procedementos oficiais, a data da solicitude converteuse na data de patente da invención unha vez concedida a patente, que se produciu en novembro dese ano.
A esposa de Benz, Bertha Benz, financiou o proceso de desenvolvemento. De acordo coa lei moderna, tería recibido os dereitos de patente, pero as mulleres casadas non tiñan permiso para solicitar patentes nese intre.
Benz deu a coñecer o seu invento ao público o 3 de xullo de 1886, na Ringstrasse en Mannheim.
Ao redor de 25 exemplares do Patent-Motorwagen construíronse entre 1886 e 1893.
Especificacións
O Benz Patent-Motorwagen era un automóbil de tres rodas cun motor de tracción traseira. O vehículo contiña moitas novas invencións. Construíuse con tubos de aceiro con paneis de madeira. As rodas con pinas de aceiro e pneumáticos de caucho sólido eran un deseño propio de Benz. A dirección era a través dunha cremalleira e piñón que pivotaba a roda dianteira sen avanzar. Utilizáronse resortes totalmente elípticos na parte traseira xunto cun eixo ríxido e cadea de transmisión en ambos os dous lados. Un sistema de correas simple serviu como transmisión mecánica dunha soa velocidade, variando o torque entre un disco aberto e un drive disc.
miniatura|Patent-Motorwagen Benz Nº 2 O primeiro Motorwagen usou o motor Benz 954 cc de cilindro único de catro tempos con ignición trembler coil. Este novo motor producía 2/3 hp a 250 rpm no Patent-Motorwagen, aínda que as probas posteriores realizadas pola Universidade de Mannheim demostraron que era capaz de 0.9 hp a 400 rpm. Foi un motor moi lixeiro para a época, pesando sobre 100 kg. Aínda que o seu cárter aberto e o seu sistema de engraxe por goteo resultan alleo a un mecánico moderno, o uso dunha válvula de asento para o escape sería bastante familiar. Un gran volante de inercia horizontal estabilizaba a saída de potencia do motor dun só cilindro. Un carburador evaporativo controlado por unha válvula de camisa regulaba a potencia e a velocidade do motor. O primeiro modelo do Motorwagen non se construíu cun carburador, senón unha base de fibras empapadas de combustible que proporcionaba combustible ao cilindro por evaporación.
Benz máis tarde fixo máis modelos do Motorwagen: o modelo nº 2 tiña o motor 1.5 hp (1.1 kW), e o número 3, de 2 hp, permitindo que o vehículo alcance unha velocidade máxima de aproximadamente 16 km/h. O chasis foi mellorado en 1887 coa introdución de rodas de radios de madeira, tanque de combustible e un freo de tambor manual nas rodas traseiras.
Viaxe histórica de Bertha Benz
miniatura|esquerda|Bertha Benz (1849-1944) miniatura|Benz Patent-Motorwagen Nº 3 de 1888, usado por Bertha Benz para a primeira viaxe de longa distancia en automóbil
Bertha Benz, a esposa de Karl, cuxa dote financiou a súa empresa, realizou a primeira viaxe de automóbil de longa distancia para demostrar a viabilidade do Benz Patent-Motorwagen Nº3. A principios de agosto de 1888, e ao parecer sen o coñecemento de Karl, Bertha viaxou cos seus fillos Eugen e Richard (de 15 e 13 anos, respectivamente) dende Mannheim a través de Heidelberg e Wiesloch ate a súa cidade natal, Pforzheim. Ademais de conducir o automóbil, Benz actuou como mecánica. Limpou o carburador cun alfinete do seu sombreiro e usou unha liga para illar un fío. En Wiesloch tivo que comprar na farmacia local uns litros de ligroína, o carburante co que funcionaba o vehículo. Este estabelecemento converteuse así na primeira estación de servizo da historia. Despois de informar cun telegrama ao seu marido da súa chegada a Pforzheim, pasou a noite na casa da súa nai e regresou a casa tres días máis tarde. miniatura|Rótulo oficial da Bertha Benz Memorial Route En 2008 a Bertha Benz Memorial Route foi recoñecida oficialmente como itinerario de patrimonio industrial da humanidade.
One Hot Minute
One Hot Minute é o sexto álbum dos Red Hot Chili Peppers, editado o 12 de setembro de 1995.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos polos Red Hot Chili Peppers.
Delta 5000
Delta 5000 foi o nome dunha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos en servizo ao final da década de 1980. A serie 5000 componse dun único modelo, o Delta 5920, segundo o sistema de numeración seguido pola familia de foguetes Delta.
Características
O Delta 5920 usaba nove foguetes aceleradores de propelente sólido Castor 4A, iguais ós do Delta 4925 e máis potentes que os aceleradores das versións anteriores de foguetes Delta. A primeira etapa usaba un motor RS-27, mentres que a segunda usaba un motor AJ10-118K alimentado con tetróxido de nitróxeno e Aerozine-50. Non usaba terceira etapa.
Ascaris lumbricoides
miniatura|270 px|Os vermes adultos (1) viven no [[lume (bioloxía)|lume do intestino delgado e producen ovos que se expulsan coas feces (2). Os ovos fértiles embrionan e vólvense infectivos entre os 18 días e varias semanas (3). Despois de que se tragan os ovos infectivos (4), as larvas eclosionan (5), invaden a mucosa intestinal, e despois chegan á circulación portal, pasan á circulación sistémica e logo aos pulmóns. As larvas maduran nos pulmóns de 10 a 14 días (6), logo atravesan as paredes alveolares, e ascenden ata a garganta, onde son deglutidas (7). Unha vez que chegan ao intestino delgado, desenvólvense ata o estado adulto (8). ]] dereita|miniatura|Ovo fértil visto ao microscopio. dereita|miniatura|Detalle dun ovo fértil nas feces humanas. miniatura|Ovo infértil.
Ascaris lumbricoides é unha especie de vermes nematodos parasitos do intestino delgado humano, moi frecuente en países subdesenvolvidos economicamente cun sistema de saneamento e tratamento dos alimentos e auga inadecuado, pero pode darse en todo o mundo. A enfermidade que produce denomínase ascaridíase. A este animal tamén se lle chama ascaris ou lombriga (aínda que hai outras lombrigas intestinais doutras especies e xéneros). Unha especie moi similar que parasita ao porco é o Ascaris suum.
Pasarón
O topónimo Pasarón pode referirse a:
Ascaris lumbricoides
O animal é cilíndrico cos extremos adelgazados e sen aneis. Posúe unha gran resistencia metabólica e unha gran capacidade de reprodución, o que explica a grande incidencia de casos nos que infecta aos humanos. É o maior nematodo que parasita o ser humano e pode medir entre 15 e 35 cm. As femias de Ascaris son meirandes ca os machos. O contaxio prodúcese pola inxestión dos seus ovos, que foron expulsados coas feces, maduran no medio ambiente e son moi resistentes e duradeiros.
Pasarón
Amais, como apelido pode referirse a:
Ascaris lumbricoides
Estas lombrigas nunca se adhiren á parede intestinal (como faría unha tenia), xa que habitan na luz do intestino, onde absorben os nutrientes que o hóspede inxire. Algunhas estimacións elevan a máis de dous mil millóns o número de persoas infectadas por este parasito no mundo.
Nome común
Este animal recibe o nome común de lombriga ou lombriga intestinal, pero téñase en conta que tamén hai outros nematodos que parasitan o intestino (oxiúros ou Enterobius), e que outro dos nomes do anélido miñoca é tamén lombriga. Outro nome que recibe o Ascaris é coca, que se usa tamén cun significado amplo como sinónimo de coco ou "verme" das froitas, carnes etc. en xeral (xeralmente unha larva de insecto).
Carcacía, Padrón
San Pedro de Carcacía é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 785 habitantes (360 homes e 425 mulleres). Ten unha extensión aproximada de 1,5 km², e por ela pasa o río Ulla.
Ascaris lumbricoides
Características
Ascaris lumbricoides caracterízase polo seu gran tamaño. Os machos teñen 2–4 mm de diámetro e 15–31 cm de longo. As femias teñen un diámetro de 3–6 mm e son de 20–49 cm de longo. Non hai cabeza diferenciada, pero os ganglios nerviosos principais son anteriores e teñen órganos sensoriais arredor da boca. A cutícula é elástica e debaixo ten células epidérmicas sinciciais, que orixinaron a cutícula, que emiten cara o interior catro saíntes chamados cordóns epidérmicos. Entre os cordóns epidérmicos hai células musculares grandes e lonxitudinais. A boca ten tres labios e dá paso a unha cavidade bucal, unha farinxe, un intestino revestido de células con microvilli e un recto. Carece de aparato respiratorio e de ciclo de Krebs, polo que cando está en tecidos profundos depende de procesos anaerobios para obter enerxía. Ascaris é amoniotélico (excreta amoníaco), pero libera tamén certa cantidade de urea, que aumenta cando ten escaseza de auga. O pseudocele é a cavidade que contén o tubo dixestivo e órganos reprodutores e está cheo de líquido e substancia fibrosa; en Ascaris unha célula grande situada encima da farinxe produce unha rede de membranas que rodean ao tubo dixestivo. O líquido perivisceral de Ascaris é complexo quimicamente contén sodio e cloruros, proteínas, glícidos, aminoácidos, amoníaco, urea; é un importante medio de transporte de substancias. Ascaris carece de músculos circulares, xa que ten só músculos lonxitudinais; na locomoción é importante ademais a presión do líquido no pseudocele e a elasticidade da cutícula.
Carcacía, Padrón
Foi concello independente entre 1822 e 1834.
Infraestruturas
Existen nela ó redor de 20 empresas. Conta cun campo de fútbol, campo de festas, escolas de Infantil e Primaria, unha casa rural, algúns bares e unha praia fluvial. Ten riquezas arquitectónicas, como son a igrexa, os abundantes cruceiros, fontes e muíños. Nela existen varias asociacións de tipo cultural e deportivas, como son o SD Carcacía, Asociación de Mulleres Rurais, a coral da igrexa, a Asociación Cultural San Pedro de Carcacía, e a asociación cultural Carcacía Grupo Activo (CAR.G.A.).
Festas
Nesta parroquia celébranse, ademais das festas patronais, o Santo Isidro Labrador, Santo Antonio e a nosa Señora do Rosario.
Galicia Federal
Galicia Federal foi un periódico publicado en Santiago de Compostela entre 1931 e 1932.
Historia e características
Subtitulado Órgano del Partido Republicano Federal de Izquierda Gallega, apareceu o 4 de xullo de 1931. Editábase na imprenta Nós. Dirixido por Ezequiel Rey Turnes, os seus redactores eran Victoriano Marcos, Jesús Posse e o propio Ezequiel Rey. De periodicidade irregular, e de orientación ideolóxica anarquista, o seu programa político estaba baseado en tres piares: republicanismo, federalismo e izquierdismo. Entre os seus colaboradores están Pi i Margall, Emilio Gutiérrez del Arroyo, José Carnero, Emmanuel Prats Moret, Joaquín Pi i Arsuaya, Laura Brunet e Rafael Fernández Casas.
Ascaris lumbricoides
Características
O extremo posterior dos machos está curvado ventralmente e ten dúas espiñas utilizadas na copulación. A vulva das femias está localizada no extremo anterior. O útero pode conter ata 27 millóns de ovos e depositan uns 200.000 ovos diariamente. Os ovos fertilizados son ovais ou redondos de 45-75 x 35-50 micrómetros cunha grosa cuberta externa. Os ovos non fertilizados miden 88-94 x 44 micrómetros e non son infectivos.
Galicia Federal
Historia e características
No primeiro exemplar declaraba:
Revelou a súa posición respecto do Estatuto de autonomía de Galicia:
Ascaris lumbricoides
Na circulación sistémica e pulmóns
Desde os vasos hepáticos pasan á circulación sanguínea xeral, chegan ao corazón e circulan polo corpo. Por vía sanguínea chegan aos pulmóns, onde quedan atrapadas nos capilares pulmonares. Alí, as larvas rompen o endotelio capilar e penetran nos alvéolos, ascendendo polos bronquíolos e bronquios ata a traquea e saen pola larinxe para ser deglutidas e levadas novamente ao intestino delgado.
Galicia Federal
Historia e características
Cesou probablemente co número 4, o 3 de setembro de 1932.
Ozod Aminova
Ozod Muhiddinovna Aminova (Озод Аминзода), nada en Khujand o 1 de outubro de 1933 e finada o 7 de xuño de 2009 foi unha escritora soviética-taxica, coñecida tamén como Ozod.
Traxectoria
Naceu en Khujand, por entón chamada Leninabad. É filla do poeta e músico Muhiddin Aminzoda. Graduouse no Instituto Pedagóxico de Khujand en 1958, e deu clases na vila até 1970. Nese ano uniuse ao Partido Comunista da Unión Soviética. Entre 1971 e 1990 foi editora do xornal local Haqiqati Leninabad. Nese ano pasou a traballar na Asociación de Escritores de Taxiquistán, do que é membro desde 1965.
Ascaris lumbricoides
Segunda chegada ao intestino
No intestino as larvas desenvólvense e convértense en machos e femias adultos. Alí prodúcese o apareamento entre machos e femias, que deste modo quedan fecundadas e producen ovos. As femias depositan diariamente miles de ovos (entre 200.000 a 240.000 por día), que pasan ás feces desde as cales contaminan o chan, sobre todo se este está húmido e morno, onde poden sobrevivir mesmo en condicións prexudiciais (hipobiose), favorecendo así a perduración do parasito. A detección de ovos nas feces serve de diagnóstico para a ascaridíase. Estes ovos desenvólvense no chan nun prazo de dúas a tres semanas, dadas certas condicións favorables de temperatura (22 a 33 °C), presenza de oxíxeno, humidade, sombra e chans arxilosos.
Os ovos destas lombrigas intestinais son resistentes ás baixas temperaturas, desecamento, ácidos fortes, álcalis e formol; en chans sementados persisten entre 7 e 12 anos. A cuberta lipìdica dos ovos é moi resistente e esta resistencia dos ovos explica a gran distribución do parasito no mundo. Identificáronse ovos de A. lumbricoides en coprólitos de sitios arqueolóxicos nas dúas Américas, Europa, África, Oriente Próximo, e Nova Zelandia, o máis antigo dos cales tiña máis de 24.000 anos.
Ozod Aminova
Obra
Comezou a publicar a súa obra a mediados da década de 1950. Nos seus textos trata temas como o patriotismo, o amor, a lealdade ou a liberdade das mulleres soviéticas.Boa parte da súa obra foi traducida ao ruso, e algúns poemas a outras linguas da Unión Soviética.
Ascaris lumbricoides
Segunda chegada ao intestino
Co desecamento, o po que voa coas correntes de aire transpórtaos e son inhalados e/ou deglutidos. Nestes ambientes recuperáronse ovos en mucus nasal, papel moeda, terra de macetas, po das casas etc.
Transcorren só entre 2 e 3 meses desde a inxestión dos ovos infectivos ata a posta de ovos pola femia adulta. Os vermes poden vivir entre 1 e 2 anos.
Ozod Aminova
Recoñecementos
En 1982 gañou o Premio Komsomol de Taxiquistán pola súa obra. Tamén recibiu a Orde Honoraria do Presidio dos Soviets Supremos de Taxiquistán e Acerbaixán.
Ascaris lumbricoides
Segunda chegada ao intestino
Neste ciclo de vida pode parecer raro que o verme empece e acabe o seu ciclo no intestino, pero no medio faga unha migración aos pulmóns. Unha hipótese que intenta explicar este comportamento é que a migración supla a un antigo hóspede intermediario que antes existía, o cal sería necesario para que os organismos inmaturos dunha forma ancestral do verme se desenvolvesen ata a terceira etapa. Outra posibilidade é que a migración a outros tecidos facilite un crecemento máis rápido e a adquisición dun maior tamaño, o cal aumentaría a súa capacidade reprodutiva.
Ascaridíase
A enfermidade producida pola infestación por Ascaris lumbricoides denomínase ascaridíase. Na fase de migración da larva nos pulmóns prodúcese un proceso inflamatorio con produción de exsudado, tose, eosinofilia, e febre, cadro que se denomina síndrome de Löffler. Cando o parasito adulto está presente na cavidade intestinal segrega moléculas inhibidoras do encima tripsina e pode producir anemia, palidez, perda de peso, síndrome diarreica e malestar xeral. Afecta especialmente aos nenos. Cando hai un gran número destas lombrigas adultas poden producirse suboclusións e oclusións do intestino. Outras posibles complicacións son as migracións ectópicas a outros órganos, como a vesícula biliar.
Giovanni Antonio Scopoli
Giovanni Antonio Scopoli, (ás veces latinizado como Johannes Antonius Scopolius), nado o 3 de xuño de 1723 en Cavalese, Condado de Tirol, Sacro Imperio Romano-Xermánico (hoxe na provincia de Trento, Italia), e finado o 8 de maio de 1788 en Pavía, foi un médico e destacado naturalista italo-austríaco.
O seu biógrafo Otto Guglia chamouno o "primeiro anacional europeo" e o "Linneo do Imperio austríaco".
Traxectoria
Fillo dun avogado, estudou medicina na Universidade de Innsbruck, onde se doutorou. Exerceu a profesión médica en Cavalese, e despois en Venecia. Neste período comezou a recolectar plantas e insectos da zona dos Alpes.
En 1761 publicou De Hydroargyro Idriensi Tentamina, que trataba sobre os síntomas debidos ao envelnenamento polo mercurio causado no traballo na minaría.
Scopoli dedicoua moito tempo ao estudo da Natureza local, publicando en 1760 Flora Carniolica, unha importante obra de entomoloxía.
Outra das súas obras foi Anni Historico-Naturales (1769-1772), na que inclúe descricións de novas especies de aves procedentes de diversas coleccións.
En 1769, Scopoli establécese en Chemnitz (hoxe Banská Štiavnica, Eslovaquia) como profesor encargado de química e metalurxia na Academia de Minaría e, en 1777, trasládase á Universidade de Pavía. Alí converteuse nun feroz rival de Lazzaro Spallanzani, a quen acusou de roubar exemplares do Museo de Pavía. Spallanzani foi xulgado e o prolongado xuízo resultou na súa absolución. Pouco despois, Scopoli morreu dun ictus.
O seu último traballo foi Deliciae Flora et Fauna Insubricae (1786-1788), na que se inclúen os nomes científicos das aves e os mamíferos descritos por Pierre Sonnerat nos seus apuntamentos de viaxe.
Obras
miniatura|250px|page=5|Flora Carniolica (1760). miniatura|250px|Ilustración procedente de Deliciæ Floræ et Faunæ Insubricæ (1786).
Abreviaturas
A abreviatura Scop. emprégase para indicar a Giovanni Antonio Scopoli como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.​
A abreviatura Scopoli emprégase para indicar a Giovanni Antonio Scopoli como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
William Edward de Winton
O seu principal interese de investigación centrábase na terioloxía, aínda ue tamén se ocupou da avifauna.
Traxectoria
De Winton foi o segundo fillo do capitán Robert Henry de Winton. Comezou a súa su carreira como empresario en Londres antes de dedicarse á historia natural. En 1893 entrou como membro na Unión de ornitólogos británicos e, pouco despois fundou, en 1892, o Club de ornitólogos británicos. Nos primeiros números do Boletín dese Club publicou varios rexistros de aves e ensaios breves. En 1899, De Winton foi elixido sucesor do tesoureiro honorario Howard Saunders e segundo secretario do Club de ornitólogos británicos, cargo que desempleñou até 1904.
Despois de que John Samuel Budgett (1872-1904) renunciase ao seu posto no Zoolóxico de Londres, de Winton asumiu en 1903 temporalmente o cargo de director interino do Xardín Zoolóxico en Regent's Park. En 1904 casou coa segunda filla de William Edwardes, cuarto barón de Kensington. Deste matrimonio neceron tres fillas e dous fillos. Ademais, entre outras, fóra dos cricétidos, débenslle as descricións de Pudu mephistophiles (o pudú do norte), Lepus corsicanus (a lebre de Córsega), Ammodillus imbellis (o xerbo somalí), Fukomys bocagei (a rata toupa de Bocage), Chodsigoa hypsibia (a musaraña de De Winton), Chimarrogale styani (a musaraña chinesa], Funisciurus substriatusla (o esquío listado de Kintampo) e Giraffa reticulatala (a xirafa reticulada).
A súa colección de fotos de África oriental, de finais da década de 1890, consérvanse no Museo de Historia Natural de Londres.
Especies dedicadas
En 1901, Oldfield Thomas describiu un morcego ao que denominou Laephotis wintoni, e en 1907 unha toupa dourada á que chemou Cryptochloris wintoni. Por outra parte, a subespecie da ave da familia dos motacílidos Macronyx ameliae wintoni, de Kenya e Tanzania, a súa dedicación atribuiuse erroneamente a William Edward de Winton.
Abreviatura
A abreviatura de Winton emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pepiño Casal
José Casal, nado en Vigo en 1950, é un preparador físico galego coñecido como Pepiño Casal.
Traxectoria
Comezou a súa andaina no deporte como atleta, chegando a ser campión galego dos 200 metros lisos, campión de España universitario de 200 metros lisos e medalla de bronce na mesma proba no campionato de España júnior.
Iniciouse como preparador físico en diversos equipos de Santiago de Compostela. O primeiro equipo de baloncesto que preparou foi o Obradoiro CAB, do que posteriormente foi adestrador e secretario técnico. A finais dos setenta foi tamén preparador físico da selección española nas categorías xuvenil, júnior e sub-22, con Ignacio Pinedo e Aíto García Reneses como adestradores. Máis tarde formou parte das seleccións absolutas masculina e feminina, baixo as ordes de Antonio Díaz Miguel e María Planas respectivamente.
Durante as décadas de 1990 e 2000 colaborou na preparación física das categorías inferiores do ADM Peleteiro. En 1999, Aíto García Reneses encargoulle a preparación física do primeiro equipo do FC Barcelona onde o seu labor principal foi o de axudar á integración de Juan Carlos Navarro e Pau Gasol no primeiro equipo barcelonista, cargo no que estivo ata o 2002. Ademais, entre 2003 e 2008 foi o preparador físico persoal de Pau Gasol en Europa.
Soou como posíbel director técnico do Obradoiro trala sentenza de 2004, mais non chegou a producirse o nomeamento. Entre os anos 2005 e 2010 fíxose cargo da preparación física do departamento de arbitraxe da Liga ACB.
No 2008 formou parte do corpo técnico da Selección Española de Baloncesto que acadou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Beixín.
En 2015 foi nomeado Presidente da Fundación Heracles responsábel das categorías inferiores do Obradoiro CAB.
Juan González Besada
Juan González Besada, nado en Tui en 1796 e finado na mesma vila en 1868, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Exerceu a avogacía en Tui e despois na Coruña. Foi Intendente xeral de Facenda en Filipinas. Foi pai de Basilio, Rafael e Sabino González Besada.
Emae
Emae é unha illa das Illas Shepherd, provincia de Shefa, Vanuatu. Maunga Lasi é o pico máis alto con 644 m. Forma o bordo norte (na súa maioría) do volcán submarino de Makura, que tamén abarca as illas próximas de Makura e Mataso. Ten uns 10 km de longo e ata 5 km de ancho, cunha superficie de 32 quilómetros cadrados.
Poboación
Na illa vive unha poboación de ao redor de 750 habitantes, cun crecemento do 3´1% anual. A actividade económica principal é a agricultura de subsistencia. O PIB da illa é de 457 $ por habitante. A diferenza das illas dos arredores poboadas por melanesios, son unha illa periférica polinesia. A linguaxe da illa, tamén chamada Emae, pertence á familia da Lingua Futunic. Moitos dos insulares viven agora en Port Vila.
Dihidroxiacetona
A dihidroxiacetona ou DHA é un monosacárido de tres átomos de carbono (triosa) cun grupo cetona (cetosa), polo que pertence ao grupo das cetotriosas. Utilízase como ingrediente en produtos cosméticos para o bronceado, e derivados seus son importantes no metabolismo. Obtense xeralmente de fontes vexetais como a remolacha ou a cana de azucre, por fermentación da glicerina.
Propiedades químicas
É unha cetotriosa coa fórmula C3H6O3. O seu aspecto é o dun po higroscópico cristalino de cor branca. Ten un sabor doce e un olor característico. É a máis simple de todas as cetosas, xa que, ao ter só 3 carbonos, non posúe quiralidade e é o único monosacárido sen actividade óptica. O seu estado normal é a dun dímero, que se pode disolver lentamente nunha solución dunha parte de auga e 15 de etanol. Cando está en forma de monómero é moi soluble en auga, etanol, éter etílico e acetona.
A dihidroxiacetona, xunto co gliceraldehido, pode sintetizarse artificialmente por oxidación suave da glicerina, con algún axente oxidante como o peróxido de hidróxeno e un sal ferroso que actúe como catalizador.
Bioloxía
A forma fosforilada da dihidroxiacetona, a dihidroxiacetona fosfato (DHAP), é un importante intermediario do metabolismo que intervén na glicólise, gliconeoxénese, ciclo de Calvin da fotosíntese, e na síntese de lípidos que conteñen glicerina.
Cando a DHA se combina con piruvato obtense un suplemento nutricional moi demandado polos deportistas, xa que tomado por vía oral potencia a biodegradación das graxas e incrementa a masa muscular.
Yolanda Adams
Yolanda Adams, nada en Houston (Texas) o 27 de agosto de 1961, é unha locutora e cantante estadounidense de música gospel. En setembro de 2009, Yolanda vendera máis de 4,5 millóns de álbums desde 1991, segundo a SoundScan.
Dihidroxiacetona
Aplicacións
A dihidroxiacetona describiuse inicialmente na década de 1920 como un axente bronceador da pel, por científicos alemáns. Observouse que aplicada sobre a pel durante as irradiacións con raios X causaba o bronceado da pel.
Yolanda Adams
Traxectoria
É a maior de seis irmáns. Graduouse na Sterling High School en 1979. O 11 de decembro de 2009 Billboard Magazine nomeouna a primeira artista gospel da última década. O mesmo chart, o seu álbum Mountain High... Valley Low foi recoñecido como o mellor álbum gospel.
Dihidroxiacetona
Aplicacións
Na década de 1950, Eva Wittgenstein da Universidade de Cincinnati retomou as investigacións relacionadas coa DHA. Os seus estudos proponían o uso da dihidroxiacetona como fármaco oral para o tratamento de nenos que padecían a glicoxenose, unha doenza relacionada con trastornos no metabolismo do glicóxeno. Os rapaces recibían durante o tratamento elevadas doses de dihidroxiacetona por vía oral que, ocasionalmente, podían derramarse sobre a súa pel. O persoal sanitario observou que as zonas da pel que estiveran en contacto coa dihidroxiacetona volvíanse escuras (bronceábanse) ás poucas horas da exposición. Eva Wittgenstein continuou os seus estudos probando solucións de dihidroxiacetona líquida na súa propia pel e demostrando desta forma o efecto pigmentario observado nos nenos con glicoxenose. Tamén demostrou que a dihidroxiacetona non penetraba alén do estrato córneo da pel, é dicir, da capa das células mortas da pel.
Yolanda Adams
Premios
En total, Yolanda Adams gañou catro Grammy Awards, dezaseis Stellar Gospel Music Awards, catro GMA Dove Awards, un American Music Award, sete NAACP Image Awards, un Soul Train Music Awards e tres BET Awards.
Dihidroxiacetona
Aplicacións
Estudos posteriores analizaron o efecto bronceador da dihidroxiacetona sobre a pel en pacientes que estaban recibindo tratamento para a vitilixe.
O efecto bronceador da DHA sobre a pel demostrouse que non é tóxico e similar á reacción de Maillard, descrita en 1912 por Louis Camille Maillard, e utilizada amplamente na industria alimentaria. A nivel molecular a dihidroxiacetona reacciona cos residuos de aminoácidos que forman parte das proteínas contidas na capa de queratina da superficie da pel. Varios aminoácidos poden reaccionar de formas diferentes coa dihidroxiacetona, xerando diferentes tonalidades de cor desde a amarela á castaña. Os pigmentos resultantes denomínanse melanoidinas, que son similares en cor á melanina, a substancia natural que existe en capas máis profundas da pel, volvéndoa bronceada cando se expón aos raios ultravioletas.
Enoloxía
As bacterias Acetobacter aceti e Gluconobacter oxydans utilizan glicerina como fonte de carbono para formar dihidroxiacetona, que sintetizan por cetoxénese da glicerina. Isto pode afectar á calidade do sabor do viño, facéndoo máis doce. A dihidroxiacetona pode reaccionar co aminoácido prolina orixinando un aroma que lembra o cheiro da terra. Ademais, a dihidroxiacetona pode afectar á actividade antimicrobiana no viño, debido á súa capacidade de unir radicais SO2.
Bronceado
A dihidroxiacetona considérase o aditivo autobronceador máis efectivo coñecido ata a data. Na década de 1970 a FDA (Food and Drug Administration) dos EEUU engadiu a dihidroxiacetona á lista de ingredientes cosméticos aprobados de forma permanente.
Na década de 1980 apareceron no mercado novas fórmulas de autobronceadores que producían unha cor da pel moito máis natural que as primeiras aparecidas anos atrás, que tiveron moi boa acollido no mercado. Actualmente, a dihidroxiacetona é o principal compoñente activo en todos os produtos autobronceadores. Pode utilizarse soa ou en combinación con outros compoñentes bronceadores como a eritrulosa.
Os produtos autobronceadores conteñen dihidroxiacetona nun rango de concentracións do 1% ao 15%. A maioría deles están entre o 3% e o 5%, pero os máis profesionais conteñen do 5% ao 15% (a máis porcentaxe máis escuro é o bronceado). Os produtos con maior porcentaxe, xeran unha cor escura cunha única aplicación, pero tamén teñen maior probabilidade de crear veteados e tons desiguais. O bronceado artificial tarda de 2 a 4 horas en aparecer na superficie da pel, e o escurecemento continúa durante as seguintes 24-72 horas, dependendo do tipo de produto.
Unha vez que se produciu o bronceado, este non poderá eliminarse nin suando, nin lavándose con auga e xabón. Tardará de 3 a 10 días en ir esvaíndose de forma gradual, debido ao proceso normal de exfoliación da pel. Calquera proceso que contribúa á exfoliación da capa de células mortas da pel, como unha exfoliación artificial, inmersións prolongadas na auga ou suar durante longo tempo, comportará un aclaramento do bronceado.
A dihidroxiacetona non dana a pel, xa que non penetra nela, e considérase un axente bronceador seguro e un excelente suplemento nutricional. Os casos de dermatite por contacto provocados por dihidroxiacetona son extremedamente raros, aínda que certos estudos demostraron casos de dermatite severa en cans sen pelo mexicanos. Pero en moitos casos a sensibilidade adoita deberse a algún outro dos compoñentes existentes no produto.
Os autobronceadores baseados en dihidroxiacetona foron recomendados pola Fundación do Cáncer de Pel, a Asociación da Academia Americana de Dermatoloxía, a Asociación Canadense de Dermatoloxía e a Asociación Americana de Medicina.
Seguridade
Durante as 24 horas posteriores á aplicación dun autobronceador, a pel é especialmente susceptible de sufrir danos pola luz solar, como se demostrou no estudo realizado polos laboratorios Gematria Test Lab (Berlín) dirixido por Katinka Jung en 2007. Neste estudo os científicos trataron mostras de pel con dihidroxiacetona e expuxéronas ao sol. Pasados 40 minutos desde a aplicación, atoparon máis dun 180% de radicais libres adicionais nas peles tratadas con dihidroxiacetona, en comparación coas peles non tratadas. Despois de aplicarse un autobronceador, deberíanse evitar exposicións longas ou excesivas ao sol, polo menos durante as 24 horas seguintes á aplicación. Existen cremas antioxidantes que poderían minimizar a produción destes radicais libres. Aínda que algúns autobronceadores conteñen filtros solares, o seu efecto non dura moito tempo tras a súa aplicación.
O estudo de Jung et al. confirmou os resultados preliminares nos que se propoñía que a dihidroxiacetona en combinación con dimetil isosorbide potencia o proceso de bronceado. Este estudo tamén encontrou que a dihidroxiacetona podía ter certos efectos nocivos sobre os aminoácidos e os ácidos nucleicos, o cal non era moi recomendable para a pel.
Ocultismo
O ocultismo designa un conxunto de correntes espirituais e místicas propias de Occidente, de orixes non claras e que se desenvolveu principalmente no século XIX, aparecendo como detentores de doutrinas secretas da Antigüidade e da relixión do Libro. Algunhas grandes figuras do ocultismo marcaran a época como os irmáns Fox, Helena Blavatsky, fundadora da teosofía, Allan Kardec, e máis tarde Georges Ivanovitch Gurdjieff. O termo designa tanto o corpus de doutrinas, como as prácticas propias dos adeptos deste movemento.
NADH deshidroxenase
miniatura|230px|Estrutura da NADH deshidroxenase A membrana interna [[mitocondrial queda na parte inferior da figura.]]
A NADH deshidroxenase, NADH:ubiquinona oxidorredutase (EC 1.6.5.3) ou complexo I é un gran complexo multienzimático que cataliza a transferencia de electróns do NADH ao coenzima Q na cadea respiratoria.
É o maior complexo da cadea respiratoria; nos mamíferos consta de 45 cadeas polipeptídicas, das cales sete están codificadas polo xenoma mitocondrial. Contén FMN como grupo prostético e 8 cúmulos ferro-xofre.
A súa estrutura ten forma de "L" cun gran dominio na membrana (con ao redor de 60 hélices transmembrana) e un dominio periférico hidrófilo onde se produce a redución do NADH.
Constitúe o punto de entrada á cadea de transporte electrónico nas bacterias e na membrana interna das mitocondrias das células eucariotas. A transferencia electrónica iníciase mediante a oxidación do NADH xa que os seus dous electróns son transferidos simultaneamente a un FMN unido non covalentemente ao enzima e, desde alí, a través dunha serie de clusters Fe-S (transportadores de electróns capaces de aceptar un electrón por ciclo) ao aceptor final, o coenzima Q (ubiquinona, transportador electrónico liposolúbel) ou a aceptores artificiais como ferrocianuro ou rutenio (III) hexaamina.
Simultaneamente ao transporte electrónico, o complexo I bombea protóns a través da membrana, contribuíndo así á xeración dun gradiente electroquímico. A estequiometría aceptada para o bombeo de protóns é 2H+/e-.