cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segway
Utilización
Segundo a compañía, a velocidade máxima do Segway PT é de 12,5 millas por hora (20,1 km / h) e pode cubrir uns 39 km cunha batería de ión-litio completamente cargada, dependendo do terreo, do estilo de condución e do estado das baterías. Por outra banda, a U.S. Consumer Product Safety Commission (en galego, Comisión de seguridade dos produtos dos consumidores) dos Estados Unidos non ten recomendacións específicas para o Segway, pero si que os cascos para bicicletas son axeitados para os scooters "de baixa velocidade e asistidos por motor".
O Seixo, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
O Seixo é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
SS Adriatic (1871)
Construción e posta en servizo
Os catro primeiros barcos da White Star Line, construídos baixo a dirección de Thomas Henry Ismay, tiveron un grande éxito na liña transatlántica. A compañía inmediatamente ordenou construír dous máis, o Adriatic e o SS Celtic. O Adriatic foi construído nos estaleiros de Harland and Wolff en Belfast e botouse o 17 de outubro de 1871. Ata a súa viaxe inaugural en 1872, o Adriatic permaneceu en dique seco.
O Adriatic tiña unha configuración similar á do Oceanic, cunha cheminea e catro mastros de 45,7 metros cada un. O casco estaba pintado en negro cos códigos da compañía, e a cheminea estaba pintada de cor ocre cunha franxa en negro. Foi o barco máis grande da empresa ata a construción do SS Britannic.
Entre 1872 e 1875 foi recoñecido coa Banda Azul, outorgada ós barcos máis rápidos en cubrir a travesía do Atlántico.
Accidentes e fin da carreira
O Adriatic estivo implicado en numerosos accidentes durante a súa carreira. O primeiro produciuse en outubro de 1874, cando colidou co Parthia da Cunard Line, causando numerosos danos en ambos barcos. En marzo de 1875 viuse envolto noutro accidente, esta vez co americano Columbus, no porto de Nova York. En decembro dese mesmo ano sufriu un accidente contra o veleiro Harvest Queen provocando a morte de todos os pasaxeiros deste.
Cando o novo RMS Oceanic entrou en servizo en 1899, o Adriatic foi vendido para o desarme, chegando a Preston o 12 de febreiro dese ano.
Departamento de León
miniatura|Localización do departamento de León León é un departamento de Nicaragua. Ten unha área de 5,107 km² e unha poboación de 389,600 habitantes (2005). A súa capital é León.
1344
Mortes
Historia ano a ano
-37
Outros
Historia ano a ano
Revolución armenia de 2018
miniatura|dereita|250px|Manifestación na Praza da República de [[Iereván o 22 de abril de 2018.]] miniatura|dereita|250px|[[Nikol Pashinyan nunha manifestación o 17 de abril de 2018.]]
A revolución armenia de 2018 (máis coñecida en Armenia como #MerzhirSerzhin (en ՄերժիրՍերժին), que significa #RexeitaSerzh) consistiu nunha serie de manifestacións convocadas en abril de 2018. Leváronse a cabo manifestacións nas que participaron decenas de miles de persoas en Armenia, particularmente na capital, Iereván. O seu líder foi o principal opositor do goberno, Nikol Pashinyan, quen dende o 23 de abril é o primeiro ministro do país, e que chegou a denominar o movemento como a revolución de Veludo armenia (Թավշյա հեղափոխություն). As protestas e as marchas ían en contra do terceiro mandato consecutivo de Serzh Sargsyan como a figura máis poderosa do goberno da República de Armenia. Sargsyan fora elixidido primeiro ministro o 17 de abril, mais seis días despois da súa toma de posesión, dimitiu por mor das protestas e recoñeceu que "estaba trabucado, mentres que Nikol Pashinyan tiñan razón". Este feito foi declarado por algúns analistas como unha revolución non-violenta similar a outras acontecidas en antigos estados soviéticos.
Desenvolvemento
As manifestacións e as protestas comezaron en marzo de 2018, cando os membros do Partido Republicano non excluíron a opción de nomear a Serzh Sargsyan para o posto do primeiro ministro. Os manifestantes prometeran bloquear a sede do partido o 14 de abril, onde os líderes se reunirían para nomear formalmente a Serzh Sargsyan como primeiro ministro. O Partido Republicano celebrou a súa reunión fóra da capital Iereván e votou por unanimidade nomear formalmente a Serzh Sargsyan para o cargo de primeiro ministro. O socio da coalición Federación Revolucionaria Armenia (ARF-D) apoiou a decisión do Partido Republicano gobernante.
O luns 16 de abril, a campaña Toma un paso, rexeita a Serzh comezou accións de desobediencia civil. O 17 de abril, o día da elección do primeiro ministro, os manifestantes tentaron bloquear as entradas ao edificio da Asemblea Nacional para evitar que se votase. As liñas da policía antidisturbios impedíronlles avanzar máis cara ao edificio da Asemblea Nacional.
Despois da elección do expresidente Serzh Sargsyan como novo primeiro ministro, as protestas continuaron medrando, a pesar de que centos de persoas foron detidas pola policía. En resposta, o primeiro ministro pediulle ao goberno que recuperase a mansión presidencial que lle regalora unhas semanas antes. As multitudes chegaron a 50 000 persoas na noite do 21 de abril, con innumerables peches de rúas esporádicos na capital, que tamén comezaron a estenderse por todo o país.
A medida que o xentío aumentaba, o novo primeiro ministro chamaba repetidamente ás conversacións co líder do movemento de protesta, Nikol Pashinyan, aínda que Pashinyan dixera que só estaba disposto a discutir os termos da renuncia do primeiro ministro. As protestas renováronse o 23 de abril, e os medios informaron que membros anteriores e actuais das forzas armadas armenias, incluídos os participantes do conflito en Nagorno-Karabakh de abril de 2016, uníronse por primeira vez aos mitins. Esta información foi confirmada posteriormente polo Ministerio de Defensa armenio.
O líder das protestas Nikol Pashinyan convocou a novas protestas o 25 de abril despois de que as conversacións co Partido Republicano se cancelaran por mor da negativa de Karen Karapetyan a aceptar as condicións previas establecidas por Pashinyan. Anteriormente, Pashinyan afirmou que o Partido Republicano non tiña dereito a ostentar o poder en Armenia, e que o "candidato do pobo" debería ser nomeado primeiro ministro antes de celebrar eleccións anticipadas. Agregou que o movemento de protesta debería nomear a este primeiro ministro de transición, un posto que o goberno actual rexeitaba porque violaría a lei. Os manifestantes tomaron as rúas para bloquear o camiño ao aeroporto internacional de Iereván e a estrada que conduce á fronteira con Xeorxia. Mentres tanto, tanto o próspero partido de Armenia como a Federación Revolucionaria Armenia declararon o seu apoio ao movemento de Pashinyan. Pashiniyan prometeu continuar as protestas ata que fora nomeado primeiro ministro.
O Parlamento celebrou eleccións para un novo Primeiro Ministro, con Pashinyan, o líder da oposición, como único candidato, e máis de 100.000 persoas viron a sesión de 9 horas en vivo na Praza da República. Con todo, o partido maioritario bloqueou o seu nomeamento ao votar contra el cunha excepción. Despois das eleccións, cantantes armenios prominentes como Iveta Mukuchyan e Sona Shahgeldyan presentáronse ante a multitude e fixeron discursos inspiradores. Pashinyan camiñou cara á Praza da República e díxolle á multitude que se puxese en folga ao día seguinte e bloquease todo o transporte desde as 8:15 da mañá até as 5 da tarde, e logo reuniuse para outra manifestación na Praza da República. A nación detívose cando innumerables rúas e autoestradas foron bloqueadas pacificamente en toda a nación, e moitos traballadores e empresas declaráronse en folga. O principal camiño de acceso ao aeroporto foi cortado, con algúns traballadores en folga, e mesmo as cruces de terra foron bloqueados. 150.000 persoas reuníronse na Praza da República para escoitar a Pashinyan falar, e díxoselles que, debido á folga, o partido gobernante decidira apoiar a súa candidatura na próxima rolda de votación. Unha semana máis tarde, o 8 de maio, tivo lugar unha segunda votación e Pashinyan foi elixido primeiro ministro con 59 votos.
A vida que che espera
A vida que che espera (en La vida que te espera) é unha coprodución cinematográfica galega dirixida por Manuel Gutiérrez Aragón. Rodada entre Galicia e Cantabria entre abril e xuño de 2003, a estrea desta cinta tivo lugar o 30 de xaneiro de 2004. A produción correu a cargo de Continental Producciones, a TVG e Tornasol Films.
Sinopse
A historia de A vida que che espera desenvólvese nunha rexión do norte de España. Alí ten lugar unha pelexa motivada por unha vaca que acaba co desenlace do asasinato de Severo (Celso Bugallo) por parte dun gandeiro chamada Xildo (Juan Diego). Este ten dúas fillas: Xenia (Clara Lago) e Val (Marta Etura). Cando o fillo do malogrado Severo, Rai (Luís Tosar), chega á vila para o enterro, sentirase atraído por Val, filla do home que matou a seu pai.
Os mozos comezan a saír xuntos. Rai aproveita esta circunstancia para sacar beneficio e afondar en como se produciu a morte de Severo. Val, presionada por Xildo, tentará tamén descubrir ata que punto está o seu mozo ó tanto de como se desenvolveu o crime e de quen o perpetrou. Malia isto, ambos acaban namorándose.
Zorrotza
250px|miniatura|Situación do barrio na cidade de [[Bilbao.]] Zorrotza (en castelán: Zorroza) é un barrio do distrito de Basurtu-Zorrotza da cidade de Bilbao. Ten unha poboación duns 16.000 habitantes (2006).
Atópase no extremo noroccidental do concello de Bilbao, entre o río Cadagua, que o separa de Barakaldo, e a ría do Nervión, na que desemboca o primeiro nos límites de Zorrotza.
O nome procede do adxectivo éuscaro zorrotz que significa agudo ou afiado, en alusión á forma triangular aguda que colle o barrio coa desembocadura do río Cadagua na ría do Nervión, convertendo a Zorrotza nunha península.
Andrés López Forero
Andrés López Forero, nado en Bogotá o 25 de xuño de 1971, é un comediante, comediante en vivo, presentador e actor de cine colombiano.
Debido ó récord de vendas do seu DVD La Pelota de Letras, comedia no formato Stand-up comedy que contén parodias sobre as diferentes xeracións Colombianas, Universal Music Colombia outorgoulle o DVD de Diamante e o Dobre DVD de Diamante. Varios medios destacan o seu labor como un dos promotores do Stan-up comedy do seu país, sendo o pioneiro nesta disciplina.
The Last Poets
The Last Poets é un grupo norteamericano de músicos e poetas nacido a finais da década de 1960 en Nova York (EUA) moi vencellados ao movemento nacionalista negro. O seu nome foi tomado dun poema de Keorapetse Kgositsile, poeta revolucionario surafricano que acreditaba estar na última era da poesía antes de que as armas tomasen o poder.
O grupo é habitualmente considerado como un dos máis importantes precedentes ou influencias no nacemento do hip hop, pola súa combinación de spoken word e ritmos básicos de percusión. Como sostén o crítico Jason Ankeny: Cos seus "raps" cargados de contido político, os seus tensos ritmos e dedicación ao despertar da conciencia afro-americana, os Last Poets, case sen axuda, colocaron os alicerces para o nacemento do hip hop (With their politically charged raps, taut rhythms, and dedication to raising African-American consciousness, the Last Poets almost single-handedly laid the groundwork for the emergence of hip-hop).
Historia
A historia do grupo comeza a finais da década de 1960. Foi no cárcere onde Jalal Mansur Nuriddin, quen escollera ir a prisión antes que ir á guerra do Vietnam, se converteu ao islam e entrou en contacto con Umar Bin Hassam e Abiodun Oyewole, xuntos comezaron a practicar o spiel (unha forma arcáica de rap). Este trío, xunto co percusionista Nilaja, adoita ser considerado como o núcleo central que compuxo a banda (tal e como aparecen no primeiro álbum gravado da banda, o epónimo The Last Poets de 1970).
Ao saíren do cárcere uníronse ao obradoiro de poesía East Wind e comezan a representar a súa mestura de spiel e acompañamento musical nas rúas do barrio neoiorquino de Harlem. A data oficial de formación dos Last Poets foi finalmente o 19 de maio de 1968 (coincidindo co día de nacemento de Malcolm X) no Parque Marcus Garvey). Os membros orixinais que fundaron oficialmente a banda en 1968 foron Felipe Luciano, Gylan Kain e David Nelson, estes tres poetas reivindicáronse máis tarde como os membros orixinais gravando separadamente como The Original Last Poets. O seu principal éxito veu principalmente ao realizar a banda sonora do filme Right On! de 1971, aínda como The Last Poets. Ao pouco estes tres membros orixinais foron abandonando o grupo e sendo substituídos polo trío que gravou finalmente o seu primeiro álbum.
Tendo acadado grande éxito co seu álbum de debut chegando ao top-ten das listas, os Poets gravan o seu segundo álbum This Is Madness sen Abiodun Oyewole, naquel momento en prisión, cuns textos aínda máis comprometidos politicamente e que tivo como consecuencia que foran incluídos no programa de contraintelixencia creado polo daquela presidente dos Estados Unidos, Richard Nixon. Hassan deixou a banda logo deste álbum, sendo substituído por Sulaiman El-Hadi. O seu seguinte álbum Chastisement (1972), mestura un acompañamento musical asentado no jazz e no funk coa súa poesía, nun estilo que se veu en chamar jazzoetry.
Os finais da década de 1970 significaron unha caída na súa popularidade da que só se comezaron a recuperar durante a década de 1980 coa reivindicación que a escena do hip hop comezou a facer deles e que se estendeu xa nos anos 90. Grazas a esta reivindicación os seus vellos discos revalorizáronse e publicaron novas gravacións (ver apartado de discografía máis adiante). Entre as colaboracións con outros artistas destes anos destaca a súa contribución ao segundo álbum da banda británica de post punk The Pop Group, For How Much Longer Do We Tolerate Mass Murder? de 1980.
Máis recentemente colaboraron co rapeiro Common no single producido por Kanye West, The Corner (incluído no álbum Be de 2005), así como na canción The Final Call incluída no disco de Black Market Militia (do colectivo Wu-Tang-Clan) e en dous temas do álbum Untitled de Nas.
Jalal Mansur Nuriddin tamén apareceu colaborando co poeta británico Mark T. Watson (tamén coñecido como Malik Al Nasir) no seu primeiro poemario Ordinary Guy (2004). O prefacio a este libro, escrito en verso por Nuriddin, foi gravado e apareceu no álbum dedicado á nova xeración de poetas e rapeiros da Costa Leste dos Estados Unidos Rhythms of the Diaspora Vol. 2 (2008).
Luxor
miniatura|250px|dereita|O [[río Nilo|Nilo en Luxor]] miniatura|250px|dereita|Aeroporto Internacional de Luxor Luxor (en árabe الأقصر, al-Uqṣur) é unha cidade exipcia na beira leste do Nilo, situada a 670 km ao sur do Cairo. Ten 150.000 habitantes.
A Luxor chámaselle "o museo ao ar libre máis grande do mundo", grazas ás ruínas do complexo de templos de Karnak, o templo de Luxor e os monumentos, templos e tumbas da marxe oeste, que inclúen o Val dos Reis e o Val das Raíñas. Luxor constitúe un punto de partida excelente para visitar o Alto Exipto e é un destino turístico moi popular, tanto en si mesmo como como punto de partida ou final de cruceiros polo Nilo.
A Luxor moderna creceu a partir das ruínas de Tebas, antiga capital do Imperio Novo (1550-1069 a.C.). A súa riqueza, tanto arquitectónica como cultural, fan dela a cidade máis monumental das que albergan vestixios da antiga civilización exipcia. O Nilo separa Luxor en dúas partes: a marxe oriental, outrora consagrada aos vivos, onde encontramos os vestixios dos máis importantes templos consagrados aos deuses da mitoloxía exipcia, e a marxe occidental, consagrada aos mortos, onde se localizan algunhas das máis importantes necrópoles do antigo Exipto, segundas en importancia en relación ás existentes no planalto de Gizé, no Cairo, e onde foron feitos algúns dos achados arqueolóxicos máis significativos da antiga civilización, especialmente o túmulo de Tutankhamon, descuberto en 1922 polo célebre arqueólogo e exiptólogo inglés Howard Carter.
O nome actual procede do árabe El-Uqsur, "os alcázares", que á súa vez vén do latín castra, "campamentos" e débese aos dous campamentos militares construídos polos romanos. En lingua exipcia coñecíase como Waset, designación tamén do nomo, ou Niut ("a cidade"). Os gregos chamárona tamén Dióspolis Magna.
Historia
Waset era para os exipcios dos II e I Milenios a.C. "a cidade" por excelencia. Para os seus visitantes, a cidade era case o centro do mundo coñecido. O distrito palaciano, Deba (alterado posteriormente polos gregos en Thebai), gozaba dun luxo inusitado e sen precedentes, de autoridade imperial, coñecementos e sabedoría, supremacía relixiosa e política, traballos artísticos e planos grandiosos. Algúns destes non chegaron a realizarse, como o obelisco de ouro de Hatshepsut. Fíxose sinónimo de riquezas extravagantes, amasadas probabelmente polos faraóns do Imperio Novo nas súas expedicións ao sur nos amplos territorios de Kush (no norte do actual Sudán) e ao norte, e en Palestina, Fenicia e Siria. Boa parte das áreas palacianas e residencias da cidade aínda non foron escavadas. N'A Ilíada de Homero o cualificativo é "Tebas, a das cen portas" e cóntase que cen carros podían pasar simultaneamente por cada unha delas e que as súas riquezas só as superaban en número os graos de area dos arredores. A cidade estaba baixo a advocación da tríade de deuses Amón, Mut e Khonsu
Na época dos faraóns menfitas, Tebas era unha vila pequena xa relacionada cun misterioso deus Amón, mais especialmente co deus da guerra Montu, cuxos templos marcaban os límites do territorio da cidade. Tebas ascendeu politicamente a mediados do II Milenio, coa X dinastía grazas aos seus éxitos militares. Durante a XI dinastía, Mentuhotep I logrou reunificar o Alto e o Baixo Exipto, desde a desembocadura do Nilo até Elefantina, na Primeira Catarata. Durante a XII dinastía, Temas dominou todo o curso inferior do Nilo a partir da Segunda Catarata.
Cando os hicsos tomaron o poder en Exipto, realmente non lograron controlar o val do Nilo e Tebas mantivo a súa autonomía e influencia sobre os principados limítrofes. As catro dinastías de faraóns posteriores (da XVII á XX, o Imperio Novo), expulsaron definitivamente aos hicsos de Exipto, iniciaron unha decidida política expansionista cara o norte e cara o sur e colocaron a Tebas no control do país. Durante estes seis séculos a cidade atinxiu un esplendor inigualábel. Ademais dos botíns de guerra, comerciábase co Golfo Pérsico a través da ruta de Coptos, coa África intertropical ao sur e probabelmente co Sáhara seguindo as rutas dos oasis do deserto.
Ramsés II e os seus sucesores tiveron que fortalecer as cidades do delta, máis expostas a invasións, o que propiciou co tempo a aparición de dinastías novas, que acabaron dominando o país, como as procedentes das cidades de Tais, Bubastis e Sais entre a XXI e a XXIV dinastías.
A XXV dinastía era de orixe etíope e, aínda que lle concederon a Tebas un papel relevante, xa Exipto perdera para sempre a súa autonomía. Os asirios invadírono en 672 a.C., Tebas foi saqueada por Assarhaddon e máis tarde por Assurbanipal.
A comezos da época romana (século I a.C.) xa só ficaban as grandiosas ruínas, visitadas xa daquela (por Xermánico, entre outros). Cando o emperador romano Teodosio publicou o seu edito, clausurando definitivamente todos os templos pagáns, os de Tebas foron espoliados polos cristiáns, que aproveitaron para decorar as súas igrexas. Curiosamente, moitos relevos teñen chegado até hoxe grazas ás capas de xeso coas que foron censuradas o que os cristián consideraban imaxes sacrílegas.
O Luxor moderno
miniatura|225px|dereita|Templo de Karnak miniatura|225px|dereita|Templo de Luxor dereita|miniatura|225px|Globos aerostáticos sobre Luxorminiatura|dereita|225px|Templo mortuorio da Raíña [[Hatshepshut]]
Na marxe occidental encóntranse:
O 17 de novembro de 1998, terroristas islámicos da Al-Gama'a al-Islamiyya masacraron 58 turistas estranxeiros e catro exipcios na marxe occidental no exterior do Templo de Hatshepsut (e foron eles mesmos mortos pola policia). A industria turística exipcia resentiuse deste ataque.
1345
Mortes
Historia ano a ano
Selección de hóckey a patíns masculina de Angola
A selección de hóckey a patíns masculina de Angola é o equipo que representa a Angola nas competicións internacionais de hóckey a patíns organizadas pola FARS ou polo CIRH. A selección angolana depende da Federação Angolana de Patinagem (FAP). Trátase dunha das mellores seleccións deste deporte no continente africano xunto coa selección de Mozambique, se ben esta última conta cun título internacional (o Campionato do Mundo "B" do 2006), a selección angolana colleitou mellores resultados no Campionato do Mundo, torneo do cal é habitual dende que ascendera dende o Campionato do Mundo "B" de 1994 (como segundo clasificado) e no que conseguiu como mellor clasificación o 6º posto no Mundial do 2009 disputado en Pontevedra e Vigo (Galiza).
Equipo
Estes son os xogadores convocados para disputar a Copa das Nacións de Montreux (Suíza) do 2011.
Departamento de Madriz
miniatura|Localización do departamento de Madriz Madriz é un departamento de Nicaragua. Ten unha área de 1,602 km² e unha poboación de 133,300 habitantes (2005). A súa capital é Somoto.
Madriz foi creado a partir do departamento de Nueva Segovia no agosto de 1936, e foi chamado así por José Madriz.
Raquicéntridos
Características
Presentan un corpo longo, fusiforme ou subcilíndrico (alcanzando talles de 1,5-2 metros e pesos de ata 68 kg), coa cabeza deprimida (ancha e esmagada), ollos pequenos e boca terminal (prognata). A zona superior, lateral e ventral son de cor castaño escuro, con dúas bandas prateadas estreitas ben definidas.
Posúe de 6 a 9 espiñas libres trala cabeza. A aleta dorsal, única, ten 1-3 espiñas e 26-33 radios brandos, e a anal, tamén longa, 2-3 espiñas e 22-28 radios brandos. As pectorais son grandes e a caudal semilunar, co lobo superior máis longo có inferior.
Son peixes peláxicos e normalmente solitarios excepto cando se agrupan para a desova anual, non obstante poden reunirse ó redor de restos de naufraxios, boias, portos e outros elementos estruturais.
Habitualmente viven asociados a arrecifes e nun rango de profundidades de entre 0 e 1.200 m. Aliméntanse de crustáceos, luras e outros peixes, e pode seguir a tiburóns, tartarugase raias manta para aproveitar os restos das súas presas. Péscanse para consumo humano aínda que o seu valor comercial é escaso. Os grandes exemplares son estimados na pesca deportiva.
Clasificación
Só comprende un único xénero, Rachycentron, que á súa vez só comprende unha única especie, Rachycentron canadum, coñecido como cobia.
Evil Empire
Evil Empire é o segundo álbum da banda Rage Against the Machine. Debutou no 1 do Billboard's Top 200. O nome Evil Empire ("Imperio do Mal"), provén da denominación da Unión Soviética durante o goberno de Ronald Reagan. No caso do disco de Rage, o Imperio do Mal é Estados Unidos de América.
Técnicas fotográficas
miniatura|dereita|250px Dependendo do obxecto ou da situación hai diversas técnicas fotográficas que, na maioría dos casos, se cinguen á demanda comercial. O afeccionado emprega unha ou diversas técnicas indistintamente, pero o profesional segue unhas pautas á hora de fotografar que varían dependendo do contexto en que nos encontremos e o fin que se desexe atinxir.
Tipos
Así observamos que non é o mesmo realizar unha fotografía dun bodegón ca unha dun retrato familiar ou dunha paisaxe. A continuación analizaremos as principais técnicas a empregar nalgúns contextos específicos:
Abundancia relativa
No campo da ecoloxía, a distribución de abundancias relativas (RAD, do inglés relative abundance distribution) ou distribución da abundancia de especies describe a relación entre o número de especies observadas no campo de estudo como unha función da súa abundancia observada. Os gráficos que se obteñen deste xeito son axústane de xeito habitual á Lei Zipf-Mandelbrot, e que é o estimador que serve como un índice de biodiversidade nos ecosistemas en estudo.
Técnicas fotográficas
Fotografía deportiva
Para realizar unha boa fotografía deportiva é importante coñecer as regras básicas do deporte. Débese ser paciente e reaccionar con rapidez para captar todo tipo de imaxes que representen un momento de tensión ou algunha situación clave do partido. Para isto é necesario unha ampla gamma de lonxitudes focais sobre todo teleobxectivos. As cámaras dixitais son a mellor opción xa que permiten transmitir datos rapidamente.
Fotografía de bodegóns
Esixe un control total das técnicas fotográficas e da iluminación en xeral. Primeiro deben decidirse as características do produto que hai que destacar. Os fondos deben ser neutros para non restar importancia ó motivo principal. O esquema de iluminación e composición a seguir debe ser simple. As cámaras máis adecuadas para realizar estas fotografías son as de gran formato xa que ofrecen a posibilidade de descentrar o obxectivo para corrixir a perspectiva.
Olabeaga
250px|miniatura|Situación do barrio na cidade de [[Bilbao.]] Olabeaga (en castelán: Zorroza) é un barrio do distrito de Basurtu-Zorrotza da cidade de Bilbao. Ten unha superficie de 0,25 km² e unha poboación de 1.093 habitantes (2006).
Técnicas fotográficas
Fotografía arquitectónica
Existen dous tipos de fotografías arquitectónicas, aquelas obxectivas, como planos, folletos etc.; e as de carácter subxectivo, que mostran a visión artística do fotógrafo. É fundamental a nivelación da cámara para evitar deformacións na imaxe, tanto na fotografía de interior como na fotografía de exterior. As cámaras de gran formato son as máis adecuadas porque permiten bascular e descentrar o obxectivo para corrixir a perspectiva como sucedía coa fotografía de bodegóns.
Olabeaga
Limita ao norte co Zorrotzaurre e o canal de Deusto, que o separan de Deustuko Doneperiaga, ao oeste con Indautxu, ao leste con Altamira e o monte Kobeta, e ao sur con Basurtu.
Técnicas fotográficas
Retratos
O mellor lugar para realizar este tipo de fotografías é aquel que estea relacionado coa persoa que vamos a retratar. Primeiro deben decidirse as características a destacar e en función disto adecúase o ambiente, o encadramento e a iluminación. Utilizaremos un teleobxectivo curto (70-80mm) e aproveitaremos, dentro do posible, a luz natural, e no seu defecto, o flash.
Olabeaga
No seu territorio hai unha estación de Proximidades Renfe, a estación de Olabeaga.
Técnicas fotográficas
Fotografía nocturna
As fotografías nocturnas deben realizarse en lugares onde a contaminación luminosa sexa escasa. O amencer e o anoitecer son momentos claves. O relevo da lúa tamén ofrece unha boa oportunidade para captar detalles na paisaxe. A temperatura de cor da luz que reflicte a lúa é igual á que reflicte o sol, polo que se deberá utilizar unha película equilibrada para a luz de día. Non se deben realizar exposicións longas debido ó movemento da Terra. Outras limitacións a ter en conta serían o fallo de reciprocidade da película e a área efectiva do diafragma do obxectivo.
Fotografía de paisaxes
Este tipo de fotografía pode empregarse como documento para ilustrar revistas e libros ou como forma de expresión artística persoa. As cámaras de gran formato dan mellor resolución e gradación modal. Debe elixirse un encadramento interesante tratando que o horizonte non divida a imaxe en dúas partes iguais. Non hai que abusar dos filtros a pesar de que os que resultan máis útiles son o ultravioleta (UV), o degradado neutro, os de densidade e o polarizador (circular ou lineal).
Fotografía submarina
Pode realizarse debaixo da auga ou a través das paredes dun acuario. O ángulo de visión dos obxectivos estréitase lixeiramente e os motivos aparecen máis grandes e próximos. Por debaixo dos dez metros a luz natural adquire unha cor azulada que pode corrixirse mediante filtros. O flash tamén é importante para resaltar as verdadeiras cores a maior profundidade. O obxectivo máis utilizado é o gran angular que reduce a columna de auga entre a cámara e o suxeito.
Calotipo
O calotipo é un método fotográfico, creado por William Fox Talbot, baseado nun papel sensibilizado con nitrato de prata e ácido gálico que tras ser exposto á luz era posteriormente revelado con ambas substancias químicas e fixado con hiposulfito. Este procedemento resulta ser moi próximo ó da fotografía de hoxe en día, xa que producía unha imaxe en negativo que podía ser posteriormente positivada tantas veces como se desexase. Para iso báñase o papel negativo en cera derretida para que se volva transparente e así tras sometelo a un foco de luz ou por contacto sobre outro papel idéntico se obtén unha imaxe en positivo.
É coñecido tamén co nome de Talbotipo.
José Ledo Limia
José Ledo Limia, nado en Ourense o 30 de agosto de 1900 e finado na mesma cidade o 25 de maio de 1977, foi un sindicalista e militante libertario galego.
Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial emigrou ao Río de Xaneiro e despois pasou pola Arxentina, Chile, o Uruguai e o Perú. En 1919 foi deportado da Arxentina. Detido en Vigo, foi alistado no Exército e entre 1921 e 1925 foi artilleiro no Protectorado Español de Marrocos. Emigrou á Habana e México (1925-1926) e traballou en Pensilvania, onde coñeceu a Antonio Guede, que o introduciu nas ideas anarquistas. En 1926 fue deportado a España pola súa participación na campaña pro Sacco e Vanzetti. Ao chegar foi encarcerado uns meses e despois viviu escondido. Nesta época colaborou ​na creación do Ateneo de Divulgación Social de Madrid.
Durante a Segunda República traballou como cociñeiro de mariña na Compañía Transmediterránea, realizando viaxes ao Brasil, o Uruguai e a Arxentina, actuando como enlace do movemento anarquista e transportando militantes e propaganda. Despois dunha viaxe a Bioko no que estivo a piques de morrer de paludismo, deixou o mar. Militou entre Barcelona e Madrid e na folga xeral revolucionaria de 1934 foi encarcerado con Fosco Falaschi e Benigno Mancebo, compañeiros do grupo anarquista de acción "Los Intrasigentes". Condenado a morte, en 1936 foi liberado grazas á amnistía outorgada polo Fronte Popular. Militou no Sindicato Gastronómico de Madrid e na Federación Anarquista Ibérica.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse á Columna Gallega como delegado sindical da CNT, loitou na fronte de Madrid. Colaborou ​na Agrupación de Gallegos Libertarios de Madrid e no seu órgano Galicia Libre. En 1937 entrou na Sección de Investigación do Movemento Libertario de Barcelona e de Madrid, encargada de controlar a "contrarrevolución estalinista". Nestes anos foi moi crítico cos compañeiros que aceptaron cargos gobernamentais. Coa derrota da República puido evitar a detención e chegar a Francia a través de Mataró e Camprodon. Pasou polos campos de concentración franceses (Argelers, Barcarès, San Cipriano, Arles), dos que fuxiu sen éxito en varias ocasións, foi enviado a campos de castigo e a unha compañía de traballadores de Niort.
Puido chegar a París, onde, despois de enfrontarse con responsables do Consejo General del Movimiento Libertario Español (MLE), conseguiu unha pasaxe a América. En abril de 1939 embarcou en Le Havre cara Ciudad Trujillo (República Dominicana). En 1942 instalouse en Veracruz e Querétaro, participou na conformación da CRG no exilio mexicano. En 1965 entrou clandestinamente en Portugal, aínda que tivo que fuxir pronto a México. A comezos dos anos setenta volveu a España, onde foi acollido en Lemparte polo seu amigo Daniel Seijas. Pasou os seus últimos catro anos nunha residencia de anciáns en Ourense.
Félix Álvarez Ferreras publicou en 1974 unha autobiografía por entregas de José Ledo no periódico Espoir.
Bamaco
Bamaco (Bamako en francés e Bamakɔ en bambara) é a capital de Malí. Localízase no suroeste do país, na ribeira do río Níxer, a cidade é o centro administrativo e comercial e con 953 600 (2004) é a cidade máis grande de Malí. Ten a categoría de distrito, estando dentro do estado ao mesmo nivel que as rexións e divídese en seis concellos. Bamaco é a capital do único distrito do país. Concentra o 70% da produción industrial total do estado. As principais producións son as manufacturas, como os téxtiles, a carne, os metais e a pesca. Ademais, o sector terciario está moi estendido, sobre todo o artesanado e o comercio. É sede das grandes empresas nacionais e da Administración do estado.
Historia
A área onde se asenta Bamaco está habitada dende o paleolítico, segundo a tradición fundárona os xefes bambaras Seribadian Niaré e Soumba Coulibaly no século XVII, a cidade foi un importante centro comercial e de estudo islámico, posteriormente decaeu e a fins do XIX apenas tiña 800 habitantes. En 1883 os franceses ocuparon Bamaco e en 1908 convértese na capital do Sudán francés e ao obter Malí a independencia en 1960, Bamaco convértese na súa capital.
Mägo de Oz
Mägo de Oz é un grupo español de Folk metal, formado en maio de 1989 polo batería Txus di Fellatio no Barrio de Begoña, Madrid. Inicialmente chamado Transilvania, na honra a Iron Maiden, non sería ata 1989 cando pasaría a chamarse Mägo de Oz.
Bamaco
Xeografía
A cidade de Bamaco nunha curva do río Níxer, rodeada de montes. Esténdese por unha superficie de 267 km². Ten unha poboación de 1 690 471 habitantes (2006) e un porto fluvial importante sobre o río Níxer. É relativamente chan excepto ao norte, onde hai unha escarpa, formada por un antigo volcán.
Comunicacións
Unha liña de ferrocarril une Bamaco con Dakar, no Senegal, pasando por Kati, Négala, Kita e Kayes. Outra forma de comunicarse coa cidade é o propio río Níxer. Ademais, existen camiños asfaltados que comunican a capital de Malí coas principais cidades das distintas rexións do país. O proxecto da Estrada Transaheliana vai facer pasar por Bamaco a vía procedente de Dakar para logo dirixirse cara a Burkina Faso, Níxer, Nixeria e o Chad. Por vía aérea, o Aeroporto Internacional de Bamaco-Sénou conecta a cidade con múltiples destinos africanos, ademais de con París, a onde voan as compañías Aigle Azur, Air France e Air Mali.
Demografía
O crecemento demográfico de Bamaco é moi acusado nos últimos anos, pasando dos 2 500 habitantes en 1884, 8 000 en 1908, a máis de 160 000 en 1960, durante a época da independencia, até chegar a unha poboación de máis de 1 600 000 habitantes actualmente. Bamaco é a sexta cidade do mundo cunha proxección de crecemento poboacional máis grande, prevista para o ano 2020.
Aeroporto de Las Vegas-McCarran
O aeroporto internacional de Las Vegas-McCarran é o principal aeroporto que serve á área metropolitana de Las Vegas, unha grande área urbana no estado de Nevada. Está situado en Paradise, a uns 8 quilómetros ao sur do centro de Las Vegas. É propiedade do condado de Clark e operado polo seu Departamento de Aviación. Foi bautizado na honra do senador Pat McCarran, un membro do Partido Demócrata que axudou ao desenvolvemento da aviación, tanto en Las Vegas como a nivel nacional.
O aeroporto foi construído no ano 1942 e comezou as súas operacións comerciais en 1948. Dende entón pasou por importantes ampliacións. Ten catro pistas e dúas terminais de pasaxeiros: a Terminal 1 e a Terminal 3. Ao leste das terminais atópase o Marnell Air Cargo Center, e no oeste están as instalacións dos operadores do aeroporto e de compañías de helicópteros.
No ano 2016 pasaron por McCarran máis de 47 millóns de pasaxeiros. É o 26º aeroporto máis concorrido do mundo en termos de pasaxe e o 8º en movementos de avións. Opera voos a destinos en Norteamérica, Europa e Asia. É unha base operativa para Allegiant Air, ademais de ser unha base de tripulacións e mantemento para Frontier Airlines, Southwest Airlines e Spirit Airlines.
Daguerrotipo
miniatura|250px|Debuxo dun daguerrotipo.|alt= O daguerrotipo foi o primeiro procedemento fotográfico anunciado publicamente, construído e perfeccionado por Louis Daguerre en 1839 a partir das experiencias previas de Joseph Nicéphore Niépce.
Está considerado un precursor da fotografía moderna, e foi unha ponte entre a cámara negra creada por Zahn e retocada por Joseph Nicéphore Niépce, e a cámara de obxectivo do alemán Petzvalen. As publicacións do momento deron a coñecer o novo aparato á sociedade, pero supuxo sobre todo unha revolución no mundo da información, xa que permitiu cubrir feitos históricos como as guerras de Crimea e da Secesión Americana, dando lugar a un novo xénero fotográfico: o fotoxornalismo.
Características
Para a obtención da imaxe pártese dunha capa sensible de nitrato de prata estendida sobre unha base de cobre. A partir dunha exposición na cámara, o positivo plásmase no mercurio. Finalmente, a imaxe fíxase tras somerxer a placa nunha solución de cloruro sódico ou tiosulfato sódico diluído.
A finais do ano 1840 conseguíranse tres progresos técnicos no daguerrotipo. En primeiro lugar, conseguiuse unha lente ata 22 veces máis brillante. Amais, aumentouse a sensibilidade das placas ante a luz ó ser recubertas por substancias halóxenas (aceleradores ou substancias rápidas), co que o tempo de exposición se reduciu. Por último, as placas douráronse para enriquecer os tons.
Masustegi
Limita ao norte co barrio de Altamira e ao leste co de Basurtu, estando rodeado polo resto do territorio polo Monte Caramelo, que o separa de Errekaldeberri e Uretamendi.
Departamento de Managua
miniatura|Localización do departamento de Managua Managua é un departamento de Nicaragua. Ten unha área de 3,672 km² e unha poboación de 1,380,300 habitantes (2005). A súa capital é Managua.
FC Nantes
O Football Club de Nantes é un club de fútbol francés da cidade de Nantes. Fundouse en 1943 e compite na Ligue 1. De 1992 a 2007, o equipo era coñecido coma FC Nantes Atlantique, antes de cambiarse ao nome actual antes da tempada 2007-08.
Estadio
200px|dereita|miniatura|Stade de la Beaujoire, campo do Nantes
Stoke City F.C.
O Stoke City Football Club é un club de fútbol inglés da cidade de Stoke-on-Trent. Foi fundado en 1863 baixo o nome de Stoke Ramblers F.C. e compite na Premier League. O seu campo é o Britannia Stadium, con capacidade para 27.740 espectadores.
Equipo actual
Actualizado a 1 de xaneiro de 2014.
Mioteira
A Mioteira é un pico situado na zona oeste da serra do Courel, cunha altitude de 871 m.
Está situado no nordés da parroquia da Ferreirúa do concello da Pobra do Brollón. Encóntrase enclavada entre os ríos Picarrexo (norte-oeste) e Saa (leste-sur). Na súa cara suroeste está a área recreativa das Veigas.
Voo 28M de British Airtours
O voo 28M de British Airtours era un servizo internacional de pasaxeiros que se incendiou despois de engalar do aeroporto de Manchester o día 22 de agosto de 1985 morrendo 55 persoas. O avión voaba en ruta ao aeroporto de Corfú en Grecia.
O avión, un Boeing 737–236 con rexistro G-BGJL e bautizado River Orrin, estaba operado por British Airtours, unha filial de British Airways. Había 131 pasaxeiros e 6 tripulantes a bordo. Durante a engalaxe escoitouse un golpe e esta abortouse. O fallo dun motor iniciou un lume e o capitán ordenou a evacuación. Houbo 82 superviventes, e das 55 vítimas mortais a maioría morreron por inhalación de fume.
O accidente foi descrito como "un momento decisivo na historia da aviación civil" e provocou cambios na industria en relación á disposición do asentos preto das saídas de emerxencia, fundas de asentos e paneis das paredes e teito resistentes ao lume, iluminación do chan, máis extintores e regras de evacuación máis claras.
Intento de engalaxe
A tripulación estaba formada polo capitán Peter Terrington, de 39 anos, e o primeiro oficial Brian Love, de 52, ámbolos dous pilotos experimentados con 8 441 e 12 277 horas de voo respectivamente. Ás 07:13 BST (06:13 UTC), na pista 24 do aeroporto de Manchester durante a fase de engalaxe os pilotos escoitaron un forte golpe que viña de debaixo do avión. Pensando que rebentara un pneumático, o capitán ordenou abortar a engalaxe e activou as reversas de pulo. O primeiro oficial, que estaba pilotando o avión, freou con forza durante uns cinco segundos. O capitán, preocupado polo fallo do pneumático, instruíu o primeiro oficial para que frease menos as rodas. Na cabina soaron advertencias de lume nove segundos despois do golpe, uns 36 segundos antes de que o avión parase. Dez segundos despois, o controlador da torre confirmou, "correcto, hai moito lume". 25 segundos despois do ruído o controlador suxeriu evacuar os pasaxeiros polo lado de estribor. O controlador activou a alarma de lume do aeroporto no momento que viu fume saír do aparello, pero os bombeiros xa escoitaran o golpe e viran eles mesmos o fume, polo que xa iniciaran a resposta pola súa conta.
Evacuación pola parte dianteira
A avión saíu da pista cara a unha pequena pista de rodadura chamada ligazón "D" e parou totalmente encarado ao noroeste. A evacuación comezou inmediatamente, pero atopáronse varias dificultades. O sobrecargo, Arthur Bradbury, intentou abrir a porta dianteira dereita uns 10 segundos antes de que o avión parase, pero só se abriu un pouco debido a un fallo de deseño. Despois duns 25 segundos, o sobrecargo abriu a porta dianteira esquerda e despregou con éxito a rampla de escape. Nese momento chegaron os dous primeiros camións de bombeiros, e un comezou a regar a fuselaxe e a porta aberta con escuma para evitar que o lume se estendese cara á porta e a rampla por onde estaban saíndo os pasaxeiros, e para arrefriar os pasaxeiros que aínda estaban dentro. miniatura|260x260px|Parte dianteira coas dúas ramplas despregadas Cando o segundo camión chegou, o primeiro concentrouse no combustible ardendo e no motor esquerdo. O segundo pulverizou escuma sobre a fuselaxe e a porta aberta. Durante ese tempo a asistente de voo Joanna Toff mantivera os pasaxeiros fóra da área da cociña dianteira para permitir ao sobrecargo abrir unha porta. Cando a porta do lado esquerdo se abriu formouse un atasco no estreito pasadizo entre os dous tabiques da cociña dianteira, de tan só 57 cm. Toff empurrou os pasaxeiros fóra, un de cada vez, ata que o atasco se desfixo. Mentres tanto, o sobrecargo se puxo a traballar novamente na porta dereita conseguindo abrila completamente despregando a rampla de evacuación ao redor dun minuto despois de que o avión parase. 16 pasaxeiros e Toff escaparon pola porta dianteira esquerda, un deles estaba inconsciente e a asistenta arrastrouno. O sobrecargo e 34 pasaxeiros saíron polo lado dereito.
Evacuación sobre as ás
Isto causou atascos en todas as saídas, e o asento sobre o cal estaba a saída da á fallou de tal forma que o respaldo colapsou cara adiante, causando unha maior obstrución. Un home que estaba sentado no asento 16C foi atopado tumbado nesta saída, e os investigadores non estaban seguros de se o colapso do respaldo atrapou o home, evitando que escapase. Un rapaz de 14 anos foi atopado polos bombeiros deitado sobre o home do asento 16C cinco minutos e medio despois de que o avión parase. O rapaz estaba vivo, tendo só queimaduras superficiais nas súas mans. Foi o derradeiro dos 27 superviventes que usaron esa saída, e tamén o derradeiro evacuado con vida do avión. A meirande parte dos corpos (38) atopáronse agrupados ao redor da saída da á. Esta saída era a primeira dispoñible para os 76 pasaxeiros sentados detrás dela, e a máis próxima para 100 pasaxeiros.
Incendio e perda de saídas de popa
O combustible saíra da á de babor dende o momento que se escoitou o primeiro golpe. Ese combustible incendiouse co contacto das lapas que saían do burato da cámara de combustión do motor cando o avión comezou a decelerar na pista. Cando o aparello parou, o combustible aínda saía dunha apertura a un ritmo de 7 a 11 litros por segundo, alimentando un incendio que ía medrando. Nese momento o lume xa penetrara a pel de aliaxe de aluminio do avión baixo o chan do compartimento dos pasaxeiros. A AAIB estimou que o lume penetrou na pel da fuselaxe entre cinco segundos antes ata 30 segundos despois de que o avión parase. Os pasaxeiros sentados no lado esquerdo e cara á parte de atrás comezaron a sentir unha intensa calor polo lume, e estaban moi impacientes por escapar polo que moitos deles se levantaron e movéronse polo corredor mentres o avión aínda se movía. miniatura|260x260px|Parte traseira do avión Cando o avión comezou o seu xiro cara á dereita saíndo da pista, uns 10 segundos antes de parar, un dos dous asistentes de voo na parte traseira do avión abriu a porta traseira dereita e despregou a rampla de emerxencia. Cando o aparello parou esa saída non se podía usar. O avión estaba encarando o noroeste, e había un vento lixeiro de 6-7 nós soprando dende o oeste. O vento era o suficientemente forte como para levar un denso fume, e lapas ocasionais, a través desa porta. Cando a porta foi aberta por vez primeira o avión estaba encarado cara ao vento e a saída estaba libre. Ninguén escapou a través desa porta. Cando a porta esquerda dianteira foi aberta creouse unha corrente de aire dende diante ata atrás, a través da porta dereita traseira, que probablemente contiña o fume da parte traseira do avión. Cando se abriron as outras dúas portas perdeuse este fluxo de aire, e todas a cabina encheuse rapidamente de fume. A porta esquerda traseira permaneceu pechada.
O lume penetrou na parte traseira da cabina de pasaxeiros a través do chan e ao longo da parede esquerda no minuto seguinte á parada do avión. Os investigadores comentaron que esta rápida penetración do lume dentro da cabina semellaba "en conflito marcadamente coas expectativas da industria do transporte aéreo" para este tipo de incendio, que na época agardábase que permitise entre un e tres minutos para a evacuación antes de que o lume puidese ser unha ameaza directa para os ocupantes.
Cando os bombeiros determinaron que ningún pasaxeiro máis podería deixar o avión sen axuda entraron na cabina con mangueiras e intentaron apagar o lume dende dentro. Nesa ocasión os esforzos para pagar o incendio dende dentro foron inútiles e perigosos. Un bombeiro foi ferido cando un estoupido botouno fora do avión a través da porta, caendo na pista. A causa do estoupido non puido determinarse, pero sospéitase que foi unha sobreresión inducida pola calor nun aerosol ou nunha bombona de osíxeno.
Vítimas
O fume tóxico e o lume causaron as mortes de 53 pasaxeiros e dous tripulantes de cabina, 48 deles por inhalación de fume. 78 pasaxeiros e 4 tripulantes escaparon, recibindo 15 persoas feridas graves. Un pasaxeiro, un home rescatado 33 minutos despois do inicio do lume, foi atopado inconsciente no corredor, pero morreu no hospital 6 días despois como resultado de lesións nos seus pulmóns e da pneumonía resultante. centro|miniatura|794x794px|As cores representan as saídas usadas polos superviventes. As cruces vermellas amosan as vítimas mortais.
El Noticiero Sarriano
El Noticiero Sarriano foi un semanario editado en Sarria entre 1903 e 1904.