cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centrocercus minimus
Hábitat e distribución
Viven en zonas abertas con vexetación arbustiva en pequenos enclaves do oeste dos Estados Unidos, xa que a súa área de dispersión está restrinxida a unhas pequenas zonas do oeste de Colorado e do sueste de Utah, estando concentrada a maior parte da súa poboación na rexión do Gunnison Basin, en Colorado.
Historicamente, presumibelmente viviu tamén en Arizona, Oklahoma e Novo México, pero a área ocupada na actualidade é inferior aos 500 km2.
Reprodución
Os machos reúnense nos "leks", pequenas zonas abertas onde fan as exhibicións do cortexo nupcial diante das femias, e se reproducen, desde finais de febreiro até abril, tan pronto como o "lek" estea relativamente libre de neve. Só uns poucos machos dominantes, xeralmente dous, se reproducen. Despois do apareamento, as galiñas deixan o "lek" para construíren os niños, que fan no solo. O tamaño da posta varía de seis a oito ovos; o período de incubación é de 25 a 27 días. A especie, aparentemente, ten altas taxas de deserción de niños e de depredación dos ovos.
Poboación
A poboación reprodutora actual é inferior aos 3000 individuos. Rexistráronse diminucións nos "leks", do número de machos nos "leks", e no de crías.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o seu status como EN (en perigo de extrinción) porque a súa área de distribución é moi pequena e, ademais, está moi fragmentada, e a súa poboación está declinando. A fragmentación do seu hábitat é particularmente preocupante dado que a especie require dunha variedade de hábitats adxacentes.
Estratexias para a súa conservación
Para paliar estes inconvenientes estanse a implantar estratexias de xestión que teñen como obxectivo reverter as diminucións da poboación actual nos próximos 15 anos.
Galería de imaxes de Salceda de Caselas
Galería de imaxes do concello de Salceda de Caselas, na provincia de Pontevedra.
A Caropa, Feás, Aranga
A Caropa é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 11 eran mulleres.
El Eco de la Ría de Arosa
El Eco de la Ría de Arosa foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1878 e 1880.
Historia e características
Apareceu o 18 de marzo de 1878. Periódico semanal fundado por José Fernández Caro, estivo dirixido por Edelmiro Trillo até xuño de 1879, e despois por Ramón del Valle. Cesou a súa publicación en 1880. Foi continuado por La Voz de Arosa.
Cubozoos
Os cubozoos (Cubozoa, do grego κύβος kýbos, 'cubo', e ζῷον zôon, 'animal'), son unha clase do filo dos cnidarios (Cnidaria). O seu nome alude á forma cúbica do corpo destes animais.
Ramón Noceda
Ramón Noceda Caamaño, nado en Lariño (Carnota) en 1954, é un político galego do BNG.
Cubozoos
Posúen certa semellanza coas medusas da clase dos escifozoos (Scyphozoa), e a súa posición taxonómica non está aínda ben definida. Non chegan ás 40 especies descritas que, antigamente, se clasificaban dentro dos escifozoos.
O nome da clase refírese ao aspecto visual dos sifóns, que lembran un cubo (ao contrario das medusas, que son circulares, en forma de paraugas).
Ramón Noceda
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Carnota e foi elixido alcalde, gobernando en minoría con apoios puntuais de distintos partidos. Nas municipais de 1987 volveu ser elixido alcalde, esta vez con maioría absoluta. O 21 de febreiro de 1989, cinco concelleiros do seu partido, o BNG, e dous de Converxencia Nacionalista Galega presentaron unha moción de censura que o apartou da alcaldía, sendo substituído por Manuel Brea Beiro.
Cubozoos
Características
Os cubozoos, ao contrario das medusas que son animais planctónicos filtradores, son predadores activos, con capacidade de desprazamento propia. Algúns estudos indican que os cubozoos non se limitan a acompañar as correntes oceánicas e poden percorrer cerca dun quilómetro en media hora. Este modo de vida activo implica a necesidade de períodos de descanso, que os cubozoos realizan durante as noites que pasan no fondo do mar.
Outra característica especial dos cubozoos e que están dotados de visión. Estes animais teñen 24 ollos agrupados en conxuntos de seis e dispostos nos catro lados que compoñen o sifón. Cada un destes conxuntos ten dous tipos de ollos: fosas que detectan a luz (semellantes ás observadas noutros cnidarios) e ollos propiamente ditos, extremadamente complexos e coa mesma estrutura que o ollo humano composto por cristalino, retina e córnea. A pesar desta complexidade, non está claro como é que estes animais procesan a información adquirida polos ollos, xa que non posúen cerebro. En vez dun sistema cognitivo central, os cubozoos teñen zonas de elevada densidade de nervios xunto aos conxuntos de ollos, que poden ser centros de procesamento de información. Para xustificar a evolución dun sistema visual tan elaborado foi suxerido que os cubozoos buscan e cazan activamente as súas presas, que inclúen krill, pequenos cangrexos e peixes.
Ramón Noceda
Traxectoria
Presentouse ás municipais de 1991 encabezando a lista da Frente Popular Galega. Posteriormente solicitou a súa reincorporación ao BNG. Nas municipais de 2003 foi de número seis na lista do BNG encabezada por Xosé Manuel García. Nas municipais de 2011 volveu encabezar a lista do BNG sendo proclamado alcalde nun goberno nacionalista en minoría, con apoio socialista na investidura. Nas municipais de 2015 foi reelixido con maioría absoluta.
Nas eleccións municipais de 2019 non se presentou á reelección, sendo sucedido na alcaldía por Juan Manuel Saborido Rama do PSdeG. Nas municipais de 2023 regresou á política e encabezou a candidatura do BNG en Carnota, mais non logrou recuperala alcaldía dado que o PSdeG logrou a maioría absoluta.
Cubozoos
Taxonomía
Segundo o "Système d'Information Taxonomique Intégré": miniatura|170px|Lámina de [[Haeckel con diversos cubozoos.]] Segundo a "Animal Diversity Web" e a National Center for Biotechnology Information:
Segundo Catalogue of life
Elizabeth Fox-Genovese
Traxectoria
En 1995, Fox-Genovese converteuse publicamente, xunto ao seu marido, ó catolicismo, en parte debido ó orgullo e egocentrismo que ela afirmaba vira nos académicos seculares. Algúns consideraban que a súa reputación como feminista estaba en xogo pola súa conversión, pero ela aseguraba que a súa conversión era "totalmente consistente" e escribiu: "A miña experiencia co feminismo radical e de clase alta, só fortaleceu a miña crecente desconfianza no orgullo individual".
Carme Adán
miniatura|dereita|Carme Adán na presentación do libro O soño de Xoán de [[Farruco Graña na libraría Paz de Pontevedra]] Carme Adán Villamarín, nada en Donostia (Guipúscoa) o 16 de decembro de 1966, é unha política e intelectual e profesora galega.
Traxectoria
A súa familia é orixinaria de Lalín. Ao regresar da emigración en Guipúscoa, foi vivir a Vigo. Licenciouse en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1990 comezou a impartir aulas de ensino secundario, tendo actualmente o seu destino no IES Politécnico de Vigo. En 2002 doutorouse na mesma universidade coa tese Epistemoloxía, natureza e xénero, baixo a dirección de María Xosé Agra.
Foi elixida parlamentaria galega nas eleccións de 2005, tras presentarse nas listas do Bloque Nacionalista Galego como número 1 da provincia de Pontevedra. Posteriormente, foi nomeada Secretaria Xeral da Igualdade da Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar da Xunta de Galicia.
É membro da plataforma cívica ProLingua.
Ensaio
miniatura|Presentación de Feminicidio na Casa das Campás o 31/01/2018. Con [[Malores Villanueva e Luís Bará.]]
Francesc Cambó
dereita|miniatura|Francesc Cambó Francesc Cambó i Batlle, nado en Verges (provincia de Xirona) o 2 de setembro de 1876 e finado en Buenos Aires o 30 de abril de 1947, foi un político catalán, fundador e líder da Lliga Regionalista.
Formación
Tras a morte de Enric Prat de la Riba en 1917, Cambó converteuse no líder da Lliga e foi ministro en dous gobernos conservadores, en 1918 ministro de fomento e en 1921 ministro de finanzas, nos dous casos con Antonio Maura como presidente do goberno.
Nas eleccións de 1931 non conseguiu acceder ao Parlamento e marchou ao estranxeiro ata que en 1933 logrou unha acta de deputado, que non revalidou en 1936. Cando estoupou a Guerra civil española atopábase no estranxeiro e aínda que inicialmente non estaba a favor dos militares sublevados, rematou axudándoos por temor a que se establecese unha república prosoviética de gañaren os republicanos, e chegou a financiar con importantes sumas ao bando franquista.
Posguerra
Tras a guerra viviu en Suíza, os Estados Unidos e a Arxentina. Cambó fixo de mecenas de numerosas actividades artísticas e culturais. Destaca a creación en 1922 da Fundación Bernat Metge, que traduciu ao catalán numerosos textos clásicos gregos e latinos. Tamén escribiu algúns libros como Les Dictadures (1929) e Per la concòrdia en 1930.
Kunisaki
Kunisaki (国東市, くにさきし, Kunisaki-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada na península Kunisaki, na parte nordeste da prefectura, e ao nordeste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 317,84 km² de superficie e unha poboación de 33.088 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 104 h/km².
A cidade de Kunisaki foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Higashikunisaki (Kunimi-chou, Kunisaki-machi, Musashi-machi e Aki-machi) no ano 2006.
O concello de Kunisaki limita cos concellos de Bungotakada e de Kitsuki.
Clonación por dilución
A clonación por dilución ou clonación por dilución limitante é un procedemento para obter unha poboación de células monoclonal a partir dunha masa de células inicialmente policlonal. Isto conséguese realizando unha serie de dilucións cada vez maiores do cultivo celular policlonal inicial. Faise unha suspensión das células parentais. Fanse despois as dilucións apropiadas, dependendo do númerode células e da poboación inicial, así como da viabilidade e características das células que van ser clonadas. Despois de realizadas as dilucións finais, colócanse nunha placa alicuotas da suspensión ou vértense en pociños e son incubadas. Se todo funcionou correctamente, vaise orixinar unha colonia de células monoclonais. Entre as aplicacións deste procedemento están a clonación de parasitos, células T inmunitarias, células transxénicas e macrófagos.
Linguas huastecas
As linguas huastecas de México son a póla máis diverxente da familia de linguas maias. Está formada por dúas linguas, o huasteca e o chicomucelteca.
esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Handan
miniatura|dereita|250px Handan é unha cidade da China, unha das maiores da provincia de Hebei, no centro norte do país.
Está na beira occidental da gran chaira chinesa ao pé das Montañas Taihang, que fan fronteira coa provincia de Shanxi.
Situada nun dos berces da civilización chinesa, tense constancia de asentamentos no área dende a Dinastía Shang no segundo milenio antes da nosa era. A primeira mención data do 500aC pero a súa fama é consecuencia de ser elixida coma capital do Estado de Zhao (386-228aC) durante o período dos Reinos combatentes.
José Ferreiro Pardiñas
José Ferreiro Pardiñas, nado en 1947 e finado en Oza-Cesuras o 21 de febreiro de 2008, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Enxeñeiro técnico agrícola. En novembro de 1975 foi nomeado alcalde do Concello de Cesuras. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Cesuras e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como rexedor nas sucesivas eleccións, co CDS ata 1991 e despois polo PPdeG, sempre con maioría absoluta. Nas eleccións xerais de 1989 foi candidato do CDS ao Senado, pero non resultou elixido.
Faleceu por mor dun cancro.
Aljoša Asanović
Aljoša Asanović, nado o 14 de decembro de 1965 en Split, é un futbolista retirado, que hoxe está a traballar nas categorías inferiores da selección de fútbol de Croacia.
Asanovic disputou o seu derradeiro encontro oficial no ano 2002 xogando para o Hajduk Split.
Matacán
alt=Sección dun matacán.|miniatura|318x318px|Sección dun matacán, no cal se pode apreciar detalladamente o seu deseño. Un matacán é unha plataforma sobresaínte dos muros das torres ou portas dos castelos antigos, sustentada por ménsulas, destinada a observar e fustrigar o inimigo ou os ladróns.
É unha obra sólida que se sitúa na parte alta da muralla ou torre con orificios, a través dos cales, pedras, materiais ardentes e outros tipos de proxectís poden ser guindados sobre o inimigo que se atope debaixo, ao pé da fortificación defendida.
Descrición
O seu deseño foi desenvolvido durante a Idade Media e representou unha evolución importante na defensa, posto que permitía cubrir a base mesma dos muros.
Os primeiros matacáns estaban feitos de madeira (cadafalso) e eran, polo xeral, construcións provisionais, que se colocaban no caso de que se fose a ser asediado por algún inimigo. A miúdo, eran incendiados polos sitiadores e non foi, senón até fins do século XIII, cando foi substituído ese material pola pedra. alt=Vista de torres con matacáns no castelo de Chillon, Suíza.|miniatura|250x250px|Torres provistas con matacáns no [[castelo de Chillon en Suíza.]] Polo xeral toma a forma de elemento illado parecido a un balcón ás veces situado a media altura da fábrica do elemento defensivo. Asociado a un punto feble da fortaleza, normalmente unha porta, sobre a que se sitúa no eixo vertical para permitir o ataque sobre os asaltantes cando estes tentaban forzala. Xeralmente asocia a posibilidade do lanzamento en vertical co lanzamento de setas con arco ou de virotes de bésta ou mesmo de pequenas armas de fogo. Por iso no alzado do muro preséntase variedade de buracos para este fin. A miúdo reciben un tratamento decorativo xa sexa nos propios cans xa na factura dos muriños ou dos merlón s, ás veces incorporando elementos heráldicos ou inscricións representativas. Noutros casos esténdense a áreas máis extensas na coroación de cortinas ou máis tipicamente na de torres onde a miúdo toman a forma de balconciños no centro dos panos ou nas esquinas ás veces sobre pequenas torres arredondeadas.
Nos castelos españois do século XV úsase con asiduidade xeralmente con carácter defensivo-decorativo. No século XVI continúase a usando con fins fundamentalmente emblemáticos.
5-Metiluridina
A 5-metiluridina, tamén chamada ribotimidina, é un nucleósido de pirimidina. É o equivalente como ribonucleósido do desoxirribonucleósido timidina, ao cal lle falta un grupo hidroxilo na posición 2'. A 5-metiluridina contén unha base timina enlazada ao azucre ribosa. Pode obterse ao degradar os ARNt, xa que é unha das bases raras que se encontra no brazo T (ou TΨC) do ARNt.
Eusebio Dávalos Hurtado
Eusebio Dávalos Furtado, nado na Cidade de México o 24 de marzo de 1909 e finado o 27 de xaneiro de 1968, foi un médico homeópata, antropólogo físico e servidor público mexicano.
Durante a súa xestión á fronte do INAH, promoveu a identidade nacional mexicana, o resgardo do patrimonio cultural e a modernización museográfica, a través da construción de museos como o Museo Nacional de Antropoloxía, o Museo Nacional do Vicerreinado, o Museo Nacional das Culturas e a Galería de Historia (coñecido popularmente como Museo O Caracol).
Traxectoria
Graduouse como médico homeópata, cirurxián e parteiro no Instituto Politécnico Nacional en 1938 coa tese profesional Contribución al estudio del Pyrogenium, un producto biológico utilizado en la terapéutica homeopática.
Foi o primeiro graduado da licenciatura en antropoloxía física da Escola Nacional de Antropoloxía e Historia. Graduouse con honras coa tese de mestría La deformación craneana entre los tlatelolcas. Foi director do INAH entre 1957 e 1968, salientando entre as súas accións a promoción de novas lexislacións a prol da conservación do patrimonio cultural de Mesoamérica, así como xestións para a construción dos que son importantes recintos museográficos mexicanos como o Museo Nacional de Antropoloxía, o cal conseguiu en 1964.
Estudou, entre outros restos, os de Hernán Cortés e os atribuídos por Eulalia Guzmán a Cuauhtémoc.
Duns Scoto
Johannes Duns Scotus, nado na aldea de Duns en 1266 e finado en Colonia o 8 de novembro 1308, foi un teólogo escocés. Formouse e traballou en Oxford e París. Pola finura e a profundidade da súa doutrina, era chamado polos seus contemporáneos Doctor Subtilis.
Traxectoria
Foi alumno do colexio franciscano de Haddington, e estudou teoloxía en Nothampton, onde foi ordenado sacerdote en 1291. Enviárono a París entre os anos 1291 e 1296, e despois volveu a Inglaterra, á universidade de Cambridge. De Cambridge pasou a Oxford (1300-1302) e de aquí a París (1302-1303). A causa das crecentes tensións entre o emperador e o papa, Scoto foi chamado ao estudo franciscano de Colonia. Alí, despois dun ano de docencia, faleceu en 1308.
Escritos
Para captar o diferente nivel teórico dos seus escritos, é preciso distinguir dous grupos: o primeiro, da súa época xuvenil, está constituído por Comentarios a obras de filósofos antigos, en particular de Aristóteles e de Porfirio, e o segundo grupo, correspondente ao seu período de madurez, representado polos Comentarios ás Sentencias de Pedro Lombardo. A pesar da similitude de xénero literario -son sempre comentarios-, a diferenza de contidos e de valor entre os dous grupos é notable, como suxiren incluso os títulos cos que foron designadas ditas obras: Reportata parisiensia, Lecturae cantabrigenses, Ordinatio. Reportario indica un tipo de escrito redactado coa aprobación do mestre -neste caso, Scoto- polos seus propios discípulos, que deixaban constancia de todo o que o mestre lles ía ensinando. A Ordinato, que antes recibía o nome de Opus Oxoniense, foi ditada de forma persoal polo propio Scoto. Trátase da súa principal obra. Por último a Lectura consiste nos apuntamentos do mestre, redactados como esquema para a ensinanza cotiá. Xunto a estes escritos convén recordar un opúsculo denso e conciso, o De Primo Principio, que foi definido como "a máis grande das obras breves de Duns Scoto" (E. Roche).
Distinción entre filosofía e teoloxía
Scoto propón unha distinción nítida entre filosofía e teoloxía. A filosofía posúe unha metodoloxía que non é asimilable á metodoloxía da teoloxía. Para Scoto é de grande importancia precisar as esferas respectivas e os criterios específicos destes dous termos.
A filosofía ocúpase do ente en canto a ente e de todo o que poida reducirse a el ou deducirse del. A teoloxía, en cambio, trata dos obxectos de fe. A filosofía segue un procedemento demostrativo, mentres que a teoloxía adopta o procedemento persuasivo; a filosofía restrínxese á lóxica do natural, mentres que a teoloxía se move dentro da lóxica do sobrenatural. A filosofía ocúpase do xeral ou universal e a teoloxía afonda e sistematiza todo aquilo que Deus se dignou a revelarnos a cerca da súa natureza persoal e do noso destino. A filosofía é esencialmente especulativa, porque se propón coñecer por coñecer, mentres que a teoloxía é tendencialmente práctica, porque deixa de lado certas verdades, co obxectivo de inducirnos a actuar máis correctamente.
O principio de individuación
Scoto reafirma a primacía do individual, negando que exista en si mesma ou en Deus a natureza ou esencia da que os individuos serían participacións. Interpretar o singular como unha participación do universal é conceder demasiado á concepción pagá que despreza a un e exalta ao outro, sen tomar seriamente en consideración o acto creador de Deus e a súa providencia. Deus, sinala Scoto, non nos propuxo un esquema ideal ao que facer referencia na existencia cotiá, a excepción de Cristo, xa que nos creou á súa imaxe e cuxa perfección nos empuxa a imitar. Deus coñece a todos e cada un, confiando a todos un lugar específico na economía xeral da salvación persoal.
A teoría do principio de individuación oculta un claro resto de platonismo, e non é máis que un seudo-problema. Trátase dun problema falso, que está presente tano en Aristóteles como en Avicena e Averroes, moi influídos polo platonismo, porque supón que a verdade máis profunda é a do universal e que a continuación hai que preguntarse como o universal se converte en particular.
Neste contexto hai que situar a exaltación da persoa humana. En efecto, neste acto a individualización -definida como rexeitamento da división- é personalizada ou subxectiva, en polémica co averroísmo, cuxa teoría do intelecto único atacaba o seu trazo máis peculiar. Cualificada de maneira suxerente como ultima solitudo, a persoa é ab alio, pode ser cum alio, pero non in alio. Pode comunicar, condicionar e ser condicionado, pero non perder o seu ser en si. O ente persoal é un universal concreto, porque na súa unicidade non forma parte dun todo, senón que é un todo no todo: imperium in imperio. Particular e universal coinciden no concepto, determinado en grao sumo, de persoa. O home, cada home, non é unha determinación do universal na medida en que é unha realidade singular no tempo e irrepetible na historia, é de feito supremo e orixinario, porque está destinado, grazas á mediación de Cristo, ao diálogo co Deus da escritura.
Obras
thumb|"Quaestiones" Ioannis Scoti.
Duns Scoto no cine
A vida de Duns Scoto foi levada ao cine no filme Duns Scoto, do cineasta Fernando Muraca.
Coeficiente UEFA
No fútbol europeo, os Coeficientes UEFA son as estatísticas elaboradas periodicamente pola UEFA e usadas para ordenar e asignar clasificacións ou postos de privilexio en sorteos a equipos participantes nos campionatos de fútbol organizados pola asociación. Existen distintas clasificacións de coeficientes que se outorgan a seleccións nacionais, campionatos de liga e clubs.
Coeficiente das seleccións nacionais
O coeficiente de cada unha das seleccións nacionais é o coeficiente UEFA menos coñecido, e baséase nos resultados obtidos polas mesmas. Calcúlase dividindo o número de puntos obtidos (tres por vitoria, un por empate) polo número de partidos xogados nas dúas últimas roldas de clasificación da Copa do Mundo de Fútbol ou da Eurocopa. Os partidos de repesca son ignorados. Para algúns países só se tomará en conta unha única rolda de clasificación, no caso de que sexan anfitrións dalgún dos dous últimos eventos.
Este coeficiente é usado pola UEFA para determinar en que "bombo" situarase cada unha das seleccións para os sorteos das roldas de clasificación da Copa do Mundo e da Eurocopa, así como para a rolda final desta última competición. A asignación faise de maneira que se manteñen separados aos equipos máis fortes sendo difícil que se enfronten ata que estea moi avanzada a competición.
Se dous ou máis seleccións teñen o mesmo coeficiente, aplicaranse os seguintes criterios de desempate:
=== Clasificación para a rolda de clasificación da Eurocopa 2012 === En celeste, seleccións clasificadas para a fase final da Eurocopa 2012. En negra países organizadores.
Coeficiente das ligas
O coeficiente das ligas úsase para ordenar as ligas de Europa, e así determinar o número de clubs de cada liga que xogarán as competicións continentais: Liga de Campións e Europa League.
A UEFA outorga o número de prazas correspondentes a cada federación, e cada unha delas é libre de elixir o criterio cos que encherá as cotas. Unha vez publícase a clasificación de coeficientes entra en vigor no prazo dun ano, e non na tempada inmediatamente posterior.
Este coeficiente determínase baseándose nos resultados dos clubs durante as cinco últimas tempadas. O número de puntos gañados cada tempada na Liga de Campións e a Europa League (dúas para cada vitoria, un por cada empate en competición oficial, a metade en cada caso en roldas previas) divídese entre o número de equipos que participaron para esa liga nesa tempada. Este número será redondeado á baixa ata ter tres cifras decimais (por exemplo, 2+2/3 será redondeado a 2.666).
Súmanse entón os puntos correspondentes ás cinco últimas tempadas, puntos que se dividen entre dous. Obteranse puntos extras por:
Clasificación para as competicións 2012-13
A clasificación da UEFA determina o número de equipos competindo o ano seguinte á publicación desta. Así, a clasificación de 2011 determina a proporción de equipos en 2012/13, non en 2011/12.
Linguas iucatecas
As linguas iucatecas son unha póla da familia de linguas maias de México, Belize e Guatemala.
Linguas
As linguas maias da póla iucateca son:
Tódalas linguas iucatecas están estreitamente relacionadas unhas coas outras. Porén, as persoas que falan itza' e aquelas que falan iucateca teñen dificultades para entenderse os uns ós outros.
esquerda|miniatura|500px|Xenealoxía das linguas maias.
Noretta Koertge
Noretta Koertge, nada en Olney, Illinois o 7 de outubro de 1935, é unha académica e filósofa da ciencia coñecida polo seu traballo sobre Karl Popper e a racionalidade científica. Traballou dende 1981 como mestra do departamento de historia e filosofía da ciencia na Universidade de Indiana, onde tamén é profesora emérita. Foi editora entre 1999 e 2004 da revista Philosophy of Science. En 1999, foi escollida como membro da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia e foi editora de The New Dictionary of Scientific Biography (2004–2008). Tamén é novelista.
Antonio Lobato
Biografía
Licenciouse en ciencias da información en Madrid. Comezou a súa carreira profesional en 1987, na sección de deportes do diario ABC. Logo continuou na radio, traballando como cronista deportivo, cubrindo acontecementos deportivos como os Xogos Olímpicos de Barcelona 92 ou varias edicións da Volta ciclista a España. Pasou por Radio España primeiro e logo por Onda Cero. De forma paralela ao seu traballo nesta última emisora, debutou en televisión en 1991, como colaborador do programa deportivo Campeones de Telecinco.
Logo de tres anos en Onda Cero, en outubro de 1994 abandonou a radio para incorporarse á redacción de deportes de Informativos Telecinco. En xaneiro de 1997 pasou a presentar a información deportiva na edición do mediodía de Informativos Telecinco e en 1999 foi nomeado subdirector de deportes da cadea.
En 2001 pasou a presentar La tertulia deportiva, espazo de debate deportivo emitido diariamente despois do informativo vespertino.
En 2004 Telecinco adquiriu os dereitos de retransmisión da Fórmula 1 en España e Lobato, que xa retransmitira o Giro de Italia en 1995 para a cadea privada, foi o elixido para realizar a cobertura das carreiras. Iso daría gran popularidade ao xornalista, xa que puido narrar os dous primeiros títulos mundiais dun piloto español, Fernando Alonso, na historia da Fórmula 1. A eclosión de Alonso disparou as audiencias televisivas das retransmisións de Telecinco, que se situaron, desde entón, entre os programas máis vistos do ano en España.
Fixéronse coñecidas algunhas frases súas nos grandes premios, xunto co seu compañeiro de retransmisión, como: "¡Magic Alonso está voando literalmente sobre a pista!", "¡O fillo do vento!", "¡O rei da choiva!", "¡Vai subíndose polas paredes!" entre outras.
En varias ocasións Antonio Lobato intercambiou unhas palabras co rei Juan Carlos I en directo mentres retransmitía as carreiras.
Bautizado popularmente como O calvo de Telecinco, Lobato converteuse nun dos rostros máis carismáticos da cadea privada. Proba diso, en 2006 foi elixido para presentar a retransmisión das Badaladas de Noitevella xunto con Carmen Alcayde. Así mesmo, en 2006 prestou a súa voz para a dobraxe do personaxe Bob Culatas da película Cars en España e para o videoxogo de PlayStation 2 Formula One 2006, facendo de comentarista das carreiras. Ademais, foi membro do xurado dos Premios Príncipe de Asturias dos Deportes desde o ano 2002.
En setembro de 2007 Telecinco reestruturou a súa área de información deportiva e Lobato foi nomeado subdirector de informativos para eventos e retransmisións deportivas da cadea, ademais de seguir dirixindo e narrando o Campionato do Mundo de Fórmula 1.
Desde a tempada de Fórmula 1 ata, Lobato retransmitiu as carreiras en La Sexta, canle que se fixo cos dereitos de emisión e cos servizos do xornalista.
En novembro de 2010, Lobato foi condecorado co Premio Ondas (xunto co equipo de La Sexta) pola súa cobertura en aberto para a Fórmula 1.
O 16 de febreiro de 2012, anunciouse que Antonio Lobato retransmitirá a tempada de Fórmula 1 xunto co seu equipo en Antena 3.
Joaquín Maquieira
Joaquín Maquieira Fernández, nado en Pontevedra cara a 1896 e finado en Montevideo, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Na súa farmacia tiña o enderezo postal a loxa «Helenes nº 7». Na rebotica reuníase o chamado Club Karepas, un parladoiro que conformaban Castelao, Losada Diéguez, Sánchez Cantón, Blanco Porto, Antón Iglesias Vilarelle, Octavio Pintos, Claudio Losada, Vicente Barreiro e Gamallo. Foi presidente da Sociedad Gimnástica de Pontevedra. Foi membro da Xunta Directiva fundacional do Centro Republicano de Pontevedra (4 de marzo de 1930). Foi un dos asinantes do manifesto fundacional da Federación Republicana Gallega en Lestrove, en marzo de 1930. Membro da Comisión Xestora da Deputación de Pontevedra, en xaneiro de 1933 foi designado para formar parte do Comité de Propaganda do Estatuto de Autonomía, e o 31 de maio dese ano foi elixido Presidente da Deputación. Integrouse en Izquierda Republicana e foi elixido membro do Consello provincial de Pontevedra en xaneiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido e estivo preso un tempo no campo de concentración da Illa de San Simón. Posto en liberdade, conseguiu marchar a Montevideo. Xulgado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas, foi condenado en 1940 a oito anos de inhabilitación absoluta, oito anos de desterro a máis de douscentos quilómetros de Pontevedra e o pago de vinte e cinco mil pesetas. Cando o barco «Arxentina» no que viaxaba Castelao chegou a Montevideo en 1940, acudiu a recibilo con varios membros da colonia galega. Faleceu na capital uruguaia.
Fútbol Club Barcelona B
O Futbol Club Barcelona B é un club de fútbol catalán, da cidade de Barcelona. Fundouse en 1970 mediante a fusión do CD Condal e o Atlètic Catalunya e xoga actualmente na Segunda División B de España. Trátase do primeiro equipo filial do Futbol Club Barcelona.
Polo Barça B pasaron os mellores xogadores que chegaron ao FC Barcelona procedentes da canteira barcelonista, como Guardiola, Víctor Valdés, Andrés Iniesta, Puyol, Xavi ou Leo Messi.
Historia
Inicialmente denominado CF Barcelona Atlético, foi fundado en 1970, baixo a presidencia de Agustí Montal Jr., froito da fusión e integración definitiva ao FC Barcelona do Club Deportivo Condal e do Atlètic Catalunya, dous clubs cataláns que a finais dos anos 60 asociáronse ao Futbol Club Barcelona.
O Barcelona Atlético creouse para que os mozos xogadores formados nas categorías inferiores da canteira barcelonista puidesen completar a súa formación competindo ante xogadores profesionais. En 1974 cambiou o seu nome a FC Barcelona Atlètic. En 1991 renomeuouse a FC Barcelona B por imperativo da RFEF. En 2008 recuperou o nome de FC Barcelona Atlètic e en 2010, coa chegada do presidente Rosell, mudou de novo a súa denominación a FC Barcelona B.
Estadio
250px|miniatura|Vista exterior do Mini Estadi.
O estadio do Barcelona Atlètic é o Mini Estadi, con capacidade para 15.276 espectadores e cunhas dimensións de 103 x 65 metros. Está situado xunto ó Camp Nou, estadio no que xoga o FC Barcelona.
Xogadores
Xogadores históricos destacados foron, entre outros, Sergio Busquets, Cesc Fàbregas, Bojan Krkić, Pedro Rodríguez Ledesma ou Víctor Valdés.
Cadro 2010/11
Actualizado a 1 de setembro de 2010.
12px|Capitán 3º
12px|Capitán 2º
Cazuín, Feás, Aranga
Cazuín é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Historia
Existen referencias documentais sobre o lugar de Cazuín dende 1206, como recolle un documento do mosteiro de Sobrado dos Monxes, que cita: "in Benadi et in Fenaes et in Guistrimir et in Sancto Petro de Cazuin et in Francimir". Ao ir acompañado o nome de Cazuín do dun santo ("Sancto Petro") que corresponde coa actual advocación parroquial (San Pedro de Feás), pode deducirse que nese momento a sé parroquial estaba localizada alí e non en Feás, coma na actualidade, xa que, ademais, o nome destoutro lugar non aparece acompañado de ningún haxiónimo.
Vilasouto, O Incio
San Mamede de Vilasouto é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 79 habitantes (33 homes e 46 mulleres), un máis ca en 2006.
Historia
A parroquia aparece mencionada nun documento do ano 982 do mosteiro de Samos, ao que pertenceu na idade media logo de que lle cedese o lugar Dona Ermesenda. Despois pasou a man da casa de Lemos até a fin do Antigo Réxime.
A igrexa de San Mamede de Vilasouto foi construída no século XII, época da que conserva a portada románica, aínda que a espadana e a nave son barrocas. O templo ardeu en 1936, cando perdeu a cuberta e sufriu danos no retablo. Restaurouse, mais pechouse ao culto en 1970 logo da construción do encoro de Vilasouto no río Mao, cando se edificou outra igrexa nova. En 2008 roubouse a pía bautismal, de granito e labrada no século XVII ou XVIII.
Destacan dúas construcións civís: o Pazo dos Campomanes e a Casa-Pazo de Calvos.
Edelmiro Trillo
Traxectoria
Fillo de Eduardo Trillo Salelles, pasou a súa nenez e xuventude en Vilagarcía de Arousa. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1876. Exerceu como avogado na Coruña e en 1886 foi Xuíz de primeira instancia en Mondoñedo, pasando despois aos xulgados de Corcubión, Mondariz, Ferrol e Vigo. En 1912 foi maxistrado da Audiencia de Madrid e en 1920 foi nomeado maxistrado do Tribunal Supremo.
Dirixiu o periódico de Vilagarcía El Eco de la Ría de Arosa e colaborou en Galicia Nueva.
Anchoa (xénero)
miniatura|240px|Anchoa hepsetus. miniatura|240px|Anchoa mitchilli. Anchoa é un xénero de peixes da orde dos clupeiformes e familia dos engráulidos.
José Viñas del Monte
Vida persoal
Foi pai do escritor Cándido Viñas Calvo, da pintora Avelina Viñas Calvo e mais de Francisco Viñas Calvo.
Anchoa (xénero)
Características e distribución
As especies deste xénero son pequenos peixes prateados que miden entre os case 6 e os 24 cm, que se distribúen ao longo de ambas as Américas, sobre todo nos océanos Pacífico e Atlántico.
A máis pequena das especies é Anchoa belizensis (5,8 cm), e a máis grande, Anchoa spinifer (24,0 cm: comunmente 20 cm).
Descrición
O xénero foi descrito en 1927 polos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e Barton Warren Evermann.
Etimoloxía
Probabelmente o nome do xénero procede do español anchoa., e este quizais proveña do catalán anxova, este do xenovés (zeneize) anciöa, e este do grego ἀφύη aphýē, "bocareu".
Especies
Recoñecense as seguintes 35 especies:
Doñana
Doñana é un espazo natural protexido español situado en Andalucía, entre as provincias de Cádiz, Huelva e Sevilla, que conta con 108.086 ha (54.251 ha no Parque Nacional, e 53.835 ten no Parque Natural). Comprende tanto o Parque Nacional de Doñana (creado en 1969) como o Parque Natural de Doñana (creado en 1989 e ampliado en 1997), e a súa grande extensión de marismas acolle durante o inverno a numerosas especies de aves acuáticas, que adoitan alcanzar cada ano os 200.000 individuos.
Debido a súa proximidade ao lugar de encontro do Atlántico e do Mediterráneo, o Estreito de Xibraltar, en Doñana pódense observar máis de 300 especies diferentes de aves ao ano, ao ser lugar de paso, cría e invernada para miles delas (acuáticas e terrestres) europeas e africanas. Aquí repousan aves acuáticas de toda Europa Occidental, localizándose infinidade de especies nas marismas e arredores procedentes de África e Europa.
Con diferentes institucións científicas no seu interior que velan por un desenvolvemento axeitado das bisbarras limítrofes e a conservación dalgunhas especies moi delicadas que habitan nel, considérase a maior reserva ecolóxica de Europa. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1994. No ano 2006 o parque recibiu 376.287 visitas.
TVT Records
TVT Records é un selo discográfico independente fundado por Steve Gottlieb. Entre os grupos que promocionaron estivo Nine Inch Nails, Ja Rule, Lil Jon, Underworld, The KLF, Sevendust, Brian Jonestown Massacre e Pitbull. Os seus maiores éxitos comerciais foron o triplo platino de Nine Inch Nails Pretty Hate Machine, dúas edicións de platino de Lil Jon, e os tamén lanzamentos de platino de Snoop Dogg and the Eastside Boyz, Dashboard Confessional, Default e Ying Yang Twins.
Dende 2001 ata 2006, TVT foi recoñecida pola revista Billboard como a discográfica independente máis grande. O seu éxito débese en parte á súa edición de traballos dun amplo rango de xéneros musicais con distribución independente.
Historia
TeeVee Toons fundouna en 1985 Steve Gottlieb, un graduado en dereito polas universidades de Yale e Harvard. Gottlieb iniciou o selo dende o seu apartamento de Nova York coa edición do álbum Television's Greatest Hits, que contiña temas de programas clásicos da televisión e que tivo unhas vendas respetables. En 1986, TeeVee Toons foi acurtado a TVT Records, un selo que asinaría con artistas nas seguintes dúas décadas como The Saints, Shona Laing, Nine Inch Nails, The Connells, Aphex Twin, Tackhead, Underworld, Gravity Kills, Buck-O-Nine, Jurassic Five, Sevendust, Default, XTC, Guided By Voices, Jimmy Page e The Black Crowes, Bounty Killer, KMFDM, Brian Jonestown Massacre, Gil Scott-Heron, Tha Eastsidaz, Just Jack, Lil Jon, Ying Yang Twins, Pitbull, Teedra Moses e Ambulance LTD.
En 1992, TVT mercou o selo de Chicago Wax Trax! Records, unha discográfica independente que estivera na vangarda da edición da música industrial nos 80. Isto proporcionoulle a TVT o catálogo de artistas como Ministry, My Life with the Thrill Kill Kult ou KMFDM entre outros.
En 1999 TVT completou unha titularización o que lle permiteu aumentar o seu capital en 23,5 millóns de dólares. No 2000 abriu TVT Distribution, unha compañía de distribución independente para selos de terceiros, entre eles Vagrant Records.
TVT foi un líder na explotación dixital da música. No 2000 converteuse no primeiro selo en poñer todo o seu catálogo en liña, dispoñible para a descarga e podendo ser escoitado en streaming de xeito gratuíto. No ano seguinte, TVT acadou un acordo amigable con Napster para usar os dereitos dos artistas do selo, e o CEO de TVT uniuse á xunta consultiva de Napster. Gottlieb presentouse ante o Comité Xudicial do Senado en 2001 nun xurado que incluía a Richard Parsons, entón á cabeza de Time Warner e a Ken Berry, presidente de EMI, e aos artistas Alanis Morissette e Don Henley.
TVT foi membro fundador da Association of Independent Music (A2IM), creada para protexer os dereitos e intereses dos selos independentes.
No ano 2002, o selo tivo unha disputa con Lyor Cohen, entón presidente de Island Def Jam. O proceso involucraba a Cohen e a Universal, que pagaran 8 millóns de dólares ao antigo artista de TVT Ja Rule por non entregar un álbum pagado por TVT. No litixio resultante, prohibiuselle a Universal editar o material creado con fondos de TVT como se propuxera facer. No xuízo final sobre as reclamacións de fraude e interferencia extracontractual, un xurado otorgoulle a TVT 123 millóns. Universal negouse a esta resolución e apelou. Na apelación Cohen e Universal argumentaron a existencia dun acordo entre as partes que significaba que o seu comportamento era só un incumplimento de contrato e non unha fraude ou un acto ilícito. O tribunal aceptou a apelación, reducindo a cantidade a recibir por parte de TVT a 126.000 dólares.
No ano 2007, TVT perdeu unha demanda de 9 millóns de dólares con Slip-N-Slide Records, cando un xuíz de Florida dictaminou que Slip-N-Slide tiña os dereitos legais dalgunhas das primeiras gravacións do rapeiro Pitbull. TVT tratara de notificar a terceiros as súas crenzas de que a distribución e venda das gravacións violaban os dereitos exclusivos de TVT de que o artista crease nova música. O xurado fallou en contra de TVT e o selo apelou, pero foi incapaz de depositar a fianza requirida. Fronte unha orde de embargo, a compañía declarouse en quebra.
O 19 de febreiro do 2008, Gottlieb afirmou "este non é o final de TVT". No mes de xuño, porén, o selo de música dixital The Orchard foi declarado gañador por un tribunal de quebras de Nova York e conseguiu o control dos contratos dos artistas de TVT, o seu catálogo de gravacións e a súa infraestrutura de distribución, e polo tanto o selo TVT Records desapareceu. Os activos de edición musical foron transferidos a TVT Music Enterprises, e posteriormente adquiridos por Reservoir Media Management.
Villaespasa
Villaespasa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 17 habitantes (INE 2012).
Escifozoos
Os escifozoos (Scyphozoa, do grego σκύφος skyphos, 'cunca', 'copa', e ζωον zoon, animal) son unha clase do filo dos cnidarios (Cnidaria) coa fase de pólipo, sésil, moi reducida. De feito, son os cnidarios aos que máis frecuentemente se alude como medusas, xa que esta é a fase que prediomina no seu ciclo biolóxico e acostuman, ademais, a seren máis grandes que as hidromedusas, cun diámetro de entre 2 e 40 cm, aínda que en Cyanea capillata pode chegar até os 2 m e ter os tentáculos de 60 a 70 m de lonxitude.
As medusas son organismos transparentes e xelatinosos cuxo corpo pode estar formado até por un 95 % de auga. Case todas viven nos océanos, coñecéndose unhas 200 especies, presentes en todos os mares.
Normalmente utilízase o nome común medusa para identificalas, aínda que tamén se usa este nome vulgar para os representantes das clases dos hidrozoos (Hydrozoa) e cubozoos (Cubozoa).
Características
Como todos os cnidarios, o corpo das medusas é basicamente un saco con simetría radial formado por dúas capas de células —o ectoderma, no exterior, e o endoderma no interior— cunha masa xelatinosa entre elas, chamada mesoglea e aberto cara ao exterior. Ao redor da abertura, as medusas presentan unha coroa de tentáculos con células urticantes, os cnidocitos, capaces de disparar unha minúscula espiña ou nematociste que contén unha toxina.
As medusas usan estes "aparellos" non só para se defenderen dos depredadores, senón tamén para inmobilizaren ás súas presas, como un pequeno peixe, para se alimentaren.
Taxonomía
Segundo o "Système d'Information Taxonomique Intégré":
Segundo a "Animal Diversity Web":
Bética
miniatura|250px|dereita|Reorganización de [[César Augusto|Augusto en tres provincias logo das Guerras Cántabras (69): Bética, Lusitania e Tarraconense.]]
Hispania Baetica, abreviada a miúdo como Baetica, foi unha das tres provincias romanas en Hispania (a Península Ibérica). Debía o seu nome ao río Betis ou Baetis, hoxe Guadalquivir). Baetica limitaba ao oeste con Lusitania, e ao nordés con Hispania Tarraconensis. Baetica seguiu sendo unha das divisións básicas de Hispania baixo os visigodos no 711. Baetica (Bética) formaba parte de Al-Andalus baixo os mouros no século VIII.
A capital era Hispalis (actual Sevilla). A provincia viña equivaler á actual Andalucía, aínda que algunhas zonas non estaban incluídas como as actuais comarcas de Linares ou Almería).
A Bética foi provincia senatorial. Era gobernada por pretores. As finanzas eran administradas por un cuestor.
Historia
Antes da romanización, a zona montañosa que ía ser a Baetica estaba ocupada por varios grupos tribais ibéricos establecidos nela. A influencia celta non foi tan forte como a dos celtiberos ao norte. Segundo o xeógrafo Claudio Ptolomeo, os indíxenas eran o poderosos turdetanos, no val do Guadalquivir, no oeste, bordeando Lusitania e a parte parcialmente helenizada dos Túrdulos coa súa cidade Baelo, no interior detrás das colonias mercantis fenicias costeiras, a cuxos habitantes púnicos Ptolomeo denominou Bastetanos. A fenicia Gadira (Cádiz) atopábase nunha illa fronte á costa da Hispania Baetica. Outros iberos importantes foron os Bastetanos, que ocupaban Almería e a rexión montañosa de Granada. Cara ao sueste, a influencia púnica estendeuse desde as cidades cartaxinesas da costa: Nova Cartago (Cartago Nova romana, a Cartaxena moderna), Abdera e Malaca (Málaga).
Algunhas das cidades ibéricas conservaron os seus nomes pre-indoeuropeos durante a era romana. Granada chamábase Eliberri, Illiberis e Illiber polos romanos, en éuscaro, '"iri-berri" ou "ili-berri"'', aínda significa "cidade nova".
O sur da península Ibérica era rica en agricultura, exportaba viño, aceite de oliva e a salsa de peixe fermentada chamada garum que eran alimentos básicos da dieta mediterránea os seus produtos formaban parte da economía comercial do Mediterráneo occidental, mesmo antes de ser sometida a Roma no 206 a.C. Trala derrota de Cartago na Segunda Guerra Púnica, que atopou o seu casus belli na costa de Baetica en Sagunt, Hispania foi significativamente romanizada no curso do século II a.C., logo do levantamento iniciado polo Turdetanos no 197. Os celtiberos centrais e nororientais pronto seguiron o exemplo. Catón o Vello, que se converteu en cónsul no 195 a.C. recibiu o mando de toda a península para derrotar a rebelión no nordées e no val inferior do Ebro. Logo marchou cara ao sur e sufocou unha revolta dos turdetanos. Catón volveu a Roma no 194, deixando a dous pretores ao mando das dúas provincias ibéricas. A finais da República Romana, Hispania permanecía dividida como a Galia nunha provincia "máis próxima" e outra "máis afastada", como experimentando a marcha por terra desde a Galia: Hispania Citerior (a rexión do Ebro). e Ulterior (a rexión do Guadalquivir). As batallas en Hispania durante o século I a.C. limitáronse en gran parte ao norte.
thumb|[[Ánfora bética encontrada en Essaouira,século I-II a.c.]]