cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mahani Teave
Carreira musical
miniatura|dereita|Teave durante un concerto en [[Iquique, Chile, no ano 2012.]] Teave é considerada o único músico clásico da Illa de Pascua. Ela comezou a tocar música clásica occidental cando era nena e, despois de que o seu mestre abandonase a illa, a familia de Teave trasladouse a Chile continental para poder continuar a súa educación musical.
Teave realizou viras por todo o mundo, incluíndo actuacións por Chile, Europa e Asia. A súa primeira actuación no Canadá foi en 2014 no simposio da Universidade Carleton na honra de Franz Liszt.
En 2012, Teave fundou a Escola de Música da Illa de Pascua, a primeira escola de música da illa, onde ensinou piano, violonchelo, ukelele e violín. Ela e o seu marido, Enrique Icka, xestionan a ONG Toki Rapa Nui, que axuda a patrocinar a escola.
Galardóns e recoñecementos
En 2008, a interpretación de Teave do Concerto No. 1 de Rachmaninov (coa Orquestra Sinfónica de Chile) foi galardoado co Premio APES á mellor interpretación de música clásica en Chile.
Outros premios que gañou Teave inclúen o Cleveland Institute of Music Concerto Competition (2004), o Claudio Arrau International Piano Competition (1999) e o Premio ao Mérito (artes) da Universidade Andrés Bello (2012).
En 2012 Teave foi escollida para converterse en artista de Steinway & Sons. En 2016, recibiu o premio Advancement of Women de Scotiabank polo seu liderado e traballo na Illa de Pascua na promoción da música.
Máquina meteorolóxica
miniatura|Máquina meteorolóxica na casa de [[Prokop Diviš ]] A máquina meteorolóxica, en checo Meteorologický stroj, foi o nome do primeiro pararraios conectado a terra, deseñada por Prokop Diviš. Consistía en 400 puntas metálicas unidas na parte superior dun piar de apoio de 42 m de altura, unidas de forma condutora aos conos de terra de ferro enterrados no chan.
Historia
Diviš describiu a súa máquina no tratado "Descriptio machinae meteorologicae". Supoñíase que debía "chupar" os raios do aire, pero despois de ficar exposta, o 15 de xullo de 1754 no xardín da súa casa en Přímětice u Znojma, pero ese verán prevaleceu un tempo moi cálido. Os veciños creron que a culpa era da máquina e por tal motivo derrubárona.
Anos máis tarde, en 1760 as treboadas provocaron moitos estragos nos campos e viñedos, e os veciños pedíronlle a Diviš que reconstruíse a máquina, cousa que fixo no recinto do mosteiro de Loucky e no alto da torre da igrexa.
Concepto
A idea orixinal era eliminar continuamente a electricidade das nubes e evitar así os raios e as tormentas, só en caso de fallar, a máquina tamén debería ser capaz de atraer directamente o lóstregro e canalizalo cara ao chan. Propuxo a súa máquina para ser usada en torres de igrexas e barcos. Enviou as súas observacións sobre o funcionamento da máquina a Jan Antonín Scrinci, profesor de física da Universidade Carolina de Praga, quen as publicou en Prager Postzeitungen, Brünner Intelligenz-Zettel e no Stuttgartisches Journal. A máquina tamén é mencionada por Leonhard Euler en Lettres à une Princesse d'Allemagne.
En 1755 Diviš pediulle ao emperador Fernando I de Austria que lle permitise construír máis máquinas en varios lugares para o benestar do pobo. O emperador deixou que os matemáticos de Viena valorasen a proposta, pero rexeitárona.
George C. Brooke
Traxectoria
George C. Brooke cursou a súa educación secundaria na Westminster School, de Londres, e posteriormente fixo a súa formación superior en Estudos Clásicos no Corpus Christi College, da Universidade de Cambridge, onde acadou o grao de mestrado en 1919 e o de doutor en 1930.
Á marxe do Museo Británico, en 1932 publicou outro dos seus traballos máis sobranceiros, titulado English Coins, un completo manual ilustrado da moeda inglesa.
Entre outras sociedades e entidades académicas, Brooke foi membro dos consellos de dirección da Sociedade de Anticuarios de Londres, da Royal Numismatic Society e da British Numismatic Society. Tamén presidiu a Sociedade Numismática de Kent. A partir de 1913 foi editor xefe da revista Numismatic Chronicle, da Royal Numismatic Society, e tamén formou parte do consello editor do British Numismatic Journal, editado pola British Numismatic Society.
Brooke foi o representante de Inglaterra na Comisión Internacional de Numismática.
Logo do falecemento de Brooke en 1934, un grupo de persoas interesadas na súa obra emprenderon o proxecto coñecido como The Brooke Memorial, consistente na subscrición para a compra dun exemplar do escaso noble de ouro de Eduardo IV, a derradeira moeda que Brooke tivo nas súas mans antes de morrer, co obxectivo de doalo posteriormente ao Museo Británico. Entre os máis de 60 subscritores estaban numismáticos, moitos deles ligados ao propio museo, da relevancia de Arthur Evans, Helen Farquhar, Leonard Forrer, George F. Hill, George Macdonald, Harold Mattingly, ou Richard B. Whitehead.
Publicacións
George C. Brooke é autor de tres traballos monográficos e de máis de medio cento de artigos, publicados cas exclusivamente en Numismatic Chronicle e en British Numismatic Journal.
John Major
John Major, nado o 29 de marzo de 1943, é un político británico que foi primeiro ministro do Reino Unido e líder do Partido Conservador de 1990 a 1997. Exerceu como membro do gabinete de Margaret Thatcher como secretario xefe do Tesouro (1987 – 1989), secretario de Asuntos Exteriores (1989) e chanceler do Tesouro (1989 – 1990). Recibiu, entre outros, o título de Sir.
Primeiros anos e carreira
Major naceu no Hospital St Helier e no Queen Mary's Hospital for Children en St Helier, Londres, en Inglaterra e deixou a escola aos 16 anos. En 1968 chegou a ser concelleiro conservador. Nas eleccións xerais de 1979, Major foi elixido Membro do Parlamento (MP) por Huntingdonshire (Huntingdon despois de 1983).
Primeiro ministro
Despois diso, os conservadores baixo Major tornáronse impopulares debido á caída do mercado de valores do "Mércores Negro" a finais de 1992 e como se dividiron sobre o tema da Unión Europea.
Durante o seu mandato tivo tensións internas sobre as cuestións económicas e sensibilidades políticas de Irlanda do Norte e Escocia, mais conseguiu manter a tranquilidade facendo certas concesións, como a devolución aos escoceses da Pedra de Scone.
Golpeado nas eleccións xerais de 1997, Major foi sucedido como primeiro ministro por Tony Blair do Partido Laborista, e foi substituído como líder conservador por William Hague. Dimitiu como deputado nas eleccións xerais de 2001.
Vida persoal
Major casou con Norma Johnson (agora Norma Major) o 3 de outubro de 1970. Era profesora e membro das xuventudes conservadoras (Young Conservatives). Comprometéronse despois de só dez días de se coñecer. Teñen un fillo, James, e unha filla, Elizabeth. Teñen unha casa de vacacións na costa norte de Norfolk. É un gran seareiro do crícket, das carreiras de motor e do Chelsea Football Club.
Major rexeitou até agora unha pensión vitalicia ao desistir do Parlamento.
Richard Émile Augustin de Candolle
thumb|upright=0.5|Escudo da familia de Candolle Richard Émile Augustin de Candolle, tamén coñecido como Augustin de Candolle, nado o 29 de marzo 1868 en Walton-on-Thames, condado de Surrey, Inglaterra e finado o 4 de maio de 1920 en Vallon, cantón de Friburgo, Suíza, foi un botánico suízo.
Ademais, entre 1910 e 1918, foi tamén cónsul do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda en Xenebra.
Traxectoria
Inicialmente estudou en Xenebra, e foi enviado a Inglaterra polos vínculos familiares maternos e, en 1883, foi enviado á Rugby School, situada na cidade de Rugby, unha das institucións educativas privadas máis antigas de Inglaterra e dos internados mixtos máis grandes do Reino Unido, onde permaneceu até 1887.
Despois pasou un tempo en Frankfurt para mellorar os seus coñecementos da lingua alemá antes de regresar a Londres para estudar para dedicarse ao servizo público, coa intención de ingresar no servizo diplomático. Porén, viuse obrigado a abandonar esta ambición e, en cambio, estudou a carreira de Dereito na Universidade de Leipzig e na de Heidelberg de 1890 a 1893.
Augustin de Candolle fixo un estudo sobre a colección de especies vexetais de Madagascar de Emile Mocquerys, publicando varias descricións de novas especies en colaboración cos seus colegas. Interesouse polas plantas tropicais de Indochina e Filipinas, así como pola bioloxía das cápsulas monospermas. Xa sendo un experto botánico, conseguiu o posto de profesor de Historia Natural na Universidade de Xenebra e o de Director do Xardín botánico desa cidade, cargos que ocupara o seu pai.
Tamén estudou a orixe das plantas cultivadas e a importancia dos factores ambientais no desenvolvemento dos organismos vivos. Dedicouse así mesmo á fixación das normas internacionais da nomenclatura botánica.
En 1912 foi chamado para ocupar o consulado británico en Xenebra, función para o que a súa educación formal o preparara ben. A solicitude para tal emprego, especialmente durante os catro anos da primeira guerra mundial, reduciron o tempo para os seus estudos botánicos. A morte do seu pai en 1918 e o final da guerra levouno a dimitir do consulado e a seguir a súa carreira botánica. Porén, estes estudos víronse truncados pola súa súbita e inesperada morte, acontecida aos 51 anos. Despois da súa morte, o herbario "De Candolle", que consta de 400 000 exemplares e unha importante biblioteca de 14 000 volumes, foi doada á cidade de Xenebra.
Richard Émile Augustin de Candolle está soterrado no Cemiterio de Chêne-Bougeries, cantón de Xenebra.
Vida familiar
Richard Émile Augustin de Candolle casou con Louise de Saugy en 1895 e tiveron tres fillas e dous fillos.
Honores
Membro de:
Abreviatura
A abreviatura Aug.DC. emprégase para indicar a Augustin de Candolle como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
O outro lado da esperanza
O outro lado da esperanza (en Toivon tuolla puolen) é un filme finlandés de 2017 escrito, producido e dirixido por Aki Kaurismäki. O filme foi producido pola compañía de Kaurismäki, Sputnik. En decembro de 2016, foi escollido para competir no 67ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. A historia trata dun empresario finés que coñece un solicitante de asilo sirio que busca á súa irmá desaparecida. Kaurismäki sinalou que este filme será o derradeiro como director.
Estreouse subtitulado en galego en 2019 en NUMAX (Santiago de Compostela).
Pontes do río Lérez
Esta é unha lista non exhaustiva das pontes do río Lérez:
Robert C. Springer
Traxectoria
Springer graduouse en ciencias navais pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1964 e é máster en operacións de investigación e sistemas pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1971.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando nas misións STS-29 e STS-38 e pasando un total de 9,90 días no espazo.
Monospermo
miniatura|O [[pexego é un froito monospermo]] En botánica, o adxectivo monospermo, feminino monosperma, refírese especificamente a que un froito ou froita dunha planta espermatófita (fanerógama), tanto anxiosperma como ximnosperma, só contén unha soa semente dentro da súa estrutura, sen ter en conta a súa denominación taxonómica ou a forma. Por exemplo, un legume monospermo, unha drupa monosperma.
Este neoloxismo cuñouse a finais do século XVIII, e aparece documentado po primeira vez en 1798 en francés.
Etimoloxía
Este termo está formado pola unión dos elementos mono- e -spermo, -a, tirados do grego antigo μóνος mónos, "só", "único", e σπερμά spermá, "semente".
Monospermia
Relacionado con este termo está o substantivo monospermia, co que se denomina:
O seu antónimo é polispermia que entrou na linguaxe científica moito antes que monospermo, xa que aparece en inglés a finais do século XVII (monosperm non entrou no inglés até 1879).
Anticastrismo
O Anticastrismo é unha corrente política que nace do anticomunismo. Baséase na oposición ao sistema político introducido en 1959 por Fidel Castro en Cuba tras a Revolución Cubana.
O castrismo adoita chamar despectivamente aos anticastristas "gusanos de Miami", pois alí atópase a maior parte da emigración cubana autodenominada anticastrista.
Deportivo da Coruña Xuvenil
Deportivo da Coruña Xuvenil é a denominación que reciben os dous equipos xuvenís das categorías inferiores do Deportivo da Coruña. Fundado en 1949, foi chamado nos seus inicios Escola Scopelli por ser o seu promotor Alejandro Scopelli, adestrador naquel entón do Deportivo. Gañou dúas veces a Copa de Campións e catro veces a División de Honra, e participou nunha ocasión na Liga Xuvenil da UEFA. Polas súas filas pasaron importantes xogadores que logo formaron parte do primeiro equipo, como Luis Suárez, Vicente Celeiro, Fran, Bergantiños ou Juan Domínguez. Disputa os seus partidos como local na Cidade Deportiva de Abegondo.
Escola Scopelli e primeiros anos
A sección xuvenil do Deportivo da Coruña naceu en 1949, por iniciativa do adestrador do primeiro equipo, o arxentino Alejandro Scopelli, e sendo presidente do club Daniel Chaver Gómez. Scopelli fixo un chamamento aos rapaces da cidade, ao que acudiron varias ducias, entre eles Luis Suárez ou o futuro presidente do goberno Adolfo Suárez, e de onde se seleccionou a primeira formación.
O equipo foi chamado inicialmente "Escola Scopelli" e a súa primeira formación estivo composta por Ernesto, Boedo, Modesto, Salorio, Barbeito, Fefé del Río, Juan Núñez, Folla, Losada, Luis Suárez e Bouza, con Díaz como porteiro suplente. Na tempada 1950/51 creouse a Copa de España, a primeira competición oficial xuvenil de España, e no sorteo o Deportivo quedou exento na primeira rolda, polo que entrou na segunda, enfrontándose ao Valladolid Salvador, sección xuvenil do Real Valladolid. Na eliminatoria, disputada o 6 de maio de 1950 no Estadio de Riazor, o resultado foi de empate a tres goles, polo que o partido repetiuse ao día seguinte, con vitoria para o Valladolid por 0-1.
Durante as seguintes tres décadas non existiu ningunha liga a nivel nacional, polo que o Deportivo disputou o campionato local, logrando clasificarse en ocasións para a Copa de España. Na tempada 1952/52 competiu na Serie A Rexional, co nome de Deportivo Afeccionados, acadando a segunda praza só por detrás do Astano Perlío. Tras caer nos cuartos de final en 1952, contra o Plus Ultra, e en segunda rolda en 1954, o equipo non volveu clasificarse para a Copa ata 1964, cando foi eliminado novamente nos cuartos de final, polo Athletic de Bibao. Tras dous anos de ausencia disputou todas as edicións entre 1967 e 1974, acadando os cuartos de final nas edicións de 1972 e 1974, con Alfonso Pintos e Luis Rodríguez Vaz no banco respectivamente. En 1969 enfrontouse aos xuvenís do Estrela Vermella de Belgrado, no que xogaban varios futuros xogadores da selección iugoslava, sendo a vitoria para o equipo vermello por 3-1.
Creación da Liga Nacional
Na tempada 1976/77 creouse a Liga Nacional, dividida en oito grupos, cuxos oito campións disputaban o Campionato de España. O Deportivo, encadrado no Grupo I, estreouse cunha cuarta praza no seu grupo, por detrás do CD Ensidesa, o Oviedo e o Celta de Vigo. Na tempada 1978/78 o equipo coruñés descendeu ao campionato local e sufriu varios ascensos e descensos nos seguintes anos. Na tempada 1990/91 entrou na nova División de Honra, que funcionaba entón como segunda categoría por debaixo da Liga de Honra sub-19. Este formato durou cinco anos, nos que o Deportivo da Coruña xogou dúas fases de ascenso e unha de permanencia.
Primeiro título de campión de España
En 1995 a División de Honra pasou a ser a máxima categoría do fútbol xuvenil en España. O Deportivo, encadrado no Grupo I e adestrado por José María Blanco, proclamouse campión por diante do Racing de Santander, ao que rebasou na clasificación na derradeira xornada. O título deulle dereito ao equipo a xogar a Copa de Campións contra os campións dos restantes cinco grupos. Divididos en dous grupos de tres equipos, o Deportivo ficou encadrado co Sevilla e o Athletic de Bilbao, nun torneo que de disputou en Puertollano. No primeiro partido enfrontouse ao Sevilla, co que acabou empatado 1-1, disputándose unha quenda de penaltis que gañou o equipo galego. Pola súa banda, o Sevilla goleou por 5-1 ao Athletic, o que obrigaba ao Deportivo a gañar ao equipo vasco como mínimo pola mesma diferenza de goles. A falta dun minuto o marcador sinalaba 4-1 para o Deportivo, momento no que o vallisolitano Coloma marcou o quinto gol que metía ao Deportivo da Coruña na final.
Na final, disputada unha semana despois contra o Real Madrid, o Deportivo comezou perdendo, despois de que Barrero marcase de penalti para os madrileños no minuto 23. Ao pocuo de comezar a segunda parte, e tamén de penalti, chegou o empate do Deportivo, transformando o lanzamento Carlos. O partido chegou ao final do seu tempo regulamentario co empate no marcador, polo que se xogou unha prórroga. Esta só durou 11 minutos, pois o partido acabou co gol de ouro de Oliva, que acababa de entrar ao campo e meteu o balón na portería ao enganchar unha volea. A aliñación titular daquel encontro estivo formada por Dani Mallo, Adolfo, Coloma, Pablo López, Nacho, Toni, Cedeira, Xaco, Carlos, Bugarín e Deus. Entraron como substitutos Roberto, Araguás, Oliva e Amarelle, e permaneceron no banco Moscoso, Arias, Víctor Pérez, Juan Naya e Luis Mosquera. Naquela tempada o Deportivo volveu disputar a Copa do Rei, 22 anos despois da súa última participación, pero caeu eliminado na primeira rolda contra o Athletic Club.
Dous novos títulos da División de Honra
Durante a seguinte década disputou dúas veces máis a Copa do Rei, nas tempadas 2000/01 e 2005/06, sendo eliminado nas dúas ocasións polo Athletic. Na tempada 2006/07 xogou de novo a Copa, chegando esta vez a cuartos de final, onde foi eliminado polo Valencia.
Na tempada 2007/08 gañou o seu segundo título da División de Honra, baixo a batuta de José Luis Devesa, e participou por segunda vez na Copa de Campións, caendo eliminado no primeiro partido contra o Sevilla, tras empatar 2-2 e perder a quenda de penaltis. Xogaron aquel partido Darío, Hugo Rodríguez (Vieytes, min.97), Marcos Caridad, Agustín, Raúl, Juan Domínguez, Héctor (Luís Ángel, min. 65), Añón (Óscar, min. 107), Dani Bea (Benito, min. 58), Chirri e Hugo García. Ao ano seguinte conseguiu o seu segundo subcampionato e caeu nos cuartos de final da Copa do Rei contra o Tenerife.
Na 2009/10 proclamouse campión da División de Honra por terceira vez, superando por 12 puntos ao segundo clasificado, o Racing de Santander. Accedeu así á Copa de Campións, onde caeu na primeira eliminatoria fronte ao Valencia, no que xogaban entre outros Paco Alcácer e Isco. No partido disputado no Estadio de Foietes de Benidorm, o Deportivo aliñou os seguintes xogadores: Edu, Martín (Insua, min. 46), Anxo, Uxío, José Manuel, Carlos, Vela, Adrián (Juan, min. 60), Iago Beceiro (Álex, min. 60), Juan Carlos e Richi (David, min. 76). Na tempada seguinte, xa con Secho no banco, o Deportivo realizou a mellor actuación da súa historia na Copa do Rei, alcanzando por primeira vez as semifinais despois de derrotar ao Real Madrid nos cuartos de final. Finalmente foron eliminados polo FC Barcelona, no que xogaban entre outros Rafinha e Deulofeu. Nos seguintes dez anos o Deportivo proclamouse subcampión da División de Honra dúas veces e disputou en varias ocasións a Copa, sen conseguir pasar de cuartos de final.
Segunda Copa de Campións
Na tempada 2020/21, sendo adestrador do equipo Óscar Gilsanz, chegou o cuarto título da División de Honra, despois de acabar a temporada na primeira posición, dous puntos por enriba do Celta de Vigo. A continuación, na Copa de Campións, enfrontouse primeiramente ao Las Palmas, logrando a vitoria por 2-1 no partido de ida en Abegondo, con goles de Nájera e Do Carmo. No encontro de volta adiantouse o equipo canario con dous goles, pero un gol de Noel preto do final do partido forzou a prórroga, que acabou sen goles. Na quenda de penaltis destacou o gardameta deportivista Brais, que parou dous penaltis, contribuíndo de gran xeito á clasificación do seu equipo para a fase final do torneo en Marbella. Xa na cidade andaluza, o Deportivo eliminou ao Real Madrid pola mínima en semifinais, cun gol do defensa central Fito á saída dun córner. Na final enfrontouse ao FC Barcelona, ao que derrotou por 3-1 cun gol de Mario Domínguez e dous de Noel, elixido mellor xogador do torneo.
O sorteo deparou un enfrontamento a partido único contra o Dynamo de Kíiv en Riazor, que rexistrou a segunda maior asistencia a un partido na historia da competición (20.115 espectadores). Aos 6 minutos de xogo o marcador xa sinalaba un empate 1-1, tralos goles de Nájera e Tsarenko, e no minuto 26 o Deportivo puxo o 2-1 por mediación de Rubén López. Con todo, o futbolista de Silleda foi expulsado pouco despois de marcar, e o Deportivo xogou durante case unha hora con 10 xogadores, aguantando a vantaxe no marcador ata o minuto 75, cando Oleksandr Yatsyk colocou o 2-2 e forzou a quenda de penaltis, decantándose esta para os ucraínos por 2-3.
Xuvenil B
O Xuvenil B é o segundo equipo xuvenil do Deportivo da Coruña, e xoga sempre nunha categoría inferior á do Xuvenil A. Proclamouse campión da Liga Nacional en oito ocasións, a última delas na tempada 2020/21.
Instalacións
O equipo xoga como local dende 2003 na Cidade Deportiva de Abegondo, onde tamén realiza os seus adestramentos. Anteriormente utilizou outros campos, como o campo de Maratón, o Campo de Elviña, a Cidade Deportiva da Torre, ou o campo de Meicende. Ademais ten xogado en ocasións no Estadio de Riazor.
Minttu Tuominen
Tuominen vestiu a camisola da selección finlandesa en numerosas ocasións, tendo conseguido co equipo nacional finlandés unha medalla de prata e catro de bronce nos Campionatos do Mundo e tres bronces nos Xogos Olímpicos.
Paheli
Paheli (en पहेली) é un filme indio de 2005 rodado en lingua hindi e dirixido por Amol Palekar. É un remake do filme de 1973 Duvidha de Mani Kaul, e está baseado na historia escrita por Vijayadan Detha en lingua rajasthani. Tamén foi parcialmente inspirado polo filme canarés de 1997 Nagamandala, baseado á súa vez na obra homónima de Girish Karnad. Foi producido por Juhi Chawla, Aziz Mirza, Sanjiv Chawla e Shah Rukh Khan, quen tamén é o protagonista. Conta a historia dunha esposa (Rani Mukerji) cuxo marido (Khan) marcha de viaxe de negocios xusto despois de casar, e recibe a visita dun xenio, disfrazado do seu marido, que está namorado dela e ocupa o seu lugar no fogar. A historia de Detha, que fora adaptada anteriormente ao filme de 1973 por Mani Kaul, ten orixe folclórica. Porén, Paheli diverxe do seu material orixinal e das adaptacións anteriores ao dar á trama e ao seu personaxe feminino principal un carácter máis feminista.
Areté
miniatura|Escultura de Areté en [[Éfeso.]] miniatura|250px|Areté a través da batalla. (Troiano moribundo, no Templo de Afaia (hoxe na München Glyptothek) miniatura|250px|Ulises na corte de Alcínoo (Ulisse alla corte di Alcinoo). 1815. Museo de Capodimonte
Areté (ἀρετή, aretḗ "excelencia") é un dos conceptos cruciais da Antiga Grecia. Na súa forma máis xeral, para algúns sofistas a areté é a «excelencia» ou prominencia no cultivo da elocuencia; a raíz etimolóxica do termo é a mesma que a de (aristós, 'mellor'), o cumprimento acabado do propósito ou función.
Segundo Hippias de Elide, o obxectivo do ensino era acadar a areté, o que significa adestrar para pensar, falar e actuar con éxito. A excelencia política ("cidadá") dos gregos consistiu no cultivo de tres virtudes específicas: andreía (coraxe), sofrosina (moderación ou equilibrio) e dicaiosina (xustiza): estas virtudes formaban un cidadán relevante, útil e perfecto. A estas virtudes Platón engadiu entón unha cuarta, Prudencia, que deu orixe ás chamadas Virtudes Cardinais : a prudencia, a forza e a temperanza corresponderían ás tres partes da alma e a harmonía entre elas xeraría a cuarta, a Xustiza. En certo xeito, a areté grega sería equivalente á virtus, dignidade, honor ou virilidade do ben romano.
Na Grecia antiga, podíase falar da arete dun soldado, un touro ou un barco, aínda que o seu uso para obxectos inanimados é raro. Non obstante, desde a Idade Arcaica estivo ligado especialmente á posesión de virtudes, especialmente a valentía e habilidade no combate.
Para os primeiros guerreiros gregos de hai máis de tres mil anos, o único xeito de chegar ao arete era a través de fazañas na batalla. O exemplo clásico é Aquiles, que prefire morrer en combate antes que calquera outra forma de vida. Os gregos tiñan moito medo do destino. O destino podería impedir inmediatamente que chegasen ao areté. Por exemplo, un accidente, nacer cego ou nacer muller imposibilitaba acadar fazañas na batalla. O arete tamén está relacionado coa astucia nas obras de Hesíodo e Homero; cando na Ilíada, Agamenón eloxia a Penélope, faino atendendo á súa cooperación cos propósitos de Ulises.
Cara á época clásica —sobre todos os séculos V e século IV a.C.— o significado de areté aproximouse ao que hoxe se considera «virtude», fundamentalmente a través da obra de Aristóteles, en xeral, incluíndo trazos como a μεγαλοψυχια (megalopsyjía, 'magnanimidade'), a σοφροσυνη (sofrosyne, 'temperanza') ou a δικαιοσυνη (dikaiosyne, 'xustiza').
A adquisición da areté era o eixo da educación (παιδεία, paideía) do mozo grego para converterse nun home cidadán, seguindo o ideal exposto por Isócrates. Pegadas da concepción máis restrinxida da era arcaica pódense ver na énfase posta na disciplina e dominio do corpo mediante a ximnasia, unha das actividades principais, e a loita, pero unha formación acabada incluía tamén as artes da oratoria, a música e —eventualmente— a filosofía.
Na mitoloxía
Areté era ocasionalmente personificada como unha deusa. Na xenealoxía de Mnáseas, foi descrita como irmá de Homonoia ) e Ctesios, filla de Praxidike, a Xustiza, co seu irmán Zeus Sóter. Areté e Homonoia eran coñecidas como Praxidikai, as executoras da Xustiza. Areté como deusa aparece no mito de Heracles e ofrécelle a el a opción de seguir unha vida atribulada, pero gloriosa, en canto que o seu oposto, Kakia, lle ofrecía pracer e riqueza. Hércules escolle entón aceptar a oferta de Areté.
Jeff Lamp
Jeffrey Alan "Jeff" Lamp, nado o 14 de maio de 1959 en Minneapolis, Minnesota, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba nas pocisións de ala e escolta cunha altura de 1,98 m. Foi o máximo anotador da Liga ACB co Granada (Oximesa) na temporada 1991−92 cunha media 29,1 puntos por partido.
Alpes Suábicos
Os Alpes Suabios, Alpes Suábicos ou Alpes de Suabia (en alemán: "Schwebische Alb") son unha cordilleira alemá.
Juan Manuel Arza Muñuzuri
Juan Manuel Arza Muñuzuri, nado en Estella-Lizarra, Navarra o 17 de outubro de 1932e finado ibídem o15 de marzo de 2019, foi un avogado e político navarro, presidente da Deputación Foral de Navarra (1980-1984).
Traxectoria política
Foi concelleiro de Estella en 1973 e alcalde en 1974. Nas eleccións ao Parlamento Foral do 3 de abril de 1979 foi elixido deputado foral poli Meiriñado de Estella ao encabezar a lista de Unión de Centro Democrático, a máis votada na súa circunscrición. Correspondeulle o cargo de vicepresidente, por idade, ao constituírse a Deputación.
Alpes Suábicos
Xeoloxía
Desde o punto de vista xeolóxico, os Alpes de Suabia son escarpas que forman parte do conxunto escarpado do suroeste alemán. Tamén forman parte da paisaxe do Xura, entre as cidades de Basilea e Coburgo.
Juan Manuel Arza Muñuzuri
Traxectoria política
Pasou a desempeñar interinamente a presidencia da Deputación ao aprobarse a destitución como Presidente de Jaime Ignacio del Burgo. En setembro de 1980 foi elixido Presidente da Deputación Foral como candidato proposto por UCD.
Durante o seu mandato presidiu, por parte de Navarra, a comisión que negociou co Estado, entre 1980 e 1982, o Pacto de Amelloramento e Reintegración do Réxime Foral de Navarra, aprobado por Lei Orgánica de 16 de agosto de 1982, e que supuxo, entre outras cousas, a conversión da Deputación Foral de Navarra en el Goberno de Navarra.
En xaneiro de 1984, tras a restitución de Jaime Ignacio del Burgo na presidencia da Deputación, volveu á súa anterior condición.
Cronoloxía do conflito de ENCE Pontevedra
miniatura|330x330px|Vista da factoría de ENCE na ría de Pontevedra. Concluída a guerra civil española o novo goberno español do xeneral Franco colocou entre os seus obxectivos a consecución da autarquía económica. O sector da celulosa foi declarado estratéxico e iniciáronse plans para a súa implantación industrial. Desde a década de 1940 o estado franquista fomentou a repoboación dos montes galegos con especies de crecemento rápido, primeiramente piñeiros e, máis adiante, eucaliptos. Na década seguinte iniciouse a procura dun lugar axeitado onde instalar unha factoría que aproveitase a masa forestal creada.
Esta fábrica de pasta de papel foi situada finalmente en Lourizán, na ría de Pontevedra, e inaugurada oficialmente en 1963. A instalación no dominio público e sobre un rico banco marisqueiro ocasionou, desde o inicio, un serio conflito social que se estende a actualidade.
Instalación da factoría na Ría de Pontevedra
miniatura|Para a instalación da pasteira o réxime franquista impulsou campañas de repoboación forestal con especies de crecemento rápido como o [[eucalipto.]]
ENCE S.A.
[[Ficheiro:006534 - Madrid (7686801008).jpg|miniatura|Paseo da Castellana, Madrid. Domicilio fiscal de ENCE.
Goberno de Núñez Feijóo
miniatura|O presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, presentouse as eleccións de 2009 e 2012 coa promesa electoral de retirar a factoría de ENCE da ría de Pontevedra.
Remate da concesión
miniatura|300x300px|O goberno do pontevedrés [[Mariano Rajoy (no centro) modificou en 2013 a Lei de Costas abrindo a porta á permanencia de ENCE en Pontevedra. En 2016, nos derradeiros días do seu mandato, outorgoulle unha prórroga até 2073.]]
SPOT
miniatura|250px|O SPOT 5. SPOT (acrónimo de Satellite Probatoire de l'Observation de la Terre) é unha serie de satélites de recoñecemento civís franceses.
SPOT 1, 2 e 3
Os tres primeiros satélites SPOT foron construídos usando o bus SPOT de primeira xeración cun tempo estimado de vida de tres anos. Os tres satélites eran idénticos, cada un levando a bordo dúas cámaras de alta resolución no rango visible que podían funcionar simultaneamente ou por separado. Cada cámara tiña dous modos de funcionamento: pancromático ou multiespectral, o primeiro cunha resolución de 10 metros e o segundo de 20. SPOT 3 levaba, ademais, o instrumento POAM-II (Polar Ozone and Aerosol Measurement) proporcionado polo Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos (NRL) para medir a distribución vertical de ozono na atmosfera, así como do vapor de auga, dióxido de nitróxeno, aerosois e a temperatura. SPOT 1 foi lanzado mediante un Ariane 1 o 22 de febreiro de 1986, mentres que SPOT 2 e 3 o foron mediante sendos Ariane 4 o 22 de xaneiro de 1990 e o 26 de setembro de 1993, respectivamente. SPOT 1 quedou fóra de servizo en 2003, mentres que SPOT funcionou ata xullo de 2009 e SPOT 3 avariouse en novembro de 1996.
SPOT 4
SPOT 4 foi o único SPOT de segunda xeración, cun bus mellorado cunha maior esperanza de vida (ata 5 anos) e un módulo de servizo capaz de acoller o dobre de instrumentación científica. O módulo de propulsión contiña 158 kg de hidracina. O instrumento principal era a cámara HRVIR (High-Resolution Visible and Infrared sensor) con dous sensores de barrido e dous modos de funcionamento: pancromático e multiespectral, o primeiro cunha resolución de 10 m e o segundo de 20 m. Levaba tamén o sensor VMI (Vegetation Monitoring Instrument), cunha resolución de 1 km, para estudar a vexetación. A bordo iban tamén os instrumentos DORIS, para localizar o satélite con precisión, SILEX (un experimento de comunicacións ópticas), PASTEC (PASsager TEChnologique de SPOT 4, para estudar a contorna orbital do satélite) e POAM-III (Polar Ozone and Aerosol Measurement, para estudar a distribución vertical de ozono e outras substancias). SPOT 4 foi lanzado o 24 de marzo de 1998 a bordo dun Ariane 4, finalizando a súa misión o 29 de xuño de 2013.
SPOT 5
SPOT 5 foi o único SPOT de terceira xeración. Levaba a bordo o instrumento mellorado HRG (High Resolution Geometric) con dous sensores de barrido, e o instrumento HRS (High Resolution Stereoscopic) para obter imaxes estereoscópicas do terreo cunha precisión altimétrica de entre 10 e 15 m. SPOT 5 tamén levaba os instrumentos VMI e DORIS a bordo. Foi lanzado o 4 de maio de 2002 a bordo dun Ariane 4.
SPOT 6 e 7
SPOT 6 e 7 son capaces de obter imaxes cunha resolución de 2 m en franxas de 60 x 60 km e teñen un tempo estimado de vida de 10 anos. Levan a bordo os instrumentos NAOMI (New AstroSat Optical Modular Instrument) e cámaras de barrido cunha resolución de 2 m (en modo pancromático) e 8 m (en modo multiespectral). Os dous satélites están no mesmo plano orbital que os satélites Pléiades de alta resolución. SPOT 6 foi lanzado o 9 de setembro de 2012 e SPOT 7 o 30 de xuño de 2014, ambos a bordo de foguetes PSLV-CA. En decembro de 2014 Airbus chegou a un acordo coa empresa Azercosmos para transferirlle o SPOT 7, renomeado Azersky.
Casimir Tollet
Casimir Tollet, nado o 15 de agosto de 1828 en Sandillon (Loiret) e finado o 21 de marzo de 1899 en París, foi un enxeñeiro francés, coñecido polos seus logros na arquitectura hixienista en cuarteis e hospitais. Deseñador do sistema Tollet, baseado no aerismo para combater o miasma, quixo construír edificios hospitalarios suburbanos suxeitos aos coñecementos médicos actuais sobre o contaxio. A través de diversos escritos, tamén traballou como historiador da arquitectura hospitalaria.
Biografía
En 1882, acometeu a construción do Hospital Civil e Militar de Montpellier, Hospital Civil e Militar de Saint-Eloi tamén chamado Hospital Suburbano ou Novo Hospital de Saint-Éloi que foi rematado e inaugurado polo presidente Sadi Carnot en 1891. En 1890, foi encomendada a construción do hospital Saint Auban-Moët en Épernay.
En 1889 gañou un premio na décima Exposición Universal de París onde estivo presente no Pavillon de l'Hygiène. Tamén foi historiador da arquitectura hospitalaria, e ao final da súa carreira publicou dúas obras importantes “Os hospitais modernos no século XIX”, 1889 e “Os edificios hospitalarios dende a súa orixe ata os nosos días” en 1892. Experimentou dificultades económicas ao final da súa vida ata que morreu en 1899.
Sistema Tollet
miniatura|Plano de sección oxival.
Orixes
Ata os descubrimentos de Pasteur, a ciencia médica baseábase en Hipócrates, quen propoñía o aire, a auga e o solo como factores das epidemias, atribuíndo enfermidades como o cólera e a peste ao miasma (aire malo). A pesar dos descubrimentos de Pasteur, que estableceu no transcurso da década de 1860 a relación entre o xerme e a enfermidade (o termo microbio apareceu en 1878), a construción de hospitais ao longo do século XIX inspirouse no informe da Academia de Ciencias de Jacques Tenon. Tenon tras o incendio de parte do Hôtel-Dieu asegura que o deseño dos hospitais debe ter como obxectivo loitar contra o miasma, os factores de contaxio e a contaminación. Tollet, en liña con Tenon, deseñou o hospital como unha máquina de curación grazas á circulación de aire que caza os miasmas, de aí o termo aerismo. Esta arquitectura “pneumática” é un elemento de curación: “A arquitectura comparte e mesmo asume o poder médico”.
O sistema Tollet nas políticas de hixiene da Terceira República
A arquitectura hixienista foi desenvolvida primeiro en cuarteis e hospitais, logo tratou escolas, vivendas insalubres, vivendas baratas e hixiene masiva. No 1878, Émile Cacheux publicou unha serie de libros sobre a vivenda dos traballadores. El mesmo construíu vivendas de baixo custo e distribuíu outros modelos de construción, en particular “os primeiros tipos de vivendas obreiras estandarizadas construídas con materiais modernos que existían naquel momento, como o sistema Tollet, baseábanse no emprego de formas oxivais de ferro cunha T separada 1 metro e que tiña 50 cm de eixe a eixe”.
O doutor en medicina Aimé Riant publicou en 1874 un tratado titulado: “A hixiene escolar, influencia da escola na saúde dos nenos”. Nas edicións de 1880 e 1884 deste tratado preséntanse novidades para a construción escolar “Entre estas, destaca a aplicación do sistema Tollet a centros de ensino con edificios con armazón de ferro de forma oxival.
Xa en 1881, como demostra a cabeceira das cartas da Société Anonyme de Constructions, Système Tollet, Casimir Tollet contemplaba múltiples destinos para as súas construcións: cuarteis, hospitais, hospicios, maternidades, ambulancias, escolas, institutos, igrexas, etc. cuadras, cuarteis móbiles, vivendas obreiras e agrícolas, matadoiros, mercados, peiraos, pendellos, pequenos postos, casetas de garda, etc. Deseñou todas as variacións técnicas e prácticas das teorías aeristas tomadas en moitos campos e neste foi un actor importante na corrente hixienista do século XIX e o seu sistema tivo sona internacional.
Johann Zahn
Johann Zahn, tamén Joanne Zahn, nado en Karlstadt am Main o 29 de marzo de 1641 e finado o 27 de xuño de 1707, foi un premonstratense, escritor, inventor e matemático alemán. Formouse en Würzburg, sendo alumno de Caspar Schott, despois foi profesor da Universidade de Würzburg.
Lanterna máxica
Autor de Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium (Würzburg, 1685). Esta obra contén moitas descricións, diagramas, ilustracións e esbozos tanto da cámara escura como da lanterna máxica, e diversas caixas e dispositivos de proxección. Como estudante de óptica, Zahn é considerado o escritor e ilustrador máis prolífico sobre a cámara escura máis prolífico.
Zahn usou a lanterna máxica, cuxa invención atribuíu a Athanasius Kircher, para as lecturas de anatómica (véxase tamén anfiteatro anatómico). Tamén ilustrou un gran obradoiro de cámara escura para observacións solares usando o telescopio. Zahn fixo unha cámara escura duns 60 cm de longo. Demostrou o uso de espellos e lentes para levantar a imaxe, ampliala e enfocala. Tamén deseñou varias cámaras escuras portátiles, unha delas levada por J. W. von Goethe nas súas viaxes. Ademais, Zahn incluíu unha ilustración dunha cámara escura en forma de cáliz, baseada nun deseño descrito (ilustrado) por Pierre Hérigone.
Cámara fotográfica portátil
A primeira cámara fotográfica, que era o suficientemente pequena e portátil como para ser práctica para a fotografía e que podía capturar a imaxe nalgún tipo de soporte, foi creada por Zahn en 1685, aínda que foi case 150 anos antes de que a tecnoloxía chegase a un punto no que fose posible construíla.miniatura|Oculus artificialis teledioptricus, 1685
En Oculus Artificialis, a extensa descrición de Zahn da lanterna máxica, xunto con outras doce lanternas diferentes, inclúe algunhas destas lanternas que mostras por primeira vez cubertas con lentes. Esta foi unha evolución moi importante na historia da cámara fotográfica, porque significaba que a pantalla podía permanecer escura mentres o operador cambiaba a diapositiva.
Ilustracións fantásticas
Figuras en Specula physico – mathematico – historica notabilium:
SPROUT
SPROUT, acrónimo de Space Research On Unique Technology, é un satélite artificial da Universidade de Nihon lanzado o 24 de maio de 2014 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Álvaro Vadillo
Álvaro Vadillo Cifuentes, nado o 12 de setembro de 1994 en Puerto Real, é un futbolista español. Xoga de extremo e o seu actual club é o RCD Espanyol da Liga SmartBank.
Traxectoria
Vadillo chegou ás categorías inferiores do Real Betis Balompié con 12 anos, e debutou co primeiro equipo o 28 de agosto de 2011 contra o Granada CF.
O 18 de agosto de 2016, Vadillo fichou libre polo SD Huesca da Segunda División. Na súa segunda tempada en Huesca, conseguiu o ascenso a Primeira División.
O 27 de agosto de 2018, Vadillo asinou un contrato de dous anos co Granada CF da Segunda División. Na súa primeira tempada en Granada logrou ascender a Primeira División.
O 23 de xullo de 2020, anunciouse a súa fichaxe por tres anos polo Celta de Vigo da Primeira División. Na súa primeira tempada en Vigo, foi cedido ó RCD Espanyol da Segunda División.
Us and Them
Us and Them é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 17 de maio de 1999 en Europa e o 8 de xuño en Norteamérica a través do selo Earache Records. Ao igual que o seu álbum de remesturas de 1997 Love and Hate in Dub, Us and Them está influenciado por breakbeats, drum and bass, oldschool jungle, trip hop e hip hop.
Pouco despois do lanzamento de Us and Them, o líder de Godflesh Justin Broadrick admitiu que "odiaba" o álbum xa que era a expresión dunha "crise de identidade". Anos despois revisou os seus pensamentos e dixo que o seu odio por Us and Them era "esaxerado", e que o seu principal problema co álbum era cos "momentos dignos de vergoña".
Eva Cernadas
Eva Cernadas García, nada na Coruña en 1969, é unha científica galega.
Traxectoria
Eva Cernadas é Profesora titular da área de Ciencias da Computación e Intelixencia artificial e investigadora vinculada ó Centro Singular de Investigación en Tecnoloxías Intelixentes (CiTIUS) na Universidade de Santiago de Compostela. Investiga no deseño de novas técnicas de visión por computador e aprendizaxe automática para resolver problemas nos ámbitos da bioloxía, tecnoloxía dos alimentos ou medicina. Foi pioneira na utilización da intelixencia artificial para a predición da calidade de lombos e xamóns.
Gañadora do segundo premio á introdución da perspectiva de xénero na docencia en intelixencia artificial. Participa na promoción da igualdade deseñando obradoiros no programa "Unha enxeñeira ou científica en cada cole" ou promovendo o concurso “INFORMATIZATE” para estudantes.
PO-10
A PO-10 é unha autovía urbana de circunvalación que rodea a cidade de Pontevedra polo sur da mesma.
Ten unha lonxitude de aproximadamente 1,5 km e é unha prolongación da PO-11, que conecta a AP-9 coa N-550 no leste da cidade.
Dá servizo a toda a área urbana do sur de Pontevedra.
Premonstratenses
A Cándida e Canónica Orde Premonstratense (oficialmente en latín: Candidus et Canonicus Ordo Praemonstratensis), ou tamén Orde de cóengos premonstratenses, é unha orde relixiosa católica de cóengos regulares de dereito pontificio, fundada por Norberto de Xanten en 1120. A súa vida baséase na Regra de San Agustín.
Nome
O seu nome débese ao lugar de orixe, na abadía de Prémontré (Francia). Os relixiosos deste instituto son coñecidos co nome de cóengos brancos, pola cor do seu hábito, ou norbertinos, derivados do seu fundador. En francés os monxes son chamados prémontrés. En castelán coñécense como mostenses, aínda que tamén se adoitan empregar outros nomes como premonstratenses ou norbertinos, en portugués premonstratenses, en alemán Prämonstratenser, en inglés británico Premonstratensians e Norbertines e en Irlanda White Canons. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/Marten_Pepijn_-_Norbert.jpg/210px-Marten_Pepijn_-_Norbert.jpg|miniatura|286x286px| O fundador da Orde, Norberto de Xanten (ca. 1080-1134) en reintepretación pictórica posterior. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Praemonstratenser_Hollar_1661.JPG/180px-Praemonstratenser_Hollar_1661.JPG|miniatura|297x297px| Monxe premonstratense|esquerda
Rouco Son
Rouco Son é unha revista musical galega, centrada na música rock, punk e metal feita en Galicia. Consta dunha versión en liña e mais dunha edición mensual en papel editada por Liexga Media.
Historia
A revista foi fundada en xullo de 2021 en Compostela. Dende a súa creación, a edición en papel da mesma está dirixida por Javier Carnota, con Jacobo Mouriño Almeida como coordinador de contidos.
A publicación esta centrada especialmente na música emerxente e de base.
Selección de fútbol de Qatar
O selección de fútbol de Qatar (en منتخب قطر لكرة القدم) é o equipo representativo de Qatar nas competicións internacionais oficiais de fútbol, e é controlado pola Asociación de Fútbol de Qatar e a Confederación Asiática de Fútbol. O equipo participou en dez ocasións na Copa Asiática e gañouno por vez primeira no ano 2019. Xogan na casa no Estadio Internacional Khalifa e no Estadio Jassim bin Hamad. Este último é considerado o estadio local do equipo.
Qatar é o anfitrión do Mundial de Fútbol de 2022 e, polo tanto, a súa selección clasificouse automaticamente no que é a súa primeira aparición. Esta é a primeira vez que unha nación árabe acolle a competición.
Obra de Victor Horta en Bruxelas
As principais casas acaroadas de Victor Horta son catro casas acaroadas en Bruxelas, Bélxica, que foron catalogadas como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 2000. As catro casas foron deseñadas e construídas polo arquitecto belga Victor Horta (1861–1947), que foi pioneiro no estilo Art Nouveau a mediados da década de 1890.
Historia
Victor Horta naceu en Gante, Bélxica, en 1861 e viviu varios anos en París antes de regresar a Bélxica para traballar como arquitecto en 1880. Alcanzou un rápido éxito, traballando en varios edificios de prestixio e recibindo unha serie de postos oficiais, incluíndo un posto na Universidade Libre de Bruxelas. A partir de 1892, Horta comezou a traballar no novo estilo Art Nouveau. En 1893, deseñou o Hôtel Tassel, que se considera o primeiro exemplo de arquitectura Art Nouveau. Aplicou o mesmo estilo a moitos edificios posteriores, incluíndo o Hôtel Solvay (construído entre 1895–1900), Hôtel van Eetvelde (1895–1898) e a súa propia casa e taller (1898). Entre os arquitectos que se inspiraron nas obras de Horta da época están Antoni Gaudí e Hector Guimard.
Durante a Primeira Guerra Mundial, Horta exiliouse no Reino Unido e nos Estados Unidos. Ao regresar a Bélxica, Horta modificou os seus estilos en edificios posteriores, afastándose do Art Nouveau cara aos estilos Art Déco ou Modernista para ter en conta os gustos populares cambiantes. Morreu en 1947.
Lista
Catro casas están incluídas na lista da UNESCO.
Recoñecemento
A comisión da UNESCO recoñeceunos en 2000: