cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Bonham
Primeiros pasos
Bonham naceu en Redditch, Worcestershire, Inglaterra. Empezou a tocar batería aos 5 anos, pero tivo o seu primeiro equipamento rítmico á idade de 14 anos. Este foi un kit Premier do cal non se teñen maiores detalles.
En 1964, Bonham formou a súa primeira banda, Terry Webb and the Spiders. Tamén tocou para bandas locais, como The Blue Star Trio and The Senators. Foi nesta época que Bonham decide dedicarse á música como profesión. Únese a varias bandas pouco exitosas, incluíndo a banda de Blues Crawling King Snakes, cuxo cantante era Robert Plant. Durante ese período, Bonham gáñase a reputación de ser o batería máis ruidoso de toda Inglaterra. Nunha ocasión pedíronlle que se fose do Birmingham Studio porque tocaba demasiado forte como para ser soportado polo dono quen ata lle dixo que non habería futuro para un batería como el. 10 anos despois, o dono do estudo recibiu unha nota na cal líase "Thanks for the career advice...", (grazas polo consello), sendo acompañada por un disco de ouro de Led Zeppelin. Seguiu sendo parte, xunto a Robert Plant, de bandas pouco exitosas ata que Tim Rose invítao formalmente a ser o batería de xira da súa banda.
Led Zeppelin
Jimmy Page quixo formar unha nova banda tras o crebe de The Yardbirds. Co baixista John Paul Jones xa recrutado, a súa primeira opción como cantante foi Terry Reid. Con todo Reid estaba traballando con Mickie Most, e suxeriu a Robert Plant, quen á súa vez suxeriu como batería a Bonham. Logo de ver a Bonham tocar para Tim Rose en Hampstead, Londres, en xullo de 1968, Page e Peter Grant (representante do grupo) estaban convencidos de que Bonham era o indicado.
Durante a primeira xira de Led Zeppelin en EE. UU. (decembro de 1968), Bonham fíxose amigo de Carmine Appice, batería de Vanilla Fudge, quen lle deu a coñecer as baterías Ludwig, marca que usou, e coa que asinou un contrato de representación, polo resto da súa carreira. Bonham usaba tamén as baquetas máis longas e pesadas do mercado, ás cales el referiase como "árbores".
O seu traballo tras "os parches" influíu en case todo batería de hard rock/heavy metal. O estilo de Bonham estaba marcado por un "beat" moi rítmico acompañado con moito "feel", "breaks" explosivos e un uso único de figuras rítmicas invertidas, moi seguido executadas entre o bombo e a caixa. Todo isto, combinado co seu ataque escarpado, fixo a Bonham inmediatamente reconocible para o auditor.
Os seus "sos" de batería, primeiro "Pat's Delight" logo chamado "Moby Dick" e "Over the Top", duraban preto de media hora e moi seguido tocaba sen baquetas para lograr novos efectos sonoros. Nos tours de Led Zeppelin que viñeron logo de 1969 expandiu o seu kit, incluíndo congas, timbales sinfónicos e gongs sinfónicos. A Bonham tamén se lle dá o crédito de usar os primeiros timbales sintetizados electrónicamente, os cales tocou durante a presentación da canción "Kashmir" en Dallas, Texas, 1977.
En 1974, Bonham apareceu no filme Son of Dracula, tocando a batería na Count Downe's (Harry Nilsson) backing band. Este foi un filme feito por Ringo Starr. Bonham formou parte dunha multitudinaria banda de percusión, a cal incluía a Keith Moon e a Starr. Bonham tamén era coleccionista de automóbiles deportivos antigos e motocicletas, os cales tiña na granxa da súa familia chamada The Old Hyde.
Pero Bonzo non só gravou con Led Zeppelin. Bonham tamén atopou tempo para facer algo de traballo de sesión para outros artistas. En 1970, Bonham tocou para Lord Sutch no seu álbum Lord Sutch and Heavy Friends. Tamén gravou para o seu amigo Roy Wood, no álbum Wizzard (1979). Logo volve aos escenarios, pero esta vez xunto á banda de Paul McCartney:Wings no seu álbum Back to the Egg para o tema Rockestra Theme.
Morte
Bonzo morreu o 25 de setembro de 1980 por aspiración de vómito tras inxerir uns 40 vasos de vodka en menos de 12 horas durante un día de borracheira.
miniatura|dereita|250px|Tumba de John Bonham.
Falece na mansión de Jimmy Page en Clewer, Windsor. Logo deste suceso especúlase sobre un posible substituto para substituír a batería, pero ao final todos deciden que Led Zeppelin non podía seguir existindo sen un dos membros.
Os Kits de Bonham
1.Kit Pre Led Zeppelin (?-'68), Ludwig Super Classic Green Sparkle.
2.Kit Led Zeppelin ('68/Xira por E.E.U.U), Ludwig Black Diamond Pearl
3.Kit de Representación da marca Ludwig, Ludwig Thermo Gloss Natural Maple
4.Kit para gravacións ('70-75'), Ludwig Green Sparkle
5.The Song Remains The Same Kit (73-75), Ludwig Amber Vistalite
6.Kit Final (77-80), Ludwig Stainless Steel
Os pratos de Bonham
Bonham usou os Giant Beat de Paiste ata 1972, logo asinou un contrato de representación coa marca e cambio os seus antigos pratos polos da serie 2002, a cal utilizou polo resto da súa carreira.
O seu set regular consistida de:
Futurama: The Beast with a Billion Backs
Futurama: The Beast with a Billion Backs é un filme de animación baseado na serie de televisión Futurama que foi estreado no 2008.
John Bonham
Bibliografía
John Bonham. O ruxido do oso (Chris Welch e Geoff Nicholls, ISBN 978-84-934580-0-3, 192 páxinas)
Futurama: The Beast with a Billion Backs
Sinopse
Segundo filme de Futurama: A tripulación de Planet Express debe facer fronte a unha xigantesca fenda da espazo cósmico que revela a entrada a outro universo. Pero que haberá máis aló? Terror?, Amor? Ambas cousas, xa que conten un repulsivo monstro do tamaño dun planeta e con intencións románticas! Nada menos que o destino da humanidade e a "robotidade" está en xogo cando a tripulación do Planet Express se enfronta á besta cun millóns de costas.
Jordi Sierra i Fabra
Jordi Sierra i Fabra, nado en Barcelona o 26 de xullo de 1947, é un escritor catalán. É especialmente coñecido pola súa obra no campo da literatura infantil e xuvenil, escrita tanto en catalán como en castelán.
Traxectoria
Comezou a escribir obras literarias con oito anos, e con doce xa escribira a súa primeira novela longa, de 500 pàxinas. Autor dunha obra inxente (máis de 400 títulos), foi traducido a 25 idiomas e recibiu diversos premios literarios, destacando o Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España en 2007 pola novela Kafka e a boneca viaxeira
É tamén un estudoso da música rock e pop. En 1970 abandonou os estudos e o traballo para comezar unha carreira como comentarista musical. Contribuíu a crear diversas revistas, como Popular 1 ou Super Pop, amais do Trivial Pursuit de rock.
Xunta Suprema do Reino de Sevilla
miniatura|[[Francisco de Saavedra presidiu a Xunta Suprema de Sevilla durante a Guerra da Independencia.]] A comezos do século XIX un clima revolucionario reina en Europa despois da Revolución francesa.
En 1807, Napoleón e Manuel Godoy, valido do rei Carlos IV de España, asinan o Tratado de Fontainebleau, mediante o cal se permitía que as tropas francesas pasaran por España para invadir Portugal. Pero unha vez instalado o exército francés en terras peninsulares, todo o mundo, até Godoy, foi consciente de que se trataba dunha invasión.
Ante a crise da Coroa de España, o 27 de maio de 1808 créase en Sevilla a Xunta Suprema do Reino de Sevilla, que se autocualificou a si mesma como Xunta Suprema de España e Indias.
Esta cualificación causou noutras Xuntas provinciais do Reino que se foron creando en días sucesivos un certo malestar polo presuntuoso nome. Porén, este nome deu unha imaxe de unidade e de Sevilla como a capital da España libre dos franceses.
A Xunta sevillana tiña un periódico, a Gaceta Ministerial de Sevilla, onde daba conta da formación da Xunta e das súas actividades.
Relacións con Portugal
O 1 de xuño a Xunta enviou a Portugal ao comerciante Joaquín Rodríguez para que convencera a portugueses relevantes para que se levantaran contra os franceses. E o 6 de xuño proclama a Declaración de Guerra al Emperador de Francia, Napoleón I. A encomenda do comerciante Rodríguez tivo éxito, xa que ao pouco tempo chegou a Sevilla o mellor rexemento español que había en Portugal. Os soldados españois que estaban acantoados no Porto, que aínda eran máis numerosos, partiron para Galicia, a instancias de Xunta Suprema galega. Os propios portugueses, seducidos por estas iniciativas, rebeláronse contra os franceses e enviaron a varios comisionados do Alentexo para tratar do asunto coa Xunta sevillana, a pedir axuda e a ofrecer ademais os numerosos postos defensivos que tiñan no Guadiana. A comezos de xullo chegarían boas noticias de Portugal. Todo o norte estaba en insurrección, e no Porto se formara unha Xunta a semellanza das españolas.
Accións militares ao comezo de guerra da Independencia
Mentres, as tropas napoleónicas foron descendendo desde Madrid cara ao sur, e xa pasaran da Serra Morena. Entón a Xunta de Sevilla enviou forzas de infantaría e cabalaría ao comandante encargado de combater aos franceses por aquela parte, Pedro Agustín Echévarri. Ademais enviou un pequeno tren con artillaría e mulas cargadas de municións para a defensa de Andalucía. O exército español sería derrotado en Alcolea; a noticia chegou a Sevilla o 8 de xuño, xerando alarma entre a poboación. Porén, a Xunta de Sevilla continuou cos seus esforzos organizando tropas e medidas políticas. Decidiu enviar unha posta ao xeneral Castaños para que se apresurara para vir a comandar o seu exército. Castaños detivérase na localidade malagueña de Ronda para tratar asuntos de auxilio co gobernador británico de Xibraltar. Porén, o correo non foi necesario, porque cando foi a saír o correo xa chegara o xeneral a Sevilla e tratara co presidente da Xunta as operacións que ía levar a cabo; decidiron marchar ambos os dous a Carmona, que era o punto de partida de moitas tropas e onde debían reunirse todas elas. Nese momento reciben noticias de Cádiz sobre as accións contra a escuadra francesa de Rosilly. Tamén se presenta en Carmona James Withingham que, en nome do almirante Collingwood e o xeneral Spencer, ofreceu 6.000 ou 7.000 homes. Aínda que non se fixo uso deste ofrecemento, o xesto serviulle á Xunta de apoio moral.
En Carmona estábase formando un exército de 24.000 homes e 2.000 cabalos. Porén, aínda non se xuntaran os suficientes para frear ás tropas de Dupont, que contaba con 18.000 homes. No Puerto de Santa María desembarcaran de 4.000 a 5.000 ingleses, que esperaban a seren máis para atacar Portugal. Escribíronse cartas para que foran interceptadas polo inimigo, facéndose correr a voz de que había un continxente de 14.000 a 15.000 ingleses en axuda dos españois. Posteriormente, uníronse ao exército corpos de Ronda, Cádiz e lanceiros de Xerez. O presidente da Xunta regresou a Sevilla o 14 de xuño, e informou aos seus membros de que o exército contaba xa con 18.000 homes. Posteriormente, o groso das tropas españolas trasladouse a Utrera, onde se instalou o cuartel xeral. Pouco a pouco o exército foi ampliándose coa participación de homes procedentes de moitos municipios de Andalucía, como Ronda, Cádiz e Xerez da Fronteira.
O 14 de xullo chegou á Xunta de Sevilla un correo con noticias do exército. Este se agrupara en Bujalance e de alí marchou a Porcuna, onde o día 11 estaban reunidos todos os xenerais. Alí se incorporaron as tropas de Sevilla e as de Granada, formulouse o plan de ataque e distribuíronse os mandos. Tratábase dun exército de 32.000 homes.
Cara a constitución dunha Xunta Suprema Central
O 16 de xullo a Xunta Suprema de Valencia redacta un manifesto no que solicita, a instancias do movemento xuntista, a creación dunha Xunta Suprema Central, uníndose á iniciativa que tomaran outros países europeos tamén invadidos polo emperador dos franceses. Deste manifesto, ademais, cabe sinalar a chamada á súa constitución para poder recibir a axuda británica de maneira máis eficiente, o rexeitamento á participación das Xuntas locais e, en especial, o temor á independencia das colonias americanas.
Á Xunta sevillana chegaban noticias positivas de toda España: a Xunta de Asturias dicía que estaba organizando un exército de 20.000 homes ao mando do marqués de Santa Cruz, a Xunta de Valencia aseguraba que as súas forzas pasaban xa de 80.000 combatentes e a de Galicia dicía que estaba formando a fume de carozo un de 40.000 a 50.000 homes. En Cataluña, Aragón, Mallorca e Menorca tamén se organizou a resistencia.
O 15 de xullo chegou a Sevilla un comisionado da Xunta Suprema do Reino de Galicia informando que as Xuntas de Galicia, León e Asturias, reunidas en Lugo, declararon que estaban de acordo coa creación dunha capital política e de que se presentarían cos seus representantes no punto de reunión que se acordara. A de Sevilla contestou que estaba de acordo con ser o Corpo central proposto, e o comisionado de Galicia partiu para Córdoba, Granada e Murcia.
Ufoloxía
A ufoloxía (calco do inglés ufology, verba formada a partir das siglas UFO, Unidentified Flying Object, en galego "OVNI" ou "Ovni", por ‘Obxecto Voador Non Identificado’), tamén coñecida como ovniloxía, é o estudo do fenómeno ovni a partir da análise do material relativo ó mesmo: fotografías, vídeos, presuntos testemuños sobre avistamentos, informes de radar, etc., co obxecto de propor hipóteses sobre a súa procedencia.
A ufoloxía é un movemento de investigación de fenómenos aeroespaciais anómalos, que poden estar asociados a fenómenos meteorolóxicos, tecnoloxía aeroespacial humana ou posible tecnoloxía espacial de orixe extraterrestre; esta atópase relacionada con temas tales como os presuntos reportes de abdución, as visitas de dormitorio e os fenómenos de tempo perdido, así como os círculos nas plantacións" ou Crop Circles (xa que unha hipóteses atribúe a súa creación a tecnoloxía extraterrestre), mutilacións de gando ocorridas en diferentes países ou o proxecto Majestic 12.
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|Josef Allen Hynek (esquerda), inventor do acrónimo U.F.O. A ufoloxía xurdiu pouco despois da grande onda de observacións que trouxo o final da segunda guerra mundial. O 24 de xuño de 1947, Kenneth Arnold informou sobre nove infrecuentes obxectos voadores en formación sobre as Mount Rainer, en Washington. Tratou de informar ó FBI, pero ó atopar a oficina pechada dirixiuse ó xornal local. O xornalista Bill Bequette durante a entrevista confundiu a forma dos obxectos, parecidos a un búmerang, coa descrición do movemento que parecían facer, é dicir, como pratos rebotando sobre a auga.
A confusión sufrida por Bequette deu lugar ó coñecido nome de prato voador, pero dita denominación non era do agrado de moitos científicos, entre eles o astrónomo J. Allen Hynek.
Trala observación de Arnold, moitos outros cidadáns declararon ver tamén obxectos sobrevoando o ceo dos Estados Unidos. Ante a posibilidade de que enxeños estranxeiros, especialmente soviéticos, estivesen a violar o espazo aéreo estadounidense a administración de Harry S. Truman puxo en marcha o Proxecto Singo en 1947, para coñecer que había de certo no crecente número de observacións. Dous anos despois os militares rebautizaron devandito proxecto co nome de Proxecto Amolo, Project Grudge en inglés, polo sentimento que tiñan as forzas aéreas estadounidenses cara a el. Ó final do mandato de Truman, 1952, as investigacións serían encadradas no Proxecto Libro Azul. Devandito proxecto persistiría durante os gobernos de Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy e Lyndon B. Johnson, quen o pecharía finalmente.
Un dos directores de devanditos estudos, J. Allen Hynek, deu unha definición máis xenérica para as observacións, chamándoas Obxecto Voador Non Identificado, do inglés "Unidentified Flying Object" ou "UFO". A pesar de que a USAF e a maior parte dos científicos involucrados no tema concluíron que tralos ovnis non se oculta ningún fenómeno descoñecido da natureza nin son proba da presenza extraterrestres, un pequeno grupo de investigadores como o propio Hynek, non estiveron de acordo con estas conclusións e seguiron investigando pola súa conta.
Larva
A larva pode ter un aspecto semellante ao adulto ou ter formas completamente diferentes, como é o caso dos estados larvarios das bolboretas ou da libeliña. En calquera caso, aínda que a larva non posúe capacidade reprodutiva e non ten aínda totalmente formados tódolos órganos que caracterizan a especie, pode ter órganos que o adulto non ten.
O proceso de transición dun estado larvario a outro, ou ó estado adulto, chámase metamorfose.
Os mamíferos, aves e réptiles, colectivamente clasificados como Amniotas por teren en estado de embrión unha membrana chamada amnio, non presentan estados larvarios, presentan só un estado xuvenil. Cando o ovo eclosiona, ou sexa, cando o individuo nace, ten xa tódolos órganos que posúen os adultos, inda que poidan non estar totalmente formados.
A única estrutura que o xuvenil dos Amniota pode posuír e que perde a seguir á eclosión é un "dente" córneo na extremidade da cabeza que o axuda a quebrar a casca do ovo, no caso de que a súa membrana exterior estea calcificada, como ocorre coas aves e algúns réptiles.
Lista de larvas
Lista alfabética das larvas dos invertebrados:
Fátima, Portugal
Fátima é unha freguesía portuguesa do concello de Ourém, cunha área de 71,29 km² e 10 302 habitantes (2001). Densidade: 144,5 hab/km². A poboación pertence ó distrito de Santarém, na subrexión de Médio Tejo.
Larva
Lista de larvas
Larvas dos vertebrados:
Fátima, Portugal
A localidade debe o seu nome á antiga ocupación dos musulmáns nese territorio, xa que «Fátima» foi o nome da filla preferida de Mahoma. É coñecida polas aparicións da Virxe María que tres pastorciños (Lucía de Jesús dos Santos, Francisco e Jacinta Marto) afirmaron ter entre o 13 de maio e o 13 de outubro de 1917, no lugar chamado Cova da Iria.
A construción do Santuario de Fátima a partir de 1928 trouxo o desenvolvemento á localidade, conseguindo ser elevada á categoría de cidade o 12 de xuño de 1997.
Nishiwaki
Nishiwaki (西脇市, にしわきし, Nishiwaki-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado no centro-oeste da rexión de Kinki e no centro da prefectura, na zona de provincia histórica de Harima, na parte centro-oeste da illa de Honshu. Ten 132,47 km² de superficie, unha poboación de 42.626 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 322 hab./km².
O concello de Nishiwaki limita cos concellos de Kasai, de Taka, de Tanba, de Sasayama e de Katō.
Freáns, Crespos, Padrenda
Localización
Esta aldea sitúase ao longo do quilómetro 30 da estrada OU-411.
Historia
Situado na faldra de Pena Rubia, unha das montañas que rodean Freáns, podemos encontrar o único poboado castrexo e celta do concello de Padrenda. Este poboado era de Celtas de Hallstatt e foi chamado poboado Castrexo de Tontorras. Nel vivían os xefes dos clans, como o Druída e o Caudillo.
Por esta aldea transcorren as rutas chamadas Verea Real protexidas polas fortalezas de San Pedro de Grixó, dependentes do Alcázar de Milmanda. Para facer unha vixilancia máis permanente existía un asentamento na aldea de Freáns procedente do cuartel de San Pedro. O paso por Freáns era pola Ponte dos Liños, construción románica que aínda existe hoxe en día.
Na apertura de estradas e vías, Freáns foi testemuña da segunda e terceira da zona. En 1948 abriuse a que conectaba Mociños con Freáns. O ano seguinte empezou a apertura da que unía Freáns con Agra. Pero esta aldea non só contribuíu nas vías da zona, senón tamén na vida tradicional do concello. Os ríos sempre foron unha fonte de vida, xa que deles partían varias presas de regadío. Unha das oito principais presas pertencía a Freáns e partía desde Silbares ata Morgade. Ademais, na aldea había outras máis pequenas de regadío.
Seguindo cos vestixios que podemos atopar nesta aldea, na Parroquia de Crespos existen setenta e seis canastros, dos cales cinco pertencen a aldea de Freáns. Os canastros, tamén coñecidos como cabazos, cabeceiros ou canizos utilizábanse antigamente para secar o cereal, o millo ou para gardar mercadorías. Nesta zona son de pequeno tamaño con planta rectangular cunha cuberta a dúas aguas. Os pés eran de pedra, o habitáculo de madeira e a cuberta de tella ou lousa. A parte dos canastros, atópanse 16 muíños na aldea de Freáns ao paso do Río Gorgua.
Por último, en novembro de 1999, esta zona e os seus arredores pasaron a formar parte do réxime de protección xeral do parque natural da Baixa Limia.
Demografía
O Instituto Nacional de Estadística (INE) recolle que en 2018 tiña 28 habitantes, dos cales 16 eran homes e 12 eran mulleres.
{"version":2,"width":651,"height":167,"data":[{"name":"table","values":[{"x":2000,"y":76},{"x":2001,"y":73},{"x":2002,"y":59},{"x":2003,"y":58},{"x":2004,"y":46},{"x":2005,"y":49},{"x":2006,"y":45},{"x":2007,"y":46},{"x":2008,"y":43},{"x":2009,"y":39},{"x":2010,"y":33},{"x":2011,"y":36},{"x":2012,"y":33},{"x":2013,"y":31},{"x":2014,"y":32},{"x":2015,"y":32},{"x":2016,"y":31},{"x":2017,"y":33},{"x":2018,"y":28}]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}]}
Vexetación e fauna
Padrenda é un municipio montañoso cunha paisaxe agreste que destaca a montaña Pena Rubia, con 1 227 metros de altitude. Freáns atópase no val que forma esta montaña coa Serra do Xurés, polo que podemos atopar espesa vexetación de coníferas, frondosas, prados, carballos, ameneiros, piñeiros, loureiro, algún que outro eucalipto e castiñeiros. Ademais, tamén podemos atoparnos co Río Gorgua. Respecto á caza, abundan especies como o coello, a perdiz e o xabaril.
Patrimonio
miniatura|Ponte dos Liños. Tal é como se menciona na páxina web do concello de Padrenda, en 2011 creouse a primeira ruta de sendeirismo, non só da aldea, senón tamén do concello de Padrenda. Este percorrido, nomeado como <<Ruta dos muíños I>>, comeza dende a ponte da estrada OU-411 no quilómetro 30 e no seu cruzamento co río Gorgua, cunha lonxitude duns sete quilómetros. Nela podemos atopar antigos muíños a carón do río ao igual que <<As corgas do río Gorgua>>. A ruta finaliza na aldea de Gorgua.
No ano 2015 iniciouse a segunda ruta da aldea, <<Ruta dos muíños III>>, que comeza no Campo do Río ou Campo do Churrasco, que se sitúa do outro lado da ponte dende a que comeza a primeira ruta. A ruta III une a aldea de Freáns con Gresufe e San Roque, mentres deixa ao seu paso muíños, cascadas e a Ponte dos Liños. Esta ponte, que no pasado permitía o paso pola Verea Real,  é de orixe romana e foi construída hai máis 1500 anos.
Respecto á paisaxe, cómpre visitar a Fraga de Castiñeiros, tamén coñecida como Fraga da Costeira ou As cañotas da Costeira. Sitúase na parte superior da aldea e é recoñecida como a fraga máis antiga de Galicia, xa que ten castiñeiros milenarios.
Por outro lado, tamén podemos atopar patrimonio relixioso, como a capela que se sitúa no centro da aldea, que pertence á parroquia de Crespos (San Xoán). A orixe da capela non se sabe con certeza. Segundo a páxina web de turismo da Xunta de Galicia, a capela foi construída no século XVIII e é de estilo barroco. Polo contrario, Eloy de Francisco Alonso, afirma no seu libro Historia del Concello de Padrenda que a capela é de estilo románico con reminiscencias góticas e do século XI. O escritor tamén asegura que no século XVII sufriu unha serie de danos na fronte, que foron reformados no século XVIII. Na reforma cambiaron o arco románico que tiña a capela por un lintel de pedra, que posteriormente, no ano 1960, foi substituído por un arco de formigón. Estas modificacións na capela poden ser os motivos polos que non se sabe con certeza cando foi construída.
Esta capela faille honor a Santa María Magdalena e a súa festividade celébrase o 22 de xullo de cada ano. Dentro da capela podemos atopar dúas imaxes da Santa. Unha delas é de pedra e perdeu a parte correspondente á cabeza. Segundo o escritor Eloy de Francisco Alonso, foi encontrada por uns pastores nunha pequena cova no monte, cerca do río Gorgua. Esta zona chámase Canella do Folón, pero tras o encontro da virxe, moita xente se refire a ela como Santa María. Pode pertencer ós séculos VII-VIII.
Outro símbolo relixioso e de interese turístico é o cruceiro. Localízase no terreiro e foi realizado polo escultor Raúl Comesaña, de Vigo, no ano 1973. Os gastos foron a cargo dos veciños de Freáns. miniatura|Pementos do xoves de sardiñada.
Festas
As festas desta aldea son en honor a súa patroa María Magdalena, a cal lle dedican unha cerimonia os 22 de xullo de cada ano. Realízanse tendo en conta esta data e teñen unha duración de 3 días. O primeiro día da festa sempre comeza os xoves cunha sardiñada con pementos. Isto acompáñase con música e celebrase no terreiro da aldea. Os venres ó mediodía, tras unha cerimonia á Santa, realízase unha comida acompañada por unha charanga no Campo do Churrasco, na cal se ofrece empanada, polbo, churrasco, bebida, bica e café. Á noite celébrase unha verbena con orquestras no terreiro. Para rematar, o sábado á noite vólvese realizar outra verbena no mesmo lugar.
Epperson contra Arcansas
Epperson contra Arcansas, 393 U.S. 97 (1968), foi un caso xudicial sentenciado polo Tribunal Supremo dos Estados Unidos que invalidou unha lei do estado de Arcansas que prohibía o ensino da evolución humana nas escolas públicas dese estado. O Tribunal aduciu que a Primeira Emenda da Constitución dos Estados Unidos prohibe que un estado esixa, invocando a opinión maioritaria, "que a ensinanza e a aprendizaxe deba estar deseñada segundo os principios ou prohibicións de calquera seita ou dogma relixioso." O Tribunal Supremo declarou a lei de Arcansas inconstitucional porque violaba a Cláusula do Establecemento (do estado laico) da Primeira Emenda. Despois desta decisión, algunhas xurisdicións aprobaron leis que esixían a ensinanza da chamada "ciencia da creación" xunto coa evolución, sempre que se ensinase a evolución, aínda que estas tamén foron declaradas inconstitucionais pola Corte no caso de 1987 de Edwards contra Aguillard.
Introdución
Neste caso xudicial discutíase a constitucionalidade da lei de Arcansas de 1928 que prohibía a ensinanza da teoría da evolución humana nas súas escolas públicas e universidades. A lei foi promulgada durante un período de fervor relixioso fundamentalista cristián na década de 1920. A lei de Arcansas foi modelada despois da "Lei Butler" de Tennessee de 1925, que motivou o famoso xuízo de Scopes de 1925. O Tribunal Supremo de Tennessee ratificou a constitucionalidade da lei de Tennessee en 1927, permitindo que o estado continuase prohibindo a ensinanza da evolución.
A lei de Arcansas foi aprobada por medio dunha iniciativa lexislativa popular, e foi a primeira lei antievolución nos Estados Unidos aprobada por elección xeral. Os mestres que a violasen estaban suxeitos a multas e despedimento polo estado. A lei consideraba, "ilegal para todo mestre ou outro instrutor en calquera universidade, instituto, escola normal, escola pública ou outra institución do estado que estea financiada en todo ou en parte con fondos públicos derivados dos impostos estatais ou locais ensinar a teoría ou doutrina de que o ser humano ascende ou descende dunha orde inferior de animais, e tamén que é ilegal que un mestre, comisión de libro de texto, ou outra autoridade que exerza o poder de seleccionar libros de texto para as institucións arriba mencionadas, adoptar ou usar en calquera desas institucións un libro de texto que ensine a doutrina ou teoría de que o ser humano ascende ou descende dunha orde inferior de animais."
O caso de Epperson contra Arcansas tivo que ver directamente coa ensinanza da bioloxía no instituto de bacharelato de Little Rock corenta anos despois de aprobada a mencionada lei. Baseándose na recomendación dos profesores de bioloxía da escola, os administradores adoptaron un novo libro de texto para o curso escolar 1965-1966, que contiña un capítulo no que se discutía a teoría evolutiva de Charles Darwin e a teoría evolutiva, e prescribía que o tema fose ensinado aos estudantes.
Susan Epperson era unha profesora do sistema escolar de Little Rock, que ensinaba o 10º grao de bioloxía na Little Rock Central High School. A adopción do novo libro de texto e currículo estándar colocouna nun dilema legal, porque seguía sendo un delito ensinar ese material no seu estado, e facelo seguindo as instrucións do seu distrito escolar poñeríaa en risco de ser despedida. Epperson non se opoñía a ensinar ese tema, e co apoio do capítulo de Arcansas da National Education Association e da American Civil Liberties Union, e o apoio inequívoco da Little Rock Ministerial Association, presentou no xulgado do Condado de Pulaski unha demanda sobre a posible inconstitucionalidade federal da lei do estado de Arcansas. Epperson pediu na súa demanda a anulación da lei e un requirimento contra o seu posible despido por ensinar o currículo evolucionista. Uniuse á súa demanda H. H. Blanchard, un pai con fillos que estudaban nese instituto.
Porén, isto foi recorrido, e en 1967 o Tribunal Supremo de Arcansas revogou a sentenza do tribunal de nivel inferior. A sentenza dicía:
"Sobre o asunto principal, que é o da constitucionalidade, o tribunal mantén que a Medida de iniciativa popular (Initiated Measure) No. 1 de 1928, Ark.Stat.Ann. § 81627 e § 81628 (Repl.1960), é un exercicio válido do poder do estado de especificar o currículo nas súas escolas públicas. A corte non expresa ningún ditame sobre a cuestión de se a Lei prohibe calquera explicación da teoría da evolución ou simplemente prohibe ensinar que a teoría é certa, e a resposta non é necesaria para decidir neste caso e o asunto non foi preguntado."
Esta decisión deixou en vigor a prohibición de ensinar a evolución.
Decisión final
Ante esta decisión da Corte Suprema do Estado, Epperson apelou á Corte Suprema dos Estados Unidos. Eugene R. Warren representou ao apelante, Epperson, e Don Langston, un fiscal xeral adxunto de Arcansas, representou o estado de Arcansas. Tanto Langston coma o Tribunal de Apelación do Estado centráronse no poder do estado para establecer os currículos estándar, e non entraon apenas no asunto da teoría da evolución nin nos límites entre igrexa e estado.
O Tribunal Supremo dos Estados Unidos considerou que as razóns dadas na revogación feita polo Tribunal Supremo de Arcansas eran incorrectas. O tribunal dixo que o claro propósito da lei de Arcansas sobre a ensinanza da evolución era protexer os puntos de vista relixiosos, e era entón inconstitucional. Nunha decisión redactada polo maxistrado Abe Fortas, o Tribunal sostivo que: "O feito anulado é que a lei de Arcansas selecciona do corpo de coñecementos un segmento particular que proscribe pola única razón de que se considera que está en conflito cunha particular doutrina relixiosa; é dicir, cunha interpretación particular do libro do Xénese feita por un grupo relixioso determinado."
A corte considerou que non só o estado tiña prohibido promover ou protexer unha determinada opción relixiosa, senón que: "O estado non ten un interese lexítimo en protexer algunha ou todas as relixións de puntos de vista que lles sexan desagradables."
O maxistrado Hugo Black emitiu un voto particular na anulación da lei de Arcansas, ao coidar que a lei era inconstitucionalmente "vaga" en vez de ser unha vulneración relixiosa inconstitucional. Aínda que estaba de acordo coa maioría en revogar a decisión do Tribunal de Apelación do Estado, o seu ditame detalla a súa disensión da maioría sobre o asunto da Primeira Emenda.
Consecuencias
O caso Epperson ten bastantes diferenzas co famoso caso do xuízo de Scopes. Aínda que o político e avogado William Jennings Bryan testemuñou sobre algunhas cuestións sobre creación bíblica no xuízo de Scopes de 1925, a aquel tribunal, igual que ao do caso Epperson, pedíuselle só que xulgase se ensinar ou non sobre a evolución humana podía ser prohibida nas escolas públicas. Mesmo nese caso, Bryan, que se opuxo á instrución da evolución, nunca argumentou que a ensinanza da creación bíblica pertencese á escola.
O precedente que quedou establecido no caso Epperson, no que o Tribunal concluíu que o único motivo que estaba detrás da prohibición da ensinanza da evolución en Arcansas era protexer un punto de vista relixioso determinado, o que anulaba todas as outras prohibicións educativas relacionadas en todo Estados Unidos. Nun curto período de tempo despois da sentenza do caso Epperson, os opoñentes relixiosos da ensinanza da evolución intentaron por outros medios diminuír a influencia desta no currículo, para o que requiriron que as escolas ensinasen a creación bíblica xunto coa evolución ou forzar as escolas a facer advertencias previas de que a evolución era "só unha teoría". Estes intentos resultaron finalmente en sentenzas de tribunais que sentaron precedentes, e finalmente produciuse o caso de Edwards contra Aguillard, que serviu para anular por inconstitucional unha lei de Louisiana que esixía ensinar a que se denominou "ciencia da creación" á vez que a evolución.
Fahrenheit 451
Fahrenheit 451 é unha novela escrita en 1953 por Ray Bradbury. É unha distopía onde o autor pinta un mundo no que os libros están prohibidos. O protagonista pertence a unha brigada dos bombeiros encargada de queimar os libros existentes. O goberno considera que ler impide a felicidade ó encher á xente de angustia. Ó ler os homes fanse diferentes, cando deben permanecer iguais na ignorancia.
Thomas Eakins
Thomas Cowperthwait Eakins, nado o 25 de xullo de 1844 e finado o 25 de xuño de 1916, foi un importante pintor, escultor, profesor e fotógrafo dos Estados Unidos.
Fahrenheit 451
Trama
Guy Montag é un bombeiro cunha vida sinxela, pero un día coñece a unha veciña, que lle fala da posibilidade de facer preguntas, cuestionarse cousas. Guy comeza a meditar sobre a súa felicidade. A súa muller só ten como entretemento falar cas veciñas e facer uso dunha especie de televisores interactivos que ten na casa. É imposible compartir as inquedanzas con ela. Nun incendio, unha vella propietaria dos libros prefire prenderse lume ó bonzo e arder cos seus libros que seguir vivindo, e isto sorprende moito a Guy.
Thomas Eakins
Traxectoria
Ao longo de toda súas carreira Eakins traballou nun estilo realista, tendo o ser humano como centro temático. Pintou centenares de retratos, que en conxunto dan un panorama da vida intelectual da Filadelfia do seu tempo, e illados son penetrantes visións sobre os individuos. Como profesor foi un nome altamente respectado e moi influente no circuíto das artes norteamericanas, a pesar de escándalos persoais prexudicaren un logro máis amplo.
Fahrenheit 451
Trama
Xa fuxitivo e perseguido polas forzas de seguridade, fala co profesor e escapa ó rural, onde hai organizacións de lectores que pretenden manter a memoria viva, recordando cada un un libro para transmitilos oralmente ata que chegue un día en que se poidan volver imprimir e distribuír e que o coñecemento supere á ignorancia.
Thomas Eakins
Traxectoria
Na fotografía foi un innovador, usando abordaxes ousadas para súa época. Hoxe é considerado o máis importante realista dos Estados Unidos de finais do século XIX e comezos do XX.
Fahrenheit 451
Legado
A obra está considerada xunto a 1984 de George Orwell e Un feliz mundo novo de Aldous Huxley, unha visión da decadencia de occidente ante a pobreza cultural e a ditadura da ignorancia.
Foi publicado no 1953 para criticar a censura de libros nos Estados Unidos, como resultado da "caza de meigas" do senador Joseph McCarthy, igual que a queima de libros na Alemaña Nazi no 1933. A ambientación no futuro está bastante ben feita, con referencias a satélites espaciais, robots que colaboran coa policía, casas ignífugas, transporte rápido...
Sen ser explícito co tipo de goberno, só se menciona a realidade social. Guerra, inactividade cultural, ignorancia e represión. Non se mofa de alguén concreto coma en 1984 de Orwell, senón da sociedade e da falta de futuro desta, a menos que decidamos facer algo para reactivala.
Megadeth
Megadeth é unha banda norteamericana de heavy metal liderada polo seu guitarrista e fundador Dave Mustaine. Os seus traballos conseguiron entrar varias veces no top 10 do Billboard, vendendo un total de 20 millóns de copias na súa historia. Xurdida no 1983 trala expulsión de Mustaine de Metallica debido ao seu mal comportamento e á súa adicción ás drogas, a banda publicou doce discos de estudio, tres EP e dous álbums en vivo.
Traxectoria
A formación da banda cambiou moito dende os primeiros días, a causa, en boa medida, á drogadicción de Mustaine. Despois de recuperar a sobriedade ingresando nunha clínica de desintoxicación e atopar unha aliñación duradeira, Megadeth publicou varios álbums que acadaron o disco de ouro ou platino, entre os que destacan Countdown to Extinction e Rust in Peace. Porén, Megadeth disolveuse no 2002 a causa dunha lesión nerviosa de Mustaine no seu brazo esquerdo, aínda que tras un intenso proceso de rehabilitación, o guitarrista reformou o grupo no 2004.
Megadeth é unha das bandas máis exitosas do heavy metal, conseguindo cinco álbums de platino consecutivos e sete nomeamentos consecutivas aos premios Grammy. Ao longo dos seus máis de vinte e cinco anos de historia, Megadeth tivo dezaoito membros distintos, sendo Mustaine o único factor común de todas as aliñacións. A banda é comunmente mencionada como un dos Catro Grandes do Thrash Metal xunto con Metallica, Anthrax e Slayer.
Seán MacEntee
Seán MacEntee ou Seán Mac an tSaoi, nado en Belfast o 22 de agosto de 1889 e finado en Dublín o 10 de xaneiro de 1984, foi un político irlandés.
Traxectoria
Na súa carreira política na que foi Teachta Dála polo Fianna Fáil en torno a corenta anos, MacEntee converteuse nunha das máis importantes figuras da Irlanda independente. Estivo nos gobernos de Éamon de Valera e Seán Lemass con cargo de ministro (de Finanzas, Industria e Comercio, e Sanidade). Foi membro de tódolos gabinetes do Fianna Fáil dende 1932 a abril de 1965. El e mais Lemass introduciron unha política proteccionista en 1932 que actualmente é considerada un fracaso. Serviu como Tánaiste de Irlanda dende 1959 a 1965. No momento da súa morte, era o único membro supervivente do Primeiro Dáil. A súa filla é a escritora e poetisa Máire Mhac an tSaoi.
John Cena
2002-2003
A Primeira loita televisada de Cena na WWE foi a resposta nun reto a calquera persoa de Kurt Angle no 27 de xullo do 2002. Cena loitou contra Kurt Angle, salvándose de "Angle Slam" e soportando a "Angle Lock", pero igualmente perdeu a loita, cun paquetiño de loita afeccionadA. Despois da derrota de Cena, entrou nun pequeno feudo con Chris Jericho. En outubro Cena e Billy Kidman uníronse para participar nun torneo para coroar aos primeiros Campións en Parellas da WWE, pero perderon na primeira rolda. Na seguinte semana Cena traicionou a Kidman, culpándoo pola derrota sufrida.
Actualidade
Despois de dunha lesión muscular que o tivo apartado dos cuadriláteros varios meses, John Cena volveu a RAW en outono do 2008 conquistando o World Heavyweigth Championship que estaba en mans de Chris Jericho. Actualmente é o campión mundial dos pesos pesados (World Heavyweight Champion).
Juan Durán
Juan Pedro Durán Alonso, máis coñecido como Juan Durán, nado en Vigo en 1960 é un compositor e profesor de música galego.
Traxectoria
Foi profesor numerario do Conservatorio Superior de Música da Coruña (1987-1997), no que desenvolveu os cargos de Xefe de Estudos e Director. Desde 1997 a 2005 foi Asesor-técnico de Ensinanzas Artísticas da Consellería de Educación da Xunta de Galicia. No 2006 exerceu o cargo de Xefe do Servizo de Ensinanzas de Réxime Especial. Pertenceu ao Corpo de Inspectores de Educación na especialidade de Ensinanzas Artísticas, e desempeñou o cargo de Subdirector Xeral de Ensinanzas Especiais e Formación Permanente, cargo público da administración que suscitou críticas e polémicas por gardar unha estreita relación co desenvolvemento e evolución da súa traxectoria musical como compositor. ​Baixo a súa coordinación, como Subdirector Xeral, promoveu a edición de "Recursos Musicais para os Conservatorios", en 2014, con 133 pezas musicais para uso de alumnado e profesorado dos conservatorios galegos, compostas por membros da Asociación Galega de Compositores
Desenvolveu unha certa actividade como instrumentista de piano, no campo do acompañamento e a música de cámara. Pero a súa verdadeira dimensión atópase na creación musical. Socio fundador da Asociación Galega de Compositores, é autor de case un centenar de obras. Cultiva preferentemente o xénero liederístico e a música de cámara.
A súa produción camerística está orientada a todo tipo de combinatorias instrumentais: dúos para distintos instrumentos con piano, tríos, cuartetos, quintetos etc. Polo que se refire á música escénica é autor dunha ópera (O arame con texto orixinal de Manuel Lourenzo), dúas cantatas e unha importante produción de lieder con gran variedade de poetas e estilos, que inclúen cancións en castelán, galego, portugués, italiano e francés. Atende tamén a produción de carácter didáctico, con distintos traballos orientados tanto á materia de Linguaxe Musical como a obras instrumentais. Entre estas últimas cabe destacar: Album de Orquesta (Premio de Composición outorgado pola Universidade Carlos III de Madrid), O xardín de Margarita, O Señor Biscuit etc.
Recibiu encargos da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia (Longa noite de pedra, cantata para barítono, coro e orquestra), Concello de Ferrol (Juegos tímbricos para quinteto de metais), Orquestra Sinfónica de Galicia (Cantiga Finisterrae para múltiples voces de luz, cantata para soprano, barítono, coro e orquestra, con texto de Miguel Anxo Fernán-Vello), Festival Mozart (felizcumpleañosmozart.com), a Real Filharmonía de Galicia (Divertimento) etc.
O seu compromiso coa música galega maniféstase, tamén, en traballos de recuperación do patrimonio histórico, como orquestracións de obras de Juan Montes, José Castro "Chané" ou Marcial del Adalid, de quen reconstruíu a súa ópera Inés e Bianca, por encargo do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais.
Obra editada
En febreiro de 2018 anunciouse a publicación no selo alemán Deutsche Grammophon de "Para vir a xunta a min" e "Lela" cos arranxos musicais de Juan Durán, a primeira gravación de música galega desta prestixiosa discográfica alemá.
Solid Snake
En Metal Gear 2: Solid Snake
Solid Snake é sacado do retiro por Roy Campbell, o novo comandante de FOXHOUND, para levalo a Zanzibar Land, unha nación fortaleza coas mesmas intencións que Outer Heaven. Aí debía rescatar ao Dr. Marv, destruír o Metal Gear D e recuperar a fórmula OILIX. Snake dáse conta que Big Boss estivo a cargo de todo Zanzibar Land e non morto como cría. Máis tarde enfróntase a Gray Fox ao mando de Metal Gear D e sae victorioso. Logo, vence a Big Boss cun chisqueiro improvisado.
En Metal Gear Solid
Naomi Hunter inxecta a Solid Snake o virus Foxdie en forma de vinganza pola suposta morte do seu irmán Gray Fox nos acontecementos de Zanzibar Land. O grupo de elite FOXHOUND revelouse e tomou o control da base na illa de Shadow Moses, en Alasca. Solid Snake é recrutado por Roy Campbell para poder terminar coa ameaza.
En Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty
Aquí móstrase un Snake bastante máis maduro con respecto a MGS1, formou a súa propia compañía xunto a Otacon, a chamada Philanthropy Anti-Metal Gear. Solid Snake tense que infiltrar e tomar probas fotográficas nun petroleiro que se supón leva un novo prototipo de Metal Gear, camuflado como carga no petroleiro. Snake logra atopar o Metal Gear Ray,e tira as fotos. Pero nese momento Liquid Snake, toma o control do corpo de Revolver Ocelot, que se implantou o brazo de Liquid Snake e escapa co novo Metal Gear. A Snake dáselle por morto no incidente. Dous anos máis tarde atópase no Big Shell, faise pasar como Iroquis Pliskin, o único membro sobrevivente de S.E.A.L, ante Raiden. Logo, cando aparece Solidus Snake e faise pasar por Solid, Solid Snake vese obrigado a revelar a súa identidade ante Raiden. Máis tarde Raiden rescatará a Emma Emmerich (A irmá de Otacon), quen introduce un virus na base de datos do GW, que fai colapsar ao Metal Gear RAY que se desenvolveron durante os 2 anos do incidente do petroleiro. Non obstante, Emma morre a mans dun membro de Dead Cell, grupo que colabora con Liquid, Vamp. Logo Snake lánzase ao mar tras o seu irmán, Liquid, quen controlaba o Metal Gear RAY e logra introducir un transmisor para saber a posición de RAY.
En Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots
En Metal Gear Solid 4 móstrase a un Snake bastante maior debido a que é un clon, e ao crealo, programaron as súas células para vivir menos que unha persoa normal e agora será coñecido como Old Snake. A priori só lle quedan 6 meses de vida, segundo Naomi. (Aínda que todos o chaman Solid Snake, no xogo o seu nome é Old Snake)
É recrutado por última vez por Roy Campbell para deter a Liquid Snake que tomou por completo o control de Ocelot, facéndoo Liquid Ocelot, en Oriente Medio. Alí coñece a Drebin, quen lle inxecta un novo Foxdie (ao final do xogo decatámonos que este novo Foxdie non matará á humanidade, só aos ex integrantes dos Patriots traidores. Este virus substitúe ao FoxDie orixinal, inxectado pola doutora Naomi Hunter antes do incidente de Shadow Moses. Tamén coñece á Rat Patrol 01. Snake falla esa misión e é recollido por Jhonny Sasaki, o único home de Rat Patrol 01 (Nova FOXHOUND formada por Maryl Silverburgh) en pé.
Máis tarde trasládase a Suramérica, onde coñece ao grupo Beauty And The Beast Unit (B & B), e onde rescata a Naomi coa axuda de Drebin.
Máis tarde viaxa a Europa do leste, para encontrarse cunha líder da resistencia anti-PMCs máis coñecida como Big Mamma (quen resultaría ser EVA, a nai dos clons de Big Boss). Esta ponlle ao tanto da creación de os Patriots, que era unha oranización clandestina formada por Major Zero para seguir os ideais de The Boss. Logo buscan o corpo de Big Boss, corpo que resulta ser o de Solidus Snake, Liquid tírao á lume no río Volta e EVA morre nos brazos do seu fillo a causa do novo virus Foxdie que Snake leva no seu corpo.