cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galería de imaxes de casas dos concellos da provincia da Coruña
Galería de imaxes de casas dos concellos da provincia da Coruña.
Parada, Lalín
Santa María de Parada é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2013 tiña 76 habitantes (38 mulleres e 38 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 105 habitantes.
Historia
Logo do arranxo parroquial da diocese de Lugo de 1890, que suprimiu a parroquia de San Pedro de Alperiz, esta incorporouse á parroquia de Parada.
Patrimonio
O castro de Parada está acollido á defensa natural do río Arnego. Confórmase a partir dun recinto principal de forma ovalada cun sutil estrangulamento na zona oriental. O eixo de maior é o N-S, que mide 100 m ao interior e 135 m ao exterior. O eixo L-O ten 80 m no interior e 100 no exterior. Todo o recinto aparece defendido cun terraplén. Na zona occidental hai restos dun parapeto. A zona central da coroa está ocupada por un afloramento de rochas graníticas e xistosas, que levanta entre 3 m e 4 m, reducindo a superficie habitable. Cara ao SSL o terraplén é de maiores proporcións, cunha caída menos vertical que no resto do recinto. Aquí é onde se sitúa a entrada ao recinto principal pola simple interrupción do terraplén. Ao traspasar a entrada accédese a unha área deprimida, delimitada polos bordos do propio terraplén e pola caída sur do afloramento que ocupa o centro do recinto. Esta zona está invadida por cascallos e vexetación, polo que non se poden precisar máis as súas características construtivas.
O regueiro do Ferro segue o curso dun río que levaba a antigas explotacións mineiras. A Ponte dos Cabalos sobre o río Arnego é unha ponte romana.
A antiga igrexa da parroquia (xa desaparecida), mencionada como Parada de Felis, foi unha doazón feita a Carboeiro no ano 928 e estaba construída na cima do castro. No 1750 foi construída a actual igrexa.
402
Outros
Historia ano a ano
A Parrocha, Meixigo, Cambre
A Parrocha é un lugar da parroquia de Meixigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parrocha indica caseta nun eido lonxe da casa, significado propio de Lemos.
O Regueiro, Mabegondo, Abegondo
O Regueiro é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Perturbación
Perturbación é acción e efecto de perturbar ou perturbarse. Pode referirse á alteración dunha función física ou psíquica, e en xeral dise da variación no medio respecto a unhas condicións de equilibrio.
En física unha perturbación é un efecto que pode ser tratado matematicamente de forma aproximada. Poden ser consideradas perturbacións o cálculo das órbitas dos planetas, o efecto principal é a forza exercida polo sol, a gravidade dos demais planetas...
Tamén pode referirse a:
José Carballeira Fraga
Traxectoria
Comerciante, foi presidente da Unión Comercial Villalbesa. O 12 de marzo de 1930 foi elixido presidente do Comité Republicano de Vilalba adherido á ORGA. Foi o primeiro alcalde da Segunda República de Vilalba presidindo a Comisión Xestora. Afiliado a Izquierda Republicana, logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi expedientado e sancionado por responsabilidades civís ou políticas.
Billie Eilish
Billie Eilish Pirate Baird O'Connell, nada nos Ánxeles (California) o 18 de decembro de 2001 , é unha cantante e compositora estadounidense. O seu primeiro sinxelo, «Ocean Eyes», volveuse viral e acumulou máis de 194 millóns de transmisións en Spotify desde 2015 até febreiro de 2019. O seu primeiro EP Don't Smile at Me lanzouse en agosto de 2017 e foi certificado como Gold pola RIAA; a maiores, cinco das cancións tamén foron certificadas pola RIAA (catro Gold, un Platinum). Tras o éxito do EP, Apple Music nomeou a Eilish como o seu novo artista de Up Next un mes máis tarde, en setembro de 2017.
O seu primeiro álbum de estudo When We All Fall Asleep, Where Do We Go? apareceu en marzo de 2019 debutou no cume do Billboard 200 e converteuse no álbum de mellor saída en 2019 nos EUA Tamén conseguiu o número 1 no Reino Unido. O álbum contén 6 sinxelos do Top 40 de Billboard Hot 100: " When the Party's Over ", " Bury a Friend ", " Wish You Were Gay ", " Xanny ", " Everything I Wanted ", e " Bad Guy ". Este último converteuse no seu primeiro sinxelo que chegou ao número 1 no EE.UU.
Vida persoal
Eilish criouse en Highland Park, Os Ánxeles, nunha familia de actores e músicos. Seus pais son a actriz Maggie Baird e o músico e guionista Patrick O'Connell e ten, principalmente, ascendencia irlandesa e escocesa. Foi criada como vexetariana e, regularmente, nas redes sociais, avoga polo veganismo.
Lauraceae
dereita|miniatura|220px|Ilustración do [[loureiro|loureiro común (Laurus nobilis), arboriña común e autóctona de Galiza]] Lauraceae, as lauráceas, é unha familia botánica co distribución tropical e subtropical, presentes nas forestas pluviais de Eurasia e as Américas, que inclúe máis de 2 500 especies agrupadas en 50 xéneros. A gran maioría son árbores e arbustos, agás as rubideiras parasitas do xénero Cassytha. Teñen un cheiro característico nas follas cando se esmagan, por mor da presenza de óleos esenciais.
Billie Eilish
Vida persoal
Foi educada no seu fogar e uniuse a "Los Angeles Children's Chorus" (en galego, Coro Infantil dos Ánxeles) aos oito anos onde aprendeu canto e técnica musical. Á idade de 11 anos, Eilish comezou a escribir e cantar as súas propias cancións, do mesmo xeito que o seu irmán máis vello, Finneas O'Connell quen xa estaba a escribir, tocar e producir as súas propias cancións coa súa banda.
Lauraceae
A esta familia pertencen plantas tan importantes para o ser humano coma a caneleira, o alcanforeiro, ou o abacateiro. En Galiza só se atopa unha especie autóctona, o loureiro común (Laurus nobilis), común en todo o territorio, e formando bosquetes en cavorcos termófilos do sur do país, con condicións semellantes ás laurisilvas macaronésicas.
Billie Eilish
Vida persoal
O 27 de novembro de 2018, despois de que xurdisen vídeos on-line dunha compilación con Eilish experimentando tics relacionados coa síndrome de Tourette, confirmou na súa conta de Instagram que as afirmacións eran certas e tamén padecía sinestesia e sufrira depresión. En marzo de 2019, declarou que nunca furmara nin usara drogas.
Lauraceae
Follas
Simples, xeralmente alternas, ou menos frecuentemente opostas ou verticiladas, coriáceas e aromáticas.
Billie Eilish
2015–2017. Comezo da súa carreira: "Ocean Eyes"
O seu primeiro éxito produciuse en outubro de 2015, cando Eilish gravou a canción "Ocean Eyes", escrita inicialmente por Finneas para a súa banda, a petición dun seu profesor de baile que lle pedira unha coreografía cunha peza musical orixinal. A principios de 2016, Eilish debuta con esa canción como o seu primeiro sinxelo en SoundCloud que se converte en viral ao chegar a máis de dous millones de reproduccións en Spotify no seu primeiro ano (e en marzo de 2018, superaban 43 millóns de reproducións) o que a leva a crear a súa canle en YouTube a onde sobeu un vídeo coa canción e a coreografía. A consecuencia disto, consegue asinar un contrato con Darkroom e Interscope Records que publicaron oficialmente o tema en todo o mundo o 18 de novembro recibindo boas críticas pola crítica especializada, aínda que non tiña nin quince anos no momento do su debut. "A canción é puro pop; unha balada sobre a ansia de reconciliación cun ex. Podo imaxinar que se converte nun grande éxito", dixo Chris DeVille de Stereogum. En setembro de 2018 obtivo o Disco de Platino da RIAA despois de levar vendidas un millón de copias. miniatura|Concerto de Billie Eilish nos Ánxeles (10 de agosto de 2017) O 14 de xaneiro de 2017, Eilish lanzou un EP con catro remixes de "Ocean Eyes", e tralo éxito deste, o 24 de febreiro lanzouse o sinxelo "Bellyache" producido e co-escrito por Finneas O'Connell e un mes máis tarde, o 22 de marzo, acompañouse dun vídeo musical dirixido por Miles e AJ. O 30 de marzo, lanzou a canción "Bored" como parte da banda sonora da serie de Netflix, 13 Reasons Why. e, posteriormente publicou outros sinxelos como «Watch» e «Copycat». Estes trabajos rrecompilárronse nun EP titulado «Don't Smile at Me», editado tamén por Interscope o 11 de agosto de 2017, co que tamén acadaría o Disco de Ouro da RIAA.
Lauraceae
Flores
Bisexuadas (hermafroditas), monoicas ou dioicas, monoclamídeas, con cáliz infundibuliforme ou urceolado, averdado, amarelado ou avermellado, con 6 segmentos imbricados, desiguais ou iguais entre si, dispostos en 1-2 verticilos. Androceo polistémone, con ou sen estaminodios e dispostos en 3-4 verticilos, con anteras valvulares de 2-4 tecas. Ovario súpero, unilocular e uniovulado. Presentando inflorescencia paniculada.
Billie Eilish
2015–2017. Comezo da súa carreira: "Ocean Eyes"
Cada venres de xullo, Eilish engadiría outro sinxelo ao EP. Foi deste xeito que os singles "Idontwannabeyouanymore" e "My Boy" foron liberados. Don't Smile at Me foi lanzado o 11 de agosto de 2017. Despois do lanzamento, Eilish colaborou co rapeiro americano Vince Staples por un remix de "Watch" titulado "& Burn", que máis tarde foi incluído nun re-lanzamento do EP.
Lauraceae
Froito
Tipo baga ou drupa monospermática, normalmente con cáliz cupuliforme persistente. Semente sen endosperma e embrión desenvolvido.
Billie Eilish
2018–presentou: When We All Fall Asleep, Where Do We Go?
En febreiro de 2018, Eilish embarcouse no "Where's My Mind Tour", que concluíu en abril de 2018. Para o Récord Store Day do 2018, Eilish anunciou un vinilo de 7 "cunha versión acústica da súa canción" Party Favor "e unha portada acústica de "Hotline Bling" de Drake. Eilish colaborou co cantante estadounidense Khalid para o sinxelo "Lovely", que foi lanzado en abril de 2018 e foi incluído na banda sonora da segunda tempada de "13 Reasons Why". Tamén lanzou os sinxelos "Bitches Broken Hearts" e "You Should See Me in a Crown",  empregándose este último nun vídeo promocional para o combate de boxeo entre Deontay Wilder e Tyson Fury . O 17 de outubro de 2018, Eilish lanzou o sinxelo "When the Party's Over" e pouco tempo despois asinou un contrato cunha axencia de modelos.
Lauraceae
Importancia económica
Malia seren as lauráceas importantes compoñentes forestais en moitas partes do mundo, relativamente só unhas poucas especies teñen importancia local. O principal produto da familia é o aguacate, o froito de Persea americana, que, alén de ser consumido cru, en ensaladas, ou doces, del tamén se extraen graxan, usadas principalmente en cosmética, que tamén se extraen do loureiro común (Laurus nobilis) (cuxas follas se usan en gastronomía coma adubo) e de Litsea sebifera.
Billie Eilish
2018–presentou: When We All Fall Asleep, Where Do We Go?
Xa en 2019, o 30 de xaneiro de 2019, lanzou o terceiro sinxelo do que sería o vindeiro álbum titulado "When We All Fall Asleep, Where Do We Go?", "Bury a Friend", e o 4 de marzo de 2019, lanzou o seu cuarto sinxelo "Wish You Were Gay". O álbum entrou inmediatamente no número 1 no Billboard 200, e tamén no UK álbum Chart, o que convirtiu a Eilish na primeira artista nacida na década dos 2000 en ter un álbum no número 1 nos Estados Unidos e na muller máis nova en conseguir un número 1 cun álbum no Reino Unido. O xornal The Guardian chegou a definila como "a icona pop que define a ansiedade adolescente no séculos XXI".
Balingen
miniatura|Igrexa protestante de Balingen A cidade de Balingen está enclavada no corazón da Serra de Suabia, no suroeste de Alemaña. É a capital do Distrito de Zollernalb, comarca que comparte coa cidade de Ebingen-Albstadt. Conta con 34 000 habitantes e forma parte do Estado federado de Baden-Württemberg.
Billie Eilish
Estilo e influencias
Varios críticos musicais como Avery Stone, de Noisey, teñen definido a súa voz de soprano como "etérea"; Maura Johnston en Rolling Stone cualificou os seus tema de "susurrados"; e Doreen St Félix, en New Yorker, afirmou que "ten unha voz grave e suave".
Lauraceae
Importancia económica
Moitas outras especies aromáticas úsanse como condimentos, en escala local, como o pau cravo (Dicypellium caryophyllatum) que está ameazada de extinción no Brasil, pois non se cultiva; ou en perfumaría coma o pau rosa da Amazonia (Aniba rosaeodora).
Balingen
Historia
Foi por primeira vez mencionada nun texto no ano 863. Nos seus inicios a aldea pertenceu ao señor de Haigerloch que, en 1162, traspasoullo ao Conde de Hohenberg. No século XIII recibiu a carta de cidade por parte do conde Friedrich der Erlauchte. Por este motivo a cidade foi en gran parte reconstruída na ribeira esquerda do río Eyach. Desta época datan os seus dous monumentos máis antigos; a Stadtkirche ou Igrexa da Cidade, hoxe coñecida como Igrexa Protestante e a Friedhofkirche ou Igrexa do Cemiterio, construídas ambas en estilo gótico. A principios do século XV, en 1403, a cidade foi vendida ao reino de Württemberg e naceu a comarca homónima. Até o século XVIII o mordomo do rei de Württemberg fixou a súa residencia na cidade, nun pequeno castelo, parte do cal aínda se conserva xunto ao río. A unificación alemá de 1870 e a consecuente reordenación territorial non afectaron a Balingen exceptuando a desaparición da antiga coroa de Württemberg. Despois da segunda guerra mundial creouse de nova planta o Estado de Baden-Württemberg no que Balingen pasou a ser capital do Kreis ou comarca do mesmo nome. En 1973, e debido ao auxe da veciña Ebingen-Albstadt, conformouse o actual Zollernalbkreis do que Balingen segue sendo capital.
Lauraceae
Importancia económica
A madeira das especies das Lauraceae é de excelente calidade, como a Mezilaurus itauba, coñecida no Brasil como itaúba, e a imbuia (Ocotea porosa).
Billie Eilish
Estilo e influencias
Sobre as letras, Eilish afirmou:
Balingen
A cidade
Na actualidade Balingen é unha próspera cidade de pequeno tamaño pero cunha industria local moi potente. Marcas como Bizerba, multinacional que fabrica balanzas e máquinas de corte, ou Ideal, líder mundial en material de oficina son bo exemplo da súa puxanza industrial. A cidade creceu ocupando ambas as ribeiras do río Eyach estendéndose polas outeiros que forman o seu val até alcanzar antigas aldeas como Frommern, Hesselwangen, Rosswangen ou Engslatt. As comunicacións son excelentes. Está unida pola autoestrada A-81 con Stuttgart e coa B-27 con Tubinga e Rottweil. Ademais, conta con estación de ferrocarril atendida pola Deutsche Bahn e a rexional Hohenzollerische Landesbahn. A rúa principal (Friedrichstrasse) fíxose peonil nos anos noventa e está poboada por innumerábeis comercios, bancos e restaurantes.
Billie Eilish
Recoñecementos
Segundo os datos da RIAA, até maio de 2019, ten conseguidos os seguintes discos de ouro e de platino:
Balingen
Patrimonio histórico
miniatura|esquerda|Castelo de Balingen Balingen sufriu un severo incendio en 1809 que obrigou a reconstruír todo o centro urbano. Do lume ceibouse a Igrexa protestante, o castelo e algúns edificios illados da ribeira do río. A planta da cidade antiga deseñouse conforme ás últimas tendencias urbanísticas de principios do século XIX e é en forma de cuadrícula. Dos edificios que quedaron tralas lapas destaca por méritos propios a Igrexa protestante. Tras varios séculos de construción foi terminada en 1541, data en que se rematou a torre. Conta cun orixinal reloxo de sol no ábsida. O castelo é tamén destacábel. Foi residencia do mordomo do rei até 1752, data en que foi vendido ao concello da cidade. Ao longo dos dous séculos seguintes foi deteriorándose ata que as autoridades ordenaron a súa derriba en 1935. Da antiga fortaleza hoxe só queda a chamada Torre da auga, que asenta os seus cimentos sobre a beira do Eyach, e un edificio anexo que hoxe acubilla o Museo de Balanzas de Balingen. Xunto ao museo atópase o Zehntscheuer ou Casa do décimo, unha grande casa de estilo suabo que outrora foi o lugar onde os campesiños da comarca acudían a deixar o décimo da Igrexa, hoxe alberga o Heimat Museum, un agradábel lugar onde se gardan obxectos tradicionais da cidade antes da industrialización.
Cicónidos
250px|dereita|miniatura|[[Cegoña branca europea en Alsacia, Francia.]]
Os cicónidos habitan en moitas rexións e tenden a vivr en hábitats máis secos que outras aves emparentadas como as garzas, cullereiros e ibis; tamén carecen da penuxe de po (pulviplumas) que eses outros grupos de aves usan para limpar o limo que deixan os peixes. Os cicónidos non teñen sirinxe e son aves mudas que non emiten chamadas; o seu modo de comunicación sonoro consiste en repenicar abrindo e pechando rapidamente os peteiros cando están no niño. Moitas especies de cicónidos son migratorias. A maioría dos cicónidos comen ras, peixe, insectos, vermes, pequenas aves e pequenos mamíferos. Os cicónidos xeralmente voan planando, e deslizándose no aire para conservaren enerxía. Para planaren necesitan correntes térmicas de aire ascendentes. Son aves pesadas, cunha ampla envergadura de ás: o marabú, coa súa envergadura alar de 3,2 metros e o seu peso de ata 8 kg, é, xunto co cóndor andino, a ave terrestre viva con maior envergadura alar.
Os seus niños son xeralmente grandes e poden usarse durante moitos anos. Algúns niños vanos aumentando ata uns dous metros de diámetro e uns tres metros de altura. Antes considerábase que os cicónidos eran monógamos e non cambiaban de parella en toda a vida, pero isto só é en parte certo, xa que poden cambiar de parella despois de migraren, e poden migrar sen unha parella. É máis exacto dicir que son monógamos en serie.
O tamaño dos cicónidos, a súa monogamia en serie, e a fidelidade a un sito de nidación xa establecido en anos anteriores contribúe á súa importancia en historias da mitoloxía e cultura.
Bioxeografía
miniatura|Ovo de cegoña.
Os centros de diversidade dos cicónidos son Asia tropical e África subsahariana, zonas onde se reproducen oito e seis especies, respectivamente. Hai tres especies de cicónidos no Novo Mundo, que son: Mycteria americana, Ciconia maguari e Jabiru mycteria, o cal é a ave voadora máis grande de América. Dúas especies chegan a Europa e Asia occidental temperada, que son a cegoña branca (Ciconia ciconia) e a negra (Ciconia nigra), e unha soa especie, a Ciconia boyciana, alcanza as áreas temperadas de Asia oriental, mentres que en Australasia vive Ephippiorhynchus asiaticus, co seu característico peteiro negro.
Revilla de Collazos
Revilla de Collazos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 84 habitantes (INE 2012).
Cicónidos
Sistemática
Un estudo xenético do seu ADN atopou que as familias Ardeidae, Balaenicipitidae, Scopidae e Threskiornithidae pertencen á orde Pelecaniformes, polo que non se poden clasificar coas cegoñas como se facía antes. Isto fai que Ciconiidae sexa o único grupo que queda clasificado dentro de Ciconiiformes.
Os cicónidos estaban diferenciados e posiblemente espallados polo mundo xa no oligoceno. Como a maioría das familias de aves acuáticas, os cicónidos parece que se orixinaron no paleoxeno, hai entre 40 e 50 millóns de anos. Hai rexistro fósil dalgúns dos xéneros viventes desde o mioceno medio (hai uns 15 millóns de anos).
Aínda que algúns cicónidos están moi ameazados, non se extinguíu aínda ningunha especie nin subespecie nos tempos históricos. Un óso suposto de Ciconia atopado na illa de Reunión nun abrgo rochoso dos primeiros poboadores humanos da illa parece que pertence en realidade a un ibis, polo que tampouco se trataría dun caso de extinción.
Cicónidos existentes
miniatura|dereita|O [[Leptoptilos crumeniferus|marabú é unha ave saprófaga preeira, que pertence tamén á familia dos cicónidos.]]
Cicónidos fósiles
O xénero fósil Eociconia (eoceno medio da China) e Ciconiopsis (do oligoceno temperán de Deseado, Patagonia, Arxentina) a miúdo colócanse provisoriamente nesta familia. Un fragmento fósil de "ciconiforme" da formación Touro Passo atopado en Arroio Touro Passo (Río Grande do Sur, Brasil) pode ser da especie viva Mycteria americana; é polo menos do plistoceno tardío, de hai unhas poucas decenas de miles de anos.
Diego Martínez Penas
Diego Martínez Penas, nado en Vigo o 16 de outubro de 1980, é un adestrador de fútbol galego. Dirixiu na Primeira División, nos bancos do Granada e do Espanyol.
Inicios
Vigués de nacemento, xogou nove anos nas categorías inferiores do Celta de Vigo ata que marchou ao Cádiz CF onde durante un tempo compaxinou os estudos co fútbol. Aos vinte anos, cando xogaba no Imperio de Albolote sufriu unha grave lesión de xeonllo que o apartou dos terreos de xogo durante meses. Nese momento o adestrador do equipo, Óscar Cano animouno a adestrar a un dos equipos cadetes do club. A partir de aí, deixou a práctica do fútbol e centrouse na súa formación como adestrador, onde intuía que se lle abría un futuro máis esperanzador.
En 2004 marchou con Cano ao Arenas de Armilla, onde foi o segundo adestrador deste, así como o adestrador do equipo xuvenil. En 2006 colleu as rendas do primeiro equipo en Terceira División tras a saída de Cano, e despois pasou ao Motril, co que estivo a piques de ascender á Segunda B. Nese momento recibiu a chamada de Monchi que lle ofreceu incorporarse á estrutura deportiva do Sevilla.
Sevilla FC
Chegou a Sevilla en 2009 dentro da área de metodoloxía, liderando o campo de tecnificación, para despois pasar ao banco, adestrando ao Sevilla C e ao equipo da División de Honra xuvenil, co que se proclamou campión en maio de 2012.
Unhas semanas despois pasou a ocupar o cargo de auxiliar técnico do primeiro equipo, substituíndo a Javi Navarro.
En 2014 fíxose cargo do Sevilla Atlético, de Segunda División B, tras a marcha de Ramón Tejada do club. Esa primeira tempada salvou ao equipo do descenso a Terceira División e ao ano seguinte conseguiu o ascenso a Segunda, convertendo o equipo no único filial que xogaba naquel momento na división de prata do fútbol español.
Alice Domon
Alice Domon, Caty, nada en 1937 en Charquemont, Doubs, Francia e finada o 17 ou 18 de decembro de 1977 no Mar Arxentino cerca de Santa Teresita, foi unha monxa católica francesa detida-desaparecida durante a ditadura militar na Arxentina denominada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983). O caso da desaparición e asasinato de Alice Domon está relacionado co da súa compañeira de congregación Léonie Duquet e o caso de ambas é mundialmente coñecido como o de «las monjas francesas».
Diego Martínez Penas
CA Osasuna
O 14 de xuño de 2017 anunciouse a súa fichaxe por dúas tempadas polo Osasuna, en Segunda División. Con todo, foi destituído despois dunha soa tempada, despois de non conseguir clasificar ao equipo para a promoción de ascenso.
Alice Domon
A súa vida
Alice Domon naceu en Charquemont, na rexión de Doubs, en Francia. Desde moza ingresou á Congregación das Misións Estranxeiras de París (Société des Missions Etrangères) que a enviou en 1967 á Arxentina, instalándose en Hurlingham e Morón, no cordón industrial de Buenos Aires, orientándose á catequese de persoas con necesidades especiais.
Domon formou alí parte do grupo dirixido polo sacerdote Ismael Calcagno, primo político de Jorge Rafael Videla, o ditador ao mando ao momento de ser secuestrada e asasinada. Alí estaba asignada tamén Léonie Duquet con quen estableceu unha profunda amizade. Paradoxalmente, Léonie Duquet e Alice Domon coñeceron a Videla debido a que este recorreu á súa axuda para a asistencia do seu fillo Alejandro, un neno discapacitado a quen as irmás Alice e Léonie coidaron, ensinaron e catequizaron na Casa da Caridade de Morón.
Diego Martínez Penas
Granada CF
En xuño de 2018 chegou ao Granada FC, tamén de Segunda. Despois de 41 xornadas logrou o ascenso á Primeira División, tras empatar 1-1 contra o Mallorca e asegurar a segunda posición e o ascenso directo. O bo facer na tempada e o éxito do ascenso valéronlle o Trofeo Miguel Muñoz.
Alice Domon
A súa vida
Alice dedicouse ao traballo social cos poboadores das villas miseria, grandes complexos informais de vivendas precarias. En 1971 foi a Corrientes para colaborar na organización das Ligas Agrarias, que organizaron aos pequenos produtores de algodón.
Ao producirse o golpe militar do 24 de marzo de 1976 e instalarse un réxime fundado no terrorismo de estado Alice tomou a decisión de participar activamente nas organizacións de dereitos humanos. Ao seu regreso de Corrientes foi hospedada por Léonie Duquet na súa casa.
Diego Martínez Penas
Granada CF
No campionato de liga, o Granada chegou á metade da competición na sétima posición, mellorando o rendemento da tempada anterior ao obter 28 puntos en 19 partidos. Os resultados empeoraron lixeiramente na segunda volta, e o equipo rematou a liga na novena posición, que foi, con todo, o segundo mellor resultado na historia do club dende que a liga conta con 20 equipos. Ao remate da campaña decidiu deixar o club, aclamado pola prensa e a afección como o mellor adestrador da historia do club.
Alice Domon
A súa vida
En decembro de 1977 a Irmás Alice e Léonie, coas Nais de Praza de Maio e outros activistas de dereitos humanos, prepararon unha solicitude co nome dos desaparecidos e o reclamo ao goberno de dar a coñecer o seu paradoiro. A solicitude foi publicada no diario La Nación o 10 de decembro de 1977, o mesmo día da súa desaparición. Entre os asinantes figura o nome de Gustavo Niño, nome falso que utilizou o entón capitán da Mariña Alfredo Astiz para infiltrarse no grupo das Nais de Praza de Maio.
Diego Martínez Penas
Espanyol
Despois de deixar o Granada, pasou un ano sabático antes de fichar o 31 de maio de 2022 polo Espanyol. Foi destituído trala xornada 27, co equipo ocupando a antepenúltima posición da Primeira División.
Alice Domon
Desaparición, secuestro, tortura e asasinato
Entre o xoves 8 de decembro e o sábado 10 de decembro de 1977 un grupo de militares baixo o mando de Alfredo Astiz secuestrou a un grupo de 12 persoas vinculadas á Nais de Praza de Maio Entre elas atopábase Alice Domon, xunto coa fundadora de Nais de Praza de Maio Azucena Villaflor e a súa compañeira tamén monxa francesa Léonie Duquet.
A maior parte do grupo foi secuestrado na Igrexa Santa Cruz situada no barrio de San Cristóbal da cidade de Buenos Aires, onde adoitaban reunirse. Alí foi secuestrada Alice Domon.
Diego Martínez Penas
Como adestrador
'' Actualizado o 6 de abril de 2023. ''
Alice Domon
Desaparición, secuestro, tortura e asasinato
A Irmá Alice foi levada directamente ao centro clandestino de detención situado na Escuela de Mecánica de la Armada (ESMA), baixo o control da Mariña Arxentina, onde foi recluída no sector denominado "Capucha". Alí permaneceu aproximadamente 10 días, lapso durante o cal foi constantemente torturada. No Informe Nunca Más as testemuñas Maggio e Cubas, sobreviventes da ESMA, relataron o que sabían sobre a súa sorte:
A nacionalidade francesa das irmás Léonie Duquet e Alice Domon xerou un escándalo internacional, especialmente con Francia. Por esa razón o Xefe da Armada e membro da Xunta Militar, Emilio Massera, ordenou simular que ámbalas dúas monxas foran secuestradas pola organización guerrilleira Montoneros. A tal fin Domon foi obrigada baixo tortura a escribir unha carta á súa superiora na congregación, carta que foi escrita en francés, dicindo que foran secuestradas por un grupo opositor ao goberno de Videla. Logo sacáronlles a foto que se atopa nesta páxina na que as dúas monxas atópanse sentadas diante dunha bandeira de Montoneros e exhibindo un exemplar do diario La Nación. A foto, que foi tomada no subsolo do Casino de Oficiais da ESMA e na que ámbalas dúas relixiosas aparecen con evidentes signos de ser torturadas, foi enviada á prensa francesa.
O 15 de decembro de 1977 o xornal La Nación publicou unha noticia da axencia EFE baixo o título "Vivas y con buena salud". Alí se informaba que a Nai Superiora da Congregación declaraba desde Francia que as irmás Léonie e Alice foran detidas e que "se hallan vivas y con buena salud". Aclaraba tamén que a información proviña do Nuncio na Arxentina.
Probabelmente o día 17 ou 18 de decembro de 1977, as dúas irmás e o resto do grupo, foron "trasladadas" ao aeroporto militar que se atopa no extremo sur do Aeroparque da cidade de Buenos Aires, subidos sedados a un avión da Mariña e guindadas vivas ao mar fronte á costa de Santa Teresita, morrendo ao chocar contra a auga.
Nun exemplo de humor atroz os mariños vinculados á represión durante a guerra sucia na Arxentina adoitaban naqueles tempos facer referencia a "las monjas voladoras".
En 1990 o capitán Alfredo Astiz foi condenado en ausencia a cadea perpetua pola Corte de Apelacións de París como culpábel da morte das irmás Léonie Duquet e Alice Domon
Procura dos seus restos
O 20 de decembro de 1977 comezaron a aparecer cadáveres provenientes do mar nas praias da provincia de Buenos Aires á altura dos balnearios de Santa Teresita e Mar do Tuyú. Os médicos policiais que examinaron os corpos nesa oportunidade rexistraron que a causa da morte fora "el choque contra objetos duros desde gran altura", como indicaban o tipo de fracturas óseas constatadas, sucedidas antes da morte. Sen realizar máis investigacións as autoridades locais dispuxeron de inmediato que os corpos fosen enterrados como NN no cemiterio da próxima cidade de General Lavalle.
Xa restablecida a democracia, en 1984, no marco da investigación da CONADEP e do Xuízo ás Xuntas realizáronse escavacións no cemiterio de General Lavalle, atopándose unha gran cantidade de restos óseos provenientes dos cadáveres achados nas praias de San Bernardo e Lucila del Mar. Estes restos foron utilizados no xuízo ás Xuntas e gardados logo en 16 bolsas.
A partir de entón o xuíz Horacio Cattani empezou a acumular causas sobre desaparecidos. A pesar das leis de Punto Final e Obediencia Debida, que paralizaron as investigacións, Cattani logrou armar en 1995 un arquivo de 40 metros cadrados onde aloxar todas esas probas.
En 2003 o intendente de General Lavalle informou que se localizaron novas tumbas de NN no cemiterio da cidade. O xuíz Cattani ordenou entón realizar novas escavacións co Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF), descubríndose dúas liñas de tumbas, unha por encima da outra. Descubríronse así 8 esqueletos, 5 correspondentes a mulleres, 2 correspondentes a homes e un, clasificado como GL-17, que se definiu como "probablemente masculino".
Como resultado deses estudos foron achados e individializados os restos de cinco mulleres do grupo secuestrado entre os días 8 e 10 de decembro de 1977: Azucena Villaflor, María Ponce de Bianco, Esther Ballestrino de Careaga, Angela Auad e a Hemana Léonie Duquet. Todas elas foron enterradas no xardín da Igrexa Santa Cruz.
Ata o momento os restos de Alice Domon non foron achados e permanecen desaparecidos.
Coñecemento e encubrimento por parte do Goberno dos Estados Unidos
Documentos segredos do goberno dos Estados Unidos desclasificados en 2002 proban que o goberno norteamericano sabía desde 1978 que os corpos sen vida das monxas francesas Alice Domon e Léonie Duquet e as nais de Praza de Maio Azucena Villaflor, Esther Ballestrino e María Ponce, foran atopadas nas praias bonaerenses. Esta información foi mantida en segredo e nunca foi comunicada ao goberno democrático arxentino.
O dato está incluído en Documento Nº 1978-BOS-02346 dirixido polo entón Embaixador dos Estados Unidos na Arxentina, Raúl Castro, ao Secretario de Estado dos Estados Unidos, leva data do 30 de marzo de 1978 e menciona como obxecto "Informe sobre monjas muertas". Textualmente o documento di:
Memoria
Cada 8 de decembro, na Igrexa Santa Cruz, de San Cristóbal, recórdase o aniversario da desaparición do grupo de Nais de Praza de Maio, activistas de dereitos humanos e as dúas monxas francesas, Léonie Duquet e Alice Domon.
No ano 2000, por Lei N° 397, a Lexislatura da Cidade de Buenos Aires denominou "Hermana Alice Domon y Hermana Leonie Duquet" á plazoleta localizada na intersección das rúas Moreto, Medina e Cajaravilla.
No ano 2000 o director de cine Alberto Marquardt realizou unha película documental sobre a súa vida chamada Yo, Sor Alice, de produción arxentino-francesa
No ano 2005 a cidade de París púxolle o nome "Alice Domon et Léonie Duquet" a unha rúa do 13 arrondissement.
Canis rufus
O Canis rufus é un cánido de taxonomía historicamente dubidosa que hoxe só se pode atopar nalgunhas zonas do leste dos Estados Unidos, México e, talvez, sueste do Canadá. Clasifícase agora como unha subespecie de lobo (Canis lupus), aínda que podería ser unha poboación híbrida recente entre lobo e coiote (Canis latrans), ou, como anteriormente se consideraba, unha especie independente de ambas, Canis rufus. En calquera caso, é un animal en grave perigo de extinción, razón pola cal é obxecto de programas de cría en catividade.
Se o conflito taxonómico xa era evidente, desde 1999 a complicación é aínda maior. Nesa data, White e Wilson estableceron, tras estudos xenéticos, que as poboacións de lobo do sueste do Canadá eran unha especie diferente que debía nomearse como Canis lycaon (Eastern Canadian Wolf en inglés, sen nome en galego) e que esta especie era próxima a Canis rufus, estando ademais máis emparentada co coiote que co lobo común. Esta afirmación non goza do adecuado consenso dos expertos, pero hai certa tendencia a considerar que Canis rufus e Canis lycaon son a mesma especie, sendo o nome latino correcto Canis lycaon.
Descrición
esquerda|miniatura|250x250px|Canis rufus en plena cazaría.
Ten un tamaño intermedio entre o lobo común ou gris e o coiote. Os machos adultos pesan entre 25 e 35 quilos, mentres que as femias son lixeiramente máis pequenas. O pelame está manchado de multitude de cores, entre os que destacan o negro, agrisado, marrón e amarelado; o pelame avermellado que dá nome á especie é máis frecuente nas poboacións orientais, especialmente nas orixinarias de Texas.
Do mesmo xeito que os lobos, os canis rufus son animais sociais, pero as súas mandas son máis pequenas que as dos primeiros, a miúdo compostas unicamente por unha parella e os seus fillos de distintas idades. Poden chegar a ter até tres camadas, de 2 ou 3 cachorros ao ano, que abandonan o grupo familiar cara aos 6 meses de idade.
Aliméntanse preferentemente de mamíferos de tamaño pequeno, como roedores e coellos. En grupo atacan tamén aos mapaches e mesmo a cervos adultos. Tamén consomen ocasionalmente insectos e bagas.
Historia
miniatura|Canis rufus e coiote
Aínda que varios políticos partidarios da súa persecución invocan con frecuencia a súa suposta natureza híbrida debido a que as leis vixentes en Estados Unidos non protexen os cruzamentos, o certo é que nos últimos anos as análises xenéticas e os achados fósiles indicaron claramente que esta especie é auténtica. A liña evolutiva do lobo común separouse do tronco común hai máis dun millón de anos (coincidindo coa súa colonización de Eurasia desde Norteamérica), mentres que o canis rufus e os coiotes o fixeron hai medio millón de anos. Posteriormente, hai uns 300.000 anos, os lobos comúns retornaron a América do Norte e expandíronse por todo o continente.
Como xa se dixo, estudos publicados no ano 1999 afirman que os lobos do sueste do Canadá, son unha especie diferente (Canis lycaon). As opinións posteriores repártense entre: aceptar Canis lycaon como especie exclusiva do sueste do Canadá, considerar que Canis lycaon engloba os canis rufus autóctonos do sueste de Norteamérica (lycaon máis rufus), que se trata de híbridos entre lobo común e canis rufus, ou que, de acordo á visión clásica, é unha subespecie de Canis lupus lycaon.
Sen ter en conta a estes Canis lycaon, pódese dicir que a distribución orixinal do Canis rufus á chegada dos primeiros colonos europeos se estendía desde Pensilvania até Texas. Pero considerando aos Canis lycaon, a súa área chegaría até o sueste canadense. Co tempo, a persecución humana, a destrución do seu hábitat e os cruzamentos de Canis rufus con coiotes e cans despois de que fosen expulsados dos bosques levaron a especie ao bordo da extinción. Das tres subespecies que se documentaron, a de Florida (C. r. floridanus) extinguiuse en 1930 e a do golfo de México (C. r. rufus), difundida polas áreas costeiras desde Texas até Luisiana fíxoo en 1970. A terceira (C. r. gregoryi) extinguiuse en estado salvaxe en 1980, pero por sorte aínda quedaban algúns exemplares en catividade que deron lugar a novas mandas coas que iniciar un proxecto de reintrodución na natureza. O primeiro deles produciuse en Carolina do Norte en 1987, onde se liberaron 100 individuos con éxito. Segundo o censo de 1997, a poboación de Carolina do Norte e Tennessee, cara a onde se estendeu tras a reintrodución, máis os individuos en catividade rolda na actualidade os 550 individuos. Algúns expertos consideran que de confirmarse que Canis lycaon é conespecífico con Canis rufus, os lobos do sueste do Canadá poderían utilizarse nos programas de reintrodución nos Estados Unidos. Ademais, se fose o caso, habería que revisar o estado de conservación da especie, que non sería tan crítico.
Limpias
250px|miniatura|Vista da localidade de Limpias. Limpias é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Asón-Agüera. Tiña unha poboación de 1.815 habitantes en 2015.
Limita cos municipios de Voto e Colindres ao oeste, Laredo ao norte, Liendo ao leste e Ampuero ao sur. Atópase no curso baixo do río Asón, pouco antes de que pase a chamarse ría de Limpias antes de desembocar no mar Cantábrico.
Horologium
Horologium ou Reloxo é unha das constelacións menores do sur, cunha declinación preto dos -60 graos.
Orixinalmente chamado Horologium Oscillitorium por Nicolas Louis de Lacaille, o nome da constelación foi acurtado para que sexa menos pesado. Horologium Oscillitorium foi posto na honra ó inventor do reloxo de péndulo, Christiaan Huygens.
Mitoloxía
Dado que foi creada no século XVII, e non foi visible para os pobos do Mediterráneo, non hai mitoloxía anterior asociada a esta constelación.
Kubuntu
miniatura|200px|Kubuntu904.PNG Kubuntu é unha derivación oficial do sistema operativo Ubuntu, pero con KDE como contorno de escritorio.
Testről és lélekről
Sinopse
Endre, traballador dun matadoiro, e Mária, que acaba de ser contratada como inspectora de calidade, experimentan un soño recorrente en que son un par de cervos no bosque, aínda que non son conscientes de que é un soño compartido.
Kubuntu
Tal como se explica no sitio web de Kubuntu na wiki de Ubuntu: "O proxecto Kubuntu quere ser para KDE o que Ubuntu é para GNOME: Un sistema operativo integrado con tódalas características de Ubuntu, pero baseado no entorno de escritorio KDE. As novas versións de Kubuntu saen de maneira regular e predecible; faise unha nova versión cada vez que sae unha actualización de KDE".
Tódolos paquetes comparten os mesmos arquivos que Ubuntu.
Existen liveCD e CD de instalación para plataformas X86, PowerPC e AMD64. Tamén hai versións diarias dos CD.
Historia
Para poder centrarse en solucionar rapidamente os erros, conflitos de paquetes etc. decidiuse en Ubuntu eliminar certos paquetes do compoñente main, ben por non seren populares ben escollidos de forma arbitraria por gusto ou polas súas bases de apoio ao software libre.
Por tales motivos inicialmente KDE non contaba con máis soporte do que entregaban os mantedores de Debian nos seus repositorios, razón pola que a comunidade de KDE uniuse para distribuír a distro coñecida co nome de Kubuntu.
Lanzamentos
Cada lanzamento ten un nome en código composto por un adxectivo e o nome dun animal que comezan pola mesma letra e un número de versión baseado no ano e mes en que se remata (normalmente, cada seis meses):
John Blake Dillon
John Blake Dillon, nado en Ballaghaderreen o 5 de maio de 1814 e finado o 15 de setembro de 1866 en Killarney, foi un escritor e nacionalista irlandés e un dos fundadores do movemento Irlanda Nova.
Noceda, Lalín
Santa María de Noceda é unha parroquia do concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Linda coas parroquias de Madriñán, Prado, Santiso e co concello de Silleda. Segundo o IGE en 2011 tiña 275 habitantes (139 homes e 136 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999, cando tiña 346 habitantes.
Localízase sobre un lugar con terras húmidas (está bañada polas augas do río Deza, o regueiro da Santa Lucía, e o de Faquintas), con agros, carballeiras, e terras de cultivo. A súa altura máxima é de 440 metros.
O nome da parroquia levouno durante moito tempo a Banda de música de Noceda.
Demografía
Na parroquia as mulleres son o 51,33% da poboación, fronte ó 48,67% de homes. O grupo entre 0 e 14 anos ocupa o 10,26% da poboación (31 persoas), entre 15 e 64 o 60,28% (203 persoas) e maiores de 65 anos son o 22,52% (68 persoas).
Historia
Noceda é un fitónimo que fai referencia á abundancia de nogueiras.
O castro
O castro de Noceda, tamén chamado Coto da Ourela, está no lugar de Eirixe. Ten planta case circular, coas seguintes dimensións: o eixo maio é o SL-NO que mide uns 65 m no interior e 115 m ao exterior. O eixo SO-NL mide 60 m no interior e 100 m no exterior. O recinto está rodeado por un terraplén, con caída entre 3 e 6 metros. Presenta parapeto en case todo o perímetro, salvo no noroeste e nun acceso no sueste. A coroa é moi chá. A entrada estaría pola zona nor-nordés, onde se interrompe o parapeto, que presenta unha rampla en dirección leste-oeste. Sitúase a 300 metros ó nordeste-leste da igrexa, a 440 metros de altitude. Posiblemente estivo habitado entre os séculos II a.C e o I d.C.
No sector occidental existen terras de cultivo xunto con carballeiras, piñeiral, e eucaliptos. A lenda di que vai unha mina de alcatrán e outra de ouro dende o centro do castro ata a porta da igrexa, pero ó intentar estourar unha, arde a outra. Hai uns sesenta anos un veciño propietario dunha leira onda o castro fixo un burato para depositar alí os restos dos animais que mataba na carnicería e atopou moedas, muíños, olas de barro, bólas de cores etc.
Igrexa
dereita|miniatura|200px|Fiestra da ábsida da igrexa de Noceda. A igrexa parroquial conserva algúns elementos románicos, como a fiestra da ábsida. No Resumen del diario de excursión de Enrique Campo, (páx.167) di «...En esta iglesia no pudimos entrar por no estar el cura, pero por fuera he visto que está completamente reconstruida, únicamente conserva la ventana del ábside románico, cuyos capiteles son unas aves; sobre una puerta de un corral, cerca del atrio he visto una hermosa cruz de piedra con el cordero debajo, que sin duda fue de la iglesia, (la dibujé)»
Posteriormente, no 1973, Isidro Bango Torviso, visitou a igrexa e non atopou rastro da cruz, pero deixou descrita a ventá: de arco semicircular, arquivolta baquetoneada, na media cana entre os dous baquetóns decoración de botóns; chambrana de catro filas de tacos. Capiteis e bases acaroados, simulando ser entregos, fustes monolíticos; cimacios dunha peza, impostados vinte centímetros. O capitel esquerdo, de aves apicada; o dereito cunha ave frontal na aresta e o resto indescritible. O chafrán recto de ábaco decorado con triángulos invertidos. As bases de perfil ático, moi desgastadas. No centro, a seteira tapiada, sobre ela un arco refundido con botóns.
A cronoloxía illada para unha soa ventá é problemática pero pola identidade de formas coas de Pescoso e Goiás, pódese situar en torno ao 1170.
No 1670 construíuse unha capela lateral, de estilo gótico, con nervios, onde están as sepulturas da casa de Golmar, que preside o sepulcro de Gonzalo Taboada Ulloa, con escudos coas súas armas, que tamén aparecen no exterior da capela.
No 1923 tivo lugar un roubo na igrexa, desaparecendo unha cruz de prata antiga, un porta viático tamén de prata, a cruz dun pendón, a coroa da Virxe e 25 pesetas que había nos cepillos.
Sobre o 1925 produciuse unha tormenta moi grande e un lóstrego tirou por completo a torre da igrexa, que se arranxou coa axuda dos veciños.
Ademais no interior da igrexa podemos atopar un sarcófago adornado con escultura funeraria, propia do estilo gótico.
Casa nobres
Noceda é un lugar que se caracteriza pola abundancia de pazos e casas grandes.
O Casarío de Golmar ou Pardiñas, con portón de pedra ameado, grande escaleira e solaina, foi fundado nos comezos do século XVII por Gonzalo Taboada Ulloa. Na fachada da construción atópanse os escudos de feitura española con escotaduras na parte alta e rematados en punta. Ambos escudos son partidos, con diferentes armas en cada un deles. O da esquerda presenta o primeiro cuartel tres táboas horizontais superadas de tres oblicuas e surmontadas de tres flores de lis. No segundo cuartel trece roelos, dúas cambas e tres caldeiros. Todas elas armas dos Taboada.
O da dereita amosa no primeiro cuartel unha torre sobre ondas dúas trouçitas nadando entre as augas, e a ambos lados da torre dúas cunchas de vieira, como armas dos Churruchaos. No segundo cuartel unha árbore arrancada que mostra as raíces, tronco recto con dúas ramas primarias cortadas e copa redonda cun león pasante. Este cuartel é semellante ás armas do Pazo de Soutolongo, de onde proviña a nai do fundador da casa, polo que poden corresponder ós apelidos dos Boado ou Ventosa, pola similitude co escudo que existía na casa de San Martiño dos Varelas, en Melide, relacionado por matrimonio co citado Pazo de Soutolongo. Na parte superior unha longa epígrafe reza: ARMAS DE LOS TVOADAS I CHURUCHAOS.
A Casa do Ferreiro, en Noceda de Abaixo, ten os escudos dos Castro, Arias e López de Lemos. Segundo información dos veciños, este escudo non era desta casa senón dunha que está próxima á igrexa en estado ruinoso.
A Casa dos Quiroga é unha casa fidalga situada preto da igrexa cun sinxelo escudo de catro cuarteis. No primeiro ten tres flores de lis, no segundo unha roda, no terceiro unhas táboas en horizontal e no cuarto unhas táboas en diagonal. Pola parte dereita ten como unha especie de cáliz co corpo de Cristo.
Sociedade Cultura e Patria
Entre 1932 e 1934 existiu unha sociedade denominada ''Sociedad Cultura y Patria. Pro construcciones escolares y protección mutua de Noceda'', co obxectivo de construír unha escola. Este obxectivo non chegou a cumprirse de todo xa que se esgotaron os fondos e fíxose o edificio dunha única planta. O seu secretario era Manuel Pérez.
Mitin Galeguista
O 24 de xullo de 1932 celebrouse en Noceda un mitin galeguista ás once da mañá, con presenza de persoeiros ilustres como Otero Pedrayo, Ramón Suárez Picallo, Alexandre Bóveda, Valentín Paz Andrade, Álvarez Gallego e Antón Alonso Ríos (non se pode confirmar a presenza de todos).
Festa da Santa Cruz
dereita|miniatura|250px|Capela da Virxe dos Remedios en Lamas.
Festa da Pascuilla de Lamas
É unha festa campestre que se celebra na aldea de Lamas cincuenta días despois de Pascua. Hónrase á Virxe dos Remedios nunha capela que leva o seu nome, rehabilitada a principios do século XIX.
Normalmente celébranse misas durante toda a mañá, e á unha é a misa solemne acompañada dunha procesión arredor da capela. Logo da misa hai un concerto a cargo dunha banda, e a continuación a xente come alí e estase toda a tarde agardando a festa da noite.