cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fiat G.91
Deseño
miniatura|249x249px|Cabina dun G-91R-1 O Fiat G.91 é un avión táctico de ataque ao chan lixeiro deseñado para a sinxeleza e axilidade. É un avión subsónico, estando impulsado por un único turborreactor Bristol Siddeley Orpheus. Unha función clave do aparello e a súa capacidade de operar en pistas curtas, sendo construído cunha célula resistente para soportar as esixencia impostas por operacións de alta intensidade e o uso de pistas semipreparadas; o tren de aterraxe está equipado con rodas de baixa presión para o mesmo propósito. A misión estándar do G.91 era o ataque de obxectivos dentro dun radio de 170 millas da súa base cun tempo típico de voo de 10 minutos, voando a velocidade máxima na zona de combate e transitando a velocidade de cruceiro.
A sección da fuselaxe central tiña a baía de armamento, situada debaixo da cabina, e os sete depósitos de combustible, protexidos contra danos de disparos dende terra por blindaxe. A baía de armamento pode acomodar ata catro metralladoras de 12,7 mm M2 Browning con 300 cartuchos por arma, ou ata dous canóns de 30 mm DEFA con 120 cartuchos cada un. O avión tamén pode levar foguetes e bombas, aínda que nos puntos de ancoraxe externos tamén poden instalarse góndolas para canóns e tanques de combustible externos lanzables. Tanto as armas como a munición da baía de armamento están montados en portas de paneis, que poden ser retiradas e cambiadas rapidamente por dous homes mentres se rearma o aparello en terra. Ademais, incorporáronse varios paneis de acceso para permitir que tarefas sinxelas de mantemento de campo se poidan realizar facilmente no avión.
O G.91 está equipado cunha á en frecha, que utiliza unha estrutura metálica de dúas vergas; os paneis exteriores poden desmontarse para o transporte ou para a súa substitución dun xeito sinxelo, mentres que a sección central está integrada na fuselaxe. A á ten un ángulo de 37º, flaps dunha soa rañura e aleróns activados hidraulicamente. O plano de cola activase electricamente e ten elevadores hidráulicos irreversibles equipados cun sistema de sensación artificial, así como freos pneumáticos accionados hidraulicamente e un paracaídas de freado situado na base do temón para unha rápida desaceleración.
Co propósito de realizar facilmente operacións desde pistas de aterraxe austeras, Fiat desenvolveu equipamento de apoio en terra especialmente construído para un mantemento sinxelo e rápido da aeronave. O equipamento necesario para inspeccionar, manter, reabastecer e reparar o G.91 deseñouse para posuír un peso e un tamaño mínimos para facilitar o transporte. Fiat tamén completou un estudo para engadir ganchos no avión co propósito de que tivese compatibilidade con aparellos de detención e catapultas de avións para aumentar aínda máis o rendemento en pistas curtas. Varios avións de produción no servizo da Luftwaffe foron equipados como con eles.
Italia
En 1961 formouse a seguinte unidade operativa, o 14mo Gruppo, Seconda Aerobrigata. Esta unidade cambiou o seu rol ao apoio táctico. Todos os seus avións estaban baseados en Treviso-Sant'Angelo.
Durante o ano 1964 os avións de preprodución do 103mo Gruppo foron substituídos polo estándar de produción G.91 R/1; así, 16 dos avións de preprodución foron convertidos para ser operados co equipo acrobático italiano, o Frecce Tricolori. Esta conversión, consistente en retirar o armamento e en realizar outras modificacións como a adición de amortecedores de cabeceo, lastre e tanques de fume debaixo das ás, foi designada G.91 PAN. Os G.91 PAN acumularon unhas 1 500 horas de voo por ano, e tiñan unha eficiencia media superior ao 90 por cento.
A finais de 1964 foi entregado á Scuola Volo Basico Avanzato o primeiro lote de biprazas G.91T/1, que tiñan a fuselaxe alongada para acomodar outro asento para tarefas de adestramento. Estes avións usáronse para a formación continua de pilotos que se graduaran recentemente no adestrador Aermacchi MB-326.
En 1995 Italia retirou o seu derradeiro G.91.
Alemaña
miniatura|252x252px|Fiat G-91R/3 da Luftwaffe en 1977 En setembro de 1960 a Luftwaffe recibiu os seus dous primeiros avións G.91 R/3 fabricados por Fiat. Un grupo inicial de cinco G.91R/3 entregáronse ao Erprobungstelle 61 para probas, sendo os seguintes aparellos entregados ao Aufklärungsgeschwader 53 (53º Grupo de Recoñecemento) baseado en Erding, preto de Múnic e á Waffenschule 50 (Escola de Armas 50). O 20 de xullo de 1961 o primeiro G.91 fabricado por Dornier realizou o seu voo de estrea. O G.91R/3 equipou a catro novas Leichte Kampfgeschwader (ás de ataque lixeiro), normalmente para substituír a aparellos máis vellos como os estadounidenses Republic F-84F Thunderstreak.
Pedíronse 45 adestradores bipraza G.91 T/3 máis fabricados por Fiat para a Luftwaffe, sendo os 35 primeiros asignados á Waffenschule 50 e o resto dividido entre distintas unidades operacionais. A principios de 1961 a Waffenschule 50 comezou os seus primeiros cursos de adestramento para instructores de pilotos. Deses, 22 avións serían construídos por Dornier entre 1971 e 1973; esta variante usouse para adestrar Oficiais de Sistemas de Combate para o F-4 Phantom.
50 avións G.91 R/4 foron tomados dun pedido cancelado de Grecia e Turquía, pero consideráronse inadecuados para o uso operacional. Alternativamente, estes usáronse como avións de adestramento operados unicamente pola Waffenschule 50. Cando se completou o programa inicial de adestramento, todos os avións R/4 foron retirados en 1966 e 40 células supervivntes vendéronse a Portugal. Outros R/4 quedaron en Alemaña e foron transferidos para instrución en terra ou para ser usados para exhibicións estáticas nas presentacións de contratación.
Afirmouse que a Luftwaffe tiña a intención de equiipar outras catro ás co G.91R/3; porén, supostamente a experiencia operacional inicial co tipo decemcionou á Luftwaffe co rendemento do avión e polo tanto os pedidos adicionais do modelo foron cancelados. Varios G.91 da Luftwaffe tiñab o emblema dun porco, o que foi interpretado como un comentario ao rendemento mediocre do aparello.
O 1 de xaneiro de 1970, a frota da Luftwaffe estaba formada por 310 G.91 R/3 e 40 G.91T; en 1976, só 20 dos G.91 R/3 perdéranse en accidentes, unha taxa de perdas do 6 por cento. A principios dos 80 os G.91 R/3 foron substituídos no servizo alemán por Dassault/Dornier Alpha Jet que realizaban o mesmo rol. O derradeiro G.91 foi retirado oficialmente en 1982.
Portugal
miniatura|251x251px|G.91R/3 portugués en Faro Dende 1961 Portugal implicouse na loita contra os movementos nacionalistas nos seus territorios africanos de ultramar, sendo coñecida esta serie de conflitos como guerra colonial portuguesa. Portugal despregara un destacamento de F-86 Sabre na Guinea portuguesa en agosto de 1961, antes do estoupido de grandes combates, pero víase forzada a retirar os avións de volta a Europa debido as presións dos Estados Unidos e das Nacións Unidas, que impuxeron un embargo de armas. Isto deixou un oco na cobertura aérea para as colonias africanas de Portugal, tanto no papel de apoio aéreo próximo como no de defensa aérea.
En 1965, a medida que aumentaba a escala dos combates, Portugal intentou mercar 100 Sabre Mk 6 de fabricación canadense excedentes de Alemaña occidental, pero no seu lugar se lle ofreceu 40 G.91R/4 que foran construídos orixinalmente para Grecia e Turquía. Estes avións diferían o suficiente do resto dos G.91 da Luftwaffe G.91 como para que lle creasen problemas de mantemento así que Alemaña ofreceullo a Portugal de permitirlle construír e utilizar unha base aérea en Beja para adestrar.
Os G.91 chegaron á Guinea portuguesa en 1966, equipando á Esquadra 121 Tigres baseada en Bissau, e sendo usados para tarefas de recoñecemento e apoio próximo con foguetes, napalm e bombas contra os rebeldes do PAIGC. Cando o PAIGC comezou a recibir MANPADS Strela 2 de fabricación soviética a principios de 1973, estes convertéronse inmediatamente nunha ameaza para a superioridade aérea portuguesa. O 25 e o 28 de marzo de 1973, dous G.91 da FAP foron derrubados por mísiles, perdéndose outros dous no chan por fogo convencional posteriormente nese ano (dende 1966 ata 1973 os portugueses só perderan dous G.91 en Guinea). Un último G.91 perdeuse por mor dun mísil o 31 de xaneiro de 1974, mentres que os Strelas tamén foron responsables da perda dun T-6 Texan e dous Do.27K-2.
A finais de 1968 despregáronse G.91 en Mozambique, equipando á Esquadra 502 Jaguares inicialmente en Beira e trasladándose posteriormente a Nacala. En setembro de 1970 formouse un segundo escuadrón en Tete, a Esquadra 702 Escorpiões. Estes combatían contra as forzas da FRELIMO que en 1973 tamén recibiron Strelas. Os portugueses non perderon ningún avión por mor dos mísiles en Mozambique, aínda que os seus pilotos víronse forzados a cambiar as súas tácticas. O único G.91 perdido en combate en Mozambique foi o número de serie 5429, voado polo tenente Emilio Lourenço, que quedou esnaquizado matando ao piloto ao estoupar prematuramente as súas bombas mentres realizaba un ataque contra posicións rebeldes o 15 de marzo de 1973.
En 1973, co embargo de armas das Nacións Unidas contra Portugal, a forza aérea encarou problemas para mercar máis avións de apoio aéreo próximo. Entón realizou un intento de mercar máis Fiat G.91 de Alemaña facendo que Dornier desmontase os avións e os vendese como pezas de reposto a Suíza e España. Esas partes serían vendidas posteriormente a Portugal e montadas localmente con distintos números de serie. Porén, o acordo non se levou a cabo xa que o goberno alemán vetouno.
En abril de 1974 o réxime portugues foi derrubado pola Revolución dos Caraveis e o novo goberno decidiu concederlle a independencia ás súas colonias. Portugal retirou os seus G.91 de Guinea-Bissau cando se lle garantiu a independencia en 1974, deixando tamén as súas forzas Mozambique. Un dos escuadróns de G.91 despregouse brevemente en Angola a finais dese ano 1974, para tratar de evitar os combates entre as forzas rivais da Fronte Nacional de Liberación de Angola (FNLA) e a Unión Nacional para a Independencia Total de Angola (UNITA), sendo finalmente retirado de volta a Portugal en xaneiro de 1975.
En 1976 realizouse unha segunda compra a Alemaña de 14 G.91 R/3 e 7 adestradores G.91 T/3, seguida por máis avións cando o G.91 foi retirado do servizo coa Luftwaffe de 1980 a 1982, dando un total de 70 R/3 e 26 T/3, aínda que non todos entraron en servizo ao desguazarse algúns deles para ter pezas de recambio. Portugal retirou os seus derradeiros G.91 en 1993.
Outros
O 6 de setembro de 1961, o primeiro G.91 R/4 foi entregado á Forza Aérea de Grecia para que fose avaliado. A variante G.91 R/4, da cal 25 avións estaban destinados a ser entregados tanto a Grecia como a Turquía, usaba o mesmo armamento que o G.91 R/1 pero o mesmo equipamento que oa variante R/3. Porén, ningún dos dous países incorporarían finalmente o G.91 e eses aparellos pasarían ao inventorio alemán.
Variantes
miniatura|251x251px|G.91T/1 da Forza Aérea Italiana Datos de: Warpaint No.49:Fiat G.91 miniatura|249x249px|G.91R/3 da Forza Aérea de Portugal As variantes de adestramento e recoñecemento foron producidas desde o inicio da produción do G.91, pero o deseño básico do avión permaneceu virtualmente inalterado durante case todo o tempo de fabricación. A principal diferenza é que os avións da serie R eran monopraza, mentres que os avións da serie T tiñan dous asentos. Para acomodar o segundo asento os avións da serie T tiñan unha fuselaxe lixeiramente máis longa.
Operadores
miniatura|300x300px|Operadores do G.91 en azul escuro, pedidos cancelados en azul claro, avaliacións en amarelo.
Concello de Upplands Väsby
O concello está situado na parte sur do landskap de Uppland na ribeira oriental do lago Mälaren. No sur o municipio limita co concello de Sollentuna, no oeste cos de Järfälla e Upplands-Bro, no norte co de Sigtuna, e no leste cos de Vallentuna e Täby, todos eles no condado de Estocolmo.
O Castelo, Lieiro, Cervo
O Castelo é un lugar da parroquia de Lieiro no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Aimé Constant Fidèle Henry
Traxectoria
Aimé Henry era fillo dun membro do exército revolucionario francés, Charles Albert Joseph Henry, e de Anna Rebekka Mayer, que nacera en Düsseldorf. Aimé Henry chegou a Düsseldorf (Reino de Prusia) contra 1816 e formouse como litógrafo na Compañía Arnz & Winckelmann, que traballa na industria editorial desde 1817. Despois da súa formación e o posterior traballo para Arnz & Winckelmann, Aimé Henry fundou máis tarde o seu propio instituto litográfico o 24 de novembro de 1828, xunto con Maximilian Cohen en Bonn e, uns meses despois instalouse nunha tenda composta por un instituto litográfico, unha tenda de arte e unha tenda de materiais de escritura e debuxo. En 1833 a compañía recibiu o título de membro do Instituto litográfico da Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität de Bonn e, o 6 de maio de 1835, aínda que ningún dos dous socios comerciais era libreiro adestrado, concedéuselle a Henry a licenza de libreiro.
En 1842 Hemry casou con Maria Anna Josepha Eiler, coa qur tivo tres fillos, Joseph, Carl Johann Hubert e Albert.
Henry tiña unha excelente reputación como litógrafo, e foi considerado un experto neste campo. Nos seus últimos anos Henry tamén traballou como bibliotecario na Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina, e en 1843 foi elixido membro desta douta institución.
Xunto con Theodor Friedrich Ludwig Nees von Esenbeck, Philipp Wirtgen e Karl Wilhelm Arnoldi, Johann Carl Fuhlrott, Ludwig Clamor Marquart e outros, fundou a Asociación Botánica no Medio e Baixo Rin en 1834, a posterior Asociación de Historia Natural da Renania e a Westfalia prusianas, coas que revitalizaron significativamente a exploración botánica da Renania. Tamén foi membro da Sociedade de Científicos e Médicos alemáns.
Na súa honra, Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck nomeou o xénero Henrya da familia das acantáceas.
Abreviatura
A abreviatura Henry emprégase para recoñecer a Aimé Constant Fidèle Henry como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
O Guioncho, Lieiro, Cervo
O Guioncho é un lugar da parroquia de Lieiro no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Kotava
Kotava é unha lingua auxiliar internacional (IAL) proposta que se centra especialmente no principio de neutralidade cultural. O nome significa "a lingua dun e todos", e a comunidade kotava adoptou o slogan "un proxecto humanístico e universal, utópico e realista". A lingua é principalmente coñecida en países francófonos e a maioría dos materiais para aprendelo están en francés.
Gondrás, Lieiro, Cervo
Gondrás é un lugar da parroquia de Lieiro no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
B. Max Mehl
Benjamin Maximillian Mehl (coñecido habitualmente como B. Max Mehl), nado en Łódź, Polonia, o 5 de novembro de 1884 e finado en Fort Worth, Texas, o 28 de setembro de 1957, foi o comerciante de moedas estadounidense máis activo nese país durante gran parte da primeira metade do século XX.
Nas súas poxas vendéronse varias das moedas máis escasas e míticas da historia numismática estadounidense. Ao mesmo tempo, a Mehl atribúeselle o mérito de ter contribuído a que o coleccionismo numismático deixase de ser un pasatempo para ricos e se convertese nunha afección para todos os públicos.
Primeiros anos e formación
Benjamin Maximillian Mehl naceu o 5 de novembro de 1884 en Łódź, no que daquela era a Polonia do Congreso, dentro do Imperio Ruso. Os seus pais, Rachel Goldstick e Solomon Isaac Mehl, vivían no barrio xudeu da cidade, coñecido como Altstadt.
En 1885, a familia trasladouse a Vilkomu, na provincia de Kovno —actual Kaunas, Lituania—. Alí había unha comunidade xudía en expansión, e Benjamin recibiu a súa primeira educación na súa escola. Segundo un esbozo biográfico de 1906, coleccionaba moedas desde a súa infancia, e era incapaz de lembrar un momento no que se esquecese delas.
Na procura de maiores oportunidades, en abril de 1895 a familia emigrou aos Estados Unidos, cando el tiña dez anos. Inicialmente viviron en Nova York, e logo establecéronse durante un tempo en Denton, Texas, antes de se trasladar a Fort Worth, probablemente porque a súa nai tiña familia alí. Benjamin continuou a súa educación nas escolas públicas de Fort Worth. En 1895 construíuse unha sinagoga en Fort Worth, á que se uniu a familia, e arredor de 1897 Benjamin foi chamado á Torá como bar mitzvah. Ao mesmo tempo que acudía á escola, Benjamin e os seus tres irmáns máis vellos e unha irmá máis vella traballaban na tenda de roupa que Solomon Mehl abrira en Fort Worth. Deixou a escola aos 16 anos e empregouse a tempo completo como dependente na tenda familiar.
Desde os 10 anos, Benjamin coleccionaba bitolas de puros, logo selos e despois moedas. Os seus comezos como vendedor sitúanse en 1900, probablemente con moedas pouco habituais sacadas da caixa rexistradora coa aprobación do seu pai, como parte da súa paga. En xuño de 1903 solicitou ser membro da American Numismatic Society (ANA), utilizando xa o nome "B. Max Mehl" —non se coñece que utilizase nunca o seu nome de pía en letra impresa—. O secretario da ANA, George F. Heath, sinalou na revista da asociación, The Numismatist, que os trece solicitantes dese mes tiñan idades abranguidas entre os 18 anos —os que tiña Mehl— e os 65 anos. Ao enumerar os intereses como coleccionistas dos solicitantes, Heath afirmou que Mehl "colecciona unicamente ouro e papel moeda colonial e territorial dos EEUU". Cada solicitude estaba suxeita a que non se presentase ningunha obxección contra o posible membro, e Mehl foi aprobado, converténdose no membro número 522 da ANA o 1 de xullo de 1903.
Primeira etapa (1903-1920)
miniatura|313x313px|Primeiro [[Publicidade|anuncio de Mehl, aparecido non número de decembro de 1903 da revista The Numismatist. ]] A primeira publicación de Mehl en The Numismatist pareceu en agosto de 1903. No mesmo ano afiliouse tamén á British Numismatic Society.
O anuncio de febreiro de 1904 ofrecía á venda The Hub Coin Book por 24 centavos de dólar, un libro con moita difusión no ámbito numismático, publicado por Alexander & Co., de Boston, do que os comerciantes de moedas podían encargar copias co seu nome e enderezo impresos para posteriormente distribuílas a un prezo moi popular. Iso é o que fixo Mehl, e enviou copias con publicidade propia, co ánimo de facer promoción do seu negocio. En 1906 publicou a primeira edición de ''The Star Coin Book. An Encyclopedia of Rare American and Foreign Coins, que se vendía por 10 centavos e copiaba en gran medida o The Hub Coin Book''. O secretario da ANA, George Heath, describiu The Star Coin Book como un "folleto ben ilustrado de sesenta e catro páxinas no que se dan os prezos que el paga polas moedas, en particular polas series estadounidenses, e outra moita información valiosa". A partir de 1908, Mehl publicou a Star Rare Coin Encyclopedia, máis completa, que en 1924 tiña unha tiraxe de 70.000 exemplares ao ano, vendidos inicialmente ao prezo dun dólar, co mesmo propósito principal de anunciar as moedas que a Mehl lle interesaba comprar. miniatura|261x261px|Anuncio de Mehl en Collier's, 1908. Mehl non se limitou a publicar anuncios na prensa numismática. A partir de 1904, publicou tamén anuncios clasificados no Fort Worth Telegram e en 1906 converteuse no primeiro comerciante de moedas en anunciarse na prensa nacional non numismática, con cinco liñas na revista Collier's, cun custo de 12,50 dólares. Esta estratexia publicitaria tivo éxito e axudou a transformar o coleccionismo de moedas, que antes era unha afección exclusiva dos ricos e dos estudantes de arte e de arqueoloxía, nun entretemento para un público máis amplo.
En 1906, Mehl acudiu por primeira vez ao Leste. Visitou Nova York e alí o negocio de moedas de Lyman H. Low, onde participou moi activamente na súa primeira poxa de moedas. O numismático Farran Zerbe fixo comentarios acerca da xuventude de Mehl, que naquel momento tiña só 22 anos. Posteriormente viaxou tamén a Boston e a Filadelfia. En xullo dese mesmo ano, escribiu aos seus clientes para os informar de que pasaba a dedicarse exclusivamente ao comercio numismático, algo que probablemente sorprendese a moitos deles, que supuñan que xa o era desde había tempo. Segundo Bowers, "en 1910, a súa publicidade anovadora e a súa colorida personalidade proxectárono á primeira liña dos comerciantes". miniatura|319x319px|Mehl en [[1906. ]] En 1907, Mehl abriu a súa propia oficina en Main Street, en Fort Worth. En xaneiro de 1908, comezou a publicar Mehl's Numismatic Monthly, con colaboradores invitados, entre os que se achaban algúns dos principais numismáticos do momento. Publicada ata 1919, cunha paréntese en 1911-1912, segundo Bowers "fíxolle a competencia a The Numismatist e, en moitos aspectos, a súa edición era máis interesante". Cando Heath, que tamén era o editor de The Numismatist, morreu inesperadamente en 1908, Mehl ofreceu a súa Numismatic Monthly como revista substituta da American Numismatic Association, pero Zerbe fíxose cargo de The Numismatist e esta revista continuou.
En 1912, Mehl trasladouse a Nova York para se asociar co seu colega Wayte Raymond. Mehl estaba preocupado polo seu relativo illamento en Texas do resto do mundo numismático. No entanto, despois de só unhas semanas, regresou a Fort Worth e explicou en The Numismatist que unha grave doenza na súa familia fixera necesario o seu regreso e que asuntos persoais o obrigaran a ficar alí.
En 1916 contratou o arquitecto local Wiley G. Clarkson para deseñar un edificio de oficinas de tres plantas e case 1.500 metros cadrados, de ladrillo e ornamentado con baixorrelevos de moedas antigas en pedra. Situado na avenida W. Magnolia, o edificio foi o lugar de traballo de Mehl e dos seus 40 empregados —un grande aumento con respecto aos 10 de 1912—, que se ocupaban da correspondencia e dos pedidos dunha lista de subscrición de 70.000 clientes. Nos anos seguintes, entre eles estarían Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill e o rei Faruk de Exipto.
Mehl converteuse nun dos maiores comerciantes das primeiras moedas conmemorativas emitidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, entre elas o medio dólar colombino, e foi o único que fixo delas unha parte importante do seu negocio na etapa de 1916 a 1920. Cando os promotores do dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley (1916-1917), non conseguiron vender moitas moedas ao público ao prezo orixinal de emisión de 3 dólares, Mehl adquiriu uns 10.000 exemplares —a metade da tiraxe existente— a pouco máis do seu valor nominal, para logo llas vender aos seus clientes a un prezo inferior ao oficial da emisión, ata ben entrada a década de 1920. Do mesmo xeito, Mehl comproulle a Zerbe —o promotor da moeda— milleiros de exemplares do dólar de ouro da Exposición da Compra de Luisiana, e logo vendeullos aos seus clientes. A finais de 1919, Mehl declarou que tiña un orzamento para publicidade de 5.000 dólares ao ano, e continuou anunciándose en publicacións non numismáticas, gastando ata 200 dólares da época nunha soa inserción dun anuncio en The American Boy.
Segunda etapa
En 1921, Mehl vendeu o seu primeiro espécime do dólar de 1804, unha das grandes rarezas da numismática estadounidense. Deu boa conta da venda na súa publicidade, sinalando que pagara máis de 2.000 dólares por un antigo dólar de prata e preguntándose que rarezas podería ter o lector por descubrir na súa posesión. O Departamento Postal dos Estados Unidos considerouno enganoso. A partir de entón, Mehl cambiou de campaña, ofrecendo comprar calquera dólar Barber de 1894-S —tamén extremadamente escaso— que o lector puidese ter, nunha época en que os dólares Barber de data común eran unha moeda moi cotiá. Durante a súa carreira, Mehl vendeu seis exemplares do dólar de 1804, dous deles en dúas ocasións. Así mesmo, xactouse de ter gastado en balde un millón de dólares en publicidade para mercar unha moeda cinco centavos Cabeza da Liberdade de 1913, sabedor de que ningunha destas moedas extremadamente raras se achaba en circulación. Aínda que comprou moitas outras moedas, o seu obxectivo principal era promover a venda do seu catálogo, e comentábase que a súa campaña chegara a provocar atrasos no tránsito nalgunhas cidades, xa que os condutores de tranvías paraban a revisar o seu cambio. Tamén se publicitou a compra dun raro centavo por 200 dólares.
De 1924 a 1926, Mehl formou parte da xunta directiva da ANA. miniatura|260x260px|Mehl en [[1931. ]] A principios da década de 1930, en medio da Gran Depresión, prosperaron as afeccións e, entre elas, o coleccionismo de moedas. Mehl ampliou enormemente a súa campaña de venda de libros de moedas ao público estadounidense, que se amosou receptivo, xa que lle gustaba a idea de achar unha moeda rara naqueles tempos difíciles que puidese resolver as propias preocupacións económicas. Mehl encargou anuncios a toda páxina nos xornais dominicais e tiña o seu propio programa de radio de ámbito nacional, e declarou en 1933 que gastara máis de 50.000 dólares para se anunciar en máis de 50 emisoras de radio. Un anuncio de 1931 en The American Weekly, o suplemento dominical dun xornal, custoulle 18.500 dólares, en tanto que un anuncio de 2.000 dólares en The Saturday Evening Post conseguiu 9.800 pedidos de libros durante a primeira semana. Mehl, que se dirixía tanto a coleccionistas principiantes como aos avanzados, traballou durante anos para conseguir que o famoso numismático E. H. R. Green, que realizaba grandes compras de moedas, fose o seu cliente; finalmente conseguiuno, e vendeulle moedas por un valor estimado de 500.000 dólares. O seu correo alcanzou un máximo de 1,25 millóns de cartas entrantes en 1935. Mehl proclamou, en 1938, que tiña 250.000 dólares de capital, 500.000 dólares de recursos e "o maior establecemento numismático dos Estados Unidos". En 1939, empregaba 50 persoas e presumía de ter máis xente en nómina que todos os demais comerciantes de moedas dos Estados Unidos xuntos.
Durante o auxe das moedas conmemorativas na década de 1930, Mehl continuou coa súa promoción, e sinalou que subiran de valor durante os anos da Depresión, mesmo cando as accións se fundiran. Cando os representantes da Comisión do Centenario de Arcansas acudiron a el a finais de 1935 despois de ter esgotado a edición anual do medio dólar do Centenario de Arkansas, Mehl aconselloulles que conseguisen que a Casa da Moeda aceptase acuñar variantes de edición limitada da moeda que puidesen revenderse ao público a prezos elevados. A Casa da Moeda negouse, mais accedeu a cuñar máis moedas do orixinal, das que poucas se puxeron ao dispor do público, pero que Mehl vendeu cunha prima superior ao prezo de emisión. En xaneiro de 1936, cando os prezos das moedas conmemorativas seguían a subir —a burbulla estoupou a finais de ano—, Mehl publicou un anuncio no que instaba os coleccionistas a "comprar agora: moedas de 10 e 20 dólares por unha fracción do seu valor futuro". En 1937, Mehl publicou un folleto sobre moedas conmemorativas.
Derradeiros anos
Entre as vendas posteriores a 1940 estaban as das coleccións de William Forrester Dunham (1941) e de Fred E. Olsen (1944) —esta última contiña o primeiro exemplar de moeda de 5 centavos Cabeza da Liberdade de 1913 que Mehl tivera nas súas mans, malia os seus anuncios—, así como os duplicados da colección do rei Faruk (1947). A colección Dunham incluía un dólar de 1804 e outra gran rareza, unha moeda de 5 dólares de ouro de 1822, e Mehl vendeu outro dólar de 1804 na venda de William Cutler Atwater de 1946, por un prezo récord de 10.500 dólares. Mehl bautizou a venda das moedas do rei Faruk como a "venda real", aínda que só arredor do seis por cento dos lotes da venda foran propiedade de Faruk. Ao non obter permiso para ilustrar a portada do catálogo da poxa cun retrato de Faruk, Mehl utilizou no seu lugar unha moeda exipcia na que aparecía Faruk, e cuxa exhibición non requiría permiso. Mehl tamén se encargou da poxa da colección de moedas do compositor Jerome Kern (1950). Na necrolóxica de Mehl publicada en 1957 nas páxinas de The Numismatist, o comerciante de moedas Abe Kosoff escribiu: "Max era un mestre da delicadeza da catalogación".
Durante a segunda guerra mundial, Mehl foi presidente da Xunta de Recrutamento número 2 de Fort Worth. Outras das súas actividades civís foron a presidencia do Rotary Club e do Exchange Club. Foi potentado do Moslah Shrine Temple e formou parte do consello da Cámara de Comercio de Fort Worth. Tamén pertenceu ao Fort Worth Club, ao Colonial Country Club e ao templo Beth-El. En 1956 recibiu un premio humanitario da Conferencia Nacional de Cristiáns e Xudeus, na sección de Fort Worth.
Na década de 1950, as actividades numismáticas de Mehl foron diminuíndo. Despois da colección Kern de 1950, só realizou tres poxas máis, a derradeira o 25 de outubro de 1955. B. Max Mehl faleceu o 28 de setembro de 1957, logo de sufrir unha grave afección cardíaca durante algún tempo, e foi soterrado dous días despois, con Abe Kosoff como un dos portadores do seu cadaleito, no cemiterio Greenwood de Fort Worth.
Vida persoal
O 18 de agosto de 1907, Mehl e Ethel Rosen casaron no salón do tío de Ethel, Sam Rosen, promotor inmobiliario de Northside Fort Worth. A familia de Ethel Mehl tamén tiña raíces lituanas. Tiveron dúas fillas: Lorraine e Danna.
Relevancia da súa figura
Logo do pasamento de Mehl, a súa secretaria executiva durante máis de 40 anos, Mary Ellen Ferguson, mantivo a empresa ata a súa propia morte en 1961. A partir de entón, Kosoff, que xestionaba o patrimonio numismático de Mehl, puxo á venda o nome comercial por 25.000 dólares. O comprador da marca foi Kenneth Nichols, de Costa Mesa, California, quen logo fundou a B. Max Mehl Co. e máis tarde vendeulla a George Nichols, de Beverly Hills. Nichols seguiu publicando anuncios en The Numismatist ata xullo de 1966, data a partir da cal a marca deixou de estar activa. miniatura|250x250px|Mehl puxo [[Publicidade|anuncios para comprar a rara moeda de 5 centavos Cabeza da Liberdade de 1913 (na imaxe, exemplar da Colección Numismática Nacional dos EEUU). ]] Bowers describiu a Mehl como "o comerciante de moedas raras máis famoso dos Estados Unidos da primeira metade do século XX [...] Foi promotor das moedas e é probable que fixese máis polo avance da afección que calquera outra persoa da súa época. Segundo o numismático Pete Smith, "lémbrase a Mehl como un dos grandes comerciantes e promotores da afección". Daniel C. Parker referiuse a el como "o pai da numismática moderna [...] popularizou a nosa afección máis que ninguén antes e despois. Sacouna do dominio do home podente e converteuna nunha afección para todas as idades e estratos económicos".
Moitos dos seus contemporáneos alcumaron a Mehl "o P. T. Barnum da numismática". Tom LaMarre escribiu: "Mehl vendía máis que moedas, vendía unha imaxe. Os anuncios amosaban o edificio de Mehl, a Mehl de pé diante da súa luxosa casa ou outras escenas que pretendían presentar o comerciante como un magnate da numismática". Charles D. Horning escribiu en 1995: "realmente, Mehl era autopromocionador fenomenal". Parker afirmou: "Mehl tiña un fantástico coñecemento da natureza humana. Se aparecese 40 ou 50 anos máis tarde, faría unha fortuna na avenida Madison". Jay Guren, nun artigo de 1979 en Coin World, coincidía: "Mehl era un numismático e moito máis; era un superpromotor e comprendía á perfección a psicoloxía humana". Pola súa banda, Kosoff lembraba: "todo o que facía, facíao con estilo e un toque de clase. Sempre era o máis grande e o mellor, ou algún outro superlativo".
A figura de Mehl foi incluída no Salón da Fama Numismática da ANA en 1974 e, en 2010, formou parte do grupo inaugural de seis membros do Salón da Fama dos Numismáticos CoinFacts, creado polo Professional Coin Grading Service.
Pedrosa, Lieiro, Cervo
Pedrosa é un lugar da parroquia de Lieiro no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
A Amoeira, Rúa, Cervo
A Amoeira é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
O Abrigo, Rúa, Cervo
O Abrigo é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Beauveria bassiana
Beauveria bassiana é un fungo que crece de forma natural en solos de case todo o mundo e actúa como parasito de varias especies de artrópodos, causando a enfermidade da muscardina branca; pertence ao grupo dos fungos entomopatóxenos. Utilízase como insecticida biolóxico para controlar diversas pragas, como as de térmites, trips, aleiródidos, áfidos e varios escaravellos. O seu uso no control da chinche das camas e dos mosquito transmisores da malaria está a investigarse.
Descubrimento e nome
A especie noméase en honra do entomólogo italiano Agostino Bassi, que a descubriu en 1835 como causa da enfermidade muscardina que os portadores transmitían polo aire, e posteriormente ese mesmo ano foi nomeada Botrytis bassiana por Giuseppe Gabriel Balsamo-Crivelli. En 1911 Jean Beauverie fixo un novo estudo e ao ano seguinte Jean Paul Vuillemin converteuna na especie tipo do seu novo xénero Beauveria. Era coñecida anteriormente como Tritirachium shiotae. O nome B. bassiana foi utilizado durante moito tempo para describir un complexo de especies de illamentos morfoloxicamente similares e estreitamente relacionados. Rehner e Buckley demostraron que B. bassiana consta de liñaxes moi distintas que deberían recoñecerse como especies filoxeneticamente distintas e o xénero Beauveria foi redescrito propoñendo como tipo B. bassiana en 2011. É importante caracterizar os illamentos usados para desenvolver insecticidas biolóxicos.
Relación con Cordyceps e outros fungos
Beauveria bassiana é o anamorfo (forma con reprodución asexual) de Cordyceps bassiana. Este último é o teleomorfo (forma con reprodución sexual), que só se recolleu no leste de Asia.
Enfermidade da muscardina branca
A enfermidade que sofren os insectos causada polo fungo é unha muscardina que se denominou enfermidade da muscardina branca. Cando as esporas microscópicas do fungo entran en contacto co corpo dun insecto hóspede, xerminan, penetran a cutícula, e crecen dentro do animal, matándoo en poucos días. Despois, do cadáver emerxe un mofo branco e produce novas esporas. Un illamento típico de B. bassiana pode atacar unha ampla variedade de insectos; os illamentos poden diferir no seu rango de hóspedes. Os factores responsables da susceptibilidade ao hóspede non se coñecen.
miniatura|Exemplar de araña [[Nephila morto pola enfermidade da muscardina branca en St. Tammany Parish, Louisiana, co mofo branco saíndo do cadáver polos poros e articulacións.]]
A Beauveria bassiana que parasita o escaravello da pataca é, á súa vez, o hóspede do fungo microparasito Syspastospora parasitica. Este organismo tamén ataca especies patóxenas da familia fúnxica Clavicipitaceae relacionadas con insectos.
Morfoloxía do fungo
En cultivo B. bassiana crece como un mofo branco. Nos medios de cultivo máis comúns produce moitos conidios pulverulentos secos en distintivas bólas brancas de esporas. Cada bóla de esporas está composta por un agrupamento de células conidióxenas. As células conidióxenas de B. bassiana son curtas e ovoides e rematan nunha extensión apical estreita chamada raque (rachis). O raque alóngase unha vez que se produce un conidio, o que tren como resultado unha longa extensión en zigzag. Os conidios son unicelulares, haploides e hidrófobos.
Uso no control biolóxico de insectos
Beauveria bassiana pode utilizarse como insecticida biolóxico para controlar varias pragas como as de térmites, aleiródidos e moitos outros insectos. O seu uso no control dos mosquitos transmisores da malaria está en investigación. Como insecticida aplícase un spray con esporas sobre os cultivos afectados en forma de suspensión emulsionada ou de po humedecible ou aplícase a redes para mosquitos como axente controlador dos mosquitos.
A especie Beauveria bassiana parasita un amplo rango de hóspedes artrópodos. Porén, as diferentes cepas varían o seu rango de hóspedes, algunhas teñen rangos estreitos, mentres que a cepa Bba 5653 é moi virulenta para as larvas da avelaíña Plutella xylostella e só mata poucos tipos máis de eirugas. Algunhas cepas teñen rangos de hóspedes máis amplos, polo que poden considerarse insecticidas biolóxicos non selectivos. Estes non deberían aplicarse a flores visitadas por insectos polinizadores.
Dianas coñecidas son:
Este fungo raramente infecta a humanos ou outros animais, así que considérase xeralmente un insecticida seguro. Porén, informouse de polo menos un caso de infección humana por B. bassiana nunha persoa imnunosuprimida. Ademais, as esporas poden exacerbar as dificultades respiratorias. Wagner e Lewis informaron da capacidade de B. bassiana de crecer como endófito no millo.
Soiuz TMA-04M
Soiuz TMA-04M foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 15 de maio de 2012 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-04M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Joseph Acaba, Gennadi Padalka e Sergei Revin a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante cerca de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Poisk (MRM2, Mini Research Module 2) e regresou o 17 de setembro de 2012 ás 2:23 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-04M estaba formada por Oleg Novitskii, Ievgeni Tarelkin e Kevin Ford.
Beauveria bassiana
Uso no control biolóxico de insectos
Investigacións preliminares mostraron que o fungo é 100% efectivo para eliminar as chinches das camas (Cimex lectularius) expostas a tecido de algodón salferido con esporas do fungo. Tamén é efectivo contra colonias de chinches das camas comúns debido a que os B. bassiana portados polas chinches infectadas lévanos aos seus escondedoiros onde están os outros individuos. A cepa testada causou unha rápida mortalidade (de 3 a 5 días) despois dunha exposición a curto prazo. Nun estudo de seguimento de 2017, as chinches resistentes a piretroides tiñan unha mortalidade de >94% despois do tratamento cunha preparación comercial de B. bassiana.
Un experimento microevolutivo de 2013 mostrou que a avelaíña Galleria mellonella podía de adaptar os seus mecanismos de defensa durante 25 xeracións mentres estaba baixo presión selectiva constante polo fungo B. bassiana. A avelaíña desenvolveu resistencia, pero aparentemente a un certo custo.
Fuga da contención
En marzo de 2013, encontráronse exemplares de Beauveria bassiana modificados xeneticamente en varios laboratorios de investigación e invernadoiros fóra da área de contención que lle fóra asignada na Universidade Lincoln de Christchurch, Nova Zelandia. O goberno neozelandés investigou as causas desta fuga.
Lieiro, Lieiro, Cervo
Lieiro é un lugar da parroquia de Lieiro no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Soiuz TMA-02M
Soiuz TMA-02 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 7 de xuño de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-02M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Michael Fossum (da NASA), Satoshi Furukawa (da JAXA) e Sergei Volkov, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento. A nave acoplouse no módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1) e durante a misión a tripulación preparou a estación para a chegada das misións Soiuz TMA-22 e STS-135. Durante a estancia da Soiuz TMA-02M recibiuse a visita dos cargueiros Progress M-11M, Progress M-12M e Progress M-13M. A nave regresou o 22 de novembro de 2011 ás 2:26 GMT.
A tripulación de respaldo da Soiuz TMA-02M estaba formada por Oleg Kononenko, André Kuipers e Donald Pettit.
Rexión de Ústí nad Labem
miniatura A Rexión de Ústí nad Labem (Ústecký kraj; Aussiger Region, //) é unha unidade administrativa (kraj) da República Checa. Sitúase no noroeste da rexión histórica de Bohemia. A súa capital é Ústí nad Labem. No ano 2020 contaba cunha poboación de 820.965 habitantes.
Aquela Banda, Rúa, Cervo
Aquela Banda é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Soiuz TMA-03M
Soiuz TMA-03 foi unha misión espacial tripulada lanzada cara a Estación Espacial Internacional o 21 de decembro de 2011 mediante un foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TMA-03M, unha Soiuz modelo TMA-M cos cosmonautas Oleg Kononenko, André Kuipers e Donald Pettit a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional e facer experimentos e mantemento durante cerca de seis meses. A nave acoplouse ao módulo de investigación Rassvet (MRM1, Mini Research Module 1). Regresou o 1 de xullo de 2012 ás 8:14 GMT.
November (filme de 2017)
November é un filme estoniano de 2017 escrito e dirixido por Rainer Sarnet. É unha coprodución entre Estonia, os Países Baixos e Polonia. Está baseado na novela de Andrus Kivirähk Rehepapp ehk November, publicada en 2000. Foi escollido como candidato de Estonia para o Óscar ó mellorfilme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Lingua awadhi
O awadhi ( अवधी ; 𑂃𑂫𑂡𑂲) é unha lingua hindi oriental da póla Indoaria falada no norte da India. É falada principalmente na rexión de Awadh, no actual Uttar Pradesh, India. O nome Awadh está conectado con Ayodhya, a antiga cidade que é considerada como o fogar natal de Śrī Rāma. Foi, xunto coa lingua braj bhasha, usada amplamente como lingua literaria antes de seren desprazadas polo hindustano no século XIX.
Arbol, Rúa, Cervo
Arbol é un lugar da parroquia de Rúa no concello lucense de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Erik Lamela
Erik Manuel Lamela Cordero, nado en Carapachay, Buenos Aires, o 4 de marzo de 1992, é un futbolista arxentino, de ascendencia galega. Xoga como centrocampista ofensivo ou extremo e dende 2021 milita no Sevilla, da Primeira División.
Con só 12 anos, as súas actuacións na canteira do River Plate atraeron a atención da prensa mundial e dos grandes clubs europeos, que tentaron a súa fichaxe. Con todo, continuou no club bonaerense ata debutar co primeiro equipo, e despois de dous anos na Primeira División da Arxentina, foi traspasado á Roma, da Serie A, na que xogou outras dúas tempadas. En 2013 fichou polo Tottenham, no que militou durante oito anos, ata 2021. Disputou co club de Londres 257 partidos oficiais, marcando 37 goles e repartindo 47 asistencias, e acadou a final da Liga de Campións na tempada 2018/19.
Internacional coa selección arxentina dende 2011, disputou 25 partidos coa selección celeste, coa que participou en dúas edicións da Copa América, en 2015 e 2016, rematando en ambas subcampión.
Orixes
Naceu o 4 de marzo de 1992 en Carapachay, no municipio de Vicente López, ao norte da cidade de Buenos Aires. Seu pai, José Lamela, é fillo de dous emigrantes galegos, de Castromaior (Abadín) e Vilalba, que se instalaron na Arxentina en 1955. Súa nai, Miriam Cordero, é tamén descendente de galegos, sendo os avós desta naturais da Coruña e de Ourense.
Comezos
Ingresou na canteira de River Plate con sete anos e comezou axiña a destacar. Con 12 anos visitou por primeira vez Galicia, para disputar con River Plate o prestixioso torneo Arousa Fútbol 7. Proclamouse campión do mesmo, despois de marcar 13 goles, dous deles na final contra o Valencia, e foi elixido mellor xogador do torneo. As súas actuacións en Vilagarcía, así como os 120 goles que marcara con River na tempada anterior, espertaron o interese dos clubs de fútbol europeos e convertérono nunha figura dos medios que ocupaba titulares de medios internacionais. O Barcelona ofreceulle a Lamela e á súa familia 120.000 euros ao ano, así como unha casa e un emprego para os seus pais, para que se mudaran á cidade de Barcelona, pero a familia continuou na capital arxentina, onde Erik xogou cinco anos máis na canteira de River.
River Plate
O 14 de xuño de 2009 debutou co primeiro equipo de River Plate, nun partido contra Tigre correspondente ao Torneo Clausura de 2009. Entrou no campo no minuto 80, substituíndo a Robert Flores. Marcou o seu primeiro gol o 5 de decembro de 2010 nun partido do Torneo Apertura contra Colón.
Foi un habitual no centro do campo de River durante a tempada 2010/11, xogando 34 partidos e marcando catro goles, pero o equipo acabou descendendo á Primeira B.
Roma
miniatura| Lamela (dereita) coa camiseta da [[A.S. Roma|Roma nun partido contra o Chelsea en 2013]] O 6 de agosto de 2011 desembarcou no fútbol europeo ao ser traspasado á Roma da Serie A, por 12 millóns de euros máis 2 adicionais por obxectivos. Realizou a súa estrea na Serie A o 23 de outubro de 2011, nun partido ante o Palermo no que ademais marcou o seu primeiro gol en Italia. Rematou a súa primeira tempada no Stadio Olimpico con seis goles en 31 partidos entre liga e Copa de Italia.
Os seus números melloraron na tempada 2012/13, na que a pesar de perder un mes de competición por unha lesión nun nocello, acadou os 15 goles, sendo o quinto máximo goleador da liga e o segundo da Roma, cun gol menos que Pablo Osvaldo. Entre os seus tantos destacaron un no derbi contra a Lazio e dous nunha vitoria por 4-2 sobre o Milan. O equipo acabou sexto, fóra de novo das competicións europeas, e pechou a tempada perdendo a final da Copa de Italia ante o seu máximo rival, a Lazio.
Tottenham Hotspur
En agosto de 2013, converteuse na fichaxe máis cara da historia do Tottenham Hotspur, que pagou por el un prezo duns 30 millóns de euros. Debutou na Premier League o 1 de setembro, nun derbi contra o Arsenal no Emirates Stadium no que substituíu no minuto 75 a Andros Townsend. O 7 de novembro marcou o seu primeiro gol co club de Londres na vitoria por 2-1 sobre o Sheriff Tiraspol na Europa League. Disputou só 17 encontros entre tódalas competicións durante a súa primeira tempada en Inglaterra, que rematou cunha lesión nas costas en abril de 2014.
Na tempada 2014/15, trala chegada ao banco do seu compatriota Mauricio Pochettino, fíxose coa titularidade no equipo londiniense. Xogou un total de 46 encontros, e aínda que marcou só 5 goles, foi o líder do equipo en asistencias, con 10. Un dos seus goles foi unha "rabona" dende fóra da área fronte ao Asteras Tripoli na Europa League, que foi elixido mellor gol da competición.
Continuou sendo unha peza clave no Tottenham de Pochettino na tempada 2015/16, contribuíndo ao terceiro posto acadado polo equipo na Premier League, competición na que fixo cinco goles. Con todo, as súas mellores cifras goleadores conseguiunas na Europa League, na que marcou seis tantos, incluído un triplete sobre o Monaco.