cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente de Eslovaquia
Función e poderes
O presidente ten poder discrecional (pode rexeitar o nomeamento) sobre os nomeamentos dalgúns funcionarios. Por exemplo, houbo casos en que o presidente se negou a nomear vicegobernadores do Banco Nacional de Eslovaquia recomendados polo goberno. Estas accións do presidente foron confirmadas polo Tribunal Constitucional.
En moitos casos, o nomeamento de funcionarios estatais está regulado por outras leis. Por exemplo, o poder do presidente para nomear xuíces constitucionais está limitado á selección de candidatos votados polo Consello Nacional, dos cales o presidente ten que designar a metade. A designación ou a revogación dos xuíces está determinada por decisións do Consello Xudicial, que remite as súas propostas ao presidente.
Fosfatase alcalina
En bacterias
En bacterias gramnegativas, a fosfatase alcalina está localizada no espazo periplásmico, entre a membrana plasmática e a membrana externa da parede celular. Como este espazo está moito máis suxeito ás variacións ambientais que o interior da célula, a fosfatase alcalina bacteriana é comparativamente resistente á inactivación, desnaturalización, e degradación, e tamén ten unha maior taxa de actividade. Aínda que a función deste encima nas bacterias non está de todo aclarada, a hipótese de que simplemente a bacteria o usa para xerar grupos fosfatos libres para despois captalos e utilizalos está apoiada polo feito de que a bacteria produce xeralmente a fosfatase alcalina só durante a escaseza de fosfato e non cando hai abundancia del. Porén, hai outras posibilidades. Por exemplo, a presenza de grupos fosfato normalmente impide que as moléculas orgánicas pasen a través da membrana; por tanto, desfosforilalas pode ser importante para que a bacteria poida absorber esas moléculas do seu medio. Algunhas complexidades observadas na regulación bacteriana e no metabolismo suxiren que este encima pode ter outros propósitos máis sutís. Porén, no laboratorio as Escherichia coli mutantes que carecen de fosfatase alcalina sobreviven bastante ben, e tamén os mutantes que son incapaces de cortar a produción de fosfatase alcalina.
Usos en investigación
Un uso típico da fosfatase alcalina no laboratorio é a eliminación de monoésteres para impedir que se autoenlacen.
As fosfatases alcalinas principais usadas en investigación son:
A fosfatase alcalina converteuse nunha útil ferramenta nos laboratorios de bioloxía molecular, debido a que o ADN normalmente posúe grupos fosfato no extremo 5', que moitas veces interesa quitar. Eliminando ditos fosfatos impídese que o ADN se ligue ao unirse o extremo 5' co 3', o que mantén as moléculas de ADN en estado linear ata o seguinte paso do proceso para o cal se vai usar; ademais, a eliminación destes grupos fosfato permite marcalo radioactivamente (substituíndo o fosfato normal por fosfato radioactivo) para medir a presenza do ADN marcado nos seguintes pasos do experimento. Para este propósito a máis útil é a fosfatase alcalina de camarón, xa que é a máis fácil de inactivar unha vez que cumpriu a súa tarefa.
Outro uso importante da fosfatase alcalina é como etiqueta nos inmunoensaios encimáticos.
As células nai pluripotentes indiferenciadas teñen niveis elevados de fosfatase alcalina na súa membrana plasmática, polo que se usa unha tinguidura de fosfatase alcalina para detectar estas células e para probar a pluripotencia (por exemplo, en células nai embrionarias ou en células de carcinoma embrional).
Industria láctea
A fosfatase alcalina utilízase habitualmente na industria láctea como un indicador de que a pasteurización foi correcta. Isto débese a que a bacteia que é máis resistente á calor que se encontra no leite, que é Mycobacterium paratuberculosis, se destrúe a temperaturas menores que as necesarias para desnaturalizar a fosfatase alcalina (ALP). Xa que logo, a presenza de fosfatase alcalina é ideal para indicar unha pasteurización correcta.
A verificación da pasteurización realízsase normalmente medindo a fluorescencia dunha solución que emite fluorescencia cando se expón a fosfatase alcalina activa. Os ensaios fluorimétricos son necesarios nalgúns países para probar que a fosfatase alcalina foi desnaturalizada, xa que as probas de p-nitrofenilfosfato non se consideran neles suficientemente adecuadas para asegurar os estándares sanitarios.
Alternativamente pode utilizarse o cambio de cor do substrato para-nitrofenilfosfato nunha solución tamponada (Test de Aschaffenburg Mullen). O leite cru produce tipicamente unha coloración amarela nun par de minutos, mentres que o leite debidamente pasteurizado non debería cambiar de cor. Non obstante, hai algunhas excepcións, como no caso de fosfatases alcalinas estables á calor producidas por algunhas bacterias, pero estas especies de bacterias non deberían estar presentes no leite en condicións normais.
Inhibidores
Todos os isoencimas da fosfatase alcalina de mamíferos agás o placentario (PALP e SEAP) son inhibidos pola homoarxinina, e, de xeito similar, todos, agás o intestinal e o placentario son bloqueados polo levamisole. Quentar durante ~2 horas a 65 °C inactiva a maioría dos isoencimas excepto as isoforma`s placentarias (PALP e SEAP). O fosfato é outro inhibidor, que inhibe competitivamente a fosfatase alcalina.
Fisioloxía
En humanos, a fosfatase alcalina está presente en todos os tecidos do corpo, mais está especialmente concentrada no fígado, condutos biliares, ril, óso, mucosa intestinal e a placenta. Os humanos e a maioría doutros animais conteñen os seguintes isoencimas de fosfatase alcalina:
Uso en diagnósticos
Os niveis normais de fosfatase alcalina en adultos son aproximadamente de 20 a 140 IU/L, aínda que os niveis son significativamente maiores en nenos e mulleres preñadas. As análises sanguíneas deben sempre interpretarse usando o rango de referencia do laboratorio que realizou a proba. Poden darse niveis altos de fosfatase alcalina se hai obstrución dos condutos biliares. Ademais, increméntase a fosfatase alcalina se hai unha activa formación de óso, xa que a fosfatase alcalina é un subproduto da actividade dos osteoblastos (como no caso da enfermidade ósea de Paget ou osteíte deformante). Os niveis son tamén elevados en persoas con enfermidade celíaca sen tratar. A diminución dos niveis de fosfatase alcalina son menos comúns que a elevación. A fonte destes niveis elevados pode deducirse ao obter os niveis séricos de gamma glutamiltransferase (GGT). Un incremento concomitante de fosfatase alcalina con GGT pode ser un signo de enfermidade hepatobiliar.
Niveis elevados
Se non está claro por que os niveis de fosfatase alcalina están elevados, os estudos dos isoencimas utilizando electroforese poden confirmar a fonte desa fosfatase alcalina. A estabilidade á calor tamén distingue os isoencimas óseo e hepático (o óseo desnaturalízase e o hepático resiste). A fosfatase alcalina placentaria está elevada nos seminomas e nas formas activas de raquitismo, e nas seguintes doenzas e condicións:
Niveis diminuídos
As seguintes condicións ou doenzas poden orixinar niveis reducidos de fosfatase alcalina:
Ademais, os seguintes fármacos reducen os niveis de fosfatase alcalina:
Fosfatase alcalina de leucocitos
A fosfatase alcalina de leucocitos (LAP) encóntrase nos glóbulos vermellos. Nestas células os niveis de LAP poden servir de axuda para diagnosticar certas condicións.
Vasco Graça Moura
Vasco Navarro da Graça Moura, nado no Porto o 3 de xaneiro de 1942 e finado en Lisboa o 27 de abril de 2014, foi un escritor, tradutor e político portugués.
Traxectoria
Vasco Graça Moura naceu o 3 de xaneiro de 1942, na freguesía de Foz do Douro, no Porto. Era fillo de Francisco José da Graça Moura e de María Teresa Amado da Cunha Seixas Navarro de Castro, da burguesía do Norte de Portugal.
Licenciado en Dereito pola Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa, onde colaborou na publicación académica Quadrante (1958-1962) publicada pola Asociación Académica da Facultade de Dereito de Lisboa.
Pasou 39 meses na tropa, nunha tempo en que xa estaba casado e era pai de dous fillos. Foi avogado entre 1966 e 1983.
Tras o 25 de Abril de 1974, adheriuse ao Partido Social Demócrata, sendo chamado a exercer os cargos de Secretario de Estado da Seguridade social (IV Goberno Provisional, do independente pro-Comunista Vasco Gonçalves, porén con participación de elementos ligados ao Grupo dos Nove e dos Retornados (VI Goberno Provisional, José Piñeiro de Azevedo).
Foi director da RTP2 (1978), administrador da Prensa Nacional - Casa da Moeda (1979-1989), presidente da Comissão Executiva das Comemorações do Centenário de Fernando Persoa (1988) e da Comissão Nacional para as Comemorações doss Descobrimentos Portugueses (1988-1995), director da revista Océanos (1988-1995), director da Fundação Casa de Mateus comisario-xeral de Portugal para a Exposición Universal de Sevilla (1988-1992) e director do Serviço de Bibliotecas e Apoio à Leiturada Fundación Calouste Gulbenkian (1996-1999).
Graça Moura foi unha das voces máis críticas do Acordo Ortográfico de 1990, considerando que o mesmo só "serve intereses xeopolíticos e empresariais brasileiros, en detrimento de intereses inalienábeis dos demais falantes de portugués no mundo".
De novo polo PSD foi durante dez anos consecutivos deputado ao Parlamento Europeo, integrando o Grupo do Partido Popular Europeo, desde 1999 até 2009.
En xaneiro de 2012, o Secretario de Estado da Cultura do goberno de Passos Coello, Francisco José Viegas, nomeouno para a presidencia da Fundación Centro Cultural de Belén, substituíndo así António Mega Ferreira, manténdose no cargo mesmo cando procuraba curarse do cancro que lle provocou a morte, o 27 de abril de 2014. O mesmo día, Pedro Passos Coello, ex-primeiro ministro de Portugal, destacou o percorrido político de Graça Moura e a súa actividade como "divulgador das letras portuguesas", afirmando que o escritor deixou un "vasto legado literario, marcado pola inspiración e pola dedicación á lingua portuguesa, que enriqueceu como poucos, unha constante procura da identidade nacional e un clarividente pensamento sobre as raíces, a herdanza política e filosófica e o futuro da Europa", concluíndo: "Portugal perdeu hoxe un dos seus maiores cidadáns".
Colaborou na prensa destacando os seus artigos semanais no Diário de Notícias.
Vasco Graça Moura foi membro efectivo da Académie Européenne de Poésie (Luxemburgo). As súas obras foron traducidas ao italiano, francés, alemán, sueco e español.
Obras
Para el, a poesía "é uma questão de técnica e de melancolia", crecendo de A Furiosa Paixão pelo Tangível a través dunha densa rede metafórica que combina a intertextualidade, relacionada especialmente con Camões, Jorge de Sena, Dante, Shakespeare e Rilke, obxectos privilexiados de estudo deste autor, e unha tendencia ironicamente discursivista asentada na axilidade sintáctica.
Teatro
Ronda dos Meninos Expostos (1987). Quetzal Editores. 51 páxs.
Tradutor de: Fedra, Andromaca e Berenice, de Racine; de O Cid, de Corneille; d.e O misantropo, de Molière
Antoloxías
Xosé Robles Pazos
Xosé Robles Pazos, nado en Santiago de Compostela en 1897 e finado en 1937, foi un profesor, tradutor, e activista de esquerdas galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Downtown, debuxo de Xosé Robles, 1928 Naceu en Compostela nunha familia aristócrata. Criouse en Madrid, onde o seu pai, que foi tradutor ocasional de poesía galega, traballaba como arquiveiro. Estivo na Institución Libre de Enseñanza. Coñeceu a John Dos Passos por casualidade durante unha viaxe a Toledo e introduciuno no ambiente intelectual de Madrid. Animado por Dos Passos postulouse como candidato a profesor na Johns Hopkins University e foi aceptado. Trasladouse a Baltimore en 1920 coa súa muller, Márgara Villegas e o seu fillo. Converteuse en amigo de Dos Passos, tamén militante radical de esquerdas, e no seu tradutor ao castelán. Aínda na actualidade está vixente a súa tradución de Manhattan Transfer. Tamén traduciu algunhas obras de Sinclair Lewis.
Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Xosé Robles estaba de vacacións en España. Apoiou a causa republicana, traballando de tradutor para o Ministerio da Guerra. Coñecedor da lingua rusa, foi nomeado tenente coronel polo Goberno e asignado como tradutor e colaborador do xeneral Vladimir Gorev. Pero a súa visión independente levouno a un conflito cos axentes da Unión Soviética, que estaban a conseguir cada vez máis poder no goberno e na zona republicana.
A comezos de 1937 Xosé Robles desapareceu. O xornalista estadounidense de esquerdas Josephine Herbst, nunha visita á fronte de guerra, descubriu que fora arrestado e fusilado por ser un espía das tropas franquistas, e deu esta información a Ernest Hemingway e Dos Passos, que estaban en Madrid. As circunstancias exactas da súa morte nunca foron clarificadas, poñéndose en dúbida o cargo de ser espía das tropas fascistas. Pola contra, suxeriuse que foi matado por axentes da NKVD (liderados por Alexander Orlov), xunto a outros militantes de esquerda como Andreu Nin.
A morte de Xosé Robles provocou a ruptura da amizade entre Hemingway e Dos Passos. Hemingway xustificou a morte, como necesaria en tempos de guerra, mentres que Dos Passos, conmocionado pola morte do seu amigo, rompeu o seu compromiso coa esquerda e comezou a súa deriva cara á dereita.
Xosé Robles era irmán de Ramón Robles Pazos, militar franquista, que chegou a tenente xeneral.
Friol
Friol é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2015 tiña 3942 habitantes (4490 no 2006, 4533 no 2005, 4580 no 2004, 4646 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Historia
miniatura|300px|Mapa das parroquias de Friol. No rexistro de mámoas feito por Pedro Vázquez de Ornas en 1609 menciónase como a de maior importancia do concello a dos Castelos, na xurisdición da Torre de Narla, propiedade de Alonso Ordóñez das Seixas. Tamén se menciona, entre outras, a de Anafreita, a de Porto Anguieiro (Anxeriz) e a de Reigosa.
Na Rocha de Narla, onde estivo a casa e castelo dos Ulloas, posiblemente houbera con anterioridade un poboado castrexo.
Durante a romanización esta zona estivo baixo o convento xurídico de Lucus Augusti.
Na época visigótica creouse o condado de Narailiensis (de Narla), definido no concilio lucense en 569. Estendíase entre as provincias da Coruña e Lugo, e descoñécese a súa capitalidade, aínda que o topónimo de San Martiño de Condes permitir supor que era alí.
Daquela época quedan topónimos como Argerei, Ascariz, Gimondriz, Guldriz, Nobigilde, Recarei, Remesil ou Guimarei.
A raíz dese condado xurdiron outras ramas, como os de Mera, Parga ou Presares. Este último, se ben non acadou tanta sona como o da Casa de Parga, tiña unha grande extensión territorial, desde o monte da Cova de Serpe pasando por Aranga, Melide e as terras de Montaos e Bergantiños.
A finais do século X Tareixa, monxa do mosteiro de Sobrado dos Monxes e sobriña de San Rosendo, deu liberdade aos habitantes de Anafreita, sobre os que exercía señorío.
O rei Afonso IX hospedouse en San Martiño de Condes, desde onde enviou unha carta a Lugo ordenando que non recoñecesen a outro señor máis que ao bispo.
En abril de 1362 Vasco Pérez, fillo de Pedro López de Rodeiro, deu ao bispo de Lugo as súas posesións do couto de San Martiño dos Condes e no lugar da Mota en correge mento e enmenda de moytos maes e dannos e queyxumes de paes, e de casas e roubos de gaados e de outras cousas mobles... e mortes de homes que eu fize e cometi por miña autoridade en o seu couto de Lugo contra a dita igrexa e os vasallos dela sen sua culpa...>.
Na Idade Media as familias Ulloa, Parga e Seixas repartíronse o poder neste termo. Daquela época queda a torre de Friol, a fortaleza de San Paio de Narla, a torre de Miraz, o pazo de Remesil e o pazo de Trasmonte. Estas terras foron obxecto de loitas e preitos, como quedou reflectido nas chancelerías e nos escritos de Vasco da Ponte. O xenealoxista menciona que nas revoltas do século XV entre os nobres galegos Gonzalo Ozores de Ulloa gañou Narla, sendo sucedido por Lope Sánchez de Ulloa, da casa de Monterrei, quen o cedeu ao bispo de Lugo, xunto cos coutos de San Martiño dos Condes e Ferreira de Negral. Esta cesión foi confirmada por Sancho de Ulloa, fillo de Lope.
Durante o século XV as terras estaban repartidas entre a casa de Parga (da que foi sucesora a casa de Miraz), a de San Paio de Narla (propiedade dos Vázquez de Seixas), a casa de Ulloa (sucedida pola dos condes de Monterrei) e o bispo de Lugo, cos mosteiro de Sobrado dos Monxes e Santo Antoniño de Toques, e a orde militar de Santiago (pasando despois as súas propiedades á coroa).
As terras constituíronse como concello a comezos do século XIX. O 9 de agosto de 1834, durante as guerras carlistas, un destacamento da provincia de Pontevedra foi atacado por un grupo de carlistas dirixido polo canónico Martínez Villaverde. Os carlistas incendiaron a casa de Bañales, onde se resgardara a gornición. O 19 de xullo de 1839 a columna liberal de Friol matou o faccioso Manuel Perdiz, vingando nel aquel desastre. En 1874 houbo un motín popular co gallo do sorteo da quinta de 125.000 homes, que provocou a queima dos documentos do arquivo municipal.
Gastronomía
En marzo celébrase a feira do queixo de Friol e pan de Ousá.
Deportes
O deporte con máis popularidade no concello é o fútbol sala, con equipos nas ligas autonómicas masculina e feminina.
Educación
No lugar das Donas (Vilalvite) está a escola Meniñeiros, onde se imparte o método de pedagoxía Waldorf.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Roxica.jpg|A Roxica. Ficheiro:Fortaleza de San Paio de Narla.jpg|Fortaleza de San Paio de Narla. Ficheiro:Torre e pazo de Friol.jpg|Pazo fortaleza de Friol. Ficheiro:Base Militar Campelo Friol Lugo wGL.jpg|Base Militar de Campelo
Lugares de Friol
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Friol vexa: Lugares de Friol.
Moraxella catarrhalis
Moraxella catarrhalis é unha especie de bacteria con forma de diplococo aerobia gramnegativa non motil, esixente nos cultivos, e positiva na proba da oxidase. M. catarrhalis é un patóxeno exclusivamente humano cunha afinidade especial polo tracto respiratorio superior. Pode causar infeccións no sistema respiratorio, oído medio, ollo, sistema nervioso central, e articulacións humanas. Infecta á célula hóspede ao unirse a ela por medio de adhesinas autotransportadoras triméricas (TAA).
Historia
M. catarrhalis estaba anteriormente clasificada no xénero Branhamella. A razón de que a situasen en Branhamella foi que os outros membros do xénero Moraxella son bacilos e raramente causan infeccións en humanos. Porén, os resultados dos estudos de hibridación de ADN e as comparacións das secuencias dos ARNr 16S xustificaban a inclusión desta especie no xénero Moraxella, polo que pasou a chamarse Moraxella catarrhalis. Non obstante, aínda se pode atopar algunha literatura médica onde seguen chamándoa Branhamella catarrhalis.
O nome Moraxella do xénero débese a Victor Morax, o oftalmólogo suízo que primeiro describiu o xénero. O nome específico catarrhalis procede de catarrhus, que ten que ver con fluír (referíndose o fluxo nasal e lacrimal que se produce coas inflamacións dos arrefriados).
Morfoloxía celular e bioquímica
No primeiro caso de bacteremia asociada con artrite séptica cultivouse M. catarrhalis, o cal deu moita información sobre a morfoloxía das colonias desta especie e da propia bacteria. M. catarrhalis é un diplococo grande con forma de ril gramnegativo. Cultívase en ágar sangue e ágar chocolate despois dunha incubación aerobia a 37 °C durante 24 horas. As colonias son hemisféricas de cor cincenta clara de aproximadamente 1 milímetro de diámetro. Estas colonias son fráxiles e doadas de esmiuzarse e parecen ter unha superficie cerosa.
O perfil de proteínas da membrana externa de dierentes cepas de M. catarrhalis son moi similares. As análises destes perfís de proteínas con anticorpos monoclonais indican que unhas poucas proteínas de masa molecular similar de diferentes cepas presentan epitopos con reactividade cruzada. Tamén se identificou unha proteína de superficie de M. catarrhalis de elevada masa molecular, que pode utilizarse como antíxeno para a inmunización.
Importancia clínica
A maior taxa de colonización de M. catarrhalis parece ocorrer a aproximadamente os dous anos de idade, cunha taxa de colonización moito menor nos adultos. Estas bacterias son coñecidas por producir otite media, bronquite, sinusite, e larinxite. Nos pacientes vellos e os grandes fumadores con enfermidade pulmonar crónica M. catarrhalis pode exacerbar os síntomas de broncopneumonía e enfermidade pulmonar obstrutiva crónica.
M. catarrhalis antes era considerada pouco perigosa, pero converteuse nos últimos anos nun patóxeno humano emerxente. Foi identificada como un importante causante de infeccións broncopulmonares por medio de aspiración pulmonar no tracto pulmonar superior. Ademais, causa pneumonía bacteriana, especialmente en adultos co sistema inmunitario comprometido. É unha importante causa de sinusite aguda, sinusite maxilar, bacteremia, meninxite, conxuntivite, irritación purulenta aguda da bronquite crónica, uretrite, septicemia (aínda que é rara), artrite séptica (tamén rara), e larinxite aguda en adultos e otite media aguda en nenos.
M. catarrhalis tamén foi asociada con artrite séptica en conxunción con bacteremias. As bacteremias causadas por M. catarrhalis poden variar en gravidade desde unha febre lixeira a unha sepse letal e infección asociada no tracto respiratorio. Tamén foron asociadas a endocardites.
Resistencia a antibióticos
dereita|miniatura|Proba de sensibilidade aos antibióticos. Esta cepa mostra resistencia á ampicilina porque poduce o encima β-lactamase, o que se confirma porque o disco etiquetado β se volveu vermello. M. catarrhalis pode tratarse con antibióticos, pero xeralmente é resistente á penicilina, ampicilina, e amoxicilina.
As liñas de investigación con este microorganismo son a procura dunha vacina para esta bacteria tan diversa xenotipicamente e determinar os factores implicados na súa virulencia, como a resistencia ao sistema do complemento. O lipooligosacárido considérase un posible factor de virulencia.
Varias cepas de M. catarrhalis son resistentes á ampicilina, o que fai que a ampicilina e a amoxicilina non sexan axeitadas para o tratamento. Aínda que todas as cepas de M. catarrhalis son susceptibles ao cotrimoxazole, eritromicina, sulfadimidina, e tetraciclina, todas as cepas de M. catarrhalis son resistentes ao trimetoprim. Unha das razón da resistencia de M. catarrhalis á ampicilina e trimetoprim é que produce o encima beta-lactamase.
É susceptible ás fluoroquinolonas, á maioría das cefalosporinas de segunda e terceira xeración, eritromicina, e amoxicilina-clavulanato.
Vacina
Actualmente non hai vacinas contra M. catarrhalis. En 1994 identificouse unha proteína denominada UspA na superficie de M. catarrhalis que podería servir como diana antixénica para anticorpos protectores e podería utilizarse para preparar vacinas.
Outro estudo de 1993 determinou que a inmunización activa de M. catarrhalis no tracto respiratorio permitía controlar a proliferación desta bacteria e levaría ao desenvolvemento de anticorpos séricos. Atopouse que ademais de proteinas da membrana externa que aparecen en todas as cepas, hai tamén unha resposta de anticorpos Ig específicos de subclase a certas proteínas da membrana externa, incluíndo a porina M35. Por tanto, os antíxenos da membrana externa de M. catarrhalis poderían utilizarse tamén para a elaboración de vacinas.
Eleccións municipais en Bóveda
Corporacións democráticas en Bóveda desde a aprobación da Constitución de 1978.
Footwork Arrows
Footwork Arrows foi o nome dun equipo de Fórmula 1, que competiu a mediados dos anos noventa. O empresario xaponés Wataru Ohashi, que era o presidente de Footwork Express Co., Ltd., unha compañía de loxística xaponesa, comezou a investir fortemente no equipo Arrows Grand Prix International en, O acordo incluía a necesidade de que os coches mostraran o logo de Footwork prominentemente. O equipo foi renomeado oficialmente Footwork en, conseguiu un acordo para competir cos motores de Porsche (Porsche 3512). Os resultados foron máis pobres do esperado, e logo de só seis carreiras, Footwork abandonou os motores Porsche e continuou cos motores Ford construídos por Hart. Con todo, iso non permitiu a Michele Alboreto, Alex Caffi ou Stefan Johansson anotar puntos. De feito, o 10º posto de Caffi no Gran Premio do Xapón de 1991 foi o mellor resultado e os Footworks ata tiveron que precualificar na segunda metade da tempada.
Para a tempada de Fórmula 1 de cambiaron o fornecedor de motores a Mugen. Arrows mantivo o nome de Footwork ata que Ohashi retirou o seu apoio financeiro antes da tempada de Fórmula Un de, co cal o nome do equipo volveu a Arrows. Independentemente, Jackie Oliver mantivera o control operacional durante todo o período.
1991
Arrows Grand Prix International foi renomeado oficialmente Footwork para. A tempada comezou co chasis A11C e co motor Porsche, pero despois de que nin Michele Alboreto nin Alex Caffi cualificaran no Gran Premio do Brasil de 1991 houbo unha remodelación, Alan Rees foi nomeado director financeiro e John Wickham director de equipo. Apareceu o prototipo FA12, pero foi destruído cando a súa suspensión rompeu na famosa curva de Tamburello en Imola. Alboreto resultou cun pé roto que requiriu varios puntos de sutura e Caffi danou un segundo coche novo en Mónaco. Caffi resultou ferido nun accidente de estrada unha semana despois, e foi substituído por Stefan Johansson por varias carreiras.
En xuño, o equipo decidiu substituír os fracasados motores de Porsche polos motores DFR Cosworth preparados por Brian Hart Ltd.. Logo de non lograr puntos durante un ano, o equipo viuse obrigado a precualificar desde a metade da tempada e apareceu nas carreiras apenas na segunda parte do ano. Malia os problemas o equipo abriu un túnel do vento ce escala 40% en Milton Keynes.
1992
Por, Caffi marchou e uniuse Aguri Suzuki, traendo o fornecemento do Mugen V10. O chasis FA13, deseñado por Alan Jenkins, era un coche convencional e sinxelo, Alboreto anotou catro veces, 5º no Gran Premio de España de 1992, San Marino, e 6º nos Grandes Premios de Brasil e Portugal. O equipo rematou con 6 puntos empatado no 7º lugar co equipo Ligier no Campionato de Construtores.
1993
En, Alboreto marchou para dar paso a Derek Warwick, quen se uniu a Suzuki para pilotar o novo coche con motores Mugen e un novo chasis FA14. Con todo, foi un ano decepcionante. Warwick anotou catro puntos cun sexto posto no Gran Premio do Reino Unido de 1993 e un cuarto no Gran Premio de Hungría de 1993, que seguiu sendo o mellor resultado de Footwork na historia ata finais de. O equipo terminou 9º no Campionato de Construtores con catro puntos. Ao final da tempada Ohashi retirou o seu patrocinio. Como resultado o equipo perdeu os motores Mugen, e tivo que volver ao Ford V8 para.
1994
miniatura| right | O chasis do [[Footwork FA15|FA15 do equipo nun evento de clásicos no Circuíto de Silverstone en 2008.]]
Jenkins deseñou o Footwork FA15 para os novos pilotos Gianni Morbidelli e Christian Fittipaldi pero o diñeiro era escaso. A limpeza do coche despertou miradas que admiración, Fittipaldi logrou o 4º lugar no Gran Premio do Pacífico, antes de ser unha das estrelas do Gran Premio de Mónaco de 1994, marchou terceiro ata que a súa caixa de cambios fallou. Inicialmente o coche era fráxil, pero xusto cando o equipo comezaba a resolver os problemas, as novidades nas regulacións que seguiron ás mortes de Roland Ratzenberger e Ayrton Senna sacáronlle aos coches a súa aerodinámica. Anotaron outros puntos en Alemaña onde os coches remataron 4º e 5º dos oito que remataron. Grazas á descualificación de Michael Schumacher do Gran Premio de Bélxica de 1994, Morbidelli foi promovido a 6º, que foi unha certa compensación pola descualificación do seu compañeiro Fittipaldi cando rematou 6º no parque pechado no Gran Premio do Canadá de 1994. Iso permitiu que Footwork terminase 9º no Campionato de Construtores, con nove puntos. Ao final do ano sufriu un revés cando Fittipaldi abandonou a Fórmula 1 e marchou a correr na IndyCar World Series nos Estados Unidos. Wickham tamén se foi.
1995
miniatura|left|[[Massimiliano Papis pilotando para Footwork no Gran Premio do Reino Unido de 1995.]]
1996
En marzo de 1996, Tom Walkinshaw adquiriu unha participación de control no equipo comprando a Rees. Walkinshaw controlou o 40% das accións, outro socio Peter Darnbrough comprou o 11% e Oliver retivo o 49%. O equipo foi renomeado TWR Arrows para o que quedaba da tempada de Fórmula Un de. Jos Verstappen logrou un sexto lugar no Gran Premio da Arxentina de 1996 o último punto de Footwork na Fórmula 1. O equipo terminou 9º no Campionato de Construtores, como o fixera en e.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Uxío Carré Aldao
Uxío Carré Aldao,   coñecido no seu tempo como Eugenio Carré Aldao,    nado na Coruña o 5 de novembro de 1859 e finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1932, foi un escritor en linguas castelá e galega, editor e libreiro galego, membro fundador da Real Academia Galega da que foi secretario de 1905 a 1906 e de novo, durante dez anos, de 1909 a 1919. Sucedeu a Andrés Martínez Salazar como Cronista oficial da Coruña.
Traxectoria
Os avós paternos foron industriais cataláns que se desprazaran a Galicia a principios do XIX, para dedicarse á industria panificadora. O pai, Xosé Carré Batista, xa naceu en Galicia, onde casou con María Aldao Caamaño. Uxío estudou na Escola de Comercio da Coruña e dedicouse, nun primeiro tempo, á compravenda de coloniais, época na que casou con Purificación Alvarellos Pena, de Carballo, coa que tivo 12 fillos, entre eles os coñecidos Leandro, Uxío, Gonzalo e Lois Carré Alvarellos.
Ingresou na loxa masónica da Coruña en 1888, baixo o nome de Gutemberg, na que se dedicou a organizar axudas a traballadores enfermos, ata a súa disolución en 1891. Nese mesmo ano mercou na Coruña a librería de Andrés Martínez Salazar. Colaborou en Diario de Avisos, La Mañana, Las Noticias, El Mercantil e La Voz de Galicia da Coruña; La Idea Moderna de Lugo; Noticiero e El Independiente de Vigo e outros. En 1893 mercou a imprenta de Domingo Puga, á que trasladou a librería. Nesta Librería Regional publicou 15 libros de autores ligados ó rexionalismo coruñés, como Eduardo Pondal (A campana d’Anllóns), Manuel Lugrís Freire (Noitebras, Escravitú) ou Francisco Tettamancy Gastón (Poesías). Cómpre destacar que 11 destas 15 obras estivesen escritas en galego, nunha proporción infrecuente na época. miniatura|300px|Carré Aldao (sentado) co consello de redacción da [[Revista Gallega.]] Nos locais da librería foise creando un faladoiro galeguista que tería notable influencia na cultura galega, coñecido como a Cova Céltica, do que Uxío Carré era o principal animador. Ó redor do faladoiro reuníronse destacadas personalidades da literatura, da arte e da ciencia galegas, como Manuel Murguía, Lugrís Freire, Andrés Martínez Salazar, Francisco Tettamancy, Eladio Rodríguez González e Salvador Golpe, entre outros moitos, e tamén contou coa presenza ocasional de Emilia Pardo Bazán, Curros Enríquez ou José Leite de Vasconcelos. Os membros da Cova Céltica organizaron diversas campañas culturais, crearon diversas entidades e asociacións e xestionaron a fundación da Real Academia Gallega.
Unha das iniciativas da Cova Céltica foi a creación da Liga Gallega, en 1897, presidida por Murguía e na que tamén participou activamente Carré, cuxo obxectivo era "a defensa dos intereses morais, materiais, políticos, económicos e sociais de Galicia". Carré actuaba como editor e redactor do voceiro da Liga, a Revista Gallega, dirixida por Galo Salinas, onde publicou colaboracións literarias, traducións e artigos de opinión. Simultaneamente, Carré comeza a publicar poesía en diversos medios periodísticos da época, como Galicia. Revista Regional, onde sae o primeiro poema de Carré en 1892, "Coitas iguales", unha tradución de Paul Bourget.
En 1898 publicou un Catálogo de obras escritas en gallego, que foi a primeira bibliografía de obras galegas.
Foi tamén membro de Solidaridad Gallega, unha organización política rexionalista galega activa entre 1907 e 1912 que reunía a republicanos, tradicionalistas e os rexionalistas de Manuel Murguía e do propio Carré. miniatura|300px|Na casa de Tettamancy en [[1912. De pé: Bernardino Álvarez, Robustiano Faginas, Tettamancy, Modesto Garrido e Florencio Vaamonde. Sentados: Bernardo Faginas, Alejandro Barreiro, Chané, Murguía e Uxío Carré. No chan: Emilio, fillo de Chané.]] En 1905 foi un dos protagonistas da fundación da Real Academia Gallega. En 1926 foi nomeado polo concello da Coruña cronista da vila e bibliotecario municipal. En 1928, Carreras y Candi publican a Geografía General del Reino de Galicia, da que Carré é autor dos dous volumes que describen a provincia da Coruña.
Entre outros recoñecementos e distincións que foi recibindo ó longo da súa vida cómpre mencionar o nomeamento de membro correspondente da Real Academia da Historia de Madrid, da sección galega da Real Academia Española, da Academia de Bellas Artes de Barcelona e da Comisión de Monumentos da Coruña.
Con ocasión da súa morte, en 1932, Eladio Rodríguez describiuno así :
Real Academia Galega
A partir de 1895 comeza a nacer no seo da Cova Céltica a idea de crear a Real Academia. Carré, con Manuel Murguía e Víctor López Seoane, participa na redacción dos Estatutos e na creación da Academia, que é reclamada publicamente nun artigo publicado por Murguía en 1904. Ó ano seguinte comezan as xestións para a legalización da institución, con Murguía na presidencia e Carré como Secretario, que son confirmados na constitución definitiva da Academia, o 30 de setembro de 1906. Carré volvería ocupar a secretaría entre 1909 e 1919. miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita, Carré Aldao, [[Florencio Vaamonde Lores|Florencio Vaamonde, Francisco Tettamancy e Eladio Rodríguez. Sentados, José Ogea, Murguía, Curros Enríquez e Andrés Martínez Salazar, na Coruña, en 1904.]]
Creación literaria
En 1896 publica o seu primeiro libro, Brétemas. Dous anos despois sae o segundo, Rayolas.
De 1904, canto menos, data un bosquexo teatral en dous actos, baixo o título O sacrificio, drama estreado en Lugo en 1917.
Desde 1907 comeza a publicar relatos breves n’ A Nosa Terra, editada tamén na súa imprenta, algúns extraídos das súas obras anteriores e outros inéditos. En 1908 publica tamén nas mesmas páxinas un refraneiro popular galego.
En 1907 publica un Catecismo solidario, iniciativa xurdida a imitación do Catecismo do labrego de Lamas Carvajal, publicado a primeiros dese mesmo ano. O Catecismo de Carré pretende asesorar ós labregos e animalos a presentar queixas e reivindicacións, e ofrece o enderezo da librería para presentar ditas reclamacións, todo co obxectivo de introducir a ideoloxía social no movemento agrario.
En 1908 veuse obrigado a pechar a Librería Regional, polo que se dedica totalmente ás actividades da Academia e diversas colaboracións periodísticas, co seu nome ou con diferentes pseudónimos, como Carlos Florencio, Esteban de Paleo, Xan do Martinete ou Eurico Nagere. No Boletín de la Real Academia Gallega publica numerosos traballos, sobre todo de historia e crítica literarias. Publica tamén, en 1911, un ensaio sobre ''Influencias de la literatura gallega en la castellana. Estudios críticos y bibliográficos e, en 1915, a Guerra de la Independencia en España, El alzamiento contra los franceses en Galicia: 1808-1809''. Tamén, en 1915, presenta o poema Os paxariños sabios nos Xogos Florais de Lugo. miniatura|300px|Uxío Carré Aldao cos fillos, de esquerda a dereita [[Gonzalo Carré Alvarellos|Gonzalo, Leandro, Uxío, Lois e Carlos.]] En 1916 intégrase nas Irmandades da Fala, que acabaran de nacer nese mesmo ano. Comeza así a destacar o carácter político das súas colaboracións, tanto n' A Nosa Terra como noutros xornais, nas que se observa a evolución cara o nacionalismo. En 1923 pronuncia unha conferencia, no transcurso duns actos organizados polas Irmandades da Coruña, baixo o título Do nacionalismo e de outras cousas que con él teñen relación, na que sitúa o concepto de Nacionalismo como herdeiro do rexionalismo anterior.
Neste contexto, publica a súa novela curta A terra chama, en 1925.
Vida persoal
Casado con Purificación Alvarellos Pena, tivo once fillos entre os que destacan Leandro, Uxío e Lois Carré Alvarellos.
Listaxe de obras
Dentro dos numerosos traballos que publicou Carré, pódense destacar os seguintes: page=5|miniatura|[[:Ficheiro:Eugenio Carré Aldao, El alzamiento contra los franceses en Galicia 1808-1809, 1915.pdf|El alzamiento contra los franceses en Galicia 1808-1809, pdf.]]
Verges
O topónimo Verges pode referirse a:
1214
Mortes
Historia ano a ano
Esportel, Donalbai, Begonte
Esportel é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
Južni vetar
miniatura|Miloš Biković, principal protagonista da serie. Južni vetar é unha serie de televisión serbia de 2020 emitida pola RTS dende o 19 de xaneiro. Os primeiros catro episodios baséanse no exitoso filme homónimo de 2018, mentres que o resto dos 10 episodios son secuela da trama da película.
Trama
A serie traza un Belgrado contemporáneo a través da visión que dela teñen un grupo que se denomina "medio mundo", os membros dese inframundo contan a verdadeira historia dos fracasos dun home cativo nun ambiente duro. A trama da serie comeza onde rematou a primeira parte da película, é dicir, segue a vida do criminal novo Petra Maraša, detrás das reixas e ao saír en liberdade.
Música
Toda a música da película fíxoa o selo discográfico Basiviti con sede en Belgrado. Para a serie graváronse as seguintes cancións xa presentes no filme:
Cancións novas:
Lamiáceas
miniatura|250px|[[Hortelá (Mentha spicata). ]] As lamiáceas (familia Lamiaceae) tamén chamadas de labiadas en xeral, toma o nome do xénero Lamium igual que aborde á que pertence: Lamiales. Contén uns 210 xéneros e unhas 3.500 especies. O seu nome foi substituído pot Lamiaceae debido ao xénero tipo da familia: Lamium. Entre os seus representantes salientan plantas aromáticas coma a menta, a sarxa, a seixebra, o cantroxo, o ourego, o tomiño, a alfábega ou o romeu.
Características
Adoitan ser plantas aromáticas e ricas en aceites esenciais. A maioría son arbustos e raramente árbores ou lianas. O nome antigo desta familia (Labiadas) era debido á forma da flor (xeralmente violada), 5 pétalos fusionados que forman un labio superior, xeralmente bilobulado e máis curto, e un labio inferior, trilobulado, os 5 sépalos tamén están unidos. As flores son bisexuadas e xorden en grupos terminais de 5 o 6 floriñas cada un. Tipicamente os talos son cuadrangulares con follas aovadas, opostas e decusadas.
Subfamilias
A familia das Lamiáceas está formada por 10 subfamilias:
Pisces
Pisces ou Peixes (símbolo 20px, ) é unha constelación do zodíaco situada entre Acuario ó oeste e Aries cara o leste.
A Modia, Donalbai, Begonte
A Modia é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Pisces
A súa estrela principal é a estrela alfa Alrischa, unha estrela dobre cun nome que procede do árabe e significa "corda".
Mitoloxía
esquerda|150px|miniatura|Representación medieval de Pisces 300px|miniatura|Imaxe do século XVII de Pisces, os Peixes. O astrónomo grego Eratóstenes (nado no ano 276 a. C.) deixou escrito que a orixe do simbolismo do peixe está nun gran peixe que salvou a Derceto (unha deusa siria que era metade peixe metade muller), cando esta caeu nunha lagoa. Nesta versión, Derceto era considerada a filla de Afrodita.
Loureiro, Santa Baia de Camba, Rodeiro
Loureiro é un lugar da parroquia de Santa Baia de Camba, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
O Corgo
O Corgo é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 3.695 habitantes (4.192 no 2006, 4.236 no 2005, 4.264 no 2004, 4.183 no 2003).
Situación
O concello do Corgo, de 157,3 km², está situado ao leste de Galicia, na comarca de Lugo. Administrativamente forma parte da provincia de Lugo. Limita ao norte cos concellos de Lugo e Castroverde, ao sur con Láncara e O Páramo, ao leste con Castroverde, Baralla e Láncara, e ao oeste con Guntín e Lugo. A capital do concello está a unha altitude de 441 metros, se ben o concello carece dun núcleo urbano.
Orografía e hidrografía
O curso principal é o río Miño, e outros secundarios son o Chamoso, Tordea, Neira, Maceda, Mazandan, Romeán, Amoa e Outeiro. Os cumios máis destacados son Pena de Cruz (783 m), Pena Aguda (722 m), Castro de Croa (651 m), Canteira de Vidueiro (624 m), Pena de Ladrón (502 m), Agra do Outeiro (451 m) e Penas de Canón (431 m), amais das serras de Coedo e de Ferveda.
O espazo natural Miño-Neira forma parte da Rede Mundial de Reservas da Biosfera ao estar incluído no espazo Terras do Miño.
Antonio Iglesias Pardo
Antonio Iglesias Pardo, nado en Ourense e finado en Santiago de Compostela en maio de 1902, foi un médico e xornalista galego.
Traxectoria
Médico do Hospital de Santiago de Compostela. En 1892 publicou un opúsculo sobre as augas das Burgas e as súas aplicacións terapéuticas. Colaborou en La Tierra Gallega e dirixiu a revista Santiago.
Vida persoal
Casou con María Ascensión García Legond e foi pai de Dalmacio Iglesias García.
The Cure (filme de 1995)
The Cure é un filme estadounidense dirixido por Peter Horton que foi estreado en 1995.
Sinopse
Erik, un rapaz de trece anos, e a súa nai trasládanse a unha casa nova en Minnesota. Ó principio ten dificultade para atopar amigos, ata que coñece a Dexter, un neno máis pequeno que vive na casa do lado. Erik e Dexter lévanse moi ben, pero un día a nai de Erik prohíbelle achegarse ó seu amigo porque descobre de que había uns anos collera a SIDA a causa dunha neglixencia nunha transfusión de sangue.
Galería de imaxes sobre a néboa en Galicia
A néboa é un fenómeno meteorolóxico consistente na presenza de nubes moi baixas.
1215
Véxase tamén
Historia ano a ano
Agatón, papa
Agatón, falecido o 10 de xaneiro de 681, foi o 79º papa desde 678 até a súa morte.
Sen dúbida de orixe oriental, viviu durante longo tempo en Palermo (Sicilia) antes de pasar a Roma. É coñecido principalmente por facer condenar o monotelismo no IV Concilio de Constantinopla (680-681), e por ser quen de ter librado a Igrexa das imposicións do emperador de Bizancio. Así mesmo fixo recoñecer polo arcebispo de Rávena a autoridade da sede romana, acrecentando a influencia de Roma sobre o clero occidental.
O seu nome procede do grego ἀγαθός, agathos, («bo, valente»). Canonizado, a súa festa rememórase no 10 de xaneiro. É o padroeiro da cidade siciliana de Palermo.
Segundo se conta foi elixido papa con 103 anos.
María Vitoria dal Pozzo
miniatura|327x327px|María Vitoria co seu esposo, Amadeu de Savoia. miniatura|252x252px|María Vitoria de España.
María Vitoria dal Pozzo della Cisterna, nada en París o 9 de agosto de 1847 e finada en San Remo o 8 de novembro de 1876, foi raíña consorte de España e duquesa consorte de Aosta, polo seu matrimonio con Amadeu de Savoia.
Infancia
Naceu en París, o 9 de agosto de 1847, sendo a filla primoxénita de Carlo Emanuele dal Pozzo, V príncipe da Cisterna, e de Luísa Carolina Ghislaine de Mérode, condesa de Mérode-Westerloo. A súa familia paterna era unha antiga familia aristocrática orixinaria do Reino de Sardeña, principalmente de Biella, mentres que por parte materna, os condes de Mérode-Westerloo, estaba emparentada cos Grimaldi de Mónaco. O Príncipe Soberano Alberte I de Mónaco era primo irmán seu. Gozou dunha formación moi completa grazas aos medios da súa familia, e falaba seis idiomas. María residía cos seus pais e irmá a maior parte do tempo no Palacio della Cisterna, en Turín, e tamén no Castelo de Reano, onde recibiu a súa primeira comuñón e veraneaba coa súa familia.
Trala morte do seu pai, senador do Reino de Sardeña desde 1848 (Senato Subalpino), acaecida en Turín, o 26 de marzo de 1864, a súa nai perdeu o xuízo e negouse a enterrar o cadáver do seu esposo, pasando as noites velando o corpo acompañada das súas dúas fillas (a diferenza de idade dos cónxuxes era de 32 anos). Como consecuencia, a súa filla pequena, Beatrice Giuseppa Antonia Luisa (1851–1864), morrería un mes despois, o 27 de abril, de tifo, agravado por consumición emocional. A morte de Beatrice non fixo máis que incrementar o desequilibrio da condesa de Mérode-Westerloo, que ordenou pechar baixo sete chaves o Palacio della Cisterna de Turín, a súa residencia familiar, e rodeou á súa filla de rigoroso loito e silencio que só rompeu cando María coñeceu ao que se convertería no seu esposo, o príncipe Amadeu, I duque de Aosta.
Matrimonio e reinado
María contraeu matrimonio co príncipe Amadeu de Savoia, I duque de Aosta, o 30 de maio de 1867, na capela do Palacio Real de Turín. Ao ser Amadeu fillo do rei de Italia, Vitor Manuel II, tras o anuncio do seu compromiso, María e a súa nai recibiron por real decreto do 19 de febreiro de 1867 o tratamento da súa Alteza. Ademais, en honra ao rei, María engadiu ao seu nome o de Vittoria. Tras a súa voda, o seu nome pasou a ser A súa Alteza Real, a Princesa Maria Vittoria de Italia, duquesa de Aosta.
Foi raíña consorte de España entre 1870 e 1873, cando o seu marido ocupou o trono vacante que lle ofreceu o xeneral Juan Prim antes do asasinato deste. Ao chegar, hispanizou o seu nome e o do seu tres fillos, que chegaron a ostentar as dignidades de príncipe de Asturias e infantes de España, respectivamente.