cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escola Naval Militar de Marín
Historia
O seu director en 2011 é Marcial Gamboa Pérez-Pardo.
Características
O seu recinto ten unha superficie 241.000 m², sen contar a illa de Tambo que pertence a ela. O río Lameira circula soterrado por parte do recinto e desemboca no peirao da escola. O seu actual comandante director é José Luis Urcelay. As instalacións da Escola emprégaas non só a Armada Española, senón tamén patrulleiras tanto do servizo marítimo da Garda Civil, como do Servizo de Vixilancia Aduaneira e remolcadores de Salvamento Marítimo.
O himno da Escola coincide co himno da Armada Española.
A carreira militar
A carreira militar é cursada de maneira bastante similar ás licenciaturas e diplomaturas universitarias. En cinco cursos para a Escala Superior de Oficiais e tres para a Escala de Oficiais. Cursando nela aspirantes de todas as armas da Armada (Infantería de Mariña, Enxeñeiros, Intendencia...) O alumno ou alumna é aspirante durante os dous primeiros anos, Gardamariña durante o terceiro e o cuarto e Alférez de Fragata Alumno ou Alférez Alumno (se é Infante) durante o quinto.
Datas importantes
Un dos días máis importantes na Escola Naval é o 16 de xullo, día da patroa da Armada e das xentes do mar, a Virxe do Carme, e tamén festa local en Marín. Ese día celébrase a entrega de reais despachos ós alumnos que finalizan os estudos, e as novas promocións xuran bandeira. Adoitan asistir ao acto os reis de España ou os príncipes, así como altos representantes do goberno estatal, autonómico e local. Con motivo destes actos o buque escola Juan Sebastián Elcano atraca no peirao da Escola Naval e navíos de guerra fondean na ría. Á noite realízase un baile de gala en honor dos alumnos.
Outra data importante é a celebración do baile do "ciento": con motivo da seu pronto embarque no buque escola Juan Sebastián Elcano os gardamariñas de segundo organizan un baile no casino de alumnos, ó que asisten tanto civís como militares de tódalas armas e varias nacións.
Repercusión
A Escola Naval e os aspirantes a oficias foron protagonistas de varias películas, entre elas:
José Manuel B. López Vázquez
Traxectoria
Especialista en arte galega e na obra de Francisco de Goya, é membro do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento e profesor titular do Departamento de Historia da Arte da Universidade de Santiago de Compostela.
Obra bibliográfica
Algúns dos seus libros son:
Curtis Axel
miniatura|220px|dereita|Curtis Axel en abril de [[2014.]] Joseph Curtis "Joe" Hennig, nado en Champlin (Minnesota) o 1 de outubro de 1979, é un loitador estadounidense. Na actualidade ten contrato coa WWE na que loita co nome de Curtis Axel. En 2013 gañou o Campionato Internacional da WWE.
AtlasGlobal
AtlasGlobal, chamada Atlasjet ata o 31 de marzo de 2015, é unha aeroliña turca con sede en Istanbul, que opera voos domçesticos regulares e servizos internacionais de pasaxeiros ademais de voos chárter, a meirande parte deles dende a súa base no aeroporto de Istanbul-Atatürk.
Historia
A aeroliña creouse o 14 de marzo de 2001 e iniciou as súas operacións o 1 de xuño do mesmo ano. Naceu co nome Atlasjet International Airlines e fundouse como subsidiaria de Öger Holdings. No ano 2004 o ETS Group mercou o 45% das accións, e chegou a controlar o 90% en febreiro de 2006 tras facerse co control do 45% que tiña Öger Holdings.
En agosto de 2012 AtlasGlobal Airlines contratou a Ryan International Airlines, unha aeroliña chárter estadounidense, para operar voos de peregrinación relixiosa a cidades como Medina e Tel Aviv. En xaneiro de 2013 AtlasGlobal non cumpríu cos pagamentos a Ryan International, o que levou ao final da cooperación sen previo aviso. Ryan International Airlines, que xa se atopaba nun proceso de reorganización por bancarrota, non foi capaz de recuperarse das perdas e enfrontouse a dificultades económicas que levaron á súa liquidación.
Atlasjet anunciou que pasaría a chamarse AtlasGlobal o 1 de abril de 2015.
Frota
En xaneiro de 2018 a frota de AtlasGlobal estaba formada polos seguintes avións:
La Bella Dorita
María Yáñez García, coñecida como La Bella Dorita, nado en Cuevas del Almanzora (Almería) o 23 de febreiro de 1901 e finada en Barcelona o 27 de xuño de 2001, foi unha cantante e bailarina de cabaré española.
Jacques Swaters
Traxectoria
Swaters fixo o seu debut nas 24 Horas de Spa nun MG co-pilotado polo seu amigo e xornalista de carreiras Paul Frère, ingresou baixo a bandeira da Ecurie Francorchamps. En 1950, Swaters, Frère e André Pilette fundaron a Écurie Belgique, unha escudaría no que preparaban coches para si e outros carredores belgas, tanto nos Grandes Premios como nas carreiras de automóbiles. O Swaters competiu cun Talbot-Lago amarelo en varios eventos, incluíndo dúas roldas do Campionato do Mundo de, os Grandes Premios de Alemaña e Italia.
Con todo, en 1952, Swaters, outro belga Charles de Tornaco e o piloto británico Geoff Richardson, retomaron a Ecurie Francorchamps, unha escudaría de carreiras asociada principalmente a Ferrari. Swaters pilotou un Ferrari 500 do equipo nun pequeno número de eventos, pero conseguiu lograr unha vitoria na carreira de Fórmula 2 de Avusrennen en 1953. Richardson foi contratado para pilotar o prototipo de Zethrin Rennsport. Como piloto, Swaters máis tarde concentrouse nas carreiras de coches deportivos, pilotando un Jaguar C-Type e un D-Type.
Xefe de equipo
Logo de retirarse das carreiras en 1957, Swaters converteuse en xefe da Ecurie Nationale Belge, formado en 1955 como unha fusión da súa Francorchamps, a Ecurie Belgique de Frère e a Ecurie Belge de Johnny Claes. O ENB presentou varios coches Cooper - Climax en carreiras de Fórmula 2 para os dous pilotos belgas experimentados e promesas e axudou a lanzar a carreira de Olivier Gendebien, Lucien Bianchi e Mauro Bianchi. O equipo trasladouse a F1 en 1960 e máis tarde reformou o Emeryson no chasis ENB.
Non obstante, en 1964 Swaters xa non estaba interesado na ENB e dirixiu completamente a súa atención aos automóbiles deportivos. A Ecurie Francorchamps de Swaters, que permanecera independente do esforzo da ENB durante a década de 1950 e 1960, sempre foi un gran contendente, con ocasionais vitorias de clase (incluídas as 24 Horas de Le Mans de 1965) e frecuentes podios de clase. Unha vitoria xeral en Spa foi o maior logro de Swaters como director.
Distribuidor e coleccionista de Ferrari
Swaters, que comprou un coche Ferrari 500 de Fórmula 2 en 1952 para o seu equipo de carreiras, foi contactado en 1953 por Ferrari para resolver un problema coa autoridade aduaneira local para o automóbil que mostraron no Salón do Automóbil de Bruxelas e pedíuselle que tamén ocupase do stand da exposición de Ferrari. Conseguiu pasar o coche a través da aduana e facer unha venda no Salón do Automóbil. Como resultado, foi nomeado importador oficial de Ferrari para o Benelux ese mesmo ano. Este foi o comezo dunha relación que duraría máis de 50 anos e converte a Swaters nun dos máis importantes distribuidores de Ferrari e tamén nun gran coleccionista de todo o relacionado coa marca.
En recoñecemento á súa longa relación, Ferrari presentou o Ferrari 456 ao mundo no Garage Francorchamps en 1992. Ao mesmo tempo, o "Blue Swaters" foi presentado por Ferrari como unha cor para celebrar os 40 anos da colaboración Ferrari - Swaters.
Durante a súa vida, Jacques Swaters recompilou todo sobre Ferrari, documentacións orixinais, autos antigos, esculturas e outros automóbiles. Con todos estes elementos, abriu "o bunker" como chamaría á Galleria Ferrari, unha colección impresionante na que aparecen moitos agasallos dados por Enzo Ferrari, por exemplo 1 dos 3 crucifixos de bronce fabricados na fundición de Ferrari, con motivo da visita do Papa á fábrica de Maranello, así como unha escultura de madeira do "Cabalo rampante", que adornaba a oficina persoal de Enzo Ferrari no circuíto Fiorano de Ferrari. A colección tamén alberga o único Ferrari de catro portas fabricado, o prototipo "Pinin", o Ferrari GTO Evoluzione, un Ferrari California e outros coches raros e importantes da marca italiana.
A última aparición de Swaters no mundo dos autos deportivos foi nunha Sala de Xustiza deOhio onde defendía a súa posesión dun moi raro chasis 0384AM do Ferrari 375 plus de 1954 que foi roubado ao coleccionista estadounidense Karl Kleve a finais dos anos oitenta. Swaters dixo que mercou o coche lexitimamente como un chasis queimado en 1990 e que el e Kleve chegaran a un acordo en 1999.
En 2008 un ancián Jacques Swaters decidiu vender gran parte da súa impresionante colección, nunha poxa en Maranello.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Tal
Co nome de Tal atopamos:
O Esperón, O Val de Xestoso, Monfero
O Esperón é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Agrelo, Olveira, Ribeira
Agrelo é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Grau de Castelló
250px|miniatura|Mapa de Castelló e o Grau, de [[1878.]] O Grau de Castelló (en castelán: Grao de Castellón) é o barrio costeiro de Castelló de la Plana, na Comunidade Valenciana. Atópase a uns 4 km da cidade de Castelló e limita ao norte con Benicàssim e ao sur con Almassora.
Pretty Little Lily Can Dance No More
Pretty Little Lily Can Dance No More é o oitavo álbum do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's lanzado o mercado no Xapón o ano 2002, baixo o selo Time Bomb e producido polo propio grupo.
Grau de Castelló
Aínda que o Grau de Castelló nunca tivo unha entidade propia existe unha conciencia de pobo propio diferenciado de Castelló. Na localidade atópanse, entre outros, o porto de Castelló e unha central termoeléctrica de ciclo combinado.
Historia
A aparición de ruínas da etapa ibera e romana constatan a crenza de que a zona do Grau ten máis de 2.000 anos de tradición de comercio portuario. Tamén durante os séculos de dominación musulmá debeu haber comercio no devandito lugar. O rei Xaime I ordenou construír o Camiño Vello do Mar nada máis conquistar La Plana para unir Castelló coa zona costeira do Grau, unha vía que desemboca onde apareceron as ruínas, circunstancia que se interpreta como que xa había unha zona comercial consolidada antes da conquista.
A actividade comercial foi en aumento dende entón, como demostran diversos documentos e restos. Os primeiros pescadores que se coñecen, cífranse en 1398 e estaban domiciliados na parroquia de Santo Tomás, situada na rúa Escultor Viciano de Castelló, mentres que o primeiro censo do Grau como barrio independente data de 1865 con 428 veciños.
Festividades
As festas da localidade celébranse na honra ao seu patrón, San Pedro, o 29 de xuño. Tamén se celebran o Entroido, o Encontro de Bestas de Fogo en xuño e as festas da Virxe do Carme o 16 de xullo.
Xogos Olímpicos de Innsbruck
Xogos Olímpicos de Innsbruck pode referirse ás seguintes edicións dos Xogos Olímpicos:
Kaga, Ishikawa
Kaga (加賀市, かがし, Kaga-shi) é un concello da prefectura de Ishikawa no Xapón. Está situado ao sur da prefectura, e na área da provincia histórica de Kaga, na parte de Hokuriku na rexión de Chūbu e no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 306,00 km², a poboación é de 72.681 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 238 h/km².
Sala Ingrávida
A Sala Ingrávida (Espazo de gravitación artística) é unha sala de teatro situada no Porriño.
Xestionada pola compañía residente Xerpo, está acollida á Rede Galega de Salas da AGADIC.
As principais actividades da sala son a exhibición de espectáculos teatrais e unha escola de teatro. A compañía residente, Xerpo, entrega anualmente o premio Coiro de Pita, ao mellor espectáculo representado na sala no ano.
Segunda división B española 1991/92
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 3
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo 4
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Dieudonné Nzapalainga
Dieudonné Nzapalainga, nado o 14 de marzo de 1967 en Bangassou (República Centroafricana) é un relixioso católico latino, arcebispo metropolitano de Bangui dende 2012, e cardeal dende 2016.
Traxectoria
Naceu en Bangassou o 14 de marzo de 1967. O 9 de agosto de 1998 foi ordenado sacerdote da Congregación do Espírito Santo polo bispo de Bangassou Antoine Marie Maanicus.
O 26 de maio de 2009 foi nomeado administrador apostólico da arquidiocese de Bangui. O 14 de maio de 2012 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano de Bangui. Recibiu a ordenación episcopal o 22 de xullo do mesmo ano, de mans do cardeal e prefecto da Congregación para a Evanxelización dos Pobos Fernando Filoni.
O 19 de novembro de 2016 o papa Francisco creouno cardeal, co título de cardeal-presbítero de Sant'Andrea della Valle.
Bardullas
O topónimo galego Bardullas pode referirse a:
Funchal, Madeira
Funchal   é a capital de Madeira, unha das rexións autónomas da república de Portugal. Ademais da capitalidade, a cidade é o centro urbano máis grande da illa. En 2011 tiña 112 015 habitantes.
Fundada por João Gonçalves Zarco no ano 1421, adquiriu o estatuto de cidade no ano 1508 de mans do rei Manuel I. Á cidade de Funchal, e como parte do municipio, únenselle as Illas Salvaxes e as Illas Desertas, dúas reservas naturais situadas a 160 quilómetros (ambas despoboadas).
Parroquias
Funchal está dividida en dez parroquias:
Un volcán do planeta Marte recibe o nome da cidade.
Toponimia
Funchal, a que o capitam deo este nome, por se fundar em hum valle fermoso de singular arvoredo, cheyo de funcho até o mar. (En grafía orixinal). Gaspar Frutuoso en Saudades da Terra, (1586).
Segundo os antigos cronistas, a designación de "Funchal" débese aos primeiros poboadores que, ao desembarcar neste lugar, atoparon unha grande abundancia de "funcho" (fiúncho), unha herba brava con cheiro adozado que abundantemente vexetaba no val, na área do primitivo burgo.
Historia
O poboamento iniciouse en 1424, cando a illa de Madeira foi dividida en dúas capitanías. A capitanía de Funchal foi asignada a João Gonçalves Zarco que aquí se fixou cos seus familiares. Debido á súa posición xeográfica, á existencia dun bo porto marítimo e á produtividade dos seus solos, constituíuse cedo nun importante núcleo de desenvolvemento da illa.
A poboación recibiu o primeiro foro entre 1452 e 1454, sendo elevada a vila e a sede de concello. Pouco despois, en 1508 foi elevada a cidade.
No século XVI, Funchal converteuse nun importante porto no percorrido entre as colonias dos países europeos, transformándose rapidamente nunha cidade próspera. Igualmente, converteuse no peirao dende o que se embarcaba toda a produción de azucre e viño da illa.
Entre os acontecementos que marcaron o concello pódense mencionar o ataque de corsarios franceses en 1566, ao mando de Bertrand de Montluc, xentil-home da corte de Carlos IX de Francia e fillo segundo do mariscal Blaise de Montluc. Saqueou Porto Santo, noticia que logo pasou a Madeira, levando ás vilas de Machico e de Santa Cruz a se armaren para a eventualidade. En Funchal, por determinación do entón gobernador, Francisco Gonçalves da Câmara, non se fixo tentativa ningunha que fose considerada como hostil. A cidade sufriu entón un violento saqueo de quince días, do que case nada escapou.
Despois dese episodio, no ano seguinte era enviado para Funchal o arquitecto militar Mateus Fernandes (III), téndose procedido a partir de entón a unha profunda modificación do sistema defensivo da cidade.
No século século XVII ten lugar a instalación de comerciantes vinícolas británicos que modificaron os modos de vida, a morfoloxía arquitectónica e o desenvolvemento económico da cidade. Algunhas personalidades destacadas que pasaron por Funchal foron: Sabela de Wittelsbach, emperatriz de Austria e raíña de Hungría, máis coñecida como Sissi, a emperatriz de Austria (1837 - 1898) que procurou esta cidade por motivos de lecer e de saúde; Carlos I, emperador de Austria e rei de Hungría; o mariscal polaco Józef Piłsudski para recuperar a súa saúde; Winston Churchill que pasou por Funchal de vacacións, onde pintou algúns cadros; e Fulgencio Batista que fixo unha escala en Funchal para o seu exilio en España.
Economía
Nesta cidade predomina o sector terciario, moi ligado ao turismo, nas áreas de comercio, restauración e servizos de hostalería, seguido polo sector secundario, coas industrias de construción, lácteos, floricultura e artesanía.
Na agricultura predomina o cultivo das viñas seguido das bananeiras e finalmente das flores ornamentais e froitos subtropicais. A gandería ten pouca importancia, concentrándose sobre todo no coidado de aves, coellos e ovinos.
O porto de Funchal é un centro turístico e de importancia relevante para os cruceiros europeos que fan escala para Marrocos, as illas Canarias, o Caribe e o Brasil, sendo o primeiro punto de parada na viaxe inaugural do Queen Mary 2, o maior buque de cruceiro do mundo.
Cidades irmás
Están irmandadas con Funchal:
José Altabella
José Altabella Hernández, nado en Caspe en 1921 e finado en Madrid o 28 de decembro de 1995, foi un xornalista e profesor español.
Traxectoria
Foi bolseiro do Centro de Estudios Históricos, sección de Bibliografía (1935-1936). Despois foi bolseiro da Hemeroteca Municipal de Madrid (1947-1951), correspondente de L´Écho de la Presse et de la Publicité, colaborador de Gaceta de la Prensa Española (1942-72); Mundo Estudios de Información; Comunicación XXI, e AEDE, e xefe de sección de ABC de Madrid dende 1967.
Profesor da Escola Oficial de Xornalismo (1951-1975) e da Escola de Xornalismo da Igrexa (1966-1974). Cursou a carreira de Ciencias da Información, licenciándose en 1976 coa primeira promoción e foi nomeado profesor desa Facultade da Universidade Complutense, sendo o primeiro catedrático de Historia do Xornalismo Español.
Obras
É autor de numerosos libros sobre historia do xornalismo. Ocupouse da prensa galega, sobre a que publicou os artigos:
Prisa TV
Prisa TV (anteriormente Sogecable) é un grupo líder da televisión de pago en España, fundado en 1989. Foi o pioneiro na introdución de sistemas interactivos e principalmente da Televisión Dixital en España. O seu labor consiste en xestionar e adquirir dereitos audiovisuais, así coma a distribución e produción de canles e xestión de abonados. Outras das súas actividades máis importantes é a produción, distribución e exhibición cinematográfica.
O seu proceso de reestruturación comezou en outubro de 2003 e finalizou en decembro de 2004, coa integración de Vía Dixital. Pretendían así redimensionar e reordear as actividades de Sogecable absorbendo os compromisos con canles temáticos, provedores con dereitos audiovisuais e outros servizos. Con esta reestruturación contribuíu ó relanzamento audiovisual en España.
A produtora de Sogecable é Sogecine. É unha das principais distribuidoras e produtoras no territorio español, con especial importancia nestes momentos (ano 2005), tal que se vive unha profunda crise nesta industria.
As instalacións de Sogecable encóntranse en Tres Cantos, producindo a diario 23 canles de televisión, incluíndo as nove versións do Canal + España e outras 14 canles que están especializadas na emisión exclusivamente de diversas materias, como deportes, cine, documentais, programación infantil, música. Estas emítense e distribúense a través de Digital+, cable e ADSL.
En 2005, o grupo lanzou unha nova canle de televisión en aberto e con carácter xeralista e gratuíto; o quinto en España. O seu nome é Cuatro e ocupa a frecuencia que deixou Canal+ cando pasou a formar parte unicamente da emisión de Digital+ o 7 de novembro de 2005.
Esperón
O topónimo galego Esperón pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Xogos Olímpicos de Cortina d'Ampezzo
Xogos Olímpicos de Cortina d'Ampezzo pode referirse ás seguintes edicións dos Xogos Olímpicos:
Linguado do Senegal
O linguado do Senegal ou linguado branco (Solea senegalensis) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos,
É unha especie moi semellante ao linguado común (S. solea), que habita nas costas do océano Atlántico oriental, desde as do golfo de Biscaia até as da África central, e tamén se atopa no Mediterráneo occidental.
Na actualidade é obxecto de importante cultivo en acuicultura en Galicia (e noutros países), que está en fase de expansión.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1858 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup.
Sinónimos
Ademais de polo nom,e orixinario, e actualmente válido, que lle impuxo Kaup, a especie coñécese tamén polos sinónimos:
Características
Alcanza un tamaño máximo de até os 60 cm, aínda que a media dos exemplares capturados ronda os 45 cm. A súa aleta dorsal está sustentada por 72 a 95 raios, e a anal, por de 60 a 75. A súa columna vertebral presenta de 44 a 46 vértebras. O último raio das aletas dorsal e anal están unidas por unha membrana á base da aleta caudal. A rama supratemporal da liña lateral forma un arco. A aleta pectoral do lado ocular ou pigmentado presenta unha mancha escura na súa parte distal. A coloración do lado ocular é parda clara, e a do lado cego, abrancazada.
Bioloxía
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que adoita habitar a profundidades de entre os 12 e os 65 m, en augas subtropicais do Atlántico oriental, entre os 47° N e os 14° N, e entre os 19° W e 1° W.
Predominantemente litoral, vive en fondos areosos ou lamacentos, fóra das zonas costeiras, até os 100 m de profundidade, e en lagoas salobres. Aliméntase basicamente de invertebrados bentónicos, como larvas de poliquetos e moluscos bivalvos, e tamén de pequenos crustáceos. Alcanza a madurez sexual cando mide uns 30 cm. A desova ocorre entre os meses de marzo e xuño.
Pesca
Solea senegalensis captúrase nas zonas de pesca 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo, respectivamente).
Fluído extracelular
miniatura|250 px|A [[auga corporal|auga corporal total en mamíferos distribúese entre o compartimento intracelular e o compartimento extracelular, que é, á súa vez, subdividida en fluído intersticial e outros compoñentes máis pequenos como o plasma sanguíneo, o líquido cefalorraquídeo e a linfa.]] O fluído extracelular (FEC) comprende todos os fluídos corporais que están fóra das células. Un termo similar é volume de fluído extracelular (VFEC). A auga corporal total en humanos constitúe entre o 45 e o 75% de todo o peso corporal. Aproximadamente dous terzos desta auga é fluído intracelular situado dentro das células, e o terzo restante é o fluído extracelular. O principal compoñente do fluído extracelular é o fluído intersticial que baña as células.
O fluído extracelular é o ambiente interno de todos os animais pluricelulares, e nos animais cun sistema circulatorio sanguíneo unha proporción deste fluído é plasma sanguíneo. O plasma e o fluído intersticial son os dous compartimentos que constitúen polo menos o 97% do FEC. A linfa supón unha pequena porcentaxe deste fluído. A restante pequena proporción de FEC inclúe o fluído transcelular (aproximadamente o 2,5%, que inclúe o líquido cefalorraquídeo e líquidos ocular, sinovial, endolinfa, perilinfa). O FEC pode tamén considerarse como formado por dous compoñentes: plasma e linfa (conxuntamente) como sistema de transporte, e fluído intersticial para o intercambio de auga e solutos coas células.
O fluído extracelular, especialmente o fluído intersticial, constitúe o medio interno que baña todas as células do corpo. A composición do FEC é, por tanto, esencial para as funcións normais das células, e é mantido por varios mecanismos homeostáticos que implican unha retroalimentación negativa. A homeostase regula, entre outras cousas o pH, e as concentracións de sodio, potasio e calcio no FEC. Tamén se manteñen estritamente polos mecanismos homeostáticos o volume do fluído corporal, a glicosa sanguínea, oxíxeno e niveis de dióxido de carbono. O volume de fluído extracelular nun varón adulto mozo de 70 kg é do 20% do peso corporal, uns 14 litros, 11 dos cales son de fluído intersticial e case todo o demais plasma.
Compoñentes
O principal compoñente do fluído extracelular é o fluído intersticial que rodea as células no corpo. O outro compoñente principal do FEC é o fluído intravascular do sistema circulatorio chamado plasma sanguíneo. O fluído intersticial e o plasma constitúen o 97% do FEC, e a linfa só contribúe cunha pequena porcentaxe. O resto do FEC é o fluído transcelular. Estes constituíntes adoitan denominarse compartimentos de fluídos.
Función
O fluído extracelular proporciona o medio para o intercambio de substancias entre o FEC e as células, e este pode ter lugar a través da disolución ou por mestura e transporte no medio fluído. Entre as substancias do FEC están gases disoltos, nutrientes, e partículas químicas cargadas electricamente (ións), todos necesarios para manter a vida. O FEC tamén contén materiais secretados polas células en forma soluble, pero coalescen rapidamente formando fibras (por exemplo, coláxeno, e fibras reticulares e elásticas) ou precipita en forma sólida ou semisólida (por exemplo, os proteoglicanos que forman a principal masa da cartilaxe e os compoñentes do óso). Eses e moitas outras substancias aparecen especialmente en asociación con varios proteoglicanos para formar a matriz extracelular ou o substancia de "recheo" entre as células a través do corpo. Estas substancias encóntranse no espazo extracelular, e están, por tanto, todas bañadas no FEC, sen ser parte del.
O ambiente interno é estabilizado mediante o proceso da homeostase. Os complexos homeostáticos operan regulando e mantendo estable a composición do FEC. As células individuais poden tamén regular a súa composición interna por varios mecanismos.
miniatura|right|350px|As diferenzas nas concentracións de ións xeran o potencial de membrana. Hai unha diferenza significativa entre as concentracións de ións de sodio e potasio dentro e fóra da célula. A concentración de ións sodio é considerablemente maior no fluído extracelular que no fluído intracelular. O inverso é certo para as concentracións de potasio. Estas diferenzas causan que todas as membranas plasmáticas estean cargadas electricamente, con carga positiva no exterior da célula e negativa no interior. Nunha neurona en repouso (que non está a conducir un impulso) o potencial de membrana é coñecido como potencial en repouso, e ambos os lados da membrana é duns -70 mV.
En varios tipos de células as canles iónicas reguladas por voltaxe nas membranas celulares poden ser abertas temporalmente baixo circunstancias específicas durante algúns microsegundos. Isto permite un breve fluxo de entrada de ións sodio nas células (impulsados polos gradientes de concentración de ión sodio que existe entre o exterior e interior da célula). Isto causa que a membrana plasmática se despolarice temporalmente (perde a súa carga eléctrica) o que é a base da formación de potenciais de acción.
Os ións sodio do FEC tamén xogan un importante papel no movemento de auga desde un compartimento corporal a outro. Cando se segregan bágoas ou se forma saliva, os ións sodio bombéanse desde o FEC aos condutos nos cales estes fluídos se forman e acumulan. O contido de auga destas solucións é o resultado de que a auga siga osmoticamente os catións sodio (e os anións que o acompañan). O mesmo principio aplícase á formación de moitos outros fluídos corporais.
Os ións calcio teñen unha gran propensión a unirse a proteínas. Isto cambia a distribución de cargas eléctricas nas proteínas, coa consecuencia de que a estrutura terciaria das proteínas se ve alterada. A forma normal, e, por tanto, a función de moitas das proteínas extracelulares, así como as porcións extracelulares das proteínas da membrana plasmática, dependen de que haxa unha concentración de ión calcio moi precisa no FEC. As proteínas que son particularmente sensibles aos cambios na concentración de ión calcio no FEC son varios dos factores de coagulación do plasma sanguíneo, que non son funcionais en ausencia de ións calcio, pero fanse totalmente funcionais coa concentración correcta de calcio. As canles de ión sodio reguladas por voltaxe nas membranas plasmáticas dos nervios e músculos teñen unha sensibilidade aínda maior a cambios na concentración de ións calcios do FEC. Diminucións relativamente pequenas nos niveis de ión calcio no plasma (hipocalcemia) causa que estas canles filtren sodio ás células nerviosas e axóns, facéndoos hiperexcitables, causando así espasmos musculares espontáneos (tetania) e parestesia (sensación de "coxigueos") das extremidades e arredor da boca. Cando as concentracións de ións de sodio no plasma se elevan do normal (hipercalcemia) únese máis calcio a estas canles de sodio o que ten o efecto oposto, causando atonía, debilidade muscular, anorexia, estrinximento e emocións lábiles.
A estrutura terciaria das proteínas é tamén afectada polo pH das solucións onde se encontran. Ademais, o pH do FEC afecta á proporción da cantidade total de calcio no plasma que se produce en forma ionizada libre, oposta á fracción que se encontra de proteínas e ións fosfato. Un cambio no pH do FEC altera, pois, as concentraacións de calcio no FEC. Como o pH do FEC é directamente dependente da presión parcial de dióxido de carbono no FEC, a hiperventilación, que fai diminuír a presión parcial do dióxido de carbono no FEC, produce síntomas que son case indistinguibles do da diminución das concentracións de calcico no plasma.
O fluído extracelular é constantemente “mesturado” polo sistema circulatorio, o que asegura que o ambiente acuoso que baña as células do corpo é virtualmente idéntico por todo o corpo. Isto significa que os nutrientes poden ser segregados ao FEC nun lugar (por exemplo, o tracto gastrointestinal, fígado ou células adiposas) e son distribuídos, aproximadamente nun minuto, uniformemente polo corpo. As hormonas son transportadas de maneira similar rápida e uniformemente a cada célula do corpo, sen importar onde foron segregadas ao sangue. O oxíxeno captado polos pulmóns desdde o aire alveolar é tamén distribuído uniformemente e á presión parcial correcta a todas as células do corpo. Os produtos residuais son tamén espallados uniformemente por todo o FEC, e son retirados da circulación xeral en puntos ou órganos específicos, asegurando unha vez máis que non haxa xeralmente ningunha acumulación localizada de compostos non desexados ou excesos de substancias esenciais (por exemplo, ións sodio, ou de calquera outros constituíntes do FEC). A única excepción significativa a este principio xeral é o plasma das veas, onde as concentracións de substancias disoltas en determinadas veas difire en varios graos, da que hai no resto do FEC. Porén, este plasma está confinado dentro das paredes impermeables dos tubos venosos, e, por tanto, non afectan o fluído intersticial no cal viven as células do corpo. Cando o sangue de todas as veas no corpo se mestura no corazón e pulmóns, as composicións diferentes desaparecen (por exemplo, o sangue ácido dos músculos activos é neutralizado homeostaticamente polo sangue alcalino producido polos riles). Desde a aurícula esquerda en adiante, ata cada órgano no corpo, os valores normais regulados homeostaticamente de todos os compoñentes do FEC son así restaurados.
Interaccións entre plasma sanguíneo, fluído intersticial e linfa
O plasma do sangue arterial, o fluído intersticial e a linfa interaccionan a nivel dos capilares. Os capilares son permeables e a auga pode moverse libremente cara a dentro e fóra deles. No extremo arteriolar dos capilares a presión sanguínea é maior que a presión hidrostática nos tecidos. A auga fíltrase saíndo dos capilares e pasando ao fluído intersticial. Os poros polos que pasa a auga son grandes dabondo como para permitir que tamén pasen todas as pequenas moléculas (ata o tamaño de pequenas proteínas, como a insulina), polo que tamén se moven libremente a través da prede dos capilares. Isto significa que as súas concentracións a ambos lados da parede capilar se igualan e, por tanto, non hai ningún efecto osmótico. A presión osmótica exercida por estas pequenas moléculas denomínase presión osmótica cristaloide para distinguila da que exercen as grandes moléculas que non poden atravesar o capilar.
Os capilares conectan as arteriolas coas vénulas, polo que teñen un extremo arteriolar e outro venular. O saída de auga do capilar no extremo arteriolar causa que a concentración de substancias que non poden cruzar a parede capilar se incremente a medida que o sangue se move cara ao extremo venular do capilar. As substancias máis importantes que están confinadas nos capilares son as proteínas albuminas do plasma, as globulinas do plasma e o fibrinóxeno. Estas, especialmente as albuminas, debido á súa abundancia no plasma, son responsables da chamada presión osmótica ”oncótica” ou "coloidal" que arrastra auga ao interior dos caspilares, especialmente no extremo venular. (Ver os diagramas da esquerda.)
O efecto neto de todo este proceso é que a auga sae e entra nos capilares, mentres que as substancias cristaloides acumuladas nos fluídos intersticiais e nos capilares se equilibran. Como o fluído capilar está renovándose de modo rápido e constante polo fluxo do sangue, a súa composición domina a concentración de equilibrio que se alcanza na rede de capilares. Isto garante que o medio interno acuoso das células do corpo estea sempre próximo ao seu ambiente ideal (establecido pola homeostase corporal).
Unha pequena proporción da solución que se filtra saíndo dos capilares non é arrastrada de volta ao interior dos capilares polas forzas osmóticas coloidais. Isto supón entre 2 e 4 litros ao día en todo o corpo. Esta auga é recollida polo sistema linfático e é finalmente descargada na vea subclavia esquerda, onde se mestura co sangue venoso que procede do brazo esquerdo que vai camiño do corazón. A linfa flúe polos capilares linfáticos ata os ganglios linfáticos, onde son retirados as bacterias e os residuos tisulares que leve, á vez que se incorporan ao fluído linfático varios tipos de leucocitos (principalmente linfocitos). Ademais, a linfa que drena o intestino delgado contén gotas de graxa chamadas quilomicrons despois da inxestión, dixestión e absorción de comidas que conteñen graxas. Esta linfa denomínase quilo e ten unha aparencia leitosa. Os vasos linfáticos do intestino delgado denomínanse vasos quilíferos.
Alba (poema)
Na lírica occitana unha alba é un poema no que se narra a despedida dos amantes coa chegada do abrente. É un amigo ou servente, que recibe o nome de gaita (vixía), o que se encarga de espertar os namorados para non seren descubertos polo home da dona. Entre as albas máis coñecidas está Reis glorios de Guiraut de Bornelh
Fluído extracelular
Constituíntes electrolíticos
Principais catións:
Alba (poema)
Na lírica galego-portuguesa tan só hai un exemplo de alba, Levad´, amigo, que dormides as manhanas frías de Nuno Fernández Torneol.
Fluído extracelular
Constituíntes electrolíticos
Principais anións:
Descrición
O fluído intersticial é unha solución case incolora e de sabor salgado. O plasma, que contén proteínas plasmáticas, que están esencialmente ausentes do fluído extracelular, é xeralmente de cor parda. Tamén ten sabor salgado, e é algo "pegañenta" debido ao seu contido proteico. O plasma coagula en poucos minutos, debido á presenza de factores de coagulación. A linfa pode ser case incolora, pero adoita ter unha aparencia lixeiramente avolta debido ao seu contido en células (principalmente leucocitos) ou glóbulos de graxa cando que se drenan do intestino despois dunha comida.
Frixe
O topónimo galego Frixe pode referirse a:
Chapecó
Fundouse en 1917 e o seu nome provén do tupí Xapeco que significa "lugar desde onde se ve o camiño da plantación". Ao principio o poboado era un distrito agrícola, pero co pasar dos anos afirmouse como un polo económico nacional baseado na cría de porcos e a avicultura. As principais etnias presentes en Chapecó son a alemá, italiana e polaca.
O turismo está basicamente dirixido ás feiras agrícolas e agroindustriais. A principal realízase cada dous anos, a EFAPI (Exposición-Feira Agropecuaria e Industrial), no parque de exposicións Tancredo Neves, que conta cunha estrutura de catro pavillóns de exposición xeral, comercial e outras áreas para a exposición gandeira e agrícola, como un lago, unha instalación para diversións e rodeo, ademais dun escenario para a presentación de espectáculos, onde poden entrar ata 80 mil persoas.
A economía de Chapecó está enfocada na agroindustria e prestación de servizos, tendo grandes empresas como Aurora e Sadia. Dentro do mundo deportivo, destaca o Chapecoense, o cal milita no Campionato Brasileiro Série A.
Os Agueiros, Olveira, Ribeira
Os Agueiros (á espera da oficialización da forma Os Agüeiros ) é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Chalcides chalcides
Chalcides chalcides ás veces chamado esgonzo tridáctilo italiano, é unha especie de lagarto escíncido que se encontra en Italia e parte do Norte de África. Anteriormente, dentro desta denominación incluíase como subespecie (Chalcides chalcides striatus), o esgonzo común, que vive en Galicia, pero hoxe en día este ten categoría de especie (Chalcides striatus). A especie Chalcides chalcides é común nalgunhas localizacións en zonas solleiras con densa vexetación (xeralmente plantas herbáceas de ata 40 cm de altura) pero tamén aparece en áreas máis áridas. Mide en total uns 48 cm contando o rabo, o cal comprendería máis da metade da lonxitude. O seu corpo é longo e con aspecto de serpe, de cor xeralmente entre castaño e oliva e pode ter bandas escuras no dorso. As súas patas están moi reducidas e teñen só tres dedos. Estes esgonzos son activos durante o día e comen principalmente insectos. As femias desta especie paren as crías, xa que son ovovivíparas.
Descrición
Nun exame superficial parece unha serpe, pero ten pequenas patas e pálpebras como corresponde a un lagarto. As patas teñen tres dedos, e o dedo medio da pata traseira é máis longo que os outros dous, o que serve para distinguilo do esgonzo común (Chalcides striatus), que ten os tres dedos do mesmo tamaño. Outras especies de esgonzos teñen cinco dedos. Ten unha cabeza pequena e un groso pescozo e crece ata os 48 cm, máis da metade dos cales corresponde ao rabo. Hai tres variantes de cor, xa que algúns animais teñen unha coloración lisa gris prateada ; outros teñen de catro a seis liñas lonxitudinais estreitas ao longo de todo o corpo, e outros teñen esas mesmas liñas pero ademais unha banda lateral lonxitudinal clara.
Distribución e hábitat
Este esgonzo viven en case toda Italia, onde é común ao sur do río Po, e a súa área de distribución inclúe tamén as illas de Sardeña, Sicilia, Elba, e tamén está presente no Norte de África, sobre todo en Tunicia. O seu hábitat típico son as zonas solleiras e húmidas con densa vexetación baixa como marismas, beiras de regatos, pantanos, pendentes con plantas herbáceaas e setos. En zonas altas pode habitar en zonas máis áridas con mato baixo e pendentes degradadas. O seu rango altitudinal vai desde o nivel do mar aos 1.270 m.
Status
Este esgonzo é común nos hábitats axeitados para el na maioría da súa área de distribución. Está ameazado pola urbanización e a degradación do seu hábitat polo desenvolvemento do litoral, pero é tolerante a certo grao de modificación do hábitat. A IUCN considera o seu status como "pouco preocupante" porque, aínda que a poboación está probablemente diminuíndo, non o está facendo a gran velocidade e aínda abunda.
Xornalista
miniatura|250px|Xornalistas recollendo unhas declaracións.
Un xornalista ou periodista é aquela persoa que se dedica ó xornalismo en calquera das súas formas, xa sexa na prensa escrita, radio, televisión ou medios dixitais. O xornalista dedícase basicamente á busca de información e á súa posterior difusión.
Segundo as palabras do académico alemán Wolfgang Donsbach, citado por Kunczik para comprender o significado deste concepto:
Xogos Olímpicos de Garmisch-Partenkirchen
Xogos Olímpicos de Garmisch-Partenkirchen pode referirse ás seguintes edicións dos Xogos Olímpicos:
Fontoira, Castrillón, O Corgo
Fontoira é un lugar da parroquia de Castrillón no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Johan de Requeixo
Johan de Requeixo (tamén Xohán de Requeixo e Xoán de Requeixo) foi un xograr galego de finais do século XIII. Levan o seu nome un colexio e a biblioteca municipal de Chantada.
Existen discrepancias sobre o lugar do seu nacemento, aínda que o seu nome e a súa obra conservada inducen a pensar que naceu na parroquia de Santiago de Requeixo. Antonio Rei Somoza sitúao nunha concesión foral de 1247 que realiza o abade de Oseira ao seu favor. O escritor Xosé Lois García Fernández sostén que era un sacerdote da parroquia de Requeixo.
No 2004, grazas á iniciativa da Asociación Xohán de Requeixo, erixíronse cinco monólitos cos poemas conservados deste poeta medieval.
Obra
É autor de cinco cantigas de amigo, todas cantigas de romería, en torno ao santuario de monte Faro en Chantada.
Rosa Valdeón
Rosa María Valdeón Santiago, nada en Toro o 17 de decembro de 1960, é unha política española do Partido Popular. É licenciada en Medicina pola Universidade de Salamanca. En 2007 foi elixida alcaldesa de Zamora.
Actividade política
En canto á súa vida política, como profesional sanitario exerceu de médica e inspectora médica e foi incorporada ao traballo político polo actual (2013) conselleiro da Presidencia da Xunta de Castela-León, José Antonio de Santiago-Juárez, en atención ás súas capacidades profesionais. Ocupou nun principio un alto cargo na Consellaría de Sanidade para máis tarde entrar na política autonómica como Conselleira de Familia e Igualdade de Oportunidades.
Por outra parte, durante o seu goberno municipal ocupa os seguintes postos e cargos no Partido Popular:
A Ferraría, O Val de Xestoso, Monfero
A Ferraría é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Federación Internacional do Automóbil
A Federación Internacional do Automóbil (en Fédération Internationale de l'Automobile), usualmente referida como a FIA, é unha asociación sen fins de lucro establecida como a Asociación Internacional de Clubs de Automóbiles Reconnus (AIACR) o 20 de xuño de 1904 para representar os intereses das organizacións de tráfico e os usuarios de automóbiles. Para o público en xeral, a FIA é o ente que regula as principais competencias en materia de automobilismo.
Ten a súa sede principal no nº 8 da Place de la Concorde, París, Francia, componse de 244 organizacións nacionais afiliadas en 146 países en todo o mundo. O seu actual presidente é Mohamed Ben Sulayem.
En 1973, a FIA estendeu o seu alcance para incluír carreiras de rally, e o Rally de Monte Carlo foi o primeiro evento dese tipo organizado pola FIA.
O seu papel máis destacado é o otorgamiento de licenzas e arbitraxe das carreiras de Fórmula Un.
Historia
A Association Internationale des Automobile Clubs Reconnus (AIACR) foi fundada en París o 20 de xuño de 1904.
En 1922, a FIA delegou a organización das carreiras de automóbiles á Comisión Deportiva Internacional (CSI), un comité autónomo que máis tarde converteuse na Federación Internacional do Deporte do Automóbil (FISA). A reestruturación da FIA en 1993 levou á desaparición da FISA, pondo o automobilismo baixo a xestión directa da FIA.
Eventos
A FIA actualmente regula entre outros os seguintes eventos:
Palma del Río
200px|thumb|Convento de Santa Clara Palma del Río é un concello español da provincia de Córdoba, en Andalucía. Atópase no Valle Medio del Guadalquivir, a 55 metros de altitude e a 60 km de Córdoba.
Tiña en 2015 unha poboación de 21.522 habitantes. Ademais do núcleo principal do municipio, existen outros dous núcleos urbanos de importancia no termo: El Calonge, que se creou na década de 1960 polo Instituto Nacional de Colonización, e El Mohíno.
Pola súa localización xeográfica, a influencia sevillana é tan importante como a cordobesa. Palma del Río é coñecida por dúas cousas, polas súas laranxas, e por ser berce de grandes toureiros, entre eles o Cordobés, o Palmeño, o Barquillero, o Niño de Palma del Río e as Irmás Palmeño.
Ganso bravo
O ganso bravo (Anser anser) é unha ave da familia dos anátidos (Anatidae), considerada, xunto coa especie asiática Anser cygnoides, o antepasado dos gansos domésticos. É unha das especies incluídas no Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia AEWA
Descrición
O ganso bravo é unha especie de ganso de tamaño grande. Mide de 75 a 90 cm de longo e as alas teñen unha envergadura de 147 a 180 cm. Pesan entre 2,3 e 5,5 kg. A cabeza é grande e o bico é alaranxado e case triangular. O pescozo ten unha aparencia grosa e lixeiramente listada a causa da posición das plumas. As patas son rosadas. É de cor agrisada, máis pálida cá outros gansos, coa parte inferior da zona caudal de cor branca. Na barriga ten manchas castañas de intensidade variable. Identifícase en voo polo espello pálido das alas.
A subespecie europea A. a. anser, de bico rosa alaranxado, é algo máis pequena e escura cá raza asiática, A. a. rubrirostris. Os exemplares do leste de Europa son a miúdo de tons intermedios entre estas dúas variedades. Poden vivir ata 17 anos. Alén da súa chamada típica, unha especie de ga-ga-ga, teñen unha variedade de ata doce sons diferentes.