cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benicàssim
Localidades limítrofes
O termo municipal de Benicàssim limita coas seguintes localidades: Castelló de la Plana (e o seu distrito marítimo Grau de Castelló), Borriol, La Pobla Tornesa, Cabanes e Orpesa, todas elas da provincia de Castelló.
Historia
Anteriormente á reconquista, o Castelo de Montornés constituíu un dos máis importantes feudos árabes nestes territorios. Carecemos tamén de noticias sobre a súa destrución e as causas que o motivaron. No entanto, coñécese que o Castelo foi habitado ata finais do século XV. Como se deduce polo seu nome, pertencería á tribo dos Beni Qásim ("fillos de Qásim") que ocupaban o castelo de Montornés antes da conquista cristiá, primeiro polo Cid Campeador e finalmente polo rei Xaime I de Aragón.
O día 29 de novembro de 1242, Jaime I doou o Castelo de Montornés e estas terras á súa escribano D. Pedro Sanz, en compensación aos servizos prestados na reconquista. As Baronías de Benicàssim e de Montornés foron frecuentemente obxecto de doazóns, herdanzas ou vendas entre os nobres da zona. Unha proba evidente témola na notable cantidade de propietarios que enseñorearon o lugar desde 1242 a 1603. Así, en 1249, a Baronía de Montornés aparece en mans de Jacchesio Sancii, ao que o rei outorgou permiso para a venda do señorío. Posteriormente, aparece como dono da baronía Pedro Ximén, que presumiblemente lla comprou a Jacchesio Sancii. Máis tarde, Afonso III, deu Montornés, a Casa de San Vicente e todos os seus dominios ao Mosteiro de Poblet. A pouca rendibilidade destas terras, por unha banda, e as avultadas débedas que tiñan os de Poblet, por outro, fixo que os monxes vendesen a Jaime II, en 1297 a Baronía de Montornés e a vila de Castelló por 290.000 soldos. En 1333, aparece como señor da Baronía de Montornés, Juan Ximén fillo de Pedro Ximén de Arenós, que posiblemente lle sucedería en representación do rei Xaime II. Descoñécese exactamente cando, pero en documentos posteriores aparece mesturada a Baronía de Montornés con "o lugar de Benicàssim". Así temos como Montornés, que pasou novamente a poder real, é doado por Afonso V, en 1416, ao Bispo de Vic, Afonso de Thous. Morto Afonso de Thous en 1420, foi adquirida a baronía por Gilberto de Centelles, que era entón señor de Nules. Dos Centelles pasou ao patrimonio real ata o 24 de febreiro de 1467 en que Xoán II traspasouno ao seu Vicechanceler Juan Pagés e durante máis de corenta e oito anos exerceron os Pagés a súa xurisdición sobre Montornés e terras da súa demarcación.
Nicolás de Casalduch adquire o señorío por compra aos Pagés. Por herdanza pasou a dona Violante de Casalduch quen o 9 de setembro de 1603 outorgou Carta Poboa a fin de repoboar esta zona, moi castigada polos continuos ataques e saqueos de corsarios e berberiscos. Tal medida non obtivo os resultados apetecidos, e tan só uns poucos poboadores asentáronse na Baronía. Neste sentido, existen claros vestixios de catro núcleos pequenos de poboación, dúas deles buscando o refuxio das montañas, un nas terras fértiles, moi preto do actual centro urbano, e finalmente un pequeno núcleo mariñeiro, fronte á Torre de Sant Vicent.
A decisión de Francisco Pérez Bayer en 1769 de fundar unha igrexa neste lugar, constituíu o impulso definitivo á configuración de Benicàssim como pobo. A Pérez Bayer cualifícaselle frecuentemente como fundador de Benicàssim e realmente, non nacera aínda cando Benicàssim foi fundado por Dona Violante de Casalduch. No entanto, Pérez Bayer tivo o mérito de aglutinar ao redor da igrexa que fundou, a todos os veciños de Benicàssim, ata entón diseminados en pequenos núcleos de poboación, e en masías.
O progreso foi lento en principio, pero espectacular a partir de 1850. Benicàssim foi unha das poboacións pioneiras en España como centro turístico. Así temos como en 1887 constrúese a primeira vila de verán. O grande auxe que tomou Benicàssim a principios de século, valeulle posteriormente o cualificativo do Biarritz de Levante. Desde a primeira construción ata hoxe, Benicàssim sufriu unha profunda transformación baseada exclusivamente no turismo. Actualmente Benicàssim ofrece unha capacidade receptora de 100.000 turistas.
Demografía
O desenvolvemento do sector turístico deulle un forte impulso demográfico durante os últimos anos. Tamén se incrementou a inmigración estranxeira.
Economía
O sector turismo predomina sobre os demais.
Equinox
O termo equinox pode referirse a:
Florencia Ortiz
Florencia Ortiz, nada en Buenos Aires o 15 de decembro de 1971, é unha actriz e cantante arxentina.
Coñecida por interpretar vilás en televisión. Contraeu matrimonio con Lucas Inza, ten unha filla chamada Eva. Actualmente vive en Premià de Mar, en España.
Partido Comunista de España (reconstituído)
O Partido Comunista de España (reconstituido), tamén coñecido como PCE(r) foi un partido comunista español de ideoloxía marxista-leninista e maoísta. As autoridades xudiciais suspenderon a súa actividade no ano 2003 ao vinculalo cos GRAPO. O seu derradeiro secretario xeral foi Manuel Pérez Martínez, coñecido como camarada Arenas.
Historia
Formouse en 1974, aínda que o seu Congreso Fundacional non se realizou ata o ano seguinte nunha xuntanza clandestina na Serra de Guadarrama, semanas antes da morte do ditador Francisco Franco, ao se disolver a Organización Marxista Leninista de España, nun primeiro momento o obxectivo do partido era a reconstrución do PCE, considerando que a dirección da época realizaba unha política revisionista pero nese ano formou os GRAPO como a súa fronte armada nun principio co obxectivo de procurarlle medios técnicos e económicos ao partido, mais deseguido a loita armada pasou a ocupar un lugar central no partido, actuando boa parte dos militantes tanto no partido como na fronte armada. Durante un tempo conservou como voceiro Bandera Roja, que tamén o fora da OMLE e despois pasou a denominarse Resistencia. En xuño de 1977 celebrou o seu segundo congreso, tamén na clandestinidade, no cal definen os GRAPO como o xermolo dun exército popular. En outubro a policía detén os compoñentes do comité central do PCE(r). Arredor do PCE(r) xiraban outras organizacións como Socorro Rojo, Grupo Pueblo y Cultura e as Juventudes Antifascistas.
As súas bases máis activas atopábanse en Vigo (onde moitos militantes de Organización Obreira confluíron no PCE(r) cara 1972), Cádiz e o barrio madrileño El Pozo del Tío Raimundo, de onde é orixinario Manuel Pérez Martínez.
A nivel internacional mostrou o seu apoio ao Irish National Liberation Army (INLA), despois dunha entrevista publicada en Internet a membros desta organización armada de Irlanda do Norte, operativa ata 2009.
-603
Outros
Historia ano a ano
Escapo (homónimos)
En bioloxía, o termo escapo pode referirse a:
Listas de Tigre (Encélado)
miniatura|Panorámica do polo sur de Encélado tomada pola sonda Cassini. As Listas de Tigre, dende a abaixo a esquerda ata arriba a dereita, son as sulci Damascus, Baghdad, Cairo, Alexandria e Camphor.
As Listas de Tigre de Encélado consisten en catro depresións lineais cuasi-paralelas na rexión polar sur da lúa saturniana. A primeira observación das listas ocorreu o 20 de maio de 2005, observación feita pola sonda Cassini (aínda xa foran observadas nun sobrevoo previo, pero dende un ángulo oblicuo), este accidente xeolóxico é máis notable en imaxes de baixa resolución polo seu contraste de brillo respecto do terreo circundante. A sonda Cassini obtivo observacións en resolucións máis altas durante un sobrevoo rasante de Encélado que tivo lugar o 14 de xullo do 2005. Estas observacións revelan que as listas de tigre poden ser cristas de baixa altitude cunha fenda central. Observacións feitas con espectómetro infravermello (en inglés: Infrared Spectrometer - CIRS) amosaron que as listas de tigre teñen temperaturas superficiais elevadas, indicativo do actual criovulcanismo en Encélado que está centrado nas listas de tigre.
Nomes
As listas de tigre é un termo non oficial dado a estas catro sulci con base no seu albedo distintivo. As sulci (sucos, fendas e cristas cuasi-paralelas), como Samarcanda Sulci e Harran Sulci, recibiron nomes de cidades ou países mencionados no libro As mil e unha noites. En novembro do 2006, as listas de tigre recibiron os nomes oficiais de Alexandria Sulcus, Cairo Sulcus, Baghdad Sulcus e Damascus Sulcus (Camphor Sulcus é un accidente xeolóxico menor, que se ramifica a partir de Alexandria Sulcus). As sulci Baghdad e Damascus son as máis activas, pola contra Alexandria Sulcus é a menos activa.
Aparencia e xeoloxía
miniatura|Mapa do hemisferio sur de Encelado (2007) Imaxes da cámara ISS a bordo da sonda Cassini amosaron 4 raias de tigre que podían ser unha serie de depresións lineais cuasi-paralelas flanqueadas a cada lado por cristas de baixa altitude. De media, cada lista de tigre ten de 130 km de longo, 100 metros de alto, 2 km de ancho e uns 500 metros de profundidade. As cristas dos bordos teñen de media uns 100 metros de altura e 2-4 quilómetros de ancho. Dada a súa aparencia e a súa configuración xeolóxica dentro dunha rexión moi deformada tectonicamente, é posible que as raias de tigre sexan fracturas tectónicas. Con todo, a súa correlación coa calor interna e cunhas plumas longas de vapor de auga, suxire que raias de tigre poden se-lo resultado de fisuras na litosfera de Encélado. As raias están espazadas entre si uns 35 quilómetros. Os extremos de cada lista de tigre difiren no aspecto entre o hemisferio anti-saturniano e pro-saturniano. No hemisferio anti-saturniano, as raias terminan en curvas con forma de gancho, mentres as puntas do hemisferio pro-saturniano bifúrcanse de xeito dentrítico.
Composición
Outro aspecto que distingue as raias de tigre do resto da superficie de Encélado é súa composición infrecuente. Case toda a superficie de Encélado está cuberto por un manto de auga xeada de gran fino. As cristas que rodean as raias de tigre están moi a miúdo cubertas de xeo de auga de gran groso. Este material aparece escuro a través do filtro IR3 da cámara da sonda Cassini (lonxitude de onda central de 930 nanómetros), dando as listas de tigre un aspecto escuro nas imaxes de filtro claro e unha aparencia azul-verdosa en falsas cores, preto do ultravioleta, e en imaxes do infravermello próximo amósanse cunha cor verde. O espectrómetro de mapeo visual e infravermello (VIMS) tamén detectou xeo de dióxido de carbono e compostos orgánicos simples retidos dentro das raias de tigre. Non se detectou material orgánico simple en ningún outro lugar da superficie de Encélado.
A detección de xeo de auga cristalino ó longo das listas de tigre tamén ofrece unha restrición da idade. Auga xeada cristalina gradualmente perde a súa estrutura cristalina despois de ser arrefriada e someterse ó contorno da magnetosfera saturnina. Pénsase que a transformación do xeo a un gran máis fino e a un xeo amorfo de auga, pode levar entre algunhas décadas ata uns miles de anos.
Criovulcanismo
miniatura|left|150px|Encélado - Polo Sur - Cunca de géiseres (10-08-2014). miniatura|right|150px|Encélado - Polo Sur - Géiseres espallando auga dende lugares variados ó longo das listas de tigre. Observacións da sonda Cassini feitas durante o sobrevoo do 14 de xullo de 2005, amosaron unha rexión criovolcanicamente activa en Encélado centrada sobre a rexión das raias de tigre. O instrumento CIRS revelou que a rexión das listas de tigre ó completo (a partir de 70° de latitude sur) estaba máis quente do esperado, que se está só fose quentada pola luz solar. Observacións a maior resolución revelaron que o material máis quente preto do polo sur de Encélado reside dentro das fracturas das raias de tigre. Obtivéronse, a partir dos datos do CIRS, temperaturas de entre 113-157 K, significativamente máis quentes que os 68 kelvins esperados para esta rexión de Encélado.
Os datos obtidos polos instrumentos da Cassini revelaron que a composición das plumas de vapor de auga e xeo era basicamente metano, dióxido de carbono, e nitróxeno que emanaban directamente de géiseres situados dentro das fendas das listas de tigre. A cantidade de material dentro das plumas suxire que estas están xeradas por unha masa líquida preto da superficie. Identificáronse máis de 100 géiseres en Encélado.
O equipo de Kieffer no 2006 suxeriu que os géiseres de Encélado tiñan a súa orixe en clatratos, que cando estes eran expostos polos géiseres ó baleiro desprendían o dióxido de carbono, nitróxeno e metano.
Relación co anel E de Saturno
As plumas dos géiseres de Encélado son semellantes en composición química ás dos cometas, e semellan se-la fonte orixinal do material do anel E. O anel E é o anel máis exterior e ancho de Saturno (a excepción do difuso e feble anel Phoebe). O anel é extremadamente ancho pero moi difuso, composto por xeo microscópico e po, está situado entre as órbitas de Mimas e Titán.
Numerosos modelos matemáticos indican que este anel é inestable, cunha esperanza de vida de entre 10.000 a 1.000.000 anos, polo tanto, as partículas que compoñen o anel deben ser substituídas. Encélado orbita dentro deste anel, na súa parte máis estreita pero que é ó mesmo tempo o lugar de maior densidade do anel, o cal levou dende a década dos 80 a sospeitar que Encélado era a fonte principal de partículas do anel E.   Esta hipótese foi confirmada durante os 2 primeiros sobrevoos rasantes que fixo a sonda Cassini no 2005. 700px|miniatura|center|Vista de perfil da órbita de Encélado, amosando a súa relación con anel E.
[[Ficheiro:PIA19061-SaturnMoonEnceladus-CurtainNotDiscrete-Eruptions-20150506.jpg|miniatura|center|600px| As erupcións de Encélado semellan ser discretos chorros de material, pero de xeito continuo, coma unha especie de cortina eruptiva (vídeo animado) ]]
Pandulfo IV de Benevento
Pandulfo IV, finado na batalla de Montesarchio o 7 de febreiro de 1074, foi copríncipe de Benevento co seu pai Landulfo VI desde 1056, cando o seu avó Pandulfo III aínda reinaba, ata a súa propia morte en batalla, anterior á do seu pai.
Traxectoria
Probabelmente en 1059, o vello Pandulfo abdicou e retirouse ao mosteiro de S. Sofia, deixando como príncipes a Landulfo e ao xove Pandulfo. Pandulfo estaba presente probabelmente o 1 de outubro de 1071 na consagración da abadía de Monte Cassino. Non aparece na carta de 12 de agosto de 1073 na que o seu pai xura fidelidade ao papa Gregorio VII. Nese momento, así e todo, Landulfo non volve aparecer nas crónicas e Pandulfo semella que asumiu as principais responsabilidades como príncipe. Pandulfo combateu contra os normandos.
Eleccións presidenciais de Venezuela de 2012
miniatura|[[Hugo Rafael Chávez Frías]] miniatura|[[Henrique Capriles Radonski]] As eleccións presidenciais de Venezuela para o período 2013-2019 foron o proceso electoral levado a cabo o 7 de outubro de 2012 en Venezuela, no que foi reelecto o presidente Hugo Chávez para un terceiro mandato consecutivo.
As principais coalicións que disputaron a elección foron o Gran Polo Patriótico (GPP), que apoiaba a reelección de Hugo Chávez, e a Mesa da Unidade Democrática (MUD) que estivo representada por Henrique Capriles Radonski, candidato electo en eleccións primarias, celebradas o 12 de febreiro de 2012.
Hugo Chávez puido ser por terceira vez consecutiva presidente logo de que fose aprobada en referendo en 2009 a Emenda Nº 1 á Constitución, que elimina as restricións á postulación sucesiva para os cargos de elección popular.
O Consello Nacional Electoral, máximo órgano do Poder Electoral encargado constitucionalmente do desenvolvemento de todos os procesos electorais en Venezuela, convocou formalmente o proceso o 29 de marzo de 2012.
O domingo 2 de setembro realizouse un simulacro previo das eleccións co fin de que a poboación venezolana puidese familiarizarse co sistema e asesorarse coas papeletas electorais a utilizar, sen totalización de votos nin recontos, e sen testemuñas das diferentes coalicións políticas. O Consello Nacional Electoral declarou que o proceso foi un éxito e que transcorreu con normalidade destacando que o proceso de votación dura entre 1 minuto 5 segundos e un 1 minuto 30 segundos. O proceso foi acompañado por observadores nacionais con acreditación e contou coa participación de pouco máis de 1 millón 890 mil venezolanos e venezolanas.
Gran Polo Patriótico
A coalición liderada polo Partido Socialista Unido de Venezuela e integrada polo Partido Comunista de Venezuela, Podemos, PPT, a Unidad Popular Venezolana, Tupamaro, MEP, PSOEV, JOVEN, IPCN e outras organizacións políticas e sociais de esquerda e independentes, apoiou a reelección de Hugo Chávez Frías como presidente de Venezuela. Esta alianza agrupa máis de 34 000 organizacións.
No GPP converxen diversos movementos sociais: entre os que destacan o Colectivo cultural Nuevo Nuevo Circo, "Movimiento del Rock Nacional" de Paul Gillman, Colectivo "Conocimiento Libre para el Socialismo" (COLIBRIS), Colectivo Hip-Hop revolución, Frente Nacional Campesino "Ezequiel Zamora", entre outros.
Chávez anunciou a súa intención de presentarse novamente como candidato presidencial o 4 de marzo de 2011 durante un evento onde se xuramentaban equipos rexionais do PSUV.
O 4 de setembro, poucos días despois do simulacro electoral, Jorge Rodríguez xefe do Comando de Campaña Carabobo informou que en base ás proxeccións obtidas polas súas sondaxes a pé de urna, o 86 % dos votos corresponderon a Hugo Chávez, mais o reitor do Consello Nacional Electoral Vicente Díaz desmentiu as declaracións emitidas e resaltou que o acto só constituíu un simulacro para probar a plataforma tecnolóxica e a capacidade loxística do organismo e que os votos non foron totalizados nin contados, polo que as cifras emitidas polos comandos, tanto oficial como o opositor, foron desestimadas. Non obstante, unha nota de prensa de ABC datada o 3 de setembro que titula Capriles gana el simulacro de las elecciones en Venezuela, según un sondeo oficialista explica que unha enquisa encargada ao IVAD (Instituto Venezolano de Análise de Datos) por Odebrecht dálle ao candidato opositor o 53 % dos votos sobre o 45 % do presidente Hugo Chávez. Seguidamente medios locais e internacionais fanse eco da noticia.
Mesa da Unidade Democrática
A MUD ou Unidade Nacional estivo integrada por unha trintena de organizacións de distintos espectros políticos e apoiada por diversas organizacións estudantís, de traballadores, sindicatos, intelectuais, artistas, profesionais, grupos sociais e deportivos, así como por diversas comunidades indíxenas que apoiaban o cambio de goberno en 2012. O candidato da MUD para a elección presidencial foi Henrique Capriles Radonski logo de resultar electo nunha elección primaria o 12 de febreiro de 2012.
A oposición discutía a posibilidade de participar na elección cunha forza única, para evitar a dispersión do voto. Entre os principais defensores desta idea encontrábanse Copei, MAS, La Causa R, Acción Democrática, Alianza Bravo Pueblo; mentres que Un Nuevo Tiempo e Primero Justicia, os dous partidos opositores con maior votación nas últimas eleccións non apoiaron a proposta, mais, o 30 de xullo de 2011, anunciaron que por unanimidade acordaron utilizar unha posición unitaria, só para a elección presidencial. Pese a ese anuncio, no momento de realizar as inscricións das candidaturas os partidos Primero Juticia, Un Nuevo Tiempo, Voluntad Popular e outros máis pequenos decidiron non pregarse á tarxeta unitaria xunto ao resto de organizacións da colación.
Primarias opositoras
A Mesa da Unidade resolveu que o candidato para a elección presidencial de 2012 debía resultar electo nunhas eleccións primarias, e para iso presentáronse os seguintes candidatos:
Resultados
O día 12 de febreiro de 2012 realizáronse as eleccións primarias en Venezuela. En total rexistráronse 2 904 710 votos co 95 % das actas escrutadas, o que representa o 17 % dos electores rexistrados no CNE. Resulta gañador o candidato Henrique Capriles Radonski con 1 806 860 votos, fronte ao candidato Pablo Pérez Álvarez, con 867 601. Pola súa parte, María Corina Machado obtén 103 500, Diego Arria 35 070 e Pablo Medina 14 009. O 13 de febreiro de 2012 a Comisión Electoral da Mesa da Unidade ofreceu un novo balance co 99 % das actas escrutadas para un total de 3 040 449 votos emitidos, dos cales 2 959 413 foron votos válidos.
Ese total distribuíuse do seguinte xeito: Henrique Capriles Radonski, 1 900 528 votos (64,2 %); Pablo Pérez, 896 070 (30,3 %); María Corina Machado 110 420 (3,7 %); Diego Arria 37 834 (1,3 %) e Pablo Medina, 14 456 (0,5 %).
O 14 de febreiro, o Tribunal Supremo de Xustiza ordenou á Mesa da Unidade entregar os cadernos de votación para revisalos debido a unha petición de impugnación de resultados. A oposición alegou que isto violaría un acordo entre a MUD e o CNE, e que o mesmo tribunal declarara dous anos antes que os datos dos cadernos electorais son confidenciais. Pola súa parte, nunha entrevista a Presidenta do CNE declarou que o proceso electoral non acabara, pois estaba pendente a fase de impugnación.
Ese mesmo día na noite no acto de proclamación do candidato ganador, a Presidenta da Comisión Electoral de Primarias Teresa Albanés destacou que o total de votos emitidos foi 3 059 024. Isto inclúe os 18 mil votos de venezolanos no exterior. E resaltou que dese total, 1 913 190 votos foron para Henrique Capriles Radonski.
Outros candidatos
Os outros candidatos que terzaron nestas eleccións son: polo Partido Democrático Unidos por la Paz María Bolívar, por Partido Socialismo y Libertad Orlando Chirinos, por Poder Laboral Reina Sequera, e por Organización Renovadora Auténtica Luis Reyes Castillo. Estes candidatos representan unha minoría en comparación cos dous principais candidatos que son Henrique Capriles Radonski e Hugo Chávez Frías.
O candidato polo partido Vanguardia Bicentenaria Republicana, Yoel Acosta Chirinos declinou as súas aspiracións presidenciais a falta de tres semanas para que se efectúen os comicios e a favor da candidatura da coalición oficial aínda que aos seus partidarios lles indicou que eran libres de sufragar pola opción que desexen sen presión ningunha.
Discurso e estratexia
miniatura|300px|Municipios onde Capriles Radonski protagonizou actividades proselitistas durante a súa campaña electoral en 2012. O discurso do presidente Chávez na campaña caracterizouse, en parte, polo uso de ataques en contra do seu principal opoñente, Henrique Capriles. "Burgués", "apátrida", así como pexorativos como "majunche" (pouca cosa), "jalabola" (adulador).
A resposta de Capriles foi a de evadir a confrontación, solicitando ao Presidente que non use tales adxectivos durante a campaña electoral. Aseguraba tamén, que se encontraba máis preocupado en coñecer os distintos problemas que enfronta cada rexión.
A campaña de Capriles consistiu en paseos realizados en certas cidades venezolanas, no que el denominou como "casa por casa". O candidato e os partidos de coalición da Mesa da Unidade enfocaron a súa estratexia na visita progresiva dunha serie de municipios de até dous estados por día, visitando habitantes dos mesmos de barrios con poboacións con altas precariedades en canto a servizos públicos. O seu percorrido alcanzou o 1 de setembro duascentas poboacións visitadas.
O discurso de Capriles baseouse na atención dos problemas do país, que describía en cada unha das concentracións, onde repetía a súa intención de manter e mellorar os programas sociais ou "misións" (iniciados na administración de Hugo Chávez).
A campaña do Gran Polo Patriótico baseouse na idea de defender os logros e a dirección do proxecto bolivariano pois anunciaban que, de gañar Capriles a presidencia, o rumbo da nación cambiaría completamente. Neste sentido, o groso da comunicación dos medios estatais enfocouse na divulgación dos logros (accións, reformas e programas) do goberno actual.
Respecto aos discursos, non se pode obviar o uso de descualificacións por parte do candidato oficial de maneira reiterada cara ao seu rival, en canto aos medios de comunicación, foi máis dura debido ás propagandas en ofensa ao candidato opositor por parte dos televisores e radios públicos, encargados de divulgar as accións e programas do goberno de Chávez. Tamén se pode resaltar que de acordo a cifras da ONG Espacio Público, citadas polo periodista Nelsón Bocaranda, as agresións contra o SNMP só constitúen o 9 % do total reportado en 2012, sendo o resto dirixido contra os medios independentes e opositores.
O 17 de xullo as diferentes coalicións a participar nos comicios asistiron á sede do Consello Nacional Electoral para definir a súa posición na lista electoral. O representante Francisco Ameliach do Gran Polo Patriótico sinalou que esta opción, ao ser a que opta á reelección ocupará as dúas primeiras filas da papeleta; mentres que o dirixente principal Juan Carlos Caldera que representaba a Mesa da Unidade Democrática informou que a opción de Henrique Capriles e os partidos acompañantes era poñerse no centro e zona inferior da mesma, e deste xeito evitar confusións ao electorado.
Feitos violentos
miniatura|Colas nun local de votación en Maracaibo. En xeral, a campaña electoral foi pacífica con incidentes illados de violencia. Cara ao final da campaña, déronse falecidos por causa da violencia política.
O 2 de setembro, catro persoas identificadas coa oposición foron tiroteadas preto dun centro de votación onde se realizaba un simulacro electoral, no municipio Francisco Javier Pulgar, ao Sur do Lago de Maracaibo. Un voceiro da oposición responsabilizou os escoltas do alcalde Luis Ruda, quen é membro do principal partido chavista, o PSUV.
O 12 de setembro, catorce persoas resultaron feridas cando simpatizantes do chavismo bloquearon unha autovía pola que o candidato Capriles planeaba chegar a Puerto Cabello, onde ía facer un mitin. Un automóbil identificado con propaganda do partido opositor Un Nuevo Tiempo foi vandalizado, e rexistráronse pedradas dun bando contra o outro. De todas as maneiras, Capriles, desviou a súa ruta, sen facer presenza no lugar de conflito, e chegou á cidade carabobeña a bordo dunha pequena embarcación pesqueira.
O 29 de setembro, dous dirixentes opositores morreron tiroteados en Barinitas; as vítimas foron identificadas como Antonio Valero de Primero Justicia, e Omar Fernández de Acción Democrática. De acordo á única versión dada, que non foi confirmada nin negada polas autoridades, unha caravana a favor de Capriles foi parada por un grupo de chavistas usando camionetas propiedade do Estado. Cando os opositores se baixaron dos seus vehículos para negociar o pase da caravana, foron tiroteados, sendo ferido de gravidade un fotógrafo. Posteriormente, o ministro de Interior, Tareck El Aissami, informou que detiveran tres persoas, aínda que sen dar detalles de como ocorreran os feitos. O deputado de Primero Justicia, Julio Borges, asegurou que os tres detidos eran empregados públicos, especificamente do Ministerio de Interior e da Policía Estatal de Barinas, esta última baixo o mando de Adán Chávez, irmán de Hugo Chávez. O deputado chavista Diosdado Cabello cualificou de "irresponsable e bobo" a Borges polas súas declaracións. O deputado opositor Julio Cesar Reyes criticou que Nelson Quintero, director Rexional de Ambiente no estado Barinas e xefe do Comando Carabobo en Barinitas, onde ocorreron as mortes, non fora detido, posto que o seu carné foi encontrado no lugar dos feitos, e supostamente os tiros realizáronse desde unha camioneta estatal asignada a el, e que quedou abandonada no sitio.
Enquisas
A maioría das enquisas realizadas no país déronlle vantaxe a Chávez. Esta diferenza sufriu poucas variacións desde a proclamación de Capriles como contrincante seu, aínda que se pode constatar un lixeiro crecemento da intención de voto para Capriles a partir de xullo. A seriedade dalgunhas empresas enquisadoras foi tildada de dubidosa polos dous bandos, no que se catalogou como unha gran "guerra de enquisas". Persoeiros da oposición sinalaron que algunhas das enquisas eran feitas por entes do mesmo goberno e outras por compañías dirixidas por achegados e incluso ex funcionarios da administración de Hugo Chávez; tal é o caso do exministro Jesse Chacón quen dirixe o Grupo de Investigación Social, Siglo XXI (GISXXI). En cambio, representantes do goberno e medios estatais sinalaron algunhas enquisadoras de estar coa oposición. Tal é o caso, por exemplo, de Datanálisis e Hinterlaces. A axencia de noticias EFE tildou de "antichavistas" as enquisadoras Datanálisis e IVAD. O analista político uruguaio-venezolano Aram Aharonian cualificou o director de Datanálisis como "libretista da oposición".
Como reacción ás enquisas de Hinterlaces de maio de 2012, que deron como gañador a Hugo Chávez, o político opositor do partido Primero Justicia (PJ), Tomás Guanipa, acusou a enquisadora de recibir financiamento por parte do goberno. Tal acusación foi rexeitada enerxicamente polo presidente do Instituto, Oscar Schemel.
Entre as principais firmas, están Datanálisis, Hinterlaces, GIS XXI e IVAD, as cales outorgaron diferenzas notables a favor do actual presidente Hugo Chávez por marxes de até 35 puntos, e tamén as de Consultores 21, Predicmática, JDP, DatinCorp, Interdata, entre outras, que lle deron vantaxe ao candidato Henrique Capriles, ou incluso, que había un empate técnico entre estes.
A continuación destácanse os estudos e sondaxes das firmas principais do escrutinio político e público venezolano.
Resultados
Sete dos oito candidatos en disputa.
Polieno (química)
Os polienos son compostos orgánicos poliinsaturados que conteñen polo menos tres enlaces carbono-carbono dobres e simples alternantes. Estes dobres enlaces carbono-carbono interaccionan mediante conxugación orixinando algunhas propiedades ópticas pouco comúns. Relacionados con polienos están os dienos, que teñen só dous enlaces dobres e simples alternantes.
Os seguintes polienos utilízanse como antibióticos para humanos: anfotericina B, nistatina, candicidina, pimaricina, metil partricina e tricomicina.
Xoán Neira
Co nome de Xoán Neira podemos atopar:
Polieno (química)
miniatura|200px|O polieno [[caroteno é responsable da cor laranxa das cenorias.]]
Propiedades ópticas
Algúns polienos teñen cores moi rechamantes, o cal é unha propiedade rara nos hidrocarburos. Normalmente, os alquenos absorben na rexión ultravioleta do espectro, pero o estado de enerxía de absorción dos polienos con numerosos enlaces conxugados pode ser rebaixada para que entren na rexión visible do espectro, orixinando compostos que están coloreados (porque conteñen un cromóforo). Así, moitas tinturas naturais conteñen polienos lineares; por exemplo o beta-caroteno, que é responsable da cor que teñen as cenoiras.
Propiedades químicas e eléctricas
Os polienos adoitan ser máis reactivos que os alquenos máis simples. Por exemplo, os triglicéridos que conteñen polienos reaccionan co oxíxeno atmosférico. O poliacetileno, que se oxida ou reduce parcialmente, presenta unha alta condutividade eléctrica. A maioría dos polímeros condutores son polienos e moitos teñen estruturas conxugadas.
Distribución
Uns poucos ácidos graxos son polienos. Outra clase de polienos importantes son os polienos antimicóticos.
Ella Eyre
Ella McMahon, nada en Londres o 1 de abril de 1994, é unha cantante inglesa máis coñecida polo seu nome artístico Ella Eyre. É coñecida polas súas colaboracións con Rudimental no sinxelo "Waiting All Night", e con DJ Fresh en "Gravity". O seu primeiro EP, Deeper, foi lanzado o 15 de decembro de 2013. O seu primeiro sinxelo, "If I Go", lanzouse o 13 de xullo de 2014.
Capítulo (relixión)
En relixión, un capítulo (do latín, capitŭlum, á súa vez diminutivo de caput) é un certo tipo de corpos eclesiásticos nas igrexas Católica, Anglicana e Luterana, dotados de personalidade xurídica e de autonomía no ámbito da súa xurisdición.
Orixe do termo
Xa na Regra de Santo Agostiño, un «capítulo» era a reunión cotiá dos cóengos, na que estaba mandado ler un capitulum de devandita regra.
Tamén está mandado, segundo a Regra de San Bieito, que os monxes reúnanse a diario nun encontro para falar sobre os asuntos do mosteiro, escoiten un sermón ou unha lectura, ou para recibir instrucións de parte do abade.
Como devanditos encontros comezan coa lectura dunha pasaxe do libro da Regra, o encontro mesmo adquiriu o alcume de «capítulo», e o lugar onde se desenvolve «aula capitular» ou «sala capitular».
Clases de capítulos
O termo adquiriu amplitude cando foi aplicado tamén a outros encontros:
Foi así que o termo evolucionou, destes capítulos conventuais e dos encontros dos monxes sobre os asuntos comerciais relacionados cos seus mosteiros ou ordes, cara a asembleas análogas doutro tipo de eclesiásticos. Téñense entón tamén:
Neste sentido, un capítulo é unha asociación de clérigos dunha igrexa determinada, que forman unha persoa moral cuxos membros reciben o apelativo de cóengos e, instituídos pola autoridade eclesiástica, teñen como obxectivo a promoción e solemnización do culto divino nunha igrexa determinada formando un coro. No capítulo catedralicio, con todo, o coro é secundario dado que a súa misión fundamental é a de asistir ó bispo no goberno da súa diocese, a modo de senado e consello diocesano, e para suplilo en devandito goberno no caso de que a sede quede vacante.
Capítulo de relixiosos
Entre os relixiosos na actualidade, un capítulo é a asemblea daqueles que foron lexitimamente convocados para tratar sobre os intereses e os negocios comúns. As normas emanadas por un capítulo permanecen en vigor, se non recibiron unha confirmación ou mandato da Santa Sé, só ata o capítulo sucesivo o cal pode confirmalas, modificalas ou derrogalas.
Zemlya Vilcheka
Zemlya Vilcheka (Земля Вильчека; Zemlya Vil'cheka, Wilczek-Land), é unha grande illa localizada que forma parte da Terra de Francisco Xosé, Rusia.
Historia
Esta grande illa chámase así polo conde austro-húngaro Johann Nepomuk Wilczek. . O conde Hans Wilczek era o patrocinador máis importante da Expedición Austro-Húngara do Polo Norte á Terra de Francisco Xosé.
Cabo Geller foi o lugar de invernada para dous dos membros da Expedición Welle de 1899 esperando o regreso do seu equipo do polo.
Esta illa non debe ser confundida coa pequena Illa Wilczek, "Остров Вильчека", situada ao suroeste da illa Salm, tamén no grupo de Francisco Xosé e nomeada pola mesma persoa.
Xeografía
Wilczek é a segunda illa máis grande do arquipélago Francisco Xosé. É case completamente glaciar excepto por dúas áreas estreitas ao longo das súas ribeiras occidentais. O punto máis alto da illa ten 606 m..
O Cabo Ganza (Mys Ganza) é o cabo máis occidental de Wilczek. A canle ao oeste, entre Wilczek e Gallya, é coñecido como Avstriyskyy Proliv (Австрийский пролив).
Capítulo (relixión)
Capítulo de relixiosos
A expresión capítulo xeral pasou a designar unha asemblea monástica xeral, á que asistían xeralmente representantes de todos os mosteiros dunha orde ou ben de todas as casas dunha congregación. Trátase dunha institución antiga que se remonta ao século III entre os observantes da Regra de San Pacomio.
Zemlya Vilcheka
Glaciares e cúpulas de xeo
A Kupol Arktirazvedki (Купол Арктиразведки), cúpula de xeo cobre a parte nordés da illa. No lado occidental da cúpula de xeo Arktirazvedki hai dous glaciares, o Glaciar Stremitelny (Lednik Stremitel’nyy) "Glaciar corredor", ao oeste do cal flúe o Glaciar Molochny (Lednik Molochnyy) "Glaciar lácteo", ambos rematan na costa norte.
Capítulo (relixión)
Capítulo de relixiosos
Con todo, non foron xeneralizados ata a súa institucionalización en 1215 polo papa Inocencio III, o cal dispuxo que as ordes relixiosas celebrasen un polo menos cada tres anos. O Concilio de Trento confirmou esta práctica. Dende entón, todas as ordes e congregacións relixiosas teñen o seu capítulo en períodos fixos.
Antonio Couceiro
O nome Antonio Couceiro pode referirse a:
Capítulo (relixión)
Capítulo de relixiosos
O capítulo xeral posúe a suprema autoridade sobre a orde, pero non pode modificar as constitucións da mesma sen autorización da Santa Sé.
Zemlya Vilcheka
Glaciares e cúpulas de xeo
Máis ao sur a cúpula de xeo de Kupol Tindalya (Купол Тиндаля), chamado así polo glaciólogo irlandés John Tyndall, cobre a área central do leste da illa. Ao sueste dela flúe o Glaciar Znamenity (Lednik Znamenityy), que remata na costa sur, ao leste da cúpula de xeo o Kupol Oblachnyy (Купол Облачный) está situado no extremo sur da illa.
Capítulo (relixión)
Capítulo de relixiosos
Dependendo de que os capítulos realícense nos momentos establecidos polas constitucións ou por calquera outra ocasión especial, os capítulos divídense en «ordinarios» e «extraordinarios».
Zemlya Vilcheka
Illas menores adxacentes
A costa da illa está bordeada por varias illas e illotes ribeiregos, sendo os principais:
Marta Nóvoa
Marta Nóvoa Iglesias, nada en San Cibrao das Viñas en 1980, é unha enxeñeira e política galega do Partido Popular de Galicia. miniatura|[[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Graduada en Enxeñería Industrial Mecánica. Foi concelleira polo PPdeG en San Cibrao das Viñas (2011-2016). Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 foi elixida deputada.
Rexa, Celeiro de Mariñaos, Barreiros
Rexa é un lugar da parroquia de Celeiro de Mariñaos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Receptor de interleucina 8, beta
O receptor de interleucina 8, beta é un receptor de quimiocinas, que se coñece tamén coas siglas IL8RB, CD182, CXCR2, e CXCR2 (receptor (motivo C-X-C) 2 de quimiocinas) é agora o nome recomendado polo Comité de Nomenclatura de Receptores e Clasificación de Fármacos da IUPHAR.
Función
A proteína codificada por este xene é membro da familia do receptor acoplado á proteína G. Esta proteína é un receptor da interleucina 8 (IL8). Únese á IL8 con alta afinidade, e transduce o sinal por medio dun sistema de segundo mensaxeiro activado pola proteína G (Gi/o-acoplado ). Este receptor tamén se une á quimiocina (motivo C-X-C) ligando 1 (CXCL1/MGSA), unha proteína con actividade de estimulación do crecemento de melanomas, e é un compoñente principal requirido para o crecemento de células de melanoma dependente de soro. Ademais, únese a ligandos como CXCL2, CXCL3, e CXCL5.
Este receptor é un mediador na migración de neutrófilos aos sitios de inflamación. Os efectos anxioxénicos do IL8 en células endotelias microvasculares intestinais tamén son mediados por este receptor. Os estudos con ratos knockout indicaron que este receptor controla a posición de precursores dos oligodendrocitos na medula espiñal en desenvolvemento ao deter a súa migración. O xene IL8RB, xunto con IL8RA, que codifica outro receptor de IL8 de alta afinidade, e o IL8RBP, que é un pseudoxene de IL8RB, forman un cluster de xenes nunha rexión mapada no cromosoma 2q33-q36. Existen variantes de splicing. O xene IL8RB contén 3 exóns e dous intróns.
As mutacións en CXCR2 causan doenzas hematolóxicas.
Senescencia
Os estudos knock-down que implican ao receptor de quimiocinas CXCR2 alivia tanto a senescencia inducida por oncoxenes coma a replicativa e diminúe a resposta aos danos no ADN. Ademais, a expresión ectópica de CXCR2 dá lugar a unha senescencia prematura por medio dun mecanismo dependente de p53.
Urueña
Urueña é un concello español da provincia de Valladolid na comunidade de Castela e León. Foi declarada Conxunto Histórico-Artístico no ano 1975. En 2007 foi declarada Vila do Libro, distintivo que só teñen outras 14 localidades de Europa, Estados Unidos e Asia.
Xeografía
O concello atópase na bisbarra Tierra de Campos, localizado sobre un outeiro, nos contrafortes dos Montes Torozos.
Picado (gastronomía)
thumb|250px|dereita|Picado con [[xarope de cereixa.]] O picado é unha bebida refrescante composta por xeo picado moi miúdo ao que se lle engade algunha esencia, zume de froitas, xarope ou bebida alcohólica que pode vir en diversas cores e sabores.
Historia
Na década de 1850 a revolución industrial americana fixo que o xeo estivese comercialmente dispoñíbel. Algunhas casa de xeo en Nova York adoitaban vender xeo para lugares como a Florida. Para transportar o produto, as casas de xeo enviaban un vagón cun enorme bloeque de xeo. A ruta a Florida pasaba por Baltimore, onde os nenos corrían até o vagón na procura dunha pequena raspadura de xeo. Pouco tempo despois, as nais fixeron aromatizantes para que os fillos botasen no xeo. O primeiro sabor que fixeron tornouse moi popular e o favorito en Baltimore: a crema de ovos. A crema de ovos era un sabor doado de facer, só con ovos, vainilla e azucre.
Características
Comercializábanse as máis das veces por vendedores ambulantes, que levaban un bloque de xeo nun carriño. Hoxe tamén hai postos comerciais establecidos.
Ao xeo esnaquizado ou relado engádaselle o xarope do sabor a elixir, sendo os máis populares amorodo, laranxa, lima e limón, mais pódense atopar xaropes de diversos sabores (cola, chile, framboesa etc). O xeo métese nunha máquina que remexe e que non deixa de dar voltas cunhas aspas para manter o produto solto e a baixa temperatura. A bebida sérvese nun vaso polo xeral de plástico. É común nos días de calor no verán, en praias e parques de atraccións.
Escapo (botánica)
miniatura|180px|Escapo floral. En botánica, o escapo, ás veces denominado escapo floral, é o caule que está desprovisto de follas e que presenta as flores no ápice.
As familias máis representativas en canto á formación do escapo floral son asd das Amaryllidaceae, Balsaminaceae, Liliaceae, Papaveraceae, Droseraceae, Violaceae e Bromeliaceae.
Usos culinarios
Os escapos de ceboliños, Allium tuberosum (cebola silvestre e/ou allo silvestre) e allos pódense utilizar como alimento.
Etimoloxía
O termo escapo deriva do latín scapus, 'caule das plantas'.
The Muppet Movie
The Muppet Movie é un filme británico-estadounidense de 1979 dirixido por James Frawley e producido por Jim Henson. É o primeiro filme da franquía dos Muppets. O filme foi escrito polos guionistas de The Muppet Show Jerry Juhl e Jack Burns, e conta unha historia orixinal na que Kermit the Frog comeza unha viaxe a través do país cara a Hollywood.
Michael Jackson's Ghosts
Michael Jackson's Ghosts é un filme musical dirixido por Stan Winston que foi estreado en 1997. Está protagonizado por Michael Jackson, que tamén co-escribiu o guión co novelista de terror Stephen King. Foi estreado internacionalmente en LaserDisc, VHS e Vídeo CD. Jackson interpreta un total de cinco papeis diferentes.
O filme conta a historia dun sinitro personaxe con poderes sobrenaturais, que é forzado a abandonar a pequena vila onde vive polo seu alcalde, caracterizado coma un home arrogante, e que garda semellanza con Thomas Sneddon (o principal instigador de Jackson no caso de abusos sexuais a menores). O filme inclúe unha serie de coreografías executadas por Michael Jackson e a súa familia de pantasmas. Todas as cancións do filme foron extraídas dos álbums HIStory: Past, Present and Future - Book I e Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix.
Sistema de monitorización do condutor
O Sistema de monitorización do condutor é un algoritmo de visión por computador, forma parte da familia de algoritmos da tecnoloxía ADAS. Nos vehículos modernos equipados con sensores pasivos como a cámara e activos como as cámaras TOF é posíbel detectar e identificar o condutor do vehículo e o seu nivel de atención durante a condución. O propósito da monitorización consiste en alertar o condutor ante calquera signo de fatiga ou distracción, en especial o cálculo do tempo no que os ollos permanecen pechados, a dirección da mirada e a posición da cabeza. De xeito secundario os Tier 1 propoñen o control de certas funcións dixitais do coche co movemento dos ollos.
Descrición
Unha das solucións do algoritmo constitúe o adestramento de redes de aprendizaxe automática como as ANNs, que procesan a información fusionada obtida de diversos indicadores físicos e de aptitude durante a condución.
Estes indicadores obtéñense da observación do condutor por parte de sistemas de visión monoculares. Situados á fronte do condutor, usualmente no cadro de instrumentos e baixo iluminación artificial condicionada, se a opción do sensor non consiste en tecnoloxía infravermella, o obxectivo é obter este rexistro de indicadores de xeito independente á iluminación externa na cabina. Cando a luz é baixa unha cámara pasiva pode activar a iluminación artificial.
A información do sensor combínase coa lida a través do BUS CAN : xiro do volante, hodometría e posición de roda en liña lateral. Estes sinais normalízanse, optimízanse e sincronízanse cos fotogramas da cámara.
A fusión final durante o adestramento das ANNs obtén a vantaxe de que este tipo de redes neuronais non precisan de parametrización previa para xerar un clasificador apto. Os resultados das ANNs producen entre un 55% e un 90% de xuízos correctos sobre a pronta avaliación da fatiga no condutor.
Entre as características definitorias do sistema atópanse :
Véxase tamén
Sistemas avanzados de asistencia ao condutor
La Verdad (Santiago de Compostela, 1916)
Historia e características
Subtitulado Semanario católico de intereses religiosos, científicos, literarios, regionales, apareceu en 1916. Periódico de tendencia maurista, estaba dirixido por Antonio Cruz de la Riva, baixo o influxo do concelleiro Juan Moreno Tilve.
Landulfo VI de Benevento
Landulfo VI (morreu o 27 de novembro de 1077) foi o derradeiro príncipe de Benevento.