cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Bartolomé, Lanzarote
San Bartolomé atópase situado na parte central da illa de Lanzarote, nunha veiga protexida polos Morros e a montaña de Guaticea ao oeste e pola Montaña Mina ao leste. A súa historia, como corroboran certos xacementos arqueolóxicos, remóntase á época prehispánica. A partir do século XV, logo da conquista, empezaron a asentarse colonos no lugar e a finais do século XVIII xa tiña 144 veciños e podía presumir de parroquia e de casas señoriais. A súa localización privilexiada e a súa importancia agrícola fixo que, xa como municipio, seguise desenvolvéndose e crecendo durante os séculos XIX e primeira metade do XX. En tanto que os últimos vinte e cinco anos a nova base económica, en torno ao turismo, reconfigurou o panorama social, cultural e urbano da poboación.
Democracia directa
A democracia directa, tamén chamada democracia radical ou democracia cara a cara, é un mecanismo no que cada unha das persoas asociadas a determinada agrupación poden expor en igualdade de poder os seus puntos, iniciativas e propostas actuando directamente sobre ela e dirixíndoa en equipo. Fai énfase na decisión e o cumprimento común de acordos mutuos, sendo entón unha forma de democracia na que os membros dunha asociación (laboral, empresarial, cidadanía local) participan directamente no proceso de toma de decisións políticas, cada asociado representándose a si mesmo en igualdade de dereitos e obrigacións.
Ao opor democracia directa a democracia representativa, rexéitase a todo representante que pretenda falar en nome doutros, actuar no seu lugar ou no seu interese.
Nocións operativas
A democracia directa, nun sentido moderno, consta de tres alicerces concretos:
A democracia directa enténdese como "goberno directo" mediante consultas e/ou asembleas de asociados. Teñen eles o dereito a propor, aprobar ou vetar leis e son quen de dereito e de feito detentan o poder colectivamente, así como poden retirar o apoio a un delegado en calquera momento.
Odontoblasto
miniatura|dereita|Dente en desenvolvemento con odontoblastos. miniatura|dereita|Área da [[asa cervical (cervical loop), onde se orixina o esmalte dun dente en formación): (1) células do folículo dental, (2) mesénquima dental, (3) odontoblastos, (4) dentina, (5) retículo estrelado, (6) epitelio do esmalte externo, (7) epitelio do esmalte interno, (8) ameloblastos, (9) esmalte.]] miniatura|dereita|Esquema dun odontoblasto de incisivo de rata.
Nos vertebrados denomínanse odontoblastos as células orixinadas na crista neural embrionaria que forman parte da superficie externa da polpa dental, e que teñen como misión a formación da dentina do dente ou dentinoxénese, que está debaixo do esmalte. Os odontoblastos son grandes células columnares dispostas nunha capa epitelioide ao longo do límite entre a dentina e a polpa, que chega ata o ápice da raíz dental.
Os dentes da rádula dos moluscos tamén se orixinan por células denominadas "odontoblastos", aínda que non teñen as mesmas características.
Características histolóxicas
Os fibroblastos presentan variacións morfolóxicas. Son células columnares altas na coroa do dente e de tipo columnar baixo na metade da raíz. Na porción radicular do dente, os odontoblastos son máis curtos e máis ou menos cuboidais. Cara ao ápice son máis aplanados e parecen fibroblastos. Na rexión coronal da polpa, os odontoblastos son máis columnares, elaboran dentina primaria ou común con túbulos normais. Na zona media, o número de túbulos é menor e son menos regulares. Na rexión apical os odontoblastos están menos diferenciados e elaboran dentina menos tubular e máis amorfa.
Cernella
240px|miniatura|O círculo amarelo sinala a posición da cernella nun cabalo. A cernella (do latín cernicula), é a rexión prominente nos grandes cuadrúpedes onde se unen as espádoas en forma de cruz.
Odontoblasto
Características histolóxicas
En cortes tisulares a aparencia dos odontoblastos varía, dependendo, en parte, da fixación, tinguidura e do plano de corte.
Cernella
Nos equinos de exposición, considérase unha importante característica ter a cernella alta e pouco carnosa.
Odontoblasto
Características histolóxicas
Vistos con microscopio electrónico os odontoblastos son células cilíndricas altas de 3-4x8-10 microns, coa base cara á polpa e o seu extremo apical puntiagudo e rodeado de predentina. No extremo apical teñen longas prolongacións delgadas (prolongacións odontoblásticas), que se continúan polos túbulos de dentina. O núcleo é basal e por riba del presentan un retículo endoplasmático rugoso moi desenvolvido e un gran aparato de Golgi, do cal saen numerosas vesículas cheas de procoláxeno, que son liberadas no extremo apical da célula por exocitose. A secreción está claramente polarizada en dirección apical.
Cernella
A altura dalgúns animais cuadrúpedes é medida a partir deste punto, ou sexa, medindo a distancia da base da pata até a extremidade da cernella. Non se considera a altura da cabeza do animal.
Odontoblasto
Orixe e secreción de dentina
Os odontoblastos aparecen nos sitios onde vai ter lugar o desenvolvemento dos dentes ás 17–18 semanas de desenvolvemento embrionario no útero e permanecen ata a morte a non ser que sexan matados por unha infección bacteriana ou ataque químico, ou indirectamente por outros medios (por exemplo, ser aspirados en operacións odontolóxicas). Os odontoblastos segregan a dentina durante toda a vida (é a dentina secundaria, formada unha vez que a formación do dente é completa), o cal é un xeito de compensar o desgaste natural do esmalte do dente.
Os odontoblastos segregan tamén dentina terciaria cando se irritan. A produción desta dentina terciaria débese a miúdo a ataques químicos, causados por substancias químicas que difunden a través da dentina e irritan aos odontoblastos, ou por difusión de metabolitos tóxicos bacterianos nos túbulos dentinais en casos de carie. Esta dentina terciaria denomínase dentina reactiva (formada como reacción ante un dano). É un intento de facer máis lento o progreso da carie para que non chegue á polpa. En caso de que unha infección se abra paso pola dentina ata chegar á polpa ou preto da polpa, ou no caso da morte dos odontoblastos debido a outro tipo de ataques (por exemplo, químicos ou físicos), as células nai polpares poden diferenciarse en células similares a odontoblastos, as cales segregan a outra forma de dentina terciaria, a dentina reparativa, debaixo do lugar do ataque. Isto non só fai máis lento o progreso do ataque, senón que tamén impide a difusión das bacterias e dos seus metabolitos na polpa, reducindo a probabilidade de necrose parcial da polpa.
A distinción entre os dous tipos de dentina terciaria é importante, porque son secretadas por diferentes células e por diferentes razóns. A dentina reactiva segrégase a distintas velocidades, dependendo da velocidade con que progrese a carie no tecido de enriba. Histoloxicamente, é doadamente distinguible pola súa estrutura desordenada dos tubos, a súa secreción de local (que causa que faga protrusión na cavidade polpar) e o seu grao de mineralización algo menor do normal. O dente pode xeralmente salvarse pola simple reparación. A dentina reparativa segrégase cando a integridade do dente está moi comprometida. Os odontoblastos morren, forzando a diferenciación das células nai polpares en células similares a odontoblastos, que tratan de evitar a infección polpar.
Mecanismo
O abundante retículo endoplasmático e aparato de Golgi que teñen, especialmente durante a formación da dentina primaria, o que lles dá unha gran capacidade secretora (primeiramente de matriz coláxena para formar a predentina, despois de mineral para formar a dentina completa). Os odontoblastos segregan tamén a proteína reelina da matriz extracelular. O seu núcleo sitúase lonxe da dentina, co seu aparato de Golgi e retículo endoplasmático sobre el en dirección á dentina, o que reflicte a súa secreción unidireccional. Na formación da dentina inicial o odontoblasto móvese en dirección á polpa, afastándose do límite primitivo entre o epitelio do esmalte interno e a unión dental papilar, formando detrás del unha prolongación celular chamada proceso odontoblástico. A forma bicuda do proceso mantense con fibras do citoesqueleto, principalmente filamentos intermedios. Unha fibra nerviosa A-delta polpar queda envolta na base deste proceso, ou atravesa un pequeno tramo do túbulo dentinal (máximo ~0,1 mm). O proceso crea e mineraliza a matriz na que está inmerso, formando un túbulo de dentina ou túbulo dentinal. Nun dente completo, este proceso raramente se estende alén de 1/3 do grosor da dentina, o que fai que a teoría da transdución dos odontoblastos para explicar a sensibilidade dental sexa improbable.
As funcións do proceso odontoblástico son as seguintes:
1. Axudar á secreción de dentina tubular (dentina que rodea un túbulo), que despois se organiza e fortalece a dentina como tecido.
2. Mantemento xeral do túbulo dentinal e do fluído dentinal (contido de ión/proteínas etc.).
4. Canalizar sinais do ataque da carie ao corpo celular do odontoblasto, iniciando neste a secreción de dentina reactiva.
5. Canalizar as forzas hidrocinéticas do movemento de auga ás fibras nerviosas A-delta que rodean a súa base, mantendo a sensibilidade da dentina.
Edificio Pardo Labarta
O edificio Pardo Labarta é unha construción que se atopa na Porta do Sol, á beira da cidade vella, no centro de Vigo. É un dos edificios históricos senlleiros da cidade, representativo do modernismo vigués en arquitectura.
Construción e estilo
Trátase dun edificio con influencias eclécticas, que incorpora elementos modernistas na decoración, como o gran van central do faiado partido en tres ocos, arcos e linteis en forma de omega no terceiro andar, e formas vexetais e florais combinadas con lapas e fitas. Todo isto inserido nun esquema clásico francés, que incorporou unha mansarda retirada nunha rehabilitación posterior. Na parte central salienta unha fermosa galería aberta que percorre transversalmente todos os andares. Todo o conxunto está enfeitado con detalles propios da cantaría de perpiaño da época, que acadou unha gran mestría no tratamento da pedra de gra galega, que dá como resultado un programa decorativo moi elaborado. O mestre canteiro foi José Araujo Pérez.
AC-173
miniatura|260px|Entrada en [[Mera, Oleiros|Mera pola AC-173.]]
A AC-173 é unha estrada da rede secundaria de Galicia, que une as localidades oleiresas de Perillo e Mera, ao longo de 3,5 quilómetros, bordeando a costa occidental do concello de Oleiros.
Percorrido
A estrada, plenamente urbana, inicia o seu percorrido no lugar de Perillo, Oleiros, no límite coa Ponte da Pasaxe (N-VI). Pasa polos lugares de Santa Cristina, Bastiagueiro (onde separa o edifico central da Facultade de Ciencias do Deporte e a Educación Física da Universidade da Coruña e a súa pista de atletismo), e o Porto de Santa Cruz, até o centro de Mera, onde empalma coa estrada AC-172.
Cambio de titularidade
O 4 de agosto de 2017 a Xunta de Galicia publicou no Diario Oficial de Galicia (DOG) a transferencia dun treito da estrada AC-173 a prol do Concello de Oleiros, para a execución dunha glorieta de enlace da estrada Perillo-Mera (AC-173) coa provincial DP-5812, que une Meirás e Santa Cruz. Con esta actuación levarase a cabo unha reordenación completa do cruzamento das estradas AC-173 e DP-5812, para solucionar os problemas de tráfico existentes neste punto. Para realizar esta infraestrutura, consideráronse factores como os tráficos rodado e peonil ou o desenvolvemento urbano do ámbito da actuación.
O Concello de Oleiros encargouse da redacción do proxecto da rotonda, e da súa remisión á Axencia Galega de Infraestruturas para a súa conformidade. Ademais, xestionou os terreos necesarios e executou as obras.
A Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, tal e como se citou anteriormente, asumiu o compromiso de financiar os gastos de execución das obras, polo que agora fixo efectiva a transferencia de titularidade deste treito, entre Perillo e Santa Cruz, comprendido entre os puntos quilométricos 0+000 e 4+300, a prol do Concello de Oleiros. Esta cesión é coherente co seu tránsito ao longo de treitos urbanos e ademais favorecerá a explotación da vía dende o punto de vista municipal.
Interface description language
A Interface description language ou Interface definition language ("Linguaxe de definición de interface" en inglés) é unha linguaxe informática que se utiliza para describir os compoñentes de software dunha interface.
Utilización
Existe un compilador específico de IDL para cada linguaxe de programación en particular. O compilador traduce polo tanto unha definición (estrutura de datos e/ou API) escrita en IDL a unha linguaxe de programación específica, xerando, en tal linguaxe dous conxuntos distintos de código fonte, chamados:
Deste xeito pódese escribir unha API en IDL para definir un intercambio de datos entre aplicacións que utilizan diferentes linguaxes de programación, sistemas operativos etc. Achega adicionalmente unha transparencia de máquina (cliente e servidor poden correr en distintas máquinas ou na mesma, sen necesidade de modificar o código da aplicación.
Sistemas de software baseados en IDL inclúen ONC RPC, The Open Group's Distributed Computing Environment e the Object Management Group de CORBA.
La Voz de Vigo
La Voz de Vigo pode referirse a:
Giordano Bruno
Giordano Bruno, coñecido tamén por Nolano ou Bruno de Nola, nado en Nola (provincia de Nápoles) en 1548 e asasinado en Roma o 17 de febreiro de 1600, foi un filósofo italiano.
Traxectoria
Giordano Bruno ingresou no convento dominico de Nápoles en 1566 onde se doutorou en teoloxía. Dominico como Tomé de Aquino, era fillo de Xoán Bruno, un militar italiano e Flaulisa Savolino. Sempre contestador, non tarda en atraer contra si mesmo opinións contrarias e persecucións. En 1576 abandona o hábito ao ser acusado de herexía por dubidar da Santísima Trindade.
Defensor do humanismo, corrente filosófica do Renacemento (cuxo principal representante é Erasmo), Bruno defendía o infinito cósmico e unha nova visión do home. Aínda que a filosofía da súa época estivese baseada nos clásicos antigos, de entre os cales principalmente Aristóteles, Bruno teorizou vehementemente contra eles. A súa forma e contido son moi semellantes aos de Platón, escribindo na forma de diálogos e coa mesma visión.
Nómade por natureza e modo de vida, Bruno baseou a súa filosofía apoiado nas súas intuicións e vivencias fóra do común. Non era un científico, nin valoraba a matemática, mais era un visionario, considerado místico por moitos.
Ideas
Un dos puntos claves da súa teoría é a cosmoloxía, segundo a cal o universo sería infinito, poboado por milleiros de sistemas solares, e interligado con outros planetas contendo vida intelixente. Para esta perspectiva bebeu na fonte de Nicolau da Cusa, Copérnico e tamén de Giovanni della Porta.
Deus sería a forza creadora perfecta que forma o mundo e que sería inmanente a el. Bruno acepta os poderes humanos extraordinarios de Deus, mais enfrontouse abertamente á Igrexa católica ridiculizando os milagres de Cristo e outros tantos dogmas católicos, tales como a virxindade de María.
Morte
O nobre veneciano chamado Giovanni Mocenigo, atopou a Bruno en Frankfurt en 1590 e convidouno a Venecia, baixo o pretexto de ensinar a mnemotécnica, a arte de desenvolver a memoria, en que Bruno era perito. Como Mocenigo quería usar as artes da memoria con fins comerciais, segundo algúns ou para prexudicar os seus concorrentes e inimigos conforme outros, pechou a Bruno nun cuarto e chamou os axentes da Inquisición para que o levasen preso, acusándoo de herexía. Bruno foi preso no San Castello no día 26 de maio de 1592.
Por estas opinións quentes e perigosas para a época, Giordano Bruno foi condenado pola inquisición, pasando os seus últimos oito anos sufrindo torturas e malos tratos de todos os tipos. No último interrogatorio non se retracta, mostra forza e coraxe. Por non abxurar, é condenado á morte na fogueira, mais antes de morrer afronta aínda máis unha vez aos seus inquisidores. Dise que cuspiu no crucifixo dos que o mataron. No entanto algúns consideran que non o fixo, e que este relato é para tentar denegrir máis a súa imaxe.
Ao ser anunciada a sentenza, de que sería executado piamente, sen profusión de sangue (que en verdade significaba a morte na fogueira) dixo: "Teme máis a Forza en pronunciar a sentenza do que eu en escoitala" Significando que a Forza - a Igrexa Católica sabería do crime contra a humanidade que estaría cometendo creando un mártir do pensamento. Anos despois, ante unha situación análoga, Galileo Galilei apenas susurrou "e pur si muove (aínda con todo iso, móvese...)" ao negar o heliocentrismo: Galileo, xa vello, tivo en conta o caso de Bruno e preservouse para poder continuar as súas investigacións.
Jordi Rebellón
Jordi Rebellón López, nado en Barcelona o 15 de febreiro de 1957 e finado en Madrid o 8 de setembro de 2021, foi un actor catalán, coñecido especialmente polo seu papel de Rodolfo Vilches en Hospital Central.
Traxectoria
Recibiu formación como actor na Escola de Actores de Barcelona. Comezou tarde a súa carreira interpretativa, e antes traballara nun banco. Malia isto, ten unha extensa traxectoria tanto en cine coma en teatro á marxe da televisión, onde tamén tivo un papel fixo nas últimas temporadas de Médico de familia. Acadou sona grazas ó seu papel na exitosa serie de Telecinco Hospital Central interpretando ao doutor Rodolfo Vilches, que participou en máis de 200 capítulos.
En cine cabe salientar a súa participación en películas coma Todo Falso (Raimon Masllorens, 1993), Adiós Tiburón (Carlos Suárez, 1996), ou, máis recentemente, GAL (Miguel Courtois, 2006).
Ademais, traballou detrás das cámaras como guionista, axudante de dirección ou coordinador de espectáculos teatrais.
Recibiu formación de canto, baile e voz, ademais da interpretativa.
Sangorza, Val de Sangorza, Agolada
Sangorza é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Dionisio Gamallo
Dionisio Gamallo Fierros, nado en Ribadeo o 25 de agosto de 1914 e finado en Madrid o 16 de xaneiro de 2000, foi un escritor polígrafo galego en lingua castelá, neto do pintor Dionisio Fierros.
Formación e primeiras publicacións
Estudou primeiro en Ribadeo e logo en Lugo, para pasar despois a estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1936. No 1938 era Delegado local de Propaganda de FET y de las JONS en Ribadeo. Posteriormente rematou Filosofía e Letras en 1941 na Universidade de Valladolid. No medio, xa no 1939, foi profesor axudante de literatura no Instituto de Lugo.
Colaborou despois en Ya, Arriba, Informaciones, El Español e La Estafeta Literaria, entre outras publicacións.
A partir de 1945 foi profesor axudante de Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, profesor de Literatura Española nos Institutos Ramiro de Maeztu e Lope de Vega en Madrid, impulsor, profesor e primeiro director do Instituto Laboral en Ribadeo e profesor na Escola Oficial de Xornalismo de Madrid.
Mundo académico
Entre 1953 e 1955 traballou como asesor do Servizo de Información Bibliográfica da Biblioteca Nacional. Foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega. Ademais, foi vocal da directiva do Centro Galego de Madrid e secretario da Comisión de Cultura. Foi membro do Instituto de Estudios Asturianos e membro correspondente da Real Academia Española.
Liña
Unha liña é unha arte de pesca que consiste nun ou varios anzois que actúan normalmente ligados á man do pescador. Está regulado polo artigo 17 do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994), que establece que se pode usar durante todo o ano e en calquera zona.
Fondo de Vila, A Manchica, A Merca
Fondo de Vila  é un lugar da parroquia da Manchica no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Os Foxiños, Traba, Laxe
Os Foxiños é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 14 homes e 9 mulleres.
Dionisio Gamallo
Mundo académico
Entre 1955 e 1960 exerce como director do novo Instituto de Ribadeo.
Mantivo relación directa ou por correspondencia con diversas personalidades do mundo cultural en España e en Galicia, como con Ramón Otero Pedrayo, con quen mantivo relación dende os anos 30 ata a morte deste.
Obra
miniatura|Busto en Ribadeo. A bibliografía de Dionisio Gamallo é moi variada, contando varios libros e máis de 2 500 artigos. Destaca Albor (1942), caderno de poesía con 14 poemas (do seu libro inédito La voz derrotada). No 1943, dúas monografías aínda inéditas: Una estirpe de escritores colombianos: los Caro e La aportación de Lugo y su provincia a la literatura galaico-castellana. No 1948, publicou o folleto "Bécquer y Sevilla y páginas abandonadas" (prólogo de Dámaso Alonso). Tamén publicou ensaios e artigos, como Vida y obra de Ramiro de Maeztu (1953), Menéndez Pidal en el año 1898 (1968), ¿Luz sobre la Negra Sombra? (1975), Primera etapa de la vida y obra de Pérez de Ayala (de los comienzos hasta 1905) (1981), ou La Regenta, a través de cartas inéditas de la Pardo Bazán a "Clarín" (1984).
Recoñecementos
Dionisio Gamallo foi recoñecido con diversos premios. Entre eles:
Ademais, foi distinguido coa condecoración da Orde de Rubén Darío en Nicaragua (1967), nomeado "Lucense do ano" en 1987 e medalla Castelao en 1998.
Cando Harry atopou a Sally
Cando Harry atopou a Sally (en When Harry Met Sally...) é un filme estadounidense de 1989 dirixido por Rob Reiner e escrito por Nora Ephron. Está protagonizado por Billy Crystal no papel de Harry e Meg Ryan como Sally. Conta a historia das dúas personaxes do título dende o primeiro momento que se encontran antes de compartir unha viaxe ó longo do país e durante doce anos de encontros fortuítos na cidade de Nova York. O filme lanza a pregunta "Poden os homes e as mulleres ser só amigos?" e avanza moitas ideas sobre as relacións que se converteron en conceptos domésticos, como a "alta dependencia" e as "persoas de transición".
Slogan (heráldica)
miniatura|O slogan CREAG AN TUIRC aparece no emblema dun membro do [[Clan MacLaren.]] O slogan é usado na heráldica escocesa como un lema heráldico ou lema secundario. Acostuma aparecer na parte superior do escudo de armas, aínda que ás veces aparece como un lema secundario baixo o escudo. O termo slogan data do 1513, sendo unha variante de slogorn, que é unha anglicización do gaélico escocés sluagh-ghairm.
Arte da Idade Media
A Arte Medieval ocupou unha basta extensión de tempo da historia da arte, uns 1000 anos, así como amplos territorios, como o oeste de Europa e o norte de África.
Os historiadores clasifican á arte medieval como un gran período artístico, aínda que dentro deste poderíanse facer varias subdivisións das que son exemplo: Arte paleocristiá, Arte prerrománica, Arte románica, Arte gótica, Arte bizantina, Arte Islámica etc. Ademais cada "pobo" ou cultura da Idade Media tivo o seu propio estilo como a Arte anglosaxoa ou a Arte viquinga.
Byzantská kultura Bysanttilainen kulttuuri Візантійська культура
Axencia Galega de Infraestruturas
A Axencia Galega de Infraestruturas é o órgano administrativo da Xunta de Galicia encargado de xestionar integramente toda a infraestrutura viaria da Rede de Estradas da Comunidade Autónoma Galega (RAEGA).
A Axencia centra os seus obxectivos nunha actuación concreta no territorio a través da análise das principais necesidades e demandas que en materia de infraestruturas existen na nosa Comunidade, tanto en termos de nova construción e prevención de cara as novas necesidades como en termos de seguridade viaria e mantemento dos máis de 5 000 quilómetros xa existentes da rede de estradas autonómica.
Raquel Suárez
Raquel Suárez Regades, nada en Boiro o 17 de maio de 1981, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Sucedeu a Carlos Branco Ansoar como responsable do BNG de Boiro e encabezou a candidatura do BNG para as eleccións municipais de 2015. Foi elixida concelleira de Boiro. En 2016 foi elixida membro da Executiva do BNG.
Anatomía comparada
miniatura|dereita A anatomía comparada é a disciplina encargada do estudo das similitudes e diferenzas na anatomía dos organismos. A anatomía comparada forma parte nuclear da morfoloxía descritiva e é fundamental para a filoxenia. Na natureza é frecuente encontrar semellanzas entre organismos con orixes moi distintas. A aparición destas estruturas nun mesmo medio manifesta como a selección natural favorece os individuos cuxas características os tornan máis aptos, independentemente do grupo a que pertencen. Estabelecendo unha conexión entre os dous, ou sexa, unha comparación evidéncianse semellanzas morfolóxicas e funcionais mais unha orixe embrionaria distinta.
Jacopo Bellini
miniatura|Virxe co neno adorado por Leonello, ca. 1450, Louvre. Jacopo Bellini, nado en Venecia en 1396 e finado en 1470, foi un pintor italiano. Pai de Gentile e Giovanni Bellini. A súa obra, ó igual que a de Antonio Vivarini representa a fin do estilo gótico internacional, nos anos 30 do Quattrocento e o inicio do Renacemento en Venecia.
Traxectoria
Bellini foi discípulo de Gentile da Fabriano. En 1411-1412 estivo en Foligno como axudante de Gentile para traballar no ciclo de frescos do Palazzo Trinci. En 1423 viaxou ata Florencia, onde se puxo en contacto coa obra de Brunelleschi, Donatello e Masaccio. En 1424 abriu o seu propio obradoiro en Venecia, que dirixirá ata a súa morte.
Aproximadamente de 1430 é a Virxe co neno na Accademia Carrara, atribuída no pasado a Gentile da Fabriano, a táboa é o elemento central dun complexo dispersos. A escena representa o neno Xesús xogando cun paporroibo, símbolo da súa futura morte. En 1436 está en Verona para realizar a Crucifixión para o Duomo, hoxe perdida. De 1440 é a "Virxe da Humildade", realizada en Ferrara mentres estaba ó servizo de Leonello d'Este, á quen tamén retratou aínda que non se conserva ese retrato.
A influencia de Masolino da Panicale anovou a pintura de Bellini, na Virxe co neno da Pinacoteca de Brera, datada en 1448, por vez primeira a perspectiva está presente e nas figuras acentrúase a monumentalidade. Tamén na Virxe co neno dos Uffizi, do 1450 e na Virxe co neno da Galleria dell'Accademia di Belle Arti Tadini de Lovere.
En Venecia traballou nas igrexas de San Giovanni Evangelista en 1452 e na de San Marco en 1466, obras ámbalas dúas perdidas. De 1455, aproximadamente é a Virxe co neno beicendo da Gallerie dell'Accademia en Venecia. De 1465 é a Virxe co neno do LACMA dos Ánxeles. Da última fase son a Crucifixión do Museo de Verona, obra construída cunha rigorosa perspectiva e a Anunciación en Sant'Alessandro en Brescia. miniatura|Virxe co neno, 1465, LACMA.
Mórdomo, Traba, Laxe
Mórdomo é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 121 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 62 homes e 59 mulleres.
Por este lugar pasa a 4º etapa da ruta de sendeirismo o camiño dos Faros.
Bobo-Dioulasso
Bobo-Dioulasso é unha cidade de Burkina Faso cunha poboación de 537 728 (2012), sendo a segunda maior cidade do país, despois de Uagadugú, a capital de Burkina Faso. O seu nome significa "fogar de Bobo-Dioula".
A poboación local é falante de lingua bobo (relacionada cos mande) e refírense á cidade sinxelamente como Sia. Existen dous dialectos diferentes de lingua diula, baseándose na orixe diferente dos pobos. A cidade atópase no suroeste do país, na provincia de Houet, a uns 350 km de Uagadugú. Bobo-Dioulasso ten unha grande importancia económica (comercio agrícola e industria téxtil) e culturalmente, xa que é o principal centro da cultura e da música no país.
Subrexión de Satakunta Setentrional
miniatura|200px|Localización da subrexión de Satakunta Setentrional en Finlandia. A subrexión de Satakunta Setentrional (en finés Pohjois-Satakunnan seutukunta) é unha das tres subdivisións da rexión de Satakunta. En 2017 tiña unha poboación de 19.190 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Palangre
miniatura|Palangre recollido no porto de [[Llançà]] O palangre é unha arte de pesca consistente en varias liñas (chamadas brazoladas) onde se empetan os anzois, unidas cada 2,5 metros ou menos nunha tralla (chamada madre) e que pode ser de fondo fixada ó leito mariño (ata 2000 anzois en ata 5000 metros de tralla) ou de superficie (ata 6000 en 12000 metros). Está regulado polo artigo 18 do do Decreto 424/1993 do 17 de decembro (DOG Nº 13 do xoves, 20 de xaneiro de 1994).
Deputación Foral de Guipúscoa
miniatura|250px|Escudo do Territorio Histórico de Guipúscoa, [[1989.]] A Deputación Foral de Guipúscoa (en éuscaro: Gipuzkoako Foru Aldundia) é o órgano de goberno do territorio histórico de Guipúscoa, no País Vasco (España).
Ademais das competencias ordinarias que exercen as deputacións provinciais das restantes provincias de España, a Deputación Foral de Guipúscoa exerce competencias específicas derivadas da súa natureza como territorio histórico do País Vasco, en virtude do seu Estatuto de Autonomía.
Deputado Xeral
Á fronte da Deputación Foral encóntrase un Deputado Xeral (en éuscaro: Diputatu Nagusia ou Ahaldun Nagusia), que é elixido polas Xuntas Xerais de Guipúscoa.
Deputados Xerais de Guipúscoa dende a Transición
(*) Murua chegou ao cargo en 1985, a metade de lexislatura e substituíndo a Ardanza que pasou a ser lehendakari. Murua era membro do sector crítico do PNV (sector que era maioritario en Guipúscoa) e entrou como deputado xeral sendo formalmente membro do devandito partido. Ao ano seguinte integrouse en EA, partido formado polo sector crítico do PNV. Entre 1987 e 1991 Murua foi deputado xeral elixido como candidato de EA. (**) PNV e EA acudiron coaligados ás eleccións de 2003. Txabarri é militante do PNV.
Nogueira, A Manchica, A Merca
Nogueira  é un lugar da parroquia da Manchica no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Catarina Howard
Catarina Howard, nada entre 1520 e 1525 e falecida en Londres o 13 de febreiro de 1542, tamén coñecida como Catherine Howard, Katherine Howard ou Katheryn Howard, foi a quinta muller de Henrique VIII de Inglaterra, converténdose entre 1540 e 1542 na raíña consorte de Inglaterra.
Catarina casou axiña con Henrique VIII, que a alcumaba "a rosa sen espiñas", o 28 de xullo de 1540 no castelo de Oatlands en Surrey, após a anulación do matrimonio do rei e de Ana de Cleves. O 13 de febreiro de 1542, ao ser declarada Catarina culpábel de adulterio e de traizón, foi degolada na Torre de Londres logo de tan só dous anos de matrimonio.
Mocidade
Era a sobriña de Thomas Howard, o terceiro duque de Norfolk, afeccionado papista e opoñente político de Thomas Cromwell. Este parentesco facía dela unha curmá da segunda muller do rei, a raíña Ana Bolena, e da irmá desta María Bolena, que fora tamén a amante de Henrique.
Naquela época, a nova e belida rapaza foi enviada a vivir no pazo de Lambeth de súa avoa, Agnes Tilney, duquesa viúva de Norfolk. No palacio de Lambeth, a duquesa estaba á cabeceira dunha gran casa que acubillaba entre outras persoas ás súas numerosas pupilas, principalmente parentes pobres cuxa familia non podía asumir a carga que traían consigo. Criar aos mozos e mozas nunha casa nobre diferente á súa foi durante séculos unha práctica común na educación das persoas nobres europeas. Non obstante, a vixilancia en Lambeth era moi laxa. A duquesa viúva pasaba a meirande parte do tempo na Corte e concedía moi pouco interese a educación dos seus pupilos. Catarina foi, xa que logo, a menos instruída das esposas de Henrique VIII, aínda que aparentemente soubo ler e escribir, a diferenza doutras inglesas da época menos ben nadas. É descrita coma xovial e alegre, mais endexamais coma erudita ou devota. A atmosfera licenciosa e libertina que reinaba no pazo da duquesa afectoulle tamén a Henry Manox, o profesor de música de Catarina, comezando unha relación con ela nos arredores de 1536, cando Catarina só tiña entre 11 e 16 anos. Cando acadou o trono, nomeou a Manox músico particular nos seus cuartos. E será el quen achegará máis tarde probas incriminatorias na pescuda dirixida na súa contra.
Manox e Catarina ambos os dous confesaron durante o procedemento teren contactos sexuais no pasado, pero nunca relacións completas. Esta relación rematou en 1538, cando un secretario da casa da duquesa, Francisco Dereham, engaiolou a Catarina. Namoráronse, dirixíndose o un ao outro coma "marido" e "muller". Dereham tamén lle confiara a Catarina multitude de responsabilidades que incumbían comunmente a unha esposa, como gardar os seus cartos cando viaxaba por negocios. A inmensa maioría das compañeiras de Catarina, as damas de honor e as pupilas da duquesa, estaban ao tanto desta relación, que aparentemente rematou en 1539, cando a duquesa tivo conta do asunto. Malia esta desaprobación, Catarina e Dereham terían a intención de casaren, poñéndose de acordo sobre un "precontrato" matrimonial. Se efectivamente fixeron unha promesa de se desposaren denantes de ter contactos sexuais, estarían considerados coma casados pola Igrexa.
Chegada á Corte
miniatura|Catarina Howard por [[Hans Holbein o Mozo.]]
O tío de Catarina atopoulle un posto dentro da corte de Henrique VIII, coma dama de honor da nova muller do rei, a alemá Ana de Cleves. A atractiva e sedutora Catarina cativou rapidamente ao rei, que dende o principio da súa maridaxe concedera pouco interese a Ana. Os máis achegados a Catarina non pensaban que a fermosa muller fose o bastante madura e intelixente para asumir as responsabilidades dunha verdadeira favorita, porque estaba pouco adoutrinada para a súa chegada á Corte, mais axiña outros factores entraron en xogo. A execución de Ana Bolena por adulterio mancelara a reputación de Norfolk, e esta prestixiosa familia católica vía en Catarina unha figura clave para o seu propósito e determinación de restaurar a fe católica en Inglaterra. A súa influencia medrou xunto co interese do rei pola súa familia. Aos poucos meses de arribar á Corte, Henrique outorgoulle terras e suntuosas e caras roupaxes a Catarina.
Casamento
Henrique obtivo o 9 de xullo de 1540 a nulidade do seu matrimonio con Ana de Cleves, dándolle crédito ás murmuracións que afirmaban que Catarina estaba embarazada. O seu fugaz matrimonio, menos de tres semanas despois do divorcio, reflectía a impaciencia de Henrique de asegurar a sucesión dos Tudor tendo fillos vigorosos e lexítimos, posto que só tiña un, o futuro rei Eduardo VI. Henrique, próximo á cincuentena, ateigaba a súa máis nova esposa de bens, xoias e outros agasallos maxestosos. A guerra contra Francia e a Reforma anglicana costáranlle a Henrique a súa popularidade, e sufría á parte gran cantidade de preocupacións de saúde. A presenza ao seu carón dunha esposa nova, amábel e encantadora aportoulle moitas ledicias. O lema desta: Non outra vontade que a súa reflectía o desexo de Catarina de satisfacer a Henrique, un home trinta anos maior ca ela.
Tomou sobre o seu esposo unha influencia considerábel e motivouno para un achegamento e reconciliación coa Igrexa Católica, atraendo así a inimizade do partido da Reforma.
Pese a súa riqueza e ao seu poder recentes, Catarina encontraba, porén, poucos atractivos na súa relación conxugal. Non logrou estar nunca embarazada. A obesidade do seu home dáballe noxo (pesaba en torno aos 136 quilos, e unha úlcera na súa coxa emanaba un cheiro nauseabundo).
Henrique xamais fora un home refinado e galante; así como en todo, as súas maneiras eran brutais e directas, os preámbulos moi curtos, os desenvolvementos limitados e a conclusión abrupta; o amor físico estivo sempre para el reducido ao esencial, un rito biolóxico sen fantasía, cun fin de procreación. A agarimosa Catarina coñecérao ben antes de casaren, cuxa aparencia non tiña por outra banda nada máis atractivo.
No 1541, Catarina enleouse nunha relación cun dos favoritos de Henrique, Thomas Culpeper, ao que atopou xa irresistíbel á súa chegada á Corte, dous anos antes. As citas galantes foron organizadas por unha das damas de honor máis vellas de Catarina, Lady Rochford, a viúva de Xurxo Bolena, irmán de Ana Bolena.
Henrique e Catarina percorreron Inglaterra xuntos durante o verán de 1541, e os preparativos dunha coroación, que seguira todo anuncio de preñez, seguían o seu curso, o que indica que a parella era activa aínda no concernente ao sexo. Malia isto, a medida que a relación extraconxugal de Catarina se desenvolvía, as testemuñas da súa conduta desleixada no pazo de Lambeth comezaron a se poñeren en contacto con ela para obter favores. Co fin de mercar o seu silencio, deulles postos no seu séquito á inmensa maioría deles. En particular, nomeou a Henry Mannox músico da súa alcoba e fixo a Francisco Dereham o seu secretario persoal. Esta desastrosa decisión conduciuna a ser acusada de traizón e de adulterio dous anos despois do seu matrimonio.
A caída
A finais do ano 1541, a conduta disoluta de Catarina foi descuberta a plena luz do día por Xoán Lascelles, un reformador protestante cuxa irmá, Mary Hall, fora dama de cámara da duquesa viúva, e fora, á súa vez, testemuña das paixóns adolescentes de Catarina. Lascelles informou sobre isto a Thomas Cranmer, entón arcebispo de Canterbury, virulento antipapista e un dos conselleiros máis próximos do rei. Cranmer, consciente que un precontrato concluído con Dereham invalidaría a maridaxe de Catarina e de Henrique, entregoulle unha carta que contería as acusación levadas contra súa esposa, mentres asistían á misa o 2 de novembro de 1541. Henrique negouse primeiro a crer estas alegacións, pensando que a carta era falsa, e pediu que Cranmer afondase máis neste asunto. Algúns días máis tarde, algunhas probas foron achadas, particularmente as confesións de Dereham e Culpeper tras seren torturados na Torre de Londres, amais dunha carta de amor de Catarina dirixida a Culpeper.
Catarina foi acusada de traizón, mais até a fin, mesmo ante o seu confesor algunhas horas antes da súa morte, negou enganar ao rei con Culpeper. En troques, admitiu que a súa conduta antes do seu matrimonio fora indigna dunha dama do seu rango, e canto máis dunha raíña de Inglaterra.
O 12 de novembro de 1541 Catarina foi prendida. Segundo a lenda, fuxiu brevemente dos seus gardas para correr á capela onde Henrique comungaba. Tamborilou nas portas e berrou o seu nome. Con todo, foi devolta aos seus apousentos de Hampton Court, onde ficou encerrada, acompañada soamente pola fiel Lady Rochford. Os seus rogos para ver ao rei foron desouvidos, e Cranmer interrogouna en canto aos seus gastos. Disque Cranmer atopouna nun estado tan lastimoso e desacougante, chegando a dicir, "atopeina na desesperación máis grande e a debilidade máis terríbel que xamais vin nunha criatura, e isto conmovería o corazón de calquera home ao a ver". Ordenoulles aos gardas quitar dos seus apousentos todos os obxectos que puidese empregar para se suicidar.
A existencia dun precontrato entre Catarina e Dereham permitiría a anulación do matrimonio e o seu desterro da Corte. Catarina sería retirada e exiliada da Corte e da vida pública, mais ceibaríase do destino tráxico de súa curmá Ana Bolena. Pero negou obstinadamente a existencia de tal precontrato.
Encadeamento e execución
Catarina foi destituída do seu título de raíña o 22 de novembro de 1541, e encarcerada en Syon House, en Middlesex. Culpeper e Dereham foron executados en Tyburn o 10 de decembro, o primeiro xugulado, o segundo aforcado, destripado e desmembrado por traizón e, como era o costume, as súas cabezas foron expostas sobre a ponte de Londres. Os parentes de Catarina foron tamén encarcerados na Torre, agás seu tío Thomas, o duque de Norfolk, que se distanciara dabondo para non verse mergullado no escándalo. Todo o que se chamase Howard foi xulgado, recoñecidos culpábeis de ocultación, e máis de traizón, e condenados a cadea perpetua e á confiscación dos seus bens. Finalmente, foron liberados e os seus bens fóronlles restituídos.
A sorte de Catarina permaneceu tamén dubidosa, até que o parlamento inglés promulgou un decreto de morte civil o 21 de xaneiro de 1542, que declaraba a traizón castigábel coa morte.
Isto resolvía o problema do precontrato supostamente asinado por Catarina e facíaa indiscutibelmente culpábel, porque un adulterio cometido pola raíña estaba considerado coma unha traizón. Catarina foi trasladada á Torre de Londres o 10 de febreiro e o 11 de febreiro, Henrique asinou o decreto de morte civil, e a execución de Catarina fixouse sobre as 7 da mañá do 13 de febreiro. A noite anterior á súa execución, Catarina pasara moitas horas adestrándose en pór a súa cabeza sobre o tallo. Morreu gardando relativamente a calma, mais estaba pálida e parecía arrepiada. Pediu axuda para subir sobre o cadafalso de Tower Green. Fixo un pequeno discurso onde calificou o seu castigo de "nobre e xusto". Pediu o perdón para a súa familia e oracións para a súa alma. Foi xugulada dun golpe, e o seu corpo foi sepultado nunha tumba anónima na capela próxima de St Pedro ad Vincula, onde xa repousaba o corpo de súa curmá, Ana Bolena. Henrique non asistiu á cerimonia.
En 1543, Henrique VIII volveu casar, desta vez con Catarina Parr, mais non podería gozar moito tempo da súa nova maridaxe, xa que morrería un ano despois do casamento. O corpo de Catarina Howard foi identificado durante as restauracións da capela baixo o reinado da raíña Vitoria no século XIX, e é conmemorada cunha placa na parede occidental adicada aos que finaron na Torre de Londres.
Val, Val de Sangorza, Agolada
Val é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 23 habitantes (8 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución de 16 habitantes con respecto ao ano 2000.
Melchior de Hondecoeter
Melchior de Hondecoeter, nado en 1636 en Utrecht e finado o 3 de abril de 1695 en Ámsterdan, foi un pintor do século de ouro neerlandés, especializado en aves.
Traxectoria
Neto, fillo e sobriño de pintores de orixe flamenga, en 1663 trasladouse a Ámsterdan, onde casou.
Obra de Vertangen en Galicia
miniatura|250px|Pavos, atribuído a Hondecoeter, exponse na [[Pinacoteca Francisco Fernández del Riego.]] En Galicia, pertencente á colección do Concello de Vigo (Museo Quiñones de León / Pinacoteca Francisco Fernández del Riego), pode apreciarse Pavos, legado por José Policarpo Sanz Souto.
Abdelhak Nouri
Abdelhak Nouri, nado en Ámsterdam o 2 de abril de 1997, é un exfutbolista marroquí-neerlandés que ten contrato co Ajax. Recibiu o Golden Stier ao mellor futbolista da Primeira División na tempada 2016/17. En xullo de 2017, sufriu dano cerebral grave e permanente tras unha parada cardíaca durante un partido amigable.
Traxectoria
Nouri procede dunha familia numerosa, fillo dun carnicero marroquí do barrio de Geuzenveld en Ámsterdam. Á idade de trece anos o columnista Henk Spaan eloxiouno no xornal Het Parool polas súas calidades futbolísticas. O xornal británico The Guardian tamén o incluíu en 2014 como un dos 40 maiores talentos futbolísticos nacidos no ano 1997.
Ajax
Nouri entrou con sete anos na academia xuvenil do AFC Ajax e pasou por todos os equipos xuvenís e considerárono un dos maiores talentos da academia, incorporándose ao primeiro equipo no descanso invernal da tempada 2014/15 no campo de adestramento en Qatar canda Donny van de Beek e o gardameta Indy Groothuizen, adestrando regularmente co primeiro equipo e ampliando o seu compromiso un ano, ata mediados de 2018 , e asinou o novo contrato a finais de xaneiro.
O 13 de marzo de 2015 debutou profesionalmente co filial Jong Ajax na Eerste Divisie nun partido como visitante contra o VVV-Venlo, que se perdeu por 1-0, e no que Nouri entrou por Danny Bakker no minuto 78 Seis meses despois do seu debut, prorrogou o contrato xunto con Donny van de Beek e Václav Černý ata mediados de 2020. Durante o descanso de inverno en xaneiro de 2016, Nouri uniuse de novo ao primeiro equipo no campo de adestramento, desta volta na cidade turca de Belek. Nesa estadía debutou oficialmente co Ajax o 9 de xaneiro de 2016 nun encontro amigable con Hamburger SV. Nouri incorporouse ao equipo no minuto 78 no canto de Amin Younes. O partido gañouno o Ajaz por 1-3. Nouri marcou o seu primeiro gol no fútbol profesional o 22 de abril de 2016 co Jong Ajax contra do FC Volendam nun partido que acabou con empate a 1-1.
O adestrador do Ajax, Peter Bosz, levouno ao equipo principal durante a preparación da tempada 2016/17. Así e todo, principiouna nas ringleiras do Jong Ajax. Bosz incluíuno o 21 de setembro de 2016 nun partido da Copa KNVB contra do Willem II. E Nouri debutou oficialmente no equipo principal durante este partido de copa no que o Ajax gañou 5-0. Entrou por Hakim Ziyech no minuto 73 e fixo o seu primeiro gol para o Ajax cun tiro directo pouco antes do remate do encontro. Aínda que só xogou brevemente, as críticas foron moi eloxiosas. Nouri debutou na UEFA Europa League o 24 de novembro de 2016, nunha vitoria por 2-0 na casa contra do Panathinaikos F.C.
Colapso
O 8 de xullo de 2017 durante un partido amigable no Zillertal austríaco contra do Werder Bremen, Nouri perdeu de súpeto a conciencia e tras os servizos de asistencia reanimalo transportárono nun helicóptero medicalizado ao hospital universitario de Innsbruck, localizado a case setenta quilómetros. Á noite, Nouri permaneceu durmido artificialmente nun intento de acelerar a súa recuperación; entón estaba fóra de perigo. O Ajax anunciou que se trataba de arritmia cardíaca. O 13 de xullo de 2017 anunciouse que Nouri sufrira danos cerebrais graves e permanentes por falta de osíxeno durante a súa parada cardíaca. Unha gran parte do seu cerebro xa non funcionaba e a posibilidade de recuperación considerábase nula.
En agosto de 2018 saíu do coma, recoñeceu e foi capaz de se comunicar con membros da súa familia movendo a boca e os ollos, permaneceu nun hospital ata marzo de 2020 cando pasou ao coidado da súa familia.
Sandžak
miniatura|250px|A rexión do Sandžak. En azul, a parte serbia; en amarelo, a montenegrina.
O nome Sandžak deriva do Sandjak de Novi Pazar, antigo distrito administrativo do Imperio otomán que existiu até as Guerras balcánicas (1912), mentres que Raška era o nome do prominente reino medieval serbio que o precedeu.
Nome
A rexión coñécese como Novopazarski Sandžak (Sandžak de Novi Pazar) ou, simplemente, como Sandžak por un grupo étnico local (os bosníacos).
659
Véxase tamén
Historia ano a ano