cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tim Burton
Década de 2000
A noiva cadáver é unha película máis adulta, que se pretendeu comparar con The Nightmare Before Christmas. A historia está baseada nun conto da tradición Rusa-Xudea Ortodoxa, na que un mozo, mentres practica cos seus votos de matrimonio no bosque antes de pedirlle matrimonio á súa prometida, comprométese co cadáver dunha moza que agardaba polo seu verdadeiro amor. A película está adaptada e conta con abundantes toques de humor. Conta ademais co gran compositor de bandas sonoras Danny Elfman.
Vida persoal
Burton casou coa artista alemá Lena Gieseke, divorciándose en 1991, pouco despois da filmación de Batman Returns. Burton foi parella de Lisa Marie, que actuou en moitos dos seus filmes durante a súa relación entre 1992 e 2001, salientando Sleepy Hollow, Ed Wood e Mars Attacks!. Burton desenvolveu unha relación romántica coa actriz inglesa Helena Bonham Carter, á cal coñeceu durante a rodaxe de Planet of the Apes. Marie respondeu en 2005 cunha poxa de pertenzas personais que Burton deixara atrás, para consternación del.
Burton e Bonham Carter tiveron dous fillos: William Raymond, nado en 2003; e Nell, nada en 2007. O representante de Bonham Carter declarou en decembro de 2014 que a parella rompeu amistosamente a comezos dese ano. Non está claro se estaban casados ou non; Bonham Carter utilizou a palabra divorcio ao comentar o final da súa relación. mentres que outros medios de comunicación afirman que nunca estiveron casados.
O 15 de marzo de 2010, Burton recibiu a insignia de Chevalier des Arts et des Lettres do Ministro de Cultura francés Frédéric Mitterrand. Ese mesmo ano, Burton foi o Presidente do Xurado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2010, celebrado entre o 12 e o 24 de maio en Cannes, Francia.
Nunha entrevista de 2005 con Evening Standard, Bonham Carter especulou sobre a posibilidade de que Burton tivese trazos da síndrome de Asperger.
República dos Buriatos
miniatura|250px A República dos Buriatos (en ruso Респу́блика Буря́тия, Respúblika Buriàtia; en buriato Буряад Республика, Buriaad Respúblika) é unha república (suxeito federal) asiática da Federación Rusa, situada na rexión centromeridional de Siberia, na beira oriental do lago Baikal. Segundo o censo de 2002 tiña unha poboación de 981.238 habitantes, nunha extensión de 351.300 km². A capital é Ulan-Udé.
Limita, dentro de Rusia, ao norte e ao leste coa provincia de Irkutsk e o lago Baikal, ó suroeste coa república de Tuva e ao leste coa provincia de Tchita. Ó sur limita con Mongolia.
Xeografía
O 80% do territorio é montañoso; ó suroeste álzanse as montañas Saian, que culminan no Munku Sardik (3.491 m), na fronteira con Mongolia. Ao leste do lago Baikal atópanse as montañas Iablonovi. As principais unidades de relevo son:
Os ríos principais son o Selenga (Sëlëngë müren), Barguzin (Bargazhan), Udá, Verkhnaia Angara (afluentes do Baikal), Vitim (do Lena) e Irkut, Oka e Kitoi (Süxë gol) (do Ienissei). E ademais do Baikal (Bajgal nuur), o 60% da liña de costa do cal pertence á república, hai outros lagos, como o Gusinoe Ubukun (Galuuta), Baunt, Barguzin e Severnyi Baikal. Tamén hai máis de 300 arshans (fontes de auga termal).
A temperatura media anual é de -1,6 °C,sendo a media do inverno de -22 °C e a media de verán de 18 °C.
Poboación
Segundo o censo ruso de 2002, os rusos eran arredor dos dous terzos da poboación da república, mentres que os buriatos eran tan só o 27,8%. Outros grupos son os ucraínos (1,0%), tártaros (0,8%), e outros con menos do 0,5% da poboación.
O buriato é a lingua oficial xunto co ruso.
Serantellos
O topónimo Serantellos pode referirse a:
Galería de imaxes de mapas de cuncas das rías de Galicia
Mapas das cuncas das rías de Galicia
24 de maio
O 24 de maio é o 144º día do ano do calendario gregoriano e o 145º nos anos bisestos. Quedan (221) días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px|Nicolao Copérnico.
Notas
Os 366 días do ano
Mondoi, Porzomillos, Oza-Cesuras
Mondoi é un lugar da parroquia de Porzomillos no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 35 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 20 homes e 15 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 32 habitantes.
Emblema de Bután
miniatura|dereita|180px|[[Jigme Wangchuck, Rei Dragón de Bután]]
A descrición oficial é a seguinte:
"O emblema nacional, contido no interior dun círculo, está composto por un diamante- raio dobre (dorji) que aparece colocado sobre unha flor de loto, está flanqueado por dous dragóns e surmontado por unha xoia. O raio representa a harmonía entre os poderes secular e relixioso. A flor de loto é o símbolo da pureza; a xoyia expresa o poder do monarca; e os dous dragóns, un de sexo masculino e outro feminino, representan o nome do país que pronuncian coa voz do trono".
A Pena Parda, San Xiao de Narón, Narón
A Pena Parda é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 59 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 34 mulleres.
Rafael Melero
Rafael Melero Granja, nado en Tomiño o 22 de novembro de 1918 e finado no Carballiño o 21 de outubro de 1962, foi un escritor galego.
Traxectoria
Nado en Tomiño, pasou a súa infancia en Pontevedra e viviu en Ourense. Tras ser mobilizado por mor da guerra civil, completou os seus estudos de profesorado mercantil e accedeu por oposición ao funcionariado do Banco de España, primeiramente en Pontevedra, e dende 1955 como secretario do Banco de España en Salamanca. En 1947 casou con Josefa Peña Nogueiras no Carballiño e tivo dous fillos. Nesta vila pasaba longas tempadas de verán onde desenvolvía a súa produción literaria. Publicou 6 libros e foi premio de poesía "Marina" en 1958 con La voz en el tiempo.
Destacar as súas colaboracións no xornal vespertino compostelán La Noche, o xornal Diario de Pontevedra, a revista palentina de poesía e crítica Rocamador, a revista cultural abulense El Cobaya, a revista conquense El molino de papel. Pliegos de poesía, a colección antololóxica de poetas de lingua portuguesa e española Panorámica poética lusohispánica, ou a Revista de Poesía Americana Caballo de Fuego.
Mantivo contacto con Dámaso Alonso, Vicente Aleixandre, Gabriel Celaya, Blas de Otero, Ramón de Garciasol, Vicente Risco, Trébolle Díaz, Aquilino Iglesia Alvariño e outros poetas e pintores da década dos 60.
Esta intensa actividade cultural viuse bruscamente interrompida pola súa morte por cancro aos 43 anos. Faleceu no Carballiño o 21 de outubro de 1962, e foi soterrado no cemiterio parroquial de Señorín.
Paximadia
Paximadia (Παξιμάδια, "galleta") son dúas pequenas illas deshabitadas (Megalo Paximadi e Mikro Paximadi) no golfo de Mesara situadas aproximadamente a 12 km ao sur de Agia Galini na unidade rexional de Rethymno. Están no mar de Libia xunto á costa sur de Creta. Debido á súa proximidade, as dúas illas aparecen como unha soa na distancia.
Nome
A xente a miúdo refírense ás illas como Elephantaki porque se parece a un elefante bebé que está deitado, na auga, co seu tronco cara ao oeste. O nome atribuído ás illas hoxe en día débese ao seu parecido galleta seca de Creta coñecida como Paximadi (plural Paximadia). Na antiga Creta tamén eran coñecidas como Dionysioi en honor ao deus Dioniso e tamén como Letoai pola deusa Leto que era adorado en Phaistos, onde tamén era coñecida como Fitii na antigüidade.
Relevo de Megalo Paximadi
Megalo Paximadi componse dunha montaña alargada cunha altura que vai desde os 45 metros ata os 155 metros e unha chaira que fai as veces de praia ao oeste da illa.
Relevo de Mikro Paximadi
Mikro Paximadi é máis escarpada que Megalo Paximadi. Componse dunha soa montaña dunha altura de 141 metros de alto. Non ten ningunha terra cha nin mesetas.
Mitoloxía
Na mitoloxía de Creta crese que a deusa Leto deu a luz ao deus Apolo e a deusa Ártemis nestas illas.
Praias
As praias de area son magnificas nestas illas, só se poden alcanzar a través de barco desde Agia Galini.
Illa Roca Partida
Roca Partida, é a illa mais inhóspita do Arquipélago de Revillagigedo, México. É realmente un illote cunha altitude máxima de 35 msnm que se localiza aos 190º00' de latitude norte e 112º05' de lonxitude oeste. Presenta unha lonxitude máxima de 245.56 m e un ancho de 73.37 m, cunha superficie de 1´4 ha. A roca foi descuberta en 1542 por Ruy López de Villalobos.
Roca Partida é a cima dun estratovolcan submarino que deu lugar a traquiandesitas. Nos diagramas de variacións de estruturas, aparecen mais preto dos traquibasaltos e intermedias entre as rocas acidas de San Benedito e Socorro, en contraste coas estruturas basicas de Clarion. En xeral, as rocas da Illa Roca Partida ten o dominio de anfíboles e piróxenos sódicos onde dominan o sodio sobre o potasio, así como a escaseza de plagioclasa.
Roca Partida non mostra ningún substrato para o crecemento de vexetación terrestre, ademais de que non hai anfibios ou peixes de auga doce e non hai réptiles en Roca Partida. miniatura|Sketch map of Roca Partida
Lilja 4-ever
Lilya 4-ever é un filme sueco-dinamarqués dirixido por Lukas Moodysson que foi estreado no 2002. Lilja 4-ever é a historia da decadencia de Lilja, interpretada por Oksana Akinshina, unha rapaza da antiga Unión Soviética que é abandonada pola súa nai, que marcha ós Estados Unidos de América. A historia está vagamente baseada na vida de Danguolė Rasalaitė, e explora os temas de tráfico de persoas e escravitude sexual.
Batalla dos Campos de Pelennor
A Batalla dos Campos de Pelennor é unha batalla ficticia narrada na terceira parte da novela O Señor dos Aneis, do escritor británico J. R. R. Tolkien.
A batalla comezou co asalto das forzas de Sauron á cidade de Minas Tirith, a capital do reino de Gondor, preto da fin da Guerra do Anel, o 14 e 15 de marzo do ano 3019 da Terceira Idade do Sol, tan só dous días despois da Batalla de Pelargir, na que Aragorn, a Compañía Gris e o exército dos mortos derrotaron ós corsarios de Umbar e roubaron os seus barcos. Este suceso converteuse na maior batalla da Guerra do Anel.
Os campos de Pelennor (campos da cidade) están comprendidos nunha chaira entre a fortificada Minas Tirith e un antigo muro exterior chamado Rammas Echor.
Desenvolvemento da batalla
O exército de orcos de Sauron, comprendido por uns 45 000 efectivos, comandado polo Rei Bruxo de Angmar e Gothmog, o rexente de Minas Morgul, irrompeu nos Campos de Pelennor directo á cidade. Os aliados de Mordor na batalla eran os guerreiros orientais de Rhûn e Khand e os Haradrim do sur. A defensa da Cidade estaba comandada por Gandalf, xa que Denethor II, senescal da cidade, volvérase tolo ó crer morto ó seu fillo Faramir e polas visións que lle amosaba o señor escuro a través da palantír.
Por outra banda, os haradrim do sur volvéronse contra os rohirrim, a cabalería seguida dos seus Olifantes. A cabalería rohirrim foi quen de derrotar ós xinetes de Harad, ademais de que o rei dos haradrim foi derrotado por Théoden.
Baixas significativas en ambos bandos
Nesta batalla perden a vida:
Resultaron gravemente feridos, polo influxo do Nazgûl, ambos artífices da súa derrota, Meriadoc e Éowyn, así como Faramir de Gondor, a causa da tolemia do seu pai Denethor. Pero puideron restablecerse todos eles nas Casas de Curación de Minas Tirith mediante a aplicación de athelas polo rei unxido de Gondor, Aragorn.
Variacións argumentais no filme de 2003
A principal variación argumental introducida polo filme The Lord of the Rings: The Return of the King de Peter Jackson é a intervención nesta batalla dos mortos viventes, que na historia orixinal, xa tiñan cumprida a súa promesa na Batalla de Pelargir, quedando daquela liberados. Na novela intervén o exército de Montaraces do Norte, que non aparecen no filme. Liderados por Aragorn, foron os montaraces do norte xunto cos exércitos do sur de Gondor, os que desembarcaron en Pelennor cambiando o rumbo da batalla.
Do mesmo xeito, non aparece no filme a cabalería haradrim, nin os variags de Khand, nin os Homes Negros de Harad arredado como apoio a Mordor; nin os cabaleiros de Dol Amroth de Gondor, cuxo príncipe Imrahil ten unha actuación destacada na batalla da versión literaria.
Amazona brasiliensis
Amazona brasiliensis é unha especie de papagaio da familia Psittacidae. É un animal endémico das rexións costeiras do sueste dos estados brasileiros de São Paulo e Paraná. Esta ave está ameazada pola perda de hábitat e a captura para o mercado de paxaros silvestres, polo que é un símbolo dos esforzos de conservación dos ecosistemas máis diversos da Terra. Está considerada unha especie vulnerable pola BirdLife International e a IUCN. En 1991-92, a súa poboación caeu por debaixo dos 2 000 exemplares. Grazas ós esforzos de conservación, as estimacións máis recentes suxiren unha poboación de 6 600, o cal sinala que a especie se está a recuperar. Un estudo recente sinala que a poboación é estable no estado do Paraná, no sur do Brasil.
Galería de imaxes de mapas de cuncas dos ríos de Galicia
Mapas das cuncas dos ríos de Galicia
Parc Güell
O Parc Güell (en galego: Parque Güell) é un parque público con xardíns e elementos arquitectónicos situado na parte superior da cidade de Barcelona, en Cataluña.
É o resultado actual dunha infrutuosa operación urbanística que tentaba crear unha cidade xardín ao estilo inglés de acordo coas tendencias do momento que procuraban o contacto coa natureza. Foi deseñado por Antoni Gaudí, máximo expoñente do modernismo catalán, por encargo do empresario Eusebi Güell.
Historia
O proceso iniciouse no 1899 coa compra dos terreos de Can Montaner por parte do financeiro Eusebi Güell, e un ano máis tarde coa encarga do estudo desta iniciativa a Antoni Gaudí, seguindo no 1902 coa compra dunha segunda parcela, propiedade de Ramón Coll i Pujol.
A construción do parque tivo lugar entre os anos 1901 e 1904, ocupando unha superficie dunhas 15 hectáreas de terreo aproximadamente e nunha localización situada entre 150 m. e 200 m. de altitude cunha topografía moi accidentada. Adquirido polo Concello de Barcelona foi convertido en parque público o 1922, declarado de interese artístico no 1969 e patrimonio mundial por parte da UNESCO o ano 1984.
Características
O parque Güell é o proxecto de zona residencial impulsado polo mecenas e grande amigo de Gaudí, Eusebi Güell. Seguindo o modelo das cidades-xardín, de moda en Gran Bretaña, constrúen os equipamentos e zonas verdes de sesenta vivendas que nunca se levaron a cabo.
En honor á paixón de Güell pola mitoloxía, Gaudí deseñou aquel contorno como unha nova Delfos grega. Así, a gran praza descuberta, destinada a ser o centro da vida social emula un teatro grego. A súa forma vén definida por unha varanda-banco que se curva en innumerables lugares e que permite, segundo a persoa, sentar na zona cóncava ou convexa, estando só ou en grupo.
Gaudí, no seu profundo respecto pola natureza, negouse a aplanar o terreo daquela leira árida e pedregosa, e someteu a súa arquitectura ós ditados da paisaxe para trazar tres quilómetros de paseos e viadutos.
A meticulosidade de Gaudí en tódolos detalles era tal que tivo en conta a acústica: os viadutos recubertos de materiais irregulares, situados xunto á zona residencial, absorberían o ruído das carruaxes; en cambio, a sala hipóstila, foco de vida social, está revestida de materiais duros, como o trencadís, onde se reflicte o son e produce un efecto de eco.
1500 metros
miniatura|dereita|300px|[[Stuttgart, 2007.]] Os 1500 metros lisos é a proba estrela do medio fondo do actual atletismo.
Ata os anos oitenta do século XX foi dominada por corredores europeos e dende entón é practicamente un "couto privado" dos atletas africanos na modalidade masculina e das chinesas na modalidade feminina.
Na modalidade masculina forma parte do programa oficial dos Xogos Olímpicos modernos dende a súa primeira edición celebrada en Atenas en 1896. A modalidade feminina non debutou ata os Xogos celebrados en Múnic en 1972.
Carozo
O termo carozo pode referirse a :
Gandalf
No legendarium de J. R. R. Tolkien, Gandalf ou Olórin é un importante personaxe d´O Hobbit e d´O Señor dos Aneis, onde aparece como un mago arquetípico, desenvolvendo un papel clave na Guerra do Anel. É o segundo dos Istari — despois o primeiro trala caída de Saruman, e o líder da Irmandade do Anel e do Exército do Oeste.
Gandalf está considerado xunto a Merlín como o prototipo do mago da cultura occidental. O seu aspecto externo é o dun ancián de barba longa e branca, vestido cunha gran capa gris, un chapeu puntiagudo e un gran bastón.
"¡Gandalf! Se oirades só un cuarteirón do que eu oín del, e eu só oín unha pequena parte do que se pode oír, estariades preparados para calquera caste de conto meritorio". - O Hobbit I Unha reunión inesperada
Personaxe
Gandalf era o máis sabio dos Maiar. En Aman o seu nome era Olórin, e estaba ó servizo de Manwë e Varda. Tamén frecuentaba as estancias de Nienna e dela aprendeu a piedade e a paciencia. Foi escollido para formar parte do grupo de Maiar enviados de incógnito á Terra Media (coñecidos como Istari, "os Magos") para axudar na causa contra Sauron a mediados da Terceira Idade, cando o seu poder maligno estaba acrecentándose novamente. Era o máis sabio da orde dos Istari, rivalizando con Saruman, orixinalmente o líder da Orde. Así, Gandalf chegou ata a Terra Media na Terceira Idade do mundo para axudar ós pobos que se opuñan ó poder de Sauron. Círdan viuno chegar ós Portos Grises e soubo que, a pesar de parecer o menos importante, era o que posuía maior altura espiritual, e confioulle Narya, o Anel do Lume, para que o axudara na causa contra Sauron, reanimando os corazóns dos pobos da Terra Media, e infundíndolles valor.
miniatura|esquerda|120px|Glamdring, a espada de Gandalf Cando a sombra crece no Bosque Escuro, participa no Consello Branco, encabezado por Saruman, para loitar contra o Nigromante, que resultou ser o propio Sauron. Isto descóbreo o propio Gandalf ó entrar en segredo en Dol Guldur con gran perigo. Galadriel desexaba que fora Gandalf a cabeza do Consello, pero Saruman opúxose. Tras varias reunións, os Sabios finalmente uniron as súas forzas e expulsaron a Sauron do Bosque Escuro, quen, finxindo fuxir, estableceuse en Mordor.
Na historia contada n'"O Hobbit", Gandalf organiza e acompaña á expedición aventureira de Bilbo Bulseiro e os trece ananos en Erebor, a Montaña Solitaria, para recuperar os tesouros arrebatados polo dragón Smaug. Nesta aventura Gandalf atopa a espada élfica Glamdring, sendo esta a folla que brandiu o Rei de Gondolin, Turgon, e Bilbo atopa o Anel Único
Lingua sokna
O sokna é unha variedade da lingua bérber que se fala en Sokna, na rexión da Tripolitania (Libia). . Segundo a Unesco está en situación crítica.
Gandalf
Personaxe
N'"O Señor dos Aneis", Gandalf desempeña un papel fundamental na novela, dirixindo gran parte das accións dos protagonistas. Tras descubrir que o anel de Bilbo é o Anel Único, úrxelle que llo entregue ó seu sobriño, Frodo Bulseiro e urxe a este a emprender camiño cara a Valfendido para pór o Anel a salvo. É alí onde ten lugar o Consello de Elrond, no que se determina, en gran medida grazas a Gandalf, que o Anel debe ser destruído no Monte do Destino. Así, fórmase a Irmandade do Anel. Gandalf convértese no guía da Irmandade. Ó rematar o primeiro dos tres libros Gandalf o Gris enfróntase a un Balrog nas minas de Moria, permitindo á compañía escapar e proseguir o seu camiño. Gandalf mata ó Balrog nesa batalla, pero o seu corpo queda sen vida no cumio do Zirak-Zigil, e o seu espírito viaxa máis alá do mundo. Talvez compareceu ante os Valar ou ante o propio Eru. O feito é que é enviado de volta á Terra Media como Gandalf o Branco para continuar a súa loita contra Sauron, agora con poderes e coñecementos máis elevados. O cambio de cor é significativo, pois o seu destino é enfrontarse e substituír a Saruman o Branco trala alianza deste con Sauron. En certo sentido Gandalf o Branco é Saruman, ou ó menos, Saruman como este debía ser.
Tras encontrarse de novo cos seus compañeiros no Bosque de Fangorn, viaxa a Rohan, onde anima ó rei Théoden, sacándoo da súa prostración e precoz senectude, e instándoo a tomar as armas e o liderado do seu pobo. Logo vai en busca de Éomer (sobriño do rei Théoden e Terceiro mariscal de Rohan) para así formar parte xunto co seu exército da batalla do Abismo de Helmo contra as forzas de Saruman, e posteriormente, en Isengarda, amoesta a Saruman e infórmao que xa non é líder da Orde nin do Consello, rompendo o seu bastón. En Isengarda recolle o palantír arrebolado por Gríma Lingua de Verme, e posteriormente sorprende a Pipin na súa perigosa e imprudente visión a través da Pedra.
Despois marcha a Gondor con Pipin, para informar ó Mordomo Denethor da morte de Boromir e advertilo do perigo que supón Sauron e da guerra que se aveciña. Participa tamén na defensa da cidade de Minas Tirith, onde se enfronta ó Rei Bruxo dos Nazgûl. Salva a Faramir da pira de lapas na que Denethor, na súa loucura, ía inmolar ó seu fillo. Loita na batalla final ante a Porta Negra de Mordor, e anúncialles ós Homes do Oeste a vitoria e a caída de Barad-dûr. Dispón que 3 Aguias (Gwaihir, Landroval e Meneldor) vaian ó rescate de Frodo e Sam, perdidos na tempestade de Mordor. Finalmente, coroa solemnemente a Aragorn como Rei do Oeste ás portas de Minas Tirith.
Nomes
miniatura|Fan art de Gandalf Gandalf posúe moitos nomes ó longo da lectura da Terra Media e diferentes para cada raza.
O alcume Gandalf é moi usado durante toda a obra do Señor dos Aneis.
Alegorías
Tolkien deu o nome de Gandalf ó seu personaxe a partir do "Catálogo de Ananos" do poema Völuspá, o principal poema da mitoloxía nórdica. O nome podería significar "elfo do bastón" ou "elfo errante". Moitos dos atributos de Gandalf parecen derivarse do deus nórdico Odín na súa encarnación como "Viaxeiro", un home vello, cun só ollo, unha longa barba, un sombreiro ancho e un prominente bastón de camiñante.
No principio das súas viaxes moitos pensaron que se trataba dun Elfo dada a maxia que utilizaba e chamárono Elfo do Bastón (Gandalf). Se ben axiña quedou claro que non se trataba dun elfo, pois envellecía cando os elfos non, o nome perdurou e se estendeu entre aqueles que non coñecían o seu significado orixinal. Tamén quedou claro que non se trataba dun home, pois non morría.
Orixe do personaxe
O profesor Tolkien bebeu de diversas fontes para compor o seu famoso personaxe. A máis obvia é o Merlín das lendas artúricas, que non só inspirou a Gandalf, senón a case tódolos magos da literatura épica e fantástica de ambiente nórdico ou europeo que se escribiu desde entón. Non obstante, o seu primeiro 'contacto' co personaxe tívoo en 1911 cando nunha viaxe ós Alpes viu unha postal do Xudeu Errante, figura moi popular na mitoloxía alpina, que representaba a un ancián con longa barba, bastón e vagando eternamente pola terra. Como xa se comentou, moitas das características de Gandalf parecen inspirarse no deus nórdico Odín, porén a máis clara é a influencia do personaxe do bardo Vainamoinen, unha das figuras centrais do Kalevala, a epopea nacional finlandesa. Para 1914 Tolkien xa o convertera nun dos seus libros favoritos, e durante os seus anos en Oxford aprendera o suficiente finés como para lelo na versión orixinal e quedar marabillado pola exuberancia dos poemas e a riquísima variedade argumental. A súa influencia foi tal que o profesor inspirouse en parte no aspecto estético da lingua finesa para inventar o seu Quenya ou Alto Élfico. Vainamoinen Runoya, o 'cantador de runas' é un ancián feiticeiro, sabio e poderoso, con tódalas características físicas de Gandalf. Como el, enfróntase ó seu rival, o mago mozo Joukahainen, e aínda que o vence na maxia dos cantos, finalmente é derrotado. Guindado ó mar, vaga durante días ata que é rescatado por unha grande aguia. Ambos os magos enfróntanse a través de cantos xa que gran parte do seu poder reside nas súas voces, idea desenvolvida por Tolkien, que atribúe á palabra e á voz o poder máis eficaz dos seus Istari, cualidade da que está especialmente dotado Saruman. Finalmente, o que Vainamoinen teña suxeitos os seus poderes a limitacións case humanas achégao moito máis a Mithrandir que calquera outra influencia.
Caracterización no cine
A primeira aparición de Gandalf na pantalla grande produciuse en 1977 na versión animada d'O Hobbit, dirixida por Arthur Rankin Jr e Jules Bass. Dando voz ó personaxe de Gandalf estaba o norteamericano John Huston, un dos máis grandes nomes da historia da sétima arte, autor de obras mestras como The Maltese Falcon, Cayo Largo, A xungla de asfalto, A raíña de África, Adeus ás armas ou A noite da iguana entre outras moitas. Na primeira adaptación d'O Señor dos Aneis realizada por Ralph Baskhi en 1978, a voz do personaxe púñaa o actor galés William Squire (1916-1989), actor moi coñecido en Gran Bretaña polas súas incontables aparicións en televisión desde os anos 50.
Posteriormente, en 1980, na primeira versión d'O Regreso do Rei, de novo unha animación do dúo Rankin/Bass, John Huston repetiu dobrando ó mago Gandalf.
Na película baseada no libro O Señor dos Aneis de Peter Jackson, o personaxe de Gandalf é interpretado polo actor inglés Sir Ian McKellen. Ian McKellen é tamén coñecido mundialmente polo seu papel de Magneto na triloxía X-Men, baseada nos cómics de Marvel do mesmo nome. Ademais, ten unha longa e afamada carreira como actor teatral tanto en Londres como en Nova York.
Aveás, Roupar, Xermade
Aveás é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes, dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Este lugar atópase a 9 quilómetros da capital do concello.
Valada, Castrelo, Cambados
Valada é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 43 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 21 homes, o que representa un notable ascenso respecto ó ano 2010, cando eran 26 veciños, e en 2005, cando eran 35.
Miguel Losada Losada
Miguel Losada Losada, nado en San Xoán de Laxas (Boborás) en 1860 e finado na Estrada o 28 de setembro de 1913, foi un escritor galego e pai do recoñecido galeguista Antón Losada Diéguez.
Orixes
miniatura|dereita|250px|Pazo de Moldes. Descendente do marqués de Bóveda de Limia, aínda que el non levou o título pese ás tentativas para rehabilitalo. A súa ideoloxía carlista víñalle de familia, estaba emparentado con José Arias Teixeiro, ministro universal do pretendente Carlos V e o seu pai, Joaquín Losada Pimentel, fora auditor xeral do Estado Maior do Exército do Norte durante a Primeira Guerra Carlista e estivera exiliado en Francia ó seu remate.
Vida familiar
Casado en 1883 con Carme Diéguez Arias, tivo dous fillos, o seu primoxénito, Antón Losada Diéguez (1884), será un dos impulsores do primeiro galeguismo, o segundo, José, naceu en 1886. Carme morreu de tuberculose en 1888 e José de meninxite en 1891. Miguel Losada volveu casar en 1894, con Amparo de Silva Gómez, coa que tivo cinco fillos máis.
Artur da Costa e Silva
Arthur da Costa e Silva, militar (xeneral), foi o presidente do Brasil entre 1967 e 1969.
Traxectoria
Fillo de comerciantes portugueses da Illa da Madeira, iniciou a súa carreira militar en Porto Alegre. En 1918 foi para a Escola Militar de Realengo, na cidade do Río de Xaneiro. Naquela cidade casou con Iolanda Barbosa Costa e Silva, filla dun militar.
En 1952 tornouse xeneral, atinxindo o posto máximo de Xeneral de Exército en 1961. Durante o goberno de João Goulart, participou da represión de movementos estudantís, e foi afastado do comando do IV Exército. Despois de 1963 participou da conspiración que derribou João Goulart a través dun golpe de estado e levou ó poder o mariscal Humberto de Alencar Castello Branco. No goberno deste, tornouse Ministro da Guerra e aliñouse cos militares da chamada "liña dura".
Tornouse candidato á sucesión de Castello Branco e foi elixido indirectamente (isto é, polo Congreso, sen a participación do pobo) como seu sucesor, asumindo o goberno o 15 de marzo de 1967.
Durante o seu goberno intensificáronse as manifestacións contra o réxime militar, principalmente de estudantes universitarios e de colexios, respondidas a través de máis endurecemento do réxime e represión.
O 31 de agosto de 1969 Costa e Silva sufriu un derramo cerebral e foi afastado do goberno. Finou 17 de decembro do mesmo ano.
Os Bicás, San Xiao de Narón, Narón
Os Bicás é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 91 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 47 homes e 44 mulleres.
Eiravedra, Balmonte, Castro de Rei
Eiravedra é un lugar da parroquia de Balmonte no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (seis homes e dez mulleres).
LaSexta
laSexta é unha canle de televisión xeralista privada española propiedade de Atresmedia que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV, R e Euskatel. Comezou as súas emisións en probas o 26 de decembro de 2005, en TDT en toda España e en analóxico en Madrid e Barcelona. As emisións regulares comezaron o 27 de marzo de 2006.
LaSexta é controlada desde os estudos do Grupo Antena 3 en San Sebastián de los Reyes (Madrid). Anteriormente tiña dúas sedes, unha na Cidade da Imaxe en Pozuelo de Alarcón (Madrid), onde se gravaban os informativos, programas e loxística diversa, e a outra no Centro Imagina de Esplugues de Llobregat (Barcelona), onde se xestionaba a súa continuidade e emisión.
Primeiro intento (2000)
Nun principio as diferentes partes acordaron chamarlle ó consorcio seis.tv, máis tarde, laSexta. Grupo Árbol rexistrou ámbolos dous dominios (lasexta.com, seis.tv) en Internet o 1 de marzo mentres que Grupo Correo accedía a rexistralos dous nomes na Oficina Española de Patentes e Marcas. Cando se presentou oficialmente a proposta ó concurso (2002), debido ó desacordo entre os accionistas optouse finalmente polo uso da marca Net TV.
O Grupo Correo encargouse dende un principio do mantemento desta licenza, pero os gastos e nulos beneficios da canle fixeron que Grupo Árbol, xunto ás demais accionistas, comezaran a desfacerse da súa participación (2003) motivando que Net TV, xunto á outra gañadora do concurso (Veo TV), pediran unha redución de cobertura para así reduci-los gastos de emisión.
Naquel entón o Grupo Correo (Vocento) posuía unha participación do Grupo Árbol bastante importante.
Audiencias
laSexta bateu a súa marca de audiencia ó obter 3 657 000 televidentes durante a final do Campionato mundial de baloncesto de 2006 entre España e Grecia (3 de setembro de 2006), o que significa que o 47,6% da audiencia sintonizou laSexta.
A audiencia media diaria co Mundial de Fútbol de 2006 foi dun 7% aproximadamente, co de baloncesto un 3,5%, e sen ningún dos mundiais é dun 1.8%. O seu récord diario de share foi coa emisión do partido de fútbol Brasil - Francia, obtendo un 9,6%. O seu récord mensual é dun 5,1%, unha cifra que levou a mínimos históricos de audiencia a TVE, a Antena 3 dende 1993, e á FORTA.
Evolución
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaboradas en España por TNS Sofres.
* Máximo histórico. | ** Mínimo histórico.
Dacelo novaeguineae
O Dacelo novaeguineae é unha ave carnívora picapeixe da subfamilia Halcyoninae. Nativa do leste de Australia, foi introducido en partes de Nova Zelandia, Tasmania e Australia Occidental. O macho e a femia son semellantes na súa plumaxe, na que predominan os marróns e o branco. É un paxaro común e familiar, e esta especie de dacelo é ben coñecida pola súa chamada a xeito de risa.
Nicolau D’Olwer
Luis Nicolau d'Olwer, tamén Lluís Nicolau d'Olwer, nado en Barcelona o 20 de xaneiro de 1888 e finado en Cidade de México o 24 de decembro de 1961, foi un político catalán de ideoloxía catalanista e republicana.
Traxectoria
No ano 1904 comezou a carreira de Filosofía e Letras. A finais de 1917 Nicolau publicaba ''Literatura Catalana. Perspectiva General''. Era a primeira historia da literatura catalá escrita integramente en catalán. No mesmo ano foi nomeado membro do Instituto de Estudos Cataláns e escollido concelleiro en Barcelona pola Lliga Regionalista.
Nicolau incorporouse á Comisión de Cultura, onde impulsou unha serie de proxectos vinculados ó movemento de renovación pedagóxica. Así naceron as escolas do "Bosque" e do Mar, entre outros. En 1922 fundou Acció Catalana, e a República Francesa concedeulle a Lexión de Honra. Aquel ano estreouse como profesor da Escola de Bibliotecarias e da Universidade de Barcelona.
No ano 1923 Nicolau ingresou na Unión Académica Internacional. Entre os anos 1926 e 1931 foi apartado da política pola ditadura de Primo de Rivera. No intervalo viron a luz obras como La expansión de Cataluña en el Mediterráneo oriental, El pont de la mar blava, "Resumen de literatura catalana, "Paisajes de nuestra historia e La lección de la dictadura.
Colaborador de Palestra, movemento catalanista, implicouse na caída da monarquía afonsina. O 14 de abril de 1931, no cumprimento do Pacto de San Sebastián, incorporouse ó Goberno Provisional da República. O 18 de abril daquel ano, tomou posesión do Ministerio de Economía. Foi elixido deputado a Cortes Constituíntes por Acció Catalana Republicana, destacando pola súa defensa do Estatuto de Autonomía Catalán. En maio de 1933 o presidente Manuel Azaña nomeouno xefe da delegación española na Conferencia Económica e Monetaria Mundial de Londres.
Durante o curso 1933-1934, Nicolau incorporouse á Universidade Autónoma de Barcelona, impartindo clases de lingua e literatura latina medieval. No 1935 participou, como xefe da representación catalá, na Comisión Mixta de Traspasos Goberno central - Generalitat de Cataluña.
Nas eleccións de febreiro de 1936, Nicolau conseguiu o maior número de votos dun deputado por Barcelona, revalidando, así, o seu escano nas Cortes por Acció Catalana Republicana, que formaba parte do Front d'Esquerres de Catalunya. Poucas semanas despois era nomeado Gobernador do Banco de España.
A principios de 1939 abandonou España e estableceuse en París, ocupándose alí da axuda ós refuxiados republicanos españois, desde a presidencia da Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles. As presións do xeneral Franco fixeron que o goberno do mariscal Petain o encerrara no penal de Cusset. A pesar diso foi liberado no 1943 e retornou a París. Poucos meses despois foi novamente detido pola Gestapo, e enviado á prisión de Fresnes. Liberado contra todo prognóstico grazas a un amigo alsaciano, no mes de outubro de 1945 partiu cara a México. Ó pouco tempo foi nomeado embaixador da República Española naquel país. Alí casou coa mexicana Palma Guillén, no ano 1946. Tamén desempeñou o cargo de ministro sen carteira no goberno no exilio que constituíu José Giral entre agosto de 1945 e xaneiro de 1947.
No ano 1951 presidiu os Xogos Florais Cataláns de Nova York.
Carpaceira
O topónimo galego Carpaceira pode referirse a:
59 Times the Pain
59 Times the Pain foi unha banda sueca de hardcore punk procedente de Fagersta, no condado de Västmanland, e activa dende 1992 ata 2001.
A banda fudárona Magnus Larnhed (voz, guitarra), Michael Conradsson (baixo), Toni Virtanen (batería) e Kai Kalliomäki (guitarra). O nome do grupo está collido dunha canción de Hüsker Dü, do seu álbum New Day Rising. Kalliomäki deixou a banda ao pouco tempo e foi substituído por Niklas Lundgren, que deixou a banda de hardcore Dislars, que posteriormente se convertería na máis coñecida Burst. A súa primeiro demo, "Feeling Down", chamou a atención de Burning Heart Records, e en 1993 a banda asinou un contrato co selo. No ano seguinte 59 Times the Pain gravou o seu álbum de estrea, Blind Anger & Hate.
En marzo de 1995 59 Times the Pain comezou a gravar o seu segundo traballo, More Out of Today, no estudio Unisound en Finspång. O éxito underground de More Out of Today e o seu sinxelo de estrea "Blind Anger & Hate", permitíndolle a 59 Times the Pain establecerse como unha banda exitosa.
O seu cuarto álbum, End of the Millennium, foi publicado en marzo de 1999, e o seu quinto e derradeiro traballo, Calling The Public, apareceu no ano 2001. A banda tamén colaborou con cancións en varios recompilatorios, como Short Music for Short People e Punk-O-Rama Vol. 4, os dous publicados en 1999. 59 Times the Pain separouse en 2001. O 30 de xaneiro de 2008 anunciaron unha reunión para tocar no festival Groezrock en Bélxica.
Condado de Ogres
O condado de Ogres é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia.
Dolly Style
Dolly Style é un grupo pop sueco. O grupo foi creado por Emma Nors e Palle Hammarlund xunto a tres rapazas, todas nadas no 1996, que se fan chamar Molly, Holly e Polly. O grupo inspírase na cultura do Xapón como as gyaru e as lolita.
O grupo participou no Melodifestivalen 2015 coa canción "Hello Hi", na primeira semifinal. O grupo intentouno na rolda "Segunda oportunidade" pero non conseguiron pasar á final.
Margherita Dolcevita
Margherita Dolcevita é unha novela de 2005 en lingua italiana de Stefano Benni publicada orixinalmente pola editorial Feltrinelli.
Foi traducida ó galego por Moisés Barcia Rodríguez e foi publicada pola editorial Rinoceronte Editora no ano 2019.
Sinopse
Conta a historia de Margherita, unha rapaza de quince anos con moita imaxinación e un lixeiro sobrepeso, que vive coa súa familia nas aforas da cidade, nun lugar poboado por xitanos, inmigrantes ilegais e outros personaxes que enriquecerán as súas vivencias.
Louis Labeyrie
Louis Labeyrie, nado o 11 de febreiro de 1992 en Gonesse, é un xogador profesional de baloncesto francés que xoga para o UNICS Kazan da VTB United League. Cunha altura de 2,08 metros pode xogar nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria
O 26 de xuño de 2014, Labeyrie foi elixido na 57ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Indiana Pacers. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós New York Knicks. O 27 de xullo de 2018, Labeyrie asinou un contrato de dous anos co Valencia Basket da Liga ACB. O 3 de xullo de 2020, Labeyrie e o Valencia chegaron a un acordo para ampliar o seu contrato ata 2022. Após a finalización do seu contrato, Labeyrie asinou polo UNICS Kazan da VTB United League.
Satakunta
Satakunta (en sueco Satakunda) é unha das 19 rexións de Finlandia. Está situada ao oeste do país, na provincia histórica de Satakunta e na actual provincia de Finlandia Occidental. A súa capital e cidade máis poboada é Pori.
A rexión de Satakunta limita ao norte coas de Ostrobotnia e Ostrobotnia do Sur, ao leste coa de Pirkanmaa, ao sur coa de Finlandia Propia, e ao oeste co mar Báltico.
A rexión é a sétima máis poboada e a 11ª máis extensa.
Concellos
Satakunta conta con 17 concellos, dos cales sete son considerados cidades (en letra grosa):
Samoa alemá
miniatura|300px|Mapa de Samoa contra 1890.
A Samoa alemá (en alemán Deutsch-Samoa) foi un protectorado do Imperio alemán no océano Pacífico entre 1900 e 1914, formado polas illas de Upolu, Savaii, Apolima e Manono.
Samoa foi a última adquisición colonial alemá no Pacífico, recibida tras a Convención Tripartita asinada en Washington o 2 de decembro de 1899 co intercambio de ratificacións o 16 de febreiro de 1900.
Foi a única colonia alemá no Pacífico, á parte da concesión de Kiau Chau na China, e que se administrou por separado da Nova Guinea alemá.
Despois de estar baixo dominio británico emancipouse finalmente co nome de Samoa Occidental.
A Baiuca de Pulleiro, Porzomillos, Oza-Cesuras
A Baiuca de Pulleiro é un lugar da parroquia de Porzomillos no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Xenodermichthys copei
Xenodermichthys copei é unha especie de peixe teleósteo mariño da orde dos osmeriformes, suborde dos arxentinoideos, superfamilia dos alepocefaloideos e familia dos alepocefálidos, unha das dúas que se integran no xénero Xenodermichthys.
É un especie común e abundante nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico. Inofensiva para os humanos, carece de interese comercial.
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
Xenodermichthys copei é un peixe mariño, mesopeláxico ou batipeláxico, que pode encontrarse entre os 100 e os 2 650 m de profundidade, pero usualmente entre os 100 e os 1 230 m, xeralmente cerca da plataforma continental.
Esta especie está amplamente distribuída en todo o mundo, entre os 70° N e os 56° S, e entre os 90° W e os 180° E, nos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
No Atlántico nordeste encóntrase desde Islandia e as illas Faroe, pasando polas as illas Británicas, o golfo de Biscaia, o mar Cantábrico, Galicia e Portugal, até o noroeste de Marrocos, as illas Azores e as Canarias.
Nutrición
Aliméntase principalmente de pequenos crustáceos e cefalópodos.
Reprodución
Reprodúcese entre os meses de setembro e decembro, preto do fondo mariño.
Descrición
A especie foi descrita en 1884 polo ictiólogo e paleontólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill, quen lle deu o nome de Aleposomus copei, para honrar ao seu colega e compatriota Edward Drinker Cope.
Etimoloxía
O epíteto específico, copei, é, como quedou dito, unha homenxe ao paleontólogo, anatomista comparativo, herpetólogo e ictiólogo Cope.
Nota: para a etimoloxía do nome xenérico, ver Xenodermichthys.
Sinonimia
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
En Galicia
En augas galegas aparece citada esta especie por primeira vez en 1935 por de Buen e, posteriormente, en fondos da plataforma continetal maiores de 200 m, por Fariña et al (1983) e, en fondos de 200 a 500 m, por Sánchez e Pereiro (1992).
BE (álbum de Beady Eye)
BE é o segundo disco de estudio da banda británica de rock Beady Eye, lanzado o 10 de xuño do 2013, e producido por Dave Sitek.
Lista de cancións
Todas as cancións compostas por Liam Gallagher, Gem Archer e Andy Bell.
Mowgli
miniatura|Mowgli por [[John Lockwood Kipling (pai do escritor e creador do personaxe: Rudyard Kipling). Unha ilustración de The Second Jungle Book (1895)]]
Mowgli (o neno lobo) é o nome do protagonista da novela O libro da selva (The Jungle Book) escrita por Rudyard Kipling. Aparece por vez primeira no relato In the Rukh (1893) e por última vez (en versión escrita) no relato The Spring Running (1895).
A partir do libro fixéronse diferentes filmes onde ao protagonista tamén lle dicían Mowgli. O filme máis soado foi o de debuxos animados da Disney, do mesmo nome (The Jungle Book), do ano 1967.
O nome de Mowgli significa ra, déronllo os lobos por carecer de pelo.
Mowgli é un neno, que foi roubado polo tigre Shere Khan, cando aínda é un meniño. A manda de lobos de Seonee trócallo a Bagheera por un boi morto e acólleo coma un lobeto mais. Ademais de obter o acubillo e educación grazas ao oso Baloo. Cando medra, Mowgli enfróntase a moito perrigos, mais sempre coa axuda de Bagheera , Baloo, Kaa, irmán Gris e mais Akela; como cando se enfronta a Shere-Khan e o mata, vencer a unha manda duns 200 macacos, ou desafiar a unha perigosa cobra india.
O Vilar, San Xiao de Narón, Narón
O Vilar é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 81 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 35 homes e 46 mulleres.
Aeroporto de Ámsterdam-Schiphol
O aeroporto de Ámsterdam-Shiphol (IATA: AMS, ICAO: EHAM), en neerlandés Luchthaven Schiphol e en inglés Amsterdam Airport Schiphol (pronuncia [ˈsxɪpɦɔl]) é o maior aeroporto de Holanda e o quinto da Unión Europea por número de viaxeiros, 54 millóns en 2014. Shiphol está situado a 15 km de Ámsterdam e comunicado coa cidade por autoestrada (E19), trens rexionais (baixo o aeroporto está a estación de tren con ligazón coa estación de Amsterdam Centraal), autobuses e taxis. Ten vos directos dende o Aeroporto da Lavacolla.
Schiphol é centro de conexión para KLM e a súa afiliada rexional KLM Cityhopper, ademais de para Corendon Dutch Airlines, Martinair, Transavia e TUI fly Netherlands. O aeroporto tamén serve como centro de conexións europeo para Delta Air Lines e como base para easyJet, Small Planet Airlines e Vueling.
Pobo nez perce
Os nez perce (autónimo: Niimíipu en lingua nez perce) son un pobo indíxena das chairas que vive na rexión do noroeste do Pacífico, nos Estados Unidos de América, que se atopa na meseta de Columbia. Están federalmente recoñecidos como a tribo nez perce e goberna a súa propia reserva en Idaho. É unha das cinco tribos recoñecidas federalmente no estado.
Segundo os antropólogos, os nez perce descenden da cultura da antiga cordilleira, que se trasladou ó sur dende as Montañas Rochosas e ó oeste, onde a tribo se uniu. O nome "nez perce" era o nome que os chinook lles deron ós exploradores franceses, que significa "piercing do nariz," mais só os chinook usaban esta forma de decoración.
El Cuarteto de Nos
El Cuarteto de Nos é un grupo de rock formado en 1980 en Montevideo, Uruguai.
Arciprestado de Monelos
300px|miniatura|División eclesiástica de [[Galicia en 2008.]] O arciprestado de Monelos é un arciprestado da arquidiocese de Santiago de Compostela. Pertence á vigairía da Coruña e abrangue 12 parroquias do concello da Coruña. Foi creado en 1979 a partir do antigo arciprestado de Faro. Recibe o nome polo barrio homónimo da cidade.
Parroquias
As 12 parroquias do arciprestado son Santa María de Oza, San Cristovo das Viñas, San Vicenzo de Elviña, Nosa Señora do Carme (creada en 1954), Santa Tareixa de Xesús (creada en 1964), San Fernando (creada en 1966), Nosa Señora de Fátima (creada en 1966), Santa Xema (creada en 1977), A Resurrección do Señor (creada en 1977), San Xoán Bautista (1977), A Milagrosa (creada en 1981) e Santos Anxos (creada en 1982).
Bandeira de Hawai
A bandeira de Hawai (hawaiano: Ka Hae Hawai'i) é a bandeira oficial que representa a Hawai como estado dos Estados Unidos de América. A mesma bandeira foi usada con anterioridade polo reino, protectorado, república e o territorio de Hawai. É o único estado americano que inclúe á bandeira do Reino Unido na súa propia bandeira, un vestixio do período da historia hawaiana no que estivo baixo a influencia do Imperio Británico.
Cronoloxía
! Data ! Bandeira ! Ficheiro