cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artes marciais do Xapón
Historia
A orixe histórica das artes marciais xaponesas pódese atopar na tradición guerreira dos samurais e o sistema de castas que restrinxían o uso de armas por membros das clases non guerreiras. Orixinalmente, o samurai era un guerreiro competente en moitas armas, así como no combate sen armas, e bsucaba o maior dominio posible de habilidades de combate co obxectivo de glorificarse a si mesmo ou ós seus vasalos. Co tempo, isto deu lugar a unha filosofía de acadar metas espirituais, esforzándose por perfeccionar as súas habilidades marciais.
Polo xeral, o desenvolvemento de técnicas de combate mestúrase coas ferramentas empregadas para executar devanditas técnicas. A historia do Xapón é un caso único polo seu relativo illamento, xa que en comparanza co resto do mundo, as ferramentas de guerra xaponesas evolucionaron amodo. Moitos estudosos coidan que isto posibilitou que a clase guerreira tivese a oportunidade de estudar as armas con maior detemento ca outras culturas. Porén, o ensino e a formación destas artes marciais evolucionou, primeiro coas condicións no campo de batalla, (tiro con arco dando forma á espada, dando paso á lanza), a continuación, a través dun longo período de paz, e finalmente nos tempos modernos. Co tempo, déronse dúas tendencias definidas das artes marciais do Xapón: primeiro houbo unha crecente especialización no manexo das armas, e o entendemento da arte da guerra, e en segundo lugar, moitas das artes evolucionaron cara a prácticas máis pacíficas e tomaron as ensinanzas do budō.
Un bar aux Folies Bergère
Un bar aux Folies Bergère (en galego O bar de Folies Bergère) é unha pintura realizada polo pintor Édouard Manet entre 1880 e 1882. Constitúe a derradeira grande obra do pintor antes da súa morte.
Os numerosos elementos presentes sobre o mármore: botellas de bebidas alcohólicas, flores e as froitas forman un conxunto piramidal cuxa cúspide se atopa nas flores que adornan o peito da camareira. Porén a característica máis senlleira da pintura que causou unha maior atención da crítica é o espello sobre o cal se reflicte a figura de Suzon. O espello semella non devolver unha imaxe fiel á escena, tanto no que respecta á postura da moza como a presenza do home que se atopa diante da camareira e que non aparece no primeiro plano. Non se concluíu se esta anomalía é o resultado da vontade do artista ou dun sinxelo erro de xuízo.
NGC 5102
NGC 5102 é unha galaxia do grupo galáctico Centaurus A/Grupo M83. Foi descuberta por John Frederick William Herschel no ano 1835.
Métodos da medida da distancia
Polo menos utilizáronse dúas técnicas para medi-la distancia ata NGC 5102. A técnica de medición de distancias mediante as flutuacións superficiais do brillo estima a distancia para galaxias en espiral baseándose na granulación do aspecto dos seus núcleos. A distancia estimada para NGC 5102 usando esta técnica foi de 13,0 ± 0,8 Mal (4,0 ± 0,2 Mpc). Pero, NGC 5102 tamén está o suficientemente preto coma para usa-lo método da xigante vermella máis brillante para estima-la súa distancia. A distancia estimada para NGC 5102 usando está técnica foi de 11,1 ± 1,3 Mal (3,40 ± 0,39 Mpc). A media dos dous métodos dá unha estimación para a distancia de 12,1 ± 0,7 Mal (3,70 ± 0,23 Mpc).
Rod Steiger
Rodney Stephen Steiger, nado en Westhampton (Estado de Nova York) o 14 de abril de 1925 e finado nos Ánxeles (California) o 9 de xullo de 2002, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Nado en Nova York, nunca coñeceu ao seu pai, un artista de vodevil que formaba parte da mesma compañía que a súa nai. Steiger creceu coa súa nai, alcohólica e que deixou o mundo do espectáculo, ata que se alistou no exército con dezaseis anos para participar na segunda guerra mundial.
Finou de pneumonía en 2002.
Tumu Enua
Tumu Enua foi un partido político das Illas Cook.
Historia
O partido fundouno Norman George como unha escisión do Partido Demócrata pero logo dunha serie de escándalos por conflito de intereses o partido non o elixiu como candidato na súa circunscrión para as eleccións de 2004    e Norman George fundou un novo partido para concorrer ás eleccións e que tamén se presentou en catro circunscricións sen conseguir escano ningún, tivo o  2.4% dos votos, máis parte George uniuse ao Partido das Illas Cook, cesando de existir o Tumu Enua.
The Supremes
The Supremes foi un grupo de música pop e soul estadounidense formado exclusivamente por mulleres, que interpretou cancións de distintos xéneros musicais, dende o doo wop á psicodelia e a música disco. Formouse na cidade de Detroit. As súas primeiras integrantes foron Florence Ballard, fundadora do grupo, a súa amiga Mary Wilson e unha compañeira de escola de ambas, Diana Ross. O trío The Supremes é a agrupación vocal feminina de maior éxito na historia da música popular dos Estados Unidos, e durante a chamada "beatlemanía", foi o único grupo estadounidense que obtivo numerosos éxitos sucesivos, ao igual que o cuarteto británico.
Final Destination
Final Destination é un filme estadounidense de terror dirixido por James Wong que foi estreado no 2000. O guión foi escrito por Glen Morgan, Wong e Jeffrey Reddick, e está baseado nunha historia de Reddick. O filme está protagonizado por Devon Sawa, Ali Larter, Kerr Smith e Tony Todd. Sawa interpreta a un adolescente que "evita á morte" despois de ter unha visión de si mesmo e os seus amigos perecendo nunha explosión no avión. A premonición sálvao a el e a outros pasaxeiros, pero continúan a ser perseguidos pola Morte, a cal reclama as vidas que deberían ter perdido no avión.
Sinopse
Un estudante ten unha premonición antes de subirse ó avión no que se dispón a ir a París cos seus compañeiros. Presentindo que algo grave vai pasar, el e os seus amigos desembarcan antes da engalaxe. Efectivamente, o avión sofre un tráxico accidente, e os mozos pensan que se libraron dunha morte segura grazas á premonición do seu amigo. Mais a morte perségueos para tomar as vidas que lle deben.
The Supremes
Traxectoria
As primeiras gravacións do grupo para o selo Motown foron moito máis que unha sucesión de cancións orientadas dentro do girl group ou o pop soul. Aínda que a solista orixinal era Ballard, Ross foi seleccionada como cantante principal do trío, o que ocasionou disputas no grupo, xa que nalgúns momentos tamén Wilson fixo de voz principal do trío. Tras varios singles sen repercusión, a finais de 1963 chegou o seu primeiro "top 40" coa canción "When the Lovelight Starts Shining Through His Eyes".
Berry Gordy, creador da compañía Motown dedicou moita da súa atención no trío e finalmente en 1964 conseguiu que "Where Did Our Love Go" se convertese nun número un. O tema estaba escrito por Holland-Dozier-Holland, e converteuse no patrón para seguir en varios dos seus seguintes números un durante 1964 e 1965: "Baby Love", "Stop! In the Name of Love!, "Come See About Me" e "Back in My Arms Again". Cunhas coreografías estilizadas xunto cun estilo moi visual, triunfaron na televisión e nos concertos en directo. O trío de músicos Holland-Dozier-Holland produciu e escribiu as cancións do grupo ata finais de 1967.
Despois de 1965, xa non todos os seus éxitos subían directos ao máis alto das listas, mais continuaban a intersar ao público. Outros dos seus éxitos nesta época foron "You Can't Hurry Love", "You Keep Me Hangin' On" e "The Happening". Durante esta etapa moitas estrelas de Motown queixáronse da atención que Berry Gordy daba a Diana Ross. Entre elas, Martha Reeves foi unha das que máis minimizou o traballo de Ross, dando importancia ás outras dúas compoñentes do grupo. A mediados de 1967 Florence Ballard foi expulsada do grupo e substituída por Cindy Birdsong, compoñente de Patti LaBelle and the Bluebelles. Ballard intentou facer carreira en solitario, mais os seus discos non lograron demasiado éxito e mesmo houbo rumores de boicot por parte de Gordy. Ballard retirouse e morreu dun ataque ao corazón na pobreza en 1976.
Trala saída de Ballard, o grupo pasou a chamarse Diana Ross & The Supremes, iniciando os rumores da carreira en solitario de Diana Ross. En 1967 introduciron na súa música certas influencias psicodélicas, que se poden apreciar en "Reflections", dando ao grupo novamente fama. Porén, nesta etapa soamente se podía observar a Diana Ross, xa que mesmo as outras dús compoñentes nin sequera apenas aparecían nalgunhas cancións como "Love Child" e "Someday We'll Be Together".
En novembro de 1969 Diana Ross comezou a súa carreira en solitario. A súa última actuación co grupo en xaneiro de 1970 en Las Vegas e logo foi substituída por Jean Terrel. O grupo mantívose ata 1977 con éxitos como "Up The Ladder To The Roof", "Stoned Love", "Nathan Jones" e unha colaboración xunto a The Four Tops, "River Deep, Mountain High", canción que anteriormente gravara Tina Turner co produtor Phil Spector. Nesta última época pasaron por The Supremes novas compoñentes: Lynda Laurence, Scherrie Payne e Susaye Greene; a única compoñente orixinal que se mantivo ata o fin do grupo foi Mary Wilson.
Gene Trautmann
Gene Trautmann, nado en Portland (Oregón) en 1966, é o antigo batería das bandas Queens of the Stone Age, Eagles of Death Metal e Miracle Workers.
Sr. Chinarro
Sr. Chinarro é un grupo de música sevillano formado arredor do 1990. O seu estilo é fundamentalmente indie e as súas maiores influencias son grupos ingleses como The Cure, Depeche Mode, Echo and the Bunnymen ou New Order. Tamén está influído por artistas españois como Kiko Veneno, La Dama se Esconde e o cantante sevillano Silvio. A pesar de considerarse como un grupo, o peso de Sr. Chinarro recae maiormente sobre Antonio Luque. De feito, é o único membro do grupo que traballou nel durante a totalidade dos anos de existencia.
O maior atractivo de Sr. Chinarro son as letras das cancións, compostas case totalmente por Antonio Luque, a excepción dalgunhas nos primeiros discos. Nelas combínase o surrealismo e o costumismo. Metáforas, dobres sentidos, xogos de palabras e imaxes cotiás atópanse sen cesar en toda a produción lírica de Antonio Luque.
Historia
As orixes de Sr. Chinarro - o nome é unha homenaxe ao personaxe interpretado polo actor Fernando Chinarro no programa de televisión El gran circo de TVE - remontase a 1990. Naquel ano, Antonio Luque e algúns amigos de Sevilla, entre outros Juan Francisco Morato (ex Bastos), Jesús Franco e Manuel Béjar empezan os ensaios que producirán en 1991 a publicación da primeira maqueta do grupo que contiña 4 cortes. Outra maqueta de dúas cancións tamén sería gravada naquel ano. Durante os primeiros anos, o grupo formaba parte do Colectivo Karma, unha especie de agrupación dos incipientes grupos de indie sevillanos.
Sería co Colectivo Karma como o grupo de Antonio Luque publicase de forma oficial as súas primeiras cancións. No ano 1992 nun disco homónimo do Colectivo apareceron as cancións "Escapa amanecer", "Campanario" e "Esquivar".
Gene Trautmann
Traxectoria
Despois de que Brant Bjork deixase Kyuss, Trautmann foi chamado por Josh Homme para unha audición. A pesar de que tocou co grupo durante dúas semanas, o posto foi finalmente para Alfredo Hernández. Homme non se esqueceu del, e chamouno novamente para tocar no álbum de Queens of the Stone Age Rated R. Trautmann sería membro da banda dende xuño de 1999 ata setembro do 2001.
Sr. Chinarro
Historia
As cancións de Sr. Chinarro chegarían logo a Madrid, onde son ben recibidas polo fanzine Malsonando. A persoa que está detrás do fanzine é Jesús Llorente, gran coñecedor da escena indie local. Ao ver que non conseguía que ningún selo publicase o traballo de Sr. Chinarro, sería o propio Llorente quen puxese os medios para que as cancións saísen ao mercado. Desta forma nace Acuarela Discos en 1993 tendo como primeira referencia o EP Pequeño Circo. Desde aquelas até 2005 todos os lanzamentos do grupo serían por medio de Acuarela, agás algún single e algunha colaboración.
En 1994 o grupo viaxa a Nova York para encontrarse con Kramer, famoso produtor que xa traballara con grupos como Galaxie 500, Low ou Bongwater. O resultado do encontro sería o primeiro LP do grupo titulado Sr. Chinarro: trece cancións entre as que se inclúe unha versión de Leave Me Alone de New Order. A pesar do famoso produtor, o son é moi escuro e mate.
O single Lerele (1995) e o disco Compito (1996) seguirían a senda trazada polo primeiro disco, aínda que o grupo vai gañando en matices e profundidade. En 1996 aparece o single de vinilo Ondina dentro do "Club del Single" de Elefant Records; contén unha versión do tema titular de Aviador Dro e outra de La Casa del Misterio dos Ilegales.
Noséqué-nosécuántos foi publicado en 1998 e continúa a senda da fórmula que tan ben resultara co anterior LP. Belmonte e as referencias andaluzas seguen aí, mais sería a última vez.
Tras pasar 1999 case en barbeito e recompoñéndose da saída da formación de Belmonte e de Sandra -a corista- o 2000 chega co EP La pena máxima. O EP serve como anticipo dos novos traballos, deixando atrás a alegría e o aire costumista que despedían os discos anteriores e facendo tons máis grises e apagados.
No 2001 chega La primera ópera envasada al vacío. Este é posiblemente o disco máis difícil e áspero de toda a produción de Antonio Luque. A música soa cortante e a voz de Luque parece máis apagada que de costume. Moitos quixeron ver no LP unha aproximación ao slowcore de Low e Piano Magic, de moda daquelas, ou incluso ao post-rock.
Como complemento a La primera ópera... publicarán no 2001 o EP La casa encima e no 2002 outro EP de título La tapia del perejil. O son arisco segue aí e incluso Antonio Luque experimenta con efectos de son e samplers até daquela inéditos na súa discografía. No 2001 publicouse tamén o recompilatorio ''Despídete del lago. Las rarezas de Antonio Luque 1993-2001'' onde se incluían caras-b dos singles, mesturas diferentes, versións e cancións inéditas ou aparecidas noutros recompilatorios.
A seguinte reinvención do Sr. Chinarro comeza no 2002 coa publicación do seu sexto LP de título Cobre cuanto antes. Aínda que non é un retorno ao pop propiamente dito, distánciase o suficiente de La primera ópera... para marcar unha nova etapa, que culminará con El ventrílocuo de sí mismo (2003), onde as melodías volven pola porta grande.
A finais do 2003 salta a noticia de que a banda abandona a súa discográfica de toda a vida, Acuarela Discos, para pasar á recentemente creada El Ejército Rojo, un selo propiedade do grupo granadino Los Planetas en colaboración coa multinacional RCA. As causas do cambio non son totalmente ben coñecidas, mais é notoria a amizade que hai entre Antonio Luque cos membros de Los Planetas. Aínda así, Acuarela Discos segue administrando a edición das cancións do grupo sevillano.
A finais de 2004 empeza a gravación do primeiro disco do grupo fóra de Acuarela. Nel participan, ademais de Antonio Luque, outros músicos coñecidos da escena indie española, como Antonio Arias (Lagartija Nick), Pedro Sanmartín (La Buena Vida) e o propio J de Los Planetas como corista e produtor do disco. Outra colaboración inesperada é a do cantaor Enrique Morente.
Para rematar o ano 2005 preséntase tamén o documental sobre o grupo titulado Minutos musicales con el Sr. Chinarro dirixido por Sergio Silva e Mae Molina e estreado no CCCB de Barcelona.
Na primavera de 2008 edítase o que até hoxe é o último disco de Sr. Chinarro, Ronroneando, que segue a luminosa e melódica senda estilística marcada nos dous álbums anteriores, ademais de manter uns textos costumistas e cada vez menos cifrados. Neste disco destacan cancións como "Los ángeles", "Tímidos", "Anacronismo" ou "San Antonio".
No 2009 abandonaron a banda Javi Vega, Jordi Gil e Pablo Cabra debido ao éxito de Maga, substituíndoos Damián Fernández, José Tejada e José María Cantos.
Concanavalina A
A concanavalina A (ConA) é unha proteína lectina que se une a determinados carbohidratos, que foi extraída orixinalmente da planta Canavalia ensiformis. Forma parte da familia proteica das lectinas de legumes. Únese especificamente a certas estruturas que se encontran en diversos azucres, glicoproteínas, e glicolípidos, principalmente a grupos α-D-manosil e α-D-glicosil internos ou terminais non redutores. A ConA é un mitóxeno de plantas, e ten a capacidade de estimular certos grupos de células T de rato, dando lugar a catro poboacións de células T funcionalmente distintas, entre as que están as precursoras das células T supresoras; e un conxunto das propias células T supresoras humanas, que son tamén sensibles á ConA. A ConA foi a primeira lectina da que se puido dispoñer comercialmente, e utilízase amplamente en bioloxía e bioquímica para caracterizar glicoproteínas e outras moléculas que conteñan azucres na superficie de diversas células. Tamén se usa para purificar macromoléculas glicosiladas na cromatografía de afinidade de lectinas, e para o estudo da regulación inmunitaria feita por varios tipos de células inmunitarias.
Estrutura e propiedades
Como a maioría das lectinas, a ConA é un homotetrámero: cada subunidade (de 26,5 kDa, de 235 aminoácidos, moi glicosilada) únese a un átomo metálico (xeralmente Mn2+ e Ca2+). Ten unha simetría D2. A súa estrutura terciaria xa foi determinada, e as bases moleculares da súa interacción cos metais e a súa afinidade polos azucres manosa e glicosa coñécense ben.
A ConA únese especificamente a residuos α-D-manosil e α-D-glicosil, dúas hexosas que difiren só polo grupo alcohol do carbono 2 en posición terminal nas estruturas ramificadas de B-glicanos (en α-manosa, ou complexos de glicanos biantenarios e híbridos). Ten catro sitios de unión, correspondentes ás catro subunidades. O seu peso molecular total é de 104-112 kDa e o seu punto isoeléctrico (pI) está entre 4,5 e 5,5.
A concanavalina A ten un número de onda de baixa frecuencia de 20 cm−1 no seu espectro Raman. Esta emisión foille asignada polo movemento palpitante da súa estrutura en barril beta, que consta de 14 cadeas beta.
A ConA pode tamén facer iniciar a división celular (mitoxénese), e principalmente actúa sobre os linfocitos T ao estimular o metabolismo enerxético dos timocitos despois de poucos segundos de exposición.
Actividade biolóxica
A concanavalina A interacciona con diversos receptores que conteñen carbohidratos con manosa, especialmente coa rodopsina, biomarcadores dos grupos sanguíneos, receptores da insulina, inmunoglobulinas e o antíxeno carcino-embrionario (CEA). Tamén interacciona con lipoproteínas.
Francisco Mourelle de la Rúa
Traxectoria
Formouse na academia de pilotos de Ferrol. En 1775 foi nomeado primeiro piloto do porto de San Blas, na costa oeste de México. Participou en dúas expedicións como piloto de Juan Francisco de la Bodega y Quadra, na exploración da costa oeste de América do Norte. Na primeira, a bordo do Sonora, tomaron posesión de Puerto Trinidad (Trinidad Bay, en California), Puerto de Bucareli (Bucarili Sound, en Alasca) e Puerto de los Remedios (Sea Lion Bay, tamén en Alasca). Mourelle destacou polas descricións do seu diario, publicado en inglés e utilizado por James Cook e Jean-François de La Pérouse.
Concanavalina A
Actividade biolóxica
A ConA aglutina fortemente os eritrocitos independentemente do seu grupo sanguíneo, e varios tipos de células cancerosas. Demostrouse que as células transformadas e as células normais tratadas con tripsina non se aglutinan a 4 °C, o que suxire que pode haber un paso sensible á temperatura na aglutinación mediada por ConA.
Francisco Mourelle de la Rúa
Illas do Pacífico
É destinado a Manila, onde o gobernador lle confía a comandancia da fragata Princesa. Parte o 30 de novembro de 1780 cara a México, pero os fortes ventos desvíano da ruta tradicional de Manila a Acapulco, e decide ir cara a levante polo Pacífico Sur.
Concanavalina A
Actividade biolóxica
Tamén se informou da aglutinación mediada por ConA doutros tipos celulares como células musculares (miocitos), linfocitos B (por medio das inmunoglobulinas da súa superficie), fibroblastos, timocitos de rata, células epiteliais intestinais humanas fetais (pero non adultas), e adipocitos. A ConA é tamén un mitóxeno para os linfocitos.
Francisco Mourelle de la Rúa
Illas do Pacífico
Pasa polas illas Carolinas, o arquipélago Bismarck (illas do Almirantado e Nova Irlanda) e as illas Salomón. Ao norte de Nova Irlanda descubriu diversas illas menores: Illa Ermitaño (hoxe Emirau), San Francisco (Simberi), San José (Mabua) e San Antonio (Tabar). Polas illas Salomón pasa por El Roncador (Ontong Java). miniatura|Retrato de Mourelle O 26 de febreiro de 1781 chega ás illas Tonga en condicións precarias. Á primeira illa chámalle Amargura (Fonualei), porque nela non atopa avituallamento. Pasa polo volcán Latte (Late) ata chegar a Puerto Refugio (Port of Refuge) da illa Mayorga (Vava'u). Chama ao grupo de illas Mayorga (hoxe Grupo Vava'u) en honra ao vicerrei de Nova España, o barcelonés Martí de Mayorga.
Concanavalina A
Actividade biolóxica
A ConA interacciona cos residuos superficiais de manosa de moitos microbios, como as bacterias  E. coli, e Bacillus subtilis e o protista Dictyostelium discoideum.
Tamén se observou que é un estimulador de varias metaloproteinases de matriz (MMPs).
Un informe de 2009 realizado en Taiwán demostrou que se produce un potente efecto terapéutico da ConA contra o hepatoma experimental (cancro de fígado) en ratos; a ConA era secuestrada con máis intensidade polas células hepáticas tumorais en comparación coas células hepáticas que as rodeaban. Neste estudo, a internalización da ConA tiña lugar preferentemente nas mitocondrias despois de unirse primeiro ás glicoproteínas da membrana plasmática, o cal causaba unha morte celular autofáxica. A ConA inhibía parcialmente o crecemento do nódulo tumoral independentemente da súa activación dos linfocitos; a erradicación do tumor no modelo de hepatoma murino in situ utilizado neste estudo foi atribuída adicionalmente á acción mitoxénica/linfoproliferativa da ConA, que puido activar a resposta inmune no fígado mediada por células T CD8+, e células NK e NKT.
Francisco Mourelle de la Rúa
Illas do Pacífico
Logo de dezaseis días seguen cara ao suroeste, onde descobren os volcáns Consolación (Toku) e Culebras (Fonuafo'ou), e algunhas illas menores no grupo Ha'apai, que chama illas Gálvez en honra a José de Gálvez, ministro de Indias.
Chegado aos 30º de latitude sur, regresa a Tonga e segue cara ao nordés, descubrindo Illa del Cocal (Nanumaga) e San Agustín (Nanumea) nas illas Ellice, hoxe Tuvalu. Decide regresar pola ruta tradicional do Pacífico Norte. Logo de achegarse a Guam, chega a San Blas o 27 de setembro de 1781.
Guerras napoleónicas
Mourelle regresa a España, exercendo desde 1797 como comandante do porto de Alxeciras, desde onde combate as naves inglesas durante as guerras napoleónicas. En total participa en 40 combates navais, facéndose con 16 naves inimigas, se ben sufriu a derrota da batalla de Trafalgar.
Descansa no Panteón de Mariñeiros Ilustres de Cádiz.
David Lynch
David Keith Lynch, nado en Missoula (Montana) o 20 de xaneiro de 1946, coñecido como David Lynch, é un director de cine estadounidense. A súa actividade artística esténdese así mesmo ó terreo da pintura, a música, a fotografía e incluso o deseño de mobiliario. Foi descrito por The Guardian como "o director máis importante desta época". AllMovie chamouno "o home do renacemento do cinema moderno estadounidense", mentres que o éxito dos seus filmes puxéronlle a etiqueta de "o primeiro surrealista popular".
Debutou no cinema co filme surrealista de terror Eraserhead, ao que seguiron The Elephant Man e Dune, que foi un fracaso de público e crítica. Tras o filme neo-noir Veludo azul, creou xunto con Mark Frost a serie de televisión Twin Peaks. Á parte do filme familiar Unha historia verdadeira, dirixiu filmes que seguían unha estrutura narrativa non linear. Na actualidade algúns dos seus proxectos cinematográficos e de animación son só accesibles a través da súa páxina web de pagamento.
As súas películas tenden a describir pequenas comunidades dos Estados Unidos, como o caso de Twin Peaks ou Veludo azul. Lynch sente tamén predilección polos segredos ocultos dos barrios periféricos dos Ánxeles, retratados en Lost Highway e Mulholland Drive. O son nas súas películas é de grande importancia e por iso cada banda sonora é traballada con esmero. O responsable de conseguir que ese son resulte tan especial é o compositor Angelo Badalamenti, colaborador habitual do director, creador entre outras da banda sonora da serie de televisión Twin Peaks ou da inquietante e perturbadora Lost Highway. Recoñecido admirador de Jacques Tati, Ingmar Bergman ou Werner Herzog, Lynch conseguiu destacarse como un director cun estilo persoal, e constitúe un referente no cine contemporáneo. Veludo azul e Mulholland Drive foron considerados amplamente pola crítica entre os mellores das súas respectivas décadas.
Infancia e mocidade
Lynch é o arquetipo do rapaz americano de clase media. O seu pai, Donald, foi un científico adscrito ó Ministerio de Agricultura norteamericano, e a súa nai, Sunny, era profesora de lingua. A familia viviu en distintos lugares, entre o noroeste do país e Carolina do Norte. Lynch foi boy scout e ós 15 anos participou como acomodador na toma de posesión do presidente John F. Kennedy.
Pronto experimentou impulsos artísticos e asistiu á Corcoran School of Art en Washington, D.C. mentres terminaba os seus estudos secundarios en Alexandria, Virxinia. Despois apuntouse á School of the Museum of Fine Arts de Boston durante un ano, antes de partir rumbo a Europa en compañía do seu amigo e colega artístico Jack Fisk. Os seus plans eran estudar co pintor do expresionismo austríaco Oskar Kokoschka (quen resultaría un dos seus principais referentes artísticos) durante tres anos. Porén, Lynch regresou ós Estados Unidos ó cabo de só 15 días.
Philadelphia e as súas primeiras longametraxes
En 1966, Lynch instálase na cidade de Filadelfia, Pensilvania, asistindo á Pennsylvania Academy of Fine Arts (PAFA). Alí dedicouse en principio á confección de complexos mosaicos a base de figuras xeométricas, ós que chamou Industrial Symphonies. Por aquel tempo, tivo os seus primeiros devaneos cinematográficos. A súa primeira curta recibiu o título de Six Men Getting Sick ("Seis homes enfermando") (1966). El describiuno como "57 segundos de desenvolvemento e paixón, e tres segundos de vómito". Con esta peza gañou o certame anual da Academia. Este pequeno éxito permitiulle abordar a súa segunda curtametraxe: The Alphabet.
A partir de 1970, Lynch centrouse exclusivamente na arte cinematográfica. Conseguiu un premio de 5.000 dólares do American Film Institute por The Grandmother, ("A avoa") sobre un pobre rapaz da rúa que logra conseguir unha avoa a partir dunha semente. Esta película de 30 minutos de duración mostra xa moitos dos patróns característicos no seu cine de madurez, incluíndo un son perturbador e envolvente e unha potente imaxinería enfocada ós desexos e ó inconsciente reprimido, todo isto lonxe dos métodos tradicionais de narrar.
Eraserhead
En 1971, Lynch trasladouse aos Ánxeles para asistir ás clases do American Film Institute Conservatory. Foi alí onde empezou a traballar na súa primeira longa, Eraserhead, aproveitando unha axuda de 10.000 dólares concedida por dita institución. Estes cartos non lle alcanzaron para terminar o filme, e a película non se remataría ata 1977. Lynch tivo que pedir diñeiro a amigos e familiares, incluíndo ó seu amigo da infancia Jack Fisk, deseñador de produción e marido da actriz Sissy Spacek, e incluso se dedicou a vender xornais para financiala.
Eraserhead, unha das películas máis sombrías e enigmáticas da historia do cine, plena de acenos surrealistas e elementos desacougantes, foi moi apropiadamente rodada en branco e negro. Conta a historia dun mozo tranquilo (papel que incorpora o inefable Jack Nance) que vive nunha especie de ermo industrial, dando a luz a súa moza a unha rara besta que non para de xemer. Lynch refírese á película como “a miña historia de Filadelfia”, aludindo ó feito de que reflicte moi ben tódalas crúas experiencias que viviu nesa cidade na súa etapa de estudante, que o marcaron profundamente.
Sobre a película, a crítica afirmou que suxire ou intenta suxerir os medos e ansiedades do propio cineasta acerca da paternidade, personificados no grotesco aspecto do bebé, que se converteu nunha das iconas do cine fantástico de tódalas épocas. O director rexeitou en máis dunha ocasión explicar como foi elaborada a criatura, pero a lenda conta que foi construída a partir dun feto de vaca embalsamado.
Debido ós seus extravagantes contidos, ó principio pensouse que Eraserhead non podería ser exhibida comercialmente. Porén, grazas ó esforzo do distribuidor Ben Barenholtz, converteuse axiña nun clásico, típico en salas especializadas en proxeccións de media noite, fóra das grandes audiencias. A crítica gabouna inmediatamente como obra mestra, o que colocou ó director á cabeza da vangarda cinematográfica. O gran director Stanley Kubrick afirmou con admiración que era unha das súas películas favoritas na historia do cine. O éxito provocou que o equipo de actores e técnicos (entre eles o cámara Frederick Elmes, o técnico de son Alan Splet ou o actor Jack Nance) seguiran traballando con Lynch en proxectos posteriores.
The Elephant Man e Dune
Eraserhead atraeu a atención do produtor Mel Brooks, que contratou a Lynch para dirixir a película de 1980 The Elephant Man, un biopic sobre a figura de Joseph Merrick, un home de clase baixa con malformacións. Esta película, rodada igualmente en branco e negro, foi un grande éxito comercial e obtivo oito nomeamentos ós Oscars, incluíndo o de mellor director e mellor guión adaptado para Lynch. Do mesmo modo demostrou a viabilidade comercial das súas propostas.
Posteriormente, o cineasta aceptou dirixir unha superprodución que adaptaba a novela de ciencia ficción Dune, do escritor Frank Herbert, para o produtor italiano Dino De Laurentiis, coa condición de que a produtora se comprometera a financiar un segundo proxecto sobre o que Lynch mantería control creativo total. Aínda que o produtor esperaba que Dune (1984) suporía algo así como a nova Guerra das Galaxias, a película resultou un gran fracaso comercial, sendo ademais trapeleada pola crítica. Calculouse que ingresaría 45 millóns de dólares, que ó final ficaron en só 27,4. Para compensar perdas, o estudio elaborou unha versión alongada para a televisión que desvirtuaba a montaxe do director e que Lynch desautorizou inmediatamente.
Veludo azul
Veludo azul obtivo un grande éxito de crítica e proporcionou a Lynch a súa segunda candidatura ó Óscar ó mellor director. A película presenta algúns lugares comúns no seu cine: unha coidadísima posta en escena, certos episodios e condutas inexplicables, mulleres ultraxadas, as malsás reviravoltasa dunha pequena comunidade, e a utilización pouco convencional de cancións antigas. “Blue Velvet”, de Bobby Vinton e “In dreams” de Roy Orbison soan neste filme estrañas e perturbadoras. Esta foi a primeira ocasión na que Lynch traballaba co compositor Angelo Badalamenti, quen contribuíu en tódalas súas películas posteriores.
Twin Peaks, Wild at Heart, Industrial Symphonies, American Chronicles e Hotel Room
Ó non obter financiamento para posteriores guións, a finais dos 80 Lynch optou por colaborar co produtor televisivo Mark Frost na serie televisiva Twin Peaks, acerca dunha pequena localidade de Washington onde ocorren estraños sucesos. A historia centrábase nas investigacións realizadas polo axente especial do FBI Dale Cooper (doutra volta interpretado por Kyle MacLachlan) en torno á morte dunha coñecida estudante de secundaria chamada Laura Palmer. A investigación ía revelando os escabrosos segredos de moitos cidadáns aparentemente respectables. O cineasta dirixiu seis episodios en total, incluíndo os dous primeiros, e escribiu ou coescribiu algúns máis, e incluso apareceu como actor nalgúns deles.
A serie estreouse na cadea ABC Network o 8 de abril de 1990, e pouco a pouco foi revelándose como todo un fenómeno cultural. Ningún outro proxecto de Lynch obtivo semellante aceptación. A serie foi vendida a infinidade de países, e algunhas das súas expresións ingresaron na cultura popular. Fixéronse parodias da mesma no show Saturday Night Live e na serie de caricaturas The Simpsons. Lynch apareceu na portada da revista Time en gran medida debido ó grande éxito colleitado con Twin Peaks. O director incorporou o papel do vociferante e medio xordo xefe do axente Cooper, Gordon Cole.
Malia a todo, Lynch chocou cos responsables da cadea por distintos motivos, en especial pola posibilidade de revelar ou non a identidade do asasino de Laura Palmer. A cadea insistía en desenmascaralo xa na segunda tempada, pero Lynch quería gardalo en segredo ata o final. Lynch pronto se desencantou da serie e como resultado moitos membros do elenco declararon sentirse “abandonados”.
Foi naquel tempo cando Lynch empezou a colaborar coa editora, produtora e compañeira na vida real, Mary Sweeney, que traballara como asistente para el en Blue Velvet. Esta colaboración prolongaríase ó longo de once proxectos. Da súa relación naceu un fillo.
A súa seguinte longametraxe foi unha adaptación da novela de Barry Gifford Wild at Heart (Corazón salvaxe), unha alucinante, sensual e atropelada “road movie” protagonizada polos actores Nicolas Cage e Laura Dern. A produción obtivo a Palma de Ouro no Festival de Cannes de 1990, pero non contou coa aprobación da crítica nin o apoio do gran público. Dise que algúns espectadores abandonaban a sala nas exhibicións de proba.
O elo perdido entre Twin Peaks e Wild at Heart é o espectáculo musical Industrial Symphony No. 1: The Dream of the Broken Hearted, unha nova colaboración con Angelo Badalamenti na que canta Julee Cruise e actúan varios actores de Twin Peaks, así como Nicolas Cage e Laura Dern. Lynch confesou que a obra reflectía dalgunha forma unha relación sentimental rota. O director produciu en 1990 un vídeo de 50 minutos sobre a obra.
Twin Peaks acabou sufrindo serios reveses de audiencia e foi retirada en 1991. Entrementres Lynch escribiu unha protosecuela sobre os últimos sete días na vida de Laura Palmer, que deu lugar á longametraxe Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992), un desastre de portelo que acarreou ó director as peores críticas da súa carreira.
O seu seguinte proxecto foi unha miniserie de escasa importancia para a cadea HBO titulada Hotel Room, onde se narraban os acontecementos que se enmarcaban nunha mesma habitación de hotel ó longo de varias décadas.
Lost Highway e The Straight Story
En 1999 sorprendeu moi positivamente ós seus fans e á crítica cunha película producida pola factoría Disney: Unha historia verdadeira, que era, ó menos aparentemente, unha sinxela película sen pretensión algunha contando unha historia real acerca dun home de aldea (interpretado polo vello actor Richard Farnsworth) que emprende unha longa viaxe de estado en estado, a bordo dun cortacéspede, co único fin de facer as paces co seu irmán enfermo. A película recibiu moi boas críticas e proporcionou ó seu autor novas audiencias.
Mulholland Drive, Dumb Land, Rabbits e Darkened Room
Ese mesmo ano Lynch tentou unha vez máis á cadea ABC coa idea dun drama para a televisión. A cadea deu o visto e prace e gravouse o episodio piloto, de dúas horas de duración. Pero controversias sobre o contido e a duración da serie aparcárona definitivamente.
INLAND EMPIRE
No Festival de Cannes correspondente a 2005, o cineasta anunciou que durante un ano estivera rodando en Polonia, por medio de técnicas dixitais, o seu último filme. A película, titulada INLAND EMPIRE (en capitais) supón case un compendio do cine deste director audaz e inquedante desde os seus comezos. A historia, retorta e con tinturas pesadelescas, desenvolve distintos niveis argumentais entremesturados, sen aclarar nunca os nexos lóxicos entre eles. Abunda en primeiros planos expresionistas (especialmente da atribulada Laura Dern), o son é distorsionado e envolvente, e os efectos especiais unidos ás numerosas escenas cómico-grotescas que contén producen un grande impacto visual. O elenco da película inclúe actores habituais de Lynch como a xa mencionada Laura Dern, Harry Dean Stanton, e o protagonista de Mulholland Drive Justin Theroux, cun cameo de Naomi Watts (supostamente un dos actores disfrazados de coellos na serie do mesmo nome), ademais da actuación estelar do británico Jeremy Irons. Lynch describiu a película como "un misterio acerca dunha muller metida en grandes dificultades”. Eestreouse en decembro de 2006, suscitando ata o momento entre os críticos, como en ocasión das máis recentes longametraxes do director, multitude de comentarios e opinións enfrontadas.
Galardóns
Lynch gañou dúas veces o Premio César francés á mellor película estranxeira, e en 2002 foi presidente do xurado do Festival de Cannes, onde gañara a Palma de Ouro en 1990. En 2002 foi así mesmo galardoado polo goberno francés coa Lexión de Honor. O 6 de setembro de 2006 recibiu o León de Ouro no Festival de Venecia polas súas contribucións á Sétima Arte. Neste mesmo festival presentou o seu último filme, INLAND EMPIRE.
Recibiu catro nomeamentos ós Oscars: Mellor director por The Elephant Man (1980), Veludo azul (1986) e Mulholland Drive (2001), e mellor guión adaptado por The Elephant Man (1980).
Colaboradores habituais
Jack Nance: en Eraserhead, Dune, Veludo azul, The Cowboy and the Frenchman, Twin Peaks, Wild at Heart e Lost Highway
Harry Dean Stanton: The Cowboy and the Frenchman, Wild at Heart, Twin Peaks: Fire Walk With Me, Hotel Room, The Straight Story e INLAND EMPIRE.
Scott Coffey: Wild at Heart, Lost Highway, Mulholland Drive, Rabbits e INLAND EMPIRE. Freddie Jones: The Elephant Man, Dune, Wild at Heart, Hotel Room e On the Air.
Michael J. Anderson: Twin Peaks, Industrial Symphony No. 1, Twin Peaks: Fire Walk With Me e Mulholland Drive. Laura Dern: Veludo azul, Wild at Heart, Industrial Symphony No. 1 e INLAND EMPIRE. Bellina Logan: Wild at Heart (escenas eliminadas), Twin Peaks (capítulo "O diario secreto de Laura Palmer), On the air (1 capítulo) e INLAND EMPIRE. Kyle MacLachlan: Dune, Veludo azul, Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me. Grace Zabriskie: Twin Peaks, Wild at Heart, Twin Peaks: Fire Walk With Me e INLAND EMPIRE. Frances Bay: Veludo azul, Twin Peaks e Wild at Heart. Catherine E. Coulson: The Amputee, Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me. Miguel Ferrer: Twin Peaks, Twin Peaks: Fire Walk With Me e On the Air. Laura Harring: Mulholland Drive, Rabbits e INLAND EMPIRE. Sheryl Lee: Twin Peaks, Wild at Heart e Twin Peaks: Fire Walk With Me. Everett McGill: Dune, Twin Peaks e The Straight Story. Frank Silva: Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me, e traballou como encargado de vestiario en Wild at Heart. Charlotte Stewart: Eraserhead, Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me. Naomi Watts: Mulholland Drive, Rabbits e INLAND EMPIRE. Alicia Witt: Dune, Twin Peaks e Hotel Room.
Ademais, Mädchen Amick, Dana Ashbrook, Phoebe Augustine, Eric DaRe, Heather Graham, Gary Hershberger, Peggy Lipton, James Marshall, Walter Olkewicz, Al Strobel, Lenny Von Dohlen e Ray Wise aparecen en Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me.
Músicos que apareceron nos seus filmes: Sting en Dune, Chris Isaak en Twin Peaks: Fire Walk With Me, David Bowie en Twin Peaks: Fire Walk With Me, Julee Cruise en Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me, John Lurie en Wild at Heart, Marilyn Manson, Twiggy Ramirez e Henry Rollins en Lost Highway e Billy Ray Cyrus en Mullholland Drive.
O propio Lynch reservouse pequenos papeis en The Amputee, Dune, Twin Peaks e Twin Peaks: Fire Walk With Me. Tamén fixo cameos de voz en INLAND EMPIRE e Nadja, e aparecía nunha escena suprimida de Lost Highway.
Influencias
Lynch declarou decotío admirar profundamente os cineastas Stanley Kubrick e Federico Fellini, o escritor Franz Kafka e o pintor Francis Bacon. Sostén que moitas das películas de Kubrick están entre as súas preferidas, e que as obras de Kafka e Bacon o subxugan pola súa forza visual e a súa conmovedora sensibilidade. Igualmente citou o pintor expresionista austríaco Oskar Kokoschka como fonte de inspiración. Lynch séntese desde sempre feitizado pola película The Wizard of Oz e fixo varias veces clara referencia á mesma, como na cinta Wild at Heart.
Unha influencia temperá nel foi o libro The Art Spirit do artista e profesor norteamericano Robert Henri, de quen afirmou que o axudou a decidir o curso que tomaría o seu traballo plástico. Como Henri, Lynch trasladouse do campo a unha contorna urbana para desenvolver a súa carreira artística. Henri era un pintor realista urbano, que adoptaba a vida na cidade como materia principal do seu traballo, o que imitou Lynch nas súas orixes. E se a obra de Henri serviu de ponte entre a Norteamérica agrícola do século XIX e a urbana do XX, as cintas de Lynch entremesturan a nostalxia feliz dos anos 50 coa estrañeza existencial dos 80 e 90.
Teñen gran peso sobre a súa obra igualmente os cineastas Luis Buñuel, Werner Herzog e Roman Polanski, tendo recoñecido algún deles o propio Lynch como referente.
No persoal, Lynch mantivo relacións sentimentais coa actriz Isabella Rossellini (a raíz da rodaxe de Veludo azul), e estivo casado tres veces: con Peggy Lentz (1967-1974; unha filla, Jennifer Chambers Lynch, 1968, directora cinematográfica). Con Mary Fisk (1977-1987) (un fillo, nado en 1982, Austin Jack Lynch). E coa editora e produtora das súas películas Mary Sweeney (2006; un fillo nado en 1992, Riley Lynch).
Epigónidos
miniatura|300px|Epigonus denticulatus Os Epigónidos (Epigonidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Características
A lonxitude máxima rexistrada é de 58 cm (xénero Epigonus).
Clasificación
Divídense en sete xénero e 34 especies:
Gundiá, Albá, Palas de Rei
Gundiá é un lugar da parroquia de Albá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2021 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
SS Californian
O SS Californian foi un transatlántico mixto que é controvertidamente famoso en relación á traxedia do Titanic en 1912.
O SS Californian pertencía ao holding de J. P. Morgan International Mercantile Marine Co. como parte da firma Leyland Line. Foi botado o 26 de novembro de 1901 nos estaleiros Shipbuilding & Engineering Company en Dundee, Escocia. Estaba deseñado para realizar esencialmente tarefas de cabotaxe e transportar unha reducida cantidade de pasaxe (50 pasaxeiros e 55 tripulantes). Desde 1911 estaba baixo o mando do capitán Stanley Lord na ruta Londres-Boston (Massachusetts, Estados Unidos).
Bibliografía
Agás que se indique o contrario, todos os libros están en inglés
Crónica Carrileña
Crónica Carrileña foi un periódico editado no Carril entre 1893 e 1894.
Historia e características
Subtitulado Defensor de los intereses manteriales de esta Villa, apareceu antes de xuño de 1893. Publicábase os martes. Dirixido por Ramón López Castromán. Nel empezou a publicarse a novela curta La Torre de Miadelo de Luís Bouza Trillo.
Tempada 2014-2015 da OK Liga
A 46ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga iniciouse o 20 de setembro de 2014 e finalizou o 16 de maio de 2015 coa disputa da última xornada. Os equipos ascendidos foron o CP Manlleu (campión), CH Mataró (subcampión) e o PAS Alcoi (terceiro). O campión desta edición da liga foi o FC Barcelona, que conseguiu o seu 25º título de liga, revalidándo o título conseguido na tempada precedente.
Ao final da tempada os tres equipos descendidos foron o CH Mataró, o CP Manlleu e o CP Tordera.
Campionato do mundo de motociclismo 2010
A temporada do ano 2010 é a 62º edición do Campionato do Mundo de Motociclismo.
Calendario
Calendario provisorio do Campionato do Mundo de 2010
Estadio Alberto J. Armando
O Estadio Alberto J. Armando (anteriormente Estadio Camilo Cichero), coñecido como La Bombonera é un estadio de fútbol arxentino do barrio de La Boca da cidade de Buenos Aires, con capacidade para 49.000 espectadores. Inaugurouse o 25 de maio de 1940 e serve de localía ao Club Atlético Boca Juniors. En 1986 recibiu o nome oficial de Estadio Camilo Cichero e no ano 2000 cambiaronllo pola denominación actual.
Movemento ameboide
O movemento ameboide é o movemento de cada célula en relación ao seu contorno. Por exemplo, os leucocitos son quen de moverse a través de diversos tecidos.
Gueral de Abaixo, Anfeoz, Cartelle
Gueral de Abaixo é un lugar da parroquia de Anfeoz no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 37 habitantes (20 homes e 17 mulleres), dous menos ca en 2010 (20 homes e 19 mulleres).
Movemento ameboide
O movemento comeza coa emisión dun pseudopodo dende o extremo dunha célula, que se dirixe cara a fóra, lonxe da célula. Despois, tira do resto da célula cara si, permitindo o movemento. Para poder realizar este proceso é imprescindible que o pseudopodo se una a receptores dos tecidos circundantes, para poder funcionar coma vector de dirección. A unión ten lugar por proteínas do receptor que se aliñan dentro das vesículas exocíticas. Cando estas forman parte da membrana do pseudopodo, ábrense de xeito que liberan o seu contido cara o exterior. Os receptores fan entón protusión e se unen aos ligandos dos tecidos circundantes.
Gueral de Abaixo, Anfeoz, Cartelle
Xeografía
Gueral de Abaixo está situada a carón do regueiro da Teixeira que rega os seus campos e permiten o cultivo de regadío nas súas veigas. Ademais da agricultura, a apicultura é unha actividade de grande arraigo na aldea, que na actualidade ten colmeas repartidas por distintas zonas. A aldea atópase en proceso de concentración parcelaria dentro da zona do Mundil.
Movemento ameboide
No extremo oposto á célula, os receptores afástanse dos seus ligandos e forman novas vesículas de endocitose. Despois, as vesículas migran cara o extremo do pseudopodo, para formaren parte dunha nova membrana plasmática.
Gueral de Abaixo, Anfeoz, Cartelle
Xeografía
O monte comunal do Outeiro Maior ten 45 hectáreas. Nel hai piñeiros do país e pequenas zonas de carballos. Alí viven xabaríns, corzos e lobos, ademais dunha gran variedade de especies de mamíferos e aves.
Movemento ameboide
Durante todo este proceso, os filamentos de actina da célula contráense, formándo polímeros, permitindo o movemento. Durante a súa actividade consomen ATP.