cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bones (serie de televisión)
Seeley Booth
Aprecia moito á Dra. Brennan, á que alcuma cariñosamente "Ósos" (Bones en lingua inglesa|inglés). Sempre que se encontran nun caso duro, insiste en coidala e velar polo seu benestar, xa que ela é un chisco imprudente. En ocasións chega a estar celoso dalgunha das súas parellas sentimentais, comportamento comprometedor por tratarse só de simples "compañeiros de traballo" e que máis ben vai encamiñado a un interese romántico por parte de ambos (aínda que ela non se decata diso).
A final da cuarta temporada encóntranlle un tumor cerebral, do que logra recuperarse e lle fai sentir un amor incríbel por Brennan. Nla quinta temporada empeza a facer todo o posíbel para que ela se enamore del.
O propio David Boreanaz encargouse de dirixir un dos capítulos, o 100, na quinta temporada. Titulado "As partes na suma do todo", nel relata como se coñeceron Temperance Brennan e Seeley Booth e como foi a súa relación desde o principio, o que lle revelará a Lance Sweets cousas importantes sobre ambos e o vínculo persoal que os une.
No último capítulo da sexta temporada, Brennan infórmao de que está esperando un fillo seu.
Ángela Montenegro
Interpretada por Michaela Conlin miniatura|200px|dereita|[[Michaela Conlin é Ángela Montenegro.]] Ángela Montenegro é unha dos membros máis importantes do equipo, xa que é a "artista" que pon rostro ás vítimas (artista forense con coñecementos sobre o comportamento humano). Ademais do debuxo a man, emprega diversas tecnoloxías moi avanzadas, tales como o Angelator. É a mellor amiga da Dra. Brennan, e algunhas veces é tamén para ela a voz da razón, isto porque a doutora non permite que se mesturen a súa vida persoal e a laboral.
Ángela é unha persoa liberal e desinhibida, polo que é a que xeralmente brinda un toque de frescura ou "normalidade" ao grupo. Trata constantemente de convencer á Dra. Brennan para que dedique máis tempo á súa vida privada (en especial que se preocupe máis polas súas relacións románticas), aínda que xeralmente con pouco éxito.
Tivo varios noivos (chegando incluso a gustarlle Booth na primeira temporada), tivo un mozo que protagonizou o asasinato nun caso, e que morreu deixando a Ángela desconsolada. Tamén tivo un romance co seu compañeiro Jack Hodgins, pero terminou a súa relación seguindo os consellos do Dr. Sweets.
No seu intento de contraer matrimonio con Hodgins, descobre que hai uns anos casou nunha praia, borracha, cun home forzudo e musculoso, á vez que enigmático porque asinou o certificado de voda cun "X". Hodgins contrata a varios especialistas para que encontren ao marido misterioso de Ángela e, cando o encontran, resulta que está totalmente enamorado de Ángela.
O pai de Ángela é un enigmático rockeiro de longa barba e lentes de sol que fai acto de presenza esporadicamente en diversos episodios para desconsolo de Hodgins, que non sabe se o teme ou o respecta. O papel interprétao o músico Billy Gibbons, da famosa banda ZZ Top.
Ao final da sexta temporada nace o seu fillo, Michael Stacatto Vincent Hodgins.
Jack Hodgins
Interpretado por T. J. Thyne miniatura|200px|[[T. J. Thyne é Jack Hodgins.]] Hodgins, membro dunha adiñeirada familia, ten tres doutoramentos: entomoloxía, xeoloxía e botánica, polo que se dedica ás ramas da entomoloxía, palinoloxía, mineraloxía e química forenses. Presume diso adoito, autoalcumándose "O rei do laboratorio", cousa que conduce a ter numerosos e amigábeis piques cos bolseiros que se van sucedendo ao longo da serie, en especial con Zack Addy (interpretado por Eric Millegan), con quen compite continuamente para gañar a aprobación e o recoñecemento da Dra. Brennan.
É o dono do grupo Cantileveintrincadosr, un dos maiores doantes individuais do Instituto Jeffersoniano, polo que é inmensamente millonario. Isto convérteo, á súa vez, no "xefe" de todos, aínda que insta a Booth e a Ángela a manter en segredo a súa procedencia a o seu status para seguir de maneira anónima co seu traballo como científico, pois é o único que realmente desexa. (No capítulo 9º da segunda temporada confésallo a Brennan durante o seu secuestro polo Sepultureiro.)
É un apaixonado das conspiracións e a miúdo ve estrañas relacións entre os casos que leva o departamento e outros máis, políticos e/ou secretos. Ten un agudo e sarcástico sentido do humor, e fai chistes sobre cada caso e as persoas involucradas nel.
Os seus continuos, rechamantes (e moitas veces arriscados), experimentos en pos de descubrir a verdade dos secretos de cada caso, fanlle ter numerosos encontros (na súa maioría graciosos) coa Dra. Saroyan, xefa do laboratorio.
Pese a ser unha rata de laboratorio, é un dos máis normais e sociais científicos do grupo, o que o leva a ter un romance con Ángela Montenegro. Numerosas veces pide a súa man en matrimonio pero ela lle di que non. Aínda que no penúltimo capítulo da segunda temporada acepta e por fin Ángela pide que sexa unha voda o máis axiña posíbel.
Xa estando na voda de Ángela e Jack entra un home que parecía axente da policía a notificar que Ángela xa estaba casada e que non podía volver a casar. Polo visto casou nas illas Fidxi (nas que teñen a tradición de saltar cunha vasoira en sinal de compromiso), así pois, e debido tamén a que foi baixo a influencia do alcohol, para Ángela soa ridículo...
Finalmente, a Jack no lle importa e foxe xunto con Ángela abandonando a festa e aos convidados. Na terceira temporada, desesperado por encontrar ao esposo de Ángela, contrata a un investigador privado que tempo despois o encontra, e o asunto conclúe nunha pelexa.
Nun dos capítulos da quinta temporada (o nº 20, A bruxa no armario) casará finalmente con Ángela. A voda xurdirá de forma improvisada, despois dunha detención de ambos os dous por parte dun policía local, despois de saír do lugar dos feitos nun caso que investiga o Jeffersoniano.
Ao final da sexta temporada, nace o seu fillo, Michael Stacatto Vincent Hodgins.
Camille Saroyan
Interpretada por Tamara Taylor O personaxe de Camille Saroyan incorpórase na segunda temporada da serie. Camille é nomeada xefa do laboratorio de investigación para intentar mellorar a súa xestión, tanto do persoal como a científica. Isto lévaa a implicarse e comprometerse coas tarefas do equipo moito máis a fondo que o seu predecesor, o Dr. Goodman.
Aínda que ao principio a relación cos membros do equipo é tensa, ao pouco tempo logran unha dinámica moi boa. Nisto axuda a tolerancia da Dra. Saroyan fronte aos experimentos raros dd Hodgins e Zack e o seu respecto pola profesionalidade e experiencia da Dra. Brennan.
Ao mesmo tempo, as actividades de Camille, unha forense moi cualificada, afondan nesa área non explorada polos antropólogos, como as probas de ADN, toxicoloxía e axentes patóxenos, resultando unha incorporación moi útil.
Non só é unha antiga coñecida de Booth, senón que tiveran unha relación romántica con anterioridade. Na segunda temporada volven a teren un curto romance, até que os contratempos da exposición ao risco que produce o seu traballo os convence de que non é a mellor idea mesturar amor e traballo.
Camille ten unha familia moi molesta, composta por unha irmá celosa que intenta "roubarlle" a Booth, e uns pais moi exixentes. Ten ao seu cargo á filla dunha das súas ex-parellas, que foi asasinado, caso investigado polo equipo da serie.
Interpretado por John Francis Daley
O Dr. Sweets é un psicólogo de só 23 anos que se incorpora á serie na terceira temporada como o psicoterapeuta asignado a Booth e a Brennan, que ocasionalmente axuda a Hodgins, Ángela ou a outros membros do equipo.
Á vez que colabora nos casos e axuda a Booth e a Brennan na súa relación profesional redacta un libro sobre ambos os dous ao que titula Bones, o corazón do asunto.
Na cuarta temporada descóbrense máis datos sobre a súa vida cando, durante a investigación dun caso, a doutora Brennan descobre que ten antigas cicatrices nas costas. A raíz do descubrimento sábese que foi un neno maltratado na súa infancia, que foi adoptado á idade de 6 anos por un matrimonio maior que o trataba moi ben pero que por desgraza morreron pouco antes da súa incorporación ao FBI. Tras estas dolorosas perdas, Sweets séntese perdido e ve en Booth e Brennan unha familia á que seguir.
Finalmente, na sétima temporada da serie vémolos novamente xuntos, cando Sweets intenta conseguir a licenza para portar arma.
Interpretado por Eric Millegan
Zachary Uriah Addy é un bolseiro do Jeffersoniano, o chico listo dentro do grupo, pero é moi pouco intuitivo. Non se sabe moito del, pero si que lle encanta o baloncesto, os macarróns con queixo, e que ten unha voz excepcional. Durante un tempo levou o pelo curto xa que consultou a Angela se lle parecía ben a súa aparencia, ao que ela lle suxire que corte o pelo pero, polo xeral, lévao longo.
É introvertido, polo que sempre tivo problemas para relacionarse. Os seus problemas nas relacións interpersoais vense compensados polo seu grande intelecto. É un xenio para as matemáticas, chegando a asombrar a todos os seus compañeiros do grupo pola súa velocidade para facer cálculos, a súa capacidade para encontrar patróns numéricos, códigos alfanuméricos e a súa memoria fotográfica.
É moi parecido a Brennan, polo que se lle puido chamar até certo momento o seu aprendiz, pero terminou o seu doutoramento e agora é antropólogo forense. Chega a ser un superdotado, pero non mellor que a súa xefa, pois nun episodio da terceira temporada esta vence a todo o seu equipo nun xuízo, liberando así ao seu pai. Ademais de en antropoloxía forense, Zack ten outros doutoramentos.
Na primeira temporada enamórase da doutora Brennan, cousa que ela non sabe, aínda que si todos os seus compañeiros, pero Brennan non ten o menor interese en Zack.
Na terceira temporada, Zack vai de viaxe a Irak, a vivir a vida militar para ser máis duro, pero regresa porque non se puido adaptar.
Ao final da temporada descóbrese que o asasino en serie que cometía canibalismo, Gormogón, ao que tratan de atrapar nesta temporada, ten un aprendiz: Zack. Suponse que asasinou a un home, e por iso o internan nun hospital psiquiátrico.
Na cuarta temporada só sae en dous capítulos, e se ve descoidado e co pelo moitísimo máis longo, pero segue sendo o mesmo chico listo e agradábel de antes. No capítulo "Descuartizado" (5º da 4ª temporada), escapa do manicomio co fin de axudar ao FBI e ao Jeffersoniano, confesa a Sweets que el non asasinou o home. Isto resulta ser a verdade, pero Zack non quere arriscarse a ir ao cárcere a pesar de que fose por pouco tempo por medo a non sobrevivir e prefire quedar no manicomio, onde entra e sae sen ningún problema.
Interpretado por Jonathan Adams
É o director e fundador do Instituto Jeffersoniano, e o seu traballo na arqueoloxía axudou nalgúns casos da primeira temporada. Aínda que non chegou a ser un personaxe importante no elenco, en si foi un grande apoio moral para a maioría dos seus compañeiros de laboratorio, pois Ángela, Temperance e Booth, en diversos capítulos chegaron incluso a estar tentados a deixaren a vida detectivesca e teren unha vida sinxela e común. As súas aparicións limítanse tan só á primeira temporada, deixando a Camille no seu posto para retirarse a un ano sabático.
Rodaxe
miniatura|300px|O Museo de Historia Natural do [[condado dos Ánxeles, onde se grava a serie.]]
Música
O seu lanzamento foi conxunto co DVD da terceira temporada da serie, pouco antes de que se estreara a cuarta.
Cada canción da banda sonora (excepto para o remix da canción final) apareceu nas tres primeiras temporadas, e na súa maioría foron utilizadas no final de episodios importantes.
O remix da canción titulada "DJ Corporate Remix" estaba dispoñíbel anteriormente baixo o nome "Squints Remix", que fai referencia ao alcume co que o personaxe principal, Seeley Booth, denominaba aos técnicos do laboratorio do Jeffersoniano, squints (virollos, traducido en castelán como cerebrines
Críticas á estrea
USA Today comentou que, en comparación con outros delitos, a serie "está construída sobre unha base máis sólida e tradicional: a forza dos seus personaxes" e "o que diferenza aos ósos do martes (data na que se estreou) son as estrelas Emily Deschanel e David Boreanaz, como os combatentes do crime máis atractivos da temporada".
Pola súa parte, Media Life Magazine di que mentres que Bones ten "unha noción increibelmente intelixente, brillante incluso", a súa "execución non coincide coa concepción" e, baseado no seu primeiro episodio, o espectáculo "parece que evolucionará cara a unha serie apasionante".
Grumman F-14 Tomcat
O Grumman F-14 Tomcat foi un caza supersónico de dous asentos, ás variables e dobre motor, deseñado para a Armada dos Estados Unidos. Os principais obxectivos do Tomcat son a superioridade aérea, escolta de bombardeiros e precisión contra obxectivos en terra. O primeiro voo do F-14 foi en 1970. É considerado o caza embarcado máis poderoso do mundo, posto só en interdito polo Sukkoi-33 ruso. Os únicos países que utilizan o Tomcat son Estados Unidos e Irán, que os adquiríu durante o reinado do Sha. Un total de 80 unidades foron encargadas, pero só 79 foron entregadas, xa que a última foi embargada e devolta á Armada dos Estados Unidos. Algúns dos F-14 que se atopan en Irán aínda son operacionais, pero a súa efectividade é afectada pola falta de mantemento.
O Tomcat foi retirado pola Armada estadounidense o 22 de setembro de 2006, sendo substituídos polo Boeing F/A-18E/F Super Hornet. Varios F-14 retirados atópanse agora expostos en distintos lugares dos Estados Unidos.
Historia
O F-14 foi deseñado para substituír o errado F-111B (unha versión para a Armada do cazabombardeiro táctico da Forza Aérea dos Estados Unidos, USAF). Buscábase que o F-111B dese defensa aérea, pero demostrou ser moi pesado, difícil de manobrar e pouco apropiado para as operacións en portaavións. Isto levou á cancelación definitiva do proxecto TFX en 1968.
Nas súas primeiras probas, o Tomcat demostrou ter varias vantaxes sobre o decepcionante F-111B. Era máis pequeno, lixeiro e tiña un menor consumo de combustible que o TFX. Ironicamente, moitos equipos do F-14 foron reutilizados do TFX, incluíndo o radar, os mísiles Phoenix e os motores Pratt & Whitney TF30.
miniatura|Un F-14 sobrevoando o portaavións USS Carl Vinson Para facilitar a posta en servizo do F-14, planeouse usar a tecnoloxía de motor e armas do F-111, e despois, introducir progresivamente novos motores e novos sistemas de armamento na estrutura do F-14. Así foi como o designado F-14A foi equipado cos mellorados motores TF-30 e o sistema de armas AN/AWG-9. O plan orixinal era construír só uns pocos F-14, xa que o TF-30 era coñecido por ser un motor problemático. Ademais, o motor non estaba deseñado para operacións de cazas e só dispoñía dun 74% do pulo para o que o F-14 foi deseñado. O seguinte F-14B usaría un motor dunha tecnoloxía máis avanzada. O "B" sería seguido polo F-14C, cun novo sistema de armamento, substituíndo ao AN/AWG-9. Porén, a substitución do AN/AWG-9 atrasouse. Cando finalmente se presentou o AN/APG-71, foi asignado para o novo F-14D, polo cal o F-14C nunca foi producido.
O F-14 foi deseñado con algunhas capacidades de ataque aire-terra, pero non foron exploradas ata máis tarde. Actualmente os Tomcat están equipados co sistema Lantirn, que permite apuntar bombas guiadas por láser e outras armas de alta precisión. Algúns F-14 tamén están equipados co Tactical Air Reconnaissance Pod System ou TARPS (Sistema de Cabina de Recoñecemento Táctico), que lle outorga á Armada unha plataforma de recoñecemento sen necesidade de máis tripulantes.
British Council
miniatura|right|250px|O British Council de Londres. O British Council (en galego Consello Británico) é unha institución pública do Reino Unido, un instituto cultural cuxa misión é difundir o coñecemento da lingua inglesa e a Cultura do Reino Unido mediante a formación e outras actividades educativas. Ademais diso, esta institución pública cumpre unha función relevante para mellorar as relacións exteriores do Reino Unido. As súas sedes principais están localizadas en Manchester e Londres. Foi fundada en 1934 co nome de British Committee for Relations with Other Countries.
Este instituto é equivalente ao Instituto Camões portugués, ao Instituto Cervantes español, ao Goethe-Institut alemán, á Sociedade Dante Alighieri italiana, á Alliance Francaise, e ao Kǒngzǐ Xuéyuàn (Instituto Confucio) da China. Todos eles traballan para divulgar as súas respectivas culturas por todo o mundo.
Alba Villanueva Navasquillo
Alba Villanueva Navasquillo, nada en Pontevedra o 31 de agosto de 1984, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade Rei Xoán Carlos e na Complutense de Madrid. Traballou en El Correo Gallego e en diversos medios de comunicación estatais.
Dende 2013 é voceira da plataforma No Somos Delito, que protesta conta a Lei Orgánica de protección da seguridade cidadá (LOSC) de 2015, coñecida como lei mordaza.
Tequila
miniatura|200px|Tequila. O tequila é unha bebida alcólica que se elabora a partir da fermentación e posterior destilación do agave.
Procedencia
Este licor é orixinario da cidade mexicana do mesmo nome, no estado de Xalisco.
Lagoas de Siecha
miniatura|350x350px|As lagoas de Siecha miniatura|A capela de Siecha, [[Guasca.]] As lagoas de Siecha son un conxunto de tres lagoas situadas na xurisdición do municipio colombiano de Guasca, no departamento de Cundinamarca. Estase lagoas andinas son consideradas sagradas na relixión muisca, os poboadores orixinais da área antes da conquista española na década de 1530. No presente, as tres lagoas reciben os nomes de: Fausto, América, e Siecha (a meirande). Na antiga lingua dos muiscas, Siecha quere dicir "Home de auga".
Bylatyan Oyuunskay
miniatura|Bylatyan Oyuunskay en 1921 Bylatyan Oyuunskay (en Былатыан Ойуунускай), pseudónimo de Platon Alekseevich Sleptsov (Платон Алексеевич Слепцов), nado en Cherkyokh o 11 de novembro de 1893 e finado en Yakutsk o 31 de outubro de 1939, foi un político, escritor e tradutor iacut, considerado un dos fundadores da literatura moderna iacut, da organización da República Autónoma Iacut mais da Unión de Escritores de Iacutia.
Lagoas de Siecha
Historia
A zona estaba habitada desde tempos prehispánicos, pola cultura muisca. Segundo diversos historiadores existen indicios de que nas lagoas deste sitio realizábase realmente a cerimonia de ofrenda da lenda de El Dorado. Aínda que se presume tamén que non era unha única cerimonia, senón que cada cacicado importante celebrábaa nunha lagoa do seu propio territorio.
No presente, estas lagoas forman parte do Parque Nacional Natural Chingaza.
Bylatyan Oyuunskay
Traxectoria
De 1914 e 1917 estudou no Seminario de Maxisterio de Yakutsk e entre 1917 e 1918 no Instituto Pedagóxico de Tomsk. Membro do Partido Comunista dende 1918 dirixiu en 1922 o Consello de Comisarios do Pobo e en 1923 o Comité Central Executivo da RSS de Iacutia. Entre 1928 e 1931 foi comisario de educación e saúde de Iacutia e dende 1935 foi o primeiro director do Insitituto de Lingua e Cultura de Iacutia. Foi deputado do Soviet Supremo da Unión Soviética (1938).
Publicou o seu primeiro poema en 1917 e dous anos despois un dos máis coñecidos "Син биир буолбаат?", que tivo gran popularidade en Iacutia. Escribiu novelas, dramas e numerosos relatos. Como etnógrafo recolleu e publicou poemas épicos de Olonkho en Дьулуруйар Ньургун Боотур e Туналыйбыт ньуурдаах Туйаарыма Куо. Xustificou o uso do verso silábico-tónico na lingua iacut. Tamén traduciu clásicos da literatura rusa e mundial ao iacut. O 3 de febreiro de 1938 de volta da primeira sesión do Soviet Supremo o NKVD arrestouno en Irkutsk acusado de dirixir unha organización nacionalista burguesa contrarrevolucionaria. Morreu na cadea ao ano seguinte. A súa figura rehabilitouse o 15 de outubro de 1955.
Cerdido
Cerdido é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca do Ortegal. Segundo o IGE en 2014 tiña 1249 habitantes (1361 no 2010, 1496 no 2006, 1522 no 2005, 1558 no 2004, 1589 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Toponimia
O topónimo deriva do latín, debido á abundancia de carballos da zona, ou de , neste caso de cerdeiras.
Xeografía
O concello sitúase ao norte da provincia da Coruña. Limita ao norte con Cedeira, ao leste con Ortigueira, ao sur coas Somozas e Moeche, e ao oeste con Valdoviño. Ten unha extensión de 52,63 km², cunha altitude media de 240 m. Ten espazo dentro da zona especial de conservación (ZEC) Ortigueira - Mera da Rede Natura 2000.
A máxima altura atópase no monte de Francoi (408 m). Outros cumios son o monte Texón (326 m) e o Couto da Forca (356 m), entre os cales está o val do río de Pontellas. Ten un clima oceánico, con temperaturas suaves.
Historia
No castro de Cerdido, preto do lugar da Igrexa, foi atopado en 1840 un torque de ouro moi diferente aos atopados en Galiza, máis parecido aos presentes en Irlanda.
No século VI, durante o reino suevo, foi incluído no condado de Labacengos, pertencente á diocese de Iria Flavia.
No século XVII o marqués de San Sadurniño (que tamén posuía o título de vizconde de Cerdido) designaba un xuíz para o concello. Trala división local e provincial do século XIX o concello quedou formado polas parroquias de Cerdido e Os Casás. A Barqueira converteuse en parroquia en 1869, ao formarse un núcleo de certa importancia no barrio de Malados, na estrada entre Ferrol e Viveiro, onde había un mesón e a capela de Santo Antón. A Barqueira era o nome do mesón.
Goberno municipal
Alcalde durante varias décadas, Bernardino Breijo (PP) renunciou a esta condición e á de edil na corporación municipal en abril de 2006, a pouco máis dun ano das seguintes eleccións locais. Entrou no seu lugar, como alcaldesa, Ana Rodríguez Montero.
Nos comicios de maio de 2007, o PP volveu ser o máis votado, pero perdeu un escano, acadando 5 concelleiros. Obtivo maioría absoluta, fronte aos 2 edís do BNG e os outros 2 que recolleu o PSdeG-PSOE. Ana Rodríguez Monteiro repetiu como rexedora.
Lugares de Cerdido
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cerdido vexa: Lugares de Cerdido.
Historia de Busan
Busan, no desenvolvemento económico contemporáneo, atrae buques de todo os horizontes e aspira a volverse un centro financeiro rexional,  é considerada polo AAPA (Asociación americana das autoridade portuarios, American Association of Port Authorities  como o terceiro porto marítimo ao nivel mundial tanto pola importancia do seu tráfico coma pola súa eficacia.
Restos arqueolóxicos proban a presenza humana na rexión dende o neolítico ata a Idade de Ferro. Pero vai ser no período dos Tres Reinos (séculos II e III da nosa era) cando co nome de Geochilsanguk apareza coma un dos señoríos da confederación Jinhan (caracterizado polos seus abundantes túmulos). Na metade do século VI o reino de Silla anexiona o territorio e o nome cambia a Geochilsangun.
Xa baixo a dinastía Goryeo, en 1018 e co nome de Dongnaehyeon, seica que a posición da familia feudal do señorío fortaleceuse. Entre 1120-50 eríxese unha fortaleza fronte ao expansionismo xaponés.
No tempo da dinastía Joseon, en 1395 establécense os límites administrativos da cidade e pouco despois é designada coma porto comercial (Daeil Gyoyeokjang, comezos do século XV) e permítese un asentamento comercial xaponés (recinto separado por muro ou waegwan ). Para 1470 a importancia coma porto de intercambio co Xapón fai que o papel de Dongnae en defensa e diplomacia deveña cada vez maior. E ese vai ser o elemento fundamental da historia e crecemento da cidade, a dialéctica de confrontación militar e fortes lazos comerciais co poderoso veciño do outro lado do Estreito de Corea. Só en 1876 o porto ábrese ao tráfico internacional en xeral (o primeiro do país).
Mentres a vella Dongnae arrodeada dunha muralla situábase uns quilómetros no interior ao norte da baía, os diferentes waegwan xaponeses reconstruídos despois de cada ocupación ou confrontación vanse situar na entrada da mesma, fronte a illa de Yeongdo, onde o futuro porto e centro actual de Busan desenvolveranse,.
Grecia nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Grecia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Avelino Barrio
O nome de Avelino Barrio pode referirse a:
Ebba Grön (álbum)
Ebba Grön é o terceiro e derradeiro álbum da banda sueca de punk rock Ebba Grön, publicado en abril de 1982 a través do selo Mistlur Records. O disco foi gravado e mesturado no Silence Studio entre xaneiro e febreiro de 1982. O tema 2, "Uppgång & fall", gravouse e mesturouse no Mistlur's Studio.
O traballo inclúe a popular canción "Die Mauer", que fala de dous amantes separados polo Muro de Berlín.
Luis Barrio
Luis Barrio Doel nado nas Pontes de García Rodríguez en 1953 e finado en Vilalba o 29 de decembro de 1992, foi un piloto de rallys galego.
San Paio, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
San Paio é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Luis Barrio
Gañou o Campionato de Galicia de Rally en 1983.
Traxectoria
Comezou nos rallys nos anos 70, participando en carreiras de montaña como piloto da Escudería Ferrol. En 1979 logrou varios podios en subidas, conducindo un Alpine 1600, e quedou 10º no Rally San Froilán.
En 1981 proclamouse subcampión galego de rally por detrás de Carlos Piñeiro, despois de obter cun SEAT 124 2000 dous segundos postos (Rally do Condado e Rally San Martiño) e catro terceiros (Rally dos Pazos, Rally do Lacón, Rally de Ferrol e Rally Rías Baixas). Ese ano proclamouse tamén subcampión galego de montaña, só por detrás de Camba, ao que con todo conseguiu superar na Subida a Celas de Peiro, onde Barrio logrou a vitoria cun Selex 1800. Co 124 2000 e co Selex disputou a primeira parte da tempada, mentres que para a partir da Subida á Grela competiu cun Seat 124 2100. Rematou a tempada cunha vitoria, cinco segundos postos e tres terceiros. Ademais ese mesmo ano foi elixido presidente da Escudería Ferrol. A metade da tempada 1982 cambiou de equipo, pasando a correr coa Escudería La Coruña, e conseguiu a súa primeira vitoria absoluta nun rally, no Rally da Coruña.
En 1983 gañou o Critérium Arrojo, abandonou no Lacón, quedou 20º no Rally de Ourense e quinto no San Froilán, chegando a última proba, o Rally da Coruña, como segundo clasificado. No rally coruñés logrou a vitoria por diante de José Luis Vilanova e proclamouse campión galego do 83, a pesar de que o ourensán Peitos xa se autoproclamara vencedor meses antes tras a súa vitoria no Rally de Ferrol.
Competiu ata mediados dos anos 80. En 1986 foi elixido presidente do Automóbil Club As Pontes, unha escudaría creada nese mesmo intre. En 1988 converteuse en concelleiro do concello das Pontes de García Rodríguez, por Alianza Popular.
Faleceu o 29 de decembro de 1992 nun accidente de tráfico, atropelado por un camión nunha beiravía de Vilalba.
Juan Ramos Camarero
Juan Ramos Camarero, nado en Íllora, Granada en 1944 e finado en Barcelona o 14 de outubro de 2011, foi un político comunista español.
Traxectoria
Aos 13 anos estableceuse en Cornellá de Llobregat, onde traballou na empresa Siemens. Durante os anos 1960 ingresou en Comisións Obreiras (CCOO) e formou parte dos xurados de empresa no Sindicato Vertical. Tamén militaba no Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC), do que foi membro do comité executivo. Así mesmo foi secretario da Confederación do Metal de CCOO de Cataluña.
Foi elixido deputado ao Congreso pola circunscrición electoral de Barcelona nas eleccións xerais de 1977 e 1979. Dimitiu do seu escano para presentarse ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1980, nas que foi elixido. Membro do chamado sector pro-soviético do PSUC, en decembro de 1981 foi expulsado e en 1982 fundou, con Pere Ardiaca e outros escindidos, o Partido dos Comunistas de Cataluña (PCC).
Morreu en outubro de 2011 aos 67 anos de idade.
Violencia contra as mulleres
miniatura|300px|Pintada en Pontevedra A violencia contra as mulleres é, de xeito colectivo, actos violentos cometidos contra as mulleres. Este tipo de violencia é exercida contra a muller explicitamente por ser muller. A Declaración sobre a eliminación da violencia contra a muller da Asemblea Xeral das Nacións Unidas afirma que:
Kofi Annan, secretario xeral das Nacións Unidas, declarou nun informe de 2006 publicado na web do Fondo de Desenvolvemento das Nacións Unidas para a Muller (UNIFEM) que:
A violencia contra as mulleres pode encaixar en varias categorías amplas. Algunhas das formas de violencia son a violación, a violencia doméstica, o acoso sexual, infanticidio feminino, selección prenatal do sexo, os asasinatos de honor, a violencia do dote, a mutilación xenital feminina, a lapidación, a desfiguración, a escravitude sexual, a trata de mulleres, a prostitución, a pornografía, a xestación por substitución, o matrimonio por secuestro, forzado e concertado, as propias imposicións do xénero (submisión, subordinación, pasividade, debilidade...), entre outras.
A Organización Mundial da Saúde (OMS), na súa investigación da violencia contra as mulleres, analizou e categorizou as diferentes formas da violencia contra as mulleres en todos os estadios da vida dende antes do nacemento á velleira.
Nos últimos anos, houbo unha tendencia de achegamento á violencia contra as mulleres a nivel internacional, mediante ferramentas como convencións; ou, na Unión Europea, a través de directivas, como a directiva en contra do acoso sexual e a directiva en contra do tráfico de persoas.
Jacetania
miniatura|250px|Situación da comarca en Aragón dereita|250px|miniatura|A comarca da Xacetania miniatura|250px|San Juan de la Peña. A Jacetania (Chazetania en aragonés) é a comarca máis noroccidental de Aragón, repartida entre as provincias de Huesca e Zaragoza, en España.
Características
A súa capital é a cidade de Jaca. Ten unha superficie de 1.857,9 km², cunha poboación, en 2010, de 18.664 habitantes (10,05 hab/km²).
Inclúe os concellos de Aísa, Ansó, Aragüés del Puerto, Artieda, Bailo, Borau, Canal de Berdún, Canfranc, Castiello de Jaca, Fago, Jaca, Jasa, Mianos, Puente la Reina de Jaca, Salvatierra de Esca, Santa Cilia, Santa Cruz de la Serós, Sigüés, Valle de Hecho e Villanúa.
Limita con Francia (departamento de Pireneos Atlánticos) polo norte, Navarra (Val de Roncal) polo oeste, e polo sur e o leste coas comarcas aragonesas das Cinco Villas, Hoya de Huesca e Alto Gállego.
Linguas
A lingua oficial e máis utilizada na Jacetania é o castelán. Non obstante, a súa lingua propia é o aragonés, e as falas da comarca están incluídas na súa variedade occidental. Os dialectos que se falan son o ansotano, o cheso, o aragüesino, o aisino e o jaqués. Destacan entre os seus escritores Domingo Miral ou Emilio Gastón.
Lago de Tota
miniatura|250px|Imaxe satélite do lago. O lago de Tota é un corpo de auga natural que se atopa no departamento de Boyacá, Colombia. Cunha superficie duns 55 km² é o meirande lago de Colombia; a este séguelle a Lagoa de la Cocha con máis de 40 km². Atópase a 34 km ó sur da cidade de Sogamoso, arredor duns 200 km aónoroeste da capital, Bogotá. O lago atópase en xurisdición dos municipios de Cuítiva, Tota e Aquitania, a unha altura de 3.115 msnm, o que o converte no segundo lago navegable máis alto de América do Sur  despois do lago Titicaca.
O Seixo da Veiga, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
O Seixo da Veiga é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Francisco Guterres
Francisco Guterres da Costa, popularmente coñecido como Lú-Olo, nado en Viqueque o 7 de setembro de 1954, é un profesor, exguerrillero e político de Timor Leste, sendo dende o 20 de maio de 2017 o presidente do país. É tamén o presidente da Fronte Revolucionaria de Timor Leste Independente (FRETILIN). Foi presidente do Parlamento Nacional de Timor Leste de 2002 a 2007. Concorreu ás eleccións presidenciais como candidato do FRETILIN nas eleccións presidenciais de 2007 e as de 2012 pero foi derrotado na segunda volta por candidatos independentes en ambas as ocasións. Nas eleccións presidenciais de 2017 recibiu o apoio do anterior primeiro ministro, Xanana Gusmão, e do Congreso Nacional de Reconstrución de Timor Leste e logrou o 57 % dos votos en primeira volta.
Vida persoal
Guterres está casado con Cedália Lopes e ten catro fillos: Francisco, Eldino, Felezito e Dália.
Coreografía
miniatura|405x405px|[[Lebedínoye óziero de Petr Ilich Chaikovskii.]] A coreografía (literalmente «escritura da danza», tamén chamada composición), do grego χορεία (danza circular, corea) e γραφή (escritura), é a arte de crear estruturas nas que suceden movementos. O termo composición tamén pode referirse á navegación ou conexión destas estruturas de movementos. A estrutura de movementos pode ser considerada como a coreografía. As persoas que crean a coreografía son chamados coreógrafos.
Aínda que é usado principalmente en relación coa danza, o termo coreografía pode ser aplicado en varios escenarios, entre eles:
Tipos de coreografía
Para facer unha coreografía necesítase facer unha planigrafía, consistente en plasmar os movementos dos artistas nun papel; a planigrafía normalmente faia o coreógrafo, xa que con este material pode dirixir a un grupo grande de persoas no escenario.
Víctor Castro Rodríguez
Víctor Castro Rodríguez, nado en Negreira o 20 de xaneiro de 1879 e finado en Ferrol o 16 de febreiro de 1942, foi un farmacéutico, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Feliciano Castro e Daría Rodríguez Abente, que era curmá de Eduardo Pondal. Fixo a carreira de Farmacia, que rematou en 1903, establecendo unha farmacia en Santa Comba. Publicou os seus primeiros poemas na Revista Gallega, utilizando en ocasións o pseudónimo Vícaro. Foi redactor de El Eco de Santiago, colaborou en El Eco de Mugía, Almanaque Gallego e dirixiu a revista Santiago nos seus últimos números. En 1906 emigrou a México, onde permaneceu até 1928. Ao seu regreso estableceu unha farmacia en Ferrol. Na Segunda República foi elixido presidente da xunta directiva de Renovación Española de Ferrol en novembro de 1935.
Hungría nos Xogos Europeos de 2015
Hungría participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 200 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico Húngaro, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Hungría obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Asociación Cultural Arela
A Asociación Cultural Arela é unha asociación cultural nacida no Porriño no ano 2003. Realizou pequenas actividades propias e como colaboradora do Concello do Porriño antes de embarcarse na súa actividade principal: a organización a partir de 2004 do Festival de Cans de curtametraxes. En 2005 organizou o Festival de Danzas na rúa "Danzarela". Dende 2006 organizou o Concurso Galego de Deseño de Camisetas 100% Algodón, que trata de premiar as mellores creacións artísticas e de deseño que teñen como soporte as camisetas.
Ignacio Gallego
Teodoro Ignacio Gallego Bezares, máis coñecido como Ignacio Gallego, nado en Siles, Xaén, en 1914 e finado en Madrid o 23 de novembro de 1990, foi un político español, de ideoloxía comunista. Foi varias veces deputado nas Cortes.
Inicios e mocidade
Naceu na localidade xienense de Siles o 1 de abril de 1914. Era fillo dun fabricante de alpargatas e comezou a traballar con apenas 7 anos de idade, ao quedar orfo de pai. Apenas foi á escola, aos 16 anos era porqueiro. Ingresou na banda de música do seu pobo, onde aprendeu a ler e a escribir e algo de solfexo. Trasladouse a Xaén para traballar como mecánico. Con posterioridade gañou unha bolsa para estudar na Escola Industrial.
Membro das Xuventudes Socialistas dende 1932, foi secretario xeral destas na provincia de Xaén até 1936. Ese ano as Xuventudes Socialistas uníronse coas Xuventudes Comunistas, dando lugar ás Xuventudes Socialistas Unificadas (JSU). Gallego pasou a encabezar a federación provincial das JSU de Xaén.
Tras o estalido da Guerra civil uniuse ás milicias populares, destacándose na organización do batallón "Milicias de Xaén". Máis adiante, chegou a tomar parte en diversas accións militares na fronte de Córdoba. Do mesmo xeito que outros dirixentes das JSU de ascendencia socialista, como Santiago Carrillo, José Laín ou Federico Melchor, Gallego ingresaría no Partido Comunista de España (PCE) durante o transcurso da batalla de Madrid. A partir de 1937 pasou a ser un dos membros da Comisión Executiva Nacional das Xuventudes Socialistas Unificadas, traballando entre Xaén, Barcelona, Madrid e Valencia.
Etapa no exilio
A derrota republicana obrigouno a abandonar España e marchar ao exilio, do mesmo xeito que outros moitos españois. Logrou chegar até Orán, na Alxeria francesa, aínda que foi detido e trasladado a un campo de concentración. As autoridades da Unión Soviética reclamaron aos franceses a saída de 104 españois, entre os que se atopaban Gallego e outros comunistas relevantes. Trasladouse á URSS, onde fixou a súa residencia. Alí cursou estudos na escola política de Planérnaya, xunto a outros españois exiliados como Pelegrín Pérez, José Fusimaña ou Víctor de Frutos.[12] Posteriormente realizou un curso superior na Escola Leninista de Moscova.
Finalizada a segunda guerra mundial Gallego, Dolores Ibárruri e outros líderes do PCE trasladáronse dende a URSS a Francia. En 1945 foi elixido membro do Comité Executivo da Federación Mundial da Xuventude Democrática. Tres anos despois xa era membro do Comité Central do PCE. En 1950 o Ministerio do Interior francés declarou ilegal ao PCE en Francia, procedendo a unha redada de comunistas españois. Gallego volveu residir na Unión Soviética, con viaxes ocasionais a Francia e outros países de Europa oriental. En 1955, durante o V Congreso do PCE celebrado en Praga, entrou a formar parte do seu Comité Executivo.
Retorno a España
Regresou a España en 1976 de forma clandestina. Reapareceu publicamente o día da legalización do PCE, o 25 de abril de 1977.
Fixou a súa residencia en Madrid. Nas eleccións xerais de 1977 obtivo acta de deputado ao congreso pola provincia de Córdoba, logrando revalidar o seu escano nos comicios de 1979. Durante aqueles anos o PCE, baixo a dirección de Santiago Carrillo, sufriu unha grave crise que implicou fortes disensións internas e numerosas expulsións. Os malos resultados obtidos polo PCE durante as eleccións de 1982 reflectiron o alcance da crise que atravesaba a formación. Ignacio Gallego, cabeza visible do chamado "sector pro-soviético", presentou a súa dimisión como membro do Comité Executivo e do Comité Central en outubro de 1983.
Tamén abandonou o PCE e a súa saída profundou a crise do partido. En xaneiro de 1984 Gallego e a súa facción pro-soviética fundaron xunto a outros grupos un novo Partido Comunista, renomeado pouco despois como Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE), formación da que saíu elixido secretario xeral durante o seu primeiro congreso. O PCPE era un partido marxista-leninista ortodoxo e estreitamente relacionado coa Unión Soviética. En 1986 Gallego foi un dos asinantes do nacemento da coalición Izquierda Unida, na que o PCPE tamén se integrou. Nas eleccións xerais dese ano obtivo acta de deputado por Málaga como cabeza de lista de IU na provincia. No II Congreso do PCPE en 1987 foi elixido presidente da formación.
En 1988, tras o cambio de liderado do PCE, Gallego cambiou a súa postura e avogou pola reunificación co PCE. Por iso, en novembro dese ano foi destituído como secretario xeral do PCPE. En xaneiro de 1989 regresou ao PCE xunto a gran parte dos cargos públicos e dirixentes do PCPE. Tras a destitución e marcha de Gallego o cargo de «Presidente do PCPE» foi abolido. Unha parte da formación rexeitou a reunificación e mantivo vivo o partido, baixo a xefatura de Juan Ramos Camarero.
Faleceu en Madrid o 23 de novembro de 1990.
Familia
Na Unión Soviética unha das súas fillas deu a luz xemelgos, un dos cales morreu. O outro, que sería o escritor Rubén Gallego, quedou paralítico cerebral e foi ingresado nunha institución para nenos discapacitados. A nai do neno creu que este morrera. Tras unha longa historia de superación, Rubén reencontrouse con ela no ano 2000.
Partido Comunista de Checoslovaquia
O Partido Comunista de Checoslovaquia (en checo, Komunistická strana Československa, abreviado como KSČ) foi un partido político de Checoslovaquia que existiu entre 1921 e 1992, gobernando o país entre 1948 e 1989. A causa da Lei de ilegalidade do Réxime Comunista e de resistencia contra el, aprobada en 1993 na República Checa, o partido foi ilegalizado.
Líderes
Nota: O líder do KSČ foi chamado Presidente (Předseda) entre 1945-1953, Primeiro Secretario (První tajemník) entre 1953-1971, e Secretario Xeral (Generální tajemník) entre 1921-1945 e entre 1971-1989
Refactorización
A refactorización (do inglés Refactoring) é unha técnica da enxeñería do software para reestruturar un código fonte, alterando a súa estrutura interna sen cambiar o seu comportamento externo.
Realízase a miúdo como parte do proceso de desenvolvemento do software: os desenvolvedores de software alternan a inserción de novas funcionalidades e casos de proba coa refactorización do código para mellorar a súa consistencia interna e a súa claridade. As probas aseguran que a refactorización non cambia o comportamento do código.
Charles Leclerc
Charles Leclerc, nado en Montecarlo (Mónaco) o 16 de outubro de 1997, é un piloto de carreiras Monegasco de Fórmula 1 que pilota para Ferrari. Gañou o campionato GP3 Series en 2016 e o Campionato FIA de Fórmula 2 en 2017.
Leclerc debutou na Fórmula Un en con Sauber, un equipo afiliado a Ferrari, que formou parte da Ferrari Driver Academy. Sauber rematara último o ano anterio, Leclerc liderou a tarefa de mellorar a posición final no campionato de construtores ata oitavo posto, sendo o mellor dos dous pilotos de Sauber. Leclerc firmou un contrato con Ferrari para a tempada na que pilotou xunto a Sebastian Vettel. Leclerc converteuse no segundo piloto máis novo en lograr a pole position na Fórmula Un durante a súa primeira tempada en Ferrari en Bahrain. A tempada 2019 tamén viu a Leclerc gañar a súa primeira carreira en Bélxica, seguida da vitoria no seu primeiro Gran Premio de Italia como piloto de Ferrari a semana seguinte. Gañou o Pole Trophy na tempada de converténdose no piloto máis novo en gañarlo e no primeiro piloto non Mercedes en gañalo.
Vida persoal
Leclerc era un amigo da infancia de Jules Bianchi e comezou a practicar karting na pista administrada polo pai de Bianchi en Brignoles. Do mesmo xeito que Bianchi, Leclerc uniuse á compañía de administración ARM encabezada por Nicolas Todt.
Leclerc ten dous irmáns, Lorenzo e Arthur. O seu pai, Hervé, tamén competiu en autos, pilotando na Fórmula 3 nos anos 80 e 90, e foi moi respectado no karting. Morreu, á idade de 54 anos, en 2017.
Fórmula 1
miniatura|left|Leclerc pilotando un [[Haas VF-16 durante a práctica libre no Gran Premio do Reino Unido de 2016.]]
En marzo de 2016, anunciouse que Leclerc sería un dos dous pilotos da Ferrari Driver Academy e que actuaría como piloto de desenvolvemento para Haas F1 Team e Scuderia Ferrari. Como parte do seu papel como piloto de desenvolvemento, Leclerc participou na primeira sesión de práctica do Gran Premio do Reino Unido de 2016 pilotando para Haas. Críase que se Leclerc ganaba o campionato de GP3 Series, seguiría a Daniil Kvyat e Valtteri Bottas directamente desde a GP3 á F1 con Haas.
En decembro de 2017, anunciouse o seu debut na Fórmula Un, uníndose a Sauber como piloto habitual en.
Sauber (2018)
miniatura | Charles pilotando o [[Sauber C37 | C37 no Gran Premio de Austria]] Despois do final da tempada de Fórmula 1, anunciouse a asociación da compañía italiana  Alfa Romeo co equipo Sauber, e poucos días despois presentou o coche de, xunto cos seus dous seguintes pilotos: Marcus Ericsson e Leclerc, este substituíndo a Pascal Wehrlein.
Nun gran comezo de tempada, Charles logrou en só 8 carreiras igualar a puntos ao seu compañeiro de equipo Marcus Ericsson (tendo en conta que levaba 83 carreiras, mentres que Leclerc só levaba 8). Debido a isto e entre outras cousas (como alcanzar a Q3 e cualificarse como oitavo en Francia ou o seu 6º posto en Acerbaixán), os rumores apuntan a unha chegada á Scuderia Ferrari.
Volveu a sumar en Red Bull Ring, nun 9-10 de Sauber, que non tiña puntuado cos seus dous pilotos á vez desde principios de 2015.
Pintán
O topónimo Pintán pode facer referencia a dous lugares de Galicia:
Charles Leclerc
Ferrari (2019-)
thumb | Leclerc no GP da China. Charles foi o compañeiro de Sebastian Vettel e substituto de Kimi Räikkönen na Scuderia Ferrari a partir de 2019. É o segundo piloto máis novo da historia en competir con Ferrari, só por detrás de Ricardo Rodríguez, que o fixo con menos de 20 anos en.
O 30 de marzo, e despois de dominar os adestramentos libres 1 e 3, Leclerc logrou a pole position no Gran Premio de Bahrain cun tempo de 1'27 ”866, a 294 milésimas do seu compañeiro de equipo Sebastian Vettel e batendo o récord. Na carreira, tivo un problema de motor e terminou terceiro, subindo así ao seu primeiro podio na categoría. Despois de tres carreiras consecutivas sendo quinto, no seu Gran Premio de casa tivo un choque intentando remontar desde os últimos lugares, obrigándoo a abandonar. En Canadá e  Francia, Leclerc terminou terceiro.