cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melbourne Grand Prix Circuit
Deseño
O 4 de xullo de 2008, a F1 anunciou que máis de 300.000 persoas asistiron aos catro días do Gran Premio de Melbourne, aínda que a venda real de entradas foi posteriormente discutido polos medios locais. Nunca houbo unha carreira nocturna en Albert Park, aínda que os eventos de 2009 e 2010 comezaron ás 5:00 p.m. hora local. O contrato actualdo circuíto para o Gran Premio conclúe en 2025.
Tras o aprazamento do Gran Premio de Australia en 2021, debido á pandemia de COVID-19, a pista sufriu cambios de trazado, a parte máis destacada foi a modificación das curvas 9–10 dunha gran curva dereita-esquerda ata unha curva dereita-esquerda que se arrastra rapidamente nas curvas 11 e 12. Outras modificacións incluíron o ensanchamento da pista de boxes en 2 m. e a reformulación da curva 13. Tamén se ensancharon algunhas curvas como a curva 1, a curva 3, a curva 6, curvas 7 e 15; e espérase que estas modificacións reduzan os tempos das voltas de cualificación en ata cinco segundos.
Voltas rápidas
Ata o 10 de abril de 2022, os récords oficiais de voltas de carreiras no circuíto de Albert Park aparecen como:
Comunera
Comunera é unha das seis provincias do departamento de Santander, en Colombia. Limita ao leste coa provincia de Guanentá, ao sur co departamento de Boyacá, ao oeste coa provincia do Carare, ao suroeste coa provincia de Vélez, ao norte coa provincia de Mares, e ao noroeste coas provincias de Mares e Carare. A capital é Socorro
Todos a la cárcel
Todos a la cárcel é unha película española encadrada no xénero de comedia e dirixida por Luis García Berlanga. Estreouse o 1 de xaneiro de 1993.
Resumo do argumento
No cárcere Modelo de Valencia vaise celebrar o Día Internacional do Preso de Conciencia. Xentes da política, a cultura e a farándula, asistirán ao acto, polo que a situación preséntase moi propicia para facer algún que outro negocio en beneficio propio.
Nomeamentos e premios
A película conseguiu 3 premios Goya en 1994: á mellor película, á mellor dirección e ao mellor son.
Beo, Vilanova de Santiso, Malpica de Bergantiños
Por este lugar pasa a 1ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Costoira, San Fiz de Asma, Chantada
Costoira é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 27 habitantes segundo datos do INE e do IGE. deles 13 eran homes e 14 eran mulleres.
Linguas hmóngicas occidentais
As linguas hmóngicas occidentais (ou miao occidental) son un grupo de linguas hmóngicas.
Variedades
As 8 variedades lingüísticas de miao occidental segundo Li (2000) son as seguintes.
Paranthropus boisei
O Paranthropus boisei (anteriormente tamén coñecido como Australopithecus boisei) foi unha especie homínida que habitou en África oriental entre hai 2,3 e 1,2 millóns de anos.
Os primeiro fósil, un cranio coñecido como OH5, descubriuno Mary Leakey na garganta de Olduvai en 1959 e Louis Leakey deulle o nome de Zinjanthropus boisei.
A colección de fósiles máis ampla recolleuse arredor do Lago Turkana polo equipo de Richard Leakey, destacando KNR ER 406, un cranio dun individuo masculino e adulto. O fósil KGA 10-525 procedente do sitio peleontolóxico de Konso (Etiopía) atopado en 1993 constitúe o único cranio con mandíbula que se atopou desta especie, pero ademais polo medio no que foi atopado dedúcese que o hábitat era de sabana.
Características
O seu cerebro tiña unha capacidade de 530 cc, a altura media era de 1,4 m, cun peso de entre 40 e 80 kg. Tiña grandes premolares e era unha especie especializada, cunha alimentación baseada en vexetais duros, de baixo valor nutritivo. A especie tiña un marcado dimorfismo sexual. Era semellante ao Paranthropus robustus, pero máis robusto e corpulento ca el.
Cereixido, Quiroga
Santa María de Cereixido é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 15 habitantes (oito homes e sete mulleres), un máis ca en 2006. miniatura|Teixo de Cereixido. Nesta parroquia está o teixo de Cereixido, recollido no catálogo de árbores senlleiras de Galicia.
Santos bispos de Ribas de Sil
Coñécese como nove santos bispos a nove bispos galegos de diferentes sés que se retiraron ao mosteiro de santo Estevo de Ribas de Sil a finais das súas vidas, e que alí morreron e foron enterrados con sona de santidade.
Traxectoria e tradición
Os nomes dos bispos segundo diferentes fontes serían Ansurio, Afonso, Froarengo, Gonzalo, Paio, Pedro, Servando, Viliúlfo, e Vimarasio.
Veneración e culto
As fontes do ámbito da Igrexa latina dan a súa festa colectiva no 26 de xaneiro. Hernández Figueiredo achou en 2017 un manuscrito na biblioteca da USC, que data de 1781, e que citando á súa vez fontes diversas da para todos estes bispos como festividade o 26 de xaneiro. Por outra parte, De la Fuente, no seu Calendario de Santos, da como data de festividade colectiva para os nove bispos tamén a do 26 de xaneiro, data do falecemento de Ansurio:
O lugar de enterramento destes nove bispos foi o claustro dos bispos, pensado como espazo de devoción para lle render culto a estes santos. Os seus restos non foron trasladados até 1463 ao altar maior, por orde do abade Alonso Pernas.
Segundo Hernández Figueiredo, esta traslación das reliquias significaba por parte da Igrexa a aprobación da veneración do santo e das súas reliquias. Posteriormente, en 1662 o abade Plácido de Andrade Montenegro solicitou ao bispo de Ourense José de la Peña obter "rezo e misa" para os santos bispos, que non tiveran sido canonizados de xeito formal. Obxecto de veneración dos fieis foron en particular os aneis episcopais dos bispos, tidos por milagreiros.
El Bombo
El Bombo foi un semanario editado en Ourense entre 1910 e 1911.
Historia e características
Semanario satírico. Mantivo enfrontamentos con Orense Nuevo.
Hank Aaron
Henry Louis "Hank" Aaron, nado en Mobile (Alabama) en 1934 e finado o 22 de xaneiro de 2021, foi un xogador de béisbol estadounidense. Coñecido sobre todo por superar en 1974 o récord de cuadrangulares de Babe Ruth.
Traxectoria
Comezou xogando na liga de xogadores negros, pero foi un dos primeiros xogadores de cor en xogar nunha liga de brancos, na Liga do Atlántico Sur.
Camarada, Vilanova de Santiso, Malpica de Bergantiños
Camarada é un lugar da parroquia de Vilanova de Santiso no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 1 muller.
Literatura galego-portuguesa
A literatura galego-portuguesa é aquela escrita en galego-portugués en diversas zonas da Península Ibérica entre os séculos XII e XV. Esta inclúe lírica sacra e profana e diferentes tipos de prosa.
Entre os séculos XII e XIV floreceu no occidente da Península Ibérica un movemento poético en lingua galego-portuguesa. Esta era a única poesía escrita en lingua romance nos reinos de Galiza (antes e despois da independencia de Portugal), León e Castela. Esta literatura estaba escrita nunha forma altamente elaborada de galego-portugués, independentemente da orixe do autor. Pola contra, a prosa medieval galego-portuguesa, máis ben escasa, consta fundamentalmente de traducións de obras escritas noutras linguas feitas para seren lidas en Galiza. Porén, a partir de finais do século XV, as circunstancias sociolingüísticas derivadas das consecuencias sociopolíticas da época propiciarán a "independencia" da lingua portuguesa con respecto á galega e a división do sistema literario galego-portugués, dando paso aos Séculos Escuros en Galiza e ao nacemento da literatura portuguesa.
Contexto histórico
miniatura|210px|Os tres estamentos: Oratores, [[cabaleiro|bellatores e laboratores.]]
A Idade Media vai estar socioeconomicamente caracterizada polo sistema feudal. Desde o século VII, o feudalismo converteuse na base política e económica de Europa. Nas sociedades feudais, o vasalo recibía terras do seu señor e quedaba baixo a súa protección e autoridade, a cambio de retribuír unha boa parte dos beneficios da dita terra ao seu propietario.
Entre os séculos VIII e XI consolídase o sistema feudal grazas ao afianzamento da nobreza laica e ao seu poderío militar, o cal deriva nun poderío xurisdicional. A Igrexa, pola súa parte, é en Galiza a propietaria da maior parte das terras.
O século XII vai ser un século esplendoroso en Galiza. O aumento da demografía permitirá na extensión das actividades agropecuarias, co conseguinte aumento das actividades mercantís, baseada en produtos agrícolas levados a centros urbanos para seren trocados por produtos manufacturados.
Como consecuencia disto, prodúcese un renacemento urbano e máis o nacemento da burguesía, organizada en gremios estabelecidos en barrios ou rúas, segundo o seu oficio. As cidades, ao contrario dos núcleos rurais, son dominio dos reis, e non dos señores feudais.
Tamén a partir do século XII comezará o período de tempo coñecido como Era Compostelá, da man do Arcebispo Xelmírez, o cal traerá o esplendor a Santiago de Compostela, tanto económico como cultural. A lírica trobadoresca profana, a chegada da arte románica a través da francesa Orde de Cluny, o Camiño de Santiago, a composición do Codex Callixtinus... serán un fiel espello deste apoxeo cultural.
Ján Kadár
Traxectoria
Como director de cinema, traballou en Checoslovaquia, nos Estados Unidos de América e no Canadá. A maioría dos seus filmes foron dirixidos xunto con Elmar Klos. Os dous acadaron a sona polo seu filme Obchod na korze (1965), gañador do Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Como profesor do FAMU (Film and TV School of the Academy of Performing Arts) en Praga, Kadár ensinou a moitos directores que fixeron medrar a Nova Onda Checoslovaca da década de 1960.
Literatura galego-portuguesa
Contexto histórico
A partir do século XIII, a burguesía comeza a mostrar o seu interese por acceder ao poder político, o cal levará á existencia de "choques" desta clase emerxente coa nobreza laica e relixiosa. Mais, desde finais do século XIII, Europa comeza a vivir unha tremenda crise, a cal se acentuará no XIV. O esgotamento do sistema feudal, a miseria, a peste, guerras,... levarán ao individuo do XIV a sentirse insignificante, o cal se reflicte perfectamente na prosa relixiosa e anónima deste século.
esquerda|miniatura|210px|Os [[irmandiños destruíron castelos, como o de Sandiás.]] Mais a crise do século XIV deu paso a unha paulatina recuperación, que culminará no crecemento económico do século XV e na busca de novos mercados exóticos por parte principalmente das Coroas de Portugal e Castela. Durante moito tempo, a evolución da sociedade galega avanza da man da do resto do continente europeo. Mais, a partir de mediados do século XV, houbo unha forte conflitividade social e política, da man das revoltas irmandiñas, as cales consisten principalmente nun levantamento antifeudal, posto que todos os sectores implicados (campesiñado, burguesía e baixa fidalguía) vían ou ben a súa economía afogada polo feudalismo, ou ben tiñan un particular interese en rematar co sistema feudal. Mais a Igrexa e Coroa, que nun primeiro apoiaran ou permitiran (respectivamente) a revolta, aliáronse cos grandes señores e favoreceron a inmobilidade da conxuntura sociopolítica galega.
A partir de 1482, por outra parte, Isabel I de Castela (despois da súa vitoria nas guerras trastamaristas), xunto co seu consorte Fernando II de Aragón, comezará a denominada polo Padre Zurita como doma de Galicia, a cal traerá ao país un duro sometemento político, cuxa consecuencia non será outra que os chamados Séculos Escuros.
Concepto de orixinalidade
A lírica trobadoresca galego-portuguesa naceu como consecuencia da mestura entre unha tradición autóctona, de longa vida oral, cuxa orixe é popular e difundida polos xograres, que, logo de reelaborar os moldes trobadorescos, atópase na base da cantiga de amigo; e outra allea, de procedencia occitana, máis «culta» (asociada á escrita) e cortesá, empregada polos trobadores, que se atopa na cantiga de amor.
É fundamental para poder comprender a lírica medieval galego-portuguesa o coñecemento do concepto de orixinalidade medieval. Se hoxe en día cualificamos de orixinal unha obra concreta en función da súa plena innovación (é dicir, unha obra é sumamente orixinal cando o seu autor é quen de crear moitos elementos novidosos), na Idade Media acádase a orixinalidade no momento en que un autor é capaz de realizar unha composición completamente nova introducindo pequenas variacións con respecto á tradición anterior.
Por este motivo, desde unha perspectiva actual, pode resultar monótona a lectura da lírica medieval galego-portuguesa (sobre todo das cantigas de amor), mais debemos ter perspectiva histórica e considerar que a repetitio et variatio (repetición e variación) era a mellor mostra de orixinalidade na época medieval.
Contexto histórico
miniatura|240px|Dialectos do [[Occitano.]]
A lírica profana galego-portuguesa xorde con posterioridade á lírica trobadoresca provenzal, a cal estaba escrita en occitano. Mais esta lírica nunca estivo perdida (como si aconteceu coa galego-portuguesa). Por estes dous motivos, tendeu a se dicir durante moito tempo que a nosa lírica trobadoresca non era máis que unha simple imitación da provenzal. Alén de existir argumentos literarios que desbotan esta hipótese, o contexto histórico da época fai pensar que a mímese absoluta da lírica galego-portuguesa con respecto á provenzal era moi difícil. E é que, na idade media, os principais transmisores de ideas (neste caso, literarias) eran os xograres, quen non poderían reproducir en solitario unha literatura tan complexa como a trobadoresca, sobre todo tendo en conta os medios de transporte e mais as comunicacións existentes na época.
Por outra parte, a lírica trobadoresca xorde debido ao excedente económico da época e á paz acadada. Mercé a esta circunstancia, os señores feudais da Compostela do século XII non estaban na obriga de organizaren xustas nin torneos coa finalidade de adestrarse, senón que podían vivir rodeados e luxos e dedicárense ao cultivo das letras.
Tamén influíu no desenvolvemento da nosa lírica trobadoresca o feito de que coincidisen nunha determinada altura na mesma corte trobadores en galego e en provenzal, debido ás circunstancias sociopolíticas da época (o exilio en Castela dos poetas occitanos após a loita contra os cátaros). Aínda así, os galegos non copian dos occitanos, senón que adaptan á súa idiosincrasia particular determinados elementos.
miniatura|esquerda|280px|O [[camiño de Santiago favoreceu a chegada do lirismo provenzal.]] A lírica profana trobadoresca desenvólvese nas cortes, e a única corte existente en Galiza no século XII estaba en Santiago de Compostela. A corte compostelá non ten nada que ver coas refinadas cortes occitanas, mais a cidade compostelá si será centro de peregrinación de toda Europa, o cal favorece a chegada á corte de innovacións poéticas, as cales serán combinadas coa tradición galega. Non obstante, cómpre subliñar que a tradicionalmente denominada "corte de León" non deixou de ser unha corte galega. Como non deixan de subliñar historiadores actuais, -tal é o caso, entre outros, de Xosé Ramón Pena- nas propias composicións provenzais fálase dos reis leoneses como "monarcas dos galegos"; é dicir, a corte de León era, en realidade, unha corte galego-leonesa, de aí que a converxencia entre os trobadores occitánicos e aqueles autores que pretendían levar adiante un movemento similar entre nós atopase nela un espazo singular. Polo demais, á corte rexia leonesa cómpre sumar aínda, neste proceso, as cortes dos señores feudais galegos e portugueses interesados na propagación dunha forma literaria, ou socio-literaria, que cadraba perfectamente coa súa proxección social e cos seus intereses culturais.
Etapas
Realmente, é difícil coñecer o momento en que se inicia a lírica trobadoresca galego-portuguesa. Actualmente considérase que o límite ad quo (anterior) da nosa lírica trobadoresca está marcado pola aparición da cantiga Ora faz host'o senhor de Navarra, de Johan Soarez de Pávia. Outros investigadores, pola súa parte, consideran que a primeira cantiga galego-portuguesa é Ai eu, coitada como vivo en gran cuidado, atribuída ao rei Sancho I de Portugal; e aínda outros cren que a composición máis antiga é a anónima Cantiga de Guarvaia. Todas estas composicións, están datadas do último terzo do século XII. Aínda así, calquera dos tres textos demostran pertencer a unha tradición xa feita, polo que debeu existir unha tradición lírica anterior.
Polo que respecta ao límite ante quem, algúns investigadores sitúan o mesmo en 1350, ano da publicación do testamento do último mecenas da lírica galego-portuguesa, o Conde de Barcelos. Outros estudosos, porén, deciden marcar a fin desta literatura en 1354, ano da morte do Conde de Barcelos. De todas as maneiras, temos que ter presente que unha tradición lírica non se esvae da noite para a mañá, senón que precisa un progresivo proceso de desaparición.
Canto á periodización dos autores, o estudoso italiano Giuseppe Tavani estabeleceu a seguinte clasificación:
miniatura|130px|[[Afonso X pertence á xeración intermedia.]]
Pertencen a esta etapa Lopo Liãns, Lopo, Pero Gomez Barroso, Garcia Soares, Martin Soarez, Johan Airas, Men Rodriguiz Tenoiro, Pedro Amigo de Sevilha, Gonçalo Eanes do Vinhal, Gomez Garcia, Picandon, Garcia Martinz, Airas Peres Vuitoron, Diego Pezelho, Vasco Gil, Gil Perez Conde, Afonso Mendez de Besteiros, Afonso Lopez de Baian, Gonçalo Garcia, Men Rodrigues de Briteiros, Fernan Fernandez de Cogominho, Johan Lobeira, Fernan Garcia Esgaravunha, Fernan Velho, Johan Perez de Aboim, Johan Soarez Coelho, Afonso X, Paio Gómez Chariño, Martín Codax, Pero da Ponte e Johan Garcia de Guilhade. Tavani engade unha relación de autores pola participación en distintas polémicas literarias: Garcia Perez, Johan Baveca, Johan Vasquiz de Talaveira, Pero Garcia Burgalês, Pero Garcia de Ambroa, Pero Mafaldo, Vasco Perez Pardal, Estevan Faian, Martin Moxa, Lourenço, Bernal de Bonaval, Roi Queimado, Pero Larouco, Juião Bolseiro, Pero de Armea, Johan Romeu, Afonso Eanes do Coton, Roi Paez de Ribela, Fernan Soares de Quinhones, Johan Servando e Rodrigo Eanes Redondo.
miniatura|130px|esquerda|D. Dinís, rei de Portugal. En Portugal temos un panorama semellante tras a morte de don Dinís. A algúns poetas que estiveran activos na corte de don Dinís, só se suman tres poetas novos: Johan, Johan Fernandez de Ardeleiro e Vidal.
Transmisión
miniatura|230px|Na [[Idade Media os libros copiábanos os cregos nun scriptorium.]] Actualmente, só coñecemos tres códices que conteñan composicións de lírica medieval galego-portuguesa. Estes son:
Alén destes tres cancioneiros, contamos con outros testemuños nos cales se recollen manifestacións de lírica medieval galego-portuguesa. Estes son:
miniatura|225px|O pergamiño Vindel.
A cantiga de amigo
miniatura|O mar de [[Vigo, protagonista nas cantigas de amigo de Martín Codax.]]
Segundo a Arte de Trovar, as cantigas de amigo son aquelas "movidas a razón dela". Trátase, pois, de composicións de tema amoroso e con suxeito lírico feminino (ou sexa, postas en boca dunha muller). Aínda así, estes textos serán sempre elaborados por homes.
As cantigas de amigo son o xénero máis autóctono da lírica profana galego-portuguesa, cuxa base radica na lírica popular, mais creadas artisticamente na corte, baixo rigorosos criterios formais.
Ramón Menéndez Pidal, autor dedicado ao estudo da literatura hispánica, por motivos ideolóxico-políticos, quixo emparentar as cantigas de amigo coas karaghat mozárabes, mais en realidade poucos trazos teñen en común estas dúas manifestacións medievais, se exceptuamos que ambas as dúas contan cun suxeito lírico feminino. Froito dos estudos de Menéndez Pidal, creouse o tópico (equivocado) que iguala as cantigas de amigo e as karaghat, o cal aínda pervive en moitos manuais de literatura española.
Cantigas satíricas (de escarnho e maldizer)
As cantigas satíricas orixináronse sobre unha antiga poesía autóctona de tradición oral e a influencia do sirventés, que se servía da estrutura e melodía dunha canción preexistente e, ó contrario das cantigas satíricas, tiña unha finalidade moral e social, e non pretendían divertir. Segundo o outra vez citado Arte de Trovar, podemos dicir que as cantigas de escarnho son aquelas nas que o poeta "diz mal de alguen con palavras encubertas", mentres que nas de mal dizer faino descubertamente. A diferenza entre ambos os dous xéneros radica, pois, na utilización ou non utilización do recurso retórico da aequivocatio (o cal consiste en agochar significados ocultos). As cantigas de escarnho, xa que logo, serían as que contarían no seu interior co recurso da aequivocatio.
A burla encuberta ou descuberta é sumamente importante no contexto medieval, posto que as composicións eran lidas en público e en moitas ocasións -supoñemos- ante a persoa escarnida.
Xéneros menores
miniatura|Na [[tenzón dous autores contrapóñense nalgún tema.]] Segundo Giuseppe Tavani, son aqueles xéneros de escaso cultivo na lírica galego-portuguesa que non sufriron ningún tipo de mutación ou mestizaxe no seu paso da lírica provenzal á nosa. Podemos destacar os seguintes:
Cantiga de seguir: É denominada así a cantiga realizada a partir dunha composición anterior, da cal imitará elementos como a rima, o esquema métrico ou a música. A cantiga de seguir dáse sobre todo no xénero das cantigas de amigo.
Tenzón: Trátase dun xogo poético, dunha composición dialogada, escrita por dous autores, na cal os poetas debaten sobre un tema determinado. A tenzón galego-portuguesa está inspirada no partiment occitano.
Tempada 2012 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2012 foi a 34ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 18 de marzo no Rally do Cocido e rematou no Rally Botafumeiro o 1 de decembro. O vencedor foi Pedro Burgo, que gañou ese ano o seu terceiro e último título.
Literatura galego-portuguesa
Xéneros menores
Pranto: Composición elexíaca (de inspiración occitana), na cal se canta o lamento pola morte dun personaxe célebre.
Sirventés moral: Aínda que adoita incluírse dentro das cantigas de escarnho e mal dizer, esta modalidade poética no ámbito galego-portugués merece un tratamento especial.
Xéneros contaminados
Segundo Giuseppe Tavani, son aqueles xéneros de escaso cultivo na lírica galego-portuguesa e que, ademais, si sufriron algún tipo de mutación ou mestizaxe no seu paso da lírica provenzal á nosa.
A pastorela é un xénero de orixe transpirenaica que tivo unha grande aceptación nos ámbitos francés e provenzal, e incluso mantivo continuidade ata o Renacemento. Son composicións nas cales un personaxe masculino de alta clase social lle propón "entrar en amores" a unha rapaza de condición humilde e de orixe rural (unha pastor). Tendeu a dicirse que a orixe social e rural da rapaza é a que lle dá nome ao xénero (é dicir, que as pastorelas son así denominadas por estaren protagonizadas por unha pastora), mais a día de hoxe os estudosos que se dedican á literatura medieval dubidan disto, xa que pastor na Idade Media tamén podía significar muller nova.
Lai (ou lai de Bretaña): Son cinco textos transmitidos polo Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa como "lais de Bretaña", que traducen libremente ao galego-portugués poemas franceses incluídos no livro de Tristan. Trátase de composicións amorosas, derivadas da materia de Bretaña e protagonizadas por personaxes pertencentes ao ciclo artúrico.
Descordo: Composición baseada no descort occitano, caracterizada pola alternancia, aparentemente sen sentido (de aí o seu nome), de esquemas métricos e rimáticos. As estrofas do poema poden ter distinto número de versos e os versos á súa vez distinto número de sílabas.
Relixiosa
miniatura|300px|Ilustración das [[Cantigas de Santa María.]] Por imitación da lírica profana amorosa, xorde a lírica relixiosa galego-portuguesa, a cal está representada polas Cantigas de Santa María. Trátase de 427 composicións, da autoría de Afonso X, xurdidas como consecuencia do afervoado culto á Virxe, o cal se vai producir sobre todo a partir do século XI.
A intención creadora non era outra que a de darlle un agasallo ao Papa, co obxectivo de convencelo para que primase a sé episcopal de Toledo sobre a de Santiago de Compostela. Pode parecer paradoxal que o rei sabio usase a lingua galega para conseguir un obxectivo desfavorábel para Galiza, mais debemos ter en conta que, na Idade Media, considerábase na maioría da Península Ibérica que o galego-portugués era a lingua máis idónea para a creación lírica.
As Cantigas de Santa María trasladan o amor cortés ao plano relixioso. Mais agora o poeta, no canto de lle xurar fidelidade a unha senhor, xuraralle fidelidade á Virxe; e se na cantiga de amor o poeta cantaba as calidades dunha muller ideal, nas Cantigas de Santa María cantarase á Virxe María.
Prosa
Convencionalmente, clasifícase a prosa medieval galega en tres ámbitos xenéricos: haxiografía, historiografía e prosa de ficción. A pesar de que en ningún dos tres casos se trata de creación orixinal en galego, senón de traducións ou versións, iso non significa que nos situemos diante dun episodio cultural carente de valor. De feito, a brillantez da lírica fixo -e fai aínda- que un certo número de analistas desconsideren a validez dos textos en prosa. Porén, na perspectiva actual proxéctase un movemento, por parte dos actuais historiadores, de revaloración da prosa medieval galega non só desde o apartado lingüístico-histórico, senón tamén do literario. E é que cómpre entendermos ben o sentido das palabras "tradución", "versión", "orixinal" no espazo medieval antes de levar adiante xuízos de valor sobre o noso legado. Deste xeito, podemos observar que, a pesar de non existir comparación co espectáculo trobadoresco, abofé que contamos cunha variada, e interesante, produción prosística que dá cumprida noticia da vitalidade do idioma e das capacidades deste para se espallar en todos os eidos e non só no apartado lírico. Vexamos, logo, estes grandes tipos de prosa medieval:
Haxiografía
O obxectivo da literatura haxiográfica é rexistrar a vida exemplar e os milagres realizados polos santos, co obxecto de glorificalos e de servir de modelo de comportamento para os lectores.
O principal protagonista da prosa haxiográfica en galego é o Apóstolo Santiago. O texto fundamental é o titulado Miragres de Santiago, versión reducida do Liber Sancti Iacobi, que está conservado nun códice fragmentario do primeiro terzo do século XV. Para moitos historiadores, trátase da verdadeira "alfaia" da nosa prosa medieval.
Prosa de ficción
miniatura|[[Agamenón é un dos personaxes da Crónica troiana.]] Esta prosa está derivada do roman francés nado na segunda metade do século XII, a prosa de ficción medieval en galego ten como principal representante a Crónica troiana, versión en galego do Roman de Troie. A versión foi encargada polo conde Fernán Pérez de Andrade a partir dunha tradución ao castelán e foi concluída en 1373 (estímase, no entanto, que é probábel que existise unha versión en galego anterior da que sairía a versión en castelán). A Crónica troiana é a primeira grande obra de ficción en galego na que se narra a destrución de Troia partindo de textos clásicos.
Máis aló deste texto, hai varios fragmentos e manuscritos soltos de desigual valor, entre os que destaca un fragmento dun Livro de Tristán (xa da materia de Bretaña), do terceiro cuarto do século XIV, importante porque se trata da tradución dun ciclo textual do que non se conserva testemuño algún no resto da literaturas peninsulares. Igualmente, consérvanse textos, de desigual dimensión, procedentes das tres secuencias -Livro de José de Arimatea, Merlín e Demanda do Santo Graal- nas que aparece dividida a chamada Vulgata que contén o ciclo artúrico ou materia de Bretaña
Historiografía
Os inicios da historiografía galega están, como é natural, relacionados con Afonso X, quen aínda tendo apostado polo castelán como lingua de cultura, promoveu a tradución a outras linguas peninsulares de varios textos.
De finais do século XIII é unha tradución ao galego dunha Crónica de Castela, que vai ademais precedida por unha xenealoxía real navarra, coñecida como Liber Regum e acompañada dun resumo do reinado de Fernando III e sucesores, e outros textos menores. O texto resultante é coñecido como Crónica galega de León e Castela. Trátase dun dos textos en prosa máis arcaicos que se coñecen e é a base para importantes textos portugueses como a Cronica geral de 1344 e, sobre todo, a Crónica de 1404 (data da súa finalización), un dos poucos textos en prosa escritos orixinalmente en galego (aínda que conserva nos seus inicios o arranque orixinal en castelán).
Consérvase tamén unha tradución incompleta da General Estoria afonsina e unha Crónica de Santa María de Iria, tradución de dúas fontes latinas.
The Australian
The Australian é un diario australiano de circulación nacional publicado pola News Corporation de Rupert Murdoch. Ten as súas oficinas centrais en Sydney, pero con redaccións locais por toda Australia.
Fundouse en 1964, é o único diario de circulación nacional australiano, edita 130.000 exemplares pola semana e 295.000 os domingos. Entre os seus columnistas destacan Paul Kelly, Greg Sheridan, Phillip Adams e Janet Albrechtsen.
Ligazóns externas
Web de The Australian
Asia-Europe Meeting
miniaturadaimagem|Membros de ASEM en 2012
A Quenlla, Arnois, A Estrada
A Quenlla é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 8 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
Xurxo Martínez
Xurxo Martínez González, nado en Coia (Vigo) en 1984, é un escritor e investigador galego. miniatura|Con [[Anxo Angueira e Emilio Insua na presentación de Común temos a patria... Pontevedra, 15/05/2018]]
Traxectoria
Doutor en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo e premio extraordinario de tese de doutoramento. Formou parte do ILG, do Proxecto Sarmiento do Consello da Cultura Galega e de Informes de Literatura, do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. Participa en varios grupos de investigación sobre temas relacionados co século XIX galego. Dende o ano 2017 é o responsable técnico do Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Redondela. Formou parte da directiva da Asociación Internacional de Estudos Galegos (AIEG). Actualmente é o secretario da Federación de Asociacións da Ribeira Sacra.
Publicou traballos de investigación en Grial, A Trabe de Ouro, Murguía. Revista Galega de Historia, Glaucopis. Boletín do Instituto de Estudo Vigueses, Boletín Avriense, Boletín Galego de Literatura, Anuari Verdaguer, Itinerarios ou Arraianos. Colabora na prensa dixital e escrita (Vieiros, A Peneira, Altermundo, Praza Pública, El Progreso ou Faro de Vigo).
Presentou a súa tese de doutoramento, dirixida por Gonzalo Navaza, sobre o periódico La Oliva (1856-1857), coa cal acadou a cualificación de sobresaínte cum laude e o Premio Extraordinario da Universidade de Vigo. É especialista na época do Rexurdimento, no primeiro provincialismo e na prensa decimonónica (en particular a da cidade de Vigo). Sobre estes temas participou en distintos congresos e conferencias.
Como investigador histórico sacou á luz traballos sobre Rosalía de Castro, Aurelio Aguirre, Ramón Villar Ponte, Fuco Gómez, Luís Soto, Martín Sarmiento, Fermín Penzol, Eduardo e Alejandro Chao, Juan Compañel ou Roberto González Pastoriza. Colaborou nos libros colectivos de homenaxe a Francisco Fernández del Riego, Urbano Lugrís González, Antía Cal e Xosé González Martínez.
Forma parte de diversos grupos de investigación (GAELT, Universidade de Vigo; Illa, Universidada da Coruña; GELIV, Universitat de Barcelona) e colabora con outros centrados na investigación da literatura oitocentista.
Presidiu a asociación cultural A Nave das Ideas, impulsora do Día das Artes Galegas. Mantén o blog O murmurio das ondas.
Foi nomeado vicepresidente da Asociación de Veciños/as de Vilachá de Salvadur (A Pobra do Brollón).
Ernst Fritz Fürbringer
Ernst Fritz Fürbringer, nado en Braunschweig o 27 de xullo de 1900 e finado en Múnic o 30 de outubro de 1988, foi un actor de cinema alemán. Apareceu en 130 películas entre 1933 e 1983.
As Casas do Monte, Vilanova de Santiso, Malpica de Bergantiños
As Casas do Monte é un lugar da parroquia de Vilanova de Santiso no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
A Enciñeira, Quiroga
Santa Isabel da Enciñeira é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 40 habitantes, deles 20 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón un incremento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Copa do Rei de fútbol 2017/18
A Copa do Rei de fútbol 2017–18 foi a 115.ª edición do torneo de copa da Real Federación Española de Fútbol. O campión obtén unha praza para a fase de grupos da UEFA Europa League 2018–19. Na final xogada no Estadio Wanda Metropolitano de Madrid, o FC Barcelona proclamouse campión tras derrotar ó Sevilla FC por 0-5.
Castro das Grobas
O castro das Grobas é un castro situado na parroquia de Vilaselán, no concello de Ribadeo, na provincia de Lugo. Está incluído no Inventario da Dirección Xeral do Patrimonio Cultural co número GA27051007.
Copa do Rei de fútbol 2017/18
Primeira rolda
O sorteo para as dúas primeiras roldas da Copa do Rei realizouse o 28 de xullo de 2017 na Cidade do Fútbol de Las Rozas. Atlético Baleares, Racing de Ferrol, Hércules, Mallorca, Alcoyano, Fuenlabrada e Mérida quedaron exentos na primeira rolda e pasaron directamente á segunda.
Castro das Grobas
Morfoloxía
O castro, litoral, ten unha forma circular ben definida, cunhas dimensións máximas duns 230 m x 180 m, ocupando algo máis de dúas hectáreas e media, ó sur da insua de Vilaselán (Penedo da Ínsua). Suponse que a insua veciña ten algo que ver co castro, pois apareceron alí restos arqueolóxicos como cerámicas.
Copa do Rei de fútbol 2017/18
Segunda rolda
O Formentera quedou exento e pasou directamente á terceira rolda.
Castro das Grobas
Morfoloxía
Distínguense tres foxos paralelos escavados na rocha e de anchura entre 8 e 10 m, separados por parapetos. Asemade, hai indicios dun antecastro, protexido por outro foxo.
Copa do Rei de fútbol 2017/18
Terceira rolda
O Lleida Esportiu quedou exento e pasou directamente ós dezaseisavos de final.
Castro das Grobas
Morfoloxía
A datación abrangue dende a época castrexa do ferro a finais da conquista romana.
Datación
Está adscrito á idade de ferro romana e atópase no lugar coñecido como O Morgullón.
A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
San Pedro da Silvarredonda é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 86 habitantes (45 mulleres e 41 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 117 habitantes.
Situación
A Silvarredonda está limitada ao nordés pola parroquia de Corcoesto, ao sur por Riobó, e ao oeste co Esto e Cundíns, todas elas de Cabana de Bergantiños.
Lingua bu-nao
O bu-nao é unha lingua hmóngica (ou grupo de linguas hmóngicas) falada na República Popular da China.
Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta de 2015
O Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta de 2015 foi a 82ª edición do Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta. O campionato celebrouse entre o día 19 e o día 27 de setembro de 2015 na cidade de Richmond, capital do estado de Virxinia, Estados Unidos de América.
Elección da sede
Cando a UCI pechou o prazo o 20 de febreiro de 2011, tres países expresaron a súa intención de celebrar os campionatos.
O 21 de setembro de 2011, Richmond foi seleccionada como a cidade organizadora.
Clasificación
A clasificación principal baseouse en actuacións nos eventos UCI durante a tempada 2015. Os resultados de xaneiro ao 15 de agosto contaron para os criterios de clasificación.
Clasificación olímpica
As contra reloxos individuais masculina e feminina forman parte do sistema de clasificación destas modalidades para os Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Xaneiro.
Federacións participantes
Nas competicións rexistráronse ciclistas de 76 federacións diferentes.
Horarios
Todas as carreiras comezaron e remataron en Richmond na franxa horaria UTC-4.
Eventos elite
miniatura|Maillot arco da vella co que se premia ao gañador das carreiras en liña. miniatura|Maillot arco da vella co que se premia ao gañador das carreiras contra o reloxo.
Gérson
Gérson de Oliveira Nunes, coñecido simplemente como Gérson, nado o 11 de xaneiro de 1941 en Niterói, é un futbolista brasileiro. Xogaba como mediocampista. O seu alcume era "O Canhotinha de Ouro". Está considerado coma un dos mellores pasadores da historia do fútbol brasileiro.
Traxectoria
O alcumado "Canhotinha de Ouro", foi campión do mundo no ano 1970. Era quen de facer pases de máis de corenta metros, colocando con grande precisión o balón onde quixera. Xogou en diversos clubs brasileiros, coma o Flamengo, e tamén o Botafogo, o São Paulo e o Fluminense, tendo sido por este club campión carioca no ano 1973 e rematando a súa carreira neste club. Gérson tamén ficou famoso nos anos setenta por protagonizar unha campaña publicitaria de cigarros, na cal dicía "Gosto de levar vantagem em tudo" ("Gústame levar vantaxe en todo"). Esta frase resumía a corrupción que sufría o Brasil, ficando popularmente coñecida coma lei de Gérson. O propio Gérson lamentou que o seu nome vaia ligado a este defecto do seu país, que nin ten que ver co seu xeito de ser nin coas súas ideas.
Mentres estivo en activo, os seus compañeiros chamáballe "Papagaio", pois sempre gustou de falar moito sobre fútbol.
Tralo seu retiro, fíxose comentarista deportivo, traballando en varios medios. A día de hoxe atópase no programa Jogo Aberto Rio. Amais diso, tamén coordina unha escola de fútbol na súa cidade natal.
Carol Burnett
Carol Creighton Burnett, nada en San Antonio (Texas) o 26 de abril de 1933, é unha actriz, comediante e cantante estadounidense, recoñecida principalmente por protagonizar o programa cómico de variedades The Carol Burnett Show, que se transmitiou pola CBS entre 1967 e 1978. Foi o primeiro programa deste tipo presentado por unha muller.
O seu talento para a parodia fixo que recibise o título de American Queen of Comedy (“Raíña da comedia estadounidense”).
Blodwen
Blodwen é unha ópera en tres actos composta en 1878 polo compositor galés Joseph Parry e libreto en galés de Richard Davies. É considerada a primeira ópera en lingua galesa da historia. Foi estreada o 21 de maio de 1878 no Temperance Hall de Aberystwyth (Gales) baixo a dirección do propio compositor.
Carol Burnett
En 1977 foi votada unha das vinte mulleres máis admiradas dos Estados Unidos, gañou cinco Globos de Oro, seis Emmy, doce People's Choice Awards, foi nomeada "Muller do ano" polo Círculo de Críticos de TV e pertence ao Salón da Fama da Televisión dende 1985.
Traxectoria
Naceu en San Antonio, e aos oito anos mudouse aos Ánxeles. Filla de pais alcohólicos, pasou a súa infancia en Hollywood ao coidado da súa avoa Nanny. Quería estudar xornalismo, mais non tiña cartos, ata que unha misteriosa doazón anónima de 50 dólares permitiu o seu ingreso e cursou estudos de inglés e teatro na Universidade de California, Os Ánxeles.
En Nova York, fíxose famosa dentro do circuíto de cabarés e clubs nocturnos polo seu canto e imitacións, e en 1959 debutou en Broadway co musical Once upon a Mattress.
Despois apareceu con regularidade na televisión en The Gary Moore Show (1959–1962) e en The Tonight Show e con Ed Sullivan.
En 1962 fixo unha aparición moi lembrada no Carnegie Hall con guión de Mike Nichols coa súa amiga Julie Andrews (Julie and Carol at Carnegie Hall); nos anos 70 repetiu o formato en Carol and Julie at Lincoln Center e coa soprano Beverly Sills na Metropolitan Opera de Nova York (Beverly and Carol at the Met). Participou en filmes como Annie, series de televisión e toda unha serie de especiais para a televisión con grandes figuras do espectáculo como Steve Martin, Plácido Domingo e Robin Williams. Durante 2003 fixo unha xira de galas coa mezzosoprano Frederica von Stade actuando coa San Francisco Symphony.
Participou na segunda temporada da serie Glee, no papel da nai de Sue Sylvester, e cantou a canción "Ohio".
The Carol Burnett Show
A emisión semanal do Carol Burnett Show (1966–1977) converteuse nun dos programas televisivos máis populares e, coa súa participación no mesmo, Burnett gañou cinco premios Emmy. O programa considérase o sucesor do lendario show de Lucille Ball, pioneira das gravacións en estudio con público presente e quen a apadriñou. A serie tivo 278 episodios, fixo famoso o equipo integrado Tim Conway, Vicki Lawrence e Harvey Korman e logrou en total 23 candidaturas aos premios Emmy.
Foron famosas as súas parodias e imitacións da raíña Isabel II, Charo, Gloria Swanson, Bette Davis, Joan Crawford, Lana Turner e outras personalidades do espectáculo. O segmento protagonizado por Burnett como "Eunice" (unha fracasada provinciana sureña) cobrou tal popularidade que acabou converténdose nun programa á parte.
En cada episodio era invitada unha celebridade que competía nun número cómico con Carol Burnett e o seu equipo. polo programa pasaron Carol Channing, Lucille Ball, Lana Turner, Ella Fitzgerald, Liza Minnelli, Cher, Ethel Merman, Sammy Davis Jr, Eileen Farrell, Jack Palance, Gloria Swanson, Jackson 5, Maggie Smith, Marilyn Horne, Mel Tormé, Dionne Warwick, James Stewart, Chita Rivera, Jerry Lewis, Rock Hudson, Dick Van Dyke, Julie Andrews, Beverly Sills, Bernadette Peters, Lily Tomlin, Madeline Kahn, Steve Martin, Robin Williams, The Carpenters, Dinah Shore, Steve Lawrence, Eydie Gorme e outros.
Vida privada
Burnett casou coa súa parella da universidade Don Saroyan o 15 de decembro de 1955; divorciáronse en 1962.
O 4 de maio de 1963, casou co produtor de televisión Joe Hamilton, pai divorciado de oito fillos, que producira o seu concerto do Carnegie Hall de 1962 e posteriormente producirá The Carol Burnett Show entre outros proxectos. A parella tivo tres fillas:
O matrimonio rematou en divorcio en 1984. O desafío de loitar cos problemas de drogas de Carrie menciónanse como parte da razón da separación, mais a parella aproveitou a oportunidade para informar a outros pais sobre como levar esa situación e recadaron cartos para a clínica que estaba a tratar a Carrie. En 1988, Burnett e Carrie viaxaron a Moscova para axudar a introducir a primeira rama de Alcólicos Anónimos na Unión Soviética. Joe Hamilton faleceu de cancro en 1991.
O 24 de novembro de 2011, Burnett casou con Brian Miller, músico e contratista da Hollywood Bowl Orchestra, vinte e tres anos máis novo ca ela.
Sybille Schmitz
Sybille Schmitz, nada en Düren o 2 de decembro de 1909 e finada en Múnic o 13 de abril de 1955, foi unha actriz alemá.
Washing Machine
Washing Machine é o noveno álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth. Foi editado a través do selo DGC Records o 26 de setembro de 1995, pouco despois de que a banda rematase a xira como cabeza de cartel do festival de Lollapalooza dese ano. O disco foi publicado en Europa tamén nunha ediión especial cun segundo disco que contiña os temas "Starfield Road", "Eric's Trip", "The Diamond Sea" e "Teen Age Riot" interpretados ao vivo na emisora France Inter Radio o 12 de setembro de 1995.
Alberto Meira
miniatura|Meira no 2008. Alberto Meira nado en Vincios (Gondomar) o 15 de novembro de 1977, é un piloto de rally galego que foi dúas veces campión de Galicia de rally, en 2010 e 2016, e cinco veces subcampión.
Washing Machine
Portada
A portada do disco trátase dunha fotografía polaroid cortada de dous seareiros tomada nun concerto da banda en Amherst, Massachusetts o 28 de abril de 1995, durante unha pequena xira que realizaron mentres o disco aínda estaba en produción; os dous mozos aparecen vestindo camisetas que se venderon como merchandise nesa xira. Na camiseta da esquerda poden verse as sinaturas de Thalia Zedek e Chris Brokaw da banda Come, os abreconcertos deses concertos. Segundo sleevage.com, a polaroid foi atopada no chan do local e entregada á banda. DGC intentou identificar e obter o permiso dos rapaces fotografados a través dun boletín de noticias da MTV, pero como non puideron ser identificados, as súas caras foron recortadas para a portada.
Alberto Meira
Ademais foi campión do grupo N en 2004 e 2009 e gañador da Copa Renault Clio de Galicia de 2004. Tamén ten participado no Campionato de España de Rallys, onde logrou unha vitoria e varios podios, ademais do subcampionato en 2013. O seu copiloto habitual dende 2017 é José Murado, tendo competido anteriormente xunto a Álvaro Bañobre e David Vázquez.