cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andreas Alföldi
Estudos sobre o período imperial
Dous artigos de Alföldi son considerados como os máis salientables no estudo do Imperio Romano: Die Ausgestaltung des monarchischen Zeremoniells am römischen Kaiserhofe ("O deseño do cerimonial monárquico na corte imperial romana"), de 1934, e Insignien und Tracht der römischen Kaiser ("Insignia e vestiario dos emperadores romanos"), de 1935. Nestes amplos artigos descríbense tanto os fundamentos relixiosos como o desenvolvemento e as formas oficiais da ideoloxía dos gobernantes romanos. Alföldi vincula novamente fontes e estudos literarios, numismáticos, epigráficos e arqueolóxicos, e salienta a súa comprensión dos símbolos icónicos antigos e a súa translación ata as pequenas imaxes representadas nas moedas. Como desenvolvemento destes dous artigos, seguiron outros acerca do mundo das ideas e a súa representación no Imperio.
En ausencia de fontes literarias extensas para a historia romana entre mediados e finais do século III, Alföldi recorreu novamente ás fontes numismáticas nas súas investigacións, para o que compilou moito material das coleccións que coñecía. Particularmente salientable foi a súa investigación acerca da ceca de Siscia, coa que, sobre a base das moedas cuñadas alí, chegou a establecer unha nova cronoloxía para ese período. En particular, sinalou que durante a época dos emperadores-soldados os panonianos ocupaban as posicións de liderado. Entre estes, destacou a Galieno como un dos principais emperadores romanos, o que constitúe un novo enfoque na investigación histórica.
A Antigüidade tardía
Estas investigacións tiveron lugar no transcurso da segunda guerra mundial, o que fai que os seus esforzos sexan máis dignos de recoñecemento. Malia a confusión provocada pola guerra, Alföldi puido obter o material necesario de diferentes museos de Europa e acabar por facer as súas primeiras publicacións sobre este asunto. No seu estudo sobre Valentiniano I demostrou, con todo, que tamén dominaba as fontes literarias.
No estudo da Antigüidade tardía, Alföldi estaba particularmente interesado no período entre Constantino I e a vitoria do cristianismo sobre o paganismo. O seu traballo A Festival of Isis in Rome under the Christian Emperors of the IVth Century (1937), acerca do Navigium Isidi, unha festa na honra da deusa Isis en Roma no período dos emperadores cristiáns do século IV, é considerado como unha obra de referencia.
A organización das conferencias anuais Historia Augusta, que tiveron lugar con regularidade durante vinte anos, tamén contribuíu ao estudo da Antigüidade tardía.
Recoñecementos
Entre outras institucións académicas, Alföldi foi membro da Academia de Ciencias de Hungría, membro correspondente da Academia Británica desde 1947, membro da Academia de Baviera desde 1936, membro correspondente da Academia de Gotinga desde 1954 e membro das Academias de Ciencias de Francia.
Publicacións
Alföldi é autor de máis de 300 referencias, entre artigos e monografías. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis salientables:
Castro de Balter
Castro de Balter é un castro de curio fortificado situado en Curtis.
Está situado nun esporón sobre o rego de Fontá. A croa está situada na parte máis alta. Ten planta circular duns 90 metros de diámetro e está rodeada dun parapeto de máis dun metro. Ao norte e sur da croa hai unha segunda liña defensiva conservada parcialmente. Hai varios accesos abertos á croa, que é un prado. Parte do castro foi destruído por unha canteira.
Andrónico I Comneno
Andrónico I Comneno, nado c. 1118 e finado o 12 de setembro de 1185, foi un emperador bizantino (1183-1185), fillo do príncipe Isaac Comneno e neto de Aleixo I Comneno. Foi un home atractivo e elocuente, ademais de moi enérxico e valente: un gran xeneral e un hábil político.
Traxectoria
Os seus primeiros anos pasounos entre o servizo militar e os praceres. En 1141 foi capturado polos turcos selxúcidas e estivo preso durante un ano. Cando pagaron o seu rescate, volveu a Constantinopla, á corte do seu curmán, o emperador Manuel I, de quen foi favorito. Foi amante da súa sobriña, a princesa Eudoxia, mentres que a súa irmá Teodora mantiña a mesma relación co emperador.
En 1152, acompañado por Eudoxia, viaxou a Cilicia cunha importante misión. Ao fracasar no seu cometido principal, un ataque sobre Mopsuestia, volveu, para retornar de novo á provincia como gobernador. Parece que pouco despois deixou este cargo, pois estaba outra vez en Constantinopla, onde conseguiu zafarse da morte a mans dos irmáns de Eudoxia.
Nesta época (1153), descubriuse unha conspiración contra o emperador na que participaba Andrónico, e por iso terminou en prisión. Estivo preso durante uns doce anos. Logo de moitos intentos de escapar, finalmente logrouno en 1165, e, tras moitos perigos, conseguiu chegar á corte de Iaroslav II, príncipe de Rutenia en Kíiv. Baixo a súa protección, Andrónico conseguiu establecer unha alianza entre este e o Imperio bizantino, recuperando así o favor de Manuel I. Xunto cun exército ruso, uniuse a Manuel na invasión de Hungría e participou no asedio de Semlin.
Tras a vitoriosa campaña, Manuel e Andrónico regresaron xuntos a Constantinopla (1168); pero un ano despois, Andrónico negouse a xurar fidelidade ao príncipe de Hungría, a quen Manuel quería nomear o seu sucesor. Por este motivo, Andrónico tivo que deixar a corte e recibiu o goberno de Cilicia.
Sen recuperar o favor imperial, Andrónico decidiu fuxir á corte de Raimundo, príncipe de Antioquía. Mentres residía nesta cidade, cativou e seduciu a Filipa, filla do príncipe e irmá da emperatriz María. O emperador volveu a enfurecerse por esta deshonra e Andrónico viuse obrigado a fuxir de novo.
Refuxiouse na o corte de Amalarico I de Xerusalén, cuxo favor se gañou ata o punto de que este lle concedeu o señorío de Beirut. En Xerusalén coñeceu a Teodora, a viúva do rei Balduíno III e sobriña do emperador Manuel, que foi a seguinte vítima da súa sedución. Para evitar a vinganza do emperador, Teodora fuxiu con Andrónico á corte do sultán de Damasco; pero ao non atoparse alí a salvo, seguiron o seu periplo cara a Persia e Turquestán, ao redor do mar Caspio e a través do Cáucaso, ata chegar ás terras patrimoniais dos Comneno en Oinaion, na costa do mar Negro, entre Trebisonda e Sinope.
Aproveitando que Andrónico non estaba no seu castelo, o gobernador de Trebisonda capturou a Teodora e os seus dous fillos, e enviounos a Constantinopla. Para conseguir a súa liberación, Andrónico tivo que facer un acto de submisión ao emperador e, mostrándose encadeado ante el, implorarlle perdón. Obtívoo e puido retirarse ao exilio en Oinaion con Teodora.
Entón (1183), Andrónico como emperador único casou con Inés de Francia, viúva de Aleixo II, que contaba con doce anos de idade. Inés era a filla de Luís VII de Francia e da súa terceira muller Adela de Champaña.
Andrónico parecía decidido a acabar co poder da aristocracia e os seus plans estiveron a piques de verse coroados polo éxito. Pero en 1185, estando fóra da capital, o seu lugartenente ordenou o arresto e execución de Isaac Anxo, un descendente de Aleixo I. Isaac logrou escapar e refuxiouse na igrexa de Santa Sofía. Pediu axuda ao pobo e formouse un tumulto que se estendeu por toda a cidade. Cando Andrónico chegou, atopouse destronado, e a Isaac como novo emperador. Isaac entregouno aos seus inimigos, e durante tres días foi torturado por estes. Morreu o 12 de setembro de 1185. Foi o último dos Comneno no trono de Constantinopla, aínda que o seu neto Aleixo I de Trebisonda e o irmán deste, David, fundaron o Imperio de Trebisonda en 1204.
Helen Wills
Helen Newington Wills, nada en Centerville (California) o 6 de outubro de 1905 e finada en Carmel o 1 de xaneiro de 1998, tamén coñecida como Helen Wills Moody e Helen Wills Roark, foi unha xogadora de tenis estadounidense. Fíxose célebre no mundo por liderar a clasificación feminina durante un total de nove anos: 1927–33, 1935 e 1938. Gañou 31 torneos de Grand Slam (individuais, dobres femininos e dobres mixtos) durante a súa carreira.
Wills foi a primeira muller deportista estadounidense que logrou unha celebridade global, trabando amizade coa realeza e con estrelas de cinema a pesar da súa preferencia por permanecer fóra dos focos. Foi admirada polo seu físico grácil e os seus movementos fluídos. Formou parte dunha nova moda do tenis, xogando con saias polo xeonllo en lugar das máis longas das súas predecesoras. Practicou contra varóns para perfeccionar a súa habilidade, e xogou un tenis incansable, desgastando as súas opoñentes con poder e precisión. En 1933 bateu o xogador estadounidense número oito nun partido de exhibición.
A súa marca de oito vitorias en Wimbledon non foi superado ata que en 1990 Martina Navratilova gañou nove. Díxose dela que foi "sen discusión a xogadora de tenis máis dominante do século XX", e foi chamada por algúns (incluídos Jack Kramer, Harry Hopman, Mercer Beasley, Don Budge e AP News) a mellor xogadora de tenis da historia.
Lesson Learned
"Lesson Learned" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editada como cuarto sinxelo do seu cuarto álbum de estudio, Black Gives Way to Blue, o 22 de xuño do 2010.
O Cotelo, San Martiño de Lanzós, Vilalba
O Cotelo é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Diego Giráldez
Diego Giráldez García, nado no Porriño o 15 de xullo de 1976, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Leva toda a súa vida profesional vinculado ao xornalismo. Foi redactor de A Peneira e coordinou o seu suplemento cultural, Kalaikia. Colaborou con Xornal de Galicia, A Nosa Terra e El País, edición galega. Tamén ten colaboracións en Praza Pública (formando parte do consello de redacción) e na revista Luzes. Fundou e dirixiu a revista Malladoura e o CanZine, publicación oficial do Festival de Cans.
A Grela, Sabaxáns, Mondariz
A Grela é un lugar da parroquia de Sabaxáns, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 1 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, que era home, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba co mesmo habitante.
O termo A Grela procede dunha resegmentación de latín agrĕlla, diminutivo de agra, ou peza de terra, onde se interpreta ese a- inicial como artigo.
Juan Oliveira Viéitez
miniatura|[[Os cabalos, Praza de España, Vigo.]] miniatura|[[O rapto de Europa (Oliveira)|O rapto de Europa, en Samil, Vigo.]]
Traxectoria
De orixe acomodada, a súa familia posuía unha fábrica de galletas. Estudou enxeñaría industrial na Complutense de Madrid. Foi empresario e presidente da Cámara de Comercio de Tui (1959-1969) e vicecónsul de Portugal en Tui. Criaba cabalos e participaba en concursos hípicos. A súa faceta artística como escultor comezou cando xa tiña máis de corenta anos de idade.
Obra
É autor, entre outras obras, do Can do zoolóxico da Casa de Campo, en Madrid ou o Pegaso do aeroporto de Barajas en Madrid; O rapto de Europa de Samil (Navia), o conxunto escultórico Os cabalos da fonte da Praza de España, de vinte metros de altura, e as dúas estatuas de figuras a cabalo do Teatro García Barbón en Vigo; o monumento ao cabalo salvaxe de Tui e o Afonso IX de Baiona. Modelou tamén temas deportivos, taurinos e de xogos infantís. Toda a súa obra transmite gran dinamismo.
Premios
Foi premiado coa Medalla Castelao en 2001 e cunha Medalla de Ouro na 1ª Bienal de Pontevedra.
Stili
Antonio López Martínez, coñecido como Stili, nado en Cedeira o 11 de febreiro de 1969, é un adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Tras adestrar aos xuvenís do Racing de Ferrol entre 2007 e 2010, na tempada 2010–11 anunciouse a súa contratación polo Narón Balompé de Terceira División, club co que descendeu a Preferente Autonómica e non foi renovado. En xuño de 2011 anunciáronse contactos co Racing de Ferrol para ser o substituto de Luisito á fronte do club departamental.
En outubro de 2011 foi destituído, sendo o seu substituto José Manuel Aira.
Alfaproteobacterias
As alfaproteobacterias ou Alphaproteobacteria (ás veces escrito alfa-proteobacterias ) son un tipo de bacterias gramnegativas que forman unha clase do filo Proteobacteria.
Características
As Alphaproteobacteria comprenden maioritariamente xéneros fotótrofos, pero tamén varios xéneros que metabolizan compostos dun só carbono (por exemplo, Methylobacterium spp.), simbiontes de plantas (por exemplos, Rhizobium spp.) e animais, e un grupo de patóxenos, as Rickettsiaceae. Ademais, os precursores das mitocondrias das células eucarióticas pénsase que se orixinaron a partir de Rickettsia spp. (ver teoría endosimbiótica). Debido ás súas propiedades simbióticas, os investigadores usan frecuentemente as Alphaproteobacteria do xénero Agrobacterium nas técnicas de transferencia de xenes alleos a xenomas de plantas, e teñen tamén moitas outras aplicacións biotecnolóxicas. As bacterias fotótrofas anoxixénicas aeróbicas son alfaproteobacterias, e son unha parte do plancto mariño de ampla distribución, que poden chegar a supoñer o 10% de toda a comunidade microbiana de mar aberto.
Evolución e xenómica
A clase Alphaproteobacteria comprende dez ordes, que son: Magnetococcales,  Rhodobacterales, Rhodospirillales, Rickettsiales, Sphingomonadales, Caulobacterales, Kiloniellales, Kordiimonadales, Parvularculales e Sneathiellales. Nas árbores filoxenéticas baseadas en secuencias concatenadas de grandes conxuntos de datos de proteínas, as especies destes ordes das que xa se secuenciou o xenoma ramifícanse na seguinte orde, desde a rama máis antiga á máis recente: Magnetococcales-Rickettsiales-Rhodospirillales-Sphingomonadales-Rhodobacterales-(Caulobacterales-Parvularculales)- Rhizobiales., As análises comparativas dos xenomas secuenciados levaron á descuberta de moitas mutacións por insercións e delecións (indeis) conservados en proteínas amplamente distribuídas e nas proteínas completas (é dicir, proteínas "sinatura"), que son características distintivas ou ben de todas as Alphaproteobacteria, ou ben das súas ordes principais (Rhizobiales, Rhodobacterales, Rhodospirillales, Rickettsiales, Sphingomonadales e Caulobacterales) e familias (Rickettsiaceae, Anaplasmataceae, Rhodospirillaceae, Acetobacteraceae, Bradyrhiozobiaceae, Brucellaceae e Bartonellaceae). Estas sinaturas moleculares proporcionan novos métodos para clasificar estes grupos taxonómicos e para a identificación e asignación de novas especies a cada un dos grupos. Análises filoxenéticas e indeis conservados en gran cantidade doutras proteínas fornecen evidencias de que as Alphaproteobacteria se ramificaron antes ca moitos outros filos e clases de bacterias, agás as Betaproteobacteria e Gammaproteobacteria.
Filoxenia
A filoxenia aceptada actualmente deste grupo está baseada na LPSN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e na base de datos taxonómicos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada nos datos do ARNr 16S da LTP 106 do Proxecto The All-Species Living Tree
Notas: ♠ Cepas que se atopan no NCBI, pero non na LPSN.
Persona
miniatura|Recreación dun satélite Persona comparado cun humano. Persona ou Kvarts é unha serie de satélites espía rusos.
Características
Os satélites Persona son satélites de recoñecemento electroóptico que usan un sistema óptica fabricado por LOMO denominado 17V321. Lanzáronse tres unidades Persona entre 2008 e 2015, todos mediante foguetes Soiuz 2-1b. O primeiro (denominado tamén Kosmos 2441), lanzado en xullo de 2008, fallou en febreiro de 2009. O segundo (Kosmos 2486), lanzado en xuño de 2013, fallou ao pouco por un problema na memoria do satélite. Foi reactivado en 2014 e actualizado cun software para evitar usar a memoria danada. O terceiro (Kosmos 2506) lanzouse en xuño de 2015 levaba como carga útil adicional un sistema de comunicación por láser.
-650
Outros
Historia ano a ano
O Costal
O topónimo galego O Costal pode referirse a:
Tax lease
miniatura|Campaña a prol do Tax Lease de [[PYMAR.]] O tax lease (en inglés, tax significa "imposto" e lease, "alugueiro") é un procedemento financeiro empregado no sector naval para investir na construción de buques en troques de bonificacións fiscais.
Descrición
miniatura|dereita|Plano do buque Don Inda (UT 722 L). O tax lease é un acordo de financiamento a varias bandas: Entre eles, para o financiamento do buque están:
Funcionamento
Cando un armador está interesado na construción dun buque acorda co estaleiro a construción. O estaleiro busca o financiamento, un grupo de empresas interesadas en investir no sector polas bonificacións fiscais que ofrece a administración. O estaleiro vende a un banco o buque aínda sen iniciar a construción. O banco fai un contrato de leasing a un prazo moi curto, uns tres ou catro anos. O tempo de amortización dun buque pode ser de dez, vinte ou máis anos. Este contrato de leasing faise con empresas en moitos casos alleas ao sector naval: as Agrupacións de Interese Económico (AIE). Estas AIE alugan ao armador o buque durante o tempo que dura o contrato despois do cal o armador merca o buque. Este uso de grandes cantidades de capital en pouco tempo xera bases impoñibles negativas que supoñen desgravacións fiscais e aforros de impostos, o que permite baixar o prezo do buque que paga o armador entre un 20 e un 30 % ao tempo que permite a estes investidores rebaixar os impostos que pagan en porcentaxes semellantes.
O sistema beneficia ao estaleiro, que consegue financiar os buques e baixar o prezo de venda. O armador ten financiamento durante a construción do buque e os primeiros anos, e tamén unha rebaixa do prezo do buque. Os investidores conseguen rebaixas fiscais. Os bancos cobran comisións polas operacións. A Administración perde unha parte dos ingresos por impostos pero, por outra banda, permite financiar un sector de alto valor engadido como o naval moi centrado na exportación, creando emprego e un sector auxiliar. Tamén o sector naval do propio país sale beneficiado permitindo que os armadores modernicen as frotas.
Orixe
Nos anos 1980 e 1990, a reconversión naval fixo que os estaleiros máis grandes tivesen que ser primeiro nacionalizados, no caso de España polo INE (Instituto Nacional de Industria) xa que a crise do petróleo e a competencia asiática os levaron a grandes perdas polo que estaban en risco de desaparecer por creba. A entrada na CEE obrigou á creación de grandes grupos públicos e á redución da capacidade de produción. Os estaleiros máis grandes quedaron en mans do estado divididos en dúas. Por unha banda, o sector civil baixo o nome de Astilleros Españoles e, por outra, o militar en mans de Bazán. O dumping (venda por debaixo do prezo) dos estaleiros asiáticos e a imposibilidade de seguir dando axudas públicas aos estaleiros na UE fixo que se buscase outro sistema de financiamento. Deste xeito, fíxose que o sector privado alleo á construción naval asumise investir no sector mediante o que denominaron tax lease. O sistema emprégase en tódolos países da CE que teñen construción naval.
España
A principios dos anos 2000 a CE declarou ilegais as axudas aos estaleiros públicos. Astilleros Españoles desapareceu como empresa fusionada co sector militar pasando a formar un novo grupo chamado Navantia; destes acordos coa CE para evitar o peche do sector Astano tivo que abandonar o sector da construción naval civil, no que só podía operar no sector off-shore e adicarse só ao sector militar en compensación pola redución de capacidade produtiva esixida por Bruxelas. Entre xaneiro de 2002 e xullo de 2010 o tax lease utilizouse en 273 buques, 272 dos construídos en estaleiros de España cun custe de 9.000 millóns de euros.
En 2005, a CE iniciou unha investigación polo tax lease de Francia. Desta investigación a CE obrigou a modificar o tax lease francés pero mantendo as deducións fiscais e o IVE reducido ata 2010; deste modo, non tiveron que devolver os cartos. En novembro de 2009, Neelie Kroes, entón comisaria europea da competencia, asinou unha carta a instancias do goberno de Noruega na que dicía que a Comisión Europea tiña investigado o tax lease de España e que a normativa era correcta. A xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da Unión Europea nunha sentenza emitida no 2010 avalou a validez xurídica dunha carta asinada por un director da Dirección Xeral da Competencia. O 13 de xullo de 2010, asociacións de construción naval de varios países europeos (Noruega, Francia, Países Baixos, Portugal e Finlandia) asinaron unha petición contra o tax lease de España no Tribunal da Competencia Europeo dirixido por Joaquín Almunia. A denuncia, segundo CC.OO., viña por unha agresiva oferta da armadora Boluda para dar servizo de remolcadores no porto de Antuerpen con buques construídos no seu estaleiro de Valencia e tamén pola entrada de estaleiros españois no negocio das dragas do estaleiro neerlandés Damen. En agosto de 2010, o deputado finlandés Ville Heimo Antero Itälä fixo unha pregunta sobre o tax lease de España no Parlamento Europeo:
En novembro de 2012, a CE e España aprobaban un novo tax lease en España agora aplicable a todo o sector industrial, Lei 16/2012, de 27 de decembro. En decembro de 2012 PYMAR (Pequeños y Medianos Astilleros en Reconversión) presentou unha denuncia contra o tax lease neerlandés na dirección xeral da competencia da Comunidade Europea. A entrada en funcionamento do novo tax lease en España iniciouse o 1 de xaneiro de 2013. O 25 de xuño de 2013 a CE esixía a devolución do tax lease a España dende o 2005 ata 2011, uns 2.800 milllóns de euros. Cartos que deben devolver as AIE. O 17 de xullo de 2013 a CE ratificaba a decisión sobre o tax lease limitando as datas dende 2007 a 2011. O 22 de xullo de 2013 o goberno español, xunto cos gobernos de Galiza, Euskadi e Asturias, Pymar e os sindicatos UGT e CC.OO. acordaror recorrer a devolución do tax lease.
En decembro de 2014 o Tribunal Xeral da Unión Europea deu por bo o sistema de bonificacións fiscais aprobado en novembro de 2012 e que fora denunciado pola asociación de estaleiros neerlandeses Netherlands Maritime Technology Association. O 25 de xullo de 2018 o Tribunal de Xustiza da UE anulou a sentenza de 2016 do Tribunal Xeral que avalou o esquema fiscal e ordenou reexaminar o caso.
Francia
O Tax Lease en Francia era moi similar ao de España e tamén era empregado noutros sectores de bens de equipamento. En 2005 a Comunidade Europea o anulou aínda que non houbo que devolver bonificacións xa que segundo a CE as compañías tiveran actuado con “confianza lexítima”.
Noruega
En 2017 o ministerio noruegués de finanzas aprobou axudas de 1900 millóns de euros ata 2026 para o sector naval, ata o 70 % de bonificacións fiscais para competir con Turquía e España.
Países Baixos
Catro estaleiros neerlandeses -Damen, Merwede, Bodewes e Volharding- recibiron do goberno do seu país unha axuda de 20 millóns de euros para a construción dun barco arrastreiro, dúas dragas e dez buques mercantes. A CE ditaminou en xullo de 2004 que eran axudas ilegais.
O Tax Lease neerlandés supón bonificacións nos prezos dos buques de entre o 33 e o 38%. Foi denunciado por España diante dos servizos da competencia da Comunidade Europea. En setembro de 2013 a Comunidade Europea confirmou a apertura dunha investigación sobre o Tax Lease neerlandés e que o goberno dese país estaba a enviar información. Nunha información datada o 19 de marzo de 2015 sóbouse a preguntas do Defensor do Pobo da Unión Europea Emily O'Reilly que o Tax Lease holandés era considerado legal nun estudo prelimiar segundo a danesa Margrethe Vestager que dirixe a oficina europea da competencia.
Xapón
No Xapón transformaron a Japan Bank for International Cooperation (JBIC, antes EXIM Bank) nunha corporación co goberno xaponés como único accionista adicada á exportación de buques. Crearon tamén a Japan Ship Investment Facilitation Co., Ltd. (JSIF) coa finaliade de “asegurar contratos para novas construcións polo estancamento do financiamento de buques”. O funcionamento do JSIF consiste en financiar proxectos nos que unha compañía navieira fleta un buque en casco á propiedade dunha “special purpose company” (SPC). O casco do buque venderase á compañía navieira ao final do período de fletamento para pagar a débeda e participacións pendentes. Os investidores nas SPC poden ser estaleiros e/ou outras entidades. O sistema é só para o financiamento de buques.
A Baña
A Baña é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca da Barcala. Segundo o IGE en 2014 tiña 3754 habitantes (3967 no 2012, 4102 no 2011, 4320 no 2010). No ano 1980 a poboación chegou a ser de 8775 persoas. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é,  ou.
Xeografía
O concello, de 98,2 km², limita cos concellos de Ames, Negreira, Val do Dubra e Santa Comba. Está situado a uns 25 km ao oeste de Santiago de Compostela. Está situado no val de Barcala, que o separa do concello de Negreira.
Orografía e hidrografía
O seu relevo está caracterizado pola súa irregularidade, contrastando os vales con pequenos montes de escasa altitude. Na Baña non existen grandes elevacións de terreo, non chegando a superarse os 550 metros. O punto máis alto do concello é o cumio de Santa Mariña, con 522 metros de altura sobre o nivel do mar.
O concello está enmarcado en tres vales: o formado polo Barcala, que lle dá nome á comarca, e que discorre pola zona máis occidental do concello até desembocar en Negreira no río Tambre. O val central é o que crean o río Baña, o rego de Faílde e o río Albariña, que xorde da unión de ambos na parroquia da Baña, e que desemboca no propio Barcala en Covas. E no leste do concello está o río Portalaxe, que nace e morre sen deixar o concello, desembocando no río Tambre na parroquia de Fiopáns. Ao norte está o río Abuín, que nalgúns treitos marca o límite municipal con Santa Comba.
Demografía
Evolución da poboación da Baña dende 1900 :
Historia
Consérvanse vestixios arqueolóxicos megalíticos como as mámoas de Ferreiros, e poboados castrexos como os da Baña e o de Lañas. A toponimia dos lugares deixa ver que foi unha zona intensamente romanizada. A presenza de núcleos como Suevos ou Francos constata asemade o asentamento de pobos bárbaros.
A mención máis antiga é nun documento de 1153, contido no tumbo do mosteiro de Toxos Outos: hereditatem que habetis in terra de Avania.
OVA
OVA, siglas de original video animation (en xaponés オリジナル・ビデオ・アニメーション orijinaru bideo animēshon), como o seu nome indica, son producións animadas destinadas para o seu consumo en vídeo, cando comezaba o auxe dos reprodutores Beta e posteriormente o VHS. As OVA teñen a súa orixe nos anos 80, cando unha xeración de mozos animadores abren as súas propias casas produtoras independentes despois de traballar para grandes ou medianas empresas produtoras de animación para a televisión. Así mesmo, estas producións non estaban atadas a ningún tipo de limitacións como a censura, e realizábanse con tanta liberdade como fose posible para expandir o mercado a sectores maduros, equivalente ás producións en formato de historietas impresas (manga), que tamén satisfacía a varios sectores no mercado. Fóra do Xapón chamóuselles OAV pola súa correcta pronuncia no inglés: orixinal animation vídeo, con todo no Xapón séguense a chamar OVA para non chegar a confusións coas siglas AV de adult vídeo.
A Baña
Toponimia
Xa na Idade Media moitos topónimos que comezaban con A- ou O- comezaron a reinterpretarse polos falantes como nomes de lugar formados por un artigo e un substantivo. Estas reinterpretacións tamén se deron noutros topónimos galegos, como Ogrobe, ou Agolada, xa dende a Idade Media. É frecuente que, na literatura popular, se lle atribúa ao influxo do castelán esta reinterpretación.
Economía
O concello da Baña é eminentemente rural, aínda que as actividades agrícolas non son as que ocupan a maioría da poboación. No ano 2001 o sector servizos ocupaba 686 persoas, a agricultura 454, a construción 368, a industria 244 e a pesca 9.
OVA
Historia
Durante o auxe deste revolucionario formato para vídeo, os mozos animadores freelance explotaron ao máximo o seu potencial no campo da animación, creando producións orixinais cunha calidade similar ás películas animadas proxectadas nos teatros de cine, e rapidamente acadou a atención dos consumidores amantes da animación no Xapón. Os OVA contaban historias na súa maioría, soamente orixinais, sen levar o adxectivo de "adaptación" dalgún manga antes publicado. Esa foi a súa vantaxe competitiva naquel entón, sumando a excelsa calidade visual e frescura coa que contaban. Isto leva a que as grandes empresas da animación nipoa subcontratasen a estes animadores independentes para grandes proxectos televisivos e gañar maiores oportunidades e fama no medio. É aquí onde a animación comercial expande de igual maneira os seus produtos animados no vasto mercado. Moitas destas producións animadas de formato OVA ou formato TV chamaron a atención de países estranxeiros como Francia e os Estados Unidos, que rapidamente compraban as licenzas para difundilas nas súas respectivas nacións. Animadores de renome obtiveron a oportunidade de traballar en proxectos estranxeiros nesa mesma década.
A Baña
Economía
No ano 2003 había no concello un total de 412 explotacións de gando vacún cun total de 7.045 animais e estaban rexistradas un total 49 empresas e 14 comercios.
OVA
Historia
A tendencia de producir OVA foi tomada polas grandes empresas xaponesas para crear especiais para vídeo de series xa populares como a famosa serie Dragon Ball, baseada no manga de Akira Toriyama, Saint Seiya de Masami Kurumada, Ranma 1/2 de Rumiko Takahashi, e outras series máis. Esta tendencia perdurou até hoxe en día. Levan de igual maneira o título original vídeo animation por ser historias propias dos estudios das súas respectivas empresas, onde cronoloxicamente non coinciden co argumento orixinal do cal se baseou a serie mesma.
A Baña
Lugares da Baña
Para unha lista completa de tódolos lugares do concello da Baña vexa: Lugares da Baña.
OVA
Historia
Xeralmente no fandom estranxeiro, os OVA confúndense con capítulos especiais para a TV, pero isto é incorrecto, xa que devanditos capítulos lánzanse en VHS, DVD e actualmente en Blu-Ray dunha serie xa transmitida. Saen directamente á venda, e é posible adquirir unha licenza para transmitilo por televisión, unha vez pasado certo tempo, como nunha película transmitida en cine, e, polo xeral, as OVA teñen unha calidade superior a unha serie realizada para ese medio. Debido á popularidade do anime, as OVA poden atoparse en calquera tenda sobre o tema. Xeralmente saen á venda nada máis rematar, e producir un capítulo de 20 minutos (que é o máis normal) leva varios meses (polo xeral tres, dependendo da calidade de animación e outros factores), por iso é normal esperar varios meses antes de poder seguir a historia, aínda que existen algúns casos en que se fai de maneira tal que a espera sexa practicamente dun mes, dando así tempo a que a xente goce dunha OVA antes de adquirir outra.
Tras a deterioración da economía xaponesa, a mediados dos anos 1990, a saída de OVA ao mercado comezou a escasear. O feito de que as series se empezasen a crear de 13 episodios, en lugar do estándar de 26, facilitou a súa comercialización, o que restou popularidade ás OVA. Probablemente a serie de OVA máis longa da historia sexa Legend of the Galactic Heroes, contando con 110 episodios, 50 episodios dunha realidade alternativa e varias películas. Por último, os OVA tamén se usan actualmente como un medidor do impacto que ten entre o público, co fin de determinar a súa viabilidade para que unha programadora faga unha serie animada coa súa temática. Aínda que en 1999 as OVA seguían sendo utilizadas por exemplo na saga Digimon.
Evolución do formato
Actualmente no Xapón non só se producen OVA, senón tamén ONA (original net animation) que se conciben para estrearse dentro de Internet. Estas producións de nova xeración poden ser vistas polos cibernautas en páxinas especializadas en vídeo, como o popular NicoNico Douga na que, para acceder ao evento, hai que adquirir unha conta premium, de pago.
Ty Cobb (canción)
"Ty Cobb" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden. Foi editada en abril de 1997 como cuarto sinxeo do quinto álbum de estudio do grupo, Down on the Upside. O tema foi incluído no recompilatorio de grandes éxitos de 1997 A-Sides.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Matt Cameron e Chris Cornell, agás onde se indique.
Eleccións municipais en Outes
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Outes]] Corporacións democráticas en Outes desde a aprobación da Constitución de 1978.
Candidaturas: María Beatriz Molinos Vidal (Partido Popular), María Xosé Suárez Castro (Bloque Nacionalista Galego), Manuel González López (Compromiso Outes) e José Antonio Caamaño López (Partido dos Socialistas de Galicia).
Toei Animation
Toei Animation Company, Limited (東映アニメーション株式会社) é un estudio de animación xaponesa propiedade da empresa Toei Company, Limited. O estudio foi fundado o 23 de xuño de 1948 como Japan Animated Films (Nihon Dōga Eiga (日本動画映画), a miúdo abreviado a Nichidō Eiga (日動映画). En 1956, Toei comprou o estudio e incorporouno baixo o seu nome actual. A través dos anos, o estudio creou un vasto número de series de televisión, películas e adaptou varias tiras cómicas de renomeados autores a series animadas, moitas delas populares a nivel mundial. Hayao Miyazaki (A viaxe de Chihiro), Isao Takahata (A tumba das luciérnagas), Leiji Matsumoto (Space Battleship Yamato) e Yoichi Kotabe traballaron coa empresa no pasado. Toei é accionista da cadea de televisión por satélite Animax, en conxunto con outros importantes estudios de animación, tales como Sunrise, TMS Entertainment e Nihon Ad Systems, Inc. A sede central da compañía está situada no Estudio Ohizumi en Nerima, Toquio.
Ata 1998, a compañía foi coñecida como Toei Doga (東映動画株式会社) (aínda que mesmo nese momento, o nome formal da compañía en Inglés era "Toei Animation Company, Limited."), con "dōga" sendo a palabra xaponesa para "animación" a cal foi usada amplamente até os anos setenta. A súa mascota é o Gato Pero, protagonista da adaptación animada que a compañía fixo do Gato con Botas en 1969.
Toei Animation realizou versións animadas de historietas de lendarios autores, tales como Go Nagai (Mazinger Z), Eiichiro Oda (One Piece), Shotaro Ishinomori (Kamen Rider), Masami Kurumada (Saint Seiya), Akira Toriyama (Dragon Ball), Leiji Matsumoto (Galaxy Express 999), Kyoko Mizuki (Candy Candy) e Naoko Takeuchi (Sailor Moon), entre outras. O estudio tamén axudou a impulsar a popularidade dos xéneros magical girl e Super Robot. Dentro das súas series máis lendarias e que marcaron tendencias, atópanse Mahoutsukai Sally, a primeira serie de xénero magical girl, adaptación animada do manga homónimo creado por Mitsuteru Yokoyama e Mazinger Z adaptación animada do manga creado por Go Nagai', o cal sentou as bases do xénero Super Robot nos vindieros anos.
Ademais da produción de anime para a súa distribución nacional no Xapón, Toei Animation tamén proporcionou animación para varias longametraxes e series de televisión de empresas estadounidenses, remontándose até a década de 1960, pero sobre todo nos anos oitenta cando máis exteriorizaron o seu traballo de produción.
Historia
A casa foi creada tras a adquisición pola Toei de Nichido Eigasha, o estudio fundado en 1948 por Taiji Yabushita, Sanae Yamamoto, Yasuji Mori e outros, as cinzas da gloriosa Nihon Dogasha, que fracasou en 1951. Grazas á excelente impresión causada por un curto chamado Ukare violín, realizado por Nichido encargado polo Departamento de Educación de Cine da mesma Toei en 1955, o entón presidente Hiroshi Okawa ofreceuse a vender o estudio polas dificultades económicas, polo que todo o persoal foi adquirido e incluiríanse nunha empresa de recente creación, a Toei Dōga (東映動画), antiga palabra xaponesa para "animación".
Dende a súa fundación en 1957, Toei produciu un gran número de series de televisión e películas, moi populares en todo o mundo, incluído a primeira longametraxe en cor da historia da animación xaponesa, a historia da Serpe Branca, en 1958.
Dende 1998, a Toei Dōga cambiou de nome por Toei Animation, que hoxe tamén é accionista da canle satélite xaponés de anime, Animax. Cos seus actuais 462 empregados é o verdadeiro coloso da animación xaponesa. Nese mesmo ano Toei tratou de facer unha adaptación de yu-hi-oh do manga ao anime a cal terminou por fracasar debido a que a serie se afastou da esencia que tiña o manga e debido a que non tivo boa recepción; nunca saíu de Xapón cara a América e Europa.
Toei é coñecido fóra do Xapón pola súa división de animación e a súa financiamento por Battle Royale.
Hayao Miyazaki, Isao Takahata, e Yoichi Kotabe traballaron todos coa compañía no pasado. Orixinalmente foron a resposta do Xapón a Disney con algunhas películas musicais animadas luxosamente, producidas dende finais dos 50' até principios dos 70'. A competición da televisión forzou a Toei a adoptar un estilo que é máis estándar no mundo actual do anime.
Unha das series de anime creada por Toei, Ojamajo Doremi é a segunda que máis éxito tivo despois de Sailor Moon. As súas producións do Tokusatsu máis famosas son Kamen Rider, Super Sentai e Metal Hero.
Apertura nos seus vídeos
Na apertura dos vídeos de Toei podemos apreciar un crebaondas sobre o que se sobrepón un triángulo equilátero, representando o triángulo que forman o tres rochas do crebaondas, coas esquinas redondeadas, de cor branca e coas grafías xaponesas 東映 que corresponden á palabra "Toei". Este crebaondas sitúase á altura do Faro Inubosaki na cidade de Chōshi, Prefectura de Chiba, Xapón (千葉県 銚子市 犬吠埼).
En referencia a esta apertura, Akira Toriyama no seu traballo máis coñecido, Dragon Ball Z, fai unha chiscadela no capítulo 210, coa apertura dun vídeo dunha cadea de televisión chamada ZTV que utiliza unha apertura similar nos seus vídeos. Outra chiscadela podémola ver no capítulo 125 de Dragon Ball no que Ten Shin Han adéstrase nun crebaondas que está igual debuxado.
Benedetto Pistrucci
Desde que en 1815 se trasladou a Gran Bretaña, foi naquel país onde exerceu a súa profesión artística e onde pasou o resto da súa vida. Alí chegou logo de colleitar fama en Italia como tallador de camafeos, patrocinado pola realeza, e ese prestixio valeulle para tomar contacto con persoeiros como William Wellesley-Pole (irmán máis vello do Duque de Wellington), o mestre de ceca da Real Casa da Moeda de Londres (Royal Mint), quen contratou a Pistrucci para o deseño das novas emisións monetarias, entre elas o soberano de ouro, que se cuñou por vez primeira en 1817.
Toei Animation
O debut do estudio
O estudo Nihon Dōga (日本动画) fundouse o 23 de xaneiro de 1948 situándose no distrito de Shinjuku en Toquio. Durante este período, o anime resta importancia ás producións de Disney nas salas de cine nipóns. En agosto de 1952, Nihon Dōga cambia de nome e convértese en Nichichidō Eiga (日动映画). Para competir con Disney no mercado nacional de animación, Toei compra en xullo de 1956 a Nichichidō Eiga e cámbialle o nome ao estudio por Toei dōga (东映动画). O estudio lanza a súa primeira produción en maio de 1957: Koneko non rakugaki (Grafiti dun gatiño), unha curtametraxe de 13 minutos dirixida por Yasuji Mori e Taiji Yabushita. Este último levará a cabo xunto con Kazuhiko Okabe a película da Serpe Branca, a primeira longametraxe de Toei Dōga estreada en outubro de 1958. Debido ao seu éxito, esta primeira longametraxe en cor tamén será distribuída en EE.UU. en xullo de 1961.
Benedetto Pistrucci
alt=Retrato de Benedetto Pistrucci.|miniatura|220px| [[Retrato de Benedetto Pistrucci. ]]
Toei Animation
O debut do estudio
Nos anos 60', Toei Dōga produce unha media dunha longametraxe por ano e, a partir de 1963, series animadas producidas para a televisión. Primeiramente prodúcense en branco e negro, pero a partir de abril de 1967 prodúcense en cor. A mediados de 1960, o estudio vese sacudido pola folga de varios empregados que se queixan das malas condicións de traballo e os baixos salarios. Entre os folguistas, podemos ver a Hayao Miyazaki, ou Isao Takahata. É tamén durante este período no que Toei participa nun concurso xunto co estudo Mushi Production de Osamu Tezuka que duraría até o colapso de Mushi a principios do ano 1970.
Benedetto Pistrucci
Tan talentoso como temperamental, Pistrucci rexeitou copiar o traballo doutros artistas e, cando en 1823 Xurxo IV esixiu que se modificase o seu retrato nos soberanos, por consideralo pouco satisfactorio, baseándose nun traballo previo de Francis Chantrey, Pistrucci negouse, polo que case foi despedido. A Royal Mint non o destituíu porque previamente lle confiara a produción dunha medalla de gran tamaño conmemorativa da Batalla de Waterloo (na que traballou durante 30 anos) e prescindir del implicaría malgastar varios anos de traballo e diñeiro. Pistrucci mantivo o seu posto na Ceca Real o resto da súa vida e, finalmente, completou o deseño da medalla de Waterloo en 1849, aínda por mor do seu gran tamaño (130 mm) non puido ser cuñada coa tecnoloxía da época e a súa cuñaxe tivo que agardar ata tempos moi recentes, para satisfacción dos coleccionistas.
Toei Animation
Os anos 70
A principios de 1970, Toei comeza a reducir a súa produción de longametraxes e céntrase máis na produción de series de televisión, que grazas á difusión masiva da televisión nos fogares xaponeses, permítelles chegar a un público bastante amplo. O estudo adápta rapidamente, as series de manga cada vez teñen máis éxito en revistas como Shonen Magazine e sobre todo na Shonen Jump. Entre os mangas adaptados, cabe sinalar os creados por Gō Nagai autor de Mazinger Z e, sobre todo de UFO Roubo Grendizer. Como Goldorak, un gran número de series producidas durante este período por Toei Animation transmitiríanse en Occidente, estando entre as series máis populares, Candy Candy, Mazinger Z ou Calimero.
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
|esquerda|miniatura|160px|Camafeo de Benedetto Pistrucci ([[1800)]]
Toei Animation
Os anos 80
Ao longo dos anos 80 (a coñecida como época dourada do anime), Toei mantén a súa política baseada na produción en masa de series para televisión. As producións de películas orixinais son cada vez máis escasas e atópanse desprazadas desde mediados dos 80' por longametraxes das súas series máis exitosas. Despois de Gō Nagai e Leiji Matsumoto, é Akira Toriyama quen ve o seu manga fortemente adaptado por Toei Animation. Despois de Dr. Slump, emitido durante 5 anos e adaptado en varias películas, é a quenda de Dragon Ball (tamén de Akira Toriyama) para ser adaptado polo estudo de televisión. Comezado en 1986, Dragon Ball, cuxas secuelas se distribuirán até 1997 experimentará un éxito sen precedentes en Xapón e en todo o mundo. Entre as series destacadas nesta década atopamos tamén Saint Seiya ou Hokuto non Ken.
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Benedetto Pistrucci naceu en Roma o 24 de maio de 1783, segundo fillo de Federico Pistrucci, xuíz do Tribunal Supremo dos Estados Pontificios, e de Antonia Greco. O seu irmán máis vello Filippo amosou inquedanzas artísticas desde moi novo, mais Benedetto gozaba dunha decidida inclinación ao estudo. O seu pai quería que ambos seguisen os seus pasos na carreira xudicial e enviounos a Boloña para iniciaren os estudos preparatorios, mais finalmente a familia viuse obrigada a mudarse a Roma en 1794 cando Napoleón invadiu Italia, e os irmáns matriculáronse no Collegio Romano.
Toei Animation
Os anos 90
En 1992 Toei, estrea un anime que obtivo un éxito rotundo tanto no Xapón coma en todo o mundo Sailor Moon de Naoko Takeuchi, o cal se terminou en 1997.
O final da década dos 90' foi un período de dificultades para o estudio que loita por atopar novos valores e obxectivos. A serie Jigoku Sensei Nube e Kindaichi Shounen no Jikenbo experimentan un éxito relativo.
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Concluída a súa formación académica, Pistrucci comezou a traballar, xunto co seu irmán, cun pintor chamado Mango, con quen axiña comezou a demostrar os seus dotes artísticos. Mango faloulle a Benedetto do seu irmán, Giuseppe Mango, un gravador de camafeos establecido en Roma. Alcanzada a paz entre os Estados Papais e os franceses, a familia puido retornar a Roma e Benedetto comezou a traballar na arte de gravar camafeos, patrocinado por mestres como Stefano Tofanelli e o propio Giuseppe Mango. Cando Pistrucci se decatou de que Mango estaba a comercializar creacións súas como propias, e de que os seus camafeos se vendían como antigüidades falsificadas, comezou a gravar, como marca secreta, unha letra grega λ (lambda) nas súas obras.
Toei Animation
Os anos 90
En outubro de 1998, Toei Dōga cambia de nome e conviertese en Toei Animation (東映アニメーション).
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Convalecente na súa casa logo dunha liorta na que resultou apuñalado por un artista rival, Pistrucci aprendeu a modelaxe da cera. Logo de recuperarse traballou co tallador de pedras preciosas Nicolo Morelli e tamén asistiu a clases nunha academia de arte en Campidoglio chamada Scuola del Nudo, onde en 1800 acadou o primeiro premio de escultura.
Toei Animation
Os anos 90
Con todo, en 1999 o estudio cun aire renovado lanza series de éxito como One Piece, Digimon ou Magical Doremi consolidándose como un dos estudos de animación xaponesa máis importantes.
Principais accionistas
31 de marzo de 2006
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Entre os seus clientes estaban dous dos principais comerciantes de arte de Roma, Ignazio Vescovali e Angelo Bonelli, así como as tres irmás de Napoleón: Elisa, Paulina e Carolina. O recoñecemento de Pistrucci aumentou considerablemente cando gañou un concurso para facer un camafeo para Elisa, Grande Duquesa de Toscana; esta quedou tan impresionada polo seu traballo que lle ofreceu un espazo no seu palacio como estudio onde traballar.
Asteroides Atón
Asteroide Atón é calquera dos asteroides que se manteñen normalmente dentro da órbita da Terra de xeito que o seu período é inferior a un ano. Esta clasificación débese ao asteroide 2062 Atón.
Benedetto Pistrucci
Primeira etapa en Italia (1783-1815)
Este patrocinio ampliou o seu círculo de relacións e en 1802 casou con Barbara Folchi, filla dun comerciante de éxito, con quen tivo nove fillos.
Ata 1814 continuou a traballar en Roma, producindo camafeos con retratos e pedras preciosas gravadas.
Toei Animation
Executivos
' Presidente de administración' ' Presidente e delegado' ' Directores Executivos' ' Directores' ' Auditor de empresa' ' Auditores'