cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celeirón, Asadur, Maceda
Pobo prerromano dos Interamnicos
Os interamnicos estaban incluídos no  convento  Bracarense, unha entidade administrativa romana da provincia Tarraconense, quedando rexistrado na columna conmemorativa da construción da ponte romana de Chaves, coñecida como o padrón dos pobos. Xunto aos Interamnicos, estaban os aquiflavienses, os avobriguenses, os bibalos, os coelernos, os equisios, os límicos, os nebisocos, os quarquernos e os tamaganos.
Vilachá, Castroncán, Samos
Vilachá é un lugar da parroquia de Castroncán no concello lugués de Samos na comarca de Sarria. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Celeirón, Asadur, Maceda
Vía Nova do Sector Salientibus
A Vía Nova do Sector  Salientibus, dispoñía dun paso obrigado en dirección ao Sector Praesidium, polo miliario de A  Fontela en  Foncuberta e polo miliario na Eirexa en Tioira ata unha cortadura nunha ladeira que coincide cos pobos de A Costa e Couzada, onde se bifurcaba ata  Asadur, onde finalizaba e pola outra bifurcación cara Villariño Frío. O tramo foi escollido o 10 de setembro de 2016 como unha andanada pola Fundación Aquae Querquennae, reivindicando a súa declaración como Patrimonio da Humanidade.
Cea (comida)
Características
En Colombia, e Chile entre outros países suramericanos, a cea tamén é coñecida como "a comida".
Celeirón, Asadur, Maceda
Antigo mosteiro de monxas bieitas
Nun muro da (actual) igrexa de Santa Mariña, atópase un baixorrelevo datado do século VII dunha representación do calvario. Suponse que foi reutilizado na igrexa, e que pertencía ao mosteiro de touquinegras ou monxas bieitas, da familia de san Rosendo, dende o século X ata mediados do século XIV. Un documento conservado nun tombo do mosteiro de Celanova sitúa no ano 936 a dona Ximena, filla do rei Ordoño II de León.
No primeiro terzo do século XIII, tense constancia do primeiro Señor de  Ambía, Don Paio Arias. Ata que en 1375 tense coñecemento que o mosteiro estaba despoboado, pasando a mans do cabido da catedral de Ourense.
No ano 1586 don Antonio de Nóvoa e Lemos, conde de Maceda, comprou o couto de Asadur de mans de Filipe II, vinculando ao morgado de Maceda.
Fundación de Outeiro do Cabo
En 1560 o papa Paulo V compra a parroquia de Santa Mariña de Asadur, sendo outorgada a Pedro Vázquez de Castro, Comisario do Santo Oficio, que funda os Outeiro  do Cabo en  Asadur. O mesmo tempo que funda Cas García e a Chaira de Vascós en Santiago da Costa. Na idade media, situábase unha delegación de xustiza, sendo un enclave de importancia nesa época.
Condado de Maceda
En 1586 o conde de Maceda, don Antonio de Novoa e Lemos compra o conxunto de aldeas de Asadur, denominado en galego couto, da man de Filipe II, vinculándoo a Maceda, coñecido en galego como morgado.
Censo de 1888
O lugar de Celeirón contaba no ano 1888 con 69 habitantes en 24 edificios, 16 deles con planta baixa e primeiro e outros 8 de planta baixa, sendo a segunda máis poboada da parroquia de Asadur, por detrás do veciño lugar de Baldrei, con 84 habitantes, segundo a Biblioteca Dixital Hispánica.
Minas de volframio
No lugar encóntranse restos das minas abandonadas, onde se abastecían de volframio, usada para armamento na guerra civil e na segunda guerra mundial, xunto ás minas de Baldrei e a contorna. Extraeuse o metal dende o ano 1931 ata o ano 1965. O que permitiu ser os primeiros lugares onde se dispoñía de electricidade, xa que se precisaba para a extracción do metal. Todo o mundo podía contratala, aínda que non todo o mundo podía permitirse pagala. Dende decembro de 2019 existe unha ruta neste lugar, impulsada polo Colegio Oficial de Geólogos entre outras once rutas xeolóxicas e mineiras de Galicia. A ruta vén sendo coñecida dende a súa creación como ruta das minas de Baldrei e Os Milagros en Maceda.
Denominación de Orixe Rías Baixas
A Denominación de Orixe Rías Baixas é unha das cinco zonas con denominación de orixe para os seus viños existentes en Galiza. Creouse en 1980, e foi recoñecida como Denominación de Orixe en 1988.
Demografía de Luxemburgo
O 37% da poboación luxemburguesa é de orixe estranxeira: 13% portugueses - sendo o portugués a terceira lingua máis falada no país -; 6,6% franceses; 4,3% italianos; 3,4% belgas e 2,2% alemáns.
Denominación de Orixe Rías Baixas
Descrición
Divídese nas seguintes subzonas: Val do Salnés, Condado do Tea, O Rosal, Soutomaior e Ribeira do Ulla. A uva albariño é a súa produción monovarietal de máis éxito, aínda que se pode combinar coas uvas brancas loureira branca ou marqués, treixadura, caíño branco, torrontés e godello e as tintas caíño tinto, espadeiro, loureira tinta, sousón, mencía, pedral e brancellao. A produción é de baixa graduación, de viño branco e sen crianza, e expórtase cada vez máis a mercados españois (especialmente Barcelona e Madrid) e exteriores (Alemaña, Estados Unidos, Reino Unido, Francia, Suíza, Xapón e Suecia).
Os viñedos ocupan unha superficie de preto de 4.027 hectáreas, que pertencen a 179 adegas. Esta denominación é a maior produtora galega, xa que 55 das súas adegas producen máis de 25.000 litros e unhas vinte superan os 75.000. A produción total supera os 19 millóns de litros.
Xeografía
A Denominación de Orixe está dividida en 5 sub-zonas. Estas son, de norte a sur:
Barxacova, As Pías
dereita|miniatura|Vista da aldea desde a igrexa.
Barxacova (Barjacoba en castelán e oficialmente) é unha aldea pertencente ao concello zamorano de Pías, na bisbarra de Seabra. Situado a uns 1330 metros sobre o nivel do mar, é unha das aldeas máis altas da provincia.
Como no resto do concello a lingua tradicional da localidade é o galego, polo que forma parte da Galicia estremeira. A orografía oriéntaa máis cara a Galicia ca ao resto da bisbarra de Seabra; de feito para ir a calquera outro concello da provincia de Zamora é preciso cruzar territorio ourensán.
Topónimo
O nome da localidade é un orónimo. Deriva de "*bárge(n)a cova"; e é polo tanto perfectamente descritivo da paisaxe, xa que a aldea está construída nunha varxa encaixada dentro dunha garganta sen saída río arriba. O adxectivo "cova" nestes compostos ten valor cualificativo: profundo, cóncavo.
Consérvase un testemuño antigo aínda non sometido á desaparición galega da nasal intervocálica: "Uargena Coua" (1154). "Varxa" e "varcia" son formas galegas co significado de "veiga, campo cultivado xunto a un río". No portugués rexístranse as variantes varge, várgea, várzea e varja (antigos várcena e varza), equivalentes á bárcena do castelán e o leonés. O topónimo repítese na parroquia de San Lourenzo de Barxacova, en Parada de Sil. No Bierzo occidental está o concello de Barxas, e na área de Braganza existe unha aldea chamada Varge, ambas coa mesma mesma orixe. Existen outros lugares tamén chamados a partir de derivados, como Barxela ou Barxamaior. Parece, logo, que as formas etimolóxicas varxa e varcia trocaron o uve polo be na toponimia. Barxa, tivo especial vixencia na franxa oriental do galego, mentres que barcia prevalece no centro e oeste. Trátase dunha base prerromana "*vargĩna". Os cartularios recollen variantes uarçina, uarcena, uarzena, varzena.
Clima
Ten un clima moi frío, con temperaturas en inverno de ata -20 °C e nevaradas moi abundantes. Os veráns son moi curtos, xa que aínda en xullo se poden rexistrar xeadas de pouca intensidade e temperaturas diúrnas que non adoitan superar os 27 °C.
Demografía
En 2020 a súa poboación era de 56 habitantes.
Villaconancio
Villaconancio é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 70 habitantes (INE 2012).
Burkholderia cenocepacia
Burkholderia cenocepacia é unha especie de bacterias gramnegativas que é común no medio ambiente e pode causar enfermidades en plantas, aínda que é tamén un patóxeno oportunista que causa infeccións en persoas con fibrose quística e enfermidade granulomatosa crónica, que con frecuencia son mortais. Na fibrose quística, pode causar a chamada "síndrome cepacia", que se caracteriza por unha febre progresiva rápida, broncopneumonía incontrolada, perda de peso, e posible morte.
Orixinalmente, a especie foi definida co nome Burkholderia cepacia, pero despois viuse que esta formaba un grupo que comprendía varios xenomovares e que, finalmente, foi subdividido en varias novas especies, unha das cales é B. cenocepacia. Esta é unha das especies do grupo que están a ser estudadas máis intensamente, porque é a especie dominante nas infeccións en pacientes de fibrose quística.
Polígono regular
right|250px|Un polígono regular de sete lados En xeometría, denomínase polígono regular a un polígono con lados e ángulos interiores iguais entre si. Os polígonos regulares de tres e catro lados chámanse triángulo equilátero e cadrado, respectivamente. Para polígonos de máis lados, engádese o termo regular (pentágono regular, hexágono regular, octógono regular etc). Só algúns polígonos regulares poden ser construídos con regra e compás.
Elementos dun polígono regular
right|250px
Ángulos dun polígono regular
250px|miniatura|Ángulos dun polígono regular.
Galería de polígonos regulares
Observación: A medida que aumenta o número de lados dun polígono regular, aseméllase máis a unha circunferencia.
Área dun polígono regular
right|250px Existen diversas fórmulas para calcular a área dun polígono regular, dependendo dos elementos coñecidos.
En función do número de lados e o apotema
right|250px Sabendo que:
Ademais, xa que é a metade dun ángulo central (considerado en radiáns).
Observando a imaxe, é posible deducir que:
Substituíndo o lado:
Finalmente:
Con esta fórmula pódese determinar a área co número de lados e o apotema, sen necesidade de recorrer ao perímetro.
En función do número de lados e o raio
Un polígono queda perfectamente definido polo seu número de lados n, e o raio r, polo tanto pódese determinar cal é a súa área; á vista da figura, tense que:
onde o ángulo central é:
sabendo que a área dun polígono é:
e substituíndo o valor do lado e o apotema calculados antes, tense:
ordenando:
sabendo que:
Castro do Anido, Nantón, Cabana de Bergantiños
Castro do Anido é un lugar da parroquia de Nantón no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres.
Polígono regular
En función do número de lados e o raio
resulta:
ou o que é o mesmo:
Con esta expresión pódese calcular a área do polígono, coñecendo só o número de lados e o seu raio, o que resulta útil en moitos casos.
En función da lonxitude e o número de lados
right|250px Se se quere expresar a área en función do lado, pódese calculalo da seguinte maneira:
O valor do apotema en función do lado será, pola definición da tanxente:
Despexando o apotema tense:
Substituíndo o apotema polo seu valor:
Pódese ver no debuxo que e a fórmula pode escribirse tamén como .
Co que coñecendo o número de lados do polígono regular e a lonxitude do lado pódese calcular a súa superficie.
Número de diagonais
right|250px Para determinar o número de diagonais Nd, dun polígono de n vértices realízase o seguinte razoamento:
Segundo o razoamento tense que:
Lonxitude da diagonal máis pequena
O triángulo VAC é rectángulo en A, polo tanto:
que resulta:
de onde se deduce que:
Sabendo o valor do ángulo central:
A diagonal máis pequena dun polígono regular, só depende do raio e do número de lados, sendo maior canto maior sexa o raio e diminuíndo de lonxitude cando aumenta o número de lados do polígono.
Lonxitude das diagonais
En xeral a lonxitude das diagonais dun polígono regular vén dada pola relación de recorrencia
Cazón, Nantón, Cabana de Bergantiños
Cazón é un lugar da parroquia de Nantón no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 40 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 20 homes e 20 mulleres.
Jump
"Jump" é o single número 20 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 17 de outubro do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O single alcanzaría a sétima posición nas listas de Oricon.
Táurida
thumb|280px|O "Quersoneso táurico" da Antigüidade clásica, nun mapa impreso en [[Londres, ca. 1770.]] Táurida (en grego: Ταυρις, Ταυριδα; en latín: Tauris, Taurida), tamén chamada Tauris, Táurica, Táuride ou Quersoneso táurico, era o nome co que eran coñecidos Crimea e os seus territorios adxacentes na Antigüidade clásica.
O nome que lle deron os gregos a esta rexión provén dos seus habitantes, os tauros. Como os tauros vivían unicamente nas rexións do sur de Crimea, o nome de Tauris aplicábase só a esta parte do sur, pero máis tarde estendeuse o nome a toda a península.
En ocasións, o nome de Táurida fai referencia ao Quersoneso táurico. Este é o nome grego para a "península Táurica" (Quersoneso significa literalmente "península"). Esta variante do nome non debe ser confundida co da cidade de Quersoneso.
Denominación de Orixe Ribeiro
A Denominación de Orixe Ribeiro é unha das cinco cinco zonas con denominación de orixe para os seus viños existentes en Galiza. O viño que produce a zona coñécese internacionalmente como ribeiro.
Datos técnicos
A denominación de orixe distribúese polos vales dos ríos Arnoia, Avia e Miño, co que se delimitan tres subzonas dentro da mesma denominación de orixe.
A produción de viño ocupa unhas 2 646 hectáreas e agrupa 107 adegas e colleiteiros, nas que traballan 1 725 viticultores. Os datos para 2017 eran respectivamente 2 500 ha, 115 e 5 500. A produción superou os 11 millóns de quilos de uva anuais en 2016 e 14 de media.
Tipo de uva
A uva admitida dentro da denominación de orixe Ribeiro é:
Tamén se produce dentro da denominación de orixe o viño tostado.
Consello regulador
A denominación de orixe é a máis antiga de Galicia, e remóntase ao ano 1932, que foi considerado con rango de lei en 1933. O Consello regulador creouse en 1956 por unha orde ministerial que foi modificada xa varias veces, a última en 2009.
O presidente do consello regulador é Juan Manuel Casares.
Tespis
miniatura|Carro de Tespis, relevo do [[Campanario de Giotto en Florencia, Italia, Nino Pisano, 1334-1336.]]
Tespis foi o primeiro actor do que ten coñecemento escrito. Actuou no Teatro Dionisio no ano 534 a. C. No escenario, Tespis falaba en primeira persoa, interpretando desta maneira a un personaxe. Ata entón, xa se narraran historias ante unha audiencia, pero sempre en terceira persoa e ademais, de forma cantada.
Xantar
miniatura|O xantar, de [[Silvio Fernández Rodríguez-Bastos, 1890, Museo de Pontevedra.]]
O xantar é o alimento (denominado ás veces tamén como hora da comida) que se toma despois do almorzo. Denomínase desta maneira á comida servida xeralmente ao mediodía, ben en restaurante, cafetarías ou pubs. A cantidade e composición do xantar depende en gran medida dos costumes xerais da poboación, das tradicións culinarias do país ou etnia, do clima etc. Dependen tamén do lugar e ocasión no tempo: existen os xantares de oficina, colexio, familiares, de negocio. Nalgunhas culturas é unha das comidas principais do día (por exemplo na mediterránea), pero con todo nas culturas anglosaxoas o xantar queda reducido a unha mínima expresión.
Tipos de xantares
Caben diferentes posibilidades todas elas son dependentes da cultura gastronómica do país así como as preferencias da persoa. Unha primeira aproximación á tipoloxía dos xantares, podería levar a distinguilos pola duración:
miniatura|Placa dun restaurante.
Na actualidade o xantar é entendido, ás veces, como un simple acto social, asociado por exemplo a unha reunión.
Arturo Moreno Torres
Arturo Moreno Torres, nado na Coruña cara 1906 e finado na mesma cidade o 7 de setembro de 1953, foi un zapateiro e político galego.
Traxectoria
Zapateiro na Coruña. Logo de golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi sancionado por propagar rumores en maio de 1937. Fuxiu a Francia no bou Tiburón. Xulgado causa en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a cadea perpetua. Contunuou na loita clandestina con constantes entradas en prisión sen procesamento.
Rolando Blackman
Rolando "Ro" Antonio Blackman, nado o 26 de febreiro de 1959 na Cidade de Panamá, é un ex xogador profesional de baloncesto panameño, con dobre nacionalidade estadounidense, cuxa carreira profesional transcorreu durante a década dos 80. Medía 1,98 metros, xogaba na posición de base. Na actualidade é o Director de Desenvolvemento de Xogadores dos Dallas Mavericks.
Universidade
Despois de crecer en Brooklyn, Nova York, Blackman asistiu á Universidade de Kansas State, sendo o xogador máis destacado do seu equipo. En 1980 foi nomeado Xogador do ano da súa conferencia, e elixido All-America, lista que designa os mellores universitarios do país. Anotou, nas súas 4 tempadas, 1844 puntos, a segunda anotación máis alta da historia da súa universidade. As súas estatísticas totais foron de 15,2 puntos e 5 rebotes por partido. Finalmente, antes de empezar a súa última tempada, foi elixido para representar a Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de Moscova 1980, pero o equipo estadounidense non participou nesas olimpíadas polo boicot do seu país.
NBA
Foi elixido na novena posición do Draft da NBA de 1981 polos Dallas Mavericks, equipo no que permanecería durante 11 tempadas, aos cales levaría aos play-offs en seis ocasións, sendo elixido catro veces para participar no All-Star Game. Salvo nos seus dúas primeiras tempadas, a súa media de anotación roldou sempre os 20 puntos por partido. En 1992, con 33 anos, foi traspasado aos New York Knicks, onde xogou dous anos máis, cun rendemento notablemente inferior ao da súa carreira en Dallas.
Europa
Decidiu estender a súa carreira indo xogar a Europa, fichando polo equipo da liga grega do AEK Atenas, na tempada 1994-95. Ao ano seguinte o seu destino sería a LEGA italiana, en concreto o Olimpia Milano, co que gañaría a liga e a copa.
Paxilina
A paxilina é unha proteína que funciona como proteína adaptadora na transdución de sinais descuberta en 1990, á que se lle deu o nome en inglés de paxillin, do latín paxillus, que significa "pequeno poste" (non confundir co alcaloide neurotóxico chamado en inglés paxilline). A paxilina ten 68 kDa e localízase no citoplasma nos puntos onde a célula se une á matriz extracelular formando adhesións focais. A rexión C-terminal da paxilina contén catro dominios LIM que serven para que a paxilina se una ás adhesións focais. Crese que nas adhesións focais establece unha asociación directa coa cola citoplasmática da beta-integrina. A rexión N-terminal da paxilina é rica en sitios para a interacción proteína-proteína. As proteínas que se unen á paxilina son diversas e entre elas están proteína tirosina quinases, como a Src e a quinase de adhesión focal (FAK), proteínas estruturais, como a vinculina e actopaxina, e reguladores da organización da actina, como COOL/PIX e PKL/GIT. A paxilina é fosforilada na tirosina por FAK e Src despois da súa unión a integrinas ou a estimulación por factores de crecemento, creando sitios de unión para a proteína adaptadora Crk. A paxilina axuda a recrutar moléculas no complexo de transdución de sinais do que forma parte, facilitando a recepción de estímulos externos que modulan diversos procesos celulares, e intervindo así na adhesión celular, mobilidade e crecemento celular.
Villaeles de Valdavia
Villaeles de Valdavia é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 67 habitantes (INE 2012).
Jaime Rodríguez García
Jaime Rodríguez García, nado na Coruña e finado na mesma cidade o 9 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Presidente do Sindicato dos metalúrxicos da Coruña da CNT, representou ao sindicato no Congreso da CNT celebrado en Madrid en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido canda outros dirixentes sindicais pola continuación da folga xeral. Aparece como un dos asinantes dun panfleto falso difundida polas autoridades desconvocando a folga xeral. Acusado dos delitos de desobediencia e incumprimento dos bandos de guerra, foi executado no Campo da Rata da Coruña o 9 de agosto canda Francisco Ballón Pequeño, Cipriano Alvite Alonso, Venancio Seoane García, Julio Sabio Sanmartín e José Quintas Pena.
Francisco Lago Rodríguez
Francisco Lago Rodríguez, nado en Muros cara 1902 foi un político galego.
Traxectoria
Logo de golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Francia no bou Tiburón. Capturado cando intentaba entrar en España. Xulgado en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión. Posteriormente a pena foi conmutada por 6 anos e 1 día. A súa muller Elvira Tajes Santiago foi tamén inculpada na causa militar.
Sleepwalking
Sleepwalking é un filme do ano 2008 protagonizado por Nick Stahl, AnnaSophia Robb e Charlize Theron (quen tamén o produce). É un guión orixinal de Zac Stanford e foi o primeiro filme dirixido por William Maher. A rodaxe comezou en outubro de 2006 en Moose Jaw e Regina, Saskatchewan, Canadá baixo o título de Ferris Wheel. Filmouse en 29 días, ás veces a temperaturas baixo cero. O filme presenta a canción "Come On, Come Out" de A Fine Frenzy. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance de 2008, o 22 de xaneiro.
Sinopse
Céntrase nos momentos que un home de 30 anos pasa coa súa sobriña de 12 despois de que esta fose abandonada pola súa nai, a irmá do home. A rapaza é acollida polo estado despois de que o home perdese o traballo e a casa. Os dous foxen por estrada en coche até a facenda do pai, un lugar ao que os irmáns nunca pensaron en regresar.
Moulin Rouge!
Moulin Rouge! é un filme musical estadounidense-australiano de 2001 dirixido, coproducido e coescrito por Baz Luhrmann. Cont a historia dun poeta inglés, Christian, que se namora da estrela do cabaret Moulin Rouge, a actriz Satine. Está ambientado en Montmartre, París e é o derradeiro título da triloxía "Red Curtain" de Luhrmann, despois de Strictly Ballroom (1992) e Romeo + Juliet (1996). Unha coprodución entre Australia e os Estados Unidos, está protagonizada por Nicole Kidman e Ewan McGregor. John Leguizamo, Jim Broadbent e Richard Roxburgh aparecen nos papeis secundarios.
Sinopse
O filme está ambientada no París de 1900, onde a modernidade buscaba derrubar o pensamento convencional en todas as áreas (particularmente nas artes). O filme ten como tema principal o amor. Trata dun novo escritor bohemio, Christian (Ewan McGregor). que se namora dunha fermosa cortesá do cabaret Moulin Rouge, Satine (Nicole Kidman). Unha noite, grazas ó azar e a unha serie de malos entendidos, o destino crúzaos. El namóraa coa súa poesía, ela enfeitízao coa luz que irradian os seus ollos. Voan. Pero todo termínase abruptamente, cando a doce Satine advirte a confusión: non era el o millonario duque ó que estaba predisposta a convencer para financiar unha obra de teatro. O novo escritor ofrécelle a ela amor verdadeiro, mentres que o rico nobre ofrécelle cumprir os seus soños de converterse nunha actriz lexítima.
Premios
Foi nomeada a oito Premios Óscar, dos cales obtivo os dous primeiros:
Ademais, obtivo os seguintes Globos de Ouro en 2002:
Javi Chispes
Javi Chispes é un músico alacantino nado en Villena. Fundador, compositor, vocalista e guitarrista dos grupos Maniática (1986-1995) con 5 álbums editados, Banda Jachis (1997-2002) con 4 álbums e La Furia en 1993, onde colaborou activamente facendo cancións dos ingleses The Clash, pero en castelán. Tamén probou en formato acústico con Javi Chispes y Amigas (1995-1996) e realizou un traballo gravado en formato K7 titulado Caperucita y la guerra(1995).
Duelo de águilas
Duelo de águilas é unha novela de Antonio Ruibérriz, editada en novembro de 2007 pola editorial De librum tremens.
Javi Chispes
Logo de máis de 20 anos na música, no 2005, Javi Chispes, canda Juanjo ao baixo, David á guitarra (os dous, membros tamén do grupo Ingresó Cadáver) e Sergio á batería (Infimo), celebrárono editando o álbum en solitario 20 años de canciones y sueños, de Libertad.
Duelo de águilas
Trama
A novela narra as historias dun mozo partícipe na guerra civil española e a segunda guerra mundial, estando ficticiamente baseada en feitos reais, grazas á achega dunha anciá inglesa amante do protagonista, que lle deu os seus diarios ó autor.
Martín Lara é o personaxe en torno ó que xira a trama, soldado e aviador no bando nacional durante a guerra civil e piloto da RAF na segunda contenda mundial. Asasinada toda a súa familia pola represión republicana, é un personaxe cheo de tristeza e dor. Cunha curta vida, xa que é derrubado pola Luftwaffe en Francia, porén non exenta de numerosas aventuras e sentimentos.
Javi Chispes
Actualmente está co proxecto chamado Chispazo, canda seu irmán, Txispín.
Galacia (provincia romana)
miniatura|300px|As provincias romanas de Asia Menor baixo Traxano, incluíndo Galacia
Galacia foi o nome dunha provincia romana do Imperio romano en Anatolia (moderna Turquía central). Fundada polo primeiro emperador, Octavio Augusto (30 a.C. - 14 d.C.), no 25 a.C., cubrindo a maior parte da antiga Galacia celta, coa súa capital en Ancara.
Baixo as reformas da tetrarquía de Diocleciano, as súas partes norte e sur dividíronse para formar a parte meridional da provincia de Paflagonia e da provincia de Licaonia, respectivamente.
No 398 d.C., durante o reinado de Arcadio, dividiuse nas provincias de "Galatia Prima" e "Galatia Secunda" ou "Salutaris". Galatia Prima cubriu a parte nordés da antiga provincia, mantendo Ancyra como a súa capital e estaba dirixida por un consularis. Salutaris formaba a metade suroeste da antiga provincia e estaba dirixida por un praeses, con sede en Pessinus. Ambas provincias formaron parte da diocese de Pontus. As provincias reuníficáronse brevemente no 536–548 baixo Xustiniano I. Aínda que a área foi finalmente incorporada ao novo "thema" de Anatolikon na segunda metade do século VII, os trazos da antiga administración provincial sobreviviron ata o inicio do século VIII.
Gobernadores
(Lista baseada en Bernard Rémy, '' [http://www.persee.fr/doc/anatv_1013-9559_1989_mon_2_1 Les carrières sénatoriales nas provincias romanas d'Anatolie au Haut-Empire (31 av. J.-C. - 284 ap. J.-C.)] '' (Istambul: Institut Français d'Études Anatoliennes-Georges Dumézil, 1989).)
(Entre o 70 e o 111 d.C. Galacia combinouse con Capadocia. Os gobernadores para eses anos pódense atopar na lista dos gobernadores romanos de Capadocia)
Paxilina (alcaloide)
A paxilina (en inglés paxilline) é un alcaloide indólico diterpénico tóxico tremorxénico que actúa como bloqueador dos canais de potasio. O organismo que produce esta micotoxina e de onde vén o nome do composto é o fungo Penicillium paxilli. Un grupo de 17 xenes (cluster Pax) localizado no cromosoma Va desta especie codifica os encimas encargados da síntese da paxilina. A paxilina é moi tóxica se é inxerida, inhalada ou absorbida pola pel, xa que pode danar os ollos e funciona como unha potente neurotoxina.
Friends
Friends é unha serie de televisión estadounidense, creada por Marta Kauffman e David Crane, producida en asociación coa Warner Bros. Television, filmada nos Warner Bros Studios en Burbank e emitida por vez primeira o 22 de setembro de 1994 na cadea NBC.
A serie está composta de dez tempadas duns 24 capítulos cada unha, agás a terceira e a sexta que tiveron 25 e a última que só tivo 18. Unha vez finalizada ródase Joey, un spin off sobre a vida do personaxe homónimo nos Ángeles. Tamén tivo un breve cruzamento coa serie Mad About You, cando Jeamie e Lisa entraron en Central Perk e confundiron a Phoebe Buffay coa súa irmá xemelga Úrsula.
Argumento
Trata sobre a vida dun grupo de mozos (Rachel, Ross, Chandler, Phoebe, Joey e Monica) residentes en Nova York, concretamente en Greenwich Village, que queren pasalo o mellor posible. Sucédense tanto bos como malos momentos pero cunha crítica cómica ós temas máis transcendentais da actualidade.
Protagonistas
miniatura|Jennifer Aniston miniatura|dereita|[[Matthew Perry (actor)|Matthew Perry]]
Personaxes secundarias
Tamén pasaron pola serie un gran número de actores convidados: Robin Williams, Bruce Willis, Brad Pitt, George Clooney, Jean-Claude Van Damme, Hugh Laurie, Charlie Sheen, Sean Penn, Christina Applegate, Charlton Heston, Ben Stiller, Julia Roberts, Reese Witherspoon, Dakota Fanning, Sasha Alexander, Paget Brewster, Ellen Pompeo, Danny DeVito, Gary Oldman, John Bennett Perry, Winona Ryder...
Trama
A historia comeza con catro amigos (Chandler, Monica, Phoebe e Joey) conversando nunha cafetería chamada Central Perk. A medida que transcorre o inicio do capítulo piloto aparece o quinto personaxe (Ross) e posteriormente a sexta (Rachel). Este encontro dentro da cafetería marca o comezo dunha comedia baseada na amizade, os triunfos e caídas, o amor, o pasado e o futuro dun grupo de amigos na cidade de Nova York.
Rachel vén de abandonar no altar ao que ía ser o seu esposo e escapou da súa vida de nena rica para entrar nun mundo onde deberá facerse cargo das súas propias necesidades, buscando o apoio da súa única amiga na cidade, Monica. Decide quedar na casa dela e comezar unha vida normal. Ross, que sempre estivera namorado dela atopa unha nova oportunidade tralo seu matrimonio errado cunha lesbiana. O seu intento non é inútil; con todo, entre comezos e rupturas Ross e Rachel terán que esperar dez anos para estar xuntos definitivamente, pasando polas súas vidas dúas rupturas, unha reconciliación, unha voda e unha filla.
A pesar de estar latente durante toda a serie o amor entre Ross e Rachel, este non rouba protagonismo ó verdadeiro sentido desenfreado da serie onde cada un pode presentar un matiz completo de citas, noivados e matrimonios. Outra parella que si logrou concretar dun xeito máis rápido e ordinario a súa relación foron Chandler e Monica quen tras pasar desenganos e amores rotos atoparon que a parella perfecta eran eles mesmos e logo dun tempo escondendo a súa relación, finalmente esta saíu á luz e casaron.
O toque máis puramente humorístico outórganllo Phoebe e Joey quen na serie deixan entrever moitas veces que podería xurdir un romance entre eles, e inclusive hai casos onde Phoebe di que terminarían xuntos. Finalmente isto non sucede, Phoebe termina felizmente casada con Mike e Joey parte rumbo a Hollywood a realizar o seu soño de converterse nunha verdadeira estrela.
(208996) 2003 AZ84
(208996) 2003 AZ84, tamén escrito coma 2003 AZ84, é un plutino, e coma Plutón, esta nunha resonancia orbital de 2:3 con Neptuno. Foi descuberto o 13 de xaneiro do ano 2003 por C. Trujillo e M. Brown usando o telescopio Samuel Oschin do Observatorio Palomar. Por cada 2 órbitas que completa un plutino, Neptuno completa 3.
Órbita
400px|miniatura|esquerda|A órbita do [[plutino 2003 AZ84 comparada coas órbitas de Plutón e Neptuno.]]
Está clasificado coma un plutino, o cal quere dicir que está nunha resonancia orbital de 3:2 con Neptuno, de xeito semellantes ó de Plutón. A súa órbita é completada en 248 anos, 2003 AZ84 está actualmente a 45,4 UAs do Sol e acadou ó seu afelio no ano 1982. e chegará ó seu perihelio no ano 2107.
Simulacións feitas polo programa Deep Ecliptic Survey (DES) amosan que polo menos nos próximos 10 millóns de anos, 2003 AZ84 estará afastado do solo polo menos 31,6 UAs (o máis, polo que permanecera máis aló da órbita de Neptuno). O período de rotación de 2003 AZ84 non é coñecido con exactitude, pero unha estimación bastante fiable dálle 6,7 hours.
Características físicas
O Telescopio Espacial Spitzer estimou o seu diámetro en 686 ± 96 kms, mentres cunha análise dos datos obtidos polo telescopio Spitzer e o telescopio espacial Herschel dan unha estimación do seu tamaño un pouco máis, ó redor de 910 ± 60 kms. Debido ó seu bo tamaño, 2003 AZ84 é un cualificado candidato a planeta anano. A súa masa é descoñecida, pero estima razoable que sexa ó redor de 3–5 x 1020 kgs.
O espectro e as cores de 2003 AZ84 son moi semellantes ás de Orcus, outro gran planetoide en resonancia orbital de 3:2 con Neptuno. Ambos corpos teñen propiedades correntes no espectro visible e unhas bandas de absorción do xeo de auga relativamente fortes no infravermello próximo, aínda que 2003 AZ84 ten un albedo menor. Ambos corpos teñen unha feble banda de absorción preto dos 2,3 μm, o cal podería estar causado polo amoníaco ou xeos de metano.
Satélite
O descubrimento dunha lúa de (208996) 2003 AZ8484 foi anunciado na circular IAUC 8812 do 22 de febreiro do 2007. A órbita da láu aínda ten que ser determinada, pero xa foi determinado que hai unha separación de 0,22 arcsegundos e unha magnitude aparente 5,0. O seu diámetro foi estimado en 68 ± 20 kms.
Museo Diocesano de Barcelona
O Museo Diocesano de Barcelona (en Museu Diocesà de Barcelona) está localizado na praza da Catedral de Barcelona, na casa da Pia Almoina. Inaugurouse como Museo Arqueolóxico Diocesano de Barcelona en 1916 instalándose no espazo do primeiro andar do seminario Conciliar, sendo o seu primeiro director Manuel Trens. Trasladouse e abriu ó público no novo espazo no ano 1991. O museo recolle unha colección de obras de arte de igrexas da arquidiocese de Barcelona dende o comezo da mesma até a actualidade.
Villahán
Villahán é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 111 habitantes (INE 2012).
Game of Thrones (tempada 5)
A quinta tempada da serie de televisión Game of Thrones estreouse o 12 de abril de 2015 na canle HBO. Está baseado principalmente en A Feast for Crows e A Dance with Dragons, as novelas cuarta e quinta da saga de George R. R. Martin A Song of Ice and Fire, malia que tamén emprega elementos da terceira novela, A Storm of Swords, e da sexta The Winds of Winter. Ademais, tamén contén contido orixinal que non se atopa nas novelas de Martin.
Personaxes
miniatura|120px|[[Peter Dinklage (Tyrion Lannister).]] miniatura|120px|[[Emilia Clarke (Daenerys Targaryen).]] miniatura|120px|[[Nikolaj Coster-Waldau (Jaime Lannister).]] miniatura|120px|[[Maisie Williams (Arya Stark).]] miniatura|120px|[[Jonathan Pryce (Pardal Supremo).]] miniatura|120px|[[Alexander Siddig (Doran Martell).]]
Banato Sur
220px|miniatura|Municipios do distrito de Banato Sur. miniatura|220px|Distribución da poboación por nacionalidades no Banato Sur (2002). miniatura|220px|Distritos de [[Voivodina.]]
O Banato Sur, tamén comñecido como distrito do Banato do Sur ou do Banato meridional (serbio cirílico: Јужнобанатски округ / serbio latino Južnobanatski okrug), é un distrito ao nordeste de Serbia, na provincia autónoma de Voivodina, na rexión do Banato, con capital en Pančevo. A súa poboación (censo de 2011) era de 291,327 habitantes.
Nomes
Ademais dos nomes serbios anteditos, o distrito coñécese como Južnobanatski okrug en croata, como Dél-bánsági körzet en húngaro, como Juhobanátsky okres en eslovaco, como Districtul Banatul de Sud en romanés e como Јужнобанатски окрух en ruteno.
Distribución da poboación por nacionalidades (2002)
No censo de 2002, o distrito tiña 313,937 habitantes, distribuídos da maneira seguinte:
Todos os municipaios do distrito tiñan unha maioría de serbios, coa excepción do municipio de Kovačica de poboación mixta, cunha maioría relativa de eslovacos (41 %).
Cultura
Pančevo distínguese polas súas numerosas institucións culturais: a Biblioteca Nacional Veljko Vlahović, os arquivos históricos e o Instituto para a Protección dos Monumentos Culturais.
Os monumentos culturais máis notábeis desta rexión son o mosteiro de Vojlovica, construído en 1405, a Igrexa da Asunción, a Igrexa da Transfiguración, construída en 1811, e o Museo Nacional, construído en 1833.
Fin do dominio romano en Britania
miniatura|300px|Mapa indicando os anos en que os romanos se retiraron de Britania e as principais incursións bárbaras. O fin da dominación romana en Gran Bretaña é o período durante o cal o Imperio Romano terminou a súa ocupación da provincia romana de Britania, marcando así a transición da Britania romana ao período post-romano. Non hai datas exactas para definir o período, xa que o dominio romano sobre a illa foise diluíndo en diversos momentos e baixo diferentes circunstancias. Pode dicirse que, en todo caso o proceso tivo lugar entre os anos 383 e 410.
O ano 410 é o preferido pola maioría dos historiadores como a data final. Nese ano, o emperador romano Honorio respondeu a unha solicitude de axuda militar co rescripto de Honorio, dicindo aos romano-britanos que "deberían ocuparse da súa propia defensa". Algúns historiadores prefiren o ano 409, ano en que os maxistrados romano-britanos foron expulsados das súas cidades.
Contexto histórico
miniatura|240px A finais do século IV e principios do V, o Imperio Romano xa non podía defenderse contra calquera rebelión interna ou fronte a ameaza externa que expuña a expansión das tribos xermanas no norte e o leste de Europa. É este contexto e as súas consecuencias as que rexen a separación da Britania do resto do Imperio.
No século IV d.C, o Imperio estaba gobernado polos membros da dinastía Valentiniana de emperadores entre os que destacou Teodosio I. Estes emperadores mantiñan o poder político mediante alianzas polos matrimonios con outras dinastías e, ao mesmo tempo mediante a participación nas loitas de poder internas e combatendo a candidatos externos (chamados "usurpadores") que trataban de substituír a dinastía gobernante. Estas maquinacións internas debilitaran ao Imperio distraendo valiosos recursos militares e civís.
A relación histórica do Imperio coas tribos xermanas fora unhas veces hostil, outras de cooperación, pero finalmente resultaron fatais, xa que o imperio non puido evitar que as tribos asumisen co tempo un papel dominante na relación. A finais do s. IV d.C, as forzas militares do Imperio Romano de Occidente estaban dominadas por tropas xermanas, e con importantes persoas de orixe xermana, pero culturalmente romanizados desempeñado un papel importante na política interna de Roma. As tribos xermánicas ao leste do Imperio eran capaces de sacar proveito de estado de debilidade do imperio, tanto para expandirse en territorio romano e, nalgúns casos, para mover a toda a súa poboación nas terras que antes se consideraban exclusivamente romanas.
383-388
En 383, o xeneral romano a cargo da defensa de Britania, Magno Clemente Máximo, lanzou con éxito a súa campaña para usurpar o poder imperial. Cruzou á Galia coas súas tropas, matou o Emperador Romano de Occidente, Graciano, e gobernou a Galia, Hispania e Britania como Augusto (é dicir, como un coemperador baixo Teodosio I). 383 foi o último ano en que se pode atopar evidencia da presenza romana no norte e oeste de Gran Bretaña, talvez con excepción das asignacións das tropas en Holyhead en Anglesey e nalgúns postos ao oeste da costa de Lancaster. Estes postos poden durar ata o ano 390, pero tratábase de postos de menor entidade ao que había anteriormente.
Localizáronse moedas datadas despois do 383 ao longo da Muralla de Adriano, o que suxire que as defensas non foron totalmente desposuídas de tropas, como se pensaba ou, se o fosen, que foron devoltos rapidamente tan pronto como máximo lograra a súa vitoria nas Galias. No De Excidio et Conquestu Britanniae, escrito c. 540, por Xildas atribúese o final do dominio romano en Britania ao éxodo de tropas e administradores de alto rango por parte de Maximus, dicindo que non só marchou coas mellores tropas, senón tamén con todos os homes de valía dispoñibles incluíndo os funcionarios, ademais da flor da mocidade britana, para non volver xamais.
As incursións de saxóns, pictos e os scotos de Irlanda estivéronse producindo durante todo o século IV d.C, pero aumentou nos anos anteriores ao 383. Tamén houbo un aumento importante de asentamentos permanentes irlandeses ao longo das costas de Gales baixo circunstancias pouco claras. Máximo realizou unha exitosa campaña contra os pictos e os scotos, aínda que os historiadores difiren sobre se isto tivo lugar no ano 382 ou 383. Devanditos éxitos militares foron a orixe da súa proclamación como Augusto.
No ano 388, Máximo conduciu ao seu exército a través dos Alpes cara a Italia nun intento de controlar todo o imperio de occidente. O esforzo fracasou cando foi derrotado en Panonia, na batalla do Save (na actual Croacia) e na batalla de Poetovio (en Ptuj, na actual Eslovenia), tras o cal foi executado polo emperador Teodosio.
Voo 123 de Japan Airlines
O voo 123 de Japan Airlines era un voo doméstico operado pola aeroliña Japan Airlines entre o Aeroporto de Haneda e o Aeroporto Internacional de Osaca. O luns 12 de agosto de 1985, un Boeing 747SR que realizaba esta ruta comezou a ter fallos mecánicos aos 12 minutos da engalaxe e, 32 minutos despois, estrelouse contra o monte Takamagahara en Ueno, na prefectura de Gunma, a 100 quilómetros de Toquio. Os seus 15 tripulantes e 505 dos seus 509 pasaxeiros morreron, sendo o peor accidente aéreo en voo único ata a data.
Avión e tripulación
O avión involucrado, con rexistro JA8119, era un Boeing 747SR-46 que realizara o seu primeiro voo o 28 de xaneiro de 1974. Antes do accidente, a súa fuselaxe levaba 25.030 hora de voo e 18.835 ciclos (un ciclo equivale a unha engalaxe e unha aterraxe). A tripulación estaba formada polo capitán Masami Takahama de 49 anos (高浜 雅己 Takahama Masami), o primeiro oficial de 39 anos Yutaka Sasaki (佐々木 祐 Sasaki Yutaka), e o enxeñeiro de voo de 46 anos Hiroshi Fukuda (福田 博 Fukuda Hiroshi). O capitán era un piloto moi experimentado, cunhas 12.400 horas de voo das cales 4.850 foron no 747. O primeiro oficial tiña ao redor de 4.000 horas, con 2.650 no 747, e o enxeñeiro de voo levaba realizadas unhas 9.800 horas, das cales aproximadamente 3.850 foron nese modelo.
Secuencia de eventos
O voo 123 engalou da pista 15L do aeroporto de Haneda en Ōta, Tokyo ás 6:12 p.m., cun atraso de 12 minutos. Uns 12 minutos despois do despeque, case á altitude de cruceiro sobre a baía de Sagami, o tabique de presión traseiro abriuse debido a un defecto que tiña. A descompresión explosiva resultante causou que o aire presurizado saíse da cabina ee arrincase o estabilizador vertical do avión, cortando os catro sistemas hidráulicos. Unha fotografía tomada dende terra confirmou que que o estabilizador vertical desaparecera. A perda de presión na cabina a grande altura causou a falta de osíxeno; as máscaras de osíxeno de emerxencia para os pasaxeiros despregáronse. Os asistentes do voo, incluído un fóra de servizo, administraron osíxeno a varios pasaxeiros usando tanques portátiles.
Os pilotos fixaron o seu transpondedor para emitir un sinal de socorro. O centro de control da área de Tokyo indicoulle ao avión que descendese, cara vectores de aterraxe de emerxencia. Debido a problemas de control, o capitán Takahama pediu un vector cara a Haneda, sabendo que era ideal para un 747 en caso de emerxencia. miniatura|esquerda|250px|Ruta do avión. O fluído hidráulico escapou completamente a travé da ruptura. Cunha perda total de control hidráulico e coas superficies de control non funcionais, o avión comezou a oscilar cara arriba e cara abaixo nun ciclo fugoide. Para contrarrestalo, os pilotos fixeron esforzos para estabilizar o avión usando distintos pulos dos motores. Outras medidas para controlar o aparelo, como saar o tren de aterraxe e estender os flaps, interferiron co control do aceerador e a incapacidade da tripulación para controlar o avión incrementouse.
Descendendo ata os 13.500 pés (4.100 m), os pilotos informaron que o avión era incontrolable. Encarándose á península de Izu os pilotos volveron cara o océano Pacífico, e entón xiraron novamente cara a ribeira; descenderon por debaixo dos 7.000 pés (2.100 m) antes de volver a subir. O avión acadou os 13.000 pés (4.000 m) antes de entrar nun descesno incontrolable cara as montañas e desaparecer do radar ás 6:56 p.m. a 6.800 pés (2.100 m). Durante os últimos momentos o avión recurtou a cima dunha montaña. Durante a rápida caída posterior o aparello estrellouse contra unha segunda cima, entón envorcou e aterrou sobre as súas costas a unha altitude de 1.565 metros, no distrito de Tano da prefectura de Gunma.
O tempo transcorrido entre o estoupido ata o impacto final foi duns 32 minutos, o suficientemente longo para que algúns dos pasaxeiros escribisen mensaxes de despedida aos seus familiares. Recreacións en simulador posteriores (dos fallos mecánicos sufridos polo avión) non puideron producir unha solución ou resultado mellor; a pesar dos seus melores esforzos, ningunha das catro tripulacións das simulacións mantiveron o avión no aire durante os 32 minutos acadados pola tripulación do voo 123.