cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Contrato
Concepto legal de contrato
O Código Civil soviético só expresaba que "Os actos xurídicos, isto é, os actos que tenden a establecer, modificar ou extinguir relacións de Dereito Civil, poden ser unilaterais ou bilaterais (contratos)".-
O sistema contractual romano
A convención divídese en pacto (pactum) e contrato (*contractus), sendo o pacto aquel que non ten nome nin causa e o contrato aquel que os ten. Neste contexto enténdese por nome a palabra que produce a acción (o pacto refírese só a relacións que só procrean unha excepción). A causa é algunha cousa presente da cal se deriva a obrigación. O pacto foi paulatinamente asimilándose ao contrato ao considerar accións para esixir o seu cumprimento.
Figueiroá, Paderne de Allariz
San Xillao de Figueiroá é unha parroquia do concello de Paderne de Allariz (Ourense). Segundo o IGE en 2013, tiña 246 habitantes (128 homes e 118 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 259 habitantes.
Contrato
O sistema contractual romano
O contrato aplícase a todo acordo de vontades dirixido a crear obrigacións civilmente esixibles. Estaba sempre protexido por unha acción que lle atribuía plena eficacia xurídica.
Figueiroá, Paderne de Allariz
Lendas
Dise que na aldea da Torre había un cárcere, hoxe convertido en domicilio particular, e aqueles presos que conseguían alcanzar a Igrexa quedaban libres. Este privilexio foi concedido pola Condesa de Torre-Múzquiz, que moraba nunha casa señorial, conservada na actualidade, situada a escasos 15 metros do citado cárcere. Na fachada da mencionada antiga casa señorial aínda se pode contemplar o Escudo de Armas da Condesa.
Contrato
O sistema contractual romano
Á súa vez os contratos verdadeiros de dividían en nomeados e innominados. Eran nomeados os que tiñan nome específico e particular confirmado polo dereito (ex. compravenda) e innominados os que aínda tendo causa non tiñan nome. Os contratos innominados eran catro: Dou para que deas, Dou para que fagas, Fago para que deas e Fago para que fagas. O característico dos contratos innominados é que neles non interviña o diñeiro contado.
Figueiroá, Paderne de Allariz
Acceso
Pódese chegar ao concello a través da estrada secundaria OU-101 desde Ourense en dirección a Maceda, e que cruza o concello.
Contrato
O sistema contractual romano
No dereito romano existían contratos unilaterais e bilaterais. Os contratos unilaterais obrigaban só a unha das partes (por exemplo, o mutuo) e os bilaterais obrigaban a ambas as partes (como no caso da compravenda).
A cousa nos contratos
A cousa presente da cal se deriva a obrigación pode ser:
Contratos no Dereito romano
Algúns tipos de contratos no dereito romano eran:
Conceptos utilizados en relación cos contratos
Algúns conceptos utilizados nos contratos no Dereito romano eran:
Elementos do contrato
Consonte coa autonomía da vontade, os contratantes poden establecer os pactos, cláusulas e condicións que teñan por convenientes, sempre que non sexan contrarios á lei, á moral, aos bos costumes ou a orde pública.
Os contratos só producen efectos entre as partes que os outorgan, e non alcanzan aos terceiros. Con todo, os herdeiros tamén resultan obrigados polos contratos do causante, porque son continuadores xurídicos deste, e os cesionarios tamén, pola mesma razón.
Forma dos contratos
Os contratos poden ser orais ou escritos. Algúns tipos de contrato poden requirir formularse por escrito e ata a súa inscrición rexistral de acordo á Lei.
Partes dun contrato escrito
A liberdade formal adoita caracterizar case que todos os tipos de contratos aínda que a maioría seguen modelos bastante parecidos coas seguintes partes: Tamén poden incluír cláusulas que establezan o significado de determinados conceptos para o contrato en cuestión.
Métodos de interpretación
Existen varios métodos de interpretación que poden variar segundo o Código Civil que rexa. Pero, obsérvanse basicamente dúas correntes, dous métodos de interpretación: o que propón analizar o texto (literalmente) e o que propón atopar a intención común das partes, ou sexa, que foi o que os autores quixeron dicir. Varios autores entenden que chegar a coñecer a vontade común das partes é moi complexo e aumenta a discrecionalidade do xuíz.
Interpretación a favor do debedor
As cláusulas ambiguas deben interpretarse a favor do debedor. Pero as cláusulas ambiguas que sexan estendidas ou ditadas por unha das partes, sexa acredora ou debedora, interpretaranse contra ela, sempre que a ambigüidade proveña da súa falta de explicación.
O anterior, recolle unha antiga regra romana (interpretatio contra stipulator), o seu fundamento atópase no principio da responsabilidade, que impón a carga de falar claro. Así a escuridade do pacto debe prexudicar ao declarante.
A xeneralidade das leis de defensa do consumidor establecen que ante a dúbida debe interpretarse a favor do consumidor.
Eficacia obxectiva
Atendendo ao contido do contrato, así como á regulación existente no ordenamento.
Ineficacia dos contratos: Nulidade, anulabilidade, rescisión, revogación e resolución
Nulidade: o contrato non produce efecto algún.
Anulabilidade: o contrato produce efectos mentres non foi anulado
Esta obrigación ten un prazo de catro anos e pódese exercitar por aqueles que obrigados con carácter principal ou subsidiario en virtude do contrato. No caso de que a acción non se exercite, o contrato produce efectos.
rescisión:
Contratos unilaterais e bilaterais
Esta clasificación ten importancia, entre outros, para efectos da teoría ou problemas dos riscos e coa excepción de contrato non cumprido.
Se o contrato for unilateral non habería posibilidade de expor o problema, porque esta cuestión supón que sendo as obrigacións recíprocas, unha parte non cumpre entregando a cousa, por un caso de forza maior e en atención a isto a outra parte debe cumprir, xa que non é imputable o incumprimento do debedor.
Coa excepción de contrato non cumprido (exceptio non adimpleti). En todas contratos bilaterais, que xeran obrigacións recíprocas, cando unha parte non cumpre ou se achanda a cumprir, carece de dereito para esixir á outra o cumprimento da súa obrigación, e se a pesar diso pretendese esixir xudicialmente o cumprimento por unha demanda, o demandado oporalle a excepción de contrato non cumprido.
A exceptio non adimpleti non pode presentarse nos contratos unilaterais, por unha sinxela razón de que neles só unha das partes está obrigada, e se non cumpre, a outra poderá xudicialmente esixir ese cumprimento, sen que poida opórselle dita excepción, xa que non ten pola súa banda ningunha obrigación que realizar.
Contratos instantáneos e de tracto sucesivo
Características das execucións:
Contrato consensual e formais ou solemnes
Existen tamén as que se chaman formalidades ad probationem que son as realizadas co gallo de poder demostrar a celebración dun acto; polo xeral consiste en realizar o acto ante notario e tamén son chamadas solemnes que son cando a vontade das partes, expresada sen formas exteriores determinadas, non basta para a súa celebración, porque a lei esixe unha formalidade particular na ausencia da cal o consentimento non ten eficacia xurídica. A distinción entre contratos formais e solemnes estriba no referente á sanción. A falta de forma orixina a nulidade relativa; a falta de solemnidade ocasiona a inexistencia.
Principais Contratos
En principio a cantidade de contratos que pode existir é case infinita, como case infinitos son os dereitos e obrigacións que poden crear as partes, incluíndo o facelo de xeito puro e simple, ou sometida a algunha modalidade. Con todo, a lexislación civil da maioría dos países regulou os máis importantes destes, ben sexa nos seus respectivos Códigos Civís, ou ben en leié especiais.
Véxase tamén: Dereito civil
A Malladoira, Orbazai, Lugo
A Malladoira é un lugar da parroquia de Orbazai, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Billetes de Bohemia e Moravia
Os Billetes de Bohemia e Moravia eran o conxunto de billetes imprimidos, cuñados e sobreimpresos durante o establecemento do Protectorado de Bohemia e Moravia por parte da Alemaña Nazi, o cal estivo vixente dende o ano 1939 ó ano 1945, durante este protectorado foi establecida unha nova moeda, a coroa do protectorado de Bohemia e Moravia, coñecida tamén coma a Coroa do Protectorado (en checo: Protektorátní koruna), que sería a súa moeda oficial, a cal estaba subdividida en 100 haléřů.
Emisión dos billetes
Os billetes da R. de Checoslovaquia de 1 e 5 korun foron selados cun cuño circular coa lenda en alemán "Protektorat Böhmen und Mähren" na parte superior do círculo, e na parte inferior seguía coa lenda (esta vez en checo) "Protektorát Čechy a Morava", a partir do 9 de febreiro de 1940 comezaría a emisión de billetes ordinarios. Despois do selado inicial, o goberno fixo tiradas regulares de 1, 5, 50 e 100 korun no ano 1940, 10 korun no 1942, e 20 e 50 korun en 1944. O Nationalbank für Böhmen und Mähren en Praga (Banco Nacional de Bohemia e Moravia en Praga) introduciu billetes de 500 e 1000 korun no ano 1942, e xa no ano 1943 introduciría billetes checoslovacos de 5000 korun sobreimpresos. A partir de 1944, o Banco Nacional imprimiría billetes ordinarios de 5000 korun.
Hugo Theorell
Axel Hugo Theodor Theorell, nado en 1903 e finado en 1982, foi un científico sueco, gañador do Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina o 1955.
Traxectoria
Nado en Linköping, estudou na Katedralskolan da súa cidade. En 1921 iniciou os estudos de medicina que rematou en 1924. Despois estudou bacterioloxía durante 3 anos no Instituto Pasteur en París baixo a dirección do Profesor Albert Calmette. En 1930 concluíu o seu doutoramento.
A súa carreira científica centrouse principalmente no estudo das enzimas. En 1955 recibiu o Premio Nobel pola descoberta do enzima de oxidación e dos seus efectos.
Indonesia
Indonesia, oficialmente República de Indonesia (en indonesio: Republik Indonesia), é un extenso país insular localizado entre o sueste asiático e Oceanía e entre os océanos Índico e Pacífico, ocupando boa parte do territorio do maior arquipélago do mundo, de 17.508 illas, as illas da Sonda, e máis a metade occidental da illa de Nova Guinea, posuíndo un total dun 267 millóns de habitantes, convertendo a Indonesia no cuarto país máis poboado do mundo. Con 1 905 569 km², Indonesia é o décimo sexto país do mundo por superficie e a súa densidade de poboación de 134 hab/km² sitúao no 88 no mundo. Indonesia é unha república, cun poder lexislativo e un presidente escolleitos por sufraxio e o goberno ten a súa sede central na cidade de Iacarta, a capital.
Pese a ser un arquipélago, ten fronteiras terrestres con Malaisia na illa de Borneo, con Timor Leste na illa de Timor, e con Papúa Nova Guinea, na illa de Nova Guinea. O país está bañado polos océanos Pacífico e Índico. Algunhas das illas do arquipélago son Xava (a máis densamente poboada), Borneo, Sumatra, Célebes, Timor ou Nova Guinea.
O arquipélago indonesio é unha rexión importante para o comercio xa dende o século VII, dende que o reino de Srivijaya comezou a comerciar coa China e coa India. Gradualmente, os gobernantes locais adoptaron a cultura, relixión e o modelo político dos indios, e no século I d. C. apareceron varios reinos hindús e budistas na rexión. A historia indonesia foi influenciada polas potencias foráneas que buscaron explotar os seus recursos naturais. Despois de que os comerciantes musulmáns introduciran o islam, e durante a era dos descubrimentos, as potencias europeas comezaron a disputarse o monopolio do comercio de especias nas Molucas. Tras tres séculos e medio de colonialismo neerlandés, Indonesia obtivo a súa independencia pouco despois da segunda guerra mundial.
Dende aquela a historia de Indonesia foi turbulenta, enfrontándose a desastres naturais, corrupcións, o separatismo, o proceso de democratización e períodos de cambios económicos. A través das súas numerosas illas, o pobo indonesio está conformado por distintos grupos étnicos, lingüísticos e relixiosos. Os xavaneses son o maior grupo étnico e politicamente o dominante. Indonesia desenvolveu unha identidade compartida definida por un idioma nacional, pola diversidade étnica, o pluralismo relixioso dentro dunha poboación de maioría musulmá e unha historia de colonialismo constante e a súa loita contra el. O lema nacional de Indonesia, "Bhinneka Tunggal Ika" ("Unidade na diversidade"), articula a diversidade que conforma á nación. Non obstante, as tensións sectarias e o separatismo conduciron a violentos enfrontamentos que minaron a estabilidade política e económica do país. A pesar da súa gran poboación e as rexións densamente poboadas, en Indonesia atópanse vastas terras inhabitadas que o fan un dos países do mundo con maior biodiversidade, integrándose na lista dos países megadiversos.
Pese a ter moitos recursos naturais, a pobreza é unha característica que define á Indonesia contemporánea.
Etimoloxía
A verba "Indonesia" deriva do latín Indus, que significa "India" e do grego νῆσος nesos, que significa "illa". O nome data do século XVIII, precedendo a formación da Indonesia independente. En 1850, George Earl, un etnólogo inglés, propuxo os termos Indunesians, ou tamén Malayunesians, para referirse aos habitantes do "arquipélago indio" ou do "arquipélago malaio". Na mesma publicación, un estudante de Earls, James Richardson Logan, utiliza a palabra "Indonesia" como sinónimo para "arquipélago indio". Mais os académicos neerlandeses que escribían publicacións nas Indias Orientais non utilizaban a verba "Indonesia", utilizaron termos como Maleische Archipel ("Arquipélago Malaio"); Nederlandsch Oost Indië (Indias Orientais Neerlandesas); de Oost (o Leste); ou incluso Insulinde.
Desde 1900, o nome "Indonesia" tornouse máis común nos círculos académicos de fóra dos Países Baixos, e grupos nacionalistas indonesios adoptárono para a súa expresión política. Adolf Bastian, da Universidade de Berlín, popularizou o nome a través do seu libro Indonesien oder die Islas des Malayischen Archipels, 1884–1894. O primeiro erudito indonesio en utilizar o nome foi Suwardi Suryaningrat (Ki Hajar Dewantara), cando en 1913 estableceu unha imprenta nos Países Baixos co nome ''Indonesisch Pers-mesa'.
Historia
miniatura|esquerda|Gravado dun barco en [[Borobudur, realizado ao redor do ano 800 d. C.]]
Prehistoria
Restos fosilizados de homo erectus, popularmente coñecido como o home de Xava, suxiren que o arquipélago indonesio foi habitado desde hai dous millóns de anos aproximadamente. O Homo sapiens chegou á rexión ao redor de 43.000 a.C. Os austronesios, quen constitúen a maioría da poboación contemporánea, emigraron ao sueste asiático desde o actual Taiwán. Ao redor do ano 2000 a. C., chegaron a Indonesia e mentres expandían os seus territorios, confinaron os melanesios nativos a habitar as illas máis orientais do arquipélago. A principios do século VIII a. C., as condicións agrícolas ideais e o perfeccionamento das técnicas para o cultivo de arroz permitiron o xurdimento de pequenas aldeas, vilas e reinos. A posición estratéxica de Indonesia fomentou o comercio interinsular e internacional. Por exemplo, os vínculos comerciais con reinos indios e a China establecéronse varios séculos a. C., co que se demostra que o comercio foi parte fundamental na historia de Indonesia.
Influencias indias e musulmás
Desde o século VII d. C., floreceu o poderoso reino naval de Srivijaya, como resultado do comercio e as influencias do hinduísmo e do budismo que se importaron con eles. Entre os séculos VIII e X, prosperaron e desapareceron as dinastías Saliendra e Mataram, deixando grandes monumentos relixiosos na illa de Xava, tales como Borobudur (Sailendra) e Prambanan (Mataram). Durante o século XIII, fundouse o reino hindú de Majapahit no oriente da illa de Xava, e baixo o mando de Gajamada, a súa influencia expandiuse sobre gran parte de Indonesia, dando lugar a un período que a miúdo se coñece como a "idade de ouro" da historia de Indonesia.
Aínda que os comerciantes musulmáns viaxaron a través do sueste asiático desde principios da era islámica, os primeiros vestixios de poboacións musulmás en Indonesia remóntanse ao século XIII no norte de Sumatra. Gradualmente, outras áreas indonesias adoptaron o islam, e desde finais do século XVI é a relixión dominante en Xava e Sumatra. Na súa maior parte, as prácticas islámicas atópanse superpostas e combinadas con outras influencias culturais e relixiosas que existían previo á súa chegada, que deron forma á corrente predominante do islam en Indonesia, especialmente na illa de Xava.
Época colonial
miniatura|esquerda|[[A rendición do príncipe Diponegoro diante do xeneral De Kock, por  Nicolaas Pieneman, 1830.]]
Os primeiros europeos chegaron a Indonesia en 1512, cando os comerciantes portugueses, dirixidos por Francisco Serrão, tentaron monopolizar as fontes da noz moscada, o cravo e a pementa nas Molucas. Posteriormente, en 1602 os holandeses estableceron a Compañía Holandesa das Indias Orientais (VOC) e converteuse na potencia europea dominante na zona. Tras a quebra, a VOC formalmente disolveuse en 1800, o goberno dos Países Baixos estableceu as Indias Orientais Neerlandesas como unha colonia nacionalizada.
Durante a maior parte do período colonial, o control neerlandés sobre o arquipélago foi tenue fora dalgunhas illas e zonas costeiras. As tropas neerlandesas constantemente dedicábanse a sufocar rebelións dentro e fóra da illa de Xava. A influencia dos dirixentes locais, tales como o príncipe Diponegoro en Xava central, Imam Bonjol en Sumatra central e Pattimura nas Molucas; ademais dunha guerra sanguenta en Aceh que durou trinta anos, debilitaron os neerlandeses e reduciron as forzas militares coloniais. A pesar das profundas divisións políticas e sociais, durante a guerra de independencia os indonesios uníronse na súa loita pola liberdade. So a principios do século XX o dominio neerlandés ampliouse ao que posteriormente serían os límites actuais de Indonesia.
Independencia
Finalmente, a invasión e ocupación xaponesa durante a segunda guerra mundial terminaron co dominio neerlandés, e alentou o movemento de independencia indonesio previamente suprimido polos xaponeses. Dous días despois da rendición do Xapón en agosto de 1945, Sukarno, un influente líder nacionalista, declarou a independencia e foi nomeado presidente. Os Países Baixos trataron de restablecer o control sobre o país, dando lugar a unha loita armada e diplomática que terminou en decembro de 1949, cando ante a presión internacional, os neerlandeses recoñeceron formalmente a independencia de Indonesia (con excepción do territorio  neerlandés de Nova Guinea Occidental, que se incorporou tras o acordo de Nova York de 1962 e a acta de libre elección da ONU). A pesar das extraordinarias divisións políticas, sociais e sectarias, os indonesios, en xeral, atoparon a unidade na súa loita pola independencia.
Sukarno pasou da democracia cara ao autoritarismo e mantivo o poder ao equilibrar as forzas opostas dos militares, o islam político e o cada vez máis poderoso Partido Comunista de Indonesia (PKI). O 30 de setembro de 1965, un intento de golpe de estado foi contrarrestado polo exército liderado polo xeneral Suharto, quen instigou unha violenta campaña anticomunista, durante o cal se atribuíu ao PKI o intento de golpe de estado e o partido foi disolto. Entre 500 000 e un millón de persoas foron asasinadas durante estes enfrontamentos. O xefe do exército, o xeneral Suharto, suplantou o xa debilitado Sukarno e en marzo de 1968 foi nomeado formalmente presidente. A administración da "nova orde" (Orde Baru ou Orba) termo acuñado por Suharto foi apoiada polo goberno dos Estados Unidos,  e alentou o investimento estranxeiro directo no país, un factor importante para o crecemento económico nas tres décadas posteriores. Con todo, a "nova orde" autoritaria foi amplamente acusado de corrupción e represión violenta da oposición política.
Entre 1997 e 1998, Indonesia foi o país máis duramente afectado pola crise financeira asiática. Isto aumentou o descontento popular coa "nova orde" e as protestas populares incrementáronse ata que Suharto dimitiu o 21 de maio de 1998. En 1999, Timor Oriental votou a favor de separarse de Indonesia, despois dunha ocupación militar de vinte e cinco anos, que estivo marcada pola condena internacional e dunha brutal represión dos timorenses. Tras a renuncia de Suharto asume o poder o vicepresidente Jusuf Habibie ata a realización das primeiras eleccións presidenciais o 7 de xuño de 1999 nas que Abdurrahman Wahid é elixido presidente. O 23 de xullo do 2001 é obrigado a dimitir, e Megawati Sukarnoputri, filla do primeiro presidente Sukarno e vicepresidente de Wahid, convértese na nova presidente. Nas seguintes eleccións realizadas o 5 de abril de 2004 resultou electo Susilo Bambang Yudhoyono, que será presidente ata outubro de 2014 en que é elixido Joko Widodo. A inestabilidade política e económica, a axitación social, a corrupción e o terrorismo frearon o progreso. Aínda que as relacións entre diferentes grupos relixiosos e étnicos son en gran medida harmoniosas, o descontento de varias minorías e a violencia seguen sendo problemas nalgunhas rexións.
Xeografía
miniatura|Mapa de Indonesia
As illas de Indonesia atópanse entre as latitudes 11° S e 6° N, e as lonxitudes 95° L e 141° L. É o maior país arquipélágo do mundo, cunha extensión de 5.120 quilómetros de leste a oeste e 1.760 quilómetros de norte a sur. Segundo o Ministerio de Coordinación de Asuntos Marítimos do país, Indonesia ten 17.504 illas esparexidas a ambos os lados do ecuador, (16.056 das cales están rexistradas na ONU), ao redor de 6,000 das cales están habitadas. As cinco illas maiores son Xava, Sumatra, Kalimantan (a parte indonesia de Borneo), Nova Guinea (compartida con Papúa Nova Guinea) e Célebes. Indonesia comparte fronteiras con Malaisia nas illas de Borneo e Sebatik, con Papúa Nova Guinea na illa de Nova Guinea e con Timor Oriental na illa de Timor. Ademais, só algúns estreitos separan a Indonesia de Singapur, Filipinas e Australia. A capital, Iacarta, sitúase na illa de Xava e é a maior cidade da nación, seguida de Bandung, Surabaia, Medan e Semarang.
Con 4884 msnm, o Puncak Jaya en Papúa é o monte máis alto e máis grande de Indonesia, mentres o lago Toba en Sumatra é o maior lago do país, cunha área de 1145 km². Os maiores ríos de Indonesia están nas illas de Kalimantan e Nova Guinea e inclúen o Kapuas, Barito, Mamberamo, Sepik e Mahakam. Serven como ligazóns de comunicación e transporte entre os asentamentos fluviais da illa.
Xeoloxía
miniatura|O monte Semeru e o monte Bromo na Xava oriental. A actividade sísmica e volcánica de Indonesia atópase entre as máis altas do mundo. A localización de Indonesia nos bordos das placas tectónicas do Pacífico, a Eurasiática e a Indoaustraliana, convértena nun lugar con numerosos volcáns e con terremotos frecuentes. Indonesia ten polo menos 150 volcáns activos, incluíndo o Krakatoa e o Tambora, famosos polas súas erupcións devastadoras no século XIX. A erupción do supervolcán Toba, fai aproximadamente 70 000 anos, foi unha das maiores erupcións xamais vistas e unha catástrofe de alcance mundial. Entre os desastres ocasionados pola actividade sísmica recente atópanse o maremoto de 2004 que matou a preto de 167 736 persoas no norte de Sumatra, e o terremoto de Xava de maio de 2006. Con todo, a cinza volcánica é un dos principais factores que contribúen a gran fertilidade do chan, feito que mantivo historicamente as densidades de poboación de Xava e Balí.
Clima
miniatura|esquerda|[[Selva tropical típica de Indonesia, que se atopa principalmente en Kalimantan e Sumatra]] Indonesia atópase ao longo do ecuador e o seu clima tende a ser relativamente uniforme durante todo o ano, polo que tan so ten dúas estacións, unha estación húmida e unha estación seca, sen grandes variazóns entre o verán e o inverno; a temperatura media de Iacarta é de 26 a 30 °C. Para a maior parte do territorio de Indonesia, a estación seca cae entre maio e outubro e a estación húmida entre novembro e abril. O clima de Indonesia é case enteiramente tropical, dominado polo clima de selva tropical que se atopa en todas as grandes illas de Indonesia.
A precipitación anual media varía de 1780 mm nas terras baixas, ata 6100 mm nas rexións montañosas. As zonas montañosas da costa oeste de Sumatra, Xava Occidental, Kalimantan, Célebes e Papúa reciben a maior parte das precipitacións. Xeralmente, a humidade é elevada, cunha media de aproximadamente o 80 %.
Biodiversidade
O tamaño, o clima tropical e a xeografía do arquipélago indonesio converteno no terceiro país con maior nivel de biodiversidade do mundo (despois do Brasil e o Perú), sendo a súa flora e fauna unha mestura de especies provenientes de Asia e Australasia. Unha vez vinculadas co continente asiático, as illas de Sumatra, Xava, Borneo e Balí, teñen unha gran variedade de fauna asiática. Grandes especies como o tigre de Sumatra, os rinocerontes, o orangután, o elefante asiático e o leopardo, algunha vez foron abundantes ata chegar o extremo oriental de Balí, pero o número de individuos e a súa distribución reducíronse drasticamente. Durante moito tempo, as illas Célebes, Nusa Tenggara e Molucas, atopábanse separadas das terras emerxidas continentais, polo que desenvolveron a súa propia flora endémica e a súa fauna, únicas no mundo. Os bosques cobren aproximadamente o 70 % do país. En Sumatra e Kalimantan, predominan as especies vexetais de Asia. Con todo, os bosques máis pequenos e máis densamente poboados da illa de Xava, foron arrasados en gran medida debido ás actividades humanas. Papúa formaba parte da masa de terra australiana e é fogar dunha flora e fauna estreitamente relacionada coa de Australia.
Só Australia supera a Indonesia en canto ao grao de endemismo nas súas especies, co 26 % das 1531 especies de aves e o 39 % das súas 515 especies de mamíferos endémicos. Os 54 716 quilómetros de litoral están rodeados de mares tropicais que contribúen ao alto nivel de biodiversidade do país. Indonesia ten unha ampla gama de ecosistemas mariños, incluíndo praias, dunas, estuarios, mangleirais, arrecifes de coral, campos de algas mariñas, chairas de marea, marismas, e ecosistemas insulares pequenos. O naturalista británico, Alfred Wallace, describe unha liña divisoria entre a distribución e a convivencia das especies de Asia e Australasia en Indonesia. Unha liña imaxinaria coñecida como a liña de Wallace, corre de norte a sur ao longo do bordo da plataforma da Sonda, entre Kalimantan e  Célebes, ao longo do profundo estreito de  Lombok, entre as illas de  Lombok e  Balí. Ao oeste da liña, a flora e fauna é máis asiática; ao avanzar cara ao oriente de Lombok, cada vez hai máis especies australianas. No seu libro de 1869, The Malay Archipelago (O arquipélago Malaio), Wallace describiu numerosas especies únicas da zona. A rexión das illas entre a súa liña e Nova Guinea denomínase agora Wallacea.
Organización político-administrativa
centro|450px|Provincias de Indonesia. Indonesia está dividida en 33 provincias e distritos: Aceh, Balí, Bantam, Bangka-Belitung, Bengkulu, Célebes Central, Célebes Setentrional, Célebes Meridional, Célebes Suroriental, Celebes Occidental, Iacarta, Gorontalo, Jambi, Yogyakarta, Xava Central, Xava Oriental, Xava Occidental, Kalimantan Central, Kalimantan Oriental, Kalimantan Meridional, Kalimantan Occidental, Lampung, Maluku (ou Molucas), Maluku Setentrional, Nusatenggara Oriental, Nusatenggara Occidental, Riau, Riau arquipélago, Sumatra Setentrional, Sumatra Meridional, Sumatra Occidental, a provincia de Papúa, Papúa Occidental e Timor Occidental.
Cinco das provincias teñen un carácter especial e cada provincia ten a súa propia lexislatura e gobernador. As provincias subdivídense en rexencias (kabupaten) e cidades (kota), que á súa vez se subdividen en subdistritos (kecamatan) e pobos (desa ou kelurahan). Trala posta en funcionamento de medidas de autonomía rexional en 2001, as rexencias e as cidades convertéronse nas unidades administrativas claves, responsables de proporcionar a maioría dos servizos gobernamentais.
Economía
Indonesia sufriu de grandes problemas económicos no final dos anos noventa, pero a economía reestabilizouse recentemente.
A industria de bens de consumo é tamén moi importante, producindo en grande escala bens para exportación. Destacan o sector téxtil e o da electrónica.
Os maiores socios comerciais de Indonesia son Xapón, os Estados Unidos e nacións veciñas como Singapur, Malaisia e Australia.
Demografía
No ano 2007, Indonesia tiña unha poboación de 245 452 739 habitantes. A esperanza de vida é de 70 anos. O 87,9% da poboación esta alfabetizada. A media de fillos por muller é de 2,38.
As dúas maiores cidades de Indonesia están en Xava: Iacarta, cunha poboación de 8 222 515 habitantes (censo de 1990), é a capital e o principal centro comercial. Outras cidades importantes de Xava son Surabaia (2 473 272 hab.), Bandung (2 056 915) e Semarang (1 249 230).
En Sumatra, atópase a cidade de Medan, a capital da provincia de Sumatra setentrional, cunha poboación (1990) de 1 730 052 habitantes, e Palembang, no sur, con 1 140 918 habitantes. Ujung Pandang (antiga Makasar), en Célebes, conta con 944.372 habitantes e Banjarmasin, en Borneo, con 480.737 habitantes.
A illa de Xava cunha área de soamente 132.000 km², está habitada por 114 millóns de persoas o cal representa unha densidade de poboación de 864 persoas por quilómetro cadrado e convértea nun dos lugares máis densamente poboados do mundo. Se Xava fose un país independente, sería o segundo país máis denso do mundo, logo de Bangladesh.
Cultura
miniatura|dereita|260 px|Korwar de Irian Jaya A cultura de Indonesia resultou da longa interacción entre as formas culturais indíxenas e as influencias estranxeiras. Indonesia localízase no centro do antigas rutas comerciais entre Extremo Oriente, Asia Meridional e o Oriente Medio, o que resultou en que moitas das prácticas culturais foran fortemente influenciadas por múltiples relixións, hinduísmo, budismo, confucianismo, islam e cristianismo. O resultado é unha complexa mestura moi diferente das culturas indíxenas orixinais. Así danzas xavanesas conteñen aspectos da cultura e mitoloxía hinduísta.
Tamén son coñecidos os espectáculos de teatro de sombras wayang kulit de Xava, onde se representan diversos eventos mitolóxicos.
Lingua
Aínda que no país son faladas 742 linguas,, a lingua indonesia é a oficial do estado. É ensinada nas escolas e falado por case toda a poboación, amais de ser o idioma usado nos negocios, a política, os medios de comunicación estatais, o ensino e o mundo académico. Na década de 1920 o nacionalismo indonesio comezou a promover o idioma, declarado oficial en 1945 tras a proclamación de independencia do país. O indonesio foi construído a partir dunha lingua franca usada amplamente en toda a rexión do sueste asiático, polo que se encontra estreitamente relacionado co malaio, oficial en Malaisia, Brunei e Singapur.
A maior parte da poboación indonesia fala canto menos un dos idiomas locais (bahasa daerah), decote como lingua materna. Entre eles, o xavanés é o máis falado, ao corresponder ao grupo étnico maior. Por outra parte, en Papúa fálanse máis de 500 linguas papúas e linguas austronesias, nunha rexión de só 2,7 millóns de persoas.
Boa parte da poboación que asistiu á escola antes da declaración de independencia aínda sabe falar o neerlandés, e hai interese entre a xente nova por aprender esta lingua.
Relixión
Aproximadamente un 80% da poboación indonesia profesa a relixión islámica, o que converte a Indonesia na maior nación musulmá do mundo. O 20% restante divídese entre católicos, protestantes, budistas e hinduístas. En números marxinais, sobre todo en zonas remotas de Borneo e a Papúa Indonesia, existen crenzas animistas.
Casalderrique, Carracedo, Caldas de Reis
Casalderrique é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello pontevedrés de Caldas de Reis, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2014 tiña 131 habitantes (67 homes e 66 mulleres).
Camiño de Santiago
Casalderrique é unha localidade da etapa Caldas de Reis-Padrón do Camiño Portugués a Santiago de Compostela.
O Couto, Muíño, Zas
O Couto é un lugar da parroquia de Muíño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 41 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 22 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Denver Nuggets
Os Denver Nuggets son un equipo profesional de baloncesto estadounidense con sede en Denver, Colorado. Os Nuggets xogan na División Noroeste da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA). O equipo foi fundado en 1967 co nome de Denver Larks, sendo unha das franquías fundadoras da American Basketball Association (ABA), aínda que mudaron o seu nome antes do comezo da súa primeira temporada a Denver Rockets. En 1974 adoptaron o seu actual nome, chegando a xogar en 1976 a final da competición.
O equipo uniríase á NBA en 1976 despois da fusión desta competición coa ABA. Tras o seu ingreso na liga goza de verios períodos de explendos, xogando os playoffs durante nove temporadas consecutivas nos anos 1980. Porén, o equipo aínda non consegue chegar a unha final da competición desde o seu último na ABA. Os Nuggets xogan os seus partidos como local no Ball Arena, pavillón que comparten cos Colorado Avalanche da National Hockey League (NHL).
Fundación
En 1967 foi outorgada unha das franquías fundadoras da American Basketball Association (ABA) a un grupo de Kansas City, Missouri, encabezado polo empresario californiano James Trindle. Porén, Trindel foi incapaz de encontrar un pavillón axeitado na rexión. Entón, o comisionado da liga George Mikan, suxeriulle trasladar o equipo a Denver. Na capital de Colorado púxose en contacto co ex xogador local da NBA Vince Boryla para ser o director deportivo da franquía, nacendo así en 1976 os "Denver Larks". Con todo, o grupo de Trindle estaba extremadamente descapitalizado, polo que Mikan lles solicitou unha fianza de 100.000 dólares para non perder a franquía. Horas antes da data límite, Tindle vendeu unha participación maioritaria da franquía ao empresario local Bill Ringsby por 350.000 dólares. Ringsby decidiu mudar o nome do equipo a "Denver Rockets" (don inglés: cohetes), xa que era o propietario dunha importante compañía de transportes.
Galardóns individuais
MVP das Finais de Conferencia da NBA
Xogador Defensivo do Ano da NBA
Xogador Máis Mellorado da NBA
Adestrador do Ano da NBA
Xogador Máis Deportivo da NBA
Executivo do Ano da NBA
Cidadán do Ano da NBA
Segundo Equipo All-NBA
Terceiro Equipo All-NBA
Primeiro Equipo Defensivo da NBA
Segundo Equipo Defensivo da NBA
Primeiro Equipo de Rookies da NBA
Segundo Equipo de Rookies da NBA
O Cruceiro, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Ventoselo
O topónimo Ventoselo pode referirse a varios lugares de Galicia:
Partido Socialista Laborista de América
O Partido Socialista Laborista de América (Socialist Labor Party of America, SLP) é un partido marxista dos Estados Unidos. O seu órgano de expresión é o bimensual The People.
Historia e características
Fundouse en 1876 como o Partido dos Traballadores de América (Workingmen's Party of America), constituíndo o segundo partido socialista máis antigo do mundo; en 1877 cambiou o seu nome ao actual. En 1881 o sector anarquista deixou o partido.
En 1892 o SLP participou por vez primeira nas eleccións á presidencia, e conseguiu 21.163 votos. Durante a primeira época a maioría dos seus membros eran traballadores de procedencia europea. En 1890 accedeu á dirección do SLP, Daniel De Leon e o partido desenvolveu unha forma de marxismo coñecida como DeLeonismo que aínda profesa na actualidade o partido. Os opoñentes de De Leon deixaron o SLP en 1901 e xunto co Partido Social Democrático fundaron o Partido Socialista de América.
Tradicionalmente crítico tanto coa Unión Soviética como co reformismo socialista, o SLP estivo illado do resto da esquerda americana. En 1944 o seu candidato presidencial conseguiu 45.226 votos pero caeu no comezo da guerra fría. Dirixido por Eric Hass conseguiu recuperar ata chegar a 47.522 votos nas eleccións presidencias de 1952. A última vez que se presentou ás eleccións presidenciais foi en 1976 conseguindo 9.566 votos.
El Mercantil
El Mercantil foi o nome de varias publicacións:
O Trobo
O topónimo O Trobo pode referirse a:
Edificio Xoana Capdevielle
miniatura|Edificio Xoana Capdevielle
O Edificio Xoana Capdevielle é un edificio da Universidade da Coruña, situado no Campus de Elviña, ao lado da glorieta de acceso, e destinado a biblioteca.
Enderezo e comunicacións
O seu enderezo é rúa Carballeiras, nº1. 15071 – A Coruña.
Está comunicado co resto da cidade mediante os autobuses urbanos da Compañía de Tranvías da Coruña das liñas 20, 22, 24 e UDC.
Historia
O edificio foi deseñado polos arquitectos José Ramón Garitonaindía de Vera e José Manuel Bermúdez Graiño. As obras comezaron no mes de decembro de 2002, e remataron no ano 2008. Nun principio o edificio ía albergar as áreas de xestión, documentación e arquivo, e contaría cunha zona destinada a grande almacén, pero o equipo de goberno da Universidade decidiu cambiar o proxecto, para convertelo en biblioteca. Desde o reitorado manifestouse que «se modificaron estes usos para que tivese cabida unha grande aula de estudo, que abrirá de oito da tarde até as dúas da mañá». No acto da súa inauguración, o reitor da Universidade, José María Barja, destacou que o novo inmoble suma prazas de estudo ás 444 xa existentes no Campus de Riazor. «Deste xeito, cun total de 1 122 novos postos de lectura cubrimos en dous anos unha apremiante demanda na comunidade».
Características
O Xoana de Capdevielle ocupa unha superficie de 5 663 m2 dedicadas a zonas de estudo nas que 678 persoas da comunidade universitaria poderán traballar con comodidade. O custo da súa construción ascendeu a un total de 4 022 879,54 euros, achegados pola Consellería de Educación e Ordenación Universitaria e a Universidade. O edificio ten cinco andares (planta baixa, tres en altura e un soto). No soto está o almacén e un arquivo con armarios compactos móbiles. A planta baixa alberga as instalacións do vicerreitorado de Infraestruturas e Xestión Ambiental, así como o servizo denominado de Arquitectura, Urbanismo e Equipamentos, que se trasladou desde o reitorado da Maestranza. Nesta zona tamén está a aula de estudo nocturno.
Nome
A biblioteca leva o nome de Xoana Capdevielle, intelectual, pedagoga, bibliotecaria e arquiveira, que era a muller de Francisco Pérez Carballo, o último gobernador civil da provincia da Coruña da Segunda República que morreu asasinada polos sublevados poucos días despois que o seu marido. A súa figura resaltouse no acto de inauguración do novo edificio, ao que acudiu a conselleira de Educación, Laura Elena Sánchez Piñón; o reitor da Universidade coruñesa, José María Barja; Felipa Jove, presidenta do Consello Social da Universidade, e familiares de Capdevielle, como un sobriño neto. «Dámoslle o nome de Juana Capdevielle a este edificio, cun deliberado simbolismo, para rehabilitar a memoria dunha muller moi nova, pertencente ao corpo facultativo de arquiveiros e bibliotecarios, que morreu asesinada por defender a lexitimidade democrática en 1936», en palabras do reitor.
As Illas, Orbazai, Lugo
As Illas é un lugar da parroquia de Orbazai, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
El Mercantil (A Coruña)
El Mercantil foi un periódico editado na Coruña en 1888.
Historia e características
Apareceu o 10 de agosto de 1888. Dedicado á defensa dos intereses comerciais e industriais da Coruña, publicábase os martes, xoves e domingos. Estaba dirixido por José L. Pereira.
Baco
miniatura|200px|Baco, [[Ceres (deusa)|Ceres e Cupido, Hans von Aachen.]]
Baco é o deus do viño na mitoloxía romana. Equivale a Dioniso na mitoloxía grega.
Tras do Feal, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
Tras do Feal é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume.
Fontela, Trasancos, Narón
Fontela é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 6 habitantes.
Condado de Carlow
O Condado de Carlow (en gaélico irlandés: Contae Cheatharlach) é un condado da República de Irlanda situado na provincia de Leinster. A súa capital, a cidade de Carlow, construída no Río Barrow, ten unha poboación de 13.623 (2006).
Gert Steegmans
Gert Steegmans, nado en Hasselt o 30 de setembro de 1980, é un ex-ciclista belga.
Traxectoria
Steegmans é un esprintador moi corpulento, de 1,90 m e 82 kg de peso. Fixo o seu debut como profesional en 2003 no equipo belga Lotto. Steegmans conseguiu once vitorias ao longo da súa traxectoria como profesional, das que as máis importantes foron a segunda tirada do Tour de Francia 2007, con chegada precisamente na cidade belga de Gante, e a última tirada do Tour de Francia 2008, coa chegada habitual nos Campos Elisios de París.
Tamén conseguiu vitorias de tirada na Volta a Picardía, na Volta a Bélxica ou na Volta ao Algarve, entre outras probas ciclistas por tiradas.
Galería de imaxes de Viveiro
Galería de imaxes do concello de Viveiro na provincia de Lugo.
Here She Comes Now/Venus in Furs
"Here She Comes Now/Venus in Furs" é un sinxelo compartido das banda estadounidenses Nirvana e Melvins. Foi editado en 1991 e inclúe as cancións "Here She Comes Now" interpretada por Nirvana, e "Venus in Furs" por The Melvins. Ámbalas dúas son versións de The Velvet Underground.
O sinxelo limitouse a 1.000 copias dispoñible en 20 cores distintas. A portada aseméllase á dos álbums onde os temas apareceron por vez primeira: a dos Melvins parécese á do álbum The Velvet Underground & Nico, mentres que a cara de Nirvana ao White Light/White Heat.
Gaztea
Gaztea é unha das dúas emisoras de radio musicais pertencentes ao Grupo Euskal Irrati Telebista (EITB), xunto con EITB Musika. A súa emisión é integramente en éuscaro e está dirixida a un público xuvenil. Comezou as súas emisións o 21 de marzo de 1990.
Dentro da súa programación podemos destacar a Radio fórmula, que é as máis horas ocupa da súa grella programática.
A audiencia media desta emisora é de 98.000-99.000 oíntes segundo datos publicados, no País Vasco e provincias limítrofes na Onda 2008 do Estudo xeral de medios e 104.000 oíntes na Onda 2009 segundo datos que se desprenden do estudo do CIES.
Iraq nos Xogos Olímpicos
Iraq participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948. Os iraquís non participaron en 1952 e boicotearon os Xogos de 1956 por mor da guerra de Suez. Logo destas ausencias, Iraq regresou para gañar unha medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma. O país participou nas seguintes edicións, mais non apareceu en 1972, e en 1976 sumouse a un boicot contra a Suráfrica do apartheid. Dende 1980, Iraq apareceu en cada edición dos Xogos de Verán, mesmo durante a guerra de Iraq. Iraq nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
The Walk
"The Walk" é un sinxelo da banda inglesa The Cure, editado o 27 de xuño de 1983. Foi lanzado como sinxelo independente e posteriormente apareceu no seu recompilatorio Japanese Whispers.
Unha das caras-b de "The Walk", "Lament", é unha regravación dun sinxeloo promocional lanzado a finais de 1982 para Flexipop. A diferenza da versión anterior, experimental e confusa, as letras son entendibles e o son é máis profesional.
Río Deo
O río Deo nace no concello de Curtis, nos montes da Carriceira e da Graña. Xa no concello de Aranga ten como afluentes o rego de Porto Espiñeira e o Rego do Porto Vilarraso. Desemboca en Aranga no río Mandeo do que é o afluente principal.
Presidente de Venezuela
O presidente da República Bolivariana de Venezuela é ao mesmo tempo xefe de Estado e de Goberno, dirixe o poder executivo nacional de Venezuela e é comandante xeral das Forzas Armadas Bolivianas. Do mesmo xeito, a posición corresponde á maxistrada máis alta do país e ao máis alto funcionario público nacional.
O actual mandato presidencial é de seis anos, coa posibilidade garantida pola Constitución de celebrar un referendo de retiro popular en calquera momento durante os últimos tres anos de mandato presidencial. O 15 de febreiro de 2009, un referendo aprobado pola maioría dos votantes eliminou as restricións anteriores que limitaron o mandato presidencial a dous mandatos consecutivos.
O nomeamento de presidente inclúe só as persoas que xuran as súas posicións como presidente de Venezuela. O primeiro presidente foi Cristóbal Mendoza, asumiu o cargo o 5 de marzo de 1811, por decisión do Congreso Nacional e foi oficial o 5 de xullo de 1811 coa Declaración de Independencia da Coroa Española.
Debido á profunda axitación polas guerras da independencia en Suramérica, entre 1814 e 1818 España establece nuevamente o seu goberno co país en guerra, ata o Congreso de Angostura, chamado Simón Bolívar «xefe supremo da República de Venezuela »(comandante supremo da República de Venezuela) de 1819 a 1821. Posteriormente o Libertador actuou como presidente da Gran Colombia (que unía a Venezuela, Colombia, Panamá e Ecuador) entre 1821 e 1830. Logo de dividirse o Grande Colombia Simón Bolívar está exiliado da súa naciente república, tomando posesión de José Antonio Páez.
A Lavandeira, Trasancos, Narón
A Lavandeira é un lugar da parroquia de Trasancos no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 64 habitantes (33 homes e 31 mulleres), sete menos ca en 2004.
Presidente de Venezuela
Aínda que o papel do presidente da república e do seu significado sufriron cambios ao longo de 200 anos de historia, así como a súa posición e relacións cos outros actores da organización política nacional, foi e é unha das figuras políticas máis destacadas.