cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia
miniatura|300px|O [[Castelo de Santa Cruz, onde está localizado o CEIDA.]] O Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia (CEIDA) é un centro universitario, creado por un convenio de colaboración entre a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas da Xunta de Galicia, a Universidade da Coruña e o Concello de Oleiros, para promover, coordinar e dinamizar a educación ambiental en todos os sectores sociais, así como o intercambio científico e cultural, traballando na procura de solucións aos problemas ambientais e fomentando as boas prácticas cidadás neste eido. Está situado no castelo de Santa Cruz, na illa do mesmo nome, no Porto de Santa Cruz (Oleiros). O seu director é o biólogo Carlos Vales Vázquez.
Gallis
En xaneiro de 2007 había 66 persoas en Noruega co apelido Gallis
Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia
Áreas de traballo
O CEIDA conta con catro áreas principais de traballo:
Galegos, San Mamede de Lousada, Carballedo
Galegos é un lugar da parroquia de San Mamede de Lousada, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 10 habitantes (3 mulleres e 7 homes).
Toponimia
O topónimo é un sobrenome étnico, do latín.
Michele Angiolillo
Contexto
O 7 de xuño de 1896 houbo un atentado terrorista en Barcelona, de autoría presumiblemente anarquista. Alguén lanzou unha bomba sobre o público que asistía ao paso da procesión do Corpus, que, segundo o xornal La Vanguardia, causou a morte de doce persoas e feridas a varias decenas. Con todo, existen discrepancias sobre o número de persoas falecidas. Este atentado terrorista tiña como antecedentes a bomba lanzada polo anarquista Paulino Pallàs contra o capitán xeneral de Cataluña, Martínez Campos, a cal matou o garda civil Jaime Tous, e o atentado do Liceu, no que morreron 22 persoas e outras 35 resultaron feridas.
Diocese católica latina de Astorga
Extensión territorial
Comprende territorios que se estenden por parte das provincias actuais de León, Zamora, ambas as dúas pertencentes civilmente á comunidade de Castela e León, ademais de por parte da provincia de Ourense, na comunidade de Galiza. Nesta son asturicenses as comarcas de Valdeorras, Trives, e Viana; ademais algunhas freguesías dos concellos de Chandrexa de Queixa e A Gudiña, tamén o son. A comarca lucense de Quiroga foi asturicense até o ano 1955, pasando entón á diocese de Lugo ao trocarse por territorios lucenses no Valcarce, no Bierzo. Historicamente tamén formaron parte desta diocese territorios portugueses da Terra de Miranda, actualmente pertencentes á diocese de Bragança, o que se ten aducido para explicar a persistencia de dialectos leoneses nesa comarca (ver mirandés).
Michele Angiolillo
Contexto
Os ataques terroristas contra a poboación civil espertaron unha crecente indignación social que esixía unha firme resposta represora contra anarquistas, socialistas e revolucionarios. Preto de catrocentas persoas consideradas revolucionarias ou subversivas foron encarceradas no castelo de Montjuïc. Destas, 87 foron levadas a xuízo por causar a morte a 12 persoas e lesións a 35. O fiscal solicitou 28 penas de morte e 59 cadeas perpetuas, aínda que finalmente só foron executados cinco acusados e impuxéronse varias cadeas perpetuas. Outros imputados, aínda que absolvidos polo tribunal, foron deportados a Río de Oro por orde do Goberno de Cánovas del Castilllo. O proceso levouno a cabo por un tribunal militar e, malia sucederse nel graves irregularidades, o Goberno non admitiu as acusacións de tortura denunciadas por presos e os seus familiares, e motivo de axitación e propaganda por parte de certos sectores.
Juanete
Juan García García, coñecido como Juanete, nado en Madrid o 7 de novembro de 1920 e finado o 10 de agosto de 2014, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.
Michele Angiolillo
O asasinato de Cánovas
esquerda|miniatura|Debuxo da época, que reconstrúe o asasinato de Cánovas. dereita|miniatura|Ilustración de Le Petit Journal que amosa unha escena do xuízo de Angiolillo. esquerda|miniatura|Fotografía da execución de Michele Angiolillo, na prisión vasca de Bergara. Algúns historiadores e a propia confesión do anarquista italiano Angiolillo antes de ser executado suxiren que as torturas denunciadas e as condenas excesivas impostas a militantes anarquistas foron a razón que o moveu a embarcar desde París a España a través de Londres para matar o Presidente do Goberno de entón, Antonio Cánovas del Castillo. Aparentemente, Angiolillo tiña intencións de asasinar, polo menos, un membro da familia real española, a raíña rexente ou ao seu fillo de once anos, pero foi persuadido polo revolucionario portorriqueño Ramón Emeterio Betances para non o facer porque sería contraproducente e para atentar contra Cánovas. Existe algunha evidencia de que Betances tramitou o paso libre de Angiolillo a España mediante o uso dunha identidade falsa, e mesmo se especula que chegou a financiar a súa viaxe cunha cantidade de mil francos.
Diocese católica latina de Astorga
Extensión territorial
Na actualidade a diocese de Astorga ocupa uns 11.525 km² de superficie, dos cales corresponden á provincia de León 6.299 km² (54,65 % do total), á provincia de Zamora 3.526 km² (30,59 %) e á provincia de Ourense 1.700 km² (14,75 % da diocese). A poboación total do bispado apenas superaba os 200.000 habitantes, dos cales algo máis de 40.000 corresponden ao territorio galego.
Michele Angiolillo
O asasinato de Cánovas
Con todo, Angiolillo tiña vínculos con círculos de independentistas cubanos exiliados en Londres, que tamén poderían financiar o atentado. A política de Cánovas de "ata o derradeiro home e ata a derradeira peseta" causara daquela medio millón de mortos en Cuba. En todo caso, cando Angiolillo chegou a París proveniente de Londres, xa estaba na rede dos independentistas antillanos.
Juanete
Traxectoria
Na tempada 1948–49 fichou polo Deportivo da Coruña, sendo un habitual no mediocentro xunto a Guimeráns e Carlitos. Ese ano xogou 23 partidos e anotou 6 goles. Na tempada 1949–50 o equipo, adestrado polo arxentino Alejandro Scopelli, quedou subcampión de liga, estando o mediocampo formado nesta campaña por Waldo Botana, Dagoberto Moll, Guimeráns e Juanete. Este ano, Juanete xogou 12 partidos sen lograr ningún gol.
Michele Angiolillo
O asasinato de Cánovas
Angiolillo chegou a Madrid pouco despois da súa reunión con Betances, na procura do paradoiro do primeiro ministro. Este atopábase de vacacións na estación termal de Santa Águeda, en Mondragón, Guipúscoa. A primeiros de agosto, Angiolillo tomou o tren na estación do Norte de Madrid e apeouse na vila de Zumarraga. Alí tomou un carro que o conduciu ao balneario de Santa Águeda. Presentouse co alcume de Emilio Rinaldi, contable e correspondente do xornal italiano Il Popolo. Poucos días despois, o 8 de agosto de 1897, matou a Cánovas del Castillo de tres tiros, mentres este lía un xornal.
Juanete
Traxectoria
Na tempada 1950–51 fichou polo Real Murcia, que descendeu a Segunda División.
Michele Angiolillo
O asasinato de Cánovas
Angiolillo foi detido inmediatamente, xulgado e executado axiña mediante garrote vil o 20 de aosto dese mesmo ano. A execución levouna a cabo Gregorio Mayoral Sendino na cadea de Bergara (actual gaztetxe ou Casa da Xuventude).
Diocese católica latina de Astorga
Historia
miniatura|Mapa do bispado de Astorga de [[1761.]]
Juanete
Traxectoria
Faleceu o 10 de agosto de 2014, aos 93 anos.
Diocese católica latina de Astorga
Orixes
A mención máis antiga do cristianismo nestas terras, no século III, menciona xa a existencia dun bispo en Astorga. Trátase dunha carta dirixida polo bispo de León, no ano 254, ao metropolitano de Cartago, Cipriano, que menciona a comunidade cristiá de Astorga e o seu bispo Basílides. As mencións dun bispo, Efrén, no ano 60, é unha piadosa lenda carente de rigor histórico. O que a epístola a Cartago permite supor é que as comunidades de León e Astorga teñen a súa orixe en África, pois era costume desta época consultar os problemas eclesiásticos coas igrexas madre.
Durante o século V, vólvense a ter noticias do bispado astorgano, pois o seu prelado, San Toribio, ten intervención nos problemas suscitados cos seguidores do priscilianismo.
No reino suevo
No século VI o territorio asturicense está comprendido dentro do Reino Suevo. O Parochiale suevorum, un documento que mostra a organización eclesiástica do territorio desa monarquía, menciona a diocese asturicense xunto con outras da Gallaecia. Asigna a Astorga un territorio en parte diferente do que administraría a partir da Alta Idade Media: Ad Asturicensem sedem ipsa Astorica: Legio, Bergido, Petra speranti, Comanca, Ventosa, Maurelos superiores et inferiores, Senimure, Francelos, Pesicos, pois inclúe na diocese as igrexas de León (Legio), Zamora (Senimure) ou mesmo territorios asturianos, como Pesgos (Pesicos). Mais non lle atribúe ningunha igrexa no que hoxe é o territorio histórico de Galiza, pois unha parte están indicados para o bispado de Ourense, así Trives (Teporos) ou Valdeorras (Geurros), á que aínda lle asigna a Seabra (Senabria). O territorio de Quiroga (Carioca) está, no Parroquial, asignada a Lugo.
No século VIII, Astorga foi incluída no territorio dominado polos árabes. Houbo que esperar até Afonso III para que pasase de novo a mans cristiáns. Porén o territorio da diocese tardou máis en reorganizarse.
Restauración medieval
Ha que agardar até o ano 934 para que o rei Ramiro II faga a chamada Restitución da Igrexa Asturicense. O monarca convoca un concello de bispos e relixiosos xunto con magnates laicos, que asinan, o 17 de xaneiro, un documento no cal se indican as igrexas que se atribúen agora á diocese astorgana: en terras de Braganza seguindo o río Tuela ata confluír co Douro, de aí cara a Zamora, incluíndo Aliste e Seabra, Trives, Caldelas, O Courel e Quiroga e máis Valdeorras integramente, engadindo algo máis abaixo as igrexas de Toro (in Bergantia per illum riuulum qui dicitur Tuela, et discurrit dum intrat in Dorio contra Zamora ad partem Orientis, et intus Alisti et Senabria, Tribes, Caldellas, Caurille et Quiroga, et Iurres ab omni integritate [...] tornamus ad ciuitatem Astoricensem eclesias de Campo Tauro). O texto, que sofre sospeitas de autenticidade, non cita as actuais comarcas do Bolo e Viana, porque seguramente estaba incluída nos territorios de Trives e do Valdeorras, e que si aparecen como Roboreta = Robleda, nun documento confirmatorio e que, de paso, autentifica dubidosos acordos anteriores, debido ao rei Ordoño II do ano 956). A reconstrución efectuada agora acomodaba a diocese astorgana, pola súa banda occidental, aos límites do antigo convento asturicense romano, que foi o que a corte debeu ter en mente para restaurar a diocese, aínda que resultase imposíbel retornarlle outros territorios que a compuxeran, nos que agora había xa outras sés coas correspondentes terras, como Oviedo ou León.
Lista de bispos asturicenses
Camilo Lorenzo, bispo da diocese de 1995 a 2015.|dereita|miniatura|200px
Viloíde, Monterroso
San Cristovo de Viloíde é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 55 habitantes, deles 33 eran homes e 22 eran mulleres, o que supón un aumento de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Galería de imaxes de millo de Galicia
O millo ou maínzo (Zea mays) é unha planta gramínea
Bóla de neve
Este artigo trata sobre un fungo, para o arbusto "Viburnum opulus" véxase o artigo: Flor do mundo.
A bóla de neve Agaricus arvensis, é unha especie de fungo comestíbel, basidiomicetos da familia Agaricaceae.
Características
Foi descrito por Jacob Christian Schaeffer en 1762. A forma do chapeu (Píleo) é convexa, a superficie é seca e a súa cor é branca, tornándose en amarelento coa madureza, a carne é branca cun cheiro doce que lembra ao das améndoas. Miden até 20 centímetros de diámetro, o pé é de cor abrancazada, cun anel, e pode medir até 4,5 centímetros de longo e 3,5 centímetros de espesor.
Comestibilidade
É comestíbel e está considerado un dos cogomelos máis ricos polo seu sabor. Atópanse en feixes preto das corte e entre os pastos e en campos de xogo, en Galiza e Gran Bretaña, medran polo outono preto do inverno.
Fortaleza de Castrizán
O castelo de Castrizán foi un castelo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia do Viso. Ficaba situado no cumio do monte da Peneda.
Localización
O antigo castelo localizábase no alto do monte da Peneda, un pequeno pico montañoso de 329 metros e que fica sobreelevado fronte a chaira que o arrodea. Esta característica xeográfica fai que este monte poida dominar toda a bisbarra, tendo unha excelente visión da Ría de Vigo, as illas Cíes, a enseada de San Simón, e os territorios circundantes ao castelo de Soutomaior.
O monte da Peneda pertence na súa cara sur á parroquia do Viso, pertencente a Redondela, mentres que a cara sur pertence ao concello de Soutomaior.
Historia
miniatura|esquerda|250px|[[Monte da Peneda visto dende O Viso, no concello de Redondela. No seu cumio foi construído o castelo de Castrizán, hoxe en ruínas. No seu lugar, atópase a capela da Virxe das Neves, probabelmente construída cos restos da pedra do castelo derrubado.]]
A construción do castelo foi levada a cabo entre os meses de agosto e setembro de 1477. A fortaleza foi mandada construír polo arcebispo compostelán Alonso II de Fonseca, cos obxectivos de exercer o control da bisbarra e especialmente como medida de control e presión a Pedro Álvarez de Soutomaior, Conde de Camiña e propietario do Castelo de Soutomaior, sito a escasos quilómetros.
Pedro Álvarez de Soutomaior, tamén coñecido coma Pedro Madruga, era afín á nobreza portuguesa e á súa infanta Xoana a Beltranexa, mentres que o arcebispo Alonso de Fonseca era afín á Coroa de Castela.
Varios meses despois, entre 1478 e 1479, a fortificación foi derruída polo propio Conde de Camiña, Pedro Madruga, após a súa estadía dunha prisión castelá. A batalla, que tivo lugar durante a noite, enfrontou ao Conde de Camiña e aos seus 400 soldados contra Don Álvaro de Varcea, un aliado do arcebispo compostelán. Como resultado do asedio, o castelo foi derruído.
Tralo derrubamento do castelo, a pedra e os demais cascallos foron empregados para construcións particulares na parroquia do Viso, e probablemente a capela da Virxe das Neves, que a día de hoxe mantense en pé no cumio do monte da Peneda, foi construída coa pedra reempregada do castelo.
Descrición
Probabelmente construído coa pedra do propio monte no que se emprazaba, o castelo estaba arrodeado por unha muralla que protexía o interior da fortificación. No seu interior, foron identificados varios elementos do castelo, coma varias ameas, unha barbacá, e unha torre da homenaxe, a cal non estaba integrada na propia muralla, senón que se atopaba no interior do recinto. Isto debeuse a que non existía ningunha área da contorna da muralla que estivese totalmente protexida e libre de ataques, polo que a torre de homenaxe precisaba ter control sobre todo o perímetro da fortificación.
Na actualidade o castelo atópase en estado ruinoso, e unicamente se poden ver algúns restos do que foi a construción orixinal, como restos da base da torre de homenaxe.
World War Z
World War Z: An Oral History of the Zombie War é unha novela apocalíptica e de terror de 2006 escrita polo autor estadounidense Max Brooks. A novela é unha colección de relatos narrados por un axente da Comisión Posbélica das Nacións Unidas, despois dun devastador conflito mundial contra unha praga de zombis. Algunhas pasaxes recollen unha loita desesperada durante décadas por persoas de diferentes nacionalidades. Os relatos persoais tamén describen os cambios sociais, políticos, relixiosos e ambientais resultantes.
World War Z é a continuación do manual de supervivencia de Brooks, The Zombie Survival Guide (2003), pero o seu ton é moito máis serio. Está inspirada en The Good War: An Oral History of World War Two (1984) de Studs Terkel, e nos filmes de zombis de George A. Romero. Brooks empregou World War Z para comentar a ineptitude e o isolacionismo dos Estados Unidos, e asemade trata os temas do supervivencialismo e a incerteza. A novela foi un éxito comercial e foi gabada pola crítica.
A súa versión en audiolibro, que contou coas voces de Alan Alda, Mark Hamill e John Turturro, gañou un premio Audie en 2007. O filme homónimo, dirixido por Marc Forster e protagonizado por Brad Pitt, foi estreado no 2013.
Feminismo pro-sexo
O feminismo pro-sexo é un termo inventado por Ellen Willis que se opón ó feminismo abolicionista da pornografía machista e outras violencias de xénero relacionadas co sexo e a obxectificación da muller. Willis considérase "feminista non tradicional" e pensa que a sexualidade é o centro da liberación das mulleres. No século XXI estas ideas son consideradas machistas polo feminismo.
A partir da década de 1980 (época da terceira onda do feminismo) comezaron a agromar novos discursos que inclúen como suxeitos políticos, que foran esquecidas até daquela, ás prostitutas, as actrices porno e os insubmisos sexuais. A idea era incluír todas as mulleres no feminismo e loitar pola mellora de condicións de vida de todas elas. Axiña viron que se trataba dunha "trampa", xa que ningunha desas mulleres faría ese uso do seu corpo se tivese liberdade económica e social, e o feito de que unha dona pense que vale o que o seu corpo pode valer para un home é froito do machismo da súa cultura e sociedade, xa que iso non é intrínseco da especie humana e nunca lles pasa ós homes. Esta confrontación deu lugar ás chamadas guerras sexuais feministas.
Cristimil, Luaña, Brión
Cristimil é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 33 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 14 eran mulleres.
O gardián das palabras
O gardián das palabras (en The Pagemaster) é un filme de animación e fantasía protagonizado por Macaulay Culkin, Christopher Lloyd, Patrick Stewart, Whoopi Goldberg, Frank Welker e Leonard Nimoy. O filme foi dirixido por Joe Johnston (na parte non animada) e por Glenn Chaika (na animación).
Sinopse
Richard Tyler, un neno de 10 anos de idade, vive obsesionado polas estatísticas e ten medo practicamente a todo. Os seus pais exasperados tentaron varias formas de darlle valentía ó seu fillo, pero teñen pouco éxito. O pai de Richard mándao mercar unha bolsa de cravos para que el poida construír unha casa na árbore. Pero Richard vese atrapado nunha treboada e refúxiase na biblioteca. Alí coñece o Sr. Dewey, un excéntrico bibliotecario que procura rapidamente un libro axeitado para Richard e dálle un carné de biblioteca. Porén Richard non quere ningún libro; só quere chamar os seus pais e volver para a casa. O Sr. Dewey indícalle ó rapaz onde hai un teléfono. Richard vaga polos corredores buscándoo, ata que dá cunha gran rotonda, cuxa bóveda está pintada con personaxes de ficción clásicos. Richard non se decata da auga que pinga dende o seu abrigo, e ó moverse cae dando coa cabeza no chan e queda inconsciente. Cando esperta, atopa as pinturas da rotonda desfacéndose, chorreando e formando unha onda de cor que o transforma a el e á biblioteca en debuxos.
Richard é abordado polo Gardián das Palabras, que o envía a unha viaxe na sección de ficción para atopar a "saída". Ó longo do camiño, Richard faise amigo de tres libros "humanizados"; Aventura, un libro pirata; Fantasía, un libro de contos de fadas; e Terror, un libro de medo. Os tres acordan axudar a Richard a atopar a saída se lles promete sacalos da biblioteca co seu carné.
Península de Cabo Verde
miniatura|300px|Vista por satélite da península de Cabo Verde.
A península de Cabo Verde é unha península do Senegal e a parte máis occidental do continente africano. Trátase dun promontorio rochoso que se estende desde as zonas areosas do Senegal. Dakar, a capital do Senegal, atópase no extremo de devandita península, contando cun excelente porto marítimo emprazado fronte á illa de Gorée.
O nome do cabo (Cabo Verde) foille dado en 1444 polo navegante portugués Dinis Dias.
Cabo Verde foi habitado polo pobo Lebou, unha comunidade pesqueira que aínda habita a costa norte, en Yoff, cerca do moderno aeroporto de Dakar.
O nome da República de Cabo Verde ten a súa orixe no desta península.
Macedonia (rexión histórica)
miniatura|250px|Macedonia Cor castaña:[[Macedonia do Norte Cor branca: Macedonia grega Cor verde: Macedonia de Pirin (Bulgaria) Cor canela: Mala Prespa e Golo Bardo (Albania) Cor rosa: Gora e Prohor Pchinski (Serbia) ]]
Macedonia é unha rexión xeográfica e histórica da Europa sudoriental que desde hai séculos permaneceu dividida en varias rexións e estados.
O termo "Macedonia" foi fonte de confusión e de debate debido aos porque se usou para nomear, ao longo do tempo, múltiplas e diversas áreas xeográficas, políticas, históricas, lingüísticas e demográficas. Os diversos grupos étnicos que viven na zona denominaron da mesma maneira a diversas entidades e de diferentes formas a unha única entidade, o que xera problemas tanto para os seus habitantes como para os estranxeiros.
Historicamente, a rexión estivo marcada polos continuos cambios políticos durante a historia da península Balcánica. En canto á xeografía, non existe unha definición clara dos límites da rexión e os nomes das súas subdivisións non son aceptadas nin por académicos nin polos seus propios habitantes. No caso da demografía, na zona habitan principalmente catro grupos étnicos, tres dos cales autodefínense como "macedonios": un grupo sudeslavo, que o fai a nivel nacional, e un búlgaro e outro grego, que o fan a nivel rexional. Lingüisticamente, os nomes e orixes das linguas faladas na zona son tema de gran controversia, mentres que no mundo político, o uso do nome de Macedonia xerou incluso unha intensa disputa diplomática entre os estados de Grecia e Macedonia do Norte, conflito que se mantén sen solución definitiva a pesar da intervención das Nacións Unidas.
Máis alá da natureza histórica e sen fronteiras da rexión, Macedonia pode considerarse sen ambigüidades como o corazón dos Balcáns. A raíz diso, a razón da variedade de nomes e definicións poden resumirse nas palabras de Winston Churchill: "A rexión dos Balcáns ten a tendencia a producir máis historia da que pode consumir".
Historia
A rexión macedónica, incluídos amplos territorios dos países veciños, estivo habitada desde antigo por tribos traco-ilirias, gobernadas por reis propios.
Con Filipo II (359 a.C. - 359 a.C.) unificouse e fortaleceuse, facendo posíbel o esplendedor subseguinte do Imperio macedónico baixo Alexandre o Grande.
Durante a Idade Media foi unha provincia ou thema do Imperio bizantino.
Durante o século VI produciuse a inmigración masiva de eslavos, que superaron demograficamente ás poboacións locais de orixes iliria, tracia e gregos.
O territorio pasou a ser controlado por Bulgaria, motivo polo cal a actual lingua macedonia e gran parte da cultura eslavo macedonia presenta grandes afinidades coa de Bulgaria.
A dominación turca mantívose até finais do século XIX; entre 1880 e 1912 (e despois novamente nas Guerras Balcánicas e nas dúas Guerras Mundiais) a Macedonia eslava foi disputada por Bulgaria e Serbia.
Xa desde 1878, Rusia, cuxas vitorias sobre os turcos conduciron á creación do novo estado de Bulgaria, fixo presión para que se creara unha "Gran Bulgaria" que debería incluír gran parte de Macedonia.
No Congreso de Berlín de 1878 as demais potencias déronlle a Bulgaria un territorio moito máis reducido, dividido até 1885 entre os principados de Bulgaria e Rumelia Oriental.
A Macedonia eslava foi quedando baixo soberanía do reino de Serbia en 1912, e tal situación ratificose ao concluír a primeira guerra mundial e formarse a Iugoslavia (Eslavia do Sur). Tras a segunda guerra mundial a Macedonia eslava que quedara en poder de Serbia pasou a ser unha das repúblicas federadas de Iugoslavia, a máis meridional destas.
Divisións políticas
Desde 1991, a rexión histórica de Macedonia está dividida en:
Partes da rexión histórica de Macedonia están nas actuais Bulgaria, Serbia e Albania.
Water Island
Water Island (galego:Illa da auga) é a cuarta e máis recentemente adquirida das Illas Virxes dos Estados Unidos, co status de Territorio Dependente dos Estados Unidos. Atópase situada no mar Caribe. Esta illa é de orixe volcánico e atópase a 1 km ao sur da illa de San Tomé. Está comunicada con San Tomé mediante un servizo de transbordador que parte de forma regular desde Crown Bay, San Tomé a Phillips Landing, Water Island; o percorrido en transbordador dura uns 10 minutos.
Cuns 2 km cadrados de extensión, Water Island é a máis pequena das Illas Virxes dos Estados Unidos. Administrativamente forma parte do subdistrito de San Tomé. Trátase dunha illa residencial, cunha poboación de 182 habitantes (censo do ano 2010), e ningún establecemento comercial significativo. Varias das casas de Water Island foron acomodadas para turistas e visitantes. As principais atraccións da illa son as praias, especialmente Honeymoon Beach (Praia da Lúa de Mel), as antigas plantacións e Fort Segarra, un forte subterráneo parcialmente construído polos Estados Unidos durante a Segunda Guerra Mundial. O extremo norte da illa é unha comunidade privada, Sprat Bay Estates, estendida ata a praia de Sprat Bay. Todas as praias son de uso público.
Historia
Os primeiros habitantes coñecidos de Water Island eran indios tahínos, que vivían na illa durante o século XV. Water Island recibiu este nome dos exploradores europeos debido á existencia de varias fontes naturais de auga potable. Moitas illas das Antillas carecían de fontes, así que Water Island era unha escala frecuente para os piratas que desexaban encher os seus reservas de auga.
A Compañía danesa das Indias Occidentais e Guinea reclamara a propiedade da illa ao redor de 1769. Durante o século XVIII e principios do século XIX a illa era propiedade de varios negros liberados e mulatos que cultivaban algodón e criaban gando. En 1905 a illa foi vendida á Compañía Danesa das Indias Orientais e non foi vendida co resto das Indias Occidentais Danesas aos Estados Unidos en 1917.
En 1944 os Estados Unidos adquiriron Water Island para protexer a base de submarinos de San Tomé durante a segunda guerra mundial. Entre 1944 e 1950 a illa estivo baixo a supervisión do Departamento de Defensa estadounidense. A División de Guerra Química do Exército dos Estados Unidos adquiriu varios terreos de Water Island para probar armas químicas como o axente laranxa. En 1950 a illa pasou ao Departamento de Interior, que a alugou a varios residentes civís.
Escudo das Illas Malvinas
O escudo das Illas Malvinas foi oficialmente adoptado o 29 de setembro de 1948. Consiste nun barco que representa ó Desire, que segundo o Reino Unido foi o navío co que o capitán británico John Davis descubriu as illas Malvinas en 1592. O lema Desire the Right («Desexa o xusto»), atópase ó pé e tamén fai referencia ó nome do barco. Por último, o carneiro branco representa a cría de ovellas, que sempre foi a principal actividade económica das illas, e a herba verde está como mostra da vexetación autóctona de tussok, existente en todo o arquipélago.
Kathleen Barry
Kathleen Barry, nada en Syracuse, Nova York o 22 de xaneiro de 1941, é unha socióloga feminista estadounidense. Activista en primeira liña do feminismo radical nos anos 60 e 70 foi pioneira na denuncia do tráfico de mulleres e a explotación sexual. Foi cofundadora da ONG Coalición Contra o Tráfico de Mulleres (CATW) que coa Unesco expuxo unha serie de propostas dirixidas á Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas para que se considerase explicitamente como un dereito fundamental da persoa o estar libre da explotación sexual. En 1985, recibiu o Premio da Fundación Wonder Woman polo seu compromiso no apoderamento das mulleres. No presente é profesora emérita da Universidade Estatal de Pensilvania.
Vilagarcía, San Mamede de Lousada, Carballedo
Toponimia
O topónimo fai referencia a unha Vila (Latín : casa de campo) de García, nome anterior aos romanos.
Siria
Siria é un país do Oriente Medio. Limita ó norte con Turquía, o leste e sur con Iraq, ó sur con Xordania e ó oeste con Israel, Líbano e o mar Mediterráneo. A rexión de fronteira con Israel (Altos do Golán) é obxecto de disputa entre ámbolos dous países.
Historia
Siria forma parte de Asia, en concreto do Oriente Medio. O nome de Siria é tan antigo como a súa historia, atopándose multitude de referencias na Biblia. Anteriormente, formaba parte dun territorio moito máis amplo, que incluía ademais os actuais Chipre, Líbano, Xordania, Iraq e Israel, cuxo nome era Bilad al Cham ou Territorio Lunar, por ser a súa capital, Damasco, tamén chamada Cham, un oasis no medio do deserto.
Siria formou parte, xunto con Exipto, da República Árabe Unida entre 1958 e 1961.
Suso Díaz Estévez
Suso Díaz Estévez, nado en Ludeiros (Manín, Lobios) o 1 de maio de 1971, é un poeta galego.
Traxectoria
Cursou estudos de Filoloxía Hispánica. Algúns dos seus poemas atópanse espallados en revistas e libros colectivos. Foi membro do Colectivo Arraianos e formou parte da asociación de poesía Gallos Quiebran Albores, da cidade estremeña de Mérida.
Siria
Xeografía
miniatura|240px|Muhafazat de SiriaSiria esténdese entre as latitudes 32° e 38° N e as lonxitudes 35° e 43° E. Na súa maior parte consiste nunha chaira árida, non obstante o noroeste do país, que se abeira ó Mediterráneo, é bastante verde. O nordés mailo sur constituían as zonas agrícolas tradicionais. O Éufrates, o río sirio máis importante, cruza o país polo leste.
Suso Díaz Estévez
Traxectoria
Na rede mantivo a web BaixaLimiaXures.com e o caderno Orballo na lareira. No ano 2012 puxo en marcha, coa súa compañeira MariPaz Paz, o caderno de poetas galegos contemporáneos As Escollas Electivas. Dirixiu e presentou, tamén coa súa compañeira, o programa de poesía La voz en espiral, en castelán, galego e portugués, nos anos 2010 e 2011, na emisora municipal de Mérida.
Siria
Xeografía
O clima é seco e quente, os invernos son moderados, mais pola elevación do país por veces neva no inverno. .
Suso Díaz Estévez
Traxectoria
No ano 2019 a Asociación de Amigos do Couto Mixto recoñeceuno como Xuíz Honorario. Desde o 2020 colabora cun poema diario, coa forma do haiku (haikuga), no xornal dixital Galicia Confidencial.
Música
Colaborou con Xoán Eiriz na adaptación de textos para os discos: Verbas no vento, ó que lle deu título; e Máis sentimentos.
Vince Lombardi
Vincent Thomas Lombardi, nado o 11 de xuño de 1913 en Brooklyn (Nova York) e finado o 3 de setembro de 1970 en Washington, D.C., foi un adestrador de fútbol americano estadounidense de ascendencia italiana. Lombardi foi adestrador xefe dos Green Bay Packers da National Football League (NFL) entre 1959 e 1967 e dos Washington Redskins por unha temporada (1969). Antes, comezara a súa carreira como técnico no posto de coordinador ofensivo dos New York Giants. Ademais, foi director xeral dos Packers en 1968. Gañou con esa franquía as dúas primeiras Super Bowls da historia. O seu rexistro en tempada regular é 96-34-6, mentres que en playoff é un destacábel 9-1. Isto fai un total de 105 vitorias, 35 derrotas e 6 empates.
Comarcas da Comunidade Valenciana
En 1987, a Generalitat Valenciana publicou unha proposta oficial de Demarcacións Territoriais Homologadas (Demarcacions Terriotorials Homologades en valenciano) (DTH) de tres graos, onde o primeiro grao coincide en grande medida co concepto territorial de comarca. A consecuencia práctica desas demarcacións, até agora, limitouse como referencia para a descentralización administrativa dos diferentes servizos ofrecidos pola Generalitat, como o ensino, a sanidade, ou a agricultura. De feito, non hai unha disposición legal necesaria para que estas DTH finalmente teñan a "incidencia territorial" prevista, é dicir, órganos políticos ou administrativos de nivel comarcal. Pola contra, as competencias compartidas entre varios municipios están a articularse mediante a mancomunidade.
Vince Lombardi
Lombardi morreu en 1970 dun cancro de colon que lle diagnosticaron en xuño de 1970, semanas antes de dirixir o seu segundo campamento de adestramento á fronte dos Redskins. Unha semana antes da súa morte, a NFL nomeou o trofeo do campión do Super Bowl "Trofeo Vince Lombardi" na súa honra. En 1971 ingresou no Salón da Fama do Fútbol Americano Profesional. Está considerado como un dos mellores adestradores de fútbol americano da historia, así como figura representativa do futbal americano e do espírito gañador.
Comarcas da Comunidade Valenciana
Historia
Por outra banda, os anteproxectos de autonomía valenciana na II República, contemplaban xa a estruturación territorial do País Valenciano en comarcas. O estalido da guerra civil española en 1936 truncou o proxecto autonomista valenciano e, con isto, o emerxente valencianismo político e o seu debate territorial. Con todo, durante a ditadura de Franco seguiron expóndose propostas comarcais, aínda que só desde unha óptica exclusivamente fisiográfica, histórica, e lingüística. Atendido o cariz político do réxime franquista de entón, non se permitían expor divisións administrativas diferentes á provincial. Así, durante esta época xurdiron as propostas de Querol Rosso en 1946, a de Vicenç M. Rosselló en 1964, e a de Manuel Sanchis i Guarner en 1966.
Aínda que todas estas propostas non influíron demasiado no ámbito social e político, si tiveron unha significativa importancia no ámbito xeográfico e toponímico. De feito, foron unha base importante para as propostas posteriores a 1970, xa de carácter un pouco máis funcional e tendo en conta tamén o criterio demográfico, comunicativo e, por tanto, administrativo, como a proposta do xeógrafo Antonio López Gómez en 1970, a de Joan Soler i Riber, do mesmo ano, ou a de Pérez Puchal en 1979. Finalmente, é a proposta de Joan Soler, que se fixo coa colaboración de Sanchis Guarner e López Gómez, a proposta que logra máis difusión e popularidade durante os anos 70 do século XX, dende os ámbitos políticos, culturais, académicos, educativos, e editoriais do País Valenciano.
Con todo, durante a crispada tradición autonómica valenciana, a principios dos anos 80, o blaverismo tacha de pancatalanista a proposta co argumento de que superaba os límites provinciais estabelecidos para estabelecer outros no marco dos Países Cataláns. En consecuencia, o blaverisme utiliza a proposta de Emili Corderoüt, dez anos tras ser publicado polo Lo Rat Penat (o presidente do cal era o mesmo Corderoüt), en contraposición á proposta de Joan Soler. Paradoxalmente, a proposta orixinal de Corderoüt de 1934 difire lixeiramente da publicada en 1971, de forma que na proposta orixinal as comarcas tamén obvian os límites provinciais coma, por exemplo, a comarca da Calderona, ou a Serrania d'Alcoi.
A pesar disto, trala creación do Ente Preautonómico do País Valenciano (Ens Preautonòmic del País Valencià) en 1978 e a súa comunidade autónoma en 1982, a proposta de Soler úsase coma base para a conformación de partidos xudiciais, publicacións estatísticas oficiais, áreas de saúde, mapa escolar etc. Coa aplicación práctica desta proposta por parte da Generalitat Valenciana, póñense de relevo defectos estruturais da causa, principalmente, dunha aplicación abusiva do criterio lingüístico e histórico, con menoscabo de criterios urbanísticos e económicos. Co intento de emendalo, xorden as propostas de Maria José Ribeira e Bernardí Cabrer en 1979, de PREVASA en 1981, ou de José Honrubia en 1982.
Todas estas últimas propostas non reformulan integralmente o concepto tradicional da "comarca" coma unidade territorial, senón que, coinciden nunha perspectiva marcadamente económica, parten fundamentalmente da proposta de Soler, a cal foi adquirindo un cariz case definitivo. Non pasa así con outra proposta, exposta en 1987 por V. M. Rosselló, Josep M. Bernabé e B. Cabrer, en que se define un concepto territorial diferente á comarca tradicional, polo cal, para evitar confusións conceptuais, a unidade denomínase como "governació", evocando unha entidade administrativa que existiu na época foral valenciana. Non contrastando, desgraciadamente, que as delimitacións destas "gobernacións" resultaban ser, a grandes liñas, agrupacións das comarcas propostas por Soler. Aínda que unha división por "gobernacións" teoricamente resultaría ser máis funcional para unha descentralización administrativa, este concepto ten importantes limitacións con respecto a cohesión territorial desde o punto de vista sociopolítico.
Comarcalización en época autonómica
Coma proba disto, no decreto núm. 170 de 28 de outubro de 1985, a Generalitat pide un informe á Consellería de Administración Pública para unha eventual "creación de demarcacións funcionais con incidencia no territorio da Comunidade Valenciana". Este informe publicaríase dous anos máis tarde, en 1987, no que se estabelecían unhas Demarcacións Territoriais Homologadas (DTH) de tres graos. Esta proposta, que non fai en ningún momento ningunha mención a denominación de "comarca" nin de "governació", estabelecen unhas agrupacións de municipios nas DTH de primeiro grao que coinciden coas delimitacións comarcais de Soler con engadidos da proposta de V. M. Rosselló, sobre todo para a Provincia de Alacant. Mentres tanto, a DTH de segundo grao coincide ao grande medida co concepto de "governació" de Rosselló, resultando ser agrupacións das DTH de primeiro grao; e as DTH de terceiro grao, de máis importancia, coinciden coas delimitacións provinciais.
Desgraciadamente, a pesar da publicación desta proposta de demarcacións, dende a Generalitat aínda non se aprobou ningunha Lei de Comarcalización, por tanto, a consecuencia práctica destas demarcacións, polo momento, limitouse como referencia para a descentralización administrativa dos diferentes servizos da Generalitat, como a educación, a sanidade, ou a agricultura. Non existe aínda, por tanto, ningunha "incidencia territorial" prevista, é dicir, o establecemento de órganos políticos ou administrativos de nivel comarcal, como acontece a Cataluña cos Consells Comarcals, senón que as competencias compartidas entre varios municipios articúlanse mediante unha mancomunidade, as delimitacións das cales poden superar a comarca, pero non a provincia.
Carlos Vales
Carlos Vales Vázquez, nado en Caracas o 11 de novembro de 1955, é un biólogo galego especializado no medio ambiente.
Traxectoria
Licenciado en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é o director do Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia (CEIDA), membro da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN), de Greenpeace e da Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia (ADEGA).
Lei de rendementos decrecentes
A lei de rendementos decrecentes é un principio económico que estipula que se se produce con cantidades fixas dun factor e se van progresivamente engadindo unidades doutro factor chegará un momento no que os rendementos desa actividade serán cada vez menores.
Foi formulada por Thomas Malthus nos seus Ensaio sobre o principio da poboación e posteriormente desenrrolada por David Ricardo para explicar os rendementos dunha explotación agraria.
Cadros de xogadores das seleccións no mundial de baloncesto de 2006
A lista de abaixo inclúe os cadros de xogadores dos 24 países participantes, en total 288 xogadores. No apartado "equipo" se recolle o equipo no que militaba o xogador no momento de disputa-lo campionato.
Espiñeiros, Luaña, Brión
Espiñeiros é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 11 eran mulleres.
Ribeira de Pena
miniatura|250px|Localización do municipio miniatura|250px|Escudo de Ribeira da Pena
Ribeira de Pena é un concello portugués situado ó norte do país, pertencente ao distrito de Vila Real, na rexión Norte.
Xeografía
É sede dun municipio de 217,66 km² de superficie e con 7 412 habitantes (censo de 2001), subdividido en 7 freguesías. O municipio está limitado ao norte polos municipios de Boticas, ao leste por Vila Pouca de Aguiar, ao sur por Vila Real, ao suroeste por Mondim de Basto e ao oeste por Cabeceiras de Basto.
Demografía
O seguinte gráfico mostra a evolución da poboación censada no concello dende o ano 1900 ata o ano 2004:
Cultura
As festas municipais celébranse o 16 de agosto.
Día de Internet
O Día de Internet é unha efeméride que se celebra en España o 17 de maio, impulsada pola Asociación de Usuarios de Internet. Celebrouse por primeira vez o 25 de outubro de 2005. Pouco tempo despois, a Cume da Sociedade da Información celebrada en Tunes en novembro de 2005, decidiu propoñer á ONU a designación do 17 de maio como o Día Mundial da Sociedade da Información, polo que se moveu o denominado Día de Internet á devandita data.
Obxectivos
Pretende dar a coñecer as posibilidades que ofrecen as novas tecnoloxías para mellorar o nivel de vida dos pobos e dos seus cidadáns.
A idea
A iniciativa do Día de Internet xurdiu por iniciativa da Asociación de Usuarios de Internet, á que se sumaron diferentes asociacións españolas que vían con interese o compartir nunha data o que cada un fai para achegar a Sociedade da Información (SI) a todos os cidadáns.
En Latinoamérica a iniciativa do Día Mundial de Internet tamén tivo unha grande acollida, e hoxe atópanse vinculadas a esta iniciativa a Asociación Colombiana de Usuarios de Internet, a Asociación Mexicana de Internet , a Asociación Arxentina de Usuarios de Internet , a Asociación Chilena de Usuarios de Internet e en Ecuador o capítulo de ISOC nese país.
A celebración do día de Internet na súa primeira edición tivo lugar o 25 de outubro de 2005. Nesa data, leváronse a cabo máis de 400 eventos en máis de 8.000 localizacións de 31 provincias das 17 Comunidades Autónomas. Máis de 200 entidades públicas e privadas subscribiron a Declaración de Principios para construír a Sociedade da Información, en representación de máis dun millón de cidadáns.
En novembro de 2005, a II Cume Mundial da Sociedade da Información celebrada en Tunes, aprobou propoñer á Asemblea Xeral de Nacións Unidas a designación do 17 de maio como Día Mundial das Telecomunicaciones e da Sociedade da Información.
No artigo 121 do documento de conclusións do Cume Mundial da Sociedade da Información, celebrada en Tunes en novembro de 2005, afírmase que:
O Día de Internet dá a oportunidade para impulsar e favorecer o acceso á Sociedade da Información dos non conectados e dos discapacitados. Ademais, aproveitando a experiencia adquirida en España, vaise a fomentar a celebración do Día de Internet noutros países, poñendo a disposición daqueles que estean interesados todo o traballo, información e metodología desenvolvido polos que participaron en edicións anteriores.
Quen fai o día de Internet
A organización do día de Internet apóiase en catro alicerces fundamentais: unha Asociación de Usuarios de Internet como Oficina Técnica que coordina e planifica; un Comité de Impulso onde se integran os axentes sociais máis relevantes (Administracións, asociacións, federacións, universidades, colexios, sindicatos, partidos políticos...); os Promotores, que desenvolven eventos e actividades con motivo do Día de Internet; e, finalmente, os Comunicadores que contribúen á súa difusión. Todos comparten un espazo na Sociedade da Información, o que permite ter unha idea global do proxecto e, ao mesmo tempo, unha visión personalizada en función de criterios diferentes.
Participación
Todo o mundo está invitado a participar no Día de Internet. Hai diversas formas de participar e contribuír. En moitas cidades realízanse eventos que conmemoran devandito día, organizados por empresas, administracións e organizacións de calquera tipo e tamaño, que deben cumprir as seguintes condicións:
Antecedentes
Esta celebración ten o seu primeiro antecedente na celebración do Día Mundial das Telecomunicaciones unha efeméride centrada nesta profesión e os seus profesionais, posteriormente na década dos 90 nos Estados Unidos celebraron o "Internet Day" co obxectivo concreto de dedicar unha xornada festiva a cablear as escolas e deixou de celebrarse no momento en que se solucionou este problema.
A mediados dos anos 90 xorde en Francia A fête de l'internet, acontecemento que se segue celebrando anualmente a mediados de marzo de cada ano e centrado nos países francófonos.
A Unión Europea instaurou no ano 2004 o Safer Internet Day co obxectivo de dar a coñecer como facer unha Internet máis segura e confiable. Esta acción soportada por varios países da UE repetiu a súa realización no ano 2005.
A iniciativa do Día de Internet xorde, en España, no ano 2004, a partir dunha proposta da Asociación de Usuarios de Internet, á que se suman diferentes organizacións, tendo a súa primeira celebración do Día de Internet de 2005 o 25 de outubro, con notable éxito de participación.
Trala declaración de Tunes, a organización do día de internet fixou como data para a súa realización o 17 de maio e vai contribuír dentro das súas posibilidades a que esta iniciativa desenvólvase en todos os países do mundo.
Financiamento
A participación no día de internet é totalmente gratuíta e non esixe o pago de ningunha contraprestación aos organizadores. Cada un dos actores que participan no día de internet ten, como non pode ser doutro xeito, total liberdade para buscar os apoios e as fontes de financiamento que consideren oportunas para desenvolver a súa actividade.
Todos os materiais desenvolvidos con motivo do día de internet e con independencia de quen os desenvolva poderán ser utilizados de forma libre e gratuíta sempre que contribúan a difundir, impulsar e apoiar a iniciativa día de internet.
Os países que se incorporen e que utilicen un idioma distinto aos soportados nese momento deben de asumir o compromiso de traducir a información estática e de navegación ao seu idioma (15.000 palabras aproximadamente).
Gran Premio da Arxentina de 1957
O Gran Premio da Arxentina de 1957 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 13 de xaneiro de 1957 no Autódromo 17 de Octubre de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Informe da carreira
Dado que os equipos británicos non estaban presentes, Stirling Moss, que asinara por Vanwall, formou parte do equipo Maserati con Jean Behra como terceiro piloto.