cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yeon-aedaejeon
Yeon-aedaejeon (en 연애대전) é unha serie de televisión surcoreana dirixida por Kim Jung-kwon e protagonizada por Kim Ok-vin, Teo Yoo, Kim Ji-hoon e Go Won-hee. Estreouse o 10 de febreiro de 2023 a través de Netflix.
Sinopse
Unha muller que odia perder fronte aos homes e un home que desconfía das mulleres viven enfrontados. Ao final danse conta de que se preocupan moito o un polo outro. Ao haber unha delgada liña entre o amor e o odio, o amor triunfa sobre a desconfianza entre os sexos.
A Brea, Pardemarín, A Estrada
A Brea é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Moia, Moia, Navia de Suarna
Moia é un lugar da parroquia de Moia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
HESA Saeqeh
O HESA Saeqeh (persa: صاعقه, "raio"), tamén escrito Sa'eqeh; Saegheh, ou Saeqeh-80, é un caza monopraza iraniano derivado do estadounidense Northrop F-5. Un produto conxunto da Forza Aérea de Irán e o Ministerio de Defensa, é a segunda xeración do caza iraniano HESA Azarakhsh.
Desenvolvemento
En setembro de 2010 Irán amosou o primeiro escuadrón de cazas Saeqeh durante un festival aéreo celebrado durante os desfiles miltares ao principio da Semana da Defensa Sagrada de Irán segundo a axencia de noticias FARS. En maio de 2012 o ministro de defensa Ahmad Vahidi dixo que tres novas xeracións de cazas Saeqeh serían fabricadas e entregadas á Forza Aérea.
O 26 de agosto de 2012, o viceprimeiro ministro de defensa Mohammad Eslami anunciou que unha versión actualizada do Saeqeh sería introducido na Forza Aérea de Irán cara finais de 2013.
Deseño
Publicouse moi pouca información sobre as especificacións do Saeqeh. O comandante da Forza Aérea de Irán, o xeneral de brigada Ahmad Mighani, dixo que o Saeqeh está actualizado en termos de equilibrio aerodinámico e de sistemas de mísiles e radar. O director da Organización de Aviación do Ministerio de Defensa e Loxística das Forzas Armadas, Majid Hedayat, describiu o Saeqeh como un avión loxístico e de combate con gran manobrabilidade e habilidade para bombardear obxectivos próximos. O avión aseméllase a un Northrop F-5 con dous estabilizadores verticais en vez dun.
En 2008 Irán anunciou que o avión tiña un alcance de 3 000 km. Ten un radar Phazotron-NIIR N019 coñecido como "Baaz" cun alcance de 80 km que pode seguir a 10 obxectivos e pode atacar a dous deles ao mesmo tempo.
As diferenzas visuais entre o Saeqeh e o Northrop F-5E orixinal limítanse a dúas derivas en vez dunha, strakes adicionais nas ás e entradas de aire modificadas. A fuselaxe, o tren de aterraxe, os motores, o armamento e os instrumentos da cabina parecen ser idénticos aos do F-5E, o que indica que o Saequeh non éun caza de nova de construción, senón unha modificación do Northrop F-5.
Yvonne Clark
Yvonne E. Clark ( Georgianna Yvonne Youn), nada en Houston o 13 de abril de 1929 e finada o 27 de xaneiro de 2019, foi unha pioneira das mulleres afroamericanas e das enxeñeiras. Foi a primeira muller que se licenciou en enxeñería mecánica na Universidade de Howard, e  a primeira muller en obter un máster en Xestión de Enxeñería na Universidade de  Vanderbilt. Tamén a primeira muller en ser membro do corpo docente da Facultade de Enxeñería e Tecnoloxía da Universidade Estatal de Tennessee, onde logo sería profesora emérita.
Traxectoria
Yvonne criouse en  Louisville,  Kentucky. O seu pai,  Coleman Milton Young,  Jr., era médico/cirurxián e a súa nai,  Hortense  Houston Young, era bibliotecaria e xornalista do  Louisville Defender. De nena encantáballe construír e arranxar cousas, pero non se lle permitiu asistir a clases de debuxo mecánico na escola porque era unha nena. No instituto recibiu clases de aeronáutica e uniuse á Patrulla Aérea Civil, onde aprendeu a disparar e recibiu clases de voo nun simulador.
Despois de finalizar os estudos no instituto,aos 16 anos, pasou os dous anos seguintes estudando na  Girls  Latin School de  Boston. A continuación, Clark converteuse na primeira muller en obter un título de enxeñería mecánica na Universidade de Howard, onde era animadora e a única muller da súa clase, formada case exclusivamente por veteranos da Segunda Guerra Mundial. Tras graduarse en 1951, descubriu que "o mercado laboral da enxeñería non era moi receptivo ás mulleres, especialmente ás de cor".
Clark foi a primeira muller afroamericana en obter un máster en Xestión de Enxeñería pola Universidade de  Vanderbilt en 1972, tras enviar antes aos primeiros estudantes  afroamericanos ao seu departamento de enxeñería. A súa tese titulábase "Deseño de procedementos para a xestión do fluxo de materiais en grandes proxectos de reconstrución na industria do vidro"
Carreira
O primeiro traballo de Yvonne tras obter o seu título foi no Frankford Arsenal  Gauge Lab, unha planta de municións do exército estadounidense en Filadelfia. A continuación, trasladouse a unha pequena discográfica, RCA  Camden, en Nova Jersey, onde deseñou os equipos da fábrica. Clark regresou ao Sur para casar e converteuse na primeira muller do departamento de enxeñería mecánica da Universidade Estatal de Tennessee, incorporándose ao corpo docente en 1956. Presidiu o departamento en dúas ocasións, inicialmente desde 1965 ata 1970 e logo a partir de 1977, e ocupou o cargo durante 11 anos. Xubilouse como profesora.
Clark axudou a fundar a sección de Tennessee State de  Pi  Tau  Sigma, unha sociedade de enxeñería mecánica. Fixo un grande esforzo para animar ás mulleres para converterse en enxeñeiras, e en 1997 informou de que o 25% dos estudantes do seu departamento eran mulleres.
Clark traballou para a NASA, Westinghouse, e Ford.
Investigación
Clark pasou moitos veráns no Arsenal Frankford investigando sobre armas sen retroceso. Tamén pasou un verán traballando coa NASA en Huntsville, Alabama, onde investigou os motores do Saturno V para detectar puntos quentes. Logo pasou un verán no Centro de Naves Espaciais Tripuladas da NASA en Houston, axudando a deseñar os contedores que Neil Armstrong utilizou para traer mostras da Lúa á Terra.
Clark investigou máis a fondo e descubriu métodos para revitalizar e modernizar parte do centro da cidade a través do Centro de Defensa e Espazo de Westinghouse en Baltimore ( Maryland). A partir dos anos 90, a súa investigación céntrase nos refrixerantes. É a investigadora principal do proxecto de investigación "Avaliación experimental do rendemento dos refrixerantes alternativos nos ciclos das bombas de calor", financiado polo Laboratorio Nacional de Oak  Ridge do Departamento de Enerxía. Clark é a líder do equipo de estudantes do proxecto financiado pola NASA na TSU chamado Centro de Ciencia Espacial Automatizada.
Bugatti Chiron
thumb|Parte traseira do Bugatti Chiron. O Bugatti Chiron é un coche superdeportivo bipraza con motor central-traseiro deseñado, desenvolvido e fabricado pola filial francesa de Volkswagen Bugatti Automobiles S.A.S. e fabricado en Molsheim (Francia). Sucesor do Bugatti Veyron, o Chiron foi amosado por primeira vez no Salón do Automóbil de Xenebra o 1 de marzo de 2016. O coche está baseado no Bugatti Veyron. O seu nome é unha homenaxe ao piloto monegasco Louis Chiron. O coche comparte o nome co prototipo de 1999 Bugatti 18/3 Chiron.
Deseño
O Chiron é similar ao prototipo presentado no Salón do Automóbil de Frankfurt. É un coche moi baixo cunhas ópticas LED dun aspecto máis agresivo e maduro ca o Veyron. Presenta unhas curvas musculosas cun perfil lateral que fai lembrar ao Type 57 Atlantic, con formas clásicas.
O seu enorme difusor traseiro que parece inspirado nun automóbil de carreiras e unha sinatura lumínica moi característica: unha enorme barra horizontal de luces LED con 1,6 m (63,0 polgadas) de ancho. Do mesmo xeito que o Veyron, conta cun spoiler que se eleva en función das necesidades aerodinámicas, actuando como aerofreo.
O seu habitáculo interior é moi sinxelo, moi simple, mesmo minimalista, sen deixar ao carón unha calidade de terminación ao máximo nivel. A consola central soamente agrupa os controis de climatización, nunha fina barra de fibra de carbono, xunto a unha panca de cambios convencional.
A instrumentación é sinxela cun velocímetro analóxico en posición central, inmóbil, cuxa escala chega até os 500 km/h (311 mph). Aos seus lados, dúas pantallas TFT con información sobre os modos de condución e info entretemento, así como o clásico potenciómetro que chega até os 1500 CV (1479 HP; 1103 kW). O volante presenta un manettino incorporado para os seus diferentes modos de condución e un botón de "Launch Control".
Especificacións
thumb|dereita|Motor W16 do Bugatti Chiron. O Chiron ten unha estrutura de carrozaría e chasis monocasco de fibra de carbono, suspensión independente, un sistema de tracción nas catro rodas e freos de disco de 420 mm (16,5 polgadas) de diámetro, con pinzas de titanio de oito pistóns no eixo dianteiro.
Ten o mesmo motor W16 a 90° sobrealimentado por cuádruplos turbocompresores de 7993 cm³ (8 L; 487,8 plg³) que o seu predecesor o Veyron, cun diámetro x carreira de 86 x 86 mm (3,39 x 3,39 plg), pero coa potencia incrementada a 1500 CV (1479 HP; 1103 kW) ás 6700 rpm e un par máximo de 1600 N·m ás 2000-6000 rpm, que grazas a un control electrónico, permítelle entrar en acción dende as 3800 rpm.
O seu motor ten turbos tipo twin-scroll cun actuador eléctrico, un novo sistema de escape, xestión electrónica e admisión de fibra de carbono, e está axustado a unha caixa de cambios de dobre embrague "DSG" de 7 velocidades, a cal é moi diferente á dun Volkswagen Polo.
En agosto de 2019, un Bugatti Chiron logrou pasar os 490 km/h (304 mph) na pista de probas do Grupo Volkswagen de Ehra-Lessien, no norte de Alemaña, co piloto de probas da marca Andy Wallace ao volante, equipado cuns pneumáticos Michelin Pilot Sport Cup 2 desenvolvidos especificamente para o Chiron, con medidas 285/30 R20 (50,8 cm) (99Y) para as súas rodas dianteiras e 355/25 R21 (53,3 cm) (107Y) para as traseiras, demostrando o seu verdadeiro potencial e converténdose no coche de fabricación en serie máis rápido do mundo.
A toda velocidade, o depósito de combustíbel de 100 litros (26,4 galAm) estaría baleiro en oito minutos, é dicir, consumiría 190 litros (50,2 galóns) por 100 km (62,1 millas), o cal se traduce nunhas emisións de CO2 de 4,5 kg (9,9 libras)/km.
En canto ao seu consumo homologado no ciclo combinado da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos (EPA), foi de 21,4 L/100 km (4,7 km/L; 11,0 mpg), o cal é bastante bo tomando en conta o enorme motor que ten. Esta lixeira mellora con respecto ao Veyron, conseguiuse cun sistema de desactivación da metade dos cilindros, a mellora da inxección directa de combustíbel e o uso de turbocompresores con actuador eléctrico. En autoestrada consegue 16,8 L/100 km (6 km/L; 14,0 mpgAm), mentres que o consumo urbano é de 26,1 L/100 km (3,8 km/L; 9 mpgAm). Aínda que a homologación feita pola EPA é moito máis realista ca a do ciclo NEDC Europeo, os consumos que afirma Bugatti serían moi difíciles de reproducir en condicións reais.
Prestacións
No modo normal, o Chiron acada una velocidade máxima de 380 km/h, e cunha segunda chave o condutor desbloquea o modo "velocidade máxima", que lle permite acadar os 420 km/h. Cabe destacar que neste segundo modo, bloquéase automaticamente se o volante vira un cuarto de volta.
Comentouse na súa presentación que se o cliente o solicitaba, poderíase quitar o limitador de 420 km/h (261 mph) para superalos con folgura, xa que se falaba de cifras próximas aos 500 km/h (311 mph). Porén, Bugatti aínda non o permitía por mor da falta de progreso en tecnoloxía de pneumáticos, aínda que posteriormente, en 2017 Michelin logrou desenvolver uns capaces de catapultar as dúas toneladas de peso a 458 km/h (285 mph).
Electroforese en xel de ácidos nucleicos
200px|miniatura|Impresión dixital dunha [[electroforese en xel de agarosa do ADN dun plásmido.]] A electroforese en xel de ácidos nucleicos é unha técnica analítica usada para separar fragmentos de ADN ou ARN polo seu tamaño e reactividade. As moléculas de ácidos nucleicos que deben ser analizadas colócanse nun medio viscoso, o xel, onde se xera un campo eléctrico que induce que os ácidos nucleicos (que teñen carga negativa debido aos seus fosfatos) migren cara ao ánodo (que ten carga positiva porque forma parte dunha célula electrolítica e non dunha célula galvánica). A separación destes fragmentos realízase aproveitando as distintas mobilidades coas que atravesan o xel moléculas de diferente tamaño. As moléculas máis longas migran máis lentamente porque o xel lles presenta máis resistencia. Como o tamaño da molécula afecta a súa mobilidade, os fragmentos pequenos acaban máis preto do ánodo que os máis longos nun período de tempo dado. Pasado certo tempo, retírase a voltaxe e analízase o gradiente de fragmentación. Para conseguirmos separacións máis grandes entre fragmentos de tamaños similares, hai que incrementar ou a voltaxe ou o tempo de funcionamento. Con maiores tempos de funcionamento con voltaxes baixas no xel conséguense as resolucións máis precisas. Porén, a voltaxe non é o único factor que determina a electroforese de ácidos nucleicos.
O ácido nucleico que hai que separar pode prepararse de varias maneiras antes da separación por electroforese. No caso de grandes moléculas de ADN, o ADN é frecuentemente cortado en fragmentos máis pequenos usando unha endonuclease de restrición de ADN (ou encima de restrición). Noutros casos, como en mostras amplificadas nunha PCR, os encimas presentes na mostra que poderían afectar a separación das moléculas son eliminados por varios procedementos antes da análise. Unha vez que o ácido nucleico foi adecuadamente preparado, as mostras da solución de ácidos nucleicos sitúanse nos pozos do xel e aplícase voltaxe ao xel durante un tempo especificado.
Os fragmentos de ADN de diferentes lonxitudes visualízanse usando unha tinguidura fluorescente específica para o ADN, como o bromuro de etidio. O xel mostra bandas correspondentes a diferentes poboacións de moléculas de ácido nucleico con diferentes pesos moleculares. O tamaño dos fragmentos indícase normalmente en "nucleótidos", "pares de bases" ou "kb" (quilobases) dependendendo de se se separou un ácido nucleico monocatenario ou bicatenario. A determinación do tamaño dos fragmentos faise tipicamente por comparación con marcadores de ADN dos que se dispón comercialmente, que conteñén fragmentos lineares de ADN de lonxitudes coñecidas.
Para segmentos curtos de ADN como os ADN bicatenarios de 20 a 60 bp, a utilización dun xel de poliacrilamida (PAGE) dá unha mellor resolución (condición nativa). De xeito similar, o ARN e o ADN monocatenario poden separarse e visualizarse por xeles de PAGE que conteñan axentes desnaturalizantes como a [[urea. Os xeles PAGE son amplamente utilizados en técnicas como a pegada dactilar de ADN, EMSA e outras técnicas de interacción ADN-proteínas.
Factores que afectan a migración dos ácidos nucleicos
Varios factores poden afectr a migración dos ácidos nucleicos: a dimensión dos poros do xel, a voltaxe usada, a forza iónica dos tampóns e a concentración da tinguidura de intercalación, como o bromuro de etidio se foi utilizado durante a electroforese.
Tamaño do ADN
O xel criba o ADN polo tamaño da molécula do ADN de modo que as moléculas menores viaxan máis rápido. O ADN bicatenario móvese a unha velocidade que é aproximadamente inversamente proporcional ao logaritmo do número de pares de bases. Esta relación, porén, desaparece con fragmentos de ADN moi grandes e non é posible separalos usando a electroforese en xel de agarosa estándar. O límite de resolución depende da composición do xel e da forza do campo, e a mobilidade do ADN circular máis grande pode ser máis fortemente afectada polo tamaño do poro do xel que a do ADN linear. Para a separación de fragmentos de ADN moi grandes cómpre unha electroforese en xel de campo pulsado (PFGE). Na electroforese en xel de inversión de campo (FIGE, un tipo de PFGE), é posible ter unha "inversión de banda", onde as moléculas grandes poden moverse máis rápido que as pequenas.
miniatura|280px|Os xeles de preparacións de plásmidos xeralmente mostran unha gran banda de ADN superenrolado con outras bandas máis febles no mesmo carreiro do xel. Nótese que por convención o xel do ADN preséntase cos fragmentos de ADN máis pequenos preto da parte baixa do xel. Isto é así porque historicamente os xeles de ADN se poñían a funcionar en posición vertical e os fragmentos menores de ADN movíanse cara abaixo máis rápido.
Conformación do ADN
A conformación das moléculas de ADN pode afectar significativamente ao movemento do ADN; por exemplo, o ADN superenrolado xeralmente móvese máis rápido que o ADN relaxado porque está apertadamente enrolado e, por tanto, é máis compacto. Nunha preparación de plásmidos de ADN normal, poden estar presentes múltiples formas de ADN, e o xel da electroforese dos plásmidos mostrará normalmente unha banda principal, que contería a forma con superenrolaento negativo, mentres que outras formas do ADN poden aparecer en bandas menores máis débiles. Estas bandas menores poden ser ADN cortado (forma circular aberta) e a forma circular pechada relaxada que normalmente corre máis lentamente que o ADN superenrolado e a forma monocatenaria (que pode ás veces aparecer dependendo dos métodos de preparación) pode moverse por adiante do ADN superenrolado. Porén, a velocidade á que se moven as distintas formas pode cambiar usando diferentes condicións de electroforese, por exemplo o ADN linear pode correr máis rápido ou máis lento que o ADN superenrolado dependendo das condicións, e a mobilidade do ADN circular máis grande pode ser máis fortemente afectada que o ADN linear por mor do tamaño de poro do xel. A non ser que se usen marcadores de ADN sperenrolado, o tamaño dun ADN circular como o dun plásmido pode ser máis adecuadamente calibrado despois de que foi linearizado por dixestión por encimas de restrición.
Os danos ao ADN debido ao incremento de enlaces cruzados tamén reducirán a migración electroforética do ADN de maneira dependente de dose.
Concentración do xel
A concentración do xel determina o tamaño do poro do xel que afecta a migración do ADN. A resolución do ADN cambia coa porcentaxe de concentración do xel. Incrementar a concentración de agarosa dun xel reduce a velocidade de migración e mellora a separación de moléculas de ADN menores, mentres que diminuír a concentración do xel permite separar moléculas grandes de ADN. Para unha electroforese en xel de agrosa estándar, un 0,7% permite unha boa separación ou resolución de grandes fragmentos de ADN de 5 a 10 kb, mentres que un xel ao 2% dá unha boa resolución de fragmentos pequenos de 0,2 a 1 kb. Pode utilizarse ata un 3% para separar fragmentos moi pequenos, pero un xel de poliacrilamida vertical sería máis apropiado para resolver fragmentos pequenos. Porén, xeles de altas concentracións requiren tempos de funcionamento maiores (ás veces días) e xeles de altas porcentaxes son a miúdo crebadizos e poden non callar uniformemente. En PGFE ou FIGE deberían utilizarse xeles de agarosa de altas porcentaxes. Os xeles de baixas porcentaxes (0,1−0,2%) son fráxiles e poden romper. Os xeles do 1% son comúns para moitas aplicacións.
Campo eléctrico aplicado
A baixas voltaxes, a velocidade de migración do ADN é proporcional á voltaxe aplicada, é dicir, canta maior é a voltaxe, máis rápido se move o ADN. Porén, ao incrementar a forza do campo eléctrico, a mobilidade dos fragmentos de ADN de alto peso molecular aumenta diferencialmente e o rango efectivo da separación diminúe e, por tanto, a resoilución é menor a voltaxes altas. Para unha resolución óptima do ADN de tamaño maior de 2 kb en electroforese en xel estándar, recoméndase de 5 a 8 V/cm. A voltaxe está tamén limitada polo feito de que fai que se quente o xel e pode causar que o xel se funda se se pon a funcionar a alta voltaxe durante un tempo prolongado, particularmente para xeles de agarosa de baixo punto de fusión.
Non obstante, a mobilidade do ADN pode cambiar nun campo inestable. Nun campo que se inverte periodicamente, a mobilidade do ADN dun tamaño determinado pode caer significativamente a unha determinada frecuencia de ciclado. Este fenómeno pode ter como resultado a inversión das bandas, na que os fragmentos de ADN máis grandes se moven máis rápido que os pequenos en PFGE.
Mecanismo de migración e separación
As cargas negativas dos fosfatos do ADN fan que este se mva cara ao ánodo cargado positivamente durante a electroforese. Porén, a migación das moléculas de ADN en solución, en ausencia dunha matriz xel, é independente do seu peso molecular durante a electroforese, é dicir, non se produce separación por tamaños sen esa matriz que proporciona o xel. A interacción hidrodinámica entre diferentes partes do ADN é limitada por unha corrente de contraións que se moven na dirección oposta, polo que non existe un mecanismo para xerar unha dependencia da velocidade sobre a lonxitude a unha escala maior que unha lonxitude de cribado duns 10 nm. Isto faino diferente doutros procesos como a sedimentación ou difusión nas que as interaccións hidrodinámicas deste tipo son importantes.
A matriz xel é, pois, responsable da separación do ADN por tamaño durante a electroforese, pero o mecanismo preciso responsable da separación non está totalmente claro. Hai varios modelos para explicar os mecanismos de separación de biololéculas na matriz xel, un amplamente aceptado é o modelo de Ogston, que trata a matriz polímero como unha criba ou baruto consistente nunha rede distribuída aleatoriamente de poros interconectados. Unha proteína globular ou un ADN con enrolamento en pelota aleatoria (ou random coil) móvese a través dos poros conectados que sexan grandes dabondo como para permitirlle pasar, e o movemento das moléculas máis grandes é máis probable que sexa impedido e vaia máis lento polas colisións coa matriz xel, e as moléculas de diferentes tamaños poden así separarase neste proceso de cribado.
Porén, o modelo de Ogston non funciona para grandes moléculas nas que os poros son significativamente menores que o tamaño da molécula. Para moléculas de ADN de tamaño maior de 1 kb, utilízase máis comunmente un modelo de reptación (que ten diversas variantes). Este modelo asume que o ADN pode arrastrarse ao xeito das serpes (de aí a denominación "reptación") a través dos poros como unha molécula alongada. Con forzas de campo eléctrico maiores, isto convértese nun modelo de reptación nesgado no que o extremo dianteiro da molécula queda fortemente nesgado para avanzar cara adiante, e este bordo dianteiro tira do resto da molécula. No modo totlmente nesgado, a mobilidade chega a un punto de saturación e un ADN que teña máis dun certo tamaño xa non pode ser separado. Non obstante, non se observa na práctica un aliñamento paralelo perfecto da cadea co campo, xa que iso significaría que hai unha mesma mobilidade para moléculas longas e curtas. Un maior refinamento do modelo de reptación nesgada ten en conta as flutuacións internas da cadea.
O modelo de reptación nesgada foi tamén utilizado para explicar a mobilidade do ADN en PFGE. A orientación do ADN increméntase progresivamene pola reptación despois do comezo dun campo e o tempo en que chega á velocidade de estado estacionario depende do tamaño da molécula. Cando cambia o campo, as moléculas máis longas tardan máis tempo en reorientarse, polo que é posible discrimiar entre as cadeas longas que non poden alcanzar a súa velocidade de estado estacionario das moléculas curtas que viaxan a maioría do tempo en velocidade estacionaria. Existen tamén outros modelos.
A microscopía de fluorescencia en tempo real de moléculas tinguidas mostrou unha dinámica mais sutil durante a electroforese, na que o ADN mostraba unha considerable elasticidade, xa que se estiraba alternativamente na dirección do campo aplicado e despois contraíase formando unha bóla, ou tomaba forma de gancho ou de U cando quedaba atrapada por fibras do polímero. Esta observación pode denominarse modelo "eiruga". Outro modelo propón que o ADN queda enredado na matriz do polímero e canto máis grandes son as moléculas máis probable é que queden enredadas e que o seu movemento quede dificultado.
Visualización
miniatura|250px|Electroforese en xel do ADN
O SYBR Green I é outra tinguidura para ADN bicatenario, producida por Invitrogen. É máis cara pero 25 veces máis sensible e posiblemente máis segura que o EtBr, aínda que non hai datos sobre a súa mutaxenicidade e toxicidade en humanos.
Navallos, Moia, Navia de Suarna
Navallos é un lugar da parroquia de Moia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
A Figueira, Esperante, Taboada
A Figueira é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Electroforese en xel de ácidos nucleicos
Visualización
SYBR Safe é unha variante do SYBR Green que ten niveis bastante baixos de mutaxenicidade e toxicidade como para ser considerado un residuo non perigoso nas regulacións dalgúns países, como nos Estados Unidos. Ten uns niveis de sensibilidade similares ao EtBr, pero, como ocorre co SYBR Green, é bastante máis caro. En países onde é obrigatoria a eliminación de residuos perigosos de forma segura, os custos da eliminación dos residuos de EtBr poden facilmente superar a diferenza de prezo inicial.
Como o ADN tinguido con EtBr non é visible con luz natural, o que se fai é mesturar o ADN con tampóns de carga (loading buffers) cargados negativamente antes de engadir a mestura ao xel. Os tampóns de carga son útiles porque son visibles con luz natural (a diferenza da iluminación UV que hai que usar co ADN tinguido con EtBr), e estes cosedimentan co ADN (o que significa que se moven á mesma velocidade que o ADN dunha certa lonxitude). O Xileno cianol e o azul de bromofenol son tinguiduras comúns que se encontran nos tampóns de carga; estes avanzan á mesma velocidade que os fragmentos de ADN de lonxitudes de 5000 bp e 300 bp, respectivamente, pero a posición precisa varía coa porcentaxe do xel. Outros marcadores menos usados son o vermello de cresol e o Orange G, que se moven igual que frgmentos de 125 bp e 50 bp, respectivamente.
Tamén se pode conseguir a visualización transferindo o ADN despois dun SDS-PAGE a unha membrana de nitrocelulosa seguido da exposición a unha sonda de hibridación. Este proceso denomínase Southern blotting.
Para as tinguiduras fluorescentes, despois da electroforese o xel ilumínase cunha lámpada de luz ultravioleta (xeralmente situándoa nunha caixa de luz, mentres se usa un equipo protector para limitar a exposición á radiación ultravioleta). O aparello iluminador habitualmente contén tamén un aparello para obter imaxes que capta as imaxes do xel unha vez iluminado con UV. O bromuro de etidio fluoresce con cor vermella-laranxa en presenza de ADN, xa que se intercala no ADN. A banda do ADN pode tamén ser cortada do xel e despois disolverse para obter o ADN purificado. O xel pode despois fotografarse xeralmente cunha cámara dixital ou polaroid. Aínda que o ácido nucleico tinguido fluoresce de cor vermello-laranxa, as imaxes adoitan mostrarse en brancoe negro (ver figuras). Os danos causados pola luz UV á mostra de ADN poden reducir a eficiencia da manipulación posterior que haxa que facerlle á mostra, como a ligación e a clonación. As radiacións UV de lonxitude de onda máis curta (302 ou 312 nm) causan maiores danos, por exemplo a exposición durante só 45 segundos pode reducir significativamente a eficiencia da transformación. Por tanto, se o ADN debe usarse para procedementos posteriores, a exposición a radiacións UV de onda curta debería ser limitada, e no seu lugar pode ser mellor usar radiacións UV de onda longa (365 nm), que causan menos danos. Porén, as radiacións de lonxitude de onda máis alta producen unha fluorescencia máis feble, polo que se é necesario captar imaxes do xel, pode ser conveniente usar lonxitudes de onda curtas durante un breve período de tempo. A adición de citidina ou guanosina ao tampón de electroforese a concentración 1 mM pode protexer o ADN dos danos. Alternativamente, pode utilizarse unha fonte de excitación de luz azul cunha tinguidura excitable pola luz azul como o SYBR Green ou GelGreen.
A investigación con electroforese en xel adoita aproveitar ferramentas de software de análise de imaxe como ImageJ.
Comunismo soviético
A expresión comunismo soviético adoita designar, na bibliografía e na historia, as distintas variantes do comunismo, baseadas no marxismo-leninismo, e desenvolvidas na teoría ou experimentadas na práctica na Unión Soviética entre 1917 (Revolución de Outubro) e 1991 (disolución da Unión Soviética).
Comunismo e soviético
O termo "comunismo" fai referencia ás propostas políticas, económicas e sociais do movemento obreiro. Evolucionaron desde o socialismo utópico da primeira metade do século XIX até o marxismo, co Manifesto Comunista (1848) e O Capital (1867), o bakuninismo ou o anarcocomunismo. Cando se utiliza para referirse ao proxecto xenérico de emancipación do proletariado, é intercambiábel co termo "socialismo". Porén, trátase dunha diferenza moi marcada cando a intención de quen os usa é diferenciar politicamente os partidos comunistas e os partidos socialdemócratas. Nalgúns casos, cada un deles utilízaos de maneira pexorativa para referirse ao seu oposto, e mesmo os asocia a outros conceptos: social-fascista, social-traidor, imperialismo comunista, tiranía comunista etc. Estas últimas expresións son tamén usadas desde o anticomunismo doutras orientacións políticas, xunto a outras, como a irónica paraíso comunista. Desde a terminoloxía propia do comunismo soviético, que desenvolveu unha linguaxe moi estereotipada, era moi usual utilizar como cualificativos despectivos termos como desviacionista, revisionista ou reaccionario.
O termo Soviet (do ruso Совет) designa as asembleas revolucionarias dos obreiros que se apoderaron das súas fábricas e os soldados que desertaran do exército tsarista durante a revolución.
Posteriormente elixíronse as denominacións soviético e comunista como adxectivos definitorios, respectivamente, do estado socialista e do partido único creados a partir do antigo tsarismo. En 1918 denomínase República Socialista Federativa Soviética de Rusia e outras repúblicas soviéticas, e posteriormente, en 1922, Unión Soviética. O partido bolxevique, totalitario, tivo sucesivas redenominaciones: Partido Comunista Ruso bolxevique (1918), Partido Comunista dos Bolxeviques da Unión (1925) e Partido Comunista da Unión Soviética (1952).
Leninismo
Foi denominado así por ser desenvolvido por Vladimir Ilich Ulianov Lenin, o primeiro dirixente da revolución e do novo estado. Definiu este de xeito explícito como unha fase transitoria, a "ditadura do proletariado", cara a construción dun estado socialista. Nunha fase futura debería conseguir a desaparición das clases sociais e, xa que logo, o xurdimento dun home novo. O concepto leninista de vangarda revolucionaria e a súa interpretación da nova fase en que entrara o capitalismo (o imperialismo) foron os soportes teóricos dunha revolución que non respondía aos esquemas marxistas decimonónicos. Dous lemas atribuídos a Lenin acabaron por definir o comunismo soviético: Socialismo = electrificación + poder dos soviets; Liberdade para que?
Porén, percibiu claramente a necesidade de adecuarse ás condicións reais, polo que non tivo inconveniente en retroceder na construción do socialismo iniciada no período coñecido como comunismo de guerra (1919-1921). Considerou necesario reintroducir nese período elementos capitalistas, de mercado e iniciativa privada no período da Nova Política Económica (1921-1928).
Nos seus últimos anos (maio de 1922-xaneiro de 1924), Lenin foi perdendo as facultades físicas e mentais, a pesar do cal foi mantido en teoría no poder. Este período inaugurouse unha das prácticas de maior continuidade no comunismo soviético: a xerontocracia ou goberno dos vellos. O mecanismo revolucionario de selección das elites conducía á súa perpetuación vitalicia no poder. Noutros réximes comunistas mesmo existía a sucesión biolóxica, con auténticas dinastías comunistas. Terminouse por denominar kremlinoloxía á interpretación de sutís cambios nas mensaxes, moitos deles vinculados ao estado de saúde dos dirixentes. Estes eran expresados nunha terminoloxía estereotipada que constituían a parte esencial da actividade política.
Estalinismo
O estalinismo, a política imposta por Iósif Vissariónovich Dzhugashvili Stalin, o segundo dirixente da Unión Soviética, tamén foi denominada o socialismo nun só país. Baseábase en considerar unha posíbel autarquía da URSS fronte ao resto do mundo, dominado polas potencias capitalistas e imperialistas. Nestas, os partidos comunistas locais mantíñanse vinculados ao Partido Comunista da Unión Soviética mediante as sucesivas refundacións da Internacional comunista (o Komintern e, dende 1947, o Kominform) e políticas de alianzas antifascistas.
Trotskismo
Esta tendencia foi desenvolvida por Lev Trotski, até 1927 un dos máximos dirixentes da Unión Soviética, e exiliado desde 1929. Os seus enfrontamentos previos con Stalin manifestáronse de forma evidente durante a agonía de Lenin e o período que se abriu trala súa morte en 1924. Discrepaba radicalmente da estratexia que debía seguir a revolución, pois, fronte ao socialismo nun só país, propuña a revolución permanente).
Tras a Gran Purga, o trotskismo acabou por equivaler a unha acusación de delito no seo dos partidos comunistas de calquera país. Converteuse nun escisión da Unión Soviética moi crítico con ela, e fundou a Cuarta Internacional. Os enfrontamentos entre trotskistas (co apoio de parte do anarquismo) e estalinistas (co apoio de parte do socialismo), e posteriormente entre comunistas, anarquistas e socialistas, protagonizaron as disputas internas no bando republicano durante a Guerra Civil española, reflectidas nos sucesos de Barcelona de 1937. George Orwell, presente neses enfrontamentos, inmortalizounos en obras como Homenaxe a Cataluña (1938) ou Rebelión na granxa (1984). Trotski estabeleceuse en México, onde se reproduciron con violencia os enfrontamentos entre trotskistas e estalinistas. Estes litixios culminaron co asasinato do propio Trotski o 21 de agosto de 1940.
Vilar de Moia, Moia, Navia de Suarna
Vilar de Moia é un lugar da parroquia de Moia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Pacios, Esperante, Taboada
Pacios é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Mosteiro, Esperante, Taboada
Mosteiro é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Castrelo de Abaixo, Pardemarín, A Estrada
Castrelo de Abaixo é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Manupecten pesfelis
Manupecten pesfelis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Abrente, Mosteiro, Navia de Suarna
Abrente é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Lingua minica
A lingua minica (mɨnɨka) é unha das tres linguas indíxenas da familia witoto. É falada por uns poucos milleiros de persoas no suroeste de Colombia.
É falada na área superior do río Igara-Paraná, ó longo do río Caquetá e na illa de los Monos, así como no río Caguán preto de San Vicente del Caguán. En Colombia, o 75% deles están alfabetizados e o 85% están alfabetizados en castelán; a maioría dos falantes son bilingües. Existe un dicionario e unhas normas gramaticais.
Só hai 5 falantes no Perú, onde ten unha consideración de oficial dentro da súa comunidade.
Castrelo de Arriba, Pardemarín, A Estrada
Castrelo de Arriba é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Pablo Lago Sanmartín
Pablo Lago Sanmartín, nado en 1978, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Rexentou un estanco en Brión. Nas eleccións municipais de 2019 foi o número 2 do PSdeG-PSOE en Brión, sendo primeiro tenente de alcalde e concelleiro de urbanismo, servizos básicos e limpeza. Trala dimisión de Xosé Luís García en setembro de 2020, foi elixido novo alcalde de Brión. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e, se ben perdeu a maioría absoluta, foi reelixido alcalde como cabeza da lista máis votada.
A Gorgoeira, Mosteiro, Navia de Suarna
A Gorgoeira é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Experimento de Griffith
miniatura|450px|O experimento de Griffith descubriu a existencia dun "principio transformante" na bacteria [[pneumococo.]] O experimento de Griffith, realizado en 1928 por Frederick Griffith, proporcionou os primeiros datos experimentais que indicaban que as bacterias podían transferir información xenética por medio dun proceso que se coñeceu como transformación. Griffith supuxo que algunha substancia pasaba dunha cepa de bacteria a outra causando a transformación, pero non puido determinar a natureza química da substancia. Os descubrimentos de Griffith foron seguidos por outras investigacións realizadas nas décadas de 1930 e 40 que determinaron que o ADN era o material que transmitía a información xenética.
A pneumonía era unha importante causa de morte durante a pandemia de gripe de 1918 (a "gripe española" despois da primeira guerra mundial), e Griffith estaba estudando a posibilidade de crear unha vacina para ela. Griffith usou dúas cepas de pneumococos (Streptococcus pneumoniae) bacteria que podía infectar ratos: a cepa de tipo III-S (lisa), que era virulenta, e a de tipo II-R (rugosa), que non era virulenta. Estas bacterias forman colonias que vistas ao microsocpio teñen aspecto liso (smooth en inglés, de aí a súa denominación S) ou rugoso (as R), respectivamente. A cepa III-S sintetizaba unha cápsula de polisacárido que a protexía do sistema inmunitario do hóspede, e orixinaba a morte do hóspede, mentres que a cepa II-R carecía desa cápsula protectora e era neutralizada doadamente polo sistema inmunitario do hóspede, o que explicaba a súa falta de virulencia. Un bacteriólogo alemán, Fred Neufeld, descubrira os tres tipos de pneumococos (I, II e III) e tamén a reacción ou proba de quellung para identificalos in vitro. Ata o experimento de Griffith os bacteriólogos crían que estes tipos de pneumococos estaban fixados e non podían cambiar dunha xeración a outra.
Neste experimento Griffith tomou bacterias da cepa III-S, que eran primeiro matadas con calor e os seus restos eran engadidos a un medio con bacterias II-R vivas. Se inoculaba por separado en ratos bacterias III-S ou bacterias II-R en ningún dos casos o rato morría, pero cando os inoculaba coa mestura das dúas cepas (das cales só a II-R estaba viva) a infección era grave e o rato morría. Griffith despois illou as bacterias tomadas do sangue dos cadáveres dos ratos e entre elas había tanto bacterias II-R vivas coma bacterias III-S tamén vivas (a pesar de que estas últimas se inocularan mortas). Griffith concluíu que o que pasara era que algunhas das bacterias vivas de tipo II-R (non virulentas) se "transformaran" na cepa letal III-S porque captaron algún "principio transformante", unha substancia que formaba parte das bacterias III-S mortas da mestura inicial inoculada. Este fenómeno coñeceuse como transformación bacteriana.
Naquela época non se sabía cal era a molécula que almacenaba a información xenética. Moitos científicos pensaban que eran as proteínas e outros que era o ADN. Hoxe sabemos que o "principio transformante" do que falaba Griffith é o ADN das bacterias das cepas III-S, que contén o xene para a formación da cápsula protectora. Aínda que as bacterias III-S foran matadas con calor, o seu ADN estaba intacto e presente no medio da mestura, e este foi captado do medio polas bacterias II-R, o que lles permitía formar a cápsula, é dicir, transformarse en III-S e ser virulentas e letais. A natureza exacta do principio transformante (ADN) non foi verificada ata décadas despois grazas aos experimentos realizados por Avery, MacLeod e McCarty e por Hershey e Chase.
Cova dos Mouros
A cova dos Mouros é unha formación cuarcítica situada na parroquia da Fontaneira, Baleira. Atópase a uns 900 metros ao norte da aldea da Fontaneira.
Historia
Esta cavidade foi explorada, dende o punto de vista arqueolóxico, por primeira vez no ano 2018. Identificáronse paneis de arte esquemática. É o primeiro exemplo desta arte detectada e escavada na Galiza. As intervencións realizadas evidencian ocupacións humanas polo menos do Neolítico Medio ao Bronce Inicial.
Vila, Esperante, Taboada
Vila é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Ameixa perlífera de río
A ameixa perlífera de río (Margaritifera margaritifera) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Golfariz, Pardemarín, A Estrada
Golfariz é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Mesadoiro, Pardemarín, A Estrada
O Mesadoiro é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Haemoo
Haemoo (en 해무) é un filme surcoreano de 2014 dirixido por Shim Sung-bo. O filme é unha adaptación da obra de teatro de 2007 Haemoo, que á súa vez está baseada na historia real de 25 inmigrantes ilegais chineses-coreanos que morreron sufocados no interior dun tanque de almacenamento do barco pesqueiro Taechangho; a tripulación guindou os corpos ó mar ó suroeste de Yeosu o 7 de outubro de 2001.
Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Rally Mil Vistas de 1991
O Rally Mil Vistas de 1991 foi a segunda edición de dito rally e a penúltima proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 2 de novembro de 1991 e o vencedor foi Germán Castrillón, sobre un Ford Sierra Cosworth.
Arturo Rial chegou a este rally co título de campión galego case asegurado e asegurouno xa antes da saída, ao non participar Antonio Garrido, o único con posibilidades de impedirllo.
Itinerario
Constou de cinco treitos diferentes, con dúas pasadas polos treitos de Carnota, Muros, O Ézaro e Dumbría e tres polo de Muros, estando situadas nesta última vila a saída e a chegada.
Resumo
O noiés Arturo Rial proclamouse campión de Galicia por segunda vez xa antes do comezo da proba ao non presentarse o berciano Antonio Garrido, o único que podía arrebatarlle a primeira posición no campionato. No primeiro treito, Carnota, Rial saíu voando por un desnivel e caeu ao río, saíndo ilesos polo portón traseiro do vehículo tanto el como o seu copiloto, José Manuel Pazos. O piloto local Manuel Senra estreaba un Peugeot 309 GTI 16v e con este novo vehículo colocouse líder dende o principio, sacándolle 15 segundos a Germán Castrillón nos tres primeiros treitos. Con todo, despois de cruzar a meta do terceiro treito quedou sen presión do aceite e tivo que retirarse.
Con estes abandonos Castrillón lideraba a proba pero viuse adiantado por Juan Carlos Táboas, despois de que este marcase os mellores tempos nas primeiras pasadas por Dumbría e Vimianzo. Xa na segunda pasada por Vimianzo o Citroën AX Sport de Táboas rompeu un palier e tivo que abandonar. Deste xeito o único rival importante de Castrillón era Javier Piñeiro, que non puido co Ford Sierra Cosworth do cabanés, finalizando en segunda posición.
Miguel Dopico, cun Peugeot 309 GTI, completou o podio, mentres que en cuarta posición chegou Magdaleno e en quinta Moisés Carballeira. Dos 42 pilotos que tomaron a saída, chegaron á meta 27. Entre os abandonos, ademais dos de Senra, Rial e Táboas, estiveron os de Ricardo Vidal e os mecánicos de Senra, Juan Fernández e José Antonio Trillo, que se alternaron o volante dun Peugeot 205 GTI.
Vilanova, Esperante, Taboada
Vilanova é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Lingua ocaina
A lingua ocaina é unha lingua indíxena falada en Colombia e no Perú. O ocaina pertence á familia witoto. A lingua está agrupada dentro da subfamilia witoto-ocaina.
Piñeiro, Pardemarín, A Estrada
Piñeiro é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lingua carijona
A lingua carijona (ou karihona) é unha lingua caribe de Colombia. É unha lingua case extinta falada por unhas 5-6 persoas en Colombia. Derbyshire (1999) clasifica as variedades hianacoto-umaua e carijona como linguas separadas.
Mosteiro, Mosteiro, Navia de Suarna
Mosteiro é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Sinada, Mosteiro, Navia de Suarna
Sinada é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.
Modiolarca subpicta
Modiolarca subpicta é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Cantraine en 1835.
Parada, Pardemarín, A Estrada
Parada é un lugar da parroquia de Pardemarín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Almuíña, Gondulfe, Taboada
Almuíña é un lugar da parroquia de Gondulfe no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Lingua murui
A lingua murui é unha lingua indíxena da familia witoto falada en Colombia e no Perú. O murui é falado por volta de 1 100 persoas do pobo murui ó longo dos ríos Putumayo, Cara-Paraná e Igara-Paraná, en Colombia. No Perú, é falado por ó longo dos ríos Ampiyacu e Napo por unhas 1 000 persoas. Algúns falantes de murui tamén viven fóra dos seus territorios, como por exemplo na cidade de Leticia, no Amazonas en Colombia.
Saraikistán
miniatura|Mapa da proposta provincia de Saraikistán ( en vermello) e op Punjab (en branco). miniatura|Distribución dos paquistanís que falan saraiki como primeira lingua en 1998.
Saraikistán (en ) é unha proposta de nova provincia para Paquistán. Abrangue as áreas cunha maioría de poboación falante de saraiki que cadran co sur da provincia do Punjab e Khyber Pakhtunkhwa. A proposta Saraikistán representa arredor do 52% da área total da provincia e o 32% da poboación. Saraikistan tiña unha poboación de 34 743 590 persoas en 2017, fronte ás 23 507 210 que tiña en 1998.
Embernallas, Muñís, Navia de Suarna
Embernallas é un lugar da parroquia de Muñís no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares.