cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proceso de Burgos
Secuestro do cónsul honorario
A organización armada soubo aproveitar politicamente o xuízo co secuestro, o día 1 de decembro de 1970, do cónsul honorario de Alemaña Federal en San Sebastián, Eugen Beihl Schaeffer, equiparando a súa sorte á dos procesados sobre os cales pendía a pena capital; o que atraeu aínda máis a atención internacional. Con todo, os procesados celebraron unha asemblea pouco antes de comezar o xuízo e decidiron condenar o secuestro, por entender que podía prexudicar ás mobilizacións en curso ao desviar a atención cara ao mesmo. Aínda que finalmente este desacordo non se fixo público, evidenciaba o cisma aberto en ETA trala súa VI Asemblea. Durante o secuestro, Telesforo Monzón e a súa asociación Anai Artea de apoio aos refuxiados no País Vasco francés, exerceron con éxito como mediadores. O feito de que a maioría da prensa estranxeira non fose partidaria do réxime ditatorial do xeneral Francisco Franco motivou a falta de rexeitamento maioritario polo asasinato do comisario Melitón Manzanas; o cal ademais era considerado un experto torturador, polo que a súa morte foi incluso ben recibida polos grupos antifranquistas.
Actuación da defensa
A presenza da prensa nacional e internacional na sala durante o xuízo, que comezou o 3 de decembro, foi aproveitada pola defensa para danar moral e politicamente ao réxime franquista coas súas alegacións. O equipo que os defendeu estaba formado por dezaseis avogados -algúns dos cales máis tarde adquirirían unha certa celebridade- e os seus gastos foron sufragados por cuestación popular grazas aos fondos recadados pola agrupación clandestina Eusko Abertzale Laguntza. Como avogados actuaron Josep Solé i Barberà, Gregorio Peces-Barba, José Antonio Etxebarrieta, Juan María Bandrés, Miguel Castells e Francisco Letamendia, entre outros, os cales tiveron como asistentes a Txiki Benegas e Eduardo Moreno Bergaretxe. Entre todos planearon unha coidada escenificación ante o tribunal militar, na que os acusados e os seus avogados puideron facer o papel de acusadores coas súas declaracións, para así dar a coñecer internacionalmente a situación de opresión e represión á que estaba sometido o País Vasco. Ademais, todos os días os avogados da defensa celebraban conferencias de prensa nas que se pormenorizaba a evolución do xuízo.
Intervención de altas xerarquías eclesiásticas
Por unha banda, a presenza de dous sacerdotes entre os procesados fixo que a Igrexa se presentase como parte interesada, solicitando infrutuosamente que o xuízo fose civil e non militar; por outro, a Igrexa vasca tiña entre os seus membros a moitos simpatizantes de organizacións opostas ao Réxime. No País Vasco a Igrexa cedeu locais para reunións e encerros en prol da amnistía, pero sobre todo destacou o feito da redacción de cartas pastorais alusivas ao caso para a súa lectura como homilías. A que tivo máis repercusións foi a que se deu a coñecer o 22 de novembro de 1970, asinada conxuntamente polo bispo de San Sebastián, Jacinto Argaya Goicoechea, e o administrador apostólico de Bilbao, José María Cirarda Lachiondo.
O Goberno español insistía en que o xuízo fose a porta pechada, alegando o disposto no Concordato de 1953 para os casos nos que fose xulgado un clérigo. Esta era o mellor xeito de poder filtrar á súa conveniencia a información do que ocorrese dentro da sala. Pero como isto ía en contra dos propósitos de axitación propagandística da oposición, os sacerdotes procesados ameazaron con pedir a súa secularización e os bispos Cirarda e Argaya acudiron á Santa Sé para conseguir que o xuízo se celebrase a porta aberta. Finalmente, o Consello de Ministros accedeu aos desexos da Santa Sé.
O 25 de novembro, unha semana antes de que comezase o xuízo, a Capitanía Xeneral de Burgos decretou a audiencia pública. Con todo, os bispos Cirarda e Argaya non se dedicaron a acougar tensións en vésperas e durante o xuízo, publicando unha carta pastoral onde aclaraban a súa postura ante o proceso e onde, entre outras cousas, manifestaban:
Esta carta pastoral tivo resposta por parte do Ministerio de Xustiza de España:
Reaccións fora do País Vasco e Navarra
En Cataluña, o 12 de decembro, trescentos artistas e intelectuais cataláns encerráronse na abadía de Montserrat e lanzaron un manifesto no que pedían a amnistía total, liberdades democráticas e o dereito á autodeterminación. A ocupación finalizou o día 14, día que o Consello de Ministros decretou un novo estado de excepción, pois se temeu que o abade e os monxes sufrisen represalias.
En Madrid un centenar de avogados encerrouse no Palacio de Xustiza, e en León, durante o Congreso da Avogacía española, leuse un comunicado dos presos vascos e aprobáronse, entre outras materias, as peticións da desaparición das xurisdicións especiais e a abolición da pena de morte. Tamén se produciron, en toda España, manifestacións multitudinarias contra este proceso e pedindo a liberdade dos procesados, así como protestas universitarias e outras manifestacións relacionadas con conflitos socio-laborais que sumaban ás súas reivindicacións a demanda de amnistía.
En Europa as informacións e editoriais nos medios de comunicación a favor dos procesados incluíron o apoio de intelectuais como Jean-Paul Sartre.
Arroxiña, Pol, Pol
Arroxiña é un lugar da parroquia de Pol, no concello de Pol, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Proceso de Burgos
Consecuencias
Un cúmulo de feitos fixo que o proceso, inicialmente concibido para asestar un duro golpe a ETA, finalmente se convertese nunha estocada para o Réxime. O primeiro deles foi un erróneo movemento político, interesado en resaltar aos oficiais encargados do mesmo como unha oportunidade de promoción persoal.
Así converteron ao proceso nun xuízo colectivo, unindo nunha soa causa os dezaseis casos individuais. Non intuíron que facendo isto centraban a opinión internacional sobre as aspiracións vascas, compartidas por todos os acusados, en lugar de concentralas nas presuntas actividades terroristas dalgúns deles.
A organización, entón debilitada polas últimas detencións, ademais atopábase dividida a raíz da súa VI Asemblea entre os partidarios de convertela nun partido marxista-leninista que exercese de vangarda nas loitas obreiras (ETA-VI) e quen consideraban que debía continuar a loita armada como un movemento de liberación nacional vasco (ETA-V). Os procesados en principio estaban aliñados cos primeiros, cuxa tendencia era maioritaria na organización; pero finalmente unha parte significativa deles daría o seu apoio a ETA-V, o que reforzaría a súa estratexia armada pasando a denominarse simplemente ETA pouco despois. Con este xuízo, co que se pretendía dar un golpe mortal a ETA, pasou xustamente o contrario, co engadido dunha extraordinaria e reforzadora publicidade internacional para a banda. O réxime franquista favoreceu que naqueles días ETA conseguise unha ampla admiración, seducindo como complemento da loita de masas dos obreiros.
Outro feito non menos importante, foi o efectivo movemento táctico de ETA-V co secuestro do cónsul alemán (ETA-VI, pola súa banda, organizara a fuxida dos presos mediante a construción dun túnel pero fracasou no seu intento). As autoridades alemás, país de importantes provedores, clientes e investidores en España, comezaron a exercer presións con tal de que as sentenzas de morte non se levasen a cabo. Quedaba patente que, en caso contrario, habería sancións económicas. Finalmente a implicación de parte da Igrexa a favor da amnistía acabou de romper o círculo.
O proceso puxo en evidencia a existencia de diversos motivos de preocupación para aquel réxime que envellecía:
Condenas
Durante os días que transcorreron entre o fin da vista e a data da sentenza, os medios de comunicación europeos insistiron en informacións relativas á saúde visiblemente deteriorada de Franco e a posibles descomenencias internas no Goberno, que explicarían a demora no fallo. Algúns correspondentes quixeron ver unha posible pugna polo poder entre falanxistas e membros do Opus Dei, estes últimos maioritarios no Goberno e que apostaban por unha tímida reforma tecnocrática na economía que posibilitase a súa apertura ao exterior fronte ás posturas inmobilistas daqueles, aínda que no ideolóxico non tivesen maiores diferenzas pois ambos sectores eran firmes partidarios do nacionalcatolicismo. Tampouco faltaron as informacións relativas a presións dentro do propio Exército.
Con todo, o almirante Luis Carrero Blanco dirixiuse ás Cortes Españolas o 21 de decembro de 1970 na súa calidade de vicepresidente do Goberno afirmando que calquera foco de subversión sería desarticulado. Ao longo do seu discurso tratou de explicar como o terrorismo non era consecuencia de circunstancias internas, senón da estratexia que o comunismo seguía para suscitar múltiples guerras simultáneas, consecutivas e entrelazadas. Para a súa futura vítima, ETA tan só era unha fracción máis dese exército subterráneo, presente en todo o mundo e posto ao servizo da Unión Soviética.
O 25 de decembro de 1970, ETA liberaba ao cónsul honorario secuestrado. O 28 de decembro, ás catro da tarde, o comandante Carlos Granados Mezquita, na súa calidade de fiscal, fixo pública a sentenza coa confirmación das seis penas de morte iniciais e tres máis, xa que tres acusados foron atopados culpables de dous delitos capitais cada un (asasinato e delito continuado de bandidaxe) polos que tamén foron condenados.
En total nove sentenzas de morte, cincocentos dezanove anos de cárcere e multas por un valor de seis millóns de pesetas. As penas impostas na dura sentenza, que superaban as peticións do fiscal, acabaron de polarizar a atención sobre Burgos, creando unha opinión contraria ás penas de morte e favorable ao indulto dos procesados.
Clemencia
O mesmo 28 de decembro o capitán xeneral de Burgos Tomás García Rebull confirmou a sentenza. Os paros, as folgas e as manifestacións en favor dos condenados intensificáronse tanto no País Vasco e Navarra como no resto de España, a pesar do estado de excepción; así como en Europa, Estados Unidos de América, América do Sur e Australia. Nos días posteriores, o Goberno español recibiu presións diplomáticas de países como Francia, Italia, Reino Unido, Alemaña Federal, Dinamarca, Bélxica, Austria, Suecia, Noruega, Irlanda, Venezuela, Chile e o propio Vaticano. Aínda que as sentenzas estaban ditadas de acordo ao Código de Xustiza Militar vixente, a súa execución faría máis difícil a necesaria evolución do réxime que buscaba vínculos máis próximos con Europa Occidental.
O ditador Francisco Franco era consciente de que a clemencia sería interpretada como debilidade, pese a que tamén houbo manifestacións a favor do Goberno e o Exército alentadas pola prensa afín ao Movemento. Porén, as autoridades estaban desbordadas. O día 29 de decembro reuniuse o Consello do Reino, e o día 30 de decembro fíxoo o Consello de ministros en El Pardo, acordando por unanimidade conmutar as penas de morte por cadeas perpetuas, as súas inmediatas inferiores.
Sete anos máis tarde, todos os procesados conseguirían a liberdade trala amnistía xeral de 1977 promulgada polo presidente Adolfo Suárez. Con todo, os cinco condenados por asasinato antes de ser amnistiados foron expulsados de España: Xabier Izko de la Iglesia, a Oslo (Noruega); e Teo Uriarte, Jokin Gorostidi, Mario Onaindia, Xabier Larena e Unai Dorronsoro, a Bruxelas (Bélxica).
Evolución política dos acusados
Trala súa saída do cárcere, de entre os procesados xurdirían varias figuras políticas que terían un papel notable en diferentes organizacións políticas da esquerda vasca durante e logo da Transición. A adscrición a unha ou outra organización política debeuse á evolución de cada un nos anos posteriores ao xuízo.
Mario Onaindia, Teo Uriarte, Xabier Izko de la Iglesia e Xabier Larena integráronse en EIA e posteriormente en Euskadiko Ezkerra (EE). Mario Onaindia e Teo Uriarte serían dirixentes desta formación e posteriormente promoveron a fusión de EE coa federación vasca do PSOE. Como membro do Partido Socialista de Euskadi-Euskadiko Ezkerra (PSE-EE), Teo Uriarte foi tenente de alcalde de Bilbao e xerente da Fundación para a Liberdade con Nicolas Redondo Terreros e Edurne Uriarte. En maio de 2003, Mario Onaindia recibiu o III Premio José Luís López de Lacalle polas súas publicacións na defensa da liberdade e contra o terrorismo. Todos eles renegaron publicamente do seu pasado en ETA.
Jokin Gorostidi e Itziar Aizpurua integráronse en HASI e posteriormente serían dirixentes de Herri Batasuna (HB), partido no que tamén militou Arantxa Arruti. Tempo despois, Aizpurua participou na lista electoral presentada pola esquerda abertzale baixo as siglas de D3M, ilegalizada pola Audiencia Nacional en 2009.
Unai Dorronsoro e a súa irmá Ione Dorronsoro integráronse no Movemento Comunista de Euskadi (EMK) tralo seu paso por Euskadiko Ezkerra e, máis tarde, abandonarían a política activa.
O resto de acusados deixarían a política activa. Bittor Arana exercería de sindicalista de base de CCOO.
Scalabis
Scalabis foi unha cidade da Lusitania, sita entre Olisipo (hoxe Lisboa) e Emerita (a actual Mérida). Plinio o Vello indica que era colonia romana (Praesidium Julium Scalabium) e sede dun convento xurídico. Ptolemeo menciónaa, erradamente, como Σκαλαβίσκος, probabelmente por corrupción de Σκαλαβίς κολ. (κολωνία). É a moderna cidade portuguesa de Santarém, co curso medio do río Texo.
Anguiano
miniatura|dereita|250px|Vista de Anguiano 250px|dereita|Situación de Anguiano na Rioxa
Anguiano é unha localidade e un concello da Rioxa, España, situado á 45 km da capital autonómica Logroño. A súa poboación era de 546 habitantes en 2006, cunha área de 90,89 km² e unha densidade de 6,01 hab/km².
E capital da Comarca de Anguiano. Está situado a unha altura de 663 msnm.
O escudo de Heracles
A popularidade d'O escudo de Heracles na Atenas do século -VI pode calcularse a partir das ocorrencias nas que se detecta a súa presenza en vasillas áticas de entre -565 e -480 A probabilidade de transmisión oral e literaria durante a mesma época tamén foi estudada.
En 2020 María Teresa Amado Rodríguez traduciu a obra por primeira volta ao galego para Rinoceronte Editora.
Cabalo Tolo
Tȟašúŋke Witkó (literalmente vén a significar o seu cabalo está tolo), máis coñecido como Cabalo Tolo, nado en 1840 e finado o 5 de setembro de 1877 en Fort Robinson, Nebrasca, foi un home nativo americano e xefe prominente dos Lakota Oglala.
É coñecido por alzarse en armas contra o goberno federal dos Estados Unidos para loitar contra a invasión dos seus territorios e a destrución do modo de vida do pobo lakota. Liderou ó seu pobo na Batalla de Little Bighorn en xuño de 1876, da cal saíu vitorioso.
Finalmente, rematou por se render ás tropas dos Estados Unidos ante o xeneral Crook en 1877. Trala rendición, resultou fatalmente ferido por un garda militar por ofrecer unha suposta resistencia a ser encarcerado en Fort Robinson, na actual Nebrasca.
Castelsarrasin
275px|miniatura|Casa do concello de Castelsarrasin Castelsarrasin (fr.) ou Los Sarrasins (oc., non oficial), é un concello occitano situado no departamento de Tarn e Garona, na rexión de Mediodía-Pireneos.
Xeografía
Vila fortificada, está situada sobre o río Tarn, a uns 21 km ao leste de Montauban. Nunha extensión de 76,77 km², tiña en 1999 11.353 habitantes. É un concello moi baixo, cunha altitude comprendida entre os 61 e os 97 m sobre o nivel do mar.
Historia
O seu nome, que significa en occitano, castelo dos sarracenos parece referirse máis ao estilo arquitectónico de construción da fortificación da vila do que a unha suposta presenza ou dirección árabe dos traballos. As primeiras probas da existencia do poboamento de Los Sarrasins remonta a 961. Nesa volta, Reimundo I de Roergue dóalle á abadía de Moissac a igrexa de San Salvador e os seus terreos. Como gran parte das vilas occitanas, foi fortemente castigada durante a cruzada contra os albixenses, pero tamén por outros moitos conflitos armados. As guerras de relixión do século XVI, golpean na católica Los Sarrasins, que excepcionalmente mantén a igrexa intacta fronte aos ataques dos protestantes, que dominaban na rexión.
Na actualidade é o segundo centro económico do departamento de Tarn e Garona.
Cultura e turismo
O edificio máis importante de Castelsarrasin é a igrexa de San Salvador. Mencionada xa na doazón de 961, foi reconstruída en 1254. Tivo ata 1626 funcións conventuais como prioiro da abadía de Moissac, e ata a Revolución Francesa foi a máis importante das igrexas da diocese de Baixo Montauban. Construída en ladrillo conforme os patróns do gótico, destacan particularmente os seus obxectos de mobiliario, traídos a maior parte da abadía de Belleperche e os anxos de mármore.
Ademais, son tamén importantes a igrexa de San Xoán, fundada polos cabaleiros cruzados no século XII, a capela de Nosa Señora de Alem, así como a casa do concello, construída en 1827 e enfeitada con figuras mitolóxicas.
Pantelleria
miniatura|Vista de Pantelleria. Pantelleria (Pantiddirìa), a antiga Cossyra (árabe:قوصرة Qawṣra, Maltés: Qawsra, agora Pantellerija, grego antigo Cossyra, Κοσσύρα, como era coñecida no período romano), é unha illa italiana no estreito de Sicilia no mar Mediterráneo, situada a 110 km ao suroeste de Sicilia e a a 70 km ao leste da costa tunisiana. Tunisia é visible en días despexados. Administrativamente, a illa pertence á provincia de Trapani e ten só un municipio, que leva o mesmo nome da illa (comune di Pantelleria) e cuxa poboación en 2015 era de 7715 habitantes.
Xeografía
Cunha superficie de 83 km2, é a illa volcánica máis grande de Sicilia. A última erupción ocorreu en 1891 baixo o nivel do mar, e hoxe en día pódense observar fenómenos relacionados coa actividade volcánica, como as augas termais e as fumarolas.
O pico máis alto, chamado Montagna Grande, alcanza os 836 m. sobre o nivel do mar. A illa é fértil, pero carece de auga doce. A cidade principal, cunha poboación de aproximadamente 3.000 habitantes, está no noroeste, no único porto (soamente apto para os pequenos vapores), que está fortificada. Había unha colonia penal aquí.
Historia
miniatura|left|Unha das "Sesi" en Pantelleria. As exploracións arqueolóxicas desenterrou vivendas e artefactos de 35.000 anos de idade.
Os romanos ocuparon a illa segundo quedou rexistrado nas Fasti triumphales no 255 Ac, perderona outra vez o ano seguinte, e recuperárona no 217 Ac. Baixo o Imperio Romano serviu como lugar de desterro para persoas prominentes e membros da familia imperial. A cidade gozaba de dereitos municipais.
No 700 dC, os árabes conquistaron a illa e nomeárona بنت الرياح Bint al-Riyāḥ 'filla dos ventos'. Que representaba os fortes ventos que xorden na costa norte de África. En 1123 Roxerio II de Sicilia tomou a illa, e en 1311 unha frota da Coroa de Aragón, baixo o mando de Lluís de Requesens, logrou aquí unha vitoria considerable. A familia Requesens convertéronse en príncipes de Pantelleria ata 1553, cando os turcos capturaron a illa. Disputouse unha batalla naval preto da illa en xullo de 1586 cando unha frotiña armada da Compañía do Levante inglesa de cinco naves logrou repeler un ataque de once galeras españolas e maltesas.
Un dialecto similar ao maltés foi o idioma vernáculo da illa ata finais do século XVIII, cando as linguas románicas, Sicilianas, substituírona. A lingua siciliana moderna en Pantelleria contén moitos préstamos do árabe, e a maior parte dos nomes de lugar da illa son de orixe semítico.
A captura de Pantelleria considerouse crucial para a Operación Husky, a invasión aliada de Sicilia en 1943, xa que os avións con base en Pantelleria podían chegar facilmente a Sicilia. Na Operación Tirarrollas os aliados bombardearon fortemente Pantelleria desde o aire e o mar nos días previos á invasión. A gornición rendeuse cando as tropas de desembarco achegáronse. Pantelleria converteuse entón nunha base vital para os avións aliados durante o asalto a Sicilia.
Peter Lorre
Peter Lorre, nado coma László Löwenstein en Rózsahegy (Imperio Austrohúngaro, actualmente Ružomberok, Eslovaquia), o 26 de xuño de 1904 e finado nos Ánxeles (California) o 23 de marzo de 1964, foi un actor de cine e teatro austríaco de orixe húngara.
Federico Ramón Puerta
Federico Ramón Puerta, nado en Apóstoles (Misiones) o 9 de setembro de 1951, é un enxeñeiro e político arxentino, presidente do seu país entre 20 e 23 de decembro de 2001.
Os Sobecos, Castro, Narón
Os Sobecos é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 69 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 39 mulleres.
Jon Hamm
Jonathan Daniel "Jon" Hamm, nado o 10 de marzo de 1971 en St. Louis, Missouri, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Traxectoria
É principalmente coñecido por interpretar o papel protagonista da serie de televisión Mad Men, na que fai de Don Draper, un alto executivo publicista. Este personaxe valeulle numerosos nomeamentos e premios entre os que destaca o Globo de Ouro ó mellor actor en serie de televisión - drama no 2008.
Figueiroa, Arteixo, Arteixo
Figueiroa é un lugar da parroquia de Arteixo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 68 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 29 eran homes e 39 eran mulleres.
Faro de cabo Prior
O faro de cabo Prior é un faro situado no cabo Prior, na parroquia de Covas, no concello de Ferrol.
Historia
Comezou a funcionar o 1 de marzo de 1853, unha luz fixa branca comeza a verse no máis alto do cabo, á distancia de 15 millas náuticas. Esta era producida por unha aparello de 3º orde pequena, modelo da casa Sautter e unha lámpada mecánica servida por dous torreiros.
En 1904 fíxaselle aparencia de luz branca con 4-2 ocultacións, para o que se axustou ao aparello óptico un xogo de pantallas xiratorias accionadas por unha máquina de reloxaría. Previamente, en 1902, dotáraselle dun sistema de incandescencia por vapor de petróleo de calefacción exterior Sautter Harlé, con queimador para capillos de 35 mm.
Unha Real Orde do 1 de febreiro de 1912 resolvía a conveniencia de que se cambiase a luz fixa de Prior por outra que fose de escintileos. Para iso, o 23 de abril de 1923 comeza a funcionar unha instalación da casa Chance para capillos de 35 mm, que veu a substituír a antiga Sautter, e colócaselle o aparello de 3º orde gran modelo, procedente do faro de Salou, ao que se lle engadiu un flotador de mercurio e un xogo de lentes verticais exteriores accionadas por unha máquina de reloxaría, con reserva de corda para 8 horas, que darían a aparencia de 1-2 escintileos brancos cada 20 minutos. Estes traballos foron executados pola Maquinista Valenciana e entraron en servizo o 18 de xullo de 1926.
O 26 de outubro de 1974 entrou en servizo a electrificación, realizándose a modernización do sinal cunha nova lanterna cilíndrica de 2,25 m de diámetro, óptica catadióptrica de 250 mm, basamento con cuba e flotador de mercurio e máquina de rotación, todo iso fornecido pola Maquinista Valenciana. Tamén se lle puxo unha lámpada de incandescencia de 1500 vatios e dous grupos electróxenos Ruston. Catro anos despois, o día 31 de xullo, empezou tamén a funcionar unha sirena de vibradores electromagnéticos que daría a letra "P" en código Morse, repetida cada 25 minutos cun son audible a 7 millas de distancia. Da casa AGA foi a primeira instalación, que contaba cun detector automático de néboa que nunca deu resultado e foi preciso accionalo manualmente.
O edificio estaba composto de dúas partes diferenciadas unidas por un patio central. En conxunto formaban un rectángulo de 16x10 m. A torre arrincaba da parte posterior do patio e era de forma octogonal. Elevaba o foco (iluminación) a 7 m do chan e 136 sobre o mar. Encaixada na parte posterior, apenas sobresaía do edificio e estaba rematada por un pequeno balcón forxado da fundición Sargadelos, un torreón cilíndrico e unha lanterna poligonal de dez lados e cristais planos, do mesmo fabricante que a óptica, cuxo conxunto fora adquirido en 92 600 reais. O custo do edificio alcanzou a suma de 137 696 reais e ao longo dos anos sufriu alteracións substanciais ata alcanzar o aspecto actual. A realización dun proxecto de 1916, que se completou con outro en 1922, supuxo a eliminación do patio cubríndose e iluminándose ese espazo con cristaleira para ampliar a zona útil. Tamén se construíron dous pavillóns acaroados para vivendas que avanzan sobre a fachada principal e volven sobre a fronte para darlle forma de "O", suprimíndose os tellados en vertente que quedaron de azotea, rodeados dunha balaustrada, hoxe desaparecida.
En 1993 co nacemento das Autoridades Portuarias, a raíz da nova lei de Portos e Mariña Mercante, o faro quedou agregado á Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, e deixou de ter torreiros atendéndose desde o porto, a sirena foi dada de baixa. En 1995 foi totalmente renovado o seu equipo luminoso, manténdose só a óptica, colocáronse dous motores de rotación electromagnéticos, desaparecendo o flotador e a cubeta de mercurio, un cambiador en "V" con lámpadas General Electric de 125V e 1000 W halóxenas e dous grupos electróxenos Deutz de 3000 r.p.m. e 380/220V, así mesmo o faro foi totalmente monitorizado para ser controlado por ordenador desde o centro de control situado na Autoridade Portuaria de Ferrol - San Cibrao. Todos os traballos foron realizados pola Maquinista Valenciana.
No ano 2002 substituíronse as lámpadas anteriores por unhas novas, Philips GX9'5 halóxenas, de 220 V e 1000 W. Isto obrigou a realizar modificacións no cadro de lámpadas para adaptalo á nova tensión de funcionamento destas.
Petra Kvitová
Petra Kvitová, nada o 8 de marzo de 1990 en Bílovec, é unha tenista profesional checa. Gañou dez títulos individuais na súa carreira. Alcanzou o seu posto máis alto na clasificación WTA en outubro de 2011, ó chegar ó número 2.
Kvitová gañou o Campionato de Wimbledon de 2011 e o WTA Tour Championships do mesmo ano. Ademais alcanzou as semifinais de Wimbledon en 2010, do Open de Australia en 2012 e do Roland Garros en 2012.
Ven conmigo
Ven conmigo é o segundo álbum de estudio de mexicano-estadounidense texana Selena. O álbum inclúe unha variedade musical de rancheras, cumbia, baladas e pop.
Río Morava
260px|miniatura|Presa no Morava O Morava (en checo e eslovaco Morava, en romanés Marus e en alemán March) é un río centroeuropeo, tributario do Danubio pola súa marxe esquerda. Cos seus 354 km de curso é a corrente de auga principal de Moravia, país que lle debe o seu nome, e no que dá lugar ás catro rexións nas que está dividido.
Convento de Santa Clara
Co nome de Convento de Santa Clara coñécense varios mosteiros baixo a advocación de Clara de Asís:
Río Morava
Curso
O Morava nace no noroeste de Moravia, ao norte de Dolní Morava, no monte Králického Sněžníku, preto da fronteira checo-polaca, a unha altura de 1.194 m, xurdindo de dúas covas calcarias. Corre nunha dirección sur logo, para virar posteriormente para leste, atravesando o país moravo e cruzando diversas cidades. Logo de Olomouc, divídese en brazos distintos en varios puntos, aínda que acaban por reunirse. O seu curso baixo é lento. Despois de 354 km de percorrido desauga no Danubio, entre Hainburg an der Donau (Austria) e Devin, barrio de Bratislava, a capital eslovaca. O seu caudal medio é de 109 m³/s, e na desembocadura de 120 m³/s (2001). A conca do Morava cobre unha área de 26.658 km2.
Navegabilidade
A frecuente falta de caudal a causa das súas numerosas ramificacións restrinxe a navegabilidade do río ao seu curso baixo, nun total de cerca de 80 km.
Afluentes
Os seus afluentes máis coñecidos son:
Localidades nas beiras
Ás únicas cidades importantes que baña o Morava son Olomouc (a antiga Olmütz dos alemáns) e Bratislava. Localidades importantes que están ás beiras do río son Kroměříž, Uherské Hradiště, Hodonín, Dürnkrut, Angern an der March e máis Marchegg.
Cheas
A última grande chea do Morava ocorreu, con ocasión da época da fusión das neves, o 2 de abril de 2006, causando graves danos en Moravia e na Baixa Austria (Niederösterreich) e ficando durante varios días moitos lugares alagados polas crecida das augas dos seus encoros.
65ª edición dos Óscar
A 65.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 29 de marzo de 1993 no Dorothy Chandler Pavillion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Billy Cristal.
Premios
miniatura|150px|[[Clint Eastwood, mellor filme e mellor director]] miniatura|150px|[[Al Pacino, mellor actor]] miniatura|150px|[[Emma Thompson, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Gene Hackman, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Marisa Tomei, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Neil Jordan, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Régis Wargnier, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|150px|[[Alan Menken, mellor banda sonora e mellor canción]] miniatura|150px|[[Tom Woodruff Jr., mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
A Lata
O topónimo galego A Lata pode referirse a:
Dredd
Dredd é un filme de ciencia ficción e cine de acción estreado no 2012, dirixido por Pete Travis e escrito e producido por Alex Garland. Baseouse no protagonista da serie de banda deseñada Judge Dredd da publicación 2000 AD, creado por John Wagner e Carlos Ezquerra. Karl Urban é o protagonista do filme no papel de Judge Dredd, un axente da lei coas capacidades de xuíz, xurado e verdugo, nunha gran metrópole distópica chamada Mega-City One situada nun ermo postapocalíptico. Dredd e a súa compañeira Judge Anderson (Olivia Thirlby) acoden a un bloque rañaceos de 200 pisos para facer cumprir a lei e axustizar a xefa mafiosa da droga residente, Ma-Ma (Lena Headey).
Garland comezou a escribir o guión do filme no 2006, aínda que o desenvolvemento desta nova adaptación de Judge Dredd, sen relación co filme homónimo de 1995, non se fixo público ata decembro do 2008. Producida polo estudio británico DNA Films, a rodaxe comezou en novembro do 2010, facendo uso extensivo de cámaras 3D. As localizacións desta rodaxe foron en Cidade do Cabo e Xohanesburgo.
Dredd estreouse o 7 de setembro do 2012 no Reino Unido e o 21 de setembro do mesmo ano no resto do mundo. As críticas do filme foron positivas en relación os efectos visuais, o elenco de actores e a acción. Porén, o filme recibiu algunhas críticas negativas enfocadas principalmente na percepción dunha falta de elementos satíricos propios da banda deseñada homónima e no exceso de violencia. Malia a boa recepción crítica xeral, o filme tan só conseguiu recadar pouco máis de 41 millóns de dólares nos cines, partindo dun orzamento estimado duns 45 millóns de dólares. O filme si obtivo un maior éxito trala publicación das edicións para o fogar, pasando a estar considerado por moitos como un filme de culto. A baixa recadación nos cines fixo que unha secuela fose improbable, pero o bo número de vendas das edicións domésticas e os esforzos dos afeccionados apoiados pola editorial de 2000 AD, Rebellion, mantiveron viva a posibilidade dun segundo filme.
Sinopse
Nun futuro próximo os Estados Unidos converteuse nun páramo asolado pola radioactividade, coñecido como Cursed Earth (Terra Maldita). Na costa leste atópase Mega-City One, unha única e gran megalópole cunha poboación de máis de 800 millóns de persoas na que ocorren 17 000 crimes diariamente. Os encargados de acabar co caos e impoñer a orde son os axentes da lei chamados Judges (Xuíces), que actúan ó mesmo tempo como xuíces, xurados e verdugos. O "Xuíz Xefe" (Rakie Ayola) desta organización encárgalle a Judge Dredd (Karl Urban) a avaliación dunha nova recruta, Cassandra Anderson (Olivia Thirlby), quen posúe poderes psíquicos pero non conseguiu pasar as probas de aptitude para converterse en xuíz.
En Peach Trees, unha torre de apartamentos de 200 pisos, a xefa mafiosa Madeline Madrigal, coñecida como "Ma-Ma" (Lena Headey), executa a tres traficantes de droga rebeldes, arrancándolles a pel e tirándoos polo atrio da torre dende o piso principal, tras darlles previamente unha dose de Slo-Mo, unha nova droga moi adictiva que reduce a percepción temporal ata un 1% do normal. Dredd e Anderson acoden a investigar este crime e levan a cabo unha redada nun dos puntos de venda desta droga. Arrestan a un matón chamado Kay (Wood Harris), ó que Anderson le a mente revelando que foi un dos responsables das execucións dos traficantes. Dredd decide levalo para ser interrogado, e como resposta a banda de Ma-Ma fanse có control das medidas de seguridade da torre e selan o edificio baixo o pretexto de estar a realizar unha proba de seguridade, impedindo que os protagonistas saian do edificio ou poidan pedir axuda.
Dredd sospeita que Ma-Ma está desesperada para que Kay non confese perante os xuíces. Anderson le a mente de Kay, decatándose así de que Peach Trees é o centro da produción e distribución da droga Slo-Mo. Anderson suxire que deberían agocharse mentres esperan axuda, pero Dredd insiste en que sigan subindo os pisos da torre na procura de Ma-Ma. Os xuíces Judge Volt e Judge Guthrie responden a chamada de Dredd, pero o experto en ordenadores de Ma-Ma's (Domhnall Gleeson) denégalles a entrada ó edificio convencéndoos de que o sistema de seguridade do edificio está a ter problemas. Dous adolescentes armados enfróntanse a Dredd e Anderson, o que permite que Kay desarme e secuestre a Anderson, levándoa como refén á base de operacións de Ma-Ma no último piso da torre.
No seu camiño cara a base de Ma-Ma, esta chama ós xuíces corruptos Lex, Kaplan, Chan e Alvarez. Os catro relevan a Volt e Guthrie da garda do edificio e entran nel. Posteriormente Dredd atópase con Chan e sospeita del xa que este non lle pregunta polo paradoiro de Anderson. Chan ataca a Dredd pero este consegue matalo. Mentres tanto, Kay intenta asasinar a Anderson empregando a súa arma, pero o escáner de ADN da pistola non o recoñece e esta estoupa, arrancándolle o brazo. Isto permítelle a Anderson escapar, atopándose con Kaplan ó que mata tras lerlle a mente e descubrir que é un dos xuíces corruptos. Noutra parte da torre, Dredd mata a Alvarez pero quédase sen munición, e recibe un disparo de Lex no abdome. Lex achégase a el para executalo, pero Dredd consegue atrasalo o suficiente como para que Anderson chegue ata onde se atopan e mate a Lex.
Anderson e Dredd obteñen o código do apartamento de Ma-Ma's interrogando ó experto en ordenadores desta, e enfróntanse a ela. Ma-Ma dille a Dredd que se morre un aparello no seu pulso detonará varios explosivos colocados nos últimos pisos da torre, destruíndo o edificio. Dredd pensa que o sinal do detonador non poderá chegar ós explosivos dende o primeiro piso da torre, polo que fai que Ma-Ma inhale pola forza unha dose de Slo-Mo e tíraa polo atrio do edificio. Tras estes eventos os dous xuíces saen do edificio mentres as forzas de seguridade toman o control da torre. Anderson asume que fallou a súa avaliación e márchase, pero o "Xuíz Xefe" pregúntalle a Dredd o resultado da avaliación e este responde que Anderson está aprobada.
Elenco
miniatura|dereita|[[Olivia Thirlby no 2012.]] miniatura|dereita|[[Lena Headey no 2007.]]
O elenco de actores tamén inclúe a Domhnall Gleeson como o experto en ordenadores da banda, Warrick Grier como Caleb, man dereita de Ma-Ma, Deobia Oparei como TJ, o médico de Peach Trees, Francis Chouler como Judge Guthrie, Daniel Hadebe como Judge Volt e Rakie Ayola como a "Xuíz Xefe". Langley Kirkwood, Edwin Perry, Karl Thaning e Michele Levin interpretan respectivamente ós xuíces corruptos Lex, Alvarez, Chan e Kaplan. No filme tamén participan Junior Singo como Amos e Luke Tyler como Freel, os dous mozos que se enfrontan a Dredd, Jason Cope como Zwirner, o matón que morre a mans de Dredd na primeira escena do filme, Joe Vaz como Big Joe e Scott Sparrow como Japhet, dous dos matóns de Ma-Ma, e Nicole Bailey como Cathy, a muller de Japhet.
Desenvolvemento
A pre-produción comezou o 23 de agosto de 2010 nos estudios Cape Town Film Studios en Cidade do Cabo. Na edición de 2010 da Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego, Urban confirmou que lle ofreceran o papel de Judge Dredd, e o 18 de agosto de 2010 fíxose oficial que el sería o protagonista do filme. En setembro de 2010 tamén se anunciou de forma oficial que Thirlby interpretaría a Cassandra Anderson. Ese mesmo mes, durante o Festival Internacional de Cinema de Toronto, o filme conseguiu uns 30 millóns de dólares en vendas a distribuidoras para o 90% dos mercados de cine. Estas vendas incluíron un acordo de 7 millóns de dólares coa distribuidora británica Entertainment Film Distributors.
O 2 de novembro de 2010 Lions Gate Entertainment adquiriu os dereitos de distribución en Norteamérica para o filme. Headey uniuse ó elenco de actores para interpretar a Ma-Ma en xaneiro de 2011. John Wagner, creador do cómic orixinal Judge Dredd, participou no filme como consultor, e no 2012 confirmou que o filme sería unha nova adaptación da banda deseñada e non unha nova versión do filme de 1995 Xuíz Dredd que tivera a Sylvester Stallone como protagonista.
Guión
Garland comezou a escribir o guión de Dredd durante o proceso de edición doutro filme no que participou como guionista, Sunshine, e completou o primeiro bosquexo mentres estaba a servir como produtor executivo na rodaxe de 28 Weeks Later. Este bosquexo centrábase nun dos principais inimigos de Dredd, "Judge Death". Garland describiu esta historia como "unha improvisación no sistema de xuíces", pero comentou que a idea non funcionou xa que este sistema aínda non estaba establecido para o espectador e requiría demasiado coñecemento da banda deseñada por parte da audiencia. Tamén considerou que o resultado final quedaría demasiado surrealista e extremo, polo que decidiu que a historia debería manterse máis enfocada e realista. No lugar deste concepto inicial considerou adaptar algunha das liñas históricas máis notables de Judge Dredd, incluíndo as tituladas "Democracy" (1986) e "Origins" (2006). Porén, ó final evitou estas longas historias en favor dunha máis curta centrada na vida diaria de Dredd desempeñando a súa función de policía no ambiente distópico de Mega-City One. Para desenvolver o personaxe de Judge Dredd, Garland tentou manterse fiel ó personaxe da banda deseñada, que vai mostrando pequenos cambios na personalidade durante un largo período de tempo. Nunha entrevista afirmou: "Pensei que Dredd non podería ter unha gran revelación, pero definitivamente hai un cambio nel durante o transcurso do filme. Fai unha declaración contundente ó comezo do filme, que contradí ó final do mesmo. Ata aí é onde chega o cambio". Para compensar a inmobilidade do personaxe de Dredd, Garland deulle á personaxe de Anderson un desenvolvemento máis tradicional.
Ao preguntarlle pola ambientación do filme no edificio Peach Trees, Garland afirmou que estes edificios "eran como pequenas cidades estado". Porén, o orzamento do filme limitou a súa capacidade para representar algúns dos aspectos cómicos de Mega-City One, como por exemplo robots e extraterrestres. Durante todo proceso de produción Garland enviou o seu guión a Wagner para que este revisara partes dos diálogos, que tamén revisou posteriormente Urban no propio proceso de rodaxe.
Deseño
Durante o proceso de deseño os produtores decidiron que Dredd debería ter unha aparencia esvelta, como a dun boxeador, en lugar de semellar demasiado musculado. Tamén fixeron cambios no uniforme de xuíz con respecto ó da banda deseñada, eliminando unha figura dunha aguia no ombreiro do uniforme para darlle máis énfase a funcionalidade do mesmo e que semellase máis realista. Manténdose fiel ó cómic, a cara de Dredd nunca se amosa por completo, só a súa boca, e este non se quita o casco en ningún momento do filme. Urban afirmou que isto reafirmaba así o rol de Dredd como "o representante anónimo da lei" e que "formaba parte do enigma [do personaxe]".
A arma de Dredd, chamada "Lawguiver", desenvolveuse como unha arma completamente operacional, baseada no sistema de disparo 9×19mm Parabellum, capaz de disparar munición real e de cambiar o modo de disparo de automático a semiautomático. A súa motocicleta, chamada "Lawmaster", foi unha motocicleta real de 500cc modificada. Engadíronlle un gran carenado que incluía metralladoras e puxéronlle unhas grandes rodas pero mantiveron a funcionalidade do vehículo. Urban insistiu en montala el mesmo na rodaxe en lugar de facer uso de efectos visuais e cromas. Wagner describiu esta necesidade de facer adaptacións dende o material fonte, e afirmou que no anterior filme de 1995 o intento de replicar directamente a motocicleta da banda deseñada provocara que esta non fose capaz de xirar por mor do gran tamaño das rodas que lle puxeran.
Garland e o supervisor de efectos especiais Jon Thum comezaron a desenvolver o concepto das secuencias de Slo-Mo no 2009, durante a rodaxe de Never Let Me Go. Experimentaron para reproducir os efectos visuais das drogas alucinóxenas para determinar canto deberían durar estas escenas sen que chegasen a provocar unha distracción no espectador. Continuaron desenvolvendo e modificando este efecto ata o remate da edición do filme, modificando cores, saturación, enmarcado e movemento da cámara. As escenas de Slo-Mo inclúen un esquema de cores irisado e resaltes brillantes para crear un efecto irreal e "doutro mundo". Para as feridas corporais fixeron probas con bolsas de sangue, próteses e aire comprimido, decantándose por este último na versión final do filme. Garland afirmou que o concepto destas escenas estaba inspirado nos documentais de natureza que usan fotografía de alta velocidade para gravar ós animais a cámara lenta. O debuxante de banda deseñada Jock foi o encargado de producir a arte conceptual para o deseño do filme.
Rodaxe
A rodaxe comezou o 12 de novembro do 2010 en Cidade do Cabo, cun orzamento de 45 millóns de dólares, e durou aproximadamente unhas 13 semanas, cunha segunda unidade de fotografía que durou outras sete. As localizacións da rodaxe foron en estudios de Xohanesburgo e no estudio "Cape Town Film Studios" Os produtores decidiron filmar en Suráfrica debido os menores custos de salarios do persoal en comparación con Europa e Norteamérica, e por mor de incentivos gobernamentais que ofrecían a devolución de ata un 25% dos custos de produción. O filme rodouse en formato dixital e 3D usando cámaras RED MX, SI2K e Phantom Flex de alta velocidade. Algúns dos elementos en 2D pasáronse a 3D durante o proceso de edición.
Un dos fundadores de DNA Films, Andrew Macdonald, contratou a Anthony Dod Mantle para coordinar a rodaxe, sendo a primeira vez que este traballaba nun formato 3D. Os produtores querían que Dredd tivese unha imaxe realista e visceral, inspirándose en filmes de gángsters e policiais. Para as escenas de cámara lenta que representaban os efectos do Slo-Mo, Mantle tentou crear imaxes que considerou "fermosas pero confusas".
Mega-City One e as torres rañaceos foron creadas nos estudios Cape Town Film Studios. A escena na que Ma-Ma e a súa banda matan a centos de persoas cando intentan matar a Dredd requiriu dez días de rodaxe en oito escenarios diferentes dentro e fóra do estudio, que posteriormente se uniron por medio de efectos especiais. O equipo tivo dificultades para atopar un escenario axeitado que representase o atrio da torre Peach Trees, así como para obter imaxes aéreas en Xohanesburgo por mor de non conseguir os correspondentes permisos de voo en helicóptero. En relación a estética do filme, Mantle afirmou que a súa idea era conseguir unha mestura entre Blade Runner e A Clockwork Orange. Garland estivo presente durante toda a rodaxe, e Urban adoitou consultar con el as cuestións de dirección en lugar de acudir xunto a Travis.
Edición
Os efectos visuais empregados para representar Mega-City One sufriron varios cambios durante a edición, incluíndo o deseño e posición das torres da cidade, tentando crear a imaxe de que a cidade medrara a partir dos restos doutra. Vendo que replicando as imaxes da banda deseñada as torres estaban moi xuntas e daban a impresión de ser moi pequenas, decidiron colocalas máis afastadas unhas doutras para destacar a imaxe de grandes edificios, permitindo incluír as rúas e automóbiles como extrapolación no exterior da imaxe. O 7 de outubro de 2011 o xornal Los Angeles Times informou que Travis xa non tiña permiso para participar no proceso de edición tras un desacordo creativo cos produtores do filme, polo que Garland tomou a responsabilidade de continuar co proceso. A súa contribución considerouse suficientemente significativa como para ser acreditado como codirector do filme. O 10 de outubro dese mesmo ano, Travis e Garland fixeron unha declaración pública conxunta afirmando que chegaran a un acordo de "colaboración pouco ortodoxa" antes de comezar a produción, que Travis aínda estaba involucrado no filme e que Garland non desexaba a acreditación de codirector do mesmo.
Música
Paul Leonard-Morgan foi o encargado de compoñer a banda sonora do filme, creando varios temas de música industrial para acompañar a ambientación futurista do filme. Empregou sintetizadores e módulos de son modernos para crear varias combinacións de son e aplicou distorsión e outros efectos ó resultado. Para as escenas que amosan os efectos da droga Slo-Mo compuxo novos temas con instrumentos reais ós que posteriormente reduciu a velocidade de reprodución para igualala a da imaxe, chegando a proporción de que un segundo da pista musical era equivalente a 10 minutos de imaxes. Por riba deste son a baixa velocidade engadiu música a tempo real para finalizar os temas. Unha canción de Justin Bieber modificada serviulle como inspiración para os temas do Slo-Mo. Garland afirmou que Geoff Barrow do grupo Portishead fora quen lle enviara o tema de Bieber baixándolle a velocidade de reprodución unhas 800 veces, que posteriormente utilizou no filme de forma temporal ata que finalizou de compoñer os temas da banda sonora.
O filme inclúe tamén cancións de varios artistas como por exemplo "Poison Lips" de Vitalic, "Dubstride" de Yann McCullough e Gemma Kicks, "Snuffbox" de Matt Berry, "Pontiac Moon" de Robert J. Walsh e "Jubilee (Don't Let Nobody Turn You Around)" de Bobby Womack.