cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corcubión, Corcubión
Patrimonio
A igrexa parroquial é orixinariamente románica do século XII. Porén, ao longo da historia sufriu diversas ampliacións e reformas. Está declarada Ben de Interese Cultural.
Aciclovir
Terapia sistémica
As reaccións adversas comúns (≥1% dos pacientes) asociadas coa terapia con aciclovir sistémico (oral ou IV) inclúen: náusea, vómito, diarrea, encefalopatía (só por vía IV), reaccións no sitio de inxección (só con IV) e dor de cabeza. En doses altas hai informes de alucinacións. Efectos adversos infrecuentes (0,1–1% dos pacientes) son: axitación, vertixe, confusión, mareos, edema, dores articulares, dor de gorxa, estrinximento, dor abdominal, perda de pelo, erupcións cutáneas e debilidade. Os efectos adversos raros (<0,1% dos pacientes) inclúen: coma, ataque epiléptico, neutropenia, leucopenia, cristaluria, anorexia, fatiga, hepatite, síndrome de Stevens–Johnson, necrólise epidérmica tóxica, púrpura trombocitopénica trombótica (plaquetas baixas e trastornos na coagulación) e anafilaxe.
Corcubión, Corcubión
Patrimonio
Conserva restos románicos na capela maior, así como nos seus canzorros historiados, pero o seu estilo maioritario é gótico mariñeiro, sendo a capela maior data do século XIV e a nave e abovedada do segundo cuarto do século XV.
Aciclovir
Terapia sistémica
O aciclovir intravenoso pode causar nefrotoxicidade reversible ata o 5% a 10% dos pacientes debido á precipitación de cristais de aciclovir nos riles. A nefropatía cristalina por aciclovir é máis común cando o aciclovir se administra como unha infusión rápida e en pacientes con deshidratación e deficiencias renais previas. Pode reducirse este risco cunha hidratación axeitada, unha velocidade máis lenta de infusión, e unha dosificación baseada no funcionamento renal.
Arona, Tenerife
Historia
Sobre a orixe do municipio de Arona hai poucos datos e os que hai áchanse dispersos. Refírense case exclusivamente á tradicional existencia dalgúns asentamentos tras a conquista. Viera y Clavijo fálanos deste núcleo de Arona, xunto cos do Valle e Cabo Blanco, ao referirse a Chasna por outro nome Vilaflor.
250px|miniatura|left|Igrexa de Arona A ermida de San Antón Abade foi construída ao parecer polo fillo de Antón Domínguez o Vello, no século XVII, por atoparse a súa vivenda lonxe de Vilaflor. A ermida foi erixida en parroquia por auto de separación de 30 de marzo de 1796, separándose da igrexa matriz de Vilaflor.
Con todo, a pesar destes modestos principios, o municipio coñeceu nos últimos anos un espectacular crecemento. Los Cristianos, a mediados do século pasado, non era máis que un pequeno porto pesqueiro e unha canteira; hoxe é punto importante na recepción do turismo.
A súa poboación, sensible aos problemas xurdidos coa caída dos prezos da cochinilla, o afundimento da agricultura, os efectos da primeira guerra mundial e da guerra civil, que provocaron a emigración, viuse, con todo multiplicada por nove nun século, dando idea da importancia do desenvolvemento alcanzado por este municipio sureño.
Localidades
250px|miniatura|[[Playa de las Américas]]
Economía
O sector terciario constitúe a base da riqueza deste municipio sureño, que soubo explotar as características do seu clima (cálido, seco e cun sol permanente) para crear un importante enclave turístico. Máis do 60% da súa poboación traballa neste sector.
A actividade agrícola, intensa, concéntrase no chamado Val de San Lorenzo. Alí cultívase o plátano, en crecentes superficies, destinado aos mercados peninsulares.
Aciclovir
Terapia tópica
As cremas tópicas de aciclovir asócianse comunmente (≥1% dos pacientes) con: pel seca ou descamada ou sensacións transitorias punzantes/queimuras na pel. Efectos adversos infrecuentes son o eritema ou proído. Cando se aplica no ollo, o aciclovir está asociado comunmente (≥1% dos pacientes) con sensación transitoria de punzadas suaves. Infrecuentemente (0,1–1% dos pacientes), o aciclovir oftálmico está asociado con queratite papuloide superficial ou reaccións alérxicas.
Arona, Tenerife
Economía
Xunto á bananeira, pero sen chegar a alcanzar a súa importancia, dedícanse terreos á produción de tomates, papas, pementos e flores (en invernadoiro) destinadas á exportación a países de Europa.
As leiras non adoitan ser excesivamente grandes, sendo as maiores as situadas cara á costa, as de mediana extensión sitúanse no centro do municipio, mentres que as pequenas ocupan as zonas máis altas.
Aciclovir
Interaccións con fármacos
Probenecid: Hai informes dun incremento da vida media do aciclovir, xunto cunha diminución da excreción urinaria e a eliminación renal en estudos nos que se administraron simultaneamente probenecid e aciclovir.
Corcubión, Corcubión
Patrimonio
No primeiro terzo do século XVIII construíronse as capelas do cruceiro (Virxe do Socorro) e da sancristía (Virxe do Carme), de estilo barroco. Cando os franceses saquearon a vila, a igrexa sufriu un incendio que arrasou todo o seu interior. Ao longo do século XIX a torre sineira viuse afectada en tres ocasións por diversos raios; deles, o máis grave produciuse en 1885, coincidindo coa festividade de San Xosé, que ocasionou tres mortos e máis de 60 feridos. Ademais da torre, afectou á fachada e ao tellado.
Arona, Tenerife
Economía
A gandería atópase en franco declive, pois ás dificultades derivadas da escaseza de augas, únese o atractivo de máis cómodas ganancias no sector servizos.
Aciclovir
Interaccións con fármacos
Zidovudina: Aínda que se administra con frecuencia xunto con aciclovir a pacientes co VIH, atopouse neurotoxicidade en polo menos un paciente que presentaba extrema somnolencia e atonía de 30 a 60 días despois de recibir aciclovir por vía IV; os síntomas desapareceron cando se interrompeu a medicación con aciclovir.
Detección en fluídos biolóxicos
O aciclovir pode ser cuantificado no plasma ou soro para monitorizar a acumulación de drogas en pacientes con disfunción renal ou para confirmar unha diagnose de envelenamento en vítimas de sobredose aguda.
Mecanismo de acción
200px|miniatura|esquerda|Comparación entre as estruturas da [[guanosina e o aciclovir.]]
O aciclovir é convertido pola timidina quinase viral en aciclovir monofosfato, o cal é despois convertido polas quinases da célula hóspede en aciclovir trifosfato (ACV-TP). O ACV-TP, á súa vez, inhibe competitivamente e inactiva as ADN polimerases especificadas polo HSV, impedindo a síntese viral de ADN sen afectar aos procesos celulares normais.
Microbioloxía
O aciclovir é activo contra a maioría das especies da familia dos herpesvirus. En orde descendente de actividade teriamos:
Resistencia
A resistencia ao aciclovir é rara, pero é máis común en pacientes sometidos a unha profilaxe antiviral crónica (receptores de transplantes, persoas con SIDA debido á infección polo VIH). Os mecanismos de resistencia no HSV inclúen unha timidina quinase viral deficiente; mutacións na timidina quinase viral ou na ADN polimerase, que alteran a sensibilidade polo substrato.
Farmacocinética
En canto á súa farmacocinética, o aciclovir é moi pouco hidrosoluble e ten unha mala biodispoñibilidade oral (15–30%), polo que a administración intravenosa é necesaria se se requiren altas concentracións. Cando se administra oralmente, o pico de concentración no plasma aparece unhas 1 ou 2 horas despois. O aciclovir ten unha alta velocidade de distribución; a unión a proteínas vai do 9 ao 33%. A vida media de eliminación (t1/2) do aciclovir depende do grupo de idade; os neonatos teñen unha t1/2 de 4 horas, os nenos de 1 a 12 anos teñen unha t1/2 de 2 a 3 horas, mentres que os adultos teñen unha t1/2 de 3 horas.
Historia
O aciclovir considerouse o comezo dunha nova era na terapia antiviral, xa que é extremadamente selectivo e de baixa citotoxicidade. Desde o seu descubrimento a mediados da década de 1970, foi usado como un fármaco efectivo para o tratamento de infeccións de herpesvirus. A base para a síntese do aciclovir foron os nucleósidos illados da esponxa do Caribe Cryptotethya crypta. Foi codescuberto por Howard Schaffer, Robert Vince, S. Bittner e S. Gurwara que traballaron sobre o análogo da adenosina acicloadenosina, que mostraba unha prometedora actividade antiviral. Despois, Schaffer traballou para a compañía Burroughs Wellcome e continuou o desenvolvemento do aciclovir con Gertrude B. Elion. En 1979 rexistrouse unha patente nos Estados Unidos sobre o aciclovir no que Schaffer figura como inventor.
Posteriormente, Vince seguiu os traballos inventando o abacavir, un fármaco análogo de nucleósido inhibidor da transcriptase inversa (nRTI) para pacientes de VIH. Elion foi premiada co Premio Nobel de Medicina de 1988, en parte polo desenvolvemento do aciclovir. Richard Whitley, un investigador da Universidade de Alabama en Birmingham e pioneiro da terapia antiviral, foi o primeiro que utilizou con éxito o fármaco en humanos.
Nomes comerciais
Entre os nomes de marca cos que se comercializa están: Cyclovir, Herpex, Acivir, Acivirax, Zovirax, Zoral, Xovir e Imavir.
Arona, Tenerife
Lugares de interese
250px|miniatura|Faro de Rasca
Festividades
Dentro das variadas festas que se celebran as do Cristo da Saúde e a Virxe do Rosario, o primeiro domingo de outubro e o luns seguinte, atraen moitas persoas de todo o sur.
Desde verán de 2005 celébrase no municipio o Festival de música Aguaviva Canarias.
Xosé Velo
Xosé Velo Mosquera, nado en Celanova o 21 de abril de 1916 e finado en São Paulo o 31 de xaneiro de 1972, foi un escritor e político independentista galego, tamén coñecido polo sobrenome de Carlos Xunqueira de Ambía.
Corcubión, Corcubión
Patrimonio
A segunda sancristía, o baptisterio e a fachada (deseñada por Domingo Rodríguez Sesmero) son do último cuarto do século XIX, de estilo neogótico.
Está presidida pola imaxe de San Marcos da Cadeira, unha talla gótica da escola veneciana da segunda metade do século XV.
Ten planta de salón rectangular, de nave única, e unha capela maior rectangular. A nave divídese en catro tramos mediante tres arcos apuntados con arestas. Os arcos repousan en semicolumnas apegadas, rematadas en capiteis decorados con follas talladas esquematicamente. A nave leva unha cuberta de madeira a dúas augas. A Capela Maior cóbrese con bóveda de cúpula (de influxo bizantino) que vai sobre nervios diagonais volteados sobre columnas encostadas.
Xosé Velo
Traxectoria
miniatura|300px|Xosé Velo, membro do comité de homenaxe a [[Manuel Lezón, Celanova 1932.]] Era fillo de Lino Velo Castiñeiras, que fora alcalde conservador da vila, e Manuela Mosquera, quedando orfo de pai en 1926. Nos seus tempos de estudante no colexio dos Escolapios de Celanova fixo amizade con Celso Emilio Ferreiro, con quen a finais de 1932 organizou as Mocidades Galeguistas en Celanova e formou parte do primeiro Consello Nacional da Federación de Mocedades Galeguistas, das cales foi elixido secretario xeral en abril de 1935. O 24 de abril casou con Jovita Pérez González.
Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, a Garda Civil detívoo o 21 de xullo, aínda que saíu libre ao pouco tempo, e o 14 de marzo de 1937 tivo que se incorporar ao exército sublevado na División Acoirazada Brunete ata 1938, ano no que volveu a Celanova, marchando ao pouco tempo á Guinea Española. Volveu ao remate da Guerra civil española, e en novembro de 1939 abriu unha academia de ensino na súa vila. En 1943 trasladouse a Vigo, onde abriu outra academia asociado ao seu curmán Castor Velo Cobelas, e por manter contactos con organizacións da oposición galeguista no exilio a policía detívoo en 1944. Beneficiado por unha amnistía, saíu en 1945 e permanece durante un ano agochado preto de Celanova.
Exilio
En 1948 fuxiu a Portugal, onde o detivo a PIDE, a policía política portuguesa, e trala súa posta en liberdade conseguiu saír cara Venezuela, onde chegou o 9 de outubro de 1948. Ao ano seguinte uníuselle a súa familia, que mantivo traballando como profesor en academias e colexios privados, e mesmo en 1959 foi profesor na Escola de Suboficiais do Exército venezolano. Xosé Velo foi presidente do Lar Gallego (1956) e participou no primeiro Congreso da Emigración Galega que se celebrou entre o 24 e o 31 de xullo de 1956 en Buenos Aires.
En 1962 estableceu en São Paulo a librería Nós, e en 1966 a Editora Nós, que tan só publicou unha tradución de Rosalía de Castro. En 1971 fundou a revista mensual Paraíso 7 días, que só publicou 5 números. O 31 de xaneiro dese mesmo ano morreu de cancro de pulmón.
20 de xuño
Nacementos
miniatura|100px| Jacques Offenbach. miniatura|100px| Mary L. Good.
Mortes
miniatura|100px| Antolín Faraldo.
Notas
Os 366 días do ano
Pegboy
Pegboy é unha banda estadounidense de punk rock de Chicago, Illinois cun relativamente grande seguimento de culto. O grupo foi fundado en 1990 por John Haggerty (exguitarrista de Naked Raygun), xunto co seu irmán, o batería Joe Haggerty (antes en The Effigies), Larry Damore (voces/guitarra), e Steve Saylors (baixo). Tanto Damore como Saylors foran membros da banda de hardcore de Chicago Bhopal Stiffs, banda que editadou en 1987 unha demo producida por John Haggerty. O EP de estrea de Pegboy, Three-Chord Monte (1990), tamén foi o primeiro lanzamento do selo Quarterstick Records, unha filial de Touch and Go Records. Steve Saylors deixou a banda en 1992 debido a que o seu traballo non lle permitía saír de xira. Steve Albini, un vello amigo da banda, encargouse do baixo no EP Fore. O antigo baixista de Naked Raygun Pierre Kezdy encargouse permanentemente do baixo en 1994. Tras a reforma de Naked Raygun, Mike Thompson substituíu a Kezdy no baixo.
Pegboy supostamento tocou un concerto de despedida o día de fin de ano de 1999 pero negaron que realmente fose un concerto de despedida anos máis tarde cando volveron a actuar.
Pegboy estivo xirando durante o verán de 2009 con Face to Face e Polar Bear Club.
Unión Ciclista Internacional
A Unión Ciclista Internacional (UCI) é a asociación de federacións nacionais de ciclismo. Foi creada o 14 de abril de 1900 en París integrando inicialmente ás federacións de Francia, Bélxica, Italia, Suíza e Estados Unidos de América sendo o seu primeiro presidente o belga Emile de Beukelaer. Actualmente a sede da UCI está en Aigle (Suíza) e o presidente en funcións é dende setembro do 2013 o británico Brian Cookson.
Historia
thumb|right|250px|Sede da UCI en Aigle, [[Suíza.]] A UCI foi fundada o 14 de abril de 1900 en París polas organizacións nacionais de ciclismo de Francia, Bélxica, Italia, Suíza e os Estados Unidos.
En 1965, presionados polo Comité Olímpico Internacional, a Unión Ciclista Internacional dividiuse en dúas federaciós coordinadas pola UCI: a "Federación Internacional de Ciclismo Afeccionado" (FICA) e a "Federación Internacional de Ciclismo Profesional" (FICP). A Federación de Afeccionados colocou a súa sede en Roma, a Federación Profesional en Luxemburgo e a UCI en Xenebra.
A Federación de afeccionados era a máis grande das dúas novas organizacións, xa que contaba con 127 membros diferentes de cinco continentes. Estaba dominada polos países de Europa do leste, que na súa maioría eran afeccionados. Ademais, as carreiras dos Xogos Olímpicos eran só para afeccionados. Estes ciclistas só se enfrontaban aos profesionais en raras ocasións.
En 1992, a UCI unificou a FIAC e a FICP, fusionándoas dentro dela. Toda a organización trasladou a sede a Lausana.
Funcións
A función principal que realiza a UCI é a de promover e favorecer o ciclismo como deporte en todos os seus hámbitos e apoiar ao colectivo de ciclistas que levan a cabo o deporte. Outras das funcións principais son:
A Barrosa
O topónimo galego A Barrosa pode referirse a:
Splice
Splice é unha longametraxe de ficción científica dirixida por Vincenzo Natali que foi estreada nos cines no 2009.
Sinopse
Clive (Adrien Brody) e Elsa (Sarah Polley) son dous brillantes científicos que, por medio da enxeñería xenética, adícanse a crear variacións de especies coñecidas. Aínda que acadaron o éxito, a súa ambición faralles perder o control, cando, en segredo, deciden levar os seus experimentos máis aló do ético. Combinando ADN humano nos seus experimentos xenéticos descubrirán un novo nivel na árbore evolutiva actual.
Dover, Delaware
miniatura|dereita|250px|West Loockerman Street, Dover Dover é a capital de Delaware, un estado dos Estados Unidos de América. No censo do ano 2000, Dover tiña unha poboación de 32.135 persoas. Está localizado no condado de Kent, localizado este á súa vez na península de Delmarva (abreviatura do nome dos Estados que a forman: Delaware, Maryland e Virxinia). A cidade de Dover está situada xeograficamente no centro do estado de Delaware.
Historia
Dover foi fundada en 1683 por William Penn. A súa misión de exploración e asentamento foi encargada polo rei Carlos II de Inglaterra. En 1717, nomeouse a Dover a cidade onde tiñan que establecerse as tropas de Delaware, isto fixo que en Dover existan numerosas historias e sucesos patrióticos reseñables. Nesta cidade atópase o Tribunal Supremo de Delaware e o Tribunal do Condado de Kent.
Dover foi o berce de Caesar Rodney, un enigmático personaxe da Revolución Americana. Hai unha estatua no cemiterio da cidade na súa honra.
En tempos coloniais antes do fin da Guerra de Secesión, Delaware era un estado escravista, prácticas exercidas sobre todo no sur do estado. Durante a guerra civil americana, Delaware foi un estado fronteirizo ou limítrofe durante a guerra, e aínda que formaba parte do bando da Unión, non tomou partido por ningún bando nin loitou contra os Estados Confederados. A cidade e a súa estación de ferrocarril converteríase en punto de partida para os soldados destinados ás gornicións da Unión nas frontes de Pensilvania e Nova Jersey.
Xeografía
miniatura|dereita|200px|Localización de Dover en Delaware. Dover está localizado no paralelo 39º9´43" Norte e no 75º31´36" Oeste, (39.161921, -75.526755). De acordo coa Axencia de Censo Xeográfico dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 58,8 km², dos cales 58 km² son terra firme e os 0,8 km² restantes son auga, que equivale ao 1,32% da superficie total de Dover.
Demografía
De acordo coas estimacións da Oficina do Censo dos Estados Unidos, residían 38.166 habitantes en xullo de 2019. Destes, o 46,5% é negro ou afroamericano, o 43,1% branco, o 7,7% hispano ou latino, o 2,6% asiático, o 0,1% nativo americano e o 4,8% ten dúas ou máis razas. A veciñanza que non é cidadá dos Estados Unidos supón o 8,3%. O 21,6% ten menos de 18 anos e os maiores de 65 supoñen o 14,4%.
Segundo o censo do ano 2000, en Dover habitan 32.135 persoas, hai 12.340 casas e 7.502 familias residentes na cidade. A densidade de poboación é de 554,1 habitantes/km². Hai 13.195 casas, cunha densidade de 227,5 habitantes/km². A configuración racial da cidade é variada, xa que o 54,94% son brancos, o 37,22% son afroamericanos, 4,13% son latinos, o 3,16% son asiáticos e o 1,57% restante pertence a outras razas. O 23,5% da poboación teñen menos de 18 anos, dos 18 aos 64 preséntase o 63,1% da poboación e 13,3% as persoas maiores de 65 anos.
Federación de Mocedades Galeguistas
A Federación de Mocedades Galeguistas foi a organización xuvenil do Partido Galeguista, que se constituíu en xaneiro de 1934, agrupando a diferentes mocidades galeguistas locais que se formaran dende 1932. Contaba con arredor de 1.000 afiliados, tiña como órgano de expresión Guieiro, e entre os seus dirixentes estiveron Xaime Illa Couto, Celso Emilio Ferreiro, Xosé Velo ou Ramón Piñeiro.
Dover, Delaware
Economía
O maior patrón de Delaware o é tamén de Dover —o goberno estatal. Unha gran parte, pero non toda, da burocracia do estado está localizada en e ao redor de Dover. Con todo, como outros estados americanos, a capital de Delaware non é a súa cidade máis grande. Wilmington, na parte norte do estado é a súa maior cidade, e ten moitas oficinas estatais e empregados que un esperaría normalmente atopar na capital estatal, ata a oficina central da Oficina do Ministro de Xustiza.
Federación de Mocedades Galeguistas
Dentro da FMG o independentismo contou con moita máis aceptación que entre o PG e así na súa III Asemblea (maio de 1936) 331 membros votaron polo arredismo e 439 en contra. Tamén se decidiu nesta asemblea mudarlle o nome á organización, pasando a denominarse Federación de Mocedades Nacionalistas.
Historia
miniatura|300px|Cabeceira de Adiante, semanario dirixido por [[Celso Emilio Ferreiro|Emilio Ferreiro Míguez.]] As mocedades galeguistas locais estaban vencellas ás agrupacións locais do Partido Galeguista pero apenas mantiñan contactos entre si. En xaneiro de 1933 a Mocedade Galeguista de Celanova editou o periódico Adiante'' (do que só saiu un número). Foi Xaime Illa Couto, o secretario xeral da Mocedade Galeguista de Vigo, o primeiro que fixo un chamamento para constituír unha Unión de Mocedades Galeguistas nun escrito aparecido en setembro de 1933 e do que se fixo eco A Nosa Terra, ao pouco tempo recibiu o apoio do resto das mocedades galeguistas espalladas polo país, a constitución formal foi coincidindo coa III Asemblea do Partido Galeguista en Ourense, o 13 de xaneiro de 1934.
Estrutura orgánica
O máximo órgano da FMG era a Asemblea Xeral (denominada Asemblea Nacional nos Estatutos de 1936) que se celebraba cada ano, era a encargada de elaborar o programa da organización e elixir os membros do Consello Nacional, que era o órgano directivo e o responsable de executar os acordos da Asemblea, tamén tiña a competencia para designar o representante da FMG no Consello do Partido Galeguista. A Secretaría Executiva era o órgano de goberno da FMG, compúñase de catro secretarios: Secretario Xeral, Secretario de Organización, Secretario Técnico e Secretario de Propaganda. Nos Estatutos de 1936 o Consello Nacional a Secretaría Executiva vanse unir nun só órgano, o Consello Executivo Nacional conformado polos sete secretarios xerais de cada unha das zonas nas que a FMG dividira Galicia. miniatura|300px|[[Ramón Otero Pedrayo e os membros das Mocidades Galeguistas de Buenos Aires en 1959.]]
As Mocedades Galeguistas de Buenos Aires
O 22 de agosto de 1953 constituíronse en Buenos Aires as Mocedades Galeguistas como "filial xuvenil da Irmandade Galega de Bos Aires" co obxectivo de retomar o ideario que guiara á Federación de Mocedades Galeguistas en Galicia. Entre os fundadores figuraban Xosé Neira Vilas, Vidal Pérez Graña, Carlos Abraira Cela, Antón Santamarina Delgado, Pilar Jeremías Cela, Denís Conles Tizado, Antón Moreda, Roberto Veloso Gómez e Manuel Cordeiro Monteagudo. En 1954 editaron o periódico Adiante.
Dover, Delaware
Economía
Dover é unha das áreas de maior crecemento no estado de Delaware, debido en gran parte ao relativamente baixo custo da vida. Como consecuencia, o goberno do Condado de Kent é tamén un dos principais empreagadores da área. Á parte dos gobernos do estado e do condado, os xeradores de emprego máis significativos de Dover inclúen a Base da Forza Aérea de Dover, localizada nos arredores da cidade. Na base alóxanse dúas ás de transporte aéreo, así como o único cemiterio de militares estadounidenses localizado nos Estados Unidos continentais, que aceptan os corpos de soldados mortos en batalla. Ademais, a corporación Playtex (roupa interior feminina), General Mills (alimentación: "Yoplait", "O Xigante Verde" ...) e Procter & Gamble (xigantesca corporación de bens de consumo) teñen instalacións industriais en Dover. O ILC Dover, na próxima cidade de Frederica, é o produtor de produtos para usos militares e aeroespaciais, xunto con ser o principal contratista para a produción de traxes espaciais da misión Apolo e Skylab, así como a ensamblaxe de traxes espaciais da Unidade de Mobilidade Extravehicular do Space Shuttle.
Dous fins de semana ao ano, a carreira de automóbiles NASCAR celébrase na Pista de Carreiras Internacional de Dover, atraendo a máis de 100.000 espectadores e invitados, convertendo temporalmente a Dover na cidade máis grande do estado. Estas carreiras contribúen con millóns de dólares á economía de Dover.
Educación
Dover é a sede da Delaware State University, e o Wesley College. É tamén sede do Terry Campus of the Delaware Technical & Community College e das oficinas administrativas do Colexio. Dover tamén ten localizacións secundarias da Universidade de Delaware e do Wilmington College.
Dúas escolas secundarias públicas serven aos residentes de Dover. A Escola Secundaria Caesar Rodney, no distrito escolar de Caesar Rodney (localizada nos arredores da cidade, en Camden-Wyoming); e a Escola Secundaria de Dover.
A Escola Media da Base da Forza Aérea de Dover está localizada dentro do local da Base. Esta escola é infrecuente no sentido de que non está dirixida polo Ministerio de defensa, senón polo distrito escolar Caesar Rodney.
Cultura
No distrito histórico de Dover atópase o Museo Sewell C. Biggs de Arte Americana, que contén coleccións desde a época Colonial ata a actualidade.
Cajun Dart
Cajun Dart foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense de dúas etapas usado entre mediados dos anos 1960 e principios de 1970 para facer estudos aeronómicos.
O foguete estaba formado por unha primeira etapa Cajun e unha segunda Dart. A primeira etapa funcionaba durante 2,8 segundos, o que o levaba a ter unha velocidade de 1,5 km/s a unha altura de 2,1 km ao final do acendido. A segunda etapa separábase da primeira grazas a un mecanismo de arrastre aerodinámico diferencial. A segunda etapa acendíase ata agotarse e continuaba o seu ascenso por inercia. A carga do foguete consistía en 655,6 cm3 de tiras de Mylar aluminizado que, ao ser liberado, reflectía as radioondas en banda S, podendo seguirse as súas traxectorias mentres caía seguindo os ventos en altura. O mecanismo de exección da carga útil consistía nun temporizador de 145 segundos que facía actuar un pistón sobre a parte frontal do foguete.
Tordo rubio
O tordo rubio ou tordo malvís (Turdus iliacus) é unha ave da familia Turdidae, nativa de Europa e Asia, lixeiramente máis pequeno que o relacionado tordo común (T. philomelos).
Taxonomía e sistemática
A especie foi descrita por Carl Linnaeus na súa obra Systema naturae en 1758 co seu actual nome científico. o nome binomial deriva das palabras latinas turdus, 'tordo' e ile, 'flanco'.
Hai unhas 65 especies de tordos de pequeno e gran tamaño no xénero Turdus. Aínda que hai dúas especies de tordos europeos que derivaron temperanmente da liñaxe euroasiática unha vez que se espallou ao norte de África, no caso do tordo rubio a súa procedencia é de antepasados que desde África colonizaron a rexión do Caribe e despois chegaron desde alí a Europa.
O tordo rubio ten dúas subespecies:
Descrición
Mide de 20 a 24 cm de longo cunha envergadura alar de 33 a 34.5 cm e un peso de 50 a 75 g. Os sexos son similares, con dorsos marróns uniformes e con marcas marróns escuras nas partes inferiores brancas. As características máis identificativas son os flancos e parte inferior das ás vermellos, e a liña cor crema sobre o ollo. Os adultos mudan entre xuño e setembro, o que significa que algúns empezan a substituír as súas plumas de voo, mentres están alimentando as crías.
Distribución e hábitat
esquerda|miniatura|Cabeza dun T. i. coburni, en Islandia Reprodúcese nas rexións setentrionais de Europa e Asia, desde Islandia á parte máis ao norte de Escocia e a través de Escandinavia, os países bálticos, norte de Polonia e Belarús, e a través da maior parte de Rusia ata aproximadamente o meridiano dos 165° leste en Chukotka. En anos recentes expandiu algo a súa área de distribución, tanto no leste de Europa, onde agora se reproduce máis ao sur no norte de Ucraína e no sur de Groenlandia, onde a zona de Qaqortoq foi colonizada en 1990–1991.
A miúdo é desprazado polo moi relacionado merlo papobranco en áreas de maior altitude.
É unha ave migraoria, que inverna en Europa occidental, central e meridional, e no noroeste de África, e suroeste de Asia e cara ao leste ata o norte de Irán. Nalgunhas partes do oeste da súa área de reprodución (especialmente no suroeste de Noruega) poden se residentes e non migran en absoluto, mentres que as do máis ao leste da súa área migran ao leste de 6 500 a 7 000 km para alcanzar aos seus terreos de invernada. En Galicia é un invernante relativamente común.
Hai múltiples rexistros de aves errantes na costa nordeste de América do Norte, así como dous avistamentos na costa oeste (no estado de Washington en 2005, e en Seward, Alasca en 2011).
Comportamento e ecoloxía
Os exemplares migrantes e invernantes a miúdo forman bandadas laxas de 10 a 200 ou máis paxaros, que a miúdo se alimentan xunto con tordos reais, merlos comúns e estorniños pintos, e ás veces tamén con tordos charlos, tordos comúns e merlos papobrancos. A diferenza do tordo común, o máis nómade tordo rubio non adoita regresar regularmente ás mesmas áreas de invernada.
Reprodución
esquerda|miniatura|Ovos da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]] miniatura|Os niños constrúeos xeralmente no chan. Reprodúcese en bosques de coníferas e bidueiros e na tundra. Fai o niño en arbustos ou no chan, poñendo de catro a seis ovos. Os ovos miden 2,6 x 1,9 cm de tamaño e pesan 4,6 g, dos cales o 5% é o peso da casca, e fan eclosión aos 12 ou 13 días de incubación. Os polos empluman aos 12 a 15 días, pero as crías son dependentes dos pais outros 14 días máis.
Alimentación
É omnívoro, comendo unha gran variedade de insectos e miñocas de terra todo o ano, suplementando isto con froitos en outono e inverno, especialmente de capudre (Sorbus aucuparia) e estripeiro (Crataegus monogyna).
Ameazas naturais
Un estudo ruso de parasitos do sangue de túrdidos, entre os que estaba o tordo rubio, atopou que portaban Haemoproteus e Trypanosoma.
Lisanfibios
Os lisanfibios (Lissamphibia), tamén coñecidos como anfibios modernos, son un clado de tetrápodos que, como o nome común indica, inclúe a todos os anfibios actuais, que comprenden máis de 6 000 especies.
O grupo está conformado polos clados (ou ordes) dos ximnofións (cecilias), os caudados ou urodelos (salamátigas e tritóns), os anuros ou Salientia (ras e sapos) e o grupo extinto dos Allocaudata.
Aínda que a ascendencia de cada grupo é controvertida, todos comparten certas características comúns, entre as que se poden citar a presenza de dentes pedicelados nos que a base e a coroa están separadas por unha zona de tecido fibroso, costelas reducidas e xeralmente soldadas as apófises transversas das vértebras, perda do óso iugal, presenza no oído medio dun elemento sensorial para captar as vibracións de baixa frecuencia (papila amphibiorum), pel vascularizada como adaptación á respiración cutánea, corpos graxos asociados coas gónadas etc.
A descrición dunha forma basal do Permiano demostrou que as ras e as salamántigas tiveron un antepasado común máis recente (hai uns 290 millóns de anos) do que se cría, baseándose nos resultados de análises moleculares.
Evolución
miniatura|right|Reconstrución de Gerobatrachus, posíbel antecesor común de píntegas e ras.
As relacións filoxenéticas entre os tres grupos de lisanfibios foron materia de debates e controversias durante décadas.
Os primeiros estudos de secuencias de ADN mitocondrial e ADN ribosómico nuclear sustentaban unha relación próxima entre as salamántigas e as cecilias (grupo denominado Procera).
Esta hipótese axudaba a explicar os patróns de distribución e o rexistro fósil dos lisanfibios, dado o feito de que as ras están distribuídas por case todos os continentes, mentres que as salamántigas e as cecilias presentan unha moi marcada distribución en rexións que algunha vez formaron parte de Laurasia e Gondwana, respectivamente.
Os rexistros fósiles máis antigos de ras (e de lisanfibios) datan do triásico inferior (hai uns 250 millóns de anos) de Madagascar (correspondendo ao xénero Triadobatrachus, ), mentres que os das píntegas e as cecilias corresponden ao período xurásico (hai uns 190 millóns de anos).
Porén, as análises posteriores e recentes nos que se reuniron grandes bases de datos tanto de xenes nucleares como mitocondriais, ou unha combinación de ambos, establecen que as ras e as salamántigas son grupos irmáns, cuxo clado se denomina Batrachia. Este grupo foi reafirmado por estudos de datos morfolóxicos (incluíndo o de espécimes fósiles).
A orixe do grupo aída é incierta, e as hipóteses actuais poden dividirse en tres categorías principais. Na primeira, Lissamphibia considérase como un grupo monofilético derivado dos temnospóndilos, en cuxo caso o grupo irmán pode ser o xénero Doleserpeton, Doleserpeton e Amphibamus, Branchiosauridae  ou un subgrupo deste último. Aínda que é posíbel que estas similitudes de certos anfibios modernos (Batrachia) con especies do grupo Dissorophoidea, como Doleserpeton, correspondan a condicións simplesiomórficas dos tetrápodos. Por outra parte, a segunda hipótese tamén establece aos Lissamphibia como un grupo monofilético, pero derivado dos lepospóndilos,  mentres que a terceira hipótese suxire un carácter polifilético (difilético e, nalgúns estudos, trifilético) dos lisanfibios, cunha orixe das ras e as píntegas a partir dos temnospóndilos, mentres que as cecilias (e ás veces as píntegas) derivarían dos lepospóndilos.
Esta última hipótese viuse reforzada polo descubrimento da especie Eocaecilia micropodia, unha cecilia do xurásico inferior que foi asociada co xénero Rhynchonkos (Permiano inferior) do grupo Microsauria. Porén, esta visión dunha relación entre Eocaecilia e Microsauria foi rexeitada por certos investigadores, que argumentan que as apomorfías atribuídas a esta relación son homoplásticas, reflectindo adaptacións converxentes a un estilo de vida fosorial.
Por outra parte, unha orixe monofilética dos anfibios modernos con respecto ás liñaxes actuais de amniotas está fortemente avalado polas análises moleculares. Polo tanto, se os lepospóndilos son un grupo máis próximo aos amniotas, a hipótese da orixe polifilética pode ser indirectamente rexeitada xa que requiriría dunha relación máis próxima das cecilias cos amniotas que co clado Batrachia.
Kumar & Hedges estimaron a orixe dos lisanfibios contra hai 360 millóns de anos, mentres que Zhang et al. o determinaron en hai 337 millóns de anos. Estes hachados foron cuestionados debido á contradición co rexistro fósil dos tetrápodos do paleozoico e porque favorecerían a hipótese da orixe polifilética. Os rexistros de fósiles de lisanfibios son escasos (sendo os máis antigos os de Triadobatrachus e Czatkobatrachus, e se encontran en idades xeolóxicas moito menos antigas das que suxiren estes resultados. Os estudos moleculares recentes reduciron esta discrepancia co rexistro fósil, rescatando certas análises unha data de entre 322 e 274 millóns de anos, respectivamente, mentres que outros estiman a orixe dos lisanfibios en hai 294 millóns de anos e o do clado Batrachia en hai 264 millóns de anos, estando esta última data próxima aos rexistros de Triadobatrachus (250 Ma) e Czatkobatrachus. Polo xeral estas estimacións son controversiais, cunha diferenza de entre 87 e 103 Ms entre as estimacións menos antigas e as máis antigas, respectivamente, aínda que como se sinalou, os últimos estudos tenden a favorecer unha diverxencia máis recente.
Sistemática
Cladograma baseado en Marjanoviċ & Laurin (2007).
Ligazóns externas
Класификација водоземаца
Emma Ríos
Emma Ríos Maneiro, nada en Vilagarcía de Arousa o 1 de abril de 1976, é unha debuxante de banda deseñada galega.
Traxectoria
Emma Ríos viviu en Ourense e dende nova leu tebeos como La patrulla X de Chris Claremont, Nuevos Mutantes de Sienkiewicz e sobre todo Akira de Katsuhiro Otomo, que foi o que decantou a súa vocación. Porén, descartou o uso de grises, tramas augadas propias do manga nos seus primeiros fanzines de fotocopias. Por contra, valorou máis o acabado de tinta de autores coma John Buscema, Harvey Kurtzman ou Jack Kirby.
Licenciouse en arquitectura na Universidade da Coruña. Estes estudos servíronlle para o tratamento do espazo no debuxo, evidente nas súas perspectivas e cambios do punto de vista. Compaxinou os estudos cos seus primeiros traballos no mundo da banda deseñada.
Entre o ano 2000 e 2006, compaxinou o seu traballo como arquitecta coa participación en exposicións colectivas no salón de banda deseñada Viñetas desde o Atlántico. Foi membro do colectivo de debuxantes Polaqia.
A través de Polaqia continuou a súa serie A prueba de balas (2003), na que Pablo Pérez colaborou cos guións.
En 2005 fixo ilustracións para unha campaña de publicidade de Ron Cacique. Ese mesmo ano foi invitada ao salón de Andenne e en 2006 ao de Angulema, polo stand do fanzine "L'inédit".
Despois de varias historias curtas para publicacións de difusión estatal como Dos veces breve (2006) e Los Reyes Elfos: Historia de Faerie 2, foi galardoada co premio ao Autor Revelación en Expocómic 2008. Ese mesmo ano colaborou no proxecto de restauración do viaduto de San Pedro de Mezonzo (A Coruña), para o que pintou a María Pita nunha das súas columnas. Tamén obtivo a bolsa Lingua Cómica da Fundación Asef, que lle permitiu rematar unha banda deseñada no Xapón.
Recibiu unha oferta de Matt Gagnon, editor de Boom! Studios, para realizar unha miniserie de 4 números. Deixou entón o estudio de arquitectura en que traballaba para centrarse na banda deseñada e produciu Hedex (2008), con Michael Alan Nelson no guión e Cris Peter na cor. Daquela xa era unha das estrelas do salón de banda deseñada Viñetas do Atlántico.
Nas Jornadas Internacionales del Cómic Villa de Avilés coñeceu a CB Cebulski, quen a puxo en contacto con Nick Lowe, editor de Marvel Comics. Con el realizou un fill-in para Runaways primeiro e despois unha miniserie do Doctor Extraño, escrita por Mark Waid.
Realizou unha adaptación do Amadís de Gaula para o Grupo SM, con guión de Ricardo Gómez.
21 de xuño
O 21 de xuño é o 172º día do ano do calendario gregoriano e o 173º nos anos bisestos. Quedan 193 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Jean-Paul Sartre.
Notas
Os 366 días do ano
Clásica de Alcobendas
A Clásica Internacional de Alcobendas era unha carreira ciclista por etapas que se disputaba en Alcobendas (Comunidade de Madrid).
Creada no ano 1984 disputouse ata o 2008, agás en 1988 e 1990. Dende a creación dos Circuítos Continentais UCI no ano 2005 forma parte do UCI Europe Tour, dentro da categoría 2.1.
Ata o ano 2000 era unha carreira dun só día. Posteriormente, pasou a ser unha proba de tres etapas. Foi a única carreira ciclista, xunto á Volta a España, organizada por Unipublic.
Beverly Sills
Belle Miriam Silverman, nada en Nova York o 25 de maio de 1929 e finada na mesma cidade o 2 de xullo de 2007 foi unha cantante de ópera estadounidense de orixe ucraína-romanesa coñecida como Bevely Sills. Foi tan famosa como soprano coloratura que a alcumaron "A raíña da ópera americana" e destacou logo como empresaria, executiva, xornalist, directora de teatros e organizadora.
En 1994, foi elixida presidenta do Lincoln Center e, en 2002, da Metropolitan Opera, a primeira muller en dirixilos.
Nai de dous fillos discapacitados, Sills aproveitou a súa fama para axudar na prevención e o tratamento dos defectos de nacemento, recadando máis de 70 millóns de dólares para a causa.
Foi unha pioneira entre as mulleres da súa era e unha icona cultural estadounidense, especialmente neoiorquina. Un crítico escribiu "se debo recomendar unha atracción na cidade de Nova York, Bevely Sills é a primeira na miña lista".
Vida e carreira temperá
Sills foi a primeira xeración de inmigrantes ucraínos de Odesa e xudeus romaneses. A súa nai era Shiley Bahn (nada co nome de Sonia Markovna), e o seu pai Morris Silverman. Medrou nun barrio obreiro de Brooklyn, nova York. De nena falaba yiddish, ruso, romanés e inglés.
Á idade de tres anos gañou o concurso "Miss Beautiful Baby", en que cantou "The Wedding of Jack and Jill". Aos catro anos apareceu en programas de radio pola mañá como "Bubbles" Silverman. En 1938, apareceu na curtametraxe "Uncle Sol Solves It" e comezou a tomar leccións de canto con Estelle Liebling. Liebling animouna a que se presentase a unha audición para afeccionados da CBS Radio's Major Bowes, e o 26 de outubro de 1939, á idade de 10 anos, Sills foi a gañadora desa semana. Bowes entón pediu que aparecese no seu Capital Family Hour, un programa semanal de variedades. A súa primeira aparición foi o 19 de novembro de 1939, no 17.º aniversario do programa, aparecendo con frecuencia despois diso.
En 1945, Sills fixo o seu debut profesional nunha xira da compañía Gilbert e Sullivan cantando opereta durante varios anos. En 1947, debutou na ópera, interpretando a Frasquita, xitana española en Carmen de Bizet coa Philadelphia Civic Opera. Viaxou por toda Norteamérica coa Chales Wagner Opera Company, a finais de 1951 cantou Violetta en La traviata e, a finais de 1952, interpretou a Micaëla en Carmen. O 15 de setembro de 1953 fixo o seu debut coa Ópera de San Francisco como Elena de Troia en Mefistofele de Boito e tamén cantou Elvira en Don Giovanni. O 29 de outubro de 1955 fixo a súa primeira aparición coa New York City Opera como Rosalinda en Die Fledermaus, opereta de Johann Strauss (fillo), con grandes loas da crítica. A súa reputación ampliouse coa súa actuación na premiere de Douglas Stuart Moore, The Ballad of Baby Doe, en 1958.
O 17 de novembro de 1956 casou co xornalista Peter Greenough, que tiña tres fillos dunha unión anterior, e trasladouse a Cleveland. Tivo dous fillos con Greenough, Meredith ("Muffy") en 1959 e Peter, Jr. ("Bucky") en 1961. Tras descubrir que Muffy era xorda e Peter autista, restrinxiu as súas actuacións para coidar deles.
En 1960, os Greenoughs mudáronse a Milton, Massachusetts. En 1962, Sills cantou en Manon de Massenet para a Opera Company of Boston, o primeiro de moitos papeis coa directora Sarah Caldwell. En xaneiro de 1964, cantou por primeira vez a Raíña da Noite en Die Zauberflöte de Mozart. Aínda que a crítica a louvou pola súa técnica de coloratura e actuación, a Sills non lle gustou o papel.
Consagración
En 1966, a New York City Opera (NYCO) recuperou a obra mestra de Haendel, Giulio Cesare in Egitto (con Norman Treigle como César e Maureen Forrester como Cornelia). A interpretación de Sills como Cleopatra consagrouna como estrela internacional da ópera. En temporadas posteriores coa NYCO, Sills tivo grandes éxitos cos papeis da Raíña de Shemakha en Le Coq d'Or de Rimskii-Korsakov, os papeis principais de Manon, Lucia di Lammermoor, e as tres mulleres da triloxía de Puccini, Il Trittico.
En abril de 1975, logo da partida de Rudolf Bing que fixo o imposible porque non cantase no seu teatro, Sills debutou na Metropolitan Opera en Le Siège de Corinthe, recibindo unha ovación de dezaoito minutos. Outras óperas que cantou foron La traviata, Lucia di Lammermoor, Thaïs e Don Pasquale. Sills tamén continuou a cantar para a New York City Opera, ensaiando novos papeis antes do seu retiro, incluíndo os papeis principais en Il Turco in Italia de Rossini, The Merry Widow de Lehár e a La Loca de Gian Carlo Menotti, un papel escrito para ela.
Aínda que o seu tipo vocal era de coloratura lírica fixo papeis máis pesados asociados con sopranos spinto gastando prematuramente o seu instrumento: as raíñas Tudor de Donizetti e a raíña Isabel I de Inglaterra en Roberto DevereuxFoi admirada por aqueles papeis por superar a lixeireza da súa voz coa interpretación dramática, aínda que a un gran custo; Sills máis tarde comentou respecto do seu papel en Roberto Devereux que "as súas esixencias vocais acurtaron a miña carreira polo menos catro anos, mais a primeira noite foi o mellor que cantei en toda a miña vida".
Cantou en cidades menos populosas e en concertos para colexios, levando a súa arte a moitos que nunca poderían vela sobre o escenario nunha ópera organizada, e foi fundamental en popularizar a ópera no seu país máis que calquera outro cantante da súa era polas súas moitas aparicións en programas de entrevistas, incluíndo os de Johnny Carson, Dick Cavett, Michael Douglas, Carol Burnett e Dinah Shore. Mesmo chegou a ter o seu propio programa de entrevistas Lifestyles with Bevely Sills na NBC.
Anos posteriores
En 1978, Sills anunciou que se retiraría o 27 de outubro de 1980, nunha gala de despedida na New York City Opera. Na primavera de 1979, comezou como codirectora da NYCO, e pasou a ser a súa directora xeral exclusiva dende finais daquel ano, posto que mantivo ata 1989, aínda que permaneceu no consello da NYCO ata 1991. Durante esa época, Sills tamén se dedicou a varias causas das artes e organizacións benéficas.
Entre 1994 e 2002, Sills foi a presidenta do Lincoln Center. En outubro de 2002, acordou servir como presidenta da Ópera Metropolitana, da cal fora membro do consello dende 1991. Dimitiu como presidenta en xaneiro de 2005, citando a familia como a razón principal (finalmente tivo que internar o seu home, a quen se dedicara durante máis de 8 anos, nunha clínica de anciáns). Supervisou o nomeamento de Peter Gelb, anterior xefe de Sony Classical Records, como xerente xeral do MET (The Metropolitan Opera of New York), quen sucedeu a Joseph Volpe en agosto de 2006.
O seu marido Peter Greenough, faleceu de alzhéimer o 6 de setembro de 2006, á idade de 89 anos. O 9 de novembro dese ano foi invitada ao programa The View na "Best Friends' Week", como mellor amiga de Barbara Walters; alí dixo que xa non cantaba máis, nin na ducha, para conservar o recordo da súa voz.
A súa morte produciuse por unha recorrencia do cancro que sufriu na década de 1970. Tiña 78 anos.
Goretti Durán
Goretti Durán Piñeiro é unha farmacéutica e investigadora galega, especializada na investigación de fármacos oncolóxicos, e a relación entre os xenes e as respostas a estes fármacos. É investigadora da Unidade de Farmacoxenética do Complexo Hospitalario Universitario de Santiago.
Traxectoria
Goretti Durán Piñeiro licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. En 2007 foi farmacéutica de atención primaria na Xerencia de Atención Integrada Pontevedra e O Salnés, do SERGAS. Entre os anos 2008 e 2010 asinou un contrato de investigación en Farmacoxenética coa Fundación Pedro Barrié de la Maza para o programa Diana-Fundación Barrié-USC de Medicina personalizada. Este programa busca un tratamento para cada paciente co fármaco «máis axeitado» e a dose «necesaria», co obxectivo de «obter a máxima eficacia terapéutica co mínimo risco e custo», en palabras do seu director, Ángel Carracedo. «A eficacia media dos medicamentos dista moito de ser a idónea», e tratamentos como a quimioterapia causan «importantes danos» nos pacientes, xustificou Carracedo. Entre 2013 e 2014 cursou un máster de Desenvolvemento económico e innovación na USC. No seu traballo de fin de máster analizou o ROI ou rendabilidade económica da e-interconsulta de cardioloxía na área de Vigo..