cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helena Cantacuzena, emperatriz de Trebisonda
Helena Cantacuzena (en grego Έλενα Καντακουζηνή) foi a última emperatriz-consorte de Trebisonda, segunda esposa de David de Trebisonda, entre 1459 e 1461. O bizantinista Donald Nicol defende que era irmá de Xurxo Paleólogo Cantacuzeno e, por tanto, neta de Mateo Cantacuzeno e, posibelmente, filla de Demetrio I Cantacuzeno. Porén, el mesmo se afastou desta opinión posteriormente. Teodoro Espandunes relata que Xurxo a visitaría en Trebisonda despois de 1437.
Switch
Primeiro
Supoñamos que acendemos toda unha sala de ordenadores e co switch. Cando os equipos comecen a enviar datos, o switch non saberá cal é o enderezo MAC da tarxeta do equipo que entra por cada porto (debemos recordar que cada equipo se conecta a un porto de conmutador switch). Polo tanto, non lle queda outro remedio máis que funcionar como un hub ordinario, repetindo o dato por tódalas súas saídas.
Helena Cantacuzena, emperatriz de Trebisonda
Traxectoria
O 15 de agosto de 1461, Mehmet II, sultán do Imperio Otomán, forzou o emperador David e lle entregar o trono en troco dunha pensión. David e a súa familia foron asentados en terras preto de Serres, no vale do Struma, e el pasou a recibir unha renda anual de 300.000 pezas de prata. Aínda que Helena presuntamente fose con el, Donald Nicol menciona unha fonte que afirma que David a enviou para a corte do rei xeorxiano "Mamia" ou a "Mania" de Guria antes da chegada de Mehmet II ás murallas de Trebisonda. Despois de dous anos, un antigo funcionario, Xurxo Amiroutzes acusou David de conspirar contra o sultán e o antigo emperador foi executado xuntamente con todos os seus fillos, con excepción dun.
Switch
Terceiro
O switch recibe agora, por un (ou máis) dos seus portos unha resposta. Agora xa poderá introducir na súa táboa a relación entre eses portos e as MAC de orixe.
Helena Cantacuzena, emperatriz de Trebisonda
Traxectoria
De acordo con Espandunes, Helena sobreviviu ao marido e fillos. O sultán tería, segundo os relatos, ordenado que os cadáveres da súa familia fosen expostos na Muralla de Constantinopla. Cando ela mesma cavou as covas para soterralos e os sepultou, foi condenada a pagar unha multa de 15 000 ducados ou ser executada. Os seus funcionarios axudaron a xuntar o diñeiro, pero Helena, vestida en pano de saco, viviu o resto dos seus días nunha cabana de palla preto dos cadáveres da súa familia asasinada.
Switch
Terceiro
centro|300px
Helena Cantacuzena, emperatriz de Trebisonda
Familia
Non se sabe con exactitude cales dos fillos de David eran dela. Os seus cinco fillos — tres rapaces e dúas nenas — teñen sido atribuídos de forma variada a Helena ou á primeira esposa de David, María de Gotia, en distintas xenealoxías. Sexa como for, os fillos máis vellos morreron co pai o 1 de novembro de 1463; o fillo máis novo, Xurxo, que tiña tres anos, e a filla, Ana, foron perdoados. Espandunes afirma que foron enviados como presente ao sultan Uzune Haçane dos Cordeiros Brancos. Xurxo converteuse ao islam, pero acabou escapando e, despois de renegar da súa fe, volveu para o cristianismo. Espandunes afirma que o nome do rei que acollería a Xurxo Cantacuzeno e lle daría unha filla en casamento era "Gurguiabei", que ten sido interpretado como un rei da Xeorxia (ou Xurxo VIII ou Constantino II), ou Guria Bey, gobernante de Guria. O destino de Ana é máis incerto. O historiador Laónico Calcocondilas contradí a Espandunes e afirma que Ana, despois de ser "chamada ao leito" de Mehmet II, foi dada en casamento a Zaganos Paxá, porén, cando el soubo que Zaganos tentou forzar a súa conversión ao islam, Mehmet II separounos. Unha tradición local liga a Ana a unha vila ao sur de Trebisonda chamada de "Vila da Señora" onde, en 1870, unha inscrición co nome de Ana foi encontrada na igrexa parroquial dedicada aos santos arcanxos.
5 de setembro
O 5 de setembro é o 248º día do ano do calendario gregoriano e o 249º nos anos bisestos. Quedan 117 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Raquel Welch.
Mortes
miniatura|100px| Auguste Comte.
Outros
Os 366 días do ano
Seibu Dome
O Seibu Dome (西武ドーム), coñecido por motivos de patrocinio como MetLife Dome (メットライフドーム), é un estadio de béisbol situado en Tokorozawa, Saitama (Xapón). Inaugurado o 14 de abril de 1979, foi erixido como campo local dos Saitama Seibu Lions da Liga do Pacífico da Liga Xaponesa de Béisbol Profesional (NPB). O estadio está cuberto por unha cúpula ao igual que outros moitos estadios do Xapón, mais dispón dunha separación entre a mesma e as bancadas para que o aire circule polo recinto. Isto fai posíbel que os home runs poidan saír do estadio, algo que non se pode nos estadios totalmente cubertos. É, xunto o T-Mobile Park de Seattle, Washington (Estados Unidos), o único estadio de béisbol do mundo con esa característica.
Historia
O 1 de marzo de 2005, o estadio foi nomeado Invoice Seibu Dome (イン ボイス西武ドーム) debido ao patrocinio por dous anos da compañía de comunicacións Invoice. Após o vencemento do contrato, o 1 de xaneiro de 2007 o nome foi mudado a Goodwill Dome (グッド ウィルドーム), para reflictir o patrocinio do Grupo Goodwill. O contrato dos dereitos de nome do Grupo Goodwill Group durou cinco anos. Esta mudanza non afectou ao nome oficial do estadio, que seguía a ser Seibu Dome, mais o medios de comunicación utilizaron case en exclusiva o nome patrocinado. A finais de 2007 o estadio recuperou o seu nome oficial debido aos problemas de negocios ilegais de Goodwill. Entre 2015 e 2017 o estadio tivo o nome de Seibu Prince Dome (西武プリンスドーム), e apartir dese último ano o de MetLife Dome (メットライフドーム).
Illa dos Piñeiros
A Illa dos Piñeiros (en francés: Ile des Pins), en kanaka:Kunyié) é unha illa situada no Océano Pacífico, no arquipélago de Nova Caledonia, un territorio de ultramar de Francia. A Illa dos Piñeiros a miúdo é alcumada l'île a plus proche du paradis( "A illa máis próxima ao paraíso") e é famosa para o snorkeling e o mergullo en e ao redor da lagoa de cores. Moitas especies de peixes tropicais e corais poden verse na auga transparente.
Os habitantes da illa son principalmente nativos kanaka melanesios e a poboación é aproximadamente de 2.000 habitantes (ano 2006).
A illa é rica en vida animal, e é o fogar de moitas criaturas únicas como o Gecko Crested ciliatus Rhacodactylus e o Rhacodactylus leachianus que é o lagarto máis grande do mundo.
O pic Nga é o punto máis alto da illa, co 262 metros de altura.
Historia
A illa foi descuberta polo Capitán James Cook en 1774, na súa segunda viaxe a Nova Zelandia. O Capitán Cook deu nome á illa logo de ver os piñeiros nativos (Araucaria columnaris). Dise que en realidade nunca desembarcou na illa, pero ao ver os signos de vida (fume) supuxo que estaba habitada. Na década de 1840 chegaron tanto misioneiros protestantes e católicos, xunto cos comerciantes que buscaban madeira de sándalo.
Francia tomou posesión da illa en 1853, momento no que os nativos Kunies optaron pola relixión católica. En 1872 a illa converteuse nunha colonia penal francés, o fogar de preto de 3.000 deportados políticos da Comuna de París.
Vila romana de Toralla
Contexto histórico
En Galiza localizáronse unha trintena de sitios arqueolóxicos romanos á beira do mar, identificados maiormente como villae costeiras dedicadas á explotación de recursos mariños: pesca, salgas, salinas...Boa parte delas estaban en Vigo e a súa contorna.
Toralla sitúase nas proximidades do Vicus, o núcleo urbano de orixe romana que, a partir do século I d.C., foi crecendo no centro do actual Vigo. No Vicus hai vestixios dun importante complexo manufactureiro e comercial relacionado co mar. Comprendía unhas extensas salinas, factorías de salga e quizais algunha pesqueira asociada. Polo século II esta sería a zona manufactureira máis importante do noroeste peninsular. Cara o século III, período de crise monetaria, as salinas de Vicus deixan de funcionar. Despois xurdirán varias explotacións, sitios dedicados á obtención do sal, elaboración de salgas etc. Isto fai pensar que a produción, centralizada antes no Vicus, distribuirase por estas villae e factorías da ría.
Toralla
A vila de Toralla construíuse nun pequeno cabo que separa as praias do Vao e a de Canido, daquela unido á illa de Toralla por unha barra de area (de aí o nome de vao). Habitouse entre o 300 e 450 d.C., momento final do imperio romano, no que as villae terán un bo crecemento, tanto na Gallaecia coma nas demais provincias do imperio. A illa estivo poboada antes de que existise a vila, pois hai restos dun castro prerromano que sería abandonado contra o século I d.C. Atopáronse tamén restos dun cemiterio romano, quizais o dos habitantes da vila.
A illa crese que pertenceu á Igrexa durante séculos, até o século XIX, no século XX construíuse a ponte, unha urbanización, e unha torre de vivendas, destruíndo parte dos sitios arqueolóxicos da illa.
As villae
A villa (en singular) ou as villae (en plural) é unha casa; componse dun conxunto de edificacións, labores agrícolas, ou instalacións relacionadas co mar nas zonas costeiras coma esta. A vila existiu desde as orixes e en todos os territorios do imperio, pois é o tipo de asentamentos máis característicos do mundo rural romano.
Habíaas con gran variedade de tipos e tamaños: luxosas residencias, dedicadas ao lecer, grandes granxas, nas que poderían vivir máis de dous ou tres centenares de persoas; ou modestas explotacións produtivas como pode ser o caso de Toralla.
A vila de Toralla
Defínese a partir de varias construcións independentes, situadas a pouca distancia unhas doutras, distribuídas de xeito funcional e adaptándose á topografía do terreo. Estas son:
O Museo
Son os únicos restos dunha vila romana, do século IV, que se conservan en Galicia. Áchase emprazada dentro do que fora a leira da familia Mirambell, cuxos propietarios descubriron o sitio arqueolóxico e despois doaron o terreo ao concello de Vigo. Logo de anos de pescudas na leira de Mirambell, o museo abre en 2007. A vila está totalmente escavada e pódese visitar libremente seguindo as indicacións de paneis informativos. O recinto está coutado cun valado de madeira, mais a entrada é de balde. En 2013 pensouse comezar as obras na vivenda Mirambell para realizar un Centro de Interpretación, as obras foron paralizadas polo achado de máis restos arqueolóxicos nos alicerces da mesma.
Achado de marzo de 2013
A vivenda da familia Mirambell construída en 1906 e modificada en varias ocasións ao longo do século XX, cuxo futuro inmediato pasaba por se converter no Centro de Interpretación da vila romana de Toralla, agochaba nos seus alicerces restos que fixeron paralizar os traballos en marzo de 2013. Muros, tellas e ladrillos en bo estado de conservación afloraron nas seis perforacións realizadas no edificio.
As primeiras teorías baralladas polos arqueólogos que traballaban na coutada apuntan a que a vila romana tiña unha dimensión máis grande có que se cría e có sitio arqueolóxico musealizado; polo que dende o concello díxose que habería que modificar a idea orixinal.
La Peña, Cundinamarca
Historia
A vila india formouse por agregación de varios repartimentos no sitio chamado La Peña de Don Lope. Os seus poboadores orixinais foron os colimas. Nas monografías da Contraloría dáse o ano de 1675 polo da fundación da vila, que se formou por mor da construción da igrexa no mesmo sitio onde apareceu San Xosé, motivo polo cal, e ó estar nunha ladeira, déuselle o nome de San José de La Peña.
O Navallo, A Xesta, Lalín
O Navallo é un lugar da parroquia da Xesta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 1 habitante (1 home), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
O Castro, Pino, Cospeito
O Castro é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (4 homes e 8 mulleres).
A Figueira, Ribadumia, Ribadumia
A Figueira é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Lino Gómez Canedo
Lino Gómez Canedo, nado en San Xulián de Coiro (A Laracha) o 24 de xuño de 1908 e finado en Cidade de México o 24 de decembro de 1990, foi un sacerdote católico galego.
Traxectoria
Fillo de labregos, vestiu o hábito franciscano no convento de San Diego de Canedo (Ponteareas) en agosto de 1923 e máis tarde estudou filosofía no convento da Nosa Señora de Vistahermosa (Ourense) e teoloxía no convento de San Francisco do Val de Deus de Santiago de Compostela, onde profesou o 25 de xuño de 1929 e foi ordenado sacerdote en xuño de 1931.
Desde a súa época de estudante naceu nel a vocación de historiador, disciplina na que entraría baixo a orientación de frei Atanasio López Fernández. En 1933 viaxou para estudar en Roma onde se licenciou en Historia Eclesiástica en 1937, o que lle serviu para se incorporar á Academia Americana da Historia, con sede en Washington, onde traballou durante varias décadas.
O padre Gómez Canedo foi un incansable home de letras e de palabras conferenciantes que, ao compás dos seus quefaceres clericais, empregou toda a súa vida para furgar en cartafoles eclesiástico-historiográficos de diversas bibliotecas e institucións culturais de Galicia e dos continentes americano e asiático, deixando un legado histórico de gran valor documental.
O Cordal, Codesido, Vilalba
O Cordal é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 89 habitantes (48 homes e 41 mulleres).
Torquato Tasso
Torquato Tasso, nado en Sorrento, preto de Nápoles, o 11 de marzo de 1544 e finado en Roma o 25 de abril de 1595, foi un poeta italiano da época da Contrarreforma. É coñecido sobre todo polo seu extenso poema épico Xerusalén liberada, ambientado no asedio de Xerusalén durante a Primeira Cruzada, así como pola loucura que o invadiu nos seus últimos anos.
Eugène de Beauharnais
Eugène Rose de Beauharnais, nado en París o 3 de setembro de 1781, e finado en Múnic o 21 de febreiro de 1824, foi o primoxénito do matrimonio entre Alexandre, vizconde de Beauharnais e Xosefina Tascher de la Pagerie.
Fillo adoptivo de Napoleón despois da execución do seu pai, en 1805. Cando o emperador asumiu o Reino de Italia nomeouno o seu vicerrei.
Foi un dos máis leais e talentosos dos subordinados de Napoleón, que o nomeou xeneral en xefe. Mandou o IV Corpo do Exército durante a campaña de Rusia. Durante o inverno de 1812-1813, despois da saída de Napoleón para París, e da fuxida de Murat foi o príncipe Eugène quen mantén con moita habilidade e audacia estratéxica os restos da Grande Armée até a reunión coas novas tropas en Saxonia, a pesar dos intentos dos rusos e dos seus novos aliados prusianos.
Traxectoria
miniatura|220px|esquerda|Eugène de Beauharnais, por [[Andrea Appiani.]] Naceu en París, Francia o 3 de setembro de 1781, sendo os seus pais o vizconde Alexandre de Beauharnais e a súa esposa, a crioula da Martinica Xosefina Tascher de la Pagerie.
A finais de 1783 a súa nai sepárase do seu esposo e pouco despois regresa ao Caribe, onde pon orde na economía familiar en medio da sublevación dos escravos de 1791 e da Revolución francesa. De regreso en París, chega xusto na caída do Antigo Réxime e a instauración da Primeira República Francesa. Grazas ás súas conexións sociais coñece a Napoleón Bonaparte, con que casa en 1796, dous anos despois de que o seu primeiro esposo falecera baixo a guillotina.
Napoleón afillou a Eugéne que, en 1804, foi nomeado de forma oficial membro da familia imperial como a Súa Alteza Imperial, Eugène de Beauharnais, príncipe de Francia.
En 1805 engadiu o de vicerrei de Italia aos seus títulos nobiliarios.
O 14 de xaneiro de 1806 casou en Múnic coa princesa Augusta de Baviera, primoxénita do rei Maximiliano I. En 1807 foi nomeado príncipe de Venecia. No mesmo ano, seu sogro converteuno en duque de Leuchtenberg.
En 1810 Napoleón nomeouno herdeiro do Gran Ducado de Frankfurt e, tecnicamente, sucedeu ao gran duque-arcebispo Karl Theodor von Dalberg cando este abdicou en 1813, aínda que este posto foi puramente teórico, xa que a abdicación do antigo gran duque se debeu á inminente conquista do Ducado polos exércitos aliados.
Matrimonio e descendencia
miniatura|180px|[[Augusta de Baviera|Augusta Amalia de Baviera, retrato de c. 1815.]] Do seu matrimonio coa princesa Augusta de Baviera (1788-1852) naceron os seguintes fillos:
Antepasados
Antepasados de Eugène de Beauharnais
Arteria circunflexa umeral anterior
A arteria circunflexa umeral anterior é unha arteria do membro superior humano, pertencente á axila. É unha rama colateral da arteria axilar. Orixínase na superficie lateral do terceiro segmento da arteria axilar. Esténdese pola zona anterior do pescozo cirúrxico do úmero e anastomósase coa arteria circunflexa umeral posterior. A circunflexa umeral anterior dá diversas ramas para abastecer a articulación glenoumeral e a cabeza umeral.
Lugares de Cotobade
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cerdedo-Cotobade.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Concello de Cotobade
Arteria circunflexa umeral anterior
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
Illa Thurston
A illa Thurston está cuberta polo xeo, de 215 quilómetros de longo por 90 quilómetros de ancho e 15.700 km² de área, estando ao NO da Terra de Ellsworth, na Antártida.
Características
É a terceira illa máis grande da Antártida, logo da Illa Alexandre I e a illa Berkner. A illa está separada do continente polo estreito de Peacock, que está ocupado pola parte occidental da barreira de xeo Abbot.
A illa foi descuberta do aire polo Contraalmirante Richard Evelyn Byrd o 27 de febreiro de 1940, quen a chamou en honra a W. Harri Thurston, fabricante téxtil de Nova York, deseñador dos protectores do vento chamados pano Byrd e patrocinador de expedicións Antárticas.
Ao principio foi cartografiada como un península, o trazo non foi recoñecido como unha illa ata 1960.
Laertes
miniatura|dereita|130px|[[Homero consideraba a Laertes pai de Odiseo]] Laertes (Λαερτης) é, na mitoloxía grega, rei de Ítaca, fillo de Arcisio e Calcomedusa.
É famoso porque se considera nas obras de Homero como pai de Odiseo e Ctímene. Porén, tamén hai outras versións nas que Odiseo tería nacido da unión de Anticlea con Sísifo. Na Odisea aparece Laertes nun segundo plano, retirado e triste até a volta do seu fillo. Rexuvenecido entón o ancián monarca por Atenea, axuda ao seu fillo no preito de sangue xurdido contra os familiares dos pretendentes mortos. Pseudo-Apolodoro inclúeo no catálogo dos Argonautas.
Lyophyllaceae
Lyophyllaceae é unha familia de fungos da orde Agaricales. No ano 2008 estimábase que tiña 8 xéneros e 157 especies; mais en novembro do 2014, o Catalogue of Life listaba 13 xéneros na familia. Lyophyllaceae foi circunscrita polo micólogo Walter Jülich en 1981.
A Fonteiriña, Ribadumia, Ribadumia
A Fonteiriña é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
San Fiz, A Xesta, Lalín
San Fiz é un lugar da parroquia da Xesta, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 27 habitantes (15 mulleres e 12 homes), o que supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 26 habitantes.
Santísima Trinidad
miniatura|200 px|dereita|Santisima Trinidad. O Santísima Trinidad, oficialmente Nuestra Señora de la Santísima Trinidad, foi un navío de liña español creado en 1769 e afundido en 1805 trala Batalla de Trafalgar, sendo o buque máis grande da súa época. As súas medidas eran: eslora 67,21 m, manga 17,67 m; e o seu peso aproximado era de 5432 toneladas.
Traxectoria
Botado en outubro de 1769 nos estaleiros da Habana, foi o único navío de liña de 4 pontes. Estaba construído con madeiras preciosas da mellor calidade; malia isto, a súa gobernabilidade era difícil, e foi mellorado nos estaleiros de Ferrol e Cádiz. A súa tripulación estaba composta por máis de 1000 persoas, e o seu número máximo de pezas de artilleria foi dunhas 140.
O buque foi capturado na Batalla de Trafalgar despois dun heroico combate, e malia os esforzos de españois e ingleses para salvalo trala batalla, as cordas do barco que o remolcaban cara a Xibraltar cortáronse por mor da treboada que aconteceu despois da contenda, afundíndose a unhas 25 millas ao sur de Cádiz.
Catabolismo
miniatura| Esquema xeral do catabolismo, no cal se degradan e forman moléculas complexas con liberación de enerxía. O catabolismo (do grego cata "de arriba cara abaixo", e bole "lanzar") é o conxunto de procesos metabólicos baseados na degradación de biomoléculas orgánicas complexas (polisacáridos, proteínas e graxas) para dar outras máis sinxelas, con liberación de enerxía, almacenándoa en forma de ATP (adenosín trifosfato).
Caracterísiticas
O catabolismo, proceso complementario ó anabolismo, é semellante para todos os seres vivos, tanto autótrofos como heterótrofos e consiste en transformacións químicas mediante o uso de enzimas a modo de catalizadores. A maioría das reaccións son redox (oxidación - redución), nas que uns compostos se oxidan a partir doutros que se reducen. Nestas reaccións interveñen enzimas do grupo deshidroxenasas que usan conezimas como o NAD (nicotinamida-adenín-dinucleótido) e o FAD (flavín-adenindinucleótido). As oxidacións levadas a cabo adoitan ser mediante a perda de electróns asociados á perda de protóns.
Respiración celular
"Artigo principal: Respiración celular"Conxunto de reaccións metabólicas, levadas a cabo no interior mitocondrial, por medio das cales as células obteñen enerxía dos nutrientes por medio da súa oxidación. O dador de electróns é un composto orgánico e o aceptor final unha molécula inorgánica. En función desta última, podemos á súa vez diferenciar dous tipos de respiración, aerobia se o aceptor final é o O2, ou anaerobia se o aceptor final é o anión nitrito ou o sulfato.
Fermentación
"Artigo principal: Fermentación"Proceso anaeróbico no cal tanto o dador como o aceptor son compostos orgánicos. Este proceso lévase a cabo no citosol.
Respiración celular aerobia
"Artigo principal: Respiración aerobia"A respiración aerobia é un proceso metabólico baseado na oxidación de nutrientes (glícidos, proteínas e lípidos) mediante o uso de osíxeno, obtendo auga e dióxido de carbono, produtos finais da respiración. Os electróns que perden estas biomoléculas son transferidos ata a cadea de transporte de electróns, dándo lugar así á fosforilación oxidativa e á súa vez á síntese do ATP.
Na respiración aerobia deben entrar compostos de dous carbonos en forma de AcetilCoA ó Ciclo de Krebs. Unha das fontes deste coenzima é a degradación de glícidos na glicólise, obtendo nun primeiro lugar piruvato que logo dá lugar ó AcetilCoA. Outra fonte sería tamén a beta-oxidación dos ácidos graxos, cuxo proceso produce grandes cantidades deste composto. Por último, e menos frecuente, podería obterse a partir dos aminoácidos. miniatura|Balance enerxético da respiración aerobia dunha molécula de glicosa.
Glicólise
"Artigo principal: Glicólise"Ten lugar no citosol de todos os organismos vivos. Consta de varias reaccións na que intervén a glicosa como produto de partida (molécula de 6 carbonos) e se obteñen dous piruvatos (molécula de 3 carbonos), polo que non hai perda en forma de CO2. Durante este proceso lévanse a cabo dúas fosforilacións dando lugar a dúas moléculas de ATP, as únicas orixinadas de forma directa polos glícidos.
Beta-oxidación do ácidos graxos
"Artigo principal: Beta-oxidación do ácidos graxos"Proceso catabólico no cal os ácidos graxos perden grupos de dous carbonos nun proceso cíclico en forma de moléculas de AcetilCoA, e na que se producen coenzimas reducidos (NADH, FADH2). Deste modo os ácidos graxos aportan gran parte da enerxía que a célula precisa. Nos animais a  β-oxidación lévase a cabo no interior mitocondrial e nos vexetais nos glioxisomas.
Catabolismo proteico
Baséase na degradación de proteínas en unidades máis simples (dipéptidos, aminoácidos) mediante a acción de enzimas proteolíticas. Os aminoácidos só son catabolizados cando se excede a cantidade necesaria polo organismo para a biosíntese, orixinando amoníaco, o cal é eliminado do organismo.
Respiración celular anaerobia
"Artigo principal: Respiración anaerobia"A respiración anaerobia é un proceso de oxidación-redución de nutrientes para a obtención de enerxía na que o aceptor final é unha molécula inorgánica distinta do osíxeno, coma o nitrato, sulfato, dióxido de carbono etc.
Un dos aceptores finais máis comúns é o anión nitrato, o cal se reduce a nitrito cando capta un electrón, chegando a dar óxidos de nitróxeno e nitróxeno gas. Este proceso chámase desnitrificación e é prexudicial para a agricultura dado que o ión nitrato é un fertilizante.
Fermentación
"Artigo principal: Fermentación"A fermentación é un proceso metabólico anaeróbico de oxidación-redución mediante o cal se consegue enerxía pola catabolización de carbohidratos, xeralmente, mais poden participar ocasionalmente aminoácidos, ácidos orgánicos, alcois e bases nitroxenadas.
Skid Row
Skid Row é unha banda estadounidense de heavy metal formada no ano 1986 en Toms River, Nova Jersey. O grupo tivo éxito a finais dos 80 e principios dos 90, cos seus tres primeiros álbums que chegarían a ser multi-platino. Nos seus anos de maior popularidade estaba formado por Sebastian Bach (voces), Dave "The Snake" Sabo (guitarra), Scotti Hill (guitarra), Rachel Bolan (baixo) e Rob Affuso (batería). No ano 2010 consistía en Sabo, Hill, Bolan, Johnny Solinger (voces) e Rob Hammersmith (batería). A finais de 1996 o grupo levaba vendidos 20 millóns de discos en todo o mundo. Ata a data, Skid Row leva publicados cinco álbums, dous EPs, un recompilatorio e un álbum ao vivo.
Catabolismo
Fermentación
De fermentación podemos diferenciar sete tipos en función do sustrato afectado:
Motor de combustión
Clasificación dos motores de combustión
Para a clasificación dos motores térmicos, téñense en consideración dous aspectos adicionais:
Motores de combustión externa
Se a combustión é externa, a calor da combustión transfírese ó fluído a través dunha parede, por exemplo nun intercambiador de calor. Este tipo de máquinas non esixe un proceso de combustión, como sucede nas instalacións nucleares, se ben adoita ser o procedemento típico. Dado que o fluído motor non sofre degradación ningunha, estas máquinas poden ser de ciclo pechado, que é o que actualmente se prefire por razóns económicas.
Falcón pequeno
O falcón pequeno (Falco subbuteo) é un falcón migrador de talle pequeno que se reproduce en Eurasia. Forma, con outras especies de falcóns de tamaño semellante, o subxénero Hypotriorchis (Helbig et al., 1994; Wink et al., 1998; Nittinger et al., 2005). O falcón pequeno foi descrito por Carl von Linné no seu Systema naturae de 1758.
Descrición
miniatura|Ovos. Distíngense dúas subespecies:
Voz
O reclamo máis habitual da especie é un "kikiki" alto e agudo que emiten en xeral en series longas de chíos primeiro rápidos e despois máis lentos. O son é algo xordo, polo que a ave que o produce parece estar máis lonxe da distancia real. Cabo deste berro deixan oir outros moitos diferentes.
Distribución e hábitat
Como ave reprodutora están espallados por case toda Europa, se ben nas illas británicas viven só na Inglaterra meridional e en Escandinavia só no sur é no leste. Aparecen tamén en boa parte do norte e centro de Asia, ata Kamchatca e a illa de Sakhalin, no norte da China e no Xapón. Os exemplares europeos pasan o inverno na África meridional; os asiáticos no Paquistán, norte da India e sur da China.
Reprodúcense en áreas de soutos, pequenos grupos de árbores ou nas beiras dos bosques. Prefiren zonas claras de piñeiros, máis raramente plantacións doutras coníferas, de árbores caducifolias ou árbores nas beiras dos ríos. Precisan de paisaxes abertas, amplas e variadas para cazar en boas condicións. Para criaren usan en xeral niños abandonados de corvo pequeno (Corvus corone) situados a moita altura e que lles ofrezan a posibilidade de botaren a voar sen obstáculos. En moitas zonas fan os niños nos postes das liñas eléctricas de alta tensión e en árbores illadas.
Durante o voo migratorio aparecen en todo tipo de paisaxes, sobre todo preto da auga, onde cazan libélulas e paxaros insectívoros.
Bioloxía
As cerimonias de cortexo, moi ruidosas, inclúen demostracións de voo espectaculares. Poñen entre 2 e 3 ovos, máis raras veces 1 ou 4, que chocan uns 28 días. Os polos tardan ó redor dun mes en deixa-lo niño e comezan a voar pouco despois. Os exemplares europeos comezan a abandonar os territorios de cría entre agosto e primeiros de setembro para dirixirse contra finais deste último mes a África.
A muda das plumas ten lugar principalmente en inverno, agás nos exemplares dun ano, que remudan no verán.
Ferreira de Suso, Codesido, Vilalba
Ferreira de Suso é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Luís Villar Villar
Luís Villar Villar, nado en Malpica de Bergantiños e finado no mesmo concello o 12 de maio de 1990, foi un político galego.
Traxectoria
Na II República foi elixido concelleiro de Malpica de Bergantiños nas eleccións do 31 de maio de 1931. En 1932 foi elixido alcalde de Malpica. En 1935 integrouse en Izquierda Republicana e formou parte do comité local de Malpica. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado en Ferrol por rebelión militar sendo a súa causa sobresida provisionalmente.
Vida persoal
Casou con Carmen Amigo Villar.
La Vega, Cundinamarca
La Vega, oficialmente San Juan de La Vega, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 54 km de Bogotá, e a 45 minutos da mesma pola autoestrada que conduce a Medellín. A temperatura media anual está entre os 22 e os 24 °C.
Historia
A vila foi fundado o 12 de xuño de 1605 polo oidor Alonso Vásquez de Cisneros. Inicialmente chamouse Chambata e despois La Vega, polas súas características xeográficas. Un pouco máis tarde tomou o nome de San Juan de la Vega porque a poboación foi consagrada ó apóstolo San Xoán. En 1777, La Vega erixiuse como parroquia de brancos e dixo a primeira misa Matías Cabal de Melo y Pinzón.
Desecabo, Pino, Cospeito
Desecabo é un lugar da parroquia de Pino, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).
SEAT 1500
dereita|miniatura|250px|SEAT 1500 en [[Santiago de Compostela.]]
O SEAT 1500 é un modelo de automóbil de turismo familiar, producido polo fabricante español SEAT entre os anos 1963 e 1972, con licenza da empresa Fiat. O modelo 1500 foi o sucesor do SEAT 1400 C, empregando a mesma carrocería, pero cun motor novo e certos detalles diferentes no deseño do velocímetro. O SEAT 1500 pertence ó segmento de vehículos con motor dianteiro, tracción traseira e 4, 5 ou 2 portas segundo as versións.
O motor orixinal de gasolina tiña 4 cilindros en liña, 1481 cc e producía 72 cabalos de potencia. Nas posteriores versións, o coche montou novos motores diésel. O motor diésel de 1767 cc producía 46 CV, e o motor diésel de 1988 cc ofrecía unha potencia de 55 CV.
O SEAT 1500, do cal se produciron 134.766 unidades, foi substituído en 1973 polo SEAT 132.
Idoia Etxeberria Ikutza
Idoia Etxeberria Ikutza, nada en Orio (Guipúscoa) en 1992, é unha deportista vasca especialista na modalidade de deporte rural vasco de harri-jasotze.
Traxectoria
Foi a primeira muller en levantar unha pedra de 140 kg en 2011. Despois, retirouse un ano por mor dunha lesión conxénita da columna vertebral. En 2012 subiu o récord até os 150 kg e en 2016 até os 163,4 kg.
La 7 (Rexión de Murcia)
La 7 é a televisión autonómica pública da Rexión de Murcia. Forma parte do organismo público Radiotelevisión de la Región de Murcia, q'ue está constituído por dúas empresas que xestionan, respectivamente, a radio e a televisión autonómicas: Onda Regional de Murcia e Televisión Autonómica de Murcia, S.A. (TAM, S.A.). As súas emisións comezaron o 14 de abril do 2006. A súa xestión foi privatizada no ano 2012.
Gradaílle, Codesido, Vilalba
Gradaílle é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1988
Trala formación do Parlamento de Cataluña, o candidato de Convergència i Unió, Jordi Pujol, foi investido Presidente da Generalitat de Cataluña, por terceira vez consecutiva.
Irish Independent
O Irish Independent é o diario máis vendido da Irlanda, publicado por Independent News & Media (INM). A miúdo inclúe revistas no seu interior. Mentres que a maior parte dos seus contidos están escritos en lingua inglesa, o diario publica un suplemento semanal en lingua irlandesa chamado Seachtain. A súa publicación irmá é o Sunday Independent.
Tradicionalmente foi un periódico de gran formato, porén en 2004 comezou a producirse en formato compacto e, en decembro de 2012, trala adquisición por O'Brien, anunciouse que só se publicaría nese formato.
Historia
O Irish Independent fundouse en 1905 como o sucesor directo do Daily Irish Independent, un diario da década de 1890 favorable a Charles Stewart Parnell. Foi lanzado por William Martin Murphy, un controvertido empresario nacionalista irlandés, firmemente contrario a Charles Parnell e veciño de Timothy Michael Healy, o máis férreo opoñente de Parnell.
Durante o peche patronal dos traballadores en 1913, no cal Murphy erixiuse no líder entre os empresarios, o Irish Independent situouse claramente a favor dos intereses do seu propietario, publicando reportaxes e artigos de opinión hostís contra os folguistas, mostrando seguridade na derrota da unión e lanzando ataques persoais contra o seu líder James Larkin. O Irish Independent describiu o alzamento de Pascua de 1916 como demente e criminal e chamaba ao fusilamento dos seus líderes. En decembro de 1919, durante a guerra de independencia irlandesa, un grupo de vinte membros do Irish Republican Army, destruíron as imprentas do diario, enfadados polas críticas recibidas tralos ataques aos membros da policía metropolitana de Dublín e os oficiais do goberno británicos. En 1924, o tradicional periódico nacionalista, o Freeman's Journal, fusionouse co Irish Independent. Ata outubro de 1986, a cabeceira do xornal incluíu a frase "incorporating the Freeman's Journal" (incorporando o Freeman's Journal).
Durante a maior parte da súa historia, o Irish Independent (tamén coñecido simplemente como o Independent ou, máis coloquialmente, o Indo) foi visto como un periódico nacionalista, católico e anti-comunista, aliñado co partido Cumann na nGaedheal e máis adiante co seu sucesor, o Fine Gael. Durante a guerra civil española, a liña editorial do Irish Independent's mostrouse favorable as tropas de Francisco Franco, criticando ao goberno de Éamon de Valera por non intervir a favor da do bando nacional.
En 1961, incorporouse un arpa negra como símbolo do xornal. En 1972 foi cambiada a cor verde.
Durante a década de 1970, foi adquirido por Tony O'Reilly. Baixo o seu liderado, pasou a ser un xornal máis populista e liberal nalgúns aspectos, pero economicamente na dereita política. A mediados da década de 1990 rematou a súa relación co partido Fine Gael. Nas eleccións xerais irlandesas de 1997, situouse a favor do Fianna Fáil mediante un editorial na primeira páxina titulado "It's Payback Time" (en galego, é tempo de recuperación).
Suevos Club de Fútbol
O Suevos Club de Fútbol é un club de fútbol galego do concello de Arteixo. Compite na Terceira Autonómica de Galicia.
Estadio
O Suevos CF xoga de local no campo Municipal dos Ríos.
Lugares de Covelo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Covelo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Covelo
Folla Branca, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
Folla Branca é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
The Best of the Lemonheads: The Atlantic Years
Edición estadounidense
Todos os temas compostos por Evan Dando, agás onde se indique.
Edición internacional
Todos os temas compostos por Evan Dando, agás onde se indique.
Einojuhani Rautavaara
Einojuhani Rautavaara, nado en Helsinqui o 9 de outubro de 1928 e finado na mesma cidade o 27 de xullo de 2016, foi un compositor finlandés. Rautavaara é considerado un dos compositores finlandeses máis destacados dende Jean Sibelius, así como un dos máis coñecidos.
Rautavaara destacou por ser un compositor prolífico, con obras de gran variedade formal e estilística que grazas á súa accesibilidade conseguiron facerse populares entre o público. As súas variadas composicións son mostra da súa propia personalidade como compositor. O recoñecemento da súa obra púxose de manifesto nos numerosos encargos que recibiu de numerosas institucións en todo o mundo.
Primeiros anos e estudos
Einojuhani Rautavaara naceu en Helsinqui o 9 de outubro de 1928. Pasou a súa infancia no distrito de Kallio, onde o seu pai, Eino Rautavaara, fora organista na igrexa, mentres que a súa nai, Elsa, era médico e traballaba con pobres. O seu pai tivera tamén unha destacada carreira como barítono, sendo un dos membros fundadores da Suomen Kansallisooppera (Ópera Nacional Finlandesa), aínda que no momento no que naceu Einojuhani xa deixara a súa carreira como cantante.
Aínda que o seu pai desenvolvera unha exitosa carreira musical, non animou ó seu fillo a ser músico, sendo a súa nai quen o animou a tomar clases de piano, a pesar de que el nunca mostrou unha inclinación particular pola música ou por practicala. De feito o seu interese pola música non chegou ata os anos 1940, durante a adolescencia, nunha época na que se produciu a morte do seu pai primeiro (en agosto de 1939) e da súa nai despois (en abril de 1944). Despois da perda dos seus pais Einojuhani foi adoptado pola súa tía materna, Hilja Teräskeli, que ao igual que a súa nai se afastara da súa infancia estritamente relixiosa e estudara medicina en Helsinqui. Ao ser adoptado pola súa tía marchou a Turku, onde Hilja fora nomeada profesora do departamento de oftalmoloxía da súa universidade, e alí descubriu as biografías dos grandes compositores publicadas por Sulho Ranta, o que o inspiraría a compoñer as súas propias obras aos 17 anos.
Despois de que Einojuhani recibira clases intermitentes de piano, frecuentemente por obriga, nas que frecuentemente tiña que comezar de cero, aos 17 anos retomounas, mais desta vez verdadeiramente tiña ganas de aprender. A casualidade quixo que a súa profesora fora Astrid Joutseno, que empregaba un método liberal que se adaptaba a el. Posteriormente iniciaría os seus estudos de musicoloxía na Universidade de Helsinqui, graduándose en filosofía por dita universidade en 1953.
Estudos
En 1948 foi admitido na Sibelius-Akatemia, onde estudou composición con Aarre Merikanto, malia que nun principio a súa intención era estudar con Selim Palmgren, mais este ao ver os seus intentos de obras temperás considerou que o que precisaba o xove Rautavaara era aprender rudimentos de harmonía. Logo da morte de Palmgren en 1951, Merikanto foi nomeado o seu sucesor como profesor de composición da institución, sendo Rautavaara admitido de inmediato como alumno de composición. Como Joutseno, Merikanto animouno a converterse en compositor. En 1952 finalizou os seus estudos de composición na Sibelius-Akatemia.
En 1955 a Koussevitzky Foundation outorgoulle a Jean Sibelius unha bolsa de estudos polo seu 90 aniversario para permitir que un novo compositor finlandés elixido por el estudase nos Estados Unidos. Sibelius escolleu a Rautavaara, que viña de pasar unha tempada en Viena, que se trasladou a Nova York para estudar na Juilliard School con Vincent Persichetti entre 1955 e 1956, asistindo tamén a clases en Tanglewood con Roger Sessions e Aaron Copland no verán de 1955. De todos os seus profesores nos Estados Unidos, Rautavaara destacou a figura de Persichetti, que daquela estaba a escribir o seu libro Twentieth Century Harmony e que empregaba aos seus propios alumnos como coellos de indias para os exercicios do libro. Por outra banda, Sessions foi o primeiro en chamar a atención de Rautavaara na estrutura xeral da obra e as relacións tonais (ou canto menos os centros tonais), algo que ningún dos seus profesores fixera antes, nin tan sequera despois no segundo verán que o compositor finlandés pasou en Tanglewood con Copland. Ese mesmo ano chamou a atención internacional ao gañar a Thor Johnson Composer’s Competition de Cincinnati (Estados Unidos) co seu A Requiem in Our Time para metais e percusión. Rautavaara asume que Sibelius, cuxo principal contacto coa música finlandesa era a radio, escoitara algunhas composicións súas, baseando a súa elección nelas, alo menos a súa composición de inspiración popular Pelimannit e o seu primeiro cuarteto de corda, se ben Sibelius debeu coñecer ben o éxito de A Requiem in Our Time.
Regreso a Europa
miniatura|250px|Fotografía da familia de Einojuhani e Mariaheidi Rautavaara co seu fillo [[Markojuhani Rautavaara|Markojuhani no colo.]] En 1957, de volta en Europa continuou a súa formación en Ascona (Suíza) con Vladimir Vogel, e ao ano seguinte na Hochschule für Musik und Tanz de Colonia con Rudolf Petzold, á vez que exercía de profesor non numerario na Sibelius-Akatemia (1957-1959). No país helvético Rautavaara traballou a técnica do dodecafonismo e aprendeu a manexar o conxunto da estrutura dramática na súa música. Foi nesa época cando Rautavaara comezou a escribir óperas, coa composición de Kaivos en 1957, aínda que deixaría o xénero durante máis de 20 anos en favor da música orquestral, de cámara e composicións vocais.
En febreiro de 1959 a profesora de música e soprano Mariaeidi Suovanen chamouno para que a acompañara ao 20 aniversario da Fundación Cultural de Finlandia, onde actuaría como solista na estrea de Genesis de Merikanto. Este sería o inicio da relación entre o compositor e a cantante, coa que casou ese mesmo ano e coa que tivo dous fillos. Porén o matrimonio foi un desastre desde o principio, aínda que se prolongou durante máis de vinte anos ata que se divorciaran en 1982. Paradoxicamente, a discordia na súa vida privada fíxoo aínda máis creativo, producindo nesta época algunhas das súas obras máis destacadas como o seu primeiro concerto para piano ou o concerto para contrabaixo Angel of Dusk.
Chegada do éxito internacional
En 1975 foi admitido na Real Academia Finlandesa. Ao ano seguinte Rautavaara regresou á Sibelius-Akatemia no que sería a súa segunda e última etapa como profesor na institución e que se prolongaría durante 14 anos (1976-1990) nos que tivo como alumnos a Kalevi Aho, Magnus Lindberg, Olli Mustonen ou Esa-Pekka Salonen. A principios da década de 1980 Rautavvara regresou ao xénero operístico coa composición de tres óperas curtas e a ópera a grande escala Thomas (1982-85), mais despois desta a súa produción operística e sinfónica se entrelazou.
Enfermidade e últimos anos
En xaneiro de 2004, mentres desfrutaba do seu éxito obtido a finais dos anos 1990s e principios dos 2000s, estivo próximo a morrer ao sufrir unha disección aórtica. Por sorte Sini estaba na casa e puido chamar a unha ambulancia que o trasladara a un hospital, onde permaneceu seis meses, cinco deles na unidade de coidados intensivos. Finalmente o compositor recuperouse por completo, podendo retomar a súa actividade creadora. Rautavaara faleceu no ano 2016 nun hospital de Helsinqui, por mor de complicacións sufridas tras unha operación de cadril.
Obra
miniatura|250px|Rautavaara nos anos 1950s. Einojuhani Rautavaara é un compositor moi prolífico e ten escrito obras nunha gran variedade de formas e estilos. Porén, o groso da súa obra o constitúen as súas sinfonías, concertos e óperas. As influencias de Rautavaara, entre as que teñen cabida o jazz, as músicas tradicionais de distintos países ou as propostas ecoloxistas (exemplificadas en Cantus Arcticus), a electroacústica, a aleatoriedade, a expresividade relixiosa ou mística, fraguaron unha personalidade propia, ben perfilada e distinta. A súa extensa e versátil produción inclúe varias óperas, oito sinfonías, concertos, música de cámara, música para piano e música vocal.
Concepción da música
Para Rautavaara a música non debe ser forzada a axustarse a un plan prefixado, senón que debe emerxer libremente, atopar o seu camiño e medrar. O mesmo criterio o aplica ás personaxes cando escribe os libretos das súas óperas. Rautavaara di:
Sobre as motivacións polas que comeza a xenerarse a música, Rautavaara afirma que unha imaxe, un poema, un son ou un recordo, poden espertar a evocación dunha atmosfera particular. Iso, que el denomina "aura", instálase na súa mente con forza e permanece nela como un mantra ata que se converte en música.
Como moitos outros compositores da súa xeración, especialmente Arvo Pärt e John Tavener, Rautavaara considera a arte creadora como algo próximo á expresión relixiosa, e sinala as conexións entre as variedades artísticas e de éxtase. Mais ao contrario que Pärt e Tavener, Rautavaara adoita facer a súa música como un concerto secular no que os seus temas místicos son importantes, mais non interfiren coa apreciación da música nos seus termos abstractos.
Evolución
Rautavaara resume a súa evolución parafraseando unha sentenza frecuentemente feita en referencia á política americana, que di:
Porén, a finais da década de 1960 a súa linguaxe afastouse do serialismo e tomou un carácter máis místico, con melodías profundas e de cores ricas, á vez accesibles e evocadoras. A obra que marca este xiro estilístico é Apollo contra Marsyas, na que emprega un enfoque poliestilístico no que emprega elementos do jazz e a música popular nunha irónica xustaposición contra a música clásica lixeira vienesa. En 1973, os seus percorridos universalistas o levaron a compoñer unha Suite coral sobre a poesía de Federico García Lorca.