cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquitectura do Renacemento
O Cinquecento: a superación do clasicismo
Nun primeiro momento, seguíronse fielmente as regras clásicas de composición, pero ampliando enormemente o seu ámbito de aplicación. As regras clásicas aplicáronse en especial nas grandes obras públicas, os grandes palacios e templos relixiosos (os edificios considerados "nobres", dignos de recibir o status de arquitectura segundo o punto de vista clásico). Por iso, apareceron novas combinacións de elementos. Andrea Palladio foi o principal expoñente desta nova forma de traballar coa linguaxe clásica, como se fai patente nos seus proxectos de "vilas" nos arredores das cidades italianas. A arquitectura de Palladio foi de tal modo peculiar e destacada con respecto á dos seus antecesores que o seu método de traballo acabou creando un novo estilo: o palladianismo. Devandito estilo caracterízase pola aplicación da planta central en proxectos residenciais (como nas vilas) e por un certo tipo de ornamentación de carácter sintético (denominada arquitectura de superficie), entre outros fundamentos. O propio Palladio foi autor dun tratado bastante completo sobre arquitectura clásica, no que expuxo o seu modo de pensar e a súa perspectiva sobre esta cuestión.
Manierismo: os grandes mestres e a fin do Renacemento
miniatura|Gravado da planta modificada por [[Giacomo Barozzi da Vignola|Vignola de Vila Farnese.]] O manierismo foi o movemento artístico producido durante o Cinquecento e cuxa formación se dá nas primeiras décadas do século XVI e esténdese até comezos do século XVII. Evidencia a intención por parte dos arquitectos, humanistas e artistas do período dunha arte, que aínda que en esencia seguise ao clasicismo, posuía un contido bastante anti-clásico. No manierismo por tanto desenvólvese a innovación construtiva confrontándose coa arquitectura clásica, xa plenamente coñecida.
Presidente de Filipinas
O presidente de Filipinas (en Pangulo ng Pilipinas, informalmente chamado Presidente ng Pilipinas) é o xefe de Estado e xefe de goberno de Filipinas. O presidente dirixe a rama executiva do goberno de Filipinas e é o comandante en xefe das Forzas Armadas de Filipinas. É elixido directamente polo pobo, e é un dos dous cargos executivos elixidos nacionalmente, sendo o outro o vicepresidente. Con todo, catro vicepresidentes asumiron a presidencia sen ter sido elixidos para o cargo, debido á morte ou dimisión do presidente.
Arquitectura do Renacemento
Manierismo: os grandes mestres e a fin do Renacemento
Unha vez gastado o impulso da tratadística, que dotaba dalgunha homoxeneidade á arquitectura mediante a imposición dunhas determinadas regras, xurdiu unha nova xeración de arquitectos, fortemente individualistas, que supón de feito unha ponte entre o Renacemento e o Barroco.
O Esperón, Poio (San Xoán), Poio
O Esperón é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 69 habitantes (35 homes e 34 mulleres).
Presidente de Filipinas
Os filipinos refírense ao seu presidente como Pangulo ou Presidente. O presidente cumpre un mandato único, fixo, de seis anos sen posibilidade de reelección. O 30 de xuño de 2016 Rodrigo Duterte tomou posesión como o 16º e actual presidente.
Arquitectura do Renacemento
Manierismo: os grandes mestres e a fin do Renacemento
A actividade arquitectónica de Miguel Anxo supuxo a culminación e superación do clasicismo da fase madura ou de Bramante, e pode cualificarse de máis clásica en San Pedro ou no Palacio Farnese e máis manierista,(por exemplo na famosa escaleira da Biblioteca Laurenciana). De modo similar ao que ocorreu en pintura ou escultura (onde é máis clara a imitación da súa maniera), os arquitectos italianos de mediados do século XVI, algúns deles saídos de Roma cando o saqueo e repartidos polo resto das cidades italianas, procuraban desafiar os canons clásicos. Os principais expoñentes deste novo estilo foron, ademais do citado Andrea Palladio e o núcleo veneciano, Giulio Romano (Palacio do Té, Mantua, 1534), Bartolomeo Ammannati (reforma do Palacio Pitti, 1558-1570), Antonio Sangallo o Mozo (Vila Farnese, Caprarola, 1559), Vasari (Galería Uffizi, Florencia, 1560-1581), ou Jacopo Vignola coa Igrexa do Gesù (1568), esta si en Roma, sede e modelo exportado das numerosas igrexas xesuíticas da crecentemente influente Compañía de Xesús, cuxa fachada se debe a Giacomo della Porta (1578, que inspirou posteriormente a Carlo Maderno).
Presidente de Filipinas
Nomenclatura local
En filipino, unha das dúas linguas oficiais de Filipinas, o presidente chámase Pangulo. Nas outras principais linguas de Filipinas, como as linguas visayas, o termo presidente é o máis común.
Arquitectura do Renacemento
Manierismo: os grandes mestres e a fin do Renacemento
Nas súas obras, son constantes as referencias aos elementos compositivos clásicos, pero en forma "deconstruída" e case irónica. Converten ao interior patróns decorativos de xanelas que deberían estar colocadas no exterior, xogan cos efectos da ilusión óptica proporcionados pola perspectiva, a través de volumes dimensionados inusitadamente, etc. O mesmo sentido, levado a un extremo, tiveron os extravagantes xardíns da Vila das Marabillas, hoxe Parco dei Mostri (Bosco Sacro dei Bomarzo) en Bomarzo, no Lacio, polo arquitecto e deseñador de xardíns Pirro Ligorio.
O afondamento nos caracteres propios das construcións manieristas supuxo o xerme do nacemento do Barroco, que aínda que superficialmente se considera como ruptura do ideal clásico proposto polo Renacemento, realmente constituíu a reacción ao esgotamento de leste, xa anunciado polo manierismo.
Difusión da arquitectura do Renacemento en Europa
A linguaxe arquitectónica propia do Renacemento italiano non desprazou ás formas tardogóticas predominantes no resto de Europa até ben entrado o século XVI. Os contactos internacionais nas esferas económica, política e militar, intensificados a partir dos xa abundantes desde a Baixa Idade Media, as viaxes dos artistas demandados polas diversas cortes, así como a decisiva difusión de documentos e imaxes grazas á imprenta e ao gravado permitiron un intercambio de información decisivo.
Presidente de Filipinas
Goberno de Aguinaldo e a Primeira República
miniatura| [[Emilio Aguinaldo e dez dos delegados do Congreso Malolos que aprobaron a Constitución Política da República Filipina en 1899. ]] En marzo de 1897, durante a Revolución Filipina contra España, Emilio Aguinaldo foi elixido presidente do goberno revolucionario na Convención de Tejeros. O novo goberno debía substituír o Katipunan, aínda que este non foi abolido formalmente ata 1899. Aguinaldo foi elixido de novo presidente en Biak-na-Bato en novembro, establecéndose a República de Biak-na-Bato. Con todo,a nova república durou só unhas poucas semanas, ata que Aguinaldo asinou o Pacto de Biak-na-Bato e se exiliou a Hong Kong a finais de 1897.
Arquitectura do Renacemento
Difusión da arquitectura do Renacemento en Europa
Paradoxalmente, a asimilación das ideas anticlásicas forxadas no Manierismo (que máis que a fase final do Renacemento pode considerase un estilo novo e case oposto) foi o que causou o definitivo triunfo do gusto italiano. A tratadística clásica estaba xa plenamente desenvolvida, de forma que os arquitectos de fóra de Italia puideron dominar en xeral as regras compositivas clásicas e a súa teoría, o que xa lles permitía tomarse certas licenzas creativas. Desta forma, a introdución do Renacemento en Europa foi en gran medida un eclecticismo entre as pervivencias medievais e trazos post-renacentistas; ademais de diferir en cada país, segundo a distinta forma en que a influencia italiana dotou de elementos novos ao seu contexto propio de base medieval.
Arquitectura renacentista no reino de Francia e rexións lindantes
A arquitectura renacentista francesa é a denominación historiográfica coa que se designa a produción arquitectónica da primeira Idade Moderna no que hoxe é Francia (daquela principalmente o reino de Francia, pero tamén partes de Flandres, Lorena, Alsacia, Franco Condado, Savoia, Sardeña, Br Provenza). Correspóndese coa arquitectura francesa no período renacentista -que substituíu progresivamente á arquitectura gótica, que nacera no país no século XII- pola importación e adaptación de modelos renacentistas italianos.
Presidente de Filipinas
Goberno de Aguinaldo e a Primeira República
En abril de 1898, estalou a guerra hispano-estadounidense e o Escuadrón Asiático da armada dos Estados Unidos partiu cara ás Filipinas. Na batalla da baía de Manila, o 1 de maio de 1898, a armada estadounidense derrotou á Armada española acabando efectivamente co dominio español en Filipinas. Aguinaldo regresou a Filipinas a bordo dun buque da Mariña dos Estados Unidos e renovou a revolución. Formou un goberno ditatorial o 24 de maio de 1898 e emitiu a Declaración de Independencia de Filipinas o 12 de xuño de 1898. O 23 de xuño de 1898, Aguinaldo transformou o seu goberno ditatorial nun goberno revolucionario. O 23 de xaneiro de 1899 foi elixido presidente da Primeira República Filipina, goberno constituído polo Congreso de Malolos baixo a Constitución de Malolos. En consecuencia, este goberno tamén se denomina República de Malolos.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista no reino de Francia e rexións lindantes
Apareceu a principios do século XVI, máis de medio século despois que en Italia, en distintas rexións francesas, especialmente no val do Loira e na illa de Francia. Continuou ata principios do século XVII, cando o sucedeu a arquitectura barroca ou o clasicismo francés. Os reis Carlos VIII (r. 1483-1498), Luís XII (r. 1498-1515) e especialmente Francisco I (r. 1515-1547) convidaron a numerosos artistas italianos e baixo o seu reinado o estilo renacentista converteuse no estilo dominante na corte francesa. Os monarcas traballaron no embelecemento das súas residencias reais: nos castelos de Montsoreau (1453-1461), Langeais (1465-1469), Amboise (1495-1498), Blois (1499-1502), Chambord (desde 1519 ) ou Fontainebleau (de 1532) - e na capital, París, na reforma da fortaleza do Louvre (de 1527) e na construción doutros novos palacios, como o castelo de Madrid (1528-1540) ou o palacio das Tullerías (de 1564). Francisco I casou con Claude de France na capela do castelo de Saint-Germain-en-Laye en maio de 1514 e tivo ese edificio como a súa residencia favorita: en 1539 encargoulle a Pierre Chambiges a súa reconstrución, unha obra que foi considerada a primeiro de estilo renacentista en Francia. A arquitectura seguiu prosperando nos reinados de Henrique II (r. 1547-1559) e Henrique III (r. 1574-1589), sendo destacable o papel desempeñado por Catarina de Medici (1519-1589), primeira raíña consorte de Henrique II (1547 a 1559), entón rexente (1560 a 1563) ata a maioría de idade do seu fillo Carlos IX (r. 1560-1574) e finalmente raíña nai de Henrique III ata a súa morte en 1584, aínda con forte influencia política e artística. Será unha etapa marcada polas guerras de relixión (1562-1598) que ensombreceron a produción artística do país, pero fomentaron a reflexión intelectual e a propaganda relixiosa e política. construíu a fachada interior suroeste da Cour Carrée (do Louvre parisiense) e de Jean Bullant (1515-1578).
1.ª etapa: plateresco
|miniatura|Fachada do convento de San Esteban (Salamanca). esquerda|miniatura|200x200px|O Palacio de Santa Cruz (1486-1491) de [[Valladolid foi o primeiro edificio renacentista construído na Coroa de Castela.]] En España, o Renacemento comezou a inserirse nas formas góticas nas últimas décadas do século XV. O desenvolvemento do Renacemento produciuse principalmente por arquitectos locais, aínda que conectados coa tradicional relación artística hispano-flamenga. Varios deles tiñan mesmo orixes familiares no norte de Europa. A iso engadíase que a política italiana, central para a Coroa de Aragón desde o século XIII, pasou a ser prioridade tamén en Castela co matrimonio dos Reis Católicos.
Presidente de Filipinas
Goberno de Aguinaldo e a Primeira República
A Primeira República Filipina tivo unha curta vida e nunca foi recoñecida internacionalmente. Filipinas foi transferida do control español ao americano polo Tratado de París de 1898, asinado en decembro dese mesmo ano. A continuación estalou a guerra filipino-estadounidense entre os Estados Unidos e o goberno de Aguinaldo. Dito goberno deixou de existir efectivamente o 1 de abril de 1901, tras xurar fidelidade aos Estados Unidos despois da súa captura polas forzas estadounidenses en marzo.
Arquitectura do Renacemento
1.ª etapa: plateresco
Forxouse un tipo de arquitectura con características propias moi acusadas, nas que se incluían influencias do mudéxar local, do gótico flamíxero do norte e da arquitectura italiana. Este ecléctico estilo español, de caracterización debatida, recibiu o nome de "plateresco" polas extremadamente decoradas fachadas dos seus edificios, que se comparaban ao complexo e detallista traballo dos prateiros.
Presidente de Filipinas
Goberno de Aguinaldo e a Primeira República
O actual goberno da República de Filipinas considera a Emilio Aguinaldo como o primeiro presidente de Filipinas.
Arquitectura do Renacemento
2.ª etapa: purismo
esquerda|miniatura|Palacio de Carlos V na [[Alhambra, Selecta.]] Co paso das décadas, a influencia do Gótico foi decrecendo, chegándose a alcanzar un estilo máis depurado e ortodoxo desde o punto de vista das formas clásicas. O purismo caracterízase por unha maior austeridade decorativa, que se limita a algúns elementos concretos, xeralmente de inspiración grecorromana. Hai un certo cansazo da exuberancia decorativa italianizante a metade do século XVI e imponse os edificios de aspecto máis sereno, harmónico e equilibrado. Algúns arquitectos conseguen reciclar a súa produción tardo-gótica para iniciarse neste novo estilo: tal é o caso, por exemplo, de Alonso de Covarrubias, Rodrigo Gil de Hontañón e Pedro de Ibarra. Ademais da Meseta, onde desenvolven a súa obra estes, un extraordinario centro da produción renacentista localizouse en Andalucía, onde destacan as figuras de Diego de Siloé (Catedral de Granada e Sacra Capela do Salvador de Úbeda), Pedro Machuca (o máis decididamente clásico, coa súa atrevida intervención na Alhambra de Granada: o Palacio de Carlos V), Andrés de Vandelvira (catedrais de Xaén e de Baeza) e Diego de Riaño (Concello de Sevilla).
Presidente de Filipinas
Outros demandantes
Miguel Malvar continuou co liderado de Aguinaldo na República Filipina tras a captura deste último ata a súa propia captura en 1902, mentres que Macario Sakay fundou unha República Tagala en 1902 como estado continuador do Katipunan de Bonifacio. Ambos son considerados por algúns estudosos como "presidentes non oficiais", aínda que igual que Bonifacio, non son recoñecidos como presidentes polo goberno.
Arquitectura do Renacemento
2.ª etapa: purismo
A influencia da tratadística italiana, especialmente de Sebastiano Serlio, permitiu denominar esta época como fase serliana. Diego de Sagredo (As Medidas do Romano, 1526) contribuíu a desenvolver unha literatura arquitectónica propia dentro dos canons renacentistas.
3.ª etapa: herreriano
miniatura|Patio dos Reyes e fachada da Basílica del Escorial. A metade do século XVI, a iniciación do Mosteiro de San Lorenzo del Escorial como símbolo do poder de Filipe II por Juan Bautista de Toledo (falecido en 1567) e Juan de Herrera supuxo a aparición dun novo estilo, que se caracteriza polo predominio dos elementos construtivos, a ausencia decorativa, as liñas rectas e os volumes cúbicos. Significa ademais o definitivo triunfo dos postulados manieristas provenientes de Italia, co achegue de sobriedade castelá.
Este estilo bautizado posteriormente como "herreriano" en honra de Juan de Herrera, dominou a arquitectura española durante case un século, e entre os seus seguidores atópanse figuras tan relevantes como Francisco de Moura, Juan Gómez de Moura ou Juan Gómez de Trasmonte.
Presidente de Filipinas
Mancomunidade Filipina
esquerda|miniatura| [[Manuel Luis Quezon, o primeiro presidente da Mancomunidade Filipina, é oficialmente recoñecido como o segundo presidente de Filipinas ]] En outubro de 1935, Manuel Luis Quezon foi elixido primeiro presidente da Mancomunidade Filipina, que se establecera, aínda baixo a soberanía dos Estados Unidos, baixo unha constitución ratificada o 14 de maio dese mesmo ano. Durante os seus primeiros cinco anos, o presidente podería servir durante un mandato de seis anos irrenunciable. Máis tarde foi emendada en 1940 para limitar a presidencia a dous mandatos de catro anos. Cando o presidente Quezon se exiliou nos Estados Unidos despois de que Filipinas fose invadida polo Imperio do Xapón na segunda guerra mundial, nomeou o xuíz supremo José Abad Santos como presidente en funcións e comandante en xefe das forzas armadas. Abad Santos foi executado posteriormente polo exército imperial xaponés o 2 de maio de 1942.
Arquitectura do Renacemento
3.ª etapa: herreriano
Os conceptos arquitectónicos e urbanísticos do renacemento español foron levados ás colonias españolas de América onde atoparon campo fértil para a súa difusión dada a urbanización extensiva que se deu ao longo de tres séculos e que tamén recibiu o impacto de estilos posteriores como o Barroco e o Neoclásico.
Arquitectura renacentista en Galicia
miniatura|300px|Fachada desde a Acibechería (Praza da Inmaculada).
Presidente de Filipinas
A Segunda República baixo os xaponeses
O 14 de outubro de 1943, José Paciano Laurel converteuse en presidente baixo unha constitución imposta pola ocupación xaponesa. O presidente Quezon ordenou a Laurel, xuíz do Tribunal Supremo de Filipinas, que permanecese na cidade de Manila mentres el se retirou a Corregidor e logo aos Estados Unidos para establecer un goberno no exilio.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Galicia
O Gótico e o Renacentista sitúanse entre os dous grandes estilos de máis esplendor e que máis se vinculan á identidade artística galega, como son o Románico e o Barroco. Mesmo así, hai obras (ou partes delas) dignas de destacar no Renacemento no Reino de Galiza alén dun pequeno engadido na catedral de Santiago de Compostela, previo á fachada de Casas Novoa, como son:
Arquitectura renacentista en Portugal
esquerda|miniatura|Claustro do [[Mosteiro dos Xerónimos|mosteiro dos Jerónimos de Lisboa.]] En Portugal o estilo manuelino é a contribución portuguesa ao Renacemento; aínda que a súa estética, que xunta elementos renacentistas e tardo-góticos dun modo semellante ao plateresco isabelino castelán, é moi distante do clasicismo. Un motivo decorativo moi repetido, a retorta maroma de barco, interprétase como referencia explícita ás proezas dos navegantes portugueses, que estaban a protagonizar a Era dos Descubrimentos e permitiron a extraordinaria expansión política e económica que converteu ao reino nunha potencia mundial.
Presidente de Filipinas
A Segunda República baixo os xaponeses
Despois de que as forzas combinadas americanas e filipinas liberaran as illas en 1945, Laurel disolveu oficialmente a república o 17 de agosto de 1945.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Portugal
Exemplos da arquitectura renacentista portuguesa son as catedrais de Leiria e de Portalegre, o Colexio xesuíta de Évora e a Igrexa de San Roque de Lisboa.
Arquitectura renacentista en Alemaña
miniatura|A loggia do Concello de Colonia.
Presidente de Filipinas
Despois da Segunda Guerra Mundial
A Constitución de 1935 foi restablecida despois de que a rendición xaponesa puxese fin á Segunda Guerra Mundial, e o vicepresidente Sergio Osmeña converteuse en presidente debido á morte de Quezon o 1 de agosto de 1944. Permaneceu en vigor despois de que os Estados Unidos recoñecese a soberanía da República de Filipinas como nación autogobernada independente o 4 de xullo de 1946.
Riamonde, Lamas, A Estrada
Riamonde é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Presidente de Filipinas
Constitución de 1973
O 17 de xaneiro de 1973 ratificouse unha nova Constitución durante o goberno de Ferdinand Marcos, que introduciu un goberno de estilo parlamentario. Marcos investiuse a si mesmo como primeiro ministro ao mesmo tempo que exercía como presidente en 1978. Máis tarde nomeou a César Virata como primeiro ministro en 1981.
Esta Constitución estivo vixente ata que a Revolución do Poder Popular de 1986 derrubou o réxime autoritario de Marcos, que durou 21 anos, e substituíuno por Corazón Aquino.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Alemaña
O Renacemento en Alemaña foi inspirado por filósofos e artistas alemáns como Johannes Reuchlin e Alberto Dürer, que visitara Italia. A arquitectura máis destacada deste período son a Residencia Landshut, o castelo de Heidelberg, o castelo Johannisburg en Aschaffenburg e o Concello de Augsburg. En xullo de 1567 o consello da cidade de Colonia aprobou un deseño de estilo renacentista realizado por Wilhelm Vernukken para o Concello, cunha loggia de dous pisos. A igrexa de San Miguel, en Múnic, é a igrexa renacentista máis grande localizada ao norte dos Alpes. Foi construída polo duque Guillermo V de Baviera entre 1583 e 1597 como centro espiritual da Contrarreforma e inspirouse na igrexa de Il Gesù en Roma. O arquitecto é descoñecido.
Arquitectura renacentista en Europa oriental
miniatura|Torre do castelo de Český Krumlov. A distancia desta zona con respecto a Italia diluíu a influencia do Renacemento, pero hai valiosos exemplos de edificacións que combinan elementos renacentistas coa tradición arquitectónica local. En Hungría, xa antes da segunda metade do século XV construíronse casas de estilo italiano. O rei húngaro Matías Corvino contratou a construtores e escultores italianos, un dos cales, Aristóteles Fioravanti, viaxou de Hungría a Moscova para levantar a catedral da Dormición (1475-1479) no Kremlin. Baixo o reinado de Luís II de Hungría e Bohemia, construíuse a capela Bakócz da catedral de Esztergom, exemplo de decoración renacentista. Outras obras influídas polo Renacemento en Europa oriental son, en Polonia o castelo de Wawel, a capela de Sexismundo en Cracovia e as cidades de Zamość e Tarnów; en Lituania o Palacio Real e as igrexas de San Miguel e San Esteban de Vilna; e na República Checa a localidade de Telč, o palacio de verán da raíña Ana (Belvedere) do castelo de Praga ou o castelo de Český Krumlov.
Presidente de Filipinas
Quinta República
Gobernando por decreto durante a parte inicial do seu mandato e como presidenta instalada por medios revolucionarios, a presidenta Corazón Aquino emitiu a proclamación nº 3 o 25 de marzo de 1986, que abrogou moitas das disposicións da entón Constitución de 1973, incluíndo as disposicións asociadas ao réxime de Marcos que lle daban ao presidente poderes lexislativos, así como a lexislatura unicameral chamada Batasang Pambansa (literalmente Lexislatura nacional en filipino). A miúdo chamada a "Constitución da liberdade", a nova carta magna conservou só partes da Constitución de 1973 que eran esenciais para o regreso a un goberno democrático, como a lei de dereitos. Dita constitución foi substituída o 2 de febreiro de 1987 pola actual.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Inglaterra
esquerda|miniatura|Queen's House, ([[1616) en Londres, primeiro exemplo de arquitectura renacentista importada ao Reino Unido.]] En Inglaterra as formas do renacemento italiano tardarán moito máis tempo en imporse que nas coroas de Castela e de Aragón ou no reino de Francia. Durante o período final do século XV e todo o século XVI, desenvolveuse o denominado estilo Tudor, unha prolongación do gótico con marcadas características locais inglesas. A finais do século XVI e comezos do XVII, a denominada arquitectura isabelina significou a apertura a influencias externas, entre as que estaban as italianas, pero tamén as da arquitectura holandesa.
Presidente de Filipinas
Outras cuestións
Tanto Bonifacio como Aguinaldo poderían considerarse como un primeiro presidente dun goberno insurxente. Quezon foi o primeiro presidente dun estado antecesor ao actual, mentres que Aquino, o mère, foi a primeira presidente do goberno actualmente constituído.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Inglaterra
Non foi até ben entrado o século XVII cando se impuxeron as formas clásicas, fundamentalmente a partir da obra de Iñigo Jones (1573-1652), que estudara en Italia e viuse influenciado por Palladio. De volta en Inglaterra, Jones deseñou edificios como a Queen's House de Greenwich (1616) e a Casa do Banquete do palacio de Whitehall (1619). Estas construcións de liñas sinxelas e simetría foron revolucionarias nun país onde aínda se deseñaban edificios con xanelas partidas.
Presidente de Filipinas
Outras cuestións
O goberno considera a Aguinaldo o primeiro presidente de Filipinas, seguido de Quezon e os seus sucesores. A pesar das diferenzas de constitucións e goberno, a liña de presidentes considérase continua. Por exemplo, o actual presidente, Rodrigo Duterte, está considerado como o 16º presidente.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Inglaterra
Hatfield House foi mandada a construír na súa totalidade por Robert Cecil, primeiro conde de Salisbury, entre 1607 e 1611, e é o exemplo perfecto da arquitectura de transición entre o estilo Tudor e o Renacemento. O edificio conxuga un á Tudor, con ventás con parteluz e tellado almenado e dúas ás claramente influenciada polas fachadas dos palazzi italianos. A súa fachada central, orixinariamente en forma de loggia aberta, fora atribuída a Iñigo Jones, aínda que o soportal central de estilo xacobino, fai probablemente falsa esta atribución. Dentro, a elaborada escaleira tallada mostra a influencia italiana na ornamentación inglesa.
Presidente de Filipinas
Outras cuestións
Aínda que o goberno filipino considera a Aguinaldo como o primeiro presidente, a Primeira República quedou baixo a xurisdición dos Estados Unidos debido ao Tratado de París de 1898, que puxo fin á guerra hispanoamericana; polo que os Estados Unidos non consideran a Aguinaldo un presidente lexítimo. Manuel Luis Quezon é considerado o primeiro presidente polos Estados Unidos. Tamén foi o primeiro en gañar unhas eleccións populares e unhas eleccións a nivel nacional.
Posición de Laurel
miniatura| [[José Paciano Laurel pronunciando un discurso despois da súa investidura como presidente da Segunda República Filipina ]] Do mesmo xeito que ocorre con moitos outros países ocupados polo eixe na segunda guerra mundial, Filipinas tivo nun momento dous presidentes encabezando dous gobernos. Un foi Quezon e o goberno da Mancomunidade exiliado en Washington, D.C., e o outro, Laurel, baseado en Manila, que encabezaba a Segunda República patrocinada polos xaponeses. Laurel non foi recoñecido formalmente como presidente ata o goberno de Diosdado Macapagal. A súa inclusión na lista oficial coincidiu coa transferencia da data oficial do Día da Independencia do 4 de xullo (o aniversario da independencia de Filipinas dos Estados Unidos) ao 12 de xuño (o aniversario da Declaración de Independencia de 1898).
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Inglaterra
Posteriores arquitectos, como o veneciano Giacomo Leoni, durante o século seguinte, adaptaron e modificaron o estilo para o axustar á paisaxe e gusto inglés, conservándose o gusto pola influencia italiana nos edificios. Lyme Hall en Cheshire é un exemplo soberbio desta tendencia.
Presidente de Filipinas
Posición de Laurel
A inclusión de Laurel provoca así algúns problemas para determinar a orde dos presidentes. Non é exacto denominar a Laurel como sucesor de Sergio Osmeña ou viceversa, xa que a Segunda República de Laurel foi formalmente repudiada despois da Segunda Guerra Mundial e as súas accións non foron consideradas legais ou vinculantes. Quezon, Osmeña e Roxas estiveron nunha liña contigua segundo a Constitución de 1935, mentres que Laurel foi o único presidente da Segunda República, que tiña unha liña independente. Así, Laurel non tivo nin predecesor nin sucesor, mentres que Osmeña sucedeu a Quezon despois da morte deste e foi á súa vez sucedido por Roxas como presidente da Terceira República.
Xefe executivo
O presidente de Filipinas exerce como xefe de Estado e xefe de goberno de Filipinas. A constitución atribúe o poder executivo ao presidente que, en consecuencia, dirixe a rama executiva do goberno, incluído o gabinete e todos os departamentos executivos.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Inglaterra
A influencia da arquitectura renacentista italiana proseguiu en especial no ámbito anglosaxón, a consecuencia do palladianismo, forma de interpretación peculiar da arquitectura de Palladio, que mantería o clasicismo até a chegada de estilos máis modernos como o Neoclasicismo. Durante o século XIX, produciuse un historicismo neorrenacentista especialmente importante no Reino Unido e América do Norte.
Presidente de Filipinas
Xefe executivo
O presidente ten o poder de conceder suspensións e conmutacións de penas, así como indultos, e cancelar multas e confiscacións despois dunha condena por sentenza firme, excepto nos casos de impeachment. O presidente pode conceder amnistías coa concorrencia da maioría de todos os membros do Congreso. Tamén ten autoridade para contratar ou garantir préstamos estranxeiros en nome da República, pero só coa previa concorrencia do Consello Monetario e suxeito ás limitacións que poida establecer a lei.
Arquitectura do Renacemento
Arquitectura renacentista en Rusia
O príncipe Iván III introduciu a arquitectura renacentista en Rusia, ao convidar a unha serie de arquitectos de Italia, que trouxeron novas técnicas de construción e algúns elementos de estilo renacentista con eles, ao mesmo tempo seguíronse deseños tradicionais da arquitectura rusa. En 1475 o arquitecto italiano Aristóteles Fioravanti realizou unha reconstrución da catedral da Dormición, situada no Kremlin de Moscova, que foi danada por un terremoto.
Presidente de Filipinas
Xefe executivo
O presidente tamén exerce a supervisión xeral das unidades do goberno local.
Comandante en xefe
O presidente tamén exerce como comandante en xefe das Forzas Armadas de Filipinas. Isto inclúe o poder de suspender a orde de hábeas corpus e de declarar a lei marcial.
Poder de nomeamento
Co consentimento da Comisión de Nomeamentos, o presidente tamén nomea xefes dos departamentos executivos, consello de membros e os seus líderes de calquera institucións relacionadas co goberno nacional, embaixadores, outros cónsules e ministros públicos, altos cargos das forzas armadas, e outros cargos. Os membros do tribunal supremo e dos tribunais inferiores tamén son nomeados polo presidente, pero só da lista de candidatos elaborada polo Consello Xudicial e de Avogados. Tales nomeamentos non precisan da aprobación da Comisión de Nomeamentos.
Axencias gobernamentais
Algunhas axencias gobernamentais non pertencen a ningún departamento específico, senón que están subordinadas á oficina do presidente. Entre estas están axencias importantes como o Consello de Seguridade Nacional, a Oficina do Asesor Presidencial no Proceso de Paz, a Comisión de Dereitos Humanos, a Comisión de Educación Superior, a Comisión de Cambio Climático, a Comisión de Regulación de Poboación, Vivenda e Uso da Terra, ou a Metropolitan Manila Development Authority. O Grupo de Seguridade Presidencial, que está composto maioritariamente por membros das Forzas Armadas de Filipinas e da Policía Nacional de Filipinas, está tamén directamente baixo a Oficina do Presidente.
Elexibilidade
O artigo 7, sección 2 da Constitución, reza: "Ninguén poderá ser elixido presidente a menos que sexa cidadán natural de Filipinas, elector rexistrado, capaz de ler e escribir, con, polo menos, corenta anos o día das eleccións e residente en Filipinas durante polo menos dez anos inmediatamente anteriores a ditas eleccións". A Constitución tamén prevé límites de mandato, indicando que o presidente non é elixible para a reelección, e unha persoa que foi presidente e exerceu durante máis de catro anos non poderá ser elixida para un segundo mandato. Non obstante, co caso de Joseph Estrada que foi elixido presidente en 1998, deposto en 2001, e de novo foi candidato á presidencia en 2010, a redacción da Constitución onde "[o] presidente non será elixible para ningunha reelección" segue sen estar claro, porque o seu caso nunca foi levado ao Tribunal Supremo. Non está claro se o límite de prazos de ningunha reelección se aplica só ao presidente titular ou a calquera persoa que fose elixida como presidenta en mandatos anteriores.
Elección
miniatura| Provincias de procedencia (azul e púrpura) dos presidentes. O presidente é elixido por votación directa cada seis anos, normalmente o segundo luns de maio.
Os resultados de cada elección a presidente e vicepresidente, debidamente certificados polo consello de asesoramento de cada provincia ou cidade, transmitiranse ao Congreso, dirixidos ao presidente do Senado. Ao recibir os certificados dos comicios, o presidente do Senado debe abrir todos os certificados en presenza dunha sesión pública conxunta do Congreso non máis de 30 días despois do día das eleccións. O Congreso debe certifica os votos ao determinar que as votacións son auténticas e foron feitas da forma prevista pola lei.
A persoa con maior número de votos é declarada gañadora, pero no caso de que haxa empate e dous ou máis teñan o maior número de votos, o presidente é elixido por maioría de membros de ambas as cámaras, votando por separado.
Toma de posesión
miniatura| [[Carlos Polistico García xurando como o oitavo presidente de Filipinas tras gañar as eleccións de 1957 ]] dereita|miniatura| [[Rodrigo Duterte durante a súa toma de posesión ]] O presidente de Filipinas adoita tomar o xuramento ao mediodía do 30 de xuño despois das eleccións presidenciais
Tradicionalmente o vicepresidente presta xuramento un pouco antes do mediodía. Isto débese a dúas razóns: primeiro, segundo o protocolo, ninguén debe ir despois do presidente (que é último pola súa supremacía) e, segundo, para establecer un sucesor válido constitucionalmente antes de que o presidente electo acceda ao cargo. Non obstante, durante a inauguración de Quezon, o vicepresidente e a lexislatura tomaron o xuramento despois do presidente, para simbolizar un novo comezo.
En canto o presidente faga o xuramento do cargo, realízanse 21 disparos de artillaría para saudar ao novo xefe de Estado e soa o himno presidencial Mabuhay. O presidente pronuncia o seu discurso inaugural e, despois, vai ao palacio de Malacañang para subir a grande escaleira, un ritual que simboliza a posesión formal do palacio. O presidente instala logo ao gabinete recentemente formado nunha das salas estatais.
A tradición estableceu tres lugares como sede tradicional da cerimonia de inauguración: a igrexa de Barasoain na cidade de Malolos, fronte ao antigo edificio lexislativo (que agora forma parte do Museo Nacional) en Manila ou na tribuna de Quirino, onde se celebraron a maioría. En 2004, Gloria Macapagal-Arroyo pronunciou o seu discurso pre-inaugural na tribuna de Quirino, tomou o xuramento do cargo en Cebú ante o xefe de Xustiza Hilario Davide Jr., e ao día seguinte mantivo a primeira reunión do gabinete na cidade de Butuan. Rompeu así cos precedentes, razoando que quería celebrar a súa inauguración en cada un dos tres principais grupos insulares de Filipinas: Luzón, Visayas e Mindanao. A súa primeira inauguración tamén rompeu cos precedentes cando xurou o cargo no santuario de María Raíña da Paz o 20 de xaneiro de 2001, durante a Segunda Revolución do Poder Popular que apartou a Joseph Estrada do cargo.
No pasado, téñense celebrado eleccións en novembro e a inauguración do presidente o 30 de decembro (Día de Rizal). Deste xeito cando a inauguración se celebraba na tribuna de Quirino, o novo presidente podía ver o Monumento a Rizal no aniversario da súa morte. Ferdinand Marcos trasladou as datas das eleccións e a inauguración a maio e xuño, respectivamente, e segue sendo así ata hoxe.
O código de vestiario na cerimonia inaugural moderna é tradicional, roupa formal filipina, chamada comunmente filipiniana. As mulleres deben levar terno e baro't saya (aínda que tamén se permiten vestimentas doutros grupos indíxenas), mentres que os homes visten o tagalo barong tagalog. Os non filipinos que asisten á cerimonia poden levar as súas respectivas versións de roupa formal, pero os diplomáticos estranxeiros a miúdo acostuman a usar a filipiniana como xesto de respecto cultural.
Destitución
A Cámara de Representantes, unha das cámaras do Congreso bicameral, ten o poder exclusivo de iniciar todos os casos de destitución contra o presidente, o vicepresidente, os membros do Tribunal Supremo, os membros das comisións constitucionais e o defensor do pobo. Cando un terzo dos seus membros aproban os artigos de destitución, transmíteselle ao Senado de Filipinas, que xulga e decide, como tribunal de destitución, o caso de destitución. No Senado, membros seleccionados da Cámara de Representantes actúan como fiscais e os senadores actúan como xuíces, mentres que o presidente do Senado e o presidente do Tribunal Supremo, presiden conxuntamente as actuacións. Para que a destitución se faga efectiva requírese un mínimo de dous terzos (é dicir, 16 de 24 membros) de votos a favor do Senado. Se un intento de destitución non ten éxito ou o cargo é absolto, non se poderán presentar novos casos contra el durante polo menos un ano completo.
Joseph Ejército Estrada
Joseph Ejército Estrada foi o primeiro presidente en someterse a un impeachment cando a Cámara de Representantes votou para levar o proceso de destitución ao Senado no ano 2000. Non obstante, o xuízo rematou prematuramente cando os senadores anti-Estrada saíron da sesión de destitución despois de que os aliados de Estrada no Senado votasen estreitamente para bloquear a apertura dun sobre que en teoría contiña probas críticas sobre a riqueza de Estrada. Estrada foi máis tarde cesado do cargo durante a Segunda Revolución do Poder Popular, que o obrigou a abandonar o palacio presidencial e cando o Tribunal Supremo confirmou que a súa saída do palacio era a súa renuncia de facto.
Gloria Macapagal-Arroyo
Presentáronse varias propostas de destitución contra Gloria Macapagal-Arroyo pero ningunha chegou ao apoio requirido dun terzo da Cámara de Representantes.
Título
O título oficial do xefe de estado e goberno de Filipinas é "presidente de Filipinas". O título en filipino é Pangulo (cognado do malaio pénsula ,"líder" ou "xefe"). O tratamento honorífico do presidente é "Súa Excelencia" ou, adoptado dende o tratamento do Gobernador Xeral de Filipinas durante a ocupación española e americana.
"Ulo" en tagalo significa cabeza, "Pang" refírese a unha designación, pang + ulo = cabeza designada.
Títulos históricos
O termo "presidente da República de Filipinas" usado durante a ocupación xaponesa de Filipinas distinguiu ao goberno do entón presidente José Paciano Laurel do goberno exiliado da Mancomunidade presidido por Manuel Luis Quezón. A restauración da Mancomunidade en 1945 e a posterior independencia de Filipinas restauraron o título de "presidente de Filipinas" promulgado na constitución de 1935. A constitución de 1973, aínda que se refire xeralmente ao presidente como "presidente de Filipinas", no artigo XVII, sección 12, utiliza unha vez o termo "presidente da República". No texto da Proclamación nº 1081 que colocou o país baixo a lei marcial en setembro de 1972, o presidente Ferdinand Marcos referíase constantemente a si mesmo como "presidente de Filipinas".
Discurso sobre o Estado da Nación
miniatura| [[Gloria Macapagal-Arroyo|Gloria Macapagal Arroyo dando o seu sétimo Discurso sobre o Estado da Nación no Batasang Pambansa ]] O Discurso sobre o Estado da Nación (abreviado como SONA) é un evento anual en Filipinas, no que o presidente informa sobre o estado da nación, normalmente na continuación dunha sesión conxunta do Congreso (a Cámara de Representantes e o Senado). Este é un deber do presidente como se indica no artigo 23, sección 23 da Constitución de 1987).
Mandato e límites de mandatos
esquerda|miniatura| O ditador [[Ferdinand Marcos foi o único presidente que cumpriu tres mandatos (1965–1969, 1969–1981, 1981–1986), tras cambiar a Constitución para prorrogar o seu tempo no cargo. ]] A Constitución de 1935 orixinalmente fixaba o mandato do presidente en seis anos, sen posibilidade de reelección. En 1940, con todo, modificouse a Constitución de 1935 e o mandato do presidente (e vicepresidente) acurtouse a catro anos, cun límite de dous mandatos. Segundo o disposto no documento modificado de 1935, só os presidentes Manuel Luis Quezón (1941) e Ferdinand Marcos (1969) foron reelixidos. Os presidentes Sergio Osmeña (1946), Elpidio Quirino (1953), Carlos Polístico García (1961) e Diosdado Macapagal (1965) fallaron todos na procura dun novo mandato.
Non obstante, en 1973, o entón presidente e ditador Ferdinand Marcos modificou a Constitución para ampliar aínda máis o seu mandato. En 1981 conseguiu un terceiro mandato, derrotando a Alejo Santos nunhas eleccións boicoteadas polos partidos da oposición que as consideraban fraudulentas.
A Constitución de 1987 restableceu a prohibición orixinal da reelección presidencial da Constitución de 1935. En virtude do artigo 7, apartado 4 da actual constitución, o mandato do presidente comezará ao mediodía do trinta de xuño seguinte ao día seguinte das eleccións e rematará ao mediodía da mesma data, seis anos despois. O presidente que ocupa o cargo non pode ser elixido para a reelección, aínda que sexa de xeito non consecutivo. Por outra banda, ningún presidente que cumpra máis de catro anos dun mandato presidencial ten ten permitido volver a presentarse ou exercer o cargo de novo.
Ao comezo do mandato
Segundo o artigo 7, sección 7 da Constitución de Filipinas, no caso de que o presidente electo non poida ser habilitado, o vicepresidente electo actuará como presidente ata que o presidente electo poida facelo.
Se ao comezo do mandato do presidente, o presidente electo falecera ou quedara inhabilitado definitivamente, o vicepresidente converterase en presidente.
Durante o mandato
miniatura| [[ Sergio Osmeña |Sergio Osmeña foi o primeiro vicepresidente en suceder ao presidente tras a morte deste, Manuel Luis Quezón, en 1944. ]] O artigo 7, seccións 8 e 11, da Constitución de Filipinas, establece as normas de sucesión á presidencia. En caso de morte, incapacidade permanente, destitución do cargo ou renuncia do presidente, o vicepresidente converterase no presidente para cumprir o tempo restante do mandato. En caso de falecemento, incapacidade permanente, destitución do cargo ou renuncia do presidente e do vicepresidente; o presidente do Senado ou, en caso de incapacidade, o presidente da Cámara de Representantes, actuará entón como presidente ata que fose elixido e habilitado o presidente ou o vicepresidente.
O Congreso debe dispor, por lei, quen exercerá como presidente en caso de morte, incapacidade permanente ou renuncia do presidente en funcións. Exercerá ata que o presidente ou o vicepresidente sexan elixidos e habilitados e estará suxeito ás mesmas restricións de poderes e descualificacións que o presidente en funcións.
A liña de sucesión presidencial segundo o artigo 7, sección 8 da Constitución de Filipinas, está formada polo vicepresidente, o presidente do Senado e o presidente da Cámara de Representantes, nesta orde.
A liña de sucesión presidencial actual (maio de 2020) é: Notas:
Privilexios do cargo
Antes de que o palacio de Malacañang fose designado como residencia oficial do presidente, varios edificios funcionarion como residencia do xefe do executivo. O gobernador xeral español, o cargo de maior rango en Filipinas durante a época española, residía no Palacio do Gobernador dentro da cidade amurallada de Intramuros. Non obstante, tras un terremoto en 1863, o Palacio do Gobernador foi destruído e a residencia e oficina do gobernador xeral trasladouse ao palacio de Malacañang. Durante a Revolución Filipina, o presidente Aguinaldo residiu na súa propia casa en Kawit, Cavite. Despois da súa derrota na guerra filipino-estadounidense, Aguinaldo trasladou a capital de Filipinas a diferentes sitios mentres loitaba coas forzas americanas. Cando os americanos ocuparon Filipinas, tamén usaron o palacio como residencia oficial. Durante a ocupación xaponesa de Filipinas, as oficinas gobernamentais e a residencia presidencial trasladáronse a Baguio, e usouse como residencia oficial A Mansión. Pola súa banda, Quezón, presidente da Mancomunidade Filipina residía no Hotel Omni Shoreham, en Washington DC. Despois da restauración da independencia, fixéronse plans para a construción dunha nova residencia presidencial que substituiría a Malacañang nunha nova capital, Quezón. Con todo, os plans non prosperaron e a residencia oficial do presidente seguiu sendo o palacio de Malacañang, en Manila.
O palacio de Malacañang funciona como residencia oficial do presidente de Filipinas, un privilexio ao que ten dereito conforme ao artigo VII, sección 6 da Constitución. O Palacio está situado ao longo da marxe norte do río Pasig, ao longo da rúa JP Laurel no distrito de San Miguel, Manila.
O palacio de Malacañang está representado no reverso do billete de 20 pesos filipinos, nas series Pilipino, Ang Bagong Lipunan, New Design e a actual serie New Generation.
Bahay Pangarap
A residencia actual do presidente Rodrigo Duterte é Bahay Pangarap (Casa de Soños), un edificio máis pequeno situado xunto ao río Pasig no parque Malacañang, que é parte do Complexo do Grupo de Seguridade Presidencial, o grupo de escoltas do presidente. O expresidente Aquino foi o primeiro presidente en facer de Bahay Pangarap a súa residencia oficial.
O parque de Malacañang foi orixinalmente construído polo expresidente Manuel Luis Quezón como lugar de descanso e lugar para actividades informais e funcións sociais para a familia do presidente. A casa foi construída e deseñada polo arquitecto Juan Arellano na década de 1930, e sufriu varias renovacións. En 2008, a casa foi demolida e reconstruída en estilo contemporáneo polo arquitecto Conrad Onglao, e construíuse unha nova piscina, en substitución da anterior, que databa da época da Mancomunidade. A casa tiña orixinalmente só un dormitorio, porén foi renovada por Aquino para engadir outros tres dormitorios, unha habitación de hóspedes, unha habitación para o persoal do fogar e un cuarto para a súa escolta. O parque de Malacañang foi renovado por iniciativa da primeira dama Eva Macapagal, a segunda esposa do presidente Diosdado Macapagal, a principios dos anos 60. Esta renomeou a casa de descanso como Bahay Pangarap.