cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The White Stripes
Chegada á fama
2003 marcou tamén o inicio da incursión de Jack White no cine, participando nas películas Cold Mountain, de Anthony Minghella, e Coffee & Cigarettes, de Jim Jarmusch, ao lado de Meg White. En xullo, un accidente de coche baixou a Jack dos escenarios durante dous meses. En 2004, a banda pasou boa parte do tempo facendo concertos e despois entrou no estudio para gravar seu quinto álbum.
No ano seguinte foi lanzado o sucesor de Elephant, chamado Get Behind Me Satan. O disco sorprendeu pola variedade de instrumentos utilizados pola banda, coa guitarra de Jack White menos presente.
O sexto álbum de The White Stripes, Icky Thump, editouse no ano 2007 a través do selo Warner Bros. Records. Icky Thump estreouse na lista británica de álbums no número 1, e no 2 na Billboard 200 estadounidense, despois de vender 223.000 copias na súa primeira semana. A finais de xullo o álbum foi certificado ouro nos Estados Unidos e o 8 de marzo do 2008 levaba vendidas 725.125 copias nese país. O 10 de febreiro do 2008 gañara o premio Grammy ao mellor álbum de música alternativa.
Fin da banda
O 11 de setembro do 2007 a banda cancelou 18 datas da súa xira debido a problemas de ansiedade de Meg. Despois destas cancelacións suspenderon o resto das datas para ese ano, incluída a súa xira polo Reino Unido.
The White Stripes non volverían a actuar ata o 20 de febreiro do 2009, cando apareceron no programa Late Night with Conan O'Brien, onde interpretaron unha versión alternativa de "We're Going to Be Friends". Esta actuación resultou ser a última, xa que ata a ruptura do grupo a principios do 2011 non volverían a subirse a un escenario.
Mithril
O mithril é un metal ficticio que aparece nas novelas de J. R. R. Tolkien, caracterizado polo seu brillo prateado, a súa lixeireza e resistencia.
Os ananos da Xente de Durin enviaron expedicións mineiras a Khazad-dûm, onde se volveu extraer mithril, empregado para restaurar as portas de Minas Tirith, mais Khazad-dûm non volveu ser colonizado inmediatamente.
Bilbo Bulseiro tiña unha camisa deste material feita por ananos.
Catacumbas de París
miniatura|250x250px|Cripta dentro das catacumbas. As Catacumbas de París (en francés, Les Catacombes) é un dos cemiterios máis famosos de París, capital de Francia. Componse dunha rede de túneles e cuartos subterráneos localizados no que, durante a era romana, foron minas de pedra calcaria. As minas foron convertidas nun cemiterio común a finais do século XVIII. No presente, consérvase como un osario que acolle máis de seis millóns de esqueletos humanos, a maior concentración deste tipo en Europa.
A súa visita oficial comprende as minas do décimo cuarto distrito de París. Pero esta parte aberta ó público representa só o 0,5 % das "canteiras subterráneas de París" (en francés, les carrières souterraines de Paris) que se atopan no quinto, sexto, duodécimo, décimo terceiro, décimo quinto e décimo sexto distrito. A visita destas carreiras é prohibida por unha orde ministerial do 2 de novembro de 1955, aínda que esta práctica ilegal é aínda corrente
Give In to Me
"Give In to Me" é a décima cación do álbum de Michael Jackson Dangerous. O sinxelo acadou o número un en Nova Zelandia e matívose por catro semanas consecutivas, e chegou ó número dous nas listas musicais británicas. Estilisticamente, "Give In to Me" é unha balada de hard rock na que colabora o guitarrista de Guns N' Roses Slash. A canción, tamén considerada unha balada heavy metal, ten un ton sexual.
Ghena Dimitrova
Ghena Anastasija Macheva Dimitrova, coñecida artisticamente como Ghena Dimitrova (en búlgaro: Гена Димитрова), nada en Beglež o 6 de maio de 1941 e finada en Milán o 11 de xuño de 2005, foi unha soprano operística búlgara.
Traxectoria
Despois de rematar os estudos no Conservatorio de Sofía, comezou a ensinar Canto. O seu debut chegaría o 27 de decembro de 1967, como Abigaille, no Nabucco, de Verdi, nunha produción da Ópera Nacional de Bulgaria, a raíz de que outras dúas sopranos se tivesen retirado. Nas primeiras gravacións, a voz de Dimitrova aínda non tiña acadado a súa distintiva grandeza, e en moitas das primeiras producións de Nabucco o derradeiro dó sobreagudo opcional é omitido na parte da cabaletta (Salgo già del trono aurato), nota musical que si incluiría en épocas posteriores da súa carreira, de tal xeito que se chegaría a converter nun referente para futuras intérpretes desa aria.
A súa voz de inmenso caudal fíxoa favorita de audiencias internacionais nos roles de Abigaille e Turandot (en Turandot, de Puccini), causando sensación con este rol en Treviso, en 1975.
Cantou principalmente en Italia destacándose na Scala de Milán, Xénova e na Arena de Verona onde foi favorita do público; tamén no Teatro Colón de Buenos Aires durante cinco anos consecutivos (1975-1979) con tardíos debuts en Viena (1978), Salzburgo (1984), Londres (1983) e Nova York(1987).
Considerada un heroína nacional no seu país, morreu en Milán aos 64 anos onde no seu momento se tiña perfeccionado con Gina Cigna.
As Chabolas
O topónimo galego As Chabolas pode referirse a:
Centro Espacial de Kourou
O Centro Espacial de Kourou oficialmente coñecido como Centre Spatial Guyanais o CSG é o lugar de lanzamento da Axencia Espacial Europea no territorio de ultramar da Güiana Francesa, moi preto de Kourou.
Historia
En 1964 o goberno de Francia creouno como base espacial para lanzar satélites. Cando se fundou a Axencia Espacial Europea no ano 1975 Francia ofreceuse a compartir o porto espacial de Kourou coa ESA. A ESA mellorou as instalacións e preparounas para o foguete europeo Ariane.
Plataforma de lanzamento
A súa situación a unha latitude de 5° 3', a uns 500 km do ecuador terrestre fai o lugar axeitado para lanzamentos espaciais, permitindo aproveitar a velocidade de rotación da Terra gañando pulo, aforrando combustible e cartos. 350px|miniatura|Plano do Centro Espacial kouru O centro ten tres zonas de lanzamento.
ELA 1
Foi plataforma de lanzamento do foguete Ariane, usada para os modelos Ariane 1, Ariane 2 e Ariane 3 os cales foron retirados do servizo en 1989. Volveu utilizarse para o lanzamento do foguete Vega que iniciou a súa primeira engalaxe o 13 de febreiro de 2012.
ELA 2
Foi usado para lanzar Ariane 4 ata o ano 2004.
ELA 3
Desde 1996 úsase para o lanzamento de Ariane 5.
Ensemble de Lancement Soiouz (ELS) no Centre Spatial Guyanais (CSG)
Plataforma de lanzamento do foguete fabricado por Rusia Soiuz. A plataforma é case idéntica a doutros sitios como Baikonur en Casaquistán e Plesetsk en Rusia e capaz de poñer 3 toneladas en órbita xeoestacionaria no Centro espacial de Kourou comparadas 1,7 toneladas do Cosmódromo de Baikonur. O seu primeiro lanzamento puxo en orbita os dous primeiros satélites do europeo Sistema de Navegación por Satélite Galileo o 21 de novembro de 2011
Trastorno por déficit de atención con hiperactividade
300px|miniatura|Diagrama do cerebro humano. O trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH ou TDA-H) é un trastorno do neurodesenvolvemento. O TDAH caracterízase pola co-existencia de problemas de atención, conduta impulsiva e exceso de mobilidade (hiperactividade). Habitualmente un ou varios destes problemas comezan antes dos sete anos de idade.
Características
O TDAH é o trastorno psiquiátrico infantil máis comunmente estudado e diagnosticado. Afecta aproximadamente a entre un 3% e un 7% dos nenos. É unha condición de carácter crónico na que entre un 30% e nun 50% das persoas diagnosticadas na infancia continúan a manter o trastorno durante a idade adulta. O diagnóstico de TDAH é entre dúas e catro veces máis frecuente en nenos que en nenas, aínda que segundo algúns estudos esta discrepancia podería deberse en parte a erros sistemáticos no proceso de diagnóstico, e/ou a unha diferente presentación da sintomatoloxía.
O tratamento do TDAH habitualmente leva consigo unha combinación de medicación, intervención condutual e cambios nas pautas do estilo de vida. Os síntomas do TDAH poden ser en ocasións difíciles de diferenciar dos doutros trastornos, polo que existiría un infradiagnóstico Aínda que se ten suscitado desde os anos setenta certa polémica sobre a validez do TDAH como diagnóstico, existe hoxe un consenso científico xeneralizado de que este se sustenta nunha extensa investigación e que, levado a cabo de maneira apropiada, ten grande fiabilidade.
Clasificación
O TDAH pode ser visto como unha serie de trazos (falta de atención, impulsividade, exceso de mobilidade) que se atopan no conxunto da poboación e que nas persoas afectadas teñen un grao que resulta excesivo, inapropiado para a súa idade, e que lles provoca dificultades en diferentes esferas da súa vida (académica, familiar, laboral,...). O TDAH é un trastorno do desenvolvemento no que certos aspectos, como o control inhibitorio, teñen un atraso. Empregando técnicas de resonancia magnética tense establecido que dito atraso pode estimar nalgunhas áreas cerebrais (como o córtex prefrontal) entre 3 e 5 anos. O TDAH está clasificado dentro do DSM-5 dentro da categoría de Trastornos do Neurodesenvolvemento, xunto con outras condicións como o Trastorno do Espectro Autista, o Trastorno da Aprendizaxe ou os Trastornos da Comunicación.
Diagnose
A diagnose do TDAH lévase a cabo mediante a valoración clínica dos síntomas, o seu impacto e os aspectos comórbidos. Non existe na actualidade ningunha proba que sirva de maneira fiable para o diagnóstico. Existen, non obstante, diferentes escalas e cuestionarios que os profesionais poden empregar, con fiabilidade e validez contrastada, de maneira auxiliar no proceso de avaliación. Así mesmo, outras probas de carácter neuropsicolóxico poden ofrecer información de tipo complementario. Entre estas, os chamados CPT (Continous Performance Tests) empréganse con certa frecuencia.
O TDAH dáse frecuentemente xunto con outros trastornos, como o Trastorno Negativista Desafiante, as Dificultades de Aprendizaxe, os Trastornos de Ansiedade ou do Estado de Ánimo, ou o Trastorno de Tourette. Desta maneira, a presentación do trastorno de maneira illada é máis a excepción que a regra, dándose aproximadamente só nun terzo dos casos.
Síntomas
Desatención Hiperactividade Impulsividade
A maioría das persoas presentan algún destes comportamentos, mais para que se cumpra o criterio do trastorno os mesmos deben ser dunha intensidade que interfira e deteriore significativamente a súa vida en aspectos como os estudos, o traballo, ou as relacións familiares e persoais.
Causas
Ao igual que outros trastornos psiquiátricos, o TDAH non parece responder a unha única causa, senón que semella ter un carácter complexo na súa etioloxía.
Xenéticas
Os estudos de xenética condutual indican que o TDAH é altamente herdable e que os factores xenéticos explican máis do 75% da súa orixe.
Os investigadores consideran que a maioría dos casos de TDAH se producen debido unha combinación de varios xenes, algúns dos cales regulan o funcionamento de certos neurotransmisores (catecolaminas). Os estudos de xenética molecular teñen investigado diversos xenes candidatos e atopado relación dalgúns deles coa presenza do trastorno. Entre os principais figuran o transportador de dopamina (DAT1), os receptores de dopamina (DRD4 e DRD5), o transportador da serotonina (5HTT), o receptor de serotonina (HTR1B) e o SNAP25. Aínda que debido ao carácter polixénico do TDAH e á súa heteroxeneidade etiolóxica, o efecto de cada xene individual semella ser pequeno e ningún deles constitúe unha causa necesaria nin suficiente para que se produza a expresión fenotípica do trastorno.
Ambientais
Os estudos con xemelos tamén teñen suxerido que, de maneira aproximada, entre un 9% e un 20% da varianza na sintomatoloxía do TDAH pode ser atribuída a factores ambientais (non xenéticos).
Os factores ambientais relacionados co TDAH, segundo os resultados das investigacións, inclúen a exposición ao alcohol e ao tabaco durante a xestación. Non obstante a natureza desta relación non está completamente clarexada, xa que pode ocorrer que non teña un carácter causal: algúns estudos suxiren que as mulleres que fuman durante a xestación serían elas mesmas máis impulsivas, ou o que é o mesmo, portadoras de maior susceptibilidade xenética para que os seus fillos herden o TDAH. Tamén existe a posibilidade dunha interacción entre ambos os factores (ambientais e xenéticos), polo que cabería a posibilidade de que só os fetos con maior susceptibilidade xenética se visen afectados pola exposición prenatal á nicotina. Outro factor ambiental vencellado ao TDAH é o nacemento prematuro e, especialmente, o baixo peso ao nacer.
Por outra banda os problemas durante o parto que poidan supoñer déficit de osíxeno (anoxia) ou outro tipo de dano cerebral tamén se teñen asociado cunha maior propensión a presentar o trastorno. Así mesmo, certas infeccións durante a xestación ou de carácter perinatal tamén se teñen asociado ao incremento do risco de presentar TDAH. Estas inclúen varios virus (xarampón, varicela, rubéola, enterovirus 71,...) e as infeccións bacterianas por estreptococos.
Tratamento
O consenso actual entre os expertos sinala que a estratexia de tratamento máis axeitada é a de carácter multimodal. O estudo de referencia é o chamado MTA, no que se comparou a eficacia de varias alternativas de tratamento (Condutual, Farmacolóxico e Combinado) durante 14 meses nunha ampla mostra de nenos e nenas seleccionados de diversos lugares dos Estados Unidos.
Intervencións condutuais
Aínda que as intervencións condutuais levadas a cabo dentro do estudo MTA amosaron menor eficacia que o tratamento combinado ou o tratamento farmacolóxico, unha metaanálise en 2009, na que se revisaron máis de 170 estudos, concluíu que existe evidencia sólida sobre a eficacia dos tratamentos condutuais para o TDAH. Algunhas das modalidades máis axeitadas son a modificación de conduta, o manexo de continxencias no ámbito escolar e o adestramento de pais e nais no manexo do trastorno.
Medicación
O tratamento con medicación ten amosado ter os mellores resultados e está considerado o de elección, de maneira combinada coas intervencións condutuais. Existen tratamentos con estimulantes e con outras substancias, sendo os primeiros os considerados de primeira liña.
Estimulantes
A medicación máis amplamente prescrita é o metilfenidato que se comecializa en diversos formatos: de liberación inmediata (Rubifen, Ritalin) ou de liberación prolongada (Concerta, Medikinet) e, recentemente, de administración transdérmica (Daytrana). O mecanismo de acción do metilfenidato suponse que consiste fundamentalmente na inhibición da recaptación da dopamina e da norepinefrina. A pesar do seu nome, este tipo de medicación non funciona aumentando a estimulación da persoa, senón axudándoa a un funcionamento máis axeitado das áreas cerebrais implicadas no autocontrol. Entre un 70 e un 80% dos nenos e nenas con TDAH responden positivamente a este tipo de medicación.
Outras medicacións non estimulantes
A atomoxetina (Strattera) e a guanfacina (Intuniv) son as únicas medicacións non estimulantes aprobadas para o tratamento do TDAH. A atomoxetina é un inhibidor da recaptación da norepinefrina e está indicado nos casos nos que o metilfenidato non sexa tolerado ou non resulte eficaz. Outras substancias que se teñen empregado de maneira off-label son a clonidina, o bupropion ou a reboxetina.
Prognóstico
180px|miniatura|Áreas de actividade cerebral dunha persoa sen TDAH (esquerda) e con TDAH (dereita).
Epidemioloxía
miniatura|180px|Porcentaxe dos nenos estadounidenses entre 4 e 17 anos diagnosticados de TDAH no 2003.
Ao igual que ocorre con outros trastornos, a epidemioloxía do TDAH é un asunto non exento de debate e nas últimas décadas véñense levando a cabo esforzos para definir a súa prevalencia. As revisións sobre este tema teñen dado taxas altamente variables, aínda que de maneira consensuada se acepta que o rango máis probable se sitúa entre o 3 e o 7%. As razóns para esta disparidade teñen que ver coas mesmas dificultades existentes para o diagnóstico: a ausencia de marcadores biolóxicos ou neuropsicolóxicos e a alta dependencia da información proporcionada por familias e profesorado provoca unha alta varianza no tipo de información recollida. Así mesmo, a presenza de condicións comórbidas que poden enmascarar o trastorno, así como outras que poden aparentalo complican aínda máis a indagación epidemiolóxica.
Historia
Aínda que a actual descrición do trastorno data de 1994, coa publicación do DSM-IV, este é coñecido desde moitos anos atrás con diferentes nomenclaturas. Seguramente a primeira descrición publicada é a feita por Alexander Crichton no seu libro An Inquiry Into the Nature and Origin of Mental Derangement, publicado en 1798, no que se refire o que denomina "mental restlessness" (inquedanza mental); aínda que a descrición máis coñecida é a de George Still en 1902, nas súas conferencias ante o Royal College of Phisicians baixo o título de Some abnormal psychical conditions in children, nas que describe 43 casos de suxeitos infantís coas características básicas de falta de atención, exceso de mobilidade e conduta impulsiva, así como as súas pobres relacións sociais e mal aproveitamento escolar. Vinte e tres deses casos podían estar, segundo Still, aqueixados de atraso mental, mais os 20 restantes semellaban ter unhas condicións cognitivas dentro da normalidade.
A terminoloxía empregada para describir os síntomas do TDAH atravesou varios cambios entre as que se encontran "Síndrome Post-Encefalítico", "Lesión Cerebral Mínima", "Disfunción Cerebral Mínima", "Síndrome Hiperkinético" ou "Reacción Hipercinética da Infancia". Foi en 1980, coa publicación do DSM-III cando se estableceu a denominación Trastorno por Déficit de Atención con Hiperactividade. No mesmo estableceuse tamén o termo "Trastorno por Déficit de Atención (sen Hiperactividade) que se popularizou baixo as siglas TDA (ou ADD en inglés). O mesmo foi abandonado coa publicación do DSM-IV que o considera como o Subtipo Predominante Inatento do TDAH. Aínda así, o termo TDA segue a ser empregado con certa frecuencia.
Dieta e TDAH
Desde hai máis de trinta anos vénse dando un intenso debate sobre o posible efecto da dieta na causalidade, curso e tratamento do TDAH. As propostas sobre a dieta veñen sendo variadas e inclúen tanto elementos que se supón quen contribúen ao TDAH polo seu efecto nocivo, como ingredientes que se relacionarían co trastorno polo seu déficit na dieta infantil.
Entre estes últimos tense proposto que o TDAH podería estar relacionado con deficiencias no ferro, magnesio, zinc, Megavitaminas ou ácidos graxos esenciais. Nos estudos controlados levados a cabo non se ten obtido evidencia que respalde tales afirmacións e só o caso dos ácidos graxos semella ter resultados que xustifican a necesidade de continuar a súa investigación.
European Remote Sensing Satellite 2
European Remote Sensing Satellite 2 (ERS 2) foi o segundo dos ERS, satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 21 de abril de 1995 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
Trastorno por déficit de atención con hiperactividade
Dieta e TDAH
Nun estudo de metaanálise levado a cabo en 2004 no que se revisaron os estudos controlados existentes ata ese momento sobre o efecto dos colorantes nos nenos con TDAH concluíron que estes parecían provocar un leve aumento nos síntomas de hiperactividade nos nenos e nenas previamente diagnosticados, aínda que o mesmo era apreciado fundamentalmente polos seus pais, mais non polo profesorado ou os profesionais que os trataban.
European Remote Sensing Satellite 2
Características
ERS 2 foi o sucesor de ERS 1. Estaba adicado á observación terrestre para o estudo dos océanos, as capas polares e as rexións costeiras. Proporcionou medidas sistemáticas e continuas da velocidade do vento e a súa dirección, da altura das ondas, das alturas superficiais, da temperatura, da cuberta nubosa e dos niveis de vapor de auga na atmosfera. Construíuse basándose no bus dos satélites franceses SPOT.
O satélite tiña o seu centro de control en Darmstadt (Alemaña), cun gran número de estacións terrestres participando no seguimento e a recollida de datos.
Trastorno por déficit de atención con hiperactividade
Dieta e TDAH
Máis recentemente dous estudos desenvolvidos no Reino Unido con poboación infantil sen diagnóstico de TDAH, nos que se probou o efecto de varios colorantes xunto con benzoato, atopáronse algúns resultados nos que, de novo, se suxire a posibilidade de que estes ingredientes afecten ao grao de hiperactividade infantil. Por este motivo, de maneira preventiva a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA) recomendou nun regulamento que os alimentos que conteñan os colorantes estudados (Tartracina-E102, Amarelo de quinoleina-E104, Amarelo alaranxado-E110, Carmoisina-E122, Vermello cochinilla A- E124 e Vermello allura AC-E129), deberán indicar na etiqueta que "poden ter efectos negativos sobre a actividade e a atención dos meniños".
European Remote Sensing Satellite 2
Características
ERS solapou a súa misión durante uns meses coa de ERS 1, proporcionando un valor engadido en forma de obtención simultánea de datos. Posteriormente, en 2002, se lanzou o que se considera como herdeiro de ámbolos dous ERS, o Envisat 1. ERS 2 foi posto fóra de servizo en xullo de 2011.
Trastorno por déficit de atención con hiperactividade
O efecto da televisión
Outro aspecto relacionado coa crianza que vén sendo controvertido nos últimos anos é a posibilidade de que a exposición infantil á televisión promova os síntomas propios do TDAH. A polémica adquiriu importante repercusión coa publicación en 2004 dun estudo no que se sostiña que ver a televisión durante os primeiros anos de vida aumentaba o risco de posteriores problemas de atención ao longo da infancia, afirmándose incluso que cada hora diaria de televisión aumentábao nun 10%. Posteriores estudos, non apoiaron que tal tipo de relación entre TV e os síntomas de TDAH exista  e mesmo, nunha reanálise recente dos datos do polémico estudo concluiuse que os resultados atopados naquel entón poderían obedecer á presenza variables confusoras como o nivel intelectual materno ou o grao de benestar familiar.
European Remote Sensing Satellite 2
A nave
ERS 2 estabilizábase nos tres eixos, cunha precisión no apuntado de 0,11 graos en cabeceo e rolamento, e de 0,21 graos en guiñada. A enerxía proporcionábaa un único panel solar de 11,7 m de longo e 2,4 m de ancho cunha potencia máxima de saída de 2600 vatios que alimentaba un conxunto de baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de almacenamento de 2,65 kWh. A antena do SAR medía 10 m de longo por 1 m de ancho. As comunicacións tiñan lugar en banda S a 2 kbps e en banda X a 105 Mbps ou 15 Mbps. O sistema de almacenamento de datos de a bordo consistía nunha cinta magnética capaz de almacenar ata 6,5 Gbits de datos. O control de actitude conseguíase mediante pequenos propulsores alimentados con hidracina, mentres que a orientación era proporcionada por sensores solares e de horizonte e por xiroscopios.
Instrumentos
ERS 2 levaba a bordo seis instrumentos principais:
Metro 2033
Metro 2033 é un videoxogo de acción en primeira persoa que combina o survival horror con elementos do first-person shooter. O xogo baséase na novela Metro 2033 do autor ruso Dmitry Glukhovsky. O xogo é anunciado por 4A Games e estreado en marzo do 2010 para Xbox 360 e PC con Microsoft Windows XP/Vista ou 7. En marzo do 2009, 4A Games anuncia unha sociedade mercantil con Glukhovsky para colaborar no videoxogo, presentándose o primeiro tráiler na Games Convention de 2009, en Leipzig. O xogo baséase completamente na versión dun xogador, non ten multixogador nin na rede local nin pola Internet. Pola contra, ofrece a posibilidade de diferentes modos de xogo local, aumentando o dano dos inimigos e o do xogador e eliminado o HUD (interface principal), para ofrecer un shooter máis difícil para os hard gamers.
Mecánica de xogo
O xogador ponse no papel dun rapaz chamado Artyom. A historia transcorre nunha Moscova postapocalíptica, maioritariamente dentro do sistema de metro da capital, onde o protagonista foi criado, pero ocasionalmente o xogador ten que ir á superficie para completar misións ou conseguir munición.
Os lugares visitados no xogo reflicten a atmosfera escura dos túneles, aínda que nunha forma moito máis sinistra e lóbrega. Fenómenos e ruídos estraños son frecuentes, e durante unha gran parte do xogo, Artyom soamente depende da súa lanterna para poder ver nas tebras. Porén, a superficie é aínda máis mortífera, debido á radiación deixada polas bombas no pasado, e cómpre usar unha máscara de gas en todo momento para protexerse do aire tóxico e sobrevivir. Moitas veces, as localizacións do xogo presentan unha distribución complexa, e o xogo carece de calquera forma de mapa. A única guía que ten o xogador é un compás, que mentres se usa non se permite a utilización das armas de fogo. Así mesmo, o xogo non inclúe un medidor de saúde: é substituído por manchas de sangue na pantalla e polo palpitar de Artyom (que se incrementa canto máis dano recibe). Ademais, non hai ningún indicador que advirta ao xogador do tempo que lle falta para que o filtro da súa máscara se esgote, véndose o xogador na obriga de revisar o seu reloxo continuamente para comprobar canto tempo lle falta antes de trocar o filtro por outro novo. A máscara de gas, ademais, mostra rabuñadas ou roturas, dependendo do dano recibido en combate. Cando a máscara rompe totalmente, é mester substituíla para seguir respirando. Por outra banda, o xogo contén elementos clásicos, como a cantidade de munición, filtros e inxeccións de adrenalina (que serven para recuperar enerxía no caso de non poder esperar). Con todo, o factor máis importante do xogo é a administración da munición. Isto débese a que, segundo narra o xogo, os cartos perderon o seu valor e as propias balas se utilizan no seu lugar. Existen dous tipos de balas: as "balas de terra"; balas de baixa calidade feitas polos habitantes do metro, e as balas militares; feitas antes da guerra, sendo estas moito máis efectivas e, tamén, estrañas. Estas últimas serven como moeda de xogo. É preciso destacar que as balas de terra se poden trocar por balas militares, pero evidentemente, recibiranse poucas balas de alta calidade aínda cando se lle dea ao comerciante moitas de baixa calidade. Desta forma, o xogador vese obrigado a coidar os seus recursos.
Sinopse
O xogo inicia cun pequeno titorial: Artyom e Mileer chegan á torre e atópanse con outro grupo de comandos, alí son atacados por centos de Nosalis e Demos, onde sofren baixas e un demo diríxese cara a Artyom para matalo...
O xogo regresa oito días antes, Artyom esperta polo seu pai adoptivo no seu cuarto, e acompáñao para recibir a Hunter, un comando que regresaba da superficie, pero cando se reúnen son atacados por un grupo de Nosalis. Despois do ataque, o pai de Artyom fala sobre os escuros: ''Os escuros están alí aínda que non os vexas, son Homo novus (home novo) o seguinte elo evolutivo. Escoitaches falar da supervivencia do máis apto? Pois, perdemos... Logo son informados de que os escuros atacaron un posto de garda, ao chegaren e veren o estado dos homes, Hunter dille a Artyom que vai ir tralos escuros para matalos, e pídelle, se non regresa, que busque a Mileer para que lle axude a destruílos: Hai que acabar con esta ameaza custe o que custe'', e así, ao non volver Hunter, Artyom emprende unha dura e cruel viaxe a Polis, onde a súa valentía, humanidade e lealdade se porán a proba...
Beglezh
Beglež (Беглеж) é unha aldea en Bulgaria, situada no concello de Pleven, no extremo sur-oeste da Provincia de Pleven; dista preto de 140 quilómetros da capital, Sofía.
Fontes, Reádigos, O Irixo
Fontes é un lugar da parroquia de Reádigos no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 1 muller.
Antin Anhelovych
Antin Anhelovych (en Антін Ангелович; en Antoni Angełłowicz), nado o 14 de abril de 1759 e finado o 9 de agosto de 1814 en Lviv, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia dende 1808 até a súa morte.
Illa de Toralla
Historia
Na illa hai un castro da Idade de Ferro, con evidencias de comercio mediterráneo, e unha necrópole romana.
Pertenceu ao bispado de Tui e coa desamortización pasou a ser propiedade de Francisco Javier Martínez Enríquez, Marqués de Valladares. A cadea de propietarios desde entón foiː María Dolores Elduayen Martínez (por herdanza), Enrique Lameiro Sarachaga (por venda rexistrada no catastro o 4 de xullo de 1895), Martín Echegaray Olañeta (por venda en outubro de 1910), herdada e vendida a José Manuel Kowalski Fernández e Mercedes Peyrona Díez de Güemes (1965), tamén en 1965 constituíuse a compañía mercantil Toralla S.A. cunha concesión sobre a illa até o ano 2064.
En 2010 abriuse o museo da Vila romana de Toralla, á beira da praia do Vao. Na illa está a Estación de Ciencias Mariñas de Toralla (ECIMAT), da Universidade de Vigo.
Na illa desenvólvese parte da trama do libro Ollos de auga, do autor Domingo Villar.
Represión
miniatura|dereita|Aínda hoxe existen países nos que o [[adulterio está reprimido, perseguido e castigado]] Represión política é a acción de conter, deter ou castigar actuacións políticas ou sociais dende o poder por parte das autoridades públicas, negando ou impedindo o exercicio dos dereitos e liberdades (expresión, reunión, manifestación, asociación, sindicación) que adoitan considerarse propias dos sistemas democráticos.
Decotea vai acompañada de violencia, tanto legal como informal. A forza do exemplo de quen sofre esa violencia fai que, por temor, o resto da sociedade se reprima a si mesma no exercicio da liberdade, que queda así anulada para todos, agás para o poder e para aqueles no beneficio dos cales se realiza a represión.
Facultade de Filoloxía da Coruña
A Facultade de Filoloxía da Coruña é un centro educativo da Universidade da Coruña situado no campus da Zapateira.
Kiyosu
Kiyosu (清須市, きよすし, Kiyosu-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 13,31 km² e a poboación de 57.224 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 4.300 h/km².
Facultade de Filoloxía da Coruña
Historia
Coa creación da Universidade da Coruña e da Facultade de Humanidades (1989), completáronse os segundos ciclos de Filoloxía Hispánica (1990), nas subseccións de Español e Galego-portugués, e de Filoloxía Inglesa (1993). En 1995, a Facultade trasládase do Campus da Zapateira a un novo edificio no Campus de Elviña. Ese mesmo ano créase a Facultade de Filoloxía por desmembración, xunto coa Facultade de Ciencias da Educación, da antiga Facultade de Humanidades. Finalmente, en 2003 a Facultade de Filoloxía trasládase de novo ó Campus da Zapateira, onde ocupa un edificio situado na parte alta do campus.
Capitán Furilo
Capitán Furilo foi unha banda de rock galega procedente de Ponteareas e fundada a mediados do ano 2006. Algúns dos seus membros proviñan da banda O Caimán do río Tea, tamén de Ponteareas.
Facultade de Filoloxía da Coruña
Historia
A implantación do Espazo Europeo de Educación Superior determinou que as antigas licenciaturas deran paso no curso 2009/2010 ós novos títulos de grao e mestrado.
Kiyosu
O concello de Kiyosu limita cos concellos de Haruhi, de Inazawa, de Jimokuji e de Nagoya.
Capitán Furilo
Traxectoria
A historia da banda comezou cun encontro casual en Dublín a mediados dos 2006 entre Oscar T., que se atopaba alí cunha bolsa de estudos internacionais, e Miguel Pino, de viaxe visitando a familiares. De volta a Galiza completaron a formación do novo proxecto, ao que bautizaron como Capitán Furilo, pola admiración de ambos á serie Hill Street Blues, e comezaron a gravar o que sería a súa primeira maqueta. A principios do ano 2007 lanzaron a través da Regueifa Plataforma o seu traballo de estrea, a maqueta de catro temas (tres en galego e un en inglés), bautizada como Non hai problema. No ano 2008 autoeditaron o seu primeiro EP, titulado Pop?, gravado en outubro de 2007 nos estudios Océnao de Nigrán.
Facultade de Filoloxía da Coruña
Titulacións
Impártense tamén os mestrados en lingua e usos profesionais, en lingüística e as súas aplicacións, e mais en lingüística galega.
Kiyosu
Historia
A cidade de Kiyosu foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila do distrito de Nishikasugai (Nishibiwajima-chou, Kiyosu-chou e Shinkawa-chou) no ano 2005.
Capitán Furilo
Traxectoria
O seu primeiro álbum, Rock, formado por once cancións, foi gravado nos estudios Élite de Vigo e foi presentado o 7 de novembro do ano 2009 nunha cea-baile en Ponteareas.
Facultade de Filoloxía da Coruña
Titulacións
Desde o curso 2011/2012 impártese tamén o Mestrado en Literatura, cultura e diversidade nas especialidades de español, inglés e galego-portugués.
Capitán Furilo
Traxectoria
O 9 de marzo de 2013 deron o seu concerto de despedida na sala JJ Copas de Ponteareas.
Facultade de Filoloxía da Coruña
Equipo decanal
A actual decana é Teresa López Fernández, elixida nas eleccións celebradas o 21 de xaneiro de 2005 e reelixida o 4 de marzo de 2009. María José Martínez López, anterior decana da Facultade, ocupa actualmente o posto de vicerreitora de Estudantes e Relacións Internacionais da UDC
Departamentos
Os departamentos dos que consta a Facultade son Filoloxía española e latina, Galego-portugués, francés e lingüística, e Filoloxía inglesa.
Mikoyan-Gurevich MiG-25
O Mikoyan-Gurevich MiG-25 (designación OTAN: Foxbat) é un avión de recoñecemento e interceptor de alta velocidade deseñado e producido na Unión Soviética pola oficina de deseño Mikoyan-Guverich, sendo un dos poucos avións de combate feito principalmente de aceiro inoxidábel. Foi o derrradeiro avión deseñado por Mikhail Gurevich antes de retirarse.
O primeiro protitipo voou o 6 de marzo de 1964 e o avión entrou en servizo en 1970. Tiña unha velocidade máxima operacional de Mach 2,83 (podíase chegar a Mach 3,2 pero con risco de causar un dano significante ao avión e aos motores) e contaba cun potente radar e catro mísiles aire-aire. Cando foi visto por primeira vez nunha fotografía de recoñecemento, as súas longas ás suxerían un enorme caza de gran manobrabilidade, nun momento no que as teorías de deseño estadounidenses tamén evolucionaban cara avións máis manobrables pola experiencia en combate da guerra de Vietnam. A aparición do Foxbat causou conmoción entre os analistas militares e observadores estadounidenses, que pediron apurar o desenvolvemento do F-15 Eagle a finais dos anos 60. Os occidentais entenderon mellor as capacidades do avión en 1976, cando o piloto soviético Viktor Belenko desertou nun MiG-25 aos Estados Unidos a través do Xapón. O peso do avión requiría gandes ás.
A produción da serie MiG-25 rematou no ano 1984 despois de fabricarse 1 190 exemplares. Foi un símbolo da Guerra fría e voou con diversas forzas aéreas de países do bloque soviético, e na actualidade aínda permanece en servizo limitado nalgúns países. É un dos avións militares que máis alto pode voar e o segundo máis rápido producido en serie, despois do SR-71 de recoñecemento que foi fabricado en moita menor cantidade.
Orión (mitoloxía)
miniatura|Gravado da constelación de Orión da [[Uranometria de Johann Bayer, (1603). Biblioteca do Observatorio Naval dos Estados Unidos.]] Orión é un xigante mitolóxico procedente da mitoloxía grega, grego antigo: Ὠρίων ou Ωαρίων; latín: Orión ou máis raramente Oarion.
Xeneralidades
As fontes clásicas recollen varias versións diferentes sobre Orión. Existen dúas versións principais sobre o seu nacemento e varias respecto á súa morte. Os episodios máis importantes da súa vida son o seu nacemento en Beocia, a súa visita á illa de Quíos onde se encontrou con Mérope e foi cegado polo seu pai Enopión, a recuperación da vista na illa de Lemnos, a súa cacería xunto con Ártemis en Creta, a súa morte causada por unha frecha lanzada por Ártemis ou por un escorpión xigante e a súa elevación aos ceos pola mesma Ártemis, ou por Zeus, como a constelación de Orión.
Na literatura grega aparece como un gran cazador na Odisea de Homero, onde Odiseo ve a súa sombra no inframundo. A lenda básica de Orión está relatada por recompiladores de mitos helenísticos e romanos mais non hai unha versión literaria das súas aventuras comparable, por exemplo, á de Xasón nas Argonáuticas de Apolonio de Rodas ou a Medea de Eurípides. No poema Fastos de Ovidio, no mes de maio cítase o nacemento de Orión. Os fragmentos lendarios superviventes proporcionaron un campo preparado para a imaxinación sobre a prehistoria e a mitoloxía gregas.
Orión realizou varios papeis na cultura da antiga Grecia. A historia das aventuras de Orión o cazador é unha das que quedan máis evidencias: é a personificación da constelación do seu mesmo nome, foi venerado como heroe no sentido grego, na rexión de Beocia e hai unha pasaxe etiolóxico que di que Orión foi o responsable do aspecto actual dos estreitos de Sicilia.
Homero e Hesíodo
Orión é mencionado nas máis antigas obras superviventes da literatura grega, que datan dos séculos VII a. C. ou VIII a. C. Na Ilíada de Homero, Orión é descrito como unha constelación e a estrela Sirio como o seu can. Na Odisea, Odiseo veo cazando no inframundo cun garrote de bronce. Tamén é mencionado como unha constelación, como o amante de Eos, a deusa do amencer, como asasinado por Ártemis e como o máis fermoso dos mortais. Nos Traballos e días  de Hesíodo, Orión é tamén unha constelación con movementos que son usados para datar as tarefas agrícolas. miniatura|Pintura de Daniel Seiter de Diana sobre o corpo de Orión, antes da súa ascensión aos ceos, (1685). A lenda de Orión foi integramente contada nunha obra perdida de Hesíodo, probablemente a Astronomía. Esta versión é coñecida a través da obra sobre constelacións dun autor helenístico, quen dá un largo resumo sobre o escrito por Hesíodo sobre Orión.
De acordo con esta versión, Orión era o fillo de Poseidón e Euríale, filla de Minos, rei de Creta. Orión tiña o don de andar sobre as augas, concedido polo seu pai, Poseidón. Foi ata a illa de Quíos onde se embebedou e atacou a Mérope, filla de Enopión. En vinganza, Enopión cegou a Orión e expulsouno de Quíos. Orión encamiñouse a Lemnos onde o deus Hefesto ten a súa forxa. Hefesto díxolle ao seu criado Cedalión que o guiase ao extremo oriente, onde Helios, o Sol, o curaría. Orión levou nos ombreiros a Cedalión, mientras este o guiaba. Retornou a Quíos para castigar a Enopión, mais este escondeuse baixo terra e escapou á ira de Orión. Posteriormente Orión pasou a Creta onde cazou xunto á deusa Ártemis e a súa nai Leto. Durante o curso da cacería vangloriouse de que podía matar todos os animais e bestas da Terra. Xea alarmoue e enviou un xigantesco escorpión para matalo. O escorpión conseguiu facelo e trala súa morte as deusas solicitaron a Zeus que puxese a Orión entre as constelacións do ceo. Zeus outorgouno e en memoria da morte do heroe engadiu tamén a constelación do escorpión.
Outras fontes
Aínda que Orión apenas ocupa unhas pocas liñas nas obras de Homero e só é citado nos Traballos e días de Hesíodo, moitas das historias sobre el rexístranse en alusións incidentais e en escuros escritos posteriores. Ningún gran poeta relatou a lenda. As máis antigas fontes sobre a lenda de Orión son, en gran medida, notas marxinais en poetas antigos (escolios) ou compilacións por autores posteriores, ou equivalente as recompilacións de referencia ou enciclopedias. Mesmo a lenda recollida na Astronomía de Hesíodo sobrevive nunha de devanditas compilacións. En moitos casos, incluíndo o resumo da Astronomía, aínda que a obra que se conservou leva o nome dun autor famoso, como Apolodoro de Atenas, Eratóstenes, ou Hixino, o que sobrevive é ou ben unha antiga falsificación ou ben un resumo da compilación orixinal por un escritor posterior de dubidosa competencia. Os editores destes textos suxiren que podían levar os nomes de grandes autores porque eran resumos, e mesmo notas de alumnos, baseados nas súas obras. miniatura|esquerda|300px|Imaxe da constelación de Orión. As estrelas que forman en cuadrilátero exterior son [[Saiph, Betelgeuse, Rigel e Bellatrix e as tres que forman o cinto de Orión son Mintaka, Alnitak e Alnilam, tamén coñecidas como As Tres Marías.]] Nas marxes da copia realizada pola emperatriz Elia Eudoxia da Ilíada hai unha nota resumindo o poeta helenístico, Euforión de Calcis, do século II a. C., que conta o nacemento do xigante Orión en Tanagra: as tres deidades, Zeus, Hermes e Poseidón foron de incógnito a visitar a Hirieo de Tanagra quen cociñou un boi enteiro para eles. Cando os deuses lle ofreceron concederlle un desexo pola súa hospitalidade, Hirieo pediu ter un fillo. Os deuses tomaron o pelello do boi, exacularon ou ouriñaron nel, e enterrárone. Deixáronlle instrucións de que á décima lunación o desenterrase. Cando o fixo atopouse cun neno, ao que chamou Urión, o que ouriña.
Unha segunda versión completa, pero incluso máis curta que a de Hesíodo, está recollida nunha colección romana de mitos baseada na obra do mitólogo e poeta Ferécides de Leros. Orión é aquí descrito como nado da tierra, autóctono e divino en sentido estrito, aínda que tamén se mencionan a Poseidón e Hermes como os seus pais, e enorme en estatura. Inclúe ademais un primeiro matrimonio con Side antes de coñecer a Mérope, ambas as imaxes producidas por Zeus con éter da bóveda celeste. Todo o que se coñece de Side é que Hera a guindou ao Hades por rivalizar con ela en beleza. Tamén dá unha versión da súa morte distinta da homérica: Eos, a Aurora, namorouse de Orión e levouno a Delos onde Ártemis o matou.
Outra narración sobre Orión, de tres parágrafos de lonxitude, débese a un escritor latino cunhas breves anotacións que chegaron baixo o nome de Hixino. Este cita como fontes a Calímaco, a Aristómaco e a Istro e comeza coa historia do nacemento de Orión na pel de touro e sitúa a acción en Tebas ou en Quíos. Existen dúas versións do propio Hixino, nunha das cales omite a presenza de Poseidón, que é, segundo a moderna crítica, a versión máis antiga e concordante coa orixinal.
A mesma fonte conta dúas versións diferentes da morte de Orión. A primeira di que Orión vivía en "achegada intimidade" con Enopión e querendo demostrarlle a súa habilidade para a caza, vangloriouse ante Ártemis e Leto de que podía matar calquera animal sobre a terra. Xea alarmouse e enviou o escorpión, que o matou. Na segunda, Ártemis namórase de Orión anoxando dese xeito o seu irmán Apolo. Nunha ocasión en que este ve a Orión nadando tan lonxe que só podía vérselle a cabeza, retou a Ártemis a que alcanzase cunha frecha o vulto escuro que se podía observar, e acertándolle, matou a Orión.
Hixino conecta Orión con máis constelacións ademais da de Escorpión. Orión tratou de violentar a Pléione mentres viaxaba xunto ás súas fillas as Pléiades por Beocia. Elas escaparon pero Orión perseguinas durante sete anos ata que Zeus, compadecido da súa fuxida, elevounas aos ceos. Os seus cans están representados polas constelacións de Can maior e Can menor. Perseguen a constelación da Lebre, aínda que segundo Hixino, a algúns críticos, como Calímaco, parécelles puca presa e represéntano perseguindo o Touro.
Un mitógrafo renacentista, Natalis Comes, engadiu os nomes dos cans de Orión: Leucomelaena, Maera, Dromis, Cisseta, Lampuris, Lycoctonus, Ptoophagus, Arctophonus.
Variantes
Hai numerosas variantes noutros autores. Moitas delas son referencias incidentais en poemas e escolios. O poeta romano Virxilio, na Eneida, mostra a Orión como un xigante vadeando o mar Exeo coas ondas rompendo nos seus ombreiros, en vez de como o reflicten os mitógrafos, camiñando polas augas. Hai varias referencias a Hirieo como o pai de Orión o que o conecta con varios lugares de Beocia, incluíndo Hiria. Esta pode ben ser a historia orixinal xa que Hirieo é, presumiblemente, o epónimo de Hiria. Tamén adoita chamarse Eneo, aínda que non se debe confundir co calidonio Eneo. miniatura|Debuxo da constelación de Orión de [[Johannes Hevelius no seu catálogo Uranographia de 1690.]] O escolio de Natalis Comes di, ao igual que Hesíodo, que Orión era fillo de Poseidón e a súa nai unha filla de Minos, mais nesta ocasión o seu nome é Brille ou Hieis. Hai dúas versións nas que Ártemis mata a Orión, tanto coa súa frecha ou incidentalmente polo escorpión. Na segunda variante Orión morre pola picadura do escorpión como conta Hesíodo e aínda que Orión nunca derrota o escorpión, en moitas variantes este morre tamén das súas feridas. Ártemis pode aparecer por dous motivos, un é que Orión se vangloriou da súa habilidade de cazador e retou a deusa a un duelo de lanzamento de disco, mentres que no segundo é porque Orión tratou de seducir a Opis, unha das sacerdotisas hiperbóreas de Ártemis ou a Ártemis mesma.
Arato, nunha breve descrición na súa obra Fenómenos, di que Orión atacou a Ártemis mentres cazaban en Quíos e que o escorpión o matou alí. Para Nicandro, no seu Theriaca, o escorpión era de tamaño normal e escondíase debaixo dunha pequena pedra. Moitas versións da historia que continúan despois da morte de Orión contan o seu ascenso e o do escorpión aos ceos, mais tamén aquí hai variantes. Os poetas difiren enormemente sobre a quen quixo resucitar Asclepio, o arxivo Telesarco di que Asclepio resucitou a Orión e non a Hipólito; outras antigas autoridades citan anonimamente que Asclepio sanou a Orión despois de que fose cegado por Enopión.