cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodrigues
Historia
Durante o século XVIII fixéronse varios intentos dos franceses para desenvolver a illa. Escravos (antepasados da poboación actual) foron levados a Rodrigues para desenvolver a gandería e a agricultura.
En 1809, logo dunha breve batalla cos franceses, o exército inglés, tomou posesión de Rodrigues. E coa ocupación británica, a escravitude foi abolida.
En 1883, a erupción do volcán indonesio Krakatoa oíuse en Mauricio, foi descrita como "o ruxido da artillería pesada". Forzas navais foron rapidamente enviadas ao lugar. Logo de ser oído desde aproximadamente 3000 millas (5000 km.) de distancia do outro lado do Océano Índico, o ruído era o son máis forte na historia.
En 1968, Rodrígues uniuse a Mauricio cando obtivo a independencia, hoxe é unha rexión autónoma de Mauricio.
En 2002, a illa converteuse na sede da Igrexa católica Romana Vicariato Apostólico de Rodrigues.
Historia natural
O arrecife de coral de Rodrigues é de particular interese xa que se auto-sementa -non recibe zooplancto do coral- doutra parte. Isto levou ao desenvolvemento dos corais endémicos e un pequeno número de especies autóctonas.
A planta do café Café marron, críase extinguida, ata que foi redescuberta en 1979.
Dachshund
miniatura|250px|Dachshund de pelo curto. O dachshund ou teckel (en dackel) é unha raza de can orixinaria de Alemaña. Esta raza está inserida nun grupo propio da Federación Cinolóxica Internacional por mor da súa gran variedade de tamaño e pelaxe: standard, miniatura e kaninchen; pelo longo, liso e duro. É descrito como un cazador, de olfacto bastante desenvolvido, que lle permite seguir pistas doadamente, o que o converte en eficaz para perseguir presas pequenas. Tamén é quen de perseguir animais maiores xa que, a pesar das súas patas curtas, é lixeiro.
Historicamente é unha raza antiga, que, segundo algúns historiadores, data de hai cinco mil anos, en vista de que imaxes semellantes foron atopadas na tumba dun faraón. De calquera xeito, sábese que os cans modernos foron desenvolvidos por cazadores alemáns, que buscaban un can áxil, resistente e o bastante pequeno como para entrar nos tobos de teixugos, lebres e coellos.
Levados a Inglaterra, formaron parte da corte inglesa, o que os popularizou aínda máis. O seu físico non é medido polo seu peso, mais si polo perímetro do seu tórax, o cal varía de 30 cm até 35 cm. A súa personalidade é valente e destemida, e como can de compaña, é coñecido pola súa esperteza, intelixencia e enerxía para brincadeiras. A súa expectativa de vida é unha das máis altas no mundo canino, superior ós doce anos, aínda que non sexa raro ver exemplares pasando dos vinte.
O Pumariño
O topónimo O Pumariño pode referirse a varios lugares de Galicia:
Cuentos del río
Cuentos del río é un filme documental luxemburgués de 2020 en lingua castelá dirixido por Julie Schroell. Foi escollido como candidato de Luxemburgo para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
A carón do río San Juan en Nicaragua, un profesor e os seus alumnos montan unha obra de teatro que explora a identidade local e a historia colonial e ambiental do río.
Barítono
miniatura|Un referente deste tipo de voz é [[Dmitri Aleksandrovich Hvorostovsky.]] Barítono é a voz cuxa tesitura se acha entre a de baixo e a de tenor. Os seus agudos diferéncianse da voz do tenor por seren máis escuros e os seus graves diferéncianse da voz do baixo por seren máis lixeiros e brillantes. É a voz masculina máis frecuente e, en ocasións, considérase a voz masculina expresiva por excelencia, e pode engadir a claridade e a flexibilidade á forza e ao esplendor.
Na ópera e no teatro musical, o papel de vilán ou de home poderoso na trama adoita ser interpretado por un barítono.
Na formación habitual de coros de voces mixtas (SATB) os barítonos inclúense na corda dos baixos. Cando esta se divide en coros de voces graves, utilízanse os termos "baixo 1" ou barítono, para designar a subsección máis aguda, e "baixo 2" ou simplemente baixo, para a máis grave.
Tesitura
miniatura|300x300px|Teclado de piano indicando a tesitura de barítono Segundo o New Harvard Dictionary of Music, a tesitura do barítono vai desde un sol2 (sendo un do4 o central do piano) a un o mi4.
Segundo o libro El maestro de canto, de Sergio Tulián, o barítono brillante vai dun la2 a un si4, e o barítono dramático vai dun fa2 a un sol#4.
Segundo outras fontes, a extensión dun barítono dramático alcanzaría desde o o mi2 ata o la4, e o barítono lírico podería chegar a si4.
A Banda de Poi
Historia
A banda foi creada tras abandonar Tonhito de Poi os Heredeiros da Crus en 2012. En 2005 publicaron un disco, Mór. Conforme os seus principios ideolóxicos, usaban a normativa do galego reintegracionista. En 2007, tras numerosos problemas, tanto económicos como entre os membros do grupo, a banda disolveuse. En 2013 a banda, na que só se mantiña Tonhito de Poi, regresou para unha serie de concertos. Contou esta vez con Pulpiño Viascón, Quique Otero (director de Crebinsky) e Pablo Pérez.
Barítono
Tipos de barítono
Hai barítonos dramáticos e líricos ou nobres, que adoitan corresponder a personaxes de maior ou menor idade, respectivamente. Dentro da voz de barítono atopamos variantes:
Vigo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Vigo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Iker Urreizti
Iker Urreizti Aldalur, nado en Donostia o 26 de abril de 1975, é un ex xogador de baloncesto profesional vasco. Mide 1,85 metros, pesa 70 kg e xogaba na posición de base.
Traxectoria
Iker Urreizti formouse na canteira do Juven Saski para logo iniciar un longo periplo por varios equipos de ACB, Liga LEB e EBA. Tralo seu paso polo Ernesto Electrodomésticos Alicante e polo Viña Costeira Verín da liga EBA, debutou na ACB con 22 anos, defendendo a camiseta do Fórum Valladolid.
A continuación, comezou unha longa traxectoria na LEB. Polo camiño, ascendeu á máxima categoría co Leite Río Breogán de Paco García, equipo co que tamén xogaría na ACB. Posteriormente pasaría por varios equipos punteiros da LEB, caso de Club Melilla Baloncesto, Bàsquet Manresa, Gijón Baloncesto, Baloncesto León, CB Tarragona, Club Baloncesto Vila Los Barrios e Club Baloncesto Huelva a Luz.
O base vasco clasificouse para o play off polo título en cinco do sete últimas tempadas. A última vez foi na campaña recentemente finalizada, co Cidade de Huelva, club co que chegou até as semifinais para caer ante o Ricoh. Antes, o seu equipo eliminara ao Cantabria, líder da fase regular.
Arias Pérez
Arias Pérez de Deza (tamén Airas e Peres), tamén coñecido como Arias Pérez de Monterroso , foi un cabaleiro galego do século XII natural das Terras do Deza. Foi señor dos castelos de Lobeira e Pena Corneira e participou dos sucesos políticos do seu tempo liderando unha irmandade de nobres galegos opostos á alta aristocracia condal da casa de Traba. miniatura|Miniatura do [[Tombo de Toxos Outos representando o bispo Diego Xelmírez ordenando dous novos cabaleiros. A Historia Compostelá, o libro que narra os feitos do bispo de Santiago, é a principal fonte de información sobre o cabaleiro Arias Pérez.]]
Orixes
Os antecedentes familiares de Arias Pérez sitúanse entre a mediana nobreza das Terras do Deza e poden ser rastrexados até o seu avó Arias Luzo, nobre que confirma diversas concesións reais na comarca entre os anos 1062 e 1075. O seu tío Luzo Arias ocupou na zona os cargos de administrador (villicus terrae) e meiriño durante o período de goberno de Raimundo de Borgoña, e o seu pai, Pedro Airas, quen se define a si mesmo como miles (cabaleiro) de Deza, doa nesta zona unha vila á igrexa de Compostela e confirma unha concesión do conde Raimundo ao mosteiro de Carboeiro.
Arias, quen asina coa mesma fórmula que seu pai (miles de Deza) un diploma do ano 1114, tiña tamén propiedades, parentela e intereses nas Terra do Salnés, onde posuíu o señorío do Castelo de Lobeira e onde cedeu cede á igrexa de Compostela unha vila da súa propiedade e parte do mosteiro de Arcos da Condesa. Estivo ademais relacionado coa comarca de Tabeirós e a do Ribeiro, onde detivo o señorío da torre de Tabeirós, por el mesmo edificada, e do castelo de Pena Corneira.
A irmandade nobiliaria
miniatura|300px|[[Castelo de Ribadavia|Castelo de Castro do Miño. Nesta fortaleza Arias Pérez e a súa irmandade nobiliaria capturaron, mediante engano, á condesa de Traba e o príncipe Afonso Raimúndez.]] No ano 1107, após o pasamento de Raimundo de Borgoña, o rei Afonso VI fixo xurar aos nobres galegos que defenderían os dereitos ao goberno do seu reino do infante Afonso Raimúndez. Cando dous anos despois Urraca, nai do neno, contraveu estes dereitos ao casar co rei de Aragón, o conde Pedro Froilaz de Traba proclamouno rei de Galiza. Airas Pérez aparece entón citado na Historia Compostelá como un dos líderes dunha irmandade de nobres que, quebrantando o seu xuramento, tomaron partido pola raíña Urraca e o seu home aragonés.
Esta irmandade (germanitas) de nobres de segunda categoría, opoñíase ante todo á alta aristocracia galega representada pola familia Froilaz-Traba. Por este motivo tentou atraer á súa alianza ao bispo de Compostela Diego Xelmírez e, nos momentos deste convulso período histórico nos que a raíña Urraca se aliou co partido do seu fillo Afonso na guerra que sostivo contra o seu esposo aragonés, converteuna tamén na súa adversaria. Xelmírez, señor da Terra de Santiago e de quen moitos dos irmandiños eran feudatarios, aceptou inicialmente a integración na alianza. A belixerancia desta mediana nobreza estendeuse tamén pola parte máis meridional do reino galego, onde, en décadas posteriores, os infanzóns portucalenses conseguirán imporse aos Traba dando lugar ao nacemento do reino portugués.
Castro do Miño
miniatura|300px|Miradoiro do [[Monte Lobeira na terra do Salnés. Neste lugar situábase o Castelo de Lobeira, Fortaleza cuxa tenencia pertenceu a Arias Pérez en diferentes momentos da súa vida.]] Nos primeiros enfrontamentos entre a irmandade de Arias e os partidarios do infante Afonso, o conde Pedro Froilaz fíxose co control do castelo de Castro de Miño. A este lugar trasladou ao neno rei Afonso Raimúndez, baixo o coidado da súa muller Guntroda e os seus fillos. A irmandade de nobres, auxiliada polo campesiñado do Ribeiro, conseguiu afastar ao exército do conde e poñer a fortaleza baixo asedio.
Kick
Kick é o único álbum da banda inglesa de post-punk White Rose Movement, publicado o 17 de abril de 2006 a través do selo Independiente Records.
Arias Pérez
Castro do Miño
Sen capacidade para conquistar o castelo pola armas, Arias negociou unha capitulación que permitía a saída dos asediados cara os dominios dos Froilaz a cambio da entrega da fortaleza. Diego Xelmírez, na altura líder nominal da irmandade, actuou como garante dun acordo que foi ademais xurado por oito cabaleiros de cada bando. Malia isto, no momento no que os asediados abriron as portas da fortaleza, Arias, infrinxindo as súas promesas, fíxoos prisioneiros e encarcerounos no veciño castelo de Pena Corneira.
Harvard Dictionary of Music
O Harvard Dictionary of Music (en galego: Dicionario Harvard da música) é un dicionario enciclopédico de música publicado por Belknap Press, de Harvard University Press.
Arias Pérez
Castro do Miño
Tamén foi capturado alí o bispo Xelmírez, que mantiña unha postura ambivalente, máis, advertido Arias de que as milicias do bispo preparaban unha campaña para liberalo entrou en negociacións con el. O bispo ofreceu os castelos de Honesti e da Lanzada, pertencentes á mitra compostelá, pola súa liberdade, diante da dificultade de mantelos, Arias preferiu ficar cos tres irmáns de Xelmírez como reféns e liberalo para que mediase nun acordo de concordia con Pedro Froilaz.
Harvard Dictionary of Music
Edicións
Esta obra foi editada en diversas ocasións: De xeito diferente a algúns outros libros de referencia estándar da música, o Harvard Dictionary of Music non inclúe entradas biográficas. Os datos biográficos pódense atopar nun volume complementario, The Harvard Biographical Dictionary of Music (en galego: Dicionario Harvard biográfico da música), publicado en 1996, que contén aproximadamente 5.500 entradas.
Arias Pérez
Castro do Miño
Naquela altura, ano 1111, a raíña Urraca achábase xa separada e en guerra co seu marido Afonso de Aragón e iniciara unha aproximación ao partido galego partidario do seu fillo. Esta mudanza nas circunstancias políticas influíu tamén na decisión de Arias de liberar aos seus reféns, baixo o compromiso de Pedro Froilaz de esquecer as ofensas cometidas. Liberado o infante foi coroado por Xelmírez e os Froilaz como rei na catedral de Compostela.
Revolta do ano 1112
En abril do ano seguinte, 1112, Urraca convocou os nobres galegos a unha curia en Compostela procurando o seu auxilio na guerra contra o seu marido. Malia a traizón do Castro de Miño acudiu tamén á xuntanza Airas Pérez. A ambigua acollida levantou as súas sospeitas e esa mesma noite fuxiu da cidade cara ao seu Castelo de Lobeira. Rematada a reunión, Urraca dirixiu ao seu exército contra o Salnés onde capturou a Arias, e a outros nobres da irmandade, e obrigounos a entregarlle as súas fortalezas.
En maio o exército galego marchou contra Afonso "o batallador". Cos principais nobres ausentes a irmandade reactivouse, Arias, xunto a Paio Gudestéiz e Rabino Núnez, alzouse a favor do rei de Aragón e conseguiu dominar a maior parte das terras galegas entre os ríos Miño e Ulla. A contraofensiva das milicias compostelás de Diego Xelmírez derrotou e dispersou novamente aos rebeldes. Rabino Núnez refuxiouse no castelo de Ponte Sampaio e Paio Gudestéiz no de Darbo. Arias, privado dos seus castelos pola raíña, tivo que fuxir as montañas "na entrada de Galiza", e cando finalmente Xelmírez conseguiu tomar as prazas dos rebeldes exiliarse do reino. Arias refuxiouse entón na corte leonesa de Urraca, sendo utilizado por ela contra os defensores da lexitimidade do seu fillo.
Ao servizo da raíña Urraca
miniatura|Arias Pérez acudiu á corte da [[Urraca de León|raíña Urraca após a súa expulsión de Galiza polas milicias do bispo Xelmírez no ano 1112. Foi o seu partidario até o ano 1121 cando mudou a súa fidelidade cara o bando que sustentaba ao seu fillo Afonso Raimúndez.]] Na primavera do 1113 Urraca solicita novamente do exército galego que acuda á guerra contra Afonso "o batallador", máis esta nova expedición militar foi esta vez contestada pola nobreza galega. Se ben é descoñecido o pormenor exacto das protestas, a Historia Compostelá presenta a Airas Pérez como o causante dos desacordos dos nobres coa raíña. Outro tanto aconteceu no ano 1115 cando Urraca fixo unha infrutífera tentativa de capturar o bispo Xelmírez.
No 1120 Urraca regresa de novo a Galiza decidida a destruír a coalición artellada arredor do seu fillo e rival Afonso Raimúndez. Para afastar da alianza a Xelmírez, asinou con el un acordo de amizade e axuda mutua e ordenou a Arias Pérez e outros magnates galegos ao seu servizo que lle rendesen xuramento de fidelidade (hominium). Arias é presentado nesta xeira como príncipe de Lobeira, o que indica que novamente estaba en posesión da fortaleza do Salnés. Aliada con Xelmírez, urraca procedeu contra os nobres aliados da casa de Traba, prendendo e destituíndo a Munio Páez, conde de Monterroso. A tenencia deste condado foi outorgado a Arias Pérez, ora que dun xeito breve, pois no 1123 Munio Paéz volta a aparecer nas fonte históricas como señor de Monterroso.
Aliado da casa de Traba
Urraca marchou despois xunto a Xelmírez contra a súa irmá Tareixa, condesa de Portugal. No regreso da vitoriosa campaña, decidida a consolidar a súa autoridade sobre o territorio galego, prendeu a Xelmírez coa axuda de Arias, e outros nobres feudatarios seus, retirándolle o señorío secular da Terra de Santiago.
O bispo regresou entón á alianza cos Traba e reclamou o cumprimento dos seus xuramentos aos nobres que llo prestaran no ano anterior. Arias Pérez "señor de Lobeira", abandonou entón á raíña pasando ao partido articulado arredor do seu fillo Afonso. Esta viraxe do principal antagonista de Xelmírez e do clan dos Froilaz-Traba, consolidouse co seu casamento coa filla mais nova de Pedro Froilaz, Aldara Pérez de Traba.
Na primavera do 1123 Urraca fixo a derradeira tentativa por recuperar o dominio do reino galego, conseguindo esta vez capturar ao propio conde Pedro Froilaz xunto coa súa esposa e fillos. Os partidarios dos Froilaz subleváronse entón por toda a xeografía galega. Arias Pérez alzouse desde o seu castelo de Lobeira e contra el marchou outra vez o exército de Urraca. Após un infrutífero asedio, e diante da imposibilidade de asaltar a fortaleza, Urraca ordenou erguer diante outro castelo co que manter o sitio e procedeu a retirarse do Salnés. A masiva revolta deveu na derrota da raíña que se veu obrigada a libertar aos condes de Traba a mediados do ano seguinte.
Rebelión contra Afonso VII
miniatura|300px|[[Mosteiro de Vilar de Donas, establecido no século XII con monxas da orde do Cister. Cando o mosteiro foi transferido á Orde de Santiago na documentación cítase como fundador a Arias Pérez de Monterroso e a súa esposa .]] Urraca faleceu no ano 1126, pasando entón o seu fillo Afonso a ocupar tamén ao trono leonés, non así o territorio de Castela que permanecera en poder de Afonso de Aragón até a súa morte no 1134. Algúns nobres da corte de Urraca, dirixidos polo seu amante Pedro González de Lara, preferiron como monarca o rei aragonés e rebeláronse contra Afonso VII. Sen desbotar que esta revolta agochase na realidade un conflito entre Xelmírez e os cabaleiros da Terra de Santiago, esta sublevación tivo o seu eco en Galiza onde volveu a amotinarse a antiga irmandade nobiliaria. Nesta xeira, Xelmírez conseguiu mediante a diplomacia atraer e acougar á maioría dos magnates rebeldes, non sendo o caso de Arias Pérez, que se revelou desde os seus castelos de Lobeira na terra do Salnés, Pena Corneira nas terra do Ribeiro e Tabeirós na Terra de Montes.
Seguindo ordes do rei Afonso, Goterre Bermúdez, conde de Montenegro, a quen se lle prometeron os señoríos de Arias, atacou o castelo de Lobeira mentres que Xelmírez procedeu contra a torre de Tabeirós. Esta fortificación, erixida polo propio Arias, foi rendida e derribada por Xelmírez co entrego dun artefacto de asedio denominado gato. Arias conservou no seu poder, cando menos, o castelo de Pena Corneira.
No ano 1129, faleceu Maior Rodríguez, condesa de Traba, ao seu enterro asistiu Arias vestido de negro, seguindo o costume popular. Neste momento, o cabaleiro chegou a algún tipo de acordo con Xelmírez, pacto que incluíu o enterro do féretro de Arias no cemiterio da Catedral e a entrega pola súa parte da metade do mosteiro de Arcos da Condesa e o castelo de Pena Corneira.
A carta de doazón que ratificada o acordo foi colocada polo mesmo Arias sobre o altar de Santiago e custodiada por Xelmírez no tesouro da basílica.
A Illa, A Illa, Entrimo
A Illa é un lugar da parroquia da Illa no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 157 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 73 eran homes e 84 mulleres.
Jodhi May
No 2015, apareceu na tempada 5 da serie da HBO Game of Thrones.
Rafael Urdaneta
Rafael José Urdaneta y Faría, nado no actual Zulia (daquela provincia de Maracaibo) o o 24 de outubro de 1788 e finado en París o 23 de agosto de 1845) militar e político, foi o presidente provisorio da Gran Colombia entre 1830 e 1831. Urdaneta, foi a miúdo referido como "El Brillante", "El brillante del Zulia" ou "El brillante zuliano" na historiografía venezolana.
Infancia
Urdaneta naceu en Venezuela nunha familia de elite de ascendencia española. Comezou a súa educación primaria en Maracaibo e despois o bacharelato en Caracas. Despois viaxou a Santa Fe para continuar os seus estudos universitarios. Antes da guerra da independencia, foi estudante de América e Filosofía e oficial das tropas do vicerrei en Bogotá.
Carreira militar
Pouco despois dos feitos do 10 de xullo de 1810, "El Grito de Independencia", Urdaneta decide incorporarse ao exército revolucionario. Está inscrito como tenente do batallón "Patriotas de Cundinamarca".
Despois do establecemento da Junta de Caracas da Primeira República de Venezuela, Urdaneta uniuse ao exército na loita contra os realistas. Despois de anos de servizo á causa patriótica, converteuse nun dos máis estreitos colaboradores de Simón Bolívar e foi ascendido a xeneral no exército republicano en 1821.
Carreira política
Faleceu en París, Francia, no exercicio das súas funcións diplomáticas para Colombia, debido a complicacións dos cálculos nos riles.
Como xuíz militar na Conspiración Septembrina
Os feitos da Conspiración Septembrina e as sentenzas posteriores que se levaron a cabo anormalmente mediante un tribunal creado ex-post facto levaron a Bolívar a afirmar que «non aceptaba as absolucións», disolvendo o tribunal e encargando a Urdaneta como Juez Único a revisión dos fallos non satisfactorios. Urdaneta tería actuado sumariamente deixando de lado calquera sensación de imparcialidade ou neutralidade, Urdaneta preferiu actuar ao seu favor, xa que moitos cargos morreron sen o acusado no proceso e limitouse a pronunciar as condenas (na sala); por estas decisións que incluían menores e persoas que non participaron nese suceso foron condenados a morte, entre eles, o almirante José Prudencio Padilla, que foi detido cando o tribunal xa o tiña absolto. Debido a estas determinacións, a oposición contra Bolívar e os xefes militares circundantes creceu, contribuíndo con motivos á disolución da Gran Colombia.
Cardoeiro
O topónimo galego Cardoeiro pode referirse a:
Richard Thomas Lowe
Traxectoria
En 1825 gradúase no Christ's College, de Cambridge e, ese mesmo ano, toma as sagradas ordes, como diácono e, en 1830 ordénase como sacerdote anglicano.
En 1832 trasladouse á illa de Madeira (Portugal) onde exerceu como pastor protestante desde ese ano até 1852, pero tamén se desenvolveu como naturalista, estudando extensamente a flora e a fauna local.
Despois volveu a Inglaterra, sendo reitor en Lea, Lincolnshire, desde 1852 até 1874.
Taxons descritos
Lowe nomeou e describiu numerosos taxons de peixes, entre eles: miniatura|200px|Polymixia nobilis.
Así mesmo nomeou e describiu moitos taxons de moluscos, entre eles:
Epónimos
miniatura|200px|Polymixia lowei.
Na súa honra, varios autores dedicáronlle algúns taxons, como:
The Hobbit (triloxía)
The Hobbit é a adaptación cinematográfica da novela O hobbit, publicada en 1937 e escrita polo filólogo británico J. R. R. Tolkien. Dividiuse en tres filmes épicos de fantasía, acción e aventuras: The Hobbit: An Unexpected Journey, The Hobbit: The Desolation of Smaug e The Hobbit: The Battle of the Five Armies. A crise da Metro-Goldwyn-Mayer atrasou o proxecto. En Galicia estreouse a primeira parte en castelán o día 14 de decembro de 2012, tamén en 3D.
O proxecto foi abordado polo neozelandés Peter Jackson, director da triloxía cinematográfica The Lord of the Rings baseada nas novelas d' O Señor dos Aneis, sucesora d' O hobbit; actuando dende un primeiro momento coma produtor e principal impulsor da idea. Porén, neste caso Jackson apartárase da dirección, e os filmes ían ser dirixidos polo mexicano Guillermo del Toro; mais este rexeitouno a finais de maio de 2010, por mor do retardo no comezo da filmación polos problemas financeiros que atravesaba a casa produtora Metro Goldwyn Mayer. Jackson tomou logo a decisión de se facer cargo de ambas as dúas facetas do proxecto de The Hobbit, como xa fixera con The Lord of the Rings. Malia o rexeitamento de Del Toro, ambos os dous se encargaron do guión dos filmes, xunto a Philippa Boyens e Fran Walsh, dona de Jackson.
Os estudios Warner Bros. e a MGM confirmaron o 1º de setembro de 2012 as datas das estreas, así como os títulos definitivos dos tres filmes, unha vez Jackson decidira finalmente que o proxecto sería unha triloxía e non unha biloxía como establecera inicialmente. A primeira, The Hobbit: An Unexpected Journey (en galego: O hobbit: Unha viaxe inesperada), chegou aos cinemas o 13 de decembro de 2012; a segunda, The Hobbit: The Desolation of Smaug, estreouse o 13 de decembro de 2013; e a terceira, The Hobbit: The Battle of the Five Armies, o 17 de decembro de 2014 (en Galicia todas en versión castelá).
Xénese do proxecto
En 1995, Peter Jackson e Fran Walsh comezaron a cavilar na posibilidade de adaptar ao cinema O hobbit e O Señor dos Aneis e puxéronse en contacto co presidente de Miramax Films, Harvey Weinstein, quen amosou interese. O plan inicial era realizar a película d ' O hobbit e, se esta tivese éxito, adaptar O Señor dos Aneis en dúas partes. As negociacións con Saul Zaentz, quen tiña os dereitos de ambas as dúas obras dende comezos dos anos 1970, alongáronse e, ademais, o cineasta só posuía os dereitos de produción d ' O hobbit, non os de distribución, que estaban en propiedade da United Artists. Weinstein insistiu a Jackson en se centrar n ' O Señor dos Aneis, aínda que a adaptación foi producida pola New Line Cinema, non pola Miramax, e estreouse en tres partes a principios dos anos 2000.
En setembro de 2006, MGM, por entón propietaria da United Artists e dos dereitos de distribución d ' O hobbit, amosou o seu interese por se asociar con Jackson e a New Line Cinema para realizar a adaptación cinematográfica da novela.
Segundo filme
En setembro de 2006, Peter Jackson comentou nunha entrevista para a Entertainment Weekly que a produtora MGM estaba interesada en realizar dous filmes sobre O hobbit e cualificou a proposta de intelixente porque, ademais de xerar máis beneficios, a novela era relativamente lixeira en comparación con O Señor dos Aneis e deste xeito poderíase ampliar con escenas que non aparecían nela, mais si noutros escritos de J. R. R. Tolkien, como a reunión do Concilio Branco que explica o feito de que o Gandalf desapareza por un tempo. Despois da súa contratación en 2008, Guillermo del Toro confirmou que a secuela trataría sobre estas partes que non se ven na primeira. Porén, o contido dese segundo filme dependía de cantos actores de The Lord of the Rings podían repetir interpretación. Finalmente, unha vez finalizada a rodaxe dos dous filmes, Jackson confirmou a través do seu Facebook que habería un terceiro co fin de contar máis sobre a historia.
Preprodución
En xaneiro de 2009, Guillermo del Toro comentou nunha entrevista para a MTV que os artistas John Howe e Alan Lee, ilustradores das obras de J. R. R. Tolkien e colaboradores de Jackson na triloxía de The Lord of the Rings, comezaran xa a debuxar os primeiros deseños para o filme e que pronto se uniría Mike Mignola, autor do cómic Hellboy e colaborador de Del Toro nas adaptacións da súa obra El laberinto del fauno.
Elenco
En 2008, Guillermo del Toro contactou con Ian McKellen, Andy Serkis e Viggo Mortensen, quen interpretaron a Gandalf, Gollum/Sméagol e Aragorn, respectivamente, na triloxía de The Lord of the Rings, para que tornasen a desempeñar os seus papeis nas adaptacións d ' O hobbit. En xuño dese mesmo ano, Christopher Lee, quen interpretou o istari (meigo) Saruman na triloxía, amosou nunha entrevista para a revista Empire o seu interese por recrear a corrupción do seu personaxe até se converter en aliado de Sauron; porén, durante outra entrevista concedida uns días despois no Festival Internacional de Cine de Karlovy Vary, o actor declarou que a viaxe a Nova Zelandia non sería recomendábel para alguén da súa idade (88 anos nese intre) e amosou a súa resignación ante a posibilidade de que as súas escenas fosen cortadas de novo —Peter Jackson suprimiu a súa única aparición na versión estreada en cinemas d' O Señor dos Aneis: o regreso do Rei, aínda que posteriormente foi incorporada na versión estendida lanzada en DVD—. Lee comentou, ademais, que si lle gustaría prestar a súa voz ao dragón Smaug.
Doug Jones, quen xa traballara con Del Toro noutros filmes, interesouse polo papel de Thranduil, rei dos elfos do Bosque Negro e pai de Legolas. O cineasta, por outra banda, afirmou nunha entrevista para a MTV que lle gustaría contar coa participación de Jones, aínda que non necesariamente no rol de Thranduil. Tras a marcha de Del Toro e dado que Jackson non contactou con el, Jones confirmou que aínda estaba interesado en participar en The hobbit sempre e cando a súa rodaxe non entrase en conflito coa de Lovecraft.
Del Toro considerou a posibilidade de que Ian Holm, intérprete de Bilbo Bulseiro na triloxía, fose o narrador do filme. En xaneiro de 2009, o cineasta confirmou que tiñan en mente arredor de catro actores para interpretar a Bilbo, malia non teren contactado ningún. Entre os actores máis nomeados como posíbeis intérpretes do rol atopábanse James McAvoy e Daniel Radcliffe (coñecido polo rol en Harry Potter)
Malia terse involucrado por máis de dous anos no deseño e produción das adaptacións ao cinema, o 31 de maio de 2010, o mexicano Guillermo del Toro rexeitou a dirección dos filmes, por mor do atraso no comezo da filmación, debido a problemas financeiros que atravesaba a produtora Metro Goldwyn Mayer.
Logo de que o proxecto recibise luz verde, Warner Bros desvelou nun comunicado os primeiros membros do elenco: Martin Freeman coma Bilbo Bulseiro, Richard Armitage coma Thorin, Rob Kazinsky coma Fíli, Aidan Turner coma Kíli, Graham McTavish coma Dwalin, John Callen coma Óin, Stephen Hunter coma Bombur, Mark Hadlow coma Dori e Peter Hambleton coma Glóin. Uns días despois, a compañía anunciou que James Nesbitt interpretaría a Bofur e Adam Brown a Ori.
A comezos de xaneiro de 2011, Ian McKellen e Andy Serkis foron confirmados nos seus respectivos papeis, mentres que Christopher Lee confirmou a través da súa páxina web oficial que volvería interpretar a Saruman.
Xa a finais de abril, Peter Jackson comunicou, vía Facebook, que o papel de Fíli sería interpretado finalmente por Dean O'Gorman, actor neozelandés coñecido polo seu papel en The Young Hercules; no mesmo comunicado anunciou a presenza de Lee Pace coma rei Thranduil, descartando, polo tanto, a Doug Jones. A finais de maio confirmaría tamén a presenza de Orlando Bloom retomando o papel de Legolas, e xa en xuño os seguintes catro actores: Evangeline Lilly interpretando a «un personaxe novo», unha elfa silvana chamada Tauriel; Barry Humphries encarnando o Rei Trasgo; Luke Evans coma Bardo, e Benedict Cumberbatch coma Smaug.
Rodaxe
Malia os retardos, The hobbit comezou a súa rodaxe o 21 de marzo de 2011 en Nova Zelandia e finalizou o 6 de xullo de 2012, logo de 266 días de filmación.
¡Avante toda!
¡Avante toda! é o terceiro álbum de estudio do grupo galego de rock Os Diplomáticos de Monte-Alto. Publicouse en 1995 e contou coa produción da Kaki Arkarazo.
Antonov An-148
O Antonov An-148 (ucraíno: Антонов Ан-148) é un reactor de pasaeiros rexional deseñado pola compañía ucraína Antonov e producido por esta e a planta rusa Voronezh. O seu desenvolvemento comezou na década dos 90 e o seu voo de estrea realizouse o 17 de decembro de 2004. O avión completou o seu programa de certificación o 26 de febreiro de 2007. O An-148 ten un alcance máximo de 2.100–4.400 km e é capaz de transportar 68–85 pasaxeiros, dependendo da configuración.
O Antonov An-158 é unha versión coa fuselaxe alongada que pode levar ata 99 pasaxeiros.
Características
O An-148 é un monoplano de á alta con dous motores turboventilador montados en góndolas baixo as ás. Esta disposición protexe aos motores e á estrutura das ás do dano de obxectos estraños. A incorporación dun sistema de autodiagnóstico, a unidade de potencia auxiliar, alta fiabilidade e a configuración das ás permítenlle ao An-148 ser usado en aeroportos pobremente equipados. Un moderno equipo de voo e navegación, contando con cinco pantallas de cristal líquido (LCD) de 15x20 cm fabricadas pola rusa Aviapribor e un sistema fly-by-wire, permítenlle operar e case calquera condición de luz, meteorolóxica ou de densidade de tráfico. Semellante ao do Boeing 737, o tren de aterraxe principal métese no bandullo do aparello cando este está en voo, con portas que cobren parcialmente as patas e quedando as rodas desubertas. Está equipado con motores Motor Sich D-436-148 de alta eficiencia, e tamén conta con escaleiras que permiten embarcar e desembarcar sen equipo extra en terra.
Valiña de Arriba, San Xurxo de Moeche, Moeche
Valiña de Arriba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Club Deportivo San Mamede
O Club Deportivo San Mamede é un club de fútbol galego, da parroquia de San Mamede de Ribadulla, pertencente ao concello de Vedra. Actualmente xoga no grupo 6 da Segunda Autonómica de Galicia.
Copa da Liga de España
A Copa da Liga foi unha competición española de fútbol por eliminación directa que se celebrou anualmente entre 1982 e 1986, organizada pola Real Federación Española de Fútbol.
Inicialmente só participaban os equipos de Primeira División, aínda que tamén se realizaron edicións en Segunda, Segunda B e Terceira.
Bugallón
Hábitat
Brañas, prados moi húmidos, lameiros, turbeiras.
Copa da Liga de España
Historia
A Copa da Liga foi impulsada polo presidente do FC Barcelona Josep Lluís Núñez, co fin de crear unha nova competición que xerase novos ingresos económicos aos clubs, tanto en concepto de despacho de billetes como polos dereitos de televisión.
Luís Bouza-Brey Trillo
Luís Bouza-Brey Trillo, nado en Vilagarcía de Arousa o 1 de agosto de 1905 e finado no mesmo concello o 23 de marzo de 1980, foi un avogado, escritor e político galego.
Copa da Liga de España
Historia
En 1986, cando tan só se celebraron catro edicións, os clubs puxéronse de acordo en cancelar a competición por mor da saturación do calendario de partidos.
Formato
Participaban os oito primeiros clasificados da Liga española de fútbol, que se enfrontaban en eliminatorias a dobre partido, un no feudo de cada equipo. A final tamén se disputaba a dobre partido.
O campión da Copa da Liga de Primeira División obtiña unha praza para disputar a Copa da UEFA da seguinte tempada. No resto de torneos, os campións podían disputar a seguinte edición da Copa da Liga cos equipos de categoría superior.
Bugallón
Distribución
Toda Europa, agás Turquía e Albania.
Taxonomía
Ranunculus flammula foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 548. 1753. Números cromosomáticos de Ranunculus flammula (Fam. Ranunculaceae) e taxons infraespecificos: n=16 Ranunculus: nome xenérico que provén do latín serodio que significa "ranciña", de "ra" e un diminutivo final. Isto probabelmente refírese a moitas especies que se atopan preto da auga, como as ras.
flammula: epíteto latino que significa "flámula", "pequena lapa".
Nome común
O nome bugallón pode referirse ás especies de ranúnculos: Ranunculus acris e Ranunculus repens.
Hórreo asturiano
dereita|miniatura|300px|Hórreo no concello de [[Cervantes (Os Ancares).]]
O hórreo asturiano é unha tipoloxía de hórreo característico de Asturias e que está presnte tamén en certas orientais de Galiza e occidentais da provincia de León.
Luís Bouza-Brey Trillo
Traxectoria
Fillo de Luís Bouza Trillo e irmán de Fermín Bouza-Brey. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando en 1928. Colaborou en El Pueblo Gallego. Integrouse no Partido Galeguista e foi un dos dirixentes do grupo de Vilagarcía.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión o 21 de xaneiro de 1937 con outros republicanos de Vilagarcía, foi absolto, pero cunha proposta de sanción económica. Houbo de repetirse o consello de guerra por "omisión dun dos trámites". Estivo preso na Illa de San Simón.
Exerceu a avogacía en Vilagarcía. Colaborou en La Noche e foi académico correspondente da Real Academia Galega desde 1964.
Vida persoal
Casou con Celia Villar Padín e foi pai de Luís, Carlos e Gonzalo Bouza-Brey Villar.
Galgo inglés
miniatura|250px|Galgo inglés. Galgo inglés (en Greyhound) é unha raza de can orixinaria do Reino Unido, tamén coñecida por ser a máis rápida do mundo, chegando a atinxir os 72 km/h. A súa orixe é antiga e aínda incerta: os seus devanceiros, entre eles a probábel presenza do pharaoh hound, vivirían no Oriente Medio e na Asia arredor do 7 000 a.C. Estabelecida como raza na Gran Bretaña durante o período saxón, é unha raza que foi inicialmente usada para cazar lebres, agora coñecida internacionalmente como atlética en virtude do seu físico aerodinámico. Bastante usados nas carreiras de poxas, moitos cans son abandonados cando son incapaces de correr. Fisicamente os seus exemplares poden chegar a pesar 32 kg e medir 76 cm; a súa pelaxe é descrita como fina e sedosa, variando entre o negro, o branco, o vermello e o tigrado, alén das formas bicolores. A súa personalidade é cualificada como calma, o que o converte nun apreciado can de compaña, aínda que o seu adestramento sexa clasificado como de dificultade moderada.
Ismael Díaz
Ismael Díaz de León, nado en Cidade de Panamá o 12 de maio de 1997, é un futbolista panameño que xoga como extremo para o Tauro FC da Liga Panameña.
Traxectoria
O 19 de agosto de 2017, fíxose oficial a súa fichaxe polo Deportivo Fabril.
Club
Porto B
Vrba
Vrba (en Врба) é un filme macedonio de 2019 dirixido por Milcho Manchevski. É unha historia sobre tres mulleres e o control sobre os seus corpos, a tradición e a adopción. O filme estreouse no Festival de Cinema de Roma en 2019. Foi escollido como candidato de Macedonia do Norte para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pumariño de Arriba, San Xurxo de Moeche, Moeche
Pumariño de Arriba é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Sotelo Blanco Edicións
miniatura|Olegario Sotelo Blanco, fundador de Sotelo Blanco Edicións.
Sotelo Blanco Edicións é unha empresa editorial galega, con sede en Santiago de Compostela. Foi creada por Olegario Sotelo Blanco no mes de marzo de 1980 e está especializada en publicacións narrativas, poéticas, infantís e ensaísticas. Ademais encárgase da publicación da revista trimestral A Trabe de Ouro, que acadou os cen números, dirixida por Xosé Luís Méndez Ferrín que inclúe artigos sociopolíticos e textos inéditos desde o ano 1990.
Historia
miniatura|Historia da lingua galega. A editorial foi fundada no ano 1980 polo escritor, editor e xornalista galego Olegario Sotelo Blanco. Ademais de ter fundado Sotelo Blanco, tamén creou a editorial Ronsel en 1992, que publica obras en lingua castelá.
Ten publicado máis de 1000 obras en lingua galega. Nos seus comezos dedicáronse a un labor de recuperación cultural, editando facsímiles e libros de conversas con persoeiros. Tamén tiñan unha liña de apoio á poesía, ao teatro e a narrativa a través das coleccións “Leiladoura”, “A Biblioteca do Arlequín” e “Medusa”. Destaca o número de publicacións dirixidas ao público infantil e xuvenil, nas que se promocionan autores e ilustradores galegos como Xavier Mugardos ou Viki Berre, en coleccións como Bolboreta ou Os contos da Mala Malona.
A editorial está especializada na narrativa con coleccións como “Medusa”, “Literaria” e “Biblioteca de traducións” e na poesía destacan as coleccións “Leiladoura” e “Vento que zoa”; tamén publica teatro (“A biblioteca do arlequín”), entrevistas e cuestións de actualidade (“Realidade”), a historia, a literatura, o ensaio e as ciencias humanas (“Clásicos galegos”, “Estudios e investigación”, “A biblioteca do profesor”, “Literaria e crítica” ou “Comarcas galegas”). Teñen un gran número de obras de literatura infantil e xuvenil con coleccións como “12 x 22”, “Sotelo Blanco infantil e xuvenil”, “Os contos de Mala Malona”, “Pip”, “A túa dona”, “Bolboreta” ou “Contos para crecer”. Elaboran material didáctico (“Lectura e escritura”, “Matemáticas”, “Coeducación”, “Música”, “FP-ciclos formativos”, “Actividades didácticas” ou “Libros de texto”) e realizan un importante labor coa edición de volumes especiais denominados como facsímiles e raros (“Resgate” e “Resgate 2”).
Nesta editorial teñen publicados autores como Antón Avilés de Taramancos, Manuel Rivas, Miguel Anxo Fernán-Vello, Eduardo Blanco Amor, Méndez Ferrín, ou Ricardo Carballo Calero.
Throwing Muses (álbum de 1986)
Throwing Muses é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Throwing Muses, publicado en 1986 a través do selo 4AD. É o primeiro disco dunha banda dos Estados Unidos publicado por esa discográfica, que ata ese momento centrárase principalmente en grupos británicos. Este lanzamente marca un cambio na dirección do selo; un ano despois 4AD asinaría cos Pixies grazas en parte á súa conexión con Throwing Muses, e cara mediados dos 90 a meirande parte do seu catálogo procedía de grupos estadounidenses.
Thema de Dalmacia
miniatura|O thema de Dalmacia no ano 925.O thema de Dalmacia (θέμα Δαλματίας/Δελματίας, θέμα Δαλματίας/Δελματίας: θέμα Δαλματίας/Δελματίας,théma Dalmatías/Delmatías) foi un tema bizantino (provincia civil-militar) na costa oriental do mar Adriático. A súa capital foi Zadar.
Orixes
Dalmacia caeu baixo dominio bizantino na década de 530, cando os xenerais do emperador Xustiniano I (r. 527–565) a conquistaron aos ostrogodos durante a guerra gótica. As invasións de ávaros e eslavos no século VII arrasaron as principais cidades e limitaron o control bizantino ás illas e cidades costeiras -con autonomía local e en forma de cidades-estado- como Spalatum (Split) e Ragusium (Dubrovnik), mentres Iadera (Zadar) quedou como sede episcopal e centro administrativo baixo un arconte. Estas costeiras foron o refuxio dos dálmatas neolatinos, que fundaron oito cidades-estado: Vecla (Krk), Cres, Arba (Rab), Iadera, Tragurium (Trogir), Spalatum, Ragusium e Cattaro (Kotor).
Desde finais do século VIII até o século IX, Dalmacia foi sometida por Carlomagno (r. 768–814), pero regresou a mans bizantinas en 812, despois da Pax Nicephori. É disputado se a rexión estivo baixo soberanía bizantina real ou máis ben nominal despois de dito tratado, dado que as cidades latinas locais parecen ser virtualmente independentes. No entanto, un arconte de Dalmacia aparece mencionado no Taktikon Uspensky, de 842/843 e un selo dun "strategos de Dalmacia" datado na primeira metade do século poderían indicar a existencia dun thema nos comezos da reorganización bizantina, polo menos de forma intermitente.
Historia
Bizancio, o papado e os francos competiron polo apoio dos eslavos na zona. En 878 gobernaba Zdeslav de Croacia, vasalo de Bizancio, tras depor ao seu predecesor, para á súa vez ser posteriormente derrocado por Branimir de Croacia, que cobrou tributo aos bizantinos polas súas posesións dálmatas. Coa caída do imperio carolinxio, os francos deixaron de ser unha potencia no Adriático, mentres a República de Venecia creceu en poder en Dalmacia desde o mandato de Pietro Tradonico.
Ao redor de 923, Tomislav de Croacia, convocou dous concilios de Split onde tentou infrutuosamente crear un arcebispado autónomo que non dependese da base bizantina de Split. O control do reino croata sobre as cidades dálmatas foi igualmente disputado aínda que Tomislav parece administrar as cidades dálmatas como aliado ou vasalo dos bizantinos. Isto desencadeou diversos movementos xeopolíticos, entre eles as guerras búlgaro-croatas, durante as cales os emperadores macedonios tiveron unha influencia variábel sobre as cidades dálmatas. A Igrexa tamén incentivou un conflito interno análogo entre as dioceses rivais de Spalatum (sede bizantina) e Nin (sede croata). O poder marítimo veneciano fora contrapesado polos narentinos e croatas ata que Pietro II Orseolo interveu en 998 e 1000 e xestionou dous matrimonios reais con croatas e bizantinos. Baixo Domenico I Contarini, Venecia tomou Iadera, unha das principais bases bizantinas no norte. No do sur do thema, a cidade de Ragusa, aínda baixo control bizantino, foi crecendo en importancia, e foi elevada a arcebispado en 998.
Croacia tivo outro breve período de control sobre as cidade-estado dálmatas con Petar Krešimir IV, pero a invasión normanda cambiou de novo o equilibrio de poder en favor dos venecianos. De feito, en 1075 o conde Amico invadiu Croacia desde Italia do sur en nome das cidades dálmatas (que o convidaran para as protexer do dominio croata). Amico cercou Arbe durante case un mes (de finais de abril a principios de maio). Fracasou en tomar a illa, pero o asedio presuntamente levou á captura do rei croata (cuxa nai era a filla de Pietro Orseolo) nunha localización sen determinar. A cambio da súa liberación, foi forzado a ceder numerosas cidades, incluíndo tanto a súa capital croata como Zara, Spalatum, e Tragurium. Aínda así, durante os dous anos seguintes os venecianos someteron aos normandos e aseguraron as cidades para eles.
A comezos do século XI o control bizantino sobre as cidades-estado dálmatas no sur empezou a ser disputado polo principado serbio de Doclea, cuxo gobernante Jovan Vladimir tomou o control de Bar, preto da fronteira co Thema de Dirraquio. Os seus éxitos foron replicados posteriormente por Stefan Vojislav vinte anos máis tarde, e en 1034, a diocese de Bar foi elevada a arquidiocese tras o que houbo guerra con Theophilos Erotikos. O fillo de Stefan Vojislav, Mihailo, obtivo o apoio do papa tras o cisma do Oriente de 1054, debilitando aínda máis a influencia bizantina en Dalmacia.
Gwilym Lee
Gwilym Lee, nado en Bristol o 24 de novembro de 1983, é un actor galés. É coñecido polos seus papeis en The Tourist (2010), A Song for Jenny (2015), Jamestown (2017), Midsomer Murders, e por interpretar o guitarrista Brian May no filme sobre Queen Bohemian Rhapsody (2018).
Thema de Dalmacia
Historia
Excepto en Ragusium e o terzo do sur de Dalmacia, o control bizantino colapsou na década de 1060. Constantino Bodin de Doclea apoiouse no papa Urbano II, o cal confirmou o status de Bar como arquidiocese en 1089 e degradou o status da diocese de Ragusa. Para finais do século XI, o reino de Hungría tomou o control do reino do reino de Croacia e as súas posesións no norte de Dalmacia. Doclea e o sur volveron baixo control bizantino, cando unha serie de conflitos internos tras a derrota e sucesión de Constantino que debilitaron aos seus dirixentes.