cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Translocación de grupo PEP
Co sistema da glicosa fosfotransferase, o estado de fosforilación de EIIA pode ter funcións regulatorias. Por exemplo, con concentracións de glicosa baixas acumúlase o EIIA fosforilado e isto activa a adenilato ciclase unida a membranas. Os niveis de AMP cíclico intracelular elévanse e isto activa a CAP (proteína activadora por catabolito), que está implicada no sistema de represión por catabolito, tamén chamado efecto glicosa. Cando a concentración de glicosa é alta, EIIA está principalmente desfosforilado e isto permite que inhiba a encimas como a adenilato ciclase, glicerol quinase, lactosa permease (implicada no operón lac), e maltosa permease. Así, o sistema de translocación de grupo PEP, ademais de ser un modo eficiente de importar substratos ao interior de bacterias, liga tamén este transporte coa regulación doutras proteínas relevantes.
A translocación de grupo en xeral defínese como o tipo de transporte no que a substancia é modificada quimicamente durante o seu paso pola membrana. Os casos mellor estudados son os do sistema da fosfotransferase, que se pode considerar un tipo de transporte activo. Despois da translocación, o metabolito transportado é modificado no metabolismo.
Quinigol
Quinigol é un xogo de azar español xestionado por Loterías y Apuestas del Estado. Baséase nunha serie de partidos xogados por diversos equipos de fútbol, tanto clubs coma seleccións internacionais, nos que hai que acertar, cantos goles marcará cada equipo.
Regras e premios
Cada semana no boleto figurarán seis partidos diferentes cos nomes dos equipos que xogan. Cada aposta ten un prezo dun euro, e débese elixir cantos goles marcará cada equipo entre catro opcións diferentes: 0, 1, 2 e M, significando esta última 3 ou máis goles. Unha vez xogados todos os partidos, e sobre a base de cantos partidos se acertou o resultado exacto de ambos os dous equipos, establécense as seguintes categorías de premios, que se reparten o 55% da recadación:
En caso de varios acertantes nunha mesma categoría, repartiranse a partes iguais o total da recadación que lles corresponda. En caso de non haber acertantes de primeira categoría, o premio acumularíase como bote para a seguinte xornada. Se non houbese acertantes de segunda, o seu premio engrosaria a terceira categoría. Se tampouco houbese de terceira, o premio acumularíase na cuarta, e se na cuarta tampouco, o premio pasaría á quinta. No caso de que tampouco houbese acertantes de quinta categoría, todo o montante de premios pasaría ao bote da xogada seguinte.
Cesare Balbo
miniatura|Cesare Balbo defende aos estudantes durante a revolución de 1821. Cesare Balbo, nado en Torino o 21 de novembro de 1789 e finado o 3 de xuño de 1853, foi un escritor e político italiano, presidente do Consello do Reino de Sardeña.
Traxectoria
Fillo do aristócrata Prospero Balbo, que ocupaba unha alta posición na corte, a súa nai morreu cando el tiña tres anos, polo que se educou na casa da súa bisavoa, a condesa de Bugino. En 1798 marchou co seu pai a París. Entre 1808 e 1814 serviu o réxime napoleónico en Florencia, Roma, París e Iliria, á caída de Napoleon volveu ao seu país, ingresou no exército e realizou misións políticas en París e Londres. Tras a revolución de 1821, que el desaprobaba, foi suspendido nas súas funcións acusado de simpatizar con ela e tivo que marchar ao exilio, pouco despois permitíuselle volver, pero as súas tentativas de volver ao servizo público fracasaron, polo que se dedicou á literatura, en 1848 foi nomeado membro da Comisión electoral e converteuse no primeiro ministro constitucional do Piemonte, pero só estivo no posto uns meses.
Balbo foi un defensor da independencia de Italia do control estranxeiro, para o que pensaba unha confederación de estados independentes baixo a supremacía do Papa e con Piemonte xogando un papel prominente.
Autor de La vita di Dante (1839) e La speranze d'Italia (1843) e Sommario della storia d'Italia (1848)
Ramón Vivero Geada
Ramón Vivero Geada, Novolitos, nado en Xerdiz (Ourol) en 1909 e finado na Coruña o 21 de setembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Antigo garda de asalto. Propietario dun bar que era centro de reunión e encontros. Militante do PCE dende 1944. Enlace entre os diferentes comités comarcais e o provincial. Colaborou con Marcelino Rodríguez Fernández “Marrofer” a comenzos de 1945 na posta en marcha da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Proporcionaba armas á guerrilla. Foi detido en febreiro de 1946. Xulgado por rebelión militar na Coruña no proceso 75/1946, en consello de guerra celebrado o 18 de xullo de 1946, foi condenado a pena de morte. Foi executado con garrote vil na prisión da Coruña con Julio Nieto López o 21 de setembro de 1946.
Pictorialismo
miniatura|384x384px|Struggle (1904), fotografía de estilo pictorialista de [[Robert Demachy, usando a técnica da goma bicromatada.]] O pictorialismo é unha corrente fotográfica de pretensións artísticas que se desenvolve a nivel mundial (aínda que principalmente en Europa, os Estados Unidos e o Xapón) entre finais dos anos 1880 e o final da primeira guerra mundial. O nome do movemento deriva do termo inglés picture (imaxe, cadro, fotografía) e non de paint (pintura), razón pola cal non é correcto falar de fotografía pictórica ou pictorialista, termos que virían a referirse á fotografía academicista, corrente que si que se encontra moi relacionada coa pintura.
Planeamentos
Para o grupo de fotógrafos que o conformaron, o pictorialismo supón falar dunha imaxe máis dentro do existente, dunha imaxe simple captada/separada dun mero rexistro da realidade.
Xorde como reacción á fotografía de afeccionados, considerada vulgar e nacida coa comercialización da cámara fotográfica instantánea de Kodak, e esténdese rapidamente por todo o mundo. Tamén se contrapón á Fotografía academicista reivindicando os valores propios da fotografía para a realización de obras de arte en plena igualdade con outras disciplinas artísticas (pintura, escultura, arquitectura,...). É por iso que se renuncia á imitación da pintura.
Os fotógrafos do pictorialismo defínense como fotógrafos e artistas na liña das teorías do romanticismo propias do século XIX, destacando a sensibilidade e inspiración dos autores e outorgando un papel secundario ós coñecementos técnicos (tal e como facía Julia Margaret Cameron).
Distáncianse da realidade para que as súas fotografías sexan só imaxes e non unha mera reprodución da realidade, motivo polo cal buscan deliberadamente o desenfoque ou efecto floue.
Ideas e Técnicas
No pictorialismo represéntanse temas coma a paisaxe (días nubrados, de chuvia, de néboa etc. e todos aqueles en que os axentes atmosféricos non permiten que as imaxes sexan nítidas), o retrato (elíxense principalmente figuras femininas, e igualmente buscase un resultado borroso), alegorías etc.
Entre o tema seleccionado e a cámara colócanse filtros, pantallas e demais utensilios que impiden ver claramente. Igualmente recorren á utilización de xogos de luces e sombras.
Non se enfoca de forma deliberada para provocar un efecto similar á pintura impresionista (é por iso que o pictorialismo é tamén coñecido como fotografía impresionista).
Utilizában os coñecidos como obxectivos de artistas que supuña a colocación de elementos que non correspondían ás cámaras fotográficas empregadas, chegando a utilizar obxectivos antigos moi imperfectos ou, incluso, á cámara escura sen obxectivo.
Tamén se actuaba na fase de revelado e na de positivado da imaxe. Emprégase papel especialmente adecuado para as súas manipulacións. Engádese carbón, bromóleo, goma bicromatada, ou outros pigmentos ás emulsións buscando facer as fotografías similares ó debuxo, gravado etc. Xorde así o concepto de impresións nobres.
A idea principal era a intención de buscar un resultado diferente ó das imaxes tradicionais e que amais isto salte á vista, o cal resulta ser un valor engadido.
Pola súa manipulación, as coñecidas como impresións nobres, nunca resultaban iguais pese a que se partise dun mesmo negativo inicial. Estas técnicas impedían a multiplicidade de copias, por canto que as obras eran únicas. Chegouse incluso a destruír o negativo para impedir copias das imaxes.
Antecedentes
Os precedentes do pictorialismo veñen constituídos polas figuras de Julia Margaret Cameron e Henry Peach Robinson. Na fotógrafa inglesa encontraron os adeptos ó pictorialismo unha actitude decidida, amais dunha serie de comportamentos (ou técnicas) ante a fotografía de grande aceptación para eles, como é o uso de obxectivos inadecuados e a busca do efecto floue. Por outro lado, Henry Peach Robinson veu ser o apoio teórico do movemento, grazas á súa obra Efecto Pictorial en Fotografía, 1869, así como o inspirador do nacemento dos grupos adeptos ó pictorialismo.
O nacemento do pictorialismo
O punto de partida do movemento vén determinado pola publicación en 1889 do libro Naturalistic Photography de Peter Henry Emerson, onde o seu autor defende que a imaxe floue correspondía á visión normal e superaba tódalas formas artísticas, por influencia dos pintores impresionistas.
A partir deste momento xorden novos grupos e asociacións dedicadas á busca dunha fotografía artística construída sobre os valores propios da fotografía. É esta unha postura estética claramente diferenciada das inquietudes das primeiras asociacións dedicadas á investigación técnica.
O primeiro impulso para a creación fotográfica pictorialista deuno o Camera Club de Viena ó organizar en 1891 unha exposición de fotógrafos adheridos ó pictorialismo. Un ano máis tarde, en 1892, créase en Londres o Linked Ring co obxectivo da organización dunha exposición baixo o lema Liberty-Loyalty, á que foron invitados fotógrafos estranxeiros da Europa Continental e dos Estados Unidos.
A partir deste momento, os grupos multiplicáronse por toda Europa, chegando o pictorialismo ós Estados Unidos e a outros continentes, animados por xoves fotógrafos desexosos de demostrar os valores artísticos da fotografía. miniatura|334x334px|The Manger (1899), fotografía de [[Gertrude Käsebier.]]
Os seus principais autores
Os seus representantes máis destacados foron Peter Henry Emerson e Robert Demachy. Outros serían Alvin Langdon Coburn, Heinrich Kühn, Léonard Missone, Comandante Puyo, James Craig Annan, Richard Polak, George Davison, Lionel Clark, Hugo Henneberg, Fred Holland Day, Gertrude Käsebier, Edward Steichen, Clarence Hudson White e Frederick Henry Evans.
En España destaca a obra de José Ortiz Echagüe, Josep Massana, Josep Maria Casals Ariet, Joaquim Pla Janini e Antonio Arissa.
Os grupos máis destacados
Entre as asociacións de fotógrafos que se adheriron ó movemento destacan Linked Ring, Camera Club de Londres, Camera Club de Nova York, Photo-Secession, Photo-Club de París, Camera Club de Viena, Real Sociedade Fotográfica, Sociedade Portuguesa de Fotografía, Sociedade Fotográfica Arxentina de Afeccionados ou a Japanese Camera Pictorialist of America.
Estes grupos organizaron exposicións, publicaron revistas, manifestos etc. Son colectivos moi elitistas que limitan o acceso de membros e de fotografías para as súas exposicións.
A decadencia
Malia o anterior, en situacións illadas como a de España continúa o seu desenvolvemento ata ben concluída a Guerra civil española.
Valoración
Os teóricos da fotografía non mostran un xuízo uniforme á hora de realizar unha valoración crítica sobre este movemento artístico-fotográfico.
Esta discusión non está rematada. É máis, hoxe en día ten plena vixencia por canto que algúns autores defenden os valores estéticos da imaxe, mentres que outros fotógrafos sosteñen o valor das imaxes como testemuño social da realidade.
En galerías de arte, salas de exposicións, revistas etc. pódese observar como a fotografía é utilizada por algúns como medio de reflexión artística e por outros como medio de reflexión social.
Faustin-Archange Touadéra
Faustin-Archange Touadéra (nado o 21 de abril de 1957 ) é un matemático e profesor e político centroafricano, que ocupa o cargo de Primeiro Ministro da República Centroafricana desde o 22 de xaneiro de 2008. Antes era o reitor da Universidade de Bangui.
Doctor Sleep (filme de 2019)
Doctor Sleep (comercializado tamén co título Stephen King's Doctor Sleep) é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Mike Flanagan. Está baseado na novela homónima de 2013 escrita por Stephen King, unha secuela doutra novela de King, The Shining. O filme, que tamén é unha secuela directa do filme The Shining, dirixido por Stanley Kubrick, está ambientado varias décadas despois dos eventos da historia orixinal e mestura elementos da novela de 1977 tamén. Doctor Sleep foi escrito, dirixido e editado por Mike Flanagan, e está protagonizado por Ewan McGregor como Danny Torrance, un home con habilidades psíquicas que tenta superar os traumas da súa nenez. Rebecca Ferguson, Kyliegh Curran e Cliff Curtis intepretan os papeis secundarios. No filme, un xa adulto Dan Torrance debe protexer unha rapaza con poderes semellantes dun culto coñecido como "The True Knot", que cazan nenos con habilidades psíquicas para permanecer inmortais.
Warner Bros. Pictures comezou a desenvolver unha adaptación cinematográfica de Doctor Sleep pouco despois de que a novela fose publicada no ano 2013. O produtor e guionista Akiva Goldsman escribiu un guión, mais o estudio non asegurou un orzamente para o filme até o éxito de recadación do filme de terror It, que tamén está baseado nunha novela de King. Flanagan foi contratado para reescribir o guión de Goldsman e para dirixir o filme. Flanagan dixo que o filme tentaría reconciliar as diferenzas entre a novela e o filme de The Shining. A rodaxe comezou en setembro de 2018 en Xeorxia, incluíndo Atlanta e as áreas limítrofes, e rematou en decembro de 2018.
Warner Bros. Pictures lanzou Doctor Sleep en todo o mundo a partir do 31 de outubro de 2019, e nos Estados Unidos o 8 de novembro de 2019. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que louvou as interpretacións e a atmosfera, mais con certas reticencias pola súa duración. Cunha recadación de $72 millóns en todo o mundo, a súa acollida polo público foi considerada decepcionante en comparación co éxito doutras adaptacións de novelas de King como It Chapter Two e Pet Sematary.
Linguas síux
As linguas síux-catawba (tamén coñecidas simplemente como linguas síux) son unha familia de linguas indíxenas norteamericanas. O grupo é o segundo máis falado de linguas nativas nos Estados Unidos, despois das linguas algonquianas.
O nome do estado de Minnesota é síux e significa 'augas azul celeste'.
Clasificación interna
As clasificacións da maioría dos autores coinciden en recoñecer claramente catro subgrupos dentro das linguas síux:
En canto á agrupación destes grupos a cuestión está aberta a debate. Robert K. Headley (1971) sobre unha base glotocronolóxica propuxo a seguinte árbore para as linguas síux-catawba: Á parte da conta estatística non existen outras evidencias que suxiran que esta agrupación interna é correcta, aínda que o proxecto de comparación sistemática ASJP reproduce unha árbore idéntica ao anterior ademais de detallar a estrutura do subgrupo Mississippi que é a seguinte:
Número de falantes
O seguinte é un cálculo do número de falantes destas linguas:
Historia
As linguas síux faláronse nas rexións central e sudoriental de Norteamérica. Dende os Grandes Lagos ata as Montañas Rochosas están as linguas winnebago, dakota (con dialectos coma o santee, yankton, yanktonai(s), teton (chamado tamén lakhota ou lakota), assiniboine e stoney (sendo chamados todos nakota menos santee e teton), mandan, hidatsa e crow. No centro dos Estados Unidos fálanse dhegiha (quapaw, kansa, osage e omaha-ponca) e chiwere (iowa, oto e a extinta missouri). No sueste dos Estados Unidos hai documentación de tres linguas síux extintas: tutelo, oto e biloxi.
Outras linguas sioux falábanse no que agora é Virxinia, Carolina do Norte e Carolina do Sur, cando os europeos chegaron alí.
No censo de 1981, en total había 2 975 persoas no Canadá que falaban linguas sioux como linguas maternas.
Barbara Bush
miniatura|Barbara co seu marido e o seu primeiro fillo, aínda meniño, George. Contra 1947 Barbara Bush, de solteira Pierce nada en Nova York o 8 de xuño de 1925 e finada en Houston o 17 de abril de 2018, foi a primeira dama dos Estados Unidos dende 1989 ata 1993 como dona de George H. W. Bush, que serviu como o 41º presidente dos Estados Unidos. Foi tamén a segunda dama dos Estados Unidos de 1981 a 1989. Entre os seus seis fillos está George W. Bush, o 43º presidente dos Estados Unidos, e Jeb Bush, o 43º gobernador de Florida. Ela e Abigail Adams son as dúas únicas mulleres en seren esposas dun presidente dos Estados Unidos e mais nai doutro.
Traxectoria
Entre 1931 e 1937 acudiu á Milton Public School de 1931 a 1937 para pasar logo e ata 1940 á Rye Country Day School. De 1940 a 1943 asitiu á Ashley Hall de Charleston. Na súa mocidade gustaba da natación, o tenis, e andar en bicicleta. O seu interese pola lectura comezou de cativa ao ler coa súa familia nos seráns. miniatura|Barbara con George mais os seus fillos George e Robin
Matrimonio e familia
miniatura|Barbara Bush, no centro, rodeada pola súa familia a mediados da década de 1960 Cando Barbara tiña 16 anos nunhas vacacións de Nadal coñeceu nun club de Greenwich en Connecticut a George H. W. Bush, entón estudante na Phillips Academy de Andover en Massachusetts. Despois de 18 meses, e antes de partir George á guerra como piloto dun bombardeiro da Mariña, comprometéronse formalmente. Tres dos avións que pilotou o seu prometido levaron o seu nome: Barbara, Barbara II, e Barbara III. Barbara principiou estudo no Smith College de Boston mais tras a volta de George, deixou os estudos e dúas semanas máis tarde, o 6 de xaneiro de 1945, casaron na Primeira Igrexa Presbiteriana de Rye. O matrimonio durou 73 anos, e foron a máis longa parella matrimonial presidencial na historia dos Estados Unidos ata que Jimmy e Rosalynn Carter bateron a súa marca o 17 de outubro de 2019.
Nos primeiros oito meses do seu matrimonio, os Bush viviron en varios lugares dos Estados Unidos, George desprazábase co seu escuadrón de adestramento, entre outros lugares viviron en Míchigan, Maryland e Virxinia.
Durante os seguintes 13 anos, George e Barbara tiveron seis fillos que lle deron á parella un total de 14 netos e sete bisnetos:
Anos en Texas
Tras finalizar a guerra, George e Barbara tiveron o seu primeiro fillo, mentres George estudaba na Universidade Yale. A nova familia axiña se aveciñou en Odessa (Texas), e alí George entrou no negocio do petroleiro. En setembro de 1949 os pais de Barbara tiveron un accidente de tráfico en Nova York e súa nai morreu. Barbara estaba embarazada e o médico aconselloulle non viaxar para asistir ao funeral e ao nacer súa filla puxéronlle como nome Pauline Robinson Bush en homenaxe á nai de Barbara.
Os Bush establecéronse na zona dos Ánxeles durante un tempo, e en 1950 foron para Midland (Texas). En total mudaron 29 de veces de residencia ao longo do seu matrimonio. Co tempo, Bush fíxose un nome no negocio na industria petroleira e con outros socios fundou a exitosa Zapata Corporation. Barbara educou seus fillos, mentres seu marido estaba normalmente fóra en viaxe de negocios. En 1953 súa filla Robin morreu de leucemia. Ao nacer súa filla Dorothy en agosto de 1959, os Bush aveciñáronse en Houston.
Vida pública
En 1966, George Bush foi elixido como representante no Congreso de Texas. Barbara criou os fillos, mentres seu home facía campaña e nalgunha ocasión foi canda el. dereita|miniatura|Os Bush celebrando en Houston a elección de George como congresista (1966). Como esposa dun congresista, Barbara margullouse en diversos proxectos con institucións de caridade e grupos de mulleres republicanas en Washington. Tras perder unha elección para acceder ao Senado, o presidente Richard Nixon nomeou en 1970 a seu esposo embaixador dos Estados Unidos nas Nacións Unidas, o que lle permitiu a Barbara relacionarse en Nova York con destacados diplomáticos. Cando estoupou o escándalo Watergate en 1973, Nixon pediulle a Bush que presidise o Comité Nacional Republicano; Barbara aconselloulle rexeitar a oferta por mor do difícil clima político, pero George finalmente aceptou.
O sucesor de Nixon, Gerald Ford, nomeouno xefe da misión dos Estados Unidos na República popular da China en 1974, e Barbara acompañou a seu home a Beijing. Visitou varias cidades e rexións en bicicleta co seu esposo. En 1976 volveu aos Estados Unidos ao facerse cargo George da dirección da CIA, e ao non poder axudar a seu home, que non podía compartir aspectos clasificados do seu traballo, levárona a unha depresión. Para superala comezou a dar conferencias e charlas sobre tempo que pasara na China e tamén principiou a traballar como voluntaria nun orfanato.
Barbara Bush defendeu a experiencia e cualidades persoais de seu mariddo cando anunciou a súa candidatura para presidente dos Estados Unidos en 1980. Causou escándalo cando dixo que ela apoiaba a ratificación da Emenda da Igualdade de Dereitos e que estaba a favor do dereito da muller a abortar en desacordo coa á conservadora do Partido Republicano que lideraba o gobernador de California Ronald Reagan, que foi quen acabou gañando as primarias presidenciais sobre o seu marido, aínda que logo aceptou a invitación do vencedor para ser o seu candidato a vicepresidente e finalmente ese foi o equipo vencedor nas eleccións de 1980.
Segunda dama dos Estados Unidos
esquerda|miniatura|A segunda dama Barbara Bush e o vicepresidente coa primeira ministra [[Margaret Thatcher e Denis Thatcher en Chequers en 1984]] Barbara Bush foi durante oito anos a segunda dama dos Estados Unidos, converténdose nunha figura familiar á poboación. Tras ser diagnosticado seu fillo Neil con dislexia, interesouse por cuestións de alfabetización e comezou a traballar con varias organizacións dedicadas a ese ámbito. Pasou moito tempo informándose dos factores que contribuían ao analfabetismo,— cría que tamén os sen teito estaban relacionados —e os esforzos en curso para combater a ambos. Viaxou por todo o país e o mundo co vicepresidente en viaxes oficiais ou ela soa. En 1984 escribiu un libro para nenos, C. Fred 's Story, sobre as aventuras dunha familia vista polo seu cocker spaniel, C. Fred. Doou os beneficios do libro a institucións a prol da alfabetización.
A mediados da década de 1980 Barbara falaba rutineiramente en público para promover cuestións nas que tiña interese e fíxose coñecida polo seu sentido de humor e polo seu enxeño. Durante a campaña presidencial de 1984 converteuse en titular cando lle dixo á prensa que ela non podería expresar na televisión o que pensaba da candidata demócrata á vicepresidencia, Geraldine Ferraro, "aínda que rima con ruta". Despois de recibir críticas polo seu comentario afirmou que ela non tiña intención ningunha de insultar a Ferraro.
En 1988 o vicepresidente Bush anunciou a súa candidatura para suceder a Reagan na presidencia. Barbara converteuse na terceira cónxugue dun candidato presidencial en falar na convención nacional dun partido, tras Eleanor Roosevelt en 1940 e Pat Nixon en 1972. Prometeulles os electores que ía ser unha primeira dama tradicional e fixo campaña activamente polo seu marido, xeralmente evitando discusións por cuestións políticas durante a campaña, especialmente aquelas nas que ela e o seu marido diferían. George gañou as eleccións en novembro de 1988 e xurou o 20 de xaneiro de 1989.
Primeira dama dos Estados Unidos
miniatura|Barbara Bush participando na gravación do programa de televisión [[Sesame Street en 1989.]] miniatura|Barbara mais o gobernador de Missouri [[John Ashcroft nun xardín de infancia en 1991]] Como primeira dama dedicou os seus maiores esforzos á alfabetización das familias. Participou en moitas organizacións e comités de alfabetización e de lectura e axudou a desenvolver o Barbara Bush Foundation for Family Literacy que tiña como finalidade o apoio a programas onde os pais e os cativos aprendesen xuntos. Barbara apareceu en The Oprah Winfrey Show, e regularmente no programa de radio nacional Mrs. Bush's Story Time, que procuraba salientar a a importancia da lerlles en voz alta aos nenos. Tamén apoiou a liberdade da muller para abortar, os dereitos LGBT, civís e mais as campañas de sensibilización sobre a SIDA. esquerda|miniatura|O presidente Bush e a primeira dama mentres agardan a chegada dun Xefe de Estado á Casa Branca. Traballou na White House Historial Association e loitou para revitalizar o White House Preservation Fund, ao que lle cambiou o nome para White House Endowment Trust para conseguir fondos para a rehabilitación e restauración da Casa Branca, logrando o obxectivo de recadar 25 millóns de dólares. En marzo de 1989 revelou que sufría a enfermidade de Graves-Basedow, unha tiroidite; a condición afectaba tamén a seu marido. dereita|miniatura|Bush durante o discurso no Wellesley College en 1990, acompañada por Raise Gorbacheva, esposa do presidente soviético [[Mikhail Gorbachev.]] Salientable foi o seu discurso de graduación do Wellesley College de 1990, considerado o 45º mellor discurso retórico norteamericano do século XX. dereita|miniatura|A primeira dama visitando pacientes nun hospital infantil en Washington en 1990 Durante a campaña presidencial de seu marido en 1992 Barbara Bush afirmou que o aborto e a homosexualidade eran asuntos persoais e argumentou que o Partido Republicano non debía tomar unha posición sobre eses asuntos, e mesmo afirmou que persoalmente aborrecía o aborto, pero non podía tomar a decisión por outra persoa.
Despois da Casa Branca
George perdeu as eleccións para a reelección fronte a Bill Clinton e despois de deixar a Casa Branca, a parella residiu en River Oaks no estado de Texas e en Kennebunkport en Maine. dereita|miniatura|O presidente George W. Bush e súa nai, Barbara, preparados para subir a bordo do Air Force One en 2005 Barbara intentou convencer a seu fillo George W. Bush para non presentar a súa candidatira a gobernador de Texas en 1994 convencida de que non sería quen de derrotar a Ann Richards, pero resultou vitorioso. Barbara fixo campaña por seu fillo George W. Bush tras anunciar que concorría na campaña presidencial en xuño de 1999 e opúxose inicialmente a que seu fillo Jeb presentara a candiatura á presidencia, dicindo "xa tivemos Bush abondo" .Así e todo, mudou de postura e apareceu en varios anuncios apoiándoo e facendo en febreiro de 2016 campaña por el en Nova Hampshire e expresou a súa opinión de Donald Trump, o rival de Jeb para a candidatura. Dixo que non podía entender como había mulleres que puidesen votar alguén que dixo o que dixo sobre Megyn Kelly.
Varias escolas levan o seu nome, tres primarias e dúas de ensino medio en Texas e unha primaria en Mesa (Arizona). Serviu no consello de AmeriCares e no da Clínica Mayo, e dirixiu a Barbara Bush Fundation for Family Literacy. miniatura|George e Barbara Bush na cerimonia de botadura do portaavións [[USS George H.W. Bush|USS George H.W. Bush en outubro de 2006]] esquerda|miniatura|A exprimeira dama Barbara Bush na LBJ Presidential Library en 2012 miniatura|Barbara Bush (segunda pola dereita) con [[Michelle Obama, Laura Bush, Hillary Clinton e Rosalynn Carter na apertura do George W. Bush Presidencial Center en Dallas en 2013]]
Enfermidades e morte
Diagnosticáronlle a enfermidade de Graves en 1988. Tamén sufría insuficiencia cardíaca conxestiva e enfermidade pulmonar obstrutiva crónica. Foi unha fumadora empedernida durante 25 anos ata que o deixou en 1968 ao chamarlle a atención unha enfermeira por fumar no seu cuarto de hospital despois dunha cirurxía. En novembro de 2008 hospitalizárona por dor abdominal e sometérona a unha cirurxía do intestino delgado e en marzo de 2009 cambíaronlle a válvula aórtica.
Na véspera do Aninovo de 2013 hospitalizárona por pneumonía aínda que lle deron a alta uns días máis tarde. O 15 de abril de 2018, a súa familia emitiu un comunicado indicando que tiña unha súa saúde debilitada pero que ela escollera estar na casa coa familia. Segundo a o voceiro da familia, Jim McGrath, a súa elección era consecuencia dunha serie de hospitalizacións recentes. Barbara Bush morreu o 17 de abril de 2018 na súa casa de Houston á idade de 92 anos. O presidente Donald Trump ordenou que as bandeiras ondeasen a media hasta na súa memoria, e tanto el como a primeira dama Melania Trump enviaron condolencias en nome da nación. Os expresidentes Jimmy Carter, Bill Clinton , Barack Obama e o senador John McCain tamén enviaron as súas condolencias. Algúns líderes estranxeiros, como a raíña Isabel II do Reino Unido, o primeiro ministro canadense Justin Trudeau ou o presidente ruso, Vladimir Putin tamén enviaron as súas condolencias
Marraxo azul
miniatura|245px|Marraxo azul. miniatura|245px|Cabeza de Isurus oxyrinchus. miniatura|245px|Esqueleto das mandíbulas dun marraxo azul.
O marraxo azul é unha especie de elasmobranquio da orde dos lamniformes (Lamniformes) e familia dos lámnidos (Lamnnidae), de moi ampla distribución, xa que se encontra nos océanos Pacífico, Atlántico e Índico e nos mares Mediterráneo e Vermello.
O marraxo azul pertence á mesma familia que o tiburón branco, pero é de tamaño bastante menor e, a diferenza del, é un tiburón asociado ás profundidades, sendo estraño velo en augas pouco profundas e próximas á costa.
Descrición
As principais características deste peixe son:
Tamaño
Os marraxos azuis son tiburóns de gran tamaño, normalmente de até os 3,5 ou os 4 m de lonxitude, con pesos de até 700 ou 750 kg. Hai unha cita rexistrada dunha femia de 4,5 m (as femias son de maior tamaño que os machos).
Velocidade
O marraxo azul é un tiburón moi activo, de forza descomunal e gran velocidade. Segundo probas recentes, pode chegar a alcanzar velocidades punta de máis de 124 km/h, o que lle outorga o posto de animal máis rápido do océano, posición que anteriormente se atribuía ao peixe vela cos seus 110 km/h. O secreto de tal potencia e velocidade é a súa perfecta hidrodinámica, a súa potente masa muscular, á súa aleta caudal en forma de media lúa e ao feito de ser homeotermo. Dita combinación de forza e velocidade lle confire a capacidade de saltar moi alto fóra da auga, ao igual que o fai o tiburón branco; ditos saltos adoita realizalos cando está prendido nun anzol de pesca, e poden alcanzar entre 6 e 8 m de altura.
Estado de conservación
O status do marraxo azul está considerado pola IUCN como VU (vulnerábel).
Julio Nieto López
Julio Nieto López, Chevol ou Nardo, nado cara 1907 e finado na Coruña o 21 de setembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Antigo garda de asalto, foi capitán durante a guerra. Secretário xeral do Comité Provincial do PCE de Lugo, do que tamén formaban parte Emilio Golás e Enriqueta Otero, mantivo contactos con Xosé Castro Veiga. Foi detido en febreiro de 1946. Xulgado por rebelión militar na Coruña no proceso 75/1946, en consello de guerra celebrado o 18 de xullo e 1946, foi condenado a pena de morte. Foi executado con garrote vil na prisión da Coruña con Ramón Vivero Geada o 21 de setembro de 1946.
CAD
Historia
Ivan Sutherland desenvolveu o sistema SKETCHPAD en 1963, considerado o antecesor do CAD, as primeiras aplicacións comerciais de CAD estaban deseñadas para as grandes industrias automobilísticas e aeroespaciais.
Ullr
miniatura|dereita|300px|A [[Pedra de Böksta amosa unha figura en esquís e cun arco, posiblemente Ullr.]] Na mitoloxía nórdica, Ullr é un dos deuses maiores do panteón escandinavo, ou un epíteto dun deus importante de tempos prehistóricos. Tamén é coñecido como Wulþuz, que significa gloria no antigo nórdico.
No inglés antigo, wuldor significa "gloria", pero non é usado como un nome propio, aínda que aparece frecuentemente nos nomes para referirse ó Deus cristián, como wuldres cyning "Rei da Gloria", wuldorfæder "pai glorioso" ou wuldor alwealda "glorioso gobernante de todo ".
A palabra nórdica medieval foi latinizada como Ollerus. En islandés chámaselle Ullur e na maioría das linguas escandinavas a forma moderna é Ull.
Batalla de Guadalete
miniatura A batalla de Guadalete (en árabe clásico: معركة وادي لكة) foi un conflito bélico que tivo lugar no ano 711 preto do río Guadalete, na provincia de Cádiz. Supuxo a fin do reino visigodo e deu comezo á invasión musulmá da península Ibérica.
A partir de crónicas árabes dos séculos X e XI, afirmouse o enfrontamente entre o exército visigodo, comandado polo derradeiro rei, Don Rodrigo, e un exército musulmán procedente do norte de África e que entrou na Península grazas ós partidarios de Vitiza, o anterior rei, que preferían que accedese o trono o fillo deste, Akhila, e que estivo comandado por Tariq ibn Ziyad, ás ordes co califato omeia de Damasco.
Como consecuencia da batalla, o rei Don Rodrigo foi morto, rematou o reino visigodo, e comezou a invasión musulmá da Península Ibérica. Anos despois, no 722, a Batalla de Covadonga daría comezo á Reconquista.
RMS Berengaria
Historia
miniatura|esquerda|168x168px|A popa do Imperator na súa botadura. Comparable en tamaño co RMS Olympic e o HMHS Britannic e botado poucos meses despois do afundimento do RMS Titanic foi un dos buques de pasaxeiros máis grandes xunto co SS Vaterland e o SS Bismarck. A súa silueta distintiva estaba coroada na proa cun grande mascarón dun aguia imperial alemá de bronce sostendo entre as súas garras un orbe.
SS Imperator
miniatura|esquerda|148x148px|O Imperator coas cores da [[Hamburg America Line|HAPAG, no ano 1913.]] Realizou a súa primeira e única viaxe ao servizo da HAPAG na ruta Hamburgo-Southampton-Cherburgo-Nova York o 11 de xuño de 1913 baixo o mando do comodoro da liña Hans Ruser, chegando a Nova York o día 19 do mesmo mes. O buque volveu cara Europa o 25 de xuño.
O Imperator tivo inicios bastante complicados a partir de 1913 por varias dificultades técnicas e deficiencias de enxeñaría, entre elas o elevado centro de gravidade que provocaba un campaneo escorando banda a banda de xeito pronunciado cando viraba, isto provocou que fóra coñecido como "Limperator" (limp é coxeira en inglés). Ante este problema, tívose que modificar de emerxencia, eliminando os mobles pesados da primeira clase e inxectouse cemento no dobre fondo.
Primeira guerra mundial
miniatura|dereita|173x173px|O USS Imperator no porto de Nova York en 1918. O Imperator permaneceu amarrado no porto de Hamburgo durante toda a primeira guerra mundial e debido ás súas deficiencias non foi destinado a ningún uso militar, nin se instalaron aparellos para a artillería.
Rematada a guerra, foi comisionado pola US Navy e levado ao porto de Brest en Francia para repatriar a 2.100 efectivos a Nova York. Nese tempo foi rebautizado como USS Imperator (ID 4080) e operou ata 1919 coa Cruiser and Transport Force, realizando outras tres viaxes nas que repatriou a uns 25.000 soldados, enfermeiras e civís ós EEUU.
RMS Berengaria
miniatura|dereita|150px|O RMS Berengaria despois de incorporarse á frota da Cunard Line. Ao ser descomisionado da US Navy foi transferido ó British Shipping Controller en calidade de botín de guerra e alugado á navieira Cunard Line que o utilizou, aínda baixo o nome orixinal, en nove viaxes entre 1920 e 1921. A Cunard recibiu o barco en pésimas condicións de mantemento, polo que tivo que investir miles de libras esterlinas para deixalo como o resto dos seus barcos operativos, isto demorouse desde marzo ata xullo de 1920. A Cunard comprouno en 1921 e renomeouno RMS Berengaria. Adicionalmente o seu motor propulsor foi modificado en 1922 para usar petróleo en lugar de carbón. O seu primeiro capitán inglés foi Arthur Rostron, ex capitán do Carpathia.
Serviu durante 14 anos como buque insignia da Cunard ata 1934, ano en que foi substituído polo antigo Bismarck agora renomeado como RMS Majestic. No 1938 comezou a sufrir unha serie de accidentes que decidiron o seu retiro en 1939. Finalmente foi despezado en 1946.
O Vaqueiro, Maniños, Fene
O Vaqueiro é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 35 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 19 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 33 habitantes.
Indutancia
Nun indutor, denomínase indutancia (L), á relación entre o fluxo magnético e a intensidade de corrente eléctrica(I):
Gala Éluard Dalí
Elena Ivanovna Diakonova (en Елена Ивановна Дьяконова), coñecida como Gala Éluard Dalí, nada en Kazán (Imperio Ruso) o 7 de setembro de 1894 e finada en Portlligat (Xirona) o 10 de xuño de 1982, foi musa de varios artistas, en especial de Salvador Dalí, con quen casou en 1932 polo civil e de novo en 1958 polo rito católico.
Traxectoria
Gala naceu nunha familia de intelectuais de Kazán (Rusia) e viviu durante un breve período de tempo en Pokrovskoye.
Paul Éluard
En 1912 foi enviada a un sanatorio de Clavadel, preto de Davos para que a tratasen de tuberculose. Mentres estaba en Suíza coñeceu a Paul Éluard e namorouse del cando ambos tiñan dezasete anos. En 1916, durante a primeira guerra mundial viaxou de Rusia a París para reunirse con el e casaron o ano seguinte. En 1918 naceu a súa filla Cécile, mais Gala detestaba a maternidade e ignoraba a súa filla.
Salvador Dalí
Tras vivir xuntos dende 1929, Dalí e Gala casaron nunha cerimonia civil en 1934 en París. Nesa época descubríronlle miomas uterino, polo que foi sometida a unha histerectomía en 1936. Volveron casar nunha cerimonia católica en 1958 no Santuario dos Anxos en Sant Martí Vell (Xirona). Necesitaron unha dispensa especial do papa xa que Gala estivera casada previamente e era cristiá pero non católica, senón ortodoxa.
Foi a musa de Dalí, inspirándoo directamente e aparecendo en moitas das súas obras, e o artista adoitaba dicir que ela foi «a única que o salvou da tolemia e dunha morte temperá». Máis aló da súa atribuída xenialidade, Dalí era un home problemático, inseguro e desorganizado e foi Gala quen actuou como a súa axente e intermediaria entre o xenio e o mundo real. Ao dedicarse a devanditos mesteres, a muller feriu moitas sensibilidades e foi acusada de materialista. Tivo tamén numerosas relacións extramatrimoniais, ás que Dalí nunca se opuxo, talvez porque estaba fascinado polo candaulismo, unha parafilia similar ao voyeurismo. Foi unha mecenas para novos artistas e nos seus últimos anos facía agasallos caros a quen se asociaba con ela, como o cantante de rock Jeff Fenholt ao que regalou, supostamente, pinturas de Dalí e unha casa dun millón de dólares en Long Island.
Gañou para si mesma a posición máis elevada no panteón de Dalí. Foi con frecuencia o obxecto do traballo pictórico de Dalí: na súa obra, Gala adoptou distintos roles, como o de virxe cristiá na pintura Virxe de Port Lligat (1950) ou figura mitolóxica na Leda atómica (1949). As numerosas pinturas que fixo Dalí dela mostran o profundo amor que lle profesaba. Algunhas destas son exemplos sobresalientes da representación de modelos femininos de mediana idade na pintura occidental.
Morte
Faleceu en Portlligat en 1982 e foi trasladada ao castelo de Púbol (Baix Empordà), que Dalí comprara para ela, coa intención de ser embalsamada e enterrada nunha das dúas criptas que preparou durante as obras de restauración. Ámbalas dúas criptas foron deliberadamente construídas unha xunto á outra. Alí trasladouse o pintor para pasar os seus últimos anos de vida e non separarse da súa musa, desexando ocupar a cripta baleira á beira de Gala, algo que finalmente non ocorreu.
Presión
Presión é a propiedade física que corresponde á forza aplicada sobre unha superficie (real ou imaxinaria).
Máis formalmente, a presión é a medida da compoñente normal da forza que actúa sobre unha superficie (área):
onde:
Aínda que a forza sexa unha magnitude vectorial, a presión é unha cantidade escalar, isto é, non ten dirección. A unidade no SI para medir a presión é o pascal (Pa), equivalente a unha forza de 1 newton por unha área de 1 metro cadrado (N/m2). A presión exercida pola atmosfera ao nivel do mar corresponde a 101 325 Pa, e ese valor é normalmente asociado a unha unidade chamada atmosfera patrón.
A presión relativa defínese como a diferenza entre a presión absoluta e a presión atmosférica. O aparello destinado a medir a presión relativa é o manómetro. A presión atmosférica mídese cun barómetro.
Para informacións sobre a presión interna exercida polo sangue no organismo humano, vexa presión arterial.
Outras unidades
<U>Baria</U> é a unidade de presión no sistema CGS e vale unha dyna/cm<SUP>2</SUP>
<U>Bar</U> é un múltiplo da Baria : 1 bar = 10<SUP>6</SUP> barias
<U>Psi</U> (pound per square inch), libra por polgada cadrada, é a unidade de presión no sistema inglés/americano
A táboa presenta os valores para a transformacións das unidades;
explo: 1 atm = 1,013.10<SUP>+5 </SUP>Pa
Computer Aided Manufacturing
Siglas de Computer Aided Manufacturing (fabricación asistida por ordenador). Sistema para fabricación de pezas, soldado, corte... automático a partir duns planos técnicos. Emprégase en conxunción de sistemas CAD. Algunha das tarefas nas que se emprega esta tecnoloxía e a fabricación de circuítos integrados, facendo por exemplo os buratos na placa, serigrafiándoa ou soldando.
Superficie
En matemáticas, unha superficie é un obxecto topolóxico que, intuitivamente falando, é localmente "parecido" (homeomorfo) ao plano cartesiano, é dicir para cada punto P na superficie hai unha veciñanza de P na superficie que é homeomorfa a un disco aberto de e isto dános un sistema local de coordenadas contorna ao momento na superficie. Podemos chamar ao homeomorfismo local que vai da superficie a como carta e ao inverso (deste homeomorfismo) parametrización. Non sempre é posible parametrizar unha superficie cun único homeomorfismo local.
Exemplos: A esfera, o touro, o plano proxectivo, a botella de Klein, son instancias de superficies pechadas, é dicir sen fronteira.
Un disco (en ), un cilindro e a banda de Möbius son exemplos de superficies con fronteira.
Lista de conselleiros federais de Suíza
A continuación preséntase a lista completa dos conselleiros federais de Suíza.
Le Vivier-sur-Mer
Le Vivier-sur-Mer (Gwiver en bretón, Le Vivier en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Xoán Abreu
Xoán Manuel Abreu Fernández, nado en Vigo o 10 de abril de 1965, é un director de escena e actor galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Xoán Abreu (no centro), con [[Bea Campos e Marcos Alonso, en Como sobrevivir a unha apocalipse zombi]]
En 1985 integrouse como actor no grupo de teatro Ítaca, de Santiago de Compostela e, desde 1988, fai parte do grupo de teatro Avento, de Vigo, compañía á que ficará ligado até a actualidade. En 1994 ingresou no grupo de teatro Artello, co cal realiza unha xira polo Brasil.
Nos últimos anos ten dirixido musicais, como Fantasticks ou Hansel e Gretel, así como pezas de autores actuais, como BU21, presentada en Vigo tan só uns meses despois da súa estrea en Londres nunha produción de Kuleshov Theatre.
Ten dado aulas en escolas de teatro e de baile, e feito pequenos papeis no cine e na televisión.
Teatro
Ítaca Grupo de Teatro Avento Artello Compañía de teatro Avento Escena T Catrocadeiras Avento Producións
Monterrei, Monterrei, Monterrei
Xeografía
Ssitúase a entre 500 e 520 m de altitude no alto dunha pequena elevación que domina o val de Monterrei, nas estibacións da serra de San Salvador, sobre o río Támega. O relevo do contorno ten unha acusada pendente que descende cara ao val polas bandas este, sur e oeste do núcleo e sobe cara á serra pola súa banda noroeste. É un asentamento de tamaño medio, con 2,69 ha intramuros. Todo o seu recinto fortificado ocupa unha extensión próxima ás 9 ha. Na actualidade o núcleo de Monterrei non ten función residencial e os únicos edificios que non están arruinados teñen un uso dotacional.
Historia
O conxunto fortificado de Monterrei atópase sobre os restos do castro de Baronceli. Na idade media iníciase a fortificación do outeiro. A muralla interior é do século XII, reconstruída no século XV. As dúas cintas de muralla máis exteriores foron construídas na época de Filipe IV. Nos séculos XIV e XV a vila contou cunha importante comunidade xudía e en 1485 instalouse nela a primeira imprenta de Galicia. En 1832 hai referencia a unha poboación de 241 habitantes con dous alcaldes ordinarios e gobernador militar. En 1848 son unhas 56 casas e 1.040 veciños en 1866.
Tecido urbano
O conxunto construído atópase nun estado de avanzada deterioración, agás os edificios máis monumentais, que están en mans de institucións e son empregados como equipamento.
Hai dous barrios ou aglomerados principais. O primeiro é o que se desenvolve polo bordo nordeste do recinto amurallado, ao longo da rúa que comunica as dúas portas principais do recinto. O segundo, de menor tamaño, está o noroeste, dando fronte do acceso ao patio de armas do castelo. Os dous barrios ocupan aproximadamente a metade norte do recinto murado máis elevado, do cal o conxunto de castelo, igrexa e edificios anexos ocupa a metade sur.
Arquitectura
250px|miniatura|Igrexa parroquial de Santa María de Graza de Monterrei, pechando a cidadela. Do castelo orixinal resta un pequeno conxunto de edificios civís, militares e relixiosos de diferentes épocas: dúas torres, un palacio e a igrexa parroquial. Este conxunto está cinguido por un muro que o separa da praza de acceso por un pano que gaña altura aproveitando o forte desnivel do terreo polas bandas sur e oeste.
O desaparecido colexio xesuítico de San Xoán Bautista, fundado en 1556, atopábase no lugar que agora ocupa o Parador de Turismo. Non hai restos visibles, aínda que a fotografía aérea de 1956 mostra algúns trazos sobre o chan que poderían corresponderse cos alicerces dos muros e dos claustros. O convento dos Franciscanos, tamén desaparecido, atopábase na parcela murada inmediata ao cemiterio, coñecida como Toural, e consérvanse del certos lenzos de muros en ruínas.
Viario
A estrutura viaria de Monterrei é simple e está moi condicionada polo accidentado do terreo. Redúcese a dúas rúas, unha que comunica as dúas portas principais de acceso ao recinto superior e outra que leva da porta norte directamente ao castelo. Todo o casarío distribúese de forma lineal ao longo destas dúas rúas, que teñen un trazado curvo que busca a adaptación ao terreo e ao trazado das murallas, e non chega a constituír mazás pechadas nin a crear viario secundario.