cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jason Collins
Traxectoria profesional
O 4 de febreiro de 2008, Collins foi traspasado aos Memphis Grizzlies a cambio de Stromile Swift. Pouco máis tarde nese mesmo ano, o 26 de xuño, foi traspasado aos Minnesota Timberwolves nun traspaso que incluíu a oito xogadores, entre eles Kevin Love e O. J. Mayo.
Tras rematar o seu contrato ao remate da tempada 2008-09, os Timberwolves decidiron non renovalo, e asinou un contrato cos Atlanta Hawks o 2 de setembro de 2009. Renovou cos Hawks na postempada de 2010.
O 31 de xullo de 2012, Collins asinou un acordo cos Boston Celtics.
O 21 de febreiro de 2013, Collins foi traspasado ós Washington Wizards xunto a Leandro Barbosa a cambio de Jordan Crawford.
O 23 de febreiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos Brooklyn Nets.
Vida persoal
Collins declarou na revista Sports Illustrated ser homosexual o 29 de abril de 2013. É o primeiro xogador da NBA en activo en 'saír do armario'.
Humorismo
O humorismo foi unha teoría sobre a constitución e funcionamento do corpo humano adoptada polos antigos médicos e filósofos gregos e romanos. Dos adiantos de Hipócrates, a teoría dos humores foi a concepción máis común do corpo humano mantida entre os médicos europeos até as pescudas médicas modernas do século XIX.
Assassin's Creed Origins
Assassin's Creed Origins é un videoxogo de acción desenvolvido por Ubisoft Montreal e publicado por Ubisoft. É o décimo gran título da franquía Assassin's Creed e o sucesor de Assassin's Creed Syndicate (2015). Foi estreado internacionalmente para Microsoft Windows, PlayStation 4 e Xbox One o 27 de outubro de 2017.
O xogo está ambientado no Antigo Exipto durante o período tolemaico e conta unha historia ficticia xunto con eventos que pasaron en realidade. A historia explora as orixes do conflito secular entre a "Irmandade dos asasinos", que loitan pola paz e a liberdade, e a Orde dos Antigos, precursores da Orde dos Templarios, que desexan a paz a través da imposición violenta. Origins recibiu críticas positivas, que eloxiaron a súa historia, a actuación das voces, o mundo inmersivo en Exipto e os seus elementos visuais. Por ese motivo, está considerado o mellor xogo da franquía dende Assassin's Creed IV: Black Flag (2013).
Bandoleiro (filme)
Bandoleiro (en Bandolero!) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Andrew V. McLaglen. Está protagonizado por James Stewart, Dean Martin, Raquel Welch e George Kennedy. A historia céntrase en dous irmáns e nun shériff que quere arrestar a uns fuxitivos.
Paleosuchus
Alimentación
Aliméntanse de peixes, réptiles, aves e pequenos mamíferos.
Especies
Este xénero comprende dúas especies:
miniatura|260px|[[Paleosuchus palpebrosus.]]
Patricio Arce Susilla
Patricio Arce Susilla, nado na provincia de Burgos o 16 de marzo de 1886, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Foi mestre en Carcedo (Valdés) (1916), Muñas (Oviedo) e en 1920 concedéronlle permuta para Ribeseya; en 1933 déronlle o traslado para Ourense. Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, presidiu a Asemblea Extraordinaria da ATEO de abril de 1936. Tamén foi vogal da directiva da Asociación de inquilinos de Ourense. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi cesado como mestre a principios de setembro. Xulgado en Ourense por auxilio á rebelión, foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1941. Foi inhabilitado como mestre en marzo de 1942.
Movemento 15-M
miniatura|280px|Porta do Sol durante as protestas de 2011. O Movemento 15-M, tamén chamado movemento dos indignados, é un movemento cidadán formado após a manifestación do 15 de maio de 2011 (convocada por diversos colectivos), onde despois de que 40 persoas decidisen acampar na Porta do Sol esa noite de xeito espontáneo, produciuse unha serie de protestas pacíficas en España co obxectivo de promover unha democracia máis participativa arredada do bipartidismo PSOE - PP e do dominio de bancos e corporacións, así como unha "auténtica división de poderes" e outras medidas coa intención de mellorar o sistema democrático. Aglutinou diversos colectivos cidadáns con diferentes lemas, como o da manifestación do 15 de maio: «Non somos monicreques en mans de políticos e banqueiros» ou «''Democracia real XA! Non somos mercadoría en mans de políticos e banqueiros'' ».
O Loureiro, O Carril, Vilagarcía de Arousa
O Loureiro é un lugar da parroquia do Carril no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Kankaanpää
Kankaanpää é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta. Kankaanpää foi fundade en 1865, converteuse en municipio en 1967 e finalmente en cidade en 1972. En 2017 a súa poboación era de 11.640. A superficie do termo municipal é de 704,73 km2, dos cales 21,82 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 16,88 hab./km².
O concello é unilingüe en finés e en 2017 o 97,4% da poboación falaba finés, mentres que o 0,1% falaba sueco e o 2,5% falaba outras linguas.
Blechnaceae
As blechnáceas (nome científico Blechnaceae) son unha familia de fentos da orde Polypodiales, que na moderna clasificación de Christenhusz et al. 2011  clasifícase aínda cun probábel Blechnum parafilético, como no seu predecesor sistema de Smith et al. (2006).
Taxonomía
A clasificación máis actualizada é a de Christenhusz et al. 2011 (baseada en Smith et al. 2006, 2008); que tamén fornece unha secuencia lineal das licofitas e monilofitas.
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Localización taxonómica:
Plantae (clado), Viridiplantae, Streptophyta, Streptophytina, Embryophyta, Tracheophyta, Euphyllophyta, Monilophyta, Clase Polypodiopsida, Orde Polypodiales, Familia Blechnaceae.
Sinónimo: Blechnoides.
Incluíndo Stenochlaenaceae.
No ano 2006, 9 xéneros recoñecidos (Smith et al. 2006): Preto de 20 especies.
Filoxenia
Monofilético, irmán de Onocleaceae (Hasebe et al. 1995, Cranfill 2001, Cranfill e Kato 2003).
Caracteres
Coas características de Pteridophyta.
Rizomas rastreiros, ascendentes ou erectos, ás veces arborescentes, usualmente con estolón<s. Con escamas non clatradas no ápice do rizoma e nas láminas. Pecíolos con numerosos feixes vasculares que nun corte transversal (preto do raque) son redondos e ordénanse a xeito de anel.
Follas monomórficas ou usualmente dimórficas. Veas pinadas ou bifurcadas, ceibas a varias veces anastomosadas. Areolas sen veíñas inclusas. Nas follas fértiles as areolas forman areolas costulares ("costular" en inglés) que portan os soros. Soros en cadeas ou lineais, usualmente paralelos e adxacentes á vea media. Con indusio lineal que se abre cara á vea media (cara a dentro).
Esporanxios con pé de 3 filas de células de espesor. Pé curto ou longo.
Esporas reniformes, con marca monolete. Perina (perisporio) alada.
Gametofitos verdes, cordados.
Equitación
miniatura|dereita|250px| Carreira de cabalos miniatura|dereita|250px
A equitación é un deporte ecuestre que consiste en manter o control preciso sobre un cabalo e require dun moi bo coidado e limpeza do animal por parte do xinete.
Os cabalos utilizanse para deportes de alta competición, coma o Salto, Adestramento, Concurso completo, Salto alto, Enduro Ecuestre, enganches, volteo, Polo, Hípica e Rodeo. Os cabalos tamén se montan para os propósitos terapéuticos, xa que o montar a cabalo en forma non competitiva mellora a saúde humana e o desenvolvemento emocional. Nalgunhas partes do mundo, aínda os utilizan para os propósitos prácticos, como por exemplo para o arado.
A equitación está rexida pola Federación Ecuestre Internacional e é un deporte olímpico dende 1900 nas disciplinas de salto, adestramento e concurso completo de equitación.
Historia
Na prehistoria, o cabalo só servía de alimento para o ser humano. Pero na Idade de Bronce percataronse de que o cabalo podíase empregar como ferramenta de traballo. Na Época Antiga o cabalo foi utilizado para a guerra. Os principais exércitos contaban con cabalaría, nesta época aparece o primeiro cabalo famoso na historia: Bucéfalo, o cabalo de Alexandre Magno, cazado e domado por el. A Idade Media caracterizouse pola cabalaría española ou "Escola de Cabaleiros".
Mente (homónimos)
O termo "mente" tamén se pode referir a:
Lule Warrenton
Lule Warrenton, nada o 22 de xuño de 1862 en Flint, Míchigan e finada o 14 de maio de 1932 en Laguna Beach, California, foi unha actriz, directora e produtora cinematográfica de nacionalidade estadounidense, activa na época do cinema mudo. Entre os anos 1913 e 1922, actuou nun total de 81 filmes.
Inicios
Nada en Flint, Míchigan, o seu pai era director de produción. Baixo a supervisión do seu tío, Sheridan Corbyn, Warrenton empezou a interpretar papeis como actriz infantil, iniciando así a súa carreira, que abarcaría o ámbito teatral e o cinematográfico.
Warrenton estudou no St. Rose's Convent e despois na Universidade de Míchigan. Iniciou a súa actividade teatral dedicándose á elocución na Universidade de Notre Dame. Máis adiante foi lectora de Shakespeare, interpretando a súa primeira obra na Vitoria Rifle's Armory de Montreal, Canadá.
Actriz
Warrenton actuou en 81 filmes ao longo da súa carreira no cinema. Xeralmente fixo papeis secundarios, usualmente en comedias ou westerns, mais de cando en cando fixo tamén papeis principais. Warrenton tiña reputación de ser unha actriz versátil, polo que interpretou personaxes moi diversas, entre elas a unha muller negra en The Queen of Jungleland, e a un chinés mandarín, disfrazada cun mostacho, baixo a dirección de Henry McRae. Esta versatilidade foi precisamente moi encomiada polo xornal Pittsburgh Press.
Directora
Warrenton empezou a súa carreira como directora traballando principalmente con comedias, mais máis adiante centrouse na rodaxe de películas especificamente deseñadas para o público infantil, ás que ela chamaba "Filme for Little Ones". Calling Linda foi a primeira desas películas, rodada en 1916. Ao ano seguinte produciu e dirixiu The Bird's Christmas Carol, a cal protagonizaba a actriz prodixio de catro anos de idade Mary Louise. The Bird's Christmas Carol era unha adaptación ao cinema da novela de Kate Douglas Wiggin, que vendera máis dun millón e medio de exemplares. Máis adiante Warrenton e Louise colaboraron nun bo número de producións. Debido á súa reputación traballando con actores infantís, Warrenton fíxose coñecida nos círculos de Hollywood co apelativo de "nai".
Influencia social
En certo xeito Warrenton foi pioneira na progresión da muller no mundo laboral profesional, e especialmente en Hollywood. Ademais de ser a única muller directora con estudio propio, Warrenton converteu a súa propia casa en centro social para as mulleres de Hollywood, e foi clave para estabelecer dentro de Hollywood Film Company unha residencia permanente para as incontábeis mozas que traballaban como extras en Hollywood. Warrenton foi tamén unha das catro persoas fundadoras do Hollywood Studio Club, ao cal podía acceder calquera muller conectada cos estudios cinematográficos.
Carreira posterior aos Universal Studios
Warrenton iniciou a súa traxectoria con Universal Studios en 1912, mais cortou lazos coa compañía en 1917, continuando coa rodaxe de películas xuvenís como cineasta independente.
Warrenton finalmente deixou Hollywood e ingresou no Conservatorio de Música de San Diego, á vez que dirixía unha compañía cinematográfica composta por mulleres, tamén localizada en San Diego (California).
Vida persoal
Warrenton tivo un fillo, o cámara Gilbert Warrenton, e unha filla, Virginia Zimmerman, que casou cun médico de Os Ánxeles.
Jean-Louis Petit
Jean-Louis Petit, nado o 13 de marzo de 1674 e finado o 20 de abril de 1750, foi un cirurxián francés, recoñecido por ser o inventor do torniquete. Foi un entusiasta da anatomía e recibiu un certificado de mestre en cirurxía en París en 1700. Converteuse en membro da Real Academia de Ciencias francesa en 1715, e foi nomeado director da Real Academia Francesa de Cirurxía polo rei cando foi creada en 1731. Adquiriu gran notoriedade debido á súa habilidade e experiencia, grazas ós seus estudos de casos de hemorraxia, fístula lagrimal, a operación no freo do pene, o seu tratado sobre as doenzas óseas e sobre todo polo seu tratado xeral sobre as operacións cirúrxicas, no que traballou 12 anos e que foi terminado despois da súa morte por François-Dominique Lesné (1722—1800).
Tod Browning
Charles Albert Browning, Jr., máis coñecido como Tod Browning, nado en Louisville, Kentucky, o 12 de xullo de 1882 e finado en Hollywood, California, o 6 de outubro de 1962, foi un director e actor norteamericano.
Traxectoria
Desenvolveu o seu traballo artísticao tanto na era sonora do cinema como na muda. Non obstante, o recoñecementeo chegoulle unicamente polas súas obras dentro do xénero do terror como Dracula (1931), filme que rodou con Béla Lugosi, ou Freaks (1932). Browning foi un director moi prolífico que realizou aproximadamente 60 traballos como director picando distintos xéneros.
Dúbida
A dúbida constitúe un estado de incerteza e un límite da confianza ou a crenza. Pode proxectarse nos campos da decisión e a acción, ou afectar unicamente á crenza e á fe. Se o antecede unha "verdade" convencionalmente aceptada, a dúbida implica desafiar esta.
Características
En filosofía, a dúbida cartesiana equivale á suspensión do xuízo (epoghé) que trataban de provocar, cos seus numerosos e a miúdo sensatos argumentos, os escépticos antigos (Pirronismo).
Os argumentos escépticos que enfronta Descartes parecen estrambóticos, vistos dende a vida cotiá e o sentido común. Pero Descartes non semella confundir o conxunto de crenzas e conviccións que ás claras parecen indispensables para orientarnos na práctica, cos criterios da investigación filosófica. Isto pode apreciarse na distinción que establece Descartes, entre as Regras do Método e as Regras da "moral provisional".
A investigación, que é unha tarefa práctica e desenvólvese no ámbito xeral da vida, ten o propósito de servir a esta, pero sería insensato esperalo antes de que ela mesma alcance algúns resultados razoablemente confiables. Entre tanto, para desenvolverse, a investigación consiste en someter a exame unha porción moi grande do que chamamos "sentido común", incluíndo aquí moitas ideas conforme ás cales (todo semella indicalo) habemos de vivir mentres a investigación mesma se desenvolva. Pero non se trata de interromper a práctica e a vida para permitir a investigación, así como tampouco de facer pasar como "resultados", unhas poucas modas intelectuais (a doutrina da seita onde nos educamos, ou calquera outro produto da confusión). O proxecto cartesiano foi o de examinar esas ideas, entre outras, en busca de fundamentos filosoficamente válidos.
Os argumentos escépticos (encamiñados a introducir dúbidas) que Descartes considera nas Meditacións Metafísicas, foron tomados na súa totalidade de Platón (Cratilo e Teetetes). Estes argumentos constitúen un instrumento de investigación, e en primeiro lugar deben avaliarse conforme a se son ou non intelixibles, e se unha vez aceptados, serían en principio susceptibles de discutirse (pois do contrario, serían incompatibles coa actividade de investigación). Se ambas as condicións se cumpren, os argumentos son útiles á empresa filosófica en opinión de Descartes (precisamente como instrumentos de investigación). Para máis tarde, dentro da investigación cartesiana, quedaría xulgar se realmente non temos razón ningunha que permita descartalos.
Huang Xianfan
Huang Xianfan (chinés tradicional:黄現璠, chinés simplificado:黄现璠), nado en Fusui (Guangxi) o 13 de novembro de 1899 e finado en Guilin (Guangxi) o 18 de xaneiro de 1982 foi un historiador chinés, dos máximos representantes dos estudos zhuang (chinés:壯學/壮学) na China do século XX. As súas obras máis importantes son a traballos académicos "Unha breve historia dos Zhuang" e “Historia xeral dos zhuang”.
Traxectoria
Naceu nunha familia humilde nunha aldea de Fusui, quedou orfo de pai aos dous anos e a súa nai morreu cando el tiña doce anos. o seu primeiro nome foi Gan Jinying (chinés:甘錦英/甘锦英) máis tarde modificado para Huang Xianfan. En 1922 entrou na Escola local de Nanning para estudar historia, xeografía e inglés. Entre 1926 e 1935 foi estudante no departamento de historia na Universidade de Beijing. En 1935 obtivo unha bolsa de estudos do goberno para estudar no Xapón, estudando historia oriental na Universidade de Toquio. En 1937 volveu a China, atopou traballo como profesor de escola en Nanning. Entre 1938 e 1940 foi conferenciante na Universidade de Guangxi, en 1940 foi nomeado mestre asociado. En 1941 foi nomeado mestre de historia na Sun Yatsen Universidade de Guangdong, tornándose o primeiro mestre zhuang. Dende entón, seguiu a traballar na universidade ata a morte de 1982.
Mensa Internacional
Mensa é unha organización para persoas cun elevado cociente intelectual. O único requirimento de admisión é obter unha puntuación que estea no 2% superior (por riba do percentil 98) da poboación nun test de intelixencia. En concreto, este test debe ser un dos aprobados por Mensa para tal fin.
Mensa Internacional ten uns 100,000 socios. O nome procede de mensa, (mesa en latín), en lembranza da "mesa redonda" do Rei Artur, como símbolo de que é un club de socios iguais en dereitos e obrigas.
Introdución
Roland Berrill, un avogado australiano e Lancelot Ware, científico e xurista inglés, fundaron Mensa en Inglaterra en 1946. A súa idea era crear unha asociación de superdotados, cuxo único requisito de admisión fose o cociente intelectual. Os obxectivos orixinais, que seguen a ser os do momento actual, eran crear unha asociación allea a calquera tipo de diferenzas políticas, relixiosas, ideolóxicas ou nacionais. Mensa xunta todo tipo de persoas de calquera procedencia e formación co obxectivo de crear un ambiente socialmente enriquecedor. Mensa acepta como proba de ingreso un certificado expedido por un psicólogo debidamente autorizado para exercer a súa profesión e tamén administra tests de cociente intelectual.
Obxectivos de Mensa
Mensa ten tres obxectivos declarados:
Organización
Mensa, formalmente, está conformado por Mensas Nacionais baixo do paraugas da organización Mensa Internacional.
Os socios que residen nun país onde hai unha Mensa constituída pertencen ó devandito grupo, mentres que en países con poucos socios, forman parte de Mensa Internacional. Os dous grupos principais son American Mensa, con 50.000 socios, e British Mensa (inclúe Reino Unido e Irlanda), cuns 25.000. Mensa España funciona dende 1984 e ten uns 1.350 socios. Existen grupos nacionais recoñecidos na Arxentina e Colombia.
Città Sant'Angelo
Città Sant'Angelo é un concello italiano da provincia de Pescara, na rexión dos Abruzos. Ten 13.566 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 61 km², cunha densidade de poboación de 222 hab/km². Fai fronteira cos concellos de: Atri (TE), Cappelle sul Tavo, Collecorvino, Elice, Montesilvano e Silvi (TE).
Boente, Arzúa
Boente é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. De acordo ao IGE en 2013 tiña 132 habitantes (70 mulleres e 62 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 178 habitantes.
Manuel Mera
Manuel Mera Sánchez, nado en Seoane (Allariz) o 4 de febreiro de 1946, é un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Aos cinco anos emigrou coa súa nai e unha irmá a Buenos Aires, onde xa marchara seu pai en 1948. En 1962 pasou todo o ano en Galiza, nun retorno que resultou truncado, mais coa disposición de retornar ao país unha vez rematados os estudos na Arxentina. En Buenos Aires completou a súa formación industrial (técnico electromecánico), e realizou estudos incompletos na universidade, primeiro en enxeñería e despois en socioloxía na Facultade de Filosofía e Letras. Compatibilizou esta etapa co traballo en distintas fábricas como técnico electricista.
En 1967 ingresou na Asociación Arxentina de Fillos de Galegos, e integrouse na Xunta directiva da asociación Residentes de Vigo. Neste ano comezou a participar das reunións da Irmandade Galega de Buenos Aires, da que será secretario entre 1969 e 1972. En 1968 integrouse na Unión do Povo Galego. Despois comezou a militar no partido arxentino Vanguardia Comunista, participando en tarefas partidarias primeiro no movemento estudantil e logo no barrial. En 1963 foi escollido delegado estudantil na Escola Industrial, e en 1971 na Facultade de Filosofía, na que participou activamente da longa folga que se deu neste centro.
A finais de 1972 regresou a Galiza, alentado pola folga xeral de setembro en Vigo. A UPG encomendoulle organizar o movemento estudantil en Santiago de Compostela, onde fundou Estudantes Revolucionarios Galegos, que tivo un papel importante na formación dos cadros nacionalistas. En 1973 participou na primeira reunión da Fronte Obreira da UPG, da que xurdiron os núcleos do sindicalismo nacionalista galego. O partido pediulle que se dedicase a organizar o movemento obreiro. Dende o seu retorno traballou en distintas empresas e sectores: construción, siderurxia, construción naval, aglomerados da madeira ou autopezas do automóbil.
Coa constitución da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos, produto da unificación da ING e CTG, formou parte da súa executiva como secretario de acción sindical. A partir do seu Terceiro Congreso, en 1987, foi elixido Secretario Xeral, cargo que exerceu ate o ano 1994. Nese ano a INTG e CXTG unifícanse, dando lugar á Confederación Intersindical Galega (CIG). No Congreso constituínte foi elixido como secretario confederal -presidiu o congreso e o Consello Confederal- e a partir de 1997 foi designado presidente da central, cargo que ocupou até o ano 2001. Foi membro da Executiva Confederal da CIG até o V Congreso Confederal, no 2009.
Militou na Asemblea Nacional-Popular Galega, posteriormente do Bloque Nacional Popular Galego. Esta afiliado ao Bloque Nacionalista Galego (BNG) desde a súa fundación en 1982. Foi Director da Fundación Moncho Reboiras (Fundación para o Estudo e Divulgación da Cuestión Social e Sindical en Galiza (FESGA) entre os anos 2003-2019, entidade dependente da CIG, sendo ademais o Secretario no seo do seu Padroado.
Ten publicados máis de 4 000 artigos, especialmente en xornais. O primeiro artigo en 1968 en A Nosa Terra (do exilio). Publicou en diarios como Faro de Vigo, Xornal de Galicia, El Correo Gallego, La Opinión A Coruña, El Ideal Gallego, Atlántico Diario ou Diario de Arousa. É columnista nos xornais La Región, Diario de Ferrol, Galicia Hoxe e Sermos Galiza.
Recoñecementos
En 1990 foi elixido galego do mes polo xornal El Correo Gallego. No ano 1999 recibiu da Central de Trabajadores de Cuba, pola actitude solidaria coa clase obreira dese país, a “medalla” da CTC conmemorando o 30 aniversario da caída en combate do comandade Che Guevara; e no ano 2014 foi recoñecido como vigués distinguido polo Concello de Vigo.
Tant de peine
«Tant de peine» (en galego: «Tanta tristeza»), tamén coñecida como «Amours mortes», é unha canción composta por Jean-Pierre Kemmer e interpretada en francés por Danièle Dupré. Foi elixida para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión de 1957 tras ser seleccionada internamente pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
Selección
«Tant de peine» foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1957 pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada pola cantante francesa Danièle Dupré. A orquestra foi dirixida por Willy Berking.
Foi interpretada en segundo lugar, seguindo a Bélxica con Bobbejaan Schoepen interpretando «Straatdeuntje» e precedendo ao Reino Unido con Patricia Bredin interpretando «All». Ao final das votacións, a canción recibiu 8 puntos, obtendo o cuarto posto de 10 xunto a Alemaña.
Enter Shikari
Enter Shikari é unha banda inglesa de rock alternativo formada en St Albans, Hertfordshire no ano 1999 co nome Hybryd polo baixista Chris Batten, o vocalista e teclista Rou Reynolds e o batería Rob Rolfe. En 2003 uniuse o guitarrista Rory Clewlow para completar a formación e a banda adoptou o seu nome actual. Ata a data a banda ten publicados seis álbums de estudio.
Enter Shikari ten o seu propio selo discográfico, Ambush Reality. Porén, tamén asinaron contratos de distribución con varios grandes selos. O seu ecléctico estilo musical combina influencias de xéneros rock con varios xéneros da música electrónica.
Zelandia (continente)
miniatura|Topografía de Zelandia. As liñas que se marcan ao norte, ao nordés e ao suroeste lonxe de [[Nova Zelandia non son consideradas parte do continente. Tampouco Australia, Fidxi nin Vanuatu.]] O continente de Zelandia, tamén chamado continente de Nova Zelandia, é un continente case mergullado, que se afundiu despois de separarse de Australia hai 60-85 millóns de anos e da Antártida hai 130-185 millóns de anos. Acabouse de mergullar hai aproximadamente 23 millóns de anos e a maior parte está afundida (ao redor do 93 %) baixo o océano Pacífico.
Ten unha área de 4 900 000 km², é máis grande ca Groenlandia ou a India e máis da metade do tamaño de Australia. É excepcionalmente longo e estreito, desde Nova Caledonia ao norte até máis aló das illas subantárticas de Nova Zelandia polo sur. Nova Zelandia é o anaco máis grande do continente sobre o nivel do mar, seguido de Nova Caledonia.
Este descubrimento foi posible grazas á análise de miles de datos xuntados ao longo de décadas por diferentes expedicións científicas. Os investigadores tamén explicaron que Zelandia é un fragmento do supercontinente de Gondwana, que se separou hai máis de 100 millóns de anos.
O descubrimento de Zelandia ten importantes implicacións tanto para a xeoloxía como para a bioloxía mariña, xa que podería axudar a explicar como se formaron os continentes, e aclarar como se distribúen as diferentes especies animais e vexetais. A pesar de que Zelandia é o máis novo dos continentes, foi unha das últimas partes da Terra en ser descubertas e recoñecidas como tal.
Bart
Como topónimo, Bart pode referirse á comuna francesa de Bart, no departamento de Doubs.
Como apelido, poder referirse a Jan Bart ou Jean Bart, mariño flamengo ó servizo da mariña francesa (1650 - 1702).
Amais, como nome pode referirse a Bart Simpson, personaxe ficticio da serie de televisión estadounidense The Simpsons.
Distrito Federal
Distrito Federal e o nome que se da a unha cidade ou a un territorio que ten por función ser a capital dun país que se organice baixo o sistema de federación. A cidade escollida para Distrito Federal non se subordinará a ningunha unidade federativa (provincia ou estado) veciña - ningunha provincia ou estado terá xurisdición sobre ela. E tamén non pode ser, simultaneamente, capital de ningunha outra unidade da federación, para que se preserve os principios de autonomía das unidades federativas, e tamén de igualdade entre as mesmas. Conforme determine a constitución de cada país, os distritos federais poden ter o seu gobernante nomeado polo goberno federal, ou elixido pola súa poboación. Cando se muda a capital dun país organizado baixo o sistema federativo, o territorio da nova capital é destacado xeograficamente dunha ou máis provincias e pasa a ter, a partir do momento da creación da nova capital, un status administrativo diferenciado. Foi o que ocorreu no Brasil co a creación de Brasilia, separada administrativamente do veciño estado de Goiás.
Monte Santa Helena
miniatura|Monte St. Helens o 19 de maio de 1982 O Monte St. Helens é un estratovolcán activo situado no condado de Skamania, Washington, na rexión do noroeste do Pacífico nos Estados Unidos. Está a 154 km ao sur de Seattle, Washington e a 80 km ao nordeste de Portland, Oregón.
Mount St. Helens toma o seu nome do diplomático británico Lord St Helens, un amigo do explorador George Vancouver que fixo un estudo da zona a finais do século XVIII. O volcán está situado na Cordilleira das Cascadas e forma parte do Arco Volcánico das Cascadas, un segmento do Anel de Lume do Pacífico que inclúe máis de 160 volcáns activos. Este volcán é coñecido polas súas explosións de cinzas e os seus fluxos piroclásticos.
Les Misérables (filme de 2012)
Sinopse
O presidiario Jean Valjean (Hugh Jackman) é perseguido durante décadas polo desapiadado policía Javert (Russell Crowe). Cando Valjean accede a coidar a Cosette, a pequena filla de Fantine (Anne Hathaway), as súas vidas cambiarán para sempre.
Personaxes
Les Amis de l'ABC son interpretados por:
O Rueiro, O Carril, Vilagarcía de Arousa
O Rueiro é un lugar da parroquia do Carril no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Tudel
miniatura|Palletas de cana para gaita galega. O tudel, ferrete ou courel é unha das partes da palleta da gaita galega.
Características
Situado na parte baixa e interior das dúas lingüetas que forman a parte vibrante e sonora da palleta o tudel posibilita a unión das mesmas e conduce o son cara o punteiro. A forma cilíndrica do tudel facilita o encaixe da palleta no espigo do punteiro e o su enfiado permite introducir nel máis ou menos a palleta. O xogo de tudel e espigo dá unha marxe na afinación do punteiro, máis baixa canto máis alta sexa a colocación e máis alta canto máis baixa sexa; ofrecendo en consecuencia un xogo paralelo na apertura das lingüetas da palleta que poderemos abrir ou pechar (baixando ou subindo a afinación do punteiro respectivamente) para adecuar a dureza do tempero ás necesidades do gaiteiro.
O tudel está feito por un tubo metálico, habitualmente de cobre, ou enrolando un anaco de latón ou lata para darlle forma cilíndrica. As medidas aproximadas do tudel son: entre quince e vinte milímetros de longo por uns tres ou catro milímetros de diámetro interior. O tudel é esmagado e limado por un dos extremos onde despois irá colocada e enfiada a cana que forma as lingüetas da palleta. Na zona oriental de Galicia tamén apareceron algunhas palletas cun tudel feito de cálamo de pluma de galiña.
Desde un punto de vista xeral o tudel é unha especie de disco, tubo cilíndrico ou peza metálica rematado nun revestimento de cortiza ou fío que se utiliza nos instrumentos aerófonos de cana ou lingüeta como o saxofón ou o fagot. As canas ou lingüetas fíxanse ao tudel cun sistema de enfiado ou mediante unha boquilla por presión á que se lle une a lingüeta mediante unha abrazadeira.
Fernando Rey
Fernando Casado Arambillet, nado na Coruña o 20 de setembro de 1917 e finado en Madrid o 9 de marzo de 1994, foi un actor galego, coñecido artisticamente como Fernando Rey. Era o actor preferido de Luis Buñuel e talvez o máis internacional dos actores españois. Para o seu nome artístico mantivo o seu nome, mais adoptou o segundo apelido de súa nai, Sara Arambillet Rey.
Traxectoria
En 1936 comezou a súa carreira como actor facendo de figurante e foi entón cando escolleu o seu nome artístico. Durante a guerra civil loitou no bando republicano, ao igual que seu pai, o coronel e axudante de Manuel Azaña, Fernando Casado Veiga, que chegou a ser nomeado Inspector Xeral de Artillería. Finalizada a contenda, pai e fillo foron feitos prisioneiros, sendo Fernando internado no campo de detención improvisado no estadio de Mestalla (Valencia). Mentres que o seu pai permaneceu encarcerado durante anos, Fernando conseguiu escapar de Mestalla, subir a un tren de mercadorías e chegar a Madrid.
Contra 1940 iniciouse como actor de dobraxe despois de ler un anuncio no que se buscaba unha nova voz para o novo actor Tyrone Power. A súa voz, considerada intensa e persoal foi tamén unha das primeiras que se empregaron en castelán para dobrar a Laurence Olivier, que chegou a felicitalo pola súa dobraxe do filme Hamlet (1948). Tras participar como extra en varios filmes tivo o seu primeiro papel con diálogo en 1944 no filme Eugenia de Montijo, de José López Rubio, protagonizada por Amparo Rivelles. En 1948 deu vida a Filipe o Fermoso en Locura de amor, melodrama sobre Xoana a Tola dirixido por Juan de Orduña que foi un rotundo éxito. No filme traballou xunto a Aurora Bautista e a debutante Sara Montiel.
Foi nas décadas de 1960 e 1970 cando se fixo internacionalmente famoso da man de Luis Buñuel, encarnando entre outros a Don Lope en Tristana, nomeada ao Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1970 ou a Rafael Dacosta en O discreto engado da burguesía, que gañou dito Óscar en 1972. Tras estes papeis fíxose familiar para o público global cando interpretou o capo da droga Alain Charnier, enfrontado ao policía Gene Hackman, en The French Connection (1971), de William Friedkin, thriller cun grande éxito de público que gañou cinco premios Óscar. Inicialmente, Friedkin quería a Francisco Rabal como Charnier, mais non coñecía o seu nome e Rey foi contratado por erro antes de que o director o vise. Aínda que Rey non falaba francés cando Friedkin soubo que Rabal non falaba inglés nin francés decidiu manter a Rey no elenco.
Co paso dos anos incrementou a súa presenza en series e telefilmes. En 1982 participou na serie A.D. Anno Domini, coprodución angloitaliana sobre os primeiros anos do cristianismo que contou con intérpretes como Ava Gardner, Susan Sarandon, Jack Warner ou Ian McShane, e en 1985 tivo un papel no telefilme de tema medieval Black Arrow, produción da Disney protagonizada por Donald Pleasence e Oliver Reed. Un dos seus últimos grandes papeis foi El Quijote de Miguel de Cervantes, adaptación dirixida por Manuel Gutiérrez Aragón para Televisión Española, que alcanzou un notable éxito e lle supuxo un grande esforzo moral, mental e físico. A súa última aparición cinematográfica foi no filme de Jaime de Armiñán Al otro lado del túnel.
Foi presidente da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España dende 1992 ata a súa morte vítima dun cancro en 1994.
Premios e honores
Entre outros galardóns, Fernando Rey foi premiado nos festivais de cine de Cannes (do que foi membro do xurado en 1975) ou Donostia e gañou o Goya á mellor interpretación masculina protagonista en 1988. Recibiu a medalla Castelao en 1989, o Premio Nacional de Cinematografía en 1990 e a medalla de ouro da Academia en 1991.
En 1992 o concello da Coruña bautizou unha rúa co seu nome.
Ligadura
Ligadura pode referirse a:
Van de Sobra. Toda unha personaxe
'Van de Sobra. Toda unha personaxe' é unha curtametraxe de José Ángel Regueiro Rojo, rodada en 2007 en formato HD.
Armando Duval é un operario de correos afeccionado aos cómics. Mentres le un no seu traballo, é observado por un home estraño e enigmático, que lle aconsella que teña coidado cos exemplares únicos. Máis tarde, na súa casa, Duval é sorprendido por dous estraños personaxes.
Alí, o Doutor Notorius explícalle que tiña un axudante que, ante a falta de creatividade e inspiración á hora de debuxar, descubriu os raios UBRE, capaces de converter a unha persoa en personaxe de cómic.
Agora, a misión do Doutor é atopar os exemplares únicos para liberar ás persoas convertidas en personaxe.
Brandeso, Arzúa
San Lourenzo de Brandeso é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o IGE de 2011 tiña 124 habitantes (59 mulleres e 65 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 156 habitantes.
Patrimonio
É tradición que as augas da fonte de Brandeso, noutrora moi nomeadas, son curativas, estando indicadas para enfermidades da pel e úlceras crónicas.
Centro Galego de Montreal
O Centro Galego de Montreal fundouse o 10 de outubro de 1970 para agrupar ós galegos do Québec nunha asociación que promovera actividades sociais, culturais e deportivas. Chegou a contar con 300 socios en 1985 pero na actualidade só conta con 50 socios, publica anualmente a Revista Deportiva. Ten recoñecida oficialmente a súa galeguidade por decreto da Xunta de Galicia do 31 de agosto de 1988.
Marvin Williams
Marvin Gaye Williams, Jr., nado o 19 de xuño de 1986 en Bremerton, Washington, é un ex xogador americano de baloncesto profesional que xogou toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Williams foi elixido na 2ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Atlanta Hawks. Na súa tempada coma rookie, foi elixido no segundo mellor equipo de Rookies da NBA.
O 29 de xullo de 2010, Williams e os Hawks chegaron a un acordo para asinar un contrato por 5 anos, cun valor de 40 millóns de dólares.
O 11 de xullo de 2012, Williams foi traspasado ós Utah Jazz a cambio de Devin Harris.
O 21 de xullo de 2014, Williams asinou cos Charlotte Hornets un contrato de dous anos e 14 millóns dólares.
Gonzalo Meirás Otero
Gonzalo Meirás Otero, coñecido como Chalín e Gonzalo de Amarante, finado en Ferrol o 11 de novembro de 1968, foi un profesor e xornalista galego.
Célula de Kupffer
miniatura|dereita|300px| Células de Kupffer centrolobulares, cun [[citoplasma granular de cor cincento, nunha lesión hepática. Biopsia hepática. Tinción tricrómica.]] miniatura|dereita|300 px|Estrutura hepática. As células de Kupffer, tamén chamadas células de Browicz-Kupffer ou macrófagos estrelados, son macrófagos localizados no fígado, onde forman as paredes dos sinusoides hepáticos, que forman parte do sistema reticuloendotelial (SRE) inmunitario.
Historia
Estas células observounas inicialmente Karl Wilhelm von Kupffer en 1876, de aí que leven o seu nome. Os científicos alemáns chamáronas «sternzellen» (células estrela ou células estreladas), pero pensaron erradamente que formaban parte integral do endotelio dos vasos sanguíneos hepáticos e que se orixinaban a partir destes. Despois dalgúns anos de investigacións, en 1898, Tadeusz Browicz, un científico polaco, identificounas correctamente como macrófagos.
Características
Están situadas sobre o endotelio, con prolongacións que se estenden entre as células endoteliais. Teñen forma moi variable e cambiante. A maior parte da súa superficie está en contacto co sangue do sinusoide. Presentan pregamentos superficiais e invaxinacións sinuosas na membrana plasmática. Teñen actividade de peroxidase. Presentan os orgánulos típicos, con abundantes vacúolos e lisosomas. Moitas veces conteñen eritrocitos fagocitados en varias fases de desintegración.
Orixe
As células de Kupffer orixínanse na medula ósea, onde os promonocitos e monoblastos orixinan monocitos, e estes no sangue periférico completan a súa diferenciación en células de Kupffer, que son, pois, un tipo de macrófagos.
Función
Os eritrocitos que cumpriron o seu ciclo ou están deteriorados, son destruídos pola acción fagocítica das células de Kupffer, e as moléculas de hemoglobina que conteñen son rotas, separando as cadeas proteicas para a súa reutilización, e a porción hemo, que é dividida en ferro, que será reutilizado tamén, e en bilirrubina, a cal será conxugada con ácido glicurónico dentro dos hepatocitos e secretada na bile.
Identificouse nas células de Kupffer o receptor de complemento da familia das inmunoglobulinas (CRIg). Os ratos que carecen do CRIg non poden evacuar patóxenos cubertos por factores do sistema do complemento. O CRIg está conservado evolutivamente en ratos e humanos e é un compoñente esencial do sistema inmune innato.
Relación coa enfermidade alcohólica hepática
A activación das células de Kupffer é responsable da lesión hepática temperá inducida polo etanol, que é común no alcoholismo crónico. O alcoholismo crónico e os danos hepáticos son producidos por dous mecanismos. No segundo interveñen as células de Kupffer e está caracterizado pola activación do receptor de tipo Toll 4 (TLR4) e o CD14, receptores das células de Kuffer que captan a endotoxina (lipopolisacárido da parede das bacterias gramnegativas). Este activa a trascrición de citocinas proinflamatorias (factor de necrose tumoral α, TNFα) e a produción de superóxidos (prooxidantes). O TNFα entón penetra nas células de Kupffer do fígado, iniciando a síntese de coláxeno e a fibrose. A fibrose finalmente pode causar cirrose ou perda da función hepática.
Comuna de García Rovira
A Comuna de García Rovira é unha das 17 divisións administrativas da cidade de Bucaramanga, en Colombia. Debe o seu nome a Custodio García Rovira, militar nacido nese lugar.
García Rovira localízase no centro de Bucaramanga, entre as rúas 24 e 47 e as avenidas 7w e 15. Entre os edificios da comuna destacan a da casa do concello de Bucaramanga, o pazo do gobernador de Santander, o pazo de Xustiza, a casa de Luis Perú de la Croix, a casa da cultura e a igrexa de San Laureano.
Trabanca Sardiñeira, O Carril, Vilagarcía de Arousa
Trabanca Sardiñeira é un lugar da parroquia do Carril no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Calling the Public
Calling the Public é o quinto e derradeiro álbum de estudio da banda sueca de punk rock 59 Times the Pain, publicado o 9 de abril de 2001 a través do selo Burning Heart Records. Foi ben recibido pola crítica, que eloxiou o seu regreso ao punk da vella escola. A discográfica describiu o disco como "Un paso cara a escola primaria do punk. 59 TTP chama ao público levando o seu son de volta ás raíces".
Iria Pinheiro
dereita|miniatura|Iria Pinheiro na obra "Miss Docet" no Teatro Principal de Pontevedra.
Iria Pinheiro, nada en Ourense en 1978, é unha actriz, cantante, cabareteira, presentadora de televisión, guionista, compositora e videocreadora galega.
Traxectoria
En 2019 colabora na publicación dixital Vinte con María Lado e Lucía Aldao na sección Ti fai o que eu che diga.
Pisa
Pisa ([ˈpiːsa]) é un concello ("comuna") da rexión de Toscana e mais é a capital da provincia homónima de Italia.
Historia
miniatura|esquerda| Torre inclinada de Pisa Fundada presumiblemente como colonia grega, foi unha cidade etrusca e despois colonia romana no ano 180 a.C..
Do século IX ó século XI converteuse nunha das repúblicas mariñeiras, combatendo ós árabes polo control do Mediterráneo e rivalizando con Xénova e Venecia.
Pisa tivo un crecemento posterior do poder económico e político debido á adquisición de posesións e dereitos comerciais no leste do Mediterráneo durante o período das cruzadas. Durante as loitas con Xénova pola posesión de Córsega e Sardeña, Pisa foi vencida polos xenoveses na batalla de Meloria no 1284.
Como cidade xibelina, nos s. XIII e s. XIV estivo de arreo en loita con Florencia, á cal venceu no 1406.
Xeografía física
A cidade atópase a poucos quilómetros da desembocadura do río Arno, nunha zona de chaira chamada Valdarno inferior, pechada ao norte polo monte Pisani.
A área que rodea a cidade está clasificada como de risco sísmico, o municipio foi o epicentro de dous sismos: o terremoto do 10 de xaneiro de 1168, e o terremoto de 1322 ambos tremores foron dunha magnitude de 4,63 na escala Richter, alcanzando o grao V-VI da Escala de Mercalli.
Topónimo
As orixes do nome de Pisa son incertos. A miúdo remóntanse á cidade homónima grega de Elis, habitantes dirixidos por Penélope, poida que fundaran a Pisa Toscana despois da guerra de Troia. Pisa tamén é a miúdo chamada a cidade de Alfea pola súa orixe grega (polo río Alfeo en Élide, Peloponeso). Outros historiadores pensan que poida derivar da palabra pise que os etruscos utilizan para "boca" (en lingua acadia pi = boca, estuario de río). Pero a etimoloxía de Pisa tamén pode provir da lingua lígur para indicar un lugar pantanoso, ou segundo Pino Masi, do grego antigo "Bisae" que se refire aos pasos que se elevan dende o río. Poida que isto se deba á presenza de dous ríos, o Ozzeri (xa desaparecido) ao norte do asentamento e o Arno ao sur. Mentres que en lingua latina a cidade grega se refire simplemente como Pisa, a cidade da Toscana coñécese como Pisae, en plural, e isto sen dúbida inclina cara á orixe da pise etrusca, na que os romanos chamaban Pisae, pero a hipótese non é de todo correcta, porque o substantivo "Pisae" se basea no "pluralia tantum" como tantas outras cidades dos substantivos latinos (Atenae, Atenarum).
Monumentos e lugares de interese
miniatura|center|700px|Vista dende a Praza do Duomo (Pisa).
Poboación
Poboación censada en Pisa e evolución da mesma dende 1861.
Irmandada
Pisa está irmandada con: thumbnail|centro|800px|Panorama do centro histórico de Pisa dende o campanario do duomo.
Castriño de Conxo
O Castriño de Conxo é un sitio arqueolóxico composto por un castro prerromano (non estudado) e nel unha rocha cuxa superficie contén unhas serie de gravuras coñecidas como petróglifos. Atópase na parroquia de Conxo, no concello de Santiago de Compostela, provincia da Coruña, no lugar coñecido como A Volta do Castro.
Os petróglifos
Nunha rocha pouco elevada sobre o terreo (como é común nos petróglifos galegos) situada no parapeto superior do asentamento castrexo atopamos uns petróglifos gravados na súa superficie que posúen unha especial relevancia en canto as representacións de armas, vinculadas aos modelos británicos datables ao redor do III-II milenio a.C. Tamén se aprecian deseños triangulares (algún raiado) que algúns autores interpretan como ídolos antropomorfos, outros como machados de dobre anel ou escudos triangulares.
Pódense observar claramente figuras como un puñal con dobre nervadura, dúas espadas enfrontadas pola empuñadura e unha terceira máis á dereita; tamén ata catro posibles, simplificadas, alabardas (de representación moi pouco usual nas nosas terras), arma de orixe centroeuropea, e outros trazos diversos moi erosionados, posibles restos doutras armas representadas.
As armas representadas son os obxectos que permiten dar a posible cronoloxía exposta con anterioridade. De especial relevancia é que non se representan machados ou outros apeiros agrícolas ou de carácter utilitario, só armas, cuxa posesión é interpretada como símbolo de poder e prestixio dunha sociedade que camiña dende unha situación de igualdade cara a unha sociedade estratificada e fortemente xerarquizada.
O castro
miniatura|250px|Vista de varias gravuras