cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Benito Abraira
Traxectoria
O seu pai era labrego e canteiro, a súa nai Carmen Feijóo finou en Meira en decembro de 1956. En 1922 marchou a Bos Aires. Traballou no comercio. Participou no Coro Ultreia, foi membro da Agrupación A Terra pro Centro Galego de Bos Aires, e integrou a súa Comisión Directiva. Visitou Galicia no verán de 1950 e contactou cos galeguistas na clandestinidade. Foi vogal do Centro Gallego (1954-1956). En 1956 foi o secretario do Primeiro Congreso da Emigración Galega en América.
En xuño do 1984 viaxou coa súa dona a Galicia para "denunciar" a inautenticidade que supuña a repatriación dos restos de Castelao.
Foi Fundador da Asociación Civil Amigos do Idioma Galego de Bos Aires (ADIGAL). A Biblioteca desta Institución leva o seu nome.
Henry Hallett Dale
Sir Henry Hallett Dale, OM, GBE, nado en Londres o 9 de xuño de 1875 e finado en Cambridge o 23 de xullo de 1968, foi un fisiólogo inglés. En 1936 recibiu o Premio Nobel de Medicina.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Cambridge. Posteriormente ampliou estudos en Alemaña, onde foi discípulo de Paul Ehrlich (Premio Nobel de Medicina en 1908). En 1906 foi nomeado director do Wellcome Physiological Research Laboratories de Londres, e entre 1914 e 1943 ocupou un posto directivo no National Institute for Medical Research.
En 1936 foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina, compartido con Otto Loewi, polos seus estudos sobre a excitación e transmisión química dos impulsos nerviosos.
Belmil, Santiso
San Pedro de Belmil é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 90 habitantes (48 homes e 42 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 118 habitantes e 1999 cando tiña 127 habitantes.
Vilarpunteiro, Vilarpunteiro, Baralla
Vilarpunteiro é un lugar da parroquia de Vilarpunteiro no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 44 habitantes (26 homes e 18 mulleres).
CATH
A CATH Protein Structure Classification (Clasificación da Estrutura das Proteínas CATH) é unha clasificación de dominios proteicos xerárquica e semiautomática publicada en 1997 por Christine Orengo, Janet Thornton e os seus colegas. CATH comparte moitas características xerais co seu principal rival na clasificación de proteínas, que é SCOP, porén ten tamén áreas nas cales os detalles da clasificación difiren bastante.
Xerarquía
O nome CATH é un acrónimo dos catro principais niveis na clasificación: Clase, Arquitectura, Topoloxía, Homoloxía (das superfamilias).
CATH define catro clases: principalmente alfa, principalmengte beta, alfa e beta, poucas estruturas secundarias.
Para comprender mellor o sistema de clasificación CATH é útil coñecer como se constrúen: gran parte deste traballo faise por métodos automáticos, pero tamén hai importantes elementos manuais que se aplican na clasificación.
O primeiro paso é separar as proteínas en dominios. É difícil facer unha definición inequívoca de dominio e esta é unha área na que CATH e SCOP se diferencian.
Os dominios son distribuídos automaticamente en clases e agrupados baseándose na semellanza das secuencias. Estes grupos forman o nivel H da clasificación. O nivel de topoloxía está formado por comparacións estruturais de grupos homólogos. Finalmente, o nivel de Arquitectura asígnase manualmente.
Poden atoparse máis detalles deste proceso e da comparación entre SCOP, CATH e FSSP en: Hadley & Jones, 1999 e en Day et al., 2003.
Luge
miniatura|Luge artifical miniatura|Luge natural miniatura|[[Yekaterina Lavrentjewa nunha pista de luge natural|241x241px]] O luge (pronunciado en inglés /luːʒ/) é un deporte olímpico de inverno que xunto ao bobsleigh e ao skeleton representan distintas modalidades de descenso en zorra. Luge é unha palabra francesa que significa zorra lixeira.
Historia
esquerda|miniatura|Zorras nos Alpes suízos, 1890-1910|243x243px Aínda que as carreiras de zorras son moi antigas e delas atópanse crónicas en documentos de hai varios séculos en países como Noruega, o luge como deporte organizado e sometido a regras aparece a finais do século XIX. A primeira competición internacional tivo lugar na cidade suíza de Davos en 1883, onde se reuniron participantes de sete países.
Características
miniatura|esquerda|Luge artifical A zorra que se usa no luge é un pequeno armazón, na súa orixe de madeira, actualmente de metal, provisto duns patíns afiados na base. A zorra non ten freos nin temón; o piloto controla a baixada do luge e os cambios de dirección mediante unhas bridas unidas á parte dianteira, así como basculando o peso do seu propio corpo.
O piloto vai tombado boca arriba cos pés por diante e a cabeza atrás, a diferenza do skeleton, no que se sitúa boca abaixo e mirando cara adiante. A diferenza do bobsleigh, a saída efectúase co piloto xa colocado na zorra, e, polo tanto, a saída é máis lenta pois non pode coller tanta propulsión ao impulsarse cos brazos e non coas pernas.
O peso máximo autorizado da zorra é de 23 kg no individual e 27 no de parellas. Respecto ao peso dos tripulantes, a regulamentación trata de equilibrar as diferenzas entre os participantes, e así, á parte de establecerse un peso máximo para cada un, permítese aos que estean por baixo dese peso que se engadan quilos artificialmente e desta maneira todos teñan aproximadamente o mesmo peso e as mesmas oportunidades.
O luge ten dúas modalidades, a individual e a de parellas, tanto en categoría masculina como feminina. Na individual dispútanse catro roldas e a de parellas só dúas, sumándose os tempos e gañando o que totalice menos tempo en total. A igualdade entre os participantes obriga a medir o tempo con absoluta precisión, até as milésimas.
Os primeiros campionatos do mundo de luge celebráronse en Oslo en 1955 e a Federación Internacional de Luge fundouse en 1957 tras separarse da de bobsleigh. Foi incluído como deporte olímpico nos Xogos de Innsbruck de 1964 tanto en categoría masculina como feminina e desde entón sempre estivo presente no programa dos Xogos.
O luge segue sendo un deporte moi pouco accesible debido á falta de instalacións, que son moi caras de manter. Isto fixo que só un reducido grupo de países sexan a elite deste deporte. Estes países son especialmente Alemaña, Austria, Italia e Rusia, que adoitan repartirse as medallas nas competicións importantes.
Distribución khi cadrado
A distribución khi cadrado (χ²), chamada tamén distribución de Pearson é unha distribución de probabilidade continua cun parámetro k que representa os graos de liberdade da variable aleatoria:
Onde Z_i son variables aleatorias normais independentes de media cero e varianza un. Se a variable aleatoria X segue esta distribución represéntase habitualmente.
Función de densidade
A súa función de densidade é:
onde \Gamma é a función gamma.
Demostración
A función densidade de X_1=Z^2 se Z é tipo N(0,1) vén dada por
Despexando e tendo en conta as contribucións positivas e negativas de z
A función distribución de vén dada pola súa convolución
Aplicando a transformada de Laplace
Aplicando a antitransformada obtense f(x;k)
Función de distribución
A súa función de distribución é
onde é a función gamma incompleta.
O valor esperado e a varianza dunha variable aleatoria X con distribución χ² son, respectivamente, k e 2k.
Relación con outras distribucións
A distribución χ² é un caso especial da distribución gamma. De feito, Como consecuencia, cando k=2, a distribución χ² é unha distribución exponencial de media k=2.
Se k é suficientemente grande, como consecuencia do teorema central do límite, pode aproximarse por unha distribución normal:
Aplicacións
Aparece tamén en todos os problemas da análise da varianza pola súa relación coa distribución F de Snedecor, que é a distribución do cociente de dúas variables aleatorias independentes con distribución χ².
-325
Véxase tamén
Historia ano a ano
Otto Loewi
Otto Loewi, nado en Frankfurt o 3 de xuño de 1873 e finado en Nova York o 25 de decembro de 1961, foi un destacado fisiólogo alemán.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Múnic e licenciouse en Medicina na Universidade de Estrasburgo. Abandonou axiña a práctica asistencial da medicina, para dedicarse á investigación. Impartiu clases, como profesor axudante, na Universidade de Viena e en 1909 obtivo a cátedra de Farmacoloxía da Universidade de Graz, pero á chegada dos nazis, requísanlle o cargo e tivo que abandonar o país. Tras un breve período en Bruxelas e Oxford, trasladouse a Nova York en 1940, onde foi nomeado catedrático da Facultade de Medicina da Universidade de Nova York.
Loewi empezou as súas investigacións a partir dunha hipótese de Elliot, que defendía que o impulso nervioso se transmitía a través dunha substancia química. Loewi puido demostrar que no sistema nervioso parasimpático esta substancia era a acetilcolina, substancia que Henry Hallet Dale previamente illara. Ambos compartiron o Premio Nobel de Medicina no ano 1936.
O descubrimento de Loewi deu orixe ao nacemento da teoría química da transmisión nerviosa, segundo a cal, a corrente nerviosa provoca, no extremo das fibras nerviosas, a liberación dunha substancia química que se chamou neurotransmisor.
Parque Nacional Saguaro
O Parque Nacional Saguaro (en Saguaro National Park) é un espazo protexido dos Estados Unidos de América, situado ao suroeste do estado de Arizona. É administrado polo Servizo Nacional de Parques.
A zona foi primeiro protexida como monumento nacional o 1 de marzo de 1933 polo presidente Herbert Clark Hoover, cunha superficie de 216,54 km². Unha nova proclamación presidencial de John F. Kennedy, o 15 de novembro de 1961, ampliou o monumento nacional, engadindo 62,16 km² máis. A zona foi finalmente declarada parque nacional o 14 de outubro de 1994.
Robert A. Parker
Robert Allan Ridley Parker, nado en Shrewsbury, Massachusetts, o 14 de decembro de 1936, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-9 e STS-35.
Traxectoria
Parker graduouse en astronomía e física pola facultade Amherst en 1958 e ten un doutoramento en astronomía polo Instituto Tecnolóxico de California en 1962.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1967, participando nas misións STS-9 e STS-35 e pasando un total de 19,29 días no espazo.
Josh Powell
Josh Powell, nado o 25 de xaneiro de 1983 en Charleston, Carolina do Sur, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Carreira
Procedente da Universidade de North Carolina State, Powell non foi elixido no draft, mais asinou como axente libre por Dallas Mavericks. No seu ano "senior" universitario, tivo unha media de 12,4 puntos e 5,2 asistencias. A comezos da tempada 2005−06, Powell tívose que marchar a xogar á NBDL xa que na NBA só xogaba nos minutos nos que o partido estaba decidido, os chamados "minutos do lixo". Con todo, comezou a xogar máis tras as lesións de Josh Howard e Keith Van Horn, xa que a estrela Dirk Nowitzki necesitaba axuda dos seus compañeiros. O 23 de xullo de 2006 foi traspasado a Indiana Pacers xunto con Darrell Armstrong e Rawle Marshall a cambio de Anthony Johnson.
A súa estancia en Indiana durou pouco, xa que o 17 de xaneiro de 2007 foi enviado a Golden State Warriors cos seus compañeiros Stephen Jackson, Šarūnas Jasikevičius e Al Harrington por Troy Murphy, Mike Dunleavy, Jr., Ike Diogu e Keith McLeod. Ao ano seguinte xogou cos Clippers. Posteriormente, o 14 de agosto de 2008 asinou como axente libre por Los Angeles Lakers, cos que gañou dous aneis de campión. O 26 de xullo de 2010 asinou un contrato cos Atlanta Hawks por un ano e 1,1 millóns de dólares.
Pobos papúas
Os papúas son un conxunto de pobos indíxenas da illa de Nova Guinea e as illas veciñas, que falan as diferentes linguas papúas. Diferéncianse lingüística e etnicamente dos austronesios, que son falantes dunha familia lingüística introducida en Nova Guinea hai trescentos anos.
Linguas papúas
miniatura|280px|Área onde se falan as diferentes linguas papúas, autóctonas da rexión e cuxa presenza se remonta a milenios antes da chegada dos [[pobos austronesios.]] O gran número de grupos étnicos distinguibles na illa de Nova Guinea e os arquipélagos adxacentes reflíctese na gran diversidade lingüística desta rexión xeográfica. Dende comezos do século XX, antropólogos e lingüistas traballaron para documentar as linguas papúas, clasificalas e reconstruír a súa historia pasada. O traballo conxunto de antropólogos e lingüistas permitiu aclarar a etnoxénese dos pobos de Nova Guinea e os arquipélagos achegados.
Xenética
Os principais haplogrupos do cromosoma Y dos pobos papúas son o haplogrupo K2b1 (Y-DNA) e o haplogrupo C1b2a.
John Conrad Otto
Biografía
Graduouse na Universidade de Princeton no 1792, e pola facultade de medicina da Universidade de Pennsylvania no 1796. No 1798 foi elixido como médico do Philadelphia Dispensary, unha clínica pública, e no 1813, entrou como médico e profesor no Pennsylvania Hospital, posto no cal permaneceu durante 21 anos, e polo que chegaría a ser coñecido en todos os Estados Unidos.
Otto tamén foi médico durante vinte anos do hospicio local, o Orphan Asylum, e así mesmo do Magdalen Asylum. Durante o gromo de cólera do 1833 foi un dos doce médicos escollidos polas autoridades públicas de Filadelfia para establecer medidas sanitarias e dirixir os hospitais da cidade, polo cal logo sería elixido presidente da Comisión de Saúde Pública.
Obras
Escribiu un 'Informe sobre unha disposición hemorráxica en certas familias' (An Account of an Hemorrhagic Disposition in certain Families), que se publicou no New York Medical Repository no ano 1803, e outro artigo sobre o mesmo tema para o Coxe's Medical Museum no 1805. Escribiu sobre moitos outros temas médicos, pero os dous informes citados teñen especial relevancia porque se consideran os primeiros artigos na literatura científica sobre a hemofilia.
Familia
Seu bisavó e seu avó foron tamén médicos. Seu avó emigrara ós Estados Unidos dende Alemaña no 1752, establecéndose en Filadelfia, onde practicou a medicina e chegou a facerse cargo do hospital do Exército Continental no 1778. Seu pai, Bodo Otto, era tamén médico, e partidario da causa patriota durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos, servindo como oficial no Exército Continental.
ARNT (homónimos)
ARNT pode referirse a:
Saul Perlmutter
Saul Perlmutter, nado en Champaign-Urbana (Illinois) o 22 de setembro de 1959, é un astrofísico estadounidense do Laboratorio Nacional de Lawrence Berkeley, é profesor de física na Universidade de California, en Berkeley. Membro da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias foi elixido en 2003 a través da asociación americana para o avance científico. Membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, imparte clases na Universidade de California.
ARNT (homónimos)
Ademais, ARNt (ou tRNA) son as siglas do ácido ribonucleico transferente.
Saul Perlmutter
Perlmutter compartiu en 2006 o premio Shaw en Astronomía e o Premio Nobel de Física 2011 con Adam Riess e Brian Schmidt por proporcionar probas sobre a aceleración da expansión do universo.
Formación
Perlmutter graduouse na Universidade Harvard en 1981 magna cum laude. Doutorouse en Ciencias Físicas en Berkeley en 1986.
A tese de Perlmutter tratou da hipótese sobre a existencia da estrela Némese, dirixido por Richard A. Muller.
Actividades científicas
As supernovas clase Ia fórmanse a partir de estrelas ananas brancas que incrementan a súa masa a partir dunha compañeira coa que forman un sistema binario ou múltiple, de tal forma que o incremento da masa, crea unha situación crítica mais alá do límite de Chandrasekhar, producindo unha inestabilidade e explotando.
Crese en xeral que as supernovas clase Ia teñen esencialmente unha mesma intensidade enerxética e lumínica, e pode asumirse que en todos os casos ven a ser practicamente o mesmo, polo que se ten calibrado unha medida estándar da luminosidade intrínseca.
Realizando medicións de magnitude aparente pode inferirse no coñecemento da distancia á que se acha a estrela, podéndose comparar co corremento a vermello do espectro é posible coñecer ademais a velocidade da supernova.
O proxecto Supernova Cosmology, concluíu do mesmo xeito que os seus competidores, en que as distantes supernovas ían máis atrasadas no seu movemento que a propia expansión do universo, en consecuencia, esta estase acelerando desde hai miles de millóns de anos, desde canto sucedeu o evento supernova.
Esta conclusión está a ser apoiada por outras liñas de investigación.
Perlmutter tamén lidera as investigacións no proxecto Supernova/Probas de aceleración, onde están a colaborar na construción dun satélite dedicado a localizar e estudar máis estrelas supernovas a gran distancia. Desa maneira poderán construír unha teoría máis consolidada acerca da aceleración na expansión do universo.
Tamén é partícipe do programa Berkeley de medición da Temperatura da Superficie da Terra, que axudará a comprender o recente quecemento global a través da realización de análise de datos climáticos.
Premios
miniatura|250px|Perlmutter, [[Adam Riess e Brian P. Schmidt foron galardoados en 2006 co Premio Shaw en Astronomía. En 2011 foron galardoados co Premio Nobel de Física.]]
Dólar de Brunei
O dólar (en malaio: ringgit, e en inglés: dollar) é a moeda oficial do Sultanato de Brunei desde 1967. Divídese en 100 sen, e normalmente se abrevia utilizando o símbolo do dólar ($), ou B$ para diferencialo doutras moedas denominadas en dólares. O dólar de Brunei cámbiase á vez co dólar de Singapur grazas a un acordo económico asinado na década dos anos 70.
Historia
O primeiro tipo de moeda que se utilizou en Brunei foron conchas mariñas. Durante a segunda metade do século XIX cuñáronse moedas de estaño denominadas pitis. A estas moedas seguíronlles moedas de 1 centavo do dólar das Colonias do Estreito.
Como protectorado do Reino Unido, Brunei utilizou o dólar do Estreito a principios do século XX, e máis tarde adoptaría o dólar de Malaia e o dólar de Malaia e Borneo ata 1967, cando empezou a emitir a súa propia moeda.
O dólar de Brunei substituíu ao dólar de Malaia e Borneo en 1967 trala formación de Malaisia e a independencia de Singapur. Ata o 23 de xullo de 1973, o ringgit malaio cambiábase á vez co dólar de Singapur e o dólar de Brunei. Hoxe en día, as Autoridades Monetarias de Singapur e Brunei manteñen esta intercambiabilidade. En Singapur acéptanse dólares de Brunei, con todo non é moeda de curso legal. Pola contra, o dólar de Singapur si se acepta en Brunei.
Moedas
Desde a independencia do Sultanato en 1967 cuñáronse ata catro series de moedas. As características técnicas de todas elas non variaron, con todo si o fixeron os retratos dos distintos sultáns que gobernaron o país desde entón.
Liñares, Santiso
Santiago de Liñares é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 42 habitantes (20 homes e 22 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 57 habitantes e 1999 cando tiña 61 habitantes.
N-532
A N-532 ou Estrada Nacional 532 Verín - Portugal é unha vía terrestre con titularidade do Ministerio de Fomento de España que comunica Verín coa fronteira portuguesa. Ten o seu quilómetro cero na vila de Verín, no cruzamento coa N-525. Trátase dunha estrada convencional cun único carril en cada sentido da circulación. Foi creada en 1988 tomando o trazado da antiga C-532 e forma parte da ruta europea E-801.
Desde 2010 debía deixar de ser o acceso principal a Portugal coa entrada en servizo da A-75, que conecta a A-52 coa Raia en Feces de Abaixo, habendo unha autoestrada portuguesa que lle dá continuidade baixo a denominación A24, do mesmo xeito que a propia N-532 coa N-103-5. Porén, o incremento no número de peaxes nas vías de alta capacidade de Portugal, que incluíu a A24, provocou que moitos condutores seguisen a empregar a vella estrada e, por defecto, continuar pola homóloga en Galiza.
Chuca
miniatura|Estatua romana dunha nena xogando á chuca. A chuca ou xogo dos pelouros é un xogo popular galego, común tamén noutras moitas partes e que se coñece desde a antigüidade. Tradicionalmente utilizábanse astrágalos de cordeiro (ósos dos xeonllos precursores dos dados pola súa forma) e unha pelota. Xógase cunha soa man e poden xogar unha ou varias persoas.
Características
Na comarca de Ferrol, este xogo practícase da seguinte maneira: bótanse os ósos no chan, dise "a primeira" e bótase a pelota. Mentres a pelota está no aire hai que cambiar de posición os astrágalos que están mal e coller os que estean ben, as que che dea tempo, e colle-la pelota antes de que toque o chan, e cando o participante colle a pelota daquela tócalle ó seguinte. Os ósos que se consideran bos son os que están na posición primeira, e ao se coller todos, derrúbanse de novo, e faise o mesmo con outra posición (posición segunda, terceira e cuarta).
Advanced TIROS-N
Características
O lanzamento e comprobación dos satélites en órbita era xestionado pola NASA e o control pasábase á NOAA unha vez verificado o seu normal funcionamento. Foron construídos por RCA Astro usando o mesmo bus que os satélites militares DMSP-5D1.
As especificacións dos satélites ATN eran as seguintes:
Os satélites ATN levaban estes instrumentos a bordo:
Unidades
A serie Advanced TIROS-N constou de sete satélites:
Os sete foron lanzados mediante foguetes Atlas E con éxito e funcionaron nominalmente.
Unión Euroasiática
A Unión Económica Eurasiática (UEEa), tamén coñecido como Unión da Euroasia (UEa) ou Unión Euroasiática (UEa) é unha unión económica que foi planeada para ser establecida por un tratado o 29 de maio de 2014, os líderes son Belarús, Casaquistán, e Rusia. A Unión entrará en efecto o 1 de xaneiro de 2015 se o tratado é aprobado polos parlamentos dos tres países.
O UEa creará un mercado económico de 170 millóns de persoas e un produto interior bruto de 2.7 billóns de dólares. Armenia, Kirguizistán, Taxiquistán e Uzbekistán xa amosaron o seu interese de entrar na unión.
Membros
Os membros son Rusia, Belarús e Casaquistán.
Ampliación
O Presidente de Rusia, Vladimir Putin, afirmou que o seu obxectivo é ampliar a UEa a todos os estados post-soviéticos, coa exclusión dos tres estados bálticos da UE (Estonia, Letonia e Lituania).
Acerbaixán
A oposición de acordo co ministro de economía de Acerbaixán, afirmou que o país non está preparado para unirse a unha unión.
Armenia
En decembro de 2013, o presidente de Armenia, Serzh Sargsyan, afirmou que a UE, CEI e a UEa non deben ser mutuamente exclusivos. Maja Kocijancic, portavoz do Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade, Catherine Ashton, respondeu que "Se Armenia entrara noutra unión, iso non sería compatible coa celebración dun acordo bilateral profunda e ampla de Libre Comercio entre a UE e Armenia por mor de que unha unión aduaneira ten unha política comercial externa común e un país membro individual xa non ten o control soberano sobre as súas políticas de comercio exterior."
Moldavia
O 2 de febreiro de 2014, a Unidade Territorial Autónoma de Gagaúzia en Moldavia realizou dous referendos sobre a integración europea. Nunha delas, 98,4% votaron a favor da adhesión á Unión Aduaneira de Belarús, Casaquistán e Rusia, mentres que no segundo, 97,2% se opuxo a unha maior integración coa UE.
Kirguizistán
Kirguizistán declarou o seu desexo de unirse á UEa. En outubro de 2011, o primeiro ministro en funcións de Kirguizistán anunciou que o seu país vai unirse á Unión, e que o proceso fora acordado cos primeiros ministros dos demais estados membros.
Taxiquistán
Taxiquistán planea unirse á Unión Euroasiática.
Ucraína
O expresidente ucraíno, Viktor Yanukovych asegurou (en novembro de 2010 e en marzo de 2012) de que Ucraína pode unirse á Unión Aduaneira no futuro, pero que a Constitución de Ucraína actualmente non lles permiten participar. Así mesmo, despois da crise ucraíno-rusa de 2014, a poboación de Ucraína non acepta a Unión Euroasiática.
Uzbekistán
Uzbekistán ten grande interese en ingresar na Unión Euroasiática. O presidente do Senado, Ilgizar Sobirov, xefe da cámara alta do parlamento de Uzbekistán, tamén mostrou o seu apoio á adhesión ao bloque comercial liderado por Rusia despois de reunirse cunha delegación da cámara alta do parlamento ruso.
Closer (álbum de Joy Division)
Closer é o segundo e derradeiro álbum de Joy Division. O disco foi publicado por primeira vez por Factory Records no xullo de 1980 e está considerado un disco importante dentro do movemento post punk.
Este álbum foi producido por Martin Hannett e ten un son máis escuro que o seu antecesor,Unknown Pleasures, no que os sintetizadores e efectos de estudio toman un rol máis protagonista.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 13 da súa lista dos 50 mellores álbums de post-punk.
Carballedo, Vilartelín, Baralla
Carballedo é un lugar da parroquia de Vilartelín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Gran Premio do Brasil de 2013
Informe
Todas as sesións de cualificación celebráronse en condicións de mollado. Principalmente utilizáronse pneumáticos intermedios para a Q1 e a Q2. A Q3 atrasouse 45 minutos debido á choiva, e todos os pilotos comezaron con pneumáticos de choiva extrema, pero terminaron a sesión cos pneumáticos intermedios.
Gran Premio do Reino Unido de 1969
O Gran Premio do Reino Unido de 1969 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 20 de xullo de 1969 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
Despotismo hidráulico
dereita|miniatura|275px|Mapa do [[Antigo Exipto, arredor do río Nilo.]]
Modo de produción asiático
O concepto de despotismo oriental xa fora exposto por Karl Marx no seu caderno Formacións económicas precapitalistas (1858), "resultado de 15 anos de investigacións", no cal establece as formas históricas diversas mediante as cales, a propiedade comunal orixinal humana, na cal non hai propiedade privada da terra, pasou ata a propiedade privada do chan e finalmente ata a separación entre o produtor e a terra, distinguindo da forma antiga romana e da xermánica, unha forma asiática orixinal.
Para Marx a comunidade mesma representa a primeira gran forza produtiva. As condicións obxectivas impuxeron a unidade das comunidades para empresas comúns como as canalizacións de auga, as vías de comunicación e intercambio ou a guerra para asegurar un territorio para a subsistencia. Esta unidade na medida na que se perpetuou fíxose indispensable, apareceu distinta e por riba das moitas comunidades, converténdose como tal no verdadeiro propietario de todo. A unidade suprema rematou encarnada no déspota (faraón, emperador, tsar, inca, rei), gran pai de numerosas comunidades, ao que se liga dunha ou outro xeito á divindade. Entón a unidade suprema sistematiza a apropiación do plusproduto, que toma a forma de tributo ou de traballos colectivos para o déspota e a elite.
Carlos Abraira Cela
Carlos Abraira Cela, nado en Buenos Aires o 25 de marzo de 1936 e finado en Miami (Florida) o 18 de febreiro de 2017, foi un médico e galeguista da Arxentina.
Despotismo hidráulico
Modo de produción asiático
Este sistema chegou á súa "perfección" e expansión instaurado por centros soberanos tras sucesivas guerras e conquistas, tanto en Asia, como no antigo Exipto, México ou o Perú. John V. Murra (1955) estudou a organización económica do estado Inca, como un caso desenvolvido e eficiente de despotismo comunal, anotando non soamente a relación coas formas asiáticas, senón coas economías e estruturas de poder africanas ashanti, ruanda, dahomey ou yoruba e aínda coas hawaianas. Destaca por exemplo o descubrimento do parecido entre a dopkwe dahomeiana e a mita incaica (aproveitada logo polos conquistadores españois).
Carlos Abraira Cela
Traxectoria
miniatura|300px|[[Ramón Otero Pedrayo e os membros das Mocidades Galeguistas de Buenos Aires en 1959.]] Fillo do dirixente galeguista na emigración José Benito Abraira, foi o primeiro Secretario Xeral das Mocedades Galeguistas, membro do consello de redacción do periódico Adiante (1954-1955) e un dos promotores da organización Follas Novas (xullo 1957), divulgadora do libro galego. Licenciado en Medicina pola Universidade de Buenos Aires (1961), traballou no Michael Reese Medical Center de Chicago. Foi profesor na Loyola University e xefe da sección de Endocrinoloxía do Hospital Hines de Chicago. Colaborador na prensa galeguista de Buenos Aires. En 1999 trasladouse a Miami e foi profesor de Medicina na Universidade de Miami.
Despotismo hidráulico
Modo de produción asiático
Sistematizadamente, este sistema económico, contemporáneo do escravismo europeo, consistía en que un pobo tiña que entregar un pago ou tributo ao seu soberano ou a un pobo conquistador, tributo que era comunmente bens agrícolas, e nalgúns casos menos comúns, materiais de construción.
O traballo e a responsabilidade eran colectivos. O labor facíase nas terras comunais, xa que a comunidade como un todo era a que entregaba o tributo.
Carlos Abraira Cela
Vida persoal
Casou en Buenos Aires con Rosa María Saffier o 11 de xullo de 1963.
Despotismo hidráulico
Modo de produción asiático
Nos casos no que se trataba dunha conquista, o pobo vencedor non desposuía á poboación vencida do seu territorio, e os vencidos conservaban as súas mesmas tradicións, trazos e costumes.
Na ficción
A novela Dune de Frank Herbert establece un universo centrado nun despotismo hidráulico: a especia melange, esencial para, entre outras cousas, as viaxes espaciais. Dise que "quen controla a especia controla o universo".
Na película Total Recall, o aire en Marte é controlado por unha autoridade central, a cal actúa como unha déspota hidráulica.
Na popular saga de videoxogos de rol de Squaresoft Final Fantasy, máis concretamente en Final Fantasy 7, o mundo é gobernado por unha corporación que controla a economía e destrúe o planeta.
Francia de Vichy
O nome oficial con que se denominou o réxime foi Estado Francés (en francés: «État français»), porque formalmente constituíu unha interrupción da Terceira República —en tanto a denominación «república» desaparece das actas oficiais do réxime—, polos cambios constitucionais que liquidaron a democracia parlamentaria e estableceron un réxime autoritario. O sistema político encadrábase nos réximes autoritarios da época, e é debedor do corporativismo, mostrando simpatía visible cara á ideoloxía fascista.
Cabalo palomino
dereita|miniatura|Cabalo con capa palomino.|259x259px O palomino é unha capa equina de cor ocre dourada coas críns e cola de cor branca arxéntea, característica das razas americanas. O manto dourado con críns e cola brancas é unha herdanza que procede do cabalo español, que tamén está presente esporadicamente no cabalo cuarto de milla e o Saddlebred.
O xene crema é o que ocasiona esta capa. É un xene dominante incompleto, o que significa que cando hai un só alelo (heterocigocia) causa a desaparición de preto do 50 % do pigmento vermello (feomelanina), diluíndo lixeiramente a capa alazá e orixinando a cor ocre dourado. Sendo «e» o xene de cor vermella e «Cr» o xene crema, a fórmula xenética da capa palomino será «eeCr».
Cría
Aínda que non se considera unha raza en sentido estrito, en Estados Unidos é un manto moi popular e ten unha asociación dedicada á súa conservación, a American Palomino Horse Association, que rexistra os individuos que presentan esta característica xenética; pero para que un individuo sexa rexistrado debe estar presente nun rexistro de raza como o do cuarto de milla, o cabalo árabe, o español ou o purosangue.
Historia do Ido
O Ido foi creado a principios do século XX. Houbo varios proxectos de linguas construídas que precederon á creación do Ido. Entre os precursores do dominio: Galien, Blaise Pascal, René Descartes, Gottfried Wilhelm von Leibniz, pero sobre todo Johann Martin Schleyer, inventor do volapük e L. L. Zamenhof, pai do esperanto. Houbo igualmente numerosos proxectos que seguiron á creación do ido como o italico, latin-ido, weltdeutsch...
A Delegación para a adopción dunha lingua auxiliar internacional
Ao principio do século XX, a necesidade dunha lingua internacional estaba sendo considerada por numerosas personalidades, notablemente os científicos e os filósofos. Este período corresponde ao dun florecemento de novos proxectos de lingua internacional. A partir da iniciativa do matemático Léopold Leau, creouse desde o 17 de xaneiro de 1901, unha Delegación para a adopción dunha lingua auxiliar internacional co apoio de numerosos científicos. En 1906, a Delegación recibira o apoio de máis de 1.200 membros de academias e universidades de diferentes países e de máis de 300 sociedades científicas.
O comité reuniuse no Collège de France durante o mes de outubro de 1907 e examinou numerosos proxectos de lingua internacional, presentados a maior parte do tempo polos seus autores. O comité chegou rapidamente á conclusión de que só existían dous proxectos de lingua internacional dignos de interese. O primeiro era o esperanto, inmutable despois do seu aparición en 1887; o segundo era o Idiom Neutral, desenvolvido pola antiga Academia do Volapük. A delegación decidiu finalmente elixir o esperanto, pero aplicándolles reformas definidas polo proxecto do "Ido".
Este proxecto, de autor anónimo no momento da súa presentación, era unha sorte de síntese entre o esperanto e o Idiom Neutral. Como indica o informe do lingüista danés Otto Jespersen, membro do comité da delegación:
É pouco probable que Wilhelm Ostwald quedase satisfeito co ido, porque se retirou da presidencia da comisión e creou en 1916 unha lingua construída: o Weltdeutsch. O 29 de setembro de 1926 no diario Vossische Zeitung, explicou a necesidade de crear unha nova lingua internacional para substituír o ido. miniatura|Retrato de Louis de Beaufront en [[La Progreso, 1935]]
Unha paternidade controvertida
A paternidade do proxecto Ido é controvertida. Con todo, o testemuño do lingüista Otto Jespersen, que era membro do comité de traballo, logo da comisión permanente, estableceu claramente que se trataba de Louis de Beaufront. O filósofo francés Louis Couturat coñecía probablemente a identidade do autor do proxecto. Como o proxecto Ido tomaba o nome das súas teses de derivación, a idea de que el era o autor se estendeu.
Bombardeo de Singapur (1944-1945)
O bombardeo de Singapur (1944–1945) foi unha campaña militar dirixida polas forzas aéreas aliadas durante a segunda guerra mundial. Unidades de bombardeiros de longo alcance das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos (USAAF) lanzaron 11 ataques aéreos dirixidos a Singapur, ocupado polo Imperio Xaponés, entre novembro de 1944 e marzo de 1945. A maioría destes ataques ían dirixidos contra a base naval e as instalacións dos estaleiros da illa. Despois de que os bombardeiros americanos se reorganizasen, os británicos da Royal Air Force asumiron a responsabilidade das operacións de minado preto de Singapur, as cales continuaron até o 24 de maio de 1945.
Historia do Ido
Unha paternidade controvertida
Segundo Otto Jespersen, o proxecto Ido foi presentado á asemblea durante a última sesión por Couturat en lugar do autor. Ninguén entre os membros do comité sabía nada sobre o autor, se era Couturat, ou Leau ou algún outro membro do propio comité.
Bombardeo de Singapur (1944-1945)
Os ataques tiveron resultados diversos: o dano máis significativo foi provocado na importante base naval de Singapur e no porto comercial. Algúns ataques sobre estes obxectivos non tiveron éxito e outros contra instalacións de almacenaxe de carburante en illas preto de Singapur foron ineficaces. A campaña de minado interrompeu o tráfico de barcos xaponesos na área de Singapur e provocou a perda de tres barcos e danos noutros dez, pero no foron decisivos no devir da guerra. Porén, os ataques aéreos aliados tiveron éxito alzando a moral da poboación civil de Singapur, que cría que estes poderían marcar a inminente liberación da cidade. O número global de vítimas civís dos bombardeos foi baixo, aínda que un ataque en concreto matou centenares de indixentes e varios traballadores civís de instalacións militares.
Historia do Ido
Beaufront e as relacións co mundo do esperanto
A relación entre Beaufront e o esperanto é complexa. Inicialmente, Beaufront foi favorable ao esperanto pois foi un pioneiros do esperanto en Francia e, tamén, fora recoñecido como representante de Zamenhof, que dixo:
O asunto Hachette
miniatura|Zamenhof en 1908 En 1901, Zamenhof, fixo que Beaufront o representase perante a editorial Hachette para publicar obras en esperanto. Con todo, resentiuse cando Carlo Bourlet e Théophile avisaran a Zamenhof contra as facultades, demasiado amplas, que Beaufront concedera a Hachette pois Zamenhof quedaría definitivamente vinculado a Hachette, mentres que Beaufront, xunto co editor, terían un dereito absoluto sobre tódolos en esperanto ou relacionados, independentemente dos seus autores. Ao facer descarrilar este asunto, Cart e Bourlet destituíron a Beaufront do seu papel protagonista e evitaron que a edición en esperanto se convertese nun monopolio de Hachette.
Beaufront e o mundo do ido
Beaufront foi considerado como un traidor polos esperantistas debido a que se supoñía que el era o representante do esperanto cando, o derradeiro día, presentou o ido. Jespersen converteuse en presidente da Academia do Ido e, na revista Progreso, participou activamente nas discusións que pedían unha mellora constante da lingua. Pero despois duns anos, a súa actividade cesou subitamente, en parte porque non estaba contento da forma coa que Couturat e os demais querían facer evolucionar ao ido, pero sobre todo porque sospeitaba que Couturat - cuxo intrigante papel durante o período do comité non quedou claro ata despois - explotou a súa autoridade indecentemente e só era considerado unha marioneta.
Evan Peters
Evan Thomas Peters, nado en St. Louis o 20 de xaneiro de 1987 é un actor estadounidense. Alén de interpretar unha gran variedade de personaxes en filmes e series televisivas, é máis coñecido por participar na serie de FX, American Horror Story.
Historia do Ido
Elaboración
O comité da delegación decidiu nomear, o 24 de outubro de 1907, unha Comisión permanente encargada "de estudar e de fixar os detalles da lingua que será adoptada". Os membros desta comisión foron Louis Couturat, Wilhelm Ostwald, Otto Jespersen, Baudouin de Courtenay e Léopold Leau. Louis de Beaufront foi ulteriormente cooptado "en razón da súa competencia especial".
Evan Peters
Eventualmente, e entre os seus roles máis salientables, interpretou a Pietro Maximoff/Quicksilver no filme X-Men: Days of Future Past e X-Men: Apocalypse, a Alex en Adult World; e en series como Phil of the Future e Invasión a Seth Wosmer e Jesse Varon, respectivamente. En 2004 fíxose acredor do premio á mellor actuación revelación no Phoenix Filme Festival, polo seu papel protagonista de Adam Sheppard en Clipping Adam.
Historia do Ido
Elaboración
A seguir, fundouse a Uniono dei a Amiki dei a Linguo Internaciona (en galego, Unión de Amigos da Lingua Internacional), que comprendía unha Academia e un Comité Directivo. Igualmente, creouse unha revista mensual, Progreso, que foi lanzada en 1908 para publicar as discusións lingüísticas e as decisións da Academia do Ido. Foron os traballos da comisión permanente os que desenvolverán a lingua que tomou o nome de "Ido" despois de que Zamenhof rexeitase tódalas denominacións que empregaban o nome "esperanto".
Para o esencial, a elaboración da lingua rematouse en 1910 coa publicación dos primeiros manuais e dicionarios de ido "conforme ás decisións tomada polo Comité e pola Comisión", tal e como o testemuña a declaración da Comisión asinada por tódolos seus membros. Acabada a súa misión, a delegación disolveuse o 31 de xullo de 1910 ,logo de fundar a Uniono pola linguo internaciona.
As principais modificacións achegadas ao esperanto na elaboración do ido son as seguintes (tal e como foron enunciadas polo Comité da Delegación):
Entre estabilidade e cambio
Finalmente, logo de moitos anos de traballo intenso decidiuse, en 1914, un período de estabilidade de dez anos para dar a coñecer a lingua.
O revés da Segunda Guerra Mundial
Foi en pleno crecemento cando o movemento idista foi duramente golpeado por dous tráxicos sucesos. O 3 de agosto de 1914, Louís Couturat morreu nun accidente de coche, o mesmo día en que Alemaña lle declarou a guerra a Francia. A desaparición do defensor máis activo do ido seguido por unha explosión do nacionalismo e a destrución do primeiro conflito mundial asestou un duro golpe ao ido e a idea mesma dunha lingua internacional. O movemento idista sobreviviu realmente en países neutrais como Suíza (incluíndo a actividade de Friedrich Schneeberger, Secretario da Uniono Pola Linguo Internaciona Ido), e Suecia (con Per Ahlberg, editor da revista idista Mondo). A revista Progreso, da que Couturat foi o editor e o redactor, deixou de publicarse en 1914.
O renacemento dos anos 20
Logo da guerra, o movemento idista se reconstituíu lentamente. En 1918, o lingüista francés Antoine Meillet, profesor no Collège de France, eloxiou o ido e a idea dunha lingua internacional, no seu libro Les Langues dans l'Europe nouvelle:thumb|Congreso internacional idista en [[Dessau-Roßlau, en Alemaña, 1922.]]
En 1920, Schneeberger, presidente da Academia do Ido, anunciou a reanudación dos traballos da Academia. Louis de Beaufront publicou en 1925 a súa "Kompleta Gramatiko Detaloza" (Gramática completa), que aínda a principios do século XXI segue a ser unha obra de referencia sobre a gramática do ido. Moitos congresos idistas foron organizados: Viena (1921), Dessau (1922), Kassel (1923), Luxemburgo (1924), Turín (1925) e Praga (1926) e apareceron varias revistas idistas.
A crise de 1927
En 1927, algunhas serias disensións dividiron ao movemento idista. A aparición en 1922 doutra lingua auxiliar, a Lingua occidental, e o rexurdimento do dilema entre a estabilidade e o cambio debilitaron ao Ido. Os conservadores opóñense aos reformadores. Pola súa banda, Otto Jespersen, que se separou do movemento idista, publicou en 1928 o seu propio proxecto lingüístico, o Novial, e explicou as razóns da súa distanciamento do ido:
O Novial, que contén moitas características de Ido á vez que elimina os elementos máis rechamantes do Esperanto (por exemplo, os finais en -ou dos substantivos, os adxectivos en -a ou a conxugación, en -is, -as, -vos) atraeu a un número de idistas como Ahlberg, cuxo diario idista Mondo converteuse en revista novialista.
A reunificación do movemento idista
O congreso idista de Zúric de 1928 marca o comezo da reunificación do movemento idista. L'Uniono pola Linguo internaciona Ido é reactivada. A revista Progreso reaparece a partir de 1931 e continúa sen interrupción ata hoxe en día. O secretario e redactor Matejka declara respecto diso:
O primeiro número do novo Progreso contiña artigos a algúns dos fundadores do ido como Wilhelm Ostwald ou Léopold Leau e houbo debates sobre a oportunidade de realizar novos cambios, ata que en 1934 houbo un novo período de estabilidade durante unha década. Mais, a situación internacional volveu ser desfavorable para os idiomas internacionais, pola aumento do fascismo e o nazismo así como do stalinismo, seguido pola Segunda guerra mundial e a primeira preocupación do movemento idista foi conseguir sobrevivir aos problemas políticos.
A posguerra
O movemento idista sobreviviu á Segunda guerra mundial e a revista Progreso nunca deixou de aparecer. Respecto ao traballo lingüístico foise renovando, aínda que a un ritmo lento; o esencial da lingua estaba fixado e o principal obxectivo radicaba na adopción de novas palabras e ao seguimento da evolución da ciencia e a tecnoloxía.
A maior parte dos artigos de Progreso falaban sobre temas diversos, non só lingüísticos, e foi aparecendo unha importante produción poética en Ido de varios autores, entre os que destaca o belga Andreas Juste, que se converteu no principal autor do movemento idista entre os anos 1960-1998 non só pola importancia da súa produción literaria en Ido, senón tamén polo dinamismo que incorporou ao movemento. Os fondos de Andreas Juste inclúen unha biblioteca especializada con máis de 250 libros sobre o ido ou en ido e moitos textos en Ido que dende o ano 2009, é mantida pola asociación Juste & Co.
Hoxe en día
En 2009, o movemento idista está presente en internet. Existen moitos sitios web, e moitas listas de discusión en ido ou sobre o ido están activas e, mesmo existe unha versión da Wikipedia en ido. As revistas idistas Progreso, Kuriero Internaciona e Ido-Saluto aparecen regularmente. Os reencontros idistas teñen lugar cada ano. É, xunto con Interlingua, a segunda lingua auxiliar máis falada.
Evan Peters
Primeiros anos
Evan Peters naceu o 20 de xaneiro de 1987 en St. Louis, Estados Unidos, fillo de Julie e Phil Peters, e irmán de Andrew e Michelle Peters. Durante a súa infancia e adolescencia, asistiu a unha escola primaria católica e á Grand Blanc High School. En 2001, a súa familia mudouse a Grand Blanc, Míchigan, onde Peters comezou a practicar o modelaxe e a tomar clases de actuación. Posteriormente trasladouse xunto á súa nai ós Ánxeles co fin de iniciar unha carreira como actor. Aínda así seguiu estudando na Burbank High School, aínda que despois comezaría a ser educado en casa.
Ó redor de 2004, o produtor Michael Picchiottino seleccionou a Peters para que protagonizase o filme Clipping Adam, baixo o papel de Adam Sheppard. Dita participación fíxoo acredor do premio a Mellor actuación revelación no Phoenix Filme Festival de 2004. Seguidamente, comezou a aparecer en comerciais para PlayStation, Papa John's Pizza, Kellogg's, entre outros. En xullo estreouse o filme Sleepover, onde interpretou a Russell Hayes; así como a serie de televisión The Days, onde fixo a Cooper Day. Durante a primeira tempada de Phil of the Future, realizou o personaxe de Seth Wosmer, e de Jesse Varon na serie de ciencia ficción Invasión.