cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Endocitose mediada por receptor
Función
As funcións da endocitose mediada por receptor son varias. Utilízase moito para a captación específica de certas substancias que a célula require (por exemplo LDL por medio do receptor de LDL ou ferro por medio da transferrina). O seu papel é tamén importante na regulación da transdución de sinais. O receptor activado é internalizado e transportado a endosomas tardíos e lisosomas para a súa degradación. Porén, a endocitose mediada por receptor está implicada activamente tamén na transdución de sinais desde a periferia da célula ao núcleo celular. Isto fíxose evidente cando se atopou que se requiría a asociación e formación de complexos de sinalización específicos para unha sinalización efectiva por hormonas (por exemplo, o EGF). Ademais, propúxose que podería ser necesario o transporte directo de complexos de sinalización activos ao núcleo para permitir a sinalización, xa que a difusión aleatoria é demasiado lenta, e os mecanismos que permanentemente regulan á baixa os sinais entrantes son fortes dabondo como para cortaren completamente a sinalización se non están funcionando mecanismos de transdución de sinais adicionais.
Experimentos
Utilizando marcadores fluorescentes para tinguir a membrana plasmática, é posible seguir por microscopía a internalización de fragmentos de membrana plasmática.
Se a célula diana ten algún receptor de pinocitose específico, poden unirse a el drogas específicas, que serán internalizadas. O propio ligando do receptor pode levar unida unha molécula desexada.
El pico
El pico é unha película dramática española dirixida por Eloy de la Iglesia, ambientada no Bilbao de comezos dos 80. Os temas fundamentais son a adicción á heroína e, en menor medida, o conflito vasco.
Con este filme, Eloy de la Iglesia soubo reflectir de xeito realista a inmersión de dous mozos na heroína. Nesa época foi unha droga que causou estragos na sociedade española. Os índices de delincuencia asociados a ela situáronse nos máis altos do mundo.
Ten unha secuela, "El pico 2", que se estreou o ano seguinte.
Sinopse
Dous amigos, Paco e Urko, que viven en Bilbao, engánchanse xuntos á heroína. Para conseguir a súa dose diaria non dubidan en roubar, mentir e ata matar ao camelo que lles pasa a droga.
Críticas
As críticas non se fixeron esperar. Foi unha das poucas películas da época que tratou ese tema, primeiro coas sobredoses e despois coa sida e a hepatite C.
PalaScapriano
O PalaScapriano é un recinto deportivo en Téramo (Italia), que serve de localía para o equipo de baloncesto Teramo Basket.
Sito na localidade teramana de Scapriano, ten unha capacidade para 3.500 persoas e foi inauguardo en 1980.
Golfo de Anadyr
O Golfo de Anadyr, ou Baía de Anadyr (Анадырский залив), é unha gran baía no mar de Bering no extremo nordés da Siberia.
Localización
A baía é aproximadamente rectangular e ábrese cara ao sueste. As esquinas están (no sentido horario desde o sur) Cabo Navarin (outra fonte di que é o adxacente Cabo Tadeo), Esteiro Anadyr, Baía Kresta e Cabo Chukotsky na Península de Chukchi. Ten uns 400 quilómetros de diámetro. Unha longa barra de grava corre pola costa nordés por aproximadamente 72 km. ao leste da baía Kresta. O Golfo de Anadyr está cuberto de xeo normalmente 10 meses ao ano. Baleas como a balea de Groenlandia e a cincenta poden aparecer preto das costas.
Civilización
A cidade de Anadyr, o centro administrativo do distrito autónomo de Chukotka, está situada no esteiro de Anadyr. Provideniya, na baía de Komsomolskaya (anteriormente Porto Emma, unha rama da Baía de Provideniya) e Egvekinot, na baía de Kresta son os seguintes asentamentos costeiros máis grandes.
Tok pisin
miniatura|Falante de tok pisin, gravada en [[Taiwán.]] O tok pisin é unha lingua crioula con base léxica inglesa falada en Papúa Nova Guinea. É unha das tres linguas oficiais do país sendo a máis empregada pola poboación. Porén, en partes das provincias Occidental, Gulf, Central, Oro e Milne Bay, o emprego do tok pisin e menos universal, especialmente entre a xente maior. Malia que a orixe da lingua é a dun pidgin para facilitar o comercio, o tok pisin converteuse nunha lingua diferente por dereito propio.
Corvo (homónimos)
miniatura|250px|[[Corvo grande ou carnazal]] Corvo pode facer referencia a:
Tamén pode referirse a:
Anna Laetitia Barbauld
Anna Laetitia Barbauld, nome de solteira, Anna Laetitia Aikin, nada en Leicestershire, Inglaterra, o 20 de xuño de 1743 e finada en Stoke Newington, Inglaterra, o 9 de marzo de 1825, foi unha poetisa, ensaísta e escritora de libros para nenos de nacionalidade inglesa.
Barbauld foi unha «muller de letras» especializada en múltiples xéneros e tivo unha carreira exitosa. Foi tamén mestra na soada Academia Palgrave e unha innovadora escritora de libros para nenos; os seus famosos libros proporcionaron un modelo pedagóxico durante máis dun século. Os seus ensaios demostraron que era posible para unha muller estar involucrada publicamente coa política, e outras autoras imitárona; o que é mesmo máis importante, as súas poesías axudaron á cimentación do desenvolvemento do Romanticismo en Inglaterra. Barbauld tamén foi crítica literaria, e a súa antoloxía das novelas británicas do século XVIII axudou a establecer o canon como é coñecido actualmente.
A carreira literaria de Barbauld finalizou abruptamente en 1812 coa publicación do seu poema Eighteen Hundred and Eleven, o cal criticou a participación de Gran Bretaña nas Guerras Napoleónicas. As duras críticas que recibiu sorprendérona a tal punto que decidiu non volver publicar ningunha das súas obras durante o resto da súa vida. A súa reputación viuse aínda máis prexudicada cando varios dos poetas do Romanticismo que ela inspirara no apoxeo da Revolución francesa volvéronse na súa contra nos anos posteriores, a medida que foron volvéndose máis conservadores. Durante o século XIX só era lembrada como unha escritora puntillosa de libros para nenos, e foi esquecida no século XX, ata que o auxe da crítica literaria feminista durante a década de 1980 renovou o interese nas súas obras e produciu unha revalorización das mesmas.
Primeiros anos
Barbauld naceu o 20 de xuño de 1743 en Kibworth Harcourt, Leicestershire, Inglaterra. O seu pai, o Reverendo John Aikin, era o director da Academia Kibworth de Disidentes e ministro nunha próxima igrexa presbiteriana. A residencia da súa familia en Kibworth deulle a Barbauld a oportunidade de aprender latín, grego, francés e italiano, entre moitas outras materias que, segundo se supuña, eran inadecuadas para a formación dunha muller na súa época. A inclinación cara ao estudo por parte de Barbauld preocupou á súa nai, quen temía que quedase solteira toda a súa vida polo seu carácter intelectual; as dúas xamais foron tan próximas como Barbauld foi co seu pai. Con todo, a nai de Barbauld estaba orgullosa dos logros da súa filla, e uns anos máis tarde escribiu dela: «Nunha ocasión efectivamente coñecín a unha pequena nena quen estaba tan ansiosa de aprender como os seus mestres de ensinarlle, e quen aos dous anos de idade xa podía ler oracións e historias curtas dos seus libros, rapidamente, sen erros; en medio ano xa podía ler tan ben como a maioría das mulleres; pero nunca coñecín a outra como ela, e creo que nunca o farei».
En 1758, a familia trasladouse á Academia Warrington, na cidade homónima, onde lle ofreceron un traballo como mestre ao pai de Barbauld. A Academia tivo entre os seus alumnos a varios dos intelectuais da época, como o filósofo e teólogo Joseph Priestley, e era coñecida como «a Atenas do Norte» pola súa estimulante atmosfera intelectual. Outro alumno destacado foi o revolucionario francés Jean-Paul Marat; as anécdotas escolares suxiren que era un «líder francés» alí durante a década de 1770. Tamén foi un dos pretendentes de Barbauld; presuntamente escribiulle a John Aikin declarándolle a súa intención de converterse en cidadán inglés para casar con ela. Archibald Hamilton Rowan tamén se namorou de Barbauld e describiuna como «unha muller posuidora dunha gran beleza, a cal conservou até os últimos días da súa vida. A súa silueta era esvelta, cunha tez exquisitamente clara acompañada da súa perfecta saúde; os seus trazos eran normais e elegantes, e os seus ollos de cor azul escuro emitían a luz do enxeño e a graza». A pesar da ansiedade da súa nai, Barbauld recibiu moitas ofertas de matrimonio durante a época, aínda que rexeitounas todas.
Primeiros éxitos literarios e matrimonio
En 1773, Barbauld escribiu o seu primeiro libro de poemas, despois de que os seus amigos a eloxiasen e convenceran de comezar a publicar. A colección, titulada simplemente Poems (Poemas), tivo catro edicións nun só ano e sorprendeu a Barbauld polo seu éxito. Barbauld pasou a ser unha respectada figura literaria en Inglaterra só coa reputación de Poems. O mesmo ano ela e o seu irmán, John Aikin, publicaron conxuntamente Miscellaneous Pieces in Prose, a cal tamén foi ben recibida. Os ensaios presentes na obra (a maior parte dos cales foron escritos por Barbauld) foron comparados favorablemente coas obras de Samuel Johnson. esquerda|miniatura|[[Joseph Priestley (c. 1763): «A Sra. Barbauld díxome que foron as miñas obras as que a inspiraron para escribir en verso». ]] En maio de 1774, pese a algunhas «dúbidas», Anna Laetitia contraeu matrimonio con Rochemont Barbauld, o neto dun hugonote francés e antigo alumno de Warrington. Segundo a sobriña de Barbauld, Lucy Aikin:
Despois da voda, a parella mudouse a Suffolk, preto de onde lle ofreceran un traballo a Rochemont nunha escola para homes. Barbauld pasou o tempo reescribindo algúns dos Salmos, un pasatempo común durante o século XVIII, publicándoos baixo o nome Devotional Pieces Compiled from the Psalms and the Book of Job (Pezas devotas compiladas dos Salmos e do Libro de Xob). Xunto a esa obra publicou o seu ensaio Thoughts on the Devotional Taste, on Sects and on Establishments (Pensamentos sobre o gusto devoto, sobre as seitas e as clases dirixentes), o cal explica a súa teoría sobre o sentimento relixioso e os problemas inherentes na institucionalización da relixión. Segundo parece, Barbauld e o seu marido preocupáronse ante o feito de que xamais poderían ter un fillo propio e en 1775, despois de só un ano de matrimonio, Barbauld suxeriulle ó seu irmán adoptar a un dos seus fillos:
Finalmente o seu irmán aceptou e a parella adoptou a Charles; foi para el que Barbauld escribiu os seus libros máis famosos: Lessons for Children (1778–9) e Hymns in Prose for Children (1781).
Academia Palgrave
Barbauld e o seu esposo deron clases durante once anos na Academia Palgrave en Suffolk. A partir de entón, Barbauld non só debeu facerse cargo do seu fogar senón tamén do seu traballo: foi contable, doncela e ama de chaves. A escola foi inaugurada con só oito alumnos, pero cando os Barbauld a abandonaron en 1785, ao redor de corenta estaban inscritos debido á excelente reputación que adquirira a escola. A filosofía educativa dos Barbauld atraeu tanto aos disidentes como aos anglicanos. Palgrave substituíu a estrita disciplina das escolas tradicionais tales como Eton, que adoitaban utilizar o castigo corporal, cun sistema de «multas» e mesmo «xuízos xuvenís», é dicir, xuízos levados a cabo polos mesmos estudantes. Ademais, en lugar de impartir clases na forma clásica, a escola ofreceu un plan de estudos práctico que incluíu ciencia e linguaxes modernas. Barbauld ensinou as materias de lectura e relixión aos nenos máis novos e xeografía, composición e retórica e ciencia aos máis avanzados. Foi unha mestra dedicada, producindo unha «crónica semanal» para a escola e escribindo obras teatrais para que fosen representadas polos estudantes. Barbauld causou un profundo efecto na maior parte dos estudantes; un que tivo moito éxito, William Taylor, un prominente estudioso da literatura alemá, referiuse a Barbauld como «a nai da súa mente».
Participación política e Hampstead
esquerda|miniatura|Deseño para o medallón do Comité para a Abolición da Escravitude, creado por Josiah Wedgewood. En setembro de 1785, os Barbauld deixaron Palgrave para visitar Francia, pois a saúde mental de Rochemont comezou a se deteriorar e era incapaz de realizar os seus deberes como profesor. En 1787, mudáronse a Hampstead onde Rochemont foi recomendado para porse á cabeza dunha capela presbiteriana. Foi aquí onde Barbauld estableceu amizade con Joanna Baillie, unha dramaturga. Aínda que xa non estiveron a cargo dunha escola, os Barbauld non abandonaron o seu compromiso coa educación; a miúdo tiveron un ou dous pupilos vivindo con eles, quen foran recomendados por amigos persoais.
Stoke Newington e o fin dunha carreira literaria
En 1802, os Barbauld mudáronse a Stoke Newington onde Rochemont fíxose cargo dos deberes pastorais dunha capela en Newington Green. Barbauld alegrouse de estar xunto ao seu irmán John, dado que a mente do seu marido íase deteriorando cada vez máis. Rochemont desenvolveu unha «violenta antipatía cara á súa esposa e descargou a súa furia demente sobre ela. Un día, durante a cea, tomou un coitelo e perseguiuna ao redor da mesa e o único que puido facer Anna para salvarse foi saltar pola xanela». Tales escenas, repetidas miles de veces, mergullaron a Barbauld nunha gran tristeza e expuxérona a un grave perigo, pero ela rexeitou deixar ao seu esposo. Rochemont suicidouse afogándose en 1808 e Barbauld caeu nunha profunda depresión. Cando retornou á literatura, escribiu o poema radical Eighteen Hundred and Eleven (1812) no cal describiu a Inglaterra como unha nación en ruínas. Foi criticada tan duramente que non volveu publicar outra obra na súa vida, aínda que actualmente é catalogado polos expertos como o seu «gran éxito poético». Barbauld morreu en 1825 sendo unha escritora de renome e foi soterrada no panteón da familia en St Mary's, Stoke Newington. Despois da morte de Barbauld, levantouse unha lápida de mármore na Capela Newington Green coa seguinte inscrición:
miniatura|300px|Portada orixinal de Eighteen Hundred and Eleven.
Legado
Trala súa morte, Barbauld foi recoñecida na Newcastle Magazine como «incuestionablemente a primeira das nosas poetisas, e unha das máis elocuentes e poderosas dos escritores de prosa» e a Imperial Magazine declarou que «cando se expanda o costume das letras en Gran Bretaña, ou onde sexa que se fale inglés, lembrarase o nome desta dama». As obras de Barbauld foron analizadas favorablemente por Joseph Addison e Samuel Johnson, o cal significaba unha fazaña para unha muller do século XVIII. Cara a 1925, só era lembrada como unha escritora de libros para nenos con sentenzas. Non foi senón até a chegada da crítica literaria feminista nas décadas de 1970 e 1980 que Barbauld finalmente comezou a ser incluída na historia da literatura.
Con todo, Barbauld desapareceu do lugar que conseguiu por numerosas razóns. Unha das máis importantes foi o desdén cara ela por Samuel Taylor Coleridge e William Wordsworth, poetas que nos seus tempos mozos e radicais, inspiráronse nas súas obras, pero que nos seus últimos anos, máis conservadores, desdeñáronas; e unha vez que estes poetas comezaron a formar parte do canon literario, as súas opinións fóronse tendo moi en conta. Ademais, segundo Matthew Arnold, a finais do século XIX o «fermento» intelectual do cal Barbauld foi unha parte importante (particularmente nas academias disidentes) asociouse coa clase media «filistea». A clase media reformista do século XVIII máis tarde foi sinalada como a responsable dos excesos e os abusos da era industrial.
A medida que os estudos literarios se desenvolveron e conformaron unha disciplina no século XIX, a historia das orixes do Romanticismo en Inglaterra apareceu xunto con estes; de acordo con esta versión da historia literaria, Coleridge e Wordsworth foron os poetas que dominaron o século. Esta visión mantívose dominante durante polo menos un século. Mesmo coa chegada da crítica feminista en 1970, Barbauld aínda non recibira o recoñecemento que merecía. Como o explica Margaret Ezell, os críticos feministas querían resucitar unha clase de muller en particular: anoxada, resistente aos roles de xénero da súa época, e disposta a trazar lazos de amizade con outras mulleres. Barbauld non encaixaba facilmente en tales categorías, e non foi até que a época do Romanticismo e o seu respectivo canon foi sometido a unha revisión e revalorización por parte da crítica feminista que se descubriu o valor da voz desta autora.
Análise literaria
esquerda|miniatura|The Mouse's Petition dos Poems de Barbauld (1772).
Poesías
Os poemas de Barbauld, os cales abarcan unha gran cantidade de temas, foron lidos principalmente polas críticas literarias feministas interesadas en devolverlles o recoñecemento por parte do público xeral ás escritoras que foran importantes nos seus propios tempos, pero que quedaran esquecidas na historia da literatura. As obras de Isobel Armstrong representan unha das formas en se que realizaron estes estudos; sostén que Barbauld, ó igual que outras poetisas do Romanticismo:
No seu subsecuente análise de «Inscription for an Ice-House» sinala o desafío de Barbauld á caracterización do sublime, o fermoso e sobre as teorías económicas de Adam Smith na súa obra Wealth of Nations realizada por Edmund Burke como a evidencia desta interpretación.
As obras de Marlon Ross e de Anne K. Mellor representan unha segunda forma de aplicar os puntos de vista da teoría feminista para recuperar ás escritoras. Sosteñen que Barbauld e outras poetisas do Romanticismo tiveron unha voz distintivamente feminina na esfera literaria. Segundo Ross, como muller e disidente, Barbauld tiña unha perspectiva única sobre a sociedade e era esta posición específica a que a "obrigou" a publicar os seus comentarios sociais. Pero, sinala Ross, as mulleres estaban baixo unha dobre obrigación: «podían escoller a alternativa de arriscarse a falar sobre política nunha linguaxe apolítica, diminuída, como consecuencia, a claridade e precisión da súa mensaxe, ou podían utilizar os recursos literarios nos cales a mensaxe política estaba máis marcada tratando de engadirlles un decoro particularmente 'feminino', asumindo novamente o risco de debilitar a súa mensaxe». Por tanto, Barbauld e outras poetisas da época a miúdo escribían «poemas ocasionais». Tradicionalmente, estes poemas comentaban –a miúdo en forma satírica– sucesos nacionais, pero cara ao final do século XVIII comezaron a ser cada vez máis serios e persoais. As mulleres escribían poemas sentimentais, un estilo de moda na época, sobre sucesos persoais tales como o nacemento dun fillo e sostiñan que comentando os pequenos acontecementos da súa vida cotiá, establecerían os cimentos morais para a nación. Historiadores como Ross e Mellor sosteñen que esta adaptación dos estilos e xéneros existentes é unha das formas en que as poetisas crearon un Romanticismo feminino.
Ensaios políticos e poemas
Os textos políticos máis significativos de Barbauld son: An Address to the Opposers of the Repeal of the Corporation and Test Acts (1790), Epistle to William Wilberforce on the Rejection of the Bill for Abolishing the Slave Trade (1791), Sins of Government, Sins of the Nation (1793), e Eighteen Hundred and Eleven (1812). Como explica Harriet Guest, «as temáticas máis utilizadas nos ensaios de Barbauld escritos durante a década de 1790 son as que se relacionan coa constitución da opinión pública como un corpo relixioso, cívico e nacional, e sempre se preocupou por salientar a continuidade entre os dereitos dos cidadáns e os dereitos públicos definidos en termos amplamente inclusivos».
Por tres anos, desde 1787 até 1790, os disidentes ingleses tentaron convencer ao Parlamento de revogar o Test Act e as Actas de Corporación que limitaban os seus dereitos civís. Despois de que se votase en contra de eliminar as actas por terceira vez, Barbauld volveu á escena pública tras nove anos de silencio. O seu panfleto, moi cargado politicamente, está escrito nun ton sarcástico e incisivo; comeza dicindo «dámoslle as grazas polo cumprimento outorgado aos disidentes, cando se supón que no momento en que poidan ser elixidos para cargos de poder, todos estes cargos serán ocupados á vez por eles». O panfleto sostén que os disidentes merecen os mesmos dereitos que calquera outra persoa: «Pedímolo como homes, pedímolo como cidadáns, pedímolo como bos súbditos». Ademais, Barbauld di que é precisamente o illamento obrigado cara aos disidentes polo resto da xente o que os marca, non calquera outra forma de crenzas. Finalmente, apelando ao patriotismo británico, mantén que aos franceses non se lles pode permitir excluír aos ingleses en prol da liberdade.
No ano seguinte, 1791, logo dun dos varios intentos errados de William Wilberforce para suprimir o comercio de escravos ante o Parlamento, Barbauld escribiu a súa Epistle to William Wilberforce on the Rejection of the Bill for Abolishing the Slave Trade (Epístola a William Wilberforce sobre o rexeitamento do proxecto para abolir o comercio de escravos). Neste, chama a Gran Bretaña a pagar polo pecado da escravitude; nun ton severo, condena a avaricia dun país que permite que a súa riqueza e a súa prosperidade crezan grazas ao labor de seres humanos escravizados. Ademais, utilizou unha ilustración na que mostrou á ama e ao amo dunha plantación que revela todas as fallas da «empresa colonial: unha muller indolente, voluptuosa, monstruosa» e un «home dexenerado e malvado».
En 1793, cando o goberno británico convocou á nación a facer xaxún en honra á guerra, os disidentes que se mostraron en contra da guerra, como Barbauld, foron presionados cun dilema moral: «Obedecer a orde e violar as súas conciencias rogando polo éxito nunha guerra que desaprobaron? Realizar o xaxún, pero predicar en contra da guerra? Defender a Proclamación e negarse a formar parte do xaxún?» Barbauld aproveitou a oportunidade para escribir un sermón, Sins of Government, Sins of the Nation (Pecados do goberno, pecados da Nación), sobre a responsabilidade moral dun individuo; para ela, cada persoa é responsable polas accións da nación porque forma parte dela. O ensaio trata de determinar que o papel propio do individuo debe desenvolverse no seu fogar e sostén que a insubordinación pode socavar un goberno, aínda que admite que hai liñas que non pode cruzar obedecendo ao goberno pola súa moral como ser humano. O texto é unha clásica confirmación da idea dunha «guerra inxusta».
En Eighteen Hundred and Eleven (1812), escrito antes de que Gran Bretaña entrase en guerra contra Francia por unha década e estando a piques de perder as Guerras Napoleónicas, Barbauld ofreceulles aos seus lectores unha sorprendente sátira do estilo de Décimo Xunio Xuvenal; sostivo que o Imperio Británico atopábase en quebra mentres que o Imperio Americano estaba a fortalecerse. A partir de entón, as riquezas e a fama da súa nación irían a América en lugar da Gran Bretaña, deixándoa na ruína. Uniu esta caída directamente coa participación de Inglaterra nas Guerras Napoleónicas.
Escudo da Unión Soviética
Historia
O escudo foi adoptado en 1924 e utilizouse até a desintegración da URSS en 1991. Tecnicamente falando, trátase dun emblema e non dun escudo de armas, xa que non respecta as normas heráldicas. Con todo, en ruso sempre foi chamado герб, a palabra usada para os escudos de armas tradicionais.
Anna Laetitia Barbauld
Literatura infantil
miniatura|Portada de [[Lessons for Children of Three Years Old, Part I.]] Lessons for Children e Hymns in Prose for Children de Barbauld foron unha revolución na literatura infantil. Por primeira vez, as necesidades dos nenos como lectores tomáronse en consideración. Barbauld esixiu que o seu libro fose impreso con letra grande e con marxes amplas para que aos nenos lles fosen doados de ler, e principalmente desenvolveu un estilo de «diálogo informal entre os pais e os nenos» que dominou a literatura infantil durante unha xeración. En Lessons for Children, unha serie de catro volumes adaptada aos nenos de pouca idade, Barbauld empregou o concepto dunha nai ensinándolle ao seu fillo diversas cousas como a conduta, a lectura, etc. Moitos dos eventos nestas historias inspiráronse na experiencia de Barbauld no ensino do seu propio fillo, Charles. Pero esta serie tivo máis obxectivos ademais de iniciar aos nenos no mundo da lectura: tamén lles presentan ao lector os «elementos da sociedade, o seu sistema simbólico e a súa estrutura conceptual, inculcando a ética, e animando a desenvolver certo tipo de sensibilidade». Ademais, explícalle aos nenos os principios da «botánica, zooloxía, números, reaccións químicas, o sistema monetario, o calendario, xeografía, meteoroloxía, agricultura, economía política, xeoloxía, e astronomía». esquerda|miniatura|Portada de [[Hymns in Prose for Children.]]
Escudo da Unión Soviética
Historia
A versión usada en 1991 tiña o lema da URSS en 15 idiomas, despois de que en 1956, a República Socialista Soviética Karelo-Finesa fose integrada na RSFS de Rusia como República Socialista Soviética Autónoma.
Anna Laetitia Barbauld
Literatura infantil
Lessons for Children e Hymns in Prose tiveron, no campo dos libros infantís, un impacto sen precedentes; non só influenciaron a poesía de William Blake e William Wordsworth, senón que varias xeracións de nenos escolares usáronos nos seus estudos. O experto en literatura infantil William McCarthy escribiu: «Elizabeth Barrett Browning aínda era capaz de recitar algunhas liñas de Lessons for Children á idade de trinta e nove anos». Aínda que Samuel Johnson e Charles James Fox ridiculizaron os libros infantís de Barbauld e opinaron que ela desperdiciara o seu talento poético ao escribilos, Barbauld pensou que o que escribía era nobre e iso animouna a seguir cos seus pasos. Como explica a súa biógrafa Betsy Rodgers, «deulle prestixio ás obras da literatura xuvenil, e sen baixar o seu nivel ao pasar á escritura infantil, inspirou a outros escritores a escribir nun nivel similar ao seu». De feito, grazas ao traballo de Barbauld, Sarah Trimmer e Hannah More puideron dedicarse a escribir para os nenos de baixos recursos, e organizar un movemento de escolas dominicais a grande escala. Ellenor Fenn, pola súa banda, escribiu e deseñou unhas series de lecturas e xogos para os nenos de clase media e Richard Lovell Edgeworth creou un dos primeiros estudos sistemáticos do desenvolvemento da nenez o cal culminou non só cun tratado de educación coescrito con Maria Edgeworth senón tamén nunha colección de historias para nenos escritas por Maria.
Barbauld tamén colaborou co seu irmán John nos seis volumes de Evenings at Home (1793): un conxunto misceláneo de relatos, fábulas, dramas, poemas, e diálogos. E de moitas maneiras estas historias atraparon os ideais da educación da Ilustración: «curiosidade, observación, e razoamento». Por exemplo, as historias alentaron a aprender a ciencia a través de distintas actividades; en «Unha lectura de Té» os nenos aprendían que o té se facía grazas a "unha reacción química" e eran necesarias a difusión, evaporación e condensación. O texto tamén salientou a racionalidade: en «Things by Their Right Names», un neno pide a seu pai unha historia sobre «un asasino sanguento». O pai faino, utilizando os recursos ficticios dos contos de fadas como a frase «había unha vez» pero confundindo ao seu fillo con detalles como que os asasinos «tiñan armaduras de aceiro». Ao final, o neno dáse conta de que o seu pai lle contou a historia dunha batalla e o pai comenta «Eu non sei nada de asasinos tan sanguentos». Tanto a táctica de falar sobre o mundo para obrigar ao lector a pensar sobre o mesmo como a mensaxe anti bélica do conto son frecuentes en Evenings at Home. En efecto, Michelle Levy, unha historiadora do período, expresou que a serie alentou aos lectores a «ser observadores críticos e, cando fose necesario, resistentes á autoridade». Esta resistencia apréndese e practícase no fogar; segundo Levy, «Evenings at Home reclama que as reformas políticas e sociais deben comezar na familia». Son as familias as responsables do progreso ou a involución da nación.
Escudo da Unión Soviética
Primeira versión (1923-1936)
miniatura|dereita|150px|Primeira versión do Escudo.O proxecto do escudo foi aceptado o 6 de xullo de 1923 na segunda sesión do Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética e a versión completouse o 22 de setembro dese ano.
Anna Laetitia Barbauld
Literatura infantil
De acordo con Lucy Aikin, a sobriña de Barbauld, as contribucións de Barbauld en Evenings at Home foron as historias tituladas «The Young Mouse», «The Wasp and Bee», «Alfred, a drama», «Animals and Countries», «Canute’s Reproof», «The Masque of Nature», «Things by their right Names», «The Goose and Horse», «On Manufactures», «The Flying-fish», «A Lesson in the Art of Distinguishing», «The Phoenix and Dove», «The Manufacture of Paper», «The Four Sisters» e «Live Dolls».
Escudo da Unión Soviética
Primeira versión (1923-1936)
Este deseño fixouse na Constitución Soviética de 1924:
Anna Laetitia Barbauld
Traballo editorial
Barbauld editou unha gran cantidade de obras até o final da súa vida, as cales axudaron a formar o canon como se coñece hoxe en día. Primeiro, en 1804, editou a correspondencia de Samuel Richardson e escribiu unha extensa introdución da biografía do home, que, quizais, foi o novelista máis influente do século XVIII. O seu «ensaio de 212 páxinas sobre a súa vida e obras [foi] a primeira biografía importante de Richardson». O ano seguinte editou Selections from the Spectator, Tatler, Guardian, and Freeholder, with a Preliminary Essay, un volume de ensaios que salientaron «a intelixencia», «a actitude» e «o gusto». En 1811, recompilou The Female Speaker, unha antoloxía de literatura escollida especificamente para mozas adolescentes. Debido a que, de acordo coa filosofía de Barbauld, o que un le cando é novo é formativo, a poetisa coidadosamente considerou as particularidades e características das súas lectoras e «elixiu temáticas sobre os deberes, os empregos e as disposicións do sexo débil». A antoloxía está dividida en seccións como «Pezas morais e didácticas» e «Pezas descritivas e lamentables»; que inclúen poesías e prosas por, entre outros, Alexander Pope, Hannah More, Maria Edgeworth, Samuel Johnson, James Thomson e Hester Chapone.
Escudo da Unión Soviética
Segunda versión (1936-1946)
miniatura|150px|Segunda versión do Escudo De acordo coa Constitución da Unión Soviética de 1936, a URSS constituíase en once repúblicas, agregándose os idiomas estoniano, letón, lituano, moldovo e finés, cun total de once cintas.
Terceira versión (1946-1956)
miniatura|dereita|150px|Terceira versión do Escudo.O número de repúblicas da URSS converteuse en dezaseis, pouco antes da Gran Guerra Patria, mais o Escudo cambiou para reflectir isto só despois da guerra. Por unha Decisión do Presidium do Soviet Supremo da URSS de 26 de xuño de 1946, as dezaseis repúblicas constituíntes están representadas no Escudo, pasando a ter dezaseis cintas co lema en (ademais dos anteriores): azarí, turcomán, uzbeko, taxico, casaco, kirguiz, actualizándose debido á transferencia do alfabeto latino ao alfabeto cirílico das respectivas repúblicas.
Anna Laetitia Barbauld
Traballo editorial
A pesar da influencia das súas obras anteriores, foron os cincuenta volumes da serie The British Novelists, publicados en 1810 cun longo ensaio introductorio sobre a historia da novela, os que lle permitiron tomar un lugar na historia da literatura. Foi «a primeira edición en inglés que fixo comprensiva a crítica e as afirmacións históricas» e foi con todo o respecto «unha empresa creadora de canon». No seu intuitivo ensaio, Barbauld lexitima a novela, entón aínda un xénero controvertido, conectándoa á literatura da Antiga Persia e grega. Para ela, unha gran novela é «unha epopea en prosa, con máis carácter e menos (de feito, nas novelas modernas nada) da maquinaria sobrenatural». Barbauld sostén que a lectura de novelas ten unha multiplicidade de beneficios. Non é só un "pracer doméstico", senón que tamén é unha forma de "infundir principios e sentimentos morais" na poboación. Barbauld tamén escribiu introducións para cada un dos cincuenta autores incluídos nas series.
Escudo da Unión Soviética
Cuarta versión (1956-1991)
Un cambio aínda máis pequeno introduciuse no lema en bielorruso por decisión do Presidium do Soviet Supremo da URSS, do 1 de abril de 1958.
Anna Laetitia Barbauld
Lista de obras
Esta lista de obras foi tomada da entrada de Wolicky sobre Barbauld no Dictionary of Literary Biography.
SC Rasta Vechta
O Sports Club Rasta Vechta é un club profesional de baloncesto da cidade de Vechta, Baixa Saxonia, que xoga na ProA, segunda categoría do baloncesto alemán. Fundado en 1979, o Rasta Vechta pasou a maior parte da súa historia en divisións inferiores do baloncesto alemán, ata que en 2012 ascendeu á ProA, a segunda categoría. En 2014 ascendeu por primeira vez na súa historia á Bundesliga, e dende entón descendeu á ProA e ascendeu de volta á Bundesliga en varias ocasións.
Pavillón
O Rasta Vechta xoga os seus encontros como local no Rasta Dome. O pavillón está situado na propia cidade de Vechta. Foi inaugurado o 12 de outubro de 2011. O recinto orixinariamente tiña capacidade para 2.000 persoas, pero foi ampliado a 3.140 para cumprir os requerimentos da Basketball Bundesliga.
Teorema integral de Cauchy
Na matemática, o Teorema Integral de Cauchy (tamén coñecido como Teorema de Cauchy-Goursat) en análise complexa, nomeado logo de Augustin-Louis Cauchy, é unha igualdade notable acerca das integrais dun camiño para funcións holomórficas no plano complexo. De xeito sinxelo, a igualdade di que se dúas funcións son holomorfas en todo punto dos seus camiños de integración, e se estes camiños conectan dous puntos comúns, entón o resultado das integrais das funcións é o mesmo.
Formulación
O teorema é polo común formulado para camiños pechados: Sexa A un subconxunto aberto e simplemente conexo do plano complexo \mathbb{C}. Sexa unha función holomorfa e sexa \gamma un camiño rectificable no subconxunto A no que o punto inicial e final son coincidentes. Entón:
Litoloxía
A litoloxía é a descrición das características físicas das rochas. . Ocúpase da descrición da cor, da textura, do tamaño de gran ou composición, entre outras, daquelas rochas que son visibles na superficie terrestre, dos perfís obtidos de perforacións no terreo ou observacións de microscropia a baixo nivel de amplificación da imaxe.
A litoloxía é a base para agrupar múltiples secuencias de rochas en grupos litoestratigráficos nos mapas e para comprender a súa relación.
Tipo de rocha
A nomenclatura que emprega a litoloxía fundaméntase na tipoloxía de rochas. Os tres principais grupos son as sedimentarias, as ígneas e as metamórficas.
As rochas sedimentarias discrimínanse por ser silicoclásticas ou rochas carbonatadas. As rochas silicoclásticas divídense en grupos segundo o seu tamaño de grao e a proporción relativa de cuarzo, feldespato ou fragmentos de rochas líticas. A clasificación das rochas carbonatadas segue os sistemas de Durham ou de Folk, e que se basean nos elementos que as forman.
Wolf Parade
Wolf Parade é unha banda canadense de indie rock formada no ano 2003 en Montreal. O grupo publicou tres álbums de estudio antes de estar cinco anos en hiato dende 2011. A banda anunciou o seu regreso en 2016, publicando un EP autotitulado en maio dese ano, e un cuarto álbum de estudio, Cry Cry Cry, en outubro de 2017.
Litoloxía
Tipo de rocha
Os nomes das rochas ígneas segue unha nomenclatura baseada no tamaño dos cristais e na súa mineraloxía. A clasificación faise empregando os diagramas de QAPF.
As rochas metamórficas clasifícanse en función da súa textura, protolitos, perfil metamórfico e/ou o lugar onde se atopan. Así, as lousas e o filito (un xisto que loce) diferéncianse pola súa textura e máis polo pelito protolítico que os orixinou. os xistos e os gneis son nomes que reflicten características da textura da rocha. A textura de xisto a gneis indica un proceso metamórfico maior. As faces metamórficas defínense segundo o rango de presións e temperaturas a partir do cal xorde cada mineral.
Existen outros nomes de rochas metamórficas. Os cintos de rochas verdes son un conxunto de rochas que xorden do basalto, con outras rochas ígneas, metamorfoseado durante o Precámbrico e que seguen un gradiente de cambio na composición mineralóxica.
Outro caso son as cuarcitas, que seguen unha clasificación baseada só na súa composición. Iso é grazas a que o cuarzo é tan estable dabondo que non muda nas condicións de temperatura e presión que son habituais durante o metamorfismo.
Tamaño do gran e do clasto
As rochas ígneas e as metamórficas teñen grans de cristal que se poden medir por tamaño.
Nas rochas ígneas este tamaño indica a que temperatura arrefriou o material. Así, os grandes cristais indican que xorden de intrusións magmáticas namentres que os pequenos tamaños indican un arrefriamento rápido en procesos extrusivos volcánicos. Segundo o proceso metamórfico avanza tamén o tamaño do cristal vai diminuíndo.
No caso das rochas sedimentarias clásticas o tamaño das partículas defínese como o diámetro do gran ou clasto das rochas sedimentarias da que xorden. Iso é co que determina o nome que reciben. Así, como exemplo, coa base dun conglomerado, arenita ou lutita No caso das areitas e dos conglomerados, ao nome engádeselle unha palabra que describe o rango de tamaño dos grans.
Mineraloxía
Cando os tamaños do gran das rochas é visible con lentes de man, ese mineral que é visible inclúeselle como parte da súa descrición. Cando estas teñen carbonatos, calcita cementando a rocha ou veas de calcita, emprégase o ácido clorhídrico para ver se a calcita (ou outras formas do carbonato cálcico) se dilúen esfeverscendo e están, polo tanto, presentes na rocha.
A cor
A cor das rochas é outro factor determinante na clasificación das partes que compoñen ás mostras, e que as diferencian. Existen paletas de cores elaborados por comités internacionais, como a carta de cores de rochas da "Sociedade Xeolóxica Americana", e que crearon a partir do sistema de cores de Munsell.
A estrutura
A estrutura xeolóxica das rochas describe o patrón espacial e a configuración xeométrica dos elementos que compoñen a rocha. Nas rochas sedimentarias a principal estrutura é a formación de capas, como están unhas sobre das outras, e o seu grado de compactación. As rochas metamórficas destacan polas súas formas planares ou lineais ben definidas. As rochas ígneas poden ter nalgún caso algunhas formacións en estrutura grazas aos patróns de fluxo ou á procesos de transicións de fases en minerais que forman cúmulos, algo que se pode producir durante o proceso da cristalización.
Textura
A textura das rochas descríbese como o peso relativo que existe entre os grans ou os clastos. As texturas das rochas sedimentarias defínese polo grao de ordenación do materia, gradientes, a forma e a redondez dos clastos.
As texturas metamórficas defínense segundo o tempo de medra dos mineiras metamórficos máis grandes da rocha no contexto da fase de deformación da rocha (se aínda é un porfiroclasto, antes da deformación, ou xa é un porfiroblasto). As texturas das rochas ígneas descríbense polo tamaño dos grans de minerais. Poden ser vítreos, cristalinos (sen cristais), afaníticos (con grans non visibles), faneríticos (grans ben visibles), e porfirítricos (grans enormes nunha fina matriz).
A estrutura de pequena escala
As rochas adoitan presentar estruturas físicas de pequena escala, ie. formacións máis pequenas que os grans que sobrepasen a base do corte das rochas. Nas rochas sedimentarias isto son chanzos ou ocos finos de pequena escala, trazos en liñas ou ondas, fracturas por desecamento ou quebra e de grandes capas en diferentes orientacións. Nas rochas sedimentarias estes factores son característicos de cada zona de deposito sedimentario e ofrecen información paleontolóxica da dirección de correntes fluviais. As rochas metamórficas caracterízanse definindo en que grao están asociadas aos niveis profundo das fallas grazas aos estudos das fallas asimétricas ou zonas de depresión da fallas nas que están. As rochas ígneas mostran estruturas de pequena escala froito de procesos que se dan na lava tralas erupcións, como a decorrencia brusca ou continua da lava fronte, ou a aglomeración en túmulos ou acumulacións de masas de auga por debaixo da auga ou do xeo.
Castor García Fernández
Traxectoria
Fillo de José Manuel García Araújo e Francisca Fernández Maldonado. Foi deputado provincial. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Xinzo de Limia nas eleccións de 1865. Durante o Sexenio Democrático foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Bande eleccións de 1871 e polo de Xinzo de Limia en 1872. Na Restauración foi elixido senador pola provincia de Ourense nas lexislaturas de 1876 e 1877, deputado polo distrito de Verín nas eleccións de 1879 e polo de Ponteareas nas de 1881 e outra vez senador por Ourense en 1884, 1886 e 1891.
HK Nitra
O Hokejový klub Nitra ou HK Nitra é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Nitra, Eslovaquia. Actualmente compite na Extraliga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco, dende a 2003-04. Xoga os seus partidos como local no Nitra Aréna, un pavillón con capacidade para 5.300 espectadores.
Historía
A HK Nitra foi fundado en 1926 baixo o nome de AC Nitra. O seu primeiro grande éxito chegou na tempada 1933-34, cando gañou a Tatranský pohár. O club foi renomeado moitas veces, dende 1945 ata 1976 foi denominado Sokol, Komunálny podnik, Spojené závody, Slavoj, Slovan e Štart. En 1976 o club adoptou o nome de Plastika Nitra. O equipo gañou a 1. SNHL (1ª Liga Nacional de Hóckey de Eslovaquia), a segunda categoría do hóckey sobre xeo checoslovaco na tempada 1983–84 e asegurouse a súa participación na rolda preliminar da Extraliga Checoslovaca, onde conseguiron 2 puntos en 4 partidos fronte ao Škoda Plzeň e o Poldi Kladno, polo que non ascendeu á Extraliga. O HK Nitra gañou novamente a 1. SNHL na tempada 1986–87, mais perdeu novamente na rolda preliminar fronte ao Poldi Kladno. Na seguinte tempada volveu triunfar na 1. SNHL, mais novamente caeu na rolda preliminar, desta vez fronte ao TJ Vítkovice. O primeiro ascenso do HK Nitra á Extraliga Checoslovaca chegou na tempada 1989–90, cando finalizaou na cuarta posición grupo clasificatorio e asegurou a súa participación da máxima categoría a tempada seguinte. O equipo rematou na 13ª posición no seu debut na máxima categoría checoslovaca, conseguindo 39 puntos en 53 partidos, polo que descendeu á 1. SNHL. Ao ano seguinte volveu gañar a 1. SNHL, mais caeu na rolda preliminar polo ascenso fronte ao ŠKP Poprad. Na seguinte tempada gañou unha vez máis a 1. SNHL, mais non se xogou a rolda preliminar de escenso a causa da disolución de Checoslovaquia.
Logo da disolución de Checoslovaquia, o HK Nitra foi un dos equipo que participaron na tempada inaugural da máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco, a Extraliga, onde finalizou na 5ª posición e non se clasificou para os play-offs. Ao ano seguinte o equipo empeorou a súa clasificación e finalizou 9º nunha liga de 10 equipos, mais conseguiu manter a categoría. Na súa terceira participación conseguiu clasificarse para os play-offs logo de finalizar na 6ª posición na liga regular, mais caeu na primeira rolda fronte ao Martimex ZŤS Martin en catro partidos (3-1). Na tempada 1996-97 conseguiu a permanencia ao finalizar 1º na rolda para evitar o descenso. Non obstante, na tempada 1998-99 o equipo descendía tras finalizar na derradeira praza a liga regular e 5º na rolda de permanencia. Na tempada 2001-02 xogou novamente na máxima categoría logo da súa ampliación de 8 a 10 equipos, mais finalizou na derradeira posición e descendeu. O último ascenso do equipo á máxima categoría produciuse no 2003, e dende aquela conseguiu manterse na elite do hóckey sobre xeo eslovaco, conseguindo mesmo o campionato da liga regular na tempada 2005-06, aínda que non foi quen de superar as semifinais, onde caeu fronte ao MsHK Žilina (que logo se alzaría co campionato) en 6 partidos (4-2).
Denominacións
Ao longo da súa historia o club adoptou diversas denominacións:
Absidiola
dereita|miniatura|250px|Esquema da planta dunha catedral coas absidiolas destacadas. En arquitectura denomínase absidiola, ou ábsida secundaria, a unha pequena ábsida que se abre na ábsida principal e acolle unha capela. Tamén poden construírse nos lados do transepto.
Esta estrutura foi moi común nas catedrais dos estilos románico e gótico durante a Idade Media.
A planta pode ser cadrada, circular ou poligonal, consante coa planta e características da ábsida á que se abren.
No caso de existir un deambulatorio que rodea a ábsida, as absidiolas abriranse a este. O número de absidiolas máis común é de tres, podendo variar segundo as dimensións do templo. miniatura|esquerda|250px|Planta da [[Catedral de Santiago no século XII onde se poden ver as cinco absidiolas da ábsida e as catro do lado leste do transepto]] En termos de difusión xeográfica denótase unha clara centralización do seu emprego no continente europeo (especialmente en Francia), sendo moi limitado o seu uso en Inglaterra.
É un recurso arquitectónico moi empregado nos templos de peregrinación xunto co deambulatorio.
Unións Agrarias
Unións Agrarias é o sindicato que defende especificamente os intereses dos labregos, gandeiros e traballadores do rural galego federados na súa organización.
Estrutura
A organización do sindicato está establecida do seguinte xeito:
Longueirón
O termo longueirón póde referirse á:
Karatsi
Karatsi (Каръци) é un filme búlgaro de 2015 dirixido por Ivaylo Hristov. Gañou o premio Xurxo de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Moscova de 2015. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tempada 2004 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2004 foi a 26ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou co Rally do Cocido o 28 de marzo e rematou o 18 de decembro no Rally San Froilán. O vencedor foi o piloto dumbriés Manuel Senra, a bordo dun Peugeot 306 Maxi e con Faustino Suárez de copiloto.
Colectivo Loia
O colectivo poético Loia naceu en Madrid na década dos setenta, integrado por universitarios galegos residentes na cidade. Crearon a revista Loia, un fanzine con contidos culturais que contou con catro números publicados de 1975 a 1978.
Integrantes
O grupo estaba formado principalmente por Lois Pereiro, Xosé Manuel Pereiro, Manuel Rivas e Antón Patiño Pérez. Coñecéronse no ambiente universitario de Madrid, por compartir facultade (no caso de Manuel Rivas e Xosé Manuel Pereiro, estudantes da Facultade de Ciencias da Información), por lazos familiares (os irmáns Pereiro) e por amigos comúns. Todos eles formaron un equipo de novos talentos, de diferentes idades, no que se xuntaron arte, xornalismo e literatura.
A revista Loia contou, ademais, cunha longa listaxe de colaboracións, non soamente de escritores, senón tamén de artistas e mesmo colaboradores nin sequera ligados a eses campos naquel momento. Podemos mencionar as participacións de Fermín Bouza Álvarez, Menchu Lamas, Delfín Mariño, Antón Pulido Novoa, João Guisán Seixas, Vicente Araguas, Xosé Lois Bilbao, Millán Neira, Reimundo Patiño, María Rivas e Pedro Iglesias, entre outras.
Traxectoria
miniatura|Manuel Rivas.