cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nova Acta Científica Compostelana
Proceso de revisión por pares
Os traballos presentados a Nova Acta Científica Compostelana (Bioloxía) son sometidos á avaliación confidencial dos revisores anónimos (sistema de duplo anonimato autor/revisor) designados polo Comité Editorial, que poderá considerar tamén a elección de revisores suxeridos polo propio autor. Nos casos de discrepancia recorrerase á intervención dun terceiro avaliador.
Kosmos 497
Kosmos 497 (Космос 497 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 13, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xuño de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 497 foi o décimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 812 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,2 minutos.
Kosmos 497 reentrou na atmosfera o 7 de novembro de 1973.
Harry Lloyd
Harry Lloyd, nado o 17 de novembro de 1983 en Londres, é un actor de televisión inglés. É coñecido por interpretar Will Scarlett na serie Robin Hood. Recentemente apareceu na serie de televisión Game of Thrones, onde interpretaba o papel de Viserys Targaryen.
She's So High
"She's So High" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como o seu sinxelo de estrea o 15 de outubro de 1990. Foi nomeado pola revista NME sinxelo da semana e incluíuse no recompilatorio Blur: The Best of no lugar de temas máis exitosos da banda. Tamén foi o primeiro corte do álbum de estrea do grupo, Leisure, editado en 1991. O sinxelo acadou o número 48 na lista británica de sinxelos.
Listaxe de cancións
12"
7" e casete
CD
CD europeo
Val dos Templos
O Val dos Templos, Valle dei Templi en italiano. inglés: Valley of the Temples; Vaddi di li Tempri) é un sitio arqueolóxico en Agrigento (grego antigo Akragas), Sicilia. É un dos exemplos máis destacados de arte e arquitectura da Magna Grecia e é un dos principais atractivos de Sicilia e un monumento nacional de Italia. A área foi incluída na lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade en 1997. Gran parte da escavación e restauración dos templos debeuse aos esforzos do arqueólogo Domenico Antonio Lo Faso Pietrasanta  (1783–1863), que era o duque de Serradifalco entre 1809 e 1812. O parque arqueolóxico e paisaxístico do Val dos Templos é o maior sitio arqueolóxico do mundo con 1.300 hectáreas.
O termo "val" é un nome incorrecto, o sitio está situado nunha crista fóra da cidade de Agrigento.
Visión xeral
O val inclúe restos de sete templos, todos de estilo dórico. A atribución dos nomes, agás o do "Olympeion", é unha mera tradición establecida nos tempos do Renacemento. Os templos son:
O Val é tamén o fogar da chamada Tumba de Terón, un gran monumento de  tufo de forma piramidal, os eruditos pensan que se construíu para conmemorar aos romanos mortos na Segunda Guerra Púnica. thumb|left| Plano da zona arqueolóxica de Agrigento 1. Templo de Hefesto 2. Kolymbéthra 3. Santuario das divinidades ctónicas e templo dos Dioscuros 4. Olimpieion 5. Tumba de Terón 6. [[Asclepeion|Templo de Asclepio 7. Templo de Hércules 8. Templo da Concordia 9. Templo de Hera 10. Basilicula 11. Santuario de Deméter 12. Templo de Deméter 13. Barrio helenístico e romano 14. Outeiro de San Nicola, museo 15. Ecclesiasterión e oratorio de Falaris 16. Bouleuterión 17. Templo de Atenea 18. Templo de Zeus.]]
Templo da Concordia (Templo F)
thumb|Estatua de [[Medusa na parte traseira da á de Ícaro xunto ao Templo da Concordia.]] thumb|Plano do templo da Concordia. Debido ao seu bo estado de conservación, o Templo da Concordia está clasificado entre os edificios máis notables da civilización grega existentes na actualidade, xunto co Hefestión (Teseión) de Atenas e o templo de Poseidon en Paestum. É unha das formas de realización máis perfecta da arquitectura dórica. Cabe destacer, que o símbolo da UNESCO alude a esta fachada de 6 columnas do templo.
Recibe o seu nome por unha inscrición en latín atopada preto do templo, que contiña a palabra latina «concordia». Agora considérase que puido consagrarse en realidade aos Dioscuros, por crerse que xa en tempos dos gregos adoraran alí a dúas divindades.
Construíuse nos anos 440 -  430 a.C.. A irregularidade do terreo sobre o que está construído son superadas por unha base (krépis) importante. O seu plano corresponde á forma clásica dos templos de Agrigento: pronao, naos, opistódomo e perístilo.
Ten unha perístase de 6 x 13 columnas construídas sobre un soto de 39,44 x 16,91 m., cada columna dórica ten vinte sucos e un lixeiro éntase, e está coroada por un arquitrabe con tríglifos e métopas, tamén se conserva perfectamente o tímpano. A cella, precedida por un pronao accédese por un só paso, tamén consérvanse os pilonos coas escaleiras que permitian chegar ao tellado e, sobre os muros da cella e nos bloques do entaboamento da perístase, os buracos para sustentar as vigas de madeira do teito. O exterior e o interior do templo estaban cubertos por estuco policromado. O marco superior tiña canles con prótomes similares a leóns, mentres que o tellado estaba cuberto de azulexos de mármore.
O Templo da Concordia é de todos os de Agrigento, o construído de forma máis precisa. O problema dos extremos, consustancial aos templos dóricos (conflito entre a regularidade das métopas e tríglifos por unha banda, e o espazado regular das columnas do outro) resolveuse de forma infrecuente, procedeuse á vez a reducir a distancia entre as dúas últimas columnas e a prolongación da última métopa, para un mellor efecto visual.
As investigacións tamén mostraron que as partes inferiores do templo é adornado con estuco branco, mentres que rizo s, metopas e as partes superiores son pintados en cores brillante. O tellado foi cuberto con tellas mármore.
O ano de 597 foi transformada nunha igrexa cristiá por vontade do bispo Gregorio de Agrigento. Como resultado, está notablemente intacto. Converteu o templo nunha basílica dedicada aos Apóstolos e Pedro e  Paulo. Cada unha das paredes da  Cella  foi entón perforada con doce arcadas, e tapiaron os intercolumnios, para obter unha estrutura cunha nave e dous corredores. A entrada prolongouse no lado occidental, o que significou a supresión da división entre o naos e o opistódomo, destruíuse o altar pagán mentres que a sancristía atopou o seu lugar no antigo pronao. A igrexa utilizouse ata o ano 1748, cando o templo foi restaurado ao seu estado orixinal. As sepulturas visibles dentro e fóra do templo datan da Alta Idade Media.
Templo de Xuno Lacinia (Templo D)
thumb | Templo de Xuno.
O Templo de Hera, coñecido como  Templo de Xuno Lacinia (o equivalente romano desta deusa grega). Este templo construíuse sobre un basamento maioritariamente artificial. Data de circa do 450 a.C., medindo 38,15 x 16,90 m. é de estilo dórico, cun períptero de 6 columnas de ancho por 13 de longo, precedidas por un pronao e un opistódomo. Conserva gran parte das columnas orixinais.
O templo de Hera construíuse entre os anos 460 -  450 a.C. É un templo construído sobre un basamento ( krépis ) de catro chanzos, destinado a compensar as desigualdades do terreo. O conflito de ángulos inherentes aos templos dóricos resolveuse dun xeito distinto ao, por exemplo, "Templo da Concordia": os ángulos norte, oeste e sur sufriron unha simple contracción, é dicir, só redúxose a separación das columnas do extremo, mentres que na fachada (lado leste) non se practicou ningunha contracción lateral, só unha redución do espazo entre as dúas columnas centrais.
O templo foi incendiado no ano 406 a.C. polo exército cartaxinés, e logo os romanos reparárono no  século I a.C., Entón substituíron as tellas de mármore polas de terracota. O anástilo comezou a reconstruíuse no século XVIII: na actualidade, 25 das 34 columnas do peristilo atópanse reconstruídas. A columnata do Norte, polo tanto, mantén todos os seus capiteis e o seu arquitrabe, mentres que a  Cella esta reducida a elementos de basamento e bases de columnas.
A un lado está o altar de 29,3 m × 10 m, case tan amplo como a cella, pero inclinado respecto a ele. Atopouse unha cisterna detrás do templo, no lado oeste.
Nas proximidades atópase Arcosolia e outras sepulturas da época bizantina, pertencentes á renovación do templo de Concordia a finais do século VI nunha igrexa cristiá.
miniatura|Akragas 406 a. C. n.
Templo de Zeus olímpico (templo B)
Construíuno o tirano Terón no 480 a.C., trala súa vitoria sobre os cartaxineses na  Batalla de Hímera, á gloria dos vencedores gregos sobre os bárbaros. A súa identificación como templo de Zeus está baseada no testemuño de Diodoro Sículo, que deixou unha descrición. Ao leste do templo aínda atópase o altar no que se realizaban as hecatombes ou os sacrificios de cen touros.
O basamento (krépis) con cinco chanzos soportaba unha sala hipóstila de inspiración Cartaxinesa, composta de dúas filas de 12 piares cadrados cada unha, de 21 m de altura, con paredes ata aproximadamente a metade da altura. O perístilo tamén estaba composto por piares, 7 de ancho e 14 de longo, dunha altura de 17 m, con medias columnas unidas polas caras, formando masas de pedra de 4 m de diámetro. Estes piares externos estiveron conectados entre eles por divisións, é por iso que falamos dun templo «pseudoperíptero». O perístilo e os corredores cubríronse, mentres que a cella sería probablemente hípetra, é dicir, a ceo aberto. O número de columnas na fachada era impar, cun piar central no canto do acceso habitual á cella, a entrada facíase por dous pórticos situados nos extremos da fachada leste, dando acceso directo ás naves laterais, así como, aparentemente, por unha pequena entrada practicada no medio do lado sur.
Este templo caracterízase pola presenza dos chamados telamóns, estatuas colosais con aspecto humano. Estaban nunha especie de nichos creados na parte superior das divisións situadas entre as columnas exteriores. Estas estatuas tiñan unha altura duns 8 metros e soportaban o peso do tellado. Tiñan trazos cartaxineses e simbolizaban aos bárbaros vencidos e escravizados polos gregos. Engadíronse a unha representación do combate dos deuses do Olimpo contra os  xigantes, esculpidos no frontón oriental do templo. En 1825, o pintor e arqueólogo Rafaello Politi reconstruíu un destes xigantes no chan, a partir de elementos dispersos. O xigante visible no sitio web é unha copia, xa que o orixinal está exposto, en posición vertical, no Museo Arqueolóxico de Agrigento.
Aínda que aparentemente este templo usouse, parece que nunca se rematou, a construción abandonouse despois da invasión cartaxinesa do ano 406 a.C. As súas pequenas pedras reutilizáronse amplamente en construcións de séculos posteriores, como os peiraos de Porto Empedocle (século XVIII).
Templo de Hércules (Templo A)
Preto da estrada, na parte oriental do parque, e xunto á entrada, xunto á porta IV (porta Aurea) está o Templo de Hércules. Foi dedicado á veneración do heroe deificado Heracles ou Hércules, un dos máis respectados polos habitantes da vella Akragas. A identificación é proporcionada por Cicerón en persoa, cuestor de Sicilia no ano 75 a.C. Nas súas famosas acusacións contra Verres, refírese a unha grande estatua de bronce de Hércules, un templo situado no ágora (ágora inferior, á beira da porta IV), os seus beizos e queixo estaban desgastados, dicíanse, ao ser tocados polos peregrinos, e  Verres tiña previsto apoderarse dela.
O templo de Hércules é o máis antigo de todos os situados preto do muro sur, edificándose cara ao ano 500 a.C. en estilo dórico períptero. As súas dimensións son de 25,34 × 67,00 m. Se alza sobre un basamento de tres chanzos. O seu plano é conforme ao da maioría dos templos de Sicilia. O seu perístilo de 6 x 15 columnas, con todo, é máis longo do normal, o que permitiu proporcionar aos extremos un espazo igual ao ancho de dúas columnas, tanto diante do pronao como detrás do opistódomo. Falta o áditon, común nos templos de Sicilia.
Os elementos do arquitrabe mostran sangrías de elevación en U, destinadas a pasar peches de descarga simétricos. Destruído por un terremoto, atopáronse restos do templo espallados por toda a área, como os capiteis cubertos con estuco así como moitos outros elementos do templo. Hoxe só quedan oito columnas visibles no lado sur levantadas en 1924, mentres que o lado norte o estivo a partir do século XIX.
Templo de Hefesto (Templo G)
thumb|left|Cinco solucións ao conflito de ángulos nos templos dóricos: I. Non facer nada e deixar a última columna sobresaia. II. Alongando a última [[métopa; III. Alongar o último tríglifo; IV. Diminuír o espazo entre as dúas últimas columnas; V. Engadir un segmento baleiro ao final.]]
O Templo de Hefesto (Vulcano na mitoloxía romana), tamén oo século V a.C.. (Circa 430 a.C.), crese ue era un dos edificios máis impoñentes do lugar, pero hoxe é un dos máis afectados polo paso do tempo e dos fenómenos naturais. Está situado na parte suroeste da cidade vella, ao outro lado do val, sendo o que queda no bordo occidental do outeiro dos templos. É de estilo dórico períptero de 6 × 13 columnas, e mide 17´06 x 35´19 m.
Está precedido por un anticuado Sacello. É un edificio con cella e pronao (13´25 x 6´50 m.), a decoración arquitectónica reconstruíuse recentemente. O edificio dórico sobreposto a este Sacello esta mal conservado. Alzábase sobre un krepis de catro chanzos. As columnas tiñan unha rudentatura de obvia influencia xónica.
Templo de Asclepio (Templo H)
O templo de Asclepio (Aesculapius na mitoloxía romana) construíuse ao sur da antiga cidade, lonxe das murallas no centro da chaira de San Gregorio, polo que pode considerarse, en rigor, noutro barrio diferente do val dos Templos, sendo o máis meridional dos edificios. Data da segunda metade do século V a.C., quizais dos seus últimos vinte anos. É de estilo dórico in antis ou pseudoopistodomo. É bastante pequeno, porque as súas dimensións son 10´70 × 21´70 m. Era un lugar de peregrinación dos enfermos que querían curarse.
Tendese a preservar a identificación tradicional como probable a partir da descrición de Polibio (I 18, 2), segundo a cal o templo debía atoparse ante a cidade, a unha distancia dun quilómetro e medio, na parte presuntamente oposta á estrada cara a Eraclea. A distancia non é exacta, aínda que Polibio podería proporcionar unha indicación xenérica, o illamento e a relativa modestia e antigüidade do edificio, sobre todo para o culto de Asclepio, fan que a identificación sexa insegura. No santuario de Asclepio consevabase unha estatua de bronce de Apolo, obra de Mirón, doada por Escipión á cidade e roubada por Verres (Cicerón, Verrinas, II 4, 93). Álzase sobre un "krépis" de tres chanzos. A peculiaridade infrecuente do edificio é o falso opistódomo representado por dúas semi-columnas situadas na parte externa do fondo da cella, que quere imitar unna estrutura anfipróstila. Tamén destacan parte do entaboamento, con grandes cabezas leoninas, friso e "geison" do frontón.
Templo dos Dióscuros (Templo I)
thumb|upright| Columnas Templo de Castor e Pollux
Ao oeste do Olimpieion esténdese ata a porta V un barrio da cidade, con vestixios de casas de habitación, ata a Porta V. Do norte deste templo parte unha vía procesional que rodea as casas para unirse á Porta V e ao templo dos Dióscuros. É un nome atribuído arbitrariamente, fontes antigas dinnos, de feito, que en Akragas honrábase a Cástor e Pólux, pero investigacións recentes tenden máis ben a vincular aos xemelgos ao chamado tradicionalmente «templo da Concordia». Data de mediados do século V a.C. Pertence ao estilo dórico períptero e mide 13,86 × 31,70 m.
O "templo dos Dioscuri" ten unha planta similar ao da Concordia. A esquina sueste reconstruíuse no século XIX polo escultor Valerio Villa Reale e o arquitecto Saverio Cavallari. Esta reconstrución é certamente moi pintoresca, e chegou a ser ata un símbolo e un dos vestixios máis fotografados de Agrigento, pero é rexeitada polos profesionais da historia da arte, hai unha mestura de elementos de diferentes estilos e períodos. Numerosos restos de tambores de columnas estriados que formaban anteriormente un perístilo están dispersos por toda a superficie do templo. Tamén se pode distinguir, no lado leste, restos do altar.
Santuario das divindades ctónicas e do templo L
O templo dos Dioscuros está sobre un témenos que é o máis antigo de todos os lugares de culto coñecidos en Agrigento. Os gregos veneraban alí aos seus deuses antes da construción dos grandes templos, e os sicanos utilizárono como lugar de culto.
Neste témenos, ao sur do templo dos Dioscuros, atopáronse os restos doutro templo períptero (templo L) construído pouco despois co mesmo plano, pero un pouco máis grande. Os dous templos probablemente construíronse sobre anteriores edificios de culto.
Na parte norte do santuario, aínda atópanse os basamentos de lugares de culto da relixión da Antiga Grecia que se remontan á primeira metade do século VI a.C., é dicir, pouco despois da fundación da cidade. Os gregos honraron aos deuses ctónicos, especialmente ás deusas da terra e da fertilidade, Deméter e a súa filla Perséfone, pero tamén Hécate e Hades. Esta zona delimita así o santuario das divinidades ctónicas.
No medio destes lugares de culto hai un altar circular e outro rectangular. O altar circular ten unha cavidade no medio que servía para depositar as ofrendas líquidas ou para recoller o sangue dos animais ofrecidos en sacrificios de animais. En torno a estes altares ordeanse os edificios en forma de megaron con pronao, naos e áditon, dous en dirección leste-oeste e outro en dirección norte-sur. Este último está relacionado cun edificio de culto de cella rectangular que ten unha entrada cuxa fachada está constituída por catro piares. Ao norte hai outro edificio de culto con aparencia de labirinto, cun altar cadrado a un lado e un altar circular na última sala.
Necrópole
A necrópole primitiva cristiá está próxima ao Templo de Concordia, xa que a área arredor do templo foi posteriormente reutilizada polos primeiros cristiáns como unha catacumba, con tumbas extraídas dos cantís e afloramentos rochosos.
Outeiro de San Nicolás
Ao norte con respecto á crista montañosa na que se atopan os templos das deidades ctónicas ata a de Xuno atópase a zona de San Nicolás, barrio helenístico-romano. Alí atópase unha necrópole helenística romana. logo pode verse o Ecclesiasterión e o oratorio de Falaris; xunto ao lugar atópase o Museo Arqueolóxico. Finalmente, un pouco máis ao norte atópase a Buleuterión.
Acrópole
Os templos máis coñecidos de Agrigento, como o de Zeus, da Concordia ou o de Hera, permanecen na cretería sur da cidade. Xusto no lado oposto da muralla, no extremo noroeste da cidade, atopábase a Acrópole, con dous templos máis, o de Zeus e o de Atenea. Ao leste do "val dos templos" atópase o templo de Deméter. Tamén se deben mencionar outros vestixios, como un sarcófago de mármore.
Carral (homónimos)
O topónimo galego Carral pode referirse a:
Alcance
dereita|miniatura|Alcance dun proxectil nun tiro parabólico.
Datos previos
Para os cálculos nun tiro parabólico destas características, tómase coma vector de posición inicial o da posición de tiro, e polo tanto: (1) e (2)
Tamén se sabe que no punto de alcance, a altura é igual á inicial, e polo tanto nula:
(3)
Ademais, a descomposición do vector da velocidade inicial permíte saber que:
(4) e (5)
Unha última premisa do problema é que a_x = 0 \, (6), debido a que no movemento só exercen influencia
forzas verticais e non horizontais.
Cálculo
Sabendo que o vector de posición en todo momento é:
simplemente debemos igualar a cero debido á altura de alcance nula (2):
que é unha ecuación de segundo grao do tipo. Para resolvela búscanse os binomios que a fagan cero mediante a socorrida fórmula de resolución das ecuacións de segundo grao:
e coma (3) obtense
que ten dúas solucións, unha é t_0 = 0 \, (a solución do punto inicial, pois a súa altura neste punto tamén é nula) e a outra é (7).
Para calcular a distancia horizontal de alcance só hai que substituír na ecuación de r_{0x} \, este tempo:
onde se (1) e a_x = 0 \, (6), substituíndo o valor de t_a \, de (7), os valores da descomposición da velocidade de (4) e (5) e
as fórmulas trigonométricas do ángulo dobre:
O Sopé, Montemaior, A Laracha
O Sopé é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 13 homes e 14 mulleres.
Henrik Larsson
Henrik Edward Larsson, nado en Helsingborg o 20 de setembro de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador sueco. Xogaba de dianteiro e actualmente adestra ao Landskrona BoIS.
Biografía
Henrik Larsson naceu en Helsingborg (provincia de Escania), o 20 de setembro de 1971, fillo dunha nai sueca e dun pai caboverdiano. Xoga de dianteiro centro e comezou a súa carreira deportiva como futbolista no club da súa cidade, o Helsingborgs IF. Está casado e ten un fillo e unha filla.
Carreira deportiva
En realidade, o seu debut como futbolista produciuse no pequeno Högaborg de xuvenís, con 17 anos, pero ben logo fichou polo Helsingborgs IF, que xogaba na segunda división sueca e co que ascendeu á primeira división do seu país. Con este club, fixo 50 goles en 56 partidos, o que lle abriu as portas do fútbol internacional. En 1993 marchou para xogar aos Países Baixos, no Feyenoord, por uns 450.000 euros, e por un pouco non marcha para o Grasshopper de Zúric, que tamén poxaba por el. No club neerlandés, xogou catro tempadas e proclamouse en dúas ocasións campión de copa.
Logo dunhas disputas contractuais, en 1997 iniciou a época máis longa e produtiva da súa carreira deportiva, cando foi xogar a Escocia co Celtic FC de Glasgow, cunha fichaxe de 975.000 euros. Cos verdibrancos conquistou catro ligas, dúas copas, e un subcampionato da Copa da UEFA, cando o seu club perdeu contra o Porto FC por 3-2 (os dous tantos, de Larsson). Ademais foi o máximo goleador da liga escocesa en tres tempadas, meteu 242 goles en 315 partidos, e de feito en 2001 acadou a Bota de Ouro, galardón que sinala o máximo goleador das ligas europeas, logo de meter 35 tantos co club escocés. Durante a súa época escocesa sufriu unha grave lesión ao partir a perna por dous puntos nun partido da Copa da UEFA contra o Olympique de Lión. Larsson foi o terceiro máximo goleador do Celtic ao longo da súa historia e é o xogador dun club británico que máis tantos fixo en competicións europeas.
En 2004 fichou polo equipo catalán do FC Barcelona, co que militou na primeira división de fútbol da Liga española. Co Barça debutou o 29 de agosto de 2004. Co FC Barcelona, proclamouse campión de liga en dúas tempadas, campión da Supercopa de España e campión na Liga de Campións da UEFA: de feito, el foi o autor de dúas asistencias a dous goles que lle deron o título aos barcelonistas diante do Arsenal FC londiniense (2-1)
Internacionalidade
Foi internacional coa selección sueca en 93 ocasións. O seu debut como internacional produciuse o 13 de outubro de 1993 no encontro Suecia-Finlandia (3-2).
Larsson marcou 36 goles coa súa selección e disputou tres mundiais (1994, 2002 e 2006) e dúas Eurocopas (2000 e 2004. Anunciou a súa retirada da selección de fútbol en 2002 pero as presións dos afeccionados, do primeiro ministro de Suecia e do presidente da UEFA Lennart Johansson conseguiron que participase co equipo amarelo na Eurocopa portuguesa. Alí os suecos perderon en cuartos contra os neerlandeses, nos penaltis, pero Larsson marchou co bo regusto de facer tres goles en catro partidos, un deles (contra Bulgaria) elixido como o mellor gol do torneo.
Ao remate do Mundial de 2006 Larsson volveu anunciar o abandono da selección sueca.
Participacións en mundiais
Participou coa selección de fútbol de Suecia no Mundial de 1994 nos Estados Unidos. Xogou alí cinco partidos, contra Camerún, Rusia, Brasil, Romanía e Bulgaria. neste seu primeiro mundial Larsson só xogou como titular no partido contra os búlgaros onde marcou o terceiro dos goles dos suecos. Na clasificación final, a selección escandinava foi terceira.
En 2002 participou no Mundial do Xapón e Corea, onde disputou catro partidos contra Inglaterra, Nixeria, a Arxentina e o Senegal). Larsson foi titular en todos os catro e marcou tres goles (dous contra Nixeria e un contra o Senegal).
Finalmente en 2006 disputou os seus últimos partidos coa selección sueca no Mundial de Alemaña. Xogou os catro partidos de Suecia contra Trinidad e Tobago, Paraguai, Inglaterra e en oitavos contra Alemaña, a anfitrioa. Foi titular en todos os encontros e meteulles un gol aos ingleses. Porén, no encontro de oitavos, cando Suecia perdía 2-0, desperdiciou unha posibilidade de ouro de facer gol ao errar un penalti cometido contra el mesmo.
Títulos de honra
En 2005 invísteno doutor honoris causa pola Universidade de Strathclyde (Glasgow, Escocia), pola súa contribución ao deporte e á beneficiencia. En 2006 recibe a Orde do Imperio Británico, a petición do Celtic FC e concedida pola raíña Isabel II, que o acredita como membro do Imperio Británico pola súa contribución ao fútbol no Reino Unido, malia ser un título que en contadas ocasións se lle concede a civís estranxeiros.
A Vila de Bares, Bares, Mañón
A Vila de Bares é un lugar da parroquia de Bares no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 88 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 41 homes e 47 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 124 habitantes.
Kaguya
Kaguya, denominada así pola princesa dunha lenda que visitaba a Terra desde a Lúa, tamén denominada SELENE (acrónimo de Selenological and Engineering Explorer) foi unha sonda lunar xaponesa lanzado o 14 de setembro de 2007 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
A misión de Kaguya foi facer un estudo global da Lúa, determinar a abundancia de elementos, a composición mineralóxica, a topografía, xeoloxía e gravidade e os contornos de plasma do sistema Terra-Lúa e desenvolver as tecnoloxías necesarias para futuras exploracións lunares. A misión estaba composta por tres satélites: o satélite principal en si (Kaguya) e dous subsatélites, un (denominado Ouna) para facer experimentos de radio e interferometría de longa base e outro (Okina) que funcionaba como estación repetidora para cando Kaguya estaba no lado oculto da Lúa, axudando ademais a facer experimentos de medición do campo gravitatorio.
Historia de Kinshasa
A rexión do Pool Malebo (antes Stanley Pool) foi dende antigo un importante lugar de intercambio comercial entre o alto Congo e a costa. Sinala o punto a partir do cal o río Congo é navegable augas arriba cara a selva e impracticable (polas cataratas Livingstone) augas abaixo cara a súa foz no Atlántico. miniatura|250px|Mapa da rexión de Kinshasa e do Estanque Stanley no s. XIX. Xa poden identificarse Kintambo, Lemba, Kalina (actual Gombe) e a aldea de Kinshasa.
Kaguya
Perfil da misión
Kaguya foi lanzada ás 1:31 GMT (10:31 hora do Xapón) desde Tanegashima o 14 de setembro de 2007 a unha órbita terrestre. Separouse do foguete portador 45 minutos e 34 segundos máis tarde, despois do cal despregou a súa antena de alta ganancia e o panel solar. Tras dúas manobras orbitais quedou nunha órbita de 924 km de perixeo e 232.731 km de apoxeo. Tras tres correccións orbitais, Kaguya encendeu o motor principal e inxectouse nunha órbita translunar, entrando en órbita lunar ás 21:20 GMT do 3 de outubro, cun perilunio de 101 km e un apolunio de 11.741 km. Kaguya fixo seis manobras orbitais máis, durante as cales liberou os subsatélites Okina e Ouna, e para acabar nunha órbita polar de 80 x 128 km o 19 de outubro. O traballo científico da sonda comezou o 20 de outubro. Tras finalizar o seu traballo a sonda foi estrelada contra a Lúa a propósito o 10 de xuño de 2009.
Historia de Kinshasa
Así, cando o explorador Henry M. Stanley chegou en 1878 ao lugar na súa travesía de África dende o leste existían xa na beira sur, xusto antes das cataratas, Nshasa (Kinshasa, 5000h), Ntambo (Kintambo, 3000h) e Lemba (capital política humbu, 300h) entre outras ata un total de 66 cunha poboación estimada duns 30000 h.
Kaguya
Instrumentos
Kaguya levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Historia de Kinshasa
Stanley, co permiso dos indíxenas, decidiu establecer alí en 1881 un posto comercial con peirao, concretamente xunto a Kintambo, na baía de Ngaliema, que chamou Leopoldville polo rei belga Leopoldo II, para quen facía a expedición.
Unión Club Ceares
O Unión Club Ceares é un club de fútbol español do barrio de Ceares, na cidade asturiana de Xixón. Foi fundado en 1946 e actualmente xoga no grupo II da Terceira División Española.
Historia de Kinshasa
Seica Stanley fundou outro posto comercial ao carón de Nshasa, uns quilómetros ao leste, cara a onde no futuro a cidade se expandiría. Un avance decisivo para o crecemento foi a construción do ferrocarril entre Leopoldville e Matadi (1890-8), trescentos km augas abaixo onde o Congo volvía a seres navegable ata o mar, e que facilitaba enormemente o transporte de mercancías que ata o daquela facíase a pé.
Unión Club Ceares
Historia
Foi fundado en 1946 como resultado da fusión entre o Blancoval e o Fortuna. Sendo Presidente D. José Ramón Elvira Sastre obtivo o seu primeiro ascenso a Terceira División na tempada 1964/65, aínda que volveu descender ao ano seguinte. Militou de novo en categorías rexionais ata 1986, cando logrou retornar á categoría nacional, na que se mantivo dúas tempadas consecutivas. Nas tempadas 2001-02 e 2002-03 logra dous ascensos consecutivos desde Primeira Rexional ata Terceira División, o último da man de Rogelio García. Este adestraría ao equipo durante sete anos, cun breve paréntese en 2007, conseguindo a primeira tempada o citado ascenso e manténdoo en Terceira as seguintes seis, o que supón o maior período do club nesta categoría. O adestrador en 2007 foi o exfutbolista do Sporting de Xixón José Antonio Redondo, pero o equipo volvería estar dirixido por Rogelio a metade de tempada, quen en 2009 finalizaría a súa etapa pasando Florentino Angulo a dirixir ao equipo. Conta cun grupo hooligan formado no ano 2010 chamado La Cruz Reds.
Historia de Kinshasa
De seguido, na segunda década do século XX a cidade crece no que será coñecido coma Leopoldville-Est, en torno a praza Leopold e ao longo do bulevar Alberto I. Entre 1920-30 convértese na capital do Congo Belga en substitución de Boma. As novas necesidades representativas levan a extensión urbana ao barrio de Kalina. completando o baleiro entre Leopoldville-Est e o vello Leopoldville (que será coñecido coma Leopoldville-Ouest). Todo iso será a cidade colonial porque os indíxenas residen en barrios segregados.
Unión Club Ceares
Historia
A tempada 2011-2012 faise cargo do club unha nova directiva que lle dá un xiro á entidade nunha liña de crítica contra o fútbol negocio e de reivindicación dun deporte popular e social, similar ao que en Alemaña encarna o Sankt Pauli ou en Inglaterra o FC United. Ademais, están irmandados co Club de Accionariado Popular Ciudad de Murcia.
Uniforme
miniatura|dereita|250px|Entrada ao campo de La Cruz
Historia de Kinshasa
En 1966, trala independencia, os nomes coloniais son cambiados por outros autóctonos. Así a cidade toma ó da antiga aldea téké de Nshasa onde se sitúa agora o centro urbano (Leopoldville-Est). A capital do Zaire será chamada en adiante Kinshasa.
Unión Club Ceares
Estadio
Nos anos 60 xogaba os seus partidos no antigo campo de Viesques, situado no barrio do mesmo nome, terreo ocupado hoxe en día por un grupo escolar. Durante uns anos, ao non dispor de terreo de xogo, disputou os seus partidos por diversos campos de Xixón, ata que recalou no campo actual de La Cruz.
O terreo de xogo é de herba natural e ten unhas dimensións de 99 x 65 m. Ten unha bancada lateral, reformada en 2004 con asentos e capacidade para 500 persoas sentadas. Está situado no Parque de Los Pericones de Xixón.
Historia de Kinshasa
O crecemento dende entón ten sido enorme e en aumento na última década ata convertela nunha das maiores metrópoles de África. Resultado dunha continua emigración dende o rural e refuxiados dos permanentes conflitos bélicos do país, os problemas para aloxar a toda esa poboación inda non foron resoltos e Kinshasa ten unha interminable coroa de barrios de infravivenda rodeando a antiga capital colonial.
Corvo cincento
O corvo cincento, Corvus cornix, é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das 46 actualmente recoñecidas dentro do xénero Corvus, propia da Europa occidental e da Asia oriental.
É tan semellante en morfoloxía e hábitos ao corvo pequeno (Corvus corone), que durante moitos anos a maioría das autoridades consideráronos como variedades xeográficas da mesma especie. Observouse, ademais, hibridación onde as súas áreas de distribución se solapan, engadido peso a este punto de vista. Porén, desde 2002, o corvo cincento foi elevado, de novo, ao estado de especie distinta despois dunha observación máis minuciosa; ademais da notábel diferenza da coloración da plumaxe, demistrouse a escasa viabilidade xenética dos híbridos.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, nas páxinas 105-106 do volume primeiro da súa obra, co nome de Corvus cornix. nome que, a día de hoxe, se considera válido.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Corvus.
O epíteto específico, corone, Linneo tomouno do latín corone, que significa "choia", "gralla".
Sinonimia e nota taxonómica
Ademais de polo nome que lle impuxo Linneo, e durante moitos anos, a especie foi coñecida como:
Subspecies
A maioría dos autores recoñecen na especie as subespecies seguintes:
Características
Mide de 46 a 47 cm de lonxitude, e unha envergadura alar de 84 a 100 cm. É unha ave inconfundíbel pola coloración da súa plumaxe, coa rexión dorsal e as partes inferiores de cor gris cincenta, e a cabeza, a gorxa, as ás, a cola e as patas negras, o que a distingue da súa próxima parente a choia de bico negro. Ambos os sexos son similares.
Hábitat e distribución
Habita en chairas arboradas abertas, páramos e zonas bocosas, arboredas de zonas agrícolas e mesmo en grandes paques de pequenas cidades.
De distribución paleártica, atópase en toda a Europa do norte, do leste e do sueste, Ruisa occidental, Turquía, así como noutas parte do Oriente Próximo.
Na península Ibérica, antes de 1999, había unhas poucas citas no norte (Cataluña, Galicia, Asturias, Burgos) e en Portugal (nas proximidades de Porto e de Lisboa). De Juana (2006) presentou catro rexistros homologados polo Comité de Rarezas de SEO/BirdLife International, tres en Cataluña e un en Galicia, todos na primavera.
A partir de 2007 aumentaron as citas en Cataluña pero, especialmente desde 2013, iníciase un proceso continuo de expansión por toda a xeografía peninsular: Asturias, Cantabria, Galicia, Navarra, Castela e León, Madrid, Murcia, Andalucía, Illas Baleares, que culminou coa primeira nidificación segura en El Prat de Llobregat (Barcelona) en 2017.
Bioloxía
miniatura|240px|Picando nunha bolsa de lixo para remexer nela en busca de comida. miniatura|240px|Niño con ovos.
Hábitos
En costumes e hábitat aseméllase ao corvo pequeno. É unha ave tímida, e vixiante, na maioría dos países onde se acha, porque é perseguida, pero en zonas onde non se a molesta é atrevida. Ademais, pode verse en pobos e nas aforas de cidades non moi grandes.
Voo
Voa baixo, e o seu voo parece apático, mesmo case descoidado, batendo as ás de xeito algo vacilante e sen graza, contrastando cos do corvo pequeno, máis resoltos e algo máis profundos. Ás veces voa a grande altura, en bandadas xeralmente laxas. Non adoita planar.
Alimentación
Como outros córvidos, é omnívoro, e máis oportunista ca outras especies, roubando nos niños doutras aves, comendo refugallos (que mesmo busca nas bolsas de lixo), ovos, sementes, preas, insectos e outros invertebrados, en campos cultivados e costas mariñas (incluso apaña pequenos peixes, mexillóns e outros moluscos).
Reprodución
Constrúe niños abertos, máis lixeiros que os do corvo pequeno, fabricados con paus e situados en gallas de árbores o grandes arbustos, xeralmente ben agochados. Nel a femia pon de catro a seis ovos en cada niñada, desde marzo a xullo.
En Galicia
A presenza do corvo cincento en Galicia é accidental.
Status
Segundo a UICN e máis o British Trust of Ornithology o estado de conservación da especie está cualificado como LC (pouco preocupante).
Dinastía ximena
miniatura|right|463px|Reis de Pamplona das dinastías íñiga e ximena. Sancho V (como Sancho I), Pedro I e Afonso I foron ademais reis de Aragón.
Condemned 84
Condemned 84 é unha banda skinhead Oi! británica. Segundo a súa páxina web, o grupo naceu en 1980 co nome de Criminal Tendencies, mudando o seu nome en 1983 para Condemned, e en 1984 para Condemned 84.
Dinastía ximena
Co nome de dinastía ximena (ou dinastía de Navarra) coñécese a unha casa de condes e reis que gobernaron diferentes territorios da península Ibérica durante a Idade Media:
Condemned 84
En 1986, na illa de Wight, un dos seus concertos rematou en disturbios. As actuacións de varias bandas Oi!, incluíndo The Business e Vicious Rumours, atraeu un elevado número de skinheads, e logo do concerto, algúns asistentes atacaron o persoal de seguridade e comerciantes que alí se encontraban, empezando todo polo excesivo prezo da cervexa, asaltando e prendéndolle lume ao establecemento que a vendía.
== Discografía ==
Dinastía ximena
A dinastía toma o seu nome do rei Ximeno e os seus descendentes, que serían primeiro señores de Áraba e posteriormente reis de Navarra.
O primeiro sería Sancho I de Navarra en 905. Esta dinastía gobernaría o Reino de Navarra até 1234, ano en que foi substituída pola dinastía Champaña.
Grazas aos matrimonios e alianzas a dinastía pasou a gobernar o Condado de Aragón, e o subseguinte Reino de Aragón, frecuentemente baixo o poder dos mesmos reis.
Introducíronse no condado de Aragón en 925 grazas ao matrimonio da condesa Andregoto Galindez co rei de Navarra García II Sánchez I. Esta dinastía manterase até 1162, ano en que Petronila de Aragón renuncia aos seus dereitos sobre o reino en favor do seu fillo Afonso II de Aragón, da casa de Barcelona.
A introdución no Reino de Castela prodúcese en 1029 a través do reinado do rei de Navarra Sancho III O Maior, que dividirá o seu reino entre os seus fillos; Fernando I de Castela será o continuador da dinastía, e o seu introductor no Reino de León, que recibiría da súa esposa.
A dinastía finalizaría con Urraca I de León, raíña de Galicia, de León e de Castela, que dará paso á dinastía de Borgoña, que inicia o seu fillo Afonso Raimúndez (Afonso VII O Emperador).
O texto máis antigo que se refire a este monarca é do ano 781.
QED
Abreviatura de Quod Erat Demonstrandum, que en latín significa "O que se quería demostrar" e se pode poñer ó final das demostracións ou cálculos en matemáticas, física, química e outras ciencias exactas ou experimentais.
Dinastía ximena
Pai de Garcí Ximénez e de Íñigo Ximénez, que serían monarcas, en diferentes partes, aínda que até agora non foi posíbel precisar os lugares.
Fillo do rei Ximeno, casou con Onneca Rebelle de Sangüesa, da que naceron o rey Íñigo Garcés e Sancha.
Dun segundo matrimonio con Dadildis de Pallars (irmá do conde Ramón de Pallars) naceron o rei Sancho Garcés (non confundir con Sancho Garcés I de Navarra) e Ximeno Garcés.
Fillo do rei Ximeno, este rei foi coetáneo do seu irmán García Ximénez. As noticias deste monarca son escasas e a maior parte da documentación, falsificada. Considérase que, xunto a Onneca, foi o pai de Íñigo Íñiguez (824-852), fundador da dinastía íñiga.
Era fillo do rei García Ximénez e de Onneca de Sangüesa.
Casou con Ximena e foron pais de García Íñiguez, Ximeno Íñiguez, Fortún Íñiguez, Sancho Íñiguez e dona Toda, que casou con García Íñiguez de Olza.
Fillo de García Ximénez e Dadildis de Pallars. Confúndese a miúdo co seu homónimo Sancho Garcés I de Pamplona.
Non hai que confundilo con García Íñiguez, rei de Pamplona entre os anos 851 e 880.
Foi gobernante da Valdonsela e morreu na batalla de Liédena o ano 861.
Rei de Pamplona durante a rexencia por ausencia do herdeiro entre 870 e 880. Fillo de Ximeno Garcés.
Casou con Urraca, da que naceron o rei Sancho Garcés I de Navarra, Íñigo Garcés e o rei Ximeno Garcés de Navarra.
Rei de Pamplona entre os anos 905 e 925.
Fillo de García Íñiguez, descendente da dinastía Ximena. Á morte de García I Íñiguez no ano 870, foi gobernante da Valdonsela e pronto retomou unha política militar de liderado en todos os territorios circundantes, sendo o primeiro en intentar conquistar a Ribeira do Ebro.
Co apoio do rei asturiano Afonso III de Asturias (con parentes mutuos en Áraba-Castela), xunto co conde de Pallars ocuparía Pamplona, forzando a Fortún Garcés a abdicar do trono.
Deixando ao lado dalgún modo os dereitos patrimoniais dos fillos de Fortún Garcés, os cales permanecerían aínda así na Corte, estes recaerán na súa neta Toda de Larraún, que estaba casada con Sancho Garcés I, e lle reforzarían en valer dentro da familia e ser aceptado como rei de Pamplona en 905, sucedendo a dinastía Ximena á Íñiga en levar as rendas de Navarra durante to de máis de tres séculos. 150px|miniatura|Armas dos Ximénez.
Monarcas
Emperadores en letra negra. Data de asunción do título imperial entre parénteses.
Útero
O útero, tamén denominado matriz ou seo materno, é o órgano da xestación do aparato reprodutor feminino, situado entre a vaxina e as trompas de Falopio. Recolle a blástula, que se implanta no endometrio, para o seu desenvolvemento durante a xestación. Na especie humana esta dura uns 280 días.
Anatomía do útero na muller
É un órgano muscular, oco, aplanado, con forma de pera, situado extraperitonealmente na pelve menor da muller, que cando adopta a posición en anteversión se apoia sobre a vexiga urinaria por diante, estando o recto por detrás. Está suspendido na pelve e colócase coa base dirixida cara arriba e cara adiante, e o colo dirixido un pouco cara atrás.
Está recuberto parcialmente por peritoneo no fondo uterino, na súa porción máis posterosuperior. Polos lados presenta os ligamentos redondos e por diante a vexiga.
O útero está formado por dúas rexións principais que son:
A parede do útero presenta á sección tres capas de células que son de fóra a dentro:
O útero está irrigado polas arterias uterinas, ramas da arteria ilíaca interna. A drenaxe linfática diríxese principalmente ós ganglios linfáticos ilíacos internos e externos, cara aos paraórticos.
A cada un dos lados hai un ovario que produce óvulos, que chegan a el a través das trompas de Falopio. Cando non hai embarazo, o útero mide uns 7,6 cm de lonxitude, 5 cm de anchura e 2,5 cm de grosor. Durante a xestación, o óvulo fecundado implántase no revestimento uterino, onde crece ata acadar a madurez. As paredes do útero son elásticas e estíranse durante o embarazo para albergar ó feto en crecemento. Aínda que o útero é un órgano muscular posúe un revestimento de material glandular brando que durante a ovulación se fai máis denso, momento no cal está listo para recibir un óvulo fecundado. Se non se produce a fecundación, este revestimento expúlsase durante a menstruación.
O útero é propenso ás infeccións. A endometrite é unha inflamación do revestimento mucoso do útero que pode afectar tanto ó cervix coma ó corpo do órgano, ou a ambos. O cancro e os tumores fibrosos do útero son bastante frecuentes, do mesmo xeito que a endometriose, que consiste na aparición de revestimento uterino por fóra do órgano.
Paulo II, papa
miniatura|Paulo II. Paulo II, nado como Pietro Barbo en Venecia o 23 de febreiro de 1417 e finado en Roma o 26 de xullo de 1471, foi o Papa n.º 211 da Igrexa católica entre 1464 e 1471.
Orixe e formación
Iniciou a súa carreira eclesiástica co nomeamento do seu tío como o Papa Uxío IV, o que lle permitiu unha rápida promoción, pasando de arquidiácono en Bologna a bispo de Cervia e Vicencia, e finalmente, en 1440, Cardenal.
Papado
Foi elixido pontífice de xeito unánime o 30 de agosto de 1464. Prestou xuramento comprometéndose a abolir o nepotismo imperante na Curia, a mellorar a moral no Vaticano, a batallar contra o Imperio Otomán e a reunir un concilio ecuménico antes de tres anos. Porén, os termos dese xuramento foron modificados por Paulo paulatinamente ao longo do pontificado, o que lle valeu a perda de confianza do colexio cardinalicio.
En 1466, intentando desfacerse dos servizos duplicados no Vaticano, procedeu a pechar o colexio de compendiadores que se encargaba de redactar os documentos papais, o que provocou unha vaga de indignación entre os poetas e retóricos da cidade que eran os que prestaban tales servizos. O poeta Platina foi encarcerado tras escribir unha carta ameazante ao Papa, e se ben foi posteriormente liberado, foi novamente encarcerado ao ano seguinte acusadon de conspirar contra o pontífice, sendo torturado xunto a outros compendiadores. En vinganza, Platina escribiu Vitae pontificum, unha biografía moi negativa de Paulo II.
O cronista Stefano Infessura presentou a Paulo II como oposto aos humanistas, amante do esplendor e das diversións populares como o entroido, que introduciu en Roma. Non obstante, cómpre ter en conta que o cronista, polo seu pensamento republicano e contrario ao papado, supón unha fonte de información pouco imparcial.
Porén, hai que recoñecer ao Papa o seu estrito sentido de equidade, as súas reformas na administración municipal, e a súa loita contra os subornos oficiais no seo da Igrexa.