cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Baboon Show
Estilo musical
miniatura| A cantante Cecilia Boström despois dun concerto do grupo no Festival Ruhrpott Rodeo de Alemaña en [[2016]] miniatura| A [[baixista Frida Ståhl (dereita) e o batería Niclas Svensson (esquerda) en 2016]] O estilo de The Baboon Show mestura «o punk do 77, o garage e o power pop». Teñen influencias de X-Ray Spex, Blondie, Ramones, Buzzcocks, AC/DC, Toy Dolls e Dead Kennedys. As maioría das cancións son curtas, directas e moi apegadizas, case sempre sen intros longas nin coros ou similares. O álbum Damnation, por exemplo, ten 10 temas e unha duración total de 27 minutos. A característica voz da cantante Cecilia Boström e o son duro, purista, ás veces case metálico da guitarra solista son trazos inconfundíbeis do estilo do grupo.
Randulfe, Paradela, Paradela
En Randulfe naceu o escritor Manuel Rodríguez López.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Randulfe procede do antropónimo gótico, as súas posesións.
The Baboon Show
Estilo musical
As súas letras son moitas veces críticas políticas e sociais. Tratan cuestións como a explotación da clase traballadora, as críticas aos Estados Unidos e o desafío á autoridade, vistos desde unha perspectiva de esquerdas próxima ao socialismo.
EP e sinxelos
miniatura| Cecilia Boström facendo crowdsurfing nun concerto en [[2016]]
Bob McGrath
Robert Emmet "Bob" McGrath, nado en Ottawa, Illinois o 13 de xuño de 1932 e finado en Norwood, Nova Jersey, o 4 de decembro de 2022, foi un actor, músico e escritor de libros infantís estadounidense, coñecido por interpretar a personaxe de Bob Johnson na serie educativa de televisión Sesame Street.
Manuel Rodríguez Fernández
Manuel Rodríguez Fernández, coñecido como Coxo de Cabral ou Manolo de Cabral, nado 1914, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado a filas e desertou e estivo fuxido. Membro do grupo de José García Morales e o seu irmán. Fuxido con Delmiro Barreiro Cubeiro e Guillermo Santos Caride, en 1939 presentáronse ao gobernador civil de Pontevedra Manuel Gómez Cantos, pero fuxiron novamente ao saber que ían ser detidos. En xullo de 1940 foi procesado por atraco e roubo con Amador García Coco e Guillermo Santos Caride. Nese ano presentouse novamente ante a Garda Civil e vendeu aos seus antigos compañeiros, caendo pola súa delación Julio Guillén Biel e Jesús Lago González. Pronto foi liberado
Batalla de Ongal
A batalla de Ongal (en búlgaro: Битка при Онгъла) tivo lugar no verán de 680 na zona de Ongal, un lugar sen especificar no suroeste de Ucraína ou no nordeste de Romanía ao redor do delta do Danubio. A batalla tivo unha enorme importancia e influencia non só para os Balcáns senón tamén para a historia europea coa creación do Primeiro Imperio Búlgaro.
Orixe do conflito
En 632, o khan Kubrat logrou unir aos búlgaros na poderosa Antiga Grande Bulgaria, entre o mar Negro e o mar Caspio. Despois da súa morte en 665, o estado viuse ameazado polos ataques constantes dos xázaros do leste e dos seus fillos divididos. Batbayan, o fillo máis vello, herdou o trono, pero foi derrotado polos xázaros e sometido ao seu dominio. Kotrag dirixiuse ao norte e estableceu a Bulgaria do Volga, mentres que o terceiro fillo, Asparukh, marchou cara ao oeste e estableceuse co seu pobo na zona de Ongala ao norte do Danubio. Desde alí lanzou un ataque contra as fortalezas bizantinas do sur.
Durante ese tempo Bizancio estaba en guerra cos árabes, que ata asediaron a capital de Constantinopla, pero no ano 680 os árabes foron derrotados e estableceuse a paz. Despois deste éxito, o emperador Constantino IV decidiu castigar aos búlgaros polo seu ataque e dirixiu un exército contra Asparukh. Mentres tanto, o líder búlgaro aliouse con sete tribos eslavas para protexerse mutuamente contra os ataques bizantinos e formou unha federación.
A batalla
miniatura|314x314px|A fundación do [[Primeiro Imperio Búlgaro. O exército de Asparukh está en vermello. O exército de Constantino IV está de azul.]] Segundo as crónicas de Nicéforo I de Constantinopla, os búlgaros amedrentados polas numerosas tropas bizantinas refuxiáronse nas súas fortificacións de madeira e adoptaron unha estratexia defensiva preo da illa Peuce. Os bizantinos non presentaron batalla aberta durante 3 ou 4 días, dubidosos de atacar atravesando os pantanos do Danubio, onde se atopaban as fortificacións búlgaras. Durante estes días o emperador sufriu un ataque de gota e tivo que regresar a Mesembria para tomar uns baños; deixando aos seus xenerais encargados de presentar batalla en caso de que os búlgaros abandonasen as súas fortificacións e de manter o asedio en caso contrario. Unha vez marchado o emperador a cabalería espallou o rumor de que o emperador os abandonara, e marcharon en retirada. Os búlgaros, que se decataron disto, perseguíronos e mataron a maioría deles, conseguindo atravesar o Danubio.
Despois da vitoria, os búlgaros avanzaron cara ao sur e apoderáronse das terras ao norte de Stara Planina. En 681 invadiron Tracia derrotando de novo aos bizantinos. Constantino IV atopouse acurralado e pediu paz.
Esta batalla foi un momento moi significativo na historia europea, xa que levou á creación dun estado, que se convertería nunha superpotencia medieval europea nos séculos IX e X xunto co Imperio Bizantino e o Reino Franco. Converteuse nun centro cultural e espiritual da Europa eslava durante a maior parte da Idade Media.
Santa Marta, San Facundo de Ribas de Miño, Paradela
Santa Marta é un lugar da parroquia de San Facundo de Ribas de Miño no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Santa Marta é un haxiotopónimo, nome de santa. O nome bíblico Marta significaba señora.
O Lombao, San Facundo de Ribas de Miño, Paradela
O Lombao é un lugar da parroquia de San Facundo de Ribas de Miño no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Superbird
Superbird é o nome dunha serie de satélites de comunicacións xaponeses en órbita xeoestacionaria.
Superbird A, A1, B e B1
Os catro primeiros satélites Superbird foron lanzados entre 1989 e 1992, cun deles (Superbird B) non chegando a órbita a causa de problemas co foguete lanzador. Tiñan unha masa de 2800 kg e estaban baseados no bus SSL-1300, con 23 transpondedores en banda Ku, 3 en banda K e 2 en banda X. Os catro foron lanzados mediante foguetes Ariane 4.
Superbird C
Superbird C foi lanzado o 28 de xullo de 1997 mediante un foguete Atlas-2AS. Tiña unha masa de 3130 kg usando o bus HS-601 e 24 transpondedores para banda Ku a bordo. Foi retirado de servizo en 2015.
Superbird B2
Superbird B2, tamé coñecido como Superbird 4, foi posto en órbita mediante un foguete Ariane 4 o 18 de febreiro de 2000. Tiña unha masa de 4057 kg usando o bus HS-601HP. A bordo levaba 28 transpondedores en banda Ku, 6 en banda Ka e un direccional en banda Ku.
Superbird D
Superbird D recibiu tamén os nomes de N-SAT 110, JCSat 110, JCSat 7, e Superbird 5. Tiña unha masa de 3531 kg usando o bus A2100AX e levaba 24 transpondedores en banda Ku. Foi lanzado o 6 de outubro de 2000 mediante un Ariane 4.
Superbird C2
Superbird C2 ou Superbird 7 foi lanzado mediante un Ariane 5 o 14 de agosto de 2008. Tiña unha masa de 4820 kg e usaba o bus DS-2000. Levaba 28 transpondedores en banda Ku a bordo.
Superbird B3
Superbird B3, tamén coñecido como Superbird 8, DSN 1 e Kirameki 1, foi lanzado o 5 de abril de 2018 mediante un Ariane 5. Te unha masa de 5348 kg e usa o bus DS-2000 de Mitsubishi. O satélite foi danado en 2016 durante o seu transporte, o que atrasou o seu lanzamento dous anos mentres era arranxado.
Dólar de prata dos Xogos Olímpicos Especiais
O dólar de prata dos Xogos Olímpicos Especiais é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1995 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de West Point.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 102-328, do 29 de setembro de 1994, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda conmemorativa da celebración dos Xogos Olímpicos Especiais de 1995, en Connecticut, nos que participan persoas con discapacidade intelectual.
Deseño
No anverso da moeda, obra de T. James Ferrell, amósase a cabeza cara á esquerda da filántropa Eunice Kennedy Shriver (1921-2009) como fundadora dos Xogos Olímpicos Especiais, rodeada por unha lenda alusiva a estes xogos, xunto cos lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses.
Kennedy Shriver foi a primeira muller viva en ser representada nunha moeda estadounidense. No entanto, existe certa controversia acerca da exactitude da atribución de ser a fundadora dos Xogos Olímpicos Especiais, xa que algúns entenden que este mérito lle corresponde máis a outra das cofundadoras, Anne M. Burke, polo que consideran incorrecto o deseño elixido para esta moeda conmemorativa. miniatura|253x253px|Eunice Kennedy Shriver, protagonista do [[anverso desta moeda conmemorativa, nunha fotografía de 1980.]] Pola súa banda, o reverso, creado por Thomas D. Rogers, está caracterizado por un deseño composto por unha rosa, unha das medallas olímpicas entregadas nestes Xogos e unha cita de Eunice Kennedy Shriver, reproducida en oito liñas: "AS WE HOPE / FOR THE BEST IN / THEM, HOPE IS / REBORN IN US." EUNICE / KENNEDY / SHRIVER, FOUNDER ("'Ao esperarmos o mellor deles, a lembranza renace en nós'. Eunice Kennedy Shriver, fundadora"). Este conxunto está rodeado por unha lenda que abrangue o nome do país, UNITED STATES OF AMERICA, o valor facial, ONE DOLLAR, e o lema E PLURIBUS UNUM.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 800.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de West Point na súa versión estándar, en tanto que e Casa da Moeda de Filadelfia se encargou da cuñaxe das moedas con acabamento especial (proof), e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación a partir do 2 de maio de 1995.
A súa produción foi de 89.301 moedas na súa condición estándar e 351.764 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 441.065 exemplares. Algunhas fontes sosteñen que houbo un benefactor empresarial que adquiriu un lote de 250.000 destas moedas para así salvar a emisión das perdas financeiras e tamén da sensación de vergoña polo escaso acollemento da poboación cara a unha moeda solidaria. Posteriormente entregáronse tamén algunhas destas moedas aos atletas das Olimpíadas Especiais de 1998.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 35 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, o beneficio acadado pola súa venda foille outorgado ao Comité Organizador dos Xogos Olímpicos Especiais, para sufragar os gastos de organización dos Xogos Olímpicos Especiais de 1995.
Filgueiras, Lamas, San Sadurniño
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Macmillan Publishers
Macmillan Publishers Ltd, tamén coñecida como The Macmillan Group, é unha editorial británica e unha das cinco grandes editoriais en inglés.
Século XIX
Fundada en Londres en 1843 polos irmáns Daniel e Alexander MacMillan, orixinarios da illa de Arran en Escocia, comezaron publicando obras de autores como Charles Kingsley, Thomas Hughes, Christina Rossetti, Matthew Arnold, Lewis Carroll, Alfred Tennyson, Thomas Hardy e Rudyard Kipling. Axiña se tornaron líderes de vendas en Gran Bretaña. Outros escritores importantes publicados a finais do XIX e principios do XX por Macmillan incluíron a W. B. Yeats, Rabindranath Tagore, Nirad C. Chaudhuri, Seán O'Casey, Charles Morgan, Hugh Walpole, Margaret Mitchell, C. P. Snow, Rumer Godden, Ram Sharan Sharma e John Maynard Keynes.
Ademais da literatura, a compañía creou títulos como a revista Nature (1869), o Grove Dictionary of Music and Musicians (1877) e o Dicionario de economía política de Sir Robert Harry Inglis Palgrave (1894). esquerda|miniatura|Este [[logotipo apareceu na biografía de Leslie Stephen de Alexander Pope, publicada por Macmillan & Co en Londres en 1880]] "George Edward Brett abriu a primeira oficina de Macmillan nos Estados Unidos en 1869 (en Nova York) e Macmillan vendeu a súa oficina de operacións para a familia Brett en 1896, o que resultou na creación dunha empresa estadounidense tamén chamada Macmillan Company."
Século XX
Macmillan do Canadá foi fundada en 1905; Maclean-Hunter adquiriu a compañía en 1973. Despois de numerosas fusións, Macmillan Canada disolveuse en 2002 despois de que John Wiley & Co. a adquirise.
O primeiro ministro do Reino Unido de 1957 a 1963, Harold Macmillan, era neto de Daniel, co-fundador da editorial xunto ao seu irmán Alexander, e despois da súa xubilación da política en 1964 ocupou o cargo de presidente da empresa, exercendo até a súa morte en decembro de 1986. Estivo na empresa familiar como socio de 1920 a 1940 (cando chegou a ser ministro subalterno) e de 1945 a 1951, mentres estivo na oposición no Parlamento.
O alemán Holtzbrinck Publishing Group comprou a empresa en 1999.
Século XXI
miniatura|Cabina da conferencia [[2008]] Pearson adquiriu o nome Macmillan en América en 1998, tras a compra do grupo educativo e profesional Simon & Schuster (que incluía varias propiedades de Macmillan). Holtzbrinck mercoullo en 2001. McGraw-Hill segue a comercializar o seu material escolar a través de títulos de escola primaria baixo a súa marca Macmillan/McGraw-Hill. As operacións estadounidenses de Holtzbrinck Publishing cambiaron o seu nome a Macmillan en outubro de 2007. O seu selo de publicación de son cambiou o seu nome de Audio Renaissance a Macmillan Audio, mentres que o seu brazo de distribución foi renomeado de Von Holtzbrinck Publishers Services a Macmillan Publishers Services.
As Filgueiras, A Viña, Irixoa
As Filgueiras é un lugar da parroquia da Viña, no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos.
Carlos Raúl Villanueva
Traballos
Villanueva foi un importante representante da arquitectura moderna, seguidor do racionalismo arquitectónico e aberto ás novidades estilísticas. Foi fundamental no desenvolvemento e modernización da capital Caracas, de Maracay e doutras cidades de Venezuela. Entre as súas obras máis importantes destacan a reurbanización El Silencio con 7.797 apartamentos e 207 tendas, o Museo de Bellas Artes (Caracas, 1935–1938), o Museo Jesús Soto (Cidade Bolívar, 1970) e a Cidade Universitaria de Caracas (1944–1970), o campus principal da Universidade de Venezuela, que está considerada unha obra mestra da planificación urbanística, a arquitectura e a arte modernas. O campus foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000. A colaboración de Villanueva con Alexander Calder, o artista e enxeñeiro norteamericano que deseñou as famosas "Nubes flotantes" da Aula Magna da Universidade Central de Venezuela iniciou unha longa relación de traballo entre a parella, aínda que Calder só viu a sala completada unha vez, en 1955.
Cabo de Vila, San Martiño de Castro, Paradela
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
En Cabo de Vila naceu o crego Xesús Mato Mato.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Cabo de Vila deriva do latín extremo ou cabeza dunha vila.
As Filgueiras, Chenlo, O Porriño
As Filgueiras é un lugar da parroquia de Meirol, no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Jaws 3-D
Jaws 3-D (estilizado en pantalla como Jaws III e nos medios de comunicación como Jaws 3) é un filme estadounidense de 1983 dirixido por Joe Alves e protagonizado por Dennis Quaid, Bess Armstrong, Lea Thompson e Louis Gossett Jr. É a continuación de Tiburón 2 e o terceiro título da franquía de Jaws. Conta a historia dos fillos de Brody nun parque acuático de Florida con túneles subterráneos e lagoas. Mentres o parque se prepara para a inauguración, unha cría de tiburón branco entra no parque dende o mar, aparentemente atacando e matando aos empregados do parque. Porén, unha vez capturado, faise evidente que o verdadeiro culpable das mortes foi un segundo tiburón meirande que tamén ingresou no parque.
Esdulfe, San Martiño de Castro, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Esdulfe deriva do antropónimo gótico variante de Osdulfus.
Xoán de Austria
Non confundir con Xoán Xosé de Austria Xoán de Austria, nado en febreiro de 1547 en Ratisbona e finado o 1 de outubro de 1578 en Bouge, parte da actual Namur, foi comandante da frota española e gobernador dos Países Baixos dos Habsburgo. Era fillo ilexítimo do emperador Carlos V e Barbara Blomberg, filla dun Gürtler (ferreiro de armas).
Xuventude
miniatura|160px|[[Escudo de Don Xoán de Austria]]
Xoán de Austria foi concibido no albergue imperial Goldenes Kreuz de Ratisbona como bastardo. Creceu sen coñecer a súa verdadeira filiación; por orde secreta do seu pai, foi separado da súa nai aos tres anos e levado a Castela co nome de Gerónimo. Carlos V nomeou o seu violinista Franz Massy e á súa muller Anna de Medina como pais de acollida do neno, quen lles foi confiado como fillo polo criado de Karl Adrián de Bues (Adrian du Bois). Dende 1554 viviu con don Luis Quijadas e a súa muller Magdalena de Ulloa, aprendeu a ler e escribir e recibiu unha educación como infante. O seu pai non se revelou ao fillo até a súa morte, aínda que o coñeceu persoalmente polo menos unha vez, pero recoñeceuno como fillo biolóxico no seu testamento. O sucesor de Carlos V, o rei Filipe II de España e Portugal, presentou á corte ao seu medio irmán de 12 anos como Don Juan de Austria en 1559, tal e como o pai decretara no seu testamento. Isto converteu a Don Xoán no único fillo recoñecido oficialmente de varios fillos ilexítimos do emperador, xunto coa filla Margarida de Parma, que xa fora recoñecida oficialmente en 1529. Xunto aos seus sobriños da mesma idade, o infante Don Carlos e Alexandre Farnesio, estudou no Liceo de Alcalá de Henares.
Primeiras misións bélicas
O rei Filipe II rexeitou o seu desexo de participar na defensa de Malta contra o asedio turco en 1565. Porén, en 1568 nomeouno comandante da frota mediterránea española.
O seu sobriño don Carlos queríao como aliado nos seus plans de golpe de estado contra o pai. Don Xoán mantívose leal ao seu medio irmán e ao seu rei e así non fixo un pacto co príncipe herdeiro, senón que traizoou os seus plans ao rei.
De 1569 a 1571, Xoán de Austria dirixiu a cruenta loita contra os mouros rebeldes nas Alpujarras andaluzas.
Debido á crecente ameaza turca no Mediterráneo -o Imperio Otomán acababa de conquistar o Chipre veneciano- fundouse a Liga Santa no Vaticano. En 1571, a instancias do papa Pío V, o mozo Xoán de Austria foi nomeado capitán xeral dos mares ao mando da frota, na que tamén estaba o almirante xenovés Giovanni Andrea Doria (fillo adoptivo de Andrea Doria), que quería subordinarse ao mando do fillo do emperador moito máis novo.
Lepanto
Xoán de Austria comandaba a frota da Liga Santa (barcos de España, Venecia, Savoia, Xénova, Malta, Toscana e barcos pontificios) que o 7 de outubro de 1571 venceu na batalla naval de Lepanto contra os otománs despois de que as frotas inimigas estivesen observando continuamente durante as semanas anteriores. A batalla foi a última librada con galeras. Despois da súa vitoria, Xoán de Austria volveu triunfante a Messina e posteriormente foi a Nápoles. Deixou a súa parte do botín de guerra aos feridos, entre estes Miguel de Cervantes, que perdeu a man esquerda na batalla. Despois de Lepanto, os papas Pío V e Gregorio XIII consideraron recompensar a don Xoán cun reino.miniatura|esquerda| Os vencedores de Lepanto (desde esquerda: Don Xoán de Austria, Marcantonio Colonna, Sebastiano Venier)
Tunisia
En 1573, partiu desde Nápoles até o norte de África para loitar contra os piratas locais, aliados dos turcos. Xoán de Austria conseguiu conquistar Tunes, que pronto foi reconquistada polos turcos. O rei prohibiu a don Xoán atacar de novo aos turcos. O matrimonio coa raíña escocesa María Estuardo, que o papa arranxara, tamén fracasou debido á oposición do seu medio irmán.
Gobernador dos Países Baixos
Pola contra, Filipe II pediulle que se convertera no seu gobernador nos Países Baixos, que levaban en aberta rebelión desde 1568. Tras a morte do anterior titular, don Luís de Zúñiga e Requesens, a situación ameazaba con agravarse. Don Juan viaxou por primeira vez a España para discutir os seus plans de matrimonio con Felipe. Conseguiu persuadir a don Juan para que aceptase a gobernación xeral. Así que deixou de novo España en outubro de 1576 e viaxou primeiro a Luxemburgo, onde viu a súa nai por primeira vez desde a súa primeira infancia; convenceuna para seguir o desexo de Filipe II e mudarse a un mosteiro español. O día 12. O 1 de febreiro de 1577, Don Juan asinou o Edicto Eterno cos Estados Xerais holandeses e puido morrer o 1 de xaneiro. Trasládase a Bruxelas en maio de 1577. Inicialmente comezou a retirar as odiadas tropas españolas, pero non puido manter a súa posición, retirouse a Namur e ocupou a cidadela de Namur nun golpe de estado. Como Filipe se negou a pagar o seu salario, don Juan comezou en segredo a reunir un exército con diñeiro prestado.
Proxenie
miniatura|160px| Margarida de Austria Branciforte, princesa de Butera, duquesa de Paliano (neta)miniatura|160px| Abadesa Ana de Austria (filla) Don Xoán de Austria deixou dos seus asuntos dúas fillas:
Morte
miniatura|esquerda| Sarcófago de Don Xoán de Austria no [[Mosteiro do Escorial|Escorial]] miniatura|esquerda| Monumento a Don Xoán de Austria en [[Ratisbona]] miniatura| esquerda|Cabeza do monumento en Ratisbona En decembro de 1577, don Xoán de Austria, que entre tanto enfermou, foi declarado inimigo público polos Estados Xerais das Provincias Unidas. Conseguiu gañar outra vitoria sobre o exército protestante coas súas tropas. O seu secretario persoal Juan de Escobedo, enviado a España, foi asasinado en Madrid; Don Xoán apenas sobreviviu a un intento de asasinato nos Países Baixos que lle planearon os ingleses, xa que a raíña inglesa Isabel I temía que casase con María Estuardo e a liberase pola forza cun exército, ou que lograse someter os Países Baixos. Retirouse ao campo de Bouge preto de Namur, onde morreu, probabelmente de tifo, aos 31 anos. Pero tamén hai motivos para crer que foi asasinado por veleno na comida durante un longo período de tempo, pois Xoán de Austria levaba meses vomitando.
Kevin Larsen
Mindaugas Kačinas, nado o 17 de xullo de 1993 en Copenhague, é un xogador profesional de baloncesto dinamarqués. Cunha altura de 2,08 m xoga na posición de pivote. Actualmente xoga para o Movistar Estudiantes.
Xoán de Austria
Homenaxes
Despois da batalla de Lepanto, Andrea Calamech creou unha estatua de bronce de Xoán que foi colocada en Messina en 1572. Na súa cidade natal de RatisbonaR atisbona, unha copia desa estatua na praza de Zieroldsplatz conmemora a Don Xoán de Austria desde 1978.
A Armada española deu o nome de Xoán de Austria a un cruceiro desprotexido da clase Velasco. O  'Don Juan de Austria'  foi botado en 1887 e perdeuse ante un escuadrón da Mariña dos Estados Unidos na Batalla da Baía de Manila en 1898 durante a Guerra Hispanoamericana. Salvado e reparado despois da batalla, serviu como canoneiro renomeado ' USS Don Juan de Austria' na Mariña dos EEUU de 1900 a 1919.
A día de hoxe, o 3° terzo da Lexión española leva o nome "Don Juan de Austria", situado na localidade de Viator, na provincia de Almería.
En 1946, un veleiro español ía levar o nome de Don Juan de Austria, tamén foi colocado con este nome, pero foi entregado a Chile como o Esmeralda cando foi rematado en 1952.
En diversas cidades, como Madrid, Xixón ou Eivisa hai rúas nomeadas Juan de Austria; en Sevilla está a plaza Juan de Austria, en Barcelona está o carrer de Joan d'Aústria. En Ourense unha das rúas onda a Catedral, percorrido habitual do enterro da sardiña chámase Xoán de Austria.
A Porteliña, Mouriscados, Mondariz
A Porteliña é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Zamorelle, Mouriscados, Mondariz
Zamorelle é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Armas con nome da Terra Media
miniatura|[[Beowulf (poema)|Beowulf loita o dragón coa súa espada Nægling. Ilustración de 1908 por Joseph Ratcliffe Skelton.]] As armas con nome da Terra Media son as espadas e outras poderosas armas creadas por J. R. R. Tolkien como parte do seu legendarium e unha parte importante na súa mitoloxía. O nomeamento das armas deriva da época medieval, estando presente na mitoloxía nórdica e no poema en inglés antigo Beowulf. Entre as moitas armas nomeadas por Tolkien están Orcrist e Glamdring na obra O hobbit, e Narsil / Andúril na obra The Lord of the Rings.
Existen múltiples paralelismos entre o uso que fai Tolkien dos nomes das armas nos seus escritos da Terra Media e a épica medieval. Estes inclúen a súa transmisión como herdanzas, ás veces reais; o seu redescubrimento en antigos tesouros; o seu adorno con inscrición rúnicas; e a súa vinculación coa vida dos seus propietarios.
Armas de poder
Tolkien nomeou moitas armas nos seus escritos da Terra Media, principalmente espadas, mais tamén nomeou a Aeglos, a lanza do rei elfo Gil-galad, Belthronding, o arco de Beleg, Dramborleg, a machada de Tuor e Grond, o nome do malvado ariete de Minas Morgul, e da maza do primeiro Señor Escuro, Morgoth. Dezaoito destas armas foron listadas por Anthony Burdge e Jessica Burke en J. R. R. Tolkien Encyclopedia. Como nas épicas medievais, a espada en particular simbolizaba o heroísmo e a posición do seu dono. O estudoso da obra de Tolkien Verlyn Flieger sinalou que a espada "proclama a aparición do heroe"; ademais que "os destinos da espada e do home están unidos e a destrución dun sinala o final do outro".
Tales temas pódense ver claramente coa espada Andúril de Aragorn, pero ocorren de xeito similar noutros relatos de Tolkien polas moitas armas nomeadas. As espadas Glamdring e Orcrist mencionadas no Hobbit encaixan en dúas das características do patrón medieval, xa que ambas son antigas, forxadas na Primeira Idade, e foron recuperadas dun tesouro, sendo gardadas polos tres troles na súa cova. Forxar de novo a arma ou redescubrila transmite efectivamente o vello poder á nova arma e ao seu novo dono, e renovan ese poder.
Glamdring e Orcrist, e o coitelo de Bilbo usado como espada, que el chamou Aguillón, relocen cando hai orcos preto; as antigas espadas aterrorizan aos orcos e son recoñecidas por eles; de feito, os orcos teñen os seus propios alcumes para as dúas famosas espadas, Biter e Beater. Estas armas teñen numerosas conexións coas famosas espadas da mitoloxía medieval, incluíndo, segundo os eruditos de Tolkien K. S. Whetter e R. Andrew McDonald, o estilo e o contido dos seus nomes, que recordan os nomes de espadas na mitoloxía nórdica como Fotbitr e Dragvandil ("Mordedora de pernas" e "Cortadora"). De feito, no Hobbit, cando a compañía de Bilbo chega a Valfendido, Elrond le as inscricións rúnicas das espadas e describe a historia heroica e a estirpe das armas recuperadas:
O Carrascal, Riofrío, Mondariz
O Carrascal é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Outeiro, San Martiño de Castro, Paradela
Outeiro é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pol, San Martiño de Castro, Paradela
Pol é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pol deriva do antropónimo latino ou Paulus.
Hiroko Oyamada
Hiroko Oyamada, 小山田 浩子, Oyamada Hiroko, nada en Hiroshima o 2 de novembro de 1983, é unha escritora xaponesa. Gañou o Premio Shincho para escritores noveis, o Premio Oda Sakunosuke e o Premio Akutagawa.
Traxectoria
Naceu en Hiroshima e permaneceu alí durante a súa etapa escolar, até se graduar pola Universidade de Hiroshima en Literatura Xaponesa. Tras a súa graduación, Oyamada cambiou de traballo tres veces en cinco anos, unha experiencia que lle serviu de inspiración para a súa primeira obra, "Kōjō" (Fábrica), que recibiu o Premio Shincho para escritores noveis en 2010. Despois de publicar a súa primeira obra, Oyamada pasou a traballar a tempo parcial nunha revista local, mais deixou o seu posto tras casar cun compañeiro de traballo.
En 2013, gañou o 30º Premio Oda Sakunosuke por unha colección de relatos que tiñan a "Kōjō" como historia principal. Nese mesmo ano, Oyamada publica na revista literaria Shinchō unha novela curta titulada Ana (Buraco) sobre unha muller que cae dentro dun buraco. A obra Ana foi galardoada co 150º Premio Akutagawa. Unha integrante do xurado, a autora Hiromi Kawakami, eloxiou a habilidade de Oyamada para escribir sobre "fantasía nunha contorna realista". En 2018 foi publicado o terceiro libro de Oyamada, unha colección de relatos titulada Niwa (Xardín) baixo a editorial Shinchosha.
Unha edición en inglés de Kōjō, traducida por David Boyd, publicouse baixo o título The Factory en 2019, pola editorial New Directions Publishing.
Citou a Franz Kafka e a Mario Vargas Llosa como os seus referentes literarios.
Vida persoal
Vive en Hiroshima, co seu marido e filla.
Dólar de prata Dolley Madison
O dólar de prata Dolley Madison é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1999 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.
Antonio Barredo Rodríguez
Antonio Barredo Rodríguez, nado en Monforte de Lemos cara a 1894 e finado en Alcabre (Vigo) o 22 de decembro de 1936, foi un político galego.
Dólar de prata Dolley Madison
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 104-329, do 20 de outubro de 1996, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda na honra da que fora primeira dama dos Estados Unidos Dolley Madison (1768-1849), ao se celebrar o 150 aniversario do seu pasamento.
Antonio Barredo Rodríguez
Traxectoria
Nado en Monforte de Lemos. Mozo de tren, veciño do Montecelo (Teis). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas na praia de Alcabre o 22 de decembro de 1936 con Joaquín Álvarez Piña, Eloy Fernández Alonso, Constantino Pérez Durán, Matías González Montero, José Moralejo Santos e Juan de la Cruz García Coco.
Dólar de prata Dolley Madison
Deseño
A US Mint encargoulle os deseños desta moeda conmemorativa á compañía privada de xoiaría Tiffany & Co. Por este extraordinario motivo na numismática estadounidense, en ambas as faces deste dólar aparece a abreviatura "T & Co.".
No anverso da moeda, deseñado e gravado por T. James Ferrell, represéntase un busto de Dolley Madison, primeira dama esposa do presidente James Madison, fronte á casa de xeo de inspiración clásica da súa residencia familiar Montpelier, en Orange, Virxinia. As lendas fan mención ao seu nome, DOLLEY MADISON, xunto cos lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses.
O dólar de prata Dolley Madison representa por vez primeira unha primeira dama nunha moeda estadounidense. miniatura|236x236px|[[Gravado de Dolley Madison ca. 1800.]] Pola súa banda, o reverso, obra do gravador Thomas D. Rogers, está caracterizado por unha vista da fachada principal da residencia de Montpelier rodeada de follaxe e salgueiros, xunto co nome da propiedade: MONTPELIER. Completan o reverso o lema E PLURIBUS UNUM e a as lendas alusivas ao nome do país e ao valor facial da moeda.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 1 de xaneiro ata o 31 de decembro de 1999.
A súa produción foi de 89.104 moedas na súa condición estándar e 224.403 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 313.507 exemplares.
Este dólar conmemorativo comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en versión proof. Consonte a lei que autorizou a moeda, parte do beneficio acadado pola súa venda foille entregado ao National Trust for Historic Preservation, para o mantemento de Montpelier e os seus 2.700 acres de terreo.
Recoñecementos
O dólar de prata do 250 aniversario de Dolley Madison foi recoñecido co Premio Moeda do Ano de 2001 á mellor moeda de módulo grande emitida en 1999.
O Poste, San Martiño de Castro, Paradela
O Poste é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Poste deriva do latín (columna ou piar), mais ao estar no Camiño de Santiago tamén pode relacionarse polo francés con posta, lugar onde relevaban os cabalos, estación de correo.
Regatelo, San Martiño de Castro, Paradela
Regatelo é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Regatelo sería un regato ou pequeno rego, palabra prerromana para Corominas.
Heinrich Moritz Willkomm
Heinrich Moritz Willkomm, nado en Herwigsdorf, Zittau, o 29 de xuño de 1821 e finado en Schloss Wartenberg, Bohemia, o 26 de agosto de 1895 foi un distinguido botánico e xeógrafo alemán, que adquiriu no seu tempo un gran prestixio principalmente polas súas importantes contribucións no campo da sistemática vexetal, fitoxeografía e patoloxía vexetal. Tamén foi un gran promotor das modernas técnicas de xardinería e da conservación das sementes e da propagación das plantas. En Portugal, foi especialmente coñecido polo seu herbario, parcialmente incorporado ao Herbario da Universidade de Coímbra, e pola súa obra Prodromus Florae Hispanicae... (escrita en colaboración co botánico danés Johan Lange), publicada entre 1861 e 1880, considerada como a mellor contribución deste tipo ao coñecemento da flora da Península Ibérica.
Primeiros anos
Naceu na cidade de Herwigsdorf, nos arredores da cidade de Zittau, cidade de Saxonia situada no extremo sueste da actual Alemaña, preto das fronteiras con Polonia e República Checa. Era o máis novo de oito fillos que naceron de Amalia Tugendreich Bergmann e Karl Gottlob Willkomm, este último pastor protestante en Herwigsdorf e moi coñecido na época polos seus escritos teolóxicos. Era irmán do escritor e filólogo Ernst Adolf Willkomm.
Cando era un neno con graves problemas de saúde, durante a súa educación secundaria no Gymnasium de Zittau, illou-se dos seus compañeiros e desenvolveu un profundo interese polo mundo natural, especialmente as plantas.
Formación e primeiras viaxes
miniatura| [[Atropa baetica Willk. nunha ilustración de Willkomm (en Ill. Fl. Hispan. 2: lámina CLXX, 1892.|esquerda]] En 1841 ingresou na Universidade de Leipzig, onde comezou a estudar Medicina e Ciencias Naturais co obxectivo de afondar no seu interese pola Historia Natural e en particular pola Botánica. Porén, en 1868 foi expulsado da Universidade antes de rematar os seus estudos de medicina por pertencer a unha Burschenschaft, a Leipziger Burschenschaft Kochei, unha das asociacións estudantís ilegalizadas no proceso de represión do irredentismo alemán que naquel momento estaba a medrar entre mocidade universitaria.
Malia esta expulsión, un profesor da Universidade de Leipzig, co que colaborara anteriormente, encargoulle unha viaxe de herborización por Suíza, o suroeste de Francia, o sur da Península, por Andalucía e o Algarve. Esta viaxe permitiulle a Willkomm entrar en contacto coa rica e daquela pouco coñecida flora da Península Ibérica, que a partir de entón constituiría o principal obxectivo das súas investigacións e publicacións máis importantes.
Tras esta primeira viaxe de dous anos de duración, volveu a Leipzig, pero abandonou a idea de seguir a carreira de Medicina, e tras reingresar na Universidade concentrou os seus estudos na área de Ciencias Naturais, achegándose a campos tan diversos. como Xeografía Física, Xeoloxía e Meteoroloxía.
Doutoramento e segunda viaxe á Península Ibérica
Despois de doutorarse en Filosofía pola Universidade de Leipzig en 1850, regresou á Península onde, durante 9 meses, percorreu o centro e o norte da Península Ibérica.
Despois volveu a Leipzig, onde foi nomeado profesor e casou con Clara Angelica Contius, coa que tivo seis fillos.
Rolls-Royce Avon
O Rolls-Royce Avon foi o primeiro motor a reacción con fluxo axial deseñado e fabricado por Rolls-Royce. Introducido en 1950, o motor converteuse nun dos deseños máis exitosos de despois da segunda guerra mundial. Usouse nunha gran variedade de avións, tanto militares como civís, así como versións para potencia estacionaria e marítima.
O Outeiro da Moa, Riofrío, Mondariz
O Outeiro da Moa é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Heinrich Moritz Willkomm
Doutoramento e segunda viaxe á Península Ibérica
Entre 1855 e 1868 foi profesor de Historia Natural na Real Academia Forestal de Tharandt (Forstliche Hochschule Tharandt ), en Tharandt, preto de Dresde. Durante este período, realizou numerosas expedicións de exploración florística, incluíndo visitas a varias rexións de Alemaña e Holanda, Dinamarca e Suecia.
O Outeiro da Moa, Riofrío, Mondariz
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Rolls-Royce Avon
Un English Electric Canberra impulsado por dous Avon realizou o primeiro voo transatlántico sen escalas dun avión a reacción, e un de Havilland Comet 4 de BOAC con catro Avon fixo o primeiro voo regular transtlántico cun reactor.
A produción da versión para aviación do Avon rematou tras 24 anos en 1974. A produción da versión industrial do Avon, fabricada a día de hoxe por Siemens, continúa ata o presente.
Heinrich Moritz Willkomm
Doutoramento e segunda viaxe á Península Ibérica
Neste momento, comeza o seu proxecto máis ambicioso, que consistía na publicación, en colaboración co botánico danés Johan Lange, Unha flora da Península Ibérica, unha obra titulada ''Prodromus Florae Hispanicae su synopsis methodica omnium plantarum in Hispania sponte nascentium vel frequentos cultarum. quoe inortuerunt''. Esta obra, froito principalmente das súas viaxes pola Península Ibérica, foi a primeira visión sistemática da flora do suroeste de Europa e, dous séculos despois, mantén un grande valor para o coñecemento florístico do Mediterráneo occidental.
O Prodomus Florae Hispanicae foi fundamental na situación da Historia Natural na España do século XIX, con moi escasa catalogación da flora e fauna. O catedrático da Universidad Central, Mariano de la Paz Graells, liderou esa iniciativa (Fraga Vázquez, 2001). A un alumno de Graellls, o catedrático Miguel Colmeiro, correspondeulle, pola súa posición institucional, abordar a catalogación florística, proxecto que non foi quen de levar adiante (Fernández Pérez, 1984), e entón a obra de Willkomm e Lange constituíuse na base dos posteriores estudos florísticos peninsulares e puxo en evidencia aos botánicos académicos locais, aínda que colaboraron con outros situados fóra das institucións académicas, como Loscos, Pardo e Pérez Lara. miniatura|300x300px| Centaurea costae Willk. (= [[Centaurea alba subsp. costae (Willk. ) Dostál), planta pirenaica descrita por Willkomm en 1859.]]Os datos relativos á flora galega que se recollen no texto débense, practicamente en exclusiva, aos exemplares herborizados por Lange na súa viaxe á Península en 1852. Tamén aparecen algúns fornecidos polo naturalista Víctor López Seoane, citado como “collector plantarum Gallecicarum” (Willkomm & Lange, 1861: XIX). No Prodomus aparecen citados o Ensayo de una Flora Fanerogámica gallega (Planellas Giralt, 1852) e os Recuerdos botánicos de Galicia (Colmeiro, 1850) na bibliografía. Willkomm dedicou a Colmeiro a Genista candicans var. colmeiroi Willk (1847) e Malva colmeiroi Willk (1859) (Devesa Alcaraz, J.A.& Viera Benítez, 2001). Coñecera ao profesor Colmeiro na súa primeira visita á Península, e causáralle unha boa impresión, pero co paso do tempo foi comprobando como a súa carreira ía derivando cara a un traballo erudito sen labor práctico.
Recoñecementos e seguintes viaxes por Centroeuropa, Península e Baleares
Entre 1868 e 1871, por invitación do goberno do Imperio Ruso, ocupou o cargo de profesor de Botánica na Universidade de Dorpat, en Dorpat (cidade coñecida hoxe como Tartu, na actual Estonia).
En 1873 realizou a súa terceira e última viaxe á Península Ibérica e ás Illas Baleares. Ao seu regreso, trasladouse a Praga, onde asumiu o cargo de profesor de botánica sistemática na Universidade de Carolina (daquela Karls-Universität zu Prag), institución na que continuaría o seu traballo como investigador ata a súa xubilación en 1893.
Foi considerado o maior especialista da súa época en canto á flora e vexetación da Península Ibérica. En 1896 escribiu o capítulo sobre a flora ibérica, que titulou « Grundzüge der Pflanzenverbreitung auf der iberischen Halbinsel » ( Principais características da distribución das plantas na Península Ibérica ), para a obra Die Vegetation der Erde ( A vexetación do Earth ) de Adolf Engler e Oscar Drude.
En 1867 foi elixido membro da Academia Leopoldina. Ao longo da súa vida recibiu múltiples distincións de carácter científico e académico, entre outras as de conselleiro do Tsar do Imperio Ruso, Comandante da Orde de Isabel a Católica de España, Comandante da Orde de Carlos III de España, Cabaleiro da Orde do Mérito do Gran Ducado de Oldenburg e a Medalla da Royal Horticultural Society of Amsterdam. Tamén foi membro de varias sociedades de Historia Natural, incluídas as de Viena e Moscova. Foi membro da Academia Imperial Alemá e da Real Sociedad de Historia Natural Española, entre outras moitas institucións académicas.
Algunhas das súas obras van acompañadas de ilustracións litografiadas de gran calidade, algunhas das cales el mesmo deseñou. Xunto con Robert Hartig (1839–1901) é considerado un dos fundadores da fitopatoloxía forestal.
Pasamento
Morreu aos 74 anos, vítima dunha enfermidade renal, deixando un gran legado científico. O seu gran herbario está actualmente dividido en dous: material procedente da Península Ibérica foi vendido por Willkomm á Universidade de Coímbra, a petición de Júlio Henriques, mentres que o seu herbario xeral permaneceu no Instituto Botánico da Universidade de Xénova.
Obra
Willkomm foi un botánico moi prolífico, autor de numerosos artigos, monografías e libros, incluíndo:
Novidades taxonómicas
Heinrich Moritz Willkomm é o autor de numerosos taxons novos, incluíndo:
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Saniñáns, Vilasobroso, Mondariz
Saniñáns é un lugar da parroquia de Vilasobroso, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
San Martiño, San Martiño de Castro, Paradela
San Martiño é un lugar da parroquia de San Martiño de Castro no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Martiño deriva de (o de Tours ou o de Braga). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Cámara de vídeo
miniatura|Cámara de vídeo compacta fabricada por [[Cisco Systems|Cisco]] Unha cámara de vídeo ou videocámara é unha cámara empregada para tomar imaxes electrónicas en movemento (en oposición a unha cámara de cinema, que grava imaxes en película), desenvolvida inicialmente para a industria da televisión, mais agora tamén común noutras aplicacións.
Tipos e usos
miniatura|[[Barack Obama e Karen Mills na pantalla dunha cámara de vídeo durante un evento na Casa Branca en 2009]] As cámaras de vídeo modernas teñen diferentes deseños e uso:
Historia
As primeiras cámaras de vídeo estaban baseadas no disco mecánico de Nipkow e usáronse en transmisións experimentais durante os anos 1910-1930. Os deseños totalmente electrónicos baseados no tubo da cámara de vídeo, como o iconoscopio de Vladimir Zworykin e o disector de imaxe de Philo Farnsworth, substituíron o sistema Nipkow nos anos 30. Estes mantiveron un amplo uso ata os anos 80, cando as cámaras baseadas en sensores de imaxe de estado sólido como o dispositivo acoplado á carga (CCD) e máis tarde o sensor de píxeles activos CMOS eliminaron problemas comúns coa tecnoloxía de tubos como a queima de imaxe e fixeron máis práctico o fluxo de traballo de vídeo dixital, xa que a saída do sensor é dixital polo que non precisa a conversión do analóxico.
As cámaras de vídeo dixitais prácticas tamén se conseguiron grazas aos avances na compresión de vídeo, debido aos poucos requirimentos de memoria e largo de banda do vídeo non comprimido. O algoritmo de compresión máis importante a este respecto é a transformada discreta do coseno (DCT), unha técnica de compresión con perdas que se propuxo por primeira vez en 1972. Estas cámaras de vídeo dixitais lográronse por estándares de compresión de vídeo baseados en DCT, incluídos os estándares de codificación de vídeo H.26x e MPEG introducidos a partir de 1988.
A transición á televisión dixital deu pulo ás cámaras de vídeo dixitais. A principios do século XXI, a maioría das cámaras de vídeo eran cámaras dixitais.
Coa chegada da captura de vídeo dixital, a distinción entre cámaras de vídeo profesionais e cámaras de cinema desapareceu xa que o mecanismo intermitente converteuse no mesmo. Hoxe en día, as cámaras de gama media empregadas exclusivamente para a televisión e outros traballos diferentes dos filmes denomínanse cámaras de vídeo profesionais.