cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leipzig
Xa no ano 1165 a cidade recibiu o dereito de cidade e mercado (agora recinto feiral). Desde entón, Leipzig converteuse nun dos centros de comercio máis importantes de Europa central. A cidade ten unha longa tradición de recinto feiral unha das feiras máis antigas (1190) de Europa. Xunto con Fráncfort é Leipzig o centro histórico da imprenta e do comercio. Ademais, na cidade atópase unha das universidades máis antigas de Alemaña. Nas últimas dúas décadas, Leipzig foi o centro das manifestacións dos luns (Montagsdemonstrationen) de 1989, as cales lle deron o impulso necesario á reunificación alemá.
En Leipzig, ademais, atópanse unha das universidades e escolas superiores de música máis antigas de Alemaña. A cidade conta cunha grande tradición musical, principalmente debida á actividade de Johann Sebastian Bach e de Felix Mendelssohn Bartholdys e afianzada pola orquestra da Gewandhaus de Leipzig e polo coro da igrexa de Tomás.
División da cidade
Leipzig componse de 10 distritos (Stadtbezirk) con 63 barrios históricos.
Os seguintes distritos limitan coa cidade de Leipzig:
Transportes
A cidade dispón desde 1917 de autobuses e tranvías que conectan todos os barrios da cidade entre si. Ademais, estase a construír un metro para certas liñas do tranvía. Leipzig ten tamén un tren suburbano que a conecta coas cidades e vilas próximas dun xeito rápido e efectivo. En 1915 inaugurouse a estación de ferrocarril da cidade, a cal aínda hoxe está en uso e conecta a Leipzig con todo o país. Os aeroportos máis próximos son:
Persoas destacadas
miniatura|150px|Monumento a Leibniz. Leipzig é o lugar de nacemento de moitas persoas destacadas, tales como o filósofo e científico Gottfried Wilhelm Leibniz (1646), o compositor Richard Wagner (1813), o historiador da arte Nikolaus Pevsner (1902), o tipógrafo Jan Tschichold (1902), o pintor Max Beckmann o o socialista Karl Liebknecht (1871).
Die Prinzen é un grupo de música famoso en todo o país, cuxos integrantes estudaron no Conservatorio Superior Felix Mendelssohn-Bartholdy. O grupo comezou a súa carreira musical a finais dos oitenta e foi un dos poucos "produtos" orixinarios da República Democrática Alemá que logrou manter a súa popularidade na Alemaña reunificada. Die Prinzen contan con 14 discos de ouro e 6 de platino (até 2001), entre outros moitos premios.
Till Lindemann, cantante da banda Rammstein, naceu tamén nesta localidade.
Desde outubro de 2010 o Departamento de Translatoloxía e Lingüística Aplicada da Universidade de Leipzig conta cun lectorado de galego e outro de catalán.
Riba-roja de Túria
250px|miniatura|Plaça de l'Ajuntament Riba-roja de Túria é un concello da provincia de Valencia, situado na Comunidade Valenciana. Pertence á comarca do Camp de Túria e ten unha poboación de 21.520 habitantes (INE 2013).
Limita cos concellos de Benaguasil, l'Eliana, Loriguilla, la Pobla de Vallbona e Vilamarxant (na mesma comarca do Camp de Túria), ademais de Quart de Poblet, Manises e Paterna (na Horta Oest) e Cheste e Chiva (na comarca da Foia de Bunyol).
Entre os lugares de interese de Riba-roja destacan os restos romanos, como un campamento militar e un acueduto, e visigodos atopados na zona. Ademais, pódese visitar o castelo da localidade, a igrexa parroquial ou a Capela da Virxe dos Desamparados.
Comité Especial de Descolonización
miniatura|dereita|Países membros e observadores.
O Comité Especial de Descolonización ou Comité Especial dos 24, dependente das Nacións Unidas, é un organismo creado en 1961 e encargado de monitorizar e impulsar o proceso de descolonización dos territorios non autónomos baixo administración de potencias coloniais, co obxectivo de pór fin ao colonialismo.
Departamento de Sacatepéquez
Sacatepéquez é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa capital é a cidade de Antigua Guatemala.
Braquiloxía
A braquiloxía (do grego βραχύς "breve" e λόγος "palabra") é un recurso estilístico consistente na supresión de elementos da frase que non están no contexto.
Carmina Burana (Carl Orff)
miniatura|250px|Carl Orff. miniatura|250px|A roda da fortuna. miniatura|250px|Unha representación da obra. Carmina Burana é unha cantata escénica do século XX composta por Carl Orff entre 1935 e 1936, empregando como texto algúns dos poemas medievais de Carmina Burana. Estreouse o 8 de xuño de 1937 na Alte Oper de Frankfurt dirixida por Oskar Wälterlin.
A versión de Orff constitúe, xunto con Catulli Carmina e Trionfo di Afrodite, a triloxía Trionfi. Orff subtitulou a composición: Cantiones profanæ cantoribus et choris cantandæ comitantibus instrumentis atque imaginibus magicis (en galego: «Cancións laicas para cantantes e coreutas para ser cantadas xunto a instrumentos e imaxes máxicas»). O primeiro e último movementos da peza chámanse Fortuna Imperatrix Mundi ("Fortuna, Emperatriz do Mundo") e comeza co famoso "O Fortuna".
Estrutura e contido
A obra, unha escolma musicada de textos dos Carmina Burana, estrutúrase arredor de tres grandes temas: primavera, a taberna, o amor. Abre e pecha co Fortuna, emperadora do mundo, que resume a visión da vida presente en toda a obra.
Contido
1. O Fortuna
2. Fortune plango vulnera
I. Primo vere (Na primavera)
3. Veris leta facies
4. Omnia sol temperat
5. Ecce gratum
Uf dem anger (No prado)
6. Tanz
7. Floret silva nobilis
8. Chramer, gip die varwe mir (alemán)
9. Reie (alemán)
10. Were diu werlt alle min (alemán)
'''II. In Taberna (Na taberna)'''
11. Estuans interius
12. Olim lacus colueram
13. Ego sum abbas
14. In taberna quando sumus
'''III. Cour d'amours (O tribunal do Amor)'''
15. Amor volat undique
16. Dies, nox et omnia
17. Stetit puella
18. Circa mea pectora
19. Si puer cum puellula
20. Veni, veni, venias
21. In truitina
22. Tempus est iocundum
23. Dulcissime
Blanziflor et Helena
24. Ave formosissima
Fortuna Imperatrix Mundi
25. O Fortuna
Dejan Joksimović
Dejan Joksimović (en serbio cirílico: Дejaн Joкcимoвић), nado en Belgrado o 10 de xaneiro de 1965, é un exfutbolista serbio que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Na extinta República Federal Socialista de Iugoslavia Dejan gañou o Campionato con dous equipos diferentes, co Estrela Vermella (1987-88 e 1990-91) e co FK Vojvodina (1988-89), e a Supercopa de Iugoslavia co FK Partizan en 1989.
En 1992 ficha polo CD Lugo que aquela tempada disputaba a Segunda División na tempada 1992-1993, descendendo ao final da mesma.
Unha vez retirado do fútbol en activo traballou profesionalmente como representante de futbolístas, entre os seus clientes están por exemplo os serbios Milš Krasić, Branislav Ivanović ou Milan Jovanović, porén os máis coñecidos son Ivica Olic e Nemanja Vidic.
Almuñécar
Está atravesado polos ríos Verde e Seco.
Historia
Os primeiros asentamentos teñen lugar hai uns 3.500 anos, cos poboadores da cultura argárica da idade de Bronce. A finais do século IX a. de C. os indíxenas recibiron a colonización fenicia, creando as estruturas urbanas da colonia de Ex, de tal forma que, cando a finais do século III a. de C. chegaron os romanos, encontraron unha cidade ben estruturada, cunha puxante economía baseada na salga do peixe e con moeda propia. A vila foi remodelada, coa construción de templos, teatro e acuedutos, propios do municipio de dereito latino Sexi Firmum Iulium.
En tempos de al-Ándalus, o viaxeiro al-Idrisi fai mención das ruínas de construcións anteriores. Coa chegada de Abderramán I no 755, Almuñécar pasou a pertencer, segundo a división administrativa dos musulmáns, á cora de Elvira.
Nese momento Almuñécar era un punto forte na costa: posuía un hins ou castelo, aínda que ata o século XI non se pode falar dela como cidade ou medina. Producía cana de azucre, plátanos, pasas, cereais, todo tipo de froitos e case tódolos xeógrafos sinalan a boa pesca que se obtiña nas súas augas. A cidade dispuña de porto, arrabaldes ou barrios extramuros, mercados e unha mesquita maior.
Durante o período no que o territorio de al-Ándalus estivo dividido en diversas taifas, Almuñécar dependeu da de Granada, consolidándose como a principal cidade costeira do seu reino.
Trala caída de Baza en 1489, a Costa de Granada rendeuse ás tropas castelás en decembro dese mesmo ano, baixo as capitulacións asinadas en Almuñécar.
O escudo de armas da cidade, constituído polas cabezas de tres piratas berberiscos que flotan no mar, foi un regalo do rei Carlos I. miniatura|esquerda|250px|Mariña do Leste miniatura|250px|Igrexa de Almuñécar
Nomes históricos do municipio
O nome antigo do municipio é Sexi, nome da cidade como colonia fenicia e mantido baixo dominio romano. o actual nome procede de Hins-al-Monacar ("rodeada de montañas"), nome dado polos musulmáns ó volver a levantala das súas ruínas no século VIII.
Barrio, Toiriz, Vila de Cruces
Barrio é un lugar da parroquia de Toiriz, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 18 habitantes con respecto ao ano 2000.
Guerra de trincheiras
Antecedentes
As fortificacións son case tan antigas como a propia guerra. Con todo, debido ao tamaño relativamente pequeno dos exércitos e ao pouco alcance das armas, tradicionalmente non era posible defender máis que unha distancia curta ou unha fortaleza illada. As grandes fortificacións do mundo antigo, tales como a Gran Muralla Chinesa ou a Muralla de Hadrián, eran excepcións á regra xeral e en calquera caso non se deseñaron para evitar completamente que o inimigo cruzase desde o outro lado, senón para facer de fronteira que establecía o momento no que o inimigo cruzara o límite. Tamén servían para evitar ou entorpecer a súa fuxida.
Arquitectura mestre-escravo
A arquitectura mestre/escravo (tamén denominada supervisor/traballador) é unha arquitectura de sistemas nos que un compoñente realiza labores de control, supervisión e coordinación (denominado mestre), e os restantes realizan tarefas específicas (denominados escravos), devolvendo os resultados ao compoñente mestre.
Pão de Açúcar
O Pão de Açúcar é un complexo de montículos localizado no barrio de Urca, na cidade do Río de Xaneiro, no Brasil. Está composto por tres montículos; o Pão de Açúcar (que dá nome ao complexo), o Morro da Urca e o Morro da Babilônia. Xunto coa estatua do Cristo Redentor, é unha das imaxes máis recoñecidas da cidade do Río de Xaneiro e do Brasil. Polas súas características únicas, á beira da baía de Guanabara, constitúe unha referencia turística internacional para a cidade.
Arquitectura mestre-escravo
A aplicación deste tipo de arquitectura é bastante habitual no eido da programación paralela, permitindo obter grandes melloras de rendemento.
Pão de Açúcar
Etimoloxía
Hai varias versións sobre a orixe do nome. A máis coñecida indica ós portugueses como ós que lle deron o nome, durante o apoxeo do cultivo da cana de azucre no Brasil (séculos XVI e XVII), despois de que a cana sexa espremida e o caldo fervido, os bloques de azucre eran colocados nunha forma de unto cónica (para poder transportalos para Europa), denominada "pan de azucre". A semellanza do penedo carioca con aquela forma orixinaría o nome.
Arquitectura mestre-escravo
Descrición
O proceso de comunicación dun mestre cun escravo chámase transacción. Existen dous tipos:
Pão de Açúcar
O Bondinho
miniatura|247x247px|Un dos coches do Bondinho do Pão de Açúcar. O Bondinho do Pão de Açúcar é un teleférico que liga a Praia Vermelha ó Morro da Urca, e este ó Morro do Pão de Açúcar. Na última estación do teleférico, pódese ver unha vista panorámica das cidades do Río de Xaneiro e de Niterói, as dúas da rexión metropolitana do Río de Xaneiro.
É unha das principais atraccións turísticas da cidade. O seu primeiro treito foi inaugurado entre a Praia Vermelha e o Morro da Urca, o 27 de outubro de 1912 e dende entón, xa transportou preto de corenta millóns de persoas s, mantendo unha media actual de 2650 visitantes ó día. O seu nome vén da semellanza dos coches do teleférico cos tranvías (bondes) que circulaban polo Río de Xaneiro na época da súa inauguración.
Museo Cocuruto
No cume do Morro da Urca, existe dende 2008 o museo Cocuruto, que mostra a historia do Bondinho.
Montañismo
Ao chegaren ao barrio da Urca, os adeptos do montañismo poden avistar, no Morro da Babilônia, escaladores ascendendo por vías de escalada na rocha, como as coñecidas Ricardo Prado, M2, Roda Viva, IV Centenario e outras. No medio deportivo de escalada, internacionalmente é moi coñecido o complexo, tanto por constituír unha das maiores áreas de escalada urbana, coma pola beleza das vistas dende o penedo.
En total, están catalogadas máis de 270 vías de escaladas e boulders. No propio Morro do Pão de Açúcar, todas as súas caras presentan vías, como as Stop e Galotti, a CEPI, amais de vías pola rocha como a Pássaros de Fogo, Vía dos Italianos e o Lagartão.
Existe tamén un sendeiro que pode ser percorrido a pé de balde e sen a axuda de aparellos de montañismo, que leva da pista Cláudio Coutinho até o alto do Morro da Urca.
Impacto cultural
Figuras ilustres como o científico Albert Einstein, o expresidente dos Estados Unidos John Kennedy ou o cantante inglés Elton John xa estiveron no teleférico do Pão de Açúcar, alén dos moitos artistas que se presentaron no Morro da Urca, principalmente na década de 1980.
En 1977, o equilibrista americano Steven McPeak camiñou sobre o cabo do teleférico, entre o Morro da Urca e o Pão de Açúcar, suxeitando unha vara metálica como contrapeso.
Unha secuencia do filme 007: Moonraker, con Roger Moore como James Bond, filmada en 1979, axudou a promover a cidade e o país no exterior.
En 1990, nunha homenaxe ao piloto Ayrton Senna expúxose no Morro da Urca un coche de Fórmula 1. En 2004 pasou por aquí o facho dos Xogos Olímpicos de Atenas e, en 2007, o Facho Olímpico dos Xogos Panamericanos do Río de Xaneiro.
Guerra de trincheiras
A guerra de asedio
dereita|miniatura|Representación do asedio de [[Caída de Constantinopla|Constantinopla, capital do Imperio bizantino, polo Imperio turco.]] A maioría das técnicas utilizadas na guerra de trincheiras existiran xa moitos anos antes para a guerra de asedio. O novo foi o emprego de ditas técnicas en campo aberto entre dous exércitos.
No seu De Bello Gallico (A guerra da Galia), Xulio César describe como as lexións romanas levantaron dúas inmensas paredes fortificadas ao redor da cidade durante a batalla de Alesia. Na muralla interna, dunhas 10 millas (16 km), mantiñan a Vercinxetórix e ás súas forzas dentro da cidade, mentres que a muralla externa protexíalles dos reforzos, que lles superaban en número e trataban de romper o asedio. Os romanos lograron manter as súas posicións entre as dúas paredes; e os galos, enfrontándose á morte por fame, finalmente rendéronse unha vez que os seus reforzos foron derrotados por César. Tucídides describe un asedio similar, aínda que sen éxito, no sitio de Siracusa polos atenienses durante a guerra do Peloponeso.
Unha vez que se inventaron as armas de fogo, as técnicas foron evolucionando ata converterse no moi coñecido ritual denominado siège en forme. O exército atacante rodeaba unha cidade e logo emprazaba á cidade a renderse. Se respondían negativamente, o exército rodearía a cidade con fortificacións temporais para impedir contraataques do exército defensor e a chegada de reforzos. Os atacantes entón construirían unha serie de trincheiras, paralelas ás defensas, e xusto á distancia da artillería defensiva. Logo construían unha trincheira en dirección á cidade facendo un percorrido en zigzag, para evitar que quedara exposta ao lume inimigo. Unha vez estivese dentro do alcance da artillería, cavaríase outra trincheira paralela con localizacións para canóns. Se fose necesario utilizaríase a primeira artillería como cobertura, e o proceso repetiríase ata que os canóns estivesen o suficientemente cerca como para acertar de pleno e abrir unha brecha nas fortificacións. Desta forma, as tropas de avanzada e as de apoio poderían aproximarse o suficiente como para estoupar a brecha, á vez que o proceso proseguía desde varios puntos e buscando unha maior aproximación. Logo de cada paso do proceso, os asaltantes emprazarían aos defensores á rendición, pero unha vez que as tropas alcanzasen con éxito a cidade a través da brecha, os defensores non poderían esperar ningunha piedade. Estas técnicas foron moi usadas polos terzos españois, sendo un exemplo clásico o sitio de Breda de 1625.
Os pa māori
Os maorís de Nova Zelandia construíron barricadas denominadas pā en outeiros e penínsulas pequenas, séculos antes do contacto con pobos europeos. Asemellábanse ás pequenas fortalezas da Idade de Ferro que aparecen nas paisaxes británicas e irlandesas. Cando os maorís atopáronse cos británicos, desenvolveron o Pā, converténdose nun efectivo sistema de trincheiras, que serviu de predecesor de desenvolvementos similares en América e Europa. Nas guerras maorís, o Pā moderno logrou neutralizar durante un tempo a gran diferenza entre os exércitos, tanto en número como en armamento. En Ohaeawai Pā en 1845, en Rangiriri en 1864 e outra vez en Gate Pā en 1864, as forzas británicas e coloniais descubriron que un ataque frontal sobre un Pā resultaba ineficaz e sumamente custoso.
En Gate Pā, durante a campaña Tauranga en 1864,os maorís aguantaron un bombardeo dun día de duración nos seus refuxios. Unha autoridade calculou que Gate Pā chegara a absorber nun día un maior volume de explosivos por m² que as trincheiras alemás no bombardeo dunha semana que precedeu á batalla do Somme.. Unha vez destruída a empalizada, os británicos penetraron no Pā, onde os maorís comezaron a disparar desde trincheiras escondidas, matando a 38 e ferindo a moitos máis na batalla máis custosa para os Pākehā da guerra. Os maorís abandonaron entón o lugar.
Os maorís desenvolveron as súas ideas do deseño do Pā en moi pouco tempo, desde a Idade de Pedra ata o nivel da primeira guerra mundial en pouco máis de 30 anos.
Desenvolvemento
miniatura|300px|[[Guerra civil estadounidense: tropas da Unión esperando en trincheiras antes do avance na segunda batalla de Fredericksburg. Virginia, maio de 1863]]
O primeiro desenvolvemento crítico para a aparición da guerra de trincheiras foi a introdución dos exércitos de recrutamento masivo, que apareceron na Revolución francesa e nas guerras napoleónicas. Antes disto, os exércitos consistían nun pequeno número de tropas que eran incapaces de defender un amplo territorio durante moito tempo. As batallas eran breves, ou dexeneraban en guerras de asedio. A aparición dos grandes exércitos fixo moito máis difícil que un exército puidese cruzar o flanco do outro, aínda que podía conseguirse, mediante cargas de cabalería e infantería, que un deles acabase rompendo a formación do outro a través dun asalto directo. Un exemplo de liña militar fortificada que se alargaba durante moitos quilómetros eran as liñas de Torres Vedras (1810), construídas polos portugueses baixo a dirección dos Enxeñeiros da Armada Británica, durante a guerra contra Napoleón Bonaparte.
O que fixo que esta táctica fose cada vez máis suicida foi o desenvolvemento de armas de fogo cada vez de maior poder a mediados do século XIX. Cando comezou a guerra civil estadounidense, en 1861, loitouse coas mesmas tácticas utilizadas na era de Napoleón e durante séculos antes. Cando a guerra chegaba ao seu sanguento final en 1865, converteuse nun previo da primeira guerra mundial, con trincheiras, metralladoras, fortificacións de campo e baixas masivas. A batalla de Petersburg, próxima ao final da guerra, coas súas trincheiras e formacións estáticas, contrasta coas primeiras batallas, como a primeira batalla de Bull Run, onde as manobras aínda eran posibles. As famosas cargas de cabalería, como a carga de Pickett na batalla de Gettysburg, demostraron a inutilidade dun asalto directo contra unha liña inimiga ben colocada.
miniatura|esquerda|Unha das primeiras [[metralladoras. Ilustración nunha enciclopedia suíza de 1885.]] Houbo dous factores principais para o cambio. En primeiro lugar, houbo unha proliferación de rifles, que na época fabricábanse por miles. Estes eran efectivos ao dobre de distancia que os fusís da era Napoleónica e eran capaces de matar a inimigos a unha distancia de 1 km. Ademais, permitían ao tirador manterse a cuberto nunha trincheira ou detrás dalgún obstáculo improvisado para poder disparar a un corpo de atacantes desde unha distancia moito maior que a anterior. Os atacantes eran incapaces de cruzar o suficientemente rápido como para evitar baixas nun número prohibitivo. Doutra banda estaba a persistencia nas tácticas en columna das guerras napoleónicas, que incrementaban as baixas. Só a finais da guerra corrixiuse este erro táctico de forma xeneralizada, dispondo as tropas en aberto. Por iso, a primeira resposta ao incremento no poder do fogo foi a cobertura e a segunda a dispersión, formas que acabaron adoptándose. A terceira, a armadura, non era unha opción contra as novas armas. Non sería unha opción válida ata a invención da combustión interna que trouxo consigo os vehículos blindados.
Tamén influíron outros factores que foron aparecendo logo da guerra civil estadounidense. O primeiro foi o desenvolvemento do arame de espiños ou de púas (inventado en 1874), que en si mesmo non causaba un gran dano a ninguén, pero que podía retardar de forma crucial a unha forza de ataque, e permitir aos defensores, con metralladoras emprazadas estratexicamente, infligir graves perdas ao inimigo. A segunda foi a mellora da artillería, que dunha ou outra forma, formara parte da guerra desde a época clásica, e que desde a aparición da pólvora ata o desenvolvemento da guerra de trincheiras converteuse na maior causa de baixas na guerra. Foi suplantada só brevemente polo rifle. Co desenvolvemento dos canóns de aceiro de retrocarga por Krupp, recuperouse gran parte da súa capacidade de matar (como se demostrou gráficamente na guerra franco-prusiana de 1870-1871).
En terceiro lugar está a introdución das balas explosivas e, para rematar, os mecanismos hidráulicos de recarga, inventados polos franceses no canón de 75 mm (M1897), que incrementaron significativamente a velocidade de disparo. Estes cambios aumentaron a efectividade da artillería ata un grao inimaxinable na década de 1870. Creouse unha zona entre o atacante e o defensor, un espazo de "terra de ninguén" demasiado letal como para cruzalo.
Implantación
Aínda que a tecnoloxía e os exércitos de recrutas cambiaran dramaticamente a natureza da guerra, a maioría dos exércitos aínda non se deron conta das implicacións dos cambios. Ao comezo da primeira guerra mundial, a maioría dos exércitos preparáronse para un guerra breve, con tácticas e estratexias similares ás usadas en tempos de Napoleón.
Con todo, en canto empezou a guerra, os alemáns e os aliados (principalmente os franceses e os británicos) pronto percibiron que coas armas modernas, calquera lugar podía ser facilmente defendido por un puñado de homes de infantería. Como atacar frontalmente supuña unha cantidade de perdas inaceptable, era esencial unha operación de desborde polos flancos. Tras a batalla de Aisne en setembro de 1914, intentáronse unha serie de flanqueos e a ampliación das liñas de defensa fortificadas para superar as do contrario, no que se coñeceu como a "carreira ao mar". Os dous bandos cavaron o que esencialmente era un par de trincheiras desde a fronteira suíza ata o sur do Mar do Norte, na costa de Bélxica. A guerra de trincheiras prevaleceu na Fronte Oeste desde o 16 de setembro de 1914 ata que os alemáns lanzaron a súa "Ofensiva de Primavera", Operación Michael, o 21 de marzo de 1918.
Na Fronte Oeste, as pequenas e improvisadas trincheiras dos primeiros meses pronto empezaron a crecer en profundidade e complexidade, creándose gradualmente vastas áreas defensivas interconectadas. O espazo entre as trincheiras denominábase terra de ninguén e variaba en distancia en función do campo de batalla. Na Fronte Oeste era habitualmente de 100 a 300 iardas (de 90 a 270 m), e de só 30 iardas (27 metros) nalgúns puntos. Tras a retirada alemá ata a liña Hindenburg en marzo de 1917, estreitouse ata case un km nalgúns lugares. Na batalla de Gallípoli, a distancia entre as trincheiras estreitouse ata só 15 m, o que provocou unha incesante guerra de granadas. Na Fronte Este e en Oriente Medio, as áreas a cubrir eran tan grandes e as distancias ás subministracións eran tan amplas, que a guerra de trincheiras non se chegou a practicar.
Sistema defensivo
miniatura|300px|Primeira división de [[fusileiros de Lancashire, nunha trincheira de comunicación preto de Beaumont-Hamel, Somme, 1916]]
Ao pouco tempo de comezar a guerra, a estratexia defensiva británica suxeriu un sistema principal de trincheiras de tres liñas paralelas con cada liña conectada por trincheiras de comunicación. O punto no que unha trincheira de comunicación facía intersección coa trincheira frontal era dunha importancia crítica, e normalmente atopábase fortemente fortificado. A trincheira frontal tiña unha gornición lixeira, e normalmente só estaba ocupada polas tropas de garda ao amencer e á noitiña. Entre 70 e 100 iardas (entre 63 e 90 m) máis afastada achábase a trincheira de apoio (ou "de viaxe"), que sería á que retrocedería a gornición no caso de que a trincheira frontal fose bombardeada. Entre 300 e 500 iardas (entre 270 e 450 m) máis atrás atopábase a terceira trincheira de reserva, onde as tropas de reserva podíanse xuntar para un contraataque se as trincheiras frontais eran capturadas.
Este sistema defensivo pronto se volveu obsoleto, a medida que foi crecendo o poder da artillería. Con todo, nalgúns sectores da fronte, a trincheira de apoio mantívose como reclamo para atraer o fogo inimigo lonxe das liñas frontais e de reserva. Acendíanse lumes para facela parecer habitada, reparándose inmediatamente os danos producidos polas bombas.
miniatura|esquerda|300px|Vista aérea de trincheiras opostas entre Loos e Hulluch, xullo de 1917. As trincheiras alemás son as situadas na parte inferior dereita, as británicas están na parte superior esquerda.
Tamén se construían trincheiras temporais. Cando se planeaba un ataque a grande escala, cavábanse trincheiras de reunión preto da trincheira frontal. Servían como refuxio ás ondas de tropas atacantes que seguirían ás primeiras que deixaban a trincheira frontal. Tamén se cavaban gabias en dirección á terra de ninguén con diversos propósitos, como conectar a trincheira frontal cun posto de escoita cerca do inimigo, ou servir dunha zona de ataque avanzado para un ataque por sorpresa.
Cando un lado da liña frontal se curvaba cara ao inimigo, formábase un saínte (unha zona vulnerable ao poder ser atacada desde varios flancos). A liña cóncava enfrontada a un saínte denomínase reentrada.
Detrás do sistema frontal de trincheiras adoitaba haber polo menos dous sistemas de trincheiras preparados polo menos parcialmente. Os alemáns a miúdo preparaban múltiples sistemas de trincheiras redundantes. En 1916, o seu frontal de Somme mostraba dous sistemas completos de trincheiras, separados a un quilómetro o un do outro, cun terceiro sistema parcialmente completo outro quilómetro máis atrás. Esta duplicidade facía que fose virtualmente imposible atravesar as fortificacións. No caso de que a sección do primeiro sistema de trincheiras fose capturado, cavaríase unha trincheira para conectar o segundo sistema coa parte do primeiro que aínda estivese baixo control.
Arquitectura mestre-escravo
Descrición
Nunha transacción mestre/escravo defínense certos parámetros para organizalas e garantilas:
Segunda división B española 2012/13
A tempada 2012–13 da Segunda División B de España é a 36ª edición desta competición. Comezou o 25 de agosto de 2012 e rematará en xuño de 2013 coas finais da promoción de ascenso.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Campións de grupo
Os catro campións de grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores subiron directamente a Segunda División. Os perdedores pasaron á segunda eliminatoria cos segundos, terceiros e cuartos de grupo.
Arquitectura mestre-escravo
Variantes
No deseño dun sistema con arquitectura mestre/escravo, unha das decisións máis relevantes afecta á distribución de responsabilidades, o que se denomina ''granularidade. A granularidade'' é a maneira na que se descompón o traballo a levar a cabo, isto é,  a carga computacional ou tamaño das tarefas que se lle encargan aos escravos. Distínguense dous tipos:
Segunda división B española 2012/13
Campións de grupo
Ademais os dous vencedores que ascenderon a Segunda xogaron outra eliminatoria a dobre partido para decidir o campión da categoría.
Arquitectura mestre-escravo
Variantes
O despregamento dun sistema con arquitectura mestre/escravo tamén permite a aplicación de diversas variantes en función do uso dun ou máis mestres. centro|401x401px|alt=Arquitectura mestre-escravo clásica.|miniatura|Representación dunha arquitectura mestre-escravo clásica. centro|919x919px|alt=Arquitectura mestre-escravo de varios niveis.|miniatura|Representación dunha arquitectura mestre-escravo de varios niveis. centro|442x442px|alt=Arquitectura mestre-escravo con reposto.|miniatura|Representación dunha arquitectura mestre-escravo con reposto. centro|466x466px|alt=Arquitectura mestre-escravo con redundancia pasiva.|miniatura|Representación dunha arquitectura mestre-escravo con redundancia pasiva.
Segunda división B española 2012/13
Cuartos de final
Os segundos, terceiros e cuartos de cada grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores pasaron ás semifinais.
Arquitectura mestre-escravo
Variantes
Nalgúns sistemas, o compoñente mestre é elixido entre o grupo de compoñentes dispoñibles no arranque, que pasan a desenvolver o rol de escravos.
Guerra de trincheiras
Sistema defensivo
Os alemáns crearon unha especie de ciencia en canto ao deseño e construción de defensas. Utilizaban formigón armado para construír puntos estratéxicos, así como refuxios profundos, ventilados e a proba de bombas. Estaban máis dispostos que os seus inimigos a facer unha retirada estratéxica a unha posición mellor preparada defensivamente. Tamén foron os primeiros en aplicar o concepto de "defensa en profundidade", onde as liñas frontais tiñan centos de metros de profundidade e contiñan unha serie de postos de avanzada en lugar dunha trincheira continua. Cada avanzada podía dar lume de apoio aos seus veciños, e aínda que os atacantes tiñan liberdade de movementos entre os postos avanzados, estaban continuamente expostos ao lume cruzado contra eles. Os británicos acabaron adoptando un sistema parecido, pero estaba incompleto cando os alemáns lanzaron a súa "Ofensiva de primavera" en 1918, e demostrou ser desastrosamente ineficaz.
Arquitectura mestre-escravo
Vantaxes e inconvenientes
Entre as vantaxes da arquitectura mestre-escravo cómpre destacar a alta tolerancia a erros que posúe. Isto tradúcese en que, en caso de que algún escravo morra, o sistema apenas se verá afectado, e poderá seguir funcionando sen problemas. A tarefa non completada poderá ser asignada a outro escravo por parte do mestre, e o escravo que fallou poderá ser reiniciado ou substituído. Por outra banda, no caso de que o mestre morrese (que é o caso que máis afecta ao sistema, xa que supón unha maior penalización ou incluso poder provocar que deixe de funcionar por completo) pódese afrontar aplicando algunha das variantes que proporcionen un substituto para o mestre.
Entre os inconvenientes máis problemáticos, destaca a necesidade de que as tarefas a levar a cabo polo sistema sexan independentes, para poder facer unha distribución das mesmas entre os escravos. Ademais, esa distribución debería facer un uso intelixente das capacidades dos escravos, para permitir maximizar o rendemento global do sistema. Así, se se desprega unha arquitectura cun elevado número de escravos e un só mestre, onde haxa moitas comunicacións entre este e aqueles, o mestre pode sufrir problemas de saturación, e ó ser o compoñente principal do sistema, isto traduciríase nunha redución directa do rendemento do mesmo. A saturación (ou baixo rendemento) do mestre é tanto máis probable cantas máis responsabilidades se lle asignen, polo que un sistema no que o mestre, ademais de distribuír tarefas entre os escravos, se encargue de procesar os datos devoltos por estes, facendo algún tipo de cómputo global con eles, incrementa o risco de ofrecer unha latencia máis elevada do agardado.
Exemplos
En ocasións úsase esta arquitectura para estruturar a parte dos sistemas que se ocupa da replicación da información; así, en replicación de bases de datos, a base de datos mestre considérase a fonte autorizada, e as bases de datos escravas sincronízanse con ela.
Ademais de organizar a relación entre compoñentes software dos sistemas informáticos, a organización mestre/escravo está presente no eido da informática tamén a nivel físico: Alén dos exemplos propios do eido da informática, o esquema de funcionamento subxacente a esta arquitectura está presente noutras situacións do mundo real:
Polémica
No mundo anglosaxón, e especialmente nos EUA, a palabra mestre (master) ten unha carga histórico-cultural negativa, especialmente cando se contrapón á palabra escravo (slave), que se traduciría mais fielmente coma "amo". En 2003, o condado de Os Ánxeles en California pediu aos seus fabricantes, subministradores e contratistas que non usasen as palabras "amo" (master) e "escravo" (slave) nos seus produtos. Esta controvertida decisión foi baseada na "sensibilidade e diversidade cultural do condado de Os Ánxeles". Debido as queixas sobre a decisión, o condado aclarou que "só era unha petición".
Guerra de trincheiras
Construción de trincheiras
miniatura|dereita|350px|Diagrama de construción dunha trincheira extraído dun manual de infantería británico de 1914.
Arquitectura mestre-escravo
Polémica
En maio de 2014, un usuario de Github enviou unha petición sobre substituír os termos mestre/escravo de django, o framework de Python, pola nomenclatura líder/seguidor, ou alternativamente primario/réplica. Segue habendo unha discusión activa sobre o tema.
Guerra de trincheiras
Construción de trincheiras
As trincheiras nunca eran rectas, senón que se cavaban nun esquema dentado, que convertía a liña en segmentos conectados por travesas. Isto implicaba que un soldado nunca podía ver máis de 10 m aproximadamente ao longo da trincheira. Con iso o inimigo non podería enfilar a trincheira completa se lograba gañar acceso a algún punto e, se caía unha bomba nalgunha trincheira, a fragmentación (a miúdo chamada incorrectamente metralla) non podería chegar moi lonxe.
O lado da trincheira que miraba ao inimigo denominábase o parapeto e tiña un chanzo de fogo. O lado traseiro da trincheira denominábase o parados. O parados protexía as costas do soldado da fragmentación das bombas que caían detrás da trincheira. Se o inimigo capturaba a trincheira, entón os parados convertíanse no seu parapeto. Os laterais da trincheira recubríanse con sacos de area, estelas e anacos de madeira e arame. O chan normalmente recubríase con pranchas de madeira.
Construíanse refuxios de distintos graos de luxo na retagarda da trincheira de apoio. Os refuxios británicos adoitaban estar entre 2,5 e 5 m de profundidade, mentres que os alemáns adoitaban estar moito máis profundos, a un mínimo de 3,5 m, e en ocasións cavaban 3 pisos, con escaleiras de formigón para acceder aos niveis superiores.
250px|miniatura|esquerda|Membro da [[cabalería lixeira australiana utilizando un rifle con periscopio, Galípoli, 1915.]]
Para permitir a un soldado ver fóra da trincheira sen expor a súa cabeza, creábase un buraco no parapeto. Podía ser simplemente un oco entre as bolsas de area ou podía estar protexido por unha placa de aceiro. Os francotiradores alemáns utilizaban munición perforadora que lles permitía penetrar os buracos. A outra forma de mirar desde unha trincheira era mediante un periscopio. A súa forma máis sinxela era un tubo oco con dous ángulos de espellos nas partes superior e inferior. Nas trincheiras de ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps) en Galípoli, onde os turcos tiñan o terreo máis alto, o rifle con periscopio desenvolveuse para que os australianos e neozelandeses puidesen disparar ao inimigo sen exporse eles mesmos, tras o parapeto.
Había tres formas estándar de cavar unha trincheira. A primeira era que a persoa puxésese de pé sobre a superficie e cavase cara abaixo. Era a máis efectiva en canto a velocidade e a que permitía a moitos traballadores á vez, pero tiña o problema de que os traballadores quedaban expostos ao lume inimigo. Por iso só podía usarse na zona de retagarda ou pola noite. A segunda opción era ampliar unha trincheira existente cavando desde o extremo. Os traballadores non quedaban expostos, pero só podían traballar un ou dous homes ao mesmo tempo. Para rematar, podíanse cavar túneles, nese caso mantíñase un "teito" de terra encima da trincheira ata terminar o traballo. Logo quitábase o teito e podíase ocupar a trincheira.
Segundo a información que manexaban os enxeñeiros ingleses, podíanse completar 250 m de trincheira frontal utilizando 450 homes en 6 horas (pola noite). Despois a trincheira necesitaba mantemento continuo para evitar a deterioración causada polo clima e as bombas.
miniatura|300px|Falsa trincheira construída con sacos, Armentières, 1916
O campo de batalla de Flandres, onde se produciu parte da loita máis encarnizada, presentaba numerosos problemas para a guerra de trincheiras, e especialmente para os británicos, que en moitos casos víanse obrigados a ocupar as zonas máis baixas. En moitos lugares, o nivel freático estaba a pouco máis dun metro de profundidade, polo que calquera trincheira que se escavase alagaríase rapidamente. Por iso, moitas "trincheiras" en Flandres estaban realmente por encima da terra, construídas a base de construcións masivas por medio de sacos de terra (cheos con arxila). Nun principio, tanto o parapeto como o parados estaban construídos desta forma, pero máis tarde a técnica foi abrir o parapeto en gran parte da liña, de forma que a retagarda estivese exposta ao lume desde a liña de reserva, no caso de que o inimigo capturase a trincheira frontal.
Xeografía
A natureza confinada, estática e subterránea da guerra de trincheiras foi desenvolvendo a súa peculiar forma de xeografía propia. Na zona da fronte, a infraestrutura convencional de transportes mediante estradas e rieles foi substituída por unha serie de trincheiras e o uso de vagóns lixeiros. A vantaxe crítica que supuña o feito de situarse nas zonas xeográficas de maior altitude implicaba que os pequenos outeiros ou elevacións gañasen unha importancia estratéxica enorme. Moitos suaves vales ou outeiros eran tan sutís que poderían pasar desapercibidos ata que a liña da fronte non chegou a establecerse neles. Algúns outeiros denominábanse mediante a súa altura en metros, como o Outeiro 60. Unha granxa, un muíño ou o esqueleto dunha árbore convertíanse en foco de loita simplemente porque eran as características identificables do terreo máis grandes. Con todo, non lle levaba moito tempo á artillería arrasalo, de forma que se acababa convertendo nun simple nome nun mapa.
miniatura|dereita|300px|Tropas de asalto alemás adestrándose cun [[lanzachamas (arma)|Flammenwerfer preto de Sedán, Francia, maio de 1917.]]
Ás características do campo de batalla podíanselles dar nomes descritivos ("Bosque Polígono"), nomes curiosos ("Val Salchicha"), o nome dunha unidade ou o dun soldado. Tamén se adoitaban engadir complementos con referencias á morte ("O risco do home morto"). Igualmente había sistemas de trincheiras con nomes como "O Taboleiro de Xadrez", polo esquema que debuxaban. Os australianos, na batalla da granxa Mouquet, chegaron a chamar aos lugares como "puntos" ("Punto 81" ou "Punto 55"), pola falta de referencias e de avances no terreo.
As trincheiras inimigas que se converterían en obxectivos necesitaban así mesmo un nome. Algunhas chamábanse por algún acontecemento observado, como "A Trincheira dos Oficiais Alemáns", por ver a un grupo de oficiais nese lugar, ou a "Trincheira das Racións", por avistar as partidas que levaban as racións aos soldados. Os británicos dábanlles nalgúns casos un toque alcohólico ("Trincheira Cervexa", "Trincheira Bitter" ou "Trincheira Pilsen", por exemplo). A outras trincheiras denominábaselles segundo a súa función no sistema ("Trincheira Intermedia").
Ceugma
Un ceugma é unha figura estilística que consiste na omisión dun termo nun enunciado estando este presente nos seguintes ou precedentes. Un exemplo sinxelo o obxecto directo na seguinte frase:
Guerra de trincheiras
Xeografía
Algunhas seccións do sistema de trincheiras británico recibían nomes do xogo do Monopolio. As divisións regulares adoitaban utilizar o nome das súas unidades e os australianos usaban nomes de soldados.
How Strange, Innocence
How Strange, Innocence é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Explosions in the Sky, publicado o 17 de xaneiro de 2000 a través do selo Sad Loud America. Inicialmente só se editaron 300 copias en forma de CDs regravables. Debido á cantidade de peticións o álbum foi remasterizado a partir das cintas orixinais, recibiu unha nova portada e reeditouse en CD a través do selo Temporary Residence Limited o día 11 de outubro de 2005.
Guerra de trincheiras
A vida nas trincheiras
miniatura|Trincheira francesa, Verdún, 1916 O tempo que pasaba un soldado concreto na fronte era normalmente breve; desde un día ata dúas semanas antes de ser relevado. O Batallón 31 das tropas australianas pasou unha vez 53 días na fronte en Villers-Bretonneux, aínda que iso era unha rara excepción. O tempo que dedicaba ao ano un soldado británico podíase dividir desta forma:
Ata cando estaban na fronte, o soldado normalmente só era chamado a loitar un puñado de veces ao ano: realizando un ataque, defendendo a posición ou participando nunha escaramuza. A frecuencia do combate sería maior no caso das tropas de elite.
esquerda|miniatura|"Estudando francés nas trincheiras", The Literary Digest, [[20 de outubro, 1917.]]
Un sector da fronte asignábase ao corpo dun exército, que normalmente tiña tres divisións. Destas, dous ocuparían sectores adxacentes na fronte, e a terceira estaría descansando na retagarda. Isto replicaríase ao longo da estrutura do exército de forma que en cada división de primeira liña, que normalmente tiña tres brigadas de infantería, dúas ocuparían a fronte e unha terceira estaría en reserva. Dentro de cada brigada na liña da fronte, que normalmente tiña catro batallóns (rexementos no caso de Alemaña), dous estarían na fronte e dúas en reserva. E o mesmo ocorrería coas compañías e os pelotóns. A rotación sería máis frecuente nas divisións máis pequenas da estrutura militar.
miniatura|Chateau Wood, Ypres, 1917
Durante o día, os francotiradores e os observadores da artillería en globos facían que o movemento fose perigoso, polo que as trincheiras estaban normalmente en silencio. Por iso, as trincheiras estaban máis activas durante a noite, cando a cobertura da escuridade permitía o movemento das tropas e das subministracións, o mantemento e a expansión do arame de espino e o sistema de trincheiras, e o recoñecemento das defensas inimigas. Os puntos de escoita en terra de ninguén intentaban detectar patrullas inimigas e partidas de traballo, así como indicios dun posible ataque.
levaban a cabo escaramuzas (pequenos ataques sen intención de conquistar o terreo) co fin de capturar prisioneiros e "botín" (cartas e outros documentos con información sobre a unidade que ocupaba a trincheira oposta). A medida que a guerra seguía adiante, estas escaramuzas convertéronse en parte da política xeral levada a cabo polos británicos, coa intención de manter o espírito de loita das tropas, e para impedir aos alemáns ocupar a terra de ninguén. Ese dominio conseguiuse a un custo moi alto, e os estudos británicos tras a guerra concluíron que os beneficios probablemente non valeron o custo.
A comezos da guerra preparábanse estes pequenos ataques por sorpresa, particularmente facíano os canadenses, pero o incremento da vixilancia fixo que a sorpresa fose difícil a medida que a guerra avanzaba. En 1916, as operacións eran exercicios moi ben planeados, con armas combinadas, e que supuñan a cooperación entre a infantería e a artillería. Comezaría cun bombardeo intenso da artillería co fin de evacuar ou matar á gornición da trincheira da fronte e cortar o arame de puas. Logo trasladábase o bombardeo, facendo unha especie de caixa ou cordón que impedise un contraataque contra a infantería.
A morte nas trincheiras
Os servizos médicos eran primitivos, e os antibióticos aínda non se descubriran. Feridas relativamente pequenas podían ser mortais por culpa de infeccións e gangrena. Os alemáns rexistraron que un 12% das feridas nas pernas e un 23% das dos brazos ocasionaban a morte do ferido, principalmente por infección. Os estadounidenses constataron que o 44% das baixas que desenvolveron gangrena terminaron morrendo. A metade dos feridos na cabeza morreron e só un 1% dos feridos no abdome sobreviviron.