cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Platycercus eximius
Descrición
left|miniatura|Exemplar preto de [[Melbourne.]] left|miniatura|É característico dos membros de Playcercus os deseños escamados no lombo, no caso do macho da subespecie P. e. elecica de plumas negras con bordos amarelos. miniatura|Xuvenil de P. e. diemenensis. miniatura|Exemplar cativo. A ave mide ao redor duns 30 cm de kargi. Ten a parte superior do peito, o pescozo e a cabeza vermellos, e o papo branco, ademais da base inferior da cola. O seu pico é esbrancuxado e o iris dos seus ollos castaño. A parte inferior do peito é amarela e se difumina até o verde claro do ventre. As plumas do seu dorso e ombreiros son negras cos bordos amarelos ou amarelo verdosos, que lle dan unha aparencia escamada que varía lixeiramente entre as distintas subespecies e os sexos. Os laterais das ás e cola son azuis, mentres que as plumas centrais da cola son de cor verde escuro. As súas patas son grises. A femia ten un aspecto similar aínda que de tons algo máis apagados e ten unha lista baixo as ás que non teñen os machos. Os xuvenís son de tons máis apagados que as femias e teñen a lista baixo as ás.
Pazo de Lóngora
Historia
miniatura|180px|[[María del Adalid en 1909.]]
Platycercus eximius
Taxonomía
Describiuno cientificamente George Shaw en 1792. Anteriormente considerábase unha subespecie do P. adscitus, que tamén ten as fazulas brancas. Rexistráronse híbridos entre ambos os taxons na zona de contacto entre as súas áreas de distribución no nordés de Nova Gales do Sur e o sueste de Queensland.
Pazo de Lóngora
Historia
A herdeira da Marcial del Adalid e Fanny Garrido foi a súa única filla, María del Adalid, quen, sen descendencia, doou a biblioteca dos seus pais á Real Academia Galega; as restantes propiedades foron legadas á congregación relixiosa dos Salesianos, que dedicaron a horta á explotación agrícola, deixando arruinar o edificio do pazo.
Platycercus eximius
Taxonomía
Recoñécense tres subespecies
Pazo de Lóngora
Historia
En 1958, tras vinte e seis anos, os salesianos abandonaron o pazo deixándoo nun estado ruinoso, e onde pouco quedaba do que noutrora foran a capela, a biblioteca, a campá e o muíño público, ao que acudían a moer os veciños do lugar. A casa seguiu un proceso de deterioración coa presenza dos novos propietarios, os irmáns Preito Barrios, que case non realizaron reforma nigunha.
Platycercus eximius
Distribución e hábitat
É unha especie nativa do sueste de Australia, incluída a illa de Tasmania. O seu hábitat natural son os bosques abertos, os campos lixeiramente arboredos, as zonas de matogueira, e tamén se atopa nos parques e xardíns de zonas suburbanas. a especie está naturalizada en Nova Zelandia.
Provincias de Etiopía
As provincias de Etiopía foron a subdivisión territorial que estivo vixente en dito país africano entre 1942 e 1995. Durante este período, o país estaba dividido en 14 provincias, as cales se subdividían en Distritos ou awrajas. Este sistema foi substituído en 1995, logo da aprobación dunha nova constitución, por un sistema de rexións etnicamente diferenciado, denominado kililoch, máis dúas cidades con status especial. Eritrea foi unha provincia de Etiopía até a súa independencia en 1993.
Platycercus eximius
Comportamento
left|miniatura|Deitada nun niño Aliméntase de sementes de herbáceas e froitos.
Pazo de Lóngora
Historia
Sería no ano 1962, da man dun empresario e comerciante coruñés natural da localidade pontecesá de Corme, cando Lóngora volveu a recuperar parte do esplendor e a riqueza característicos dos seus inicios. Aurelio Ruenes Blanco, concelleiro coruñés e promotor do polígono de Pocomaco, devolveríalle o encanto señorial coa realización de numerosas obras de restauración, sobre todo no tellado, o cruceiro, as murallas e os xardíns. Pero logo do seu falecemento e o da súa muller, o pazo caerá no esquecemento, até que o consistorio oleirense comece os trámites para a súa conservación como elemento patrimonial e de uso público.
Provincias de Etiopía
Antigas Provincias
dereita|350px|Provincias de Etiopía
Platycercus eximius
Comportamento
A súa época de cría ten lugar na primavera e os comezos de verán austrais, entre agosto e xaneiro. Adoitan criar unha soa nidada. Xeralmente aniñan nun oco dunha árbore, normalmente de ao redor de 1 m de profundidade, e a unha altura de até 30 m do chan. A posta adoita ter entre cinco e seis ovos (aínda que se rexistraron até nove). Os seus ovos son brancos, redondeados, lixeiramente brillantes e miden 26 x 22 mm.
Pazo de Lóngora
Historia
Na década de 1980, a familia Mateo de Arenaza vende a propiedade a uns empresarios de Lugo, que no ano 1989 deciden formalizar un convenio urbanístico co concello de Oleiros mediante o que o consistorio pasou a adquirir a titularidade da zona nobre da propiedade (casa, cortes para o gando e xardíns), procedendo a súa recuperación. O ano 1994 o goberno local adquiriu, mediante un convenio urbanístico, un terreo limítrofe ao parque da igrexa de Santaia de Liáns, a horta amurallada e a casa de Lóngora, co ánimo de preservar o patrimonio municipal destinándoo a fins educativos e culturais. Importantes obras de rehabilitación, mediante as que se pretendeu unha harmonía dos espazos respectuosa coa elegancia do edificio e a beleza dos seus xardíns deron paso a un uso municipal e público de gran transcendencia social: o centro de día de atención á terceira idade. O consistorio acometeu diversas obras no seu interior para unha mellor adaptación ás novas necesidades, coa finalidade de convertelo en residencia permanente para os maiores. O centro, xestionado directa e integramente polo concello de Oleiros até o ano 2006, púxose a disposición da Xunta de Galicia en para a súa xestión e financiamento.
Bion 9
Bion 9, tamén coñecido como Kosmos 2044, foi un satélite artificial non tripulado da Unión Soviética pertencente á serie de satélites Bion para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 15 de setembro de 1989 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
Pazo de Lóngora
Historia
O seguinte paso na historia de Lóngora produciuse cando o concello de Oleiros, titular da propiedade, ofreceu o uso da horta e a casa, co seu xardín, á Universidade da Coruña para que instalara alí o Instituto Universitario de Medio Ambiente, coa condición de dedicalo a dita actividade durante un prazo mínimo de 30 anos e co compromiso firme de asumir a restauración do edificio e da zona amurallada, respectando os valores da antiga edificación.
Platycercus eximius
Avicultura
Son mascotas cobizadas debido ao fermoso colorido da súa plumaxe. Son aves intelixentes e que se poden adestrar para asubiar un gran repertorio de melodías, e mesmo poden aprender a pronunciar algunhas palabras. Os rosellas poden ser boas aves de compañía pero requiren unha gran cantidade de coidados e atención, ademais de dispositivos e xoguetes para mantelos estimulados mentalmente. Son aves silvestres que non sempre se adaptan a vivir como a mascota dunha familia, e mesmo os pericos criados a man nunca están completamente domesticados. Xeralmente non toleran as caricias nin os aloumiños e adoitan reaccionar picando cando se tenta manipulalos así. Moitos criadores creen que a mellor forma de manter a este tipo de aves é en grandes aviarios onde poidan voar libremente, por parellas para poder cubrir as súas necesidades sociais e cunha interacción con humanos mínima. Aínda que adoitan mostrarse agresivos con outras especies de aves polo non se debe tratar de integralos a aviarios mixtos.
Bion 9
Características
Bion 9 foi o noveno satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 216 km de perixeo, 294 km de apoxeo e 82,3 graos de inclinación orbital, cun período de 89,3 minutos.
Pazo de Lóngora
Instituto Universitario de Medio Ambiente
O Instituto Universitario de Medio Ambiente (IUMA) é un centro propio da Universidade da Coruña, constituído de conformidade co establecido pola lexislación universitaria (artigos 10 e 11 da Lei 1/1983, do 25 de agosto, de Reforma Universitaria) e polos Estatutos da propia Universidade (artigos 31 a 34).
Provincias de Etiopía
Antigas Provincias
Entre 1942 e 1995 as Provincias etíopes eran:
Con anterioridade á segunda guerra mundial, tamén houbo en Etiopía outras provincias, tales como:
Pazo de Lóngora
Instituto Universitario de Medio Ambiente
A súa creación produciuse por acordo do Consello da Xunta de Galicia de 25 de agosto de 1997 (Decreto 243/1997 de 25 de agosto, DOG de 12 de setembro de 1997).
É un centro dedicado á investigación e á actividade docente do terceiro ciclo universitario, mestrados, cursos de posgrao e especialización e asesoramento técnico sobre os aspectos relacionados co medio ambiente.
Os seus obxectivos básicos son a promoción e o desenvolvemento do coñecemento e da investigación científica e técnica no campo do medio ambiente mediante a realización de proxectos de investigación.
A súa directora é a doutora Soledad Muniategui Lorenzo, catedrática da Universidade da Coruña, e académica numeraria da Real Academia de Farmacia de Galicia.
Traslado da biblioteca do CEIDA
O goberno local de Oleiros anunciou no inverno de 2016 a súa intención de trasladar o museo Kaydeda ao Castelo de Santa Cruz, pero antes será necesario deixar libre a planta baixa do castelo e levar todos os fondos documentais do Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia (CEIDA), que ten alí a súa sede, ao pazo de Lóngora, en Liáns. O director do CEIDA, Carlos Vales, confirmou que o proxecto xa estaba terminado, e que tan só faltaría conseguir o financiamento para abordar a transformación as cortes dos cabalos do pazo en biblioteca. Vales sinalou que o Instituto Unviersitario de Medio Ambiente alí instalado «é un centro ambiental especializado, e que a documentación do CEIDA é sobre todo relativa a educación ambiental, a conservación da natureza e a sustentabilidade, ademais contar con toda a bibliografía sobre a xestión do medio ambiente».
Tarantula (álbum)
Tarantula é o cuarto álbum da banda inglesa de rock alternativo Ride, publicado o 11 de marzo de 1996 a través do selo Creation Records. O disco editouse pouco despois de que a banda se separase e foi eliminado do catálogo de Creation só unha semana despois do seu lanzamento.
Bion 9
Características
Bion 9 levaba 80 experimentos a bordo provenientes de nove países e da ESA, relacionados co mareo, a reprodución e a rexeneración, a inmunoloxía e a readaptación á gravidade normal. A bordo iban roedores, tritóns, peixes, moscas da froita, formigas, vermes, células e sementes, así como dous macacos.
A cápsula regresou o 29 de setembro de 1989, tras 14 días de voo, con algúns espécimes mortos debido a un fallo no control térmico da cápsula.
Óliver Arteaga
Óliver Arteaga Padrón, nado o 4 de xaneiro de 1983 en Santa Cruz de Tenerife, Canarias, é un xogador profesional de baloncesto español, que actualmente xoga para o Unión Financiera Oviedo da liga LEB Ouro. Cunha alzada de 2,09 metros ocupa a posición de pivote. Foi internacional coa selección española en categorías inferiores. Na tempada 2009-10 foi nomeado MVP (mellor xogador) nacional da Liga LEB.
Óscar Ínsua
Óscar Ínsua Lema é concelleiro do BNG no concello de Corcubión dende xuño de 2007, logo das eleccións municipais do 27 de maio do mesmo ano. Dende entón, asume tarefas no goberno municipal como delegado nas áreas de Urbanismo, Medio Ambiente e Persoal.
Óscar Insua é Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Milita dende moi novo en Galiza Nova, rama xuvenil do BNG. Durante o seu paso pola universidade, participou nos Comités Abertos de Faculdade (CAF), organización da esquerda nacionalista no ensino superior.
Falabarato
Falabarato foi unha publicación gratuíta de anuncios breves.
Traxectoria e características
Promovido en 1994 por Severiano Pérez, contaba cunha tirada mensual de 3.000 exemplares, repartidos na comarca do Barbanza e en Santiago de Compostela. Sustentábase economicamente cos publicitarios que figuraban en cada número. Propoñíase un concurso, coa fin de ensalzar ós publicitarios, con premios variados, como un 10% de desconto na compra en calquera dos anunciantes, 1 lote de conservas Calvo, ou unha cea para 2 persoas en varios restaurantes.
As fotos de portada actuaban como enganche da curiosidade. Nas páxinas centrais compúñase un diario onde se narraban actividades deportivas e lúdico-culturais que acontecían na Comarca do Barbanza.
Ligazóns externas
www.falabarato.net
Encoro de Sau
250px|thumb|Encoro de Sau O encoro de Sau (en catalán: pantà de Sau) é un encoro que pertence ao río Ter, creado por unha presa situada no concello de Vilanova de Sau, en Cataluña. Atópase aos pés do macizo das Guilleries, estendéndose polos termos municipais de Vilanova de Sau, Les Masies de Roda, Tavertet e L'Esquirol, na comarca de Osona, provincia de Barcelona.
Xuntamente cos de Susqueda e do Pasteral, forma parte dun sistema de tres encoros que unen a comarca de Osona coa da Selva, xa na provincia de Xirona.
O encoro, inaugurado en 1962, cubriu a localidade de Sant Romà e os seus restos, especialmente o campanario da igrexa románica do século XI, son visibles cando o nivel de auga é baixo.
Ten unha lonxitude de 17 km e 3 km de largo, cunha capacidade máxima de 151,3 hm³. Permítese nel a práctica de deportes náuticos.
Sayonara no Love Song
Sayonara no Love Song (サヨナラのLOVE SONG) é o décimo single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 17 de marzo do ano 2004 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Turn It Up Faggot
Turn It Up Faggot é o álbum de estrea da banda estadounidense de Deerhunter, publicado o 28 de xuño de 2005 a través do selo Stickfigure Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Bradford Cox.
Crónica Xeral e Crónica de Castela
A Crónica Xeral e Crónica de Castela é un texto medieval en prosa, tradución do texto orixinal en lingua castelá. Foi escrito a finais do século XIII ou comezos do século XIV, e supón un dos primeiros testemuños da historiografía da literatura galego-portuguesa.
Características
En orixe eran dous códices diferentes, os cales foron unidos a posteriori (xa o estaban no séc. XIV). Estes consérvanse en dous manuscritos, un custodiado en Salamanca (ms. 2497 da Bibliotecia Universitaria) e outro gardado na Biblioteca Nacional de Madrid (ms. 8817). Este último, o máis extenso, consta de 262 folios, e foi mandado facer durante o reinado de Fernando IV (segundo indica a inscrición do copista). Dos folios 1 a 88 hai unha tradución ampliada de Estoria de España, mandada facer por Afonso X en 1289. Os folios restantes son unha tradución do Liber Regum, outra tradución da Crónica de Castilla e mais unha crónica particular de Fernando III.
A elaboración do códice de Madrid puido ser a seguinte: primeiro tradúcese a Crónica de Castela, compilada durante o reinado de Fernando IV (1295-1312), que narra os feitos acontecidos entre 1037 e 1230, desde o reinado de Fernando I ata Fernando III; inclúe tamén unha versión refundida do Liber Regum (con información dos reis godos ata Afonso II o Casto). En data indeterminada decidiuse completala polo inicio coa versión dunha parte da Crónica Xeral afonsí ou Estoria de España, a que se ocupaba da dinastía leonesa, desde Ramiro I (842-850) ata Vermudo III (1028-1032). A continuación, sería incluída a crónica de Fernando III (des que se fixo rei de León, en 1230 ata a súa morte, en 1252). Tamén se fala brevemente dos últimos anos do reinado de Fernando III e dos reinados de Afonso X e Sancho IV, ata Fernando IV.
O códice de Salamanca tamén leva o título de Crónica Xeral e Crónica de Castela, mais só ten a parte da Estoria de España (ata o 1037).
A Crónica Xeral inclúe, á parte, cantares prosificados que reciben o mesmo tratamento que as fontes históricas latinas, de maneira que se introducen elementos da cultura cabaleiresca e se mestura a historiografía coa ficción. Alén disto, o autor inclúe comentarios propios sobre temas morais e transcendentes.
Reedición
Foi reeditado por Ramón Lorenzo entre 1975 e 1977 no seu libro La traducción gallega de la Crónica General y la Crónica de Castilla. Esta é unha edición crítica anotada, con introdución, índice onomástico e glosario.
Palmiteiro
O palmiteiro (Euterpe edulis), chamado tamén palmito ou izara (do portugués do Brasil içara, juçara ou jiçara, nomes derivados do seu nome en tupí: yu'sara ), é unha especie pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae), nativa de Bolivia, o Brasil (Mata Atlántica), Paraguai, o Perú e a Arxentina (en Misiones exclusivamente) que vexeta soamente en solos arxilosos e húmidos e protexida da luz solar. É unha das palmeiras das que se tira o palmito. É unha especie en perigo de extinción pola talla masiva para extraer este alimento.
Descrición
Palmeira de tronco magro e alto (entre 15 a 20 m de altura), as follas son moi numerosas, de forma lineal-lanceolada, flexíbeis e pénsiles, dispóñense de forma alterna e son pinnadas. Desde o final do toro até o nacemento das follas ten unha zona máis grosa de cor verde, semellante a unha vaíña, que forma a base das follas. O froito é unha drupa en forma de globo (1–2 cm de diámetro) de cor negra que contén unha única semente de 1 a 1,5 cm.
Potencial agroeconómico
Presentaba elevado potencial de manexo debido á súaa ampla distribución xeográfica, alta densidade de individuos na área de distribución, posicionamento no estrato medio da foresta e forte interacción coa fauna. No entanto, a explotación descontrolada levou a especie ao perigo de extinción.
Caracterízase por producir palmito de excelente calidade, con valor económico elevado e amplamente consumido na alimentación humana, no entanto é monocaule e o corte implica a súa morte. Coa morte da palmeira disponse de múltiples produtos: fibras para fabricación de vasoiras, trabes, pontóns e ripas para construcións civís, follas para coberturas temporarais e forraxe. Recentemente, o procesamento do seu froito, o uso en proxectos de paisaxismo e o recoñecemento das propiedades terapéuticas das súas raíces están sendo difundidos, sendo fundamental, entre tanto, que se teña un manexo axeitado para a especie.
Actualmente, unha alternativa altamente viábel e en crecente estudo e práctica é o procesamento da polpa dos froitos do palmiteiro, obtendo unha composición de bebida coñecida como açaí de juçara (zume de palmiteiro), moi semellante en termos de textura, cor, sabor e composición nutricional (agás algúns compostos) ao zume de froitos arroxados (açaí) da especie de palmeira Euterpe oleraceae, nativa da Rexión Amazónica. Os froitos maduros, de cor arroxada escura, cando son collidos, seleccionados, hixienizados e postos en auga morna, son procesados artesanalmente en peneiras ou batidos en máquinas despolpadeiras adecuada (manivela/motor 0,5cv).
O manexo de Euterpe edulis a través da utilización dos seus froitos en lugar da explotación do palmito mantén as árbores vivas e difundindo sementes e mudas da especie por varios anos, cumprindo o seu papel na foresta e mantendo este recurso xenético e natural tan valioso. No corte ilegal de palmito, plantas adultas e novas córtanse sen coidado e se venden por valores irrisorios en relación aos custos ambientais que esta acción xera. A utilización dos froitos pode, alén dunha óptima forma de manter e dispersar a especie, tornarse coma unha óptima rede de empregos, cooperativas, renda e calidade de vida para produtores rurais.
Taxonomía
Euterpe edulis foi descrita por Carl Friedrich Philipp von Martius e publicada en Historia Naturalis Palmarum 2(2): 33–34, t. 32, no ano 1824. (before 13 Apr 1824) O xénero leva o nome da musa Euterpe da mitoloxía grega.
Bandeira de Togo
A bandeira de Togo foi adoptada o 27 de abril de 1960 e foi deseñada polo Paul Ahyi e ten unhas proporcións practicamente áureas (3:5).
Descrición
A bandeira de Togo consta de cinco franxas horizontais iguais e de cor verde (parte superior e inferior) alternando co amarelo. No extremo superior esquerdo (do lado do pau) hai un cadrado vermello sobre o que aparece unha estrela branca de cinco puntas. A bandeira emprega as cores panafricanas, do mesmo xeito que a bandeira de Etiopía, aínda que o deseño da bandeira togolesa aseméllase ao da bandeira de Liberia, a cal faise eco á vez da bandeira dos Estados Unidos.
Cores e significado
As cores da bandeira de Togo teñen os seguintes significados:
Bandeira de Djibuti
A bandeira de Djibuti está formada por dúas franxas horizontais do mesmo ancho, sendo azul a superior e verde a inferior, cun triángulo isóscele de cor branca no lado do pau, cunha estrela vermella de cinco puntas no seu centro. As cores poden ser interpretadas como a terra (verde), o ceo e o mar (azul), e a paz (branco) coa estrela vermella representando as rexións do país.
Travesa
250px|miniatura|Montaxe dun desvío secundario sobre travesas de eucalipto, en [[Tacuarembó (Uruguai).]] As travesas ou dormentes son os elementos transversais ao eixo dunha vía férrea que serven para manter unidos e á vez a unha distancia fixa (ancho de vía) aos dous raís que conforman a vía, así como mantelos unidos ao balastro, transmitindo o peso do material rodante ao balastro e, por intermedio deste, ao chan. Tamén cumpren a función de dar peso ao conxunto, de maneira que a xeometría inicial do trazado mantéñase na maior medida posible. Fabrícanse de diversos materiais, entre eles madeira, ferro e formigón. As travesas de formigón poden ser monobloque ou bibloque, as primeiras están formadas por unha soa peza de formigón armado, mentres que as travesas bibloque constan de dúas pezas de formigón unidas por unha barra de ferro.
Ademais, as travesas de formigón monobloque poden ser polivalentes se os raís pódense fixar en dúas posicións distintas para permitir a instalación de vías de diferentes anchos.
Desde hai anos, coa aparición dos distintos tipos de bloqueos eléctricos a travesa debe estar illada eléctricamente con respecto aos raís.
Lingua alemá de Suíza
dereita|miniatura|300px|O alemán suízo (en marelo) é falado por preto do 64% dos suízos O alemán suízo (Schweizerdeutsch, Schwyzerdütsch, Schwiizerdütsch, Schwyzertütsch) é unha das variedades da lingua alemá falados en Suíza, en Liechtenstein e nas zonas fronteirizas de Austria.
A maioría dos suízos aprenden o alemán suízo na casa e nas rúas. Cada rexión de Suíza ten o súa propia variación do dialecto, chegando a ser difícil a comunicación entre rexións remotas; entre outras razóns, porque a maior parte dos programas de televisión e os debates políticos son sempre en alemán oficial (estándar).
Os alemáns do norte de Alemaña acostuman ter moitas dificultades para comprender calquera dialecto suízo, mais os alemáns do sur, sobre todo os da Suabia bávara, cuxo dialecto tamén pertence ao grupo alemánico, poden entendelos con maior facilidade.
Monte do Gozo
250px|miniatura|Monumento no cumio do monte do Gozo. O monte do Gozo é unha elevación do terreo próxima á cidade de Santiago de Compostela, no lugar de San Marcos en Bando, chamada así polo sentimento de gozo que desperta nos peregrinos, xa que este monte é o primeiro punto dende o cal a xente que fai o Camiño de Santiago ve as torres da catedral.
Historia
Na Idade Media había no monte unha capela, mandada construír por Xelmírez en 1105, na que os peregrinos se axeonllaban en sinal de agradecemento por ter chegado até aí. Dende ese punto moitos dos peregrinos a cabalo facían o resto do camiño a pé (como Afonso XI) e outros remataban a súa peregrinación mesmo descalzos. Esa capela foi abandonada no século XVII.
En 1989 fixéronse no monte grandes obras para poder acoller alí a visita do papa Xoán Paulo II con motivo da multitudinaria Xornada Mundial da Xuventude.
Actualmente o monte do Gozo dispón dunhas enormes instalacións para acoller peregrinos, que inclúen un albergue con capacidade para centos de persoas, restaurante, cafetería, lavandería, tenda, campo de fútbol, e un gran auditorio descuberto no que actuaron bandas como Rolling Stones, Bruce Springsteen e Red Hot Chili Peppers entre outras, así como o festival O Son do Camiño, diante de ata 40.000 persoas.
Jean Echenoz
Jean Echenoz, nado o 26 de decembro de 1947 en Orange, é un escritor francés laureado co premio Médicis de 1983 por Cherokee e co premio Goncourt de 1999 por Je m'en vais.
Stefan Brockhoff
Stefan Brockhoff é un pseudónimo usado colectivamente por un grupo de tres co-autores alemáns de varias novelas policiais : Dieter Cunz (1910–1969), Richard Plant (1910–1998) e Oskar Seidlin (1911–1984).
Os tres teñen varias características comúns: naceron en Alemaña na mesma época, convertéronse en refuxiados por mor do nazismo, e acabaron vivindo nos Estados Unidos. Amais, para os tres a escritura de novelas de detectives era unha vocación de mocidade, se ben os seus principais intereses e actividades posteriores foron distintos.
Ma Rainey
Gertrude "Ma" Rainey nome artístico de Gertrude Malissa Nix Pridgett, de casada Rainey, nada en Columbus, Xeorxia, o 26 de abril de 1886 e finada en Memphis, Tennessee, o 22 de decembro de 1939, foi unha cantante de blues estadounidense.
Traxectoria
Gertrude "Ma" Rainey foi cualificada como a verdadeira nai do blues estadounidense e a primeira estrela do xénero. De feito, foi unha das primeiras artistas profesionais que se dedicou a este estilo. Era unha muller de grande tamaño, forte, coa boca inzada de dentes de ouro e amante das xoias. Champion Jack Dupree, que foi espectador das súas actuacións definiuna dicindo dela que "era unha muller moi fea, abofé, pero cando abría a boca cativaba e facía esquecelo todo".
Rainey morreu dun infarto en 1939.
Carreira musical
Xa aos catorce anos comezou a subir aos escenarios como actriz de comedias nun espectáculo ambulante de vodevil titulado A Bunch of Blackberries (Un acio de amoras). Despois deu o salto aos mellores espectáculos de vodevil daquel tempo, coma o circo Tolliver ou no conxunto dos Rabbit Foot Minstrels. Logo de escoitar en 1902 un blues nun teatro de St. Louis interpretado por unha mociña do lugar botouse ela ao estilo. As interpretacións facíaas precisamente ao remate dos vodevís, dentro dos números finais, e con eles colleitou un rápido e abraiante éxito.
Moi nova, en 1904, casou co bailarín e tamén cómico William «Pa» Rainey co que formou o dúo Pa & Ma Rainey. A parella fixo turnés cos Rabbit Foot Minstrels como Rainey & Rainey, os Asasinos do Blues, cantando unha mestura de temas deste estilo con cántigas populares. En 1912, xuntóuselles unha mociña chamada Bessie Smith, que chegaría a ser raíña do blues, e estivo canda eles ata 1915.
En 1930 e malia que gozaba dunha gran popularidade, abandonou os escenarios e dedicouse a administrar as salas de concertos que adquirira na súa vila natal.
O seu estilo
Durante a súa breve carreira discográfica (1923 - 1928), Ma Rainey gravou un cento de títulos, sobre todo de blues. A súa sinceridade, a súa voz fonda, e o seu ton grave caracterizan a súa produción discográfica, malia uns acompañamentos non totalmente axeitados.
Catenaria (ferrocarril)
miniatura|Catenaria de [[Administrador de Infraestruturas Ferroviarias|Adif en Cataluña]] A catenaria é a liña aérea de alimentación que transmite enerxía eléctrica ás locomotoras ou outro material motor ferroviario. O seu nome procede do da curva que forma unha estrutura linear sostida polos extremos e sometida libremente só ó seu peso e orixínase no latín catena, "cadea". Chámase tamén liña aérea de contacto.
As tensións de alimentación máis comúns van desde 600 V a 3 kV en corrente continua, ou entre 15 e 25 kV en corrente alterna. A maior parte das instalacións funcionan con corrente (continua ou alterna) monofásica, aínda que existen algunhas instalacións trifásicas.
Ma Rainey
Lesbianismo e feminismo
Ma Rainey foi ademais unha das primeiras mulleres en cantar temas explicitamente homosexuais na época moderna, o que resultaba especialmente provocador, tendo en conta que ademais era unha muller negra dos estados do Sur. A súa letra Prove It on Me marcou un fito dentro da historia da música LGBT por frases como Went out last night with a crowd of my friends / They must have been women, 'cause I don't like no men (Saín de noite co meu grupo de amigas, son todas mulleres que os homes non che me gustan).
Aparato de vía
Desvío ordinario á estación de [[Titisee (Alemaña)|250px|miniatura]]Un aparato de vía é un dispositivo que permite a ramificación e o cruzamento de diferentes vías de ferrocarril. Os aparatos de vía están formados por dous elementos básicos, desvíos e travesías, e fabrícanse con pezas unidas con anacos de raíl denominados carrís intermedios ou carrís de unión.
Cliff Brown
Wilbert Clifton Brown III, nado o 14 de xuño de 1984 en Atlas, Oklahoma, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o Aix Maurienne Savoie Basket na Pro B francesa. Formado na Universidade de Niagara, cunha altura de 2,01 metros, xoga na posición de ala-pivote.
Aparato de vía
Tamén se entende en ocasións por aparato de vía ao dispositivo para o intercambio de datos entre a vía e o tren, por exemplo as balizas.
Tipos
Existen dous tipos básicos de aparellos de vía:
Angelo Caloiaro
Angelo Dominik Caloiaro, nado o 28 de xullo de 1989 en San Jose, California, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o Maccabi FOX Tel Aviv da Ligat ha'Al israelí. Cunha estatura de 2,03 metros pode xogar nas posicións de ala e ala-pivote.
Traxectoria
O 1 de agosto de 2015, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB para a tempada 2015-16.
Ma Rainey
Lesbianismo e feminismo
Rainey falou tamén en público e nos seus temas dunha mellora de oportunidades para as mulleres e serviu de modelo para outras mulleres na toma de decisións con respecto á súa propia carreira.
-490
Europa
miniatura|dereita|250px|Plano da batalla de Maratón
Outros
Historia ano a ano
Kosmos 285
Kosmos 285 (Космос 285 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 22, foi un satélite artificial soviético lanzado o 3 de xuño de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 285 foi o vixésimo segundo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo primeiro lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 285 foi inxectado nunha órbita inicial de 518 km de apoxeo e 279 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de outubro de 1969.
Orquesta de Radio Televisión Española
A Orquesta Sinfónica de Radio Televisión Española é unha orquestra sinfónica española creada o 27 de maio por Radiotelevisión Española como unha das orquestras máis novas da radio e televisión europeas. A súa presentación oficial tivo lugar no Teatro de la Zarzuela de Madrid baixo a batuta do seu director fundador, Igor Markevitch, cun programa que incluía obras de Prokofev, Wagner, Falla e Beethoven. A súa sede oficial é o Teatro Monumental de Madrid.
Lagoa de Venecia
A lagoa de Venecia (Laguna di Venezia; Łaguna de Venesia) é unha baía pechada do Adriático, no norte de Italia, no que se sitúa a cidade de Venecia. O seu nome en lingua Italiana e Veneciana é, Laguna Veneta, que ven do latín lacus, "lago", que proporcionou o nome internacional para unha baía de auga salgada, unha lagoa. A cidade de Venecia está no interior da lagoa, a 4 km de terra firme e a 2 km do mar aberto, construída sobre 118 pequenas illas separadas por 160 canles e unidas por máis de 400 pontes.
En 1987, Venecia e a súa lagoa foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco.
Localización
miniatura|left|a lagoa de Venecia miniatura|left|A illa de [[Torcello vista desde a lagoa en marea baixa]]
A lagoa veneciana esténdese desde o río Sile, no norte ata Brenta, no sur, cunha superficie de ao redor de 550 km², dos cales o 8% está ocupada por terra, Venecia e outras pequenas illas. Aproximadamente o 11% da superficie da lagoa está ocupado permanentemente por auga, ou por canles dragados. O 89% restante son chairas de lodo e pantanos de auga salgada. A lagoa é a zona húmida máis grande da conca do Mediterráneo.
Conéctase ao Mar Adriático por tres entrantes: Lido, Malamocco e Chioggia. Situada ao final dun mar moi pechado, a lagoa está suxeita a altas variacións no nivel da auga, sendo a máis extrema a marea de primavera coñecida como a acqua alta (Italiano para "auga alta"), que regularmente inunda gran parte de Venecia.
Desenvolvemento
A lagoa de Venecia é a superviviente máis importante dun sistema de lagoas estuarinas que na época romana estendeuse de Ravenna ao norte a Trieste. No século VI, a Lagoa deu seguridade aos pobos romanizados que fuxían dos invasores (principalmente os hunos). Posteriormente, proporcionou condicións de protección natural para o crecemento da República de Venecia e o seu Imperio marítimo (Talasocracia). Aínda proporciona é a base dun porto, do arsenal veneciano, e dun peirao pesqueiro, así como unha cantidade limitada da caza e a industria máis nova da piscicultura.
A Lagoa formouse fai aproximadamente de seis a sete mil anos, cando a transgresión mariña logo da glaciación inundou a chaira costeira superior do Adriático. |group=lower-alpha}} A deposición de sedimentos dos ríos compensou a chaira costeira afundida, e a derivación da costa desde a desembocadura do Po tende a pechar as entradas de marea con barras de area.
miniatura|A lagoa veneciana desde arriba O aspecto actual da Lagoa débese á intervención humana. Nos séculos XV e XVI, os proxectos hidráulicos venecianos para evitar que a lagoa convértase nun pantano investiron a evolución natural da Lagoa. O bombeo do acuífero desde o século XIX aumentou a afundimento. Orixinalmente moitas das illas da Lagoa eran pantanosas, pero un programa gradual de drenaxe facíaas habitables. Moitas das illas máis pequenas son totalmente artificiais, mentres que algunhas áreas ao redor do porto marítimo do Mestre tamén son illas recuperadas. As illas restantes son esencialmente dunas, incluídas as da franxa costeira (Lido, Pellestrina e Treporti).
A Lagoa de Venecia habitouse desde os tempos máis antigos, pero foi só durante e logo da caída do Imperio Romano de Occidente que moitas persoas, procedentes da parte continental de Venecia, asentáronse nun número bastante grande para fundar a cidade de Venecia. Hoxe, as cidades principais dentro da lagoa son Venecia (no centro dela) e Chioggia (na entrada meridional), o Lido di Venezia e Pellestrina tamén están habitados, pero forman parte de Venecia. Con todo, a maior parte dos habitantes de Venecia, así como o seu núcleo económico, o seu aeroporto e o seu porto, sitúanse na fronteira occidental da lagoa, ao redor das antigas cidades de Mestre e Marghera. No extremo norte da lagoa, está a cidade de Jesolo, unha famosa localidade marítima e a cidade de Cavallino-Treporti.
Illas
A lagoa de Venecia inclúese sobre todo na cidade metropolitana de Venecia, pero a zona do suroeste forma parte da provincia de Padua.
As illas ou arquipélagos máis grandes por área, con exclusión das terras costeiras recuperadas e baixíos costeiros:
Outras illas deshabitadas:
Yokohama Shinkirō
Yokohama Shinkirō (横浜蜃気楼) é o undécimo single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 7 de xullo do ano 2004 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
José Francisco Molina
José Francisco Molina Jiménez, nado en Valencia o 8 de agosto de 1970, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española. Actualmente adestra o Atlético de Kolkata.
Traxectoria
Empezou xogando no Unión Deportiva Alzira onde atraeu a atención dos observadores do Valencia. Tras un par de tempadas nas categorías inferiores foi cedido ao Villarreal Club de Fútbol. En 1994 foi traspasado ao Albacete, co que debutou en Primeira División. Tras unha irregular tempada foi fichado polo Atlético de Madrid co que gañou a Liga, a Copa do Rei e o Trofeo Zamora na primeira tempada.
No Atlético permaneceu 5 tempada ata que o club descendeu a Segunda División. No ano 2000 foi vendido ao Deportivo da Coruña, co que gañou unha Copa do Rei e dous Supercopas.
O 15 de outubro de 2002 anunciou que padecía un cancro de testículo, o cal lle obrigou a retirarse indefinidamente do deporte. Tras pasar por varias sesións de quimioterapia conseguiu superar a enfermidade, anunciando a súa recuperación en xaneiro de 2003.
No 2006 fichou polo Levante UD. No comezo da tempada 2006/07 estivo no banco do equipo levantino, feito que só durou 4 partidos, tras os cales se gañou a titularidade indiscutible até o final da tempada. No verán de 2007 retirouse. O seu último partido foi contra o Athletic Club de Bilbao onde tivo unha actuación maxistral na primeira metade reafirmándose na negativa a ceder ante a presión dos seus compañeiros para que o Levante UD deixárase perder o partido e o Athletic Club de Bilbao permanecese un ano máis en Primeira División en detrimento do Celta de Vigo. Ao final perdeu por 2-0 e o partido amañado levouse a cabo. Este feito está a ser investigado na actualidade.
Como adestrador
O 18 de marzo de 2012 foi destituído como adestrador do Villarreal CF, debido aos malos resultados.
Selección nacional
Participou coa Selección española na Copa Mundial de Fútbol de Francia de 1998 como porteiro suplente, aínda que non chegou a xogar ningún minuto, tamén disputaría a Eurocopa de 2000 na que tras unha desafortunada actuación no partido inaugural contra Noruega non volvería vestir a camiseta da selección.
Batalla de Medina de Rioseco
A batalla de Medina de Rio Seco foi disputada durante a guerra da Independencia española o 14 de xullo de 1808 e provocou a derrota do único exército español capaz de defender os vellos reinos de Castela e León contra os franceses.
Situación no norte de España
As recentes operacións efectuadas polos franceses na rexión estaban lonxe de espertar o interese de Napoleón. En xuño, unha columna destacada de Jean-Baptiste Bessières tentou marchar sobre Santander, a fin de asegurar as comunicacións francesas e gardar a costa cantábrica ante un posíbel desembarco británico. Abafado pola resistencia masiva na zona, Bessières veuse forzado a dar marcha atrás.
Napoleón empeñou entón máis tropas e formulou unha nova estratexia. En xullo ordenou a Bessières que renovase a ofensiva sobre o Leste. Fronte os franceses opúñase o xeneral Joaquín Blake y Joyes, que comparte mando nun difícil duunvirato co xeneral Cuesta, axuntando un exército heteroxéneo de recrutas, milicianos e máis soldados regulares que procedían de cuarteis illados. Ámbolos dous xenerais españois comandan unha forza de arredor de 24 000 homes. Esta forza tomou posicións sobre unha suave altura próxima á cidade de Medina de Rio Seco.
Desenvolvemento da batalla
O 14 de xuño unidades das dúas divisións do exército de Bessières efectúan o asalto da crista. A maioría dos españois combaten con vontade indomábel, inflixindo aos franceses unhas perdas calculadas en máis de 1 000 homes, mais o fráxil exército de Blake foi finalmente quebrado polos asaltos determinantes do seus inimigos, sendo posto en fuga cara ao oeste. Se hai que facer algún reproche sobre esta derrota española, debe recaer sobre Cuesta, que por razóns nada claras, refusou despregar os seus 6 500 homes.
Consecuencias da batalla
A vitoria de Bessières mellorou grandemente a posición estratéxica do exército francés no Norte de España. Encantado, Napoleón proclamou:
Alfredo Palacio
miniatura|Alfredo Palacio (dereita) en [[2005 con George W. Bush.]] Luis Alfredo Palacio Gonzales Hureira, nado o 22 de xaneiro de 1939 en Guayaquil, é un político ecuatoriano. Foi Presidente de Ecuador dende o 20 de abril de 2005. Anteriormente fora vicepresidente ata que o Congreso ecuatoriano destituíu ao presidente Lucio Gutiérrez, despois dunha semana de manifestacións contra o seu goberno.
Morga
A elizate de Morga é un concello da provincia de Biscaia, Euscadi.
Alfabeto fenicio
O alfabeto fenicio é un antigo alfabeto de tipo abjad utilizado polos fenicios para notar a súa lingua. Foi adaptado por outros pobos do Mediterráneo e deu orixe principalmente a:
Historia
É probable que o alfabeto fenicio xurdira a partir dun modelo chamado alfabeto lineal e se utilizara para notar idiomas proto-cananeos, que proviría de simplificacións dos xeroglíficos exipcios. As inscricións máis antigas datan probablemente do século XIII antes da nosa era pero aínda son consideradas como lineais. No século IX, o alfabeto está completamente establecido (o que permite postular como data de separación o 1050 antes da nosa era, entre o modelo lineal e o modelo fenicio).
O alfabeto fenicio segue a orde levantina, que ha transmitir a todos os seus descendentes.
Lista dos grafemas
Non coñecemos directamente o nome das letras fenicias. Escolléronse aquí os posibles valores, restituídos a partir do hebreo. A transliteración segue as convencións habituais para as linguas semíticas. Os valores fonolóxicos exprésanse en API. As « enfáticas » das linguas semíticas son interpretadas como antigas exectivas.
Cardeal amarelo
O cardeal amarelo (Gubernatrix cristata) é unha especie de ave paseriforme pertencente á familia Thraupidae; algúns a consideran en Emberizidae. É a única especie do xénero monotípico Gubernatrix. Habita toda a zona pampeana do centro da Arxentina, e no Brasil, Paraguai e o Uruguai.
Está protexida debido ao seu caza e a destrución do seu hábitat natural onde o uso de chairas para o sementado e a utilización de pesticidas pono en risco.
O seu corpo consta de copete e garganta negra. Cella e malar amarelos. Dorso estriado de oliva e negro. Ventral amarelo verdoso. Cola amarela con timoneras centrais negras. Ao alcanzar o seu adultez o macho e a femia diferéncianse só no ton e intensidade do colorido das súas plumas. O macho ten un canto melodioso.
Descrición
Mide 20 cm de lonxitude. Ten un pimpín grande e un rechamante estampado. O macho ten partes superiores de cor amarela-oliva con raias no dorso negruzco. Crista negra, espeso e babero, tanto en termos xerais amarelo bordeado. Amarelo-oliva peito e flancos con centro amarelo ao ventre. Cola amarela con negro rectrices centrais.A femia, máis apagada anteriormente. Fazulas grises, o peito e os lados do ventre, con centro pálido. Algún amarelo na coroa traseira, pero polo demais, a crista e o babero negro bordeado branco. Voz en serie musical de 4 ou 5 asubíos.
Taxonomía
O presente xénero monotípico foi transferido de Emberizidae para Thraupidae de acordo coa Proposta N° 512 ao South American Classification Committee (SACC) con base en morfología e datos xenéticos de Campagna et al, 2011. Este cambio foi adoptado por Clements Checklist 6.9 pero mantido en Emberizidae polo Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC) (Versión 4.3, 2014).
Historia dos Calgary Flames
miniatura|dereita|[[Tom Lysiak celebra xunto cos seus compañeiros de equipo un gol fronte aos Colorado Rockies durante os inicios da franquía en Atlanta en 1978.]] A historia dos Calgary Flames remóntase a 1972, cando a National Hockey League (NHL) anunciou a creación de dous novos equipos para a liga, os Flames e os New York Islanders. Inicialmente localizados en Atlanta (Estados Unidos) baixo o nome de Atlanta Flames, a franquía trasladouse a Calgary (Canadá) en 1980. Ao longo da súa historia, o equipo gañou unha vez a Stanley Cup na tempada 1988-89, chegando á final noutras dúas ocasións nas tempadas 1985-86 e 2003-04.
Ao longo da súa historia os Flames disputaron máis de 2.500 partidos de liga regular e case 200 partidos nas súas 20 aparicións nos play-offs, gañando 1.188 partidos na liga regular e 92 nas series eliminatorias. Entre os xogadores máis destacados da franquía inclúense nomes como os membros do Hockey Hall of Fame Lanny McDonald, Joe Nieuwendyk, Joe Mullen, Al MacInnis, Brett Hull, Doug Gilmour e Grant Fuhr, ou Jarome Iginla.
Atlanta Flames
Os Flames foron o resultado do primeiro golpe da NHL contra a arrivista World Hockey Association (WHA). En decembro de 1971, a NHL concedeu ás presas un equipo a Long Island — os New York Islanders — para excluír aos New York Raiders do novo Nassau Veterans Memorial Coliseum, na cidade de Uniondale. Esta circunstancia fixo que a liga precisara incluír outro equipo para equilibrar as clasificacións, polo que a NHL concedeulle un equipo a un grupo de investidores da Atlanta propietario dos Atlanta Hawks da National Basketball League (NBA), e que estaba liderado por Tom Cousins. Cousins chamou ao equipo "Flames" en lembranza ao lume que estivo a piques de destruír Atlanta durante a marcha ao mar na Guerra Civil Estadounidense do Xeneral William Tecumseh Sherman. O equipo xogou os seus partidos como local no Omni Coliseum en downtown Atlanta. miniatura|esquerda|[[Eric Vail pelexa pola posición diante da portería fronte aos Colorado Rockies en 1978.]] Os Flames tiveron uns inicios relativamente exitosos. Baixo a dirección dos adestradores Bernie "Boom Boom" Geoffrion, Fred Creighton e Al MacNeil, cos que os Flames se clasificaron para os play-offs en seis das oito tempadas que permaneceron en Atlanta. En marcado contraste, os seus compañeiros de expansión, os Islanders, gañaron tan só 31 partidos durante os seus primeiros dous anos na liga combinada. Este relativo éxito non se trasladou aos play-offs, onde os Flames tan só puideron gañar dous partidos das series eliminatorias durante os anos que permaneceron en Atlanta.
En 1980, Cousins estaba en considerables dificultades financeiras e foi forzado a vender os Flames para evitar a bancarrota. Con poucas ofertas serias de grupos locais, Cousins mostrouse moi receptivo a unha oferta do empresario canadense (e antigo propietario dos Oilers) Nelson Skalbania, que estaba á fronte dun grupo de empresarios de Calgary entre os que se incluían os magnates do petróleo Harley Hotchkiss, Ralph T. Scurfield, Norman Green, Doc e Byron Seaman, e o antigo xogador dos Calgary Stampeders Norman Kwong. Un último esforzo para manter o equipo en Atlanta foi insuficiente, e Cousins vendeu o equipo a Skalbania por 16 millóns de dólares, un prezo de venda récord para un equipo da NHL no momento. O 21 de maio de 1980, Skalbania anunciou que o equipo se trasladaría a Calgary. O novo propietario decidiu manter o nome dos Flames, sentindo que era unha boa opción para unha cidade petroleira como Calgary, mentres que o logo do "A" ardente foi substituído polo "C" ardente. Skalbania vendeu a súa participación en 1981, e os Flames teñen sido propiedade local dende aquela.