cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apeadoiro de Ourense-San Francisco
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Eleccións municipais de 2011 en Galicia
As eleccións municipais de 2011 celebráronse o día 22 de maio de 2011 en toda España. En Galicia, escolléronse nelas 315 corporacións municipais, así como as catro deputacións provinciais. Ademais en España celebráronse comicios en 13 comunidades autónomas no mesmo día cás eleccións municipais.
Candidatos ás cidades
En verde, os alcaldes entre 2007 e 2011:
Lugo
Presidente: Jose Ramón Gómez Besteiro (PSdeG-PSOE+BNG)
Ourense
Presidente: Jose Luis Baltar Pumar (PPdeG)
Pontevedra
Presidente: Rafael Louzán Abal (PPdeG)
O Monte, Outeiro, Castro de Rei
O Monte é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Hô Chi Minh
Hô Chi Minh (vietnamita Hồ Chí Minh), de verdadeiro nome Nguyễn Sinh Cung, e coñecido como Bác Hồ (Tío Ho), nado en Kim Liên o 19 de maio de 1890 e finado en Hanoi o 2 de setembro de 1969, foi un político, escritor, poeta e revolucionario vietnamita, Presidente de Vietnam do Norte (1954 - 1969).
Traxectoria
Recibiu o nome de Nguyễn Tất Thành aos 10 anos. Aos 15 anos emigrou a Europa, onde se adheriu ao comunismo durante a súa estadía en Francia (1915 - 1923). En 1919, Hô Chi Minh tentou solicitar na conferencia de Versalles igualdade de dereitos para a colonia de Indochina. Membro fundador do PCF, trasladouse a Moscova. Máis tarde foi enviado polo Komintern a Hong Kong, onde fundou o Partido Comunista de Indochina tralas revoltas de 1930 en Vietnam.
Adoptou o nome de Hô Chi Minh, o que ilumina, e volveu ao seu país en 1941. Xa en Vietnam formou o Viet Minh (Viet Nam Da Lap Dong Minh Hoi, Liga para a Independencia de Vietnam) ao que se adheriron grupos nacionalistas, con Vo Nguyen Giap ao mando dos grupos armados.
Declaración de Independencia e guerra
O 2 de setembro de 1945 declarou a independencia de Vietnam, mais ao non aceptala Francia na conferencia de Fontainebleau, en decembro de 1946 desatouse a guerra. Trala vitoria de Dien Bien Phu (7 de maio de 1954), foi proclamado Presidente da República Democrática de Vietnam. Ao non convocarse o referendo sobre a unificación dos dous estados, en 1959 ordenou o apoio ás guerrillas que xa actuaban dende o ano anterior en Vietnam do Sur. Formouse así a Fronte Nacional de Liberación (FNL), o que provocou a intervención dos EUA, guerra que Hô Chi Minh non vería rematada. miniatura|esquerda|Mausoleo de Ho Chi Min en [[Hanoi]]
Durante moitos anos viviu nunha pequena casa, malia os ofrecementos do goberno de trasladarse a un mellor domicilio.
En 1975, Saigón foi renomeada Cidade de Ho Chi Minh (Thành Phố Hồ Chí Minh).
Wifislax
Wifislax é unha distribución GNU/Linux en formato iso baseada en Slackware con funcionalidades de LiveCD e LiveUSB. Foi concibida e proxectada principalmente para realizar auditorías de seguridade. Esta distribución inclúe unha serie de ferramentas de seguridade e auditoría coma escáneres de portos e vulnerabilidades, ferramentas para creación de exploits, sniffers ou ferramentas de comunicación sen fíos. Tamén inclúe integración de varios controladores de rede non oficiais no kernel Linux para o uso de tarxetas de rede variadas.
Comezou coma unha derivación de varios proxectos baseados noutras distribucións coma Knoppix, Debian e Slax, reutilizando funcións de versións da distribución Backtrack
Carragoso de Abaixo, Lalín, Lalín
Carragoso de Abaixo é un lugar da parroquia de Lalín, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra.
Moebius
Jean Giraud, coñecido polo seu pseudónimo Moebius, nado en París o 8 de maio de 1938 e finado na mesma cidade o 10 de marzo de 2012, foi un historietista francés. Alcanzou a celebridade como debuxante do western O Tenente Blueberry, que guionizaba Jean-Michel Charlier e se publicaba na revista Pilote. Faleceu o 10 de marzo de 2012 aos 73 anos de idade.
Traxectoria
En 1974 formou o grupo dos Humanoides Asociados con outros autores como Philippe Druillet, Dionnet e Farkas. Xuntos editarían a revista Metal Hurlant, onde Jean Giraud (agora co seudónimo Moebius) se revelaría como autor completo en renovadoras series de fantasía e ciencia ficción como Arzach (1975) ou O garaxe hermético (1976). En 1980, iniciou coa saga de O Incal a súa frutífera colaboración co guionista Alejandro Jodorowsky. Dende o ano 1988, cando viu Akira, ten sido gran fan do estilo de debuxo xaponés, en especial de Katsuhiro Otomo e de Yukito Kishiro (quen á vez tamén esta moi influenciado polo estilo franco-belga de Frank Miller ou o propio Jean Giraud), e as súas obras se viron influenciadas por este feito.
Paralelamente ao seu labor como historietista e ilustrador, Jean Giraud participou nos deseños de multitude de películas, como Alien (1979), Tron (1982), Abyss (1989) ou O quinto elemento (1997).
Tribo dos Shabazz
A tribo dos Shabazz é unha tribo africana negra de carácter lendario. A súa historia sería transmitida a través dos escravos levados a Norteamérica, aínda que só aparece mencionada en relación coa organización Nación do Islam e o seu líder Elijah Muhammad, polo que non debe descartarse que fose unha invención del ou dalgún dos seus seguidores. Malcom X adoptou o nome Shabazz como apelido en honor a esta tribo.
Segundo as lendas os Shabazz eran unha civilización tecnoloxicamente avanzada e organizada socialmente baixo o mandato de reis e raíñas que tivo o seu apoxeo 4000 anos antes do nacemento de Cristo. Un membro da tribo, un científico maligno chamado Yakub sería o creador da raza branca.
Guntram
Guntram (Op. 25) é unha ópera en tres actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán do propio compositor. A súa estrea tivo lugar no Teatro Grossherzogliches de Weimar o 10 de maio de 1894 baixo a dirección do propio compositor. Foi a primeira ópera de Strauss e amosa unha forte influencia wagneriana. A música de Guntram cítase no poema tonal de Strauss Ein Heldenleben. O compositor revisou a partitura en 1940.
Traxectoria
A ópera non tivo moito éxito, e representouse só unhas poucas veces en vida de Strauss. A primeira representación tivo lugar no Teatro Grossherzogliches de Weimar o 10 de maio de 1894. O papel de soprano de Freihild cantouno Pauline de Ahna, a futura esposa de Strauss. Interpretacións posteriores de Strauss incluíron a Múnic o 16 de novembro de 1895 e Praga o 9 de outubro de 1901. Unha interpretación en Frankfurt tivo lugar o 9 de marzo de 1910 baixo a batuta de Ludwig Rottenberg.
Elciego
250px|miniatura|Vista de Elciego Elciego (en éuscaro: Eltziego ou Zieko) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 1.051 habitantes.
Guntram
Traxectoria
En Hamburg, o 4 de febreiro de 1895, Gustav Mahler incluíu o Preludio ao Acto 1 no seu sexto concerto filharmónico. Incluíu os Preludios aos actos I e II nun concerto en Viena o 19 de febreiro de 1899, e en Nova York o 30 de marzo de 1910 coa New York Philharmonic Orchestra.
Elciego
Limita ao norte con Navaridas e Laguardia, ao sur co río Ebro e Cenicero (A Rioxa), ao leste con Lapuebla de Labarca e con Mañueta ao oeste.
Guntram
Traxectoria
Esta ópera case non se representa na actualidade, non aparecendo ningunha representación da mesma nas estatísticas de Operabase durante o período 2005-2010.
Argumento
Ambientada na Alemaña medieval, a historia triangular de estilo wagneriano de amor e redención trata sobre o trobador Guntram, o malvado duque Robert e a súa santa esposa Freihild. (A historia non ten relación co rei merovinxio Gontrán I).
O poeta e cantor Guntram disuade a Freihild, a infeliz esposa do despótico duque Robert, do suicidio. Guntram fai un chamamento á paz e decontado urxe a revolta contra o Duque, a quen mata. Gruntram fica preso e reflexiona sobre as súas accións, contra os principios da irmandade cristiá á que pertence, e influído polo seu amor por Freihild decide renunciar á irmandade e a Freihild para procurar o perdón de Deus.
Acumulador de calor
dereita|miniatura|200px|Acumulador dinámico de 3Kw, acumula 24Kwh de enerxía.
Partes dun acumulador
As partes fundamentais que compoñen un acumulador de calor para calefacción son:
Tipos
Fundamentalmente hai dous tipos diferentes de acumuladores, os estáticos e os dinámicos. Existen tipos mixtos que perseguen realizar unha descarga combinada.
Acumulador estático
Este tipo de acumuladores son os máis básicos. Os elementos de carga e o núcleo de acumulación son similares aos dinámicos pero o illamento do mesmo é máis sinxelo.
Neste tipo de acumuladores, a descarga realízase por convección natural e por radiación. Para o control de descarga utilízanse unha serie de trampillas que impiden o paso do aire a trabes de 1 núcleo de acumulación, estas trampillas están reguladas mediante un sistema bimetálico que é axustable desde un mando exterior. Esta forma de regulación de descarga logra controlar un 20% da mesma, mentres que o outro 80% realízase por radiación da superficie do aparello, é dicir por perdas do illamento e polo tanto é incontrolable.
Os acumuladores estáticos están recomendados para ser usados nos lugares habitados permanentemente mantendo unha temperatura de confort permanente.
Acumuladores dinámicos
Os acumuladores dinámicos teñen un illamento moito máis eficaz que os estáticos. Neles a descarga realízase mediante unha pequena turbina que impulsa aire a través do núcleo de acumulación. As súas perdas son dun 20%, que cede por radiación, mentres que o 80% restante é descargado mediante a turbina e pode ser regulado mediante termóstatos, tanto externos como internos no propio aparello.
O control de descarga permite a integración en sistemas domóticos e a xestión da temperatura en áreas determinadas.
Calefacción por acumulación eléctrica
Os problemas ligados pola produción da enerxía eléctrica e a súa dificultade de acumulación fai que nas horas baixas, ou vales, aquelas no que o consumo é mínimo, haxa que buscar alternativas para evitar que se apaguen as centrais térmicas responsables de proporcionar a base energética de calquera sistema de electroxeneración, en particular as centrais térmicas de tecnoloxía nuclear. Unha das formas de lograr o obxectivo é o incentivar o consumo en horas vale para o que as compañías eléctricas establecen tarifas un 50% máis baratas que nas outras de consumo alto.
A calefacción por acumulación aproveita esta circunstancia para calefactar as vivendas e locais. Para lograr este obxectivo débese acumular nas 8 horas, que normalmente dura o período de val, toda a enerxía necesaria para o mantemento da temperatura durante o resto do día.
Ao dispoñer dunha cantidade limitada de acumulación, é moi importante, e crítica, o cálculo correcto das necesidades de achega enerxética a espazo a calefactar. E unha moi boa xestión da enerxía que se achega ao mesmo en cada momento.
As características dos espazos a calefactar, son importantísimas. O sistema de illamento, así como os tempos de temperatura de confort deben serse estudados moitísimo detenimiento.
Para o mantemento dunha determinada temperatura nun espazo determinado débese achegar a enerxía que se perde pola diferenza de temperaturas entre o exterior e o interior do mesmo, e da condutancia térmica (as perdas) que o recinto ten. Unha vez realizado o cálculo, hai que dimensionar o acumulador de tal forma que logre realizar nas oito horas de período val, e polo tanto barato, a carga completa da enerxía precisa.
Un dos maiores inconvenientes é que a carga débese de realizar con antelación ás necesidades de calefacción. Isto fai que se deba realizar unha certa predición desa necesidades, é dicir, unha predición das condicións meteorolóxicas que haberá ao día seguinte.
Outro problema é o das perdas que teñen, ao ceder a enerxía acumulada por radiación e haber certos períodos do día onde a achega non é necesaria, isto ocorre moi comunmente na primavera e outono, estacións que teñen uns comezos e finais dos días fríos mentres que na parte central do mesmo o sol adoita quentar suficientemente, haxa un sobrequecemento que pode resultar molesto.
As cualificacións por acumulación adoitan combinar os dous tipos de acumuladores normalmente por cuestións económicas, os estáticos son moito máis baratos que os dinámicos, pero o ideal é realizalas con acumuladores dinámicos facilmente controlables.
Hai sistemas de control de carga que prevén as necesidades enerxéticas dependendo da temperatura exterior e da previsión meteorolóxica.
Jean Auguste Dominique Ingres
250px|miniatura|Jean Auguste Dominique Ingres
Jean Auguste Dominique Ingres, máis coñecido como Dominique Ingres (Montauban, 29 de agosto de 1780 – París; 14 de xaneiro de 1867), foi un pintor francés. O seu estilo pitórico chamouse ingrismo.
Biografía
Dominique Ingres naceu en Montauban, no departamento de Tarn-et-Garonne. A unha idade temperá, o seu pai escultor decatouse do talento pictórico que posuía Dominique, favorecendo as súas aspiracións artísticas. Con 11 anos, ingresou na academia de Tolosa (1791), onde se formou con mestres como o pintor Roques e o escultor Vigan. En 1796 mudouse a París para estudar baixo a dirección de Jacques Louis David, porén, o seu frío clasicismo non encaixou co ideal de beleza que Dominique tiña, fundado nas difíciles harmonías de liñas e cores.
En 1801 gañou o primeiro Premio de Roma con Aquiles recibindo ós embaixadores de Agamenón. Realizou numerosos debuxos e retratos como A familia Riviére (1805); Granet, A fermosa Celia; Napoleón entronizado (1806).
En 1806, Ingres marchou a Roma, onde permaneceu 18 anos. Alí descubriu a Rafael e ao Quattrocento italiano, os cales marcarían o seu estilo. A partir desta época levaría a cabo os seus traballos máis fecundos, voluptuosos espidos femininos, entre os que destaca A bañista; paisaxes, debuxos, retratos, e composicións históricas e relixiosas tratadas ao xeito das mitoloxías históricas: Xoana de Arco, A virxe da hostia, Xesús entre os seus doutores, Cristo entregando a San Pedro as chaves do reino (1820). A pesar do seu éxito en Italia, os seus cadros non gustaron na súa Francia, onde reciben duras críticas, polo que decide quedar en Roma.
En 1813, casou con Madeleine Chapelle, á que lle adicou a obra: Il fidanzamento di Raffaello, na que o pintor incorpora á amante de Rafael, a famosa Fornarina. 300px|miniatura|esquerda|A grande odalisca, [[Museo do Louvre]] Trala caída de Napoleón, as dificultades económicas e familiares constitúen para Ingres un período bastante mísero durante o cal pinta con desgana todo o que se lle encarga. En 1820 instálase en Florencia e, coa presentación en Francia do seu lienzo O voto de Luis XIII (1824), realizado para a Catedral de Montauban, acadou un grande éxito nos salóns de París.
Entre 1834 e 1840 foi nomeado director da Academia de Francia en Roma.
En 1841 volveu a París onde obtivo unha forte acollida e se lle encargou a decoración das vidreiras da Capela da Notre Dame. En 1846 espuxo por primeira vez na Galería de Belas Artes, trala cal foi nomeado membro da comisión xunto con Delacroix. En 1849 presentou a súa dimisión motivada polo falecemento da súa dona.
Debido a unha enfermidade que lle afectou ós ollos, no seu derradeiro período, Ingres veuse obrigado a valerse dalgúns dos seus colaboradores para rematar as obras pertencentes ao seu período maduro, caracterizado pola busca da perfección das formas.
En 1852, Ingres casou por segunda vez con Delphine Ramel. En 1862 foi nomeado Senador.
A prodixiosa galería de retratos que deixou, constitúe un testemuño moi valioso da sociedade burguesa do seu tempo, do espírito e os costumes dunha determinada clase á que el pertencía reflectindo as virtudes e os límites.
Ingres estudou música, disciplina na que tamén destacou. Durante unha tempada foi segundo violinista na orquestra do Capitolio de Tolosa; deste pasatempo provén a expresión: violón de Ingres
Ingres finou aos oitenta e sete anos. Na actualidade atópase aterrado na cidade de Montauban, a cal lle adicou un museo instalado no seu taller: o Museo Ingres.
Principais traballos
miniatura|dereita| [[Xoana de Arco na coroación de Carlos VII (1854). ]]miniatura|dereita| A fonte ([[1856) ]]
Algunhas das súas obras máis importantes son:
Posteridade
Ingres ensinou directamente ós alumnos, o máis coñecido foi Théodore Chassériau. A súa influencia deixouse sentir entre os mellores impresionistas, destacando Edgar Degas quen tiña vinte cadros do pintor.
No século XX, Pablo Picasso, tomou, para algúns dos seus cuadros, moitas referencias de Ingres, en especial para A grande odalisca despois de Ingres pintada en 1907. Noutro estilo, Man Ray, retomou o tema dos torsos espidos no seu Violón de Ingres (1920), fotografía dunha modelo espida sobre a cal trazou os oídos do intrumento musical.
José Luis Fernández Pimentel
José Luis Fernández Pimentel, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado na mesma cidade en decembro de 1940, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba. Colaborou en Eco de Galicia onde asinaba como El Caballero de Novaes, foi redactor do Diario Español e figurou como director dos tres primeiros números de Heraldo de Galicia. Retornou a Galicia en 1921 nunha viaxe custeada por varias sociedades galegas. Marchou a Arxentina en xullo de 1923, desde onde escribiu crónicas para El Compostelano. Retornou a Compostela en plena guerra civil.
Proteína da leucemia promielocítica
A proteína da leucemia promielocítica é unha proteína supresora de tumores que nos humanos está codificada no xene PML do cromosoma 15.
Función
A proteína codificada por este xene é membro da familia do motivo tripartiro (TRIM). O motivo TRIM inclúe tres dominios de unión ao zinc, un RING, unha caixa B tipo 1 e unha caixa B tipo 2, e unha rexión de hélice superenrolada (coiled-coil). É unha fosfoproteína que se localiza nos corpos nucleares (puntos nucleares ou corpos PML), onde funciona como factor de transcrición e supresor de tumores. A súa expresión está relacionada co ciclo celular e regula a resposta p53 a sinais oncoxénicos. O xene está a miúdo implicado na translocación co xene alfa do receptor de ácido retinoico asociado coa leucemia promielocítica aguda. O amplo splicing alternativo deste xene orixina diversas variacións das rexións central e C-terminal da proteína, pero todas as variantes codifican o mesmo N-terminal. Identificáronse variantes de transcrición de splicing alternativo que codifican distintas isoformas.
Interaccións
A proteína da leucemia promielocítica presenta interaccións con:
Mohammad Reza Pahlavi
Mohammad Reza Pahlavi (en, [mohæmˈmæd reˈzɒː ˈʃɒːh pæhlæˈviː]), nado o 26 de outubro de 1919 e finado o 27 de xullo de 1980, coñecido como Mohammad Reza Shah , foi o xa de Irán desde o 16 de setembro de 1941 ata o seu derrocamento pola Revolución Iraniana, o 11 de febreiro de 1979. Tomou o título Shāhanshāh ("Emperador" ou "Rei de Reis") o 26 de outubro de 1967. Foi o segundo e último monarca da Casa de Pahlavi da monarquía iraniana. Mohammad Reza Shah Pahlavi levou outros títulos, incluíndo o de Āryāmehr (Luz dos Arios) e Bozorg Arteshtārān (Xefe dos Guerreiros).
Mohammad Reza Pahlavi chegou ao poder durante a segunda guerra mundial, trala invasión Anglo-Soviética que forzou a abdicación do seu pai, Reza Shah. Durante o seu reinado, a industria iraniana do petróleo foi brevemente nacionalizada, baixo o democraticamente elixido Primeiro Ministro Mohammad Mosaddegh, ata que un golpe de Estado apoiado polos Estados Unidos e o Reino Unido depuxo Mosaddegh e trouxo de volta as empresas petroleiras estranxeiras. Baixo o reinado de Mohammad Reza, Irán celebrou o aniversario de 2.500 anos de continua monarquía desde a fundación do Imperio persa por Ciro o Grande - coincidindo con esta celebración, Mohammad Reza cambiou o valor de referencia do calendario iraniano da hegira para ao inicio do Imperio persa. Mohammad Reza tamén introduciu a Revolución Branca, unha serie de reformas económicas, sociais e políticas coa intención de transformar Irán nun poder global e a modernización da nación mediante a nacionalización de certas industrias e a concesión do sufraxio ás mulleres.
Outros factores que contribuíron a forte oposición ao xa entre determinados grupos dentro de Irán, o máis significativo foi que Estados Unidos e Reino Unido apoiaban o réxime, os enfrontamentos cos islamitas e o aumento da actividade comunista. En 1979, a axitación política transformouse nunha revolución que, o 17 de xaneiro, o obrigou a deixar a Irán. Tras isto a monarquía foi formalmente abolida, e Irán declarouse unha república Islámica liderado por Ruhollah Khomeini. Fronte a probabilidade de execución se volvía a Irán, Mohammad morreu no exilio en Exipto, cuxo Presidente, Anwar Sadat, concedéralle o asilo. Debido ao seu estado como o último xa de Irán de facto, coñécese simplemente como "o xa".
Primeiros anos
200px|thumbnail|Mohammad en 1939 Nado en Teherán. Muhammad Reza foi fillo do primeiro xa da dinastía Pahlavi, Reza Shah e a súa segunda muller Tadj ol-Molouk. Foi o terceiro fillo do matrimonio e primeiro varón. Naceu cunha irmá xemelga, Ashraf Pahlavi. Naceu fora da realeza, xa que o seu pai non ascendeu ao trono ata 1925. Porén, Reza Shah sempre estivo convencido que a súa boa fortuna comezou en 1919 co nacemento do seu fillo que foi alcumado khoshghadam (paxaro de bo presaxio).
Cando Mohammad Reza cumpriu 11 anos, o seu pai seguiu a recomendación de Abdolhossein Teymourtash, o Ministro da Corte, de enviar ao seu fillo ao Institut Le Rosey, un internado suízo, para continuar os seus estudos. Foi o primeiro príncipe herdeiro iraniano en ser enviado ao estranxeiro para ser educado e permaneceu alí durante catro anos antes de regresar, xa graduado, a Irán en 1936. Tralo seu regreso ao país, o príncipe herdeiro enrolouse na academia militar de Teherán, onde permaneceu ata 1938. Graduouse como piloto.
Deposición do seu pai
200px|dereita|miniatura|Billete de 5 Riais do ano 1944. Durante a Segunda Guerra Mundial en 1941, a Alemaña nazi comezou a Operación Barbaroxa e invadiu a Unión Soviética, rompendo o Pacto Molotov-Ribbentrop. Isto tivo un grande impacto en Irán, que declarara a súa neutralidade no conflito.
miniatura|Mohammad Reza Pahlavi co presidente americano [[Franklin D. Roosevelt]] Ese mesmo ano, as forzas británicas e soviéticas ocuparon militarmente Irán, forzando a abdicación do xa. Mohammad Reza substituíuno no trono o 16 de setembro de 1941. Consecuentemente, Muhammad Reza ascendeu ao trono, e Irán pasou a ser un corredor británico e, máis adiante, americano para axudar aos soviéticos durante a guerra. Este esforzo masivo de apoio aos soviéticos coñeceuse como o corredor persa.
miniatura|esquerda|Durante a Segunda Guerra Mundial, [[Rezā Shāh veuse forzado a abdicar no seu fillo.]] A orquestración do traspaso do trono do xa ao seu fillo debeuse aos esforzos de Mohammad Ali Foroughi. Sufrindo anxina de peito, Foroughi foi convocado ao palacio e nomeado primeiro ministro, cando Reza Shah temía o fin da dinastía coa invasión dos aliados en 1941. Cando Reza Shah buscou a súa asistencia para asegurar que non derrocaran a dinastía, Foroughi deixou de lado os seus contrarios sentimentos políticos apartados desde 1935. O príncipe herdeiro confiou asombrado ao embaixador británico que Foroughi "non esperaba que ningún fillo de Reza Shah fora un humano civilizado", pero Foroughi pronto descarrilou o interese Aliado de levar a cabo reformas políticas máis profundas en Irán.
Aprobouse unha amnistía xeral dous días despois do ascenso de Mohammad Reza Shah ao trono o 19 de setembro de 1941. Todas as personalidades políticas que caeran en desgraza durante o reinado do seu pai quedaron rehabilitadas, e a política inaugurada polo seu pai en 1935 quedou revogada. A pesar das ideas ilustradas do novo monarca, o embaixador británico en Teherán informou a Londres que "o novo xa recibiu unha espontánea benvida na súa primeira experiencia pública, posiblemente [debido] como alivio á desaparición do seu pai que afecto público cara el".
O novo xa posuía un temperamento máis refinado, e entre os desagradables sucesos que "o asombraron cando era rei" foron a desgraza política traída polo seu pai en Teymourtash; a dimisión de Foroughi a mediados dos anos 1930; e o suicidio de Ali Akbar Davar en 1937.
Intentos de asasinato
dereita|miniatura|O xa no hospital tras un intento infrutuoso de asasinato en 1949. Mohammad Reza Pahlavi foi vítima de polo menos dous intentos de asasinato. O 4 de febreiro de 1949, acudiu á cerimonia anual para conmemorar a fundación da Universidade de Teherán. Na cerimonia, Fakhr-Arai disparoulle cinco tiros nun radio de tres metros. Só un dos disparos golpeou ao monarca, rozando a súa cara. Fakhr-Arai foi reducido inmediatamente polos oficiais que estaban arredor. Trala investigación, pensouse que Fakhr-Arai pertencía ao Partido Tudeh, que consecuentemente foi prohibido. Porén, existen probas de que o asaltante non pertencía ao partido senón que era un fundamentalista relixioso membro de Fada'iyan-e Islam. O Tudeh seguiu estando culpado e perseguido.
A segunda intentouna de acabar coa vida do xa tivo lugar o 10 de abril de 1965. Un soldado disparou ao seu paso no Palacio de Mármore de Teherán. O atacante resultou morto antes de acadar as estancias reais. Dous gardas morreron protexendo ao xa.
Coroación imperial
miniatura|O xa Mohammad Reza Pahlavi coroando a emperatriz Farah en 1967 O 26 de outubro de 1967, tras vinte e seis anos de reinado como xa (Rei), tomou o antigo título de Shāhanshāh (Emperador ou Rei de Reis) nunha ostentosa cerimonia de coroación que tivo lugar en Teherán. Dixo que esperara a ata ese momento para asumir o título porque na súa opinión non o mereceu ata entón; tamén hai rexistros nos que o xa afirmaba que non hai honra en ser Emperador dun país pobre (como vía Irán ata entón).
Relacións exteriores
miniatura|esquerda|Mohammad Reza Shah Pahlavi, o [[Lista de presidentes dos Estados Unidos de América|presidente dos Estados Unidos Kennedy, e o secretario de defensa Robert McNamara na Casa Branca en abril de 1962]] miniatura|esquerda|Mohammad Reza Shah Pahlavi e a emperatriz Farah xunto a [[Leonid Brezhnev en Moscova en 1970]] Mohammad Reza Shah apoiou aos realistas do Iemen contra as forzas republicanas na guerra civil iemení (1962–70) e asistiu ao sultán de Omán a acabar coa rebelión en Dhofar (1971).
Ctenóforos
Os ctenóforos (Ctenophora, do grego κτείς, κτενός kteis, ktenós "peite", e φορός phorós "portador", é dicir, "os que levan peites") son un relativamente pequeno filo de animais diblásticos caracterizados pola presenza dunhas células especializadas, os coloblastos, que producen unha substancia pegañenta que utilizan para capturaren as presas.
Mohammad Reza Pahlavi
Relacións exteriores
En cuanto a Bahrein (controlado polos británicos desde o século XIX, pero que Irán reclamaba como parte do seu territorio) e tres pequenas illas no golfo pérsico, o xa negociou un acordo cos británicos, no cal, mediante un consenso público, concederían a independencia a Bahrein (en contra dos nacionalistas iranianos). A cambio, Irán tomaría o control absoluto sobre Tumb Maior e Menor e Abu Musa no Estreito de Hormuz, tres illas estratéxicas que eran reclamadas polos Emiratos Árabes Unidos.
Revolución
O derrocamento do xa chegou por sorpresa para case todos os observadores. As primeiras manifestacións na súa contra comezaron en outubro de 1977, trala morte de Mostafa, fillo de Khomeini. Un ano despois, as manifestacións paralizaron o país, e a comezos de decembro de 1978 un total de "6 a 9 millóns de persoas –máis do 10% da poboación– marcharon en contra do xa por todo Irán. O 2 de outubro 1978, o xa declarou e garantiu a amnistía a todos os disidentes exiliados, incluíndo ao aiatolá Khomeini.
O 16 de xaneiro de 1979, fixo un contrato con Farboud e abandonou Irán a instancias do Primeiro Ministro Shapour Bakhtiar, quen suxeriuno como forma de calmar a situación. Sucedéronse ataques espontáneos ás estatuas públicas dos Pahlavi, e "en cuestión de horas, case todo rastro da dinastía Pahlavi" quedou destruído. Bakhtiar disolveu o SAVAK, liberou aos presos políticos, e permitiu ao aiatolá Khomeini regresar ao país tras anos no exilio. Propuxo a Khomeini a creación dun estado similar ao Vaticano en Qom, prometendo eleccións xerais, e realizou un chamamento á oposición para que axudaran a manter a constitución, propoñendo un goberno de unidade nacional que incluíra aos seguidores do aiatolá. Khomeini rexeitou as propostas do Primeiro Ministro e presentou o seu propio goberno interino, con Mehdi Bazargan como Primeiro Ministro, afirmando "Crearei un Estado. Actuarei en contra deste goberno. Co apoio da nación, crearei un Estado" En febreiro, a guerrilla revolucionaria e os soldados rebeldes ocuparon as rúas tralos combates, e os militares anunciaron a súa neutralidade. No solpor do 11 de febreiro a disolución da monarquía quedou completada.
Ctenóforos
Son exclusivamente mariños e describíronse tan só 166 especies. Aínda que pouco coñecidos, son moi abundantes nos mares de todo o mundo, constituíndo unha elevada proporción da biomasa do plancto, sendo máis abondosos na superficie, aínda que tamén se poden atopar a grandes profundidades (até os 3.000 m de profundidade ou máis).
Algúns teñen aparencia parecida á das medusas, motivo polo cal foron agrupados con elas no antigo filo dos celentéreos, pero máis tarde acháronse diferenzas o bastante profundas como para crearen o seu propio filo dentro da póla dos radiados.
Mohammad Reza Pahlavi
Exilio
O xa e a súa familia exiliáronse en diversos países: Marrocos, Bahamas, Ecuador, México, os Estados Unidos, Panamá e finalmente Exipto, onde foron acollidos polo presidente Anwar el-Sadat.
Matrimonios e fillos
miniatura|right|Mohammad Reza Shah Pahlavi e tres dos seus fillos: [[Farahnaz Pahlavi|Farahnaz, Reza e Alireza]] Pahlavi casou en tres ocasións:
Ctenóforos
Outros parecen vermes planos, e viven nos fondos oceánicos (formas reptantes).
Características
Os ctenóforos teñen unha simetría birradial e un eixo oral aboral. O corpo é de tipo medusoide cunha mesoglea mesenquimática. Non posúen tentáculos, e de telos non están dispostos nunha coroa arredor da boca, mais si posúen oito ringleiras lineais de cilios que se moven de xeito sincronizado para nadaren, e unhas células pegañentas chamadas coloblastos que usan para capturaren ás posibles presas. Os ctenidios están dispostos radialmente e sérvenlle ao animal para nadar. Posúen unha larva cidipoide. Non teñen polimorfismo, ao contrario que os cnidarios que pasan por unha fase pólipo e outra medusa. Non posúen cavidades no corpo a excepción do celenterón. Teñen un órgano sensorial aboral. As células musculares orixínanse na mesoglea. Non teñen aparatos excretor, respiratorio, ou circulatorio. Posúen aparato dixestivo e sistema nervioso e muscular. Teñen bioluminescencia que depende da mesoglea, onde ademais están as células musculares para as contraccións.
Mohammad Reza Pahlavi
Farah Diba
miniatura|O xa e Farah reúnense con Indira Gandhi na India en 1970 O terceiro matrimonio de Mohammad Reza Pahlavi foi con Farah Diba (nada o 14 de outubro de 1938), filla única de Sohrab Diba, un capitán no Exército Imperial Iraniano (fillo do embaixador ante a corte dos Romanov en Moscova), e a súa dona Farideh Ghotbi. Casaron en 1959 e a raíña Farah foi coroada Shahbanu, ou emperatriz, un título especialmente creado para ela en 1967. Antes as consortes do xa eran coñecidas como "Malakeh" (árabe: Malika), ou raíña. A parella permaneceu xunta durante 21 anos, ata a morte do xa. Tiveron catro fillos:
Morte
Mohammad Reza Pahlavi finou de complicacións derivadas da Macroglobulinemia de Waldenström o 27 de xullo de 1980, aos 60 anos. O presidente exipcio deulle un funeral de Estado. Ademais dos membros da dinastía Pahlavi, Anwar Sadat, Richard Nixon e Constantino II de Grecia asistiron á cerimonia funeral no Cairo.
Mohammad Reza Pahlavi está enterrado na mesquita Al Rifa'i no Cairo, unha mesquita de grande importancia simbólica. Os últimos monarcas de dúas monarquías están enterrados aquí, Mohammad Reza Shah Pahlavi de Irán e o rei Faruk de Exipto, o seu antigo cuñado. As tumbas están situadas á esquerda da entrada. Anos antes, o seu pai e predecesor, Reza Shah tamén fora enterrado nesta mesquita.
Ctenóforos
Taxonomía
Tradicionalmente os ctenóforos divídense en dúas clases, en función da presenza ou ausencia de tentáculos nos adultos:
Filoxenia
En 1866 propúxose que os cnidarios e os ctenóforos estaban estreitamente relacionados porque as especies de ambos os grupos tiñan unha soa cavidade corporal que servía para as funcións dixestivas, respiratorias e excretoras (cavidade gastrovascular), e se agruparon no filo dos celenterados.
En 1881 propúxose que os ctenóforos e os bilaterais gardaban unha maior relación xa que compartían características que non se dan nos cnidarios, como a presenza de musculatura na capa central, mesoglea en ctenóforos e mesoderma en bilaterais.
Análises máis recentes indican que ditas similitudes son bastante vagas, e o punto de vista actual, baseado en datos moleculares, é de que os cnidarios e os bilaterais están máis relacionados entre si que cada un deles o está cos ctenóforos. A agrupación formada por cnidarios e bilaterais denominouse Planulozoa, xa que suxire que os primitivos bilaterais foron similares á larva plánula dos cnidarios.
Dado que todos os ctenóforos actuais, excepto os beroidos, teñen unha larva cidipedia, está amplamente admitido que o último antepasado común a todos eles era similar aos cidípedos, cunha forma ovalada e un par de tentáculos retráctiles. As análises baseados en morfoloxía conclúen que os cidípedos non son monofiléticos, con varias familias que resultan máis achegadas a outras ordes de ctenóforos.
Estudos máis recentes baseados en datos moleculares chegan a conclusións similares e sosteñen que o último antepasado común dos ctenóforos actuais tiña aspecto de cidípedo e é relativamente recente e que talvez sobreviviu á extinción masiva do cretáceo-terciario (hai 65,5 millóns de anos) mentres que o resto de liñaxes se extinguiron. No mesmo estudo, e tras incluír outros filos animais, chégase á conclusión de que os cnidarios están máis cercanamente emparentados cos bilaterais que os ctenóforos, aínda que a certeza non é moi alta.
Cladogramas
<div class="style="-moz-column-count:2;" column-count:2;">
Cladograma que mostra as relacións dos ctenóforos con outros membros do reino animal :
Cladograma que mostra a filoxenia do filo Ctenophora sobre a base de datos morfolóxicos e moleculares do ADN codificante para o ARNr 18S :
A Rochela, Aciveiro, Forcarei
A Rochela é un lugar na parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 21 habitantes, 10 deles eran homes e 11 mulleres; o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano 2006.
Ano 2022 5 habitantes todo o ano, e 4 mais como segunda residencia
Nobreza
A nobreza constitúe un grupo social exclusivo comunmente de carácter hereditario cun status privilexiado recoñecido pola autoridade. Na Europa preindustrial era un dos tres estamentos medievais e do Antigo Réxime, xunto co clero e o terceiro estado e como estamento privilexiado da sociedade baseaba eses privilexios nunha suposta superioridade moral ou racial.
No estado feudal, nobre era que posuía un feudo, e que estaba unido aos seus servos por relacións de vasalaxe, mas na Idade Moderna os reis adxudicaron numerosos títulos sen terras ou dominios asociados. O instauración da nobreza supuxo a imposición nas sociedades romanizadas da antiga división social indoeuropea longo tempo desaparecida, mas que se conservou polos pobos xermánicos. Esta división estruturaba a sociedade en tres grupos hereditarios de guerreiros, sacerdotes e traballadores. Tanto a sociedade romana como moitas das anteriores sobre as que se impuxo a súa cultura xa perderan esta estruturación e deran lugar a certa mobilidade social.
Tipos de nobreza
dereita|miniatura|200px|[[Afonso X de Castela.]] miniatura|100px|Duque de Rougé de Caylus Outro criterio é o que distingue:
A condición de señor dun señorío ou feudo, dependendo do tamaño ou riqueza deste, normalmente daba os recursos necesarios para manter unha forma de vida compatíbel coa nobreza: é dicir, o non traballar. O grao de cabaleiro, que normalmente coincidía coa pertenza a unha Orde Militar ou Orde de Cabalería, podía proporcionar rendas suficientes ou non (había cabaleiros de mogollón, aos que había que manter na sede da orde). Outras situacións polas que un nobre podía adquirir rendas que lle permitisen acceder á alta nobreza eran a posición na Corte -nobreza cortesá-, ou na guerra, aínda que a función militar da nobreza, moi importante na Idade Media, perdeuse na Idade Moderna co exército profesional ou mercenario.
Ċensu Tabone
Vincent "Ċensu" Tabone (30 de marzo de 1913 - 14 de marzo de 2012) médico e político, foi o presidente de Malta entre 1989 e 1994.
Vilariño, Olás de Vilariño, A Merca
Vilariño é un lugar da parroquia de Mezquita no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 22 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 10 mulleres.
The One (filme)
The One é un filme estadounidense dirixido James Wong que foi estreado no 2001.
Sinopse
Os axentes do Departamento Multiverse defenden a existencia de vidas alternativas noutros universos. O investigador Yulaw, que percorreu 123 universos perseguindo e destruíndo esas formas de vida paralelas, foi absorbendo as súas habilidades. Este extraordinario fenómeno pode poñer en perigo o delicado equilibrio de tódolos universos. Gabriel Yulaw é un axente de policía honrado, cuxa vida se ve alterada cando o seu "alter ego", o malvado investigador Yulaw, interfire na súa vida; nestas circunstancias, o único que pode facer para salvarse é matar ó seu outro.
A Corredoira, Lalín, Lalín
A Corredoira é un lugar da parroquia de Lalín, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Alianza Editorial
Alianza Editorial é unha editorial española con sede en Madrid, fundada en 1966 por José Ortega Spottorno. Dende 1989, Alianza pertence ao Grupo Anaya (que tamén engloba a editorial galega Xerais) ou selos españois como Cátedra, Algaida, Eudema ou Siruela), que pola súa parte está integrado en Hachette Livre, da multinacional Lagardère. En 2017 o seu catálogo estaba conformado con preto de 2.000 títulos . Nesa altura, a súa directora era Valeria Ciompi.
Desoxicitidina trifosfato
A desoxicitidina trifosfato ou trifosfato de desoxicitidina, abreviado como dCTP, é un nucleósido trifosfato formado polo nucleósido desoxicitidina esterificado cun grupo de tres fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada citosina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de tres fosfatos esterificado no carbono 5' cos fosfatos unidos entre si por enlace anhidro.
A dCTP intervén na síntese do ADN. O dCTP chega á zona onde se está producindo a replicación do ADN, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato, e únese á cadea de ADN en formación como dCMP.
A dCTP orixínase por fosforilación do dCDP cun fosfato cedido polo ATP en reacción catalizada por unha quinase. ATP + dCDP → ADP + dCTP
A Ponte de Outeiro, Outeiro, Castro de Rei
A Ponte de Outeiro é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Ómica
miniatura|upright=1.5|Diagrama que ilustra a xenómica
O sufixo relacionado -oma utilízase para indicar os obxectos de estudo en ditos campos, como o xenoma, proteoma ou metaboloma, respectivamente. O sufixo -oma, cando se utiliza en bioloxía molecular, refírese á totalidade dalgunha clase de cousas; é un exemplo de "neo-sufixo" formado por abstracción de varios termos gregos acabados en -ωμα, unha secuencia que en grego non formaba ningún sufixo (o verdadeiro sufixo era -μα).
A xenómica funcional ten como obxectivo identificar as funcións de tantos xenes como sexa posible dun organismo dado. Combina diferentes técnicas ómicas, como a transcritómica e a proteómica con coleccións de mutantes saturadas.
Orixe
miniatura|"Omicum": edificio do [[Biocentro estoniano, que alberga o Centro do Xenoma Estoniano e o Instituto de Bioloxía Celular e Molecular da Universidade de Tartu en Tartu, Estonia.]] Hai tres grandes campos nos que se aplica o sufixo -oma:
O sufixo -oma orixinouse no século XIX en palabras como escleroma ou rizoma. Todas estes termos derivan de palabras gregas que remataban en -ωμα (-oma), secuencia que contén o verdadeiro sufixo grego -μα (-ma), e un -ω- (-o-) que pertence á palabra raíz (xeralmente un verbo) e non ao propio sufixo.
Suxeriuse que a súa terceira definición se orixinou a partir de palabras como mitoma. Entre os primeiros rexistros están bioma (1916) e xenoma (acuñada a partir do alemán Genom en 1920 ). Como xenoma se refire á constitución xenética completa dun organismo, o neosufixo -oma pasou a facer referencia a "totalidade" ou "completo".
Este prefixo non ten nada que ver con termos como cromosoma ou cromosómico, que acaban en soma (σωμ(ατ)-, 'corpo') e non no sufixo oma. Tampouco ten que ver con palabras como cómico ou económico, que teñen outra etimoloxía.
Os bioinformáticos e biólogos moleculares foron os primeiros científicos en utilizar moi amplamente o sufixo "-oma", aplicándoo a moitos novos termos. Uns dos primeiros que iniciaron ese uso foron os bioinformáticos de Cambridge, Reino Unido, onde se encontraban moitos dos primeiros laboratorios bioinformáticos, como o centro do MRC (Medical Research Council), o centro Sanger e o Instituto Europeo de Bioinformática. Por exemplo, o centro do MRC levou a cabo os primeiros proxectos xenoma e proteoma.
A explosión da creación e uso de termos ómicos fixo que a publicación destes termos en PubMed desde a década de 1990 aumentase expoñencialmente.
Lipidómica
O lipidoma é o complemento completo de lípidos celulares, incluíndo as modificacións feitas sobre determinados conxuntos de lípidos, producidos por un organismo ou sistema.
Glicómica
A glicómica é o estudo completo do glicoma, é dicir, de azucres ou carbohidratos.
Alimentómica
A alimentómica ou foodómica (foodomics) foi definida en 2009 como "unha disciplina que estuda os dominios dos Alimentos e Nutrición por medio da aplicación e integración de tecnoloxías -ómicas avanzadas para mellorar o benestar, saúde e coñecemento do consumidor".
Transcritómica
O transcritoma é o conxunto de todas as moléculas de ARN, incluíndo o ARNm, ARNr, ARNt e outros ARN non codificantes, producidos nunha célula ou nunha poboación de células.
Cultura
Fóra da bioloxía molecular e inspirada por esta, un equipo de Harvard liderado por Jean-Baptiste Michel e Erez Lieberman Aiden crearon o neoloxismo culturómica, que aplicaron á recolección de grandes datos e análises de estudos culturais.
Filosofía grega
A filosofía grega é un período da historia da filosofía comprendido aproximadamente,entre o surgimiento da filosofía occidental no período presocrático (século VI a.C.) e a filosofía helenística, que finalizaría, segundo a data convencionalmente aceptada, no ano 30 a.C. En ocasións denomínase filosofía clásica ou filosofía antiga, aínda que ese período podería incluír tamén o pensamento romano.
Contexto histórico
A sociedade grega presentaba características peculiares. Unha estrutura política baseada na polis, unha relixión politeísta carente de xerarquía e ortodoxia, unha clase social emprendedora, dedicada ao comercio e ao lecer e con amplos contactos con outras culturas do Mediterráneo, así como unha desenvolvida curiosidade. A unión destes elementos, xunto a un suposto xenio grego propiciou a aparición de novas explicacións sobre a natureza e o ser humano, ata entón soamente aclaradas polos mitos e as tradicións. A expansión da cultura grega durante o helenismo, a súa absorción polo Imperio romano, a posterior relación co cristianismo e a súa definitiva recuperación no século XIII grazas a tradutores como Averroes, así como o interese que durante o Renacemento profesouse a este conxunto de pensadores, contribuíron a que a Filosofía grega continuásese estudando, e a que se convertese nun dos alicerces da cultura occidental.
Presocráticos: o período cosmolóxico
A filosofía grega xurdiu a partir das primeiras reflexións dos presocráticos, centradas na natureza, tendo como base o pensamento racional ou logos. O obxectivo dos filósofos presocráticos era atopar o arché, ou elemento primeiro de todas as cousas, orixe, substrato e causa da realidade ou cosmos. A procura dunha substancia permanente fronte ao cambio, da esencia fronte á aparencia, do universal fronte ao particular será o que sentaría as bases das posteriores explicacións filosóficas.
Por outra banda, Pitágoras sostivo a tese de que "todas as cousas son números", o que significa que a esencia e estrutura de todas as cousas pode ser determinada atopando as relacións numéricas que expresan. Pitágoras inscribiuse ademais na tradición ófica e sostivo a nova idea da inmortalidade da alma e da posibilidade da transmigración da alma humana logo da súa morte a outras formas animais.
Dous grandes presocráticos, iniciadores da tradición metafísica occidental, foron Heráclito e Parménides. Heráclito deu conta do devir sensible do universo e postulou a razón (Logos) como principio regulador deste devir, por canto unifica os opostos. A realidade está en perpetuo cambio, cada oposto tende cara ao seu contrario, nun proceso con orde e medida, segundo o Logos. Ao modo dos seus predecesores, concibiu ao lume "sempre vivo" como principio ou fundamento do universo, aínda que entendéndoo como unha imaxe do perpetuo devir, máis que como elemento material constitutivo de todas as cousas.