cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dugongo
Características
miniatura|250px|Dugongo femia e a súa cría. Obsérvese aleta caudal falciforme. Ademais do tamaño menor (3 m de lonxitude e 200 kg de peso), diferénciase dos manatís na forma bilobulada da súa aleta caudal, semellante á dun cetáceo, pola presenza de restos rudimentarios das extremidades posteriores no esqueleto (non visíbeis desde o exterior), pola súa pelve máis primitiva e pola súa peculiar dentición: os adultos carecen de molares e usan unhas placas córneas para trituraren o alimento; ademais diso, os machos presentan un par de incisivos saíntes análogos aos dos elefantes, aínda que moito menores. Outras difernezas cos manatís son que o seu corpo é máis hidronámico e a ausencia de uñas nas aletas pectorais.
Distribución
miniatura|250px|Distribución do dugongo.
O dugongo distribúese por zonas costeiras tropicais e subtropicais dos océanos Índico e Pacífico, entre latitudes de aproximadamente os 27° norte e os 27º S, estando presente en polo menos 48 países e abarcando unha liña de costa estimada nuns 140.000 km.
No Índico, polas zonas costeiras do leste de África, desde o Sinaí ao sur de Mozambique, norte de Madagascar e varias illas do océano Índico, a India e Sri Lanka.
No Pacífico, pola península de Indochina, Indonesia, Filipinas, Nova Guinea e norte de Australia.
Comportamento
O dugongo é un pacífico herbívoro que se alimenta unicamente de algas nas zonas costeiras, onde adoita pastar pola noite. A súa capacidade natatoria non é moi grande, pois adoita pasar 15 min entre unha inmersión e outra, e raramente somérxese a máis de 10 m de profundidade.
Ao igual que os manatís, non penetran en augas con temperaturas inferiores aos 20 °C pero, ao contrario que estes, non o fan en auga doce.
Os dugongos viven de forma solitaria, en parellas ou en pequenos grupos familiares, aínda que nalgúns casos excepcionais se documentou a presenza de até 100 individuos alimentándose nunha mesma zona.
Reprodución
Os dugongos alcanzan a madurez sexual entre os 9 e os 15 anos de idade, e a súa esperanza de vida máxima é de 50 anos (en casos excepcionais, poden vivir até os 70 anos).
miniatura|250px|Dugongo femia coa súa cría.
O apareamento ocorre en calquera época do ano, aínda que a maioría dos partos prodúcense entre xullo e setembro. As femias paren a súa primeira cría a partir dos 10 anos de idade, producíndose os seguintes partos a intervalos de entre 3 a 5 anos.
As femias alimentan ás súas crías durante un ano e medio como máximo, (aínda que estas tamén comen algas durante este período, de forma moi "humana": as nais, coa cabeza e os ombros fóra da auga, adoitan suxeitar ás súas crías mentres maman das dúas mamilas que teñen entre as aletas. Non é de estrañar, pois, que se considere aos dugongos como os animais que deron lugar ao mito das sereas. Como vimos, a propia palabra dugongo deriva do malaio duyong, que significa precisamente iso, "serea".
Ameazas
Á parte do home, os dugongos son atacados por tiburóns e candorcas como únicos depredadores.
Nina Simone
Eunice Kathleen Waymon, máis coñecida por Nina Simone, nada en Tryon (Carolina do Norte) o 21 de febreiro de 1933 e finada en Carry-le-Rouet (Francia) o 21 de abril de 2003, foi unha cantante, pianista e letrista estadounidense. Aínda que considerada intérprete de jazz, ela rexeitaba esa clasificación. No seu repertorio mesturou o jazz, o blues, o soul, o rhythm and blues e mesmo a música clásica.
Xuventude
Aos dezasete anos, trasladouse a Filadelfia, Pensilvania, onde deu clases de piano e fixo de acompañante para cantantes. Conseguiu unha praza para estudar piano na prestixiosa Juilliard School of Music, de Nova York grazas á axuda dalgúns benefactores, pero a falta de cartos impediulle cumprir o seu soño de ser a primeira concertista de piano afroamericana. Máis tarde foille rexeitada unha petición para estudar piano no Curtis Institute. Ela creu sempre que a causa fora a súa cor.
Primeiros éxitos
Simone escolleu entón o camiño do blues e o jazz, que inaugurou nun club nocturno de Atlantic City. Tomou o nome de Nina Simone en 1954. "Nina" era o alcume que lle puxera o seu mozo (do español niña), e "Simone" pola actriz francesa Simone Signoret. Deuse a coñecer ó público en 1959 cunha descarnada versión de I love you Porgy do Porgy and Bess de George Gershwin, a súa única canción que acadou a listas das corenta cancións máis vendidas nos Estados Unidos. Seguiu co single "My Baby Just Cares for Me", que foi o seu tema máis coñecido en Europa, alcanzando o éxito nos ano 80 despois de ser usada no Reino Unido nun anuncio de televisión do perfume Chanel Nº 5.
Dereitos civís
Durante os anos 60 implicouse no movemento de dereitos civís, gravando algunhas cancións de contido político, entre elas To Be Young, Gifted and Black, Backlash Blues,Mississippi Goddam(como resposta o asasinato de Medgar Evers e á bomba que, nunha igrexa de Alabama, matou catro nenos negros, I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free e Pirate Jenny de Kurt Weill cunha versión na que se cambia o escenario orixinal por un hotel do sur dos Estados Unidos.
Grandes éxitos
En 1961 Simone gravou unha versión da tradicional The House of the Rising Sun, (A casa do sol nacente), que sería despois gravada por Bob Dylan e, con grande éxito, por The Animals. Outras interpretacións que a fixeron famosa foron I Put a Spell on You de Screamin' Jay Hawkins, Here comes the sun dos Beatles, Four Women, I Shall Be Released, de Bob Dylan, 'To Love Somebody" dos Bee Gees, e Ain't Got No (I Got Life). A última, do musical Hair, foi o seu debut nas listas de éxitos do Reino Unido, acadando o número 2 en 1968 e facéndose famosa no ano 2005 por un anuncio de televisión.
En 1987, Nina recuperou a popularidade cando My Baby Just Cares for Me, dun álbum editado en 1958, tivo un enorme éxito no Reino Unido e outros países. A súa versatilidade facíase evidente na súa música, que ás veces tiña unha sinxeleza semellante á da música popular. Nun só concerto, podía pasar con facilidade de temas con inspiración no gospel ó blues e ó jazz en, en cancións coma For All We Know, xogar coa música clásica e as fugas contrapuntísticas. A súa Sinnerma foi parte da banda sonora das películas The Thomas Crown Affair, e Cellular, e mesmo da do xogo de vídeo Marc Ecko's Getting Up: Contents Under Pressure. O guitarrista e director musical Al Shackman. acompañouna durante a maior parte da súa carreira
Madurez
No ano 1971 marchou dos Estados Unidos despois de problemas con axentes de artistas, compañías de discos e a facenda pública, e criticando o racismo da sociedade americana. Volveu en 1978 e foi arrestada por evasión de impostos (non pagara os seus impostos durante uns anos como protesta pola guerra do Vietnam. Viviu en varios países do Caribe, África e Europa, e seguía a súa carreira cando xa pasaba dos 60. Nos anos 80 tocaba regularmente no club de jazz de Ronnie Scott en Londres.
En 1995 foi acusada de disparar e ferir cunha pistola de aire comprimido ó fillo dun veciño que non lle permitía concentrarse. Disparou tamén ó executivo dunha casa de discos, acusándoo de lle roubar os dereitos de autor. Tiña sona na industria do disco de ser de carácter voluble e difícil de manexar, acusacións das que ela se defendeu sempre con forza.
Malia o seu carácter e estilo musical frecuentemente reservados e distantes, nos seus últimos anos gustaba de atraer as audiencias contando anécdotas da súa carreira e mesmo aceptando peticións do público. O seu aspecto nobre e impoñente no escenario fixéronlle gañar o alcume de Alta sacerdotisa do soul.
En 1993, estableceuse preto de Aix-en-Provence no sur de Francia. Despois de varios anos de sufrir un cancro morreu os 70 anos durante a noite na súa casa.
A música de Nina Simone segue a reproducirse en bandas sonoras cinematográficas como as de Point of No Return, The Thomas Crown Affair, The Bourne Identity, e Cellular. Unha emotiva versión de I Got It Bad And That Ain't Good de Duke Ellington figura no filme de 1998 O gran Lebowski.
A filla, actriz e cantante, coñecida por Simone, traballou en Broadway
Rod Mason
Rodney Walter Mason , coñecido como Rod Mason, nado o 2 de xullo de 1966 en Tulsa, Oklahoma, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense formado na universidade de Creighton. Cunha altura de 1,91 metros xogaba nas posicións de escolta ou base.
Metropolitan Opera
miniatura|300px|A Ópera do Metropolitan no [[Lincoln Center for the Performing Arts.]]
A Ópera do Metropolitan (tamén coñecido simplemente como o Metropolitan, o Met ou o Metropolitan Opera House) é un teatro de ópera situado no Lincoln Center de Nova York, e é un dos máis coñecidos do mundo, famoso polas súas producións fastuosas, detallistas. É toda unha institución no mundo da ópera, xunto a A Scala de Milán, Ópera Garnier de París, o Teatro Colón de Buenos Aires ou o Gran Teatre del Liceu de Barcelona. Foi fundado en abril de 1880.
O teatro estivo situado antes noutra área da cidade, nun edificio deseñado por J. Cleveland Cady. Foi destruído por un incendio o 27 de agosto de 1892. Logo de ser renovado, seguiu funcionando alí ata 1966, cando se mudou á localización actual no Lincoln Center. O edificio orixinal foi demolido en 1967.
O actual teatro de ópera do Metropolitan foi deseñado polo arquitecto Wallace K. Harrison. Foi inaugurado o 16 de setembro de 1966, coa estrea da ópera Anthony and Cleopatra de Samuel Barber. No recibidor exhíbense dous inmensos murais creados especialmente para o espazo por Marc Chagall. A capacidade do edificio é de case catro mil persoas. O teatro ten a tecnoloxía necesaria para substituír diariamente o escenario da ópera que se representa, utilizando un complexo sistema de escenarios, tremoias e cicloramas. Esta calidade permite que no Metropolitan haxa funcións case todos os días do ano.
Arsenal de Ferrol
O Arsenal Militar de Ferrol é un estaleiro e base naval para o mar Cantábrico, construído no século XVIII, após a designación da vila de Ferrol como capital do Departamento Marítimo do Norte de España en 1726, coa intención de desenvolver a política naval de Filipe V e o seu secretario o Marqués da Ensenada.
Metropolitan Opera
miniatura|300px|Teatro co aforao completo o 28 de novembro de 1937O Met ofrece un servizo de transmisión radiofónica en directo. A primeira transmisión realizouse o 25 de decembro de 1931, cunha produción da ópera Hänsel und Gretel de Engelbert Humperdinck.
Arsenal de Ferrol
Elementos do conxunto
miniatura|Porta do Estaleiro de [[1857.]] miniatura|Porta do Dique.
Actualidade
Todo este conxunto de arquitectura militar foi declarado Ben de Interese Cultural en 1994.
Os estaleiros, fundados no reinado de Filipe V, foron durante moitos anos o motor de Ferrol e a súa comarca. Dende a década dos oitenta, coa "reconversión industrial", é un sector en crise, pero continúa sendo un dos puntos con maior capacidade industrial (industria pesada) de toda Galicia.
Actualmente, atópanse os estaleiros da empresa pública Navantia, especializados na construción de grandes barcos de guerra, así como a reparación de buques de gran tamaño (petroleiros, gaseiros, transbordadores etc.)
John Tavener
Traxectoria
Tavener cursou estudos de música na Highgate School e posteriormente na Royal Academy of Music, onde tivo como titor a Lennox Berkeley, entre outros. Foi coñecido por primeira vez en 1968 debido á composición da súa cantata dramática A balea, baseada no Libro de Xonás do Antigo Testamento. Esta obra foi estreada no concerto de debut da London Sinfonietta e posteriormente gravada pola discográfica Apple Records.
Parque acuático de Cerceda
O parque acuático de Cerceda (Aquapark de Cerceda) é un parque acuático no concello de Cerceda (A Coruña). Trátase do único parque acuático de Galiza e a súa tempada de apertura vai dende principios de xuño até comezos de setembro.
John Tavener
Traxectoria
En 1977, Tavener entrou a formar parte da Igrexa ortodoxa rusa, permanecendo nela durante dúas décadas. A partir de devandito momento, a teoloxía ortodoxa e a súa tradición litúrxica convertéronse na influencia máis importante da súa obra. Tavener interesouse particularmente polo misticismo, estudando e musicando os escritos de Pais da Igrexa como San Xoán Crisóstomo.
Unha das obras máis populares e programadas do repertorio de Tavener é a súa breve composición coral en catro partes sobre o poema O cordeiro de William Blake, escrito en 1985. Esta peza, simple e homofónica, interprétase habitualmente como panxoliña.
Parque acuático de Cerceda
Pódese acceder por estrada ou ferrocarril cunha conexión diaria tanto para a ida como para a volta dende A Coruña e desde Santiago de Compostela.
Foi inaugurado no ano 2000 polo alcalde Xosé García Liñares, o cal fora tamén o que aceptara o proxecto de construción.
John Tavener
Traxectoria
Outros traballos salientables posteriores son: The Akathist of Thanksgiving (1987, escrito en conmemoración do milenario da Igrexa Ortodoxa Rusa); O veo protector (interpretado por primeira vez polo violonchelista Steven Isserlis e a Orquestra Sinfónica de Londres nos Proms de 1989); e Song for Athene (1993, da que se lembra a súa interpretación no funeral de Diana de Gales en 1997). Posteriormente á morte de Diana, Tavener tamén compuxo e dedicou á súa memoria a peza Amencer da Eternidade, baseada nun poema de William Blake.
Aínda que na prensa británica comentouse que Tavener podería abandonar a Igrexa ortodoxa para explorar outras tradicións relixiosas, como o hinduísmo e o islam, así como os ensinos do místico Frithjof Schuon, Tavener afirmou recentemente nun episodio do programa Sacred Music que segue considerándose "esencialmente ortodoxo".
Parque acuático de Cerceda
Instalacións
O parque acuático conta con diversas piscinas: piscina de natación, piscinas con chorros e piscina con ondas, jacuzzi. Tamén conta con varios escorregadoiros xigantes: acuatubo pechado e acuatubo aberto, escorregadoiro tipo kamikaze de 54 metros de percorrido, esvaradoiro de flotador individual, esvaradoiro con flotador por parellas e esvaradoiro multipistas.
John Tavener
Traxectoria
Mentres que as primeiras composicións de Tavener atópanse influenciadas pola obra de Igor Stravinskii, a súa música máis recente é máis escasa, utiliza un amplo rexistro musical e é habitualmente diatónicamente tonal. Algúns críticos viron similitudes entre a súa obra e os traballos de Arvo Pärt, dende a súa tradición relixiosa común até detalles técnicos da lonxitude das frases, diatonismo e os seus coloristas efectos de percusión. Olivier Messiaen foi citado tamén como unha influencia importante nas súas primeiras obras. En 2000 John Tavener foi investido co título de “Sir” polos seus servizos á música. En 2006 compuxo unha obra de quince minutos titulada "Fragmentos dunha pregaria" para o filme Children of Men, do director mexicano Alfonso Cuarón.
Tavener sufriu da síndrome de Marfan o cal lle xerou problemas de saúde durante a súa vida. Morreu o 12 de novembro de 2013 na súa casa de Child Okeford, Dorset, á idade de 69 anos.
Parque acuático de Cerceda
Festivais
O primeiro e dous de xullo de 2011 celebrouse no parque o festival Fresh Weekend de música electrónica, coas actuacións de Óscar Mulero e o italiano Marco Carola.
Para o 2012 tíñase previsto celebrarse o 6 e 7 de xullo, pero finalmente foi cancelado.
Web SQL
A base de datos Web SQL é unha API web empregada para almacenar información en bases de datos que poden ser lidas mediante unha variación do linguaxe SQL. Esta API é soportada polo Google Chrome, Opera , Safari e o navegador de Android.
O consorcio W3C deixou de traballar na estandarización das Bases de Datos Web SQL en novembro do 2010, citando a falta de implantacións independentes (i.e. o uso do sistema en escenarios de backend, diferentes de SQLite) coma a razón de que a especificación non acadara o categoría de recomendación por parte da W3C.
A corporación Mozilla foi unha das voces máis importantes na ruptura das negociacións e declarando o estándar obsoleto, propoñendo ó mesmo tempo unha alternativa de almacenamento: as bases de datos IndexedDB.
Arrabaldo
O topónimo Arrabaldo pode referirse a:
Son Goku
Son Goku (孫 悟空) é un personaxe de ficción e o principal protagonista da franquía Dragon Ball creada por Akira Toriyama. Está baseado en Sun Wukong, o personaxe central de Viaxe é Oeste, mais Toriyama cambiou moitas das súas características para que fose máis orixinal. Goku é introducido como un estraño neno con rabo de mono que practica artes marciais e posúe unha forza sobre-humana. Aínda que inicialmente se pensaba que era terráqueo, despois revélase que Son Goku é parte dunha raza guerreira extraterrestre coñecida como os Guerreiros do espazo, e que naceu no Planeta Vexeta. O seu nome de Guerreiro do espazo, Kakarotto ou Kakarot (カカロット), provén da deformación do inglés Carrot (キャロット).
Dragon Ball segue a Goku mentres adestra en varias artes marciais e procura por todo o planeta as Bólas do Dragón. A través das súas aventuras atopa moitos outros personaxes que comparten obxectivos semellantes, como Bulma que viaxa con el para atopalas Bólas do Dragón. Cando Goku medra, el xa é un dos máis fortes guerreiros da Terra e protéxea de malvados que queren danar o seu planeta de adopción. Son Goku é descrito como despreocupado e inocente, mais é rápido ó aprender novas técnicas na loita. Como outros personaxes da serie, Son Goku ten a habilidade de concentrar o seu chi para empregar varios ataques de enerxía, sendo o máis destacado a súa Onda Vital, un ataque que lanza unha onda de enerxía azul das súas mans.
Igrexa de Vallstena
A igrexa de Vallstena (sueco: Vallstena kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Vallstena, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A parte oeste da nave e a torre son as partes máis antigas desta igrexa asimétrica; estas datan de principios do século XIII. Un novo arco do presbiterio foi construído a mediados do mesmo século, e ao redor de 1300 construíuse o novo coro. A reconstrución da nave tamén comezou nesa época; o plan orixinal parece ser que era substituír toda a nave por unha nova maior, pero por algunha razón a obra detívose. De xeito semellante, as igrexas a medio reconstruír son relativamente comúns en Gotland. A sancristía tamén é dese tempo. O interior da igrexa está decorado con frescos do século XV. A parte máis vella da igrexa, a do oeste, é de estilo románico, mentres que a leste é gótica.
A igrexa e o seu cemiterio están rodeados por unha muralla baixa con tres portas (stiglucka). A máis antiga das tres data do século XIII e amosa algúns detalles esculpidos orixinais.
Salame
miniatura|300x300px|Salame de inverno. O salame  é un embutido que se elabora cunha mestura de carnes de vacún e porco sazonadas e que é posteriormente afumada e curada ó aire, de xeito semellante ó salchichón. Case todas as variedades italianas condiméntanse con allo, non así as alemás. Tradicionalmente elaborábase con carne de porco, pero agora é cada vez máis frecuente que se faga cunha mestura de vacún (vaca) e porco. Tamén hai variedades que levan só carne de vacún. É orixinario de Hungría e Italia.
Variedades rexionais en Italia
miniatura|300x300px|Salame italiano (Friuli). Existen polo menos case 40 tipos diferentes de salame en Italia. Pódese identificar co contido de carne (coas mesturas de carne de porco e de tenreira) e de graxas, coas especias empregadas, na duración do secado e co diámetro do embutido. En Italia o centro da produción está en Módena dende hai xa moitos anos; con todo o salame é coñecido internacionalmente. O salame que provén de Italia está secado ó aire. Porén, o de Nápoles está lixeiramente afumado. En Monteverde, logo dun longo proceso de maduración, lógrase un exquisito sabor. Os máis coñecidos e afamados son os de Boloña.
21 de xullo
O 21 de xullo é o 202º día do ano do calendario gregoriano e o 203º nos anos bisestos. Quedan 163 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Ernest Hemingway.
Mortes
miniatura|100px| Laxeiro.
Outros
Os 366 días do ano
Interleucina 4
A interleucina 4 (IL-4 ou IL4) é unha citocina do grupo das interleucinas que induce a diferenciación das células T colaboradoras virxes (células Th0) a células Th2. Unha vez que as células Th2 foron activadas pola acción da IL-4, estas producen cantidades adicionais de IL-4 nun bucle de retroalimentación positiva. A célula que produce inicialmente a IL-4, e que causou así a diferenciación da Th0, non foi aínda identificada con certeza, pero estudos recentes indican que estas células efectoras poden ser os basófilos. A IL-4 está estreitamente relacionada coa interleucina 13 e ambas as dúas teñen funcións similares.
Función
Ten varias funcións biolóxicas entre as que están a estimulación da proliferación de células B e T activadas, e a diferenciación das células B en células plasmáticas. É un regulador clave nas inmunidades humoral e adaptativa. A IL-4 induce na célula B o cambio de clase ás IgE, e regula á alza a produción de MHC de clase II. A IL-4 fai diminuír a produción de células Th1, macrófagos, IFN-gamma, e IL-12 en células dendríticas.
Inflamación e reparación de feridas
Os macrófagos dos tecidos xogan un importante papel na inflamación crónica e na curación de feridas. A presenza de IL-4 nos tecidos extravasculares promove a activación alternativa dos macrófagos en células M2 e inhibe a activación clásica dos macrófagos en células M1. O incremento de macrófagos reparadores (M2) está acoplado coa secreción de IL-10 e TGF-β que teñen como resultado a diminución da inflamación patolóxica. A liberación de arxinase, prolina, poliaminases e TGF-β por parte da célula M2 activada está ligada coa reparación de feridas e a fibrose.
Receptor
O receptor da interleucina 4 chámase IL-4Rα. Este receptor pode atoparse formando parte de tres complexos diferentes no corpo. Os receptores de tipo 1 están compostos da subunidade IL-4Rα cunha cadea γ común e únense especificamente á IL-4. Os receptores de tipo 2 constan dunha subunidade IL-4Rα unida a unha subunidade diferente chamada IL-13Rα1. Estes receptores de tipo 2 teñen a capacidade de unirse tanto a IL-4 coma a IL-13, dúas citocinas con funcións biolóxicas moi relacionadas.
Estrutura
A IL-4 presenta un pregamento globular compacto (similar ao doutras citocinas), estabilizado por 3 pontes disulfuro. Unha metade da estrutura está dominada por un feixe de hélices alfa con xiro levoxiro. As hélices son antiparalelas, con dúas conexións colgantes, que caen formando unha folla beta antiparalela de dúas febras.
Descubrimento
Esta citocina foi codescuberta por Maureen Howard e William Paul e a Dra. Ellen Vitetta e o seu grupo de investigación en 1982.
A secuencia de nucleótidos da IL-4 humana foi illada catro anos despois confirmando a súa semellanza cunha proteína de rato chamada factor-1 estimulador de célula B (BCSF-1).
Importancia clínica
A IL-4 tamén favorece a mitoxénese, desdiferenciación, e metástases no rabdomiosarcoma. A IL-4, xunto con outras citocinas de Th2, están implicadas na inflamación das vías aéreas observada nos pulmóns de pacientes con asma alérxica.
Esteban Ocon
Esteban José Jean-Pierre Ocon-Khelfane nado en Évreux, Normandía o 17 de setembro de 1996, é un piloto de carreiras francés que competiu para Renault na Fórmula 1 en 2020 e correra para  Alpine a partir de 2021,  baixo bandeira francesa. Debutou na Fórmula Un con Manor Racing no Gran Premio de Bélxica de 2016, substituíndo a Rio Haryanto. Ocon formou parte do programa de desenvolvemento de pilotos Mercedes-Benz ata o seu traslado a Renault. En 2020, acadou o seu primeiro podio na Fórmula Un ao finalizar segundo no Gran Premio de Sakhir de 2020.
Carreira
Ocon comezou no karting en 2006, cando terminou oitavo no Campionato de Francia Minime, antes de gañar o campionato do ano seguinte. Continuou a súa xeira gañadora en 2008 no Campionato cadete francés, antes de pasar á escena internacional en 2009. Trasladouse á categoría KF3, permanecendo ata finais de 2011, cando gañou o título francés KF3 e terminou como subcampión na WSK Euro Series.
Fórmula Renault
En 2012, Ocon fixo a súa debut en monoprazas, participando na tempada 2012 da Eurocup Fórmula Renault 2.0 con Koiranen Motorsport. Acabou décimo cuarto con catro acabados puntuables, incluíndo un podio na súa proba de casa en Le Castellet tamén disputou unha campaña parcial na tempada 2012 Formula Renault 2.0 Alps con Koiranen, terminou sétimo con dous podios, ambos dos cales chegaron no Red Bull Ring.
Para a tempada 2013 da Eurocup Fórmula Renault 2.0, decidiu cambiar á ART Junior Team. Logrou tres podios, así como a súa primeira vitoria en Le Castellet e terminou a tempada na terceira posición da táboa.
Fórmula Renault 3.5 Series
Ocon uniuse á categoría da Serie Mundial de Renault 3.5 con Comtec Racing en Hungaroring e Le Castellet. Anotando dous puntos na súa primeira carreira.
GP3 Series
O 11 de marzo de 2015, anunciouse que Ocon entraría na serie con ART Grand Prix. Logrou o campionato malia só anotar unha vitoria (perdeu outras dúas vitorias debido ás sancións) e a presión de Luca Ghiotto.
DTM
O 10 de febreiro de 2016, anunciouse que Ocon pilotaría un Mercedes-Benz na tempada 2016 da DTM 2016, xunto ao seu papel de reserva en Renault Sport F1. Ocon enche o posto vacante do campión da DTM 2015 e compañeiro no programa xuvenil de Mercedes F1 Pascal Wehrlein que debutou na F1 con Manor Racing.
Fórmula Un (2016-presente)
thumb | Ocon manexando o Mercedés W07 Hybrid Ocon tomou parte na primeira sesión de adestramentos libres d Gran Premio de Abu Zabi o 21 de novembro de 2014, pilotando un Lotus F1. Tamén participou na proba logo da carreira en Barcelona con Force India. Antes de lograr o título da GP3, anunciouse que ía entrar no programa xuvenil do equipo de Mercedes de F1. En febreiro de 2016, anunciouse que Ocon actuaría como piloto de reserva para o equipo Renault Sport F1.
Manor (2016)
thumb|Ocon pilotando para [[Manor Racing|Manor no Gran Premio de Malaisia de 2016.]]
O 10 de agosto de 2016, anunciouse que Ocon pilotaria un Manor Racing na segunda metade da tempada, en substitución de Rio Haryanto, aínda que Hary quedou no posto de piloto de reserva. Ocon fixo o seu debut na Fórmula Un no Gran Premio de Bélxica de 2016, clasificando en penúltimo lugar. Obtivo o seu mellor resultado, 12° no caótico Gran Premio do Brasil, caendo fóra dos puntos na última volta.
Force India (2017)
thumb| Ocon pilotando para [[Force India en Gran Premio da China de 2017.]] O 10 de novembro de 2016, Force India anunciou que contrataran a Ocon para a tempada como parte do seu contrato multianual con Mercedes. Anotou o seu primeiro punto na Fórmula Un na súa primeira carreira para Force India en Australia. Terminou décimo nas primeiras tres carreiras da tempada. Logo terminou sétimo no GP de Rusia, e continuou a racha de puntos cun impresionante 5º lugar no  GP de España. Situouse no oitavo lugar no campionato de pilotos, despois do Gran Premio de Austria. Logo diso, rexistrou o 8º lugar fronte ao seu compañeiro de equipo. Seguiu co noveno en Hungría. A súa racha de 27 carreiras consecutivas sen retirarse terminou no Gran Premio do Brasil onde tivo un accidente co seu compatriota Romain Grosjean cando chocaron na primeira volta da carreira. Terminou a súa primeira tempada completa con 87 puntos e 8º no campionato logo dun oitavo lugar na última carreira da tempada, o Gran Premio de Abu Zabi.
Anatomía humana
miniatura|220px|Deseño anatómico dos músculos humanos da [[Encyclopédie]] A anatomía humana é a ciencia —de carácter práctico e morfolóxico principalmente— dedicada ao estudo das estruturas macroscópicas do corpo humano, de maneira que se deixa o estudo dos tecidos á histoloxía e das células á citoloxía e bioloxía celular. A anatomía humana é un campo especializado dentro da anatomía xeral (animal).
Baixo unha visión sistemática, o corpo humano —como os corpos dos animais—, está organizado en diferentes niveis segundo unha xerarquía. Así, está composto de aparellos, integrados por sistemas, que á súa vez están compostos por órganos, que están compostos por tecidos, que están formados por células, que están formados por moléculas etc. Outras visións (funcional, morfoxenética, clínica etc.), baixo outros criterios, entenden o corpo humano dunha maneira algo distinta.
Esteban Ocon
Resultados completos no Campionato Europeo de Fórmula 3 da FIA
(clave)
Resultados completos nas Formula Renault 3.5 Series
(clave) (Carreiras e negra indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Anatomía humana
Ramas e divisións
Algunhas ramas ou disciplinas como a osteoloxía, a mioloxía, a artroloxía, a anxioloxía ou a neuroanatomía cercan os límites de estudo do corpo humano dunha maneira máis particular. Así, a mioloxía realiza o estudo específico dos músculos, as súas características e funcións; e a neuroanatomía realiza o estudo do sistema nervioso en forma extensiva.
Hai outras modalidades: anatomía comparada, anatomía funcional etc.
Sistemas e aparellos do corpo humano
Sistema: é un grupo de órganos asociados que concorren nunha función xeral e están formados predominantemente polos mesmos tipos de tecidos. Por exemplo: o sistema esquelético, o sistema cardiovascular, o sistema nervioso etc.
Esteban Ocon
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Anatomía humana
Sistemas e aparellos do corpo humano
Aparello: é unha agrupación de sistemas que desempeñan unha función común e máis ampla. Por exemplo o aparello locomotor, integrado polos sistemas muscular, esquelético, articular e nervioso.
Anatomía topográfica
Baixo un criterio topográfico, o corpo humano estúdase por rexións, esquematicamente (entre paréntese os universalizados nomes en latín):
Esteban Ocon
Resultados completos nas GP3 Series
(clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na DTM
(clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Batalla de Dale
A Batalla de Dale é un conflito militar ficticio que pertence ó legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien e cuxo desenvolvemento é narrado nun dos apéndices da súa novela O Señor dos Aneis. Esta batalla forma parte da trama do videoxogo The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II.
Historia
Despois da retirada dos exércitos ananos de Esgaroth, o Rei Dáin retira as súas tropas a Dale para preparar a súa defensa. Mentres o exército combinado de ananos e homes se preparaba para defender a cidade, os habitantes de Dale refuxiáronse en Erebor.
Cando os exércitos de Dol Guldur comezan a atacar, os ananos e homes da cidade van retrocedendo ata chegar á porta de Erebor, onde cae o rei Dáin II e o rei Brand defendendo ambos a porta. Trala morte do seus respectivos pais, Thorin III e Bardo II dirixen a defensa feramente aguantando ás hoste de Dol Guldur ata que aparece o rei Thranduil con exércitos elfos do Bosque Escuro e socorre ós ananos. Así o exército combinado rexeita ás forzas de Dol Guldur e salva Erebor. Porén, a cidade de Dale queda destruída, pero máis adiante o novo rei Bardo II vólvea reconstruír. Thorin III "helmo de Pedra" é coroado novo rei de Erebor e tanto Erebor coma Dale convértense en aliados do Reino Unificado.
Estación de Ribadavia
Ribadavia é unha estación de tren de Adif situada na vila de Ribadavia, na provincia de Ourense. Ten servizos de longa e media distancia.
Historia
A estación foi inaugurada o 18 de xuño de 1881 coa aperta do tramo Ourense-Arbo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Está situada ao norte do concello. O seu edificio para viaxeiros é unha ampla estrutura de base rectangular e dúas alturas que recobre un tellado de catro vertentes. Dispón de dúas plataformas curbadas (unha lateral e outra central) á que acceden tres vías. A plataforma lateral conta cunha marquesiña metálica encostada ao edificio principal como elemento de protección.
Longa Distancia
Actualizados a 14 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Mandy Patinkin
Mandel Bruce "Mandy" Patinkin, nado en Chicago (Illinois) o 30 de novembro de 1952, é un actor estadounidense.
José Ferreiro Pardiñas (concelleiro)
José Ferreiro Pardiñas, nado en Zas en 1879, foi un político galego.
Traxectoria
Militante de Izquierda Republicana. Concelleiro de Zas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e internado na prisión de Compostela. Xulgado en Compostela por rebelión con Jorge Varela Rial, Luís Cereijo Mosquera, Manuel Costa García, José Rodríguez Gómez e Manuel Díaz Mosquera o 19 de decembro, foi condenado a pena de morte. A sentenza foi conmutada por cadea perpetua. En xaneiro de 1938 foi xulgado na Audiencia Provincial da Coruña como depositario do concello, xunto co alcalde Jorge Varela Rial, acusados de apropiarse de 9.978,15 pesetas dos fondos municipais.
Kid A
Kid A é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado o 2 de outubro do 2000. Foi un éxito comercial en todo o mundo, sendo platino na súa primeira semana no Reino Unido. A pesar de non contar con ningún sinxelo oficial ou vídeo musical parade promocionarse, Kid A converteuse na primeira edición de Radiohead en estrearse no número 1 nos Estados Unidos. Este éxito atribúese a unha única campaña de promoción, a filtración do álbum en internet.
Kid A foi gravado en París, Copenhaguen, Gloucestershire e Oxford co produtor Nigel Godrich. A composición e gravación foi experimental para Radiohead, ao ter un son menos roqueiro e máis electrónico. Influenciada polo Krautrock, o jazz e a música clásica do século XX, Radiohead abandonou as súas composicións con tres guitarras para incluír un rango de instrumentos máis amplo en Kid A, usando teclados, o Ondes Martenot, e, nalgunhas composicións, cordas e metais. Kid A tamén ten letras máis minimalistas e abstractas que o anterior disco da banda.
Kid A foi listada como unha das 50 gravacións máis importantes da década polo programa All Songs Considered da emisora estadounidense National Public Radio. A páxina web Rockfeedback situouno no segundo posto da súa lista dos mellores álbums da década. Foi tamén colocado no posto 67 da lista da olling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Radiohead, agás onde se indique.
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2007
miniatura|300px|Festival de Cannes O Festival de Cannes 2007, a 60 edición do festival efectuouse do 16 ao 27 de maio. A ama de cerimonia era Diane Kruger e o presidente do xurado o director de cine británico Stephen Frears. O festival abriuse pola subida das marchas do equipo de My Blueberry Nights e pola curtametraxe de David Lynch dunha duración de dous minutos (un segmento da película Cada un o seu cine) presentada no momento da cerimonia de apertura.
Palmarés 2007
A lista de premios do festival foi concedida o 27 de maio de 2007.
Corno (homónimos)
A palabra corno pode designa-los seguintes conceptos:
Xeografía
Korn (disheñvelout)
Lingua sindhi
A lingua sindhi (سنڌي, सिन्धी, 28px|link=|alt=Sindhi|baseline) é unha lingua indoaria da histórica rexión de Sind, falada polo pobo sindhi. É a lingua oficial da provincia de Sind, Paquistán. Na India, o sindhi é unha das linguas oficialmente recoñecidas polo goberno federal. Ten influencias da lingua baluchi e da lingua kutchi faladas nas provincias adxacentes de Baluchistán e Kachchh.
A maioría dos falantes de sindhi concéntranse en Paquistán, na provincia de Sind, e na India, na rexión Kachchh do estado de Gujarat e na rexión de Ulhasnagar do estado de Maharashtra. Os falantes da India compóñense por sindhis hindús que migraron dende Sind e se asentaron na India despois da independencia de Paquistán en 1947, e tamén pola diáspora sindhi en todo o mundo. A lingua sindhi tamén é falada por comunidades sindhi de Hong Kong, Omán, Indonesia, Singapur, os Emiratos Árabes Unidos, o Reino Unido e os Estados Unidos de América.
Ham Fisted
Ham Fisted é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Local H, publicado o 24 de xaneiro de 1995 a través do selo Island Records. Aínda que os temas "Cynic" e "Mayonnaise and Malaise" foron publicados como sinxelos, o álbum non conseguiu entrar nas listas. A canción "Feed" apareceu na película The Great White Hype.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Scott Lucas e Joe Daniels.
Shiitake
O shiitake (Lentinula edodes) é un cogomelo comestíbel nativo do leste de Asia. A especie é hoxe en día o segundo cogumelo comestíbel máis consumido no mundo, incorporado desde hai moito nos hábitos alimentarios dos pobos asiáticos. Recentemente, foi introducido para produción e consumo nos países occidentais.
Etimoloxía
En xaponés chámase 椎茸 (shiitake), que significa "seta de Castanopsis", porque a madeira destas árbores úsase como sustento para cultivalas. E en todo o mundo é moi común achala en restaurantes chineses, onde adoita chamarse simplemente "seta chinesa", aínda que e en chinés é 香菇, que significa "cogomelo recendente" ou "cogomelo delicioso".
A primeira referencia histórica do consumo de shiitake data de 199 AD. En Galiza é unha especie cultivada dende hai pouco polo que non ten un nome galego.
Hábitat
Na natureza, o shiitake pódese atopar en forestas asiáticas, onde se desenvolve en árbores mortas. É un fungo aerobio, decompoñedor de madeira, que degrada celulosa e lignina para obter enerxía.
Propiedades
O shiitake é nutritivo, rico en proteínas, contendo en relación á materia seca 17,5% de proteínas, con nove aminoácidos esenciais. Ten tamén importancia medicinal, posuíndo substancias con propiedades medicinais para o tratamento e control da presión arterial, redución do nivel de colesterol, fortalecemento do sistema imunolóxico, e inhibición do desenvolvemento de tumores, virus e bacterias.
Produción e conservación
O shiitake é producido en compostos orgánicos á base de serraxe, farelo de arroz e/ou trigo e/ou soia, previamente hidratada e co pH corrixido.
Para variedades adaptadas ao clima frío, o produto repousa durante 145 días nun local fechado e climatizado arredoe de 14 °C até o que os cogomelos abrollan. Outras variedades adaptadas ao clima máis quente responden mellor a unha temperatura de 20 °C e con tempo de repouso entre 70 a 90 días.Este proceso tamén é coñecido como cultivo axénico.
O shiitake pode conservarse durante 10 a 15 días no refrixerador (4 °C). Xeralmente, embálanse en bandexas de isopor (200g), recubertos cun filme de PVC, en tarros ou en pequenas caixas de cartón.
O shiitake pódese preparar en sopas, mollos, ensaladas e até empanado. Pode ser preparado de xeito semellante ao da carne.
Premios Grammy
Os premios Grammy foron creados pola Recording Academy, unha asociación de estadounidenses profesionalmente relacionados coa industria da música, para recoñecer logros extraordinarios na industria da gravación.
Historia
É un dos catro shows anuais de premios musicais que se celebran nos Estados Unidos de América, os outros tres son: os Premios Billboard, os Premios American Music, e o Rock and Roll Hall of Fame Indution Ceremony. Porén, os Grammys, que normalmente se celebran en febreiro, considéranse o equivalente aos Premios Oscar no mundo de música.
Como os Oscars, os Grammys, que están compostos por 105 categorías en 30 xéneros de música, outórganse por votación e non por índice de popularidade como ocorre cos Premios American Music e os Premios Billboard Music.
A cerimonia dos Grammys inclúe actuacións dos artistas máis coñecidos e os premios máis agardados entréganse nunha gran cerimonia televisada a través do canal CBS.
A data límite para ser candidato aos Grammys é o 1 de outubro. Por esta razón os artistas estratexicamente apuran para publicar os seus álbums antes desta data para teren opcións de gañar o Grammy dese ano.
Desde o ano 2000, debido á crecente importancia do mercado e da produción de música no ámbito de América Latina e entre a poboación latina dos Estados Unidos, lévase a cabo a entrega dos premios Grammy Latinos (Latin Grammy). Estes premios, que se dividen en 50 categorías, teñen como data límite o 31 de marzo de cada ano e entréganse en setembro.
Jethro Tull e a polémica de 1989
En 1989 os Jethro Tull gañaron o premio Grammy polo seu álbum Crest of a Knave na categoría de The Best Hard Rock/Metal Performance (Mellor Performance de Hard Rock/Metal), derrotando, contra todo prognóstico, os favoritos Metallica. O premio foi particularmente controvertido, xa que moitos non consideran a Jethro Tull como unha banda de hard rock, e moito menos de heavy metal. O feito adicional de que esta fora a primeira ocasión en que se entregaba un Grammy de heavy metal foi visto como un insulto para os fanáticos do xénero. Talvez como consecuencia disto, desde entón entregáronse Grammys para bandas de heavy metal e hard rock por separado. Por recomendación do seu representante, ningún dos integrantes do grupo asistira á cerimonia (parecía que non tiñan posibilidades de gañar, xa que non era propiamente o seu xénero de música, aínda que o disco tiña unha calidade excepcional), afortunadamente para eles, xa que tras seren anunciados como gañadores, parte da audiencia apupou o resultado. A banda, como consecuencia das críticas, respondeu lanzando un anuncio nunha revista musical británica no que se dicía: "The flute is a Heavy Metal instrument!" (A frauta é un instrumento de Heavy Metal).
Paco García
Francisco García Álvarez, coñecido como Paco García, nado en Valladolid o 23 de abril de 1967, é un adestrador de baloncesto profesional español que adestrou durante sete tempadas ao Club Baloncesto Breogán de Lugo. Dende o ano 2011 é adestrador da selección de baloncesto da República Centroafricana.
Giovanni Spadolini
Entre 1987 e 1994 foi o Presidente do Senado Italiano, logo da vitoria de Silvio Berlusconi, perdeu por un voto (159-158) a presidencia da cámara dos deputados, sendo gañada por Carlo Scognamiglio Pasini.
Alto Representante para Bosnia e Hercegovina
O Alto Representante para Bosnia e Hercegovina, xunto coa Oficina do Alto Representante (OHR) en Bosnia e Hercegovina, creouse en 1995 inmediatamente despois da firma dos Acordos de Dayton que puxeron fin á guerra de Bosnia.
O propósito do Alto Representante e a OHR é supervisar a aplicación civil dos acordos de Dayton. Tamén serve para representar aos países involucrados na aplicación do Acordo de Dayton a través do Consello de Aplicación da Paz (PIC). Até o presente, todos os altos representantes nomeados foron de países da Unión Europea, mentres que os seus principais adxuntos foron dos Estados Unidos. O Alto Representante Adxunto Principal desempéñase como Supervisor Internacional de Brčko, representando á comunidade internacional no Distrito de Brčko.
Fundamento xurídico nos Acordos de Dayton
O Acordo de Dayton creou a base legal para a OHR. O seu Anexo 10 establece a institución da Oficina do Alto Representante (OHR) en Bosnia e Hercegovina para supervisar a aplicación civil do acordo, representando aos países involucrados nos Acordos de Dayton a través do Consello de Aplicación da Paz.
Os poderes de Bonn da Oficina do Alto Representante
Na súa reunión de decembro de 1997 en Bonn (Alemaña), o Consello de Aplicación da Paz acordou outorgar máis poderes substanciais á OHR, para evitar que a aplicación dos Acordos de Dayton se atrasase ou obstruíse polos políticos nacionalistas locais. Solicitouse á OHR que:
Os poderes de Bonn foron amplamente utilizados pola OHR na seguinte década. Algúns exemplos inclúen a adopción da reforma da Defensa en abril de 2003, coa supresión do Consello Supremo de Defensa da República Srpska e a emenda das leis constitucionais da entidade.
Até 2004, a OHR destituíra a un total de 139 funcionarios, incluídos xuíces, ministros, funcionarios públicos e membros dos parlamentos, ás veces xunto coa conxelación das súas contas bancarias. Despois das eleccións de 2002, a OHR examinou a todos os candidatos políticos para cargos ministeriais importantes a nivel de entidade e Estado.
As críticas á acción da OHR a través dos poderes de Bonn inclúen:
A Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa, á que Bosnia e Hercegovina se uniu en 2002, expresou queixas contra as accións da OHR e esixe que transfira os seus poderes ás autoridades bosníacas canto antes.
A interferencia prolongada da OHR na política de Bosnia e Hercegovina tamén se considera unha das causas do baixo compromiso dos cidadáns co estado (demostrado pola baixa participación de votantes) e da baixa rendición de contas dos políticos (cuxas accións finalmente están suxeitas a revisións externas).
Fusión co representante especial da Unión Europea
dereita|miniatura|Sede da OHR en Grbavica, [[Saraxevo.]] Entre 2002 e 2011, o Alto Representante tamén se desempeñou como Representante Especial da Unión Europea (UE) en Bosnia e Herzegovina.
Baixo o mandato de Christian Schwarz-Schilling, a OHR pareceu suavizar a súa intromisión, grazas ás presións do Consello de Europa e á crecente participación da UE. O número de iniciativas lexislativas da OHR e de funcionarios despedidos diminuíu.
O 27 de febreiro de 2008, o Consello de Aplicación da Paz decidiu pór fin ao mandato do Alto Representante o 30 de xuño de 2008. A decisión da UE de pechar a OHR en xuño de 2007 provocou inesperadamente a preocupación da poboación bosníaca, as organizacións non gobernamentais e os políticos. Con todo, desde a revisión do Consello de Aplicación da Paz de febreiro de 2008, decidiuse estender ese mandato de maneira indefinida ata que se cumpran unha serie de puntos de referencia positivos.