cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queensrÿche
Queensrÿche é unha banda estadounidense de heavy metal formada no ano 1980 en Bellevue, Washington a partir do conxunto local The Mob. Nos seus máis de 40 anos de carreira o grupo publicou 15 álbums de estudio, un EP, e varios DVDs, e continúa xirando e gravando. A formación orixinal estaba composta polos guitarristas Michael Wilton e Chris DeGarmo, o batería Scott Rockenfield, o baixista Eddie Jackson, e o vocalista Geoff Tate.
Dolores García Caramés
Traxectoria
Nas elección municipais de 2019 foi elixida concelleira de Cervo e foi tenente de alcalde e concelleira de Educación, Cultura, Xuventude e Facenda. Nas municipais de 2023 foi a número 2 da candidatura do PPdeG á alcaldía de Cervo. Logo do nomeamento do cabeza de lista Alfonso Villares Bermúdez como conselleiro do Mar en xuño de 2023, foi elixida alcaldesa de Cervo.
Queensrÿche
Queensrÿche vendeu máis de 20 millóns de álbums en todo o mundo, 6 deles nos Estados Unidos. A banda está considerada uha das líderes da escena do metal progresivo de mediados e finais dos anos 80, e adoita a considerarse unha das "tres grandes" do xénero, xunto con Dream Theater e Fates Warning. A banda foi aclamada en todo o mundo tras o lanzamento do seu álbum de 1988 Operation: Mindcrime, que adoita a ser considerado un dos mellores álbums conceptuais do heavy metal. O seu seguinte traballo, Empire (1990), tamén tivo moito éxito e incluía o famoso sinxelo "Silent Lucidity". A banda foi nomeada a tres premios Grammy por cancións destes dous discos.
En 1998 o guitarrista e principal compositor Chris DeGarmo deixou a banda por motivos persoais, regresando brevemente en 2003 para compoñer e gravar o álbum Tribe. En distintos momentos DeGarmo foi substituído polos músicos Kelly Gray, Mike Stone, e Parker Lundgren. Tras un altercado moi soado nos camerinos antes dun concerto en São Paulo en abril de 2012, Tate foi despedido e substituído polo entón cantante de Crimson Glory Todd La Torre. Como resposta ao seu depido, Tate e a súa muller Susan (que foi a representante da banda de 2005 a 2012) presentaron unha demanda nun tribunal de Washington, alegando que fora despedido inxustamente. O fallo das medidas cautelares ditou que as dúas partes podían usar o nome Queensrÿche ata que un fallo xudicial ou un acordo decidiran quen usaría o nome. O 17 de abril de 2014 chegouse ao acordo polo cal os membros fundadores Wilton, Rockenfield e Jackson quedaban cos dereitos do nome da banda, continuando as actuacións coa formación que incluía ademais ao vocalista La Torre e ao guitarrista Lundgren.
Durante o tempo que as dúas partes puideron usar o nome Queensrÿche, Tate creou a súa propia formación co antigo guitarrista Kelly Gray e músicos de bandas como Blue Öyster Cult, Ozzy Osbourne, Whitesnake, Dio, AC/DC e Quiet Riot. Esta versión de Queensrÿche con Geoff Tate publicou o álbum Frequency Unknown o 23 de abril de 2013, mentres que Queensrÿche (con La Torre substituíndo a Tate) publicou o seu álbum epónimo o 24 de xuño dese mesmo ano. As dúas banda estiveron de xira en 2013 e 2014.
SIMD
miniatura|135px|Exemplo de ordenador SIMD.
Os computadores SIMD Single instruction, multiple data, son máquinas onde todos os seus procesadores executan o mesmo conxunto de instrucións sobre diferentes datos (o que se coñece como modelo de computación de grao fino e independencia de datos ) fronte as máquinas MIMD onde todos os procesadores executan diferentes conxuntos de instrucións sobre distintos conxuntos de datos (modelo de computación de grao groso e dependencia de datos).
Características
SIMD (Single instruction múltiple data) permite efectuar varias operacións de cálculo cunha soa instrución. Aos procesadores baseados nesta arquitectura, coñéceselles como procesadores matriciais. Esta arquitectura nace debido á necesidade de aplicar repetidamente unha mesma operación en grupos de datos diferentes coma, mostras contiguas de son, matrices de vídeo, etc... Cada procesador segue o mesmo conxunto de instrucións; diferentes elementos de información son asignados a cada procesador. Utilizan memoria distribuída. Típicamente teñen miles de procesadores simples e adoitan ser moi utilizadas en redes neuronais.
As computadoras SIMD teñen unha soa unidade de control e múltiples unidades funcionais. A unidade de control encárgase de enviar a mesma instrución a todas as unidades funcionais. Cada unidade funcional traballa sobre datos diferentes. Estes equipos son de propósito específico, é dicir, son apropiados para certas aplicacións particulares, como por exemplo o procesamento de imaxes.
Os procesadores SIMD especialízanse en problemas numéricos que poden expresarse como matrices ou vectores. Cada unidade de procesamento consta dunha ALU e rexistros, utilízanse para computar un elemento do resultado ( a técnica coñecida coma front-end von Neumann, máis un array de procesadores idénticos que realizan a mesma instrución).
Un exemplo de procesador SIMD é o procesador Pentium MMX, o cal introduciu na arquitectura IA32 un set de recursos para o tratamento de sinais. Un segundo, as placas TDA2X de Texas Instruments empregadas embebidas en proxectos de ADAS e na condución autónoma.
Clyde, Nova York
miniatura|200px|Oficina de Correos de Clyde miniatura|200px|A vila de Clyde no condado de Wayne, e este no estado de Nova York Clyde é unha vila do condado de Wayne, no estado de Nova York, nos Estados Unidos.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 122 msnm, ocupa unha superficie de 5,85 km2.
A vila de Clyde está ao nordeste de Geneva, Nova York, aproximadamente equidistante das cidades de Rochester e Syracuse.
Recibiu o seu nome do río Clyde, en Escocia.
Poboación
A súa poboación, segundo o censo de 2020, era de 2 171 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 381,33 hab./km2.
X: The Godless Void and Other Stories
X: The Godless Void and Other Stories é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo ...And You Will Know Us by the Trail of Dead, publicado o 17 de xaneiro de 2020 a través do selo Dine Alone Records.
El corazón de la luna
El corazón de la luna é un filme peruano de 2021 dirixido e escrito por Aldo Salvini e protagonizado por Haydeé Cáceres. O filme conta a historia de M, unha muller anciá sen teito que un día ve un anxo mecánico que mudará a súa vida. Foi escollido como candidato do Perú para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Produción
O filme foi producido completamente polo Centro de Creación Audiovisual da Universidade de Lima (Crea). O guión foille entregado a Gerardo Arias, o encargado da produtora, hai máis de cinco anos baixo o título "Perro Negro".
Convento de San Domingos
Convento de San Francisco refírese a diversas construcións relixiosas conventuais dedicadas a Domingos de Guzmán. Pode referirse a:
Joyland (filme)
Joyland (en جوائے لینڈ) é un filme paquistaní de 2022 escrito, dirixido e coeditado por Saim Sadiq, no seu debut como director. Está protagonizado por Ali Junejo, Rasti Farooq, Alina Khan, Sarwat Gilani e Salmaan Peerzada. Ambientado na cidade de Lahore, Joyland céntrase na familia de clase media Rana, encabezada por un patriarca ancián (Peerzada) que anhela o nacemento dun neto. Obriga á súa nora Mumtaz (Farooq) a deixar o seu traballo despois de que Haider (Junejo), o seu fillo máis novo e marido de Mumtaz, atopa traballo nun teatro de danza erótica. Porén, as complicacións xorden cando Haider se namora de Biba (Khan), unha bailarina transxénero.
Joyland estreouse internacionalmente no Festival de Cannes o 23 de maio de 2022, converténdose no primeiro filme paquistaní en estrearse neste festival de cinema. Proxectouse na sección Un Certain Regard, onde competiu pola Caméra d'Or. O filme recibiu unha grande ovación tras a súa proxección e gañou o Premio do Xurado do festival, así como o premio Queer Palm ao mellor filme de temática LGBTQ.
Despois de ser prohibido inicialmente para a súa estrea en cinemas de Paquistán, Joyland foi aprobado para a súa estrea con pequenos cortes, estreándose no país o 18 de novembro de 2022, e recibiu polo xeral valoracións positivas por parte da crítica. Foi escollido como candidato de Paquistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, e o 21 de decembro de 2022 converteuse no primeiro filme paquistaní en clasificarse na lista curta de decembro.
Tempo xeolóxico
A escala de tempo xeolóxico representa a liña de tempo desde a formación da Terra até o presente, dividida en eóns, eras, períodos, épocas e idades, que se basean nos principais acontecementos xeolóxicos da historia do planeta. Aínda que debería servir de marco cronolóxico absoluto para a Xeoloxía e en particular para a Xeoloxía histórica, non hai acordo entre os científicos sobre os nomes e límites das súas divisións. A versión que aquí se presenta está baseada na edición de 2004 da Táboa Estratigráfica Internacional da Comisión Internacional de Estratigrafía da Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas.
Criterios terminolóxicos
A escala está formada por combinacións de:
A unidade básica da escala é a marcha (e a súa idade equivalente), normalmente definida por cambios detectados no rexistro fósil e ocasionalmente apoiados por cambios litolóxicos paleomagnéticos (inversión do campo magnético terrestre) debidos ao cambio climático, efectos tectónicos ou aumentos ou baixada do nivel do mar. As unidades superordinadas reflicten os cambios máis significativos das faunas inferidos dos rexistros fósiles recentes (Paleozoico ou Mesozoico), da litoloxía da rexión onde se define (Carbonífero, Triásico e Cretáceo) e máis raramente dos aspectos paleoclimáticos (Crioxénico). Moitos nomes fan referencia ao lugar onde se estableceron ou se estudaron inicialmente as sucesións estratigráficas de referencia (pérmico ou maastrichtiano).
Para determinadas subdivisións da escala utilízase "inferior" e "superior" cando se refire a unidades cronoestratigráficas (corpos rochosos) ou se fai "inicio" e "fin" con referencia a unidades xeocronolóxicas (tempo). En ambos casos engádese diante o nome da unidade correspondente da posición superior, como Triásico Tardío (serie) e Triásico Tardío (tempo).
Historia antiga
Na antiga Grecia, Aristóteles (384-322 a. C.) observou que os fósiles de cunchas nas rochas semellaban aos que se atopaban nas praias; deduciu que os fósiles nas rochas estaban formados por organismos e argumentou que as posicións da terra e do mar cambiaran durante longos períodos de tempo. Ao principio da Idade Moderna, Leonardo da Vinci coincidiu coa interpretación de Aristóteles de que os fósiles representaban os restos da vida antiga.
No século XI, o xeólogo persa Avicena (Ibn Sina, finado en 1037) e no século XIII o bispo dominico Albertus Magnus (morto en 1280) estenderon a explicación de Aristóteles a unha teoría dun fluído petrificador. Avicena tamén propuxo por primeira vez un dos principios subxacentes ás escalas de tempo xeolóxico, o principio da superposición de estratos, mentres discutía as orixes das montañas en O libro da Cura (1027). O naturalista chinés Shen Kuo (1031–1095) tamén recoñeceu o concepto de "tempo profundo".
Establecemento de principios primarios
A finais do século XVII, Nicolas Steno (1638-1686) pronunciou os principios subxacentes ás escalas de tempo xeolóxico (xeoloxía). Steno argumentou que as capas de rocha (ou estratos) foron colocadas en sucesión e que cada unha representa unha "porción" de tempo. Tamén formulou o principio de superposición, que afirma que calquera estrato dado é probablemente máis vello que os que están por riba e máis novo que os que están por debaixo. Aínda que os principios de Steno eran sinxelos, aplicalos foi un reto. As ideas de Steno tamén levan a outros conceptos importantes que os xeólogos usan hoxe, como a datación relativa. Durante o século XVIII, os xeólogos decatáronse de que:
As teorías neptunistas populares na época (expostas por Abraham Werner (1749-1817) a finais do século XVIII) propoñían que todas as rochas precipitaran dunha única inundación masiva. Un cambio importante no pensamento produciuse cando James Hutton presentou a súa "Theory of the Earth; or an investigation of the laws observable in the composition, dissolution, and restoration of land upon the Globe" ("Teoría da Terra", ou unha investigación das leis observables na composición, disolución e restauración da Terra sobre o globo). Ante a Royal Society de Edimburgo en marzo e abril de 1785. John McPhee afirma que "como aparecen as cousas desde a perspectiva do século XX, James Hutton nestas lecturas converteuse no fundador da xeoloxía moderna". Hutton propuxo que o interior da Terra estaba quente e que esta calor foi o motor que levou á creación de nova rocha: a terra foi erosionada polo aire e a auga e depositouse como capas no mar; a calor consolidou entón o sedimento en pedra e colocouno en novas terras. Esta teoría, coñecida como "plutonismo", "en contraste co "neptunismo" fronte á teoría "oriental" da orixe das inundacións".
Formulación do tempo xeolóxico
O máis influente dos primeiros intentos (defendido por Werner, entre outros) dividiu as rochas da codia terrestre en catro tipos: primarias, secundarias, terciarias e cuaternarias. Cada tipo de rocha, segundo a teoría, formouse durante un período específico da historia da Terra. Púidose así falar de "período terciario" así como de "rochas terciarias". De feito, "terciario" (agora Paleóxeno e Neoxeno) mantívose en uso como nome dun período xeolóxico até o século XX, e "Cuaternario" segue en uso formal como nome do período actual.
A identificación dos estratos polos fósiles que contiña, iniciada por William Smith, Georges Cuvier, Jean d'Omalius d'Haloy e Alexandre Brongniart a principios do século XIX, permitiu aos xeólogos dividir a historia da Terra con máis precisión. Tamén lles permitiu correlacionar estratos a través das fronteiras nacionais (ou incluso continentais). Se dous estratos (aínda que distantes no espazo ou diferentes na composición) contiñan os mesmos fósiles, as posibilidades eran boas de que se depositasen ao mesmo tempo.
Estudos detallados entre 1820 e 1850 dos estratos e fósiles de Europa produciron a secuencia de períodos xeolóxicos que aínda se usan na actualidade.
Nomenclatura de períodos xeolóxicos, eras e épocas xeolóxicas
Os primeiros traballos sobre o desenvolvemento da escala de tempo xeolóxico foron dominados polos xeólogos británicos e os nomes dos períodos xeolóxicos reflicten este dominio. O "Cámbrico", (Cambria é o nome clásico de Gales) e o "Ordovícico" e "Silúrico", que reciben o nome de antigas tribos galesas, foron períodos definidos mediante secuencias estratigráficas do País de Gales. O "Devónico" foi nomeado polo condado inglés de Devon, o nome "Carboníferos" foi unha adaptación das "Measures of Coal" ou "medidas do carbón", o termo dos antigos xeólogos británicos para o mesmo conxunto de estratos. O "Pérmico" recibiu o nome da cidade de Perm en Rusia, porque foi definido usando estratos nesa rexión polo xeólogo escocés Roderick Murchison. Porén, algúns períodos foron definidos por xeólogos doutros países. O "Triásico" foi nomeado en 1834 polo xeólogo alemán Friedrich Von Alberti das tres capas distintas (en latín trias significa tríada) - leito vermello, coroado por giz, seguido de xistos negros - que se atopa en toda Alemaña e no noroeste de Europa, chamado "Trias". O "Xurásico" foi nomeado polo xeólogo francés Alexandre Brongniart polas extensas exposicións de pedra calcaria mariña da cordilleira do Xura. O "Cretáceo" (do latín "crete", que significa "creta") como un período separado que foi definido por primeira vez polo xeólogo belga Jean d'Omalius d'Halloy en 1822, utilizando estratos da conca de París e chamando así os extensos leitos de xiz (creta, carbonato de calcio) depositados polas cunchas dos invertebrados mariños que se atopan en Europa occidental. miniatura|Escala de tempo xeolóxica simplificada, que mostra todos os eóns e eras; os períodos das eras Paleozoico, Mesozoico e Cenozoico; e os tempos do Paleóxeno, Neoxeno e Cuaternario. Non se nomean os demais períodos, épocas e idades, pero delimitan os seus límites. Os xeólogos británicos tamén foron os encargados de agrupar os períodos en eras e de subdividir os períodos Terciario e Cuaternario en épocas. En 1841, John Phillips publicou a primeira escala temporal xeolóxica global baseada nos tipos de fósiles atopados en cada época. A escala de Phillips axudou a estandarizar o uso de termos como "Paleozoico" ("vida vella"), que estendeu para cubrir un período máis longo que no uso anterior, e "Mesozoico" ("vida media") que inventou.
Datación a escala temporal xeolóxica
Cando William Smith e Sir Charles Lyell recoñeceron por primeira vez que as capas de rocha representaban períodos de tempo sucesivos, as escalas de tempo só se podían estimar de forma moi imprecisa, xa que as estimacións das taxas de cambio eran incertas. Mentres que os creacionistas propuxeran datas duns seis ou sete mil anos para a idade da Terra baseándose na Biblia, os primeiros xeólogos suxeriron millóns de anos para períodos xeolóxicos. Os xeólogos e paleontólogos construíron a táboa xeolóxica baseándose nas posicións relativas de diferentes estratos e fósiles, e estimaron escalas de tempo baseándose no estudo das taxas de varios tipos de meteorización, erosión, sedimentación e litificación. Até o descubrimento da radioactividade en 1896 e o ​​desenvolvemento das súas aplicacións xeolóxicas mediante datacións radiométricas durante a primeira metade do século XX, as idades de varios estratos de rochas e a idade da Terra foron obxecto de considerable debate.
A primeira escala de tempo xeolóxico que incluía datas absolutas foi publicada en 1913 polo xeólogo británico Arthur Holmes. Promoveu moito a disciplina recentemente creada da xeocronoloxía e publicou o libro de renome mundial The Age of the Earth no que estimaba que a idade da Terra era de polo menos 1.600 millóns de anos.
En 1977, a "Comisión Global de Estratigrafía" (agora Comisión Internacional de Estratigrafía) comezou a definir referencias globais coñecidas como GSSP (Sección de Estratotipos de Límites e Puntos Globales) para períodos xeolóxicos e fases faunísticas. O traballo máis recente da comisión descríbese na escala de tempo xeolóxico de 2004 de Gradstein et al. Tamén está dispoñible o modelo UML de como se estrutura a escala temporal, relacionándoo co GSSP.
O Antropoceno
A cultura popular e un número crecente de científicos usan este termo "Antropoceno" informalmente para etiquetar a época actual na que estamos a vivir. O termo foi acuñado por Paul Crutzen e Eugene Stoermer no ano 2000 para describir a época actual, na que os humanos tiveron un enorme impacto no medio ambiente. Evolucionou para describir unha "época" iniciada no pasado e no seu conxunto, definida polas emisións antrópicas de carbono e a produción e consumo de produtos plásticos deixados no chan.
Os críticos deste termo din que non se debe usar porque é difícil, ou case imposible, definir unha época específica na que os humanos comezaron a influír nos estratos rocosos, definindo o inicio dunha época. Outros din que os humanos nin sequera comezaron a deixar o seu maior impacto na Terra e, polo tanto, o Antropoceno nin sequera comezou.
O ICS valorou oficialmente o termo desde setembro de 2015 pero non o aprobou. O Grupo de Traballo do Antropoceno reuniuse en Oslo en abril de 2016 para consolidar as evidencias que apoian o argumento do Antropoceno como unha verdadeira época xeolóxica. A evidencia foi avaliada e o grupo votou para recomendar o "Antropoceno" como a nova época xeolóxica en agosto de 2016. Se a Comisión Internacional de Estratigrafía aproba a recomendación, a proposta para adoptar o termo deberá ser ratificada pola Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas antes da súa adopción formal como parte da escala temporal xeolóxica.
Liña do tempo gráfica
A maioría das cifras están en millóns de anos (Ma):  As tres últimas tempadas da Era cuaternaria corresponden, respectivamente, ao Plioceno (hai entre 5 332 000 e 1 806 000 anos), ao Plistoceno (entre 1 806 000 e 11 500 anos) e ao Holoceno (que comeza hai uns 11.500 anos, estendéndose até a actualidade).
Teteira de Utah
miniatura|Versión da teteira A teteira de Utah ou de Newell (en inglés Utah teapot ou Newell teapot) é un modelo de proba 3D que se converteu nun obxecto de referencia estándar e nunha broma interna na comunidade de gráficos por ordenador. É un modelo matemático dunha teteira común que parece sólida e parcialmente cilíndrica e convexa. Unha teteira de Utah considérase o equivalente a un programa "Ola mundo", como unha forma de crear facilmente unha escena 3D cun modelo algo complexo, que funciona como referencia xeométrica básica para a configuración da escena e da iluminación. Algunhas bibliotecas de programación, como OpenGL Utility Toolkit, inclúen funcionalidades dedicadas a debuxar teteiras.
O modelo de teteira foi creado en 1975 polo investigador de gráficos por ordenador Martin Newell, membro do programa gráfico pioneiro da Universidade de Utah.
Xosé Meixide
Xosé Meixide González, nado en 1916 e finado en Vigo o 16 de xullo de 1994, foi un mestre e promotor cultural galego.
Traxectoria
Mestre de Bentraces, foi membro das Mocedades Galeguistas. Entrou como socio en SEPT en marzo de 1947 para reforzar a dirección e marcha da oficina canda Celso Collazo, que foi responsable da organización e das vendas. Foi membro fundador da Editorial Galaxia e integrante do seu primeiro comité executivo. Finou en Vigo o 16 de xullo de 1994.
Patróns xeométricos islámicos
miniatura|Detalle do zócolo do [[minarete da Mesquita Bibi-Khanym, Samarcanda, Usbequistán. Os paneis verticais arqueados están decorados con diferentes patróns xeométricos, con estrelas de 10, 8 e 5 puntas.]] miniatura|Unha porta da Madrasa de Ben Youssef en [[Marrocos. As portas de madeira están talladas cun modelo xiratorio con estrelas de 16 puntas. O arco está rodeado de arabescos; en ambos os lados hai unha banda de caligrafía árabe, coloreada con azulexos xeométricos con estrelas de 8 puntas.]] Os patróns xeométricos islámicos desenvolvéronse ao longo dos séculos, sobre todo na decoración de edificacións islámicas, que tenden a evitar o uso de imaxes figurativas (aniconismo) e noutros tipos de arte.
Consisten a miúdo en deseños sobre combinacións de cadrados e círculos repetidos, que poden estar superpostos e entrelazados, do mesmo xeito que os arabescos —cos que con frecuencia se combinan—, para formar patróns intricados e complexos, incluída unha ampla variedade de teselado. Estes poden constituír a decoración completa, poden formar un marco para motivos florais ou adornos caligráficos, ou pode colocarse no fondo ao redor doutros motivos. A complexidade e a variedade de patróns utilizados foron evolucionando de estrelas e tabletas simples no século IX, a través dunha variedade de patróns de seis a trece puntas no século XIII, e finalmente tamén incluíron estrelas de catorce e dezaseis puntas no século XVI.
Decoración islámica
A arte islámica evita sobre todo imaxes figurativas para evitar converterse en obxectos de culto. Este aniconismo na cultura islámica fixo que os artistas explorasen a arte non figurativa e creou un cambio estético xeral cara á decoración baseada nas matemáticas. Patróns xeométricos islámicos derivados de deseños máis sinxelos empregados en culturas anteriores - grega, romana e sasánida. Son unha das tres formas de decoración islámica, as outras son o arabesco baseado en formas vexetais curvas e ramificadas e a caligrafía árabe; os tres úsanse frecuentemente xuntos. Os deseños xeométricos e arabescos son formas de entrelazamento islámico. Eva Baer, ​​no seu libro Islamic Ornament (1998), describe esta arte: .... os intricados entrecruzamentos comúns na arte islámica medieval posterior, xa están prefigurados nos revestimientos da arquitectura omeya: en mosaicos de chans, reixas, esculturas de pedra e estuco e pinturas murais (Khirbat al-Mafjar, Qusayr'Amra, Qasr al-Hayr al-Gharbi etc.), e na decoración de todo un grupo de obxectos de metal do século VIII a principios de século X no Irán oriental.
Intención
Autores como K. Critchlow, argumentan que os patróns islámicos créanse para levar ao espectador a unha comprensión da realidade subxacente, en lugar de seren só elementos decorativos, como implican ás veces os escritores interesados ​​unicamente nos patróns. Na cultura islámica, crese que os patróns son a ponte cara ao reino espiritual, o instrumento para purificar a mente e a alma. David Wade, afirma que «Gran parte da arte do islam, xa sexa en arquitectura, cerámica, téxtiles ou libros, é a arte da decoración, é dicir, da transformación». Wade argumenta que o obxectivo é transfigurar, convertendo as mesquitas «en lixeireza e deseño», mentres que «as páxinas decoradas dun Corán poden converterse en xanelas cara ao infinito». Contra isto, Doris Behrens-Abouseif afirma, no seu libro Beauty in Arabic Culture, que unha «gran diferenza» entre o pensamento filosófico da Europa medieval e o mundo islámico é exactamente que os conceptos do bo e o belo están separados na cultura árabe. Ela sostén que a beleza, xa sexa na poesía ou nas artes visuais, gozouse «polo seu propio ben, sen compromiso con criterios relixiosos ou morais».
Formación do motivo
miniatura|O mausoleo de Shah Nematollah Vali Shrine, Mahan, Irán, 1431. A cúpula con azul girih contén estrelas, de 5, 7, 9, 12, 11, 9 e 10 puntas por quenda. As estrelas de 11 puntas son raras na [[arte islámica. ]] Moitos deseños islámicos constrúense en cadrados e círculos, xeralmente repetíndose, solapándose e entrelazándose para formaren patróns complicados ou complexos. Un motivo recorrente no mosaico islámico é a estrela de oito puntas; está composto por dous cadrados, un xirado 45 ° respecto ao outro. A cuarta forma básica é o polígono (inclúe pentágonos e octágonos). Todo isto pódese combinar e reelaborar para formar deseños complexos cunha variedade de simetrías incluíndo reflexos e rotacións. Tales modelos poden considerarse teselas matemáticas, que poden estenderse indefinidamente e, polo tanto, suxiren a idea do infinito. Están construídas sobre reixas que só requiren de regra graduada e compás para seren debuxadas. O artista e profesor Roman Verostko argumenta que tales construcións son algoritmos de efecto, o que converte aos patróns xeométricos islámicos en precursores da arte algorítmica moderna.
O círculo simboliza a unidade e diversidade na natureza, e moitos patróns islámicos debúxanse comezando cun círculo. Por exemplo, a decoración da mesquita do século XV en Yazd, Persia baséase nun círculo, dividido en seis por seis círculos debuxados ao redor, todos tocando no seu centro e tocando cada un os centros dos seus dous veciños para formar un hexágono regular. Sobre esta base, constrúese unha estrela de seis puntas rodeada de seis hexágonos irregulares máis pequenos para formar un patrón de estrela en mosaico. Isto forma o deseño básico que se perfila en branco na parede da mesquita. Non obstante, ese deseño está recuberto de trazado que se cruza en azul ao redor de azulexos doutras cores, formando un elaborado patrón que oculta parcialmente o deseño orixinal e subxacente. Un deseño similar forma o logotipo do Centro de Investigación Mohammed Ali.
miniatura|286x286px|Análises realizadas por Ernest Hanbury Hankin en 1925, de patróns octogonales na arquitectura mogola. Xorden estrelas de oito puntas (abaixo á dereita) onde se cruzan as liñas negras grosas. Un dos primeiros estudosos occidentais dos patróns islámicos, Ernest H. Hankin, definiu un "arabesco xeométrico" como un patrón formado "coa axuda de liñas de construción que consistían en polígonos en contacto". Observou que se poden empregar moitas combinacións diferentes de polígonos sempre que os espazos residuais entre os polígonos sexan razoabelmente simétricos. Por exemplo, unha cuadrícula de octágonos en contacto ten cadrados - no mesmo lado que os octágonos - como espazos residuais. Cada octógono é a base dunha estrela de oito puntas, como se ve na tumba de Akbar, Sikandra, un suburbio da cidade de Agra (1605–1613). Hankin considerou que a "capacidade dos artistas árabes para descubrir combinacións axeitadas de polígonos ... é sorprendente". esquerda|miniatura|Deseños bidimensionais para dous mocárabes (muqarnas) de cuarto de cúpula: cuncha (arriba), abanico (abaixo). Rolo de Topkapı. Lembra tamén que se aparece unha estrela nunha esquina, debe mostrarse exactamente a cuarta parte; se está ao longo dun bordo, móstrase exactamente a metade.
O rolo Topkapı, é un modelo da dinastía timúrida de Irán a fins do século XV ou principios do XVI, na colección do museo do Palacio de Topkapi en Istambul, trátase dunha valiosa información que contén cento catorce modelos que poderían ser utilizados tanto directa como indirectamente polos arquitectos para crear patróns de baldosas en moitas mesquitas de todo o mundo. Inclúen deseños de cores para crear patróns de girih, azulexos e mocárabes para cuartos ou semi cúpulas.
A carpintaría xeométrica marroquí dos séculos XIV ao XIX utilizou unicamente cinco grupos de decoración de paredes; afírmase que o método de construción «Hasba» (medida), que comeza con «n- rosetas de roseta», pode xerar os dezasete grupos.
Etapa primeira
As formas xeométricas máis temperás na arte islámica eran formas xeométricas illadas ocasionais, como estrelas de oito puntas e pastillas que contiñan cadrados. Estes datan de 836 na Gran Mesquita de Kairuán, Tunes, e desde entón estendéronse por todo o mundo islámico.
Etapa intermedia
O seguinte desenvolvemento, que marca a etapa intermedia do uso do patrón xeométrico islámico, foi de estrelas de seis e oito puntas, que aparecen no 879 na mesquita de Ibn Tulun, O Cairo, e logo xeneralizáronse.
Empregáronse unha variedade máis ampla de patróns desde o século XI. As formas abstractas de seis e oito puntas aparecen na torre Kharaqan en Qazvín, Persia en 1067 e na mesquita Juyushi, Exipto en 1085, estendéndose a partir de aí, aínda que os patróns de seis puntas son raros en Turquía.
En 1086, os patróns girih de sete e dez puntas (con heptágonos, estrelas de cinco e seis puntas, triángulos e hexágonos irregulares) aparecen na Gran Mesquita de Isfahán. Girih de dez puntas xeneralizouse no mundo islámico, excepto no español Ao-Andalus. Pouco despois, en 1098 utilizáronse patróns de varrido de girih de nove, once e trece puntas na Mesquita Barsian, tamén en Persia; estes, como os patróns xeométricos de sete puntas, de cando en cando úsanse fóra de Persia e Asia central.
O inicio da etapa tardía está marcado polo uso de patróns simples de dezaseis puntas no mausoleo Hasan Sadaqah no Cairo en 1321, e na Alhambra en 1338–1390. Estes patróns de cando en cando atópanse fóra destas dúas rexións. Patróns xeométricos combinados de dezaseis puntas máis elaborados atópanse no complexo sultán Hasan no Cairo en 1363, pero de cando en cando noutros lugares. Finalmente, os patróns de catorce puntas aparecen na Jami Masjid do Fatehpur Sikri no distrito de Agra India, entre os anos 1571 e 1596, pero tamén nalgúns outros lugares.
Finalmente, marcando o final da etapa media, os patróns de roseta girih de oito e doce puntas aparecen na Mesquita Alâeddin en Konya, Turquía en 1220, e no palacio Abasí en Bagdad en 1230, e xeneralizaranse en todo o mundo islámico.
Formas de arte
Varias formas de arte en diferentes partes do mundo islámico fan uso de patróns xeométricos. Estas inclúen:
Cerámica
miniatura|Dinastía safávida de Irán, 1502-1736 A cerámica préstase a motivos circulares, xa sexan radiais ou tanxenciais. As cuncas ou pratos pódense decorar dentro ou fóra con raias radiais; poden ser parcialmente figurativos, representando follas estilizadas ou pétalos de flores, mentres que as bandas circulares poden rodar ao redor dunha cunca ou xerra. Patróns deste tipo empregáronse na cerámica islámica da dinastía ayubida, século XIII. Flores radialmente simétricas con, por exemplo, seis pétalos, préstanse a deseños xeométricos cada vez máis estilizados que poden combinar a sinxeleza xeométrica con motivos naturalistas recoñecíbeis, engádense esmaltes de cores vivas e unha composición radial ideal para a vaixela circular. Os oleiros a miúdo escollían patróns adecuados á forma do recipiente que fabricaban. Así, un recipiente de auga de barro sen vidrar, deixárono poroso para permitir a evaporación e manter a auga fresca, en forma de círculo vertical (con asas e pescozo na parte superior), de Alepo, está decorado cun anel trenzado moldeado arredor dunha inscrición árabe cunha pequena flor de oito pétalos no centro. Entre os séculos IX e XVI houbo unha retroalimentación de técnicas, motivos e materiais nas cerámicas islámicas e do leste de Asia (China, Xapón e Corea).
Embaldosados girih e carpintaría
miniatura|Patrón girih con incrustacións de decoracións florais de Shah-i-Zinda en [[Samarcanda, Usbequistán.]] Os girih son elaborados patróns de entrelazado formados por cinco formas estandarizadas. O estilo utilízase na arquitectura islámica persa e tamén en madeira decorativa. Os deseños fanse tradicionalmente en diferentes medios, mesmo en ladrillos cortados, estuco e azulexos de mosaico. En carpintaría, sobre todo no imperio safávida, pódese aplicar como marcos de celosía, ou inserto con paneis de vidro coloreado; ou paneis de mosaico utilizados para decorar paredes e teitos, xa sexan sacros ou seculares. En arquitectura, girih forma superficies decorativas de tiras entrelazadas desde o século XV até o século XX. A maioría dos deseños baséanse nunha cuadrícula xeométrica parcialmente oculta que proporciona un conxunto regular de puntos; isto convértese nun patrón utilizando simetrías rotacionales de dous, tres, catro e seis pliegues que poden encher o plano. O patrón visíbel superposto na cuadrícula tamén é xeométrico, con estrelas de seis, oito, dez e doce puntas e unha variedade de polígonos convexos, unidos por correas que normalmente parecen entrelazarse unha sobre outra. O patrón visíbel non coincide coas liñas de construción subxacentes do mosaico. Os patróns visíbeis e o mosaico subxacente representan unha ponte que une o invisíbel co visíbel, análogo á «procura epistemológica» na cultura islámica, a procura da natureza do coñecemento.
Jali
Son pantallas de pedra perforada ou celosías, con patróns que se repiten regularmente. Son características da arquitectura indo-islámica, por exemplo, nos edificios da dinastía mogol en Fatehpur Sikri e o Taj Mahal. Os deseños xeométricos combinan polígonos como octágonos e pentágonos con outras formas como estrelas de cinco e oito puntas. Os patróns salientaban as simetrías e suxerían infinito por repetición. Funcionaba como xanelas ou separadores de ambientes, brindando privacidade pero permitindo a entrada de aire e luz, tamén é un elemento prominente da arquitectura hindú.
O uso de paredes perforadas diminuíu cos estándares modernos de construción e a necesidade de seguridade. As paredes de jali simplificadas e modernas, por exemplo, feitas con arxila premoldeada ou bloques de cemento, foron popularizadas pola arquitecta Laurie Baker. Xanelas perforadas ás veces tamén se atopan noutras partes do mundo islámico, como na mesquita de Ibn Tulun no Cairo.
Kilim
miniatura|300x300px|Detalle dun kilim turco, que ilustra o uso de varios motivos, entre eles ollo, gancho e estrela. O medallón central octagonal consiste nun dragón escalonado, con motivo de escorpión ao redor dunha grande estrela. Un kilim é unha alfombra islámica de tecido plano, sen pelo, ben para uso doméstico ou como alfombra de oración. O patrón faise enrolando os fíos de trama cara aos fíos de urdidura cando se alcanza un límite de cor. Esta técnica deixa un oco ou fenda vertical, polo que ás veces os kilims son chamados tecidos de fenda. Os kilims adoitan estar decorados con patróns xeométricos de espello de dúas ou catro veces ou simetrías de rotación. Debido a que o tecido usa fíos tanto verticais como horizontais, as curvas son difíciles de xerar e, polo tanto, os patróns están formados principalmente con bordos rectos. esquerda|miniatura|150x150px|Motivo da boca do lobo. Os motivos xeométricos transmitíronse de xeración en xeración e en rexións específicas, o que facilita ao ollo experto recoñecer a tribo da que proceden. Os seus motivos adoitan ser simbólicos e decorativos. Por exemplo, a boca do lobo ou o motivo do pé do lobo (en turco: Kurt Aǧzi, Kurt İzi ) expresa os desexos dos teceláns tribais para protexer os rabaños das súas familias dos lobos.
Coiro
miniatura|Encadernación en pel de cabra, dinastía safávida. O coiro islámico adoita estar en relevo con patróns similares aos xa descritos. Procede dunha capa de tecido que cobre aos animais e que ten propiedades de resistencia e flexibilidade adecuadas para a súa posterior manipulación. A capa de pel separábase do corpo dos animais, eliminábase o pelo ou a la, excepto nos casos en que se desexaba conservar a capa peluda no resultado final e posteriormente sométese a un proceso de bronceado. Unha das súas aplicacións son as portadas de libros de coiro, comezando polo Corán, onde se excluían as obras de arte figurativas e decorábanse cunha combinación de escritura kufica, medallóns e patróns xeométricos, normalmente bordeados por trenzas xeométricas.
Metalurxia
miniatura|Porta de ferro con estrelas de 10 puntas e deltoides na mesquita da a Rifa'i (1869–1912). Os obxectos metálicos comparten os mesmos deseños xeométricos que se usan noutras formas de arte islámica. Non obstante, na opinión de Hamilton Gibb, a énfase difire: os patróns xeométricos adoitan empregarse para os bordos e, se están na zona decorativa principal, úsanse máis a miúdo en combinación con outros motivos como debuxos florais e animais, arabescos ou escritura caligráfica. Os deseños xeométricos na metalurxia islámica poden formar unha cuadrícula decorada con estoutros motivos ou poden formar o patrón de fondo.
Mesmo cando os obxectos metálicos, como cazoletas e pratos, non parecen ter decoración xeométrica, os deseños adoitan colocarse en compartimentos octogonais ou dispostos en bandas concéntricas ao redor do obxecto. Empréganse tanto deseños pechados -que non se repiten- como patróns abertos ou repetitivos. Patróns como estrelas de seis puntas entrelazadas foron especialmente populares a partir do século XII. Eva Baer, sinala que, aínda que este deseño era esencialmente sinxelo, foi elaborado por traballadores do metal en intricados patróns entrelazados con arabescos, ás veces dispostos en torno a outros patróns islámicos básicos, como o patrón hexagonal de seis círculos superpostos.
Muqarnas
miniatura|Mocárabes na mesquita do Imam Jomeini, [[Isfahán.]] Tamén chamados mocárabes ou almocárabes, son un elemento decorativo tallado en teitos para semi-cúpulas, a miúdo utilizado nas mesquitas. Polo xeral, están feitos de estuco e, por tanto, non teñen unha función estrutural, pero tamén poden ser de madeira, ladrillo e pedra. Son característicos da arquitectura islámica da Idade Media desde España e Marrocos no oeste, até Persia no leste. Arquitectonicamente, forman múltiples niveis de prismas xuxtapostos (un á beira do outro) e colgantes que parecen estalactitas soltas ou arracimadas, diminuíndo en tamaño a medida que aumentan.
Vitrais
As tradicións de vidreiras realizadas con marcos de madeira —non de chumbo como en Europa— sobreviven en talleres en Irán e en Acerbaixán. En Turquía e nas terras árabes atópanse xanelas acristaladas en estuco realizadas en patróns de girih, un exemplo tardío, sen o equilibrio tradicional de elementos de deseño, realizouse en Tunes para a Exposición Internacional Colonial en Ámsterdam en 1883. A antiga cidade de Saná no Iemen ten vidreiras nos seus edificios altos.
Zellige
miniatura|Zellige no-Hedine, Mequinez, [[Marrocos.]] Son baldosas de terracota vidridas engastadas en xeso que forman coloridos patróns de mosaico que inclúen teselados estándar e semirregulares. A tradición é característica de Marrocos, pero tamén se atopa na España mourisca. O Zellige utilízase para decorar mesquitas, edificios públicos e casas privadas adiñeiradas.
Tradicionalmente empregábanse os tons brancos e marróns, baixo a dinastía dos benimerines, a partir do século XIV, utilizáronse as cores azul, verde e amarelo, En canto a lume empezou a usarse no século XVII. Os azulexos que se empregan para chans teñen un grosor de dous centímetros, ás veces úsanse pezas cadradas duns 10 cm de lado ás que se lle cortan as puntas para poder unilas con pezas máis pequenas.
Cultura occidental
miniatura|Unha teselación de azulexos de cerámica vidriada que forman coloridos patróns xeométricos na Alhambra, que inspiraron o traballo de [[Maurits Cornelis Escher|M. C. Escher ]] Ás veces, na sociedade occidental suponse que os erros nos patróns islámicos repetitivos, como os da alfombra persa, foron intencionalmente introducidos como unha mostra de humildade por artistas que crían que «unicamente Alá pode producir a perfección», pero esta teoría foi negada continuamente.
O artista holandés M. C. Escher inspirouse nos intricados deseños decorativos da Alhambra para estudar as matemáticas do teselado, transformando o seu estilo e influíndo no resto da súa carreira artística. Nas súas propias palabras, foi «a fonte de inspiración máis rica que atopei». esquerda|miniatura|Teselados, arabescos e caligrafía nunha parede da [[Alhambra, España.]] As principais coleccións occidentais conteñen moitos obxectos de materiais moi diversos con patróns xeométricos islámicos. O museo Vitoria e Alberto en Londres ten polo menos 283 obxectos deste tipo, entre os que se inclúen papel pintado, madeira tallada, madeira con incrustacións, louza de barro ou estaño, latón, estuco, vidro, seda tecida, marfil e debuxos a pluma ou lapis. O Museo Metropolitano de Arte de Nova York ten entre outras obras relevantes 124 obxectos medievais (1000–1400) que levan patróns xeométricos islámicos, que inclúen un par de portas de minbar (púlpito) exipcias de case 2 m. de altura en palisandro e moreira con incrustacións de marfil e ébano; e un mihrab enteiro (nicho de oración) en Isfahán, decorado con mosaico policromado, e que pesa máis de 2,000 kg.
A decoración e a artesanía islámicas tiveron unhas significativas influencias islámicas na arte occidental cando os mercadores venecianos trouxeron produtos de moitos tipos a Italia a partir do século XIV. Na cerámica houbo unha influencia de ida e volta, xa que primeiro os artesáns islámicos imitaron a louza e porcelana chinesa de cerámica azul e branca, e o cobalto empregao en toda Asia para o esmalte azul era maiormente persa. Durante a dinastía Ming algunhas cerámicas chinesas ás veces levaban inscricións en farsi (persa) e arábigo,​ posibelmente debido á influencia dos eunucos musulmáns que traballaban na corte do emperador. En Europa a cerámica azul e branca tamén comezou a imitar as cerámicas asiáticas, chinesa e islámica.
miniatura|Prato de cerámica da dinastía Ming con motivos islámicos, no Aga Khan Museum, [[Toronto]] miniatura|Caixa de madeira con incrustaciones de [[marfil realizada con motivos xeométricos de zellige. (Italia século XV).]] Organizacións culturais como o Instituto de Investigación en Ciencias Matemáticas e o Instituto de Estudos Avanzados organizan eventos sobre patróns xeométricos e aspectos relacionados coa arte islámica. En 2013, o Centro de Deseño de Istambul e a Fundación Ensar dirixiron o que afirmaron que foi o primeiro simposio sobre artes islámicas e patróns xeométricos en Istambul. O panel incluíu expertos no patrón xeométrico islámico como a historiadora Carol Bier, arquitecto Jay Bonner, escritor Eric Broug, profesor Hacali Necefoğlu, e a erudita en matemáticas Reza Sarhangi. En Gran Bretaña, The Prince's School of Traditional Arts ofrece unha variedade de cursos de arte islámica, incluíndo xeometría, caligrafía e arabescos, fabricación de baldosas e talla de xeso.
Os gráficos e a fabricación asistida por computador fan posible deseñar e producir patróns xeométricos islámicos de maneira efectiva e económica. Craig S. Kaplan explica e ilustra na súa tese de dourotamento como os patróns estelares islámicos poden xerarse algorítmicamente. miniatura|Dúas Torres funerarias xemelgas do [[Imperio selxúcida, na provincia de Qazvin, Irán, cubertas con moitos patróns diferentes de ladrillo, como os que inspiraron a Ahmad Rafsanjani para crear materiais auxéticos.]] Dous físicos, Peter J. Lu e Paul Steinhardt, xeraron controversia en 2007, afirmando que deseños de girih como os usados no santuario Darb-e Imam en Isfahan foron capaces de crear cuasi-periodicidade de mosaicos que se asemella aos descubertos por Roger Penrose en 1973. Mostraron que en vez da construción tradicional da regra e o compás, era posíbel crear deseños de girih usando un conxunto de cinco "tellas de girih", todos eles polígonos equiláteros, decorados secundariamente con liñas.
En 2016, Ahmad Rafsanjani describiu o uso de patróns xeométricos islámicos das torres funerarias en Irán para crear materiais águticos (auxéticos) a partir de follas de goma perforadas. Estes son estables nun estado contraído ou expandido e poden cambiar entre os dous, o que podería ser útil para stents cirúrxicos ou para compoñentes de naves espaciais. Cando un material convencional se estende ao longo dun eixo, contráese ao longo doutros eixes, en ángulo recto co estiramento. Pero os materiais augticos expándense en ángulo recto coa atracción. A estrutura interna que permite este comportamento inusitado está inspirada en dous dos 70 patróns islámicos que Rafsanjani observou nas torres funerarias.
Ödön Vaszkó
Ödön Vaszkó, nado en Pančevo (Serbia, por entón Imperio Austrohúngaro) o 4 de xullo de 1896 e finado en Budapest o 5 de xaneiro de 1946, foi un pintor húngaro.
Aurita Rodríguez
Áurea Rodríguez Barros, coñecida por Aurita Rodríguez, nada en Ponteareas en 1929 e finada o 21 de maio de 2021, foi unha ciclista galega.
Traxectoria
Ela participou en competicións de ciclismo e está considerada unha das pioneiras do deporte feminino en Galicia. Foi campioa de ciclismo de Galicia nos anos corenta.
Pao
O topónimo Pao pode referirse a:
Amais, pode referirse a:
Comisión de Ensaios dos Estados Unidos
A Comisión de Ensaios dos Estados Unidos (en inglés: United States Assay Commission) foi unha axencia do Goberno dos Estados Unidos en vigor desde 1792 ata 1980, encargada de supervisar as emisións anuais de moedas de prata e de ouro —e nos últimos anos tamén de metal común— producidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, para garantir o cumprimento das súas especificacións legais.