cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daniela Longo
Traxectoria
Entre outras experiencias laborais no ámbito artístico, en 1995 dedicouse á creación de esmaltes ao lume para o obradoiro Guccione, de Roma, e en 2009 á realización de vidreiras na Vetreria Giuliani, da mesma cidade.
miniatura|[[Busto de Bieito XVI para as moedas do euro vaticanas (2006-2013).]]
Tamén colaborou con outros artistas, como Gino Gianneti —na modelaxe de obras de arte na igrexa dos Suízos, no Vaticano, en pequenas esculturas para o IPZS, etc.—, ou Guido Veroi —na pintura de vidreiras ao chumbo, etc.—.
Desde 1999 dedícase ao deseño e o gravado de moedas, medallas e selos postais para a Cidade do Vaticano. Entre as súas creacións destacan os anversos de diversas series circulantes de moedas do euro durante a sede vacante de 2005 e a nome de Bieito XVI (entre 2006 e 2013) e de Francisco (a partir de 2017), así como outras emisións conmemorativas. Ademais, Longo tamén deseña selos de correos para a República de San Marino e o Gran Ducado de Luxemburgo.
Nas súas creacións, Daniela Longo utiliza, a modo de sinatura, as súas iniciais D.L. ou ben a abreviatura D.LONGO.
O Barrio, Santalla de Toiriz, Pantón
O Barrio é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Casdomato, Castillón, Pantón
Casdomato é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Rally de Terra do Carballiño
O Rally de Terra do Carballiño foi unha proba de rally disputada nos anos 80 e 90 no Carballiño, sobre superficie de terra. Estaba organizado por Arenteiro Motor Sport e puntuaba para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra.
Barbara Kegerreis Lunde
Barbara Kegerreis Lunde, nada en 1937, é unha física e enxeñeira eléctrica estadounidense. Traballou para a NASA na década de 1960, onde desenvolveu varios instrumentos para diversos proxectos. Lunde foi a segunda muller en graduarse na Universidade Estatal de Iowa cun doutoramento en física e a primeira muller de Iowa en converterse en enxeñeira eléctrica profesional.
Traxectoria
miniatura|Barbara Kegerreis Lunde no Centro de Voo Espacial Goddard de NASA  en 1964.
Lunde, filla dun enxeñeiro eléctrico, físico e radiólogo, creceu en  Elmhurst,  Illinois. Graduouse no York Community  High School en 1955. Tras o instituto, obtivo unha licenciatura e un máster en física na Universidade de Northwest  en 1957 e 1959, respectivamente. Tras a súa gradación, Lunde foi contratada no  MIT, onde traballou no deseño de sistemas de guía para o mísil  Minuteman. En 1961, comezou a traballar como enxeñeira no Centro de Voos Espaciais Goddard, onde axudou a desenvolver un sistema de propulsión a chorro máis sinxelo para o seu uso no espazo. Tamén traballou como directora de proxecto no Reliable Earth Sensor (Sensor Terrestre Fiable). Ao principio da súa carreira, Lunde lembra que a miúdo era a única muller nas conferencias científicas.
Lunde trasladouse a Ames, Iowa, onde axudou a construír unha emisora de radio e onde tamén comezou a estudar na Universidade Estatal de Iowa. A emisora de radio, KLFM, da que era copropietaria o seu marido  Paul, foi construída e mantida por  Lunde. Máis tarde, en 1970, converteuse na segunda muller en graduarse na Universidade Estatal de Iowa cun doutoramento en física. Lunde foi tamén a primeira muller en converterse en enxeñeira eléctrica profesional en Iowa. Lunde tamén traballou como profesora adxunta en Iowa State. Na década de 1980, xurdiu outro traballo a partir do seu labor na radio, cando Lunde empezou a crear roupa interior para protexer aos usuarios das radiacións electromagnéticas e chamou á empresa  Silver  Lining.
Lunde empezou a traballar como tecnóloga aeroespacial para a  FAA en 2003 como especialista en formación. Xubilouse en 2013 e trasladouse a Minneapolis. En 2015, foi galardoada co premio Richard S. Alberg ao profesional distinguido da ciencia e a tecnoloxía.
Emilia Varpula
Emilia Varpula, nada o 30 de decembro de 1999 en Kuortane (Finlandia), é unha xogadora de hóckey sobre xeo finlandesa. Na tempada 2022-23 xoga no Ilves de Tampere na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia, a Naisten Liiga.
Traxectoria
Nada en Kuortane, na tempcada 2012-13 xogou no equipo sub-16 de APV. Na tempda seguinte, logo dun breve paso por Seinäjoki no S-Kiekko, co que disputou nove partidos na Mestis, incorporouse ao Team Oriflame de Kuortane, que militaba na máxima categoría, daquela denominada Naisten SM-sarja.
Logo de pasar a tempada 2017-18 en Hämeenlinna nas filas de HPK, no que xogou 30 partidos na liga regular da Naisten Liiga nos que rexistrou 9 goles e 17 asistencias para un total de 26 puntos e 3 partidos nos play-offs, fichou por Lukko, no que permaneceu as dúas seguintes tempadas.
No seu segundo ano en Ilves Varpula perdeuse parte da tempada logo de sufrir unha agresión por parte da dianteira de TPS Maija Otamo no último minuto do partido que ambos equipos disputaron no xeo do Tesoman jäähalli a finais de setembro de 2021, cando Ilves gañaba por tres goles a cero. Otamo empurrou e golpeou a Varpula, que ficou inconsciente e tivo que ser trasladada ao Hospital Universitario de Tampere con varias lesións que incluían unha conmoción cerebral e un desgarro no pescozo. A finais de febreiro de 2022, logo dunha longa rehabilitación, a xogadora volveu á actividade.
O Outeiro, Castillón, Pantón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Casgoíñas, Castillón, Pantón
Casgoíñas é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
A Veiga, Castillón, Pantón
A Veiga é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Batallón Henri Vuillemin
O Batallón Henri Vuillemin ou Batallón Vuillemin foi unha unidade das Brigadas Internacionais durante a Guerra civil española integrado por franceses e belgas principalmente. O nome alude ao revolucionario francés Henri Vuillemin.
Creado o 12 de decembro de 1936, absorbeu máis tarde a membros superviventes do batallón Louise Michel. Primeiro foi parte da XIII Brigada Internacional e o 5 de agosto de 1937 foi transferido á XIV. O 23 de abril de 1938 foi disolto de maneira definitiva.
Cavidade xeral
miniatura|300px|[[Blastulación. Transformación da mórula maciza (1) na blástula (2), que é a primeira cavidade que se forma no embrión dos animais]] En zooloxía denomínase cavidade corporal a calquera espazo ou compartimento, ou espazo potencial, do corpo dun animal.
No organismo pode haber varias cavidades ou espazos, que poden conteren varios órganos e outras estruturas; as cavidades como espazos potenciais conteñen fluídos que, ordinariamente, contribúen á distribución de substancias.
A cavidade xeral
Tras a segmentación do cigoto fórmase unha esfera maciza de células denominada mórula; esta case sempre forma un oco para formar unha blástula, de maneira que todas as células sitúanse na periferia e deixan unha cavidade central chea de líquido, chamada blastocelo, que se coñece como cavidade xeral primaria por ser a primeira que se forma no embrión. Este blastocelo embrionario persiste nos adultos dos animais chamados pseudocelomados, como os nematodos e os rotíferos.
Porén, o blastocele adoita desaparecer nas seguintes etapas do desenvolvemento embrionario. Así, nos platihelmintos, o mesoderma invade o blastocelo, que queda practicamente obliterado, orixinado unha arquitectura corporal adulta maciza, sen cavidade xeral; estes animais reciben o nome de acelomados.
Pseudocele e celoma
En xeral, o espazo comprendido entre a parese corporal e o tubo dixestivo pódese clasificar nun destes dous gruos, o pseudocele, que non está tapizado de células, e que se orixina máis ou menos directamente da primeira cavidade que se forma no embrión dos animais (na blástula), e o celoma, que posúe un revestimento epitelial, e que se orixina xeralmente como un crecemento especializado de certas células embrionarias, ou a partir da parede do tubo dixestivo embrionario.
Estas cavidades corporais albergan usualmente órganos distintos dos do aparello dixestivo, órganos reprodutores, órganos excretores, etc. Os animais que teñen un aparello circulatorio especializado, tales como os anélidos e os vertebrados, o celoma está cheo dun fluído chamado líquido celomático ou fluído celómico. Este non é sangue, porque non conten células sanguíneas, aínda que a súa composición se parece moito á do sangue. Nalgúns animais, como nos artrópodos, o sangue encha a súa cavidade corporal, e esta cavidade denomínase entón hemocele.
Funcións
A presenza dunha cavidade xeral permite amortecer as variacións de temperatura, pH e osmolaridade, e tamén permite a filtración de residuos metabólicos. Permite que os órganos medren e se movan. Finalmente, a presión turxente permite a absorción de choques ou incluso o endurecemento do corpo (esqueleto hidrostático).
Nos mamíferos
Os embrións dos mamíferos desenvolven dúas cavidades: o celoma intraembrionario e o celoma extraembrionario (ou cavidade coriónica). O celoma intraembrionario está revestido polo mesoderma de placa lateral somática e esplácnica, mentres que o celoma extraembrionario está revestido por mesoderma extraembrionario. O celoma intraembrionario é a única cavidade que persiste nos mamíferos a término, polo que o seu nome a miúdo contráese simplemente como "cavidade celómica". A división da cavidade celómica en compartimentos, por exemplo, a cavidade pericárdica, onde se desenvolve o corazón, simplifica a discusión das anatomías dos animais complexos.
Nos humanos
miniatura|200px|Principais cavidades do corpo humano As dúas maiores cavidades do corpo humano son a cavidade ventral e a cavidade dorsal. Na cavidade dorsal localízanse o cerebro e a medula espiñal.
As membranas que rodean os órganos do sistema nervioso central (o cerebro e a medula espiñal), nas cavidades cranial e espiñal son as tres meninxes.
Os espazos revestidos de forma diferente conteñen diferentes tipos de fluído. Nas meninxes, por exemplo, o fluído é o líquido cefalorraquídeo e, na cavidade abdominal, o fluído contido no peritoneo, membrana serosa que recobre de forma interna a cavidade e os órganos do celoma, é un fluído seroso.
A cavidade do corpo ventral inclúe a cavidade torácica, pechada pola caixa torácica, e contén os pulmóns e o corazón, e a cavidade abdominopélvica.
Esta última pódese dividir en cavidade abdominal e cavidade pévica; a abdominal contén os riles, os uréteres, o estómago, os intestinos, o fígado, a vesícula biliar e o páncreas; e a cavidade pélvica, pechada pola pelve, contén a vexiga urinaria, o aparello reprodutor e o ano.
Castillón, Castillón, Pantón
Castillón é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Alcides Ghiggia
Alcides Edgardo Ghiggia Pereyra, máis coñecido como Ghiggia, nado o 22 de decembro de 1926 en Montevideo e finado o 16 de xullo de 2015 (ib.), foi un futbolista profesional uruguaio-italiano famoso por anotar o segundo gol na vitoria da no partido decisivo do Mundial de 1950 no Brasil ante os anfitrións no coñecido como Maracanaço.
O Outeiro, Frontón, Pantón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Frontón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Vilar, Castillón, Pantón
Vilar é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
HD1 (galaxia)
miniatura|400px|Unha imaxe en [[Falsa cor|pseudocor da HD1 sintetizou datos de observación de tres cores observadas desde o telescopio VISTA. O obxecto vermello no centro da imaxe ampliada é HD1.]] HD1 é unha suposta galaxia de alto desprazamento ao vermello, e considérase, en abril de 2022, a galaxia coñecida máis antiga e máis distante identificada até agora no universo observábel.
Descubrimento
O descubrimento de HD1 ( RA :10:01:51.31 DEC :+02:32:50.0) na constelación de Sextans, xunto cunha galaxia relacionada, HD2 ( RA :02:18:52.44 DEC :- 05:08:36.1) na constelación de Cetus, foi informado por astrónomos da Universidade de Toquio o 7 de abril de 2022.
Propiedades físicas
HD1 ten un desprazamento espectroscópico ao vermello de z = 13.27, o que significa que a luz da galaxia viaxou durante 13.500 millóns de anos no seu camiño cara á Terra, que debido á expansión do universo, corresponde a unha distancia propia de aproximadamente 33.400 millóns de anos luz (10.200 millóns de parsecs) A posición observada de HD1 determinouse uns 330 millóns de anos despois do Big Bang. Outra galaxia similar de alto desprazamento ao vermello, HD2, determinouse que estaba case tan lonxe como HD1.
A galaxia anterior máis afastada coñecida, GN-z11, cun desprazamento ao vermello de 11, o que suxire que a posición observada da galaxia é uns 420 millóns de anos despois do Big Bang, foi descuberta en 2016.
O brillo infrecuentemente alto do HD1 foi unha cuestión aberta para os seus descubridores; ten unha emisión ultravioleta significativamente luminosa. Propuxéronse posibles explicacións, unha delas é que se trata dunha galaxia activa de ruptura de Lyman (Lyman-break galaxy), ou unha galaxia de explosión estelar máis ben extrema que produce estrelas a un ritmo moi superior ao observado anteriormente. Tamén se considera que pode ter unha poboación significativa de estrelas da Poboación III que son moito máis masivas e luminosas que as estrelas actuais. Outro escenario é que pode ser un quásar que alberga un buraco negro supermasivo; tal escenario poñería restricións aos modelos de crecemento do burato negro nunha etapa tan temperá do universo. Probabelmente, unha resolución sobre a verdadeira natureza da galaxia esperaría confirmacións do telescopio espacial James Webb.
Consideracións futuras
Segundo os descubridores de HD1 e HD2, "Se se confirma espectroscopicamente, estas dúas fontes [é dicir, HD1 e HD2] representarán un laboratorio notábel para estudar o Universo en desprazamentos ao vermello previamente inaccesibles". Os investigadores esperan aínda máis aclaracións dos obxectos astronómicos, incluíndo unha mellor identificación dos obxectos como galaxias, ou, posiblemente, como quásares ou buracos negros, cando os examinarán coidadosamente o próximo telescopio espacial James Webb, o telescopio espacial Nancy Grace Roman e as misións espaciais GREX-PLUS.
HD1, nun exame detallado, tamén pode revelar as primeiras estrelas visíbeis da Poboación III, debido á súa vellez. Ademais, os investigadores afirman que o uso dos novos telescopios espaciais próximos podería axudar a descubrir máis de 10.000 galaxias nesta primeira época do Universo. centro|miniatura|800x800px| Os primeiros candidatos a galaxias e a historia do Universo (7 de abril de 2022)
Vilaverde, Castillón, Pantón
Vilaverde é un lugar da parroquia de Castillón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Jesús Rodríguez Segade
Jesús Rodríguez Segade, finado en Santiago de Compostela o 3 de setembro de 1966, foi un mestre, veterinario e político galego.
Traxectoria
En decembro de 1933 foi nomeado mestre interino en Melide. Foi nomeado alcalde de Melide a principios de xaneiro de 1936, cesando a finais dese mes. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, volveu ser nomeado alcalde de Melide en marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Foi veterinario do concello da Baña. Finou en Santiago de Compostela o 3 de setembro de 1966.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Carmen Lago Rodríguez e foi pai de Santos, Jesús, María del Carmen e Lourdes Rodríguez Lago.
Rally de Terra do Carballiño de 1988
O Rally de Terra do Carballiño de 1988 foi a primeira edición de dito rally e última proba da tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi José María Magdaleno a bordo dun Lancia Delta HF 4WD.
Constou de 87,6 km, dos cales 29 foron cronometrados, sendo segredo o itinerario dos treitos ata a disputa da proba. O terceiro posto logrado polos vigueses Serafín Oitabén e Francisco Alonso serviulles para se proclamaren campións de Galicia.
O Outeiro, San Fiz de Cangas, Pantón
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Rally de Narón de 1988
O Rally de Narón de 1988 foi a primeira edición de dito rally e a primeira proba da tempada 1988 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Disputouse en Narón o 9 de abril de 1988 e os vencedores foron os vigueses Serafín Oitabén e Francisco Alonso a bordo dun Citroën Visa.
O Outeiro, Pantón, Pantón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Pantón no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Hermolao de Constantinopla
Hermolao (en grego Ἑρμόλαος e en latín Hermolaus) foi un escritor grego de Constantinopla.
Hospital da Barbanza
miniatura|250px|Hospital da Barbanza O Hospital da Barbanza, é un hospital público (do SERGAS) da Área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza, no Distrito Sanitario de Ribeira.
Está localizado no concello de Ribeira, na parroquia de Oleiros, no lugar de Salmón.
O Distrito sanitario da Barbanza abrangue os seguintes concellos:
O Outeiro, Vilamelle, Pantón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Vilamelle no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Outeiro, Pombeiro, Pantón
Outeiro é un lugar da parroquia de Pombeiro no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Outeiro, Vilamelle, Pantón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Outeiro, Pombeiro, Pantón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Vasili Pukirev
Traxectoria
Naceu nunha familia labrega e orixinalmente foi aprendiz dun pintor de iconas en Mogilev. Por sorte, puido matricularse na Escola de Pintura, Escultura e Arquitectura de Moscova (MSPSA), onde estudou de 1847 a 1858 baixo a dirección de Sergéi Zaryanko e Apollon Mokritsky. Despois de 1850, foi certificado para servir como profesor de arte nas escolas públicas. En 1855 concedeulle o título de "Artista" e, en 1858, converteuse en "Artista Libre".
En 1860, converteuse en "Académico" de historia e pintura de retratos. Instalouse nun apartamento preto da MSPSA e ensinou alí até 1873. En 1862 e 1864, puido viaxar ao estranxeiro para ver galerías de arte baixo o patrocinio da Sociedade Moscovita de Amantes da Arte. En 1869, colaborou con Alexei Savrasov para preparar un curso de debuxo para o seu uso nas escolas públicas. Ademais das súas pinturas, creou iconas e ilustracións para as obras de Gogol e Turgenev.
Catro anos despois, viuse obrigado a abandonar a docencia debido á mala saúde. En 1879, os seus compañeiros artistas reuníronse para proporcionarlle unha modesta pensión, pero morreu na pobreza e case esquecido en 1890.
O Matrimonio Desigual
O seu cadro máis coñecido é "O matrimonio desigual". Pukirev aparece no extremo dereito do lenzo (posibelmente como padriño), dando lugar á historia de que representaba un episodio de amor perdido na súa propia vida. En 1863, en base a este traballo, foi nomeado profesor honorario da Academia Imperial de Belas Artes. Tamén xerou un acalorado debate na prensa, cos seus partidarios eloxiándoo por presentar un tema serio da vida moderna a diferenza das escenas de xénero habituais, que adoitan ser nostálxicas ou sentimentais. Actualmente está exposto na Galería Tretyakov.
Carlos Escaleras
Carlos Escaleras Mejía, nado o 10 de agosto de 1958 e finado o 17 de outubro de 1997, foi un político hondureño e activista do medio ambiente.
Traxectoria
Escaleras foi fillo de José Andrés Escaleras e Ofelia Mejía, a mediados da década de 1990 comezou a coordinar accións contra o famoso empresario Miguel Facussé Barjum que pretendía instalar unha planta de extracción de aceite de palma cerca do río Guapinol, o que sería unha enorme carga para polo menos cinco comunidades máis algunhas veciñanzas de Tocoa.
En agosto de 1997 foi ameazado polo coronel Aldana. En 1997 Escaleras foi nomeado para ser candidato a alcalde de Tocoa en representación do Partido Unificación Democrática para as eleccións dese ano.
Asasinato
Carlos Escaleras faleceu o 18 de outubro de 1997, en horas da tarde, cando foi alcanzado por disparos con arma de fogo, mentres asistía á súa empresa de lavado de autos, situado no centro da cidade de Tocoa.
Feitos posteriores
Entre os principais sospeitosos do asasinato de Carlos Escaleras, estaban Orlando Martínez, Lucas García Alfaro e Óscar Sosa. Deles, só Lucas García Alfaro foi condenado a 17 anos de prisión, en sentenza de data 16 de outubro de 2002. Posteriormente, o entón ente investigador Departamento General de Investigación Criminal (DGIC) conseguiu unha declaración xurada do notario público de García Alfaro, na que sinalaba como autores intelectuais do asasinato, a Salomón Martínez, Juan Ramón Salgado, Aldo Augusto Aldana e Miguel Facussé. O Xuíz Rogelio Clara que coñecía a causa, non admitiu esa declaración como proba. Miguel Facussé e unha executiva de negocios, Irene Castro, foron acusados e testificaron a súa participación nos feitos.
O Outeiro, Toiriz, Pantón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Outeiro, Serode, Pantón
Outeiro é un lugar da parroquia de Serode no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Anna Pavlyk
Anna Pavlyk nada o 26 de xaneiro de 1855 e finada o 13 de outubro de 1928, foi unha activista social e cultural ucraína, escritora e participante activa do movemento das mulleres en Galicia (Europa Central).
Biografía
Anna Pavlyk naceu na aldea de Monastyrske, territorio que despois formou parte da cidade de Kosiv. Debido ás condicións financeiras difíciles da familia, Anna non pudo atender a escola sistematicamente. Tivo un grande desexo de aprender e fíxoo ela mesma, lendo libros. Distribuía os libros e as revistas que lle enviaba o seu irmán Mykhailo Pavlyk entre a poboación de Kosiv debido ao cal foi perseguido polas autoridades locais.
Traballos
Pavlyk escribiu artigos, ensaios e poemas. O seu artigo My and human sins, and lordly and popish truth é dedicada á inxustiza das autoridades. Escribiu o ensaio Zaribnytsia (Almanac "The First Wreath", 1887). Pavlyk Tamén escribiu poemas nos que falaba fortemente contra a inxustiza das autoridades e a extorsión de sacerdotes (Dishonesty, Pope's Conscience, Judgment of Fools), artigos xornalísticos (A sample of a peasant farmer from Kosiv), folclore gravado.
A irmá de Mykhailo Drahomanov Olga Drahomanova-Kosach (seudónimo literario de Olena Pchilka), quen coñeceu a Anna Pavlyk por Ivan Franko, tivo interese no traballo da talentosa escritora. En 1887, xunto con Nataliya Kobrynska, Pavlyk publicou un almanaque de obras de mulleres - autoras da rexión de Galicia e Naddnipro The First Wreath, na que o conto de Pavlyk foi imprimido.
Na década de 1920, Pavlyk, quixo construír un orfanato na aldea Monastyrske, e mercou unha casa e terreo coa intención de que os escritores ucraínos enfermos poderían ir a descansar e facer o seu traballo creativo. Aínda que non chegou a facelo debido a morte repentina.
Anna Pavlyk morreu o 13 de outubro de 1928 na cidade de Lviv, onde foi enterrada. En Kosiv, unha das rúas foi nomeada após ela.
En kongelig affære
En kongelig affære é un filme de 2012 dirixido por Nikolaj Arcel, e protagonizado por Mads Mikkelsen, Alicia Vikander e Mikkel Følsgaard. É unha coprodución internacional entre Dinamarca, Suecia e a República Checa. A historia está ambientada no século XVIII, na corte do rei mentalmente doente Cristián VII de Dinamarca, enfocándose no idilio amoroso entre a súa muller, Carolina Matilde de Gran Bretaña, e o médico real Johann Friedrich Struensee.
O filme recibiu dous Osos de Prata na 62ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, e foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios. Foi nomeado na mesma categoría na 70ª edición dos Globos de Ouro.
Rectángulo dourado
dereita|miniatura|Un rectángulo dourado cun lado maior a e cun lado menor b . Cando se abate o rectángulo pequeno sobre o cadrado de lado a, xérase un rectángulo dourado [[Semellanza (xeometría)|similar co seu lado maior a + b e co seu lado máis curto a. Esta operación ilustra a relación matemática: ]] O rectángulo dourado (denominado tamén rectángulo áureo ou rectángulo de ouro) é un rectángulo que posúe unha proporcionalidade entre os seus lados igual á razón áurea. Ao dividir a base deste rectángulo pola súa altura, obtense o número áureo 1.618. Ao subtraer a imaxe dun cadrado igual ao do seu lado menor, o rectángulo resultante é igualmente un rectángulo dourado. A partir deste rectángulo pódese obter a espiral dourada, que é unha espiral logarítmica.
Construción
miniatura|Un método para construír un rectángulo dourado. O cadrado está punteado en vermello. As dimensións resultantes son a razón áurea. thumb|320px|Proceso de construción do rectángulo de ouro con medidas. Na matemática clásica constrúese mediante regra e compás seguindo os pasos:
Desenvolvementos
De acordo co divulgador científico Mario Greco, desde a publicación do libro de Bruno Miere titulado Divina Proportione en 1509, é cando a razón dourada aparece descrita nos tratados de arte e de arquitectura, facendo que moitos artistas e arquitectos a empregasen a súa cantidade no deseño por consideralo esteticamente agradable.
Alxébrica
Isto leva a resolver a ecuación de segundo grao:
Na que unha das dúas raíces é a proporción dourada.
O rectángulo de Euclides
Trátase dunha das demostracións máis coñecidas desde a antigüidade.
miniatura|esquerda|[[Euclides obtén o rectángulo áureo AEFD a partir do cadrado ABCD. O rectángulo BEFC é así mesmo áureo.]]
O rectángulo cuxos vértices se definen polos puntos AEFD defínese como áureo debido a que o seu lado maior AE e o seu lado curto AD presentan a proporción do número áureo. O matemático grego Euclides, na súa obra Os elementos, obtén a súa construción. Sendo o triángulo GBC pitagórico, tense que GC (a hipotenusa) ten como valor:
Con centro en G, prolongando até a recta AE, obtense por intersección o punto E, e por tanto:
Jairo Mora Sandoval
Jairo Mora Sandoval, nado o 22 de marzo de 1987 e finado o 6 de xuño de 2013, foi un ambientalista costarriqueño que foi asasinado ao tratar de protexer os niños dunha tartaruga de coiro. O 5 de xuño de 2013, xusto antes da medianoite, Mora e catro voluntarias foron secuestrados por un grupo de homes enmascarados. As mulleres lograron escapar e informar á policía. Mora foi atopado á mañá seguinte na praia co seu corpo atado e golpeado. Unha autopsia determinou que morreu por asfixia tras sufrir un golpe na cabeza.
Rectángulo dourado
O rectángulo de Euclides
con todo iso pódese ver que resulta evidente que os lados:
Alfred Balachowsky
Alfred Serge Balachowsky, nado en Korocha (óblast de Belgorod, Rusia) o 15 de agosto de 1901, e finado en París o 24 de decembro de 1983, foi un entomólogo francés de orixe rusa.
Extrechinato y Tú
Extrechinato y tú foi un proxecto musical de rock español. Estaba formado por Robe Iniesta, cantante e guitarrista de Extremoduro, Iñaki "Uoho" Antón, guitarrista de Extremoduro e Platero y Tú, e Fito Cabrales, cantante e guitarrista de Platero y Tú e Fito & Fitipaldis. O proxecto foi ideado para musicar as letras do poeta Manolo Chinato, a xeito de homenaxe, no disco Poesía básica. O nome do proxecto está formado por partes dos nomes do poeta e dos grupos, Extremoduro, Manolo Chinato, Platero y Tú.
Alfred Balachowsky
Primeiros anos
Alfred Serge era fillo de Arnold Balachowsky, propietario agrícola, e da súa esposa Charlotte de Feraudy, de nacionalidade francesa. Á morte do seu pai, en 1913, a súa nai enviouno a vivir coa súa avoa en Le Mans (Sarthe).
Extrechinato y Tú
O proxecto
A relación entre Chinato e Robe xurdiu en 1989, cando Extremoduro aínda era un grupo inédito que só se coñecía por unha maqueta (a cal sería posteriormente o seu primeiro disco, Rock transgresivo). A tardiña antes dun concerto na vila cacereña de Zarza de Granadilla, Chinato acudiu a unha reunión de artistas da música da terra. Chinato menciona:
Alfred Balachowsky
Formación
Desde 1921 a 1923 estudou na Escola Nacional de Agronomía de Rennes, na que se graduou como enxeñeiro agrónomo. Nesa escola interesouse polo estudo dos insectos. En 1932 obtivo o título de doutor en Ciencias Naturais na Universidade de París coa defensa da tese "Étude biologique des coccidies du bassin occidental de la Méditerranée".
Jairo Mora Sandoval
Pola súa morte foron condenadas catro persoas: José Brayan Quesada Cubillo, Héctor Martín Cash López, Donald Alberto Salmon Meléndez e Ernesto Enrique Centeno Rivas. A todos eles, o 29 de marzo do 2016, o Tribunal Penal de Limón impúxolles 35 anos de cárcere polo homicidio cualificado do ambientalista. Así mesmo, a estes homes tamén os condenaron polos delitos de violación, abuso sexual contra maior e menor de idade e privación de liberdade agravada e, de maneira xeral, cada un foi condenado cun total de 50 anos en prisión.
Rectángulo dourado
O rectángulo de Euclides
de onde:
Extrechinato y Tú
O proxecto
Recitou o seu poema «Ama, ama y ama y ensancha el alma». Este converteuse na base do que sería a canción de Extremoduro, en que o propio Chinato recita o verso final. A Robe gustoulle tanto que decidiu levar a Chinato de xira, quen recitaba o poema nos concertos.
Alfred Balachowsky
Traballos como entomólogo en Alxeria e na Francia metropolitana
En 1924 foi contratado pola Dirección de Agricultura do Goberno Xeral de Alxeria como interno do Laboratorio de Zooloxía Agrícola do Instituto Agrícola de Alxeria. En 1928 foi nomeado axudante do Insectarium do Xardín de Probas de Hamma (Jardin d'Essais du Hamma), un xardín botánico de 32 hectáreas na cidade de Alxer, onde se dedícou ao estudo dos insectos nocivos para a palmeira datileira, en particular aclimatando, na rexión de Colomb-Béchar, unha cochinilla co fin de loitar contra as parasitacions producidas por estes insectos. Para este traballo, realizou varias misións nos oasis saharianos, e estableceu numerosos contactos, en Alxeria, con botánicos e entomólogos.
Extrechinato y Tú
O proxecto
Este sería o inicio dunha longa amizade e unha frutífera colaboración, pois o grupo incluíu nas cancións moitos dos poemas do escritor bejarano.
Alfred Balachowsky
Traballos como entomólogo en Alxeria e na Francia metropolitana
En 1929 foi nomeado xefe dos traballos da Estación Entomolóxica de París. De 1930 a 1931 foi o directeur da Estación de Zooloxía Agrícola e do Insectarium de Antibes, e desde 1931 a 1943, do Laboratorio da Estación Central de Zooloxía Agrícola de Versalles, compatibilizando neses mesmon anos, o cargo de profesor de Zooloxía e Entomoloxía da Escols Nacional Superieur de Agronomía de Grignon.
Extrechinato y Tú
O proxecto
En 1996 xurdiu a idea de facer un disco enteiro cos seus poemas, durante a xira conxunta de Extremoduro e Platero y Tú. Porén, o proxecto tivo que aprazarse porque ambos grupos estiveron a se ocupar da edición de álbums e realización de xiras. En xuño de 1999, Fito, Uoho, Robe e Chinato entraron no estudo Lorentzo Records con varios amigos para gravaren Poesía básica. O álbum publicouse o 27 de abril de 2001 e alcanzou o disco de ouro.
Alfred Balachowsky
Na segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial formou parte, baixo o pseudónimo de "Serge", dun grupo de resistencia francesa adscrito á rede Prosper-Physician do Executivo de operacións especiais do Servizo Secreto Británico (SOE). O 2 de xullo de 1943 foi detido polos alemáns na súa casa en Viroflay (Yvelines). O 30 de novembro dese ano foi levado ao campo de concentración de Royallieu (Compiègne), e o 19 de xaneiro de 1944 foi deportado ao campo de concentración de Buchenwald. Trasladado ao campo de Dora o 1 de febreiro de 1944, foi levado de volta a Buchenwald o 1 de maio de 1944, onde se produciu a vacina contra o tifo exantemático epidémico, baixo a responsabilidade do doutor Schuler, das SS.
Extrechinato y Tú
Anos posteriores
En 2006 Uoho crea o grupo Inconscientes, xunto con Miguel Colino e José Ignacio Cantera, baixista e batería de Extremoduro; e Jon Calvo, guitarrista e cantante de Memoria de Pez. Durante a xira interpretaron os temas de Extrechinato y Tú Viento, Eterno Viajero e Déjame ir contigo. O propio Chinato acompañou ao grupo na xira de presentación. Saíu ao escenario a interpretar xunto ao grupo temas de Poesía básica nalgúns concertos, sobre todo en festivais (como no Extremúsika 2007), festas patronais ou concertos con outros artistas. Noutros, polo xeral os realizados en salas, o poeta daba un recital previo ao concerto.
Gravouse o videoclip de A la sombra de mi sombra para a ocasión e editouse en VHS.
Alfred Balachowsky
Na segunda guerra mundial
Traballou en Buchenwald até a liberación do campo o 11 de abril de 1945. Foi repatriado o 22 de abril dese ano. O 29 de xaneiro de 1946 testificou nos xuízos de Núremberg sobre as condicións de detención nos campos de concentración.
Rectángulo dourado
O rectángulo de Euclides
Por outra banda, os rectángulos AEFD e BEFC son semellantes, de modo que este último é así mesmo un rectángulo áureo.
Alfred Balachowsky
Despois da SGM
Balachowsky foi o presidente da Sociedade Entomolóxica de Francia desde 1948, permitindo a instalación en 1964 da súa importante biblioteca no edificio do Museo Nacional de Historia Natural de Francia, en París, acabado de construír no núm. 45 da rue Buffon, para albergar o laboratorio de Entomoloxía xeral e aplicada, edificio onde aínda se enconmtra hoxe.
Rectángulo dourado
Na arquitectura
O rectángulo áureo foi cualificado polos gregos clásicos como unha das figuras xeométricas máis belamente estruturadas. Por un longo lapso de séculos, os arquitectos utilizaron este cuadrilátero para templos, rañaceos e edificacións de diversa índole, desde o Partenón de Atenas (s. V a.C.), cuxa fachada dianteira se inscribe nun rectángulo áureo até a sede das Nacións Unidas.
Alfred Balachowsky
Despois da SGM
Nese Museo ocupou as cátedras seguintes:
Extrechinato y Tú
A la sombra de mi sombra
O disco ábrese co baixo, que inicia A la sombra de mi sombra. Fito y Robe cantan alternativamente as estrofas escritas por Chinato. Relatan unha metáfora sobre o rexeitamento que causa o inxusto. Trata tamén a necesidade de liberdade, un tema recorrente no disco e na poesía de Chinato. Cántase cómo Manolillo Chinato ve tanta inxustiza que decide facerse , e quedar. O que Manolillo quere é. Na parte instrumental intermedia, Chinato recita os seus propios versos, os mesmos que cantaran Fito e Robe. Acaba cunha reivindicación en que di que.
Alfred Balachowsky
Especies descritas
A Balachowsky débese a identificación e descrición de tres especies de cochinillas (cocoideos):
Extrechinato y Tú
Juguete de amor
Esta canción trata o outro gran tema na obra de Chinato: o amor. Comeza cuns arpexios de guitarra, sobre os que Manolillo recita. Quéixase de cómo foi utilizado e o seu amor. O tema central é o laio do amante desenganado, e como se abre á esperanza querendo volver ser. Robe y Fito comezan un coro que se repite varias veces mentres Chinato continúa recitando.
Alfred Balachowsky
Epónimos
Na súa honrra denominouse unha especie de bolboreta, Gonimbrasia balachowsky, da familia dos Saturniidae.
Rectángulo dourado
Investigacións psicolóxicas
thumb|[[Gustav Theodor Fechner]] As pescudas e debates sobre o tema naceron no s. XIX cos experimentos de Fechner, que tentou confirmar a superioridade estética do rectángulo dourado a través de investigacións dirixidas a demostrar a súa preferencia polos humanos.
Extrechinato y Tú
Viento (déjame ir contigo)
Viento (déjame ir contigo) é o terceiro tema do disco. A influencia de Extremoduro vén dada polas guitarras distorsionadas, os riffs rápidos ou os cambios de ritmo. É un canto á liberdade personificada no vento, ao que Chinato pide  e tamén que o acompañe, detrás del,. Fito e Robe unicamente acompañan con coros, pois este poema é algo máis longo cós demais. Expresa un paralelismo entre os desexos e os ideais do poeta e as habilidades que lle atribúe ao vento de ir, de ser capaz de coidar da xente, e. No tema escóitanse sucesivos sós de guitarra na segunda metade.
Alfred Balachowsky
Epónimos
Esta bolboreta figura nun selo de correos de 1976 do Territorio francés dos Afars e dos Isas (hoxe República de Djibuti).
Rectángulo dourado
Investigacións psicolóxicas
A enquisa realizouse segundo tres metodoloxías complementarias.
Extrechinato y Tú
Abrazado a la tristeza
É unha das cancións que máis trascenderon do álbum. Os versos do poeta fúndense coa letra e a guitarra de Fito e a voz de Robe, xunto cun quinteto de corda e os demais músicos. Fito recuperou o tema para gravalo nunha versión máis próxima ao seu estilo, sinxelo e acompañado só por Carlos Raya. Con el pecha o seu cuarto disco cos Fitipaldis, Por la boca vive el pez.
Alfred Balachowsky
Abreviatura
A abreviatura Balachowsky emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Extrechinato y Tú
Tres puertas
Un dos máis queridos poemas de Chinato é recitado por Robe sobre unha épica instrumentación. Esta reflicte o ambiente bucólico da poesía, co mesmo quinteto de corda de Abrazado a la tristeza. Varios amigos máis, quen gravan instrumentos de vento, fan que pareza que toda unha orquestra acompaña os versos. O percorrido parece reflectir os cambios das estacións.
Rectángulo dourado
Investigacións psicolóxicas
Nos resultados publicados en 1879 só a primeira enquisa deu un resultado positivo, segundo as súas conviccións, cunha preferencia do 35% polo rectángulo dourado. Porén, de inmediato xurdiron críticas ao método do experimento. Fechner amosara a 347 persoas unha disposición de 10 rectángulos de igual área coa relación entre os lados en orde crecente (de 1:1 a 1:2,5), na que o rectángulo dourado ocupaba a 7ª posición, preguntando cal era máis agradábel. As críticas xurdiron en tres ordes de observación:
Edwin Chota
Edwin Chota Valera, nado en 1962 e finado o 8 de setembro de 2014, foi un activista ambiental peruano, líder asháninka e presidente da comunidade Nativa Alto Tamaya – Saweto na rexión de Ucayali no Perú. Loitou polo recoñecemento legal do territorio da súa comunidade e contra a talla ilegal nos bosques amazónicos. Foi asasinado o 1 de setembro de 2014 xunto a outros 3 membros da súa comunidade por traficantes de madeira.
Outeiro, Siós, Pantón
Outeiro é un lugar da parroquia de Siós no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Rectángulo dourado
Investigacións psicolóxicas
Os experimentos, aínda que só un deu o resultado esperado, abriron unha liña de investigacións nas que a preferencia pola sección dourada resultou cada vez máis unha quimera, até que finalmente tivo unha conclusión negativa na última década do século XX.
Edwin Chota
Traxectoria
Chota naceu en Pucallpa na Amazonía peruana en 1962. O seu pai foi Alberto Chota Tenazoa. Foi o maior dos seus cinco irmáns. En 1999, logo de traballar como electricista na súa cidade natal, migrou á comunidade asháninka de Saweto.
Outeiro, Siós, Pantón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Extrechinato y Tú
Si el cielo está gris
Tema que Fito escribiu especialmente para o disco, en homenaxe a Chinato. É o único no que o poeta non participa nin se inclúen os seus versos.
Edwin Chota
Traxectoria
O ano 2003 a súa comunidade, Saweto, foi recoñecida como comunidade nativa Alto Tamaya e Edwin Chota elixido xefe da comunidade e o seu representante legal.
Extrechinato y Tú
Rojitas las orejas
É probabelmente a canción máis coñecida do disco porque xa fora editada por Fito ao seu estilo no seu primeiro disco cos Fitipaldis, A puerta cerrada. Nesta versión, Chinato engadiulle o poema que recita na parte final.
Edwin Chota
Traxectoria
En 2009, Chota foi elixido vicepresidente da Organización Regional Aidesep Ucayali (ORAU) nun congreso realizado polos representantes das federacións indíxenas da rexión Ucayali.
Extrechinato y Tú
Manolillo Chinato
O último corte é unicamente o propio Chinato recitando toda a lírica do disco de xeito simultáneo. Créase unha lea de murmurios en que se distinguen os versos de xeito intermitente.
Edwin Chota
Traxectoria
Cando foi asasinado, a súa muller Julia Pérez atopábase con 7 meses de xestación. Con Edwin Chota tivo tres fillos.
Jairo Mora Sandoval
As tartarugas mariñas están protexidas por lei en Costa Rica, pero a caza furtiva segue sendo común. Os aldeáns toman os ovos, xa que se cre que é un afrodisíaco, e véndenos no mercado negro. O comercio de ovos relacionouse co tráfico de drogas e o crime organizado. Os ecoloxistas que traballan en Limón din que a miúdo vense ameazados por tratar de protexer os ovos de tartaruga. Jairo Mora foi un destes ecoloxistas da zona. Para os xuíces que condenaron aos asasinos de Mora, o homicidio deuse pola pugna que mantiñan os saqueadores dos niños das tartarugas para roubar os ovos e os ambientalistas, quen eran encabezados, entre outros, por Jairo Mora.
Edwin Chota
Loita contra a talla ilegal
En xaneiro de 2002, durante o goberno de Alejandro Toledo, o estado do Perú a través da Resolución Ministerial n. 026-2002-AG demarcou catro millóns de hectáreas de bosques tropicais da Amazonía baixa en Ucayali para o aproveitamento de empresas madeireiras. Dentro desta demarcación territorial realizada polo goberno peruano, atopábanse as terras da comunidade nativa asháninka de Saweto no alto Tamaya, na fronteira co Brasil.
Desde o 2008, Edwin Chota e outros líderes comunais, denunciaron ás mafias da madeira na fronteira do Perú e o Brasil ante o Poder Xudicial e Goberno Rexional de Ucayali pero ningún organismo público ordenou unha intervención fiscal na zona.
Nun vídeo de 2013, Chota anunciou que a súa vida se atopaba ameazada por traficantes de madeira ilegal. O 21 de maio de 2013, nunha entrevista para National Geographic, Chota declarou: Cinco meses despois, Chota foi asasinado xunto a outros tres membros da súa comunidade.
Asasinato
O 1 de setembro de 2014 Chota e outros tres dirixentes comunais —Jorge Ríos, Leoncio Quinticima, e Francisco Pinedo— foron asasinados a disparos por traficantes de madeira mentres protestaban pola extracción ilegal de caoba dentro dos límites xeográficos da súa comunidade.
Nos 800 km² de terra da comunidade asháninka desenvólvese aproximadamente o 80 % da talla ilegal no Perú. Durante 13 anos, Chota loitara para que o goberno peruano recoñeza as reclamacións de terra da súa comunidade e acabar por fin coa talla ilegal.
En resposta ao asasinato, a Asociación Interétnica de Desenvolvemento da Selva Peruana (AIDESEP) expresou o seu malestar á policía e ao poder xudicial por non facer nada en absoluto para protexer os homes, a pesar de recibir queixas e informes de ameazas de morte na súa contra. AIDESEP tamén fixo unha chamada ao goberno peruano para facer máis para protexer aos pobos indíxenas das organizacións criminais.
O 30 de xaneiro de 2015, o goberno rexional de Ucayali e o goberno do Perú concederon a titulación de terras ao Saweto comunitario confirmando a súa propiedade da terra.
Jairo Mora Sandoval
Por mor da morte de Mora, a organización para a cal el traballou deu por concluídos os seus esforzos de vixilancia en Costa Rica. A súa morte atraeu a atención internacional, incluíndo unha declaración das Nacións Unidas, así como o ofrecemento de varias recompensas por información que axudara a esclarecer o caso. En Costa Rica, a súa morte provocou unha chamada á reforma da política ambiental. O 4 de xuño de 2014 o goberno reuniuse con ambientalistas para discutir posibles cambios na política actual. Un plan presentado por ambientalistas e referendado polo Ministro de Medio Ambiente nese entón, René Castro, establecería, entre outros cambios, a creación dunha nova área protexida, ademais de outorgar aos gardaparques máis autoridade para deter aos cazadores furtivos. O 5 de xuño de 2014 celebráronse vixilias en todo Costa Rica en honra de Mora. O 18 de xuño dese mesmo ano, o goberno anunciou a asignación de ₡20 millóns (US $40.000), suma que máis tarde se elevou a ₡30 millóns (US $60.000), para lembrar a Mora.
O 23 de decembro de 2016 o Tribunal de Apelación de Goicoechea ratificou a sentenza de catro dos sete detidos por cargos de homicidio cualificado, violación (das voluntarias estranxeiras) e privación de liberdade agravada.
Hanna Arsenych-Baran
Hanna Vasylivna Arsenych-Baran (en Баран Ганна Василівна), nada en Nyzhnii Bereziv o 26 de xuño de 1970 e finada o 1 de abril de 2021, foi unha novelista, poeta, mestra de escola e escritora de prosa ucraína.
Traxectoria
Naceu no pobo de Nyzhnii Bereziv, no distrito ou Raión de Kosiv, na rexión ou Óblast de Ivano-Frankivsk. Na súa familia, por parte de nai e de pai, traballaran en negocios, na medicina, historia local, tivo poetas, sacerdotes e científicos; algúns pertencentes a Organización de Nacionalistas Ucraínos e do Exército Insurxente Ucraíno. Graduouse na escola secundaria cunha medalla de ouro, e no ano 1992 na Facultade de Filoloxía da Universidade Nacional Vasyl Stefanyk Precarpathian.
Comezou sendo profesora de lingua e literatura ucraínas nas escolas de Kosiv Raion. En 1998, mudouse a Chernígov con membros da súa familia, e traballou no Liceo Número15. Recibiu unha invitación para traballar como metodóloga no Departamento de Ciencias Sociais e Humanidades. Foi nomeada profesora titular no Departamento de Filoloxía e Métodos de Ensino da Universidade Pedagóxica Nacional KD Ushinsky do Sur de Ucraína que dirixiu desde 2015. Converteuse en membro da Unión Nacional de Escritores de Ucraína en 1998. Foi elixida presidenta da organización rexional Chernígov da Unión Nacional de Escritores de Ucraína en novembro de 2016.