cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inocencio VI, papa
Traxectoria
Durante o seu pontificado abordou con forza a reforma da administración eclesiástica, para o que prohibiu a acumulación de cargos e beneficios, obrigando ós bispos a residir nas súas respectivas dioceses. Loitou contra a corrupción e reduciu a ostentación e o luxo no que vivía a sé pontificia.
Na orde política, en 1360 logrou que Francia e Inglaterra, que se enfrontaban na Guerra dos Cen Anos desde 1337, firmasen a Paz de Bretigny. Consecuencia inmediata do período de paz que seguiu a este acordo foi que as tropas mercenarias de cada bando, ó seren licenciadas, se dedicaron á pillaxe, polo que Inocencio tomou a decisión de fortificar a sé pontificia de Avignon.
Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth de Eswatini
A Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth de Eswatini é o Comité Olímpico Nacional que representa a Eswatini. Foi creado en 1968 e oficialmente recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1972. Seguindo o cambio de nome do país en abril de 2018 (anteriormente Suacilandia) cambiou o seu nome a Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth de Eswatini.
Inocencio VI, papa
Traxectoria
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como De montibus Pammachii (Do monte Pammacos), facendo referencia a que no seu escudo de armas figuran seis montañas.
Xoán XXII, papa
miniatura|Xoán XXII Xoán XXII, nado en Cahors en 1249 e finado en Avignon o 4 de decembro de 1334, foi papa da Igrexa católica entre 1316 e 1334, e segundo Papa do pontificado de Avignon.
De nome Jacques Duèze, era fillo dun zapateiro de Cahors. Estudou teoloxía e leis na súa cidade natal, en Montpellier e en París, para despois converterse en profesor de Dereito en Tolosa.
Iniciou a súa carreira na igrexa como arcipreste de Cahors para posteriormente ser nomeado bispo de Frejus, arcebispo de Avignon en 1310 (cargo desde o que actuou como chanceler de Carlos II de Anjou, cardeal de San Vital en 1312 e cardeal bispo de Porto en 1313.
O conclave
A súa elección como Papa tivo lugar o 7 de agosto de 1316, tras un interregno de case dous anos nos que o trono de San Pedro permaneceu vacante debido á división existente no conclave reunido en Carpentras, onde os cardeais, divididos en tres faccións de italianos, gascóns e franceses, propuñan tres candidatos diferentes.
Foi Filipe V de Francia quen puxo fin a dita situación convocando o Conclave de Lyón, no que, coa asistencia de vinte e tres cardeais, resultou elixido Jacques Duèze. Foi consagrado o 5 de setembro co nome de Xoán XXII, e fixou a súa residencia en Avignon.
Enfrontamento con Alemaña
Nada máis iniciarse o seu pontificado quixo intervir no conflito que vivía Alemaña desde que en 1314 tivera lugar unha dobre elección ó trono disputado entre Luís, duque de Baviera, e Federico de Habsburgo, duque de Austria. O enfrontamento prolongouse ata 1322, cando Luís venceu na Batalla de Mühldorf a Federico, quen en 1325 renunciou á súa pretensión ó trono.
En 1323, Xoán XXII, que reclamara unha especie de rexencia sobre o trono alemán mentres non se solucionase a disputa entre os dous aspirantes, negouse a recoñecer a Luís como rei alegando que asumira o título sen a súa confirmación, negándose a coroalo como emperador do Sacro Imperio e excomungándoo en 1324 acusándoo de herético, ó ofrecer a súa protección a Guillerme de Ockham, a Marsilio de Padua e a Miguel de Cesena entre outros pensadores heterodoxos.
O pobo romano, oprimido pola ocupación militar da súa cidade, e pola excomuñón que Xoán XXII lanzara sobre a mesma, sublevouse e obrigou a Luis a abandonar Roma en agosto de 1328. O cisma no seo da igrexa foi efémero xa que o antipapa Nicolao renunciou en 1330 ó seu nomeamento e se someteu a Xoán XXII.
Enfrontamento cos franciscanos
No seo da orde franciscana producírase en 1245 unha división entre os chamados "conventuais" e os "espirituais", radicais que defendían un ideal de pobreza absoluta alegando que tanto Xesús como os seus discípulos carecían de posesións individuais e comunais.
En 1318 Xoán XXII publicou unha bula condenando a postura dos espirituais, tamén coñecidos como fraticelli, cualificándoa como herética e citando ó xeral da Orde, Miguel de Cesena, a comparecer na sé de Avignon. Este, que non pertencía á facción radical, negouse a aceptar os argumentos papais e decidiu buscar a protección do rei Luís IV de Baviera polo que, tras ser expulsado da orde, foi excomungado.
Visión beatífica
Un terceiro problema no que se viu inmerso Xoán XXII durante o seu pontificado foi a súa postura sobre a visión beatífica.
Segundo a doutrina católica, os que morren en estado de graza verán a Deus á espera do Xuízo Final. Porén, Xoán mantiña unha postura contraria, polo que foi considerado herexe por moitos teólogos da época. O Papa defendeuse desta acusación manifestando que a igrexa non tiña sobre este punto unha doutrina oficial (fixouna o seu sucesor Bieito XII) e que ademais non expuxera a súa postura ex cathedra, o que lle permitiu, posteriormente, retractarse.
Outros feitos
Ó papa Xoán XXII débeselle a institución do Tribunal da Sagrada Rota e da festa da Santisima Trindade, así como a canonización de Tomé de Aquino.
Promulgou a bula In agro dominico (1329), onde condenaba 28 proposicións do Mestre Eckhart, 17 como heréticas e 11 como sospeitosas.
As profecías de San Malaquías refírense a el como De surore osseo (Do zapateiro de Ossa), cita que fai referencia ó oficio do seu pai e a que nun principio foi considerado erroneamente membro da familia Heusse (Ossa).
Arturo Díaz
Arturo Díaz Díaz, nado en Sober o 8 de outubro de 1946, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É profesor de Educación Física no CPI Eusebio Lorenzo Baleirón de Dodro dende 1987. Concelleiro do PSdeG-PSOE no concello de Dodro dende 1999, cando se presentou por primeira vez á alcaldía e conseguiu pasar de 1 a 3 concelleiros, sendo a principal forza da oposición ó PPdeG. Nas municipais de 2003 conseguiu subir a 4 concelleiros, pero o PPdeG mantivo a maioría absoluta. Nas municipais de 2007 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde grazas ao pacto asinado co BNG. Nas municipais de 2011 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que recuperou a maioría absoluta, ante o cal renunciou a tomar posesión da súa acta de concelleiro.
Xaguar
O xaguar (Panthera onca) é un felino carnívoro do xénero Panthera e a única das catro especies actuais deste xénero que se atopa en América. Tamén é o maior felino de América e o terceiro do mundo, despois do tigre e do león. A súa distribución actual esténdese desde o norte de México e gran parte de Centroamérica até o Perú, Paraguai e o norte da Arxentina. Exceptuando algunhas poboacións en Arizona (suroeste de Tucson), esta especie xa foi practicamente extirpada nos Estados Unidos desde principios da década de 1900.
Características
É fundamentalmente solitario e un cazador que tende emboscadas e oportunista á hora de elixir as presas. Tamén é un superpredador e unha especie clave que desempeña un importante papel na estabilización dos ecosistemas nos que habita, regulando as poboacións das especies que depreda. O xaguar ten unha mordedura excepcionalmente potente, mesmo en comparación con outros grandes felinos, o que lle permite perforar os caparazóns de réptiles acoirazados como as tartarugas e utilizar un método pouco habitual para matar: ataca directamente a cabeza da presa entre as orellas para proferir unha dentada fatal que atravesa o cranio cos seus cabeiros alcanzando ao cerebro.
O xaguar está cualificado na Lista Vermella da UICN como «especie case ameazada» e o seu número está en declive. Entre os factores que o ameazan inclúense a perda e a fragmentación do seu hábitat. A pesar de que o comercio internacional de xaguares está prohibido, este felino morre con frecuencia a man dos humanos, especialmente en conflitos con rancheiros e granxeiros. Aínda que reducida, a súa distribución xeográfica continúa sendo ampla. Ao longo da historia, esta distribución outorgoulle un lugar prominente na mitoloxía de numerosas culturas indíxenas americanas, como os maias e os aztecas.
Galería de imaxes de carros de Galicia
Galería de imaxes de carros de Galicia.
Quechua do sur
O quechua do sur ou quechua sureño é a máis amplamente falada variedade das mutuamente intelixibles linguas da familia quechua, con máis de 6,9 millóns de falantes. Tamén é a lingua indíxena máis falada do Novo Mundo. O termo quechua do sur refírese as variedades quechuas das rexións meridionais dos Andes, nunha liña leste-oeste entre as cidades de Huancayo e Huancavelica, no Perú central. Inclúe as variedades quechuas faladas nas rexións de Ayacucho, Cuzco e Puno no Perú, en gran parte de Bolivia e en partes do noroeste da Arxentina.
Galería de imaxes do Santuario da Virxe do Cristal
Santuario da Virxe do Cristal, Vilanova dos Infantes, Celanova
Dente
O dente é un órgano anatómico duro, encravado nos alvéolos dos ósos maxilares a través dun tipo especial de articulación denominada gonfosis e na que interveñen diferentes estruturas, a saber: cemento dentario e óso alveolar, ambos unidos polo ligamento periodontal.
Os dentes interveñen na dixestión ó cortar, moer e tritura-los alimentos sólidos (dixestión mecánica). Ademais participa, xunto con outros elementos da boca, na comunicación oral.
Os dentes poden ser iguais entre si (homodontes) ou diferentes segundo a súa función específica (heterodontes). Neste segundo caso, ordenados dende o centro ata os extremos, son os dentes incisivos que cortan, os caninos que desgarran, os premolares que trituran e os molares que moen.
Partes do dente
miniatura|esquerda|260px|Esquema dun dente. 1- [[Esmalte dentario|Esmalte, 2- Dentina, 3-Polpa, 4-Enxiva, 5-Cemento, 6-Óso alveolar, 7-Vaso sanguíneo, 8-Nervio. A-Coroa, B-Raíz]] O periodonto é a unidade composta polos tecidos que rodean o dente, que corresponden ó óso alveolar, ó ligamento periodontal e á enxiva. O dente propiamente dito componse de tres compoñentes mineralizados: o esmalte, a dentina e o cemento, máis unha porción central de tecido conectivo xelatinoso suave, a polpa dentaria.
Orixe
Asúmese que os dentes evolucionaron dos dentículos do ectodermo que se dobraron e se integraron na boca, ou ben de dentes endodérmicos farinxeos (primeiramente formados na farinxe de vertebrados sen mandíbula). Ademais existe outra teoría que estable que a crista neural regulada por xenes, e o ectomesénquima derivado da crista neural son claves na xeración dos dentes (con calquera epitelio, xa sexa o ectodermo ou o endodermo).
Os xenes que controlan o desenvolvemento dos dentes nos mamíferos son homológoas a aqueles que participan no desenvolvemento das escamas dos peixes. Un estudo dunha placa dental dun fósil extinto do peixe Romundina stellina mostrou que os dentes e as escamas están compostas dos mesmos tecidos, tamén encontrado nos dentes dos mamíferos, o que respalda a teoría de que os dentes evolucionaron como unha modificación das escamas.
Mamíferos
Os dentes encóntranse entre as características máis distintivas ( e duradeiras) dos mamíferos. Os paleontólogos utilizan os dentes para identificar as especies fósiles e determinar as súas relacións. A forma dos dentes dos animais está relacionada coa súa dieta. Por exemplo, a materia das plantas é difícil de dixerir, por iso os herbívoros teñen moitos molares para mastigar e moer. Os carnívoros, por outra parte, teñen os dentes caninos para matar a súa presa e desgarrar a carne.
Caninos
Nos cans, os dentes teñen menos probabilidades de presentar carie cos dos humanos debido ao alto pH da saliva do can, que evita que o esmalte se desmineralice. Os dentes caninos presentan puntos en forma de cúspide que se utilizan para desgarrar e agarrar os alimentos.
Cetáceos
Coma no caso dos dentes dos humanos, os dentes das baleas presentan protuberancias similares aos pólipos localizados na superficie da raíz do dente. Estes pólipos están feitos de cemento en ambas especies, pero no caso dos dentes humanos, as protuberancias alóxanse no exterior da raíz, mentres que nas baleas o nódulo atópanse dentro da cámara pulpar. Mentres que as raíces dos dentes humanos están compostas por cemento na superficie exterior, as baleas presentan o cemento en toda a superficie do dentre cunha capa moi pequena de esmalte na punta. Esta pequena capa de esmalte só se ve nas baleas máis vellas onde o cemento se desgastou para mostrar o esmalte subxacente.
A balea dentada é unha suborde de cetáceos que se caracteriza por ter dentes. Os dentes difiren considerablemente entre as especies. Poden ser numerosos, con algúns golfiños con máis de 100 dentes na mandíbula. Por outro lado, os narvais teñen un cairo xigante parecido a un unicornio que cónten millóns de vías sensoriais e que se utiliza para detectar a presenza de alimento, a navegación e o apareamento. É o dente con maior complexidade neurolóxica dos coñecidos. As baleas picudas son case desdentadas, e só se encontran dentes estraños nos machos. Estes dentes poden usarse para alimentarse, pero tamén para demostrar agresividade e exhibicionismo.
Primates
Nos humanos ( e na maioría de primates) existen normalmente 20 dentes primarios (dentes de leite), e máis tarde desenvolven 32 dentes permanentes. Catro deses 32 dentes seran molares terciarios ou moas do xuízo, aínda que non están presentes en todos os adultos, ou ben poden ser extirpados quirurxicamente ao longo da vida.
Dentro dos dentes de leite, dez deles atópanse xeralmente no maxilar, é dicir, na mandíbula superior. Os outros dez dentes atópanse na mandíbula, é dicir, na mandíbula inferior. Entre os dentes permanentes, 16 encóntranse no maxilar e os outros 16 na mandíbula. A maioría dos dentes teñen características distintivas únicas.
A dentición e os dentes na cultura popular galega
Na Gudiña cren que, cando caen os dentes de leite, deben ser botados ó lume porque se non se fai así e cadra que os come unha galiña non nacerán outros dentes no seu sitio.
Southampton
Southampton é a maior cidade portuaria da costa sur da Inglaterra. É a cidade máis próxima a New Forest e está entre Portsmouth e Bournemouth. Era unha localidade pertencente a Hampshire que pasou á condición de cidade na reorganización do goberno local do 1 de abril de 1997. Isto fixo a Southampton unha unidade administrativa, que engloba algúns distritos como Eastleigh, Portswood, Bitterne, Woolston e Millbrook.
Foi unha das moitas cidades británicas severamente bombardeadas durante a segunda guerra mundial. Por esta razón, varios monumentos históricos foron destruídos, pero aínda existe a antiga muralla da cidade, así como tamén a porta de Bargate, a maior entrada á cidade antiga no extremo norte da muralla. Southampton ten a segunda muralla da Idade Media máis longa que aínda se conserva de Inglaterra. A porta de Bargate é habitualmente usada como símbolo da cidade, sendo a súa imaxe o logotipo do goberno municipal. A parte central da cidade ten moitos grandes parques.
Na cidade están as sedes da Universidade de Southampton, da Universidade Solent Southampton e do centro comercial West Quay. Tamén aquí se atopa a Axencia Nacional de Mapeamento. O xornal local é o Daily Echo.
Southampton está identificada coa historia e o desenvolvemento marítimos, sendo o seu porto lugar habitual de saída de moitos cruceiros, como sucedeu co Titanic. Tamén é un porto de carga moi importante a nivel nacional.
Muro pantalla
Un muro pantalla ou pantalla de formigón in situ é un tipo de pantalla, ou estrutura de contención flexible, empregado habitualmente en enxeñaría civil. Os elementos estruturais deste tipo de pantalla execútanse en obra, a diferenza das pantallas de paneis prefabricados de formigón, onde se recorren a elementos prefabricados. Tamén o que caracteriza a estes sistemas é que o terreo sácase unha vez construído o muro.
A construción de muros pantalla é unha técnica relativamente recente. Schneebeli no seu libro Muros pantalla asegura que o procedemento iniciouse en Italia da man dous enxeñeiros, Verder (1952) e Marconi (1953), que o empregaron case simultaneamente.
As dimensións dos paneis que conforman os muros pantalla son entre 2,5 e 5 m de lonxitude, e 4 a 15 dm de grosor. A lonxitude da pantalla depende do dimensionamento da mesma.
Cada elemento que conforma un muro pantalla traballa independentemente, e entre eles presentan xuntas que deben ser estancas, evitando o paso de auga a través das mesmas). O cálculo das pantallas adóitase realizar supoñendo que é unha viga ensamblada que soporta o pulo de terras.
Luis Suárez-Llanos Menacho
miniatura|Rúa adicada en Vigo. Luis Suárez-Llanos Menacho, nado en Vigo en 1906 e finado na mesma cidade o 24 de maio de 1959, foi un político galego.
Muro pantalla
Proceso de construción
200px|miniatura|Culler autoprensora para construír pantallas. A continuación indícanse os pasos a seguir no proceso construtivo do muro pantalla, que unha vez concluído, permite a escavación do terreo.
Luis Suárez-Llanos Menacho
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Vigo o 31 de xaneiro de 1938, permanecendo no cargo até setembro de 1939. Volveu ser nomeado alcalde o 24 de xuño de 1940 e cesou en 1949. Foi presidente da Deputación de Pontevedra do 20 de febreiro de 1958 ata a súa morte. Foi procurador en Cortes como representantes de Deputacións Provinciais (1958-1959).
Muro pantalla
Proceso de construción
A construción dos distintos paneis farase alternando gabias e do xeito máis continuado posible. Comézase cos traballos de escavación de dous muros guía de 0,8 a 1,5 metros de profundidade cuxa función é definir o percorrido horizontal da máquina. Logo procederase a escavación do rego do panel, e poderase facer con ou sen bentonita (lodo bentonítico) segundo á calidade do terreo. A bentonita é unha lama tixotrópica que acostuma empregarse nestes casos. Despois insírense as armaduras na escavación, formigonéase directamente a parte inferior do panel, e unha vez seco o formigón, faise un arriostamento de todos os paneis por arriba.
Luis Suárez-Llanos Menacho
Vida persoal
O seu irmán foi José Antonio Suárez-Llanos Menacho, pintor e a súa irmá Rosario Suárez-Llanos, gastrónoma.
Muro pantalla
Construción do murete guía
miniatura|dereita|Muros guía para a realización da pantalla O murete guía é un muro que se realiza a ambos lados do rego onde se vai construír a pantalla. Adoita ter de dimensións entre 70 e 100 cm de altura, e entre 30 e 50 cm de espesor.
As funcións do muro guía son:
Escavación do panel
200px|miniatura|Escavadoras de pantallas. A lonxitude dos paneis a escavar é, xeralmente de entre 3 e 6 m. A orde de execución dos paneis depende do sistema de escavación e do tipo de pantalla, xa que poden executarse polo método alterno ou continuo.
Colocación da armadura
A armadura será previamente montada ou armada. Para a súa colocación, elévase a armadura cun guindastre, e introdúcese no panel. Ficará colgada, por medio dun elemento metálico, do murete guía.
A armadura non pode apoiarse no fondo do rego, dado que flectaría, e ao entrar en contacto coas paredes da escavación, perdería o recubrimento de formigón dos laterais da mesma, así como a súa misión estrutural.
Colocación das xuntas ou encofrados laterais
Antes de formigonar, colócanse uns encofrados laterais ou xuntas, entre o panel escavado e o panel que se escavará despois, para evitar que se produzan problemas á hora de escavar os paneis contiguos. De non colocarse, habería irregularidades entre os paneis, que darían lugar a filtracións que poderían resultar antiestéticas, ou incluso perigosas, e non estaría garantida a continuidade horizontal do muro.
Estas xuntas poden ser láminas metálicas ou tubos de formigón prefabricado ou metálicos.
Extracción das xuntas
É unha operación delicada, pois o formigón debe posuír un certo grao de endurecemento, mais ao mesmo tempo non pode estar demasiado endurecido. En xeral, adóitanse extraer entre as dúas e catro horas despois do inicio do formigonado.
Construción da viga de coroación
Unha vez realizados todos os paneis, faise unha viga de arriostamento. Consiste nunha viga de formigón, que une a parte superior de todos os paneis, que se constrúe despois de descabezalos.
A viga de coroación ten dúas misións:
Escavación do recinto interior
Unha vez realizadas todas as operacións previas, pode procederse á escavación do recinto (xeralmente interior) do muro pantalla.
Metal neoclásico
O metal neoclásico é un subxénero do heavy metal que presenta unha grande influencia da música clásica, con acordes de guitarra moi técnicos, e adaptacións de estruturas e harmonías inspiradas na música clásica. Ritchie Blackmore está considerado como o pioneiro deste estilo, e posteriormente Yngwie Malmsteen converteuse nun dos músicos máis notables en contribuír ao seu desenvolvemento. Outros músicos notables considerados dentro deste xénero son Jason Becker, Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Stéphan Forté e Timo Tolkki.
Big Top Halloween
Big Top Halloween é o primeiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, editado en febreiro de 1988 a través do selo Ultrasuede.
Beethoven's 3rd
Beethoven's 3rd é un filme estadounidense dirixido por David Mickey Evans que foi estreado no 2000. Terceiro filme da serie Beethoven.
Fernando Caldeiro Caínzos
Fernando Caldeiro Caínzos, máis coñecido como Frank Caldeiro, nado en Buenos Aires o 12 de xuño de 1958 e finado en League City (Texas) o 3 de outubro de 2009, foi un astronauta arxentino-estadounidense de orixe galega, graduado en enxeñaría mecánica na Universidade de Arizona e na Universidade de Florida Central.
Traxectoria
Caldeiro foi nomeado astronauta da NASA o 1 de maio de 1996 como membro do Grupo Astronauta 16, alcumado como "The Sardines".
Beethoven's 3rd
Sinopse
A familia Newton está de vacacións en Europa, pero non quere deixar de estar presente nunha gran reunión familiar que prepara todo o clan. En representación de todos acudirá Richard Newton, o irmán de George, que levará consigo ó gran can Beethoven.
Fernando Caldeiro Caínzos
Traxectoria
Caldeiro foi asignado aos voos de observación a grande altitude na nave da NASA WB-57. En 2002 uniuse á Comisión presidencial de Excelencia educativa para os Hispanoamericanos.
Finou en outubro de 2009, aos 51 anos, logo de dous anos e medio sufrindo un cancro cerebral.
No ano 2000 recibira a Medalla Castelao, pois era descendente de galegos. O seu pai era de Samos, emigrado primeiro a Buenos Aires e despois a Nova York, onde traballou como xefe dos electricistas do metro. A súa nai era leonesa filla de galegos. O seu avó materno era da Devesela (Curtis).
Vilariño, Roade, Sobrado
Vilariño é un lugar da parroquia de Roade, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 36 habitantes (19 homes e 17 mulleres).
Belén Prado
María Belén Prado Sanjurjo, nada en Ourense o 27 de maio de 1968, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense (1991) e en Xurídico Empresarial pola Universidade San Pablo (CEU) (1992). Foi asesora do Servizo xurídico da Comisión Europea, asesora na Sede da Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) en Bruxelas (1993-1994). Foi Subdirectora da Delegación da Xunta de Galicia en Bruxelas (Fundación Galicia-Europa) (1997-2001), Directora xeral de Función Pública da Xunta de Galicia (2002-2004) e Conselleira de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais da Xunta de Galicia (2004). Despois foi Viceconselleira da Consellería de Sanidade da Comunidade de Madrid (xaneiro de 2006). É deputada polo Partido Popular na Asemblea de Madrid desde outubro de 2008.
Cesada como viceconselleira de Sanidad do goberno rexional de Madrid coa chegada ao Consellería de Javier Maldonado no 2014. Entre 2015 e 2018 foi viceconselleira de Política Social.
A Esgueva, Roade, Sobrado
A Esgueva é un lugar da parroquia de Roade, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres).
Palla
miniatura|dereita|250px|Rolos de palla. A palla é a cana ou talo seco de cereais como o trigo, a avea, o centeo ou a cebada despois de o separar do gran ou semente na trilladura.
Historia e características
A palla era unha parte útil da colleita, mais coa chegada das colleitadoras na década de 1950 e mais das sementadoras de "labranza cero", nos anos 90, a palla mudou na visión dos granxeiros, quen paulatinamente a foron considerando unha carga ou estorbo. Porén, segue vixente a súa utilidade para a tarefa de manter a calidade do solo, para o cal é reincorporada á terra, a fin de lle servir de materia orgánica adicional.
miniatura|dereita|Palleiro na provincia da Coruña
A palla era obtida tras a operación de separación na eira. Para a súa conservación como alimento para os animais era almacenada en medas ou formando na eira o típico palleiro amoreando a palla ou herba seca en forma de cono de tal xeito que non se molle coas chuvias. Posteriormente os palleiros foron aos poucos substituídos por fardos e silos. A palla é xeralmente comercializada en balas (ou pacas) ou en rolos, e o seu valor pode verse afectado polo limpa e pura que esta sexa, o que revirte nunha maior ou menor calidade do produto.
Usos
miniatura|dereita|220px|Palloza do Cebreiro En Galicia a palla escollida de centeo ou de trigo, era acotío usada para cuberta de certas construcións rústicas coma hórreos, palleiras (construcións onde precisamente se gardaba a palla), alpendres e incluso, nas montañas galegas, en vivendas (pallozas). Neste caso á palla chámaselle colmo, e por iso ás cubertas chámanselle colmados. Os colmados son típicos en moitas cubertas tradicionais en todo o mundo (Europa do Leste, Europa atlántica etc).
Vivendas de palla
Exemplos de tipos de vivendas con cubertas de palla son:
Deathcore
O deathcore é un xénero de fusión que combina as características do death metal e do metalcore. O xénero fai uso dos riffs e blast beats típicos no death metal, así como os breakdowns máis habituais no metalcore, mentres que as vocalizacións máis comúns son as voces guturais e gritos en tons graves. O deathcore gañou a súa maior popularidade no suroeste dos Estados Unidos, especialmente nas zonas de Arizona e o sur de California. Algúns dos grupos con máis éxito deste xénero son Carnifex, Despised Icon, Suicide Silence e Whitechapel.
Ángel García Seoane
Ángel García Seoane "Gelo", nado en Perillo (Oleiros) en 1952, é un músico, promotor inmobiliario e político galego de Alternativa dos Veciños.
Traxectoria
Estudou música na Coruña, pagando os estudos traballando en SEAT, onde organizou unha folga con 17 anos, en 1968. De mozo pasou unhas horas no calabozo despois de mandar varias cartas ao Gobernador Civil para protestar polas infraccións urbanísticas en Oleiros. A carta que lle enviou ao Gobernador civil estaba escrita sobre papel de lixa e nela retábao a darlle o mesmo uso que as anteriores.
Foi un dos promotores do Sindicato Galego da Música e durante vinte anos traballou nunha orquestra tocando o acordeón e a batería. En 1975 afiliouse ao PCE do que se deu de baixa para presentarse ás eleccións de 1979. Nas municipais de 1983 presentouse como candidato de Alternativa dos Veciños á alcaldía de Oleiros. Se ben non logrou acadar a alcaldía nos comicios, tras presentar unha moción de censura acadou o goberno municipal. Dende 1991 preside AV, que está rexistrada como partido político. Tivo que deixar a alcaldía en xuño de 1996 por unha inhabilitación de seis anos, sendo substituído por Esther Pita Pita. Volveu presentarse como candidato por AV nas municipais de 2003, obtendo outra vez á alcaldía, que repetiu nas sucesivas eleccións.
En 2010 foi condenado polo TSXG ao derribo de parte da súa casa (4 metros) por invadir parte da zona de dominio público. O concello que el mesmo presidía indemnizouno con 60.000 euros. Foi denunciado en 2009 polo PP de Oleiros pola estatua de Che Guevara que custou 180.000 euros, en 2013 a denuncia foi arquivada.
En decembro de 2012 dous xovens dominicanos foron detidos por ameazar e intentar linchar co apoio dun grupo formado por entre 30 e 40 persoas a dous axentes que se encontraban de patrulla pola zona de copas de Santa Cristina. Sobre isto declarou:
"“Despois do xuízo, nin cárcere nin nada, expulsión de España e que volten ao seu país de orixe”"
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía.
Eloxiou a política de vivenda de Francisco Franco: "«Lamentablemente Franco (...) fixo máis vivendas en este país ca ningún goberno democrático. É triste dicir isto e por unha persoa de esquerda máis, pero é certo que se fixeron máis vivendas protexidas polas huestes del que en toda a democracia xunta e hai que deixarse de demagoxia, que se poñan as pilas os que lles toca gobernar para que isto cambie e a xente con menos recursos poda lograr unha compra»,"
Intestino delgado
O intestino delgado é a sección do tubo dixestivo que conecta o estómago co intestino groso. Divídese en tres porcións: duodeno, xexuno e íleo.
Función do intestino delgado
O intestino delgado absorbe os nutrientes necesarios para o corpo. Localízase entre dous esfínteres: o píloro, e o ileocecal, que o comunica co intestino groso. Constitúe a maior superficie mucosa do organismo. A súa lonxitude oscila entre 3 e 7 metros, dependendo de numerosas variables como o talle do individuo. No cadáver, como consecuencia da hipotonía do músculo liso, a súa lonxitude aumenta. miniatura|Esquema do epitelio do intestino delgado. Obsérvanse os  enterocitos  cilíndricos, estreitamente unidos entre si, formando unha barreira entre o ambiente intestinal e o medio interno. miniatura|esquerda|Esquema da parede do intestino con [[permeabilidade intestinal#Perda da barreira protectora|permeabilidade intestinal aumentada. Os dous factores máis potentes que a provocan son certas bacterias intestinais e a gliadina (principal fracción tóxica do glute), independentemente da predisposición xenética, é dicir, tanto en celíacos como nos non celíacos.  Isto permite o paso sen control de substancias ao torrente sanguíneo, co consecuente posible desenvolvemento de enfermidades autoinmunes, inflamatorias, infeccións, alerxias ou cancros, tanto intestinais como noutros órganos. ]]
O quimo que se crea no estómago do bolo alimenticio mesturado co ácido clorhídrico a partir de movementos peristálticos mestúrase coas secrecións biliar e pancreática (ademais da propia duodenal) para non romper as capas do intestino delgado (xa que este ten un pH ácido) e é levado ó duodeno. O tránsito alimenticio continúa por este tubo duns 6 metros (no vivo) ó longo dos cales se completa o proceso da dixestión e efectúase a absorción das substancias útiles. Os fenómenos da dixestión e da absorción van depender grandemente do contacto do alimento coas paredes intestinais, polo que canto maior sexa este e nunha superficie máis ampla, tanto mellor será a dixestión e absorción dos alimentos. Isto dános unha das características morfolóxicas máis importantes do intestino delgado que son a presenza de numerosos pliegues que amplifican a superficie de absorción como:
Forma e relacións do intestino delgado
miniatura|250px|Ilustración na [[Anatomía de Gray do contido visceral do abdome]] O duodeno caracterízase pola súa relación co estómago, fígado e páncreas, pero o xexuno e íleo son máis difíciles de distinguir, e non hai unha separación neta entre ambos.
En xeral, pódense distinguir porque:
Topograficamente tanto o xexuno como o íleo ocupan o espazo infracólico, aínda que:
O final do intestino delgado é o íleo terminal que desemboca no cego por medio da válvula ileocecal.
Na constitución da parede intestinal, ademais das capas usuais de mucosa, submucosa, muscular e serosa, destaca a presenza de acumulacións de tecido linfoide que alcanzan ata a submucosa. Localízanse no bordo antimesentérico e o seu número é de 30 ó 40, e ata 2,5 cm de diámetro. Como se mencionou anteriormente, son máis numerosos no íleo.
Toda a lonxitude do intestino delgado queda unida á parede posterior a través da raíz do mesenterio. Esta unión do mesenterio á parede posterior comeza a nivel da vértebra L2, cruza o gancho do páncreas (por onde penetra a arteria mesentérica superior), cruza diante da cava inferior, segue externamente ós vasos ilíacos comúns e externos para terminar na fosa ilíaca dereita, a nivel do promontorio, lateral á articulación sacroilíaca dereita, a uns 6 cm, da liña media.
Drenaxe venosa
A drenaxe venosa é bastante similar, correndo a cargo da vea mesentérica superior, a principal constituínte da vea porta, xunto coa vea mesentérica inferior e a vea esplénica.
Histoloxía do intestino delgado
miniatura|dereita|200px|[[Microfotografía da mucosa do intestino delgado, onde se poden ver a vilosidade intestinal e a glándula de Lieberkühn]] A mucosa intestinal está especializada na dixestión e a absorción de nutrientes e para iso ten que aumentar a súa superficie que dá á luz, de tres xeitos:
O epitelio intestinal da mucosa está formado por diferentes células que son:
A lámina propia presenta un tecido conectivo solto, con vasos e nervios. Está invadido por unha poboación linfocítica e por fibras musculares lisas provenientes da capa muscular da mucosa. Denomínaselle músculo de Brucke e é o músculo motor das microvilosidades.
O conduto lacteal ou quilífero central é un vaso linfático central da microvilosidade. Atópase en todo corte transversal da microvilosidade. O revestimento do quilífero é descontinuo.
O glicocálix é fundamental na finalización do proceso dixestivo, en canto a que é o último elo da degradación. Dos elementos absorbidos, as graxas van ó quilífero central, e as demais ó sangue.
Se hai glándulas diferentes ás das criptas, na submucosa duodenal, atopámonos nun duodeno, e se non nun xexuno íleo. O duodeno presenta estas glándulas que secretan unha mucina que neutraliza o pH ácido do quimo.
No tubo dixestivo é característica a presenza de MALT, tecido linfoide asociado á mucosa. Este tecido linfoide atópase no corion ou lámina propia da mucosa. É polo xeral un tecido linfoide difuso ou nodular. Xunto a este tecido linfoide atópanse xeralmente plasmocitos. No íleo o tecido linfoide é especialmente notorio pola súa disposición en placas, denominadas placas de Peyer. O nódulo produce unha modificación no epitelio de revestimento.
As glándulas de Brunner son as glándulas da submucosa duodenal, que son características del.
A cantidade de células caliciformes aumenta desde o duodeno ó recto, as células absortivas diminúen de duodeno a recto. No estómago non hai células caliciformes, xa que o propio epitelio é mucíxeno.
Enfermidades vasculares
As enfermidades vasculares do intestino delgado corresponden a diferentes etiologías. Por este motivo non existe un sistema de clasificación universalmente aceptado. Non obstante todas estas etiologías poden manifestarse en forma de hemorraxia. A anomalía vascular observada con máis frecuencia é a anxiodisplasia, que se define como un complexo vascular dilatado que se localiza na superficie do tracto gatrointestinal, estando presente nun 40% das hemorraxias de orixe indeterminada.
The Secret Of The Loveninjas
The Secret Of The Loveninjas é o primeiro álbum de estudio do grupo indie pop sueco Loveninjas, publicado no 2006.
Intestino delgado
Celiaquía
A celiaquía ou enfermidade celíaca é unha enfermidade autoinmune producida por unha intolerancia permanente ao glute, conxunto de proteínas presentes no trigo, avea, cebada, centeo (TACC) e derivados,   en persoas con predisposición xenética. Considerada tradicionalmente como un trastorno unicamente dixestivo, actualmente sábese que é unha enfermidade sistémica, xa que a resposta inmunitaria anormal causada polo glute pode dar lugar á produción de diferentes autoanticorpos que poden atacar a diversos órganos e sistemas.
As lesións que a enfermidade celíaca provoca no intestino delgado non se limitan á presenza de  atrofia das  vellosidades intestinais, senón que con frecuencia consisten en cambios mínimos sen  atrofia vellositaria, con inflamación leve ou moderada, especialmente nos nenos maiores de dous anos e os adultos. Os casos que inclúen malabsorción grave e signos de malnutrición, son practicamente excepcionais, especialmente en nenos maiores de dous anos e adultos. Os síntomas que poden aparecer son moi variados, non existe un patrón común, con síntomas dixestivos leves, intermitentes ou mesmo completamente ausentes, e todo tipo de síntomas non dixestivos.
O diagnóstico é complicado, especialmente en nenos maiores de dous anos e adultos, polo que actualmente aproximadamente o 83% dos casos permanece sen diagnosticar. A dieta sen glute estrita e para sempre produce a melloría dos síntomas e evita a aparición das numerosas complicacións asociadas, entre as que se inclúe todo tipo de cancros.
A enfermidade de Crohn
É unha enfermidade inflamatoria intestinal que pode afectar a todo o grosor da parede intestinal, que é o que se chama afectación  transmural, e que pode aparecer de maneira simultánea en varios segmentos do tubo ou tracto dixestivo.
Noutros animais
O intestino delgado atópase en todos os tetrápodos, e tamén nos teleósteos, aínda que a súa forma e lonxitude varían moito entre as especies. Os teleósteos teñen un intestino delgado relativamente curto, normalmente aproximadamente unha vez e media a lonxitude do corpo do peixe. Adoitan ter unha serie de cecos pilóricos, pequenas estruturas ao longo do intestino que axudan a aumentar a superficie total do órgano para dixerir os alimentos. Non hai unha válvula ileocecal e o límite entre o intestino delgado e o recto só está marcado polo final do epitelio dixestivo. Nos peixes, as divisións do intestino delgado non están tan claramente delimitadas e os termos "intestino anterior" ou "intestino proximal" poden usarse en lugar de "duodeno".
Nos tetrápodos, a válvula ileocecal esta sempre presente, con apertura cara ao colon. A lonxitude do intestino delgado adoita ser máis longo nos tetrápodos que nos teleósteos, pero é especialmente así no caso dos herbívoros, así como nos mamíferos e nas aves, que presentan un metabolismo máis alto que os anfibios e nos réptiles. O revestimento do intestino delgado inclúe dobreces microscópicas para aumentar a súa superficie en todos os vertebrados, pero só nos mamíferos desenvólvense realmente estas vellosidades.
Os límites entre o duodeno, xexuno, e o íleo son algo vagos, mesmo nos seres humanos, como xa foi indicado, e a distinción entre estas dúas partes adoita ser ignorada cando se fala da anatomía doutros animais, ou ben son esencialmente arbitrarias.
O intestino delgado non aparece en peixes non pertencentes aos teleósteos, como as quenllas, os esturións e peixes pulmonados. En cambio, a parte dixestiva do intestino forma un intestino en espiral, que conecta o estómago ao recto. Neste tipo de estómago, o intestino en si mesmo é relativamente sinxelo, pero ten unha lonxitude varias veces superior ao longo da superficie interna grazas a forma espiral, que ás veces fai decenas de voltas, aumentan en gran medida tanto da superficie como da lonxitude efectiva do intestino. O revestimento do intestino en espiral é similar á do intestino delgado dos teleósteos e os mamíferos non tetrápodos.
Gastronomía
O intestino dos animais é empregado en diferentes culturas culinarias para elaborar diferentes pratos e manxares. Entre estes podemos citar os embutidos, pezas de carne, xeralmente de porco, picada, condimentada e introducida (embutida) dentro do intestino do animal, como o fuet, a carn-i-xulla, as morcillas brancas e negras, o paltruc, a sobrasada ou as  salchichas e o haggis escocés, por exemplo. Case todo o tracto intestinal dalgúns animais é susceptible de aproveitarse como materia prima para preparados alimenticios ou pratos cociñados. As tripas naturais utilizadas na elaboración de embutidos proceden dos intestinos dos animais de raza bovina, caprina, porcina e en ocasións equina. Ambos os tipos fundamentais de intestino, delgado e groso, son empregados para fabricar tripa para embutir. O proceso dos intestinos varía segundo a anatomía interna e externa dos mesmos. Do mesmo xeito que o resto do tubo dixestivo do intestino delgado está formado, de interior a exterior, por unha mucosa, submucosa, capa muscular e capa adventicia (unión con outros órganos). Sempre se fara previamente un lavado dos restos dixestivos ou fecais. Ás veces hai tratamentos térmicos e químicos, tales como o escaldado, refrixerado, a inmersión con solucións acedas ou salinas (salmoiras). Os tratamentos poden incluír a eliminación de restos de tecido graxo, de eliminación de capas mucosas e submucosas ou eliminación de capas musculares. A mínima e máis delgada capa que se consegue é a capa epitelial rica en coláxeno.
Brie, Ille e Vilaine
Brie (Brev, galó: Beriy) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Martiño V, papa
Martiño V nado en Genazzano, Roma, c. 1368 e finado en Roma o 20 de febreiro de 1431) foi o papa n.º 206 da Igrexa católica, entre 1417 e 1431.
Clan MacLeod
O Clan MacLeod (en Clann Mhic Leòid) é un clan escocés das Highlands asociado coa Illa de Skye. Hai dúas pólas principais do clan: os Macleods de Harris e Dunvegan, cuxo xefe é MacLeod de MacLeod, que son coñecidos en gaélico como Sìol Tormoid ("semente de Tormod"); e o MacLeods de Lewis, cuxo xefe é MacLeod de The Lewes, que son coñecidos en gaélico como Sìol Torcaill ("semente de Torcall"). Ámbalas dúas pólas din ser descendentes de Leòd, que viviu no século XIII.
Martiño V, papa
De nome Oddone Colonna, era fillo de Agapito Colonna e Caterina Conti, o que o convertía en membro dunha das familias aristocráticas romanas máis antigas e con maior influencia da súa época.
Estudou na Universidade de Perugia, tras o cal entrou na curia romana, onde en 1402 foi nomeado cardeal diácono de San Jorge por Bonifacio IX, e foi un dos cardeais que fuxiu de Lucca, onde os recluíu o papa Gregorio XII, para organizar o Concilio de Pisa en que tomará parte na elección de Alexandre V e de Xoán XXIII, como medio para reconciliar ás Igrexas de Avignon e Roma e acabar así co Cisma de Occidente.
Demodex folliculorum
Demodex folliculorum é unha especie de ácaro microscópico que vive como parasito ou comensal nos folículos pilosos das persoas (outra especie de hábitos similares é Demodex brevis). Cando nunha persoa se encontran gran cantidade destes ácaros, a infestación denomínase demodicose. Crese que practicamene todas as persoas albergan estes ácaros, que en xeral son inofensivos.
Comportamento
Estes ácaros encóntranse nos folículos pilosos e poros da pel humanos, normalmente aparecen en gran número arredor das fazulas, o nariz, cellas, pestanas, e fronte. Tamén se poden encontrar noutras partes do corpo, como os brazos, peito e oídos. É unha especie de diminutos ácaros dun tamaño inferior ao milímetro (entre 0,1 mm e 0,4 mm de longo). Suxeriuse que contribúen á perda de cabelos, pero esta hipótese é discutida e presenta diversas inconsistencias. Non invaden os órganos internos. En condicións normais son inofensivos, polo que máis que como parasitos habería que clasificalos como comensais (o ácaro benefíciase pero non causa dano ao hóspede), aínda que en condicións nas que orixinan gromos (demodicose) poden ser prexudiciais.
Morfoloxía
D. folliculorum é un ácaro semitransparente alongado con aspecto de verme, de 0,1 a 0,4 mm de lonxitude, dividido en cabeza, tórax e abdome, con catro pares de patas no tórax (no adulto) con pequenas uñas, e escamas corporais coas que se agarra aos folículos pilosos. O abdome é longo e cónico. A súa larva ou ninfa lembra ao adulto pero ten tres pares de curtas patas. A rexión do tórax e abdome de D. folliculorum está estriada.
Demodex folliculorum e Demodex brevis
Tanto Demodex folliculorum coma Demodex brevis atópanse normalmente na face humana. Demodex folliculorum reside nos folículos pilosos mentres que Demodex brevis vive nas glándulas sebáceas unidas aos folículos pilosos. Por exemplo, arredor da área do ollo, Demodex folliculorum atópase nos folículos das pestanas, e Demodex brevis habita nas glándulas sebáceas das pestanas e nas glándulas de Meibomio. Demodex brevis foi separado de Demodex folliculorum en 1963.
Ciclo vital
O ciclo vital completo de D. folliculorum ten lugar nun período de 18 a 24 días, sen abandonar o seu hóspede. Durante o día, aliméntanse de células mortas da pel e sebo dentro dos folículos pilosos. De noite, emerxen á superficie para aparearse e despois poñer ovos nos folículos pilosos. Unha femia adulta pon de 20 a 24 ovos nun só folículo piloso, dos que se orixinan larvas. A larva é despois arrastrada polo fluxo da glándula sebácea ata a saída do folículo piloso, onde maduran a adultos. A larva tarda sete días en converterse en adulto listo para reproducirse sexualmente.
Epidemioloxía
Os Demodex adquírense pouco despois do nacemento e son considerados unha fauna normal da pel, que incrementa o seu número coa idade da persoa. Practicamente todo o mundo ten un certo grao de infestación de ácaros Demodex na súa pel. Poden producirse infestacións fortes de Demodex na adolescencia, que poden durar ata a idade madura. O incremento das secrecións sebáceas durante a puberdade (que incrementan o seu alimento) pode explicar o incremento da infestación durante este período. Os folículos pilosos de case todos os adultos están infestados, pero a distribución dos ácaros varía, o que ten un diferente impacto en cada persoa. Os homes xeralmente están máis infestados que as mulleres porque teñen máis glándulas sebáceas, que producen máis alimento para estes animais.
A Marcela, Silvela, Friol
A Marcela é un lugar da parroquia de Silvela, no concello lugués de Friol, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2014 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Trigo (homónimos)
O termo trigo refírese a diferentes especies botánicas:
Xénero Triticum
Reciben o nome de trigo, as diferentes especies de cereais do xénero Triticum (ver taxonomía completa no artigo trigo):
Miguel Martínez Losada
Miguel José Martínez Losada, nado na Coruña en 1946 e finado o 7 de abril de 2015, foi un químico e político galego do PSdeG-PSOE.