cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VCAM-1
Función
A proteína VCAM-1 funciona como mediadora na adhesión de linfocitos, monocitos, eosinófilos e basófilos ao endotelio vascular. Tamén funciona na transdución de sinais leucocito-célula endotelial e pode xogar un papel no desenvolvemento da aterosclerose e artrite reumatoide.
A regulación á alza de VCAM-1 en células endoteliais polas citocinas ocorre como resultado do incremento da transcrición do xene (por exemplo en resposta ao factor de necrose tumoral-alfa (TNF-α) e á Interleucina-1 (IL-1)) e por medio da estabilización do ARN mensaxeiro (ARNm) (por exemplo, pola interleucina-4 (IL-4)). A rexión promotora do xene VCAM1 contén un tándem funcional de sitios de NF-κB (factor nuclear-kappa B). A expresión sostida de VCAM-1 dura unhas 24 horas.
Primariamente, a proteína VCAM-1 é un ligando endotelial para VLA-4 (Very Late Antigen-4, antíxeno moi tardío-4, ou integrina α4β1) da subfamilia β1 das integrinas. A expreesión de VCAM-1 tamén se observou noutros tipos celulares (por exemplo, nas células do músculo liso). Tamén se observou que interacciona con EZR e a moesina.
O VCAM-1 ou CD106 tamén existe na superficie dalgunhas subpoboacións de células nais mesenquimais.
Farmacoloxía
Certas células de melanoma poden usar a VCAM-1 para adherirse ao endotelio, A VCAM-1 pode participar no recrutamento de monocitos en sitios ateroscleróticos, e sobreexprésase intensamente no cerebro inflamado. Como resultado a VCAM-1 é unha diana potencial de fármacos.
Idos de marzo
miniatura|A Morte de Xulio César (1806) por [[Vincenzo Camuccini]] O Idos de marzo (en Idus Martiae; en latín tardío: Idus Martii) é o 74º día no calendario Romano, correspondendo a 15 de marzo. Esa data estaba marcada por varias observancias relixiosas e tamén, destacaba por ser, para os romanos, a data límite para saldar débedas. Tamén se fixo moi coñecida a data, no 44 a.C., por se-la data do asasinato de Xulio César que converteu aos Idos de marzo nun punto de inflexión na historia romana.
Idos
Os romanos non contaban tódolos días dun mes densde o primeiro ata o último. Pola contra, contaban a partir de tres puntos fixos do mes: os Nonas (o 5 ou 7, nove días inclusive antes dos Idos), os Idos (na maioría dos meses correspodía co 13, mais en marzo, maio, xullo e outubro correspondían co 15), e as Calendas (o 1 do mes seguinte). Orixinalmente, os idos estaban determinados pola lúa chea, reflectindo a orixe lunar do calendario romano. No calendario máis antigo, os idus de marzo serían a primeira lúa chea do novo ano.
Observancias relixiosas
miniatura|Panel pensado para representar a [[Mamuralia, a partir dun mosaico dos meses nos que marzo se sitúa a principios de ano (primeira metade do século III a.C.; El Djem, Tunisia, en África Romana)]] Os idos de cada mes estaban consagrados a Xúpiter, a divindade suprema dos romanos. O Flamen Dialis, o sumo sacerdote de Xúpiter, ía en procesión coa "ovella do Idus" (ovis Idulis) pola Vía Sacra ata o arx, onde era sacrificada.
Ademais do sacrificio mensual, os idus de marzo tamén eran a ocasión da Festa de Anna Perenna, unha deusa do ano (latín annus) cuxa festa concluía orixinalmente as cerimonias do ano novo. O día celebrábase con entusiasmo entre a xente do común con merendas, bebidas e festa. Unha fonte da antigüidade tardía tamén sitúa a Mamuralia nos idos de marzo. Esta observancia, que ten aspectos de chivo expiatorio ou ritual pharmakos da antiga Grecia, implicaba golpear a un ancián vestido con peles de animais e quizais expulsalo da cidade. O ritual puido ser un festival de ano novo que representaba a expulsión do ano vello
Posteriormente, durante a época imperial, os Idos comezaban unha "semana santa" de festas consagrada a Cibeles e Atis, sendo o día en que Canna intrat ("Entra o carrizo"), cando Atis nacía e se atopoba entre as canas dun río frixio. Alí, era descuberta por pastores ou pola deusa Cibeles, que tamén era coñecida como a Magna Mater ("Gran Nai"); hai diferentes versións da lenda.
O día formalizouse como parte do calendario romano oficial baixo Claudio (sobre o 54). Seguia un período de loito de tres días, que culminaba coa celebración do renacemento de Atis o 25 de marzo, data do equinoccio de primavera no calendario xuliano.
Asasinato de César
miniatura|Reverso dun [[Moeda dos Idos de marzo|denario dos Idos de marzo emitida polo asasino de César, Bruto, no outono do 42 a.C., coa abreviatura EID·MAR (no Idos de Marzo) baixo un píleo da liberdade entre dúas dagas.]] Na época actual, os idous de marzo son máis coñecidos como a data na que Xulio César foi asasinado no 44 a.C. César morreu acoitelado tran unha conspiración que se produciu ao saír dunha reunión do Senado, e na que participaron até 60 persoas, lideradas por Bruto e Casio, estiveron implicados. Segundo Plutarco, un vidente advertira de que un mal chegaría a César a máis tardar nos Idos de marzo. De camiño ao teatro de Pompeio, onde sería asasinado, César pasou por diante do vidente e chanceou: "Os idos de marzo veñen", dando a entender que a profecía non se cumprira, ao que o vidente respondeu "Si, César; pero non marcharon". Este encontro fíxose famoso na obra de William Shakespeare, Xulio César, cando César é advertido polo adivino para "se coidadase dos idos de marzo". O biógrafo romano Suetonio identifica ao "vidente" cun arúspice chamado Spurinna
Fi X 174
miniatura|esquerda|225 px| Estrutura da [[cápside do fago ΦX174]] esquerda|miniatura|225 px|Debuxo esquemático dun virión de Sins­heimer­virus (tamén chamado Phix174­micro­virus) O fi X 174 (ou fiX174, ΦX174, phiX174 ou Escherichia coli ΦX174) é un virus bacteriófago con ADN monocatenario (virus de ADN monocatenario) que infecta a bacteria Escherichia coli, e foi o primeiro xenoma de ADN en ser secuenciado. Este traballo foi completado por Fred Sanger e o seu equipo en 1977. En 1962, Walter Fiers e Robert Sinsheimer xa demostraran que o ADN deste virus era un círculo pechado covalentemente. O gañador do Premio Nobel Arthur Kornberg usou ΦX174 como modelo para probar que o ADN sintetizado nun tubo de ensaio por encimas purificados podía producir todas as características dun virus natural, dando comezo á idade da bioloxía sintética. En 1972–1974, Jerard Hurwitz, Sue Wickner e Reed Wickner e os seus colaboradores identificaron os xenes necesarios para producir os encimas que catalizan a conversión da forma monocatenaria do virus á súa forma replicativa bicatenaria. En 2003, o grupo de Craig Venter informou que o xenoma de ΦX174 foi o primeiro en ser completamente ensamblado in vitro a partir de oligonucleótidos sintetizados. A partícula vírica completa de ΦX174 foi tamén ensamblada con éxito in vitro. En 2012 demostrouse como o seu xenoma moi solapado pode ser completamente descomprimido e aínda segue sendo funcional.
Xenoma
miniatura|250px|Xenoma do bacteriófago ΦX174 mostrando os seus 11 xenes. Este bacteriófago ten un xenoma de ADN circular monocatenario con sentido [+] de 5.386 nucleótidos. O contido GC do xenoma é do 44% e o 95% dos nucleótidos pertencen a xenes codificantes. Debido ao padrón de bases equilibrado do xenoma, utilízase como ADN control para os secuenciadores de Illumina.
Xenes
O ΦX174 codifica 11 xenes, nomeados coas letras consecutivas do alfabeto pola orde en que se descubriron, coa excepción do A*, que é un codón de inicio alternativo dos grandes xenes A. Soamente os xenes A* e K se cre que non son esenciais, aínda que hai algunhas dúbidas sobre A*, porque o seu codón de inicio podería ser cambiado a ATT pero non a ningunha outra secuencia. Sábese que co ATT probablemente aínda pode producir proteínas dentro de E. coli e, por tanto, este xene pode ser, de feito, esencial.
A primeira metade do xenoma de ΦX174 presenta altos niveis de solapamento de xenes, porque 8 dos 11 xenes están solapados en polo menos un nucleótido. Estes solapamentos está demostrado que non son esenciais, aínda que o fago refeito con todos os solapamentos de xenes eliminados ten unha menor fitness respecto ao tipo silvestre.
O fago ΦX174 foi utilizado para tratar de establecer a información xenética non descuberta por unha estratexia de "proba por síntese".
Transcritoma
En 2020, xerouse o transcritoma de ΦX174. Características notables deste transcritoma son unha serie de ata catro promotores relativamente débiles en serie con ata catro terminadores (intrínsecos) independentes de Rho e un terminador dependente de Rho.
Proteínas
ΦX174 codifica 11 proteínas.
Proteoma
A identificación de todas as protínas de ΦX174 usando espectrometría de masas publicouse recentemente.
Ciclo de infección
A infección empeza cando a proteína G do virus se une aos lipopolisacáridos da superficie da célula hóspede bacteriana. A proteína H (ou proteína piloto do ADN) pilota o paso do xenoma viral a través da membrana bacteriana de E. coli máis probablemente por medio dunha hélice do dominio transmembrana N-terminal predito. Porén, a proteína H é unha proteína multifuncional. Esta é a única proteína da cápside viral de ΦX174 que carece de estrutura cristalina por un par de razóns. Ten un contido aromático baixo e un alto contido de glicina, facendo que a estrutura da proteína sexa moi flexible e ademais, os átomos individuais de hidróxeno (o grupo R das glicinas) son difíciles de detectar en cristalografía de proteínas. Ademais, a proteína H induce a lise do hóspede bacteriano a altas concentracións, xa que a hélice transmembrana N-terminal predita fai facilmente buratos na parede bacteriana. Por medio da bioinformática sábese que esta proteína contén catro dominios superenrolados preditos que teñen unha homoloxía significativa con factores de transcrición coñecidos. Adicionalmente, determinouse que a protreína H de novo era necesaria para a síntese óptima doutras proteínas virais. As mutacións na proteína H impiden a incorporación viral, poden ser superadas cando se proporcionan cantidades en exceso de proteína B, a proteína do armazón interno.
O ADN é exectado a través dunha canle hidrófila. Sábese que a proteína H reside nesta área pero as evidencias experimentais non verificaron a súa localización exacta. Unha vez dentro da bacteria, empeza a replicación do xenoma de ADN monoctenario [+] ([+]ssDNA) por medio dun intermediario de ADN de sentido negativo ([-]ssDNA). Isto faise a medida que o xenoma do fago se superenrola e a estrutura secundaria formada por ese superenrolamento atrae o complexo proteico primosoma. Esta trasládase unha vez arredor do xenoma e conforme pasa sintetízase un ADN monocatemario [−] a partir do xenoma orixinal positivo. Os xenomas de ADN monocatenario [+] que se empaquetarán nos virus créanse a partir deste por un mecanismo de círculos rodantes. Este é o mecanismo polo cal ao xenoma superenrolado bicatenario se lle fai unha amosega na febra positiva por unha proteína A codificada polo virus, atraendo ademais unha ADN polimerase bacteriana (DNAP) ao sito de corte. A ADN polimerase usa a febra negativa como molde para facer o ADN de sentido positivo. A medida que se traslada arredor do xenoma despraza a febra externa do ADN xa sintetizado, o cal é cuberto inmediatemente por proteínas SSBP. A proteína A corta o xenoma completo cada vez que recoñece a secuencia de orixe.
Como o transcrito do xene da proteína é o máis abundante, a principal proteína da procápside viral é tamén a D. De xeito similar, os transcritos de xenes para as proteínas F, J e G son máis abundantes que para a H, xa que a estequiometría para estas proteínas estruturais é 5:5:5:1. Os primosomas son complexos proteícos que se unen ao encima helicase no molde. Os primosomas proporcionan cebadores de ARN ás febras para a síntese de ADN.
Filoxenia e diversidade
ΦX174 está estreitamente emparentado cos Microviridae, especialmente cos fagos NC (por exemplo, NC1, NC7, NC11, NC16, NC37, NC5, NC41, NC56, NC51, etc.) e máis distantemente emparentado cos fagos similares a G4 e aínda máis distantemente cos fagos similares a α3. Rokyta et al. 2006 presentaron unha árbore filoxenética das súas relacións.
Evolución experimental
ΦX174 utilizouse como organismo modelo en moitos experimentos de evolución.
Biotecnoloxía
ΦX174 é usado regularmente como un control positivo na secuenciación do ADN debido ao seu tamaño de xenoma relativamente pequeno en comparación con outros organismos e ao seu contido de nucleótidos relativamente equilibrado de aproximadamente 23% G, 22% C, 24% A e 31% T, é dicir, 45% G+C e 55% A+T, ver o acceso NC_001422.1 para a súa secuencia de 5.386 nucleótidos. Os instrumentos de secuenciación da compañía Illumina usan ΦX174 como control positivo, e unha soa operación (run) de secuenciación de Illumina pode cubrir o xenoma de ΦX174 varios millóns de veces, facendo que moi probablemente sexa un dos xenoma máis intensamente secuenciado da historia.
ΦX174 tamén se usa para comprobar a resistencia dos equipos de protección individual (EPI) a virus que se contaxian polo sangue.
ΦX174 tamén foi modificado para permitir a exposición de péptidos (phage display) na proteína G da cápside viral.
Regueiro de Castelo
O regueiro de Castelo é un afluente do río Meiro.
Percorrido
O curso de auga nace na aba norte da pena dos Xugos, na serra de Penouta, a 720 metros sobre o nivel do mar pola banda do concello de Boal e tras percorrer 1,6 km e facer de límite natural entre os concellos de Boal e Coaña aboca no río Meiro á altura do lugar de Cabanas Trabazas
Wikipedia en awadhi
A Wikipedia en awadhi (en अवधी विकिपीडिया) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua awadhi. Foi creada o 21 de maio de 2020.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
McDonnell F2H Banshee
O McDonnell F2H Banshee (designado pola compañía como McDonnell Model 24) é un caza a reacción embarcado estadounidense usado polo Corpo de Marines e a Armada estadounidense dende 1948 ata 1961. Desenvolvido a partir do FH Phantom, foi un dos principais cazas usados durante a guerra de Corea, e foi o único caza a reacción despregado pola Real Armada do Canadá. O nome do avión procede do banshee da mitoloxía irlandesa.
Carsen Edwards
Carsen Cade Edwards, nado o 12 de marzo de 1998 en Houston, Texas, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga no FC Bayern München da Basketball Bundesliga alemá. Con 1,80 metros de estatura xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Edwards foi seleccionado polos Philadelphia 76ers na 33ª posición do Draft da NBA de 2019, e os seus dereitos foron traspasados ós Boston Celtics. O 14 de xullo de 2019, Edwards asinou cos Celtics. O 23 de outubro de 2019 fixo o seu debut na NBA, na derrota dos Celtics por 93–107 contra os Philadelphia 76ers, facendo tres puntos e un rebote.
O 15 de setembro de 2021, Edwards foi traspasado xunto a Kris Dunn ós Memphis Grizzlies.
Romeo Langford
Romeo James Langford, nado o 25 de outubro de 1999 en New Albany, Indiana, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA). Con 1,93 metros de estatura xoga nas posicións de escolta e ala.
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Langford foi seleccionado polos Boston Celtics na 14ª posición do Draft da NBA de 2019. O 11 de xullo de 2019, Langford asinou cos Celtics.
O 10 de febreiro de 2022, Langford foi traspasado xunto a Josh Richardson ós San Antonio Spurs, a cambio de Derrick White.
Scott A. Travers
Scott Andrew Travers, nado en Nova York o 12 de novembro de 1961, é un escritor, editor e comerciante numismático estadounidense, caracterizado pola súa defensa do coleccionismo numismático.
Primeiros anos e formación
Travers pasou a súa infancia na súa cidade natal, Nova York. Alí cursou a súa educación primaria na Dwight School, no Upper West Side de Manhattan. Nesa época comezou o seu interese polo coleccionismo numismático, gañou os seus primeiros premios infantís nesa afección e iniciouse xa na compra e venda de moedas por correo.
Posteriormente ingresou na Universidade Brandeis, de Waltham, Massachusetts, onde acadou a súa graduación en 1983.
Carreira profesional
Entre 1976 e 1980 traballou como numismático profesional na Musical Coin Company, e entre 1987 e 1990 como clasificador para NGC. Mais a súa traxectoria profesional está vinculada, no aspecto comercial, á compañía Scott Travers Rare Coin Galleries, fundada por el en Nova York en 1981, e, no ámbito editorial, á revista numismática COINage, da que se converteu en editor a partir de 1984.
A súa experiencia no ámbito numismático fíxoo merecedor de citas como experto en medios como a CNBC, Los Angeles Times, a CBS e outros.
Travers é un destacado membro da American Numismatic Association, de cuxa xunta directiva formou parte, como gobernador (1995-1997) e como vicepresidente (1997-1999).
Gregory T. Linteris
Gregory Thomas Linteris, nado en Demarest, Nova Jersey, o 4 de outubro de 1957, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-94 e STS-83.
Traxectoria
Linteris graduouse en enxeñería química pola Universidade de Princeton en 1979 e é máster pola Universidade de Stanford en 1984. Ten un doutoramento en enxeñería mecánica e aeroespacial por Princeton en 1990.
Participou nas misións STS-94 e STS-83, pasando un total de 19,67 días no espazo.
Richard M. Linnehan
Richard Michael Linnehan, nado en Lowell, Massachusetts, o 19 de setembro de 1957, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-90, STS-123, STS-109 e STS-78.
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-90, STS-123, STS-109 e STS-78 e pasando un total de 59,50 días no espazo.
Naisten SM-sarja 2015-2016
A tempada 2015-2016 da Naisten SM-sarja foi a 34ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.
Ao finalizar a tempada o JYP de Jyväskylä conseguiu o seu terceiro título logo de derrotar nas finais (3-0) ao HPK de Hämeenlinna.
Electroforese en xel de campo pulsado
miniatura|250px|Unha microbióloga pon a funcionar un test de electroforese en xel de campo pulsado usado para a tipificación de bacterias. A electroforese en xel de campo pulsado, xeralmente abreviada PFGE, do inglés pulsed-field gel electrophoresis, é unha técnica electroforética de laboratorio utilizada para a separación de moléculas grandes de ADN ao aplicarlle a unha matriz de xel un campo eléctrico que periodicamente cambia de dirección.
Naisten SM-sarja 2015-2016
Nesta edición participaron un total de oito equipos.
Electroforese en xel de campo pulsado
Historia
As técnicas estándar de electroforese en xel para a separación de moléculas de ADN proporcionou grandes vantaxes na investigación en bioloxía molecular. Porén, non servían para separar con efectividade as moléculas de ADN moi grandes. As moléculas de ADN maiores de 15–20 kb que migran a través dun xel moveranse esencialmente xuntas independentemente do seu tamaño. Na Universidade de Columbia en 1984, David C. Schwartz e Charles Cantor desenvolveron unha variante sobre o protocolo estándar ao introduciren un gradiente de voltaxe alternante para mellorar a resolución desas moléculas máis grandes. Esta técnica acabou coñecéndose como electroforese en xel de campo pulsado ou en campo pulsado (PFGE). O desenvolvemento da PFGE ampliou o rango de resolución de fragmentos de ADN en dúas ordes de magnitude.
Naisten SM-sarja 2015-2016
Estatísticas
Fonte: Leijonat.fi
Electroforese en xel de campo pulsado
Procedemento
miniatura|300px|Análise en clúster en [[BioNumerics de cepas de Escherichia coli enteroagregativas a partir da pegada xenética de electroforese en xel de campo pulsado]]
Naisten SM-sarja 2015-2016
Kärpät (4) vs Team Kuortane (5)
As Kärpät gaña a serie 2 - 0.
Electroforese en xel de campo pulsado
Procedemento
O procedemento desta técnica é relativamenre similar ao usado ao realizar unha electroforese en xel estándar excepto que en vez de aplicar constantemente a voltaxe nunha soa dirección, esta é cambiada periodicamente entre tres direccións; unha que se aplica polo eixe central do xel e dúas que se aplican nun ángulo de 60 graos a ambos os lados. Os tempos dos pulsos eléctricos son iguais en cada dirección, o que ten como resultado a migración neta cara adiante do ADN. Para moléculas extremadamente grandes (de ata unhas 2 Mb), poden utilizarse incrementos no intervalo de cambio que aumenten os tempos dos pulsos en cada dirección durante o lapso de varias horas, por exemplo, incrementando o pulso linearmente desde 10 segundos a 0 horas a 60 segundos a 18 horas.
Naisten SM-sarja 2015-2016
HPK (3) vs KalPa (6)
O HPK gaña a serie 2 - 0.
Electroforese en xel de campo pulsado
Procedemento
Este procedemento leva máis tempo que a electroforese en xel normal debido ao tamaño dos fragmentos que se van resolver e a que o ADN non se move en liña recta a través do xel.
Naisten SM-sarja 2015-2016
JYP (1) vs Kärpät (4)
O JYP gaña a serie 3 - 0.
Electroforese en xel de campo pulsado
Teoría
Aínda que en xeral os fragmentos pequenos de ADN poden abrirse paso a través da matriz do xel máis doadamente que os fragmentos grandes, existe un limiar de lonxitudes por riba dos 30–50 kb, nos que os fragmentos grandes se moverán todos á mesma velocidade e aparecen nun xel como unha soa banda grande difusa.
Naisten SM-sarja 2015-2016
Blues (2) vs HPK (3)
O HPK gaña a serie 2 - 3.
Electroforese en xel de campo pulsado
Teoría
Porén, co cambio periódico da dirección do campo, as diversas lonxitudes do ADN reaccionan ao cambio a diferentes velocidades. É dicir, os fragmentos máis grandes serán máis lentos á hora de realiñar a súa carga cando se cambia a dirección do campo, mentres que os máis pequenos serán máis rápidos. Co paso do tempo con este consistente cambio de direccións, cada banda empezará a separarse máis e máis mesmo cando son de lonxitudes moi grandes. Así, faise posible a separación de cachos de ADN moi grandes usando PFGE.
Naisten SM-sarja 2015-2016
Finais
O JYP gaña as finais 3 - 0.
Electroforese en xel de campo pulsado
Aplicacións
A PFGE pode utilizarse para a xenotipificación ou a pegada xenética. Considérase xeralmente como o procedemento estándar en estudos de epidemioloxía de organismos patóxenos. Por exemplo, a subtipificación fíxose máis doada para discriminar entre cepas de Listeria monocytogenes e así ligar os illamentos ambientais ou alimentarios coas infeccións clínicas.
Naisten SM-sarja 2015-2016
Estatísticas das series
Fonte: Leijonat.fi
Estatísticas da cualificación
Fonte: Leijonat.fi
Zlata Bartl
Zlata Bartl, nada en Dolac o 20 de febreiro de 1920 e finada en Koprivnica o 30 de xullo de 2008, foi unha científica croata de Bosnia e a creadora de Vegeta, un dos ingredientes máis populares na cociña do leste de Europa.
Traxectoria
Bartl terminou a escola en Saraxevo e trasladouse a Zagreb para estudar ciencias.
Hai unha fundación de bolsas creada no seu nome para estudantes de ciencias en Zagreb.
Félix Bolaños
Félix Bolaños García, nado en Madrid o 17 de decembro de 1975 é un político e avogado español. Entre 2018 e 2021 foi secretario xeral da Presidencia do Goberno de España e, en xullo de 2021, foi nomeado ministro da Presidencia, Relacións coas Cortes e Memoria Democrática do Goberno de España.
Estudos e carreira profesional
Licenciouse en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid (UCM), sendo o primeiro da súa promoción tanto no Curso Xeral de Avogacía como no Curso Especial de Dereito Laboral na Escola de Práctica Xurídica.
No 1998, comezou a exercer a avogacía e no 2001 comezou a traballar como avogado no departamento de traballo do bufete Uría Menéndez. En maio de 2005 ingresou no Banco de España (BdE), obtendo o único posto convocado de asesor legal en materia laboral, sindical e de seguridade social. Entre outubro de 2008 e xuño de 2018 exerceu como xefe da división de Asesoría Xurídica Laboral e Documentación Xurídica do BdE. Foi profesor no Instituto de Empresa (IE Law School).
Traxectoria política
Militante do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), afiliado na agrupación de La Latina, en Madrid, entre 2008 e 2017 foi membro do Comité Rexional do PSOE de Madrid. No Congreso extraordinario celebrado polo PSOE en xullo de 2014, Félix Bolaños foi elixido secretario da Comisión Federal de Ética e Garantías, cargo para o que foi elixido de novo no 39 Congreso celebrado en xuño de 2017. Ese mesmo ano foi nomeado pola Federación Federal. Comisión executiva como coordinador para a elaboración do novo Regulamento federal para o desenvolvemento dos estatutos do PSOE, que foi aprobado polo Comité Federal o 17 de febreiro de 2018.
De setembro de 2017 a agosto de 2018, foi secretario da Fundación Pablo Iglesias. Despois de deixar a secretaría da fundación, permaneceu como patrono. É membro do consello de redacción da revista Temas e do Padroado da Fundación Sistema e da Fundación Internacional e Iberoamericana para a Administración Pública e as Políticas.
En xuño de 2018 foi nomeado secretario xeral da Presidencia do Goberno, polo Real decreto 367/2018, do 8 de xuño, dentro do gabinete da presidencia do goberno, cargo no que foi ratificado polo presidente do goberno, Pedro Sánchez, en xaneiro de 2020, ao comezo do seu segundo mandato como xefe executivo.
Tamén é membro do Consello de Administración de Patrimonio Nacional, nomeado polo Real decreto 601/2018, do 22 de xuño. Encargado de coordinar o proceso para a exhumación, traslado e reinhumación dos restos do ditador Francisco Franco, foi unha das autoridades do Estado presentes no acto, que tivo lugar o 24 de outubro de 2019, actuando como único interlocutor na representación do Goberno coa familia Martínez-Bordiú Franco.
Foi encargado polo presidente de goberno para preparar as estruturas dos ministerios do primeiro goberno de coalición de España desde a II República e formou parte da comisión de seguimento do pacto de coalición. Durante 2020 e 2021, pilotou as conversas para a renovación de institucións estatais como o Consello Xeral do Poder Xudicial, o Tribunal de Contas ou o Valedor do Pobo español, entre outros, chegando a un acordo para a renovación do Consello da Radio Televisión Española, pendente despois de máis de dous anos, elixir o Congreso dos Deputados o 25 de marzo de 2021, por 247 votos a favor (máis de dous terzos da cámara baixa necesaria) o novo presidente da entidade.
Xunto co ministro de Xustiza, Juan Carlos Campo, participou na redacción dos indultos aos nove líderes independentistas concedidos polo goberno de España o 22 de xuño de 2021. No 2021, foi nomeado un dos relatores da Presentación Marco do 40 Congreso do PSOE, o máximo órgano de decisión do partido, que se reunirá en Valencia en outubro dese mesmo ano. Félix Bolaños coordinará a presentación "PSOE 2030: un partido para o futuro", que abordará o deseño do modelo de organización política.
Pandemia da covid-19
O 14 de marzo de 2020, o Goberno de España declarou o estado de alarma como medida excepcional para conter a pandemia da COVID-19. O secretario xeral da Presidencia negociou en nome do goberno o apoio cidadán ás prórrogas do estado de alarma. Formou parte do comité técnico para a desescalada e participou no deseño do Plan para a transición a unha nova normalidade; un documento que establecía o protocolo para a reactivación de actividades que foran suspendidas ou limitadas para reducir a mobilidade e conter a pandemia. O 16 de xullo de 2020 tivo lugar no Palacio Real de Madrid a homenaxe estatal ás vítimas de COVID-19 e recoñecemento á sociedade, a primeira homenaxe estatal sen confesións organizada en España para honrar aos falecidos, en cuxa organización participou o secretario xeral da Presidencia xunto coa vicepresidencia 1ª e o secretario de Estado de comunicación.
Liu Boming
Liu Boming, nado na provincia de Heilongjiang o 29 de outubro de 1966, é un astronauta chinés que formou parte da misión Shenzhou 7.
Traxectoria
Liu Boming participou na misión Shenzhou 7, pasando un total de 2,85 días no espazo.
Danzas brancas
miniatura|700x700px As danzas brancas, ou danzas gremiais, son danzas rituais ligadas habitualmente á procesión dunha virxe ou santo. Celébranse tamén noutras datas sinaladas como no día de reis, no Entroido, polo Corpus Christi ou nas festas patronais. Con probábel orixe nas asociacións gremiais de artesáns da Idade Media, consérvanse hoxe máis de trinta destas danzas por todo o territorio galego.
Orixe
Malia teren unha orixe pagán para algúns estudosos, os primeiros rexistros documentais asocian as danzas brancas coas sociedades gremiais dos séculos XVI e XVII. Estas organizacións de artesáns participaban nas festas de vilas e cidades executando cadansúa danza cerimonial. En Compostela, por exemplo, saían até doce agrupacións no día do Corpus Christi: prateiros, ferreiros, carniceiros, xastres, tecedores, barbeiros, acibecheiros, correeiros, pedreiros, carpinteiros, armeiros e zapateiros. Os gremios foron abolidos na época do liberalismo, porén, a tradición das danzas continuou da man de confrarías de mariñeiros ou da propia veciñanza das parroquias.
Características
esquerda|miniatura|260x260px|Mostra dalgunhas danzas. As danzas desenvólvense polo xeral no adro da igrexa, ás veces como acto previo ao inicio dunha procesión relixiosa. Como esquema xeral, comezan cunha reverencia inicial, seguida da parte coreográfica da propia danza na que, nunha serie de movementos e cruces prefixados, os danzantes baten paus, espadas, trenzan fitas de cores arredor dun mastro ou danzan con arcos. O evento finaliza cunha nova reverencia.
A denominación "danzas brancas" provén do emprego polos danzantes das pezas de roupa branca que van por baixo da vestimenta tradicional: camisas, cirolas, enaguas etc. Se ben cada lugar complementa esta indumentaria de distintos xeitos engadindo faixas vermellas, bandas cruzando o peito, chapeus con fitas etc.
As danzas gremiais foron prohibidas no século XVIII a instancias da igrexa católica, que as consideraba propias do paganismo supersticioso. Polos mesmos motivos sufriron graves problemas durante o franquismo. En Ourense, por exemplo, celebráronse até o ano 1956 cando, por orde do bispo Temiño Sáiz, a música e a danza foron prohibidas nas procesións, o que provocou a súa desaparición.
Tipos
Atendendo os instrumentos empregados polos danzantes, as danzas pódense clasificar nos seguintes tipos: arcos, castañolas, espadas, fitas ou paus. Porén na maioría delas empréganse varios deles, ou todos, durante a danza. Existen tamén os ranchos de reis, que se ben hoxe gardan gran similitude co resto das danzas, eran en orixe agrupacións de veciños que percorrían as parroquias durante as festividades do Nadal, aninovo e reis.
Danzas conservadas
No ano 2008 anunciouse a creación da Asociación Galega de Concellos con Danzas Brancas, constituída coa intención de rescatar todo este patrimonio, sumándose á proposta a maioría dos concellos que conservan algunha destas danzas, até vinte e un. Enuméranse a continuación algunhas das danzas galegas existentes ou xa desaparecidas.
Manuel López Mosquera (Quiroga)
Manuel López Mosquera, nado en Monforte de Lemos en 1908, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Procurador dos tribunais. Instalouse en Quiroga. Foi xefe de Falange, sendo un dos asinantes da acta de integración. Participou na guerra civil co grao de alférez provisional. En xullo de 1937 era secretario de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Quiroga. No franquismo foi nomeado concelleiro de Quiroga e primeiro tenente alcalde. Foi nomeado alcalde de Quiroga a finais de febreiro de 1964. Foi deputado provincial, e presidente da Comisión de Repoboación Forestal da Deputación.
Premio Astrid Lindgren
O Premio Astrid Lindgren, en sueco Astrid Lindgren-priset e en inglés Astrid Lingren Prize, é un premio literario sueco para a literatura infantil que leva o nome da escritora sueca Astrid Lindgren.
Historia
O premio foi instituído pola editorial Rabén & Sjögren en 1967 para honrar a Lindgren no seu 60 aniversario.
Concédese anualmente o día do aniversario de Lindgren, o 14 de novembro, a un escritor sueco de literatura infantil e xuvenil; isto distíngueo do Astrid Lindgren Memorial Award que ten un enfoque máis internacional. Entre os galardoados están autores coñecidos da literatura para nenos en lingua sueca, como Maria Gripe e Henning Mankell.
LISA Pathfinder
LISA Pathfinder ou LPF foi un satélite artificial da ESA lanzado o 3 de decembro de 2015 mediante un foguete Vega desde o Centro Espacial de Kourou.
Características
LISA Pathfinder foi un satélite da Axencia Espacial Europea lanzado para probar novas tecnoloxías a ser usadas no observatorio de ondas gravitatorias LISA. O experimento principal de LISA Pathfinder consistía en medir con precisión extrema os cambios na distancia entre dúas masas en voo libre usando novos sensores e o mesmo tipo de interferometría por láser que usará LISA. Usaba tamén propulsores capaces de proporcionar pulos de so microNewtons de forza para mover a nave con enorme precisión.
A misión de LISA Pathfinder finalizou o 30 de xuño de 2017 despois de cumprir os seus obxectivos. O 18 de xullo dese ano foi apagado definitivamente.
Liu Wang
Liu Wang, nado en Shanxi o 25 de marzo de 1969, é un astronauta chinés que formou parte da misión Shenzhou 9.
Traxectoria
Liu Wang participou na misión Shenzhou 9, pasando un total de 12,64 días no espazo.
Diagrama de fluxo
miniatura|Un diagrama de fluxo sinxelo que representa un proceso para tratar cunha [[Lámpada incandescente|lámpada que non funciona.]] Un diagrama de fluxo  ou organigrama  é un tipo de diagrama que representa un fluxo de traballo ou proceso. Un diagrama de fluxo tamén se pode definir como unha representación esquemática dun algoritmo, un enfoque paso a paso para resolver unha tarefa.
Visión xeral
miniatura| Diagrama de fluxo un bucle para [[C (linguaxe de programación)|estilo C, que representa o seguinte código: for(i=0;i<5;i++) printf("*"); O bucle fará que se impriman cinco asteriscos.]] Os diagramas de fluxo utilízanse para deseñar e documentar procesos ou programas sinxelos. Como outros tipos de diagramas, axudan a visualizar o proceso. Dous dos moitos beneficios son defectos e os pescozos de botella poden aparecer. Os diagramas de fluxo normalmente usan os seguintes símbolos principais:
Un diagrama de fluxo ou organigrama, é unha representación gráfica que mostra os pasos dun proceso. Cando un diagrama de fluxo se divide en zonas verticais ou horizontais para mostrar diferentes áreas dunha organización, chámase "interfuncional". Cada símbolo nunha zona específica indica que esa parte da organización é a responsábel de levar a cabo a acción ou decisión representada polo símbolo.
Os diagramas de fluxo interfuncionais axudan a identificar claramente quen é responsable de cada parte dun proceso. Estes diagramas son útiles para comprender como funcionan os procesos e moitas veces se usan xunto con outros tipos de diagramas.
Un exemplo disto é o seu uso como unha das sete ferramentas básicas de control de calidade propostas por Kaoru Ishikawa. No campo da informática, os diagramas de fluxo son usados para representar algoritmos ou procesos en desenvolvemento de software. Neste contexto, destaca a notación UML (Lingua de Modelaxe Unificada), onde o diagrama de actividade, un tipo de organigrama, é só un dos moitos tipos de diagramas diferentes que se empregan.
Ademais, os diagramas de Nassi-Shneiderman e os gráficos Drakon son notacións alternativas para representar procesos informáticos. Os diagramas de fluxo ou organigramas tamén se coñecen por outros nomes, como mapa de procesos, modelo de proceso, diagrama de fluxo de traballo, entre outros.
A estrutura gráfica que forma a base dun diagrama de fluxo denomínase gráfico de fluxo ou fluxograma, que simplifica a representación dos nodos, o seu contido e outra información complementaria.
Historia
O primeiro método estruturado para documentar o fluxo do proceso, o " diagrama do proceso de fluxo" (Flow process chart), foi presentado por Frank e Lillian Gilbreth na presentación "Process Charts: First Steps in Finding the One Best Way to do Work", aos membros da Sociedade Americana de Enxeñeiros Mecánicos (ASME) en 1921. As ferramentas dos Gilbreth atoparon rapidamente o seu camiño nos currículos de enxeñería industrial. A principios da década de 1930, un enxeñeiro industrial, Allan H. Mogensen, comezou a formar empresarios no uso dalgunhas das ferramentas da enxeñaría industrial nas súas Work Simplification Conferences en Lake Placid, Nova York.
Art Spinanger, un graduado en 1944 da clase de Mogensen, levou as ferramentas de volta a Procter and Gamble onde desenvolveu o seu programa de cambio de métodos deliberados. Ben S. Graham, outro graduado de 1944, director de Enxeñaría de Formcraft en Standard Register Industrial, aplicou o diagrama de proceso de fluxo ao procesamento da información co seu desenvolvemento do diagrama de procesos multifluxo, para presentar múltiples documentos e as súas relacións. En 1947, ASME adoptou un conxunto de símbolos derivado do traballo orixinal de Gilbreth como "ASME Standard: Operation and Flow Process Charts".
Douglas Hartree en 1949 explicou que Herman Goldstine e John von Neumann desenvolveran un diagrama de fluxo (orixinalmente, diagrama) para planificar programas informáticos. O seu relato contemporáneo foi avalado polos enxeñeiros de IBM e polas lembranzas persoais de Goldstine. Os diagramas de fluxo de programación orixinais de Goldstine e von Neumann pódense atopar no seu informe inédito, "Planning and coding of problems for an electronic computing instrument, Part II, Volume 1" (Planificación e codificación de problemas para un instrumento informático electrónico, Parte II, Volume 1; 1947), que se reproduce nas obras recollidas de von Neumann.
O diagrama de fluxo converteuse nunha ferramenta popular para describir algoritmos informáticos, pero a súa popularidade diminuíu na década de 1970, cando os terminais informáticos interactivos e as linguaxes de programación de terceira xeración convertéronse en ferramentas comúns para a programación de ordenadores, xa que os algoritmos poden expresarse de forma máis concisa como código fonte nestas linguaxes. Moitas veces utilízase pseudocódigo, que usa os modismos comúns destas linguas sen unirse estritamente aos detalles dunha en particular.
Tipos
Sterneckert (2003) suxeriu que os organigramas ou diagramas de fluxo (flowchart) poden modelarse desde a perspectiva de diferentes grupos de usuarios (como xestores, analistas de sistemas e empregados), e que hai catro tipos xerais:
Téase en conta que cada tipo de diagrama de fluxo céntrase nalgún tipo de control, máis que no propio fluxo.
Non obstante, hai algunhas clasificacións diferentes. Por exemplo, Andrew Veronis (1978) nomeou tres tipos básicos de diagramas de fluxo: o diagrama de fluxo do sistema, o diagrama de fluxo xeral e o diagrama de fluxo detallado. Ese mesmo ano, Marilyn Bohl (1978) afirmou "na práctica, úsanse dous tipos de diagramas de fluxo na planificación de solucións: diagramas de fluxo do sistema e diagramas de fluxo do programa...". Máis recentemente, Mark A. Fryman (2001) identificou máis diferenzas: "Os diagramas de fluxo de decisións, os diagramas de fluxo lóxicos, os diagramas de fluxo de sistemas, os diagramas de fluxo de produtos e os diagramas de fluxo de procesos son só algúns dos diferentes tipos de diagramas de fluxo que se usan nas empresas e no goberno".
Ademais, moitas técnicas de diagramas son similares aos diagramas de fluxo pero levan un nome diferente, como diagramas de actividade UML.
Símbolos comúns
O American National Standards Institute (ANSI) estableceu estándares para os diagramas de fluxo e os seus símbolos na década de 1960. A Organización Internacional de Normalización (ISO) adoptou os símbolos ANSI en 1970. A norma actual, a ISO 5807, foi revisada en 1985. Xeralmente, os diagramas de fluxo flúen de arriba abaixo e de esquerda a dereita.
Outros símbolos
Os estándares ANSI/ISO inclúen símbolos máis aló das formas básicas. Algúns son:
Procesamento paralelo
Para o procesamento paralelo e simultáneo, as liñas horizontais do modo paralelo ou unha barra horizontal indican o inicio ou o final dunha sección de procesos que se pode facer de forma independente:
Diagramación
dereita|miniatura| Flowgorithm, diagrama de fluxo Pódese usar calquera programa de debuxo para crear diagramas de fluxo, pero estes non terán ningún modelo de datos subxacente para compartir datos con bases de datos ou outros programas, como sistemas de xestión de proxectos ou follas de cálculo. Existen moitos paquetes de software que poden crear diagramas de fluxo automaticamente, ben directamente desde o código fonte dunha linguaxe de programación, ou desde unha linguaxe de descrición de diagramas de fluxo.
Existen varias aplicacións e linguaxes de programación visual que usan diagramas de fluxo para representar e executar programas. Xeralmente utilízanse como ferramentas didácticas para estudantes principiantes.
Raised by Wolves
Raised by Wolves é unha serie de televisión estadounidense de ciencia ficción creada por Aaron Guzikowski que se estreou en HBO Max o 3 de setembro de 2020. Os primeiros dous episodios foron dirixidos por Ridley Scott, quen tamén é o produtor executivo. A serie foi renovada para unha segunda tempada pouco despois da súa estrea.
A primeira tempada da serie recibiu en xeral críticas positivas.
Sinopse
Raised by Wolves céntrase en dous androides (Nai e Pai), encargados de criar nenos humanos no planeta Kepler-22b após que a Terra fose destruída por unha guerra. A medida que se vai desenvolvendo a colonia humana, as diferenzas relixiosas ameazan a súa supervivencia, polo que os androides aprenden que controlar as crenzas dos humanos é unha tarefa traizoeira e difícil."
All-Night Lotus Party
All-Night Lotus Party é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Volcano Suns, publicado no ano 1986 a través do selo Homestead Records. En 2009 o disco foi remasterizado por Bob Weston e reeditado por Merge Records con cancións extra.
Liu Yang
Liu Yang, nada en Zhengzhou o 6 de outubro de 1978, é unha astronauta chinesa que formou parte da misión Shenzhou 9.
Traxectoria
Liu Yang, a primeira astronauta chinesa da Historia, participou na misión Shenzhou 9, pasando un total de 12,64 días no espazo.
Súrzhik
dereita|miniatura|300x300px| Predominio de súrzhik en diferentes rexións de Ucraína. Datos do Instituto Internacional de Socioloxía de Kíiv (KIIS) para 2003. O termo súrzhik (en ruso, су́ржик) refírese ás variedades mixtas derivadas do contacto entre as linguas rusa e ucraína en varias rexións de Ucraína e os seus territorios limítrofes. Non hai necesariamente un conxunto de características comúns; algúns autores afirmaron que o termo é xeralmente aplicábel «á desobediencia ou descoñecemento das normas das variedades estándar de ruso e ucraíno».
A palabra súrzhik deriva de súrozh, termo ruso antigo para a mestura de fariña de trigo e centeo, no sentido de fariña de trigo adulterada. Neste senso, converteuse nunha etiqueta colectiva pexorativa para as variedades lingüísticas non-estándar que disolven a fronteira lingüística entre os idiomas estándar ruso e ucraíno.
Peto de ánimas do Toural
Localízase na aldea do Toural, aos pés da actual casa consistorial de Vilaboa, nun antigo cruzamento de camiños a pouca distancia da igrexa parroquial de San Martiño. Os petos erguíanse nas encrucilladas posto que no imaxinario popular estas son zonas frecuentadas por todo tipo de espíritos, incluídos os que compoñen a mítica Santa Compaña.
Descrición
A obra escultórica está labrada en altorrelevo en granito do país, e o fornelo e mais a cruz sitúanse sobre unha mesa-altar formada por unha lousa rectangular rematada nun semicírculo saínte e apoiada en bloques de pedra modernos, que non pertencen á estrutura orixinal, nunha disposición piramidal.
A función principal destes altares era a colocación dun peto de madeira ou metal, que dá nome a estas construcións, onde os crentes deixaban esmolas para agradeceren feitos venturosos ou para pedilos desexando, asemade, que as almas penitentes entrasen no Paraíso. Hoxe en día o peto desapareceu e a xente só deposita cirios para recordar os defuntos.
No corpo da edícula ou fornelo, cunha forma cuadrangular arredondada nos ángulos superiores, aparecen no primeiro nivel as almas dos condenados encarnadas nun home espido botado sobre unha ardente grella martirial por uns demos representados por seis facianas monstruosas que rin a cachón. Comezando pola esquerda a terceira face, coroada e máis grande ca as outras, parece ser a do mesmísimo Satanás. Estas horripilantes caras chaman a atención polas fondas engurras, agás a primeira comezando pola esquerda que ten beizos grosos.
Nun segundo nivel do gravado están as sinuosas chamas do Purgatorio onde abrollan os rostros de catro almas penitentes (a primeira é unha monxa, da seguinte só se ve o cabelo tonsurado dun frade, a terceira e a cuarta teñen mitra, e a derradeira é un home barbado), dous anxos espidos en arcos rampantes laterais axudándoas a saír das lapas e no cénit a cara riseira sobre un par de ás dun anxo grandeiro que intercede polas almas ante Deus.
Riba do Purgatorio, separada da escena por un pequeno fuste e un capitel moldurado e fronte a unha cruz latina de longos brazos, achamos á Virxe da Soidade vestida con túnica e capa con capucha coas mans xuntas diante do peito pregando pola salvación dos espíritos dos finados.
Os responsables eclesiásticos daquel entón pretendían con estas imaxes infundir o temor entre os fregueses para que se comportasen cristiamente e non pecasen, aínda que os petos de ánimas non adoitaban ser tan ameazadores. De feito, por normal xeral neles só aparece o Purgatorio, cando aquí o Inferno está graficamente representado.
PSO J318.5−22
thumb|"Cartel de viaxe" do Programa de Exploración de Exoplanetas da NASA para PSO J318.5-22
PSO J318.5−22 é un planeta interestelar, un obxecto de masa planetaria que non orbita unha estrela. Está situado a aproximadamente 80 anos luz de distancia, e pertence á asociación estelar Beta Pictoris. O obxecto descubriuse en 2013 en imaxes tomadas polo telescopio de campo amplo Pan-STARRS PS1. A idade de PSO J318.5-22 estimouse en 12 millóns de anos, a mesma idade que o grupo Beta Pictoris. Baseándose na súa temperatura e idade, está clasificado dentro do tipo espectral L7 das ananas marróns.