cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Royston Drenthe
Royston Ricky Drenthe, nado en Rotterdam o 8 de abril de 1987, é un futbolista neerlandés que actualmente xoga no Everton FC, en calidade de cedido polo Real Madrid. A súa posición é a de extremo esquerdo, aínda que pode xogar tamén de lateral pola mesma banda.
Traxectoria
Despois de pasar varios anos nas categorías inferiores do Feyenoord, debutou co primeiro equipo nun partido contra o SBV Vitesse.
No verán de 2007, fichou polo Real Madrid a cambio de 13.5 millóns de euros. Tras non contar para ningún adestrador dos que pasaron polo Real Madrid, foi cedido ao Hércules CF o 31 de agosto de 2010, onde estivo a tempada 2010-11.
O 31 de agosto de 2011, día do remate do prazo de fichaxes, Drenthe deixa o Real Madrid coa carta de liberdade, e vaise ao Everton FC da Premier League.
Paseo do Carboeiro
miniatura|250px|Paseo do Carboeiro. O Paseo do Carboeiro é un parque situado en Sigüeiro (Oroso). Debe o seu nome ao río Carboeiro, que pasa a través desta zona. É un lugar de ocio ou descanso, no que hai un parque infantil e pistas deportivas, ademais de ser unha zona verde. Foi rematado cara 2008, aínda que máis tarde se construíu unha estatua conmemorativa, con forma de troita, xa que moitos pescadores aproveitan as zonas máis profundas do río para pescar nesta zona. No Paseo do Carboeiro celebrouse a primeira edición da Festa do Salvaxe Oeste de Sigüeiro.
Ubaldo de Azpiazu Artazu
Ubaldo de Azpiazu Artazu, nado en 1875 e finado o 4 de marzo de 1934, foi un enxeñeiro, militar e político español.
Traxectoria
Militar de carreira, foi Inspector Xeral do Corpo de Enxeñeiros Xeógrafos do Exército, traballou como cartógrafo e foi amigo de José Sanjurjo Sacanell e secretario de Alejandro Lerroux. Foi elixido deputado polo Partido Republicano Radical pola provincia de Lugo nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 e nas eleccións xerais de 1933.
O vixía no centeo
O vixía no centeo (título orixinal en The Catcher in the Rye) é unha novela de J. D. Salinger publicada en 1951. No seu momento provocou numerosas controversias nos Estados Unidos de América pola súa linguaxe provocadora e por falar con claridade da sexualidade e a ansiedade adolescentes. O seu protagonista, Holden Caulfield, converteuse nunha icona da rebeldía adolescente. Escrita en primeira persoa, a novela relata as experiencias de Holden en Nova York, despois de ser expulsado do seu instituto, Pencey Prep, por suspender a maioría das materias no primeiro trimestre. O título fai referencia a unha reflexión do protagonista sobre o que quere ser de maior, referíndose ao verso dun poema.
A tradución ao galego de Xosé Ramón Fernández Rodríguez foi publicada por Edicións Xerais en 1990, colección Grandes do noso tempo, e en 1999, Colección Fóra de Xogo.
Argumento
Holden Caulfield, tras suspender catro materias, é expulsado de Pencey, o cuarto instituto ao que vai e que tanto odia. Despois de coñecer esta noticia, e acordándose da nota que o citaba co seu profesor de historia, o señor Spencer, decide acudir ao encontro para despedirse. Manteñen unha longa conversa na que o mestre lle reprocha o seu baixo rendemento escolar e intenta aconsellalo. Xa na residencia, o seu compañeiro de cuarto, Stradlater, coméntalle que ten unha cita cunha rapaza chamada Jane Gallagher (coa que Caulfield intimara cando coincidiran de vacacións en Maine) o que o amola bastante. Ademais deste feito, recibe a visita dun compañeiro, Ackley, que é descrito como un rapaz pouco hixiénico e un tanto pesado, que consegue poñelo dos nervios pero que no fondo lle da mágoa xa que a ninguén lle cae moi ben. Como Stradlater regresa tarde da súa cita, Caulfield interrógao respecto ao que fixeron. O compañeiro négase a responder, e Holden sospeitando que fixo o amor con Jane, ponse furioso e golpéao, iniciando así unha pelexa. Aínda que non é a primeira vez que discuten, si é a primeira que pelexan, xa que no fondo a Holden non lle cae nada ben. O certo é que nunca se levou moi ben con ningún dos seus antigos compañeiros de cuarto xa que, segundo el, todos eran un pouco raros.
Caulfield, despois do altercado decide marchar a pesar de que aínda non era o día oficial da expulsión. Tras botar un berro a todo o colexio, en sinal de rabia, e abandonalo, toma un tren cara a Nova York. Nel atópase coa atractiva nai dun compañeiro, á que conta varias mentiras sobre o bo comportamento do rapaz.
Cando se dirixía ao cuarto, o ascensorista ofrécelle os servizos dunha prostituta a cambio de cinco dólares. Holden acepta o trato e vaise ao seu cuarto a esperar pola muller. Cando chega, ela preséntase como Sunny e trata de ter sexo con Caulfield, pero este acovárdase e págalle os cinco dólares acordados. Sunny reclama dez dólares, pero Caulfield négase. A prostituta marcha e regresa co ascensorista que lle dá unha malleira, levando finalmente os cinco dólares que di deberlle Holden.
Á mañá seguinte, mentres almorza, coñece a dúas monxas que lle resultan agradables e mantén con elas unha conversa sobre literatura que o fai sentir, en certo modo, raro, xa que o libro do que falan ten certas alusións sexuais. Esa mesma tarde queda con Sally para ir ver unha “aburrida e ridícula” obra de teatro. Cando esta remata, van patinar e Holden revélalle a súa idea de marchar da cidade, como Sally non demostra interese en irse con el, discuten e a rapaza marcha realmente enfadada.
Holden sae da casa para evitar os seus pais e decide durmir xunto a un antigo profesor de literatura, o Señor Antolini co que mantén unha longa conversa acerca do rumbo que tomará a súa vida se non decide facer algo e do importante que é a educación. Ao interpretar como un acto de sexualidade que o profesor lle acaricie a cabeza no medio da noite, ponse moi nervioso, escúsase e marcha do apartamento. Pasa parte da noite na estación de tren, onde decide definitivamente que deixará a cidade, marchará ao outro lado do país en autostop e vivirá nunha cabana sen volver ver a súa familia por moitos anos. Antes de que isto ocorra quere despedirse de Phoebe e cítaa diante dun museo ao que el ía de pequeno. Ao reunírense, ela exprésalle o desexo de escapar con el, o protagonista explícalle que iso non é posible, a rapaza enfádase e xura non volverlle falar nunca máis.
A pesar deste feito van xuntos ao zoo. Antes de subir ao carrusel, Phoebe, confésalle que xa non está enfadada e el promételle que non marchará. É neste momento, vendo á súa irmá divertirse, cando o protagonista di ser feliz por primeira vez.
Ao remate da novela, Holden cóntalle ao lector que non sabe o que pensar dos feitos que relatou e que se arrepinte de facelo xa que iso fíxoo botar de menos a todas as persoas das que falou.
Para finalizar a análise do elaborado argumento desta novela caben destacar certos aspectos que a caracterizan de forma inconfundible. Ao longo da obra nárranse e descríbense os lugares sempre con moita subxectividade e, ás veces, ironía e humor o que lle dá un toque moi persoal. Segundo vai visitando diferentes lugares e estando con diferentes persoas, o protagonista, móstrase como unha icona de rebeldía adolescente que realiza unha profunda e pesimista análise da súa realidade.
Pódese mencionar o odio de Holden cara aos hipócritas, o feito de que non entenda o sexo, que sexa un imán para as situacións raras, que malgaste moitos cartos, que só lle gusten realmente dúas cousas ou que a pesar de criticar a actitude de todo o mundo defina a súa, ás veces, como covarde.
En resumo, o autor pretende, a través deste rapaz, mostrar con claridade o mundo adolescente reflectindo a ansiedade dos xoves, os problemas que sofren, as reflexións que fan, as conclusións que sacan e fundamentalmente, o seu punto de vista.
Personaxes
miniatura|250px|dereita|Campo de centeo.
Castelo de Montjuïc
O Castelo de Montjuïc (en Castell de Montjuïc) foi unha fortaleza militar e, despois da guerra civil, foi un museo militar. Dende 1963 é un equipamento municipal dependente do concello de Barcelona. Atópase no cumio da montaña de Montjuïc de Barcelona, a máis de 170 m de altura sobre unha formación rochosa.
O vixía no centeo
Personaxes
O protagonista é Holden Caulfield, un mozo de 16 anos, moi delgado e co lado dereito da cabeza cheo de canas. Vive en Nova York, é moi mal estudante, e xa o botaron de 4 colexios. Adoita mentir sen ningunha razón, só por diversión ou para evitar dar explicacións. Odia a hipocrisía (se ben en moitas ocasións recoñece que el actúa dese xeito), a falsidade, a xente crida e as palabras melindrosas e cultas, pero sobre todo que a xente lle minta. É moi amable e carismático, aínda que en ocasións é moi sarcástico e mesmo desagradable. Malgasta os cartos con moita facilidade. Recoñécese como covarde, e ten a manía de acender mistos cando está de mal humor. Fuma moito, e xoga ben ao golf. É virxe e non entende o sexo. Quería moito o seu irmán Allie, xa falecido.
Castelo de Montjuïc
Antecedentes
miniatura|esquerda|260px|Atalaia de Montjuïc. Unha atalaia medieval destinada a informar con sinais da proximidade de barcos foi a primeira construción que ocupou o cumio da montaña, que se atopa no suroeste da cidade de Barcelona, chamado daquela en latín Mons Judaicus (Monte xudeu) ou Mons Jovicus (Monte de Xúpiter).
O nome de Montjuïc deriva de "mons judeiqus", expresión que fai referencia á presenza na montaña do cemiterio da comunidade xudía medieval de Barcelona, documentado como mínimo dende o século IX até o século XIV. A destrución do Call da cidade en 1391 comportou o abandono do cemiterio.
O vixía no centeo
Familiares
D.B. é o irmán máis vello de Holden. Escribe contos, e tras estar no exército (participando mesmo no desembarco de Normandía), marcha a Hollywood, onde consegue sona e cartos.
Allie era outro irmán, dous anos menor ca Holden, que faleceu de leucemia con 13 anos. Tiña o pelo roxo, era moi intelixente e nunca se enfadaba. Holden menciónao numerosas veces na novela, unha delas descríbeo como unha das poucas cousas que lle gustan.
Phoebe é a súa irmá, de 10 anos. Tamén ten o pelo roxo, é moi delgada e saca boas notas no colexio. Gústalle patinar e escribir, e é moi agarimosa e sensible. Holden di que se comporta de forma moi madura para o pequena que é.
Holden ten outros familiares, mais considéraos uns cretinos, coma seu avó, que vive en Detroit, as súas tías e os seus curmáns.
Controversia
As razóns principais polas que o libro foi criticado eran principalmente a súa linguaxe ofensiva e as súas referencias ás drogas, o alcohol e a prostitución. Os críticos ven a Holden coma un instigador de masas.
Trinta anos despois da súa publicación en 1951, O vixía no centeo era tanto o libro máis prohibido coma o segundo máis estudado como lectura obrigatoria nos institutos estadounidenses. Na década de 1990 foi o nº 13 na lista de libros máis lidos nos EUA segundo a Asociación de Bibliotecas dos Estados Unidos, e no 2005 mantívose entre os dez primeiros.
Influencia na cultura
A obra influíu noutras obras de narrativa, teatro, cine e música. Por outra banda, tamén é obxecto de polémica o feito de que varios asasinos se viron relacionados co libro: Era levado por Mark David Chapman (que asasinou a John Lennon en 1980) no momento do seu arresto. John Hinckley Jr (que intentou asasinar a Ronald Reagan en 1981) tamén declarou estar obsesionado co libro. Robert John Bardo (asasino de Rebecca Schaeffer) levaba o libro no momento do seu crime.
Premio Manuel Beiras
O Premio Manuel Beiras recibe o nome de Manuel Beiras García.
Jean-Louis Aubert
Jean-Louis Aubert nado en Nantua (Ain) o 12 de abril de 1955, é un guitarrista, cantante e compositor francés.
Traxectoria
En 1976, fundou a banda de rock Téléphone. Despois da disolución da banda, gravou un álbum (Platre et Ciment) co batería de Téléphone, Richard Kolinka como Aubert'n'Ko (1987), e en 1989 lanzou o seu primeiro álbum en solitario, Bleu Blanc Vert. Entre a súa etapa con Téléphone e a súa exitosa carreira como solsista, Aubert é un dos máis emblemáticos compositores da súa xeración.
Tamén compuxo música para o cine e a televisión, incluíndo a banda sonora da película I've Loved You So Long (2007), dirixida por Kristin Scott Thomas.
Martin de Caldas
Martin de Caldas foi un xograr galego ou portugués do século XIII.
Traxectoria
Xabier Ron Fernández cre que o seu nome indica a procedencia do autor, do mesmo xeito que sucede con outros xograres da lírica galego-portuguesa. Así mesmo, atopou dous documentos pertencentes na catedral de Santiago de 1256 e 1264 que se refiren a un Martin Pelagii de Caldis. António Resende de Oliveira localizou un documento de 1258 en Barcelos no que figura o nome de Martim Pais de Caldas. Xosé Antonio Souto Cabo suxeriu que podería ser natural de Caldas de Reis, porén, debido á cantidade de localidades que inclúen o topónimo Caldas, tanto en Galicia como en Portugal, é difícil precisar a súa procedencia.
Obra
É autor de sete cantigas de amigo sobre temas tópicos, recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Portugal e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana.
Premio Nacional de Literatura Infantil ao Mellor Labor de Tradución de Libros Infantís
Premio Nacional de Literatura Infantil ao Mellor Labor de Tradución de Libros Infantís foi unha das modalidades dos Premios Nacionais de Cultura de España, instaurado en 1978 por orde do Ministerio de Cultura e dotado economicamente. Estivo vixente até 1992.
Historia e características
Nos seus case tres lustros de existencia, sufriu varias modificacións das bases: no momento da súa aparición, en 1978, só distinguía traducións ao castelán de libros escritos en calquera lingua estranxeira; entre 1980 e 1983, engadiu unha segunda modalide, a tradución entre linguas do Estado Español; en 1984, e até 1986, desfixéronse ambas as modalidades e pasou a premiarse libros traducidos a calquera lingua oficial de España; dende 1986, as obras concorrentes restrínxense ao xénero literario; entre 1987 e 1990, elaborouse unha distinción alternativa entre obras para o lectorado infantil e aqueloutras para o xuvenil. En 1991 e 1992 eliminouse a tal distinción.
Galardoados
A listaxe de gañadores deste premio institucional histórico está conformada polos seguintes autores, tradutores e obras:
Lei dos gases ideais
A lei dos gases ideais é unha ecuación de estado do gas ideal, un gas hipotético formado por partículas puntuais, sen atracción nin repulsión entre elas e con choques perfectamente elásticos, sen intercambio de enerxía. Un gas aproxímase ao modelo de gas ideal en condicións de temperatura elevada e presión baixa.
A lei xeral dos gases ideais obtense a partir da combinación da lei de Boyle-Mariotte, a lei de Gay-Lussac e doutras que as complementan e describe a relación entre a presión, temperatura, volume e cantidade de gas.
Ecuación de estado
A ecuación matemática que define esta lei é:
Na cal:
Manuel Pena Camino
Manuel Pena Camino, coñecido como Flores, nado en Castro (Mesía) en 1909 e finado en Paramos (Val do Dubra) o 5 de marzo de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Formou parte da columna que acudiu á defensa da Coruña ao inicio do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e fuxiu ao monte. Foi detido e xulgado en Santiago de Compostela o 19 de decembro de 1936 cos veciños de Curtis, Manuel Calvelo, Isabel Ríos, Manuel Sánchez Ayerbe e Eduardo Sánchez Lago. Foi condenado a cadea perpetua. Cando saíu da prisión incorporouse á guerrilla nos grupos que operaban na zona dos montes da Graña con Benigno Andrade. Na primavera de 1946 foi nomeado xefe militar do Destacamento Eduardo Xaneiro da IV Agrupación xunto a José Blanco Núñez, ocupando a zona comprendida entre Ordes e Cerceda. Pasou despois polos destacamentos Manuel Bello e Eive-Carbón. Caeu abatido pola Garda Civil en Paramos o 5 de marzo de 1949 ao fuxir logo de ser descuberto o seu agocho nunha casa de Zas (Negreira). Xunto a el morreron Vicente Peña Tarrasa e José María Castelo Mosquera, e as enlaces Carmen Temprano e Manuela Teiga.
Ficocianina
miniatura|[[Ficocianobilina. A ficocianobilina unida a proteínas forma a ficocianina, que é un tipo de ficobiliproteína.]] A ficocianina (do grego phyco, alga, e kyanos, azul escuro, pero neste composto refírese a azul claro) é un complexo proteína-pigmento da familia das ficobiliproteínas captadoras de luz, xunto coa aloficocianina e a ficoeritrina. Como todas as ficobiliproteínas está composta por unha parte proteica unida covalentemente a un cromóforo non proteico chamado ficobilina, que neste caso é a ficocianobilina. A ficoeritrina é un pigmento accesorio para a clorofila. Todas as ficobiliproteínas son hidrosolubles, polo que non poden existir dentro da membrana como os carotenoides. En vez diso, as ficobiliproteínas agréganse para formar grupos ou clusters que se adhiren ás membranas e que se chaman ficobilisomas. A ficocianina ten unha cor característica azul clara, e absorbe as luces laranxas e vermellas, especialmente preto das lonxitudes de onda de 620 nm (o cal depende do tipo específico de que se trate), e emite fluorescencia a arredor de 650 nm (tamén dependendo do tipo que sexa). A aloficocianina absorbe e emite a lonxitudes de onda maiores que a ficocianina C ou a ficocianina R. As ficocianinas encóntranse nas Cyanobacteria (antes chamadas algas verdes-azuladas). As ficobiliproteínas teñen propiedades fluorescentes que se utilizan en probas de inmunoensaio. O produto ficocianina, producido por Aphanizomenon flos-aquae e Spirulina, utilízase, por exemplo, en alimentación e bebidas industriais como axente colorante ("Lina Blue") e atópase en doces e xeados.
As ficobiliproteínas están constituídas por dúas subunidades (alfa e beta) que teñen un esqueleto proteico ao cal están covalentemente unidos 1-2 cromóforos tetrapirrois liñais.
A ficocianina C atópase a miúdo en cianobacterias que viven nas proximidades de fontes termais, xa que pode permanecer estable arredor dos 70 °C, con comportamentos espectroscópicos (absorción de luz) idénticos a 20 e 70 °C. Os termófilos conteñen secuencias de aminoácidos lixeiramente diferentes que os fan estables baixo esas duras condicións. A estabilidade desta proteína in vitro a estas temperaturas é substancialmente inferior. A análise fotoespectral da proteína despois de 1 minuto de exposición a condicións de 65 °C nun estado purificado demostrou unha perda do 50% da súa estrutura terciaria.
Kajaani
Kajaani (en sueco Kajana) é unha cidade de Finlandia. Está localizada no centro do país, ao sueste do Lago Oulu (en finés Oulujärvi), que drena ao golfo de Botnia a través do Río Oulu (en finés Oulujoki). É o centro e capital da rexión de Kainuu, da cal é tamén a cidade máis poboada. Limita cos concellos de Paltamo e Sotkamo, ambos pertencentes á súa mesma rexión, Pyhäntä, Siikalatva e Vaala, pertencentes á rexión de Ostrobotnia do Norte, e Sonkajärvi e Vieremä en Savonia do Norte. A día 31 de agosto de 2019 tiña unha poboación de 36 840 habitantes.
A cidade fundouse no século XVII, alimentada polo crecemento da industria do alcatrán. Sucumbiu ante as forzas rusas durante a Gran Ira do século XVIII, que destruíu o castelo de Kajaani en 1716. Hoxe en día, a economía local está impulsada principalmente polas industrias do serradoiro, a madeira para construción e a industria papeleira, aínda que a fábrica de papel de UPM Kymmene en Kajaani, a principal empresa que proporcionaba traballo dende 1907 ata 2008, está agora pechada. A igrexa de Kajaani foi construída en 1896 en estilo neogótico polo arquitecto Jac Ahrenberg, substituíndo a unha igrexa anterior. O Teatro Municipal de Kajaani fundouse en 1969.
Kajaani é a casa de dous equipos de fútbol, AC Kajaani e Kajaanin Haka, e do equipo de hóckey sobre xeo Hokki. A Universidade de Ciencias Aplicadas de Kajaani foi fundada en 1992.
Historia
Kajaani foi unha das cidades fundadas en 1651 polo Gobernador Xeral Sueco de Finlandia, Per Brahe. Nesta época, a rexión de Kainuu -como rexión madeireira- era unha importante produtora de alcatrán derivado do pino, e o comercio de alcatrán foi a súa principal industria. Os barrís de alcatrán foron embarcados no Oulujärvi e trasladados á cidade de Oulu polo Oulujoki na costa do Golfo de Botnia do Mar Báltico. Dende aló, o alcatrán exportábase á Europa continental, onde era empregado como sellador e antirroturas para os cascos dos buques. En 1653-54 as sessions da corte do distrito de Kajaani e Sotkamo foron responsables de autorizar a construción dunha estrada entre Säräisniemi e Raahe, mellorando as comunicacións na rexión.
miniatura|esquerda|Representación do castelo de Kajaani realizada por Jac Ahrenberg en 1882.
Durante a Gran Ira no século XVIII, o castelo de Kajaani foi forzado á rendición por parte das forzas rusas. Os rusos volaron o castelo en marzo de 1716, e se encontra en ruínas dende aquela, sendo agora un monumento histórico famoso de Kajaani especialmente popular entre as persoas que visitan a cidade. O 17 de outubro de 1808, o xeneral Johan August Sandels gañou unha vitoria clave no sur de Kajaani, preto de Iisalmi, na batalla de Koljonvirta durante a guerra finlandesa, cando o seu exército de tan só 1 800 efectivos derrotou a máis 6 000 rusos. Hai un monumento na marxe oriental do río que marca o lugar onde capron o tenente Jakob Henrik Zidén e o Senegal de división Mikhail Petrovich Dolgorukov fell.
A principios de 1833, o médico Elias Lönnrot, máis coñecido pola súa compilación do Kalevala, a epopea nacional de Finlandia, foi nomeado médico do distrito de Kajaani e asignado para axudar a loiter contra a epidemia de febre tifoide e cólera que se desataron durante a década de 1930. A enfermidade era difícil de tratar e pronto el mesmo caeu de febre tifoide a finais de febreiro de 1833, mais recuperouse. Kajaani viuse gravemente afectada pola fame de 1867-1868 que devastou gran parte de Finlandia, mais a cidade recuperouse progresivamente e en torno a finais do scull medrara en máis de 1 200 habitantes. A casa do concello de Kajaani foi construído en 1831, antiga biblioteca municipal en 1852, a primeira escola elemental de Kainuu en 1883, e a Igrexa de Kajaani en 1896, xa que se convertera nun atentamento importante.
A principios do século XX, Kajaani comezou a industrializarse e a cidade comezou o seu crecemento. A industria do papel despegou especialmente nesta época en Kajaani. A fábrica de papel de Kajaani foi construída en 1907 e estaba dirigida pola empresa Kajaani Oy, que posuía un capital de 5 000 000 marcos en 1948. Kajaani Oy foi finalmente adquirida por Balmet en 1983, e creouse a empresa subsidiariaKajaani Electronics. A central eléctrica Ämmäkoski foi construída no río en 1917 pola Kajaanin Puutavara Osakeyhtiö, e experimentou unha serie de reformas na década de 1940 realizadas polo arquitecto Eino Pitkänen.
A cidade experimentou un crecemento demográfico na década de 1960, chegando ata os 14 600 habitantes. O desenvolvemento industrial da década de 1970, xunto coa fusión co concello rural de Kajaani, Kajaanin maalaiskunta, en 1977, levou á cidade a un aumento da súa poboación ata os 34 574 habitantes en 1980. O concello de Vuolijoki se uniu ao de Kajaani a principios de 2007.
En 2012 produciuse un verquido de petróleo en Kajaani. 110 000 litros de auga con petróleo filtráronse a un río e finalmente desembocaron no lago Oulu.
Xeografía
miniatura|Jormuanlahti Bay, Kajaani Kajaani está situada no centro de Finlandia, ao sur do lago Oulujärvi, que desemboca no Golfo de Botnia por medio do río Oulujoki. Encóntrase a 558 km ao nordés de Helsinqui, 170 km ao norte de Kuopio, e 182 km ao sueste de Oulu. Entre as vilas veciñas están Jormua, Koutaniemi, Kuluntalahti, Lahnasjärvi, Lehtovaara, Linnantaus, Mainua, Murtomäki e Paltaniemi. Entre os distritos de Kajaani encóntranse: Heinisuo, Hetteenmäki, Hoikankangas, Huuhkajanvaara, Katiska, Kettu, Komiaho, Kuurna, Kylmä, Kättö, Kätönlahti, Laajankangas, Lehtikangas, Lohtaja, Nakertaja, Onnela, Palokangas, Petäisenniska, Puistola, Purola, Soidinsuo, Suvantola, Teppana, Tihisenniemi, Tikkapuro, Variskangas e Yläkaupunki.
Kajaani encóntrase á beira do río Kajaani, entre os lagos Oulujärvi, que desemboca no golfo de Botnia a través do río Oulu, e Nuasjärvi. Entre Kajaani e Oulujärvi están os lagos menore de Sokajärvi e Paltajärvi, que permanecen conxeados durante o inverno. Paltajärvi está situado entre o río Kajaani e Oulujärvi. Os ríos Kajaani e Vuolijoki son notables pola súa pesca. A illa Cuco (Käkisaari) encóntrase no lago Oulu ao noroeste da cidade e nela hai casas residenciais e ao redor de 150 casas de verán e apartamentos para vacacións, e illa Toukka está situada na parte oriental do lago. Tamén dentro do municipio encóntrase o lago de 34,7 km2 Laakajärvi, un lago cunha profundidade máxima de 25 m, que é unha área importante de aniñamento para o gaivotón e a aguia peixeira.
Clima
miniatura|A estación de Kajaani en xaneiro. As nevadas son frecuentes nos meses de inverno. Kajaani se encontra nunha zona de clima subártico, mais a proximidade do Mar Báltico e os ventos temperados do Océano Atlántico lle aportan un clima máis suave que o da meirande parte dos lugares desa latitude. Os veráns sons frescos, e o mes máis caloroso adoita ser xullo, cunha temperatura máxima media que chega ata os 20 °C, aínda que durante en fortes vagas de calor téñense acadado temperaturas máximas de 31 °C en xullo e agosto. Os veráns tamén adoitan rexistrar a maior cantidade de choivas, acadando o seu máximo en xullo con 99 mm. As choivas son bastante frecuentes durante todo o ano, non habendo estación seca. Os invernos poden ser duros e a temperatura pode descender por baixo dos −30 °C. A estación fría dura normalmente dende o 11 de decembro ata o 8 de marzo, cunha temperatura máxima media por baixo dos -3 °C, e sendo o mes con máis precipitacións en forma de neve o de xaneiro.
Demografía
A 31 de agosto de 2019, Kajaani tiña unha poboación de 36 840 habitanes, dos cales 18 517 eran mulleres e 18 323 homes. A cidade conta cun total de 865 persoas residentes que prceden doutros países. A superficie total do municipio é de 2 263,99 km2, dos cales 429,26 km2 son auga, tendo unha densidade de poboación de 20,3 hab/km2 en 2017.
Polo que se refire á lingua, o finés é a lingua maioritaria cunha porcentaxe do 96,5% de falantes, o sueco non é oficial na cidade e é falado polo 0,1% da poboación, mentres que o 3,4% falan outras linguas distintas das anteriores.
250px|miniatura|Igrexa de Vuolijoki.
A poboación do municipio reside maioritariamente no centro urbano. A poboación de Kajaani en 2017 de acordo cos distintos núcleos que conforman o concello é a seguinte:
Apelidos máis comúns
Os apelidos máis comúns en Kajaani e a súa frecuencia en 2014:
Goberno
250px|miniatura|Casa do concello de Kajaani. A corporación municipal de Kajaani está integrada por 51 persoas. De acordo cos resultados das eleccións municipais de 2017, nas que se rexistrou unha participación do 49,3%, a composición da cámara municipal de Kajaani é a seguinte:
O presidente da cámara municipal é Miikka Kortelainen, da Alianza de Esquerda, mentres que o presidente do goberno municipal é Teuvo Hatva, do Partido de Centro. Dende 2009 o alcalde da cidade é Jari Tolonen,
Economía
miniatura|esquerda|A esquina das rúas Kauppakatu e Kirkkokatu. Os ingresos presupostados de Kajaani en 1996 foron de 930 millóns FIM. Anteriormente na súa historia, Kajaani fora un próspero centro da industria do alacrán. Nos nosos días consérvase unha canle construída en 1846 especificamente para o transporte do alcatrán fóra da cidade.
Na actualidade a economía local está impulsada principalmente polas industrias do serradoiro, a madeira para a construción e o papel. A fábrica de papel de Kajaani, fundada en 1907 por Kajaani Oy (ex Kajaanin Puutavara Osakeyhtio), foi o maior empregador privado en Kajaani. As fábricas encóntrase na beira do río, en Tihisenniemi. Construíron unha nova máquina de papel na cidade en 1980 que tiña unha proxección para producir 170 000 toneladas anuais.. Kajaani Oy foi adquirida finalmente por Valmet en 1983, e formouse a subsidiaria Kajaani Electronics. Kajaani Electronics foi citada como "un dos principais fabricantes de sensores e analizadores especializados para a industria da celulosa e o papel" en 1990. Cando a fábrica de papel foi adquirida por UPM Kymmene en 1989 converteuse na terceira compañía de papel máis grande de Finlandia. Pechou en 2008 por falta de rentabilidade e polos altos custos enerxéticos, mais dende aquela continuou as súas operacións, e foi vendida a Pölkky Oy en 2012. miniatura|dereita|Central eléctrica de Ämmäkoski no río. A principios da década de 1970 construíuse unha fábrica de produtos electrónicos, e a empresa Kajaani Automation fundouse en 1980. A partir de 1999 a industria da turba en Kajaani gañou medio millón de marcos finlandeses anuais. Unhas 222 hectáreas están destinadas á produción de turba, coa empresa privada Vapo Oy contratada para explotala e abastecer á central eléctrica.
Segundo os datos de 1999, Kajaani gaña tres millóns de marcos finlandeses cada ano na venda de produtos forestais, e tamén recibe uns ingresos considerables das actividades relacionadas co turismo nos seus bosques. A pesca tamén contribúe aos ingresos das persoas da cidade. Kajaani tiña en 2012 tres hoteis principais, o Scandic Kajanus Kajaani de 191 habitacións, o Hotel Kajaani e o Original Sokos Hotel Valjus, aínda que a casa señorial de Karolineburg ofrece na actualidade servizo de hotel con 20 habitacións. O restaurante Sirius, citado en 2010 como o mellor restaurante da cidade, ofrece cociña finlandesa, e está situado nun antigo edificio do goberno que acolleu reunións entre Leonid Brezhnev e Urho Kekkonen. Tamén salienta a presenza do restaurante chinés Golden Dragon, o restaurante de comida española Torero, Hospoda Kourna e Pikantti.
O Hospital Central de Kainuu, que serve a toda a rexión, está situado en Kajaani.. Aberto en 1968, conta con varios departamentos médicos especializados e traballan en cooperación co Hospital Universitario de Oulu. A cidade tamén contaba en 2003 cunha clínica oftálmica.
A Brigada Kainuu, unha unidade do exército finlandés creada en 1966, é o terceiro empregador da cidade. A brigada adestra a 4 000 recrutas cada ano e dá emprego a 500 persoas de persoal militar e 90 civís.
Lugares de interese
miniatura|As ruínas do castelo de Kajaani. miniatura|Igrexa de Kajaani. O castelo de Kajaani, situado unha illa do río Kajaani no centro da cidade, construíuse orixinalmente en 1604 por encargo de Carlos IX de Suecia. O castelo exerceu como centro administrativo, prisión, base militar e refuxio para a cidadanía. A casa do con cello de Kajaani, situado en Raatihuoneentori (en galego Praza do Concello), construíuse segundo o deseño de Carl Engel en 1831 cunha torre do reloxo central na azotea. Foi restaurado en 1990, momento no que foi pintado de cor amarelo ocre.
A igrexa de Kajaani foi construída en 1896 en estilo neogótico polo arquitecto Jac Ahrenberg. Substituíu a unha igrexa anterior, ocupando o lugar no que esta fora construída en 1656 e destruída polos rusos en 1716 no tempo no que se destruíu tamén o castelo de Kajaani. A segunda igrexa foi construída entre 1734 e 1735, e serviu de parroquia durante 160 anos ata que foi remplazada pola nova igrexa de Ahrenberg. A igrexa, feita de madeira, ten tres naves e presenta un delicado e delgado campanario. Está decorada con tallas en estilo gótico inglés. A Igrexa Ortodoxa de Kajaani (Kajaanin ortodoksinen seurakunta), que conta cunha comunidade de aproximadamente 1 880 persoas, ten a súa sede na Igrexa da Transfiguración de Cristo en Kajaani. A construción da igrexa finalizou en 1959 co deseño de Ilmari Ahonen. Contén murais pintados por Petros Sasaki e Alkiviadis Kepolas. No suburbio de Paltaniemi encóntrase unha igrexa, construída orixinalmente en 1599, está considerada o centro rexional da Igrexa Luterana.
Hai unha mesquita na cidade, que é o centro da comunidade islámica da rexión de Kainuu, que en 2017 contaba cunha comunidade de 235 persoas. A casa de Eino Leno House, que alberga unha cafetería, foi construída en 1978 para homenaxear ao famoso poeta Eino Leino. Keisarintalli, unha corte de madeira, foi empregada como pensión para o tsar Alexandre I de Rusia durante a súa viaxe a Finlandia en 1819. Tamén salienta o Memorial Urho Kekkonen, adicado ao oitavo presidente de Finlandia, Urho Kekkonen. O monumento de oito metros de altura foi obra do escultor Pekka Kauhanen e foi inaugurado o 3 de setembro de 1990, exactamente 90 anos despois do nacemento de Kekkonen.
Cultura
O Teatro Municipal de Kajaani (Kajaanin Kaupunginteatteri), fundado en 1969, acolle representacións teatrais e concertos, vistas xeralmente por en torno a 200 persoas. O Museo de Arte de Kajaani (Kajaanin taidemuseo), localizado nun edificio que fora unha comisaría de policía que está conectado coa antiga casa do concello, fundouse en 1993 e está centrado na arte moderna finlandesa. O Museo de Kainuu (Kainuun museo) expón información relativa á industria do alcatrán, o Kalevala (a epopea nacional finlandesa) e o escritor Elias Lönnrot e outras no andar baixo, e frecuentemente acolle exposicións temporais no andar superior.
Os eventos culturais anuais máis importantes de Kajaani son o Kajaanin Runoviikko (Semana da Poesía de Kajaani), orixinalmente coñecida como Sana ja Sävel, e o Kainuun JazzKevät (Primavera de Jazz de Kainuu).
Medios de comunicación
Radio Kajaus, unha das emisoras de radio locais máis antigas de Finlandia, comezou as súas emisións en 1989, e continúa a ser unha das poucas radios completamente independentes de Finlandia. Kainuu Radio, que pertence á Yle, emite de luns a venres de 6:30 a 17:00 h.
Polo que respecta á prensa escrita, o Kainuun Sanomat edítase na cidade de Kajaani dende 1917.
Educación
miniatura|esquerda|Biblioteca Móbil en Kajaani. A cidade acolle a Universidade de Ciencias Aplicadas de Kajaani, unha pequena universidade de ciencias aplicadas fundada en 1992. Ofrece cursos de Actividades Turísticas, Sistemas de Información, Enfermaría e Atención Médica, Enxeñería Mecánica e de Minas, e Negocios e Innovación, e ofrece oito licenciaturas e cinco programas de máster. O Centro de Investigación para o Desenvolvemento do Ensino e a Aprendizaxe no Consorcio da Universidade de Kajaani está asociado á Universidade de Oulu. Hai tamén un instituto politécnico, que tiña un alumnado en torno ás 653 persoas a mediados da década de 1990.
O Instituto de Música de Kainuu, xestionado polo gobermo, foi fundado en 1957 e forma parte do Centro de Congresos e Cultura Kaukametsä. É un dos institutos musicais máis grandes de Finlandia, cun alumnado en torno ás 900 persoas de toda a rexión de Kainuu en 2014. O departamento de baile do Instituto de Música de Kainuu, Ballet Kaukametsä foi fundado en 1975 e ensina danza a persoas de diferentes idades. A biblioteca municipal encóntrase na rúa Kauppakatu e conta con acceso libre a internet, Kajaani conta ademais cun servizo de biblioteca móbil.
Deporte
miniatura|Exterior do [[Kajaanin jäähalli, fogar do Hokki, o equipo de hóckey sobre xeo local.]] O equipo local de hóckey sobre xeo, o Hokki, na tempada 2019-20 xoga na Mestis (segunda categoría do hóckey sobre xeo finlandés) logo de ascender como campión da Suomi-sarja (terceira categoría) na tempada 2018-19, á que descendera dende a Mestis por motivos económicos ao finalizar a tempada 2016-17. O Hokki chegou a proclamarse campión da Mestis na tempada 2006-07, aínda que renunciou a disputar a promoción á máxima categoría, a SM-liiga. O Hokki xoga os seus partidos como local no Kajaanin jäähalli, un pavillón inaugurado en 1989 e con capacidade para 2 372 persoas.
Existe un hipódromo na cidade, o Kajaanin ravirata, situado a uns 10 km ao norte do centro de Kajaani en Kuluntalahden, que acolle competicións durante os meses do verán. Foi construído en 1975 e reformado entre 2006 e 2010, momento se reparou a pista e completouse o restaurante e as oficinas, entre outras reformas.
Kajaani conta con rutas de sendeirismo, pistas de esquí, ximnasios, e pistas deportivas ao longo do municipio. Pöllyvaara os outeiros de Vimpeli son notables áreas locais para a práctica do esquí, e son frecuentadas por turistas durante os meses de inverno. A pesca é popular ao longo das beiras do río. No municipio hai tamén un campo de golf, e tamén varios pavillóns de baile na cidade.
Algúns deportistas destacados nados en Kajaani son o campión do mundo e medallista olímpico en bíatlon Henrik Flöjt, o dobre medallista olímpico en combinada nórdica Jouko Karjalainen, o medallista olímpico en tiro ao prato Marko Kemppainen, o esquiador campión do mundo Matti Heikkinen, o campión do mundo de esquí nórdico Pekka Suorsa, o campión de Europa de judo Jorma Korhonen, ou o medallista no mundial júnior de hóckey sobre xeo Tommi Leinonen.
Transporte
miniatura|A intersección de Sotkamontie, Sudensuu e Tornitie en Kajaani. Hai un servizo diario de autobús entre Kajaani, Oulu, Kemijärvi e Rukatunturi, e a liña n.º 4 circula cada hora durante os días da semana dende Pohjolankatu en Kajaani a Paltaniemi. Durante os meses do verán hai un servizo de cruceiro que opera entre Joensuu e Nurmes. A estación de tren de Kajaani inaugurouse en 1905, cando se rematou a liña ferroviaria de Iisalmi a Kajaani como extensión do liña ferroviaria de Savonia. O edificio da estación foi deseñado por Gustaf Nyström. A zona de vías da estación foi profundamente reformada en 2005, cando se electrificou a liña ferroviaria de Iisalmi a Kontiomäki. Catro trens chegan diariamente dende Helsinqui vía Kouvola e Kuopio, cunha duración de viaxe de entre sete e dez horas dependendo do tren. Hai tamén trens diarios a Joensuu, e trens de conexión entre Nurmes e Kajaani. miniatura|O aeroporto de Kajaani. O aeroporto de Kajaani, situado a aproximadamente oito quilómetros ao noroeste de Kajaani, na zona de Paltaniemi, é o principal aeroporto local. Está operado por Finavia, e tamén satisfai as necesidades da aviación xeral non comercial. A construción do aeroporto comezou en 1939 e a pista completouse en outono, mais debido á guerra de inverno o resto das obras paralizáronse e non abriu por completo ata o 22 de xuño de 1956. En 2017 o aeroporto tivo unha afluencia de 84 724 pasaxeiros.
Kajaani encóntrase a algo máis de 180 km das cidades de Oulu e Kuopio. As principais vías de comunicación por estrada da cidade son:
Cidades irmás
Kajaani está irmandada con:
Daniel O’Connell
Dónal Ó Conaill (en irlandés) ou Daniel O'Connell (en inglés), nado en Cahersiveen (Irlanda) o 6 de agosto de 1775 e finado en Xénova (Reino de Sardeña) o 15 de maio de 1847, tamén coñecido como The Liberator ou The Emancipator, foi un líder político irlandés e a figura máis importante da Irlanda da primeira metade do século XIX.
Defendeu a Emancipación católica—o dereito dos Católicos a sentar no Parlamento de Westminster, denegado durante aproximadamente 100 anos—e rexeitou a Lei de unión que uniu a Irlanda e Gran Bretaña. Foi moi crítico coas ideas que implicaban unha insurreción violenta en Irlanda, e chegou a dicir que a liberdade da Illa non valía o derramamento dunha soa gota de sangue. Sempre empregou métodos populistas e parlamentarios para conseguir o troco. En 1840 fundou a Repeal Association.
Gran Premio do Reino Unido de 1987
O Gran Premio do Reino Unido de 1987 (oficialmente o Shell Oils British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 12 de xullo de 1987 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo da tempada de, o 42ª Gran Premio do Reino Unido e o 23º que tivo lugar en Silverstone. A carreira disputouse sobre 65 voltas ao circuíto de cinco quilómetro en distancia de carreira de 311 quilómetros.
O piloto británico Nigel Mansell gañou a súa terceira carreira do ano no seu Williams FW11B. Por segunda vez en oito días Mansell pasou a o seu máis ilustre compañeiro de equipo, o brasileiro dúas veces campión do mundo Nelson Piquet, para lograr a vitoria. Esta vez, con todo moito máis xusto, con menos tempo que no Gran Premio de Francia. Nunha das actuacións máis memorables na Fórmula Un, Mansell arrebatoulle o liderado a Piquet a falta de dúas voltas para a meta. Ayrton Senna terminou terceiro no seu Lotus 99T.
A vitoria de Mansell púxoo en segundo lugar no campionato, empatado con Piquet e un punto detrás de Senna.
Gran Premio do Brasil
O Gran Premio do Brasil (pt: Grande Prêmio do Brasil) é unha carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un que se corre no Autódromo José Carlos Pace de Interlagos, un distrito na cidade de São Paulo, Brasil.
Historia
O Gran Premio do Brasil celebrouse por primeira vez en Interlagos en 1972, aínda que non formou parte do Campionato Mundial de Fórmula Un. Ao ano seguinte, con todo, a carreira foi incluída por primeira vez no calendario oficial. En o Gran Premio do Brasil trasladouse en  a Jacarepaguá no Río de Xaneiro, para volver a Interlagos nas seguintes dúas tempadas (-) de  a  Jacarepaguá convertese no único anfitrión, debido ás preocupacións pola seguridade do circuíto de Interlagos de 8 km. de lonxitude. En o Gran Premio volveu a un reducido circuíto de Interlagos, onde se mantivo desde entón. A carreira de 2004 foi a primeira vez desde a inclusión da carreira no calendario do Campionato de Fórmula Un que non era unha das tres primeiras carreiras da tempada. En, por primeira vez, o GP do Brasil decidiu o campionato do mundo, gañado por Fernando Alonso. O 2 de novembro de 2008, Felipe Massa converteuse no último gañador da casa do GP do Brasil, a súa vitoria na última carreira da tempada non foi suficiente para asegurar o campionato xa que perdeu con Lewis Hamilton por un só punto.
Gran Premio do Reino Unido de 1987
Carreira
Ao principio, Prost foi o máis rápido e púxose por diante, só para ser pasado por Piquet en Maggots; Mansell pronto seguiu ao seu compañeiro de equipo. A carreira converteuse entón nunha loita pechada entre os dous pilotos de Williams, xa que nin Senna (tamén con motor Honda), nin Prost eran rivais para eles. Lotus descubriu que mentres que a suspensión activa funcionaba ben nos circuítos urbanos cheos de fochancas, nas pistas máis lisas Silverstone atopar o equilibrio no coche resultaba difícil. Piquet liderou a maior parte da carreira.
Gran Premio do Brasil
Historia
O circuíto de Interlagos viu algunhas das carreiras máis emocionantes e memorables na recente historia da Fórmula Un, e é considerado como un dos circuítos máis desafiantes e emocionantes do calendario. Xunto con Spa-Francorchamps, é raro porque o circuíto na súa forma moderna é un dos poucos cunha longa historia no deporte que se considera que non perderon gran parte da súa mística ou desafío na súa adaptación as modernas normas de seguridade.
Gran Premio do Reino Unido de 1987
Carreira
Na volta 35 Mansell estaba 2 segundos detrás do seu compañeiro de equipo. Ambos pilotos de Williams programaran completar a carreira sen cambiar pneumáticos, pero o equipo chamou a Mansell para facer unha parada para cambiar pneumáticos. Mansell reincorporouse á carreira 29 segundos por detrás de Piquet, a falta de 28 voltas. Cos cauchos frescos Mansell comezou un ataque épico que viu bater a marca de volta 8 veces para o deleite dos máis de 100.000 seareiros británicos.
Gran Premio do Brasil
Historia
Particularmente memorable, na recente historia dos Grandes Premios do Brasil, foi a carreira de, que viu a primeira vitoria nun Gran Premio, moi inesperada, e no medio de circunstancias caóticas e pouco comúns, do Jordan de Giancarlo Fisichella. A forte choiva antes e durante a carreira produciu problemas coa selección de pneumáticos que prexudicou a moitos equipos, o que permitiu ao débil equipo Minardi ter unha verdadeira oportunidade para a vitoria por única vez, porque era o único equipo preparado para as precipitacións, pero os seus pilotos pronto abandonaron. As condicións traizoeiras da pista causaron o abandono de varios pilotos, so remataron dez, incluíndo ao entón vixente campión do mundo Michael Schumacher, pondo fin a unha longa serie de carreiras sen abandonos que remóntase ao Gran Premio de Alemaña de 2001. No medio disto, varios pilotos, incluídos os de McLaren Kimi Raikkonen e David Coulthard, lideraron a carreira, e, cando un accidente do Renault de Fernando Alonso bloqueou o circuíto e sacaron a bandeira vermella, reinaba a confusión. Fisichella lideraba a carreira nese momento, logo de superar a Räikkönen, con todo, foi o finlandés, o que foi declarado gañador da carreira baixo a regra, que estipula que o resultado da carreira en tales circunstancias, tómase da orde de execución de dúas voltas antes da detención da carreira. Esta decisión foi revogada días despois na Corte de Apelación da FIA en París logo de que novas probas saíron á luz e demostraron que Fisichella cruzara a liña de meta na cabeza por segunda vez antes do accidente de Alonso, e polo tanto era o lexítimo gañador.
Concello de Oza dos Ríos
Oza dos Ríos foi un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2013 tiña 3204 habitantes (3227 no 2012, 3229 no 2011, 3198 no 2010).
Gran Premio do Brasil
Historia
O Gran Premio de 2001 foi notable por marcar a chegada explosiva de Juan Pablo Montoya á escena da Fórmula Un. O piloto colombiano incriblemente adiantou a Michael Schumacher desde o principio e aguantouno con facilidade ata que un incidente co arrows de Jos Verstappen terminou a súa carreira. Montoya finalmente enterrou a pantasma desa carreira ao gañar a carreira de no seu último Gran Premio con Williams antes de pasar a McLaren. A carreira de tamén foi notable porque dous irmáns, Michael Schumacher e Ralf Schumacher, compartiron a primeira fila na grella de saída por primeira vez.
Gran Premio do Reino Unido de 1987
Carreira
Na volta 62 os dous coches estaban morro con cola e na volta 63 Mansell realizou o seu famoso movemento "Silverstone dous pasos", no medio da recta do Hangar, preparou o adiantamento. O piloto inglés bata o seu coche para a esquerda, buscando o lado de fóra da pista, Piquet bloquéao, Mansell volta para a dereita, retardando o punto de freada e chegando ao punto de tanxencia da Curva Stowe por dentro para pasar a Piquet. Unha manobra plasticamente bela e intelixente. Mansell quedou sen combustible na volta de desaceleración e foi engulido pola multitude. Descoñecíase que o seu indicador de combustible estivera en vermello a dúas voltas do final, cando cruzou a liña aínda mostraba que quedaban dous litros escasos. Senna terminou unha carreira tranquila no terceiro lugar, mentres que o seu compañeiro de equipo Satoru Nakajima tivo o seu mellor resultado na F1 ao chegar cuarto a meta. Completando os puntos Derek Warwick (Arrows - Megatron) e Teo Fabi (Benetton - Ford).
Gran Premio do Brasil
Historia
miniatura| right | 240px | Coche de seguridade no [[Gran Premio do Brasil de 2006]] Fernando Alonso converteuse no máis novo Campión do Mundo de Fórmula Un no Gran Premio do Brasil 2005, co seu terceiro posto, por detrás do gañador Juan Pablo Montoya e o seu rival no campionato Kimi Räikkönen, suficiente para alzarse co título a falta de dúas carreiras.