cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canle de Crinan
Historia
Os traballos para construír a canle comezaron en 1794, e a canle abriuse en 1801 cun deseño orixinal de John Rennie, pero con numerosos erros nas comportas que foron reparados en 1816 por Thomas Telford. O seu propósito era facilitar o transporte comercial entre Glasgow e a foz do Clyde, e as Illas Hébridas, sen ter que dar a volta ao sur da península de Kintyre e en especial, polo cabo de Kintyre, un lugar de mar aberto e perigoso a unhas poucas millas da costa setentrional de Irlanda. O transporte facíase cunhas embarcacións características desta comarca, denominadas puffers.
Kuduro
Kuduro é un xénero musical e sobre todo un xénero de danza xurdidos en Angola. Hoxe en día, está tamén amplamente diseminado polas áreas suburbanas da cidade de Lisboa, Portugal. Tamén se ten popularizado no Brasil ultimamente, existindo algúns grupos e bandas de kuduro propios do Brasil, en especial nos suburbios das cidades de Río de Xaneiro e de Salvador. Está hoxe influenciado por outros xéneros como Sungura, Kizomba, Semba, Ragga e Rap.
Canle de Crinan
Historia
A canle non presentaba limitacións de altura para os barcos.
Kuduro
Estilo musical
As letras caracterízanse pola súa simplicidade e humor. Son xeralmente escritas en portugués, e moitas veces con algún vocabulario de linguas angolanas (por exemplo, kimbundo), tal como Da Dombolo (Dj SL), ou Salalê (Dog Murras). A banda que máis contribuíu na difusión deste estilo musical é a coñecida Buraka Som Sistema.
Canle de Crinan
Historia
Na actualidade a canle úsana embarcacións de lecer, que aforran xornadas de navegación entre a foz do Clyde e as illas occidentais escocesas.
Kuduro
Orixe
O kuduro xurdiu primeiro como unha danza e co pasar do tempo evolucionou a un xénero musical. Moi probabelmente, o nome kuduro provén tamén do kimbundo (lingua nacional de Angola), ou ben pola expresión que o nome mesmo xa supón, até mesmo polo propio estilo do baile.
Batalla de Chacabuco
miniatura|300px|Batalla de Chacabuco Na batalla de Chacabuco, acontecida o 12 de febreiro de 1817, as forzas de José de San Martín e Bernardo O'Higgins venceron ás realistas despois de dous anos e medio de ocupación española, período coñecido como a Reconquista. A partir desa vitoria, os españois empezaron a repregarse cara o sur e os seus contrincantes preparáronse para desaloxalos definitivamente de Chile na Batalla de Maipú.
Magnum (serie de televisión)
Magnum (orixinalmente Magnum P.I., Magnum private investigator) é unha serie norteamericana de televisión protagonizada por Tom Selleck que facía o papel de Thomas Magnum que consistía nos traballos dun investigador privado que vivía en Hawai. A serie retransmitiuse pola canle norteamericana CBS, chegou a Galicia por medio da TVG que a emitiu en tres ocasións, a primeira en 1985, sendo a última a finais do 2006, polas mañás, cunha nova dobraxe de acordo coas novas normas da RAG. Esta serie colleitou un éxito considerable a primeira vez que se emitiu pola TVG.
Guías para unha docencia universitaria con perspectiva de xénero
Guías para unha docencia universitaria con perspectiva de xénero é unha colección de once guías de diferentes disciplinas e ámbitos de coñecemento promovida e editada orixinalmente en catalán pola Xarxa Vives d’Universitats e trasladada a lingua galega, no marco das iniciativas financiadas con fondos do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero e desenvolvidas polas oficinas de igualdade do Sistema Universitario Galego (Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo, Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela e Oficina para a igualdade de Xénero da UDC).
A colección, publicada conxuntamente polas tres universidades públicas galegas, está formada polas seguintes guías:
Con esta colección preténdese proporcionar material didáctico ao profesorado universitario, co fin de favorecer, facilitar e promover a inclusión da perspectiva de xénero nas materias que se imparten na educación superior galega.
Ciconiformes
As ciconiformes (Ciconiiformes) son unha orde de aves que, tradicionalmente, incluíu unha variedade de aves grandes, pernilongas, coas ás moi grandes, como as cegoñas, garzas, garcetas, os ibis, etc., pero actualmente inclúe só as cegoñas (Ciconiidae). As Ciconiformes son coñecidas dende o Eoceno tardío. Inclúe 116 especies.
Conduta
Certamente unha das razóns que chama a atención das Ciconiiformes é o seu senlleiro xeito de moverse. Ese estilo especial de movemento, percibido coma "elegante" ou "comicamente zoupón", acentúase nos rituais condutuais comúns no grupo.
Algunhas Ciconiiformes non emiten canto algún, e a vocalización na maioría das especies é bastante limitada. Así, os rituais e despregamentos son os medios primarios de comunicación. Estas condutas parecen ser case completamente determinadsa xeneticamente. De feito, un estudo que analizou as condutas e rituais de cegoñas como se fosen caracteres anatómicos e reconstruíron unha árbore taxonómica case idéntica á árbore que se construíu polos caracteres anatómicos e bioquímicos. Os rituais asociáronse coa selección de compañeiro inicial, o macho "anunciando" o sitio do niño e a expresión da femia de interese nos bens raíces do macho.
Taxonomía
A taxonomía das ciconiformes é controvertida. Segundo Clements, inclúe as seguintes familias:
O concepto de ciconiformes é, para outros autores, moi distinto:
A clasificación de Sibley-Ahlquist é totalmente diferente das anteriores.
Acrocorinto
miniatura|dereita|Murallas de Acrocorinto, desde o oeste, tal e como foron reconstruídas polos venecianos. miniatura|dereita|Mapa das ruínas de Acrocorinto. O Acrocorinto (Ακροκόρινθος en grego) é a fortaleza situada na acrópole de Corinto (a 575 m. de altitude), co que é a de maior tamaño do Peloponeso. Foi utilizada durante a Antigüidade e a Idade Media.
Historia
Pausanias, o xeógrafo do século II, narra na súa Descrición de Grecia un mito corintio: Briareo, un dos hecatónquiros, facía de xuíz nunha disputa entre Poseidón e Helios acerca do mar e o sol e decidiu que o Istmo de Corinto fose para Poseidón e a acrópole de Corinto para Helios.
A fonte Peirene está situada no interior das murallas. Pausanias di que está situada detrás do templo e que foi un presente de Asopo a Sísifo a cambio da información de que Zeus quen violara á filla de Asopo, Exina.
Puri Seixido
Traxectoria
Licenciada en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é Técnico Superior en Realización Audiovisual pola Escola de Imaxe e Son da Coruña. Comezou a traballar como guionista no ano 2000 e continúa a súa actividade ate hoxe.
Tamén foi membro da directiva da Asociación Galega de Guionistas (AGAG) entre o 2008 e o 2013, e do Consello Territorial de SGAE en Galicia entre o 2013 e o 2020.
Filmografía
Traballou como guionista para series da Televisión de Galicia:
Tamén foi guionista da curtametraxe A Escola das Areas (2002) e da película Emilia Pardo Bazán, a condesa rebelde (2011).
Anabela
Anabela Braz Pires, máis coñecida como Anabela, nada en Almada, Lisboa, o 22 de setembro de 1976, é unha cantante e actriz de teatro musical portuguesa. Participou no Festival de Eurovisión de 1993, representando ao seu país.
Plano inclinado
miniatura|Plano inclinado e forzas existentes. O plano inclinado, unha das máquinas simples, permite reducir a forza que é necesaria realizar para elevar unha carga.
O peso do bloque, que como sabemos é unha magnitude vectorial (vertical e cara abaixo), pode descompoñerse nas súas compoñentes H e V', paralela e perpendicular ao plano inclinado respectivamente:
Como ademais, o bloque desprázase pola superficie do plano inclinado, existirá en xeral unha forza de rozamiento FR que tamén deberemos vencer para poder desprazalo. Esta forza é:
Tango (homónimos)
Tango pódese referir a:
Malaria sentimental
Malaria sentimental é unha novela de Xavier Queipo, publicada por Sotelo Blanco Edicións en 1999.
Trama
Un biólogo quere visitar Angkor. Chega a Phnom Penh, e reúnese co agregado cultural da embaixada española en Camboxa. Este conséguelle contactos para ir en avioneta ás ruínas do templo cun guía. Ao tempo, quítalle importancia aos conflitos armados entre guerrillas que teñen lugar na zona, pero o advirte da prevención contra a malaria. Antes de marchar a Angkor pasa dúas noites na capital, onde nunha noite de troula con Mingos, coñece a Woi, unha rapaza coa que se deita.
Izumisano
Izumisano (泉佐野市, いずみさのし, Izumisano-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó suroeste da prefectura, na zona sur da provincia histórica de Izumi, no centro da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 55,03 km² e a poboación de 100.044 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.820 hab./km².
Malaria sentimental
Trama
Ao chegar ao templo o biólogo comeza a tirar fotos e a estudar a flora da zona. Pero aos tres días el e mailo guía son secuestrados por un grupo de khemeres vermellos seguidores de Pol Pot. Son levados a un campamento militar nunha aldea á beira dun río, e alí pasan longo tempo recluídos (quizais un ano, pero o protagonista non o sabe con precisión). Xunto ao outros reféns, son obrigados a facer traballos forzados relacionados coa agricultura (pola interpretación que Pol Pot fixera do maoísmo), e castigados coa morte se intentaban escapar. Porén, o biólogo ten un certo trato de favor logo de lle salvar a vida a un sarxento.
Izumisano
O concello de Izumisano limita cos concellos de Tajiri, Sennan, Kaizuka, Kumatori (da prefectura de Osaca); e de Kinokawa (da prefectura de Wakayama).
Malaria sentimental
Trama
A vida sen liberdade faise dura, tendo como únicas distraccións as partidas ao xadrez co sarxento e as conversas con Pick e outros reféns. Co tempo, comeza a ter relacións sexuais co guía, con bicos e masturbacións, aínda que sen sentimento de amor, senón como mero alivio sexual.
Logo dunha forte choiva, a aldea é anegada. Pick, que estaba nunha gaiola de castigo, é torturado polos militares. Tempo despois, o biólogo é liberado en Angkor, e ao día seguinte é atopado por tropas do exército regular, que o levan de volta á capital. Alí, Seoane dille que Woi tamén faleceu.
Narración
A trama está ambientada en Indochina, e o espazo ten grande importancia, especialmente pola climatoloxía, ao estar a trama influenciada polos monzóns na selva.
Silván, Benuza
400px|miniatura|Vista panorámica de Silván Silván é un núcleo de poboación do concello de Benuza, na Comarca da Cabreira, no suroeste de León e como todo o concello de Benuza forma parte do Consello Comarcal do Bierzo. En 2001 tiña 216 habitantes distribuídos en cinco barrios: Santiago, La Peña, Fresnedo, Prosillo. As principais actividades económicas son a agricultura, a gandería e as canteiras de lousa. As dúas fontes situadas no lugar baixan directamente do monte, unha delas está no camiño para o barrio da Peña e a outra fonte está subindo pola rúa principal ( Carreira ) por onde van as ovellas dirixíndose cara ao monte; esa fonte chámase Fuentemeleira.
Tibulo
Tibulo (Albius Tibullus en latín), nado cara ao 54 a.C. e morto no 19 a.C., foi un poeta romano elexíaco, un dos fundadores da poesía bucólica xunto con Virxilio e Horacio.
Lingua e estilo
O estilo de Tibulo, tersus atque elegans (claro e elegante), como o definira Quintiliano (X, 1, 93), é un dos modelos do clasicismo latino. Tibulo opera cun léxico limitado e cun número restrinxido de temas, sen que iso lle impida crear efectos sempre diversos, oscilando do doce ao melancólico, e aínda ao furioso. Non abusa, por contra, da erudición mitolóxica que caracteriza o estilo dos seus contemporáneos, como Propercio. A lingua de Tibulo está libre de arcaísmos, helenismos e neoloxismos, e tamén de anomalías morfolóxicas.
Tradición e crítica textual
Pese a ser moi prezado na Antigüidade, a obra de Tibulo tivo escasa circulación na Idade Media, e case sempre en antoloxías. Só a fins do século XIV comezou a ter unha circulación maior e na súa integridade.
Manuscritos
Non sobreviviron ata nós manuscritos antigos ou medievais. Dun arquetipo 0, perdido, derivan todos os manuscritos medievais, cerca dun centenar. Destes, os mellores, base das edicións impresas, son tres:
Edicións impresas
A editio princeps remonta a 1472, impresa en Venecia por Vindelino de Espira. A primeira edición realizada con criterios científicos modernos é a de Lachmann de 1829.
A Igrexa, Alba, Vilalba
A Igrexa é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Oi!
Oi! é o nome dado a un subxénero da música punk que busca aliñar o punk coa clase obreira. Comezou a finais de 1977 no Reino Unido, fusionando os estilos das primeiras bandas punk como The Clash e os Ramones, cos de bandas de rock británicas como os Rolling Stones e The Who, promovendo a unidade entre punks e skinheads. Orixinalmente, o estilo chamouse "streetpunk" ou "reality-punk"; non foi ata comezos dos anos 80 cando o xornalista musical Garry Bushell denominou o movemento como "Oi!", supostamente derivado da canción dos Cockney Rejects "Oi! Oi! Oi!".
As bandas de Oi! orixinais inclúen a Cock Sparrer, Cockney Rejects, Angelic Upstarts, Slaughter and the Dogs, Skrewdriver, The Lurkers, Anti-Nowhere League e Sham 69. Foron seguidos por The Business, The Last Resort, The Burial, The 4-Skins, Combat 84, Infa-Riot, The Blood, Anti-Heros, e outras.
Como bastantes skinheads foron recrutados por organizacións racistas como a Fronte Nacional Británica. Algunhas historias de música rock tachan todo o Oi! como racista. Porén, ningunha das bandas de streetpunk orixinais era particularmente racista. De feito, algunhas, coma os Angelic Upstarts, sempre foron asociadas coa esquerda e participaron en campañas anti-racismo. Unha posible excepción é Skrewdriver. O primeiro material da banda é considerado habitualmente como Oi! clásico, pero a mediados dos 80 Skrewdriver dirixía unha pequena escena de rock neonazi. Alén do cantante principal Ian Stuart Donaldson, a banda seguía unha liña diferente a de finais dos 70, pero a súa música era recoñecible como Oi!. Porén, querían afastarse do punk en xeral e preferían o termo "RAC" ("Rock Against Communism" ("Rock Contra Comunismo"), como reacción ó Rock Against Racism ("Rock Contra o Racismo"). Os membros orixinais de Skrewdriver manifestaron que non querían ser asociados coa versión da banda de Donaldson.
O Oi! tamén está asociado coa dereita política, despois dos eventos do 4 de xullo de 1981 no Hamborough Tavern en Southall, Londres. Un concerto das bandas The Business, The Last Resort e 4-Skins acabou en disturbios entre a audiencia branca predominante e os asiáticos locais. Após os sucesos, varias bandas Oi! condenaron inmediatamente todos os tipos de racismo, ademais de negaren calquera tipo de asociación co fascismo.
Desafortunadamente estas negacións foron vistas con cinismo por algúns logo do lanzamento dun álbum recompilatorio titulado Strength Thru Oi, sobre o mesmo tempo máis ou menos. Non só o seu título era un xogo de palabras co eslogan nazi (Strength Through Joy), senón que na portada aparecía Nicky Crane, un activista nazi condenado a catro anos de prisión por violencia e racismo. Gary Bushell, responsable de compilar o álbum, dixo porén que o título procedía do disco de The Skids Strength Through Joy. Tamén negou coñecer a identidade do skinhead da frontal do álbum ata que dous meses despois apareceu no Daily Mail. Bushell, socialista por aquel entón, notou despois a ironía de ser chamado activista de extrema dereita por un xornal que apoiara a Oswald Mosley, as camisas negras, a invasión de Abyssinia por Mussolini, e a Hitler ata a fin da Segunda Guerra Mundial.
O movemento Oi! axiña comezou a perder o seu momento no Reino Unido, pero estendeuse por Europa, Xapón e mais América do Norte. Nos Estados Unidos, o fenómeno Oi! foi repetido pola explosión do Hardcore a comezos dos 80, especialmente bandas como Black Flag, Iron Cross, e S.S. Decontrol. Aínda que similar en espírito e influencia ó Oi! (particularmente nas primeiras fases), o Hardcore estendeuse como unha moda peculiar entre a clase media americana (en lugar de na clase obreira) ó aumentar a súa influencia. A mediados dos 90 regresou o interese pola música Oi!, xurdiron novas bandas e houbo un maior recoñecemente das vellas. Con este renacemento viu un novo esforzo por afastar o Oi! do racismo.
As bandas Oi! recentes inclúen The Templars, Oxblood, The Wretched Ones, Those Unknown, The Lager Lads, Oxymoron e Hard Skin.
En Galiza a principios do oitenta aparecen os primeiros grupos Oi!, como Desvirgheitors en Vigo ou Katarrak en Ourense. Mais tarde aparecen en Vigo outros como Ruín Bois ou Doctor Marten's Beat. Pero quizais o grupo Oi! galego máis recoñecido é Keltoi!, un grupo galegofalante, antifeixista e siareiro do Celta de Vigo.
Pico Aneto
O Aneto é a montaña máis elevada dos Pireneos, cunha altitude de 3404 metros sobre o nivel do mar, a segunda da Península Ibérica e a terceira de España. Forma parte do macizo da Maladeta e, situado na zona do val de Benasque, está constituído por terreos paleozoicos de natureza granítica e materiais mesozoicos.
Atópase situado no Parque Natural Posets-Maladeta, no municipio de Benasque, provincia de Huesca, comunidade autónoma de Aragón, en España. No seu cara norte, a partir dos 2.810 m aproximadamente, reside o maior glaciar dos Pireneos, cunhas 100 ha de superficie. Está, do mesmo xeito que moitos no mundo, en franca regresión como consecuencia do cambio climático. Calcúlase que nos últimos 100 anos perdeu máis da metade da súa superficie, e que en 30 ou 40 anos pode chegar a desaparecer.
Jumanji
Jumanji é un filme estadounidense dirixido por Joe Johnston que foi estreado en 1995. É unha comedia-fantasía sobre un xogo de mesa sobrenatural que fai que os animais da xungla e outras criaturas se materialicen cada vez que un xogador tira os dados. Está baseado no libro de ilustracións Jumanji de Chris Van Allsburg. O guión é obra de Greg Taylor, Jonathan Hensleigh e Jim Strain e está protagonizado por Robin Williams, Bonnie Hunt, Kirsten Dunst, Bradley Pierce, David Alan Grier, Jonathan Hyde e Bebe Neuwirth. A historia céntrase en Alan Parrish, un rapaz que queda atrapado nun xogo de mesa mentres xogaba coa súa amiga Sarah Whittle en 1969. Vinte e seis anos despois, os irmáns Judy e Peter Shepherd atopan o xogo, comezan a xogar e sen querer liberan a Alan, agora un adulto. Despois de buscar a Sarah, os catro deciden rematar o xogo para revertir toda a destrución que causou.
O filme foi estreado o 15 de decembro de 1995. Malia a morna acollida da crítica, foi un grande éxito de recadación, conseguindo $263 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de $65 millóns e converteuse no décimo filme con maior recadación de 1995. Industrial Light & Magic foi o encargado de crear os gráficos por ordenador e os animatronics para os efectos especiais.
No 2005, estreouse un filme como sucesor espiritual de Jumanji, titulado Zathura: A Space Adventure, e que tamén foi adaptado dun libro de Van Allsburg que estaba máis directamente relacionado co libro de Jumanji. Unha secuela, Jumanji: Welcome to the Jungle, foi estreada o 20 de decembro de 2017.
Sinopse
Alan Parrish queda atrapado durante 25 anos nun xogo de mesa máxico e moi antigo, Jumanji. Cando finalmente é liberado por dous nenos, unha manda de animais exóticos tamén é liberada. Alan deberá salvar a súa vila da destrución.
O Larizo, Alba, Vilalba
O Larizo é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Barrio de Abaixo
O topónimo galego Barrio de Abaixo pode referirse a:
Ivan Goncharov
miniatura|dereita|Ivan Goncharov. Ivan Aleksandrovich Goncharov (en Иван Александрович Гончаров), nado en Simbirsk (actualmente Ulianovsk) o 6 de xullo de 1812 e finado en San Petersburgo o 15 de setembro de 1891, foi un escritor ruso coñecido sobre todo pola súa novela Oblómov, que relata a historia dun home que decide voluntariamente non erguerse da cama, e que foi tomada como símbolo da decadencia dunha parte da sociedade rusa.
Traxectoria
Iván Goncharov era fillo dun rico comerciante de cereais, que tivo responsabilidades políticas na cidade e morreu cando Goncharov tiña só sete anos. Foi Avdotia Matveevna, súa mai, quen se ocupou da educación primaria do fillo. Estudou francés e alemán e, xa de neno, era un lector apaixonado, que lía a Mikhail Lomonosov, Vasili Zhukovski, Voltaire e Rousseau. En 1822 entrou na escola de comercio en Moscova, e en 1831, ingresou na facultade de filoloxía da Universidade de Moscova na que foi testemuña dunha conferencia de Alexander Pushkin, que o encheu de admiración. Na universidade estaban naquel tempo tamén Vissarion Belinski e Mikhail Lérmontov, cos que non tivo ningunha relación. Durante os anos de universitario publícanse as súas primeiras experiencias literarias: algunhas traducións do francés.
O funcionario
Acabada a universidade, marcha a Simbirsk para servir na chancelería do gobernador entre os anos 1834 e 1835. No verán de 1835 viaxa a San Petersburgo, onde traballou dez anos como pequeno funcionario no ministerio de finanzas. Estes anos servíronlle para coñecer de cerca o mundo da burocracia e dos comerciantes, experiencia que lle ía servir como material literario. Confesaba dedicar tódalas horas mortas do traballo á literatura.
Nos anos 1838 e 1839 aparecen publicados algúns poemas seus de ton romántico e os seus primeiros relatos humorísticos como Счастливая ошибка (Schastlivaia oshibka. Un erro feliz). Traballar de profesor particular nunha familia peterburguesa permitiulle entrar en contacto con xente do mundo literario. Coñece a Vissarion Belinski, que ía influír moito no seu desenvolvemento persoal. A súa primeira novela Обыкновенная история (Obyknobennaia istoria. Unha historia corrente), de 1847, foi moi ben recibida pola crítica, valeulle o recoñecemento público e permitiulle deixar atrás as dúbidas sobre a súa capacidade para ser escritor. A obra trata do conflito entre a nobreza e a emerxente clase dos comerciantes, e foi valorada como un intelixente ataque ó romanticismo e o sentimentalismo. A seguinte novela que publicou foi Ivan Savitch Podzhabrin (1848, un estudo filosófico-naturalista).
A fragata Palada
Goncharov, amante desde a infancia da literatura de viaxes, manifestara sempre o seu desexo de viaxar ó estranxeiro, mais a decisión de envialo en 1852 ó Xapón en barco co cargo de secretario do almirante da expedición, provocoulle certa inquedanza. Durante os dous anos seguintes estivo en Inglaterra, Suráfrica, Singapur, China e finalmente en Nagasaki, o único porto xaponés aberto ós estranxeiros. Esta viaxe e o accidentado retorno a Petersburgo por terra (a guerra con Inglaterra fixo imposible a vía marítima) atravesando Siberia foron a base para o libro de impresións da viaxe editado co titulo de Фрегат Паллада (Fregat Pallada) en 1858.
O censor
En 1856 concedéronlle o cargo de censor literario, o que se engadía á tarefa de ensinar literatura rusa ó príncipe herdeiro, o que provocou o desprezo dos seus antigos coñecidos de ideas liberais. Permitiu a edición das daquela prohibidas Zapiski oxhotnika (Notas dun cazador) de Ivan Turguenev, dun libro de poemas de Nikolai Nekrasov e da novela de Aleksei Pisemski Tysacha dush (Mil almas), pero foi moi estrito coas publicacións de ton radical, polo que as relacións cos seus colegas literarios empeoraron. Goncharov rexeitaba que o considerasen un liberal e era totalmente contrario ós socialistas democráticos. Aborrecido co endurecemento das normas de censura, deixa ó ano seguinte o seu cargo de censor, se ben posteriormente foi de novo chamado a un posto de moita responsabilidade no departamento de censura, que non deixou definitivamente ata 1867.
Novela Oblomov
A súa obra máis importante e coñecida Oblómov apareceu o ano 1859 e tivo un éxito enorme, proporcionándolle ó autor uns ingresos de 10.000 rublos. A sona da novela espallouse polos círculos cultivados rusos e a obra provocou un intenso debate. As interpretacións da obra son múltiples. A inacción e indolencia do protagonista foron vistas por algúns como símbolo da situación de estancamento da sociedade rusa da época e foi con este sentido que a palabra “oblomovismo” se incorporou á lingua rusa. Oblomov transformouse axiña nun dos mitos da literatura rusa.
Penelas, Alba, Vilalba
Penelas é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Río Níxer
260px|miniatura|O Níxer en Koulikoro, Malí.
As Xestas, Alba, Vilalba
As Xestas é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Río Níxer
Percorrido
Nace nos montes Loma, montañas fronteirizas entre a Guinea e Serra Leoa, tomando primeiro dirección norte e logo nordeste, pasando por Bamaco (capital de Malí) e despois por Timbuctu, no medio do deserto do Sáhara, efectuando unha apertada curva en dirección sueste, pasando por Niamey, capital do Níxer, e servindo de fronteira entre este país e o Benín, para desaugar finalmente no golfo da Guinea, nun enorme delta no Sur de Nixeria.
Perihelio
frame| Sendo (A) o [[Sol, Plutón (B) é (C) un cometa, o perihelio do cometa e o punto da súa órbita mais preto de (A)]] O perihelio é o punto dunha órbita no que o obxecto celeste orbitante (planeta, asteroide, ou cometa) está a menor distancia do Sol ou da estrela arredor da cal orbita. A variación da distancia orbitais entre o obxecto orbitante e o obxecto arredor do cal orbita débese a que as órbitas son elípticas.
Río Níxer
Percorrido
Esta estraña forma en arco do curso do río, parece ser debida a ter sido orixinado da confluencia de dous ríos: o que seguía para Nordeste desembocaría nun lago interior, antes de que o Sáhara convertese nun deserto (hai cerca de 6000 anos), mentres que o que vai cara ao sueste tería orixe nas montañas próximas a actual grande curva. Por esta razón, o Níxer ten unha grande importancia histórica, xa que facilitaba o abastecemento das caravanas que cruzaban o continente, propiciando a formación de cidades importantes, como as actuais capitais e, especialmente, Timbuctu, hoxe Patrimonio da Humanidade, que fora un grande centro urbano.
Étimo do nome
Crese que o nome do Níxer provén da expresión da tuareg gher n gherem, "río dos ríos", é dicir, "río grande".
Coñecemento extraafricano
A gran confusión entre os europeos, que crían que podía ser o mesmo río Senegal, ou relacionado co Nilo, non foi disipada até que foi explorado en 1830 por Richard Lander. Entre 1866 e 1867, vindo desde o Sáhara, o explorador alemán Gerhard Rohlfs, percorreuno en grande tramo, ata conseguir saír pola súa desembocadura.
Atol Nukunono
Nukunonu, antes coñecida como Nukunono, é un atol das illas Tokelau, dependentes de Nova Zelandia. É o atol situado no medio do arquipélago, nas coordenadas. Ten unha poboación de menos de 400 habitantes. O atol mide uns 5 km de ancho e uns 12 km de longo.
A illa do nordés, Tokelau, é a que deu nome ao grupo. Hai unha poboación na illa de Nukunonu ao suroeste, que tamén se chama Nukunonu, e outra á beira, o illote de Motusaga. O ao redor da lagoa está libre de coral e poden acceder embarcacións a través do paso entre ambas as illas.
Nukunonu foi descuberto polo inglés Edward Edwards en 1791, e bautizouna como Duke of Clarence.
Tralocurro, Alba, Vilalba
Tralocurro é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Posets
300px|miniatura|Vista do Pico Posets desde Estós.O pico Posets ou Punta de Llardana é o segundo pico máis alto dos Pireneos, tras o Aneto. Ten unha altitude de 3.375 metros e atópase no norte da provincia de Huesca (Aragón). Forma parte da ruta dos 3 picos que o forman o Posets, o Perdiguero e o Aneto.
As rutas máis coñecidas de ascenso a Posets son:
A Fouce (Buenos Aires)
A Fouce foi unha publicación de marcado carácter independentista. Era o voceiro da Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires e logo da Sociedade Nazonalista Pondal, que se publicou dende xaneiro de 1926 até xullo de 1936.
Historia e características
Tralo comezo da ditadura de Primo de Rivera, a Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires esgazou en dous. Mentres Blanco Amor e os seus partidarios marcharon á Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, outro sector encabezado por Manuel Oliveira Viqueira, Moisés da Presa, Clemente López Pasarón e Lino Pérez refundouna en 1925 cun marcado carácter independentista, e en xaneiro de 1926 comezou a editar A Fouce como o seu voceiro. Editáronse ese ano catro números, e ininterrompido a publicación.
En 1927 a Irmandade converteuse nunha asociación cultural co nome de Sociedade d'Arte Pondal que logo será coñecida como Sociedade Nazonalista Pondal. A Pondal foi a unha das primeiras asociacións que avogou pola plena independencia de Galicia, e mesmo tratou de promover un partido independentista en Galicia.
A Fouce volveu aparecer o 1 de febreiro de 1930, sendo nesta segunda época quincenal e mensual. En maio dese ano foi nomeado director Vicente Barros. Entre os seus colaboradores figurou Bieito Fernández Álvarez. O último número apareceu o 25 de xullo de 1936.
Durante a Guerra civil española, en 1938, autodisolveuse para favorecer a unidade do galeguismo mentres Galicia permanecese baixo un réxime ditatorial, e a maioría dos seus membros integráronse no Grupo Galeguista de Bos Aires.
O 15 de agosto de 1941 volveu editarse unha publicación con este título, na que participaron antigos membros da Sociedade Nazonalista Pondal, entre eles, Vicente Barros, que foi o novo director e durará até 1944.
Foilebar
O topónimo galego Foilebar pode referirse a:
Friedrich Hölderlin
miniatura|Casa natal de Hölderlin, de autor descoñecido, ca. 1840.
Friedrich Hölderlin, nado en Lauffen am Neckar (Baden-Württemberg) o 20 de marzo de 1770 e finado en Tubinga o 7 de xuño de 1843, foi un poeta alemán do romanticismo. Está considerado un dos máis grandes poetas líricos en alemán. As súas obras mesturan elementos do clasicismo e temas cristiáns.
O Fondal, Árbol, Vilalba
O Fondal é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Carregal de Abaixo, Árbol, Vilalba
Carregal de Abaixo é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Alfabeto siríaco
miniatura|320px|esquerda|Libro do século XI na variante Serto do siríaco.
Notas xerais
O siríaco escríbese de dereita a esquerda. É unha escritura cursiva (ligada), onde algunhas letras están conectadas dentro da mesma palabra, pero non todas. O alfabeto consta de 22 letras, todas consoantes. Os sons vocálicos coñécense quer pola memoria do lector quer pola puntuación (un sistema de marcas diacríticas para indicar a lectura correcta). De feito, hai tres letras que actúan como matres lectionis: máis que seren consoantes, indican unha vogal. A primeira letra, 'Ālaph, a miúdo representa un ataque glotal, pero tamén indica unha vogal ao inicio ou ao final dunha palabra. A letra Waw é tecnicamente unha w, pero pode tamén representar as vogais o e u. Do mesmo xeito, a letra Yōdh representa a consoante y, pero tamén está polas vogais i e e.
Formas do alfabeto siríaco
Hai tres variantes principais do alfabeto siríaco. A forma máis antiga e clásica do alfabeto é o Estrangelā (o nome deriva da descrición grega στρόγγυλη, strongylē, 'redondo'). Aínda que o Estrangelā xa non se usa como a principal forma de escritura do siríaco, tivo un rexurdimento: emprégase en publicacións escolares (por exemplo na versión da Universidade de Leiden do Peshitta), en títulos e inscricións.
O dialecto siríaco occidental adoita escribirse na forma Sertā ('liña') do alfabeto, tamén coñecido como escritura Maronita ou Xacobita. A maioría das letras derivan claramente do Estrangelā, pero con liñas simplificadas e lixeiras. O alfabeto árabe está baseado no alfabeto nabateo, que se baseou nesta forma de escritura siríaca. A escrita occidental marca normalmente as vogais mediante as letras vocálicas gregas en miniatura enriba ou embaixo da letra á que seguen: Α (alfa maiúsculo) representa a, α (alfa minúsculo) representa ā (pronunciado como un o), ε (épsilon minúsculo) representa e e ē, Ι (iota maiúsculo) representa ī, e un símbolo combinado de Υ (ípsilon maiúsculo) e ο (ómicron minúsculo) representa ū.
O dialecto siríaco oriental escríbese normalmente na forma Madnhāyā ('oriental') do alfabeto. Outros nomes para a escrita inclúen Asirio (non confundir co nome tradicional do alfabeto hebreo), Caldeo, e, impropiamente, 'Nestoriano', un termo que se usou ao principio para designar os cristiáns que vivían no Imperio Persa. A escritura oriental parécese ao Estrangelā máis cá occidental. A escrita oriental usa un sistema de puntos enriba ou embaixo das letras para indicar as vogais.
Cando o árabe empezou a ser a lingua dominante no Crecente Fértil, houbo textos que se escribiron en árabe coa escritura siríaca. Estes textos reciben normalmente o nome de Karxuni ou Garxuni.
O siríaco en Unicode
O rango do Unicode siríaco é U+0700 ... U+074F.
Friedrich Hölderlin
A súa novela epistolar Hyperion (1797-99), escrito logo da revolta dos gregos contra os turcos otománs (1770), é a expresión lírica da súa crenza nun novo Cristo grego, símbolo espiritual da rexeneración, que supera a fraxilidade e a alienación dos homes.
Traxectoria
Hölderlin dedicouse á literatura por un período de tempo de arredor de dous anos. Durante a súa vida non coñecería nin estabilidade nin felicidade, segundo confesou el mesmo, chegándolle a faltar tanto o diñeiro como o recoñecemento. O enfrontamento coa sociedade a raíz dun asunto amoroso cunha muller casada, levaríao ao final á tolemia: Son mortal, nado para o amor e para o sufrimento. Rexeitou a habitual aceptación idealista da felicidade; para el existe o pracer, mais é auga tépeda sobre a lingua.
Hölderlin perdeu o seu pai, administrador dun mosteiro local, á idade de dous anos. Poucos anos despois, súa nai, Johanna Christina Hölderlin, casou co gobernador de Nürtingen. Con catorce anos, comezou a escribir poemas, lidos polos seus compañeiros de escola e polos seus profesores. En 1788, ingresou na Universidade de Tubinga, estudando teoloxía e obtendo o título de mestre. Durante este período fíxose amigo de Hegel (1770-1831), compartindo ambos os dous unha grande admiración pola Revolución Francesa.
Lugares de Castroverde
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Castroverde.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Castroverde
Friedrich Hölderlin
Traxectoria
Cansado dos sensabores amorosos, Hölderlin deixou Frankfurt no ano 1798. Comezou entón un período de intensa creatividade, coas súas grandes elexías e o segundo volume de Hiperión. Escribiu tamén textos filosóficos e unha traxedia, Der Tod des Empedokles (A morte de Empédocles), que quedou inconclusa. No final do seu grande himno 'Patmos', o poeta manifesta que a función principal do poeta é o cultivo da palabra e a interpretación da realidade. Pouco antes da súa viaxe a Francia, declarou: "Agora podo reencontrar unha una nova verdade, unha mellor visión en gran parte sobre nos mesmos e sobre o noso entorno, pensando que teño medo destas cousas que poden eventualmente asociarse en min como o vello Tántalo, que recibira dos deuses máis do que lle fora posíbel dixerir." Logo dun breve traballo como preceptor en Bordeos, Hölderlin volveu a Alemaña en 1802.
Por desgraza, esta viaxe agravou o seu estado de esquizofrenia. De retorno a Nürtingen soubo da morte de Suzette. En 1805 a súa saúde mental degradouse totalmente. Durante certos períodos, cando atinxía bastante lucidez para escribir, traducía as traxedias de Sófocles.
Veleta
Baixo a súa sombra, na zona denominada Corral del Veleta existe un zona de permafrost con xeo fósil que se estima da última glaciación, fai 13 mil anos de antigüidade, que demostra que Sierra Nevada foi unha zona glaciar activa ata que o glaciar do Corral del Veleta, se derritió completamente no verán de 1913. Desde entón, o glaciar máis meridional de Europa atópase no pico Gran Sasso, nos Apeninos, pero na cara norte do Veleta aínda hai neveros que permanecen todo o ano.
Friedrich Hölderlin
Traxectoria
Os últimos 36 anos da vida de Hölderlin desenvolvéronse baixo a sombra da loucura, nunha casa de repouso de Tubinga. Faleceu o 7 de junt de 1843.
Veleta
A súa silueta en forma de vela é moi característica e obsérvase desde Granada, polo que o Veleta é un dos picos máis fotografados do mundo, ao atoparse detrás da Alhambra. Nas súas saias atópase a estación de esquí de Sierra Nevada, en Pradollano, que comeza a 2.100 metros de altura e culmina preto da cima do Veleta. Xunto ao pico tamén se atopa o porto de montaña máis alto de Europa a 3.367 m de altura.
Friedrich Hölderlin
Obras
Álvaro Cunqueiro traduciu tres dos seus poemas ao galego, que foron publicados en La Noche. Suplemento del sábado (nº 5, 1949): "Adeus", "Edades da vida" e "Primaveira". Aquilino Iglesia Alvariño adicoulle un poema en Cómaros verdes.
Sárdoma, Vigo
San Pedro de Sárdoma é unha parroquia do concello pontevedrés de Vigo na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2.397 habitantes (1.166 homes e 1.231 mulleres). Limita coas parroquias de Beade, Castrelos, Freixeiro, Lavadores e Vigo Centro e pertence ó arciprestado de Vigo-Lavadores.
Xentilicio
O seu xentilicio é sardomeiro.
Patrimonio
Consérvanse, da época medieval, o pazo da Raposeira (do ano 1625), o pazo de San Roque (1688) e a Casa Grande de Aires, do século XVIII. Destaca tamén unha ponte medieval (Ponte de Sárdoma), aínda en uso, dos séculos XII-XIII. A igrexa parroquial, o adro, o cemiterio e a casa reitoral son do século XVIII. A parroquia posúe dous cruceiros, un no adro da igrexa e outro na Laxe.
Xeografía
Ten 9 entidades de poboación, 5 lugares e 2.397 veciños (2022). As súas entidades de poboación son as seguintes: Fragosiño (73), Laxe (566), O Lameiro (182), O Marco (58), Moledo (318), O Outeiro (109), A Pescadeira (81), O Raviso (581) e Relfas (24). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): O Freixo, Louxadas, Monte da Serra, A Raposeira e A Salgueira.
Festas
As festas máis importantes de Sárdoma son as de San Isidro Labrador no mes de maio, e as do patrón San Pedro que se celebra o 29 de xuño.
Servizos
A freguesía de Sárdoma, na súa condición semiurbana, ten diferentes parques industriais, a igrexa parroquial, un centro de saúde, varios campos de fútbol, colexios, institutos e entidades bancarias. O seminario maior da diocese de Tui-Vigo está localizado nesta parroquia.
Lorena Luaces
Lorena Luaces Barril, nada en Ourense o 29 de febreiro de 1984, é unha atleta galega, especialista en probas de marcha.
Traxectoria
Comezou a practicar atletismo con 12 anos na escola deportiva A Ponte, en probas de cross, salto de vallas e combinadas, destacando en medio fondo e fondo. Logo de gañar a medalla de prata do Campionato de España en categoría cadete, decantouse pola marcha.
Entre 2002 e 2006 estivo no centro de alto rendemento de Sant Cugat, e entre 2006 e 2008 correu de novo coa escola deportiva A Ponte. Despois estivo un ano no CAR de Madrid. Desde 2009 compaxina a carreira deportiva coa súa vida laboral na subdirección xeral de grandes acontecementos deportivos internacionais do Consello Superior de Deportes.
O seu adestrador é José Antonio Quintana.
Ten o récord galego de 20 km marcha, con 1h 32'42", co que conseguiu a participación nos Campionatos Europeos de Barcelona 2010.
Columbiformes
A das Columbiformes (Columbiformes) é unha orde de aves da subclase dos neornites, infraclase dos neognatos, superorde nas neoaves e granorde dos columbimorfos, que inclúe as pombas, rulas e formas afíns, xunto cos extintos dodo (Raphus cucullatus) e solitario de Rodrigues (Pezophaps solitaria).
Inclúe 307 especies actuais e 9 extintas en tempos históricos.
Descrición
A orde foi descrita en 1790 polo ornitólogo inglés John Latham, na súa obra A General Synopsis of Birds.
Etimoloxía
O nome científico Columbiformes está formado polos elementos do latín científico columb- e -formes, unidos por un -i- epentético para facilitar a pronuncia. O primeiro é a raíz do xénero tipo, Columba. O segundo e un sufixo do latín científico tirado do latín clásico forma, -ae, "forma". Literalmente: "os que teñen forma de pomba".
Clasificación
Segundo a case totalidade dos autores actuais, a orde é un taxon monotípico, xa que inclúe unha única familia, a dos colúmbidos:
Orde Columbiformes Latham, 1790
Controversias taxonómicas
A familia dos pteróclidos, anteriormente incluída nesta orde, clasifícase separadamente na orde dos pterocliformes; no entanto, outros autores inclúena na orde dos ciconiiformes.
Por outra parte, algúns autores consieran que a orde comprende tamén a familia dos ráfidos. Pero análises osteolóxicos e xenéticos suxiren que a ex-familia dos Raphidae debe considerarse mellor como unha subfamilia, a dos rafinos (Raphinae).
A Fraga Alta, Árbol, Vilalba
A Fraga Alta é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Premio da Crítica de narrativa galega
O Premio da Crítica de narrativa galega é un premio literario de España que, desde 1976, concede a Asociación Española de Críticos Literarios dentro da convocatoria anual do Premio da Crítica, e onde se valora a que se considera mellor obra en prosa escrita en galego, publicada no ano anterior (a partir de 1978 os premios adxudícanse sempre ao ano seguinte da publicación dos libros).
Orlando J. Vázquez González
Orlando J. Vázquez González, nado na cidade da Coruña, é un ex xogador de hóckey a patíns galego. Estudou no colexio Sta. María do Mar, onde se iniciou na práctica do hóckey a patíns. Xogou no HC Liceo como porteiro, sendo unha nova promesa e axudando ó ascenso do equipo á división de honra na tempada 1978-79.
Equipos
Como xogador
Cabassous centralis
Cabassous centralis, coñecido na bibliografía internacional como armadillo de cola espida de Centroamérica, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (única da orde) e subfamilia dos tolipeutinos, unha das catro que integran o xénero Cabassous, nativo do sur de México, América Central e a parte norte de Suramérica.
Gomenlle, Árbol, Vilalba
Gomenlle é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Atol Fakaofo
Fakaofo é un atol das illas Tokelau, dependentes de Nova Zelandia. É o atol situado ao leste do arquipélago, nas coordenadas. Ten unha poboación de menos de 500 habitantes, a illa máis poboada de Tokelau a pesar que antes era o máis poboado. O atol mide uns 5 km de ancho e uns 12 km de longo. Na illa esta a capital, onde reside o administrador das illas, Neil Walter.
A illa de Fakaofo, que está ao oeste, ten un poboado co mesmo nome de Fakaofo. Máis ao oeste, no extremo, se encuetra a illa de Fenua Fala, onde está a outra aldea da illa. Na aldea de Fakaofo poden ancorar as embarcacións. Hai un paso cara á lagoa onde as embarcacións poden entrar en caso de urxencia, e en Fenua Fala tamén se pode ancorar. A illa do extremo sur chámase Fenua Loa, a do extremo leste (nordés), Matagi; e a do norte, Mulfenua.
Alimento
dereita|miniatura|250px|O [[pan, considerado como alimento por excelencia]] O alimento é a substancia normalmente comida ou bebida por seres vivos. O termo alimento inclúe tamén bebidas líquidas. A comida é a principal fonte de enerxía e nutrición dos animais, e é xeralmente de orixe animal ou vexetal.
Diversas disciplinas encárganse do estudo dos alimentos desde enfoques distintos: a bioloxía estuda os mecanismos de obtención, dixestión e refugallo dos alimentos por parte dos organismos, a ecoloxía estuda as cadeas alimentarias, a química dos alimentos a composición dos alimentos e o xeito no que se metabolizan dentro do organismo, e a tecnoloxía dos alimentos estuda a elaboración, produción e uso dos produtos destinados ao consumo humano.
Fontes de alimentos
A maioría dos alimentos ten a súa orixe nas plantas. Algúns alimentos obtéñense directamente das plantas; mais mesmo os animais que se usan como fonte de alimento críanse con alimentos derivados de plantas. O gran dos cereais é un alimento básico que proporciona máis enerxía alimentaria en todo o mundo que calquera outro tipo de cultivo. O millo, o trigo e o arroz, en todas as súas variedades, representan o 87 % de toda a produción de grans a nivel mundial. A maior parte do gran que se produce emprégase para alimentar o gando.
Algúns alimentos non procedentes de animais ou plantas inclúen varios fungos comestibles, especialmente cogomelos. Os fungos e as bacterias ambientais úsanse na preparación de alimentos fermentados e en conserva como o pan fermentado, as bebidas alcohólicas, o queixo, os encurtidos, a kombucha e o iogur. Outro exemplo son as algas verdeazuladas como a espirulina. As substancias inorgánicas como o sal, o bicarbonato de sodio e o bitartrato de potasio úsanse para conservar ou alterar quimicamente un ingrediente.
Plantas
miniatura|Alimentos de orixe vexetal Moitas plantas e partes das plantas cómense como alimento e arredor de 2000 especies de plantas cultívanse como alimento. Moitas destas especies vexetais teñen varios cultivares distintos.
As sementes de plantas son unha boa fonte de alimento para os animais, incluídos os humanos, porque conteñen os nutrientes necesarios para o crecemento inicial da planta, incluídas moitas graxas saudables, como as graxas omega. De feito, a maioría dos alimentos consumidos polo ser humano son alimentos a base de sementes. As sementes comestibles inclúen os cereais (millo, trigo, arroz), as leguminosas (feixóns, chícharos, lentellas) e as noces. As oleaxinosas adoitan ser prensadas para producir aceites ricos: xirasol, liñaza, colza, sésamo etc.
As sementes adoitan ser altas en graxas insaturadas e, con moderación, considéranse un alimento saudable. Non obstante, non todas as sementes son comestibles. As sementes grandes, como as do limón, supoñen un perigo de asfixia, mentres que as sementes de cereixas e mazás conteñen cianuro que pode ser velenoso se se consome en grandes cantidades.
Os froitos son os ovarios madurados das plantas, incluídas as sementes dentro. Moitas plantas e animais coevolucionaron de tal xeito que os froitos dos primeiros son unha fonte de alimento atractiva para os segundos, porque os animais que comen os froitos poden excretar as sementes a certa distancia. As froitas, polo tanto, constitúen unha parte significativa das dietas da maioría das culturas. Algunhas froitas botánicas, como tomates, cabazas e berenxenas, cómense como verduras.
As verduras son un segundo tipo de materia vexetal que normalmente se come como alimento. Inclúense raíces (patacas e cenorias), bulbos (familia das cebolas), vexetais de folla (espinacas e leitugas), talos (brotes de bambú e espárragos) e inflorescencias (alcachofas, brócoli, repolo, coliflor).
Animais
miniatura|upright=1.5|Varias carnes Os animais utilízanse como alimento directa ou indirectamente polos produtos que producen. A carne é un exemplo dun produto directo extraído dun animal, que procede de sistemas musculares ou de órganos (despoxos).