cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Auschwitz
Revolta dos Sonderkommando
Na época da represión da revolta do crematorio IV, 212 membros dos Sonderkommando aínda estaban vivos e 451 foron asasinados. Entre os mortos estaban Zalmen Gradowski, que tiña notas da súa estadía en Auschwitz e que as enterrou preto do crematorio III; despois da guerra, outro membro dos Sonderkommando amosoulle ós fiscais onde debían cavar para atopalas. As notas foron publicadas en diferentes formatos, incluíndo unha publicación de 2017 titulada From the Heart of Hell.
Evacuación e marchas da morte
miniatura|esquerda|Ruínas do crematorio IV, Auschwitz II, explotado durante a revolta. O derradeiro transporte masivo en chegar a Auschwitz foi de 60 000–70 000 xudeus do gueto de Łódź, uns 2 000 de Theresienstadt e 8 000 de Eslovaquia. A última selección tivo lugar o 30 de outubro de 1944. O 1 ou o 2 de novembro de 1944, Heinrich Himmler ordenou ás SS que parasen os asasinatos en masa con gas; e o 25 de novembro ordenou que as cámaras de gas e os crematorios de Auschwitz fosen destruídos. Os Sonderkommando e outros prisioneiros comezaron a traballar desmantelando os edificios e limpando o lugar. O 18 de xaneiro de 1945, Engelbert Marketsch, un criminal alemán transferido dende Mauthausen, converteuse no derradeiro prisioneiro en ter asignado un número de serie en Auschwitz, o número 202499.
De acordo co historiador polaco Andrzej Strzelecki, a evacuación do campo foi un dos seus "máis tráxicos capítulos". Himmler ordenou a evacuación de tódolos campos en xaneiro de 1945, dicíndolle ós comandantes: "O Führer responsabilízavos persoalmente de ... asegurarvos que ningún prisioneiro dos campos de concentración caia vivo en mans do inimigo." Os bens saqueados do barracón "Kanada", xunto cos materiais de construción, foron transportados ó interior de Alemaña. Entre o 1 de decembro de 1944 e o 15 de xaneiro de 1945, máis dun millón de pezas de roupa foron empacadas para envialas fóra de Auschwitz; 95 000 deses paquetes foron enviados a campos de concentración en Alemaña.
Dende o 17 de xaneiro de 1945, uns 58 000 prisioneiros de Auschwitz (dous terzos deles xudeus; 20 000 de Auschwitz I e II e 30 000 dos subcampos) foron evacuados baixo vixilancia, ó principio a pé en dirección oeste, e despois en trens de carga con teito aberto, até os campos de concentración de Alemaña e Austria: Bergen-Belsen, Buchenwald, Dachau, Flossenbürg, Gross-Rosen, Mauthausen, Dora-Mittelbau, Ravensbrück e Sachsenhausen. Menos de 9 000 prisioneiros permaneceron no campo, considerados demasiado enfermos para moverse. Durante as marchas, as SS disparaban e asasinaban a calquera que non fose quen de continuar; había executadores seguindo a marcha que asasinaban a calquera que quedase atrás. Peter Longerich estimou que un cuarto dos prisioneiros foi asasinado desta maneira. En decembro de 1944, uns 15 000 prisioneiros xudeus que chegaran dende Auschwitz a Bergen-Belsen, foron liberados polos británicos o 15 de abril de 1945.
Liberación
miniatura|dereita|Nenos sobreviventes do campo, liberado polo [[Exército Vermello en xaneiro de 1945.]] miniatura|dereita|Lentes das vítimas, 1945. O primeiro campo do complexo en ser liberado foi Auschwitz III, o campo de IG Farben en Monowitz; un soldado da 100ª División de Infantaría do Exército Vermello entrou no campo arredor das 9 da maña do sábado 27 de xaneiro de 1945. O 60º exército da Primeira Fronte Ucraína (tamén parte do Exército Vermello) chegou a Auschwitz I e II arredor das 3 da tarde. Atoparon 7 000 prisioneiros vivos nos tres campos principais, 500 nos subcampos, e máis de 600 corpos. Os obxectos que atoparon incluían 837 000 pezas de roupa de muller, 370 000 abrigos de home, 44 000 pares de zapatos, e 7 000 kg de cabelo humano, que a comisión de crimes de guerra soviética estimou que pertencía a 140 000 persoas. Algúns dos cabelos foron examinados polo Instituto de Ciencia Forense de Cracovia, onde atoparon trazas de cianuro de hidróxeno, o ingrediente principal do Zyklon B. Primo Levi describiu a súa visión dos primeiros catro soldados achegándose a cabalo a Auschwitz III, no que outrora fora a enfermaría. Lanzaron "miradas estrañamente avergoñadas ós corpos espallados, ás cabanas maltreitas e ós poucos que aínda vivíamos ...":
"Non nos saudaron nin sorriron; parecían oprimidos non só pola compaixón senón tamén por unha confusa restrición, que selaba os seus beizos e unía os seus ollos á escena fúnebre. Era esa vergoña que coñeciamos tan ben, a vergoña que nos afogaba despois das seleccións, e cada vez que tiñamos que mirar, ou someternos, a algunha ultraxe: a vergoña que os alemáns non coñecen, a que o home xusto experimenta polo crime doutro; o sentimento de culpa de que tal crime existise, que fose introducido irrevocablemente no mundo das cousas que existen, e que a súa vontade para facer o ben houbese sido demasiado débil ou nula, e que non lles servise como defensa."
Georgii Elisavetskii, un soldado soviético que entrou nun dos barracóns, declarou en 1980 que podía oír a outros soldados dicíndolles ós prisioneiros: "Sodes libres, camaradas!" Mais eles non respondían, polo que provaron a dicirllo en ruso, polaco, alemán e ucraíno. Despois usaron algo de yiddish: "Eles crían que os estaba a provocar. Comezaron a agocharse. E só cando lles dixen: 'Non temades, son un coronel do Exército Soviético e son xudeu. Viñemos para vos liberar' ... Finalmente, como se unha barreira colapsase ... correron cara a nós berrando, axeonlláronse, bicaron as solapas dos nosos abrigos e rodeáronnos as pernas cos brazos".
O servizo médico do exército soviético e a Cruz Vermella Polaca (PCK) estabeleceron hospitais de campaña para atender os 4 500 prisioneiros que sufrían os efectos da inanición (moitos deles con diarrea) e da tuberculose. Voluntarios locais axudaron até que o equipo da Cruz Vermella chegou dende Cracovia a comezos de febreiro. En Auschwitz II, as capas de excrementos dos chans dos barracóns tiveron que ser raspadas con pas. A auga era obtida a partir da neve e dos pozos contra incendios. Antes de que chegase máis axuda, 2 200 pacientes eran atendidos por só uns poucos doutores e 12 enfermeiras. Tódolos pacientes foron posteriormente trasladados a un edificio de ladrillo en Auschwitz I, onde varios bloques foron convertidos nun hospital, con persoal médico traballando en quendas de 18 horas.
Xuízos ós criminais de guerra
miniatura|esquerda|Forca en Auschwitz I onde [[Rudolf Höss foi executado o 16 de abril de 1947.]] Só 789 membros do persoal de Auschwitz, arredor do 15%, foron algunha vez xulgados; a maioría dos casos foron perseguidos en Polonia e na República Federal Alemá. De acordo con Aleksander Lasik, as oficiais femininas das SS foron tratadas máis duramente que os homes; das 17 mulleres sentenciadas, catro recibiron a pena de morte e penas de prisión máis longas cás dos homes. Lasik escribiu que isto puido deberse a que só había 200 mulleres supervisoras e, polo tanto, eran máis visibles e memorables para os reclusos.
O comandante do campo Rudolf Höss foi arrestado polos británicos o 11 de marzo de 1946 preto de Flensburgo, no norte de Alemaña, onde estivera traballando como granxeiro baixo o nome de Franz Lang. Foi encarcerado en Heide, logo transferido a Minden para o seu interrogatorio, na zona de ocupación británica. Dende alí foi trasladado a Nürnberg para testemuñar na defensa do xuízo do SS-Obergruppenführer Ernst Kaltenbrunner. Höss foi franco co seu papel nos asasinatos en masa e dixo que el seguiu as ordes de Heinrich Himmler. Extraditado a Polonia o 25 de maio de 1946, escribiu as súas memorias baixo custodia, publicadas en polaco en 1951 e en alemán en 1958 co título Kommandant in Auschwitz. O seu xuízo perante o Tribunal Nacional Supermo en Varsovia comezou o 11 de marzo de 1947; foi sentenciado a morte o 2 de abril e foi aforcado en Auschwitz I o 16 de abril, preto do crematorio I.
O 25 de novembro de 1947, comezaron os xuízos de Auschwitz en Cracovia, onde o Tribunal Nacional Supremo de Polonia chamou á corte a 40 antigos membros do persoal de Auschwitz, incluíndo o comandante Arthur Liebehenschel, a líder do campo das mulleres Maria Mandel, e o líder do campo Hans Aumeier. Os xuízos remataron o 22 de decembro de 1947, con 23 sentenzas de morte, sete cadeas perpetuas, e nove sentenzas de prisión de entre 3 a 15 anos. Hans Münch, un doutor das SS, contou con varios prisioneiros que testemuñaron ó seu favor, sendo a única persoa en ser absolta.
Outros membros do persoal foron aforcados por crimes de guerra nos xuízos de Dachau e nos de Belsen, incluíndo os líderes de campo Josef Kramer, Franz Hössler e Vinzenz Schöttl, o doutor Friedrich Entress e as gardas Irma Grese e Elisabeth Volkenrath. Bruno Tesch e Karl Weinbacher, o dono e o xefe executivo de Tesch & Stabenow, un dos provedores de Zyklon B, foron arrestados polos británicos despois da guerra e foron executados por subministrar a sabendas que o químico era para usar en seres humanos. Os xuízos de Frankfurt Auschwitz, celebrados en Alemaña Occidental dende o 20 de decembro de 1963 até o 20 de agosto de 1965, xulgaron a 22 acusados, incluídos dous dentistas, un médico, dous axudantes de campo e o farmacéutico do campo. A acusación de 700 páxinas, que presenta o testemuño de 254 persoas, foi acompañada por un informe de 300 páxinas sobre o campo, Nationalsozialistische Konzentrationslager, escrito por historiadores do Institut für Zeitgeschichte en Alemaña como Martin Broszat e Helmut Krausnick. O informe converteuse na base do seu libro, Anatomy of the SS State (1968), o primeiro estudo exhaustivo do campo e das SS. O tribunal condenou a 19 dos acusados, ditando seis cadeas perpetuas e penas de entre tres a dez anos para os demais.
Legado
miniatura|dereita|Barracóns en Auschwitz II. miniatura|dereita|Porta de Auschwitz II en 1959. Nas décadas seguintes despois da liberación, Auschwitz converteuse nun dos principais símbolos do Holocausto. O historiador Timothy D. Snyder atribúe isto ó elevado número de mortos e á "infrecuente combinación dun complexo de campos industriais cunha instalación de exterminio", que deixou máis testemuñas que as instalacións de asasinato dun só propósito, como Chełmno ou Treblinka. En 2005, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas designou o 27 de xaneiro, a data da liberación do campo, como o Día Internacional de Conmemoración en Lembranza das Vítimas do Holocausto. Helmut Schmidt visitou o lugar en novembro de 1977, sendo o primeiro chanceler de Alemaña Occidental en facelo, seguido polo seu sucesor, Helmut Kohl, en novembro de 1989. Nun comunicado sobre o 50 aniversario da liberación, Kohl declarou que "o máis escuro e horrible capítulo da historia de Alemaña foi escrito en Auschwitz." En xaneiro de 2020, os líderes mundiais reuníronse en Yad Vashem en Xerusalén para conmemorar o 75 aniversario da liberación. Foi a reunión política máis grande da historia da cidade, con máis de 45 xefes de estado e líderes mundiais, incluída a realeza. En Auschwitz, Reuven Rivlin e Andrzej Duda, os presidentes de Israel e Polonia, colocaron coroas de flores.
Entre as memorias máis salientables sobre o campo están as escritas por Primo Levi, Elie Wiesel e Tadeusz Borowski. A obra Se isto é un home de Levi, publicada orixinalmente en Italia no ano 1947 baixo o título Se questo è un uomo, converteuse nun clásico da literatura do Holocausto, unha "obra mestra imperecedoira". Wiesel escribiu sobre o encarceramento en Auschwitz en Un di Velt Hot Geshvign (1960) e outras obras, e converteuse nun destacado voceiro contra a violencia étnica; en 1986, foi galardoado co Premio Nobel da Paz. A sobrevivente do campo Simone Veil foi elixida Presidenta do Parlamento Europeo, exercendo dende 1979 até 1982. Dúas vítimas de Auschwitz, Maximilian Kolbe, un sacerdote que se ofreceu voluntariamente a morrer de fame no canto dun estraño, e Edith Stein, unha xudía que se converteu ó catolicismo, foron nomeados santos pola Igrexa católica.
En 2017, unha enquisa da Fundación Körber revelou que o 40% dos rapaces alemáns de 14 anos non sabían que era Auschwitz. O ano seguinte, unha enquisa organizada pola Claims Conference, o Museo Memorial do Holocausto dos Estados Unidos de América e outros revelou que o 41% dos 1 350 estadounidenses adultos preguntados, e un 66% dos milenials, non sabían o que era Auschwitz, mentres que o 22% dixo que nunca oíran falar do Holocausto. Unha enquisa de 2018realizada por CNN-ComRes revelou unha situación semellante en Europa.
Museo estatal Auschwitz-Birkenau
miniatura|esquerda|[[Czesława Kwoka, fotografada en Auschwitz por Wilhelm Brasse.]] miniatura|esquerda|Exhibición do museo en 2016. O 2 de xullo de 1947, o goberno polaco aprobou unha lei estabelecendo un monumento estatal para lembrar "o martirio da nación polaca e doutras nacións en Oswiecim". O museo estabeleceu exhibicións en Auschwitz I; despois da guerra, os barracóns de Auschwitz II-Birkenau foran desmantelados e trasladados a Varsovia para o seu uso en obras de construción. Dwork e van Pelt escribiron que, ademais, Auschwitz I xogou un papel máis importante na persecución dos polacos, en oposición á importancia de Auschwitz II para os xudeus, incluíndo os polacos xudeus. Unha exhibición foi inaugurada en Auschwitz I no ano 1955, amosando fotografías dos prisioneiros; o cabelo, as maletas e os zapatos incautados ós prisioneiros asasinados; botes con boliñas de Zyklon B e outros obxectos relacionados cos asasinatos. A UNESCO engadiu o campo á súa lista de Patrimonio da Humanidade en 1979. Tódolos directores do museo foron, até o ano 1990, antigos prisioneiros de Auschwitz. Os visitantes do lugar pasaron de 492 500 en 2001, a máis dun millón en 2009, e a máis de dous millóns en 2016.
Houbo disputas prolongadas sobre a cristianización percibida no sitio. O papa Xoán Paulo II celebrou unha misa sobre as vías do tren que levaba a Auschwitz II-Birkenau o 7 de xuño de 1979 e chamou ó campo "o Gólgota da nosa época", referíndose á crucifixión de Xesús. A controversia foi aínda maior cando unhas monxas carmelitas fundaron un convento en 1984 nun antigo teatro fóra do perímetro do campo, preto do bloque 11 de Auschwitz I, despois do cal un sacerdote local e algúns sobreviventes erixiron unha gran cruz, unha das empregadas durante a misa do papa, detrás do bloque 11 para conmemorar os 152 polacos asasinados polos alemás en 1941. Despois dunha longa disputa, o papa Xoán Paulo II interveu e as monxas trasladaron o convento a outro lugar en 1993. A cruz permaneceu no sitio, desencadeando a "guerra das cruces", xa que máis cruces foron erixidas para conmemorar as vítimas cristiás, malia as obxeccións internacionais. Posteriormente, o goberno polaco e a Igrexa católica acordaron eliminar todas as cruces agás a orixinal.
O 4 de setembro de 2003, malia as protestas do museo, tres avións F-15 Eagle da Forza Aérea Israelí realizou un voo sobre Auschwitz II-Birkenau durante unha cerimonia que se estaba a celebrar no campo. Os tres pilotos eran descendentes de sobreviventes do Holocausto, incluíndo o home que liderou o voo, o comandante-xeneral Amir Eshel. O 27 de xaneiro de 2015, uns 300 sobreviventes de Auschwitz reuníronse con líderes mundiais baixo unha carpa xigante na entrada de Auschwitz II para conmemorar o 70 aniversario da liberación do campo.
Os conservadores do museo consideran ladróns ós visitantes que recollen obxectos do chan, e a policía local pode acusalos como tal; a pena máxima son 10 anos de prisión. En 2017, dous rapaces británicos de Perse School foron multados en Polonia despois de recoller botóns e anacos de vidro decorativo en 2015 da área de "Kanada" de Auschwitz II, onde os obxectos persoais das vítimas eran almacenados. O sinal Arbeit Macht Frei da porta de entrada do campo foi roubado en decembro de 2009 por un neonazi sueco e dous homes polacos. O sinal foi posteriormente recuperado.
En 2018, o goberno polaco aprobou unha emenda á súa Lei do Instituto de Lembranza Nacional, polo que é un delito facer falsas acusacións sobre a complicidade polaca no Holocausto, o que incluiría referirse a Auschwitz e outros campos como "campos da morte polacos". O persoal do museo foi acusado polos medios de comunicación nacionalistas de Polonia de centrarse en exceso no destino dos xudeus en Auschwitz a expensas dos polacos. O irmán do director do museo, Piotr Cywiński, escribiu que Cywiński experimentou "50 días de odio incesante". Despois de debates co primeiro ministro de Israel, no medio da preocupación internacional de que a nova lei sufocaría a investigación, o goberno polaco axustou a emenda para que calquera persoa que acuse falsamente a Polonia de complicidade sexa culpable só dun delito civil.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Adestradores do Deportivo da Coruña
O Deportivo da Coruña tivo 78 adestradores desde que foi creada a liga española e máis de 80 na súa historia. O actual adestrador é Rubén de la Barrera.
Listaxe de adestradores
''Datos actualizados a 12 de xaneiro de 2021. (1) Só se contabilizan os partidos da liga regular, non se inclúen os partidos de promoción.
Partido Froilanista
alt=Logo do PF|miniatura|Logo do partido Froilanista. O Partido Froilanista é unha organización satírica que se fundou o 2 de xuño de 2014, día en que Xoán Carlos I de España anunciou a súa abdicación no seu benxamín Filipe, Filipe VI, facendo valer a Lei sálica.
Os membros do Partido Froilanista consideraron un agravio que non fose sucesora do monarca a súa primoxénita Elena. Por iso decidiron auto-organizarse e constituírse como partido político comprometéndose coa reconquista dos dereitos usurpados ó Reino de Galiza. No trono de Galiza pretenden colocar a Froilán de Marichalar y Borbón, fillo da Infanta Elena de Borbón (A "Raíña Rexente"), que pasaría a reinar como Froilán III de Galiza e I de Begonte.
Entre as reivindicacións do Partido Froilanista atópanse o traslado da capital do Reino de Galiza a Lugo, pois foi historicamente a capital do Reino; o galego como lingua oficial en todo o Reino, a reinstauración do matriarcado e a recuperación das fronteiras do ano 456 baixo a coroa do rei Requiario, onde o Reino de Galiza chegara ata as portas do Algarve, Andalucía, Castelló e Cataluña.
28 de maio
O 28 de maio é o 148º día do ano do calendario gregoriano e o 149º nos anos bisestos. Quedan 217 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Joseph Ignace Guillotin. miniatura|100px|John Fogerty. miniatura|100px|Kylie Minogue. miniatura|100px|Cameron Boyce.
Mortes
miniatura|100px|Anne Brontë.
Outros
Os 366 días do ano
Nakfa
O nakfa é a moeda oficial de Eritrea dende 1997, cando se introduciu para substituír o birr etíope cun valor paritario. Dende o 1 de xaneiro do 2005 ten unha taxa de troco fixo co dólar estadounidense. O seu código ISO 4217 é ERN e subdivídese en 100 céntimos.
A moeda recibe o seu nome en honor á cidade de Nakfa, que foi a base da Fronte Popular para a Liberación de Eritrea durante a Guerra da Independencia de Eritrea.
Noia FS
O Noia Fútbol Sala, coñecido como Noia Portus Apostolis, é un equipo de fútbol sala da localidade de Noia, na provincia da Coruña. Fundado en 2008, actualmente xoga na Primeira División da Liga nacional de fútbol sala.
Historia
O equipo fundouse en 2008 e comezou a xogar na terceira categoría, chamada entón 1ª Nacional A. Xogou nesa categoría durante 9 tempadas consecutivas, as últimas baixo a denominación de Segunda B.
Na tempada 2016/17, o equipo proclámase campión do grupo 1 da Segunda División B. Caeu eliminado na promoción de ascenso contra o Cerro Reyes. No entanto, dous equipos perderon a súa praza na Segunda División por non cumprir os requisitos da categoría: o Jumilla e o propio Cerro Reyes. Finalmente, o Noia ocupou unha desas prazas.
Na súa primeira tempada na categoría de prata, o equipo acabou en postos de descenso, pero viuse beneficiado polos problemas económicos do Puertollano, que provocaron o descenso administrativo deste e a permanencia do Noia. Na tempada 2020/21, marcada pola pandemia de COVID-19, o Noia conseguiu acabar a primeira fase no primeiro lugar da clasificación, repetindo liderado na segunda fase cunha ampla vantaxe sobre o segundo. Así, accedeu aos play-offs polo ascenso, pero caeu eliminado nas semifinais diante do CD El Ejido. Nesa mesma campaña acadou tamén a súa primeira final da Copa Galicia, perdendo diante do Burela.
Na tempada 2021/22 proclamouse campión de Segunda, conseguindo así o ascenso directo con cinco xornadas de antelación. O equipo dirixido por Marlon Velasco rematou a liga con 82 puntos, 18 máis que o segundo clasificado, o Peñíscola. Redondeou a campaña levantando en Marín o seu primeiro título da Copa Galicia, ao derrotar na final ao Parrulo tras unha quenda de penaltis.
Na súa primeira campaña na Primeira Divisón, o Noia conseguiu a clasificación para os play-offs polo título, ao rematar a liga regular na oitava praza. Conseguiu 10 vitorias, entre elas un histórico triunfo contra o FC Barcelona, vixente campión de liga e Champions League, na primeira visita do equipo galego ao Palau (3-4). Con todo, quedou eliminado nos cuartos de final, perdendo ante o Palma Futsal tanto na ida (8-2) como na volta (3-4).
Bungarus multicinctus
Bungarus multicinctus é unha especie de serpe elápida moi velenosa que se pode encontrar en gran parte do centro e sur da República Popular Chinesa, Taiwán e zonas do sueste asiático. A especie foi descrita por primeira vez polo científico Edward Blyth en 1861. Esta especie ten dúas subespecies, a nominal, Bungarus multicinctus multicinctus, e Bungarus multicinctus wanghaotingi. Vive principalmente en zonas de marisma e pantanosas, pero tamén se pode encontrar noutros tipos de hábitats.
Etimoloxía
Ten o mesmo nome binomial que o que se lle puxo na descrición da especie que fixo o zoólogo e farmacéutico Edward Blyth en 1861, Bungarus multicinctus. O nome do xénero, Bungarus, é unha latinización da palabra da lingua telugu da India baṅgāru, co que se denominaban alí este tipo de serpes. O nome específico, multicinctus, deriva do latín multi-,derivado de multus, 'moito', e cinctus, participio pasado de cingere, 'rodear en círculo', como formando unha banda, polo que nome completo significa de moitas bandas.
Taxonomía e evolución
esquerda|miniatura|Espécime despois de mudar a pel
As Bungarus pertencen á familia Elapidae. O xénero é endémico do continente asiático. Son morfoloxicamente moi semellantes, formando unha unidade moi cohesionada. O xénero ten 12 ou 13 especies, que son morfoloxicamente distintas do xénero Naja e dos afro-elápidos segundo McDowell (1987). McDowell afirmou que "a diversidade de especies maior está en África, pero as Bungarus e Ophiophagus asiáticas son tan peculiares en anatomía que isto suxire unha diverxencia antiga". Outros, incluíndo Slowinski, crían que as Bungarus, forman parte dun clado que se agrupa cun grupo no que están incluídas a cobra real (Ophiophagus hannah) e sorprendentemente as mambas africanas (Dendroaspis) na árbore filoxenética máis parsimoniosa ou ben con Elapsoidea na árbore de máxima verosimilitude. Este resultado pon en cuestión a monofilia das naias e subliña a incerteza de que haxa homoloxía no comportamento de despregar as costelas na zona do pescozo das naias e mambas. As relacións de Dendroaspis, Ophiophagus e Bungarus difiren entre as análises de parsimonia e verosimilitude, o que indica que cómpren máis traballos para resolver as relacións deste taxon tan problemático. Os descubrimentos de McDowell en canto ao grupo irmán de Bungarus e a familia das serpes mariñas (Hydrophiinae), propón que as Bungarus poderían ser un clado permutable entre os elápidos "erectores palatinos" e os hydrophiinae "arrastradores palatinos". Dous xéneros en particular dentro da subfamilia Hydrophiinae, apoian a hipótese de McDowell. Eses dous xéneros son Salomonelaps e Loveridgelaps debido a moitas características compartidas. Mao et al. (1983) mostraron que esta especie, Bungarus multicinctus, era lixeiramente distinta dos outros membros do seu xénero e era inmunoloxicamente máis similar a Laticauda, que son elápidos terestres australianos, e ás verdadeiras serpes mariñas que a Elapsoidea sundevalli, Naja naja ou dúas especies de Micrurus (serpes de coral americanas). Minton (1981), Schwaner et al. e Cadle & Gorman (1981) suxeriron ideas similares ás de Mao et al. (1983) baseándose en datos inmunolóxicos. A especie Bungarus multicinctus era máis similar aos elápidos australianos Laticauda e ás verdadeiras serpes mariñas do que o era aos numerosos elápidos cos que foi comparada.
Descrición
esquerda|miniatura|Un exemplar atopado en [[Taiwán]] B. multicinctus é unha serpe de tamaño medio a grande, como media dunha lonxitude de 1 a 1,5 m, con loxitudes máximas de 1,85 m. O seu corpo é máis delgado e moderadamente comprimido. As escamas desta especie son lisas e brillantes, cunha clara crista vertebral. A cor da serpe é de negra a azul escura-negra con aproximadamente de 21 a 30 bandas transversais brancas ou cor crema ao longo de toda a súa lonxitude pola parte superior. Os exemplares maiores que a media teñen máis bandas. A cola é curta e bicuda e tamén é negra con bandas transversais brancas alternadas en número de 7 a 11. A barriga é xeralmente branca, pero pode ser de cor branca crúa ou crema. A cabeza é principalmente negra, é ancha e de forma oval, pero plana e pouco diferenciada do corpo. Os ollos son pequenos e negros. As pupilas son tamén negras, polo que é difícil diferencialas do resto dos ollos. Ten grandes orificios nasais. Os cairos son pequenos, fixados e localizados na parte anterior da mandíbula superior. Os xoves desta especie xeralmente teñen manchas abrancazadas no lado inferior da cabeza.
Escamas
As escamas dorsais están dispostas en 15 ringleiras; as escamas ventrais son 200–231 nos machos, 198–227 nas femias; cola curta e apuntada; escamas subcaudais únicas (non divididas), 43–54 delas en machos, 37–55 en femias.
Distribución e hábitat
Esta especie encóntrase en Taiwán (incluíndo os arquipélagos de Matsu e Kinmen), nas rexións centrals e meridionais da República Popular Chinesa (nas provincias de Hainan, Anhui, Sichuan, Guangdong, Guangxi, Hunan, Hubei, Yunnan, Guizhou, Jiangxi, Zhejiang, e Fujian e na zona especial de Hong Kong), Myanmar, Laos, e norte de Vietnam. Pode encontrarse tamén en Tailandia.
esquerda|miniatura|Espécime atopado en [[Tai Mo Shan, Hong Kong]] Aínda que pode encontrarse en alturas duns 1500 m, é moito máis común atopalas en áreas baixas húmidas e o máis habitual é observalas en zonas subtropicais, e nas rexións de marisma ou pantanosas da súa área de distribución. Tamén se encontra frecuentemente en zonas de mato, bosques, campos agrícolas e mangleirais, a miúdo preto da auga, como en ríos, regatos, campos de arroz e canles. Pode tamén encontrarse ás veces en aldeas e áreas suburbanas. Pode sobrevivir noutros hábitats tamén.
Comportamento e alimentación
miniatura|Primeiro plano da cabeza mostrando as escamas
É unha serpe nocturna e pode ter un comportamento máis defensivo pola noite. Porén, é unha especie tímida e plácida. Polo día agóchase baixo pedras ou en buratos. Aparece desde abril e retírase para hibernar en novembro. É considerada máis defensiva que a Bungarus fasciatus da India, e enróscase e dá moitas voltas se é collida coas mans.
A diferenza doutras especies de Bungarus, que se alimentan principalmente doutras serpes, a B. multicinctus normalmente come peixes, pero tamén depreda noutras especies de serpes, incluíndo membros da súa propia especie. Esta especie tamén se alimenta de roedores, anguías, ras, e ocasionalmente lagartos.
Veleno e toxinas
O veleno de B. multicinctus consta de varias neurotoxinas pre- e postsinápticas, chamadas bungarotoxinas (α-bungarotoxinas e β-bungarotoxinas, entre outras). En peso, case a metade do contido proteico do veleno está composto de β-bungarotoxinas.
A cantidade de veleno que inxectan por trabada os espécimes das granxas de serpes é duns 4,6 mg—19,4 mg. O veleno é moi tóxico con valores de LD50 de 0,09 mg/kg a 0,108 mg/kg por vía subcutánea, 0,113 mg/kg por vía intravenosa e 0,08 mg/kg por vía intraperitoneal en ratos. Baseado en varios estudos de LD50, esta especie está entre as serpes terrestres máis velenosas do mundo.
A α-bungarotoxina é importante en estudos de histoloxía neuromuscular, porque pode unirse irreversiblemente a receptores da unión neuromuscular e pode ser etiquetada con proteínas fluorescentes como a proteína fluorescente verde ou a tinguidura rodamina tetrametilrodamina isotiocianato.
Síntomas clínicos
Os síntomas locais das vítimas mordidas por esta serpe normalmente non son nin un inchamento grave nin a dor, senón que as vítimas simplemente senten proídos lixeiros e adormecemento. Os síntomas sistémicos aparecen, en xeral, dunha a seis horas despois da trabada. Os síntomas poden ser ptose palpebral bilateral (péchanse as pálpebras), diplopía (visión dobre), malestar no peito, dor xeral, debilidade nos membros, ataxia, glosolise, perda da voz, disfaxia, visión de túnel e dificultade para respirar. En caso dunha mordida grave, pode producirse a suspensión da respiración con resultado de morte. Tamén se pode producir hiponatremia, pero é menos común.
As taxas de mortalidade estimadas asociadas en trabadas non tratadas desta especie varían segundo os estudos entre 25-35% ata 70–100%. Durante a guerra do Vietnam, os soldados americanos denominaban os espécimes desta especie "Charlies de dous pasos", na errada crenza de que o seu veleno era tan letal como para matar unha persoa despois de dar só dous pasos.
A especie suscitou atención mundial cando un individuo xove mordeu e matou ao herpetólogo Joe Slowinski o 11 de setembro de 2001 en Myanmar, o cal morreu 29 horas despois de ser modido.
Liang Hongyu
Liang Hongyu (1102–1135) foi unha xeneral chinesa da dinastía Song. Fíxose célebre durante as loitas da dinastía contra os jurchen da dinastía Jin. O seu nome orixinal perdeuse co tempo. Na historia oficial é simplemente coñecida como "Señora Liang" (梁氏) "Hongyu" (红玉; en chinés, "Xade Vermello"), o nome que se conservou no folclore, as óperas chinesas e as novelas despois da súa morte heroica en batalla en 1135. Era a esposa de Han Shizhong, outro xeneral Song lembrado por resistir os invasores da dinastía Jin xunto con Yue Fei e outros.
Primeiros anos
O pai de Liang era un comandante do exército na fronteira, onde o imperio Song era acechado polos jurchen. Ensinou á súa filla as súas habilidades marciais e non vendou os seus pés. Foi unha mestra nas artes marciales. Varias crónicas preséntana como unha muller de incrible forza e mestría co arco.
En certo momento foi obrigada a servir como escrava ao ser castigado o seu pai por perder unha batalla crítica. Segundo algúns relatos históricos, o seu traballo escravo podería ser semellante ao dunha loitadora de loita libre. Durante a dinastía Song, a loita feminina era un deporte popular que mesmo atraía os emperadores. A maioría das loitadoras vestían como os loitadores varóns, levando nada máis que un taparrabos. Este deporte estaba xa completamente prohibido durante a dinastía Ming pois para entón a xente o percibía como indecente. Algúns historiadores modernos argumentan que esta sería a razón pola que a súa condición foi malinterpretada como prostitución por algúns historiadores Ming.
Nalgún momento da súa carreira, coñeceu o seu marido Han Shizhong, aínda que os relatos sobre como se coñeceron varían. A versión máis crible é que foi durante un banquete que Han ofreceu ás súas tropas. Han dirixira os seus homes no esmagamento dunha rebelión no sur da China, onde Han persoalmente arrestara o líder rebelde Fang La. Aínda así, o seu superior fíxose co mérito, para desgusto de Han. Liang sabía a verdade e admirou a vitoria de Han. Aforrara diñeiro abondo para comprar a súa liberdade e en canto foi libre, converteuse na segunda esposa de Han.
Os jurchen axiña iniciaron a conquista total do imperio Song. Han armou un exército para loitar contra eles e Liang actuou como xeneral no exército do seu marido.
Restauración do emperador Song
O exército de Han e Liang axiña se converteu na forza principal contra os jurchen despois de que os Song perderon a súa capital e se repregaron ao sur. Despois que os jurchen capturasen dous emperadores Song (o emperador Huizong e o emperador Qinzong), o emperador Gaozong restableceu o goberno dos Song no sur. En 1129 houbo un golpe de estado na corte e Gaozong foi tomado como refén e forzado a abdicar. Por entón, Han dirixía un exército na primeira liña. Liang tamén foi arrestada na súa casa coa esperanza de forzar o seu marido a renderse. Traballou cos partidarios do emperador Gaozong para elaborar un plan que induciu o líder rebelde a liberala como mensaxeira e xesto de boa vontade co seu marido. De inmediato, cabalgou ata o seu marido e describiulle as defensas dos rebeldes. Isto permitiu a Han esmagar o golpe e restaurar o emperador Gaozong. Despois, Liang foi recompensada co nobre rango de "Nobre Dama de Hu Guo" (护国夫; en chinés, Nobre Señora Protectora da Nación), o cal non tiña nada que ver co rango do seu marido. Isto é case único na historia chinesa, onde as mulleres nobres conseguían os seus rangos normalmente a través dos seus maridos.
Batalla de Huangtiandang
Pouco despois, cando os jurchen unha vez máis atacaron e invadiron Hangzhou en 1129, Liang e o seu marido lideraron as súas forzas nunha emboscada ao exército inimigo cando regresaba ao territorio Jin. As súas tropas eran inferiores en número, mais comezou a batalla de Huangtiandang. Esta consistiu nunha serie de batallas navais no río Yangtzé. Liang elaborou un plan para dirixir os soldados cos seus tambores. Cando se iniciou a batalla, as tropas Song foron rexeitadas polas jurchen, moi superiores en número. Con gran coraxe, Liang tirou o seu casco e a súa armadura, batendo os tambores e dirixindo a carga cara á formación inimiga. Isto converteuse nun punto de inflexión da batalla. Os barcos-tigre chineses, que estaban dotados de lanzachamas, destruíron moitos navíos Jin mentres Liang os dirixía cos seus redobres. Os jurchen víronse atrapados por un mes, ata que un traidor lles revelou unha debilidade no cerco chinés e fuxiron, aínda que con grandes perdas.
Vida posterior
En 1135 Han foi nomeado jiedushi de Wuning Anhua (武宁安化军节度使). Liang e o seu marido reconstruíron a fortaleza de Chuzhou e aumentaron as súas defensas. Eles e os seus soldados tamén traballaron reconstruíndo casas e plantando campos.
Legado
Escribíronse varias poesías na honra de Liang Hongyu, o que contribuíu á súa fama.
Xunto con Qin Liangyu, a décimo terceira irmá e a lendaria Hua Mulan,  é unha  das guerreiras máis coñecidas na China.
Manuel Fernández Valle
Manuel Fernández Valle, coñecido como Portafondón, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba onde tomou contacto co sindicalismo. Ao seu retorno organizou a sociedade agraria de Palas de Rei. Foi detido en outubro de 1934 e coñeceu na prisión a Benedicto Fuentes Díaz. En maio de 1935 Antón Villar Ponte recolleu nun artigo unha súa denuncia sobre os acaparadores de millo da comarca. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integrouse na III Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, no grupo de Marrofer, que se encargaba das zonas de Melide e Alto Ulla e colaborou con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás". Logrou fuxir de Galicia e exiliouse na Arxentina.
Racing Club de Lens
O Racing Club de Lens é un club de fútbol francés da cidade de Lens. Foi fundado en 1906 e actualmente compite na Ligue 1 logo de ascender na tempada 2019−20.
Historia
En 1905 un grupo de mozos funda o Racing Club Lensois. En 1906 o equipo é fundado oficialmente cambiándose o nome polo de Racing Club de Lens.
O club desaparece por mor da primeira guerra mundial, pero en 1919 créase un club, a Union Sportive du Foyer Franco-Américain que servirá para a reaparición do equipo.
En 1924 o equipo elixiu as cores definitivas do uniforme. Elixiron as cores vermello e amarelo a consecuencia dunha bandeira española atopada na igrexa de Saint Leger.
En 1998 o equipo gaña a súa primeira e única Liga.
Cadro actual
Actualizado o 21 de agosto de 2020.
José María Setién
José María Setién Alberro, nado en Hernani o 19 de marzo de 1928, e un eclesiástico católico vasco, bispo diocesano de Donostia entre 1979 e 2000.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da diocese donostiarra o 29 de xuño de 1951 por Jacinto Argaya Goicoechea.
O 18 de setembro de 1972 foi nomeado bispo auxiliar de Donostia, e bispo titular de Zama Minor. Recibiu a ordenación episcopal de mans do bispo Jacinto Argaya o 28 de outubro de 1972, sendo os co-consagradores Francisco Peralta Ballabriga, bispo de Vitoria, e Antonio Añoveros Ataún, bispo de Bilbao.
O 16 de febreiro de 1979 foi elixido bispo diocesano de Donostia. O 13 de xaneiro de 2000 o papa Xoán Paulo II aceptou a súa renuncia, á idade de 71 anos, por debaixo da idade canónica á que os ordinarios deben presentala (75 anos).
Aeroporto de L'Alguer-Fertilia
O aeroporto de L'Alguer-Fertilia é un aeroporto internacional italiano situado a 8 quilómetros ao norte da cidade de L'Alguer, no norte de Sardeña. É un dos tres aeroportos principais que serven á illa, sendo os outros dous o de Olbia no nordés, e o de Cagliari no sur. Está operado por SO.GE.A.AL (Societa di Gestione Aeroporto di Alghero).
Midas
miniatura|Midas ante Baco, cadro do [[Clasicismo|clasicista francés Poussin, representanto o momento final no que Midas agradece a Dioniso que o liberase do don.]] miniatura|Reconstrución da tumba do rei Midas no Museo das Civilizacións de [[Ancara, Turquía.]] Midas (en grego Μίδας, chamado Mita en fontes asirias) foi un rei de Frixia que gobernou no período entre o -740 e o -696, aproximadamente.
Traxectoria
Casado cunha grega, foi o primeiro rei estranxeiro que mandou un agasallo ao santuario de Delfos. Probabelmente, foi durante o seu reinado cando Frixia adoptou o alfabeto grego.
O reinado de Midas supón a maior época de esplendor de Frixia, que se expandiu cara ao leste, até a fronteira con Urartu, ocupando unha extensa zona de Asia Menor. Mantivo relacións comerciais con Asiria e Urartu, alcanzando o rei unha riqueza extraordinaria, que chamou a atención dos gregos, quen lle dedicaron un espazo na mitoloxía.
Contemporáneo de Tiglath-Pileser III, Salmanasar V, e Sargón II, durante moitos anos instigou levantamentos dos principados de Asia Menor contra Asiria, apoiando a Hama, Karkemish, Tabal, Gurgum, Kummukhu e Meliddu, ata que finalmente foi atacado por Sargón II. Medorento do poder do asirio, Midas envioulle unha embaixada, declarándose vasalo.
Despois dos conflitos con Sargón II, sufriu invasións dos cimerios, que destruíron a capital Gordio. Segundo a tradición, Midas suicidouse e así terminou o curto período hexemónico de Frixia.
O mito
Na mitoloxía grega, Midas era rei de Frixia, e fillo de Gordias. Tiña unha filla chamada Zoe.
Boa Vista, Roraima
Boa Vista é a capital do estado Brasileiro de Roraima, e acolle uns 2/3 da poboación total do estado. Sitúase a uns 170 km da fronteira coa Güiana (a través da cidade brasileira de Normandia) e a uns 220 km da fronteira con Venezuela (a través da cidade brasileira de Pacaraima e de Santa Elena en Venezuela). É a capital de estado brasileira situada máis ó norte.
A cidade está ligada co Manaus pola estrada BR-174, que estendese ata a fronteira coa Venezuela. Desde alí, pódese chegar, por estrada asfaltada, ata Caracas e o litoral venezolano. Por esta razón, é unha parada estratéxica para os que visitan a Amazonia, principalmente ao Parque Nacional do Monte Roraima. A cidade tamén posúe un aeroporto internacional.
As principais actividades económicas da cidade son o comercio e os servizos.
miniatura|255px|esquerda|Palacio Senador Hélio Campos, sede do Goberno de Roraima.
Porto de Los Cristianos
250px|miniatura|Transbordador da compañía Fred. Olsen Express no porto. O Porto de Los Cristianos é un porto do Océano Atlántico situado na localidade de Los Cristianos, no municipio de Arona, na illa de Tenerife (Canarias). É administrado pola Autoridade Portuaria de Santa Cruz de Tenerife. É o porto con maior tráfico de pasaxeiros e vehículos en réxime de pasaxe das Canarias, en 2007 tivo 1.829.579 pasaxeiros, e 238.836 en réxime de pasaxe.
Barroco siciliano
miniatura|250px|dereita|Igrexa da Collegiata ou Santa Maria dell'Elemosina en [[Catania, obra salientable do barroco siciliano, realizada por Stefano Ittar cara ao 1768.]] O barroco siciliano é a forma distintiva da arquitectura barroca que se desenvolveu na illa de Sicilia, no sur de Italia, durante os séculos XVII e XVIII. O estilo recoñécese non só polas súas típicas revoltas e florituras barrocas, senón tamén polas súas carautas sorrintes e putti, coa particular extravagancia que lle deu a Sicilia unha identidade arquitectónica única e que o fai a fase máis interesante da arte siciliana.
O estilo barroco siciliano colleu pulo durante a gran reconstrución que seguiu ó terremoto de 1693. Previamente, o barroco fora usado na illa dun xeito inxenuo e no eido local, que evolucionara a partir da arquitectura híbrida nativa máis ca dos grandes arquitectos barrocos de Roma. Despois do terremoto, os arquitectos locais, moitos deles formados en Roma, tiveron múltiples oportunidades de recrear a arquitectura barroca máis sofisticada, que acadara popularidade na Italia continental. O traballo destes arquitectos locais —e o novo xénero que comezaron— inspirou a outros deseñadores locais que seguiron o seu exemplo. A carón do 1730, os arquitectos sicilianos desenvolveran confianza no emprego do estilo barroco. A súa particular interpretación levounos paseniño a xerar unha forma de arte altamente localista e personalizada. De 1780 en diante, o estilo foi gradualmente substituído pola nova moda do neoclasicismo.
O fenómeno chamado Alto Barroco Siciliano durou cincuenta anos, e reflectiu perfectamente a orde social da illa nunha época na que —dominada oficialmente por España— foi gobernada de facto por unha aristocracia hedonista e extravagante. A arquitectura barroca deulle á illa un carácter arquitectónico que ficou até a actualidade.
Terceira división española 2010/11
A tempada 2010–11 da Terceira División de España foi a 77ª edición desta competición. Empezou o 27 de agosto de 2010 e finalizou o 26 de xuño de 2011 coas finais da promoción de ascenso á Segunda División B.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos {|
Faro de Oza
O faro de Oza é un faro situado na Punta de Oza, lugar onde tamén se sitúa a nova praia de Oza, na parroquia de Oza (A Coruña). Está construído no Forte de Oza, levantado no século XVI e que albergaba unha batería costeira. A construción do faro rematou en 1915 e entrou en servizo en 1917. Deixou de prestar servizo en 1963, sufrindo abandono e ruína ata 1996, data na que foi rehabilitado. Porén, dende aquela non se lle ten dado uso e o estado de abandono que padece ten causado continuas protestas. Forma parte do Conxunto Histórico-Artístico do antigo Sanatorio de Oza.
Historia
A Comisión de Faros decidiu proxectar a instalación do faro en 1904. Daquela os únicos que servían para guíar o acceso ó porto da Coruña eran a Torre de Hércules e o faro de cabo Prioriño, pero a posición de ámbalas dúas luces non formaba un ángulo o suficientemente axeitado como para garantir a correcta posición dos barcos durante a manobra de entrada, polo que se decidiu instalar un faro na Punta de Oza que serviría de guía para os buques que entrasen no porto a través da canle norte da ría do Burgo. Complementariamente, tamén se planeou a construción do faro de Mera, de xeito que tamén ficase sinalizada a canle oeste da ría.
A elaboración do proxecto foi asignada ó enxeñeiro Salvador López Miño pola Dirección Xeral de Obras Públicas a día 4 de xaneiro de 1908, aprobándose en xullo do mesmo ano que o faro fose edificado no antigo Forte de Oza, que fora construído a finais do século XVI tralo ataque de Francis Drake de 1589. A versión final do proxecto foi aprobada o 17 de xaneiro de 1911, sendo adxudicada a obra a Juan Mosquera Morano nunha poxa realizada en setembro por unha cantidade de 24.500 pesetas, ás que logo se engadiron 4.992 máis por tarefas de cimentación e accesorias. En 1914, cando o faro xa estaba a piques de ser finalizado, houbo que acrecentar 10 cm máis a altura da torre, posto que era necesario para que coubese a lanterna, que finalmente era de maior diámetro do que se determinara inicialmente no proxecto. O faro foi entregado en 1915, comezando o prestar servizo a partir do 20 de agosto de 1917.
En decembro de 2016 o concello aprobou por unanimidade substituír o uso sanitario recollido no plan xeral de ordenación por uso cidadán.
O Barreiro, Lourido, Valdoviño
O Barreiro é un lugar da parroquia de Lourido no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Kate Winslet
Kate Elizabeth Winslet, nada o 5 de outubro de 1975, é unha actriz de cinema británica, gañadora dun Oscar, dous Globos de ouro, dous Premios BAFTA e dous Premios do Sindicato de Actores, sendo así unha das poucas actrices en gañar os principais premios de cine por actuación.
Mackintosh Muggleton
Mackintosh "Mack" Muggleton nado o 16 de febreiro de 1994 é un actor británico recoñecido internacionalmente pola súa interpretación como "Andy Harris" no filme de Juan Carlos Fresnadillo 28 Weeks Later. A súa nai é a deseñadora de produción Sarah Greenwood.
Bilicosa, Queiruga, Porto do Son
Bilicosa é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Kate Winslet
Traxectoria
Kate Winslet naceu o 5 de outubro de 1975 en Reading (Reino Unido), no seo dunha familia de actores de teatro. Por iso non é de sorprender que espertasen nela inquietudes artísticas: aos 13 anos xa facía representacións de danza. Devandita vocación tívoa que compaxinar cos seus estudos no instituto -no cal os compañeiros de clase insultábana baixo o apelativo bóla de graxa- e o seu traballo como chacineira.