cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Raúl I de Francia
Familia
Naceu no 890, sendo fillo de Ricardo I de Borgoña e da súa muller Adelaida de Auxerre. Era neto pola liña paterna do nobre Bivin, fillo posibelmente de Bosón o Vello, e por liña materna de Conrado II de Auxerre. Casou con Emma de Francia, irmá de Hugo o Grande, conde de París. Desta unión, só tiveron un fillo chamado Luís, que faleceu en 934.
Ducado de Borgoña e Reino de Francia
miniatura| O rei Raúl I de Francia Sucedeu ao seu pai Roberto I o Xusticeiro á súa morte en 921 no Ducado de Borgoña, pero renunciou a el para se converter en rei de Francia en 923 despois da batalla de Soissons, na que destronaron a Carlos III de Francia. Unha asemblea de nobres franceses elixiuno á morte do rei Roberto I de Francia.
Como rei de Francia tivo que se enfrontar a varias invasións por parte dos viquingos nas costas francesas, así como dos maxiares, que deron invadido a Borgoña e Reims en 924. Raúl morreu sen descendencia en 936.
Bolt (filme de 2008)
Bolt é un filme de animación estadounidense dos estudios Disney, dirixido por Chris Williams e Byron Howard, que foi estreado no 2008.
Sinopse
Para o super-can Bolt tódolos días están cheos de aventuras, perigos e intrigas -polo menos ata que as cámaras deixan de gravar, xa que é o protagonista dun famoso programa de televisión-. Pero cando a estrela canina do grande éxito televisivo é enviada accidentalmente dende os seus estudios de Hollywood a Nova York, comeza a súa maior aventura nunha viaxe campo a través polo mundo real. Bolt está convencido de que todos os seus incribles poderes e fazañas son reais. Mais, coa axuda de dous estraños compañeiros de viaxe - unha gata de nome Mittens, e un hámster nunha bóla de plástico obsesionado pola televisión chamado Rhino - Bolt descobre que non necesita superpoderes para ser un heroe.
Rap
miniatura|250x250px|O rapeiro [[50 Cent en concerto.]] O rap é unha forma musical vocal que incorpora "rima, ritmo e uso da fala vernácula". É interpretado ou cantado, xeralmente sobre un ritmo base ou acompañamento musical. Os compoñentes do rap inclúen content (contido, o que se está a dicir, as letras), flow (ritmo, rima) e delivery (cadencia, ton). O rap é un dos ingredientes principais da música hip hop normalmente asociado a ese xénero; con todo, as orixes do rap son anteriores á cultura hip hop por moitos anos.
Os precursores do rap moderno inclúen a tradición griot de África Occidental, certos estilos vocais de blues, o jazz, un xogo de insultos afroamericano chamado The Dozens e a poesía afroamericana da década de 1960. O uso do rap na música popular orixinouse no Bronx, Nova York, na década de 1970, xunto co xénero hip hop e o movemento cultural. O rap desenvolveuse a partir do papel do MC nas festas dentro do movemento cultural, que animaba e entretería aos invitados entre os sets do DJ, que cada vez se converteron en actuacións máis longas, nas que o DJ acabaría por desaparecer.
O rap adoita ofrecerse nun ritmo, normalmente proporcionado por un DJ ou un beatboxer cando actúa en directo. O rapeiro pode decidir interpretar a capela, é dicir, sen acompañamento de ningún tipo, aínda que isto é pocuo común. Cando un artista de rap ou hip hop está a crear unha canción nun estudo de produción, a maioría das veces o produtor proporciona os ritmos para que o MC rapee sobre eles. Estilisticamente, o rap ocupa unha zona gris entre a fala, a prosa, a poesía e o canto.
A palabra, que é anterior á forma musical, orixinalmente significaba "golpear lixeiramente", e agora úsase para describir un discurso rápido ou a contestación ou resposta. A palabra usábase en inglés británico desde o século XVI. Formaba parte do dialecto afroamericano do inglés na década de 1960 que significa "conversar", e pouco despois pasou a denotar o estilo musical. A palabra "rap" está tan estreitamente asociada á música e a cultura hip hop que moitos escritores usan os termos indistintamente.
Etimoloxía e uso
O verbo inglés rap ten varios significados; estes inclúen "golpear, especialmente cun golpe rápido ou lixeiro", así como "proferir un insulto de maneira repentina". O Shorter Oxford English Dictionary dá a data de 1541 para o primeiro uso rexistrado da palabra co significado "proferir (especialmente un xuramento) bruscamente, vigorosamente ou de súpeto". O Dictionary of American Slang de Wentworth e Flexner dá o significado "falar de ou recoñecer a alguén" en 1932, e posteriormente de "conversar, especialmente de forma aberta e franca". Estes conceptos influenciarían a forma musical rapping, tamén podería ter sido un acurto de repartee, agudeza ou humor intelixente. Un rapper ou "rapeiro" refírese a un intérprete que "rapea", raps. A finais da década de 1960, cando Hubert G. Brown cambiou o seu nome a H. Rap Brown, o rap era un termo argot que se refería a unha oración ou discurso, como era común entre a multitude "hip" nos movementos de protesta, pero non se asociou cun estilo musical ata pasada outra década.
O rap utilizouse para describir falar en discos xa en 1970 no álbum de Isaac Hayes ... To Be Continued co nome da canción "Monologue: Ike's Rap I". "Os 'raps' sexys falados con voz rouca de Hayes convertéronse en compoñentes clave do seu son característico". Del the Funky Homosapien afirmou que o rap usábase para referirse a falar dun xeito estilístico a principios dos anos 70: "'Nacín no 72... daquela o que significaba rapear, basicamente, eras ti intentando transmitir algo, ti intentando convencer a alguén. Iso é o que significa rapear, está na forma na que falas.'" miniatura|[[The Memphis Jug Band, grupo de blues, cuxo contido lírico e canto rítmico eran anteriores ao rap.]]
Blues
O blues, coa súa orixe nos cantos epirituais e de traballo da escravitude, foi interpretado por primeira vez polos afroamericanos na época da Proclamación de Emancipación. Os estudosos rastrexaron o estilo de rap creado polos afroamericanos ata a igrexa negra e a cultura da chamada e resposta. Os predicadores negros de principios do século XX tiñan unha forma rítmica de predicar para atraer ao público mediante parábolas e historias persoais interpretadas sobre música gospel. Esta forma de predicar, exclusiva dos afroamericanos, chamada tradición sermónica negra, influíu en cantantes e músicos como o grupo de gospel afroamericano dos anos 40 The Jubalaires. As cancións dos Jubalaire The Preacher and The Bear (1941) e Noah (1946) son precursoras da música rap. Os Jubalaires e outros grupos de canto afroamericano durante a era do blues, o jazz e o gospel son exemplos das orixes e desenvolvemento da música rap. O músico e historiador de blues gañador dun Grammy Elijah Wald e outros argumentaron que o blues estaba sendo rapeado xa na década de 1920. Wald chegou a chamar ao hip hop "o blues vivo". Un notable exemplo grabado de rap no blues foi a canción de 1950 Gotta Let You Go de Joe Hill Louis.
The Dozens
Os estudosos tamén rastrexaron a orixe do rap a unha tradición afroamericana chamada The Dozens. As ducias é un xogo de insultos rimados onde os competidores se insultan entre eles e aos membros das súas familias. Costume común no rap e no hip-hop, como as batallas de galos freestyle actuais.
Anti-disco
Co declive da discoteca a principios dos 80 o rap converteuse nunha nova forma de expresión. O rap xurdiu da experimentación musical coa fala rítmica e rimada. O rap simbolizou a caída da discoteca. Sherley Anne Williams refírese ao desenvolvemento do rap como "anti-disco" en estilo e en medios de reprodución. As primeiras producións de rap despois da música disco buscaron unha forma máis simplificada de producir os temas sobre os que se ía cantar. Williams explica como os compositores de rap e os DJ's opuxéronse ás multipistas moi orquestradas e elegantes da música disco a cambio de "break beats" que se crearon a partir da compilación de diferentes discos de numerosos xéneros e non requirían os equipos de estudios de gravación profesionais. Ao non precisar tanta inversión abriuse a produción de rap aos mozos que, como explicou Williams, sentíanse limitados polo capital necesario para producir discos.
Raíces afroamericanas
Relacionados máis directamente coa comunidade afroamericana estaban elementos como cánticos e burlas no patio da escola, xogos de palmas, rimas para saltar á corda, algunhas con historias populares non escritas que se remontan a centos de anos en moitas nacionalidades. Ás veces, estes elementos conteñen letras racialmente ofensivas.
Proto-rap
miniatura|[[Jon Hendricks|Hendricks no Keystone Korner de San Francisco, 1983]] Nunha narración entre dúas cancións do álbum de jazz de George Russell en 1958, New York, N.Y., o cantante Jon Hendricks gravou algo parecido ao rap moderno, xa que rimaba e utilizaba o estilo hip acorde ao ritmo. O spoken word, a poesía jazz e os discos de comedia tiveron unha gran influencia nos primeiros rapeiros. Coke La Rock, a miúdo acreditado como o primeiro mestre de cerimonias do hip hop, cita The Last Poets entre as súas influencias, así como a cómicos como Wild Man Steve e Richard Pryor. O comediante Rudy Ray Moore lanzou álbums nos anos 60 e 70 como This Pussy Belongs To Me (1970), que contiña "rimas descaradas e sexualmente explícitas que a miúdo tiñan que ver con proxenetas, prostitutas, xogadores e estafadores" e que máis tarde o levou a ser chamado "O Padriño do Rap".
Gil Scott-Heron, un poeta/músico de jazz, foi citado como unha influencia en rapeiros como Chuck D e KRS-One. O propio Scott-Heron estivo influenciado por Melvin Van Peebles, cuxo primeiro álbum foi Brer Soul de 1968. Van Peebles describe o seu estilo vocal como "o vello estilo sureño", que foi influenciado polos cantantes que escoitou crecendo no sur de Chicago. Van Peebles tamén dixo que estaba influenciado por formas máis antigas de música afroamericana: "'... xente como Blind Lemon Jefferson e os gritos de campo. Tamén me influíron os estilos de cancións spoken word de Alemaña que atopei cando vivía en Francia.'"A mediados do século XX, a cultura musical do Caribe estivo constantemente influenciada polos cambios concorrentes na música estadounidense. Xa en 1956, os deejays facían toasting (unha tradición africana de contos de heroísmo "rapeados") sobre ritmos dub xamaicanos. Chamábase "rap", ampliando o significado anterior da palabra na comunidade afroamericana: "para discutir ou debater informalmente".
Os primeiros rapeos do hip hop desenvolvéronse a partir dos anuncios do DJ e o MC feitos a través do micrófono nas festas, que se foron volvendo cada vez máis complexos. Grandmaster Caz afirma: "'O micrófono só se usaba para facer anuncios, como cando ía ser a próxima festa, ou as nais que ían buscar a alguén da festa, e había que anuncialo no micrófono. Diferentes DJ comezaron a embelecer o que dicían. Eu faría un anuncio deste xeito, alguén escoitábao e engadía outro pouco de seu. Despois de escoitalo de novo levaríao un pouco máis alá ata pasar de liñas a frases, a parágrafos, a versos, a rimas.'"
DJ Kool Herc
miniatura|[[DJ Kool Herc en Nova York, 2006.]] Un dos primeiros rapeiros a comezos do período hip hop, a finais da década de 1970, foi tamén o primeiro disc-jóckey do hip hop, DJ Kool Herc. Herc, un inmigrante xamaicano, comezou a facer rapeos sinxelos nas súas festas, que algúns afirman que se inspiraron na tradición xamaicana: toasting. Non obstante, o propio Kool Herc nega esta ligazón (no libro Hip Hop de 1984), dicindo: "'¿Toasting xamaicano? Non, non. Non existe esa conexión. Non podía tocar reggae no Bronx. A xente non o aceptaría. A inspiración. para o rap é James Brown e o álbum Hustler's Convention'."Herc tamén suxire que era demasiado novo mentres estaba en Xamaica para participar nas festas: "Non puiden entrar. Tiña dez, once anos" e que mentres estaba en Xamaica, el escoitaba a James Brown: "'Eu estaba escoitando música estadounidense en Xamaica e o meu artista favorito era James Brown. Ese foi o que me inspirou. Moitos dos discos que toquei eran de James Brown'."Non obstante, en canto ao que se identificou na década de 2010 como "rap", a fonte procedía de Manhattan. Pete DJ Jones dixo que a primeira persoa que escoitou rap foi DJ Hollywood, un nativo de Harlem que era o DJ da casa no Apollo Theater. Kurtis Blow tamén di que a primeira persoa que escoitou rima foi DJ Hollywood. Nunha entrevista de 2014, Hollywood dixo: "'A min adoitaba gustarme a forma en que Frankie Crocker montaba as pistas, pero aínda non estaba sincopado con ela. Tamén me gustaba Hank Spann, pero non era o único. Os rapaces daquela non estaban preocupados por ser músicos. Eu quería fluír co disco'."E en 1975, iniciou o que se coñeceu como o estilo Hip Hop, rimando ao ritmo dun disco existente de forma ininterrompida durante case un minuto. Adaptou a letra de Isaac Hayes "Good Love 6-9969" e rima á parte de "Love is the Message". O seu compañeiro Kevin Smith, máis coñecido como Lovebug Starski, tomou este novo estilo e presentouno no conxunto Bronx Hip Hop que ata entón estaba composto por DJ e beatboxing e co rap tradicional ao estilo shout out.
O estilo que Hollywood creou e o seu compañeiro introduciu no conxunto Hip hop rapidamente se converteu no estándar. Antes desa época a maioría das rimas dos MC, baseadas nos DJs da radio, consistían en rimas curtas que estaban desconectados temáticamente. Pero ao usar letras de cancións, Hollywood deulle á súa rima un fluxo e un tema inherentes. Isto notouse rapidamente e o estilo estendeuse. A finais da década de 1970, os artistas como Kurtis Blow e The Sugarhill Gang comezaban a facer emisións radiofónicas e a ter un impacto fóra da cidade de Nova York, a escala nacional. O sinxelo de Blondie de 1981, "Rapture", foi unha das primeiras cancións con rap en encabezar a lista Billboard Hot 100 dos Estados Unidos. miniatura|[[Melle Mel actuando na Canal Room o 16 de xaneiro de 2010.]]
Hip hop da vella escola
O rap da vella escola (1979–84) era "facil de identificar polos seus raps relativamente sinxelos" segundo AllMusic, "a énfase non estaba na técnica lírica, senón simplemente nos bos momentos", unha notable excepción sería Melle Mel, quen marcou o camiño para futuros rapeiros a través do seu contido sociopolítico e xogos de palabras creativos.
Idade de Ouro
A idade de ouro do hip hop (mediados dos 80 a principios dos 90) foi o período no que o lirismo do hip-hop pasou pola súa transformación máis drástica; o escritor William Jelani Cobb di: "nestes anos dourados, unha masa crítica de prodixios do micrófono estaban literalmente creándose a si mesmos e o seu xénero musical ao mesmo tempo" e AllMusic escribe, "rimadores como Chuck D de PE, Big Daddy Kane, KRS-One e Rakim basicamente inventaron o complexo xogo de palabras e o kung-fu lírico do hip hop posterior". Considérase que a idade de ouro rematou ao redor de 1993–94, marcando o final do período máis innovador do lirismo do rap.
Flow
"Flow" defínese como "os ritmos e rimas" das letras dunha canción de hip hop e como interactúan: o libro How to Rap divide o flow en rima, esquemas de rima e ritmo (tamén coñecida como cadencia). "Flow" tamén se usa ás veces para referirse a elementos como o ton, timbre ou volume. Manterse no "beat" ("golpe" de ritmo) é fundamental para o flow do rap: moitos MC sinalan a importancia de manterse on beat en How to Rap, incluídos Sean Price, Mighty Casey, Zion I, Vinnie Paz, Fredro Starr, Del The Funky Homosapien, Tech N9ne, People Under The Stairs, Twista, B-Real, Mr Lif, 2Mex e Cage.
Os MCs mantéñense no ritmo acentuando as sílabas a tempo dos catro beats da música de fondo. O estudoso de poesía Derek Attridge describe como funciona isto no seu libro Poetic Rhythm: "'... as letras de rap están escritas para ser interpretadas cun acompañamento que enfatiza a estrutura métrica do verso'. [As letras do rap están formadas por,] 'liñas con catro beats tónicos, separadas por outras sílabas que poden variar en número e poden incluír outras sílabas tónicas. O beat forte da música coincide cos beats tónicos do verso, e o rapeiro organiza os ritmos das sílabas intermedias para proporcionar variedade e sorpresa'."A mesma técnica tamén se observa no libro How to Rap, onde se usan diagramas para mostrar como as letras se alinean co ritmo: "'Acentuar unha sílaba en cada un dos catro beats dálle á letra o mesmo pulso rítmico que á música e manténos a ritmo... outras sílabas na canción aínda poden estar acentuadas, pero as que caen no tempo dos catro beats son as únicas que hai que enfatizar para manter a letra a tempo coa música'."Na terminoloxía do rap, 16-bars (16 compases) é a cantidade de tempo que xeralmente se lles dá aos rapeiros para interpretar un verso como artista convidado nunha canción doutro MC; unha bar é normalmente igual a catro beats de música. miniatura|[[Rakim no B.B. Kings de Nova York, 25 de novembro de 2006]]
Historia do flow
Os flows da antiga escola eran relativamente básicos e utilizaban só poucas sílabas por compás, patróns rítmicos sinxelos e técnicas básicas de rima e esquemas de rima. Melle Mel é citada como unha MC que personifica o flow da vella escola, Kool Moe Dee di: "'de 1970 a 1978 rimamos dun xeito [entón] Melle Mel, en 1978, deunos a nova cadencia que usaríamos de 1978 a 1986. [Foi] o primeiro MC en descubrir unha nova cadencia de rima e cambiar a forma en que os MCs riman para sempre. Rakim, The Notorious B.I.G. e Eminem cambiaron o flow, pero ... Melle Mel ... [fixo] a base da rima sobre a que todos construímos enriba'."Artistas e críticos adoitan acreditar a Rakim por crear o cambio global dos flows máis simplistas da vella escola a flows máis complexos preto do comezo do hip hop da nova escola, Kool Moe Dee di: "'calquera MC que veu despois de 1986 tiña que estudar a Rakim só para saber que poder facer. Rakim, en 1986, deunos o flow e ese foi o estilo de rima de 1986 a 1994. A partir dese momento, calquera que rapeara viuse obrigado a concentrarse no seu flow. ... Rakim é basicamente o inventor do flow. Nin sequera usabamos a palabra flow ata que apareceu Rakim. Chamábase rimar, chamábase cadencia, pero non se chamaba flow. Rakim creou o flow [pero] non inventou a palabra'."Kool Moe Dee afirma que Notorious B.I.G. introduciu un flow novo que "dominou de 1994 a 2002", e tamén di que Method Man foi "un dos MCs de principios dos anos 90 que iniciou a era do flow... Rakim inventouno, Big Daddy Kane, KRS-One e Kool G Rap expandírono, pero Biggie e Method Man fixeron fluír o aspecto máis importante do xogo MC".Tamén cita a Craig Mack como un artista que contribuíu a desenvolver o flow nos anos 90.
Kool Moe Dee engade, "en 2002 Eminem creou a canción que obtivo o primeiro Óscar na historia do Hip hop [ Lose Yourself]... e tería que dicir que o seu flow é o máis dominante neste momento (2003)".
Estilos
Hai moitos estilos diferentes de flow, cunha terminoloxía diferente empregada por persoas diferentes: stic.man de Dead Prez usa os seguintes termos:
Alternativamente, o estudoso musical Adam Krims usa os seguintes termos:
miniatura|[[Big Daddy Kane in 1998.]]
Rima
Os MCs usan moitas técnicas de rima diferentes, incluíndo esquemas complexos de rimas, como sinala Adam Krims: "a complexidade... implica varias rimas na mesma estrutura de rimas (é dicir, seccións con palabras que riman constantemente), rimas internas [e] rimas fóra de beat". Tamén hai un uso xeneralizado de rimas multisílaba, por artistas como Kool G Rap, Big Daddy Kane, Rakim, Big L, Nas e Eminem.
Campionato de Galicia de Clubs (atletismo)
O Campionato de Galicia de clubs, anteriormente denominado Campionato Galego de Clubes de Atletismo en Aire Libre, é unha competición de atletismo organizada anualmente pola Federación Galega de Atletismo. Despois do Campionago Galego Absoluto en Aire Libre, é a proba máis importante do calendario atlético autonómico.
Rap
Rima
Tense dito que a rima do rap é a forma máis avanzada de poesía, o estudoso musical sinala Adam Bradley: "'o rap rima tanto e con tanta variedade que agora é o arquivo contemporáneo máis grande e rico de palabras rimadas. Fixo máis que calquera outra forma de arte na historia recente para ampliar o rango formal e as posibilidades expresivas da rima'."No libro How to Rap, Masta Ace explica como Rakim e Big Daddy Kane provocaron un cambio na forma en que rimaban os MCs: "'Ata Rakim, todos os que escoitabas rimar, a última palabra da frase era a rimada, a palabra de conexión. Entón Rakim mostrounos que podías poñer rimas dentro da rima... e agora vén Big Daddy Kane, que en lugar de usar tres palabras, usa moitas'."How to Rap explica que "a miúdo pénsase que a rima é o factor máis importante na escritura de rap... a rima é o que dá ás letras a súa musicalidade.
Campionato de Galicia de Clubs (atletismo)
Na mesma toman parte os 8 mellores equipos galegos en homes e mulleres, incluíndo ós 3 medallistas do ano anterior. O Campionato consta de 10 carreiras individuais, 8 concursos e 2 relevos.
Rap
Ritmo
miniatura|[[MF Doom, tomada no Hultsfredsfestivalen 2011.]] Moitas das técnicas rítmicas utilizadas no rap proveñen de técnicas de percusión, moitos rapeiros compáranse cos percusionistas. How to Rap 2 identifica todas as técnicas rítmicas utilizadas no rap, como as tercinas, flams, semicorcheas, fusas, síncopa, uso extensivo de silencios e técnicas rítmicas exclusivas para o rap, como os "lazy tails" da costa oeste, acuñados por Shock G. O rapeo tamén se fixo en varias sinaturas de tempo, como en compás ternario.
Desde a década de 2000, o rap evolucionou a un estilo que traspasa os límites do ritmo, da man de rapeiros como MF Doom e Eminem, e desde entón, o rap fíxose difícil de anotar. O grupo estadounidense de hip hop Crime Mob exhibiu un novo flow en cancións como "Knuck If You Buck", moi dependente das tercinas. Rapeiros como Drake, Kanye West, Rick Ross, Young Jeezy están influenciados por estas técnicas na súa música. En 2014, un colectivo de hip hop estadounidense de Atlanta, Migos, popularizou este flow, e comunmente coñécese como "Migos Flow" (un termo que é polémico dentro da comunidade hip hop).
Campionato de Galicia de Clubs (atletismo)
Acostuma celebrarse na segunda quincena do mes de abril, nas datas previas ás primeiras xornadas da Liga Nacional de Clubs. A sede é rotatoria.
Rap
Notación rap e diagramas de flow
A forma estándar de notación rap é o diagrama de flow, onde os rapeiros aliñan as súas letras debaixo dos números que marcan os beats. Diferentes rapeiros teñen formas lixeiramente diferentes para estes diagramas. Del the Funky Homosapien dixo: "Basicamente estou escribindo o ritmo do flow. Aínda que só sexan barras para representar os ritmos, é suficiente para facerme unha idea visual.", Vinnie Paz afirmou: "Creei o meu propio tipo de técnica de escritura, como pequenas marcas e asteriscos para mostrar como unha pausa ou énfase en palabras en certos lugares.", e Aesop Rock dixo: "Teño un sistema de quizais 10 pequenos símbolos que uso en papel que me indican que fago algo cando estou gravando".
Campionato de Galicia de Clubs (atletismo)
Probas
A competición conta con todas as probas dun Campionato oficial en pista:
Sistema de puntuación
En cada proba compiten por norma xeral, 8 atletas, un por cada un dos clubs participantes no Campionato
Rap
Notación rap e diagramas de flow
Os estudosos do hip hop tamén fan uso dos mesmos diagramas de flow: os libros How to Rap e How to Rap 2 usan os diagramas para explicar as tercinas do rap, flams, silencios, esquemas de rima, secuencias de rima e como romper patróns de rima, entre outras técnicas. Sistemas similares son usados polos musicólogos Adam Krims no seu libro Rap Music and the Poetics of Identity e Kyle Adams no seu traballo académico sobre o flow.
Campionato de Galicia de Clubs (atletismo)
Edicións
En grosa, a 1ª vez que conseguen o título.
Entre parénteses e en cursiva, o número de veces acadado.
Sirinxe
miniatura|Debuxo esquemáticoda sinrinxe das aves 1: últimos aneis traqueais cartilaxinosos libres,  2: [[tímpano,   3: primeiro grupo de aneis da sirinxe,   4: pessulus,   5: membrana timpaniforme lateral,   6: membrana timpaniforme medial,   7: segundo grupo de aneis da sirinxe,   8: bronquio principal,   9: cartilaxe bronquial]] miniatura|220px|Sirinxe (serie 5) vista por debaixo do boche A sirinxe (do grego σύριγξ, 'frauta de Pan') é o órgano vocal das aves. Está localizado na base da traquea da ave. Produce sons sen ter cordas vocais como as dos mamíferos. O son prodúcese por vibracións de parte ou de toda a membrana timpaniforme (as paredes da sirinxe) e do pessulus (un cartilaxe), causadas polo fluxo de aire a través da sirinxe. Isto establece un sistema autooscilante que modula o fluxo de aire creando o son. Os músculos modulan o son cambiando a tensión das membranas e as aberturas bronquiais. A sirinxe permite que algunhas especies de aves (como papagaios, corvos e mainás) imiten a fala humana. A diferenza da larinxe dos mamíferos, a sirinxe está localizada na zona onde a traquea se bifurca para que os bronquios entren nos pulmóns. Así, é posible a lateralización do canto das aves e algunhas aves canoras poden producir máis dun son á vez. Algunhas especies de aves como os voitres catártidos, carecen de sirinxe e comunícanse por medio de bufidos guturais.
Dagoberto III
Mentres a atención se centraba en combater aos frisios no norte, algunhas áreas da Galia meridional empezaron un proceso de secesión: Savarico, o combativo bispo de Auxerre, en 714 e 715 subxugou Orleáns, Nevers, Avallon e Tonerre pola súa propia conta; e Eudo en Toulousse e Antenor en Provenza eran de feito gobernantes independentes.
Galería de imaxes do Deportivo da Coruña
miniatura|dereita|450px|Panorámica de Riazor Galería de imaxes do Deportivo da Coruña.
Golfo de México
miniatura|Cantarell
O golfo de México é o maior golfo do mundo, estando cercado por terras continentais de México e dos Estados Unidos de América, e insulares de Cuba. Ten unha superficie de aproximadamente 1 550 000 km2.
Xeografía
A costa sur do golfo baña o noroeste da illa de Cuba e os estados mexicanos de Tabasco, Campeche, Iucatán, e parte de Quintana Roo. A costa occidental baña os estados mexicanos de Tamaulipas e Veracruz e o estado norteamericano de Texas. A costa norte baña os estados norteamericanos de Luisiana, Mississippi, Alabama e Florida, que tamén limita ao golfo polo leste. O golfo de México está comunicado co océano Atlántico a través do estreito de Florida, entre USA e Cuba, e co mar Caribe por medio da canle do Iucatán, entre México e Cuba.
O trópico de Cáncer atravesa o golfo de México, deixando o terzo máis meridional en zona tropical. Do golfo orixínase a corrente do Golfo, unha corrente de augas quentes que atravesa o océano Atlántico, sendo unha das máis fortes correntes oceánicas coñecidas. O golfo tamén é visitado moitas veces por poderosos furacáns, algúns dos cales son responsábeis dun gran número de mortes e destrución.
A baía de Campeche (México) é maior baía do golfo. Alén dela a costa do golfo posúe innúmeras baías e foces. Un gran número de ríos desaugan no golfo, de entre os cales o máis notábel é Mississippi. A terra que forma a costa do golfo, inclusive moitas illas de sedimentación, é case uniformemente baixa e caracterizada por pantanos e terras bastante húmidas, ou ben por extensións areosas.
A plataforma continental é bastante larga en case todos os puntos da costa. Contén petróleo nalgúns puntos (principalmente a oeste), que é extraído a través de plataformas marítimas. Outra actividade comercial importante é a pesca, de peixes e crustáceos. Ao longo da costa dáse tamén a construción de navíos, industrias petroquímicas e de almacenamento de petróleo e derivados, fábricas de papel e forte actividade turística.
Entre as cidades costeiras inclúense: Tampa, Pensacola, Nova Orleáns, Houston (nos EUA), Veracruz, Mérida (en México), e Habana (en Cuba).
Historia
Aínda que Cristovo Colón é acreditado como o descubridor de América, ningún dos barcos nos seus catro viaxes chegaron ao golfo de México. No ano 1492 tomou posesión das Bahamas en nome da Coroa española, convencido de atopar unha nova ruta marítima cara a Asia. Colón nas viaxes posteriores só navegou en augas do mar Caribe, ao redor das illas de Cuba e A Española. O primeiro europeo que explorou en augas do golfo de México foi Américo Vespucio en 1497. Seguiu a liña costera continental de América Central antes de volver ao océano Atlántico a través do estreito de Florida, entre a península de Florida e a illa de Cuba. Nas súas cartas, Vespucio describiu esta viaxe, e unha vez que Juan de la Cosa regresou a España realizou un famoso mapa que xa representa a Cuba como unha illa (Mapa de Juan de la Cosa).
En 1506, Hernán Cortés tomou parte na conquista da Española e de Cuba, recibindo unha gran propiedade de terra e escravos indios polo seu esforzo. En 1510, acompañou a Diego Velázquez de Cuéllar, un axudante do gobernador da Española, na súa expedición á conquista de Cuba. En 1518 Velázquez púxolle ao mando dunha expedición para explorar e asegurar o interior de México para a colonización.
En 1517, Francisco Hernández de Córdoba descubriu a península do Iucatán, sendo o primeiro europeo que se atopou cunha civilización avanzada no continente americano, que contaba con edificios de sólida construción e unha organización social complexa que recoñeceu comparables coas do Vello Mundo; tamén tivo razón en esperar que nesa nova terra habería ouro. Todo isto animou dúas expedicións máis, a primeira en 1518, baixo o mando de Juan de Grijalva, e, a segunda en 1520, baixo o mando de Hernán Cortés, que conduciu á exploración española, a invasión militar, e en última instancia os asentamentos e a colonización coñecida como a conquista de México. Hernández non viviu para ver a continuación da súa obra: morreu en 1517, o ano da súa expedición, como consecuencia das lesións e a sede extrema sufrida durante a viaxe, e decepcionado ao saber que Diego Velázquez dera prioridade a Grijalva como capitán da seguinte expedición ao Iucatán.
En 1523, Ángel de Villafañe navegou cara á cidade de México, pero naufragou no camiño ao longo da costa da illa Padre, Texas, en 1554. Cando a noticia do desastre chegou á Cidade de México, o vicerrei solicitou unha frota de rescate e enviou de inmediato a Villafañe marchar por terra ata atopar os barcos cargados de tesouros. Villafañe viaxou a Pánuco e contratou un barco para transportalo ao sitio, que xa fora visitado desde esa comunidade. Chegou a tempo para saudar a García de Escalante Alvarado (sobrino de Pedro de Alvarado), comandante da operación de salvamento, cando Alvarado chegou por mar o 22 de xullo de 1554. O equipo traballou ata o 12 de setembro para salvar o tesouro da illa Padre. Esta perda, en combinación con outros desastres de barcos en todo o golfo de México, deu lugar a un plan para establecer un asentamento na costa norte do golfo para protexer a navegación e facer máis rápido o rescate dos náufragos. Como resultado, foi enviada a expedición de Tristán de Luna y Arellano, que desembarcou na baía de Pensacola o 15 de agosto de 1559.
Ponte Bermuz, A Balsa, Muras
Ponte Bermuz é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Golfo de México
Historia
O 11 de decembro de 1526, Carlos V concedeu a Pánfilo de Narváez unha licenza para reclamar o que hoxe é a costa do golfo dos Estados Unidos, coñecida como a expedición de Narváez. O contrato dáballe un ano para reunir un exército, saír de España, ser o suficientemente grande para fundar polo menos dúas cidades de 100 persoas cada unha, e a guarnición de dúas fortalezas máis en calquera lugar ao longo da costa. O 7 de abril de 1528, viron terra ao norte do que hoxe é a baía de Tampa. Volveuse cara ao sur e viaxou durante dous días en busca dun gran porto que Miruelo, piloto mestre, coñecía. Nalgún momento durante eses dous días, unha das cinco naves restantes perdeuse na accidentada costa, pero nada máis se sabe dela.
Aínda que España mantivo o control desta rexión marítima ao longo dos séculos seguintes, tamén estableceron colonias nas illas orientais do Caribe outros países como Gran Bretaña, Francia, Holanda e Dinamarca. En 1697, Pierre Le Moyne d'Iberville navegou desde Francia e foi elixido polo Ministro de Mariña para dirixir unha expedición para descubrir a desembocadura do río Mississippi e colonizar a Luisiana que os ingleses cobizaban. a frota de Iberville partiu de Brest o 24 de outubro de 1698. O 25 de xaneiro de 1699, Iberville chegou á illa Santa Rosa fronte a Pensacola, fundada polos españois; navegou desde alí á baía de Mobile e explorou a illa Massacre, máis tarde rebautizada como illa Dauphin. Botou a áncora entre a illa Cat e a illa Ship, e o 13 de febreiro de 1699, trasladouse á parte continental, Biloxi, co seu irmán Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville. O 1 de maio de 1699 xa se completara un forte no lado nordés da baía de Biloxi, un pouco na parte traseira do que hoxe é Ocean Springs, Mississippi. Esta fortaleza foi coñecida como Fort Maurepas ou Biloxi Vella. Poucos días despois, o 4 de maio, Pierre Le Moyne embarcouse para Francia deixando ao seu irmán adolescente, Jean-Baptiste Le Moyne, como segundo ao mando do destacamento francés. Ata inicios do século XIX o golfo de México era coñecido polo nome de Seno Mexicano ou Seno Mejicano.
No século XIX, foron moitos os barcos mercantes de EE. UU. que navegaban polo Caribe, especialmente logo de 1848, cando moitos buscadores de ouro dirixíanse por mar cara a California.
Desde a segunda guerra mundial, moitas illas caribeñas albergan bases militares estadounidenses que foron creadas para protexer a Canle de Panamá. A base naval de Guantánamo, en Cuba (construída en 1899), é a máis antiga das instalacións militares de EE. UU. no Caribe.
Na porción do golfo de México correspondente ao litoral norte da península do Iucatán, cara á canle do Iucatán, caería fai 65 millóns de anos un meteorito formando un cráter de 180 km de diámetro, denominado Cráter de Chicxulub, e provocando a extinción dos dinosauros e outras especies.
Campos de fresas
Campos de fresas é unha novela de literatura infantil e xuvenil do autor catalán Jordi Sierra i Fabra, publicada en 1997.
Argumento
O libro trata sobre un grupo de mozos que saen de noite e un deles merca cápsulas de deseño. O Señor Salas colle o teléfono e comunícanlle que a súa filla está ingresada no hospital. Cando ve os amigos de Luciana, pregúntalles o que acontecera e os mozos dinlle que só tomara unha cápsula. Luciana queda en coma.
Cando o seu mozo, Eloi, o soubo, vai para o hospital. Ponse moi nervioso e bótalle as culpas a Máximo. Ao mesmo tempo, o inspector de policía Vicente Espina fala cos pais de Luciana e cos mozos para saber que tomara e que acontecera. Eloi comeza a investigar e vai ver a Raúl, quen coñecía o rapaz que vendera as cápsulas. Vai á súa casa, pero só estaba a súa irmá, quen lle di que Raúl ía pasar a fin de semana sen ir a casa. Eloi tamén pasou a visitar a Ana e Paco, e estes dinlle onde está Raúl.
Cintia chama a Loreto, unha das mellores amigas de Luciana, que tiña bulimia. Cando Loreto sabe que Luciana estaba en coma ponse moi triste, pero non pode ir ao hospital no estado no que está. Eloi vai a unha nave abandonada onde hai unha discoteca privada e alí encontra a Raúl, e este dille onde adoitaba estar o traficante de drogas polo miúdo. Eloi chama a Santi, que estaba con Cinta e Máximo, e el dilles que xa sabía onde atopar unha cápsula para axudar a Luciana, pero que sen eles non pode facer nada, polo que quedan nun lugar próximo a onde está o rapaz que as vende.
Mentres tanto, Norma está soa, e un xornalista vai xunto dela e faise pasar por un membro da compañía de desintoxicación. El faille preguntas e Norma responde todas. Despois o periodista faille fotos a Luciana, en segredo, sen permiso de ninguén para publicalas no diario. Eloi únese cos seus compañeiros para ir á discoteca onde debería estar o rapaz que vende as cápsulas. Entran pero non o ven. Saen e sepáranse: Cintia e Santi quedan na porta, Máximo vai arriba e Eloi aos lavabos. Cando entra, ve un corredor con varias portas: o baño masculino, o feminino, e algunha máis. Entra no dos homes pero non hai ninguén. Despois mira no das mulleres. Discretamente escoita tras dunha das portas home falar sobre cápsulas. Eloi espera onda a porta e poucos segundos despois sae un home do lavabo. Eloi ségueo pero o rapaz decátase e bota a correr.
O traficante sae á estrada e os catro mozos ségueno. Á persecución únense o inspector e o seu axudante, que estaban esperándoo. O rapaz cae e morre, e as cápsulas caen nun sumidoiro. Eloi desanímase moito xa que o seguían para poder comprarlle unha cápsula para axudar a Luciana. Cando chega Cintia, que ía tras deles, ensínalles unha cápsula que collera do chan mentres corrían. Poucos momentos despois Luciana desperta do coma, despois de gañar a súa imaxinada partida de xadrez.
Orixe
O libro está inspirado en dúas historias de dúas mozas de 18 anos, Leah Betts, que morreu os cinco días de estar en coma e Helen Cousins, que despertou aos dous meses de estar en coma. A primeira frase que dixo foi: "Non bailedes coa morte".
Lokomotiv Yaroslavl
O Lokomotiv Yaroslavl é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Yaroslavl, en Rusia, que disputa a Kontinental Hockey League. Trátase dun dos equipos máis importantes de Rusia, como demostra o feito de ter disputado a gran final do torneo KHL en 2009. No seu palmarés ten 3 títulos da antiga Superliga de Rusia, competición que desapareceu co nacemento da KHL.
Accidente de avión
O 7 de setembro de 2011 todo o corpo técnico e tódolos xogadores do equipo menos ún (Alexander Galimov, de 26 anos) morreron nun accidente de avión preto do aeroporto de Tunoshna, en Yaroslavl, cando se dirixían a Minsk nun avión Yak-42. Nese accidente morreron 43 dos 45 ocupantes do aparato. O 12 de setembro morreu o único sobrevivente do equipo, Alexander Galimov, que tiña queimaduras no 80% do corpo e a quen lle fora transplantada a traquea o día anterior. A única persoa que continuou con vida tralo accidente formaba parte da tripulación do avión, e non do Lokomotiv.
Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira
Editou en Buenos Aires a revista Fomento de la Instrucción Gallega (1909-1911) e a súa continuadora Lux (1913).
miniatura|Placa da Sociedad Pro Escuelas en Bandeira. En 1928 comezou a construción da Escuela de Instrucción Primaria y de Comercio na vila da Bandeira, a carón da estrada Santiago-Ourense (N-525), que se inaugurou en 1930 e que estaría activa ata a Guerra civil española. Incautada tralo conflito, funcionou como escola nacional ata 1978, cando regresou ás mans da Sociedad, que a cedeu ao Concello de Silleda. Tras unha rehabilitación na década de 1980, hoxe en día este edificio é usado como local social e casa da cultura, onde ten a súa sede a Asociación Cultural Vista Alegre.
O Castro, Guillar, Outeiro de Rei
O Castro é un lugar da parroquia de Guillar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 66 habitantes (31 homes e 35 mulleres).
O último home íntegro
O último home íntegro (en Last Man Standing) é un filme estadounidense dirixido por Walter Hill que foi estreado en 1996. Estreouse en galego a través de TVG o 30 de novembro de 2001.
Sinopse
Ano 1931. Xericó (Texas), unha vila do Oeste, é o escenario dunha guerra entre dúas bandas de gánsteres. Un día, chega ó lugar John Smith (Bruce Willis), un misterioso forasteiro que traballa como pistoleiro a soldo dunha delas.
Escrúpulo
O termo escrúpulo pódese referir a:
Una de zombis
Una de zombis é unha película española do 2004 escrita e dirixida por Miguel Ángel Lamata, e protagonizada por Miguel Aparicio e Miguel Ángel Aijón. Encadrada en varios xéneros, entre os que destacan acción, crime, horror, suspense ou comedia, estreouse o 2 de xaneiro de 2004.
Nomeamentos e premios
A película foi nomeada a mellor película no Festival de Cine de Sitges de 2003, e gañadora do premio da audiencia na Week of Fear de Nuremberg (Alemaña) de 2004.
A Ponte, A Balsa, Muras
A Ponte é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Antero de Quental
Antero Tarquínio de Quental, nado en Ponta Delgada (Azores) o 18 de abril de 1842 e finado na mesma vila o 11 de setembro de 1891 ) foi un escritor, político e poeta portugués. Conferencista no Casino Lisbonense, nas chamadas Conferencias do Casino, sobre o tema das Causas da decadencia dos pobos peninsulares. Pertenceu ao grupo da chamada xeración do 70.
Lugonovo
Lugonovo é un movemento cidadán e político creado na cidade de Lugo que se presentou ás eleccións municipais de maio de 2015 obtendo tres concelleiros. Xurdiu da confluencia de Gañemos Lugo e Lugo en Común como ferramenta política de loita contra o que identificaba como un proceso de "descomposición institucional".
Antero de Quental
Traxectoria
En 1865, foi un dos principais envolvidos na polémica coñecida por Cuestión Coimbrá, na que humillou a António Feliciano de Castilho, o seu antigo profesor e renomado crítico literario que se tiña por canon para os escritores nacionais: ao libro Odes modernas de Antero, Castilho respondeu con críticas duras sobre o aventureirismo dun xove tolo que escribía de forma asaz estraña e de gusto moi dubidoso. Antero respondeu co opúsculo Bom senso e bom gosto, no que definía a súa literatura por oposición á instituída: ao Ultrarromanticismo decadente, torpe, beato, estupidificante e moralmente degradado, Antero opuña o Realismo, a exposición da vida tal como ela era, das chagas da sociedade, da pobreza, da explotación: estas preocupacións sociais levárano a cofundar o Partido Socialista Portugués: Antero defendía a poesía como Voz da Revolución, como forma de alertar as conciencias para as desigualdades sociais e para os problemas da humanidade. A polémica só terminou cun duelo entre Antero de Quental e Ramalho Ortigão, que se saldou con lixeiras feridas.
Lugonovo
O candidato nas eleccións de 2015 foi o mestre de Abadín Santiago Fernández Rocha. Logo das Eleccións municipais de 2015 en Galicia Lugonovo conseguiu tres representantes na corporación. Para a investidura do candidato do Partido dos Socialistas de Galicia puxo como condición a renuncia de Xosé López Orozco, alcalde até aquel momento, pola súa vinculación con varios casos de corrupción, negándose a apoiar a persoas imputadas como representantes públicas. Finalmente, Lara Méndez foi elixida alcaldesa de Lugo.
Gran Danés
dereita|250px|miniatura|Gran Danés O Gran Danés, Dogo Alemán ou Alano Alemán é unha raza canina coñecida polo seu gran tamaño e personalidade delicada, considerado como o «Apolo entre todas as razas» pola Federación Cinolóxica Internacional.
Lugonovo
Na creación do movemento participaron diversos partidos políticos, como Anova, Podemos e Espazo Ecosocialista Galego, mais a diferenza doutros municipios non Esquerda Unida que decidiu apoiar á candidatura Alternativa Cidadá de Esquerdas.
Antero de Quental
Traxectoria
En 1866 foi vivir para Lisboa, onde experimentou a vida de obreiro, traballando como tipógrafo. Unha profesión que exerceu tamén en París, en xaneiro e febreiro de 1867. En 1868 regresou a Lisboa, onde formou o Cenáculo, de que fixeron parte, entre outros, Eça de Queirós e Ramalho Ortigão. No 1874 adoeceu de psicose maníaco-depresiva (doenza bipolar), que desde entón o aflixiu. Foi convidado polo Partido Republicano para presentarse como deputado, mais tivo de recusar.
Gran Danés
O Gran Danés, aínda sendo unha raza xigante, non debe de ser torpe no seu andar e movementos. O seu carácter debe ser amigábel e nunca tímido.
Antero de Quental
Traxectoria
En 1890, debido á reacción nacional contra o ultimato inglés, de 11 de xaneiro, acepta presidir a Liga Patriótica do Norte, mais a existencia da Liga é efémera. Cando regresou a Lisboa, en maio de 1891, instalouse na casa de súa irmá, Ana de Quental. Nese momento o seu estado de depresión era permanente. Acaba por suicidarse o día 11 de setembro de 1891, cun tiro na cabeza, disparado nun banco de xardín.
Para Antero de Quental, os ideais da fraternidade e solidariedade non poderían ser en van. Foi dos primeiros en traer o socialismo, o republicanismo e o marxismo para a discusión pública.
Robledo, Robledo, Carballeda de Valdeorras
Robledo é un lugar da parroquia da Robledo no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 134 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 68 eran homes e 66 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 139 habitantes (71 homes e 68 mulleres).
Carlo Goldoni
Carlo Osvaldo Goldoni, nado o 25 de febreiro de 1707 e finado o 6 de febreiro de 1793, foi un dramaturgo italiano, un dos máis grandes de Europa e xunto a Luigi Pirandello un dos máis coñecidos de Italia. Nas súas obras mestura o italiano co dialecto veneciano da lingua véneta e nos últimos anos escribiu algunha comedia en francés.
En galego foi editada a súa obra A pousadeira (La locandiera, 1751), traducida por Cándido Pazó. Foi estreada polo Centro Dramático Galego no Teatro Principal de Pontevedra en 1987, baixo dirección de Ernesto Chao.
Antero de Quental
Obra
Análise da Obra A poesía de Antero de Quental presenta tres faces distintas: -A das experiencias xuvenís, en que coexisten diversas tendencias; -A da poesía militante, enpeñada en actuar como “voz da revolución”; -E a da poesía de ton metafísico, voltada para a expresión da angustia de quen busca un sentido para a existencia.
A oscilación entre unha poesía de combate, dedicada ao eloxio da acción e da capacidade humana, e unha poesía intimista, direccionada para a análise dunha individualidade angustiada, parece ter sido constante na obra madura de Antero, abandonando a postura que adoitaba enxergar unha secuencia cronolóxica de tres fases. Antero atinxe un maior grao de elaboración nos seus sonetos, considerados dos mellores da lingua e comparados aos de Camões e aos de Manuel Maria Barbosa du Bocage. Hai, na verdade, algúns puntos de contacto estilísticos e temáticos entre os tres poetas: os sonetos de Antero teñen innegábel sabor clásico, quer na adxectivación e na musicalidade equilibrada, quer na análise de cuestións universais que aflixen o ser humano.
Gran Danés
A súa constitución é forte e musculosa; non é nin lixeira nin dobre. Os machos deben ser de constitución máis forte cás femias.
A forma dos machos é cadrada; é tan alto coma longo. Ás femias "permiteselles" ser lixeiramente máis longas ca altas. A distancia da cruz aos ombreiros é igual có dos ombreiros ao chan.
A cruz
Machos, non menos de 80 cm. Femias, non menos de 75 cm.
Pelaxe
O seu pelo é un pouco groso, curto, brillante se se cepilla a diario, e algúns teñen o seu pelo pegado a súa pel máis ca outros.
Cor
A FCI permite unicamente 5 cores:
Algúns exemplares que teñen manchas negras mostran pelos grises ao redor.
Ocasionalmente preséntanse outras cores, pero non son aceptadas en exposicións e polo mesmo non son activamente buscadas por criadores. Estas cores inclúen o «merlado»: cor gris con parches.
Two Hands (álbum)
Two Hands é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Big Thief, publicado o 11 de outubro de 2019 a través do selo 4AD. O disco chegou cinco meses despois do lanzamento do terceiro álbum do grupo, U.F.O.F., e é descrito como o seu "xemelgo de terra". Foi precedido polos sinxelos "Not" e "Forgotten Eyes".
A publicación en liña Pitchfork Media situouno no posto 13 da súa lista dos 50 mellores álbums do ano 2019.
La Jonquera
300px|La Jonquera|miniaturaLa Jonquera é un municipio do norte de Cataluña, pertencente á comarca do Alt Empordà, na provincia de Xirona. O concello é fronteirizo con Francia.