cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira de Armenia
República Democrática Federativa de Transcaucasia
miniatura|180px|dereita|Transcauscasia (1918) En 1828, a Armenia persa foi anexionada ao Imperio ruso despois da última guerra ruso-persa, e chegou a ser coñecida como Ruso-Armenia. Cando se derrubou o imperio ruso, Ruso-Armenia proclamou a súa independencia e uniuse á efémera República Federativa de Transcaucasia Democrática, xunto con Xeorxia e Acerbaixán. Este Estado unificado apenas durou un ano e pronto se disolveu. Como a república foi de curta duración, non utilizou bandeiras nin símbolos. Porén, algúns historiadores consideran que a bandeira horizontal ouro, negro e vermello, similar á da bandeira alemá, pero ordenados doutra maneira, foi a bandeira de Transcaucasia.
A federación disolveuse o 26 de maio de 1918, cando declarou a súa independencia a República Democrática de Xeorxia. Armenia e Acerbaixán declararon a súa independencia dous días máis tarde, o 28 de maio de 1918, como República Democrática de Armenia (DRA) e República Democrática de Acerbaixán (ADR), respectivamente.
República Democrática de Armenia
miniatura|180px|dereita|República Democrática de Armenia (1918-1922) Despois da independencia, a República Democrática de Armenia aprobou a moderna bandeira tricolor. Coa aparición do Consello Nacional Armenio baixo Stepan Malkhasyan, o goberno armenio independente seleccionou as cores do último período da Dinastía Rubenida: vermello, azul e amarelo. A cor amarela foi substituída inmediatamente polo laranxa, xa que se fusiona mellor cos demais cores e presenta unha composición máis agradable. A bandeira da Armenia independente tiña entón unha proporción de 2:3, pero o 24 de agosto de 1990, cando o Consello Supremo de Armenia adoptouna como bandeira da República de Armenia, a relación pasou a ser de 1:2.
Armenia Soviética e a Transcaucasia Soviética
miniatura|180px|dereita|Transcaucasia Soviética (1922-1936) O 29 de novembro de 1920, os bolxeviques estableceron a República Socialista Soviética de Armenia. Presentouse e fixou unha nova bandeira na Constitución aceptada o 2 de febreiro de 1922 polo Primeiro Congreso dos Soviets da RSS de Armenia.
Esta bandeira só existiu durante un mes, porque o 12 de marzo a República Socialista Soviética de Armenia -unida coas Repúblicas Socialistas Soviéticas de Acerbaixán e Xeorxia- formaron a República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica abreviadamente (TSFSR). O 30 de decembro de 1922, a Transcaucasia Soviética converteuse nunha do catro repúblicas soviéticas que se uniron para formar a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas. A bandeira da república tiña unha fouce e un martelo inseridos nunha estrela coas iniciais "Z - S - F - R - S", escrita en ruso "Sovetskaya Zakavkazskaya Federativnaya Socialisticheskaya Respublika" ou "República Socialista Federativa Soviética Transcaucásica". En 1936, a TSFSR dividiuse no seu tres rexións, que foron chamadas a República Socialista Soviética de Xeorxia, a República Socialista Soviética de Armenia e a República Socialista Soviética de Acerbaixán.
Bandeira da República Socialista Soviética de Armenia
miniatura|180px|dereita|RSS Armenia (1952-1991) miniatura|180px|[[Nagorno-Karabakh]] En 1921, o Exército Vermello ocupou Armenia e estableceu a República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica como parte da Unión Soviética, en 1922. Nesa época, usouse unha bandeira vermella coas letras ЗССРФС (siglas en alfabeto cirílico da RSFST) en amarelo na esquina superior esquerda.
Como unha das repúblicas da URSS, a República Socialista Soviética de Armenia presentou a súa primeira bandeira en 1936. Moi parecidas á bandeira da Unión Soviética, que era vermello e amarelo cunha fouce e un martelo no ángulo. Debaixo, aparece "H - Kh - S - H", iniciais escritas na escritura armenia Serif. Estas iniciais, na variedade occidental do idioma armenio, representan a "Haykakan Khorhurtayin Sodzialistakan Hanrapetutyun," ou a "República Socialista Soviética de Armenia." No decenio de 1940, a bandeira foi cambiada para usar o idioma armenio oriental que se fala na República. As iniciais transformáronse en "H - S - R - S", que significa "Hayastani Sovetakan Sotsialistikakan Respublika", na pronuncia oriental de Armenia. En 1952, presentouse unha nova bandeira. As iniciais elimináronse por completo e no seu lugar engadiuse unha franxa azul horizontal. Esta bandeira mantívose inalterada até 1991, cando Armenia obtivo a súa independencia da Unión Soviética, e a tricolor anterior á Unión Soviética foi inmediatamente restaurada. A tricolor fora utilizada anteriormente polos movementos nacionais de Armenia en 1990, antes de que Armenia declarase a súa independencia.
A actual bandeira de Armenia serviu como base para a bandeira de Nagorno-Karabakh, rexión de Acerbaixán que se declarou independente en 1991, pero que non foi recoñecida internacionalmente como tal. Esta rexión está habitada por poboación de orixe armenio, o que explica a influencia na bandeira.
Uso
A lei permite que cidadáns comúns icen a bandeira nas súas casas sempre que sexa a máis de 2,5 metros sobre o nivel do chan. Tamén prohibe o uso de bandeiras sucias, manchadas ou embazadas.
Días da Bandeira
A mostra diaria da bandeira de Armenia é alentada, pero legalmente requirida nos días sinalados a continuación:
Uroloxía
miniatura|dereita|282px|Uroloxía. A uroloxía é unha especialidade cirúrxica da medicina que estuda o sistema urinario de homes e mulleres e do sistema reprodutor dos homes. Os médicos que posúen especialización nesta área son os urolólogos, sendo adestrados para diagnosticar, tratar e acompañar ós pacientes con disturbios urolóxicos. Os órganos estudados polos urolólogos inclúen os riles, uréter, vexiga urinaria, uretra e os órganos do sistema reprodutor masculino (testículos, epidídimos, conduto deferente, vesículas seminais, próstata e pene). As glándulas adrenais acabaron entrando na especialidade debido ó aspecto cirúrxico das doenzas tumorais das suprarrenais. Cando ten indicación cirúrxica de tumor suprarrrenal o endócrino dirixe cara ó urólogo.
Caudal (fluído)
dereita|miniatura|Río Lérez ao seu paso polo salto do Anllo. En dinámica de fluídos, o caudal é o volume de fluído que pasa por determinado elemento na unidade de tempo en determinado sistema ou elemento. Exprésase na unidade de volume dividida pola unidade de tempo (ex: m³/s). No caso de concas de ríos, os caudais adóitanse expresar en metros cúbicos por segundo ou miles de metros cúbicos por segundo. Son variables no tempo e no espazo e esta evolución pódese representar cos denominados hidrogramas.
Uroloxía
Nos homes, o sistema urinario está integrado co sistema reprodutor, mentres que nas mulleres o sistema urinario ábrese na vulva. En ámbolos dous sexos, os sistemas urinario e reprodutor están próximos, o que fai que os problemas dun sistema xeralmente afecten ó outro. A uroloxía combina o acompañamento de condicións non-cirúrxicas como, por exemplo, infeccións do sistema urinario, e de condicións cirúrxicas, como a corrección de anomalías conxénitas e o tratamento cirúrxico de cancros. Estas anomalías na rexión xenital son coñecidas como disturbios xeniturinarios.
Caudal (fluído)
Fórmula
Dada unha área A, e un fluído con velocidade uniforme v e un ángulo θ (respecto da perpendicular á superficie), entón o fluxo é
No caso particular de que o fluxo sexa perpendicular á área A (sendo θ = 0 e ), logo o fluxo é:
Serie A
O campionato iniciouse en 1898 baixo o nome de Campionato Federale, e en 1929, coa profesionalización do fútbol italiano, cambiou o seu nome polo de Serie A.
Caudal (fluído)
Fórmula
Se a velocidade do fluído non é uniforme ou a área non é plana, o fluxo debe calcularse por medio dunha integral:
Serie A
A Serie A é a quinta mellor liga do mundo segundo a clasificación oficial da Federación Internacional de Historia e Estatística de Fútbol (IFFHS).
Caudal (fluído)
Fórmula
onde dS é a superficie descrita por:
con n (vector unitario) normal á superficie e dA a magnitude diferencial da área.
Serie A
Sistema de competición
O sistema do campionato está definido a través de enfrontamentos entre todos os clubs en partidos de ida e volta, de maneira que o club que obtén a maior puntuación ao final do torneo é proclamado campión.
Caudal (fluído)
Fórmula
Se se ten unha superficie S que pecha un volume V, o teorema da diverxencia establece que o fluxo ao través da superficie é a integral da diverxencia da velocidade v nese volume:
O caudal na enxeñería civil
O caudal dun río é fundamental no dimensionamiento de:
Serie A
Sistema de competición
Os 4 primeiros clasificados obteñen a clasificación para a próxima edición da Liga de Campións da UEFA, deles, os tres primeiros compiten directamente, mentres que o cuarto clasificado deberá pasar unha rolda previa se quere xogar o torneo, na fase de grupos. O quinto e sexto clasificado asegúranse unha praza na próxima edición da UEFA Europa League.
Os 3 últimos descenden de categoría, á Serie B.
Equipos 2021/22
Os seguintes clubs forman parte da Serie A durante a tempada 2021–22.
Palmarés
A letra grosa indica os clubs que actualmente compiten na máxima división.
Máximos goleadores históricos
right|miniatura|140px|[[Francesco Totti.]]right|miniatura|220px|[[Alessandro Del Piero.]]
Xogadores con máis encontros disputados
miniatura|160px|[[Javier Zanetti, segundo xogador en superar os 600 encontros]]
Pílula
miniatura|200px|dereita|[[Pílula anticonceptiva|Pílulas anticonceptivas.]] En farmacoloxía, unha pílula (probablemente do latín pílula que significa «pelota pequena»), é unha forma farmacéutica sólida, redonda de administración oral, pouco usada dende a aparición dos comprimidos e cápsulas. As pílulas son de preparación artesanal na que se mesturan os ingredientes activos con excipientes como xaropes de glicosa nun morteiro resultando nunha pasta á que se lle dá a forma de cilindro delgado. Logo secciónase ou dividese en porcións individuais de igual tamaño en forma de pequenas esferas e cóbrense cun verniz azucarado para facelos máis agradábeis á inxestión.
Benito Malvárez
Benito Antonio Malvárez León, nado en Muros en 1883 e finado en Buenos Aires o 13 de novembro de 1966, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Instalado en Santiago de Compostela, foi correspondente da revista Galicia da Habana, colaborou en Gaceta de Galicia e Vida Gallega, fundou o periódico La Tribuna Literaria (que a principios de 1910 pasou a denominarse La Tribuna) e foi socio de La Tarde. Marchou a Buenos Aires en 1911, onde fundou o periódico Brisas Galicianas, e a finais dese mesmo ano instalouse no Chaco. En 1917 sendo director do periódico El Heraldo del Chaco de Resistencia, guiado por Visitación Zamudio, descubriu o campo de Las Piedritas. Inimigo do Gobernador do Territorio, Henrique I. Cáceres, foi arrestado varias veces e sufriu malos tratos. En 1920 trasladouse a Corrientes, onde editou o periódico Heraldo del Norte. En 1927 fixéronlle unha homenaxe en Corrientes. Retornou a Galicia en 1929. Foi correspondente do diario La Prensa para Galicia e Asturias. Volveu marchar a Buenos Aires. Regresou da Arxentina en 1962 e instalouse en Compostela. Pero volveu marchar para Buenos Aires en xaneiro do ano seguinte.
Recoñecementos
A Escola Primaria de Las Piedritas leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Valvanera Iglesias, que dirixiu o periódico Lar Galicián.
Antíxeno
miniatura|255px|A ilustración que mosra como os antíxenos inducen a resposta do [[sistema inmunitario ao interaccionar cun anticorpo que encaixa na estrutura molec ular do antíxeno.]] En inmunoloxía, un antíxeno é unha molécula con capacidade de inducir unha resposta inmune (para producir un anticorpo ou outra acción inmunitaria) no organismo hóspede. Ás veces os antíxenos forman parte do propio hóspede nos casos de enfermidades autoinmunes. Por tanto, un antíxeno é calquera substancia, propia ou allea, que pode ser recoñecida polo sistema inmunitario adaptativo e desencadear unha resposta inmunitaria.
Os antíxenos únense a diversos receptores celulares e a anticorpos. Na resposta inmune cada anticorpo é producido especificamente polo sistema inmunitario para unirse ao antíxeno despois de que as células presentadoras do antíxeno do sistema inmunitario entran en contacto con el; isto permite que haxa unha identificación/correspondencia precisa do antíxeno e o inicio dunha resposta á medida. O anticorpo dise que "se corresponde" co antíxeno no sentido de que pode unirse a el debido a adaptación realizada nunha rexión do anticorpo; debido a isto, prodúcense moitos anticorpos diferentes, cada un con especificidade para unirse a diferentes antíxenos aínda que todos comparten a mesma estrutura básica. Na maioría dos casos, un anticorpo adaptado só pode reaccionar e unirse a un antíxeno específico; porén, nalgúns casos os anticorpos poden establecer reaccións cruzadas e unirse a máis dun antíxeno. En realidade, os anticorpos só reaccionan cunha parte pequena do antíxeno chamada epítopo. Como os antíxenos son xeralmente grandes, adoitan ter moitos epítopos.
Ademais, un antíxeno é unha molécula que se une a receptores específicos do antíxeno, pero non poden inducir necesariamente unha resposta inmunitaria no corpo por si mesmos. Os antíxenos xeralmente son péptidos (cadeas de aminoácidos), polisacáridos (cadeas de monosacáridos/azucres simples) ou lípidos. En xeral, os sacáridos e lípidos (a diferenza dos péptidos) considéranse antíxenos pero non inmunóxenos, xa que non poden desencadear unha resposta inmune por si sós. Ademais, para que un péptido induza unha resposta inmunitaria (activación de células T por células presentadoras de antíxenos) debe ser o suficientemente grande, xa que os péptidos demasiado pequenos tampouco desencadean unha resposta inmune. O termo antíxeno describía orixinalmente unha molécula estrutural que se unía especificacmente a un anticorpo. O seu significado foi ampliado despois para referirse a calquera molécula ou fragmento molecular linear que pode ser recoñecido por receptores do antíxeno moi variables (receptor da célula B ou BCR ou receptor da célula T ou TCR) do sistema inmunitario adaptativo.
O antíxeno pode ser unha molécula do propio corpo ("antíxeno propio") ou do ambiente externo ("non propio"). O sistema inmunitario xeralmente non reacciona contra os antíxenos propios en condicións homeostáticas normais debido á selección negativa realizadas sobre as células T no timo, pero identifica e ataca invasores con moléculas "non propias" procedentes do mundo exterior ou substancias modificadas/nocivas presentes no corpo en condicións de estrés.
As células presentadoras do antíxeno presentan os antíxenos en forma de péptidos unidos a moléculas do complexo maior de histocompatibilidade da súa superficie. A célula T ou linfocito T (un subtipo de glóbulo branco sanguíneo) do sistema inmunitario adaptativo, é a que recoñece selectivamente os antíxenos así presentados. Dependendo do antíxeno e do tipo de molécula de histocompatibilidade, poden ser activados diferentes tipos de células T. Para o seu recoñecemento polo receptor da célula T (TCR), o péptido debe ser primeiro procesado, rompéndoo en pequenos fragmentos dentro da célula presentadora e despois presentado formando un complexo cunha molécula do complexo maior de histocompatibilidade (MHC). Por tanto, o antíxeno non pode desencadear a resposta inmune sen a axuda dun adxuvante inmunolóxico. De xeito similar, o compoñente adxuvante de vacinas desempeña un papel esencial na activación do sistema inmunitario innato.
Un inmunóxeno é un antíxeno (ou aduto) que pode desencadear unha resposta inmunitaria humoral (innata) ou mediada por células. Inicia primeiro unha resposta inmunitaria innata, que despois causa a activación dunha resposta inmunitaria adaptativa. Un antíxeno únese a inmunorreceptores moi variables (o receptor da célula B ou o receptor da célula T) unha vez que estes foron xerados. Os inmunóxenos son aqueles antíxeno, denominados inmunoxénicos, que poden inducir unha resposta inmune.
A nivel molecular, un antíxeno pode caracterizarse pola súa capacidade de unirse a unha rexión Fab variable dun anticorpo. Diferentes anticorpos teñen o potencial de discriminar entre os epítopos específicos presentes na superficie do antíxeno. Un hapteno é unha pequena molécula que cambia a estrutura dun epítopo antixénico. Para inducir unha resposta inmunitaria, necesita unirse a unha gran molécula portadora como unha proteína (ou complexo de péptidos). Os antíxenos son normalmente portados por proteínas e polisacáridos, e menos frecuentemente, lípidos. Isto inclúe partes (cubertas, cápsulas, paredes celulares, flaxelos, fimbrias e toxinas) de bacterias, virus, e outros microorganismos. Entre os antíxenos non propios non microbianos están o pole, clara de ovo e proteínas de tecidos e órganos transplantados ou que se encontran sobre a superficie de células sanguíneas transfundidas. As vacinas son exemplos de antíxenos en forma inmunoxénica, que se administran deliberadamente a un individuo receptor para inducirlle a formación de células con memoria (que lembran o antíxeno) no sistema inmunitario adaptativo que actuarán contra aos antíxenos de patóxenos que poden invadir o receptor en novas ocasións.
Orixe e etimoloxía
Paul Ehrlich acuñou o termo anticorpo en alemán (Antikörper), que utilizou na súa teoría da cadea lateral a finais do século XIX. En 1899, Ladislas Deutsch (Laszlo Detre) (1874–1939) denominou as substancias hipotéticas a medio camiño entre constitíntes bacterianos e anticorpos "substancias inmunóxenas ou antíxenos". Pensaba orixinalmente que estas substancias eran os precursores dos anticorpos, igual que os cimóxenos son os precursores dun encima. Pero en 1903 comprendeu que un antíxeno induce a produción de corpos inmunitarios (anticorpos) e escribiu que a palabra antíxeno é unha contracción de antisomatóxeno (Immunkörperbildner).
Terminoloxía
Os principais termos utilizados para falar de antíxenos son os seguintes:
Fonte de procedencia
Os antíxenos poden ser clasificados segundo a fonte onde procedan.
Antíxenos exóxenos
Algúns antíxenos empezan sendo exóxenos e despois fanse endóxenos (por exemplo, os dos virus intracelulares). Os antíxenos intracelulares poden tornar á circulación coa destrución da célula infectada.
Antíxenos endóxenos
Os antíxenos endóxenos son xerados dentro das células normais do corpo como resultado do metabolismo celular normal ou debido a unha infección intracelular viral ou bacteriana. Fragmentos do antíxeno son despois presentados na superficie da célula formando complexo con moléculas do MHC-I. Se son recoñecidos por células T citotóxicas CD8+ activadas, as células T segregan varias toxinas que causan a lise ou apoptose da célula infectada. Para impedir que as células citotóxicas maten células que presentan antíxenos propios, as células T citotóxicas que reaccionan a antíxenos propios son eliminadas como resultado da xeración de tolerancia inmunoloxica (selección negativa). Entre os antíxenos endóxenos están os antíxenos xenoxénicos (heterólogos), autólogos e idiotíicos ou aloxénicos (homólogos).
Autoantíxenos
Un autoantíxeno é xeralmente unha proteína normal ou complexo proteico (e ás veces ADN ou ARN) que é recoñecido polo sistema inmune de pacientes que padecen unha enfermidade autoinmune específica. En condicións normais, estes antíxenos non deberían ser unha diana para o sistema inmunitario, pero nas doenzas autoinmunes as súas células T asociadas non son eliminadas e poden atacalos.
Antíxenos virais
Para tumores asociados con virus, como o cancro de cérvix uterino e un subconxunto dos cancros de cabeza e pescozo, os epítopos derivados de marcos de lectura abertos de virus contribúen ao conxunto de neoantíxenos.
Antíxenos tumorais
Os antíxenos tumorais son aqueles que son presentados polas moléculas MHC de clase I ou de clase II na superficie de células tumorais. Os antíxenos que se encontran só nesas células denomínanse antíxenos específicos de tumor (TSA) e xeralmente orixínanse por unha mutación específica de tumor. Máis comúns son os antíxenos que son presentados polas células tumorais e as células normais, chamadas antíxenos asociados a tumores (TAA). Os linfocitos T citotóxicos que recoñecen estes antíxenos poden destruír as células tumorais.
Os antíxenos tumorais poden aparecer na superficie do tumor en forma de, por exemplo, un receptor mutado, e nese caso son recoñecidos por células B.
Proceso
Unha gran parte das mutacións tumorais humanas son específicas do paciente. Por tanto, os neoantíxenos poden tamén estar baseados en xenomas tumorais individuais. As tecnoloxías de secuenciación profunda poden identificar mutacións dentro da parte que codifica proteínas do xenoma (o exoma) e predicir os neoantíxenos potenciais. En modelos de ratos, para todas as secuencias de proteínas novas, predicíronse os péptidos que se unen a MHC potenciais. O conxunto resultante de neoantíxenos potenciais foi utilizado para avaliar a reactividade das células T. As análises baseadas no exoma foron aproveitadas nos laboratorios clínicos para avaliar a reactividade en pacientes tratados con terapia celular de linfocitos que se infiltran no tumor (TIL) ou con bloqueos dos puntos de control (checkpoints) do ciclo celular. A identificación de neoantíxenos tivo éxito en numerosos modelos experimentais e tumores malignos humanos.
A taxa de falsos negativos na secuenciación do exoma do cancro é baixa, é dicir, a maioría dos neoantíxenos aparecen dentro da secuencia exónica cunha cobertura suficiente. Porén, a gran maioría das mutacións en xenes expresados non producen neoantíxenos que sexan recoñecidos por células T autólogas.
En 2015 a resolución da espectroscopia de masas é insuficiente como para excluír moitos falsos positivos do conxunto de péptidos que poden ser presentados polas moléculas do MHC. En lugar desta técnica, utilízanse algoritmos para identificar os candidatos máis probables. Estes algoritmos consideran factores como a probabilidade de procesamento proteasómico, transporte ao retículo endoplasmático, afinidade polos alelos MHC-I relevantes e niveis de expresión xénica ou de tradución de proteínas.
A maioría dos neoantíxenos humanos identificados en exames non nesgados mostran unha afinidade de unión ao MHC altamente predicible. Antíxenos de histocompatibilidade menores, unha clase de antíxenos conceptualmente similar, son tamén identificados correctamente polos algoritmos de unión ao MHC. Outros filtros potenciais examinan se se agarda que a mutación mellore a unión ao MHC. A natureza dos residuos expostos ao TCR centrais dos péptidos que se unen a MHC está asociada coa inmunoxenicidade do péptido.
Antíxeno nativo
Un antíxeno nativo é aquel que aínda non foi procesado, sendo dividido en pequenos fragmentos por unha célula presentadora do antíxeno. As céluals T non poden unirse a antíxenos nativos, senón que necesitan que sexan procesados polas células presentadores de antíxenos, mentres que as células B poden ser activadas por antíxenos nativos.
Especificidade antixénica
A especificidade antixénica é a capacidade das células hóspedes de recoñecer especificamente un antíxeno como unha entidade molecular única e distinguila doutras con exquisita precisión. A especificidade antixénica débese principalmente ás conformacións da cadea lateral do antíxeno. É mensurable e non necesita ser linear ou un paso limitante ou ecuación.
Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña
O Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña foi un organismo creado o 21 de xullo de 1936 en Barcelona por Lluís Companys, a iniciativa da Confederación Nacional do Traballo e a Federación Anarquista Ibérica, para organizar militarmente as forzas que loitaban contra o alzamento militar en Cataluña durante a guerra civil española e para coordinar os grupos armados de milicianos que saían cara a fronte de Aragón. Na práctica, o Comité deu resposta á nova correlación de forzas xordida logo do frcaso do Alzamento Nacional en Cataluña, e foi o órgano efectivo de goberno entre xullo e setembro de 1936, ante a situación revolucionaria que dominaba o país.
O Comité tiña representantes das organizacións sindicais e os partidos da Fronte Popular, sendo o predominio anarcosindicalista, baixo as figuras de Joan García Oliver, Buenaventura Durruti e Diego Abad de Santillán, que tamén impuxeron un Consello Supremo de Economía en Cataluña para dirixir o proceso de colectivizacións en fabricas e empresas.
Figuraron no primeiro comité central tres dirixentes da CNT (Buenaventura Durruti, José Asens e Joan García Oliver), dous da FAI (Diego Abad de Santillán e Aurelio Fernández Sánchez), dous da Unión Xeral de Traballadores (José del Barrio, Salvador González e Antonio López Raimundo) un do PSUC (Josep Miret i Musté), dous do POUM (Josep Rovira i Canals e Julián Gorkin), tres de ERC (Artemi Aiguader i Miró, Jaume Miravitlles i Navarra e Joan Pons), un da Unió de Rabassaires (Josep Torrents), un de Acció Catalana Republicana (Tomàs Fàbregues), e Lluís Prunés e dous militares, asesores da Generalitat (Vicenç Guarner e Josep Guarner).
O comité organizaba as milicias obreiras e as columnas que partían á fronte, principalmente á de Aragón. Foi disolto o 27 de setembro de 1936 polo mesmo Companys cando a situación se estabiliza e chegaba cun único centro de poder político garantido polo goberno da Generalitat de Cataluña, no que se integrasen representantes do Comité. Á súa volta, as milicias obreiras militarizadas foron absorbidas polo exército regular republicano.
Alfredo Vilas
Alfredo Vilas Iglesias, nado en Santiago de Compostela en 1854 e finado no Grove o 22 de setembro de 1904, foi un avogado e político galego. Republicanista e demócrata, foi considerado o mellor orador galego do seu tempo tanto nos foros xudiciais como na escena política, sendo coñecido na prensa do seu tempo como "O Castelar galego" pola súa brillante oratoria. Foi elixido concelleiro na Coruña a finais do século XIX.
Traxectoria
Naceu nunha familia acomodada economicamente: o seu pai, Manuel Vilas Insua foi alcalde de Boqueixón e conseguira unha solvente posición adquirindo propiedades eclesiásticas na desamortización. Estudou Medicina e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e xa dende os seus tempos de estudante, que coincidiron co Sexenio Revolucionario e a Primeira República, emprendeu unha activa posición política esquerdista. Participou en Academias estudantís (asociacións de estudantes universitarios) e outras actividades que levantaron o receo da Igrexa compostelá, controladora case absoluta por entón da vida política e social da conservadora cidade. Este enfrontamento coas autoridades eclesiásticas acompañouno toda a súa vida, mesmo no intre da súa morte.
O entusiasmo na defensa do republicanismo, con incidencia na reclamación do ensino laico e a instrución como garante de emancipación da clase obreira e labrega, a separación da igrexa e o estado, e a reclamación da autonomía para Galicia, son algunhas das claves da súa traxectoria, así como a perseveranza nestas ideas a contra corrente dunha contorna ultraconservadora como a compostelá, e mesmo fronte a republicanistas de nome pero acomodados ao caciquismo dos partidos da época. A traxectoria profesional como avogado foi exitosa dende novo, acadando prestixio pola súa habilidade oratoria no foro, apoiada nunha vasta erudición ás veces complementada, se o caso o requiría, nos seus coñecementos como médico, título que por outra parte non exerceu. Foi ademais asiduo colaborador na prensa, sendo correspondente de La Ilustración Gallega y Asturiana, Gaceta de Galicia e impulsor e colaborador entre outros do xornal satírico El Ciclón, que sufriu a censura eclesiástica.
Presidente do Círculo Republicano santiagués e participante en multitude de mitins, banquetes literarios e políticos da época cos seus tradicionais brindes e discursos, a súa fama como "elocuentísimo orador", na terminoloxía habitual da prensa do momento, estaba xa consolidada cando en 1886 actuou de presentador en varios mitins de Emilio Castelar, como os de Betanzos ou Ferrol. Polos eloxios deste, así como as entusiastas crónicas dalgúns correspondentes da prensa galega, fixo fortuna o apelativo de Alfredo Vilas como "El Castelar gallego", que o acompañou dende aquela.
En 1896, coincidindo co traslado da audiencia provincial á Coruña, Alfredo Vilas estableceu nesta cidade o seu bufete, e durante uns anos exerceu de líder do republicanismo coruñés, sendo síndico do concello. Decepcionado polo ton conservador dos republicanos coruñeses (aspecto comentado por Castelao en Sempre en Galiza, onde cita a Curros Enríquez e Alfredo Vilas como contrapostos a ese republicanismo que transixía co caciquismo), Vilas retirouse da primeira liña da política nos seus últimos anos, aínda que en 1902 deu un sonado mitin en réplica á campaña do ultraconservador Ramón Nocedal.
Enfrontamentos coa igrexa
En 1892, con motivo dunha recaída de saúde considerada insalvable (das que Alfredo Vilas protagonizou varias, debido a un problema hepático), o arcebispo Martín de Herrera delegou á casa do orador até a seis eclesiásticos de distintas ordes, que amparados na desesperación da súa muller e irmá, tentaron sen éxito a conversión do enfermo. No momento previo á súa morte, acontecida na casa do alcalde do Grove, tras unha súbita indisposición, co enfermo xa inconsciente, o crego traído de Santiago pola muller de Vilas negouse a darlle a extremaunción, alegando a inconsciencia deste e a súa "coñecida vida e ideas". A familia tentou soterralo en Santiago ou en Prevediños (Touro), lugar de orixe da súa familia e segunda residencia do finado. O arcebispo de Santiago negou o permiso para o enterro "en sagrado", e os restos de Alfredo Vilas foron trasladados por tren ao cemiterio de San Amaro da Coruña, ao ser o único de carácter civil, onde foi soterrado nun multitudinario enterro. Este episodio, vinganza póstuma da autoridade eclesial sobre Vilas, motivou unha polémica social, e unha carta aberta aos distintos xornais por parte da súa muller, criticando duramente a "falla de piedade" da igrexa.
Valoración da súa figura
Probablemente por non ter unha sólida obra escrita, e a súa brillantez oratoria estar recollida só pola prensa, e "de oídas" a maioría das veces, a figura de Alfredo Vilas semella estar bastante esquecida, en contraste coa notoriedade social e política acadada en vida. A falla de sucesores directos motivou tamén a perda dos seus arquivos e legado, contribuíndo a esta escuridade biográfica. Antón Vilar Ponte adicoulle un artigo á súa morte no que lamentaba o modo en que a prensa galega empequenecía o seu valor ao chamalo "El Castelar gallego", sendo para el superiores as súas dotes oratorias ás do presidente da primeira república.
En vida, deu nome a unha avenida na illa da Toxa, e tras do seu pasamento, unha rúa da Coruña levou o seu nome, até que foi mudado polo de Historiador Vedia.
Edward Blyth
Edward Blyth, nado o 23 de decembro de 1810 en Londres e finado o 27 de decembro de 1873, foi un zoólogo e químico británico coñecido por un dos fundadores da zooloxía da India e precursor da teoría da selección natural.
Traxectoria
Edward Blyth nacen en Londres en 1810. Nesa cidade licenciouse en Química En 1841 viaxou á India para ocupar o cargo de consrevador (comisario) do museo da Real Sociedade Asiática Real de Bengala, en Calcuta. Alí actualizou os catálogos do museo.
Selección natural
Edward Blyth escribiu tres artigos sobre a variación animal, discutindo os efectos da selección artificial, nos que describe o proceso na natureza (máis tarde chamada selección natural), pero entendido como unha especie de restauración dos organismos da natureza ao seu propio arquetipo (en lugar da formación de novas especies). Porén, nunca chegou a utilizar o termo "selección natural". Estes artigos foron publicados entre 1835 e 1837. Charles Darwin recorreu aos seus consellos como experto, e Blyth foi un dos primeiros en recoñecer a importancia da teoría da selección natural de Wallace.
Outros traballos
Aínda que Blyth paso a maior parte da súa vida no museo de Calcuta, estaba interesado no estudo das aves na natureza. Antes de ir á India realizou algúns experimentos para comprobar se os ovos do cuco (ou, máis xeralmente, ovos estraños) eran detectados e eliminados polos hospedeiro ao colocar ovos dunha especie nos niños doutras. En 1835 escribiu que encontrara experimentalmente pinzas para quitar un ovo estraño cando se colocaba na súa niñada. Tamén suxiriu a idea de substituír a niñada orixinal por outra, pero cun só ovo estraño e afirmou, baseándose nos seus propios resultados, que os ovos estraños eran descartados, ou que as aves abandonaban o niño. Blyth tamén examinou os patróns de cambio de coloración estacional en varios grupos de aves.
Así mesmo, Blyth editou a sección sobre "Mamíferos, Aves e Réptiles" na edición inglesa do Reino Animal de Georges Cuvier publicado en 1840, inserindo moitas observacións, correccións e referencias propias. O seu catálogo de mamíferos e aves de Birmania foi publicado postumamente en 1875.
Tamén traballou no campo da herpetoloxía e, entre 1853 e 1863, describiu máis de tres decenas de novas especies de réptiles, e varias novas especies de anfibios.
Epónimos
Varios autores dedicáronlle especies a Blyth, como:
Abreviatura
A abreviatura Blyth emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Praslin, Seychelles
Praslin é a segunda illa en tamaño de Seychelles (38 km²). Está situada a 44 km ao nordeste de Mahé. A súa poboación rolda ao redor das 6.500 persoas e ten dúas distritos administrativos (Baie Sainte Anne e Grand' Anse (Praslin). Os seus asentamentos principais son Baie Ste Anne, Anse Volbert e Grand Anse.
Praslin coñécese como destino turístico, con moitas praias e hoteis. Tamén ten bosques tropicais, con paxaros como o Bulbul de Seychelles e o seu endémico papagaio negro. A fermosa Reserva Natural Val de Mai (Valée de Mai Nature Preserve) patrimonio da humanidade, é coñecida polo "Coco de Mer" ou Coco Dobre e as orquídeas de vainilla. Dise que o xeneral Charles George Gordon de Khartoum (1833-1885) estaba convencido de que o Val de Mai era o "xardín do Eden".
En Praslin atópase o Aeroporto da illa de Praslin. As illas circundantes son Curieuse, La Digue, Cousin, Cousine e Aride. Ten tamén algúns illotes próximos como Round Island (0'193 km²) e Chauve Souris (0.007 km²) ambos con hoteis.
Dextrina
miniatura|Unha dextrina con [[enlace glicosídico|enlaces O-glicosídicos α-(1→4) e α-(1→6).]]
As dextrinas son un tipo de oligosacáridos ou pequenos polisacáridos formados por glicosa producidos pola hidrólise do amidón ou do glicóxeno e de peso molecular moito menor ca estes. As dextrinas preséntanse como mesturas de polímeros formados por moléculas de glicosa unidas por enlaces O-glicosídicos α-(1→4) ou α-(1→6).
O aspecto das dextrinas é o dun po branco, amarelo ou castaño, que é parcialmente ou totalmente soluble en auga, orixinando solucións de baixa viscosidade e activas opticamente. Xeralmente poden detectarse con solucións de iodo, dando unha cor vermella. Pode distinguirse entre as eritrodextrinas, que se colorean de vermello, e as acrodextrinas, que non se colorean.
As dextrinas poden utilizarse para producir pegamentos.
Aplicacións
As dextrinas teñen moitas aplicacións na industria debido á súa falta de toxicidade e ao seu baixo prezo.
As dextrinas amarelas utilízanse como colas hidrosolubles na banda de pegamento dos sobres (para pechalos ao humedecela) ou en tubos, na industria mineira como aditivos para a separación por flotación, na industria da fundición, na industria téxtil en certas técnicas de estampado, e como ligantes da pintura ao gouache.
As dextrinas brancas utilízanse como:
As dextrinas engádense aos artefactos pirotécnicos e bengalas como aglutinante e combustible, que permite que se solidifiquen en gránulos e muxicas ou "estreliñas".
Debido a que no proceso de formación das dextrinas se produce unha nova formación de ramificacións, as dextrinas son pouco dixeribles, pero as dextrinas indixeribles utilízanse como suplementos de fibra solubles en moitos produtos alimenticios.
Elite Ice Hockey League
A Elite Ice Hockey League ou EIHL, é a liga profesional de hóckey sobre xeo do Reino Unido. A competición foi creada en 2003 en substitución da Ice Hockey Superleague, é a máxima categoría do hóckey sobre xeo británico. Inicialmente o seu patrocinador foi Rapid Solicitors. Ao longo da súa historia catro equipos se teñen alzado co campionato da liga, sendo o equipo máis laureado os Coventry Blaze con catro títulos.
Actualmente a liga está formada por dez equipos, con representación das catro Home Nations, sendo a única competición deportiva na que isto ocorre. Dende a tempada 2012-13 a liga dividiuse en dúas conferencias: unha conferencia norte denominada Gardiner Conference (así chamada en honor ao xogador escocés e antigo porteiro na NHL Charlie Gardiner ), formada por Braehead Clan (Escocia), Dundee Stars (Escocia), Edinburgh Capitals (Escocia), Fife Flyers (Escocia) e Hull Stingrays (Inglaterra); e unha conferencia sur chamada Erhardt Conference (en honor ao inglés Carl Erhardt, que en 1936 gañou a medalla de ouro olímpica na modalidade ), integrada polos Belfast Giants (Irlanda do Norte), Cardiff Devils (Gales), Coventry Blaze (Inglaterra), Nottingham Panthers (Inglaterra) e Sheffield Steelers (Inglaterra).
Palmarés
A final dos "play-offs" xógase a partido único, o resultado é o resultado do partido á súa conclusión, sen indicar se o campión foi na prórroga ou nos "sootouts".
Polieno (autor)
Polieno (Πouλύαινoς), século II, foi un avogado macedonio que escribiu sobre materia militar.
Traxectoria
As noticias sobre Polieno son escasísimas: uns comentarios na Suda e o que del se deduce nos prólogos a cada un dos oito libros que compoñen a súa obra Estrataxemas (Στρατηγήματα).
Polo prólogo do libro I recoñécese o autor como un macedonio ao que lle vén de herdanza o poder vencer na guerra aos persas. Indica ademais que xa non está en idade de combater e reitera que é ancián; no libro II, asegura que compuxo a obra non mentres estaba ocioso, senón ocupado en defender preitos. Era, pois, un vello avogado macedonio que compón unha obra de carácter militar a base dun cúmulo de anécdotas (unhas 900 ao longo dos oito libros) que dedica a Marco Aurelio e a Lucio Aurelio Vero, naquel momento emperador e irmán adoptivo do mesmo, ante a inminente campaña contra persas e partos do Asia. A campaña, como non ignoramos, prodúcese no 166: é por forza palmario pensar que lle ocupou a Polieno os anos inmediatos a esta data.
Obra
Certas noticias do libro VI ofrecen a intención da obra, pois Polieno aparece como un historiador didáctico, exemplarizador e utilitarista e recolle os seus feitos non para mostrar o pasado, senón como unha colección de ensinos encamiñados a abastecer aos xenerais dun número suficiente de artimañas para cada ocasión exposta. Esta propedéutica aproxímao a Plutarco, (que morre corenta anos antes da data na que escribe Polieno; tamén grego, esta vez beocio), aínda sen o seu sentido moral nin as súas capacidades estilísticas. Aquilo que para un debe ser unha guía de comportamento, para este experto avogado transfórmase nun ensino material, no que se aprende a salvar as situacións adversas con todas as mañas posíbeis. Fachendea que vai tratar de narrar feitos verdadeiros. Non elucubra novas solucións para casos novos porque, sen experimentar con eles no campo de batalla, ben puidesen non funcionar. O oito libros dos Strategemata de Polieno terminan por transformarse nunha lectura de salón antes que nun manual de campaña, pero teñen importancia porque conserva non poucos textos de autores clásicos xa desaparecidos e da doxografía.
Polieno integra, xunto a Eneas o Táctico, Onasandro e Vexecio o cadro de escritores clásicos grecolatinos sobre estratexia militar e poliorcética.
Un manuscrito de Polieno foi propiedade do humanista Diego de Covarrubias (1512-1577). Polo menos desde 1781 era propiedade de Pedro Rodríguez de Campomanes (1723-1802), primeiro Conde de Campomanes e Ministro do Rei Carlos III e seguiu na propiedade dos seus descendentes até 1879. Pouco despois de 1879 pasou a propiedade de Francisco Fernández y González (1833-1917), profesor e Reitor da Universidade de Madrid.
Atentado do metro de Minsk de 2011
miniatura|Zona acordoada da estación de Oktiabrskaya. O atentado do metro de Minsk foi un suceso no que un explosivo acabou coa vida de 15 persoas no devandito metro de Minsk, Belarús. A explosión tivo lugar na Estación de Oktiabrskaya, parada que enlaza as liñas 1 e 2. Aínda que a primeiras se ignoraban as causas, xa as primeiras hipóteses recollidas pola prensa apuntaban cara a un atentado, encontrándose no lugar da explosión restos de metralla.
O presidente Aliaksandr Lukašenka declarou que o obxectivo da explosión era afectar a "tranquilidade e a estabilidade" e apuntou a movementos estranxeiros como posibles responsables, aínda que tamén ordenou unha investigación exhaustiva dos almacéns das instalacións armamentísticas. A fiscalía iniciou unha investigación criminal e cualificou o suceso como ataque terrorista. A explosión ocorreu preto da residencia presidencial de Aliaksandr Lukašenka.
Segundo o presidente da compañía metropolitana, a explosión produciuse ás 17:56 hora local. Máis tarde anunciaría que todo se produciu pola detonación dun artefacto descoñecido. Os afectados pola explosión foron trasladados a varios hospitais clínicos da capital. O tráfico tamén se viu prexudicado na Avenida da Independencia afectando só os automóbiles. Os pasaxeiros das estacións metropolitanas de Ploshcha Yayuba Kolasa e Ploshcha Lenina tiveron prohibida a entrada ao metro.
Incidente
miniatura|right|200px|Un dos feridos recibe asistencia médica no lugar. A detonación tivo lugar o 11 de abril de 2011 en hora punta na única estación que enlaza as dúas liñas do metro. Na plataforma central da estación, había un tren en cada unha das vías no momento da explosión. Segundo as primeiras investigacións, a bomba estaba situada debaixo dun asento do tren procedente da estación Institut Kultury. Fixo explosión preto do segundo vagón do tren afectado. No momento da deflagración había trescentas persoas na zona e un tren sen parada procedente de Uruchcha que pasaba nese momento. Segundo declaracións das testemuñas, produciuse "un flash e unha explosión" cando uns pasaxeiros saían dun tren.
A explosión provocou un burato de oitenta centímetros de diámetro. A forza da onda expansiva foi tan potente que moveron os trens das estaciones adxacentes de Lenina e Pobedy. A explosión foi equivalente a entre cinco e sete kg de TNT. De acordo coa axencia Interfax, o explosivo estaba parcialmente composto por fragmentos de metal, sufrindo a maioría dos feridos danos a causa da metralla. Crese que a bomba foi activada por control remoto e que era de avanzada calidade técnica.
Vítimas
Anunciouse que as familias dos falecidos recibirían de axuda unha indemnización equivalente a 10 000 dólares estadounidenses. Á parte da compensación económica, os familiares foron atendidos por servizos sociais e psicólogos.
Como sinal de loito, o 13 de abril de 2011 foi declarado día de dó nacional; puxéronse crespóns negros nas bandeiras e todos os eventos de lecer programados foron cancelados.
Investigación
miniatura|right|200px|Varios cidadáns presentan os seus respectos ás vítimas na estación do acontecemento. O presidente Lukašenka pediu unha investigación exhaustiva sobre a explosión. Ordenoulle ao operativo de seguridade que traballaran día e noite: Urxiu ás forzas de seguridade do Estado a cooperar coas autoridades rusas na investigación dada a experiencia destas últimas cos atentados terroristas no Metro de Moscova.
O Presidente declarou: Tras a súa declaración fixo un chamamento á poboación para que axudasen a dar caza aos agresores:  Tamén esixiu unha maior transparencia na investigación e información para os cidadáns.
O comité de seguridade de Belarús anunciou que pagarían a calquera que dispuxese de fotos ou vídeos do ataque. Un dos periódicos afíns á oposición, Nasha Niva, ofreceu material informativo.
O xefe do grupo de investigación, o subdirector Fiscal Xeral Andrei Shved anunciou que varías persoas foron arrestadas o 12 de abril e publicouse un retrato robot do posible responsable. O xefe do comité de seguridade estatal, Vadim Zaitsev, declarou que as tres versións das causas do ataque terrorista que se están investigando apuntan a un intento de desestabilización por parte dun grupo anarquista extremista e á acción dunha persoa insana.
O 13 de abril, dúas persoas foron arrestadas. Simultaneamente, Lukašenka declarou que os sospeitosos admitiron a súa responsabilidade e describiu a investigación da policía e a KGB de "operación brillante". Os detidos tamén admitiron ser os autores dos atentados contra unha cafetería de Vitebsk e da Praza da Independencia, aínda que os motivos, segundo palabras do presidente, non se esclareceron.
Ao final os dous detidos serían condenados a morte.
Cullereiro
thumb O cullereiro (Platalea leucorodia) é unha ave da orde das Pelecaniformes e da mesma familia (Threskiornithidae) cós ibis.
Descrición
Os cullereiros son aves de aspecto difícil de confundir. Na época de reprodución son case completamente brancos, cunha mancha amarela no peito. As patas son escuras. Na época de cría ten unha crista de plumas na cabeza. Cando non están na época reprodutora perden a crista e a mancha pectoral. As aves inmaturas teñen as puntas das plumas primarias das alas negras. Pero a parte máis característica da súa anatomía é o bico que é longo, chan e de punta ancha, con xeito de culler ou de espátula, forma da que procede o nome vulgar da especie. O peteiro é negro cunha mancha amarela na punta nos adultos e pálido nas aves inmaturas.
Diferénciase do cullereiro africano porque esta última especie ten a cara e as patas vermellas e non ten crista.
Distribución e hábitat
Crían no sur de Europa e, en menor número, no leste do continente, dende onde se espallan por Asia e o norte de África. Máis dos exemplares fan unha emigración no inverno. Os que crían en Europa pasan esta estación en África central e oriental. Os exemplares asiáticos voan ó Indostán e a China. Algúns exemplares de zonas mornas de Europa son sedentarios. Viven en zonas pantanosas, lagos de auga doce ou salgada ou en ríos de augas tranquilas. Precisan sempre a presenza de augas abertas de pouca profundidade.
Comportamento
Adoitan vivir en pequenos bandos e voan, coma as cegoñas e a diferenza das garzas, co pescozo estricado. A súa dieta é basicamente zoófaga: comen peixes, ras e outros animais acuáticos. É habitual velos movendo o peteiro dun lado a outro na auga para buscar alimento nas augas pouco fondas.