cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juliette Gréco
Primeiros anos e familia
En 1945, a nai e a irmá de Gréco regresaron da deportación trala liberación de Ravensbrück polo Exército Soviético. Gréco mudouse a Saint-Germain-des-Prés en 1945 logo de que a súa nai marchase a Indochina, deixando a Gréco e a súa irmá. miniatura|esquerda|Gréco en 1955
Estilo de vida bohemio
Gréco volveuse unha devota da moda bohemia dalgúns intelectuais da posguerra francesa. Duc enviouna a clases de interpretación impartidas por Solange Sicard. Debutou na obra Victor ou les Enfants au pouvoir en novembro de 1946 e comezou a presentar un programa de radio dedicado á poesía.
O seu amigo Jean-Paul Sartre instalouna no Hotel La Louisiane e dixo que ela tiña "millóns de poemas na súa voz". Coñecía moitos dos escritores e artistas que traballaban en Saint-Germain-des-Prés, como Albert Camus, Jacques Prévert e Boris Vian, polo que gañou o alcume de "musa do existencialismo".
Gréco pasou os anos seguintes á liberación frecuentando os cafés de Saint-Germain-des-Prés, involucrándose na cultura política e filosófica bohemia. Como figura habitual en lugares de música e poesía como like Le Tabou na Rue Dauphine, foi presentada a Jean Cocteau, que lle deu un papel no seu filme Orphée en 1949. A principios dese mesmo ano, comezou unha relación con Miles Davis. En 1957, decidiron ser só amantes, xa que as súas carreiras se desenvolvían en continentes diferentes e polo medo a manchar a reputación dela por manter unha relación interracial. Continuaron a ser amantes e amigos ata a morte de Davis en 1991.
En 1949, debutou como cantante de cabaré en Le Boeuf sur le toit de París, interpretación textos de célebres escritores franceses; "Si tu t'imagines", de Raymond Queneau foi unha das súas primeiras cancións que se fixo popular. miniatura|Gréco en Amsterdam, 1962
Vida persoal
Gréco casou en tres ocasións:
No ano anterior á súa morte en 1949, Gréco foi amante do automobilista Jean-Pierre Wimille, que estaba casado, e sufriu un aborto tralo seu falecemento.
Segundo o escritor español Manuel Vicent, Juliette Gréco foi amante de Albert Camus. Tamén mantivo relacións con Sacha Distel e o produtor Darryl F. Zanuck.
Durante o romance que tivo con Miles Davis, nun momento tamén saíu con Quincy Jones. Davis estivo anoxado con Jones durante anos cando o descubriu, segundo a autobiografía de Jones.
Gréco someteuse a tres rinoplastias. A primeira realizouna en 1953 en París, igual que a segunda en 1956. A última tivo lugar en Londres en 1960.
En setembro de 1965, Gréco intentou suicidarse mediante unha sobredose de somníferos. Foi atopada inconsciente no seu baño e levada ao hospital por Françoise Sagan.
Gréco viviu entre París e Saint-Tropez.
Legado
miniatura|Rosa "Juliette Gréco" no Roseraie de Bagatelle Gréco foi interpretada pola actriz Anna Mouglalis no filme Gainsbourg (2010).
Jean-Paul Sartre baseou a cantante da súa triloxía Les chemins de la liberté en Gréco.
Na canción "Art School Babe" do álbum Storyteller de Ray Davies alúdese a Gréco.
"Michelle", de The Beatles foi inspirada por Gréco e a cultura da Rive Gauche parisiense. .
John Lennon escribiu en Skywriting by Word of Mouth, "sempre tiven unha fantasía sobre unha muller que sería fermosa, intelixente, co cabelo escuro, de pómulos altos, artista de espírito libre ao estilo de Juliette Gréco".
Marianne Faithfull dixo de Gréco, "cando eu era nova, Juliette Gréco era o meu ídolo absoluto... Ela é o meu modelo para a vida. Se eu quixer ser alguén, querería ser Juliette Gréco". .
En 1999, Georges Delbard bautizou unha rosa como "Juliette Gréco".
Vesícula da membrana externa bacteriana
miniatura|300px|Figura 1. Micrografía de [[microscopio electrónico de transmisión de vesículas da membrana externa (diámetro 80-90 nm) liberadas polo patóxeno humano Salmonella 3,10:r:- en íleo de polo, in vivo. Propúxose que estas vesículas se evaxinan de grandes protrusións periplásmicas da envoltura bacteriana chamadas orgánulos periplásmicos coa axuda dunha ensamblaxe con forma parecida a un tubo de burbullas duns catro complexos remache inxectisomais de secreción de tipo III (que funcionan como un remache nas membranas bacterianas interna e externa para permitir que petos de periplasma se expandan en orgánulos periplásmicos). Isto permite un tráfico destas vesículas da membrana externa de bacterias gramnegativas que atracan nas microvilosidades da membrana das células epiteliais do hóspede, que se propón que translocan moléculas sinal do patóxeno ás células hóspede na interface hóspede-patóxeno.]] As vesículas da membrana externa bacteriana (VME ou, na literatura inglesa, OMV) son vesículas rodeadas de bicapa lipídica liberadas da membrana externa de bacterias gramnegativas. Estas vesículas foron as primeiras vesículas da membrana bacteriana que se descubriron, aínda que despois tamén se atoparon vesículas liberadas por bacterias grampositivas (que non teñen membrana externa). As vesículas da membrana externa foron descubertas e caracterizadas usando microscopia electrónica de transmisión polo científico indio Prof. Smriti Narayan Chatterjee e J. Das en 1966-67. As VME teñen a función de proporcionar unha maneira para que as bacterias se comuniquen entre elas, con outros microorganismos do seu ambiente e cos hóspedes. Estas vesículas están implicadas no tráfico de compostos bioquímicos para a sinalización celular bacteriana, entre os que están o ADN, ARN, proteínas, endotoxinas e moléculas asociadas coa virulencia. Esta comunicación ocorre en cultivos microbianos, nos océanos, e dentro de plantas e animais, incluído o ser humano.
As bacterias gramnegativas utilizan o seu periplasma para segregar VME para o tráfico de compostos bioquímicos bacterianos para que cheguen ás células do seu ambiente. As VME tamén teñen lipopolisacárido endotóxico, que inicia procesos propios de enfermidades no hóspede. Este mecanismo proporciona varios beneficios, como a entrega a gran distancia de cargamentos secretores bacterianos coa minimización da degradación hidrolítica e a dilución extracelular, tamén complementada con outras moléculas (por exemplo, factores de virulencia) para cumprir cunha tarefa específica e á vez manter unha distancia de seguridade prudencial co arsenal de defensa das células diana. Os sinais bioquímicos transportados polas VME poden variar moito durante situacións de "guerra e paz". En colonias bacterianas amigables, as VME poden ser utilizadas para transportar ADN a microbios relacionados para causar transformacións xenéticas e tamén translocan moléculas de sinalización celular para a percepción do quórum e a formación de biofilmes. Durante unha situación de perigo causada polas células que a rodean, as VME poden ser o método preferido para transportar encimas para a degradación e destrución. Igualmente, as VME poden conter máis cantidade de proteínas de invasión na interface hóspede-patóxeno (Figura 1). Pénsase que factores ambientais que actúan arredor de microbios secretores son responsables de inducir estas bacterias a sintetizar e segregar VME enriquecidas especificamente, facilitando fisioloxicamente a tarefa. Así, as VME bacterianas, ao seren fortes inmunomoduladores, poden ser manipuladas alterando o seu contido inmunoxénico e utilizadas como potentes vacinas libres de patóxeno para inmunizar a seres humanos e animais contra infeccións perigosas.
Bioxénese e movemento
As bacterias gramnegativas teñen dúas bicapas lipídicas na súa envoltura. Unha bicapa interna que é a membrana interna ou plasmática, que encerra o citoplasma ou citosol. Arredor desta membrana hai unha segunda bicapa, chamada membrana externa bacteriana. O compartimento ou espazo entre estas dúas membranas denomínase periplasma ou espazo periplásmico. Ademais, teñen unha parede celular fina e ríxida de peptidoglicano que rodea toda a célula e sitúase no espazo periplásmico. A capa de peptidoglicano proporciona certa rixidez para manter a forma da célula bacteriana e protexer o microbio dos perigos do medio ambiente.
O primeiro paso da bioxénese dunha VME das bacterias gramnegativas é a creación de protrusións na membrana externa. A acumulación de fosfolípidos das membranas externa e interna pénsase que é a base da formación destas protrusións cara ao exterior da membrana externa. Esta acumulación de fosfolípidos pode ser regulada polo sistema de transporte ABC VacJ/Yrb que transfire fosfolípidos da parte externa da membrana externa ao lado interno. Adicionalmente, as condicións ambientais como a depleción do xofre poden desencadear un estado de sobreprodución de fosfolípidos que causa un incremento da liberación de VME.
O modo de liberación destas VME segue sen estar claro. É probable que estas vesículas poidan liberarse espontaneamente. Alternativamente, suxeriuse que unhas poucas proteínas creen un "remache" que xunta as membranas externa e interna, de modo que as protrusión periplásmicas formen un peto globoso ou inflado de periplasma que sobresae do exterior da membrana externa. A difusión lateral dos "complexos remache" poden axuda a evaxinar grandes protrusións de periplasma formando as VME.
A dispersión das VME pola superficie da célula mediuse en células vivas de Escherichia coli, bacterias comensais comúns no intestino humano. O tratamento con antibióticos alterou a dinámica de vesículas, afinidade entre vesículas e membranas e propiedades de superficie das membranas celulares, que xeralmente melloran o transporte de vesículas ao longo das superficies das membranas bacterianas, o que suxire que as súas propiedades de movemento poderían ser unha sinatura de estrés a antibióticos. Malia este primeiro seguimento de alta resolución cuantitativo de VME bacterianas, aínda haberá que esperar a que se fagan traballos experimentais detallados para comprendermos a biomecánica da bioxénese e transporte de VME. As VME son tamén o foco de investigacións actuais sobre exocitose en procariotas por medio do tráfico de vesículas da membrana externa para a sinalización celular intraespecies, interespecies e entre distintos reinos, que poderían cambiar a nosa mentalidade sobre a virulencia de microbios, interaccións hóspede-patóxeno e inter-relacións entre diversas especies dos ecosistemas da Terra.
Anfiteatro (aula)
dereita|miniatura| O anfiteatro Verniquet (tamén coñecido como "Gran Anfiteatro"), no Jardin des Plantes, en París (Francia). O [[Museo Nacional de Historia Natural de Francia organiza conferencias e outros eventos no seu interior.]] Un anfiteatro é un tipo de aula, xeralmente semicircular, caracterizada polo feito de que os asentos para o público asistente están dispostos de forma escalonada en forma de bancadas, moitas veces semicirculares.
Descrición
Este tipo de aulas poden consistir en salas situadas dentro de edificios máis grandes, ou mesmo ser edificios propios. Segundo cada anfiteatro, as bancadas poden ser de planta cuadrangular ou semicircular, podendo estar ou non equipadas con mesas ou superficies para escribir ou tomar notas.
Capacidades e usos
Normalmente os colexios e pequenos centros de formación dispoñen de aulas convencionais con capacidade para entre unha ducia de persoas e medio cento. Os anfiteatros, pola contra, adoitan ter capacidade para albergar varios centos de persoas. Ademais, os anfiteatros modernos adoitan estar equipados con sistemas audiovisuais, como micrófonos acoplados a instalacións de megafonía e retroproxectores ou videoproxectores.
Tipos
Nalgunhas universidades o anfiteatro é grande e coincide coa Aula Magna.
Un tipo particular de antiteatro nas universidades é o anfiteatro anatómico, unha sala deseñada para demostracións e ensino de anatomía, tanto de Medicina como de Veterinaria. Xa existían nas primeiras universidades modernas, o primeiro anfiteatro anatómico foi construído en 1594 na Universidade de Padua.
The Frankenstein Chronicles
The Frankenstein Chronicles é unha serie de televisión británica que se emitiu orixinalmente a través da canle ITV Encore o 11 de novembro de 2015. Trátase dunha versión reimaxinada da novela de 1818 de Mary Shelley Frankenstein ou o moderno Prometeo. Está protagonizado por Sean Bean, quen tamén foi produtor asociado na primeira tempada. Conta a historia do inspector John Marlott (Bean), un policía fluvial que descobre un cadáver formado por partes do corpo de oito nenos desaparecidos.
Dimetilamina
A dimetilamina é un composto orgánico coa fórmula (CH3)2NH. É unha amina secundaria incolora, gasosa inflamable cun cheiro parecido ao amoníaco. Comercialmente adoita encontrarse como disolución en auga a concentracións de ata o 40%. En 2005 estimouse que se produciron unhas 270 000 toneladas no mundo.
Estrutura e síntese
A molécula consta dun átomo de nitróxeno con dous substituíntes metilo e un protón. A dimetilamina é unha base débil e o pKa do amonio CH3--CH3 é de 10,73, un valor por riba dos da metilamina (10,64) e trimetilamina (9,79).
A dimetilamina reacciona con ácidos para formar sales, como o hidrocloruro de dimetilamina, un sólido inodoro branco cun punto de fusión de 171,5 °C. A dimetilamina prodúcese por reacción catalítica do metanol e o amoníaco a elevadas temperaturas e alta presión:
Distribución natural
A dimetilamina está amplamente dstribuída en animais e plantas e está presente en moitos alimentos a niveis duns poucos mg/kg.
Funciona como un composto que atrae o escaravello do algodón Anthonomus grandis.
Usos
A dimetilamina é un precursor de varios compostos importantes industrialmente. Reacciona co disulfuro de carbono dando dimetil ditiocarbamato, un precursor do zinc bis(dimetilditiocarbamato) e outros compostos usados na vulcanización con xofre do caucho. Os solventes dimetilformamida e dimetilacetamida derivan da dimetilamina. É a materia prima para a produción de moitos compostos agroquímicos e farmacéuticos, como o dimefox e a difenhidramina, respectivamente. A arma química tabún deriva da dimetilamina. O surfactante lauril dimetilamina óxido encóntrase en xabóns e compostos para limpeza. A dimetilhidrazina asimétrica, que é un combustible de foguetes, prepárase a partir da dimetilamina.
Reaccións
É un composto de carácter básico, tanto no sentido de Lewis coma no de Brønsted. Forma doadamente sales de dimetilamonio con tratamento con ácidos. A desprotonación da dimetilamina pode verse afectada por compostos de organolitio. O LiNMe2 resultante, que adopta unha estrutura similar a un cluster, serve como fonte de "Me2N−". Esta amida de litio foi utilizada para preparar complexos metálicos volátiles como o tetrakis(dimetilamido)titanio e o pentakis(dimetilamido)tántalo.
É tamén unha base de Lewis.
Reacciona con moitos compostos carbonilo. Os aldehidos dan aminais. Por exemplo, a reacción da dimetilamina co formaldehido dá bis(dimetilamino)metano: Converte os ésteres en dimetilamidas.
A dimetilamina sofre nitrosación rendendo dimetilnitrosamina, un carcinóxeno.
Detective Pikachu (videoxogo)
En contraste cos anteriores xogos de rol de Pokémon, Detective Pikachu é un spin-off de aventuras que se centra na narrativa, cunha presentación comparable coa serie de anime Pokémon. A adaptación cinematográfica estreouse en maio de 2019. Ese mesmo ano, anunciouse unha secuela para Nintendo Switch.
Linguas Ngero – Vitiaz
As linguas Ngero – Vitiaz, ou linguas Vitiaz, forman un conxunto de linguas austronesias do norte de Papúa-Nova Guinea. Fálanse, de oeste a leste, na provincia de Madang, na de Morobe e en Nova Bretaña.
Clasificación
Segundo Lynch, Ross e Crowley (2002), a estrutura da familia é a seguinte:
Julio Caro Baroja
Julio Caro Baroja, nado en Madrid o 13 de novembro de 1914 e finado en Bera o 18 de agosto de 1995, foi un antropólogo, historiador, lingüista, folclorista e ensaísta español, fillo da escritora e etnóloga Carmen Baroja e sobriño do escritor Pío Baroja e do pintor e escritor Ricardo Baroja.
O conxunto da súa obra alcanza unhas setecentas entradas, entre libros, artigos, prólogos e ensaios.
Traxectoria
En 1947, foi nomeado membro correspondente da Euskaltzaindia e da Real Academia de las Buenas Letras de Barcelona. Realizou numerosas viaxes por España e polo estranxeiro, con estadías prolongadas nos Estados Unidos e Inglaterra (entre 1951 e 1953). A súa tese de doutoramento (1941) foi a base dunha triloxía moi posterior sobre os ciclos das festas de inverno (El carnaval, 1965), de primavera (La estación de amor, 1979) e de verán (El estío festivo, 1984).
Nos seus primeiros libros expuxo unha síntese da etnoloxía en España e particularmente da do País Vasco: Los pueblos del norte de la península Ibérica (1943), Los pueblos de España (1946), Los vascos (1949). Os seus estudos relacionados con aspectos tecnolóxicos veñen da época en que dirixiu o Museo do Pobo Español. Entre eles cómpre salientar os dedicados aos arados (1949) e aos muíños de vento (1952), publicados na Revista de Dialectología y Tradiciones Populares, da que foi director durante quince anos.
Unha viaxe ao Sáhara en 1952 orientou o seu interese cara ás minorías étnicas, que reflectiu en Estudios saharianos (1955). En 1957 publicou o seu estudo histórico Los moriscos del reino de Granada. Froito do seu intenso labor de investigación nos arquivos da Inquisición foron Las brujas y su mundo (1961), Vidas mágicas e Inquisición (2 vols., 1967) e Los judíos en la España moderna y contemporánea (3 vols., 1961-1962). Tamén publicou diversos traballos sobre minorías como o pobo xitano, ou sobre sectores sociais marxinados como os mendigos ou os bandidos históricos da área mediterránea.
Nos 18 volumes que compoñen os Estudios vascos recóllense artigos publicados entre as primeiras monografías e obras de madureza. Sobre o País Vasco e Guipúscoa en particular elaborou co seu irmán Pío un par de extensos filmes etnográficos. Nese ámbito tamén se inscribe Los vascones y sus vecinos, sobre a relación entre os vascóns e os seus veciños da Aquitania. Sobre a súa familia construíu a memoria biográfica titulada Los Baroja.
Caro Baroja faleceu aos oitenta anos e foi enterrado en Bera (Navarra), onde os Baroja posuían unha casa familiar chamada «Itzea», palacete que adquiriu o seu tío Pío.
Recoñecementos
Foi académico de número da Real Academia Española, da Real Academia da Historia e máis de Euskaltraindía (Real Academia da Lingua Vasca). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais (1983),​ a Medalla de Ouro ó Mérito nas Belas Artes (1984), o Premio Nacional das Letras Españolas, o Premio Internacional Menéndez Pelayo (1989) e o Premio Príncipe de Viana da Cultura (1995). Dende 1995, o Museo Etnolóxico de Navarra, en Estella, leva o seu nome.
Obra
A que se presenta é unha escolma da súa ampla obra.
Xosé Xove
Xosé Xove Ferreiro é un filólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía galega pola Universidade de Santiago de Compostela. Pertence ao Instituto da Lingua Galega. É profesor da USC. É académico correspondente da Real Academia Galega dende 2004.
É autor, xunto con Rosario Álvarez e Henrique Monteagudo, da Gramática da lingua galega editada na Editorial Galaxia.
Pokémon Quest
Pokémon Quest é un videoxogo de aventuras da franquía Pokémon desenvolvido por Game Freak e publicado por Nintendo e The Pokémon Company. Estreouse para Nintendo Switch o 30 de maio de 2018, con versión para Android e iOS dende o 27 de xuño de 2018. Nos primeiros días de lanzamento para Switch, tivo máis dun millón de descargas en todo o mundo, e chegou a máis de 7,5 millóns de descargas logo dunha semana.
Marrocos
Marrocos (en المغرب; Al-Magrib, en bérber: ⵍⵎⵖⵔⵉⴱ; lmeɣrib), oficialmente Reino de Marrocos (en المملكة المغربية; Al-mamlaka al-maḡribiyya, en ; Tageldit n lmeɣrib) é un país do noroeste de África. A súa longa costa atlántica chega desde o Sáhara Occidental ata o estreito de Xibraltar para dar ao mar Mediterráneo (ao norte), e continúa cara ao leste ata chegar a Alxeria, coa que limita ao leste e sueste.
Historia
alt=mimounboumalndades|esquerda|miniatura|Agadir, Marrocos.
Sáhara occidental
Marrocos anexionouse de feito parte do Sáhara Occidental en 1976, tras acordar España a súa independencia, pero a resolución final sobre o status do territorio queda en suspenso en espera dun referendo organizado pola ONU, que se viu aprazado varias veces a causa dun desacordo de Marrocos sobre o censo do corpo electoral elaborado pola ONU.
Política
Marrocos é unha monarquía parlamentaria.
Xeografía
Os países limítrofes son Sáhara Occidental ao sur e Alxeria ao leste e ao sueste. A certa distancia da costa atlántica atópanse as Illas Canarias, Madeira e as Salvaxes. Ao norte do estreito de Xibraltar atópase a Península Ibérica.
Hai tamén catro enclaves españois situado ao longo da costa mediterránea: Ceuta e Melilla no mesmo continente e Peñón de Vélez de la Gomera e Peñón de Alhucemas como illotes próximos; así como varios illotes Perexil e Chafarinas. A existencia destes territorios é unha fonte de tensión entre os dous estados.
A capital é Rabat. Entre as vilas salientables atópanse Casablanca, Agadir, Fez, Marrakech, Mequinez, Tánxer ou Tetuán.
Linguas
O idioma oficial de Marrocos é o árabe clásico; é a lingua da lexislación, aínda que as leis tamén se traducen ao francés e ás veces ao español.
A lingua maioritaria falada pola poboación é o árabe marroquí, cada día máis influído pola chamada lingua culta. De feito, existe unha diglosia e, incluso unha triglosia. O rei marroquí cando quere que un discurso chegue a todo o mundo vese obrigado a utilizar o árabe dialectal.
As zonas rurais berberófonas, nos seus tres dialectos das linguas bérberes (tarifit, tamazight e tachelhit) empregan a súa lingua diariamente.
A lingua francesa é a lingua do comercio; e a ensinanza superior impártese en francés.
Nas cidades de Tetuán e Nador o coñecemento e uso do español é elevado; tamén na poboación saharauí do antigo Sáhara Español; na maior parte da poboación de Larache, Tánxer, Al-Hoceima e Ifni é usual. Existen grupos de hispanofalantes en cidades como Rabat, Agadir, Kenitra, Casablanca, Taza, Fez, Marrakech, Mequinez e Uxda. Actualmente, existen seis centros do Instituto Cervantes, sendo unha das maiores concentracións nun só país desta institución encargada da difusión da lingua española no mundo.
Final de campións da Primeira División RFEF 2021/22
A final de campións da Primeira División RFEF 2021/22 foi o encontro que decidiu o campión absoluto ou súpercampión da primeira edición da Primeira División RFEF. O partido disputouse o 3 de xuño de 2022 no estadio da Malata de Ferrol entre os campións dos Grupos I e II. O vencedor foi o Racing de Santander, que derrotou por 3-0 o Andorra.
Sede do partido
O partido disputouse no estadio da Malata, en Ferrol.
Pokémon Masters EX
Pokémon Masters EX (ポケモンマスターズ EX) (chamado orixinalmente Pokémon Masters) é un videoxogo free-to-play para teléfono móbil para Android e iOS desenvolvido e publicado por DeNA. Está baseado na franquía de Pokémon. Ambientado na illa ficticia de Pasio, o xogo permite ó xogador loitar e recrutar varios adestradores Pokémon da serie principal do xogo. Chamado orixinalmente Pokémon Masters e estreado en agosto de 2019, foi renomeado como Pokémon Masters EX en agosto de 2020 no primeiro aniversario do xogo.
Nacionalismo paxto
miniatura|250px|Bandeira de [[Paxtonistán de 1948 a 1986.]] miniatura|250px|Territorio habitado polo pobo paxto sinalado en verde. O nacionalismo paxto é un movemento político e social que promove a idea de que os paxtos son unha nación e que merecen o seu propio estado soberano, Paxtonistán, o cal consiste nos territorios de maioría paxta de Afganistán e Paquistán. O nacionalismo paxto está intimamente ligado á causa do autogoberno paxtún e da independencia paxtún. O movemento propaga a visión de que os musulmáns non son unha nación e que a lealdade étnica debe superar a relixiosa. Favorecen as ideas dunha "Grande Afganistán" (é dicir, reclama as partes de Paquistán de fala paxto para Afganistán).
Aula Magna
Aula Magna é xeralmente o maior e máis representativo Salón de Actos dunha Universidade.
Termo
Aula provén do latín aula, e á súa vez do grego dórico/ático αὐλή (aulé) referido a patios onde se celebraban cerimonias, e máis tarde clases lectivas ; Magna provén do latín magnus, magna (grande) á súa vez da raíz indoeuropea *meg- que derivou tamén no grego mega e o latín magister e magisterium.
En varios idiomas emprégase a locución tamén latina Auditorium maximum, por exemplo en polaco, romanés ou alemán. O Auditorium maximum na Schlossplatz en Berlín era a sala multiusos do edificio do Consello de Estado da RDA. En Alemaña tamén é común a forma contraída Audimax. Con 1.749 prazas, a maior sala de conferencias de Alemaña é o Audimax da Universidade do Ruhr de Bochum.
Descrición
A Aula Magna adoita ofrecer espazo para varios centos de persoas, ás veces incluso máis de 1.000 visitantes. A zona de descanso adoita estar disposta de forma ascendente e arqueada, o que debería garantir unha boa visión e unha acústica incluso desde os asentos máis afastados, semellante aos anfiteatros gregos; de feito nalgunhas universidades existe unha aula chamada anfiteatro para un ensino que require determinadas características (por exemplo hai anfiteatros de Anatomía, Veterinaria ou Xeoloxía). Nalgunhas universidades coinciden a Aula Magna e o anfiteatro.
Na Aula Magna teñen lugar grandes conferencias, festivais ou outros grandes eventos da universidade respectiva, a non ser que se dispoña dun auditorio separado. Por exemplo, as reunións plenarias dos empregados ou estudantes da universidade adoitan celebrarse na Aula Magna debido á esixencia de espazo. Ademais, hai - dependendo da universidade ou situación de edificación – a posibilidade de uso por terceiros.
Algúns destes auditorios teñen un valor excepcional. A Aula Magna da Universidade Central de Venezuela foi declarada Patrimonio da Humanidade no ano 2000, polas súas peculiaridades arquitectónicas, artísticas e acústicas.
Mamasunción
Mamasunción é unha curtametraxe de Chano Piñeiro, rodada en 1984 en 35 mm. Acadou o Gran Premio do Cine Español no 2º Certame Nacional de Cine de Bilbao, e o Trofeo de Prata do Instituto de Cooperación Iberoamericana no XXVI Certame Internacional de Cine de Bilbao (1984).
Sinopse
miniatura|Escultura-banco homenaxe a [[Chano Piñeiro, elaborada pola Escola de Cantería da Deputación  de Pontevedra. Praza do Concello de Forcarei, xullo de 2021.]] A obra conta a historia de Mamasunción, unha anciá que vive nunha remota aldea. Cada día, durante corenta anos, acode á oficina de correos en espera dunha carta do seu fillo emigrado.
Por fin, un día o carteiro entrégalle a Mamasunción a carta longamente agardada. Primeiro lella unha veciña, e dille que o fillo está ben e que axiña escribirá de novo. Porén, Asunción desconfía e dálla a ler ao borracho da aldea. El comunícalle que o seu fillo morreu e que lle deixou unha cuantiosa herdanza.
O alcalde do concello chega á aldea nun coche, o cal se converte nun grande acontecemento. Dálle a Asunción unha parte da herdanza, un maletín cheo de dólares, e informa á veciñanza que o finado deixou tamén cartos para obras sociais.
Os veciños e veciñas van tras Asunción, que lles dá coa porta nos fociños. Eles petan para que abra a porta, pero ela queima co diñeiro.
Historia
A curtametraxe rodouse despois de que Piñeiro fundase a súa produtora cinematográfica, Piñeiro SA (máis tarde coñecida como Bubela SL). A rodaxe tivo lugar nas aldeas de Baíste e Rubillón, no concello de Avión.
O filme estreouse o 28 de decembro de 1984 en Vigo, e conseguiu atraer a atención de diversos festivais internacionais. Tal foi o éxito da curtametraxe que o 25 de xullo de 1985 a TVG abriu a súa primeira emisión con Mamasunción.
A inspiración para esta curtametraxe procede dunha lembranza infantil de Chano Piñeiro: a anciá María Rosa da Regueira que agardaba día tras día noticias do seu fillo emigrado en México. Toda Mamasunción está impregnada das vivencias de Chano Piñeiro e do seu Forcarei natal. Así, por exemplo, o seu amigo Manuel Barreiro, carteiro na vida real, e pai de Xosé Luís Barreiro Rivas, que lle alugaba o piso á familia Piñeiro, interpreta na ficción o carteiro.
Lightyear (filme)
Lightyear é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Angus MacLane. É un filme de animación, aventuras, ciencia ficción e acción producido por Walt Disney Pictures e Pixar Animation Studios, e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. O filme é un spin-off da franquía Toy Story, e é o quinto título da serie de filmes. Céntrase no personaxe de Buzz Lightyear, aínda que no canto de seguir o elenco de personaxes de xoguete da franquía principal, o filme preséntase como parte dunha franquía dentro dos filmes de Toy Story, nos que Lightyear é un personaxe. Foi co-escrito e dirixido por Angus MacLane, foi producido por Galyn Susman, e está protagonizado por Chris Evans como a voz do personaxe principal, xunto con Keke Palmer, Peter Sohn, Taika Waititi, Dale Soules, James Brolin e Uzo Aduba nos personaxes secundarios.
Fibrilina
A fibrilina é unha glicoproteína que é esencial para a formación de fibras elásticas do tecido conectivo. A fibrilina segrégana os fibroblastos á matriz extracelular e incorpórase ás microfibrilas insolubles, as cales parecen proporcionar un armazón para a deposición de elastina.
Aspectos clínicos
A síndrome de Marfan é un trastorno xenético que afecta o tecido conectivo causado por un defecto no xene FBN1. As mutacións en FBN1 (e en FBN2) están por veces tamén asociadas coa escoliose idiopática adolescente.
Fibrilina-1
A fibrilina-1 é o principal compoñente das microfibrilas que forman unha vaíña arredor da elastina amorfa. Crese que as microfibrilas están compostas por un polímero cola-con-cola de fibrilina. Ata agora describíronse en humanos 3 formas de fibrilina e un 4º tipo descubriuse en peixes. A fibrilina-1 illouna Engvall en 1986, e as mutacións no xene FBN1 que a codifica causan a síndrome de Marfan.
Esta proteína encóntrase en humanos e o seu xene está situado no cromosoma 15. Ata o momento describíronse máis de 1500 mutacións distintas neste xene.
Non se obtivo a estrutura completa e de alta resolución da fibrilina-1. No seu lugar, producíronse fragmentos curtos por recombinación e as súas estruturas foron resoltas por cristalografía de raios X ou usando espectrometría de RMN. Un exemplo recente é a estrutura do dominio híbrido2 da fibrilina-1, obtida en contexto cos seus dominios de factor de crecemento epidérmico de unión ao calcio que o flanquean, que foi determinada usando cristalografía de raios X a unha resolución de 1,8 Å. As microfibrilas que están feitas da proteína fibrilina son responsables de diferentes interaccións célula-matriz no corpo humano.
Fibrilina-2
A fibrilina-2 foi illada en 1994 por Zhang e pénsase que xoga un papel na elastoxénese temperá. As mutacións no xene da fibrilina-2 foron ligadas á síndrome de Beals.
Fibrilina-3
Máis recentemente, describiuse a fibrilina-3 e crese que se localiza principalmente no cerebro. Ademais, tamén foi detectada nos testículos e ovarios de ratos de campo.
Fibrilina-4
A fibrilina-4 descubriuse primeiramente no peixe cebra e ten unha secuencia similar á da fibrilina-2.
Filmes de Taiwán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|O director [[Ang Lee conseguiu tres nomeamentos para o Óscar ó mellor filme internacional, e un destes filmes, Wò hǔ cáng lóng, é o único filme taiwanés en acadar o premio.]]
Taiwán presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1957. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Taiwán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
A Goldra, Mañufe, Gondomar
A Goldra é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 32 habitantes (17 homes e 15 mulleres).
Descrición
A Goldra é unha entidade de poboación de Mañufe, constituída por un conxunto de 32 vivendas nunha contorna paisaxística marcado polo río Pequeno (afluente do río Miñor) e O Monte do Castro, do que se encontra ás súas abas. Antigamente o seu casarío situábase á beira do Camiño Real Tui - Baiona, (un dos camiños máis importantes da antiga provincia de Tui durante o Antigo Réxime ), e moi próximo á vía de peregrinación coñecida como O Camiño da Nosa Señora do Norte a Santiago. Este último en liñas xerais corresponde na actualidade á estrada provincial PO-2035, ao seu paso por Mañufe.
Limita ao norte coa Moreira e ao nordés con Cristillón. Ao leste fai estrema con San Brais, ao sur coa Costa e San Sebastián; e a poñente con Galisteo.
Filmes de Porto Rico propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Os candidatos de Porto Rico eran escollidos pola Corporación de Cinema de Porto Rico. Porén, o territorio xa non ten permitido presentar filmes xa que a Academia modificou as regras de tal xeito que os protectorados estadounidenses non poden participar.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Porto Rico para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Ánxel Huete
Ánxel Huete Vales, nado en Ourense o 6 de outubro de 1944, é un pintor galego.
Traxectoria
Sendo novo participou co seu pai nos faladoiros de Vicente Risco e X. Suárez. Estudou en Barcelona, primeiro na Escola Massana e despois na Escola Superior de Belas Artes de San Jordi, onde coñeceu as correntes do informalismo catalán. Viaxou por Europa entre 1968 e 1972 e en Londres coñeceu o movemento pop-art, especialmente David Hockney. Continuou a súa formación na Escola Superior de Belas Artes de Berlín. Dende 1969 instalouse na abstracción, que caracteriza toda a súa obra. Foi un dos membros do Grupo Atlántica. Entre 1981 e 1982 viviu en Nova York, onde a súa pintura adquiriu os aspectos cromáticos e espaciais que a caracterizan. A volta a Galicia instalouse en Domaio e traballou a abstracción fundamentada no cromatismo e na harmonización da estrutura dos elementos. Fixo o doutoramento na Facultade de Belas Artes da Universidade de Salamanca e obtivo o grao de doutor na Universidade de Vigo. Foi profesor de pintura na Facultade de Belas Artes de Pontevedra.
Volodímir Scherbitski
Volodímir Vasíliovich Scherbitski (en ucraíno: Володи́мир Васи́льович Щерби́цький, Volodýmyr Vasýlyovych Scherbytsky, en ruso: Владимир Васильевич Щербицкий) nado o 17 de febreiro de 1918 en Verjnodniprovsk, Gobernación de Yekaterinoslav, República Popular de Ucraína e finado o 16 de febreiro de 1989 en Kíiv, RSS de Ucrania, foi un político soviético, líder do Partido Comunista da RSS de Ucraína de 1972 a 1989.
Á morte de Konstantin Chernenko, foi un dos partidarios de Mikhail Gorbachev; porén, Scherbitski acabou opoñéndose rotundamente ás reformas de apertura e autonomistas promovidas polo propio Gorbachev.
Primeiros anos
Naceu no seo dunha familia obreira en Verjnodniprovsk en 1918, dúas semanas despois do establecemento do goberno soviético na cidade. Durante a súa etapa de estudante uniuse ao Komsomol, sendo membro del desde 1931. En 1934, converteuse en instrutor. En 1936 ingresou no Instituto de Tecnoloxía Química de Dnipropetrovsk. No seu último ano de bacharelato, en 1941, ingresou no PCUS.
Licenciouse en Química pola Academia Militar de Defensa.
Lista de atentados terroristas en 2022
Isto é unha lista sobre os atentados terroristas que aconteceron no 2022.
Xaneiro
7 de xaneiro
Volodímir Scherbitski
Gran Guerra Patria
Despois do inicio da guerra en 1941, ingresou nas filas do Exército Vermello, sendo enviado a cursos na Academia Militar de Protección Química, que fora trasladado a Samarcanda naquel momento. Despois da graduación, Shcherbitsky foi nomeado xefe do servizo químico do 34º Rexemento de Infantería da 473ª División de Infantería da Fronte Transcaucásica, que, en novembro de 1941, estaba na fase de formación na zona das cidades de Bakú e Sumgayit.
Lista de atentados terroristas en 2022
Xaneiro
12 de xaneiro
15 de xaneiro
Volodímir Scherbitski
Gran Guerra Patria
En outubro de 1944 recibiu a Medalla para a Defensa do Cáucaso. En agosto de 1945, a Fronte Transcaucásica reorganizouse no Distrito Militar de Tiflis. O último destino militar de Scherbitski foi o Xefe Axudante do Departamento de Química da Xefatura de Distrito para o Adestramento de Combate. En decembro de 1945 foi trasladado á reserva co rango de capitán.
Dirección do partido en Dniprodzerzhynsk
Desde 1946 Scherbitsky traballou no partido local de Dneprodzerzhinsk. Aos 26 anos converteuse en secretario da oficina do partido da coquería de Dneprodzerzhinsk. En xaneiro de 1948, foi aprobado como xefe do departamento de organización e instrutores do comité da cidade de Dneprodzerzhinsky do partido. E sete meses despois, en agosto de 1948, foi elixido segundo secretario do comité da cidade. Foi durante este período cando Shcherbitsky coñeceu a Leonid Brezhnev, quen entón dirixía o comité rexional do partido en Dnepropetrovsk.
Lista de atentados terroristas en 2022
Xaneiro
21 de xaneiro
Pokémon Café Mix
Pokémon Café Mix é un videoxogo crebacabezas desenvolvido por Genius Sonority e publicado por Nintendo e The Pokémon Company para Nintendo Switch, Android e iOS. O xogo foi lanzado o 23 de xuño de 2020 en América do Norte, e o 24 de xuño de 2020 no Xapón, Europa e Australia.
Lista de atentados terroristas en 2022
Xaneiro
26 de xaneiro
29 de xaneiro
Febreiro
3 de febreiro
13 de febreiro
15 de febreiro
22 de febreiro
Marzo
2 de marzo
4 de marzo
Volodímir Scherbitski
Dirección do partido en Dniprodzerzhynsk
En 1951-1952, Scherbitsky foi o organizador do partido da Planta Metalúrxica de Dnieper. En 1952 foi nomeado primeiro secretario do Comité do Partido da Cidade de Dneprodzerzhinsk. No mesmo ano, participou nos traballos do XVII Congreso do Partido, onde foi elixido para a Comisión Central de Auditoría do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína. Segundo as memorias do presidente do comité executivo da cidade de Dneprodzerzhinsk, MM Ktitarev, á fronte do comité da cidade de Dneprodzerzhinsky, Shcherbitsky foi o iniciador da rehabilitación e restauración no partido dos antigos traballadores clandestinos e mozos soldados de primeira liña que durante o guerra levaban algún tempo no territorio ocupado.
Lista de atentados terroristas en 2022
Marzo
6 de marzo
7 de marzo
13 de marzo
Volodímir Scherbitski
Primeiro secretario do Partido Comunista da RSS de Ucraína
O 4 de decembro de 1957, Shcherbitsky, aos 39 anos, converteuse en secretario do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína e, ao mesmo tempo, membro do seu Presidium, tras a dimisión do anterior primeiro secretario, Petro Shelest. Estaba a cargo de toda a industria (incluída a industria da defensa) e da industria da construción da RSS de Ucraína. Os días 14 e 15 de xullo de 1959 tivo lugar o Pleno do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína, no que se escoitou o informe de Shcherbitsky sobre "As tarefas do Partido Comunista na aplicación das decisións do Pleno de xuño do Comité Central do PCUS". O informe sinalou que se crearon moitas máquinas, dispositivos e medios de automatización en Ucraína, que en moitas empresas se introducíran procesos tecnolóxicos máis progresivos, puxéronse en funcionamento liñas automáticas e de produción e foron postas en funcionamento seccións especiais para a fabricación de medios de mecanización. Xunto a isto, apuntáronse graves deficiencias na introdución do progreso técnico, en particular, o atraso técnico de moitas minas de carbón, a imperfección das colleitadoras de carbón e dos cargadores de rochas. O secretario xeral esixiu establecer un control efectivo sobre a produción de medios de produción, e aqueles que producirían obsoletos.
Lista de atentados terroristas en 2022
Marzo
16 de marzo
Volodímir Scherbitski
Primeiro secretario do Partido Comunista da RSS de Ucraína
Por proposta de Scherbitski, revisáronse os proxectos de construción de novas empresas para garantir que se corresponden co nivel de tecnoloxía e tecnoloxía modernas, dotándoas de equipos de alta tecnoloxía, mecanización e medios de automatización; levouse a cabo unha reforma das pensións (a idade de xubilación dos homes baixou a 60 anos, para as mulleres - a 55); e a finais de 1957, comezos de 1958, tomáronse unha serie de medidas para mellorar a seguridade nas minas e edificios da industria do carbón; Ademais, a partir de 1957, comezouse un traslado gradual dos traballadores a unha xornada de sete horas, e na produción perigosa a unha xornada de seis horas (cunha semana laboral de seis días). O 16 de febreiro de 1958, na véspera do seu 40 aniversario, recibiu a Orde de Lenin.
Lista de atentados terroristas en 2022
Marzo
22 de marzo
23 de marzo
24 de marzo
Amazon Prime Video
Amazon Prime Video, ou sinxelamente Prime Video, é un servizo estadounidense de streaming e alugamento de vídeo de subscrición baixo demanda ofrecido por Amazon como servizo autónomo ou como parte da subscrición a Prime de Amazon. O servizo distribúe principalmente filmes e series de televisión producidas por Amazon Studios e MGM Holdings ou con licenza de Amazon, como Amazon Originals. Este servizo tamén conta con contido doutros provedores, complementos de contido, eventos deportivos en directo e servizos de compra e alugamento de vídeos.
Lista de atentados terroristas en 2022
Marzo
26 de marzo
27 de marzo
29 de marzo
Volodímir Scherbitski
Presidente do Consello de Ministros da RSS de Ucraína
O 28 de febreiro de 1961, Shcherbitsky foi nomeado presidente do Consello de Ministros da RSS de Ucraína. En novembro de 1962, estableceu o Ministerio de Energía e Electrificación da RSS de Ucraína, e máis tarde - o Ministerio de Compras, a Asociación Local para a Venda de Maquinaria Agrícola, Recambios, Fertilizantes Minerais e Outros Materiais e Medios Técnicos, Organización de reparación. e uso de máquinas en explotacións colectivas e estatais. Nun informe ao Pleno do Comité Central do Partido Comunista da RSS de Ucraína en agosto de 1962, Shcherbitsky pediu poñer a produción de maquinaria agrícola nunha base industrial sólida, mellorando o desenvolvemento de máquinas novas, máis baratas, máis baratas e equipos eficientes e confiables. A industria do transporte e a construción de estradas desenvolvéronse rapidamente. Completouse a reconstrución e construción da estrada de automóbiles e trolebús Simferópol-Alushta-Ialta. En 1961, abriuse un servizo regular de trolebús en Crimea, o que mellorou significativamente o servizo de transporte para os veraneantes. O Consello de Ministros decidiu iniciar unha reconstrución parcial e construción da estrada Ialta-Alupka. As explotacións colectivas recibiron importantes beneficios fiscais pola venda de produtos gandeiros. Ao ano seguinte rebaixáronse os prezos dos materiais de construción, das estruturas metálicas e metálicas para as explotacións colectivas. Ao mesmo tempo, os prezos de compra estatal de leite, produtos lácteos, gando e aves aumentaron unha media do 35%. Nas granxas colectivas, a débeda do Banco Estatal da URSS foi aprazada ata seis anos, concedéronse préstamos a curto prazo para a compra de fertilizantes minerais, sementes de herbas perennes, gando novo, etc. A débeda das granxas colectivas por maquinaria, equipos e locais comprados a MTS e RTS foi cancelada por un total de 180 millóns de rublos. Por decisión do Consello de Ministros da RSS de Ucraína, comprobouse o estado dos servizos de consumo para a poboación rural e tomáronse medidas para eliminar as deficiencias xunto cos comités executivos rexionais.
Lista de atentados terroristas en 2022
Abril
7 de abril
19 de abril
20 de abril
21 de abril
22 de abril
26 de abril
29 de abril
Maio
6 de maio
7 de maio
Volodímir Scherbitski
Presidente do Consello de Ministros da RSS de Ucraína
En outubro de 1961, no XXII Congreso do PCUS, aos 43 anos, pasou a ser membro do Comité Central do PCUS e candidato a membro do seu Presidium. Foi elixido para presidir o congreso e presidiu unha das reunións. Despois de discutir o informe de Nikita Khrushchev, Shcherbitsky fixo unha proposta "para aprobar plena e completamente o curso político e as actividades prácticas do Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética no campo da política interior e exterior".