cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperio Bizantino
O comercio
O comercio bizantino entrou en decadencia durante os séculos XI e XII, por mor das ruinosas concesións que se fixeron a Venecia, e, en menor medida, a Xénova e a Pisa.
Un importante elemento na economía do Imperio foi a súa moeda, o soldo bizantino, de estendido prestixio no comercio mundial da época.
Organización política e administrativa
Para máis información, véxase, no artigo Títulos e cargos do Imperio Bizantino, a información acerca dos títulos imperiais, títulos cortesáns e títulos da Administración.
O emperador
O xefe supremo do Imperio Bizantino era o emperador (basileus), que dirixía o exército e a administración. Cada emperador tiña a potestade de elixir ao seu sucesor, ao que asociaba ás tarefas de goberno conferíndolle o título de césar. Nalgún momento da historia de Bizancio (concretamente, durante o reinado de Romano Lecapeno) chegou a ver ata cinco césares simultáneos.
O sucesor non era necesariamente fillo do emperador. En moitos casos, a sucesión foi de tío a sobriño (Xustiniano, por exemplo, sucedeu ao seu tío Xustino I e foi sucedido polo seu sobriño Xustino II. Outros personaxes chegaron á dignidade imperial a través do matrimonio, como Nicéforo II ou Romano IV Dióxenes.
A figura do emperador estaba especialmente relacionada coa Igrexa, que se converteu nun factor estabilizador, e especialmente co Patriarca de Constantinopla. A monarquía bizantina tiña un carácter cesaropapista: un dos títulos do emperador era Isapóstolos (igual aos Apóstolos), e certas prerrogativas do seu cargo remiten ao rex sacerdos (rei sacerdote) da monarquía israelita. O emperador e o Patriarca tiñan unha relación de mutua interdependencia: aínda que o emperador designaba ao Patriarca, era este o que sancionaba o seu acceso ao poder mediante a cerimonia de coroación. Entre un e outro houbo na historia de Bizancio moitos momentos de tensión, pois os intereses do Estado diferían ás veces dos da Igrexa. Na última etapa do Imperio, por exemplo, cando os emperadores, para obter a axuda de Occidente fronte aos turcos, intentaron restaurar a unidade relixiosa da súa igrexa coa de Roma, atopáronse coa tenaz resistencia dos patriarcas.
Unha das principais bazas do emperador era o seu control sobre unha eficaz administración, que se rexía polo Corpus Iuris Civilis, recompilado na época de Xustiniano. A organización territorial baseábase, desde o século VII, nos thémata ("temas"), provincias ao mando dun strategos ou xeneral.
O exército
''Para máis información, ver Exército bizantino e, en Títulos e cargos do Imperio Bizantino, o apartado sobre títulos militares.
A armada bizantina tivo un papel preponderante na hexemonía do Imperio, grazas ás súas áxiles embarcacións, chamadas dromos e ao uso de armas secretas como o "lume grego". A superioridade naval de Bizancio proporcionoulle o dominio do Mediterráneo oriental ata o século XI, cando empezou a ser substituída polo incipiente poder dalgunhas cidades-estado italianas, especialmente Venecia.
Nun primeiro momento existían dous tipos de tropas: os limitanei (guarnicións de fronteira) e os comitatenses. A partir do século VII o Imperio foi organizado en themata, circunscricións tanto administrativas como militares dirixidas por un strategos, cuxa existencia mellorou substancialmente a capacidade defensiva de Bizancio fronte aos seus numerosos inimigos exteriores.
Na defensa de Bizancio xogou un importante papel a hábil diplomacia dos seus emperadores. Os pagos de tributos mantiveron moito tempo afastados aos inimigos do Imperio, e o seu servizo de espionaxe logrou salvar situacións que parecían desesperadas.
Unha das debilidades do exército bizantino, que foi acentuándose co tempo, foi a necesidade de empregar tropas mercenarias, de fidelidade dubidosa. Entre os corpos mercenarios máis coñecidos está a famosa garda varega. A crise máis terríbel que os mercenarios causaron no Imperio foi seguramente a revolta dos almogávares, no século XIV.
A arte da estratexia alcanzou un grande auxe na época bizantina, e ata varios emperadores, como é o caso de Mauricio escribiron tratados sobre a arte militar. Estas doutrinas enxalzaban o sixilo, a sorpresa e o liderado dos comandantes.
Relixión
Un dos trazos máis característicos da civilización bizantina é a importancia da relixión e do estamento eclesiástico na súa ideoloxía oficial. Igrexa e Estado, emperador e patriarca, identificáronse progresivamente, ata o punto de que o apego á verdadeira fe (a "ortodoxia") foi un importante factor de cohesión política e social no Imperio Bizantino, o que non impediu que xurdisen numerosas correntes heréticas.
O cristianismo primitivo tivo un desenvolvemento moito máis rápido en Oriente que en Occidente. É moi significativo o feito de que o Concilio de Calcedonia recoñecese en 451 cinco grandes patriarcados, dos cales só un (Roma) era occidental; os outros catro (Constantinopla, Xerusalén, Alexandría e Antioquía) pertencían ao Imperio de Oriente. De todos eles, o principal foi o Patriarcado de Constantinopla, cuxa sé estaba na capital do Imperio. As outras tres sedes foron separándose paulatinamente de Constantinopla, primeiro por mor da herexía monofisita, duramente perseguida por varios emperadores; logo, con motivo da invasión do islam no século VII, as sés de Alexandría, Antioquía e Xerusalén quedaron definitivamente baixo dominio musulmán.
Durante o século VII, houbo algúns intentos da Igrexa Ortodoxa por atraerse aos monofisitas, mediante posturas relixiosas intermedias, como o monotelismo, defendido por Heraclio e polo seu neto Constante II. Con todo, nos anos 680 e 681, no Terceiro Concilio de Constantinopla retornouse definitivamente á ortodoxia.
A Igrexa Ortodoxa sufriu outra crise importante co movemento iconoclasta, primeiro entre os anos 730 e 787, e logo entre 815 e 843. Enfrontáronse dous grupos relixiosos: os iconoclastas, partidarios da prohibición do culto ás imaxes ou iconas, e os iconódulos, que defendían esta práctica. As iconas foron prohibidas por León III comezando así as máis agres disputas. Isto non se resolveu ata que a emperatriz Irene convocou o Segundo Concilio de Nicea en 787 que reafirmou as iconas. Esta emperatriz considerou unha alianza con Carlomagno que unise ambas metades da Cristiandade, pero que foi desestimada.
O movemento iconoclasta rexurdiu no século IX, sendo derrotado definitivamente en 843. Todos estes conflitos internos non axudaron a resolver o cisma que se estaba producindo entre occidente e oriente.
No século IX destaca a figura do patriarca Focio, que por primeira vez rexeitou o primado de Roma, abrindo unha historia de desencontros que culminaría en 1054, co chamado Cisma de Oriente e Occidente. Focio esforzouse tamén en equiparar o poder do patriarca ao do emperador, postulando unha especie de diarquía ou goberno compartido.
O cisma contribuíu, con todo, á transformación da igrexa ortodoxa nunha igrexa nacional. Isto reforzouse máis aínda coa humillación sufrida en 1204 pola invasión dos cruzados e o traslado temporal da sé patriarcal a Nicea.
Durante o século XIV desenvolveuse unha importante corrente relixiosa, coñecida como hesicasmo (do grego hesychía, que pode traducirse como "quietude" ou "tranquilidade"). O hesicasmo defendía o recollemento interior, o silencio e a contemplación como medios de achegamento a Deus, e difundiuse sobre todo polas comunidades monásticas. O seu máximo representante foi Gregorio Palamas, monxe de Athos que chegaría a ser arcebispo de Tesalónica.
Desde final do século XIII houbo varios intentos de volver á unidade relixiosa con Roma: en 1274, en 1369 e en 1438, para conseguir a axuda occidental fronte aos turcos. Con todo, ningún destes intentos chegou a prosperar.
Cultura e arte
Para máis información, véxase Arte bizantina
Lingua e literatura
Co tempo, o latín foi definitivamente desprazado polo grego, que se converteu tamén na lingua da administración imperial. É significativo que xa na época de Heraclio o título de Augustus, en latín, sexa substituído polo de basileus, en grego. O latín, con todo, continuou aparecendo en inscricións e en moedas ata o século XI.
A invasión do islam e a perda das provincias orientais propiciaron unha maior helenización do Imperio. O grego falado no Imperio era o resultado da evolución do grego helenístico, e adoita denominarse grego medieval ou grego bizantino. Existían grandes diferenzas entre a linguaxe literaria, deliberadamente arcaica, e a linguaxe falada, a koiné popular, moi de cando en cando utilizada na literatura.
A historia tivo representantes eminentes, como Procopio de Cesarea, secretario que foi do famoso xeneral Belisario durante o reinado de Xustiniano e á vez panexirista do emperador nos seis libros das súas Historias e o seu detractor na chamada Historia secreta. Na lírica destaca o epigrama con figuras como Paulo Silenciario e Agatías, este último antoloxista e historiador do período que seguiu a Xustiniano. Xurxo de Pisidia compuxo poesía e epigramas. Existe un interesante libro de viaxes de Cosmas Indicopleustes. Do século VII destaca un historiador, Simocata, que non chega á importancia de Procopio; neste século destaca o poeta Romano o Mélodo, autor de himnos relixiosos. Entre o século VIII e o XI se compila a xa mencionada epopea nacional Dígenís Akritas, composta nunha lingua semiculta; tamén se fan poemas sobre as fazañas de Alexandre Magno e compóñense enciclopedias como a Suda, de non sempre esquisita veracidade. Recompilouse nesta época o máis importante corpus de epigramática grega que se conserva, a Antoloxía palatina. O cristianismo entra no xénero tradicional pagán coa obra do monxe Teodoro Estudita e da monxa poetisa Casia. Algúns emperadores dedicáronse ás letras, como León VI o Sabio, que foi poeta, así como o seu fillo, Constantino VII Porfiroxéneta. San Xoán Damasceno compuxo tratados teolóxicos e polémicos en escuro estilo; o citado Teodoro escribe tamén sobre a cuestión iconoclasta, así como obras ascéticas e de eséxese.
No último período, desde final do XI, existe unha gran cantidade de literatura polémica relixiosa, pero tamén escriben Focio e Miguel Psellos sobre outros temas e propíciase un renacemento das letras gregas. Este renacemento pasará a Europa coa dispersión dos eruditos bizantinos pola Península Itálica trala conquista de Constantinopla polos otománs. En Italia renacerá o estudo do grego e o humanismo e de aí pasará ao resto do mundo. Tzetzes escribe poemas didácticos e eruditos. O epigrama alcanza cumes en Cristovo de Mitilene ou Xoán Mauropo. Escríbense novelas en Grecia e proliferan os bestiarios e lapidarios, e crónicas como a soada Crónica de Morea, que mandou traducir ao aragonés o gran mestre da Orde de San Xoán de Xerusalén Xoán Fernández de Heredia. O inquedo e inconformista poeta Teodoro Pródromo escribe catro poemas satíricos na lingua popular e escribe a súa Catomiomaquia, ou Loita dos Gatos contra os Ratos a modo de parodia. Hai excelentes historiadores que deixan testemuño das Cruzadas, como Nicetas Acominato, Paquimeras, Nicéforo Brienio ou a súa esposa Ana Comnena, princesa imperial autora de A Alexiada, historia do seu pai Aleixo I Comneno. Durante a época dos Paleólogos a literatura entra en decadencia pero despois xorde con forza a filoloxía.
Arquitectura
A arquitectura bizantina é herdeira da arquitectura romana e a arquitectura paleocristiá. É unha arquitectura esencialmente relixiosa, aínda que non faltaron os edificios civís de importancia. Mostra unha marcada predilección polo ladrillo como material de construción (aínda que disimulado por laxas de pedra no exterior e por suntuosos mosaicos no interior). Aínda que utiliza a columna (destaca a substitución do ábaco polo cimacio), a súa innovación máis característica é o uso sistemático da cuberta abovedada. Os tipos de bóveda máis utilizados son a de canón e a de aresta, pero destaca sobre todo a cúpula, coa súa característica base sobre pendente_(arquitectura)s (aínda que tamén se empregou ocasionalmente a cúpula sobre trompas). En canto á planta, a máis frecuente nos templos é a de cruz grega, cunha cúpula na intersección das naves. É frecuente que os templos, ademais do corpo de nave principal, posúan un adro ou narthex, de orixe paleocristiá, e o presbiterio precedido de iconostasio, chamada así porque sobre este cerramento calado colocábanse as iconas pintadas.
Na historia da arte e a arquitectura bizantinos adoitan distinguirse tres períodos ou "Idades de Ouro".
Escultura
O estilo bizantino en escultura debe considerarse como unha derivación do romano, baixo a influencia asiática. Caracterízanlle, en xeral, certo amaneiramento, uniformidade e rixidez ou falta de naturalidade nas figuras xunto coa gravidade, que adoita consistir en esmaltes, en imitacións de pedras e sartas de perlas, en trazos xeométricos e en follaxe estilizada ou desprovista de naturalidade.
Val de Jiuzhaigou
O Val de Jiuzhaigou (九寨沟 en chinés, Sicadêgu en tibetano) é unha reserva natural no norte da provincia de Sichuan da República Popular da China, coñecida polas súas cataratas e lagos, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1992.
Imperio Bizantino
Escultura
Cultivou a arte bizantina moi pouco o vulto redondo pero abundou en relevos sobre marfil, prata e bronce e non abandonou completamente o uso de camafeos e entalles en pedras finas. Nos relevos, como nas pinturas e mosaicos, preséntanse as figuras mirando de fronte.
Val de Jiuzhaigou
Xeografía
O Val de Jiuzhaigou queda ao sur dos montes Minshan, a 330 quilómetros ao norte da cidade de Chengdu preto do límite coa provincia de Gansu, forma parte da Prefectura Autónoma Tibetana e Qiang de Ngawa e do condado de Jiuzhaigou.
Imperio Bizantino
Mosaicos
Da cultura romana Bizancio herdou a decoración mediante mosaicos que chegaron ao seu máximo esplendor con este imperio.
Val de Jiuzhaigou
Xeografía
O espazo protexido cobre unha área de 720 km² cunha altitude que varía segundo a zona, entre os 1.998 a 2.140 m e os 4.558 - 4.764 m. O clima no val é frío, a temperatura media ronda os 7.2 °C., coa mínima de -1 °C en xaneiro e a máxima de 17 °C en xullo. O volume anual de precipitacións é de 661 mm, o 80% entre maio e outubro. miniatura|200px|Lago en Jiuzhaigou
Historia
miniatura|200px|Lago Panda A área é unha zona remota habitada polo pobo tibetano durante séculos, en 1997 vivían no val 130 familias en sete aldeas totalizando uns 1000 habitantes, tradicionalmente dedicados á agricultura e á silvicultura, actividades que desde a declaración de reserva natural está prohibida, dedicándose a poboación a actividades relacionadas co turismo, os turistas que eran tan só 5000 en 1984 chegaron a 1.190.000 en 2002.
Imperio Bizantino
Pintura
Son particularmente destacábeis os retablos de temática relixiosa coñecidos como iconas.
Música
A música bizantina, de carácter normalmente relixioso estaba fortemente emparentada co canto gregoriano.
Legado
O Imperio Bizantino foi un imperio multicultural, que naceu como cristián e herdeiro da tradición romana, comprendendo a zona de Oriente e que desapareceu en 1453 como un reino grego ortodoxo. O escritor británico Robert Byron describiuno como o resultado dunha tripla fusión: un corpo romano, unha mente grega e unha alma oriental.
Bizancio foi a única potencia estábel na Idade Media. A súa influencia serviu de factor estabilizador en Europa, servindo de barreira contra a presión das conquistas dos exércitos musulmáns e actuando como enlace co pasado clásico e a súa antiga lexitimidade.
A caída do imperio foi traumática, tanto que durante moito tempo se considerou 1453 como a división entre a Idade Media e a Idade Moderna. O conquistador otomán Mehmet II e os seus sucesores consideráronse a si mesmos herdeiros lexítimos dos emperadores bizantinos ata o derrubamento do Imperio Otomán, a principios do século XX. Con todo, o papel do emperador bizantino como cabeza da ortodoxia oriental foi reclamado polos Grandes Duques de Moscova, empezando por Iván III. O seu neto Iván IV o Terríbel converteuse no primeiro tsar de Rusia (o título de tsar provén do latín caesar, "césar"). Os seus sucesores apoiaron a idea que Moscova era a herdeira lexítima de Roma e Constantinopla, a Terceira Roma - unha idea mantida polo Imperio Ruso ata o seu propio fin a principios do século XX.
Desde o punto de vista comercial, Bizancio era o punto de partida da Ruta da Seda, o eixe económico que unía Europa con Oriente, importando materias de luxo como seda e especias. A interrupción desta ruta con motivo da desaparición do Imperio Bizantino provocou a procura de novas rutas comerciais, chegando españois e portugueses a América e África á busca de rutas alternativas. Os portugueses, que acabaron a Reconquista antes e dispuxeron dos recursos necesarios con antelación, crearon un imperio atlántico que permitía alcanzar a India ao circunnavegar África. Os casteláns, posteriormente, patrocinarían a Colón e aos conquistadores, que supoñerían a creación dun imperio colonial que transformaría a España na primeira potencia mundial.
Bizancio desempeñou un papel inestimábel para a conservación dos textos clásicos, tanto no mundo islámico como na Europa occidental, onde sería clave para o Renacemento. A súa tradición historiográfica foi unha fonte de información sobre os logros do mundo clásico. Ata tal punto foi así, que se cre que o rexurdir cultural, económico e científico do século XV non sería posíbel sen a bases establecidas na Grecia bizantina.
Así mesmo cómpre mencionar que o Imperio foi clave na extensión do cristianismo, relixión que definiría Europa durante séculos. Dos catro maiores focos desta relixión, tres (Xerusalén, Antioquía e Constantinopla) achábanse no seu territorio e ata que aconteceu o cisma de Oriente foi o maior foco espiritual. Tamén foi responsábel da evanxelización dos pobos eslavos, grazas a misioneiros tan soados como Cirilo e Metodio, que evanxelizaron os pobos eslavos e desenvolveron un sistema de escritura que aínda hoxe en día se segue utilizando en moitos países, o alfabeto cirílico. Para rematar, é notábel a súa influencia nas igrexas copta, etíope e a de armenia.
Bridget Jones's Diary (filme)
Bridget Jones's Diary é un filme romántico de 2001 dirixido por Sharon Maguire e escrito por Richard Curtis, Andrew Davies e Helen Fielding. É unha coprodución entre o Reino Unido, os Estados Unidos e Francia, e está baseado na novela homónima de 1996 de Fielding, que é unha reinterpretación da novela de 1813 Orgullo e prexuízo, de Jane Austen. Está protagonizado por Renée Zellweger no papel de Bridget Jones, unha rapaza solteira de 32 anos que escribe un diario sobre as cousas que desexan que ocorran na súa vida. Porén, a súa vida cambia cando dous homes disputan o seu amor, interpretados por Colin Firth e Hugh Grant. Jim Broadbent e Gemma Jones tamén forman parte do elenco. A produción comezou en agosto de 2000 e rematou en novembro de 2000, tendo lugar en Londres e nos seus arredores.
Lynx (navegador)
Lynx foi creado pola Universidade de Kansas para o seu sistema de información intra-campus, que corría sobre UNIX. Co tempo, converteuse nun cliente de gopher e finalmente nun navegador web. Lynx publícase baixo a licenza GNU e úsase cando os contidos son máis importantes que os gráficos e as conexión son lentas.
Características
Lynx é usado en terminais de cursor direccionable e celas de caracteres, ou emuladores de terminal (incluíndo terminais VT100 e paquetes de software para computadoras de escritorio que emulan terminais VT100, como Kermit ou Procomm. Orixinalmente foi desenvolvido para UNIX e VMS e aínda hoxe distribúese con varias distribucións de GNU/Linux. Oficialmente existen versións para Microsoft Windows (Windows 95 e posteriores), DOS, OS/2 e FreeBSD, AmigaOS, Atari TOS, BeOS entre outros tantos . As versións para Mac OS X son provistas por OSXGNU.
A súa simplicidade facilita que un lector de pantalla traballe sobre este navegador, o que o converteu nunha opción para usuarios con problemas de visión. Lynx tamén se usa para comprobar a usabilidade dun sitio web en navegadores web antigos.
Para navegar con Lynx pódese seleccionar unha ligazón coas teclas de dirección ou, activando unha opción para numerar as ligazóns, ingresando o número de cada enlace. As versións actuais teñen soporte para varias características de HTML. Inclúe soporte para marcadores, cookies. O contido das táboas é mostrada en varias liñas de texto, onde o final de cada fila da táboa represéntase cun salto de liña. Os frames son identificados por un nome e navégase por eles coma se fosen páxinas independentes. Lynx pode mostrar arquivos locais e inclúe soporte para os protocolos Gopher, FTP, WAIS, NNTP, Finger, ou servidores cso/ph/qi, e servizos accesibles a través de conexións a contas telnet, TN3270 ou rlogin
Viking metal
O viking metal é un estilo con orixes no black metal e a música folk nórdica, caracterizado polas súas letras e temáticas centradas na mitoloxía nórdica, o paganismo nórdico e a era viquinga. Algunhas das características musicais comúns nos grupos incluídos neste xénero son os estilos pesados e lentos de guitarra, os coros en forma de himno, uso conxunto de voces limpas e gritos, uso de instrumentos propios da música folk e inclusión de teclados para xerar un efecto musical atmosférico. Este xénero comezou a desenvolverse nos anos 1980 e 1990 como forma de rexeitar o satanismo e ocultismo propios do black metal, acollendo no seu lugar a mitoloxía nórdica dos viquingos e o paganismo como forma de oposición ao cristianismo. Presenta similitudes na lírica, sons e temática ao pagan metal, aínda que este último presenta un rango mitolóxico máis amplo e un uso máis extensivo da instrumentación folk.
O grupo sueco Bathory acredítase como o pioneiro deste estilo cos seus álbums Blood Fire Death de 1988 e Hammerheart de 1990. Os noruegueses Enslaved seguiron estes pasos cos álbums Hordanes Land de 1993 e Vikingligr Veldi de 1994. Burzum, Emperor, Einherjer,  e Helheim , entre outros grupos, continuaron desenvolvendo o xénero a comezos e mediados dos anos 1990. Os grupos de death metal Unleashed e Amon Amarth tamén adoptaron estas temáticas viquingas, ampliando o estilo dende a súa orixe no black metal cara outros xéneros.
Ansbach
Ansbach é unha cidade de Baviera, Alemaña. Capital da rexión de Mittelfranken. Ten 	40.723 habitantes (2004).
Historia
A cidade construíuse arredor dun mosteiro beneditino fundado no ano 748 por un nobre franconio, Gumbertus. O nome de Ansbach aparece por vez primeira en 1221.
Pertenceu ao condado de Oettingen ata que pasou a Nuremberg en 1331, os Hohenzollerns, gobernantes de Nuremberg, fireron de Ansbach a cabeza da súa dinastía ata que obtiveron o electorado de Brandeburgo en 1415. Despois da morte do Federico I de Brandenburgo en 1440, unha liña dos Hohenzollern gobernou Ansbach. En 1528 a cidade adopta o luteranismo e en 1563 secularízase a abadía de San Gumbertus. En 1792 Prusia anexiona Ansbach. Napoleón únea a Baviera.
Durante a segunda guerra mundial todas as pontes da cidade quedaron destruídas, pero o centro histórico conservou o seu carácter barroco.
O Monte, Pexegueiro, Tui
O Monte é un lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres), un descenso de 3 habitantes respecto ao ano 1999.
Xurxo II de Gran Bretaña
Xurxo II de Gran Bretaña e Hannover (en alemán Georg Augustus von Hannover), nado no Schloss Herrenhausen, en Hannover, o 10 de novembro de 1683 e finado no castelo de Kensington o 25 de outubro de 1760, foi rei de Gran Bretaña e de Irlanda, duque de Brünswick-Luneburgo (en Hannover) e Príncipe elector do Sacro Imperio Romano Xermánico desde o 11 de xuño de 1727 ata a súa morte. Foi o segundo soberano da Casa de Hannover e o último monarca británico que dirixiu persoalmente as súas tropas nunha batalla (en Dettingen en 1743). Así mesmo, foi o último soberano inglés en nacer fóra de Gran Bretaña.
Xurxo II foi famoso polos seus múltiples conflitos co seu pai e posteriormente co seu fillo (algo moi común entre os soberanos da casa de Hannover). As súas relacións coa súa muller foron moito mellores, a pesar das numerosas amantes que tivo. Xurxo II exerceu pouco control sobre a política durante o principio do seu reinado, o goberno estaba dirixido polo primeiro (non-oficial) "Primeiro Ministro" Sir Robert Walpole.
Primeiros anos de vida
Xurxo Augusto foi o primoxénito e único home dos 2 fillos do duque Xurxo Luís de Brünswick-Luneburgo (futuro rei Xurxo I de Gran Bretaña) e de Sofía Dorotea de Brünswick-Luneburgo. A acusación de adulterio feita á súa nai —que nunca puido ser comprobada, a diferenza da do seu pai—, provocou o divorcio dos seus proxenitores en 1694. Sofía foi encarcerada no castelo de Ahlden e nunca volveu ver aos seus fillos. Este feito traería serias repercusións nas relacións entre pai e fillo, pois Xurxo nunca perdoou ao seu pai habelo separado da súa nai.
Cando Xurxo Luís obtivo o ducado de Brünswick-Luneburgo e o título de elector de Hannover en 1698, o novo príncipe Xurxo converteuse no presunto herdeiro do seu pai.
Matrimonio e fillos
O 22 de agosto de 1705, no Schloss Herrenhausen, Xurxo casou con Carolina de Brandeburgo-Ansbach. Deste matrimonio naceron 9 fillos:
Foi pai dun fillo ilexítimo con: Amelia Sofía de Wendt (1710 - Hannover, 20 de outubro de 1765), nomeada condesa de Yarmouth: Johann Luis (Hannover, 22 de abril de 1736 - Hannover, 10 de outubro de 1811), nomeado conde de Wallmoden-Gimborn, sendo coñecido con este título; casado primeiro con Charlotte de Wangenheim e logo con Louise Christiane de Lichtenstein.
Lei de Instauración
dereita|miniatura|250px|Media [[Coroa británica (moeda)|coroa de Xurxo II, 1746. A inscrición reza GEORGIUS II DEI GRATIA (Xurxo II pola graza de Deus).]] En 1701, a Lei de Instauración, ou Acta de Establecemento, estipulou que a coroa británica pasaría á avoa de Xurxo Augusto, a electora Sofía de Hannover, se o entón monarca reinante, Guillerme III, e a súa cuñada, a princesa Ana, morresen sen descendencia. Baixo os termos desta Lei, Xurxo Augusto foi naturalizado inglés en 1705. Ana, que ascendera ao trono inglés en 1702, admitiuno na Orde da Xarreteira en 1706. Ademais, nomeouno duque de Cambridge, e máis tarde ese mesmo ano, conde de Milford Haven, vizconde de Northallerton e barón de Tewkesbury.
A raíña Ana morreu o 1 de agosto de 1714, pouco despois do falecemento da electora Sofía (8 de xuño de 1714). Polo tanto, o fillo de Sofía, Xurxo Luís, herdou o trono e foi coroado como rei Xurxo I. O fillo de Xurxo I, o príncipe Xurxo Augusto, convértese automaticamente en duque de Cornualla, duque de Rothesay e conde de Carrick. O seu pai nomeouno príncipe de Gales e conde de Chester o 27 de setembro de 1714.
O príncipe de Gales seguía tendo unha relación extremadamente difícil co seu pai. Cando a princesa de Gales deu a luz ao seu sexto fillo, o príncipe Xurxo Guillerme, en 1717, sobreveu un terrible preito familiar; o príncipe de Gales insistiu que o duque de Newcastle (a quen o rei detestaba) fose o padriño no bautizo do seu fillo, mentres que o rei elixira como padriño ao seu irmán, o duque de York e de Albany. Cando o príncipe insultou en público ao seu pai, puxérono baixo custodia temporalmente. Logo, o rei expulsou ao seu fillo do palacio de St. James, a residencia real, e excluíno de tódalas cerimonias públicas.
O príncipe de Gales utilizou todo os seus medios para alentar a oposición á política de Xurxo I. A súa residencia en Londres, Leicester House, converteuse nun lugar de reunión para os opositores do seu pai, incluíndo a Robert Walpole e Carlos Townshend, 2º vizconde de Townshend. En 1720, Walpole animou a Xurxo I e ao seu fillo a que se reconciliasen. Nese mesmo ano, Walpole volve aos seus cargos políticos, dos cales fora excluído desde 1717.
En 1721, o desastre económico da Compañía dos Mares do Sur permitiu que Robert Walpole subise ao pináculo do poder. Walpole e os Whigs eran dominantes na política, porque Xurxo temía que os Tories non apoiasen a sucesión disposta na Lei de Instauración. O poder dos Whigs era tan grande que os Tories non obterían de novo o poder ata pasados 50 anos. Sir Robert Walpole controlou o goberno británico pero, ao haberse posto de lado do rei, perdeu o favor do príncipe de Gales.
O reinado
miniatura|dereita|Retrato de Xurxo II, pot Thomas Worlidge Xurxo II accedeu ao trono á morte do seu pai, o 11 de xuño de 1727, pero os conflitos familiares continuaron, agora entre el e o seu fillo Frederico Luís, príncipe de Gales. Ao parecer, o rei, planearía enviar ao seu fillo a un exilio nas colonias británicas, pero, finalmente, desistiu desta idea. Xurxo foi coroado na abadía de Westminster o 4 de outubro. Encargaron o compositor Handel escribir catro himnos novos para a coroación; un deles, Zadok o Sacerdote, cantouse en cada coroación desde entón.
Esperábase que Xurxo, en canto chegase ao trono, despediría a Sir Robert Walpole, que o traizoou ao formar parte do goberno do seu pai. Así mesmo, críase con toda certeza que Walpole sería substituído por Spencer Compton; Xurxo solicitou a Compton —non a Walpole— escribir o seu primeiro discurso como soberano. Compton, con todo, solicitou a Walpole axuda para devandita tarefa, permitindo con iso que a esposa de Xurxo, a raíña Carolina —unha ardente partidaria de Robert Walpole—, declarase que Compton era un incompetente. Xurxo cambiou de parecer e, de acordo coa idea da súa esposa, conservou a Robert Walpole como Primeiro Ministro. Walpole gañou lentamente o favor real, asegurando unha xenerosa Lista Civil de 800.000 libras para o monarca.
Tamén persuadiu a moitos políticos Tories de aceptar a sucesión estipulada na Lei de Instauración como válida. Agradecido, Xurxo II axudou a Robert Walpole a obter unha forte maioría parlamentaria creando varios pares (que sentarían na Cámara dos Lores) entre os Whigs.
Mentres viviu a raíña Carolina, a posición de Robert Walpole foi segura. Era o amo da política interna, e exerceu un certo control sobre a política estranxeira de Xurxo II. Mentres que Xurxo estaba impaciente por unha guerra en Europa, Walpole era máis cauteloso. Así, en 1729, animou a Xurxo II que asinase un tratado de paz con España.
Problemas familiares
miniatura|dereita|Frederico, príncipe de Gales, por [[Jacopo Amigoni, 1735.]] A relación de Xurxo co príncipe de Gales empeorou durante a década de 1730. Cando Frederico Luís casou con Augusta de Saxonia-Gotha, estala a guerra aberta; Xurxo II destérrao, coa súa familia, da corte real en 1737. Logo de perder ao seu fillo, Xurxo tamén perdeu á súa esposa, que morreu o 20 de novembro de 1737. Cando ela lle pediu que volvese casar, el díxolle «Non, j'aurai des maitresses!» («¡Non, terei amantes!»). En 1734 fundou a Universidade Georg Augustus de Gotinga.
En contra do consello de Walpole, Xurxo II embárcase nunha nova guerra con España en 1739 (a Guerra da orella de Jenkins) que acabaría coa humillante derrota do almirante Edward Vernon, no sitio de Cartaxena de Indias en 1741. Europa estaba en guerra desde a morte do emperador Carlos VI en 1740. Disputábase o dereito da súa filla, María Teresa, a sucedelo nos seus dominios austríacos. A guerra de Xurxo II con España converteuse rapidamente en parte da Guerra de Sucesión Austríaca.
A Robert Walpole foille imposible evitar un importante conflito europeo. El tamén tivo que facer fronte á oposición de varios políticos, encabezados por John Carteret, 2º barón Carteret (logo 2º conde Granville). Acusado de manipular as eleccións parlamentarias, Walpole retirouse en 1742 logo de vinte anos no seu cargo. O substituíu Spencer Compton, primeiro conde de Wilmington, que fora elixido por Xurxo II, tras a súa coroación, para o cargo de Primeiro Ministro, e que non puido obter entón devandito posto debido ás manobras da raíña Carolina. Lord Wilmington, con todo, era só unha figura decorativa; o poder estaba en realidade nas mans de Lord Carteret. Cando Wilmington morreu en 1743, Henry Pelham tomou o seu lugar.
A facción favorable á guerra, liderada por Lord Carteret, temía que se María Teresa non chegaba ao trono austríaco, o poder de Francia en Europa aumentaría notablemente. Xurxo II accedeu a enviar tropas a Europa, aparentemente para axudar a María Teresa, pero en realidade para evitar que as tropas inimigas marchasen sobre Hannover. O exército británico non loitara nunha guerra europea importante desde había case vinte anos, durante os cales o goberno descoidara gravemente o seu mantemento. Con todo, Xurxo II enviou as súas tropas a Europa entusiasmado. El acompañounos persoalmente, conducíndoos na batalla de Dettingen en 1743, sendo o último monarca británico en mandar ás súas tropas en batalla. O exército estaba ao mando directo do seu fillo predilecto, o príncipe Guillerme Augusto, duque de Cumberland. A guerra non foi ben recibida polo pobo británico, que pensaba que Xurxo II e Lord Carteret prexudicaban os intereses británicos en favor dos Hannover.
Namentres, os opositores franceses de Xurxo II organizaron unha nova rebelión xacobita durante a Guerra de Sucesión Austríaca. O fillo de Jacobe II, Xacobe Francisco Estuardo (o "Vello Pretendente") levara a cabo dúas rebelións anteriores; a rebelión de 1715 ("os Quince"), logo da cal fuxiu a Francia, e a rebelión de 1719 ("os Dezanove") que foi tan débil que chegou a ser absurda. O fillo do Vello Pretendente, Carlos Eduardo Estuardo ("xentil Príncipe Carlos"), con todo, dirixiu unha rebelión moito máis importante en favor do seu pai en 1745. Os "Corenta e Cinco", como foi coñecida, estivo a piques de destronar a Xurxo II.
O príncipe Carlos desembarcou en Escocia en xullo de 1745. Moitos escoceses eran leais á súa causa; logra derrotar ás forzas británicas en setembro. Entón tratou de entrar en Inglaterra, onde ata os católicos romanos parecían hostís á invasión. O rei Luís XV de Francia, que prometera enviar 12 mil soldados para axudar á rebelión, nunca os enviou. Un exército británico ao mando do duque de Cumberland, mentres tanto, obrigou aos xacobitas a retroceder a Escocia. O 16 de abril de 1746 Carlos enfrontouse ao duque de Cumberland na batalla de Culloden, a última batalla que se libraría en chan británico. As minguadas tropas xacobitas foron derrotadas polos británicos. O príncipe Carlos escapou a Francia, pero moitos dos seus partidarios escoceses foron capturados e executados. O movemento xacobita foi derrotado definitivamente; non se fixo ningunha outra tentativa seria de restauración da casa de Estuardo.
Mentres isto ocorría en Escocia, continuaba a Guerra de Sucesión Austríaca. Asínase a paz en 1748, recoñecéndose como emperatriz a María Teresa, a cal, máis tarde rompe a alianza con Gran Bretaña, xulgándoa pouco fiable.
Últimos anos
Ata 1752, en Gran Bretaña rexía o Calendario Xuliano, pero nese ano adoptou por fin o calendario gregoriano. O cambio de calendario requiriu a omisión de 11 días; o 2 de setembro foi seguido polo 14 de setembro. Ademais, o 1 de xaneiro converteuse no principio oficial do Ano Novo, en lugar do 25 de marzo. O 1 de xaneiro úsase oficialmente desde entón como principio do Ano Novo, pero o 25 de marzo aínda se conservou durante bastante tempo no uso normal. Tamén, para asegurar a consistencia ao gardar os rexistros financeiros, e para previr que os pagos anuais non fallasen baixo o pretexto do cambio do Calendario, o Ano Fiscal non foi cambiado, co resultado de que, desde entón, no Reino Unido o ano fiscal comeza cada 6 de abril.
O Primeiro Ministro de Xurxo, Henry Pelham, morreu en 1754, sendo sucedido polo seu irmán, Thomas Pelham-Holles, primeiro duque de Newcastle, e logo por William Cavendish, 4º duque de Devonshire, en 1756. Outro ministro notable foi William Pitt (Pitt "o Vello"). Pitt foi designado Secretario de Estado durante a administración do duque de Devonshire, pero se gañou a aversión do rei cando, anos antes, opúxose á participación británica na Guerra de Sucesión Austríaca. A hostilidade fíxose evidente na crítica de Xurxo aos discursos de Pitt a principios de 1757. En abril do mesmo ano, Xurxo II despediu a Pitt, pero o repuxo no seu cargo máis tarde. Ao mesmo tempo, o duque de Newcastle volveu ocupar o cargo de Primeiro Ministro.
Xurxo II morreu no palacio de Kensington, o 25 de outubro de 1760, aos 76 anos de idade —vítima dunha disección aórtica mentres usaba o seu retrete—, sendo sepultado na abadía de Westminster.
Laura Breglia
Traxectoria
Laura Breglia cursou o seu ensino primario e secundario na súa cidade natal, e en 1933 graduouse en Filoloxía Clásica na Universidade Federico II, tamén en Nápoles. Ao poco de graduarse comezou a interesarse pola numismática e a ourivaría clásicas.
En 1952 foi contratada como profesora de Numismática na escola de posgrao da Universidade de Roma La Sapienza, e na Facultade de Letras e Filosofía desa mesma universidade ocupou a cátedra de Numismática Grega e Romana, de xeito interino desde 1954 e xa formalmente a partir de 1968.
Xa en Roma, ingresou no Instituto Italiano de Numismática para se responsabilizar da xestión científica e para dirixir, a partir de 1954, a nova revista da institución, Annali dell'Istituto italiano di numismatica, nuns anos que marcaron un novo pulo nos estudos numismáticos en Italia. Breglia chegou a ser presidenta do Instituto entre 1962 e 1991. En 1965 impulsou tamén a creación do Centro Internacional de Estudos Numismáticos.
Entre 1955 e 1972 foi membro da xunta de goberno do Consello Internacional de Numismática (CIN), organización da que foi vicepresidenta entre 1959 e 1968. En 1961 dirixiu o Congreso Internacional de Numismática que o CIN celebrou en Roma, nun ambiente que supuxo unha renovación nas investigacións sobre o mundo antigo en Italia e que se trasladou ao seguinte congreso, celebrado en Copenhague en 1967. Giovanni Gorini fíxose eco dese ambiente e do papel de Laura Breglia nun artigo na Rivista italiana di numismatica con estas palabras: "un [...] novo curso parece impregnar toda a investigación da Antigüidade en Italia, grazas en parte a Bianchi Bandinelli e á súa escola e, para a numismática, en particular a Laura Breglia e os seus estudantes [...]".
Laura Breglia foi comisionada para diversas misións estatais relacionadas coa numismática, como a reorganización da colección de Vítor Manuel III (en 1952), doada ao Estado cando este marchou ao exilio e asignada ao Instituto Italiano de Numismática; o recoñecemento (en 1954) das moedas recuperadas polo exército aliado no Banco de Italia; a reordenación (tamén en 1954) da colección numismática da Casa da Moeda de Roma; ou a inventariación (en 1958) de todas as coleccións públicas de moedas de Italia.
A vinculación de Laura Breglia coa Universidade de Roma concluíu en 1982, cando foi nomeada profesora emérita.
Entre as entidades numismáticas das que Laura Breglia foi membro ao longo da súa carreira cabe salientar as seguintes:
Publicacións
A obra de Laura Breglia é moi ampla. Esta é unha mostra non exhaustiva da súa produción no que se refire ás monografías:
Publicación en homenaxe a Laura Breglia
En 1987 publicouse unha obra conxunta de colaboracións sobre numismática como homenaxe a Laura Breglia por parte de antigos compañeiros, logo da súa xubilación en 1982:
Cosmas Indicopleustes
right|thumb |300px|Mapamundi, por Cosmas Indicopleustes. Cosmas Indicopleustes (literalmente "o que navegou á India"), de Alexandría, foi un mercador grego e despois un monxe, probabelmente con tendencias nestorianas. Viaxou moito durante o século VI e foi diversas veces á India durante o reinado do emperador romano Xustiniano. A súa Topographia Christiana contén algúns dos máis antigos e famosos mapamundis.
Topographia Christiana
Por volta de 550, Cosmas escribiu Topografia Christiana, moi ricamente ilustrado, unha obra baseada en parte nas súas experiencias persoais como mercador no Mar Vermello e no océano Índico no inicio do século VI. A súa descrición da India e de Sri Lanka neste período é de valor inestimábel para os historiadores. Cosmas aparece como un guía interesante e fiábel, informando sobre un mundo que xa non existe Estaba en Adulis na costa eritrea do Mar Vermello cando o rei de Axum estaba preparando unha campaña militar para atacar o rei xudeu Dhu Nuwas, no Iemen, que viña perseguindo os cristiáns. A pedido do rei axumita e como preparación para a súa campaña, preservou algunhas inscricións hoxe perdidas, como a do Monumentum Adulitanum (erroneamente atribuído a Tolomeo III Everxetes).
Indicopleustes
esquerda|miniatura| 250px| Topographia Christiana Malia ser xa coñecido que existía un comercio entre o Imperio romano e a India a partir do século -I a través de fontes na literatura clásica (principalmente Periplus Maris Erythraei), o relato de Cosmas é un dos poucos feitos por individuos que de feito fixeron a viaxe. Describiu e debuxou o que viu e algúns destes manuscritos foron copiados para as versións actuais, datando a máis antiga do século IX. En 522 visitou a costa de Malabar (sur da India) e foi o primeiro viaxeiro en mencionar a existencia de cristiáns siríacos na rexión:
Terra plana
Unha característica fundamental da súa Topographia é o punto de vista de Cosmas de que o mundo é plano e que o ceo ten a forma dunha caixa cunha tampa curva. Desdeñaba a opinión de Tolomeo e outros que crían que o mundo era esférico. Cosmas buscaba probar que os xeógrafos precristiáns estaban errados ao afirmar que a Terra era esférica afirmando polo contrario fora modelada no tabernáculo, o templo descrito a Moisés por Deus durante o Éxodo do Exipto. Porén, esta idea de que a terra sería plana xa era minoritaria nos círculos máis educados do occidente xa desde o século -III. . O punto de vista de Cosmas nunca foi moi influente, mesmo nos círculos relixiosos e un cristián case contemporáneo, Xoán Filopono, discordaba del, así como a maior parte dos filósofos cristiáns da época.
Cidade Xardín da Coruña
miniatura|150px|Situación da Cidade Xardín da Coruña. A Cidade Xardín é un barrio da cidade da Coruña. Foi deseñada segundo o exemplo das cidades xardín concibido polo inglés Ebenezer Howard, con vivendas unifamiliares e chalés.
538
Outros
Historia ano a ano
Cidade Xardín da Coruña
Historia
A Cidade Xardín foi creada ao abeiro da Lei das Casas Baratas, que daba pulo á construción de colonias de obreiros, aínda que en moitos casos acabaron convertidas en vivendas para as clases acomodadas.
A Cidade Xardín foi impulsada por un grupo de cidadáns reunido no Círculo de Artesáns en novembro de 1921. A Sociedade estaba formada por Luís Cornide Quiroga, Canuto Berea Rodríguez, José Agudín Aspe, Francisco Vázquez Lens, José Piñeiro Vázquez, Gabriel López Companioni, Eduardo Rodríguez-Losada, Jacobo Correa Oliver, Ricardo Pernas Varela e Manuel Fernández Morales, que presentaron o proxecto dirixido por Eduardo Rodríguez-Losada.
O grupo, cun capital dun millón de pesetas meteulle presión ao Concello para comezar deseguido a urbanización nunha área que no proxecto do Segundo Ensanche se definía como parque. Os promotores xustificaron a súa supresión pola suposta necesidade de novas vivendas e porque xa se decidira a creación do Parque de Joaquín Costa nas súas proximidades. Nun ano constrúense catorce chalés e en 1923 constituíronse nunha compañía co nome de Sociedad Coruñesa de Urbanización SA. A finais da década a Cidade Xardín xa estaba formada por máis de corenta chalés, dous edificios destinados ao ensino e un observatorio meteorolóxico. As casas custaban unha media de 40 000 pesetas.
A sociedade asinou en 1935 un contrato coa Sociedad Cooperativa Domus para a construción de trinta vivendas máis na zona, que se remataron en 1937. En 1953 disolveuse a sociedade.
Outros proxectos similares
A partir da Lei das Casas Baratas propuxéronse outros proxectos de urbanizacións nesa época. Construíronse as casas do Campo de Marte, mais non se chegou a realizar o proxecto presentado por Antonio Tenreiro, Peregrín Estellés e Pedro Mariño da Cidade Satélite Concepción Arenal (1930), situada na península da Torre e que acollería cinco mil habitantes. A indecisión ante os problemas da intensidade dos ventos da zona retardou a súa posta en marcha ata o seu esquecemento ao coincidir coa Guerra Civil.
Arquitectura
Entre os edificios da Cidade Xardín destacan:
Voo 011 de Avianca
O voo 011 de Avianca era un voo internacional regular entre Frankfurt e Bogotá con escalas en París, Madrid e Caracas. O día 27 de novembro de 1983 o Boeing 747-283B que cubría o voo, con rexistro HK-2910X, esnafrouse antes de aterrar no Aeroporto de Madrid-Barajas.
O segmento entre Frankfurt e París dese día fora cancelado por Avianca. Como resultado, os pasaxeiros que tiñan que embarcar no voo 011 en Frankfurt realizaron a viaxe a París nun avión de Lufthansa. Debido a que tiveron que agardar por eses pasaxeiros, a saída de París atrasouse. Ás 23:31 o aparello comezou a descender cara o Aeroporto de Madrid-Barajas. Durante o descenso o avión golpeou un outeiro, despois un segundo, e finalmente esnafrouse contra o chan desintegrándose. Os seus 19 tripulantes, así como 162 dos 173 pasaxeiros morreron. A causa do accidente foi un erro do piloto ao determinar incorrectamente a posición do avión. A día de hoxe o voo 011 de Avianca é o segundo peor accidente aéreo en España, tras o accidente de Los Rodeos. Avianca segue operando o voo 011, sendo un voo diario entre Madid e Bogotá operado por un Boeing 787–8.
Fay Wray
Despois de lograr breves papeis cinematográficos, gañou a atención da prensa pública cando foi seleccionada como unha das WAMPAS Baby Stars. Isto levou a que Wray fose contratada por Paramount Pictures, coa que realizou máis dunha ducia de filmes, entre eles The Wedding March (1928), o seu primeiro papel como protagonista.
Despois de abandonar a Paramount, asinou contratos con diferentes compañías cinematográficas que inicialmente a lanzaron como actriz de filmes de terror; durante esa etapa, destacou polas súas interpretacións en The Bowery (1933) e Viva Villa! (1934), ambas protagonizadas por Wallace Beery.
Para RKO Radio Pictures, protagonizou o seu filme máis representativo, King Kong. Tralo éxito deste, Wray apareceu no cinema e na televisión con personaxes importantes ata a súa retirada definitiva como actriz en 1980. En total participou en preto de 100 filmes, tanto mudos como sonoros.