cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Confianza
De acordo á maioría das teorías que a abordan, trátase dunha suspensión temporal da situación básica de incerteza acerca das accións dos semellantes; grazas a ela, é posible supor un certo grao de regularidade e predecibilidade nas accións sociais, simplificando o funcionamento da sociedade.
Esta explicación, tipicamente funcionalista, corresponde á orientación teórica da maioría dos autores que abordaron o tema; na teoría estrutural-funcionalista, a confianza considérase polo xeral a base de todas as institucións, e funciona como correlato e contraste do poder, consistente na capacidade de influír na acción allea para forzala a axustarse ás propias expectativas.
Cando se perde a confianza, é por esgotamento emocional. Ben o medio ou a mala intención da persoa, fomenta a incapacidade de cumprir co prometido de forma continuada no tempo.
Galería de imaxes do mosteiro de San Munio de Veiga
Galería de imaxes do mosteiro de San Munio de Veiga, en Veiga, A Bola.
Mangoño, Mandaio, Oza-Cesuras
Mangoño é un lugar da parroquia de Mandaio, no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 43 habitantes (27 homes e 16 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 36 habitantes.
Dicionario da Real Academia Galega
miniatura|Placa co logotipo na fachada da sede, na Coruña. O Dicionario da Real Academia Galega (DRAG) é un dicionario en galego, unicamente dispoñible en formato dixital, producido pola Real Academia Galega e herdeiro do Diccionario da Real Academia Galega. Foi estreado en abril do 2012, cunhas 50.000 entradas, coa pronunciación de todas as palabras. En xuño de 2013 o dicionario actualizouse e acadou as 52.000 entradas, engadíronse os sinónimos e sete criterios de busca, tendo en conta a palabra completa, o comezo, o remate, letras que a conforman, contidos da súa definición, exemplos ou tamén a que grupo de tecnolecto pertence. En novembro do 2016 foi actualizado a 60.000 entradas.
Rock progresivo
O rock progresivo (tamén coñecido como prog rock ou prog) é un amplo subxénero do rock que naceu no Reino Unido e nos Estados Unidos entre mediados e finais dos anos 60 e tivo o seu máximo esplendor na década dos 70, aínda que hoxe en día continúa sendo un xénero moi popular. É comunmente asociado ao rock sinfónico e ao art rock, aínda que o termo rock progresivo actualmente abarca un espectro de música moito maior que eses dous xéneros.
O rock progresivo acostuma combinar elementos do jazz, da música clásica, do folk e das músicas do mundo con formatos típicos do rock, a miúdo rexeitando determinadas normas do xénero, e usando porén estruturas musicais e ideas relativamente raras. As partes instrumentais adoitan a ser comúns, mentres que as cancións con letra tenden a ser conceptuais, abstractas ou baseadas na fantasía.
Alcance e termos relacionados
O termo "rock progresivo"é sinónimo de "art rock", "rock clásico" (non confundilo co formato do mesmo nome usado na radio), e "rock sinfónico". Historicamente, "art rock" foi usado para describir polo menos dous tipos de rock relacionados aínda que distintos. O primeiro é o rock progresivo como se entende xeralmente, mentres que o segundo uso refírese a grupos que rexeitaron a psicodelia e a contracultura hippie en favor dun enfoque modernista e vangardista. As semellanzas entre os dous termos son que ámbolos dous describen un intento, maiormente británico, de elevar a música rock a novos niveis de credibilidade artística. Porén, é máis probable que o art rock teña influencias experimentais ou vangardistas. O "Prog" ideouse na década dos 90 como un termo abreviado, pero despois converteuse nun adxectivo transferible, o que tamén suxire unha paleta máis ampla que a das bandas máis populares da década dos 70.
O rock progresivo é variado e está baseado en fusións de estilos, enfoques, e xéneros, aproveitando resonancias culturais máis amplas que o conectan coa arte de vangarda, a música clásica e o folk, a performance e a imaxe en movemento. Aínda que a finais da década dos 60 xurdiu un estilo "progresivo" inglés unidireccional, en 1967 o rock progresivo chegara a constituír unha diversidade de códigos de estilo vagamente asociados. Cando a etiqueta "progresiva" chegou, a música foi bautizada como "pop progresivo" antes de pasar a chamarse "rock progresivo", referíndose o termo "progresivo" á ampla gama de intentos de romper coa fórmula estándar da música pop. Distintos factores adicionais axudaron á adquisición da etiqueta "progresivo": as letras eran máis poéticas; a tecnoloxía aproveitouse para novos sons; a música achegouse á condición de "arte"; importouse algo de linguaxe harmónica do jazz e a música clásica do século XIX; o formato de álbum superou aos dos sinxelos; e o estudio, en lugar do escenario, converteuse no centro da actividade musical, que a miúdo implicaba crear música para escoitar, non para bailar.
Os críticos do xénero adoitan a limitar o seu alcance a un estereotipo de solos longos, letras de fantasía, escenarios grandiosos e disfraces, álbums demasiado extensos, e unha dedicación obsesiva ás habilidades técnicas. Aínda que o rock progresivo soe ser citado pola súa fusión de alta e baixa cultura, poucos artistas incorporaron temas clásicos literais no seu traballo en gran medida, e só un feixe de grupos emularon ou fixeron referencia á música clásica a propósito. A escritora Emily Robinson di que a definición restrinxida de "rock progresivo" foi unha medida contra a aplicación flexible do termo a finais da década dos 60, cando "se aplicou a todos, dende Bob Dylan ata os Rolling Stones". O debate sobre o criterio do xénero continuou ata a década de 2010, particularmente nos foros de Internet dedicados ao progresivo.
Segundo os musicólogos Paul Hegarty e Martin Halliwell, Bill Martin e Edward Macan escribiron libros importantes sobre o rock progresivo mentres "aceptaban efectivamente a caracterización do rock progresivo ofrecida polos seus críticos. ... cada un faino en gran medida inconscientemente". O académico John S. Cotner cuestiona a opinión de Macan de que o rock progresivo non pode existir sen a asimilación continua e aberta da música clásica ao rock. O autor Kevin Holm-Hudson está de acordo con que "o rock progresivo é un estilo moito máis diverso do que se escoita nos seus grupos mainstream e do que dan a entender os críticos pouco comprensivos".
Relación coa arte e as teorías sociais
Un xeito de definir o rock and roll en relación coa "música progresiva" é que a música progresiva empuxou o xénero cara unha maior complexidade ao tempo que volvía sobre as raíces da música romántica e clásica. O sociólogo Paul Willis cre: "Nunca debemos dubidar de que a música 'progresiva' seguiu ao rock 'n' roll, e que non podía ser doutro xeito. Podemos ver o rock 'n' roll como unha deconstrución e a música 'progresiva' como unha reconstrución". O autor Will Romano di que "o propio rock pode ser interpretado como unha idea progresiva ... Ironicamente, e tamén bastante paradoxalmente, o 'rock progesivo', a era clásica de finais da década de 1960 ata mediados e finais da década de 1970, introduce non só os sons explosivos e exploratorios da tecnoloxía ... senón tamén formas musicais tradicionais (clásica e folk europeo) e (a miúdo) un estilo compositivo de pastiche e construcións artificiais (álbums conceptuais) que suxire posmodernismo".
Antecedentes e raíces
miniatura|251x251px|Os Beatles nos Estados Unidos en 1964 En 1966, o nivel de correspondencia social e artística entre músicos de rock británicos e estadounidenses acelerouse drasticamente para bandas como Beatles, The Beach Boys e The Byrds, que fusionaron elementos da música culta coas tradicións vernáculas do rock. O rock progresivo baseouse nos grupos de pop "progresivo" da década dos 60 que combinaron o rock and roll con outros estilos musicais como ragas indios, melodías orientais e cantos gregorianos, como os Beatles e The Yardbirds. Paul McCartney dos Beattles dixo en 1967: "nós [a banda] aburríamonos un pouco facendo 12 compases todo o tempo, así que tratamos de entrar noutra cousa. Entón chegaron Dylan, The Who, e The Beach Boys. ... Todos estamos tratando de facer vagamente o mesmo tipo de cousa". A música rock comezou a tomarse seriamente a si mesma, en paralelo aos intentos anteriores no jazz (cando o swing deu paso ao bop, un movemento que non tivo éxito co público). Neste período, a canción popular comezou a sinalar un nuevo medio de expresión posible que ía máis aló da canción de amor de tres minutos, o que levou a unha intersección entre o "underground" e o "establishment" para o público.
Hegarty e Halliwell identifican aos Beatles, The Beach Boys, The Doors, The Pretty Things, The Zombies, The Byrds, Grateful Dead e Pink Floyd "non só como precursores do rock progresivo, senón como desenvolvementos esenciais do progresismo nos seus primeiros días". Segundo o musicólogo Walter Everett, os "timbres experimentais, os ritmos, as estruturas tonais e os textos poéticos" dos Beatles nos seus álbums Rubber Soul (1965) e Revolver (1966) "animaron a unha lexión de bandas novas que crearían o rock progresivo a principios dos 70". A poesía de Dylan, o álbum de The Mothers of Invention Freak Out! (1966) e o dos Beatles Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) foron importantes no desenvolvemento do rock progresivo. As producións de Phil Spector foron influencias clave, xa que introduciron a posibilidade de usar o estudio de gravación para crear música que doutro xeito nunca podería lograrse. Dise o mesmo do álbum de The Beach Boys Pet Sounds (1966), que Brian Wilson creou como unha resposta ao Rubber Soul e que á súa vez influencio ao Beatles cando fixeron o Sgt. Pepper.
Dylan introduciu un elemento literario no rock a través da súa fascinación polo surrealismo e o simbolismo francés, e da súa inmersión na escena artística da cidade de Nova York de principios dos 60. A tendencia de bandas con nomes sacados da literatura, como The Doors, Steppenwolf e The Ides of March, foron un sinal máis de que a música rock se aliñaba coa alta cultura. Dylan tamén abriu o camiño na combinación de rock con estilos de música folclórica. Este foi seguido por grupos de folk rock como The Byrds, que baseou o seu son inicial no dos Beatles. Á súa vez, as harmonías vocais de The Byrds inspiraron ás de Yes, e as de bandas de folk rock británicas como Fairport Convention, que enfatizaron o virtuosismo instrumental. Algún deses artistas, como The Incredible String Band e Shirley e Dolly Collins, resultarían influíntes a través do uso de instrumentos tomados da música mundial e da música antiga.
Pet Sounds e Sgt. Pepper
miniatura|The Beach Boys en 1964 Pet Sounds e Sgt. Pepper, coa súa unidade lírica, estrutura estendida, complexidade, eclecticismo, experimentación, e influencias derivadas de formas musicais clásicas, son amplamente vistos como os inicios do xénero do rock progresivo e como puntos de inflexión nos que o rock, que anteriormente fora considerado música de baile, converteuse en música que estaba feita para ser escoitada. Entre Pet Sounds e Sgt. Pepper, The Beach Boys editaron o sinxelo "Good Vibrations" (1966), bautizado como "unha sinfonía de peto" por Derek Taylor, opublicista da banda. A canción contiña unha variedade ecléctica de instrumentos exóticos e varias claves disxuntivas e cambios de modos. Scott Interrante de Popmatters escribiu que a súa influencia no rock progresivo e no movemento psicodélico "non se pode esaxerar". O filósofo e escritor Bill Martin comparou a canción con "A Day in the Life" do Sgt. Pepper dos Beatles, no sentido de que amosan "as mesmas razóns polas que é difícil bailar moito rock progresivo".
Aínda que Sgt. Pepper foi precedido por varios álbums que comezaran a transitar a liña entre pop "desbotable" e rock "serio", deu con éxito unha voz "comercial" establecida a unha cultura xuvenil alternativa e marcou o punto no que o disco de longa duración (LP) xurdíu como un formato creativo cuxa importancia era igual ou maior que a do sinxelo. Bill Bruford, un veterano de varias bandas de rock progresivo, dixo que o Sgt. Pepper transformou tanto as ideas dos músicos do que era posible como as ideas do público sobre o que era aceptable na música. Cría que: "sen os Beatles, ou calquera outro que fixese o que os Beatles fixeron, é xusto supoñer que non tería habido rock progresivo". A raíz do Sgt. Pepper, revistas como Melody Maker debuxaron unha liña nítida entre "pop" e "rock", eliminando así o "roll" de "rock and roll" (que agora facía referencia ao estilo dos anos 50). Os únicos artistas que seguiron sendo "rock" foron aqueles consideradas á vangarda das formas compositivas, lonxe dos estándares "radio friendly", a medida que os estadounidenses usaban cada vez máis o adxectivo "progresivo" para grupos como Jethro Tull, Family, East of Eden, Van der Graaf Generator e King Crimson.
Proto-prog e psicodelia
miniatura|[[The Moody Blues en 1970]] Segundo AllMusic: "O prog-rock comezou a emerxer da escena psicodélica británica en 1967, especificamente unha variedade de rock clásico/sinfónico liderado por The Nice, Procol Harum, e The Moody Blues (Days of Future Passed)". A dispoñibilidade de de novo equipamento de gravación máis económico coincidíu co xurdimento dunha escena underground de Londres na que se usaba comunmente a droga psicodélica LSD. Pink Floyd e Soft Machine funcionaron como bandas residentes en eventos nocturnos de locais como o Middle Earth e o UFO Club, onde experimentaban con texturas de son e cancións longas. Moitas bandas de psicodelia, folk rock e da primeira música progresiva foron axudadas polo DJ da BBC Radio 1 John Peel. Jimi Hendrix, que se fixo famoso na escena de Londres e gravou cunha banda de músicos ingleses, iniciou a tendencia cara o virtuosismo e a excentricidade da guitarra na música rock. A banda escocesa 1-2-3, despois chamada Clouds, formouse en 1966 e comezou a actuar en clubs londinienses un ano despois. Segundo George Knemeyer de Mojo: "algúns afirman [que eles] tiveron unha influencia vital nos rockeiros progresivos como Yes, The Nice e Family".
Artistas de rock sinfónico de finais dos 60 tiveron algún éxito nas listas, incluídos os sinxelos "Nights in White Satin" (The Moody Blues, 1967) e "A Whiter Shade of Pale" (Procol Harum, 1967). The Moody Blues estableceu a popularidade do rock sinfónico cando gravou Days of Future Passed xunto coa London Festival Orchestra, e Procol Harum comezou a usar unha gran variedade de instrumentos acústicos, particularmente no seu álbum de 1969 A Salty Dog. A influencias clásicas ás veces tomaron a forma de pezas adaptadas ou inspiradas en obras clásicas, como "Beck's Bolero" de Jeff Beck e partes do Ars Longa Vita Brevis de The Nice. Este último, xunto con outros temas de The Nice como "Rondo" e "America", reflicten un maior intersese na música que é enteiramente instrumental. O Sgt. Pepper's e o Days representan unha tendencia crecente cara ciclos de cancións e suites formados por varios movementos.
O termo "rock progresivo", que aparece no libreto do álbum de estrea de Caravan de 1968, chegou a aplicarse a bandas que usaban técnicas de música clásica para expandir os estilos e conceptos dispoñibles para a música rock. The Nice, The Moody Blues, Procol Harum e Pink Floyd tiñan elementos do que agora chamamos rock progresivo, pero ningún deles representou un exemplo tan completo do xénero como varias bandas que se formaron pouco despois. Case todas as principais bandas do xénero, incluídos Jethro Tull, King Crimson, Yes, Genesis, Van der Graaf Generator, ELP, Gentle Giant, Barclay James Harvest e Renaissance, editaron os seus álbums de estrea durante os anos 1968-1970. A meirande parte deles eran álbums de folk-rock, o que daba poucas pistas de en que se convertería o son maduro das bandas, pero o In the Court of the Crimson King (1969) de King Crimson e o álbum de estrea autotitulado de Yes (1969) foron exemplos temperáns e completamente formados do xénero.
Principais anos (1971-1976)
miniatura|[[Emerson, Lake & Palmer ao vivo]] A meirande parte das principais bandas do xénero publicaron os seus mellores álbums entre os anos 1971 e 1976. O xénero experimentou un alto grao de éxito comercial durante os primeiros anos 70. Jethro Tull, ELP, Rush, Yes e Pink Floyd conseguiron catro álbums que acadaron o número un nas listas estadounidenses, e dezaseis que entraron no top 10. O Tubular Bells (1973) de Mike Oldfield, un extracto do cal se utilizou como tema da película O exorcista, vendeu 16 millóns de copias.
O rock progresivo chegou a ser apreciado no estranxeiro, pero na súa meirande parte seguiu sendo un fenómeno europeo, e especialmente británico. Poucas bandas estadounidenses involucráronse no xénero, e os seus representantes máis puros, como Starcastle e Happy the Man, quedaron limitados ás súas propias áreas xeográficas. Isto débese, polo menos en parte, ás diferenzas entre a industria musical estadounidense e británica. Tamén influíron factores culturais, xa que os músicos dos Estados Unidos adoitaban vir dun transfondo blues, mentres que os europeos adoitaban ter unha base máis clásica. As bandas e artistas de rock progresivo de América do Norte a miúdo representaban estilos híbridos como os complexos arranxos de Utopia de Todd Rundgren e Rush, o hard rock de Captain Beyond, o progresivo tinxido de rock sureño de Kansas, o jazz fusion de Frank Zappa e Return to Forever, e a ecléctica fusión dos totalmente instrumentais Dixie Dregs. Os artistas británicos de rock progresivo tiveron os seus maiores éxitos nos Estados Unidos nas áreas xeográficas nas cales as bandas británicas de heavy metal experimentaban a súa maior popularidade. A superposición de audiencias levou ao éxito das bandas de arena rock, como Boston, Kansas e Styx, que combinaron elementos dos dous estilos.
O rock progresivo acadou a popularidade na Europa continental máis rápido que nos Estados Unidos. Italia permaneceu xeralmente desinteresada da música rock ata a chegada da forte escena de rock progresivo italiana desenvolvida a principios dos 70. En Iugoslavia o xénero xurdiu a finais dos anos 60, dominando a escena rock do país ata finais dos 70. Poucos grupos europeos tiveron éxito fóra dos seus países, coas excepcións de bandas neerlandesas como Focus e Golden Earring, que tiñan as letras en inglés, e italianas como Le Orme e PFM, con letras en inglés escritas por Peter Hammill e Peter Sinfield, respectivamente. Algunhas bandas europeas tocaban nun estilo derivado das bandas inglesas. A escena de música "Kosmische" en Alemaña pasaría a etiquetarse internacionalmente como "krautrock" e adoita a ser citada como parte do xénero do rock progresivo ou como un fenómeno totalmente distinto. Bandas de krautrock como Can, que incluía a dous membros que estudaran con Karlheinz Stockhausen, tendían a estar máis fortemente influenciadas pola música clásica do século XX que as bandas británicas de rock progresivo, cuxo vocabulario musical inclinouse máis cara a época romántica. Moitos deses grupos foron moi ifluíntes incluso entre as bandas que tiñan pouco entusiasmo pola variedade sinfónica do rock progresivo.
Soul progresivo
Ao mesmo tempo, populares músicos afroamericanos baseáronse no enfoque conceptual orientado ao álbum do rock progresivo. Isto levou cara un movemento de soul progresivo nos anos 70 que inspirou a un novo pop negro con musicalidade máis sofisticada e un liricismo máis ambicioso. Entre eses músicos estaban Sly Stone, Stevie Wonder, Marvin Gaye, Curtis Mayfield e George Clinton. Ao discutir o desenvolvemento, Martin cita os álbums dos 70 de Wonder (Talking Book, Innervisions, Songs in the Key of Life), War (All Day Music, The World Is a Ghetto, War Live), e The Isley Brothers (3 + 3), mentres que destaca que o álbum de The Who influeciado polo rock progresivo Who Are You (1978) tamén influenciou á variante soul. Dominic Maxwell de The Times chama aos álbums de Wonder de mediados dos 70 "soul progresivo do máis alto nivel, impulsando a forma pero sempre sincero, ambicioso e escoitable".
Declive e fragmentación
As tendencias políticas e sociais de finais dos 70 afastáronse das actitudes hippies de principios da década, que levaran ao desenvolvemento e popularidade do xénero. O auxe do cinismo punk fixo que os ideais utópicos expresados ​​nas letras do rock progresivo pasaran de moda. Rexeitouse o virtuosismo, xa que o gasto de mercar instrumentos de calidade e a inversión de tempo para aprender a tocalos considerábanse barreiras para a enerxía e a inmediatez do rock. Tamén houbo cambios na industria musical ao desaparecer discográficas e ao crearse grandes conglomerados de medios tras fusións. A promoción e desenvolvemento da música experimental non formaba parte das estratexias de márketing desas grandes corporacións, que centraron a súa atención en identificar e orientarse cara nichos de mercado rendibles. miniatura|[[Robert Fripp de King Crimson]] Catro das bandas de rock progresivo máis exitosas (King Crimson, Yes, ELP e Genesis) entraron en hiato ou experimentaron grandes cambios de persoal a mediados dos anos 70. Macan destaca a ruptura de King Crimson en setembro de 1974 como un feito particularmente significativo, chamándoo o punto no que "todas as bandas inglesas do xénero deberían ter deixado de existir". Máis bandas principais, incluídas Van der Graaf Generator, Gentle Giant e U.K., disolvéronse entre 1978 e 1980. A mediados da década dos 70 moitos grupos xa acadaran o límite do que podían experimentar nun contexto de rock, e os fans cansáranse das composicións épicas longas. Os sons do Hammond, do Minimoog e do Mellotron foran explorados a fondo, e o seu uso converteuse nun cluché. Aquelas bandas que continuaron gravando a miúdo simplificaron o seu son, e o xénero fragmentouse partir de finais da década dos 70. Segundo a opinión de Robert Fripp, unha vez que o "rock progresivo" deixou de cubrir un novo terreo, converténdose nun conxunto de convencións para ser repetidas e imitadas, a premisa do xénero deixou de ser "progresiva".
A época dos selos discográficos investindo nos seus artistas, dándolles liberdade para experimentar e control limitado sobre o seu contido e comercialización rematou a finais dos anos 70. O persoal A&R (artistas e repertorio) dos selos exerceron un control cada vez maior sobre o proceso creativo que antes pertencía aos artistas, e artistas establecidos foron forzados para crear música con harmonías e estruturas máis sinxelas e menos cambios no compás. Varias bandas de pop sinfónico, como Supertramp, 10cc, The Alan Parsons Project e Electric Light Orchestra, levaron os arranxos de estilo orquestral a un contexto que enfatizaba os sinxelos pop ao tempo que permitían instancias ocasionais de exploración. Jethro Tull, Gentle Giant e Pink Floyd optaron por un son máis duro ao estilo do arena rock.
Poucas bandas progresivas novas formáronse nesa época, e as que naceron decatáronse de que os selos non estaban interesadas nelas. O supergrupo de curta vida U.K. foi unha notable excepción xa que os seus membros tiñan boa reputación; produciron dous álbums que eran estilisticamente semellantes a anteriores artistas e fixeron moi poucos avances no xénero. Parte do legado do xénero nese período foi a súa influencia noutros estilos, xa que varios guitarristas europeos levaron o enfoque do rock progresivo ao heavy metal, sentando as bases do metal progresivo. Michael Schenker, de UFO; e Uli Jon Roth, que substituíu a Schenker en Scorpions, ampliaron o vocabulario modal dispoñible para os guitarristas. Roth estudou música clásica coa intención de usar a guitarra do mesmo xeito que os compositores clásicos usaban o violín. Finalmente, os neerlandeses e con formación clásica Alex e Eddie Van Halen formaron Van Halen, con innovadoras interpretacións de guitarra con técnicas como o trémolo, o tapping e o crosspicking que influenciaron á música "shred" nos 80.
Comercialización
Algúns artistas consagrados movéronse cara estilos máis sinxelos e máis viables comercialmente. Bandas de arena rock como Journey, Kansas, Styx, GTR, ELO e Foreigner ou comezaran como grupos de rock progresivo ou tiñan membros moi ligados ao xénero. Eses grupos retiveron parte da complexidade nos seus temas e arranxos de tipo orquestral, pero afastáronse do misticismo lírico en favor de temas máis convencionais como as relacións persoais, e foron coñecidos como "prog lite". Genesis transformouse nun exitoso grupo de pop, o supergrupo progresivo Asia (formado por membros de Yes, King Crimson, e ELP) conseguiu un álbum número 1 en 1982, e unha reformada Yes publicou o relativamente mainstream 90125 (1983), que produciu o seu único sinxelo número 1 nos Estados Unidos, "Owner of a Lonely Heart". Unha banda que seguiu tendo éxito nos anos 80 mantendo un enfoque progresivo foi Pink Floyd, que publicou The Wall a finais de 1979. O álbum, que levou a ira punk ao rock progresivo, foi un enorme éxito e posteriormente foi filmado como Pink Floyd - The Wall.
Terceira onda
miniatura|[[Porcupine Tree]] Unha terceira onde de bandas de rock progresivo, que tamén pode ser descrita como unha segunda xeración de bandas neoprogresivas, xurdiu nos anos 90. O uso do termo "progresivo" para describir grupos que seguen o estilo de bandas de 10 a 20 anos antes é algo controvertido, xa que se ve como unha contradición do espírito de experimentación e progreso. Estes novos grupos foron axudados en parte pola dispoñibilidades de estudios de gravación baseados en ordenadores persoais, que reducían os gastos de produción, e de Internet, que facilitou ás bandas fóra do mainstream chegar a un público máis amplo. En grandes cidades apareceron tendas de discos especializadas en rock progresivo.
Return to Olympus
Return to Olympus é o único álbum da banda estadounidense de rock alternativo Malfunkshun, publicado no ano 1995. Foi editado despois da separación do grupo e da morte do seu vocalista Andrew Wood (posteriormente en Mother Love Bone) por sobredose en 1990. Stone Gossard, de Pearl Jam, compilou as cancións e lanzou o álbum a través do seu propio selo, Loosegroove Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Andrew Wood agás "Wang Dang Sweet Poontang", escrito por Ted Nugent.
Halsua
Halsua (en sueco Halso) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 1 164 habitantes. A superficie do termo municipal é de 428,34 km2, dos cales 15,33 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 2,82 hab./km².
Return to Olympus
Listaxe de cancións
Os temas 14-32 están baleiros e non teñen son.
Halsua
Limita cos concellos de Kaustinen, Kokkola, Lestijärvi, Perho e Veteli, todos eles na súa mesma rexión.
Return to Olympus
Listaxe de cancións
"Region" esá oculta tras o tema 10 "Make Sweet Love".
Halsua
O concello é unilingüe en finés.
Rock progresivo
Terceira onda
A música shred dos anos 80 foi unha gran influencia nos grupos de rock progresivo dos 90. Algunhas das novas bandas, como The Flower Kings, Spock's Beard e Glass Hammer, tocaban un estilo sinfónico progresivo dos 70 pero cun son actualizado. Varias delas comezaron a explorar is límites do CD do mesmo xeito que grupos anteriores ampliaran os límites do LP de vinilo.
Homoloxía profunda
dereita|400px|miniatura|As alteracións no xene [[pax6 orixinan similares alteracións fenotípicas na morfoloxía do ollo e a súa función nunha ampla variedade de especies.]]
En bioloxía evolutiva do desenvolvemento, o concepto de homoloxía profunda utilízase para describir casos nos que os procesos de crecemento e diferenciación están gobernados por mecanismos xenéticos que son homólogos e profundamente conservados nunha ampla variedade de especies.
Exemplos típicos comúns aos metazoos son os xenes homeóticos que controlan a diferenciación ao longo dos principais eixes corporais, e os xenes pax (especialmente PAX6) implicado no desenvolvemento do ollo e outros órganos sensoriais. A homoloxía profunda aplícase a grupos amplamente separados, como os ollos dos mamíferos e os ollos compostos dos insectos, que son estruturalmente moi diferentes.
A inicios da década de 2010, un equipo da Universidade de Texas en Austin liderado por Edward Marcotte desenvolveu un algoritmo que identifica módulos xenéticos profundamente homólogos en organismos unicelulares, plantas, e animais non humanos baseados en fenotipos (como os defectos de desenvolvemento e de trazos). A técnica aliña os fenotipos dos organismos baseados na ortoloxía (un tipo de homoloxía) de xenes implicados nos fenotipos.
Rosalind Russell
Rosalind Russell, nada en Waterbury (Connecticut) o 4 de xuño de 1907 e finada en Beverly Hills (California) o 28 de novembro de 1976 foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Estudou interpretación en Nova York mentres os seus pais pensaban que estaba a estudar para ser profesora. Comezou a súa carreira como modelo e actriz teatral, tendo tamén unha breve carreira como cantante de ópera.
A principio da década de 1930 marchou aos Ánxeles, onde foi contratada por Universal Pictures. Porén, foi ignorada e finalmente conseguiu un contrato con Metro-Goldwyn-Mayer, debutando en 1934 en Evelyn Prentice para logo ir conseguindo mellores papeis e boas críticas. Especialmente participou en comedias, nas que interpretaba mulleres sofisticadas.
Hieronymus Wolf
Hieronymus Wolf, nado en Oettingen in Bayern o 13 de agosto de 1516 e finado en Augsburgo o 8 de outubro de 1580, foi un humanista e historiador alemán famoso sobre todo pola introdución dun sistema de historiografía que se converteu en estándar para as moitas obras de historia grega medieval. Dedicouse sobre todo ás crónicas do Imperio bizantino.
Rosalind Russell
Traxectoria
Foi candidata ao Oscar en catro ocasións, e seguiu actuando ata mediados da década de 1960.
Finou de cancro de mama en 1976.
Australosphenida
Clasificación do clado
O clado dos Australosphenida foi proposto en 2001 por Luo et al., e orixinalmente non tiña clasificación, xa que estes autores non lle aplicaronn a taxonomía de Linneo.
En 2005, Benton clasificouno como superdivisión, isto é. un ou dous niveis por debaixo da infraclase.
Australosphenida (superdivisión ou infraclase)
Trátase dun discutido grupo taxonómico sobre o que existen importantes controversias á hora de desenvolver as hipóteses que o sustentan.
O grupo caracterízase pola existencia de molares tribosfénicos tanto nas crías de ornitorrinco como nos fósiles doutros monotremas e de Ausktribosphenidae. Aínda que esta era unha característica que tradicionalmente viña aplicándose aos terios (Theria).
A xustificación que alegan Luo et al. para establecer o clado Australosphenidaadica na evolución independente destes dous grupos de mamíferos, coincidindo en ambos os dous esta morfoloxía dentaria.
Porén, Benton mantén que Ausktrobosphenida pertence en realidade a Eutheria, sen relación ningunha con Monotremata, polo que a existencia do clado non tería sentido.
Belako (grupo musical)
Belako é un grupo de post-punk vasco da localidade de Mungia, na provincia de Biscaia, cuxas cancións están cantadas maioritariamente en inglés, aínda que tamén inclúen algunha canción en éuscaro.
O termo Belako fai referencia ó barrio de Mungia onde ensaian e de onde son os irmáns Josu e Lore.
Historia
O grupo de Mungia (Biscaia) formouse no 2011, inspirado pola new wave dos 80, facendo versións e tocando en pequenos locais. Axiña, evolucionaron a sons máis actuais combinando o post-punk con toques electrónicos.
No 2012, gañaron o concurso de maquetas de Euskal Irrati Telebista e obtiveron o terceiro posto en Radio 3. Estes resultados permitíronlles tocar no Bilbao BBK Live ese mesmo ano, e posteriormente, abrir concertos de Elvis Costello no Festival de Jazz de Donostia.
As excelentes críticas fixeron de Belako, a pesar da súa mocidade e a editar unicamente un álbum longo, Eurie (Choiva, en éuscaro), se presentase como unha banda cun gran potencial no panorama nacional. miniatura|Lander Zalakain. Eurie, publicado a comezos de 2013 baixo a produción de Aitor Abio en Gaua estudos, lévanos a lembrar atmosferas do post-punk británico. No disco destacan os temas "Sea of confusion", "Haunted house" e "Southern sea (Beautiful world)" e "Molly and Pete"
O 29 de agosto de 2013 participaron xunto con Crystal Fighters e Wilhelm and the dancing animals en Cave-Rave das Covas de Zugarramurdi.
Manuel Pérez Martínez "Arenas"
Manuel Pérez Martínez, alcumado Camarada Arenas, nado en Melilla en 1944, foi o secretario xeral do PCE-r dende 1975 até a ilegalización do partido. Actualmente vive na prisión española de Alcalá Meco, condenado por un delito de detención ilegal.
Biografía
Manuel Pérez Martínez naceu en 1944 en Melilla, nunha familia de clase obreira. Antes dos 12 anos ten que abandonar a escola e máis tarde trasládase, coa súa familia, a vivir nunha barraca do barrio do Pozo del Tío Raimundo (Madrid), onde se fai aprendiz de xeseiro. Máis tarde participa nas loitas obreiras do sector da construción, nas que destacaría como organizador. Nesta época comeza a estudar as obras dos clásicos do marxismo-leninismo, escasas e difíciles de conseguir a causa da censura franquista. A súa conciencia proletaria refórzase e interpreta que as loitas dos obreiros teñen que saír das estreitas marxes do sindicalismo e do reformismo conciliador onde pretendía levalas o revisionismo do Partido Comunista de Santiago Carrillo.
Fai o servizo militar nun barco de guerra, onde crea unha célula comunista. De volta a Madrid, comeza a dirixi-las loitas dos veciños do Pozo pola mellora das condicións de vida e, máis tarde, crea as Mocidades Comunistas de Vallecas, desde onde combatería ós carrillistas. O seu activismo político lévao por primeira vez á prisión.
No inicio dos anos setenta e após a súa saída da prisión, incorpórase á Organización de Marxistas-Leninistas de España (OMLE), da que, co paso do tempo, converteríase no seu dirixente máis firme. É daquela cando se intensifica a súa actividade revolucionaria. Realiza labores de propaganda e de organización, mentres participa en folgas e manifestacións.
O 8 de xuño do 1975 participa no Congreso Reconstitutivo da OMLE, coa lectura dun Informe Político para crear as bases para a reconstrución do Partido Comunista de España. Dous anos despois, acontece o II Congreso, no que ficarían fixadas as teses do que se denominou política de resistencia ao 'estado burgués e ao fascismo, que incluía o recurso á loita armada guerrilleira por parte dos obreiros no seu enfrontamento cos estados modernos capitalistas e pola toma do poder. É neste segundo congreso cando Manuel Pérez é elixido Secretario Xeral do PCE(r). Uns meses despois, todo o Comité Central do aínda débil PCE(r) é detido en Benidorm (País Valenciano), con "Arenas" á cabeza como Secretario Xeral.
Na Comuna Carlos Marx de presos do PCE(r) e dos GRAPO, Arenas esfórzase por crear cadros comunistas sobre a base da transmisión de coñecementos e experiencias. Durante os anos de enfrontamento contra o réxime de illamento Manuel Pérez pasou meses de illamento severísimo.
En 1984 volve saír da cadea, pero os novos combates da loita de clases e a persecución policial empuxaríano outra vez á clandestinidade. Exiliouse ao Estado francés, desde onde dirixiría o PCE(r) até o 2000, ano en que é detido en París e levado novamente a prisión polos tribunais franceses.
En 2006 foi extraditado a España, onde se viu procesado en dez sumarios. De todos eles saíra absolto ou co sumario sobresido. Mentres, en 2009, após a súa última absolución na Audiencia Nacional española, o Tribunal Supremo decidiu anular a sentenza e condenalo a sete anos máis de prisión como indutor ou autor material por "comisión por omisión" nunha acción armada dos GRAPO contra a sede do PSOE de Barcelona no ano 2000.
Colin McRae
Colin Steele McRae, MBE, nado en Lanark o 5 de agosto de 1968 e finado en accidente de helicóptero o 15 de setembro de 2007 en Jerviswood (Lanark), foi un piloto de rallys escocés. Venceu no mundial de rallys en 1995, e conseguiu o podio en catro edicións máis.
Traxectoria deportiva
En 1991 pasa xa a conducir un Prodrive (fabricante británico de Subaru) e con el consegue en dous anos consecutivos o campionato británico de rallys, nese ano e no seguinte. En 1993 conságrase vencendo no rally de Nova Zelandia, proba integrante do mundial de rallys, cun Subaru Legacy. A partir dese momento mantense fiel á escudería Subaru, facendo equipo co outro piloto da casa, o español Carlos Sainz (e mais o seu copiloto, o galego Luís Moya). Con Subaru conseguiría os seus títulos máis importantes, vencendo no mundial de rallys de 1995, sendo segundo en 1996, 1997 e terceiro en 1998. Dende 1997 o seu copiloto foi o galés Nicky Grist. Ademais, grazas a el Subaru conseguiu o título mundial de fabricantes en 1995, 1996 e 1997.
En 1999 McRae mudou para a Ford pilotando un Focus. Porén, se ben obtivo a vitoria nos rallys Safari e de Portugal nese ano, non conseguiu un bo resultado global. A mellor clasificación ao volante do Focus obtívoa en 2001, cando acadou o subcampionato mundial de rallys. En 2002, logo de vencer unha vez máis no Safari, converteuse no piloto que máis rallys do mundial vencera, pero ese récord perdeuno xa ao ano seguinte a mans de Carlos Sainz.
En 2003 fichou pola Citroën, pero non pasou da sétima praza na clasificación mundial, sen conseguir gañar en ningún rally, se ben axudou a que a firma francesa conseguise o título mundial de fabricantes. En 2004 quedou sen equipo, pero non deixou o automobilismo, e participou no rally Dakar de 2004 guiando un camión Nissan, e tamén nas 24 horas de Le Mans. Ademais disputou ao volante dun Škoda Fabia probas do campionato británico e con ese mesmo coche, en 2006, correu no Rally de Australia, onde tivo que retirarse por problemas mecánicos. Tamén ese ano, pero ao comezo da tempada seguinte, correu con Citroën subsituíndo a un lesionado Sébastien Loeb no rally de Turquía, pero só puido ser décimo por problemas mecánicos. Aínda que nunca oficialmente retirado, en 2007 xa non competiu en ningunha proba do mundial de rallys.
Vida persoal
Colin McRae era fillo de Jimmy McRae, quen fora cinco veces campión británico de rallys. O seu irmán Alister McRae tamén era piloto profesional.
Casado e con dous fillos, logo de vivir durante uns anos en Mónaco, mudouse para unha propiedade do século XVII en Jerviswood, ao norte de Lanark. O 15 de setembro de 2007, contra as catro da tarde, produciuse un accidente de helicóptero da súa propiedade, un Eurocopter Ecureuil, nas proximidades da súa vivenda. No accidente faleceron McRae, un dos seus fillos, e dúas persoas máis.
Foi nomeado membro da Orde do Imperio Británico pola raíña Isabel II do Reino Unido en 1996.
Astenia
A astenia (do grego α [a] —alfa privativo—: "carecer", e σθένος [sthénos]: "forza", "poder") é un síntoma médico presente en varios trastornos, caracterizado por unha sensación xeral de fraqueza, fatiga, debilidade física e psíquica, porén sen perda de masa muscular; con principal incidencia entre as persoas de 20 a 50 anos, e maior preponderancia nas mulleres que nos homes. Cando a astenia vai acompañada de perda de masa muscular denomínase miastenia.
Etioloxía
Pode ter moitas causas e moi variadas, malia que a máis frecuente é o estrés. A depresión tamén pode producir astenia.
Causa funcional
Polo xeral adoita comezar ao amencer, isto é, predomina pola mañá sendo variábel co percorrer do día. Non mellora ou mesmo empeora co repouso, e adoita estar asociada a un trastorno do sono. Cando é por causas reactivas é porque aparece após un exceso de actividade física ou mental. Cando é por causas psiquiátricas é por asociación á síndrome depresiva.
Causa orgánica
Caracterízase por ter un predominio vespertino, isto é, a altas horas do serán. Adoita ser fixa, sen variacións ou flutuacións co transcorrer do día. Agrávase coa actividade e mellora após o sono. A presunta causa orgánica pode ser:
Sintomatoloxía
Os síntomas principais da astenia son a fatiga e a apatía con sensación de falla de enerxía e motivación, esgotamento ou cansazo. A astenia pode afectar mesmo ás funcións intelectuais, producindo perda de memoria, déficit de atención, concentración e vixilancia. Frecuentemente evidéncianse outros trastornos psicolóxicos incluíndo unha percepción alterada do mundo externo, trastornos da propia personalidade ou ansiedade. A astenia pode afectar tamén ás funcións sexuais producindo unha diminución do desexo sexual e unha disfunción eréctil. Os trastornos físicos máis comúns son a perda de apetito, fatiga muscular e trastornos á hora de conciliar ou manter o sono.
Porén, astenia non é sinónimo de somnolencia. Somnolencia e apatía, entendida como indiferenza, poden ser síntomas da fatiga normal após un esforzo físico intenso ou mesmo da privación do sono. Se non remite cun correcto sono ou cun ambiente pouco estresante, ha de ser valorada medicamente. Outras causas frecuentes de astenia son as causas cardíacas e oncolóxicas, pola súa gravidade, a inxesta de drogas ou alcol, a depresión e o embarazo en adolescentes, a síndrome de apnea obstrutiva do sono e o maltrato, tanto a nivel escolar (bullying) como familiar.
Tratamento
Ao tratarse dun proceso adaptativo do organismo, non existen tratamentos específicos para curar a astenia, polo que non existen medicamentos curativos como tales. Aínda así, si existen algunhas condutas que axudan a que o corpo e a mente se adapten mellor e con maior facilidade. Unha correcta hixiene do sono, unha alimentación saudábel e equilibrada, unha vida libre de estrés físico e psicolóxico, son praxis que poden axudar a curar unha situación de astenia.
Se con estas medidas non se soluciona o problema, ou se demostra que tras dita astenia hai un proceso médico subxacente (como por exemplo, anemia), cómpre solucionar en primeiro lugar esa doenza. Após solucionar o problema clínico subxacente, a astenia debería desaparecer.
Trisomía 16
miniatura|Cromosoma 16 A trisomía 16 é unha anormalidade cromosómica na cal hai tres copias do cromosoma 16 humano en lugar das habituais dúas. É a trisomía máis común que orixina aborto espontáneo e a segunda anormalidade cromosómica que o causa, moi preto da primeira, a síndrome de Turner (monosomía do cromosoma X). Un 6% dos abortos espontáneos teñen trisomía 16. Estes ocorren principalmente entre as 8 e as 15 semanas despois do último período menstrual.
Djurgården IF Hockey
O Djurgården Hockey é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Estocolmo (Suecia). Foi fundado en 1922 coa axuda de Wilhelm Arwe, e desde aquela converteuse no equipo máis laureado de Suecia, gañando a Liga en 16 ocasións, se ben dende que esta pasou á denominación de SHL (1975) tan só puido facerse con 6 títulos, estando por detrás do Färjestad BK con 9 e empatado co Brynäs IF, tamén se proclamou campión europeo en dúas ocasións )1991 e 1992). Deste equipo saíron algúns dos mellores xogadores suecos deste deporte. Actualmente participa na Hockeyallsvenskan, a segunda categoría do hóckey sobre xeo en Suecia. Xoga os seus partidos como local no Hovet un estadio con capacidade para 8.094 espectadores.
Trisomía 16
Non é posible que un neno naza vivo se ten unha copia extra deste cromosoma presente en todas as células (trisomía 16 completa). Porén, é posible que un neno chegue a nacer coa forma en mosaico desta trisomía.
Cromosoma 16
Normalmente os humanos teñen dúas copias do cromosoma 16, unha herdada do pai e outra da nai. Este cromosoma representa case o 3% de todo o ADN da célula.
Cribado
miniatura|Micrografía que mostra vilosidades coriónicas, o tecido que se recolle nunha mostra de vilosidade coriónica. Durante o embarazo, poden examinarse as mulleres facendo un cribado cunha mostra de vilosidade coriónica e amniocentese para detectar a trisomía 16. Desde a aparición das técnicas de detección de aneuploidías non invasivas, poden utilizarse para facer un cribado prenatal as probas de secuenciación de nova xeración antes que técnicas invasivas.
Trisomía 16 en mosaico
A trisomía 16 en mosaico é un raro trastorno cromosómico compatible coa vida, polo que un bebé que a teña pode nacer vivo. Isto ocorre cando só algunhas células do corpo conteñen a copia extra do cromosoma 16. Unha das consecuencias é un lento crecemento antes de nacer.
Diagnóstico prenatal
Durante o diagnóstico prenatal poden analizarse os niveis de trisomía nos tecidos fetais-placentarios. Estes niveis poden ser preditores de resultados de embarazos con trisomía 16 en mosaico. Nun estudo de casos de diagnósticos prenatais, houbo un 66% de nacementos vivos cunha media de 35,7 semanas xestacionais de idade. Un 45% deles tiñan malformacións. As malformacións máis común eran a espiña bífida, o defecto auricular septal e hipospadias. Porén, a trisomía 16 non sempre ten como resultado anormalidades anatómicas.
Castelo de Ucero
O castelo de Ucero é unha construción defensiva medieval situada na vila de Ucero na provincia de Soria pertencente á Comunidade Autónoma de Castela e León en España.
Áchase baixo a protección da Declaración xenérica do Decreto de 22 de abril de 1949, e a Lei 16/1985 sobre o Patrimonio Histórico Español. Foi propiedade da Igrexa Católica ata o ano 1966, no que un tivo lugar un acordo entre o Estado e a Igrexa, que facilitou a incorporación do castelo a Patrimonio Nacional.
As obras de restauración comezaron en 2014 e o seu financiamento está a cargo do Ministerio de educación, cultura e deporte. Ademais os visitantes poden visitar o castelo para coñecer o desenvolvemento das obras de restauración.
A situación
Situado sobre un promontorio rochoso na beira do río Ucero, preto do seu nacemento, domina o amplo espazo dos vales dos ríos Lobos e Rapaz e álzase sobre a vila que lle dá nome. Preto áchase o canón do río Lobos cuxa parte final é totalmente visible dende a fortaleza.
O acceso é tan impresionante como o propio castelo, que aínda na actualidade, no empobrecido estado de ruínas en que se acha, chama a atención pola súa inmensidade e sorprende en canto se fai visible ao baixar a costa da Galiana. Unha particularidade interesante do castelo é a similitude que garda co castelo de «Villa Rey» de Miranda del Castañar, debido á construción dos dous castelos no século XII.
Dende o núcleo urbano de Ucero, chégase ao castelo despois de cruzar o río por un camiño que se vai afundindo entre paredes rochosas sobre as que, a man esquerda segundo se sobe, álzase a construción da fortaleza e da ermida asociada a esta.
Historia
miniatura|Vista xeral do castelo A zona dominada polo castelo foi habitada dende a prehistoria. Os restos rupestres achados en diferentes puntos da zona do canón de río Lobos, preto da Ermida de San Bartolomé e os depósitos de El Banconcillo, tamén ao lado desta, testemuñan presenza humana polo menos dende a idade de bronce. O propio castelo aséntase sobre os restos dun castro celtibero. A necrópole visigótica de San Martín, e as construcións romanas van deixando ver a continuidade do asentamento nestas terras.