cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack D. Fischer
Jack David Fischer, nado en Louisville (Colorado) o 23 de xaneiro de 1974, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión Soiuz MS-04 e das expedicións 51 e 52 á Estación Espacial Internacional.
Pole position
Este foi o sistema de clasificación máis longo na historia da Fórmula 1, xa que se empregou durante 46 tempadas. Celebrábanse dúas sesións dunha hora: unha, o venres; e outra, o sábado. O mellor tempo de cada piloto en calquera das dúas sesións contaba para a grella de saída.
Jack D. Fischer
Traxectoria
Fischer graduouse en enxeñería astronáutica na Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en Colorado en 1996. É máster en astronáutica e aeronáutica polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1998.
Pole position
Os pilotos tiñan permitido ata un máximo de 3 saídas de boxes e 12 voltas nunha sesión clasificatoria dunha hora os Sábados previos á carreira.
Jack D. Fischer
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en xullo de 2009, participando na misión Soiuz MS-04 nas Expedicións 51 e 52 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 135,76 días no espazo.
Pole position
A pole position era determinada polo mellor tempo nunha soa volta con tanques cheos os Sábados.
A pole position era determinada pola sumatoria de tempos de dúas sesións de cualificación.. Unha os Sábados co mínimo de combustible e outra a mañá do Domingo con tanques cheos.
Logo de 2 sesións eliminatorias de 15 minutos cada unha, os 12 coches máis lentos son eliminados, 6 en cada unha. Logo, os restantes 10 pilotos tratan de establecer a volta máis rápida coa carga de combustible da súa elección (que deberán usar ao momento da largada)
A pole position determínase mediante a cronometraxe de dúas voltas (unha volta nos circuítos da Copa Nextel). A volta máis rápida marca a pole.
A pole position determínase o primeiro día dos 4 días de cualificación. Cada coche realiza 2 voltas. A velocidade media é o que determina as posicións, incluída a pole. O mellor tempo establecido nunha sesión previa sempre sairá por diante dun mellor tempo establecido nunha sesión posterior. Así, os 33 mellores tempos sempre saen.
Prados, Ribela, Coles
Prados é un lugar da parroquia de Ribela no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 39 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 18 mulleres.
Sal Mineo
Salvatore Mineo Jr., nado no Bronx, Nova York, o 10 de xaneiro de 1939 e finado en West Hollywood, California, o 12 de febreiro de 1976, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Sal Mineo e [[Gigi Perreau asinando autógrafos en 1956]] Mineo naceu no Bronx, fillo Salvatore Mineo Sr. e Josephine Alvisi, que fabricaban ataúdes nos Estados Unidos. Era de orixe siciliana; o seu pai nacera en Italia e a súa, de orixe italiana, naceu nos Estados Unidos.
Interpretou o batería Gene Krupa, no filme The Gene Krupa Story, dirixido por Don Weis e protagonizado tamén por Susan Kohner, Darren James e Oliver Susan. En 1960 participou en Exodus, como un emigrante xudeu, polo cal gañou un Globo de Ouro ao mellor actor secundario e recibiu a súa segunda candidatura ao Óscar ao mellor actor secundario.
Porén, co pasar dos anos non conseguía facer máis papeis de mozo rebelde, e os traballos fóronse tornando máis escasos. Xunto a iso, os rumores de homosexualidade roldaban a súa carreira, dificultando o seu traballo. Foi o modelo que o artista plástico Harold Stevenson usou para pintar The New Adam (1963), un nu tradicional da cultura estadounidense.
En 1957, Mineo fixo unha breve incursión na música pop gravando unhas cancións e un álbum. Dous dos seus sinxelos chegaron ao Top 40 nos Estados Unidos no Billboard Hot 100. O sinxelo máis popular, "Start Movin (In My Direction)", alcanzou a posición 9 na Billboard's pop. Vendeu máis dun millón de copias e foi premiado cun disco de ouro.
Morte
dereita|miniatura|A lápida de Sal Mineo no Cemiterio Porta do ceo en [[Nova York.]] A noite do 12 de febreiro de 1976, o actor volveu á casa tras un ensaio da obra P.S. Your Cat Is Dead. Tras aparcar o seu coche no garaxe do seu apartamento de West Hollywood, foi apuñalado no corazón por un atracador que deseguido abandonou o lugar. A policía investigou múltiples sospeitosos, mais asumiu que o crime foi o resultado dalgún tipo de "motivación homosexual". En marzo de 1979, Lionel Ray Williams foi sentenciado a 57 anos de cárcere por matar a Mineo e por cometer dez atracos na mesma zona. Aínda que existiu moita confusión sobre o que dixeron as testemuñas do que viran na escuridade desa noite, Williams afirmou que non tiña idea de quen era Mineo. Os oficiais posteriormente dixeron que escoitaron a Williams adminitindo o apuñalamento. A esposa de Williams confirmou máis tarde que a noite en que morreu Mineo, o seu marido volvera á casa con sangue na súa camisa. Foi liberado a mediados da década de 1990.
Mineo foi enterrado no Gate of Heaven Cemetery en Hawthorne, Nova York.
Vida persoal
Mineo coñeceu a actriz inglesa Jill Haworth na rodaxe do filme Exodus en 1960, en que interpretaban unha parella de amantes. Mineo e Haworth mantiveron unha relación intermitente durante moitos anos e chegaron a prometerse en matrimonio. Segundo o biógrafo de Mineo Michael Gregg Michaud, Haworth cancelou o compromiso tras atopar a Mineo nun encontro sexual con outro home. Os dous continuaron a ser amigos ata a morte de Mineo. Mineo mostrouse descontento coa breve relación que mantivo Haworth co produtor televisivo Aaron Spelling, moito máis vello ca ela. Unha noite en que Mineo atopou a Haworth e Spelling nun club nocturno privado de Beverly Hills, golpeou a Spelling na cara, berrando "sabes cantos anos ten? que andas a facer con ela á túa idea?" Mentres que algúns describiron a Haworth como nada máis que unha amiga e unha pantalla para ocultar as súas parellas homosexuais, Michaud pon en dúbida esa afirmación; indica que a relación entre Mineo e Haworth era real, que Mineo se namorou de Haworth e que a considerou unha das persoas máis importantes da súa vida.
Nunha entrevista en 1972 con Boze Hadleigh, Mineo falou sobre a súa bisexualidade. No momento da súa morte, mantiña unha relación de seis anos co actor Courtney Burr III.
Carlos de Viana
Carlos de Trastámara e Évreux, nado en Peñafiel (Castela) o 29 de maio de 1421 e finado en Barcelona o 23 de setembro de 1461, foi infante de Aragón e de Navarra, príncipe de Viana e de Xirona (1458–1461), duque de Gandía (1439–1461) e de Montblanc (1458–1461)
Carlos de Viana foi fillo do infante Xoán de Aragón, irmán máis novo de Afonso V, e a partir de 1458, coroado rei de Aragón, co nome de Xoán II, e da raíña Branca I de Navarra (m. en 1441), filla e herdeira de Carlos III o Nobre (m. en 1425). O príncipe de Viana é coñecido polos seus enfrontamentos dinásticos co seu pai e por ser mecenas da cultura e as artes.
Primeiros anos
left|miniatura|No castelo de Olite educouse o príncipe Carlos de Viana. Despois do seu nacemento nas terras castelás, na fortaleza da Vila de Peñafiel, Carlos foi educado no Palacio Real de Olite, recibindo as máximas atencións do seu avó Carlos III. En 1423, en vida do seu avó, convértese en herdeiro recoñecido da Coroa Navarra e recibe o título de Príncipe de Viana. A súa educación foi moi esmerada, alternando os exercicios físicos (remo, caza, monta) cos estudos literarios e a sabia administración dos asuntos do reino, que fixeron del un mozo tranquilo e amante da paz.
Á morte da súa nai en 1441, Carlos de Viana é xa un adulto de 21 anos. Convértese en herdeiro universal dos Estados de Navarra e de Nemours, pero no testamento da raíña Branca, esta pedía ao seu fillo que non tomase o título real sen a bendición e o consentimento do seu pai, polo que Carlos asumiu a lugartenencia do reino.
Branca I pensaba que con esta cláusula aseguraría a paz entre o fillo e o pai, pero ao cabo só conduciu a un odio irreconciliable, xa que ningún dos dous quixo renunciar aos que consideraban os seus dereitos á Coroa de Navarra.
O infante castelán-aragonés Xoán de Aragón, fillo do rei Fernando I de Aragón, e neto de Xoán I de Castela, empregara case todo o tempo do seu matrimonio en guerras internas dentro de Castela, onde tiña cuantiosos predios e en cuxa Corte quería influír. Ao principio puido conseguilo, pero despois de que se alzou coa privanza e o poder Álvaro de Luna, o rei consorte de Navarra non logrou coas súas sediciosos esforzos outra cousa que facerse aborrecible en todas partes: en Castela, polas súas inxerencias, en Aragón por ter desatendidos os seus Estados e en Navarra por ter que financiar as súas ambicións. miniatura|Xoán II de Aragón mantivo toda a súa vida pretensións contra o seu fillo de reter a coroa navarra.
Querelas dinásticas
O rancor entre pai e fillo aumentou cando en 1447 Xoán tomou como segunda esposa a Xoana Enríquez, unha nobre castelá (dunha rama menor bastarda dos reis de Castela), que pronto lle dá un fillo que se convertería en Fernando «o Católico», e que considerou ao seu fillastro como un entremetido. A madrastra Xoana Enríquez, intrigante e soberbia, lanzou ao seu marido contra Carlos, estimulando as discordias e manifestando as súas preferencias polo seu propio fillo Fernando, futuro Fernando II de Aragón, a quen quería que cedese todos os privilexios.
O príncipe de Viana optou por someterse ao seu pai, pero a intervención nos asuntos internos de Navarra chegou a tales extremos que os propios casteláns ofrecéronlle expulsar de Navarra a Xoán de Aragón e o Tratado de Puente la Reina (8 de setembro de 1451) determina a ruptura definitiva entre pai e fillo. Os beaumonteses tomaron partido polo príncipe de Viana e os agramonteses tomaron partido polo rei Xoán e estalou a guerra civil.
En 1452 Carlos, aínda que axudado por Xoán II de Castela, foi derrotado e tomado preso. Coa Concordia de Valladolid foi liberado tras prometer non tomar título rexio até a morte do seu pai, o príncipe, e fracasou outra vez tras volver tentar tomar as armas contra o seu pai, refuxiouse en Nápoles co seu tío carnal por vía paterna Afonso V de Aragón. En 1458 Afonso morre e Xoán é coroado como rei de Aragón, mentres a Carlos ofrécenselle as coroas de Nápoles e Sicilia.
Pola capitulación de Vilafranca del Penedès (21 de xuño de 1461), Carlos de Viana foi recoñecido polos catalano-aragoneses alzados e como fillo primoxénito de Xoán II, como herdeiro dos Estados da coroa aragonesa, xurando o seu cargo como Lugartenente perpetuo de Cataluña.
Pero pouco despois disto, o 23 de setembro de 1461, o príncipe morre aos 40 anos, 3 meses e 26 días de idade no Palacio Real da cidade de Barcelona, non sen a sospeita de ser envelenado polo seu madrastra Xoana Enríquez, nai do segundoxénito Fernando. Esta foi a escusa para iniciar a contenda civil en Cataluña. A causa real da súa morte foi a tuberculose que padecía desde había anos. A saúde do príncipe de Viana sufriu unha severa deterioración durante o seu cativerio, que foi moi duro posto que o seu pai negoulle calquera tipo de trato de favor debido ao seu rango principesco. Carlos de Viana estivo recluído nunha cela húmida, escura, mal ventilada, sen roupa de abrigo, en deficientes condicións hixiénicas e mal alimentado. Estas circunstancias agravaron a súa tuberculose e para cando foi liberado e chegou a Barcelona xa se atopaba en estado terminal.
Descrición
miniatura|O príncipe don Carlos de Viana, por José Moreno Carboeiro (1881), [[Museo do Prado.]] Fisicamente, Carlos de Viana, tiña o pelo cor castaña clara, os ollos grises, o nariz longo e recto, a cara pálida e delgada, estatura levemente superior á media, mirada grave, un aire modesto e sereno e algo de melancolía na expresión xeral da súa fisionomía. Lucio Marineo Sículo di del que non lle faltaba nada para ser un Príncipe perfecto».
Efectivamente, Carlos era un home culto e amable, afeccionado á música e a literatura. Traduciu a Ética de Aristóteles ao castelán, publicada por primeira vez en Zaragoza en 1509 e escribiu unha Crónica de los reyes de Navarra, el Tratado de los milagros del famoso Santuario de San Miguel de Excelsis, una Epístola literaria, entre outras.
O seu escudo de armas persoal representaba a dous sabuesos ou lebreiros que rifaban entre si por un óso, unha alusión á disputa que os reis de Francia e Castela mantiñan polo control do reino de Navarra, xunto á irónico lema «Utrimque roditur», «Por todas partes me roen».
Familia e fillos
Contraeu matrimonio no castelo de Olite con Inés de Clèves o 30 de setembro de 1439. Inés era filla do duque Adolfo I de Clèves e sobriña de Filipe III o Bo, duque de Borgoña. Morreu ao nove anos de casados (6 de abril de 1448) sen haberlle dado un herdeiro a Carlos.
O príncipe de Viana non volveu casar aínda que houbo varios proxectos frustrados de alianzas matrimoniais, entre elas con Isabel, a irmá de Henrique IV de Castela, a futura Raíña Católica. Pero Xoán II non viu con bos ollos aquel matrimonio que daría unha gran forza ao seu fillo e procurou por todos os medios desfacer o compromiso, tratando de casarlle con Catarina de Portugal, filla do rei Eduardo I de Portugal, alianza que non era en cambio do agrado de Henrique IV, casado coa irmá desta, Xoana. Anos máis tarde Isabel casaría cun príncipe un ano máis novo que ela, Fernando, o medio irmán de Carlos.
O príncipe de Viana tivo varias amantes. Aos 30 anos namorouse de María de Armendáriz, doncela da súa irmá Leonor coa que prometeu casar si dáballe un fillo home. Pero deulle unha filla: Durante a súa estancia en Nápoles namorouse de Brianda de Veiga (coñecida como «de Vaca», até agora), unha fermosa muller que lle acompañaría até a súa morte. Tivo con ela un fillo:
miniatura|Xoán Afonso de Navarra, fillo ilexítimo de Carlos de Viana, foi abade do mosteiro de San Juan de la Peña. Estivo a piques de casar con Brianda e antes da súa morte os seus amigos instáronlle a que o fixese in articulo mortis, para deixar a Filipe como herdeiro. Con todo, Carlos comprendeu que a herdanza que lle ía a deixar sería moi pesada para aquel neno e só serviría para continuar as loitas fratricidas. Por iso preferiu deixar á súa irmá Branca, ex-esposa con matrimonio anulado eclesiasticamente de Henrique IV de Castela, como a súa lexítima sucesora.
En Sicilia namorouse dunha doncela de baixa extracción a quen se coñece co nome de Cappa, coa que tivo outro fillo: Outro dos amores do príncipe de Viana foi Guiomar de Sayas, xentil damisela que estivo ao seu servizo.
Tamén cando estivo en Mallorca, tivo amores con Margarita Colom, filla de Juan Colom, quen estivera ao servizo de Renato de Anjou e residía no municipio de Felanitx nunha leira chamada Alquería Vermella, actualmente San Ramonet. Margarida tería presuntamente un fillo que puido nacer na primavera de 1460, e que segundo o historiador mallorquino Gabriel Verd Martorell, sería nada menos que Cristovo Colón, o descubridor de América. Porén, e dado que o Príncipe non se preocupaba por manter en segredo a identidade das súas outros bastardos, non parece moi lóxico que o fixese neste caso, como sostén o historiador mallorquino. O máis probable, é que Margarida tivese un aborto natural, ou que o neno falecese ao pouco de nacer.
Betty Everett
Betty Everett, nada o 23 de novembro de 1939 en Greenwood, Mississippi e finada o 19 de agosto de 2001 en Beloit, Wisconsin, foi unha cantante e pianista de R&B afroamericana. A súa canción máis coñecida é "The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss)."
Sociedad Deportiva Octavio
300px|miniatura|Equipo do Octavio en decembro do 2012 O Octavio Pilotes Posada foi un equipo de balonmán de Vigo que antes da súa disolución en 2019 militaba no grupo A da Primeira Estatal. Xogaba como local no Complexo Deportivo das Travesas de Freixeiro, con capacidade para 4.500 persoas.
Historia
O Academia Octavio de Vigo foi fundado en 1966 por Octavio Rodríguez (pai do presidente Javier Rodríguez). O club comezou como equipo feminino, mais aos dous anos apareceu a sección masculina. Dous anos máis tarde desapareceu a sección feminina, deixando unicamente á sección masculina como representante do club.
En 1970 conseguiu o ascenso a 1ª Nacional, e o 5 de marzo de 1975 conseguiu o seu primeiro ascenso á Divisón de Honra. Logo de xogar dous anos na máxima categoría, o Octavio descendeu a 1ª Nacional. Na tempada 1979-80, o club olívico regresou por segunda vez na súa historia á máxima categoría. Desta vez, a súa andaina durou tres anos, tralos cales perdeu novamente a categoría.
Despois de tres anos na 1ª Nacional, o Academia Octavio tivo que xogar en 2ª Nacional durante a tempada 1985-86, aínda que ese mesmo ano conseguiu o ascenso a 1ª Nacional "B", categoría na que permaneceu ata a tempada 1990-91, cando conseguiu o ascenso a 1ª Nacional "A". Dúas tempadas máis tarde, na 1992-93, conseguiu o retorno á máxima categoría do balonmán español da man de Alejandro López. Nese momento comezaba a época dourada do club vigués: semifinais da Copa ASOBAL e final da Copa do Rei na tempada 1994-95, cuarto posto na tempada 1995-96, e tres anos consecutivos xogando competicións europeas. Mesmo nas tempadas 1996-97 e 1997-98 disputou as semifinais da Copa EHF e da City Cup respectivamente.
Na tempada 2010-11 acadou novamente o ascenso logo de pasar un ano na segunda categoría.
Nou Mestalla
O Nou Mestalla é un estadio de fútbol en construción no barrio de Benicalap, na cidade de Valencia, que substituirá cando estea acabado ao actual estadio de Mestalla, onde xoga o Valencia Club de Fútbol.
Introdución
O 1 de agosto de 2007, comezaron as obras no terreo situado na Avinguda de les Corts Valencianes de Valencia, no distrito de Benicalap, para a construción do novo estadio do Valencia CF. O proxecto do novo coliseo valencianista foi presentado en sociedade o 10 de novembro de 2006, no Museo Príncipe Felipe (Cidade das Artes e as Ciencias).
O estadio
As obras para a construción do novo estadio, están paradas desde hai un ano e medio pola crise e a mala xestión.
Orzamento
O orzamento total inicial das obras é de 344 millóns de euros. O estadio custará 220 millóns e a zona anexa con zona comercial, oficinas, e o museo, está orzada en 124 millóns.
Localización
Atópase no barrio de Benicalap, situado na enlazada da Avinguda de les Corts Valencianes e o Carrer de la Safor, á beira da glorieta da Dama Ibérica e as Torres da Pista de Ademuz.
Construción
A UTE formada por FCC e Grupo Bertolín, comezou as obras do futuro Mestalla o 1 de agosto de 2007. Unhas obras que, en principio, estaba previsto que se alargasen ata agosto de 2010. Unha vez terminado, empezarán as obras de demolición do actual Mestalla.
Durante a construción, o día 26 de maio de 2008 morreron 4 traballadores durante labores de montaxe do estruturado metálico para encofrar, polo esborralle da estrutura de suxeición do muro pantalla dunha das 10 torres principais, precipitándose 12 metros ao baleiro tres operarios que estaban instalando a estrutura, e un cuarto, que se atopaba no piso baixo da torre supervisando a operación e ao que lle caeron todas as estadas encima sen poder reaccionar a tempo.
Durante a tempada 2008/2009, o club atravesa unha grave crise económica, paralizándose así as obras.
Fabio Lanzoni
Fabio Lanzoni, nado en Milán o 15 de marzo de 1959, máis coñecido sinxelamente como Fabio, é un modelo, actor e presentador italo-americano, famoso por aparecer en ducias de cubertas de novelas de amor nas décadas de 1980 e 1990.
Carlos Reinaldo Pérez
Carlos Reinaldo Pérez Enrique ou simplemente Carlos Pérez, nado o 26 de outubro de 1971 na Habana (Cuba), é un xogador de balonmán de orixe cubano nacionalizado húngaro. Dende o 2013 xoga no Al Shamal qatarí.
Traxectoria
Carlos Pérez naceu na Habana (Cuba), e iniciouse na práctica do balonmán no Ciudad Habana, equipo no que militou ata 1997, ano no que asinou co MKB Veszprém KC de Hungría. No equipo húngaro xogou 16 anos e gañou 13 ligas húngaras, 12 copas húngaras e unha Recopa de Europa, e foi subcampión Liga de Campións da EHF en 2002, así como da Supercopa de Europa en 2002 e 2008. En febreiro de 2013 asinou co Al Shamal qatarí.
En 1999 obtivo a nacionalidade húngara, facendo o seu debut na selección húngara no 2002 fronte a Eslovenia. Xogou co combinado húngaro o Campionato do Mundo de 2003, onde demostrou as súas habilidades de tiro, finalizando o campionato como o máximo goleador da competición con 64 goles. Tamén ten sido seleccionado para oel equipo All-Star. Participou nos Xogos Olímpicos de 2004 un ano despois, finalizando no cuarto lugar.
A pesar das súas boas actuacións tivo que esperar 7 anos para poder disputar outro gran torneo, o Campionato do Mundo de 2011, no que o seu club só lle permitiu xogar 3 partidos, o seleccionador Lajos Mocsai reservouno para os partidos máis importantes, e máis tarde foi chamado para substituír a Péter Gulyás.
Foi galardoado co premio de Mellor Xogador de Balonmán Húngaro tres veces consecutivas entre 2003 e 2005, e outra vez en 2011.
O 9 de xuño de 2013, o MKB Veszprém KC retirou o dorsal número 10 no seu honor.
Anna Lee Fisher
Anna Lee Fisher, nada en Nova York o 24 de agosto de 1949, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte da misión STS-51-A. Foi a primeira nai en viaxar ao espazo. Está casada co tamén astronauta William Frederick Fisher.
Traxectoria
Fisher graduouse en química e medicina pola Universidade de California nos Ánxeles en 1971 e 1976 respectivamente. É máster en química pola mesma universidade en 1987.
Foi seleccionada pola NASA como astronauta en xaneiro de 1978, participando na misión STS-51-A en 1984. Pasou un total de 7,99 días no espazo. Retirouse da NASA en 2017.
The Troggs
Está considerada unha das bandas que influenciaron o garage rock e o punk rock.
Tiveron grandes éxitos en Gran Bretaña e Estados Unidos, como "Wild Thing", "With A Girl Like You", "I Can't Control Myself", "Anyway That You Want Me" (todas de 1966) e "Night Of The Long Grass" e "Love All Around" (1967).
Sa Pobla
Demografía
Evolución da poboación de Sa Pobla dende o ano 1950 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
The Troggs
Historia
Os Troggs naceron en 1964 e conseguiron un contrato co produtor de The Kinks, Larry Page, en 1965. Gravaron os seus traballos co selo discográfico de Page, Page One Records, e Page mandounos á CBS para o seu primeiro sinxelo "Lost Girl". O seu tema máis popular foi "Wild Thing", escrito por Chip Taylor, que acadaría o número 2 nas listas británicas e o número 1 nas listas norteamericanas (xullo de 1966).
Outros éxitos foron With a Girl Like You (xullo de 1966), I Can't Control Myself (setembro de 1966) e Any Way That You Want Me (decembro de 1966). Co seu estilo anticipáronse ao que sería a música punk rock. Con Love Is All Around e Night of the Long Grass colleitaron éxitos en 1967 na daquela popular música psicodélica.
Por falta de éxitos a banda disolveuse en marzo de 1969. Ronnie Bond foi o primeiro que probou sorte en solitario co sinxelo Anything For You, en marzo de 1969. Seguiuno Reg Presley con Lucinda Lee un mes máis tarde. Chris Britton publicou o seu álbum en solitario As I Am ese mesmo ano. A banda rexuntouse ese mesmo ano co baixista de Plastic Penny, Tony Murray, que substituiría a Staples, e en 1974 traballaron de novo para Larry Page, entón daquela coa discográfica Penny Farthing Records.
En 1992 os Troggs gravaron coa axuda de R.E.M. un álbum titulado Athens Andover, que obtivo unha boa crítica, aínda que as cancións nunca se tocaron en directo. Para o álbum Larry Page reactivou o seu selo Page One Label.
O grupo aínda existe e continua actuando, a pesar da morte do batería Ronnie Bond en 1992 e do guitarra Dave Wright no 2008.
13 Reasons Why
13 Reasons Why (estilizado coma TH1RTEEN R3ASONS WHY) é unha serie de televisión estadounidense de drama e misterio baseada na novela de 2007 Thirteen Reasons Why de Jay Asher e adaptada por Brian Yorkey para Netflix. A serie trata o tema do acoso escolar, centrándose nun estudante de instituto, Clay Jensen, e a súa amiga Hannah Baker, unha rapaza que se suicidou tras vivir unha serie de situacións xunto a varios individuos da súa escola. En cada capítulo Clay escoita unhas cintas de casete gravadas por Hannah antes de suicidarse nas que detalla trece motivos polos que decidiu poñer fin á súa vida.
Diana Son e Brian Yorkey foron os coprodutores da serie, e a primeira tempada é de trece episodios. A serie estivo producida por July Moon Productions, Kicked to the Curb Productions, Anonymous Content e Paramount Television. Concibida orixinalmente coma un filme para que fose publicado por Universal Pictures con Selena Gomez no papel protagonista, Netflix optou pola adaptación como serie de televisión a finais de 2015, e Gomez fixo finalmente de produtora executiva. A serie xunto co especial 13 Reasons Why: Beyond the Reasons publicáronse en todo o mundo en Netflix o 31 de marzo de 2017.
A serie recibiu críticas positivas e unha boa acollida de audiencia, louvando a súa temática e o seu elenco de actores, particularmente os dous protagonistas Dylan Minnette e Katherine Langford. Algunhas representacións gráficas na serie foron obxectivo de controversia, particularmente os temas do suicidio e violación, ademais doutros contidos. En maio de 2017 anunciouse que a serie renovara por unha segunda temporada, programada para a súa estrea en 2018.
Gino Bramieri
Luigi Bramieri, ou máis sinxelamente Gino Bramieri, nado en Milán o 22 de xuño de 1928, e finado en Milán o 18 de xuño de 1996, foi un actor e cómico italiano.
Traxectoria
Gino Bramieri naceu en Milán en 1928, terceiro e último fillo dun carpinteiro e ebanista, na súa casa do Corso Garibaldi. O seu pai atopoulle un traballo cando aínda tiña catorce anos, como carteiro na Banca Commerciale Italiana, pero preferiu ser aprendiz no teatro, arranxando botóns e manobrando o telón.
O seu debut como artista remóntase a finais de 1943, mentres que o seu debut teatral foi o 27 de setembro de 1944 no Teatro Augusteo de Milán, en Cretinopoli. A experiencia adquirida na compañía de teatro "Gilberto Govi" foi fundamental na súa formación artística.
Traballou con Franco e Ciccio, Peppino De Filippo, Aldo Fabrizi, Ave Ninchi, Nino Taranto, Raimondo Vianello, Totò. Foi intérprete de máis de trinta películas. Nos últimos anos da súa vida, foi o protagonista da comedia de televisión Nonno Felice e o seu spin-off Norma e Felice.
Italo Terzoli e Enrico Vaime foron os seus autores "de referencia": cos seus guións acadou grandes éxitos no teatro lixeiro, desde La sveglia al collo ata Anche i bancari hanno un'anima e La vita comincia ogni mattina.
Ademais dunha gran habilidade para dirixir historietas cómicas e crear personaxes e motas, a súa especialidade era a de contar chistes.
Gino Bramieri faleceu dun tumor pancreático o 18 de xuño de 1996 no IEO - Instituto Europeo de Oncoloxía. O funeral celebrouse na basílica de San Nazaro en Brolo, en Milán, seguido por unhas dúas mil persoas. O cadaleito foi enrolado na bandeira do Inter, e foi enterrado no cemiterio monumental de Milán. O 2 de novembro de 2005 o seu nome rexistrouse no famedio do cemiterio.
Historia da comunidade xudía de Allariz
Descoñécese a data de establecemento de persoas xudías na vila de Allariz. De feito a presenza xudía non aparece documentada no Foro de Allariz outorgado por Afonso VII en 1157 e no que se regulamentan as relacións de convivencia dun xeito minucioso, senón que o primeiro documento no que se menciona a un xudeu data de case trinta anos máis tarde. No texto documéntase como en 1186 o "Xudeu Maor" mercara ao Concello un anaco de terreo para destinalo a cemiterio.
Orixes
A pesar de que o Foro de Allariz outorgado por Afonso VII en 1157 regúlase minuciosamente a convicencia, non se fala da presenca de persoas xudías na vila, senón que hai que esperar case trinta anos, en 1186 para atopar a primeira referencia documental. Esta trátase dunha transacción pola que o "Xudeu Maor" mercou un anaco de terra ao Concello para que acollera o cemiterio, e que foi posible grazas á doazón feita en 1181 por Fernando II ao Concello das súas propiedades na vila e no seu termo xurisdicional.
O asentamente primitivo estaría situado intramuros, nos suburbios da Parroquia de S. Pedro, entre Torre Lombarda e a Porta de Vilanova, e delimitado pola Rúa de S. Lázaro, nun lugar de considerable desnivel que aínda é coñecido co topónimo Barranquiño. Entre a muralla e o río estendíase o Campo dos Coiros –hoxe Portovello– que tiña unha incipiente actividade de curtición ligada á presenza xudía e que se mantivo na evolución socioeconómica alaricana.
Creación da xudaría
Con todo, a situación de separación das dúas comunidades produciuse logo dun acordo entre membros do Concello, a Igrexa e o representante da comunidade xudía e que se reflicte na «carta de avenencia», un documento que se ben non se conserva na súa forma orixinal, foi transcrito e publicado completo por José Amador de los Ríos e Benito Fernández Alonso e de xeito parcial por Puga Brau, cuxo obxectivo era solucionar os problemas que enfrontaban ás sociedades cristiá e xudía. O documento é un pacto asinado en pé de igualdade baixo a autoridade real, que se encontrou representada polo meiriño da vila, Pero Eanes. A orixe destes problemas serían as interferencias xudías nas cerimonias relixiosas cristiás e viceversa.
Se ben no plano relixioso o documento establecía que se separaran as celebracións públicas e que estas non contaran con presenza da comunidade oposta, a principal medida adoptada foi a separación das persoas xudías nun barrio separado, provocando unha segregación espacial completa, xa que prohibiuse ás persoas da comunidade xudía vivir fora da xudaría e saír dela mesmo para comerciar, e a ningunha persoa cristiá vivir na xudaría:
Sendo as portas da vila o único espazo cristián ao que a comunidade xudía tivo acceso, e só para introducir mercadorías na xudaría:
250px|miniatura|A comunidade xudía de Allariz tivo que doar terreos para que se puidera construír o cemiterio do Convento de Sta. Clara. Se ben a «carta de avenencia» só indica que a xudaría encontrábase dentro das murallas da vila e non achega máis información que permita precisar o lugar exacto no que se asentou, o documento si permite establecer a data na que segregou, o 20 de maio de 1289. María Gloria de Antonio Rubio sinala que o feito de non precisar a localización da xudaría permite considerar que esta estaría localizada nun lugar coñecido por toda a poboación e que probablemente xa fora un lugar habitado maioritaria e voluntariamente por persoas xudías no momento da redacción do documento. Con todo, o documento mostra que as persoas xudías posuían propiedades no barrio cristián, xa que o Xudeu Maior, Isaac Ismael, debería pagar en prenda «a casa do burgo polos danos que seus xudeus hi feçeren...», e que estas posesións se espallaban mesmo ata o novo barrio do Couto no que se estaba a construír o Convento de Santa Clara, ao que a carta establece o compromiso de doar en herdade «a orta que hi ten....por que as Donas do Mosteiro podan....façer seu cimeterio».
Descoñécese se as medidas acordadas na «carta de avenencia» leváronse ou non á práctica, mais nos últimos anos da década de 1480-1490 sábese que os recadadores Mosé e Judá Pérez viviron en Allariz, mais non na zona asignada como xudaría en 1289 senón en vivendas situadas no centro da vila. Os motivos poderían ser que por seren arrendadores e recadadores reais non estiveran obrigados a vivir na xudaría, ou ben que a esta xa non existira nesta época. De feito, cando Mosé Pérez foi obrigado a vivir nunha zona separada na cidade de Ourense, este respondeu dicindo que era veciño de Allariz dende ía máis dun ano e que non tiña por que vivir na xudaría, o que indicaría que había unha menor presión en Allariz que en Ourense.
Con todo, semella que as cartas de 1249 e 1289 non conseguiron eliminar os conflitos entre ambas comunidades, xa que precisamente foron estas tensións as que motivaron os feitos que se conmemoran na Festa do Boi, unha das celebracións máis destacadas da vila.
Persecución
O 31 de marzo de 1492 os Reis Católicos asinaron na Alhambra de Granada o Decreto da Alhambra, que prohibía vivir no Reino de España a todos os xudeus, dándolles a posibilidade de abandonar a súa fe e converterse ao cristianismo. O Decreto da Alhambra provocou a saída de moitos xudeus dos territorios do reino, un fenómeno que non foi alleo á poboación xudía de Galiza e de Allariz, onde principalmente fuxiron a Portugal ou a países atlánticos ou mediterráneos dende os portos galegos. Con todo calcúlase que deberon ser poucos os que se exiliaron, xa que existen referencias que apuntan que no territorio galego convertéronse en maior medida que noutros lugares.
Posibles localizacións da xudaría
200px|miniatura|esquerda|Os indicios apuntan a que a xudaría de Allariz encontrábase nas proximidades da igrexa de Santo Estevo. Aínda que non existe constancia no documento do lugar exacto da xudaría de Allariz, é posible facer unha aproximación á mesma mediante dúas frases do texto, e que permitirían situala na zona alta da vila, nas proximidades da igrexa de Santo Estevo:
A estes dous fragmentos da «carta de avenencia» hai que sumar o feito de que o cemiterio xudeu de Allariz estivo situado á dereita da igrexa se Santo Estevo, nuns terreos que en 1487 o reitor da igrexa aforou para que puidera ampliarse o cemiterio que a comunidade xudía posuía dende ía tempo neses terreos:
Salientar que era habitual que as comunidades xudías situaran o cemiterio fora da cidade, mais próximo á porta da xudaría para evitar que os enterros atravesaran barrios cristiáns.
A sinagoga
Se ben a sinagoga tiña a principal función de lugar de oración, tamén tiña outros usos importantes para a vida da comunidade, como centro de reunión, lugar de acollida ao tribunal da alxama, e sobre todo, como lugar de estudo do Talmud e a Torá, ata o punto de que nalgunhas comunidades galegas a sinagoga recibiu o nome de Torá.
A documentación conservada afirma que probablemente Allariz contara cunha sinagoga, cuxa existencia pode supoñerse pola presenza na vila do rabino Mosen Cohen, aínda que a presenza dun rabino non é indicativo da presenza do templo, si que é habitual que vaian asociados. Ademais, a «carta de avenencia» sinalaba de xeito claro a localización da sinagoga.
O pobo xudeu na cultura popular alaricana
250px|miniatura|Escultura adicada á Festa do Boi, obra de [[Arturo Andrade.]] Unha das teorías das orixes da Festa do Boi, unha das celebracións máis coñecidas da localidade, está relacionada coa presenza xudía en Allariz, datando as súas orixes no século XIV. Segundo esta teoría, a comunidade xudía confinada no barrio de Santo Estevo, fóra dos muros da cidade, vivía entre o dinamismo económico e o acoso provocado pola "oficialidade" cristiá. Segundo conta a lenda, durante a festividade do Corpus, e aproveitando que a procesión tiña que saír do recinto amurallado para chegar ao convento, persoas xudías aproveitaban para desafogar as súas iras e frustracións berrando e insultando ao paso da procesión. Os cronistas indican que Xan de Arzúa tería montado a lombos dun boi en 1317, acompañado de varios criados, e cargado con sacos de formigas, encabezou a procesión e arremeteu a cornadas e chuvia de formigas contra os xudeus.
Universidade Libre de Berlín
A Universidade Libre de Berlín (en alemán Freie Universität Berlin; abrev. FU Berlín ou FUB) é a maior das Universidades públicas de Berlín, e unha das máis grandes e prestixiosas de Alemaña.
Dentro do marco da iniciativa pola excelencia académica do goberno alemán, outorgóuselle o status de "Universidade elite" pola calidade dos seus programas orientados cara ao futuro. ​ Este status compárteo con outras 9 Universidades do país e, en termos prácticos, significa orzamentos adicionais para a investigación, así como admisións restrinxidas.
Fundada en Berlín Occidental durante a Guerra Fría, seu nome refírese ao status da cidade como parte do chamado Mundo Libre Occidental. No Times Higher Education Ranking de reputación 2015, a Universidade Libre de Berlín ocupou o posto 51 a nivel mundial.
Ácido adípico
Preparación e reactividade
O ácido adípico prodúcese a partir dunha mestura de ciclohexanona e ciclohexanol chamada "aceite KA", que é a abreviatura de ketone-alcohol en inglés (cetona-alcohol). O aceite KA é oxidado con ácido nítrico para dar ácido adipico, por unha vía de múltiples pasos. Ao principio da reacción, o ciclohexanol é convertido en cetona, liberando ácido nitroso: Entre as súas moitas reaccións, a ciclohexanona é nitrosada, preparando o terreo para a escisión do enlace C-C: Produtos colaterais orixinados neste método son os ácidos glutárico e succínico. O óxido nitroso prodúcese aproximadamente nunha proporción molar dun a un co ácido adípico, tamén, por medio da intermediación dun ácido nitrólico.
Métodos alternativos de produción
Desenvolvéronse varios métodos por carbonilación de butadieno. Por exemplo, a hidrocarboxilación procede da seguinte maneira:
Historicamente, o ácido adípico preparouse por oxidacción de varias graxas, de aí o seu nome derivado en última instancia do latín adeps, adipis, 'graxa animal'.
Reaccións
O ácido adípico é un ácido diprótico ou dibásico (ten dous grupos ácidos desprotonables). Os valores de pKa para a súa sucesiva desprotonación son 4,41 e 5,41.
Como ten dous grupos carboxilato separados por catro grupos metileno, o ácido adípico é axeitado para reaccións de condensación intramolecular. Despois do tratamento con hodróxido de bario a elevadas temperaturas, sofre cetonización para dar lugar a ciclopentanona.
En medicina
O ácido adípico utilizouse para a liberación controlada de fármacos. Foi incorporado a comprimidos de matrices de formulación de liberación controlada para obter a liberación independente do pH de fármacos debilmente básicos ou debilmente ácidos. Tamén foi incorporado no recubrimento polimérico de sistemas monolíticos hidrófilos para modular o pH intraxel, resultando na liberación de orde cero dun fármaco hidrofílico. A desintegración a pH intestinal do polímero entérico shellac mellora cando se usa ácido adípico como axente formador de poros sen afectar a liberación no medio ácido. Outras formulacións de liberación controlada incorporaron o ácido adípico coa intención de obter un perfil de liberación de explosión tardía.
En alimentos
Cantidades pequenas pero significativas de ácido adípico utilízanse como ingrediente que se engade aos alimentos como aromatizante e xelificante. Utilízase nalgúns antiácidos de carbonato de calcio para volvelos agres. Como acidulante en lévedos químicos, evita as propiedades higroscópicas indesexables do ácido tartárico. O ácido adípico, aínda que raro na natureza, aparece de forma natural nas remolachas, pero esta non é unha fonte económica para o comercio comparada coa síntese industrial.
Seguridade
O ácido adípico, como a maioría dos ácidos carboxílicos, é un irritante suave da pel. É suavemente tóxico, cunha dose letal media de 3600 mg/kg por inxestión oral en ratas.
Medio ambiente
A produción de ácido adípico está ligada a emisións de óxido nitroso, un potente gas de efecto invernadoiro e causa a depleción do ozono estratosférico. Os produtores de ácido adípico DuPont e Rhodia (agora Invista e Solvay, respectivamente), aplicaron procesos para converter cataliticamente o óxido nitroso en produtos inocuos:
William Frederick Fisher
William Frederick Fisher, nado en Dallas (Texas) o 1 de abril de 1946, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-51-I. Está casado coa tamén astronauta Anna Lee Fisher.
Traxectoria
Fisher graduouse pola Universidade Stanford en 1968. Ten un doutoramento en medicina pola Universidade de Florida en 1975.
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en maio de 1980, participando na misión STS-51-I en 1985. Pasou un total de 7,10 días no espazo. Retirouse da NASA en 1991.
Illas Berry
As Illas Berry son un grupo de illas das Bahamas, están compostas por preto de trinta illas e máis dun centenar de illotes.
Preto de 700 persoas viven de forma permanente na illa, principalmente na illa de Gran Harbor Cay, a maior. Moitos visitantes estacionais fixeron a súa segunda residencia. Son coñecidos por seren moi ricos, e moitos deles teñen illas privadas.
A primeira ocupación das illas remóntase ó 1836, cando o gobernador Colebrook e un grupo de escravos liberados estableceronse alí.
Illas principais
A illa da Gran Harbor Cay é a maior illa do arquipélago está situada ao norte. É unha illa de cerca de 13 km de longo e 2´5 km de longo.
A illa de Chub Cay é a segunda maior illa do arquipélago, polo seu tamaño e está situado ao sur do arquipélago.
Algunhas illas particulares son propiedade de compañías de cruceiros, para o desfrute dos seus clientes:
Ourille, Remesar, Bóveda
Ourille é un lugar da parroquia de Remesar no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 non tiña ningún habitante.
Catherine Coleman
Catherine Grace "Cady" Coleman, nada en Charleston (Carolina do Sur) o 14 de decembro de 1960, é unha astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-93, STS-73 e Soiuz TMA-20 e das expedicións 26 e 27 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 180,17 días no espazo.
Traxectoria
Coleman é graduada en química polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1983 e doutorada en ciencias e enxeñería de polímeros pola Universidade de Massachusetts en 1991.
Foi seleccionada pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-93, STS-73 e Soiuz TMA-20 e nas expedicións 26 e 27.
Lugares da Baña
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Baña.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Baña
Ixaí
miniatura|dereita|Icona rusa. Ixaí ou Xesé (en hebreo יִשַׁי, Yíšay, 'agasallo de Deus') é un personaxe bíblico, fillo de Obed, neto de Booz e pai de David. A súa importancia como un dos devanceiros de Xesucristo é referida no Novo Testamento, onde se fai referencia á Árbore de Xesé.
Xosé Ramón Quintana
Xosé Ramón Quintana Garrido, nado en Ourense en 1957, é un historiador galego. Actualmente dedícase á docencia.
Traxectoria
Profesor asociado de Historia Contemporánea da Universidade de Vigo e profesor de ensino secundario. Especialista en historia política do tempo presente, historia social e historia da historiografía, é autor de numerosos estudos e artigos, publicados en obras individuais ou colectivas e en revistas especializadas.
Lagarta rabuda
miniatura|dereita|250px|Nesta foto pódese apreciar o seu longo rabo. miniatura|dereita|250px|P. manuelae. A lagarta rabuda (Psammodromus manuelae ) é unha especie de lagarta da familia Lacertidae, que vive na metade occidental da península Ibérica, incluíndo Galicia. Anteriormente estaba incluída na especie P. algirus (que agora quedou só coas poboacións norteafricanas), pero estudos recentes do seu ADN mitocondrial demostraron que é unha nova especie, á que se chamou P. manuelae.
Busack e Lawson (2006) estimaron que o illamento reprodutivo entre as poboacións ancestrais de P. algirus a ambos os lados do estreito de Xibraltar ocorreu hai uns 2,98-3,23 millóns de anos e que a separación entre P. manuelae e P. jeanneae (que comprende as poboacións que ocupan a metade oriental da Península) tivo lugar hai 1,4-1,54 millóns de anos. Unha alternativa a esta hipótese formulárona Carranza et al. (2006), para os cales a separación entre os dous clados da Península Ibérica debeu ter lugar hai 3,6 millóns de anos e a separación entre o clado occidental (P. manuelae) e o norteafricano (P. algirus) hai 1,9 millóns de anos.
O seu nome manuelae fai referencia a Manuela González, esposa dun dos descritores da especie, Alfredo Salvador. Algúns autores considérana sinónimo de P. algirus (Verdú Ricoy et al. 2010).
Descrición
A súa lonxitude varia entre 70 e 75 mm sen contar o rabo. O rabo é moi grande e pode chegar a ser o triplo de grande que o resto do corpo. A cor do dorso é pardo clara, pardo cobriza ou olivácea, con dúas liñas abrancazadas ou amareladas. Ten ocelos azulados a cada lado do corpo, de tamaño decrecente cara á parte posterior. Os machos adultos presentan en primavera os lados da cabeza e a gorxa de cor laranxa e amarela, e os costados con abundante coloración negra formando series verticais paralelas alternando con coloración amarela. As súas escamas dorsais son grandes, bicudas, imbricadas e carenadas e as ventrais lisas. Sen colar.
Teñen dimorfismo sexual, os machos son meirandes, coa cabeza e o rabo de maior tamaño que as femias.
Distribución
Distribúese por todo o occidente da península Ibérica; os límites orientais da súa zona están por delimitar con precisión, pero no oriente da península as poboacións pertencen á especie Psammodromus jeanneae (lagarta rabuda oriental). Especie común en toda a súa área, aínda que é máis escasa no extremo norte. En Galicia é pouco abondosa a non ser nalgunhas zonas cálidas do sur, e ocupa principalmente a metade sur de Galicia, pero vai desaparecendo cara ao norte. Moi termófila.
Hábitat
Prefire o mato baixo de aciñeiras e cistáceas; habita tamén en piñeirais e carballeiras. En Galicia ocupa zonas cálidas e abrigadas de chans con mato aberto, toxeiras, piñeirais, soutos, fenteiras e silveiras e zonas de praia.
Reprodución
En Galicia o apareamento prodúcese entre abril e xuño. O macho ten unha coloración especial durante o celo, como xa se comentou. Os machos emiten sons durante o apareamento (tamén cando os perseguen os depredadores); morden á femia nas costas do corpo e caluga. En Galicia poñen unha media de 6 ovos.
Alimentación e depredación
Comen principalmente insectos e algúns arácnidos que apañan no chan ou en arbustos. Os seus principais depredadores en Galicia son as cobras lagarteiras (Coronella girondica) e aves como os lagarteiros (Falco tinnunculus).
Ameazas
Ameázana a eliminación da cobertura arbustiva en zonas ganderas e forestais e a fragmentación do seu hábitat. Na Serra de Guadarrama, as plantacións de piñeiros en zonas antes ocupadas por carballeiras erradicaron de alí a especie. A IUCN dálle un status de "Pouco preocupante".