cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Familia Simpson
Elenco
Dan Castellaneta, Julie Kavner, Nancy Cartwright e Yeardley Smith comezaron a pór as voces desde que as curtas se emitían en The Tracey Ullman Show. Nancy Cartwright foi a única do grupo que recibiu clases de interpretación como dobradora, mentres que Castellaneta fixera algúns traballos de voz en Chicago. Castellaneta e Kavner forman parte do equipo desde as curtametraxes, así que os produtores decidiron pedirlles que continuasen facendo as voces de Homer e Marge á parte de bastantes máis actores. Os produtores decidiron celebrar un casting para os papeis de Bart e Lisa. Yeardley Smith foi chamada inicialmente para a audición para o papel de Bart, pero o director da proba Bonita Pietila creu que a súa voz era moi aguda. Máis adiante Smith volveu ser chamada, "Sempre soei moito como unha nena. Lin dúas liñas como Bart e dixéronme: 'Grazas por vires!'". Smith recibiu o papel de Lisa. O 13 de marzo de 1987, Nancy Cartwright foi á audición para conseguir o papel de Lisa. Tras chegar á audición, comprobou que Lisa era sinxelamente descrita como "unha nena media" e por aquel momento non tiña moita personalidade. Cartwright interesouse no papel de Bart quen era máis fascinante para ela xa que era descrito como "retorcido, mal estudante, cafre, irreverente [e] listo." . Matt Groening deixouna probar e tras escoitala deulle o traballo.
Homer Simpson
Homer Jay Simpson, voz de Dan Castellaneta, é o pai da familia Simpson. Representa gran parte dos estereotipos da clase traballadora americana: é un home groseiro, con sobrepeso, incompetente, torpe, desconsiderado e alcólico. Ocasionalmente mostrou algún indicio de intelecto e boa forma cada vez que a situación así o precisa, e unha integridade que reflicte os seus propios valores, incluíndo a fera devoción por protexer á súa familia. A súa voz comezou como unha imitación da de Walter Matthau, pero esta deu lugar a unha voz máis robusta durante as temporadas dúas e tres, permitindo a Homer cubrir un maior espectro de emocións. Desde aquela, Homer converteuse nun dos personaxes de ficción máis influentes e foi descrito polo xornal británico The Sunday Times como a mellor creación cómica do tempo moderno. Ten inspirado unha liña enteira de mercadorías e a súa frase comodín, o gruñido de anoxo "D'oh!", foi incluída no Oxford English Dictionary.
Maggie Simpson
Margaret "Maggie" Simpson, é o membro máis novo de entre os cinco e case sempre é vista coma un bebé. É un personaxe bastante destacado durante as curtametraxes de Tracey Ullman Show, aparecendo a miúdo xunto a Bart e Lisa, pero desde aquela converteuse na menos vista e oída dos cinco. Foi revelado que Maggie ten habilidades artísticas excepcionais. Rara vez fala, pero a súa voz foi posta por varios actores incluíndo a Jodie Foster, Elizabeth Taylor , James Earl Jones , Harry Shearer, quen usou a súa voz de Kang , Yeardley Smith e Nancy Cartwright.
Santa's Little Helper
Santa's Little Helper, voces de Frank Welker e Dan Castellaneta, é o can de raza galgo inglés dos Simpson. Fixo a súa primeira aparición na serie como can de carreiras adoptado por Homer e Bart e pertence a ela desde aquela.
Snowball II
Snowball II é o gato dos Simpson. Ten habido diferentes Snowballs ao longo da serie. Snowball I só apareceu brevemente durante flashbacks e secuencias de soños, aínda que si que é mencionado en numerosas ocasións. Snowball II é o segundo gato na liñaxe dos Snowball, pero é asasinado en "I, D'oh-Bot". Lisa intenta substituír a Snowball II con Snowball III e Coltrane (Snowball IV), pero morren tamén en accidentes. A señora tola polos gatos aparece e lánzalle un gato a Lisa, o cal rapidamente adopta e chama Snowball V, decicindo chamalo Snowball II para evitar ter que gastar diñeiro nunha nova cadea co nome e finxir que o incidente nunca ocorreu. Snowball V é o gato actual da familia.
Abraham Simpson
Abraham "Grampa" Simpson, voz de Dan Castellaneta, é o patriarca da familia Simpson, pai de Homer. Trátase dun veterano da segunda guerra mundial que foi logo enviado ao asilo de anciáns de Springfield por Homer. É coñecido polas súas longas historias inconexas e a súa paixón por Matlock. Comparte nome cun parente de Matt Groening, neste caso con seu avó. Non obstante, Groening dixo que refusou darlle o nome, deixando aos demais guionistas que elixisen un nome. De casualidade, os guionistas escolleron o nome Abraham.
Herbert Powell
Herbert "Herb" Powell, voz de Danny DeVito, é o medio-irmán de Homer. Parécese fisicamente a Homer, aínda que un pouco máis esvelto e cunha caluga chea de pelo. A súa primeira aparición é no episodio "Oh Brother, Where Art Thou?" da segunda temporada, no que Homer descobre que tiña un medio-irmán descoñecido cuxa existencia fora agochada por súa nai. Herbert fora produto dunha relación de pouca duración entre o pai de Homer e unha prostituta en Entroido. Foi á universidade e traballou en diferentes oficios ocasionais ata que fundou Powell Motors, unha fábrica de automóbiles situada en Detroit. Herb estivo encantado de coñecer a súa familia e estableceu vencellos entre os seus sobriños, e permitiu que Homer deseñase un coche. Porén, o miserable fracaso do coche de Homer provocou a bancarrota da fábrica e Herb converteuse nun vagabundo. O episodio foi escrito por Jeff Martin, mais a idea de que Danny DeVito lle puxese a súa voz a Herb tivéraa Sam Simon. Algúns quedaron decepcionados co final do episodio, e como resultado os produtores decidiron escribir unha secuela.
Herb reapareceu no episodio da terceira temporada titulado "Brother, Can You Spare Two Dimes?", no que vai vivir brevemente á casa dos Simpson, malia a súa antipatía continua cara a Homer. Homer préstalle a Herb 2.000 dólares, que Herb usa para construír, baseándose nas observacións feitas a Maggie, un invento que traducía a fala dos nenos a un inglés comprensible. Comezou a producir en masa o seu novo produto e recobrou a súa fortuna. Logo quixo agasallar a todos os membros da familia e recompensou a Homer cunha cadeira vibrante, xunto ao seu perdón. Herb non tivo máis aparicións desde este episodio, aínda que unha vez Homer fixo referencia a el como o seu "medio-irmán raramente visto".
Amber Simpson
Amber Simpson é a antiga "esposa das Vegas" de Homer desde o episodio "Viva Ned Flanders". Homer e Ned Flanders visitan Las Vegas durante a fin de semana, acaban borrachos e casan sen sabelo con dúas mulleres. Amber reaparece en "Brawl in the Family", onde a familia Simpson a enganan para que case co avó, abandonando no proceso a todas as demais esposas. Amber horrorízase ante a decepción vaise correndo, incrementando a decepción do avó. En "Jazzy and the Pussycats", os Simpson acoden ao seu funeral despois de que morrese debido a unha sobredose de drogas.
Jacqueline Bouvier
Jacqueline Ingrid Gurney, voz de Julie Kavner, é a nai de Marge Simpson e Patty e Selma Bouvier e mais a esposa do finado Clancy Bouvier. A primeira referencia dela faise nun flashback no episodio "Moaning Lisa", aínda que non fixo a súa primeira aparición física ata o episodio "Bart vs. Thanksgiving". Tamén ten unha irmá chamada Gladys, quen xa faleceu. Como todas as mulleres da familia Bouvier, a súa voz é proporcionada por Julie Kavner. Fuma adoito e fala aínda máis grave ca Patty e Selma. Case non ten voz e nunca sorrí, agás en "Lady Bouvier's Lover", o que lle dá un aspecto pesimista, crítico e non sociable. Ademais, parece non aprobar o casamento de Marge con Homer, dicindo que Homer nunca se vai dirixir a ela como "Madre".
Clancy Bouvier
Clancy Bouvier, voz de Harry Shearer, é o finado pai de Patty e Selma Bouvier e Marge Simpson e mailo esposo de Jacqueline Bouvier. Aparece por vez primeira no episodio "The Way We Was". . Non apareceu de novo ata "Fear of Flying" onde se revelaba que foi un dos primeiros homes que traballaron como azafato. Marge creu ao principio que era un piloto heroico e traumatizouse ao descubrir a súa verdadeira profesión. A causa e data da súa morte non está determinada, pero Homer revela que lle comprara a Marge unha "máquina branca ruidosa" para axudala a superar a morte de seu pai.
Patty e Selma Bouvier
Patty e Selma Bouvier, ambas voces de Julie Kavner, son as irmás xemelgas de Marge. Traballan no Departamento de Vehículos a Motor de Springfield e senten unha forte antipatía polo seu cuñado Homer. Selma é a maior por dous minutos e posúe un enérxico desexo por formar unha familia mentres que súa irmá, Patty, é o único personaxe homosexual (e que recoñece esta atracción) habitual da serie. Kavner ponlles as voces como personaxes "que chuchan a vida de todas as cousas". Kavner fai a voz de Patty máis masculina e nun rexistro máis baixo, e a de Selma é un chisco máis doce. A orixe dos seus nomes é descoñecida; non obstante, Matt Groening ten unha irmá chamada Patty, pero a diferenza doutros membros da familia Simpson, isto non foi explicitamente revelado.
Ling Bouvier
Ling Bouvier, voz de Nancy Cartwright, é a filla adoptiva de Selma Bouvier. En "Goo Goo Gai Pan", Selma descobre que alcanzou a etapa da menopausa e adopta a Ling na China, tras mentir dicindo que estaba casada con Homer Simpson, co gallo de facer crer ás autoridades chinesas que Ling formaría parte dunha familia tradicional no canto de ser criada por unha nai única. As autoridades reclaman a Ling ao decatarse, pero a axente de adopción baséase nas experiencias da súa infancia coa súa nai solteira e permite que Selma poida adoptar a Ling. Desde aquela, Ling converteuse nun personaxe habitual, aparecendo en varios episodios.
Gladys
Gladys, voz de Julie Kavner é a tía de Marge e irmá de Jacqueline. A súa morte foi parte do argumento do episodio "Selma's Choice", no que morreu a causa dunha obstrución intestinal.
British Overseas Airways Corporation
British Overseas Airways Corporation (BOAC) foi a aeroliña estatal británica creada en 1939 pola fusión de Imperial Airways e British Airways Ltd. A compañía continuou operando servizos internacionais durante a segunda guerra mundial. Despois da aprobación da Lei de Aviación Civil de 1946, os servizos europeos e suramericanos pasaron a outras dúas aeroliñas estatais, British European Airways (BEA) e British South American Airways (BSAA). BOAC absorbeu BSAA en 1949, pero BEA continuou operando rutas domésticas e europeas durante os seguintes 25 anos. Unha lei do Parlamento de 1971 fusionou BOAC e BEA, facéndose efectiva a fusión o 31 de marzo de 1974, nacendo así a actual British Airways.
Segunda guerra mundial
O 24 de novembro de 1939 fundouse BOAC a través dunha Lei do Parlamento para converterse na aeroliña estatal británica, formada pola fusión de Imperial Airways e British Airways Ltd. O seu primeiro presidente sería Sir John Reith. As compañías levaban operando xuntas dende que se declarou a guerra o 3 de setembro de 1939, cando as súas operacións evacuáronse da área de Londres cara Bristol. O 1 de abril de1940 BOAC comezou a operar como compañía única. Tras a caída de Francia o 22 de xuño, os avións de BOAC mantiveron ás Illas Británicas conectadas coas súas colonias e cos seus aliados, moitas veces baixo fogo inimigo, e inicialmente cunha escaseza desesperada de avión de longo alcance. Durante a guerra, chegou a referirse vagamente á aeroliña como 'British Airways', e os seus avións e equipamento foron marcados con combinacións dese título e/ou o símbolo do Speedbird e/ou a Union Jack.
BOAC herdou os servizos de hidroavións de Imperial Airways ás colonias británicas en África e Asia, pero coa perda en tempos de guerra da ruta sobre Italia e Francia ao Cairo, estes substituíronse en agosto de 1941 pola "Ruta da Ferradura", co Cairo como un centro de conexións, e Sydney e Durban como terminais. Unir as Illas Británicas coa Ruta da Ferradura minaba os recursos de BOAC. Aínda que España negou o acceso, Portugal deu a benvida aos avións civís de BOAC a Lisboa. Porén, a ruta polo Mediterráneo entre dende Lisboa ou Xibraltar cara Exipto a través de Malta tiña o risco de ataques inimigos, polo que tivo que empregarse a longa ruta de África Occidental (sobre o mar a través de Lisboa, Banjul, Freetown e Lagos), e despois sobre terra ata Khartún na Ruta da Ferradura. As rutas do Imperio tiveran sectores para avións terrestres, pero os Armstrong Whitworth Ensign e os de Havilland Albatross pedidos para substituír ao biplanos Handley Page HP.42 'Heracles' resultaron ser decepcionantes, deixando aos hidroavións Short Empire como a espiña dorsal dafrota en tempos de guerra. Só un feixe destes avións tiñan depósitos de combustible para longo alcance, pero moitos foron finalmente actualizados con maior capacidade de combustible e operados con sobrecarga. miniatura|240x240px|[[Short Empire de BOAC na India durante a segunda guerra mundial]] Os hidroavións Empire voaban ao seu límite no sector de 1 900 millas entre Lisboa e Banjul. España permitiu a repostaxe dalgúns voos nas Palmas de Gran Canaria en 1940 e 1941. En 1941 introducíronse os Consolidated Catalina e Boeing 314A (e posteriormente Short Sunderland convertidos) de maior alcance para garantir os voos entre Lisboa e Banjul sen escalas. A base de hidroavións de BOAC nas Illas Británicas cambiouse de Southampton e Poole, en Dorset, pero moitos voos usaron Foynes en Éire, tras un voo lanzadeira dende Whitchurch. O uso de Foynes reducía as posibilidades de ser interceptados polo inimigo ou de fogo amigo sobre o Canal da Mancha. BOAC tiña grandes bases en Durban, Asmara e Alexandría, e unha escola de pilotos en Soroti, Uganda.
Hidroavións Empire de Imperial Airways realizaran voos experimentais sobre o Atlántico Norte antes da guerra. Estes avións tiñan maior capacidade de combustible e algúns realizaran repostaxes en voo, culminando nunha serie de voos de correo e carga camuflados operados por BOAC a LaGuardia durante a Batalla de Inglaterra. Estes serían os primeiros servizos de BOAC a Nova York. En 1941 asignóuselle a BOAC operar un "Servizo de Ferry de Regreso" dende Prestwick a Montreal para reposicionar a pilotos de transbordador que levaran bombardeiros dende o Canadá. Estes servizos realizáronse con Consolidated Liberator proporcionados pola RAF con pequenas conversións para poder levar pasaxeiros. Este foi o primeiro servizo duradeiro de avións terrestres na ruta do Atlántico Norte. En setembro de 1944 BOAC realizara xa 1 000 cruces transatlánticos.
A finais de 1942 a nova pista dura do aeroporto de Lisboa permitiu o uso de Liberators con rexistro civil para os voos cara o norte e o oeste de África. Podería dicirse que o ruta máis famosa de BOAC durante a guerra foi a "Ball-bearing Run" dende Leuchars, en Escocia, a Estocolmo (Bromma), na neutral Suecia. Inicialmente voada con transportes Lockheed 14 e Lockheed Hudson, tamén se usaron os pouco axeitados bombardeiros "civilizados" (co armamento retirado, un requerimento legal para operar servizos comerciais nun país neutral) Armstrong Whitworth Whitley entre o 9 de agosto e o 24 de outubro de 1942. Os máis rápidos de Havilland Mosquito con rexistro civil introducíronse en 1943. A importancia desta ruta é discutible, pero estes voos nocturnos foron un importante xesto diplomático de apoio por parte de Suecia, que perdeu dous DC-3 derrubados sobre territorio británico. Outros tipos usados na ruta cara Suecia foron os Lockheed Lodestar, Consolidated Liberator, e o único Curtiss CW-20 (o prototipo C-46) mercado por BOAC ; estes modelos podían levar máis carga, e algúns tiñan alcance suficiente como para evitar a ruta directa por Skagerrak controlada polos alemáns. Entre 1939 e 1945 BOAC transportou a 6 000 entre Estocolmo e Gran Bretaña.
Primeiras operacións tras a guerra
miniatura|240x240px|[[Lockheed Constellation]] Ao final da guerra, a frota de BOAC estaba formada por Lockheed Lodestar, Douglas DC-3 prestados, Consolidated Liberator, Short Sunderland convertidos, e os primeiros Avro Lancastrian, Avro York, e Handley Page Halton. Os hidroavións Short Empire, Short S.26 e Boeing 314A, ademais dos AW Ensign, debían ser retirados. Os avións, bases e persoal da corporación estaban espallados por todo o mundo, e levou unha década reorganizalo todo nunha unidade eficiente en Heathrow. En 1943, o Comité Brabazon establecera unha serie de avións civís de transporte para que ser fabricados pola industria aeronáutica británica, pero eses modelos tardarían anos en chegar, e particularmente no caso do Avro Tudor, un avión que BOAC non quería.
Despois dos seus seis primeiros Lockheed 049 Constellation, BOAC tivo que usar o enxeño para incrementar a frota de Constellation. En 1947, a irlandesa Aerlínte Éireann mercou cinco Lockheed 749 Constellation novos e preparounos para iniciar servizos transatlánticos con asistencia e tripulacións adestradas polos capitáns O. P. Jones r J. C. Kelly-Rogers de BOAC. O proxecto abandonouse en febreiro de 1948, e BOAC puido mercar os case novos 749 catro meses despois sen gastar dólares. Isto permitiu a BOAC poder voar a Australia con Constellation a partir de 1949. BOAC chegaría a operar un total de 25 Constellation, incluídos 12 749A obtidos de Capital Airlines a mediados dos 50, cambiándoos parcialmente polos 049 máis vellos de BOAC.
BOAC tamén foi permitida a gastar dólares en seis novos Boeing 377 Stratocruiser para as súas rutas transatlánticas clave a partir de outubro de 1949, ofrecendo un servizo sen escalas cara o leste nun avión de dous pisos entre Nova York e Londres. Porén, debido aos ventos dominantes do oeste, os voos cara Nova York necesitaban repostar en Shannon e Gander. A aeroliña fíxose con outros catro Stratocruiser dun pedido frustrado de SAS, e mercou outros sete de segunda man a mediados dos 50. Os Handley Page Hermes e Canadair DC-4M Argonaut uníronse á frota de BOAC entre 1949 e 1950, substituíndo ao último dos modelos sen presurizar en servizos de pasaxeiros. Cando a entrada en servizo do Bristol Britannia atrasouse ata finais de 1956, BOAC recibiu o permiso para mercar dez Douglas DC-7C novos. Estes avións de longo alcance permitiron a BOAC operar voos sen escalas cara o oeste dende Londres e Manchester ata Nova York e outros destinos na costa leste estadounidense, competindo cos DC-7C de Pan Am e Lockheed Super Constellations de Trans World Airlines (TWA). Esta foi a primeira compra directa de avións a Douglas Aircraft Company da historia de BOAC.
Introdución dos reactores
Reactores posteriores, incluído o revisado Comet 4, deseñáronse a proba de fallos: no evento de, por exemplo, un fallo no revestimento debido a grietas o dano sería localizado e non catastrófico. En outubro de 1958 BOAC operou o primeiro servizo transatlántico cun reactor, usando o máis grande e con maior alcance Comet 4. Nos anos 50 os reactores de pasaxeiros desenvolvéronse rapidamente, e o Comet e o atrasado Bristol Britannia quedaron rapidamente obsoletos pola aparición do Boeing 367-80 (o prototipo do 707) en 1954.
En 1953 Vickers comezara a construír o avión coas ás en frecha VC-7/V-1000 con motores turboventilador Rolls-Royce Conway, pero BOAC decidiu que o Britannia e o Comet 4 serían axeitados para os seus propósitos, e cando a versión militar do V-1000 foi cancelada en 1955 o case completo prototipo foi desgüazado. En outubro de 1956 BOAC podiu15 Boeing 707 con motores Conway (a opción de motor máis económica durante un breve período de tempo). Estes entraron en servizo en 1960.
Sir Giles Guthrie, quen se fixo cargo de BOAC en 1964, prefería avións Boeing por razóns económicas, e de feito a aeroliña comezou a ter beneficios a finais dos anos 60. Despois dunha disputa no Parlamento o goberno instruiu a BOAC que mercase 17 avións Vickers VC10 dunha orde de 30 aparellos que Guthrie cancelara. O VC10 stándar tiña custos de operación máis altos que o 707, en gran parte debido ao requerimento da BOAC durante a fase de deseño de que o avión debería ter un excelente rendemento en condicións quentes e altas para as rutas da Commonwealth (en Africa e Asia), pero o máis grande Super VC10 foi un éxito na ruta do Atlantico Norte, onde foi rendible.
O seguinte gran pedido de avións Boeing foi por 11 Boeing 747-100. O 22 de abril de 1970 BOAC recibiu o seu primeiro 747, pero o avión non entrou en servizo ata o 14 de abril de 1971 debido á incapacidade da aeroliña para liquidar as tarifas coa Asociación de Pilotos de Liñas Aéreas Británicas. British Airways, sucesora de BOAC, convertiríase posteriormente no maior operador de Boeing fóra de Norteamérica.
Fusión con BEA
O primeiro intento dunha fusión de BOAC con BEA xurdiu en 1953 a partir da negociación entre as dúas aeroliñas sobre os dereitos aéreos na colonia británica de Chipre. O presidente de BOAC, Miles Thomas, estaba a favor da idea como posible solución a un desacordo entre as dúas compañías sobre como se deberían servir as rexións petroleiras cada vez máis importantes de Oriente Medio, contando co apoio do Conselleiro de Facenda da época, Rab Butler. Porén, a oposición da Tesourería bloqueou a idea, e acadouse un acordo que permitía a BEA servir Ancara en Turquía, e a cambio deixar todas as rutas ó leste e sur de Chipre a BOAC. Paradoxicamente, a través do control efectivo de Cyprus Airways, BEA foi capaz de continuar servindo os destinos cedidos a BOAC, incluíndo Beirut e O Cairo usando a Cyprus Airways.
Porén, foi só tras seguir as recomendacións do Informe Edwards de 1969 cando se constituíu o 1 de abril de 1972 a nova Xunta de British Airways, combinando BEA e BOAC. Este evento coincidiu coa creación da Autoridade de Aviación Civil, o novo regulador británico unificado para a industria do transporte aéreo.
BOAC teríase convertido nun dos primeiros operadores do Concorde se non chegase a fusionarse para converterse en British Airways. Os Concorde de British Airways levaron os rexistros de G-BOAA a G-BOAG, sendo o primeiro entregado á aeroliña rexistrado como G-BOAC.
Frota
Durante a existencia da aeroliña BOAC operou os seguintes avións: miniatura|Boeing Stratocruiser G-AKGJ "RMA Cambria" en Manchester en xuño de 1954 miniatura|Britannia 312 aterrando en Manchester en 1959 miniatura|Vickers VC10 e Boeing 707 no aeroporto de Heathrow
O Casal, Lois, Ribadumia
O Casal é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 110 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 52 eran mulleres e 58 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 129 veciños, e 2005, cando eran 116.
Rodrigo Martínez Morilla
Rodrigo Martínez Morilla, nado en Madrid o 28 de febreiro de 1943 e finado o 8 de agosto de 2021, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1965 no Rayo Vallecano, onde xogou ata 1966. A partir de aí pasou ao CD Tenerife ata 1967. Ese ano fichou polo Deportivo da Coruña ata 1970, en que pasou ao CD Puertollano. Ese mesmo ano regresou ao Deportivo da Coruña, onde finalmente se retirou en 1971.
Aldea de Abaixo
O topónimo Aldea de Abaixo pode referirse a:
Gulabi Gang
A Gulabi Gang (do गुलाबी Gulabi, «rosa») é un grupo de activistas indias contra a violencia de xénero.
Traxectoria
O grupo apareceu por primeira vez en Bundelkhand, Uttar Pradesh, e foi fundado por Nitya nasa e anteriormente comandado por Sampat Pal Devi, como resposta á violencia doméstica xeneralizada e outros actos de violencia contra as mulleres. O grupo estendeuse e desde 2010 está activo en todo o norte da India, tanto nas rúas como na política local. Sampat Pal foi expulsada de Gulabi Gang. A fundadora e coordinadora nacional do grupo Satbodh Sain acusou a Sampat de mal uso da reputación e o nome da banda ao servizo de intereses persoais. E Parvati Soni, membro da localidade de Atarra, acusou Pal de exixir 5000 rupias para axudar a enfrontar os seus sogros en Maudaha que a estaban sometendo a graves torturas físicas e mentais.
Aproximación ao grupo
Gulabi Gang non é unha banda real, senón máis ben un grupo de mulleres que traballan pola xustiza para as mulleres oprimidas e maltratadas. Caracterízanse por levar saris rosas, uniformes que simbolizan a forza, e portan paus de bambú que poden utilizar como armas de ser necesario. A maioría destas mulleres proveñen da casta máis baixa, os Dalit.
Algunhas asociacións empresariais que apoian a Gulabi Gang son Vitalect, unha empresa de tecnoloxía e servizos que traballa con organizacións sen ánimo de lucro para axudalas coas súas necesidades tecnolóxicas, e Social India (SSI), unha empresa non lucrativa que promove a estabilidade das ONG.
Na organización non hai discriminación por motivos de xénero, porque se basea nos dereitos humanos. O servizo comunitario da banda inclúe a dotación de alimentos e gran aos poboadores das zonas rurais, pensións para viúvas que non teñen os medios económicos para enfrontar a súa vellez e axudar a previr o abuso a mulleres e nenos. O dote, a violación, os matrimonios infantís, a violencia doméstica, o abuso de menores e o acoso sexual, entre outros, son algunhas das accións denunciadas polo grupo.
Caracal, Romanía
miniatura|250px|Teatro Nacional de Caracal Caracal é unha cidade da Romanía, con status de municipi, no condado de Olt.
Xeografía
A cidade encóntrase a unha altitude de 99 msnm, e dista 218 km da capital, Bucarest.
Demografía
Segundo estimacións de 2012, contaba cunha poboación de 38 726 habitantes.
Lingua montenegrina
Dende o ano 2004 a comunidade académica e literaria montenegrina estivo a propor a idea de instituír a idea da lingua montenegrina á opinión pública, un movemento que ten a súa orixe en 2003 trala caída do comunismo. Despois da independencia de Montenegro a lingua pasou a ser a oficial do país coa Constitución do 22 de outubro de 2007 e foi estandarizada o 10 de xullo de 2009. Ethnologue identifica a lingua como un nome alternativo do serbio.
La Calera, Cundinamarca
La Calera, cuxo nome indíxena é Teusacá, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa no oeste da Provincia do Guavio, a 18 km ó nordeste de Bogotá, preto das localidades de Chapinero e Usaquén.
Sucellos
miniatura|Altar de Sarrebourg, preto de [[Metz, da época galorromana con Sucellos e Nantosuelta xuntos]] Sucellos foi o deus galo da agricultura e dos bosques, equivalente do deus druída Dagda da mitoloxía irlandesa. Nas rexións da Galia máis romanizadas, como a Narbonense, o seu culto asimilouse ao do deus romano Silvano.
La Calera, Cundinamarca
Toponimia
O topónimo de La Calera ten a súa orixe na mina de calcaria, ou "calera", como se dicía antigamente. O poboado indíxena denominábase Teusacá que, segundo algúns historiadores, significa «prisión» e segundo Acosta Ortegón é «cercado prestado».
Sucellos
Iconografía
miniatura|200px|Sucellos representado nunha estatuíña de bronce do século III ou II a.C. Sucellos aparece representado en baixorrelevos, estatuíñas de bronce e cerámica, o seu aspecto é o dun home barbán de mediana idade vestido como un galo (túnica, bracca, botas) cunha man terma dunha maza e na outra leva unha cunca. Ás veces aparece á beira de Nantosuelta, a deusa gala da fertilidade. Tamén se conservan algunhas inscricións dedicadas a DEO SVCELLO miniatura|200px|Medallón do século III d.C. representando a Sucellos
Mitoloxía
Descoñécese con absoluta certeza con que se asociaba a Sucellos, non hai ningún escrito contemporáneo onde se describa. Consérvase unha inscrición en Maguncia onde aparece como equivalente ao Xúpiter romano. Baseándose nunha cita de César, onde comenta que os galos daban culto a Dispater e crían que eran os seus descentes, Salomon Reinach asociouno con Dispater, postura que comparte Duval.
Lloyd deMause
Traxectoria
DeMause realizou os seus estudos en ciencia política na Universidade de Columbia. Foi o fundador de The Journal of Psychohistory, que ademais edita, e xogou un importante papel na fundación da International PsychoHistory Association (Asociación Internacional de Psicohistoria), un grupo multidisciplinario do cal os seus membros estiveron, en maior ou menor medida (incluso de maneira crítica), influenciados polos seus traballos.
Traballo académico
Fixo importantes contribucións ao estudo da psicohistoria, que é o estudo das motivacións psicolóxicas de eventos históricos. Esta tenta comprender a orixe emocional do comportamento social e político de grupos e nacións, pasados e presentes. O seu tema de estudo é a infancia e a familia (especialmente o abuso infantil), e estudos psicolóxicos de antropoloxía e etnoloxía.
Publicacións
DeMause publicou máis de 90 artigos académicos e oito libros, entre os que destacan:
Ángel Ilarri
Ángel Ilarri Gimeno, nado en Corella (Navarra) o 30 de novembro de 1913 e finado en 1998 en Vigo, foi durante corenta anos administrador e director do Museo Quiñones de León de Vigo.
Traxectoria
O paseo que atravesa Castrelos leva o seu nome.
Aerodino
Un aerodino é unha aeronave máis pesada que o aire que precisa do movemento relativo con respecto dun fluído (como pode se-lo aire) para xerar forzas de sustentación. É por isto polo que están destinados a voar no seo da atmosfera. miniatura|Airbus A-380 na cerimonia de inauguración. Están dotados de superficies sustentadoras ou ás. A xeometría específica das ás (perfil aerodinámico) modifica a velocidade do aire, acelerándoo na parte superior da á (extradorso) con relación á inferior (intradorso). Esta diferenza de velocidades tradúcese nunha diferenza de presións (ver principio de Bernoulli) xerando así as forzas de sustentación grazas á superficie alar.
Dentro dos aerodinos distinguimos dúas clases: de á fixa ou de á xiratoria.
Aerodinos de á fixa
miniatura|Breve esquema das forzas que aparecen no voo dun avión Son os da familia dos avións. As ás van fixas ó fuselaxe, polo que a velocidade relativa con respecto do aire que precisan para sustentarse é acadada por toda a aeronave no seu conxunto. É dicir, as ás non posúen movemento propio. De todos xeitos nesta categoría tamén se inclúen as ás de xeometría variábel, coma as do F-14 Tomcat. Estas ás están deseñadas para acadar unha mellor adaptación tanto ó rexímen subsónico coma ó supersónico.
Distinguimos varios tipos: aeroplanos, planadores, ás deltas, parapentes, paramotores e ultralixeiros.
Aeroplano
Son os chamados avións. Está composto por ás unidas a un fuselaxe con capacidade para albergar persoas, carga ou sistemas (caso dos avións espías non tripulados). Levan unha ou máis plantas propulsoras para conseguir o movemento relativo co aire.
Planador
Tamén chamados veleros. Son similares ós aeroplanos pero coa diferenza de que non posúen motor. Utilizan a resultante das forzas aerodinámicas para os seus movementos. Nas ascensións han de nutrirse ou ben de correntes térmicas (correntes ascendentes de aire) ou ben doutra aeronave que o remolque ata unha altura determinada. Mediante o peso e o cabeceo controlan a súa velocidade.
Á delta
miniatura|Voo en á delta Aerodinos compostos por unha grande superficie de tela suxeita mediante unha estrutura lixeira no centro da cal vai suspendido o piloto. Ó igual cós planadores non posúen motor e utilizan as correntes de aire ascendentes para o seu funcionamento.
Parapente
Aerodinos formados por unha ampla superficie de tela sen partes ríxidas (similar a un paracaídas) e un asento para o piloto, situado debaixo da tela e unido a esta mediante cordas e arneses. Non posúen motor. miniatura|Voo en parapente
Paramotor
É un parapente ó que se lle incorpora un motor na parte traseira do asento do piloto.
Aerodinos de á xiratoria
miniatura|Esquema de forzas dun helicóptero en voo a punto fixo
Son os da familia do helicóptero. Nesta clase de aerodinos, as ás non se manteñen fixas ó fuselaxe, senón que posúen movemento propio. Son os chamados rotores, compostos por un certo número de ás de gran lonxitude pero moi pouca corda (as denominadas pás) unidas a un eixo central. Este eixo central permite un movemento circular para dar orixe ás forzas de sustentación.
Distinguimos varios tipos: autoxiros, xirodinos, helicópteros, combinados e convertíbeis.
Autoxiro
Caracterízanse por posuír só un motor frontal que xera forzas de pulo e un rotor principal, sen motor, que se nutre da velocidade horizontal para xirar de xeito pasivo e producir así a sustentación. Non poden voar a punto fixo pero as velocidades mínimas son moi reducidas. Foi inventado por Juan de la Cierva no 1920.
Xirodino
Son aerodinos de ás xiratorias similares ós helicópteros pero coa diferenza de que levan dúas plantas de propulsión: a frontal para as forzas de pulo e a do rotor principal, que proporciona a sustentación. Esta configuración permítelle as virtudes do helicóptero pero cunha maior velocidade de avance. miniatura|Autoxiro de Juan de la Cierva.
Helicóptero
Son os aerodinos de á móbil máis utilizados hoxe en día. A súa principal característica é a presenza dunha soa planta propulsora aplicada no rotor. Este rotor pode variar o paso (inclinación sobre o plano lonxitudinal) das súas pás para dirixir a aeronave e producir sustentación. Posúe a capacidade do voo a punto fixo o que o fai moi útil en diversas tarefas, como extinción de inendios, rescate, aterraxe en heliportos no medio da cidade...
Combinado
É un tipo especial de aerodino. Pode ser considerado coma metade autoxiro e metade xirodino. Na engalaxe funciona coma un xirodino mais no avance horizontal coma un autoxiro. Pode levar elementos de axuda á sustentación (como pequenas ás fixas) e ó avance.
Convertible
miniatura|V-22 Osprey, convertible do exército estadounidense
Son aerodinos de ás xiratorias na que os rotores poden variar a súa inclinación respecto da fuselaxe ata 90º. Deste xeito os rotores permiten o seu uso en modo helicóptero ou en modo avión, utilizando ás fixas.
Ligazóns externas
Aeropuertos Españoles y Navegación Aeréa (AENA) - Tipos de aeronaves
Historia da zooloxía
220px|miniatura|Pinturas de [[bóvidos e équidos na cova de Lascaux, Francia.]] miniatura|220px|[[Aristóteles, coinsiderado o fundadpor da zooloxía precientífica.]] miniatura|220px|[[Georges Cuvier|Cuvier, un dos fundadores da moderna ciencia zoolóxica.]]
A historia da zooloxía trata do estudo dos progresos que, sobre o coñecemento dos animais, foron acadados polos homes no curso dos tempos, desde a máis remota antigüidade até o presente.
A zooloxía comeza a tomar corpo na antigüidade grecorromana, coas obras de Aristóteles e Galeno, progresando lentamente na escura Idade Media polo traballo dos médicos musulmáns e de eruditos como Alberte o Magno.
Durante o Renacemento e a Idade Moderna, o pensamiento zoolóxico foi revolucionado en Europa por un renovado interese no empirismo e polo descubrimento de moitos animais descoñecidos procedentes do Novo Mundo. Destacados personaxes neste movemento foron, entre outros, Vesalio e William Harvey, que utilizaron a experimentación e a observación coidadosa na fisioloxía. Máis tarde, naturalistas como Linneo, Buffon e Cuvier, comenzaron a clasificar a diversidade da vida e o rexistro fósil, así como o desenvolvemento e o comportamento dos organismos.
Nos séculos XVIII e XIX a zooloxía converteuse nunha disciplina científica cada vez máis profesionalizada. Naturalistas exploradores como Alexander von Humboldt investigaron a interacción entre os organismos e o seu medio ambiente e a forma en que esta relación depende da xeografía, sentando as bases da bioxeografía, a ecoloxía e a etoloxía. Moitos naturalistas comezaron a considerar a importancia da extinción e a mutabilidade das especies. A microscopia revelou un mundo previamente descoñecido, sentando as bases para a teoría celular, que proporciona unha nova perspectiva na base fundamental da vida.
Prehistoria
A actividade científica comezou nun pasado moi remoto, moito antes da aparición dos primeiros documentos escritos, é dicir, na prehistoria. Moi probabelmente, a ciencia desenvolveuse a partir das primitivas prácticas de maxia tribal. Tamén, probabelmente, tiveron a mesma orixe tanto a relixión coma a arte, de tal xeito que ciencia, relixión e arte se nos presentan como irmás cun obxectivo común: entender e interpretar o universo no seu conxunto, aínda que por métodos totalmente diferentes.
Durante moito tempo, a maxia foi o punto de unión da sociedade, a institución na que se depositaba a sabedoría e a experiencia acumulada até o momento. A técnica precedeu á ciencia nos primeiros tempos da humanidade. Apoiándose en observacións empíricas, o home desenvolve as súas ferramentas (traballa os ósos, a pedra), e descobre o uso do lume no Paleolítico inferior. A maior parte dos prehistoriadores concordan en pensar que o lume empezou a utilizarse desde hai 250,000 anos ou 300,000 anos.
Durante este período, admítese xeralmente que a explicación máxica dos fenómenos era a regra. Porén, para numerosos paleontólogos e prehistoriadores como Jean Clottes, as pinturas rupestres mostran que o home daquela época posuía as mesmas facultades cognitivas que o home moderno.
Against Me!
Against Me! é unha banda de folk punk formada en Naples, Florida, e posteriormente trasladada a Gainesville, Florida, en 1997. O seu primeiro álbum, editado por No Idea Records en 2002, é Reinventing Axl Rose.
Historia da zooloxía
Prehistoria
Por tanto, o home iniciou a zooloxía xa na prehistoria: a medida que ía entrando en contacto cos seres vivos (en especial, os animais) foinos coñecendo e utilizando de acordo coas súas necesidades. Os primeiros humanos deberon ter e transmitir coñecementos sobre animais para aumentaren as súas posibilidades de supervivencia, o que podería incluír aspectos do comportamento dos animais (como os patróns de migración) e coñecementos da anatomía humana e animal.
A calidade dos coñecementos que tiña acerca da natureza reflíctese nas pinturas rupestres deixadas en cavernas polo Homo sapiens sapiens (ou home de Cro-Magnon) datadas contra 28.000 a.C. en Europa, especialmente en España, representando animais de maneira estilizada.
O primeiro punto de inflexión importante no coñecemento zoolóxico chegou coa revolución neolítica hai uns 10.000 anos.
Os seres humanos domesticaron animais para acompañaren ás sociedades sedentarias resultantes desta revolución (cans, porcos, ovellas, cabras, galiñas e outrros animais) en Europa, norte de África e o Oriente Medio,
Á domesticación dos animais seguiría un coñecemento aínda máis adecuado dos fenómenos da natureza. As prácticas médicas rudimentarias involucraban certa clase de coñecementos sobre a anatomía humana, así como dos animais que se utilizaban na alimentación e para o traballo, que lle deron aos homes certos coñecementos superficiais das súas estruturas.
Oriente Medio e Extremo Oriente
As escolas de medicina da antigüidade realizaban diseccións de animais con fins de comparación anatómica e adestramento cirúrxico. En Babilonia, os sacerdotes coñecían algo acerca da anatomía animal (particularmente dos que sacrificaban) e de medicina; porén, esta última estaba intimamente ligada coa astroloxía. A medicina do antigo Exipto era máis práctica.
Os exipcios e os asirios realizaron observacións sobre vermes parasitos do home. Os antigos xudeus contribuíron cos seus coñecementos ás concepcións modernas de hixiene.
No Extremo Oriente o coñecemento da natureza e da medicina non estaba tan avanzado como noutros aspectos da cultura.
Grecia
A tradición grega continuou, na época romana, ao redor do Museo de Alexandría até ao redor do ano 30 a.C., pero declinou baixoo a dominación do Imperio romano.
Roma
Durante o Imperio romano producíronse só achegas rutineiras que incorporaban novos animais ao esquema aristotélico, existindo un baleiro case absoluto en canto ás posíbeis modificacións do mesmo.
O estudo dos animais na época romana é máis ben descritivo e impreciso, admitindo toda unha serie de seres fabulosos (sereas, grifóns, dragóns, unicornios) etc., que foron a base dos bestiarios medievais. Isto deu lugar a que moitas persoas creran que estes animais existían, o que se agudizou durante os séculos escuros da alta Idade Media, nos que se inventaron aínda más lendas fabulosas.
Idade Media
A Idade Media non representou ningún avance no coñecimento zoolóxico. Desde a morte de Galeno até o denominado renacemento do século XII, recompiláronse os traballs de gregos e romanos. A maior parte dos autores interesados na vida animal son tributarios de Isidoro de Sevilla (ca. 560-636), que reuniu, a comezos do século VII, nas súas Etimoloxías (ou Origines) gran parte dos coñecementos, pero tamén dos mitos, transmitidos por Plino na súa Historia natural.
No século XII prodúcese o redescubrimento de Aristóteles e dos seus traitados consagrados aos animais, especialmente grazas aos comentarios do filósofo árabe Averroes (1126-1198). Isto sería o punto de partida dun renacemento do interés pol munde animal. Coimpre ter preesente que durante a última parte deste período, os principais centros de cultura estiveron no Islam. Os científicos árabes conservaran e interpretaran o máis notábel da antiga ciencia grega, trasmitindo estes coñecementos á Europa cristiá. A obra zoolóxica máis notábel procede da España musulmá, data do século X e débese a Maslama al-Mayriti, o Tratado da xeración dos animais.
No século XIII, a figuras máis importantes no campo da zooloxía foron:
Renacemento
O Renacemento debe o seu nome ao redescubrimento dos traballos dos antigos pensadores gregos e romanos, que marcou a fin da Idade Media e creou alicerces sólidos para o desenvolvemento de novos coñecementos. A ciencia como disciplina do coñecemento adquire así a súa autonomía e os seus primeiros grandes sistemas teóricos, até tal punto que Michel Blay fala da "canteira da ciencia clásica". Este período é abundante en descricións, inventos, aplicacións e en representacións do mundo.
Dos científicos desta época destácanse Francis Bacon, Nicolao Copérnico e Galileo Galilei; eles estabeleceron o denominado método científico.
Ademais, no curso dos séculos XV e XVI prodúcense en Europa, iniciadas polos reinos de Castela e Portugal, grandes expedicións marítimas de envergadura mundial, coñecidas co nome de grandes descubrimentos. O impulso renovador da zooloxía vai ligado, por iso, ao descubrimento das faunas exóticas polas grandes exploracións xeográficas. É curioso que o descubrimento destes animais novos fixera volver os ollos cara aos propios.
Bacon, Copérnico e Galileo sentaron as bases do método científico
Entre os autores que describiron a fauna americana destacan Gonzalo Fernández de Oviedo (1478-1557), autor da Historia General y Natural de Indias (1535), Francisco López de Gómara (1511-1566), que escribiu Historia General de Indias (1552) e José de Acosta (1539–1600) que, na súa obra Historia Natural y Moral de las Indias (1590), sentou as bases para a zooxeografía, ao comparar a fauna europea coa americana.
Século XVI
No século XVI floreceron en Europa os museos zoolóxicos e as obras de recompilación.
Século XVIII
No último cuarto do século XVIII, a zooloxía, ciencia que trata de todos os animais da natureza, estaba dividida en diferentes partes, que se poden reducir a seis:
Século XIX
Durante o século XIX apareceron os campos disciplinarios especializados segundo o grupo animal estudado. Os principais son:
Século XX
Neste século, caracterizado por unha aplicación máis intensa dos métodos experimentais, producíronse as maiores achegas ás ciencias biolóxicas.
Coa revolución da enxeñaría xenética e da bioloxía molecular, as disciplinas naturalistas tradicionais forno en parte eclipsadas a partir dos anos 1950. Moitos países restrinxiron durante decenios os fondos asignados a elas. Pero a concesión en 1973 do Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina a tres etólogos (Karl von Frisch, Konrad Lorenz e Nikolaas Tinbergen) deu un impulso aos estudos zoolóxicos e un certo crédito a estas actividades.
A zooloxía contemporánea
Aínda que o termo zooloxía caeu en desuso (as denominacións bioloxía dos organismos ou bioloxía animale son máis correntes hoxe) o estudo dos animais está sendo considerabelmente renovado integrando as achegas da filoxenia, a bioquímica, e a xenética de poboacións.
Porén, os temas de investigación rara vez agora se centran nun só organismo, ou nun taxon concreto. Salvo excepcións, estes non son máis que materiais que se utilizan para definir a disciplina, e as cuestións biolóxicas que este material achega permiten replantexar e eventualmente resolver a cuestión.
A zooloxía xa non aparece como un campo disciplinar unido, subdivididas segundo os grande clados, senón que se manifesta termina en diferentes ramas:
Ambigüidade
A ambigüidade na pragmática existe cando unha forma ten dous ou máis significados.
Ambigüidade léxica
Ambigüidade en forma de morfema ou palabra. Dáse cando nun lexicón unha entrada permita máis dunha interpretación para unha soa palabra, é dicir, dáse cando unha mesma palabra admite dous ou máis significados distintos. Ofrece problemas de comprensión ó receptor, a única solución é recorrer ó contexto ou á situación.
Homonimia
As palabras soan igual pero os seus significados son diferentes. Hai unha coincidencia gráfica de dúas ou máis palabras que teñen significados distintos. Prodúcense por coincidencia dos significantes de diversos signos.
Homografía
Palabras cuxa escrita e pronunciación son idénticas, aínda que os seus significados sexan distintos.
acha (anaco de madeira), acha (verbo).
Ambigüidade estrutural
Dáse nunha oración ou frase cando ten dous ou máis significados debido á estrutura, xa sexa polo agrupamento ou a distinta función gramatical:
Ambigüidade de agrupamento
Oración que ten dúas estruturas posibles, por exemplo, o seguinte letreiro: Alúgase vivenda con garaxe / para mozas / con calefacción (¿as mozas teñen que ter calefacción?) ou a secuencia Véndense zapatos de pel de señora.
Ambigüidade funcional
Dáse cando unha palabra ou frase completa dous ou máis relacións gramaticais, os morfemas e grupos son iguais para ambos significados: Pasarei só este verán aquí.
Room a Thousand Years Wide
"Room a Thousand Years Wide" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden. A letra do tema foi escrita polo guitarrista Kim Thayil e a música foi composta polo batería Matt Cameron. "Room a Thousand Years Wide" foi publicada como sinxelo en 1990 a través do selo Sub Pop, e unha versión re-gravada da mesma apareceu posteriormente no terceiro álbum do grupo, Badmotorfinger (1991).