cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
OpenID
Modos de comunicación
A segunda opción é máis popular na Web; tamén pode suceder que un  termine converténdose nun   se a operación non pode automatizarse.
En primeiro lugar, a parte confidente e o provedor (opcionalmente) establecen un segredo compartido, que a parte confidente se encarga de almacenar. Se empregamos, a parte confidente redirixe ao navegador web do usuario cara ao provedor. No exemplo, o navegador de Antía sería redirixido a  de xeito que Antía puidese autenticarse contra o provedor.
O método de autenticación pode variar, mais normalmente un provedor OpenID pide un contrasinal (e entón posiblemente almacena a sesión do usuario usando cookies, tal e como fan moitos sitios con autenticación baseada en contrasinal). En caso de que Antía non teña unha sesión activa en, este solicitará o seu contrasinal. Unha vez teña a sesión aberta, o servidor preguntará acerca da confianza que lle ofrece  (a páxina designada por   como destino ao que o usuario debería volver tras completar a autenticación para recibir os detalles da súa identidade). Se ela responde positivamente, a autenticación OpenID considérase exitosa e o navegador é redirixido á páxina de retorno indicada coas credenciais outorgadas. Se Antía decide non fiarse do sitio da parte confidente, o navegador tamén será redirixido, pero se notificará do rexeitamento á parte confidente, de xeito que  como contrapartida se negará a autenticar a Antía.
Non obstante, o proceso de login non rematou aínda porque nesta etapa,  non pode decidir se as credenciais recibidas realmente foron recibidas dende. Se eles tiñan establecido previamente un segredo compartido, o consumidor pode validar o segredo compartido recibido coas credenciais que tivese gardadas previamente. Cada consumidor é chamado con estado porque garda o segredo compartido entre sesións. En comparación, un consumidor sen estado ou mudo deberá facer unha petición máis a fondo para asegurarse que os datos viñeron de verdade de.
Despois de que o identificador de Antía fose verificado, ela será considerada rexistrada en  como. O sitio pode entón gardar a sesión ou, se este é o seu primeiro rexistro, pedir a Antía que introduza información específica para  para rematar o rexistro.
Fundación OpenID
A Fundación OpenID, radicada nos Estados Unidos, así como a súa filial OpenID Europe, creáronse en 2007. É unha organización sen fin de lucro cuxo papel é a organización e o desenvolvemento do framework OpenID para a comunidade e de administrar a súa propiedade intelectual.
Identificadores OpenID
A partir da versión 2.0 da autenticación OpenID así como nalgunhas das implementacións de OpenID 1.1, hai dous tipos de identificadores: URLs e XRIs.
URLs
Hai dous xeitos de obter unha URL OpenId válida que poida ser usada para rexistrarse en tódolos sitios que soporten OpenID.
XRIs
Os XRIs son un novo sistema de identificación en Internet, deseñado especificamente para identidades dixitais de dominio cruzado.
Características
Os XRIs son de dúas formas i-nomes e i-números que son habitualmente rexistrados simultaneamente como equivalentes. Os I-nomes son reasignables (semellantes a nomes de dominio), namentres que os i-números nunca son reasignados. Cando un i-nome XRI é usado como un identificador OpenID, este é resolto inmediatamente polo i-número equivalente (o elemento CanonicalID dun documento XRDS). Este i-número é o identificador OpenID almacenado pola parte confidente. Deste xeito o usuario e a parte confidente están protexidos contra os cambios de identidade que poderían suceder cunha URL fundamentada nun nome DNS reasignable.
Críticas
OpenID recibiu numerosas críticas de base relativas a problemas dende distintos ámbitos, pero en especial de seguridade e privacidade. A unificación de tódalas identidades implica altos riscos, amais do feito de que o servidor de identidade coñecerá tódalas webs que se visiten cada día. É máis, se se comprometese a seguridade do ordenador usuario ou do servidor, toda a vida dixital do usuario quedaría desprotexida.
Rui Costa
Biografía
Debutou no AD Fafe en 1989 antes de fichar polo SL Benfica, onde gañou a Copa de Portugal en 1993 e a Superliga en 1994. Ese ano partiu ao AC Fiorentina de Italia, onde gañou a Copa Italia e a Supercopa italiana, en 1996.
En 2001 fichou polo AC Milán, onde gañou a Liga de Campións, a Copa Italia (2003) e un Scudetto, en 2004.
En 2006 volveu ao club do seu corazón, o Benfica, asinando un contrato en branco e demostrando así o seu amor polo club que apostou por el e formouno. Xa un episodio deste xénero manifestouse antes cando nun amigable no que Rui Costa xogaba pola Fiorentina contra o Benfica en Lisboa, tocoulle marcarlle un gol ao equipo local e no canto de celebralo fixo todo o contrario, púxose a chorar e a pedir desculpas por marcarlle un gol ao Benfica en Lisboa.
Selección Nacional
Pola Selección gañou o Mundial Sub-17 (1989) e o Mundial Sub-20 (1991). Ademais xogou o Mundial de 2002 e as Eurocopas de 2000 e 2004, nesta última anunciando a súa retiro da Selección.
O retiro de Rui Costa
Pasaron 18 anos desde que un atrevido Rui Costa debutase co Benfica en 1991 e, desde entón, todo foron éxitos e loanzas. Pero todo ten un fin, Rui Costa tíñao claro, "non daba para máis" e aos seus 36 anos non quería "arrastrarme polos campos". O Vitoria de Setúbal foi o rival escolleito e con el, o xogador despediuse do fútbol en activo tras unha brillante traxectoria en Portugal, pero sobre todo en Italia.
Para a historia quedará aquela dupla con Batistuta na Fiorentina dos últimos anos da década dos noventa ou a Champions League que levantou, en 2003, co Milán.
Actualmente exerce como director deportivo do Benfica, tres días despois do seu retiro da actividade profesional.
Proxy (padrón de deseño)
Consecuencias
O uso do proxy introduce un nivel de indirección adicional con diferentes usos:
Cuéntame un cuento
Cuéntame un cuento é o terceiro disco publicado pola banda española de rock Celtas Cortos.
Foi publicado en 1991 pola discográfica DRO e supuxo o punto de inflexión definitivo a partir do cal a banda consegue chegar a un público masivo conseguindo vender máis de 500 000 exemplares do mesmo.
V de Vendetta
V de Vendetta pode referirse a:
Kenning
Kenning, do antigo nórdico, significa símbolo, o feito de nomear, cuxo plural nesa lingua é kenningar. Relacionado con kenna que significa coñecer, nomear cunha kenning.
A kenning é unha figura retórica usada nas producións literarias do século IX a XII dos países que hoxe son Noruega e Islandia. Ten a particularidade de nomear a cousa por unha verba que a caracteriza debido a unha anécdota (se a kenning é referente a un deus escandinavo), substituíndo a parte da cousa polo todo, ou ben simplemente facendo a asociación por contigüidade.
Club Natación Monforte
O Club Natación Monforte é un equipo de natación, natación sincronizada, e wáter-polo de Monforte de Lemos, creado en 1996.
Traxectoria
Participou na Liga Galega de Wáter-polo até 2007.
Gran Premio de Suráfrica de 1974
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 30 de marzo de 1974. Foi a terceira rolda da tempada de Fórmula Un de.
Resumo da carreira
Debido á crise enerxética a celebración do Gran Premio de Suráfrica estivo en dúbida, pero fíxoo, aínda que con atraso en marzo. Lotus sorprendeu ao paddock cun modelo innovador, presentado catro pedais e un embrague eléctrico.
Con todo, a práctica viuse ensombrecida por un tráxico accidente que custou a vida de Peter Revson, como consecuencia o seu equipo Shadow retirouse. Niki Lauda logrou a pole por diante de Carlos Pace. Os dous coches de Lotus engancháronse pouco despois da saída, tamén víronse involucrados Jochen Mass e Henri Pescarolo, a carreira de Tom Belsø non durou máis duns centos de metros, debido á problemas do embrague. Lauda liderou un tren de vehículos composto por Carlos Reutemann, Clay Regazzoni, Jody Scheckter e James Hunt, que sufría problemas de vibración no seu Hesketh.
Mike Hailwood alcanzou e pasou a Scheckter cando se perdeu unha marcha, e logo pasou Reutemann na volta 9. Na volta 75, case ao final, Lauda tivo que retirarse con problemas de encendido e baixa presión de aceite, dándolle a vantaxe a Reutemann. Esta foi a primeira vitoria dun arxentino desde Juan Manuel Fangio e a primeira de Brabham desde o Gran Premio de Suráfrica de 1970. Jean-Pierre Beltoise acadou o segundo posto e Mike Hailwood completou o podio final.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Unió Democràtica de Catalunya
Constituíuse o 7 de novembro de 1931 e actuou politicamente durante a Segunda República, tralo fin da guerra civil española UDC pasou á clandestinidade, reorganizándose a partir de 1941 na clandestinidade, formando parte dos organismos da oposición democrática contra o franquismo, logo da restauración da democracia participou nas primeiras eleccións ao Parlamento de Cataluña conseguindo un escano e en 1978 asinou acordos con CDC para formar listas electorais conxuntas como CIU. UDC formou parte dos gobernos da Generalitat desde entón ata que CIU perdeu as eleccións catalás de 2003. UDC conta con 16.000 afiliados
Ligazóns externas
Web oficial de UDC (catalán)
Cervás
O topónimo galego Cervás pode referirse a:
Corpo de exército
O corpo de exército é unha unidade militar formada por entre dúas e catro divisións, de aproximadamente entre 28.000 e 33.000 homes. Entre dous ou tres corpos de exército forman un exército.
Nas unidades mecanizadas equivale a tres brigadas.
Epidemioloxía
A epidemioloxía é a disciplina científica que estuda a distribución, frecuencia, determinantes, relacións, predicións e control dos factores relacionados coa saúde e enfermidade en poboacións sensibles.
Historia
A epidemioloxía xurdiu do estudo das epidemias de enfermidades infecciosas; de aí o seu nome. Xa no século XX os estudos epidemiolóxicos se estenderon ás enfermidades e problemas de saúde en xeral, analizados mediante diversos métodos, entre os cales os da demografía e a estatística son especialmente relevantes.
Características
A epidemioloxía ocupa un lugar especial na intersección entre as ciencias biomédicas e as ciencias sociais e aplica os métodos e principios destas ciencias ao estudo da saúde e a enfermidade en poboacións humanas ou animais determinadas. Porén, existe tamén unha epidemioloxía veterinaria e tamén podería falarse dunha epidemioloxía zoolóxica e botánica, esta última intimamente relacionada coa ecoloxía.
A epidemioloxía considérase unha ciencia básica da medicina preventiva e unha fonte de información para a formulación de políticas de saúde pública. A epidemioloxía estuda, sobre todo, a relación causa-efecto entre exposición e enfermidade. As enfermidades non se producen de forma aleatoria; teñen causas, moitas delas sociais, evitábeis. Xa que logo, moitas enfermidades poderían previrse se se coñecesen as súas causas. Os métodos epidemiolóxicos foron cruciais para identificar numerosos factores etiolóxicos que asemade xustificaron a formulación de políticas sanitarias encamiñadas á prevención de enfermidades, lesións e mortes prematuras.
Demandante
O demandante, en Dereito procesual, é a parte (persoa física ou xurídica) que inicia un litixio mediante a interposición dunha demanda. É o suxeito activo do preito, que articula unha ou máis pretensións de carácter xurídico, exercitando unha acción procesual para que o xuíz a resolva por medio dunha sentenza.
Resérvase este termo para as xurisdicións civil, social e contencioso administrativa. Asemade tamén se denomina demandante en amparo a quen formula un recurso de amparo perante o Tribunal Constitucional
No ámbito do proceso penal a persoa que exercita a acción denomínase acusación.
Dependendo do tipo de procedemento, o demandante pode ou debe comparecer representado por un procurador e defendido por un avogado
Cosme Fernández Soler
Cosme Fernández Soler, nado en Pontevedra e finado na mesma cidade o 2 de decembro de 1901, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Dirixiu El Anunciador e El Argentino de Pontevedra. Trasladado a Vigo, colaborou en Galicia Agrícola, Comercial e Industrial.
The Wedding Date
The Wedding Date é un filme estadounidense romántico dirixido por Clare Kilner que foi estreado no 2005. Está protagonizado por Debra Messing, Dermot Mulroney e Amy Adams. Está baseado na novela Asking for Trouble de Elizabeth Young, e conta a historia dunha muller solteira que contrata os servizos dun home para que se faga pasar polo seu mozo na voda da súa irmá.
Álbum Literario de Galicia
miniatura|Album literario de Galicia, 1860. Álbum Literario de Galicia foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1860.
Historia e características
Subtitulada Revista semanal científica y literaria, apareceu en 1860. Estivo dirixida probablemente por Félix Moreno Astray e os redactores eran os alumnos do seminario de Santiago de Compostela; outros autores sinalan como director a José Pérez Villaamil, que tivo unha presenza importante na publicación e asinou a "Introducción". Entre os seus colaboradores figuraron Manuel López Lorenzo, Luís Aguirre del Río e Camilo Pérez. Desapareceu aos tres meses.
Xunta Nacional de Seguridade no Transporte
miniatura|Selo da NTSB A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB polas súa siglas en inglés) é unha axencia de investigación independente do goberno dos Estados Unidos responsable da investigación de accidentes de transporte civil. Neste papel, a NTSB investiga e informa sobre accidentes e incidentes de aviación, certos tipos de accidentes en autoestradas, accidentes de busques, incidentes en gasodutos, e accidentes de ferrocarril. Cando se lle solicita, a NTSB axuda a militares e a gobernos estranxeiros a investigar accidentes. A NTSB tamén é a engargada de investigar casos de emisións de materiais perigosos que ocorren durante o transporte. A axencia está baseada en Washington, D.C. En decembro de 2014 tiña catro oficinas rexionais situadas en Anchorage, Alasca; Denver, Colorado; Ashburn, Virxinia; e Seattle, Washington. A axencia tamén ten un centro nacional de adestramento nas súas instalacións de Ashburn.
O forasteiro misterioso
O forasteiro misterioso é unha novela do autor estadounidense Mark Twain, publicada orixinalmente en 1916 co título en inglés de The Mysterious Stranger. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, e publicada por Editorial Hugin e Munin en 2011. Está ambientada nunha aldea austríaca durante o século XVI.
Características
Traballou nela de maneira periódica entre os anos 1890 e 1910. O corpo do texto é unha severa crítica social que Twain dirixe sobre o sentido moral e relixioso da "maldita raza humana". O escritor deixou a consigna de que a obra non fose publicada até despois da súa morte, como así sucedeu.
Twain escribiu múltiples versións da historia, todas elas inacabadas e con Satanás como protagonista. A primeira das versión é decote referida como The Chronicle of Young Satan (este Satán é o sobriño do Satán bíblico).
A torre de Babel (Brueghel)
A torre de Babel é o suxeito de tres pinturas ó óleo de Pieter Brueghel o Vello. A primeira, unha miniatura pintada en almafí, foi pintada mentres Bruegel estaba en Roma e está perdida. As dúas pinturas superviventes representan a construción da Torre de Babel, que segundo o Libro da Xénese na Biblia, foi unha torre construída por unha humanidade unida e monolingüe como sinal dos seus éxitos e para previr a súa dispersión polo mundo. A persoa en primeiro plano é probablemente Nimrod, quen ordenou a construción da torre.
Anemia drepanocítica
miniatura|A forma que teñen os eritrocitos falciformes fai que o sangue circule peor polos vasos. miniatura|Anemia drepanocítica ou falciforme. miniatura|Células falciformes en sangue humano con glóbulos vermellos normais e falciformes. thumb|Eritrocitos normais ao lado dun eritrocito falciforme, imaxe de [[microscopio electrónico de varrido coloreada.]] A anemia drepanocítica (tamén chamada anemia causada por drepanocitos, enfermidade da hemogoblina SS, enfermidade de células falciformes ou anemia falciforme) é unha enfermidade hereditaria, é dicir, que se transmite de pais a fillos e que se caracteriza por unha alteración da hemoglobina, proteína encargada de transportar o osíxeno no sangue. Os glóbulos vermellos cambian e adoptan unha forma semellante a unha fouce, de aquí o nome de anemia falciforme (falcem é fouce en latín).
Causas
A anemia drepanocítica é causada por un tipo anormal de hemoglobina chamada hemoglobina S, que distorsiona a forma dos glóbulos vermellos e produce alteracións no fluxo sanguíneo.
O defecto xenético causante é unha mutación no xene da β-globina que afecta a un só nucleótido, na cal unha adenina (A) substitúese por unha timina (T), facendo que un codón para o glutamato (E ou Glu) sexa substituído por un codón para a valina (V ou Val) na posición 6 (substitución E6V). A hemoglobina S con esta mutación denomínase HbS, en oposición á hemoglobina adulta normal HbA. Esta é normalmente unha mutación benigna que non causa efectos aparentes nas estruturas secundaria, terciaria e cuaternaria da hemoglobina en condicións normais de concentración de osíxeno. Porén en concentracións baixas de osíxeno, a HbS polimerízase e forma precipitados fibrosos (agregados liñais) porque a forma desoxi da hemoglobina expón un tramo hidrófobo da proteína entre as hélices E e F (Phe 85, Leu 88). Este tipo de polimerización é escasa nos heterocigotos, pero importante nos homocigotos, nos cales a presenza de polímeros de cadea longa distorsiona a forma dos glóbulos vermellos, que se fan falciformes (forma de lúa crecente ou outras formas anormais) e aparece a enfermidade.
Sinagoga
miniatura|200 px|Sinagoga [[Santa María la Blanca, en Toledo.]] miniatura|A [[Sinagoga Vella-Nova|Staronová synagoga de Praga, construída en 1270, é a sinagoga activa máis vella do mundo.]]
Anemia drepanocítica
Causas
A mutación probablemente se orixinou espontaneamente en diferentes áreas xeográficas, como indican as análises con endonucleases de restrición, creando diversas variantes. Estas variantes denomínanse Camerún, Senegal, Benin, Bantú e Saudita-Asiática. As variantes teñen importancia clínica, porque algunhas, como a Senegal e Saudita-Asiática tenden a producir anemias máis leves.
A mutación é máis frecuente en países onde hai unha gran prevalencia da malaria ou en persoas que proceden deles. Parece que a mutación foi seleccionada durante a evolución nesas poboacións porque os heterocigotos están protexidos da malaria (que só lles poduce síntomas leves) e non teñen anemia grave.
Arte prehistórica
A arte prehistórica é un fenómeno artístico de alcance xeográfico global e unha amplitude temporal suficiente como para afectar as épocas máis diversas. Abrangue as formas artísticas desenvolvidas durante a etapa da Prehistoria chamada Paleolítico. O concepto é moito máis amplo có fenómeno rupestre cuaternario, principalmente circunscrito á Europa occidental, e comprende amais as manifestacións da chamada arte paleolítica.
Sinagoga
A sinagoga (do grego συναγωγή, transliterado synagogē, "asemblea"; en hebreo בית כנסת beit knesset, "casa da asemblea"; en yiddish שול, shul; en ladino אסנוגה, esnoga) é a casa de oración dos practicantes do xudaísmo.
O termo hebreo Beit Knesset - בית כנסת ("Casa da asemblea"), non debe confundirse co Knesset, o parlamento israelí. Algunhas congregacións empregan o termo Beit Tefila - בית תפילה ("Casa da oración").
Moitos xudeus ortodoxos e conservadores dos países de lingua inglesa empregan o termo yiddish "shul." O emprego do termo "sinagoga" resérvase para ocasións formais. Os xudeus sefardís chaman á sinagoga "Esnoga". As congregacións reformistas e conservadoras dos Estados Unidos adoitan empregar o termo "templo."
As sinagogas adoitan posuír un vestíbulo para a oración (o santuario), pequenos cuartos de estudo, e ás veces un cuarto social e algunhas oficinas. Algunhas sinagogas posúen un cuarto especial para o estudo da Torah, chamado a Beit midrash - בית מדרש ("Casa do estudo").
Anemia drepanocítica
Incidencia
Esta doenza é máis común en determinados grupos étnicos, por exemplo, en Estados Unidos, afecta sobre todo aos individuos de raza negra, aproximadamente 1 de cada 400 a padece.
Tamén ten unha elevada frecuencia en rexións de África, área mediterránea e Oriente Medio.
Sintomatoloxía
Aínda que a enfermidade está presente ó nacer, os síntomas polo xeral, comezan a acontecer sobre os 4/6 meses de idade e consisten na distensión do abdome, dilatación do corazón e edema de mans e pés. Tamén pode producirse un atraso da maduración sexual na adolescencia.
Os síntomas débense as alteracións na hemoglobina, que cambia de forma cando a cantidade de osíxeno no sangue se reduce debido a calquera razón.
Poden presentarse episodios dolorosos que aparecen como consecuencia de vasos sanguíneos bloqueados ou órganos danados. Existen varios tipos de crise:
Estas crises ocorren en case todos os pacientes nalgún momento das súas vidas, poden durar de horas a días e afectan aos ósos das costas, aos ósos longos e ao tórax. As crises repetitivas poden ocasionar danos nos riles, nos pulmóns, nos ósos, o fígado e no sistema nervioso central.
Os síntomas máis comúns son:
Tratamento
O tratamento baséase na paliación dos síntomas, manexar e controlar os mesmos, así como, intentar diminuír a frecuencia das crises. Requírese un tratamento continuo cun suplemento de ácido fólico, esencial na produción das células. Tamén se administran vacinas e antibióticos para evitar as infección bacterianas nos nenos con enfermidade drepanocítica.
Os transplantes de medula ósea poden curar a enfermidade, pero só son recomendados nunha pequena parte dos pacientes, sobre todo debido ao alto risco, xa que, as drogas que se precisan para realizar o transplante son moi tóxicas e resulta complicado encontrar doadores axeitados. Ademais, é un procedemento moi custoso comparado cós outros tratamentos.
Arte prehistórica
Historia
Esta arte ten en Occidente os seus comezos aproximadamente sobre o ano 25.000 a.C., a principios do Paleolítico Superior, aínda que hai mostras de manifestacións artísticas anteriores propias da etapa Musteriana do Paleolítico Medio.
Acadou os seus momentos de maior importancia durante o período Magdaleniano, cara a uns 15.000 a.C. Tendo grande importancia as manifestacións artísticas de tipo figurativo: pintura e escultura.
En base a iso, pódese apreciar que, nas artes plásticas e visuais dos pobos primitivos, o realismo é algo excepcional, fronte ao simbolismo, a abstracción, a estilización e o esquematismo, que parecen un constante mundial.
Outra posible xeralización é que case toda a arte rupestre holocena desenvólvese no exterior, como máximo, en zonas rochosos, canóns e covas pouco profundas.
En terceiro lugar, o megalitismo e a construción de túmulos, en relación ao culto aos mortos, ou a necesidade de desenvolver unha arquitectura defensiva, a miúdo con construcións ciclópeas (cuxa motivación, excede, con moito, ás necesidades militares), tamén son constantes da arte prehistórica mundial.
Por último, está o feito de que, malia o innegable significado relixioso da arte prehistórica, esta non só se vencella ao mundo funerario ou mitolóxico, senón que os temas abranguen todos os eidos da vida social dos humanos (caza, guerra, traballos, cerimonias, xerarquías, sexo, familia, lecer...) e, sobre todo, a medida que as sociedades humanas evolucionan, a glorificación do poder e dos poderosos.
Ska-P
Ska-P é un grupo de ska español formado en Madrid no 1994. Politicamente, poderíase catalogar como un grupo anarquista.
As súas cancións caracterízanse polo seu inconformismo, a crítica ao capitalismo, fascismo, sionismo e ó racismo, a defensa da igualdade. A súa canción "Cannabis", reivindicando e apoiando a legalización de dita substancia, foi o seu trampolín para conseguir certa popularidade no territorio español, parte de América do Sur, e tamén en México. Ademais conta con seguidores no Reino Unido, Bélxica, Colombia, Italia, Suíza, Francia e Alemaña. Nos últimos anos actuou en diversos festivais multiculturais, alternativos e anti-globalización do vello continente.
Historia
En febreiro de 2005 anunciaron que ían facer un parón indefinido. Ó contrario da información acerca dunha separación dada por numerosos medios de comunicación, deixarían aberta a posibilidade dun futuro retorno, como dixeron os membros do grupo. Anunciaron ademais unha xira de despedida. O seu último concerto en España foi o 24 de setembro de 2005 na Cuberta de Leganés. Aínda así, algúns do grupo, como «pipi», montaron un grupo alternativo parecido a Ska-P,pero menos guitarreiro. Ademais de «pipi» no grupo «The Locos» está tamén «Gari» (pero que por motivos de distancia entre a súa residencia e o estudio de ensaio tivo que abandonar o grupo). Outro integrante de Ska-P, «Joxemi», tamén formou un grupo paralelo á movida de Ska-P pero notase un ton máis punk, o grupo, chamado «No-Relax», sacou un disco de nome «Gridalo!» que contén 13 temas, 12 de eles están cantadas en italiano e a outra; en español. Os integrantes de «No-Relax» son: «Micky» na voz e coros, «Joxemi» na guitarra, baixo e voz e «David» na batería.
Finalmente, trais anuncialo «Pulpul» na web oficial do grupo, o grupo vólvese a xuntar para falar e intentar que o grupo volva a activo. Así foi, e sacaron un disco en outubro do 2008 (tras 5 anos sen publicar discos de estudio) chamado Lágrimas y gozos, que segue a súa temática antisocial, criticando especialmente a pederastia e a Igrexa católica.
Actualmente, seguen sendo un dos grupos máis famosos do ska en castelán. Ademais, teñen organizada unha pequena xira de regreso.
Montpellier Business School
miniatura|Montpellier Business School A Montpellier Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Montpellier.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1897. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 17.700 antigos alumnos.
Ulexita
Foi nomeado así en homenaxe ao químico alemán George Ludwig Ulex (1811 – 1883), que foi o primeiro en describilo, en 1850.
Lugares onde se atopa
Encóntrase en rexións áridas, praias salinas e lagos salinos resecados. Está xeralmente asociado cos minerais pickeringita, nitratina, halita e glauberita Os maiores depósitos coñecidos están nos Estados Unidos (California e Nevada), Chile (Rexión de Tarapacá) e Casaquistán.
Alebrije
miniatura|"Alebrije" é unha artesanía mexicana feita de cartón e pintada de cores, que representa un ser imaxinario. O alebrije é un tipo de artesanía orixinaria de México. Trátase de artesanías fabricadas coa técnica da cartonería, que se pintan con cores alegres e vibrantes. Os primeiros alebrijes, xunto co uso do termo, foron creados por Pedro Linares.
Os alebrijes son seres imaxinarios conformados por elementos fisonómicos de animais diferentes, unha combinación de varios animais, non só fantásticos senón tamén reais. A cartonería, unha técnica utilizada en México para a elaboración de piñatas, consiste na modelaxe do papel, polo regular papel de xornal, con cartón. Na técnica empregada para os alebrijes úsase unha estrutura de arame ou de carrizo sobre a que se procede á modelaxe con papel e cartón e por último realízase o acabado con diversas técnicas de pintura dos alebrijes.
Alebrijes en Oaxaca
miniatura|Alebrijes de [[Estado de Oaxaca|Oaxaca.]] Na rexión de Oaxaca son populares os alebrijes tallados en madeira de copal. A elaboración destas artesanías é a base da economía dos poboados de San Martín Tilcajete e San Antonio Arrazola, onde numerosas familias traballan na talla de figuras que logo colorean con pintura vinílica e comercializan nas prazas, mercados e obradoiros da rexión.
O alebrije de Oaxaca é unha combinación da tradición de talla de madeira da rexión e a técnica creada por Linares. Esta artesanía introduciuse na zona de Oaxaca na década de 1980 grazas á realización dun taller de demostración levado a cabo nos Estados Unidos. Devandito taller foi organizado por Judith Bronowski e contou coa participación de Manuel Jiménez Ramírez e a artesá téxtil María Sabina, ámbolos dous orixinarios de Oaxaca. A adaptación do alebrije foi perfeccionada por Manuel Jiménez Ramírez, oriúndo de San Antonio Arrazola. Os deseños de Linares adaptáronse á técnica de tallado de madeira de copal, pois esta técnica era a dominada polos artesáns da rexión oaxaqueña.
Cova de Ekain
miniatura|dereita|325px|Asociación de animais en Ekain, consonte as teses de Leroi-Gourhan
A cova de Ekain é unha caverna con figuracións prehistóricas sita no País Vasco, preto da cidade de Donostia, no concello de Deba. Non está aberta ao público, mais pode visitarse unha réplica próxima. Xunto con outras grutas paleolíticas asturianas, cántabras e vascas, Ekain foi declarada Patrimonio Mundial da Humanidade pola UNESCO o 13 de agosto de 2008.
Características xerais
Ekain foi descuberta en 1969 por Andoni Albizuri e Rafael Rezabal. A análise das pinturas outórgalle unha antigüidade de entre 14.500 e 10.000 anos, o que as sitúa no período Magdaleniano do Paleolítico Superior.
As pinturas rupestres e os gravados rupestres mostran sobre todo figuras animais: 10 de cabalos, 4 de cápridos, 10 de bisontes, 2 de cervos, 2 de osos e un salmónido, que compoñen un delicado panel de figuras. As cores básicas son negros e ocres. Como noutras cavernas, o artista utilizou as protuberancias e cavidades naturais da rocha para suxerir a terceira dimensión.
Nas proximidades (a uns 10 km de distancia) atópase outra cova con pinturas: Altxerri.
Réplica
Construíuse unha reprodución da cova, denominada "Ekainberri" (Nova Ekain) en Zestoa, para facilitar o acceso do público a visión das representacións artísticas de Ekain, como xa existe para Lascaux e Altamira.
A réplica foi inaugurada o 11 de setembro de 2008. Está situada no val de Sastarrain, en Zestoa, a uns 600 m da gruta auténtica, nun edificio proxectado polo arquitecto José María Alberdi. A reprodución artística foi realizada polo equipo dirixido por Renaud Sanson, autor da réplica de Lascaux. Foi duplicada un 80 % da caverna orixinal. A réplica está aberta ao público.
Proboscídeos
Os proboscídeos (Proboscidea) son unha orde taxonómica que abeira unha única familia existente, Elephantidae, e moitas familias extintas. Esta orde, descrita por vez primeira por J. Illiger en 1811, abarca ós mamíferos con trompa. Os proboscídeos modernos distínguense polos seus longos cairos e trompas musculares. Estas características eran menos desenvolvidas ou ausentes nos primeiros proboscídeos.
O proboscídeo máis antigo que se coñece é o Eritherium, seguido polo Phosphatherium, un pequeno animal do tamaño dun raposo. Ambas especies pertencen ó Paleoceno tardío e foron atopados en Marocos. miniatura|esquerda|[[Mamut laúdo e Mastodonte americano.]] Os proboscídeos diversificáronse durante o Eoceno e o Oligoceno. Moitas familias foron descritas dese período, incluíndo os Numidotheriidae, Moeritheriidae e Barytheriidae en África, e os Anthracobunidae do subcontinente indio. Estes foron seguidos polos Deinotheriidae, que prosperaron durante o Mioceno e no Cuaternario. Os proboscídeos do Mioceno tamén inclúe ós Stegolophodon, un xénero da familia en disputa Stegodontidae; a diversa familia dos Gomphotheriidae, como os Platybelodon e Amebelodon; e os Mammutidae e mastodontes.
Atol Tarawa
Tarawa é un atol no Océano Pacífico central que foi a capital da antiga colonia británica das Illas Gilbert e Ellice. Tarawa Sur, a parte do sur do atol, salvo Betio, é agora a illa capital da República de Kiribati. A illa é famosa por acoller a batalla de Tarawa durante a segunda guerra mundial.
Xeografía
Tarawa está formada por un mínimo de 24 illotes, dos cales 8 están habitadas. A cidade máis grande (Bikenibeu), o aeroporto internacional de Tarawa e o aeroporto de Bonriki atópanse no Tarawa Sur (Bairiki).
Illotes
250px|dereita|miniatura|Aldeas de Tarawa
Vilas e aldeas
Abatao - Bairiki (Tarawa Sur) - Bikenibeu - Bonriki - Buariki - Buota - Eita - Marenanuka - Taborio - Teaoraereke
Administración
Este atol ten tres subdivisións administrativas:
O principal centro administrativo da República de Kiribati atópase na illa de Bairiki, un dos illotes no sur de Tarawa. Pero o Parlamento atópase situado no illote de Amboy parte da administración está en Betio ou en Bikenibeu e ata unha en Kiritimati.
Historia
250px|miniatura|Defensas xaponesas da Segunda Guerra Mundial Durante a segunda guerra mundial Tarawa foi ocupada polas tropas xaponesas e o 20 de novembro de 1943 comezou unha sanguenta batalla (a batalla de Tarawa) cando as tropas americanas tomaron terra nos atois de Tarawa e Makin baixo forte fogo xaponés.
Esta illa tamén foi tomada como base dun xogo de vídeo Medal of Honor: Pacific Assault.
Economía
No illote de Betio atópase o principal porto a través do cal expórtase a copra e as perlas que son as principais exportacións da illa.
Demografía
O libro The Sex Lives of Cannibals por J. Maarten Troost é unha narración cómica dos dous anos que pasou o autor na illa de Tarawa.
Tordo charlo
miniatura|Canción gravada en [[West Sussex, Inglaterra]] O tordo charlo (Turdus viscivorus) é unha ave común na maior parte de Europa, Asia e norte de África. En Galicia é unha ave sedentaria case común. É unha ave residente todo o ano en gran parte da súa área de distribución, pero as poboacións do norte e leste migran ao sur para invernar, a miúdo en pequenas bandadas. É un tordo grande con partes superiores grises claras, un queixo e gorxa brancos cincentos e puntos negros nas súas partes inferiores amarelas claras ou brancas crúas. Os sexos teñen plumaxe similar e as súas tres subespecies mostran só mínimas diferenzas.
O seu niño con forma de copa aberta constrúese apoiado nun tronco ou na ramificación dunha póla, e deféndeo destemidamente contra os predadores potenciais, incluído ás veces seres humanos ou gatos. A posta, xeralmente de tres a cinco ovos, é incubada durante 12 a 15 días, principalmente pola femia. Os polos empluman de 14 a 16 días despois da eclosión. Normalmente crían dúas roladas de polos. A especie experimentou unha grande expansión da súa área de distribución nos séculos XVIII e XIX, e un pequeno declive en décadas recentes, quizais debido aos cambios nas prácticas agrícolas. Dada a enorme cantidade de exemplares e ampla área de distribución, este tordo é clasificado pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza cun status de conservación de "especie pouco preocupante".
Taxonomía
O tordo charlo foi inicialmente descrito por Linnaeus na 10ª edición da súa obra Systema naturae en 1758 co mesmo nome científico que ten actualmente. Turdus en latín significa 'tordo' e viscivorus, 'comedor de visgo', que vén de viscum, 'visgo' e vorare, 'devorar'.
Existen máis de 60 especies de tordos de tamaño medio ou grande no xénero Turdus, caracterizadas por teren cabezas arredondadas, ás bicudas alongadas e xeralmente cancións melodiosas. Un estudo do seu ADN mitocondrial identificou os parentes máis próximos do tordo charlo, que eran os tordos de similar plumaxe das especies tordo común e Turdus mupinensis; as tres especies son derivacións temperás da liñaxe dos Turdus de Eurasia despois de que se tivesen espallado ao norte desde África. Está menos emparentado con outras especies de túrdidos europeos, como o merlo (T. merula), que descenden de antepasados que colonizaran as illas do mar Caribe desde África e seguidamente chegaron a Europa desde ditas illas.
Polo menos existen oito subespecies, pero as diferenzas son principalmente clinais, e os exemplares da subespecie nominal son máis claros e con menos manchas na parte leste da súa área de distribución. As subespecies aceptadas actualmente son: Unha poboación illada en Crimea foi ás veces separada como T. v. tauricus, pero esta non se considera unha forma válida.
Atopáronse fósiles de tordo charlo en depósitos do Plistoceno desde Polonia a Sicilia.
Descrición
miniatura|En [[Casaquistán]]
O tordo charlo é o tordo máis grande nativo de Europa. A subespecie nominal mide 27–28 cm de lonxitude, cunha envergadura alar de 45 cm. Pesa de 93 a 167 g, cunha media duns 130 g. Adopta unha postura ergueita e robusta cando está no chan. As súas partes superiores son marróns cincentas, o queixo e gorxa son brancos cincentos e o peito é beixe amarelado e o ventre abrancazado están marcados con puntos negros. Estes puntos son máis densos na parte inferior do peito, dándolle a aparencia de ter unha banda pectoral. A longa cola ten puntas brancas nas plumas exteriores e as cobertoiras da parte inferior da á son brancas. Os ollos son marróns escuros e o peteiro é anegrado cunha base amarelada na mandíbula inferior. As patas e pés son marrróns amarelados. Non hai diferenzas de plumaxe entre os sexos. Os xoves son similares aos adultos, pero teñen partes inferiores máis claras con centros cor crema en moitas das plumas e puntos máis pequenos nas partes inferiores amareladas. No seu primeiro inverno son moi similares aos adultos, pero as partes inferiores son xeralmente de tons máis beixes.
As subespecie oriental T. v. bonapartei é de 30 cm de longo e, por tanto, lixeiramente maior que a forma nominal. É gris clara na parte superior e máis branca na inferior, con menos puntos negros. Poden verse exemplares de aparencia intermedia ao oeste do río Obi, onde a súa área de distribución solápase coa de viscivorus. A raza do sur T. v. deichleri lembra o aspecto de bonapartei, pero ten un tamaño máis parecido a viscivorus, aínda que ten un peteiro máis delgado.
Os adultos experimentan unha muda completa despois da época reprodutora, que empeza entre finais de maio e finais de xuño e complétase a inicios de outubro. Os xoves teñen unha muda parcial, na que substitúen as súas plumas da cabeza, corpo e plumas cobertoiras; isto complétase en outubro, aínda que o comezo da muda depende de cando fan eclosión os polos.
O tordo charlo é moito máis grande, máis claro e de cola máis longa que a especie simpátrica tordo común. No oeste dos Himalaias podería confundirse cos Zoothera mollissima e Zoothera dixoni. Estes son similares ao tordo charlo, pero o Z. mollissima carece de barras alares obvias, é máis avermellado por arriba que o seu parente e é máis ben barrado en vez de con pintas por debaixo. O Z. dixoni ten partes superiores de tons oliváceos, barras no seu peito e dúas barras alares. Os tordos charlos xoves son superficialmente similares ao Zoothera aurea, pero esa especie ten plumaxe amarela dourada, partes inferiores festoneadas e un distintivo debuxo na parte inferior das ás.
Voz
O macho ten unha canción alta e melodiosa con asubíos afrautados, que soa como cheuii-trewuu ... truritruuruu ou similar, repetida de tres a seis veces, e utilizada para anunciar o seu territorio, atraer unha parella e manter a ligazón de parella. O ton lembra o do tordo común, pero comparado co do seus parentes o repertorio do tordo charlo é menos variado e a canción é máis lenta. Porén, a canción, ao ser moito máis alta, ás veces pode oírse ata a 2 km de distancia. Canta desde o alto dunha árbore ou outra posición elevada, principalmente desde novembro a inicios de xuño. O macho é máis vocal de mañanciña e ten tendencia a cantar despois ou durante o tempo húmido e ventoso. A súa canción pode oírse todos os meses do ano, aínda que é pouco común de xullo a agosto mentres está facendo a muda. A chamada principal, que fan os dous sexos, é un seco krrrr, máis alto cando está alarmado ou excitado. A miúdo é similar ao son dunha carraca. Emiten tamén unha chamada de contacto, que é un renxente tuc.
Distribución e hábitat
miniatura|Un adulto (dereita) con dous xoves alimentándose no céspede.|247x247px O tordo charlo reprodúcese na maior parte de Europa e na Asia temperada, aínda que está ausente das terras de moi ao norte sen árbores e a súa área de distribución faise descontinua no sueste de Europa, Turquía e o Oriente Próximo. Nesas áreas máis cálidas, tende a encontrarse nas terras altas de clima máis suave e nas rexións costeiras. A subespecie nominal T. v. viscivorus reprodúcese en Europa e no leste de Asia ata o río Obi, e alén dese río é substituída por T. v. bonapartei. A forma do sur de T. v. deichleri reside no norte de África, Córsega e Sardeña.
O tordo charlo é un migrante parcial: as aves do norte e o leste da súa área invernan nas áreas de clima suave de Europa e norte de África. As aves de Escandinavia e Rusia empezan a moverse cara ao sur desde metade de setembro en adiante, e a maioría delas invernan en partes de Europa, oeste de Turquía e o Oriente Próximo. Entre a metade de outubro e novembro, cruzan en grandes cantidades o estreito de Xibraltar e outros pasan a través de Chipre, pero case no hai migración a través do mar do Norte. As aves reprodutoras das illas británicas e do noroeste de Europa son sedentarias ou só se moven a curtas distancias. Nos Himalaias, a poboación reprodutora móvese a sítios próximos de pouca altitude en inverno. A migración de retorno empeza principalmente desde finais de marzo, aínda que pode empezar antes no Oriente Próximo, e os reprodutores do norte poden non chegar de volta aos seus territorios ata finais de abril ou principios de maio. A migración poden facela de día ou de noite e normalmente é individual ou en pequenos grupos. Teñen aparecido aves errantes nos Azores, China, Creta, illas Feroe, Islandia, Xapón, Omán, Arabia Saudita, Sikkim e os Emiratos Árabes Unidos. No inverno de 2017/2018 o primeiro rexistro dun tordo charlo en América do Norte fíxose en Miramichi, Nova Brunswick.
A especie pode atoparse nunha ampla variedade de hábitats que conteñen árbores, como bosques, plantacións, setos e parques urbanos. No sur e leste da súa área vive en bosques de coníferas de terras altas e esténdese por riba da liña de árbores principal, onde aínda están presentes os xenebreiros. A reprodución ten lugar ata os 600 m nas montañas do norte de África, e ocasionalmente moito máis alto, ata os 1700 m de altura. Nas terras altas de Europa, a súa altitude preferida é dos 800 aos 1800 m. Hábitats máis abertos, como as terras agrícolas, páramos e montes con herba son tamén moi utilizados por este animal en inverno ou durante a migración.
Hai probas de que esta especie cambiou o seu hábitat natural en polo menos algunhas partes da súa área. En Alemaña e resto do centro de Europa atopábase só en bosques de coníferas ata a metade da década de 1920, cando empezou a espallarse rapidamente, primeiro a granxas e despois aos parques e periferias urbanas. As razóns desta expansión non están claras. En áreas de agricultura intensiva, como o leste de Inglaterra, a terra de labradío en gran parte foi abandonada e transformouse en áreas urbanizadas cunha maior variedade de hábitats verdes.
Comportamento
Os tordos charlos encóntranse sós ou en parellas durante a maior parte do ano, pero as familias buscan alimento xuntas a finais do verán, e os grupos poden xuntarse e formar grandes bandadas cando hai abundancia de alimento. Non é raro que grupos de 50 tordos se alimentan xuntos nesa época do ano. Póusanse polas noites en árbores e arbustos, normalmente de forma individual ou en parellas, excepto a finais do verán ou outono cando as familias poden pousarse xuntas.
O tordo charlo é bastante territorial, choutando coa cabeza en alto e o corpo ergueito; cando se excita move as súas ás e cola. O seu voo consiste en impulsos ondulantes intercalados con planeos.
Reprodución
miniatura|Macho (esquerda) dándolle miñocas á femia no niño O tordo charlo xa se reproduce ao ano seguinte da eclosión; son monógamos e permanecen como parellas durante todo o ano en áreas, onde non son migratorios. Os seus territorios son moito máis grandes que os tordos comúns; aínda que o territorio de nidificación é só dunhas 0,6 ha, utilizan unhas 15 a 17 ha para alimentarse. Os territorios son normalmente reocupados nos anos seguintes. Os territorios son máis grandes en bosques que en zonas agrícolas. O macho ataca os intrusos na súa área de reprodución, incluíndo aves de presa e córvidos, e ás veces gatos ou humanos. Tense observado ás veces que durante o cortexo o macho alimenta a femia. A reprodución comeza normalmente na metade de marzo no sur e oeste de Europa (finais de febreiro en Gran Bretaña), pero non ata inicios de maio en Finlandia. Constrúen o niño xeralmente nunha árbore na esgalladura dunha póla ou contra un tronco, aínda que tamén poden usar sebes, cornixas de edificios e paredes de cantís. Os sitios dos niños poden estar situados ata os 20 m por riba do chan, aínda que o máis normal é de 2 a 9 m. O pimpín común a miúdo aniña preto dos tordos charlos, a vixilancia que fan os pimpíns comúns e o comportamento agresivo dos tordos beneficia a ambas as especies. Os niños dos tordos teñen forma de copa grande feita de paus, herba seca, raíces e musgos, cuberta no seu interior cunha camada de lama e forrada de herbas finas e follas. O niño constrúeo a femia, aínda que o macho poida axudarlle. Os niños que se constrúen ao inicio da estación reprodutora poden ser destruídos polo mal tempo.
A posta é habitualmente de tres a cinco ovos (pode ser de dous a seis), que son xeralmente beixes abrancazados ou azul verdosos e teñen pintas vermellas, púrpuras ou marróns. O tamaño medio do ovo é de 30x22 mm, e pesa 7,8 g, dos cales o 6% corresponde á cuncha. Os ovos son incubados durante o 12 a 15 días, principalmente pola femia. Os polos son altriciais e con penuxe, e son alimentados polos dous proxenitores. Empluman uns 14 a 16 días despois da eclosión. Crían normalmente dúas roladas, excepto en Siberia, onde crían só unha, o macho alimenta ás crías emplumadas da primeira rolada mentres que a femia se senta sobre a segunda posta. Ás veces o mesmo niño é reutilizado por ambas as roladas. Os xoves son dependentes dos seus pais durante 15 a 20 días despois de emplumar.
Nun estudo realizado en Gran Bretaña, a taxa de supervivencia dos xoves no seu primeiro ano é do 57 por cento, e taxa de supervivencia anual dos adultos é do 62 por cento. A expectativa de vida é tipicamente de tres anos, pero a idade máxima rexistrada en aves aneladas recuperadas é de 21 anos e 3 meses nunha ave morta a tiros en Suíza.