cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José María Calviño
Director Xeral de RTVE
O seu mandato prolongouse ata 1986 e estivo rodeado de críticas, polémicas e acusacións de manipulación partidista.
Pretendeu renovar por completo a imaxe e o espírito da televisión en España. Desa época datan programas innovadores e vangardistas como La bola de cristal, Si yo fuera presidente ou La edad de oro que aspiraban á implantación dun modelo de TV pública de calidade. Isto non impediu que os horarios privilexiados os ocupasen series norteamericanas como Dinastía ou Falcon Crest.
En canto á súa política informativa, nomeou a José Luis Balbín como Xefe dos Servizos Informativos. Porén, posteriores desavinzas entre ambos provocaron a súa destitución e a retirada do programa La Clave. Foi substituído primeiro por Enrique Vázquez e despois por Enric Sopena.
Despois das eleccións de 1986, Calviño foi relevado no seu posto por Pilar Miró. Con posterioridade dedicouse ao exercicio da avogacía, ademais de impulsar un intento de TV por satélite (Canal 10) e participou en 1995 en parladoiros políticos de RNE.
Paul Dumol
Paul A. Dumol é un dramaturgo, historiador e profesor universitario filipino. A súa obra, Ang paglilitis kay Mang Serapio considérase a primeira peza modernista na arte filipina.
Símaco, papa
Símaco, nado en Sardeña cara o ano 450 e finado en Roma o 19 de xullo de 514, foi o 51º papa da Igrexa católica entre 498 e 514.
Traxectoria
Fillo dun tal Fortunato, foi arquidiácono durante o pontificado de Anastasio II, ao que sucedeu no pontificado ao ser elixido por unha parte do clero romano.
O mesmo día da súa elección, o 22 de novembro de 498, unha facción disidente do clero romano apoiada polo emperador bizantino Anastasio I, encabezada polo senador Festo, procedeu á elección do arcipreste de Santa Práxedes, Lourenzo, como antipapa.
Ante a existencia de dous pontífices, o rei ostrogodo Teodorico o Grande, intentou acabar co nacente cisma apoiando a Símaco. Finalmente, este convocou un concilio o 1 de marzo de 499, no que Lourenzo, tras aceptar a lexitimidade do seu rival como pontífice, foi nomeado bispo de Nocera. Neste sínodo decretouse que todo crego que, durante o pontificado dun papa, intrigase para elixir o seu futuro sucesor, sería excomungado.
1833
Outros
Historia ano a ano
Símaco, papa
Traxectoria
Porén, o cisma reiniciouse en 501, cando o senador Festo acusou a Símaco de diversos crimes e convenceu a Lourenzo para que regresase a Roma. O Papa negouse a comparecer perante o rei para responder as acusacións alegando que ningún poder temporal tiña xurisdición sobre el.
Double Nickels on the Dime
Double Nickels on the Dime é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de hardcore punk Minutemen, editado en xullo de 1984 a través do selo SST Records. Trátase dun dobrre álbum que contén 45 cancións que combinan elementos do punk rock, o funk, o country e o jazz, e fala de varios temas, dende a Guerra do Vietnam e o racismo nos Estados Unidos, ata as experiencias da clase traballadora e a lingüística.
Símaco, papa
Traxectoria
O 23 de outubro de 502 convocouse un novo sínodo, coñecido como Synodus Palmaris, que decretou que ningunha corte humana podía axuizar a un papa xa que este só podía ser xulgado por Deus.
Double Nickels on the Dime
Minutemen gravou orixinalmente o material para o álbum en novembro de 1983 co produtor Ethan James, pero despois de escoitar o Zen Arcade de Hüsker Dü, decidiron compoñer e gravar máis material en abril de 1984. Tras gravar o novo material, cada membro da banda seleccionou as cancións para as distintas caras do álbum, recibindo estas os seus nomes e sendo a cuarta bautizada como "Chaff".
Símaco, papa
Traxectoria
Durante o seu pontificado, Símaco apoiou economicamente os bispos de África que se encontraban desterrados en Sardeña tralas persecucións ás que os vándalos, de doutrina ariana, someteran á Igrexa do norte de África. Tamén concedeu a liberdade aos escravos que mantiña a Igrexa, e atribúeselle a construción inicial do Palacio Vaticano.
Liu-bo
O liu-bo ou bastón siciliano é unha arte marcial italiana con orixe en Sicilia.
A arte antiga de paranza, baseada na manipulación dun pau para atacar ou defenderse, deuse en Sicilia durante séculos, transmitíndose de pais a fillos. Moitos pastores foron mestres desta disciplinas, e acostumaba desafiarse a duelos para resolver cuestións de honra. Nos últimos anos as regras foran codificadas e este deporte acadou fama, sendo recoñecido polo CSEN (Centro Deportivo Educativo Nacional).
O pau
O pau é feito de madeira de oliveira, de laranxo amargo ou de sobreira. Empregado cunha base de varias técnicas, pode ser utilizado cunha man ou coas dúas.
Savate
miniatura|Competición de savate en 1900 Savate, tamén coñecido como boxe française (boxeo francés) ou kickboxing francés, é unha arte marcial francesa que usa tanto as mans como os pés como armas e inclúe elementos do boxeo occidental, técnicas de apreixe e técnicas de perna (só cos pés: nin xeonllo, nin tibia). Os practicantes de savate son chamados savateurs ou "tireurs" no caso dos homes, e savateuses no das mulleres.
Savate toma o seu nome da palabra francesa para bota vella (calzado pesado que se adoitaba usar durante os combates) e é actualmente unha amálgama para as técnicas francesas de loita de principios do século XIX. Nesa época, savate era un tipo de loita común en París e no norte de Francia; e no sur, especialmente no porto de Marsella, os mariñeiros desenvolveran outro estilo coñecido como jeu marseillais (xogo marsellés), que foi renomeado a chausson (zapatilla, que era o calzado que usaban os mariñeiros). En contraste, nesta época en Inglaterra (o lugar de nacemento do boxeo e as regras de Queensberry), dar patadas era visto como antideportivo ou como algo que só usarían os máis covardes.
Os dous personaxes clave na historia do troco de loita da rúa a savate moderno son Michel Casseux (tamén coñecido como "lle Pisseux") (1794-1869), e Charles Lecour (1808-1894). Casseux abriu en 1825 o primeiro edificio para practicar e promocionar unha versión regulamentada de chausson e savate (prohibindo os golpes coa cabeza, ataques cos polgares aos ollos etc). De calquera maneira, o deporte aínda así non conseguiu desfacerse de seu reputación de loita da rúa. Un alumno de Casseux, Charles Lecour estivo exposto á arte inglés do boxeo sobre o ano 1830 e sentiuse desfavorecido, só usando as súas mans para mallar os pés do opoñente e así afastalos, en lugar de pegar puñadas como no boxeo. Por esta razón adestrouse en boxeo durante dous anos antes de, en 1832, combinando boxeo con chausson e savate para crear o deporte de savate boxe française tal e como o coñecemos hoxe.
Quizais o recoñecemento máis salientado no que fai á respectabilidade do savate veu en 1924 cando foi incluído como deporte de exhibición nos Xogos Olímpicos de París. A pesar das súas raíces, o savate é un deporte relativamente seguro para aprender. Segundo USA Savate, "savate está nos lugares baixos de lesións cando é comparado co fútbol, fútbol americano, hóckey, ximnasia, baloncesto, béisbol e patinaxe en liña"
O savate moderno dá tres niveis de competición: asalto, precombate e combate. En asalto, os competidores necesitan concentrarse na técnica mentres intentan facer contacto; os árbitros castigan con penalizacións o uso de forza excesiva. Precombate permite loita sen límites na forza mentres os loitadores leven protección como cascos e espinilleras. Combate, o nivel máis intenso, é similar ao precombate pero o uso de obxectos de protección está prohibido (agás no caso das coquillas e os protectores bucais).
Escolástico
Escolástico foi un exarca de Rávena (713-726).
En 713 foi nomeado exarca, o mesmo ano Anastasio converteuse en emperador bizantino, e derrocou ao emperador monotelita Filípico. Confiáronlle a Escolástico a misión de entregar unha carta ao papa Constantino que describía a lealdade de Anastasio cara á ortodoxia, axudando a sandar a fenda entre Roma e Constantinopla. Foi substituído en 726 como exarca por Paulo.
Eleccións municipais en Cotobade
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Cotobade dende 1979 ata 2015, derradeiro ano no que celebraron eleccións antes da súa fusión co concello de Cerdedo.miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Cotobade.]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Concello de Cotobade desde a aprobación da Constitución de 1978.
The Ugly Organ
The Ugly Organ é o cuarto álbum da banda estadounidense de post-hardcore Cursive, editado o 4 de marzo do 2003 polo selo Saddle Creek. Trátase dun álbum conceptual que fala de luxuria, amor, e sexo baleiro a través da vida do "Ugly Organist" (organista noxento). O traballo acada o seu pico emocional no seu derradeiro tema, "Staying Alive", onde o "organista" exclama que aínda está vivo, no medio do engano, do asasinato e da depresión expresada durante todo o disco. O álbum foi un éxito de crítica.
Circuíto Ricardo Tormo
O Circuito Ricardo Tormo, oficialmente Circuito da Comunidade Valenciana Ricardo Tormo, é un circuíto de carreiras localizado en Cheste na provincia de Valencia na Comunidade Valenciana, España. Construíuse no ano 1999 e espérase que, polo menos, siga acollendo o Gran Premio da Comunidade Valenciana, un evento puntuable para o Campionato do Mundo de Motos, ata 2021. Ten unha capacidade para 165.000 espectadores, con 125.000 asentos e leva o nome do campión valenciano de motociclismo Ricardo Tormo, dobre campión do mundo de 50cc.
Datos
Cheste acolle desde o 1999 o Gran Premio da Comunidade Valenciana do Campionato do Mundo de Motociclismo, así como as datas para o Campionato do mundo de Superbikes, as GP2 Series, as European Le Mans Series, o Campionato FIA GT, o International GT Open, o Campionato Europeo de Turismos, o Campionato Mundial de Turismos e o Deutsche Tourenwagen Masters. O circuíto da Comunidade Valenciana Ricardo Tormo organizou unha rolda da GP3 Series en 2013.
thumb | [[Jorge Lorenzo no Gran Premio da Comunidade Valenciana de 2012.]]
O circuíto de Cheste (como se coñece popularmente) consta de catro pistas diferentes, a máis usada é a pista GP, que está clasificada como categoría 2 pola FIA, o que significa que pode albergar todo tipo de eventos automobilísticos e de motor, a excepción do Gran Premio puntuable para o Campionato Mundial de Fórmula 1. Ao principio 2006 anunciouse que se realizarían reformas no circuíto para albergar grandes premios da Fórmula 1. En abril, Bernie Ecclestone puxo a proba as capacidades da pista realizando unha rolda da GP2 Series. Poucos meses despois anunciouse que os grandes premios terían lugar finalmente nun trazado urbano, o Circuíto urbano de Valencia.
Xoán I, papa
miniatura|Xoán I, papa e santo da Igrexa católica Xoán I, nado en Siena (Toscana) cara ao 470 e finado en Rávena o 18 de maio de 526, foi un relixioso, o 53.° papa da Igrexa católica, que o venera como santo. O seu pontificado durou do 13 de agosto de 523 ao 18 de maio de 526.
Traxectoria
Fillo dun tal Constancio, naceu preto de Chiusdino, no sur da Toscana, nunha pequena fortaleza construída por Serena, esposa de Estilicón, no século IV e destruída na Idade Media.
Era frade no momento da elección como pontífice, só sete días despois do falecemento do seu antecesor.
Foi o primeiro papa en viaxar a Constantinopla, enviado no 525 por Teodorico o Grande, rei dos ostrogodos, para negociar co emperador bizantino Xustino I a fin das persecucións contra os arianos que se viñan producindo desde o edicto imperial de 523. A misión foi un fracaso, xa que o decreto non fora anulado, e debido ás acusacións de ser feble nas negociacións co emperador, ao regreso a Roma foi feito encarcerar por Teodorico en Rávena, capital do reino ostrogodo, morrendo martirizado. Os restos foron levados a Roma e soterrados na Basílica de San Pedro.
Ceratium
Ceratium é un xénero de protistas dinoflaxelados da orde Gonyaulacales, que presenta dous flaxelos heterocontos no sulco e no cíngulo. As placas da teca presentan prolongacións moi longas. As súas células son asimétricas, comprimidas dorsiventralmente, con placas grosas e ben visibles, a miúdo reticuladas, con procesos ou cornos, un anterior e 2 ou 3 posteriores; na parte media ventral localízase unha placa grosa e desenvolvida. Con cromatóforos discoideos e numerosos amarelos, marróns ou verdes. Presenta cloroplastos e son de cor amarelo-marrón. Son especies acuáticas xeralmente de augas salgadas, e unhas poucas de auga doce. Algunhas especies poden proliferar en grandes cantidades orixinando mareas vermellas, aínda que non son tóxicos, e outras son bioluminescentes.
Bonifacio II, papa
Traxectoria
Aínda que naceu en Roma, era ostrogodo de nacemento, o que o converteu no primeiro papa de orixe xermánica, grazas ao apoio do rei godo Atalarico.
Designado por Fiz IV como o seu sucesor mediante un edito, á morte deste unha parte do clero, respectando a vontade do falecido, elixiuno pontífice o 22 de setembro de 530, mentres que a facción maioritaria da curia se opuxo á súa elección, elixindo como papa a Dióscoro. O posible cisma na igrexa desapareceu coa morte de Dióscoro vinte e dous días despois do seu nomeamento.
Obsesionado coa posibilidade de que á súa morte volvese a producirse unha dupla elección papal que desembocase nun cisma, convocou un concilio no que se outorgou a prerrogativa de elixir ao seu propio sucesor, designando como tal ao diácono Vixilio. Porén, a oposición que encontrou ante este proceder e que levou ao propio Senado romano a acusar ao papa de abuso de poder, fixo que Bonifacio se retractase, non accedendo á cadeira papal trala morte de Bonifacio, se ben o faría posteriormente.
Ag2r-La Mondiale
Historia
En 1992, Vincent Lavenu, ciclista recentemente retirado do ciclismo profesional, creou un equipo de ciclismo profesional xunto a Chazal como patrocinador oficial. No útimo equipo profesional no que militou, Lavenu xa fora patrocinado por Chazal. Chazal continuou vinculado ao equipo até o ano 1995. No ano seguinte (1996), Petit Casino, unha cadea de postos de café en supermercados, fíxose co patrocinio do equipo. En 1997, Casino, a compañía de supermercados que tiña os cafés Petit Casino, fíxose cargo do patrocinio do equipo e o ozamento incrementouse. O equipo de Vincent Lavenu xa podía competir en grandes crreiras ciclistas como as clásicas. Algúns do ciclistas destacados do equipo foron Alexandre Vinokourov, Jaan Kirsipuu e Lauri Aus. miniatura|right|O AG2R Prévoyance no [[Tour de Francia 2006.]]
A compañía aseguradora Ag2r Prévoyance converteuse en patrocinador oficial no ano 2000. Na tempada 2006, o equipo uniuse ao UCI ProTour. O AG2R tivo esta oportunidade, xa que o Fassa Bortolo saíu da competición deixando unha licenza libre que o AG2R aproveitou para meterse entre os grandes porque era o único poxador por meterse logo da retirada do Comunidade Valenciá. O primeiro Tour de Francia que disputou o equipo foi o do 2006, no que obtivo éxito cunha vitoria de etapa de Sylvain Calzati e un día de amarelo Cyril Dessel.
No Tour 2014, o Ag2r-La Mondiale obtivo o seu mellor resultado individual na volta, ao lograr que o veterán ciclista francés Jean-Christophe Péraud rematará no segundo caixón da clasificación nos Campos Elisios de París.
Eutiquio, Exarca
Eutiquio (morreu en 752) foi o derradeiro exarca de Rávena (c.727-752).
Traxectoria
Todo o exarcado levantárase nunha revolta en resposta á imposición da iconoclasia en 727; os longobardos, o papado e as cidades italianas uníronse para eliminaren a autoridade bizantina. O emperador León III o Isáurico mandou a Eutiquio para controlar a situación. Eutiquio chegou a Nápoles, onde ordenou un intento de asasinato contra a vida do papa Gregorio II. Como o intento fracasou, Eutiquio volveu a súa atención aos longobardos. Os seus intentos de suborno deron resultados ao final; prometeu axuda ao rei longobardo Liutprando para someter os ducados de Benevento e Spoleto á súa autoridade, a cambio da axuda do rei para cambiar o Papa. Gregorio, con todo, reuniuse con Liutprando, e convenceuno para abandonar o plan; aínda lle deron tropas a Eutiquio para axudar a dominar as rebelións no exarcado.
O conflito cos longobardos rematou en desastre en 737, cando a cidade de Rávena foi cercada por Liutprando. Novas guerras xurdiron en 739. O papa Gregorio III apoiara os duques de Benevento e Spoleto contra Liutprando, facendo que invadise a Italia central. O exarcado, así como o Ducado de Roma, foi saqueado. En 740 Eutiquio e Gregorio apelaron a Venecia para liberar Rávena, cousa na que tiveron éxito. No entanto, era evidente que a autoridade bizantina en Italia estaba a desfacerse de xeito tan inevitábel que fixo que o Papa chamase o franco Carlos Martel ese mesmo ano.
Pouco despois da ascensión do papa Zacarías en 741, Liutprando planeou outra vez capturar Rávena. Zacarías, porén, marchou cara ao norte; reuniuse con Eutiquio preto de Rimini, e entrou en Rávena para ledicia da cidadanía local. Seguindo ata a capital longobarda de Pavía, Zacarías convenceu a Liutprando para abortar a expedición, e para devolver algún dos territorios que capturara. Algúns anos máis tarde, malia todo, o novo rei longobardo Aistolfo capturou Rávena en 751, e por ese tempo Eutiquio morreu loitando contra os longobardos. A súa morte marcou a fin do Exarcado de Rávena; o papado, así e todo, reclamou o anterior territorio imperial, e favoreceron a axuda dos francos para recuperalo.
Laura Falcó
Laura Falcó Lara, nada en Barcelona o 17 de marzo de 1969, é unha editora e escritora catalá.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Inglesa na Universidade de Barcelona e fixo un mestrado en Dirección de empresas na ESADE. En 1995 comezou a traballar no grupo Editorial Planeta como directora de mercadotecnia, e despois pasou a dirixir a editorial Martínez Roca. En 2001 pasou a dirixir os selos Minotauro, Timun Mas e Libros Cúpula, e creou os selos Esencia e Zenith. En 2014 desenvolveu os proxectos Planeta Gifts e Conference Office, e en 2015 asumiu o selo Luciérnaga. En xuño de 2015 comezou a presidir Prisma Publicaciones.
Colabora no programa de radio La Rosa de los Vientos de Onda Cero e no programa Hora punta de TVE. Tamén tivo un espazo literario no programa Levántate y Cárdenas de Europa FM.
Johnny Depp
John Christopher Depp II, nado en Owensboro, Kentucky, o 9 de xuño de 1963, é un actor, produtor e músico estadounidense. Gañou un Globo de Ouro e un Premio do Sindicato de Actores ó mellor actor.
Depp acadou a fama coa serie de televisión dos anos 1980 21 Jump Street, na que se converteu nun ídolo adolescente. Insatisfeito con esa condición, Depp empezou no cine para obter papeis que supuxeran un desafío maior. Interpretou o papel protagonista na aclamada Edward Scissorhands (1990) e posteriormente obtivo un grande éxito en filmes coma Sleepy Hollow (1999), Charlie e a fábrica de chocolate (2005), Alice in Wonderland (2010), Rango (2011) e a serie de Pirates of the Caribbean. Colaborou co director, e amigo seu, Tim Burton en oito filmes; sendo o último Sombras tenebrosas (2012).
Depp gañou o recoñecemento polas súas actuacións interpretando a Ed Wood en Ed Wood, Joseph D. Pistone en Donnie Brasco, Hunter S. Thompson en Fear and Loathing in Las Vegas, George Jung en Blow, Jack Sparrow na saga Pirates of the Caribbean, e ó ladrón de bancos John Dillinger en Public Enemies. Os filmes protagonizados por Depp tiveron no seu conxunto unha recadación de máis de $3,1 billóns nos Estados Unidos e $7,6 billóns arredor do mundo. O seu maior éxito comercial foron os filmes da serie Pirates of the Caribbean que recadaron 3.727 millóns de dólares, Alice in Wonderland que acadou 1.024 millóns, Charlie and the Chocolate Factory con 474 millóns e The Tourist con 278 millóns.
Traxectoria
Cando era moi novo mudouse a Miramar, Florida. Os seus pais divorciáronse cando Depp tiña 16 anos de idade. O seu interese pola música espertou ao recibir unha guitarra coma agasallo da súa nai. De adolescente, formou parte de diversos grupos musicais, entre eles, o máis coñecido, The Kids. The Kids logrou acadar certo recoñecemento en Florida, chegando incluso a ser abreconcertos de Iggy Pop. Aos 18 anos trasladouse aos Ánxeles na busca dunha carreira no mundo da música. Casou cunha maquilladora, e foi ela quen lle presentou ao xove actor Nicolas Cage, quen lle aconsellou a Depp desistir nos seus intentos de lograr fama coma cantante de rock. Presentoulle ao seu axente, quen lle conseguiu o seu primeiro papel, na clásica película de terror A Nightmare on Elm Street (1984) de Wes Craven.
Carreira como actor
Interpretou papeis tan diversos coma un xove con tesoiras en lugar de mans, o peor director da historia do cine Edward D. Wood Jr., o máis grande amante de tódolos tempos en Don Juan De Marco, un axente encuberto do FBI en Donnie Brasco, o alter ego do escritor e periodista Hunter S. Thompson na película de culto Fear and Loathing in Las Vegas e recentemente ó pirata Jack Sparrow en Piratas do Caribe.
Na actualidade, unha das colaboracións máis recoñecidas é a que forman Johnny Depp e Tim Burton. Contribuíu con el en varias oportunidades, en Edward Scissorhands, Ed Wood, Sleepy Hollow, Charlie e a fábrica de chocolate, e dando voz a Victor Van Dort, protagonista de A noiva cadáver, entre outras.
Foi candidato ao Óscar ao mellor actor en tres ocasións, e en cinco ocasións ao premio de mellor actor nos Globos de Ouro.
Las trece rosas
Las trece rosas é unha película española de Emilio Martínez Lázaro.
Argumento
Trece mozas militantes das Mocidades Socialistas Unificadas, en realidade inocentes, foron detidas un mes logo de rematar a guerra civil española e fusiladas o 5 de agosto de 1939.
Comentarios
Inspirado nos feitos que se relatan no libro de Trece rosas rojas de Carlos Fonseca sobre a historia de Las Trece Rosas, o guión é do escritor Ignacio Martínez de Pisón.
Foi rodada na localidade segoviana de Vegas de Matute, así como en Toledo, Madrid e en Alcalá de Henares.
No día 14 de setembro de 2007, foi preseleccionada pola Academia Española de Cine con outras dúas, Luz de domingo e El orfanato, para representar a España nos premios Óscar. Con todo, esta mesma entidade anunciou o día 27 do mesmo mes que a elixida definitivamente para devandita carreira era El orfanato.
Jean-François Champollion
Traxectoria
O seu irmán Jacques-Joseph, doce anos maior que el, foi o seu preceptor e transmitiulle a súa paixón pola arqueoloxía. Desde mozo xa salientaba sobre os demais nenos da súa idade: comezou a falar latín aos nove anos, hebreo aos trece, e árabe aos catorce. Ata os oito anos estudou en Figeac, despois foi vivir a Grenoble, co seu irmán Jacques-Joseph que lle deu clases durante dous anos, ata que ingresou no Liceo. Comezou entón o seu interese polo estudo dos xeroglíficos exipcios e grazas ao seu irmán, conseguiu unha copia das inscricións da pedra Rosetta, escritas en xeroglífico, grego e demótico (unha forma abreviada da escritura hierática). Comprendendo que o descifrado desta lingua esquecida por séculos pasaba polo estudo das linguas máis próximas, marcha a París en 1808 para estudar, entre outras, o copto e o etíope. Entrégase tan a fondo ao estudo destas linguas que, apenas un adolescente, consegue compilar un dicionario copto de 2000 páxinas.
Nesta época, con só dezaseis anos, escribe ao seu irmán Jacques-Joseph: O descifrado dos xeroglíficos é un arduo traballo: iniciado antes de 1807, descobre en 1808 o principio da agrupación dos signos. Empeza a traballar entón sobre as analoxías achadas cun dos dialectos coptos: a ausencia de vocais na escritura exipcia. En 1810 expón a idea de que os signos poden ser ideogramas (expresando unha idea) ou fonogramas (expresando un son). En 1812 establece unha cronoloxía de escrituras: a escritura hierática era unha versión simplificada e posterior á xeroglífica.
En 1816 ten que interromper as súas investigacións ao ser exiliado a Figeac debido ás súas inclinacións bonapartistas. Desenvolverá, co seu irmán Jacques, un sistema de ensino primario baseada en monitores. Volve a Grenoble en 1817 e casa con Rosine Blanc, filla dun avogado e irmá da esposa do seu irmán. miniatura|esquerda|180px|A pedra Rosetta.
Nomeado profesor adxunto de historia, prosegue o estudo dos xeroglíficos. En 1819 deduce, tralo estudo dos papiros do Libro dos Mortos que a escritura hierática é unha simplificación dos xeroglíficos. A partir de 1821 inicia os seus traballos para descifrar os caracteres dos xeroglíficos da pedra Rosetta, que está escrita en grego, demótico e xeroglíficos exipcios. Este estudo da pedra Rosetta permítelle descifrar os primeiros cartuchos reais do mesmo Tolomeo V escritos sobre ela e, posteriormente, os de Cleopatra achados sobre a base dun obelisco e sobre un papiro bilingüe (grego e xeroglífico); a partir deste achado fundamental establece unha pauta para a interpretación xeroglífica. Obtén deste modo o valor alfabético de doce signos. O 27 de setembro de 1822 escribe a "Carta a M. Dacier sobre o alfabeto dos xeroglíficos fonéticos" (Lettre à M. Dacier relative à des hiéroglyphes phonétiques), a través da cal dá a coñecer parte do seu descubrimento acerca do descifrado dos xeroglíficos.
Modificación postraducional
As modificacións postraducionais (MPT) son as modificacións químicas que sofren as proteínas despois da súa tradución nos ribosomas. É un dos pasos finais na síntese de proteínas e, por tanto, da expresión xénica, para moitas proteínas. Moitas proteínas non poderían exercer as súas funcións se non sofren estes cambios.
Jean-François Champollion
Traxectoria
Faltan aínda dous anos para que Champollion publique o seu "Resumo do sistema xeroglífico dos antigos exipcios" (Précis du système hiéroglyphique des anciens égyptiens), e abra as portas á exiptoloxía científica. Os seus descubrimentos suscitan moitas controversias e críticas por parte dos seus contemporáneos, especialmente as do seu vello profesor, Silvestre de Sacy.
En 1826, é nomeado conservador oficial das coleccións exipcias do museo do Louvre. Convence ao rei Luís XVIII de Francia da conveniencia de comprar a colección do cónsul inglés en Exipto, Henry Salt. Pediu unha vez máis a colaboración de Luís XVIII para comprar a colección de antigüidades reunidas polo cónsul de Francia en Exipto Bernardino Drovetti, depositada en Turín, o rei a atopou moi cara e rexeitou a idea, esta primeira colección consistía en máis de mil pezas arqueolóxicas, pero anos despois por mor da insistencia de Champollion, logra convencer a Carlos X de Francia, o cal o autoríza a comprar a segunda drovettiana, que servirá máis adiante de base ao Departamento de Antigüidades exipcias do Louvre. Realiza outras adquisicións de maior importancia, a máis célebre a do obelisco de Luxor, que foi derrubado en 1831 e erixido de novo en París, na Praza da Concordia, en decembro de 1833.
Modificación postraducional
right|thumb|250px|Modificación postraducional da [[insulina.]] Unha proteína ou cadea polipeptídica é unha cadea de aminoácidos. Durante a síntese de proteínas, poden incorporarse á proteína en formación 20 aminoácidos diferentes. Despois da tradución, a modificación postraducional dun aminoácido amplía as posibles funcións da proteína ao unirlle outro grupo químico funcional (como acetato, fosfato, varios lípidos e carbohidratos), ou cambiar a natureza química do aminoácido (por exemplo, citrulinación), ou provocando cambios estruturais (por exemplo, formación de pontes disulfuro).
Jean-François Champollion
Misión franco-toscana
miniatura|dereita|200px|Champollion durante a Misión franco-toscana de [[1828.]] De 1828 a 1830 realiza, por fin, o seu gran soño: parte nunha misión científica a Exipto e recolle numerosos datos e obxectos. Confirma no terreo os seus descubrimentos, devolve a voz aos monumentos do antigo Exipto, orixinando a unha nova disciplina: a exiptoloxía. Carlos X de Francia e o gran duque de Toscana, Leopoldo II, aceptaron financiar a expedición de doce membros dirixida por Champollion e o seu primeiro discípulo: o orientalista Italiano, Ippolito Rosellini. Partirán do porto de Tolón o 21 de xullo de 1828, desembarcasen en Alexandría o 18 de agosto. En setembro de 1828 ao pasar por O Cairo, Champollion visita a mesquita onde se atopa a estela que leva inscrita o Decreto de Canopo, inmediatamente entende a importancia deste texto bilingüe que data do reinado de Tolomeo III Everxetes para conseguir descifrar os xeroglíficos.
Pedirá axuda ao cónsul francés en Alexandría Bernardino Drovetti. Este usará a súa influencia co paxá otomán de Exipto Mehmet Alí e logrará engadir a estela na lista de agasallos do paxá ao rei Carlos X de Francia, e terá como destino final a colección exipcia no Museo do Louvre. Desde Uadi Halfa, enviará a súa segunda Lettre à M. Dacier, na cal responde a todos os seus detractores sobre os seus novos descubrimentos. Durante un tempo viviu no sepulcro de Ramsés IV. Levarase consigo dous baixorrelevos da tumba de Seti I, un acabará no Louvre e outro no museo Exipcio de Florencia.
Modificación postraducional
Outras modificacións, como a fosforilación, son parte habitual dos mecanismos para controlar o estado de funcionamento da proteína, por exemplo activando ou inactivando un encima.
Jean-François Champollion
Misión franco-toscana
A súa colección de debuxos e notas era inmensa, unha boa parte serán publicadas na serie de dez tomos Monumenti dell'Egitto e della Nubia, publicada por Rosellini. Ao seu regreso da expedición obtén a cátedra de Arqueoloxía Exipcia no Collège de France, e é escollido como membro da Academia das inscricións e linguas antigas (L'Académie des Inscriptions et Belles-lettres).
Modificación postraducional
A modificación postraducional das proteínas é detectada por espectrometría de masas ou pola técnica do Eastern blotting.
Adición de grupos funcionais
right|thumb|300px|[[Código xenético. que mostra os aminoácidos como dianas da modificación.]]
Adición de pequenos grupos químicos
miniatura|dereita|Acetilación do extremo N-terminal dunha proteína. miniatura|dereita|Amidación C-terminal. miniatura|dereita|Formación do piroglutamato.
Jean-François Champollion
Obras
Case todos eles editados tralo seu falecemento.
Trofeo Cidade de Vigo 2006
A XXXVI edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo o 6 de outubro de 2006 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
L (Death Note)
L Lawliet (エル・ローライト), coñecido simplemente como L, é un personaxe ficticio da serie manga Death Note, creada por Tsugumi Ōba e Takeshi Obata. É un detective privado internacional, coa fama de ser o mellor do mundo, que tenta descubrir e atrapar a Kira. É unha personaxe oposta á do protagonista Light Yagami, que se converte no asasino "Kira" para crear un mundo sen maldade. L é dobrado en xaponés por Kappei Yamaguchi, e foi interpretado por Kenichi Matsuyama nos filmes.
Vía Televisión
miniatura|A sede de Vía TV estivo situada nos baixos do Hotel Samil de Vigo. VIA Televisión é unha televisión local galega propiedade de Sistemas de Televisión Gallega, que ten unha concesión de TDT na demarcación de Ponteareas, malia emitir tamén nas demarcacións de Vigo e Pontevedra así como no norte de Portugal. Pertence ao grupo VIA rtv, que tamén agrupa a VIA radio. Desde 2017 só emite videoclips en bucle.
Programación propia
Recentemente incorporouse á canle o programa Festeiros, producido por Linea Press, que percorre as diferentes festas de Galicia e se emite en diferentes televisións locais de Galicia.
Cobertura
Vía Televisión emite en TDT practicamente en toda a provincia de Pontevedra e no norte de Portugal a través dos MUX 35 (Ponteareas) e 28 (Vigo).
En marzo de 2012 a canle comezou a emitir en formato panorámico (16:9), converténdose na segunda televisión local de Galicia (a primeira fora 7 Canal Rías Baixas) en escoller este tipo de emisións.
.kz
.kz é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Casaquistán.
Garfo
miniatura|300px|Un garfo metálico. Un garfo é un utensilio de mesa que consta dun mango e unha cabeza con gallos, normalmente tres ou catro, longos na punta que se emprega para furar, soster ou transportar algo. Foi utilizado primeiro en occidente, mentres que en oriente foron máis populares os escarvadentes. Hoxe en día, con todo, os garfos utilízanse tamén en Asia.
O transporte a miúdo realízase sen furar, simplemente colocando a comida sobre os dentes horizontais. É por este uso tan similar ao dunha culler que os dentes do garfo son curvos.
Existen diferentes tipos de garfo segundo o uso ao que vaia dirixido. Por exemplo, se é para carne, peixe ou sobremesa.
Historia
250px|miniatura|Garfos clásicos. Aínda que xa había utensilios parecidos na Grecia clásica e o Imperio Romano, o garfo apareceu como tal cara ao 1077.
O garfo chegou a Europa procedente de Constantinopla a principios do século XI da man Teodora, filla do emperador de Bizancio, Constantino Ducas. Levouno a Venecia ao contraer matrimonio con Doménico Selvo, Dux daquela república. Pero Teodora para os seus contemporáneos era tachada, por esta e outros refinados xeitos orientais, como escandalosa e reprobable e ata San Pedro Damián amoestou desde o púlpito estas extravagancias, chegando a chamalo "instrumentum diaboli". Por aquel entón, este sinxelo instrumento simbolizaba o extremo refinamento da princesa Teodora, esposa do duque Domenico Selvo, e que levou a Venecia desde o seu Bizancio natal.
Mais foi en Francia onde se fixo realmente popular, alá polo século XVI, grazas a Catarina de Medici que o introduciu na corte francesa ao casar co rei Henrique II. Como curiosidade cabe engadir que ademais de usar o garfo para comer, Catarina usouno para rascarse as costas. A fama de remirado que tiña este utensilio fíxolle quedar nun segundo plano fronte ao comer coas mans ata o século XVIII.
Sucesión de Fibonacci
miniatura|280px|[[Gráfica dunha función|Gráfica da sucesión de Fibonacci ata f_{7}]] En matemáticas, a sucesión de Fibonacci é a sucesión de números naturais: right|miniatura|280px|A espiral de Fibonacci: unha aproximación da [[espiral dourada|espiral áurea xerada debuxando arcos circulares conectando as esquinas opostas dos cadrados axustados aos valores da sucesión; acaroando sucesivamente cadrados de lado 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21 e 34.]] A sucesión comeza cos números 0 e 1, e a partir destes a relación de recorrencia que a define é que «cada termo é a suma dos dous anteriores».
Aos elementos desta sucesión chámaselles números de Fibonacci. Esta sucesión foi descrita en Europa por Leonardo de Pisa, matemático italiano do século XIII tamén coñecido como Fibonacci. Ten numerosas aplicacións en ciencias da computación, matemáticas e teoría de xogos. Tamén aparece en configuracións biolóxicas, como por exemplo nas ramas das árbores, na disposición das follas no tallo, nas flores das alcachofas e xirasois, nas inflorescencias do brócoli romanesco e na configuración das piñas das coníferas.
Historia
Moito antes de ser coñecida en occidente, a sucesión de Fibonacci xa estaba descrita nas matemáticas da India, en conexión coa prosodia sánscrita.
Susantha Goonatilake fai notar que o desnvolvemento da secuencia de Fibonacci "atribúese en parte a Pingala (ano 200), posteriormente asociado con Virahanka (cara ao ano 700), Gopāla (cara a 1135), e Hemachandra (cara a 1150)". Parmanand Singh cita a Pingala (cara a 450) como precursor no descubrimento da secuencia.
A sucesión foi descrita e dada a coñecer en occidente por Fibonacci como a solución a un problema da cría de coellos: «Certo home tiña unha parella de coellos nun lugar pechado e desexaba saber cantos se poderían reproducir nun ano a partir da parella inicial, tendo en conta que de forma natural teñen unha parella nun mes, e que a partir do segundo comezan a reproducirse».
Nota: ao contar a cantidade de letras distintas en cada mes, pódese saber a cantidade de parellas totais que hai ata ese mes. miniatura|220px|Páxina do [[Liber Abaci de Fibonacci da Biblioteca Nacional Central de Florencia que mostra nun cadro á dereita a sucesión de Fibonacci coas posicións da secuencia etiquetadas en números romanos e en latín; e o valor dos números en cifras arábigas.]] Desta maneira Fibonacci presentou a sucesión no seu libro Liber Abaci, publicado en 1202. Moitas propiedades da sucesión de Fibonacci foron descubertas por Édouard Lucas, responsable de nomeala como se coñece na actualidade.
Tamén Kepler describiu os números de Fibonacci, e o matemático escocés Robert Simson descubriu en 1753 que a relación entre dous números de Fibonacci sucesivos f_{n+1}/f_n se achega á relación áurea fi (\phi) cando n tende a infinito; é máis, o cociente de dous termos sucesivos de toda sucesión recorrente de orde dous tende ao mesmo límite. Esta sucesión tivo popularidade no século XX especialmente no ámbito musical, no que compositores con tanta sona como Béla Bartók, Olivier Messiaen, a banda Tool e Delia Derbyshire a utilizaron para a creación de acordes e de novas estruturas de frases musicais.
Definición recursiva
Os números de Fibonacci quedan definidos pola ecuación:
partindo de dous primeiros valores predeterminados: obtéñense os seguintes números: para
Esta maneira de definir, de feito considerada algorítmica, é usual en Matemática discreta.
f_n divide a f_{m*n}, para calquera m, n >= 1.
Representacións alternativas
Para analizar a sucesión de Fibonacci (e, en xeral, calquera sucesión) é conveniente obter outras maneiras de representala matematicamente.
Función xeradora
Unha función xeradora para unha sucesión calquera é a función, é dicir, unha serie formal de potencias onde cada coeficiente é un elemento da sucesión. Os números de Fibonacci teñen a función xeradora
Cando esta función se expande en potencias de x\,, os coeficientes resultan ser a sucesión de Fibonacci:
Fórmula explícita
A definición da sucesión de Fibonacci é recorrente; é dicir que se necesitan calcular varios termos anteriores para poder calcular un termo específico. Pódese obter unha fórmula explícita da sucesión de Fibonacci (que non require calcular termos anteriores) notando que as ecuacións, e  definen a relación de recorrencia coas condicións iniciais
O polinomio característico desta relación de recorrencia é t^2-t-1=0, e as súas raíces son Desta maneira, a fórmula explícita da sucesión de Fibonacci terá a forma
Ao resolver este sistema de ecuacións obtense
Polo tanto, cada número da sucesión de Fibonacci pode ser expresado como
Para simplificar aínda máis é necesario considerar o número áureo
de maneira que a ecuación se reduce a
Esta fórmula atribúese ao matemático francés Édouard Lucas, e é facilmente demostrable por indución matemática. A pesar de que a sucesión de Fibonacci consta unicamente de números naturais, a súa fórmula explícita inclúe o número irracional \varphi\,. De feito, a relación con este número é estreita.
Forma matricial
Outra maneira de obter a sucesión de Fibonacci é considerando o sistema de ecuacións lineares Este sistema pode representarse mediante a súa notación matricial como Coñecendo a f_0=0 e f_1=1, ao aplicar a fórmula anterior n veces obtense unha vez aquí, simplemente hai que diagonalizar a matriz, facilitando así a operación de potenciación, e obtendo polo tanto a fórmula explícita para a sucesión que especificada arriba. Máis aínda
Propiedades da sucesión
miniatura|Ao construír bloques cunha lonxitude dos lados que sexan números de Fibonacci obtense un debuxo semellante ao [[rectángulo áureo.]] Os números de Fibonacci aparecen en numerosas aplicacións de diferentes áreas. Por exemplo, en modelos da crianza de coellos o de plantas, ao contar o número de cadeas de bits de lonxitude n que non teñen ceros consecutivos e nunha vasta cantidade de contextos diferentes. De feito, existe unha publicación especializada chamada Fibonacci Quartely dedicada ao estudo da sucesión de Fibonacci e temas afíns. Trátase dun tributo ao amplamente que aparecen os números de Fibonacci nas matemáticas e nas súas aplicacións noutras áreas. Algunhas das propiedades desta sucesión son as seguintes:
miniatura|Phi forma parte dunha expresión da sucesión de Fibonacci.
miniatura|right|360px|Os números de Fibonacci son a suma das diagonais (marcadas en vermello) do [[triángulo de Pascal.]]
Xeneralización
miniatura|Gráfica da sucesión de Fibonacci estendida ao campo dos números reais. O concepto fundamental da sucesión de Fibonacci é que cada elemento é a suma dos dous anteriores. Neste sentido a sucesión pode expandirse ao conxunto dos números enteiros como de maneira que a suma de calquera dos números consecutivos é o inmediato seguinte. Para poder definir os índices negativos da sucesión, despéxase f_{n-2}\, da ecuación de onde se obten Desta maneira, se n é impar e  se n é par.
A sucesión pódese expandir ao campo dos números reais tomando a parte real da fórmula explícita (ecuación ) cando n é calquera número real. A función resultante ten as mesmas características que a sucesión de Fibonacci:
Unha sucesión de Fibonacci xeneralizada é unha sucesión onde
É dicir, cada elemento dunha sucesión de Fibonacci xeneralizada é a suma dos dous anteriores, pero non necesariamente comeza en 0 e 1.
Unha sucesión de Fibonacci xeneralizada moi importante, é a formada polas potencias do número áureo.
A importancia desta sucesión reside no feito de que se pode expandir directamente ao conxunto dos números reais. ...e ao dos complexos.
Unha característica notable é que, se é unha sucesión de Fibonacci xeneralizada, entón
Por exemplo, a ecuación pode xeneralizarse a Isto significa que calquera cálculo sobre unha sucesión de Fibonacci xeneralizada se pode efectuar usando números de Fibonacci.
Sucesión de Lucas
A sucesión de Lucas ten unha gran similitude coa sucesión de Fibonacci e comparte moitas das súas características. Algunhas propiedades interesantes inclúen:
Bologna FC 1909
Bologna foi un dos clubs fundadores da Serie A en 1929. O equipo gañou o campionato italiano sete veces.
Sucesión de Fibonacci
Algoritmos de cálculo
miniatura|Cálculo de f_7 usando o algoritmo recursivo. Para calcular o n-ésimo elemento da sucesión de Fibonacci existen varios algoritmos. A definición mesma pode empregarse como un, que en pseudocódigo resulta:
Bologna FC 1909
Palmarés
Serie A / Campionato de Fútbol Italiano:
Sucesión de Fibonacci
Algoritmos de cálculo
función
Bologna FC 1909
Palmarés
Coppa Italia:
Sucesión de Fibonacci
Algoritmos de cálculo
Empregando técnicas de análise dos algoritmos é posible demostrar que, a pesar da súa simplicidade, o algoritmo require efectuar f_{n+1}-1 sumas para poder atopar o resultado. Dado que a sucesión f_n crece tan rápido como \varphi^n, entón o algoritmo está na orde de \varphi^n. É dicir, que este algoritmo é moi lento. Por exemplo, para calcular f_{50} este algoritmo require efectuar 20 365 011 073 sumas.
Para evitar facer tantas contas, é común recorrer a unha calculadora e utilizar a ecuación, non obstante, dado que \varphi é un número irracional, a única maneira de utilizar esta fórmula é utilizando unha aproximación de \varphi e obtendo en consecuencia un resultado aproximado pero incorrecto. Por exemplo, se se usa unha calculadora de 10 díxitos, entón a fórmula anterior arroja como resultado aínda cando o resultado correcto é. Este erro faise cada vez máis grande conforme crece n.
Un método máis práctico evitaría calcular as mesmas sumas máis dunha vez. Considerando un par (i,j)\, de números consecutivos da sucesión de Fibonacci, o seguinte par da sucesión é (j,i+j)\,, desta maneira se divisa un algoritmo onde só se require considerar dos números consecutivos da sucesión de Fibonacci en cada paso. Este método é o que usaríamos normalmente para facer o cálculo a lapis e papel. O algoritmo se expresa en pseudocódigo como:
Esta versión require efectuar só n sumas para calcular f_n, o que significa que este método é considerablemente máis rápido que o primeiro algoritmo. Por exemplo, este segundo só require efectuar 50 sumas para calcular f_{50}.
Desta maneira aparece o algoritmo de tipo “divide e vencerás” onde só se requiriría facer, aproximadamente, \log_2(n) multiplicacións matriciais. Non obstante, non é necesario almacenar os catro valores de cada matriz dado que cada unha ten a forma Desta maneira, cada matriz queda completamente representada polos valores a e b, e o seu cadrado pódese calcular como Polo tanto o algoritmo queda como segue:
A pesar do arduo que parece, este algoritmo permite reducir enormemente o número de operacións que se precisan para calcular números de Fibonacci moi grandes. Por exemplo, para calcular f_{100}, en vez de facer as 573 147 844 013 817 084 100 sumas do algoritmo recursivo ou as 100 sumas co algoritmo iterativo, o cálculo redúcese a tan só nove multiplicacións matriciais.
A sucesión de Fibonacci na natureza
miniatura|Botón de [[Camomila amarilla que mostra a ordenación en espirais de módulos 21 (cor azul) e 13 (cor ciano). Este tipo de enrolamentos utilizando números consecutivos de Fibonacci aparecen nunha gran variedade de plantas.]] A secuencia de Fibonacci atópase en múltiples configuracións biolóxicas, onde aparecen números consecutivos da sucesión, como na distribución das pólas das árbores, a distribución das follas nun tallo, os froitos do ananás, as flores da alcachofa, nas piñas das coníferas, ou na "árbore xenealóxica" das abellas melíferas. Non obstante, tamén se fixeron moitas invocacións infundadas á aparición dos números de Fibonacci aproveitando a súa relación co número áureo na literatura popular.
Przemysław Prusinkiewicz avanzou a idea de considerar a sucesión de Fibonacci na natureza como un grupo libre. miniatura|left|Ilustración do modelo de Vogel para n=1 ... 500
Un modelo do padrón da distribución das sementes do xirasol foi proposto por H. Vogel en 1979. Presenta a forma