cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hórreo tipo Pontevedra
miniatura|dereita|235px|Hórreo tipo Pontevedra en [[Vilanova de Arousa.]]
Características
miniatura|dereita|235px|Hórreo con terceira pimpinela en [[Gondomar.]] miniatura|dereita|235px|Costais mixtos en [[Lousame.]]
Morfoloxía
É un hórreo de cámara rectangular, longo e estreito. A suspensión ten pouca altura, e sempre está resolta sobre esteos de grosa sección cadrada, ás veces biselados. Os esteos están coroados por rateiras individuais, cilíndricas e de caras planas. Sobre elas as carreiras de pedra fan de base á cámara. As paredes penais son de cantería con fendas horizontais de ventilación en dúas series verticais, e remata nun pinche con perforacións. Remata nas sobrepenas, que soportan os elementos terminais sobre os seus vértices. Ás veces unha cornixa une os extremos inferiores das sobrepenas, constituíndo un tímpano triangular pechado.
O tellado é sempre de tella a dúas augas. Remata contra os pinches amparado polas sobrepenas. O beiril asoma pouco sobre os costais, salvo cando as lumieiras superiores son de madeira, que precisan máis protección. A porta ten sempre a mesma altura que os bastidores de doelas e está sempre no centro do costal, facéndolle de xambas dous peóns. Nalgúns casos a porta supera esa altura grazas á incurvación da lumieira para facer un novo pinche no centro do costal, con sobrepenas e terminais. Non hai escaleira de acceso de fábrica.
Construción
As variantes formais veñen dadas polo emprego de solucións construtivas diferentes. O ancho dos peóns condiciona a dimensión dos panos de madeira dos costais. Os peóns poden chegar a ter a mesma dimensión que os panos de doelas, e nese caso están sucados por fendas verticais. Outra característica condicionante é a existencia de lumieiras superiores de pedra, que lle dan ao hórreo máis estabilidade e mellor durabilidade, e visualmente libera ao hórreo do beiril.
Na zona de Ourense os peóns son máis estreitos cara ao extremo superior e as lumieiras son menos grosas. As rateiras son mesas planas de extremos redondeados. No litoral norte da ría de Arousa a cantería dos penais dóbrase ata constituír os extremos dos costais, e mesmo nalgúns casos conforma un zócolo corrido. En todos estes casos particulares as pezas pétreas dos costais están sucadas por fendas horizontais de ventilación.
Provincia de Chikugo
300px|miniatura|Antiga provincia de Chikugo Chikugo (筑後国, ちくごのくに, Chikugo-no-kuni ou 筑後, ちくご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte sur da prefectura de Fukuoka, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
Chikugo limitaba coas provincias de Hizen (肥前), de Chikuzen (筑前), de Bungo (豊後) e de Higo (肥後).
Eiré, Pantón
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Vilar de Ortelle e San Vicente de Castillón polo norte; con Castillón, Ferreira de Pantón e Deade polo leste, con Següín polo sur e con Atán polo suroeste.
Patrimonio
Nesta parroquia sitúase a igrexa de San Miguel de Eiré, de feitura románica e declarada Ben de Interese Cultural.
A Casanova, A Mella, Arzúa
A Casanova é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 10 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Juan Farias
Juan Farias Díaz-Noriega nado en Serantes o 31 de marzo de 1935 e finado en Villaviciosa de Odón o 10 de xuño de 2011, foi un escritor galego en lingua castelá cuxa obra pode dividirse en dúas grandes etapas, segundo sexan o seu destinatario principal os lectores adultos (1959-1975) ou os nenos e novos (1977 en diante). Neste segundo xénero é onde obtivo un maior recoñecemento.
Obra
A obra de Farias é singular no panorama da literatura española, polo seu compromiso político, a súa vontade de estilo e o seu léxico preciso, a minuciosa descrición do mundo rural (con frecuencia, da posguerra) e a súa renuencia a axustarse aos esquemas narrativos e trucos literarios máis típicos do xénero. A crítica tendeu a organizar esas características baixo o paraugas da "economía de medios", coa excepción de que debe entenderse unha economía sen concesións: non hai barroquismo nin alardes retóricos, pero non se renuncia á exactitude nin aos dialectalismos, cando é preciso. Entre os seus numerosos premios, cabe destacar que en 2005 foi galardoado co primeiro Premio Iberoamericano de Literatura Infantil e Xuvenil, que outorga a Editorial SM.
Voo 73 de Pan Am
O voo 73 de Pan Am era un voo entre o aeroporto internacional Sahar de Bombai cara o aeroporto de Frankfurt con escala no aeroporto internacional Jinnah en Karachi, Paquistán.
Oogonio
O oogonio (en latín e noutras linguas, Oogonium; en plural, oogonia) é o órgano reprodutor feminino das talófitas, célula maioritaria do tecido ovárico que é fonte de oocitos. Tamén é nomeado coma ovogonia ou oogonia. Pódese referir a un óvulo de primeira orde no feto femia ou ao gametanxio de certos talófitos.
No feto
Os oogonios fórmanse en gran número pola mitose cedo no desenvolvemento dun feto a partir das células xerminativas. Nos humanos comezan a se desenvolver entre a cuarta e a oitava semana e están presentes no feto entre as semanas 5 e 30.
Unha vez que as células xerminativas chegaron ao interior do ovario desenvólvense coma oogonios. Os oogonios migran dende o saco de xema á beira xenital (o local dos ovarios futuros) situados na parede abdominal posterior.
Os oogonios desenvólvense por mitose. Así mesmo algúns deles tórnanse oocitos de primeira orde, os cales comezan a meiose que se detén na profase I. Cando entran na profase I da meiose vólvense oocitos de primeira orde; cómpre dicir que estes procesos complétanse antes do nacemento, en contraste coa espermatoxénese. Os oocitos de primeira orde están presentes dende a semana 10 até a menopausa aos ~53 anos nas mulleres.
Nos talófitos
En ficoloxía e micoloxía, oogonio refírese ao gametanxio feminino se a unió do masculino (mótil ou non mótil) e a feminina (gameto) ten lugar dentro desta estrutura. Os oognios normalmente están arrodeando células ou sacos que conteñen unha ou máis oosferas. O anteridio masculino adoita producir moitas células con flaxelos agás nos Rhodophyta que non teñen flaxelos.
Voo 73 de Pan Am
43 dos pasaxeiros morreron durante o secuestro; eran cidadáns da India, Estados Unidos, Paquistán e México. Todos os secuestradores foron arrestados e sentenciados a morte en Paquistán; porén, as sentenzas foron conmutadas posteriormente a cadea perpetua. Neerja Bhanot, asistenta principal no voo, recibiu o maior premio da India en tempo de paz, o premio Ashok Chakra, pola súa valentía e esforzos por salvar as vidas dos pasaxeiros durante o secuestro.
Filozoos
Os filozoos (Filozoa) son unha agrupación monofilética dentro do grupo Opisthokonta de seres vivos. Comprenden os animais xunto cos seus parentes unicelulares máis próximos (que son os organismos máis estreitamente relacionados cos animais que cos fungos ou Mesomycetozoa).
Actualmente asígnanse tres grupos ao clado Filozoa, que son:
Características
Asúmese que a célula opistoconta ancestral posuía unha proxeccións delgadas filosas ou "tentáculos". Nalgúns opistocontos (Mesomycetozoa e Corallochytrium) estas proxeccións perdéronse. Os Filozoa mantivéronas, e neles son simples e non se adelgazan cara o extremo, e presentan un núcleo ríxido de feixes de actina (o que os diferencia dos filopodios flexibles, adelgazados cara o extremo e ramificados dos nucleáriidos e dos rizoides ramificados e hifas dos fungos). Nos coanoflaxelados e nos animais máis primitivos, principalmente as esponxas, agréganse nun colar no que filtran o alimento situado arredor do cilio ou flaxelo; e isto crese que é un carácter herdado do seu antepasado filozoo común máis recente.
Ghana nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional de Ghana foi creado en 1951 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional o ano seguinte.
Nacionalismo flamengo
Os principais representantes do movemento nacionalista son os partidos políticos NV-A, de centro-dereita, e o Vlaams Belang, de dereita.
Pobo mohicano
Os mohicanos (muhhekunneuw) son unha tribo algonquina nativa da costa leste dos Estados Unidos. Orixinalmente localizados na conca do río Hudson no estado de Nova York, foron desprazados arredor de 1780 cara Massachusetts; posteriormente os seus descendentes emigrarían a Wisconsin entre os anos 1820 e 1830, onde se asentarían nas reservas dos lenape. Os mohicanos adoitaban referirse a si mesmos como Muhhekunneuw ou xente do río. O termo mohicano provén do nome aplicado ó clan mohicano Lobo, que en mohicano se denominaban manhigan, orixe do termo inglés mahican, do cal derivou a denominación mohicano.
Na actualidade, os seus descendentes mesturáronse cos lenape e residen como unha soa tribo na Comunidade Stockbridge-Munsee
Foron inmortalizados polo escritor estadounidense James Fenimore Cooper no seu libro O derradeiro dos mohicanos publicado en 1826. Nel combina elementos culturais mohicanos e mohegan nas súas personaxes.
Corvoideos
A dos corvoideos (Corvoidea) é unha das superfamilias en que se divide a infraorde dos Corvida, da suborde dos oscines, dentro da orde dos paseriformes).
Trátase dun clado que non difire moito do que foi descrito en 1990 por Sibley e Ahlquist, e que consta dun gran número de paxaros cantores de diferentes tamaños.
Este grupo comprende especies europeas, como moitas das familias dos córvidos, laníidos e oriólidos. Porén, a mayoría das familias son exóticas e se distribúense en gran parte de África, Asia, Australia e Nova Guinea, como, por exemplo, as aves do paraíso.
Familias
A superfamilia comprende as seguintes familias:
Takk...
Takk... é o cuarto álbum da banda islandesa de post-rock Sigur Rós, publicado o 12 de setembro de 2005 a través do selo Geffen Records. O disco estreouse no número 27 da lista Billboard 200, tras vender 30 000 capias na súa primeira semana nos Estados Unidos. No ano 2006 Takk... foi certificado ouro pola British Phonographic Industry, despois de vender 100 000 unidades no Reino Unido. En total o álbum vendeo ao redor das 800 000 copias en todo o mundo. "Takk" significa "grazas" in islandés.
Plátano occidental
O plátano occidental (Platanus occidentalis), tamén coñecido coma plátano de Virxinia ou plátano americano, é unha especie do xénero Platanus nativa de América do Norte.
É unha árbore de grande talle, acadando os 30 e 40 m de altura. Medra ben dende climas secos a húmidos. Iowa a Ontario e Maine no norte, Nebraska no oeste, sur de Texas á Florida. É unha especie moi achegada aos outros Platanus. Aparece en México e os estados do suroeste dos EUA.
Ás veces cultívase pola madeira.
É alimento da praga Neochlamisus platani.
Castelos de Galicia
Esta é unha lista dos castelos, torres e fortalezas de Galicia divididos en provincias.
Snowpiercer
Snowpiercer (en 설국열차, Seolgungnyeolcha) é un filme surcoreano de ciencia ficción baseado na novela gráfica francesa Le Transperceneige de Jacques Lob e Jean-Marc Rochette. O filme foi dirixido por Bong Joon-ho, e escrito por Bong e Kelly Masterson. O filme foi o primeiro de Bong en inglés; aproximadamente o 80% do filme foi rodado nesa lingua.
Está protagonizado por Chris Evans, Song Kang-ho, Tilda Swinton, Jamie Bell, Octavia Spencer, John Hurt e Ed Harris. A historia ten lugar nun tren Snowpiercer que contén os últimos superviventes da humanidade despois de que esta case desaparecese case por completo por mor de tentar o cambio climático. Evans interpreta a Curtis Everett, un membro da sección de cola do tren que lidera unha revolución contra a elite do tren.
Snowpiercer foi ben acollido pola crítica, que gabaron a visión e a dirección do filme, o cal o situou entre os dez mellores filmes de 2014 segundo a crítica.
Asperelo, San Martiño de Asperelo, Rodeiro
Asperelo é un lugar da parroquia de San Martiño de Asperelo, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 43 habitantes (29 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Metrópole ortodoxa grega de Derkoi
A metrópole de Derkoi (en grego: Ἱερὰ Μητρόπολις Δέρκων) é unha sé ortodoxa da Igrexa de Constantinopla, situada no suburbio de Yesilköy en Istambul, Turquía. A súa catedral é a de San Parakevi en Therapia (Tarabya). O seu metropolitano é membro do Sínodo Patriarcal.
Radicalismo
O radicalismo fai referencia a unha ideoloxía liberal progresista que apareceu na Europa Occidental no século XIX baseado na soberanía popular con tendencia ao goberno asembleario e mandato imperativo. O radicalismo xurdiu onde se daba unha grande importancia á participación das masas e á democracia como foi o caso do cartismo no Reino Unido (1838-1848) que foi determinante para a ampliación do sufraxio censitario e o voto secreto anos despois ao manterse as posicións radicais na á esquerda do Partido Liberal.
Metrópole ortodoxa grega de Derkoi
Historia
O primeiro bispo coñecido, Gregorio, asistiu ao Segundo Concilio de Nicea en 787. Nas crónicas dos concilios baixo Focio atópanse as sinaturas do seu partidario, Neófito, e de Macario, o partidario de San Ignacio. Arredor de 840 a sé era a vixésima dos arcebispados autocéfalos. O seu arcebispo, Xoán, subscribiu unha sentenza sinodal en 997. Balsamon tamén fala doutro prelado que pediu permiso para residir na cidade maior e máis rica de Phileas. Outro foi reprochado no Santo Sínodo polo patriarca Miguel coa ordenación dun bispo nativo de Constantinopla que non alcanzaba a idade canónica, e seica este foi o Xoán presente en 1166 no Concilio de Constantinopla. Outro Gregorio participou noutro concilio en 1193. En 1316 a sé foi dada ao arcebispo de Nymphaion, quen fora privado da propia sé. Lucas era arcebispo en 1329.
En 1466 era rexida directamente polo Patriarca Ecuménico de Constantinopla, e non foi restabelecida até os comezos do século XVII, cando o titular residiu en Therapia no Bósforo. Delcus foi convertida en metrópole en 1655.
En outubro de 1746 foi elevada ao oitavo posto na xerarquía grega. A diocese incluíu 41 vilas nas proximidades de Constantinopla, e ao longo das ribeiras do Mar Negro e do Mar de Mármara, entre elas San Stefano, Makriköy e Büyükdere.
Charles-Augustin de Coulomb
Charles-Augustin de Coulomb, nado na Angoulême o 14 de xuño de 1736, finado en París o 23 de agosto de 1806, foi un físico e enxeñeiro militar francés. É recoñecido por ter descrito de xeito matemático a lei de atracción entre cargas eléctricas. Na súa honra a unidade de carga eléctrica leva o nome de coulomb (C).
Foi o primeiro científico en establecer as leis cuantitativas da electrostática, ademais de realizar moitas investigacións sobre: magnetismo, rozamento e electricidade. As súas investigacións científicas están recollidas en sete memorias, nas que expón teoricamente os fundamentos do magnetismo e da electrostática. En 1777 inventou a balanza de torsión para medir a forza de atracción ou repulsión que exercen entre si dúas cargas eléctricas, e estableceu a función que liga esta forza coa distancia. Con este invento, culminado en 1785, Coulomb puido establecer o principio que rexe a interacción entre as cargas eléctricas, actualmente coñecido como lei de Coulomb:. Coulomb tamén estudou a electrización por frotamento e a polarización, e introduciu o concepto de momento magnético. O culombio ou coulomb (símbolo C), é a unidade derivada do Sistema Internacional de Unidades (SI) para a medida da magnitude física cantidade de electricidade (carga eléctrica).
Traxectoria
Foi educado na École du Génie en Mézieres e graduouse en 1761 como enxeñeiro militar co grao de Primeiro Tenente. Coulomb serviu nas Indias Occidentais durante nove anos, onde supervisou a construción de fortificacións na Martinica. En 1774, Coulomb converteuse nun correspondente da Academia de Ciencias de París. Compartiu o primeiro premio da Academia polo seu artigo sobre os compases magnéticos e recibiu tamén o primeiro premio polo seu traballo clásico acerca da fricción, un estudo que non foi superado durante 150 anos.
Durante os seguintes 25 anos, presentou 25 artigos na Academia sobre electricidade, magnetismo, torsión e aplicacións da balanza de torsión, así como varios centos de informes sobre enxeñería e proxectos civís. Coulomb aproveitou plenamente os diferentes postos que tivo durante a súa vida. Por exemplo, a súa experiencia como enxeñeiro levouno a investigar a resistencia de materiais e a determinar as forzas que afectan a obxectos sobre vigas, contribuíndo dese xeito ao eido da mecánica estrutural. Outro aporte de Coulomb é a chamada Teoría de Coulomb para presión de terras, publicada en 1776, a cal enfoca o problema de pulos de terras sobre muros considerando as cuñas de falla, nas que actúa o muro, ademais de ter en conta o ángulo de inclinación do muro e do solo sobre o muro de contención. Tamén fixo contribucións no campo da ergonomía.
Coulomb morreu en 1806, cinco anos despois de converterse en presidente do Instituto de Francia (antigamente a Academia de Ciencias de París). A súa investigación sobre a electricidade e o magnetismo permitiu que esta área da física saíra da filosofía natural tradicional e se convertera nunha ciencia exacta.
David Gómez
David Gómez Vazquez, nado en Cambre o 11 de abril de 1994, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu equipo actual é o UD Somozas.
Traxectoria
Na tempada 2013–14 debutou na Terceira División co Deportivo B, logo de ascender do equipo xuvenil, xogando 23 partidos e encaixando 37 goles.
Na tempada 2014–15 xogou 32 partidos e encaixou 21 goles.
Provincia de Bungo
300px|miniatura|Antiga provincia de Bungo Bungo (豊後国, ぶんごのくに, Bungo-no-kuni ou 豊後, ぶんご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a maior parte da prefectura de Ōita excepción de parte norte, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
Bungo limitaba coas provincias de Buzen (豊前), de Chikuzen (筑前), de Chikugo (筑後), de Higo (肥後) e Hyūga (日向).
Avangard Omsk
O Avangard Omsk (en Авангард Омск) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Omsk (Rusia). Actualmente compite na División Chernyshev da Kontinental Hockey League (KHL), conseguindo dous campionatos de división nas tempadas 2011 e 2012.
Jefferson Davis
Jefferson Davis, nado en Fairview, Kentucky o 3 de xuño de 1808 e finado en Nova Orleáns (Luisiana) o 6 de decembro de 1889, foi un soldado e político estadounidense. Foi o presidente dos Estados Confederados de América durante a Guerra Civil Estadounidense.
Traxectoria
Antes da guerra, desempeña servizos na lexislatura de Mississippi, e en ambas as casas do Congreso. Loitou na Intervención Norteamericana en México cun rexemento voluntario. Desempeñou despois a Secretaría da Guerra no gabinete de Franklin Pierce.
O 9 de febreiro de 1861 foi elixido presidente dos recentemente creados Estados Confederados de América, establecéndose na capital, Richmond, en maio do mesmo ano. Organizou o exército Confederado, que deu comezo á Guerra de Secesión ao atacar Fort Sumter en abril de 1861.
Aínda que a sorte das armas favoreceu, nos primeiros anos da guerra (1861-1863), aos Confederados ou Sudistas, destacando o seu éxito nas dúas Batallas de Bull Run (xuño de 1861 e agosto de 1862), as cousas cambiaron tralo fracaso da invasión sudista dos territorios do norte, fracaso evidenciado na batalla de Gettysburg (xullo de 1863). Gettysburg marcou o punto de inflexión na guerra.
O 2 de abril de 1865 Davis viuse forzado a abandonar Richmond para trasladarse a Danville, Virxinia. Tras a capitulación do xeneral Robert E. Lee en Appomattox, Davis tratou de fuxir do territorio estadounidense, pero foi capturado en Irwinville (Xeorxia) o 10 de maio de 1865, sendo posto en liberdade o 13 de maio de 1867, trasladándose ao Canadá.
Finalmente, puido regresar aos Estados Unidos en 1869, dedicándose a actividades privadas ata o seu falecemento en 1889.
Illa de Jersey
miniatura|dereita|A illa de Jersey A Illa de Jersey forma parte do arquipélago das Illas da Canle, é unha bailía (bailiwick en inglés) ou pequeno territorio británico na Canle da Mancha. Ten unha poboación de 84.082 persoas e a capital é Saint Helier. No ano 933, a illa foi tomada polo Ducado de Normandía no norte de Francia. Cando en 1066 os normandos invadiron Inglaterra, Normandía e Inglaterra foron unidas baixo unha monarquía. Durante a idade media, Inglaterra perdeu moitas das súas posesións feudais no continente europeo pero conservou os seus illas na Canle da Mancha, incluíndo Jersey.
Como a Guernsey e as outras illas da Canle da Mancha, a economía de Jersey baséase nos servizos financeiros, o turismo e a agricultura. Nos Estados Unidos de América, o estado de Nova Jersey tomou o seu nome da illa de Jersey.
Política e goberno de Jersey
A lexislatura elixida da illa chámase Os Estados de Jersey. Hai dous partidos organizados, a Alianza Democrática de Jersey (Jersey Democratic Alliance) e o Partido do Centro (Jersey) (Centre Party of Jersey); pero agora todos os deputados dos Estados de Jersey son independentes.
O xefe de goberno é un administrador electo chamado Bailiff, e o xefe de estado é o Tenente Gobernador, que é designado por a Raíña. O actual Tenente Gobernador é tenente xeneral Andrew Ridgway. Tamén hai un Xefe Ministro (Chief Minister), agora Frank Harrison Walker. Legalmente Jersey non forma parte integral do Reino Unido. Tradicionalmente a Raíña utiliza o titulo de Duque de Normandía en Jersey.
Jersey está dividido en "parishes" (parroquias); cada parish ten un condestable (inglés constable, francés connétable), elixido polos habitantes.
Xeografía
alt=|thumb|Vista satélite de Jersey thumb|dereita|Mapa das illas de [[Bailiwick de Jersey]] thumb|Mapa grande e detallado de Jersey Jersey é unha illa que mide 119´6 km²(ou 66.436 vergées), incluíndo as Terras gañadas ao mar e a zona intermareal. Atópase na Canle inglesa, a uns 22 km. da Península de Cotentin en Normandía, Francia, e preto de 161 km. ao sur de Gran Bretaña. É a maior e máis meridional das illas da Canle e parte das illas británicas, cunha elevación terrestre máxima de 143 m por riba. nivel do mar.
Cerca do 24% da illa está construída. O 52% da superficie está dedicada ao cultivo e ao redor do 18% é medio natural.. Atópase dentro do -2° O de lonxitude e a latitude 49° N. Ten un litoral de 70 km. de lonxitude e unha superficie total de 119.6 km². Mide aproximadamente 9 mi de oeste a leste e 5 mi de norte a sur, o que lle dá o nome cariñoso entre os veciños de "nove por cinco".
A illa está dividida en doce parroquias; o máis grande é St Ouen e a máis pequena é St Clement. A illa caracterízase por unha serie de vales que xeralmente corren de norte a sur, como Waterworks Valley, Grands Vaux, Mont les Vaux, aínda que algúns discorren noutras direccións, como Le Mourier Valley. O punto máis alto da illa é Les Platons con 136 m..
Avangard Omsk
Historia
O Avangard Omsk naceu en 1950 baixo a denominación de Spartak Omsk, adoptando a súa denominación actual en 1981. Non foi ata o 2004 cando o equipo conseguiu o seu primeiro título, a Superliga Rusa, e tan só un ano despois chegaría o seu segundo título, desta vez un título continental, a IIHF European Champions Cup logo de derrotar na final ao Oulun Kärpät finlandés por 2 goles a 1, converténdose no primeiro equipo en gañar esta competición baixo a nova denominación. No 2008 o club ingresou na Kontinental Hockey League (KHL), unha nova competición euroasiática.
FIBA SuproLeague
A FIBA SuproLeague ou Suproliga foi unha competición baloncesto de Europa organizada por FIBA Europa durante a tempada 2000-01 despois da excesión da ULEB, que organizou ese mesmo ano a Basketball Euroleague. Entón, ese mesmo ano algúns equipos decidiron participar nesta competición e outros na Euroliga. Na Suproliga participaron vinte equipos de catorce estados distintos.
Illa de Jersey
Xeografía
Hai varios grupos de illas máis pequenos que forman parte da Bailía de Jersey, como Les Minquiers e Les Écrehous, pero a diferenza das illas máis pequenas da Bailía de Guernsey, ningunha destas está habitada permanentemente.
FIBA SuproLeague
En canto a competición, os catro mellores equipos, foron o Maccabi israelí, o CSKA ruso, o Panathinaikos BSA grego e o Efes Pilsen turco, nunha Final Four disputada no Palais Omnisports de Bercy en París, capital de Francia. Finalmente proclamouse campión o equipo israelí tras vencer na final por catorce puntos de diferenza, 81 a 67, ao Panathinaikos de Atenas.
Illa de Jersey
Notas
<references group="N"/> <references group="lower-alpha" />
FIBA SuproLeague
O título da Suproliga obtido nesta competición polo Maccabi de Tel Aviv considérase igual de válido que o obitido pola Kinder Bologna na edición da Euroliga, polo que en 2001 houbo dous campión oficiais de Europa.
Historia
A Euroliga, competición coñecida historicamente como "Copa de Europa", foi creada pola Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) e operou baixo o seu paraugas dende 1958 até o verán de 2000, incluíndo a tempada 1999-00. Foi entón cando ULEB, abreviatura de Unión de Ligas Europeas de Baloncesto, creou pola súa parte outra competición paralela cos vinte e catro clubs máis ricos, a maioría deles procedentes de España, Italia e Grecia.
Sorprendentemente, a FIBA nunca rexistrara o nome de "Euroliga", polo que a ULEB utilizouno sen ningún tipo de consecuencias legais, e a FIBA non tivo máis remedio que aceptalo e procurar un novo nome para a súa competición. Por tanto, a seguinte tempada comezou con dúas competicións separadas do máis alto baloncesto europeo: a FIBA SuproLeague (coñecida anteriormente como FIBA Euroleague) e a nova ULEB Euroleague.
Os principais clubs europeos non amosaron sinais de ceder e organizar unha soa competición, polo que acabaron divididos entre as dúas ligas o Panathinaikos, o Maccabi Tel Aviv, o CSKA de Moscova ou o Efes Pilsen quedaron coa FIBA, mentres que o Olympiacos, a Kinder Boloña, o FC Barcelona, o TAU Cerámica ou o Žalgiris Kaunas quedaron coa ULEB. Así, en maio de 2001 Europa tivo dous campión: a Virtus Boloña vencedora da ULEB Euroleague e o Maccabi Tel Aviv vencedor da FIBA SuproLeague. Hoxe considéranse ambos títulos como válidos.
Formato
A competición comezou a andar cunha fase regular ("rolda de clasificación" ou "Qualification Round"), na que os vinte equipos que formaban parte da competición dividíronse en dous grupos de dez equipos cada un. Cada equipo xogou contra o resto do seu grupo en partidos de ida e volta, o que resultou en dezaoito partidos para cada equipo.
Os oito mellores equipos de cada grupo avanzaron á rolda de oitavos de final, e os gañadores avanzaraon aos cuartos. Ámabalas roldas disputáronse ao mellor de tres partidos cun sistema de playoffs. Os equipos que resultaron vencedores nos cuartos de final clasificáronse para a Final Four, que se celebrou no Palais Omnisport de Bercy en París, entre o 10 e o 13 de maio de 2001.
Rolda de clasificación
Os oito primeiros de cada grupo clasifícanse á rolda de oitavos de final.
Oitavos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasaron xogar os cuartos de final. Cada un dos partidos de oitavos de final xogouse ao mellor de tres, pasando entón de rolda o primeiro en acadar dúas vitorias. Os cruces foron entre os equipos que quedaron en primeiro lugar na fase de clasificación dun grupo e os oitavos do outro, o segundo co sétimo, e así sucesivamente, xogando o mellor clasificado o primeiro encontro na casa.
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasou xogar a Final Four. Cada un dos partidos de cuartos de final xogouse ao mellor de tres, pasando entón de rolda o primeiro en acadar dúas vitorias. O primeiro partido, e o terceiro partido cando houbo, xogou na casa do mellor clasificado na fase regular.
Final Four
A Final Four da Suproliga foi xogada no Palais Omnisports de Paris-Bercy en París, Francia, entre o 11 e o 13 de maio de 2001.
Augustal
dereita|miniatura|Augustal de [[Messina, con Frederico II no anverso como emperador romano]] O augustal (latín: augustale) foi unha moeda de ouro cuñada no Reino de Sicilia. Foi establecida en 1231 por Frederico II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Rei de Sicilia, cuñouse ata a súa morte en 1250 e tivo ampla circulación na Península Itálica. O mesmo nome déuselles tamén a algunhas moedas sicilianas de ouro posteriores de características e valor similares.
Foi cuñado nas cecas de Brindisi e Messina e, ademais da unidade, emitiuse tamén o medio augustal, con idéntico deseño e proporcional en tamaño e peso.
Caracterización
miniatura|120px|Detalle da característica [[aguia do reverso do augustal]] O augustal tiña un peso nominal de 5,31 gramos e unha fineza de 20½ quilates (ou 854 milésimas de ouro puro). O seu valor legal era o dun terzo da onza siciliana de ouro.
As súas lendas están en lingua latina. A dos anversos é CAESAR AVG IMP ROM ("César Augusto, emperador dos romanos") e a dos reversos FRIDE RICVS, o nome do emperador.
Espasantes, Pantón
Santo Estevo de Espasantes é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 156 habitantes, deles 75 eran homes e 81 eran mulleres, o que supón un aumento de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de Serode e Siós polo norte; Vilamelle polo leste e polo suroeste con Santiago de Cangas e coa parroquia de Sober de Vilaescura polo sueste.
Gosteres, A Mella, Arzúa
Gosteres é un lugar da parroquia da Mella no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 6 eran mulleres.
Arte pop
A arte pop ou a pop-art (arte popular) foi un movemento artístico xurdido a fins da década de 1950 en Inglaterra cuxas características son o emprego de imaxes e temas tomados do mundo da comunicación de masas e a súa aplicación á pintura. Pódese dicir que subliña o valor iconográfico da sociedade de consumo. O termo "pop-art" foi utilizado por primeira vez polo crítico británico Lewwis Gennig en 1962 para definir a arte que algúns xoves estaban facendo co emprego de imaxes populares.
Pode afirmarse que a pop-art é o resultado dun estilo de vida, a manifestación plástica dunha cultura (pop) caracterizada pola tecnoloxía, a democracia, a moda e o consumo, onde os obxectos deixan de ser únicos para producirse en serie. Neste tipo de cultura tamén a arte deixa de ser única e convértese nun obxecto máis de consumo. "A razón polaa que pinto deste modo é porque quero ser unha máquina", afirmaba o máximo expoñente do movemento, Andy Warhol. Tamén é simbólica a afirmación de Richard Hamilton con respecto ó seu desexo de que a arte fose "efémera, popular, barata, producida en serie, xove, enxeñosa". Todas elas, serían calidades equivalentes ás da sociedade de consumo.
Richard Hamilton é considerado o artista que creou a primeira obra da arte Pop: a colaxe titulada ¿Que é o que fai os fogares de hoxe en día tan diferentes, tan divertidos?, que foi exposto na exposición titulada Isto é o mañá na Whitechapel Gallery de Londres en 1956.
(Robert Indiana: Love, Escultura en Taipei, Taiwán)
O Pop en Gran Bretaña
En 1961 presentábase a pop-art británica ó público nunha exposición que reunía obras de David Hochney, Derek Boshier, Allen Jones, R.B. Kitaj e Peter Phillips.
As orixes da pop-art encóntranse no dadaísmo e no seu desprezo polo obxecto. Así a todo a Arte Pop descarga da obra toda a filosofía anti-arte de Dadá e encontra unha vía para construír a partir de imaxes tomadas da vida cotiá ó igual que Duchamp fixera cos seus ready-mades. En canto ás técnicas tamén toma do dadaísmo o uso da colaxe e da fotomontaxe.
En Inglaterra, a arte pop empeza a xestarse nas discusións que mantiñan no Instituto de Arte Contemporánea de Londres (ICA) Mark Hamill, Paolozzi e os críticos Lawrence Alloway e Reyner Banham, dende 1952. Estas discusións centrábanse en torno ó impacto que a tecnoloxía moderna e os medios de comunicación de masas estaban tendo na sociedade. Entre outras cousas, nestas discusións desmontouse a pirámide de categorizacións en que as Belas Artes eran o cume equiparadas ó cine, ás artes populares e ás artes gráficas.
A arte de Hamill toma as súas fontes das industrias do consumo e do lecer, da publicidade e tamén da historia da arte. Pode dicirse que o Pop de Kitaj e Hamilton é un pop culto e altamente intelectualizado, case hermético nun sentido que non é o do pop habituais. O outro grande artista Pop da escena inglesa é David Hockney, para quen o herdo do movemento moderno é fundamental e combina fotografías, cadros abstractos e diversos tipos de material gráfico. Xunto con Allen Jones forma a segunda xeración do Pop británico.
O Pop en América
miniatura|esquerda|150px|A cara ([[1992), Roy Lichtenstein]] En Suramérica o Pop entra en escena e arraiga con máis forza ca en ningún outro lugar, a pesar das reticencias dalgúns críticos (Harold Rosenberg) ó principio, dada a forza que o expresionismo abstracto tiña en tódalas instancias da industria da arte. Así a todo, a imaxinería pop era doadamente asimilable como algo puramente americano e isto era importante naquel continente pois sempre, tanto artistas como coleccionistas, estaban dun certo modo en loita ou competición co europeo. A confirmación disto produciuse coa exposición titulada O Pop Art e a tradición americana no Milwaukee Art Center en 1965. Este aspecto nacionalista era o único que o acercaba á xeración dos expresionistas abstractos; no demais todo é oposto: os artistas pop ironizaban sobre a caligrafía e o aceno característicos dos expresionistas (as obras de Roy Lichtenstein nas que amplifica unha pincelada esquematizada graficamente), ou os enormes cadros de Rosenquist nos que amplifica espaguetis como recordando as nervacións dos drippings de Pollock, e en xeral o interese posto en refugar da obra toda traza da intervención manual do artista. miniatura|[[Andy Warhol]] Os precursores do Pop americano son Jasper Johns e Robert Rauschenberg e o grupo o forman Andy Warhol, Roy Lichtenstein, James Rosenquist, Jim Dine, Robert Indiana, Tom Weselman e Claes Oldenburg. Na periferia do pop americano atópanse Alex Katz, John Chamberlain e Larry Rivers. A pesar desta categorización todos son diferentes entre si. Warhol pretendía eliminar da obra de arte calquera traza ou signo de manualidade; moitas das súas obras están feitas a partir de fotografías proxectadas sobre o lenzo.
O Pop en España
En España, o Pop estúdase asociado á nova figuración xurdida a raíz da crise do informalismo. Eduardo Regato podería encadrarse nesta tendencia polo seu interese no contorno e a súa crítica do noso medio cultural, utilizando iconas dos medios de comunicación de masas e da historia da pintura, e polo seu desprezo manifesto por calquera estilo establecido. O que se pode considerar como máis autenticamente Pop é Alfredo Alcaín, polo uso que fai das imaxes populares e polo baleiro que confire ás súas composicións.
Tamén o Equipo Crónica formado en Valencia por Manolo Valdés e Rafael Solbes, pola súa utilización de cómics e de imaxes publicitarias, pola simplificación das imaxes e as composicións fotográficas, poden considerarse de tendencia Pop.
Castillazuelo
miniatura|Escudo de Castillazuelo|200x200px Castillazuelo é un concello aragonés da provincia de Huesca, na comarca do Somontano de Barbastro. Ten unha poboación de 169 habitantes (2018) e unha densidade de poboación de 11,36 hab/km².
Xeografía
Castillazuelo está situado no val do río Vero, a 368 metros de altura sobre o nivel do mar e a unha distancia de 58 km de Huesca, a capital provincial. O concello cobre unha superficie de 15,32 km².
José Antonio Portero Molina
José Antonio Portero Molina, nado en Burgos en 1947, é un catedrático de Dereito Constitucional español. Foi o primeiro reitor da Universidade da Coruña, entre 1989 e 1990.
Carlos Martel
Carlos Martel ou Carlos Martelo, nado en Heristal (Bélxica) o 23 de agosto de 686 e finado en Quierzy o 22 de outubro de 741, foi mordomo de palacio do reino de Austrasia desde o ano 715 ata a súa morte. Era fillo non matrimonial de Pipino de Heristal (chamado o Mozo ou Pipino II) e da súa concubina Alpaida de Bruyères.
Á morte do seu pai (714), Carlos, que xa tiña 29 anos, pasou a ocupar a praza de mordomo de palacio. Pero como era bastardo, Plectrude, esposa de Pipino, instigou para botalo do poder a fin de que o ostentase o seu fillo Teodebaldo, que contaba entón seis anos e era o herdeiro lexítimo. Carlos foi encarcerado.
Con todo, diversas provincias do reino non aceptaban que unha muller as gobernase e as revoltas empezaron a estalar, primeiro Neustria en 715, cando Raxenfrido -mordomo do palacio de Neustria- venceu a Teodebaldo no bosque de Cuise e conduciu ás súas tropas ata as proximidades de Meuse. O norte de Italia sublévase despois e adhírese a Neustria; ségueno Saxonia e Austrasia.
Nese momento Carlos evádese do cárcere (715) e ponse á fronte das revoltas de Austrasia. En primeiro lugar ten que enfrontarse aos neustrianos e sairá victorioso en dúas batallas: Amblève (716) e Vichy (21 de marzo de 717). Entón diríxese a Colonia, onde reside Plectrude co seu fillo, a quen non lle queda máis remedio que recoñecer a derrota e deixar o poder de Austrasia en mans de Carlos.
Pacificación do reino franco
Unha vez no poder, Carlos instala no trono a Clotario IV, destronando a Khilperico II, e repudia ao bispo de Reims, Rigoberto, favorábel a Plectrude. Aos poucos retoma o control de todo o reino franco, vencendo primeiro a Raxenfrido, o mordomo de palacio de Neustria, despois a Odón, duque de Aquitania. Para reunificar o reino franco deberá combater de novo con Neustria ata sometela definitivamente tras a derrota na batalla de Soissons. Quere, así mesmo, reconquistar a fronteira leste do reino; de 720 a 738 conquista Austria e o sur de Alemaña. Deste xeito quedará restablecido o reino franco como estaba baixo o reinado de Pipino de Heristal.
Tras a morte de Clotario IV, verase obrigado a repor no trono a Khilperico II. Cando este falece en 721, Carlos vai buscar, entón, ao mosteiro de Chelles ao fillo de Dagoberto III, Teodorico IV, e instálao no trono.
Detención da invasión árabe
miniatura|250px|[[Batalla de Poitiers (732)|Batalla de Poitiers, en outubro de 732, por Charles de Steuben (Museo do castelo de Versalles, Francia).]]
En 732 Martel ten que facer fronte aos exércitos musulmáns do gobernador de Al-Andalus, Abderramán. A Península Ibérica estaba ocupada polos árabes e os seus aliados os bérberes desde o 711, que continuaban o seu avance cara ao norte cruzando os Pireneos. En 725 conquistaran xa o Languedoc e gran parte da Borgoña actual e intentaban chegar ao centro do territorio franco. A intervención do duque de Aquitania, Odón, puido deter en 721 o primeiro embate en Tolosa e, aliándose co gobernador bérber de Septimania, Munuza, conseguiu que os musulmáns se retirasen a Hispania. Odón ofrécelle a súa filla en matrimonio a Munuza, pero este morre nun enfrontamento co gobernador de Hispania, Abderramán, que, enfurecido, lanza unha expedición punitiva contra Aquitania. En 732 comeza unha importante ofensiva a través da fronteira, co fin, entre outros, de tomar o santuario de San Martín de Tours.
O duque Odón non pode facer fronte el só a esta acometida e solicita a axuda de Martel. O 19 de outubro de 732 ambas as forzas reúnense en Moussais (actual departamento de Vienne), entre Tours e Poitiers. O exército franco comandado por Carlos Martel contaba cunha infantería veterana de entre 15.000 e 75.000 homes. En resposta á invasión musulmá, os francos evitaran as antigas vías romanas, esperando coller desprevidos aos invasores. Segundo as crónicas musulmás da batalla, os árabes foron sorprendidos ao atoparse cunhas forzas tan importantes que se opuñan ao saqueo previsto de Tours e esperaron seis días mentres vixiaban ao inimigo. O sétimo día o exército musulmán de 60.000 a 400.000 homes, a cuxo fronte ía Abderramán, lanzouse ao ataque. Os francos derrotaron ao exército islámico e o emir morreu. Tras a morte de Abderramán, xurdiron os conflitos entre os xenerais sobreviventes e os árabes abandonaron o campo de batalla ao día seguinte, emprendendo o camiño de retorno. Segundo algúns autores, Carlos foi alcumado Carlos Martel tras esta vitoria, dado que machucara ás tropas mahometanas, cal un martelo (o martelo era unha arma de combate). Segundo outros autores, aproveitando a debilidade do duque Odón, amparouse nos bispados do Loira e baixou ata o sur, saqueándoo a conciencia e matando todos os xefes musulmáns que residían alí desde había tempo. Suponse que é entón cando lle dan o sobrenome de Martelo. En todo caso, é un apelativo que lle dá prestixio e tempera a posibles inimigos, e que contribuíu, en gran medida, á creación do mito de Carlos Martel.
As tropas musulmás non son vencidas en todas as frontes. Toman Aviñón e Arles e en 735 atacan a Borgoña. Moitos señores borgoñóns pactan cos árabes. Carlos Martel obrígaos a se retiraren ao val do Ródano en 736, conquista Aviñón en 737 co seu irmán Khildebrando, pero non consegue Narbona. Alíase cos longobardos para reconquistar a Provenza. Todos os señores que colaboraran cos árabes son castigados e os seus bens repartidos entre os guerreiros francos. Aos árabes xa só lles queda Narbona. Estas batallas contribuíron a unificar o reino franco ao redor de Carlos Martel.
Creación da liña carolinxia
Á morte de Teodorico IV (737), Carlos, afianzado no seu gran poder, decide non escoller sucesor ningún, asume todo o poder do reino franco e reina, ilegalmente, ata a súa morte.
1ª esposa Rotrude de Tréveris. 2ª esposa en 725 Swanahilde de Baviera ( dinastía dos Axilolfingos). 3ª esposa Rotilde de Gellone. Esposa ilexítima ou mesmo concubina.
Gran Premio do Reino Unido de 1954
O Gran Premio do Reino Unido de 1954 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 17 de xullo de 1954 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Informe
Unha enorme multitude congregouse en Silverstone para ver se os Mercedes podían repetir a súa vitoria en Reims. Ao final, só chegaron dous frechas de prata (os de Fangio e Kling). Maserati tivo nove coches, mentres que Ferrari tivo tres para o experimentado trío formado por Hawthorn, González e Trintignant. Fangio estableceu a volta máis rápida en Silverstone, rompendo a barreira de 160 km/h cunha volta de 160´934 km/h. Foi González quen levou e mantivo o liderado ata a bandeira. Detrás del, Fangio pasou a Hawthorn para o segundo posto, pero logo de chocar varias veces cos bidóns de aceite, nun coche de difícil manexo, caeu ao cuarto lugar. Moss fíxose coa posición, pero se retirou con problemas no eixo traseiro, deixando a Hawthorn chegar á meta para un dobrete de Ferrari, o mozo Onofre Marimón logrou o seu primeiro podio.
Carlos Martel
Creación da liña carolinxia
Tivo por fillos:
Coa primeira:
Coa segunda:
Coa terceira:
Á súa morte, o seu poder é repartido entre os seus dous fillos:
Carlos Martel morreu o 22 de outubro de 741 en Quierzy. Foi enterrado na basílica de San Denis.
Aínda que non obtivo xamais o título de rei, a pesar de ter máis poder que os soberanos francos da época, a dinastía merovinxia estaba nese momento en plena decadencia. O seu poder marcou as primeiras bases da liña carolinxia, confirmada pola consagración de Pipino o Breve o 28 de xullo de 754.
Mario Chalmers
Almario Vernard "Mario" Chalmers, nado o 19 de maio de 1986 en Anchorage (Alasca), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Miami Heat da National Basketball Association (NBA). Mide 1,88 metros de altura, e xoga na posición de base. Foi campión da NCAA e elixido Mellor xogador da Final Four en 2008, antes de dar o salto á liga profesional.
Universidade
Antes de entrar na universidade, Chalmers estaba considerado coma o mellor base de instituto do ano. Estivo ata o último intre para elixir universidade, dubidando entre Arizona e Kansas, decidíndose por esta última. Comezou a súa tempada de novato no banco, pero pouco a pouco foi facéndose un oco no quinteto titular, aparecendo no mesmo en 21 dos últimos 22 partidos da tempada. Rematou o ano coma segundo máximo anotador do equipo, con 11,5 puntos por partido, e establecendo un récord da Big 12 Conference de maior número de roubos de balón nunha tempada por un freshman, con 89. Foi ademais elixido coma xogador máis destacado do Campionato da Big 12, facendo 16 puntos, 4,3 rebotes e 5,3 asistencias no camiño de Kansas cara o título de conferencia. Recibiu o Premio Clyde Lovellette da Universidade de Kansas xunto con Julian Wright ao xogador máis mellorado da tempada.
Na súa segunda tempada foi titular en 37 dos 38 partidos disputados polo seu equipo. Volveu amosarse coma un gran xogador defensivo, rachando o récord dos Jayhawks de roubos de balón nunha tempada, con 97. Foi incluído no terceiro mellor equipo da Big 12, e no mellor quinteto defensivo. Fixo 12,2 puntos e 3,3 asistencias por partido.
Na súa tempada júnior fixo 12,8 puntos e 4,3 asistencias, segundo neste apartado da súa conferencia. Chegou xunto co seu equipo á Final da NCAA, na que se enfrontaron á Universidade de Memphis, na cal tivo unha grande actuación, conseguindo 18 puntos, 4 roubos de balón, 3 rebotes e 3 asistencias. Foi ademais o autor dunha tripla a falta de 2,1 segundos do final que empataba o partido e o levaba á prórroga, no cal rematarían impoñéndose os Jayhawks aos Tigers por 75-68. Foi elixido Mellor xogador da Final Four da NCAA. No total da súa traxectoria universitaria fixo 12,2 puntos, 3,8 asistencias e 2,8 rebotes por partido.
NBA
Foi elixido na segunda rolda do Draft da NBA de 2008 polos Minnesota Timberwolves, no posto 34º, pero Miami Heat fíxose cos seus dereitos pagando a cambio aos T-Wolves 2 millóns de dólares e dúas futuras segundas roldas do draft. A primeiros de xullo de 2008 asinou o contrato co club de Florida por dúas tempadas, ampliable a unha terceira.
Tempada 2008-09
Chalmers xogou de inicio os 82 partidos da ligar regular no seu ano coma rookie e rematou a tempada con 10.0 puntos, 4.9 asistencias, 2.8 rebotes e 1.95 roubos de balón en 32.0 minutos de xogo. Os seus 1.95 roubos por partido fixéronlle ser o líder de roubos dos rookies, e o cuarto de entre todos os xogadores.