cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sir Gawain e o Cabaleiro Verde
O poeta
A pesar de existir menos unanimidade, o poeta Perla pode que tamén escribise o poema aliterativo San Erkenwald, o cal se compuxo probabelmente en 1386, aínda que moitos estudosos opinan que isto non é así.
Libros
John Ronald Ruel Tolkien e Eric Valentine Gordon publicaron unha edición académica do texto de Sir Gawain e o Cabaleiro Verde en 1925. Unha segunda edición deste texto realizouna Norman Davis en 1967. Este libro con texto en inglés medio con extensas notas de investigación é frecuentemente confundido cunha tradución ao inglés moderno preparada por Tolkien publicada xunto coas traducións de Pearl e Sir Orfeo. Moitas edicións desta última obra, publicada por primeira vez en 1975, nomean a Tolkien como autor e non como tradutor da obra. Por tanto, é común que se cite erroneamente a Tolkien como o autor orixinal da obra. Máis recentemente, Simon Armitage chamou a atención dos medios nos Estados Unidos e no Reino Unido coa súa tradución do poema publicado en 2007.
Ópera
Sir Gawain e o Cabaleiro Verde adaptouna como ópera en 1978 o compositor Richard Blackford por encarga da aldea de Blewbury, en Oxforshire. O libreto da adaptación foi escrito polos fillos do novelista John Emlyn Edwards. A ópera en seis escenas gravouna a DECCA entre marzo e xuño e publicada por ARGO Label en novembro de 1979. Sir Gawain e o Cabaleiro Verde tamén a adaptou Harrison Birtwistle na ópera titulada Gawain, estreada en 1991. A ópera de Birtwistle foi louvada por manter a complexidade do poema e por traducir a lírica en forma musical. Outra adaptación en ópera foi Gwyneth e o Cabaleiro Verde de Lynne Plowman, estreada en 2002. Nesta ópera Sir Gawain só é un elemento secundario, pois a historia está enfocada en Gwyneth -a escudeira de Gawain-, quen desexa converterse en cabaleiro. A versión de Plowman foi louvada pola súa accesibilidade, xa que está enfocada a meniños e público familiar (mais tamén se critica dela que use inglés moderno e sermóns).
Cine e Televisión
O poema adaptouse ao cine en dúas ocasións:
Para televisión realizáronse dúas adaptacións: Gawain e o Cabaleiro Verde (1991) e a serie animada Sir Gawain e o Cabaleiro Verde (2002).
Ligazóns externas
Texto Online Información xeral
Anxo González Guerra
Anxo González Guerra, nado en Trasar de Carballo (Cartelos, Carballedo) o 28 de abril de 1955, é un profesor galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo e formou parte da primeira promoción de Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Desde 1980 deu clase no IES Sánchez Cantón de Pontevedra, converténdose en catedrático en 1992. Colaborou coa Universidade de Vigo como docente na preparación do profesorado no CAP e no Mestrado de Secundaria.
London Overground
O London Overground (tamén coñecido simplemente como o Overground) é unha rede de ferrocarril suburbano do Reino Unido. Foi creada en 2007, e serve no Gran Londres e parte de Hertfordshire, con 112 estacións espalladas por diversas rutas. Forma parte da rede de National Rail, aínda que baixo o control e imaxe de marca de Transport for London (TfL). A franquía que o opera, London Overground Rail Operations (LOROL), é unha joint venture entre Arriva UK Trains e MTR Corporation. miniatura|Logotipo do London Overground TfL tenlle asignado ao Overground a cor corporativa laranxa coa súa respectiva versión do "TfL roundel" para a representación das súas liñas no mapa do metro, en interiores dos trens e outras localizacións.
Anxo González Guerra
Traxectoria
No 2004 gañou canda a Rosario Sánchez-Gabriel e Marián Costa o Premio á innovación educativa sobre os temas transversais da Xunta de Galicia. En 2013 gañou xunto a Esperanza Gesteira e mais Rosario Sánchez-Gabriel o Premio Nacional de Educación á utilización das tecnoloxías da información e a comunicación na docencia do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte. Xubilouse da docencia en abril de 2015. miniatura|Anxo González Guerra con parte dos integrantes da 1ª promoción de Galego-Portugués da USC: [[Manuel Castelao, Luís Cambeiro Cives, Vitoria Ogando, Manuel Ferreiro Fernández, Tareixa Roca, María dos Anxos González Refoxo, Ramona Giráldez, María Xosé Queizán, María do Carme García Pereiro, Luís Gayoso Baqueiro, Carme Vázquez Castro, Manuel Figueiras Fernández, Francisco Salinas Portugal e César Morán.]] Colaborou na redacción do Dicionario da Lingua Galega-Isaac Alonso Estravís (Ed. Alhena, 1986). Desde 2005 coordina canda a súa muller, Vitoria Ogando Valcárcel, a páxina web ogalego.eu. Dende 2015 colabora de forma activa na Galipedia.
London Overground
Lanzamento
miniatura|Rede do Overground inicial: desde [[novembro 2007 (laranxa) e a liña do leste de Londres en 2010 (laranxa lixeira). ]] O 11 de novembro de 2007, TfL colleu o relevo da franquía para as rutas do Ferrocarril do Norte de Londres, anteriormente operado por Silverlink Metro.
Riigikogu
miniatura|dereita|250px|Interior do Riigikogu O Riigikogu é a asemblea lexislativa da República de Estonia. Todos os feitos relevantes do Estado deben ser resoltos por este congreso unicameral, fóra da lexislación que redacta. Tamén ten como función designar aos máis altos cargos do Estado, como o Presidente do Riigikohus (Corte Suprema), ao Primeiro Ministro, e ao Presidente da República. O seu labor esténdese a ratificar os tratados internacionais que impón modificacións ao sistema militar ou de propiedade, ao mesmo tempo que debe aprobar o orzamento anual.
London Overground
Lanzamento
A cerimonia de estrea oficial foi o 12 de novembro de 2007 na estación de Hampstead Heath polo Alcalde de Londres, Ken Livingstone, recibido polos medios de comunicación na praia de vías de Willesden Junction.
Anxo González Guerra
Traxectoria
En 2018 foi galardoado xunto con Vitoria co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra en 2022 tamén obtiveron o Premio Cidade de Pontevedra.
Riigikogu
As primeiras eleccións tiveron lugar en 1920, seguidas ata a ocupación dos países bálticos polas tropas nazis e soviéticas. O Parlamento reabriu co regreso da democracia en 1992. O sistema utilizado para a elección dos seus membros é o método d'Hondt corrixido.
London Overground
Servizos
centro|miniatura|500x500px|Mapa da rede após as últimas ampliacións de 2015 miniatura|O "roundel" e letreiro coa cor e tipografía corporativas en 3D na estación de Shadwell
Anxo González Guerra
Traxectoria
Forma parte da galería de personaxes ilustres de Carballedo.
Dende 2021 a 2023 colaborou co programa Luar da Televisión de Galicia facendo o papel de profesor de lingua galega.
Riigikogu
As derradeiras eleccións tiveron lugar o 2 de marzo de 2005. A composición actual do Parlamento é:
Carlo Collodi
Carlo Collodi é o pseudónimo de Carlo Lorenzini, nado o 24 de novembro de 1826 en Florencia e finado na mesma cidade o 26 de outubro de 1890. Foi un escritor italiano. A súa sona provén de ser o autor do relato de literatura infantil As aventuras de Pinocchio (Le avventure di Pinocchio. Storia di un burattino), mundialmente coñecido de xeito abreviado como Pinocchio.
Traxectoria
Procedía dunha familia humilde. O seu pai era cociñeiro e a súa nai serventa doméstica. Puido estudar grazas á axuda da familia Gironi Garzoni.
De 1837 até 1842 estivo nun seminario, en Colle di Val d'Elsa, con idea de instruírse e facerse sacerdote. Logo deixouno e recibiu leccións de filosofía. Pasou posteriormente a traballar nunha librería. En 1848, aínda novo, participou na guerra no Piemonte, no Norte de Italia, contra os austro-húngaros
Lorenzini comezou colaborando en xornais humorísticos e xusto logo do regreso da guerra fundou unha modesta revista, Il Lampione.
En 1856 escribiu un artigo no que usou por primeira vez o pseudónimo Collodi, que corresponde a un lugar de Pescia, da que era orixinaria súa nai. Dese mesmo ano datan as primeiras obras significativas que publicou: Gli amici di casa e ''Un romanzo in vapore. Da Firenze a Livorno. Guida storico-umoristica''.
Tres anos máis tarde participou na nova loita polo Risorgimento ou da independencia italiana en 1859. Fíxose xornalista xa en maio de 1860. Escribiu algunhas novelas e pezas teatrais, que non tiveron grande éxito.
A partir de 1875 Carlo Collodi comezou a escribir literatura infantil, adaptando os Contos de Charles Perrault, e outros autores, en italiano.
Premido por débedas de xogo, principiou a escribir Pinocchio en 1881, que foi aparecendo como folletín no Giornale per i bambini até 1883. O relato abriulle as portas do éxito, mais Collodi non volvería a atopar xamais unha inspiración similar para obras posteriores. En 1877 publicou Giannettino, e, en 1878, Minuzzolo. En 1883 publicou "Pinocchio" como libro, e no mesmo ano pasou a ser o director do Giornale per i bambini. Carlo Collodi faleceu repentinamente; foi sepultado no cemiterio de San Miniato al Monte de Florencia.
Un dos seus sobriños, Paolo Lorenzini, tamén escritor, lograría unha certa celebridade, especialmente nos Estados Unidos, mercé a fama do tío, adoptando o pseudónimo de Collodi Nipote.
Centro de lanzamento de Xichang
O centro de lanzamento de Xichang é un centro de lanzamento chinés desde o que se envían satélites principalmente cara a órbita xeosincrónica. Está situado en Xichang, na provincia de Sichuan, no suroeste da China. As oficinas centrais están situadas na cidade de Xichang, a uns 65 km de distancia. O centro de lanzamento dispón dun ferrocarril adicado en exclusiva. A maior parte dos lanzamentos comerciais feitos pola China tiveron lugar desde este centro.
Aeroporto de Adelaida
O aeroporto de Adelaida é o principal aeroporto de Adelaida, en Australia Meridional. É o quinto aeroporto máis concorrido do país, servindo a máis de 8 millóns de pasaxeiros no ano fiscal que rematou o 30 de xuño de 2017. Está situado ao lado de West Beach, a uns 6 quilómetros ao oeste do centro de Adelaida. Ven sendo operado de forma privada por Adelaide Airport Limited baixo un contrato de longo termo asinado co goberno australiano dende o 29 de maio de 1998.
Prolepse
A prolepse ou flashforward, en inglés, é un recurso narrativo consistente a anacronía duns feitos narrados, que altera a secuencia cronolóxica da historia, conectando momentos distintos e trasladando a acción ao futuro.
Características
Esta técnica, utilizada tanto no cine como na literatura, é unha ida repentina e rápida ao futuro dun personaxe nunha historia. Aseméllase ao flashback coa única diferenza que neste último conéctanse o pasado e o presente.
Aparece utilizada nalgunhas series como Lost, Heroes ou en películas como Back to the Future.
Panca para manexo de cadros
miniatura|dereita|216px|Panca A panca para o manexo dos cadros cos panaisé é un elemento moi importante en xa que cun extremo é posible separar dúas alzas, que as abellas pegan con própole e co outro extremo engalar e levantar os cadros cos panais de cera que tamén son pegados co própole que as abellas colleitan. Resulta imposible sacar un cadro do interior dun alza se non se dispón deste elemento.
Cabe destacar que as abellas sempre unen todas as partes móbiles da colmea co propóleo.
Emily Browning
Emily Jane Browning, nada o 7 de decembro de 1988 en Melbourne, é unha actriz, cantante e modelo australiana.
Bazón, Pedroso, Narón
Bazón é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 34 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 17 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 36 habitantes.
Geo-IK-2
Geo-IK-2, tamén coñecidos como Musson-2 (índice GRAU 14F31), é unha serie de satélites xeodésicos rusos sucesores dos satélites Geo-IK.
Características
A misión dos satélites Geo-IK-2 é recoller datos para mellorar as análises en xeodesia. O corpo do satélite é un cilindro presurizado de 1,3 m de diámetro e 1,3 m de altura que contén a electrónica e soporta a antena de alta ganancia e os paneis solares. Para facer as medicións habitualmente hai dous satélites en órbita, a unha altura de 1000 km. Os satélites teñen unha masa de 1400 kg e son lanzados mediante foguetes Rokot KM, co primeiro sendo lanzado o 1 de febreiro de 2011 e fallando por problemas co seu foguete portador.
Instrumentos
Os Geo-IK-2 dispoñen de tres instrumentos:
Lobomorto, Arceo, Boimorto
Lobomorto é un lugar da parroquia de Arceo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 1 habitante no ano 2018 segundo datos do INE, que era 1 home.
Zigzag diario
Zigzag diario é un programa cultural da Televisión de Galicia, dirixido por Xosé Luis Muñoz Portabales.
Características
Informa diariamente da actualidade cultural. Amais diso, ao longo da semana vai adicando, sucesivamente, un espazo á literatura, ás tendencias, á música, ao cine e ás artes escénicas. Así mesmo, tódolos días, ofrece unha entrevista cun personaxe relacionado co tema.
Liga de Campións da UEFA 2003-04
A final, a partido único, tivo lugar o 26 de maio de 2004 na Area AufSchalke de Gelsenkirchen, en Alemaña, nela enfrontáronse o FC Porto e o AS Mónaco, con vitoria dos primeiros por 3-0.
Eliminatorias
250px|miniatura|dereita|Alineacións titulares dos dous equipos na final.
Final
A final entre FC Porto e AS Mónaco que se disputou en Gelsenkirchen o 26 de maio de 2004, foi dominada polo conxunto francés, que dispuxo dun 56% de posesión do balón fronte a un 44% do FC Porto. O AS Mónaco disparou ademais 7 veces sobre a portería contraria, por 4 disparos do FC Porto. A pesar de tódolos datos positivos a prol do conxunto do principado, o encontro viuse moi afectado cando no minuto 23 da primeira metade o francés Ludovic Giuly, a estrela do AS Mónaco, tivo que deixar o encontro por mor dunha lesión. O FC Porto marcou no minuto 39 da man de Carlos Alberto. Na segunda metade o FC Porto marcou outros 2 tantos, no minuto 71 da man de Deco, e no minuto 75 da man de Dmitri Alenichev.
Con este 3-0 o FC Porto acadou o 2º campionato de Europa de clubs da súa historia.
Mắt biếc
Mắt biếc é un filme vietnamita de 2019 dirixido por Victor Vu. Foi escollido como candidato de Vietnam para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Selección de baloncesto de Serbia e Montenegro
A Selección de baloncesto de Serbia e Montenegro foi o equipo formado polos xogadores de Serbia e Montenegro que representou o país nas competicións internacionais organizadas pola Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) ou polo Comité Olímpico Internacional (COI): os Xogos Olímpicos, Campionato mundial de baloncesto e máis o Eurobasket.
O combinado de Serbia e Montenegro existiu só durante o período de existencia deste país. Até 2003 tivo como antecedente a Selección de baloncesto de Iugoslavia, e en 2006 dividiuse nas seleccións de Serbia e Montenegro.
Participou no EuroBasket 2003 (6ª posición), os Xogos Olímpicos de 2004 (11ª posición), EuroBasket 2005 (9ª posición) e o Campionato mundial de baloncesto de 2006 (11ª posición).
Croacia no Festival de Eurovisión
Croacia participou no Festival de Eurovisión como país soberano dende o Festival de Eurovisión 1993, após que Croacia lograra a súa independencia de Iugoslavia e fora admitida como membro da UER.
Nun total de 6 veces, conseguiu entrar no TOP-10 dentro dunha gran final.
Erie, Pensilvania
Erie é unha cidade situada ao noroeste do estado de Pensilvania, nos Estados Unidos. Chamada así polo Lago Erie e pola tribo de nativos americanos que residían na comarca, Erie é a cuarta cidade máis grande do estado (despois de Filadelfia, Pittsburgh e Allentown), cunha poboación de 104.000 habitantes. A área metropolitana de Erie ten aproximadamente 280.000 residentes.
Erie está preto de Cleveland (Ohio), Buffalo (Nova York) e Pittsburgh (Pensilvania). Con abundante industria, o sector de manufacturación de Erie é moi prominente na economía local, onde a saúde, a educación e o turismo están crecendo e axudando moito á economía. Millóns de visitantes chegan a Erie para visitar o Presque Isle State Park, e tamén atraccións coma o casino ou as carreiras de cabalos, tamén no mesmo parque.
Erie é coñecida coma Flagship City pola presenza do buque insignia USS Niagara (1813). A cidade tamén se lle chamou Gem City, polo lago "gasoso". Erie gañou o All-America City Award en 1972.
Os Bidueiros, Pedroso, Narón
Os Bidueiros é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 27 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 16 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 26 habitantes.
Convento de San Francisco do Val de Deus
San Francisco de Val de Deus é un convento franciscano fundado a comezos do século XIII en Santiago de Compostela, declarado monumento histórico artístico. Está situado no casco vello da cidade, no lugar coñecido como o Val de Deus.
Historia
miniatura|Vista xeral do templo. Di a lenda que San Francisco de Asís, en peregrinación a Compostela en 1214, hospedouse cun carboeiro chamado Cotolai na súa choza do Monte Pedroso. Encomendoulle a este construír un mosteiro pero cando lle replicou que non tiña recursos, mostroulle un tesouro preto da ermida de San Paio do Monte que lle permitiría levar a cabo a obra. Val de Deus era un terreo propiedade do mosteiro beneditino de San Martiño Pinario, que o cedeu en troques dunha cesta de peixe anual, que se seguiu entregando até fins do século XVIII.
O convento primitivo veuse abaixo a comezos do XVIII e non fican del máis que cinco arcos apuntados que se conservan no claustro principal e o sepulcro de Cotolai. Estes arcos estaban na sala capitular, na que Carlos V celebrou cortes en 1520. A reconstrución, que implicaba cambiar a orientación da súa igrexa) encetouse en 1742, e non foi sen problemas, xa que os veciños (especialmente os monxes de San Martiño) queixábanse da magnitude da obra, que lles restaba luz e ventilación e, a máis, ocuparía terras pertencentes aos de San Martiño. A disputa saldouse rebaixando a altura da igrexa franciscana.
Descrición
A renovación da fábrica medieval iniciouse co arcebispo Maximiliano.
A igrexa
miniatura|Torre da igrexa. As obras do novo templo seguiron as trazas dadas por Simón Rodríguez, pese a que a lentitude das obras fai que a participación doutros mestres inclúan algún cambio substancial.
A planta da igrexa corresponde o tipo "xesuítico", en forma de rectángulo no que se inscribe unha cruz latina.
A fachada
A parte inferior é barroca e a superior neoclásica e consta de tres corpos e tres rúas. Na central destacan catro columnas dóricas que flanquean unha imaxe de San Francisco (obra de Xosé Ferreiro). O segundo corpo está dominado por un enorme ventanal flanqueado por columnas xónicas, sobre as que se apoia un frontón triangular. As rúas laterais soportan os dous campanarios.
O adro
O adro atópase varios metros por debaixo do nivel da rúa nun extremo, e diante del, a res desta, érguese un monumento a San Francisco realizado por Francisco Asorey en 1926.
Interior do templo
miniatura|[[Cúpula do cruceiro da igrexa.]] O interior do templo é tamén sobrio, se ben monumental. A planta é de cruz latina con tres naves. A central, de cinco tramos, e o cruceiro cuberto por unha bóveda de canón con cúpula de media laranxa nos pendentes, modificacións de Frei Manuel Caeiro. Na decoración do interior do templo apréciase a impronta de Simón Rodríguez coa decoración de placas e cilindros.
Aos lados das naves e aos do presbiterio sitúanse capelas intercomunicadas sobre as que descorre unha tribuna. A sancristía trala capela maior ten a mesma anchura co templo.
Imaxinería
Ás naves laterais ábrense quince retablos, a maioría realizados por frei José Rodríguez, o mesmo que o retablo central. Este último consta de tres corpos. No inferior, Domingos de Guzmán, fundador da Orde dos Predicadores, e Boaventura de Bagnoregio, primeiro cardeal da Orde Franciscana, acompañan unha imaxe da Virxe. No segundo, unha talla de San Francisco, obra de Xosé Ferreiro Suárez ten a seu carón un escudo da Orde de San Francisco e outro coa Cruz da Terra Santa e as Cinco Chagas do santo. No corpo superior hai outra talla de Santa Clara e no centro un libro aberto.
Os claustros
miniatura|Claustro principal. Foi coas obras do claustro principal coas que se iniciaron as tarefas de reedificación, que se realizaron con gran rapidez. O claustro principal do mosteiro é obra, segundo Bonet Correa, de Ginés Martínez finalizándose antes de 1607. O estilo no que se encadra é estritamente clasicista. Consta de dous andares, que se abren cara o interior mediante pilastras toscanas que sosteñen arcos de medio punto o inferior e mediante pilastras máis estreitas e xanelas con arcos de medio punto o superior. A este arquitecto tamén se relaciona o arco de Santo Antonio situado no testeiro oeste do refectorio. miniatura|Claustro. Seguindo o estilo clasicista Juan González Araujo realiza cara a 1634 a escaleira entre os dous claustros. Tanto a escaleira como o segundo claustro foron executadas seguindo as trazas realizadas por Bartolomé Fernández Lechuga.
Outras estancias
Nos primeiros anos do século XVIII coa colaboración económica do arcebispo Antonio de Monroy princípianse as obras do noviciado (1703) e da enfermería (1705 a 1724).
Simón Rodríguez iniciou a realización dun novo refectorio (1725 a 1733) e a nova cociña (1740).
Situación actual
O convento foi declarado Monumento Histórico-Artístico en 1986. Hoxe viven nel uns 20 franciscanos. Parte é un hotel monumento de catro estrelas, con 70 habitacións, e restaurante; un dos claustros pódese usar para banquetes. Outra parte alberga o Museo da Terra Santa (con diversos fondos: arqueoloxía, belas artes (pintura, escultura), artes aplicadas (cerámica, téxtil), numismática, ciencia e técnica, maquetas arquitectónicas) e outra máis ofrece actividades sociais diversas.
Illa Rawaki
A Illa Rawaki é unha illa do grupo de illas Fénix na República de Kiribati, previamente coñecida como Illa Fénix.
É un atol pequeno e deshabitado, de aproximadamente 1,2 por 0,8 km, con 65 ha, cunha lagoa central que non se comunica co océano.
Foi un dos sitios dunha empresa de extracción de guano, pero foi abandonada en agosto de 1871 (SW Boggs, Geographical Review, 1938). Ten as súas especie propias de aves mariñas, como o Ixodes amersoni.
miniatura|Illa Rawaki. Cortesía do Image Science and Analysis Laboratory, Johnson Space Center.
O Outeiro, Arceo, Boimorto
O Outeiro é un lugar da parroquia de Arceo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 4 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Illa McKean
A illa McKean é unha illa pequena e deshabitada do grupo de illas Fénix, pertencentes á República de Kiribati. A súa superficie é de 57 hectáreas.
McKean foi nomeada polo comandante Charles Wilkes o 19 de agosto de 1840, pero se cre que foi descuberta previamente por baleeiros do Océano Pacífico. Foi reclamada polos Estados Unidos en marzo de 1859, baixo o disposto polo Acta de Illas Guaneras de 1856. O guano foi extraído intensamente e exportado desde 1859 ata 1870. As illas de cando en cando foron visitadas tras a finalización das actividades. En xuño de 1938, foi declarado un santuario natural para aves, e constitúe unha área protexida desde entón.
Ademais de expedicións naturalistas, foi visitada en outubro de 1989 pola organización TIGHAR (The International Group for Historic Aircraft Recovery) na procura dun posible lugar de aterraxe da aviadora desaparecida Amelia Earhart en 1937.
Xeografía
McKean ten a forma dun óvalo rústico, de menos de 1 quilómetro de diámetro. Está rodeada por un arrecife plano, cunha praia coralina e un reborde de escollos tamén de coral que sobresaen ata 5 metros sobre o nivel do mar. O centro da illa está deprimido, cunha lagoa de pouca profundidade, hipersalina e con restos de guano ocupando o centro da illa. Non ten árbores, pero hai 7 especies herbáceas.
McKean conta coa maior cantidade de niños do paxaro Fregata (Fregata ariel), cunha poboación de ao redor de 85.000 exemplares. Describíronse ata 29 especies de aves, visitantes da illa. O único mamífero existente é a rata da Polinesia, o que suxire un descubrimento prehistórico da illa por mariños polinésicos. Tamén existen especies de lagartos gecos.
A illa non ten fontes de auga doce.
Forbach
miniatura|dereita|100px|Pedra de armas de Forbach Forbach é unha pequena cidade francesa do departamento de Mosela, na rexión de Lorena. Ten 22.450 habitantes, consonte datos de 2007. Está situada a 15 km de Saarbrücken (Alemaña) e a 120 km de Estrasburgo.
Historia
miniatura|dereita|275px|Rúa de Forbach no centro. Durante a guerra dos Trinta Anos, Forbach foi escenario de enfrontamentos armados. O castelo de Schlossberg e a muralla que o protexía foron derrocados en 1635 por orde do cardeal Richelieu. En 1739 naceu nesta cidade o xeneral Jean Nicolas Houchard, figura salientábel da Revolución Francesa e do imperio de Napoleón I.
A liña de tren entre Metz e Forbach foi inaugurada en 1851 e no ano seguinte a de Saarbrücken. A partir de mediados do século XIX tres famílias influentes dominaron a súa vida política, económica e social. Estas foron os De Wendel, os Couturier e máis os Adt. Despois da batalla de Spicheren, no marco da guerra franco-prusiana, en 1870 Forbach foi anexionada ao Reich alemán, como o resto de Lorena, do que formou parte até o final da primeira guerra mundial, momento no que Lorena (e Alsacia) foron recuperadas polo estado francés.
Durante boa parte da segunda guerra mundial, Hitler anexionou a rexión de Mosela ao Terceiro Reich.
Estanislao Pérez Artime
Estanislao Pérez Artime, coñecido como Tanis de la Riva, nado en Padrón en 1881 e finado en Vilagarcía de Arousa o 12 de marzo de 1945, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Fillo do comerciante José Ramón Pérez de la Riva, procedente de Ortigosa de Cameros (A Rioxa), e da padronesa María Dolores Artime Pérez, irmá de Eloy Artime Pérez. Foi concelleiro en Padrón, deputado provincial dende 1919 e representaba no distrito de Padrón a Rafael Gasset Chinchilla e despois ao deputado Antonio Rodríguez Pérez.
En 1929 creou a empresa Lámparas Iria SA, unha fábrica de lámpadas incandescentes, sendo o propio Estanislao xerente e presidente do Consello de Administración. Tamén foi presidente do Consello de Administración do Hotel Compostela.
Foi deputado provincial en 1923 e vicepresidente da Deputación. Foi nomeado presidente da Deputación da Coruña a finais de 1935.
Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi empresariado, permanecendo unha temporada no cárcere de Santiago de Compostela. Cando saíu del, deu cartos para reparar o presidio, co fin de mellorar as condicións nas que se atopaban os presos. Logo pasou a unha habitación do Hotel Compostela, baixo vixilancia pagada por el, pero unha denuncia da Falanxe de Padrón fixo que o levaran ao Sanatorio Baltar. Foi expedientado pola Comisión Provincial de Incautacións de Bens en 1937.
Vida persoal
Casou con Angela Rey Baltar, irmá de Ramón Rey Baltar.
Gran Sabana
400px|miniatura|Lagoa Canaima, na Gran Sabana.
A Gran Sabana é unha rexión natural localizada no sur de Venezuela, no escudo Güianés, na parte sueste do estado de Bolívar, estendéndose até a fronteira co Brasil.
Ten unha temperatura media de 23 °C. Nela conviven diversos grupos indíxenas, entre os que destacan os pemóns.
A Gran Sabana forma parte dun dos maiores Parques Nacionais da Venezuela, o Parque Nacional Canaima, onde se encontra o Salto Ángel que, con case un quilómetro de altura, é a fervenza máis alta do mundo.
O Pazo, Arceo, Boimorto
O Pazo é un lugar da parroquia de Arceo no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do INE.
Traxe de apicultura
250px|miniatura|Apicultores vestidos cos seus traxes 250px|miniatura|Ventás de ventilación dun traxe de apicultor
Traxe do apicultor
Na historia da apicultura moderna non variou moito. Hainos enteiros tipo mameluco e medios traxes onde atopamos separado o pantalón da careta, máscara ou buzo. É un traxe de protección, e xa que logo as características principais das teas utilizadas é que son grosas. Xeralmente son de cor branca. Na actualidade déixanse fiestras de ventilación en diversas zonas do peito e costas, por medio de tecidos plásticos dobres.
A máscara
A cabeza e cara do apicultor é protexida por unha máscara en cuxa parte anterior normalmente hai tecido mosquiteiro, que pode ser de diferentes materiais: metálico, poliéster, plástico etc. A finalidade é a protección e separación da cara ante o ambate de abellas. Adoitan armarse con chapeus ou non, dependendo do deseño do fabricante. Na actualidade únense ao mergullador superior por medio de peches, podendo tamén atarse por medio de cordóns.
As luvas
Construídas normalmente de coiro ou cuerinas, co fin de que os aguillóns non poidan traspasalos. Estas teñen adheridos nos seus extremos unha sobremanga de tea de traxe, con elástico para que non poidan entrar abellas.
O calzado
Hai quen utilizan botas de tea especialmente deseñadas, outros calzados normais con polainas para que as abellas non piquen a zona dos nocellos. Pódense utilizar dobre par de medias e os pantalóns metidos no interior do segundo par.
Overkill
Overkill é o segundo álbum da banda inglesa de heavy metal Motörhead, publicado o 24 de marzo de 1979 a través do selo Bronze Records. O disco acadou o número 24 nas listas británicas. Overkill tivo un grande impacto na cultura punk británica da época, abrindo o camiño ao UK82. A revista Kerrang! listouno no número 46 na súa lista dos "100 mellores álbums de heavy metal de todos os tempos".
Reedición do 2005 de Sanctuary Records
O disco 1 inclúe o álbum orixinal sen as cancións extra.
Juan Monjardín
Juan Monjardín Callejón, nado na Coruña o 24 de abril de 1903 e finado en Villatobas (provincia de Toledo) o 13 de novembro de 1950, foi un futbolista galego que xogaba de dianteiro. Xogador histórico do Real Madrid Club de Fútbol, foi internacional absoluto coa, coa que disputou os Xogos Olímpicos de París de 1924, onde o seu equipo caeu eliminado fronte a na rolda preliminar.
Biografía
Tras comezar a súa carreira deportiva no Racing Club de Madrid, ingresou no Madrid Foot-ball Club, antiga denominación do Real Madrid Club de Fútbol, a finais da tempada 1918-19 con idade cadete. A pesar da súa idade precoz e debutar co primeiro equipo esa mesma tempada nun partido do Campionato Rexional Centro, converteuse rapidamente nun dos referentes atacantes do club na época.
Divididos entre o citado torneo rexional e o Campionato de España, coñecido como Copa do Rei, que eran as únicas competicións oficiais que se disputaban no territorio español, acumulou un total de 55 goles en 74 partidos sendo un dos mellores atacantes da curta historia da entidade madrileña. No momento da súa retirada tanto do club como do fútbol en 1929 coa temperá idade de 26 anos, converteuse no segundo máximo goleador do conxunto madridista, sendo unicamente superado polos 68 goles do seu coetáneo e compañeiro de equipo Santiago Bernabéu. É posible que se debese posiblemente á chegada ese mesmo ano de dous xogadores que acabaron por ser tamén referentes atacantes e históricos do club, o valenciano Gaspar Rubio e o navarro Jaime Lazcano, ambos máis novos que o galego, e que remataron por bater o seu rexistro goleador no club.
A mesma tempada da súa retirada inaugurouse o Campionato Nacional de Liga de Primeira División. Ao disputar un único partido, que foi ademais o único que disputou esa tempada, converteuse nun dos 19 xogadores do club con presenza nesa histórica primeira edición.
En 1943, anos despois da súa retirada profesional, o club branco organizoulle un partido homenaxe que enfrontou aos madrileños contra o FC Barcelona, finalizando con empate a un gol.
Faleceu nun tráxico accidente de tráfico, nas proximidades de Villatobas, Toledo, o 13 de novembro de 1950.
Selección
Debutou coa selección española en Lisboa o 17 de decembro de 1922 contra Portugal. Foi unha das catro veces que foi internacional con España ao longo da súa carreira.
Anuario de Estudos Literarios Galegos
O Anuario de Estudos Literarios Galegos foi unha revista científica de carácter crítico literario publicada anualmente en galego co apoio da Editorial Galaxia. Comezou a súa actividade en 1992 baixo a dirección de Xoán González Millán manténdose activa até o ano 2007. En 2003, co pasamento de Xoán González Millán a finais do ano anterior, a revista iniciou unha nova liña editorial baixo a dirección de Dolores Vilavedra. A revista naceu como xustificación aos estudos sobre sistemas e protosistemas literarios iniciados por Xoán González Millán e Arturo Casas en base a Teoría dos polisistemas de Itamar Even-Zohar. A partir de 2003, debido ás NOMIG, o Anuario deixou de chamarse Anuario de Estudios Literarios Galegos para chamarse Anuario de Estudos Literarios Galegos.
Presentación
O Anuario de Estudios Literarios Galegos tivo dúas etapas: a primeira dende 1992 até o 2002 e a segunda dende o 2003 até o 2007. Ambas as etapas foron xustificadas no primeiro volume de cada unha por parte dos seus respectivos directores, Xoán González Millán e Dolores Vilavedra.
Presentación de 1992
Xoán González Millán manifestou no primeiro número publicado que a revista (…) nace coa intención de participar activamente na expansión e no enriquecemento do estudio da produción literaria galega (...). Deste xeito, o principal obxectivo da revista é a contribución de novos estudos críticos ao sistema literario galego para dignificar a arte literaria galega. Estes estudos estarían encamiñados cara a renovación metodolóxica e cara a mellora da relación científica entre o sistema literario galego e os demais.
Este obxectivo nace a partir da necesidade da publicación dunha revista periódica exclusivamente adicada ao estudo da literatura galega. Este feito sería considerado alén do anecdótico, converténdose nun dos principais motores impulsores da creación da revista e abrindo un novo panorama literario (sendo unha das primeiras veces que se fala de sistema literario galego como tal):
"Este dato supera a pura anécdota, e obriga a reflexionarmos colectivamente sobre as súas implicacións e as consecuencias que del se van derivar para o futuro, non só da revista senón tamén da crítica literaria galega. Cabería tamén aludir a unha hipotética maioría de idade do sistema literario galego, ou á súa cuestionable consolidación institucional, como posibles argumentos en favor dunha publicación como o Anuario, que aspira a intervir como un instrumento de referencia indispensable para o estudio da literatura galega"
Unha nova andaina
A ausencia de González Millán obrigou ao novo equipo a reunirse para determinar o camiño a seguir. Xunto a este cambio iniciouse unha nova etapa na Editorial Galaxia debido ao falecemento de Carlos Casares, polo que se decidiu facer pública a colaboración entre a revista Grial e o Anuario como selos de referencia da cultura galega, colaboración que repercutiría no novo deseño do Anuario ao ser fusionado coa imaxe gráfica de Grial.
A Fundación Caixa Galicia convértese nesta etapa no principal apoio xunto a Galaxia.
Organigrama
A existencia das dúas etapas permite a división do organigrama seguindo os períodos seguintes:
1992 - 2002
En 1993 sumouse ao consello de redacción Joaquim Ventura, mentres ao consello asesor incorporouse Itamar Even-Zohar (Universidade de Tel-Aviv) e Antón Risco (Universidade de Laval Quebec). Esta mesma estrutura mantívose durante os anos 1994 e 1995. Nos anos 1996 e 1997 a única baixa foi a de Xosé Filgueira Valverde, antigo membro do consello asesor. En 1998 engadiuse a esta baixa a de Antón Risco. A estrutura de 1998 mantívose até o ano 2002 cando se iniciou a segunda etapa.
2003 - 2007
En 2004 mantívose o mesmo grupo de traballo exceptuando a baixa de Xosé Ramón Pena e a incorporación ao deseño de cuberta de Fausto Castiñeira Isorna, departamento anteriormente inexistente. Esta estrutura manteríase no ano 2005. Xa no último ano do Anuario, desaparecen do consello científico Itamar Even-Zohar e Claudio Rodríguez Fer.
Estrutura
A estrutura da primeira etapa mantense exactamente igual durante toda a súa produción, excepto a edición de 2002, edición especial polo pasamento do director. Esta división consta de cinco apartados temáticos e unhas instrucións finais para os autores e autoras que se manteñen até o ano 1996, entrega en que as instrucións xa non figuran no índice. A primeira entrega do Anuario posúe unha presentación explicativa sobre os motivos desta nova empresa.
A edición do ano 2002, excepcional, constitúe unha homenaxe a Xoán González Millán co título Entre o nacionalismo literario e a literatura nacional.
En canto ás normas de edición indicadas para os autores e autoras, estaban compostas por tres apartados: responsabilidade autorial, preparación do traballo e instrucións para o envío de traballos. A primeira sección exixía que os artigos fosen de autoría demostrábel por parte dos emisores; a segunda, explicaba as instrucións formais do traballo: referencias, números de páxinas inclusivas, listas dentro dos textos, notas de recoñecemento, extractos, documentación, citas e referencias bibliográficas; a terceira, que se lle debían enviar os traballos tanto ao profesor Xoán González Millán como a Dolores Vilavedra.
A segunda andaina do Anuario de Estudos Literarios Galegos sufriu algunhas mudanzas internas. Comézase coa fusión das seccións de Estudios e Comunicacións nunha soa sección, debido a que a diferenza entre estas dúas era simplemente cuantitativa. Mantense sen cambios a sección de Panorámicas, onde se vai a concentrar unha atención especial respecto ás outras. Tamén continúa a sección de Libros. Por outra banda, desaparece a sección de Compendio bibliográfico porque a economía de medios facía ver que existían outras institucións como o Consello da Cultura Galega ou o Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades que xa realizaban unha actividade moi semellante.
A nova sección Panorámicas trae consigo unha nova división en canto aos temas tratados. Mentres que na anterior etapa sempre se trataba algunha cuestión sobre algún xénero, nesta séguese unha clara tendencia: a análise da literatura infantil e xuvenil de cada ano, da narrativa e da poesía de cada ano, un artigo sobre o teatro e unha análise sobre a tradución literaria do ano presente da publicación.
A sección de Libros mantense totalmente idéntica, mentres que as instrucións para os autores mudan debido ao avance tecnolóxico producido nestes anos: aparecen indicacións sobre como mencionar textos publicados en Internet. Ademais, a correspondencia relacionada coas colaboracións na revista debe remitirse exclusivamente a Dolores Vilavedra.
Keith Richards
miniatura|Richards nun concerto no 2006.
Keith Richards, nado o 18 de decembro de 1943, é un músico inglés e un compositor de cancións, é membro fundador dos Rolling Stones.
A revista Rolling Stones dixo que Richards creara "o maior conxunto de acordes de guitarra" e el estivo de cuarto na lista dos cen mellores guitarristas. Catorce cancións que Richards escribiu co vocalista dos Rolling Stones, Mick Jagger están nunha lista da revista Rolling Stones de entre as 500 cancións mellores de todos os tempos.
Traxectoria
Naceu en Kent. A súa nai regaloulle a primeira guitarra e el tocaba na casa cancións de Billie Holiday, Louis Armtrong, Duke Elligton e outros. Richards coñeceu a Mick Jagger no tren cando este último ía a clase de Económicas. Jagger era cantante dun grupo aficionado Little Boy Blue and the Blue Boys, ao cal Richards uniuse deseguida. Os Blue Boys ampliáronse cando se uniron Brian Jones e Ian Stewart, a Richards, Jagger e Taylor, para formar os Rolling Stones. Despois os Rolling Stones firmaron un contrato con Decca Records en 1963 e o seu representante, Andrew Loog Oldham, fíxolle quitar a "s" do seu apelido para que fose máis popular, "Keith Richard".
A relación cos demais era boa, os outros membros da banda víano como o líder do grupo, mentres el dicía que só era un máis. A súa forma de tocar a guitarra mostra unha fascinación polas cordas e o ritmo, prefire tocar con outro guitarrista e sempre foi de xira con algún. Inspirouse en Chuck Berry, Jimmy Reed e Muddy Waters. Un parón da xira de 1967-1968, fixo que Richards se centrara nas melodías abertas.
Considera que a guitarra acústica é a base do seu traballo e tócaa en moitas cancións dos Rolling Stones, como Satisfaction.
A parte de guitarrista, tamén foi o vocalista secundario e tocaba outros instrumentos como o baixo e o teclado, e tamén algo a percusión.
Richards e Jagger colaboraron escribindo cancións. A canción Satisfaction ocorréuselle mentres soñaba e tivo que gravala para non esquecerse dela. Desde o 1966 as cancións dos Rolling Stones son todas de Jagger e Richards.
Na súa carreira en solitario, Richards compartiu a letra co batería Steve Jordan.
Discografía
No 1978, publica as súas dúas primeiras gravacións en solitario, Run Rudolph Run e The Harder They Come.
No 1988 canta en solitario co seu disco Talk is cheap.
No 1991 edita Live At the Hollywood Palladium.
CD31
O CD31 (cluster de diferenciación 31) ou molécula de adhesión de célula endotelial e plaqueta (PECAM-1) é unha proteína codificada nos humanos no xene PECAM1 do cromosoma 17, que se encontra na superficie de certas células da liña hematopoética. O PECAM-1 xoga un papel esencial na eliminación dos neutrófilos vellos do corpo.
Función
O PECAM-1 encóntrase na superficie de plaquetas, e leucocitos, e constitúen unha boa porción das unións intercelulares das células endoteliais. A proteína CD31 é membro da superfamilia das inmunoglobulinas e probablemente está implicada na migración transendotelial de leucocitos, anxioxénese, e activación de integrinas. Impide a adhesión dos fagocitos a células viables (por un sinal de repulsión) e facilita a fagocitose das células inviables durante a apoptose.
Distribución nos tecidos
O CD-31 encóntrase normalmente en células endoteliais, plaquetas (e megacariocitos), macrófagos e células de Kupffer, granulocitos (neutrófilos), linfocitos (células T), células NK, e osteoclastos.
O CD-31 tamén se expresa en cetos tumores, como o hemanxioendotelioma epitelioide, hemanxiotelioma de tipo sarcoma epitelioide, outros tumores vasculares, tumores malignos histiocíticos e plasmocitomas. Atópase raramente nalgúns sarcomas, como o de Kaposi e carcinomas.
Inmunohistoquímica
miniatura|dereita|[[Micrografía dun anxiosarcoma tinguido para o CD31.]] En inmunohistoquímica, o CD31 utilízase principalmente para demostrar a presenza de células endoteliais en preparacións de tecidos histolóxicos. Isto pode ser de axuda para avaliar o grao de anxioxénese tumoral, que pode implicar un crecemento rápido do tumor. As células endoteliais malignas tamén poden xeralmente conservar este antíxeno, polo que a inmunohistoquímica do CD31 pode tamén utilizarse para demostrar a presenza de anxiomas e anxiosarcomas. Tamén se pode demostrar a súa presenza en linfomas linfocíticos pequenos e linfomas linfoblásticos, aínda que se dispón de marcadores máis específicos para esas doenzas.
Rúa da Torre (A Coruña)
miniatura|Igrexa de San Tomé. A rúa da Torre é unha rúa da Coruña que recibe o seu nome por ser unha das vías que une o centro da cidade coa Torre de Hércules. Atravesa o barrio de Monte Alto.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Edificio modernista. A rúa da Torre xa aparece con este nome na división en cuarteis realizada polo concello en 1835.
Entroido
A rúa da Torre é un dos puntos fundamentais do entroido da Coruña e nela ten lugar o desfile de choqueiros.
Arquitectura
miniatura|dereita|Edificio art déco. Entre os edificios catalogados na rúa da Torre están:
O edificio na esquina coa rúa de Miguel Servet é un edificio art déco deseñado por Peregrín Estellés (1931).
6 de xaneiro
O 6 de xaneiro é o sexto día do ano do calendario gregoriano. Quedan 359 días para rematar o ano e 360 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Lolita Díaz Baliño
Mortes
miniatura|125px|dereita|Gregor Mendel.
Festas e celebracións
miniatura|300px|dereita|[[Baldaquino en Amil (Moraña, Pontevedra), representando a Adoración dos Reis Magos]]
Outros
Os 366 días do ano
STS-51-A
STS-51-A foi unha misión do transbordador espacial Discovery, lanzada o 8 de novembro de 1984 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-51-A, con cinco astronautas a bordo (Frederick Hauck, David M. Walker, Joseph P. Allen, Anna Fisher e Dale Gardner), foi lanzada para poñer en órbita dous satélites (Telesat H e Leasat 1, tamén coñecido como Syncom-IV 1) e recuperar por primeira vez outros dous satélites, PALAPA B2 e WESTAR VI, postos en órbita previamente pola misión STS-41B e que fallaron en chegar á súa órbita final. A tripulación fixo tamén varios experimentos, como o DMOS e RME.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 16 de novembro de 1984.
O Carballo, Pedroso, Narón
O Carballo é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 80 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 34 homes e 46 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 108 habitantes.
Catarina
dereita|miniatura|250px|Retrato de [[Catarina de Alexandría, de Bernardino Luini (Museo Nacional de Arte de Acerbaixán.)]]