cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alto sorabo
Segundo datos do Ethnologue, falábano 15.000 persoas no 1996, dunha poboación duns 100.000. Ensínase nas escolas primarias, teñen programas de radio e televisión e moitos libros, como a tradución da Biblia desde 1728.
Principio de Fermat
Do punto de vista práctico, na maioría dos casos a estacionaridade da duración do traxecto é equivalente ao traxecto ter a duración mínima. Isto é, a traxectoria seguida por un raio de luz é tal que fai mínimo o tempo empregado en ir da orixe ao destino.
De forma máis formal se tivermos un medio cun índice de refracción n que pode variar de punto para punto, entón o traxecto físico dun raio luminoso que parte de A para B é tal que o tempo de percurso
(s é un camiño que pasa por A e B, c é a velocidade da luz no vacuo (constante) e ds é o diferencial da función lonxitude de liña)
Os raios luminosos son así xeodésicas en relación á métrica definida polo índice de refracción.
Ligamento conoide
O ligamento conoide é un ligamento do membro superior humano, que forma parte do ligamento coracoclavicular e polo tanto da articulación acromioclavicular e do ombreiro. Ten forma de cono, que lle dá o nome. Sitúase por dentro do ligamento trapezoide e coma este, discorre dende o acromion ata o tubérculo conoide da clavícula. Por diante ten os músculos subclavio e deltoide. Por detrás ten o músculo trapecio.
Illa Traiguén
A illa Traiguén é unha illa de Chile pertencente ao arquipélago dos Chonos. Situada no extremo sur da costa oriental da canle Moraleda. Ten unha superficie de 520´2 km², que a converten na 28ª illa maior de Chile.
Administrativamente, pertence á provincia de Aisén na Rexión de Aisén.
Xeografía
É unha illa de forma bastante irregular, cun gran entrante na costa sur. Situada moi próxima ao continente, ten os seguintes límites:
Epiandrosterona
miniatura|Fórmula esquelética da epiandrosterona. CAS: 481-29-8. miniatura|Modelo da epiandrosterona.
A epiandrosterona, ou isoandrosterona, tamén chamada 3β-androsterona, 3β-hidroxi-5α-androstan-17-ona ou 5α-androstan-3β-ol-17-ona, é unha hormona esteroide cunha débil actividade androxénica. É un metabolito da testosterona e dihidrotestosterona (DHT).
A epiandrosterona aparece de forma natural na maioría dos mamíferos, entre eles os porcos.
A epiandrosterona prodúcea o enzima 5α-reductase a partir da hormona adrenal deshidroepiandrosterona (DHEA).
Hauts-Bassins
Hauts-Bassins é unha das 13 rexións administrativas de Burkina Faso. Foi creada o 2 de xullo do 2001 e ten unha poboación de 1 232 891 habitantes (2002). A capital da zona é Bobo-Dioulasso. Posúe tres provincias: Houet, Kénédougou e Tuy.
esquerda|miniatura|300px|Mercado de [[Bobo-Dioulasso]]
Sahel, Burkina Faso
Sahel é unha das 13 rexións administrativas de Burkina Faso. Constituída o 2 de xullo de 2001, ten unha poboación de 837.420 habitantes (2002). A capital da zona é Dori. Ten catro provincias: Oudalan, Séno, Soum e Yagha.
Machetá
Machetá é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Almeidas, a 101 km ó nordés de Bogotá. O concello é coñecido como a «Porta de Ouro do Val de Tenza».
A extensión total do concello é de 225 km². Atópase a unha altitude media de 2.094 m.s.n.m., cunha temperatura media anual de 17.8 °C, e unha poboación de 6.663 habitantes.
Toponimia
O topónimo Machetá deriva do muysc cubun (lingua muisca), e tradúcese como «a vosa honrosa labranza», segundo o dicionario de Joaquín Acosta Ortegón. A palabra está formada polos vocábulos muiscas ma, que é un prefixo de segunda persoa que neste caso significa «vosa», chie, que significa «honra», e ta, que significa «labranza», «horta» ou «sementeira».
As Salgueiras, Martín, Baleira
As Salgueiras é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Julián Gil (televisión)
Julián Elías Gil Beltrán, máis coñecido como Julián Gil, nado o 13 de xuño de 1970 en Buenos Aires é un actor, modelo e presentador arxentino moi coñecido no ámbito da televisión, tanto en series de ficción como en programas e concursos televisivos.
Tállara, Lousame
San Pedro de Tállara é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 917 habitantes (449 homes e 468 mulleres).
Julián Gil (televisión)
Traxectoría
Julián Gil é un actor recoñecido internacionalmente polo seu traballo en telenovelas.
Tállara, Lousame
Xeografía
Está situada no suroeste do concello. Limita ao norte con Camboño e Noia, ao sur con Boiro, ao oeste con Porto do Son e ao leste con Lousame, situándose neste límite o monte Iroite (685 m) e o afloramento granítico do Confurco. A zona está vertebrada polo val do río Lobo, que desemboca en Noia.
Julián Gil (televisión)
Traxectoría
En 2014, protagonizou, no papel de Patricio Iturbide, Hasta el fin del mundo.
Tállara, Lousame
Xeografía
É a segunda parroquia máis poboada de Lousame. Entre o seu patrimonio destaca a igrexa parroquial e as capelas de san Lourenzo e san Roquiño.
A Xesteira, Martín, Baleira
A Xesteira é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dúas mulleres).
San Bernabel, Martín, Baleira
San Bernabel é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 estaba deshabitado.
Durante a Segunda República existiu a Unión Cultural San Bernabé, fundada polo mestre Argimiro Rico Trabada.
Casa de Bernadotte
miniatura|180px|Escudo da casa de Bernadotte. A casa real de Bernadotte é a actual casa real de Suecia, que leva reinando desde 1818.
Entre 1818 e 1905 foi tamén a casa real de Noruega.
Esta casa real foi fundada por Jean-Baptiste-Jules Bernadotte, nacido en Pau, mariscal de Napoleón, escollido como sucesor do derradeiro rei da dinastía Holstein-Gottorp, Carlos XIII, que morreu sen descendencia.
O mariscal francés foi coroado en 1818 como Carlos XIV Xoán de Suecia (coñecido en Suecia con este nome, e en Noruega como Carlos III Xoán).
Historia
miniatura|esquerda|170px|[[Jean-Baptiste Bernadotte, o pai da dinastía]]
Despois da guerra de Finlandia de 1809, Suecia sufriu a perda traumática de Finlandia, que viña constituíndo a metade oriental do reino sueco durante séculos.
A agonía e o resentimento dirixidos cara ao rei Gustavo IV Adolfo precipitaron un golpe de Estado: o tío de Gustavo Adolfo, Carlos XIII, que non tiña fillos, substituíno.
Iso foi só unha solución temporal, pois, en 1810, o Riksdag elixiu o príncipe dinamarqués Cristian Augusto de Augustenborg como herdeiro ao trono. Como príncipe herdeiro, tomou o nome de Carlos Augusto, mais faleceu pouco despois no mesmo ano.
Como Napoleón I de Francia era o emperador dos franceses e gobernaba, directa ou indirectamente, sobre gran parte da Europa Continental, a través dunha rede de reinos satélites levados polos seus irmáns (ver Primeiro Imperio Francés), o parlamento sueco resolveu escoller un rei que Napoleón aceptase.
O 21 de agosto de 1810, o Riksdag escolleu a Jean-Baptiste Bernadotte, mariscal de Francia, como herdeiro do trono.
Bernadotte, nacido na cidade de Pau, na provincia de Béarn (Baixa Navarra), Francia, foi elevado a xeneral durante os tumultuosos anos da Revolución Francesa. En 1798, desposou a Désirée Clary, cuxa irmá Julie estaba casada con Xosé Bonaparte, o irmán máis vello de Napoleón. En 1804, Napoleón promoveuno a mariscal de Francia, concedéndolle máis tarde o título de Príncipe soberano de Pontecorvo, unha cidade do sur de Italia.
miniatura|180px|Escudo de Suecia.
Como príncipe herdeiro de Suecia, asumiu o nome de Carlos Xoán e tornouse oficialmente como rexente para o restante do reinado de Carlos XIII, asegurando unha unión persoal forzada entre Suecia e Noruega na campaña contra Noruega de 1814.
Jean-Baptiste Bernadotte reinou como rei Carlos XIV Xoán de Suecia e Carlos III Xoán de Noruega do 5 de febreiro de 1818 até a súa morte, o 8 de marzo de 1844.
A casa de Bernadotte reinou nos dous países até a disolución da unión entre Noruega e Suecia en 1905. O príncipe Carlos de Dinamarca, un neto do rei Carlos XV, foi entón electo o novo rei de Noruega.
O Escudo de armas da casa de Bernadotte combina o brasón da casa de Vasa co brasón de Bernadotte como príncipe de Pontecorvo. É visíbel como un escudo no centro do brasón de armas de Suecia.
Eifel
Ocupa partes dos Länder de Renania do Norte-Westfalia (o suroeste) e de Renania-Palatinado (o noroeste), e tamén o leste de Bélxica (onde están as comunidades de fala alemá deste país) e o leste de Luxemburgo.
Forma parte do Macizo Xistoso Renano, e na súa parte norte se encontra o Parque Nacional Eifel.
Westeifel
miniatura|220px|O Hohe Acht. miniatura|220px|[[Lago Laach.]] É a zona relativamente máis nova da rexión e posúe moitos conos volcánicos, maares e estratovolcáns pequenos. Ocupa unha superficie de 600 km2, situándose a uns 50 km da cidade de Ormont. Hai moitos fluxos de lava orixinados a partir de conos volcánicos e tamén se poden encontrar aneis de rocha calcaria volcánica. Nesta zona houbo moitas erupcións volcánicas durante o final do plistoceno, tendo a súa última erupción no agora maar Pulvermaar. É posíbel que no futuro poidan volver a activarse os volcáns da zona.
Patrimonio
miniatura|220px|A Fraubillenkreuz
A Fraubillenkreuz é un menhir de 5000 anos de antigüidade que foi tallado en forma de cruz a principios da Idade Media. Na rexión está o acueduto de Eifel, un dos máis longos acuedutos do imperio Romano, que subministraba auga á cidade de Colonia.
Turisno
De fácil acceso, case toda a rexión pode percorrerse en bicicleta. Con apoio da Unión Europea, antigas vías de ferrocarril transformáronse en ciclovías.
Miguel Anxo Seixas Seoane
Miguel Anxo Seixas Seoane, nado en Arzúa o 29 de setembro de 1960, é un historiador galego.
Traxectoria
Licenciouse en Historia da Arte Moderna e Contemporánea na Universidade de Santiago de Compostela. Foi redactor e guionista da Televisión de Galicia, e foi coordinador do Arquivo da Emigración Galega do Consello da Cultura Galega.
É presidente da Fundación Castelao.
Airexe, Pousada, Baleira
Airexe é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Airexe
O topónimo Airexe (variante de igrexa) pode referirse a:
Johannes Andreas Næs
Johannes Andreas Næs (tamén coñecido co pseudónimo literario de Flóvin Flekk), nado o 16 de setembro de 1920 en Nesi í Hvalba e finado o 5 de xuño de 2018, foi un mestre, escritor e sindicalista feroés.
Traxectoria
Traballou en barcos de pesca durante uns anos na súa mocidade pero decidiu deixalo e graduouse na escola pedagóxica de Tórshavn en 1942. Deu clases en Suðuroy, Porkeri 1944-49, aínda que de 1946 a 1948 estivo en Dinamarca na Escola de Educación Física e na Escola Pedagóxica, completando os seus estudos en pedagoxía e psicoloxía. Vági 1949-62, e a partir de 1962 foi asesor de educación especial. Foi membro do consello directivo do sindicato de profesores, Føroya Lærarafelag 1959-68 e 1964-1968. Publicou o seu primeiro libro de poesía Keldufar en 1949 co pseudónimo de Flóvin Flekk. En 1959 o goberno feroés nomeouno membro da dirección da editorial pública de material educativo Føroya Skúlabókagrunn, e o seu presidente dende xullo de 1966. Tamén foi director do Sunnudagsblaðnum 1951-78, serviu na Kirkjuliga Heimamissiónin in Føroyum, unha organización pietista no seo da Igrexa das Feroe e escribiu libros de espiritualidade cristiá. O Libro de himnos da Igrexa das Feroe conta con 3 himnos da súa autoría (nr. 360, 456, 590) e traduciu cinco máis (250, 333, 351, 424, 501).
Obra
miniatura|200x200px|Presentación do álbum Keldufar. En 2012 a neta de Johannes Andreas, Lív Næs, publicou un álbum musicando poemas de seu avó.
Ferro Caaveiro
Os apelidos galegos Ferro Caaveiro poden referirse a:
Toxos Outos, Lousame
Xeografía
Está situada ao norte do concello. Limita ao norte con Brión, ao sur con Lesende e Vilacova, ao oeste con Noia e ao leste con Rois. As zonas máis baixas da parroquia están a uns 200 m, e os cumios máis altos son o monte Costoira e Pena de Ferro (532 m). A parroquia sitúase no val do río San Xusto, que nace a 430 m de altitude, máis arriba de Fontefría, preto de Sabugueiro e Bargo.
Destaca o monte baixo e o cultivo de prados, favorecido pola importancia da gandería. Está atravesada pola estrada AC-543 que une Noia e Santiago de Compostela.
Patrimonio
Nesta parroquia atópanse os restos do mosteiro de Toxos Outos, de grande importancia na idade media. A carón del, está a igrexa parroquial.
Manta, Cundinamarca
Manta é un concello colombiano que se atopa no nordeste do departamento de Cundinamarca, na provincia de Almeidas, na rexión do Altiplano Cundiboyacense coñecida como Val de Tenza.
O concello é coñecido como o «Retrinco de ceo no Val de Tenza». Forma o límite do departamento de Cundinamarca co de Boyacá.
Manta limita polo norte co concello de Tibirita, polo oeste co concello de Machetá, polo sur co concello de Gachetá, da provincia do Guavio, e polo leste co departamento de Boyacá e dous dos seus concellos, Guateque e Guayatá.
Toponimia
O topónimo Manta deriva do muysc cubun (lingua muisca), que traduce «á nosa labranza», segundo o dicionario de Joaquín Acosta Ortegón.
Outro nome muisca que se mantén é o da verea Fuchatoque, situada no costado leste do centro urbano, sede de mando do antigo cacique do mesmo nome.
Eclipse lunar de xullo de 2018
miniatura|Vista do eclipse total dende [[Oria, Italia|Oria, Italia, 21:09 UTC.]] A eclipse lunar total que tivo lugar o 27 de xullo de 2018 foi o primeiro eclipse lunar central (no que a Lúa pasa polo centro da sombra da Terra) desde o 15 de xuño de 2011. Foi tamén a eclipse lunarde maior duración do século XXI grazas a que ocorreu durante o apoxeo da Lúa. A fase de totalidade durou 1 hora e 43 minutos, fronte ao máximo teórico posible de 1 hora e 47 minutos. A Lúa pasou catro horas nalgún punto da sombra da Terra. Foi a segunda eclipse do 2018, co primeiro ocorrido o 31 de xaneiro.
Visibilidade
A eclipse foi completamente visible desde o África oriental e do sur e Asia central e sur, puido verse coa Lúa saíndo desde Suramérica, África occidental e Europa, e coa Lúa poñéndose desde Asia oriental e Australia.
Barizo, Malpica de Bergantiños
San Pedro de Barizo é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Malpica de Bergantiños, na costa da Morte. Segundo o IGE en 2018 tiña 292	 habitantes (147 homes e 145 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 327 habitantes. Fernando Cabeza Quiles opina que Barizo debería escribirse con v, de acordo coa orixe deste topónimo, que, segundo o devandito lingüista, alude á antiga existencia no lugar dun piñeiro varizo ou variço, isto é, dun piñeiro novo alto e delgado.
Xeografía
Destacan varios núcleos de poboación ou lugares: O Campelo, O Quinteiro, O Pividal, Seiruga e Bareango, este último máis afastado do resto. Ten ademais o porto pesqueiro dos Loureiros, que contaba cunha singular poboación de casetas mariñeiras onde a xente do mar gardaba aparellos de pesca e outras cousas, ampliado nos anos noventa. A antiga rampla foi substituída por un pequeno dique de atraque, hoxe en día segue sendo usado polos mariñeiros e polos percebeiros que traballan nas illas Sisargas.
Ten catro praias. Está atravesada polo río Vaa e os regatos de San Pedro e das Moas. Conta tamén con furnas mariñas, pichos de auga, e restos castrexos.
Une Seule Nuit
Une Seule Nuit ("Unha soa noite" en francés), tamén chamado L'Hymne de la victoire ou Ditanyè, é o himno nacional de Burkina Faso. Escrito por Thomas Sankara, expresidente do país, é o himno oficial do país desde 1984, cando o Alto Volta se tornou Burkina Faso. A música é de autoría descoñecida.
Letra en francés
Contre la férule humiliante il y a déjà mille ans,
La rapacité venue de loin les asservir il y a cent ans.
Contre la cynique malice métamorphosée
En néocolonialisme et ses petits servants locaux
Beaucoup flanchèrent et certains résistèrent.
Mais les échecs, les succès, la sueur, le sang
Ont fortifié notre peuple courageux et fertilisé sa lutte héroïque.
Coro:
Et une seule nuit a rassemblée en elle
L'histoire de tout un peuple.
Et une seule nuit a déclenché sa marche triomphale
Vers l'horizon du bonheur.
Une seule nuit a réconcilié notre peuple
La patrie ou la mort, nous vaincrons.
Nourris à la source vive de la Révolution.
Les engagés volontaires de la liberté et de la paix
Dans l'énergie nocturne et salutaire du 4 août
N'avaient pas que les armes à la main, mais aussi et surtout
Le Faso à jamais des fers de tous ceux qui
Çà et, là en poluaient l'âme sacrée de l'indépendance, de la souveraineté.
Coro
Et séant désormais en sa dignité recouvrée
L'amour et l'honneur en partage avec l'humanité,
Le peuple du Burkina chante un hymne à la victoire,
Hé en avant pour le bonheur de tout homme,
Par tous les hommes aujourd'hui et demain, par tous les hommes ici et pour toujours!
Révolution populaire notre sève nourricière.
Maternité immortelle du progrès à visage d'homme.
Foyer éternel de démocratie consensuelle,
Où enfin l'identité nationale a droit de cité,
Où pour toujours l'injustice perd ses quartiers,
Et où, des mains des bâtisseurs d'un monde radieux
Mûrissent partout les moissons de væux patriotiques, brillent les soleils infins de joie.
Medina, Cundinamarca
Medina é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Medina, da que é capital. É coñecido como «A Porta do Chairo». Atópase a 192 km ó leste de Bogotá.
Polos seus 1192 km² de extensión territorial, Medina é o concello máis extenso de Cundinamarca. A cabeceira municipal atópase a unha altitude de 520 ms.n.m., e a temperatura media anual é de 25 °C.
Época precolombiana
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Medina estivo habitado por grupos pertencentes a pequenas comunidades indíxenas teguas. É posible que mantivesen algunha relación de intercambio comercial co cacicado de Guatavita, co que intercambiarían produtos como algodón, millo e yopo. Non resulta claro que tipo de organización social existía entre eles, e o único vínculo que superaba a súa absoluta autonomía era a suxeición ó cacique muisca de Guatavita.
Gabinete Numismático de Dresden
O Gabinete Numismático de Dresden (en alemán: Münzkabinett Dresden) é un museo numismático instituído arredor de 1530 na cidade alemá de Dresden e que forma parte da Staatliche Kunstsammlungen Dresden ("Coleccións de Arte Estatais de Dresden"). A súa sede está no Castelo de Dresden.
O Münzkabinett constitúe unha das tres coleccións numismáticas máis grandes de Alemaña. Entre os seus case 300.000 obxectos expostos inclúense moedas da maioría de países do mundo desde a Antigüidade ata o século XXI, ademais de medallas históricas e modernas, condecoracións, billetes, cuños, selos, probas numismáticas, formas primitivas de diñeiro, e equipamento e ferramentas para a cuñaxe. Na súa condición de gabinete numismático estatal (Landesmünzkabinett), o Münzkabinett é o receptor de calquera achado monetario ocorrido no territorio de Saxonia.
O Gabinete Numismático de Dresden é tamén un centro de investigación sobre numismática e conta cunha biblioteca especializada que conta con arredor de 30.000 volumes.
Historia
miniatura| Georgenbau, no Castelo de Dresden, sede orixinaria e actual do Gabinete Numismático
O Lago, Pousada, Baleira
O Lago é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE en 2011 tiña un habitante (unha muller).
Macizo tectónico
miniatura|300px|Macizo e fosa tectónica (imaxe do [[United States Geological Survey|USGS)]]
En xeoloxía e xeografía física un macizo tectónico, tamén chamado horst, é un bloque elevado limitado por fallas normais. Un macizo tectónico é un bloque da codia terrestre que foi elevado ou permaneceu estacionario mentres que o terreo que ten a ambos os lados foi afundido (formando unha fosa tectónica ou graben). A palabra horst en alemán significa montón e procede da linguaxe dos mineiros alemáns de Alta Saxonia, que a utilizaban para describir certas elevacións do terreo ou certas fallas.
Moitas serras galegas actuais son macizos tectónicos que foron elevados como resultado das forzas da oroxenia alpina, que reactivaron as antigas fallas tardihercínicas que actuaron sobre as montañas galegas hercinianas. As montañas hercinianas galegas paleozoicas orixinais eran montañas de dobramento, pero foran moi erosionadas durante todo o Mesozoico e a xeración dos macizos tectónicos reactivou o relevo. En Francia os Vosgos e en Alemaña as montañas da Selva Negra son tamén exemplos de macizos tectónicos.
Xeomorfoloxía
Os macizos tectónicos poden ter seccións transversais simétricas ou asiméticas. Se as fallas normais de ambos os lados teñen unha xeometría similar e movéronse á mesma velocidade, o micizo tectónico probablemente será simétrico e máis ben plano na parte superior. Se as fallas de ambos os lados teñen diferentes velocidades de movemento, a parte superior adoita estr inclinada e todo o perfil será asimétrico. A erosión tamén xoga un importante papel na aparencia máis ou menos simétrica da sección transversal.
Val Miñor TV
Valmiñor TV é unha páxina web que alberga vídeos propios adicados á promoción e o turismo do Val Miñor. Conta tamén con espazos en plataformas como Metacafe, Dailymotion, Vimeo, Sevenload e YouTube.
Gabinete Numismático de Dresden
Séculos XVI e XVII
No século XVII, Xoán Xurxo II de Saxonia encargouse de reorganizar a colección de moedas da Cámara de Arte do Electorado.
Séculos XVIII e XIX
A partir de aí, a colección foise nutrindo través dos séculos coa constante adquisición de pezas por parte dos electores e dos reis de Saxonia. O Elector Frederico Augusto I (Augusto II de Polonia) deulle un impulso significativo ao Gabinete, ao adquirir en 1716 a colección Birckholtz e en 1718 unha colección de moedas antigas aos herdeiros do duque Mauricio Guillerme de Saxonia-Zeitz.
Así as cousas, a principios do século XVIII, o Gabinete Numismático de Dresden xa era unha das coleccións de moedas con máis sona de Europa e foi no Barroco cando acadou recoñecemento universal. Xa a partir da segunda metade do século XVIII, o Münzkabinett transcendeu a propia colección para se converter nun centro alemán senlleiro de investigación académica.
miniatura| Palacio Taschenberg, sede do Gabinete Numismático de [[1743 a 1786. ]] miniatura| Palacio Xaponés, sede do Gabinete Numismático de [[1786 a 1877. ]]
A colección do Gabinete mantívose na localización orixinal do Castelo de Dresden ata 1743, cando se trasladou ao Palacio Taschenbers (Taschenbergpalais). En 1786, o elector de Saxonia Augusto II trasladouno ao Palacio Xaponés (Japanisches Palais), xunto coa biblioteca e a colección de antigüidades. Baixo o elector e logo rei Frederico Augusto I de Saxonia (1763-1828) entraron no Gabinete algunhas grandes coleccións privadas, entre elas a do numismático húngaro e conselleiro da corte David Samuel von Madai, con arredor de 9.000 moedas, e a colección de moedas de ouro do aba de da corte Joseph Gotthard Baumgarten. Durante este período, o foco das novas adquisicións centrouse nas moedas medievais e saxoas.
En 1831, o Münzkabinett pasou a depender da Administración estatal, o que lle achegou maiores recursos financeiros. Adquiriuse entón a colección de moedas antigas do profesor Moritz Steinla, en 1858, e na década de 1870 engadiuse a colección de 29.000 moedas medievais e a biblioteca de 1.400 volumes de Rudolf Benno von Römer, falecido en 1871.
En 1877, o Gabinete Numismático retornou ao lugar do seu nacemento, no Castelo de Dresden, ata que en 1911 pasou a aloxarse no veciño edificio da Chancelaría, preto do Stallhof.
Séculos XX e XXI
No período entre guerras, a adquisición máis salientable foi a colección Geinitz, en 1916, composta por 39.000 moedas de ouro de pequeno módulo, algunhas delas únicas.
miniatura| Albertinum, sede do Gabinete Numismático de [[1959 a 2002. ]]
Durante a segunda guerra mundial, o edificio quedou moi seriamente danado polos ataques aéreos a Dresden de febreiro de 1945, aínda que se logrou protexer a colección, que se conservou integramente. Ao finalizar a guerra ese mesmo ano, a colección foi confiscada polo Exército Vermello, que a levou á Unión Soviética. Entre 1958 e 1959 regresou a Dresden, mais sen os libros e revistas que foran requisados coa colección. Como o edificio da Chancelaría quedara case totalmente destruído, a colección instalouse no Museo Albertinum, onde só se podía expor dunha maneira moi parcial, dado o limitado do espazo do que dispuña; malia estas limitacións, a colección do Münzkabinett permaneceu nese lugar ata 2002.
Finalmente, no verán de 2002, o Gabinete Numismático retornou ao seu aloxamento orixinario, o edificio Georgenbau do Castelo de Dresden. Antes da instalación da exposición permanente en xuño de 2015, o museo amosou unha exposición temporal na Torre Hausmann (Hausmannsturm).
Exposición e biblioteca
esquerda|miniatura|Expositores nunha das salas do Gabinete Numismático de Dresden.
A exposición temporal na Torre Hausmann desenvolveuse unicamente entre abril e outubro de 2015. Alí amosábanse 300 pezas excepcionais, algunha delas únicas, que representaban diversas seccións da colección completa. Os obxectos en exposición seleccionáronse pola súa calidade artística, polo seu valor material e pola súa relevancia na historia cultural. Algunha das pezas expúxose para documentar os labores de restauración. Aquela pequena exposición temporal tivo por obxecto chamar a atención do público sobre a exposición permanente que o Münzkabinett inaugurou en canto finalizaron as obras de restauración do castelo.
A exposición permanente componse de aproximadamente 3.300 pezas (das case 300.000 da colección), representativas da historia do diñeiro desde a Antigüidade ata o presente, que se amosan nas antigas vivendas principescas do Georgenbau, no Castelo de Dresden.
A exposición está dividida en catro áreas temáticas, cada unha disposta nunha sala específica:
Para os labores de investigación, o Gabinete Numismático de Dresden dispón dunha biblioteca con preto de 30.000 volumes e unha sala de estudo abertas ao público.
Cambre, Malpica de Bergantiños
San Martiño de Cambre é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 217 habitantes (122 mulleres e 95 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 312 habitantes.
Liga ACT 2008
A tempada 2008 da Liga ACT foi a 6ª edición do campionato de traiñeiras do Cantábrico, creado en 2003 pola Asociación de Clubs de Traiñeiras. Nesta tempada se disputaron 19 bandeiras.
Banco D. João de Castro
O Banco D. João de Castro é un gran volcán submarino a media distancia entre as illas Terceira e São Miguel, a apenas 14 metros da superficie do mar. A súa última erupción foi en 1720 e formou unha illa de 1,5 km de longo e 250 metros de altura, permaneceu moitos anos enriba da tona da auga. Os científicos prevén que unha nova illa poderá formarse nun futuro non moi distante.
Vilacova, Lousame
Santa Eulalia de Vilacova é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 354 habitantes (179 homes e 175 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación.
Xeografía
Está situada ao leste do Concello. Limita ao norte con Toxos Outos, ao sur con Fruíme, ao leste con Rois e ao oeste con Lousame e Lousame. Está situada no curso alto do val do río Vilacova, que nace no monte Murallapreto da aldea de Xestoso. Os cumios máis altos están no monte de Siroña, con altitudes entre os 400 e os 537 m. O monte da Afeosa ten tamén máis de 400 m.
As terras desta parroquia están destinadas a uso forestal e de prado para o gando.
Hai restos de explotación mineira anterior á época da romanización. Máis recentes son as minas de San Fins, de grande importancia na primeira metade do século XX. A mina recibía enerxía eléctrica da minicentral eléctrica de Pías, no río Vilacova, entre Vilacova e Servia, que aínda está en funcionamento.
A igrexa parroquial está en Vilacova.
Lago (homónimos)
Un lago é unha grande extensión de auga rodeada de terra e sen movemento fluído. O topónimo Lago pode referirse a:
Metacafe
Metacafe é un sitio web para compartir vídeos dixitais en internet.
Características
Metacafe ofrece vídeos xerados polo usuario, vídeos de humor, vídeos de internet e anuncios virais así como deportes e noticias relacionadas. Algunhas das outras características no sitio inclúen xogos en flash e clips de son.
Gestmusic Endemol
Gestmusic Endemol é unha produtora de televisión española fundada en 1987. Actualmente pertence a Endemol España, xunto con Zeppelin TV, Diagonal TV, Linze TV e Portalmix. A súa sede central está en Barcelona.
Historia
Gestmusic foi fundada en 1987 polo trío de cómicos e cantantes La Trinca, integrado por Josep Maria Mainat, Toni Cruz e Miquel Àngel Pascual.
Nun primeiro momento, Gestmusic produciu o debut televisivo de La Trinca, co programa de humor No passa res!, estreado en xaneiro de 1987 na televisión pública catalá, TV3. O espazo converteuse nun dos grandes éxitos de audiencia da cadea, chegando a ter un millón e medio de espectadores e gañando un Premio Ondas.
Este éxito non pasou desapercibido para os directivos de Televisión Española, quen encargaron unha versión en castelán, que se estreou en 1988 por TVE 1 co título Tariro Tariro, no que supuxo a primeira produción de Gestmusic para unha cadea de ámbito nacional.
En 1996 o irmán de Josep Maria Mainat, Joan Ramon, convértese no director creativo e produtor executivo de Gestmusic Endemol. O seu papel na consolidación da produtora foi decisivo, xa que se lle considera o creador de formatos que foron grandes éxitos de audiencia como Operación Triunfo ou Crónicas marcianas.
En 2002, Endemol (por entón propiedade da compañía española Telefónica) fíxose co control total de Gestmusic ao adquirir o 100% do capital. A pesar diso, Toni Cruz e Josep Maria Mainat seguiron como directores executivos da compañía. Joan Ramon Mainat faleceu en 2004.
A finais de 2004 Gestmusic fusionouse con Zeppelin TV -tamén propiedade de Endemol- dando orixe a Endemol España, aínda que ambas as produtoras seguiron operando no mercado como marcas diferenciadas.
En maio de 2007, Mediaset, a través de Telecinco adquiriu Endemol, e con ela a propiedade de Gestmusic.
O 7 de decembro de 2008 Toni Cruz e Josep Maria Mainat anunciaron a dimisión de todos os seus cargos e a súa marcha de Gestmusic e Endemol, argumentando unha deterioración progresiva das nosas relacións con Telecinco, que culminou nun grave conflito relacionado coa posta en marcha do novo programa de Javier Sardá. Finalmente, con todo, continuaron no cargo tras recibir o apoio do Comité de Dirección de Endemol.
Milenio
Un milenio é unha unidade de tempo equivalente a un período de 1000 anos, equivalente a 10 séculos ou 100 décadas.
Forza de Coriolis
dereita|miniatura
Nun sistema de referencia que se atope en rotación uniforme, os corpos en movemento, tal como os ve un observador dentro dese sistema de referencia, aparecen suxeitos a unha forza perpendicular á dirección do seu movemento. Esta forza é chamada Forza de Coriolis, en homenaxe ao enxeñeiro francés Gustave-Gaspard Coriolis.
Historia
No final do século XVIII e inicio do século XIX, a mecánica coñeceu grandes desenvolvementos teóricos. Como enxeñeiro, Coriolis interesouse en tornar a mecánica teórica aplicable na comprensión e no desenvolvemento de máquinas industriais. No seu artigo Sur les équations du mouvement relatif des systèmes de corps (1835), Coriolis define matematicamente a forza que, máis tarde, levaría o seu nome. Neste artigo, a forza de Coriolis aparece como un compoñente suplementario da forza centrífuga, sentida por un corpo en movemento relativo a un sistema de referencia en rotación, como acontece, por exemplo, nas engrenaxes dunha máquina.
O argumento de Coriolis baseábase na análise do traballo e da enerxía potencial e cinética nos sistemas en rotación. Hoxe en día, a demostración máis utilizada para ensinar a forza de Coriolis bota man da cinemática.
Foi no final do século XIX cando a forza de Coriolis fixo a súa aparición na literatura meteorolóxica e oceanográfica. O termo "forza de Coriolis" apareceu no comezo do século XX.
Representación vectorial
Pódese, ademais, multiplicar a velocidade angular \omega con, o que produce o vector. O vector describe así a dirección e a velocidade angular. Coa masa m e mailo vector velocidade \vec{v} a ecuación transfórmase entón en:
Forza de Coriolis e forza centrífuga
En mecánica clásica, cualifícase a forza de Coriolis ficticia, ou inercial, debido ao feito de que existe soamente nun sistema de referencia acelerado, no caso nun movemento circular que é sometido a unha aceleración centrípeta, e non nun sistema de referencia en repouso ou en movemento rectilíneo uniforme. Neste caso, a forza de Coriolis aparéntase á forza centrífuga, e como a forza centrífuga, a forza de Coriolis maniféstase soamente en referenciais en rotación. porén, a forza de Coriolis depende da velocidade do corpo en movemento, e é nula, por definición, no caso dun corpo imoble nun sistema de referencia en rotación. A forza centrífuga, pola súa vez, depende da posición do corpo en relación ao centro de rotación. Pódese así dicir que a forza centrífuga e o compoñente estático da forza inercial se manifesta no sistema de referencia en rotación, en canto que a forza de Coriolis é o compoñente dinámico.
O concepto de forza ficticia trae a cuestión que é unha forza "verdadeira"? As forzas ficticias non existen na relatividade xeral, un argumento que pode simplificar radicalmente esta cuestión ao lembrar que o sistema de referencia en repouso ou en movemento rectilíneo uniforme (en relación ás "estrelas fixas") é un concepto esencialmente newtoniano que foi reclasificado ao nivel de aproximación útil pola mecánica relativista.
Efectos
Unha experiencia colocando en evidencia a forza de Coriolis pode ser feita como segue:
Da mesma forma, atribuise á forza de Coriolis alteracións na rotación da Terra causadas, por exemplo, por terremotos.
Notas
Sobre os traballos orixinais de Coriolis que levaron á comprensión da forza de Coriolis:
Sobre a Historia dos feitos:
Halfdan Ragnarsson
Halfdan Ragnarsson (tamén escrito Halfdene, ou Albann) foi un líder viquingo que, xunto cos seus irmáns Ubbe Ragnarsson e Ivar o Desosado lideraron o grande exército pagán co propósito de conquistar a illa de Gran Bretaña.
Traxectoria
Os tres viquingos eran fillos do lendario Ragnar Lodbrok e Auslaug. Segundo as sagas nórdicas, cando o seu pai morreu en Northumbria, os irmáns decidiron invadir as terras anglosaxoas para o vingar. Despois de erixirse en rei de Northumbria, poñer en pé de guerra os máis importantes reinos dos anglosaxóns e dos britanos e establecerse por un tempo en Londres, morreu en Irlanda loitando contra outros viquingos.
Rei de Northumbria
En 865 levan unha hoste de viquingos, coñecida como o grande exército pagán, que desembarcou en Anglia Oriental. Segundo as sagas nórdicas esta invasión foi organizada polos fillos de Ragnar Lodbrok, un dos cales foi Halfdan, para se vingaren da súa morte, ideada polo rei Aelle de Northumbria. Supostamente Ælle foi capturado no ano 865, e foi condenado a morrer nun pozo de serpes, pero non se sabe ata que punto é certa esta historia. Estes invasores eran na súa maioría de orixe danesa.
Invasión de Mercia
Cara o final do ano Halfdan liderou as tropas de viquingos daneses cara ao sur, pasando a través do territorio de Mercia, capturaron a cidade de Nottingham e pasaron nela o inverno. A reacción do rei de Mercia, Burgred, foi aliarse co rei Aethelred de Wessex, e cos seus exércitos cercaron a cidade. Despois duns días viron ver que non darían retomado a cidade e chegaron a un acordo sobre unha tregua segundo a cal os daneses aceptaron recuaren cara a York, onde se mantivo por máis dun ano preparando forzas para os ataques seguintes.
Conquista de Anglia Oriental
O 869, volveron a Anglia Oriental, coa intención de ocupala, capturaron a cidade de Thetford, coa intención de pasar o inverno, pero presentouse o exército dos anglos. Os daneses deron conquistado sen grandes dificultades todo o reino de Anglia Oriental e asasinaron o rei Eadmund. As sagas mencionan a Ubbe e Ivar entre os comandantes daneses e Eadmund entre os mortos, pero non se sabe cal foi o papel que tivo Halfdan nesta ocasión.
Invasión de Wessex e establecemento en Londres
Ivar pasou despois a Irlanda, e Halfdan liderou unha invasión de Wessex e capturaron a cidade de Reading, onde ha inflixir unha seria derrota aos anglosaxóns liderados polo rei Alfred o Grande, cando tentan recuperar a cidade. Aquel verán chegaron máis viquingos liderados por Bagsecg, que se uniron a Halfdan. Segundo a Crónica anglosaxoa tivo que se enfrontar aos saxóns seis veces, incluíndo a Batalla de Ashdown en xaneiro de 878, aínda que desta vez Alfred, rei de Wessex, se alzou coa vitoria e acordaron unha tregua.
Neste intre, Halfdan converteuse en gobernante da cidade de Londres durante os anos 871-872, e cuñou moedas co seu nome.
Volta a Jorvik e dominio de Mercia
No outono de 872 Halfdan volveu para pacificar unha revolta contra Ecgberht. Pero algúns historiadores modernos non cren que este fose o motivo que o levou a volver cara ao norte, e cren que, en realidade, era parte dos preparativos para atacar Mercia. O seu exército pasou o inverno en Torksey, e o ano seguinte, dirixíronse a Repton. Finalmente conquistou Mercia e substituíron a Burghred por outro rei monicreque ao seu servizo, Ceolwulf.
Morte en Irlanda
miniatura|240x240px|Mapa que apunta o lugar onde morreu. Máis tarde, loitou contra os pictos en Escocia, e os britanos de Strathclyde. Entón parece que estivo en Irlanda, a onde foi para tentar recuperar o trono do seu irmán Ivar o Desosado. Segundo se afirma nos Anais do Ulster, Eystein Olafsson, rei de Dublín foi morto en 875 por Albann, nome co que se refiren a Halfdan. O 876 volveu a Jorvik e parece que, mentres tanto, perdeu o goberno de Dublín. O 877 volveu a Irlanda, pero atopouse coa oposición doutros viquingos que non o aceptaron como rei e, finalmente, morreu na batalla de Strangford Lough, un ano antes do seu irmán Ubbe caer na batalla de Cynwit. Os sobreviventes volveron a Northumbria, pasando por Escocia, entre eles estaba Guthred, quen o sucedeu no trono.
Historicidade
Halfdan e os seus irmáns son aceptados como figuras históricas, pero non todos os autores pensan o mesmo sobre o seu suposto pai, Ragnar Lodbrok. Mentres que algúns cren que, malia ser un personaxe das sagas, si que existiu, outros, como Katherine Holman, resaltan o feito de que non hai proba ningunha que o demostre e chegan á conclusión de que o que se dixo del podería ser unha amálgama de historias sobre diferentes personaxes creados pola literatura.
Minuto (homónimos)
Un minuto é:
O símbolo para un minuto de tempo (ou de ascensión recta) é min.
O símbolo para un minuto de arco é o carácter (′). Así, 15 minutos pódense pór 15′.
Un minuto de arco da Terra no ecuador é aproximadamente unha milla náutica.
Probablemente, a división da hora en 60 minutos sexa debido á influencia dos babilonios, que usaban un sistema numérico de base-60.
Mosquera, Cundinamarca
Mosquera é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 10 km de Bogotá. Forma parte da área metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005.
O concello está atravesado pola autoestrada Bogotá-Mosquera-Madrid-Facatativá de leste a oeste. Nos últimos anos construíronse barrios de interese social debido á súa proximidade con Bogotá e o baixo prezo da propiedade raíz no concello.
Época precolombiana
A poboación de Mosquera, chamada anteriormente Catro Esquinas, é coñecida pola riqueza en xacementos paleontolóxicos, os cales foron obxecto de estudo sistemático en anos recentes. Tamén existen interesantes manifestacións de arte rupestre consistentes en debuxos feitos con tinta vermella nos cantís da rexión.
Os xacementos paleontolóxicos foron recoñecidos cientificamente por parte do investigador José Royo Gómez, do Servizo Xeolóxico Nacional, director do Museo de Paleontoloxía da Universidade de California, quen explorou a zona en 1951. Os investigadores atoparon un importante depósito de animais fósiles, correspondente á era cuaternaria. Entre as especies extinguidas cuxos vestixios alí se conservan, figuran un perico lixeiro e a mandíbula dun mastodonte, do que se conservan algunhas vértebras e os grandes cabeiros. Os xacementos aludidos están situados nas leiras de Mondoñedo e Aguas Claras, dedicadas hoxe á cría de gando.
Dailymotion
miniatura|Logotipo de Dailymotion. Dailymotion é un servidor de vídeos en Internet, con sede en París, Francia. O seu dominio foi rexistrado un mes despois que o de YouTube.
Cerqueda, Malpica de Bergantiños
San Cristovo de Cerqueda é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 537 habitantes (281 mulleres e 256 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, 173 menos ca en 1999.
Patrimonio
Nesta parroquia atópase o dolmen da Pedra da Arca e o Pazo dos Rodríguez-Arixón, no lugar de Arixón.
Semana
A semana é un período de tempo de sete días consecutivos. Este período correspóndese coa cuarta parte dun ciclo lunar, de 28 días, que desde antigo serviu como base para o calendario lunar.
Nomenclatura
En lingua galega hai dúas formas para denominar os sete días da semana. Dunha banda consérvase a asociación de cada día cun dos planetas (que eran deuses pagáns), agás o domingo (Domenicus dies, día do Señor, de orixe cristiá) e mais o sábado, (Sabbatum, “día do sabá”, que ten orixe xudaica) e coincide coa nomenclatura noutras linguas romances. Doutra banda consérvase a nomenclatura imposta a partir do século VI pola Igrexa católica cun papel destacado de S. Martiño de Dumio, nomenclatura que combateu os nomes pagáns, mais a campaña só tivo éxito no continente europeo en Portugal e Galiza, onde se adoptaron as formas baseadas na forma feira (día de festa, "día santo" en latín).
Estrutura
Nos países tradicionalmente cristáns obsérvase o descanso laboral no domingo, nos musulmáns no venres e nos xudeus (e polo tanto en Israel) no sábado. En case todos os países do mundo a semana comeza o luns/ na segunda feira, agás en Portugal e nalgúns países anglosaxóns (como EUA), onde a semana comeza o domingo.
Movistar Plus+
miniatura|Logo de Movistar Plus+ Movistar Plus+ (anteriormente Movistar+) é o nome comercial da televisión dixital interactiva que ofrece Movistar. Para a distribución, utilízase a tecnoloxía IPTV de transmisión de televisión sobre redes IP.
Historia e características
Este servizo non só opera en España, senón que dende mediados de 2007 opera tamén en Chile e comercialízase como un complemento aos actuais servizos que Movistar Chile ofrece mediante a súa plataforma de satélite. Este servizo tamén está en fase de probas na Arxentina.
A oferta básica consta de 65 canles de televisión e 15 canles de son con emisión en aberto.
Ademais, en modalidade de pago por visión, ofrécense distintos eventos deportivos e películas de estrea. Estas últimas ofrécense na modalidade de vídeo baixo demanda. Tamén se ofrecen series, noticias, documentais e videoclips.
O 7 de maio de 2013, Telefónica modificou o seu servizo de televisión de pago, que pasou a chamarse Movistar TV, xubilando a marca Imagenio.
Pousada, Pousada, Baleira
Pousada é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
A Quintá, Pousada, Baleira
A Quintá é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Buño, Malpica de Bergantiños
Santo Estevo de Buño é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 503 habitantes (260 mulleres e 243 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 712 habitantes.