cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shah Jahan
Goberno
Logo dedicouse a asegurar outras fronteiras internas do imperio. O caso do pequeno reino rajput de Baglana é un exemplo da política imperial; porta do Deccan, peitaba tributo aos mogois, mais el anexionouno completamente e neste caso o seu raxá converteuse ao islam, algo absolutamente infrecuente ata entón. En territorios do Sind estableceu un maior control sobre a diversidade de tribos. Despois ocupouse dos rajputs Bundela de Orchha, que pagaban tributo dende a época de Akbar e que con Jahangir foron importantes nobres do imperio. O novo herdeiro de Orchha subiu ao trono asemade que Shah Jahan e distanciouse del polas presións relixiosas imperiais. Shah Jahan asolou a cidade, obtivo un enorme tesouro e os Bundela sometéronse, mais despois, e sen permiso imperial, os Bundela atacaron Gond. Shah Jahan invadiu Orchha novamente en 1635 e escolleu el mesmo un novo raxá. Continuou a campaña e ocupou Chanda, o forte dos Gond, impoñendo un maior control mngol en toda esta fronteira sur.
En 1632 expulsou os portugueses de Hugli, Bengala, porque os acusaban de pirataría, poloque que os estes desapareceron da provincia. Porén, foron substituídos por franceses e ingleses, xa que os europeos dominaban o comercio marítimo de longa distancia.
No Deccan enfrontouse finalmente aos estados musulmáns subsistentes: Bijapur, que era un territorio habitado por marathas e con goberno musulmán, e Golconda, outro sultanato, gran produtor de diamantes e que ocupaba aproximadamente o mesmo territorio con capital en Hyderabad. Ambos accederon en 1636 a que a moeda e a oración do venres fosen dedicadas a Shah Jahan e a pagar un inxente tributo anual.
Contra 1640 o emperador decidiu recuperar Samarcanda e Bukhara, terra dos seus devanceiros timúridas, dos uzbekos, cando unha guerra civil entre eles lle deu a oportunidade. Con todo, a campaña demostrou ser un fracaso e a única ganancia concreta foi un certo dominio sobre a provincia sur de Balkh, deixando as cidades do seu devanceiro Tamerlán en mans uzbekas.
Outro fracaso foi a reconquista de Qandahar contra os persas; Shah Jahan obtívoa en 1638, mais os safávidas reconquistárona en 1648 e a pesar de tres campañas posteriores permaneceu nas súas mans, coas conseguintes perdas para o exército mogol.
Aos pés do Himalaia conquistou Srinagar e Garhwal, ambos os reinos rajputs; tamén no baixo Tíbet, Baltistan, un reino musulmán, debeu aceptar que a oración se lese en nome de Shah Jahan.
No Brahmaputra os principados de Kuch Behar e Kamrup vixiaban a fronteira nordés, mais o último aliouse aos assanos Ahom, o que levou a unha guerra en contra dos últimos. Rematou co recoñecemento da independencia de Assam-Birmania.
O imperio parecía estabilizado contra 1647, aínda que é verdade que houbera carpantas en 1630-1631 e que os gastos en administración, exército e corte eran enormes, mais o sistema de recadación resistía e dicíase que a riqueza en metais e pedras preciosas do emperador era a meirande do mundo. Por outra banda, é certo que se descoidaron as ciencias aplicadas e que o armamento do exército non se renovou.
Respecto da nobreza durante o seu goberno, parecen que tivo máis influencia a musulmá, de orixe turca, afgá, turania ou persa, cá hinduísta, representada polos grandes maraxás de Jaipur, Mewar, Jodhpur e Gaur. Sumáronse entón á corte algúns nobres de rango menor con orixe no Deccan: musulmáns e marathas. Por outra banda, notouse certo relaxación na disciplina e a visión endeusada do emperador por parte destes grupos poderosos; a mesma adhesión ao islam tradicional impedía o endeusamento do Emperador.
Durante os seus últimos anos fóronse formando entre a nobreza dous partidos: o liberal, encabezado polo seu primoxénito Dara Shikoh; e o conservador, dirixido polo seu terceiro fillo, Aurengzeb. As simpatías do primeiro pola relixión hinduísta, que dicía monoteísta, non lle gañou a Dara o favor dos musulmáns; por outra banda era un pésimo guerreiro.
Aurangzeb non tiña boa relación co seu pai e cando foi enviado a loitar novamente ao Deccan, disposto a incorporar Golconda ao Imperio, recriminaba o seu pai pola falta de apoio e distanciáronse inevitablemente. Posiblemente o último acto soberano de Shah Jahan foi ordenar a Aurangzeb volver a Delhi.
En 1657 Shah Jahan enfermou e comezou unha guerra de sucesión entre os irmáns Aurangzeb, Muhammad Shuja, Murad Bakhsh e Dara Shikoh, este último acusado popularmente de dominar o seu pai. Os outros dous irmáns foron descartados na liorta. Finalmente, Aurangzeb, experimentado xeneral na guerra do Deccan, avanzou cara a Agra en 1658, onde tomou prisioneiro a Shah Jahan e se coroou.
Shah Jahan terminou a súa vida preso no forte de Agra xunto á súa filla favorita, Jahanara Begum.
Douglas DC-1
O Douglas DC-1 foi o primeiro modelo da famosa serie DC (Douglas Commercial) de avións de transporte comerciais estadounidenses. A pesar de que só se fabricou unha unidade do DC-1, o deseño foi a base para o Douglas DC-2 e Douglas DC-3.
Viladequinta, Viladequinta, Carballeda de Valdeorras
Viladequinta é un lugar da parroquia da Viladequinta no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 103 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 48 eran homes e 55 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 104 habitantes (49 homes e 55 mulleres).
Douglas DC-1
Deseño
O desenvolvemento do DC-1 pode remontarse ao accidente en 1931 do voo 599 de TWA, sufrido por un Fokker F.10 trimotor cun fallo estrutural nunha das súas ás, probablemente debido a auga que co tempo foi filtrándose entre as capas do laminado de madeira e acabou por disolver o pegamento que as mantiña xuntas. Tras o accidente, a división de aeronáutica do Departamento de Comercio estadounidense impuxo restricións estritas no uso de ás de madeira en avións de pasaxe. Boeing presentou unha proposta, o Boeing 247, un monoplano bimotor totalmente metálico cunha tren de aterraxe retráctil, pero a súa capacidade de produción estaba reservada para satisfacer as necesidades de United Airlines, parte de United Aircraft and Transport Corporation, que tamén era dona de Boeing. TWA precisaba un avión semellante para responder á competencia do Boeing 247 e solicitou a cinco fabricantes presentar ofertas para a construción dun trimotor de 12 asentos metálico, con capacidade para voar 1.740 km a 242 km/h. A parte máis esixente das especificacións era que o avión debería ser capaz de engalar con seguridade dende calquera dos aeroportos das principais rutas de TWA (e en particular o de Albuquerque, a unha grande altitude e con temperaturas severas en verán) cun dos motores non operativo.
Donald Douglas foi inicialmente reticente a participar da invitación de TWA. Dubidou de se habería un mercado para 100 avións, o número de vendas precisa para cubrir os custos de desenvolvemento. Porén, presentou un deseño dun avión bimotor de á baixa metálico para 12 pasaxeiros, unha tripulación de dous e un asistente de voo. O avión superou as especificacións da TWA incluso con só dous motores, principalmente debido ao uso de hélices de paso controlado. O avión foi illado contra o ruído e a calor, e era totalmente capaz de voar e realizar engalaxes e aterraxes controladas cun só motor.
Historia operacional
So se chegou a fabricar unha unidade. O avión realizou o seu voo de estrea o 1 de xullo de 1933, pilotado por Carl Cover. O modelo foi bautizado como DC-1, derivado de "Douglas Commercial". Durante medio ano de probas realizou máis de 200 voos e demostrou a súa superioridade con respecto aos avións de pasaxeiros máis usados na época, o Ford Trimotor e Fokker F.10. Voou ao longo dos Estados Unidos, facendo a viaxe nun tempo récord de 13 horas e 5 minutos.
TWA aceptou o avión o 15 de setembro de 1933 cunhas poucas modificacións (principalmente incrementando a capacidade a 14 pasaxeiros e engadindo motores máis potentes) e pediu 20 unidades do modelo de produción, que foi nomeado Douglas DC-2.
O DC-1 foi vendido a Lord Forbes no Reino Unido en maio de 1938, que o operou durante uns poucos meses antes de vendelo en Francia no mes de outubro. Posteriormente foi vendido a Líneas Aéreas Postales Españolas (L.A.P.E.) en novembro e foi tamén usado polas Forzas Aéreas da República Española como avión de transporte. Despois operou para Iberia dende xullo de 1939 co nome de Negron. O avión realizou unha aterraxe de emerxencia en Málaga en decembro de 1940 sufrindo danos máis aló da súa reparción.
Vilariño, A Balsa, Muras
Vilariño é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 mulleres).
Marlene Dietrich
Marie Magdalene "Marlene" Dietrich, nada en Schöneberg, Berlín, o 27 de decembro de 1901 e finada en París o 6 de maio de 1992, foi unha actriz e cantante alemá. Dietrich mantívose na popularidade ó longo da súa carreira mediante a reinvención constante, tanto profesionalmente como persoalmente. No Berlín da década de 1920, actuou no teatro e en filmes mudos. Interpretou a Lola-Lola en Der blaue Engel (1930), dirixido por Josef von Sternberg, e acadou a fama internacional despois do contrato con Paramount Pictures nos Estados Unidos. Filmes de Hollywood como Shanghai Express (1932) e Desire (1936) capitalizaron o seu glamour e aparencia exótica, converténdose nunha das actrices mellor pagadas do seu tempo. Dietrich conseguiu a cidadanía estadounidense en 1939, e durante a segunda guerra mundial, foi artista na fronte. Malia que seguiu facendo filmes de xeito ocasional despois da guerra, Dietrich adicou os seus anos entre as décadas de 1950 e 1970 facendo xiras polo mundo como artista de espectáculos.
En 1999, o American Film Institute declarou a Dietrich a novena estrela feminina máis grande de tódolos tempos.
Xuventude
miniatura|Placa conmemorativa na súa casa de nacemento na rúa Leberstraße 65, no barrio [[Rote Insel en Schöneberg.]]
Marlene foi a segunda filla do lugartenente da policía real Louis Erich Otto Dietrich e da súa muller Josefine Wilhelmine Elisabeth (nada Felsing) en Schöneberg, na actualidade un barrio de Berlín. Despois da morte do pai de Marlene en 1907, a súa nai casou co lugartenente Eduard von Losch.
Marlene comezou estudando violín, logo traballou nun coro, e máis tarde foi actriz en obras teatrais de Max Reinhardt en Berlín e Viena durante a década de 1920.
Os seus primeiros anos pasounos na rúa Leberstraße 65 (Sedanstraße ata 1937), na chamada Illa vermella, cursando estudos na Auguste-Viktoria-Schule da rúa Nürnberger Straße. Recibiu clases de música e en 1918 comezou a súa formación de violinista na escola de música, Musikhochschule, de Weimar. En 1921 proseguiu os seus estudos en Berlín, mais tívoos que abandonar ao ano seguinte por mor dunha tendinite.
Durante unha audición no Deutscher Theater foi elixida polo soado director de teatro Max Reinhardt para o seu primeiro papel dramático, e despois obtivo pequenos papeis no cine.
En 1923 casou con Rudolf Sieber, un axudante de produción, e o 13 de decembro de 1924 naceu a súa filla Maria Elisabeth Sieber.
Emigración no 1933
"A Dietrich", como é popularmente coñecida en Alemaña, marchou canda o seu director aos Estados Unidos e asinou coa Paramount Pictures.
En 1930 foi nomeada como mellor actriz principal aos Oscar polo seu papel no filme Marokko, no que foi o seu único nomeamento a estes premios. Nos anos vindeiros realizou cinco filmes máis baixo a dirección de Sternberg. Shanghai Express (1932) foi o que obtivo un maior éxito comercial. No 1935 deu fin a colaboración de Marlene Dietrich con Sternberg.
En 1936 rexeitou a oferta de Goebbels, que lle prometera altos honorarios e a libre elección de guión e traballadores para que rodase en Alemaña. Dietrich seguiu actuando en películas filmadas nos EUA ás ordes de directores coma Hitchcock, Lubitsch, Welles ou Wilder, e en 1939 adoptou a nacionalidade estadounidense.
A mediados dos anos 1930 os seus filmes non conseguiron o éxito esperado entre os espectadores. O xeito de superar esta rúa sen saída foi un cambio de imaxe que Dietrich efectuou no filme Der grosse Bluff. De deusa inaccesible pasou a camareira de bar que cantaba cancións obscenas cun efecto moi ben logrado grazas á súa voz rouca.
Nos anos seguintes comezou a facerse máis coñecida a través das súas cancións, que adoitaba cantar falando, entre as que destacan Lili Marleen (que fora éxito na voz da cantante Lale Andersen) e Sag mir, wo die Blumen sind ("Dime onde están as flores"), unha canción que fala da perda de vidas dos soldados finados en balde na segunda guerra mundial).
Apoio ás tropas na Segunda Guerra Mundial
miniatura|300px|Marlene Dietrich asina un autógrafo a un soldado ferido dos Estados Unidos ([[Bélxica, 1944).]]
Xa dende que estivera en París, Marlene apoiaba activa e economicamente a aqueles que axudaban a outras persoas a fuxir e tamén a artistas emigrados.
Despois de que o actor francés Jean Gabin, co que ela tivera unha relación sentimental en Hollywood, se alistase voluntariamente nos Estados Unidos nas Forzas de Liberación francesas, Marlene tentou igualmente contribuír coa súa axuda na loita contra o fascismo. Decidiu que, como non podía loitar por non ser un home, había cantar para os GIs, os soldados americanos, o máis preto posible da fronte. Durante a Ofensiva das Ardenas, librouse por pouco de ser capturada. Cando máis adiante lle preguntaron por que o facía, malia o perigo que representaba encontrarse a tan poucos quilómetros do territorio inimigo, ela respondeu coa súa famosa frase: aus Anstand ("por decencia"). Por mor da súa solidariedade incondicional cos boys que estaban a loitar, foi unha das actrices máis queridas e populares das que visitaban a fronte en apoio ás tropas en África e Europa. Máis tarde había expresar que nunca tivera un contacto tan intenso co seu público.
Ao fin da guerra volveu a Alemaña xunto coas tropas americanas. En Stolberg, Aachen, foi recoñecida por unha alemá e, para a súa sorpresa, saudada con ledicia. Esta reacción inesperada non había ser un caso illado, outras mulleres do lugar reuniron ingredientes para faceren un biscoito de benvida, que segundo a súa declaración, foi o manxar máis exquisito que probara en toda a súa vida.
Tamén tivo éxito na busca da súa nai e da súa irmá; puido falar brevemente por radio coa súa nai, e por fin, vela tamén en Berlín. A súa nai, que se xurara a si mesma sobrevivir a Hitler, morreu en novembro de 1945.
O seu compromiso contra o réxime nazi obtivo un recoñecemento considerablemente anterior no ámbito internacional que na súa patria alemá. En 1947 recibiu a Medal of Freedom, a Medalla da liberdade, a condecoración máis elevada para os civís nos Estados Unidos. En 1951 foille entregado o título de Chevalier de la Legion d'Honneur (Cabaleiro da lexión de honra) polo goberno francés, e en anos vindeiros, os presidentes Pompidou e Mitterrand ascendérona a Oficial e, finalmente, a Comandante da lexión de honra.
A súa volta tras a guerra
A partir de 1953 traballou case exclusivamente como cantante en teatros acadando un éxito mundial. Entre 1953 e 1954 actuou en shows en Las Vegas no Sahara Hotel, e mais no Café de Paris en Londres. O seu acompañante musical foi a partir de 1955 e durante case dez anos Burt Bacharach.
En 1960 volveu a Alemaña e a Berlín nunha xira europea. Como Marlene resaltou, o seu público en Alemaña quedou entusiasmado co seu show. Porén non foi o único co que se topou en Alemaña, onde algúns sectores da poboación e da prensa a consideraban unha traidora á patria, chegando a recibir ameazas de bomba.
En 1961 rodou o seu último grande filme Judgment at Nuremberg (O xuízo de Núremberg), que trataba as implicacións que houbo de xuristas no sistema de inxustizas nazi. En 1962 actuou en Düsseldorf na gala de UNICEF. En 1963 actuou en Baden-Baden no Festival Alemán de Schlager, un tipo de música popular en Alemaña que se caracteriza por un ritmo pegadizo con letras sinxelas e moi repetitivas.
Regreso a París
Tres anos máis tarde actuou por última vez diante da cámara no filme Schöner Gigolo, armer Gigolo, xunto a David Bowie entre outros. Nesta película Marlene fixo o seu papel sentada nunha cadeira de rodas, e despois da rodaxe deixou por completo a vida pública, retirada no seu apartamento da Avenue Montagne en París, cuxo leito non abandonou ata a súa morte. A súa filla Maria ocupouse de coidala.
Subdivisións de Gales
A proposición do goberno local galés, Gales divídese en 22 autoridades unitarias (unitary authority areas), responsabeis de todos os servizos do goberno local, incluíndo educación, servizos sociais, medio ambiente e estradas. E ademais, por debaixo delas, nalgunhas zonas hai tamén community councils (Concellos), encargados dalgunhas áreas específicas dentro deses "Concellos". Aínda que o termo "autoridades unitarias" é o oficial e designado polo goberno galés, na práctica en Gales case nunca son nomeados dese xeito. Nas Autoriades Unitarias atópanse tres tipos distintos: nove conunties (condados), tres cidades e dez county boroughs (distritos); aínda que todos eles dispoñen do mesmo grao de poder. Todos os medios de comunicación, incluíndo a BBC Wales, refírense ás autoridades unitarias como condados. Estas autoridades unitarias creáronse no ano 1996 a través da Local Government (Wales) Act 1994.
Marlene Dietrich
Regreso a París
Anos máis tarde animouse a saír nun documental sobre ela mesma. Ao principio, o director Maximilian Schell obtivo o seu permiso para a filmar, pero pasado o tempo había botarse atrás e só autorizou a gravación da súa voz nun magnetófono. Schell decidiu mesturar as gravacións con fragmentos de fotos e filmes nos que actuara Marlene. O filme remata con Ferdinand Freiligrath recitando o poema Der Liebe Dauer, que facía chorar a Marlene. O documental Marlene estivo nomeado aos premios Oscar como mellor documental.
Subdivisións de Gales
A raíña nomea un Lord Lieutenant para que a represente nos oito Preserved counties of Wales, que son unha combinación dos anteriores condados. Porén, outras subdivisións apareceron cando se dividiu o territorio galés para o repartimento dos servizos de bombeiros e policía.
Marlene Dietrich
Regreso a París
O seu primeiro libro apareceu en 1963 co título ABC meines Lebens ("O ABC da miña vida"). En 1979 saíu do prelo a súa primeira autobiografía; Nehmt nur mein Leben ("Tomade só a miña vida"). En 1987 publicouse unha modificación da anterior co título de; Ich bin Gott sei Dank Berlinerin ("Eu son, grazas a Deus, berlinesa").
Subdivisións de Gales
Cidades
Hai cinco cidades en Gales: xunto coas tres Autoridades Unitarias que teñen ese status, os concellos de Bangor e St Davids tamén acadaron o status de cidade. O status de cidade acádase mediante o Letters patent.
Marlene Dietrich
Morte e recoñecemento na súa cidade natal
Norma Bosquet, a súa secretaria e amiga, que a visitaba case a diario no seu piso, aclarou que Marlene probablemente se suicidara cunha inxestión de somníferos; Marlene sufrira dous días antes o seu segundo ataque de apoplexía.
Foi enterrada no cemiterio municipal de Schöneberg III, na rúa Stubenrauchstraße 43-45 (o cemiterio tiña antigamente o nome de Friedenauer Friedhof), nunha modesta tumba preto da da súa nai.
Nos días que seguiron á súa morte volveu ser chamada traidora á patria. Foi criticada en cartas de lectores publicadas en xornais, e tamén pola actriz Evelyn Künneke. Estaba previsto realizar un acto conmemorativo na súa memoria, mais oficialmente por razóns organizativas, foi anulado. Aínda no 1996 había controversias en Berlín coa intención de que unha rúa levase o seu nome.
No berlinés barrio de Tiergarten, dende 1997, a praza central entre o novo centro comercial Potsdamer-Platz-Arkaden, o Hotel Grand Hyatt e o Musicaltheater/Casino, chámase Marlene-Dietrich-Platz (Praza de Marlene Dietrich). Na dedicatoria está escrito: "Estrela mundial berlinesa do cinema e da canción. Unha aposta pola liberdade e a democracia, para Berlín e Alemaña."
No aniversario do seu centenario, en 2001, o land de Berlín desculpouse polos tratos hostís que se lle deran. O 16 de maio de 2002 foille outorgada postumamente a Cidadanía de honra de Berlín.
O mito da Dietrich
Marlene Dietrich convenceu o público a través do seu carisma andróxino, polo que se sentían atraídos na mesma medida tanto homes coma mulleres. A miúdo vestía prezas de roupa de home, o que na súa época era algo revolucionario. Isto foi unha das razóns que repercutiron para que fose enxalzada como ídolo do Movemento Feminista entre as dúas guerras mundiais, ademais de como icona do Movemento Gai.
Filmes mudos
</div style="font-size: 95%">
Douglas DC-7
O Douglas DC-7 é un avión de pasaxe e transporte fabricado por Douglas Aircraft Company entre 1953 e 1958. Foi o derradeiro grande avión de pistóns construído por Douglas, sendo desenvolvido pouco despois do primeiro reactor comercial, o de Havilland Comet. Entrou en servizo só uns poucos anos antes de que o reactor Douglas DC-8 realizase o seu primeiro voo.
Marlene Dietrich
Filmes sonoros
</div style="font-size: 95%">
Curtametraxes
</div style="font-size: 95%">
Televisión
Listas das aparicións en televisión:
Yin Xu
Yin Xu é unha antiga capital da China. Localizada preto da cidade de Anyang, no norte da Provincia de Henan, Yin Xu foi a capital do estado durante a última parte da dinastía Shang. As ruínas testemuñan unha nova era na historia da China, cunha economía, sistema político e militar, tecnoloxía e cultura desenvolvidas, no que era unha sociedade de escravos típica. As inscricións en oráculos atopados no lugar representan a máis antiga escrita chinesa coñecida.
Zona do Templo de adoración dos Antepasados do Palacio de Yin Xu
Na Zona do Templo de Adoración dos Antepasados do Palacio de Yin Xu existen arredor de oitenta fundacións de construcións antigas. Foron desenterrados cerca de 160.000 fragmentos de cunchas de tartaruga e de óso con inscricións, así como un túmulo dun membro da familia real moi ben conservado (o Túmulo de Fu Hao).
Túmulo de Fu Hao
miniatura|300px|Túmulo de Fu Hao. O Túmulo de Fu Hao está localizado na Zona do Templo de Adoración dos Antepasados. Fu Hao era a muller do Rei Wuding da dinastía Shang, a cal tiña a patente de xeneral, de acordo con documentos antigos. Nas escavacións do túmulo atopáronse un total de 1.928 fragmentos, incluíndo cunchas de tartaruga e osos con inscricións, vasos de bronce, artigos de xade, óso, ferramentas de pedra, obxectos de marfil e cunchas, que se encontran depositadas no Museo de Henan, Zhengzhou, e na Estación Arqueolóxica de Anyang, do Instituto de Ciencias Sociais da China. Foron deixadas dentro do túmulo algunhas réplicas dos achados das escavacións. Foi unha importante descuberta para a arqueoloxía e historia chinesas.
Zona do Palacio de Yin Xu
Na Zona do Palacio de Yin Xu foron desenterrados trece templos reais e descubertos millares de altares e moitos vestixios de sacrificios humanos e animais, así como un gran número de inscricións en cunchas de tartaruga e óso, ademais de delicados vasos de bronce, ferramentas e utensilios. O vaso cadrado Si Muwu, cun peso de 875 quilos, é unha descuberta extremadamente rara. Todos os aparellos atopados neste lugar ilustran o estadio avanzado da civilización da dinastía Shang. A maior parte dos túmulos e altares foron enterrados de novo e só algunhas sepulturas, que se encontran cubertas, conserváronse de mostra e para estudo posterior. Estas escavacións exhiben unha carruaxe e cabalo, altares e os túmulos reais. As plantas e maquetas úsanse para mostrar a localización e o formato das sepulturas.
Douglas XA-2
O Douglas XA-2 foi un prototipo de avión de ataque estadounidense convertido a partir dun Douglas O-2 de observación na primavera de 1926 por Douglas Aircraft Company. Só se fabricou un prototipo e o modelo non pasou á fase de produción.
Al Jazeera
Al Jazeera ( الجزيرة, a illa ou a península en árabe) é unha canle árabe de televisión por satélite radicada en Qatar.
Fundouse en 1996 polo goberno qatarí, converteuse na principal canle de noticias do mundo árabe. En orixe gratuíta e financiada polo goberno, a emisora comezou a cobrar polos seus servizos e independizouse financeiramente. A partir de 1998 emite 24 horas e ten a súa maior audiencia en Oriente Próximo e entre os emigrante árabes en Europa.
A canle fíxose coñecida internacionalmente logo dos ataques do 11 de setembro de 2001, cando se produciu a intervención norteamericana en Afganistán, ao ser a única canle internacional en ter correspondentes no país.
Manuel Carracedo Balsa
Manuel Carracedo Balsa, nado en Camariñas cara a 1913 e finado na Guarda o 23 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño da Ponte do Porto. Directivo do Sindicato de Oficios Varios de Camariñas, afecto á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu por mar a Portugal con Ramón Carballo Tajes e Andrés Balsas Vello. Alí foron detidos pola policía e entregados pola PIDE aos franquistas en Tui. Foi paseado o 23 de setembro de 1936 e o seu cadáver apareceu xunto co de Andrés Balsas nas inmediacións do cemiterio da Guarda.
Jean-Marie Gustave Le Clézio
Jean-Marie Gustave Le Clézio, ás veces abreviado como J.M.G. Le Clézio, nado o 13 de abril de 1940 en Niza, é un escritor franco-mauricio. Coñece moi pronto o éxito coa súa primeira novela Le Procès-verbal, publicada en 1963. Influído polas súas orixes familiares, polas súas viaxes, e o gusto polas culturas amerindias, J.M.G. Clézio é principalmente coñecido polas súas novelas Désert e Le Chercheur d'or, pero é tamén autor dunha corentena doutras obras de ficción (novelas, contos, noticias) e ensaios. En 2008 foille concedido o Premio Nobel de Literatura, como "escritor de novas saídas, da aventura poética e da éxtase sensual, explorador dunha humanidade máis aló e debaixo da civilización reinante".
Traxectoria
Jean-Marie Le Clézio é fillo de Raoul Le Clézio, cirurxián, e de Simonne Le Clézio, a súa curmá (os dous son netos de Sir Eugène Le Clézio) e proveñen dunha familia bretoa emigrada á illa Mauricio no século XVIII cando sofren a colonización británica. Escribe ao sete anos un primeiro libro sobre o mar. Unha longa viaxe na cabina do barco que o conduce coa súa nai a Nixeria onde vai reencontrar ao seu pai que é médico na selva. Prosegue estudos no colexio literario universitario de Niza, e despois dalgúns anos en Londres e Bristol, fáise profesor nos Estados Unidos.
Sen deixar de escribir desde os sete anos, alcanza a fama aos 23 cando aparece Le Procès-verbal, polo cal recibe o premio Renaudot en 1963. De 1963 a 1975, as novelas e os ensaios de Le Clézio exploran os temas da tolemia, a linguaxe, a escritura, coa intención de explorar certas posibilidades formais e tipográficas, na liña doutros escritores da súa época (Georges Perec ou Michel Butor). Clézio ten entón unha imaxe de escritor anovador e rebelde que lle vale a admiración de Michel Foucault ou Gilles Deleuze. En 1964, estuda a soidade na obra de Henri Michaux, tema da súa memoria para o Diploma de Estudos Superiores.
Galería de imaxes animadas relacionadas con Galicia
Galería de imaxes animadas relacionadas con Galicia.
Little Miss Sunshine
Little Miss Sunshine é un filme estadounidense do ano 2006, dirixida por Jonathan Dayton e Valerie Faris. A película gañou o Óscar ó mellor actor secundario (Alan Arkin) e o Óscar ó mellor guión orixinal e foi candidata ó Óscar ó mellor filme, á parte de participar e obter outros premios.
Sinopse
Os Hoover realizan unha viaxe a California para presentar a nena Olive (Abigail Breslin) a un concurso de beleza chamado Little Miss Sunshine. Ante a grande ilusión da filla, seus pais Richard (Greg Kinnear) e Sheryl (Toni Collette) deciden facer o longo traxecto durante o cal as personalidades dos membros da familia sairán a flote. Na furgoneta Volkswagen marela que empregan para a viaxe van, á parte dos pais, a cativa, o avó de Olive e pai de Richard (Alan Arkin), que axuda a Olive co concurso, o tío Frank (Steve Carell), profesor experto na obra de Marcel Proust que se recupera dun intento de suicidio tras ser abandonado polo seu mozo, e o irmán de Olive, Dwayne (Paul Dano), fanático de Nietzsche que está realizando un voto de silencio até ingresar na Forza Aérea dos Estados Unidos.
Premios
Recibiu en total 31 premios e 34 candidaturas.
Guión
Antes de escribir o guión, Arndt leu nun xornal que o actor e gobernador de California Arnold Schwarzenegger, nun discurso ante uns escolares, dixo: «Se hai algo neste mundo que me dea noxo, son os perdedores. Desprézoos profundamente». Como resultado, Arndt creou un guión satirizando esa actitude.
Lilongwe
Lilongwe é a capital de Malaui. Está situada no centro-occidente do país e na parte oeste do río Malawi, preto da fronteira entre Malawi, Mozambique e Zambia. As súas coordenadas xeográficas son 13º59' S e 33º47' E. A súa poboación era de arredor de 440.500 habitantes en 2003.
A antiga capital, Blantyre, é hoxe en día aínda a cidade máis populosa de Malaui, así como a capital económica.
Historia
Lilongwe era unha pequena aldea nas beiras do río homónimo que pasou a ser un centro administrativo colonial británico a comezos do século XX. Debido á súa excelente situación sobre unha encrucillada de camiños (a estrada norte-sur e a que comunicaba con Rodesia do Norte, hoxe Zambia), Lilongwe converteuse na segunda cidade maior de Malawi. En 1974 trasladouse para ela a capitalidade do estado desde Zomba (actualmente a cuarta cidade do país). Desde entón, se ben Lilongwe medrou moito, a maior parte das actividades comerciais e económicas de Malawi son efectuadas en Blantyre, a cidade principal do país.
Xeografía
Sita na zona centro-oeste de Malawi, Lilongwe fica a 1.200 m de altura s.n.m., nun planalto.
As Sanches, Paderne, Oza-Cesuras
As Sanches é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Lilongwe
Clima
Durante a estación das choivas, entre outubro e abril, Lilongwe é húmida e cálida. No resto do ano, seca e poeirenta. Xuño e xullo son meses particularmente fríos e ventosos.
Saúde pública
Lilongwe é un dos focos principais da epidemia de sida en Malawi. De feito, un 20% da poboación urbana é seropositiva. A rexión central tamén padece un grave problema de deforestación, que fai que os campesiños abandonen as súas terras e acudan en masa para a cidade, que crece moi rapidamente.
Urbanismo
O centro urbano é moderno. Nel teñen a súa os grandes bancos, as legacións diplomáticas, os hoteis principais, as compañías aéreas e as empresas estranxeiras. Preto levántase a cidade vella, un barrio comercial moi animado, onde se sitúa o mercado, as mesquitas e máis a estación de autobuses. Na beira esquerda do río é onde se localizan os barrios residenciais de maior nivel.
Ácido tricosanoico
O ácido tricosanoico ou ácido tricosílico é un ácido graxo de cadea liñal de 23 átomos de carbono, coa fórmula molecular, que se simboliza por C23:0.
Bermeo
Bermeo é un concello situado na costa de Biscaia, no País Vasco. Forma parte da comarca de Busturialdea-Urdaibai. A súa poboación é de 16.777 habitantes (2017).
Fundada en 1236, a vila ostentou o título de "Cabeza de Biscaia" entre 1476 e 1602, sendo a principal poboación del Señorío de Biscaia. Por iso Bermeo gozou de certos privilexios e tamén de maior relevancia fronte ao resto de vilas nas Xuntas Xerais de Biscaia. Ademais, hai que engadir as xuras que os reis realizaban na igrexa de Santa Eufemia cada vez que visitaban a provincia.
Actualmente, trátase dunha vila arraigada á tradición mariñeira, xa que a súa economía baséase maioritariamente na pesca e nas conservas de peixe.
Posúe ademais diferentes atractivos turísticos como a ermida de San Xoán de Gaztelugatxe, a torre Ercilla (Museo do pescador), a Porta de San Xoán, o casco antigo, a Atalaia e o seu acolledor porto, entre outros.
Esencia
Esencia (essentia, en latín; eidos, en grego). Aquilo en que consiste ser unha cousa. Os filósofos escolásticos empregaron este termo para referirse a certas estruturas dos entes de carácter inmutable e cognoscibles unicamente polo entendemento. A través dos sentidos coñecemos obxectos singulares de aspecto cambiante, mentres que o entendemento está capacitado para abstraer a esencia permanente a partir do singular. A esencia exprésase nunha definición que ten carácter universal, pois é válida e constante para todos os obxectos particulares que comparten esa esencia. Así,por exemplo, Sócrates e Platón son seres individuais diferentes, mais os dous son "humanos", isto é, teñen a mesma esencia, constituída pola "sensibilidade" e a "humanidade". Por iso comparten ambos a mesma definición: "animal racional".
Un debate moi recorrente na Idade Media foi a natureza ontolóxica das esencias. Coñécese como "problema dos universais". Basicamente, hai dous grupos: os que afirman que as esencias só existen ma mente humana (Nominalistas), e os que afirman a realidade extramental das mesmas (Realistas).
Posteriormente, a partir da corrente empirista da filosofía moderna fanse dominantes as posturas nominalistas, denominadas agora conceptualismo. Tamén resulta relevante no século XX a Fenomenoloxía, que atribúe ás esencias un carácter lóxico ou ideal.
Tummien perhosten koti
Tummien perhosten koti é un filme finlandés de 2008 dirixido por Dome Karukoski e protagonizado por Niilo Syväoja, Tommi Korpela, Kristiina Halttu e Kati Outinen. O filme é unha adaptación da novela homónima de Leena Lander. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tummien perhosten koti estreouse o 11 de xaneiro de 2008 e foi moi ben recibido no seu país de orixe, gañando varios Premios Jussi..
Reino Unido
O Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte (en inglés: United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland), ou simplemente Reino Unido (incorrectamente chamado Gran Bretaña ou Inglaterra) é un país e un estado soberano situado ao noroeste da Europa Continental. O seu territorio, con capital en Londres, está formado xeograficamente pola illa de Gran Bretaña, o nordés da illa de Irlanda e pequenas illas adxacentes. Irlanda do Norte é a única parte do Reino cunha fronteira terrestre, que a separa da República de Irlanda. Á parte desta fronteira, o Reino Unido está rodeado ao norte e ao oeste polo océano Atlántico, ao leste polo Mar do Norte, ao sur polo Canle da Mancha e ao oeste polo mar de Irlanda. A illa máis grande, Gran Bretaña, está unida a Francia polo Eurotúnel.
O Reino Unido é unha monarquía parlamentaria comprendida por catro países constituíntes; Escocia, Inglaterra, Irlanda do Norte e Gales; que teñen como xefe de Estado ao rei Carlos III. As Dependencias da Coroa das Illas da Canle e a Illa de Man non forman parte do Reino Unido, pero si forman unha federación con el. O Reino Unido ten catorce Territorios de Ultramar, todos eles vestixios do que foi o Imperio Británico, que na súa cúspide territorial chegou a abranguer preto dun cuarto da superficie terrestre do planeta. É un país desenvolvido e polo volume neto do seu produto interno bruto é considerado como a quinta economía a nivel mundial.
O país foi a principal potencia mundial durante o século XIX e o comezo do século XX, pero o custo económico das dúas guerras mundiais e o declive do seu imperio na segunda parte do século XX diminuíron o seu rol de líder nas relacións internacionais. Con todo, o Reino Unido mantén unha significativa influencia económica, cultural, militar e política e é unha potencia nuclear. Ademais, é un dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade das Nacións Unidas con dereito a veto, e é membro do G8, a OTAN, a Unión Europea (agora en proceso de saída. Véxase: Brexit) e a Mancomunidade Británica de Nacións.
Etimoloxía
O nome oficial do país é Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte (en inglés: United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland), sendo Reino Unido a forma abreviada máis habitual. O nome foi proposto por primeira vez no Acta de Unión de 1707, na que os reinos de Inglaterra e Gales decidiron constituír un novo reino xunto con Escocia, o cal tería o nome de "Reino Unido de Gran Bretaña". Máis tarde, co Acta de Unión de 1800 a illa de Irlanda pasou a formar parte do país, polo que o nome cambiou a "Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda". En 1927, cando a República de Irlanda obtivo a súa independencia, o país obtivo o seu nome actual "Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte".
A miúdo é denominado polo nome da illa que comprende a maior parte do seu territorio, Gran Bretaña, ou tamén, por extensión, polo nome dun dos seus países constituíntes, Inglaterra. O xentilicio do Reino Unido, así como o da illa de Gran Bretaña é británico, aínda que tamén por extensión, en galego, adóitase usar na fala corrente o xentilicio inglés.
Antes de 1707
Os primeiros seres humanos anatomicamente modernos chegaron ao territorio no que hoxe se asenta o Reino Unido hai uns 30.000 anos. Ao final do período prehistórico británico, crese que a poboación pertencía, na súa meirande parte, a unha cultura chamada "céltica insular", que comprendía aos bretóns británicos e os gaels irlandeses. A conquista romana, a partir do ano 43 d.C., levou á creación da provincia romana de Britania, que durou 400 anos sur da illa. A era romana foi seguida por unha invasión de colonos xermánicos anglosaxóns, o que produciu que o territorio ocupado polos bretóns pasase a ser principalmente o que hoxe é Gales, emigrando no século V cara á Bretaña francesa e Galicia. A rexión poboada polos anglosaxóns unificouse como Reino de Inglaterra cara ao século X. Mentres tanto, o gaélico falantes do noroeste de Gran Bretaña (Dál Riata), con conexións co nordeste de Irlanda e, onde tradicionalmente se supón que emigraron no século V, uníronse aos pictos para crear o Reino de Escocia no século IX.
En 1066 os normandos invadiron Inglaterra e, despois da súa conquista, apoderáronse de gran parte de Gales e Irlanda, e asentáronse en Escocia, introducindo en cada país o modelo feudal do norte francés e a cultura franco-normanda. As elites normandas influenciaron moito ás culturas locais, aínda que tamén asimilando. Posteriormente os reis medievais ingleses completaron a conquista do País de Gales e fixeron unha tentativa, finalmente infrutuosa, de anexar Escocia. A partir de entón, os escoceses mantiveron a súa independencia, aínda que en constante conflito con Inglaterra. Os monarcas ingleses, a través da herdanza de importantes territorios en Francia e reclamación polo trono francés, estiveron tamén involucrados en conflitos en Francia, sendo o máis coñecido a Guerra dos Cen Anos.
A Idade Moderna viviu un conflito relixioso como resultado da Reforma e a introdución das igrexas protestantes estatais en cada país. Gales incorporouse totalmente no Reino de Inglaterra, e Irlanda constituíuse nun reino de unión persoal coa coroa inglesa. No territorio que no futuro se convertería en Irlanda do Norte, as terras da independente nobreza católica gaélica foron confiscadas e entregadas a colonos protestantes de Inglaterra e Escocia. En 1603, os reinos de Inglaterra, Escocia e Irlanda ficaron unidos baixo unha unión persoal, cando Xacobe VI, rei dos escoceses, herdou as coroas de Inglaterra e Irlanda, e trasladou a corte de Edimburgo a Londres. Porén, cada un dos países seguía a ser unha entidade política separada, mantendo as súas propias institucións políticas. Na segunda metade do século XVII, os tres reinos involucráronse nunha serie de guerras entre eles (incluíndo a Guerra Civil inglesa), que levaron ao derrocamento temporal da monarquía e o establecemento dunha república unitaria de curta duración, a Mancomunidade (Commonwealth) de Inglaterra, Escocia e Irlanda. Con todo, a monarquía foi restaurada e, a diferenza de gran parte do resto de Europa, sen prevalecer o absolutismo real, grazas á Revolución Gloriosa. A Constitución Británica desenvólvese sobre a base dunha monarquía constitucional e un sistema parlamentario. Durante este período (en plena era dos descubrimentos), particularmente en Inglaterra, desenvolveuse un gran poder naval dirixido ao asentamento e a anexión de colonias de ultramar, sobre todo en América do Norte.
Aartselaar
miniaturadaimagem|Casa do concello Aartselaar é un concello situado na provincia de Antwerp en Flandres (Bélxica). En 2012 tiña unha poboación total de 14 281 habitantes. A súa superficie total é de 10,93 km², o que lle outorga unha densidade de 1 307 habitantes por km². Localízase nos arredores de Antwerpen e é coñecida polo seu muíño de vento (Heimolen) que data de 1801, a carreira ciclista Memorial Rik Van Steenbergen dispútase aquí. miniaturadaimagem|Muíño
Reino Unido
Despois da Lei de Unión de 1707
O 1 de maio de 1707, foi creado o Reino de Gran Bretaña coa unión política dos Reinos de Inglaterra e Escocia como resultado do Tratado de Unión asinado o 22 de xullo de 1706, e a súa ratificación polos parlamentos de ambos países, dando paso á o Acta de Unión de 1707, isto sucedeu nun tempo no que Escocia estaba na ruína económica; e a decisión foi pouco popular na ampla poboación escocesa. Os Reinos de Inglaterra e Escocia, xunto co Reino de Irlanda, xa compartían o mesmo rei dende a Unión das Coroas de 1603, cando Xacobe VI de Escocia herdou o reino inglés e irlandés, trasladando a súa corte dende Edimburgo a Londres.
No seu primeiro século, o Reino Unido xogou un importante rol no desenvolvemento das ideas occidentais do sistema parlamentar así como facendo importantes contribucións á literatura, ás artes e as ciencias. Ademais os británicos lideraron a Revolución Industrial, que transformou ao Estado alimentando ao crecente Imperio Británico. Durante este tempo o Reino Unido, ao igual que outras grandes potencias, estivo involucrado na explotación colonial, incluíndo o tráfico de escravos. Con todo, foi o propio Reino Unido uns dos pioneiros na prohibición do tráfico humano coa Acta para a Abolición do Comercio de Escravos de 1807. As colonias en América do Norte eran o principal foco da actividade colonial británica. Con todo, as súas perdas logo da guerra da independencia americana, dirixiron a súa ambición imperial a outras partes do mundo, especialmente nas Indias.
En 1800, en plena guerra contra Francia, os Parlamentos de Gran Bretaña e de Irlanda aprobaron unha Lei de Unión que unía aos dous reinos creando o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. A unión fíxose efectiva o 1 de xaneiro de 1801. Esta tamén foi unha decisión impopular, levándose a cabo xusto despois da infrutuosa Rebelión dos Irlandeses Unidos de 1798. A ocasión elixida para esta unión, cando se temeu unha intervención ou invasión napoleónica, foi debida sobre todo a problemas de seguridade.
Despois da derrota de Francia nas guerras revolucionarias e napoleónicas (1792-1815), o Reino Unido xurdiu como a principal potencia naval e económica do século XIX (con Londres como a cidade máis grande do mundo entre 1830 e 1930) manténdose como unha das primeiras potencias até mediado o século XX. Invicta no mar, Gran Bretaña adoptou o papel de policía global, un estado das cousas máis tarde coñecido como a Pax Britannica. Tamén foi un período de rápidos crecemento económico, colonial e industrial. Gran Bretaña foi descrita como o "taller do mundo", e o Imperio Británico expandiuse para incluír á India, gran parte de África, e moitos outros territorios en todo o mundo. Xunto co control formal que se exerce sobre as súas propias colonias, a posición dominante de Gran Bretaña no comercio mundial significou o seu control efectivo sobre a economía doutros moitos países, como a China, Arxentina e Tailandia. No plano interno, produciuse un cambio ao libre comercio. O país experimentou un aumento enorme poboación durante o século, acompañado dunha rápida urbanización, o que resultou en importantes tensións sociais e económicas. A finais do século, outros estados comezaron a desafiar o dominio industrial de Gran Bretaña.
O Reino Unido, xunto co Imperio Ruso, Francia e,despois de 1917, os Estados Unidos, foi unha das grandes potencias que se opuxeron ao Imperio Alemán e os seus aliados na primeira guerra mundial (1914-1918). Despois da contenda, o país sufriu un número estimado de dous millóns de mortes e terminou cunha enorme débeda nacional. Despois da guerra o Reino Unido recibiu o control da Liga das Nacións sobre as ex-colonias alemás e otomás, polo que o Imperio Británico ampliouse até a súa maior extensión, que abarcaba unha quinta parte da superficie mundial e un cuarto da súa poboación. Con todo, o auxe do nacionalismo irlandés e as disputas sobre os termos da Acta de Goberno de Irlanda, nos termos da autonomía irlandesa, levaron finalmente á partición da illa en 1921, no independente Estado Libre Irlandés e en Irlanda do Norte, parte do Reino Unido. Como resultado disto a nomenclatura do Reino Unido foi cambiada en 1927 adoptando o actual nome do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. A Gran Depresión (1929-1932) produciuse nun momento no que o Reino Unido aínda estaba lonxe de recuperarse dos efectos da guerra, o que levou a unha inestabilidade política e social.
O Reino Unido foi unha das principais forzas dos aliados na segunda guerra mundial. Despois da derrota dos seus aliados europeos no primeiro ano da guerra, o Reino Unido continuou loitando contra Alemaña, sobre todo na batalla de Inglaterra e na do Atlántico. Despois da vitoria, o Reino Unido foi un dos tres grandes poderes que se reuniron para planear o mundo da posguerra. A guerra deixou de novo ao Reino Unido financeiramente danado. Con todo, a axuda do Plan Marshall e os préstamos dos Estados Unidos e o Canadá, axudaron aos británicos a comezar a súa recuperación.
O goberno laborista dos primeiros anos da posguerra iniciou un programa radical de cambios que tiveron un impacto significativo na sociedade británica durante as seguintes décadas. No plano interno, as principais industrias e empresas de servizos públicos foron nacionalizadas, foi establecido un estado social, cun amplo sistema de financiamento público da saúde. En resposta á aparición de nacionalismos locais, iniciouse unha política de descolonización coa concesión da independencia á India e Paquistán en 1947. Durante o próximas tres seguintes décadas a moitos dos territorios do Imperio obtiveron a súa independencia, e algúns convertéronse en membros soberanos da Mancomunidade Británica de Nacións.