cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rochester, Nova York
Historia
A mediados do século XIX, cando o centro da industria de procesado de trigo comezou a moverse cara o oeste, xunto coa poboación e a agricultura, a cidade converteuse no fogar dunha crecente industria de viveiros, dando lugar ao seu segundo alcume, "A Cidade das Flores". Os viveiros rodeaban a cidade, sendo os máis famosos os fundados en 1840 polos inmigrantes Georg Ellwanger de Alemaña e Patrick Barry de Irlanda.
En 1847 Frederick Douglass fundou o xornal abolicionista The North Star en Rochester. Douglass fora escravo e era un orador e escritor en contra da escravitude, conseguindo o seu periódico máis de 4 000 lectores nos Estados Unidos, Europa e O Caribe. The North Star serviu como un foro para posturas abolicionistas. A casa de Douglass ardeu en 1872, pero no presente hai un marcador en Highland Park, preto da South Avenue.
Susan B. Anthony, unha líder nacional do movemento polo sufraxio das mulleres, era de Rochester. A décima novena emenda da Constitución dos Estados Unidos, que garantíu o dereito ao voto das mulleres en 1920, foi coñecida como a emenda Susan B. Anthony debido ao sey traballo cara ese paso, que non chegou a ver en vida. A casa de Anthony é un Fito Histórico Nacional coñecido como o National Susan B. Anthony Museum and House.
Ao final do século XIX a anarquista Emma Goldman viviu e traballou en Rochester durante varios anos, defendendo a causa da clase obreira nos talleres clandestinos en Rochester. Rochester tamén experimentou importantes conflitos nas protestas laborais, raciais e contra a guerra.
Tras a guerra civil estadounidense Rochester viu o importante crecemento de novas industrias a finais do século XIX, fundadas por migrantes á cidade, entre os que estaba o inventor e emprendedor George Eastman, que fundou Eastman Kodak, e os inmigrantes alemáns John Jacob Bausch e Henry Lomb, que fundaron Bausch & Lomb en 1861. on só crearon novas industrias, senón que Eastman converteuse nun importante filántropo, desenvolvendo e dotando a Universidade de Rochester, a súa escola de música Eastman e outras institucións locais.
A principios do século XX Rochester converteuse nun centro da industria da confección, en particular da moda masculina. Foi a base de Bond Clothing Stores, Fashion Park Clothes, Hickey Freeman, e Stein-Bloch & Co. O fabricante de carruaxes James Cunningham and Sons fundou a pioneira compañía de automóbiles Cunningham.
A poboación negra de Rochester triplicouse ata superar as 25 000 persoas na década dos 50. Empregados de xeito habitual nas industrias icónicas da cidade, a maioría dos afroamericanos da cidade ocupaban traballos de pouca retribución e de baixa cualificación e vivían en vivendas de calidade inferior. O descontento estoupou nos disturbios racias de Rochester de 1964. Os disturbios desencadeáronse polo intento de arresto dun rapaz negro de 19 anos bébedo nunha festa na rúa. A orde reestableceuse despois de tres días e só despois de que o gobernador Nelson Rockefeller chamase á Garda Nacional de Nova York, sendo a primeira vez que se usaban tropas nunha cidade do norte dende a guerra civil. Houbo catro mortos (tres nun accidente de helicóptero) e 350 feridos. Case un milleiro de persoas foron arrestadas e 204 tendas foron saqueadas ou danadas.
A raíz dos disturbios, as igrexas da área de Rochester, xunto con líderes negros de dereitos civís, invitaron a Saul Alinsky da Industrial Areas Foundation para axudar á comunidade a organizarse. Co reverendo Franklin Florence, unha persoa próxima a Malcolm X, crearon FIGHT (Freedom, Integration, God, Honor, Today), que meteu presión con éxito a Eastman Kodak para axudar a abrir o emprego e o goberno da cidade.
A poboación acadou os 62 386 habitantes en 1870, os 162 608 en 1900 e os 295 750 en 1920. En 1950 a poboación chegou a un máximo de 332 488 habitantes. En 1950 segundo os datos da oficina do censo, a poboación de Rochester era un 97,6% branca e un 2,3% negra. Coa reestruturación industrial de finais do século XX e o declive da industria e os traballos na área, en 2018 a poboación da cidade baixara ata os 206 284 habitantes (aínda que a da área metropolitana era considerablemente maior) cun 46,58% de brancos e un 40,71% de negros ou afroamericanos.
Boilouro, Bandoxa, Oza-Cesuras
Boilouro é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Bertrand Blier
Bertrand Blier, nado en Boulogne-Billancourt o 14 de marzo de 1939, é un director de cinema, guionista e actor francés.
Traxectoria
O seu filme de 1978 Préparez vos mouchoirs gañou o premio ó mellor filme en lingua non inglesa na 51ª edición dos premios. En 1981 dirixiu o controvertido Beau-père, na que relata a historia do romance entre un home maior e a súa fillastra de 14 anos. O actor Patrick Dewaere protagonizou a cinta, nunha das súas últimas aparicións no cinema francés antes de suicidarse.
Bertrand é fillo do famoso actor Bernard Blier. O seu filme de 1996 Mon Homme participou na edición 46 do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme de 2005 Canto me amas? formou parte da selección presentada na edición 28 do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde gañou o premio Silver George ó mellor director.
A-League 2010-11
A tempada 2010–11 da A-League foi a 6º edición da máxima competición de fútbol de Australia. Comezou o 5 de agosto de 2010 e finalizou o 13 de febreiro de 2011. O torneo foi organizado pola Federación de Fútbol de Australia.
Philadelphia Phillies
Os Philadelphia Phillies son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Filadelfia, Pensilvania. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da National League (NL). Os Phillies son a franquía máis antiga do deporte estadounidense e canadense con sede na mesma cidade e sen mudar de nome, sendo fundada en 1883.
Alba gu bràth
miniatura|dereita|250px|Bandeira de Escocia co lema Alba gu bràth. Alba gu bràth (pronunciado ˈal̪ˠapə kə ˈpɾaːx ) é unha frase en gaélico escocés usada para expresar lealdade cara a Escocia. Traducida ó galego significa "Escocia por sempre", malia que no senso literal, gu bràth tradúcese como 'ata o xuízo'. A frase é utilizada como slogan político na campaña pola independencia de Escocia.
Cultura popular
No filme de 1995 Braveheart, o patriota escocés e heroe nacional William Wallace (interpretado por Mel Gibson) berra "Alba gu bràth" a cabalo fronte as tropas escocesas xusto antes da Batalla da ponte de Stirling.
Golfo de Tomini
O Golfo de Tomini (Teluk Tomini), coñecido tamén como Baía de Tomini, é o golfo ecuatorial que separa a península Minahassa (norte) e a península Leste, da illa de Célebes en Indonesia. As illas Togian están preto do seu centro. Cara ao leste, ábrese cara ao Mar das Molucas.
Extensión
esquerda |miniatura| Mapa que mostra as [[Illas Togian destacadas no Golfo de Tomini.]] A Organización Hidrográfica Internacional (IHO) define o Golfo de Tomini como unha das divisións do Arquipélago das Indias Orientais. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48d e define os seus límites do seguinte xeito:
Picafollas musical
O picafollas musical ou picafollas cantor (Phylloscopus trochilus) é un paseriforme moi común e espallado, que se reproduce nas zonas setentrionais e temperadas de Europa e Asia, desde Irlanda cara ao leste ata o río Anadyr no leste de Siberia. En Galicia é unha ave de paso pouco común. É unha ave fortemente migratoria e case toda a poboación inverna na África subsahariana. Pertence á familia Phylloscopidae, aínda que antes estaba clasificado dentro de Sylviidae.
É unha ave de bosques abertos con árbores e cuberta vexetal do tereo para a nidificación, incluíndo principalmente hábitats con bidueiros, amieiros e salgueiros. O niño constrúeo xeralmente en estreito contacto co chan, a miúdo en vexetación baixa. É insectívoro. No norte de Europa, é un dos primeiros da súa familia que regresa na primavera, aínda que o fai despois que o estreitamente relacionado picafollas europeo.
Subespecies
Acéptanse tres subespecies cunha redución en parte clinal dos tons de plumaxe verdes e amarelos de oeste a leste, sendo os paxaros da zona central e de máis ao leste predominantemente cincentos:
Conservación
miniatura|esquerda miniatura|Ovo da especie na colección do [[Museo de Wiesbaden, Alemaña]]
Os picafollas musicais prefiren bosques xoves abertos e con moita fraguiza con árbore pequenas, incluíndo os hábitats alterados polos humanos como o monte baixo e plantacións novas de ata 10–20 anos de idade. Prefiren que haxa moitos bidueiros, amieiros e salgueiros, ben cubertos de lique, e correntes de auga (por exemplo regatos), campos con grandes fentos e musgos e áreas de Rubus baixos (como cuberta para os niños), pero usa unha gran variedade doutras especies, como as dos bosques de conífers novos ou abertos. As matogueiras no bordo dos bosques son beneficiosos para eles. Prefiren áreas boscosas húmidas. As matogueiras nos que se forman arbustos como os abruñeiros proporcionan bolss de hábitat. O ramalleo dos cervos pode degradar a cuberta de vexetación baixa que necesitan.
As maiores densidades de poboación encóntranse en Escandinavia (onde é o paxaro máis común), con ata 1 100 parellas por km2 e unha poboación total en Suecia e Finlandia de 24 millóns de parellas. Hai menores densidades máis ao leste, cun pico de densidade de 27 parellas por km2 en Siberia central. Densidades menores atópanse no límite sur da súa área de distribución, con só 9 parellas por km2 en Suíza e un total de 100 parellas en todo o norte de España.
Taxonomía e etimoloxía
Foi descrito cientificamente por primeira vez por Linnaeus na súa obra Systema Naturae en 1758 incluído no xénero Motacilla. e despois transferido ao xénero Phylloscopus (do cal é a especie tipo) por Boie en 1826. O nome científico vén do grego antigo. O nome do xénero Phylloscopus procede de phyllon, 'folla' e skopos, 'buscador' (de skopeo, 'ollar'), e o nome específico trochilus vén de trokhilos, '~paxaro sílvido'.
Patrick O'Flanagan
Patrick O'Flanagan, nado en Dublín en 1947, é un xeógrafo e académico irlandés.
Traxectoria
Patrick O'Flanagan é catedrático emérito do Departamento de Xeografía da University College Cork, Irlanda, onde tamén foi xefe de departamento ata o seu retiro en 2009. Actualmente colabora regularmente co Centro de Investigación Socio-Territorial (GIS-T/IDEGA), da Universidade de Santiago de Compostela.
A súa investigación céntrase principalmente na Europa atlántica, cun particular interese en Galicia e na Iberia atlántica, desde a perspectiva da xeografía cultural e histórica. O'Flanagan axudou, de feito, a definir e estandarizar o concepto de Europa atlántica. Outras investigacións súas tratan coa evolución comparada de cidades-porto en Europa, cambio rural, sistemas de asentamentos e habitabilidade.
Cendoi, Santaballa, Vilalba
Cendoi é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Cinema de terror
miniatura|dereita|[[Lon Chaney, Sr. en A pantasma da ópera.]]
O cinema de terror son películas que teñen o propósito de causar medo, terror e pánico aos espectadores. Moitos dos seus argumentos inclúen temas sobrenaturais. O cine de terror tamén contén, a miúdo, un vilán ou anatagonista. As primeiras manifestacións deste xénero cinematográfico estaban principalmente baseadas en clásicos da literatura do xénero gótico/horror, como Drácula, Frankenstein ou o moderno Prometeo, O lobishome, A pantasma da ópera e Dr. Jekyll e Mr. Hyde. Outros filmes de terror máis recentes, pola contra, toman a inspiración das inseguridades da vida trala Segunda Guerra Mundial, dando lugar aos tres distintos, pero relacionados, subxéneros: o horror de personalidade, da película Psicose; o terror á fin do mundo, da película Invasion of the Bodysnatchers; e o terror ao diaño, do filme O exorcista. Este último subxénero pode ser viso como unha transición moderna desde as primeiras películas de terror, expandindo a súa énfase nos axentes sobrenaturais que traen o horror ao mundo.
Etapa muda
O día que os irmáns Lumière realizaron a súa primeira sesión de cinematógrafo converteron o director dun espectáculo dedicado á maxia no pai dos efectos especiais, e do cine fantástico como tal. O francés Georges Méliès, impresionado polo invento, non só fundou o “Montruil-sous-Bois”, o primeiro estudio cinematográfico da historia, senón que foi un dos directores máis destacados do cine dos comezos de século, no que se realizaban fundamentalmente películas de fantasía, até que o público se comezou a decantar por historias e dramas máis realistas. Un dos filmes máis destacados de Méliès foi Le Voyage dans la Lune, realizado no ano 1902.
Nestes primeiros filmes, as técnicas de efectos especiais procedían das usadas no teatro, ou de métodos clásicos, como a "lanterna máxica". As historias alimentábanse da literatura e o folclore popular. A primeira adaptación de Frankenstein ou o moderno Prometeo rodouse en 1910. Poucos anos despois, no ano 1913, George Fuchs fundou o Artistic Theatre en Múnic, onde se asentarían as bases da escenografía expresionista. O expresionismo alemán tería como tema esencial o terror, como demostra Der Student von Prag, de Paul Wegener, estreada no ano 1913.
Mentres, nos Estados Unidos, un coñecido actor de teatro debuta no cinema. Coñecido como "o Home das 1000 caras", Lon Chaney sería máis tarde a primeira grande estrela do cinema de terror. No ano 1917, Chaney interpretará a "Alonso", o home sen brazos do circo, que se lle amputaría realmente polo amor da Estreliña (Joan Crawford) nas Gadoupas Humanas, uns dos primeiros filmes do director Tod Browning. Chaney e o expresionismo alemán proporciónanos as películas máis memorábeis da época. Aló polo ano 1917, Robert Wiene plasma as constantes do cine expresionista en Das Cabinet des Dr. Caligari, ó igual que faría Murnau no ano 1922 con Nosferatu, primeira versión do relato Drácula de Bram Stoker.
Outro clásico do expresionismo é Metropolis (1926), dirixido por Fritz Lang. A película é considerada hoxe en día como o primeiro filme da ciencia ficción. No ano 1931, Lang dirixiría M, o Vampiro de Dusseldorf, protagonizada por Peter Lorre, e baseada na historia de Peter Künten. O título orixinal, os Asasinos entre nós, entre outras circunstancias persoais do director, precipitan a súa saída do país, escapando dos nazis, aló polo 1933.
Derrick Brown
Derrick Paul Brown, nado o 8 de setembro de 1987 en Oakland (California), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no KK Crvena zvezda da VTB United League. Brown xogou tres anos na Universidade de Xavier, onde se graduou en 2009.
Traxectoria profesional
Derrick Brown foi seleccionado na 40ª posición do Draft da NBA de 2009 polos Charlotte Bobcats.
O 13 de xullo de 2009, asinou un contrato por dous anos cos Charlotte Bobcats. O 24 de febreiro de 2011, os Bobcats prescindiron de Brown tras un traspaso que enviou a Nazr Mohammed aos Oklahoma City Thunder. Os New York Knicks anunciaron o 1 de marzo de 2011 a chegada de Brown.
Vilameá, Sabadelle, Chantada
Vilameá é un lugar na parroquia de Sabadelle, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 24 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 10 eran homes e 14 eran mulleres.
Derrick Brown
Traxectoria profesional
O 9 de decembro de 2011 asinou de novo polos Charlotte Bobcats. O 27 de setembro de 2012, asinou cos San Antonio Spurs. Porén, non conseguiu entrar no equipo final.
Vilameá, Sabadelle, Chantada
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Derrick Brown
Traxectoria profesional
O 31 de outubro de 2012, Brown fichou polo Lokomotiv Kuban ruso.
Angélica Arce
María Angélica Arce Moura, nada en Cidade de México o 27 de decembro de 1957, é unha diplomática mexicana. Desde 2017 traballa como embaixadora do Servizo Exterior Mexicano na representación ante o Reino de Marrocos e, ao mesmo tempo, como embaixadora recorrente ante Costa do Marfil, Guinea-Bissau, Malí e o Senegal. Ten traxectoria diplomática desde hai máis de 35 anos en diferentes dependencias federais mexicanas e organismos Internacionais vinculados a Nacións Unidas.
Traxectoria
Naceu na Cidade de México o 27 de decembro de 1957. Estudou na Universidade Nacional Autónoma de México a Licenciatura de Relacións Internacionais na entón ENEP Aragón de 1976 a 1979. Anos máis tarde, cursou a mestría da mesma carreira en Cidade Universitaria (1989-1991).
Ingresou no Servizo Exterior Mexicano en xaneiro de 1981 onde realizou un curso no Instituto Matías Romeu sobre Estudos Diplomáticos.
Comezou a súa carreira profesional colaborando no  Departamento para Países Andinos e Departamento para América Central, ambos os corpos pertencentes á Dirección Xeral para América Latina e o Caribe do SEM no ano 1981.
Ao ano seguinte pasou a ser parte da Misión Permanente de México ante a ONU e outros Organismos Internacionais con sede en Xenebra, Suíza de 1982 a 1987. Grazas á súa experiencia co sistema de Nacións Unidas, traballou como Xefe do Departamento para Asuntos de Desarmamento, na Dirección Xeral de Nacións Unidas entre os anos 1987 e 1988.
Subsecuentemente traballou como Subdirectora para Canadá, na Dirección Xeral para América do Norte de 1988 a 1990 e ó ano seguinte formou parte do Corpo Diplomático da Embaixada de México en Suecia até o ano 1992.
No mesmo ano, meses máis tarde, regresou a México para traballar como Directora de Organismos Internacionais na Dirección Xeral para o Sistema das Nacións Unidas ata que en 1996 pasou a ser Ministra na Misión Permanente de México ante as Nacións Unidas con sede en Nova York, EUA, cargo que ocupou até o 2001. De 2002 a 2003 foi membro e Coordinadora Política da Delegación mexicana ante o Consello de Seguridade durante o período que a Delegación mexicana foi elixida como membro non permanente. Un ano máis tarde, traballou como embaixadora de México en Nova Zelandia, concorrente con Illas Marshall e Tonga de 2004 a 2009. En 2010 foi designada para Delegada Federal da Secretaría de Relacións Exteriores no Estado de Morelos. O mesmo ano foi elixida como Presidenta da Comisión de Persoal do Servizo Exterior Mexicano até o ano 2013 cando volveu traballar como Delegada Federal da Secretaría de Relacións Exteriores no Estado de Morelos terminando a súa xestión en xuño de 2017. Desde abril de 2017 foi ratificada como Embaixadora de México ante o Reino de Marrocos e concorrente ante Costa do Marfil, Guinea-Bissau, Malí e o Senegal.
La Iberia
La Iberia foi un xornal español de carácter liberal que se publicou entre 1854 e 1898, fundado por Pedro Calvo Asensio. Entre xaneiro e setembro de 1868 recibiu o nome de La Nueva Iberia.
Historia
La Iberia creouse en Madrid por Pedro Calvo Asensio en xuño de 1854, no seu desexo de facer un novo xornal político de carácter liberal e progresista en España. O título do diario correspondía á aspiración de alcanzar a 'unidade ibérica', é dicir, a unión de España e Portugal.
Desde as súas páxinas apoiouse a Revolución de 1854 e a figura de Baldomero Espartero para dirixir o goberno mentres que se atacaba a Leopoldo O'Donnell.
''La Iberia. Diario liberal de la mañana'', xunto coa súa atención preferente á política, destacaba, segundo os autores, pola rica e variada información cultural, literaria ou científica que tódolos días ofrecía nas súas páxinas, e que distaba moito da proporcionada por outros xornais madrileños do seu tempo. Estamos ante un xornal, primeiro matutino e de aparición diaria, e despois vespertino e publicado de luns a sábado, en cuxa redacción colaboraron escritores da categoría de Juan de la Rosa, Concepción Arenal, Patricio da Escosura, Gaspar Núñez de Arce ou Manuel Murguía, entre moitos outros, e cuxa principal etapa se desenvolve entre os anos 1860 e 1863, cun equipo xa consolidado, corresponsalías internacionais en Londres e París e unha actividade que, como apuntan os autores, conduciría a La Iberia ao liderado na prensa política e converteríaa en punta de lanza de iniciativas tan significativas para a vida literaria do século XIX como foi a coroación do poeta Manuel José Quintana en 1855.
En 1863 é adquirido por Práxedes Mateo Sagasta, xunto con José Abascal y Carredano, quen o dirixirá até xuño de 1866, alcanzando a súa máxima difusión e servíndolle para criticar ao goberno e preparar a Revolución de 1868.
Lugares de Santiago de Compostela
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Santiago de Compostela.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Santiago de Compostela
Atraco perfecto
Atraco perfecto é unha película dirixida por Stanley Kubrick en 1956, co título orixinal en inglés de The Killing.
Sinopse
Nese momento, grazas á confusión creada, a banda desvalixa a caixa forte onde están os cartos. Nikki morre polos disparos dun vixilante do aparcadoiro. Á parte diso o plan sae segundo o previsto, pero cando Johnny ten que levar os cartos ao grupo, a policía entra no local e ten lugar un cruzamento de disparos, polo que se dirixe ao aeroporto coa súa moza para dirixirse a Boston. Alí vense obrigados a facturar a maleta, e cando é transportada ao avión cae do vehículo, ábrese e os billetes comezan a voar. Canto están a escapar, son detidos pola policía.
Historia
A película ten varios puntos en común con A xungla do asfalto (John Huston, 1950), tamén protagonizada por Sterling Hayden. Nela planéase igualmente un "atraco perfecto", que tamén é frustrado de xeito absurdo para compracer a censura e que os "malos" sexan castigados.
A película utiliza un sistema narrativo non lineal, e desde os distintos puntos de vista de todos os protagonistas.
Polis
miniatura|Restos da antiga polis de Cámiros, en Rodas. miniatura|Aspecto actual do porto de [[Míconos|Mikonos.]] miniatura|Oliveirais próximos a Antimachia (Αντιμάχεια), na illa de Cos. A oliveira, a vide e os cereais foron os principais cultivos gregos, como en toda a conca do mar Exeo. Polis (do grego πόλις, romanizado como pólis —plural póleis—) é a denominación dada ás cidades-estado independentes da antiga Grecia, xurdidas na Idade Escura mediante un proceso de agregación de núcleos e grupos de poboación (anteriormente vinculados polo οἶκος oikos casa) denominado sinecismo (συνοικισμóς synoikismós «xuntar as casas» ou «habitar xuntos» ). A unificación entre o núcleo urbano e a súa contorna rural, característica esencial da polis arcaica e clásica, completouse xa cara á segunda metade do século -VII. A polis foi o marco esencial onde se desenvolveu e expandiu a civilización grega até a época helenística e a dominación romana.
A estrutura da polis leva un establecemento urbano (ἄστυ, ásty), xeralmente instalado ao pé dunha cidadela elevada (ἀκρόπολις, acrópole), xunto cunha parte rústica (χώρα, khōra), composta polas terras propiedade dos cidadáns particulares, os campos sen cultivar, e os bosques. A polis comprendía a cidade amurallada, os campos de cultivo e pastoreo, e os portos que a comunicaban co exterior. Cada polis controlaba o seu territorio, no que se consideraba autosuficiente (autarquía económica, αὐτάρκεια, autárkeia), considerando como ideal supremo a independencia e a non submisión a ningún poder exterior (soberanía ou autarquía política); o que non impedía a formación de distintos tipos de alianzas entre polis (anfictionía, ἀμφικτιονία, «construír xuntos»; simaquía, συμμαχία, symmakhía «loitar xuntos», κοινόν koinón, «común», traducido habitualmente como «liga» ).
A gran compartimentación xeográfica, tanto en Grecia continental como nas illas, produciu que o tamaño medio das polis fose reducido: unha poboación non maior de 10.000 habitantes, sobre unha superficie entre 1000 e 3000 km². Ademais da polis, existían outros tipos de asentamentos que recibían outras denominacións: kōmē (κώμη, «aldea», unha localidade non amurallada; Tucídides describía a Esparta, que non tiña murallas —os espartanos se gababan diso—, como a reunión de catro destas kōmē, e supuña que o resto das polis gregas xurdiran por sinecismo entre antigas kōmē), apoikía (ἀποικία, «colonia»), katoikía (κατοικία, colonias militares que non desenvolven institucións políticas plenas), emporion (ἐμπόριον, colonias comerciais), cleruquía (κληρουχία, asentamento agrícola-militar propio da colonización ateniense) e varios tipos de gornicións militares (φρούριον, phrúrion; στρατόπεδον, stratópedon; katoikía).
Socialmente, a polis caracterizouse pola existencia de tres grupos: os cidadáns (πολίτης polítēs), que gozaban de todos os dereitos, os metecos (μέτοικος métoikos, «o que cambiou de oikos»), sen dereitos, pero libres; e os escravos (δοῦλος dûlos), privados de liberdade e que non dispuñan de ningún dereito. Como corresponde á súa situación histórica, as mulleres tampouco eran consideradas cidadáns e, por tanto, tampouco tiñan dereitos.
A identificación coa polis era fortísima para o home grego, até tal punto que o desterro (ostracismo) fose a suprema condena. Aristóteles chegou a definir ao ser humano como "animal político" (ζῷον πouλιτικόν zōon politikón), é dicir, o que ten vida social, o que vive en polis.
Comercio marítimo
O mar (o Exeo e todo o Mediterráneo) converteuse no mellor medio para pór en contacto as polis gregas entre si e con outras civilizacións, establecéndose un activo comercio de todo tipo de produtos a longa distancia (chegando até a Europa do Norte e o Asia Central), até o punto de que moitas das cidades-estado dependían en gran medida do comercio marítimo. Os gregos convertéronse en excelentes mariños, habilidade aproveitada tanto en asuntos civís como militares.
Metrópoles e colonias
miniatura|450x450px|Polis gregas do século- VIII ao -VI (nomes enmarcados en vermello -os enmarcados en amarelo son cidades [[Fenicios|fenicias e os enmarcados en gris cidades doutros pobos-). Os puntos cadrados distinguen ás metrópoles e os puntos circulares ás colonias. As cores distinguen ás consideradas xonias (verde), dorias (azul escuro), aqueas (azul claro) e eolias (rosa).]] O exceso de poboación, os conflitos internos e os intereses comerciais fixeron que desde mediados do século -VIII se iniciase un proceso de colonización que se estendería por espazo de dous séculos. Emprendedores comerciais e colonos agrícolas estableceron unha serie de novas cidades gregas desde o Mar Negro até o Mediterráneo occidental.
As principais colonias establecéronse, cara ao oeste, nas costas de Sicilia e o sur da Península itálica (que recibiron o nome de Magna Grecia: Cumas, fundada por colonos de Calcis, Siracusa, polo corintio Arquias, Tarento, polos espartanos) e a costa mediterránea das actuais Francia e España (Massalia —actual Marsella— ou Emporion —actual Ampurias—, fundadas polos foceos); cara ao leste en Xonia (costa da actual Turquía) e o mar Negro (Bizancio, fundada polos megarenses); e cara ao sur na costa do nordés de África (delta do Nilo e Cirene).
Nun principio foron os campesiños en busca de novas terras para labrar, os que afrontaron o risco. As cidades-nai ou metrópoles planeaban os detalles da viaxe e equipaban aos colonos, que irían liderados por un οἰκιστής oikistés (aristócrata á fronte da empresa, que sería recoñecido como fundador da colonia). Ao chegar ao lugar de destino, o xefe da expedición escollía unha localización favorábel (polas súas condicións defensivas, fertilidade, accesibilidade) e repartía as terras entre os expedicionarios, en partes iguais, a sortes (κλῆρος klēros, cleruquía). Estes pioneiros convertéronse en importantes terratenentes. Desta maneira foron xurdindo ao longo do Mediterráneo novas cidades portuarias cunha contorna agrícola, e con leis e costumes semellantes ás das polis gregas de onde proviñan.
A polis monárquica e a polis aristocrática
Estas asembleas cada ano elixían de entre os eupátridas a un número determinado de maxistrados (arcontes, ἄρχοντες árkhontes, «os que mandan»), que se encargaban de dirixir o exército (strategos, στρατηγός), a mariña (navarco, ναύαρχος) e levar os asuntos relixiosos (arconte basileus, ἄρχων βασιλεύς), entre outras funcións (tesmótetas, polemarca, próbulos, kolakretai, apodektai, etc.). O arconte epónimo (ἄρχων ἐπώνυμος árkhōn epōnymos) daba nome ao ano en que exercía o seu cargo.
Os membros desta clase dirixente, denominados aristoi (ἄριστοι, «os mellores», «excelentes» ou «virtuosos»; esta última acepción derivada de areté, ἀρετή) exercían o poder político (aristocracia, ἀριστοκρατία aristokratía, «goberno dos mellores») á vez que dominaban a economía da polis a través do seu control da propiedade da maior parte das terras (aristocracia como timocracia, «goberno dos que teñen honra» identificada coa plutocracia, «goberno dos ricos»). Eran os únicos que podían facer fronte ao alto custo que supuña a adquisición e o mantemento do equipo bélico que permitía entrar en batalla como os campións homéricos que se representan na Ilíada (cabalos e carro de guerra, armas e armaduras de metal: primeiro de bronce e logo de ferro). O pobo gobernado (δῆμος, dēmos) soamente participaba na vida pública cando así era requirido pola asemblea aristocrática.
Este sistema revela a existencia de círculos de parentesco con rangos hereditarios. Desde o seu nacemento cada persoa, xa fose un terratenente ou un campesiño, quedaba integrada na súa correspondente tribo (φύλη, phýlē); e dentro desta nunha concreta «irmandade» (φρατρία, phratría) composta polos pretendidos descendentes dun heroe ou deus ancestral. A ríxida estrutura social xustificou o predominio e capacidade de liderado da aristocracia grega durante moito tempo.
Desestabilización da aristocracia
miniatura|Crátera de Eufronio, ca. -515. Representa a un grupo de mozos atenienses armándose co equipo militar propio dos [[Hoplita|hoplitas.]] Diferentes factores fixeron que, co tempo, a aristocracia vise desestabilizada a orde política e social que garantía a súa supremacía:
Da polis arcaica á polis clásica
miniatura|[[Solón.]] Co obxectivo de resolver a crise política e social, nalgunhas polis decidiuse dar unha resposta ás esixencias reformistas das clases inferiores e medias, co cal se impulsaron medidas en favor dunha maior xustiza social.
Robbie Williams
miniatura|dereita|Robbie Williams.
Polis
Da polis arcaica á polis clásica
Elixíronse maxistrados extraordinarios (nomothetas «lexisladores») para redactar novas leis e mediar nos conflitos existentes. Entre estes lexisladores estaban Zaleuco de Locros e Carondas de Catania, que decidiron distribuír máis equitativamente o poder entre os cidadáns. A lexislación do aristócrata ateniense Dracón subordinou o poder das tribos á xustiza do Estado. Entre os lexisladores máis prestixiosos do mundo grego arcaico estiveron o espartano Licurgo e o ateniense Solón.
Robbie Williams
Robert Peter Williams, nado en Stoke-on-Trent (Staffordshire) o 13 de febreiro de 1974, é un músico inglés.
Polis
Reformas de Solón
Co fin de evitar os enfrontamentos internos (stásis) mediante a diminución das desigualdades sociais, Solón emprendeu a principios do século -VI unha serie de modificacións lexislativas que poden considerarse como unha «constitución» de Atenas. Para favorecer aos pequenos agricultores suprimiu os impostos excesivos, canceláronse as hipotecas e aboliuse a escravitude por débedas, devolvendo a liberdade aos que xa caeran nela. Tamén impuxo medidas que igualaban aos novos ricos cos antigos terratenentes, modificando as institucións políticas e establecendo a igualdade legal (ἰσονομία isonomía) de todos os cidadáns ante as novas leis e o seu obrigado cumprimento.
Robbie Williams
Traxectoria
Seu pai, Pete Conway, é un actor de comedia, súa nai, Teresa Jeanette Williams, dona de varios pubs. Cando Robbie só tiña 3 anos, seus pais divorciáronse e el, xunto a súa nai e a súa irmá Sally, foi vivir a unha casa preto do estadio de fútbol do Port Vale FC, do cal é un fanático seguidor. Durante a súa infancia Robbie caracterizábase por ser, como el mesmo di, "o neno gordecho que ía por aí facendo caras e bromas, ata que estiven rodeado dun gran círculo de amigos". Robbie non era coñecido polas súas habilidades académicas, pero si pola súa aptitude para os deportes e a súa popularidade. No instituto estudou até os dezaseis anos, cando deixou os estudos porque quería ser actor.
Polis
As polis dos tiranos
miniatura|Pitaco de Mitilene, tirano altamente popular, cuxa sabedoría se fixo proverbial, considerándose un dos sete sabios de Grecia. A pesar das reformas emprendidas en moitas polis, os conflitos sociais continuaron. Entre os séculos -VII e -VI, a situación foi aproveitada por aristócratas que, actuando de maneira illada e fóra dos procedementos legais, ocupaban o poder mediante usurpación, privando ás oligarquías locais do seu exercicio tradicional do poder. Estes personaxes recibiron o nome de tiranos (τύραννος, týrannos, palabra que chegou ao grego como préstamo dalgunha lingua de Asia Menor, probablemente o lidio, co significado de «señor», «soberano», é dicir, «gobernante absoluto non limitado polas leis» ).
Robbie Williams
Traxectoria
O seu primeiro traballo foi de vendedor de xanelas na empresa dun familiar. A súa vida cambiou cando respondeu a un aviso nun diario que pedía un membro para a banda Take That. Mark Owen catalogouno como "moi gracioso e moi seguro de si mesmo". Catro semanas despois ofrecéronlle o posto na banda, que resultou ser un éxito en Europa e vendeu en Gran Bretaña máis discos ca The Beatles. O martes 18 de xullo de 1995 Robbie deixou o grupo. Pasados seis meses, Take That decidiu separarse.
Robbie tivo que afrontar seis meses de pelexas legais co seu anterior grupo e unha temporada nunha clínica desintoxicándose das drogas. Máis adiante Robbie sacou o seu primeiro álbum, Life Thru a Lens (1997), disco multiplatino igual có seguinte, I’ve Been Expecting You. O álbum foi moi ben en vendas e obtivo unha moi boa crítica. En 1998 gañou tres premios Brit Awards: Mellor Artista Masculino, Mellor Single (Angels) e Mellor Videoclip (Millenium).
Polis
As polis dos tiranos
Os tiranos levaron a cabo, nos seus comezos, políticas populares ou «demagóxicas» para conseguir a aceptación por parte do pobo e garantirse o seu apoio en contra das familias aristocráticas. Impulsaron a construción de suntuosos templos e outros edificios, e investiron os impostos en obras públicas, que posibilitaron que unha gran parte da poboación tivese traballo. Organizábanse, ademais, festas relixiosas nas que participaban todos os cidadáns sen distinción de clases. Fomentaron a convivencia cidadá, a creación e reforma de leis, respectando ou non o ordenamento xurídico ou constitucional vixente; cando tiñan a oportunidade substituían aos maxistrados por amigos e familiares. Moitas das cidades sometidas ao goberno de tiranos prosperaron, ampliándose o comercio de forma considerábel.
Robbie Williams
Traxectoria
No Glastonbury Festival de 1998, Robbie actuou ante a maior audiencia xamais convocada, nun escenario piramidal. Tamén foi cabeza do cartel en Slane Castle o 28 de agosto de 1999. Vendéronse 80.000 entradas do festival semanas antes da súa celebración.
Polis
Crise da polis clásica
As Guerras Médicas (-499 a -449), a pesar da vitoria dos gregos fronte aos persas, non significaron en realidade a independencia das polis gregas, senón a apertura dun período de hexemonía ateniense (o chamado século de Pericles -en realidade limitado ás décadas centrais do século -V) a través da liga de Delos, que se cuestionou polos seus rivais liderados por Esparta e agrupados na liga do Peloponeso; o que levou ao enfrontamento de ambos os bloques na Guerra do Peloponeso (-431 a -404).
Robbie Williams
Traxectoria
As súas letras teñen sentido e falan de moitas máis cousas que de amor, entrando no terreo da relixión, ou o da violencia, que a miúdo vai asociado á música actual, igual có consumo de drogas, que Williams nunca escondeu.
Polis
Crise da polis clásica
Para Antonio Tovar, a morte de Sócrates (-399) constitúe «o momento en que se marca a crise da pólis».
Robbie Williams
Traxectoria
Escapology é un disco con estilos variados e grandes temas coma "Feel", que comprenden o son de Blur, Queen e ata os Beatles. Destacan cancións como '"Something Beautiful", "Monsoon", "Sexed up", "Song 3", "Me and my monkey" e seu primeiro single "Feel", unha balada catalogada coma un futuro clásico da súa discografía. Para a promoción de Escapology saíu espido en internet, porque di que quere compartir os atributos cos que Deus o trouxo ó mundo. O disco deu lugar a unha das súas grandes xiras, durante a que tocou tres días consecutivos, dando lugar a un disco en directo con algunhas das súas mellores cancións, Robbie Williams Live Summer 2003. Ó longo de tres días de agosto, Robbie actuou ante 375.000 fans en Knebworth Park, superando o anterior récord, logrado por Oasis.
Tras un récord de oito anos seguidos encabezando as listas musicais, Robbie Williams lanzou a súa primeira colección de Grandes éxitos. O álbum ofreceu, ademais do primeiro material novo de Robbie en dous anos, unha selección dos mellores temas que marcaron unha das máis destacadas carreiras da historia musical británica. Greatest Hits presentou temas de catro dos álbums de máis éxito de Robbie: Life Thru a Lens, I’ve Been Expecting You, Sing When You’re Winning e Escapology.
Polis
Crise da polis clásica
As guerras, mantidas ano tras ano, arruinaron a base social da polis clásica: o propietario medio, con recursos suficientes para manter o seu armamento como hoplita, fundamento dos seus dereitos e obrigacións políticas e militares. As cidades viron crecer a súa poboación en grandes masas depauperadas, tanto a causa do éxodo rural de campesiños arruinados (fálase de «proletarización») como polo crecemento do número de escravos procedentes das guerras; situación que, nunha conxuntura de decadencia do comercio e a artesanía, orixinou unha forte inestabilidade política, sucedéndose constantes episodios de represión e revoltas que dentro de cada polis subían ao poder a bandos rivais.
Tras un breve período de hexemonía tebana, xa a mediados do século -IV, a debilidade interna e enfrontamento entre as distintas polis permitiron a imposición dun poder exterior: a monarquía macedónica de Filipo II, que confirmou o seu dominio na batalla de Queronea (-338) e a formación da liga de Corinto. miniatura|[[Estatero de ouro cuñado coa efixie de Alexandre Magno nunha cara e a de Atenea Nike na outra. A figura do rei helenístico divinizábase ou polo menos elevábase por enriba da condición dos seus súbditos, o que era considerado unha subversión da idiosincrasia grega: algúns soldados de Alexandre resistíronse á introdución do costume oriental da proskynesis (προσκύνησις), o saúdo ritual que implicaba axeonllarse ante el.|alt=]] A expedición a Oriente de Alexandre Magno (-334 a -323), que inicia a época helenística, pode verse en boa parte como unha resposta aos graves problemas económicos, sociais e políticos que confluíron na crise da polis clásica; dunha forma similar a como a expansión colonial de séculos anteriores fora unha válvula de escape aos problemas da polis arcaica VV. AA., La crisis de la polis clásica, en Horizonte: Historia y Geografía, pg. 56 y ss., Vicens Vives-Andres Bello, 1996, [//es.wikipedia.org/wiki/Special:BookSources/8431635223 ISBN 8431635223]. Ademais de neste texto, a expresión «crise da polis clásica» ten uso historiográfico en textos de autores como [//gl.wikipedia.org/wiki/Carlos_Garc%C3%ADa_Gual Carlos García Gual]: «Eurípides anticipouse ás maneiras de sentir e pensar da época helenística, e foi un precursor audaz e doente da nova concepción do mundo e do individuo na crise da polis clásica e o seu sistema de crenzas e valores» (Figuras helénicas y géneros literarios, 1991); [//gl.wikipedia.org/wiki/Luis_Agust%C3%ADn_Garc%C3%ADa_Moreno Luis Agustín García Moreno] «esa suposta crise da polis clásica; crise que, como sinalamos ao principio, constitúe o grande eixo de toda a problemática historiográfica do século IV» (Eunsa Historia Universal, 1980) e [//gl.wikipedia.org/wiki/Paul_Veyne Paul Veyne]: «A idea de que o [//gl.wikipedia.org/wiki/Everxetismo everxetismo] é o reflexo dunha crise da polis clásica pode verse reforzada por certa concepción do everxetismo monárquico» (citado en Prometheus, 1994). VV. AA., Central Greece and the Politics of Power in the Fourth Century BC, pg. 12:.
Urbanismo
miniatura|Plano da ágora de Atenas no século -V. miniatura|[[Acrópole de Atenas, emprazamento orixinal da polis inicial da Idade Escura, foi destruída durante a invasión persa e reconstruída cos fondos da liga de Delos durante o chamado «século de Pericles». A construción dunha extensa muralla entre Atenas e o porto do Pireo (os «Muros Longos») foi tamén un proxecto de grande envergadura; destruídos polos espartanos ao final da guerra do Peloponeso, foron voltos construír no século -IV.]] miniatura|Plano da zona central de [[Mileto, Grecia|Mileto, unha cidade xonia, co mercado e os seus arredores, cara ao -200. O trazado regular débese á planificación de Hipodamo, no século -V.]] A cidade-estado grega, a polis, tiña un plano ortogonal, máis regular canto máis organizada estivese a cidade. Tiñan edificios e lugares públicos onde se reunía o pobo, e onde se organizou a democracia e xurdiu a filosofía. Estes lugares son os templos, a ágora, o mercado que ás veces estaba cuberto con soportais (a stoá). Tamén, foi necesario construír edificios de administración e de lecer, como os teatros e os estadios. O plano tópico é o que aplicou en Mileto Hipodamo, ao que Aristóteles atribúe o ternos legado a doutrina da distribución lóxica da cidade. Este plano baséase na disposición ortogonal das rúas e as mazás. Todas as rúas debían de ter a mesma anchura, e a distribución de oficios debería facerse con criterios lóxicos. Os gregos construíron colonias en diferentes partes do Mediterráneo, e para a construción de nova planta dunha cidade este tipo de plano é moi útil. Cidades como Mileto, Atenas, Esparta, Antioquía, etc., teñen esta tipoloxía, modificada só pola topografía. Sempre que se pode, o plano está orientado en dirección norte-sur, co que todas as vivendas tiñan unha fachada con vistas ao sur.
Latrodectus
Latrodectus é un xénero de araña aranomorfa, pertencente á familia Theridiidae, que contén 32 especies recoñecidas. O nome común "araña viúva"  ás veces aplícase aos membros do xénero debido ao comportamento observado nalgunhas especies, nas que a femia come ao macho despois do apareamiento. A araña viúva negra é quizais o membro máis coñecido do xénero. A súa picadura é perigosa debido ás neurotoxinas de latrotoxina, que causan a condición latrodéctica, ambas nomeadas polo xénero. A viúva negra ten inusualmente grandes glándulas venenosas e a súa mordida é especialmente prexudicial para os seres humanos. Non obstante, as mordidas de Latrodectus raramente matan aos humanos se se proporciona un tratamento médico axeitado. A prevalencia do canibalismo sexual nalgunhas especies de Latrodectus inspirou o nome común de "araña viúva negra". O veleno da femia é polo menos tres veces máis potente que o dos machos, facendo ineficaz a mordida de auto-defensa dos machos. Unha investigación na Universidade de Hamburgo en Alemaña suxire que esta estratexia de abate foi desenvolvida para promover as posibilidades de supervivencia dos descendentes; Non obstante, ao contrario da crenza popular, as femias dalgunhas especies raramente comen os seus socios despois do apareamiento, e gran parte da evidencia documentada do canibalismo soado produciuse en gaiolas de laboratorio onde os machos non puideron escapar.
Cobreiro, Santaballa, Vilalba
Cobreiro é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Latrodectus
Especies
miniatura|200px|Latrodectus mactans, a especie típica de viúva negra de América do Sur, é totalmente negra e ten un patrón de reloxo de cor vermella no abdome central. Como adoita colgarse da súa tea coa parte de atrás, o debuxo é visible como unha advertencia.
Anoplophora glabripennis
Anoplophora glabripennis é un escaravello nativo do leste da China, Xapón e Corea que se converteu en invasora en América do Norte e mais en varios países da Unión Europea, especialmente en Alemaña, Italia e os Países Baixos. O imago mide uns 3 cm sen as antenas, é negro brillante con manchas claras de número e forma variables. As antenas en 11 segmentos son listadas con manchas brancas e son 2.5 veces máis grandes que o corpo no caso dos machos e 1.3 nas femias. A parte anterior dos élitro son lisas. miniatura
María Guadalupe Sánchez Salazar
María Guadalupe Sánchez Salazar, nada en Durango o 18 de maio de 1957, é unha diplomática mexicana. Traballa como cónsul de México en Omaha, Nebraska. É membro de carreira do Servizo Exteriór Mexicano (SEM) desde 1981 e actualmente ten o rango de ministra.
Traxectoria
Sánchez Salazar estudou a licenciatura en Relacións Internacionais na Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM) e conta cun posgrao en Asuntos Globais pola Universidade de Nova York (NYU). Ademais, cursou diplomados en Relacións Bilaterais México-Estados Unidos polo Centro de Investigación e Docencia Económica (CIDE) en conxunto coa Universidade de Columbia e en Diplomacia Pública por DiploFoundation.
A súa primeira adscrición no exterior, como membro do SEM, foi como Encargada de Asuntos Consulares na embaixada de México en Hungría.
Na súa carreira profesional desempeñou labores tanto na Chancelería de México como nas Representacións de México no Exterior. Foi Xefa de Chancelería da embaixada de México en Xamaica, así como representante Alterna ante a Autoridade Internacional dos Fondos Mariños, con sede en Kingston. Tamén traballou como Encargada de Negocios na embaixada de México en Xamaica.
Na Misión Permanente de México ante a Organización das Nacións Unidas en Nova York foi a representante de México ante a Comisión de Consolidación da Paz; a Coordinadora da Presidencia Bienial de México do Grupo de Río 2008-2010; a responsable dalgúns temas da axenda política da Asemblea Xeral e do Consello de Seguridade; e a Coordinadora de Campaña de Candidaturas prioritarias de México á Corte Internacional de Xustiza, ao Consello de Seguridade, ao Consello de Dereitos Humanos e á Xunta Internacional de Fiscalización de Estupefacientes.
Hotaru no haka
Hotaru no haka (火垂るの墓) é un filme de animación xaponés dirixido por Isao Takahata que foi estreado en 1988. Está baseado na novela homónima de Akiyuki Nosaka.
Sinopse
Segunda guerra mundial (1939-1945). Seita e Setsuko son fillos dun oficial da mariña xaponesa. Un día, durante un bombardeo, non conseguen chegar a tempo ó búnker onde a súa nai os agardaba. Cando buscan á súa nai, atópana malferida na escola, que foi convertido nun hospital de urxencia. Trala morte da súa nai e unha breve estancia na casa da súa tía, os nenos vagarán sós sen casa e sen rumbo.