cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rose Kennedy
Matrimonio
O seu esposo coidábaa ben a ela e á súa familia, aínda que lle era infiel. Cando estaba embarazada de oito meses do seu cuarto fillo, Kennedy regresou cos seus pais. Cando regresou a casa, o seu pai claramente lembroulle que era católica e non crían no divorcio, así que ía ter que vivir coa súa escolla de Joseph P. Kennedy como marido. Regresou con el, e presentou un panorama estoico cara a todos e cada un, a pesar das súas aventuras, unha das cales involucrou a Gloria Swanson, que unha vez dixo: "esa Rose debe ser unha santa, unha parva, ou só mellor actriz ca min".
Rose consideraba a procreación como o propósito do sexo e despois de ter o seu último fillo negouse a continuar mantendo relacións íntimas co seu esposo adúltero; finxía que as aventuras do seu marido non se estaban producindo a pesar que ela as coñecía, centrándose na crianza e na educación dos seus fillos. Foi medicada: o biógrafo do seu esposo, Ronald Kessler, atopou tranquilizantes como Seconal, Placidyl, Librium, e Dalmane para acougar o nerviosismo e a tensión de Rose, e para o seu estómago, Lomotil, Bentyl, Librax e Tagamet.
A fe católica de Rose en ocasións púxoa en conflitos cos seus fillos, especialmente coa súa filla Kathleen. Negouse a asistir á voda de Kathleen con William Cavendish, marqués de Hartington, anglicano e o fillo máis vello e herdeiro do décimo Duque de Devonshire o 6 de maio de 1944. Finalmente, as relacións entre elas melloraron, particularmente tralas mortes de Cavendish e Joseph P. Kennedy, Jr. durante a segunda guerra mundial. Cando Lady Hartington morreu nun accidente de avión en 1948, só o seu pai asistiu ao seu funeral e enterro.
Últimos anos e morte
En 1984, aos 94 anos, Kennedy sufriu dun derramo cerebral grave e tivo que empregar unha cadeira de rodas o resto da súa vida.
El Ideal Gallego (A Habana)
El Ideal Gallego foi un semanario que se publicou na Habana en 1909.
Os heroes do tempo
Os heroes do tempo (en Time Bandits) é un filme británico de 1981 escrito, producido e dirixido por Terry Gilliam. Está protagonizado por Sean Connery, John Cleese, Shelley Duvall, Ralph Richardson, Katherine Helmond, Ian Holm, Michael Palin, Peter Vaughan e David Warner.
Vibración
250px|miniatura|Amplitude de vibracións na carrocería dun auto, orixinadas nas irregularidades do pavimento. dereita|Un dos modos de vibración dun tambor circular (ver [[:commons:Category:Drum vibration animations|outros modos).]]A vibración significa moverse rapidamente cara adiante e atrás (ou arriba e abaixo) sobre un punto de equilibrio. A vibración pode ser periódica (tendo un patrón) ou aleatoria. Algo que está vibrando pode tremer ao mesmo tempo. Se vibra de forma regular, pode producir unha nota musical porque pode facer vibrar o ar. Esta vibración enviará son das ondas ao oído e o cerebro.
En enxeñaría estrutural, incluída a enxeñaría de terremotos, as vibracións poden producir problemas e facer que a estrutura falle.
O tempo que tarda un obxecto en vibración en ir e vir completamente é o período. O número de movementos de ida e volta nun segundo é a súa frecuencia, medida en Hercios (Hz). A distancia máis afastada posible do punto de equilibrio é a amplitude.
Tipos de vibración
A vibración libre prodúcese cando a vibración se activa cun pulo e se permite que vibre libremente. Exemplos deste tipo de vibración son tirar a alguén cara atrás nun bambán e despois soltar, ou golpear un diapasón e deixalo soar. A continuación, o sistema mecánico vibrará a unha " frecuencia natural " e baixará gradualmente.
A vibración forzada é cando se aplica unha forza ou movemento alternativo a un sistema mecánico. Exemplos deste tipo de vibración inclúen
Na vibración forzada a frecuencia da vibración é a frecuencia da forza ou movemento aplicado. O tamaño do efecto depende do sistema mecánico real.
thumb|esquerda|O movemento harmónico simple dun sistema masa-resorteOs fundamentos da análise de vibracións pódense entender estudando o modelo simple masa-resorte-amortecedor. De feito, mesmo unha estrutura complexa, como unha carrocería de automóbil, pódese modelar como unha "sumación" de modelos simples dese tipo. Ese modelo é un exemplo de oscilador harmónico simple. As matemáticas utilizadas para describir o seu comportamento son idénticas a outros osciladores harmónicos simples como o circuíto RLC.
Probas de vibración sobre materiais
Conséguense introducindo unha función de forza nunha estrutura, normalmente con algún tipo de axitador. Alternativamente, un DUT (dispositivo de conexión) está unido á "mesa" dun axitador. Os axitadores servo-hidráulicos úsanse para frecuencias de forza relativamente baixas. Os axitadores electrodinámicos úsanse para frecuencias máis altas. Un ou máis puntos de control adoitan estar situados no DUT lateral dun dispositivo que o mantén a unha aceleración especificada. Outros puntos de resposta son o nivel máximo de vibración (resonancia) ou o nivel mínimo de vibración (anti-resonancia).
Dous tipos típicos de probas de vibración son: A maioría das probas de vibración realízanse nun só eixe DUT á vez, aínda que a maioría das vibracións do mundo real ocorren en diferentes eixes simultaneamente.
Efectos na saúde
thumb| Luvas antivibración Os efectos das vibracións físicas sobre o corpo humano están aínda por estudar, por ser un campo moi extenso; as cores mesmo son a sensación producida polas lonxitudes de onda da luz, por tanto por vibracións. Hai en marcha varios estudos sobre as vibracións mecánicas sobre distintas partes do corpo, pero xa está demostrado que son nocivas para a columna vertebral.
A filla do predicador
Foi escollido para competir polo León de Ouro na 73ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 3 de setembro de 2016, onde xerou controversia. Estreouse nos cinemas dos Países Baixos o 12 de xaneiro de 2017, onde foi moi ben recibido, así como no resto de Europa e foi lanzado o 10 de marzo nos cinemas dos Estados Unidos, onde recibiu valoracións mixtas da crítica.
Buttwil
Buttwil é unha comuna suíza do distrito de Muri, no cantón de Argovia
Situación
Limita ao norte coa comuna de Boswil, ao leste con Muri, ao sueste con Geltwil, ao suroeste con Hitzkirch (Lucerna), ao oeste con Schongau (Lucerna), e ao noroeste con Bettwil.
Historia
Buttwil é mencionado por primeira vez en 1160 como Butwile. Coa conquista de Argovia en 1415 o dereito do alto tribunal, que fora ostentado pola casa de Habsburgo, pasou á antiga Confederación Suíza. A corte baixa quedou dependente da Abadía.
A capela de Santiago foi construída en 1666 e era unha capela auxiliar na parroquia de Muri, que deu o motivo para o escudo da comuna, coa cuncha heráldica.
Poboación, clima e transporte
Esta pequena antiga vila agrícola mostrou, ao redor de 1950, un descenso poboacional constante durante dúas décadas. A iso seguiu un forte aumento desde 1970 debido á zona practicamente sen néboas e aos curtos desprazamentos no tren a Zürich e Lucerna. Desde 1984 existe unha conexión de autobús con Muri. No ano 2020 tiña 1228 habitantes. esquerda|miniatura|Igrexa de Buttwil.
Linguas tibetano-birmanas
As linguas tibetano-birmanas son as linguas non siníticas da familia lingüística sino-tibetana, das cales unhas 400 son faladas ao longo do macizo do sueste asiático, así como partes de leste de Asia e Asia Meridional. Arredor de 60 millóns de persoas falan alguna lingua tibetano-birmana. O nome desta clasificación deriva das linguas máis amplamente faladas dentro do grupo, o birmano e as linguas tibéticas, que tamén contan con amplas tradicións literarias, que datan dos séculos XII e VII respectivamente. A maioría das outras linguas son faladas por comunidades moito máis pequenas, e moitas delas non foron descritas en detalle.
Aínda que a división das linguas sino-tibetanas en ramas sinítica e tibetano-birmana é amplamente utilizada (por exemplo, Benedict, Matisoff), algúns lingüistas históricos critican esta clasificación, xa que as linguas sino-tibetanas non siníticas carecen de innovacións compartidas en fonoloxía ou morfoloxía para mostrar que comprenden un clado da árbore filoxenética.
Miguel Ángel Álvarez Villar
Miguel Ángel Álvarez Villar, nado en Vigo o 10 de febreiro de 1971, é un ex-remeiro galego. Foi campión de España e competiu na proba de dobre scull nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, conseguindo un diploma olímpico.
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Comezou a practicar remo no Club Remo Chapela, e en 1989 quedou cuarto no Campionato do Mundo de Remo Xuvenil disputado no Lago de Bled, en Iugoslavia, na proba de scull individual. Ao ano seguinte participou no seu primeiro Mundial absoluto, na illa de Tasmania, na mesma modalidade. En 1992 conseguiu a medalla de ouro na Copa das Nacións (antigo nome do Mundial sub-23), na modalidade de dobre scull, remando xunto a José Antonio Merín.
Participou con Merín na proba de dobre scull dos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona, e logrou meterse na final, na que participaban seis embarcacións. Rematou finalmente no sexto posto, obtendo así un diploma olímpico. En 1994 foi campión de España no dobre scull xunto a José Ignacio Bugarín e quedou noveno no Campionato do Mundo celebrado en Indianápolis, na proba de cuádruplo scull.
Vesta Sarkhosh Curtis
Vesta Sarkhosh Curtis, nada en Teherán en 1951, é unha orientalista e numismática británica de orixe iraniana, vinculada ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Traxectoria
Vesta Sarkhosh obtivo un mestrado en Arqueoloxía de Oriente Próximo e Linguas Antigas Iranianas na Universidade de Gotinga, e posteriormente acadou o seu doutoramento en Arte Parta no University College de Londres.
Entre 1983 e 2003, Curtis foi editora conxunta do xornal Iran: Journal of the British Institute of Persian Studies. De 1998 a 2003 foi secretaria do Instituto Británico de Estudos Persas (BIPS) e entre 2006 e 2011 ocupou a presidencia dese instituto. No período 2005-2010 foi secretaria da Royal Numismatic Society.
Vesta Sarkhosh Curtis ingresou no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico en 1995, inicialmente como conservadora a tempo parcial de moeda sasánida, e a partir de 2005 pasou a ocupar o posto de conservadora de moedas de Oriente Medio nese departamento.
Curtis desenvolveu un proxecto de colaboración co Museo Nacional de Irán sobre as moedas sasánidas de 224 a 651 d.C. Tamén é codirectora, xunto con Michael Alram, do proxecto internacional de moedas partas The Sylloge Nummorum Parthicorum (SNP) e coeditora da súa serie editorial.
Curtis é membro do comité académico da Iran Heritage Foundation (IHF) e vicepresidenta do Instituto Británico de Estudos Persas.
Vida persoal
Está casada con John Curtis, director xeral da Fundación do Patrimonio de Irán e conservador do Museo Británico de Proxectos Especiais de Oriente Medio.
Mestre da Lourinhã
O Mestre da Lourinhã foi un pintor do século XVI, da escola luso-flamenga. Esta escola fai a transición do gótico final para o Renacemento e é influenciada polas técnicas e estéticas dos primitivos flamengos do século XV. miniatura|270x270px|O corpo de [[Santiago o Maior|Santiago conducido ao pazo da Raíña Lupa]] miniatura|255x255px|S. Xoán Bautista no Deserto, 1515, óleo sobre madeira, Museo da Santa Casa da Misericórdia, Lourinhã. miniatura|255x255px|O [[apóstolo Santiago o Maior de peregrino con monxa agostiña]]
Vesta Sarkhosh Curtis
Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis salientables publicados por Vesta Sarkhosh Curtis ao longo da súa traxectoria:
Mestre da Lourinhã
Traxectoria
Nome dado ao autor descoñecido dunha serie de cadros do século XVI. Moitos dos primitivos flamengos non foron identificados e hoxe son coñecidos por "nomes de conveniencia", normalmente do "Mestre de ... " polo lugar das obras ou a súa orixe hipotética. A práctica carece dun termo establecido noutras linguas.
Arturo Reguera
Arturo Reguera López, nado en Lugo en 1945, é un profesor e editor galego.
Mestre da Lourinhã
Traxectoria
Estímase que este mestre estivo profesionalmente activo entre 1500 e 1540 e, a través da análise das súas obras, certos historiadores, como Reynaldo dos Santos, suxeriron que era de orixe flamenga, como foi o caso de moitos outros artistas desta época.
Arturo Reguera
Traxectoria
Estudante na Universidade de Santiago de Compostela, foi sancionado coa perda de curso en 1968. Licenciado en Ciencias económicas. Foi profesor de Informática no Instituto San Clemente de Santiago de Compostela ata a súa xubilación en 2011. Foi coordinador da Gran Enciclopedia Gallega e director da Editorial Sálvora. Dirixiu o proxecto do Atlas de Galicia (1982), bilingüe, de Ediciones NOS. En 2016 editou o libro Castrelo de Miño, loita, represión, espolio, desastre ecolóxico, desastre humano. Vive en Grândola (Portugal).
Mestre da Lourinhã
Traxectoria
Estas dúas pinturas foran ofrecidas pola segunda muller do rei Don Manuel á raíña María de Aragón, a un mosteiro de monxes xerónimos existente na illa Berlenga, e cando este se extinguiu foron levadas para o Mosteiro de Vale Benfeito (en Peniche) e, posteriormente, para a dita Misericórdia.
Oito das outras obras atribuídas ao Mestre da Lourinhã están no Museo Nacional de Arte Antiga; son oito pinturas sobre madeira - entre as cales Cristo envía a San Xoán e Santago na Misión Apostólica e a Santiago e Hermóxenes, que presuntamente pertenceran ao Políptico do Convento de Santiago de Palmela, o tríptico da Infantes (impropiamente chamado tríptico, pois sábese que estas tres pinturas farían parte dun políptico con moitas máis pinturas cuxo estado e paradoiro se descoñece) e o Pentecostés. Na Sé do Funchal (o Políptico da Capela maior, datado cerca de 1510/1515, encomendado por Manuel, na igrexa santuario do Cabo Espichel, na igrexa parroquial de Arruda dos Vinhos, na de Cascais, na Fundación Medeiros e Almeida ( A Virxe e o Meniño) e no Museo de Beja.
O conxunto de pinturas que se lle atribúen destacan polo estilo marcado do propio autor, que non se limitaría a copiar nin formaría parte dun taller e polo avance técnico e estilístico en relación co tempo en comparación co que se fixo en Portugal. Entre varias hipóteses estaba que este personaxe era o pintor / iluminador Álvaro Pires activo no século XVI (non confundir co pintor Álvaro Pires de Évora activo no século XV), xa que tamén executou maxistralmente obras encargadas polo rei e os seus parentes e similitudes atópanse con respecto á execución pictórica. Tamén se avanzou (polo historiador da arte Rafael Moreira ) a posibilidade de tratar co pintor João de Espinosa, o pintor real de Manuel. Esta hipótese baséase nun documento referido aos pagos realizados en Almeirim a este pintor (polo tanto, este documento asociouse á execución do mencionado Tríptico dos Infantes ). Tanto para o caso de Álvaro Pires como de João de Espinosa ou o de ter nacido nos Países Baixos non hai probas definitivas e como tales son meras hipóteses de traballo.
No estado actual do coñecemento, a existencia dun mestre de Lourinhã non é nada concluínte, sintomático deste feito de que o corpus que inicialmente se lle atribúe é cada vez máis reducido (practicamente só as pinturas de Palmela, as dúas de Lourinhã, o Tríptico dos Infantes e o Políptico do coro da catedral de Funchal ); varias delas tratan a temática xacobea, con diversas versións do Apóstolo Santiago; a súa ascendencia flamenga tampouco é certa ou definitiva, non afirmando Luís Reis-Santos, por exemplo, que sexa flamengo, senón influído polos modelos flamengos, especialmente no tratamento das paisaxes. O mesmo historiador da arte suxeriu así posibles influencias do pintor Joachim Patinir ou do seu obradoiro.
Mauro Fernández Dabouza
Mauro Fernández Dabouza, nado en Dozón en 1962, é un informático e funcionario galego.
Traxectoria
Técnico Superior diplomado en Informática da Xunta, fixo o Curso Superior en Dirección de Sistemas e Tecnoloxías da Información (FEGAS). Foi director do Centro Informático para a Xestión Tributaria, Económica e Contable (Cixtec) da Consellería de Facenda, e encargado dos servizos tecnolóxicos do Sergas. Dende novembro de 2018 até febreiro do ano 2022 foi director do Centro de Supercomputación de Galicia.
Hapoel Holon
O Hapoel Holon (en hebreo: הפועל חולון‎‎) é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Holon. O club xoga na Ligat ha'Al, máxima competición israelí. O equipo xoga os seus partidos como local no pavillón Holon Toto Hall con capacidade para 5 500 espectadores.
Títulos
Liga de Israel
Copa de Israel
Liga Balcánica
Amundsen (filme)
Amundsen é un filme noruegués de 2019 dirixido por Espen Sandberg. O filme conta a historia do explorador noruegués Roald Amundsen. O filme foi distribuído en Noruega por SF Studios.
Produción
O filme foi rodado en Noruega, Islandia e a República Checa. Estreouse en Noruega a través da compañía sueca SF Studios, quen tamén o distribuíu en Suecia, Dinamarca e Finlandia.
Neil Carothers
Neil Carothers, nado en Chattanooga, Tennessee, o 19 de setembro de 1884 e finado en Annandale, Virxinia, o 8 de xullo de 1965, foi un economista, profesor universitario e numismático estadounidense.
Traxectoria
Na súa infancia, a familia de Neil Carothers desprazouse desde a súa Chattanooga natal ata Little Rock, Arcansas.
Logo da súa formación universitaria foi profesor adxunto de Economía na Universidade de Arcansas, e en 1916 acadou o seu doutoramento na Universidade Princeton.
Cumpriu o seu servizo militar (1917-1919) participando na primeira guerra mundial, primeiro como tenente nas forzas aéreas e logo como capitán. Finalizada a súa etapa militar traballou para a compañía Guarantee Trust Co. (1919-1923).
Friaça
Albino Friaça Cardoso, coñecido simplemente como Friaça, nado en Porciúncula o 20 de outubro de 1924 e finado en Itaperuna o 12 de xaneiro de 2009, foi un futbolista brasileiro que xogaba como extremo dereito.
Neil Carothers
Traxectoria
Ademais, foi asesor económico do Chicago Daily News e doutros xornais.
Carothers foi un opositor ao New Deal de Roosevelt. Malia ter unha orixe demócrata, participou activamente nas campañas presidenciais republicanas de 1940 e de 1944. Grazas ao seu prestixio como economista nos Estados Unidos, foi elixido vicepresidente do Comité Económico Nacional de Política Monetaria, e en 1952 foi nomeado polas Nacións Unidas asesor para as políticas para a recuperación económica de Corea do Sur.
Kai Havertz
Kai Lukas Havertz, nado o 11 de xuño de 1999 en Aquisgrán, é un futbolista alemán. Xogar de mediapunta e o seu actual club é o Chelsea FC da Premier League inglesa. Ademais, é internacional coa selección alemá.
Neil Carothers
Vida persoal
Neil Carothers estivo casado con Eileen Hamilton Carothers, con quen tivo tres fillos: Neil, Hamilton e Stuart Carothers.
Kai Havertz
Traxectoria
Havertz debutou co primeiro equipo do Bayer Leverkusen o 15 de outubro de 2016, na derrota por 2-1 contra o Werder Bremen, converténdose no debutante máis novo do Leverkusen na Bundesliga, con tan só 17 anos e 126 días.
O 4 de setembro de 2020, Havertz foi traspasado ó Chelsea FC da Premier League, e asinou co club inglés un contrato de cinco anos.
Friaça
Traxectoria
Foi descuberto polos dirixentes do Vasco da Gama cando xogaba nun pequeno club de Carangola, o Ipiranga, despois de derrotar aos titulares do Vasco con dous goles seus. O técnico Ondino Viera decidiu a súa contratación, e en 1945 formou parte do núcleo do que se deu en chamar o Expresso da Vitória, o equipo do Vasco que conseguiu varios títulos a nivel estatal e o Campionato Suramericano de Campións de 1948, considerado o precursor da Copa Libertadores. Con catro goles, foi o máximo artilleiro do seu equipo durante esa competición.
Neil Carothers
Vida persoal
Faleceu o 8 de xullo de 1965 na residencia da terceira idade Sleepy Hollow, de Annandale, Virxinia, aos 81 anos.
Friaça
Traxectoria
Durante a súa etapa no club, estivo especialmente unido a Jair Rosa Pinto, quen, segundo o propio Friaça, o axudou a mellorar o seu tiro. Unha vez rematado o ciclo de vitorias no Vasco, foi traspasado ao São Paulo, no que xogou dende o 1 de abril de 1949 ata o 27 de marzo de 1951, marcando 48 goles e conseguindo o título de campión paulista. Precisamente polo seu bo rendemento, o Vasco mercouno de novo, manténdoo nas súas filas ata 1952. Máis tarde xogou no Ponte Preta, de novo no Vasco, e no Guaraní, retirándose aos 34 anos. Disputou un total de 191 partidos co Vasco, marcando 113 goles.
Neil Carothers
Publicacións
Estes son os principais traballos monográficos publicados por Neil Carothers ao longo da súa traxectoria:
Friaça
Estilo de xogo
Futbolista ofensivo, xogaba na posición de extremo dereito. Era coñecido pola súa velocidade e a potencia do seu tiro, pola súa habilidade para golpear a balón parado e pola precisión dos seus centros.
Vida persoal
Casou con Maria Helena, coa que tivo catro fillos: Ronaldo, Ricardo, Rogério e Maria Inês. En 1992 sufriu o duro golpe da morte dun dos fillos, Ricardo, que con 33 anos faleceu nun accidente de voo sen motor. Tras o suceso aumentou o seu consumo de alcol e fumou máis do que xa facía, empeorando así as súas condicións de saúde. En 2005 foi internado no hospital de Itaperuna, onde morreu o 12 de xaneiro de 2009 a causa das complicacións dunha pneumonía.
O Pazo do Monte
O topónimo galego O Pazo do Monte pode referirse a:
Fundación Manuel María
A Fundación Manuel María de Estudos Galegos foi constituída en marzo de 2007 e declarada de interese galego o 11 de xuño dese mesmo ano.
Finalidade
A finalidade da Fundación é manter o legado e a memoria de Manuel María. Adquiriu a casa natal do autor en Outeiro de Rei converténdoa na casa museo Manuel María. O museo foi inaugurado o 7 de setembro de 2013 e dá cabida a unha biblioteca, manuscritos, obxectos persoais e outros feitos relativos ao autor.
Alberto Díaz
Alberto Díaz pode referirse a:
Capela do Nazareno
A Capela do Nazareno é un edificio relixioso de culto católico, coa categoría de capela, situado no casco antigo da cidade de Pontevedra, na rúa Duque de Tetuán, en fronte do Teatro Principal.
Historia
A capela ten as súas orixes no século XIV. Crese que pertenceu á igrexa parroquial de San Bartolomeu o Vello, que estaba neste lugar, ocupando o espazo do actual Teatro Principal. Outra teoría é que podería pertencer ao pazo dos Mendiño, xa que a torre medieval estaba situada xusto á beira. Na construción aínda hoxe nótanse os grandes perpiaños da vella torre. Do outro lado da capela abríase unha rúa, hoxe tapiada por unha casa con balcón.
A capela existente nos seus inicios neste lugar no século XIV denominábase Capela das Emparedadas. Era chamada así por recluírse nela algunhas devotas que tras a súa entrada selaban a porta con tapias salvo unha pequena rañura pola que se lle administraban os sacramentos e os alimentos. Esa rúa xa recibía segundo o profesor Xosé Filgueira Valverde a denominación de rúa das Emparedadas a mediados do século XIII.
O culto a Xesús Nazareno conta con máis de 100 anos de historia na cidade de Pontevedra. Non se coñece exactamente o momento no que empezou, pero a principios do século XX a rúa Duque de Tetuán na que se localiza a capela chamábase rúa de Xesús Nazareno e a capela xa recibía entón miles de devotos.
Descrición
A capela, que se cre que foi a antiga sancristía do desaparecido templo de San Bartolomeu O Vello, xa foi citada varias veces a finais da Idade Media como unha pequena construción que tiña na súa fachada unha pequena imaxe en pedra da Virxe. É unha capela de pequenas dimensións e está encostada a outras construcións polas paredes testeiras. Os muros son de perpiaño de granito e a cuberta de madeira e tella galega. A porta de acceso, situada no lateral sur, é de arco rebaixado. Con posterioridade labráronse orelleiras inferiores e superiores para adaptala á moda barroca, pois a capela é de orixe medieval. Á beira da porta hai unha troneira. A capela ten embutida na súa fachada unha pequena imaxe en pedra da Virxe. Conta cunha gran devoción e é moi visitada o día do Nazareno para pedirlle as tres grazas: saúde, traballo e amor. O primeiro venres de marzo é o único día en que se abre esta capela. O resto do ano só pódese invocar ao Nazareno desde o exterior, a través da porta enreixada.
No interior atópase un retablo barroco cego de tres partes, estando no centro a imaxe de Xesús Nazareno e nas laterais dúas imaxes da Virxe do Neno. Tamén hai unha imaxe da Virxe das Dores. A imaxe do Nazareno a cuxo culto está dedicada procede de Madrid.
Nos conventos de San Francisco e Santa Clara da cidade tamén se gardan imaxes do Nazareno que se veneran en Pontevedra.
Suburban Rebels
Suburban Rebels é un grupo de música de Oi! e streetpunk catalán, orixinario de Barcelona. As letras das súas cancións están escritas principalmente en castelán.
Habla, mudita
Habla, mudita é un filme español de 1973 dirixido por Manuel Gutiérrez Aragón. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 46ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Luisa Martínez Lorenzo
Luisa Martínez Lorenzo é unha bióloga e escritora galega.
Traxectoria
Doutora en Ciencia do Mar, dedicouse á investigación oceanográfica. Dende 2007 é responsable da Unidade de Cultura Científica (UCC) do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) en Galicia. Dende 2019 é directora da colección de divulgación científica “Lanterna de Aristóteles”.
Non Servium
Non Servium é un grupo de Oi! creado en Móstoles (Madrid) en 1997. A formación actual conta co vocalista Carlos, os guitarristas Snoker e Ivi, o baixista Gordo e o batería Neno. Carlos e Snoker son os dous únicos membros orixinais dende os inicios durante toda a traxectoria do grupo.
O nome da banda, "Non Servium", en realidade é un erro morfosintáctico do latín (a forma correcta é "Non serviam"). Pretende significar "non che servirei", o que concorda coa filosofía do grupo: pretender non servirlle a ninguén. A frase é, polo xeral, atribuída a Lucifer. Disque pronunciou estas palabras para rexeitar servir a Deus no reino celestial.
Historia
A banda naceu en 1997 na cidade de Móstoles (Madrid). Os compoñentes iniciais eran Carlos (voz), Snoker (guitarra), Bibi (guitarra), Jose (baixo) e Alvarito (batería). Esta formación gravou o primeiro disco en 1999, "Orgullo obrero", publicado a través de Potencial Hardcore. Tras a gravación, Jose abandona o grupo e é substituído por Gordo (ex-membro de Ignotus). A partir de entón aumenta a potencia nos temas, e sobre todo nos coros.
En maio de 2002 sae á rúa o seu segundo traballo, "NSA (La santa familia)". Cun son máis potente có anterior, supón a consolidación do grupo. Comezan a dar concertos por todo o país e tamén por Europa. A principios de 2005 Bibi marcha da banda, e é substituído por Cristian (ex-membro de Steelcap). Con esta formación comezan a dar concertos en América Latina.
En decembro de 2007 é publicado o terceiro disco, "El imperio del mal". Nel, o son é moito máis elaborado, mais sen afastarse do estilo propio da banda. Pouco antes da saída do disco, Alvarito (batería) e Cristian (guitarra) abandonan o grupo, e entran Ivi (ex-membro de Adversion) e Neno (ex-membro de Ignotus). Esta formación realiza a xira "El imperio del mal", até 2009.
Coa formación xa totalmente estabilizada, en setembro de 2011 aparece o cuarto álbum, "El rodillo del kaos". Un ano despois, en setembro de 2012, o grupo publica "La voz de los malditos", un álbum con versións das bandas que os influenciaron.
En xullo de 2015, a banda entra no estudo para gravar o sexto traballo, producido por Haritz Harreguy e Mr. Chifly (membro de Habeas Corpus). Posteriormente, o grupo anuncia a través de Facebook a capa do disco, "Resurgir", publicado o 2 de outubro, editado polo selo Potencial Hardcore e composto por 11 cancións.
Estilo musical
O estilo de Non Servium é definido esencialmente como Oi! ou "Brutal Oi!", con influencias do punk, street punk e hardcore punk. Son característicos os seus ritmos rápidos de batería e as liñas fortes de baixo e guitarra. As súas letras están cargadas de contido político, aínda que tamén se atopan temas sobre a cultura punk e skinhead ou o movemento hooligan.
Son quizais o maior expoñente do Oi! de temática "antifascista" en castelán. No mesmo xénero tamén son coñecidas bandas de orixe madrileña, como Kaos Urbano, de Alcobendas, e Núcleo Terco, da zona madrileña de Vallecas.
Oliba Gorriak
Oliba Gorriak (en galego, "olivas vermellas") é unha banda vasca de punk rock de Markina-Xemein (Biscaia), formada en 2001.
Alberto Luis Díaz
Alberto Luis Díaz Álvarez, nado o 31 de outubro de 1966 en Oviedo, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de pivote cunha altura de 2,02 m. Foi o segundo xogador asturiano en debutar na Liga ACB, despois de Antonio Campoamor.
Miriam Peretz
Miriam Peretz (מרים פרץ: פרץ‎) nada o 10 de abril de 1954 en Casablanca (Marrocos) é unha educadora e oradora israelí. Tras as mortes en servizo de dous dos seus fillos nas Forzas de Defensa de Israel, Peretz comezou a dar conferencias sobre o Sionismo e a dó. Foi galardoada co Premio de Israel en 2018 e en 2021 presentouse ao cargo de presidenta do Estado de Israel.
Orixe e mocidade
Filla de Yaakov Ohayon e Ito Vaknin, xudeus, naceu en Casablanca en 1954. En 1963, a familia deixou Marrocos e emigrou a Israel (aliyah). Ao chegar en Israel, instaláronse en Bersebá. Licenciouse en Literatura e Historia pola Universidade Ben-Gurion do Negev, e a mediados da década de 1970 casou con Eliezer Peretz. O matrimonio mudouse a Ofira, un asentamento israelí na península do Sinaí, onde o seu home era inspector de Sanidade. Ela comezou a traballar como profesora e foi nai de dous fillos: Uriel e Eliraz.
Vida pública
Logo das mortes dos seus dous fillos máis vellos en acto de servizo coas Forzas de Defensa de Israel, e mais da do seu home, Peretz comezou a dar conferencias públicas sobre sionismo e a perda de seres queridos, principalmente a da mocidade e dos soldados de Israel. Gañou sona por estas actividades e en 2011, publicou o libro Shirat Miriam, unha crónica da súa vida. En 2016, foi nomeada doutora honoris causa pola Universidade de Barra-Ilan. En 2018, Peretz recibiu o Premio de Israel, considerado como a maior distinción cultural de Israel.
Carreira política
En maio de 2021, Peretz, anunciou que se presentaría para presidenta de Israel nas eleccións de xuño de 2021 pois contaba co apoio dos 10 membros da Knesset necesarios para poder validar a súa candidatura. O seu rival para o cargo foi o político laborista Isaac Herzog, quen finalmente conseguiría un amplo respaldo na Knesset : 87 votos fronte os 27 de Peretz. Segundo destacaron algunhas análises xornalísticas o feito de ser Peretz residente nun asentamento en Cisxordania marcáballe un perfil politicamente marcado para un cargo neutral. Tamén se interpretou a escolla como unha representación da pugna entre dous dos grupos da sociedade israelí : dunha parte, Herzog, representante dunha elite de orixe asquenasita que dominou a política do Estado de Israel dende a súa fundación, máis aliñada cun pensamento liberal ou progresista; fronte Peretz, inmigrante mizrahí (denominación para os xudeus procedentes do norte de África) que encarnaba aos grupos sociais e étnicos máis aliñados co pensamento conservador e relixioso.
Vida privada
Reside en Giv'en Ze'ev e traballa como supervisora da dirección de Sociedade e Mocidade no Ministerio de Educación de Israel.
La prima Angélica
La prima Angélica é un filme español de 1974 dirixido por Carlos Saura. Está protagonizado por José Luis López Vázquez no papel dun home de media idade que lembra a súa nenez durante a guerra civil española. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1974 e a súa estrea foi moi polémica en España. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bandeira de Jersey
A bandeira de Jersey é a bandeira oficial do territorio da Illa de Jersey. Componse dun sautor vermello sobre un campo branco. No cuadrante superior atópase o escudo de Jersey rematado por unha "coroa Plantagenet" amarela. A bandeira foi adoptada polos Estados de Jersey o 12 de xuño de 1979, e proclamada pola raíña Isabel II do Reino Unido o 10 de decembro de 1980. Ondeouse oficialmente por primeira vez o 7 de abril de 1981.
The Garden
The Garden é unha banda estadounidense de rock experimental procedente de Orange County, California, e formada no ano 2011 polos irmáns xemelgos Wyatt e Fletcher Shears. O dúo editou o seu álbum de estrea, The Life and Times of a Paperclip, en 2013, seguido por varios pequenos lanzamentos. En 2015 o grupo lanzou o seu segundo álbum de estudio, haha, xunto co seu sinxelo principal "All Smiles Over Here :)" con boas críticas antes de fichar por Epitaph Records. O seu terceiroo álbum, Mirror Might Steal Your Charm, apareceu en marzo de 2018, e o cuarto, Kiss My Super Bowl Ring, en marzo de 2020. O seu último traballo ata a data, Horseshit on Route 66, foi editado en setembro de 2022.
Ritmo circadiano
miniatura| A maioría dos organismos adaptáronse aos cambios diarios de iluminación, excepto aqueles que viven sen a luz solar e a influencia das mareas. Ritmo circadiano ou ciclo circadiano (do latín circa cerca + diem día) é o nome que recibe a variación das funcións biolóxicas dos diferentes seres vivos, que se repite regularmente cun período de aproximadamente 24 horas. Atópanse, por exemplo, nos patróns de actividade dos animais, nos movementos foliares das plantas, na organización de colonias de insectos sociais e na taxa de crecemento de fungos, procesos que se repiten cada 24 horas. Os ritmos circadianos son modificados e axustados a diario polo medio, influenciados principalmente pola variación diaria da luz, temperatura, mareas e ventos.
No corpo humano atópanse ritmos circadianos materiais, e tamén moitos ritmos psicolóxicos, con influencia, por exemplo, sobre a dixestión ou sono e o estado de vixilia, a renovación das células e o control da temperatura corporal.
Características
miniatura| O núcleo supraquiasmático (SCN), situado no [[hipotálamo, é unha das principais partes do cerebro encargadas de controlar o ciclo circadiano. ]] É importante distinguir entre ritmos diarios e ritmos circadianos. Os ritmos diarios son oscilacións presentes nas funcións de varios seres vivos no medio natural nun período de 24 horas. Algúns ritmos diarios chámanse ritmos circadianos ao seren xerados de forma endóxena polo propio corpo. É dicir, os ritmos circadianos obsérvanse incluso cando o ser vivo está illado nun ambiente artificial constante, no que non existen referencias ambientais sobre o día ou a noite exteriores. Nestas condicións, dise que o ritmo está en curso libre, xa que se está expresando intrinsecamente, sen ser inducido ou sincronizado por factores externos. Así, os ritmos circadianos son ritmos diarios endóxenos, xerados a partir de procesos fisiolóxicos coñecidos como reloxos circadianos. Nos humanos e outros mamíferos, o reloxo circadiano central sitúase nunha zona do cerebro chamada núcleo supraquiasmático, no hipotálamo na base do cerebro, por riba das glándulas pituitarias.
Investigacións recentes ampliaron o significado do termo, demostrando que os ritmos circadianos tamén están relacionados coas mareas, o ciclo lunar e tamén coa dinámica climática terrestre a través do vento e das correntes mariñas, especialmente observado en relación aos animais migratorios como algunhas aves.
Considerando que o ritmo oscilatorio endóxeno pode representarse mediante unha función de onda sinusoidal, pódese describir cos seguintes termos: período, fase e amplitude. O período é o tempo necesario para completar un ciclo, ou a distancia entre dúas cristas das ondas. Cada tipo de ritmo está definido polo período, cuxa duración clasifica o ritmo como circadiano, ultradiano (período inferior a 24 horas, ou máis dun ciclo dentro de 24 horas), infradiano (período superior a 24 horas). A amplitude é a altura da crista da curva senoidal nun ciclo dado. Cando un ritmo está en curso libre, sendo expresado en condicións constantes, a súa amplitude pode diminuír gradualmente até desaparecer por completo. A fase pódese considerar calquera punto dentro do ciclo, e a posición dos picos é o que máis se usa para relacionarse coa fase. Cando se superpoñen os picos de dous ritmos, pódese dicir que están "en fase", ou están "desfasados" cando non coinciden.
Trastornos do sono do ritmo circadiano
Os TSRC (CRSD polas siglas en inglés), son unha familia de trastornos que afectan o momento do sono. Os CRSD xorden dun patrón persistente de trastornos do sono/vixilia que poden ser causados ​​por unha disfunción no propio sistema de reloxo biolóxico ou por unha desalineación entre o propio oscilador endóxeno e os sinais impostos externamente. Algunhas das terapias que se usan para harmonizar os ritmos circadianos son a fototerapia, a terapia de escuridade e as luces ambar ou luz azul, por exemplo para o trastorno bipolar.
Orixes
Os ritmos circadianos teríanse orixinado nas células máis primitivas protexendo a replicación do ADN da alta radiación ultravioleta durante o día. Como resultado disto, a replicación do ADN relegouse ao período nocturno. O fungo Neurospora mantén este mecanismo circadiano de replicación do seu material xenético.
Mesmo que o funcionamento do ciclo circadiano destas procariotas non depende de mecanismos de retroalimentación de transcrición/tradución de ADN, para os eucariotas si sería esta última a maneira de regular os seus ritmos circadianos. De feito, aínda que os ciclos de eucariontes e procariontes comparten a arquitectura básica (senal de entrada/oscilador interno/senal de saída), non comparten ningunha outra similitude, polo que se postulan diferentes orixes para ambos.
Ritmo circadiano en plantas
miniatura|Mecanismo do ritmo circadiano. Como noutros seres vivos, nas plantas o ritmo circadiano está directamente ligado a procesos endóxenos, e o ritmo xérase independentemente das flutuacións do medio externo.
Mecanismo molecular
Nas plantas, os ritmos circadianos xéranse por un mecanismo molecular dentro das súas células. O mecanismo ten unha periodicidade autosustentada e responde á luz. Estudos en plantas do xénero Arabidopsis demostraron que a luz do amencer activa a expresión xénica das proteínas LHY e CCA1, que á súa vez estimulan os xenes que se expresan durante o día. Porén, estas proteínas tamén inhiben xenes que se expresan durante a noite, como TOC1. Ao anoitecer, os niveis de LHY e CCA1 diminúen, permitindo a elevación da proteína TOC1, que á súa vez aumenta os niveis dos xenes LHY e CCA1 durante a noite, reiniciando o ciclo ao amencer.
Luz e ritmos circadianos en plantas
Os cambios de fase nunha planta poden ser inducidos por baixos niveis de luz e lonxitudes de onda específicas, o que indica que a resposta á luz probabelmente estea mediada por fotorreceptores como os fitocromos (sensíbeis á luz vermella e vermella longa) e os criptocromos (sensíbeis á luz azul). Podemos poñer como exemplo a planta do xénero Arabidopsis que posúe cinco fitocromos. Todos estes fitocromos están implicados na sincronización do reloxo circadiano, a excepción do fitocromo C. Ademais dos fitocromos, as proteínas criptocromáticas (CRY1 e CRY2) actúan na planta sincronizando o reloxo coa luz azul, do mesmo xeito que fan nos insectos. Estas mesmas proteínas tamén son necesarias para a sincronización controlada pola luz vermella. Durante a sincronización do reloxo, os fotorreceptores CRY1 e CRY2 poden actuar como intermediarios na sinalización do fitocromo, xa que tales fotorreceptores non absorben a luz vermella, a diferenza do fitocromo.
Ritmo circadiano e resposta ao fotoperíodo en plantas
O fotoperíodo representa a duración do período de luz durante un día, que cambia gradual e regularmente coas estacións. A partir deste período, a planta controla aspectos do seu desenvolvemento en sincronía coas estacións. O control fotoperiódico do desenvolvemento e da floración das especies vexetais normalmente implica procesos fisiolóxicos controlados polos ritmos circadianos.
As especies de fotoperíodo pódense dividir en plantas de día longo (PDL) e plantas de día curto (PDC). As PDL teñen un oscilador central que controla a variación do ARNm dunha proteína chamada CO. Cando o pico de expresión do ARNm ocorre na escuridade, traducirase a proteína CO, pero degradarase e non activará a expresión do ARNm da proteína FT, que favorece a floración. Deste xeito, non se producirá a floración. Se o pico ocorre á luz, a proteína CO non se degradará e acumularase, activando a expresión do ARNm de TF e inducindo a floración.
En PDC o proceso é diferente. O oscilador central controla a expresión do ARNm de Hd1, que se traduce en proteína HD1, que inhibe un inductor da floración ( Hd3a ). Cando se produce o pico de produción de ARNm de Hd1 na escuridade, a proteína HD1 degrádase e actívase a expresión de Hd3a, inducindo a floración. Cando o pico se produce na luz, a proteína HD1 non se degrada e acumúlase, inhibindo a expresión de Hd3a e, en consecuencia, inhibindo a floración.
Ciclo circadiano na migración das bolboretas
miniatura|140px|Bolboretas migrantes sobre un [[piñeiro.]] As bolboretas monarca usan as súas antenas como compás solar para orientarse durante o proceso de migración cara a México durante o outono.
Notas
<references group="" responsive="1">
Rodrigo Aparicio Santamaría
Rodrigo Aparicio Santamaría é o alcalde do concello da Arnoia, na provincia de Ourense, dende o ano 2015. Preside o Partido Popular (PP). Comezou a traballar na política no ano 2002.
Iker Losada
Iker Losada Aragunde, nado en Catoira o 1 de agosto de 2001, é un futbolista galego que xoga como centrocampista no Real Club Celta de Vigo B da Primeira Federación.
Ioannina
Ioannina, Ioánnina, Iánina ou Ianina (en grego: Ιωάννινα) é unha cidade grega no noroeste de Grecia, no distrito de Ipiros.
Xeografía física e humana
esquerda|miniatura|Lago de Ioannina
Orografía
Arredor de Ioannina hai moitas montañas altas. Ao lado da cidade está a montaña Mitsikeli. No leste de Ioannina atópase a serra de Pindos. Ioannina está construída na beira do lago Pamvotida.
Lago de Ioannina
Ioannina está construída xunto a un lago chamado Pamvotida, ou tamén lago de Ioannina.
Porto do lago
O lago ten un pequeno porto que conecta Ioannina coa illa do lago.
Illa do lago
A illa do lago é unha pequena illa con monumentos e edificios importantes, construídos durante o período otomán e o período bizantino.
Administración
Ioannina é a capital da prefectura de Ioannina e da periferia de Ipiros.
Demografía
En Ioannina viven 67.384 persoas. O custe da vida é algo superior ao da media do sur de Europa.
Sitios de interese
Ioannina ten moitos lugares de interese, como o castelo onda o lago, as igrexas antigas e as construcións na illa do lago.
Asaari Bibang
Assari Bibang Ngui, coñecida como Asaari Bibang, nada en Malabo o 28 de xullo de 1985, é unha actriz, escritora, humorista e activista ecuatoguineana afincada en España.
Traxectoria
Como actriz protagonizou a súa primeira película en 2010, Área de Descanso. En 2015 debutou como monologuista e realizou unha xira por España co seu espectáculo La negra batalla. Participou en Riot Comedy, o proxecto feminista da cómica Penny Jay, no festival de humor feminista Coñumor e en programas como La resistencia, Las que faltaban ou Comedy Central.
En 2021 Bibang presentou o seu espectáculo afrofeminista Humor Negra. Ese ano deu un monólogo durante a gala dos Premios Feroz no que criticaba a precariedade laboral e a situación das actrices cando cumpren anos, que a deu a coñecer entre o gran público. Ademais, colabora coa revista feminista Pikara Magazine e o diario El País.
Mi querida señorita
Sinopse
Pouco despois ten un ataque de celos ao ver regresar a Isabelita, a súa serventa, dun paseo co seu mozo. Tras unha discusión, Isabelita despídese. Entón Adela acode ao médico, quen lle descobre que en realidade é un varón, feito que descoñecía porque a criaran como muller dende bebé e a moralidade da pequena cidade de provincias en que vive non lle permitiron explorar o sexo. Ao descubrilo, marcha precipitadamente a Madrid a vivir como un home.
Asaari Bibang
Activismo
Bibang é moi crítica cos papeis que se lles outorgan en España ás persoas negras e afrodescendentes, así como coas barreiras que as mulleres negras atopan se quixeren dedicarse á actuación en España. Critica o racismo non só da sociedade española, senón tamén da industria audiovisual.
Antón Figueroa
O nome de Antón Figueroa pode referirse a:
Teorema de Desargues
dereita|miniatura En xeometría proxectiva, o teorema de Desargues, chamado así en honra ao xeómetra e arquitecto francés Gérard Desargues (1591-1661) que o enunciou en 1638, expón:
Ao punto O chámaselle centro de perspectiva e á recta r, eixo de perspectiva.
CUNY
A City University of New York (CUNY ; acrónimo pronunciado /ˈkjuːni/,  do seu nome oficial en inglés, City University of New York) é un consorcio de 11 universidades, seis 'colexios comunitarios', unha escola de posgrao que concede doutoramento, unha escola de Xornalismo e unha facultade de Dereito.
Máis de 450.000 estudantes adultos están matriculados en campus situados nos cinco distritos de Nova York.
CUNY é o terceiro consorcio universitario máis grande dos Estados Unidos por número de estudantes, só superado polos sistemas da Universidade Estatal de Nova York (SUNY) e da Universidade Estatal de California (Cal State). CUNY e SUNY son sistemas universitarios separados e independentes, aínda que ambas son institucións públicas que reciben financiamento do Estado de Nova York; con todo, CUNY está financiado adicionalmente pola cidade de Nova York.
Historia
CUNY creouse en 1961 fusionando o sistema municipal de universidades de Nova York e engadindo unha nova escola de posgrao. As institucións municipais que se fusionaron foron:
CUNY atendeu historicamente a un corpo diverso de estudantes, especialmente aqueles que están excluídos ou non poden pagar as universidades privadas. CUNY proporcionou unha educación gratuíta para os pobres, a clase traballadora e os inmigrantes da cidade de Nova York até 1975, cando a crise fiscal da cidade obrigou a impoñer unha taxa de matrícula. Moitos académicos e intelectuais xudeus estudaron e ensinaron na CUNY na era posterior á Segunda guerra gundial, cando as universidades da Ivy League, como a Universidade de Yale, discriminaban aos xudeus. CUNY tivo a reputación de ser "o Harvard do proletariado".
Ao longo da súa historia, CUNY e os seus colexios, especialmente o City College of New York (CCNY), estiveron implicados en varios movementos políticos. Foi coñecido como un fervedoiro de apoio socialista no século XX. CUNY apoiou varias conferencias, como a Conference of Socialist Scholars.
Unidades académicas de CUNY
{|