cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emilio Costas Fernández
Traxectoria
Foi panadeiro en Vigo e Tui, e militaba no Sindicato de Alimentación de Tui da Confederación Nacional do Traballo. Era colaborador do xornal Mar y Tierra e membro da Federación Anarquista Ibérica. A finais de 1932 foi detido xunto a Vicente Vales Lorenzo acusado de disparar a Valentín Paz Andrade. Estivo preso até novembro de 1933, cando foi xulgado. Malia que a fiscalía pedía 18 anos de cárcere, saíron absoltos. Escribiu ao diario CNT dende a prisión denunciando as pésimas condicións dos reclusos. En 1934 intentou aplicárselle a lei de vagos en Tui. Foi detido trala revolución de Asturias.
En maio de 1936 participou no IV Congreso da CNT en Zaragoza, representando os sindicatos de Alimentación e Construción de Tui e mais o Sindicato de Oficios Varios de Guillerei. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, combateu en Tui aos militares. Tras ser apresado, foi fusilado xunto ao seu irmán José no monte Aloia. Dúas semanas despois correron a mesma sorte o seu irmán máis novo Alejandro e o seu pai Antonio.
Mettius Pompusianus
Mettius Pompusianus foi un escritor romano do século I.
Arte pública de Barcelona
miniatura|300px|[[Poema visual Bàrcino (1994), de Joan Brossa, Plaça Nova de Barcelona.]] O conxunto de monumentos e esculturas ó ar libre de Barcelona constitúe unha destacada mostra de arte pública que outorga á capital catalá, en conxunción con outros elementos como a súa arquitectura, a rede de museos ou o conxunto de parques e xardíns, un inconfundíbel selo artístico, xa que a cidade condal sempre apostou pola arte e a cultura como unha das súas principais características identitarias.
O patrimonio de arte pública da cidade é extenso, se ben a maioría de monumentos e o estatuario que se atopa nos lugares público data do século XIX en diante. O primeiro monumento situado na vía pública de forma expresa e por encarga municipal que se conserva é o Monumento a Santa Eulàlia, na Praza del Pedró, de 1673; outras obras anteriores consideradas de arte pública son, ora fontes, ora estatuas situadas no interior de fornelas, nas fachadas de edificios públicos, se ben en moitos casos foron encargas de carácter privado que pasaron a titularidade pública posteriormente. É preciso remarcar que até o século XIX a cidade estaba restrinxida polas súas murallas de orixe medieval, ó ter a cidade a consideración de praza militar, polo que o seu crecemento estaba limitado, e o pouco espazo dispoñible empregábase preferentmente para as actividades diarias da poboación, sen poder dedicar uns espazos axeitados para grandes monumentos.
A situación mudou co derrubamento das murallas e a doazón á cidade da Fortaleza da Ciutadella, feito que favoreceu a expansión urbana polo plan adxacente, e que se vai plasmar no proxecto do Eixample elaborado por Ildefons Cerdà, que supoxo a meirande ampliación territorial que tivo a cidade. Outro aumento significativo da superficie da capital catalá foi a anexión de diversos concellos estremeiros entre finais do século XIX e comezos do XX. Todo isto supuxo a adequación dos novos espazos urbanos e un aumento das encargas artísticas municipais nas vías públicas, que foron favorecidos por diversos acontecementos celebrados na cidade, como a Exposición Universal de Barcelona de 1888 e a Internacional de 1929 ou, máis recentemente, polos Xogos Olímpicos de 1992 e o Fórum Universal das Culturas de 2004.
Eurypyga helias
A Eurypyga helias é unha especie de ave da orde Euripygyformes, única representante do seu xénero (Eurypyga) e da súa familia (Eurypygidae). Habita nas rexións tropicais de América.
Descrición
miniatura|A colorido [[plumaxe de Eurypyga helias.]] Esta é unha ave esvelta cun andar pausado. Mide de 43 a 48 cm, e ten un peso de arredor de 250 gramos. O peteiro é alaranxado coa base de cor negra e o iris avermellado.
A cor das ás é o detalle máis rechamante, son de cor castaña, amarela, negra, branca, oliva e gris con dúas franxas castaña e negra; e desprégaas no cortexo. En voo, pode verse un ocelo grande e escuro en cada á. As cores luminosas tamén se usan para sobresaltar ós predadores potenciais.
Isidro Buceta
Isidro Buceta Buceta, nado en Pontevedra en 1883 e finado en Madrid o 19 de abril de 1974, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1904). Foi director do periódico El Progreso. Foi concelleiro e síndico do Concello de Pontevedra e presidente do Recreo de Artesanos. Vinculouse co agrarismo na súa última etapa en El Progreso, cando se produciu a escisión entre monteristas e riestristas, apoiou o movemento Acción Gallega e ao seu líder Basilio Álvarez, e iniciou unha campaña contra o marqués de Riestra. En 1916 marchou a Madrid onde exerceu a avogacía. En 1923, a raíz dos acontecementos agrarios dos Mártires de Sobredo, foi invitado polo Ateneo Madrileño para explicalo. Esta conferencia publicouse como El agrarismo gallego y su momento actual. Nas eleccións de municipais de abril de 1931 foi candidato da coalición monárquica por Madrid. Durante a II República estivo vinculado ao Partido Agrario Español e en 1935 tratou de impulsar a súa implantación na provincia de Pontevedra.
María Jesús Lamas
María Jesús Lamas Díaz é unha farmacéutica e investigadora galega que, desde o 20 de xullo de 2018, exerce o cargo de directora da Agencia Española de Medicamentos y Productos Sanitarios.
Traxectoria
Licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, universidade na que se doutorou en 2011 coa tese Estudio farmacogenético del cáncer colorrectal, dirixida polo profesor Ángel Carracedo, coa que obtivo o Premio Extraordinario.
Diplomada en Oncoloxía Farmacéutica pola Universidade de Valencia, foi acreditada como Farmacéutica Clínica en Oncoloxía (BOCP) polo Board of Pharmaceutical Specialties (BPS), e pola American Pharmaceutical Association (APhA) como Facultativo Especialista en Farmacia Hospitalaria. Relatora habitual en xornadas, congresos nacionais e internacionais e activa membro da comunidade sanitaria no mundo 2.0, a doutora Lamas goza dun extraordinario recoñecemento polo seu prestixio e dilatada experiencia na súa especialidade.
A súa vinculación co Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) comezou cos seus primeiros pasos no Servizo de Farmacia como residente. Dúas décadas despois foi nomeada Xefa deste Servizo, con gran peso na actividade diaria dun Complexo Hospitalario como o de Santiago de Compostela, de referencia a nivel internacional.
Á doutora Lamas non lle gusta falar en singular, senón en plural, en referencia ao equipo que traballaba con ela nun servizo que non só atende aos pacientes do CHUS, senón tamén a un milleiro de usuarios de residencias sociosanitarias concertadas. O seu traballo como responsábel da unidade de Farmacia Oncolóxica do CHUS (2003-2013) marcou o seu actual cargo. «Quero estender o modelo integral de atención médico-farmacéutica que iniciamos cos pacientes oncolóxicos ao resto de especialidades do complexo», dixo, e con esa filosofía participou, xunto a outros profesionais, na publicación da Real Academia Nacional de Farmacia: "Continuidade asistencial do paciente con antineoplásicos orais", que, efectivamente, continúa contaxiando a outras especialidades: "Proceso de fibrilación auricular".
Convencida do reto de que é posíbe converter os centros sanitarios en potentes áreas de investigación e innovación, e decidida a facer das novas tecnoloxías aplicadas unha ferramenta potente dos Servizos de Farmacia como apoio ás decisións dos Servizos clínicos, sen perder o prisma de que só a través da priorización poderemos conseguir unha aplicabilidade real e sustentábel no tempo. E sobre todo, innovadora nata, está disposta a facer do cambio a súa zona de confort, o que fai que desde a Dirección de Investigación da Sociedade Española de Farmacia Hospitalaria promova iniciativas para mellorar a xestión da investigación desde a excelencia.
Labor investigador e docente
Entre 2011 e 2017 a doutora Lamas publicou 13 artigos en revistas científicas:
Ademais, dirixiu a tese de doutoramento, xunto cos profesores Ángel Carracedo e Rafael López López, de Goretti Durán Piñeiro, lida en 2016 na Facultade de Medicina e Odontoloxía de Santiago de Compostela, e titulada "Estudio farmacogenético de variantes polimórficas en genes reparadores del ADN y otros marcadores de resistencia en pacientes con cáncer de cabeza y cuello".
José Manuel Rey Cortegoso
José Manuel Rey Cortegoso, nado en Caracas o 20 de maio de 1975, é un adestrador e exfutbolista venezolano, de orixe galega, que xogaba de defensa central.
Considerado un dos mellores futbolistas venezolanos da historia, tivo unha longa carreira na que militou en 11 equipos de sete países diferentes. Conquistou nove ligas venezolanas, oito delas co Caracas FC, equipo no que militou en seis etapas diferentes. A súa novena liga gañouna co Deportivo Lara, no que xogou dende 2011 ata a súa retirada en 2015, aos 40 anos de idade.
Orixes e estudos
Naceu en Caracas, sendo fillo dunha parella de emigrantes galegos, procedentes el de Forcarei e ela de Cambados. Seu pai inculcoulle a paixón polo fútbol ensinándolle a xogar na casa. Foise especializando nas categorías do Colexio La Salle, onde comezou a xogar de dianteiro.
Marítimo (1993-1994)
Cando xogaba no colexio Colexio La Salle, foino buscar o galego Pedro Castro para as categorías inferiores do Club Sport Marítimo. Debutou co primeiro equipo no ano 1993 no Estadio Rafael Calles Pinto, cunha derrota por 2-1 contra Llaneros de Guanare, onde o seu adestrador Miguel Sabino o fixo entrar no minuto 75.​ O 23 de febreiro de 1994 debutou na Copa Libertadores, no primeiro partido da primeira fase contra o tamén venezolano Minervén.
Deportivo Fabril (1994-1995)
A finais de 1994 viaxou a Galicia, onde o Deportivo da Coruña o tivo un mes a proba por recomendación do xornalista Lázaro Candal, fichándoo finalmente para o filial. Disputou 12 partidos co Fabril durante a tempada 1994/95, na que o equipo logrou o ascenso á Segunda División B. A súa sorte cambiou cando John Benjamin Toshack chamou para o primeiro equipo ao técnico do Fabril, José Manuel Corral, e este foi substituído por Carlos Ballesta. O novo adestrador desfíxose de varios xogadores do equipo de cara á campaña 1995/96, entre eles Rey.
1ª etapa no Caracas FC (1995-1999)
Tras isto volveu a Venezuela incorporándose ás filas do Caracas Fútbol Club no ano 1995. Foi gañando a titularidade ata converterse nun referente como defensa central no país. Xogou catro tempadas co conxunto da capital, conquistando o campionato de liga de 1996/97.
1ª etapa no Emelec (1999)
En 1999 chegou ao Club Sport Emelec de Ecuador. Debutou o 12 de xuño de 1999 no Clásico contra o Barcelona, marcando o único gol do encontro co Estadio George Capwell cheo.​​ Durante o último semestre do ano foi titular habitual en compañía do capitán Augusto Poroso e o seu equipo finalizou terceiro no Campionato Ecuatoriano de Fútbol 1999, obtendo unha praza para a Copa Libertadores 2000.
Dundee FC (2000)
Despois dunha boa tempada en Ecuador, pisou por segunda vez chan europeo ao ser traspasado ao Dundee FC da Primeira División de Escocia. No equipo azul foi titular e alcanzou o sétimo posto da táboa.
2ª etapa no Emelec (2003)
En 2003 chegou novamente ao Emelec, onde foi titular e gañou a Copa Asoguayas de 2003. O seu único gol durante a súa segunda etapa en Ecuador fíxoo na Copa Libertadores 2003 ante River Plate.
3ª etapa no Caracas CF (2004)
A continuación regresou ao Caracas, co que disputou a Copa Libertadores e gañou un noto título de liga.
4ª etapa no Caracas CF (2005-2006)
En xullo de 2005 regresou ao Caracas CF comezando a súa cuarta etapa no equipo vermello, co que gañou unha nova liga venezolana, tras derrotar na final ao Unión Atlético Maracaibo. Rey colaborou anotando o gol no partido de ida da final que colocaba o empate a 1.
5ª etapa no Caracas CF (2006-2007)
A continuación volveu a Caracas, gañando unha nova liga venezolana e realizando unha destacada actuación na Copa Libertadores, onde deixaron fóra ao River Plate tras gañarlle tanto na ida no Estadio Monumental (0-1), como na volta (1-3), na que Rey anotou un dos tres goles do seu equipo cunha lembrada volea dende longa distancia que deixou paralizado ao gardameta Juan Pablo Carrizo. Xa en oitavos de final caeron eliminados fronte ao Santos, nunha eliminatoria na que Rey fixo outro gran gol no Estadio Urbano Caldeira.
AEK Larnaca (2007-2008)
Tras a súa gran campaña no fútbol venezolano fichou polo AEK Larnaca de Chipre. Alí anotou tres goles e o seu equipo finalizou na cuarta posición da Primeira División de Chipre. Foi a súa última campaña en Europa, regresando de novo ao Caracas FC ao remate da liga.
6ª etapa no Caracas FC (2008-2010)
En 2008 comezou a súa sexta e derradeira etapa no Caracas FC, onde formou parella de centrais co uruguaio Deivis Barone. No Torneo Apertura 2008 quedaron na terceira posición, mentres que no arranque do segundo semestre conseguiron acabar primeiros na fase de grupos da Copa Libertadores 2009, sendo o primeiro equipo venezolano en logralo, e anotando Rey un gol na vitoria por 3-1 ante Lanús.​ Nos oitavos de final contra o Deportivo Cuenca marcou o cuarto gol no partido de volta disputado no Estadio Olímpico da UCV para sentenciar aínda máis a eliminatoria. ​ O equipo acabou finalmente eliminado en cuartos de final polo Grêmio. As súas boas actuacións continuaron no campionato nacional, facendo cinco goles no Torneo Clausura 2009, a mesma cantidade que fixera no Apertura. As súas contribucións axudaron ao Caracas a saír vitorioso do Clausura, gañando o pase á final contra o Deportivo Italia. O encontro de ida acabou en empate mentres que na volta o Caracas goleou por 0-5 ao Deportivo Italia, marcando Rey o quinto e derradeiro gol mediante un tiro libre. ​ O seu liderado e os 11 goles que anotou durante a temporada, valeron para outorgarlle o premio de mellor xogador do ano.
Cesión ao Colo-Colo (2009)
O traspaso de Gonzalo Jara do Colo-Colo chileno ao West Bromwich Albion e a lesión de Luis Mena, provocou a urxente cesión de José Manuel Rey ao conxunto de Santiago de Chile cun contrato de seis meses, con opción a prolongación en caso de clasificarse para a Copa Libertadores. ​ Debutou na liga chilena o 20 de setembro de 2009 no empate 1-1 ante Deportes Iquique. Disputou 14 partidos de liga e logrou o seu primeiro título fóra de Venezuela o 9 de decembro na final do Torneo Clausura contra Universidad Católica, que acabou con vitoria por 2-4.​ A pesar de ter o cariño do público​ e de ter gañado o campionato, o adestrador Hugo Tocalli non quixo renovar o seu contrato, pois quería usar a cota de estranxeiros con outro xogador.
Regreso a Caracas (2010)
Volveu ao Caracas para afrontar outra Copa Libertadores e o Torneo Clausura. Con todo, non foi o seu mellor semestre por mor dunha lesión de xeonllo sufrida en febreiro de 2010, na quinta xornada do campionato venezolano.​ Isto fixo que só puidese disputar un partido internacional, a derrota como visitante ante o Universidad de Chile. En abril recaeu da lesión durante un adestramento, perdendo así o resto da temporada e a obtención dun novo título de liga nunha recordada final ante o acérrimo rival, o Deportivo Táchira. Despois de 7 meses fóra dos terreos de xogo regresou o 7 de outubro de 2010 no partido de volta de oitavos de final da Copa Venezuela 2010 ante o Monagas Sport Club, que lles deu o pase á seguinte rolda. Contra o final do partido tivo un encontro fortuíto cun dianteiro, que lle produciu unha escordadura de nocello, deixándoo de baixa varias semanas máis.​ Regresou definitivamente o 4 de novembro na derrota contra o Aragua Fútbol Club e participou en tres partidos máis. O 9 de decembro de 2010 saíu pola porta de atrás do seu principal equipo, ao ser informado que tanto el como outros veteranos como José Vera ou Darío Figueroa, non serían tidos en conta no novo proxecto de relevo xeracional.
Mineros de Guayana (2010-2011)
En decembro de 2010 asinou con Mineros de Guayana, onde permaneceu medio ano, perdendo varios partidos por unha lesión.
Deportivo Lara (2011-2015)
Para a tempada 2011/12 fichou polo Deportivo Lara, co que conquistou nesa campaña a liga venezolana, despois de gañar tanto o torneo Apertura como o Clausura. Xogou ata 2015 no equipo de Barquisimeto, onde colgou finalmente as botas aos 40 anos de idade.
Selección de Venezuela
Foi internacional coa selección de Venezuela en 115 ocasións, sendo o segundo xogador con máis partidos na historia do combinado, só por detrás de Juan Arango, e anotou 11 goles. Debutou o 8 de xuño de 1997 nun partido de clasificación para o Mundial de Francia 1998 contra Bolivia e o seu derradeiro partido coa Vinotinto foi o 7 de outubro de 2011 contra Ecuador.
Como adestrador (2015-actualidade)
Despois de deixar a práctica do fútbol comezou a súa carreira como adestrador. Entre 2015 e 2016 foi o segundo adestrador de Noel Sanvicente na selección venezolana. En 2017 foi durante uns meses segundo adestrador de Alí Cañas no Zamora FC ata que en decembro foi anunciado como novo técnico do Aragua.
En xullo 2018 fichou polo Monagas onde estivo ata a súa renuncia en maio de 2019, cun balance de 19 vitorias e 11 empates en 44 encontros. O 26 de decembro de 2019 o Zamora FC anunciou a súa contratación como novo adestrador. Estivo case un ano no cargo ata que o seu contrato foi rescindido en decembro de 2020.
Palmarés
Caracas FC
Colo-Colo
Deportivo Lara
Exarcado patriarcal católico armenio de Damasco
O exarcado patriarcal de Damasco é unha sé da Igrexa Católica Armenia inmediatamente suxeita ao Patriarcado de Cilicia. En 2010 tiña 4.500 bautizados. O seu exarca é Yovsep Arnaowtean dende 1997.
Territorio
A arquieparquía abrangue a cidade de Damasco e o seu contorno, e ten unha única parroquia na mesma cidade.
Historia
Existe unha comunidade católica armenia dende 1763. O exarcado actual foi erixido o 6 de novembro de 1984.
Super Bowl
A Super Bowl é o partido final anual da National Football League (NFL), principal campionato profesional de fútbol americano do mundo. O partido culmina unha temporada que comeza no final do verán do ano anterior. Habitualmente, máis que o ano no que se disputa o encontro, utilizanse números romanos para identificar e diferenciar cada partido. Por exemplo, a Super Bowl I foi disputada o 15 de xaneiro de 1967 seguindo a tempada regular de 1966. A única excepción a esta regra foi a Super Bowl 50, xogada o 7 de febreiro de 2016 a continuación da temporada regular de 2015.
A celebración deste encontro xorde como parte do acordo de fusión entre a NFL e a entón competición rival, a American Football League (AFL). Acordouse que o campión de cada unha das dúas ligas xogase un partido para decidir o Campionato Mundial da AFL-NFL (en inglés: AFL–NFL World Championship Game) até que a confluencia fose efectiva en 1970. Despois da fusión, cada unha das ligas pasou a ser unha "conferencia", converténdose o partido nunha final na que se enfrontan os campións de cada conferencia para decidir quen é o campión da NFL. Actualmente, o equipo con máis títulos da Super Bowl son os Pittsburgh Steelers con seis.
O día que se xoga a Super Bowl, considerado por algúns como un festivo nacional non oficial nos Estados Unidos, é chamado "Super Bowl Sunday" (do inglés: Domingo de Super Bowl). De feito, é o segundo día do ano con maior consumo no país, tan só despois do Día de Acción de Grazas. A Super Bowl é frecuentemente o a emisión televisiva máis vista do ano, sendo os catro programas máis vistos da historia da televisión estadounidense Super Bowls. De feito, no ano 2015, a Super Bowl XLIX converteuse no programa máis visto da historia nos Estados Unidos cunha audiencia media de 114,4 millóns de telespectadores, sendo a quinta vez en seis anos que se bate o récord de audiencia, xeira que comezou en 2010 cando a Super Bowl XLIV supera o récord de 27 anos sendo o programa máis visto do episodio final de M*A*S*H. A Super Bowl é tamén un dos espetaculos deportivos anuais máis vistos a nivel mundial, grazas principalmente ao mercado estadounidense, tan só por detrás da final da UEFA Champions League.
Xa que a NFL restrinxe o uso da marca rexitrada "Super Bowl", o partido é frecuentemente chamado como o "Big Game" (don inglés: Gran Partido) ou outros termos xenéricos por corporacións non patrocinadoras do encontro. Debido á súa grande audiencia, os anuncios emitidos durante a retransmisión son os máis caros do ano, levando ás compañías a producir os seus anuncios máis custosos para o evento. Como resultado, ver e discutir sobre os anuncios converteuse nun dos aspectos máis significantes do evento. Alén diso, tamén son famosas as cerimonias antes e durante o descanso do encontro, nas cales teñen intervido cantantes e músicos como Michael Jackson, Madonna, Prince, Bruce Springsteen, Paul McCartney, Coldplay, The Rolling Stones, The Who ou Whitney Houston.
Campións
Os números entre paréntese na táboa refírense ao número de aparicións na Super Bowl até ese momento. Segundo a columna o uso de paréntese significa:
Próximas edicións
As datas de celebración dos encontros son estimacións.
Gañadores consecutivos
Ningunha franquía gañou tres Super Bowls seguidas, aínda que varías estiveron cerca:
Participacións na Super Bowl por equipo
Na seguinte táboa os equipos están ordenados primeiro polo número de participacións, despois polo número de vitorias e, finalmente, pola súa primeira participación. Na columna de "Temporada(s)", os anos en negra indican a consecución do título.
Equipos que non participaron na Super Bowl
Catro dos actuais equipo da NFL nunca chegaron a xogar unha Super Bowl. Dous deles, foron campións da competición antes da celebración da Super Bowl I na temporada 1966.
Alén diso, tanto Detroit, como Houston, como Jacksonville teñen acollido Super Bowls; isto significa que Cleveland é a única cidade actual da NFL que nunca organizou nin participou nunha Super Bowl.
Equipos que participaron na Super Bowl pero non gañaron
Nove equipos teñen participado na Super Bowl sen nunca ter conseguido a vitoria. En número descendente de aparicións son:
Equipos con longos períodos sen participar
Os seguintes oito equipo teñen participado na Super Bowl, mais non desde 1995. Isto significa que levan máis tempo sen participar que Jacksonville e Houston.
Partidos da Super Bowls repetidos
Os seguintes equipo enfrontáronse máis dunha vez entre eles na Super Bowl:
Récords
Os seguintes son algúns dos récords individuais máis destacábeis da Super Bowl.
Resultados de Maserati na Fórmula 1
Estes son os resultados completos nos Grandes Premios do Campionato Mundial para Officine Alfieri Maserati, o equipo de fábrica de Maserati.
(Chave) (resultados en negra indican pole position, resultados en italica indican volta rápida)
* O campionato de Constutores non se celebrou ata.
† Indica unidade compartida
Resultados doutros coches Maserati
(Chave) (resultados en negra indican pole position, resultados en italica indican volta rápida)
† Indica unidade compartida
Como fornecedor de motores
(Chave) (resultados en negra indican pole position, resultados en italica indican volta rápida)
Linguas caucásicas nororientais
miniatura|Áreas principais das linguas caucásicas nororientais. As linguas caucásicas nororientais son unha familia de linguas faladas na rexión oriental do Cáucaso, nas repúblicas rusas de Daguestán, Chechenia e a República dos Inguxos, no norte de Acerbaixán e o nordeste de Xeorxia, así como polas poboacións da diáspora de Europa Occidental, Turquía e Oriente Medio. Tamén son chamadas linguas caspias, en oposición ás linguas pónticas ou linguas caucásicas noroccidentais.
Publio Cornelio Escipión
Traxectoria
Nomeado cónsul romano no ano 218 a.C., combateu a Aníbal en Italia e posteriormente viaxou a Hispania durante a segunda guerra púnica, xunto ao seu irmán Cneo, para combater a Amílcar Barca, ao que derrotaron en Dertosa. Publio e o seu irmán faleceron nas proximidades de Cástulo nunha batalla contra Asdrúbal. Procónsul de Hispania dende o 217 até o 211 a.C. Tras unha exitosa campaña, morreu na batalla de Castulo (212 a.C.).
Sistema de clasificación de expresións de dor
O sistema de clasificación de expresións de dor, ou COPE, polas súas siglas en inglés (Classification of painful expressions), é un sistema de avaliación do grao de dor desenvolvido polo equipo da doutora Sheryl Brahnam, da Universidade Estatal de Missouri e baseado nos rostros. É un sistema que ten como obxectivo calibrar a intensidade da dor en bebés, que non poden articular verbalmente as sensacións e transmitir como de forte é e onde se produce a dor.
Así, pois, a partir do limitado repertorio de expresións faciais dos nenos trátase de determinar a intensidade e localización da dor. Analízanse na escala a forza coa que se pechan os ollos, os ángulos da boca ou as engurras da testa. O sistema depende dun algoritmo que procesa unha base de datos con 204 imaxes fotográficas de 26 nenos distintos. Delas, 60 amosan nenos con dor. As imaxes de nenos con dor tomáronse logo de que se lles picase o calcañar cunha agulla, un procedemento de extracción de sangue a neonatos que é coñecido pola súa dolorosidade. As demais fotos tiráronselles cando reproducían xestos que podían semellar dor, pero que non o eran.
Os testes de efectividade demostran que este sistema de clasificación de expresións de dor tgarante un acerto do 90%. O procedemento, con todo, aínda non se desenvolveu con carácter clínico.
Ligazóns externas
Web da doutora Sheryl Brahnam
AC Ace
miniatura|dereita|250px O AC Ace é un automóbil deportivo producido pola empresa de automóbiles inglesa AC Cars.
AC regresou o mercado despois da segunda guerra mundial coa gama de automóbiles de 2 litros en 1947, pero foi o coche deportivo As de 1953 co que a compañía fixo a súa reputación nos anos da guerra. AC considerou un deseño de John Tojeiro que utiliza unha luz de tipo escaleira marco tubular, todos independentes de transversal de folla de suspensión excepcionalmente fermoso, aberto corpo de aliaxe de dúas prazas, claramente inspirado na Ferrari Barchetta.
O auto competiu nas 24 horas de Le Mans en 1957 e 1958. Cando cesou a construción do seu Bristol 6 cilindros en 1961, o propietario de AC, Charles Hurlock, foi animado por Carroll Shelby a utilizar un Ford V8 no chasis. Deste modo, o AC Cobra comezouse a producir en 1962. A produción do Ace terminou nese mesmo ano 1962.
Nakano Takeko
Nakano Takeko (中野 竹子), nada en 1847 e finada en 1868, foi unha samurai xaponesa, ou onna-bugeisha, do dominio de Aizu, que loitou e morreu durante a guerra Boshin. Nakano, nada en Edo, era a filla de Nakano Heinai, un oficial de Aizu. Foi adestrada nas artes marciais e instruída en literatura, e foi adoptada polo seu mestre Akaoka Daisuke. Despois de traballar co seu pai adoptivo na instrución de artes marciais durante a década de 1860, Nakano entrou en Aizu por vez primeira en 1868.
Durante a batalla de Aizu, loitou cunha naginata (unha arma de hasta xaponesa) e foi a líder ad hoc das forzas femininas de combate que loitaron independentemente na batalla, xa que os retenedores de Aizu non lle permitiron loitar como parte oficial do exército do dominio. Esta unidade foi coñecida posteriormente como o exército de mulleres (娘子隊).
Mentres lideraba unha carga contra as tropas do Exército Imperial Xaponés do dominio Ōgaki, recibiu un disparo mortal no peito. No canto de deixar que o inimigo capturase a súa testa como un trofeo, pediulle á súa irmá, Yūko, que lla cortase e a enterrase. Foi levada ó templo Hōkai (na actual Aizubange, Fukushima) e enterrada debaixo dun piñeiro.
miniatura|dereita|200px|Representación de Nakano Takeko e a súa unidade de mulleres no festival de outono de Aizu, en 2006. Durante o festival anual de outono en Aizu, un grupo de mullere mozas vestindo hakama e bandanas brancas toman parte nunha procesión, conmemorando as accións de Nakano e a súa banda de mulleres loitadores do Joshigun.
Arte románica da Baixa Cerdanya
miniatura|250px|[[Santa Maria de Talló.]] miniatura|250px|[[Castelo de Llívia de arquitectura románica.]] miniatura|250px|Vista de [[Bellver de Cerdanya.]] A arte románic da Baixa Cerdanya dáse principalmente na arquitectura relixiosa das súas igrexa. Tense constancia de moitas delas grazas á acta de consagración da catedral de la Seu d'Urgell, a finais do século IX, onde consta unha lista de sesenta e oito parroquias, igrexas e vilas da Cerdaña, que foron asignadas en dote a Santa Maria d'Urgell. A importancia da Seu enmárcase, sobre todo na súa condición de sede episcopal datada da época visigótica, e a fronteira eclesiástica tampouco se correspondía coa fronteira real establecida no Tratado dos Pireneos de 1659. Até 1802, do bispado de Urgell dependían as trinta e tres vilas daa Cerdanya baixo administración francesa. Máis tarde, a división provincial de 1833 dividiu administrativamente a comarca, dividida entre as provincias de Xirona (once concellos) e Lleida (seis concellos).
As características arquitectónicas principais das igrexas son a simplicidade estrutural e as dimensións reducidas. Esta arte arquitectónica desenvolvida en Cataluña arredor do século X foi chamada por Puig i Cadafalch como o primeiro románico con correntes artísticas procedentes de Francia e Italia.
O románico vese representado tamén en fortificacións como a de Sant Martí dels Castells en Bellver, documentado en 1050 como propiedade de Ramon I de Cerdanya, e o castelo de Llívia (Llívia), datado do século XII e do cal se conserban algúns restos.
Armería Álvarez
Historia
As orixes da empresa están nun pequeno negocio de armería en Monterroso nos anos 1950. Posteriormente abriu un centro loxístico con tenda en Pocomaco (A Coruña) e delegacións en Madrid. A empresa é unha das máis importantes en España en venda de material de caza e deportivo por correo e internet. Tódolos anos edita diversos catálogos temáticos. O adicado á caza ten máis de 300 páxinas e unha tirada superior ao millón de exemplares. A súa páxina web está entre as 100 máis visitadas de Galiza.
Nieuwe Kerk (Ámsterdam)
miniatura|250px|Nieuwe Kerk. A Nieuwe Kerk (Igrexa Nova) é unha igrexa do século XV en Ámsterdam, que se atopa na Praza Dam, xunto ó Palacio Real.
Historia
O bispo de Utrecht deulle á cidade de Ámsterdam permiso para empregar unha segunda igrexa parroquial en 1408 debido a que a Oude Kerk (Igrexa Vella) era demasiado pequena para a crecente poboación da cidade. A Nieuwe Kerk foi consagrada a Virxe María e santa Catarina.
A igrexa foi danada polos lumes da cidade de 1421 e 1452 e queimouse case na súa totalidade en 1645, tralo cal foi reconstruída en estilo gótico. Someteuse a reformas importantes en 1892-1914, o que engadiu moitos detalles neogóticos, e foi anovada en 1959-1980. Foi despois da renovación da década de 1970, que chegou a ser demasiado custosa para a Igrexa reformada neerlandesa, cando se pensou en pechar o templo para aforrar cartos en mantemento; decidiu entón transferir a propiedade en 1979 a unha organización cultural acabada de formar, chamada Nacional Stichting De Nieuwe Kerk.
A Nieuwe Kerk é o lugar de enterro dos heroes navais neerlandeses, incluíndo o almirante Michiel de Ruyter, o comodoro Jan van Galen e Jan van Speyk. O poeta e dramaturgo Joost van den Vondel tamén está enterrado na igrexa.
O 2 de febreiro de 2002, foi o escenario da voda do daquela príncipe herdeiro dos Países Baixos, Guillerme Alexandre, coa arxentina Máxima Zorreguieta.
O 30 de abril de 2013, foi o escenario da coroación de Guillerme Alexandre como monarca do Reino dos Países Baixos.
Gándaras
Unha gándara é un terreo baixo, areento, húmido e improdutivo, onde só medra a maleza. Como topónimo Gándaras pode referirse a:
27 de maio
O 27 de maio é o 147º día do ano do calendario gregoriano e o 148º nos anos bisestos. Quedan 218 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Rachel Carson
Mortes
miniatura|100px|Niccolò Paganini.
Notas
Os 366 días do ano
AB Doradus
miniatura AB Doradus (HD 36705 / HIP 25647) é un sistema estelar que se atopa a 48,7 anos luz na constelación austral de Dorado. A estrela principal é unha estrela fulgurante, de aí a denominación denominación de estrela variable AB.
A estrela principal AB Doradus A, anana laranxa de tipo espectral K2V, ten unha velocidade de rotación 50 veces maior que o Sol, e en consecuencia posúe un campo magnético grande. . Posúe maior número de manchas solares que o Sol. Medidas da velocidade de rotación da estrela no seu ecuador amosaron que a velocidade varía co tempo debido o efecto de dito campo magnético.
O sistema é membro da chamada Asociación estelar de AB Doradus, composta por unhas 30 estrelas que se moven na mesma dirección e teñen unha idade similar.
Plano
Un plano é a representación en dúas dimensións dunha realidade métrica plana, na que non se ten en conta a curvatura da terra. A ciencia da elaboración de planos é a planimetría.
Diferenza entre plano e mapa
És un erro común o confundir o termo plano co de mapa, pensando que a diferenza entre estes dous é a diferenza da escala, utilizando a palabra plano para referirse á representación de espazos pequenos (cidades, barrios, edificios, pisos). Porén, a diferenza entre plano e mapa é fundamentalmente que no segundo tense en conta ao representar a deformación producida pola curvatura da terra. A ciencia que se ocupa de elaborar os mapas é a cartografía.
Uso dos planos
Tecnicamente, son documentos que definen as formas e medidas de obxectos, coa finalidade de poder construílos ou informar a quen cumpra as características que teñen. Os planos debúxanse sempre a escala, xa que se pretende dar unha imaxe fiel e proporcionada do obxecto que representan.
O sistema máis empregado na realización de planos é o da vista ortogonal, tamén coñecido como sistema diédrico. Consiste en proxectar o obxecto sobre planos que forman un diedro: son tres planos cun posicionamento entre si de 90º.
Desta forma, a vista que corresponde á proxección do obxecto sobre un plano vertical chámase alzado. Porén, a que se corresponde cunha proxección sobre plano horizontal denomínase planta. Por último, a vista que se proxecta sobre o plano vertical lateral recibe o nome de perfil.
Trigal
Co topónimo Trigal podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Mafalda de Savoia
miniatura|300px|Tumba de Mafalda de Savoia e de Afonso I de Portugal, [[Mosteiro de Santa Cruz, Coímbra.]] miniatura|300px|Igrexa do Mosteiro de Santa Cruz de Coímbra. Mafalda de Savoia, nada contra 1125 no condado de Savoia, Sacro Imperio Romano-Xermánico, e finada o  en Coímbra, Reino de Portugal, tamén coñecida como Mahaut ou Matilda (en portugués, sempre como Mafalda), filla de Amedeo III de Savoia e da súa esposa Matilde de Albon, foi a primeira raíña consorte de Portugal tras a súa unión matrimonial en 1146 con Afonso I —da casa de Borgoña, e coñecido tamén como Afonso Henriques— primeiro rei de Portugal.
Orixes familiares
Mafalda foi a segunda ou a terceira filla de Amedeo III, conde de Savoia, e da súa esposa Matilde de Albon, (irmá de Guigues IV de Albon, conde de Albon, o Delfín).
Unha tía de Mafalda, Adela de Savoia, era raíña consorte de Francia polo seu matrimonio co rei Luís VI, e un tío avó seu fora papa entre 1119 e 1124, co nome de Calisto II.
Posíbeis razóns para o seu matrimonio con Afonso Henriques
O pai de Mafalda participara na Segunda Cruzada, e esta podería ser unha das razóns para a elección de Mafalda como consorte do primeiro rei de Portugal, co propósito de formar unha alianza entre o novo reino e a Casa de Savoia para a expulsión dos musulmáns do territorio portugués e, ao mesmo tempo, demostrar a súa independencia do Reino de Galicia e León ao elixir unha esposa fóra do ámbito e influencia da monarquía galaico-leonesa.
Tamén é posíbel que Afonso Henriques non puideera escoller unha das infantas dos reinos ibéricos por razóns de parentesco, ou que a voda fora suxerida polo cardeal Guido de Vico, legado papal na península Ibérica e unha das testemuñas do tratado de Zamora, conferencia de paz entre Afonso Henriques e seu curmán, rei de Galicia, León, Castela e Toledo, celebrada en Zamora o 5 de outubro de 1143, e considerada como a data da independencia de Portugal e o inicio da dinastía afonsina.
Vida como raíña consorte
A presenza de Mafalda rexistrouse por primeira vez en Portugal o 23 de maio de 1146 cando, xunto co seu esposo, confirmou unha doazón que fixera a súa sogra, Teresa de León, á Orde de Cluny.
Foi patroa dos cistercienses, e fundou o Mosteiro de Costa en Guimarães, así como un hospital en Canaveses (Vila Ral) para os peregrinos pobres e enfermos que se dirixían a Santiago de Compostela polo Camiño Portugués.
O historiador medievalista inglés, Walter Map, na súa obra De nugis curialium, conta que «o rei de Portugal que agora vive», case seguro que Afonso I, fora convencido por malos conselleiros para que asasinara á súa esposa embarazada por causa de celos. Porén, non hai ningunha outra fonte desta historia, que non é xeralmente aceptada.
Probabelmente a raíña falecue das secuelas do seu último parto, o de Sancha, se é que Mafalda faleceu en 1157.
Morte e sepultura
A raíña Mafalda morreu en Coímbra o 3 de decembro de 1157 ou de 1158. José Mattoso cita 1157 como o ano da súa defunción. E o historiador portugués Frederico Francisco Stuart de Figanière menciona o mesmo día pero un ano despois e cita un documento que demostra que a raíña aínda vivía en 1158.
O documento, arquivado na Torre do Tombo, que menciona La Figanière, refírese á doazón da vila de Atouguia polo rei Afonso e a súa esposa a Guillerme de cornibus no que o rei confirma cum uxore mea Regina domna Mahalda filia comitis Amadei et de Moriana.
Sobrevivírona admais seis dos seus sete fillos dos cales soamente Sancho, Urraca e Teresa chegarían á idade adulta.
Matrimonio e descendencia
Aínda que segundo os Annales D. Alfonsi Portugallensium Regis a voda con Afonso Henriques celebrouse en 1145, non foi até un ano despois, en maio de 1146, cando ambos o esposos aparecen xuntos por primeira vez. O historiador José Mattoso cita outra fonte, Noticia sobre a Conquista de Santarém segundo a cal, a cidade foi tomada o 15 de maio de 1147 e menos dun ano despois da voda real. Debido a que nesa época non se podían celebrar matrimonios durante a coresma, Mattoso suxire que a voda se celebrou en marzo ou abril de 1146, posibelmente no domingo de Resurrección que nese ano caeu no 31 de marzo. O noivo tiña case 38 anos e a noiva ao redor dos 21. Os infantes nacidos deste matrimonio foron:
Libra irlandesa
A Libra irlandesa (en irlandés Punt Éireannach e en inglés Irish pound) foi a moeda oficial da República de Irlanda ata a introdución do Euro en 1999 e foi retirada definitivamente o 28 de febreiro do 2002. Foi emitida como moeda independente en 1928 como substituta da libra esterlina, aínda que mantivo paridade coa moeda británica ata 1979.
A súa taxa de troco era de 0,787564 libras por cada Euro. O seu código ISO 4217 era IEP.
Descentralización
A descentralización pódese entender como proceso (desde o centralizado) ou como forma de funcionamento dunha organización. Supón transferir o poder, (e coma tal, o coñecemento e os recursos) dun goberno central cara a autoridades que non están xerarquicamente subordinadas. A relación entre entidades descentrais son sempre horizontais non xerárquicas. Unha organización ten que tomar decisións estratéxicas e operacionais. A centralización e a descentralización son dúas maneiras opostas de transferiren poder na toma de decisións e de mudaren a estrutura organizacional das empresas de forma concordada.
Montecalvo
O topónimo galego Montecalvo pode referirse a:
Apple Inc.
Apple Inc. (antes, Apple Computer, Inc.) é unha compañía informática norteamericana con sede en Cupertino (California), fundárona Steve Jobs e Stephen Wozniak o 1 de abril de 1976. Apple contribuíu a popularizar a informática nos 70 co seu Apple II e nos 80 co Macintosh. Na actualidade posúe o 5% do mercado mundial dos ordenadores.
Inicio (1976-1980)
esquerda|miniatura|Apple I, primeiro produto de Apple, foi vendido como unha placa de circuíto montado e carecían das características como un teclado, monitor e caixa. O propietario desta unidade engadiu un teclado e a caixa de madeira. Apple fundouse o 1 de abril de 1976 por Steve Jobs, Steve Wozniak e Ronald Wayne, para vender o Apple I un kit de ordenador persoal. Os kits foron feitos a man por Wozniak e amosados por primeira vez ao público no Homebrew Computer Club. O Apple I foi vendido como unha placa base (con CPU, RAM, e os chips básicos), menos do que se considera actualmente unha computadora persoal completa. O Apple I saíu á venda en xullo de 1976 e vendíase por un prezo de 666,66 dólares (equivalentes a 2.723 dólares de 2012, axustado pola inflación). O Apple I, foi o primeiro produto de Apple, foi vendido como unha placa de circuíto montado e carecía das características básicas como un teclado, monitor e caixa. O propietario da unidade engadía un teclado e unha caixa de madeira.
Apple foi presentado o 3 de xaneiro de 1977 sen Wayne, que vendera a súa parte da empresa de novo a ​​Jobs e Wozniak por 800 dólares. O multi millonario Mike Markkula proporcionou a súa experiencia empresarial esencial e a financiamento de 250.000 dólares para incorporarse a Apple.
O Apple II foi presentado o 16 de abril de 1977 na primeira Feira de Informática da Costa Oeste. Diferenciábase dos seus principais rivais, o TRS-80 e o Commodore PET, xa que viña con gráficos e caracteres en cor e unha arquitectura aberta. Namentres que os primeiros modelos utilizaban cintas de casete ordinarias como dispositivos de almacenamento, que foron superados pola introdución dunha disqueteira de 5 1/4 polgadas.
O Apple II foi elixido para ser a plataforma de escritorio para a primeira aplicación comercial do mundo dos negocios o VisiCalc, programa como folla de cálculo. VisiCalc creou un mercado de negocio para o Apple II, e déuselles aos usuarios domésticos unha razón adicional para mercar un Apple II a compatibilidade coa oficina. De acordo con Brian Bagnall, Apple exaxeraba as súas cifras de vendas e foise distanciando en terceiro lugar de Commodore e Tandy ata que VisiCalc chegou.
A finais da década de 1970, Apple tiña un cadro de deseñadores de computadoras e unha liña de produción. A compañía presentou o fracasado Apple III en maio de 1980 nun intento de competir con IBM e Microsoft no negocio e mercado da informática empresarial.
Jobs e varios empregados de Apple incluíndo Jef Raskin visitaron Xerox PARC en decembro de 1979 para ver o ordenador Xerox Alto. Xerox deulles acceso tres días ás instalacións de PARC, a cambio de accións. Jobs convenceuse inmediatamente de que tódolos ordenadores do futuro empregarían unha interface gráfica de usuario (GUI) como o que tiña Xerox e que desenvolveu para o novo Apple Lisa.
En 1980, Apple saíu a bolsa, o que xerou máis capital que calquera saída a bolsa desde que Ford Motor Company en 1956 e de inmediato a creación de máis millonarios (ao redor de 300) que calquera outra compañía na historia.
O formato máis usado como nativo por Apple é .ipa
Boot Camp
miniatura|200px|Apple III Computer. miniatura|200px|iMac con procesador Intel. Boot Camp é unha aplicación que permite instalar e manexar Windows nas computadoras de Apple. Este programa só funciona nos Ordenadores Mac con procesador de Intel.
A versión final de Boot Camp está dispoñible dende a saída ao mercado do sistema operativo de Apple, Mac OS X 10.5 Leopard. A aplicación Boot Camp atópase en todas as instalacións de Mac OS X 10.5 en /Aplicacións/Utilidades e a través dun asistente gráfico, os usuarios poden instalar Windows XP ou Vista e logo reiniciar o ordenador para escoller se queren comezar con Mac OS X ou Windows XP ou Vista.
É posible que Apple gañe máis cota do mercado con este movemento, por iso cambiou os procesadores Intel, xa que hai usuarios que estarían dispostos a cambiarse a Mac se puidesen arrancar Windows.
Período Muromachi
miniatura|[[Ashikaga Takauji, fundador do shogunato Ashikaga.]] miniatura|Samurais no 1538. miniatura|Comerciantes europeos. A era Muromachi (室町時代) é un período da historia xaponesa que abarca dende 1336, co fracaso da Restauración Kenmu e a toma do poder de parte do samurai Ashikaga Takauji, quen estableceu o segundo shogunato na historia xaponesa en 1338: o shogunato Ashikaga, cuxo nome lle foi dado a esta época. Finalizou en 1573, cando o décimo quinto e último shōgun, Ashikaga Yoshiaki, foi derrocado polo daimyō Oda Nobunaga, quen buscaba a unificación do país.
A comezos desta era desenvolveuse o proceso de fragmentación do poder no Xapón, onde o shogunato compartía influencia política cos feudos, chamados han, e cuxo poder estaba en mans do daimyō. Porén, a segunda metade deste período rompeuse o balance de poder e os shōgun perderan a súa influencia, e os daimyō fortalecéronse; pouco despois os daimyō iniciaron unha disputa entre clans, coa fin de reunir todo o poder político do país. É así, que nesta era se resaltan dous períodos específicos como resultado desta fragmentación política: a era Nanbokuchō (南北朝時代), onde o poder imperial, que fora relegado a un papel cerimonial, estaba sufrindo unha dualidade de poderes con dous emperadores gobernando de xeito simultáneo: a Corte do Norte, apoiada polo shogunato Ashikaga e a Corte do Sur, que ostentaba a súa lexitimidade ó posuír os Tres Tesouros Sagrados, obxectos lendarios que certificaban o reinado do emperador. O segundo período es coñecido como a era Sengoku (戦国時代), onde os estados feudais enfróntanse nunha serie de batallas coa fin de ampliar o seu poder de influencia no Xapón, desencadeando unha longa guerra civil.