cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Lafaurie
Publicacións
Jean Lafaurie foi un prolífico autor de artigos e colaboracións publicados en obras conxuntas e nas principais revistas numismáticas do seu tempo. No momento da súa xubilación en 1979 a súa bibliografía abranguía 454 artigos. Amósase a seguir unha escolma representativa dos seus artigos e dos seus traballos monográficos:
Darryl Middleton
Darryl Bryan Middleton, nado o 21 de xullo de 1966 en Queens, Nova York, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense con nacionalidade española. Actualmente exerce como adestrador asistente no CSKA Moscova. Como xogador, xogaba nas pocisións de ala-pivote e pivote cunha altura de 2,02 m. Foi tres veces MVP da ACB.
Economía muisca
thumb|right|235px|As esmeraldas foron explotadas usando fosas escavadas xunto á formación. Debido a que as esmeraldas de Somondoco se atopaban en rochas sedimentarias, limpábanse nas fosas durante a estación das choivas. miniatura|dereita|235px|Os muisas eran famosos pola súa fina ourivaría. Este artigo describe a economía dos muiscas. Os muiscas eran os habitantes orixinais do Altiplano Cundiboyacense, o chaira dos Andes centrais da actual Colombia. A súa economía e habilidades de comercio eran ben coñecidas polas outras comunidades indíxenas da área, e segundo describiron os conquistadores españois, o seu principal obxectivo era a adquisición de recursos minerais como ouro, esmeraldas, carbono, prata e cobre.
A economía muisca era autosuficiente no que respecta á subministración básica de alimentos, grazas ás avanzadas técnicas agrícolas que desenvolveron en socalcos elevados. O sistema de comercio estaba ben estabelecido, achegando tanto ás clases sociais superiores da sociedade muisca como á poboación en xeral abundancia de ouro, plumas, caracois mariños, coca, yopo e outros artigos de luxo. Os mercados levábanse a cabo cada catro a oito días en varios asentamentos ao longo da Confederación Muisca e organizábanse mercados especiais en torno a festividades nas que comerciantes de fóra dos Andes intercambiaban os seus produtos cos muiscas.
Ademais da agricultura, os muiscas desenvolvéronse ben na produción de diferentes artesanías, empregando as materias primas comercializadas cos pobos circundantes. Famosos son os obxectos dourados e de "tumbaga" feitos polos muiscas. As mantas, teas e redes de algodón eran confeccionadas polas mulleres muiscas, e intercambiábanse por bens valiosos, froitas tropicais e pequenas teas como cartos. Os muiscas foron os únicos en Suramérica en ter moedas reais de ouro, chamadas "tejuelos".
A minaría era unha importante fonte de ingresos para os muiscas, a quen chamaban "a xente do sal" polas súas minas de sal en Zipaquirá, Nemocón e Tausa. Ó igual que os seus veciños occidentais, os muzos, que eran chamados o "pobo esmeralda", extraían esmeraldas nos seus territorios, principalmente en Somondoco. O carbón atopábase en toda a rexión dos muiscas en sedimentos do Eoceno e usouse para os lumes de cociña e para a produción de sal e ornamentos dourados.
Benvidos ao sur
Benvidos ao sur (en Benvenuti al Sud) é un filme cómico italiano de 2010 dirixido por Luca Miniero, un remake do filme francés Bienvenue chez les Ch'tis. O filme ten unha continuación chamada Benvenuti al Nord. O filme foi adicado a Angelo Vassallo, un alcalde italiano asasinado pola súa campaña contra o crime.
Estreouse en galego o 28 de xullo de 2022 a través da TVG.
Van Gogh (filme de 1991)
Van Gogh é un filme francés de 1991 escrito e dirixido por Maurice Pialat. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1991, e foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Ambientado en 1890, o filme segue os últimos 67 días da vida de Van Gogh e explora as súas relacións co seu irmán Theo, o seu médico Paul Gachet e as mulleres da súa vida, incluída a filla de Gachet, Marguerite.
Jaime Ignacio del Burgo
Jaime Ignacio del Burgo Tajadura, nado en Pamplona, o 31 de xullo de 1942, é un político, xurista e escritor español. Foi o primeiro presidente democrático da Deputación Foral de Navarra, ademais de senador e deputado por Navarra durante vinte e oito anos.
Familia. Formación académica
Fillo do historiador e político carlista Jaime del Burgo Torres (Pamplona, 1912) e Mercedes Tajadura Goñi (Pamplona, 1911). O matrimonio tivo tres fillos: Jaime Ignacio, Mercedes e María Antonia.
Comezou os seus estudos elementais nos Xesuítas de Pamplona. Realizou os tres primeiros cursos de Dereito no Estudo Xeral de Navarra, antecedente da Universidade de Navarra. En cuarto curso trasladou o seu expendiente á Universidade de Deusto, onde se licenciou en Dereito, e Economía. Posteriormente realizou o doutoramento en Dereito na Universidade de Navarra, coa tese Orixes e Fundamento do Réxime Foral de Navarra (1968). É avogado en exercicio e foi profesor de dereito foral público da Universidade de Navarra.
Actividade profesional
Comezou a súa actividade profesional en 1966, como secretario xeral de Automóbiles de Turismo Hispano Ingleses S.A. (AUTHI), onde permaneceu catro anos. Desde 1970 ocupou diversos cargos, primeiro na administración foral e despois na política. Concretamente, durante o período 1970-1973 foi secretario técnico de Facenda de Navarra, e posteriormente Director de Coordinación, Planificación e Desenvolvemento da Deputación Foral de Navarra (1973-1976).
Socialdemócratas de Navarra e UCD
É un dos fundadores do Partido Social Demócrata Foral de Navarra, primeiro e do Partido Social Demócrata despois (1976). O Partido Social Demócrata Foral de Navarra integrouse en Unión de Centro Democrático (UCD) (1977). Jaime Ignacio del Burgo foi elixido senador por Navarra nas Cortes constituíntes (1977-1978), e elixido Secretario 2º do Senado.
En 1979 foi novamente elixido senador por Navarra na I Lexislatura (1979-1982). En 1979 foi Deputado Foral pola Cidade de Pamplona (1979-1984), presidente da Deputación Foral (1979-1980) e presidente da UCD de Navarra.
O caso FASA
A carreira política de Del Burgo atravesou o seu maior contratempo entre 1980 e 1984, ao ser acusado de estar envolto no denominado caso Fasa e ser destituído como Presidente da Deputación Foral (da que era presidente desde 1979) o 28 de abril de 1980.
Sendo presidente da Deputación, esta concedeu en xuño de 1979 un anticipo de 81 millóns de pesetas (499.000 €) á empresa FASA (Fundiciones Alsasua, S.A.), da que Del Burgo era accionista, así como antigo conselleiro-secretario do Consello, que sería devolto unha vez que a Caixa de Aforros de Navarra, dependente da propia Deputación, formalizase uns créditos que a Caixa estaba disposta a conceder á empresa. A empresa atopábase nunha delicada situación económica. Unha semana despois a Caixa de Aforros de Navarra concedeu a FASA un crédito hipotecario de 81 millóns. FASA destinou dita cantidade a saldar coa Caixa os seus créditos vencidos, por un total de 62 millóns. Os restantes 19 millóns destinounos ao pago das nóminas atrasadas dos traballadores. En setembro a empresa declarouse en suspensión de pagos, sen que se formalizase o crédito, polo que o anticipo nunca se puido recuperar.
Un dos créditos cancelados, por 40 millóns de pesetas, fora avalado polos membros do Consello de Administración de FASA en 1978, entre eles Del Burgo. Os conselleiros subscribiran un acordo polo que cada un respondería, en caso de execución, en proporción ao seu capital social. En 1976, antes de ser elixido presidente da Deputación, Del Burgo recibiu en contraprestación aos seus traballos profesionais accións por un total de 500.000 pesetas (o 0,3 por cento do capital social) e fora nomeado conselleiro-secretario do Consello de Administración pola súa condición de asesor xurídico da sociedade. Del Burgo dimitiu dos seus cargos na sociedade ao ser elixido presidente. Del Burgo alegou ante a Comisión de Investigación que no momento de concertar o devandito crédito a responsabilidade real de Del Burgo era de 120.000 pesetas (700 euros), que quedou reducida a cero ao ceder as súas accións, a un prezo simbólico, ao conselleiro delegado Ignacio Irazoqui en maio de 1979 (a transmisión non foi formalizada até xullo). Del Burgo ausentouse do salón de sesións o día no que se tomou a decisión de conceder o anticipo.
O 14 de abril de 1980, o Parlamento Foral de Navarra acordou, cos votos do PSOE, HB, PNV, e varios parlamentarios do seu propio partido, que vulneraron a disciplina de voto acordada polo Grupo Parlamentario de UCD (cuxos órganos de goberno –o comité executivo, o consello político e a asemblea xeral apoiaron a Del Burgo por amplísima maioría), esixir a súa dimisión como deputado e presidente da Deputación pero Del Burgo non dimitiu, polo que o 28 de abril a Deputación acordou a súa destitución que se fixo inmediatamente efectiva. O 28 de novembro de 1980, a propia Deputación tomou a decisión de levar ante os tribunais a Del Burgo, acusándoo de malversación de fondos públicos.  Con todo, a Fiscalía Xeral do Estado, previo informe unánime da Xunta de Fiscais, desestimou a denuncia.
Del Burgo recorreu tanto o acordo do Parlamento Foral como o acto administrativo da súa destitución. A Sala do Contencioso da Audiencia Territorial de Pamplona, ditou dúas sentenzas o 26 de xuño de 1981. Na primeira declarou nulo o acordo do Parlamento pero na segunda confirmou a decisión da Deputación. Del Burgo recorreu ante o Tribunal Supremo contra esta segunda sentenza.
A Sala terceira do Tribunal Supremo en sentenza ditada en outubro de 1983 anulou o acordo da Deputación que destituía o seu presidente, e en xaneiro de 1984 a Sala do Contencioso-administrativo da Audiencia Territorial ordenou a reposición de Del Burgo como presidente do Goberno desta comunidade, polo que volveu ocupar o cargo brevemente en 1984.
Del Burgo nunca foi procesado penalmente e só se iniciaron accións penais por estafa contra Ignacio Irazoqui, conselleiro delegado da empresa FASA que finalmente foi absolto, sen que por parte da Deputación se interpuxese recurso, acudindo á vía civil.  O Xulgado de primeira instancia número 1 de Pamplona ditou sentenza a finais de 1984 desestimando a demanda da Deputación contra os antigos conselleiros de FASA, entre eles Del Burgo. Nun dos seus fundamentos xurídicos dise que a responsabilidade do prexuízo sufrido pola Deputación foi a falta de previsión dos deputados que adoptaron o acordo de concesión do anticipo sen esixir a prestación das garantías que permitisen a devolución do mesmo.
Durante os seus anos que durou a súa destitución, fora reelixido presidente da UCD en Navarra en agosto de 1981 e dimitido do cargo en decembro de 1982 para ingresar no Partido Demócrata Popular (PDP), o que se materializou en xaneiro de 1983.
Partido Demócrata Popular (PDP) - Unión Demócrata Foral (UDF) - Partido Popular (PP)
En 1981 foi reelixido presidente da UCD. Ao ano seguinte ingresou no Partido Demócrata Popular (PDP).
En 1985 foi elixido portavoz da Agrupación Parlamentaria Popular no Parlamento de Navarra. Ao ano seguinte regresa ao Senado, nesta ocasión co PDP por Navarra (III Lexislatura, 1986-1989). En 1987 encabezou a candidatura da coalición Unión Demócrata Foral (UDF) ao Parlamento de Navarra, que obtivo tres escanos.
En 1989, tras a integración do PDP no Partido Popular (PP), e a refundación do partido, foi elixido presidente do PP de Navarra, obtendo un escano no Congreso por Navarra dentro da coalición integrada polo PP e Unión del Pueblo Navarro (UPN). Desde a súa participación na política activa defendeu sempre o centrismo reformista.
Foi Presidente da Comisión Constitucional do Congreso dos Deputados (2002-2004), e representante de Unión del Pueblo Navarro no Comité Nacional do Partido Popular desde 1991.
En outubro de 2008, abandonou UPN para refundar o Partido Popular de Navarra tras a ruptura do pacto UPN-PP.
Comisión de investigación do 11M
Foi portavoz na Comisión de investigación do 11 M do Congreso dos Deputados do Grupo Popular do Congreso na que cuestionou as investigacións efectuadas e que se encadraban nas Teorías da conspiración do 11M realizadas por varios medios xornalísticos (fundamentalemte polo diario El Mundo e a cadea de radio COPE).
Tras a sentenza do xuízo do 11 M emitida o 31 de outubro de 2007, na que se excluía calquera participación de ETA ou outras conspiracións internas nos Atentados do 11 de marzo de 2004, o Sindicato Unificado de Policía (SUP), anunciou a presentación dunha querela contra Del Burgo e outros políticos do Partido Popular, que finalmente non chegou a presentar.
Ideoloxía
Del Burgo, líder durante a Transición da Unión de Centro Democrático en Navarra, foi un dos principais artífices da existencia de dúas vías para acceder á autonomía: unha para Navarra e outra para as Vascongadas (posteriormente País Vasco ). Así, propugnou que lles correspondía só aos navarros decidir se se incorporaban ao País Vasco ou non:
Desde entón, as súas formulacións mantivéronse basicamente en posturas similares, rexeitando calquera fórmula de integración na comunidade autónoma do País Vasco.
Vida privada
En 1968 casou con Blanca Azpiroz Martínez (Pamplona, 1945). O matrimonio tivo cinco fillos: Blanca, Jaime Arturo Ignacio, Paula, Arturo e Myriam.
Publicacións
É autor de numerosos artigos en revistas, folletos e traballos monográficos así como conferenciante habitual. Publicou os seguintes libros:
Ottavio Bugatti
Ottavio Bugatti, nado en Lentate sul Seveso, Milán, o 25 de setembro de 1928 e finado en San Pellegrino Terme, Bérgamo, o 13 de setembro de 2016, foi un futbolista e adestrador italiano.
Como futbolista
Comezou a súa carreira no Vis Nova de Giussano, pasando en 1949 ao Seregno, da Serie C, equipo no que coincidiu entre outros con Aldo Boffi, no final da súa carreira. Tras conseguir o ascenso disputou co equipo o campionato 1950/51 na Serie B.
Na tempada 1951/52, despois de descender á Serie C co Seregno e aínda que Bugatti encaixara 67 goles, o presidente do SPAL, Paolo Mazza, decidiu a súa fichaxe. Foi titular durante a súa primeira tempada na Serie A, categoría á que o club de Ferrara acababa de ascender. Ao ano seguinte contribuíu á consecución do noveno posto en liga. Para a tempada 1953/54 foi traspasado ao Napoli a cambio de 55 millóns de liras, cifra récord naquel entón para un porteiro.
Ocupou a titularidade na portería de Nápoles durante os seguintes oito anos, e en 1956 recibiu o Premio Combi ao mellor porteiro da Serie A. Realizou a súa mellor actuación co club o 24 de novembro de 1957, no campo da Juventus, onde a pesar de xogar con febre, parou os ataques de Omar Sívori, Giampiero Boniperti e John Charles, facilitando que o seu equipo vencese por 1-3, na que foi a única derrota na casa da Juventus esa tempada. Trala marcha de Bruno Pesaola ao Genoa, converteuse no capitán do equipo, no que permaneceu ata que este descendeu á Serie B en 1961.
Fichou entón polo Inter de Milán de Helenio Herrera, club que adquiriu ao mesmo tempo ao seu antigo rival Lorenzo Buffon, un ano máis novo que el. Foi suplente deste ata 1963, e a continuación foino de Giuliano Sarti. Disputou o seu último partido na Serie A o 10 de xaneiro de 1965, case con 37 anos, ante o Catania. O seu balance no Inter foi de 25 partidos de liga, 6 en competicións europeas e 2 na Copa de Italia, e proclamouse campión de dúas ligas, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais.
Adestrador
Despois de retirarse do fútbol, iniciou unha carreira como adestrador. Na tempada 1975/76 substituíu a Carmine Longo no banco da Salernitana. Ao ano seguinte regresou brevemente a Ferrara, para colocarse á fronte dun SPAL en crise. Chamado para substituír a Ballico, foi á súa vez substituído pola dupla Ottavio Bianchi - Luis Suárez.
Faleceu o 13 de setembro de 2016.
Cinema
En 1961 aparece no filme Il giudizio universale de Vittorio De Sica, no que se interpretou a si mesmo.
José Lago Millán
José Lago Millán, nado en 1893 ou 1894 en Pontevedra, foi un deportista polifacético e adestrador de fútbol de principios do século XX e persoa fundamental no desenvolvemento do deporte na Arxentina.
Traxectoria
Na súa Pontevedra natal comezou a práctica deportiva, tanto xogando no Pontevedra Sporting Club coma ciclismo. Emigrou moi novo á Arxentina, onde se graduou en Educación Física e exerceu de profesor de Cultura Física na YMCA (Asociación Cristiana de Jóvenes) e no colexio Mariano Moreno, diversificando a súa activida con calistenia, atletismo, natación, baloncesto e incluso psicoloxía do deporte.
Entre os anos 1923 e 1926 dirixiu o equipo de atletismo do país americano. No ano 1927 fíxose cargo da dirección da Selección de fútbol da Arxentina para mellorar a súa condición física. Debutou oficialmente o 14 de xullo de 1927 gañando 1-0 ante o Uruguai na Copa Newton. Este primeiro ano dirixiu o equipo no Campionato Suramericano do Perú 1927 do que se proclamou campión derrotando na final por 5-1 á anfitrioa.
Ao ano seguinte dirixiu ao equipo nos Xogos Olímpicos de Amsterdam 1928, primeira vez que a Arxentina enviaba representación para competir en fútbol, perdendo a final contra o Uruguai no encontro de desempate tras o empate a un tanto no primeiro encontro.
En 1932, foi nomeado adestrador do CA Boca Juniors para substituír a Mario Fortunato, dirixindo ao equipo en dous encontros.
No ano 1937 regresara á selección coma axudante do adestrador Manuel Seoane, tamén de orixe galega.
Miofilamento
Os tipos de tecido muscular son: tecido muscular estriado esquelético e tecido muscular estriado cardíaco, e tecido muscular liso en vertebrados, aos que hai que engadir o tecido muscular estriado oblicuo, que se encontra nalgúns invertebrados. As diferentes disposicións dos miofilamentos crean os distintos tipos de músculos. O músculo estriado ten bandas transversas de filamentos. No músculo estriado oblicuos os filamentos están inclinados. No músculo liso os miofilamentos están situados irregularmente.
Estrutura
miniatura|Unha [[fibra muscular mostrando os miofilamentos grosos e delgados dunha miofibrila.]]
Hai tres tipos de miofilamentos: groso, delgado e elástico.
Función
O complexo proteico composto polas proteínas contráctiles actina e a miosina denomínase ás veces actomiosina. Nos músculos estriados esquelético e cardíaco, os filamentos de actina e miosina teñen cada un unha lonxitude específica e constante de poucos micrómetros, moito menos que a lonxitude da célula muscular elongada (que é de varios centímetros nalgúns músculos esqueléticos). A natureza contráctil deste complexo proteico está baseada na estrutura dos filamentos grosos e delgados. O filamento groso de miosina ten unha estrutura cunha dobre cabeza, coas cabezas situadas nos extremos opostos da molécula. Durante a contracción muscular, as cabezas dos filamentos de miosina únense aos filamentos delgados de actina orientados na posición oposta e tiran deles facéndoos superpoñerse. A acción do movemento desta unión da miosina e a actina ten como resultado o acurtamento do sarcómero. A contracción muscular consiste no acurtamento simultáneo de múltiples sarcómeros.
Caso Altsasu
O Caso Altsasu é un procedemento xudicial contra oito mozos por unha agresión que tivo lugar na madrugada do 15 de outubro de 2016. Nun bar do municipio foron agredidos dous axentes da Garda Civil fóra de servizo e as súas parellas. Un dos axentes mostraba unha patada no parietal, outros tiñan contusións leves e varios denunciantes afirmaron padecer secuelas psicolóxicas por mor dos feitos. O preito foi inicialmente conducido pola xuíza Carmen Lamela, da Audiencia Nacional. En marzo de 2018 Concepción Espejel foi nomeada como maxistrada á fronte do xuízo, que se celebrou en abril dese ano.
O caso foi polémico, xa que o fiscal describiu os feitos como terroristas e pediu entre 12 e 62 anos de prisión para os oito acusados. Este duro enfoque da xustiza española uniuse ás denuncias dos partidos nacionalistas e de esquerda por supostas irregularidades e falta de neutralidade no proceso. Por estes motivos, o caso Altsasu é criticado por diversos sectores.
A Audiencia Nacional rexeitou os cargos de terrorismo, pero impuxo sentenzas de entre 2 a 13 anos de cárcere. A fiscalía apelou a sentenza en xuño de 2018 e insistiu na existencia de terrorismo, mais foi de novo rexeitado en marzo de 2019.
O 19 de xaneiro de 2022 o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos inadmitiu a demanda presentada polos condenados, co que rexeitou calquera vulneración dos dereitos dos mesmos.
Atención de medios de comunicación e polémica
O incidente axiña atraeu intensamente a atención dos medios de comunicación. Os denunciados entregáronse por vontade propia á Policía Foral de Navarra, mais ficaron en liberdade con cargos. O Ministro do Interior no momento, Jorge Fernández Díaz, calificou o feito como "delito de odio" por os denunciantes seren Gardas Civís, mais non como kale borroka, senón como evento illado.
Catro días máis tarde, COVITE, unha asociación de vítimas de ETA, presentou unha denuncia contra os sospeitosos por terrorismo e odio. Tamén denunciaron diversas contas de Twitter, o movemento local Ospa e a campaña Alde hemendik! ("Fóra de aquí!" en éuscaro). O tribunal pronto reclamou a transferencia do caso á Audiencia Nacional, encargada de xulgar delitos moi graves. Malia o tribunal rexional descartar os cargos por terrorismo, o Tribunal Supremo autorizou o traspaso do caso á Audiencia Nacional.
Evidencias e declaracións xudiciais
Segundo o xuíz, os dous axentes implicados na pelexa estaban vestidos de civís. No festival local de Altsasu, un número de mozos achegóuselles na barra e pediulles que marchasen do lugar. Os axentes pediron que os deixasen tranquilos. Porén, "máis tarde, unhas 25 persoas achegáronselles, con 15 ou 20 deles insultando e golpeándoos até que chegaron as patrullas". Iñaki Abad, un dos mozos procesados, gravou un vídeo co seu móbil. Este mostra o axente da Garda Civil que supostamente fora "brutalmente golpeado no chan" andando cunha camisa branca e limpa momentos despois dos supostos feitos. O axente fóra de servizo golpea o teléfono de Abad pero, máis tarde, danse a man e falan.
As imaxes, que cuestionan o procedemento xudicial, foron inicialmente rexeitadas como proba polo tribunal. Porén, máis tarde foron aceptadas.
Amais desta evidencia, o tribunal rexeitou as declaracións de testemuñas propostas pola defensa e outras imaxes dos feitos, así como fotografías que describen as dimensións reais da barra onde o ataque tivo lugar.
Cargos
Os oito mozos (Ohian Arnanz Ziordia, Jokin Unamuno Goikoetxea, Jon Ander Cob Amilibia, Julen Goikoetxea Larraza, Adur Ramírez de Alda Pozueta, Aratz Urrizola Ortigosa, Iñaki Abad Olea e Ainara Urkijo Goikoetxea) recibiron unha ampla lista de cargos, entre eles, terrorismo.
No xuízo pedíronse 62 anos de prisión para un do grupo. Para o resto pedíronse 50 anos, agás un que afrontou unha pena de 12 anos de cárcere. Os acusados foron encarcerados de xeito preventivo baixo o artigo 573 do Código Penal, un artigo pensado para persoas sospeitosas de terrorismo.
Evolución do procedemento
As familias definiron o procedemento como "indignante" e "un acto de vinganza", e anunciaron que apelarían a sentenza. Catro días máis tarde, a Garda Civil arrestou a catro dos acusados en Altsasu e enviounos a prisión. O 14 de xuño de 2018 o fiscal do caso tamén apelou a sentenza, de novo baixo o argumento de terrorismo. Seis días máis tarde, a condena de Iñaki Abad reduciuse 3 anos "debido a un erro". A xuíza decidiu aceptar entón a proba inicial do testemuño de María José N.C., unha vítima da pelexa, quen declarou que Abad non se atopaba entre os agresores.
O 7 de marzo de 2019 a sentenza para as apelacións da defensa e do fiscal foi filtrada pola Cadena SER antes do seu anuncio oficial polo Tribunal Nacional ás partes implicadas. Confirmou maioritariamente o veredicto inicial: non había terrorismo. Porén, as sentenzas eran aínda adecuadas debido a agravantes como "discriminación ideolóxica" contra os axentes da Garda Civil e as súas parellas. Iñaki Abad finalmente foi condenado a 6 anos de cárcere.
O 9 de outubro de 2019 anunciouse a sentenza final do xuízo. O tribunal describiu os feitos como "execrábeis" por estaren dirixidos cara a axentes da Garda Civil. Porén, finalmente rexeitou os cargos de abuso de autoridade e discriminación ideolóxica. A sentenza desestimou a petición do fiscal a mediados de setembro na que afirmou que "se atacou á Garda Civil por ser fiel ao Rei e ao pobo español". As sentenzas foron reducidas, aínda que dous xuíces do cinco discreparon da decisión, por creren que os cargos de discriminación non debían ser descartados. As familias dos condenados e a súa avogada, Amaia Izko, consideraron as penas impostas como inxustas e non axustadas aos feitos obxectivos. Amais, destacaron a «carencia de garantías durante o proceso».
Declaracións durante os procedementos
O proceso converteuse no centro de atención dos medios de comunicación polas duras penas solicitadas e as circunstancias políticas ao redor do xuízo, incluíndo certas afirmacións: "'O que estamos a ver na España do século XXI é persoas pedíndolles a outras, cuxo traballo non lles gusta, que abandonen a cidade. Isto é xenofobia, racismo, fascismo en estado puro, que é o que defenden os supremacistas abertzales, impregnados dun nacionalismo anticuado'. José Perals, fiscal.""'Consideramos que se non se aprecia terrorismo en casos como estes retrocederiamos 20 anos, a aqueles momentos nos que [en referencia ás organizacións xuvenís de ETA] Segi, Jarrai e Haika campaban tranquilamente polos pobos do País Vasco e Navarra e algúns dicían que eran cousas dos mozos da gasolina, da kale borroka' José Perals.""'[A sentenza mostra] un absoluto desprezo ao principio de xustiza, non é nada proporcional, é unha vinganza e ten unha intención clara de xerar dor”. Familias dos acusados."
Críticas ao ataque
As duras e explícitas acusacións do fiscal cara os acusados atraeron o apoio das principais asociacións de vítimas de ETA e o apoio explícito de partidos como Cidadáns ou o PP, que vían os feitos como parte da "estratexia de ETA". O 22 de outubro de 2016 a líder de COVITE, Consuelo Ordóñez, visitou o municipio de Altsasu acompañada dunha notábel presenza de medios. O día seguinte, o entón presidente Mariano Rajoy declarou que "non haberá ningunha impunidade" para a "agresión brutal".
O 18 de abril de 2018 unhas 2.500 persoas (segundo datos da Delegación do Goberno en Navarra) acudiron á manifestación convocada en Pamplona por varios partidos (PP, UPN, PSN e Cidadáns) e dúas asociacións de vítimas de ETA en apoio aos axentes de Garda Civil, na que criticaron a posición do goberno navarro no asunto. O 1 de xuño a Asociación Unificada de Guardas Civiles celebrou as sentenzas impostas, xa que servirían para que "remita paulatinamente a hostilidade" contra eles e se alcance o "clima de convivencia desexábel en toda sociedade democrática". A asociación engadiu que "non é aceptábel que nun Estado de dereito os traballadores da seguridade pública e os seus familiares, moitos deles menores de idade, non poidan vivir en paz a causa do uniforme que visten".
Críticas ao proceso xudicial
miniatura|Evento solidario a favor dos procesados en [[Vitoria|Gasteiz ]] Por outra banda, o caso provocou indignación e perplexidade entre políticos, algúns sectores sociais e institucións de Altsasu, Navarra e Euskadi en xeral, que cuestionaron a versión oficial dos feitos. En xullo de 2017 52 eurodeputados de cinco grupos parlamentarios asinaron un documento público en que pedían a intervención do presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, "en atención aos principios de proporcionalidade, xustiza e equidad". Destacaron que a petición da fiscalía era "desproporcionada, carente de sentido e antidemocrática". A Comisión Europea respondeu que seguiría detidamente o proceso xudicial. alt=|esquerda|miniatura|Mostra de apoio en [[Altsasu aos acusados]] A organización a prol dos dereitos humanos Amnistía Internacional definiu o caso como "unha ofensa moi seria", sinalado o risco de trivialización e ambigüidade do cargo de "terrorismo", así como o "desproporcionado" das acusacións. A ONG mostrou tamén a súa preocupación polo proceso xudicial, xa que podería estar a incumprir "o principio de imparcialidade" e "discriminando aos acusados pola súa ideoloxía", engadindo que era inconcibíbel a acusación de "terrorismo".
En xuño de 2018 o antigo maxistrado da Audiencia Nacional Baltasar Garzón referiuse ao proceso como "unha vergoña" alimentada por unha necesidade de satisfacer rancores e vinganzas de determinados sectores en España mediante o uso da xustiza. Igualmente o adestrador de fútbol Pep Guardiola criticou en xuño de 2019 os 900 días de prisión dos acusados. Sinalou na mesma liña ao Estado español por este e outros casos similares, como os relacionados co proceso independentista catalán. miniatura|Manifestación en [[Pamplona en apoio aos acusados en abril de 2018]] Por mor das audiencias de abril, entre 30.000 e 50.000 persoas manifestáronse nas rúas de Pamplona o 14 de abril de 2018 en apoio aos acusados e as súas familias e protestar contra as condicións en que se estaba a desenvolver o proceso xudicial. Á manifestación asistiron o alcalde da cidade, Joseba Asiron (EH Bildu) e María Solana, en representación do goberno navarro. Tamén foi apoiada polos sindicatos Langile Abertzaleen Batzordeak, Eusko Langileen Alkartasuna e Comisións Obreiras e polos partidos do goberno foral. Por outra banda, UPN, PSN, Cidadáns e o PP de Navarra criticaron a mobilización.
O 5 de xuño de 2018 catro dos acusados foron inesperadamente arrestados entre fortes medidas de seguridade. Este feito aumentou o nivel de indignación contra o proceso xudicial e o sentimento de "desproporción" ao redor deste. Os pais dos arrestados declararon que o proceso enteiro era unha fraude chea de irregularidades, "unha aberración xurídica", e anunciaron unha manifestación en Pamplona o 16 de xuño. O Goberno Foral e o Parlamento de Navarra mostraron o seu apoio ás familias "na súa procura da xustiza".
O 16 de xuño de 2018 entre 30.000 e 80.000 persoas tomaron as rúas da capital navarra baixo o lema "isto non é xustiza" en solidariedade cos mozos, recluídos a 500 quilómetros das súas casas. A manifestación, das máis masivas celebradas en Pamplona nas últimas décadas, recibiu amplo apoio de personalidades políticas, de formacións como o PNV, EH Bildu ou Podemos, un gran número de sindicatos e de asistentes doutras partes do Estado. O 24 de marzo de 2019, unha nova mobilización reuniu a entre 35.000 e 60.000 persoas en Altsasu baixo o mesmo lema da manifestación de xuño. Un número significativo de manifestantes chegou doutras partes do Estado, sobre todo de Cataluña e Euskadi.
Consecuencias políticas
O caso converteuse nun asunto de grande importancia no discurso da dereita, cun alto contido nacionalista. O 4 de novembro de 2018 un grupo de persoas, dirixido por Albert Rivera, daquela líder do partido político Cidadáns, e por Fernando Savater, viaxou a Altsasu para un acto de apoio á Garda Civil e de condena aos acusados. O Partido Popular e Vox seguiron os seus pasos, cunha agresiva mensaxe contra o independentismo e esixindo o seu dereito a daren discursos no municipio navarro. Foron escoltados pola Garda Civil e a Policía Nacional nun ambiente tenso.
Un gran grupo de persoas manifestouse pola súa presenza no municipio. Durante todo o acto e os discursos, as campás da vila estiveron a repenicar, acompañadas por unha sirena e un concerto de rock convocado moi preto de dito evento. O 30 de maio de 2019 quen repenicaron as campás recibiron unha multa de 3000 €.
En marzo de 2019, en vésperas de a Audiencia Nacional anunciar a sentenza, Pablo Casado, dirixente do PP, visitou o bar de Altsasu onde sucedeu a agresión para unha entrevista cun medio televisivo. O encontro foi interrompido polo dono do local, quen convidou a Casado a marchar do establecemento, ao non pediren permiso para gravar dentro do local.
Os artistas Omar Jerez e Julia Martínez realizaron unha actuación o 13 de decembro de 2019 na praza dos Foros de Altsasu denunciando a agresión aos gardas civís.
En decembro de 2020 o caso volveu á luz dos medios e políticos españois pola estrea de Altsasu, unha miniserie baseada nos feitos, emitida en ETB1. Membros do Partido Popular e de Cidadáns esixiron a súa retirada «immediata».
Lucio Cornificio
Lucio Cornificio (en latín: Lucius Cornificius) foi un político e militar romano, membro da plebea gens Cornificia, que ocupou o consulado no ano 35 a.C.
Familia
Polo seu praenomen, probablemente era fillo do acusador de Tito Annio Milón.
Carreira política
No 43 a.C., Cornificio, como tribuno da plebe exerceu a acusación fronte a Marco Xunio Bruto perante o tribunal que xulgou os asasinos de Xulio César, no marco da aplicación da Lex Pedia. No 38 a.C., Augusto deulle o mando sobre a frota que se enfrontou a Sexto Pompeio, e distinguiuse militarmente nas batallas que tiveron lugar ao redor das costas de Sicilia, chegando a capturar o barco de Demócares, o almirante da frota pompeiana.
En 35 a. C. sucedeu a Tito Estatilio Tauro no goberno da provincia de África, co probable título de procónsul, cargo que exerceu até o 32 a.C., celebrando un triunfo ex Africa o 3 de decembro dese ano. Dise de Cornificio que, por salvar a vida dos seus soldados, se consideraba co dereito de viaxar á súa casa en Roma nun elefante cada vez que ceaba fóra.
Como outros xenerais de Augusto, tivo que investir parte do seu patrimonio para embelecer a cidade e construíu o templo de Diana no Aventino.
Atribúeselle a obra Rhetorica ad Herennium, pero tamén podería corresponder a Quinto Cornificio o Mozo ou a outra persoa da mesma gens.
Principais sitios mineiros de Valonia
Os Principais xacementos mineiros de Valonia son un Patrimonio da Humanidade da UNESCO que comprende catro sitios en Valonia no sur de Bélxica asociados coa industria da minería do carbón belga dos séculos XIX e XX. Os catro sitios da agrupación, situados na Provincia de Hainaut de fala francesa e a Provincia de Liexa, comprenden Grand-Hornu, o Bois-du-Luc, o Bois du Cazier e Blegny-Mine.
Descrición
O sitio foi recoñecido pola comisión da UNESCO en 2012 e descríbese oficialmente:
Os catro sitios do inmoble forman unha franxa de 170 km de longo por 3 a 15 km, que atravesa Bélxica de leste a oeste. Consta dos xacementos mineiros de carbón dos séculos XIX e XX mellor conservados do país. Presenta primeiros exemplos da arquitectura utópica dos primeiros períodos da era industrial en Europa dentro dun conxunto industrial e urbano altamente integrado, en particular a mina de carbón de Grand-Hornu e a cidade obreira deseñada por Bruno Renard na primeira metade. do século XIX. Bois-du-Luc inclúe numerosos edificios levantados entre 1838 e 1909 e unha das minas de carbón máis antigas de Europa que data de finais do século XVII. Aínda que a rexión valoa tiña centos de minas de carbón, a maioría perderon a súa infraestrutura, mentres que os catro compoñentes do sitio enumerado conservan unha gran integridade.
Historia
Durante a Revolución Industrial no século XIX, a minería e a industria pesada que dependía do carbón formaron unha parte importante da economía de Bélxica. A maior parte desta minería e industria tivo lugar no sillon industriel ("val industrial" en francés), unha franxa de terra que atravesa o país onde se atopan moitas das cidades máis grandes de Valonia. Os lugares nomeados deste Patrimonio da Humanidade están todos situados dentro ou preto da zona do sillon industriel.
Imanol Idiakez
Joseba Imanol Idiakez Barkaiztegi, nado en Donostia o 14 de marzo de 1972, é un ex-futbolista e actual adestrador de fútbol español. Actualmente adestra o Deportivo da Coruña.
Traxectoria
O 1 de xullo de 2023 foi anunciado como novo técnico do Deportivo da Coruña, tras a destitución de Rubén de la Barrera.
Adestrador
AEK Larnaca
Milagros García Crespo
Milagros García Crespo, nada en Bilbao en 1934, é unha política e economista vasca, catedrática da Universidade do País Vasco. Foi a primeira muller decana universitaria en España e a primeira muller conselleira do Goberno Vasco.
Biografía
Naceu en Bilbao en 1934. Estudou Ciencias Económicas en Bilbao. Doutorouse en Ciencias Económicas en 1966 na Universidade de Barcelona e recibiu un diploma superior en Economía Comparada pola Universidade Internacional de Luxemburgo en 1966.
Traxectoria académica
Desde 1960 a 1969 foi profesora axudante e posteriormente adxunta na Universidade de Barcelona. En 1970 foi profesora adxunta de Política Económica primeiro e catedrática de "Economía e Estatística" da Escola de Estudos Empresariais de Santander despois. En 1973 logrou a cátedra de Economía Aplicada. En 1978 foi elixida vicedecana da Facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Bilbao e posteriormente, en 1981 foi elixida decana da facultade bilbaína, sendo a primeira muller que ocupou tal cargo no ámbito universitario español, até o ano 1986.
Traxectoria política
De 1987 a 1989 foi conselleira de Economía e Planificación do Goberno Vasco, sendo a primeira muller en ser nomeada conselleira. De 1989 a 1991 foi Presidenta do Tribunal Vasco de Contas Públicas. Foi conselleira e presidenta do Tribunal de Contas desde 1992 até 2001. Entre 1993 e 1997 foi presidenta do Tribunal de Contas do Estado. Tamén foi presidenta do Tribunal Vasco de Contas Públicas.
Cyrano de Bergerac (filme de 1990)
Cyrano de Bergerac é un filme franco-húngaro de 1990 dirixido por Jean-Paul Rappeneau e baseado na obra homónima de 1897 de Edmond Rostand, adaptada por Jean-Claude Carrière e Rappeneau. Está protagonizado por Gérard Depardieu, Anne Brochet e Vincent Pérez.
Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 63ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Ademais, foi nomeado a outros catro Óscars, entre eles o de mellor actor para Gérard Depardieu, mais finalmente só gañou o Óscar ó mellor deseño de vestiario.
Burro fariñeiro
O burro fariñeiro é unha a raza de burro autóctona de Galiza. O seu nome deriva do seu uso primixenio como transporte de sacos de fariña. Tamén se coñece coma 'asno galego'. Non ten recoñecemento oficial e existen poucos exemplares que se atopan, principalmente, nas comarcas do Morrazo, de Betanzos e dos Ancares, no Courel e nas montañas ourensás.
Historia
A raza non é recoñecida polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, nin está listada entre as razas españolas en "perigo de extinción", nin tampouco está entre as razas incluídas polo goberno español no DAD-IS (o sistema de información da diversidade de fauna doméstica da FAO).
No pasado, e aínda hoxe en día, foi usado coma besta de carga en tarefas coma o transporte da fariña, que lle dá nome, de uva durante a recolleita, e levando marisco recollido nas praias do Atlántico para ser usado coma fertilizante agrícola.
No 1999, un censo do INE contou 14.649 burros en Galiza, a meirande poboación de tódalas comunidades autónomas. No 2009, estimouse que o número de burros fariñeiros rondaría os 180, cun número moi reducido de sementais, moitos dos cales xa eran vellos, e estaban moi dispersos por unha ampla área xeográfica. A poboación estaba declinando a un ritmo alarmante. No mesmo ano, o decreto que protexería as razas autóctoas galegas, incluíndo ao burro fariñeiro, levaba agardando máis dun ano a aprobación da Xunta de Galiza.
A raza está actualmente baixo a responsabilidade do Centro de Recursos Zooxenéticos de Galicia e existe unha asociación para a súa protección, a Asociación para a Protección e Defensa Medioambiental do Burro Fariñeiro de Galicia (ABUFA).
Os burros fariñeiros foron introducidos na illa da Toxa, como parte dun proxecto de recuperación e conservación medioambiental.
Características
Esta raza é máis pequena ca outras razas ibéricas de burro, medindo entre 1 m. e 1,20 m. e pesando entre 120 e 180 kg. A pelaxe é fina, densa, suave e de lonxitude media; a súa cor é gris ou dun marrón claro, e máis clara na parte inferior. As franxas do lombo e os ombreiros poden estar máis ou menos diferenciadas.
Expedición dos dez mil
Disputa polo trono de Persia
Á morte de Darío II de Persia, no -404, sucedeuno o seu fillo Artaxerxes pero o seu irmán Ciro, sátrapa de Sardes, aspiraba a ocupar o trono e sublevouse nese ano, pero foi derrotado. Artaxerxes perdoouno e confirmouno como sátrapa de Sardes, pero Ciro non deixou de conspirar e comezou a recrutar mercenarios gregos baixo o mando do xeneral espartano Clearco: no -401 á fronte dun exército con miles de gregos, marchou cara a Babilonia., pero o seu irmán saíu ao seu encontro coas forzas persas.
Exército
Segundo Xenofonte, o continxente persa estaba formado por 50.000 homes, e os mercenarios gregos por uns 12.000, distribuídos en:
Avance en territorio persa
Ciro ocultou, ao principio, o obxectivo da súa expedición, xa que anunciou que quería someter a rexión rebelde de Pisidia.
O exército abandonou Sardes e comezou a súa marcha cara ao leste polas terras de Ciro, uníndoselles máis mercenarios. Despois cruzaron Cilicia e Siria sen ter ningún enfrontamento coas tropas de Artaxerxes, xa avisadas da conspiración. Unha vez que o exército superou esta rexión e chegou aos límites do Éufrates, xa non puido ocultar a verdade. Isto fixo que os soldados se indignasen nun primeiro momento, pero a promesa de pagos xenerosos calmou os seus ánimos.
A batalla
miniatura| Batalla de Cunaxa Finalmente as tropas de Ciro enfrontáronse ás de Artaxerxes na batalla de Cunaxa no -401, a poucos quilómetros de Babilonia. Segundo Xenofonte, o rei persa tiña tropas moi superiores ás dos mercenarios. O resultado foi un masacre, no que Ciro resultou morto cando dirixía un ataque directo contra a posición onde estaba o seu irmán Artaxerxes.
Á morte de Ciro, Clearco asumiu o mando e retirouse, ata que, arrestado a traizón cos seus xenerais por Tisafernes, foi entregado a Artaxerxes e executado. Estando moi no interior do territorio inimigo, coa maioría dos seus xenerais mortos, Xenofonte xogou un papel decisivo para alentar aos dez mil soldados do exército grego a se desprazaren ao norte cara ao Mar Negro nunha épica retirada defensiva.
A retirada
miniatura| Mapa antigo: o continxente grego dirixiríase ao norte cara a Asia Menor para regresar a Grecia. Primeiro cruzaron o deserto sirio, Babilonia, despois a Armenia nevada, para regresar á súa terra natal. Ao final, tras varios meses de marcha e numerosos enfrontamentos cos pobos dos territorios que atravesaron, chegaron ao mar Negro, en Trapezunte. É o momento que Xenofonte explica na Anábase no que berran "θάλασσα θάλασσα, thálassa thálassa ("O mar! O mar!). Porén, aínda lles quedaban 1.000 km por diante, con escaseza de comida e auga.
Sherwood C. Spring
Sherwood Clark Spring, nado en Hartford, Connecticut, o 3 de setembro de 1944, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-61-B.
Expedición dos dez mil
A retirada
Os gregos continuaron a marcha cara á Paflagonia. As cidades gregas da costa, en lugar de os acoller, mantíñanos a distancia por medo a un posible saqueo. A rebelión estalou nas súas filas e os arcadios e aqueos acabaron desertando. Malia algúns rumores de que Xenofonte quería fundar unha colonia, isto foi refutado perante o exército constituído en asemblea.
Sherwood C. Spring
Traxectoria
Spring graduouse en enxeñaría pola Academia Militar dos Estados Unidos en 1967 e é máster en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Arizona en 1974. Graduouse na Escola de Pilotos de Proba da Armada dos Estados Unidos en 1976.
Expedición dos dez mil
A retirada
Os gregos traballaron como mercenarios ao mellor ofertante. Un dinasta tracio negouse a pagarlles; un xeneral espartano, Tibrón, contratounos para loitar contra os sátrapas Tisafernes e Farnabazo I, que coa morte de Ciro recuperaran o control das cidades gregas de Xonia. Os Dez Mil, que dous anos despois non eran máis de 6.000, marcharon a Lámpsaco e despois a Pérgamo, onde Xenofonte lle cedeu o mando a Tibrón.
Sherwood C. Spring
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando na misión STS-61-B e pasando un total de 6,88 días no espazo.
Expedición dos dez mil
Consecuencias da expedición dos dez mil
miniatura| O ateniense [[Xenofonte de Atenas|Xenofonte . Escritor e mercenario que participou na Expedición. Ao seu regreso foi homenaxeado en Esparta. Escribiu sobre os anos que viviu nesta expedición na "Anábase ".]] A viaxe do continxente grego polo Imperio persa sorprendeu aos contemporáneos de Xenofonte. Era a primeira vez que un grupo de gregos lograba fuxir do “corazón das tebras” de Persia, un imperio ata entón inviolable. A expedición dos gregos demostrou que este imperio, que invadira Grecia dúas veces durante as Guerras Médicas, quizais non fose, despois de todo, tan formidable.
Selección de fútbol de Lesoto
A selección de fútbol de Lesoto (Lesotho national football team) é o equipo representativo de Lesoto nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Lesoto (Lesotho Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA.
Expedición dos dez mil
Consecuencias da expedición dos dez mil
Unha pequena tropa de mercenarios conseguiu escapar da vinganza de Artaxerxes e os seus exércitos no corazón mesmo do seu reino. O seu éxito, ademais de demostrar a innegable superioridade militar dos gregos sobre os persas, demostrou que era posible unha expedición ás terras do Gran Rei.
Mahani Teave
Traxectoria
Teave naceu en Hawai, filla de pai rapanui e nai estadounidense. Asistiu á Universidade Austral de Chile e estudou música no Instituto de Música de Cleveland e Hochschule für Musik Hanns Eisler Berlin (onde recibiu o Konrad Adenauer Fellowship).