cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Barreiro, Valverde, Monforte de Lemos
O Barreiro é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos.
Geoff Lees
Traxectoria
A súa primeira oportunidade nun Gran Premio veu cun Ensign non oficial dirixido por Mario Deliotti, o propietario dun concesionario de Alfa Romeo en Birmingham, na súa carreira de casa en Birmingham en 1978. Lees non logrou clasificarse. Ao ano seguinte disputou unha único carreira para Tyrrell, antes dunha andaina máis regular co equipo Shadow en dificultades en 1980. Máis tarde ese ano tamén pilotou para o equipo Ensign e non logrou cualificar un Williams de RAM nos EUA. Participou na carreira fora de campionato da Fórmula 1 celebrada o 7 de febreiro de 1981 en Kyalami para Theodore onde chocou contra as barreiras de seguridade na volta 11 debido a unha rotura na suspensión dianteira. Coa esperanza de dar un paso atrás e dous adiante, uniuse a Ralt-Honda para o campionato de Europa de Fórmula Dous. Gañou o campionato, pero as súas esperanzas de "volver a entrar na Fórmula Un con máis dignidade" foron anuladas cando Honda decidiu pasar un ano máis desenvolvendo o seu motor de F1. Lees, un ano por diante de Honda, non puido atopar un bo asento ao máis alto nivel, e a súa carreira na F1 esgotause en 1982 con unidades únicas para Theodore e Lotus.
Na súa carreira na Fórmula Un, Lees parecía atrapado en coches pouco competitivos, e cando o éxito resultou esquivo, trasladouse a Xapón a principios dos anos 80. Alí gozou dunha longa carreira na Fórmula 2 xaponesa, gañando o título de 1983 e acumulando oito vitorias. Tamén representou a varias marcas xaponesas en campionatos de carreiras de coches deportivos como a Fuji Grand Champion Series, onde gañou tres títulos en 1986, 1988 e 1989, e o All Japan Sports Prototype Championship, onde conseguiu o título de clase C en 1992. Lees converteuse nun piloto moi respectado e ben pagado da escena das carreiras xaponesas. Tamén pilotou en Le Mans numerosas veces, sendo o seu mellor resultado un sexto lugar na xeral en 1990.
Resultados completos do campionato do British Saloon Car
(key) (Carreiras en negra indican pole position carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados completos do campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) (Carreiras en negra indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápidap)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ventosiños, Coeses, Lugo
Ventosiños é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Casas Novas, Valverde, Monforte de Lemos
Casas Novas é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos.
A Covela, Valverde, Monforte de Lemos
A Covela é un lugar da parroquia de Valverde, no concello de Monforte de Lemos.
Aula Magna da Universidade Central de Venezuela
A Aula Magna da UCV é un auditorio, Aula Magna da Universidade Central de Venezuela. Está situada dentro da Cidade Universitaria de Caracas, xunto ao edificio principal da biblioteca da Universidade. A actual directora do salón é Trina Medina, coa axudante de dirección Rosario Silva Prieto.
Historia
O salón foi deseñado polo arquitecto venezolano Carlos Raúl Villanueva na década de 1940 e construído pola empresa danesa Christiani & Nielsen entre 1952 e 1953.
Importancia
Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en novembro de 2000 por ser artística e arquitectonicamente significativa. A característica máis destacada do salón son as súas "nubes" acústicas, que cumpren funcións tanto estéticas como prácticas. Son un elemento do deseño que contribuíu á ciencia da acústica do espazo interior, aínda que o exterior do edificio tamén é significativo.
A Aula Magna foi nomeada como o "auditorio máis importante" da universidade. Isto débese en parte á practicidade: é o de maior capacidade, 2.700 prazas con asentos desmontables. Porén, tamén é importante polos acontecementos académicos, artísticos e políticos que tiveron lugar no seu interior. Algúns deles foron de fundamentais para o país e formaron parte de movementos históricos.
Construción
Cando se encargou a Cidade Universitaria en 1943, formouse un comité para analizar as opcións proxectuais. Ademais de escoller a localización preto do centro da cidade, tamén recomendou basear o plan do campus en modelos similares, incluíndo o urbanismo de Leopold Rother na recentemente inaugurada Universidade Nacional de Colombia en Bogotá.
Os deseños do cámpus central comezaron en 1944, co arquitecto Carlos Raúl Villanueva elaborando os primeiros estudos. Nos seguintes anos, construíuse o complexo médico da universidade, o que provocou que o deseño sufrise "cambios substanciais" en 1949. O deseño final completouse en 1952. A capacidade de facer cambios nos plans debeuse en parte á prosperidade económica de Venezuela nesa época, e en parte ao carácter flexíbel do arquitecto Villanueva. Das súas obras durante este período, a Aula Magna considérase rompedora. Villanueva foi capaz de adaptar a obra, manténdose fiel aos principios racionalistas, e estivo aberto a cambios de deseño a medida que evolucionaban as ideas para a construción. En consonancia coa temática, os deseños inclúen características pouco convencionais que reflicten o carácter artístico, como describir os edificios non como obxectos senón como "movementos" (do que a Aula Magna é IV).
A Aula Magna e a Praza Cubierta situáronse no centro do proxecto do campus, como culminación do resto dos seus elementos. esquerda|miniatura| X Conferencia Panamericana celebrada no salón en 1954. O contrato para a construción da Aula Magna foi cedido á empresa Christiani & Nielsen, a partir do 28 de novembro de 1952, e coa data de finalización fixada como o 31 de marzo de 1953, é dicir, a obra tiña que estar rematada en só 4 meses. O salón rematou a tempo, tal e como demandaba o ditador militar Marcos Pérez Jiménez. Foi o edificio principal do proxecto Síntesis de las Artes para a universidade, unha creación e redeseño do campus realizado por Villanueva. O salón foi dedicado e inaugurado o 3 de decembro de 1953, cunha pequena cerimonia relixiosa, pero inaugurado oficialmente o 2 de marzo de 1954, coa apertura da X Conferencia Interamericana.
Nun acto apócrifo, cando Villanueva entrou por primeira vez no salón rematado e viu as nubes acústicas acabadas de pintar, levantou os brazos e gritou que era tremendo. A colaboración de Villanueva con Alexander Calder, o artista e enxeñeiro norteamericano que deseñou as famosas "Nubes flotantes", iniciou unha longa relación de traballo entre a parella, aínda que Calder só viu a sala completada unha vez, en 1955.
Nubes de Calder
miniatura| Interior do salón, que presenta a obra de arte dos paneis acústicos Floating Clouds de 1953 de [[Alexander Calder]] Na década de 1980, o enxeñeiro de acústica Leo Beranek, que contribuíu ao proxecto, clasificou a sala entre as cinco mellores salas de concertos do mundo pola súa acústica. Está así clasificado grazas á obra de arte de 1953 Flying Saucers ou Floating Clouds desenvolvida por Alexander Calder, un sistema que combina tecnoloxía e arte. Estas estruturas instaláronse no teito baixo a supervisión da firma estadounidense Bolt, Beranek and Newman, e axustáronse mentres unha orquestra tocaba no escenario para calibrar a acústica e asegurarse de que a calidade se mantivese constante en todo o salón. As nubes son o exemplo máis destacado da filosofía do proxecto para combinar arte e pensamento ademais de función.
As nubes non estaban destinadas orixinalmente ao interior do salón. Calder estaba a traballar nunha estrutura para exterior na Plaza Cubierta; cando se decatou do complexo que era o proxecto, propúxolle integrar os seus paneis no espazo da sala con "unha finalidade artística, decorativa e acústica". Esta foi unha idea afortunada, porque ao mesmo tempo que a suxestión de Calder, a empresa estadounidense estaba a ver os deseños orixinais do salón, e observou que a forma da estrutura afectaría negativamente á acústica a non ser que tivese un amplo revestimento. O deseño deu a súa inspiración a outros lugares, incluíndo unha sala de ópera na China. A función de resolución de problemas dos paneles tamén influíu no desenvolvemento da acústica do espazo interior. Os paneis serven para unha variedade de propósitos, con algúns absorbentes de son, outros proxectándoo e outros aumentándoo.
Cada panel, ou nube, comprende un marco de aceiro que contén dúas pezas de 13 mm de madeira laminada espesa unidas entre si; a nube máis grande ten unha superficie de 80 m2 e un peso de aproximadamente 2'3 toneladas. As nubes teñen entre 10 e 20 cm de grosor e en total son 31 paneis : 22 no teito, 5 na parede lateral dereita e 4 na parede lateral esquerda. Para situar as nubes, cables metálicos de 1 cm de diámetro suspéndenos do teito da habitación, dándolles a inclinación e altura necesarias. O teito real da sala é de 3 metros enriba dun falso teito de xeso que sostén o revestimento e facilita o axuste dos sistemas de iluminación e dos mecanismos de apoio das "nubes". Tamén hai escaleiras para permitir que a xente suba polas nubes. Sobre os paneis instalouse unha lámina de fibra de vidro para reducir o tempo de transferencia de eco e son, e optimizar a acústica da fala. Pódese eliminar esta lámina para concertos musicais.
Na lista de Patrimonio Mundial da UNESCO do campus, as Nubes reciben un nome específico.
Outros elementos
miniatura| Unha cerimonia de graduación debaixo do teito de madeira dobrado As 'Nubes flotantes' non son o único elemento que contribúe a proporcionar a calidade de son característica á Aula Magna. Dentro do auditorio a maioría dos elementos e materiais están deseñados en favor da acústica e da durabilidade. Os asentos exemplifican isto. Están feitos con lan de ovellas chilenas ou australianas (as fontes contradín) e foron tecidas en Inglaterra, teñen brazos de coiro e almofadas de asento que se retraen automaticamente, perforadas na parte inferior. Este deseño proporciona aos asentos a calidade de contrarrestar as variacións sonoras, tanto cando están baleiros como cando están totalmente ocupados.
O deseño orixinal do salón incluía alfombras do corredor feitas de lan de Caxemira, que tamén axudaban á acústica. Porén, durante as reformas da década de 1990, as alfombras foron substituídas por outras de material sintético.
Sistemas de iluminación
En 2010, o salón instalou un novo sistema de iluminación, doado pola Embaixada de Estados Unidos en Caracas, cunha consola producida pola empresa Electronic Theatre Controls. Converteuse no terceiro edificio de teatro de Caracas que contaba coa tecnoloxía, que era de última xeración. A pesar da nova incorporación, a tecnoloxía orixinal do órgano aínda funcionaba en 2017.
Estrutura e fachada
miniatura| A escaleira, co seu mural de Carlos González Bogen O estilo arquitectónico da Aula Magna está inspirado no teatro clásico grecorromano, cunha estrutura de 1/4 de círculo e un teito en forma de abano, deseñado como un anfiteatro ou bucina. No seu exterior hai unha armadura de 43 metros, que se inspirou nos deseños non realizados de Le Corbusier para o Palacio dos Soviets. O salón é parte integrante do espazo maior da Plaza Cubierta. O edificio forma parte principal da vista da Praza, pero as entradas só son visibles desde dentro da mesma. Tamén inclúe deseños innovadores para a época, como o balcón suspendido, o foso da orquestra e o proscenio grande e aberto. Ademais, non é só un edificio senón "un espazo interior dentro dun espazo interior-exterior maior, situándoo inseparablemente dentro dos seus límites no complexo central, e insubstituíble" . Un estudo publicado en 1955 polo Museo de Arte Moderno de Nova York que analizou a arquitectura latinoamericana tamén sinalou que a sala estaba "cuberta pero só parcialmente pechada".
O nivel do parterre do salón ten sete entradas principais, xunto con dúas saídas de emerxencia, así como 1722 asentos divididos en 6 bloques. A planta superior divídese en 3 balcóns, sendo o balcón lateral esquerdo de 391 prazas, o balcón lateral dereito de 390 prazas e o balcón central con 193 (dos cales 13 asentos pertencen á Caixa de Honra e están restrinxidos). Ademais, o salón conta con numerosos asentos extraíbles para maior comodidade.
Se os plans orixinais se toman como definitivos, entón a Aula Magna aínda nunca foi completada. Isto crea algunhas características incongruentes do salón, entre elas que as portas que están suspendidas nos lados do escenario estarían levantadas mediante gatos hidráulicos, e que o espazo que hoxe é a Galería de Arte do soto estaba pensado para ser zona de bar e conter grandes baños para o público. Calder tamén quería que as nubes fosen móbiles, para permitir diferentes experiencias acústicas, pero non o son.
No corredor do edificio da Aula Magna —un corredor circular que rodea o salón, con dous niveis de ramplas seguindo a curva e unha artística escaleira central cuboide — hai moitas obras de arte. Na praza exterior está a escultura "Pastor de Nubes", de Jean Arp. Tamén está rodeado de murais de Mateo Manaure, Victor Vasarely e Pascual Navarro, entre outras esculturas. A Aula Magna atópase dentro dun intricado sistema de pasarelas, formando parte da Plaza Cubierta e conectada con outros edificios do conxunto central (a Residencia da Universidade, a Sala de Concertos e a biblioteca), cada un por varias vías distintas.
Eventos
Houbo famosas actuacións artísticas. Leonard Bernstein actuou no salón en 1957, dicindo que "foi o mellor [salón] no que dirixín en Suramérica. Despois do concerto díxenlles aos xornalistas que o son é excelente no escenario. Gustaríame poder levar esa parte da sala de volta a Nova York para a Filharmónica". No salón cantou Montserrat Caballe, e nel recitou a súa poesía Pablo Neruda.
A compañía de teatro "Palo de Agua", dirixida por Michel Hausmann, estivo baseada no salón até polo menos 2013. Hausmann, dunha familia con antecedentes de oposición aos presidentes Hugo Chávez e Nicolás Maduro, explicou que non se lles permitiu actuar en ningún dos principais teatros de Caracas debido ás restricións en Venezuela, describindo a sala como "un dos últimos 'espazos libres' para facer teatro". Unha das producións da compañía de Jesus Christ Superstar no salón, o 7 de marzo de 2010, foi atacada por asaltantes enmascarados con gases lacrimóxenos antes do espectáculo, prexudicando aos actores.
Os actos de graduación tanto da UCV como doutras universidades celébranse no salón, aínda que con certa controversia, con cidadáns e estudantes dicindo que o uso do salón debe limitarse ás actuacións e só para a tradicional cerimonia dos estudantes da UCV.
Aínda que a cesión de uso das Aulas Magnas noutras universidades é común en todo o mundo, en 2018, un partido político estudantil describiu o arrendamento da sala a outra universidade de "comercialización" do patrimonio.
Conservación
miniatura| Os corredores e o vestíbulo pecharon por limpeza tras a violencia en xaneiro de 2009 Case cincuenta anos despois da súa construción, a Aula Magna foi designada como Patrimonio da Humanidade da UNESCO no ano 2000, como parte da zona do campus central, pero tamén con especial consideración ao interior do salón, que individualmente ten estado protexido. A UNESCO tivo varias preocupacións pola conservación do salón, así como do resto do campus, debido ao crecente número de estudantes, a antigüidade dos mosaicos e do formigón e a zona "vulnerable ao malestar social". Asegurou que existe un "programa de seguimento" para axudar a protexer o sitio. Este programa de seguimento chámase Copred, e está formado por estudantes voluntarios e expertos en conservación.
Os medos da UNESCO renováronse durante unha protesta en xullo de 2013, cando un autobús foi incendiado na praza exterior do salón e danou un dos murais adxacentes, unha peza emblemática do venezolano Oswaldo Vigas. Estudantes e Copred abriron unha campaña, «UCV SOS», e conseguiron recadar cartos para restaurala, con doantes como Banco Mercantil e Telefónica. Non obstante, o Financial Times dixo que os fondos restrinxidos son unha maior ameaza para a preservación da sala e das obras de arte, tanto pola recesión económica pola crise na Venezuela bolivariana como polos gobernos de Chávez e Maduro que desfinanciaron as universidades e non. priorizando a cultura independente. A pesar destes contratempos, en 2015 un historiador da arte e deseñador industrial sinalou que o salón "resistente ao tempo e ao descoido xeral que se apodera da maioría do campus universitario". Copred realiza regularmente visitas guiadas polo salón co fin de recadar cartos para a súa conservación.
En 2015, estimouse que só o custo da restauración da Aula Magna era, en dólares estadounidenses, de 392.919 dólares ao tipo oficial da época, ou 2.943 dólares no mercado negro. Cecilia García Arocha, a reitora da UCV, asegurou que dende que foi Patrimonio da Humanidade non se deron fondos á universidade para mantelo. Só o 6% dos fondos da universidade destínase ao mantemento dos terreos, baixo o que se divide o sitio. A finais de 2014, Copred reacondicionou unha lousa da cuberta da Praza Cuberta xunto ao auditorio, que quedara deteriorada o 11 de agosto dese ano, e ao mesmo tempo impermeabilizouna. Tamén acometeron obras nunha rampla do salón en decembro de 2014. A organización informou a finais de 2017 de reacondicionar as canalizacións da Aula Magna nas obras que estaba a supervisar, xa que non foran destapadas antes e provocaron inundacións no salón.
A universidade tamén pretende preservar a tradición do salón, fontes aseguran que a súa "continuada razón de ser" é ver que as novas xeracións de estudantes se gradúan cada ano.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Vilalvite, Coeses, Lugo
Vilalvite é un lugar da parroquia de Coeses no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Kale borroka
As forzas de seguridade españolas tamén a teñen denominado «terrorismo de baixa intensidade». Neste sentido, as e os seus participantes foron considerados, para os efectos legais, «elementos terroristas». Como tales, xa que logo, son competencia da Audiencia Nacional, que considera os actos de kale borroka como terrorismo. Algúns dos participantes neste tipo de guerrilla urbana acabaron formando parte de Euskadi Ta Askatasuna (ETA), o que supuxo un aumento das penas destas accións.
Pola súa banda, a esquerda abertzale ten negado a existencia de grupos organizados. Atribuíron estas accións a cuadrillas espontáneas que realizaban protestas antisistema e desvinculáronse destes grupos.
Aparición
A violencia na rúa como parte das manifestacións da esquerda abertzale comezou na década de 1970 como protesta contra o sistema político, social e económico. Nos inicios actuaban como grupos moi organizados. Tras o período coñecido como Transición, algúns simpatizantes do chamado Movemento de Liberación Nacional Vasco adoptaron a «violencia na rúa» como método de presión.
Segundo a xornalista Carmen Gurruchaga, «esta actividade violenta foi unha proposta do antigo jefe do aparello político de ETA, José Luis Álvarez Santacristina, Txelis. Pretendía ocupar un espazo que non podían cubrir os comandos legais e ilegais. Tratábase de que estas mozas e mozos, de ser posíbel menores de idade e sen vinculación orgánica con ETA, cometesen pequenas accións violentas sen consecuencias xudiciais, mais que provocasen desestabilización social».
Auxe e transformación
esquerda|miniatura|250x250px|Colectores queimados en [[Donostia (2006).]] Na década de 1990 os medios de comunicación comezan a denominar estas manifestacións como «kale borroka».
Algúns medios asociaron a caída da cúpula de ETA en Bidarte o 29 de marzo de 1992 co auxe organizado da «loita de rúa». Nesta década deuse un grande incremento das accións de kale borroka, dos 86 casos en 1990 aos 1262 en 1996.
Segundo fontes policiais españolas, a partir de 1992 a estrutura estaría formada polos chamados «grupos Y» e «grupos X». Estes estarían coordinados por un responsable e, á súa vez, pola propia ETA. Máis tarde, a kale borroka deixou de ocupar o lugar que se lle adxudicou na súa creación. A intensidade da violencia nas rúas crecera máis do desexado, polo que moitos dos seus membros acabaron na cadea ou fichados pola policía.
Declive
miniatura|Sede do PSE-EE no barrio [[Bilbao|bilbaíno de San Francisco, atacada con pintura en 2006.]] A kale borroka experimentou un continuo declive durante a primeira década do século XXI. Tras declarar ETA unha tregua en marzo de 2006, os ataques diminuíron. Pouco despois reiniciáronse, mais non chegaron ao nivel da década de 1990. Entre as causas dese descenso, adóitase citar:
Tras o cesamento definitivo da violencia anunciado en 2011, a violencia na rúa desapareceu. Porén, desde ese momento aínda se produciron algúns ataques. Aparentemente foron levados a cabo por membros da esquerda abertzale críticos co fin do terrorismo.
Oposición
A maioría dos partidos políticos condenaron publicamente a kale borroka. Algúns sectores da esquerda abertzale, como Aralar, rexeitaron sempre estes métodos. Desde a súa creación, o partido da esquerda abertzale Sortu tamén os rexeitou.
A Pena, Santalla de Arxemil, Sarria
A Pena é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Cabo de Vila, Cuíña, Lugo
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Penelas, Santalla de Arxemil, Sarria
Penelas é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Pedro Lamas Cerezales
Pedro Lamas Cerezales, coñecido como Pedrín, nado en Canteixeira (Valboa) en 1914, foi un guerrilleiro antifranquista berciano.
Santalla, Santalla de Arxemil, Sarria
Santalla é un lugar da parroquia de Santalla de Arxemil, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Pedro Lamas Cerezales
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, xunto co seu irmán máis vello Gerardo uniuse ao grupo de fuxidos encabezado por David Fuentes "Velasco" que actuou na zona da Veiga, Valcarce, Valboa e Pedrafita do Cebreiro. Asistiu co seu irmán Gerardo ao Congreso de Ferradillo. Foi o único guerrilleiro que logrou fuxir no enfrontamento do 7 de maio de 1943 en Canteixeira, onde morreu o seu irmán Gerardo e outros guerrilleiros. Despois marchou á provincia de Lugo. Integrado nun grupo guerrilleiro con Manuel Gutiérrez Abella, Edelmiro Alonso García, Oliveros Fernández Armada e Adoración Campo Canedo, tivo un enfrontamento coa Garda Civil en Castiñeiras o 27 de outubro de 1948 que lle custou a vida ao garda Sabas Andrés Salazar. A Garda Civil detivo ao día seguinte a varios veciños de Castañeiras entre eles a Vicenta López Digón, enlace da guerrilla, e o seu fillo Jesús Camuñas López que acolleran aos guerrilleiros na súa casa, e foron asasinados esa noite. Pedro logrou pasar a Francia en 1948.
O Agriño, Baamorto, Monforte de Lemos
O Agriño é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 392 m de altitude.
Cumbraos, Cuíña, Lugo
Cumbraos é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Maa on syntinen laulu
Maa on syntinen laulu é un filme finlandés de 1973 dirixido por Rauni Mollberg. Está baseado na novela Maa on syntinen laulu do autor Timo K. Mukka. Estreouse na 24ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. O filme foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 46ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o filme máis exitoso de Finlandia entre 1972 e 1976.
Cuíña, Cuíña, Lugo
Cuíña é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Vilar, Santo Estevo do Mato, Sarria
Vilar é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Laurynas Beliauskas
Laurynas Beliauskas, nado o 2 de marzo de 1997 en Klaipėda, é un xogador profesional de baloncesto lituano. Mide 1,92 metros de altura, e xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
O 30 de xaneiro de 2020, anunciouse a fichaxe de Beliauskas por tres tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Casares, Baamorto, Monforte de Lemos
Casares é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 326 m de altitude. En 2019 tiña unha poboación de 8 habitantes, 3 homes e 5 mulleres.
Santalla, Cuíña, Lugo
Santalla é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Ribeira, Cuíña, Lugo
Ribeira é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
José Ferrón Martínez
Vida persoal
Casou con Carmen Grela Otero e foi pai de María Teresa, José Ángel e Jorge Juan Ferrón Grela.
Soiuz 2-1v
miniatura|250px|Un Soiuz 2-1v sendo preparado para o lanzamento.
O Soiuz 2-1v é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar carga á órbita baixa terrestre. É unha versión lixeira dos foguetes Soiuz tradicionais na que non se inclúen os típicos catro foguetes aceleradores que rodean á etapa principal. O foguete ten un diámetro maior que respecto dos Soiuz habituais, usando motores NK-33A mellorados na primeira etapa e RD-0124 na segunda.
Goimil, Seteventos, Sarria
Goimil é un lugar da parroquia de Seteventos, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Reboredo, Seteventos, Sarria
Reboredo é un lugar da parroquia de Seteventos, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Jesús Vilas Lamas
Traxectoria
Estivo emigrado na Arxentina. Confeiteiro en Arzúa. Concelleiro de Arzúa, foi elixido alcalde de Arzúa en 1920. Cesou no cargo ao ano seguinte. Na República foi elixido concelleiro de Arzúa e nomeado primeiro tenente alcalde o 31 de maio de 1931. Logo do cesamento do alcalde Jesús García Conde, foi elixido alcalde de Arzúa a principios de 1932. Permaneceu no cargo até decembro de 1932. Continuou como concelleiro ate o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Militou en Izquierda Republicana.
Pallares, Baamorto, Monforte de Lemos
Pallares é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 397 m de altitude. En 2019 tiña unha poboación de 26 habitantes, 13 homes e 13 mulleres. Nel atópase o Pazo de Feixoo.
O Feal, A Veiga, Sarria
O Feal é un lugar da parroquia da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Rally da Coruña de 1992
O Rally da Coruña de 1992 foi a 10ª edición de dito rally. Foi a sexta proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally e foi puntuable tamén para a Copa de España. Celebrouse o 5 de setembro de 1992 e o vencedor foi o cabanés Germán Castrillón.
Resumo
Igual que Rial, Manolo Senra viuse obrigado a abandonar pola rotura dun palier, no segundo paso polo treito de Doroña, aínda que xa na primeira pasada tivera unha saída de pista que o apartara dos primeiros postos. Tamén en Doroña tiveron que abandonar Ricardo Vidal e Miguel Dopico.
Fontabuín, A Veiga, Sarria
Fontabuín é un lugar da parroquia da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
O Vilar, Cuíña, Lugo
O Vilar é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Tripanosomíase africana
A tripanosomíase africana, tamén coñecida como tripanosomíase humana africana e, popularmente, como enfermidade do soño, é unha enfermidade parasitaria dependente dun vector para a súa transmisión.
Reboredo, Baamorto, Monforte de Lemos
Reboredo é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 365 m de altitude. En 2019 tiña unha poboación de 7 habitantes, 2 homes e 5 mulleres.
Tripanosomíase africana
Parasitos causantes da doenza
Os parasitos involucrados son protozoos pertencentes ao xénero Trypanosoma, transmitidos aos humanos por picaduras da mosca tse-tse infectadas ao alimentárense de humanos ou de animais que hospedaban ao parasito.
Os seres humanos poden infectarse por dúas das súas subespecies, Trypanosoma brucei gambiense (TbG) e Trypanosoma brucei rhodesiense (TbR). A TbG causa máis do 98 % dos casos notificados. Ambas as subespecies son moi comúns nas zonas rurais.
Vector e transmisión
miniatura|260px|Mosca tse-tse (Glossina palpalis morsitans). As moscas tse-tsé encóntranse na África subsahariana. Só certas especies do xénero Glossina transmiten a enfermidade.
As poboacións rurais que habitan en rexións onde ocorre a transmisión e que dependen da agricultura, a pesca, a gandaría, a cría ou caza de animais, son as máis expostas á picadura da mosca e, en consecuencia, á contraeren a doenza.
A enfermidade do soño xeralmente está presente en áreas rurais remotas, onde os sistemas de saúde son precarios ou inexistentes. A doenza disemínase en pequenos asentamentos. Os desprazamentos de poboación por guerras e pobreza son factores moi importantes que levan a un aumento da taxa de transmisión.
A enfermidade progresa en áreas cuxo tamaño pode ir de unha aldea a unha rexión enteira. Dentro dunha área determinada, a intensidade da enfermidad pode ser variábel en diferentes aldeas.
Cinsa, Baamorto, Monforte de Lemos
Cinsa é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 319 m de altitude, xunto ao río Barrantes. En 2019 tiña unha poboación de 19 habitantes, 11 homes e 8 mulleres.
A Veiga, A Veiga, Sarria
A Veiga é un lugar da parroquia da Veiga, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
A Chavarega, Baamorto, Monforte de Lemos
A Chavarega é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 347 m de altitude.
Carballido, O Veral, Lugo
Carballido é un lugar da parroquia do Veral no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Padrón ático
O padrón ático foi perdendo peso progresivamente durante o seu período de existencia.
Historia
esquerda|miniatura|120px|Peso de [[bronce consonte o padrón ático. Peso: 446 gr]]
A unidade en que se baseaba o padrón monetario ático era de arredor de 17,26 gramos de prata, o que o diferenciaba do utilizado no Exipto tolemaico.
Durante os 300 anos do período elenístico, o padrón ático experimentou sucesivos cambios. Na época de Alexandre o Grande, o tetradracma pesaba 17,28 gramos de prata, en tanto que en 300 a. de C. xa baixara lixeiramente ata os 17,20 gramos. A ceca da Antioquía seléucida constata un proceso continuo de diminución do peso, que foi imitado por outras cecas da rexión.
Todos os estados dos Diádocos estados utilizaron o padrón ático, coa única excepción do Exipto tolemaico, que usou no seu lugar un padrón monetario propio de orixe fenicia.
Linha da Beira Baixa
A Linha da Beira Baixa, orixinalmente chamada Caminho de Ferro da Beira Baixa, é unha liña de ferrocarril que une as estacións de Entroncamento e Guarda no centro de Portugal. O primeiro tramo, de Abrantes a Covilhã, foi inaugurado o 6 de setembro de 1891. A liña a Guarda foi aberta o 11 de maio de 1893. Daquela só o tramo de Abrantes a Guarda estaba considerado como parte da Linha da Beira Baixa, mentres que o tramo de Entroncamento a Abrantes pertencía á Linha do Leste.
O servizo de pasaxeiros no tramo Guarda-Covilhã reabriuse o 2 de maio de 2021 despois de que caera en desuso en 2009.
A Airexe, Esperante, Lugo
A Airexe é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Carballido, Esperante, Lugo
Carballido é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Palacio, Vilamaior, Sarria
O Palacio é un lugar da parroquia de Vilamaior, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Valín, Seteventos, Sarria
Valín é un lugar da parroquia de Seteventos, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Vilamiñao, Cuíña, Lugo
Vilamiñao é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Pereiras, Baamorto, Monforte de Lemos
Pereiras é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 316 m de altitude, xunto ao río Barrantes.
Camilo Forján Seoane
Camilo Forján Seoane, nado en Pazos de Iria (Iria Flavia, Padrón) o 3 de febreiro de 1954, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Colexio Libre Adoptado Salas Pombo e logo fixo Maxisterio. Exerceu como mestre de Ciencias Sociais en Frións (Ribeira), Padrón, Muxía e no CPI Eusebio Lorenzo Baleirón de Dodro. Formou parte da candidatura do PSdeG-PSOE en Padrón en 1991, se ben non resultou elixido. Foi concelleiro socialista en Padrón tralas eleccións municipais de 1995 e de 1999, nas que foi o número 3 e 2 da candidatura encabezada por Julio Martín García. Foi o candidato do PSdeG-PSOE nas municipais de 2003, pasando de 2 a 3 concelleiros, reforzándose como a principal forza da oposición ao goberno do PPdeG. Nas municipais de 2007 volveu encabezar a lista do PSdeG-PSOE, mantendo 3 concelleiros e subindo votos. Trala contundente perda da maioría absoluta do PPdeG foi elixido alcalde en coalición coa formación independente CIPa, e co apoio do BNG e do Partido Galeguista na investidura.
A Lama, Baamorto, Monforte de Lemos
A Lama é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos. Atópase a 322 m de altitude.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Juan Luis Zabala
Juan Luis Zabala Artetxe, nado en Azkoitia, Guipúscoa, o 24 de xullo de 1963, é un xornalista, escritor e blogueiro vasco.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Vasca. De 1986 a 1988 deu clases de éuscaro na escola de cine e vídeo de Andoain. Desde entón, traballou para Euskaldunon Egunkaria  e Berrian, como editor do departamento de cultura. Ademais de libros, escribiu artigos para varias revistas e xornais: Txortan; Ai, ama; Atte; Susa; Literatur Gazeta; Plazara; Hemen; Irudimena; Literatura; Hegats; Egin; AHTaren Aurkako Aldizkaria; Egan; Jakin; Administrazioa Euskaraz; Ostiela!; Donostia Aisia; e Buztanikara.
En xullo de 2021 Nós Diario publicou, traducido por Isaac Xubín, o relato curto DRJ no EFP (Un verán en Galeusca: proxecto impulsado entre VilaWeb, Berria e Nós Diario e Belfastmedia).
Portobrea, Baamorto, Monforte de Lemos
Portobrea é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos.
O Real, O Veral, Lugo
O Real é un lugar da parroquia do Veral no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Cabanas, Vilamaior, Sarria
Cabanas é un lugar da parroquia de Vilamaior, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Penairada, O Veral, Lugo
Penairada é un lugar da parroquia do Veral no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Rebordaos, O Veral, Lugo
Rebordaos é un lugar da parroquia do Veral no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Ribela, Baamorto, Monforte de Lemos
A Ribela é un lugar da parroquia de Baamorto, no concello de Monforte de Lemos.
Encoro da Castellana
O encoro da Castellana é un encoro que se acha no curso alto do río Mandeo, entre as parroquias de Vilarraso e Curtis, dos concellos de Aranga e Curtis, na provincia da Coruña, asolagando tamén terras da parroquia de Foxado (Curtis). Próximo ó lugar da Castellana (Vilarraso), foi construído para aproveitamento hidroeléctrico.
Verte as súas augas nel o río de Portabenza.
Historia e características
A súa capacidade é duns 90.000 m³. De estrutura recta e perfil de gravidade, posúe 7,5 metros de alto e 20 de longo. A auga é canalizada até a cámara de carga, que a descarga na minicentral mediante tres tubos de formigón armado de 37 m de lonxitude. Non posúe dispositivo ningún para o remonte dos peixes e ten estabelecido un caudal ecolóxico de 0,85 m³/s durante todo o ano. Nas augas represadas, cuxas ribeiras conforman un bosque de bidueiros e amieiros, pódense observar diferentes aves acuáticas como o lavanco e o mergullón pequeno durante todo o ano, mentres durante as épocas de invernada a cerceta, a garza real, o corvo mariño real e a narcexa. Entre as especies ictiolóxicas destaca a reñosa.
O encoro comezou a funcionar en 1944 e foi o 13 de agosto de 1945 cando o Ministerio de Obras Públicas autorizou a derivación dun caudal de 1,5 m³/s para a produción de electricidade. Estivo en funcionamento até 1970, xerando enerxía para lugares próximos como Teixeiro, Vilardois, Vilarraso, A Reborica e Estraviz.
Entrou de novo en funcionamento en 1991. Orixinalmente concedida a Fenosa, foi xestionada por Minicentrales M.N., o que fixo que a asociación de pesca Río Mandeo denunciase a compañía por captación ilícita de auga e delito ecolóxico. Tamén denunciou o escaso caudal ecolóxico, que non atinxía os 0,05 m³/s.
Posteriormente, a empresa Navarro Generación levou a explotación do encoro. O grupo Eufer, alianza de Enel e Unión Fenosa, e disolvido en 2010, foi o titular da concesión cun caudal de 6 m³/s e unha potencia instalada de 1300 kW.
O 4 de xullo de 1999, dous excursionistas morreron após a abertura das comportas da central e a subida repentina do caudal do río. Doce anos despois, o xuízo contra os acusados, o monitor da excursión e os encargados da central, finalizou sen condena.
En 2016 rematou a concesión hidráulica e entrouse nunha fase de información de compatibilidade co plan hidrolóxico da bacía. O 19 de marzo de 2021, o BNG celebrou un acto reivindicativo na minicentral da Castellana mediante o cal reclamou que a minicentral ―xunto con outras en trámite de extinción das concesións― pasase a ser de xestión pública.
En 2020, para a mellora e ampliación do fornecemento de auga á localidade de Teixeiro, así como ó polígono industrial de Curtis-Teixeiro e ó centro penitenciario de Teixeiro, anunciouse a execución da captación e bombeo de auga desde o encoro. Un edificio de bombeo permitirá captar 0,08 m³/s (ampliábel a 0,13) e estará conectado mediante unha tubaxe de impulsión de 3,6 km de lonxitude á estación de tratamento de auga potábel (ETAP) existente no polígono industrial.
O Veral, O Veral, Lugo
O Veral é un lugar da parroquia do Veral no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Santo Matías, O Veral, Lugo
O Santo Matías é un lugar da parroquia do Veral no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Iidesjärvi
O Iidesjärvi é un pequeno lago situado da cidade de Tampere, Finlandia. O lago está situado a 77,4 msnm, ten unha superficie de 64 hectáreas profundidade máxima de tres metros.
O Tumbiadoiro, Vilamaior, Sarria
O Tumbiadoiro é un lugar da parroquia de Vilamaior, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Guillerme IV de Tolosa
Guillerme IV de Tolosa, finado en 1094, foi conde de Tolosa desde 1060 ata 1094. Fillo máis vello de Ponce, conde de Tolosa, e de Almodis da Marca.
Traxectoria
Sucedeu ao seu pai en 1060 e herdou a maior parte dos seus bens; o seu irmán Ramón herdou só os condados de Saint-Gilles (e quizais Nîmes, se non é que se refire ao mesmo Saint Gilles, que formaba parte do antigo condado de Nîmes). Parece tamén que Guillerme e Ramón compartiron o título de Conde de Tolosa, segundo unha carta de 1088, entre outros atributos deste título. En 1065, logo da morte da súa curmá Berta, condesa de Rodez, Ramón apoderouse do seu condado e dos dereitos e feudos do marquesado de Gotia e do condado de Narbona ou ducado de Septimania reclamando os seus dereitos sen que Guillerme actuase contra o seu irmán.
A diferenza do seu pai e irmán, Guillerme era un home ambicioso que se centrou na súa gran afección polas armas.
A primeira esposa de Guillerme foi Matilde, e a súa segunda esposa (en 1080) Emma de Mortain, filla de Roberto de Conteville, conde de Mortain e de Matilde de Montgomery. Esta segunda unión deu lugar ao nacemento de dous fillos: Guillerme morreu probablemente en 1094 durante unha peregrinación a Terra Santa. A vontade do seu pai era que se Guillerme morrese sen fillos varóns, todas as súas posesións serían cedidas ao seu segundo fillo máis novo, Ramón, que sucedeu a Guillerme como Ramón IV. Non obstante, dúas décadas despois, Guillerme de Aquitania había reclamar o condado de Tolosa, que tentou conquistar durante anos.
Vilamaior, Vilamaior, Sarria
Vilamaior é un lugar da parroquia de Vilamaior, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Soiuz 2-1v Volga
miniatura|250px|Un Soiuz 2-1v Volga engalando.
O Soiuz 2-1v Volga é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar carga á órbita baixa terrestre. É unha versión do Soiuz 2-1v cunha etapa final Volga.
Esperante, Esperante, Lugo
Esperante é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
A Travesa, Esperante, Lugo
A Travesa é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Centro histórico de Roma
O barrio histórico de Roma foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura en 1980. Abarca 19,91 km² e está incluído en 22 rioni (distritos) con 186.802 habitantes. Hai 25.000 sitio arqueolóxicos e localizacións importantes.
Os 22 rioni son Monti, Trevi, Colonna, Campo Marzio, Ponte, Parione, Regola, Sant'Eustachio, Pigna, Campitelli, Sant'Angelo, Ripa, Trastevere, Borgo, Esquilino, Ludovisi, Sallustiano, Castro Pretorio, Celio, Testaccio, San Saba e Prati.
Padriñán, Vilar, Sarria
Padriñán é un lugar da parroquia de Vilar, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
O Torrón, Esperante, Lugo
O Torrón é un lugar da parroquia de Esperante no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Lamas, Vilamaior, Sarria
Lamas é un lugar da parroquia de Vilamaior, no concello lugués de Sarria, na comarca de Sarria.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Marcelino Castro Prieto
Traxectoria
Veciño de Roupar. Foi concelleiro de Xermade durante a ditadura de Primo de Rivera e pertenceu á Unión Patriótica. Na Segunda República foi elixido alcalde de Xermade, aínda que a súa elección foi anulada por cuestións legais. Foi presidente do comité de Izquierda Republicana de Xermade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu en 1937 para evitar a súa detención.
Federico Nogueira Pimentel
Federico Nogueira Pimentel, nado no Concello de Vilaoudriz en 1879 e finado en Arzúa o 16 de xullo de 1965, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
A súa familia emigrou a Cuba e el mesmo estivo na illa con dezaseis anos. Instalouse en Arzúa e foi dono dun comercio de tecidos na vila. Na ditadura de Primo de Rivera foi depositario recadador municipal dende 1924 ate 1925. Foi nomeado alcalde de Arzúa polo gobernador civil a finais de febreiro de 1924, tomando posesión o 24 de febreiro. Cesou no cargo de alcalde o 29 de marzo dese mesmo ano, continuando como concelleiro. Na República foi elixido concelleiro de Arzúa tomando posesión o 31 de maio de 1931. Integrouse en Izquierda Republicana. Logo do triunfo da Fronte popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Arzúa e elixido primeiro tenente de alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, foi detido o 17 de xaneiro de 1937 e xulgado en Santiago de Compostela por rebelión con Alfonso Núñez López o 31 de marzo. Foi absolto. Mentres estivo detido embargáronlle o seu comercio de tecidos. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938. Finou en Arzúa o 16 de xullo de 1965 aos 88 anos.
Vida persoal
Casou en Pantiñobre con Carmen Pazo Iglesias en 1903, e foi pai de Carmen, Federico, Fernando, Mercedes, Manuel, Dolores e José Nogueira Pazo.
Le Strade Nuove e il sistema dei palazzi dei Rolli di Genova
Xénova: Le Strade Nuove e o sistema dos Palazzi dei Rolli é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO que inclúe unha serie de rúas e pazos no centro de Xénova, no noroeste de Italia.
O 13 de xullo de 2006, corenta e dous dos 163 pazos incluídos orixinalmente nunha das cinco listas públicas chamadas "Rolli" (italiano para "listas") foron seleccionados como Patrimonio da Humanidade pola reunión do comité especial da UNESCO en Vilnius (Lituania). O recinto inclúe un conxunto de pazos renacentistas e barrocos ao longo das chamadas Strade Nuove), que ofrecen unha extraordinaria variedade de solucións diferentes, acadando un valor universal na adaptación ás características particulares do lugar e ás esixencias dunha organización social e económica específica. Tamén ofrecen un exemplo orixinal de rede pública de residencias privadas designadas para acoller visitas estatais. thumb |Palazzo Balbi Piovera Raggio ([[via Balbi (Xénova)).]]
O 20 de xaneiro de 2007, a UNESCO descubriu unha placa na vía Garibaldi, a antiga Strada Nuova, explicando as razóns para a inclusión da Strade Nuove e do sistema dos Palazzi dei Rolli dentro do Patrimonio da Humanidade: "As vivendas máis grandes, diversas en forma e distribución, que foron escollidas ao chou nas listas (rolli) para acoller visitas de estado. Os edificios, a miúdo construídos en terreos inclinados, formados por un adro escalonado, patio, escaleira, xardín e ricas decoracións interiores, expresan unha singular identidade social e económica e o inicio da arquitectura urbana moderna en Europa." Algúns dos Palazzi dei Rolli úsanse hoxe en día como edificios públicos, museos, oficinas e residencias privadas. Entre os pazos abertos ao público, Palazzo Rosso, Palazzo Bianco e Palazzo Doria Tursi constitúen conxuntamente os Museos Strada Nuova situados na vía Garibaldi.
O Rolli de Xénova
Os Rolli di Genova - ou, máis precisamente, os Rolli degli alloggiamenti pubblici di Genova (en italiano para "Listas dos aloxamentos públicos de Xénova") eran as listas oficiais na época da República de Xénova dos pazos e mansións particulares, pertencentes ás máis distinguidas familias xenoveses, que, en caso de elixirse mediante sorteo público, estaban obrigadas a acoller en nome do Goberno aos visitantes máis destacados durante a súa visita de Estado á República.