cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lámina nuclear
Desenvolvemento embrionario e diferenciación celular
Nas fases embrionarias iniciais do polo, as únicas laminas presentes son laminas tipo B. En fases posteriores, os patróns de expresión da lamina B1 decrecen e hai un gradual incremento da expresión da lamina A. O desenvolvemento dos mamíferos parece progresar do mesmo xeito. Neste último caso tamén son as laminas de tipo B as que se expresan nas fases iniciais. A lamina B1 acada o seu máximo nivel de expresión, pero a expresión da B2 é relativamente constante nas fases iniciais e comeza a incrementarse despois da diferenciación celular. Durante o desenvolvemento dos distintos tecidos en fases relativamente máis avanzadas do desenvolvemento, hai un incremento nos niveis das laminas A e C.
Replicación do ADN
Varios experimentos mostraron que a lámina nuclear xoga un papel na fase de elongación da replicación do ADN. Suxeriuse que as laminas proporcionan un armazón, esencial para a ensamblaxe dos complexos de elongación, ou que fornecen un punto de iniciación para a ensamblaxe do armazón nuclear.
Durante a replicación non só están presentes as proteínas laminas asociadas á lámina nuclear, senón tamén proteínas laminas libres, que parecen ter algún papel regulatorio no proceso de replicación.
Apoptose
A apoptose, considerada basicamente como un suicidio celular, é de máxima importancia na homeostase do tecido e na defensa do organismo contra a entrada invasiva de virus ou outros patóxenos. A apoptose é un proceso moi regulado no cal a lámina nuclear se disgrega nos momentos iniciais da mesma.
A diferenza da disgregación da lámina nuclear inducida por fosforilación durante a mitose, na apoptose a lámina nuclear degrádase por escisión proteolítica, e vense afectadas tanto as laminas coma as proteínas nucleares de membrana asociadas a laminas. Esta actividade proteolítica está protagonizada por membros da familia de proteínas das caspases, as cales cortan as laminas xusto despois dos residuos de ácido aspártico (Asp).
Laminopatías
Defectos nos xenes que codifican as laminas nucleares (como as laminas A e B1) están implicados en varias doenzas chamadas laminopatías, tales como:
Fundación Rosalía de Castro
A Fundación Rosalía de Castro é unha institución cultural galega, constituída o 15 de novembro de 1947 por Xosé Mosquera Pérez (O Vello dos Contos) no Hotel Compostela de Santiago de Compostela baixo o nome Patronato Rosalía de Castro que se converteu en Fundación Rosalía de Castro nun acto celebrado no Colexio de Fonseca da mesma cidade o 29 de decembro de 1995. Os seus estatutos foron legalizados pola Xunta de Galicia en decembro de 1997 e renovados en 2008 (en vigor desde 2009).
En 2015 réxese por unha Presidencia elixida polo Padroado entre os seus membros. O Padroado é o órgano de goberno, representación e administración da Fundación e está composto por quince membros institucionais e por personalidades da cultura que teñan especial vínculo coa obra de Rosalía de Castro. O Padroado designa un Presidente, un Vicepresidente, un Secretario e un Tesoureiro de entre os seus membros. Designará tamén unha Comisión Executiva que se compón pola Presidencia, pola Vicepresidencia, pola Secretaría, pola Tesouraría e por catro vogalías (sendo unha delas a Dirección do Centro de Estudos Rosalianos) cuxas funcións son: a xestión ordinaria dos asuntos da Fundación, a adopción de Acordos por razón de urxencia dando ulterior conta ao Padroado e as funcións que este delegue.
Nos seus 67 anos de historia contou con nove presidentes que foron —cronoloxicamente citados—: Luís Iglesias Iglesias, Juan Gil Armada, Xosé Mosquera Pérez, Octavio Sanmartín Domínguez, Agustín Sixto Seco, Carlos Baliñas Fernández (en funcións tras a morte de Sixto Seco), Helena Villar Janeiro, Ana Blanco Gómez (durante dous meses tras a dimisión de Villar Janeiro) e Anxo Angueira, que a dirixe a maio de 2015.
Este organismo naceu coa vontade de restaurar a casa na que vivira Rosalía de Castro nos seus derradeiros anos e de a converter nunha casa museo (e sostela posteriormente), coidar do Panteón de Galegos Ilustres e difundir e promover a cultura galega.
Entre as súas finalidades están: fomentar o coñecemento e a conservación da memoria de Rosalía, de Manuel Murguía e dos seus fillos; a promoción do estudo, da edición e da divulgación da vida e obra de Rosalía, da Galicia do seu tempo e da súa influencia posterior; conservar o conxunto da Casa-Museo de Rosalía, conservar e incrementar o patrimonio rosaliano (mobles, pertenzas, recordos persoais de Rosalía etc.) dispoñéndoo do mellor xeito para que poida ser contemplado e estudado, coidar do Mausoleo de Rosalía sito no Panteón de Galegos Ilustres (Igrexa de San Domingos de Bonaval en Santiago) e máis da campa que albergou antes o seu corpo no cemiterio de Adina en Iria Flavia (Padrón, A Coruña); celebrar actos, cando menos, nas dúas datas rosalianas (24 de febreiro e 15 de xullo) ademais da celebración da Misa Votiva do 25 de xullo —acto que se viña celebrando desde 1932 e desde 1969 en lingua galega converténdose no único acto público en que se consentían o galego, as reivindicacións galeguistas e a presenza de políticos disidentes durante a ditadura franquista— e da Ofrenda Floral no Panteón de Galegos Ilustres ante a tumba da poetisa e fomentar e difundir a lingua e a cultura galegas.
No ano 2015 estaba representada no Pleno do Consello da Cultura Galega e na Asociación de Casas-Museo e Fundacións de Escritores (ACAMFE).
Creación
miniatura|dereita|200px|Primeira páxina do Libro de Actas do Patronato Rosalía de Castro. No ano 1946, saíu á venda a Casa da Matanza por 100 000 pesetas. Nese momento, Xosé Mosquera Pérez, xornalista de Unión Radio Galicia na década de 1930 e redactor de La Noche, coñeceu a noticia por medio de Xesús Rey-Alvite e, xunto con Manuel Beiras e Camilo Agrasar foron a Padrón para negociar coa dona da casa. Non obstante, descubriron que non tiñan medios suficientes para comprala. Así pois, Mosquera decidiu pedirlle axuda económica ao seu amigo José Villar Granjel e contoulle a intención que tiña de adquirir a casa para a converter nun símbolo de galeguidade e para fundar un Padroado composto por galegos ilustres que conservasen a casa e a memoria de Rosalía.
Así foi como o 15 de novembro de 1947 Xosé Mosquera convocou en Santiago un grupo de antigos galeguistas (Ramón Otero Pedrayo, Manuel Gómez Román, Luís Iglesias Iglesias, Fermín Bouza-Brey, Paulino Pedret, Felipe Cordero Carrete, Aquilino Iglesia Alvariño, Manuel Beiras García, Xaime Isla Couto, Antón Fraguas e Xesús Ferro Couselo) e constituíron o Padroado Rosalía de Castro co propósito de facerse cargo do inmoble e de transformar a casa nun verdadeiro museo rosaliano, con biblioteca especializada, aberto ao público.
De 1949 a 1970: das presidencias de Luís Iglesias a Octavio Sanmartín
A inscrición legal e a constitución da xunta de goberno do Padroado formalizáronse durante a presidencia de Luís Iglesias ao tempo que se lle deu realce á Misa Votiva por Rosalía cada 25 de xullo en Santiago. Foron asignándose diferentes cargos directivos a diferentes composteláns para que levasen o Padroado desde alí. Así, aparecían ligadas á casa personaxes como Pura Lorenzana, Xesús Carro, Chamoso Lamas, Xosé Landeira Yrago, Raimundo García Domínguez (Borobó) ou Ramón Piñeiro. O 10 de setembro de 1950 produciuse a primeira e única visita da derradeira descendente de Rosalía, a súa filla Gala Murguía de Castro (1871-1964), coa intención de que describise a casa en tempo da súa nai para preservar a casa igual que en 1885.
O 26 de abril de 1951 comezou a presidencia o marqués de Figueroa, Juan Gil Armada. Neste tempo realizouse unha restauración de urxencia na casa de Rosalía dirixida por Manuel Gómez Román. Un ano despois, o 24 de xullo de 1952, o Padroado recibiu simbolicamente, nun acto celebrado no Concello de Padrón, a chave da Casa de mans do seu alcalde. Porén, neste tempo a vida da casa comezou a decaer e as visitas á casa eran levadas a cabo por Camilo Agrasar, barbeiro da vila de Padrón e grande amante da figura de Rosalía ; ademais dun dos impulsores do nacemento do Padroado. As relacións cos Centros Galegos de Hispanoamérica tamén foron promovidas nestes anos.
Plaça del Mercat
A Plaça del Mercat (en galego Praza do Mercado) é unha das prazas máis singulares e coñecidas de Valencia, xa que xunta tres dos monumentos máis famosos da cidade: o Mercat Central, a Llotja de la Seda e la igrexa de Sant Joan del Mercat. Antes da construción do Mercado Central (1914-1928), a praza do Mercat facíase servir coma espazo de mercado ao aire libre para a Cap i Casal. miniatura|175 px|dereita|Plano da Praza do Mercat
Fundación Rosalía de Castro
De 1949 a 1970: das presidencias de Luís Iglesias a Octavio Sanmartín
Xosé Mosquera Pérez, un dos fundadores do Padroado, asumiu a presidencia tras a dimisión do marqués de Figueroa en 1961 mais o seu estado de saúde non lle permitiu levar a cabo todas as súas ambicións en torno á casa de Rosalía. Faleceu en 1965.
And the Mountains Echoed
And the Mountains Echoed é a terceira novela do escritor afgán Khaled Hosseini. Publicada en 2013 por Riverhead Books, desvíase do estilo de Hosseini nas súas dúas primeiras obras para evitar centrarse só nunha única personaxe. Por iso, o libro está escrito como unha colección de historias curtas, e cada un dos seus capítulos está escrito dende a perspectiva dunha personaxe diferente. O piar da novela é a relación entre un neno de dez anos, Abdullah, e a súa irmá de tres anos, Pari, así como a decisión do pai de ambos de vendela a ela a unha familia sen fillos de Cabul, un evento que une as distintas narrativas.
Hosseini declarou que o seu obxectivo nesta novela era facer as personaxes máis complexas e moralmente ambiguas. Continuando co tema familiar estabelecido nas súas obras anteriores, O cazador de papaventos e Un milleiro de soles espléndidos, And the Mountains Echoed céntrase na relación dos dous irmáns. Ademais de Abdullah e Pari, Hosseini presenta outras dúas relacións entre irmáns: a da madrastra dos nenos, Parwana e a súa irmá discapacitada Masooma, e a dun médico afgán-americano chamado Idris e o seu curmán Timur.
Atlante
O termo Atlante fai referencia a:
Hernán Bernardello
Hernán Darío Bernardello, nado o 3 de agosto de 1986 en Rosario, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o CA Colón.
Plaça del Mercat
Historia
En tempos dos romanos o actual espazo da praza del Mercat era un dos brazos do río Turia que envolvían a cidade, fundada no ano 138 a.C. nunha illa fluvial.
En tempos dos musulmáns, a muralla (século XI) separaba a cidade (medina) da chaira do Mercat (extramuros), onde se ensanchaba o brazo morto do Turia xa desecado, só inundábel con fortes avenidas por chuvias intensas. Inmediatamente intramuros da chaira do Mercat estaba a Alcaisseria, o mercado de produtos téxtiles de luxo, como a seda. A porta de acceso á chaira do mercado chamábase Bab al-Qaisseria. Alí se atopaba unha barriada que en tempos dos cristiáns denominábase la Boatella (descampado, brazo morto do río, onde pastaban os touros).
Idade Media
En tempos de Xaime I (século XIII) este rei concedeu licenza á cidade de Valencia, concretamente no 1266, para celebrar un mercado semanal o xoves nesta chaira da Boatella. Neste mesmo lugar dispuxo que se celebrase unha feira cada ano na primeira quincena de agosto, segundo consta nos Foros de Valencia: “Les fires sien feites per tostemps al loc on lo mercat és feit, e comencen e duren de les Kalendes d’agost entrò a la festa de Sancta Maria d’agost”. Desde entón, este foi o corazón comercial da cidade.
En tempo de Pere el Cerimoniós construíuse a nova muralla (1365), de xeito que a chaira do Mercado e toda a Boatella quedaban intramuros. Dende aquel intre, a chaira do Mercado, o antigo brazo morto do río, pasou a ser a explanada central da cidade, posto que quedaba xustamente no medio da nova cidade, o actual distrito da Ciutat Vella. Non é casualidade que durante os séculos XV e XVI fose aquí, en pleno centro comercial, onde se construíse a Llotja de Mercaders, coa súa Sala de Contratación, a Táboa de Cambios e Depósitos e o Consulado de Mar.
Época Moderna e Contemporánea
A Praza do mercado foi coñecida dende outrora poles casas con soportais, pola concentración de tendeiros e de postos de mercado, polos espectáculos e tamén polo barullo.
Segundo Joan Francesc Mira a Praza do Mercat era, á vez que o lar máis concorrido da cidade, onde estaba o cadafalso da forca, onde se colgaban aos axustizados. Era habitual que algún colgado acompañase ou distraese as rutinas comerciais. Ademais, entre os séculos XV e XVIII organizábanse festas, xustas, torneos e corridas de touros.
Pero tamén foi escenario de revoltas urbanas: dende as Germanies ("Irmandiños") do século XVI até as máis ou menos revolucionarias do XIX. Vicent Peris, último caudillo agermanat, foi decapitado na súa casa da rúa de Gràcia no 1522, e o seu corpo arrastrado por València, e despois levado á forca do mercado, onde o colgaron cara abaixo sen cabeza. Tamén aí foi executada a última vítima da Santa Inquisición, o mestre Gaietà Ripoll, no 1826, por ser deísta, non ir a misa o domingo e dicir "lloat siga Déu" (loado sexa Deus) en troques de "Ave María". Até o comezo do século XX o mercado aínda se facía a base de pastos con tendais de lona que eran desmontados ao mediodía. Durante o século XIX a praza ampliase co derrubo do convento das Magdalenes, pero fins até 1914, non se comeza a construción do edificio cuberto do Mercat Central.
O novo Mercat Central
miniatura|200 px|dereita|Mercat Central. Foi a final do século XIX, co auxe das ideas hixienistas e da burguesía, cando as autoridades municipais suscitaron a necesidade de facer un mercado pechado. Este mercado debería ter grandes dimensións, xa que a praza do mercado quedárase pequena para albergar toda a actividade comercial dunha cidade en auxe demográfica coma Valencia. Foi preciso mercar e derrubar algunhas vivendas para reunir un terreo edificable duns 8.000 m2. O proxecto, de 1914, foi de Alexandre Soler March e de Francesc Guàrdia i Vial, cooperantes de Domènech i Montaner. Pretendía conciliar o uso das grandes estruturas de ferro espido co estilo Art Nouveau. Despois dalgunhas desconveniencias e dalgunhas modificacións ao proxecto inicial, as obres acabaron no xaneiro de 1928, baixo a dirección de Enric Viedma i Vidal.
Fundación Rosalía de Castro
De 1949 a 1970: das presidencias de Luís Iglesias a Octavio Sanmartín
Entre 1965 e 1970 ocupou a presidencia Octavio Sanmartín Domínguez. Durante o seu mandato o Padroado adoptou oficialmente a lingua galega posibilitando que a Misa Votiva pasase a ser oficiada nesa lingua. Con todo, Octavio Sanmartín non foi capaz de realizar toda a actividade que planeara por cuestións de saúde, polo que decidiu pasar os poderes a unha nova xunta.
1970-2004: Agustín Sixto Seco
Rememorando a constitución orixinal do Padroado, o 29 de decembro de 1970 Agustín Sixto Seco inaugurou a nova xunta de goberno no salón artesoado de Fonseca en Santiago de Compostela. Con el comezou unha nova etapa da historia do Padroado (e da futura Fundación).
En febreiro de 1971 comezaron as obras de restauración da casa de Rosalía da man do arquitecto Andrés Fernández-Albalat grazas a unha subscrición popular iniciada por La Voz de Galicia.
Poucos meses despois, o 15 de xullo de 1971, a Casa da Matanza foi aberta ao público. Por petición de Sixto Seco, esta quedou ao coidado de Maruxa Villanueva, Custodia da Casa a partir dese mesmo ano e Mestresa a partir de 1972 quen viviría nunha vivenda contigua á Casa desde 1974 ata a súa morte en novembro de 1998. Neste acto izaronse por primeira vez as bandeiras de España e de Galicia ante as principais autoridades civís, militares e académicas de Galicia.
Un ano máis tarde, o 15 de xullo de 1972, inaugurouse a Casa Museo de Rosalía baixo a dirección de Xosé Filgueira Valverde. Colocouse tamén unha placa de pedra á entrada do xardín nas catro linguas do Estado (galego, catalán, vasco e castelán) cos días e coas horas de visita da Casa-Museo de Rosalía.
A partir da década de 1970, grazas á apertura política, o Padroado baleirouse de todas as connotacións políticas nacionalistas, especialmente da de refuxio do galeguismo.
Dous anos despois da inauguración da Casa-Museo esta foi declarada Monumento Nacional por Xoán Carlos de Bordón, naquel entón Príncipe de España, acabando co perigo de que o trazado da AP-9 pasase pola horta. Isto significaba que se protexería toda a súa contorna mais o certo é que non foi así, xa que a aldea quedou desfigurada e perdéronse as vistas a Padrón e ao río Sar.
En 1975 un grupo de activistas culturais e escritores galegos por iniciativa do presidente do Padroado, Agustín Sixto Seco, acordan espallar por vilas e cidades de Galicia o espírito da Casa-Museo de Rosalía, sendo en Vilagarcía de Arousa onde se inaugura esta primeira delegación baixo a presidencia do profesor, escritor e galeguista Manuel Trigo Díaz que desenvolve toda unha serie de actividades, ata o seu pasamento en 1992, arredor da obra e figura de Rosalía e que convoca por vez primeira o Premio Medalla de Ouro do Padroado que se lle concede ese ano ao poeta galego Xavier Rodríguez Barrio.
Con motivo do centenario da morte de Rosalía, en 1985 inaugurouse un Auditorio dunha capacidade aproximada de 150 persoas que funcionaba como un salón de actos onde se realizaban diversos actos culturais tanto da Fundación como de quen o solicitase.
En 1995 recibiu a Medalla de Prata de Galicia polos seus méritos ao servizo de Galicia. Pese a iso, co paso dos anos, a Casa comezou a presentar unha serie de problemas e carencias que convertían a Casa da Matanza nun auténtico caos. Debido a isto en 1997, con motivo do 25 aniversario da inauguración da Casa-Museo e do cincuentenario da Fundación fíxose unha remodelación xeral que se alongou durante tres anos con pequenos reaxustes.
Tamén en 1997 acordouse a creación do Centro de Estudos Rosalianos (CER) co propósito de estudar e de difundir a obra rosaliana por todo o mundo desde a propia sede da Fundación seguindo o artigo 6 —especialmente o punto primeiro— dos estatutos:
O 15 de xullo de 1999 inaugurouse o CER baixo a dirección de Xesús Alonso Montero.
Coa chegada do 2002 a Fundación entrou nunha grave crise que a levou a reducir o seu programa "ao mínimo" a consecuencia das escasas subvencións que recibía en comparación á veciña Fundación Camilo José Cela; unha crise da que tardou moito en saír.
Agustín Sixto Seco finou o 30 de decembro de 2004 deixando un baleiro na presidencia que ocupou Carlos Baliñas, en funcións mentres non se escollese a un novo presidente.
2004-2012: Helena Villar Janeiro
miniatura|esquerda|200px|[[Helena Villar Janeiro.]]
Durante o mandato de Villar Janeiro decidiuse a supresión da Misa Votiva e da Ofrenda Floral no ano 2007 o que causou un gran descontento por moitos galegos xa que a Fundación defendía que a Misa Votiva "se convertera nunha parafernalia na que levaban a voz cantante moitos políticos que non se caracterizaban precisamente por ser defensores da nosa lingua" e que "non lle corresponde a unha fundación organizar misas e que no canto da cerimonia relixiosa se celebra agora, en Bonaval o 25 de xullo, un acto civil no que o presidente da Xunta se achega á sociedade galega". Os seus detractores defendían que, a pesar de ser un acto relixioso, non deixaba de ser unha homenaxe a Rosalía no día de Santiago e no día de Galicia.
En 2008 inaugurouse unha aula didáctica que poñía a Casa-Museo ao servizo do ensino galego, promovía a entrada de Rosalía e a súa lectura nas aulas dos primeiros niveis de educación e así mesmo proporcionaba ao profesorado ferramentas para axudar a introducir a figura de Rosalía dunha forma axeitada.
Con todo, co paso dos anos, a escaseza de fondos e o desinterese pola Casa-Museo fixéronse notorios chegando a perder importantes apoios económicos. Todo isto sumado a outros factores económicos levaron a Villar Janeiro a renunciar ao seu cargo o 12 de abril de 2012.
Desde 2012: Anxo Angueira
miniatura|[[Anxo Angueira.]]
O 1 de xuño de 2012 foi elixido Anxo Angueira como novo presidente da Fundación. En outubro dese mesmo ano a Fundación recibiu os fondos necesarios por parte da Consellaría de Cultura para a rehabilitación e o correcto funcionamento da Casa-Museo que levaba anos en constante decadencia.
Así foi como en decembro de 2012 comezaba a primeira fase da restauración da Casa-Museo en que se restaurou a planta baixa ata mediados de marzo de 2013 e en outubro de 2013 comezaba a segunda fase en que restaurou o primeiro andar e que concluíu a mediados de decembro dese mesmo ano. Unha segunda etapa da restauración era a adaptación da Casa-Museo aos tempos modernos xa que moitos aspectos do Museo quedaran desfasados, así, co investimento da Deputación da Coruña comezaron a renovar a museografía da planta baixa e inaugurouse a mesma en marzo de 2015. A maio de 2015 espérase poder realizar a reforma da museografía do primeiro andar da Casa-Museo e completar así a reforma.
Tamén comezou a difusión de Rosalía a través de Internet como na páxina web do Consello da Cultura Galega ou mesmo a través da rede social Twitter incluíndo a creación en 2013 dunha nova páxina web máis actualizada con motivo do 150 aniversario de Cantares gallegos.
Obras e folletos
A partir de 1971 o Padroado tratou de editar anualmente algún libro ou folleto en relación directa coa obra de Rosalía ou dirixidos á formación dos nenos galegos baixo o título común de «Edicións do Patronato». Entre estas colaboracións destacan:
Ademais o Padroado (e posterior Fundación) publicou unha serie de publicacións coa intención de promocionar a Casa e, tamén, transmitir a Rosalía:
Ibai Llanos
Ibai Llanos Garatea, nado en Deusto (Bilbao) o 26 de marzo de 1995, é unha celebridade de internet (ou influencer), streamer e narrador de deportes electrónicos español. Foi "caster" (narrador de deportes electrónicos) de League of Legends para a Liga de Videoxogos Profesional (LVP), creador de contido para G2 Esports e agora é creador de contido en Twitch e copropietario de KOI, un equipo de deportes electrónicos. É coñecido popularmente como Ibai. Foi considerado o mellor creador de contido do mundo no 2020 e 2021 polos Esports Awards e polos premios ESLAND. Foi portada de Forbes Magazine en outubro do 2021 como unha das persoas máis influentes de España.
Primeiros anos
Pasou gran parte da súa infancia co seu avó Pedro Garatea, un asistente técnico sanitario que atendía hospitalizacións domiciliarias na zona de Deusto. Ibai acompañaba o seu avó nestas visitas.
O seu pai, Javier Llanos, é sanitario. Durante a crise financeira do 2008 a súa familia viuse moi afectada. Ó seu pai viu reducido o seu salario por un cambio de quenda e tivo problemas de débedas polo que lle chegaron a embargar parte do seu soldo. Tamén debido a crise, a súa nai quedou no paro indefinidamente.
Dende cedo Ibai sentiu atracción polo deporte, especialmente ó fútbol. A súa paixón polo fútbol fixo que se achegara a narración deportiva da man de narradores como Andrés Montes, Paco González Galán ou Antoni Daimiel. Tamén grazas ao fútbol establece amizade con Ander Cortés, compañeiro co cal empezaría a súa carreira profesional.
Ibai, Ander e máis amigos comezaron a subir vídeos a YouTube no 2011 de Call of Duty: Modern Warfare 2 na canle AIGM44 (Ander, Ibai, Gunillo, Martín). Nesa mesma canle empezaron a subir os seus primeiros "casteos" de League of Legends.
Carreira profesional como narrador
No ano 2014 Ander e Ibai mandaron a súa proba de narración para acceder a LVP. A proba resultou satisfactoria así que ambos pasan a narrar para a LVP, principalmente LoL (League Of Legends). No ano 2014 empezou a súa andaina na Liga de Videoxogos Profesional, con 19 anos de idade. En agosto narrou o seu primeiro partido de League of Legends, entre wSystem e PainGaming, durante a Season 7 da División de Honra da LVP. Ibai e Ander copresentaron a Gamergy de 2014, o seu primeiro evento presencial. Non foi até o ano 2015, en xaneiro, cando empezou a castear a EU LCS.
Nun primeiro momento narran dende Bilbao a través de Skype. No 2016, Ibai trasladouse a Barcelona para narrar, concretamente a Superliga Orange, dende os estudios de gravación de Mediapro, a propietaria de LVP.Debido a esta mudanza sufre de morriña e saudades da súa terra e da súa familia. O aumento de notoriedade dentro dos deportes electrónicos fai que sufra unha maior presión dos medios o cal ten en consecuencia graves problemas de ansiedade e ataques de pánico que lle impedían saír á rúa e incluso chegar a perder o sentido dos brazos. Consegue saír destes graves problemas con axuda de psicólogos.
Arredor do ano 2016 Ibai comeza a subir contido a Twitter nun ton humorístico o que fai que aumente enormemente o seu impacto social converténdose nun dos "casters" máis coñecidos fóra da escena dos deportes electrónicos. Ibai tamén aumenta o seu contido fóra do LoL facéndose moi coñecido por narrar bólas, tetris, carreiras e todo tipo de contido demostrando a súa grande facilidade para facer rir e entreter.
En febreiro de 2019, comezou a presentar un late night na canle Ubeat chamado Hoy no se sale, o cal copresentou con Bruno Feliu, tamén coñecido como Kapo 013, rapeiro, comentarista da Red Bull Batalla dos Galos e xuíz da Freestyle Master Series (FMS España).
O 27 de outubro do 2019, trala vitoria de G2 Esports sobre DAMWON Gaming o propietario de G2 e xogador profesional retirado Carlos Rodriguez "ocelote" pregoulle a Ibai diante de todo o público do Pazo de Vistalegre que traballara creando contido para G2 Esports. Ibai non rexeitou a proposta senón que suxeriu aceptala e debido a varios problemas con LVP (como a despedida de varios amigos seus ) oficializou a súa saída desta empresa o 24 de xaneiro de 2020 e, o 5 de febreiro do 2020 Ibai anuncia a súa fichaxe por G2 Esports como creador de contido a tempo completo nun proxecto común con varios amigos seus e extraballadores de LVP como Ander Cortés, Ernesto Folch "BarbeQ", e Antonio Pino "Reventxz".
Pouco despois, rexeitou comentar a tempada de Premier League para centrarse plenamente no streaming en Twitch ao que, dende 2020, dedica completamente o seu tempo.
Carreira como "streamer"
O grupo pasa a vivir e traballar nunha gran casa coñecida como G2 House ou a mansión de G2 onde farían directos e numerosas accións publicitarias baixo a marca de G2.
Ibai tivo un crecemento moi rápido en Twitch. Pouco despois de empezar a súa etapa como streamer comezou a pandemia do Covid-19. Tanto Ibai como outros creadores de contido como a propia plataforma multiplicaron audiencias por mor do confinamento. Durante o confinamento Ibai participou en directos con xogadores de G2 como Perkz ou Jankos, tamén colaborou con outros creadores de contido como Auron, Rubius, Cristinini ou Willyrex. Ibai é coñecido por atraer á plataforma a personalidades doutros ámbitos como PapoMC, o Kun Agüero, Courtois ou David Broncano.
Na súa etapa como streamer levou a cabo varios actos multitudinarios como La Liga Santander Challenge, un evento benéfico en colaboración coa Liga Santander e o Banco Santander desenvolvido durante o confinamento sufrido en España en marzo de 2020 a causa da COVID-19 logrando máis dun millón de espectadores e máis de 180 000 euros para causas benéficas. Tamén realizou o Ibaivisión, un concurso similar a Eurovisión en colaboración con Vizz Agency e Sony Music que enfrontaba a artistas das diferentes comunidades autónomas españolas.
Narrou baloncesto para Eurosport nos Xogos Olímpicos de Tokio 2020.
En novembro de 2020, protagonizou a primeira curtametraxe gravada en directo, mediante a plataforma Twitch, grazas á súa colaboración coa empresa multimedia Netflix España e PlayStation España, dirixida polo catalán Jaume Balagueró, amplamente coñecido polas súas versións de filmes de terror que simulan ser realizados en vivo, coma REC.
Tras un exitoso ano con G2 o 13 de xaneiro do 2021 anuncia que deixa G2 Esports para emprender un proxecto en solitario xuntos cos seus compañeiros de casa.
Ibai comeza o seu proxecto en solitario coñecido popularmente como "IbaiLand" para o que é alugada unha gran casa coñecida como a Mansión de Ibai. Deste proxecto forman parte numerosos creadores de contido como Ibai, Ander, BarbeQ, Reven e Werlyb; que viven na mansión, e Cristinini, Knekro e IlloJuan que non viven na mansión pero que colaboran co proxecto. Na mansión tamén vive Carmen Cardenete, a mánager e xefa de produción do proxecto.
Estilo de narración e de creación de contido
Segundo Antoni Daimiel, famoso comentarista de baloncesto, a aparición de Ibai responde a romper coa ortodoxia na que se encontraba a narración deportiva.
O estilo de narración de Ibai aproveita a súa voz grave e potente xunto coa súa paixón polos deportes.
Vida persoal
Conta con máis de 9 millóns de seguidores en Twitch, a súa principal rede social na que acadou un máximo de máis de 70 000 subscricións en setembro do 2021 sendo un dos máis grandes creadores do mundo xunto con outros españois como AuronPlay ou TheGrefg.
Oscar Isaac
Oscar Isaac Hernández, nado o 9 de marzo de 1979, é un actor de cinema guatemalteco radicado en Miami, Florida.
Faltriqueira
miniatura|Instrumento indispensábel de Faltriqueira.
Faltriqueira é un cuarteto vocal feminino de Pontedeume, constituído a principios dos anos 90.
Discografía
O seu primeiro traballo discográfico, Faltriqueira, editouse en 2002. Este disco é para estas cantareiras-pandeireteiras o resultado dunha intensa traxectoria que comezou na Asociación folklórica e cultural Orballo, onde as rapazas se iniciaron no mundo da tradición, e onde acadaron as pautas precisas para facerse cunha sólida disciplina de grupo. O grupo Faltriqueira, que colaborou con Luar na Lubre entre outros, componse de voces femininas modernas e, á vez, con respecto á música tradicional galega (e trazando pontes coa música tradicional portuguesa). No mesmo, colaboraron varios instrumentistas vascos. Así mesmo, este grupo de cantareiras colaboraron con outros grupos peninsulares como Oskorri, Kepa Junkera ou mesmo Víctor Manuel.
STS-51-D
STS-51-D foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 12 de abril de 1985 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Faltriqueira
Discografía
Efecto Faltriqueira é o seu 2º disco, editado en maio de 2006. Este segundo traballo das eumesas, que as afianza como un proxecto vocal autónomo, prsenta unha variada selección de temas, cuns arranxos polifónicos máis arriscados. Teñen temas en galego principalmente (incluíndo unha versión de "Corpiño xeitoso" de Andrés do Barro), mais tamén aparecen representadas outras linguas como o castelán ou o senegalés.
STS-51-D
Características
STS-51-D, con sete astronautas a bordo (Karol Bobko, Donald E. Williams, Rhea Seddon, S. David Griggs, Jeffrey Hoffman, Charles D. Walker e o senador Jake Garn), encargouse de poñer en órbita os satélites Telesat 1 e Syncom IV-3, cuxo motor fallou en envialos á súa órbita definitiva. Foi tamén a primeira misión na que voou un político profesional, o senador Jake Garn. A tripulación fixo tamén varios experimentos a bordo, entre eles CFES III, SSIP, AFE, PPE e experimentos biomédicos e astronómicos.
Heavens
Heavens foi unha banda estadounidense de indie rock formado por Matt Skiba de Alkaline Trio e Josiah Steinbrick. O dúo asinou un contrato con Epitaph Records e publicou o seu único álbum, Patent Pending, o 12 de setembro de 2006. O grupo pasou o outono dese ano tocando no Reino Unido e nos Estados Unidos con Darker My Love. A banda separaríase en 2007.
STS-51-D
Características
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 19 de abril de 1985. Durante a aterraxe o freo dereito bloqueouse, causando serios danos á roda.
Número atómico
miniatura|Z - Número atómico O número atómico é o número enteiro positivo que designa o número de protóns que hai no núcleo dun átomo. Represéntase coa letra Z. Este número é característico de cada elemento químico e representa unha propiedade fundamental do átomo: a súa carga nuclear.
Faltriqueira
Discografía
O principio básico do grupo é a música tradicional, pero nas case dúas décadas de existencia, foron moi diversos os proxectos nos que participaron. As catro cantareiras teñen presentes os autores que -ao seu entender- xogaron un papel importante ao longo da historia musical.
Colaboracións
Faltriqueira colabora en varias gravacións con outros artistas, participando activamente nos seus directos. Debemos destacar, ademais, que o grupo aposta polas aparicións a capela.
Número atómico
Nun átomo eléctricamente neutro (sen carga eléctrica neta), o número de electróns é igual ao de protóns. Así, o número atómico indica asemade o número de electróns dun átomo e define a súa configuración electrónica.
Faltriqueira
Colaboracións
Compuxeron e crearon a sintonía do programa Doa a doa, retransmitido pola TVG.
Número atómico
Historia
En 1913 Henry Moseley demostrou a relación existente entre os valores das lonxitudes de onda dos raios X emitidos por diferentes elementos logo de ser bombardeados con electróns, e os números atómicos destes elementos. Este feito permitiu clasificar os elementos da táboa periódica por orde crecente do seu número atómico, tal como se utiliza na actualidade.
Faltriqueira
O xogo da tradición
Xorde como idea para achegarlles a música aos máis novos. É un proxecto pensado para interaccionar cos nenos, amosándolles dun xeito próximo a infinidade de posibilidades que teñen os instrumentos máis antigos e as melodías que se foron transmitindo de xeración en xeración.
O principal obxectivo é convidar os rapaces a sentirse parte viva do universo que hoxe se coñece co nome de músicas do mundo, no que podemos incluír a música de Faltriqueira.
Joaquín Varela
O nome Joaquín Varela pode referirse, entre outros, a:
Vilastriz, Recemel, As Somozas
Vilastriz é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Viñas, Recemel, As Somozas
Viñas é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Bandeira de Letonia
A bandeira de Letonia (en letón: Latvijas karogs) foi adoptada o 27 de febreiro de 1990. O seu deseño foi declarado oficialmente polo Parlamento como bandeira nacional o 15 de xuño de 1921. Letonia declarouse independente en 1918 e foi usado ata a perda da súa soberanía en 1940.
Historia
Está documentado desde a segunda metade do século XIII o uso en tribos letoas de estandartes de cor vermella cunha banda central de cor branca. Estas probas documentais foron localizadas por Jekabs Lautenbahs-Jusmins, un investigador do folclore letón, na Crónica da Orde de Livonia (Reimchronik), obra na que se relatan diversos acontecementos que tiveron lugar en terras letoas ata 1290. O artista Ansis Cirulis, baseándose nas descricións do estandarte das tribos letoas que se recollen na obra mencionada, elaborou o deseño da bandeira que foi presentado en maio de 1917.
Olentzero
miniatura|dereita|Olentzero O olentzero ou olentzaro é un personaxe da tradición do Nadal vasca. Trátase dun carboeiro mitolóxico que trae os agasallos o día de Nadal. Sobre da súa orixe, a hipótese máis estendida é que o olentzero é anterior á cristianización do País Vasco e que, como indica Claude Labat "o personaxe do Olentzero debe ser situado dentro das celebracións do solsticio de inverno". Estaría ligado á tradición do Apalpador en Galiza.
Lucifer
miniatura|350px|[[O anxo caído (1877, Parque do Retiro, Madrid) obra de Ricardo Bellver inspirada en O paraíso perdido de Milton.]] Lucifer (do latín lux [‘luz’] e fero [‘levar’]:  ' portador da luz ') é, na mitoloxía romana, o equivalente grego de Fósforo ou Eósforo (Έωσφόρος) o portador da Aurora que provén da antiga dama escura Luciferina.
Este concepto mantívose na antiga astroloxía romana na noción da stella matutina (o luceiro da alba) contraposto á stella vespertina ou o serán (o luceiro da tarde ou serán), nomes estes que remitían ó planeta Venus, que segundo a época do ano se pode ver preto do horizonte antes do amencer ou despois do atardecer.
Na tradición cristiá, Lucifer representa o anxo caído, exemplo da beleza e sabedoría a quen a soberbia levouno aos infernos, transformándose en Satanás.
Ocultismo
O luciferismo é un sistema de crenzas que venera as características esenciais que se fixan a Lucifer. A tradición, influenciada polo gnosticismo, polo xeral venera a Lucifer non coma o diabo, senón coma un liberador, un titor ou guía espiritual ou incluso o deus verdadeiro en oposición a Xehová.
Na obra de Anton LaVey, The Satanic Bible, Lucifer é un dos catro príncipes herdeiros do inferno, sobre todo a do leste, o "señor do ar", e chámase o portador da luz, a estrela da mañá, o intelectualismo, e a ilustración. O título de "señor do ar" baséase en Efesios 2:2, que emprega a frase "o príncipe da potestade do ar" para se referir ao deus pagán Zeus, mais esa frase serodiamente fusionouse con Satanás.
50 maiores contribuidores da Euroliga
Os 50 maiores contribuidores da Euroliga foron elixidos o día 3 de febreiro de 2008 en Madrid (España), con motivo da celebración do 50 aniversario da celebración da primeira Copa de Europa de Baloncesto. A lista foi confeccionada por un comité de expertos presidido polo Secretario Xeral da FIBA, Borislav Stanković e nela incluíronse aos xogadores, adestradores e árbitros que se consideraba que máis contribuíran a engrandecer á Euroliga (ou os seus equivalentes anteriores de máxima competición continental) en toda a historia da competición.
Os seleccionados, 35 xogadores, 10 adestradores e 5 árbitros, foron homenaxeados no transcurso da Final Four da Euroliga, entre os días 2 e 4 de maio de 2008.
Galicia no tempo
A exposición derivou tamén nunha serie de televisión dirixida e presentada por Eva Veiga e realizada por Carlos Oro, Ignacio F. Vigo  a primeira serie documental da CRTVG, e nun disco homónimo de música ambiental interpretado polo grupo Milladoiro.
Orbcomm
Orbcomm é unha constelación comercial de satélites de comunicacións pertencente a Orbital Communications Corp.
Características
A constelación Orbcomm está pensada para ofrecer servizos de mensaxería global e de transmisión e recepción de datos. As mesaxes envíanse aos satélites, que as retransmiten a estacións de terra.
O sistema componse de 36 satélites de primeira xeración lanzados entre 1995 e 1999 e satélites lanzados posteriormente para aumentar a capacidade e renovar a frota de satélites.
Orbcomm-X e CDS 1 e 2
Orbcomm-X e Orbcomm CDS 1 e 2 foron tres satélites experimentais lanzados para probar compoñentes da primeira xeración de satélites Orbcomm. Orbcomm X fallou despois de ser posto en órbita, mentres que Orbcomm CDS 1 e 2 usáronse para estudar o uso da frecuencia VHF a nivel global, medindo densidade, niveles de potencia e interferencia arredor de toda a Terra. Foron lanzados entre 1991 e 1993.
Orbcomm FM1 a FM43
Lanzáronse 36 Orbcomm de primeira xeración de 43 planeados. O resto foron cancelados, e un dos lanzados o foi baixo o nome TACSAT 1. Os Orbcomm de primeira xeración usaban o bus Microstar, tiñan masas de entre 40 e 45 kg e foron lanzados mediante foguetes Pegasus entre 1995 e 1999 excepto un lanzamento mediante un foguete Taurus.
Orbcomm CDS 3
Orbcomm CDS 3 (Concept Demonstration Satellite) foi un único satélite de probas lanzado para dar servizo do sistema Orbcomm e probar un novo bus (Sterkh) para a seguinte xeración de satélites Orbcomm. O satélite levaba ademais un receptor AIS para o servizo de gardacostas dos Estados Unidos. Foi lanzado o 19 de xuño de 2008 mediante un foguete Kosmos 3M. Durante a súa misión sufriu unha serie de problemas que se reproduciron nos seis seguintes satélites do mesmo modelo, polo que foron cancelados.
Orbcomm FM37 a FM41
A seguinte xeración de satélites Orbcomm estaba baseada no bus Sterkh, co satélite Orbcomm CDS 3 usado como modelo de probas. Os problemas surxidos neste último satélite reproducíronse nos seis satélite que chegaron a lanzarse en produción: avarías dos volantes de inercia e o ordenador de a bordo que limitaron a capacidade destes satélites para dar servizo. Todos foron lanzados o 19 de xuño de 2008 a bordo dun mesmo foguete Kosmos 3M.
Orbcomm FM101 a FM119
A terceira xeración de satélites Orbcomm usa o bus SN-100 de Sierra Nevada Corp.. Teñen unha masa duns 172 kg e lanzáronse 19 entre 2012 e 2015, co primeiro considerado un fallo parcial ao reentrar dous días despois de ser posto en órbita ao non acadar suficiente altura debido a problemas co foguete lanzador. Todos foron lanzados a bordo de foguetes Falcon 9.
Val da Mocha
miniatura|O plano de [[Concepción, Chile|Concepción do 5 de maio de 1817, cando se librou a Batalla do Cerro Gavilán e onde se mostra a cidade sobre o Val da Mocha, delimitado polo Cerro Gavilán e o Cerro Caracol.]]
O Val da Mocha (en castelán: Valle de la Mocha) é un val chileno que se atopa actualmente no litoral norte do río Biobío que contiña a redución dos mapuches que foron transportados en 1685, desde a illa Mocha polo gobernador Xosé de Garro; a partir da cal o val e a chaira tiveron o seu nome.
Mountain View, California
miniatura|240px|Casa do concello da cidade. Mountain View é unha cidade no condado de Santa Clara, California. A cidade ten o seu nome debido á vista dende as Montañas Santa Cruz. No censo de 2000, Mountain View alcanzou a cifra de 70.708 habitantes.
Xeografía
Segundo a oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha superficie total de 31,8 quilómetros cadrados, dos cales, 31,1 quilómetros cadrados son terra e 0,7 quilómetros cadrados (2,26%) son auga.
Cara ó oeste están os Montes Santa Cruz, ós cales a cidade debe o seu nome, e que a separan do Océano Pacífico. Polo leste atópase a gama de Diablo. Ámbalas cadeas, que en conxunto forman os límites do Val de Santa Clara, son visibles dende moitos puntos da cidade.
A maioría de Mountain View componse dos barrios residenciais. Os parques empresariais atópanse principalmente na zona norte do litoral, ó norte da estrada 101, e ó leste da estrada 85.
Chegaremos
Chegaremos é un álbum recompilatorio do grupo de folk galego Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1980, baixo o selo Philips Records.
Os temas "Irmaus" (4), "O aradiño" (5) e "Fuxan os ventos" (11) pertencen ao primeiro álbum do grupo, Fuxan os ventos (1976). Os temas "Foliada de Nadela" (2), "Tempo de maza-lo liño" (3), "Cantiga de berce" (7) e "O carro" (10) pertencen ao segundo álbum, O tequeletequele (1977). Os temas "Cantiga pra unha antroidada" (1), "Foliada de Olas" (6), "Sementeira" (8) e "A Carolina" (9) pertencen ao terceiro álbum do grupo, Sementeira (1978).
Andaman do Sur
Historia
A illa de Andaman do sur foi golpeada polo terremoto do Océano Índico de 2004, causando moitas mortes na illa.
Xeografía
A illa pertence á Gran Cadea de Andaman.Algunhas zonas da illa están restrinxidas para os estranxeiros, con todo, os permisos de tránsito pódense obter do Ministerio do Interior. Do mesmo xeito que o resto do arquipélago.
Andaman do Sur é a terceira illa máis grande do grupo. Está situado inmediatamente ao sur da illa de Andaman do Medio e de Baratang, da cal está separada soamente por unha estreita canle dalgúns centos de metros de ancho. A illa ten 83 km de longo e 28 km na súa parte máis larga. A súa superficie é de 1.262 km².
Administración
Politicamente, a illa de Andaman do Sur ten os tehsils de Ferrargunj e de Port Blair.
Stefan Zweig
Foi moi popular nas décadas de 1920 e 1930, e as súas obras foron das primeiras en protestar contra a intervención de Alemaña na segunda guerra mundial. Escribiu principalmente novelas, relatos e biografías, e cultivou tamén o teatro, o xornalismo e o ensaio. Das biografías, son particularmente coñecidas as de María Estuardo e a de Fouché, unha peza metade biografía e metade novela histórica.
Traxectoria
Stefan Zweig foi fillo dunha familia xudía acomodada: o seu pai, Moritz Zweig, foi un adiñeirado fabricante téxtil, e a súa nai, Ida Brettauer Zweig, era filla dunha familia de banqueiros italianos. Estudou na Universidade de Viena, doutorándose en Filosofía. Tamén realizou cursos sobre a historia da literatura, que lle permitiron contactar coa vangarda cultural vienesa da época.
Neste ambiente publicou cara a 1901 os seus primeiros poemas, unha colección titulada Silberne Saiten ("Cordas de prata"), con influencia de autores como Hugo von Hofmannsthal ou Rainer Maria Rilke. En 1904 publicou a súa primeira novela.
Zweig desenvolveu un estilo literario moi particular, cunha coidadosa construción psicolóxica e unha gran técnica narrativa. Amais das súas propias creacións, traduciu autores como Paul Verlaine, Charles Baudelaire ou Émile Verhaeren.
miniatura|Rúa de Stefan Zweig en Kapuzinerberg ([[Salzburgo).]]
En 1910 visitou a India e en 1912 Norteamérica. En 1913 estableceuse en Salzburgo, onde viviu case vinte anos. Durante a primeira guerra mundial serviu no exército austríaco como empregado da Oficina de Guerra ao ser declarado non apto para o combate. Nesa época escribiu Jeremias, obra de carácter antibelicista, con influencias das ideas de autores como Romain Rolland, e que publicou en Suíza logo de se exiliar a Zürich. Alí traballou como correspondente para a prensa libre vienesa e para periódicos húngaros. Grazas ás súas amizades, entre as que estaban Eugen Relgis, Hermann Hesse e Pierre-Jean Jouve, puido publicar as súas visións apartidistas sobre a turbulenta realidade europea do momento. Alí coñeceu tamén a Thomas Mann e Max Reinhardt.