cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Djalminha
Paso polo Xapón (1994)
En 1994 saíu cedido ao Shimizu S-Pulse xaponés. Con todo, non se adaptou á vida no país asiático e volveu o mesmo ano a Campinas.
Regreso ao Guarani (1994-1995)
No seu regreso ao Guarani formou un famoso trío na historia do club, creando xogadas e marcando goles xunto ás dúas revelacións do equipo, Amoroso e Luizão, e acabando como terceiros clasificados no Brasileirão. Deixou o club en 1995, cun balance total de 47 goles en 96 partidos.
Ademais, mentres xogaba no Guarani popularizou no país o lanzamento dos penaltis ao "estilo Panenka", o estilo inventado case dúas décadas antes por Antonín Panenka. O seu primeiro gol profesional con esta técnica foi nun partido contra o Internacional de Porto Alegre, no que bateu ao porteiro arxentino Sergio Goycochea. Continuou lanzando penaltis deste xeito ao longo de toda a súa carreira futbolística, a pesar do desacordo dalgúns adestradores.
Palmeiras (1996-1997)
O xogador realizou tamén grandes actuacións no Campionato Brasileiro, e foi galardoado coa Bola de Ouro ao mellor xogador do campionato. Xogou tamén a final da Copa do Brasil, perdendo fronte ao Cruzeiro. Xogou no Palmeiras ata mediados de 1997, proclamándose subcampión do Campionato Paulista dese ano e pechando a súa etapa no club pauleiro con 50 goles en 90 partidos.
Chegada e primeiros anos (1997-1999)
En xullo de 1997 despois de semanas de especulacións, rumores e ofertas de varios equipos, anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña. O custe do traspaso foi duns 1500 millóns de pesetas, o máis caro da historia do club naquel momento, e o xogador asinou por cinco anos. Chegou á Coruña xunto a Luizão e alí encontrouse con outros compañeiros seus do Palmeiras como Flávio Conceição e Rivaldo (aínda que este último marcharía ao mes seguinte para o FC Barcelona), así como co adestrador Carlos Alberto Silva, co que coincidira no Guarani.
Foi no club galego onde desenvolveu o seu mellor xogo, converténdose nun ídolo para a afección branquiazul debido ás súas espectaculares xogadas, caneos e goles. Debutou co Deportivo o 2 de agosto nun partido amigable fronte ao Racing Vilalbés na Magdalena, que rematou 1-13 favor dos branquiazuis. Marcou o seu primeiro gol cinco días despois noutro amigable fronte ao Sevilla no Sánchez Pizjuán. Foi de penalti e o seu lanzamento "ao panenka" sorprendeu ao porteiro, Juan Carlos Unzué. Na semana seguinte gañou co equipo o Trofeo Teresa Herrera, sendo elixido mellor xogador do torneo. Os dous partidos deste torneo fronte a Vasco da Gama e PSV foron os dous únicos encontros que Djalminha e Rivaldo xogaron xuntos no Deportivo.
Sufriu algunhas lesións leves durante o seu primeiro ano en Galicia, unha delas ocorrida tras unha dura entrada de Alexander Mostovoi, centrocampista do Celta de Vigo co que protagonizaría unha coñecida rivalidade durante os seguintes anos. Pechou a tempada cun total de 31 partidos entre as tres competicións, todos eles como titular, e 10 goles anotados. As súas actuacións, en solitario ou asociado con Fran, foron determinantes para lograr varias vitorias. Con todo, o equipo rematou nunha discreta 12ª posición e eliminado da UEFA na primeira rolda. Na tempada seguinte, chegou ao banco o irundarra Javier Irureta, co que Djalminha perdeu protagonismo, chegando a caer da titularidade a metade de tempada. Rematou a tempada con 9 goles en 35 partidos, acabando o equipo en sexta posición na liga e caendo nas semifinais da Copa do Rei fronte ao Atlético de Madrid.
Explosión e título de liga (1999-2001)
A tempada 1999/00 comezou cunha vitoria por 4-1 sobre o Alavés con tres goles de Roy Makaay e un de Djalminha, unha dupla que sería moi prolífica durante o ano. O Deportivo rematou a primeira volta como líder do campionato de liga, con 7 goles de Djalminha, que marcou ademais outros dous na Copa da UEFA. En decembro protagonizou un recordado derbi galego co Celta de Vigo en Riazor, onde tras xogar un gran partido foi expulsado case ao final do encontro por lle dar un lapote na caluga a Mostovoi, co que mantivera un enfrontamento durante todo o partido. En febreiro marcou de falta directa un dos cinco goles do seu equipo na histórica vitoria por 5-2 sobre o Real Madrid en Riazor, onde Djalminha realizou unha destacada actuación. É especialmente lembrado un pase a Víctor cunha lambretta por riba da defensa branca. Un mes despois, nos oitavos de final da Copa da UEFA fronte ao Arsenal en Highbury, anotoulle ao histórico porteiro inglés David Seaman un gol de penalti ao Panenka, o segundo que marcaba ese ano na competición europea dese xeito, despois de facer o mesmo fronte ao Montpellier na primeira rolda. Con todo, foi expulsado só uns minutos despois por unha lea con Gilles Grimandi e o equipo coruñés acabou goleado por 5-2.
Na antepenúltima xornada de liga fronte ao Real Zaragoza en Riazor anotou cun gran disparo o 2-1 que lle daba momentaneamente o título de liga ao Deportivo. Pero celebrando o gol quitou a camisola, sendo inmediatamente expulsado por Iturralde González, e deixando con 10 ao equipo, que pouco antes do final recibiría o gol do empate. Finalmente na derradeira xornada o equipo venceu ao Espanyol proclamándose por primeira e única vez na súa historia campión de liga. Djalminha acabou con 10 goles na liga e 3 na UEFA.
Comezou a tempada 2000/01 gañando a Supercopa de España fronte ao Espanyol, tras rematar 0-0 no partido de ida e 2-0 no de volta, cun gol seu e outro de Diego Tristán. Unha lesión no inicio da liga impediulle estar presente no debut do Deportivo na Liga de Campións. O brasileiro xogou o seu primeiro partido en dita competición o 18 de outubro no empate 1-1 contra a Juventus de Turín, callando unha grande actuación. En novembro xogou un dos seus mellores partidos co Deportivo no derbi fronte ao Celta en Riazor, deixando un repertorio de xogadas habilidosas e marcando o gol da vitoria ao bater a Pinto tras desfacerse da marcaxe de Yago Yao cun toque de calcaño ao balón. En febreiro de 2001 anotou un novo penalti "ao Panenka", esta vez fronte a Iker Casillas facendo o empate fronte ao Real Madrid na Coruña (2-2), e un mes despois repetiu a mesma xogada no estadio de San Siro fronte a Sebastiano Rossi, porteiro do Milan, no gol que lle daba ao equipo galego o pase a cuartos de final da Liga de Campións. Anotou un gol máis fronte ao Leeds en cuartos, pero o equipo quedou eliminado, mentres que na liga rematou subcampión. Pechou a tempada con 10 goles en liga e 3 na Liga de Campións.
Baixada de rendemento (2001-2002)
Na seguinte tempada, na que o seu equipo se proclamou campión da Copa do Rei no coñecido como "Centenariazo" fronte ao Real Madrid, o rendemento de Djalminha baixou, comezando a tempada cunha nova lesión, perdendo a titularidade ante as grandes actuacións de Juan Carlos Valerón e marcando só 3 goles en 32 partidos. Ademais a súa relación con Javier Irureta deteriorouse aínda máis, chegando a darlle unha cabezada ao técnico vasco durante unha discusión nun adestramento en Acea de Ama.
Cesión ao Austria de Viena (2002-2003)
Debido aos seus problemas no Deportivo foi cedido na tempada 2002–03 ao Austria de Viena, cunha opción de compra. O equipo acabou gañando a Bundesliga austríaca pero Djalminha xogou só 10 partidos de liga e dous de UEFA, marcando 3 goles. En marzo o club deixou de convocar ao xogador e anunciou que a cesión se remataría en xuño por "non cumprir as expectativas do adestrador", o alemán Christoph Daum.
Vasoira
Historia
As vasoiras experimentaron cambios significativos na súa construción, dende que se desenvolve a partir dun feixe de ramas de distintas fibras naturais atadas por un dos seus extremos.
En Galicia a vasoira tradicional (hoxe aínda empregada para varrer a eira) facíase con feixes de xibarda ou xesta, de feito e moitas zonas do país chámanlle xesta á vasoira.
As fibras usadas en vasoiras modernas obtéñense a partir dunha especie de sorgo, planta semellante ao millo. Son longas, rectas e duradeiras.
O cambio principal máis recente é a vasoira plana, inventada polos Shakers a comezos do século XIX. Esta vasoira ten máis largura para empurrar mellor o lixo. Na actualidade, case todas as vasoiras que se constrúen son chairas, ficando obsoletas as vasoiras redondas.
Mitos
As bruxas e meigas usan vasoiras nos seus rituais. Talvez pola súa forma, a vasoira se tornou unha poderosa ferramenta contra maldicións e prácticas de Maxia Negra. Deitada sobre a entrada dunha casa, "varre" todos os feitizos que foran xogados na casa ou nalguén que more nela. Se se coloca embaixo do traveseiro, aporta bos soños e protección.
As bruxas europeas indentificábanse coas vasoiras por causa das falas populares, inventadas polos perseguidores de bruxas, que dicían velas voando a cabalo das súas vasoiras. Isto débese a que as vasoiras usábanse en danzas rituais e, por iso, ligouse ao feito de voaren. Nos rituais de maxia débese comezar "varrendo" o lugar coa Vasoira Máxica. Despois diso, o Altar é construído, as ferramentas son cargadas e o ritual está pronto para comezar. A vasoira purifica a área que se usa nos rituais.
Como é un instrumento de purificación adoita ligarse co elemento da auga, por iso, úsase en todos os rituais ligados a esta, así coma en feitizos do amor e traballos psíquicos.
Algunhas bruxas coleccionan vasoiras, e mostran exuberantes variedades nos seus materiais, facendo diso un hobby. Na construción das antigas vasoiras máxicas débese usar: un corpo de residuo mineral, gallos de bidueiros e unha atadura de salgueiro. O residuo mineral é para a protección, o bidueiro purifica, e o salgueiro é sagrado.
Na literatura
thumb|250px|As Bruxas Lancashire, ilustración de [[William Harrison Ainsworth.]]
Dende tempos antigos, como xa dixemos, asóciase as bruxas e meigas coas vasoiras, que lles dan o poder de voaren, esta crenza tense reflectido amplamente na literatura.
En moitos contos de fadas infantís aparecen vasoiras como elementos importantes das tramas das historias; por exemplo no conto de "Cincenta", cuxa personaxe principal incluso tense chamado "A raíña Vasoira". , Gretel (a irmanciña do Hansel), e Brancaneves, todas elas foron tradicionalmente asociadas coa vasoira. Dúas delas coseguiron home estando a varrer o chan, e a terceira salvou a vida.
Djalminha
Última tempada na Coruña (2003-2004)
En maio de 2003 obtivo a nacionalidade española, e dispúxose a xogar unha nova tempada no Deportivo da Coruña. Con todo, nunha tempada na que tivo de novo problemas físicos apenas contou para Irureta, disputando só 10 partidos de liga e 3 de Copa, case todos entrando como suplente, e xogando só un par de minutos na Liga de Campións, ao substituír a Valerón no tempo de desconto na histórica vitoria por 4-0 sobre o Milan de Ancelotti, que clasificaba ao equipo galego para semifinais. En abril de 2004 marcou o seu último gol co Deportivo, fronte ao Real Valladolid de penalti, e dúas semanas despois xogou o seu último partido no club, na vitoria por 2-0 contra o Real Madrid. Anotou un total de 50 partidos co equipo branquiazul en 186 partidos oficiais.
Club América e retirada (2004)
En maio de 2004 desvinculouse do Deportivo, co que lle quedaba un ano de contrato, e pouco despois foi contratado polo Club América mexicano, adestrado por Oscar Ruggeri. Xa no seu debut conseguiu marcar, pero algunha lesión e a falta de motivación fixeron que decidira colgar as botas despois de xogar só cinco partidos.
Selección nacional
Djalminha foi convocado por primeira vez para a selección brasileira en 1996, debutando en outubro nun partido amigábel contra Lituania. Marcou o seu primeiro gol como internacional no seu segundo partido, un mes despois, nun amigábel contra o Camerún. Entrou na lista de convocados de Mário Zagallo para a Copa América de 1997, que acabou conquistando o equipo brasileiro, onde destacaban os dianteiros Ronaldo e Romario. Xogou tres partidos durante o torneo e marcou dous goles, o primeiro deles no primeiro partido da fase de grupos e o segundo na vitoria por 7-0 sobre o Perú en semifinais. Con todo, quedou ás portas de disputar o Mundial de 1998 pois quedou fóra da convocatoria de Zagallo para a cita mundialista, ao igual que lle ocorrera a seu pai Djalma no Mundial de 1970, tamén con Zagallo como seleccionador.
En 2002 xogou coa selección varios amigábeis de preparación para a Copa do Mundo de Corea do Sur e o Xapón, pero tras a cabezada a Irureta en Acea de Ama en maio, imaxes que tiveron unha gran repercusión no Brasil, o técnico Luiz Felipe Scolari decantouse por Kaká para o seu posto.
Xogou un total de 14 partidos coa selección brasileira e marcou 5 goles.
Fútbol indoor (2006-2014)
Tras a súa retirada do fútbol foi impulsor do fútbol indoor, e formou parte da selección brasileira que gañou en 2006 o primeiro campionato mundial organizado para este deporte, sendo o máximo goleador do torneo e elixido mellor xogador. Disputou tamén co Brasil a Superliga de 2010, entre seleccións de América.
Xogou durante anos no equipo de fútbol indoor do Flamengo, conquistando en catro ocasións o Campionato Brasileiro de Showbol, en 2009, 2010, 2012 e 2013, sendo ademais o máximo goleador nesas catro edicións, así como na de 2014, na que o Flamengo rematou cuarto. Marcou máis dun cento de goles no total das diferentes edicións da competición. Ademais, tamén co Flamengo, gañou tres veces o Campionato Carioca de Showbol e dúas o Torneo Rio-São Paulo de Showbol, mentres que no 2012 disputou o Campionato Paulista de Showbol co Guarani.
Tamén xogou no equipo de veteranos do Deportivo da Coruña de fútbol indoor, equipo co que gañou dous Campionatos de Liga en 2008 e 2010, e dúas Copas de España nos mesmos anos.
Comentarista de televisión (2015-actualidade)
Dende 2015 é comentarista de televisión na canle ESPN Brasil.
Familia
É fillo de Djalma Dias, un dos mellores defensas brasileiros dos anos 60, e internacional coa selección brasileira. É ademais sobriño segundo de Carlos Alberto Torres, capitán da selección brasileira que conquistou o Mundial de 1970, e curmán segundo de Carlos Alexandre Torres, tamén internacional co Brasil.
Laxe, Pidre, Palas de Rei
Laxe é un lugar da parroquia de Santa María de Pidre no concello de Palas de Rei. Neste lugar tan só hai dúas casas cos seus respectivos anexos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
Back to the Future (videoxogo de 1985)
Back to the Future é o nome dun videoxogo de 1985 publicado por Electric Dreams Software para ZX Spectrum, Commodore 64 e Amstrad CPC. O xogo está vagamente baseado no filme de 1985 Back to the Future.
Francisco Balado Teijeiro
Francisco Javier Balado Teijeiro, nado en 1974, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Avogado. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Castro de Rei e foi elixido alcalde con maioría absoluta.
When God Was a Woman
When God Was a Woman é un libro de 1976 escrito pola escultora e historiadora da arte Merlin Stone. Baseándose no traballo de Margaret Murray e Robert Graves, Stone populariza a o matriarcado prehistórico e das civilizacións antigas pagás, describindo as sociedades antiga, abranguendo o Antigo Exipto, como paraísos matriarcais destruídos polo patriarcalismo indoeuropeo. Ela conclúe que os hebreos, por mor do patriarcalismo que os caracteriza "deben ter sido indoeuropeos", praticando misoxinia e odio á adoración da Deusa nai na sociedade israelita, a cal conecta co posterior desenvolvemento do cristianismo.
Traducións
Foi publicado no Reino Unido baixo o título The Paradise Papers: The Suppression of Women's Rites. Foi traducido ó francés como Quand Dieu était femme (SCE-Services Complets d'Edition, Québec, Canadá) en 1978, ó neerlandés como Eens was God als Vrouw belichaamd – De onderdrukking van de riten van de vrouw en 1979, ó alemán como Als Gott eine Frau war en 1989 e ó italiano como Quando Dio era una donna en 2011.
Linton Townes
Linton Rodney Townes, nado o 30 de novembro de 1959 en Richmond, Virxinia, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense, que xogou durante toda a súa carreira deportiva en múltiples ligas. Cunha altura de 1,98 metros, xogaba de ala.
As Quintas, Sabucedo, Porqueira
As Quintas é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 28 habitantes, deles 16 eran homes e 12 eran mulleres, o que supón unha diminución no número de efectivos en relación a 2007.
Lingua norueguesa
O noruegués é unha lingua escandinava e oficial na Noruega. É falada por 5 millóns de persoas en Noruega.
Existen, por lei, dúas formas oficiais de noruegués escrito, o bokmål ("lingua de libro") e o nynorsk ("noruegués novo").
Os noruegueses edúcanse en ambos o bokmål e o nynorsk. No 2005 un 86.3% afirmaba usar principalmente bokmål como a forma de escritura, un 5.5% bokmål e nynorsk, e un 7.5% basicamente nynorsk. Dun xeito aproximado, pódese dicir que o bokmål e riksmål danse mais nas áreas urbanas e suburbanas, fronte ao nynorsk nas rurais, particularlmente na parte occidental de Noruega. A corporación norueguesa de radiodifusión (NRK) emite tanto en bokmål como en nynorsk, e todas as axencias do goberno deben permitir ambos. O bokmål úsase nun 92% de todas as publicacións.
Como exemplo, móstranse algunhas frases onde se aprecian as diferenzas entre bokmål, nynorsk:, riksmål e høgnorsk:
B/R: Jeg kommer fra Norge.(exactamente igual que en danés)
N: Eg kjem frå Noreg.
G: Veño de Noruega.
B/R: Hva heter han?
G: Como se chama?
B/R: Dette er en hest.
N/H: Dette er ein hest.
G: Ese é un cabalo.
B: Regnbuen har mange farger.
R: Regnbuen har mange farver.
N: Regnbogen har mange fargar.
H: Regnbogen hev mange fargar.
STS-27
STS-27 foi unha misión do Transbordador espacial Atlantis e lanzada o 2 de decembro de 1988 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
O Atlantis regresou a terra sen incidentes na Base Edwards da Forza Aérea o 6 de decembro de 1988. Un exame do transbordador revelou que unhas 700 lousas sufriran danos e que faltaba unha, afortunadamente nunha zona menos exposta ao intenso calor da reentrada atmosférica. Se a lousa se tivera perdido nunha zona máis vulnerable podería terse producido un accidente similar ao que caousou a perda do Columbia durante a misión STS-107 pero 15 anos antes.
Tom Hiddleston
Thomas William "Tom" Hiddleston, nado o 9 de febreiro de 1981 en Westminster, Londres, é un actor inglés de cine, televisión e teatro.
B-Wings
B-Wings (Ｂウィング) é un videoxogo de disparos orixinalmente estreado como arcade por Data East en 1984. O xogo foi adaptado en 1986 á versión xaponesa de Nintendo Entertainment System, coñecida localmente como Famicom. Foi a primeira publicación de Data East para estas plataformas.
Galería de imaxes de Espasante, Ortigueira
Espasante é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ortigueira
Enkarterri
Enkarterri (en castelán: Las Encartaciones) é unha comarca da provincia de Biscaia, en Euskadi. Limita polo norte e oeste con Cantabria, polo sur coa provincia de Burgos e Áraba, e polo leste coa comarca do Gran Bilbao.
Santiago de Gaioso, Outeiro de Rei
Santiago de Gaioso é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 176 habitantes, deles 94 eran homes e 82 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
A Penas de Rodas
miniatura|dereita|Igrexa parroquial. A Penas de Rodas é unha formación xeolóxica que deixou á vista dúas rochas ciclópeas e xemelgas, a escasa distancia unha da outra, sobre un penedo común. Na actualidade na zona mantense unha área recreativa cun palco para a romaría que alí se celebra. Está situada na parte oeste da parroquia.
O Rial, Sabucedo, Porqueira
O Rial é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 79 habitantes, deles 36 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón un aumento no número de efectivos en relación a 2007.
O Señorío, Arcos, Mazaricos
O Señorío é un lugar da parroquia de Arcos, no concello coruñés de Mazaricos, na Comarca do Xallas. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 12 mulleres. O que supón un constante descenso de poboación dende o ano 2000.
Descrición
A cifra de residentes aumenta lixeiramente nas épocas de vacacións. Trátase dunha aldea tranquila, cuxa principal actividade reside na agricultura. Está próxima a zonas costeiras coma o Ézaro, Carnota ou Muros.
Igrexa de Santiago de Taboada
A igrexa de Santiago de Taboada é a igrexa parroquial de Taboada, no concello pontevedrés de Silleda.
Descrición
Próximos a igrexa, atópanse un cruceiro e un sarcófago con forma de home.
Fonógrafo
miniatura|Fonógrafo de Edison.
O fonógrafo foi o dispositivo máis común para reproducir sons gravados desde a década de 1870 até a década de 1880. O fonógrafo foi inventado por Thomas Alva Edison.
O fonoautógrafo
miniatura|[[Fonoautógrafo ideado por Leon Scott en 1866.]]
A primeira invención coñecida dun dispositivo capaz de gravar unha vibración sonora foi o "fonoautógrafo", inventado polo francés Édouard-Léon Scott de Martinville e patentado o 25 de marzo de 1857. Podía transcribir unha vibración sonora a un medio visible, pero non tiña un modo de ser reproducido despois. O aparato consistía nun corno ou un barril que recollía as ondas cara a unha membrana á que estaba atado unha cerda. Cando chegaba a onda, esta vibraba e movíase e a vibración sonora podía gravarse nun medio visible. Inicialmente, o fonoautógrafo gravaba nun cristal afumado. Unha versión posterior usaba un papel tamén afumado enrolado nun tambor ou cilindro. Outra versión debuxaba unha liña representando a vibración sonora nun rolo de papel. O fonoautógrafo era considerado como unha curiosidade de laboratorio para o estudo da acústica. Era usado para determinar a frecuencia dun ton e para estudar o son e a fala. Non se entendeu até despois do desenvolvemento do fonógrafo xa que a onda gravada polo fonoautógrafo era de feito unha gravación do son que só necesitaba un medio de reprodución adecuado para soar.
En 2008, estudosos da historia do son americanos reproduciron por primeira vez o son gravado por un fonoautógrafo.
miniatura|Au Clair de la Lune. Este fonoautograma de 1860 (por [[Édouard-Léon Scott de Martinville|Leon Scott) é a primeira gravación coñecida reproducible e recoñecible dunha voz humana.]]
O equipo logrou ter acceso aos papeis con gravacións do fonoautógrafo de Leon Scott que estaban gardados na oficina de patentes da Académie des Sciences francesa. Escanearon o papel en relevo cun sofisticado programa de ordenador desenvolvidos anos antes pola Biblioteca do Congreso estadounidense. As ondas do papel foron traducidas por un ordenador a sons audibles e recoñecibles. Un deles, creado o 9 de abril de 1860 resultou ser unha gravación de 10 segundos (de baixa fidelidade pero recoñecible) de alguén cantando a canción popular francesa "Au Clair de la Lune". Este "fonoautograma" é a primeira gravación de son coñecida así como a primeira gravación que é, actualmente, reproducible. Moi anterior á gravación dun reloxo parlante de Frank Lambert e a dun concerto de Haendel realizada pola Compañía Edison, que datan de dúas e tres décadas despois, respectivamente.
O fonógrafo de Edison
miniatura|Fonógrafo de Edison (1877). miniatura|Fonógrafo de Edison e cilindros de gravación. Non foi até 1876, cando se creou o fonógrafo, que foi o primeiro aparato capaz de reproducir son. Cando Thomas Alva Edison anunciou a invención do seu primeiro fonógrafo, a primeira peza interpretada foi "Mary had a little lamb" ("María tivo un añiño") o 21 de novembro de 1877, mostrou o dispositivo por primeira vez en público o 29 de novembro dese mesmo ano e patentouno o 19 de febreiro de 1878.
O fonógrafo utiliza un sistema de gravación mecánica analóxica na cal as ondas sonoras son transformadas en vibracións mecánicas mediante un transdutor acústico-mecánico. Estas vibracións moven un estilete que labra un suco helicoidal sobre un cilindro de fonógrafo. Para reproducir o son invértese o proceso.
O 2 de decembro de 1889 un representante da casa Edison, Theo Wangeman, gravou unha interpretación do celebérrimo compositor Johannes Brahms. Tratábase dun fragmento das Danzas Húngaras nunha versión para piano só. Esta gravación aínda se conserva, pero a súa calidade é pésima.
Inventos posteriores ao fonógrafo
Desde 1877 desenvolvéronse múltiples artefactos similares ao fonógrafo e xurdiron as chamadas "talking machines". Non obstante, só o gramófono logrou facerlle sombra á invención de Edison.
En 1888, Emile Berliner patentou o gramófono, instrumento moi similar ao fonógrafo que se utilizou para sonorizar as películas cinematográficas e foi punto de partida da CBS (Columbia Broadcasting System).
Eusébio Oscar Scheid
Eusébio Oscar Scheid, S.C.I., nado en Luzerna (Santa Catarina) o 8 de decembro de 1932, morto en São José dos Campos (São Paulo) o 13 de xaneiro de 2021 foi un eclesiástico católico latino brasileiro, cardeal e arcebispo metropolitano de Río de Xaneiro entre 2001 e 2009.
Traxectoria
O 3 de xullo de 1960 foi ordenado sacerdote da congregación dos Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús polo tamén dehoniano Inácio João Dal Monte, bispo de Guaxupé.
O 11 de febreiro de 1981 foi nomeado bispo de São José dos Campos. Recibiu a consagración episcopal o 1 de maio de mans do nuncio apostólico Carmine Rocco, e tivo como co-consagradores principais ao arcebispo coadxutor de Aparecida Geraldo María de Morais e ao bispo de Lages Honorato Piazera.
O 23 de xaneiro de 1991 o papa Xoán Paulo II nomeouno arcebispo de Florianópolis. O mesmo papa nomeuno o 25 de xullo de 2001 arcebispo do Río de Xaneiro, e o 3 de outubro ordinario para os fieis de rito oriental do Brasil. No consistorio do 21 de outubro de 2003 o papa creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santi Bonifacio ed Alessio.
Retirouse como arcebispo do Río de Xaneiro o 27 de febreiro de 2009, e como ordinario para os fieis de rito oriental o 28 de xullo de 2010.
Morreu o 13 de xaneiro de 2021 en São José dos Campos vítima do COVID-19.
Matilde Fernández
Matilde Fernández Sanz, nada en Madrid o 24 de xaneiro de 1950, é unha política, sindicalista e feminista española membro do Partido Socialista Obreiro Español. Dende 2017 preside o Comité español de ACNUR.
Foi secretaria xeral da Federación Estatal de Industrias Químicas e Enerxéticas de UXT (1977-1988). En 1984 foi elixida membro da Comisión Executiva do PSOE e Secretaria da Muller, impulsando a introdución das cotas de mulleres nunha porcentaxe non inferior ao 25% para todos os órganos de dirección do partido aprobadas en 1988.
Foi deputada nacional por Cantabria (1989-2000) concelleira en Madrid (1999-2003), deputada autonómica da Asemblea de Madrid (2003-2015) e senadora pola Comunidade de Madrid (2008-2011).
Traxectoria
Licenciada en Filosofía e Letras (Psicoloxía) pola Universidade Complutense de Madrid, o seu avó materno era socialista e a súa nai pertencera ás Mocidades Socialistas. Traballou como psicóloga industrial durante 15 anos en diferentes empresas.
No XXX Congreso do PSOE celebrado en decembro de 1984 foi elixida membro da Comisión Executiva Federal (1984-1997) situándose á fronte da Secretaría da Muller. Defensora da incorporación das mulleres nos postos de dirección do sindicato e do partido, o seu traballo á fronte da secretaría da muller foi clave para que en xaneiro de1988 no XXXI Congreso do PSOE se aprobase un sistema de cotas de representación de mulleres nunha porcentaxe non inferior ao 25% para todos os órganos de dirección do partido en todos os niveis. A obriga convertíase en vontade para a elaboración das listaxes electorais e así foi plasmado nos estatutos do partido.
En xullo de 1988 formou parte do cuarto gabinete de goberno de Felipe González (1988-1993). O seu nomeamento como Ministra de Asuntos Sociais xunto ao de Rosa Conde como portavoz do goberno supuxo a incorporación por primeira vez de mulleres nun goberno socialista presidido por González.
Outros cargos institucionais que Fernández asumiu posteriormente foron o de deputada ao Congreso por Cantabria durante catro lexislaturas, de 1989 a 2000, concelleira no Concello de Madrid (1999-2003), o de deputada autonómica da Asemblea de Madrid ( 2003-2015) e o de senadora pola Comunidade de Madrid (2008-2011). Foi tamén representante no Consello de Europa e vicepresidenta da Internacional Socialista de Mulleres.
En xuño de 1997 asumiu a presidencia do Partido Socialista de Cantabria-PSOE. O 22 de xullo de 2000 presentouse como candidata á secretaría xeral do PSOE, xunto a José Bono, Rosa Díez e José Luís Rodríguez Zapatero, que foi finalmente o elixido. Matilde Fernández quedou en terceira posición como representante do sector coñecido entón como "guerrista". En 2010 apoiou a Tomás Gómez Franco nas primarias de 2010 no Partido Socialista Madrileño.
Formou parte do padroado de varias fundacións e organizacións non gobernamentais, como Solidariedade Internacional ou Fundación Españoles por el Mundo. Dende 2007 forma parte da xunta directiva do Comité español de ACNUR, organización que preside dende 2017 e da que foi tamén vicepresidenta.
En 2020 foi unha das asinantes do manifesto para esixir ao Goberno o cesamento "inmediato" das devolucións en quente.
Orde Masónica Mixta Internacional Le Droit Humain
O avó materno de Fernández era masón. Nunha conferencia celebrada en Oviedo, convidada pola loxa ovetense Progreso 1850 con motivo da súa entrega anual de premios, Matilde Fernández mostrou a súa estrañeza de que as ordes masónicas de influencia británica, que representan a maioría, seguisen sen admitir mulleres. Na súa conferencia, sinalou que unha das súas principais referencias políticas e vitais, Clara Campoamor, tamén era masoa.
Membro da Federación Española da Orde Masónica Mixta Internacional Le Droit Humain-El Derecho Humano, o 8 de marzo de 2014, Día Internacional da Muller, Matilde Fernández apareceu publicamente xunto a outros masones vestindo cos rituais propios da orde para defender que "a masonaría defende as causas de progreso, como os dereitos da muller".
Agrupación Folklórica Aturuxo
miniatura|As pandeireteiras de Mens con Manuel Cajaraville, director artístico da agrupación.
A Agrupación Folklórica Aturuxo é unha asociación cultural formada o 20 de marzo de 1955, como continuación das actividades desenvolvidas polo coro Brétemas e Raiolas, disolto o ano anterior. Entre os seus fundadores están Sebastián Martínez Risco (polígrafo e expresidente da Real Academia Galega) e Francisco Vales Villamarín (historiador e exsecretario perpetuo da RAG).
Traxectoria
Na súa primeira etapa, a agrupación dedicouse sobre todo a escenificación dos costumes populares. Nesta época o director era Antonio Naveira e a mestra de baile era María Victoria Canedo. Representou obras como Roseira de costumes, A morte do gaiteiro, Lendas e costumes e Noitegas. Deste traballo nacería, a finais dos anos 50, un ballet galego do que formarían parte bailaríns procedentes de Aturuxo.
Nos anos sesenta e comenzos dos setenta o grupo centrouse no baile e canto tradicionais. Dirixían o grupo Adolfo Anta Seoane, Ramiro Cartelle e Edilberto Suárez á batuta. Manuel Cajaraville Pensado asumiu máis tarde o cargo de director artístico, dándolle unha maior relevancia ao baile. Levou a cabo unha importante labor de investigación e divulgación, recuperando bailes como o maneo e o fandango, que xa estaban practicamente esquecidos. Nesta mesma etapa incorporouse a Aturuxo un grupo de cantareiras coñecidas como Pandeireteiras de Mens, procedentes de Mens, en Malpica de Bergantiños. Nesa época, a agrupación acadou importantes premios en diversos certames, tales como as xornadas folclóricas de Santiago de Compostela (medalla de ouro) ou Ourense.
Dende o seu nacemento o grupo actuou en toda Galicia, boa parte de España, Francia, Portugal e a Arxentina. Varios dos bailes do seu repertorio, como a Muiñeira de Lañas, o Fandango Muradán ou o Maneo de Mens, forman parte hoxe en día do acervo folclórico galego.
Aturuxo é membro fundador da Federación Galega de Grupos de Danza. Conta entre os seus membros con varios recoñecementos individuais, como son tres medallas de prata "Marcial del Adalid" ao mérito artístico e unha de ouro (a Manuel Cajaraville), concedidas pola Real Academia Galega de Belas Artes.
O Toxal, Sabucedo, Porqueira
O Toxal é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 89 habitantes, deles 42 eran homes e 47 eran mulleres, o que supón un aumento no número de efectivos en relación a 2007.
STS-28
STS-28 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 8 de agosto de 1989 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-28, con cinco astronautas a bordo, todos militares, foi lanzada para poñer en órbita dous satélites militares clasificados. A tripulación estaba formada polo comandante Brewster H. Shaw, o piloto Richard N. Richards e os especialistas de misión James C. Adamson, David C. Leestma e Mark N. Brown.
Este foi o primeiro voo do Columbia despois de ser sometido a unha revisión e mellora dos seus sistemas. Foi a cuarta misión adicada a cargas clasificadas do Departamento de Defensa. Como misión secundaria a tripulación levou a cabo investigacións biomédicas. O transbordador regresou a terra sen incidentes na Base Edwards da Forza Aérea o 13 de agosto de 1989.
Adam Brody
Adam Jared Brody, nado o 15 de decembro de 1979 en San Diego (California), é un actor de televisión e cine estadounidense.
Traxectoria
Comezou a súa carreira en 1995, aparencen en Gilmore Girls e outras series, chegando á fama polo seu papel como Seth Cohen, un mozo de dezasete anos, en The O.C.. Posteriormente interpretou varios papeis no cine como Mr. & Mrs. Smith, Thank You for Smoking, Jennifer's Body, In the Land of Women e Vaia dous policías e coprotagonizou Scream 4.
Die Hard (videoxogo)
Die Hard (ダイ・ハード) é un videoxogo publicado para Commodore 64 en 1990 e para NES en 1991 por Activision (non debe ser trabucado co anterior xogo de DOS creado por Dynamix en 1989). A historia está baseada no filme de 1988 Die Hard. Durante o xogo, o xogador rescata reféns e loita cos terroristas dende unha perspectiva cenital do Nakatomi Plaza de Os Ánxeles.
Jordi Calavera
Jordi Calavera Espinach, nado o 2 de agosto de 1995 en Cabra del Camp (Cataluña), é un futbolista profesional español da canteira do Gimnàstic de Tarragona, que actualmente xoga como lateral dereito no Girona.
É irmán do tamén futbolista Josep Calavera.
Traxectoria
Nado en Cabra del Camp, Tarragona, Calavera formouse nas categorías inferiores do Gimnàstic de Tarragona, onde foi chamado polo primeiro equipo na pretemporada en 2013. Debututaría ese mesmo ano o 25 de agosto en casa contra o Lleida Esportiu da Segunda División B. En xaneiro de 2015, despois de estar de novo como segundo suplente Calavera foi cedido ao equipo Olot, tamén de Segunda B até final de tempada. Tras finalizar a temporada e volver ao Nàstic, debuta como profesional o 9 de setembro cun empate a 2-2 en casa contra o Girona en Copa do Rei. Ese mesmo mes debuta na Segunda División, xogando unha media hora como substituto de Xisco Campos, ante o Real Valladolid. Marcou un gol en Segunda, en outubro de 2015, o primeiro dunha vitoria por 2-1 contra o Bilbao Athletic. Tras o seu bo rendemento, asina en xaneiro de 2016 coa Sociedad Deportiva Eibar, o cal non gusta no club de Tarragona, que o envía ao filial até final de temporada. O 12 de agosto o club vasco cede o xogador ao Club Deportivo Lugo para a campaña 2016−17.
Galería de imaxes do mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes
O mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes é un mosteiro cisterciense situado no concello de Sobrado.
Overwatch
Overwatch é un videoxogo de tipo shooter en primeira persoa (ou FPS) desenvolto por Blizzard Entertainment lanzado ao público en maio do 2016 para Microsoft Windows, PlayStation 4 e Xbox One. No 2017 foi premiado como Xogo do Ano en The Game Awards 2016.
Overwatch pon aos xogadores en equipos de seis persoas, con cada persoa escollendo un dos varios heroes dispoñibles, cada un cos seus movementos e habilidades únicas. Os heroes están divididos en catro clases: Ataque, Defensa, Tanque e Apoio. Os xogadores de cada equipo traballan xuntos para vencer ao outro equipo. Os xogadores acumulan puntos de experiencia ao final de cada partida, o cal lles outorga recompensas estéticas que non afectan ao desempeño do xogo.
Roles
Na actualidade, Overwatch conta con 24 personaxes que dividense en catro grupos. Os xogadores poden cambiar de personaxe durante a partida despois de morir. En partidas normais so pode haber un personaxe concreto por equipo.
Modos de xogo
Overwatch caracterízase por ter combates en equipo nos que se enfrontan dous equipos de seis xogadores cada un. Actualmente o xogo ten seis modos de xogo principais.
Mapas
Os mapas de Overwatch están inspirados en lugares reais. Actualmente hai 17 mapas, os cales dividense nos seis modos de xogo principais:
Igrexa de San Salvador de Escuadro
miniatura|Igrexa de Escuadro.
A igrexa de San Salvador de Escuadro é a igrexa parroquial de Escuadro, no concello pontevedrés de Silleda.
Descrición
Conserva a portada da fábrica románica, do século XII, formada por dous pares de columnas que sosteñen as arquivoltas. Destacan ademais os seus capiteis, así como a torre do campanario. Accédese ao adro desde unha estrada local, situada a menor altura, mediante dúas escaleiras.
Foi ampliada no século XVIII para acoller aos fieis e devotos de Santa Isabel, romaría que se celebra o día 2 de xullo e o domingo seguinte.
Antón Pulido
O nome de Antón Pulido pode referirse a:
Maladroit
Maladroit é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 14 de maio do 2002 a través do selo Geffen Records. É o primeiro disco da banda no que aparece o baixista Scott Shriner, despois da marcha de Mikey Welsh no 2001. Destaca a aparición de numerosos riffs de heavy metal, pouco comúns en anteriores edicións de Weezer.
En decembro do 2007 o álbum levaba vendidas 605.000 copias nos Estados Unidos, estando as primeiras 600.000 numeradas. Maladroit acadou o número 3 da lista Billboard 200.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Rivers Cuomo.
As versións europea e australiana do álbum conteñen "Island in the Sun", do The Green Album como canción extra. Algúns dos exemplares europeos tamén teñen a cara-b "Living Without You", que aparece entre "December" e "Island in the Sun". Na edición numerada do disco hai 7 vídeos: "The Quiet Storm", "Dope Nose (live)", "Death And Destruction (live)", "Burndt Jamb (live)", "The Cobo Challenge", "Keep Fishin' (live)" e "Take Control (live)".
Silvarrei, Outeiro de Rei
San Xoán de Silvarrei é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 365 habitantes (187 homes e 178 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Patrimonio
Na parroquia apareceu un bifaz do período Achelense (500.000 - 95.000 a.C.). É unha zona con importante presenza de mámoas: preto das aldeas de Constante e Silvarrei e mais no Monte Tras as Rozas localizáronse entre 15 e 20 túmulos.
O Camiño Vello ou Camiño Real atravesa o barrio de Constante, onde se conserva parte dunha pequena ponte de construción antiga.
Camón
O camón é unha ave do xénero Porphyrio.
Características
Trátase dunha ave cunha lonxitude duns 40-50 centímetros. A súa plumaxe é azul escuro, sendo máis claro na gorxa, pescozo e peito. O peteiro é grande e vermello, estendéndose ata a testa. As patas son vermellas e de longos dedos. As alas infracobertoiras caudais son brancas. Trátase dunha ave ligada a zonas pantanosas e lagoas, preferiblemente con matogueiras e canavais densos e abundantes. Con capacidade para nadar, o seu voo é rápido con abundantes movementos das alas.
Silvamar
miniatura|Smilax aspera A silvamar ou zarzaparrilla  (Smilax aspera) é un arbusto da familia das Smilacáceas (antigamente situábase nunha definición ampla das Liliáceas) de talo delgado, follas pecioladas e espiñentas, flores abrancazadas en umbela, froito globoso de cor vermella escura e rizoma alongado e nodoso, da que se utiliza principalmente o rizoma en infusión; as follas teñen tamén propiedades medicinais. É orixinaria de Asia, África e Europa.
Camón
Taxonomía
O xénero porphyrio ten provocado diversos debates. A maior parte das diferenzas radican en diverxencias de tamaño ou color, de escaso valor debido a notable variabilidade de individuos entre poboacións próximas. De feito, o Museo Nacional de Ciencias Naturais de Madrid conservan dous individuos de principios de século procedentes da albufera de Valencia que pertencen a subespecie africana. Un traballo recente baseado en análises xenéticas ten mostrado que a subespecie ibérica ten un forte parentesco coa subespecie do sueste de Asia (indicus), estando moi afastado das subescies máis próximas poliocephalus ou seistanicus.
Subespecies
A complicada xenealoxía dos camóns ten sido explicada por unha orixe parafilética. É dicir, resultado de múltiples eventos de colonización, seguramente da man do home, sobre grandes distancias, dando lugar a diferentes subespecies con diversos grados de parentesco e provocando a extinción doutras. De acordo a algúns autores teñen existido ata 18 subespecies de camóns, catro delas consideradas extinguidas. As subespecies extinguidas foron p. mantelli (propia do norte de Nova Zelandia), p. kukwiedi (propia de Nova Caledonia), p. paepae (propia das Illas Marquesas) e a p. mcnabi (propia das Illas da Sociedade). Xeograficamente as dúas subespecies catalogadas máis próximas á subespecie ibérica porphyrio son: a subespecie madagascariensis caracterizada polo dorso e alas verdosas e a subespecie poliocephalus cuxa cabeza é agrisada en vez de azul.
Silvamar
Descrición
O froito contén dunha a tres sementes. Na base do pecíolo de cada folla, hai dous gabiáns. O froito non se utiliza, o que se utiliza é a súa raíz.
Cómpre non confundir a especie coa outra rubideira semellante: as uvas de can ou norza moura (Tamus communis), cuxos froitos son velenosos: enróscase no senso das agullas do reloxo, o seu froito contén 6 sementes, e non ten gabiáns.
Distribución e hábitat
A súa orixe é de África, Asia e Europa Localízase sempre nas terras baixas en moitos tipos de bosques, matogueiras e silveirais.
Usos
A zarzaparrilla dá nome a unha bebida refrescante obtida das raíces da planta. Esta bebida xa moi antiga, foi moi popular en Europa e nos Estados Unidos até a aparición de refrescos como a Coca-Cola. Con todo determinados compostos presentes na planta foron utilizados para a elaboración de pesticidas e velenos altamente potentes. Xa na época Inca, durante a batalla de Cajamarca, os cabalos españois que participaron no cerco que deu lugar á captura do inca Atahualpa, pasaron a noitada espertos grazas á inxesta accidental desta planta. miniatura|Silvamar. miniatura|Ilustración técnica da silvamar.
Propiedades
Son utilizadas como plantas medicinais, especialmente nos casos de reumatismo e as doenzas da pel (eccema, psoríase), tamén nos casos de gripe, a anorexia ou a gota. Ten acción diurética e diaforética, porque favorece a circulación. Utilízanse só as súas raíces e as bagas, que realmente non son tóxicas.
A planta tamén se utiliza como tónico e polas súas propiedades afrodisíacas en México e na Amazonia para aumentar a virilidade e o tratamento dos trastornos da menopausa. Utilízase no tratamento das enfermidades respiratorias e a sífilis.
Taxonomía
Smilax aspera foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1028–1029. 1753. Smilax: nome xenérico que recibe o seu nome do mito grego de Crocus e a ninfa Smilax. Aínda que este mito ten numerosas formas, sempre vira en torno ao amor frustrado e tráxico dun home mortal que é convertido nunha flor, e unha ninfa do bosque que se transforma nunha videira.
aspera: epíteto latíno que significa "rugosa".
Fonoautógrafo
miniatura|200px|Fonoautógrafo de [[1857, primeiro invento capaz de rexistrar son.]] O fonoautógrafo foi o primeiro dispositivo capaz de gravar son, gravándoo en forma dunha liña nun soporte que constaba dun cilindro con fume dunha lámpada, aínda que despois era imposible reproducilo, pero aínda así este artefacto serviu para ver que era posible o rexistro do son, como tamén se usou para experimentos no campo da acústica.
Historia
Este artefacto foi o primeiro dispositivo capaz de gravar sons, inventado polo francés Leon Scott e patentado o 25 de marzo de 1857. Podía transcribir son a un medio visible, pero non tiña forma ser reproducido despois. O aparato consistía dun corno ou un barril que recollía as ondas cara a unha membrana ao que se ataba un estilo. Cando chegaba o son, este vibraba e movíase e o son podía gravarse nun medio visible. Inicialmente, o fonoautógrafo gravaba nun cristal afumado. Unha versión posterior usaba un papel tamén afumado enrolado nun tambor ou cilindro. Outra versión debuxaba unha liña representando o son nun rolo de papel. O fonoautógrafo era considerado como unha curiosidade de laboratorio para o estudo da acústica. Era usado para determinar a frecuencia dun ton e para estudar o son e a fala. Non se entendeu até despois do desenvolvemento do fonógrafo que a onda gravada polo fonoautógrafo era de feito unha gravación do son que só necesitaba un medio de reprodución adecuado para soar.
miniatura|Fonoautograma de 1860 por [[Édouard-Léon Scott de Martinville|Leon Scott, a primeira gravación reproducible e recoñecible da voz humana coñecida.]] No 2008, estudosos da historia do son americanos reproduciron por primeira vez o son gravado por un fonoautógrafo.