cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tina Karol
Traxectoria
Participou en varias competencias musicais xuvenís, rexionais, internacionais e xudías, así como tamén en musicais e espectáculos teatrais. Ocupou o segundo lugar no festival "New Wave" de Letonia. Karol converteuse en solista do conxunto das Forzas Armadas de Ucraína e logo nun personaxe artístico da televisión.
No 2006, Karol gañou a preselección ucraína do Festival da Canción de Eurovisión 2006 coa canción en inglés: "I Am Your Queen" (galego: Eu son a túa raíña) e representou a Ucraína no Festival, no cal obtivo un sétimo lugar interpretando unha nova versión da canción: "Show Me Your Love" (galego: Amósame o teu amor).
O día 15 de xuño de 2008 casou co produtor Eugene Ogir, froito do que naceu seu fillo Veniamín o 18 de novembro de 2008.
O 16 de xaneiro de 2009 foi nomeada polo presidente Víktor Yúshchenko Artista de Honor de Ucraína.
Segundo a revista "Focus", Tina é unha das 100 mulleres máis influentes de Ucraína, estando no número 92 na lista feita polos expertos.
Saulnières, Ille e Vilaine
Saulnières (en Saoner) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Vilarnovo
Co topónimo Vilarnovo podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Isidro Araújo
Isidro Araújo Penabella, nado o 16 de novembro de 1964 en Ponteareas é un ex-ciclista profesional galego.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como afeccionado en Ponteareas no Club Ciclista Ponteareas e posteriormente no Club Ciclista Spol, ata que ficha polo CLAS, aínda como afeccionado. Como afeccionado consegue tres campionatos de Galicia, así como probas locais, como os Tres Días da Ascensión ou o trofeo Cidade de Vigo, e mais unha tirada da Volta a Lleida.
Debuta como profesional no CLAS en 1989, onde se retiraría como profesional en 1989, para daquela chamado CLAS-Cajastur.
1053
Mortes
Historia ano a ano
Ramiro Vidal Alvarinho
Ramiro Vidal Alvarinho, nado en Ferrol o 12 de marzo de 1973, é un escritor galego.
Traxectoria
Residente en Oleiros desde a adolescencia. Iniciou a súa traxectoria poética no colectivo Versos Suicidas, tendo participado desde entón en múltiples recitais, sendo actualmente membro de A porta verde do sétimo andar.
Ma quale idea
"Ma quale idea" é unha coñecida canción do intérprete italiano Pino D'Angiò. Foi publicada durante 1981, tendo unha grande acollida a nivel mundial. O éxito que tivo o tema en España, levouno a publicar unha versión en castelán, chamada "Qué idea".
Catching Fire
Catching Fire é unha novela de ciencia ficción escrita pola estadounidense Suzanne Collins que foi publicada en 2009. Como secuela da novela de 2008 The Hunger Games, continúa a historia de Katniss Everdeen e a nación postapocalíptica de Panem. A rebelión contra o opresivo Capitolio comezou, e Katniss e o seu compañeiro tributo Peeta Mellark son obrigados a regresar á area de combate nunha edición especial dos Xogos da fame.
O libro foi publicado o 1 de setembro de 2009 por Scholastic en formato impreso de tapas duras, e posteriormente en formato libro electrónico e audiolibro. A adaptación cinematográfica da novela estreouse o 22 de novembro de 2013. Catching Fire recibiu maioritariamente críticas positivas, que loan a prosa de Collins, o final do libro e desenvolvemento da personaxe de Katniss. De acordo cos críticos, os principais temas do libro son a supervivencia, o control gobernamental, a rebelión e a interdependencia contra a independencia.
Zazzisa
Zazissa ou Zazisa foi un pequeno principado da zona raiana entre os hititas e Mitanni que se formou sobre o século –XVI e caeu baixo influencia de Mitanni ata que, a finais do século –XV foi sometido ao Imperio Hitita. Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta alí. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Armatana
Armatana foi un reino, cuxa capital era a cidade de Armatana, que estaba situado ao sur de Tegarama, ao oeste de Isuwa e ao leste de Kizzuwatna (Cilicia), rexión do Alto Éufrates e a futura Armenia.
Formouse durante a crise de Hatti (séculos -XVI – -XV) cando Mitanni chegou ao seu punto de máximo poder. Quedou sometido a Mitanni sobre o -1500, e despois foi sometido polo rei hitita Tudhaliyas II sobre o -1400.
Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta alí. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes. Suppiluliumas I fixo unha nova campaña vitoriosa como rei a este territorio sobre o -1340.
O Torno
Co topónimo O Torno podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Corporación Voz de Galicia
O Corporación Voz de Galicia (anteriormente Grupo Voz) é un grupo galego de medios de comunicación entre os que se encontran La Voz de Galicia, Voz Galicia Radio, Voz Audiovisual e Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre.
O Grupo Voz creou a publicación La Voz de Galicia,{{cómpre referencia} en mans de Santiago Rey. En radio iniciouse con Antena 3 Radio, pero posteriormente constituíu a canle Radio Voz con arredor de trinta emisoras. Ten a empresa de produtoras Video Voz, e Tele Voz para televisións locais en Vigo, Santiago de Compostela, Lugo e A Coruña.
Compoñentes
En 1998 creou a sociedade Atlas Galicia xunto con Gestevisión Telecinco para a creación de axencias de información audiovisual. Nese mesmo ano chegou a un acordo con Telefónica para explotar a televisión por cable en Galicia.
A Corporación Voz de Galicia integra, ademais de La Voz de Galicia a La Voz Galicia Radio, Voz Audiovisual e Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre. Ata 2007 tamén pertencía á corporación El Diario de León, pero foi vendido a Begar.
No penúltimo consello de ministros do Goberno en funcións, Manuel Fraga adxudicou dúas emisoras autonómicas de televisión á COPE e ó Grupo Voz.
Over the Top (filme)
Over the Top é un filme estadounidense de acción producido e dirixido por Menahem Golan que foi estreado en 1987. Está protagonizado por Sylvester Stallone. A banda sonora foi composta por Giorgio Moroder.
Aquila
Aguia ou Aquila é unha das 48 constelacións listadas por Tolomeo, mencionada tamén por Eudoxo de Cnidos (século IV adC) e Arato (século III adC), e actualmente unha das 88 constelacións recoñecidas pola UAI. Tolomeo catalogou dezanove estrelas conxuntamente nesta constelación e na constelación de Antínoo, esta última xurdida durante o reinado de Hadriano (117 - 138). Ocupaba a parte sur da constelación actual de Aquila ata principios do século XIX cando foi descartada.
Nesta constelación apareceron varias novas importantes. Unha delas, no ano 389, alcanzou o brillo de Venus, e máis recentemente Nova Aquilae 1918, superou en brillo a Altair (α Aquilae).
Mitoloxía
esquerda|100px|miniatura|As constelacións de Aquila e Antinoo.
Na mitoloxía grega a constelación representaba a aguia, único animal que é capaz de voar de cara ós raios do sol. Foi enviada por Zeus a que levara o mozo e fermoso Ganímedes ó Monte Olimpo para servir de copeiro dos deuses. Segundo outras versións, foi o mesmo Zeus o que se transformou en aguia. No hinduísmo, a constelación de Aquila identificase coa deidade, metade aguia e metade humana, de Garuda.
1054
Mortes
Historia ano a ano
Apóstrofe
A apóstrofe é unha figura estilística consistente nunha invocación ou chamada a un ser ausente ou presente, real ou imaxinario, mesmo personificado.
Exemplos
Obsérvese que tamén hai figura etimolóxica e quizais pleonasmo (española / España).
Club Atlético Independiente
thumb| O Club Atlético Independiente é unha entidade deportiva adicada ó fútbol que ten a súa sede na localidade de Avellaneda, a carón de Buenos Aires. O equipo compite na Primeira División Arxentina. Nas competicións continentais o equipo acadou os seus éxitos mais salientables, xa que con 7 títulos da Copa Libertadores é o equipo máis laureado de toda Suramérica. O terreo de xogo do Club Atlético Independiente é o Estadio Libertadores de América, da súa propiedade, un recinto con capacidade para 55.000 seareiros. O rival tradicional do CA Independiente é o seu veciño próximo, o Racing Club de Avellaneda, co cal disputa o chamado Clásico de Avellaneda.
Xogadores
Actualizado o 1 de setembro de 2018.
Alha
Alha foi un pequeno reino que se formou durante a crise de Hatti (séculos -XVI - -XV con Mitanni no seu punto de máximo poder), na rexión do Alto Éufrates e a futura Armenia. Foi sometido polo rei hitita Tudhaliyas II (sobre o -1400)
Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta alí. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Lixa, Portugal
A Lixa é unha cidade portuguesa do concello de Felgueiras, distrito do Porto.
Elevada a cidade en 1995, ocupa unha superficie de 12,58 km² e alberga a cerca de 9 000 habitantes (2004) repartidos en catro freguesías, Vila Cova da Lixa, Santão, Borba de Godim e Macieira da Lixa.
A cidade da Lixa está situada entre as de Amarante e Felgueiras na chamada "Terra Verde". Os seus naturais chámanse lixenses.
As principais actividades económicas da cidade son o comercio (téxtiles, bordados, mobiliario e calzado), a agricultura (millo, centeo, feixóns, patacas, cebolas, froitas variadas, liño, mel e viño verde), a artesanía (encaixes e bordados de liño e algodón), a gandaría (gando bovino, caprino, porcino e aves) e a industria (a máis importante a de calzado, que emprega ao 30 % da poboación activa).
Os Tornos
Co topónimo Os Tornos podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Dani Escriche
Daniel Escriche Romero, coñecido como Dani Escriche, nado en Burriana (Castelló) o 24 de marzo de 1998, é un futbolista español das canteiras do Castellón e Lugo que actualmente xoga de extremo no Huesca.
A Lamela, Bordóns, Sanxenxo
A Lamela é un lugar da parroquia de Bordóns do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 90 habitantes en 2016 (45 mulleres e 45 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 98 veciños, pero un aumento respecto a 2004, cando eran 84.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Alfonso Láuzara
Alfonso Láuzara Martínez, nado en Teis, Vigo en 1971, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela.
Foi cofundador do colectivo poético galego A porta verde do sétimo andar. Publicou tamén en revistas como Estación Central, Andar21, Atenea, Levure e Madrygal. Revista de Estudios Gallegos.
La Región
La Región é un xornal galego en lingua castelá fundado en 1910 e publicado na cidade de Ourense que segue a distribuírse na actualidade.
Historia e características
Saíu á rúa por primeira vez o 15 de febreiro de 1910. O seu primeiro director foi Manuel Cambón, militar. En 1913 pasou a dirixilo Marcial Ginzo Soto. José Fernández Gallego foi o director de 1930 a 1932. Dende ese ano até 1968 estivo dirixido por Ricardo Outeiriño, e polo seu irmán Alejandro Outeiriño Rodríguez até os anos sesenta. Despois foi presidido por Jose Luis Outeiriño Rodríguez ata a súa morte en 2019. miniatura|Volumes no [[Arquivo de Galicia.]] Conta con seccións dedicadas ás noticias locais das comarcas de Allariz, Baixa Limia, O Carballiño, Celanova, A Limia, Monterrei, Ourense, O Ribeiro e Valdeorras entre outras. Complétase con seccións centradas no resto de Galicia, España, o estranxeiro, Deportes, Economía, Cultura e Sociedade. Ademais conta con delegacións noutras localidades como Verín, Ribadavia, Santiago de Compostela e Madrid.
Segundo o día da semana inclúe suplementos centrados en distintos temas, por exemplo deportes, motor, educación, pasatempos, agricultura e sociedade.
O actual director é Xose Pastoriza Martínez, e Oscar Outeiriño Vila o seu editor.
Exclamación retórica
Definición
Sempre entre signos de exclamación. O poeta trata de expresar sentimentos subxectivos conectados directamente coas súas máis íntimas sensacións.
1055
Mortes
Historia ano a ano
Couso de Limia, Sandiás
Santa María de Couso de Limia é unha das tres parroquias que forman o concello de Sandiás, situado na comarca da Limia, provincia de Ourense. En 2011, segundo o IGE, tiña 468 habitantes (216 homes e 252 mulleres).
Patrimonio
No Couso, lugar que dá nome á parroquia, atópanse a igrexa de Santa María de estilo románico con posteriores reformas do século XVII, e o pazo do Telleiro do século XVIII.
Portovello
O topónimo galego Portovello pode referirse a:
Aliteración
A aliteración é un recurso estilístico do compoñente métrico-fonolóxico.
Consiste na repetición no plano fónico, dado pola combinación repetida e expresiva de certos sons iguais ou afíns ó longo dun verso, estrofa ou poema. Segundo o fonema repetido pode ser consonántica ou vocálica. Ao mesmo tempo, pode ser eufónica se o resultado da repetición é harmónica e cacofónica cando o resultado é desagradábel. A retórica clásica sinalou os seguintes tipos de aliteración: iotacismo, repetición de /i/, lambadacismo, repetición de /l/, mitacismo, repetición de /m/ e polisigma cando son repetido é /s/.
Etimoloxía
A aliteración (do latín alliteratio, de ad- e littĕra letra) é un termo introducido a principios do século XVI polo humanista italiano Giovanni Pontano. Nos manuais antigos e medievais empregábase preferentemente o étimo homoeoprophoron (do grego ὁμοιοπρόφορον).
Exemplos
''Un repoludo gaiteiro,
de pano sedán vestido,
como un príncipe cumprido
cariñoso e falangueiro''
''sempre con poxante brío
co tambor se acompasaba''
Pende en que pende Penélope pensativa
perde novelo nove novamente canto
Da aldea lexana fumegan as tellas
detrás dos petoutos vai póndose o sol
retornan pros eidos coa noite as ovellas
tiscando nas beiras o céspede mol
The furrow followed free;
We were the first that ever burst
Into that silent sea.
Legum lator, largus dator
Le Sel-de-Bretagne
Le Sel-de-Bretagne (en Ar Sal) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Reinhard Furrer
Reinhard Alfred Furrer, nado en Woergl (Austria) o 25 de novembro de 1940 e finado o 19 de setembro de 1995, foi un astronauta alemán que formou parte da misión STS-61-A.
Traxectoria
Furrer graduouse en física pola Universidade de Kiel e Berlín en 1969, obtendo o doutoramento en 1972.
Foi seleccionado como astronauta pola ESA 1981, participando na misión STS-61-A e pasando un total de 7,03 días no espazo. Faleceu o 19 de setembro de 1995 durante un accidente de aviación.
Bernard-Germain de Lacépède
Bernard Germain Étienne de Laville-sur-Illon, conde de Lacépède, ás veces chamado de la Cépède, nado en Agen, Francia o 26 de decembro de 1756 e finado en Épinay-sur-Seine, Francia o 6 de outubro de 1825, foi un zoólogo, político e músico francés.
Traxectoria
A súa familia pertencía á vella nobreza de Agen. Orfo de nai moi novo, foi o seu pai, Jean-Joseph Médard, conde de La Ville, o que encargou da súa educación. Herdou o apelido Lacépède dun tío que lle legou a súa fortuna coa condición de que conservara o seu patronímico.
Consagrado desde moi novo ao estudo da filosofía e a música, e de carácter pouco sociábel, as lecturas da Histoire Naturelle de Buffon e a súa posterior amizade con este inclinaríano ao estudo das ciencias naturais.
Publicou numerosas obras de historia natural, especialmente sobre fauna mariña. Entre 1787 e 1789 apareceu a súa Histoire naturelle des quadrupèdes ovipares et des serpens, a primeira obra de envergadura sobre anfibios e réptiles destinada a un público masivo. As súas ilustracións eran mediocres, e non mellorou a taxonomía destes animais, polo que neste campo o traballo de Josephus Nicolaus Laurenti (1735-1805), aínda que máis antigo (1768), é notabelmente superior. A pesar destas limitacións, a obra de Lacépède contribuíu a alentar o estudo destas especies.
En 1798 publicou o primeiro volume da súa Histoire naturelle des poissons, cuxo quinto e último volume apareceu en 1803. Ao tempo, dedica cada vez máis a súa actividade á política, até abandonar todos os traballos de investigación e ensinanza en 1803. En 1799 Napoleón Bonaparte proponlle ser ministro do Interior; rexeitou o cargo, pero aceptou ser senador, e foi presidente do Senado en 1801. En 1804 foi ministro de Estado. Continuou en varias funcións políticas, entre elas o desenvolvemento social e financeiro da Lexión de Honor, da que foi o primeiro gran cabaleiro (desde 1803) e o primeiro chanceler. Coa caída de Napoleón retirouse da vida política, dedicando os dez últimos anos da súa vida á escritura dunha historia da humanidade. A súa última obra, Les âges de la nature et l'histoire de l'espèce humaine, quedou inconclusa; vítima dunha epidemia de varíola, morreu na súa herdade de Épinay na noite entre o 6 e o 7 de outubro de 1825.
Fonosimbolismo
Fonosimbolismo é unha figura estilística que se dá no plano fónico.
Definición
Consiste na evocación de sensacións non auditivas por medio da expresividade dos sons. Pode ser visual ou óptica, cando expresa unha imaxe visual, táctil, cando expresa unha sensación no tacto, cinético, se expresa movemento ou anímica, cando expresa outro tipo de sensacións
Telefe
A Televisión Federal, máis coñecida como Telefe (pronunciado Telefé), é unha canle de televisión arxentina que ofrece programación en castelán. Tamén é unha empresa que explota a licenza LS 84 TV Canal 11 da Televisión arxentina, que transmite desde a cidade de Buenos Aires. O Canal 11 foi fundado o 19 de decembro de 1957. A empresa é do Grupo Telefónica de España desde o ano 2000. Anteriormente era da empresa Televisión Federal S.A. que se fixo cargo do canal desde o 22 de decembro de 1989 chamándose Telefe, acrónimo da empresa.
Difusión
Telefe transmite os seus programas en oito estacións no territorio arxentino: Canle 8 en Córdoba, Canle 13 en Santa Fe, Canle 5 en Rosario, Canle 11 en Salta, Canle 8 en Tucumán, Canle 7 en Neuquén, Canle 8 en Mar del Plata e Canle 9 en Bahía Blanca.
Nanín, Bordóns, Sanxenxo
Nanín é un lugar da parroquia de Arra do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 80 habitantes en 2016 (35 mulleres e 45 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 87 veciños, para alcanzar a poboación que tiña en 2004, cando eran 79.
Papel de lixa
miniatura|150px|Diversas lixas de numeracións 40, 80, 150, 240 e 600. A lixa, ou papel de lixa é unha folla de papel que ten nunha das súas caras adherido un material abrasivo, composto xeralmente por grans minerais (areas, esmeril) que se utiliza para puír madeiras, metais, e outros materiais.
Nanín, Bordóns, Sanxenxo
A praia de Nanin é só unha pequena cala duns 200 m de lonxitude, separada da de Areas por unha punta rochosa que se interna no mar.
Papel de lixa
A súa granulación varía de 16 a 3000, que se refire ao número de grans de area por centímetro cadrado. Canto maior a granulación, máis fina é.
As lixas máis finas utilízanse normalmente para puír. Unha lixa 200, por exemplo, é a máis indicada para paredes e madeira.
1056
Mortes
Historia ano a ano
Hedy Lamarr
Hedwig Eva Maria Kiesler, nada en Viena o 9 de novembro de 1914 e finada en Casselberry (Florida) o 19 de xaneiro de 2000, foi unha actriz e inventora austríaca.
Primeiros anos e cinema
Finalmente Lamarr non soportou o control á que a sometía o seu marido e decidiu separarse. Disfrazouse ela e a súa asistenta (aínda que ela mesma dixo que algunha anécdota da súa autobiografía fora inventada por un “negro”) e voaron a París. Pouco despois en Londres coñeceu a Louis B. Mayer, quen a contratou e lle deu o seu nome artístico.
En Hollywood interpretou personaxes arquetípicas: mulleres glamurosas e sedutoras de orixe exótica, como Dalila en Samson and Delilah. A partir de 1950 a súa carreira declinou e apareceu só esporadicamente en filmes.
Inventos
O compositor George Antheil era veciño de Lamarr en California e experimentara con instrumentos musicais de control automático. Durante a segunda guerra mundial Lamarr e Antheil falaban da posibilidade de crear torpedos controlados por radio. Lamarr aprendera sobre armamento asistindo a conferencias co seu primeiro marido. Ambos desenvolveron a idea de usar unha especie de piano que empregaba unha temperá versión do salto en frecuencia. Porén, a mariña estadounidense non adoptou o sistema ata a crise dos mísiles de Cuba en 1962, cando a patente xa expirara. Hedy Lamarr intentou entrar no National Inventors Council, mais algúns membros como Charles F. Kettering indicaron que axudaría máis se empregaba a súa sona para a promoción de bonos de guerra.
As ideas de Lamarr e Antheil serviron de base para os modernos sistemas de comunicación, como o Bluetooth, o COFDM e o CDMA. Na actualidade celébrase no Día do Inventor o aniversario do nacemento de Lamarr.
Ara (constelación)
O Altar, que nalgún tempo considerouse coma parte do Centauro é agora unha constelación independente. Localizada entre Centaurus e Lupus. Non contén estrelas brillantes, sendo Beta Arae a máis destacada con magnitude 2,8. Recentemente descubriuse un burato negro dunhas catro veces a masa do Sol, e do tamaño dunha gran cidade.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, dise que os Cyclopes construíron orixinalmente o altar coma lugar para os sacrificios ós deuses do Olimpo. O altar, usualmente representado boca abaixo, pero algunhas veces representase cara arriba con fume indo cara a Vía Láctea, tamén era visto coma o altar de Lycaon. Lycaon sacrificaba a un neno (nalgunha lenda era Arcas) a Zeus no altar do monte Lycaeus, e immediatamente despois do sacrificio transformábase en lobo, probablemente isto é a base do mito da constelación Lupus.
Noutras lendas gregas, Ara era identificado co altar do deus do viño, Dionysus. miniatura|Imaxe da constelación do Altar (Ara). Ara tamén foi coñecida polo seu nome en Latín coma Ara Centauri, algo parecido o altar (ou estandarte) de Centauro.
Ura
Ura foi unha fortaleza de fronteira situada seguramente en Hayasa (ao sur de Trebisonda) que foi atacada polos hititas (co seu rei Mursilis II) que obtiveron unha vitoria. O rei Anniya de Hayasa e Azzi, despois do ataque, aceptou as condicións de paz impostas polos hititas pero non as cumpriu.
Eslovaquia nos Xogos Olímpicos
Eslovaquia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1994, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán e de Inverno. Antes da disolución de Checoslovaquia en 1993, os deportistas eslovacos competiron para Checoslovaquia nas olimpíadas.
O Comité Olímpico Nacional de Eslovaquia foi creado en 1992 e recoñecido polo COI en 1993.
Interrogación retórica
Definición
A interrogación retórica é unha figura retórica de pensamento consistente na formulación dunha pregunta que non precisa resposta, xa que a leva implícita.
Alfonso Alcalá Martín
Alfonso Alcalá Martín, nado en Ourense na década de 1870 e finado en decembro de 1936, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Paulina Martín Cid. Foi nomeado correspondente en Ourense do diario España en 1904. Foi redactor de El Eco de Orense e en 1907 obtivo o emprego de funcionario na subsecretaría do Ministerio de Facenda. Colaborou en Galicia, participou con Eugenio López Aydillo no proxecto de editidar en Madrid o semanario Galicia Española en marzo de 1908, que finalmente non viu a luz; e en 1909 asistiu ao parladoiro madrileño da cafetería Excelsior, onde naceu o movemento Acción Gallega. En 1910 era redactor de España Nueva e colaborou en El Diario de Pontevedra e Acción Gallega. Os seus escritos tratan aspectos do caciquismo en xeral (cunerismo, reparticións de consumos etc.) e do caciquismo galego en particular (con reiteradas críticas ao bugallalismo). Tamén colaborou en Vida Gallega. En decembro de 1910, xunto con Basilio Álvarez, Luis Antón del Olmet e Rafael Carvajal, pasou a formar parte da redacción de El Debate. Intensificou a súa amizade con Basilio Álvarez e a súa integración total, como home de confianza daquel, no movemento de Acción Gallega. En Galicia interveu nos acontecementos da comarca de Viana tomando parte, xunto con Basilio, nun mitin organizado polas sociedades agrícolas en Madrid, adheriuse á Liga Agrario-Redencionista e asinou a protesta por non situar en Santiago de Compostela unha cátedra de Literatura Galaico-Portuguesa. Nese mesmo ano, solidarizándose coa actitude de Basilio Álvarez, renunciou con este ao seu posto de redactor de El Debate, acompañándoo a Galicia, onde participou en varios mitins de Acción Gallega e na III Asemblea de Monforte de Lemos. En maio dese ano foi nomeado redactor especial en Madrid da revista Ilustración Gallega. En 1912, reincorporado ao xornalismo madrileño, foi xefe de redacción de Acción Gallega na súa época máis radical, substituíndo a Eugenio López Aydillo. Tamén formou parte da Junta Central do movemento, sita en Madrid. Mantívose fiel á radicalización de Acción Gallega ata as escisións da fronte madrileña do movemento de 1914, cando naceu un novo portavoz xornalístico.
Recoñecemtos
En 1910 fóille concedida a Medalla de Prata conmemorativa do centenario de Ponte Sampaio.
Vida persoal
Casou con Recesvinta Securun Orga en 1915.
Pedro Robles Aguilar
Pedro Robles Aguilar, nado en Murcia o 4 de xullo de 1944, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Comezou a carreira profesional xogando en Segunda División co RCD Mallorca, equipo co que acadou o ascenso a Primeira, militando no equipo ata o final da tempada 1969/70 cando fichou polo Celta de Vigo tras o descenso do equipo balear.
Militando no Celta protagonizou un triste incidente o 9 de maio de 1971 no Trofeo Ano Santo Compostelán disputado ante o SD Compostela no Campo Municipal de Santa Isabel, cando Robles e Castro agrediron afeccionados do Compos e remataron na comisaría.
Ao final do seu segundo ano en Vigo foise cedido ao UP Langreo e despois ao Gimnàstic de Tarragona despois de rescindir o contrato co Celta, onde militaría catro tempadas en Segunda División.
Aquila (homónimos)
O nome Aquila pode facer referencia a:
Piñeira de Arcos, Sandiás
San Xoán de Piñeira de Arcos é unha das tres parroquias que forman parte do concello de Sandiás, situado na comarca da Limia, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 435 habitantes (205 homes e 230 mulleres).
Patrimonio
En Piñeira de Arcos, lugar que dá nome á parroquia, atópase a igrexa de San Xoán do século XIX.
A parroquia está atravesada pola estrada N-525, e nela nace a OU-320.
The Makemakes
The Makemakes é unha banda de Pop de Austria formada por Dominic "Dodo" Muhrer, Markus Christ e Florian Meindl. É coñecida por representar a Austria no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "I Am Yours" en Viena.
O mellor
O mellor foi un programa da Televisión de Galicia dirixido e presentado por Manuel Rivas que se emitiu na tempada 1986-1987, consistía nun concurso de enxeño e humor, no que os concursantes subían a un ring de boxeo para competir en ser o mellor humorista, en cada programa tamén contaban chistes recoñecidos humoristas e afeccionados, como varios presentadores da propia TVG no primeiro programa.
Asterismo
En astronomía chamase asterismo ó conxunto de estrelas que vistas dende o ceo da Terra parecen formar unha figura pero que a diferenza dunha constelación non ten un recoñecemento oficial por parte da comunidade científica. En 1930 a Unión Astronómica Internacional adoptou o catálogo de constelacións usado actualmente, calquera outra agrupación de estrelas é considerada coma un asterismo.
Exemplos notables de asterismos son:
Algúns asterismos antigos son considerados actualmente constelacións, coma a Cabeleira de Berenice, constelación catalogada por primeira vez por Tycho Brahe.
Non necesariamente os asterismos están formados por grupos de estrelas que se reparten por un amplo sector do firmamento. Algúns deles sinxelamente son agrupacións ambiguas ou pouco claras de estrelas que confundiron ós astrónomos durante séculos acerca da súa orixe ou da súa tipoloxía, tales coma o asterismo Collinder 399 ou M73.
Xesús Calviño de Castro
Xesús Calviño de Castro, nado en Abegondo o 29 de xaneiro de 1893 e finado en Buenos Aires o 3 de xuño de 1972, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo dunha familia acomodada, os seus pais Pedro Calviño e María de Castro eran mestres. De neno viviu uns anos nas Torres de San Tirso (Pazo de Quiroga), pois o seu pai era o apoderado da familia. Emigrado á Arxentina en 1911 para evitar o servizo militar, integrouse na comunidade da diáspora galega, colaborou en El Despertar Gallego, Galicia, Lugo, Acción Gallega, Ecos de Galicia, Crítica, Nova Galicia, Correo de Galicia, Alborada e A Nosa Terra e dirixiu xornais dirixidos aos galegos e galegas da emigración. Tamén traballou como xornalista de radio na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales. Está soterrado no cemiterio Flores do Gran Buenos Aires.
En galego
Editáronse en 1999, de forma póstuma, as obras en galego de Calviño de Castro:
Vida persoal
Casou con Ercilia Quiroga Salinas na Arxentina o 14 de xullo de 1953, e quedou viúvo en 1960.
O Outeiro, Bordóns, Sanxenxo
O Outeiro é un lugar da parroquia de Arra do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 55 habitantes en 2016 (27 mulleres e 28 homes), o que representa un mantemento da poboación respecto ós anos 2009, cando tiña 56 veciños, e 2004, cando eran 59.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Estadio Balear
O Estadi Balear é un estadio de fútbol español da cidade balear de Palma, e serve como feudo ao CD Atlético Baleares. Foi construído por unha comunidade de propietarios (Procampo) que continúa en funcionamento e administra o seu uso. Inaugurado o 8 de maio de 1960, ten capacidade para 18.000 espectadores e desde 2006 é de céspede artificial.
Historia
O Estadi Balear proxectouse para substituír o vello campo de fútbol de Son Canals, o cal fora o terreo de xogo habitual do Baleares FC desde 1923 e do Atlético Baleares desde 1942. Os éxitos deportivos do club fixeron que o campo quedase pequeno. Ademais, desde finais dos anos 50 había problemas cos propietarios dos terreos do campo que puñan en dúbida a súa continuidade. Estas circunstancias fixeron que se impuxese a idea de construír un campo novo e telo en propiedade.
A finais de 1958 aprobouse en Asemblea Xeral o proxecto do novo estadio, deseñado polo arquitecto Josep Barceló Moner con capacidade para 23.000 espectadores. A principios de 1959 compraron os terreos e emitíronse títulos por valor de 5.000 e 10.000 pesetas para sufragar a compra e a construción. O 19 de xullo púxose a primeira pedra e pouco despois comezaron as obras que finalizaron dentro dos prazos previstos.
O Estadio Balear foi inaugurado o 8 de maio de 1960 cun partido internacional disputado contra o equipo inglés do Birmingham City FC, por aquel entón un dos equipos máis potentes da Liga inglesa de fútbol, que se proclamaría subcampión da Copa de Feiras (actual Europa League) en 1960 e 1961. O partido acabou cun 2-0 para os baleares.
O estadio aínda non estaba acabado. A cuberta da tribuna terminouse unhas semanas despois, e non foi ata abril de 1961 que se instalaron as torres de iluminación.
En 2006, con apoio financeiro do Concello de Palma, acometéronse importantes obras de reforma que permitiron arranxar as graves deficiencias que padecía a instalación e instalouse céspede artificial no terreo de xogo. Máis adiante, en 2008 o club instalou uns 3.000 asentos azuis na tribuna principal, procedentes da piscina cuberta de Son Moix. A capacidade do estadio diminuíu de 23.000 a 18.000 localidades.
Diario Ferrolano
Diario Ferrolano foi un xornal editado en Ferrol entre 1903 e 1916.
Historia e características
Apareceu en marzo de 1903. Propiedade de Waldo Barcón, estivo dirixido por Adolfo Lahorra até setembro de 1906, Wenceslao Fernández Flórez de decembro dese ano até abril de 1911, Narciso de Castro a partir desa data , Eladio Fernández Diéguez dende setembro de 1912 , e a partir de 1915 Pedro Fraga Porto. Entre os seus redactores figuraron Manuel Barbeito Herrera, Luis Mesía, Ildefonso Barcón, Manuel García Cortés e Santiago de la Iglesia Santos. Cesou a súa publicación o 8 de agosto de 1916.
Óperas de Wolfgang Amadeus Mozart
miniatura|Cartel da estrea de [[Die Zauberflöte o 30 de setembro de 1791 en Viena.]] Wolfgang Amadeus Mozart compuxo 22 óperas en diferentes xéneros. As súas óperas van desde as obras a pequena escala –derivadas das que compuxo na súa xuventude– ás óperas de maior envergadura da súa madurez. Tres das obras foron abandonadas antes de rematar a súa composición e non foron representadas ata moitos anos despois da morte do compositor. Todas as súas óperas de madurez son consideradas obras clásicas e sempre formaron parte do repertorio dos teatros de ópera de todo o mundo.
Logo dalgunhas obras «menores» chegaron os seus grandes títulos, cultivou a ópera seria, a ópera cómica e o Singspiel. Na ópera cómica realizou un fondo estudo psicolóxico dos personaxes humanizándoos, destaca sobre todo a primeira grande opera buffa alemá; Le nozze di Figaro (As vodas de Fígaro, 1786), neste tipo de ópera destaca a colaboración do libretista Lorenzo da Ponte, froito disto foron Le nozze di Figaro, Così fan tutte (Así fan todas, 1790) e Don Giovanni. Dentro do singspiel destacan Idomeneo, re di Creta (Idomeneo, rei de Creta, 1781), Die Entführung aus dem Serail (O rapto no serrallo, 1782) e, sobre todo Die Zauberflöte (A frauta máxica, 1791), na que se reflicten os valores da Ilustración e da masonaría ao teatro musical.
Análise xeral
Entre as composicións máis importates de Mozart están as súas óperas, que incorporaron elementos de tradicións ben diferenciadas: o singspiel alemán e a opera seria e opera buffa italianas. Con todo, non se pode tomar esas categorías ao pé da letra, habendo moitas obras con trazos comúns a todas. Mesmo algunhas das súas opere buffe inclúen elementos dramáticos de gran peso na trama e no carácter da música, ata o punto de escribir el mesmo Don Giovanni, por exemplo, como un "drama xocoso".
Segundo o analista operístico David Cairns, Mozart tivo dende unha idade moi temperá "unha extraordinaria capacidade [...] para aproveitar e asimilar calquera estilo recentemente aparecido que fora máis útil para el". Nunha carta a seu pai, datada o 7 de febreiro de 1778, Mozart escribiu "Como sabes, podo adoptar ou imitar máis ou menos calquera clase e estilo de composición". Empregou o seu don para innovar, converténdose simultaneamente en "asimilador, perfeccionador e innovador". Deste xeito, as súas primeiras obras seguen as formas tradicionais da opera seria italiana e da opera buffa, así como o singspiel alemán. Na súa madurez, segundo o escritor Nicholas Kenyon, "mellorou todas as formas coa riqueza da súa innovación" e, en Don Giovanni, levou a cabo unha fusión dos dous xéneros italianos, incluíndo o personaxe serio de Donna Anna, os buffos nos personaxes de Leporello e Zerlina, e unha mestura das dúas (seria e buffa) no personaxe de Donna Elvira.
As ideas e caracterizacións nas súas primeiras obras foron desenvolvidas e refinadas posteriormente. Por exemplo, nas últimas óperas de Mozart salientan unha serie de personaxes memorables con fortes trazos femininos, en particular as chamadas "soubrettes vienesas"» quen, segundo Charles Osborne, "buscan o xeito de combinar o encanto co instinto de xestión". O analista e escritor musical Gottfried Kraus destaca que todas esas mulleres estaban presentes, como prototipos, nas primeiras óperas; Bastienne (Bastien und Bastienne, 1768) e Sandrina (La finta giardiniera, 1774) son precedentes das posteriores Constanza (Die Entführung aus dem Serail) e Pamina (Die Zauberflöte, 1791), mentres que Serpetta (La finta giardiniera) é a precursora de Blonde (Die Entführung aus dem Serail), Susanna (Le nozze di Figaro, 1786), Zerlina (Don Giovanni) e Despina (Così fan tutte, 1790).
Os textos das obras de Mozart proveñen de varias fontes, e as primeiras óperas son decotío adaptacións de textos existentes. O primeiro libretista elixido polo propio Mozart aparentemente foi Giambattista Varesco, quen escribiu o libreto de Idomeneo, re di Creta en 1781. Cinco anos despois, comezou a súa colaboración máis duradera, con Lorenzo da Ponte, o seu "verdadeiro fénix". Non obstante, a teoría amplamente aceptada de que da Ponte foi o libretista para a descartada Lo sposo deluso (1783) é agora xeralmente rexeitada. Mozart sentía que, como compositor, a súa opinión debería ser tida en conta no contido do libreto para servir mellor á música. O musicólogo Charles Rosen escribe: "é posible que da Ponte comprendera as necesidades dramáticas do estilo de Mozart sen indicacións; mais antes da súa asociación con da Ponte, Mozart xa intimidara a varios libretistas para que lle deran ás súas obras unha carga dramática do seu gusto".
É interesante sinalar que o tratamento das arias das súas óperas conformábase ás necesidades e capacidades de cada cantante do que el dispuña. Tamén a forma literaria do libreto dáballe suxestións sobre como estruturar o contido musical. No contexto altamente convencional da opera seria a ária é un dos elementos máis importantes, é nela onde se presenta a maior parte do material musical de toda a composición, deixando aos recitativos e coros unha cantidade moito menor. Con todo, a aria non implica progreso dentro do desenvolvemento da acción, é un número onde a acción conxélase para que a persoa solista faga unha meditación privada sobre os eventos que aconteceron antes ou planea unha acción futura. O movemento do drama ten lugar principalmente nos recitativos dialogados, onde as personaxes poden interactuar e levar a acción cara adiante. Sendo unha escena estática e de estrutura simétrica, a ária en esencia é contraria ao desenvolvemento natural dun drama sempre en expansión, e o rigor da simetría impede o libre desenvolvemento da caracterización da personaxe. Así, ela exixe que o compositor lle infunda interese dramático por outros medios, especialmente pola acumulación e estruturación de elementos puramente musicais. Mozart lidiou con esas convencións organizando o seu material sobre unha nova xerarquía de proporcións, sobre unha secuencialidade temática máis coherente e consecuente, e tamén procurando libretos que ofereceran unha dramaturxia máis dinámica. Con iso conseguiu dar á retórica intrínseca á ária obxectivos máis definidos e máis funcionais dentro do marco máis ou menos ríxido da ópera.
Evolución
As súas primeiras creacións no xénero son notables por teren sido obra dun neno, mais aínda que son correctas dende o punto de vista técnico, carecen de maiores cualidades dramáticas e non posúen unha arquitectura musical moi rica ou complexa. O seu mellor momento na fase infantil foi Lucio Silla, composta aos dezaseis anos, onde esboza unha coerencia dramática máis efectiva entre os números, sendo de especial interese o final do primeiro acto, onde conseguiu evocar unha atmosfera tenebrosa de grande interese. Con todo, en xeral a obra segue estritamente as convencións da opera seria, concentrando as súas forzas en árias de bravura para a exhibición de puro virtuosismo vocal. A súa abordaxe xa é ben diferente en Idomeneo, re di Creta, a primeira das súas grandes opere serie. Nela xa se esforza por dominar os seus medios de forma consciente e cun propósito definido, demostrando un apreciable entendemento das convencións do teatro e dos xeitos de obter o mellor efecto dramático. Evitou cadencias de carácter fortemente conclusivo ao final de cada número para que a integración entre eles fose máis natural e continua, eliminou o decorativismo da tradición italiana do bel canto, e usando recursos simples escribiu música sobria e expresiva, provendoa de grande intensidade patética e lírica.
En Die Entführung aus dem Serail dá un paso adiante, aínda que a obra non teña as pretensións dramáticas de Idomeneo. As numerosas arias de bravura son moito máis brillantes e ricas musicalmente que nas súas obras anteriores, mais o resultado final é un híbrido confuso entre a opera seria e a opera buffa, onde a integración dos dous universos está desarticulada e inconsecuente. Só conseguiu o equilibrio nunha etapa posterior da evolución do seu pensamento musical e do entendemento do carácter e psicoloíxa das personaxes, resultando nas tres óperas que escribiu sobre libretos de Lorenzo da Ponte, Le nozze di Figaro, Don Giovanni e Così fan tutte, na fase final da súa carreira. En todas elas as personaxes burguesas ou cómicas reciben un tratamento musical e caracterolóxico de idéntica importancia á das personaxes heroicas e nobres. Todas evidencian unha gran seguridade no manexo da forma da ópera italiana, de feito Mozart non mudou as convencións do xénero, mais aceptounas e imbuíunas dun poder sonoro, un alcance dramático e unha penetración psicolóxica ata entón sen par, xunto coa creación de arquitecturas sonoras elegantes, unha harmonía transparente e coloreada con sutileza, unha orquestración límpida e evocadora e unha inspiración melódica chea de frescor e vivacidade. Segundo Hindley esas características combínanse para darlles a súa atmosfera de fantasía, o seu equilíbrio exato e o seu profundo significado humano.
As súas dúas últimas óperas, Die Zauberflöte e La clemenza di Tito, tamén de gran valor, deixan intrigantes cuestións pendentes para os críticos, que especulan sobre a onde o terían levado as inovacións que producira se tivese vivido máis. Die Zauberflöte é o mellor exemplo do interese de Mozart na creación dunha ópera nacional xermánica, tanto na forma como na expresión, empregando o alemán como lingua do libreto e realizando unha concepción expandida da forma do singspiel. O seu tema é esotérico e en parte arqueolóxico, e pode reflectir influencia de doutrinas masónicas. Trata en resumo da vitoria da luz sobre as sombras; a parella protagonista pasa a través dun rito de iniciación, e o final é unha alegoria do casamento da Sabedoría coa Beleza, mais a obra tamén ten importantes elementos de contos de fadas e de pantomima. Tecnicamente a escrita de bravura non atende a propósitos exhibicionistas, senón a dramáticos, e é bastante económica; en varios puntos é aparente a tentativa de basear a acción máis a partir dos recursos da voz que da coreografía das personaxes, con pasaxes declamatorias inovadoras, de forte calidade dramática e coerencia harmónica, trazos que desencadean mutacións imprevistas e inusitadas na estrutura xeral da obra. Polo que se refire a Tito, é unha opera seria pura, sen interpolacións cómicas, un drama político exaltando a nobreza e a xenerosidade do emperador protagonista - unha alegoría de Leopoldo II - contra un contexto dominado por intrigas, traizón, paixón, celos, covardía e turbulencia civil. Foi composta ás présas, mais representa unha evocación tardía e nobre dun xénero que xa estaba en extinción, asimilando en parte a influencia da renovación da opera seria feita por Gluck e dando á música unha atmosfera de verdadeira traxedia clásica con sabia economía de medios, grande expresividade e unha instrumentación que apuntaba cara ao futuro. Moitos autores considérarana na época a suma das conquistas de Mozart na opera seria.
Autismo
O autismo é un trastorno do neurodesenvolvemento caracterizado por problemas na interacción social, comunicación verbal e non verbal e comportamentos limitados e repetitivos. Os primeiros sinais deste trastorno detéctanse habitualmente nos dous primeiros anos de idade dos nenos. Estes sinais adoitan desenvolverse de forma gradual, malia que algúns nenos con autismo acadan os seus fitos de desenvolvemento a un ritmo normal e posteriormente presentan unha regresión. O criterio para o seu diagnóstico precisa que os síntomas sexan aparentes nunha idade temperá, habitualmente antes dos tres anos de idade.
Óperas de Wolfgang Amadeus Mozart
Bases para a súa inclusión
A lista inclúe todas as obras teatrais xeralmente aceptadas como compostas por Wolfgang Amadeus Mozart. Neste contexto, "teatral" significa representadas nun escenario por vocalistas como actores conforme a acoutacións. Algunhas fontes teñen adoptado criterios máis específicos, o que as leva a excluír o primeiro singspiel sacro Die Schuldigkeit des ersten Gebotes, que eles clasifican como un oratorio. Non obstante, como Osborne aclara, o libreto contén acoutacións que suxiren que esta obra foi representada, non soamente cantada, e é formalmente descrita como un geistliches Singspiel ("interpretación sacra con música"), non como un oratorio.
Orde cronolóxica
En xeral, a lista segue a orde cronolóxica na que as óperas foron compostas. Hai incerteza sobre se La finta semplice foi escrita antes ou despois de Bastien und Bastienne e nalgunhas listas aquela vai diante desta. Thamos, König in Ägypten foi escrita en dous períodos, o primeiro en 1774, pero é listada de acordo á súa data de finalización, 1779–1780. Die Zauberflöte e La clemenza di Tito foron compostas á vez, comezou a compoñer antes Die Zauberflöte e a deixou a un lado polo encargo da composición de Tito, que foi completada e representada primeiro e é normalmente listada como unha obra anterior a pesar de ter un número maior no Catálogo Köchel (Köchel Verzeichnis).
Lista de óperas
Lenda: {{legend2|#E6D8D8}} Ópera incompleta {{legend2|#B9FFC7}} Colaboración
Autismo
As intervencións temperás sobre a linguaxe ou sobre o comportamento poden axudar a que os nenos con autismo melloren nas súas capacidades sociais, de comunicación e que teñan unha maior autoestima. Malia que non se coñece unha cura para o autismo, existen casos rexistrados de nenos que superaron este trastorno. Poucos dos nenos con autismo viven de forma independente tras chegar á idade adulta, aínda que hai casos nos que os individuos acadan un alto nivel de éxito persoal e profesional. Tamén se desenvolveu unha "cultura autista", na que mentres algúns individuos procuran unha cura outros cren que o autismo debería aceptarse coma unha diferenza e non tratarse coma un trastorno.