cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sistema locomotor
Tendóns
Un tendón é unha banda flexible e dura de tecido conectivo fibroso que conecta os músculos cos ósos. O tecido conectivo extracelular situado entre as fibras musculares únese aos tendóns nos extremos proximal e distal do músculo, e o tendón únese ao periósteo dun óso nas orixe e inserción muscular. A medida que se contrae o músculo, os tendóns transmiten a forza a ósos moito máis ríxidos, tirando deles e causando o movemento da articulación. Os tendóns poden estirarse substancialmente, o que permite que funcionen como resortes durante a locomoción, aforrando enerxía.
Artaxerxes I
Artaxerxes e Grecia
O progresivo retroceso fronte á Liga de Delos e as derrotas en Chipre levarían ao establecemento (cara a -449) da chamada Paz de Calias:
Sistema locomotor
Articulacións
miniatura|Articulación sinovial humana
Artaxerxes I
Artaxerxes e Grecia
Aínda que se teñen dúbidas sobre a existencia ou o contexto deste tratado, a fin das hostilidades directas entre a Liga de Delos e Persia fan pensar en, polo menos, un acordo verbal entre ambas as partes.
Sistema locomotor
Articulacións
As articulacións son estruturas que conectan ósos e permiten que estes se movan durante o movemento. Hai tres grandes tipos segundo a súa mobilidade: diartroses, que permiten unha ampla mobilidade entre dúas ou máis cabezas óseas; anfiartrose, que permite algún grao de movemento, pero non moito, e as sinartroses, que son inmóbiles ou practicamene inmóbiles e predominantemente fibrosas. Nas articulacións sinoviais os extremos dos ósos non están unidos directamente, senón forrados de cartilaxe e lubricadas polo líquido sinovial producido pola membrana sinbovial. Este líquido permite a fricción entre as caras articulares contidas dentro da cápsula articular, que rodea a articulación.
Artaxerxes I
Familia real e corte
As fontes gregas píntannos un Artaxerxes firme en canto a política exterior, pero débil fronte á corte e as mulleres da familia real. Continuamente relacionan os feitos políticos con desexos de vinganza ou intrigas amorosas. Un problema aberto está en determinar canto hai nisto de rumores da época, de insercións literarias dos autores ou de prexuízos da sociedade grega, e canto reflicte con certo grao de veracidade a vida da corte en tempos de Artaxerxes.
Entre as mulleres que se nos presentan con roles centrais dentro do reinado de Artaxerxes están a súa nai Amestris e a súa irmá Amitis, esposa do sátrapa Megabizo. Damaspia, a raíña, deu a luz un único fillo, o futuro Xerxes II. Segundo Ctesias, Artaxerxes tivo setenta fillos máis, dos cales Sogdiano e Oco (futuro rei Darío II) disputarían o trono con Xerxes II. A súa filla Parisátide (a quen tivo cunha consorte babilonia) sería raíña de Darío II, con quen tería ao futuro rei Artaxerxes II.
Sistema locomotor
Ligamentos
Os ligamentos poden tamén restrinxir algunhas accións: os movementos como a hiperextensión e hiperflexión están limitados polos ligamentos ata un certo punto. Ademais, os ligamentos impiden certos movementos direccionais.
Artaxerxes I
Actividade construtora e inscricións reais
Artaxerxes construíu en Persépole un palacio, do que hoxe quedan practicamente só os alicerces, e a chamada "Sala das Cen Columnas" (a sala do trono), iniciada por Xerxes. Crese que, seguindo o precedente de Xerxes e Darío, foi enterrado en Naqsh-i Rustam (6 km ao norte de Persépolis), aínda que a tumba que se lle atribúe é anónima.
A maior parte das súas inscricións reais foron achadas en Persépolis. Estas están escritas tanto en persa como en babilonio (é o último rei persa que o utiliza nos seus inscricións) e elamita, e son menores en extensión e cantidade cás dos seus predecesores.
Sistema locomotor
Bolsas sinoviais
Unha bolsa sinovial é un pequeno saco cheo de líquido constituído por tecido fibroso e aliñado coa membrana sinovial. As bolsas poden estar formadas tamén por unha membrana sinovial que se estende fóra da cápsula articular. Proporcionan un acolchamaento entre os ósos e os tendóns e músculos que están arredor da articulación. Encóntranse bolsas cheas de líquido sinovial en case todas as principais articulacións do corpo.
Importancia clínica
miniatura|upright=1.15|[[Anos de vida axustados por discapacidade para enfermidades musculoesqueléticas por 100 000 habitantes en 2004. {{legend|#b3b3b3|sen datos}} {{legend|#ffff65|menos de 400}} {{legend|#fff200|400-450}} {{legend|#ffdc00|450-500}} {{legend|#ffc600|500-550}} {{legend|#ffb000|550-600}} {{legend|#ff9a00|600-650}} {{legend|#ff8400|650-700}} {{legend|#ff6e00|700-850}} {{legend|#ff5800|850-900}} {{legend|#ff4200|900-925}} {{legend|#ff2c00|925-950}} {{legend|#cb0000|máis de 950}} ]]
Como moitos sistemas corporais, como o vascular, nervioso e tegumentario, están interrrelacionados, os trastornos dun destes sistemas poden tamén afectar ao sistema muscoloesquelético e complicar o diagnóstico dos trastornos desta orixe. As doenzas do sistema locomotor comprenden principalmente trastornos funcionais ou discordancias nos movementos; o nivel de discapacidade depende especificamente do problema de que se trate e da súa gravidade.
Os trastornos articulares son os máis comúns. Porén, tamén son frecuentes as enfermidades musculares primarias, as neurolóxicas, os déficits, os causados por toxinas, anormalidades endócrinas, trastornos metabólicos, enfermidades infecciosas, trastornos sanguíneos e vasculares e desequilibrios nutricionais.
Os trastornos dos músculos orixinados por causa doutros sistemas corporais poden dar lugar a irregularidades como: discapacidades do movemento e control ocular, disfuncións respiratorias e mal funcionamento da vexiga. A parálise completa, parese ou ataxia poden ser causadas por disfuncións musculares primarias de orixe infecciosa ou tóxica; porén, o trastorno primario está xeralmente relacionado co sistema nervioso, porque o sistema muscular actúa como órgano efector, un órgano que responde a estímulos, especialmente un impulso nervioso.
Canaledo, Bacoi, Alfoz
Canaledo é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
César Arias
Traxectoria
Administrativo en Madrid. En 1958 cun grupo de estudantes e traballadores galegos que vivían na capital: Bautista Álvarez, Xosé Cribeiro, Xosé Fernández Ferreiro, Bernardino Graña, Ramón Lourenzo, Xosé Luís Méndez Ferrín e Reimundo Patiño creou o grupo Brais Pinto.
Agustín Cobián de Seijas
Agustín Suárez Cobián de Seijas, finado en Pontevedra o 21 de maio de 1893, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Vinculado ao Partido Conservador, foi director do Banco de España en Pontevedra e deputado provincial. O 4 de novembro de 1884 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra.
Cova de Gargas
miniatura|dereita|275px|Mans en negativo da cova de Gargas
Situación e historia
Esta caverna está situada no concello (commune) de Aventignan (Hautes-Pyrénées), no límite co Alta Garona, moi preto de Saint-Bertrand-de-Comminges. As súas coordenadas son: 43º 03' 19" N e 0º 32' 10" L.
A caverna foi obxecto de investigacións científicas desde fins do século XIX, entre as que destacan as escavacións de É. Cartailhac e H. Breuil. As mans pintadas foron advertidas, por vez primeira, o 11 de xuño de 1906, polo investigador Félix Régnault. Está declarada Monumento histórico francés desde 1910. miniatura|esquerda|200px|Vista do interior da gruta (antes de 1908) miniatura|Incisivos de bóvidos atopados na cova de Gargas
Ocupación prehistórica
Gargas mostra indicios de ocupación (osamentas, industria lítica, arte mobiliaria) que van desde o Musteriano até a Idade Media, mais é famosa especialmente polas súas pinturas e gravados do Paleolítico superior.
Mans en negativo
As pinturas son sobre todo numerosas mans negativas realizadas coa técnica do estarcido ou esténsil (a silueta inicial da figura é logo recheada de cor). Son de cores vermellas (ocre), negras (óxido de manganeso, carbón vexetal), e, unha polo menos, branca (talco). En case a metade das mans (47,3 %) só hai unha falanxe ou coteno (sen contar o polgar), e só o 15,5 % son mans completas, o que ten despertado innúmeras hipóteses para explicar a causa: enfermidades, conxelacións, amputacións rituais... Actualmente prefírese outorgarlle unha explicación de significado simbólico, o que apoian numerosos investigadores, de modo que as diferentes imaxes das mans obteríanse dobrando un ou máis cotenos dos dedos. As mans pertencen a individuos de ambos os dous sexos e a todos os tramos de idade, desde meniños a adultos. Investigacións minuciosas mostran que as paredes e lugares onde se representaron mans foron elixidos e preparados cuidadosamente.
Representacións figuradas
Hai tamén numerosos gravados e pinturas de tipo figurativo, que aparecen noutras partes da cova, acompañadas de signos. Os animais máis frecuentemente representados son o cabalo, o bisonte, o uro (ou aurochs), o íbice (Capra ibex) e o mamut.
Datación
Unha datación polo método do carbono 14 foi efectuada a partir dunha esteliña de óso fincada nunha fenda dunha das paredes decoradas con mans negativas. Se ben non dá directamente a idade das pinturas, estas deben estar próximas no tempo da data obtida: - 26.860 +- 460 anos, o que indica que a gruta era frecuentada no Gravetiense antigo. As mans impresas datan moi probabelmente dese período, o que as torna contemporáneas das mans de Cosquer.
Outros
A gruta de Gargas está aberta ao público. É recomendábel reservar con antelación.
Mozart and the Whale
Mozart and the Whale (estreado como Crazy in Love nalgunhas partes de Europa ) é un filme de comedia romántica de 2005 dirixido por Petter Næss. Está protagonizado por Josh Hartnett e Radha Mitchell.
O filme conta a historia de dous mozos coa síndrome de Asperger. A personaxe de Donald (Josh Hartnett) dirixe un pequeno grupo de autoaxuda de persoas con espectro autista, no que entra Isabelle (Radha Mitchell). Mozart and the Whale é unha historia ficticia, pero as personaxes están vagamente baseados na relación real de Jerry Newport e Mary Meinel (hoxe Mary Newport).
Vilardebín, San Simón da Costa, Vilalba
Vilardebín é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Drab Majesty
Drab Majesty é un proxecto musical estadounidense baseado nos Ánxeles, fundado en 2011 polo músico Deb Demure (Andrew Clinco) mentres traballaba de batería na banda Marriages. O primeiro disco do proxecto foi o EP de 2012 Unarian Dances, primeiro autoeditado e despois lanzado en 2014 a través de Lolipop Records. Dende que fichou por Dais Records, Drab Majesty publicou tres álbums: Careless (2015), The Demonstration (2017), e Modern Mirror (2019).
Drab Majesty combina estética andróxina e voces dominantes con letras futuristas e ocultas, un estilo que Demure define como "tragic wave". Para crear a súa impoñente presenza escénica, Demure emprega disfraces, maquillaxe e accesorios para acompañar ás súas exuberantes paisaxes sonoras con influencias dos 80. Dende o ano 2016 Demure está acompañado nos concertos polo teclista e vocalista Mona D (Alex Nicolaou).
Setembro (álbum de Leonor Andrade)
Setembro é o álbum debut da cantora portuguesa Leonor Andrade, lanzado o 13 de maio de 2016.
Aínda que nun principio o álbum so ía ter cancións en portugués, o segundo sinxelo do álbum, que participou na banda sonora da telenovela Santa Bárbara, chamado "Strong for Too Long" é totalmente en inglés.
O 29 de abril do 2016 publícase a "pre-venda" do álbum na plataforma dixital iTunes.
Río Murray
O río Murray (en inglés, Murray River) é un dos principais ríos de Australia, que percorre 2375 km, dende que nace na Gran Cordilleira Divisoria ata que desemboca no océano Índico, preto de Adelaida; porén, cun dos seus afluentes, o río Darling, o sistema Murray-Darling alcanza os 3672 km.
Despois de nacer nos Alpes Australianos, atravesa o sueste do país e desemboca no océano Índico preto de Adelaida despois de que desemboquen nel dous grandes afluentes: o río Murrumbidgee e sobre todo o río Darling. Aínda que é o segundo río máis longo de Australia, o río presenta un pequeno caudal para un río desta importancia debido ás poucas precipitacións que caen polas rexións que atravesa e á utilización das súas augas para a agricultura e para abastecer ás cidades que se atopan ás súas beiras.
O río Murray, moi presente na mitoloxía dos aborixes australianos (que o chamaban Millewa), foi explorado ó longo da primeira metade do século XIX polos europeos instalados no país, e desempeñou máis tarde un importante papel en Australia grazas a ser navegable polos barcos de vapor e a permitir o desenvolvemento das actividades agrícolas. A súa fauna e flora endémicas ofrecen un patrimonio rico e natural, ameazado na actualidade pola introdución de especies invasoras e pola sobreexplotación das súas augas.
Matthew Parker
Matthew Parker, nado o 6 de agosto de 1504 en Norwich e finado o 17 de maio de 1575, foi arcebispo de Canterbury desde 1559 ata a súa morte en 1575. Foi o capelán de Ana Bolena logo de se converter en raíña, e a súa filla, a raíña Isabel I de Inglaterra, fíxoo o arcebispo de Canterbury. El foi un dos principais responsables dos Trinta e nove artigos que definiu a fe anglicana. Como parte do seu esforzo por amosar que a igrexa inglesa fora historicamente independente da de Roma creouse a colección Parker de manuscritos ingleses antigos, como a do Evanxeo de San Agostiño e a Versión A da Crónica anglosaxoa.
Primeiros anos
Matthew naceu en Norwich, na parroquia de St. Saviour como o fillo máis vello de Alice Monins e William Paker. Cando o pai morreu en 1516 súa nai casou con John Baker. Seus pais enviárono en 1522 ao Corpus Christi College da Universidade de Cambridge. Parker graduouse como BA en 1525, ordenouse diácono en abril e sacerdote en xuño de 1527. Profesor de Cambridge desde setembro foi un dos estudosos de Cambridge que Thomas Wolsey desexaba levar ao recentemente fundado "Carnedal College" de Oxford. Parker, como Cranmer, declinou a invitación, influenciado polos reformadores de Cambridge, despois do coroamento de Ana Bolena converteuse no seu capelán. Por intercesión da raíña recibiu o nomeamento de decano do colexio de sacerdotes de Stoke-by-Clare en 1535. Hugh Latimer escribiulle nese ano pedíndolle que non defraudara as expectativas que se formara da súa habelencia. En 1537 o rei Henrique VIII nomeao o seu capelán e xa no ano seguinte foi investigado xudicialmente, pero o bispo de Dover informou favorablemente a Thomas Cromwell sobre el.
En 1541 recibiu o nomeamento de segundo prebendario da catedral de Ely, en 1544 por recomendación do rei acadou o posto de mestre do Corpus Christi College e ao ano seguinte de vicerreitor da universidade. Tivo algúns desencontros co reitor, Stephen Gardiner pola obra teatral, Pammachius, representada polos estudantes e que se burlaba do antigo sistema eclesiástico.
Estadio Moses Mabhida
O Moses Mabhida é un estadio multiusos situado en Durban (Suráfrica), construído para a disputa da Copa Mundial de Fútbol de 2010. Leva o nome de Moses Mabhida, un exsecretario xeral do Partido Comunista Surafricano (SACP), e está destinado a ser un estadio de usos múltiples de categoría mundial.
O estadio ten unha capacidade prevista dunhas 70.000 persoas. Está situado no novo Recinto Deportivo Kings Park, como parte dos plans da cidade para a Copa do Mundo da FIFA. Sitúase xunto ao antigo Estadio Kings Park, que dará paso ao novo complexo que inclúe un pavillón cuberto, un museo do deporte, novos aparcadoiros e unha estación de transporte. O nome previsto nun principio para esta instalación era Estadio King Senzangakhona, e aínda é coñecido con este nome nalgúns ámbitos.
Características
O deseño do estadio foi levado a cabo polo Estudo alemán GMP Architekten, que xa levou a cabo obras similares en distintas partes do mundo. A característica principal do estadio é o arco que se proxecta 105 m sobre o chan, podendo acceder ao alto do mesmo os espectadores por teleférico dende un lateral, ou a través de centos de chanzos desde o outro. Situado xunto ao Océano Índico, o Moses Mabhida Stadium dispón dun teito cuberto que lle converte no máis vistoso dos novos estadios de Suráfrica.
Matthew Parker
Arcebispo de Canterbury
Despois da subida ao poder de Isabel I, a raíña elixiuno como o novo arcebispo de Canterbury o 1 de agosto de 1559, pero a causa da turbulencia e das execucións dos anos previos foi difícil atopar catro bispos cualificados e dispostos a consagralo, finalmente fíxose o 19 de decembro en Lamberth, consagrándoo William Barlow, antigo bispo de Bath e Wells, John Scory, antigo bispo de Chichester, Miles Coverdale, antigo bispo de Exeter e John Hodgkins, bispo de Bedford. Parker evitou involucrarse en política e non pertenceu ao consello privado da raíña, pero si xogou un importante papel na marcha da Igrexa de Inglaterra, algúns sectores reformadores querían cambios na liturxia e cando menos a opción de os sacerdotes non ter que vestir roupas clericais, ou mesmo a súa completa prohibición, os presbiterianos non querían bispos e os conservadores opúñanse a todos eses cambios.
Estadio Moses Mabhida
Construción
A súa construción atrasouse trinta e dous meses sobre os prazos previstos, sendo finalizado en outubro de 2009, e inaugurado o 29 de novembro do mesmo ano. O custo da construción foi de máis de 450 millóns de dólares, o segundo máis caro dos construídos para o mundial.
Utilización
Durante a disputa do Mundial de Fútbol Suráfrica 2010, o estadio foi a sede de cinco encontros da fase de grupos, un de oitavos de final e unha semifinal. Despois foi destinado a partidos de fútbol da liga de Suráfrica e da selección nacional, así como encontros de rugby e atletismo, entre outros acontecementos.
Partidos
O estadio Moses Mabhida albergou durante o campionato sete encontros: cinco encontros da fase de grupos, un de oitavos de final, e unha semifinal. Os partidos foron os seguintes:
Pobos indíxenas de Colombia
250px|miniatura|Os [[pobo wayuu|wayuu son o meirande pobo indíxena de Colombia.]] miniatura|Bandeira dos amerindios de Colombia. Os pobos indíxenas de Colombia ou nativos colombianos, son uns grupos étnicos que habitan en Colombia dende antes da chegada dos europeos no século XVI. No ano 2018, comprendían o 4,4% da poboación do país e están formados por 87 tribos diferentes.
Segundo as fontes oficiais, a poboación indíxena ou amerindia en Colombia, no 2018, foi de 1 905 617, e aproximadamente o 50% dos indíxenas de Colombia viven en La Guajira, Cauca e Nariño. Malia que a rexión da Amazonía está pouco poboada, é o fogar de 70 grupos étnicos diferentes.
Territorios
[[Ficheiro:Mapa de Colombia (población indígena 2005).svg|miniatura|250px|Poboación indíxena de Colombia por concello no 2005.
]] Os pobos indíxenas ocupan porcións substanciais de Colombia, principalmente en forma de reservas indíxenas (en resguardos), que abranguen un terzo da superficie do país. A división de Asuntos Indíxenas do Ministerio do Interior ten 567 reservas que supoñen 365 004 km², e nos cales viven 800 272 en 67 503 familias.
Principais grupos étnicos
Os pobos das terras altas pertencen á cultura dos Andes e de Serra Nevada de Santa Marta de Colombia, mentres que os pobos das terras baixas son os habitantes Chocó, Amazonía, Guajira, a Costa Caribe e outras culturas non montañosas.
MicroStation
Historia
miniatura|Deseño 3D. MicroStation era inicialmente IGDS (Interactive Graphics Design System) para PC. Nese momento, o produto era aínda chamado "PseudoStation".
Case dous anos despois, MicroStation 3.0 estaba no mercado, optimizado e aumentando a potencia de cálculo rapidamente.
MicroStation 4.0 saíu ao final de 1990 foi completado incluíndo moitas novas características: Corte e enmascaramento dos arquivos de referencia, xestor DWG, diferentes modos para seleccionar elementos, os niveis de traballo (niveis, capas) para identificar e trocar a interface gráfica de usuario.
En 1993 foi publicado MicroStation 5.0 e, á súa vez trouxo moitas novas características: soporte de arquivos de mapa de bits binarios, estilos de liña personalizados, un administrador de acoutación e o deseño chamado unidade sen dimensións, unha forma paramétrica para a preparación de debuxos. O "V5 para Power Macintosh proporciona un completo conxunto de ferramentas CAD tanto para 2D coma para 3D.
En 1995, chegou Windows 95 ao mercado. Bentley sacou unha versión de MicroStation neste sistema operativo, a primeira incursión no mundo dos 32 bits. O seu nome era MicroStation 95, pero internamente era MicroStation v5.5.
O número de versión interna 5.7 de Microstation foi publicada en 1997. Esta versión incluía iconas de cores - ían cambiar a unha presentación internacional - ao igual que en Microsoft Office 97. As novas características desta versión son os mecanismos de traballo en Internet. Nesta versión tamén ten unha precisión avanzada e o selector de precisión engadido.
A J no nome refírese a Java, xa que nesta versión a programación MDL para Java ampliouse. Outras melloras son QuickvisionGL e un sistema de axuda revisada. MicroStation/J era a versión final, a cal baseouse nos formatos de arquivo IGDS. Este formato de arquivo -case único na industria do software- emprégase durante un período de 20 anos, case sen cambios. Este formato de arquivo desde entón chamouse despois da última versión de soporte formato V7.
En 2001, MicroStation V8 foi liberado. O novo formato de arquivo baseábase no estándar IEEE-754 e chamábase V8 DGN. O novo formato de arquivo permite ao usuario definir un número virtualmente ilimitado de niveis. Coa transición á flotación aritmética é agora un espazo moito máis grande. Coa optimización dos sistemas operativos Microsoft Windows agora tamén un tamaño de arquivo moito maior é posible. Outras melloras son AccuSnap, historial de deseño, modelos (varios debuxos nun só arquivo), desfacer ilimitado, interface de VBA (Visual Basic for Applications), TrueScale, as definicións estándar para as unidades de traballo (o novo formato internamente en metros e convertible noutras unidades). O engadido máis importante é o soporte do formato de arquivo amplamente utilizado DWG de Autodesk AutoCAD.
MicroStation V8 en 2004 Edition (V8.5), seguido tres anos máis tarde co apoio dos novos formatos DWG, Multi-snaps, a xeración de PDF e a modelaxe de características.
A versión actual de MicroStation é a V8i (V8.11). A tarefa de navegación foi revisada e ampliada. MicroStation inclúe agora un módulo de procesamento de datos GPS.
Evolución
MicroStation é un software de deseño moi empregado en arquitectura cunha boa integración GIS eran moitos os concellos que tiñan os mapas das cidades só en formato DGN. Nun principio o programa estaba moi optimizado para empregar poucos recursos informáticos e os seus arquivos eran dun tamaño bastante menor que aos de AutoCAD.
miniatura|Deseño dun edificio en 3D.
Vilar, Santalla de Pena, Begonte
Vilar é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Alprazolam
miniatura|dereita|210px|Alprazolam. O alprazolam é unha droga das benzodiacepinas ansiolíticas empregada para tratar os problemas da ansiedade e como tratamento adxunto para a depresión. O seu nome comercial é, entre outros, o de Trankimazin®.
Cirio
O termo cirio pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Matthew Goode
Matthew William Goode, nado en Exeter o 3 de abril de 1978, é un actor inglés. Apareceu en filmes como Chasing Liberty (2004), Match Point (2005), Imagine Me and You (2005), Brideshead Revisited (2008), Watchmen (2009), A Single Man (2009), Leap Year (2010), Stoker (2013), e The Imitation Game (2014). No 2014, uniuse á serie da CBS The Good Wife, na cal interpreta a Finley "Finn" Polmar.
Cima de Vila, Bacoi, Alfoz
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Visodairas, San Simón da Costa, Vilalba
Visodairas é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Ramón Romero López Vázquez
Ramón Romero López Vázquez, finado en Santiago de Compostela o 8 de novembro de 1886, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Moderado, durante o Sexenio Democrático foi defensor da monarquía e dirixiu o periódico pontevedrés El Orden'' (1872). Vinculado ao Partido Liberal, foi deputado provincial. O 8 de xullo de 1884 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra. Foi Fiscal da Audiencia de Santiago de Compostela.
Novec 1230
O produto Novec 1230 é un líquido desenvolvido por 3M, de aparencia similar á auga pero con dúas diferenzas fundamentais: non é un fluído condutor e non molla os obxectos sobre os que se verte. Estas características fano moi apropiado para combater incendios en situacións nas que o uso da auga podería resultar contraproducente, tal é o caso de bancos, museos, bibliotecas, hospitais e oficinas con equipos electrónicos.
A fórmula química do composto é C6F12O, abreviatura de CF3CF2C(O)CF(CF3)2. As súas moléculas non se atopan formando ións, o que explica a falta de condutividade do fluído (ao contrario cá auga, na que as moléculas están en forma de H3O+ e OH-). Asemade, a ausencia de átomos de hidróxeno evita que se formen pontes de hidróxeno entre as moléculas, o que implica que a calor de vaporización sexa de 88,0 KJ/Kg, 25 veces menor que a calor de vaporización da auga (xa que non é necesario empregar ningunha enerxía en romper as pontes de hidróxeno para pasar de estado líquido a gasoso, como acontece coa auga). Deste xeito, é posible desenvolver equipos nos que o produto se manipula coma líquido (máis sinxelo) pero se emprega como gas para extinguir o incendio.
A diferenza doutros gases inertes de extinción que o que fan é desprazar ao osíxeno, o Novec 1230 diminúe a enerxía térmica da chama, interrompendo así a reacción de combustión.
O Novec 1230 é unha alternativa ecolóxica aos axentes extintores químicos. Así, comparándoo co halon ten un potencial de efecto invernadoiro de 1 fronte a 6900 e un período de vida na atmosfera de 5 días fronte a 65 anos. Non produce ningún impacto na capa de ozono, non é corrosivo e é estable a temperatura ambiente.
.tv
.tv é un dominio de internet pertencente a Tuvalu.
Está dentro do grupo de dominios de nivel superior xeográfico (ccTLD); aínda que moitas veces, este dominio está usado por canles de televisión pola coincidencia da abreviatura.
Historia
O dominio é operado hoxe en día por dotTV, unha empresa de Verisign, na que o goberno de Tuvalu posúe o 20%. No 2000, Tuvalu negociou un contrato de leasing polo nome do dominio .tv en Internet por un valor de US$50 millóns en royalties durante un período de 12 anos. Desta forma, o goberno de Tuvalu recibe un pago trimestral de US$1 millón polo uso deste dominio de nivel superior.
Os enormes ingresos obtidos por Tuvalu desde a comercialización do dominio .tv xeraron controversia no pequeno país, principalmente debido a que ademais de sitios relacionados coa televisión, rexistráronse moitos sitios de carácter pornográfico. Moitos habitantes de Tuvalu, maioritariamente cristiáns, senten conflito por beneficiarse indirectamente desa industria. Por outra banda, grazas ao diñeiro obtido da comercialización do dominio .tv, Tuvalu puido custear a súa entrada nas Nacións Unidas desde 2001. Alí a representación de Tuvalu foi activa, sobre todo ao mostrar o seu apoio a Taiwán, o seu aliado económico.
O 14 de decembro de 2006, Verisign anunciou unha alianza coa empresa Demand Media, dirixida polo expresidente de MySpace, Richard Rosenblatt, para comercializar o nome do dominio de nivel superior .tv como a dirección web preferida para contidos multimedia. Os nomes premium .tv non se poden transferir a outros rexistradores e as súas tarifas de renovación anuais son iguais ás tarifas de rexistro inicial «buy now».
O 16 de marzo de 2010, Sedo anunciou a súa unión con Verisign para levar a cabo unha poxa exclusiva de 115 nomes de dominios .tv premium o 1 de abril, os cales implicarían unha tarifa de renovación anual estándar corrente sen importar o prezo de pechadura da venda. O 19 de marzo, Verisign anunciou que os nomes .tv premium estarían dispoñibles a través dunha canle ampliada de rexistradores de .tv; a compañía rebaixou, ademais, drasticamente os prezos dos nomes .tv premium e converteu en .tv non premium a un significativo número dos .tv premium mellor clasificados nos buscadores de Internet. Desta forma, Verisign levantou as barreiras que habían desalentado os investimentos na extensión. tv por parte de grandes domainers, investidores e desenvolvedores de nomes de dominio.
Debido á participación de Verisign e ao feito de que a compañía ten a súa sede nos Estados Unidos, o nome de dominio está suxeito ás leis dese país. Os primeiros dominios .tv foron confiscados polo goberno dos Estados Unidos como parte da Operation Fake Sweep realizada antes da Super Bowl XLVI.
Outros artigos
Toppdomän
Alfonso Gallego Vila
Alfonso Fernando Gallego Vila, nado en Curtis o 15 de novembro de 1928 e finado na Coruña o 17 de xaneiro de 2005, foi un pintor, debuxante e poeta galego.
Traxectoria
Foi un dos fundadores do grupo poético "Amanecer" en 1950. Nos Xogos florais de Galicia de 1960 obtivo unha mención honorífica polo poema "Carta desde la ciudad a un campesino". Foi finalista no Premio de poesía Ágora co libro La última palabra. O seu poemario A cidade é gaivota gañou o certame de poesía galega organizado polo grupo Brais Pinto, pero non foi publicado polos problemas económicos que afrontaba o grupo. En 1961 publicou o seu primeiro libro La señal del viento. Publicou poemas en galego na revista Signo (1966). Fixo a súa primeira exposición de pintura no centro lucense de Buenos Aires, presentado por Luís Seoane. Expuxo en diversas cidades españolas e participou en máis decincuenta exposicións colectivas. Foi un dos fundadores do grupo informalista de pintores "A Gadaña". A derradeira mostra dos seus cadros foi en 1996, na Galería de Arte Atlántica.
Catalunya Ràdio
miniatura|dereita|Logotipo. Catalunya Ràdio é unha cadea de radio pública catalá. As súas emisións iniciáronse en 1983. É unha das catro canles -xunto con Catalunya Informació, Catalunya Música e iCat fm- que forman o grupo de emisoras que xestiona a Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals.
Torque
Torque pode referirse a:
Xulfe, Santalla de Pena, Begonte
Xulfe é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Camel Trophy
miniatura|Un participante da Camel Trophy Tanzania-Burundi de 1991. O Camel Trophy foi unha competición de rally realizada entre os anos de 1980 e 2000, ideada como evento promocional da marca de cigarros Camel.
A competición iniciouse en 1980 coa iniciativa e participación de seis pilotos alemáns en estradas da Amazonia e nun pequeno treito da Transbrasil (BR-153 tomando ao longo dos anos proporcións mundiais, con treitos en máis de 15 países.
Monte Vesuvio
O Monte Vesuvio Monte Vesuvio, é un somma-estratovolcán situado na baía de Nápoles na Campania, Italia, preto da cidade de Nápoles e a unha curta distancia da costa. É un de varios volcáns que forman o arco volcánico da Campania. O Vesuvio consiste nun gran cono volcánico, parcialmente circundado polo bordo escarpado dun cume causado polo colapso dunha estrutura anterior e orixinalmente moito máis alta.
É un volcán de tipo vesuviano, aos que dá nome. Caracterízase por alternar erupcións de piroclastos con erupcións de coadas lávicas, dando lugar a unha superposición en estratos que fai que este tipo de volcáns alcance grandes dimensións. Outros volcáns de tipo vesuviano son o Teide ou o Fuji.
O Vesuvio estalou moitas veces desde entón e é o único volcán no continente europeo que estalou nos últimos cen anos. Hoxe en día, é considerado como un dos volcáns máis perigosos do mundo debido á poboación de 3.000.000 de persoas que viven preto e a súa tendencia a erupcións violentas e explosivas do tipo pliniano, facéndoa a rexión volcánica máis densamente poboada do mundo.
Mitoloxía
O Vesuvio ten unha longa tradición histórica e literaria. Foi considerado como unha divindade do tipo Genius no momento da erupción do ano 79 DC: aparece baixo o nome Vesuvio como unha serpe nos frescos decorativo de moitas lararia, ou santuarios domésticos, que sobreviviron en Pompeia. Unha inscrición en Capua IOVI VESVVIO indica que se adorou como un poder de Xúpiter; e dicir, Jupiter Vesuvius.
O historiador Diodoro Sículo relata unha lenda na que Hércules, no desempeño dos seus traballos, pasou polo país preto de Cumas no seu camiño a Sicilia e atopou alí un lugar chamado "Campos Flégreos", (phlegraion pedion, "campos de lume"), "dun outeiro que antiguamente vomitou lume ... agora chamado Vesuvio". Habitada por bandidos, "os fillos da Terra", que eran xigantes. Coa axuda dos deuses pacificou a rexión e continuou. Os feitos detrás da tradición, se os hai, seguen sendo descoñecidos, do mesmo xeito que se Herculano se chamou así por iso. Un epigrama do poeta Marcial no ano 88 DC suxire que tanto Venus, patroa de Pompeia, como Hércules foron adorados na rexión devastada pola erupción do 79. O Monte Vesuvio considerábase polos romanos como dedicado ao heroe e semideus Hércules.
Orixe do nome
Vesuvius era o nome do volcán usado frecuentemente polos autores no fin da República Romana e no inicio do Imperio Romano. As súas formas colaterais eran: Vesaevus, Vesevus, Vesbius e Vesvius. Os escritores en grego antigo chamábano Οὐεσούιον ou Οὐεσούιος. Moitos eruditos desde entón ofrecen unha etimoloxía. Como diversos pobos, etnias e linguas ocuparon a Campania desde a idade de ferro, a etimoloxía depende en gran parte de que lingua falada entón. Nápoles foi colonizada polos gregos, co nome Nea-polis, "Nova Cidade". Os oscanos, un pobo itálico, vivían no campo. O Latín tamén competiu na ocupación de Campania. Os asentamentos etruscos tamén estaban na veciñanza. Varios autores antigos tamén falan doutros pobos de procedencia descoñecida que estiveron alí nalgún momento.
Algunhas teorías sobre a súa orixe son:
A Costiña, Bacoi, Alfoz
A Costiña é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Esmoriz, Bacoi, Alfoz
Esmoriz é un lugar da parroquia de Bacoi no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Anatomía patolóxica
A anatomía patolóxica é unha subdisciplina da medicina encargada de estudar os tecidos para orientar un diagnóstico e posible tratamento.
O profesional da anatomía patolóxica é o patólogo. Os tecidos que examinan proceden de todo o organismo, mediante os seguintes métodos:
As mostras biopsiadas son procesadas por diversos aparellos do patólogo. A peza anatómica córtase en cortes de varios milímetros, dependendo do estudo a realizar. Unha vez obtido o fragmento, esténdese nunha superficie de cristal ou plástico e procésanse. Durante estes procesos o tecido pode somerxerse en parafina ou noutras substancias. Unha vez tratadas, as mostras tínxense. Existen numerosas tincións: hematoxilina-eosina, tricrómicos, tincións de prata etc.
Microscopía
A microscopía é a técnica estándar para o estudo anatomopatolóxico. A observación microscópica permite ver estruturas inferiores a un milímetro. Os sistemas máis clásicos de microscopía consisten na superposición de lentes, para conseguir visualizar estruturas moi pequenas. Non obstante, o número de aumentos é limitado, e é indispensable unha boa tinción. Algunhas tincións en particular requiren moito tempo de procesado, é o caso das tincións de prata para o tecido nervioso.
Microscopía electrónica convencional
A microscopía electrónica é un método máis moderno que a óptica. Permite a visualización de estruturas moito máis pequenas. Por exemplo, permite a visión da membrana plasmática, dos ribosomas, dous elementos que non se poden visualizar coa microscopía óptica. A diferenza con estas, non emprega lentes ópticas, senón lentes electrónicas. Require ademais outros tipos de tincións, que son as tincións electrónicas, coma o tetróxido de osmio.
Microscopía electrónica de barrido
A microscopía de barrido é un tipo de microscopía electrónica que permite visualizar imaxes en tres dimensións, e non cortes coma nos casos anteriores. Non obstante, proporciona menos aumentos que a convencional.
Necropsia
A necropsia é a examinación dun cadáver con fins científicos. En moitas ocasións búscanse mediante esta técnica a causa da morte, sempre con intención médica. A necropsia é realizada xeralmente nos servizos de anatomía patolóxica dos hospitais. A autopsia en cambio é realizada por un patólogo forense, con fins legais e non é realizada nos servizos hospitalarios, senón nos lugares designados polas forzas e corpos de seguridade do Estado.
Escandio
O escandio é un elemento químico da táboa periódica con símbolo Sc e número atómico 21.
Características principais
É un metal brando, moi lixeiro, resistente ao ataque do ácido nítrico e fluorhídrico, de cor prateada deslustra exposto ao aire adoptando unha cor lixeiramente rosada. O seu estado de oxidación máis común é 3 e as súas sales son incoloras. As súas propiedades son máis parecidas ás do itrio e os lantánidos que ás do titanio, polo que adoita incluírse con frecuencia entre as terras raras.
Aplicacións
O óxido de escandio (Sc2O3) utilízase en luces de alta intensidade e engadindo ioduro de escandio nas lámpadas de vapor de mercurio conséguese unha luz solar artificial de moi alta calidade. O isótopo radioactivo Sc-46 úsase coma trazador para o petróleo, e o metal ten aplicación na industria aeroespacial dado que presenta un punto de fusión moi superior ao do aluminio.
Historia
O escandio (do latín scandĭum, i este de Scandi, Escandinavia) foi descuberto por Lars Fredrick Nilson en 1879 en Suecia (e aí o seu nome) mentres traballaba co seu equipo na procura de terras raras mediante análises espectrais de euxenita e gadolinita. Para illar o elemento procesou 10 kg de euxenita con outros residuos de terras raras logrando aproximadamente 2 gramos de óxido de escandio de gran pureza.
Miyama
Miyama (みやま市, みやまし, Miyama-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kyūshū e ao sueste da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 105,12 km² e a poboación de 41.425 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 394 h/km².
Escandio
Historia
En 1869 Dmitri Mendeleiev predixo, baseándose nas leis periódicas, que este metal debía ter propiedades similares ás do boro, polo que chamou ao elemento aínda por descubrir ekaboro (símbolo Eb). Aproximadamente na mesma época que Nilson, Per Theodor Cleve descubriu o óxido de escandio e confirmou que se trataba do ekaboro.
Miyama
O concello de Miyama limita cos concellos de Ōmuta, de Yanagawa, de Chikugo, de Yame, de Tachibana (son da prefectura de Fukuoka); de Nankan e de Nagomi (son da prefectura de Kumamoto).
Historia
A cidade de Miyama foi fundado pola fusión dos concellos da vila de Setaka e da vila de Yamakawa do destrito de Yamato e o concello de vila de Takata do distrito de Miike no ano 2007.
Escandio
Historia
En 1937 illouse por vez primeira o metal por electrólise dunha solución eutéctica de potasio, litio e cloruros de escandio a 700-800 °C, empregando coma eléctrodos un filamento de volframio e un baño de cinc líquido nun crisol de grafito. A primeira libra de escandio do 99% de pureza fabricouse en 1960.
Abundancia e obtención
As únicas fontes concentradas coñecidas do metal, que non se atopa en estado nativo, son minerais pouco abundantes de Escandinavia e Madagascar como euxenita, gadolinita e thortveitita.
É máis abundante no sol e estrelas similares que na Terra, onde se atopa moi repartido aparecendo trazas do metal en máis de 800 minerais. A cor azul da augamariña, variedade do berilo, crese que se debe á presenza de escandio e aparece entre os residuos da volframita trala extracción do volframio.
A thortveitita é a principal mena de escandio sendo outra fonte importante os residuos da extracción do uranio onde se obtén como subproduto. O metal obtense industrialmente por redución do fluoruro de escandio con calcio.
Conto de fadas
Os contos de fadas ou contos marabillosos son unha forma de cultura popular de tradición oral. Malia estaren presentes en todas as culturas, non foron recollidos por escrito até comezos do século XVIII, na famosa colectánea dos irmáns Grimm.
Na súa forma escrita, os contos de fadas son narrativas en prosa sobre as fortunas e desgrazas dun heroe ou heroína que, logo de ter pasado por varias aventuras de natureza máis ou menos sobrenatural, vive feliz por sempre xamais. Entre os ingredientes da historia hai normalmente maxia, encantamentos, disfraces e conxuros que con frecuencia ofrecen interpretacións sutís sobre a psicoloxía e natureza humanas.
As mil e unha noites, escrita arredor do século IX, contiña algunhas destas historias marabillosas. As tres coleccións principais de contos de fadas na literatura europea son:
Analepse
Narrativa
En diversos medios como o cinema, a literatura ou a historia, unha analepse é unha escena ou episodio que se insire para mostrar acontecementos que tiveron lugar nun momento anterior.
Psicoloxía
En psicoloxía, un flasback é un fenómeno no que alguén lembra unha experiencia pasada. O termo emprégase normalmente cando o recordo aparece involuntariamente e/ou cando é tan intenso que a persoa "revive" a experiencia (especialmente se o recordo se almacena principalmente na memoria procedural), sendo incapaz de identificalo plenamente como recordo.
Cando se produce involuntariamente, o flashback pódese deber a unha desorde, como a PTSD (desorde de estrés postraumático), como en casos en que se lembra un trauma de guerra ou de abuso sexual, ou unha desorde de percepción alucinóxena persistente posibelmente relacionada co uso de drogas psicodélicas.
Sistema Ibérico
miniatura|300px|Vista do Moncayo desde AlcaláO Sistema Ibérico é unha cordilleira de montañas de altitude media que limita a Meseta Central de España. Algúns dos seus picos máis importantes son o Moncayo (2.313 m), o seu cume de maior altitude, o monte San Lorenzo (2.262 m), o Pico de Urbión (2.228 m), o pico de Javalambre (2.020 m) ou o de Peñarroya (2.024 m). Neles nacen ríos como o Douro, o Texo, o Turia, o Xúcar ou o Cabriel. Este sistema separa a Meseta Central da Depresión do Ebro, caracterizando os climas de ambas as rexións.
Expreso de medianoite
Expreso de medianoite foi estreado o 6 de outubro de 1978. Despois da súa estrea, o filme recibiu críticas positivas, sendo especialmente eloxiada a interpretación de Davis, así como o guión, a dirección e a banda sonora de Giorgio Moroder. Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 9 de xuño de 1995.
Thiès
Thiés (pronunciado: chess en lingua noon) é a terceira maior cidade do Senegal cunha poboación estimada oficialmente de 320.000 en 2005. Está a 60 quilómetros ó leste da capital, Dakar. É a capital da rexión do mesmo nome e un gran centro industrial.
Historia
Antes colonización, a meseta de Thiès era unha fronteira boscosa entre os reinos de Cayor e Baol habitada polos Serer-noon, un subgrupo étnico dos serer. Os serer-noon aínda habitan hoxe a veciñanza de Thiès-Noon no sueste da cidade. Falan a lingua noon, unha das linguas cangin.
A meseta adquiriu importancia estratéxica cando os franceses adoptaron unha política colonial expansionista. Un posto militar foi creado en 1864 e os militares marcado dende entón o desenvolvemento da cidade, abeirando unha base militar importante.
Francisco Javier Mugartegui Parga
Francisco Javier Mugártegui Parga, nado en Pontevedra e finado no mesmo concello en 1884, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Co seu irmán Román Mugártegui Parga presentou en 1854 un proxecto para o desecamento da lagoa de Antela. En asociación con Toribio Iscar Sáez obtiveron a concesión para desecar en 1868, pero as obras foron paralizadas pola oposición veciñal. Vinculado ao Partido Conservador, foi deputado provincial. O 26 de abril de 1881 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra.
Prehistoria de Australia
miniatura|dereita|300px|O mapa amosa as terras emerxidas durante o maximum da última glaciación en Asia Sudoriental. A prehistoria de Australia é o período que se sitúa entre o primeiro asentamento humano no continente australiano e a chegada dos europeos a Australia en 1606, que pode tomarse como o inicio da recente historia de Australia. Estímase usualmente que a prehistoria esténdese dende hai 50.000 a 70.000 anos. Poén, a evidencia paleontolóxica e xenética poboacional sostén que se remonta a 45-50.000 anos.
A chegada dos primeiros poboadores
No referente a Australia, enténdese por prehistoria o período que se estende dende a inmigración dos habitantes orixinarios até o primeiro avistamento europeo confirmado, en 1606, o cal pode incluírse como parte da súa historia temperá. Considérase que a prehistoria australiana é algúns miles de anos máis extensa que noutras partes do mundo debido a que non existen escritos de eventos humanos no continente anteriores ó contacto cos europeos. Recentes estudos chegaron á conclusión que os primeiros europeos que avistaron a illa, foron os españois cando navegaban polo Pacífico. En Australia atopáronse cascos que pertencen a soldados españois do século XVI. miniatura|260x260px|[[Morteiro (utensilio)|Morteiro utilizado polos aborixes australianos. Constituía un elemento fundamental para moer a fariña e facer pan.]] esquerda|miniatura|260x260px|Extensión das terras emerxidas durante a [[Último período glacial|última glaciación, na que o nivel do mar estaba uns 150 m. máis baixo, así como a localización de glaciares (en branco) en Tasmania e o sueste de Australia.]] A data exacta dos primeiros asentamentos humanos en Australia é aínda tema de debate. Porén, crese que a terra austral estivo habitada por seres humanos dende hai 42.000 anos, aínda que algúns investigadores afirman que foi hai 48.000 anos, xa que nesa época houbo un período de cambio ecolóxico masivo que se cre foi resultado de accións humanas. Os primeiros australianos eran os devanceiros dos aborixes australianos que chegaron a través de pontes de terra e pasos marítimos de pouca lonxitude dende o sueste asiático. A maior parte destas persoas eran cazadores-recolectores cunha complexa tradición oral e valores espirituais baseados na adoración da terra e na crenza do Tempo do Soño.