cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pegada xenética
Análise de parentesco familiar do ADN
Os resultados parciais indican que o ADN do neno e o do suposto pai coinciden nos cinco marcadores. A proba completa consta do exame de 16 marcadores, que de coincidir levarían á conclusión de que eses individuos son bioloxicamente pai e fillo.
Cientificamente a cada marcador se lle asigna un Índice de paternidade (PI), que é unha medida estatística da paternidade indicada pola coincidencia nun determinado marcador. Multiplícanse os PI dos distintos marcadores para xerar un Índice de Paternidade Combinado (CPI), que indica a probabilidade conxunta de que un individuo sexa o pai biolóxico do neno en cuestión en relación con calquera outro home da poboación da mesma raza. O CPI convértese despois nunha Probabilidade de Paternidade que indica o grao de parentesco entre o suposto pai e o neno.
Happy End (filme de 2017)
Happy End é un filme de 2017 escrito e dirixido por Michael Haneke. É unha coprodución entre Austria, Alemaña e Francia. Está protagonizado por Isabelle Huppert e Jean-Louis Trintignant, que tamén interpretaron os papeis de filla e pai no filme de Haneke de 2012 Amour. Foi escollido como candidato para competir pola Palma de Ouro na sección principal do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2017. Estreouse nos Estados Unidos o 22 de decembro de 2017 a través de Sony Pictures Classics. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Huppert e Trintignant foron nomeados ós Premios do Cinema Europeo á mellor actriz e ó mellor actor respectivamente.
Pegada xenética
Análise de parentesco familiar do ADN
A proba de ADN para as probas de parentesco de avós e irmáns é similar á proba da paternidade, pero utilízanse outros índices. O informe final indica os perfís xenéticos de cada persoa examinada. Se hai marcadores compartidos entre os individuos examinados, calcúlase a probabilidade de parentesco biolóxico para determinar a probabilidade de que eses individuos compartan eses marcadores debidos á un parentesco de sangue.
Análise do cromosoma Y
Innovacións recentes son a creación de cebadores que se unen ás rexións polimórficas do cromosoma Y (Y-STR), que permiten resolver mostras de ADN mesturadas de macho e femia e casos nos cales non é posible unha extracción diferencial. O cromosoma Y hérdase do pai, polo que a análise do Y-STR pode axudar á identificación de machos cando hai unha relación paterna. A análise de Y-STR realizouse no caso famoso da determinación de se o antigo presidente dos Estadois Unidos Thomas Jefferson enxendrara un fillo cunha das súas escravas. A análise do cromosoma Y rende peores resultados que a análise de cromosomas autosómicos. O cromosoma Y que determina o sexo do macho, como só o herdan os fillos machos dos seus pais, é case idéntico ao longo da liña patrilineal.
A pegada xenética en Galicia
Na Universidade de Santiago de Compostela (USC) existe un Instituto de Ciencias Forenses de grande prestixio. Moitas mostras de ADN de casos criminais analizadas en España son enviadas a Santiago, como as dos atentados do 11M, o crime das nenas de Alcàsser, ou o dos nenos de Las Quemadillas. O seu director, o doutor Ángel Carracedo Álvarez é considerado como un dos especialistas de máis sona en España e internacionalmente. A USC destaca tamén no estudo da xenética de poboacións por análise do perfil de ADN, dirixida polos profesores Ángel Carracedo e Antonio Salas, que ten aplicacións no estudo de migracións, enfermidades e tamén aplicacións forenses: podería saberse se o perfil xenético dunha mostra atopada no lugar do crime é dunha persoa cun perfil típico de determinadas partes de España ou Europa, o cal pode ser de axuda para a investigación.
Bases de datos de ADN
Unha aplicación inicial de bases de datos de ADN foi Unha Concordancia de ADN mitocondrial, preparada por Kevin W. P. Miller e John L. Dawson na Universidade de Cambridge entre 1996 e 1998 a partir de datos recollidos como parte da tese de doutoramento de Miller. Actualmente hai moitas bases de datos de ADN en todo o mundo, tanto privadas coma públicas; estas últimas son as máis amplas e están controladas polos gobernos.
No Estado español en 2007 creouse unha base de datos unificada da Policía e Garda Civil, que inicialmente tiña 45.000 perfís xenéticos. En 2011 xa contiña 183.000 fichas biolóxicas e está conectado coas outras 27 bases de datos dos países da Unión Europea, e permitiu esclarecer miles de delitos. Os Estados Unidos de América teñen a base de datos de ADN máis ampla, chamada Sistema de Índice de ADN Combinado ou CODIS (Combined DNA Index System), que contiña uns 5 millóns de rexistros en 2007. Outros países como Reino Unido, cunha poboación moito menor, teñen na súa base de datos nacional (United Kingdom National DNA Database, NDNAD) un número similar de rexistros. Cando un ADN tomado na escena do crime coincide con outro almacenado na base de datos nacional británica considérase un cold hit, que é valioso para a investigación, pero que ten menor valor probatorio que unha coincidencia cunha mostra de fóra da base de datos.
Nalgúns países hai preocupación en certos grupos defensores dos dereitos civís sobre o uso e o mantemento de todos eses datos do ADN. A lexislación varía nos distintos países. Por exemplo nos EUA, o FBI non pode almacenar legalmente o ADN dunha persoa que non foi condenada por un crime, e os datos de ADN dos sospeitosos tomados durante a investigación, que non son despois condenados, deben ser eliminados da base de datos. A Lei Orgánica de 2007 que regulaba este tipo de bases da datos no Estado español permitía recoller e almacenar os datos tanto con consentimento xudicial coma, para certos delitos, sen el.
Consideracións cando se avalían as probas de ADN
Cando se empezou a usar a pegada xenética como evidencia criminal, os xurados eran ás veces persuadidos por argumentos estatísticos espurios presentados polos avogados defensores que seguían esta liña de argumentación: como unha coincidencia no ADN tiña unha probabilidade de ocorrer por casualidade en 1 de cada 5 millóns de casos, o avogado argumentaba que isto significaba que nun país que, por exemplo, tivese 60 millóns de habitantes debería de haber 12 persoas que coincidirían con ese perfil. Isto era despois traducido a que había unha probabilidade de só 1 de cada 12 de que o sospeitoso fose o culpable. Este argumento non é consistente a non ser que o sospeitoso fose tomado ao chou de entre toda a poboación do país (pero en realidade era tomado por ser sospeitoso ou estar relacionado co caso). De feito, un xurado debería considerar o probable que é que un individuo que coincida co perfil de ADN fose ademais sospeitoso do caso por outras razón. Outro argumento falso é o baseado na incorrecta asunción de que unha probabilidade de 1 de cada 5 millóns de haber coincidencia automaticamente se traduce nunha probabilidade de 1 de cada 5 millóns de inocencia, o cal se coñece como falacia do fiscal.
Cando se usan os RFLP, o risco teórico de que haxa unha coincidencia casual é de 1 en 100.000 millóns, aínda que na práctica é maior porque hai que ter en conta os xemelgos monocigóticos que hai na poboación. Ademais, a taxa de erro no laboratorio é case con certeza máis alta que os riscos mencionados, e a miúdo os procedementos de laboratorio non respectan a teoría coa cal se computan as probabilidades de coincidencia. Por exemplo, as probabilidades de coincidencia poden ser calculadas baseándose nas probabilidades de que os marcadores en dúas mostras teñan as bandas situadas con precisión na mesma localización, pero un traballador do laboratorio pode concluír que patróns de bandas similares pero non idénticas con precisión proceden de mostras xenéticas idénticas pero que houbo algunha imperfección no xel de agarosa no que se fixo a proba. Porén, neste caso, o traballador do laboratorio incrementa o risco de coincidencia ao expandir o criterio para considerar que hai unha coincidencia. Recentes estudos atoparon taxas de erro relativamente altas, que poden ser preocupantes. Na época inicial de aplicación dos perfis xenéticos, os datos poboacionais necesarios para computar con precisión a probabilidade dunha coincidencia non estaban ás veces dispoñibles. Entre 1992 e 1996, utilizáronse teitos arbitratiamente baixos de probabilidades de coincidencia en análises de RFLP en vez dos teitos maiores calculados teoricamente. Hoxe, as RFLP xa non se usan debido á aparición de tecnoloxías máis sensibles, discriminantes e sinxelas.
Actuamente aplícanse técnicas baseadas nas STR. Por exemplo, desde 1998, no Reino Unido o sistema de perfil de ADN mantido pola Base de Datos de ADN Nacional é o sistema de perfil de ADN SGM+, que inclúe 10 rexións STR e unha proba indicativa do sexo. As STRs non presentan as subxectividades doutras técnicas e proporcionan un poder similar de discriminación (1 en 1013 para individuos non emparentados se se usa o perfil SGM+ completo). Porén, cando nun caso hai factores que crean dúbidas, as probas procedentes de calquera técnica de análise de ADN non se usan como única proba, senón xunto con outras para emitir un veredicto. A contaminación con outras probas (transferencia secundaria) é unha fonte importante de perfís de ADN incorrectos, e unha técnica de defensa habitual é crear dúbidas sobre se unha fonte é pura ou foi adulterada. Máis raramente, o quimerismo é un exemplo de casos nos que se pode producir unha falta de coincidencia que exclúa a un sospeitoso que era culpable.
Evidencia de parentesco xenético
Tamén é posible usar o perfil de ADN como proba dun parentesco xenético, pero, segundo a calidade da proba, este parentesco varía de feble a positivo. As probas que indican que non hai parentesco son absolutamente certas.
Aínda que a maioría dos individuos teñen un só e distintivo conxunto de xenes, en casos moi raros de individuos chamados "quimeras", teñen polo menos dous conxuntos diferentes de xenes nos seus distintos tecidos. Rexistráronse polo menos dous casos de perfil de ADN que suxerían erradamente que unha nai non tiña parentesco co seu fillo. Isto ocorre cando dous ovos son fertilizados ao mesmo tempo e fusiónanse para crear un só individuo, en vez de formar xemelgos.
Investigación do ADN familiar
A investigación do ADN familiar utilízase nalgúns países para crear novas liñas de investigación en casos nos que as probas de ADN atopadas na escena do crime (perfil forense) lembran fortemente un perfil existente nunha base de datos gobernamental pero cuxa coincidencia non é exacta. Cando todas as outras liñas de investigación están esgotadas, os investigadores poden utilizar programas especialmente desenvolvidos para compararen o perfil forense con todos os perfís da base de datos para así xerar unha lista de posibles persoas que teñen maior probabilidade de ser parentes próximos do perfil forense. Para eliminar a maioría desta lista, os técnicos do laboratorio crimial realizan unha análise de Y-STR que confirma os parentescos familiares suxeridos pola primeira lista. Utilizando técnicas de investigación estándar, pode construírse unha árbore xenealóxica familiar. Esta árbore contén información recollida de rexistros públicos e rexistros da xustiza criminal, a partir dos cales pode deducirse a implicación no caso de membros da familia utilizando factores excluíntes como o sexo, vivir noutro sitio ou ter outra coartada, declaracións de testemuñas etc. Unha vez que se identifica un sospeitoso, pode tratar de obterse unha mostra do seu ADN, para facer o seu perfil xenético e comparalo co da mostra atopada no lugar do crime.
miniatura|Un químico do departamento de Protección de Fronteiras e Aduanas dos Estados Unidos le un perfil de ADN para determinar a orixe dunha mercadoría.
Fabricación de ADN artificial
En 2009, científicos de Israel formularon serias dúbidas sobre o uso do ADN en investigación policial como método definitivo de identificación. Nun documento publicado na revista Forensic Science International: Genetics, os investigadores israelitas demostraron que é posible fabricar ADN no laboratorio cunhas características determinadas, polo que se poderían falsificar así as probas de ADN. Os científicos fabricaron mostras de saliva e sangue, que contiñan ADN dunha persoa distinta da que se supoñía que era o doante.
Porén, tamén se perfeccionou un test que pode diferenciar o ADN real do falsificado. Este test detecta modificacións epixenéticas, especialmente a metilación do ADN. O 70% do ADN de calquera xenoma humano está metilado, o que significa que contén modificacións con grupos metilo nun contexto de dinucleótidos CpG. A metilación na rexión promotora dos xenes está asociada co silenciamento de xenes. O ADN sintético carece desta modificación epixenética, o cal permite que o test distinga o ADN fabricado artificialmente do orixinal e xenuíno.
San Marcos, Bando, Santiago de Compostela
San Marcos é un lugar da parroquia de Bando, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2013 tiña 819 habitantes (366 homes e 453 mulleres).
Montse González Álvarez
Montse González Álvarez, nada en Lugo o 8 de maio de 1972, é unha poeta galega coñecida co pseudónimo Magadán.
Traxectoria
Estudou no IES Ánxel Fole de Lugo e licenciouse en Filoloxía galego-portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como normalizadora lingüística no Servizo de Publicacións da Deputación de Lugo.
Coordina o programa de radio Verso a Verso, sección da emisora on-line Openradio.es. Colaborou co Grupo colectivo CE-ARTE, de Lugo, entre novembro de 2013 e marzo de 2014.
En 2016 publicou a súa primeiro poemario en solitario, Chorimas serodias : ''un poemario marcadamente intimista onde a poeta bebe das temáticas recorrentes na literatura do XIX como o amor e o desamor, o paso do tempo, a morte e a evasión da realidade, abeirándose no seu universo de maxín e fantasía. No libro poden apreciarse claras referencia á poesía rosaliana, así como ao simbolismo borgiano; destaca, asemade, a utilización harmoniosa que fai dos latinismos e cultismos ao estilo do culteranismo gongorino, presentes en toda a súa obra''.
Tony de Matos
Tony de Matos, nado no Porto en 1924 e finado o 8 de xuño de 1989 no Hospital de Santa Maria, en Lisboa, vítima de cancro, foi un cantante portugués.
Disidencia
En xeral, disidencia é o nome dado a minorías que discordan do réxime e, moitas veces, optan por se excluír do enfrontamento, abandonando o país e denunciándoo no exilio.
O termo oposición tamén é preferido para réximes democráticos, mentres disidencia é máis usado no caso de ditaduras.
Carral, Branzá, Arzúa
Carral é un lugar da parroquia de Branzá no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 38 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 21 eran homes e 17 eran mulleres.
Juan Etcheverry
Jean d'Etcheverry ou Jean Etchevers, coñecido en Betanzos e en toda Galicia como Juan Etcheverry, nado en Bonloc (Lekuine en éuscaro), País Vasco francés, en 1685 e finado en Betanzos en data descoñecida, foi un mestre curtidor e empresario francés que se estableceu en Betanzos a principios do século XVIII e fundou nesta cidade unha industria de curtidos e unha familia de empresarios e banqueiros que chegou até os nosos días.
Contexto histórico
A actividade do curtido de peles tiña unha longa tradición en Galicia, debido á abundancia de recursos (reses, auga con pouco cal e casca de carballo). Esta actividade experimentou unha profunda transformación a finais do século XVIII, cando se produciu a transición desde o curtidor tradicional ás modernas fábricas de curtir. Aínda que a aparición de empresas neste sector da produción non supuxo grandes avances tecnolóxicos na industria do coiro, si que modificou a súa organización social e produtiva.
No desenvolvemento desta actividade, como noutras, tivo grande influencia a chegada de mestres vascofranceses e, en menor medida, dun pequeno grupo de mestres cataláns que impulsaron a modernización do sector.
Traxectoria
O fundador da dinastía familiar Etcheverría, Jean d'Etcheverry, nacera en 1685 na pequena localidade de Bonloc ou Lekuine, hoxe unha comuna situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e no territorio histórico vascofrancés de Lapurdi. Atraído pola lucrativa actividade do tráfico de peles coas colonias americanas, Etcheverry estableceuse en Betanzos. Cómpre sinalar que as manufacturas galgas de coiros, así como a tradicional de lenzos, experimentaron durante a segunda metade do século XVIII unha notábel expansión, grazas ao crecemento demográfico, aoa prezos relativamente baixos e a apertura do porto da Coruña ao comercio colonial desde 1764.
Porén, o esplendor do sector do lenzo foise apagando de maneira progresiva no século seguinte debido á súa reducida capacidade de reacción aos cambios nos mercados e na tecnoloxía que determinaron o triunfo do algodón sobre o liño. Pero non sucedeu o mesmo co curtido. Durante esta etapa, a principios do XVIII, a importación de coiros do Río de la Plata a través do porto da Coruña e unha pequena casa de banca (creada contra 1717) constituíron as principais actividades mercantís de Etcheverría e a súa familia. Este establecemento bancario constituíu o xerme do futuro Banco Etcheverría, o decano dos bancos galegos e españois, banco que perdurou até a súa integración en Abanca o ano 2014.
Máis tarde Juan Etcheverry e a súa familia pasaron do comercio de peles á elaboración de curtidos, unha industria de forte tradición nas Mariñas dos Condes. O negocio do patriarca continouno seu fillo Bernardo d'Etcheverry e, máis adiante, o seu neto Domingo Etcheverría Harriague, que castelanizou o seu apelido.
Klingande
Klingande é un dúo de Tropical House francés cun uso prominente do piano e o saxofón. O dúo está formado por Cédric Steinmyller e Edgar Catry, foi creado en decembro de 2012.
Hovet
Hovet (anteriormente coñecido como Johanneshovs Isstadion), é un pavillón deportivo da cidade de Estocolmo, Suecia. Os seus principais usos son para partidos de hóckey sobre xeo, concertos e eventos corporativos. Neste pavillón xogan os seus partidos como locais os dous principais equipos de hóckey sobre xeo da cidade, o AIK IF da Svenska hockeyligan (máxima categoría) e o Djurgården IF da Hockeyallsvenskan (segunda categoría), se ben tamén xogaron nel IK Göta, IFK Stockholm, Stureby SK, Mälarhöjden/Västertorp, Brinkens IF, AC Camelen, e Hammarby IF en distintos períodos, e dende a súa primeira tempada o Bajen Fans IF (renomeado Hammarby IF en honor ao antigo club) xoga cada ano un partido en Hovet. Ten unha capacidade oficial de 8.094 espectadores para partidos de hóckey sobre xeo, e 8.300 espectadores para concertos.
Historia
O pavillón foi inaugurado o 4 de novembro de 1955 cun partido entre as seleccións de hóckey sobre xeo de Suecia e Noruega, no que a selección anfitrioa venceu por 7 goles a 2. O deseño orixinal foi do arquitecto sueco Paul Hedqvist. En 1962 engadiuse un teito ao pavillón para a disputa do Campionato do Mundo de hóckey sobre xeo masculino de 1963. Durante o outono de 2002 cambiáronse todas as butacas e engadiuse unha zona de restauración.
Bajo Cinca
miniatura|Localización da comarca en Aragón. miniatura|Concellos da comarca. O Bajo Cinca (Baix Cinca en catalán e oficialmente Bajo Cinca/Baix Cinca ) é unha comarca de Aragón, en España, situada no leste da comunidade. A capital administrativa é Fraga.
Xeografía
O Bajo/Baix Cinca, limita ao leste coa Comunidade Autónoma de Cataluña, ao norte coa rexión de Cinca Medio e La Litera, ao oeste cos Monegros e ao sur coa de Bajo Aragón. A rexión abrangue 10 concellos da provincia de Huesca (Ballobar, Belver de Cinca, Candasnos, Chalamera, Fraga, Mequinensa, Ontiñena, Osso de Cinca, Torrente de Cinca, Velilla de Cinca e Zaidín) e un da de Zaragoza (Mequinensa).
A rexión sitúase no tramo final do río Cinca, no centro da depresión do Ebro Medio, a cabalo entre as provincias de Zaragoza, Huesca e Lleida. O río Cinca, eixo histórico e cultural, é o eixe que divide asimetricamente o Bajo/Baix Cinca e que reúne case todos os núcleos, agás Candasnos.
A súa xeografía caracterízase polo contraste das veigas do Ebro, Cinca e Segre e o secaño que se estende fóra dos vales. Nos últimos anos, a rega tamén se desenvolveu en zonas pluviais, de xeito que a paisaxe foi lixeiramente modificada para adaptala ás necesidades agrícolas. O seu relevo foi o resultado de miles de anos de traballo no río Cinca que, coa evolución dos anos, foi escavando o seu leito formando grandes e irregulares terrazas fluviais a ambas marxes do seu leito, que historicamente foron convertidas en hortos fértiles.
A paisaxe constitúe un verdadeiro patrimonio natural que os seus habitantes están decididos a conservar. O impresionante contraste entre as marxes fluviais cheas de vexetación e a terra árida dos Monegros ofrece unha inigualable variedade de ecosistemas. Pódese atopar dende fauna e flora con características típicas das estepas e desertos ata a enorme riqueza ornitolóxica que abunda nas beiras dos ríos. De especial importancia natural é o coñecido como Aiguabarreig ("mestura de auga" en catalán) que se forma no tramo final da confluencia do río Cinca, Segre e Ebro en Mequinensa.
Climatoloxía
O clima caracterízase por ser de variedade continental e cunha escaseza de precipitacións, feito que determina a vexetación do Bajo/Baix Cinca. Os meses máis cálidos son xullo e agosto, onde a temperatura pode chegar ata os 35 °C ou ás veces ata os 40 °C. Por outra banda, nos meses fríos de decembro e xaneiro as temperaturas oscilan entre os 0 °C e os -5 °C. A rexión recibe a vento frío e seco do cierzo que descende polo val do Ebro.
O nivel medio de precipitacións oscila entre os 300 e os 400 mm distribuídos de xeito moi irregular ao longo do período anual. Os períodos de seca prolongados son comúns durante o ano.
Institución
A rexión foi aprobada pola lei 20/2002, publicada o 7 de outubro de 2002 no Diario Oficial de Aragón. Aínda que non se constituíu oficialmente ata o 27 de novembro de 2002, asumiu as súas competencias a partir do 1 de xaneiro de 2003. A súa capital é Fraga, que está considerada polas Directrices Xerais de Ordenación do Territorio da Delegación Xeral de Aragón como cabeceira supracomarcal ou subrexional, por mor da súa influencia nun ámbito moi superior ao da súa bisbarra.
Poboación e concellos
A transformación socioeconómica experimentada en España na década de 1960 provocou territorialmente unha dobre corrente de emigración: das zonas interiores á periferia e do rural aos centros urbanos. Para a rexión do Bajo/Baix Cinca, como para outras zonas de Aragón, supuxo un forte despoboamento dos seus núcleos rurais e a concentración dunha parte da poboación na capital da comarca.
A poboación da comarca, representa o 11,03% do total da provincia de Huesca. A proporción entre homes e mulleres é bastante homoxénea. Fraga é onde se concentra a maior parte da poboación, seguida de Mequinensa con case o 9,64% do total comarcal. Tódolos municipios presentan unha diminución histórica da poboación agás Fraga.
Agricultura
A rexión do Bajo/Baix Cinca é unha das rexións máis dinámicas de Aragón, debido principalmente ao seu sector agrícola. A porcentaxe de poboación ocupada na agricultura respecto ao total é do 25,5%, creando un importante valor engadido no sector da froita doce. O Bajo/Baix Cinca é a comarca aragonesa con máis presenza de hectáreas cultivadas neste sector. O Bajo/Baix Cinca sempre foi unha área eminentemente agrícola por dúas razóns fundamentais, a primeira porque tradicional e cultural estivo asociada ao campo e, a segunda, pola climatoloxía e a baixa taxa de precipitacións. É un sector moi importante cun aumento considerable da produción debido á modernización das explotacións agrícolas e ao aumento da superficie regable de Mequinensa, que chega ás 3.000 hectáreas, é un dos motores rexionais que lidera este sector dedicado principalmente ao pexego, cereixa, oliva e améndoa.
Industria
A industria do Bajo/Baix Cinca baséase principalmente en actividades industriais. O sector agroindustrial ten unha alta porcentaxe de empresas, e o seu protagonismo en relación ao emprego directo e indirecto é moi significativo.
Historicamente, o sector da produción de enerxía concentrouse en Mequinensa coa súa conca de lignito que foi explotada durante máis de 150 anos a través da minaría e a través da construción de encoros hidroeléctricos como a presa de Mequinensa, tamén coñecida como Mar de Aragón.
Servizos
O sector servizos tamén é relevante para a economía da zona, representando a segunda fonte de ingresos para a poboación, cunha especial importancia do sector turístico en áreas como Mequinenza que contan con numerosas empresas de turismo activo, pesca deportiva e turismo cultural. que atraen visitantes nacionais e internacionais ao longo do ano.
Linguas
A comarca é bilingüe. Os municipios de Mequinensa, Torrente de Cinca, Velilla de Cinca e Zaidín son maioritariamente catalanofalantes mentres que Fraga aglutina unha porcentaxe similar de poboación catalanofalante e castelanfalante. Todos eses municipios pertencen á chamada Franxa de Aragón. Os municipios de Ballobar, Belver de Cinca, Candasnos, Chalamera, Ontiñena e Osso de Cinca son castelanofalantes.
Historia
A Comarca do Bajo/Baix Cinca está situada nunha posición privilexiada e estratéxica que o converteu nun lugar de encontro de civilizacións, culturas e linguas. Atópase atravesado polo río Cinca, ao que debe o seu nome, un río que recibe as augas do Alcanadre e que finalmente se une ao río Segre que acaba depositando as súas augas no río Ebro en Mequinensa.
Están declarados Bens de Interese Cultural na categoría de zona arqueolóxica: Villa Fortunatus e El Pilaret de Santa Quiteria en Fraga, Mas de Fayonet I, Vallbufandes, Valmayor I e Valmayor IV en Mequinensa, e El Castellazo en Ballobar. Na categoría de monumento podemos atopar: a Torre dos Frades, a Torre del Pilaret de Santa Quiteria e o castelo de Fraga, a Cruz de Escarpe e o Castelo de Mequinensa en Mequinensa, o castelo de Zaidín, a Ermida de Santa María en Chalamera e o castelo de Torrente de Cinca. Ademais, a rexión ten tres museos en Mequinensa (agrupados nos Museos de Mequinensa) e dous situados en Fraga como o museo da casa de Salvador Sabaté e o palacio de Montcada.
Patrimonio
miniatura|Castelo de Mequinensa.
Castelo de Mequinenza
Fortaleza árabe, construída pola tribo berber dos Miknasa cara ao século XII, tribo que tamén deu nome á poboación. Coa reconquista caeu en mans de Ramón Berenguer IV, e despois de ser membro da coroa, pasou a mans da nobre familia de Moncada. Un dos grandes asedios da praza sufriuse durante a Guerra da Independencia cando foi conquistada polas tropas do mariscal Suchet e pertenceu ata 1814 ao goberno francés. Mequinensa inscribiuse en grandes letras nunha das columnas exteriores no Arco de Triunfo de París como unha das grandes vitorias francesas na Península Ibérica.
Actualmente o castelo é propiedade privada da Fundación ENDESA. Para visitar o castelo é necesario solicitar a visita previamente na Oficina de Turismo do Concello de Mequinensa. As visitas guiadas realízanse os martes pola mañá con solicitude previa. miniatura|Interior do Museo da Mina de Mequinensa.
Museos de Mequinenza
Nos Museos de Mequinenza pódese explorar unha galería subterránea de carbón de máis de 1.000 metros de percorrido no Museo da Mina, explorar a historia da poboación ata a desaparición da antiga aldea baixo as augas do río Ebro no Museo de Historia ou descubrir como se viviu durante a Prehistoria no Museo do Pasado Prehistórico. Inaugurado en 2008, atópanse no antigo Grupo Escolar Maria Quintana que albergou as antigas escolas de poboación construídas en 1929, é un dos poucos edificios sobreviventes da demolición do casco antigo de Mequinensa despois da construción dos encoros de Ribarroja e Mequinensa.
Casco Vello de Mequinenza
Coa chegada da empresa ENHER e a construción dos encoros de Mequinensa e Ribarroja, a vida mudou para a zona antiga á beira do Ebro. As industrias comezaron a pechar debido ao importante aumento do nivel de auga do encoro de Ribarroja e a poboación comezou a reclamar alternativas ás inundacións do núcleo urbano. Así comezou un éxodo para os habitantes de Mequinenza que tiveron que deixar os seus fogares para mudarse a unha nova poboación.
Parte do antigo pobo de Mequinensa pódese visitar porque se converteu nun gran parque de memoria ao aire libre. Recuperáronse das ruínas os camiños orixinais das rúas e casas que estaban por riba do nivel da auga. A vella Mequinensa, a "Cidade vella" como a coñecen os mequinensanos, permite camiñar polas súas rúas e redescubrir parte da igrexa vella e outras estruturas.
Searson
Searson é un grupo musical de folk canadense con influencias do country e do pop formado en Ontario en 2002.
Halobacterium
Halobacterium é un xénero de arqueas da familia Halobacteriaceae. Como o nome do xénero se estableceu antes da división de bacterias e arqueas en dominios distintos, o nome do xénero acaba en -bacterium, aínda que se trata dun xénero de arqueas.
As especies deste xénero teñen metabolismo aerobio e requiren unha alta concentración de sal no seu ambiente; moitas das súas proteínas non poden funcionar en ambientes con baixas concentracións salinas. Crecen con aminoácidos en aerobiose. As paredes celulares destas bacterias son bastante diferentes das que presentan as bacterias, xa que as membranas lipoproteicas ordinarias non funcionan con altas concentracións salinas. Poden ter forma de bacilos ou de cocos, de cor vermella ou púrpura. Reprodúcense por fisión binaria, e son móbiles. Halobacterium crece mellor a 42 °C. O xenoma de ''Halobacterium sp. NCR-1'' foi secuenciado e está formado por 2 571 010 pares de bases e consta de tres moléculas de ADN circulares, que son: un gran cromosoma e dous pequenos plásmidos. A especie Halobacterium sp. NRC-1, foi moi utilizada nas análises postxenómicas. As especies de Halobacterium poden encontrarse en lagos salgados como o Gran Lago Salgado, o Mar Morto, o Lago Magadi, e calquera outro lago ou lagoa con alta concentración de sal. As especies púrpuras de Halobacterium deben a súa cor á bacteriorrodopsina, unha proteína sensible á luz que lle proporciona enerxía química á célula usando a luz do sol para bombear protóns fóra da célula. O gradiente de protóns resultante a través da membrana da célula utilízase para impulsar a síntese da molécula enerxética ATP. Así, cando estes protóns flúen cara ao interior, son utilizados para a síntese de ATP (este fluxo protónico pode ser emulado cunha diminución do pH fóra da célula, que cause un fluxo de ións H+). A proteína bacteriorrodopsina é quimicamente moi similar ao pigmento detector de luz rodopsina, que se encontra na retina dos vertebrados.
Estrutura celular e metabolismo
As especies de Halobacterium teñen forma bacilar e están envoltas nunha soa membrana formada por unha bicapa lipídica rodeada por unha capa S formada por unha glicoproteína de superficie. As Halobacteria crecen con aminoácidos en condicións aerobias. Aínda que Halobacterium NRC-1 contén xenes para a degradación de glicosa e xenes que codifican encimas para a oxidación dos ácidos graxos, parece que non os poden utilizar como fonte de enerxía. Aínda que o citoplasma mantén un equilibrio osmótico co seu ambiente hipersalino, a célula mantén unha alta concentración de potasio ao utilizaren moitos transportadores activos.
Moitas especies de Halobacterium posúen orgánulos proteináceos chamados vesículas de gas.
Retaria
Retaria é un clado establecido nalgunhas clasificacións taxonómicas dos protistas incluído no supergrupo Rhizaria e que contén aos Foraminifera e Radiolaria. Comprende organismos ameboides mariños con pseudópodos reticulosos no caso dos foramíníferos ou axopodios no caso dos radiolarios.
.to
.to é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Tonga.
.md
.md é o dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) para Moldavia dende o 24 de marzo de 1994. O prezo de rexistro de dominio é de 39 $ por ano.
Humane Society of the United States
A Humane Society of the United States ou HSUS (en galego, Sociedade Humana dos Estados Unidos) é unha organización con sede en Washington d.C centrada na promoción do benestar dos animais. É unha das maiores organizacións centradas no benestar dos animais no mundo, con 9,5 millóns de membros e un orzamento de 103 millóns de dólares no 2006. En 2007 viron un incremento tanto en incorporación de membros coma en ingresos, con 10,5 millóns de membros e un presuposto de 120 millóns de dólares.
Os fundadores de HSUS trataron de non de duplicar os esforzos de centos de sociedades locais que traballan para axudar aos animais. En lugar diso, decidiu facer fronte ás crueldades de alcance nacional, tratando de resolver os problemas de benestar animal mediante a aplicación de estratexias, recursos e solucións máis alá da capacidade das organizacións locales.
A HSUS foi fundada en 1954 polo xornalista Fred Myers e outras tres persoas. As maiores campañas de grupo teñen como obxectivos catro temas primarios: as granxas factoría de animais, os deportes e entretementos que implican violencia para cos animais e outras formas de crueldade con estes, o comercio de peles e as prácticas de caza deportiva.
HSUS publica Animal Sheltering, un magazine bimensual para profesionais do refuxio de animais. Tamén fai Rural Area Veterinary Services, un programa de servizos veterinarios gratuítos en comunidades empobrecidas.
Wöyza
Wöyza, tamén escrito WöYzA, nada en Moaña o 11 de maio de 1984, é unha cantante de soul e hip hop galega.
Traxectoria
Criada en Vigo, comezou a cantar en distintos grupos como adolescente, e en 2001 pasou a chamarse Wöyza. Foi cando empezou a traballar con El Puto Coke, outro mc vigués, e colaborou con el en diversos vídeos e gravacións, así como con outros artistas como os portugueses Mind da Gap e Dealema ou os galegos Zentinela e Gran Purismo.
En outubro de 2008 publicou integramente en internet o seu primeiro álbum, Pisando el suelo que ves, que dous meses despois saíu ademais en formato vinilo. En 2014 recibiu o Premio Martín Códax da Música na categoría hip hop / músicas urbanas, galardón que repetiu en 2019.
Estilo
Practica un hip hop próximo ao soul. As súas composicións son maioritariamente en castelán, aínda que tamén ten temas en galego.
Colectivismo
O colectivismo é o desenvolvemento en grupo dunha teóría ou práctica. Adoita usarse este termo en oposición ao individualismo. Algúns psicólogos definen o colectivismo como unha síndrome de actitudes e comportamentos baseados na crenza de que a unidade básica de supervivencia recae nun grupo, non no individuo. O colectivismo abarca unha ampla categoría de filosofías non individualistas. O colectivismo é considerado por moitos diametralmente oposto ao individualismo. Con todo, ambos os dous, o colectivismo e máis o individualismo, poden interpretarse de distinto xeito por diferentes persoas.
Política
Algúns políticos colectivistas sosteñen que diferentes grupos teñen intereses competitivos, e que os intereses e características individuais están, de feito, vinculados aos intereses e características do seu grupo. Nesta liña de pensamento, considérase que as diferenzas entre grupos son máis significativas que as diferenzas individuais dentro dos grupos. Outros políticos colectivistas salientan a noción de igualdade e solidariedade, e ven a todos os seres humanos como parte dun mesmo grupo con intereses similares. Manteñen que a competencia e rivalidade, entre individuos ou pequenos grupos, é ante todo contra-produtiva ou prexudicial, e deberá entón substituírse por algunha forma de cooperación.
As críticas políticas ao colectivismo sosteñen que este salienta o grupo suprimindo os dereitos individuais, por exemplo, segundo os críticos do colectivismo, a democracia pode ser vista como unha forma de colectivismo cando a maioría do grupo é capaz de diminuír a liberdade de individuos en minoría, simplemente porque constitúen a maioría. Así, os opoñentes ao colectivismo argumentan que unicamente os individuos poden lexitimamente ter dereitos, non os grupos, e avogan pola protección constitucional dos dereitos individuais ante o mandato da maioría.
Economía
O colectivismo, en xeral, é un campo da economía que sostén que as cousas deben ser propiedade dun grupo (e supostamente usarse no beneficio de todos) máis que propiedade de individuos (propiedade privada). O socialismo adoita asociarse con esta concepción filosófica, aínda que é de notar que non é aplicable a todas as visións existentes do socialismo. O concepto de propiedade colectiva resulta central neste punto de vista favorable ao grupo, en oposición á propiedade privada. Algúns aplican isto só a bens de capital e terra, mentres outros colectivistas argumentan que todos os bens de consumo deben observarse como bens públicos, e son difíciles de, ou non deberían privatizarse; é o caso de bens naturais, de defensa nacional, de xustiza e de información.
Os comunistas cren que non soamente os medios de produción, senón o produto do traballo debería colectivizarse e os salarios abolirse. A conferencia de Florencia da Federación da Internacional, ao mostrar os principios anarcocomunistas, sinalou: "A Federación Italiana da Internacional considera propiedade colectiva aos produtos do traballo e como complemento necesario do programa colectivista…'"
Sociedades colectivistas
Existen moitos exemplos de sociedades ao redor do mundo que se caracterizaron a elas mesmas ou externamente como "colectivistas".
Por unha banda, existen estados socialistas, que colectivizaron a maioría dos sectores económicos. Doutra banda, existen os kibutzim de Israel (comunas voluntarias, onde as persoas viven e cultivan xuntos, e onde a propiedade é colectiva), e comunidades como Freetown Christiania en Dinamarca (un pequeno experimento político autónomo centrado ao redor dunha instalación militar abandonada en Copenhague) onde se vive un estilo de vida colectivista.
.mm
.mm é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Birmania.
.bu
En 1989, o código ISO 3166 alpha-2 de Birmania era BU, pero o ccTLD .bu nunca foi reservado.
Mogor, Marín
San Xurxo de Mogor é unha parroquia que se localiza no concello de Marín. Segundo o IGE, no ano 2016 tiña 996 habitantes (494 homes e 502 mulleres). Ten 9 entidades de poboación. Os seus lugares máis destacados son a Barriada de Mogor, unha barriada de pescadores cunha arquitectura e morfoloxía específicas e a praia de Mogor. Dende o punto de vista histórico tamén destacan os seus famosos petróglifos, situados moi preto da praia.
Deep house
Deep house (ou house profundo) é un subxénero da música house orixinado nos Estados Unidos de América durante a década dos 80. Trátase dunha mestura de soul e electrónica, caracterizada por ter un son suave, sensual, cálido, envolvente, pero bailable á vez. Tecnicamente é identificado polo seu medio tempo (aprox. 120-124 bpm), efectos ambientais como reverb ou delay e a influencia do jazz, a música mediterránea e o soul. Esta influencia percíbese no uso de acordes máis alá das tríades, incorporando acordes de sétima, novena, suspendidos, alteracións etc.
Gabriel Rufián
Gabriel Rufián Romero, nado en Barcelona o 8 de febreiro de 1982, é un activista social e político catalán vinculado con movementos sociais de esquerdas e independentistas. Presentouse nas eleccións xerais españolas de 2015, 2016, abril de 2019 e novembro de 2019 como cabeza de lista de ERC e foi elixido membro do Congreso dos Deputados español.
Primeiros anos
Fillo e neto de andaluces de Xaén e Granada, que se coñeceron nun acto de Bandera Roja. Aínda que naceu en Barcelona, criouse e medrou no barrio do Fondo de Santa Coloma de Gramenet. Fixo a educación secundaria en Badalona e estudou Relacións Laborais na Universidade Pompeu Fabra e fixo un máster en Xestión de persoal na mesma universidade.
Antes de se dedicar á política, traballou durante dez anos nunha empresa de traballo temporal (ETT) chamada Organización Activa, que se fusionou co Grupo Cosmos, dedicado á subcontratación en Chile, a Arxentina, Romanía e a India. A empresa suspendeu os pagos en outubro de 2014. Rufián continuou traballando para Maipú Works SL (empresa subcontratadora de persoal industrial, regulada pola Lei 32/2006), creada con antigos compañeiros da compañía anterior, onde traballou ata xuño de 2015.
Carreira política
A finais de 2013, presentouse para colaborar con Súmate, unha plataforma independentista que agrupa a castelanfalantes onde se converteu nunha figura importante e tivo que enfrontar varias polémicas.
En 2015, ingresou na Assemblea Nacional Catalana (ANC), e en maio pasou a formar parte do seu Secretariado Nacional. O 11 de setembro de 2015 foi un dos protagonistas da Via Lliure cap a la República Catalana como voceiro en castelán da ANC no escenario central do acto da Diada na Meridiana de Barcelona. Durante a campaña electoral para as eleccións catalás do 27 de setembro participou en actos de campaña de Junts pel Sí realizando chamamentos para a participación dos castelanfalantes e mais no acto final da campaña de JxS.
O 30 de outubro anunciou que deixaba a dirección da ANC para presentarse ás eleccións encabezando a lista de Esquerra Republicana de Cataluña ás eleccións ao Congreso dos Deputados do 20 de decembro de 2015. En maio de 2016 foi nomeado de novo cabeza de lista de Esquerra para as eleccións xerais do 26 de xuño, formando de nuevo tándem con Joan Tardà.
É colaborador habitual en debates e tertulias de actualidade política en diversos medios de comunicación, entre outros en 2324 de Televisió de Catalunya, El Matí de Catalunya Ràdio, El Punt Avui TV, 13TV, e publica regularmente artigos de opinión en El Matí digital, El Singular, Nació Digital, El Punt Avui, ou El Món.
Polémicas
O 21 de novembro de 2018, sendo o portavoz do grupo parlamentario de Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), tras ser advertido tres veces á orde, foi expulsado da cámara do Congreso pola presidenta, Ana Pastor Julián, ao chamar repetidamente ao ministro de Asuntos Exteriores, Josep Borrell, "gamberro" e "indigno".
En maio de 2021, despois da negación á aprobación dunha lei para persoas transxénero no Congreso dos Deputados, declarou referíndose aos que tiñan prexuízos relixiosos, especialmente católicos: “Ti cres nas serpes que falan, nas pombas que quedan embarazadas e que se nos comportamos mal, chove de lume e queimaranos. E veñen dar leccións de normalidade e adoutrinamento".
Guyparkeria
Ambas as especies do xénero foron publicadas orixinalmente como membros do xénero Thiobacillus, antes de ser reclasificadas en 2000 no xéneo Halothiobacillus, cos nomes Halothiobacillus halophilus e Halothiobacillus hydrothermalis, e, finalmente, foron voltas a clasificar debido ás súas diferenzas morfolóxicas, xenómicas e fisiolóxicas coas especies de dito xénero, creándose para elas o novo xénero Guyparkeria en 2017, e dándoselles os nomes Guyparkeria halophila e Guyparkeria hydrothermalis.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985 foi a 36ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 28ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 7 de abril e finalizaron o 3 de novembro.
Pierre Woodman
miniatura|dereita|Woodman en 2006.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985
Resumo do campionato
A tempada de Fórmula 1 de viu a continuación do éxito da escuadra McLaren-TAG. Logo de perder o campionato de pilotos por tan só medio punto o ano anterior, Alain Prost, asegurou o primeiro dos seus catro títulos por unha marxe de 23 puntos.
Pierre Woodman
Pierre Woodman, nado en Auverña o 29 de abril de 1963, é un fotógrafo e realizador de películas porno de nacionalidade francesa. Autor de máis de 60 filmes pornográficos, de máis de 1.000 escenas X, de 1.500 fotografías e de máis de 7.000 castings.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985
Resumo do campionato
O defensor do título, Lauda, competiu na súa última tempada na Fórmula Un, pero non puido igualar os resultados de Prost, gañando só unha carreira en Zandvoort a pesar de estar preto do seu compañeiro de equipo en termos de ritmo. A maior parte tempada a táboa de puntos foi encabezada polo piloto de Ferrari, Michele Alboreto, que gozou da súa mellor tempada na F1. Gañou os Grandes Premios do Canadá e Alemaña, e estivo no podio en oito ocasións. Pero unha mala segunda metade da tempada levou a que destacaran outros pilotos emerxentes como Prost.
Entre estes pilotos atopábanse Ayrton Senna e Nigel Mansell, ambos os cales anotaron as súas primeiras vitorias en 1985. Peter Warr director do equipo Lotus substituíra a Mansell por Senna ao comezo da tempada, unha decisión que nun principio pareceu xustificarse cando Senna obtivo unha magnífica vitoria sobre mollado en Estoril. Con todo, Mansell defendeuse co seu Williams, e acadou dúas vitorias cerca do final da tempada. Talvez a combinación máis rápida do ano foi a de Keke Rosberg co outro Williams, que utilizaba o potente motor de Honda para establecer unha nova marca de volta rápida en Silverstone na clasificación para o Gran Premio do Reino Unido - converténdose no o primeiro home en acadar unha velocidade media de máis de 257 km/h. Terminou terceiro na clasificación logo de gañar nos circuítos urbanos de Detroit e Adelaida, pero carecían de fiabilidade para superar a Prost.
En os motores turbo de 1´5 litros convertéronse en universais, anunciando a extinción dos Ford Cosworth DFV de 3´0 litros de aspiración atmosférica. Entre 1985 e 1986 os motores da Fórmula Un acadarían os máis altos niveis de potencia nunca vistos antes neste deporte, antes das restricións e a súa "eliminación" que iniciouse en 1987. A potencia dos motores foi controlada en condicións de carreira por medio do estrito límite de consumo de combustible. Esta economía de combustible foi a clave para ter éxito na estratexia das carreiras de 1985; Mansell recorda o interese engadido da planificación do uso de combustible na súa autobiografía. Tamén resultou custoso para Ayrton Senna, quen perdeu a vitoria a só catro voltas en Imola, cando se lle acabou o combustible. Logo Prost foi descualificado por levar un McLaren con baixo peso, a vitoria caeu no Lotus de Elio de Angelis.
miniatura|esquerda|Bellof no [[1985 Gran Premio de Alemaña .]]