cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celso Emilio Ferreiro
En Pontevedra
O 15 de xullo de 1943 casou con María Luisa Moraima Loredo en Xixón, no Ateneo Jovellanos. O primeiro dos catro fillos da parella, Luís, naceu o 18 de setembro de 1945. Naceron tamén en Pontevedra Xosé María o 5 de setembro de 1947 e a única filla da parella, Isabel, nada o 21 de novembro de 1949.
Entre 1948 e 1949 participou nas emisións radiofónicas do Galician Programme da BBC de Londres, que coordinaba Francisco Fernández del Riego
En Vigo
Tras obter o título de Procurador dos Tribunais trasladouse a exercer a profesión a Vigo chegando a ser membro da xunta de goberno do colectivo de procuradores, na cidade olívica viviu ata o 1966. Aquí naceu o último fillo da parella, Xavier, o 23 de decembro de 1950.
Ademais, tamén traballou nunha oficina de seguros que fundou cun socio e que sobreviviu ata o 1955, e dirixiu un obradoiro de fotogravado.
A súa estancia na cidade olívica coincidiu coa súa consolidación como poeta e literato. Mergullouse na vida cultural e intelectual, trabando amizade cos irmáns Xosé María e Emilio Álvarez Blázquez, Laxeiro ou Francisco Fernández del Riego. Colaborou asiduamente en diversas publicacións, coma o xornal Faro de Vigo, o periódico pontevedrés Litoral, Vieiros e, especialmente, a revista de poesía Alba, dirixida por Ramón González-Alegre, na que publicou poemas entre os que figuran a serie de composicións do seu libro O soño sulagado. No 1954 publicou unha biografía do seu paisano Manuel Curros Enríquez.
O 25 de xullo do ano 1964 nunha casa do barrio compostelán da Rocha, dous anos despois da publicación de Longa noite de pedra, participou xunto con Xosé Luís Méndez Ferrín, Reimundo Patiño e Luís Soto na fundación da Unión do Povo Galego, organización de orientación nacionalista e marxista.
Na emigración
miniatura|Poema "Irmaus", de Longa noite de pedra, na [[Insua dos Poetas.]] miniatura|Escultura en homenaxe a Celso Emilio Ferreiro na [[Insua dos Poetas.]] En 1966 emigrou a Venezuela, proceso que el mesmo explicou así: Porén, algúns autores apuntan como causas da súa decisión certas dificultades económicas, a presión á que estaba sometido como consecuencia da súa actividade política e a esperanza de atopar na emigración suramericana a Galiza nacionalista e antifranquista que non existía no territorio propio.
Antes da súa marcha, o Domingo 15 de maio de 1966, fíxoselle unha comida e homenaxe de despedida en Ourense, concretamente no Hotel Roma que acabou converténdose en todo un acto de desafío ao réxime franquista, na que participaron 250 comensais e á que se adheriron 1.250 persoas. Foi tamén un acto de apoio da intelectualidade galega - xa que no transcurso daquela comida especial escoitáronse as voces e os discursos de ilustres galegos como Ramón Otero Pedrayo, Antón Tovar, Eduardo Branco Amor, Xosé Luís Méndez Ferrín ou Emilio Álvarez Blázquez - aos labregos que se mobilizaran polas expropiacións efectuadas para a construción do encoro de Castrelo de Miño.
Xa en Venezuela, colaborou coa Hermandad Gallega, fundou o Patronato da Cultura Galega, e traballou no gabinete do Presidente Rafael Caldera. Mais axiña aniñou a decepción en Celso Emilio. No 1968, tras un proceso fraudulento, no que o propio Celso Emilio perdeu por 25 votos, accedeu á dirección da Hermandad un grupo reaccionario proclive ao franquismo, que decidiu expulsalo a el e máis ao seu fillo o 17 de xullo do ano 1968. O poeta respondeu así á misiva na que lles comunicaron as súas expulsións:
O propio poeta terá manifestado, nunha carta publicada o 12 de xullo dese mesmo ano, ó seu amigo Xesús Alonso Montero que: “la Hermandad Gallega no es hermandad ni es gallega” .
O encontro con estes sectores mercantilistas e reaccionarios, cando el esperaba atopar unha Galiza viva e combatente, inspiroulle o libro Viaxe ao país dos ananos.
Grazas á súa iniciativa gravouse e editouse en Caracas en 1970 o primeiro disco LP en galego, Galicia canta, onde ademais de ser o autor de varias das letras e da presentación do disco co heterónimo de Arístides Silveira, el mesmo interactuou con Xulio Formoso tocando o pandeiro.
En Madrid
Ao volver da emigración, no ano 1973, instalouse en Madrid, onde traballou de corrector de estilo para a revista Tribuna Médica, na que era presidente do Consello de Administración o galeguista Álvaro Gil Varela. Dirixiu a aula de cultura do Ateneo, colaborou na prensa e participou nos faladoiros do Café Gijón, visitando Galiza nos veráns. Afiliouse ao Partido Socialista Galego e presentouse como candidato ao Senado pola coalición Candidatura Democrática Galega nas eleccións lexislativas do 1977.
Previamente, no 1974, rachara coa UPG, con quen xa viña mantendo importantes diferenzas desde a emigración. Ao pouco tempo, volveu mudar de partido afiliándose ao PSOE, coa esperanza de intervir no proceso de galeguización do partido. Ó PSOE afíliase na agrupación de Vigo (co número 36-45-364) no mes de xuño de 1979, data a partir da cal o carné ten os selos que certifican o abono da cota, e conta con cinco cotas abonadas, é dicir, ata o mes de outubro, malia que o seu falecemento tivo lugar, como é coñecido, o 31 de agosto dese mesmo ano.
Falecemento
Un derramo cerebral acabou coa súa vida mentres pasaba as súas vacacións en Vigo, na súa casa da Avenida de Castrelos, o 30 de agosto do 1979, despois de xantar con Suso Vaamonde -cantautor que acababa de agasallarlle o seu último disco Limiar, que recollía a súa vez dous poemas de Celso. Foi enterrado en Celanova o 1 de setembro no cemiterio de San Breixo. Primeiramente celebrouse un funeral no Mosteiro de San Rosendo, ao que asistiron o presidente da Xunta, Quiroga Suárez, e o antigo presidente da Real Academia Galega, Martínez-Risco, xunto á viúva do poeta, Moraima. Despois celebrouse un acto perante o monumento a Curros Enríquez, obra de Asorey. No cemiterio recitáronse poemas do defunto en homenaxe a súa vila natal.
O fillo máis vello de Celso Emilio terá manifestado, nunha entrevista ó diario Faro de Vigo sobre o falecemento do seu pai, que: "En 1979 morreu dun infarto durante as súas vacacións en Vigo, deixándonos aos seus fillos e á nosa nai unha sensación de baleiro non prevista. Moraima era todo na vida do meu pai dende que a coñeceu de nova, e el era todo para ela. Imaxínese que mazazo. Era realmente ela quen o sostiña psicolóxicamente nos momentos amargos que viviu, que non foron poucos, aínda que tamén soubo gozar dos pequenos praceres. De Vigo saíu o coche fúnebre cara a Ourense escoltado por policías municipais que eran sustituídos por outros a medida que se pasaba dun Concello a outro camiño de Celanova. E en Celanova esperábanlle desde o presidente da Xunta ata o gobernador civil de Madrid, da UCD. Dicían os maiores que dende Curros Enríquez ata a súa morte non coñeceran un loito de tan grandes características".
Ollada xeral
300px|miniatura|Praza maior de Celanova, vila natal do poeta. Celso Emilio Ferreiro consagrou a recuperación do realismo social na poesía galega. Esta vertente social da súa obra garda estreita relación cos poetas españois dos anos 50 (Blas de Otero, Gabriel Celaya, José Hierro) , integrantes da expansión da poesía social acontecida en todo o territorio estatal por aquela altura, cos que comparte visións ideolóxicas, mecanismos de expresión e, mesmo nalgúns casos, relacións de amizade, como ocorre con Gabriel Celaya, a quen dedica un poema en Longa noite de pedra.
Seguindo a Ramiro Fonte, pódense albiscar tres vertentes na poesía do celanovés.
É, como vimos insistindo, a principal. O propio Celso Emilio manifesta o compromiso ideolóxico da súa actividade poética deste xeito polo ano 1955 :Do mesmo xeito que os poetas en lingua castelá antes citados, Ferreiro tenta abrirlle os ollos á cidadanía das contradicións que padecen, enmarcándoa no contexto sociopolítico do momento e exercendo de poeta opositor ao réxime franquista. As referencias á guerra civil e á represión posterior, a solidariedade co proletariado e a vontade de loita son temas frecuentes nas súas composicións.
Pero hai nesta dirección social outro tipo de temática que non existe nos seus colegas peninsulares, un tema de Galiza que, sendo de xestación independente, ben pode contrapoñerse ao famoso tema de España dos poetas sociais en castelán e que, ademais, enlaza coa dirección crítica da poesía galega anterior de autores como Rosalía de Castro, Manuel Curros Enríquez ou Ramón Cabanillas. Trátase da defensa da identidade e da lingua galegas, que alcanza o seu punto culminante no poema Deitado frente ao mar publicado en Longa noite de pedra.
A soidade do individuo perante o devalar da historia, en clara conexión co pesimismo existencialista, así como a nostalxia da infancia e da propia patria evocada desde Venezuela, son temas frecuentes na lírica máis íntima de Ferreiro. Moitas veces, este intimismo aparece mesturado coa problemática social, xa que quen a sofre é o home concreto, estando moitas veces obrigados a lela en clave autobiográfica máis que histórica; é o home individual quen se ten que enfrontar á dura realidade, quen debe lamber as feridas dunha época. Ese tránsito entre o eu persoal e o nós colectivo é de especial complexidade na obra do celanovés.
Mención especial merecen os seus poemas de amor, dirixidos a un ti apelativo, cómplice e persoal. Non representa, pois, un obxecto de desexo senón como un ti no cal o poeta debruza todos os sinais da súa existencia, un ti no que confiar e perante o que ispe os seus sentimentos e emocións máis profundos. E ese ti, como non podía ser doutro xeito, está encarnado na figura da súa muller, Moraima, quen lle inspira un apartado especial en Onde o mundo se chama Celanova titulado Moraima: diario de a bordo.
dereita|miniatura|Vista de Caracas, cidade na que Celso Emilio viviu sete anos. Fronte ao neotrobadorismo paisaxista a súa poesía ten moito de continuación do xénero burlesco das cantigas de escarnio e maldicir. A sátira e a retranca aparecen en todos os seus libros, sevíndolles tanto como armas denunciadoras das contradicións sociais e políticas como para ridiculizar persoas concretas, seguindo para isto último os mesmos métodos que empregaron os poetas galegos medievais.
Relacionado con esta dirección está o seu concepto da antipoesía, como negación do campo da pureza da lírica e de moitos trazos da linguaxe poética tradicional, de xeito que lle dá o dobre enfoque temático e estrutural. Ferreiro tenta achegar a lingua poética tradicional á lingua común, en consonancia con certos presupostos comunicativos da poesía social, incorporando frases estereotipadas ou frases feitas procedentes da fala popular, xogos de palabras con finalidade irónica e enumeracións caóticas.
O soño sulagado
Trátase dun conxunto de 31 poemas publicados por vez primeira en Vigo pola colección Alba no 1955. Nel están presentes xa as temáticas máis recorrentes da poesía de Ferreiro, isto é, o intimismo, a crítica social e a sátira, escrito en clave fortemente persoal e no que a amargura pola perda do soño, o asulagamento do soño, é o fío transversal. Ese soño é o idealismo, a utopía que se percibe irrealizable, tanto no plano sociopolítico, como potencia liberadora do ser humano, coma no plano íntimo ou existencial, metáfora da infancia perdida e do paso do tempo sen futuro. Todos estes puntos condénsanse fortemente nos dous primeiros versos do poema Falareivos de min:
A memoria da guerra, a denuncia do presente histórico e o amor son motivos con presenza relevante no libro.
Longa noite de pedra
miniatura|300px|Manifestación de [[Plataforma Queremos Galego!|Queremos Galego! en Compostela. A defensa do idioma é o tema dun dos poemas máis célebres de Longa noite de pedra, Deitado frente ao mar.]] É, sen dúbida, a obra máis senlleira do autor e deulle nome a toda unha época da historia contemporánea de Galiza, ademais de ser a que lle deu a dimensión popular. Enlaza en moitos aspectos coa obra de Curros. O poema que lle dá o título ao conxunto da obra fai referencia á prisión padecida polo autor no Mosteiro de Celanova no 1937, porén, alén da dimensión anecdótica ou persoal, esta longa noite de pedra tense identificado repetidamente coa longa ditadura franquista, co que o poema cobra outra nova dimensión social e histórica.
Os núcleos temáticos do libro articúlanse en torno a dous eixos principais: o eu individual do poeta e o nós colectivo. A dor individual transcende a vertente íntima e reflíctese na dor colectiva, e viceversa. Seguindo a Gonzalo Navaza, pódense establecer as seguintes temáticas: primeiramente, a denuncia do presente abominable, núcleo temático fundamental para os lectores contemporáneos do libro, que abrangue as denuncias do estado policial, o terror, a miseria e a represión e, en definitiva, a inxustiza social.
A solidariedade cos que sofren é outra constante nos versos, e é o fío que conecta o eu co nós. Esta actitude solidaria é o enfoque que toma a defensa do idioma en Deitado frente ao mar, xa evidenciado no epíteto que lle outorga ao idioma galego no primeiro verso do poema:
Finalmente, a esperanza na liberdade e nun futuro mellor, a expresión dun rotundo antibelicismo e a evocación da infancia e da terra como realidade primitiva e maternal na que o individuo alimenta os seus sinais de identidade, son os outros núcleos temáticos que Navaza sinala como fundamentais na obra.
Formalmente, emprega os metros e as figuras ás que xa recorrera en O soño sulagado, se ben é en Longa noite de pedra onde xa se fai patente a ruptura coa linguaxe poética tradicional e a aposta polo prosaísmo crítico, co conseguinte achegamento á fala popular e o aproveitamento de fórmulas coloquiais.
Viaxe ao país dos ananos
A obra satírica por excelencia de Celso Emilio, que relata a aventura dun Gulliver Ferreiro que chega a un país habitado por ananos, é unha denuncia da cativeza moral e política de certos sectores da emigración galega en Venezuela, abertamente franquistas e que, non só expulsaron ao poeta e ao seu fillo da Hermandad Gallega, senón que perseguiron a extradición del e da súa familia do país. Non obstante, cómpre sinalar que non é unha alegación contra a emigración común deses milleiros de homes e mulleres que tiveron que marchar de Galiza para sobreviviren, só contra deses emigrantes acomodados que atopa á fronte de certas institucións galegas.
Onde o mundo se chama Celanova
Trátase do libro máis intimista da lírica ferreirá, e ten como núcleo temático fundamental a evocación da infancia e da adolescencia. Esta época feliz está fortemente ligada á súa vila de nacemento, Celanova, o que fai que as referencias ao pobo ourensán sexan constantes, empezando xa polo propio título do volume, transfomándose en ocasións nun ser humanizado co que o poeta dialoga.
Pero Ferreiro tampouco esquece os seus principios ideolóxicos e as sátiras contra o poder e a burguesía tamén enchen varias páxinas do libro, conectando con reflexións autobiográficas nas que, por exemplo, conversa cun deus humanizado ao que lle reclama a súa indiferenza perante a inxustiza.
A obra remata cun apartado especial de quince poemas chamado Moraima: diario de a bordo, no que desenvolve a súa lírica amorosa coas características expostas anteriormente e que marca un contrapunto sentimental co resto do libro. Mentres que nos poemas evocadores da infancia o impulso emotivo é a nostalxia da idade dourada, aquí éo a aceptación serena e agradecida do presente representado no amor confidente coa súa muller. A forza de Moraima como epicentro, como referencia inevitable das vivencias do autor queda magnificamente reflectida nos versos iniciais e derradeiros do poema Xaneiro 1972, II:
Significación da obra
dereita|miniatura|Dios ke te crew. Celso Emilio Ferreiro é o único poeta galego que define xa na década de 1950 unha poética social ou comprometida, se exceptuamos aos poetas do exilio Lorenzo Varela e Luis Seoane, na liña de autores foráneos coma Blas de Otero, o italiano Salvatore Quasimodo ou o brasileiro Manuel Bandeira. O seu libro Longa noite de pedra, ademais de se converter en todo un alegato antifranquista polos lectores coetáneos, serviu de fonte de inspiración a numerosos poetas galegos posteriores.
Outro feito que vén confirmar a gran repercusión da obra do celanovés é a cantidade de versións musicadas que acadaron algúns dos seus poemas máis emblemáticos: "Anaina para o Che Guevara" por Suso Vaamonde, "Monólogo do vello traballador" por Pucho Boedo, ou "Deitado frente ao mar" por Dios ke te crew e Borderline79 son algúns exemplos.
Homenaxes e recoñecementos
miniatura|CPI Celso Emilio Ferreiro de Coia. Trala morte do poeta, a diáspora galega en Madrid quixo compartir a súa orfandade cunha multitudinaria homenaxe celebrada tres meses despois (3 de novembro de 1979) no Palacio dos Deportes. En palabras de César Arias “foi o maior acto que se fixo na Transición a un poeta”. Cabe salientar tamén a homenaxe que recibiu o poeta en Santiago de Compostela o 28 de outubro dese mesmo ano, organizada polos sindicatos Comisións Obreiras e UGT (en realidade por unha comisión formada por Benedicto, Arturo Reguera, Chichi Campos e Xesús Redondo Abuín). Dez mil persoas chegadas de toda Galicia ateigaron o pavillón do Sar de Santiago onde se cantaron, recitaron e festexaron de forma emocionada as palabras do poeta. En 1981, o concello de Vigo instituíu o Premio de Poesía Celso Emilio Ferreiro. Ese mesmo ano creouse tamén en Santiago a Fundación Celso Emilio Ferreiro.
O propio concello de Celanova celebrou en 1981 unha semana de actividades en homenaxe ao poeta, nesta semana tamén se celebrou un concurso de redacción, un festival musical e unha charla no Ateneo a cargo do profesor da Universidade de Santiago, Benito Varela Jácome. A este recoñecemento uníronse Uxío Novoneyra, Lauro Olmo, Antón Tovar e Anxo Tarrío para falar da obra e figura do poeta. «A Celso Emilio hai que definilo a través dá súa poesía: entrañable, próxima, clara», dicía Novoneyra. «Era un home cun gran sentido da liberdade, militante galego», apuntaba Lauro Olmo.
Xa no ano 2003, co gallo dos 25 anos do seu pasamento, realizáronse numerosos actos na honra do escritor de Celanova e volveu editarse boa parte da súa obra.
O 31 de agosto do 2012, na conmemoración do seu cabodano, tivo lugar unha homenaxe na que Xesús Alonso Montero foi nomeado Arraiano Maior da Raia Seca e o propio Celso Emilio como Arraiano Universal. . O acto organizado pola asociación Arraianos tivo lugar en Celanova e comezou coa lectura dun manifesto na praza da vila, deixando paso a unha ofrenda floral e un recital poético a cargo de escritores e músicos, como o gaiteiro de Lobeira Daniel Romero González.
A súa obra, traducida ao castelán, tivo unha gran repercusión nacional e foi mesmo cantada en multitude de ocasións, sendo neste momento o poeta galego ao que máis se lle puxo música, con máis de cen versións musicais.
O Parlamento de Galicia acolleu o 12 de marzo do ano 2021 a presentación do libro ''Chorimas para Celso Emilio Ferreiro. Un memorial: 1979-2019''. O acto tivo lugar no Salón dos Reis e contou tamén coa participación do autor da obra, Ramón Nicolás; o presidente da Real Academia Galega, Víctor Freixanes; o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García Gómez; e o fillo de Celso Emilio Ferreiro, Luis Ferreiro Loredo.
Insua Nova, As Oiras, Alfoz
Insua Nova é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Bugchasing
A persecución do bicho, do inglés bugchasing, é unha práctica sexual consistente en manter relacións sen protección con individuos infectados polo VIH coa fin de se contaxiar do virus. Os individuos que participan nesta actividade denomínanse bugchasers, mentres que as peroas que teñen o VIH e deciden contaxiar ao bugchaser reciben o nome de giftgivers (literalmente, os "transmisores do agasallo". O bugchasing é un xeito de autolesión, ao atentar coa propia saúde. O termo provén da xerga empregada por algúns membros da comunidade LGTB, xa que neste ambiente o virus da inmunodeficiencia humana recibe o nome de "bicho".
Os bugchasers alegan moitas razóns polas que toman a decisión de practicaren esta actividade. Algúns deles argumentan facelo pola emoción e a intimidade dunha actividade tan perigosa, isto é, que non teñen un desexo explícito de contraer o VIH. Outros fano polo extremo medo a contraer a doenza, de xeito que ao contaxiarse quítanse ese peso de enriba. Algúns investigadores apuntan que este comportamento pode ter a súa orixe no "desexo de resistiren á moral e a norma heterosexual dominante na sociedade".
Mylène Farmer
Mylène Farmer, nada o 12 de setembro de 1961 en Pierrefond, Canadá, é unha cantante francesa cuxo verdadeiro nome é Mylène Gautier. Mudouse para Francia, terra natal dos seus pais, aos oito anos de idade. O seu apelido artístico, Farmer, foi adoptado en homenaxe a Frances Farmer. Na adolescencia pasa tres anos no cours Florent e participa nalgúns castings para modelo.
Enigmática, misteriosa e moitas veces obxectivo da crítica da prensa polo seu silencio promocional, Mylène Farmer é a cantante francesa de maior éxito dos últimos anos.
Singles
(Músicas con videoclip realizado por Laurent Boutonnat, excepto cando mencionado o contrario.)
Bournel
Bournel (en francés e oficialmente; en Bornèl) é un concello no suroeste de Francia, na rexión da Aquitania, no departamento Lot-et-Garonne, e que pertence ao distrito de Villeneuve-sur-Lot.
Segundo datos de 1999, o concello ten 250 habitantes e a densidade de poboación era de 17 habitantes / km ². O concello está situado nunha área de 14,7 km². A altitude media é de 100 metros (máxima de 161 m, mínima 72 m).
Alexander Dubček
Alexander Dubček, nado en Uhrovec, Eslovaquia, o 27 de novembro de 1921 e finado en Humpolec, República Checa, o 7 de novembro de 1992, foi un político eslovaco.
Traxectoria
Líder da extinta Checoslovaquia entre 1968 e 1969, intentou unha profunda reforma do estado comunista, a coñecida como Primavera de Praga, que desembocou na invasión soviética acontecida o 20 de agosto de 1968. Finou a consecuencia dun accidente de tráfico.
Amphetamine Reptile Records
Amphetamine Reptile Records (ou AmRep Industries) é un selo discográfico independente estadounidense fundado en 1986 por Tom Hazelmyer no estado de Washington. A etiqueta é coñecida polos seus artistas da escena noise rock e pola súa serie de recompilatorios Dope, Guns 'n' Fucking In The Streets.
Hazelmyer orixinalmente creou o selo para editar discos do seu grupo, Halo of Flies. Finalmente os artistas do selo aumentaron para incluír edicións de Helmet, The Melvins, The Cows, Helios Creed, Chokebore ou Servotron entre outros. Hazelmyer posteriormente trasladou o selo a Minneapolis.
A Fraga, Fisteus, Curtis
A Fraga é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
AirAsia
AirAsia Berhad é unha aeroliña de baixo custo malaia coa súa sede preto de Kuala Lumpur. É a aeroliña máis grande de Malaisia por tamaó de frota e destinos. O AirAsia Group opera voos regulares domésticos e internacionais a máis de 165 destinos en 25 países. O seu principal centro de conexións é o aeroporto internacional de Kuala Lumpur. As súas compañías afiliadas Thai AirAsia, Indonesia AirAsia, Philippines AirAsia e AirAsia India teñen centros de conexión nos aeroportos de Don Mueang, Soekarno-Hatta, Ninoy Aquino e Kempegowda respectivamente, mentres que a súa aeroliña irmá AirAsia X, céntrase en rutas de longo alcance.
AirAsia opera co custo unitario máis baixo do mundo de 0,023 dólares por asento dispoñible cada quilómetro, e cun factor de carga rendible do 52%. Ten cubertas o 100% das súas necedidaes de combustible para os próximos tres anos, logra un tempo de cambio dos avións de 25 minutos, ten un nivel de produtividade de tripulacións mellor que o de Malaysia Airlines e unha taxa de utilización media dos avións de 13 horas por día. No ano 2007 The New York Times describiu á aeroliña como unha "pioneira" da viaxe de baixo custo en Asia. AirAsia é patrocinadora das seleccións de fútbol de Malaisia e de Singapur, e do Queens Park Rangers F.C. Tamén foi patrocinadora do Manchester United e da xira da cantante Taylor Swift The Red Tour en Asia.
Frota
En febreiro de 2018 a frota de AirAsia (quitando subsidiarias) estaba formada polos seguintes avións:
Pierre Molères
Pierre Jean Marie Marcel Molères, nado en Dax (Landas, Francia) o 21 de novembro de 1932, e un eclesiástico católico francés, bispo diocesano de Baiona, Lescar e Oloron entre 1986 e 2008.
Traxectoria
O 13 de xuño sucedeu á sé episcopal, gobernando a diocese durante máis de 20 anos, até que lle foi aceptada a súa renuncia o 15 de outubro de 2008.
Jacques Tati
miniatura|275px|Jacques Tati no ano 1961. Jacques Tatischeff, coñecido como Jacques Tati, nado en Le Pecq, Yvelines, o 9 de outubro de 1907 e finado en París o 5 de novembro de 1982 foi un cineasta francés. Ó longo da súa carreira traballou como actor cómico, guionista e director. Nunha enquisa realizada por Entertainment Weekly sobre os meirandes directores da historia do cine, Tati acadou o posto 46. Con só seis filmes rodados na súa filmografía como director, dirixiu menos filmes que calquera outro director da lista de 50.
Mal (filosofía)
miniatura|350px|Unha das cinco pinturas da Exterminación do Mal retrata ''Sendan Kendatsuba, un dos oito gardiáns da lei [[Budista, proscribindo o mal.]] O mal (do latín malu[m], "mal", "desgraza", "calamidade", "pena") considerase que é todo aquilo que é obxecto dun xuízo de desaprobación, ou o que obstaculiza a propia perfección do home, aquilo que non é desexábel ou que debe ser destruído.
Definicións
Podemos falar de mal moral ou de mal físico, sendo o mal moral aquel que se sofre por acción ou omisión libre dun ben que debera haber, e o mal físico unha eiva física consubstancial a todo o continxente e limitado.
En varias culturas, é o termo usado para falar de actos ou pensamentos que son contrarios a unha relixión en particular, pódese crer ademais que o mal é unha forza activa e personificada na figura dunha entidade como Satanás.
Punto de vista filosófico
Aínda que este termo teña unha variedade de significados tan extensa como o termo ben, do cal é correlativo, desde o punto de vista filosófico, redúcese a dúas interpretación fundamentais:
Noción metafísica
A concepción metafísica do mal consiste en consideralo como o "non ser" fronte ao "ser", que é o ben, ou en consideralo como unha dualidade do ser, como un contraste interno do ser mesmo.
Concepción do mal como o "non ser": Preséntase nos estoicos e foi formulada polos neoplatónicos. Considerando que a existencia dos males condiciona a dos bens, de tal maneira que por exemplo, non habería xustiza se non houbera ofensas, non habería actividade se non houbera mentira etc. Crisipo consideraba que os males non son verdadeiramente tales, xa que son necesarios á orde e á economía do universo. Os estoicos consideraban bo todo o existente e o mal como o non ser. Plotino identifica ao mal como a materia, a materia é o non ser. Esta identificación do mal co non ser é tamén tradicional na filosofía cristiá. Santo Agostiño di: "Ningunha natureza é mal e este nome non indica outra cousa que a privación do ben". Por outra parte, Boecio afirmaba: "O mal é nada, porque non o pode facer Aquel que pode todo".
Noción subxectivista
É a concepción que considera ao mal, non como unha realidade ou irrealidade (o ser ou o non ser), senón que o ve coma o obxecto negativo do desexo ou en xeral do xuízo de valoración. Esta noción é admitida por todos os que defenden a teoría subxectivista do ben. Hobbes, Spinoza, Locke, comparten esta teoría. Kant di: "Os únicos obxectos dunha razón práctica son o ben e o mal. Co primeiro enténdese un obxecto necesario da facultade de desexar, co segundo un obxecto necesario da facultade de aborrecer, pero ambos conforme o principio da razón".
Colleen Atwood
Colleen Atwood, nada en Yakima (Washington) o 25 de setembro de 1948, é unha deseñadora de vestiario estadounidense.
Atwood foi candidata ao Óscar ao mellor deseño de vestiario en doce ocasións, e gañouno polos filmes Chicago (2002), Memorias dunha gueixa (2005), Alice in Wonderland (2010) e Animais fantásticos e onde atopalos (2016). Colaborou varias veces cos directores Tim Burton, Rob Marshall e Jonathan Demme.
Primeiros anos e estudos
Atwood naceu en Yakima, Washington, e estudou pintura no Cornish College of the Arts de Seattle a principios da década de 1970. Posteriormente traballou en varios lugares, como na tenda de Yves St. Laurent nos almacéns Frederick & Nelson da cidade.
Blanco y Negro Records
Blanco y Negro foi o fogar de artistas como Bananarama, Everything but the Girl, The Jesus and Mary Chain, Eddi Reader, The Dream Academy, Dinosaur Jr., Sudden Sway, Bernthøler, A House, Catatonia e The Veils entre outros.
Colleen Atwood
Carreira
Atwood comezou a súa carriera como conselleira de moda en Washington a principios da década de 1970. Mudouse a Nova York en 1980, onde estudou na Universidade de Nova York. A súa carreira no cinema comezou tras un encontro casual co fillo dunha das deseñadoras dos decorados do filme Ragtime, tralo que obtivo o traballo de axudante de produción nese filme. Traballou como axudante de deseño de vestiario e finalmente logrou o seu primeiro traballo en A Little Sex, dirixido por Bruce Paltrow.
Atwood entrou no mundo do deseño de vestiario para teatro e cinema, acadando a fama polo seu traballo na xira mundial Bring on the Night de Sting, da que se realizou un documental homónimo. Un punto importante na súa carreira chegou cando, a través do deseñador de produción Bo Welch, con quen traballara en Joe Versus the Volcano, coñeceu o director Tim Burton. Atwood e Burton traballaron xuntos en sete filmes nos seguintes anos, a partir de Edward Scissorhands. Mudouse aos Ánxeles en 1990.
Atwood involucrouse parcialmente no desenvolvemento o foi a deseñadora xefa en máis de cincuenta filmes. Tamén foi a deseñadora de todos os traxes novos para Ringling Bros. e Barnum & Bailey Circus en 2005-2006 e dos uniformes de The Black Parade para o grupo My Chemical Romance, ademais do vestiario do seu seguinte álbum, Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys. Tamén traballa na televisión, como nas series Arrow, The Flash, e Supergirl.
Os deseñadores de moda favoritos de Atwood inclúen Azzedine Alaia, Yohji Yamamoto e Alexander McQueen.
Rebbie Jackson
Maureen Reillette "Rebbie" Brown, nada como Jackson o 29 de maio de 1950 en Gary, Indiana, é unha cantante estadounidense coñecida profesionalmente como Rebbie Jackson. É a maior dos fillos da familia de músicos Jackson. Actuou xunto cos seus irmáns en espectáculos de Las Vegas, Nevada, antes de aparecer canda eles na serie de televisión The Jacksons. A súa irmá La Toya cando ela tiña 6 anos. Con 34, lanzou o seu primeiro álbum Centipede (1984). O álbum tiña cancións escritas por Smokey Robinson, Prince e o seu irmán máis novo Michael, cuxa contribución (a canción "Centipede") converteuse no maior éxito de Rebbie. A finais da década de 1980, a cantante hestrearía dous álbums máis: Reaction (1986) e R U Tuff Enuff (1988).
La Toya Jackson
La Toya Jackson, nada o 29 de maio de 1956 en Gary, Indiana, é unha cantate, autora, actriz e antiga modelo estadounidense. É a quinta filla da familia Jackson. Mantivo a súa carreira de cantante nas décadas de 1980 e 1990, e volveu outra vez á música no 2004 coas cancións "Just Wanna Dance" e "Free the World". Un EP chamado Starting Over foi lanzado o 21 de xuño de 2011.
Manuel Vázquez
O nome de Manuel Vázquez pode referirse a:
Jürgen Habermas
Jürgen Habermas, nado en Düsseldorf o 18 de xuño de 1929, é un pensador e filósofo alemán. Naceu e medrou na Alemaña durante o réxime nazi. Comprender, tralos xuízos de Nuremberg 1945-1946 que "viviramos baixo un sistema criminal" tivo un efecto duradeiro sobre a súa filosofía.
Traxectoria
Estudou filosofía, psicoloxía, literatura alemá e economía na Universidade de Gotinga, en Zúric e en Bonn. Nesta última universidade, ao completar o seu doutoramento en 1954 estudou con membros da Instituto de Socioloxía de Frankfurt do Main. A súa tese versou sobre Friedrich Schelling. De 1956 a 1959 foi axudante e colaborador de Theodor Adorno.
Nas décadas de 1960 e 1970 impartiu clases nas universidades de Bonn e Gottingen. No ano 1961 defendeu a súa habilitación, centrada no concepto do público (öffentlichkeit). De 1964 a 1971 exerceu como profesor na Universidade de Frankfurt, e converteuse nun dos principais representantes da Teoría Crítica. Entre 1971 e 1983 pasou a ser director do Instituto Max Planck para a "investigación das condicións de vida do mundo técnico-científico". No 1982 converteuse no catedrático da filosofía da universidade de Frankfurt, onde ensinou ata a súa xubilación no 1993.
Xa no 2001 obtivo o Premio da Paz que conceden os libreiros alemáns, e no 2003 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Ciencias Sociais. No ano 2013 foi galardoado co Premio Erasmus.
Máis recentemente, Habermas asumiu un papel activo na esfera pública, participando en debates sobre a negación do Holocausto e o terrorismo global.
Pensamento
Segundo a crenza deste filósofo alemán, a sociedade moderna depende non só dos avances tecnolóxicos, senón tamén da nosa capacidade de criticar e razoar colectivamente acerca das nosas propias tradicións. Habermas sostén que a razón encóntrase no núcleo das nosas comunicacións cotiás. Alguén di ou fai algo e preguntamos "por que o fixeches?". Continuamente pedimos explicacións, polo cal Habermas fala da "razón comunicativa". Para el, a razón non consiste en descubrir verdades abstractas, senón na necesidade que temos de xustificarnos ante os demais.
Se ben a súa obra e pensamento se basean na Teoría Crítica da Escola de Frankfurt, Habermas evidencia profundas diverxencias cos seus mestres e predecesores. O seu traballo enfócase nas bases da teoría social e da epistemoloxía, na análise da sociedade industrial e capitalista. Outros temas importantes nas súas análises son a democracia e a primacía da lei nun contexto crítico social evolutivo arredado da política contemporánea, especialmente na Alemaña actual.
Na súa tese Historia e crítica da opinión pública (tamén coñecido como Transformación Estrutural da Publicidade) dálle solidez ao concepto opinión pública e recupera a visión eminentemente democrática do mesmo coa súa distinción entre opinión pública manipulada e opinión pública crítica.
O Antipositivismo
Característico da obra de Habermas dos anos sesenta foi o antipositivismo. En particular, rexeitou o positivismo dos últimos escritos de Karl Marx mentres se afanaba por converter os seus propios traballos iniciais nunha plataforma máis eficaz para unha crítica interna da sociedade capitalista subliñando o aspecto hermenéutico de Marx. Esta crítica posuía os seguintes trazos. Para empezar, Habermas sostiña que a ciencia, e incluso algúns aspectos da filosofía, deixaran de representar un papel crítico na determinación do valor dos fins a procurar, para converterse no cambio das presas da racionalidade instrumental ou intencionada. Deste xeito, a ciencia contribuía a unha racionalidade técnica que facilitaba ao capitalismo o desenvolvemento dunhas formas cada vez máis diversas e complexas de mercadorías en paralelo cun armamento suavemente sofisticado, mentres que por outra parte mostrábase incapaz de ofrecer unha xustificación aceptable do propio sistema capitalista. Dito en poucas palabras, a visión técnica da ciencia era positivista, e por tanto ideolóxica, posto que se negaba ao compoñente hermenéutico da ciencia, tal e como esta era practicada. O resultado de todo aquilo foi que a ciencia e a racionalidade na era capitalista tornárase para Habermas en axentes agresores dos seres humanos. O urxente era deseñar unha teoría que loitase con esta forma negativa de ciencia positivista que a convertese nunha actividade emancipadora que abordase a necesaria reforma económica, política e social. En contraste coa versión pesimista da razón de Adorno e Horkheimer ofrecen na Didáctica de la Ilustración, Habermas trata de rebater esta concepción negativa e afánase por "completar o proxecto da modernidade" comezando pola Ilustración. Pero novamente, este obxectivo precisa unha crítica da concepción puramente "instrumentalista" da ciencia que era dominante no capitalismo de posguerra.
O Estado e a crítica
Os traballos iniciais de Habermas propoñíanse demostrar de que outro modelo de Estado moderno era, a vez, produto e factor da supervivencia mesma do capitalismo. Na década dos setenta houbo un momento no que Habermas chegou a afirmar que o Estado veríase impotente para protexer ao pobo dos peores excesos das crises da economía capitalista, posto que a súa capacidade de recolección das rendas precisas para soster os programas de benestar era limitada. Isto supuña, segundo Habermas, que existía un límite para a lexitimidade do Estado. Porque canto máis incapaz se mostrase para protexer aos cidadáns das crises económicas, menos podía garantir a súa propia lexitimidade. De acordo coa tradición do idealismo alemán, Habermas sérvese de Karl Marx para desenvolver unha estratexia crítica que puidese ser "esencialmente emancipadora". Así, mentres que Marx subliña o papel autoformativo do traballo práctico, Habermas, facendo un sinal a Hegel, considera que o esforzo será crítico e estará, sobre todo, dirixido contra o poder entorpecedor da 'razón instrumental.
Ao mostrar o que a tradición hermenéutica alemá conseguiu nun sentido práctico, deixou aberto o camiño para unha énfase maior sobre as formas simbólicas da interacción.
Teoría da comunicación
Con este mesmo espírito formulou Habermas, nos comezos da década dos setenta, os elementos iniciais dunha teoría da linguaxe, a comunicación e a evolución da sociedade orientada a subministrar a base dun marco normativo en cuxo interior puidera encontrar satisfacción do interese emancipador. Este traballo seu veu a luz nos volumes da Teoría da acción comunicativa, publicada por vez primeira en Alemaña no 1981. A partir desta obra podemos observar que, aínda que Habermas non renunciou nunca ao afán de emancipación que se encontra en Marx, non se mostra disposto, porén, a aceptar nin un instrumento revolucionario nin un positivista para logralo. Recoñece, sen dúbida que o capitalismo abre paso franco á sociedade de clases, e que a racionalidade burocrática ou intencionada ten un poder cada vez maior sobre a vida do individuo, pero considera que é importante non caer no erro de equiparar o "sistema autorregulador cuxos imperativos predominan sobre a conciencia dos membros integrados nel", co "mundo da vida": o mundo da conciencia e da acción comunicativa. A maior parte da posterior obra de Habermas céntrase en torno a exploración das estruturas do mundo da vida. O mundo da vida fundaméntase nun interese pola emancipación; e é só un uso distorsionado da razón e da linguaxe o que fai que iso sexa difícil de apreciar. En efecto, a emancipación é a verdadeira base da vida social, e por tanto da humana. Así pois, a tarefa consiste en proporcionar unha teoría que garanta lucidez universal posible sobre este punto.
Mundo da vida e acción comunicativa
En concreto, Habermas comeza a discusión sobre a noción do mundo da vida a comezos dos anos oitenta retornando a Durkheim e a socioloxía fenomenolóxica de Mead e Schutz. Para este último, o mundo da vida é o mundo da vida cotiá, a esfera total das experiencias dun individuo; é a situación biograficamente determinada na que ese individuo está inserto, quéirao ou non. É "o mundo en tanto que dado por garantido" no que os individuos tratan de realizar os seus obxectivos pragmáticos. Para Habermas, o mundo da vida é un horizonte de conciencia que inclúe tanto a esfera pública coma a privada. É a esfera da formación da identidade e da acción comunicativa. Con esta última expresión refírese Habermas a acción que "se apoia nun proceso cooperativo de interpretación no cal os participantes relaciónanse simultaneamente con algunha que é propia dos mundos obxectivo, social e subxectivo, incluso cando o individuo subliña tematicamente só unha das tres compoñentes nas súas manifestacións". A comunicación é para Habermas o aspecto máis importante de todas as actividades que teñen lugar no mundo da vida, pois é aquí onde, idealmente, os individuos poden obter o recoñecemento da validez das súas expresións, posto que igualmente é aquí onde as estruturas do mundo da vida en xeral admiten ser modificadas. Supostamente, estas modificacións poden provocar a súa vez unha modificación no sistema social global tendo en conta con el o crecemento da racionalidade instrumental.
Paralelamente, a súa investigación do mundo da vida á luz da teoría de Talcott Parson sobre a sociedade como sistema social, Habermas aborda a tarefa de elaborar simultaneamente unha teoría da evolución da sociedade e do individuo dentro dela, en particular na medida na que unha e outra emerxen no seu de normas específicas e formas simbólicas. Apoiándose no traballo de Kohlberg e Piaget para desenvolver unha teoría da competencia moral, e en Chomsky para elaborar unha teoría da competencia lingüística, Habermas esfórzase por mostrar a necesidade de que exista un elemento normativo dominante que goberne a interacción humana, como tamén outro puramente instrumental que se ocupe da satisfacción das necesidades. Ao xuízo de Habermas, equivócanse os que defenden con Weber a posibilidade da existencia dunha ciencia da acción técnica e intencional na que os problemas relativos á moral, e incluso ao verdadeiro coñecemento, foran cuestión de elección persoal. As normas e os valores serán obxecto dunha reflexión crítica e rigorosa, aínda que só fora polo feito de que a distinción mesma entre técnica e normativa depende dunha distinción anterior que é de carácter normativo. Así pois, nin sequera un interese decididamente técnico ou estratéxico admite verse illado do interese por un conxunto de principios eticamente inspirados.
Dificultades co enfoque de Habermas
En primeiro lugar, son poucos os que poden aceptar illadamente, como Habermas parece facelo, o efecto totalizador do sistema filosófico de Hegel, ou a idea de que a modernidade empeza con Hegel máis que con outros candidatos a tal honor, como poden ser Rousseau ou Descartes. De maneira similar as reivindicacións de Karl Marx acerca do traballo e a revolución illadamente, estase facendo día a día máis redundantes.
En segundo lugar, Habermas posúe unha visión antiga da ciencia que lle impide ver que xa non se deixa reducir con facilidade a un interese puramente técnico que poida xustificarse en termos positivistas.
En terceiro lugar, a pesar dos seus esforzos por constituír unha teoría xeral da competencia lingüística e a comunicación sen distorsións a nivel da vida mundana, o seu enfoque da linguaxe baséase nunha serie de hipóteses que a lingüística e a semiótica puxeron exhaustivamente en cuestión.
Presidente de Namibia
120px|miniatura|Estandarte do Presidente de Namibia.
O Presidente de Namibia é o xefe de estado de Namibia, escollido por sufraxio universal por un período de 5 anos.
Solsticio
miniatura|dereita|140px|Símbolo dos solsticios e equinoccios.
Presidente de Namibia
Estes son os presidentes de Namibia, desde a independencia o 21 de marzo de 1990 ata hoxe.
Solsticio
Características
No hemisferio Norte, o de decembro é o solsticio de inverno e o de xuño é o solsticio de verán. O oposto acontece no hemisferio Sur.
Ao longo do ano a posición do Sol visto desde a Terra móvese para o Norte e o Sur. Os solsticios son os momentos do ano nos que a posición do Sol sobre a esfera celeste atinxe as súas posicións máis boreais ou austrais. Os solsticios son os dous puntos da esfera celeste nos que o Sol atinxe a súa máxima declinación norte ( + 23º 26') e a súa máxima declinación sur (-23º 26') con respecto ao ecuador celeste.
A existencia dos solsticios está provocada pola inclinación axial do eixo da Terra. Nos solsticios a lonxitude do día e a altura do Sol ao mediodía son máximas (no solsticio de verán) e mínimas (no solsticio de inverno) comparadas con calquera outro día do ano. Na maioría das culturas antigas celebrábanse festivais conmemorativos dos solsticios.
As datas dos solsticios son idénticas ao paso astronómico da primavera ao verán e do outono ao inverno.
Movemento diúrno do Sol
No solsticio, a lonxitude do día e a altitude do Sol a mediodía son máximas ou mínimas por todo o ano.
O solsticio de xuño
No Polo Norte o sol circula o ceo a unha altitude constante de 23°.
No Círculo polar ártico o centro do Sol soamente toca o horizonte do norte sen se pór. O sol culmina ao Sur, onde atinxe a súa altitude máxima de 47°. É o único día en que o sol se mantén sobre o horizonte por 24 horas.
No Trópico de Cáncer o sol sae 26° norte do leste. Culmina ao cénit, e ponse 26° norte do oeste. O sol está sobre o horizonte por 13,4 horas.
No ecuador o sol sae 23° norte do leste. Culmina ao norte, onde atinxe a súa altitude máxima de 67°. Ponse 23° norte do oeste. O sol está sobre o horizonte por 12 horas.
No Trópico de Capricornio o sol sae 26° norte do leste. Culmina ao norte, onde atinxe a súa altitude máxima de 43°. Ponse 26° norte do oeste. O sol está sobre o horizonte por 10,6 horas.
No Círculo Polar Antártico o centro do Sol soamente toca o horizonte do norte sen saír. É o único día en que o sol se mantén abaixo do horizonte por 24 horas.
No Polo Sur o sol nunca sae, sempre manténdose 23° abaixo do horizonte.
O solsticio de decembro
No Polo Norte o sol nunca sae, sempre manténdose 23° abaixo do horizonte.
No Trópico de Cáncer o sol sae 26° sur do leste. Culmina ao Sur, onde atinxe a súa altitude máxima de 43°. Ponse 26° sur do oeste. O sol está sobre o horizonte por 10,6 horas.
No ecuador o sol sae 23° sur do leste. Culmina ao sur, onde atinxe a súa altitude máxima de 67°. Ponse 23° sur do oeste. O sol está sobre o horizonte por 12 horas.
No Trópico de Capricornio o sol sae 26° sur do leste. Culmina ao cénit, e ponse 26° Sur do Oeste. O sol está sobre o horizonte por 13,4 horas.