cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrew Burnett
Recoñecementos
En 2020 foi galardoado co premio Derek Allen, da Academia Británica, "pola súa salientable contribución ao desenvolvemento do estudo das cuñaxes do Imperio Romano e unha carreira de servizo público".
Burnett é profesor honorario de arqueoloxía da universidade pública londiniense University College London.
En 2016 foi elixido membro honorífico da Real Sociedade Numismática de Bélxica, con ocasión do 175 aniversario da institución.
Patriarca de Alexandría
Listaxe de patriarcas da Igrexa Ortodoxa Copta (ex-monofisita)
49 - Xoán IV (776-799)
Andrew Burnett
Recoñecementos
Na súa honra publicouse ademais un Festschrift académico en 2015, que foi editado por Roger Bland e Dario Calomino co título de Studies in Ancient Coinage in Honour of Andrew Burnett.
Patriarca de Alexandría
Listaxe de patriarcas da Igrexa Ortodoxa Copta (ex-monofisita)
50 - Marcos III (799-819)
51 - Santiago (819-830)
Andrew Burnett
Roman Provincial Coinage
Xunto con outros autores, participa no proxecto Roman Provincial Coinage, da Universidade de Oxford e apoiado polo Museo Británico e a Biblioteca Nacional de Francia, e do que foi editor xeral. Este proxecto estuda e cataloga as moedas provinciais romanas desde a morte de César ata o século II d. de C. Algúns dos seus volumes previstos (e os seus suplementos de actualización) están publicados e outros aínda en proceso, aínda que accesibles a través da web.
Membrana plasmática
Funcións
A función básica da membrana plasmática reside en manter o medio intracelular diferenciado do medio que o rodea. Isto é posíbel grazas á natureza illante en medio acuoso da bicapa lipídica e ás funcións de transporte que desempeñan as proteínas. A combinación de transporte activo e transporte pasivo fan da membrana plasmática unha barreira selectiva que permite á célula diferenciarse do medio. Os esteroides, como o colesterol, teñen un importante papel na regulación das propiedades, é dicir que o seu rol físico-químico é moi importante porque regula a resistencia e fluidez da membrana. No compoñente proteico reside a maior parte da funcionalidade da membrana, as proteínas realizan funcións específicas e podemos clasificalas segundo a súa función en:
Ulsan Hyundai FC
O Ulsan Hyundai FC (울산 현대 축구단) é un club de fútbol coreano da cidade de Ulsan. Fundouse en 1983 e compite na K League Classic.
Membrana plasmática
Funcións
No transporte entre membranas podemos falar de:
O compoñente glicídico forma o glicocálix, con funcións de certa protección ante agresións mecánicas e químicas, a cal é a que parece máis importante xa que permite diferenciar o exterior celular permitindo un recoñecemento intercelular.
Patriarca de Alexandría
Listaxe de patriarcas da Igrexa Ortodoxa Copta (ex-monofisita)
52 - Simón II (830-830)
53 - Xosé I]] - 831-849)
54 - Miguel II (849-851)
55 - Cosmas II (851-858)
56 - Chenondi ou [[Sanitio I (859-880)
57 - Miguel III (880-907)
58 - Gabriel I (910-921)
59 - Cosmas III (921-933)
61 - Teófano (953-956)
62 - Menas II (956-974)
63 - Efrén ou Abraám (975-978)
64 - Filoteo (979-1003)
65 - Zacarías (1004-1032)
Andrew Burnett
Roman Provincial Coinage
Estes son os volumes publicados da serie Roman Provincial Coinage coa participación de Burnett:
Patriarca de Alexandría
Listaxe de patriarcas da Igrexa Ortodoxa Copta (ex-monofisita)
66 - Cristódulo ou Cristófilo (1032-1046)
67 - Sanitio II ou Shenuoda II (1047-1077)
Andrew Burnett
Outras obras
Ademais dun bo número de artigos publicados fundamentalmente en revistas do ámbito numismático, Burnett é autor de diversas monografías, entre as que se poden destacar as seguintes:
Patriarca de Alexandría
Listaxe de patriarcas da Igrexa Ortodoxa Copta (ex-monofisita)
68 - Cirilo II (1078-1092)
69 - Miguel IV (1092-1102)
Illa de Tourís Novo
A Illa de Tourís Novo (ou, simplemente, Tourís) é unha illa pertencente ó concello do Grove, situada na Ría de Arousa, ó nordeste do istmo da Lanzada. Ten 15 hectáreas de superficie pero, como outras illas que alí se atopan, chega a quintuplicar o seu tamaño coas baixamares. É case completamente areosa, chaira e baixa, con zonas de lodo e manchas de marisma.
Patriarca de Alexandría
Listaxe de patriarcas da Igrexa Ortodoxa Copta (ex-monofisita)
71 - Gabriel II (1131-1145)
72 - Miguel V (1145-1146)
73 - Xoán V (1146-1166)
74 - Marcos IV (1166-1189)
Vacante (1216-1235)
76 - Cirilo III (1235-1243)
Vacante (1243-1250)
77 - Atanasio III (1250-1261)
78 - Xoán VII (1262-1268 e 1271-1293)
79 - Gabriel III (1268-1271) - Deposto
82 - Xoán IX (1320-1327)
83 - Benxamín II (1327-1339)
85 - Marcos V (1348-1363)
86 - Xoán X (1363-1369)
88 - Mateu I (1378-1408)
89 - Gabriel V (1409-1428)
91 - Mateu II (1453-1466)
92 - Gabriel VI (1466-1475)
93 - Miguel VI (1475-1477)
Vacante (1477-1480)
94 - Xoán XII (1480-1483)
95 - Xoán XIII (1483-1524)
Vacante (1524-1526)
96 - Gabriel VII (1526-1569)
Vacante (1569-1573)
97 - Xoán XIV (1573-1585)
98 - Gabriel VIII (1585-1601)
Vacante (1601-1610)
99 - Marcos VI (1610-1621)
100 - Xoán XV (1621-1631)
101 - Mateu III (1631-1645)
102 - Marcos VII (1645-1660)
103 - Mateu IV (1660-1676)
104 - Xoán XVI (1676-1718)
106 - Xoán XVII (1727-1745)
107 - Marcos VII (1745-1770)
108 - Xoán XVIII (1770-1797)
109 - Marcos VIII (1797-1809)
110 - Pedro VII (1809-1852)
Vacante (1852-1854)
111 - Cirilo IV (1854-1861)
112 - Demetrio II (1861-1870)
Vacante (1870-1874)
113 - Cirilo V (1874-1927)
114 - Xoán XIX (1928-1942)
115 - Macario III (1942-1944)
Vacante (1944-1946)
116 - Xosé II (1946-1955)
Vacante (1956-1959)
117 - San Cirilo VI (1959-1971)
118 - Sanitio III ou Shenouda III (1971- hoxe)
Listaxe dos patriarcas Melkita (ex-Calcedoniano ou Ortodoxos gregos)
34 - Paulo de Tabenne (537-540)
36 - Apolinario (551-570)
37 - Xoán II ou IV (570-580)
.40 S&W
miniatura|150 px|.40 no centro flanqueado por [[.45ACP na esquerda e o 9 mm Parabellum na dereita]] .40 S&W é un calibre de 10 mm deseñado por Smith & Wesson, coñecido fabricante norteamericano de armas de fogo, o calibre é unha evolución do 10 mm Auto que fora adoptado polo FBI pero que era visto como demasiado potente por algúns axentes.
Patriarca de Alexandría
Listaxe dos patriarcas Melkita (ex-Calcedoniano ou Ortodoxos gregos)
38 - San Euloxio I (580-607) - conmemorado en 03/07
40 - San Xoán III ou V O Esmoleiro (610-619) - conmemorado en 23/01
41 - Xurxo I ou II (620-631)
42 - Ciro (631-640 e 641-642) - Monotelismo
44 - Come ou Cosmas I (742-768)
46 - Eustaquio (813-817)
47 - Cristóforo I (817-848)
48 - Sofronio I (848-860)
49 - Miguel I (860-870)
50 - Miguel II (870-903)
51 - Cristódulo (907-932)
52 - Eutiquio (933-940)
53 - Sofronio II (940-941)
54 - Isaac (941-954)
55 - Xó (954-960)
56 - Elías I (963-1000)
57 - Arsenio (1000-1010)
58 - Teófilo II (1010-1020)
59 - Teodosio (1020-1020)
60 - Xurxo II ou III (1020-1052)
61 - Leoncio (1052-1059)
62 - Alexandre II (1059-1062)
63 - Xoán IV ou VI (1062-1100)
64 - Euloxio II (1110)
65 - Sabas (1117))
66 - Cirilo II (1117)
67 - Teodosio II
68 - Sofronio III (?-1171)
69 - Elías II (1171-1175)
70 - Eleuterio (1175-1180)
71 - Marcos III (1180-1210)
72 - Nicolau I (1210-1243)
73 - Gregorio I (1243-1263)
74 - Nicolau II (1263-1276)
76 - Gregorio II (1316-1354)
77 - Gregorio III (1354-1366)
78 - Nifón (1366-1385)
79 - Marcos IV (1385-1389)
80 - Nicolau III (1389-1398)
81 - Gregorio IV (1398-1412)
82 - Nicolau IV (1412-1417)
83 - Atanasio IV (1417-1425)
85 - Filoteo (1435-1459)
86 - Marcos VI (1459-1484)
88 - Xoaquín (1486-1567)
89 - Silvestre (1567-1590)
90 - Melecio I (1590-1601)
91 - Cirilo III Lucaris (1601-1620)
92 - Xerásimo I (1620-1636)
94 - Nicéforo (1639-1645)
95 - Xoanicio (1645-1657)
96 - Paíso (1657-1678) - Abdicou, morto en 1681 97 - Partenio I (1678-1688)
98 - Xerásimo II (1688-1710) - Abdicou, Morto en 1714
99 - Samuel (1710-1712 e 1714-1723
101 - Cosmas III (1737-1746)
102 - Mateus (1746-1766) - Abdicou, Morto en 1775
104 - Xerásimo III (1783-1788)
105 - Partenio II (1788-1805)
106 - Teófilo III (1805-1825)
Melkita Ortodoxa
107 - Herotio I (1825-1845)
108 - Artenio (1845-1847) - Abdicou, Morto en 1852
109 - Herotio II (1847-1858)
111 - Santiago (1861-1865)
112 - Nicanor (1866-1869)
113 - Sofronio IV](1870-1899)
114 - Focio (1900-1925)
115 - Melecio II (1926-1935)
116 - Nicolau V (1936-1939)
117 - Cristóforo II (1939-1966) - Abdicou, Morto en 1967
118 - Nicolau VI (1968-1986)
119 - Partenio III (1987-1996)
120 - Pedro VII (1997-2004)
121 - Teodoro II (2004- )
Catolicismo Melkita
miniatura|Patriarca Greco Católico Melquita Gregorio III Laham.
Patriarcas latinos de Alexandría
O Patriarcado Latino foi suprimido en 1964
Aeroporto de Londres-Heathrow
O Aeroporto Internacional de Heathrow, comunmente coñecido só como Heathrow, é o aeroporto con maior actividade e conexións no Reino Unido.
No ano 2003, recibiu máis tráfico internacional de pasaxeiros que calquera outro aeroporto no mundo. Ademais, ese mesmo ano, foi o aeroporto con maior actividade en Europa respecto ao tráfico total de pasaxeiros (un 31,5% máis de pasaxeiros que o Aeroporto Charles de Gaulle de París ou o Aeroporto de Frankfurt), pero estivo en segundo lugar (tras o Aeroporto Charles de Gaulle) respecto dos movementos de aeronaves (un 10% menos que o aeroporto francés) e foi terceiro respecto ao tráfico de carga.
O Aeroporto de Heathrow atópase en Heathrow, no distrito de Hillingdon, na área oeste de Londres.
Kremlin
miniatura|As torres do Kremlin de Moscova. Kremlin (do ruso кремль, kreml ‘cidadela fortificada’, derivada de krem ‘pedra’), sinónimo de "fortaleza" en ruso, reférese a calquera complexo fortificado encontrado nas cidades rusas históricas. A palabra é máis frecuentemente utilizada en referencia ao máis coñecido deles, o de Moscova, sede do goberno da Rusia e da extinta Unión Soviética. É unha das maiores atraccións turísticas da cidade de Moscova.
Browning HP
Browning Hi-Power é unha pistola baseada nunha pistola semiautomática patentada por John Browning en 1922 nos Estados Unidos e que levou a idea a Bélxica onde foi fabricada pola Fabrique Nationale de Herstal a partir de 1935 e que aínda se fabrica, foi unha das armas máis influentes usada por numerosas forzas armadas.
Megacles II
Megacles II (en grego Μεγακλῆς), nado en Atenas, era fillo de Alcmeón, neto de Megacles I e membro da familia dos Alcmeónidas, foi un opositor a Pisístrato no Século -VI.
Traxectoria
Heródoto di que tamén enganaron aos atenienses cando montaron unha escena cunha rapaza chamada Fie, excepcionalmente alta, vestida con armadura, que recibiu a Pisístrato ao seu regreso, despois do seu casamento, facendo crer ao pobo que era a propia Atenea que chegaría a proclamar a Pisístrato como tirano, aínda que sexa tamén o propio Heródoto o que dubida da veracidade desta historia.
Seis anos máis tarde, Megacles volveríase contra Pisístrato, logrando expulsalo de Atenas por segunda vez, ao negarse este último a ter fillos coa súa filla, pondo fin á segunda tiranía de Pisístrato.
Megacles rivalizou ao redor do -560 con Hipoclides, un antigo arconte de Atenas, para casar con Agarista, filla do tirano de Sición, Clístenes. Da súa unión, tiveron dous fillos, Hipócrates o Maior e Clístenes. Megacles e a súa familia tamén tiveron que se exiliaren tras acentuarse as diferenzas con Pisístrato despois da segunda toma do poder por parte do tirano.
O fillo máis novo, Clístenes, segundo Plutarco, sería o pai de Deinomache ou Dinomache, nai de Alcibíades.
Por tanto, Megacles II, ás veces chamado Megacles o Maior foi bisavó tanto de Pericles como de Alcibíades.
Karakorum
Pola súa altitude e dureza, o Karakorum está moito menos habitado que a cordilleira do Himalaia. Os exploradores europeos chegaron por vez primeira a comezos do século XIX e foron seguidos polos topógrafos británicos en 1856.
O Paso Muztagh foi cruzado en 1887 por unha expedición encabezada polo coronel Francis Younghusband, e os vales situados sobre o río Hunza foron explorados en 1892 polo xeneral Sir George K. Cockerill. As exploracións que se realizaron nas décadas de 1910 e 1920 serviron para coñecer gran parte da xeografía da rexión.
O Karakorum e o Himalaia son importantes para as investigacións sobre a Terra por diversas razóns. Son unhas das zonas do mundo cunha maior actividade xeolóxica, pois están situadas na zona na que baten dous continentes, Asia e o subcontinente indio. Ademais son importantes para o estudo das placas tectónicas. Os glaciares da montañas serven como indicadores do cambio climático.
Picos máis altos
Entre os picos máis altos do Karakorum, atópanse:
Demetrio Salgueiro
José Demetrio Salgueiro Rapa, nado en Lago (Xove) o 2 de xullo de 1971, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela (1997). Foi axente de Emprego e Desenvolvemento Local no concello de Burela dende 1998. É axente de seguros.
É alcalde do concello de Xove dende 2007, cando gañou as eleccións por maioría absoluta encabezando a lista do PPdeG. En 2011 volveu ser elixido alcalde ampliando aínda máis a súa maioría.
A unión fai a forza
A unión fai a forza (en alemán: Einigkeit macht stark, en francés: L'union fait la force, en neerlandés: Eendracht maakt macht) é o lema nacional de Bélxica, adoptado máis tarde tamén por Bulgaria e Haití.
Historia
O lema foi previamente empregado polas Provincias Unidas na súa forma latina: Concordia res parvae crescunt. Despois da proclamación do Reino, os Países Baixos tomaron o lema da Casa Real de Orange-Nassau: Je maintiendrai.
Tempada 2010-2011 da División de Honra de Rugby Feminino
A tempada 2010-2011 da División de Honra de Rugby Feminino é a primeira disputada desta competición, herdeira da Copa da Raíña. É disputada por sete equipos en sete xornadas.
Aiguabarreig (Mequinenza)
O Aiguabarreig é un espazo natural de gran transcendencia como área de reprodución, invernada e descanso de fauna migratoria situado en Mequinensa, Zaragoza (Aragón). Constitúe a maior confluencia fluvial da península ibérica (coa unión dos ríos Ebro, Segre e Cinca), unha das máis grandes de Europa e unha das que ten maior interese biolóxico e ambiental en España.
Topónimo
O termo "Aiguabarreig" provén da palabra de orixe catalá que designa a mestura de augas no lugar no que dúas ou máis correntes de augas se xuntan e forman unha soa. O Aiguabarreig Segre-Cinca-Ebro fórmase no momento que o río Cinca achega a súa auga ao río Segre, no termo municipal de La Granja d’Escarp, e á súa vez estas son achegadas ao río Ebro, xa en Mequinensa.
A actual imaxe do Aiguabarreig é recente, froito do resultado de cambios introducidos pola acción humana. O Aiguabarreig natural quedou sepultado coa construción dos encoros de Mequinensa e Riba-roja, que alagaron as frondosas beiras e moitísimas illas que salpicaban o leito entre o Segre e o Ebro fronte á vila de Mequinensa. Co paso dos anos e entre outras cousas, grazas á achega de sedimentos do Cinca e do Segre, que xa non chegan a alcanzar o Delta do Ebro e inmobilizados polo freo que impoñen as presas na dinámica fluvial, as masas forestais e carriceiras do Aiguabarreig foron recuperando o aspecto de outrora, cunha nova característica, as súas augas son agora mansas polo efecto de cola de encoro.
Marco xeográfico
Territorialmente atópase no centro da Depresión media do Ebro. Limita ao oeste cos Monegros, ao leste cos Tossals de Montmeneu e Almatret e cara ao sur coa cola do encoro de Riba-roja. Este grande espazo natural está dividido entre dúas comunidades autónomas (Aragón e Cataluña) e as súas extremidades en dúas comarcas; Segriá para Cataluña e Bajo Cinca en Aragón. O Segre e o Cinca forman un primeiro Aiguabarreig entre as poboacións de La Granja d’Escarp, Massalcoreig e Torrente de Cinca; as dúas primeiras en territorio da comunidade de Cataluña e a terceira no territorio da comunidade de Aragón. A poucos quilómetros converxen coas augas do Ebro, xa no termo municipal de Mequinensa.
Paisaxe
No Aiguabarreig, atópanse centos de metros de anchura de auga, con numerosas illas fluviais e bosques de ribeira, das máis extensas do Ebro, grandes masas de carriza, praias de croios, pozas e galachos. É tamén punto de confluencia da flora esteparia, proveniente da zona árida de Los Monegros e a flora mediterránea que ascende polo val do Ebro, incluíndo algúns elementos propios da montaña. A entrelazada conexión das ribeiras fluviais e as lagoas cunha contorna árida e mediterránea onde abundan riscos verticais (escarpes) e á vez planas de froiteiras outórganlle esta riqueza biolóxica excepcional.
A paisaxe é dun gran contraste entre a gran zona húmida que forman a unión dos ríos Ebro, Segre e Cinca e a aridez circundante, circunstancia que fai deste lugar un punto estratéxico para moitas aves, xa sexa para invernar, para reproducirse ou como punto de parada no longo percorrido migratorio. O feito de estar situado en plena depresión do Ebro e a proximidade do Parque natural do Delta permiten ao Aiguabarreig converterse nun extraordinario conector biolóxico.
Vexetación
O Aiguabarreig de Mequinensa enmárcase no dominio da vexetación esclerófila mediterránea, que aquí aparece sobre os terreos terciarios que bordean os ríos. Por outra banda, a vexetación de ribeira ten carácter eurosiberiano, xa que se trata de comunidades relativamente independentes da precipitación, grazas á súa conexión directa co nivel freático. Así mesmo ten un interese ecolóxico excepcional, xa que as súas especiais condicións microclimáticas (baixa temperatura media, alta humidade e baixa intensidade de luz) durante os períodos estivais atrasa o desenvolvemento fenolóxico das plantas presentes, e prové de flores, froitos e biomasa verde os ecosistemas dos arredores, xusto nun período en que estes teñen un baixo estado produtivo. Tamén ofrecen excelentes condicións para a prevención da deshidratación das poboacións de insectos que viven de maneira ocasional ou permanente. Sen esquecer o importante papel ecolóxico que teñen como corredores biolóxicos para un gran número de especies.
Entre as comunidades de ribeira atópanse alamedas, formacións caracterizadas polo dominio do chopo, coa presenza esporádica dalgún amieiro e en menor medida freixos. Nun segundo estrato atópanse salgueiros (Salix alba, S. fragilis, S. purpurea) e tamarindos. O estrato arbustivo constitúeno sobre todo as silvas, que forman masas de certo volume, e o roldón, non moi frecuente. Tamén se atopa a típica regalicia. Os salgueiros sobre os limos e sobre gravas de arrastre son a orla natural das alamedas. O salgueiro e o salgueiro irto dominan esta asociación que representa un papel moi importante na retención de sedimentos procedentes das riadas debido á súa estrutura tridimensional e da súa elasticidade. Tamén se atopa vexetación repoboada de piñeiro carrasco, romeus caracterizados pola presenza de Rosmarinus officinalis e algunhas especies termófilas, sendo frecuente que no seu seo aparezan pés diversos ou pequenas masas de carballo carrasco ou Juniperus phoenicea. Existen tamén algunhas especies helófitas como Phragmites australis ou Typha domingensis.
O carriceira cobre unha banda moi ancha das gleras a miúdo dun centenar de metros ao longo do curso fluvial en canles laterais e charcas. É unha comunidade de aspecto totalmente diferente a calquera outra; o carrizo e as eneas que dominan alternativamente, forman masas apertadas e monótonas que seguen a beira. As súas raíces afúndense na lama exercendo unha competencia que non deixa practicamente oportunidade a outras especies debido á súa estratexia de reprodución a partir de talos modificados que se estenden baixo terra (rizomas) e que chegan até cen canizos por metro cadrado. A principios de verán o nivel do río retírase á súa cama de estiaxe e aparece unha banda de area e limo cun elevado contido de humidade. Neste substrato desenvólvense comunidades higronitrófilas (Xanthio-Polygonetum) con especies de características centroeuropeas como Xanthium spinosum, Polygonum persicaria e Paspalo-Polypogonetum viridis. Estas comunidades desaparecen no outono co ascenso do nivel da auga.
En canto á vexetación mediterránea típica desta zona, destacan claramente a carballo carrasco, o lentisco e o espiño negro. Tamén en ocasións ten un estrato arbóreo o piñeiro carrasco. Alí onde as terras son carbonatadas aparecen matogueiras de romeu como a formación máis abundante. Outras matogueiras menos frecuentes son Genista biflora e Cistus clusii. En canto ás zonas de herba, atópanse numerosas matas de Brachypodium retusum. Nas áreas de arenitas e lutitas, con chans limosos, hai especies de esparto como o Lygeum_spartum. Onde afloran os xesos medran o Gavoi Ononis tridentata, e os cortes e zonas moi frecuentadas polos rabaños aparecen as comunidades máis nitrófilas como a Artemisia herba-alba, Salsola vermiculata ou Atriplex halimus.
Xeoloxía
Desde o punto de vista xeolóxico, a rexión que acolle o enclave sitúase na conca do Ebro, cunca sedimentaria terciaria, limitada ao norte polos Pireneos, as Cordilleiras Costeiras Catalás ao leste e o Sistema Ibérico ao sur e sueste. Durante o terciario (Oligoceno inferior e Mioceno superior), os sistemas aluviais procedentes destas tres cordilleiras vertían as súas augas cara á conca do Ebro, que, naqueles tempos, tiña un carácter endorreico. Así, as augas cargadas de sedimentos acumulábanse nas partes centrais formando lagos inmensos de augas superficiais. É o caso de Mequinensa, onde había unha serie de lagos e áreas palustres cunha sedimentación carbonatada asociada a unha grande achega de materia orgánica, con presenza de abundantes gasterópodos (Planorbis sp.), ostrácodos, tartarugas, crocodilos, pequenos roedores etc. como o demostran as investigacións paleontolóxicas da zona, que fan do Baixo Cinca un dos puntos de achados de roedores máis importantes de Europa.
Os materiais que afloran na zona, desde o punto de vista litolóxico, están integrados por grosos paquetes de calcarias lacustres con estratificación horizontal, que alternan con niveis máis delgados de margas e lutitas, arenitas fluviolacustres e localmente lignitos dun espesor de 20 a 70 cm de media. Estes materiais das proximidades do río atópanse recubertos de sucalcos e depósitos aluviais formados por cantos, gravas, areas e arxilas cuaternarias.
Biodiversidade e observación de aves
miniatura|Confluencia fluvial de Ebro, Segre e Cinca en Mequinensa. En canto aos paxaros, das aproximadamente 280 especies presentes ao longo do ciclo anual, aí aniñan máis de 140, tanto nos ambientes fluviais como os orixinados polo paso dos ríos ou a súa contorna. Grazas a estas características conviven especies de ambientes ben opostos onde as aves son o grupo máis destacado, abarcando desde colonias de ardeidos, nas illas fluviais, a todo tipo de rapaces, así como aves propias de ambientes desérticos, incluíndo unha extensa representación de especies escasas e ameazadas en Europa. Outros grupos fáunicos ben representados son: réptiles, anfibios e mamíferos, estes últimos, cunha extraordinaria representación de diferentes especies de morcegos, unha abundante poboación de cervos, corzos, presenza da sixilosa lontra e a cada vez máis abundante cabra salvaxe, podéndose chegar a observar desde o mesmo pobo ou no castelo de Mequinensa. Os endemismos son notables na entomofauna e dentro das augas, xunto coas náiades, subsisten con dificultade (polos efectos dos encoros e a introdución de especies piscícolas con fins deportivos) poboacións de peixes autóctonos.
A acumulación de sedimentos na cola do encoro de Riba-roja permitiu que ao longo dos últimos anos constituíronse diferentes insuas entre as confluencias primeiro do Segre co Cinca até chegar ao Ebro, xa na poboación aragonesa de Mequinensa. De entre todas elas cabe destacar l’Illa dels Martinets que se converteu ao longo dos anos nunha importante colonia de nidificación para moitas especies de ardeidos, como a garza boieira, a garzota, a garza pequena, a garza da noite, a garza branca, a garza real e a garza imperial, ás que nos últimos anos se engadiu a garza amarela e onde invernan ben camuflados entre as masas de carrizo, uns poucos exemplares de abetouro común. Esta gran cantidade ornítica inclúe parellas de andoriñas das barreiras que colonizan con espectaculares colonias as paredes dos sucalcos fluviais, cisnes ou algúns centos de patos. Nestes bosques de ribeira atópanse unha das dúas únicas poboacións ibéricas de picanzo pequeno. miniatura|[[Voitre leonado|Gyps fulvus no Aiguabarreig de Mequinenza.]] Os bosques de ribeira e as carriceiras ben conservados e de grande extensión albergan unha poboación ornítica, interesante e ben nutrida, que poden ser observada ao longo de todo o ano, aproveitando as diferentes fases deste ecosistema; rálidos, pícidos, túrdidos, páridos, frinxílidos ou emberícidos. Na contorna de estepa atópanse: sisón común, ganga ortega, ganga ibérica, gaio azul ou as calandriña común e das marismas, por destacar algunhas das máis emblemáticas, e nas áreas de transición entre estes espazos: papuxa real e tomiñeira, merlo azul, Oenanthe leucura e pedreiro amarelo, por citar algunhas das máis representativas. Entre as carriceiras danse cita especies como Calopteryx virgo, Sympetrum flaveolum, Ishnura pumilio e mesmo Anax imperator.
Por último, destacar os escarpes, característicos do Val do Ebro, e que sen dúbida albergan un nutrido grupo de especies rupícolas, en especial rapaces, podéndose observar sen gran dificultade moitas delas, entre as que cómpre destacar algunhas delas cun grande interese de conservación, a nivel nacional e autonómico, por citar algunhas delas; voitre leonado, voitre branco, aguia real, aguia perdiceira, aguia calzada, aguia albela, miñato común, tartaraña das xunqueiras, miñato queimado e real, falcón peregrino e bufo real.
Os anfibios e réptiles identificados no Aiguabarreig son sapo parteiro común, sapo de esporóns, sapiño patilongo, sapo común, sapo corredor, ra verde, sapoconcho riscado e europeo, osga común, Acanthodactylus erythrurus, lagarto arnal, lagarta dos penedos, lagartija colilarga, lagarta cinsenta, cobra de escada, cobra lagarteira meridional, cobra rateira e cobra viperina.
A Dirección Xeral de Turismo de Aragón incluíu o Aiguabarreig dentro das 16 rutas seleccionadas guiadas para a observación de aves en Aragón. Cada ruta descríbese nunha ficha completa sobre as aves e o territorio e compleméntase con lugares de interese da zona e aloxamentos. O Concello de Mequinensa, en colaboración coa Comarca do Baico Cinca, sinalizou 7 rutas que poden realizarse a pé, en bicicleta ou dacabalo que percorren as paraxes do Aiguabarreig e ofrecen vistas privilexiadas á confluencia dos ríos.
Patrimonio cultural
A pesca deportiva e a navegación son dúas das actividades máis frecuentes. O Aiguabarreig é, grazas á pesca, un punto de interese internacional con centos de pescadores, particularmente centroeuropeos, que visitan cada ano estes ríos e gozan da extensa rede de ofertas existentes ao redor desta actividade. As especies de peixes introducidas, de grande atracción para o pescador, son sobre todo o black bass, o lucio-perca ou o coñecido siluro. Non se deben esquecer os centos de naturalistas que visitan cada ano a zona, atraídos pola súa gran diversidade biolóxica, particularmente os observadores de aves.
A contorna do Aiguabarreig está marcada pola conca carbonífera de Mequinenza e os máis de 150 anos de historia mineira na localidade. A extracción de lignitos e o seu transporte marcou os lugares do Aiguabarreig, dado o seu estreito vínculo cos ríos. Símbolo son os extinguidos "llauts", unhas embarcacións que mantiñan unidas as persoas e a cultura de todas as vilas ribeiregas. Aínda poden verse diferentes espazos de patrimonio industrial mineiro ao redor dos ríos cuxas augas serviron para transportar o carbón nunhas embarcacións típicas de Mequinensa coñecidas como "llauts". miniatura|Edificio do [[Museos de Mequinensa|Museo da Historia de Mequinensa.]] Os Museos de Mequinensa céntranse no patrimonio mineiro e histórico da vila vella de Mequinensa que foi demolida e alagada baixo as augas do río Ebro tras a construción dos encoros de Ribarroja e Mequinensa. No Museo da Mina pódese visitar unha mina de carbón auténtica de máis dun quilómetro de percorrido interior con material histórico e máquinas que foron utilizadas para a extracción de carbón durante máis de 150 anos na conca mineira de Mequinensa. No Museo da Historia de Mequinenza pódese percorrer o pasado da poboación, desde a Prehistoria até a derriba da vila vella de Mequinensa así como un espazo dedicado ao escritor local Jesús Moncada. miniatura|Castelo de Mequinensa. O Castelo de Mequinensa álzase case ao bordo dun grande escarpado xusto na confluencia dos ríos Ebro, Segre e Cinca en Mequinensa. A súa planta é un cuadrilátero irregular, con sete torreóns rectangulares excepto un, o máis robusto, que é de planta pentagonal. Poucas fortalezas terán unha mellor localización que esta, contemplando unha extensa e impresionante paisaxe sobre a confluencia dos ríos e as súas terras circundantes alcanzando a ver en días despexados os Pireneos. O edificio é un auténtico castelo-palacio, un dos mellores que a arte gótica legou á Coroa de Aragón, datado nos séculos XIV e XV.
Parte da antiga poboación de Mequinenza pode visitarse hoxe en día porque se converteu nun gran parque da memoria ao aire libre tras a súa derriba e inundación polos pantanos do Ebro. Recuperáronse de entre as runas os trazados orixinais das rúas e das casas que quedaban por encima do nivel da auga. A Mequinenza antiga, o “Pobo Vello” como a coñecen os mequinenzanos, é unha invitación a pasear polo recordo das súas rúas e canellóns, a redescubrir parte da antiga Igrexa, a imaxinar os antigos peiraos e coñecer mil historias, curiosidades e lendas daquela milenaria e histórica vila de navegantes e mineiros a beiras do río Ebro.
Existen varios abrigos de arte rupestre nos arredores de Mequinensa, entre os que destacan Barranco de Campells II, Valbufandes III catalogados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Estas manifestacións de arte rupestre reciben tamén a máxima protección xurídica segundo a Lei 3/1999, de 10 de marzo, de Patrimonio Cultural Aragonés.
Abadía de Whitby
miniatura|Ruínas da abadía de Whitby ([[Yorkshire Norte|Yorkshire norte).]] A abadía de Whitby, coñecida no período anglosaxón como Streoneshalh, é unha abadía bieita en ruínas situada xunto á beira do mar do Norte no cantil oriental por encima de Whitby en Yorkshire do Norte, Inglaterra. Foi abandonada durante a disolución dos mosteiros ordenada polo rei Henrique VIII. É un monumento clasificado de grao I do English Heritage e o seu museo está aloxado en Cholmley House.
Período anglosaxón
miniatura|Localización de Whitby. O primeiro mosteiro foi fundado no ano 657 polo rei de Northumbria, o anglosaxón Oswiu (Oswy ou Oswio) co nome de Streoneshalch (antigo nome de Whitby ). O rei nomeou a dama Hilda, abadesa de Hartlepool e sobriña de Edwin, primeiro rei cristián de Northumbria, como primeira abadesa. O nome Streoneshalh crese que significaba baía fortificada ou baía da torre en referencia a un suposto asentamento romano que existía previamente no lugar, aínda que nunca se demostrou esta afirmación e propuxéronse teorías alternativas, como que o nome signifique asentamento de Streona, en referencia a Eadric Streona, pero é improbable xa que Streona morreu en 1017 e a denominación de Streoneshalh foi moi anterior.
A abadía foi creada como cohospitae ou mosteiro dobre, con monxes e monxas de rito celta separados pero baixo o mando dunha única abadesa, como era costume entre os asentamentos celtas. Foi o fogar do gran poeta do reino de Northumbria, Cædmon. Alí, era o vaqueiro da comunidade mais por iniciativa da abadesa Hilda foi educado para se converter en monxe e crear composicións poéticas e cantos sagrados.
En 664 tivo lugar na abadía o sínodo de Whitby, no que rei Oswiu ditaminou que a Igrexa de Northumbria adoptaría o cálculo romano da Pascua e a tonsura monástica romana, no curucho, en lugar da celta, na fronte de orella a orella. Este sínodo marcou o principio do final da influencia da Igrexa celta e da abadía de Iona no reino e, por extensión, en Inglaterra, en favor dos costumes romanos.
Streoneshalch foi atacado por piratas daneses en sucesivas incursións de Ivar Ragnarsson e Ubba entre 867 e 870 e o lugar permaneceu abatido durante máis de 200 anos. A existencia de Prestebi, ou morada dos sacerdotes en nórdico antigo, no reconto eclesiástico de Domesday pode sinalar que houbo certa reactivación da vida relixiosa despois da destrución danesa. O antigo mosteiro que posteriormente se daría a Reinfrid estaba composto por unhas 40 ruínas monasteria vel oratoria, similares ás ruínas monásticas irlandesas, con numerosas capelas e celas.
Refundación
Reinfrid, un soldado de Guillermo o conquistador, converteuse en monxe trala conquista normanda de Inglaterra e viaxou a Streoneshalh, que entón era coñecido como Prestebi ou Hwitebi (o "asentamento branco" en nórdico antigo) e pediu a sir William de Percy permiso para habitar as ruínas do mosteiro celta. O barón non só lle outorgou a abadía, senón tamén dous carucatos de terra e medios para a súa reconstrución e manutención. Sir Serlo de Percy, irmán do fundador, uniuse a Reinfrid no novo priorado baixo a advocación de san Pedro e santa Hilda de Whitby, dependente da abadía de Fountains e onde se seguía a regra de san Bieito.
A doazón orixinal de William de Percy non só incluía o mosteiro de San Pedro en Streoneshalch, senón tamén a cidade e o porto de Whitby coa súa igrexa parroquial de Santa María e seis capelas dependentes en Fyling, Hawsker, Sneaton, Ugglebarnby, Dunsley e Aislaby, cinco muíños (entre eles, o de Ruswarp, o lugar de Hackness con dous muíños e a igrexa parroquial de Santa María, ademais da Igrexa de San Pedro en Hackness "onde os nosos monxes serviron a Deus, morreron e foron enterrados" e varios outros agasallos enumerados no memorial do libro do abade.
O primeiro prior dende a refundación, Reinfrid, gobernou durante moitos anos e morreu accidentalmente, sendo soterrado en San Pedro en Hackness. Sucedeuno, como prior, Serlo de Percy.
Disolución e historia posterior
O segundo mosteiro durou ata que foi destruído por mandato de Henrique VIII de Inglaterra en 1540, durante a disolución dos mosteiros. En 1914, a abadía de Whitby foi bombardeada polos cruceiros alemáns Von der Tann e Derfflinger, co obxectivo de destruír o posto de sinais de gardacostas sito no extremo do cabo. Scarborough e Hartlepool tamén foron atacados. A abadía sufriu danos considerables durante o ataque, que durou dez minutos.
Influencias literarias
Os edificios da abadía quedaron en ruínas e serviron como fonte de pedra, pero seguiu sendo un fito importante para os navegantes e axudou a inspirar o escenario da abadía de Whitby no libro Drácula de Bram Stoker (1897), que se desenvolve nos arredores de Whitby , entre outros lugares. As ruínas son agora propiedade do English Heritage, que é tamén o estamento encargado do seu mantemento.
Na novela Absolution By Murder, de Peter Berresford Ellis e ambientada durante o sínodo de Whitby, a abadía, aínda baixo rito celta, é o escenario dun crime.