cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saab 32 Lansen
Desenvolvemento
No outono de 1946 a compañía Saab comezou a realizar estudos internos co obxectivo de desenvolver un substituto para o Saab B 18/S 18 como avión de ataque estándar de Suecia. En 1948 o goberno sueco dirixíuse formalmente a Saab cun requerimento para investigar o desenvolvemento dun avión de ataque cun motor turborreactor para substituír unha serie de vellos avións de ataque, recoñecemento e caza nocturna dos anos 40 que aínda operaban na Flygvapnet: o B 18/S 18, o J 21R/A 21R e o J 30 (de Havilland Mosquito). De varios estudos de deseño realizados, incluído un avión bimotor cun par de motores turborreactor de Havilland Ghost, Saab decidiuse por un deseño monomotor que inicialmente foi designado como P1150.
Saab tiña previsto inicialmente equipar o P1150 co motor turborreactor producido localmente STAL Dovern. Porén, tanto a escala de tempo como as dificultades técnicas atopadas durante o desenvolvemento do Dovern fixo que o goberno sueco decidise substituír o motor Dovern por un turborreactor Rolls-Royce Avon Series 100 fabricado baixo licenza, designado RM.5. O Avon proporcionaba ao Saab A 32A unha relación de pulo a peso duns 0,3, e permitía que o avión fose 10 000 libras máis pesado que o bimotor Saab 18 ao que substituía; as versións posteriores J 32B de intercepción e S 32C de recoñecemento recibiron o mellorado e moito máis potente motor RM6A Avon no seu lugar.
O 3 de novembro de 1952 o primeiro prototipo do P1150 realizou o seu voo de estrea. O deseño dos prototipos presentaran inicialmente tanto flaps Fowler como slots no bordo de ataque; estes slots descartáronse por considerarse innecesarios tras as probas cos prototipos e nunca se instalaron nos avións de produción. Engadíronse dispositivos triangulares nas raíces das ás durante as probas de voo co obxectivo de mellorar o fluxo do aire cando o avión voaba a un alto ángulo de ataque. Un pequeno lote de prototipos do P1150 completou as probas de deseño e avaliación chegando os avións de produción do agora designado Saab 32 Lansen en 1953. O traballo de desenvolvemento do proxecto inplicou máis de 2 000 000 de horas de traballo.
En 1955 entregouse o primeiro A 32A Lansen de ataque de produción á Forza Aérea de Suecia; as entregas desta variante continuaron ata mediados de 1958, cando a fabricación cambiou ás outras dúas variantes do Lansen, a J 32B e a S 32C. Estes dous modelos diferían bastante do primeiro. O J 32 B estaba equipado cun novo motor para un maior rendemento, xunto con novos sistemas de navegación e control de fogo. O 7 de xaneiro de 1957 o primeiro J 32 B Lansen realizou o seu voo de estrea, e o primeiro S 32C Lansen voou o 26 de marzo de 1957. A fabricación do Lansen continuou ata maio de 1960.
Deseño
miniatura|251x251px|Saab J32E Lansen O Saab 32 Lansen tiña unha disposición xeral sinxela, sendo un dos primeiros avións do mundo en ser desenvolvido especificamente para realizar misións de ataque.
As súas características de deseño básicas proveñen de Suíza, e tomaron elementos dos planos dos Messerschmitt P.1101, P.1110, P.1111 e P.1112. O xerente de proxectos de SAAB Frid Wänström recuperou eses documentos segredos en Suíza e levounos a Suecia en 1945. Os papeis procedían de enxeñeiros de Messerschmitt que escaparon a Suíza ao final da segunda guerra mundial. Entre eles estaba o enxeñeiro e aerodinámico Hermann Behrbohm, que se converteu en parte do núcleo de Saab no equipo de deseño do Saab 29 Tunnan e en deseños posteriores como o Saab 32 Lansen e o Saab 35 Draken.
Dende o inicio deseñouse para proporcionar un bo soporte para a instalación de sistemas de guerra electrónica e armamento. O avión podía armarse cun total de catro canóns de 20 mm, ademais de píos para varios calibres de foguetes e distintos tipos de bombas. A variante J 32 levaba catro canóns de 30 mm ADEN mentres que a A 32 ("A" de ataque) tiña un armamento de catro canóns Bofors m/49 de 20 mm Bofors m/49 agachados baixo aletas no morro. O J 32 difería substancialmente da outra variante, describíndoo Saab como "a todos os efectos un novo avión", estando equipado cun motor máis potente, armamento máis moderno e un radar distinto.
O morro do Lansen tamén contiña o radar Ericsson de mapeo e navegación, cuxa antena dianteira estaba aloxada nun gran carenado baixo a fuselaxe, xusto diante do tren de aterraxe principal. Este radar traballaba conxuntamente co mísil antibuque Rb 04C, un dos primeiro mísiles de cruceiro en servizo en occidente. A variante de ataque do Lansen podía levar ata dous mísiles RB04, un baixo cada á. Na variante de recoñecemento do Lansen podían instalarse ata seis cámaras en lugar dos catro canóns. Os corpos das cámaras precisaban a instalación de ampolas na parte superior do morro. O Lansen podía levar tamén ata 12 bombas de lampo M62 para fotografía nocturna. miniatura|250x250px|Motor Rolls-Royce Avon A fuselaxe do Lansen deseñouse cunhas liñas limpas elegantes e aerodinámicas. O Lansen foi o primeiro avión no que cada liña do molde foi resultado dun cálculo matemático, feito posible a través dunha aplicación temperá da tecnoloxía informática. A á tiña un perfil laminar do 10% e unha frecha de 35°. Aleróns impulsados hidraulicamente e grandes flaps Fowler nas ás eran as principais superficies de control de voo, ao igual que os elevadores hidraulicamente asistidos da cola; tamén había un total de catro freos aerodinámicos nos laterais da fuselaxe traseira. O Lansen tiña un tren de aterraxe en triciclo cunha única roda en cada pata. Outras características da á son un tubo pitot na punta da á dereita, e tres soportes baixo elas. Para probar o deseño da ás de frecha de 35° do Lansen, montouse unha á a media escala nun Saab Safir, designado Saab 202 Safir.
Historial operacional
Un uso previsto para o A 32A era como sistema de lanzamento aéreo de armas nucleares ou químicas. Durante os anos 50 e 60, Suecia operou un programa de armas nucleares, pero nunca chegou a producir armas deste tipo.
Os accidentes acabaron cun terzo de todos os Lansen durante os seus 25 anos de servizo, matando a 100 tripulantes ademais de 7 civís en Vikbo. Os accidentes debéronse a unha combinación de fallos técnicos, de que o avión non estaba listo para o servizo, e a deficiencias no adestramento con respecto a voos nocturnos e con meteoroloxía adversa. No accidente de Vikbo de 1960, o A 32A do piloto Uno Magnusson tivo unha parada de motor esnafrándose contra unha granxa e matando aos seus 7 ocupantes despois de que Magnusson puidese exectarse. O accidente debeuse a un fallo coñecido que ocorría cando se instalaba un tanque de combustible lanzable; a variante de caza J32 B tiña prohibido utilizar este tipo de tanques. As pezas de reposto para corrixir o erro estaban dispoñibles na base pero aínda non se instalaran. A oficina de prensa da Flygvapnet ocultou as causas do accidente ao público; como as vítimas eran civís non se incluíron nas estadísticas oficiais de accidentes.
O A 32 Lansen foi o derradeiro avión deseñado para o ataque construído en Suecia. A substitución do A 32A comezou formalmente en xuño de 1971, co máis avanzado Saab 37 Viggen encargándose das súas tarefas de ataque. A medida que o tipo ía sendo substituído por modelos máis modernos, o Saab 32 continuou sendo operado ata finais dos 90 como remolcador de brancos e como plataformas de guerra electrónica, converténdose un total de 20 J 32B para realizar esas tarefas. En 2010 había polo menos dous Lansen operativos coa única tarefa de recoller mostras de aire a grande altitude para traballos de investigación en colaboración coa Autoridade Sueca de Seguridade Radiolóxica; un deles recolleu mostras de cinza volcánica a mediados de 2010. En abril de 2020 todos os avións foran retirados do servizo activo.
Avións superviventes
Un aparello foi restaurado para poder voar e participa en festivais da forza aérea. Ademais, dez avións atópanse en exposicións estáticas en varios museos e bases da forza aérea, incluído un nos Estados Unidos.
Phonk
O Phonk (/fɒŋk/) é un subxénero da música hip hop e trap inspirado directamente no Memphis rap dos anos 90. Principalmente presente na plataforma SoundCloud, a música caracterízase polas voces das cintas antigas do rap de Memphis e mostras do hip hop de principios dos anos 90, moitas veces combinándoas con elementos de jazz, funk e de música electrónica. O xénero desprega técnicas estilísticas semellantes ao chopped and screwed para crear un son máis escuro.
Desenvolvido inicialmente na década de 1990 no sur dos Estados Unidos, principalmente en Houston e Memphis, os principais pioneiros do xénero foron DJ Screw, X-Raided, DJ Spanish Fly, DJ Squeeky e o colectivo Three 6 Mafia. A finais da década de 2010, a través de plataformas de streaming como SoundCloud, o xénero desenvolveu un maior énfase no jazz e no hiphop clásico.
Popularizado por TikTok e a comunidade de drift nas redes sociais, "drift phonk" é un subxénero de phonk que xurdiu en Rusia a finais da década de 2010; as súas principais características son o uso de cowbells (campás) e o abuso dos baixos. Xeralmente úsase en vídeos lo-fi que mostran coches facendo drifting. Co aumento da popularidade do drift phonk, a palabra "phonk" comezou a asociarse máis co subxénero que co propio xénero orixinal.
Gangsta rap
Gangsta rap ou gangster rap, inicialmente chamado reality rap, xurdiu en 1986 nos Ánxeles como un controvertido subxénero da música hip hop cuxas letras afirman a cultura e os valores típicos das bandas urbanas estadounidenses. Moitos rapeiros gangsta fan alarde das asociacións coas bandas de rúa reais, especialmente dos Crips e dos Bloods. Os pioneiros do rap gangsta inclúen Schoolly D de Filadelfia e Ice-T dos Ánxeles, que posteriormente se expandiría con artistas como N.W.A, Tupac Shakur e o Notorious BIG. En 1992, a través do produtor discográfico Dr. Dre, o rapeiro Snoop Dogg e o seu son G-funk ampliaron a popularidade do xénero.
O rap gangsta foi acusado de forma recorrente de promover condutas negativas e unha ampla criminalidade, especialmente asaltos, homicidios e tráfico de drogas, así como a misoxinia, a promiscuidade e o materialismo. Os defensores do rap gangsta caracterízano como representacións artísticas esaxeradas, que non representan a vida real nos guetos estadounidenses, e que algunhas das letras son de raiba contra a opresión social ou a brutalidade policial, moitas veces acusaron aos críticos de hipocrisía e prexuízo racial. Aínda así, o gangsta rap foi atacado mesmo por algunhas figuras públicas afroamericanas, como Spike Lee, o pastor Calvin Butts e a activista C. Delores Tucker.
Project Zomboid
Project Zomboid é un videoxogo de mundo aberto isométrico en desenvolvemento polo equipo británico-candiense The Indie Stone. O xogo comeza nun mundo post-apocalíptico, na zona de exclusión zombi da ficticia Knox County, en Kentucky, onde o xogador é desafiado para sobrevivir o maior tempo posíbel antes de inevitablemente, morrer. Foi un dos cinco xogos lanzados na "alpha funding section" do portal de videoxogos Desura.
No 2011, The Indie Stone foi vítima dun roubo no que subtraeron dous portátiles que contiñan o código do videoxogo. Dende entón, Project Zomboid apareceu no Steam Early Access e continúa en desenvolvemento hoxe en día. Project Zomboid é o primeiro xogo de The Indie Stone comercialmente vendido. A versión máis tardía e estable é a Versión 41, publicada en decembro do 2021, o cal inclúe unha revisión das animacións, combate, música e son novo, e a nova cidade de Louisville, Kentucky, e un multixogador renovado por General Arcade. Project Zomboid está ambientado en 1993, co xogo arrancando por defecto o 9 de xullo; aínda que con todo, a data de inicio e o tempo poden ser cambiados nos axustes do xogo.
Historia
A historia de Project Zomboid e o Evento Knox é sabido a través de emisións de radio e canles de televisión, as cales despois do 18 de xullo, a maioría destas canles terminan as súas emisións. A causa e a orixe da Infección de Knox é descoñecido, pero pese a iso, é teorizado por varios periodistas en KnoxTalk, unha estación de radio no xogo, que podería ser unha enfermidade prión, un acto de Deus, ou bioterrorismo. O método de propagación da enfermidade sábese que é por saliva, sangue, e máis adiante, por gotas de auga no aire. De todas formas, o xogador principal (o noso carácter) é inmune á última forma de infección (e por iso non sucumbe á enfermidade por ese método). Os demais métodos de transmisión si que afectan ao noso carácter, o cal despois de ser infectado, empezará a experimentar ansiedade e náuseas, que progresivamente empeorará até que o xogador finalmente sucumbe á infección, pois non hai ningunha cura para a Infección Knox; é invariablemente fatal.
O xogo comeza o nove de xullo de 1993, aproximadamente tres días após o exército dos Estados Unidos montara un bloqueo que rodea as áreas infectadas de Muldraugh, Riverside, West Point, e Rosewood. O Xeneral John McGrew, un xeneral do Exército dos Estados Unidos de América a cargo das medidas de contención dentro da Zona de Exclusión de Knox County, máis tarde publica un comunicado con respecto ao acontecemento, dicindo ás persoas que manteñan a calma e que "NON hai evidencia de fatalidades dentro da Zona de Exclusión."
O 11 de xullo, a OMS paraliza todos os voos non médicos ou militares internacionalmente para protexer a outros países de ser infectados. Debido a isto, os disturbios empezan a estalar a través de todos os Estados Unidos, e os toques de queda entran en vigor na Cidade de Nova York e Miami despois de que os disturbios causaran múltiples danos e mortes. Máis tarde nese mesmo día, unha imaxe é filtrada desde West Point aos medios de comunicación, mostrando un home cun único brazo con sangue na súa boca, parado nunha rúa chea de corpos mortos.
O 14 de xullo, miles de persoas infectadas penetran o bloqueo militar que rodeara á Zona de Exclusión, facendo que os militares se tiveran que retirar. Louisville tamén é infectada ao redor deste tempo, a pesar de que o xogador pode visitar Louisville o 9 de xullo e atopalo infestado con zombis. A medida que a zona de exclusión amplíase, é revelado que o virus está empezando a estenderse polo aire. Nun último esforzo, os Estados Unidos destrúe as pontes que cruzaban o Río de Ohio, atrapando a calquera supervivente e zombi dentro do Knox County.
Finalmente, o 17 de xullo, hai casos do virus confirmado en Cincinnati, múltiples cidades en Inglaterra, Mogadixo, Seúl, e Okinawa. John McGrew entrega unha emisión final, chamando ás armas para defenderse dos zombis e tamén para defender aos Estados Unidos.
Xugabilidade
En Project Zomboid, o xogador céntrase en sobrevivir polo maior tempo posíbel nunha área apocalíptica infestada de zombis aos arredores da cidade de Louisville, Kentucky - referido como 'Knox County' - a cal foi posta en corentena polo goberno. O xogador pode escoller a aparencia do seu carácter, ocupación e trazos antes de seleccionar o punto de aparición dentro de catro cidades de partida, no que o tipo de ocupación escollida tamén influirá onde aparece o carácter (ex.: Un bombeiro ten unha posibilidade máis alta de aparecer nunha estación de bombeiros se a cidade escollida ten unha). Ademais de ter que evitar zombis, o xogador ten que xestionar as súas necesidades persoais (como o fame, a tensión, fatiga, e o aburrimento entre outras) para manterse con vida, buscando subministracións e usando técnicas de supervivencia. O xogador pode subir os niveis das súas habilidades facendo actividades relacionadas con esa certa habilidade e lendo libros de habilidades (que dan un aumento na rapidez da obtención de puntos de habilidades) e tamén lendo revistas. O xogo ademais utiliza o estilo tradicional de George A. Romero no que os zombis móvense lento, pero no que existen outros máis rápidos, e un modo de mundo aberto que inclúe un axuste para ter zombis "sprinter" (corredores) ao estilo 28 Days Later.
O xogo presenta unha variedade de modos de dificultade predeterminados, xunto cun modo de mundo aberto, o cal deixa ao xogador personalizar os axustes da súa partida, como a poboación zombi, a transmisión do virus, e a rareza do botín.
Desenvolvemento
Segundo os desenvolvedores, o xogo foi algo que "sempre quixeron facer" e o seu "xogo desexado" a pesar de que sentiron que serían incapaces de facelo debido á falta tempo. Isto cambiou após o éxito de Minecraft, o cal mostroulles "outro xeito de desenvolver un xogo" que produciría un resultado máis rápido. Segundo o equipo, a principal inspiración para o xogo foron as películas de zombis en lugar dos videoxogos de zombis.
Comezos
O xogo foi primeiro publicado o 25 de abril de 2011, como unha demo técnica. Foi escrito na linguaxe de programación Java pola súa portabilidade, usando LWJGL.
Contratempos
En xuño de 2011, pouco despois da publicación do xogo como unha demo pre-alpha de paga, o xogo foi filtrado, e copias non autorizadas comezaran a espandirse por moitas outras páxinas web. A versión non autorizada do xogo permitía a descarga de actualización automática desde os servidores de Project Zomboid con só premer o botón "actualizar agora", dando igual que o usuario teña a versión auténtica ou non. The Indie Stone para evitar que a xente seguira pagando pola pre-alpha cando o xogo está circulando gratis, desactivou a versión de pago e en vez de iso, publicou unha "demo técnica pública" gratis ao día seguinte para evitar perder "diñeiro potencial".
O 15 de outubro de 2011, o piso de dous desenvolvedores foi roubado, e subtraeron dous portátiles que contiñan unha gran parte do código do xogo, o cal non foi respaldado de maneira correcta. Isto resultou en demoras severas ao desenvolvemento de xogo. Debido a este contratempo, deron unha presentación en Rezzed titulado "Como (non) facer un videoxogo", falando dalgunhas leccións que aprenderon dende o inicio do proxecto.
Continuación
O 8 de novembro do 2013, Project Zomboid foi publicado no Steam Early Access. Pouco despois, en febreiro do 2014, The Indie Stone publicou unha versión multixogador por primeira vez. Despois desta actualización, o xogo seguiu sendo actualizado co paso do tempo, con revisións numerosas á xugabilidade e son, así como unha eliminación e reintegración subseguinte, do multixogador mencionado. O xogo considérase que está nunha "versión completa", pero no que se seguen engadindo regularmente novas cousas e arranxando erros. Os desenvolvedores tamén se comunican activamente cos xogadores, publicando blogues cada dúas semanas, os xoves, coñecidos como Thursdoids (chamados así por unha mestura de xoves en inglés, Thurs, e Doids, polo "Zomboid" no seu nome). Estes poden ser sobre actualizacións, servidores, cambios ou eliminación de erros na seguinte versión ou nos que ensinan mods.
Colapso do Rana Plaza
Antecedentes
O edificio, coñecido como Rana Praza, é propiedade dun dos dirixentes do partido gobernante Liga Awami, Sohel Ra e aloxaba catro fábricas de roupa independentes que empregaban a unhas 5.000 persoas. Foi tamén sede dun gran número de tendas e dun banco. As fábricas producían pezas de vestir para marcas como Benetton, The Children's Place, DressBarn, Mango, Monsoon, Inditex e Primark, así como para empresas de distribución como El Corte Inglés.
Aparición de gretas o día 23 e derrubamento o 24 de abril
A pesar de que se pediu o desaloxo do edificio despois de descubrir gretas de envergadura o 23 de abril de 2013, os donos das fábricas esixiron a moitos traballadores da confección que volvesen traballar ao día seguinte, declarando que o edificio era seguro. Algúns traballadores dixeron que as gretas eran moi graves, tan graves que a aparición das mesmas foi noticia en varias canles de noticias locais. O edificio derrubouse ao redor das 09:00 a. m., deixando só a planta baixa intacta. Un bombeiro dixo que no edificio podería haber ao redor de 2.000 persoas cando se produciu o colapso, un dos sobreviventes indicou que poderían ser até 5.000 traballadores. Un residente do local describiu a escena coma se fose "un terremoto".
Vítimas
Un dos sitios web da fábrica de roupa indica que máis da metade das vítimas foron mulleres, xunto cos seus fillos, que se atopaban nas instalacións de gardaría dentro do edificio.
IndustriALL Global Union e a UNI Global Union logran un acordo para un plan de prevención
Ante a magnitude do accidente e a presión dos sindicatos IndustriALL Global Union e UNI Global Union, nunha poderosa alianza con importantes ONG, a Campaña Roupa Limpa e o Consorcio de Dereitos dos Traballadores, conseguiron importantes melloras para os traballadores en Bangladés. Polo menos 24 empresas multinacionais asinaron un acordo que, sobre o papel, prevé inspeccións independentes. O gran número de mortes e accidentados fixo reaccionar a numerosas empresas que en anteriores ocasións mostráronse indiferentes.
Empresas que asinaron o acordo de prevención
As marcas que asinaron o acordo son as seguintes: H&M, Inditex, C&A, PVH, Tchibo, Tesco, Marks & Spencer, Primark, El Corte Inglés, jbc, Mango, Carrefour, KiK, Helly Hansen, G-Star, Aldi, New Look, Mothercare, Loblaws, Sainsbury’s, Benetton, N Brown Group, Stockmann, WE Europe, Esprit, Rewe, Next, Lidl, Hess Natur, Switcher, A&F.
Empresas que non asinaron o acordo de prevención
Fast Retailing é a empresa xaponesa que fabrica artigos de roupa e complementos para as firmas de moda Uniqlo e Theory. GAP e Wal-Mart tampouco asinaron o acordo común de prevención e indican que asumirán de forma unilateral a prevención de accidentes.
Causas da pobreza e de accidentes laborais en Bangladés
Para Vicenç Navarro o problema maior que ten Bangladesh -segundo as estatísticas internacionais o país máis pobre do mundo xunto con Haití- non é a falta de recursos, senón o control sobre estes recursos. Navarro sinala que Bangladés non pode considerarse un país pobre, aínda que a inmensa maioría dos seus habitantes o sexa. O problema é que a oligarquía terratenente -o 16% dos propietarios de terra controlan o 60% de toda a terra-, produce alimentos que exportan aos países chamados desenvolvidos consolidando unha estrutura agrícola que provoca un número importante de poboación misérrima que acaba emigrando do medio rural ás cidades onde é explotada -en condicións económicas, laborais e de seguridade penosas- nas distintas manufacturas e industrias urbanas, entre elas a téxtil. O poder político responde unicamente aos intereses dos terratenentes rurais e os empresarios urbanos, sectores que producen segundo as demandas exteriores sen atender as necesidades da poboación de Bangladés.
Segundo Navarro, a desgraza do Rana Praza, situado a 29 quilómetros de Daca, é un máis dos accidentes que se producen en Bangladés. Desde 2005 morreron máis de setecentos traballadores soamente provocados por incendios en fábricas, o último incendio produciuse na fábrica téxtil de Tazreen o 24 de novembro de 2012. O edificio Ra Praza é propiedade de Sohel Ra, un dos dirixentes do partido gobernante Liga Awami. Poucos días despois do colapso da fábrica, 20.000 traballadores de fábricas próximas á que se derrubou manifestáronse en protesta. Foron duramente reprimidos.
Antonio Barrios
Antonio Barrios Seoane, nado en Getxo o 21 de maio de 1910 e finado en Donostia o 19 de agosto de 2002, foi un futbolista e adestrador español. Como xogador militou no Arenas de Getxo, co que xogou dúas tempadas na Primeira División, no Racing de Ferrol e no Valladolid.
Destacou especialmente como adestrador, dirixindo a numerosos equipos. Adestrou 25 tempadas entre a Primeira e a Segunda División, cifra só superada por Roque Olsen (31) e Luis Aragonés (26). Disputou tres finais da Copa do Xeneralísimo con tres equipos diferentes (Athletic, Atlético de Madrid e Sevilla) e conseguiu cinco ascensos á Primeira División, tres deles co Betis.
Como futbolista
No verán de 1932 foi cedido ao Racing de Ferrol, co que debutou en partido oficial na primeira xornada da tempada 1932/33 do Campionato de Galicia, marcando un dos sete goles do seu equipo contra o Unión Sporting no Inferniño. Disputou todos os encontros do campionato, proclamándose o equipo subcampión por detrás do Deportivo da Coruña, e xogou tamén co equipo verde na Terceira División.
O 5 de febreiro de 1933 debutou na Primeira División co Arenas, marcando un dos dous goles do seu equipo na derrota por 3-2 contra o Espanyol en Sarrià. Xogou 20 partidos na máxima categoría entre as tempadas 1932/33 e 1933/34, anotando cinco goles. En 1934 fichou polo Valladolid, co que xogou durante a seguinte década na Segunda División.
Como adestrador
Tras colgar as botas no Valladolid, comezou a súa carreira de adestrador no mesmo club e en tres anos ascendeuno dende a Terceira ata a Primeira División. Con todo, para o debut na máxima categoría, o club contratou a Helenio Herrera. O equipo salvouse por pouco do descenso, e trala marcha do arxentino, a directiva contratou de novo a Barrios, que levou o equipo ata a novena praza da tempada 1949/50. A continuación adestrou o Racing de Santander en Primeira, antes de regresar a Segunda para dirixir o Málaga, co que gañou o seu segundo título da categoría de prata.
En 1951 colleu as rendas do Athletic de Bilbao, ao que adestrou durante dúas tempadas, dirixindo entre outros a Zarra, Iriondo, Gaínza ou Carmelo Cedrún. Logrou clasificar o equipo para a final da Copa do Xeneralísimo de 1953, onde o título acabou sendo para o FC Barcelona de Ferdinand Daučík grazas a dous goles de Kubala e Manchón.
A continuación adestrou o Atlético Tetuán en Segunda e dous anos o Atlético de Madrid en Primeira, acadando a súa segunda final de Copa, perdendo esta vez contra o seu ex-equipo, o Athletic de Bilbao, adestrado por Daučík. Na tempada 1957/58 logrou o seu terceiro ascenso a Primeira, no banco do Betis, e durante os seguintes anos dirixiu o Espanyol, Elche e Sevilla, clasificándose con este último para a súa terceira final da Copa do Xeneralísimo. O seu rival na final foi o Real Madrid de Miguel Muñoz, e aínda que se adiantou o Sevilla grazas a un gol de Diéguez, a vitoria foi para o club branco, que remontou con dous tantos de Puskás.
Continuou nos bancos ata 1974, dirixindo entre outros a selección española B, a Real Sociedad, por segunda vez ao Athletic (co que acadou as semifinais da Copa de Feiras 1964/65) ou o Betis, co que ascendeu dúas veces máis a Primeira División (1966/67 e 1970/71).
Faleceu en Donostia o 19 de agosto de 2002, aos 92 anos de idade.
Justa Freire
Justa Freire, nada en Moraleja del Vino (Zamora) o 4 de abril de 1896 e finada en Madrid o 15 de xullo de 1965, foi unha pedagoga e mestra española.
Traxectoria
Tras estudar maxisterio na Escola Normal de Zamora, obtivo por oposición a praza de mestra nacional en 1918, mesmo ano en que decidiu afiliarse á Unión Xeral de Traballadores, concretamente á súa Federación Española de Traballadores do Ensino. Brevemente impartiu ensino na escola de Casillas (Provincia de Ávila). En 1921 trasladouse a Madrid, onde conseguiu praza no Grupo Escolar 'Cervantes', centro vinculado á Institución Libre de Enseñanza e no que se educaban aos fillos dos obreiros do barrio madrileño de Catro Camiños. Nel Freire ocupábase da acción social (coidado da casa, comedor, acollida ao novo alumnado, veladas familiares e con antigos alumnos), así como dos ensaios pedagóxicos do centro (escola maternal, formación de mestres e atención ás visitas). Así mesmo, co apoio da Junta para Ampliación de Estudios puido sufragarse viaxes a Bélxica e Francia para mellorar a súa formación pedagóxica.
Graduada na Escola de Estudos Superiores de Maxisterio, en 1932 dedicouse a impartir cursos de pedagoxía a mestres en Pamplona e San Martín de Valdeiglesias. En novembro de 1933 foi nomeada directora do grupo escolar Alfredo Calderón da Cidade Xardín, posteriormente denominado CEIP Pai Poveda, en Madrid, sendo ela unha das primeiras mulleres españolas que dirixiu a un equipo de docentes formado por homes. Grazas ao diario no que anotaba toda a actividade escolar coñecemos o labor pedagóxico que levou a cabo neste centro educativo. Ademais, deu a coñecer as súas experiencias innovadoras á comunidade educativa mediante as súas publicacións na revista especializada en pedagoxía ''Escuelas de España. Nese período colaborou como mestra coas Misións Pedagóxicas.
Debido á Guerra civil española e pola proximidade a Madrid do exército sublevado, non se puido seguir impartindo clases con normalidade no grupo escolar Alfredo Calderón e, por iso, en decembro de 1936 deuse orde de clausurar este centro e de evacuar as súas nenas e nenos á rexión de Valencia. Alí o Goberno español encargou a Freire que colaborase na creación e desenvolvemento das Comunidades Familiares de Educación xunto con outros destacados pedagogos como Ángel Llorca. Debido ao seu bo traballo o Goberno foi ascendéndoa: inspectora–visitadora de Colonias, Delegada Rexional da Infancia Evacuada e, finalmente, Delegada Nacional.
Ao acabar a guerra civil, en maio de 1939, a ditadura detivo a Freire, e en setembro dese mesmo ano un consello de guerra condenouna a seis de anos de prisión dentro dun marco ideolóxico de represaliar a docentes, intelectuais e mulleres. Finalmente estivo encarcerada dous anos. Na súa estancia no Cárcere de mulleres de Ventas, fíxose cargo da escola de adultas, axudada doutras mestras como Rafaela González Quesada. Das presas máis novas —menores de idade, entre as que se atopaba algunha das Trece Rosas—, encargouse a mestra María Sánchez Arbós.
Á súa saída de Ventas en 1941 impartiu clases de forma particular, ata que en 1944 entrou a traballar como secretaria no Colexio Británico, aínda que tamén alí realizou labores docentes. En 1952 solicitou que lla permitise reingresar ao corpo funcionarial de mestres nacionais. Ao ano seguinte conseguiu recuperar a súa praza maxisterial, pero sufriu o castigo de perder todos os dereitos previos, xunto coa súa antigüidade, e de recibir a prohibición expresa de exercer en Madrid. Por iso, en 1954 foi nomeada mestra do Grupo Escolar 'Padre Algué' no municipio barcelonés de Manresa. En 1958 foi trasladada ao Centro de Orientación Didáctica do Servizo Nacional do Maxisterio, en Madrid, e volveu dar clases no Colexio Británico. Neses últimos anos colaborou escribindo artigos na revista El Magisterio Español, até a súa morte en Madrid aos 69 anos de idade.
Recoñecementos
miniatura|Rúa da Mestra Justa Freire
Intertrixe
A intertrixe (do latín ínter- e tereré, "fregar") é unha dermatose ou enfermidade dos pregues da pel, causada pola fricción ou rozamento mutuo e repetido das superficies contrapostas, maila humidade e a infección engadida por bacterias, fermentos ou fungos, a máis común das cales débese á infección por Candida albicans. É a forma máis común do eritema traumático.
Maniféstase por unha maceración da pel con fisuras, exudado, erupción e rubor das áreas afectadas con ardor ou prurito.
É unha complicación común en nenos e en doentes con obesidade, con hipertrofia mamaria ou con incontinencia urinaria, e as áreas máis afectadas son a rexión inguinocrural, a submamaria, as axilas e os pliegues interdixitais.
O tratamento está orientado a evitar os factores etiolóxicos, é dicir, o roce e a humidade, así como o uso dun medicamento antimicrobiano segundo o axente infeccioso involucrado.
Leucanthemum gallaecicum
Leucanthemum gallaecicum é unha especie de planta da familia das asteráceas endémica de Galicia, presente no centro do territorio, cuxa presenza está confirmada nos concellos de Palas de Rei, Santiso e Toques. O seu hábitat son os pasteiros a 320-655 metros de altitude, en chans pouco profundos e con matogueira aberta.
Fronte Nacional de Resistencia
A Fronte Nacional de Resistencia de Afganistán, ou Segunda Resistencia, é a denominación das milicias que se opoñen ao control dos talibáns logo do colapso do Estado en agosto de 2021. Estes grupos armados están asentados no val do Panjshir polo que tamén tamén é coñecido como Resistencia do Panjshir.
Orixe
miniatura|[[Ahmad Massoud, un dos líderes da Fronte Nacional de Resistencia]] En 2019, Ahmad Massoud, fillo de Ahmad Shah Massoud e considerado como o seu sucesor polos seus partidarios, creou un movemento político que defendía a descentralización administrativa de Afganistán como o mellor xeito de rexer o país e que se amosou crítico coas negoacións de paz dos Estados Unidos cos talibáns temendo a situación que se produciría en Afganistán no futuro. Ante a ofensiva talibá do verán de 2021, Ahmad Massoud formou unha milicia no val do Panjshir para resistir o avance dos fundamentalistas e ante a retirada das tropas dos Estados Unidos, fixada para setembro. Inspirábase na coalición dirixida polo seu pai que logo de loitar contra os soviéticos e deu na Alianza do Norte que resistiu fronte os talibáns na década de 1990, polo que foi denominada Segunda Resistencia.
Operacións
miniatura|Tropas talibás pasando o carón dun vehículo destruído en setembro de 2021 no Panjshir Durante a ofensiva, a Segunda Resistencia colaborou coa policía e as forzas armadas do goberno afgán. Cando o 15 de agosto de 2021 os talibáns entraron en Cabul, o val do Panjshir era o único territorio non controlado polos talibáns. Aínda que o val está a uns 150 quilómetros de Cabul, a súa defensa vese favorecida pola orografía pois forma parte do Hindu Kush. Ante estes feitos, Ahmad Massoud fixo un chamamento á resistencia e pediulles aos gobernos occidentais colaboración loxística e militar. O 19 de agosto, Sergei Lavrov, ministro de Exteriores de Rusia, confirmou a existencia deste grupo opositor ao que o vicepresidente de Afganistán, Amrullah Saled, se unira. Amrullah Saled, quen se considera presidente de facto pola fuxida de Ashraf Ghani, xa fora membro dos grupos de muxahidíns comandados por Ahmad Shah Massoud. Segundo fontes xornalísticas, á Fronte Nacional de Resistencia tamén se lle adheriron unidades do antigo exército afgán e outros políticos como o antigo ministro de defensa Bismillah Mohammadi. En agosto de 2021 calculábase que as forzas da Fronte Nacional de Resistencia estarían integradas por unhas 6000 persoas, conforme a axencia Reuters.
Entre as primeiras accións da Segunda Resistencia estivo a toma de control de tres distritos da provincia de Baghlan. Os talibáns déronlles un ultimato de tres horas para entregar as armas o 22 de agosto, algo que non sucedeu. Tras isto, un dos voceiros habituais dos talibáns, Zabidulah Mujahid, chiou que centos dos seus soldados se dirixían cara o val do Panjshir para loitar contra os resistentes. Os talibáns tamén anunciaron que retomaran o control dos distritos ocupados pola resistencia na provincia de Baghlan. Nos días seguintes, a resistencia reportou de que se fixera un contraataque nesta provincia. Pola súa banda, segundo a televisión afgá, Tolo News, os talibáns cortaron os servizos de telecomunicacións do Panjshir.
O 31 de agosto, día no que Estados Unidos finalizou a súa retirada, a axencia Reuters informou de que as forzas da Fronte Nacional de Resistencia abatiran a sete talibáns nun enfrontamento derivado polo ataque dos talibáns a entrada oeste do val. Segundo a Fronte Nacional de Resistencia ademais das baixas, feriran a varios talibáns, aínda que estes non comentaron estas informacións. O día 1 de setembro certificouse o fracaso das negociacións entre os talibáns e a Fronte Nacional de Resistencia. A principios de setembro de 2021, segundo as informacións xornalísticas, intensificouse o conflito. O 5 de setembro de 2021, Ahmad Massoud dixo estar disposto a negociar cos talibáns, se ben un día máis tarde, estes anunciaron que venceran a resistencia e que controlaban o Val do Panjshir. Pouco antes de que os talibáns controlasen o val, os líderes da resistencia Ahmad Massoud e Amrullah Saled, marcharan a Taxiquistán.
Reaccións
Algúns analistas internacionais consideraron que a Fronte Nacional de Resistencia era máis intento por influír nas negociacións cos talibáns ca unha tentativa real de oposición armada. Pola súa banda, o embaixador ruso en Cabul afirmou que a Segunda Resistencia estaba "condenada". O 25 de agosto de 2021, unha vintena de deputados franceses do grupo Les Republicaines remitiu unha carta a Emmanuel Macron pedindo que se armase á Fronte Nacional de Resistencia. En diversas conversas coa prensa internacional, Massoud insistiu na necesidade de diálogo: o 22 de agosto de 2021, Massoud advertiu os talibáns de que a negociación era o "único camiño", aínda que tamén reafirmou a súa vontade de loita, ata as derradeiras consecuencias, se os talibáns non aceptaban un goberno plural.
Segundo informacións de Radio Free Europe/Radio Liberty, a finais de agosto de 2021, centos de voluntarios de Taxisquistán ofrecéronse para unirse a loita da Fronte Nacional de Resistencia, formada predominantemente por afgáns de etnia taxica, aínda que tal acción é considerada ilegal polas autoridades. Considérase que Taxiquistán é o acubillo da Fronte Nacional de Resistencia logo da conquista do val do Panjshir por parte dos talibáns. Dende aló, a Fronte Nacional de Resistencia estaría procurando organizarse politicamente.
Àngels Margarit
Àngels Margarit i Viñals, nada en Terrasa, Vallès Occidental, en 1960, é unha bailarina, coreógrafa e pedagoga catalá de danza contemporánea. Desde hai 30 anos, Àngels Margarit dedícase á interpretación, á coreografía e á pedagoxía. En decembro de 2016 foi nomeada directora do Mercat de les Flors.
Traxectoria
Àngels Margarit, pertence á primeira xeración de bailaríns contemporáneos xurdida a finais dos anos 70 do Institut del Teatre de Barcelona. Continuou os seus estudos en diferentes lugares de Europa e Nova York.
Carreira artística
A compañía dedícase á creación contemporánea en diferentes formatos escénicos e as áreas de interese son, por unha banda, a danza e o espazo e, por outra, a investigación sobre a linguaxe da danza. Dende os seus inicios, o seu traballo inclúe a investigación e a interrelación con outras disciplinas artísticas como a música, a fotografía ou o vídeo. Xa cos primeiros espectáculos entrou no panorama internacional, onde presenta habitualmente o seu traballo. Os vinte espectáculos que creou foron coproducidos e presentados en festivais e programas de Europa, os Estados Unidos, América do Sur, o Canadá, Australia e o Xapón.
En 1993 foi galardoada co Premio Ciutat de Barcelona na categoría de Artes Escénicas, en 1996 co Premio Nacional de Danza outorgado pola Generalitat de Catalunya.
Como docente impartiu cursos, obradoiros e repertorio en España, Francia, Alemaña, Finlandia, Canadá, Colombia e Venezuela, e dirixiu o Conservatorio de Danza (CSD) do Institut del Teatre de Barcelona no ano 2006/07.
Copa do Xeneralísimo de fútbol 1957
A Copa do Xeneralísimo de fútbol 1957 foi a 55ª edición do torneo. A competición comezou o 28 de abril de 1957 e concluíu o 16 de xuño do mesmo ano coa final no estadio de Montjuïc en Barcelona. O campión foi o FC Barcelona, que derrotou na final ao Espanyol por 1-0 cun gol de Francisco Sampedro. Eulogio Martínez foi o gran protagonista do torneo, ao marcar unha cifra récord de 16 goles, sete deles nun mesmo partido diante do Atlético de Madrid.
Drill
Despois de diminuír o impulso inicial do subxénero, o drill de Chicago viu un rexurdir a finais da década de 2010 e principios da década de 2020 con artistas pioneiros como King Von, Polo G e un renovado Lil Durk. Noutros lugares, os subxéneros rexionais da música drill gañaron moita popularidade. O UK drill, no Reino Unido, influíu en escenas rexionais de todo o mundo. O Brooklyn drill tamén gañou popularidade a finais da década de 2010 e principios da década de 2020 con artistas como Pop Smoke e Fivio Foreign.
Copa do Xeneralísimo de fútbol 1957
Formato
A edición de 1957 disputouse por primeira vez só por equipos da Primeira División, formato que se repetiu nas edicións de 1958 e 1968/69.
Drill
Chief Keef, en particular, é considerado o principal proxenitor e divulgador da música drill, responsable de levala á fama.
ARN termómetro
miniatura|O motivo do ARN [[termómetro FourU, coa secuencia Shine-Dalgarno salientada.]] Un ARN termómetro ou termómetro de ARN, tamén chamado ARN termosensor (ou termosensor de ARN) é unha molécula de ARN non codificante sensible á temperatura que regula a expresión xénica. Os termómetros de ARN adoitan regular xenes que actúan durante a resposta a un choque térmico (quente) ou un choque frío, pero foron tamén implicados noutras tarefas regulatorias como na patoxenicidade e a inanición. Atópanse principalmente en bacterias, pero non exclusivamente.
En xeral os termómetros de ARN funcionan cambiando a súa estrutura secundaria en resposta ás flutuacións da temperatura. Esta transición estrutural pode entón expoñer ou agochar importantes rexións do ARN como un sitio de unión ao ribosoma, o que así afecta a taxa de tradución de proteínas codificadas nun xene próximo.
Os termómetros de ARN, xunto cos riboswitches, póñense como exemplos que apoian a hipótese do mundo de ARN. Esta teoría propón que o ARN foi a inicios da orixe da vida o único ácido nucleico presente nas primeiras células, e máis tarde foi substituído polo actual sistema ADN → ARN → proteína.
Exemplos de termómetros de ARN son: FourU, o elemento regulatorio en cis Hsp90, o elemento ROSE, o termómetro ARN lig, e o termómetro Hsp17.
Descubrimento
O primeiro elemento de ARN sensible á temperatura foi descuberto en 1989. Antes deste descubrimento, sabíase que as mutacións augas arriba do sitio de inicio da transcrición nun ARNm cIII de fago lambda (λ) afectaban o nivel de tradución da proteína cIII. Esta proteína está implicada na selección dos cilos de vida lítico ou lisoxénico no fago λ, na que as altas concentracións de cIII promovían a lisoxenia. Estudos posteriores desta rexión do ARN augas arriba identificaron que podía existir en dúas estrutura secundarias alternativas, que cambiaban entre si e eran dependentes da concentración de ión magnesio e da temperatura. Agora pénsase que este termómetro de ARN favorece a entrada no ciclo lítico baixo unha situación de estrés de calor para que o bacteriófago se replique rapidamente e escape da célula hóspede.
O termo "termómetro de ARN" (RNA thermometer) non se acuñou ata 1999, cando foi aplicado ao elemento de ARN rpoH identificable en Escherichia coli. Máis recentemente, empregáronse investigacións bioinformáticas para descubrir novos posibles termómetros de ARN. As investigacións tradicionais baseadas na secuencia non son eficaces para isto, xa que a estrutura secundaria do elemento está moito máis conservada que a secuencia do ácido nucleico.
Distribución
A maioría dos termómetros de ARN coñecidos están localizados na rexión non traducida 5′ (UTR) dos ARNm que codifican proteínas de choque térmico, aínda que se suxeriu que isto se podía deber, en parte, a un nesgo de mostraxe e ás dificultades inherentes á detección de secuencias de ARN non conservadas e curtas nos datos xenómicos.
Aínda que se atoparon predominantemente en procariotas, tamén se atopou un potencial termómetro de ARN en mamíferos, incluíndo os humanos e noutros animais. O termosensor candidato ARN de choque de calor 1 (HSR1) activa o factor de transcrición de choque térmico 1 (HSF1) e induce proteínas protectoreas cando a temperatura da célula excede os 37 °C (a temperatura normal do corpo humano), o que impide o sobrequentamento das células.
Estrutura
miniatura|Representación en 3D da estrutura do [[elemento ROSE, un termómetro de ARN. ]] Os termómetros de ARN son estruturalmente simples e poden estar formados por secuencias de ARN curtas; as menores de só 44 nucleótidos e atópanse no ARNm da proteína de choque térmico hsp17, en Synechocystis sp. PCC 6803. Xeralmente estes elementos de ARN varían en lonxitude desde 60 a 110 nucleótidos e conteñen tipicamente unha forquita cun pequeno número de pares de bases desapareadas que reducen a estabilidade da estrutura, permitindo así un despregamento máis doado en resposta ao incremento de temperatura.
Unha análise estrutural detallada do termómetro de ARN ROSE revelou que as bases desapareadas están en realidade ligadas entre si formando apareamentos non estándar que conservan a estrutura helicoidal do ARN (ver figura). Os apareamentos de bases non habituais consisten en pares G-G, U-U e UC-Us. Como estes pares de bases non canónicos son relativamente inestables, un incremento de temperatura causa a 'fusión' local da estrutura do ARN nesta rexión (rompen as pontes de H entre as bases), expoñendo a secuencia Shine-Dalgarno.
Algúns termómetros do ADN son significativamente máis complexos que unha simple forquita, como no caso dunha rexión atopada no ARNm de CspA que se pensa contén un pseudonó xunto con múltiples forquitas.
Deseñáronse termómetros de ARN sintéticos cunha soa estrutura de forquita simple. Porén, a estrutura secundaria de tales termómetros de ARN curtos pode ser sensible á mutación, xa que un só cambio de base pode facer que a forquita quede inactiva in vivo.
Mecanismo
miniatura|Unha forquita estable (esquerda) desenrólase a temperaturas máis altas (dereita). A [[secuencia de Shine-Dalgarno salientada queda exposta, permitindo a unión á subunidade ribosómica de 30S. ]] Os termómetros de ARN encóntranse na 5′-UTR do ARN mensaxeiro, augas arriba dun xene que codifica proteínas. Alí poden agochar o sitio de unión ao ribosoma (RBS) e impiden a tradución do ARNm a proteínas. A medida que a temperatura aumenta, a estrutura da forquita pode 'fundirse' e expón o RBS ou a secuencia Shine-Dalgarno para permitir a unión da subunidade ribosómica menor (30S), que despois ensambla outra maquinaria de tradución necesaria. O codón de iniciación, que normalmente se encontra a 8 nucleótidos augas abaixo da secuencia Shine-Dalgarno, sinaliza o comezo dun xene codificante de proteínas, que é despois traducido a un polipéptido polo ribosoma. Ademais diste mecanismo que actúa en cis, atopouse tamén un único termómetro de ARN que actúa en trans no ARNm RpoS, que se pensa que está implicado na resposta á inanición.
Un exemplo específico dun motivo termómetro de ARN é o termómetro FourU de Salmonella enterica. Cando está exposto a temperaturas por riba de 45 °C, o talo-bucle que establece emparellamentos de bases fronte á secuencia Shine-Dalgarno queda desemparellada e isto permite que o ARNm entre no ribosoma para que teña lugar a tradución. A concentración de ión Mg2+ tamén afecta á estabilidade de FourU. O termómetro de ARN mellor estudado encóntrase no xene rpoH de Escherichia coli. Este termosensor regula á alza as proteínas de choque térmico a temperaturas maiores por medio de σ32, un factor sigma de choque térmico especializado.
Aínda que os termómetros de ARN están tipicamente asociados coa expresión de proteínas inducida por calor, poden tamén regular as proteínas de choque frío. Por exemplo, a expresión de dúas proteínas de 7 kDa é regulada por un termómetro de ARN na bacteria termófila Thermus thermophilus e identificouse un mecanismo similar en Enterobacteriales.