cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pierre Fournier
Traxectoria
A partir de 1956 residiu en Suíza, aínda que sempre mantivo a súa cidadanía francesa. En 1963, nomeárono membro da Lexión de Honor.
Continuou tocando ata os 79 anos. Tamén seguiu dando clases particulares na súa casa en Xenebra: o cellista británico Julian Lloyd Webber está entre os seus discípulos.
O seu fillo Jean-Pierre chegou a ser pianista baixo o nome de Jean Fonda.
Premios e recoñecementos
Premio Grammy á Mellor Interpretación de Música de Cámara:
Orfos
Orfos foi un grupo de metal galego da cidade de Vigo, que combinaba a lingua galega e o castelán nas súas letras. O seu último disco levou por título Noctarium (2009), editado baixo o selo Producciones Malditas.
Traxectoria e estilo
A banda botou a andar no 1998 co nome de Pantokrator, denominación que foi substituída pola de Orfos no 2004. Dende o 2007, e tras sucesivos cambios na formación, quedou composta por Camilo Montes (voz), Marcos Bao (guitarra), Adián P. Fojo (guitarra), Uxía Carrera (baixo) e Brais Calles (batería). No mesmo ano 2007, Orfos participou na elaboración do Gallaecian metal compilation, recompilación de temas do metal galego. No ano 2010 anunciaron a disolución da banda, mais sen pechar as portas a unha posible reaparición.
Orfos apostou por un estilo dacabalo entre o hard rock e o metal, primando a melodía e a creatividade nas súas composicións.
Efecto Joule
Lei de Joule (tamén coñecida como efecto Joule) é unha lei física que expresa a relación entre a calor xerada e a corrente eléctrica que percorre un condutor en determinado tempo. O nome é debido a James Prescott Joule (1818-1889) que estudou o fenómeno en 1840.
Definición
onde:
Se a corrente non for constante:
Termodinámica
Cando unha corrente eléctrica atravesa un material condutor, hai produción de calor. Esa produción de calor é debida aos choques e rozamentos dos electróns (as cargas) a través do material.
Potencia disipada
Nos resistores eléctricos pódese calcular a potencia disipada utilizando a lei de Joule:
Aplicacións
É, principalmente, por causa do efecto Joule que a enerxía eléctrica é transportada en longas distancias en tensións máis altas. A maior tensión permite que a corrente sexa menor (para unha mesma potencia, P = V.i) e así menos enerxía desperdizada no efecto Joule (o outro motivo é o uso de cables de menor sección coa economía do material condutor e estrutura de sustentación).
Gran Premio de Bahrain de 2016
O Gran Premio de Bahrain de 2016 (oficialmente coñecido como 2016 Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix) ) foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 3 de abril de 2016 no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a segunda rolda da tempada  de Fórmula Un e marca a duodécima vez que se celebra o Gran Premio de Bahrain como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Antecedentes
Tralas numerosas críticas sobre o sistema de cualificación "eliminación" utilizado en Australia, os equipos pediron abandonar o formato e volver ao sistema utilizado entre e. Con todo, na semana logo da carreira, o "Strategy Working Group" do deporte reuniuse para votar formalmente sobre o asunto, e optou por manter o formato de "eliminación" para o Gran Premio de Bahrain, suxeito a unha revisión máis a fondo antes da próxima rolda na China.
Como consecuencia da colisión con Esteban Gutiérrez no Gran Premio de Australia, os médicos da FIA prohibiron a Fernando Alonso participar na carreira pola incerteza sobre o seu estado de saúde, tiña un costela, e como resultado foi substituído polo piloto de reserva de McLaren Stoffel Vandoorne. Gutiérrez recibiu un novo chasis logo de que o seu equipo. atopara que o chasis orixinal resultara demasiado danado no accidente para ser reparado. Mentres tanto, Ferrari foi capaz de utilizar o mesmo motor que en Australia no coche de Kimi Räikkönen, malia que se incendiou logo dunha avaría no turbo. A rápida reacción de equipo evitou danos no motor de combustión, e en Bahrain só cambiaron o turbo. Alfonso Celis Jr. está listo para facer a súa primeira aparición nunha sesión de Fórmula Un durante a primeira práctica libre con Force India.
Pirelli forneceu tres compostos en Bahrain, entre os que elixiron os pilotos. As tres opcións para a carreira foron os compostos super-brandos, brandos e medios, o mesmo que para a rolda anterior en Australia. Os principais candidatos, Mercedes e Ferrari, optaron por estratexias diferentes na elección dos pneumáticos, Mercedes utilizou un só xogo dos pneumáticos medios máis duros, para os seus dous pilotos, mentres que Ferrari elixiu tres xogos dos pneumáticos de composto brando.
Práctica libre
Segundo o regulamento da tempada celebráronse tres sesións de prácticas, dúas sesións de noventa minutos o venres e outra sesión dunha hora antes da cualificación do sábado. Durante a primeira sesión de adestramentos do venres, Mercedes estableceu un tempo ben lonxe dos seus rivais máis próximos. Nico Rosberg foi o máis rápido cun tempo de 1:32.292, máis de medio segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton en segundo lugar. Kimi Räikkönen foi o terceiro máis rápido, aínda que case dous segundos máis lento que Rosberg. Os debutantes Stoffel Vandoorne e Alfonso Celis Jr. foron 18º e 21º respectivamente, máis lentos que os seus compañeiros de equipo. A sesión estivo marcada por un clima infrecuentemente frío, representativo das condicións de carreira que se esperaban para o domingo, que se disputou de noite. Polo tanto, moitos equipos decidiron facer cos seus coches un gran número de voltas, con dezaseis pilotos facendo vinte voltas ou máis.
Rosberg foi de novo o máis rápido na segunda sesión de adestramentos o venres pola noite. O seu tempo de 1:31.001 foi un segundo e medio máis rápido que o tempo da pole position da carreira do ano anterior. Lewis Hamilton foi o segundo máis rápido, 0,241 segundos por detrás de Rosberg. McLaren logrou o seu mellor resultado nos últimos tempos, Jenson Button marcou o terceiro mellor tempo, malia que quedou a máis dun segundo do mellor tempo. Max Verstappen seguiu no cuarto, por diante dos dous Ferrari de Raikkonen e Vettel. Este último fixara o terceiro mellor tempo co composto de pneumático brando, pero os erros durante as súas voltas cos pneumáticos súper brandos significaron que non acadaría máis arriba do sexto ao final. Tivo que terminar a súa sesión quince minutos antes, cando a porca da súa roda traseira esquerda desprendeuse. Vandoorne quedou na undécima posición na súa segunda sesión, mentres que Sergio Pérez, que tomou de novo o coche de Celis, foi décimo quinto, dous postos por diante do seu compañeiro de equipo Nico Hülkenberg.
Cualificación
Na Q2, Lewis Hamilton marcou o mellor tempo, pero un erro de Nico Rosberg permitiu que Vettel colocarase segundo. Daniil Kvyat foi o primeiro piloto en ser eliminado, seguido de Button, Gutiérrez e Vandoorne. Nico Hülkenberg foi o único piloto en saír a mellorar o seu tempo, logrando pasar a Q3 no oitavo lugar, deixando a Grosjean, Max Verstappen e Carlos Sainz atrás.
Os principais candidatos estableceron as súas primeiras voltas cronometradas na Q3, Hamilton cometeu un erro e saíuse na última curva, quedando detrás dos dous pilotos de Ferrari. Hülkenberg, os dous pilotos de Williams e Ricciardo foron eliminados sen facer outra volta, mentres que os catro coches máis rápidos saíron de novo. Hamilton marcou o mellor tempo rápido do circuíto de Bahrain, 1:29.493, para lograr pole position por diante de Rosberg, que foi só 0,077 segundos máis lento. A medio segundo, Vettel logrou o terceiro lugar na grella por diante do seu compañeiro Räikkönen
Orix Buffaloes
Os Orix Buffaloes (オリックス・バファローズ) son un equipo profesional de béisbol xaponés con sede na cidade de Osaka. O actual equipo foi formado coa fusión no ano 2004 dos Orix BlueWave de Kobe, Hyōgo, e os Kintetsu Buffaloes de Osaka. O equipo xoga actualmente na Liga do Pacífico do Nippon Professional Baseball (NPB). O equipo é propiedade do Grupo Orix, unha empresa de servizos financeiros con sede en Toquio.
Tras a fusión dos BlueWave e os Buffaloes en 2005, o novo xogou as súas dúas primeiras temporadas os seus partidos como local un no estadio Hotto Motto Field de Kobe, antigo fogar dos BlueWaves, e outro no Osaka Dome. Posteriormente, desde 2007, o equipo xoga os seus partidos como local en exclusiva no Osaka Dome. O estadio conta con capacidade para 36.146 espectadores. Os Buffaloes posúen catorce títulos da Liga do Pacífico e cinco Series do Xapón (1975, 1976, 1977, 1996 e 2022).
Historia
A mediados da década de 1960, os Bravwes convertéronse nun dos equipos máis poderosos da Liga do Pacífico e do béisbol xaponés en xeral. Entre 1967 e 1972, o equipo gañou o título do Pacífico en cinco ocacións, mais sen éxito nas Series do Xapón, onde perderon sempre ante os Yomiuri Giants. O adestrador dos Braves da época, Yukio Nishimoto, foi coñecido como o "gran maestro da mala sorte" (悲運の名将) debido ao seus éxitos acompañados dunha derrota na final. Con todo, a mala xeira rematou en 1975, cando conseguiron gañar tres Series do Xapón consecutivas (ante Hiroshima Toyo Carp en 1975 e ante os Giants en 1976 e 1977) da man do técnico Toshiharu Ueda. Entre os xogadores máis destacados da época estaban o pitcher Hisashi Yamada e o outfielder Yutaka Fukumoto.
Nos anos 1980 o equipo mantivo o seu status, mais foron superados cada ano da década polos Seibu Lions excepto en 1984. O 19 de outubro de 1988, Hankyu anunciou a venda da franquía á compañía Orient Lease (desde 1989 coñecida como Orix). Ese dái foi coñecido como "o máis longo da Liga do Pacífico", xa que, alén da venda, o Braves xogaron o lendario dobre xogo polo título do Pacífico contra os Kintetsu Buffaloes (que finalmente non puideron gañar). A venda, por outra banda, foi toda unha sopresa por varios motivos. Neses anos non era nada habitual que mudase a propiedade dos equipos, e menos que unha grande compañía vendese unha das súas partes. De feito, pensábase que unha compañía tan grande como Hankyu nunca tería necesidade de facer unha venda deste tipo. A venda foi relaizada baixo dúas condicións: o mantemento da franquía en Nishinomiya e que o equipo conservase o nome de Braves. Así, desde 1989 até 1991 o equipo chamouse Orix Braves (オリックス・ブレーブス) e xogou en Nishiomiya.
En 1991 Orix anuncia o mudanza de nome a Orix BlueWave (オリックス・ブルーウェーブ) e o seu traslado a un novo estadio en Kōbe. O movemento sorprendeu aos seus seareiros, mais a proximidade entre as dúas cidades e as melloras do novo campo fixeron a maioría aceptase finalmente o traslado, aínda que mantendo nostalxia polo antigo nome. Coa mudanza de nome, o equipo comezou a ser coñecido ás veces como Aonami ou Seiha (青波), que significa "onda azul" (en inglés: blue wave). En [[1995 e 1996 os BlueWave, liderados por Ichiro Suzuki, conseguiron gañar a Liga do Pacífico, así como as Series do Xapón de 1996. En decembro de 2004 a dirección do Orix BlueWave de Kōbe anunciou a súa fusión cos Kintetsu Buffaloes de Osaka para formar os Orix Buffaloes. No acordo estipulouse que Orix obtería o 80 por cento das accións da franquía, mentres que Kintetsu ficaría co 20 por cento restante. O acordo entre os dous clubs supuxo unha importante reestruturación que afectou á Liga Xaponesa de Béisbol Profesional. A fusión deixou un panorama pouco usual durante os dous primeiros anos, nos que xogaron un en Osaka e outro en Kōbe. Ademais, o elenco de xogadores foi confeccionado a partir dos xogadores de ambos os equipos.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Estadio
Actualmente, os Orix Buffaloes xogan os seus encontros como local no Osaka Dome. O estadio, inaugurado o 1 de marzo de 2007, ten capacidade para 36.146 espectadores, ampliábeis a 45.000 en caso de concertos. Ao longo dos anos os Orix Buffaloes teñen utilizado os seguintes estadios:
Números hornados
Os Orix Buffaloes non teñen retirado ningún dorsal ao longo da súa historia. Porén, desde o ano 2000 ningún xogador leva o dorsal 51 de Ichiro Suzuki. O propio xogador pediu ao adestrador Akira Ōgi en 2005 que levase o seu número, máis este declinou a oferta como homenaxe. Máis tarde, no 2011 o dorsal foi ofrecido a Tomochika Tsuboi, mais este tamén rexeitou a oferta como homenaxe. Desde o retiro de Ichiro en 2009 está pendente de decisión se se retira ou non o dorsal definitivamente.
Xogadores MLB
thumb|[[Ichiro Suzuki.]] thumb|Ryan Vogelsong.
Salón da Fama
Seleccionados principalmente pola súa labor nos Hankyu Braves:
Mascotas
Até o ano 2010 as mascotas dos Orix Buffaloes eran: Desde o ano 2011 as mascotas son:
Costela, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Costela é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Manuel Forcadela
Manuel Santiago Fernández Álvarez, máis coñecido polo pseudónimo de Manuel Forcadela, nado en Forcadela (Tomiño) o 25 de xullo de 1958, é un escritor galego.
Traxectoria
Colabora habitualmente en revistas e xornais, e é autor de máis dunha trintena de obras que abranguen a poesía, a narrativa e o ensaio literario.
Poesía
miniatura|Sappho de [[Charles Mengin, ilustra a portada de Música de cinza.]]
Carlos Franco
O nome Carlos Franco pode referirse a:
Penacerveira, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Penacerveira é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Alcatrán
miniatura|dereita|200px|Alcatrán xerado por [[Pirólise]] O alcatrán é unha substancia bituminosa, graxa, escura e de cheiro forte, que se obtén da destilación de certas materias orgánicas, principalmente da hulla, turba, carbón, ósos e dalgunhas madeiras resinosas.
Usos
O alcatrán de madeira (producido polo quecemento ou o queimado parcial de dito material), foi amplamente empregado para calafetar o casco das embarcacións de madeira. Hoxe emprégase principalmente na elaboración de diversos produtos, como xabóns, pinturas, plásticos, asfalto (para a pavimentación) e produtos químicos. Tamén se emprega como combustible.
Eustigmatophyceae
Os Eustigmatophyceae son un pequeno grupo de algas unicelulares cocoides de paredes celulares de polisacáridos. Atópanse en ecosistemas fluviais, mariños e nos solos. Os eustigmatofitos teñen cloroplastos amarelo-verdosos grazas a que teñen clorofilas a e violoxantina e o β-caroteno de pigmentos accesorios.
Os zooides dos eustigmatofitos (os gametos) posúen un ou un par de flaxelos, que sae do ápice celular. Á contra doutros heterocontos, os seus zooides carecen de orgánulos fotoreceptores, "ollos". O que posúen son puntos oculares vermello-alaranxados na posición exterior ao cloroplasto, e que eles teñen na parte anterior da célula.
Os eustigmatofitos compórtanse como autotrofos fotosintetizadores en múltiples ecosistemas. Namentres a meirande parte deles viven en augas doces e solos, algunhas especies de Nannochloropsis e Microchloropsis son parte do picoplancto mariño.
Esta clase definiuse incluíndo a algunhas algas que antes se clasificaban como xanthophyceae. Porén, os estudos xenómicos dos eustigmatofitos da última década, que foron intensos grazas a ser un grupo reducido de especies (23 especies), desvelaron que os clados dos que está máis cerca evolutivamente son as crisofíceas e sincromofícea. .
Igrexa ortodoxa búlgara
A Igrexa ortodoxa búlgara (en Българска православна църква, Bulgarska pravoslavna tsurkva), é unha das igrexas ortodoxas autocéfalas, en comuñón co resto da Igrexa ortodoxa. Ten arredor de 6,5 millóns de fieis en Bulgaria, aos que hai que engadir entre 1,5 e 2 millóns no estranxeiro; e é a máis antiga das igrexas ortodoxas eslavas, sendo recoñecida como independente pola Igrexa ortodoxa de Constantinopla en 927.
El País (1932)
El País foi un xornal que se publicou en Pontevedra entre 1932 e 1936. Subtitulado Diario republicano, cambiou despois a Diario republicano de la tarde para denominarse nos últimos anos Diario de la tarde.
Igrexa ortodoxa búlgara
O primado da Igrexa é o patriarca de toda Bulgaria, o sétimo na orde de precedencia da Igrexa ortodoxa. O seu territorio abrangue Bulgaria, e ten tamén xurisdición sobre as dioceses búlgaras no estranxeiro.
El País (1932)
Historia e características
Veu a substituír a El Pueblo. Apareceu o 1 de decembro de 1932, sendo o seu fundador, propietario e director Maximiliano Pérez Prego. En 1935 fíxose cargo da dirección durante un breve período Roberto Blanco Torres. El País cesou a súa publicación en xullo de 1936.
De tendencia republicana, foi portavoz do Partido Republicano Gallego e posteriormente defendeu a Izquierda Republicana.
Entre os seus colaboradores destacan Gerardo Álvarez Gallego, Roberto Castrovido, Juan García Morales, Ken Keirades, Eugenio López Aydillo, Ramón Otero Pedrayo, Joaquín Poza Juncal, Indalecio Prieto, Ramón Suárez Picallo, Antón Villar Ponte e Antonio Zozaya.
Conxunto conexo
Intuitivamente, un conxunto conexo é aquel formado por unha soa 'peza', que non se pode 'dividir'. Cando un conxunto non sexa conexo, dise que é disconexo.
Formalmente, é un conxunto conexo se e só se: implica
Cómpre notar que se C=X, entón terase que X é conexo se e só se implica. Neste caso, chámase espazo topolóxico conexo.
Baixo estas definicións, tense que é conexo se e só se é un espazo topolóxico conexo para a topoloxía traza.
Exemplos
miniatura|O espazo A é conexo. O espazo B non o é.
Subconxunto conexo na recta
Sexa \mathbb{R} provisto da topoloxía usual T_u, ademais J un intervalo de e N subconxuntos abertos de \mathbb{R} tales que J é parte da unión de M e. Entón. Neste caso J é un subconxunto conexo da recta real.
Propiedades dos conxuntos conexos
Cúmprese que se é un espazo topolóxico conexo, calquera espazo homeomorfo a el tamén o será. Esta propiedade dá unha caracterización moi útil dos conxuntos conexos: é un conxunto conexo se e só se para toda función  continua se cumpre que f é unha función constante, onde se dota a \{0,1\} da topoloxía discreta.
Outra propiedade interesante dos conxuntos conexos é que se é unha familia de espazos topóloxicos conexos (con I un conxunto de índices de calquera cardinalidade), entón  tamén é conexo, onde \mathcal{T} é a topoloxía produto.
Por último, se X non é conexo, é dicir, se existen abertos U,V, disxuntos non baleiros tales que a súa unión é X, é fácil ver que cada aberto será o complemento do outro, logo serán complementos dun aberto e, polo tanto, serán pechados. É dicir, serán conxuntos clopen. Por isto, outra maneira de caracterizar a conexidade é dicir, X será conexo se e só se os únicos clopen son X e o baleiro (onde ambos os conxuntos son sempre clopen).
Conexidade por camiños
Dise que un conxunto X é conexo por camiños ou conexo por arcos se dados existe un camiño continuo  tal que  e.
miniatura|Peite do topólogo A conexidade por camiños implica conexidade, pero o recíproco non é certo en xeral. Un contraexemplo moi típico é o chamado peite do topólogo, X=A \cup B, onde A=\{(0,1)\} e. X é conexo, pero non conexo por camiños.
Ser conexo por camiños non é unha propiedade hereditaria (isto é, se un conxunto é conexo por camiños, calquera subconxunto deste non é necesariamente conexo por camiños). Con todo, ser conexo por camiños é unha propiedade topolóxica (é dicir, a imaxe mediante unha aplicación continua dun conxunto conexo por camiños é conexa por camiños).
Compoñentes conexas
Dado un espazo topolóxico chámase compoñente conexa a cada un dos conxuntos maximais conexos. É dicir un subconxunto é un compoñente conexo se se cumpren estas dúas condicións:
Cúmprese que os compoñentes conexos de X forman unha partición de X. Se X é conexo, tense que X é a súa única compoñente conexa.
COU
O Curso de Orientación Universitaria (COU) foi unha etapa do ensino regulado non obrigatorio en España, vixente desde a Lei Xeral de Educación de 1970 até a LOXSE.
Constaba dun só curso académico, o último da educación secundaria, a facer despois dos tres anos de BUP (equivalente ao actual 2º de bacharelato). Este curso era preparatorio para realizar as probas de acceso á Universidade (Selectividade), aínda que tamén daba acceso a outras formacións, como a algúns ciclos superiores de formación profesional.
Pravda
Pravda (en ruso: Правда, a verdade) é o nome dun xornal fundado na antiga Unión Soviética, que foi a publicación oficial do Partido Comunista entre 1918 e 1991. Durante a época soviética converteuse nunha das publicacións máis destacadas, cuxo contido tocaba temas como ciencia, política, cultura e economía. Nos países occidentais fíxose moi famoso polas súas declaracións durante a Guerra fría.
En 1991 o presidente ruso Boris Eltsin vendeu o diario a un grupo empresarial grego, entrando Pravda nun período de decadencia e división da redacción. Con todo, en 1997 o Partido Comunista da Federación Rusa adquiriu o diario e relanzouno como o seu órgano oficial, aínda que cunha tirada sensiblemente menor á da época soviética.
Existen outros cantos xornais e medios de información menores, cuxo nome é tamén Pravda, como o xornal latino francés Pravda Libération París 1871 fundado polo xornalista arxentino Abu Faisal Sergio Tapia, o medio dixital Pravda Estado Español, ou o selo editorial Edicións Pravda.
Senra de Riba, San Paio de Senra, Rodeiro
Senra de Riba é un lugar da parroquia de San Paio de Senra, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Pravda
Período soviético
esquerda|miniatura|181x181px|Selo soviético dedicado ao 70 aniversario de Pravda
Pravda fora fundado por Trotski en Viena en 1911 e un ano máis tarde, o, comezou a publicarse no Imperio ruso. Posteriormente, iniciáronse unha serie de debates para adoptalo como órgano oficial do xornal do POSDR, pero as tentativas fracasaron, e os bolxeviques terminaron apropiándose do nome Pravda para a súa propia publicación periódica, a pesar das protestas de Trotski.
Tras os seus inicios en Viena e San Petersburgo, as oficinas do diario trasladáronse a Moscova o 3 de marzo de 1918. Pravda converteuse en publicación oficial, órgano do Partido Comunista da Unión Soviética. Pravda foi a canle habitual para anunciar as directrices e cambios políticos até 1991.
Existían outros xornais que actuaban como diarios oficiais de órganos estatais. Por exemplo, Izvestia — no ámbito das relacións internacionais— era o medio de expresión do Soviet Supremo, Dneven Trud o dos sindicatos, Komsomolskaia Pravda para a organización do Komsomol e Pionerskaia Pravda a gaceta dos Mozos Pioneiros.
Período postsoviético
O 22 de agosto de 1991, mediante un decreto asinado polo presidente ruso Borís Eltsin, o Partido Comunista quedaba fóra da legalidade e todas as súas propiedades pasaban ao Estado ruso. Isto incluía a Pravda. Os xornalistas do diario non loitaron por el ou pola súa historia, e rexistraron un novo xornal co mesmo título unhas semanas despois.
Semanas despois, o redactor Gennady Seleznyov (agora membro da Duma) vendeu Pravda a unha familia de empresarios gregos, os Yannikosis. O seguinte redactor-xefe, Aleksandr Ilyín, entregou a cabeceira de Pravda — as medallas da orde de Lenin — e o novo certificado de rexistro aos novos propietarios.
Naquel momento produciuse unha importante división na dirección de Pravda. Máis do 90% dos xornalistas que traballaran para Pravda desde 1991 abandonou o seu posto de traballo. Organizaron a súa propia versión do xornal, que foi clausurado despois por presións gobernamentais. Estes mesmos xornalistas, dirixidos polos antigos redactores de Pravda Vadim Gorshenin e Viktor Linnik en xaneiro de 1999, lanzaron Pravda Online, o primeiro xornal en lingua rusa en Internet, do que existen versións en inglés, portugués e francés.
Os novos diarios Pravda e Pravda Online non teñen ningunha relación, aínda que os xornalistas de ambas as publicacións manteñen o contacto. O diario impreso Pravda tende a analizar os acontecementos desde unha perspectiva esquerdista, mentres que o xornal electrónico toma a miúdo un enfoque nacionalista. Actualmente, o diario é propiedade do Partido Comunista da Federación Rusa.
Outros Pravda en Rusia
Trala Revolución rusa existiron outros xornais chamados Pravda, aínda que a súa duración foi relativamente breve en relación ao xenuíno Pravda. Lev Trotski publicou o precursor do famoso Pravda en Viena e Xenebra entre o 3 de outubro de 1908 e o 23 de abril de 1912. No período que durou a súa edición, o Pravda de Trotski foi a publicación revolucionaria máis popular. Con posterioridade, Lenin apropiouse do nome e popular estilo do Pravda de Trotski como xornal bolxevique.
Sant Joan de Labritja
miniatura|200px|Localización de Sant Joan de Labritja Sant Joan de Labritja é un concello da illa de Eivissa, no arquipélago das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 121.66 km² onde no ano 2007 vivían 5.198 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Sant Joan de Labritja dende o ano 1950 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Sant Josep de sa Talaia
Sant Josep de sa Talaia é un concello da illa de Eivissa, no arquipélago das Illas Baleares. Tiña unha poboación de 24.691 habitantes en 2012. É o concello máis meridional da illa e nel atópase o aeroporto.
miniatura|300px|Igrexa de Sant Josep
Historia
O municipio corresponde co antigo Quartó de ses Salines que correspondeu a Guillem de Montgrí no repartimento da illa despois da conquista de 1235. A zona era chamada polos musulmanes Algarb.
No Decreto de Nova Planta de 1716 suprímense os organismos territoriais e toda a illa pasa ao novo Concello de Eivisa.
Nas Cortes de Cádiz en 1812 reorganízase o territorio e créase o municipio de San José Obrero. Coa Lei 3/1986, de normalización lingüística das Illas Baleares, recupérase a toponímia na súa forma catalá, vixente actualmente.
Xeografía
O monte máis alto da illa é Sa Talaia de Sant Josep, de 475 m de altitude. Tamén é o concello con máis praias da illa, con 84 km de costa desde a vila de Eivisa ata a vila de Sant Antoni de Portmany na zona de poñente. Tamén atopamos o Parque Natural de ses Salines e o de Cala d'Hort.
Organización territorial
No ano 2000 o concello recupera a división tradicional en parroquias e véndes:
Demografía
Evolución da poboación de Sant Josep de sa Talaia dende o ano 1950 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Arman
miniatura|200px|dereita dereita|miniatura|200px|Avalanch (1990), campus da Universidad de Tel-Aviv.
Armand Pierre Fernández, coñecido artisticamente como Arman, nado en Niza o 17 de novembro de 1928 e finado en Nova York o 22 de outubro de 2005, foi un pintor e escultor franco-americano.
Traxectoria
Desde a infancia, Arman, familiarizouse cos obxectos da tenda de antigüidades do seu pai. Neno brillante comezou a pintar os 10 anos e estudou na Escola de artes decorativas de Niza. En 1949 pasou á Escola do Louvre en París, foi un dos fundadores do grupo Nouveau Réalisme en 1960 e en 1961 realizou a súa primeira exposición en Nova York.
Arman é un dos creadores máis prolíficos e experimentais do século XX. É coñecido polos seus "amoreamentos", aínda que cuestionou as visións tradicionais sobre a natureza da arte nunca abandonou o sentido da beleza na composición que estivera presente desde a antigüidade.
Idade de Pedra
miniatura|180px|Arpóns e paus da Idade de Pedra A Idade de Pedra é o período da Prehistoria que abrangue dende que os seres humanos comezaron a elaborar ferramentas e trebellos de pedra ata o descubrimento e uso dos metais. Tamén se utilizaron a madeira, os ósos e mais outros materiais coma corno, coiro, cordas, ou cestos, mais a pedra (en particular diversas rochas de rotura concoide coma o pedernal, o cuarzo, a cuarcita, ou a obsidiana) foi utilizada para fabricar ferramentas e armas, de corte ou de percusión.
Non obstante, esta é unha circunstancia necesaria, pero insuficiente para a definición deste período, xa que tiveron lugar nel fenómenos fundamentais para o que sería o futuro da humanidade: a evolución humana, as grandes adquisicións tecnolóxicas (o lume, as ferramentas ou a vestimenta), a evolución social, os cambios climáticos, a diáspora do ser humano por todo o mundo habitable (ecúmene) dende o seu berce africano, e a revolución económica dende un sistema cazador-colector, ata un sistema parcialmente produtor, entre outras cousas. O rango de tempo que abrangue este período é ambiguo, discutido e variable segundo a rexión da que se trate. Aínda que é posible falar deste período en concreto para o conxunto da humanidade, non hai que esquecer que algúns grupos humanos nunca desenvolveron a tecnoloxía da fundición de metais e por tanto quedaron sumidos nunha idade de pedra ata que se atoparon con culturas tecnoloxicamente máis desenvolvidas. Non obstante, en xeral, considérase que este período comezou en África hai 2,8 millóns de anos, coa aparición da primeira ferramenta humana, ou quizais pre-humana.
A este período seguiulle o Calcolítico ou Idade de Cobre e, sobre todo, a Idade de Bronce, durante a que as ferramentas desta aliaxe chegaron a ser comúns; esta transición aconteceu entre o 6000 a.C. e 2500 a.C. Tradicionalmente divídese a Idade de Pedra en Paleolítico, cun sistema económico de caza-recolección e Neolítico, no que se produce a revolución cara ao sistema económico produtivo agropecuario, a suma da agricultura e maila gandaría.
África
África é o berce da humanidade e actualmente o continente con máis pobos primitivos superviventes, disto dedúcese que a Prehistoria de África é a máis longa e complexa de todo o globo.
A diferenza de Eurasia e, incluso, de América, os cambios climáticos ocorridos durante a Prehistoria no continente africano non foron glaciacións, senón períodos de maior humidade, chamados pluviais, alternados con outros de máis aridez, interpluviais, aínda que a súa determinación e cronoloxía son bastante difíciles de delimitar (para algúns os episodios pluviais correspóndense coas glaciacións, para outros, cos interglaciares):
Norte de África
150px|dereita A África Mediterránea ten durante a Idade de Pedra, unha periodización esencialmente paralela á europea, cando menos ata o Neolítico, pero despois, a influencia da civilización exipcia e a chegada de colonizadores fenicios acelera o ritmo evolutivo en relación a Europa.
O Paleolítico
As culturas máis antigas pódense inserir no Olduvaiense, localizado en sitios arqueolóxicos coma Sidi Abderramán en Casablanca (Marrocos), estudado polo profesor Pierre Biberson e datado en preto dun millón de anos, o que puido establecer unha transición gradual desde unha cultura na que predominan os croios tallados, ata outra na que o biface é o fósil director. As industrias de Sidi Abderramán poderían vincularse ao tipo humano atopado por Camille Arambourg en Ternifine (Alxeria), o denominado Atlanthropus mauritanicus (en realidade unha variedade de Homo heidelbergensis).
<center style="margin-top:1em">Liña do tempo do Paleolítico ao Neolítico no Magreb
O Epipaleolítico
A cultura máis importante desta fase é, sen dúbida, a Capsiense, unha cultura bastante serodia, incluso para o Mesolítico e que, de feito, sobreviviu ao Neolítico baixo a denominación de Neolítico de tradición capsiense. De todos os xeitos o Capsiense foi definido por J. de Morgan no sitio arqueolóxico de El-Mekta, preto de Gafsa (Tunisia), pero a súa influencia supera a rexión do Magreb, acadando a Cirenaica e mesmo as ribeiras do val do Nilo. Os sitios arqueolóxicos capsienses adoitan ter unha gran cantidade de cunchas de orixe bromatolóxico, chamados cuncheiros, e unha industria lítica laminar e microlítica, con trapecios e triángulos, á que se suman ovos de avestruz, usados como recipientes, moitas das veces decorados. O Capsiense poderíase asociar aos restos humanos de Ain Dakkara, en Libia, coas impresionantes manifestacións rupestres de Tassili e outros rochedos saharianos.
miniatura|center|500px| Principais asentamentos do Iberomaurisiense e do Capsiense no Magreb
África subsahariana
A xeografía da África central e meridional resulta bastante homoxénea comparada coa doutros continentes, debido a que se trata dunha das zonas xeoloxicamente máis antigas do planeta e a erosión eliminou as grandes barreiras naturais. Tan só paga a pena destacar as mesetas e depresións formadas por movementos tectónicos diversos: a conca do Congo e a foxa do Kalahari, arrodeadas por mesetas (xeoloxicamente: escudos e macizos arcaicos) en Angola, Namibia e Zambia, entre outros. As cordilleiras e zonas escarpadas existentes agrúpanse cara ao leste (Drakensberg, os montes Muchinga, os montes Mitumba, os montes Ruwenzori), onde se sitúan os picos Kilimanjaro e monte Kenya e, xa máis ao norte, o macizo Etíope en asociación coa gran falla coñecida coma Gran Val do Rift, unha enorme zona chea de cisallamentos, volcáns, bloques elevados, xigantescos lagos e sobre todo, barrancas. Ten forma de Y e case 5.000 km de lonxitude, xa que nace ao sur de Mozambique e chega deica o Mar Vermello, dende o que continúa, en Asia, deica o val do Xordán. Precisamente o Val do Rift é a zona onde puido comezar a historia do ser humano.
Aínda que na actualidade hai considerables diferenzas climáticas, hidrográficas e ecolóxicas, non é posible aplicar estes parámetros á Idade de Pedra, pois, como xa se viu, houbo cambios ambientais significativos ao longo do seu desenvolvemento. Precisamente foi algún deses cambios, combinado coas transformacións xeolóxicas, a faísca que, posiblemente, propiciou a aparición e evolución dos homínidos. Semella que, hai máis de 20 millóns de anos, os monos primitivos habitaban os mestos bosques de África Oriental. Estes primates (quizais o Propliopithecus-Aegyptopithecus) desprazábanse polas árbores a catro patas. Un presunto movemento tectónico (talvez relacionado dalgún xeito co Rift) fixo que as selvas permanecesen no oeste, pero provocou o desecamento do leste, aparecendo un territorio de sabanas e praderías ás que os novos primates tiveron que se adaptar. Suponse que deste xeito naceron os primeiros antropoides bípedes, que, posiblemente, pertencerían á especie Ardipithecus, que, pola súa banda, deu lugar aos australopitecinos nun momento indeterminado entre hai 6 e 4 millóns de anos.
Non se desbota que algúns australopitecinos avanzados elaborasen ferramentas rudimentarias, pero hai unha forte polémica ao respecto. Crese que son os membros do xénero Homo os primeiros que fabricaron ferramentas previsoramente, isto é, antes de necesitalas, sen improvisar, senón previndo o seu posible uso con antelación. Neste momento comeza a Prehistoria e a Idade de Pedra que, para a África subsahariana adoita dividirse en fases de denominación anglosaxoa:
miniatura|200px| Evolución humana
Idade de Pedra Temperá (ESA)
A Idade de Pedra Temperá (ESA polas súas siglas en inglés, Early Stone Age) fai referencia ao período comprendido desde a aparición do primeiro ser humano, hai máis de dous millóns e medio de anos, deica hai uns 200.000 anos. Inclúe, practicamente, todos os grandes pasos da evolución humana (pois os chamados «Primitivos Modernos» deberon xurdir cara ao final deste período), así como importantes avances culturais, dos que apenas se coñecen uns poucos vestixios conservados de pedra e óso. Para o entender mellor adoita dividirse en dúas grandes etapas:
É de supoñer que existiu unha industria en madeira ou en óso, pero non se conservou nas mesmas condicións. Os protagonistas deste amplo complexo cultural foron varias especies do xénero Homo (H. habilis, H. rudolfensis e formas temperás de H. erectus, cientificamente englobadas na especie H. ergaster). Parecen todos eles foron cazadores soamente en raras ocasións, dedicándose, máis ben, á recolección e a preada; coñecían pero non dominaban o lume, e xa se lles atribúen algunhas estruturas construtivas sinxelas para se protexeren. A ferramenta máis coñecida do Achelense é o biface, pero a variedade tipolóxica se multiplica, aparecendo fendedores, triedros, bolas poliédricas e todo tipo de trebellos sobre lascas retocadas. O Achelense africano tamén é lonxevo, xa que perdura ata hai uns 200.000 anos e, a miúdo é común referirse a el coma Fauresmithiense na zona oriental ou Stellenbosch na zona meridional. Posiblemente a expansión do Achelense fóra de África sería consecuencia dunha segunda vaga colonizadora que desta volta, pola contra, non acadou os lindes de Asia.
Liña do tempo do Paleolítico inferior da África Subsahariana O Achelense vai desaparecendo en datas nas que aparecen os humanos modernos primitivos, moito máis intelixentes e cunha tecnoloxía moito máis sofisticada e diversa. Aínda que non pertenza a esta rexión, en Jebel Irhoud, próximo a Marrakech (Marrocos) apareceu unha mandíbula de primitivo moderno con máis de 160.000 anos; data similar teñen os restos de Herto (Etiopía) o que permite marcar o final da Idade de Pedra Temperá en todo o continente.
Idade de Pedra Intermedia (MSA)
A Idade de Pedra Intermedia (Middle Stone Age), é o período comprendido entre o final da Idade de Pedra Temperá ou ESA (hai 200.000 anos), ata o inicio da Idade de Pedra Serodia, ou LSA (hai 30.000 anos); podería poñerse en paralelo co Paleolítico medio Europeo, pero existen sensibles diferenzas culturais e antropolóxicas entre ambas as dúas. Para determinados autores, toda a zona ten unhas constantes comúns (técnicas de extracción Levallois ou semellantes, presenza de finas pezas foláceas bifaciais, e evolución cara a técnicas de obtención de follas e folliñas, ao final) e outros aprecian dúas correntes cunha separación que se vai facendo máis sutil a medida que os descubrimentos avanzan e que certos autores atribúen a imposicións da materia prima ou á especialización das ferramentas para hábitats de bosque e de sabana.
miniatura| Peza foliácea Liña do tempo da Idade de Pedra Intermedia (MSA) de África
Non é doado atribuír grupos humanos a cada unha desas ferramentas; quizais as máis arcaicas correspondan a presapiens, e as máis evolucionadas aos primeiros sapiens ancestrais. En efecto, os Primitivos modernos nacen en África, nesta fase, coma se viu na epígrafe anterior para Jebel Ihroud (Marrocos) e Herto (Kenya); tamén se documentan os seus restos nos asentamentos surafricanos de Border Cave e Klaisies River Mouth.
Idade de Pedra Serodia (LSA)
A Idade de Pedra Serodia (Late Stone Age) é o último período do Paleolítico da África subsahariana. Desde o primeiro intre (o denominado early Late Stone Age) no sur de África xa hai culturas microlíticas e laminares (leptolíticas) nas que se puido documentar o troco (comercio?) de obsidiana ao longo de rutas que van do val do Rift deica Suráfrica con 32.000 anos. Semellan existir dúas tradicións: unha microlítica, aparentemente derivada da tradición de Howieson's Poort, con culturas coma Robberg ou Wilton, e outra baseada en utensilios sobre lascas vulgares (Tshitoliense, Nachikufiense, Hargeisiense, en África central e oriental ou incluso pezas macrolíticas coma a cultura Albany ou a Magosiense.
Liña do tempo da Idade de Pedra Serodia (LSA) de África
O final da Idade de Pedra Serodia vén acoutado polas brillantes manifestacións da cultura Nok, que se asocia coa introdución da tecnoloxía do ferro a mediados do primeiro milenio da nosa era. Aínda que, en moitas rexións máis illadas, as ferramentas apenas evolucionaron ata a época da colonización europea.
Oriente Medio
150px|right Úsanse aquí indistintamente as expresións Oriente Medio e Próximo Oriente para denominar a rexión do Oriente máis próxima a Europa. As súas lindes varían segundo quen empregue o termo pero, no seu sentido máis restrinxido, é sinónimo de Asia sudoccidental, incluíndo Turquía, Siria, Líbano, Israel, Palestina, Xordania, Iraq, Irán (tamén, Arabia Saudita, Kuwait, Bahrain, Qatar, Emiratos Árabes Unidos, Omán e o Iemen, dos que non se fala no artigo). A miúdo, inclúese Exipto, pero aquí deixarase o val do Nilo para a epígrafe "África"; pola mesma razón reservarase Chipre para o capítulo europeo. En troques, inclúense ocasionalmente zonas do Cáucaso lindeiras con Europa.
En calquera caso, desde o punto de vista histórico e, máis en concreto, prehistórico, o Oriente Medio é o que se denomina unha Zona Nuclear que esparexe continuas innovacións e cambios que inflúen decisivamente no desenvolvemento, non só de zonas lindeiras, senón de Eurasia toda.
Paleolítico en Oriente Medio
Utensilios típicos do Auriñaciense Levantino (Anteliense e Atlitiense)
Liña do tempo do Paleolítico superior no Próximo Oriente
Mesolítico en Oriente Medio
Comezou hai uns 15.000 anos en Mesopotamia e Exipto, ao finalizar a última glaciación. O cambio climático provocou na zona un proceso de desertización que, loxicamente, afectou aos costumes dos seus habitantes, aínda que dun xeito paulatino. Tamén é posible que o cambio climático non fose o único factor causante do proceso, senón só un elemento máis que estimulou ao ser humano no seu progreso. En calquera caso, ao principio, a caza e a recolección continuaron sendo fundamentais; pero, ao se reduciren as áreas ecoloxicamente produtivas nas ribeiras dos ríos, lagos e oasis, a relación entre especies animais e vexetais coas comunidades humanas fíxose máis íntima. Nesta zona medraban espontaneamente o trigo e a cebada, e abundaban as mandas de ovellas, cabras e touros salvaxes. O nomadismo transformouse, forzosamente, en semisedentarismo, a caza converteuse en simbiose (os humanos cazaban as súas pezas ao tempo que as protexían doutros competidores ecolóxicos, como reserva de comida) e a recolección volveuse forraxeo organizado. Esta fase chámase, no Oriente Medio, Kebariense. Neste período inventouse o arco e as frechas, con puntas que podían estar elaboradas cunha soa peza lítica foliácea (a típica punta de frecha), ou con varias incrustadas nun hastil (é dicir, microlitos laminares chamados puntas de Kebarah e microlitos xeométricos). miniatura|300px|Inhumación Natufiense de Nahal Me'arot, Israel Posteriormente a recolección adquire maior importancia, xurdindo a cultura máis significativa do Mesolítico medio-oriental, o Natufiense, localizada nas proximidades de Wadi-en-Natuf (un regato en Palestina), caracterizada polo sedentarismo (existen pequenos poboados con casas circulares de adobe e silos para o grao), o forraxeo sistemático e especializado en cereais, asociado a microlitos de tipo dentes de fouce, xunto a morteiros, pedras de moer etc. No Natufiense case calquera pequena lasca alongada é aproveitada para obter trebellos de diversas clases; é dicir, aumenta a economía de xestos, pero, aparentemente, a técnica lítica se degrada. Non obstante, isto podería interpretarse como unha flexibilización da economía, xa que os produtos obtidos son menos especializados, poden usarse con diversos propósitos, non só como ferramentas de caza, ou por se elaborar in situ, para unha necesidade puntual.
Liña do tempo do Epipaleolítico/Mesolítico no Próximo Oriente
Neolítico en Oriente Medio
Os habitantes de Oriente Medio foron os primeiros en domesticar animais (gandaría: sobre todo, ovellas, cabras e vacas; a caza non se abandona de todo, pero agora vai ser algo secundario), así como en cultivar plantas: (agricultura: sobre todo, centeo —Secale cereale—, orxo —Hordeum hexastichum—, trigo —Triticum dicoccum— e outros cereais). A evidencia máis antiga de traballo agrícola dáse en Tell Abu Hureyra (Siria) hai 11.000 anos; entrementres os primeiros animais domésticos foron os ovicápridos en Zawi Chemi Shanidar (Iraq), hai uns 10.500 anos.
miniatura|400px|center|O Crecente Fértil.
Dende o Crecente Fértil, o Neolítico foise estendendo por Asia (cara á India e a China), África (sobre todo, en Exipto) e por Europa a través do Mediterráneo; as consecuencias do Neolítico afectaron a todas as rexións habitadas: right|345pxright|345px
A cerámica aparece nunha fase avanzada do Neolítico, de xeito que hai un longo período chamado «precerámico». As primeiras cerámicas coñecidas son as de Kalat Jarmo (Kurdistán), que datan do 6750 a.C. Previamente se empregarían cestos impermeabilizados con barro ou pasta de betume.
Liña de tempo do Neolítico en Oriente Próximo
No Próximo Oriente a Idade dos Metais coincide coa aparición de documentos escritos e co nacemento das primeiras civilizacións, polo que estas deberían incluírse, falando propiamente, na Historia. Pero, como as fases iniciais do Calcolítico son previas ás primeiras taboíñas incisas e non hai rotura cultural, soamente se inclúen nela procesos que se deron en tempos plenamente históricos.
América
A Idade de Pedra en América é moito máis serodia e ten a súa propia idiosincrasia. A teoría máis aceptada é que existe unha relación con Asia dada polo feito de que o poboamento humano de América se produciu dende Siberia a través do estreito de Bering. A cuestión máis discutida é: cando? A Glaciación de Würm provocou un descenso do nivel mariño que, xunto á existencia de placas de xeo proporcionou un paso transitable sobre o estreito de Bering entre ambos os dous continentes denominado ponte de Berinxia. Non sempre era posible atravesalo; estímase que os humanos puideron pasar polo menos en dúas ocasións nas que había unha ruta libre de xeo: a primeira durou uns 4.000 anos e a segunda uns 15.000; logo desapareceu a "ponte" co que a migración non tivo retorno. Esta ponte, segundo os científicos, formárase hai uns 50.000 anos. Consonte estes datos xurdiron dúas teorías sobre cando foi poboada América por vez primeira polo ser humano: Os amerindios viviron illados do resto da humanidade durante 40.000 anos; estes grupos humanos tiveron que adaptarse a oito tipos de clima distintos, diversificáronse en máis de 300 tribos, con máis de dúas mil linguas diferentes e desenvolveron, polo menos, unha ducia de civilizacións excepcionais. Non é, daquela, axeitado empregar a mesma terminoloxía nin a mesma periodización en América que no Vello Mundo. Non se trata dun antollo chauvinista, é a resposta á realidade arqueolóxica:
Liña do tempo da Prehistoria de América