cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ed Sheeran
2011–actualmente: Álbum debut
O 8 de xaneiro de 2011, Sheeran produciu o seu último EP independente, No.5 Collaborations Project que contou coa colaboración de artistas de grime como Wiley, JME, Devlin, Sway e Ghetts. Con este EP, chamou a atención para alcanzar o posto número 2 na lista de iTunes sen ningún tipo de promoción ou selo, vendendo máis de 7.000 copias na súa primeira semana. Tres meses máis tarde, actuou nun concerto gratuíto para os seus fans no Barfly en Camden. Máis de 1.000 fans acudiron á cita, polo que Ed Sheeran acabou por tocar en catro concertos diferentes para ter a certeza de que todo o mundo tivera a oportunidade de ver un dos seus espectáculos. Mesmo tocou na rúa despois de que o local pechara as súas portas. Nese mesmo mes, Sheeran firmou un contrato coa Asylum / Atlantic Records.
O 26 de abril, fixo unha aparición na televisión no programa musical Later... with Jools Holland – onde tocou a súa canción "The A Team". Despois de seis semanas "The A Team" foi lanzado para a súa descarga dixital no Reino Unido. Este canción empregouse como primeiro single do seu álbum debut, titulado + – publicado pola Atlantic Records o 12 de setembro de 2011. "The A Team" entrou nas listas británica co número 3, vendendo máis de 58,000 copias na súa primeira semana. Foi premiado por ser o single con máis copias no ano 2011.
Durante unha entrevista no programa BBC Introducing durante o Glastonbury Festival 2011 o 28 de agosto, Sheeran anunciou que "You Need Me" sería o segundo single do seu álbum.
O 11 de novembro de 2011, a canción "Lego House" converteuse no terceiro single do seu álbum de estudio +. Alcanzou o número 5 nas listas de éxitos británicas. O videoclip da canción "Lego House" publicouse o 20 de outubro de 2011 na súa canle de YouTube. Foi protagonizado polo actor de Harry Potter Rupert Grint.
Coroa feroesa
A coroa feroesa é a moeda oficial das Illas Feroe (Dinamarca). Ao non tratarse dunha divisa independente, non conta cun código ISO 4217 específico senón que comparte o código internacional da coroa dinamarquesa, moeda da que é unha versión local. Divídese en 100 oyrur (oyra en singular). É emitida polo Danmarks Nationalbank (Banco Nacional de Dinamarca).
Tamarix
O xénero Tamarix (tamargueiras) comprende 60 spp. de fanerógamas, da familia Tamaricaceae, nativas das áreas máis secas de Eurasia e África. En Galicia son pouco frecuentes.
left|miniatura|[[Tamargueira|Tamarix gallica a florecer.]] Poden ser gamallos caducifolios ou perennifolios, ou pequenas árbores entre 1 e 15 m de altura, formando mestos arboredos ou matos. O máis grande, Tamarix aphylla, é unha árbore perenne que pode acadar 15 m de alto.
Xeralmente poden medrar en solos saliños, tolerando até 15.000 ppm de sal solúbel, e tolerar álcali.
Caracterízanse por pólas magras e follaxe cincenta verdosa. A casca das pólas novas é lisa e pardo avermellada. Cos anos, tórnase pardo púrpura e brugosa. As follas de 1 a 2 mm de lonxitude, solapadas unhas coas outras. Frecuentemente están incrustadas con secrecións de sal. As flores de rosas a brancas aparecen en mestas masas de 5 a 10 cm de lonxitude nas puntas das pólas, entre a primavera e o verán, mentres algunhas outras spp. (ex. T. aphylla) florecen no inverno.
left|miniatura|Unha sp. de tamargueira no seu hábitat natural na [[Alxeria.]]
Multiplícase vexetativamente, polas súas raíces adventicias ou talos soterrados, e sexualmente, por sementes. Cada flor pode producir milleiros de miúdas (1 mm diámetro) sementes, contidas nunha cápsula cativa usualmente adornada cun penacho de pelos que axudan ao seu espallamento anemófilo. Tamén poden dispersarse pola auga. A xermolación esixe períodos grandes de solo saturado.
As especies de Tamarix son alimento de larvas dalgunhas especies de Lepidoptera: Coleophora asthenella exclusivamente sobre T. africana.
Especie invasora
A introdución de Tamarix no oeste dos EUA (onde se acostuma chamar "piñeiro salgado") coma un arbusto ornamental contra o século XIX supuxo o espallamento do mesmo. Establécese en correntes disturbadas ou non, e en corpos de auga con drenaxe natural ou artificial, onde as sementes expóñense a extensos períodos de solo saturado para se establecer.
Segue a romper as estruturas e maila estabilidade de comunidades de plantas norteamericanas; competindo pola auga.
Ahvaz
Ahvaz (en Āvāz) é a capital da provincia de lingua tradicional árabe de Khuzestán, Irán, situada a carón do río Karun. En 2002 tiña 2 504 804 habitantes.
O rei sasánida Ardashir I reconstruíu a antiga cidade de Taryana dándolle o nome de Hormozd-Ardashir, a cidade prosperou e chegou a se converter na capital do Khuzestán. Cando a cidade pasou a poder dos árabes, Hormozd-Ardashir cambiou o nome a Soq-ol-Ahvaz (mercado dos Khuzis). Durante a dinastía abásida a cidade converteuse no centro do cultivo da cana de azucre. As invasións mongois do século XIII e XIV destruíron a cidade. A construción da canle de Suez deulle un novo pulo á actividade comercial da cidade. O descubrimento de petróleo preto da cidade en 1980 fixo que a cidade se convertera no centro dunha ampla rexión produtora de petróleo, ao tempo que a guerra irano-iraquí danou seriamente a estrutura da cidade.
Ramón Mercader
miniatura|200px|Epitafio de Trotski, en México Jaime Ramón Mercader del Río Hernández, nado o 7 de febreiro de 1914 en Barcelona e finado o 18 de outubro de 1978 na Habana, foi un militar e político catalán. Militante do Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC) participou na guerra civil española durante a cal ingresou nos Servizos Secretos Soviéticos. Infiltrado nos círculos trotskistas en París, durante o tempo en que Iosif Stalin era gobernante da Unión Soviética, a NKVD stalinista asignoulle a misión de asasinar a Lev Trotski previo pago de medio millón de dólares, feito polo que pasaría á historia. Aínda que os arquivos desclasificados demostraron que era un axente soviético algúns seguidores de Stalin seguen a argumentar que era un seguidor de Trotski desgustado.
Traxectoria
Mercader naceu en 1914 en Barcelona, pero pasou parte da súa xuventude en Francia coa súa nai, Eustacia María Caridad del Río Hernández, tras a separación de seus pais. Aínda mozo abrazou o comunismo, axudando a organizacións da esquerda española durante mediados dos anos 30. Foi arrestado debido as súas actividades políticas, sendo liberado cando a Fronte Popular venceu nas eleccións e asumiu o goberno do país en 1936.
Nesta época, a súa propia nai fíxose axente soviética e Ramón seguiu os camiños dela ao viaxar para Moscova pouco tempo antes de irromper a guerra civil española, coa intención de adestrarse nas artes da sabotaxe, loita de guerrillas e o asasinato. Foille dado o nome clave "GNOME" polos seus superiores.
Amando Losada
Amando Losada Díaz, nado en Segán (O Saviñao) o 24 de decembro de 1908 e finado en Escairón o 9 de xaneiro de 1980, foi un avogado e político galego.
Ramón Mercader
Asasinato de Trotski
Os seus xefes da NKVD escollérono para asasinar a Lev Trotski, que deixara a URSS moitos anos antes. O bolxevique histórico saíra de seu país despois da derrota na disputa polo poder con Stalin, pero continuaba a criticar o líder soviético cos seus escritos desde o exilio en México.
Amando Losada
Traxectoria
Cursou o bacharelato no Instituto de Lugo e colaborou en Alborada e máis adiante en Heraldo de Galicia de Ourense. Licenciouse en Dereito en 1928, sendo un dos organizadores da Federación Universitaria de Estudiantes (FUE). Entre 1931 e 1936 exerceu a avogacía, foi oficial primeiro do concello do Saviñao, e coordinou a política e administración municipal na comarca da Terra de Lemos.
Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi encarcerado, sendo condenado en 1939 á pena de confinamento en Palas de Rei, onde residiu ata a súa morte.
Ramón Mercader
Asasinato de Trotski
En outubro de 1939, Mercader entrou en México cun pasaporte falso, identificándose como un enxeñeiro canadense chamado Frank Jacson, un home de negocios. O día 24 de maio de 1940, fallou un elaborado plan de asasinato estabelecido por Mercader e o axente David Alfaro Siqueiros da NKVD en México. Deste modo xeraron un segundo plan. Desta vez, Jacques Mornard, que evitara levantar sospeitas durante o primeiro atentado contra a vida de Trotski, facéndose pasar por un rico comerciante, conseguiu a amizade da secretaria privada de Trotski, Sylvia Ageloff (Сильвия Агелофф), ata lograr logo de varios meses de romance acceder ao círculo de confianza de Trotski, (chegando ata a regalar bombóns á esposa do ex-líder, Natalia Sedova), baixo o pretexto de ser un admirador canadense das ideas de Trotski.
Amando Losada
Traxectoria
O exercicio profesional levouno ao estudo e coñecemento das institucións do Dereito galego, escribindo numerosos traballos, sobre todo na revista Foro Gallego, nos que analiza a compañía familiar galega, a aparcería, o dereito de labrar e posuír, as comunidades de augas e outras, destacando a súa comunicación sobre "O contrato do vitalizo", presentada no I Congreso de Dereito Galego (A Coruña, 1972). Tamén deixou un traballo inédito sobre o curso do río Miño.
Ramón Mercader
Asasinato de Trotski
esquerda|miniatura|Derradeiro despacho de Trotski, onde foi asasinado.
Amando Losada
Traxectoria
Nos anos sesenta integrouse no Partido Socialista Galego. Foi vicepresidente da Comisión Mixta de Transferencias Xunta-Deputacións, membro do Consello de Cultura na provincia de Lugo e vocal da Comisión de Toponimia de Galicia.
Ramón Mercader
Asasinato de Trotski
A mañá do 20 de agosto de 1940, Trotski recibiu a soas a Mercader, no estudo da súa casa en Coyoacán (próximo á Cidade de México). Este traíalle uns supostos escritos. Trotski achegouse á fiestra co obxecto de ler mellor e nese instante Mercader descargoulle un feroz golpe de piolet na cabeza enterrando profundamente a ferramenta no cranio de Trotski. Aínda así, Trotski non pereceu instantaneamente logrando darlle unha dentellada nunha man antes de que chegasen os seus gardacostas e sobreviviu entre espasmos e convulsións por unhas 12 horas máis antes de falecer. Neste atentado, Mercader identificouse como un periodista belga chamado Jacques Mornard.
Amando Losada
Premio Amando Losada
En 2003 o Consello da Avogacía Galega instituíu o Premio Xurídico "Amando Losada" para premiar un traballo xurídico en lingua galega entre avogados xoves e alumnos das escolas de práctica xurídica de Galicia.
Ramón Mercader
Asasinato de Trotski
Segundo algúns relatos, os gardacostas de Trotski entraron no estudo e cando xa ían matar a Mercader, Trotski salvoulle a vida gritando "Non o maten! Este home ten unha historia a contar".
Prisión, fidelidade e recoñecemento
Mercader foi conducido ante ás autoridades mexicanas, a quen rexeitou revelarlle a súa identidade real; non obstante, foi condenado por asasinato e sentenciado a 20 anos de prisión. Stalin nos primeiros momentos non foi relacionado co asasinato e non lle importou a sorte corrida por Mercader. En principio, a declaración de Mercader era que tiña problemas persoais con Trotski. Mesmo sendo frecuentemente torturado pola policía mexicana, el xamais revelou a súa identidade ou ás súas conexións coa NKVD. Tras uns anos de prisión, Mercader preiteou liberdade condicional, que lle foi negada polo Dr. Jesús Siordia e polo criminoloxista Q. Cuarón. En agosto de 1953 a súa verdadeira identidade foi descuberta, o 6 de maio de 1960, tras cumprir a súa pena foi finalmente liberado do presidio Lecumberri, na Cidade de México. En 1961, trasladouse á URSS e foi condecorado en segredo coa medalla de Heroe da Unión Soviética, unha das máis altas encomendas do país, máis tarde, desilusionado da desestalinización da URSS, radicouse en Checoslovaquia para máis tarde mudarse á Habana, onde o goberno revolucionario de Fidel Castro o acolleu.
thumb|200px|Tumba de Ramón Mercader no cemiterio de Kúntsevo en Moscova.
Alfonso Quiroz, un psicólogo mexicano que se interesou polo caso, concluíu tras diversas análises que Mercader era unha persoa superdotada, pois alén de dominar varios idiomas fluidamente tiña unha capacidade de raciocinio por enriba do normal.
Existe un filme-documental sobre Ramón Mercader, Asaltar los cielos, de 1996, dirixida por José Luís López Linares e Javier Rioyo. Aínda que máis que tratar a figura de Ramón Mercader, trata a da súa nai, Caridad, filla dun rico industrial que tivo grande influencia na militancia de esquerdas de Ramón e os seus irmáns.
Kuzma F1
Entre e  as 500 Millas de Indianápolis formaron parte do  Campionato Mundial de Fórmula 1, polo que o Kuzma tamén ten 10 participacións en grandes premios e unha vitoria na F1 grazas a Troy Ruttman en.
Resultados no Campionato Mundial na Indy 500
Nota: todos os coches equiparon motores Offenhauser.
Valdín, A Veiga
Santa María de Valdín é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 68 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 40 habitantes, sendo 25 homes e 15 mulleres.
Gregor Aichinger
Gregor Aichinger, nado en Ratisbona en 1564 e finado en Augsburgo o 21 de xaneiro de 1628, foi un compositor e organista alemán de música sacra.
Silla, Valencia
Silla é un concello da Comunidade Valenciana que se atopa na bisbarra da Horta Sud.
Gregor Aichinger
Traxectoria
Foi organista de Jacob Fugger en Augsburgo, en 1584 fai unha primeira visita a Italia, onde queda moi influído pola escola veneciana, e en especial por Giovanni Gabrieli, en 1599 durante unha segunda visita a Italia toma os hábitos, de volta a Alemaña faise cargo dunha parroquia en Regensburg.
Silla, Valencia
Xeografía
Situado na parte meridional da comarca e nas proximidades do lago da Albufeira de Valencia. O termo municipal de Silla limita coas localidades de Picasent, Alcàsser, Beniparrell, Albal, Valencia, Almussafes e Sollana todas da provincia de Valencia.
O relevo é totalmente chairo e mantense sempre por baixo dos 20 msnm de altitude, excepto nos límites con Picassent onde hai unha elevación apenas perceptible por encima dos 30m. Pola súa banda occidental discorre o Caldeirón Real, da que nacen os caldeiróns para a rega, mentres que toda a metade oriental áchase ocupada por campos de arroz e o Parque Natural da Albufeira.
O clima é de tipo clima mediterráneo.
Historia
miniatura|esquerda|[[Carta poboa de Silla (1243).]] Popularmente, cóntase que o nome da localidade provén da contracción de "sa illa", en galego "a illa", nome que lle darían os primixenios poboadores, ao estar asentado o casal nun istmo sobre a albufeira de Valencia.
Demografía
Silla conta cunha poboación de 18.985 habitantes en 2008.
Economía
A proximidade a Valencia facilitou a súa industrialización, aínda que non perdeu totalmente o seu carácter agrícola inicial. Dentro do regadío atópanse o arroz, as hortalizas e o millo. En secaño quedan oliveiras e alfarrobeiras. En xeral a excepción do arrozal, o chan agrícola está a perder terreo rapidamente para dar cabida ás plantas industriais que crecen a ritmo acelerado. A gandaría ten cabezas de gando vacún estabulado para o leite, gando lanar e varias granxas avícolas e porcinas. Existe comunidade de pescadores que traballan sobre caldeiróns e no lago da Albufeira.
Dentro do sector industrial, o de maior peso económico na actualidade, conta cun censo de máis de 500 industrias, hai fábricas de mobles, papeis pintados, moquetas, artigos de plástico, xoguetes, materiais para a construción, licores, confeccións, tapicerías, embalaxe de cartón, maquinaria, construcións metálicas, pneumáticos, pinturas, vernices etc.
Atol Ebon
Ebon é un atol, de 22 illas no Océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall. A súa superficie total é de só 5´75 km², pero encerra unha profunda lagoa cunha superficie de 104 km², a poboación ascende a 741 persoas. Unha pasaxe conduce á lagoa desde o extremo suroeste do atol. A tortuosa pasaxe chámase "Canle Ebon". Ebon está situado aproximadamente a 155 km. ao sur de Jaluit, e é a masa de terra máis ao sur das Illas Marshall, xa que se atopa no extremo meridional da cadea Ralik.
Historia
Ebon era un centro de comercio de baleas no século XIX, así como das actividades misioneiras europeas desde 1857. Foi reclamado polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, e os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Eduardo Seijas
Eduardo Seijas Vázquez, nado en Chantada o 23 de marzo de 1907 e finado en Palas de Rei o 22 de decembro de 1978, foi un farmacéutico, historiador e xenealoxista galego.
Traxectoria
Estudou Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela e exerceu a súa profesión en Monforte de Lemos (1930-1942) e Palas de Rei (1942-1978). Desde 1940 foi inspector farmacéutico e membro do Colexio de Farmacéuticos. Organizou os mapas hidrolóxicos das provincias de Ourense, Lugo, A Coruña, Logroño, Guipúscoa, Cidade Real e Xaén. Deixou inédita a obra Pequeña historia de un gran café.
Mariah Carey and the Arthur Doyle Hand Cream
"Mariah Carey & The Arthur Doyle Hand Cream" é un sinxelo da banda estadounidense Sonic Youth. Foi o primeiro dos sous sinxelos do seu álbum do ano 2004 Sonic Nurse. Trátase dun tributo a Mariah Carey coa banda Erase Errata. No álbum Sonic Nurse o título da canción cambiouse de "Mariah Carey" a "Kim Gordon", tendo as dúas versións unha mestura distinta.
Chimaltenango
Chimaltenango é un municipio e cidade capital do departamento homónimo de Guatemala. Segundo o censo oficial de 2002, tiña unha poboación de 74.077 habitantes. O municipio cobre unha área de 212 km² e ten unha altitude de 1.800 msmm. Obtivo o título de «vila» en 1825, e o de «cidade» en 1926. As súas festas patronais celébranse no mes de xuño na honra de Santa Ana.
Mariah Carey and the Arthur Doyle Hand Cream
Listaxe de cancións
Mariah Carey and the Arthur Doyle Hand Cream
Chimaltenango
Historia
O antigo nome de Chimaltenango era Bocob, e os seus poboadores orixinarios eran os caqchikeles. A actual localidade foi fundada por Pedro Portocarrero en 1526.
Catania
Catania é unha cidade italiana de 296.453 habitantes e 770.000 na súa área metropolitana. É a segunda cidade máis grande de Sicilia, situada na costa leste da illa, capital da provincia de Catania.
Xeografía
Está a medio camiño entre as cidades de Messina e Siracusa, ao pé do monte Etna. O clima en Catania é de tipo mediterráneo, o inverno xeralmente é de curta duración e con temperaturas máximas durante o día relativamente suaves, mentres o verán é de longa duración con temperaturas máximas moi altas, mesmo chegan a superar os 40 °C.
Historia
Catania foi fundada no século VIII a.C. por colonos gregos e segundo os historiadores o nome da cidade deriva de “Katane” (raiado), polo territorio lávico do volcán Etna.
En 1434 Afonso V de Aragón fundou a Universidade de Catania, que a comezos do século XXI era unha das máis grandes do sur de Italia con 62.000 estudantes e dividida en 12 facultades. Catania foi destruída sete veces por terremotos e erupcións volcánicas, e a última catástrofe que se lembra foi no ano 1693.
Ao igual ca no resto da illa de Sicilia, en Catania fálase siciliano e italiano.
Patrimonio
O estilo barroco do seu centro histórico foi declarado Patrimonio Mundial pola UNESCO no 2002. As principais atraccións de Catania son a praza Duomo, o teatro romano, o Parco Bellini, o castello Ursino e a central Via Etnea.
Na praza Duomo está o Liotru, unha fonte de elefante considerada o emblema da cidade. Fronte a ela está a catedral de Santa Ágata, santa patroa da cidade. Do 3 ao 5 de febreiro celébranse as festas patronais.
Outros lugares característicos en Catania son o mercado do peixe sempre brillando con cores, sons e cheiros, e o mercado chamado “fera ´o luni” que está aberto todos os días.
Torques de Lugoslavia Futebol Gaélico
Os Torques de Lugoslavia Futebol Gaélico, ou Torques, é un equipo mixto de fútbol gaélico fundado na cidade de Lugo no ano 2013.
Orixe
O equipo fundouse despois de varios intentos en abril do ano 2013 na cidade de Lugo promocionada pola asociación cultural Cultura do País, sendo o 3 de maio o seu primeiro adestramento. Enseguida se coordinou para a creación da Liga Gallaecia con outros equipos do país, que nun principio serían Ambilokwoi de Vigo, Afiadoras de Ourense, Suévia de Compostela e Cascarilha de Coruña.
Nahouri
Nahouri é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Centro-Sur. A súa capital é a cidade de Pô.
Departamentos
miniatura|esquerda|Departamentos de Nahouri A provincia está dividida en cinco departamentos:
Alternativa Independiente de A Capela
Alternativa Independiente de A Capela (AIAC) é un partido político de ámbito municipal da Capela rexistrado o 1 de febreiro de 2011 para participar nas eleccións municipais dese ano, nas que logrou dous concelleiros, que mantivo nas municipais de 2015.
Álvaro de Figueroa Torres-Mendieta
Álvaro de Figueroa Torres Mendieta, Conde de Romanones, nado en Madrid o 9 de agosto de 1863 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1950, foi un político español. Foi 17 veces ministro e 3 veces presidente do goberno con Afonso XIII.
Traxectoria
Segundo fillo de Joaquín Ignacio Figueroa Mendieta e de Ana de Torres Romo, marqueses de Villamejor, naceu en Madrid no medio dunha nobre e rica familia con raíces e importantes posesións en Guadalaxara e negocios mas minas de La Unión (Murcia).
Licenciouse en Dereito en 1884 na Universidade Central de Madrid e trasladouse para doutorarse á Universidade de Boloña en Italia coa idea de especializarse en dereito político.
Non exerceu a avogacía, dedicándose á política e ós negocios. Da man do seu sogro o político e xurisconsulto Manuel Alonso Martínez comezou a súa andaina política nas primeiras Cortes da Rexencia de María Cristina. Dende 1888 a 1936 mantívose como deputado sen interrupción no seu feudo caciquil de Guadalaxara. Foi elixido concelleiro do Concello de Madrid en 1890 e en 1894 alcalde da cidade. A súa carreira política dende os seus inicios estivo sempre vencellada ó Partido Liberal fundado por Sagasta do que chegou a ser un dos seus principais líderes. En 1903 fundou o seu órgano político de carácter personalista: o Diario Universal.
Foi ministro de Instrución Pública e Belas Artes con Sagasta (1901-1902), mandato no que incorporou o soldo dos mestres ós orzamentos estatais.
No mandato liberal de 1905 a 1906 formou parte do goberno de Montero Ríos desempeñando a carteira de Fomento (Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas) e logo do Consello de Ministros que lle adxudicou o de Graza e Xustiza.
Apoiou a ascensión de José Canalejas á xefatura do Partido Liberal, e como recompensa foi nomeado Ministro de Instrución Pública (1909) e, máis tarde, en 1912, promovido á presidencia do Congreso.
Asasinado Canalejas e convertido en xefe dunha das principais faccións do Partido Liberal conseguiu ser o encargado de formar goberno tras a interinidade de Manuel García Prieto dende novembro de 1912 ata outubro de 1913. Negociou con Francia o tratado de soberanía sobre Marrocos movido tanto por simpatías ideolóxicas como por intereses económicos no Rif.
A súa actitude francófila chocou coa declaración de neutralidade do goberno de Eduardo Dato e os posicionamentos maioritariamente xermanófilos dos conservadores. En decembro de 1915 volveu a presidir o goberno, amosándose máis favorable ós aliados na contenda mundial e denunciando a Alemaña a raíz do torpedeamento de buques españois por submarinos alemáns. Atacado pola prensa conservadora acabou por presentar a súa dimisión.
Volveu a formar parte do goberno de concentración nacional de Antonio Maura como ministro de Instrución e Xustiza e como ministro de Estado no goberno de García Prieto que sucedeu a aquel.
O Rei volveu encargalo do goberno en decembro de 1918 pero durou pouco ante a vaga de conflitos obreiros e a axitación autonomista de Cataluña. Foi relevado en abril de 1919 despois de asinar o 3 de abril de 1919 o chamado "Decreto da xornada de oito horas".
Durante a ditadura mantívose a marxe aínda que conspirou na "sanjuanada" de 1926, polo que Primo de Rivera lle impuxo de multa 500.000 pesetas.
Formado o goberno de Juan Bautista Aznar-Cabañas, tras a caída da "dictablanda" de Dámaso Berenguer, ocupou a carteira de Estado, pero as eleccións de abril de 1931 deixaron á vista a inviabilidade política da opción monárquica. Ante os resultados esmagadoramente favorables á República, Romanones aconsellou ó rei Afonso XIII abandonar España.
Romanones entrevistouse persoalmente con Niceto Alcalá Zamora pactando o traspaso pacífico de poderes ó Goberno Provisorio da República sen intervención militar a cambio de garantir a vida do rei e da súa familia. Conseguiu manter o seu escano por Guadalaxara nas Cortes republicanas, pero o seu peso político foi pouco significativo. Foi deputado monárquico nas Cortes constituíntes da República defendendo a figura do rei Afonso XIII no exilio, e a súa propia xestión.
Non participou no alzamento nacional de 1936. Fora elixido deputado nas eleccións democráticas dese ano e a guerra civil sorprendeuno en Donostia desde onde pasou a Francia coa axuda do embaixador francés. Regresou á zona nacional en 1937 pero nunca máis volvería á arena política. Foi vetado polos falanxistas, e no que lle restou de vida adicouse a completar as súas memorias e a dirixir a presidencia da Academia de Belas Artes de San Fernando.
Estivo casado desde 1888 con Casilda, filla do político Manuel Alonso Martínez. Tivo tres fillos e unha única filla Casilda de Figueroa, que foi Duquesa consorte de Pastrana ó contraer matrimonio con Rafael de Bustos. O seu fillo José morreu en combate en 1920 na guerra de África.
Obra e ideoloxía
Romanones foi un avezado escritor. Escribiu as súas memorias durante a República. Obras súas foron Las Responsabilidades políticas del Antiguo Régimen, Breviario de Política Experimental, Biología de los Partidos Políticos, El régimen parlamentario y los gobiernos de gabinete, Observaciones y Recuerdos (1912-1921), Notas de mi vida (1929-1947), Los cuatro presidentes de la I República, e varias biografías, entre elas a de Espartero, a de Amadeu de Savoia e a de María Cristina de Habsburgo-Lorena.
Foi ademais de fundador do Diario Universal, propietario de El Globo e colaborador de El Magisterio Español e de El Heraldo de Madrid.
Aínda que católico, Romanones considerábase inimigo da intransixencia relixiosa e da influencia do clero e foi moi contestado pola Igrexa e as súas altas autoridades (o Bispo de Tui, por exemplo), sobre todo trala promulgación da Lei de Matrimonio Civil cando formaba parte do Gabinete de Montero Ríos de 1905. Retomou as relacións co Vaticano pero continuou manténdose partidario da separación das potestades civil e relixiosa e de que a influencia do clero non puidese interferir no desenvolvemento do poder civil (a través da chamada “lei do cadeado" de 1910).
O conde de Romanones é o prototipo do “político de palacio” da Restauración, titular e defensor de poderosos intereses económicos e posibilista e realista sen demasiados escrúpulos nas súas manobras políticas. Servíndose da súa gran fortuna, das súas influencias persoais e apoiándose no trato íntimo co rei e a familia real, o seu cacicato estendeuse ininterrompidamente dende 1888 a 1936 na provincia de Guadalaxara. Romanones fixo partícipe dos beneficios deste control político ós seus familiares máis directos: ós seus irmáns Rodrigo, José e Gonzalo (fundador do Banco Español de Crédito) e ós seus fillos Carlos e Alvaro de Figueroa Alonso-Martínez.
Distincións
Doutor en dereito pola Universidade de Boloña, foi membro da Real Academia da Historia e da Real Academia das Ciencias Morais e Políticas, presidente do Ateneo madrileño e director da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
Obtivo o título de Conde de Romanones en 1893 e foi grande de España dende 1911.
Conrad Aiken
Conrad Potter Aiken, nado en Savannah (Xeorxia) o 5 de agosto de 1889 e finado no mesmo lugar o 17 de agosto de 1973, foi un escritor estadounidense.
Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1997
O 19 de outubro de 1997 celebráronse as quintas eleccións ao parlamento de Galicia. Sobre un censo de 2.565.369 electores, os votantes foron 1 603 731 (62,5%), con 961.638 abstencións (37,5%). O Partido Popular de Galicia gañou novamente por maioría absoluta e conseguiu o nomeamento do seu candidato, Manuel Fraga Iribarne, como o presidente da Xunta. O PsdeG foi superado como segunda forza política polo Bloque Nacionalista Galego. O resto de partidos políticos non conseguiron representación parlamentaria.
Resultados
Á parte, contabilizáronse 20.937 (1,3%) votos brancos.
Constantino García
Constantino García González, nado en Oviedo o 20 de xullo de 1927 e finado en Santiago de Compostela o 23 de outubro de 2008, foi un lingüista e escritor galego de orixe asturiana.
Traxectoria
Logo de formarse nas universidades de Oviedo, Complutense de Madrid e Bonn, en 1965 chegou á Universidade de Santiago de Compostela para ocupar unha praza na facultade de Filosofía e Letras. Foi un dos fundadores do Instituto da Lingua Galega en 1971 e do Centro Ramón Piñeiro en 1993, e a ambos os dous dirixiunos en diferentes etapas. En 1982 ingresa na Real Academia Galega, entidade da que foi secretario entre 1997 e 2001. Recibiu a Medalla Castelao, e foi nomeado Xuíz Honorario do Couto Mixto no 2002.
Nos anos oitenta foi codirector e copresentador na Televisión de Galicia do programa Cousas da lingua, un microespazo con comentarios lingüísticos. Moitos deses apuntamentos foron recollidos en libros. Foi ademais un dos impulsores e coautores do Atlas Lingüístico Galego e de diversas obras lexicográficas.
Nos últimos anos da súa vida, gravemente enfermo dun mal dexenerativo, retirouse da actividade cultural e intelectual.
Barbara Tuchman
Barbara Wertheim Tuchman, nada en Nova York o 30 de xaneiro de 1912 e finada en Greenwich o 6 de febreiro de 1989, foi unha escritora e historiadora estadounidense.
Traxectoria
É coñecida polo libro The Guns of August, unha historia do preludio do primeiro mes da primeira guerra mundial que lle garantiu o Premio Pulitzer de Non Ficción Xeral. Gañou o Pulitzer novamente por Stilwell and the American Experience in China, 1911–45, unha biografía do xeneral Joseph Stilwell.
A Veiga, A Veiga
Santa María da Veiga é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello da Veiga. Segundo o IGE en 2013 tiña 267 habitantes (137 mulleres e 130 homes), nunha sóa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 272 habitantes.
Premio Etxepare de Tradución-LABORAL Kutxa
O Premio Etxepare de Tradución-LABORAL Kutxa é un galardón literario con remuneración económica creado en 2015 e que distingue a tradución a outras linguas dunha obra escrita orixinalmente en éuscaro.
Os organizadores do dito premio son o Instituto Vasco Etxepare e a entidade LABORAL Kutxa
Aiken
Aiken é unha vila estadounidense, localizada no condado de Aiken, Carolina do Sur. Forma parte da área metropolitana de Augusta, en Xeorxia. No censo de 2000 tiña unha poboación de 25 337. É a capital do condado de Aiken. O nome venlle de William Aiken, presidente da South Carolina Railroad and Canal Company, aínda que nunca visitou a cidade.
Industria téxtil, canteiras, serradoiros.
Linguas
Inglés 94,8 %, castelán 2,1 %, alemán 0,6 %, chinés 0,5 %, francés 0,4 %
RNA-Seq
miniatura|500x500px|Resumo da RNA-Seq. Nun organismo os xenes son transcritos e, nos organismos [[eukaryota|eucariotas, empalmados para producir os transcritos de ARNm maduro (en vermello). O ARNm é extraído do organismo, fragmentado e copiado en ADNc bicatenario estable (en azul). Este ADNc bicatenario é secuenciado utilizando métodos de secunciación de lecturas curtas de alto rendemento. Estas secuencias poden despois ser aliñadas cunha secuencia xenómica de referencia para reconstruír as rexións xenómicas que van ser transcritas. Estes datos poden utilizarse para anotar onde están os xenes expresados, os seus niveis de expresión relativos e todas as variantes de empalme alternativas. ]]
A RNA-Seq é unha técnica de bioloxía molecular que utiliza secuenciación de seguinte xeración para revelar a presenza e cantidade de ARN nunha mostra biolóxica nun momento dado, analizando o transcritoma celular en constante cambio.
Especificamente, a RNA-Seq facilita a capacidade de observar transcritos de xenes de empalme alternativo, modificacións postranscricionais, fusións de xenes, mutacións/SNPs e cambios na expresión xénica co tempo ou diferenzas en expresión xénica entre diferentes grupos ou tratamentos. Ademais dos transcritos e ARNm, a RNA-Seq pode analizar diferentes poboacións de ARN, incluíndo o ARN total, o ARN pequeno, como o miARN, o ARNt e o perfil ribosómico. A RNA-Seq pode tamén ser usado para determinar as fronteiras exón/intrón e verificar ou emendar os límites 3' e 5' anotados previamente. Os avances recentes en RNA-Seq inclúen a secuenciación de célula única e a secuenciación in situ de tecidos fixados.
Szilárd Keresztes
Szilárd Keresztes, nado o 19 de xullo de 1932 en Nyíracsád (Hungría), é un eclesiástico grecocatólico húngaro, bispo de Hajdúdorog dende 1988 até 2007.
RNA-Seq
Antes da aparición da RNA-Seq, os estudos de expresión xénica facíanse con hibridacións baseadas en micromatrices. Algúns problemas que tiñan as micromatrices son: artefactos de hibridación cruzada, deficiente cuantificación de xenes que se expresan pouco ou moito e necesidade de coñecer a secuencia a priori. Debido a estas técnicas, a transcritómica fixo a transición a métodos baseados na secuenciación. Estes progresaron desde a secuenciación de Sanger de bibliotecas de marcadores de secuencia expresada (ETS, Expressed Sequence Tag), a métodos baseados en etiquetas químicas (por exemplo, a análise en serie da expresión xénica) e finalmante á tecnoloxía actual, a secuenciación de xene seguinte de ADNc (notablemente a RNA-Seq).
Szilárd Keresztes
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 7 de agosto de 1955. O 7 de xaneiro de 1975 foi nomeado bispo auxiliar de Hajdúdorog e bispo titular de Chunavia. Recibiu a consagración episcopal o 8 de febreiro, de mans do bispo de Hajdúdorog Imre Timkó, e tendo como principais co-consagradores ao bispo de Pécs József Cserháti e ao auxiliar de Križevci Joakim Segedi.
O 30 de xuño de 1988 foi nomeado bispo de Hajdúdorog e administrador apostólico de Miskolc. Retirouse o 10 de novembro de 2007.
RNA-Seq
Preparación de bibliotecas
miniatura|upright=1.75|Esquema dos pasos a seguir nun experimento típico de RNA-Seq.
Os pasos xerais que hai que seguir para preparar unha biblioteca de ADN complementario (ADNc) para secuenciar descríbense máis abaixo, pero adoitan variar entre plataformas, e son:
Secuenciación de ARN pequeno/ARN non codiicante
Cando se secuencian outros ARNs que non son ARNm, a biblioteca é modificada. O ARN celular é seleccionado baseándose no rango de tamaños desexado. Para dianas de ARN pequeno, como o miRNA, o ARN íllase por selección de tamaños. Isto pode ser realizado cun xel de exclusión por tamaños, por medio de boliñas magnéticas de selección de tamaños ou cun kit desenvolvido comercialmente. Unha vez illado, engádense linkers aos extremos 3' e 5' e despois son purificados. O paso final é a xeración de ADNc por transcrición inversa.
Secuenciación de ARN directa
miniatura miniatura
Como se viu que a conversión de ARN en ADNc, a ligación, amplificación e outras manipulacións da mostra introducen nesgos e artefactos que poden interferir tanto coa propia caracterización e a cuantificación de transcritos, A secuenciación de ARN directa de molécula única foi explorada por compañías como Helicos (que xa cerrou), Oxford Nanopore Technologies, e outras. Esta tecnoloxía secuencia as moléculas de ARN directamente de maneira masivamente paralela.
Secuenciación de ARN de célula única (scRNA-Seq)
Os métodos estándar como as micromatrices e a análise RNA-Seq en masa estándar analizan a expresión de ARNs a partir de grandes poboacións de células. En poboacións de células mesturadas, estas medidas poden ocultar diferenzas esenciais entre células individuais nesas poboacións.
Procedementos experimentais
Os protocolos actuais de scRNA-Seq comprenden os seguintes pasos: o illamento de célula única e ARN, transcrición inversa, amplificación, xeración de bibliotecas e secuenciación. Os métodos que apareceron inicialmente separaban as células individuais en pozos separados; os métodos máis recentes encapsulan as células individuais en pingas nun aparello microfluídico, onde ten lugar a reacción da transcrición inversa, convertendo os ARNs en ADNc. Cada pinga leva un "código de barras" de ADN que etiqueta unicamente o ADNc derivado dunha soa célula. Unha vez que se completa a transcrición inversa, pode mesturarse todo o ADNc de moitas células para a secuenciación; os transcritos dunha célula determinada identifícanse polo código de barras exclusivo.
Os retos aos que se enfronta a scRNA-Seq inclúen a conservación da abundancia inicial de ARNm nunha célula e a identificación de transcritos raros. A etapa da transcrición inversa é fundamental, xa que a eficiencia da reacción de reversotranscrición (RT) determina canta poboación de ARN da célula será finalmente analizado polo secuenciador. A procesividade das transcriptases inversas e as estratexias de cebado usadas poden afectar á produción de ADNc de lonxitude completa e a xeración de bibliotecas nesgadas cara aos extremos 3’ ou 5' dos xenes.
No paso de amplificación, úsanse actualmetne tanto a PCR coma a transcrición in vitro (IVT) para amplificar o ADNc. Unha das vantaxes de métodos baseados na PCR é a capacidade de xerar ADNc de lonxitude completa. Porén, as diferentes eficiencias da PCR sobre secuencias determinadas (por exemplo, o contido GC) poden tamén ser amplificadas exponencialmente, producindo bibliotecas con cobetura desigual. Por outra parte, mentres que as bibliotecas xeradas por IVT poden evitar o nesgo de secuencias inducido pola PCR, unha secuencia específica pode ser transcrita ineficazmente, causando así a desaparición (drop-out) de secuencias ou a xeración de secuencias incompletas. Publicáronse varios protocolos para a scRNA-Seq: Tang et al., STRT, SMART-seq, CEL-seq, RAGE-seq, , Quartz-seq. e C1-CAGE. Estes protocolos diferéncianse nas súas estratexias para a transcrición inversa, síntese de ADNc e a amplificación, e a posibilidade de aloxar códigos de barra específicos de secuencia (é dicir, UMIs) ou a capacidade de procesar mostras combinadas.
Aplicacións
A scRNA-Seq está sendo amplamente usada en disciplinas biolóxicas como a bioloxía do desenvolvemento, neuroloxía, oncoloxía,  enfermidades autoinmunes, e doenzas infecciosas.
Etnografía
dereita|miniatura|[[Bronisław Malinowski cuns habitantes das illas Trobriand. O seu traballo de campo baseouse na observación e na comunicación.]] A etnografía (do grego ethnos (έθνος) - "tribo, pobo", grapho (γράφειν) - "eu escribo"; literalmente "descrición dos pobos") é un método de investigación da antropoloxía. Consiste na compilación de datos no terreo e tendo como informantes aos integrantes dunha comunidade dada. Os datos recolleitos consisten na descrición pormenorizada dos seus costumes, crenzas, mitos, xenealoxías, historia etc. Dita información obtense maiormente por medio de longas entrevistas con membros da comunidade ou informantes claves delas.
Evolución da etnografía
Foi Bronislaw Malinowski, no seu clásico estudo Os Argonautas do Pacífico Occidental (publicado en 1922), quen marcou a historia da antropoloxía moderna ao propor unha nova forma de etnografía, desenvolvendo detalladas e atentas observacións in situ. Tras a súa obra, viñeron outras etnografías clásicas, como Naven de Gregory Bateson, Nós, os Tikopía de Raymond Fyrth.
Bazèga
Bazéga é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Centro-Sur. A súa capital é a cidade de Kombissiri.
RNA-Seq
Aplicacións
A scRNA-Seq propiciou moitos avances na comprensión do desenvolvemento de embrións e organismos, como o verme Caenorhabditis elegans, e a planaria rexenerativa Schmidtea mediterranea. Os primeiros vertebrados que foron mapados desta maneira foron o peixe cebra e o anfibio Xenopus laevis. En cada caso foron estudados múltiples estadios do desenvolvemento do embrión, o que permite que o proceso de desenvolvemento completo sexa mapado célula por célula. A revista Science recoñeceu estes avances como o Logro do ano 2018.
Bazèga
Departamentos
A provincia divídese en sete departamentos:
Etnografía
Evolución da etnografía
Principalmente a partir da antropoloxía interpretativa, autores como James Clifford, Clifford Geertz e George Marcus comezaron a discutir o papel político, literario e ideolóxico da antropoloxía e da súa escrita.
RNA-Seq
Análises
miniatura|Diagrama que resume o procedemento da análise de RNA-Seq descrita nesta sección
Etnografía
Evolución da etnografía
Exemplos famosos de Etnografías contemporáneas son Xamanismo, Colonialismo e o Home Salvaxe de Michael Taussig, O negocio do Miche: A prostitución viril en Sao Paulo de Néstor Perlongher, e Os Araweté: Os Deuses Caníbais de Eduardo Viveiros de Castro.
RNA-Seq
Ensamblaxe do transcritoma
Utilízanse dous métodos para asignar lecturas de secuencia brutas a características xenómicas (é dicir, ensamblar o transcritoma):
miniatura|Mapado de RNA-Seq de lecturas curtas en unións [[exón-exón. O ARNm final é secuenciado, polo que se perden s seccións intrónicas do pre-ARNm.]]
Unha nota sobre a calidade da ensamblaxe: o consenso actual é que: 1) a calidade de ensamblaxe pode variar dependendo da métrica que se utilizou, 2) as ensamblaxes que teñen bos valores nunha especie non necesariamente cadran ben noutras especies, e 3) combinar diferentes estratexias podería ser o máis fiable.
Cuantificación da expresión xénica
A expresión cuanifícase para estudar os cambios celulares en resposta a estímulos externos, as diferenzas entre os estados de saúde e enfermidade, e outras cuestións a investigar. A expresión xénica utilízase a miúdo como un equivalente da abundancia de proteínas, pero estes a miúdo non son equivalentes debido a eventos postranscricionais como a interferencia de ARN e a degradación do ARNm mediada por unha mutación sen sentido.
A expresión é cuantificada contando o número de lecturas que se maparon en cada locus no paso de ensamblaxe do transcritoma. A expresión pode ser cuantificada para os exóns ou xenes utilizando cóntigos ou anotacións de transcritos de referencia. Estes recontos de lecturas de RNA-Seq observadas foron solidamente validadas respecto a tecnoloxías máis vellas, incluíndo as micromatrices de expresión e a qPCR. Exemplos de ferramentas que cuantifican os recontos son HTSeq, FeatureCounts, Rcount, maxcounts, FIXSEQ, e Cuffquant. Os recontos de lecturas son despois convertidos en métricas apropiadas para a comprobación de hipóteses, regresións e outras análises. Os parámetros para esta conversión son:
Cuantificación absoluta
A cuantificación absoluta da expresión xénica non é posible coa maioría dos experimentos de RNA-Seq, que cuantifican a expresión relativa a todos os transcritos. É posible realizar unha RNA-Seq con spike-ins en mostras de ARN a concentracións coñecidas. Despois de secuenciar, os recontos de lecturas de secuencias spike-in utilízanse para determinar as relacións entre os recontos das lecturas de cada xene e as cantidades absolutas de fragmentos biolóxicos. Nun exemplo, esta técnica foi utilizada en embrións do anfibio Xenopus tropicalis para determinar a cinética de transcrición.
Expresión diferencial
O uso máis simple pero xeralmente o máis potente da RNA-Seq é atopar diferenzas na expresión xénica entre dúas ou máis condicións (por exemplo, suxeito tratado ou non tratado); este proceso denomínase expresión diferencial. Os resultados refírense frecuentemente a xenes expresados diferencialmente (DEGs) e estes xenes poden estar regulados á alza ou á baixa (é dicir, máis altos ou máis baixos na condición de interese). Hai moitas ferramentas que realizan esta expresión diferencial. A maioría funcionan en linguaxe de programación R, Python ou a liña de comando Unix. Entre as ferramentas usadas comunmente están DESeq, edgeR, e voom+limma, todas as cales están dispoñibles por medio de R/Bioconductor. Estas son as consideracións comúns a ter en conta cando se realiza a expresión diferencial:
As análises posteriores (augas abaixo) dunha lista de xenes expresados diferencialmente son de dous tipos: validar as observacións e facer inferencias biolóxicas. Debido aos inconvenientes da expresión diferencial e a RNA-Seq, as observacións importantes son replicadas con: (1) un método ortogonal nas mesmas mostras (como a PCR en tempo real) ou (2) outro experimento, ás veces prerrexistrado, nunha nova cohorte. Este último axuda a asegurarse da xeneralizabilidade e pode normalmente ir seguido dunha metaanálise de todas as cohortes do pool. O método máis común para obter unha comprensión biolóxica de nivel máis alto dos resultados é a análise de enriquecemento do conxunto de xenes, aínda que ás veces se empregan estratexias de xenes candidatos. O enriquecemento do conxunto de xenes determina se o solapamento entre dous conxuntos de xenes é estatisticamente significativo; nese caso vese o solapamento entre xenes expresados diferencialmente e conxuntos de xenes a partir de vías/bases de datos coñecidas (por exemplo, Gene Ontology, KEGG, Human Phenotype Ontology) ou a partir de análises complementarias dos mesmos datos (como as redes de coexpresión). Ferramentas comúns para o enriquecemento de conxuntos de xenes son interfaces web (por exemplo, ENRICHR, g:profiler) e paquetes de software. Cando se avalían os resultados de enriquecemento, unha heurística uilizada é primeiro buscar o enriquecemento da bioloxía coñecida como comprobación sensata e despois expandir o alcance para buscar bioloxía nova.
miniatura|Tipos de eventos de empalme alternativo de ARN. Os [[exóns están representados como bloques azuis e amarelos, os intróns como liñas entre eles.]]