cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calgary Flames
Trofeos individuais
O premio da Fundación NHL entrégase ao xogador que se aplica compromiso, perseveranza e liderado para enriquecer as vidas das persoas na súa comunidade. Dous xogadores dos Flames gañaron este galardón:
O trofeo Maurice Richard entrégase anualmente dende a tempada 1998-99 ao máximo goleador da liga regular. Un xogador dos Flames gañou o trofeo en dúas ocasións:
O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba o mellor porteiro da liga regular. Un porteiro dos Flames conseguiu o galardón na historia da franquía:
O premio Plus/Minus da NHL concedéuselle entre 1983 e 2007 ao xogador con mellor rexistro de plus/minus. Os seguintes xogadores dos Flames conseguiron o galardón na historia da franquía:
-382
Véxase tamén
Historia ano a ano
Filosofía da cultura
A Filosofía da cultura comprende a investigación de cuestións sobre a natureza, o sentido, a estrutura e as leis fundamentais do desenvolvemento das culturas humanas.
San Martiño de Arriba, As Varelas, Melide
San Martiño de Arriba é un lugar da parroquia das Varelas no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
A Raña, San Simón da Costa, Vilalba
A Raña é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Sociedade Deportiva Tirán
A Sociedade Deportiva Tirán é un club de remo da parroquia de Tirán, no concello de Moaña (Pontevedra). Foi fundado en 1993 trala fusión dos dous clubs de remo da parroquia. Compite na Liga ACT despois de acadar o ascenso na tempada 2020.
Historia
A parroquia de Tirán desenvolveu unha gran tradición de remo a mediados do século XX, materializándose na vitoria en 1961 no Campionato de España de Traiñeiras. A partir dos anos 70 o remo revitalizouse en Galicia e fundáronse na parroquia dous equipos: o Club de Remo San Xoán de Tirán e Nosa Señora Dos Remedios de Tirán. Estes dous clubs uníronse en 1993 dando lugar á Sociedade Deportiva Tirán.
O novo club gañou en 1996 e 1997 dous novos Campionatos de España de Traiñeiras e quedou segundo na Bandeira da Concha de 1996. Durante eses anos converteuse no principal club galego, rivalizando coa Sociedade Deportiva Samertolameu, da veciña parroquia de Meira.
En 2003 foi un dos equipos fundadores da Liga ACT, pero na segunda tempada descendeu á Liga Noroeste de Traiñeiras. Despois de varios anos en dita categoría, gañou a liga galega no 2007 e ascendeu de novo á liga ACT. Foi subindo postos na clasificación ano a ano e na tempada 2011 fixo historia ao conseguir a súa primeira bandeira na Liga ACT ao impoñerse na XXI Bandeira de Orio, converténdose no terceiro equipo galego en gañar unha bandeira da máxima competición xunto con Mecos (dúas bandeiras) e Club de Remo Cabo da Cruz (unha bandeira). Esa mesma tempada, a traiñeira de Moaña acadou a súa mellor clasificación na Liga ACT até ese momento ao finalizar na 5ª posición, marca que superou ao ano seguinte ao rematar no 4º lugar, ano no que ademais quedaron en terceira posición na Bandeira da Concha.
O club mantívose durante os anos seguintes na parte media da táboa ata que en 2018 quedou no último lugar da táboa, descendendo á liga galega por un só punto. En 2019 rematou en segundo lugar por detrás do Club de Remo Ares e disputou a promoción de ascenso, pero sen acadar o obxectivo de volver á ACT. En 2020 gañou a Liga Galega de Traiñeiras, cun empate a puntos con Samertolameu. Disputou de novo a promoción de ascenso, logrando esta vez volver á máxima categoría despois de acadar a vitoria en Bermeo e o segundo posto en Portugalete.
Javier Ozores Losada
Traxectoria
Fillo de Antonio Ozores Varela. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Santiago en 1867. Volveu ser elixido polo distrito da Coruña en 1879 e 1884. Foi novamente elixido polo distrito da Coruña en 1891. Casou con Jesusa Pedrosa Álvarez-Maldonado e foi pai de Javier Ozores Pedrosa.
Picana eléctrica
A picana eléctrica é un instrumento de tortura utilizado pola policía e o exército na Arxentina e nalgúns países de Suramérica (durante ditaduras). Crese que foi Polo Lugones, fillo de Leopoldo Lugones e xefe de policía durante a ditadura de José Félix Uriburu, quen a introduciu como método de tortura. Curiosamente, a neta de Leopoldo Lugones, segundo o historiador Felipe Pigna, foi torturada coa picana que o seu pai inventou.
A picana dá golpes de corrente ou descargas sostidas en contacto co corpo e os seus efectos nas partes máis delicadas (xenitais, dentes, mucosas, mamilas etc.) son devastadores, polo cal os represores adoitan aplicalas neses lugares. Durante as épocas de maior liberdade pública, a picana tende a ser considerada un instrumento proscrito, pero as denuncias suxiren que, antes que desaparecer do panorama, simplemente pasa á clandestinidade.
Guaviare
Guaviare é un dos 32 departamentos de Colombia e atópase na rexión amazónica colombiana. Foi creado o 4 de xullo de 1991 pola nova Constitución Política de Colombia. Até ese día era un territorio nacional con carácter de Comisaría, a cal fora segregada da daquela tamén "Comisaría del Vaupés", o 23 de decembro de 1977.
Filosofía da educación
A filosofía da educación é unha concepción da vida ou da realidade dentro da que se coloca a educación ou na que esta se inspira ou fai referencia. Non existe posibilidade de levar a cabo unha educación independentemente dunha concepción filosófica que, aínda de maneira implícita, conduce ou induce á forma de levar a cabo a educación.
-383
Véxase tamén
Historia ano a ano
Daydream Nation
Daydream Nation é un álbum da banda de rock alternativo estadounidense Sonic Youth, editado o 18 de outubro de 1988 a través do selo Enigma Records nos Estados Unidos e Blast First no Reino Unido. En xuño do ano 2007 lanzouse unha versión deluxe que inclúe o disco orixinal remasterizado e un segundo disco con temas ao vivo e versións.
O álbum é considerado a obra mestra da banda e trátase dunha peza fundamental na escena do rock alternativo, sendo un dos poucos álbums de rock elixidos pola Biblioteca do Congreso estadounidense para ser conservado no "National Recording Registry".
No ano 2002, a publicación Pitchfork Media elixiuno o mellor disco da década na súa lista dos 100 mellores álbums dos anos 80, e a Rolling Stone situouno no posto 329 na súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Formatos e edicións
O álbum lanzouse orixinalmente en CD, casete e dobre vinilo de 12 polgadas. Esta edición orixinal, de outubro de 1988, saíu en Estados Unidos (a través de Enigma), no Reino Unido (Blast First), Australia (AuGoGo), Países Baixos (Torso) e Grecia (DiDi Records) en vinilo; nos Estados Unidos, o Reino Unido e os Países Baixos en CD; e en casete nos dous primeiros países.
En 1992 Mute Records relanzou o disco en CD no Reino Unido, e os días 22 e 23 de novembro de 1993 DGC/Geffen reeditou o álbum en CD nos Estados Unidos e Europa, e en casete nos Estados Unidos.
En xullo do ano 2007 apareceu a versión "deluxe", a través do selo Geffen Records. Esta edición realizouse nos formatos de 4 vinilos de 12" e no de dobre CD.
Ademais destas versións oficiais, existe unha edición pirata editada en Rusia no ano 1991 pola discográfica AnTrop, aparecendo como un único vinilo de 12 polgadas.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Sonic Youth, agás onde se indique.
O Sobrado
O topónimo O Sobrado pode referirse a varios lugares de Galicia:
Perisodáctilos
miniatura|dereita|220px|Perisodáctilos. miniatura|dereita|Pezuño dun cabalo. Os perisodáctilos (Perissodactyla) son unha orde de mamíferos placentarios. Son mamíferos ungulados que se caracterizan pola posesión de extremidades cun número impar de dedas rematadas en pezuños, estando a deda central, que serve de apoio, máis desenvolvida cás demais. Son herbívoros. Na actualidade soamente inclúe os équidos, os tapires e os rinocerontes.
Oswald de Sussex
Traxectoria
Foi testemuña nun documento de Offa, rei de Mercia, datado en 772 como Osuualdus dux Suðsax'. Aparece listado diante dos tres reis anteriores Osmund, Ælfwald e Oslac, o cal implica que o seu rango era máis alto. É probábel que os catro fosen reis anteriores de Sussex, relegados tras a conquista de Offa. Con todo, isto é mera especulación; non hai evidencia real de que Oswald tivese reinado como rei.
Oswald non é coñecido por ter emitido documentos propios.
A Pena, Vitiriz, Melide
A Pena é un lugar da parroquia de Vitiriz no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Anne Sexton
Traxectoria
O seu temperamento depresivo e a obsesión pola morte levárona ao suicidio. A súa obra expresa a súa angustia existencial e achégase á poesía confesional de Robert Lowell ou Sylvia Plath.
Mourillós
O topónimo galego Mourillós pode referirse a:
Galería de imaxes de Carnota
Galería de imaxes do concello de Carnota na provincia da Coruña.
Gákti
miniatura|dereita|220px|Gákti. O gákti é a variedade de roupa empregada polos saami, pobo do norte de Escandinavia, Finlandia e Rusia. Emprégase en cerimonias cando se traballa, sobre todo cando o traballo ten que ver coa cría de reno.
Esta roupa caracterízase por unha cor azul dominante na roupa adornada con ornamentos vermellos, verdes e amarelos. Combínase con gorro, luvas, correas e botas, o que protexe a quen leva esta roupa do frío de Laponia.
Mia Mottley
Mia Amor Mottley, nada o 1 de outubro de 1965, é unha política barbadense, presidenta do Partido Laborista de Barbados (BLP) e primeira ministra dende maio de 2018. É a primeira muller en ocupar o cargo.
Carreira
Mottley foi membro do parlamento da circunscrición de Saint Michael North East dende 1994. De 1994 a 2008, ocupou unha sucesión de carteiras ministeriais, incluído o cargo de Fiscal Xeral de Barbados, converténdose na primeira muller nomeada como tal. Tamén é membro de Diálogo Interamericano.
Foi dúas veces Líder da Oposición na Cámara da Asemblea de Barbados: primeiro de 2008 a 2010 e logo de 2013 a 2018. En 2018, o BLP liderado por Mottley gañou cunha vitoria histórica nas eleccións xerais do 24 de maio, asegurando os 30 escanos na Cámara, sendo o primeiro partido en lograr esta fazaña, ademais de gañar o 74,6 % do voto popular; a porcentaxe máis alta alcanzado por un partido nunha elección xeral.
Malvasía
Malvasía pode referirse a:
Severiano Castillo Alonso
Severiano Castillo Alonso, nado en Tui en 1904 e finado en Reboreda (Redondela) o 13 de setembro de 1936, foi un tipógrafo e político galego.
Traxectoria
Tipógrafo no Porriño. Secretario da Casa do Pobo do Porriño. En maio de 1934 foi detido con Modesto Martínez Lemos, Albino Fernández Castro, Camilo Fernández Castro, Ventura Fernández Castro, Manuel Rodríguez Sequeiros, Saturnino Álvarez Sotelino, Evaristo Freiría Fernández e Atilano Fernández Gamallo, polos sucesos do apedreamento e rotura de cristais da igrexa parroquial do Porriño o 1 de maio, que deribou nun conflito con folga xeral e carga dos gardas de asalto. Xulgados en Pontevedra ante o Tribunal de Urxencia, foron absoltos. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. O Xulgado militar de Tui citouno para que se presentara a principios de setembro xunto con Eduardo Fernández Miniño, Evaristo Freiría Fernández, Antonio Alonso Ríos, Hermenegildo Losada Loureiro, Guillermo Vicente Santiago, Manuel Romero González, Ulpiano Benito Piña, José Felipe Muñoz, Jesús González González e José Bernardo Pérez Alonso. Foi detido no monte con Evaristo Freiría a finais de agosto. Torturado, foi asasinado no quilómetro 3 da estrada de Redondela-Fornelos na parroquia de Reboreda o 13 de setembro de 1936.
Vida persoal
Casou con Carmen Moreira, e foi pai de Floreal Liberto Castillo Moreira.
Albará
miniatura O albará é unha nota de entrega ou documento mercantil que acredita a entrega dunha mercadoría mediante a sinatura da persoa que a recibe.
Por medio do albará o comprador pode controlar as mercadorías que recibe coa posterior facturación e o vendedor co duplicado ten constancia da entrega da mercadoría e pode confeccionar a factura.
Gerd Kanter
Gerd Kanter, nado en Tallinn o 6 de maio de 1979, é un atleta estoniano, especialista en lanzamento de disco.
Traxectoria deportiva
Con 25 anos conseguiu a mínima para participar nos Xogos de Atenas de 2004, pero daquela non puido meterse na final. Ao ano seguinte, en 2005, foi cando pasou á primeira plana do disco mundial, cando conseguiu a medalla de prata nos mundiais de Helsinqui, cando gañou a final mundial da IAAF, cando se impuxo nunha proba da Copa de Europa e cando venceu tamén na Universíada. Ademais, superou a fronteira dos 70 metros tamén por primeira vez nese ano.
O 4 de setembro de 2006 manda o disco a 73,38 m, conseguindo a terceira mellor marca da historia por detrás dos rexistros do alemán oriental Jürgen Schult (74,08 m en 1986) e do lituano Virgilijus Alekna (73,88 m en 2000), e está considerado a maior esperanza para bater a histórica marca de Schult. O 28 de agosto de 2007 proclamouse campión do mundo en Osaca cun lanzamento de 68,94 m.
O seu adestrador é o islandés Vésteinn Hafsteinsson.
Año
Un año (do latín agnus) é a cría de calquera animal do xénero Ovis, en especial da ovella doméstica (Ovis orientalis aries). Algún autores consideran que o termo só se refire á cría que non pasa dun ano, aínda que esta restrición só acostuma referirse ao termo cordeiro.
Por extensión, chámase año ou cordeiro á carne que se obtén deste animal sacrificado cunha idade inferior a un ano e cun peso de entre 5,5 e 25 kg, é o xeito principal no que se consomen estas especies. A carne de ovellas vellas comercialízase con outro nom.
Carne de año
dereita|miniatura|250px|Año asado ao estilo castelán. A carne de año ou cordeiro é, polo xeral, aquela procedente de animais de entre un mes e un ano de idade e cun peso de entre 5,5 e 25 kg. É a forma principal na que se consomen estes animais, xa que carnes de exemplares máis vellos adoitan ter un sabor rancio. O año é a especie de carne máis vella dos animais domesticados. Este foi criado polos humanos no Medio Oriente dende hai 9.000 anos. En moitos países, a carne de cordeiro é a maior fonte de carne que se consome. En Galicia hai moita tradición de consumo de carne de año, aínda que non tanto como de vaca ou porco.
Un año de leite é a carne do año sacrificado no momento da desteta, con menos de dous meses de vida, tamén chamado cordeiro mamote. En castelán esta carne coñécese co nome de lechal ou lechazo. Adoitan ter un peso entre 5,5 a 8 kg. O sabor e textura da carne do año de leite á grella (por exemplo, en costeletas) ou asada (año de leite asado) considéranse xeralmente de maior calidade ca os de año maior. En moitos países é practicamente imposíbel atopar carne de año de leite, por considerarse antieconómica a súa produción.
Simboloxía
dereita|miniatura|230px|[[Agnus Dei (Año de Deus) con motivos celtas na cumieira da igrexa de Tállara, Lousame (Galicia).]] O año é símbolo de mansedume na iconografía tradicional, e o animal escollido con frecuencia para os sacrificios relixiosos; por extensión, o termo Año de Deus (en latín Agnus Dei) designa moitas veces na literatura litúrxica e teolóxica a Xesús Cristo, e a súa figura é representada coma un año nas alegorías artísticas.
O año na cultura popular galega
No folclore galego disque para desencantar os fantásticos tesouros soterrados que existen baixo algúns castros, cómpre entregar aos mouros ou xigantes mitolóxicos que os gardan, un año branco, sen mancha algunha doutra cor; e aínda hai gardiáns tan esixentes, que piden que o rexelo teña os dentes negros. Algúns autores galegos como López Cuevillas, supoñen a eses gardadores dotados dun carácter infernal e demoníaco, a xulgar polas ofrendas que demandan. Outros xigantes, pola contra, consfórmanse cun animal puro, coma se a súa natureza fose máis benéfica.
Refráns
Año tamén designa á persoa que é mansa. Dise de año pego, aquel cuxa lá é das cores branca e negra.
Na literatura galega recóllese o termo año xa nos primeiros escritos, como neste de Frei Martín Sarmiento de 1746:
Mouriños
O topónimo galego Mouriños pode referirse a:
Cabido de Gran Canaria
150px|miniatura|Bandeira do Cabido de Gran Canaria 250px|miniatura|Sede do Cabido de Gran Canaria, en [[Las Palmas de Gran Canaria.]] O Cabido de Gran Canaria (en castelán: Cabildo de Gran Canaria) é o órgano de goberno da illa de Gran Canaria, nas Canarias. Como todos os cabidos, foi formado a partir da Lei de Cabidos de 1912, e é a forma gobernativa e administrativa propia das Illas Canarias, que cumpre dúas funcións principalmente: por unha parte, presta servizos e exerce competencias propias da Comunidade Autónoma e por outra, é a entidade local que goberna a illa.
O seu presidente é Antonio Morales Méndez.
Ataúro
Ataúro, tamén chamada Pulau Atauro ou Atauro, é unha illa e tamén un subdistrito do distrito de Dili, localizado a aproximadamente 25 km ao norte de Dili, capital de Timor Oriental. Abarca unha área de 105 km² e ten unha poboación aproximada de 8.000 persoas, a capital da illa é a localidade de Vila (ou Maumeta). Atauro significa "Cabra" na lingua local, e tamén é coñecida como Illa Kambing (ou Pulau Kambing) polos indonesios, ("Kambing" significa 'cabra' na lingua Indonesia), o seu nome débese á gran cantidade de cabras que se atopan alí.
Historia
Atauro foi colonizada como o resto de Timor-Leste por Portugal, no século XVI, sendo utilizada como unha illa prisión logo da chegada dos portugueses. Como parte da Colonia de Timor Portugués, a illa de Ataúro foi organizada administrativamente, como parte do municipio de Dili, existe unha proposta para reorganizar os distritos e facer de Ataúro unha área autonóma, pero entre tanto continúa como un subdistrito de Dili. En maio de 2002, logo de décadas de ocupación indonesia, Atauro volveuse parte do estado independente de Timor-Leste.
Cultura
Ataúro é unha illa cunha cultura particular dentro de Timor-Leste posto que os habitantes da parte norte da illa son cristiáns protestantes e (non Católicos como no resto do país), isto débese a que foron evanxelizados por unha misión da igrexa Calvinista Holandesa, aínda que tamén se poden atopar algúns protestantes ao sur da illa.
Fry F1
Fry foi un construtor de automóbiles de Fórmula Dúas do Reino Unido. O equipo foi fundado por David Fry e Alec Issigonis,, cuxo anterior patrón John Parkes en Alvis levou ao seu fillo Mike Parkes como piloto de desenvolvemento. O coche, construído cas especificacións da Fórmula 2, equipouse cun motor Coventry Climax e construíuse con varios conceptos avanzados, un deseño semimonocasco, unha posición de condución cara a adiante extrema e unha aleta de quenlla na súa parte posterior.
O Fry F2 fixo o seu debut en xuño de 1958 en Brands Hatch, Parkes terminou a súa primeira carreira en sexto lugar en Crystal Palace. Aparecendo nunha serie de carreiras de Fórmula Dous durante 1958 e 1959, o coche foi presentado na Fórmula Un no Gran Premio do Reino Unido de 1959. Parkes non se clasificou para a carreira, marcando o 27º tempo máis rápido, o coche non se presentou en ningún outro Gran Premio do Campionato do Mundo. O coche participou en varias carreiras máis, antes da súa última aparición cun segundo lugar en Brands Hatch na carreira do Boxing Day.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cabido de Tenerife
250px|miniatura|Sede do Cabido de Tenerife, en [[Santa Cruz de Tenerife.]] O Cabido de Tenerife (en castelán: Cabildo de Tenerife) é o órgano de goberno da illa de Tenerife, nas Canarias. Como todos os cabidos, foi formado a partir da Lei de Cabidos de 1912, e é a forma gobernativa e administrativa propia das Illas Canarias, que cumpre dúas funcións principalmente: por unha parte, presta servizos e exerce competencias propias da Comunidade Autónoma e por outra, é a entidade local que goberna a illa.
O seu presidente dende o 16 de setembro de 2013 é Carlos Enrique Alonso Rodríguez, de Coalición Canaria.
Organización interna
O Cabido componse dos seguintes órganos:
Aranés
O aranés é o nome que se lle dá ao occitano no Val de Arán. Constitúe unha variedade do dialecto gascón da lingua occitana chamado gascón pirenaico, falada no Val de Arán, no noroeste de Cataluña. Desde 2006 é unha das tres linguas oficiais desta comunidade autónoma alén do catalán e do castelán.
Considerada unha vez como "lingua en perigo" e falada maioritariamente por xente maior, está agora a experimentar un rexurdimento, sendo ensinada dende o 1984 nas escolas e gozando dun status de cooficialidade na Comunidade Autónoma de Cataluña.
Preto do 90% dos habitantes do Val de Arán pódena entender, e un 65% poden falala. Grazas ao seu status de cooficialidade, e malia ter só uns 5.000 falantes, converteuse nunha referencia dentro do reivindicativo mundo occitano. No ano 2006 saíu á luz unha Gramática aranesa e no 2007 foi publicado un dicionario Aranés-Inglés/Inglés-Aranés.
Uso lingüístico
O aranés é a lingua materna do 34,2% da poboación do Val de Arán. É a segunda lingua máis utilizada no val, tras o castelán, que é a lingua materna do 38,8% da poboación, e por diante do catalán, que é a lingua materna do 19,4%, segundo os datos do censo de 2001. O aranés é a lingua materna de 2.785 persoas, segundo esta mesma fonte.
No fogar, o castelán é utilizada de forma exclusiva polo 35,3% da poboación do val, o aranés polo 25,8% e o catalán polo 13,0%. Ademais, o aranés é utilizado en casa con outra lingua polo 14,5% da poboación; xa que logo, o aranés é utilizado en casa (de forma exclusiva ou en situación de bilingüismo) polo 40,3% dos habitantes do val, mentres que o castelán éo polo 50,7% e o catalán por 24,6%.
No traballo, o castelán é utilizada de forma exclusiva polo 30,8% da poboación do val, o aranés polo 9,2% e o catalán polo 7,4%. Ademais, o aranés é utilizado no traballo con outra lingua polo 25,4% da poboación; xa que logo, o aranés é utilizado no traballo (de forma exclusiva ou en situación de bi- ou multilingüismo) polo 34,6% dos habitantes do val, mentres que o castelán éo polo 63,1% e o catalán polo 43,9%.
Guillerme II de Orange-Nassau
Guillerme II de Orange-Nassau, príncipe de Orange, nado na Haia o 27 de maio de 1626 e finado na mesma cidade surholandesa o 6 de novembro de 1650, foi estatúder das Provincias Unidas (Holanda, Zelandia, Utrecht, Güeldres, Overijssel, Groninga e Drenthe) do 14 de marzo de 1647 ata a súa morte.
Familia
Fillo do estatúder Frederico Henrique de Orange-Nassau e de Amalia von Solms-Braundels, tivo como preceptores os matemáticos Jan Stampionen e Christian Huygens.
O 2 de maio de 1641, na capela real do pazo de Whitehall, en Londres, Guillerme casou con María Henriqueta Estuardo, princesa real, a filla máis vella do rei Carlos I de Inglaterra e de Henriqueta María de Francia.
Dese matrimonio naceu Guillerme, futuro rei de Inglaterra, oito días despois da morte do seu pai.
Traxectoria
En 1648, Guillerme II de Orange-Nassau opúxose ao tratado de Münster, malia o recoñecemento que este facía da independencia das Provincias Unidas. Secretamente, Guillerme abriu negociacións con Francia co obxectivo de compartir con ese país os Países Baixos católicos, aínda que non puido chegar a levar isto á práctica. Ademais, Guillerme traballou para a restauración do seu sogro Carlos I no trono de Inglaterra.
En 1650, viuse involucrado nunha disputa entre a provincia de Holanda e os poderosos comerciantes.
Guillerme II de Orange-Nassau opúxose á redución do seu exército que diminuíu o seu poder, seguida dun grande número de encarceraientos de membros da asemblea provincial, que foron recluídos no castelo de Loevestein. Enviou o seu curmán Guillerme Frederico de Nassau-Dietz ao mando dun exército de dez mil homes para se apoderar de Ámsterdam pola forza, aínda que o mal tempo frustrou o éxito desta campaña.
Durante o seu período viviu a independencia das Provincias Unidas, recoñecida por Europa en 1648 polos tratados de Westfalia. Logo de tres anos de goberno, Guillerme morreu de varíola o 6 de novembro de 1650. Á súa morte, o cargo de estatúder quedou vacante e confióuselle ao gran pensionario Johan de Witt.
Guillerme II de Orange-Nassau, pertenceu á segunda rama da Casa de Nassau, procedente da liñaxe Nassau-Dillenbourg, pertencente á liña otoniana da que saíron varios estatúders e un rei de Inglaterra e de Escocia. Esta rama de Orange-Nassau extinguiuse en 1702.
Truth in Numbers?
'Truth in Numbers? Everything, According to Wikipedia' (en galego, A verdade está nos números? Todo, conforme a Wikipedia) é un filme estadounidense sobre a Wikipedia.
Leopold Fitzinger
miniatura|160px|Leopold Fitzinger.
Truth in Numbers?
Sinopse
miniatura|Scott Glosserman, Nic Hill, e Jimmy Wales en Gdańsk. A película explora, ante todo, a extraordinaria habilidade humana da comunicación e como foi desenvolvéndose. Móstranos o rexistro da historia e o seu propósito. Por outra banda, examina como os medios de comunicación capturan os acontecementos contemporáneos e os comunican ós seus consumidores. De seguido, a película fai fincapé nos arquivos de información organizada que chamamos enciclopedias. Explora o desafío á antiga forma de escribilas e explica tamén como a adopción masiva de Internet como instrumento de comunicación influíu en dito desafío. A película preséntanos aqueles grupos de persoas baseados na web que crearon vastas redes de coñecemento que continuamente poñen en xaque ós medios tradicionais de comunicación. A Wikipedia é entón presentada como o mellor exemplo deste relativamente novo fenómeno, ó ser o primeiro sitio que mobiliza verdadeiro potencial de Internet mediante a produción de coñecemento por parte de calquera persoa do planeta de forma gratuíta.
Leopold Fitzinger
Leopold Joseph Franz Johann Fitzinger, nado en Viena o 13 de abril de 1802 e finado en Hietzing (barrio de Viena) o 20 de setembro de 1884, foi un zoólogo austríaco.
Traxectoria
Leopold Fitzinger foi un apaixonado da historia natural, particularmente das plantas, desde a súa xuventude. Á idade de 14 anos comezou a traballar como aprendiz dun farmacéutico.
Daquela foi asistente no Museo de Historia Natural de Viena, dirixido polo cuñado de Jacquin, Carl Franz Anton Ritter von Schreibers (1775-1852), onde traballou durante 27 anos, até 1844. No Museo ocupouse, até 1835 dos vertebrados inferiores, pero nese ano engadiu ás súas funcións os mamíferos.
En recoñecemento ao seu traballo, obtivo o título de doutor honorario da Universidade de Königsberg en 1833, e da Universidade de Halle (Saxonia-Anhalt), en 1834.
Deixou o Museo en 1861, dirixindo durante uns anos os xardíns zoolóxicos de Múnic e de Budapest.
Fitzinger traballou nun amplo espectro de animais. En 1826 publicou Neue Classification der Reptilien, ensaio sobre a clasificación das especies destes animais baseado en parte nos traballos dos seus amigos Wilhelm Hemprich (1796-1825) e Heinrich Boie (1794-1827).
En 1843 publicou Systema Reptilium, que cobre de feito só os geckos, os camaleóns e as iguanas.
En 1864 publicou un atlas mundial dos réptiles e os anfibios que gozou de gran popularidade, e que incluía 108 gravados espléndidos.
A importancia da súa obra foi recoñecida por numerosas sociedades científicas de todo o mundo, que lle outorgaron o título de membro honorario.
Fitzinger estivo influído por filósofos naturalistas como Lorenz Oken (1779-1851), Johann Baptist von Spix (1781-1826) e Johann Jakob Kaup (1803-1873) e, persuadido de que a diversidade dos organismos se axusta a unha orde preestablecida que se repite invariabelmente. Para Fitzinger, os números 3 e 5 deben encontrarse na organización da clasificación, polo que organizaou as súas categorías de forma que se axustaran a este esquema. Por este motivo foi polo que se opuxo ás ideas desenvolvidas por Charles Darwin. A pesar deste aspecto moi artificial, numerosos xéneros e especies catalogados por el aína se conservan na actualidade.
Abreviatura
A abreviatura Fitzinger emprégase para recoñecer a como autoridade na descrción e taxonomía en zooloxía.
Oslac de Sussex
Oslac foi un rei de Sussex. Reinou conxuntamente con Ealdwulf e Ælfwald, e probabelmente tamén con Oswald e Osmund.
Traxectoria
Oslac foi testemuña dun documento non datado de Ealdwulf, que se cre que era de sobre 765, co seu nome transmitido corruptamente como Osiai rex.
Despois da conquista de Sussex por Offa, rei de Mercia, Oslac foi testemuña nun documento de Offa, datado en 772, como Oslac dux, co seu nome colocado despois dos de Oswald, Osmund e Ælfwald, suxerindo que era o máis novo dos reis anteriores.
O seu documento conservado máis tardío está datado en 780, e o orixinal aínda existe; nel aparece como Oslac dux Suthsaxorum.
Voina i mir
Voina i mir (en Война и мир, antes da reforma ortográfica: Война и миръ; en galego Guerra e paz) é unha novela histórica escrita por Lev Tolstoi e publicada entre 1865 e 1869 no xornal Russkii Vestnik. O libro narra a historia de Rusia na época de Napoleón Bonaparte (principalmente as guerras napoleónicas en Rusia). A riqueza e o realismo dos seus detalles así como as súas numerosas descricións psicolóxicas fan que sexa considerado un dos maiores libros da historia da literatura.
Tolstoi desenvolveu no libro unha teoría fatalista da historia, onde o libre arbitrio non tería máis que unha importancia menor e onde todos os acontecementos só obedecerían a un determinismo histórico irrelutábel.
Voina i mir creou un novo xénero de ficción. A pesar de actualmente ser considerada unha novela, esta obra quebrou tantos códigos das novelas da época que diversos críticos non a consideraron tal. O propio Tolstoi consideraba Anna Karenina (1878) como súa primeira tentativa de novela.
Voina i mir tivo un enorme éxito na época da súa publicación, imprevisto ata mesmo para o autor. miniatura|309x309px|Lev Tolstoi
Versión orixinal
O primeiro borrador de Voina i mir foi completado en 1863. Cando se rematou a versión publicada preto dun terzo de todo o traballo xa fora publicado nunha revista literaria co título 1805. Tolstoi non estaba satisfeito co final e reescribiu a novela integralmente entre 1866 e 1869. Esta nova versión foi despois publicada como a novela oficial co título Voina i mir. El, no entanto, non destruíu o manuscrito orixinal, que foi editado en Rusia en 1983. A primeira versión é distinta desta en varios aspectos, especialmente no contundente "final feliz".
Pódese obxectar que o propio Tolstoi nunca pretendeu publicar a versión orixinal; por outro lado, revelou máis tarde estar tamén decepcionado coa "versión coñecida" de Voina i mir, que describiu como "repugnante".
Lingua
A pesar de Tolstoi escribir a maior parte do libro, incluída toda a narrativa, en ruso, partes significativas dos diálogos en todo o libro (incluída a sentenza inicial) están escritas en francés. Iso simplemente reflicte a realidade da época, xa que toda a aristocracia rusa do século XIX falaba o francés e empregaba esa lingua entre eles en lugar do ruso. Tolstoi chega a facer referencia a un aristócrata ruso xa adulto que recibe leccións de ruso para tentar dominar a lingua nacional. De xeito menos realista, os franceses retratados na novela, incluído o propio Bonaparte, ás veces falan en francés e ás veces en ruso.
Contexto
A novela conta a historia de cinco familias aristocráticas, particularmente os Bezukhovs, os Bolkonskys e os Rostovs, e o vínculo das súas vidas persoais coa historia de 1805–1813, principalmente coa invasión de Rusia por Napoleón en 1812. Como se dixo antes, Tolstoi nega sistematicamente ás súas personaxes calquera libre arbitrio significativo: o curso da historia tanto pode determinar a felicidade canto a traxedia.
Sinopse
A inmensidade da obra tórnaa difícil de resumir de forma clara e concisa. Alén diso, o autor aliñaba a súa narrativa con moitas reflexións persoais que tenden a crebar o ritmo da lectura. A acción sitúase entre 1805 e 1820, aínda que, na realidade, a esencia da obra se concentre en determinados momentos clave: a Guerra da Terceira Coalición (1805), a Paz de Tilsit (1807) e a Campaña de Rusia (1812). No entanto, sería falso crer que Voina i mir trate só das relacións franco-rusas da época. Alén das batallas de Schoengraben, Austerlitz e de Borodino, Tolstoi describe con bastante coidado e precisión os milleiros de nobres da Rusia tsarista, abordando diversos temas entón de moda como a cuestión dos servos, as sociedades secretas e a guerra. As personaxes de Voina i mir son tan abondosas e ricamente detalladas que é difícil atopar na obra un "heroe", a pesar de ser Pierre Bezoukhov a personaxe máis recorrente.
Personaxes principais
Hai máis de 500 personaxes en Voina i mir, mais a obra céntrase especialmente nas seguintes personaxes:
Recibimento
O recibimento de Voina i mir trala súa publicación foi maioritariamente negativo, principalmente por parte dos veteranos da Guerra de 1812. Entre as críticas feitas polos veteranos, é a súa distorsión da "atmosfera heroica" da actuación rusa na guerra, ao narrar feitos como pequenas accións cotiás dos soldados. O historiador Dan Ungurianu afirma que neste conflito entre a memoria dos veteranos e a novela de Tolstoi está tamén un conflito de xeracións políticas e literarias, entre o nacionalismo romántico e grandioso da década de 1830 e o patriotismo da novela social realista que xurdiu na segunda metade do século XIX.
No entanto, o carácter sociolóxico e con aspectos científicos de Tolstoi ao tratar a historia rusa pasou a ser apreciado, os anos que seguiron á publicación do libro, principalmente cunha nova xeración de intelectuais que xurdía nas universidades dos grandes centros urbanos. Poucos anos despois, Voina i mir tornouse unha das obras máis lidas e impresas no Imperio Ruso, e en gran medida, converteuse na versión máis aceptada da Guerra de 1812.
Adaptacións
A BBC realizou en 2015 unha nova adaptación da novela para a televisión, que se estreou en 2016 en seis episodios con guión de Andrew Davies.
Gran Ducado de Finlandia
O Gran Ducado de Finlandia ou Magnus Ducatus Finlandiae, é o nome con que se designa a Finlandia dende o ano 1581, cando o rei Xoán III de Suecia adoptou o título de Gran Duque de Finlandia, até o ano 1917, en que se proclama a independencia de Finlandia. A dignidade de Gran Duque de Finlandia foi, por tanto, un título honorífico atribuído aos reis suecos até o ano 1809, cando Finlandia foi anexionada ao Rusia como Estado autónomo ou Gran Ducado. A partir de entón pertenceu aos tsares rusos. En xeral, polo termo Gran Ducado de Finlandia enténdese o período que cobre desde a conquista rusa, na Guerra de Finlandia (1808-1809), até a independencia, declarada o 6 de decembro de 1917.
Durante o devandito período de autonomía, ou sexa Finlandia como Gran Ducado autónomo dependente do Imperio Ruso, a evolución política, cultural e social do país non dependeu tanto da forma de goberno, senón da benevolencia de cada un dos tsares rusos. No transcurso do século XIX, Finlandia experimentou tanto períodos de desenvolvemento favorable como outros de opresión ou rusificación por parte dos mandatarios rusos. En orde cronolóxica foron cinco os tsares que tiveron a dignidade de Gran Duque de Finlandia:
Galería de imaxes do mosteiro de San Domingos de Ribadavia
Convento de San Domingos en Ribadavia.
Lava Records
Lava Records é unha compañía discográfica estadounidense estabelecida en 1995 como unha subsidiaria de Atlantic Records.
Lista de artistas
Algúns dos artista que pertencen actualmente a Lava son:
Sandra Mason
Sandra Mason, nada na parroquia de Saint Philip o 17 de xaneiro de 1949, é unha avogada, xuíza e política barbadense, actual presidenta de Barbados dende o 30 de novembro de 2021, cando o país pasou a ser unha república. Anteriormente a esa data foi gobernadora xeral de Barbados dende 2018, cando o país aínda era un dos reinos da Commonwealth de Nacións. Tamén exerceu como xuíza do Tribunal de Apelacións de Barbados, embaixadora en Venezuela e presidenta do Comité dos Dereitos do Neno das Nacións Unidas.
Primeiros anos
Despois de completar a súa educación, comezou a ensinar na escola secundaria Princess Margaret en 1968. O ano seguinte, comezou a traballar en Barclay's Bank como empregada. Matriculouse na Universidade das Indias Occidentais (UWI), obtendo a súa licenciatura en Dereito. Foi unha das primeiras graduadas da Facultade de Dereito de UWI, en Cave Hill, completando a súa educación en 1973. Foi admitida no colexio de avogados para comezar a súa práctica o 10 de novembro de 1975, converténdose na primeira muller membro do Barbados Bar Association.
Carreira
En 1975, traballou na Administración de Fideicomisos para Barclay's e transferiuse a varios postos diferentes dentro da compañía até 1977. En 1978, comezou a traballar como maxistrada da Corte Xuvenil e Familiar e simultaneamente como titora en dereito de familia en UWI. Deixou de dar clases en 1983 e continuou como maxistrada. En 1988, completou en Londres un curso sobre Administración Xudicial.
Desempeñouse no Comité dos Dereitos do Neno da Organización das Nacións Unidas dende a súa creación en 1991 até 1999, ocupando o cargo de vicepresidenta dende 1993 até 1995 e presidenta dende 1997 até 1999.
Entre 1991 e 1992 desempeñouse como presidenta e foi unha das dúas mulleres nomeadas para a comisión de 13 membros de CARICOM encargada de avaliar a integración rexional. Deixou o tribunal de familia en 1992 para desempeñarse como embaixadora en Venezuela, sendo a primeira muller maxistrada de Barbados en ocupar o posto. Ó seu regreso a Barbados en 1994, foi nomeada maxistrada principal e en 1997 converteuse na Secretaria do Tribunal Supremo.
En 2000, completou estudos sobre resolución alternativa de disputas na Universidade de Windsor en Windsor (Canadá) e logo completou unha bolsa co Commonwealth Xudicial Education Institute en Halifax, Nova Escocia, en 2001, así como un curso en resolución alternativa de disputas en UWI. Continuou desempeñándose na Corte Suprema até 2005, cando foi nomeada asesora da Raíña no Colexio de Avogados de Barbados.
En 2008 xurou como xuíza de apelacións, converténdose na primeira muller en servir na Corte de Apelacións de Barbados. Durante tres días en 2012, converteuse en gobernadora xeral interina e o ano seguinte foi a primeira barbadense nomeada membro do Tribunal de Arbitraxe da Secretaría do Commonwealth (CSAT). O Tribunal opera entre os membros da Mancomunidade Británica de Nacións para resolver as cuestións relativas ás controversias contratuais. Con ese cargo, Loop News nomeouna unha das 10 mulleres máis poderosas de Barbados.
En 2017, foi designada como a oitava gobernadora xeral de Barbados, iniciando o seu período o 8 de xaneiro de 2018. Simultaneamente co seu nomeamento, foi nomeada dama gran cruz da Orde de San Miguel e San Xurxo. Tamén recibiu a Orde da Dama de Santo André.
Arteria maxilar interna
A arteria maxilar interna é unha rama terminal da arteria carótide externa. Dá lugar a 14 ramas colaterais e unha terminal, que é a arteria esfenopalatina. As arterias colaterias agrúpanse en 5 ascendentes, 5 descendentes, 2 anteriores e 2 posteriores.
Colaterais posteriores
para chegar ás coanas (a parte posterior das foxas nasais).
Galería de imaxes do mosteiro de San Francisco de Ribadavia
Galería de imaxes do mosteiro de San Francisco de Ribadavia.
Convento de San Francisco, Ribadavia.
Céfiro
miniatura|Céfiro e Flora, por [[William-Adolphe Bouguereau (1875).]] Na mitoloxía grega, Céfiro (en grego Ζέφυρος Zéphyros) era o deus do vento do oeste, fillo de Astreo e de Eos. Céfiro era o máis suave de todos e coñecíaselle coma o vento frutificador, mensaxeiro da primavera. Críase que vivía nunha cova de Tracia.
Rocamador, Vitiriz, Melide
Rocamador é un lugar da parroquia de Vitiriz no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Céfiro
En diferentes historias narrábase que Céfiro tiña varias esposas. Nunha ocasión represéntase coma o marido de Iris, a deusa do arco da vella con quen tiveron a Poto. Raptou a outra das súas irmás, a deusa Cloris, á que deu o dominio das flores. Con Cloris foi pai de Carpo (‘froita’). Dicíase que competira polo amor de Cloris co seu irmán Bóreas, a quen rematou gañando. Tamén se conta del que con outra das súas irmás e amantes, a harpía Podarge, foi pai de Balio e Janto, os cabalos de Aquiles.
Un dos mitos conservados nos que Céfiro aparece máis prominentemente é o de Xacinto, un fermoso e atlético príncipe espartano. Céfiro namorouse del e cortexouno, do mesmo xeito que Apolo. Ambos competiron polo amor do raparigo, que elixiu a Apolo, e Céfiro toleou de celos. Máis tarde, ao sorprendelos practicando o lanzamento de disco, Céfiro mandoulles un refacho de vento, e o disco, ao caer, golpeou na cabeza a Xacinto, que morreu. Co sangue do raparigo morto, Apolo faría a flor homónima.
Na historia de Cupido e Psique, foi Céfiro quen serviu a Eros transportando a Psique até a súa cova.
Represéntase coma un home novo, con ás de bolboreta ou fada, sen barba, semiespido e descalzo, cuberto en parte por un manto sostido entre as súas mans, do cal leva e vai esparexando unha gran cantidade de flores.
O seu equivalente na mitoloxía romana era Favonio (Favonius, ‘favorable’), quen ostentaba o dominio sobre as plantas e flores. O seu nome era moi común na Antiga Roma.
A Airavella, Irixoa, Irixoa
A Airavella é un lugar da parroquia de Irixoa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Aquisilde, Irixoa, Irixoa
Aquisilde é un lugar da parroquia de Irixoa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
José María Besteiro
José María Besteiro, nado en Riotorto en 1963 é un xornalista e produtor galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Comunicación, fixo un mestrado en dirección e produción de radio e televisión na Universidade de Boston. Despois de traballar como xornalista en distintos medios (Dunia, El País, El Gran Musical...), integrouse no equipo que botou a andar a cadea de televisión de pagamento Canal +. onde foi xefe de produción e director de musicais entre 1989 e 1994. En 1995 vai traballar para os Estados Unidos, nas divisións de produtos para Latinoamérica da Time Warner e de Bertelsmann.
Vida persoal
Vive en Miami. É un dos patróns da Fundación TIC da Deputación de Lugo.
Cabido de La Gomera
150px|miniatura|Escudo do Cabido de La Gomera. O Cabido de La Gomera (en castelán: Cabildo de La Gomera) é o órgano de goberno da illa de La Gomera, nas Canarias. Como todos os cabidos, foi formado a partir da Lei de Cabidos de 1912, e é a forma gobernativa e administrativa propia das Illas Canarias, que cumpre dúas funcións principalmente: por unha parte, presta servizos e exerce competencias propias da Comunidade Autónoma e por outra, é a entidade local que goberna a illa.
Eru Potaka-Dewes
Eru Potaka-Dewes nado en 1939, en Ruatoria e finado o 7 de agosto de 2009 en Rotorua (Nova Zelandia), era un erudito e teólogo da tribo maorí dos Ngati Porou, pero que tamén tiña vencellos cos Ngati Uepohatu e Te Whanau-o Pokai. Máis coñecido pola súa faceta de actor, actuou en filmes como Rapa-Nui, ou The Piano.
Aelfwald de Sussex
Ælfwald foi un rei de Sussex, que reinou conxuntamente con Ealdwulf e Oslac, e probabelmente tamén con Oswald e Osmund.
Eru Potaka-Dewes
Traxectoria
Eru foi decano de Teoloxía na Maori Anglican Theological College en Rotorua, profesor a tempo parcial en Te Kura Kaupapa Maori e Ruamata, e membro vitalicio do Consello de Enfermeiros dos maorís.
Aelfwald de Sussex
Traxectoria
Ælfwald foi testemuña nun documento non datado de Ealdwulf, que se cre que é de sobre 765, co seu nome corrompido en Ælhuuald rex.
Eru Potaka-Dewes
Traxectoria
Tamén foi amplamente coñecido como actor, polo seu papel de "Kopo Kaumatua" en The Maori Merchant of Venice, así como aparicións en filmes: Rapa-Nui, The Piano, Jubilee.
Aelfwald de Sussex
Traxectoria
Ælfwald Tamén testemuñou un documento de Offa, rei de Mercia, datado en 772, como Ælbuuald dux, co seu nome colocado despois de Oswald, Osmund, pero antes do de Oslac.
Non se coñece documento ningún emitido no seu nome.
Haha Sound
Haha Sound é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de electrónica indie Broadcast, publicado o 11 de agosto de 2003 a través do selo Warp Records. Haha Sound conseguiu a aclamación da crítica e converteuse no primeiro álbum do grupo en entrar nas listas dos Estados Unidos, chegando ao top 10 da lista Top Dance/Electronic Albums.
Pitchfork situou Haha Sound no número 121 da súa lista dos 200 mellores álbums dos 2000. En novembro de 2007 o disco foi listado como un dos "1000 álbums que escoitar antes de morrer" por The Guardian.
Galería de imaxes da Festa da Istoria
Festa da Istoria de Ribadavia.
Midnite Vultures
Midnite Vultures é o sétimo (e cuarto nun grande selo) álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 23 de novembro de 1999 polo selo Geffen Records. Midnite Vultures non acadou o mesmo éxito que o seu predecesor, Odelay, a pesar de que foi ben recibido pola crítica e o público.
Midnite Vultures acadou o posto 34 nos Estados Unidos, onde foi ouro, e tamén foi número 19 no Reino Unido. No mes de xullo do 2008, Midnite Vultures vendera 743.000 copias nos Estados Unidos. O álbum foi nomeado no 2001 ao premio álbum do ano na entrega dos 43 Grammy Awards.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Beck, agás onde se indique.
Disco extra da edición limitada
Versións iniciais vendidadas en tendas Best Buy viñan cun disco extra con tres temas.
Mourisco (homónimos)
Mourisco pode referirse a:
Mourisco: Mouro convertido ao cristianismo, que vivía na Península Ibérica despois de terminar a Reconquista.
Como topónimo galego:
Demografía de Finlandia
miniatura|200px|dereita|Distribución da poboación de [[Finlandia ao longo do país.]] Finlandia conta con ao redor de 5,3 millóns de habitantes e ten unha densidade de poboación de 17 habitantes por quilómetro cadrado. Isto fai que, despois de Noruega e Islandia, sexa o país coa poboación máis esparexida en Europa. A distribución da poboación é moi desigual, xa que está concentrada na chaira costeira suroeste. Ao redor dun 60% vive en vilas e cidades, sendo 1,2 millóns os que viven no área metropolitana de Helsinqui. En Laponia, en cambio, a densidade de poboación é de só 2 persoas por quilómetro cadrado.