cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Areosa, Cedeira, Cedeira
A Areosa é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 23 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 10 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2007 cando tiña 16 habitantes.
Isabel (serie de televisión)
Isabel é unha serie de televisión española de carácter histórico estreada o 10 de setembro de 2012, ambientada na vida da raíña Isabel I de Castela, que abarca desde a súa infancia ata a súa coroación, pasando polas guerras civís polo trono de Castela, o seu matrimonio con Fernando de Aragón e as intrigas diplomáticas na convulsa Europa de finais do século XV.
Está producida por Diagonal TV para Televisión Española e a súa primeira e polo momento única tempada, de trece episodios, comezou a rodarse no verán de 2011. Varias cadeas de televisión europeas e americanas xa mostraron o seu interese en comprar os seus dereitos.
A serie debería ser estreada o luns 30 de xaneiro de 2012, como anunciou a cadea, tras o final de tempada de Águila Roja, con todo, debido á crise vivida por RTVE tras o recorte de 200 millóns no seu orzamento, segundo anunciou o Goberno en xaneiro, polo que a súa emisión pospúxose a oito meses logo do esperado.
O 22 de novembro de 2012, Televisión Española e Diagonal TV anunciaron a renovación da serie para unha segunda tempada que se empezará a rodar en febreiro do 2013 e comezarase a emitir no mes de setembro dese mesmo ano.
Argumento
A serie está baseada na vida da raíña Isabel a Católica, abarcando desde 1461 a 1474 e narra parte da súa nenez, o seu matrimonio con Fernando o Católico e o seu duro camiño cara ao trono de Castela.
A segunda tempada acollerá a guerra civil polo trono entre os partidarios de Isabel e os de Xoana a Beltranexa, así como a toma de Granada e as viaxes de Cristovo Colón cara ás Indias.
Escenarios
Para a segunda tempada o equipo tivo facilidades á hora de rodar nos lugares históricos reais onde transcorreron os feitos. O caso máis significativo foi o da Alhambra, en cuxos exteriores puideron gravar co obxectivo de dar máis realismo aos decorados nos que recrearan os seus interiores. Ademais, nunha segunda visita puideron rodar a entrada dos Reis Católicos no Patio dos Leóns e a última escena da tempada no Partal. Ademais de na Alhambra, en Granada puideron recrear tamén a expulsión dos xudeus na Carreira do Darro e o funeral de Muley Hacén en Serra Nevada. Así mesmo, para a terceira tempada graváronse escenas en Oropesa, El Escorial, La Adrada, Plasencia, Méntrida, Montalbán e Toledo. A catedral desta última cidade foi de nova testemuña da proclamación como herdeiros de Xoana a tola e Filipe o fermoso.
Elenco
O elenco da serie está encabezado por Michelle Jenner, que desempeña o papel protagonista de Isabel ao longo das tres tempadas. O outro actor principal de toda a serie completa é Rodolfo Sancho, que representa ao rei Fernando. Na primeira tempada teñen papeis protagonistas Pablo Derqui, como Henrique IV de Castela; Ginés García Millán, como Juan Pacheco marqués de Villena, e Pedro Casablanc, como o arcebispo Carrillo.
Saw VI
Saw VI é un filme estadounidense-canadense dirixido por Kevin Greutert e escrito por Patrick Melton e Marcus Dunstan que foi estreado no 2009. É o sexto título da franquía Saw e está protagonizado por Tobin Bell, Costas Mandylor, Betsy Russell, Mark Rolston, Peter Outerbridge e Shawnee Smith. Foi producido por Mark Burg e Oren Koules de Twisted Pictures e distribuído por Lionsgate.
29 de marzo
O 29 de marzo é o 88º día do ano do calendario gregoriano e o 89º nos anos bisestos. Quedan 277 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Santorio Santorio.
Mortes
miniatura|100px|Georges Seurat.
Eclipse Solar
Os 366 días do ano
Towada
Towada (十和田市, とわだし, Towada-shi) é un concello da prefectura de Aomori no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Tōhoku e ó sueste da prefectura, no norte da illa de Honshū. A súa superficie é de 688,60 km² e a poboación de 65.649 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 95,3 h/km².
O concello de Hirakawa limita cos concellos de Hirakawa, de Aomori, de Shichinohe, de Tōhoku, de Rokunohe, de Gonohe, de Shingō (son da prefectura de Aomori); de Kosaka e de Kazuno (son da prefectura de Akita).
Hans Georg Stehlin
Hans Georg Stehlin, nado en Basilea o 13 de xaneiro de 1870 e finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1941, foi un xeólogo suízo especializado en paleontoloxía.
Traxectoria
Despois de obter en 1893 o doutoramento en Zooloxía na Universidade de Basilea, Stehlin especializouse na paleontoloxía dos vertebrados, especialmente nos mamíferos do cenozoico. Publicou numerosos artigos científicos sobre os primates e os ungulados.
Foi xefe do Departamento de Osteoloxía do Museo de Historia Natural de Basilea e, desde 1920 até a súa morte en 1941, presidente da comisión do Museo (e, polo tanto, director). Recolectou moitos mamíferos fósiles do terciario en Francia, por exemplo, en Senèze, en Auvergne.
En 1910 Stehlin cuñou o termo Gran Ruptura para referirse á extinción masiva na que se desapareceron numerosos organismos, especialmente mamíferos de Europa, que ocorreu hai 33,9 millóns de anos e que marca o final do eoceno, é dicir, o límite entre o eoceno e o oligoceno.
Entre os seus colaboradores en Basilea estaba Samuel Schaub (que foi o seu sucesor no Museo).
Distincións
Stehlin foi honrado polo seu compatriota o zoólogo Ehrenfried Schenkel que lle deu, en 1901, o seu nome ao lagarto canario Gallotia stehlini.
Selección de fútbol de Suecia
Historia
No pasado, chegou a estar entre os protagonistas do fútbol, coa medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1948, e o subcampionato fronte a Brasil no Mundial de 1958 disputado en Suecia. Outro feito salientable de Suecia foi o terceiro posto no Mundial de 1994 celebrado nos Estados Unidos, coa xeración comandada por Tomas Brolin, Martin Dahlin, Thomas Ravelli e Kennet Andersson. Na Eurocopa, a súa mellor posición foi o 3º posto en 1992, cando foi sede do campionato.
En 2006, o técnico Lars Lagerbäck mostraba confianza en que o seu equipo puidese retornar aos primeiros postos no Mundial de Fútbol Alemaña 2006. Suecia fixo unha gran eliminatoria, quedando segundo de grupo cos mesmos puntos que a líder Croacia. O equipo mudou un pouco unha característica histórica de ter sempre equipo moi forte e ben estruturados na defensa, mostrando desta vez algúns puntos vulnerables atrás, mentres que a súa fortaleza residía no ataque co talento e experiencia da tripla Fredrik Ljungberg - Zlatan Ibrahimović - Christian Wilhelmsson. En 2006, chegou ata os oitavos de final (rematando no 14º posto da clasificación xeral), eliminada por Alemaña. Na Eurocopa de 2008, foi eliminada xa na primeira fase.
Xogadores con máis participacións
Os xogadores en letra grosa aínda están en activo con Suecia.
Máximos anotadores
Os xogadores en letra grosa aínda están en activo con Suecia.
Floyd Mayweather Jr.
Floyd Joy Mayweather Jr, nado en Grand Rapids (Míchigan) o 24 de febreiro de 1977, é un boxeador estadounidense. É fillo do boxeador Floyd Mayweather Sr. e sobriño do boxeador campión do mundo Roger Mayweather.
Carreira afeccionado
Durante a súa carreira como boxeador non profesional, conseguiu un récord de 84 vitorias e 6 derrotas. Gañou o Campionato Afeccionado no 1995 e conseguiu as Luvas de Ouro nos anos 1993, 1994 e 1996. Ademais, gañou a Medalla de Bronce nos Xogos Olímpicos de Atlanta en 1996
Carreira profesional
Mayweather Jr. debutou no boxeo profesional o 11 de outubro de 1996, vencendo a Roberto Apodaca por knockout en dous asaltos. Comenzou a competir na categoría de peso superpluma, pasando cos anos ás categorías de peso wélter e superwélter.
Título Mundial Superpluma CMB
O 3 de outubro de 1998, Mayweather conseguiu o seu primeiro título profesional, o Título Mundial Superpluma do CMB (Consello Mundial de Boxeo), derrotando ao boxeador Genaro Hernández en 8 asaltos.
Murder the Mountains
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Red Fang, agás onde se indique.
Identificador
Os identificadores son aqueles determinantes que fan referencia a unha realidade indicando de cal se trata (identificadores simples: a, cada, un, calquera...) e establecen unha relación de igualdade ou diferenza de identidade ou grupo (identificadores reforzados: propio, outros,...). Polas súas características, están opostos ó pronome persoal, demostrativo, posesivo, relativo, interrogativo, exclamativo e cuantificadores.
Identificadores simples
Identifican dun xeito preciso e claro (identificadores simples definidos) ou impreciso e vago (identificadores simples indefinidos). centro
Galaxia irregular
miniatura|[[NGC 1427A é un exemplo de galaxia irregular. É unha galaxia da categoría Irr-I situada a uns 52 millóns de anos luz.]]
Unha galaxia irregular é unha galaxia que non ten unha forma regular, a diferenza das galaxias espiral ou elípticas. As galaxias irregulares non se poden encadrar en nigunha das clases regulares da secuencia de Hubble, e xeralmente teñen unha aparencia caótica, sen bulbo nuclear nin nigunha traza de estruturas como os brazos espirais.
Tipos
Hai tres grandes tipos de galaxias irregulares, que son:
Algunhas das galaxias irregulares, especialmente do tipo magallánico, son pequenas galaxias espirais que están sendo distorsionadas pola gravidade dun veciño máis grande.
Nubes de Magalláns
As galaxias das Nubes de Magalláns foron algunha vez clasificadas como galaxias irregulares. A Gran Nube de Magalláns foi despois reclasificada como do tipo SBm, que é un tipo de galaxia espiral barrada, o tipo espiral magallánica barrada. A Pequena Nube de Magalláns segue clasificada como galaxia irregular de tipo Im na ctual clasificación morfolóxica das galaxias, aínda que contén unha estrutura barrada.
Houston Astros
Os Houston Astros son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Houston, Texas. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Oeste da American League (AL), onde participan desde 2013 tras formar parte anteriormente da National League (NL). Os Astros xogan os seus partidos como local no Minute Maid Park desde o ano 2000.
A franquía foi fundada co nome de Houston Colt .45s e entrou na National League en 1962 xunto cos New York Mets. Tres anos despois da súa fundación, tras traladarse ao Astrodome, primeiro estadio cuberto con cúpula do mundo, mudaron ao seu actual nome, que reflicte o rol de Houston como centro do programa espacial dos Estados Unidos. Dentro da National League xogaron da División Oeste de 1969 a 1993 e na Central de 1994 to 2012. En 2017 convertéronse no primeiro e único da historia que posúe os títulos da National League, conseguido en 2005, e da American League. A continuación gañaron o seu primeiro título das Series Mundiais após vencer a Los Angeles Dodgers tras sete partidos.
A chegada da MLB a Texas
Desde 1888 até 1961, o equipo de béisbol profesional de Houston foron os Houston Buffaloes, club de ligas menores. Durante anos a cidade de Houston tentou facerse cun equipo das Grandes Ligas, sendo catro os principais impulsores do proxecto. Por unha banda estaban William Kirkland e Craig Cullinan, que xa tentaran en 1952 adquirir aos St. Louis Cardinals para que xogaran na cidade texana. Mentres que, por outra banda, estaban R.E. "Bob" Smith, un magnate do petróleo de Houston cos recursos financeiros requiridos, e o xuíz Roy Hofheinz, alcalde de Houston e xuíz do Condado de Harris. Todos xuntaron as forzas necesarias e fundaron a Houston Sports Association, cuxo obxectivo era a obtención dunha franquía para a cidade. Con todo, a negativa da MLB levounos, xunto con outros candidatos a donos de franquías, a fundar unha nova competición: a Continental League. Con todo, a competición acabou por desaparecer en agosto de 1960.
Finalmente, o 17 de outubro de 1960, a National League aceptou crear unha franquía de expansión á Houston Sports Association, cuxo equipo comezaría a xogar na temporada de 1962. Tras un concurso popular para escoller o nome do novo equipo, a proposta gañadora foi a de Colt .45s. Por outra banda, as cores escollidas para o equipo foron o azul escuro e o laranxa. O primeiro estadio no que xogou o equipo foi o Colt Stadium, un recinto temporal mentres non finalizaba a construción dun novo recinto cuberto e con aire acondicionado. O feito de querer construír un estado deste tipo foi idea de Hofheinz, o cal quería un recinto futurista para evitar problemas coas "temperaturas altas, a humidade e as choivas", dixo, "un estadio que fose un paraíso para os fanáticos, e que tamén fose usado para outros eventos ademais de deportes".
O primeiro equipo dos Colt .45s foi un grupo de xogadores obtidos no draft de expansión despois da temporada de 1961. O primeiro partido oficial da nova franquía foi o 10 de abril de 1962 contra os Chicago Cubs en Houston, con vitoria para o equipo local por 11−2. Así, o novo equipo comezou a temporada con tres vitorias ante os Cubs. Porén, ao final da temporada acabaron en oitavo lugar de dez na Liga Nacional. O mellor pitcher do equipo foi Richard "Turk" Farrell, o cal perdeu 20 partidos a pesar dun ERA de 3,02. Farrell pasou de ser un pitcher de rotación a ser seleccionado para o All Star de 1962. A seguinte temporada viu a chegada de novos talentos como Jimmy Wynn, Rusty Staub ou Joe Morgan. Con todo, o equipo finalizou en noveno lugar cun récord de 66−96. A seguinte temporada comezaba da peor maneira coa morte do pitcher Jim Umbricht por mor do cancro. Umbricht foro o único pitcher dos Colt .45s con máis vitorias conseguidas que derrotas, sendo un dos xogadores máis apreciados polos seareiros e os seus compeñeiros. En 1965 o equipo retirou o seu dorsal número 32 como homenaxe. O 1 de decembro de 1964 o equipo inicia unha nova etapa coa mudanza do seu nome: de Colt .45s a "Astros".
Os Houston Astros
Unha vez finalizada a construción da nova sede da franquía en 1965, o equipo mudou o seu nome a "Astros" e se trasladou ao seu novo estadio cuberto: o Astrodome, a "Oitava marabilla do mundo". O nome foi escollido para conmemorar a relación da cidade co programa espacial estadounidense, xa que nela se encontra o Centro Espacial Lyndon B. Johnson da NASA. O Astrodome non serveu para mellorar deforma notábel os resultados do equipo, e aínda que a asistencia ao novo estadio non era moi alta, era moita a xente que chegaba desde diferentes lugares para contemplar o estadio. Outra innovación que introduciu o estadio foi a implación por primeira vez nun campo deportivo profesional do céspede articifial, o cal pasou a ser coñecido como "Astroturf". Nos primeiros anos tras a mudanza de estadio, cómpre destacar o duelo que mantiveron de cara a historia, o 15 de abril de 1968, os pitchers Don Wilson, dos Astros, e Tom Seaver dos New York Mets. O enfrontamento durou seis horas, nas que Wilson lanzou nove entradas, recibindo tan só cinco hits e outorgando tres bases por bolas, e Seaver dez entradas con dous hist e ningunha base por bolas. Despois de que os pithers fosen substituídos por once relevistas (sete polos Mets e catro polos Astros), o partido finalizou na entrada 24 cando Bob Aspromonte bateou á parte esquerda do parque permitindo anotar a Norm Miller unha carreira.
En 1969 os Astros mudaron de forma salientábel. Aspromonte foi enviado aos Atlanta Braves e Rusty Staub aos Montreal Expos, en troques chegaron o outfielder Jesus Alou e o primeira base Dunn Clendenon. Porén, Clendenon rexeitou xogar en Houston, retirándose da práctica do deporte. Outro traspaso foi o de Cuellar aos Baltimore Orioles a cambio de Curt Blefary. Ademais das fichaxes anteriores chegaron ao equipo o catcher Johnny Edwards, o infielder Denis Menke e o pitcher Denny Lemaster. Coas novas incorporacións o equipo pasa de 72 a 80 vitorias en 1969. En 1970 os Astros xa comezaban a ser considerados cun equipo a ter enconta na Liga Nacional Oeste. En xuño chegaba con 19 anos ao equipo César Cedeño, o cal comezaba a amosar signos de ser unha futura superestreal. O outfielder dominicano conseguiu desde o seu ascenso aos Astros unha media de bateo de .310. Xunto a el Menke bateou un .304 e Jesús Alou un .306. Porén, a mellora non bateo contrastou co declive dos pitchers. Finalmente, o equipo non consegue superar o resultados do ano anterior e acaba no cuarto lugar da división con 79 vitorias.
Emma Bonino
Emma Bonino OMRI, CdrLH, nada en Bra o 9 de marzo de 1948 é unha política italiana, senadora por Roma, tamén serviu como ministra de Asuntos Estranxeiros. Anteriormente, foi membro do Parlamento europeo e do Senado italiano. Serviu no goberno de Italia como ministra de Comercio Internacional dende 2006 a 2008. É unha membro principal dos Radicais italianos, un partido político que se describe como "liberale, liberista e libertario" (onde liberista denota liberalismo económico e libertario unha forma de liberalismo cultural respecto dos asuntos morais, con algunhas conexións ideolóxicas co esquerdismo-libertarianismo histórico). Graduouse en literatura e linguas modernas pola Universidade de Bocconi de Milán en 1972.
Carreira política nacional
Bonino Foi elixida deputada en 1976 e reelixida en 1979, 1983, 1987, 1992, 1994 e 2006. En 1975, fundou o Centro de Información sobre Esterilización e Aborto e promoveu o referendo que levou á legalización do aborto en Italia. En 1986, estivo entre os promotores dun referendo contra a enerxía nuclear que levou ao rexeitamento do programa de enerxía nuclear civil en Italia.
O 17 de maio de 2006, Bonino foi nomeada ministra de Comercio Internacional no goberno de Romano Prodi. Dimitiu da oficina o 7 de maio de 2008 cando foi elixida vicepresidenta do Senado o día anterior. En 2008, nas eleccións do 13 e do 14 de abril, foi elixida para un asento no Senado na lista do Partido Demócrata pola circunscrición electoral de Piemonte.
O 28 de abril de 2013, xurou como ministra de Asuntos Exteriores no goberno liderado por Enrico Letta.
En xuño de 2017, as enquisas de opinión pública dábanlle un apoio do 43 por cento, segunda só tralo primeiro ministro Paolo Gentiloni. A pesar da opinión pública positiva, o seu partido caeu por debaixo do 3 por cento requirido para obter un escano no Parlamento. En resposta, adoptou o lema "Ámame menos, vótame máis".
Carreira política internacional
dereita|miniatura|329x329px|Emma Bonino co Secretario de Estado dos Estados Unidos [[John Kerry, antes da súa reunión en Roma.]] Bonino foi elixida para o Parlamento Europeo en 1979 e reelixida en 1984 e 1999. Serviu como Secretario do Partido Radical Transnacional en 1993–94 e como presidenta do partido en 1991–1993. En outubro de 1994, foi nomeada cabeza da delegación do Goberno italiano na Asemblea Xeral da ONU para a "Iniciativa para a moratoria da pena de morte". Dende 1994 a 1999, foi responsable do Comisario europeo para a Política do Consumidor, a Pesca e a Oficina Humanitaria da Comunidade Europea (ECO). En 1997, o seu campo de competencia foi ampliado para incluír a protección da saúde do consumidor e a seguridade alimentaria.
O 15 de marzo de 1999, dimitiu xunto con toda a comisión Santer debido ás acusacións de fraude e desgoberno contra a comisaria Édith Cresson. O informe final nivelou os cargos contra a maioría de comisarios, incluída Bonino. En novembro de 2002, foi nomeada xefa da delegación de Goberno italiano na Conferencia Intergobernamental da Comunidade de Democracias en Seúl.
Xunto con Marco Pannella, outro membro do Partido Radical, Bonino loitou polos dereitos civís e a liberdade individual, preocupándose principalmente polo divorcio, a legalización do aborto, a legalización das drogas, e para a liberdade sexual e relixiosa. Loitou contra a fin da pena capital, contra a mutilación xenital feminina e a erradicación da fame mundial.
En xuño de 1999, obtivo unha porcentaxe histórica de votos (8.5%) nas eleccións europeas (contra o habitual 2–3% que os radicais lograron nas eleccións anteriores e seguintes). A súa lista (Lista Bonino) gañou sete dos 78 escanos italianos nesta elección.
Emma Bonino apoiou a intervención de OTAN en Kosovo na primavera de 1999. Dende 1999 a 2004, a Lista Bonino era non afiliada e dende 2004, formou parte do grupo de ALDE. En decembro de 2001, mudouse ao Cairo co obxectivo de aprender a lingua e a cultura árabes. En marzo de 2003, iniciou unha sección diaria na prensa árabe en Radical Radio. En xaneiro de 2004, organizou a Conferencia Rexional sobre Democracia, Dereitos humanos e a función do Tribunal Penal Internacional, primeira nun país árabe. É membro de cadro da Fundación de Democracia Árabe.
Bonino foi membro de cadro de DARA ata decembro de 2012. En 2016, foi nomeada por Erik Solheim, Presidente do Comité de Asistencia do Desenvolvemento, para servir no Cadro de Alto Nivel sobre o Futuro do Comité de Asistencia do Desenvolvemento baixo o liderado de Mary Robinson.
Loita polos dereitos das mulleres
miniatura|Bonino nunha visita a [[Cabul]] Bonino destacou especialmente pola defensa dos dereitos humanos das mulleres e recibiu varios premios por iso.
Pilar Llop
Pilar Llop Cuenca, nada en Madrid o 3 de agosto de 1973, é unha xuíza e política española, especialista en violencia de xénero, deputada da Asemblea de Madrid dende 2015, senadora por designación autonómica dende xullo de 2019 e presidenta da Cámara Alta dende decembro do mesmo ano.
Emma Bonino
Loita polos dereitos das mulleres
En outubro de 1998, ao recibir o premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional dedicouno á líder da oposición birmana Aung San Suu Kyi. Compartiu o premio cun grupo de mulleres especialmente activas no campo dos dereitos humanos: Fatiha Boudiaf, viúva do presidente alxeriano asesinado en 1992, Olayinka Koso-Thomas, nixeriana que loita pola abolición da mutilación feminina, Graça Machel, presidenta da Comisión da ONU pola defensa dos nenos vítimas da guerra, Rigoberta Menchú, Premio Nobel da Paz 1992, Fatana Ishaq Gailani, fundadora do Consello das Mulleres Afgás, e Somaly Mam, Presidenta da asociación camboxana que combate a prostitución infantil. Na década de 2000 traballou especialmente en campañas contra as mutilacións xenitais femininas, os dereitos das mulleres afgás e aloita contra a prostitución infantil.
Pilar Llop
Formación
De familia humilde, o seu pai, nado en Barcelona, era taxista e a súa nai, nada en Madrid de orixe asturiana, era perruqueira. Licenciouse en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid. Tamén é especialista en tradución xurídica inglés-español pola Universidade de Alacant. Foi estudante Erasmus durante o último ano da súa licenciatura na Universidade de Viena e fala inglés, alemán e francés, ademais de saber italiano e búlgaro.
Emma Bonino
Loita polos dereitos das mulleres
En 2001 loitou pola incorporación de mulleres no novo goberno de Afganistán tralos talibáns e apoiou a "carta afgá dos dereitos da muller" que debía proporse á asemblea de xefes tradicionais encargada de escribir a nova constitución.
Pilar Llop
Traxectoria na Maxistratura
Formouse en Barcelona na Escola Xudicial e cando ingresou no poder xudicial por oposición, en 1999, un dos seus primeiros destinos foi o xulgado número 1 de Mataró; momento no que tiña a súa residencia en Xirona.
Dende 2001, estivo destinada a diferentes lugares como xuíza instrutora, posto no que entrou en contacto coa trata e a violencia contra as mulleres. En 2004, foi ascendida a maxistrada e comezou a tomar contacto coa perspectiva de xénero e a formarse, asistindo voluntariamente a cursos organizados polo Consello Xeral do Poder Xudicial, sobre violencia de xénero e igualdade, segundo explicou nalgunhas entrevistas ao dar o paso á política.
En 2009, accedeu a un xulgado especializado en violencia de xénero. De 2011 a 2015 foi avogada no Gabinete Técnico do Consello Xeral do Poder Xudicial, con responsabilidades como a xefa da Sección do Observatorio da Violencia Doméstica e de Xénero, Secretaria da Comisión de Igualdade, Secretaria do Foro de Xustiza e Discapacidade e Secretario do Comité de Dirección do Consello Xeral do Poder Xudicial. O seu derradeiro destino xudicial antes de se incorporar á política, foi o xulgado de violencia de xénero número 5 de Madrid.
Proxectos internacionais
Entre 2006 e 2007, Llop compaxinou a súa carreira como maxistrada coa de consultora internacional e traballou para a Comisión Europea na Dirección Xeral de Cooperación Internacional (AIDCO) de Bruxelas, encargada de xustiza, dereitos humanos e asuntos das ONG; así como en diversos proxectos internacionais en países en preadhesión á Unión Europea. De xullo de 2009 a decembro de 2010 traballou en Bulgaria como asesora residente no proxecto de irmandamento para fortalecer o sistema xudicial búlgaro e, en 2017, estivo na República Dominicana dentro dun proxecto da Unión Europea para apoiar e potenciar o Ministerio da Muller dominicano.
Traxectoria política
En 2015, anunciou o seu paso á política como candidata a deputada autonómica no número 8 da lista do PSOE para as eleccións á Asemblea de Madrid de 2015 na candidatura de Ángel Gabilondo. Foi a número 8 da lista e obtivo un escano. Na 10ª lexislatura da Asemblea de Madrid, foi o portavoz da Comisión de Xustiza e da Comisión de Estatuto de Autonomía, Regulamento e Estatuto Adxunto, ademais de membro do Consello Permanente.
En abril de 2016, anunciouse que sería o número dous da lista do PSOE por Madrid, que sería encabezada por Pedro Sánchez, en substitución de Meritxell Batet, que pasaría á cabeza da lista por Barcelona, mais, finalmente o posto foi ocupado por Margarita Robles. En xullo de 2018, foi nomeada delegada do goberno para a violencia de xénero en substitución de María José Ordoñez. Deixou o seu posto en abril de 2019, tras anunciar a súa intención de presentarse ás eleccións á Asemblea de Madrid en 2019, sendo elixida en maio. En xullo, a Asemblea de Madrid nomeouna senadora rexional. Converteuse en senadora o 11 de xullo de 2019 e o 31 de xullo o seu grupo parlamentario asignouna ás comisións de Igualdade, Xustiza, Xerais das Comunidades Autónomas e Defensa, sendo elixida presidenta desta última. Despois da repetición electoral das elección xerais de novembro de 2019, Llop foi elixida presidenta da Cámara Alta por 130 votos a favor.
Posturas políticas
Defende a necesidade de que os xuíces e fiscais que manexan procesos de violencia de xénero teñan formación especializada en perspectiva de xénero; de xeito, que cando os casos cheguen a eles se afasten dos estereotipos. Está a favor de reformar e adaptar os delitos contra a liberdade sexual á complexidade xurídica. Respecto da sentenza contra La Manada, sinalou que o medo é un elemento esencial para considerar que hai intimidación: "o Tribunal Supremo di que para que haxa intimidación a ameaza debe estar de palabra ou de feito. O medo é un elemento esencial. E o medo vicia calquera consentimento. Sempre".
Vida persoal
Está casada e ten unha filla.
Codificador
Un codificador é un circuíto combinacional con 2N entradas e N saídas, cuxa misión é presentar na saída o código binario correspondente á entrada activada.
Existen dous tipos fundamentais de codificadores: codificadores sen prioridade e codificadores con prioridade. No caso de codificadores sen prioridade, pode darse o caso de saídas cuxa entrada non poida ser coñecida: por exemplo, a saída 0 podería indicar que non hai ningunha entrada activada ou que se activou o entrada número 0. Ademais, certas entradas poden facer que na saída se presente a suma lóxica de ditas entradas, ocasionando maior confusión. Por iso, este tipo de codificadores é usado unicamente cando o rango de datos de entrada está correctamente acoutado e o seu funcionamento garantido. miniatura|Dirección local de lugar. Para evitar os problemas anteriormente comentados, deséñanse os codificadores con prioridade. Nestes sistemas, cando existe máis dun sinal activo, a saída codifica a de maior prioridade (xeralmente correspondente ao valor decimal máis alto). Adicionalmente, codifícanse dúas saídas máis: unha indica que ningunha entrada está activa, e a outra que algunha entrada está activa. Esta medida permite discernir entre os supostos de que o circuíto estivese deshabilitado pola non activación do sinal de capacitación, que o circuíto non tivese ningunha entrada activa, ou que o entrada número 0 estivese activada.
Tamén entendemos como codificador (códec), un esquema que regula unha serie de transformacións sobre un sinal ou información. Estes poden transformar un sinal a unha forma codificada usada para a transmisión ou cifrado ou ben obter o sinal adecuado para a visualización ou edición (non necesariamente a forma orixinal) a partir da forma codificada.
Neste caso, os codificadores son utilizados en arquivos multimedia para comprimir son, imaxe ou vídeo, xa que a forma orixinal deste tipo de arquivos é demasiado grande para ser procesada e transmitida polos sistemas de comunicación dispoñíbeis actualmente. Utilízanse tamén na compresión de datos para obter un tamaño de arquivo menor.
Segundo esta nova definición, podemos dividir os codificadores en códecs sen perdas e códecs con perdas, segundo se a información que se recupera coincide exactamente coa orixinal ou é unha aproximación.
Pedrouzo, Graba, Silleda
Pedrouzo é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o IGE do 2010 tiña 57 habitantes (30 homes e 27 mulleres) o que supón un aumento no número de habitantes con respecto a 2009.
O núcleo abarca dous barrios chamados Bouzaricas e A Peniza que están compostos cada un deles por unha casa, ambos núcleos están separados por apenas 1 km cada un do núcleo principal.
Era coñecido antigamente polo topónimo de "O Cachabello". Este nome radicaba na natureza do trazado do núcleo, onde as casas figuraban moi pegadas sen un espazo amplo entre as diferentes rúas do casco.
Demografía
É o núcleo máis poboado da parroquia.
Calabor, Pedralba de la Pradería
Calabor é unha das cinco aldeas que forman o concello de Pedralba de la Pradería, na comarca zamorana de Seabra. Con 66 habitantes, é a única delas que pertence ao dominio lingüístico galego. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «». Estaba unido ó territorio galegofalante das Portelas mediante o sur do concello de Requeixo, que tamén era na zona sur de fala galega antes de ficar esa zona despoboada.
Economía
A aldea de Calabor ten como fonte económica a agricultura, a gandaría, a explotación das súas augas minerais (balneario e embotelladora) e un parque eólico. Hai máis de catro décadas, Calabor era unha localidade que baseaba a súa economía nas minas de estaño que ten no seu territorio, así como no antigo balneario e embotelladora de augas de Calabor. Actualmente estase realizando un novo proxecto que fomenta a riqueza desta poboación sanabresa, o cal consiste nun novo balneario para todos aqueles turistas e viaxeiros que queiran gozar das súas augas mineiro-medicinais.
Futebol Clube Penafiel
O Futebol Clube Penafiel é un club de fútbol portugués da cidade de Penafiel. Foi fundado en 1951 e compite na Segunda Liga. Xoga os seus partidos no Estádio Municipal 25 de Abril, con capacidade para 6.500 espectadores.
Calabor, Pedralba de la Pradería
Economía
As augas
Coñecidas dende a época da dominación romana, as augas de Calabor foron explotadas dende tempo inmemorial. Ata mediados do século XX funcionou un balneario no lugar no cal chegou a aloxarse Uxía de Montijo, emperatriz dos franceses.
Hank Azaria
Henry Albert "Hank" Azaria, nado o 25 de abril de 1964 en Nova York, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Recoñecido por ser un dos principais actores de voz da serie de televisión The Simpsons, onde lle pon voz aos personaxes de Moe Szyslak, ao Xefe de policía Clancy Wiggum, Apu Nahasapeemapetilon e outros moitos. Tamén apareceu en numerosos filmes como Unha gaiola de grilos, Godzilla ou Along Came Polly, na serie Huff, onde interpreta o protagonista principal, tamén apareceu na obra de teatro musical Spamalot. Orixinalmente actor cómico, nos últimos anos optou por papeis máis dramáticos como nos filmes Tuesdays With Morrie e Uprising. Gañou catro Emmys e un Screen Actors Guild.
Salsa (xénero musical)
miniatura|dereita|200px|Música salsa na rúa.
A salsa é o nome co que se coñece a mestura de ritmos musicais afrocaribeños tal que o son montuno, o guaguancó, o mambo ou a rumba, orixinarios todos eles de Cuba, coa bomba ou a plena portorriqueñas, entre tantos outros.
Orixe
miniatura|dereita|200px|Alumnos nun curso de salsa.
Malia que non existe un criterio unánime ao respecto das orixes, seica os primeiros movementos salseiros tiveron lugar contra finais da década de 1960. Trátase, nunha primeira etapa, dunha mera adaptación do mambo da década de 1950. Pouco máis tarde chegou o aluvión de influencias internacionais, principalmente dos países da conca do Caribe: o merengue dominicano, o calipso de Trinidad e Tobago, a cumbia colombiana, o reggae xamaicano ou mesmo o rock estadounidense. A mestura musical destas e outras contribucións conforman o que hoxe se denomina formalmente como música salsa, un dos xéneros máis propicios para o baile e a festa, cando menos nas culturas latinas. No aspecto técnico, cómpre pór de relevo o feito de que o compás é sempre cuaternario.
O baile
Para os latinos nos Estados Unidos, a salsa non serviu unicamente para anexionar os seus ritmos, senón que desenvolveu amais un novo xénero de baile: o New York Style determinado pola escola cubana e portorriqueña e ampliado por unha morea de elementos de academia de baile. Dende Nova York este xénero de baile atopou tamén en Europa moita divulgación xunto ao cubano casino.
En Cali, Colombia, desenvolveuse nos anos 70 un xénero acrobático de baile colombiano caracterizado polo rápido movemento dos pés e as cadeiras.
Na costa occidental dos Estados Unidos desenvolveuse nos anos noventa o L.A. Style, similar ao New York Style, aínda que se baila nun tempo diferente, e unha maior gama de elementos para o espectáculo. Contra a fin do milenio os mexicanos regresador de California fan que gañe popularidade o L.A. Style tamén en México.
Por outra banda, tamén está o estilo denominado Roda de casino, un baile de grupo en círculo no cal un actúa como voz e vai dando ordes con voltas e cambios de parella que fan este subxénero divertido e participativo.
Letras
miniatura|dereita|200px|Orquestra tocando salsa. As letra na salsa abranguen diversos campos, estendéndose dende simple frases de acompañamento para números de danza sinxelos, con pouca innovación, a outro tipo de lirismo máis elocuente propio das cancións románticas sentimentais e chegando a letras máis picantes e atrevidas e mesmo politicamente incorrectas. Os artistas de salsa decote incorporan bravata a denominada "guapería" (falcatruada) nas súas composicións, nunha maneira evocadora do calypso e a samba, algo que se cadra se pode atribuír aos "antecedentes humildes" de moito dos artistas (ex.: Héctor Lavoe ou Willie Colón, co época dos guetos e das bandas en Nova York e Porto Rico) e a subseguinte necesidade de compensar a marxinación das súas orixes. A salsa ten unha esencia viril, conformado ou desencolvendo en certo modo a identidade do home latino. Así, son habituais os sarcasmo, a sorna ou os desafíos coma parte tradicional deste xénero musical.
Tamén existe o compoñente político, como "Libertad de Luisiana" de Eddie Palmieri ou de reivindicación social como "El Gran varón", de Willie Colón. Son así mesmo comúns as apoloxías da cultura popular portoririqueño e por ende latina. As linguas de composición son o castelán, o inglés ou mesmo ás veces unha mestura de ambas as dúas linguas, o que se deu en coñecer como spanglish.
Intérpretes e compositores
Algunhas celebridades da salsa (ordenados alfabeticamente):
Demografía de Francia
miniatura|esquerda|Densidade da poboación francesa metropolitana (por departamento) miniatura|dereita|Evolución da demografía entre [[1960 e 2010 (cifras da DESA, 2012). Poboación en millóns de habitantes.]]
A República Francesa conta con 64 102 140 habitantes a 1 de xaneiro de 2007, dos que algo máis de 61,5 millóns vive na metrópole, o que supón arredor do 1% da poboación mundial. O crecemento demográfico francés é un dos máis dinámicos de Europa, combinando unha taxa de natalidade superior á media europea (830.000 nacimentos contra 531.200 mortes) e un saldo migratorio positivo (sobre 100.000 persoas): a poboación francesa creceu o 0,61% no último ano. No relativo á taxa de fecundidade, é de 2,01 bebés por muller, só situada por detrás de Albania e Islandia que teñen as taxas máis altas no contexto europeo. A pirámide poboacinal que se ve nestes primeiros anos do século XXI presenta un aumento progresivo dos grupos de maior idade, debido ao aumento da esperanza de vida (Francia ten unha das esperanzas de vida máis longas do mundo) e pola chegada á terceira idade de toda a xeración do baby boom (fenómeno coñecido comunmente como o papy boom).
Etnicidade
En 2006, o Instituto Nacional de Estatística e Estudos Económicos (en francés: Institut National de la Statistique et des Études Économiques) estimou que 4,9 millóns de inmigrantes viven en Francia (8% da poboación). Hai que considerar que son considerados franceses os fillos de pais inmigrantes e non como estranxeiros. En consecuencia o número de cidadáns franceses de orixe estranxeira está estimado en 6,7 millóns o que representa o 10% da poboación francesa. Numerosos grupos étnicos están presentes tamén nos territorios de ultramar. A maior parte dos inmigrantes proceden de Europa (Grecia, Portugal, España, Italia, Polonia, Romanía e os países da antiga Iugoslavia. Tamén son numerosos os procedentes do Magreb e da África Negra, sobre todo das antigas colonias.
Jane Marcet
Jane Marcet, nada como Haldimand en Londres o 1 de xaneiro de 1769 e finada o 28 de xuño de 1858, foi unha escritora exitosa de libros populares de introdución á ciencia.
Traxectoria
Seguindo a tradición suíza, foi educada en casa cos seus irmáns e estudou latín (esencial para as ciencias), química, bioloxía, e historia, así como os temas que en Inglaterra naquel tempo considerábanse necesarios para as mozas novas. Jane tivo que ocuparse da casa e do seu irmán á idade de 15 anos, despois da morte da súa nai.
Jane desenvolveu un interese temperán pola arte durante unha viaxe en Italia en 1796. Estudou arte con Joshua Reynolds e Thomas Lawrence, o cal lle serviu máis tarde para ilustrar os seus libros. O seu primeiro libro Conversations on chemistry publicouse anónimamente en 1805 e tivo un grande éxito. En 1819 publicou Conversations on Natural Philosophy, e en 1824  Conversations on Political Economy que serviu para popularizar  as ideas de Adam Smith e Thomas Malthus. Tamén o seu libro Mary’s Grammar foi moi ben recibido. [[Ficheiro:Jane_Marcet_1832_Conversations_on_Chemistry_title.jpg|dereita|miniatura|Conversas sobre Química, páxina de Título, Duodécima edición, 1832. Fundación de Patrimonio químico]] dereita|miniatura|Prato de Jane Marcet Conversas encima Química
Basilio Losada
Basilio Losada Castro, nado na Pobra de San Xiao (Láncara) o 20 de xuño de 1930 e finado en Barcelona o 9 de xullo de 2022, foi un tradutor galego, crítico literario, catedrático de Filoloxía Románica na Universidade de Barcelona desde 1986 e catedrático de Filoloxía Galega e Portuguesa, e antes profesor noutros moitos centros universitarios.
Primeiros anos e formación.
Saíu de Galiza cando tiña 5 anos e pasou a vivir en Madrid, León e, a partir de 1939, Barcelona, onde chegou coa súa familia para visitar a seu pai que estaba, alí, hospitalizado. Malia que seu pai era anarquista, tivo que loitar durante a Guerra civil no bando nacional, foi ferido na cabeza e morreu en 1940. Dende ese momento, o resto da familia, e el, permaneceron en Barcelona e alí, Losada, desenvolveu a práctica totalidade da súa carreira profesional.
En Barcelona estudou Dereito e Filosofía e Letras e fixo o doutoramento en Historia.
Carreira profesional
Fixo traducións ao castelán e ao galego, e foi autor de numerosos estudos críticos sobre a literatura galega, portuguesa e brasileira. Traduciu 150 libros en sete linguas, de autores como Jorge Amado, José Saramago, Rosalía de Castro, Rubem Fonseca ou Pere Gimferrer. Foi o introdutor da literatura brasileria e especialmente de Jorge Amado en España.
Xubilouse como catedrático no ano 2000, aínda que segue impartindo clases nos programas de diversas universidades norteamericanas na UB. Aos setenta anos publicou o seu primeiro traballo de ficción, a novela La peregrina (traducida ao italiano por Giuseppe Tavani), ambientada na Idade Media, período no que foi un grande experto.
Recoñecementos
En 1991 recibiu o Premio Nacional de Tradución por Memorial do convento, de Saramago. Recibiu ademais a Creu de Sant Jordi, da Generalitat de Cataluña; a Comenda da Ordem do Infante Dom Henrique, que outorga o goberno portugués; a Ordem do Cruzeiro do Sul, do Brasil; e a Medalla Castelao (1989) e a Medalla de Galicia (2016) da Xunta de Galicia. En 2012 recibiu o Premio Otero Pedrayo.
En marzo de 2015 foi nomeado académico de honra pola Real Academia Galega. Nese mesmo ano obtivo o XIV Premio Ramón Piñeiro Facer País. No 2018, recibiu o Premio Eduardo Lourenço do Centro de Estudios Ibéricos.
Bartolomeo Cristofori
Bartolomeo Cristofori di Francesco, nado o 4 de maio de 1655 en Padua e finado 27 de xaneiro de 1731, foi un construtor de instrumentos musicais italiano, principalmente recoñecido por inventar o piano.
A Acea, Cedeira, Cedeira
A Acea é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2007 cando tiña 7 habitantes.
Lista de presidentes de Burundi
Este artigo lista os presidentes de Burundi dende a creación do cargo de presidente de Burundi en 1966 (tras o golpe de Estado de novembro), ao día presente.
Un total de oito persoas exerceron como presidente de Burundi (sen contar un presidente en funcións e un xefe de estado en rebelión). Ademais, unha persoa, Pierre Buyoya, ocupou o cargo en dúas ocasións non consecutivas.
O actual Presidente de Burundi é de xeito interino Pascal Nyabenda, dende a morte o 8 de xuño de 2020 do anterior presidente, Pierre Nkurunziza.
Dick Gibson
Richard "Dick" Gibson nado en Bourne Lincolnshire o 16 de abrilde 1918 e finado o 17 de decembro de 2010 foi un piloto de carreiras e Inglaterra. Gibson participou en dous Grandes Premios de Fórmula 1, debutou en. Non logrou ningún punto de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras de Fórmula 1 fora do campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pippa Middleton
Philippa "Pippa" Charlotte Matthews (máis coñecida co seu nome de solteira como Pippa Middleton), nada en Reading o 6 de setembro de 1983 é a única irmá de Catarina de Cambridge. Socialite e organizadora de festas. Ela foi dama de honra no casamento da súa irmá co príncipe Guillerme de Cambridge.
En 2012, a revista estadounidense Time clasificou a Pippa e á súa irmá, Catarina de Cambridge entre as 100 persoas máis influentes no mundo.
Primeiros anos
Pippa Middleton naceu no Royal Berkshire Hospital de Reading, Inglaterra. Ela é a segunda de tres fillos. Os seus pais son Michael Middleton (nado en 1949) e Carole Goldsmith (nada en 1955). Os seus irmáns son Catarina de Cambridge, dona do Príncipe Guillerme, e James Middleton.
Middleton foi educada no colexio St Andrew e no Downe House, posteriormente no Marlborough College ata graduarse da Universidade de Edimburgo co grado de literatura inglesa.
Matrimonio
Pippa casou o 20 de maio de 2017 co empresario James Matthews, herdeiro do título do señorío de Glen Affric. Se Matthews sucedera ao seu pai, Pippa converteríase en Lady Glen Affric.
Río Onyar
O Onyar (en latín: Undarius) é un río de Cataluña, afluente do río Ter pola dereita. Nace no macizo das Guilleries, na Cordilleira Prelitoral. Cruza a cidade de Xirona de norte a sur, que a divide en dous partes desiguais, a maior e máis antiga está na beira dereita; e a menor e máis moderna, en continuo crecemento na beira esquerda.
O Onyar recibe dentro de Xirona as augas que proveñen da canle Monar ou Conda (procedentes á súa vez do Ter), que atravesa o Mercadal e regaba os hortos que alí había. Máis ao norte súmanselle as augas do Güell, á beira do ferrocarril, e case en fronte da súa confluencia con este únense as do Galligants. A uns 300 metros, o Onyar desemboca no Ter, no barrio de Pedret. Os desbordamentos do río Onyar fixeron estragos na cidade. Procurouse defenderse dos seus perigos e por outra banda tamén de embelecelo.
A División Hidráulica do Pireneo Oriental, a petición do Concello, propuxo catro solucións baseadas na desviación do curso do río e do seu percorrido. Ao final aprobouse o proxecto consistente na construción de sólidos muros laterais, as superficies superiores dos cales deron lugar a dúas novas vías urbanas. Este proxecto foi considerado como o máis económico e que ademais non privaba a Xirona da graza e o encanto que ten sempre unha vía fluvial.
República de Alba
A República de Alba foi unha República irmá, un Estado satélite da Primeira República Francesa, de brevísima existencia (do 26 ao 28 de abril de 1796). Proclamada no concello de Alba, no Piemonte (hoxe na provincia de Cuneo), foi recuperada polos piemonteses dous días despos da súa proclamación. Posteriormente, o 19 de abril de 1801, o territorio da República foi anexionado por Francia.
Non debe confundirse coa República Piemontesa nin coa República Subalpina, dúas Repúblicas irmás nacidas nos anos inmediatamente seguintes no Piemonte. Tampouco coa república co mesmo nome que foi proclamada polos partisanos na mesma localidade o 10 de outubro de 1944, durante a segunda guerra mundial, e que foi disolvida o 2 de novembro dese mesmo ano.
Historia
Tras a chegada a Italia do mozo xeneral Bonaparte ao mando do exército de Italia e das súa vitoriosas batallas de Montenotte (11-12 de abril), Millesimo (13-14 de abril), e Dego (14-15 de abril), e as de Ceva e Mondovì (21 de abril), o 26 de abril de 1796 as tropas francesas chegaron á cidade de Alba, que ocuparon, e onde se estableceu un Consello revolucionario dirixido polos patriotas Ignazio Bonafous e Giovanni Antonio Ranza.
Foi proclamada a República irmá de Alba, cuxos propósitos eran ser a base para a unificación italiana e a difusión dos ideais de liberdade representados pola Revolución Francesa.