cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Val do Lozoya
Xeografía
miniatura|290px|Val do Lozoya visto desde as inmediacións do cumio do Cerro de Valdemartín. miniatura|290px|Val do Lozoya con [[Rascafría e a montaña de El Nevero ao fondo.]] O val do Lozoya encóntrase limitado por unha serie de cadeas montañosas, pertenecientes todas elas ao Sistema Central, que marcan os seus límites de forma natural: os Montes Carpetanos, a serra de Somosierra (dúas partes da serra de Guadarrama) e os contrafortes máis meridionais da serra de Ayllón, perfilan o val na súa vertente norte; a serra del Lobosillo ao leste; as serras da Cuerda Larga, da Morcuera, de La Cabrera e os seus contrafortes máis orientalis até o encoro de El Atazar marcan o seu límite sur. A montaña máis alta do val é Peñalara (2 428 msnm), que tamén o é da serra de Guadarrama.
Curso alto
O curso alto do Lozoya caracterízase pola gran variedade de paisaxes e recursos naturais que alberga, e é onde se encontran os cumios máis elevados da Comunidade de Madrid, como é o caso de Peñalara. Seu relevo accidentado, así como a existencia de diferentes portos de montaña de difícil acceso, facilitaron a inaccesibilidade destes lugares, o que contribuíu favorabelmente á súa conservación. Todo iso constitúe un importante enclave de interese xeobotánico da Comunidade de Madrid, onde se localizan o Parque Natural do Cumio, Circo e Lagoas de Peñalara, o encoro de Pinilla e as lagoas do contorno de Peñalara, todas elas figuras especialmente protexidas polo seu alto valor natural, paisaxístico e ecolóxico.
Natalia Barreiro Piñeiro
Natalia Barreiro Piñeiro, nada en Vedra é unha investigadora da Universidade de Santiago de Compostela. En 2021 foi galardoada co Premio Talento Mozo Galicia pola excelente traxectoria investigadora no campo da viroloxía molecular.
Val do Lozoya
Curso medio
Tamén no curso medio do Lozoya aparecen importantes recursos naturais medioambientais.
Curso baixo
No curso baixo do Lozoya encóntranse os encoros de Puentes Viejas, de El Villar e de El Atazar, que reteñen as súas augas para abastecer principalmente á cidade de Madrid, e abundan outras infraestruturas hidráulicas como canais, que denotan a importancia da auga como recurso económico ey natural. Os recursos naturais medioambientais cos que conta este curso baixo son tamén de importante valor paisaxístico e cinexético, o que fai que parte do mesmo se encontre dentro da Reserva de caza de Sonsaz.
Natalia Barreiro Piñeiro
Traxectoria
Natalia Barreiro Piñeiro é licenciada en Bioloxía Molecular e Biotecnología e doutora en Medicina Molecular pola Universidad de Santiago de Compostela. Investigadora postdoutoral no Centro Singular de Investigación en Química Biolóxica e Materiais Moleculares.
Val do Lozoya
Conca hidrográfica
Como todos os ríos ao sur do Sistema Central, pertence á conca hidrográfica do Texo. O río Lozoya desemboca no Jarama no linde da Comunidade de Madrid coa provincia de Guadalajara.
Natalia Barreiro Piñeiro
Traxectoria
A súa investigación céntrase no desenvolvemento dunha vacina contra o  SARS-CoV-2 empregando un sistema de etiquetaxe molecular (IC- Tagging).
Val do Lozoya
Conca hidrográfica
miniatura|center|1450px|Panorámina do val do Lozoya desde o miradoiro dos Robledos
Natalia Barreiro Piñeiro
Recoñecementos
Premio Talento Mozo Galicia nn 2021 pola excelente traxectoria investigadora no campo da viroloxía molecular.
Val do Lozoya
Municipios
No val do Lozoya aséntanse trinta municipios:
Patrimonio
No val do Lozoya aséntanse pobos con importantes mostras de patrimonio histórico-artístico de alto valor cultural, entre as que destacan o Mosteiro de Santa María de El Paular, exemplos de arquitectura relixiosa e civil, así como arquitectura tradicional da Serra, xa que todos os municipios conservan hoxe en día mostras de construcións tradicionais como potros de ferrar, antigos conxuntos agropecuarios, fraguas, palleiras etc.
Xaboeira
thumb|dereita|Unha xaboeira de plástico. Unha xaboeira é un recipiente que está destinado a soster a pastilla de xabrón para o seu uso no cuarto de baño.
As xaboeiras son recipientes con forma de bandexas que se sitúan xunto ao lavabo e sobre as cales se deposita a pastilla de xabrón. A súa función é manter a pastilla ao alcance da persoa que se está lavando as mans, e a súa estrutura está concibida para impedir que a pastilla escorregue e se deslice polos azulexos ou caia no interior do lavabo.
As xaboeiras máis sinxelas consisten en simples bandexas cóncavas de dimensións lixeiramente superiores á da pastilla de xabrón. Adoitan ter estrías na súa base para que o xabrón non se mova no intre de ir collelo. Outras están formadas por barras metálicas, a través das cales se escorre tanto a auga como os restos de xabrón. A súa localización habitual é sobre o mesmo lavabo, xunto á billa, ou diante dos buratos do lavabo.
Hauteriviano
O Hauteriviano é unha división da escala temporal xeolóxica, a terceira idade ou piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 132,9 até 129,4 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Hauteriviano sucede ao Valanxiniano e é anterior ao Barremiano.
Barremiano
O estrato tipo está en Barrême nos Alpes do Sur.
Aleixandre Lago Barcala
Traxectoria
Viviu en Sésamo ata 2010. Marchou a Barcelona onde fixo o Grao de Filosofía (2010-2014) e despois o máster (2016-17) co traballo Mímesis y conocimiento en Aristóteles. Fundador de Occasus Ventus, revista literaria do Colexio Maior Ramón Llull, e do Seminario de Estudantes de Estética da Universidade de Barcelona. Fixo estudos de Filoloxía Clásica na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como técnico e administrativo na compañía Teatro do Atlántico. Colaborou na revista dixital Parafernalia.
Jesús Fuentes Noya
Jesús Fuentes Noya, nado en Santiago de Compostela e finado en Santa Coloma de Farners nos anos corenta, foi un avogado, xornalista e secretario xudicial galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en Gaceta de Galicia e El Regionalista. En 1897 anunciouse a publicación do seu libro El concepto de patria y región, que nunca chegou a ver a luz. Foi secretario dos xulgados de Viana do Bolo, Arzúa, Vilalba, Belchite, Balaguer e Santa Coloma de Farners.
Vida persoal
Casou con Enriqueta Ríos Arango en 1899, e foi pai de Alberto Fuentes Valcárcel-Ríos.
Rodrigo Muñoz
Rodrigo Muñoz ou Rodrigo Muñiz (en latín: Rodericus Muniz), floruit 1073 e finado o 23 de outubro de 1086, foi un conde galego, coñecido sobre todo pola súa morte na batalla de Zalaca, onde loitaba por Afonso VI.
Traxectoria
Rodrigo Muñiz aparece por primeira vez en 1073, cando se uniu aos seus pais e a toda a corte para confirmar unha doazón feita por Paio, bispo de León. Só dous anos despois aparece como conde cando confirmou unha doazón realizada por Afonso VI. Aparece con subvencións reais adicionais en 1080 e 1082, nesta última carta como Rodericus Muniz Gallecie (Rodrigo Muñiz o galego), un estilo que destaca a súa importancia na corte. Atópase por última vez testemuña dun documento en 1085 onde Paio de Oviedo informa que foi asasinado na batalla de Zalaca; loitada o 23 de outubro de 1086 entre os exércitos de Afonso VI e o rei almorábide Yusuf ibn Tashfin, a batalla resultou nunha decisiva derrota cristiá e a perda dunha parte importante do exército de Afonso, aínda que Rodrigo é un dos poucos mortos expresamente nomeados. As baixas causadas aos almorábides impediron que puidesen aproveitar a súa vitoria, pero puxo fin á expansión de Afonso no sur musulmán.
Non se sabe nada do matrimonio de Rodrigo, pero un relato do século XIII dos benfeitores de Santa María de Ferreira de Pallares dálle unha filla, Mayor Rodríguez, nai (co conde Fernando Núñez) de Fronilde Fernández, a muller do conde Rodrigo Pérez de Traba.
Aptiano
O Aptiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a quinta idade ou piso do Cretáceo inferior. Esténdese desde 125,0 até 113,0 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Aptiano segue ao Barremiano e é anterior ao Albiano.
Jacob Hübner
Jacob Hübner, nado en Augsburgo o 20 de xuño de 1761 e finado na mesma cidade o 13 de setembro de 1826, foi un entomólogo alemán.
Traxectoria
Jacob Hübner foi un dos fundadores do estudo da entomoloxía, e un dos primeiros especialistas de Europa dos lepidópteros. Foi o autor, entre outras obras, de Sammlung Europäischer Schmetterlinge (Colección de bolboretas europeas) (1796-1805), na que describiu un gran número de novas especies.
Ademais, foi deseñador e gravador e, desde 1786, traballou durante tres anos como deseñador e gravador nunha fábrica de algodón en Ucraína. Alí recolleu bolboretas e avelaíñas incluíndo descricións e ilustracións dalgunhas en Beiträge zur Geschichte der Schmetterlinge (1786-1790) xunto con outras novas especies do campo da súa casa en Augsburgo.
A obra mestra de Hübner Tentamen pretendía ser un documento de discusión. Publicado sen querer, provocou unha confusión posterior na clasificación. As súas publicacións foron emitidas, algunhas despois da súa morte, moitas veces sen datas de publicación asociadas. Arthur Francis Hemming, secretario da Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, resumiu todas as citas dos nomes taxonómicos propostos por Hübner, restrinxindo así as posíbeis datas de publicación que levaron á aceptación das obras de Hübner como publicacións taxonómicas válidas.
Espazos protexidos de Galiza
Os espazos protexidos de Galiza, ou a rede galega de espazos protexidos, son o conxunto de áreas protexidas pola lexislación vixente no territorio galego. O conxunto de espazos está catalogado baixo figuras estatais, autonómicas, da comunidade europea ou recoñecidas por figuras internacionais. En 2020 os diferentes espazos naturais amparaban un 12% da superficie do territorio terrestre e mariño, que van desde as fragas e serras interiores, lagoas, ríos, esteiros e rías ou augas abertas.
A norma galega está definida na "Lei 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidade de Galiza".
=Lexislación= Galiza ten, por orde do artigo 149.1.23ª da constitución española, potestade para aplicar a política de protección do seu territorio. Iso queda reflectido a través do Artigo 27.30 do estatuto galego. Eses puntos establecen que o goberno galego ten a potestade para declarar e rexer a protección de áreas de interese do seu territorio, sempre dentro do marco lexislativo estatal.
En 2020 a lei que regula os espazos protexidos galegos é a "Lei 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidade de Galiza", e a cal traslada o novo marco lexislativo establecido pola lei estatal Lei 42/2007, do 13 de decembro, do Patrimonio Natural e da Biodiversidade.
=Clasificación= A lexislación galega define as seguintes categorías de espazos protexidos
Iso supón trasladar todas as figuras da lexislación estatal, integrar a Rede Natura 2000 dentro da normativa autonómica, e engadir os espazos naturais de interese local e espazos privados de interese natural á lista.
A maiores dos considerados pola lexislación autonómica, cómpre subliñar que a lei estatal suma á lista a categoría de Áreas Mariñas Protexidas.
Ademais das figuras concibidas dentro da lexislación estatal, existen convenios internacionais de protección de dinamización de áreas con interese de conservación. Os tratados que foron asinados polo estado español en convencións internacionais e que afectan ao territorio galego son os seguintes
Destas, as Zonas húmidas de importancia internacional, os Xeoparques e as Reservas da Biosfera foron integradas ao completo dentro da lei galega do Lei 5/2019, do 2 de agosto.
Con isto, as categorías baixo as cales se declaran os espazos naturais protexidos galegos, a súa equivalencia dentro do sistema UICN e o seu número son:
Reservas naturais
A data de 2020 non existía ningún espazo declarado dentro desta categoría.
Parques
Os parques, estatais e naturais, declarados no territorio galego son:
Monumentos naturais
Os Monumentos Naturais declarados no territorio galego son:
Paisaxes protexidas
As paisaxes protexidas declaradas no territorio galego son:
Zonas húmidas protexidas
As zonas húmidas protexidas, e que tamén son lugares da convensión Ramsar, declaradas no territorio galego son:
Rede Natura 2000
A lista de espazos da Rede Natura 2000 galega é:
Cómpre indicar, que o estado español, que ten dominio sobre das augas abertas das costas galegas, declarou ademais as seguintes ZEPA:
Espazos naturais de interese local e Espazos privados de interese natural
Os ENIL e EPIN declarados no territorio galego son:
Reservas da Biosfera
As Reservas da Biosfera declaradas na súa totalidade no territorio galego, ou con parte neste, son:
Áreas OSPAR
As áreas OSPAR do litoral da costa galega, ou próximas a esta, son:
Astroturfing
miniatura| Céspede artificial producido por [[AstroTurf, que inspirou o nome "astroturfing" para crear unha falsa impresión de apoio popular]] Astroturfing é un termo referido ás campañas de relacións públicas no ámbito da propaganda electoral e a publicidade comercial que buscan dar unha impresión de espontaneidade, como se nacese dunha forte relación co medio social.
Termo
O nome provén dun dobre xogo de palabras en inglés, baseado no concepto de grassroots, termo en lingua inglesa para designar os movementos de base, formado por herba (grass) e raíces (roots). Este concepto serve para cualificar os movementos “con base social”, que xorden “de abaixo”, da interacción dos membros dunha comunidade. Por outra banda, AstroTurf é unha coñecida marca estadounidense de herba artificial, cuxos produtos están deseñados para parecer herba natural. Así, o astroturfing fai referencia a esa artificialidade, a esa falsa base social de determinadas campañas comerciais.
Orixe
A primeira vez en aparecer con ese significado foi en 1985 cando o senador do Partido Demócrata de Texas, Lloyd Bensten, comentaba numerosas cartas que recibira, de presuntos cidadáns, que defendían a mesma posición que as compañías de seguros mentres Lloyd estaba involucrado nun debate sobre as prestacións do seguro de vida; dixo que «un texano coñece a diferenza entre a grassroots ou herba natural e AstroTurf». Así, afirmou que as cartas que recibira, con contido similar, foran creadas para simular o apoio popular, casualmente, ás mesmas reclamacións por parte das aseguradoras.
Con posterioridade, a propia compañía fabricante de AstroTurf, Monsanto, foi acusada de facer astroturfing para apoiar o glifosato, composto principal do seu produto RoundUp.
Procedemento e obxectivos
Astroturfing é unha estratexia de manipulación da opinión pública por parte de partidos e outras entidades simulando o apoio público espontáneo, por exemplo nas redes sociais, a unha idea. O obxectivo dunha campaña deste estilo é disfrazar a actuación dunha entidade política ou comercial como a reacción pública espontánea e independente contra outra entidade, produto, servizo, etc.
Os astroturfers ou astroturfistas (intoxicadores) tentan orquestrar accións levadas a cabo por uns poucos individuos aparentemente diversos e distribuídos xeograficamente, tanto mediante accións explícitas como máis subliminais e mesmo ocultas, e que dan a impresión de entusiastas masivos dunha causa.
O astroturfing pode ser posto en marcha por unha persoa con interese persoal nun tema ou por grupos profesionais organizados e financiados por grandes empresas ou organizacións sen ánimo de lucro ou activistas.
Kermes vermilio
Kermes vermilio ou cochinilla do carrasco, é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das sete integrantes do xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus, principalmente en Quercus coccifera (do que toma o seu nome vulgar, do "carrasco"), especie que se distribúe polas rexións costeiras da parte occidental e central da conca do Mediterrâneo.
Aspecie úsase para obter o colorante natural chamado carmesí ou quermes, semellante ao carmín.
Descrición
A especie foi escrita en 1864 polo médico, farmacéutico e entomólogo francés Gustave Planchon.
Etimoloxía
Para o do xénero, véxase Kermes.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome válido na actualidade, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Este insecto presenta un claro diformismo sexual, sendo os machos alados e as femias ápteras. As femias teñen o aspecto de cochinillas coa cutícula brillante de cor vermello uniforme. A principios do verán comeza a posta de ovos, aproximadamente uns 1 500, que son de forma oval e cor alaranxada. A cutículo das femias mortas queda fixado nas poliñas afectadas, cun aspecto engurrado e amourado. As larvas son de contorno oval, de cor vermello intenso, e están recubertas por unha película cérea que segregan por uns tubérculos dispostos na cutícula da rexión ventral. As pupas dos machos son como abrochos sedosos brancos de aproximadamente 1,4 mm de lonxitude e, despois da metamorfose aparecen os machos aadultos, que presentan un par de ás ben desenvolvidas e outro par transdormados en hapterios que lle serven para o equilibro no voo; ao final do abdome xorden dous filamentos de lonxitude superior á do corpo; a súa boca non é funcional, tendo os seus apéndices maxilares pouco desenvolvidos, o que lle impide alimentarse, plo que a súa vida é fugaz, morrendo aos poucos días, despois de fecundaren ás femias.
Das femias fecundadas deste parasito obtenese ácido quermésico, que se utillza como colorante natural púrpura, usado para tinguir sedas e incluso como colorante alimentario. Está citado na bibliografía xa no século XII.
Ciclo biolóxico
En España seguiuse o ciclo biolóxico deste insecto en diferentes altitudes, comprobándose que completa unha xeración nun ano. Unha vez realizada a posta e eclosionados os ovos, as larvas saen do interior do receptáculo que forma a femia no mes de xullo, e mostran unha grande actividade na primeira quincena da súa vida. Transcorrido este tempo, fíxanse á codia do carballo carrasco, preferentemente na base do pecíolo das follas, nos abrochos ou nas gallas das pólas, cravando un estilete para a súa alimentación. Unha vez fixadas as larvas, comenzan o seu crecemento, que se interrompe polas baixas temperaturas do inverno e se retoma cando estas son máis favorábeis, a comezos da primavera.
No caso dos machos, a metamorfose é completa. A pupación ten lugar a mediados de maio, e os primeiros machos alados obsérvanse ao final dese mesmo mes. As femias presentan unha metamorfose sixela, até alcanzar o aspecto de femia adulta ápoda a mediados de maio. As femias podene reproduirse tamén de forma partenoxenética, dando lugar ás larvas femias, que completan o ciclo biolóxico.
Ecoloxía
O incremento da presenza deste insecto parece estar relacionado coas condicións climatolóxicas existentes, que poden favorecer o seu desenvolvemento, así como afectar aos inimigos naturais desta cochinilla e ás condicións vexetativas da árbore, facéndoo máis vulnerábel ao ataque.
Como no resto dos cocoideos, provoca danos directos sobre ás árbores colonizadas, debidos á succión do zume. Mediante as picadas producidas polas larvas e as femias adultas ocasiónase un debilitamento da árbore.
Uso
A designación de varias tonaidades de vermello derivan directamente do nome deste insecto, quermes, vermilio: carmín, carmesí, vermello escarlata, vermellón.
Unicamente a femia de Kermes vermilio é utilizada para producir esta substancia tintoria vermella viva.
A cochinilla permanece aínda hoxe en día na relación dos colorantes alimentarios, co código E-120, pero esta cochinills é unha especie mexicana (Dactylopius coccus, que ten ácido carmínico) que substituíu á pequena cochinilla mediterránea. O principio activo tintorio deste cochinilla é o ácido quermésico.
Historia
No sur de Francia (Languedoc e Provenza) e no sueste de España (hoxe Castela-A Mancha), o parasito, de forma esférica, pequeno tamaño (de 6 a 8 mm) e inmóbil na súa planta hospedeira, colleitábase de Quercus coccifera para secalo e despois moelo para obter unha tintura vermella escarlata, ás veces cunhas tonalidades rosa ou mourada. Colleitábase pola por mañá; de 1 kg das chamadas "sementes escarlatas" obtíñase de 10 a 15 g de pigmento puro.
Detectouse a súa presenza nos pigmentos das pinturas rupestres neolíticas. Desde a antigüidade, o seu uso estendeuse desde o Extremo Oriente cara ao oeste, porque a súa produción era motio menos traballosa e custosa que a da púrpura. Esta última, que se obtiña nun complexo proceso de extracción de moluscos do xénero Murex, sereservábase exclusivamente para o simbolismo do poder entre os antigos exipcios, ao igual que entre os hititas, persas, gregos e romanos. Foi utilizado polos monxes copistas para usar na tinta nas iluminacións dos manuscritos medievais. Fixo ricos aos tintureiros de Montpellier, chegando ao seu apoxeo no século XIV grazas ás magníficas teas escarlatas que competían co vermello da rubia de Aviñón. O prezo, alto, dependía da abundancia do insecto, suxeito aos caprichos do clima, da súa coletita traballosa e da estabilidade da tintura obtida nos tecidos e nas sedas. Para tinguir un tecido fino era necesario colleitar de 1 a 1,5 millóns de insectos e o seu prezo era o equivalente ao custe de case tres anos de traballo dun mestre albalnel.
Gran Premio do Xapón de 2022
O Gran Premio do Xapón de 2022 (oficialmente coñecido como o Formula 1 Honda Japanese Grand Prix 2022). Celebrouse o 9 de outubro de 2022 no circuíto de Suzuka, en Suzuka, Xapón, foi a 18ª rolda da tempada e o 47º Gran Premio do Xapón. O evento de é a trixésima sexta vez que a carreira correuse como un evento do Campionato do Mundo desde a tempada inaugural en, e a trixésima segunda vez que se celebrou en Suzuka. A carreira estivo detida durante dúas horas a causa da chuvia.
Antecedentes
O evento celebrouse durante a fin de semana do 7 ao 9 de outubro. Foi a décimo oitava proba do Campionato do Mundo de Fórmula Un de 2022 e a primeira vez que celebrouse o evento desde, co e  carreiras canceladas debido á pandemia de COVID-19.
Nicholas Latifi de Williams sufriu unha penalización de cinco postos na grella por causar unha colisión con Guanyu Zhou na rolda anterior, o Gran Premio de Singapur.
Carreira
Gasly tamén atacou o despregamento como "irrespectuoso" coa memoria e a familia do seu amigo da infancia Jules Bianchi, que sufriu feridas mortais no Gran Premio do Xapón de 2014 cando o seu coche chocou contra un tractor que recuperaba a un condutor varado. na curva Dunlop. O afillado de Bianchi e o compañeiro de equipo de Sainz Charles Leclerc tamén dixeron que o deporte debería aprender da morte de Bianchi e non ter problemas similares no futuro, e o pai de Bianchi, Philippe, escribiu en Instagram que os comisarios da carreira non tiñan "ningún respecto" pola vida dos pilotos ou pola memoria de Bianchi. A FIA confirmou que haberá unha investigación sobre as circunstancias que rodearon o despregamento de vehículos de recuperación en Suzuka.
A carreira retomouse ás 16:15 hora local detrás do coche de seguridade. Só se completaron vinte e oito voltas antes de que a carreira se reducise debido ao paso do límite de tempo de tres horas, e Verstappen logrou a súa duodécima vitoria da tempada. Leclerc, que quedou segundo na pista, recibiu unha penalización de cinco segundos por cortar na chicana final, o que o pasou terceiro por detrás do compañeiro de equipo de Verstappen Pérez. Como pouco máis da metade da distancia da carreira fora completada, a maioría do paddock tiña a impresión de que Verstappen recibiría 19 puntos e Leclerc 12, o que deixaría a Verstappen a un punto de conseguir o campionato. O propio Verstappen expresou a súa sorpresa na sala de enfriamento de ser coroado campión.
A confusión sobre o número de puntos outorgados débese a un cambio na normativa deportiva a raíz da cancelación do Gran Premio de Bélxica de 2021 debido á choiva torrencial sen que se producise ningunha volta de carreira, a concesión da metade dos puntos segundo a normativa de 2021 foi o impulso para introducir unha nova escala móbil. Aínda que historicamente as carreiras reducidas a tal escala como o Gran Premio do Xapón verían a metade de puntos, a redacción do novo regulamento só aplicaba a escala decreciente ás carreiras que "non se poden retomar", como a carreira retomouse e completouse, a FIA outorgou puntos completos baixo unha lectura estrita do regulamento. O director do equipo Red Bull Christian Horner expresou a súa opinión de que a regra sería revisada para a tempada 2023 para que coincida máis coas intencións dos equipos.
AstroTurf
O principal motivo para incorporar céspede artificial nos terreos de xogo é reducir o custo da colocación de herba natural, especialmente nos deportes de sala.
Historia
AstroTurf foi co-inventado en 1965 por Donald L. Elbert, James M. Faria e Robert T. Wright, empregados de Monsanto. Foi patentado en 1967 e orixinalmente vendido co nome de Chemgrass. O seu nome foi cambiado por AstroTurf polo empregado John A. Wortmann despois do seu primeiro uso moi publicitado no Houston Astrodome en 1966. Na década de 1960 e posteriores foi moi usado en campos de béisbol e outros deportes.
En 1987, Monsanto consolidou a xestión, mercadotecnia e actividades técnicas de AstroTurf en Dalton, Xeorxia, como AstroTurf Industries, Inc. En 1988, Balsam AG adquiriu a totalidade do capital de AstroTurf Industries, Inc. En 1994, Southwest Recreational Industries, Inc. (SWRI) adquiriu a marca de céspede artificial. En 1996, SWRI foi adquirida por American Sports Products Group Inc. (ASPG). En 2001, SWRI lanzou un sistema de céspede chamado NexTurf. En 2003 SWRI cambiou o seu nome a SRI Sports e un ano despois quebra coa empresa matriz, ASPG, conservando os dereitos sobre o céspede artificial. En 2005, Textile Management and Associates (TMA) adquiriu AstroTurf de ASPG e os activos de propiedade intelectual e comezou a comercializar a marca AstroTurf baixo a empresa AstroTurf LLC. En 2006, General Sports Venue (GSV) converteuse en socio de TMA da marca AstroTurf para o mercado americano. AstroTurf LLC encárgase da comercialización de AstroTurf no resto do mundo.
Termo en sociopolítica
Astroturfing é unha estratexia de manipulación da opinión pública por parte de partidos e outras entidades simulando o apoio público espontáneo, por exemplo nas redes sociais, a unha idea. Úsase en contraposición a Grassroots, termo en lingua inglesa para designar os movementos de base, termo formado por herba (grass) e raíces (roots). A primeira vez en aparecer con ese significado foi en 1985 cando o senador do Partido Demócrata de Texas, Lloyd Bensten, comentaba numerosas cartas que recibira, de presuntos cidadáns, que defendían a mesma posición que as compañías de seguros mentres Lloyd estaba involucrado nun debate sobre as prestacións do seguro de vida; dixo que «un texano coñece a diferenza entre a grassroots ou herba natural e AstroTurf». Así, afirmou que as cartas que recibira, con contido similar, foran creadas para simular o apoio popular, casualmente, ás mesmas reclamacións por parte das aseguradoras.
Con posterioridade, a propia compañía fabricante de AstroTurf, Monsanto, foi acusada de facer astroturfing para apoiar o glifosato, composto principal do seu produto RoundUp.
Manuel Caamaño Eiras
Manuel Caamaño Eiras, nado en Padrón cara a 1904, foi un chofer e político galego.
Traxectoria
Fillo de Jaime Caamaño Comparada e irmán de Daniel Caamaño Eiras. Chofer de Padrón. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi inculpado en Santiago de Compostela por agresión á forza armada pero posto en liberdade por falta de probas. Foi multado en Santiago de Compostela en xuño de 1937 por deixar un camión abandonado. En novembro de 1938 incitou aos soldados do rexemento de Infantería Zamora de Pontevedra que viaxaban en tren a sublevarse e non obedecer as ordes dos superiores. Detido, foi xulgado o 27 de xuño de 1939 e condenado a dous anos de prisión por un delito de sedición. Preso na Prisión de Pontevedra, saíu en liberdade provisional en abril de 1940. En febreiro de 1940 foille imposta a sanción de dez anos de inhabilitación absoluta e outros dez de desterro a máis de 200 quilómetros de Padrón.
Darleane C. Hoffman
Darleane Christian Hoffman, nada o 8 de novembro de 1926, é unha química nuclear estadounidense, unha das investigadoras que confirmou a existencia do Seaborgio, elemento 106. É científica sénior da facultade na División de Ciencias Nucleares do Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley e profesora na escola de posgrao da UC Berkeley. En recoñecemento aos seus moitos logros, a revista Discover recoñeceuna en 2002 como unha das 50 mulleres máis importantes da ciencia.
Traxectoria
Darleane Christian era filla de Carl B. e Elverna Clute Christian. O seu pai era profesor de matemáticas e superintendente de escolas, e a súa nai escribía e dirixía obras de teatro.
Cando era nova no Iowa State College (agora Iowa State University), fixo un curso de química obrigatorio impartido por Nellie May Naylor, e decidiu seguir estudando nese campo. Obtivo a súa licenciatura (1948) e doutoramento (1951) en química (nuclear) pola Universidade Estatal de Iowa.
Carreira
Darleane C. Hoffman foi química no Laboratorio Nacional de Oak Ridge durante un ano, logo uniuse ao seu marido no Laboratorio Científico de Los Alamos, onde comezou como membro do persoal en 1953. En 1979 converteuse en líder da división de química nuclear e química (división de química nuclear e isótopos). Deixou Los Alamos en 1984 para ser profesora titular do Departamento de Química da Universidade de Berkeley e líder do Grupo de Elementos Pesados Nucleares e Radioquímica da LBNL. Ademais, axudou a fundar o Seaborg Institute for Transactinium Science en LLNL en 1991 e converteuse na súa primeira directora, exercendo ata 1996 cando se "retirou" para converterse en Asesora Sénior e Directora de Charter.
Premios
É membro da Academia Noruega de Ciencias e Letras.
Táin Bó Cúailnge
A Táin Bó Cúailnge [t̪ˠaːnʲ boː ˈkuəlʲɲə], que normalmente se traduce como a «Redada (ou Razzia) das Vacas de Cooley» é o relato principal e máis longo do ciclo do Ulster que, co ciclo mitolóxico, o ciclo feniano e o ciclo histórico constitúen o corpus literario da mitoloxía céltica irlandesa. A versión manuscrita máis antiga data de principios do século XI, pero a súa composición se remonta ao período protohistórico.
Kermes
miniatura|240px|[[Kermes ilicis]] miniatura|240px|[[Kermes quercus]]
Táin Bó Cúailnge
Unha coalición dos reinos de Irlanda, liderada polos gobernantes de Connaught invade o reino do Ulster para a posesión do fabuloso touro, o Moreno de Cúailnge. Deberán enfrontarse ao máis terrible dos guerreiros, Cúchulainn.
Kermes
Kermes é un xénero de insectos hemípteros da superfamilia dos cocoideos, que é o tipo da familia dos quermésidos (cochinillas).
Táin Bó Cúailnge
Manuscritos e versións
Hai dúas versións principais da historia:
Kermes
Descrición
O xénero foi descrito en 1798 polo entomólogo francás Pierre André Latreille.
Táin Bó Cúailnge
Manuscritos e versións
Estes textos están escritos en irlandés antigo, lingua utilizada entre o século VIII e o XI, e en irlandés medio, usado dende o século XI ata o XV. A forma narrativa é a prosa agás algunhas pasaxes versificadas, que subliñan a intensidade dramática. Estes traballos de recompilación literaria foron realizados por clérigos, no marco dos mosteiros irlandeses. Sobre o substrato celta superponse un verniz cristián.
Kermes
Etimoloxía
O nome Kermes procede do árabe persa qirmiz, "carmesí", e este do sánscrito krimiga, "producido por insectos", de krmi, "verme, insecto".
Táin Bó Cúailnge
Manuscritos e versións
Por outra banda, a datación do material é imposible. O escenario é inconfundiblemente precristián e descríbenos unha sociedade guerreira da Idade do Ferro. A transmisión oral tivo lugar durante varios séculos. Anecdoticamente, unha lenda fai do rei Conchobar un contemporáneo de Cristo.
Kermes
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñecuese tamén polos sinónimos:
Táin Bó Cúailnge
A epopea
O argumento da historia é a guerra entre o Ulster e as outras catro provincias de Irlanda unidas contra el.
Kermes
Especies
Recoñécense no xénero unhas 20 especies, entre elas:
Táin Bó Cúailnge
A disputa real
Os soberanos de Connaught, a raíña Medb e o rei Ailill, están na súa residencia real de Crúachan. A raíña lembra a súa prestixiosa xenealoxía, enumera os nobres pretendentes aos que rexeitou, especificando que o seu marido debía ser un home sen avaricia, sen celos e sen medo, porque ela mesma é xenerosa, ignora os celos e sabe facer proba de coraxe. a igualdade convén na súa parella.
Margaret Todd
Margaret Georgina Todd, nada en Kilrenny (Fife, Escocia) o 23 de abril de 1859 e finada o 3 de setembro de 1918, foi unha doutora e escritora británica de orixe escocesa. Foi ela quen acuñou o termo "isótopo" e suxeriullo ao químico Frederick Soddy.
Kermes
Especies
O Sistema Integrado de Información Taxonómica, na actualidade, recoñece 18, e ScaleNet, 65.
Táin Bó Cúailnge
A disputa real
A conversa chega aos seus patrimonios e Medb afirma ter máis bens, cousa coa que o seu marido discrepa. Así que se aportan todas as súas pertenzas e tesouros, cóntanse xoias, vaixelas, ovellas, cabalos, porcos, vacas, pero os seus bens son iguais en número e valor, a excepción dun becerro (o Cornudo Branco) que pertence ao Rei. Medb pregúntalle a Mac Roth onde se pode conseguir un animal semellante e el responde que no Ulster, un home chamado Dáre posúe un touro, chamado Moreno de Cooley.
Kermes
Nota taxonómica
Non todos os autores admiten a autoría do xénero por parte de Latreille, e adxudícanlla a Pierre Boitard en 1828, admitíndo, porén ambos os sinónimos. A razón é que opinan que o uso que Latreille, en 1798, lle dá ao nome Kermes, presentándoo como un nome común de grupo, o que non invalida o seu uso posterior por Boitard, en 1828, nun sentido mái técnico.
Táin Bó Cúailnge
A disputa real
Mac Roth é enviado ao lugar para que Dáre alugue o animal por un ano, contra pago de cincuenta becerras e moitas máis se fose necesario (outro terreo equivalente ao seu, un carro que vale "tres veces sete escravos" e "amizade da coxa de Medb"). Nun primeiro momento, Dáre acepta a proposta, pero decátase pola indiscreción dun mensaxeiro de que se o rexeitase o seu touro sería arrebatado á forza. Cambia de opinión e négase a renunciar ao seu animal.
Kermes
Características
Todas as especies de Kermes comparten os seguintes trazos anatómicos nas femias adultas:
Margaret Todd
Primeiros anos e formación
Todd era filla de James Cameron Todd e Jeannie McBain, de Glasgow. Estudou en Edimburgo, Glasgow e Berlín.
Kermes
Características
Rstudis recentes suxiren que moitas especies incluídas actualmente no xénero Kermes teñen unha morfoloxía moi variada, o que dificulta o diagnóstico xenérico, polo que é necesario realizar máis trablljos, en particular sobre as femias postreprodutoras.
Táin Bó Cúailnge
A invasión do Ulster
miniatura|288x288px| Cúchulainn en batalla, ilustración de Myths and Legends of the Celts, T. W. Rolleston, 1911 (ilustrador descoñecido) Medb fai vir a Crúachan aos sete "Mane", os fillos de Mága, xunto con Cormac Cond Longas e Fergus Mac Roeg, todos cos seus exércitos. Quedan 15 días a festexaren. Antes de lanzar a expedición, a raíña consultará co seu druída. Despois é unha multitude de reis, guerreiros e xente que se despraza cara ao Ulster. Cúchulainn e Sualtam descobren os exércitos e van dar a alarma. Medb foi informada de que Conchobar e os Ulates, son incapaces de loitar pero no campamento irlandés un druída advirte do poder dun guerreiro real.
Kermes
Bioloxía
A maioría destes insectos son parasitos das árbores do xénero Quercus, aliméntanse do seu zume. Os individuos desenvólvense principalmente en fendas de casca e en pequenas poliñas. ·
Táin Bó Cúailnge
A invasión do Ulster
O primeiro enfrontamento ten lugar en Ath Gabla (o Vao da Forcada), Cúchulainn decapita aos dous fillos de Nera e os seus cocheiros, que constituían a vangarda dos irlandeses, e devolve os seus cadáveres. Fergus informa a Ailill e Medb que esta matanza só pode ser obra por Cúchulainn, o guerreiro máis temible e sedento de sangue. Despois cóntalles sobre a infancia e as fazañas de Setanta.
Pietermaritzburg
miniatura|240px|Localización do municipo na [[Provincia de KwaZulu-Natal]] miniatura|240px|Torre do reloxo da Universidade de KwaZulu-Natal miniatura|240px|Xardín Botánico de KwaZulu-Natal, en Pietermaritzburg
Elisa Holopainen
Elisa Holopainen, nada en Tuusniemi o 27 de decembro de 2001, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo que xoga como á esquerda. Na tempada 2022-23 xogaba no KalPa de Kuopio da Naisten Liiga, equipo ao que regresou logo de pasar unha tempada en K-Espoo.
Kermes
Bioloxía
As femias producen un pigmento vermello, chamado quermes, que é a fonte natural do colorante carmesí.
Historia
Na época romana o médico Dioscórides escribiu que o mellor carmesí proviña do quermes das provincias de Galacia e Armenia.
Táin Bó Cúailnge
A invasión do Ulster
Ao día seguinte, Cúchulainn vai ante os exércitos dos catro grandes reinos de Irlanda, corta a cabeza de Orlám e os tres fillos de Arach, que acudiron a enfrontarse a el, corren a mesma sorte. Ao día seguinte, cen guerreiros sucumben. Cando chega a noite, mentres el prepara as armas, son outros cen guerreiros que morren de medo. Cambio de estratexia, decídese desagravialo e subornalo en varias ocasións, pero o campión do Ulster négase e atopa máis glorioso permanecer na corte de Conchobar. Retómanse os masacres, cada vez perecen cen guerreiros. Entón acórdase que cada día un guerreiro ha ir loitar contra Cúchulainn, o exército poderá avanzar durante o tempo do combate, para despois deterse cando o guerreiro morre. Seguen moitos combates cun desenlace invariable.
O Moreno de Cooley e as súas 50 vacas son capturados por Buide, fillo de Bain Blai. Quince días despois xúntanse os exércitos dos catro reinos. Cúchulainn usa por primeira vez a "gae bolga" contra Redg, o satirista de Medb. Os combates continúan, pero non hai moitos homes dispostos a se enfrontaren co campión do Ulster; a raíña atráeos con promesas, fainos beber e entrégaos ás caricias de Findabair. Medb envía 100 guerreiros que son asasinados. Os exércitos dos catro reinos instálanse na chaira de Murthemme e envían botín e rabaños cara ao sur.
A intervención de Lug
Un guerreiro invisible para os inimigos dos Ulates chega ao campamento de Cúchulainn. É Lug, o deus supremo, que tamén é o pai divino do heroe. Con plantas do Sidh, cura as feridas do seu fillo que dorme tres días e tres noites porque non descansara entre Samain e Imbolc. Ao final deste descanso, fai preparar o seu carro de combate e lanza o ataque, este episodio coñécese como "masacre de Murthemme»: seis capas de cadáveres de guerreiros inimigos amontóanse no campo de batalla, cento cincuenta reis perden a vida e un terzo dos irlandeses resulta ferido.
Elisa Holopainen
Holopainen ten xogado na selección finlandesa, coa que conseguiu a medalla de prata no Campionato do Mundo de 2019 e dúas pratas no Campionato do Mundo de 2021 e no torneo olímpico de 2022 celebrado en Beijing. Ademais gañou o bronce coa selección finlandesa sub-18 no Campionato do Mundo sub-18 de 2019.
Táin Bó Cúailnge
A intervención de Lug
Con todos os loitadores sistematicamente decapitados, Medb chama ao guerreiro máis valente, Ferdiad. Grazas á maxia dos seus druídas, á intoxicación etílica, ás promesas de tesouro e á man de Findabair, ela obrígao a aceptar o duelo contra o seu amigo. O encontro ten lugar no vao e despois dunha longa discusión comeza o asalto. Dura tres días, pola noite cúranse e restablécense. O último día o combate é tan violento que o río cambia de curso; Cúchulainn recibe un golpe de espada no peito, e entón mata a Ferdiad cun golpe de "gae bolga". Uns guerreiros ulates levan a Cúchulainn para lavalo e curalo, nun torrente onde os Tuatha Dé Danann depositaron herbas medicinais.
Rochad Mac Fathemain vén botarlle unha man a Cúchulainn, Findabair é animada pola súa nai a pasar a noite con el e conseguir unha tregua, antes da gran batalla de Gárech e Ilgárech, anunciada polos druídas. Os príncipes de Munster aos que lles prometeran a man da princesa revólvense e Findabair morre de vergoña.
O espertar dos Ulates
Sualtam, un dos pais terreais de Cúchulainn chega preto do seu fillo moribundo, que lle pide que busque axuda dos ulates. Chegado a Emain Macha, a súa arenga permanece sen resposta, porque ninguén pode falar antes ca o rei, que el mesmo non pode falar antes ca os seus druídas. Por ter arengado ao rei deste xeito, o druída Cathbad provoca a morte do mensaxeiro, pero Conchobar decide reunir a todos os guerreiros do Ulster. Conchobar e Celtchar, á fronte de "tres mil comandantes de carros» e un gran número de xinetes corren cara ao campamento irlandés; no primeiro ataque o rei mata oitocentos guerreiros.
Despois de observar o campamento dos ulates, Mac Roth informa aos soberanos de Connaught e Fergus explica cales son os nobres que viu e cal é o seu valor. Augura a derrota da coalición. É entón cando Morrigan chega para entusiasmar os homes de ambos os bandos. Cúchulainn, ferido, non pode asistir á batalla final, cuxo curso lle contou o seu cocheiro, Lóeg. Os ulates vencen, os vencidos regresan a Crúachan.
O Moreno de Cúailnge, pola súa banda, chegara a Connaught. Debe enfrontarse ao Cornudo Branco, o touro de Ailill, a loita fainos atravesar toda Irlanda. Despois de matar ao seu adversario, o Moreno volve a Cooley para morrer alí.
Pietermaritzburg
Pietermaritzburg é unha cidade de Suráfrica, que é a capital e a segunda cidade máis grande da Provincia de KwaZulu-Natal.
Margaret Todd
Primeiros anos e formación
Mentres traballaba como profesora de escola en 1886, Todd foi unha das primeiras estudantes da Escola de Medicina para Mulleres de Edimburgo, na que se matriculou despois de saber que o Royal College of Physicians and Surgeons abrise os seus exames para mulleres. Levoulle oito anos completar a formación, cuxo currículo foi de catro anos, porque, mentres estudaba, escribiu unha novela, Mona Maclean, baixo o pseudónimo de "Graham Travers".
Pietermaritzburg
Xeografía
Situada a unha altitude media de 596 msnm, a cidade ocupa unha superficie de 126,15 km².
Segundo o censo de 2011 contaba cunha poboación de 223 448 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 800 hab/km².
Margaret Todd
Primeiros anos e formación
A revista Punch describiuna como "unha novela cun propósito, algo que non se recomenda nunha novela, sobre todo cando ese propósito é demostrar a habilidade indispensable das mulleres médicas". Despois de licenciarse en medicina, continuou estudando en Bruxelas.
Pietermaritzburg
Xeografía
Popularmente chamada Maritzburg, e abreviada coa sigla PMB, é a sede do campus da Universidade de KwaZulu-Natal.
É unha cidade industrial que produce aluminio, madeira e derivados, e produtos lácteos.
Margaret Todd
Carreira
No Hospital de Edimburgo, no centro de saúde de mulleres e nenos, ocupou o cargo de médico asistente, pero deixouno despois de cinco anos.
Pietermaritzburg
Historia
A cidade foi fundada en 1838.
Margaret Todd
Carreira
O seu primeiro libro tivo unha boa acollida. Máis tarde, publicou Fellow Travelers e Kirsty O 'The Mill Toun en 1896 e Windyhaugh en 1898, sempre co seu pseudónimo masculino; con todo, a súa verdadeira identidade era coñecida e foi mencionada nas críticas dos seus libros. En 1906, os seus editores engadiron "Margaret Todd, MD" entre parénteses debaixo do seu pseudónimo. En total, publicou seis novelas e escribiu contos para revistas.
Isótopos
Todd era amiga da familia do químico Frederick Soddy, que máis tarde se convertería en profesor na Universidade de Glasgow. En 1913, Soddy explicoulle a Todd a súa investigación sobre a radioactividade, pola que gañaría o Premio Nobel de Química en 1921, e mostroulle que algúns elementos radioactivos teñen máis dunha masa atómica, aínda que as súas propiedades químicas son idénticas; isto fai que átomos de diferentes masas ocupen o mesmo lugar na táboa periódica. Todd suxeriulle que os chamase "isótopos", que significa, en grego, "no mesmo lugar". Soddy aceptou este termo e máis tarde pasou a formar parte da nomenclatura científica utilizada en todo o mundo.
Vida persoal
Todd era a compañeira da doutora Sophia Jex-Blake, a fundadora da facultade e do lugar de traballo de Todd. Tras a xubilación de Jex-Blake en 1899, as dúas mudáronse a Rotherfield, onde Todd escribiu The Way of Escape (1902) e Growth (1906). Despois da morte de Jex-Blake, escribiu unha biografía titulada The Life of Dr Sophia Jex-Blake (1918), na que relataba a loita das mulleres ao longo do século XIX para exercer a Medicina, e asinouna co seu propio nome. The Times describiu o traballo como "case demasiado minucioso para o lector en xeral", pero recibiu eloxios noutras publicacións.
Todd faleceu aos 59 anos, tres meses despois de que se publicase a súa biografía de Jex-Blake.
No seu testamento legou 3000 libras para promover o avance da muller na Medicina.
Duque de Zhou
Duque de Zhou ou Gong de Zhou (chinés tradicional: 周公旦, chinés simplificado: 周公旦, pinyin: Zhōu Gōngdàn; Wade-Giles: Chou Kungdan) xogou un papel moi importante na consolidación da recentemente fundada dinastía Zhou. Era irmán do rei Wu de Zhou, o primeiro rei da dinastía Zhou da antiga China. Debido a que o seu feudo estaba arredor da capital de Zhou Chengzhou (máis tarde Luoyang). O duque de Zhou tamén era coñecido como Zhou Gong (周公), Zhou Gong Dan (周公 旦), Shu Dan (叔 旦) ou Zhou Dan (周旦).
Só tres anos despois da derrota da dinastía Shang, o rei Wu fracasou e a realeza, seguindo o costume de Zhou, pasou ao seu fillo, o rei Cheng de Zhou.
Outros artigos
<references responsive="1" group="">
Moedas conmemorativas de Suíza
miniatura|377x377px|[[Estoxo de presentación dunha moeda conmemorativa de 2009 da serie Pro Patria.]] As moedas conmemorativas de Suíza abranguen as emisións en francos suízos de carácter conmemorativo efectuadas pola Confederación Suíza e cuñadas na Casa da Moeda de Suíza, en Berna, a partir de 1936.
Malia estaren dotadas de curso legal, na súa maioría non foron concibidas para o seu uso nos pagamentos correntes, dado que o seu prezo de compra está adoito por riba do seu valor nominal, senón que a súa emisión está destinada ao coleccionismo numismático e ao investimento.
En tanto que o Banco Nacional Suízo é o respondable de determinar as emisións de moedas para a circulación, no caso das moedas conmemorativas de colección é a propia Swissmint a que exerce esta responsabilidade. Os beneficios da comercialización das moedas conmemorativas son utilizados pola Confederación para o apoio financeiro a diversos proxectos culturais en Suíza.