cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia
Historia
Ao longo de todo este tempo transcorrido desde a súa creación, o Gabinete foi adquirindo unha sona crecente, en parte grazas aos numerosos agasallos e doazóns: en 1776, o abade e numismático Barthélemy achegou mediante adquisición a colección de 32.000 moedas do mundo grego de Joseph Pellerin, ademais das antigüidades do Conde de Caylus ou, en 1862, as do Duque de Luynes. En 1917 foi instalado, finalmente, nas instalacións actuais, no primeiro andar do edificio da Biblioteca Nacional de Francia.
Fondos numismáticos
miniatura|Moeda [[Reino grecobractiano|grecobractiana no Gabinete de Medallas: 20 estateros a nome do rei Eucrátides I, a moeda de ouro máis grande coñecida da Antigüidade (peso: 169,2 g e diámetro: 58 mm).]] O Gabinete de Medallas posúe arredor de 520.000 moedas e medallas. As moedas, que son maioría, divídense en varias coleccións:
Outros fondos
O Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades conserva tamén 35.000 obxectos non monetarios, entre eles:
Responsables do Gabinete de Medallas
A primeira denominación do cargo da paersoa encargada do gabinete foi "intendente de medallas e antigüidades do Rei" (1601). Posteriormente cambiouse a "intendente do Gabinete de Medallas e Antigüidades do Rei" (1660) e a "comisario da garda da Biblioteca e do Gabinete de Medallas do Rei" (1666). Baixo Luís XV, a denominación pasou a "garda do Gabinbete de Medallas do Rei". En 1795 instituíuse a duplicidade dun "conservador-profesor" e un "conservador-bibliotecario", que foi substituído ese mesmo ano polo posto de "director a cargo do Gabinete de Antigüidades e Medallas. Esta situación bastante confusa provocou rivalidades ata 1848. Logo nomeouse un conservador xefe para o cargo de director do departamento das devanditas coleccións.
Publicacións
No departamento reside unha importante colección de documentos relativos ás súas coleccións, composta por 80.000 obras. Como centro de documentación e de investigación, publica a serie de Tresors monétaires (22 volumes, desde 1979 a 2006).
Ademais, é a sede da Sociedade Francesa de Numismática (Société Française de Numismatique).
A partir de 1976, publicou o ''Bibliothèque Nationale. Catalogue des Monnaies de l’Empire Romain (BNCMR''), coa seguinte composición:
O Gabinete de Medallas publica en liña o seu catálogo, titulado Catalogue des Médailles et Antiques de la Bibliothèque nationale de France, no que se poden facer procuras con diversos criterios. Paralelamente, ofrece no seu sitio web unha pormenorizada listaxe de todos os catálogos impresos publicados sobre os seus fondos, ordenados segundo a súa tipoloxía e a súa época.
Matar a un muerto
Matar a un muerto é un filme paraguaio de 2019 dirixido por Hugo Giménez. Foi escollido como candidato de Paraguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Durante a ditadura militar en Paraguai na década de 1970 dous homes enterran de maneira secreta as vítimas da ditadura ata que descobren que un dos corpos aínda está vivo.
Sabotaxe (filme de 1936)
Sabotaxe (en Sabotage) é un filme dirixido por Alfred Hitchcock que foi estreado en 1936. Pertence ó xénero cinematográfico do suspense e está protagonizado por Sylvia Sidney, Oskar Homolka, Desmond Tester e John Loder.
Sinopse
Adaptación libre dunha novela de Joseph Conrad. En Londres, nos anos previos á guerra, unha misteriosa muller comeza a sospeitar que o seu home, dono dun pequeno cine de barrio, lle é infiel. Cando unha sabotaxe deixa sen enerxía eléctrica a cidade, a muller comprende que non se trata dun asunto de cornos.
Meiriño
Características
Meiriño ou oficial de xustiza (tamén chamado sagio ou saión, en castelán sayón): tiña atribucións diversas; entre outras, era o encargado de prender, citar, peñorar e cumprir calquera mandado xudicial. A figura corresponde ao actual "oficial de xustiza" do dereito español, denominación que tamén se dá no dereito portugués (aínda se utiliza no Brasil), que conserva a denominación tradicional común ao galego.
Meiriño mor (en castelán merino mayor) referíase aos corrixidores ou adiantados que eran os delegados do rei nun territorio denominado meiriñado (e nomeados por el), na que fiscalizaban a administración da xustiza.
Segundo a Historia do Dereito Portugués:
A diferenza entre os dous postos vén de antigo, pois xa está presente nas Partidas de Afonso X:
Como se ve, o meiriño mor "fai xustiza", isto é, xulga. O meiriño-saión só fai que se cumpran estas decisións (aínda que non só ás ordes dun meiriño-mor, se non de calquera administrador de xustiza: xuíces, ouvidores, vigairos...).
Carme Hermida
María do Carme Hermida Gulías, nada na Portela de Lamas (Pardesoa, Forcarei) o 13 de novembro de 1961, é unha filóloga, escritora e política galega.
Traxectoria
Aos nove anos marchou coa familia a Euskadi. Volveu para estudar Filoloxía Galega na Universidade de Santiago de Compostela, onde doutorou coa tese O rexurdir da conciencia idiomática en Galicia (1840-1891) (1991). Dende 1995 é profesora titular de Lingua Galega na USC. Foi bolseira do Instituto da Lingua Galega (1983), onde colaborou no Atlas Lingüístico Galego, Glosario de voces galegas de hoxe e no Diccionario de verbos galegos conxugados. Participación na elaboración de libros de texto para o ensino e o coñecemento da lingua galega, colaborou no Diccionario normativo galego-castelán (1988), no Diccionario castelán-galego de frases, usos e sinónimos (1990), no Gran diccionario Xerais da lingua (2000) e no Diccionario Xerais da lingua (2002). Tamén colaborou no espazo Faíscas da lingua (1986) da TVG, coordinou a sección "Mellore o seu galego" de O Correo Galego e dirixiu a colección de literatura infantil e xuvenil de Sotelo Blanco. É membro da Fundación Premios da Crítica Galicia, da Fundación Sotelo Blanco e foi membro fundadora do colectivo cultural Redes Escarlata, do que foi presidenta, tamén fundou e coordina a asociación de Mulleres Galegas na Comunicación (Mugacom). Foi concelleira de cultura en Teo.
Obras
miniatura|''Gramática práctica (morfosintaxe). 2004.
Superhero Movie
Superhero Movie é un filme estadounidense dirixido por Craig Mazin que foi estreado no 2008.
Sinopse
Parodia dos filmes de superhomes, dende Spider-Man, ata Batman empeza, de novo a cargo dos creadores de Scary Movie. Nesta ocasión a historia céntrase en Rick Riker, un rapaz agradábel pero moi zoupón que adquire súper poderes.
Diego Zúñiga Soutomaior
Diego Zúñiga Soutomaior, nado en Freixeiro (Vigo) en 1564 e finado en 1637, foi un eclesiástico galego.
Dietrich Bonhoeffer
Ante a manipulación ideolóxica da sociedade alemá polo nazismo, foi con Karl Barth un dos grandes animadores da Igrexa confesante, que se opuxo ao novo réxime por consideralo un neopaganismo idólatra, inimigo do auténtico cristianismo.
Pensamento
Bonhoeffer rexeita con vehemencia un cristianismo burgués que constrúe un Deus á súa medida. Rexeita, asemade, o Deus da filosofía, por ser un Deus abstracto e afastado. Desconfía tamén dun Deus da relixión, feito a imaxe e semellanza das necesidades da inmaturidade impropia do home contemporáneo. Afirma, pois, un cristianismo sen relixión, que vive da experiencia do amor absoluto manifestado en Cristo. Unha fe sen relixión, que busca o seguimento radical e o servizo universal fronte ao espírito mesquiño do home tipicamente relixioso, escravo da preocupación egoísta pola súa propia salvación.
Para Bonhoeffer o Deus de Xesucristo interpela a existencia con toda a súa angustia e profundidade, ao modo de Kierkegaard. Pero é tamén un Deus que está no centro da vida na súa dimensión social e, xa que logo, na súa proxección política. O crente é un home para os demais e isto pode levalo a enfrontarse ás estruturas que escravizan á persoa e a combater ao poder político totalitario.
Acción e execución
Bonhoeffer, como pastor protestante, despregou unha acción incansable para axitar as conciencias manipuladas pola ideoloxía nazi. Organizou accións de axuda ás minorías perseguidas, especialmente aos xudeus. Prohibíuselle o traballo docente e pastoral. Acosado pola Gestapo viaxa ao Reino Unido pero decide retornar. Implicouse na resistencia organizada a un réxime que acabou encarcerándoo, trasladándoo a varios campos de concentración e aforcándoo.
Sociedade erudita
Unha sociedade erudita (tamén coñecida como academia erudita ou asociación académica) é unha organización que existe para promover unha disciplina académica, unha profesión ou un grupo de disciplinas relacionadas como as artes. A afiliación pode ser aberta a todos, pode requirir posesión dalgunha cualificación ou pode ser unha honra conferida por elección.
Variación
Variación pode referirse á:
Sociedade erudita
Moitas das sociedades eruditas son organizacións sen ánimo de lucro, e moitos son asociacións profesionais. As súas actividades tipicamente inclúen conferencias regulares para a presentación e discusión de novos resultados de investigación e publicación de revistas académicas patrocinadoras na súa disciplina. Algúns tamén actúan colexios profesionais, regulando as actividades dos seus membros no interese público ou no interese colectivo da afiliación.
Historia
Algunhas das máis antigas sociedaeds eruditas son a Académie des Jeux floraux (fundada en 1323), a Sodalitas Litterarum Vistulana (fundada en 1488), a Accademia della Crusca (fundada en 1585), a Accademia dei Lincei (fundada en 1603), a Academia Francesa (fundada en 1635), a Leopoldina (fundada en 1652), a Royal Society of London (fundada en 1660) e a Académie des sciences (fundada en 1666).
Campo de Riazor
O campo de Riazor foi un campo de fútbol na Coruña no que o Deportivo da Coruña xogou os seus partidos como local entre 1909 e 1944. Este terreo de xogo estaba situado nas proximidades do actual estadio, no lugar que na actualidade ocupa o colexio das Escravas. O novo campo foi inaugurado o 16 de maio de 1909 cun partido fronte ó Fortuna de Vigo. O partido finalizou coa vitoria do equipo vigués por 1-3. O xornal El Noroeste relataba o acontecemento do seguinte xeito:
Finalmente en outubro de 1944 o Deportivo trasladouse de novo ó actual estadio construído orixinalmente por Santiago Rey Pedreira.
Lomé
Lomé, é a capital de Togo. Situada no golfo da Guinea, en África, Lomé é o centro administrativo e industrial do país, así como o seu principal porto. Aínda que estimase a súa poboación en preto dun millón de persoas, oficialmente, a comunidade ten 796.416 habitantes (censo 2006), mentres que a cidade ten 737.751 habitantes. miniatura|left | Panorama A súa área metropolitana está crecendo cara á fronteira con Ghana, situada a uns centos de metros do centro. Polo tanto, é unha cidade fronteiriza.
Lomé non é unha cidade " Colonial" (construída e establecida polas potencias coloniais) ou un "pobo tradicional" (a aldea, onde as raíces aínda están inscritos nas estruturas urbanas e os seus procesos)
Lomé é unha cidade africana que está vivindo e evolucionando á velocidade do raio, os ritmos das discotecas, ciber cafés, moto-taxis (zémidjans) ou a zona franca do porto de Lomé.
Lomé é sen dúbida unha cidade africana, que mestura a tradición do Animismo (mercado dos fetiches) e as imaxes modernas dos hoteis de luxo e edificios bancarios.
Alacha
A alacha, lacha, sardinela lombuda, ou sardinela atántica,, son varios dos nomes con que en Galicia se coñece a especie Sardinella aurita, Valenciennes 1847, peixe mariño da orde dos clupeiformes e familia dos clupeidos semellante á sardiña e á zamborca.
Características
Ten o corpo alongado, fusiforme, de ata 30 cm de lonxitude e coloración azulada cunha conspicula liña amarela ao longo dos flancos que frecuentemente desaparece despois de morto. Os adultos teñen unha pequena mancha negra característica detrás do opérculo e, frecuentemente, a punta da mandíbula, a lingua e a cámara branquial escuras.
Hábitat e bioloxía
Vive no Atlántico oriental, desde o estreito de Xibraltar e o mar Mediterráneo (onde a súa presenza é esporádica) ata Suráfrica, e no occidental, desde os Estados Unidos ata á Arxentina.
É unha especie peláxica, migradora, gregaria, que forma cardumes frecuentemente asociado ás sardiñas, buscando as augas máis frías e salgadas onde abunda o alimento; en verán, aproxímase ao litoral, e en inverno volve ás augas máis profundas de mar aberto.
Interese pesqueiro e comercial
Péscase e comercialízae igual que a sardiña, pero a súa carne é menos graxa e ten numerosas espiñas longas e finas.
Utilízase para a elaboración de conservas de sardiña, pero na etiquetaxe debe indicarse claramente o nome común e científico, para diferenciala ante o consumidor da sardiña verdadeira. Forma parte das denominadas conservas de produtos tipo sardiña xunto a unha longa lista de especies semellantes e comercializadas e presentadas de forma similar ás conservas de sardiña.
Bertomeu
dereita|miniatura|230px|[[Bertomeu, apóstolo|San Bertomeu, no Xuízo Final de Miguel Anxo.]]
Bertomeu é un nome propio masculino de orixe hebraica na súa variante en galego. Bertomeu foi un dos apóstolos de Xesús. En Galicia existen numerosas parroquias que teñen a San Bertomeu de patrón (véxase:Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Bertomeu).
Etimoloxía
O nome Bertomeu (en grego Βαρθολομαίος) procede do patronímico aramaico bar-Tôlmay, "fillo de Tôlmay" ou "fillo de Tolomeo".
Santoral
24 de agosto: San Bertomeu, apóstolo.
Personaxes celebres
miniatura|right|200px|[[Bartolomé de las Casas.]] miniatura|right|200px|[[Bartolomé Esteban Murillo.]]
Unionistas de Salamanca Club de Fútbol
O Unionistas de Salamanca Club de Fútbol é un club de fútbol español da cidade de Salamanca, en Castela e León. Actualmente compite no Grupo 1 da Primeira División RFEF.
Foi fundado o 26 de agosto de 2013 por varios membros da Platamorma de Aficionados Unionistas e outros seguidores e afeccionados da UD Salamanca como homenaxe a ese equipo, desaparecido o 18 de xuño do mesmo ano. O club é xestionado democraticamente polos seus propios afeccionados, cun voto por cada socio.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos no Estadio Municipal Reina Sofía, propiedade do Concello de Salamanca, con capacidade para 4.895 espectadores.
Na tempada 2014/15 xogou os seus partidos no campo municipal Rosa Colorado, coñecido comunmente como "La Sindical", e posteriormente xogou nas Pistas do Helmántico, ata a construción das actuais instalacións.
Tibor Nyilasi
Tibor Nyilasi, nado o 18 de xaneiro de 1955 en Várpalota é un exfutbolista e adestrador de fútbol húngaro que xogaba na demarcación de dianteiro. A súa carreira trascurriu no Ferencvárosi TC, no Austria Wien e na Selección de fútbol de Hungría.
Palmarés
No Ferencvárosi TC:
No Austria Wien:
Especie pouco preocupante
miniatura|250x250px|A categoría de Preocupación Menor na versión 3.1 de [[2008 da Lista Vermella da UICN.]] Unha especie pouco preocupante (abreviado oficialmente como LC dende o nome orixinal en inglés "least concern") é aquela que se que considera ser de baixa preocupación cando, tras ser avaliada pola UICN, non cumpre ningún dos criterios das categorías de especies en perigo, en perigo crítico, vulnerable ou case ameazada da lista vermella que elabora a organización. En consecuencia, a categoría "preocupación menor" da lista inclúe a todos aqueles taxons abundantes e de ampla distribución, que non se atopan baixo ameaza de desaparecer nun futuro próximo. Son, polo tanto, os de menor risco na lista. miniatura|250x250px|A categoría de Preocupación Menor na versión 2.3 de [[1994 da Lista Vermella da UICN.]] Na versión 2.3 da Lista Vermella, de 1994 e vixente até 2001, a "preocupación menor" era unha subcategoría de "baixo risco" (LR), sendo a súa abreviación oficial LR/lc ou (lc).
Mosca doméstica
A mosca doméstica (ou común), de nome científico Musca domestica, é un díptero da suborde dos Cyclorrhapha. É a especie de mosca máis común nas casas. Os insectos adultos son grises ou negros con catro liñas lonxitudinais no tórax, corpos lixeiramene peludos e un só par de ás membranosas. Teñen ollos compostos vermellos, e as femias, que son lixeiramente meirandes, teñen estes máis separados que os machos. Crese que evolucionou na era Cenozoica, posiblemente no Oriente Próximo, e espallouse por todo o mundo.
Poñen grupos duns cen ovos en materia orgánica en descomposición, como lixo, prea ou feces. Estes eclosionan orixinando larvas chamadas careixas, que se transforman en pupas marróns avermelladas, duns 8 mm de longo. As moscas adultas viven normalmente de dúas a catro semanas, pero poden hibernar durante o inverno. Os adultos aliméntanse de diversas substancias líquidas ou semilíquidas sobre materiais sólidos que son abrandados con saliva. Portan patóxenos nos seus corpos e feces e poden contaminar os alimentos e contribuír á transferencia de enfermidades transmitidas polos alimentos, polo que son consideradas pragas, pero foron usadas en experimentos de laboratorio para investigar o envellecemento e a determinación do sexo.
Descrición
miniatura|esquerda|Vista frontal dunha mosca doméstica. miniatura|Escaneo dunha mosca doméstica con [[microscopio electrónico de varrido.]]
As moscas domésticas adultas crecen ata ter de 8 a 12 milímetros de longo. O tórax é gris ou ás veces incluso branco, e ten catro liñas escuras lonxitudinais no dorso. Todo o corpo está cuberto con proxección similares a pelos. As femias son lixeiramene maiores que os machos, e o espazo entre os seus ollos compostos vermellos é moito maior.
As pupas poden pesar de 8 a 20 mg en diferentes condicións.
Igual que outros dípteros teñen só un par de ás, e o que sería o segundo par de ás está reducido a pequenos halterios que lle dan estabilidade no voo. Caracteristicamente, a vea media (M1+2 ou cuarta vea longa da á) presenta unha brusca curvatura cara ariba.
Especies similares á mosca doméstica son: As pezas bucais da mosca teñen unha probóscide ou protrusión tubular, ao final do cal hai un labium. A estrutura é a dun órgano esponxa que está caracterizado por ter moitas canles, chamadas pseudotraqueas, cuxa finalidade é captar líquidos. O líqido absorbido é finalmente transportado ao esófago.
Ciclo de vida
miniatura|esquerda|Anatomía da mosca doméstica.
Unha femia pode poñer uns 500 ovos durante a súa vida, en varios grupos de 75 a 150. Os ovos son brancos e duns 1,2 mm de lonxitude. As larvas que saen do ovo, chamadas careixas (entre outros nomes), viven e aliméntanse de materia orgánica, xeralmente en descomposición, como lixo, prea ou feces. As larvas son brancas, de 3 a 9 mm de longo, máis delgadas na zona anterior, non teñen patas e presetan un pequeno conxunto de espiñas na parte ventral do abdome. Ao final do seu cuarto ínstar, a larva arrástrase a un lugar seco e frío e transfórmase en pupa, de cor avemellada ou marrón e duns 8 mm de longo. As moscas adultas emerxen despois da pupa unha vez que realizaron unha metamorfose completa. Os adultos viven de dúas semanas a un mes na natureza ou máis tempo en condicións de laboratorio benignas. Unha vez que saíron da pupa, as moscas deixan de crecer; as moscas pequenas non son necesariamente moscas novas, senón o resultado de que conseguiron pouca comida durante o estado larvario.
miniatura|Apareamento de Musca domestica
Con tempo cálido os ovos eclosionan en só 8 a 12 horas, pero con tempo frío tardan 24 horas. Unhas 36 horas despois de ter saído da pupa, a femia é receptiva ao apareamento. O macho monta por detrás á súa parella e inxecta o esperma. A copulación dura uns poucos segundos ou un par de minutos. O apareamento é políxino. Normalmente, a femia aparéase unha soa vez, almacenando o esperma para usalo moitas veces e poñer varios conxuntos de ovos.
Determinación do sexo
A mosca doméstica utilízase para estudar o mecanismo determinación do sexo. Aínda que existe unha gran variedade de mecanismos de determinación do sexo na natureza (por exemplo, a heterogamia de machos e femias, a haplodiploidía, factores ambientais), a maneira en que se determina o sexo está normalmente fixada nunha determinada especie. A diferenza do que ocorre noutras moscas como Drosophila os xenes Sex-lethal non están implicados na determinación do sexo de M. domestica, e a compensación de dose de cromosomas X, se existe nelas, non está acoplada coa diferenciación suxual. Os machos portan un factor determinante da masculinidade (M) que pode estar localizado en calquera cromosoma, e un macho pode ter moitos factores M. As femias carecen de M e/ou teñen un alelo dominante do xene Md-tra (Md-tra D ) que actúa como locus determinante da feminidade mesmo en presenza de múltiples copias de M. Porén, o mecanismo exacto de determinación do sexo na mosca doméstica aínda require máis investigacións.
Evolución
Aínda que a orde dos dípteros é moi antiga, as verdadeiras moscas domésticas crese que evolucionaron a principios da era Cenozoica. Crese que se orixinaron no sur da rexión Paleártica, especialmente no Próximo Oriente. Debido á súa estreita relación de comensal cos humanos, probablemente a súa distribución mundial dependeu da súa comigración cos humanos.
A mosca doméstica é a máis común de todas as moscas que adoitan aparecer nas casas humanas, e supón o 91% de todas as moscas nas casas, e é o insecto cunha maior distribución, que se encontra por todo o mundo.
Relacións cos humanos
As moscas domésticas aliméntanse de substancias líquidas ou semilíquidas acumuladas entre o material sólido, que foron abrandando salivando ou vomitando. Defecan con frecuencia, o cal é un dos factores que fan que o insecto sexa un perigoso espallador de patóxenos, que porta nas feces. Aínda que son moscas domésticas, aparentemente confinadas nas casas, poden voar varios quilómetros desde os seus lugares de reprodución. Son activas só de día, e descansan pola noite, por exemplo nas esqinas das habitacións, teitos, bodegas e alpendres, onde poden sobrevivir ao cru inverno hibernando, e cando chega a primavera, as moscas adultas só se ven durante poucos días despois de que empeza o desxeo.
Transmisora de enfermidades
A transmisión dos microorganismos que levan nos seus pelos, pezas bucais, vómitos e feces pode orixinar:
Potencial na xestión do lixo
A capacidade das larvas de mosca de alimentarse e desenvolverse nunha ampla variedade de materia orgánica en descomposición é importante para a reciclaxe de nutrientes na natureza. Os investigadores suxiren que esta adaptación pode ser explotada para eliminar certos tipos de lixo orgánico. As larvas poden criarse en masa de maneira controlada en esterco animal, reducindo así a cantidade de lixo e minimizando os riscos ambientais do seu vertido. As larvas colleitadas poden ser utilizadas para a nutrición animal.
Tarxelias
Estase de acordo en que tiña lugar un verdadeiro sacrificio humano, substituído en épocas posteriores por unha forma máis leve de expiación. Así en Leucas un criminal era anualmente lanzado dunha roca ao mar como chivo expiatorio: pero a súa caída era atenuada por aves vivas e as plumas pegábanse conectaban á súa persoa, e os homes miraban desde abaixo en barcos pequenos, quen o atrapaban e acompañaban máis aló do límite da cidade. De forma semellante, en Massilia, con ocasión dunha gran calamidade (unha praga ou a fame negra), un dos habitantes máis pobres ofreceuse voluntariamente como chivo expiatorio. Durante un ano era alimentado a expensas públicas, vestido con pezas de vestir sacras, conducido pola cidade no medio de execracións e expulsado máis aló dos límites da cidade.
A cerimonia do sétimo día era de carácter alegre. Toda clase de primicias eran levadas en procesión e ofrecidas ao deus, e nas pianopsias, ramas de oliveira vendadas con la, levadas por nenos, eran fixadas por eles nas portas das casas. Estas ramas, orixinalmente pensadas como amuletos para evitar as malas colleitas, foron despois consideradas parte dun servizo suplicante. No segundo día os coros de homes e nenos tomaban parte nos concursos musicais, cuxo premio era un trípode. Ademais, neste día eran adoptadas persoas que eran solemnemente recibidas nos genos e as fratrías dos seus pais adoptivos.
Seselle, A Regueira, Oza-Cesuras
Seselle é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
As horas de cartón
As horas de cartón é unha novela de Lois Xosé Pereira, publicada por Edicións Xerais en decembro de 1985, logo de recibir nese mesmo ano o II Premio Xerais. Foille concedido ese ano o Premio estatal da Crítica á narrativa galega.
Argumento
Clara é unha muller luguesa de 45 anos, profesora de literatura castelá. En novembro de 1975, coincidindo coa morte de Francisco Franco, fai recapitulación da súa propia vida. Está casada con Gonzalo, un médico que coñeceu mentres estudaban na Universidade de Santiago de Compostela que ten unha forte militancia política. Con el tivo un fillo, Mario, con problemas de desenvolvemento intelectual. Mais Gonzalo marchou a Inglaterra, onde ten outra parella e dúas fillas.
Regra
O termo regra pode ter os significados sseguintes:
As horas de cartón
Narración
A obra vai alternando o punto de vista narrativo, usando a terceira persoa e a primeira. Hai numerosas analepses ao longo da vida dos protagonistas. É unha narración moi experimental, con parágrafos longos e puntuación infrecuente.
A trama discorre principalmente en Lugo, con acción tamén en Santiago de Compostela, Madrid e París.
Regra
miniatura|Regra para medir
Lampazas, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Lampazas é un núcleo e aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do IGE dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
A aldea é coñecida polas súas festas, que se celebran na honra a Santa Bárbara no mes de agosto.
Queixumes dos pinos
Queixumes dos pinos é un libro de poemas escrito por Eduardo Pondal e publicado en 1886 na Biblioteca Gallega dos editores Latorre e Martínez, da Coruña, na imprenta de La Voz de Galicia.
Descrición
Pondal recolleu nel a maior parte dos poemas publicados en 1877 en Rumores de los pinos, aínda que reelaborándoos, traducindo algúns ao galego e facendo desaparecer outros escritos en castelán. O conxunto inicial, que estaba composto por trinta composicións, foise ampliando en posteriores edicións, incluíndo poemas como "Os pinos".
A segunda edición publicouse pola Academia Gallega, na Coruña, na imprenta de Zincke Hermanos, en 1935, con introdución de Manuel Murguía, e epílogo de Manuel Lugrís Freire.
A obra foi incluída na Biblioteca Básica da Cultura Galega da Editorial Galaxia, na Biblioteca de Autores Galegos de Diario 16 de Galicia e na Biblioteca Galega 120 de La Voz de Galicia.
Unha noite na ópera
Unha noite na ópera (en A Night at the Opera) é un filme americano de 1935 protagonizado por Groucho Marx, Chico Marx e Harpo Marx, e coas intervencións de Kitty Carlisle Hart, Allan Jones, Margaret Dumont, Siegfried Rumann, e Walter Woolf King. Foi o primeiro filme dos Irmáns Marx para a Metro-Goldwyn-Mayer e o primeiro despois de que Zeppo Marx deixase de actuar. Foi dirixido por Sam Wood.
Sinopse
O extravagante olfacto para os negocios de Groucho faino embarcar cara a Nova York xunto coas grandes estrelas da Ópera de Milán, cuns polisóns inesperados a bordo: Harpo e Chico. Entre os tres revolucionan o barco, organizan un escándalo en Nova York e converten a noite da estrea nunha tolemia que o mundo da ópera xamais poderá esquecer.
Igarapé-Miri
Igarapé-Miri é un concello do estado do Pará, no Brasil. É coñecido como a "Capital Mundial do Azaí", por ser o concello coa maior produción do mesmo no mundo. A súa poboación estimada no censo do Instituto Brasileiro de Geografía e Estatística de 2010 era de 58.023 habitantes. A cidade limita ao norte co concello de Abaetetuba, ao leste co concello de Moju, ao sur co de Mocajuba, e ao oeste co concello de Cametá.
Historia
O orixe da cidade, no século XVIII, está asociada a unha fábrica de madeira de construción, a cal era comercializada en Belém. En 1758, foi creado o distrito de Santana do igarapé-Miri, que formaba parte do concello de Belém. En 1843, foi elevado á categoría de vila, separándose de Belém- En 1896, foi elevado á categoría de cidade, co nome de Igarapé-Miri. .
Xeografía
O clima do concello corresponde ao megatérmico, tipo Ame da clasificación de Köppen. O clima corresponde ao clima da Rexión Norte do Brasil: ecuatorial, quente e húmido.
Lingua fante
Alfabeto
En 1990, a Oficina das Linguas de Ghana publicou unha guía ortográfica para o fante, que é a que se emprega no ensino e é semellante ás outras variedades akan.
Canción sin nombre
Canción sin nombre é un filme peruano de 2019 dirixido por Melina León. Estreouse na sección "Directors' Fortnight" do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019. Foi escollido como candidato do Perú para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tarantula
"Tarantula" é unha canción de The Smashing Pumpkins. Foi o primeiro sinxelo do seu sétimo álbum, Zeitgeist, e a súa primeira edición dende a súa reunión no ano 2006.
O 2 de xullo editouse en CD e en 7" no Reino Unido contendo a cara-b "Death From Above". Ambas as portadas teñen unha fotografía en branco e negro de Paris Hilton agarrando un BlackBerry coa capa do álbum Zeitgeist na súa pantalla, e unha imaxe dunha nube en forma de cogumelo no fondo.
Masacre de Khojali
280px|miniatura|Monumento ó masacre de Khojali erixido na [[A Haia|Haia, Países Baixos.]] O masacre de Khojali, tamén coñecido como a traxedia de Khojali, foi o asasinato de cando menos 161 civís azarís da vila de Khojaly o 26 de febreiro de 1992. De acordo coa versión azarí, así como a Memorial Human Rights Center, a Human Rights Watch e outras organizacións internacionais o masacre foi cometido por forzas armadas da etnia armenia, con apoio do 366.º Rexemento Motorizado ruso, aparentemente non actuando de acordo coa ordes do mando. As autoridades azarís contan 613 civís, incluíndo 106 mulleres e 63 nenos mortos. Este acontecemento foi o maior masacre ocorrido no transcurso do conflito no Nagorno-Karabakh.
Os gobernos e medios de comunicación occidentais refírense a este suceso como o "masacre de Khojaly", a "traxedia de Khojaly" ou a "batalla de Khojaly". As fontes azarís ocasionalmente refírense ó masacre como o "xenocidio de Khojaly" (en Xocalı soyqırımı) e a "traxedia de Khojaly" (en Xocalı faciəsi).
Contexto histórico
A única conexión terrestre de Armenia o Karabakh era a través do estreito e montañoso corredor de Lachin que só podía ser alcanzado de helicóptero. O único aeroporto da rexión situábase na pequena vila de Khojali, sete quilómetros ao norte de Stepanakert e cunha poboación estimada de 6 a 10 mil persoas. Engada-se aínda que, Khojali servía como base de artillería desde 23 de febreiro e ao final de febreiro, Khojali estaba bastante illada, tendo as forzas arménias desencadeado unha ofensiva o 26 de febreiro apoiada por carros de combate do 366ª unidade para capturar a localidade.
Afrontando cargos de grupos internacionais de masacrado intencionalmente civís, os oficiais armenios negaron a aparición de tal masacre e declararon que o obxectivo era só silenciar o lume de artillería vindo Khojali. Unha conta exacta do número de mortos nunca foi alcanzada, pero as estimacións máis conservadoras ligan con 485 mentres que a conta oficial das autoridades azarís ao número de mortos durante os acontecementos do 25 e 26 de febreiro apunta a 613 civís, dos cales 106 serían mulleres e 83 nenos. O 3 de marzo de 1992, o Boston Globe informou que máis de 1.000 persoas foron asasinadas nos máis de catro anos de conflito, citando o alcalde de Khojali, Elmar Mamedov, en como existiron aínda 200 desaparecidos, 300 reféns e 200 feridos nos combates. Un informe publicado 1992 pola organización humanitaria Helsinki Watch declarou que a súa enquisa apourou que os OMON azarís e membros "das milicias, aínda en uniforme e algúns aínda coas armas, estaban tamén xunto dos civís masacrados" o que pode ser a razón para os disparos armenios sobre eles.
Villares de la Reina
250px|miniatura|Igrexa de San Silvestre Villares de la Reina é un concello español situado na provincia de Salamanca, en Castela e León. Atópase na comarca de La Armuña, 4 km ao nordés do centro de Salamanca.
Tiña en 2017 unha poboación de 6.256 habitantes, agrupados en varios núcleos de poboación: Aldeaseca de la Armuña, Polígono Los Villares, Villares de la Reina, Fuente Serrana, El Helmántico, a Urbanización La Mina, a Urbanización El Viso e a Urbanización Las Bizarricas.
Rocket
"Rocket" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Foi o cuarto e derradeiro sinxelo do seu segundo álbum, Siamese Dream, e foi escrita por Billy Corgan. O sinxelo en CD é unha rareza valiosa para os seguidores da banda, xa que só foi editado en Australia. "Rocket" foi un dos poucos sinxelos que non apareceron no recompilatorio da banda Rotten Apples.
Lampazas
O topónimo galego Lampazas pode referirse a:
Bolsa de estudos
Unha bolsa de estudos é unha achega económica que se concede a aqueles estudantes ou investigadores co fin de levar a cabo os seus estudos ou investigacións.
As achegas económicas poden provir de organismos oficiais (en España, bolsa de estudos MEC do Ministerio de Educación e Cultura, bolsas de estudos das administracións autonómicas etc.) ou de organismos privados, xa sexan bancos e caixas de aforro, fundacións, empresas etc.
As bolsas de estudos poden ser xerais, para realizar os estudos ordinarios, ou poden pertencer a programas específicos, para intercambios no estranxeiro, ou entre distintas universidades dentro dun mesmo país, como as bolsas de estudos séneca para financiar a mobilidade de estudantes dentro do programa SICUE ou entre diversos países europeos (as chamadas Erasmus, ou do resto do mundo, por exemplo), para prácticas en empresa etc.
As bolsas de estudos para prácticas proliferaron nos últimos anos, en gran medida substituíndo outro tipo de contratos que requirirían mellores condicións de traballo e maiores soldos, xurdindo así a figura do bolseiro.
O obxectivo destas principalmente é o de dar a oportunidade a un alumno ou grupo de alumnos que non teñen a posibilidade de financiar os seus estudos e que aquel que lle outorga a bolsa de estudos considera que ten capacidades destacadas e que non debería perder a oportunidade de formarse.
Coia, Vigo
San Martiño de Coia é unha parroquia do concello de Vigo. Limita coas parroquias de Alcabre, Bouzas, Castrelos, Comesaña, Freixeiro, Matamá e Vigo Centro e pertence ó arciprestado de Vigo-Polígono.
Ten dúas entidades de poboación (Coia e As Travesas), 4 lugares e máis de 28.903 veciños (2020), 13.752 homes e 15.151 mulleres. Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): O Adro, Carballa, O Castro Castriño, O Chouzo, A Espedrigada, Esturáns, Figueirido, Lavadouro e Quintela.
Historia
En 1371 o rei Henrique II de Castela fixo doazón ao bispo tudense Joán de Castro do Couto e bailía de Coia e a parroquia foi ente independente até 1901 en que a Deputación Provincial de Pontevedra incorporouna ao concello de Vigo.
Os primeiros edificios foron construídos pola Promotora Benéfico Popular da Caixa de Aforros Municipal de Vigo. O proxecto foi para o arquitecto Desiderio Pernas, mais o barrio non se desenvolveu segundo os seus plans. Despois construíronse vivendas promovidas en cooperativa por empresas como Citroën e os estaleiros Vulcano, amais de vivendas de protección oficial.
No seu momento o barrio foi criticado polos excesos urbanísticos, que deron pé á construción de edificios sumamente altos, e pola alta criminalidade e marxinalidade na zona.
Descrición
Venancio R. Riobó sinálaa como casa dos templarios a partir do ano 1200.
É un barrio residencial con numerosas zonas verdes. É un dos barrios máis poboados da cidade, estruturado en torno á Avenida de Castelao, que vai dende a Praza de América ata a Avenida de Europa (camiño para ir a Samil).
No barrio hai varios colectivos cidadáns: as asociacións de veciños "Camiño Vello" (organizadora da Marcha Ciclista de Coia, creada pola fundadora da Asociación Xuvenil desta AAVV: Nelly Pérez Giráldez) e "Cristo da Vitoria" (organizadora do Medio-Maratón de Coia), o comité de solidariedade Óscar Romero, a Asociación Xuvenil Luar, o Club Vigo Voleibol (con sede no Pavillón de Coia) e o C.D. Coya.
O calendario estival acolle en xullo as Festas da Consolación cos seus conseguintes fogos artificiais.
Instalacións
miniatura|Polideportivo de Coia. Na parroquia atópase o Pavillón Polideportivo Coia, lugar en que xoga os seus partidos o Club Vigo Voleibol, equipo profesional de voleibol que milita na Superliga. Tamén se atopa o Complexo Deportivo das Travesas, onde se celebran partidos de fútbol sala, voleibol, hóckey a patíns, baloncesto etc., así coma mitins e outros actos políticos e numerosos concertos de música.
O campo de fútbol da Bouza é o feudo do C. D. Coia e do Club Victoria. Outro club de relevancia é o Balonmán Seis do Nadal-Coia.
O campo de fútbol de Coia acolleu os partidos do Real Club Celta de Vigo até a construción do Estadio de Balaídos. Ademais, en 1922 acolleu a final da Copa do Rei de fútbol.
Pedro González Acevedo
Pedro González Acevedo foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1587 e 1594.
Capital social (socioloxía)
O capital social mide, por tanto, a sociabilidade dun conxunto humano e aqueles aspectos que permiten que prospere a colaboración e o uso, por parte dos actores individuais, das oportunidades que xorden nestas relacións sociais. Unha sociabilidade entendida como a capacidade para realizar traballo conxunto, a de colaborar e levar a cabo a acción colectiva.
Historia
O termo de "capital social" provén dunha analoxía co de capital económico. De todas as formas, a súa escasa fixación na literatura social e económica fai que sexa un tanto difícil de consensuar. Nun comezo, foi usado a principios do século XX en pedagoxía. Non foi retomado ata a década de 1960 cando se empezou a usar para teorías de desenvolvemento económico. Normalmente nos modelos económicos tradicionais este concepto é totalmente ignorado, pero nos anos 1980 volveu tomar importancia. Foi usado por moitos autores en socioloxía e modelos de economía alternativos.
Concepto
Poderíase resumir como "non só é importante que coñeces, senón a quen". Francis Fukuyama defíneo como a norma que fai que exista cooperación entre dúas partes. Referencias importantes son Robert Putnam (1993) e James Samuel Coleman (1988).
No que se refire ao valor colectivo das redes sociais, é considerado para a formulación de políticas en moitas organizacións; mesmo sendo recentemente recoñecido por institucións tales como o Banco Mundial (aínda que con algunhas reservas ao concepto).
Afinando os matices do concepto, o capital social non ten por que necesariamente producir cousas boas, pode xerar discriminación sobre individuos ou grupos. Ás veces o capital social pode ter connotacións negativas, como no caso de mafias diversas (os contactos e redes sociais creados entre varias persoas poden idear cousas consideradas negativas por unha sociedade, como o crime).
Con todo, como se apunta, nos últimos anos destacáronse tres “fontes” principais do capital: a confianza mutua, as normas efectivas e as redes sociais. A pesar das posibles diferenzas na forma de definir e medir estes atributos, o capital social sempre apunta cara a aqueles factores que nos achegan como individuos e a como este achegamento se traduce en oportunidades para a acción colectiva e o benestar do grupo.
A praia dos afogados
A praia dos afogados é unha novela negra escrita por Domingo Villar, publicada por Editorial Galaxia en 2009. Está protagonizada polo inspector de policía Leo Caldas e é o segundo libro da serie, despois do seu debut con Ollos de auga.
Estrutura
O libro está dividido en 85 capítulos. Os títulos destes capítulos están formados por unha única palabra, da que se da a definición de dicionario ao comezo de cada un deles.
Argumento
O inspector de policía vigués Leo Caldas recibe unha chamada onde o avisan da aparición na praia de Madorra, en Panxón, dun cadáver, aparentemente afogado. Crese que é un suicidio, e o inspector non lle dá moita importancia, ata que na autopsia se comproba que o xeito en que ten colocada a brida que lle ata as mans apunta a un asasinato.
Pouco a pouco vaise descubrindo que a súa morte está relacionada co naufraxio do pesqueiro Xurelo, acontecido 12 anos atrás. O barco tripulábano o falecido, Xusto Castelo, O Rubio, xunto con outros dous mariñeiros e mailo patrón. O barco foi a pique preto da illa de Sálvora, unha noite de temporal, e de xeito un pouco estraño. No naufraxio falecera o capitán, mentres que os tres mariñeiros sobreviventes, dos cales dous viven aínda en Panxón, non manteñen relación entre si e gardan un fondo silencio sobre o sucedido.
Ao longo do libro vanse atopando outras pistas que confirman que non foi un suicidio: a chalupa do falecido aparece ao outro lado de Monteferro, lonxe do cadáver; o morto ten un golpe na caluga posiblemente feito á mantenta; e mesmo gravacións dunha cámara de seguridade. Malia á reticencia dos mariñeiros locais para falar do acontecido, Leo Caldas tira dun fío que o leva á desaparición dunha muller en Aguiño a mesma noite do afundimento. miniatura|O inspector mirou cara arriba e, entre as pingas que escorrían polo cristal, viu o home peixe no alto do seu pedestal….p. 66 Paralelamente, Leo Caldas segue co seu programa de radio Patrulla nas ondas; tamén ten un papel importante, mesmo na resolución da trama, o seu pai, que está a coidar do seu irmán Alberte, gravemente enfermo no Hospital Xeral de Vigo.
Adaptacións
O libro publicouse simultaneamente en galego e en castelán, en abril de 2009. A casa da edición galega foi Galaxia e a da castelá Siruela. En 2010 publicouse a edición en alemán co título de Strand der Ertrunkenen, traducida por Carsten Regling e a italiana, co título de La spiaggia degli affogati, traducida por S. Cattaneo. En 2011 editouse a tradución ao inglés, co título de Death on a Galician Shore ; ao francés, co título de La plage des noyés, traducida por Dominique Lepreux ; ao polaco traducida por Marta Kitowska co título de Plaża topielców e ao neerlandés, traducida por Johan Rijskamp co título de Het strand van de verdronkenen. En 2013 editouse a tradución ao portugués (A praia dos afogados, Sextante Editora, traducida por Helena Pitta).
No 2015 estreouse a versión cinematográfica, A praia dos afogados.
Río Quindío
Descrición
O río ten unha extensión de 69 quilómetros (43 millas) de longo. Fórmase nas montañas ó leste de Salento e flúe en dirección suroeste, pasando polo concello de Salento e formando o límite oriental da cidade de Armenia. Os seus principais afluentes son o río Verde e o río Navarco (estes á súa vez teñen os afluentes de Santo Domingo e Boquerón, respectivamente). O total da conca incluíndo estes afluentes é de 691 quilómetros cadrados (267 millas cadradas). O caudal medio na boca é de 29 metros cúbicos por segundo (1.000 pés cúbicos/s).
Mundial de Fútbol de 1970
O Mundial de Fútbol de 1970 foi a novena edición do campionato do mundo de seleccións internacionais de fútbol, a Copa do Mundo da FIFA. O torneo celebrouse entre o 31 de maio e o 21 de xuño en México, sendo esta a primeira edición do torneo con sede en América do Norte, así como a primeira fóra de Europa e América do Sur. Na fase de clasificación para o torneo, que comezou en maio de 1968, participaron seleccións representando a 75 países de seis continentes. Deste proceso saíron catorce equipos que se uniron á anfitrioa e aos defensores do título. As seleccións debutantes neste torneo foron, e.
O campión do torneo foi o equipo do, o cal venceu na final celebrada no Estadio Azteca de Cidade de México á selección por 4−1. Esta vitoria supuxo o terceiro título para os brasileiros, o que lles permitiu ficar co Trofeo Jules Rimet en propiedade. Isto supuxo que para a seguinte edición, en, a FIFA introducise un novo trofeo. Esta selección do Brasil, que contaba con xogadores como Pelé, Gérson, Jairzinho, Rivellino ou Tostão, esta considerada como unha das mellores en teren participado do Mundial. De feito, os brasileiros conseguiron gañar todos os seus encontros tanto da fase de clasificación como da fase final.
Pese aos problemas derivados da altitude e as altas temperaturas, o torneo destacou polo seu fútbol ofensivo e a cantidade de goles marcados, sendo a media de goles por encontro deste torneo a máis alta de toda a historia. Cos avances en comunicacións por satélite, este torneo supuxo un récord de audiencia televisiva, sendo os encontros retransmitidos en directo para todo o mundo, algúns deles incluso en cor por vez primeira.
Antecedentes
De acordo aos criterios de rotación continental, despois da celbración da edición de en Inglaterra, o torneo de 1970 debía ser organizado por un país americano. Os candidatos foron México, que presentaba candidatura por vez primeira, e a Arxentina, na cal era a súa cuarta tentativa (previamente tentara organizar os campionatos de, 1942 e ). Outras candidaturas foron presentadas, mais abandoaron antes da votación. A candidatura de México supuxo unha grande controversia debido a que o país xa fora escollido en 1963 sede dos Xogos Olímpicos de 1968. A FIFA xunto co Comité Olímpico Internacional, analizaron se organizar dúas competicións da devandita magnitude nun lapso de dous anos non sería prexudicial para a organización dos seus respectivos eventos. Con todo, o máximo organismo do fútbol chegou á conclusión de que a infraestrutura que se herdaría da Olimpíada sería beneneficiosa para a organización do mundial. Este feito, xunto coa maqueta do Estadio Azteca e maior estabilidade política do país norteamericano nese momento inclinaron a balanza ao seu favor, converténdose o 8 de outubro de 1964 no primeiro país en organizar uns Xogos Olímpicos e unha Copa do Mundo de Fútbol de forma consecutiva.
Renunciaron antes da votación Australia, Colombia, o Perú e o Xapón.