cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilegales
Inicios do grupo
O comezo do grupo remóntase a finais dos anos 70. En 1977, Jorge Martínez, Juan Carlos Martínez e David Alonso formaron o trío "Madson", que dous anos máis tarde cambiou o seu nome a "Los Metálicos". Juan Carlos Martínez -irmán de Jorge- abandonou posteriormente a banda, sendo substituído por Íñigo Ayestarán no baixo. Nese momento rebautizáronse como "Ilegales". En 1981 gañaron o concurso de rock "Villa de Oviedo", o cal lles deu dereito a participaren na gravación dun disco colectivo, neste caso cos temas "Europa ha muerto", "La fiesta" e "Princesa equivocada".
Poucos meses máis tarde publicaron un sinxelo con "La pasta en la mano" e "Revuelta juvenil en Mongolia". En 1982 o ex-cantautor e produtor Paco Martín conseguiu que gravasen o seu primeiro traballo. Neste disco, titulado Ilegales, xa se poden atopar moitos dos temas favoritos dos seus seguidores, como "¡Heil, Hitler!" ou "Hola mamoncete", entre outros. A imaxe da portada, obra da artista Ouka Leele, converteuse nunha icona do grupo. Tras ter problemas coa discográfica de Paco Martín para publicalo, o cantautor asturiano Víctor Manuel fíxose cos dereitos da gravación para o selo discográfico Sociedad Fonográfica Asturiana (SFA), que o licenciou á multinacional Epic Records, dependente da CBS. Co paso a unha discográfica máis grande lograron unha distribución e promoción de primeira orde.
En 1984 saíu o seu novo álbum, Agotados de esperar el fin, con cambio de baixista, cando Willy Vijande substituíu a Íñigo. Este novo traballo catapultou a banda ao éxito nacional, aínda que non houbo que esperar moito para que saboreasen o éxito internacional, xa que coa saída do novo disco en 1985, realizaron unha xira por Ecuador. A pesar do éxito comercial, Jorge non ficou satisfeito coa produción do seu segundo traballo, e recuperou para o terceiro ao equipo técnico que gravou o álbum de debut, erixíndose el como produtor, para o devandito terceiro LP, Todos están muertos, que aparece nese mesmo 1985 da man de Epic.
Discóbolo Records
Sendo xa unha banda de éxito, Ilegales fundou xunto ao seu representante de entón, Manolo Macías, o selo discográfico Discóbolo Records. En 1986 sacaron á luz un dobre CD en directo, que se gravou na discoteca Big Ben de Mollerussa (Lleida), que foi distribuído pola discográfica multinacional EMI. Dous anos máis tarde, en 1988, a formación asinou un contrato con Hispavox, coa que debutaron co seu cuarto disco, Chicos pálidos para la máquina. Para este disco houbo grandes cambios no grupo, coa incorporación de Alfonso Lantero á batería (substituíndo a David Alonso, que tiña problemas coa heroína), a incorporación do saxofonista Juan Flores, cunha destacada participación no tema de grande éxito "Ángel exterminador", e coa chegada tamén de Antolín de la Fuente, que se incorporou aos teclados. O grupo consolidouse tanto nacional como internacionalmente (actuaron nun festival en Berlín) e Willy Vijande abandonou o grupo.
Coas colaboracións de Rafa Kas e Alejandro Felgueroso editaron en 1990 o disco (A la luz o a la sombra) todo está permitido. Willy regresou ao baixo e Jaime Belaustegui sentou á batería para producir en 1992 Regreso al sexo quimicamente puro.
Alejandro Blanco (baixo) entra ao grupo, e tras unha paréntese a banda liderada por Jorge volveu ao mercado con "El corazón es un animal extraño", que se lanzou en 1995, co selo Avispa Records. Anos despois, en 1998, produciron coa mesma discográfica El apóstol de la lujuria, sendo a mesma formación co cambio de Rubén Mol á batería.
20 aniversario
Para a conmemoración do 20 aniversario, xuntáronse todos os músicos que pasaron pola banda e nun concerto memorable na praza da Catedral de Oviedo, gravaron un directo que incluía un DVD, chamado El día que cumplimos 20 años. O éxito do disco en directo e a xira inmediata, levaron a que Jorge Martínez decidise fundar a súa propia discográfica, baixo o nome de La Casa del Misterio e en 2003 publica o álbum Si la muerte me mira de frente, me pongo de lao. Esta mesma discográfica reeditou en 2005 o primeiro disco do grupo, Ilegales, nun CD que inclúe 5 temas extra, lanzados orixinalmente como sinxelos: "Revuelta juvenil en Mongolia", "La pasta en la mano", "La fiesta", "Europa ha muerto" e "Princesa equivocada".
En 2007, varios músicos que pasaron por Ilegales (Juan Flores, Rafa Kas e Rubén Mol, ademais do propio Jorge Martínez) gravaron o álbum Zem, un novo experimento de jazz dirixido polo músico Xuan Zem.
En decembro de 2009, La Casa del Misterio chegou a un acordo con todas as antigas discográficas de Ilegales para que a compañía Pop Up Music vendese a antoloxía 126 canciones ilegales, nas que se recompilaron os seus 9 discos en estudo ata esa data, ademais de tomas inéditas de "Stick de hockey", "Ángel exterminador" e "El piloto", gravadas en 1979; os sinxelos "Revuelta juvenil en Mongolia"," La pasta en la mano", "La fiesta", "Europa ha muerto" e "Princesa equivocada"; e 10 cancións inéditas: "Desesperados" (grabada en 1981), "Nabo", "El anticristo", "Western" e "Melmoth" (cancións que quedaron fóra de Todos están muertos en 1985 e para as que Jorge gravou a voz en 2009); e "Te dan todo", "Rey del insomnio", "Busco colores", "Hoy no hay sonrisas" e "Cuántica" (todo gravado no 2009). A posterior reedición da caixa incluíu tamén o directo Ni un minuto de silencio, que foi publicado en 2011 en formatos DVD e dobre vinilo, recollendo o concerto gravado na sala Penélope de Madrid durante a xira de despedida do grupo.
A finais de 2010 apareceu outro produto derivado da antoloxía, titulado 11 canciones ilegales. Comercializouse en formato dixital e vinilo. O disco contén 10 cancións inéditas gravadas para a caixa coa discografía completa do grupo, ademais dunha versión do tema "I should have known better", incluído nun disco homenaxe ao 50 aniversario dos Beatles.
Nova etapa
No 2011 decidiron rematar a súa etapa como Ilegales e refundáronse nunha nova banda chamada Jorge Ilegal y los Magníficos, tocando ritmos pouco relacionados co rock and roll, como boleros, guarachas, joropos ou chachachás.
En maio de 2013, tivo lugar o concerto "Jorge Ilegal y amigos" no Centro de Arte da Universidade Laboral de Xixón onde fixeron un extenso repaso ao repertorio clásico de Ilegales. Froito deste directo, publicouse o disco Nos vimos en el psiquiátrico, que recompila os mellores momentos do concerto, con colaboracións de Julián Hernández, Johnny Cifuentes (Burning), Sr. Chinarro, Triángulo de Amor Bizarro, Jaime Urrutia, Josele Santiago de Los Enemigos ou Vanexxa, entre outros.
En novembro de 2014, Ilegales anunciaron o seu regreso, que se produciu en marzo de 2015, coa publicación baixo o seu selo propio do álbum La vida es fuego, o primeiro disco de estudio en 12 anos. En marzo de 2016, a piques de comezar a xira do novo disco, o baixista Alejandro Espina, faleceu dun infarto. A pesar do golpe, o grupo decidiu proseguir cos plans da xira, co regreso de Willy Vijande no lugar do falecido Jandro.
En maio de 2017, estreouse nos cines o documental Mi vida entre las hormigas, dirixido por Juan Moya e Chema Veiga, no que se repasa a traxectoria do grupo. En novembro púxose á venda un disco coa banda sonora do documental. En xuño de 2018 anunciaron nova xira e publicaron o videoclip de "Si no luchas te matan", avance do seu novo disco, Rebelión, que saíu á venda en setembro.
Rudolf Krause
Traxectoria
É coñecido principalmente como un dos principais deportistas en carreiras de motor na Fórmula Dous, durante a súa carreira entre 1927 e 1954, ademais doutros pilotos de Fórmula 2 como Hans Stuck. En e  participou en 2 Grandes Premios do Campionato do Mundo, pero non logrou puntos de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Michael Giacchino
Michael Giacchino, nado en Riverside Township (Nova Jersey) o 10 de outubro de 1967, é un compositor musical estadounidense de bandas sonoras.
É coñecido principalmente pola súa participación nas producións (tanto cinematográficas como televisivas) de J. J. Abrams e as películas de animación de Pixar dirixidas por Brad Bird, aínda que tamén é o responsable das partituras dalgúns coñecidos videoxogos de ambientación bélica. O seu primeiro traballo coñecido foi a banda sonora do videoxogo O Mundo Perdido, adaptación da película do mesmo nome, que á súa vez era a secuela de Parque Xurásico.
Gai
Para o artigo sobre o lugar, véxase Gai, Vilaxuste, Portomarín
miniatura|Comunidade homosexual na Arxentina. miniatura
Un gai ou gay (do inglés gay, esta do francés gai e esta do latín gaudio) é un home homosexual que mantén unha certa actitude e un certo estilo de vida que implican a reivindicación e a afirmación da súa orientación sexual en pé de igualdade coas demais. Porén, na linguaxe coloquial emprégase con frecuencia como sinónimo de homosexual, do mesmo modo que na tradición anglosaxoa abrangue tanto homes como mulleres.
Denominación
O termo inglés gay, que nos países anglosaxóns se emprega como sinónimo de homosexual (home ou muller), ten a súa orixe na palabra gai, utilizada no século XIII para referirse á persoa que practicaba o culto ó amor cortés homosexual. O amante ou compañeiro era coñecido como gaiol. Nos séculos posteriores o termo gay pasou a ser sinónimo de prostituta, logo empregouse para sinalar a calquera persoa socialmente indesexable, e finalmente a cultura británica adoptouno para denominar pexorativamente ós homosexuais.
Nos Estados Unidos a primeira vez que se utilizou publicamente a palabra gay como sinónimo de homosexual foi na película Domando a fera, dirixida por Howard Hawks en 1938, e na que participación Katharine Hepburn e Cary Grant. O termo gay (substantivo ou adxectivo) foi adoptado pola comunidade homosexual de San Francisco para autoidentificarse dunha forma positiva e reivindicativa.
Emmanuel Petit
Emmanuel Laurent Petit, nado en Dieppe o 22 de setembro de 1970, é un exfutbolista francés. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección francesa.
Club
Monaco
Arsenal
Selección
Francia
Pambre, Casardeita, Ramirás
Pambre é un lugar da parroquia de Casardeita, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 32 habitantes dos que 12 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Chinese Basketball Association
A Chinese Basketball Association (do inglés: Asociación de Baloncesto Chinesa; en chinés: 中国男子篮球职业联赛, pinyin: Zhōngguó Nánzǐ Lánqiú Zhíyè Liánsài) é a máxima categoría do baloncesto profesional masculino na República Popular da China. Fundada no ano 1995, está considerada a máis importante competición deste deporte en Asia. A liga é coñecida de forma habitual tanto por fans como en xeral co acrónimo CBA. A CBA non debe confundirse coa National Basketball League (NBL), outra competición profesional chinesa de inferior categoría. Existe tamén a Women's Chinese Basketball Association (WCBA) feminina.
Algúns xogadores chineses desta competición teñen chegado a xogar na National Basketball Association (NBA), entre eles Wang Zhizhi, Mengke Bateer, Yao Ming, Yi Jianlian, Sun Yue ou Zhou Qi. Por outra banda, estrelas da NBA teñen participado nesta competición, entre eles os All-Stars Stephon Marbury, Tracy McGrady, Gilbert Arenas, Steve Francis e Metta World Peace (Ron Artest).
Contexto
O primeiro xogador non chinés en participar na CBA foi o uzbeko Mihail Savinkov, o cal xogou para os Zhejiang Squirrels na temporada inaugural 1995–96. Durante a temporada 1996–97 chegou o primeiro xogador estadounidense, James Hodges, o cal asinou cos Liaoning Hunters, abrindo o camiño para a chegada de novos xogadores dese país ao longo dos seguintes anos. Outros importantes pioneiros estranxeiros na competición foron John Spencer, que xogou para os Jiangsu Dragons máis tarde durante a temporada 1996–97 e David Vanterpool, que asinou un contrato cos Jilin Northeast Tigers. A nivel de adestradores, o primeiro técnico internacional foi o estadounidense Robert Hoggard, o cal liderou aos Sichuan Pandas durante os últimos oito encontros da temporada 1997–98. Desde aquela teñen participado na competición destacados xogadores a nivel internacional como Stephon Marbury, Tracy McGrady, Steve Francis, Metta World Peace (Ron Artest), Michael Beasley, Jimmer Fredette, Lester Hudson, Kenyon Martin, Shavlik Randolph, J. R. Smith ou Jerome Jordan.
Cochinilla
A cochinilla, Dactylopius coccus, é un insecto hemíptero da familia dos dactilopíidos, parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros os nopais, ou chumbeiras,  (cactos do xénero Opuntia, nomeadamentemente da especie Opuntia ficus-indica).
O carmín, que se extrae a partir da morte das femias da especie, úsase como tinguidura de tecidos desde a antigüidade, e aínda hoxe como colorante en cosméticos como lapis de labios.
É un parasito principalmente sedentario propio da América tropical e subtropical (México e o suroeste dos Estados Unidos), que se alimentae de nutrientes vexetais e de humidade.
Na América hispana, de onde procede, coñécese con numerosos nomes: cochinilla del carmín, grana cochinilla, cochinilla grana, e o indíxena nocheztli
Familia
A familia foi descrita en 1875 polo farmacéutico, médico e entomólogo francés Victor Antoine Signoret, na súa obra "Essai sur les cochenilles ou gallensectes (Homoptères--Coccides), 14e partie". Annales de la Société Entomologique de France, Séries 1-6 (5) 5: 15-40.
Xénero
O xénero describiuno en 1835 o entomólogo italiano Oronzio Gabriele Costa.
O nome do xénero, Dactilopius, está formado polos elementos do latín científico dactyl- e -pius. O primeiro deriva do grego antigo δάκτυλος dáktylos, "dedo", e o segundo probabelmente do grego antigo πἴος, píos, "gordo", debido á forma do seu corpo.
Familia
O nome da familia está formado, como é a norma, sobre a raíz do nome do seu xénero tipo (e neste caso único), Dactylopius, coa adición do sufixo do latín científico -idae, propio das familias de animais.
Historia
A cochinilla é un insecto parasito do nopal do que se obtén un extracto de cor vermello, o carmín, que, ao ser mesturado con ácidos (como o zume de limón) dá outras tonalidades de vermello, pero ao combinarse con álcalis cambia a mourado. . En México usouse amplamente durante as épocas prehispánica e colonial. Segundo moitos informes, utilizouse para este propósito nas Américas desde o século X.
miniatura|250px|Recolección de cochinilla por un indio mexicano usando unha cola de veado. Por José Antonio de Alzate y Ramírez (1777).
Na cultura prehispánica, a cochinilla era altamente cotizada polos poboadores, e utilizábase para tinguir obxectos diversos: alimentos, plumas, madeira, téxtiles (como o algodón), pedras, e vivendas, e usábase tamén como tinturas para códices. O extracto de cochinilla probabelmente é o colorante natural con mellores características tecnolóxicas, pero utilízase cada vez menos debido ao seu alto prezo. As súas aplicacións son diversas. Un exemplo é a industria alimentaria: marmeladas, es, xeados e bebidas cunha cor vermella moi agradábel; tamén ofrece perspectivas de aproveitamiento nas industrias cosmética, téxtil e farmacéutica.
Francisco Javier Clavijero, nado no Porto de Veracruz, Nova España, o 9 de setembro de 1731 e finado en Boloña, Estados Pontificios, o 2 de abril de 1787, sacerdote xesuíta moi coñecido polas súas obras historiográficas, polas cales se considera como un dos precursores do indixenismo en México, na súa obra Historia Antigua de México, afirma que a cochinilla necesitaba dun maior coidado que os verme da seda. A chuvia, o frío e os ventos danábana, e os paxaros, os ratos e as eirugas devorábana, polo cal era necesario teren sempre moi limpas as plantacións de nopais. En tempos de chuvia preparaban, dentro das casas, niños de feo, de borra ou de algo semellante xunto coas follas das chumbeiras, de cuxo zume se alimentaban. Antes de ter as súas crías, a cochinilla muda de pel; para eliminarlla as persoas que habitaban no México prehispánico valíanse dunha cola de coello ou de veado, que manipulaban suavemente para non despegar o insecto das follas sen danalo. En cada folla dispoñíanse tres niños e en cada un deles colocaban até 15 cochinillas. Cada ano preparaban tres colleitas, reservando en cada unha certo número de insectos para a futura xeración; a última colleita era a menos aprezada, porque nela eran máis pequenas as cochinillas. Para matalas, era común mergullar as cochinillas en auga quente; despois secábanas con moito coidado, pois diso dependía, en gran medida, a calidade da cor. Tiñan tres métodos: un era sacalas ao sol; outro, secalas no recipiente que usaban para cocer o seu pan de millo, e a terceira, no temascal.
Ao igual que todos os demais membros do xénero Dactylopius a cochinilla é orixinaria de América, pero existe unha disputa acerca da súa zona de orixe, porque a súa área de distribución en tempos históricos comprende tanto México e o sur dos Estados Unidos como o Perú e os países veciños.
miniatura|245px|Estrutura do ácido carmínico.
A cochinilla é un insecto usado principalmente para a extracción do colorante composto por dús substancias coñecidas como o carmín e o ácido carmínico (unha substancia química complexa tamén utilizada como colorante vermello).
Existen antecedentes do uso da cochinilla para tinguir os tecidos na cultura Paracas, que habitaba a costa do actual Perú hai uns 2 000 anos. Perú é, adía de hoxe, o primeiro produtor e exportador de cochinilla do mundo.
Marcus Ericsson
Fórmula Un
Ericsson pilotou para Brawn GP no test de novos pilotos no Circuíto de Jerez os días 1 ao 3 de decembro de 2009. Probou xunto ao piloto da IndyCar Series Mike Conway. Conway avantaxouno por tres décimas de segundo, con todo o director do equipo Ross Brawn eloxiou a Ericsson pola súa actuación, dicindo que fixera "un moi bo desempeño que mostra unha madurez excepcional no seu enfoque e retroalimentación".
Caterham (2014)
Anunciouse o 21 de novembro de 2013, que Ericsson era candidato para pilotar para o equipo Caterham F1 en 2014 con Kamui Kobayashi como compañeiro de equipo. O 21 de xaneiro de 2014, o equipo anunciou que Ericsson e Kobayashi serían os seus pilotos para a próxima tempada, con Robin Frijns como reserva.
Cochinilla
Historia
O valor deste colorante xa era coñecido poos aztecas antes da chegada dos españois a América. Cando os españois conquistaron México en 1521, viron aos indíxenas recoller insectos dos nopais. Este colorante coñeceuse en Europa a partir do século XVI.
O colorante carmín empregouse en América do Norte no século XV para tinguir tecidos e converteuse nun importante ben de exportación durante o período colonial. Despois de inventarse pigmentos e colorantes sintéticos como a alizarina a finais do século XIX, a produción de colorantes naturais diminuíu gradualmente. Porén, o medo a prexudicar a saúde polos aditivos artificiais renovou a popularidade dos colorantes da cochinilla e a demanda aumentou a rendibilidade da cría do insecto, sendo o Perú o maior exportador. Algunhas cidades do estado mexicano de Oaxaca aínda traballan en téxtiles artesanais usando a cochinilla para tinguilos.
Ciclo de vida
Os estados do ciclo de vida da cochinilla son: para a femia, ovo, ninfa I, ninfa II e adulta; para o macho: ovo, ninfa I, ninfa II (casulo), prepupa, pupa e adulto.
Marcus Ericsson
Caterham (2014)
Debido ao concurso de acredores que presentou Caterham F1 o 21 de outubro de 2014, ningún dos pilotos do equipo puido competir no Gran Premio dos Estados Unidos de 2014. Malia isto, Ericsson voou a Texas para comentar a carreira para a televisión sueca e, segundo transcendeu, para asegurar unha nova unidade para o 2015. Ericsson rescindiu o seu contrato con Caterham o 12 de novembro. Finalmente terminou a tempada na 19ª posición, o máis alto dos pilotos de Caterham que participaron en.
Cochinilla
Ciclo de vida
A femia ten un tamaño duns 6 mm e apenas se move nos caules. O macho, máis pequeno e con ás, non supera os 2,5 mm.
Marcus Ericsson
Sauber (2015)
miniatura|Ericsson (centro) liderando a [[Felipe Massa e Sebastian Vettel no Gran Premio do Canadá de 2015]] No Gran Premio dos Estados Unidos de 2014, Sauber anunciou que asinara con Ericsson para, , debido en parte ao seu substancial apoio financeiro, pero tamén polas súas boas últimas carreiras da tempada 2014 e o feito de que 2014 fora unha tempada frustrante para el. Na súa primeira carreira co equipo en Australia, Ericsson terminou en oitava posición, logrando puntuar un piloto sueco desde Stefan Johansson terminara terceiro no Gran Premio de Portugal de 1989. En Malaisia foi a primeira vez que Ericsson logrou entrar na Q3, cualificou décimo, pero ascendeu ao noveno lugar da grella. Fixo un bo comezo, pero trompeou na cuarta volta logo dun intento errado de adiantamento ao Force India de Nico Hülkenberg, que deu lugar ao abandono. En China Marcus, unha vez máis entrou na Q3, sendo unha vez máis décimo na grella. Terminou a carreira na mesma posición, logrando un punto despois de que o mtor de Max Verstappen explotara a só unhas poucas voltas do final. En Bahrain clasificouse fóra do top 10, pero fixo unha boa saída e marchaba en oitava posición cando un fallo na parada en boxes fíxolle caer na clasificación, saboteando as súas posibilidades de lograr algúns novos puntos no bolso. terminou a carreira en 14ª posición, un posto por baixo de onde comezara.
Cochinilla
Nutrición
A alimentación, tanto das femias coma a dos machos, depende da extracción do zume das follas do nopal mediante os seus estiletes.
Marcus Ericsson
Sauber (2015)
A primeira etapa europea da tempada empezou mal, terminando 14º en España e 13 en Mónaco. Estaba correndo nos puntos por un longo tempo en Bretaña, pero tomou a decisión equivocada de pneumáticos durante a súa parada en boxes e finalizou 11º - xusto fóra dos puntos. Só anotou un punto máis antes das vacacións de verán, cun acabado décimo lugar en Hungría, seguida doutra posición 10º en Bélxica. No Gran Premio de Italia Ericsson cualificado na Q3, onde terminou 10ou - pero foi penalizado e baixado ao 12 lugar na grella logo de bloquear Nico Hülkenberg na Q1. Ericsson finalmente mostrou un gran ritmo durante a carreira e terminou noveno - ocupar a súa posición de quinto puntos para o ano e unha vez máis estar diante do seu compañeiro de equipo Felipe Nasr.
Cochinilla
Reprodución
Un aspecto curioso da súa bioloxía é a súa maneira de reproducirse. A fecundación ten lugar de noite, polo que é difícil de observar. O macho sobe sobre a femia e acaríciaa coas súas patas dianteiras. Despois colócase a un lado, arquéase baixo o corpo da femia e introduce o esperma nunha das dúas aberturas xenitais que esta ten (unha a cada lado do corpo). A continuación repite a operación ao outro lado. No abdome, ventralmente, as femias presentan uns apéndices cunhas expansións membranosas que forman unha especie de saco. É neste órgano onde gardan os ovos fecundados. Dos ovos saen as crías, que permanecen alí até despois de faceren unhas cantas mudas. O seu saco é comparábel ao marsupio dos canguros. As femias chegan a poñer até 400 ovos, e poden teren entre 5 e 80 crías cada vez, e reproducirse 2 ou 3 veces ao ano.
Marcus Ericsson
Sauber (2015)
Durante as vacacións de verán Sauber anunciou que Ericsson, xunto co seu compañeiro de equipo Felipe Nasr había tanto ampliado as súas ofertas co equipo para as tempadas e.
Cochinilla
Cría
miniatura|Cochinillas en chumbeiras na illa de [[La Palma.]]
A cría realízase introducindo cochinillas vivas nuns sacos de tea que se depositan sobre as follas das chumbeiras. Aos pocos días estes sacos son retirados e postos nunha nova folla.
Recolección
O criador debe proverse de luvas e roupa adecuada que o protexa dos pinchos das chumbeiras así como do intenso sol. A recolección faise pola mañá, recolléndose soamente as cochinillas maduras, deixando ás máis pequenas na planta.
Secado
miniatura|Xornaleiro da cochinilla en [[Gran Canaria (1928). Ao fondo aprécianse tuneras, como se chaman as chumbeiras na illa.]] Para realizar o secado das cochinillas existen diferentes métodos. Os insectos expóñense ao sol nunhas bandexas, habitualmente de madeira, tendo especial coidado en non amorealas e esperando varios días até que sequen completamente. Unha vez seco o insecto, este reduce o seu peso aproximadamente nun terzo, mostrando un aspecto de grans de cor negra. Finalmente é empaquetado e exportado.
Regulación
Na Unión Europea o carmín debe etiquetarse como E-120, e internacionalmente se coñece como colorante vermello natural nº 4. A OMS estableceu un límite de consumo diario de 5 mg/kg/día.
Liteira (moble)
miniatura|Liteiras no [[portaavións Clemenceau.]] miniatura|Fotografía dunha liteira. Unha liteira é cada unha das camas ou leitos que se colocan un enriba do outro. Tamén se denomina así ao conxunto, o móbel composto destas camas. A miúdo son utilizadas en espazos reducidos e en particular en cuartos infantís, permitindo que dous ou máis nenos durman no mesmo cuarto. O espazo optimízase máis aínda ao colocar caixóns baixo a liteira nos que se gardan xoguetes, roupa de cama etc. O hábitat orixinal destes móbeis son as embarcacións, albergues, internados, prisións, trens etc.
Tipos de liteiras
A liteira máis común caracterízase por ter dous colchón s de tamaño idéntico colocados un enriba do outro. A liteira de colchón individual sobre un matrimonial ten a mesma función do estándar, pero o colchón matrimonial de maior tamaño colócase na liteira inferior, por baixo do colchón individual.
Un sofá cama de liteira é como unha liteira estándar, coa excepción de que a liteira inferior é un colchón reclinábel que se transforma en cama. Os sofás cama de liteira pódense utilizar para aforrar espazo en cuartos ou apartamentos, xa que a cama de embaixo pódese usar como sofá polo día. Nun sofá cama de liteira en forma de «L», a cama inferior oriéntase de xeito perpendicular coa liteira superior, o cal crea un espazo adicional que pode ser empregado como repisa ou andel. É perigoso porque, por un desaxuste dalgún parafuso, pode caerlle a cama a calquera obxecto ou persoa que estea neste móbel.
Cochinilla
Regulación
Nas Canarias cultívase, fundamentalmente, nas vilas de Guatiza e Mala. No Perú, en Cuzco e na zona sur do país.
En Australia, na India e en Suráfrica usáronse con éxito como controlador biolóxico das chumbeiras que se converteran en especies invasoras. En Colombia ataca considerabelmente as plantacións forestais como, por exemplo, de teca en zonas como a costa atlántica. En España o ICA (Instituto de Ciencias Agrarias), pertencente ao CSIC, é o encargado da súa regulación.
Liteira (moble)
Tipos de liteiras
Existen tamén liteiras de 3 camas cuxa cama inferior é de tipo dúplex ou cama niño. Neste caso faise chamar triliteira.
Cochinilla
Danos ás plantacións de chumbeiras (Opuntia maxima)
Na actualidade, e desde hai uns anos, as poboacións de chumbeiras do sueste español está sendo gravemente afectadas pola cochinilla, até o extremo de estar en perigo nalgunhas comarcas. Non hai que esquecer, por outro lado, que a chumbeira está clasificada como especie exótica invasiva en España. A súa importancia no sur da península Ibérica vén dada principalmente polo valor dos seus froitos e non pola cría de cochinilla.
Actualmente non existe un tratamento eficaz de base científica, e as recomendacións pasan por destruír as partes afectadas da planta. Até agora o único tratamento efectivo para salvar a planta e eliminar a praga é a limpeza mecánica e o tratamento con xabón potásico
O Coto de Abaixo
O topónimo galego O Coto de Abaixo pode referirse a:
Cambera'l Cierzu
Cambera'l Cierzu é un grupo musical de Cantabria de estilo folk e celta, que iniciou a súa andadura en 1998. O seu nome en cántabro significa Camiño do Norte. Ten dous álbums publicados: Cambera´l Cierzu e ¿A dónde se fue Basilio?.
Atlapetes schistaceus
Atlapetes schistaceus é unha especie de ave paseriforme da familia Passerellidae que habita no noroeste de Suramérica.
Distribución e hábitat
Atópase nos bosques húmidos andinos dende o oeste de Venezuela até o Perú, pasando por Colombia e Ecuador.
Taxonomía
Foi descrito cientificamente polo ornitólogo francés Auguste Boissonneau en 1840. A poboación disxunta do interior do Perú ás veces considerouse unha especie separada (A. taczanowskii). Ademais, no pasado considerouse que o atlapeste de Cuzco do sueste do Perú era unha subespecie.
Subespecies
Recoñécense as seguintes:
Keith Smart
Jonathan Keith Smart, nado o 21 de setembro de 1964 en Baton Rouge, Louisiana, é un xogador retirado estadounidense de baloncesto profesional e actual adestrador principal dos Sacramento Kings da NBA. É recordado mellor polo lanzamento gañador no campionato da NCAA de 1987, que lle deu aos Indiana Hoosiers a vitoria por 74-73 sobre os Syracuse Orangemen.
Tras dúas tempadas en Indiana, Smart asinou cos San Antonio Spurs, onde xogou dous partidos na tempada 1988-89. Smart tixo máis éxito na CBA, onde xogou seis tempada antes de retirarse en 1995. Smart xogou tamén para os Halifax Windjammers da World Basketball League nos anos 90, e unha tempada nos Worcester Counts da mesma liga en 1989.
Smart xogou tamén en Filipinas, cos San Miguel Beermen da PBA. Xogou ademais dúas tempadas en Francia, e unha en Venezuela
En 2002, Smart rematou a tempada coma adestrador principal dos Cleveland Cavaliers, tras tres tempadas de asistente. A súa marca foi de 9-31. En 2003, converteuse en asistente dos Golden State Warriors.
En 2010, Smart ascendeu ao posto de adestrador principal dos Warriors, substituíndo a Don Nelson antes do comezo da pretempada 2010-11.
Os Warriors o despediron o 27 de abril de 2011, tras unha tempada con 36 vitorias. Uniuse aos Sacramento Kings coma adestrador asistente o 11 de novembro. O 5 de xaneiro de 2012, os Kings nombrárono adestrador principal interino tras despedir a Paul Westphal.
Manuel Lesteiro López
Traxectoria
Foi fillo de Manuel Lesteiro Martínez e Ramona López Franco. Iniciouse na taquigrafía como discípulo do calígrafo Luciano Rodríguez Requena en 1920, segundo o método martiniano, e especializouse no sistema Pitman baixo a tutela do mestre Benjamín T. Rodríguez, graduándose como taquígrafo bilingüe español-inglés pola Escola Politécnica Nacional da Habana en 1925. Nos anos seguintes licenciouse en Filosofía e Letras, Sección de Historia, pola Universidade de Santiago en apenas tres sesións de exames, e titulouse como Profesor Mercantil pola Escola Profesional de Comercio da Universidade da Coruña, e como Mestre Nacional do Grao Profesional pola Escola de Maxisterio de Pontevedra, compaxinando deste xeito as súas principais vocacións: a escritura, a lingüística, a historia, a docencia e o cálculo matemático.
A súa precocidade nesta última xa o levara por recomendación dos seus profesores, moito antes de cursar estudos de especialización, a facerse cargo da contabilidade da sucursal de Pontevedra do Banco de Vigo entre 1922 e 1923, con apenas catorce anos. En 1929 puxo en marcha a primeira oficina do Padroádego Nacional de Turismo de Pontevedra, en tándem con Xosé Filgueira Valverde. Pouco despois, por oposición, obtivo a cátedra de profesor de Taquigrafía e Mecanografía, ademais de adxunto de Historia e Inglés, e accedeu como Xefe de Negociado ao Ministerio de Obras Públicas, para o que en 1950 chegou a trazar, calcular e redatar el só o 90% dos proxectos de validación de transportes de toda a provincia. Foi namentres copropietario do Café Savoy, un dos principais centros de faladoiro intelectual da cidade, e continuou cultivando a súa vocación políglota de forma autodidacta: ás linguas maternas (español e galego) e ás adquiridas na infancia e como estudante (inglés, francés, latín, grego) engadiu máis tarde o alemán e o portugués, e despois, con máis de oitenta anos de idade, engadiría tamén o italiano.
miniatura|225px|Manuel Lesteiro, Claudio Losada, [[Álvaro das Casas e Filgueira Valverde cos Ultreya en Noia, retrato en Vida Gallega, 1932.]] Foi un dos membros fundacionais do Partido Galeguista, a través do que trabaría amizade con Castelao. Tamén formou parte de Ultreya desde os primeiros meses da súa constitución, e foi un dos seis directores rexionais que a Federación de Mocedades Galeguistas designou en toda Galicia para promover a normalización do galego nos ámbitos educativos e profesionais. Nesta mesma época escribiu na revista Nós, poñendo de manifesto nos seus ensaios as correspondencias entre espírito, idea e palabra, as relacións entre home, pobo e paisaxe, e a importancia do concepto de fondo ancestral, nunha reivindicación da responsabilidade histórica de conservar e revitalizar a lingua galega como única forma de expresión posible da súa identidade cultural. En 1935, a desaparición da revista, a politización da Federación de Mocedades Galeguistas e a intensificación das disputas ideolóxicas no seo do partido levárono a afastarse do activismo galeguista, ao entender que en pouco máis de tres anos tíñase desviado irremediablemente dos seus propósitos iniciais.
Durante a Guerra Civil colaborou como estenógrafo con Radio Pontevedra e Faro de Vigo, desempeñando un papel decisivo na difusión de noticias a diversas rexións de España, illadas da actualidade nun período marcado pola ausencia de axencias informativas. Apenas dous días despois de ser licenciado desta función, en novembro de 1937, o Goberno Militar solicitou a súa reincorporación inmediata, por consideralo "indispensable no seu desempeño". En virtude dos seus méritos neste labor, unha vez restablecidos os servizos de información foi nomeado secretario persoal do Ministro de Defensa Nacional, Fidel Dávila, practicamente ata o final da guerra.
Sendo un dos poucos catedráticos españois adscritos ao sistema Pitman de taquigrafía, concibiu unha adaptación sintética deste método, que describiu en 1945 no seu libro Metataquigrafía. En paralelo a esta publicación, investiu máis de dúas décadas de estudos lingüísticos, históricos e filosóficos, ademais do caudal de coñecementos adquiridos a partir da súa experiencia profesional e docente, en desenvolver o seu propio sistema evolucionado de taquigrafía, a taquideografía. Mediante esta nova forma de escritura, presentada en 1952 na súa obra Taquideografía con prólogo de Filgueira Valverde, acadou o seu propósito de levar a estenografía ata o seu maior grao de síntese posible, reducindo a notación taquigráfica a meros índices ópticos de base ideográmica que, a través dun proceso de abstracción análogo ao das convencións matemáticas, ligan directamente a lectura e a escritura ao pensamento. Meses antes publicara como separata, a xeito de introdución, a súa Teoría de la escritura, por cuxas notas de exexese bíblica e interpretación biolóxica recibiu a bendición apostólica do papa Pío XII e a felicitación do doutor Gregorio Marañón.
Ao fío da repercusión destas obras, foi un dos articulistas convidados a participar en 1953, cun ensaio a dobre páxina sobre o nacemento e a evolución da escritura ata a teoría taquideográfica, no número conmemorativo do centenario de Faro de Vigo, xunto a demais escritores e personalidades destacadas do mundo da cultura como Camilo José Cela, Eugeni d'Ors, Ramón Otero Pedrayo, Álvaro Cunqueiro, Georges Duhamel o Wenceslao Fernández Flórez, entre outros.
Vida persoal
Foi irmán de Raquel Lesteiro López, directora do Arquivo Histórico Provincial de Pontevedra, ademais de cuñado do historiador Ramón Iglesia Parga e tío político do poeta Gregorio San Juan.
Vicente Paz Infante
Vicente Paz Infante, nado no concello de Riobarba (hoxe O Vicedo) en 1896 e finado en Buenos Aires en 1938, foi un sindicalista e dirixente societario galego na Arxentina.
Traxectoria
Rebelouse contra a educación católica da familia que o educou no Seminario, e aos 18 anos emigrou a Cuba, onde foi secretario xeral do Sindicato da industria do café. Extraditado a España pola ditadura de Mario García Menocal, foi enviado a prisión. Despois exíliase no Uruguai e logo marcha á Arxentina. Afíliase á Sociedad Vivariense e ingresa na Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales a través de Nueva Era de Vilanova. Fundou a sociedade Hijos de Riobarba, que dirixiu até a súa morte. Militou no Centro de Socialistas Españoles e no Centro Republicano Español. Socialista marxista, combateu as ideas nacionalistas aínda que admiraba a Suárez Picallo. Foi membro da xunta executiva da Federación en 1927 e 1928 e a finais dese ano foi elixido secretario xeral da Federación. Foi o principal protagonista da ruptura da Federación en 1929 e da creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista, onde participou no comité de prensa e colaborou en Acción Gallega. Foi tamén axente da fusión das dúas federacións en 1936. Morreu en Buenos Aires en 1938 con 42 anos. Foi amigo de José Cobelo e Alfredo Baltar, que continuaron o seu ideario.
Zoó, Samos
Santiago de Zoó é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 55 habitantes, deles 28 eran homes e 27 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
A Pena de Martín, Rodeiro, Oza-Cesuras
A Pena de Martín é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, que era un home, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba co mesmo habitante.
Libro de Rut
miniatura|[[Julius Schnorr von Carolsfeld: Rut e Boaz, 1828]] O Libro de Rut ou Libro de Ruth é un libro da Biblia, dos chamados episódicos.
Da Nang
Da Nang (en Đà Nẵng, ) é unha importane cidade portuaria na costa centro meridional de Vietnam, na ourela do Mar da China Meridional na embocadura do río Han. Constitúe o centro comercial, educativo e das comunicacións do Vietnam Central e tamén é un importante destino turístico. A cidade recibiu os nomes de Cửa Hàn durante o primeiro asentamento na dinastía Đại Việt e Tourane (ou Turon) durante goberno colonial francés.
Antes de 1997 formaba parte da provincia de Quảng Nam-Đà Nẵng agora que o 1 de xaneiro de 1997 converteuse nunha das cinco municipalidades independentes do Vietnam. Đà Nẵng conta co meirande cociente de urbanización das cidades vietnamitas. A superficie total da municipalidade é de 1256 km² e a poboación de 887.069 habitantes (2009).
Century Media Records
Century Media Records é un selo discográfico independente alemán formado en 1988. Conta con oficinas en Alemaña, Estados Unidos, Australia, Francia, Italia, Suecia, Finlandia e Reino Unido.
Historia
Century Media fundouna Robert Kampf en Dortmund no ano 1988 e te lanzado a carreira de bandas como Divine Heresy, Eyehategod, Nevermore, Moonspell, Diecast, Suicide Silence, Winds of Plague, Iced Earth, God Forbid, Lacuna Coil, In This Moment, Warbringer e Shadows Fall. O selo especializouse en varios estilos do heavy metal. Varios artistas foron licenciados a Century Media para o mercado estadounidensen Europa. Century Media tamé é o fogar de lendarias bandas como Napalm Death, Celtic Frost e Trouble. De 1995 ata 2007, Marco Barbieri foi o presidente do selo.
A banda máis popular do selo é Lacuna Coil. Shadows Fall experimentou o seu maior éxito durante o seu tempo coa discográfica. A icónica banda de hardcore punk Sick of It All tamén forma parte da etiqueta. O álbum do 2001 de Lacuna Coil, Comalies, converteuse no primeiro de Century Media en entrar na lista Billboard 200, chegando ao posto 178 dous anos despois do seu lanzamento. O seu cuarto traballo, Karmacode, mellorou ese logro, vendendo 490.000 copias dende a súa edición e acadando o número 28 das listas da Billboard. Foi tamén número 1 na lista Top Independent Albums Chart. O álbum de Shadows Fall do 2004, The War Within, marcou un novo hito para o selo cunha estrea no top 20 da lista Billboard 200, estreándose tamén no número 1 da lista Independent Albums, vendendo ao redor das 300.000 copias dende a súa edición. Outros artistas destacados da etiqueta que tamén fixeron a súa aparición na Billboard 200 son In This Moment, Arch Enemy, Stuck Mojo, Nightrage, Behemoth, Strapping Young Lad, Suicide Silence e God Forbid. A banda finesa Sentenced foi premiada o 14 de agosto do 2008 polo seu DVD Buried Alive, publicado por Century Media. En abril do 2009 o selo anunciou que ampliaría o seu contrato de distribución con EMI, que estivera distribuíndo o seu material nos Estados Unidos dende 1997, e en Europa dende 2005, incluíndo nese novo contrato Australasia.
Century Black
Dende mediados ata finais dos anos 90, Century Media tivo un selo irmán chamado Century Black, centrado na edición e re-edición de álbums de black metal difíciles de atopar nos Estados Unidos (normalmente publicados inicialmente por pequenas etiquetas como Malicious Records ou Candlelight Records). Cara o ano 2000 Century Black desapareceu, xa que moitas das bandas do selo pasáronse a outras discográficas, cambiaron o seu estilo ou pasaron a formar parte do selo principal.
Abacus Records
Abacus Records foi unha etiqueta de Century Media creada no ano 2002, que asinou contratos principalmente con bandas de metalcore. O 24 de xullo do 2007 informouse de que Abacus Records pechara.
O Pazo, Casardeita, Ramirás
O Pazo é un lugar da parroquia de Casardeita, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 16 habitantes dos que 6 eran homes e 10 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
1923
Nacementos
miniatura|Portada dun exemplar da prensa da época.
Outros
Historia ano a ano
Perempuan Tanah Jahanam
Perempuan Tanah Jahanam é un filme indonesio de terror de 2019 escrito e dirixido por Joko Anwar. Está protagonizado por Tara Basro, Marissa Anita, Christine Hakim, Asmara Abigail e Ario Bayu. Perempuan Tanah Jahanam estreouse en Indonesia o 17 de outubro de 2019. Foi proxectado no Festival de Cinema de Sundance o 26 de xaneiro de 2020, e nos Estados Unidos a través de Shudder o 23 de xullo de 2020.
Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Maya e Dini son amigas e traballan na peaxe da autoestrada. Unha noite, Maya é atacada no traballo por un home cun golok. O seu atacante di que é da aldea de Harjosari e chama a Maya por outro nome, Rahayu.
Seguindo a inscrición dunha antiga foto que mostra a Maya de nena cunha parella diante dunha gran casa, Maya e Dini viaxan á remota Harjosari para buscar a casa coa esperanza de vendela. En Harjosari atopan aldeáns fríos e suspicaces.
Fairuz
Nuhad Haddad (en نهاد حداد), nada en Yabal al Arz, o 21 de novembro de 1935, é unha cantante e actriz libanesa coñecida como Fairuz (en árabe: فيروز), Fairouz ou Fayrouz. Os seus seguidores chámana "embaixadora das estrelas", "embaixadora dos árabes", "veciña da Lúa" e "a voz dos anxos". A súa carreira comezou a mediados de 1945.
A Quinta
O topónimo A Quinta pode referirse a:
Fairuz
Fairuz é cronoloxicamente a segunda cantante árabe máis aclamada, xa que a primeira foi a cantante exipcia Umm Kulthum (1904-1975) ata a década de 1970.
1935-1950
miniatura|196x196px|esquerda|Fairuz (Nouhad Haddad) xunto coa súa nai Lisa al-Bustani en Beirut 1945. Nuhad Haddad naceu o 20 de novembro de 1935 nunha modesta familia de relixión siria ortodoxa. Wadi Haddad, pai de Fairuz, era orixinario da cidade de Mardin (Turquía) e estableceuse no Líbano despois de casar con Lisa al-Bustani, nai de Fairuz, libanesa maronita. A familia mudouse ao barrio de Zuqaq al-Blatt en Beirut, residindo nun só cuarto dunha casa de pedra fronte á escola do Patriarcado libanés. Wadi traballaba nunha imprenta próxima e Lisa como ama de casa fíxose cargo dos seus catro fillos: Nuhad, Yusef, Huda e Amal. esquerda|miniatura|193x193px|Fairuz en 1946. Nuhad era unha nena tímida que non tiña moitos amigos na escola. Estaba moi apegada á súa avoa que vivía en Debbiyye, unha aldea nas montañas do Líbano na que adoitaba pasar o verán. Nuhad adoraba a vida sinxela da aldea. Durante o día, axudaba a súa avoa coas tarefas domésticas onde adoitaba cantar mentres as realizaba. Polas noites, Nouhad sentaba á luz das candeas xunto á súa avoa, para que lle contase historias da súa viaxe aos Estados Unidos.
Á idade de 10 anos, Nouhad xa era recoñecida na súa escola pola súa fermosa voz. Gustáballe cantar con regularidade durante os festivais e as vacacións escolares. En febreiro de 1950, nun dos festivais escolares capturou a atención de Mohammed Fleifel, un coñecido músico e profesor do conservatorio de música do Líbano, quen se atopaba entre os espectadores. Estaba moi impresionado pola súa voz e o seu rendemento e aconselloulle que se inscribise no conservatorio. Ao principio, o pai mostrouse remiso a enviar á súa filla ao conservatorio, con todo deixou a Nouhad asistir ás clases no conservatorio cunha soa condición, que a acompañase o seu irmán.
Mohammed Fleifel coidou e preparou a voz de Nouhad dunha forma paternal. Na práctica, ensinoulle a recitación dos versos do Corán (estilo coñecido como Tajweed). Un día, un destacado músico libanés, xefe do departamento de música na emisora de radio do Líbano Halim El Roumi (pai da cantante Majida El Roumi) escoitou cantar a Nouhad. Quedou fondamente impresionado pola súa voz e observou que había unha rara flexibilidade que lle permitía cantar tanto temas orientais como occidentais de xeito admirable. Dende ese momento Halim El Roumi nomeou a Nouhad como unha das cantantes do coro na estación de radio de Beirut e compuxo varias cancións para ela. Foi aí cando comezou a chamala “Fairuz”, que en árabe significa "turquesa". miniatura|150x150px|Casamento de Fairuz xunto a Assi Rahbani rodeada coa súa familia en 1955. Un par de meses máis tarde, Fairuz foi presentada aos irmáns Rahbani, Assi e Mansour, quen tamén traballaban na estación de radio como músicos. A química foi instantánea, e pouco despois, Assi empezou a compor cancións para Fairuz, unha das cales foi “Itab” (a terceira canción que compuxo para ela), que foi un éxito inmediato en todo o mundo árabe e estableceu a Fairuz como unha das máis importantes cantantes na escena musical árabe. Assi e Fairuz contraeron matrimonio o 23 de xaneiro de 1955 e Fairuz, posteriormente, converteuse á ortodoxia grega, que era a relixión de Assi.
Fairuz tivo catro fillos: Ziad, músico e compositor, Layal, Hali, que quedou paralizada dende a infancia por mor de meninxite, e Rima, fotógrafa e directora de cine.
As primeiras obras de Fairuz e dos irmáns Rahbanis foron innovadoras mesturas dos modos orientais e estranxeiros (sobre todo de América do Sur, cunha música que estaba influenciada por Eduardo Bianco), que combinaba distintos tons vocais de Fairuz coa música poética e enxeñosa de Assi nas que expresaban o amor e a nostalxia da vida nas aldeas libanesas.
Fairuz levou a cabo o seu primeiro concerto a grande escala en 1957 como parte do Festival Internacional de Baalbek, patrocinado polo presidente libanés Camille Chamoun. Interpretou musicais e operetas, esgotando todas as localidades durante anos, establecéndose indiscutiblemente como a cantante máis amada do Líbano e como unha das cantantes máis populares do mundo árabe.