cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albariño
Produción e comercialización
O Albariño é considerada unha das variedades autóctonas máis importantes de Galiza, dentro das 220 variedades autóctonas catalogadas. É unha variedade de acios pequenos, de maduración temperá e vigor medio. Ten unha cor amarela-palliza, brillante, con irisacións douradas e verdes. Posúen aromas florais e afroitados, finos e distinguidos, que impresionan agradablemente, de intensidade media e duración media-longa. O seu sabor é fresco e suave, con suficiente corpo e grao alcohólico (entre 11 e 13% Vol.), acidez equilibrada (entre 7 e 9 g/l), harmoniosos e amplos matices. O seu regusto é pracenteiro, elegante e completo.
O primeiro fin de semana de agosto celébrase en Cambados a Festa do albariño honrando esta variedade de uva.
O Aparral de Abaixo, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
O Aparral de Abaixo é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres, o cal supón unha diminución con respecto ao ano 2009 cando tiña 10 habitantes.
Acisclo
Acisclo é un nome propio galego de home, provén da palabra latina acisculus (martelo de pedreiro) que se converteu nun alcume utilizado polos canteiros. Foi unha vez popular en Hispania por levar ese nome un dos santos máis antigos da Península Ibérica, Acisclo de Córdoba. En Galicia é raro, lévano menos de cinco residentes
Distrito de Devoll
O distrito está dividido nos seguintes municipios:
Lingua yoruba
A lingua yoruba (èdè Yorùbá) é unha lingua falada en África Occidental, principalmente en Nixeria. O número de falantes de yoruba estimábase en arredor de 20 millóns na década de 1990. É a lingua nativa do pobo yoruba, que viven en Nixeria e Benín, con comunidades en Europa, América e outras partes de África. Unha variedade da lingua, o lucumi, é a lingua litúrxica da relixión da Santería, no Caribe. O yoruba está moi relacionado coa lingua itsekiri (falada no delta do río Níxer) e co igala (falada en Nixeria central).
Entretemento
Coñécese como entretemento ao conxunto de actividades que permite aos seres humanos empregar o seu tempo libre para divertirse, evadindo temporalmente as súas preocupacións.
O entretemento forma parte da ampla familia do lecer e converteuse nun sector florecente da actividade económica, especialmente a través dos parques temáticos e de atraccións, os medios de comunicación e as industrias do cine, a música ou os videoxogos.
O termo «entretemento» é de orixe latina. Comezou a utilizarse en Europa a finais do século xv en relación coa acción financeira de desviar en beneficio propio bens alleos. Con posterioridade, tal acepción deu paso á de «desviar a atención» en xeral, asociándose logo á idea de pracer e de lecer.
En 1662, o filósofo francés Blaise Pascal elaborou un reputado estudo sobre o entretemento que foi publicado en 1670 nos seus «Pensamentos», desenvolvendo a idea contraditoria de que é necesario que o home se distraia e, por tanto, se á parte do esencial ou tamén o podemos utilizar de acordo
III Asemblea Nacionalista
A III Asemblea Nacionalista celebrouse en Vigo o 16, 17 e 18 de abril de 1921, no Teatro Circo Tamberlick.
Historia e características
Presidida por Francisco Manuel Balboa, o vicepresidente foi Gonzalo López Abente, e secretarios Javier Soto Valenzuela e Víctor Casas. Entre os asembleístas figuraron Vicente Risco, Ramón Villar Ponte, Antón Villar Ponte, Lois Peña Novo, Johán Vicente Viqueira, Valentín Paz Andrade, Victoriano Taibo, Antón Losada Diéguez e Otero Pedrayo.
Tratouse da participación electoral e chegouse á conclusión de participar nas eleccións. O Directorio reservouse o dereito de decidir cando se interviría. Estas restricións do Directorio provocaron a aparición dun Consello Permanente que concentra os poderes da dirección. Estaba composto por Antón Vilar Ponte, Manuel Banet Fontenla, o Conselleiro Primeiro da irmandade coruñesa e o mesmo Risco, quen soubo gañarse a Villar Ponte e Banet, controlando así o Consello.
A Asemblea comisionou a Vicente Risco para que elaborase un proxecto de galeguización do ensino, que se plasmou no Plan pedagóxico pr'a galeguización d'as escolas (1922).
A Grandela, Rioaveso, Vilalba
A Grandela é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Susono
Susono (裾野市, すそのし, Susono-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado na rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, na zona oeste da provincia histórica de Suruga, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 138,39 km² e a poboación de 53.827 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 389 h/km².
Parves
Parves é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Senja
Senja é a segunda illa máis grande de Noruega, sen contar Svalbard.
O nome
A forma norueguesa do nome tamén é Senja, ou quizais *Sændja. O significado do nome é descoñecido, pero podería estar relacionado co verbo sundra 'bágoa, dividida'. A costa oeste da illa está desgarrada e dividida por numerosos pequenos fiordes. Tamén podería derivarse dunha forma Proto-Nórdico *Sandijōn que significa "(area) de area, illa areosa".
Xeografía
miniatura|left|250px| Oksneset e Ersfjorden desde Tungeneset baixo luz solar, Senja, outubro 2.012
Senja está situada ao longo da costa do condado de Troms con Finnsnes como a cidade máis próxima. Senja conéctase ao continente pola Ponte Gisund. Os municipios situados en Senja son Lenvik (parte da cal está no continente), Berg, Torsken e Tranøe. Senja tiña 7.808 habitantes o 1 de xaneiro de 2015.
As costas do norte de Senja enfróntase ao mar aberto, a costa occidental fai fronte a Andøxa e Krøttøxa, a costa meridional fai fronte a Andørja e Dyrøxa. Aquí, na costa occidental, as montañas escarpadas e rugosas levántanse directamente do mar, con algúns pobos pesqueiros (como Gryllefjord, Husøe) dondequeira que hai algunha terra baixa. As partes oriental e meridional da illa son máis suaves, con montañas máis redondas, bosques, ríos e terras agrícolas.
Senja refírese a miúdo como "Noruega en miniatura", pois a diversa paisaxe da illa reflicte case a totalidade da natureza noruega. Senja é ben coñecida a nivel nacional pola súa fermosa paisaxe, e comercialízase como unha atracción turística.
Clima
Datos climáticos da aldea de Gibotsad no lado do leste da illa, de cara ao continente (período 1961-90). O lado occidental da illa, fronte ao mar de Noruega, terá invernos lixeiramente máis suaves pero máis ventosos.
Ligazóns externas
miniatura|Picos Okshornan vistos desde Tungeneset
Xosé Manuel Sarille
Xosé Manuel Sarille Fernández, nado en Lugo en 1956, é un activista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Historia, é profesor de lingua e literatura galegas no ensino secundario. De 1986 a 1997 foi presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, organización da cal foi electo Presidente de Honra en 2006. Traballou tamén na creación da Mesa para a Defensa do Galego de Asturias e da Mesa pola Defensa do Galego no Bierzo, así como na concepción e xestión inicial da Fundación Vía Galego.
Impartiu conferencias sobre a lingua galega por toda Galicia. Foi columnista semanal da edición de Galiza do diario El Mundo, e comentarista en A Nosa Terra, El Correo Gallego e na Radio Galega.
Actualmente é profesor de Xeografía, Historia, Economía e Historia da Arte, no IES Lamas de Abade de Santiago de Compostela. Anteriormente fora profesor de Lingua e Literatura Galega.
Doade
O topónimo galego Doade pode referirse a:
Emilio Álvarez Giménez
Emilio Álvarez Giménez, nado en Pobra de Seabra o 21 de marzo de 1830 e finado en Pontevedra o 12 de xuño de 1911, foi un dramaturgo, rexionalista e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Arriba de esq. a der.: [[Darío Álvarez Limeses, Emilio Álvarez Giménez e Xerardo Álvarez Limeses. Abaixo de e. a d.: María Álvarez Limeses (muller de Celso García de la Riega), Carmen Álvarez Limeses (muller de José Buela), Amalia Limeses Iglesias (muller de Emilio), o neno Xosé Álvarez Limeses e María Gallego Martínez (muller de Xerardo).]] Emilio Álvarez Giménez naceu en Pobra de Seabra no ano 1830. En 1857 foi destinado en Pontevedra para levar a Cátedra de Estudos Clásicos e Casteláns do instituto local. Dende aquel momento quedaría moi ligado á cidade do río Lérez, onde se asentou definitivamente. Tomou contacto con integrantes do movemento do Rexionalismo. Como militante liberal, integrouse no Comité Revolucionario de Pontevedra en 1868. Participou activamente no xornalismo pontevedrés colaborando en Galicia Humorística, El Iris, El Eco de Pontevedra, La Reforma, El Voto Popular, Los Maestros de España, Crónica de Pontevedra, La Revista Popular, e dirixindo El Fénix, El Alerta, El Dictamen, La Paz e El Eco de Tambo.
No instituto onde exerceu o seu labor docente creou un cadro teatral. Álvarez Giménez é autor da primeira peza teatral de temática histórica escrita en lingua galega, cuxo título é ''Mari-Castaña. Unha Revolta Popular'' (1884), que non chegou a ver a luz naquela época. Tamén é autor dunha biografía do padre Sarmiento, un Refranero Gallego e varias composicións poéticas.
Ocupou igualmente cargos políticos como a vicepresidencia da Deputación Provincial de Pontevedra. Tamén foi Xefe Superior Honorario da Administración Civil e conselleiro de instrución pública. Ocupou igualmente cargos non políticos de importancia, como a presidencia da Sociedad Económica de Pontevedra.
Casado en primeiras nupcias con Natalia Novoa Limeses e logo do seu falecemento coa curmá da súa primeira muller, Amalia Limeses Iglesias, del descenderán importantes escritores e intelectuais galegos, como Xerardo Álvarez Limeses, Darío Álvarez Limeses, Emilio Álvarez Blázquez, Xosé María Álvarez Blázquez, Xosé María Álvarez Cáccamo, Celso Álvarez Cáccamo e Emilio Álvarez Negreira.
Álvarez Giménez finalizou os días en Pontevedra no ano 1911.
Cyberball
Cyberball é un videoxogo creado por Atari Games para máquinas recreativas en 1988, realizáronse versións entre 1990 e 1991 para Amiga, Atari ST, Commodore 64, DOS, Genesis, Lynx, NES e ZX Spectrum. No ano 2006 non son xa humanos os que xogan ao fútbol americano son robots cinco veces maiores cós humanos e que xogan cunha bola explosiva.
O Aparral de Arriba, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
O Aparral de Arriba é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Non tiña habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE.
Kraftwerk
Kraftwerk (en alemán, central de enerxía) son un conxunto alemán de música de vangarda pioneiro por facer unha contribución decisiva no desenvolvemento da música electrónica actual, especialmente en xéneros coma o electro, tecnopop/electropop, house, techno, EBM e tamén importantes achegas na música industrial e ambient.
O grupo foi formado en 1970 por Ralf Hütter e Florian Schneider en Düsseldorf, nun proxecto inicial chamado Organisation, pero a fama chegoulles coma cuarteto coa incorporación de Wolfgang Flür e Karl Bartos.
As técnicas empregadas na súa música e o equipo que desenvolveron son hoxe omnipresentes na música moderna. A súa influencia na música popular da segunda metade do século XX é comparábel á dos Beatles
Historia
Os tres primeiros álbums de Kraftwerk foron aínda parcialmente acústicos e experimentais, pero en 1973 o seu son pasou a ser decididamente electrónico e con trazas de pop melódico. O resultado foi o álbum Autobahn ("autoestrada" en alemán), considerado por moitos expertos un punto de inflexión que constituíu un dos primeiros álbums de electropop. As cancións estaban compostas por fragmentos de melodías que se alongaban e acurtaban con efectos de son alternos (unha característica que ata hoxe determina a esencia de Kraftwerk). Autobahn foi, ademais, o primeiro álbum no que Schneider e Hütter cantaron e co que conseguiron o seu primeiro Disco de Ouro. O disco encabezou as listas de éxitos dos Estados Unidos, e grazas ó éxito obtido asinaron por EMI en 1974.
En febreiro de 1975 Klaus Roeder (antigo compoñente do grupo) deixou a formación e foi substituído polo batería e músico de estudio Karl Bartos. No verán de 1975 gravaron o seu álbum Radioktivität, que se publicou en novembro do mesmo ano. Novamente acadaron o éxito co single do mesmo título e posicionounos no número un das listas francesas a principios do verán de 1976 e mantivéronse nel ó longo de varias semanas. En consecuencia, Hütter e Schneider visitaron Francia. Doutra banda, na súa estancia no país galo, os aficionados ó ciclismo convidaron a Ralf Hütter a acompañar ó Tour de Francia como espectador. Estes dos feitos son salientábeis xa que inspiraron dous posteriores traballos de Kraftwerk.
A finais de 1976 gravouse o sexto álbum de Kraftwerk, chamado Trans Europa Express que se publicou no primeiro cuarto de 1977. O tema principal, que daba nome ó traballo, supuxo un grande impacto nos Estados Unidos e é considerada unha obra mestra da música ambient. O artista norteamericano Afrika Bambaataa baseouse neste tema na composición doutra obra clave da música electrónica: Planet Rock, decisiva no desenvolvemento dun novo xénero que pasou a se chamar electro.
Despois duns meses de ausencia fixeron aparición novamente o 29 de marzo de 1978 na televisión, ofrecendo unha escena sen par ó se presentaren ante o público coma robots viventes, vestidos con pantalóns negros, camisolas vermellas, garavatas negras cunhas luciñas intermitentes e unha coreografía de movementos totalmente robótica á vez que tocaban. Con esta posta en escena presentaron o novo single Die Roboter (The Robots), outro tema emblemático da formación. En abril do mesmo ano apareceu o seguinte álbum de Kraftwerk: Die Mensch-Machine (The man machine) co hit Das model (The model).
As achegas, os coñecementos e maila influencia do produtor Conny Plank tamén foron decisivas para definiren o son do grupo. Plank traballou para outros importantes grupos alemáns como Can, Neu!, Cluster e Harmonia, grupos tamén do círculo electrónico e experimental aínda que máis preto da música industrial. Grazas ó traballo con Kraftwerk, o estudio de Plank, preto de Colonia converteuse nun dos máis solicitados de Europa nos anos 70. Plank produciu os catro primeiros discos de Kraftwerk, pero deixou de traballar con eles despois de Autobahn, o seu primeiro éxito comercial.
Coa formación "clásica" de Kraftwerk de 1975 (Hütter, Schneider, Bartos e Flür), gravaron e presentaron en directo por todo o mundo os seus álbums máis coñecidos: Radioactivity (1975), Trans-Europe Express (1977), The man machine (1978), Computer World (1981) e Electric café (1986), así como o tema oficial do Tour de Francia en 1983 (Tour de France). Nese punto, Bartos e Flür abandonaron o grupo e foron substituídos por varias persoas sen chegar máis a teren unha formación tan estábel.
A crise do grupo foi provocada polo cambio tecnolóxico que Hütter e Schneider querían levar a cabo, dixitalizando todo o seu catálogo de cancións e sons. Esta tarefa esgotou ós outros dous membros do grupo. O primeiro froito dese traballo, permanecendo Flür aínda con eles, foi o recompilatorio The Mix (1991), que recollía os temas clásicos de Kraftwerk reprogramados e re-mesturados segundo ás tendencias do momento. É importante suliñar que en 1991 o house e o techno xa estaban á orde do día na industria musical mundial, polo que recibiron moitas críticas polo novo traballo, aínda que foran eles mesmos artífices en parte deses estilos.
Aínda que na década dos 90 actuaron en directo por todo o mundo, non publicaron máis nada ata o ano 2000, cando a organización da Exposición Universal de Hannover encargoulle-lo tema oficial: Expo 2000, que se publicou coma single en diferentes versións e despois coma álbum. Este tema desatou en Alemaña unha gran polémica, por se tratar dun jingle no que un vocoder repetía as palabras "Expo 2000" en diferentes linguas.
No 2003 publicaron un álbum con temas novos pero baseados no Tour de France, tema que cumpría vinte anos dende a súa primeira edición; e finalmente un álbum en directo (Minimum-Maximum) e unha reedición dos seus álbums clásicos (The Catalog).
Música
Tralos seus primeiros discos experimentais, a fama chegoulles en 1974 con "Autobahn", un tema de vinte e dous minutos que foi un éxito en todo o mundo e demostrou a súa creciente confianza cos sintetizadores. A partir de aí Kraftwerk foi un dos primeiros grupos en empregaren unicamente instrumentos electrónicos (sintetizadores, caixas de ritmos, secuenciadores, ordenadores, vocoders e samplers).
Unha das características principais da súa música é o concepto minimalista das composicións, mais por contra un gran desenvolvemento nas mesmas e un claro control e coñecemento da harmonía no concepto clásico (non hai que esquecer que a formación musical de Hütter e Schneider se orixinou no conservatorio).
Letras
As letras de Kraftwerk enmárcanse na vida urbana e a tecnoloxía do século XX: as viaxes en coche, en tren, os ordenadores persoais, o teléfono etc. Segundo as súas propias palabras, os artistas alemáns da súa xeración debían continuar avanzando a partir do punto morto no que ficou Alemaña en 1933 coa chegada ó poder dos nazis.
As súas letras son moi sintéticas, moi simples na súa forma, e grazas a esta sinxeleza amosan unha ambigüidade complexa e controvertida, sendo á vez unha celebración inxenua do mundo moderno, os seus costumes e inventos, e unha sabia advertencia sobre as súas posíbeis consecuencias. Dun xeito maxistral conseguen transmitir simultaneamente un efecto alleante, nostálxico e escapista, e unha certa incomodidade e preocupación.
A súa idea base era converter ó grupo nunha especie de estación de radio imaxinaria que emitía mensaxes para todo o mundo. Mensaxes sinxelas, mesmo en varias linguas, que calquera podía facer súas.
Hai que salientar que, a partir de "Radioactivity" comenzaron a publicar dúas versións distintas de cada álbum: unha coas letras en alemán para o mercado alemán e outra coas letras en inglés para o mercado internacional. Asemade, como deixamos entrever anteriormente, tamén gravaron cancións noutras linguas, coma o francés en "Tour de France", xaponés en "Dentaku" ("Pocket Calculator"), e mesmo o castelán en "Objeto Sexual" ("Sex Object"). É interesante decatarse de como, en moitas das súas cancións, altérnanse frases en varias linguas. Podemos comprobalo, por exemplo, en "Die Roboter" (álbum "Die Mensch Maschine") coas frases en ruso "Ja tvoi sluga, Ja tvoi rabotnik" (tradución "Son o teu escravo, Son o teu traballador"), xustapostas entre a letra en alemán. O seu álbum Electric Café (1986) xa mesturaba nas súas cancións alemán, francés, inglés e español; e non é estraño atopar en moitas actuacións en directo outras linguas coma o italiano, o hebreo e o xaponés.
Talina
A talina é unha proteína citoesquelética de alto peso molecular que se concentra nas rexións de contacto célula-substrato e nos linfocitos, nos contactos célula-célula. Descubrírona en 1983 Keith Burridge e colegas. A talina é unha proteína citosólica moi frecuente que se encontra en altas concentracións nas áreas de adhesión focal. Pode enlazar as integrinas ao citoesqueleto de actina de forma directa ou indirecta ao interaccionar coa vinculina e a alfa-actinina.
Os receptores de integrina están implicados na unión de células adherentes á matriz extracelular e dos linfocitos a outras células. Nestas situacións, a talina codistribúese con concentracións de integrinas na membrana plasmática. Ademais, os estudos de unión de proteínas in vitro suxiren que as integrinas se unen á talina, aínda que con baixa afinidade. A talina tamén se une con alta afinidade á vinculina, outra proteína citoesquelética que se concentra en puntos de adhesión celular. Finalmente, a talina é o substrato da protease activada por ións calcio calpaína II, a cal tamén se concentra nos puntos de contacto célula-substrato.
Dominios proteicos
A talina consta dun grande dominio C-terminal que contén feixes de hélices alfa, un dominio medio e outro N-terminal chamado dominio FERM (banda 4.1, ezrina, radixina, e moesina) que comprende tres subdominios: F1, F2, e F3. O subdominio F3 do dominio FERM contén o sitio de unión para a integrina de maior afinidade para as colas da integrina β e é suficiente para activar as integrinas.
Estrutura
O dominio medio da talina ten unha estrutura que consiste en cinco hélices alfa que se pregan formando un feixe. Contén un sitio de unión para a vinculina (VBS) composto por unha superficie hidrofóbica que abrangue cinco xiros da hélice catro.
Función
A activación do sitio de unión á vinculina (VBS) causa o recrutamento de vinculina para formar un complexo coas integrinas, que colabora na estabilidade da adhesión celular. A formación do complexo entre o VBS e a vinculina precisa o previo despregamento do dominio medio: unha vez liberado do núcleo hidrofóbico da talina, a hélice do VBS está despois dispoñible para inducir o cambio conformacional chamado "conversión de feixe" no dominio da cabeza da vinculina para así desprazar a interacción intramolecular coa cola de vinculina, o que permite que a vinculina se una á actina.
Os sitios de unión para a vinculina son dominios proteicos que se encontran predominantemente na talina e en moléculas do tipo da talina, que posibilitan a unión da vinculina á talina, establecendo unións célula-matriz mediadas pola integrina. A talina, á súa vez, une as integrinas ao citoesqueleto de actina.
Estrutura
A secuencia consenso para os sitios de unión á vinculina é LxxAAxxVAxxVxxLIxxA, e predícese unha estrutura secundaria de catro hélices anfipáticas. Os residuos hidrofóbicos que definen o VBS están "enmascarados" e están agochados na parte central dunha serie de feixes helicoidais que constitúen a molécula con forma de barra da talina.
Activación da integrina αIIbβ3
Un informe dunha análise de estrutura–función publicado en 2007 proporciona un modelo estrutural convincente para explicar a activación da integrina dependente da talina, que consta de tres fases:
Proteínas humanas que conteñen este dominio.
TLN1; TLN2;
O Pereiro, Rioaveso, Vilalba
O Pereiro é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Bandeira do Salvador
A bandeira do Salvador consiste en tres franxas horizontais iguais, azuis as extremas, representando os dous océanos que bañan Centroamérica: o Atlántico e o Pacífico; e branca a central, representando a paz. A lexislación vixente distingue tres tipos en función do seu uso, a Bandeira Magna, co Escudo Nacional na franxa central para cerimonias nas que participen os tres Poderes do Estado e as festas patrias, a de edificios e oficinas públicas coa lenda Dios Unión Libertad na franxa central, e a dos desfiles, de deseño similar ó anterior. Os tamaños difiren lixeiramente entre elas, sendo as dimensións da Bandeira Magna de 3,25 metros de longo e 1,89 metros de alto, segundo o regulado pola Lei de Símbolos Patrios. O deseño está baseado na bandeira das Provincias Unidas do Centro de América, concibida por Manuel José Arce, quen á súa vez se inspirou na bandeira das Provincias Unidas do Río da Prata, actual Arxentina.
Ministro
Un ministro pode ser:
Chamoso
O topónimo Chamoso pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Palma, Santa Maria
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Comunidade Arnesto Penna Carneiro, Faxinal da Palma, Fazenda Palma, Fazenda Pozzobon, Linha Sete Sul, Loteamento Erondina Toniasso Bassan, Palma, Palmas, Passo do Cachorro, Passo do Gato, Passo dos Preto, Rincão dos Camponogara, Rincão dos Ventura, Santa Lúcia, Santa Teresinha, Santo Antônio, São Sebastião, Vale dos Panno, Vila Almeida, Vila Balconi, Vila Fuganti, Vila Gomes, Vila Palma, Vila Toniasso, Vila Venturini, Vista Alegre;
Valeriu Muravschi
Valeriu Muravschi, nado en Sirota o 31 de xullo de 1949 e finado en Chișinău o 8 de abril de 2020, foi un político moldovo.
Péron, Ain
Péron é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Valeriu Muravschi
Traxectoria
Economista de profesión, foi viceprimeiro ministro e ministro de finanzas (1990-1991) e tivo o posto de primeiro ministro desde o 28 de maio de 1991 ó 1 de xullo de 1992. Foi deputado polo Partido Democrático de Moldavia (1998-2001)
King Power Stadium
O King Power Stadium (tamén chamado Leicester City Stadium) é un estadio de fútbol localizado na cidade de Leicester en Inglaterra. O estadio foi inaugurado en xullo de 2002 e acolle os partidos como local do Leicester City. Ten unha capacidade de 32.262 espectadores e as medidas do campo de fútbol son 102x67 metros.
Ada
O antropónimo feminino Ada deriva do hebreo עָדָה (Adah: adorno ou beleza) que é o nome de dúas mulleres que aparecen no Antigo Testamento: Ada. Tamén é o hipocorístico de Adelaida. Pode referirse a:
Amais, o termo Ada pode referirse a:
Carlos Callón
dereita|miniatura Carlos Callón co [[Apalpador.|dereita|miniatura]] Carlos Manuel Callón Torres, nado en Santa Uxía de Ribeira o 26 de agosto de 1978, é licenciado en filoloxías galega, portuguesa e románica pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutorouse na Universidade da Coruña. Exerceu como profesor de lingua e literatura galega e lingua portuguesa no CPI Alfonso VII de Caldas de Reis e no IES de Bertamiráns. Exerce como profesor de Xeografía e Historia no Instituto Espanhol Giner de los Ríos de Lisboa.
Traxectoria
A partir de 1995 ocupou diversas responsabilidades na Mesa pola Normalización Lingüística, organización de cuxa xunta directiva nacional é membro dende 1995 e que presidiu desde 2002 a 2014, desde entón é Presidente de Honra da entidade. É presidente tamén do padroado da Fundación Vía Galego, desde a súa constitución en 2006. Presidiu tamén a Fundación Vía Galego e a federación estatal Diverslinguae, desde a constitución de ambas, en 2006 e 2008, respectivamente.
Gho
miniatura|dereita|250px|Rapaces nun festival levando o gho. miniatura|dereita|250px|[[Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, rei de Bután, levando un gho e un kabney real.]]
O gho ou g'ô (en བགོ; ɡ̊hoː˨) é o traxe tradicional e nacional dos homes de Bután. Introducido no século XVII por Ngawang Namgyal, primeiro Zhabdrung Rinpoche, para darlle ó pobo ngalop unha identidade distintiva, é un traxe longo até o xeonllo atado por un cinto de tela coñecido como kera (en སྐེད་རགས་). En ocasións especiais, é vestido cun kabney.
O goberno de Bután require que tódolos homes leven o gho se traballan nunha oficina do goberno ou nun colexio. Os homes tamén teñen que levar o gho en ocasións formais. Na súa forma moderna, a lei data de 1989, pero o código de vestimenta driglam namzha é moito máis antigo.
Carlos Callón
Traxectoria
Foi membro do grupo Galabra da USC e do consello de redacción de Longalingua. Publicación galega de lingua e sociedade. Colaborou nos primeiros pasos da Biblioteca Virtual Galega, da Universidade da Coruña. É membro do Grupo GRAALL da USC.
La odisea de los giles
La odisea de los giles estreouse na Arxentina o 15 de agosto de 2019, e tivo a súa estrea internacional na sección de Presentacións Especiais do Festival Internacional de Cinema de Toronto. O filme recibiu a aclamacion da crítica polas súas interpretacións, e foi comparado con How to Steal a Million (1966) e Ocean's Eleven (2001). Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carlos Callón
Traxectoria
O 20 de decembro do 2015 presentouse ao Congreso pola provincia da Coruña representando a Nós - Candidatura Galega.
La odisea de los giles
Sinopse
A historia sitúase durante a crise arxentina de 2001. Un grupo de veciños dunha pequena localidade arxentina (Alsina) intenta superar a crise cun proxecto colectivo. Cando chega o corralito vense envoltos nunha estaba que os deixa case na ruína, mais axiña verán a ocasión de vingarse mediante métodos sui generis.
Carlos Callón
Traxectoria
Exerce como profesor de Xeografía e Historia no Instituto Espanhol de Lisboa.
Obra
É autor de diversos traballos centrados na sociolingüística e mais nos estudos literarios, dados a coñecer en diferentes congresos e revistas especializadas. Así mesmo, é autor de libros como Unha historia que nos pertence (A obra poética en galego de Lorenzo Varela) (2005) e En castellano no hay problema (2010), no cal aborda a situación do idioma galego nos últimos tres lustros, facendo especial fincapé na política lingüística do bipartito e do comezo da lexislatura de Alberto Núñez Feijóo. miniatura|Presentado O libro negro da lingua galega en [[Pontevedra disfrazado de Padre Sarmiento (2022)]] En febreiro de 2011 gañou o XVI premio Vicente Risco de Ciencias Sociais coa obra ''Amigos e sodomitas. A configuración da homosexualidade na Idade Media, na que analiza a aceptación da adelphopoiesis'' na Idade Media. Entre outra documentación, analiza un documento de 1061 recollido no Tombo de Celanova, polo cal Pedro Díaz e Muño Vandilaz subscribían unión en Rairiz de Veiga.
Distrito de Has
O Distrito de Has (en albanés: Rrethi i Hasit) é un dos 36 distritos da Albania localizado no noroeste do país, na prefectura de Kukës. A súa capital é Krumë.
Lamas, Zas
Santa María de Lamas é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 287 habitantes (145 homes e 142 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 402 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Distrito de Delvinë
O Distrito de Delvinë (en albanés: Rrethi i Delvinës) é un dos 36 distritos da Albania localizado no sur do país, na prefectura de Vlorë. A súa capital é Delvinë.
O distrito está dividido nos seguintes municipios:
David Bowie
Traxectoria
Creceu na vila de Bromley, no condado de Kent, na actualidade parte do Gran Londres. Foi un dos artistas máis influentes da historia do rock, e a súa música deixou unha enorme pegada en varias xeracións de artistas. Durante a súa longa traxectoria, a súa música vinculouse con múltiples xéneros como o folk rock, o hard rock, o glam rock, o soul ou a música electrónica, demostrando unha gran facilidade para reinventarse e adaptarse ás novas tendencias musicais, nalgunhas ocasións inspirándoas ou anticipándose a elas. Por todo isto é popularmente coñecido como o Camaleón do Rock. Ademais de demostrar o seu talento na súa faceta musical como cantante, compositor, multi-instrumentista e produtor, tamén é actor, director de vídeos musicais e artista plástico.
Un dos feitos máis famosos da biografía de Bowie tivo lugar durante unha rifa estudantil. David naceu con ámbolos ollos azuis, pero nunha pelexa no patio do colexio, un alumno feriuno no ollo esquerdo cun compás, o que lle produciu unha heterocromía iridium, cambiando a cor azul a un ton verde gris por depósito de ferro secundario ó traumatismo. O compás non só provocou que a cor dun dos seus ollos se alterara, senón que provocou a parálise dos músculos do iris do ollo esquerdo, o que se converteu nun dos seus sinais de identidade.
En 1992 casou coa modelo Iman, coa que tivo a súa filla Alexandria. Anteriormente estivera casado con Angela Barnett (Angie), coa que tivo o seu fillo Zowie.
Finou en 2016, vítima dun cancro dezaoito meses despois de telo diagnosticado.
Inicios
A súa carreira musical comezou nos 60 como saxofonista e vocalista de varios grupos de Rhythm and blues. Un deles foi The Manish Boys, cos que chegou a gravar un sinxelo. Debido á popularidade de Davy Jones, de The Monkees, viuse obrigado a cambiar o seu apelido orixinal, elixindo Bowie en honra do famoso personaxe do Far West Jim Bowie.
A súa primeira gravación como solista foi o LP David Bowie de 1967. Este disco homónimo, influído polos grupos de pop británicos da época e a cultura mod, non tivo demasiado recoñecemento nesa época, inda que co paso dos anos os seus fans foron dándolle máis importancia. Posteriormente díxose que David Bowie pensou en facer un disco no que retomaría esas vellas cancións, co título de Toy. Algunhas delas foron rescatadas no disco dobre lanzado no ano 2000 Bowie At The Beeb.
Primeiros éxitos
O seu primeiro grande éxito chegou en 1969 cunha canción de folk pop orquestrado na que narra a historia dun astronauta perdido no espazo chamado Major Tom e á que titulou Space Oddity en honra da película 2001: Unha odisea do espazo. Este tema abriría e daría nome ó seu segundo LP, no que se aproximaba á música psicodélica, corrente dominante nese momento. Foi o seu primeiro disco producido por Tony Visconti e tamén contou coa participación de Rick Wakeman, teclista do grupo Yes.
A este disco seguiríao The Man Who Sold the World (1971), onde empezou a colaborar o guitarrista Mick Ronson, considerado como un dos mellores guitarristas da historia do rock e peza esencial no son de Bowie a partir de entón. O disco estaba moi influído polo hard rock de grupos como Led Zeppelin, e non obtivo tanta repercusión como o anterior. En 1993 Nirvana fixeron unha versión do tema que lle deu título, obtendo un grande éxito en todo o mundo.
Época Glam
O seu seguinte disco foi Hunky Dory, no que incluiría as cancións Changes e Life on Mars?, dous dos seus grandes éxitos. Tamén neste álbum dedicaría cadansúa canción ós seus admirados Bob Dylan e Andy Warhol. Nesta época comezaría a xogar coa teatralidade e a ambigüidade sexual características do Glam rock, influído polos seus amigos Lindsay Kemp e Marc Bolan, quen por entón xa era unha grande estrela á fronte de T. Rex.
Nesta época Bowie era omnipresente no pop, algo que queda patente coas súas colaboracións noutros discos importantes do xénero, producindo Transformer de Lou Reed, All The Young Dudes de Mott The Hopple e mesturando Raw Power de Iggy & The Stooges. A súa vida privada tamén deu que falar, xa que tanto el como a súa primeira esposa Angela Bowie, declarábanse abertamente bisexuais. Segundo conta a lenda do rock, o seu divorcio estivo motivado porque Angela sorprendeu a Bowie na cama con Mick Jagger, quen lle dedicaría o seu famoso tema Angie.
En 1973 volveu mudar á personaxe Aladdin Sane, no disco dese mesmo título, que o consolidou como un dos artistas máis populares do momento. O mesmo ano fai un aceno ó seu pasado mod publicando Pin Ups, un disco de versións de cancións dos 60 de artistas como The Rolling Stones, The Who ou The Kinks. Un ano máis tarde lanza Diamond Dogs, xa sen a colaboración de Mick Ronson, e The Spiders From Mars, un álbum inspirado na novela Nineteen Eighty-Four de George Orwell sendo a portada censurada en varios países.
Inda que Bowie e Iggy Pop desentendéronse dela, a película Velvet Goldmine -título tomado dunha canción de Bowie- pretende reflectir a relación entre ambos durante os anos dourados do Glam.
O Duque Branco
Durante a xira de Diamond Dogs, Bowie comezou a gravación do álbum Young Americans, orientando o seu son cara o funk e o soul e rompendo coa estética Glam. De dita xira editaríase un álbum en directo titulado David Live e gravado no Philadelphia Tower Theater, no que quedará plasmado o gran cambio estilístico do artista.
O seu novo disco, que intentou ser unha crítica ó modo de vida estadounidense, incluíu o seu primeiro número 1 neste país, a canción Fame, coescrita e gravada con John Lennon. Durante 1975, Bowie consolidouse como unha megaestrela nos Estados Unidos; Young Americans mantívose nas listas de discos máis vendidos durante case un ano, e actuou nos programas máis famosos da época como Soul Train ou Dick Cavett Show; incluso chegaría a gravar un programa especial con Cher. En Gran Breataña tamén lograría o número 1 ese mesmo ano cunha reedición do sinxelo Space Oddity.
Nesta época a adicción de Bowie á cocaína alcanza altas cotas. A súa extrema delgadeza, a súa nova imaxe, co pelo louro-rubio engominado, e co seu aspecto totalmente alieníxena, sérvenlle en bandexa a súa primeira incursión no mundo cinematográfico protagonizando a película The Man Who Fell To Earth, na que interpreta un personaxe no que se inspiraría para crear o seu seguinte alter ego, The Thin White Duke (O Duque branco) no seu seguinte álbum Station to Station
Station to Station, editado en xaneiro de 1976, é para moitos o mellor disco de David Bowie, e foi co que logrou o seu mellor posto nas listas dos Estados Unidos. Un disco a medio camiño entre o funk e soul do seu antecesor e a experimentación electrónica que virá nas súas obras futuras. Nestas datas Bowie chega ó seu punto máis álxido no mercado estadounidense (no europeo xa o lograra na súa etapa Glam), e tras unha intensa xira que o leva a percorrer medio mundo regresa a Europa para comezar a súa etapa máis experimental.
Berlín
En 1977, o cansazo do éxito e o seu interese polo emerxente krautrock alemán levárono a trasladarse a Berlín, onde realizou os seus tres seguintes discos, coñecidos como a Triloxía de Berlín. Nesta cidade compartiu piso con Iggy Pop e ambos se desintoxicaron da súa severa adicción ás drogas. Bowie axudou a Pop nos seus dous primeiros discos en solitario, The Idiot e Lust For Life, quen lle devolveu o favor colaborando no primeiro disco berlinés de Bowie, que se chamaría Low.
Este disco e os dous seguintes son producidos polo propio Bowie xunto a Tony Visconti, pero o factor decisivo no característico son da triloxía correría a cargo doutro supervivente do Glam Rock, Brian Eno, quen escribe e toca moitas das partes instrumentais das cancións, dotándoas de grandes influencias do krautrock e a música electrónica.
Malia que Low mantivo o filón comercial do artista, o seguinte álbum, Heroes, que contén a famosa canción do mesmo título, inspirada no Muro de Berlín, foi máis un éxito de crítica que de vendas. Bowie comezaría a pagar o prezo da súa experimentación cunha pésima promoción por parte da compañía discográfica.
En 1979, o disco Lodger pecharía esta etapa. O son opaco e experimental da Triloxía de Berlín sería determinante para varias das novas correntes musicais que se estaban orixinando por esas datas, como o Gothic rock, o Post punk, o Synth pop ou o New Romantic.
Anos 80
Volvendo a EEUU, Bowie grava Scary Monsters, o seu novo gran disco, editado en 1980, onde conecta coa furia e a forza da emerxente New Wave e os New Romantics, coa destacada colaboración do guitarrista Robert Fripp. De aquí xorde o sinxelo Ashes to Ashes, onde retomaría as desventuras do Major Tom, o protagonista de Space Oddity. Este disco foi nº 1 en Gran Bretaña e supuxo a volta do artista ás listas de éxitos e as grandes vendas despois da bancarrota que supuxera a 'triloxía Berlinesa' para a súa discográfica. Despois de gravar en 1982 un tema con Queen titulado Under Pressure, o Duque Branco inicia o seu período máis comercial, muda de discográfica (ata a data fora RCA) asinando un contrato multimillonario con EMI e grava o seu disco máis vendido: Let's dance (1983). Tanto o sinxelo que dá título ó álbum como China girl e Modern love convértense en grandes éxitos a ámbolos lados do Atlántico, e o disco logra vendas millonarias converténdose no disco máis vendido de 1983, tan só por detrás de Michael Jackson.
Á par, Bowie continúa cunha irregular carreira cinematográfica con traballos como The Hunger de Tony Scott (brillante película de vampiros) ou Bo Nadal, Mr. Lawrence de Nagisa Ōshima, que lle reportarían positivas críticas como actor.
En 1984 Bowie gravaría Tonight intentando repetir a fórmula comercial de Let's Dance. Malia que o disco foi outro grande éxito de vendas grazas ó sinxelo Blue Jean, as críticas foron moi severas co artista acusándoo de estancarse e perder esa aura tan característica de innovador que tivo durante os anos 70.
Bowie refuxiaríase no cine nos anos seguintes traballando nas películas Into the Night de John Landis, Absolute Beginners de Julian Temple, Dentro do labirinto de Jim Henson e The Last Temptation of Christ de Martin Scorsese.
En 1987 grava o que para boa parte dos seus seguidores é o seu peor disco, Never Let Me Down que xunto coa morna acollida da súa xira de presentación Glass Spider, obrigarían a Bowie a buscar unha nova vía musical e romper coa súa etapa máis comercial.
En 1989 Bowie forma un grupo chamado Tin Machine, co que, segundo as súas propias palabras, intentaba recoller o espírito das bandas punteiras do Indie rock do momento, como Sonic Youth ou The Pixies. Con este grupo grava dous discos de estudio, cos que non obtén o éxito de vendas agardado malia contar con boas cancións.
Dende os 90
Posteriormente seguiría experimentando en tódalas direccións demostrando, en discos como Black Tie White Noise, 1.Outside, Heathen (onde volveu a colaborar con Visconti) ou Reality, que o paso do tempo non facía mella no seu talento musical nin na súa capacidade de innovación. O seu derradeiro traballo de estudo foi o álbum chamado Blackstar (que empregou o logotipo ★ en lugar de letras na súa portada), publicado poucos días antes do seu pasamento, o 8 de xaneiro de 2016.
Ó longo da súa carreira versionou cancións e colaborou con grupos como The Cure, Iggy Pop, Blur, Placebo, Lou Reed, Queen, Mick Jagger, Pink Floyd ou recentemente The Arcade Fire e TV on The Radio. Artistas nados baixo a súa influencia son Nine Inch Nails, Pixies, Muse, Suede, Coldplay ou A.F.I., e os seus discos poden considerarse, despois dos do propio Bowie, o mellor exemplo dunha rica e polifacética carreira musical.
Os xéneros nos que se moveu foron o Folk, Hard Rock, Glam, Soul, R&B, Electrónica, New Wave, Dance, Post-punk, Industrial, Drum & Bass, Pop e Art Rock.
Orientación sexual
Buckley escribiu: «Se Ziggy confundiu tanto ao seu creador como ao seu público, gran parte desa confusión centrouse no tema da sexualidade». Bowie declarouse bisexual nunha entrevista con Melody Maker da edición de devandita revista do 22 de xaneiro de 1972, movemento que coincidiu co inicio do seu ascenso á fama coma Ziggy Stardust. Nunha entrevista realizada en stembro de 1976 para Playboy, Bowie dixo: «É certo, son bisexual, mais non podo rexeitar que empreguei este feito moi ben. Supoño que é o mellor que me pasou». miniatura|Bowie coa súa dona [[Iman (modelo)|Iman.]] Nunha entrevista de 1983 coa revista Rolling Stone, Bowie dixo que a declaración pública da súa bisexualidade foi «o maior erro que cometín», mentres que noutras ocasións dixo que o seu interese pola cultura homosexual e bisexual foi máis un produto dos tempos e da situación na que se atopaba que dos seus propios sentimentos; segundo describiu Buckley, Bowie dixo que foi guiado máis por «unha compulsión por burlar os códigos morais que por un verdadeiro estado biolóxico e psicolóxico do ser».
Buckley opinaba sobre este período na vida de Bowie: «Un rompe tabús e un diletante [...] xoga coa intriga sexual pola súa capacidade de sobresaltar», e que «probabelmente sexa certo que Bowie nunca foi gai, nin sequera activa e consistentemente bisexual [...] fíxoo, de vez en cando, de acordo con Mary Finnigan, con que Bowie tivo un romance en 1969, o cantante e a súa primeira dona Angie «vivían nun mundo de fantasía [...] e crearon as súas fantasías bisexuais».Sandford conta como, durante o matrimonio, Bowie «fixo un fetiche positivo de repetir a ocorrencia de que el e a súa muller coñecéronse "fodendo o mesmo home". [...] O sexo gai foi sempre unha cuestión anecdótica e graciosa. Os gustos reais de Bowie inclinábanse cara outra banda evidentemente, a partir dun reconto parcial dos seus romances con mulleres».
Na biografía David Bowie - A Biography, escrita por Marc Spitz e lanzada en 2009, Spitz revelou que Bowie mantivo moitas experiencias homosexuais na súa adolescencia, citando unha frase que dixo Bowie nunha entrevista a Playboy en 1976: «Cando tiña 14 anos, o sexo de súpeto comezou a ser moi importante. Realmente non importaba con quen fose, sempre e cando fose un encontro sexual. Así que ás veces era un mozo aposto de clase dun colexio ou outro que levábame a casa e me fodía na miña cama de enriba». Mais o biógrafo tamén recalca que os seus comentarios públicos sobre o sexo non tiña outra finalidade que non fose facer mercadotecnia e así recibir máis atención á súa obra «transgresora».
Anzapahhadu
Anzapahhadu foi rei de Arzawa na segunda metade do século –XIV.
Sucedeu a Tarhunta-Radu.
O rei hitita Tudhaliyas III (reinou sobre -1360 – -1344) conquistou Sallapa, que pertencía a Arzawa, e conquistou a "terra baixa" e despois reocupou Tawanuwa. Neste momento parece ser que era rei Anzapahhadu que derrotou a un exército hitita dirixido por Himuili, pero foi aniquilado por outro exército dirixido polo rei Suppiluliumas I (reinou sobre -1344 – -1322).
Suppiluliumas enviou ao gobernador Hanuttis a reconquistar Hapalla, cousa que logrou. Mursilis, fillo de Suppiluliumas, di que Tudhaliyas III e Suppiluliumas precisaron vinte anos para conquistaren Arzawa, o que quere dicir que para o -1330 ou pouco despois o reino de Arzawa quedou sometido.
Sucedeuno Uhha-Ziti.
Fernando Ocáriz
Fernando Ocáriz Braña, nado o 27 de outubro de 1944 en París, Francia, é un sacerdote, teólogo católico español, e desde xaneiro de 2017, Prelado do Opus Dei.
Monseñor Ocáriz é autor de varios libros e é consultor da Congregación para a Doutrina da Fe desde 1986 e doutros dous organismos da Curia romana: Congregación para o Clero (2003) e Pontificio Consello para a Promoción da Nova Evangelización (2011) da Curia Romana.
Traxectoria
Naceu en París o 27 de outubro de 1944 fillo dun veterinario militar. Estudou física na Universidade de Barcelona.
Desde 1986, é asesor da Congregación para a Doutrina da Fe. Tamén é membro da Academia Pontificia de Teoloxía desde 1989.
O 23 de abril de 1994 foi nomeado Vigairo Xeral da Prelatura do Opus Dei e desde o 9 de decembro de 2014 é o Vicario Auxiliar.
O 23 de xaneiro de 2017, o papa Francisco noméao Prelado do Opus Dei, tras confirmar a elección realizada polo Terceiro Congreso Electivo, celebrado tras o falecemento do anterior prelado en decembro de 2016, Monseñor Javier Echevarría Rodríguez. Na votación, participaron 194 membros da Prelatura.
Escribiu varios ensaios sobre filosofía e teoloxía en diversos idiomas, especialmente na área de filosofía da historia e Cristología.
Copa do Mundo de Rugby
A Copa do Mundo de Rugby é a competición internacional máis importante do rugby. O evento está organizado pola asociación que goberna este deporte a nivel mundial, a World Rugby, e nel participan seleccións nacionais masculinas. O primeiro mundial foi celebrado en 1987, e dende entón se ven repetindo cada catro anos. O campión recibe a Copa Webb Ellis, bautizada co nome do lendario inventor do deporte do rugby William Webb Ellis.
Catro seleccións acadaron o campionato nas nove edicións disputadas, Suráfrica e Nova Zelandia tres veces, Australia dúas veces e Inglaterra unha vez. A vixente campioa é Suráfrica, que derrotou a Inglaterra na final de 2019.
A Copa do Mundo de Rugby está considerada o terceiro evento deportivo máis importante a nivel internacional despois dos Xogos Olímpicos e da Copa do Mundo de Fútbol.