cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Durant
Kevin Wayne Durant, nado o 29 de setembro de 1988 en Washington, D.C., é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para os Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA). Ala cunha alzada de 2,06 metros, antes da súa chegada á máxima competición do baloncesto norteamericano, Durant gañou multitude premios que o acreditaban como un dos mellores xogadores de instituto e universitarios do país.
Posteriormente Durant optou por presentarse ao Draft da NBA, sendo seleccionado na segunda posición polos Seattle SuperSonics. Na súa primeira tempada gañou o premio ao Mellor Novato da competición, este bo rendemento levouno en 2007 a asinar un contrato coa compañía deportiva Nike. Na tempada 2009-10, cunha media de 30,1 puntos por encontro, sendo o xogador máis novo en conseguilo, entrando tamén no quinteto ideal da liga, ao ano seguinte repetiría os logros. Outro éxitos destacados polo momento na súa carreira son o Mundial de Baloncesto de 2010, onde foi nomeado mellor xogador do torneo, e o MVP do All-Star Game 2012 en Orlando, Florida.
Instituto
Durant comezou xogando ao baloncesto no equipo PG Jaguars, gañando múltiples campionatos nacionais e compartindo vestiario con Michael Beasley (Kansas State) e Chris Braswell (Georgetown), futuros rivais na NCAA. Durante este tempo Durant tamén xogou no equipo de baloncesto da Oak Hill Academy, gañando o campionato nacional USA Today de 2005. Na tempada 2005-06 foi transferido baixo o director técnico Stu Vetter en Montrose Christian School en Rockville, Maryland. Alí, Durant liderou ao equipo en anotación e foi nomeado baloncestista masculino do ano 2006 por The Washington Post. Tamén disputou o McDonald's All American e foi elixido co-MVP con Chase Budinger. Tras deixar a secundaria, Durant estaba considerado o mellor xogador de instituto da clase de 2006 xunto con Greg Oden.
Universidade
Na súa única tempada na Universidade de Texas, Durant fixo unha media de 25,8 puntos e 11,1 rebotes por partido, mentres que na Big 12 Conference achegou 28,9 puntos e 12,5 rebotes. A súa marca persoal de puntos nun encontro é de 37, conseguidos en catro ocasións. Durant realizou 20 partidos con 30 ou máis puntos na súa estatística, incluíndo unha derrota ante Kansas Jayhawks en tempada regular polo título de conferencia.
En marzo de 2007 foi nomeado xogador do ano da División I pola NABC, recibiu o Oscar Robertson Trophy e o Adolph F. Rupp Trophy, converténdose así no primeiro "freshman" en gañar todos eses trofeos. O 30 de marzo de 2007, foi nomeado xogador universitario do ano, sendo con iso o primeiro freshman e atleta de Texas en logralo dende a súa inclusión en 1961. O 1 de abril de 2007 recibiu o Naismith Award e seis días máis tarde o John R. Wooden Award. A finais de febreiro de 2007, Durant recibiu unha invitación de USA Basketball para adestrar coa selección, converténdose no segundo freshman en conseguilo detrás de Greg Oden.
NBA
220px|miniatura|esquerda|Durant en 2014. O 28 de xuño de 2007 foi seleccionado na segunda posición do Draft de 2007 por Seattle SuperSonics. Na súa primeira tempada, Durant fixo unha media de 20,3 puntos por partido, liderando aos Sonics neste apartado, 4,4 rebotes e 2,4 asistencias, conseguindo ser así o Rookie do Ano por diante de Al Horford, de Atlanta Hawks. Participou no Rookie Challenge do All-Star Weekend de 2008, celebrado en Nova Orleáns, anotando 23 puntos e capturando 8 rebotes, con todo os rookies perderon ante os sophomores por 136-109. Antes de comezar a tempada 2008-09 o equipo trasladouse a Oklahoma City, converténdose nos Oklahoma City Thunder. Durant mostrou unha gran melloría no seu xogo, sendo xa declarado líder indiscutible do seu equipo. Volveu liderar ao equipo en anotación, conseguindo 25,3 puntos por noite. Tamén fixo 6,5 rebotes por partido. Volveu disputar o Rookie Challenge, esta vez cos Sophomores. Foi proclamado MVP do partido tras anotar 46 puntos (marca de anotación no partido de novatos) e capturar 7 rebotes.
A tempada 2009-10 foi a da súa confirmación como un dos mellores xogadores da liga. Fixo unha media de 30,1 puntos por partido, conseguindo o seu primeiro título de máximo anotador da tempada, e 7,6 rebotes, liderando aos Thunder neste apartado. Participou no seu primeiro All-Star Game, celebrado en Dallas, conseguindo 15 puntos e 5 rebotes. A súa gran tempada permitiulle finalizar segundo na votación polo MVP, só superado por LeBron James. Tamén foi elixido no primeiro equipo da NBA.
Na tempada 2011-2012, foi convocado para participar no seu terceiro All-Star Game, sendo elixido o MVP do partido e cumprindo unha boa actuación, a prensa catalogouno así; "Kevin Durant arrebatoulle o galardón a LeBron James ao mellor actor cun partidazo no que finalizou con 36 puntos", a só seis da marca de Wilt Chamberlain nun All Star. O seu dorsal co número 35 débese ao seu adestrador do Instituto, quen morreu a esa idade.
Diástole y sístole
Diástole y sístole: Los movimientos del corazón, é un filme colombiano do ano 2000 dirixido por Harold Trompetero.
Sinopse
As 35 historias da película, entrelazáronse para contar, con humor acedo, o parvas que son as relacións de parella da clase media dunha cidade colombiana. Os personaxes principais desta traxicomedia son case sempre dous. Estes mozos amósannos o seu mundo interior. Viven o que todos vivimos: medo, arribismo, frivolidade, intolerancia, mala sorte, incomprensión, ambigüidade, falta de entendemento coa parella e cos demais, egoísmo, indiferenza, illamento, dependencia maternal, arrogancia, celos, infidelidade ou indecisión para amar entre outros.
Biblioteca de Catalunya
miniatura|250px|Logo da Biblioteca de Catalunya. miniatura|Escaleira da Caritat A Biblioteca de Catalunya é a biblioteca nacional de Cataluña. Creouse en 1907 como biblioteca anexa ao Institut d'Estudis Catalans (IEC). Abriríase ao público no 1914 a decisión da Mancomunidade de Cataluña, con sede no Palau de la Generalitat de Catalunya.
No anos 1931 o concello de Barcelona cedeu os edificios do antigo Hospital de la Santa Creu, un conxunto do século XV, como sede da institución cultural. Actualmente, a Biblioteca comprende unha superficie total de 8820 m², e contén un fondo aproximado de tres millóns de exemplares. A súa sede principal é a do antigo Hospital, pero ten outro edificio na cidade de Barcelona (con algúns servizos técnicos e almacéns) e un almacén en L'Hospitalet de Llobregat.
Porta do Sol (Madrid)
250px|miniatura|Porta do Sol.
A Porta do Sol é unha céntrica praza da cidade de Madrid. Aquí atópase desde 1950 o denominado Quilómetro Cero das estradas radiais españolas.
O edificio máis antigo da Porta do Sol é a Casa de Correos e nela destaca o reloxo de torre que foi construído e doado no século XIX por José Rodríguez de Losada, e cuxas badaladas das 12 da noite do 31 de decembro marcan a tradicional toma das doce uvas á gran maioría dos españois. Ditas badaladas empezáronse a televisar o 31 de decembro de 1962 na Primera de Televisión Española e a partir dese ano non se deixaron de retransmitir por diversas canles de televisión de España.
A Porta do Sol foi nas súas orixes un dos accesos do valado que rodeaba Madrid no século XV, que recollía no seu perímetro os arrabaldes medievais que foran crecendo extramuros, a redor da muralla cristiá do século XII. O nome da porta provén dun sol que adornaba a entrada, colocado aí por estar orientada a porta cara ao levante.
Bandeira de Montenegro
A bandeira de Montenegro (en montenegrino: Застава Црне Горе, Zastava Crne Gore) aparece descrita no artigo 4º da lei que regula os seus símbolos e que foi aprobada polo Parlamento de Montenegro o 13 de xullo de 2004.
É unha bandeira de cor vermella cunha beira dourada na que figura, na súa parte central, o escudo de Montenegro, adoptado en 1993. A altura do escudo debe gardar unhas proporcións de 2/3 respecto á bandeira. As dimensións da bandeira son: 1:2. O escudo de armas foi o brasón do rei Nicolao I de Montenegro, mais non se recuperaron ás súas iniciais НI (letras cirílicas).
Historia
Dende o 31 de decembro de 1946, utilizouse a mesma bandeira da República Federal Socialista de Iugoslavia, da que Montenegro era parte, que consistía nun tricolor coas cores paneslavas cunha estrela vermella no centro. Esta bandeira, idéntica á de Serbia, foi substituída en 1992.
Festa Nacional de España
miniatura|O rei Xoán Carlos I preside o desfile militar con motivo da Festa Nacional en 2008 A Festa Nacional de España (Festa Nacional d'Espanya, en catalán e valenciano; Fiesta Nacional de España, en castelán; Espainiako Jai Nazionala, en vasco) conmemora a efeméride histórica do Descubrimento de América por parte de España e o nacemento do Imperio Español. Antigamente era coñecido como Día da Raza ou Día da Hispanidade.
Celebración
A celebración ten lugar cada 12 de outubro, onde se celebra un desfile militar en Madrid que preside o rei e ao que asisten a familia real e os representantes máis importantes de todos os poderes do Estado, ademais da maioría dos presidentes das autonomías españolas.
O Descubrimento de América en 1492 foi transcendental para o país iniciando un período de imposición lingüística e cultural en América. Todo iso ocorreu nunha época onde estaba finalizando o proceso de construción do Estado actual, coa integración dos diferentes reinos peninsulares nun único reino.
Coa chegada de Cristovo Colón a América haberá un período de conquistas as cales darán froito ao nacemento do Imperio Español, imperio que duraría desde o ano 1492 ata o ano 1898.
Lista de fases da materia
Esta é unha lista das fases da materia, tamén coñecidas como estados da materia, que inclúe os máis familiares (sólido, líquido e gas) e os máis exóticos.
Polo xeral, as fases da materia distínguense pola presión e a temperatura e transfórmanse noutras fases segundo mudan as condicións en favor doutra forma, como por exemplo a fusión e o seu complemento, a conxelación.
A singularidade gravitatoria que a teoría xeral da relatividade predí que existe no centro dos buracos negros non é unha fase da materia. Non é un obxecto material en absoluto (aínda que a masa-enerxía da materia contribuíse á súa creación), mais máis ben unha rexión na que as leis coñecidas da física deixaron de existir.
Eiruga (homónimos)
O termo eiruga pódese referir a:
Pel
miniatura|300px|Mostra de pel preparada para o seu transplante. A pel é o órgano de revestimento externo do corpo humano e de moitos animais. Nos humanos é o maior órgano do corpo, responsable da protección do organismo contra o medio externo.
Por extensión, denomínase pel á superficie externa doutras realidades, como das froitas ou da propia terra, así como o material elaborado con este tecido animal para a confección de roupa, con ou sen pelo (como sería o caso da pel de visón ou do coiro, por exemplo).
Anatomía
A pel é o maior órgano do corpo, constituíndo o 15% do peso corporal. Cobre case todo o corpo a excepción dos orificios xenitais, boca, ano e ollos.
Histoloxía
A pel ten tres capas: a epiderme, a derme e o tecido adiposo subcutáneo (tecnicamente alleo á pel mais relacionado funcionalmente). Hai ademais varios órganos anexos, como folículos pilosos, glándulas sudoríparas e sebáceas e uñas; ademais, noutros animais, atópanse plumas, escamas, cascos e cornos.
A pel é practicamente idéntica en todos os grupos étnicos humanos. Nos individuos de pel escura, os melanocitos producen máis melanina que naqueles de pel clara, mais o seu número é semellante.
Epiderme
A epiderme é unha capa con profundidade diferente conforme a rexión do corpo. As palmas das mans e pés teñen unha capa máis grosa, ata 2 mm de grosor.
A epiderme está constituída por un epitelio estratificado pavimentoso (células escamosas en varias capas). A célula principal é o queratinocito (ou ceratinocito) que produce a queratina. Existen tamén grupos de melanocitos (produtores de melanina, un pigmento castaño que absorbe os raios UV); e células inmunitarias, principalmente células de Langerhans, de gran tamaño e con prolongamentos membranosos.
Derme
Ten dúas capas, a capa papilar de contacto coa epiderme e a capa reticular, máis densa. É na derme onde se localizan os vasos sanguíneos e linfáticos que vascularizan a epiderme así como os nervios e os órganos sensoriais asociados a eles. Estes inclúen varios tipos de sensores:
Hipoderma (subcute)
O hipoderma tecnicamente xa non é parte da pel. Está constituído por tecido adiposo que protexe contra o frío.
Fisioloxía
A pel é un órgano moito máis complexo do que aparenta. A súa función principal é a protección do organismo das ameazas externas. Porén ten tamén funcións inmunitarias, é o principal órgano da regulación da calor, protexendo contra a deshidratación. Teñen tamén funcións nerviosas, constituíndo o sentido do tacto e metabólicas, como a produción da vitamina D.
Protección física
A epiderme secreta proteínas (a principal é a queratina) e lípidos que protexen contra a invasión por parasitos e as feridas mecánicas e o rozamento. Contra esta tamén é fundamental o tecido conxuntivo da derme, na cal os fibrocitos depositan proteínas fibrilares con propiedades de resistencia á tracción e elasticidade, como os coláxenos e a elastina. A melanina producida polos seus melanocitos protexe contra a radiación, principalmente UV.
Neste mesmo sentido, a pel dos animais adopta distintas cores e disposicións para axudar á camuflaxe co ámbito co que garanten a súa supervivencia dos depredadores ou, tamén, pasar inadvertidos ante as súas presas.
Protección da deshidratación
Unha das funcións vitais da pel é a protección contra a deshidratación. Os seres humanos son animais terrestres e necesitan protexer os seus corpos, principalmente compostos de auga, contra a evaporación excesiva e a deshidratación e o subsecuente choque hipovolémico e morte, que serían inevitables nun medio seco e quente. É común que as vítimas de queimaduras graves morran de choque hipovolémico (sangue con pouco volume debido á perda de auga) se perden extensas superficies cutáneas. A pel protexe da deshidratación por dous mecanismos. As unións celulares como unións estreitas e desmosomas dan cohesión ás células da epiderme e a súa superficie continua de membrana lipídica impide a saída de auga (que non se mestura con lípidos).
Regulación da temperatura corporal
A pel tamén é o principal órgano de regulación da temperatura corporal a través de diversos mecanismos:
Funcións metabólicas
As funcións matabólicas da pel son moi importantes. Nela fabrícase, nunha reacción dependente da luz solar, a vitamina D, unha vitamina esencial para o metabolismo do calcio e polo tanto na formación e manutención saudábel dos ósos.
Órgano dos sentidos
Finalmente a pel tamén é un órgano sensorial, constituíndo o sentido do tacto. Presenta numerosas terminacións nerviosas, algunhas libres, outras con comunicación con órganos sensoriais especializados, como células de Merkel, folículos pilosos. A pel ten capacidade de detectar sinais que crean as percepcións da temperatura, movemento, presión e dor. É un órgano importante na función sexual.
O ciclo celular da pel
A pel normal produce preto de 1.250 células por día por cm² e esas células proveñen de 27.000 células; a pel do doente de psoríase produce 35.000 novas células por día por cm² e esas células proveñen de 52.000 células. A duración normal do ciclo celular da pel é de 311 horas, que se reduce a 36 h na pel psoriásica.
Embrioloxía
A epiderme ten orixe na maior parte da ectoderme, mentres a derme e o tecido adiposo subcutáneo teñen orixe mesodérmica.
Patoloxía
A pel é un importante órgano na clínica de varias doenzas e manifesta signos e síntomas que axudan no diagnóstico das enfermidades, moitas delas non relacionadas senón moi indirectamente coa pel. miniatura|300px|Pel do abdome dun enfermo de [[rubéola mostrando as lesións tícicas da enfermidade.]]
Porta de Alcalá
250px|thumb|Porta de Alcalá 250px|thumb|Vista nocturna A Porta de Alcalá (en castelán: Puerta de Alcalá) é unha das cinco antigas portas reais que daban acceso á cidade de Madrid.
Atópase situada no centro da rotonda da praza da Independencia, no cruzamento das rúas de Alcalá, Alfonso XII, Serrano e Salustiano Olózaga, xunto ás portas do Retiro: Porta de España, Porta da Independencia (entrada principal aos xardíns do Retiro) e Porta de Hernani.
Historia e características
A porta daba acceso a aqueles viaxeiros que entraban antigamente á poboación desde Francia, Aragón ou Cataluña por Alcalá de Henares. Na actualidade é unha porta monumental que se atopa situada xunto á Fonte de Cibeles e o Parque do Retiro. Foi construída por mandato de Carlos III en substitución doutra porta anterior que existía xa desde o século XVI. O deseño e obra pertence ao arquitecto italiano Francesco Sabatini. Competiron con Sabatini outros proxectos por parte de arquitectos españois: Ventura Rodríguez e de José de Hermosilla, sendo finalmente elixido persoalmente polo Rei o deseño de Sabatini.
Trátase dunha porta de estilo neoclásico e aspecto monumental similar aos Arcos de Triunfos romanos, se erigió mirando o seu exterior a oriente no ano 1778. A porta foi posteriormente restaurada en cinco ocasións en máis de dous séculos de existencia, sendo a última a finais do século XX. A orixinalidade da súa fábrica consiste en ser o primeiro arco de triunfo construído en Europa trala caída do Imperio romano, sendo precursor doutros como o Arco do Triunfo de París e a Porta de Brandeburgo en Berlín.
Sufriu desde os seus comezos diversas transformacións urbanísticas na súa contorna, pasando de ser a fronteira exterior de Madrid a un centro turístico de obrigado paso que aparece inserida case no medio da mesma cidade. Este cambio debeuse ao ensanche do século XIX ao longo do barrio de Serrano e a prolongación da rúa de Alcalá. Finalmente é desde 1976 considerado polo Estado Español como un Monumento Histórico-Artístico, estendendo a súa categoría á mesma praza da Independencia.
A porta xa desde a súa localización final foi adquirindo desde finais do século XVIII relevancia no pobo madrileño, e a finais do século XIX era xa un dos seus monumentos máis característicos que aparece en numerosas ilustracións da cidade. Ao ser un dos monumentos máis representativos, na súa dobre condición de mirada cara ao interior da cidade e ao exterior da mesma. a Porta de Alcalá serviu como soporte para todo tipo de manifestacións políticas e artísticas e nas súas inmediaciones producíronse numerosos feitos históricos.
Paul Auster
Paul Auster, nado en Newark (Nova Jersey) o 3 de febreiro de 1947, é un escritor estadounidense. Parte da súa obra está ambientada na cidade de Nova York. Na súa mocidade traduciu poesía francesa, e foi tamén poeta antes de orientarse cara á novela. Ten traballado tamén para o cine; seus son os guións de Smoke, Blue in the Face e Lulu on the Bridge. Mentres residía en Brooklyn obtivo o Premio Médicis en 1993 pola novela Leviatán.
Traxectoria
Seus pais naceran xa nos Estados Unidos, aínda que eran orixinarios da Europa Central. O seu contacto cos libros é bastante prematuro, grazas á biblioteca dun tío seu que era tradutor. Comeza a escribir aos 12 anos, antes mesmo de descubrir o béisbol, que tanto aparece nas súas novelas. Entre 1965 e 1967 estuda na Universidade de Columbia literatura francesa, italiana e inglesa. Empeza a traducir a autores franceses como Dupin e Du Buchet e viaxa a París. Volverá en 1967 para evitar ir á Guerra de Vietnam, tratará de traballar no cine a pesar de suspender o exame de ingreso ao IDHEC. Escribe guións para películas mudas que nunca se rodaron, mais que descubriremos máis tarde na súa novela O libro das ilusións.
Durante os dez anos seguintes o traballo será duro. Escribe artigos para revistas, comeza as primeiras versións de Viaxe de Ana Blume e d'O palacio da lúa; traballa nun petroleiro, e de volta a Francia vivirá tres anos, de 1971 a 1974, grazas ás súas traducións de Mallarmé, Sartre ou Simenon; tamén escribe poesías e obras de teatro dun acto.
En 1979, xusto despois de divorciarse e de tentar sen éxito de publicar unha novela policíaca baixo o pseudónimo de Paul Benjamin (Bala falsa), a morte do seu pai proporciónalle unha pequena herdanza que o saca de apuros e o inspira para escribir A invención da soidade. Coñece a novelista Siri Hustvedt, coa que casa en 1981.
Volve á novela con Tombuctú (1999), O libro das ilusións (2002), A noite do oráculo (2004) e Brooklyn Follies (2005). No ano 2006 recibe o Premio Príncipe de Asturias das Letras. Un ano despois estrea a súa segunda película, The Inner Life of Martin Frost e publica o seu libro Viaxes no Scriptorium.
Obra
Paul Auster é, por excelencia, o escritor do azar e da continxencia. Persegue, no cotián, as bifurcacións que nacen de acontecementos aparentemente anódinos. Isto sucede n'A música do azar, e sobre todo en Leviatán na súa excepcional escena central. O seu estilo é aparentemente sinxelo, grazas ao seu traballo e coñecemento da poesía, mais agocha unha complexa arquitectura narrativa, composta de digresións, de historias na historia e de espellismos (O conto de Nadal de Augie Wren). Tamén describe a perda, o apego ao diñeiro, o vagabundeo (n' O palacio da lúa, cuxa personaxe central se chama Marco Stanley Fogg, nunha especie de unión destes tres grandes viaxeiros). Cuestiónase a identidade, en especial na Triloxía de Nova York na que unha das súas personaxes que non é o narrador) se chama coma el; en Leviatán, na que o narrador ten as súas iniciais (Peter Aaron) e coñece a unha muller chamada Iris, (anagrama da súa esposa Siri), ou n'A noite do oráculo, onde unha personaxe se chama Trause (anagrama de Auster).
Influencias
Nunha entrevista, a preguntas de Joseph Mallia, enumerou os escritores que lle influíron nos seus inicios como escritor, e a opinión que mantén actualmente sobre varios dos mesmos:
Adán de la Halle
Adam de la Halle, coñecido tamén como Adam le Bossu (Adam o chepudo), nado entre 1235 e 1240 en Arras e finado contra o 1288 no sur de Italia ou, segundo outras fontes, en 1306 á súa volta a Arras, foi trobador francés. miniatura|esquerda|A peza da enramada e A peza de Berto e María.
Obras
Jeu de Robin et de Marion, ópera cómica 1275 Jeu de la feuillée, comedia 1276
La chanson du rou de Sicile.
O Painzal
O topónimo galego O Painzal pódese referir a:
Estadio La Rosaleda
La Rosaleda é un estadio de fútbol que se atopa na cidade de Málaga (España). É sede do Málaga Club de Fútbol de Primeira División.
Anteriormente foi sede do Club Deportivo Málaga, do cal o Málaga CF é herdeiro. O filial malaguista tamén o utilizou como terreo de xogo habitual durante o seu período en Segunda. O Trofeo Costa do Sol de fútbol, organizado anualmente polo Málaga Club de Fútbol xunto co Concello de Málaga, celébrase neste estadio. A súa capacidade é de 30.044 espectadores, situándoo no cuarto posto entre os estadios de Andalucía.
Este campo de fútbol substituíu ao histórico campo malagueño dos Baños del Carmen. Ao alagarse este, La Rosaleda viuse obrigada a ser utilizada por primeira vez o 13 de abril de 1941 cun partido oficial entre o CD Malacitano e a AD Ferroviaria de Madrid. No entanto, a inauguración oficial produciuse o 14 de setembro de 1941, cun partido amigable entre o CD Málaga e o Sevilla FC. Neste partido, o Málaga tamén estreaba nome, pois a súa denominación anterior era CD Malacitano.
Chandoiro, O Bolo
San Román de Chandoiro é unha parroquia que se localiza no oeste do concello do Bolo. Segundo o IGE en 2014 tiña 87 habitantes (44 homes e 43 mulleres), nunha única entidade de poboación. En 2004 tiña 97 habitantes (50 mulleres e 47 homes), 14 menos ca en 1999.
Chiguayante
miniatura|O Escudo de Chiguayante. Chiguayante é un cidade, municipio, e comuna de Chile con 81.302 habitantes (INE 2002). A cidade forma unha conurbación con Concepción. Foi fundado en 1996 como municipio e ten unha superficie de 72 km2. O nome da comuna provene da toponimia coñecida polos mapuches como chiwayantu, unha palabra composta de chiway a n tü, en castelán significa "sol entre neblina". O xentilicio da comuna é chiguayantino/a.
Wikipedia en lombardo
A Wikipedia en lombardo (en Wikipedia in lombard) é a edición en lombardo da Wikipedia. Botou a andar en outubro de 2005 e o seu primeiro usuario rexistrouse en novembro dese mesmo ano. O 18 de xuño de 2023 tiña 71 347 artigos, ocupando o posto 86º por número de artigos.
Ebino
Ebino (えびの市, えびのし, Ebino-shi) é un concello da prefectura de Miyazaki no Xapón. Está situado en parte centro-sur da rexión de Kyūshū e ao oeste da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 283,00 km² e a poboación de 21.687 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 76,6 h/km².
O concello de Ebino limita cos concellos de Kobayashi (da prefectura de Miyazaki); de Hitoyoshi, de Nishiki, de Asagiri (son da prefectura de Kumamoto); de Isa, de Yūsui e de Kirishima (son da prefectura de Kagoshima).
Economía de Panamá
miniatura|left|Barco no [[Canal do Panamá.]] A economía de Panamá é unha das máis estables, dinámicas e con maior crecemento de América Latina. O ben desenvolvido sector de servizos é responsable por 80% do PIB. Os servizos inclúen o funcionamento do Canle de Panamá, as actividades bancarias, a zona franca de Colón, as actividades de seguro, os portos no Atlántico e no Pacífico, o rexistro de barcos que utilizan a bandeira do país, e o turismo. O crecemento económico será impulsado pola ampliación da Canle de Panamá, que comezou o 2007 e debe ser concluída o 2014 a un custo de 3,5 mil millóns de dólares - aproximadamente 25% do PIB actual. A expansión duplicará a capacidade da canle, permitindo acomodar navíos que son actualmente moi anchos para facer a travesía, e axudará a reducir o desemprego.
Sector primario
Preto do 9% do chan de Panamá está cultivado. A maior parte da súa produción agrícola obtense en explotacións de carácter comercial e está destinada á exportación. Os principais cultivos e grupos de cultivos —produción de 2006 en toneladas— son: cana de azucre (1,77 millóns); froita (659.283 t), principalmente banana, laranxa; arroz (280.000); millo (70.000); café (13.153) e tomate.
En 2006 a gandería contaba con 1,56 millóns de cabezas de gando vacún, 286.200 de gando porcino e aproximadamente 14,9 millóns de aves de curral.
Os produtos forestais de Panamá están conformados por unha ampla variedade de madeiras. O país conta con reservas forestais considerables, case un 57% do seu chan, ás veces difíciles de explotar debido á mala infraestrutura do transporte. En 2006 a produción anual de madeira era duns 1,35 millóns de m³.
ISO 5218
A norma ISO 5218 define a representación dos sexos humanos mediante un código numérico dun carácter. Emprégase en sistemas de información, como por exemplo aplicacións de bases de datos. Esta norma foi creada pola ISO en novembro do 1976 e actualizada en xullo do 2004.
Economía de Panamá
Sectores secundario e terciario
A industria de Panamá está basicamente orientada cara á satisfacción da demanda doméstica. O país depende sobre todo do seu conglomerado de servizos de transporte e loxística orientados cara ao comercio mundial, cuxo epicentro é a Canle de Panamá. Ao redor da Canle de Panamá están portos de trasbordo de contedores, zonas francas de comercio, ferrocarril e o máis grande entroncamento aéreo de pasaxeiros de América Latina. Tamén conta co centro financeiro máis grande de América Latina.
O Castriño, Taragoña, Rianxo
O Castriño é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 54 habitantes (27 homes e 27 mulleres).
Adak
A illa Adak (Adaax ) é unha illa na parte occidental do grupo Andreanof, nas illas Aleutianas en Alasca. A cidade máis ao sur de Alasca, Adak, atópase na illa. A illa ten unha superficie de 711´18 km², mide 52´5 km de longo e 35 km de largo, polo que é a 25ª illa máis grande dos Estados Unidos.
Debido aos ventos fortes, a nebulosidade frecuente, e as temperaturas frías, a vexetación é principalmente tundra (herbas, musgos, bagas, plantas florecentes de baixa altura) nas elevacións máis baixas. O punto máis alto é Moffett, cerca do extremo noroeste da illa, cunha elevación de 1.196 m. Está cuberto de neve a maior parte do ano. Adak, é a súa cidade máis grande e principal.
A palabra Adak vén da palabra aleutiana adaq, que significa "pai".
Historia
Os primeiros habitantes da illa Adak foron os pobos aleutianos ou unangas desde a antigüidade. Exploradores rusos visitaron a illa no século XVIII, pero non estableceron asentamentos permanentes. A comezo do século XIX quedou deshabitada, aínda que ocasionalmente visitaran a illa para cazar e pescar
Durante a segunda guerra mundial, o exército imperial xaponés tomou o control de dúas das illas Aleutianas máis occidentais, Illa Attu e Kiska. Os xaponeses tamén atacaron a base estadounidense de Dutch Harbor por aire. A campaña xaponesa coincidiu coa máis coñecida Batalla de Midway. En resposta, as forzas armadas dos Estados Unidos comezaron unha campaña para expulsar aos invasores. Dado que a presenza militar estadounidense máis próxima estaba en Cold Bay, Alasca, os Estados Unidos comezaron a construír bases nas illas Aleutianas occidentais para lanzar operacións contra os xaponeses. A illa Adak elixiuse como base dun campo de aviación, e as operacións de voo comezaron en setembro de 1942. O 11 de maio de 1943, catro días logo da data inicial da invasión que foi atrasada polo mal tempo, os soldados americanos desembarcaron na Illa Attu e derrotaron á guarnición xaponesa alí, morreron 2.300 xaponeses e 550 estadounidenses. Esperando unha batalla similar na illa Kiska, os soldados dos EEUU que desembarcaron alí o 15 de agosto de 1943, atoparon que os ocupantes foran evacuados silenciosamente polas forzas navais xaponesas a finais de maio de 1943. Aínda así, máis de 313 soldados estadounidenses morreron por mor do lume amigo, minas e outros dispositivos antipersoas durante as operacións dos Estados Unidos na reconquista de Kiska. En 1953, os restos de 236 mortos xaponeses que foran enterrados no cemiterio de Adak enterráronse novamente no cemiterio nacional de Chidorigafuchi no Xapón.
Despois de terminar a guerra, os aproximadamente 6.000 militares americanos que serviron en Adak durante a segunda guerra mundial lembraban o clima frío, brumoso e ventoso de Adak; barro, barracóns prefabricados, poucas mulleres, falta de árbores e un volcán que de cando en vez emitía fumes. A comida fresca era unha rareza. miniatura|esquerda|Illa Adak, [[Lupinus en Finger Bay Creek. Crédito: US Fish and Wildlife Service]]
A Estación aérea naval de Adak continuou sendo unha base militar durante a guerra fría pero en 1995 anunciouse o seu peche, que foi realizado en marzo de 1997. Pouco tempo despois, a cidade de Adak incorporou o sitio da base. Logo dunha poboación máxima de 6.000 habitantes, a illa rexistraba en 2010 unha poboación de 326 residentes, todos na cidade de Adak, na parte norte da illa. En 1980, creouse o Refuxio Nacional de Vida Silvestre das Illas Aleutianas e gran parte da illa Adak atópase dentro dos seus límites.
En setembro de 1998, 30 familias foron reasentadas na illa.
Orixe da poboación
25% nativos aleutianos, 9,8% filipino, 5,4% inglés, 5% hispanos, 3,9% alemán, 3,9% suízo, 3,5% esquimós, 3,5% atabascos.
Lingua
88,4% inglés, 4,5% tagalo, 3,7% aleutiano, 3,4% castelán.
Clima
miniatura|O clima de Adak crea a tundra Adak ten un clima oceánico subpolar (Koppen Cfc), caracterizado por ceos persistentemente cubertos, temperaturas moderadas, ventos fortes e frecuentes tormentas ciclónicas.
En Adak, as condicións de nubrado son de case o 75% do tempo durante xuño e xullo, e aproximadamente o 50% do tempo de outubro a febreiro. Adak ten 173 días de media ao ano con néboa. Os meses máis nubrados son xullo e agosto, cando unha media de 26 dos 31 días teñen néboa. Este número cae dramaticamente cara á estación do inverno onde os meses de decembro con marzo teñen, de media, menos de dez días con néboa durante calquera mes.
Os vendavais prodúcense todos os meses do ano en Adak con maior frecuencia de decembro a marzo. Unha racha máxima de 109 nós ocorreu en Adak en marzo de 1954.
As temperaturas medias de Adak intervalo de -6´6 a 15´55 °C, cun rexistro máximo de 23´89 °C (agosto de 1956) e un rexistro mínimo de 16´11 °C (xaneiro de 1963 e de febreiro de 1964).
A precipitación media anual é de aproximadamente 1.371 mm. de outubro a xaneiro son os meses máis húmidos debido ás tormentas ciclónicas especialmente frecuentes e intensas de latitudes medias, mentres que maio a xullo representan meses marcadamente máis secos; as tormentas eléctricas, comúns nas áreas continentais de latitudes medias, son virtualmente descoñecidas aquí. Novembro é o mes máis chuvioso, mentres que xullo é o mes máis seco. A nevada media é de 2.540 mm, caendo principalmente na parte superior dos volcáns. Adak ten unha media de 341 días por ano con precipitación mensurable.
miniatura|[[Sanderlings]]
Tratado de Madrid (1670)
Tratado asinado o 18 de xullo de 1670 entre Gran Bretaña e España. Tamén recibe o nome de Tratado Americano.
O plenipotenciario español foi Gaspar de Bracamonte e Guzmán, Conde de Peñaranda. O plenipotenciario británico foi William Godolphin, Cabaleiro da Espora Dourada.
Termos do Tratado
España recoñece a soberanía inglesa nas Indias Occidentais, entre as que posteriormente se contarán os territorios insulares e continentais de Xamaica, Belize e Illas Caimán.
Michael Bleekemolen
Michael Bleekemolen, nado en Ámsterdan o 2 de outubro de 1949, é un expiloto de carreiras dos Países Baixos. Correu cos equipos RAM e ATS na Fórmula 1.
Traxectoria
Iniciouse na Fórmula Vee e probou sorte na Fórmula 1 en 1977, onde non conseguiu cualificar no seu gran premio. Con todo, volveu ao ano seguinte con ATS, durante catro carreiras, pero só cualificou unha vez en Watkins Glen.
Despois da Fórmula Un volveu a Fórmula 3 durante tres anos e gañou dúas roldas do Campionato Europeo, terminando segundo na serie, tras Alain Prost. De alí mudouse para as carreira de Renault antes de retirarse. Os seus fillos Jeroen e Sebastiaan tamén son pilotos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Porsche Supercup
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida) ‡ Non elixible para puntuar
Jean Baudrillard
miniatura|250px|Jean Baudrillard Jean Baudrillard, nado en Reims o 29 de xullo de 1929 e finado en París o 6 de marzo de 2007, foi un sociólogo e crítico da cultura francés.
Administración pública
Por Administración pública, xeralmente, enténdese á organización integrada por un persoal especializado, dotada de medios económicos e materiais públicos que pon en práctica as decisións tomadas polo goberno. Componse de todo o que a fai efectiva: funcionarios e edificios públicos, entre outros. Pola súa función, é o enlace entre a cidadanía e o poder político. Con todo, non só existe Administración Pública no Poder Executivo, senón en gran parte do Estado e ata en entes privados que desempeñan funcións administrativas por habilitación do Estado, coma os colexios profesionais. Do latín "ad-ministrare", que significa servir, ou de "ad manus traher" que alude á idea de manexar ou xestionar.
No entanto, o concepto de Administración Pública pode ser entendido desde dous puntos de vista.
Tamén se pode entender como a disciplina encargada do manexo científico dos recursos e da dirección do traballo humano enfocada á satisfacción do interese público, entendendo este último como as expectativas da colectividade.
Elementos
Xuridicamente, o concepto de Administración pública úsase máis frecuentemente en sentido formal, referíndose a un organismo complexo e múltiple -sen prexuízo da súa unidade- que realiza unha actividade do Estado. Neste sentido, se dicimos "responsabilidade da Administración" quérese significar que o acto ou feito da Administración é o que responsabiliza ao Estado (ou comunidade autónoma, administración local etc.
Prerrogativas da Administración
A Administración posúe unha serie de prerrogativas que a colocan nunha posición superior á do administrado. A xustificación é que a Administración defende os intereses xerais, mentres que o particular defende os intereses particulares ou propios de seu.
Entre as devanditas prerrogativas destacan:
A Administración pública en España
Segundo o artigo 103 da Constitución, a Administración Pública de España serve con obxectividade aos intereses xerais e actúa de acordo cos principios de eficacia, xerarquía, descentralización, desconcentración e coordinación, con sometemento pleno á lei e ao dereito.
A nivel territorial, a Constitución de 1978 divide a Administración pública en tres niveis como consecuencia da definición de estado fortemente descentralizado:
A pluralidade de Administracións Públicas en España complétase coas Administracións non territoriais que desenvolven actividades concretas con potestades limitadas:
Richard Rorty
Richard McKay Rorty, nado en Nova York o 4 de outubro de 1931 e finado en Palo Alto o 8 de xuño de 2007, foi un filósofo estadounidense.
Traxectoria
Estudou nas universidades de Chicago e Yale, e amosou un forte interese pola historia da filosofía e a filosofía analítica contemporánea, esta última foi o principal foco do seu traballo na Universidade de Princeton na década de 1960. Rorty tivo unha longa carreira académica, foi profesor de filosofía nas universidades de Princeton Princeton University, Virxinia, e profesor de literatura comparada na Universidade Stanford. Entre os seus libros máis coñecidos están Philosophy and the Mirror of Nature (1979) e Contingency, Irony, and Solidarity (1989).
Rorty está considerado como un dos principais representantes do pensamento pramático contemporáneo, reclamándose tamén debedor de William James, de John Dewey,de Nietzsche, Heidegger, Michel Foucault e mesmo Quine e Davidson.
Praia de San Lorenzo
miniatura|300px|Vista aérea da praia de San Lorenzo durante un festival aeronáutico en 2014 A praia de San Lorenzo (en asturiano San Llorienzo) está situada no centro de Xixón. Acunchada e cunha lonxitude de 1550 metros, é unha das praias máis emblemáticas do Principado de Asturias. Esténdese desde a escaleira 0 ("La Cantábrica"), situada tras da Igrexa de San Pedro, ata a escaleira número 16 (zona coñecida popularmente como "el Tostaderu"), na embocadura do río Piles, despois prolóngase nun lareiro durante trescentos metros máis ata a zona coñecida como "Mayán de Tierra", chegando a totalizar unha lonxitude de 1,8 km. Paralela á praia está o Paseo do Muro de San Lorenzo, que continúa cara ao leste máis aló da propia praia co sendeiro costeiro do Cervigón, un percorrido de máis de 2 quilómetros que conecta con outras praias como a do Rinconín ou a de Peñarrubia.
Características
miniatura|Praia de San Lorenzo Caracterízase por unha area fina e dourada, e por unha auga de boa calidade. As ondas son dun nivel moderado/forte e distínguenese tres zonas de baño diferenciadas e vixiadas por socorristas: Escalerona (escaleira 4), Centro (escaleiras 7-8) e Piles (escaleira 12). Normalmente a zona da Escalerona é a que presenta unhas ondas máis aptas para o baño. A grande amplitude das mareas desta praia condiciona moito a súa anchura.
Servizos
A súa localización no centro urbano e a alta concentración de xente garanten que estea dotada de todo tipo de servizos: duchas, a súa alta ocupación e localización en pleno centro urbano garantizan todo tipo de servizos: duchas, lavapés, alugueiro de hamacas, gardarroupa, consignas, aseos, fontes etc.
Á altura da escaleira 4 hai unha oficina de turismo e conta tamén con servizo de salvamento, a súa central está instalada na escaleira número 12 e ten megafonía para transmitir partes meteorolóxicos e estado do mar cada hora, e no mesmo edificio localízase tamén unha comisaría da policía local.
Deportes
A praia está acondicionada para xogar ao volei praia, con dúas pistas na escaleira 15, e ao fútbol praia, que se practica na zona da escaleira 4 cando o permite a marea. Outros deportes marítimos como o surf ou windsurf tamén son habituais na praia.
Recoñecementos
No verán do ano 2010 izouse pola primeira vez a bandeira "Ecopraias" que se concedeu de novo para a temporada 2011. Tamén no ano 2011 logrouse o recoñecemento "Q" de Calidade Turística. thumb|250px|Placa instalada en [[2007 con motivo dos 100 anos da construción do paseo.]]
Río Tormes
miniatura|dereita|260px|O Tormes identifícase co río que pasa por Salamanca. 260px|miniatura| O Tormes á altura de Alba de Tormes miniatura|260px|Río Tormes en [[Salamanca.]]
O río Tormes é un curso fluvial de Castela e León, que verte as súas augas na marxe esquerda do río Douro, logo dun percorrido de 247,1 km.
Percorrido
O Tormes nace na Fuente Tormella, na serra de Gredos, mo concello de Navarredonda de Gredos, provincia de Ávila, a uns 1.500 msnm. No seu curso alto é un típico río de montaña que atravesa un terreo abrupto formado por rochas graníticas. Atravesa primeiramente a provincia de Ávila, para entrar a continuación na de Salamanca, onde baña a capital. No seu tramo final o Tormes serve de límite entre a provincia de Salamanca e a de Zamora, para desaugar finalmente no río Douro, entre Villarino e Fermoselle, e xusto en fronte da localidade portuguesa de Bemposta.
Conca e réxime
A conca do Tormes abrangue unha área de 7.096 km². O réxime do río é de tipo Réxime pluvio-nival|pluvio-nival, como todos os afluentes maiores do Douro. O caudal medio do Tormes é de 28,36 m³/s, na estación de capacidade de Salamanca.
Encoros
Comoquer que as características hídricas do Tormes non aseguraban o abastecemento de auga para as poboacións da conca na época estival, a fins da década de 1960, ergueuse o encoro de Santa Teresa, cerca de Guijuelo, cunha capacidade de 496 millóns de m³, que regulaban a provisión de auga no verán e controlaba a grandes cheas invernais. Preto da unión co Douro, levantouse o encoro de Almendra con 2.648 hm³ de capacidade.
Localidades que atravesa
Desde a fonte até a súa desembocadura o Tormes, pasa polas seguintes localidades de importancia, como Hoyos del Espino, El Barco de Ávila, Guijuelo, Alba de Tormes, Santa Marta de Tormes, Salamanca e Ledesma.
Datos medioambientais
No seu curso alto presenta unha flora de tipo atlántico (Quercus pyrenaica, Alnus glutinosa) e a persistencia de bosques galería, esta vexetación transfórmase en mediterránea unha vez abandona a serra, xunto coa súa degradación (garriga). Dentro da propia fauna fluvial, na que destacaron tradicionalmente as troitas, cómpre indicar a introdución do salmón do Danubio (Hucho hucho), augas abaixo do encoro de Santa Teresa, nos anos da décado de 1960. Porén a especie necesita actuacións de repoboamento cada certo tempo. Entre as aves adventicias que apareceron nas últimas décadas adoita salientarse a presenza de diversos tipos de gaivotas, que se alimentan de residuos orgánicos das poboacións das beiras.
No seu tramo inferior o Tormes discorre por parte do Parque Nacional dos Arribes do Douro.
Festival de Eurovisión 1971
O novo sistema de votación instaurado este ano presentaba o problema de que moitos xurados podían realizar votos tácticos, outorgando unha pequena suma de votos en total e esperando recibir moitos votos, o que, nalgúns casos, podería observarse como un modo de beneficiar ás cancións dos seus propios países. A modo de exemplo, Luxemburgo concedeu 43 puntos, mentres que Francia concedeu 107 puntos.
Nesta edición derrógase a regra anterior que só permitía participar a solistas e dúos acompañados por coros, e introdúcese a limitación de que cada país poderá subir a escena ata seis acodes en total, teñan a función que teñan, intérpretes principais, coristas, músicos, bailarines, etc. Esta regra permanece vixente ata a actualidade.
España ocupou por primeira vez a segunda posición das catro veces que o conseguiu coa canción "En un mundo nuevo" de Karina, con 116 puntos, doce menos que a ganadora.
Alemaña finalizou na terceira posición coa cantante que mellores resultados deu a devandito país, Katja Ebstein, quen na edición anterior ocupou a terceira posición, do mesmo xeito que este e máis adiante en 1980 quedaría segunda tras Johnny Logan (máximo ganador do festival, en dúas ocasións). A súa canción "Dese Welt" ("Este mundo") non foi votada con ningunha máxima puntuación, con todo, foi unha das cancións máis populares da cantante xermana.
Alemaña finalizou por diante do Reino Unido, cuarto neste festival con 98 puntos, sen ningunha dúbida un dos máximos rivais en todas as edicións ata 1999, ano no que empezou o declive do país anglosaxón no festival obtendo malos resultados.
Resultados
As votacións fóronas dando de tres en tres xurados, para que fose máis rápida. Na primeira votación España situouse a primeira, Italia rouboulle o posto na segunda rolda. Na segunda parte das votacións, Italia foise debilitando, España e Mónaco entón puxéronse primeira e segunda, sempre indo un paso por diante o principado. Xa na última votación, Mónaco gañou a España.
Eric Heiden
Eric Heiden, nado en Madison (Wisconsin) o 14 de agosto de 1958, é un médico estadounidense e antigo patinador e ciclista en ruta e en pista. Gañou un número sen precedentes de cinco medallas de ouro individuais e estableceu catro récords olímpicos e un récord do mundo nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1980. Heiden foi o deportista de máis éxito neses xogos, gañando máis medallas de ouro que todos os países agás a Unión Soviética (10) e a República Democrática Alemá (9). Continúa a ser o olímpico de inverno con maior éxito nuns únicos xogos. is the most successful Winter Olympian from a single edition of any Winter Olympics.
Heiden é unha icona na comunidade da patinaxe de velocidade. As súas vitorias son salientables, xa que poucos patinadores (e atletas en xeral) gañaron competicións tanto de sprint como de longa distancia. Heiden é o único patinador de velocidade que gañou en todas as especialidades. Está considerado como o patinador máis completo da historia. Foi situado no posto 46 na listaxe de ESPN dos 50 grandes deportistas do século XX en 1999, sendo o único patinador de velocidade da lista. En 2000, un xornal neerlandés denominouno o mellor patinador da historia.
Carreira como patinador de velocidade
Durante a súa curta carreira deportiva gañou tres veces o Campionato do mundo e catro veces o Campionato do mundo de sprint.
Bateu en tres ocasións o récord do mundo de 1000 m, en dúas o de 3000 e unha vez tanto o de 1500 como o de 10000.