cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cunchiña
Cunchiña é unha mascota galega empregada para promocionar o camiño de Santiago e o Ano Xacobeo. Foi creada en 2021 cando substituíu a anterior mascota, Xubi.
Neuse
Desuso
O historiador das matemáticas Thomas Little Heath, suxeriu que Oenópides (440 a.C.) foi o primeiro dos matemáticos gregos en pór as construcións con regra e compás por encima das neuses. O principio de evitar a neuse sempre que fose posible, puido ser difundido por Hipócrates de Quíos (430 a.C.), orixinario da mesma illa que Oenopides, e quen foi —polo que se sabe— o primeiro en escribir libros sobre xeometría sistemática e ordenada. Cen anos despois del, Euclides tamén evitou a neuse no seu moi influente libro, Os Elementos.
Fontao, Cervo, Cervo
Fontao é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Cunchiña
Características
Foi deseñada polo estudio coruñés Bululú Creativos. Ten forma de emoticona e representa o símbolo xacobeo por antonomasia: a vieira. O nome de Cunchiña era inicialmente só interno mais acabou sendo o definitivo.
Espiñeirido, Cervo, Cervo
Espiñeirido é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Neuse
Desuso
O seguinte ataque á neuse veu cando, desde o século IV a.C., o idealismo de Platón gañou terreo. Baixo a súa influencia desenvolveuse unha xerarquía de tres tipos de construcións xeométricas. Descendendo desde o "abstracto e nobre" até o "mecánico e terreal", as tres clases eran:
Cunchiña
Características
Está dispoñíbel como unha serie de stickers para o WhatsApp ou iMessage e como gifs no correspondente catálogo do Instagram e Facebook.
Cuíña, Cervo, Cervo
Cuíña é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Carmen García Mateo
Traxectoria
Ademais, é membro  do Consello da Cultura Galega desde 2016   e socia fundadora da Sociedade Española para a Acústica Forense (SEAF).
Recoñecementos
Foi galardoada en 2014 co Premio María Josefa Wonenburger Planells, que a Xunta de Galicia outorga anualmente desde o ano 2007, a través da Unidade de Muller e Ciencia. En 2023 a revista Gciencia considerouna unha das 20 mulleres de ciencia en Galicia que había que coñecer.
Notarius
miniatura|260px|Cabeza de [[Notarius lentiginosus]]
Notarius é un xénero de peixes actinopterixios da orde dos siluriformes, familia dos aríidos e subfamilia dos ariinos.
Son peixes de auga doce e mariños, distribuídos por ríos e costas do Atlántico e o Pacífico en América do Sur e Centroamérica.
Descrición
O xénero foi descrito en 1863 polo ictiólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Especies
Recoñécense no xénero as seguintes 12 especies, que se encontran n.
Diário de Notícias
Historia
thumb|esquerda|Caricatura do fundador, Eduardo Coelho Fundado en 1864 por Eduardo Coelho e Tomás Quintino Antunes, o Diário de Notícias contou con colaboracións de personalidades destacadas do mundo da literatura e a cultura. Eça de Queirós traballou para o diario nos seus primeiros anos, e publicou nel as súas Cartas desde Londres, posteriormente publicadas en formato libro. Tamén Seabra Pessoa, pai de Fernando Pessoa, foi crítico musical no Diário. José António Saraiva foi redactor, e José Saramago, futuro Premio Nobel de Literatura, foi director adxunto en 1975. En 1991 o Diário foi reprivatizado por Cavaco Silva.
Galería de noticias diarias
En 1957, Diário de Notícias abriu, xunto coa súa librería, unha sala de exposicións no Chiado, Lisboa. Até 1964, baixo a dirección de Faria de Carvalho, a Galeria do Diário de Notícias contribuíu a paliar a escaseza de espazos expositivos na cidade, realizando importantes exposicións. Segundo José Augusto França, este foi o "periodo de actividade máis exitosa" para a galería, que posteriormente se reorientaría.
Entre moitos outros, expuxeron na Galería Diário de Notícias Carlos Botelho (1958); João Vieira (1959); Francisco Relógio (1960); Júlio Pomar (1962 e 1963); Rocha de Sousa (1967); José María Roumier (1983), etc.
Árabe marroquí
O árabe marroquí (en اللهجة المغربية; coñecido como "darija": الدارجة en Marrocos) é unha forma vernácula de árabe falado en Marrocos. Forma parte do continuo dialectal do árabe magrebí, e como tal é mutuamente intelixible co árabe alxeriano, e en menor medida co árabe tunisiano. Foi fortemente influenciado polas linguas bérberes e en menor medida polo latín (romance africano), o púnico, o persa, o francés e castelán.
Sula nebouxii
Sula nebouxii é unha especie de ave suliforme da familia Sulidae propia do Pacífico americano. Habita as costas entre o Perú e o golfo de California, ademais das illas Galápagos, onde convive co seu parente, o Sula sula. Nas Galápagos foi un dos animais meticulosamente estudados por Charles Darwin nos seus traballos sobre a evolución das especies.
Os adultos miden 81 cm de alto de media; e até 1 e 90 cm de envergadura.
A característica cor azul intensa das súas patas procede dos pigmentos carotenoides da súa dieta, xa que estas aves non son quen de sintetizar os carotenoides e teñen que asimilalos a través da alimentación. As patas azuis que dan nome a esta variedade de mascato teñen un importante papel no apareamento, xa que os machos exhiben as súas extremidades inferiores ás femias, nun baile de cortexo. Para alimentarse poden mergullarse até un metro no mar.
Reprodución
Nidifican en calquera época do ano. A posta é xeralmente dun único ovo ou, ás veces, 2 ou 3, que incuban durante 44 días. Malia iso, o número de ovos postos condiciona o desenvolvemento das crías: cando a femia pon máis dun ovo non é estraño ver como un deles eclosiona antes que o outro. Deste xeito, cunha marxe de diferenza de 3 ou 4 días, e como norma xeral, a cría maior tenderá a atacar, instigar e expulsar do niño á cría menor. Esta, moito máis indefensa dado o seu menor tempo de adaptación, morrerá por depredación ou deshidratación. Todo iso sucederá ante os ollos da indiferente nai.
Rosa García Rayego
Rosa García Rayego (Córdoba, 1953) é unha escritora, poeta e filóloga española profesora do Departamento de Estudos Ingleses e directora do Instituto de Investigacións Feministas da Universidade Complutense de Madrid desde 1999 até 2008.
Traxectoria
En 1989 Rayego doutorouse en Filoloxía Inglesa e desde 1993 é Profesora Titular na Universidade Complutense de Madrid.
Desde 1999 até 2008 foi directora do Instituto de Investigacións Feministas da Universidade Complutense onde dirixiu cursos centrados todos eles en literatura angloamericana, abarcando os xéneros de poesía, teatro e narrativa escrita por mulleres no século XX.
É colaboradora de "Poetas en la radio" un programa de Radio UNED dedicado a poetas españolas do século XX e XXI. Como investigadora coeditou varias antoloxías de poesía española e inglés visibilizando e reivindicando as achegas de mulleres no campo poético español con antoloxías como Huerga y Fierro editores, ed. (2016). 20 con 20, diálogos con mujeres poetas.
O Madeiro, Cervo, Cervo
O Madeiro é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Rosa García Rayego
Traxectoria
Publicou artigos en revistas e libros arredor da literatura escrita por mulleres.
Algúns dos seus Libros publicados:
Algúns dos seus Poemarios:
Traducións nas que participou:
(Routledge International Encyclopedia of Women por Cheris Kramarae e Dálle Spender -five volumes-).
Río Kennet
O hidrónimo río Kennet pode referirse a:
Encoro de Arbón
O encoro de Arbón é un encoro español situado na Terra Eo-Navia do Principado de Asturias, sobre o leito do río Navia. Inaugurouse en 1967 e ten unha capacidade de 38,20 hm³ Constitúe o primeiro aproveitamento hidroeléctrico do río Navia, ao situarse a tan só 12 km da súa foz no mar Cantábrico. Logo xa se atopan os encoros de Doiras e Salime, respectivamente. Localízase na parroquia de Arbón, no concello de Villaión, no límite co concello de Coaña. Ademais de por estes dous, as súas augas esténdense tamén polo concello de Boal.
O seu aproveitamento é fundamentalmente hidroeléctrico, aínda que se destina tamén para usos deportivos e lúdicos.
Os ríos Cabornel e Riofrío desmbocan no encoro de Arbón.
Central hidroeléctrica de Arbón
A central de Arbón é unha central hidroeléctrica situada nas proximidades do encoro de Arbón. O seu proxecto é obra do arquitecto Ignacio Álvarez Castelao e do enxeñeiro Juan José Elorza. Conta con dous grupos xeradores, Arbón I e Arbón II, que entraron en funcionamento comercial en 1967 e 1968 respectivamente, con 28 MW cada un. Pertenceu á empresa Viesgo ata a súa compra por Repsol en 2018, e evacua a súa enerxía a través dunha rede de 132 kV.
Melankomas
Melankomas ou Melancomas (en Μελανκόμας ou Μελαγκόμας), que significa "Un co pelo negro", nado en Caria no século I, foi un púxil da Grecia antiga, campión olímpico no ano 49.
Traxectoria
Melankomas naceu en Caria, sendo fillo dun campión de puxilato do mesmo nome, que viviu durante o século I. Fíxose un nome como un dos mellores boxeadores da Antiga Grecia, e foi campión olímpico no ano 49.
Supostamente tiña un estilo de boxeo único, bloqueando e evitando os golpes do rival sen lanzar el ningún golpe. Unha vez que os seus adversarios se esgotaban, perdían, quedando Melankomas como vencedor. Dión Crisóstomo relatou que era capaz de loitar así adestrando moito máis que os seus contemporáneos e grazas a unha resistencia inigualable, sendo capaz de loitar durante un día enteiro ou manter os brazos levantados durante dous días.
Melankomas morreu novo, ao redor do ano 70 d.C., durante os Xogos de Nápoles.
Legado
Melankomas é coñecido principalmente polos discursos 28 e 29 de Dión Crisóstomo, nos que o escritor usa a súa vida como lenzo para discutir sobre o atleta ideal e o home ideal. Dión eloxia o seu atletismo, boa aparencia e corazón valente. Segundo este, Melankomas nunca perdeu un combate, golpeou a un rival ou foi golpeado por un rival. Temistio conta que o emperador Tito era o seu amante (erastes).
Algúns eruditos cren que Melankomas foi unha persoa real, mentres que outros cren que el ou a súa historia foi un invento de Dión. Non hai nada que permita unha conclusión firme en ningún dos dous sentidos.
Moeda de 3 dólares estadounidenses
A moeda de 3 dólares estadounidenses é unha moeda de ouro dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre os anos 1854 to 1889.
A moeda de 3 dólares foi autorizada pola Lei da Moeda de 1853, do 21 de febreiro, e foi cuñada nas cecas de Filadelfia, Dahlonega, Nova Orleáns e San Francisco en ouro de 900 milésimas, cun peso de 5,01 gramos e un diámetro de 20,55 milímetros.
O seu deseño é obra do daquela gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, James Barton Longacre. No anverso reprodúcese unha representación da Liberdade a modo de princesa indíxena americana e o reverso amosa unha coroa vexetal aberta, composta por pólas e follas de tabaco, trigo, millo e algodón.
En 1851, o Congreso autorizara unha nova moeda de prata de 3 centavos para que con ela puidese o franqueo postal máis común sen ter que botar man dos pesados centavos de cobre. Segundo algunhas opinións, a aprobación da moeda de 3 dólares só dous anos máis tarde foi para facilitar a adquisición de pregos de cen selos de correos correspondentes a este franqueo estándar.
Antecedentes
En 1832, o congresista por Nova York Campbell P. White procurou un método para devolver á circulación as moedas de ouro estadounidense, xa que, ao estar o ouro sobrevalorado con respecto á prata, as moedas de ouro foran exportadas ou fundidas no país desde principios do século XIX, o que motivara a súa desaparición da circulación. A solución proposta por White consistía en cuñar o dólar de prata e a moeda de ouro de 10 dólares polo seu valor íntegro, pero cuñar a maiores moedas de ambos os metais máis pequenas, entre elas a de 3 dólares, que contivesen menos metal nobre que o correspondente ao seu valor nominal. Aínda que o Congreso, ao aprobar a Lei da Moeda de 1834, fixo axustes na relación entre o ouro e a prata, non autorizou daquela a moeda de 3 dólares proposta por White.
A Lei do e de marzo de 1845 autorizou a emisión dos primeiros selos de correos do Servizo Postal dos Estados Unidos e fixou en 5 centavos a tarifa das cartas locais prepagadas. Nos anos seguintes, esa taxa considerouse demasiado alta e un impedimento para o comercio e, en consecuencia, o Congreso rebaixouna a 3 centavos e, o 3 de marzo de 1851, autorizou un selo postal de 3 centavos e unha moeda de prata dese mesmo valor, para facilitar a súa adquisición. Segundo o historiador numismático Walter Breen, "o principal obxectivo da nova moeda de 3 centavos era facilitar a compra dos selos postais sen a obriga de utilizar os impopulares, pesados e con frecuencia sucios centavos de cobre", que ademais case non circulaban en amplas zonas do país.
A Lei da Moeda de 1853
miniatura|O secretario do Tesouro Thomas Corwin, promotor da lei pola que se autorizou a moeda de 3 dólares. En 1853 a sobrevaloración da prata con respecto ao ouro continuaba, unha situación motivada polos grandes achados de ouro, principalmente en California, e polo feito de que a prata se exportaba en gran medida. Coa intención de arranxar este desaxuste, o secretario do Tesouro, Thomas Corwin, promoveu un proxecto de lei no que se avogaba por reducir o contido de metal precioso da maioría das moedas de prata para evitar a súa exportación. A oposición a este proxecto estivo encabezada polo representante de Tennessee Andrew Johnson, quen consideraba que o Congreso non tiña autoridade para alterar a relación dos prezos do ouro e a prata, e que, no caso de tela, non debería exercela. Non obstante, o Congreso aprobou o proxecto de Corwin, que se converteu na Lei da Moeda de 1853, logo da súa sinatura por parte do presidente Millard Fillmore o 21 de febreiro. Nesta lei autorizábase tamén a creación da nova moeda de ouro de tres dólares.
Motivos para a creación da moeda
Consonte o escritor numismático Don Taxay, a disposición pola que se creaba a nova moeda fora incluída na lei para satisfacer os intereses dos produtores de ouro. Pola súa banda, Walter Breen considera que a nova moeda "sería conveniente para adquirir rolos ou pequenas bolsas de moedas de 3 centavos, así como para comprar follas de selos de 3 centavos evitando, en todo caso, o uso dos centavos de cobre". En 1889, o daquela director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, James P. Kimball, escribiu: "suponse que a moeda de 3 dólares foi deseñada para ser un múltiplo da peza de 3 centavos, por conveniencia das transaccións postais".
No entanto, o numismático Walter Hagans, no seu artigo de 2003 acerca desta moeda, descarta calquera vinculación coas tarifas postais para a súa creación e asegura que "a verdadeira razón da moeda de ouro de 3 dólares foi a abundante oferta de ouro descuberta en California". E para o comerciante e autor numismático Q. David Bowers, "se a moeda de 3 dólares era realmente necesaria ou pagaba a pena foi obxecto de debate entre os numismáticos durante máis dun século".
Preparación e deseño
Longacre sinalou que, aínda que os responsables dos deseños das moedas adoitaban ditar adaptacións da arte romana ou grega, para a moeda de 3 dólares tiña a intención de crear algo verdadeiramente americano:
As personificacións nacionais de América como unha muller nativa americana remóntanse ao século XVI, cando os cartógrafos recorrían a esta representación, adoito adobiada cun toucado de plumas, para ilustrar os seus mapas deste continente. Isto evolucionou ata se converter na imaxe dunha princesa ou dunha raíña india e, aínda que Columbia foi a que finalmente triunfou como encarnación feminina principal dos Estados Unidos, a imaxe da princesa india mantense na tradición popular con figuras como Pocahontas e Sacagawea. Algunhas fontes suxiren que Longacre puido inspirarse para os trazos da princesa india nos da súa propia filla, Sarah. Esta hipótese asóciase máis habitualmente co centavo Indian Head, tamén obra de Longacre, aínda que os trazos en ambas as moedas —e tamén no dólar de ouro tipo I, nos 20 dólares Liberty Head e nos 3 centavos de níquel— son case idénticos.
O historiador da arte Cornelius Vermeule afirmou que "o único ámbito en que Longacre deixou fluír a súa imaxinación foi no dos seus toucados de fantasía das súas representacións femininas da Liberdade. Os seus gorros de plumas, os seus barretes da liberdade e os seus diademas estrelados son un pracer para a vista". Porén, Vermeule ten unha opinión negativa da representación da figura do anverso da moeda de 3 dólares: "a princesa das moedas de ouro é unha versión elegante dun gravador de billetes da arte popular da década de 1850. Os penachos ou as plumas parécense máis á cimeira do helmo do príncipe de Gales que a nada visto na fronteira occidental, agás, quizais, unha beleza do music hall".
No momento da autorización da moeda de 3 dólares seguía na presidencia do país Millard Fillmore, do partido Whig, mais só dous meses despois foi sucedido no cargo polo demócrata Franklin Pierce. Este cambio na Administración levou consigo que o ata entón director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, George N. Eckert, lle cedese o posto a Thomas M. Pettit. Xa que logo, Longacre presentoulle dúas propostas de deseño ao novo director e, antes de que este falecera o 31 de maio de 1853, seleccionou un deles; os modelos en relevo producíronse rapidamente despois desta escolla. Os modelos de Longacre, tanto para o anverso como para o reverso, non levaban letras, xa que as lendas e os números debían engadirse logo de realizada a redución; isto permitía utilizalos varias veces para moedas de diferentes tamaños e valores faciais. Como Longacre estaba ocupado coa redución de peso das moedas de prata ordenada polo Congreso na mesma lei que autorizara os 3 dólares, o traballo de elaboración dos cuños desta non comezou ata 1854.
Produción
As primeiras pezas cuñadas da nova moeda de ouro de 3 dólares foron 15 exemplares con acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate—, que foran encargadas ao secretario do Tesouro, James Guthrie, polo director da Casa da Moeda, James Ross Snowden, o 28 de abril de 1854, probablemente para a súa entrega aos lexisladores. A Ceca de Filadelfia iniciou daquela a maior produción de moedas de 3 dólares da historia desta moeda. O cuñador xefe, Franklin Peale, entregou 23.140 pezas o 8 de maio e outras 29.181 catro días despois. No entanto, despois do 8 de xuño Peale só fixo unha entrega máis, o 10 de novembro, consistente nun derradeiro lote de 22.740 exemplares, da tiraxe total de 138.618 pezas dese primeiro ano, xa que faleceu o 2 de decembro. Ademais das cuñaxes na Ceca de Filadelfia, nese primeiro cuñáronse tamén 24.000 exemplares na Ceca de Nova Orleáns —marca de ceca O— e 1.120 exemplares na Ceca de Dahlonega —marca D—. Tamén consta nos rexistros un envío dun par de cuños desde Filadelfia ata a Ceca de Charlotte o día 1 de xuño, aínda que estes non foron utilizados. Ese mesmo día enviouse outro par de cuños a Dahlonega, a onde chegaron o 10 de xuño, e o 15 de xullo enviáronse os calibradores e outros equipamentos necesarios. As cuñaxes na Ceca de Dahlonega tiveron lugar en agosto e hoxe son de gran rareza, dado o exiguo da súa tiraxe e os poucos exemplares que sobreviviron. Tamén se enviaron cuños a Nova Orleáns en 1855, 1856, 1859 ee 1861, mais non chegaron a utilizarse; logo das cuñaxes do primeiro ano non se produciu ningunha nova cuñaxe nas dúas cecas do sur.
miniatura|A partir de [[1855, as letras da palabra DOLLARS fixéronse máis altas que na primeira tiraxe.]]
A partir de 1855, agrandouse o tamaño das letras da palabra DOLLARS do reverso, atendendo ás queixas da poboación. Este segundo ano de existencia da moeda, comezou a súa produción no Oeste, na Ceca de San Francisco —marca de ceca S—, onde se cuñaron 6.600 pezas, fronte ás 50.555 de Filadelfia. As cuñaxes de Filadelfia diminuíron durante o resto da década de 1850, ata as 7.036 pezas en 1860. A Ceca de San Francisco produciu tamén esta moeda en 1856, 1857 e 1860.
En 1859, un dos primeiros autores numismáticos, Montroville W. Dickeson, escribiu acerca da moeda de 3 dólares: "é moi impopular, xa que se confunde adoito co cuarto de aguia [a moeda de 2½ dólares], e ás veces cóntase como unha moeda de 5 dólares. [...] cremos que a súa retirada contaría coa aprobación da poboación". Entre os numismáticos estadounidenses da época, moi poucos lle prestaban atención a esta moeda nas súas coleccións, e os poucos que o facían encargaban na Casa da Moeda as versións con acabamento proof. As moedas en condición proof cuñáronse todos os anos e exclusivamente na Ceca de Filadelfia, inicialmente con tiraxes testemuñais de 5 exemplares, mais a partir de 1857 as tiraxes aumentaron a varias decenas, atendendo ao aumento do coleccionismo motivado pola aparición ese ano do centavo Flying Eagle, e a partir de 1884 non baixaron do cento de exemplares.
O 18 de xaneiro de 1873, o cuñador xefe da Ceca de Filadelfia, Archibald Loudon Snowden, queixouse de que o número "3" da data desta e doutras moedas dese ano se parecía demasiado a un "8", nas moedas cuñadas ata o momento. Como resposta, o director Pollock ordenoulle ao gravador xefe da Casa da Moeda, William Barber, que gravase novamente os cuños, abrindo un pouco máis os brazos do "3" en varias moedas, entre elas a de 3 dólares. Xa que logo, hai dúas variantes da moeda de 1873, ambas extremadamente raras. Con todo, aínda que os datos oficiais da tiraxe son 25 pezas, coñécense máis exemplares e os investigadores apuntan a algúns centos de pezas cuñadas. En 2014 un destes exemplares acadou nunha poxa numismática o prezo de 61.687 dólares.
En 1875 e 1876 non se cuñou exemplar ningún para a súa posta en circulación, senón unicamente moedas para coleccionistas, con acabamento especial proof. A cantidade oficial destas emisións para coleccionistas é de 20 pezas en 1875 e 45 en 1876, aínda que é moi probable que con posterioridade se cuñase de novo de xeito ilícito un número indeterminado de cada data. No relativo ás relativamente amplas tiraxes de 1874 e de 1878 para a circulación —arredor de 42.000 no primeiro caso e 82.000 no segundo—, o escritor numismático R. Julian considera que se fixeron en previsión de que se retomasen os pagamentos en especie, o cal sucedeu a finais de 1878.
Fin da serie e coleccionismo
A tiraxe relativamente alta de 6.000 exemplares en 1887 debeuse a unha moda que naquela época se estendeu por todo o país, consistente en que os homes regalaban ás súas amigas unha moeda cunha face esmerilada e substituída polas iniciais da muller. Por outra parte, en 1888 produciuse unha cantidade de moedas de 3 dólares en condición proof moi superior á de costume, que a Casa da Moeda conservou en previsión de futuros intercambios con coleccionistas por outros espécimes que a Casa da Moeda desexaba para a súa propia colección numismática. miniatura|O cuñador xefe da [[Casa da Moeda de Filadelfia|Ceca de Filadelfia, Oliver Bosbyshell, foi o responsable de que saísen desa ceca moitas pezas non oficiais. ]] Co aumento do interese polo coleccionismo desta moeda producido na década de 1880, algúns empregados da Ceca de Filadelfia enriquecéronse ilicitamente ao cuñar fraudulentamente moedas con datas anteriores, sinaladamente 1873, 1875 e 1876. O comerciante e autor numismático Q. David Bowers, no seu traballo acerca da Colección Bass, culpa especialmente destas irregularidades a Oliver Bosbyshell, que ocupou o cargo de cuñador xefe da Ceca de Filadelfia entre 1876 e 1885. Durante ese período, algúns coleccionistas e comerciantes cos contactos adecuados fixéronse con rarezas numismáticas, entre elas cuñaxes de proba en diferentes metais, e o propio Bosbyshell vendeu a súa importante colección destas rarezas ao pouco de abandonar o seu cargo de cuñador xefe. Aínda que Bosbyshell regresou á Ceca de Filadelfia como superintendente entre 1889 e 1894, non parece que nese novo período recuncase nas súas actividades ilícitas.
O Penido, Cervo, Cervo
O Penido é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Reading, Inglaterra
Reading é unha cidade no condado de Berkshire, en Inglaterra, Reino Unido.
Moeda de 3 dólares estadounidenses
Fin da serie e coleccionismo
En 1889, o director da Casa da Moeda dos EEUU, James P. Kimball, enviou unha carta á Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, na que se instaba á cancelación da moeda de 3 dólares. Kimball escribiu: "trátase dun valor facial que non ten utilidade ningunha; de feito a súa produción actual limítase ao coleccionismo. O valor de máis de 153.000 dólares en moedas de 3 dólares aínda na Ceca de Filadelfia non pode ser liberado, por mor da impopularidade desta moeda para a súa circulación". Nin o dólar de ouro nin a moeda de 3 dólares se cuñaron despois de 1889, e ambas foron canceladas formalmente polo Congreso o 26 de setembro de 1890.
Reading, Inglaterra
A pronuncia inglesa deste nome é /ˈrɛdɪŋ/ (na notación do Alfabeto Fonético Internacional). Obsérvese a diferenza coa forma verbal homógrafa reading ("lendo"), cuxa pronuncia é /ˈri:dɪŋ/.
Situada na confluencia dos ríos Támesis e Kennet, a cidade está a medio camiño entre Londres e Oxford, ao bordo da autoestrada M4.
Moeda de 3 dólares estadounidenses
Tiraxes e cecas
Na moeda de 3 dólares de ouro, a marca de ceca aparece como unha inicial na parte inferior do reverso, debaixo da fita coa que se ata a coroa vexetal.
Reading, Inglaterra
Reading é probabelmente o centro de negocios máis importante do sueste de Inglaterra, á parte do Gran Londres. A maioría das compañías importantes de Gran Bretaña teñen a súa sede na cidade, que tamén alberga numerosas multinacionais. O ECMWF (Centro Europeo de Predición Meteorolóxica a Prazo Medio) ten a súa sede alí. É ademais unha cidade universitaria cunha importante comunidade estudantil.
Xeografía
O centro da cidade está situado cerca da confluencias do Támesis e o Kennet, o que reflicte a historia da cidade como porto fluvial. Antes da confluencia, o Kennet esténdese por unha estreita abertura para formar a planicie fluvial do Támesis.
Reading está a 64 km ao oeste do centro de Londres e a 40 km ao sueste de Oxford.
Eurocopa de Fútbol 2020 - Grupo E
thumb|upright=1.2|300px|[[Estadio Olímpico de La Cartuja|Estadio La Cartuja de Sevilla, unha das dúas sedes nas que se disputaron os partidos do grupo.]]
O Grupo E da UEFA Euro 2020 estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros, do 11 ó 20 de xuño de 2021. Os encontros deste grupo tiveron lugar no Estadio Olímpico de La Cartuja de Sevilla e no Estadio Krestovskii de San Petersburgo.
Participantes
O Grupo E estivo composto polas seguintes seleccións:
Peter James Palmer Whitehead
Peter James Palmer Whitehead, nado o 24 de xuño de 1930, e finado en 1992, foi un científico e artista inglés que destacou no campo da ictioloxía.
Traxectoria
Whitehead naceu o 24 de xuño de 1930.
Era fillo de Sir Philip Henry Rathbone Whitehead, 4º Baronet, e de Gertrude Palmer.
Estudou no Radley College, Abingdon, Oxfordshire. Graduouse como Bacharel en Artes (B.A.), e licenciouse e doutorose en Filosofía (Ph.D.) no Trinity Hall, Universidade de Cambridge.
Obtivo o rango de 2º Tenente da Royal Artillery. Foi director científico principal do Museo Británico (Historia Natural).
Na súa honra, os ictiólogos brasileiros Alexandre Pires Marceniuk e Naércio Aquino de Menezes, nomearon á especie Pristigaster whiteheadi, un peixe da familia dos pristigastéridos.
Henrya (planta)
Henrya é un xénero de plantas con flores pertencente á familia das acantáceas.
Descrición
O xénero foi descrito en 1845 por Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck e Jeremy Bentham nun traballo publicado en The Botany of the Voyage of H.M.S. Sulphur.
Etimoloxía
O nome do xénero é na honra de Aimé Constant Fidèle Henry (1801-1875), libreiro alemán de orixe francesa, membro da Academia Nacional de Ciencias Leopoldina.
Sinómimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Recoñécense no xénero as seguintes tres especies:
Características
As súas especies son herbas ou plantas sufruticosas, de até 1 m de alto; talos máis xoves cuadrangulares. Follas ovadas de 3 a 9 cm de longo e de 1,8 a 5,5 cm de ancho, co ápice agudo a acuminado, a base obtusa a aguda e as marxes enteiras. Inflorescencias en espigas densas ou laxas, terminais ou axilares, de 2 a 10 cm de longo, brácteas caulinares laxamente imbricadas; corola bilabiada, angostamente infundibuliforme, de 10 a 15 mm de longo, de cor de amarelo pálida a crema. Froitos claviformes.
Área de distribución
A área de distribución nativa das especies do xénero esténdese desde Arizona a Centroamérica. Na actualidade atópanse en Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua e Panamá.
Émile Rousseau
Émile Roger Rousseau, nado en París o 2 de agosto de 1927 e finado na mesma cidade o 21 de xaneiro de 2010, foi un medallista e deseñador de moedas francés, o vixésimo quinto en ocupar o posto de gravador xeral de moedas de Francia.
Primeiros anos e formación
Emile Rousseau, o menor de tres irmáns, amosou desde neno os seus dotes para o debuxo e a creación artística, que os seus pais incentivaron ao favorecer a súa formación en debuxo a partir dos seus 11 anos.
Con 14 anos, en 1941, aprobou o acceso á École Boulle, onde se iniciou no gravado na sección de aceiro. En 1945 ingresou na Escola Nacional Superior de Belas Artes de París e incorporouse ao obradoiro de gravado de Henri Dropsy.
Antes da Monnaie de Paris
En 1954 acadou o segundo posto no Premio de Roma e pasou seis meses na Casa de Velázquez de Madrid, onde se distinguiu con senllas obras en ferro fundido, unha sobre El Greco e a outra sobre a Semana Santa de Sevilla.
En 1957 logrou o primeiro lugar no Premio de Roma de gravado de coa medalla La Renaissance d'Eve. Grazas á consecución do Premio de Roma, Rousseau puido acceder a unha estadía formativa de tres anos en Villa Medici, Roma, que aproveitou tamén para viaxar por toda Italia e por Grecia.
En 1962, instalou o seu estudio en París, onde traballou como artista independente, que trasladou a unha zona máis céntrica en 1968. En 1963 expuxo 14 obras na Galerie Dauphine e en 1964 participou na exposición dedicada á medalla de España no Museo da Monnaie de Paris.
Gravador Xeral de Moedas de Francia
O 1 de abril de 1974, Rousseau foi nomeado Gravador Xeral de Moedas de Francia por Valery Giscard D'Estaing, que daquela era Ministro de Economía e Facenda, e adoptou o característico deseño dun golfiño como marca privada de gravador. Durante o exercicio do seu cargo na Monnaie de Paris creou diversas moedas francesas, entre elas a dun franco De Gaulle, a de 10 francos Gambetta, a de 2 francos Jean Moulin, e tamén unha moeda de 100 francos para o Principado de Mónaco, a nome de Rainiero III. Tamén foi o autor de medallas, algunhas delas dedicadas a personalidades como Marguerite Yourcenar, o xeneral De Gaulle ou Jean Moulin, e gravou tamén as espadas de académicos para o Instituto de Francia. miniatura|250x250px|100 francos de [[Mónaco a nome de Rainiero III (1989). ]] O seu cargo implicaba tamén a dirección do obradoiro de gravado da Monnaie de Paris, e durante esas dúas décadas acompañou a máis de trinta gravadores de medallas a acadaren os seus logros artísticos.
Coa súa xubilación en 1994 cesou a súa vinculación coa Monnaie de Paris e foi sucedido por Pierre Rodier no cargo de Gravador Xeral de Moedas.
Derradeira etapa
Xa xubilado, pasou en París durante os meses de inverno, onde mantivo unha intensa vida social e cultural, e os veráns nunha casa con xardín que adquiriu na Borgoña, onde seguiu a desenvolver a súa creación artística.
Émile Rousseau recibiu varias distincións, entre elas a de Cabaleiro da Lexión de Honra en 1986, a de Oficial do Mérito Nacional en 1992 e a de Cabaleiro das Artes e das Letras.
Rousseau faleceu en París o 21 de xaneiro de 2010.
Manio Acilio Balbo (homónimos)
Manio Acilio Balbo pode referirse ós seguintes persoeiros da Roma antiga:
A Senra, Cervo, Cervo
A Senra é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Vila de Suso, Cervo, Cervo
Vila de Suso é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental.
Paul Bartsch
Paul Bartsch, nado o 14 de agosto de 1871 en Tuntschendorf, Silesia, Imperio alemán, e finado o 24 de abril de 1960, foi un malacólogo e carcinólogo estadounidense, coñecido por ser o último dos pertencentes á "Idade Descritiva da Malacoloxía".
Traxectoria
Paul Bartsch emigrou cos seus pais aos Estados Unidos en 1880, primeiro a Missouri e logo a Burlington, Iowa. Cando era neno comezou a traballar no seu tempo libre en varios empregos. Pronto se interesou pola natureza, primeiro mantendo un pequeno taller na casa e, durante os seus anos de instituto, recolleu paxaros e preparou peles. Estableceu un club de historia natural na súa casa cun pequeno museo e o taller. Cando ingresou na Universidade de Iowa, en 1893, xa recollera 2 000 peles.
Abingdon-on-Thames
Abingdon-on-Thames é unha cidade e parroquia civil do condado de Oxfordshire de Inglaterra, Reino Unido, comunmente coñecida como Abingdon.
Paul Bartsch
Traxectoria
Entre os seus profesores da Universidade estaban o xeólogo Samuel Calvin, os botánicos Thomas H. Macbride e Bohumil Shimek e o zoólogo Charles C. Nutting. Acadou o B.S. en 1896, o M.S. en 1899 e o doutoramento en 1905.
Abingdon-on-Thames
Xeografía
O municipio ocupa unha extensión de 9,09 km².
Paul Bartsch
Traxectoria
Foi profesoror da Universidade George Washington e comisario da Smithsonian Institution de 1914 a 1945.
Inventou, en 1922, unha das primeiras cámaras subacuáticas.
Abingdon-on-Thames
Xeografía
Segundo o censo de 2011 contaba cunha poboación de 33 130 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 3 645 hab./km².
Paul Bartsch
Taxons nomeados por Bartsch
Paul Bartsch propuxo 3 278 taxons, dos cales 2 979 foron de novas especies e subespecies e 299 son nomes supraespecíficos. Destes, 1 257 publicáronse xunto con outros autors. Estes taxons, excepto tres, eran todos de moluscos.
Taxons nomeados en homenaxe a Paul Bartsch
A especie lura de Bartsch (Uroteuthis bartschi) foi nomeada na súa honra por Harald A. Rehder.
Abingdon-on-Thames
Xeografía
Abingdon está 8,9 km ao sur de Oxford e a 8 km ao norte de Didcot, no val do Támesis, na marxe dereita deste río, na súa confluencia co pequeno río Ock.
Paul Bartsch
Taxons nomeados en homenaxe a Paul Bartsch
O WoRMS enumera 61 taxa co epíteto, bartschi, moitos dos cales convertéronse en sinónimos.
Río Kennet, río Támese
miniatura|230px|O Kennet cerca de Axford, [[Wiltshire]] O río Kennet é un curso fluvial de Inglaterra, afluente do río Támese, que discorre polo Wiltshire e o Berkshire. Ten unha lonxitude de 72 km, a unha conca de 1164 km².
Paul Bartsch
Taxons nomeados en homenaxe a Paul Bartsch
Unha especie e unha subespecie de lagartos do Caribe foron nomeadas na súa honra: Anolis bartschi e Cyclura carinata bartschi.
Abingdon-on-Thames
Comunicacións
Abingdon ten un aeroporto (Estación RAF de Abingdon, código IATA: ABB).
Río Kennet, río Támese
Percorrido
Nace en Swallowhead Spring, en Silbury Hill, e flúe cara ao sur antes de bifurcarse cara ao leste. Atravesa Marlborough (onde recibe as augas do Og), Hungerford (onde se une so Dun) e Newbury, antes de confluír co río Támesis en Reading.
Abingdon-on-Thames
Comunicacións
A cidade está situada na A145, entre Witney e Dorchester. Limita coa estrada nacional A34, estrada que une as autoestradas M4 e M40. As estradas B4017 e A4183 tamén pasan pola cidade.
Paul Bartsch
Abreviatura
A abreviatura Bartsch emprégase para recoñecer a Paul Bartsch como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Abingdon-on-Thames
Historia
Abingdon forma parte do condado de Oxfordshire desde 1974: antes formaba parte do de Berkshire.
Antes de 1867, Abingdon era a principal cidade do condado de Berkshire. Desenvolveuse arredor dunha abadía fundada no século VII. Foi unha cidade importante durante moito tempo, pero quedou algo marxinada no século XIX, en particular a favor de Reading, mellor comnicada polo ferrocarril.
A cidade agora benefíciase do dinamismo da rexión de Oxford e alberga varias empresas de novas tecnoloxías.
Fiat G.91
O Fiat G.91 é un caza a reacción italiano deseñado e fabricado por Fiat Aviazione, que posteriormente fusionouse dentro de Aeritalia. O G.91 ten a súa orixe na competición de 1954 NBMR-1, organizada pola OTAN e que buscaba un cazabombardeiro lixeiro (oficialmente, a competición buscaba un "caza de ataque de peso lixeiro" para ser adoptado como equipamento estándar polas forzas aéreas de distintos países da organización. Tras revisar varias propostas, o G.91 elixido como o deseño gaña.dor da competición NBMR-1.
O G.91 entrou en servizo operacional coa Forza Aérea de Italia en 1961, e coa Luftwaffe da Alemaña occidental no ano seguinte. Varias nacións máis adoptárono, como a Forza Aérea de Portugal, que fixo un uso extensivo do tipo durante a guerra colonial portuguesa en Angola e Mozambique. O G.91 gozou dunha longa vida útil que se estendeu por máis de 35 anos.
O G.91 fabricouse durante 19 anos, completándose un total de 756 aparellos, incluídos prototipos e modelos de preprodución. As liñas de montaxe pecháronse finalmente en 1977. O G.91 foi usado tamén como base do bimotor Fiat/Aeritalia G.91Y.
Orixes
Como resultado das experiencias na guerra de Corea, xunto aos novos conceptos desenvolvidos de cooperación aérea, os membros da OTAN recoñeceron a necesidade de reequipar os seus inventarios con avións de ataque terrestre a reacción axeitados. En decembro de 1953, o mando supremo da OTAN publicou especificacións para un novo avión de apoio táctico lixeiro. Fabricantes europeos foron invitados a enviar os seus deseños para o solicitado rol de "caza de ataque de peso lixeiro". O G.91 foi deseñado para a especificación polo enxeñeiro italiano Giuseppe Gabrielli, de aí a designación "G". A competición estaba destinada a producir un avión que fose lixeiro, pequeno, substituíble, equipado con armas e aviónica básicas e capaz de operar cun mínimo apoio terrestre. Estas especificacións desenvolvéronse por dous motivos: o primeiro foi a ameaza nuclear a grandes bases aéreas e moitos avións baratos podían dispersarse mellor, e o outro era contrarrestar a tendencia cara avións máis grandes e máis caros.
Os requisitos técnicos especificados incluían unha distancia de engalaxe de 1 100 m sobre un obstáculo de 15 m, a capacidade de operar dende pistas de herba semipreparadas e estradas, unha velocidade máxima de Mach 0,95, un alcance de 280 km con 10 minutos sobre o obxectivo, e un peso máximo baleiro de 2 200 kg e un peso máximo de 4 700 kg. Os requisitos de equipo eran a presenza de protección blindada para o piloto e os tanques de combustible xunto con disposicións alternativas de metralladoras de 4 × 12,7 mm ou canóns automáticos de 2 × 20 mm ou 30 mm. Nese momento considerouse que estas especificacións operativas non eran sinxelas de cumprir. miniatura|251x251px|G.91R/3 da Forza Aérea de Portugal O reto de proporcionar un motor que encaixase cos requisitos de lixereza e potencia, fiabilidade e facilidade de mantemento solucionouse usando o turborreactor Bristol Siddeley Orpheus que estaba comezando a desenvolverse no Reino Unido. O desenvolvemento deste motor foi axudado pola contribución substancial do Programa Mutual de Desenvolvemento de Armas dos Estados Unidos. Nove dos dez deseños que se presentaron posteriormente á competición estaban propulsados ​​polo motor Orpheus.
Co obxectivo de avaliar as ofertas enviadas polos distintos fabricantes, un comité especial do Grupo Consultivo de Investigación e Desenvolvemento Aeronáutico (AGARD) realizou extensas avaliacións. Os deseños foron requiridos nun prazo de dous meses desde o anuncio do concurso, tempo no que se presentaron distintos modelos, principalmente de compañías europeas. Ademais do G.91, presentáronse os Northrop N-156, Dassault Mystère XXVI, Sud-Est Baroudeur, Aerfer Sagittario 2 e Bréguet Br.1001 Taon. O 18 de marzo de 1953 eses deseños comezaron a ser avaliados polo comité AGARD, que estaba baixo a presidencia de Theodore von Kármán. O proceso inicial de selección de proxectos levou 18 meses en completarse.
Probas de voo e selección
O 3 de xuño de 1955 anunciouse que o Fiat G.91 fora escollido como o deseño máis prometedor. Entre os avións presentados, os dous proxectos gañadores foron, en orde: o Breguet Br.1001 Taon e o Fiat G.91. Un terceiro deseño foi engadido posteriormente: o Dassault Mystère XXVI. Como resultado da selección do G.91, fçixose inmediantamente un pedido por 3 prototipos e 27 avións de preprodución. Fiat comezou rapidamente a desenvolver o concepto ata a fase de prototipo; durante esta fase producíronse cambios notables no deseño, como un aumento no peso máximo do aparello debido á adición de equipamento suplementario e a medidas de reforzamento estrutural.
O 9 de agosto de 1956 o prototipo do G.91 realizou o seu voo de estrea no aeródromo de Caselle, en Turín, voado polo piloto xefe de probas Riccardo Bignamini. Polo tanto, o G.91 conseguira unha vantaxe de sete meses sobre o prototipo de Dassault e de case un ano sobre o do Bréguet Taon. Tras o primeiro voo realizouse unha intensa serie de voos de proba que non estiveron exentos de contratempos. O problema máis serio descuberto durante os mesmo foi a presenza de vibracións aeroelásticas, levando a unha serie de voos de investigación para solucionalo. O 20 de febreiro de 1957, durante un voo de proba destinado a explorar os límites da envolvente velocidade-carga da aeronave, as dificultades levaron á destrución do primeiro prototipo G.91. A causa da perda do avión relacionouse con problemas atopados no sistema do control do estabilizador horizontal que levaron a un fallo estrutural; isto fixo que o conxunto da cola fose sometido a rigorosas probas para identificar a causa do fallo.
Os traballos de re-enxeñería que se realizaron para solucionar o problema das vibracións foron moi extensos e deron lugar a que o segundo prototipo fose equipado cunha cola máis grande, unha cuberta da cabina 6 cm máis alta, e a adición dunha aleta ventral. O segundo prototipo tiña outras modificacións, como a instalación completa de armamento e un motor Orpheus máis potente. En xullo de 1957 o segundo prototipo realizou o seu primeiro voo e non foi enviado inmediatamente para participar no proceso de avaliación final. Tanto o terceiro como o cuarto prototipo G.91 foron enviados máis tarde a Francia para continuar os voos de avaliación.
A selección final dos deseños competidores estaba prevista para finais de 1957. En setembro de 1957, no Centre d'Essais en Vol en Brétigny-sur-Orge, Francia, os tres avións rivais reuníronse para as probas de avaliación. Durante esas probas, dise que o avión italiano tivo un rendemento impresionante. En xaneiro de 1958, o Fiat G.91 foi oficialmente declarado gañador da competición. miniatura|251x251px|G.91 PAN usado pola Frecce Tricolori En abril de 1958, tras unha reunión cos ministros de defensa da OTAN, chegouse ao acordo de que o G.91 sería o primeiro caza de ataque lixeiro da OTAN, e que sería seguido en 1961 por unha "versión desenvolvida" do Breguet Taon. En maio de 1958 programouse unha reunión de produción para discutir a fabricación da aeronave co apoio económico dos Estados Unidos; os estadounidenses proporcionarían parte do financiamento para os avións franceses, alemáns e italianos, a demais de pagar polos avións turcos. Os ministros de defensa chegaron ao acordo de pedir 50 aeronaves para cada país.
Dados os grandes intereses económicos e comerciais en xogo, houbo certa polémica ao redor desta decisión. Tras a perda do primeiro prototipo do G.91, o goberno francés preferiu desenvolver no seu lugar o localmente deseñado Étendard. O goberno británico tamén ignorou a competición para concentrarse na produción do Hawker Hunter para o mesmo rol. O goberno italiano xa elixira pedir o G.91 para a súa forza aérea antes de que se desen a coñecer os resultados da competición. Esas máquinas preprodución posteriormente servirían durante moitos anos co equipo acrobático de Italia, os Frecce Tricolori, coa designación G.91 PAN.
Produción
En 1957, Fiat Aviazione estaba no proceso de establecer a primeira liña de produción do G.91 nas súas instalacións no aeroporto de Turín-Aeritalia. En total, Fiat fabricou 174 G.91 de varias variantes para Italia, xunto con 144 G.91 R/3 para Alemaña occidental (incluídos 50 que foran pedidos e despois cancelados por Grecia e Turquía). O primeiro pedido foi de 50 avións a Aeritalia, despois Dornier e outras firmas alemás conseguiron un pedido por 232 máquinas, que máis tarde aumentaron a 294. A Luftwaffe tamén mercou 44 adestradores bipraza G-91T/3 e outros 22 foron producidos en Alemaña, rematando a produción en 1972.
O pedido alemán implicaba unha produción de 294 G.91 que foron construídos domesticamente baixo un acordo de licenza por Flugzeug-Union Süd, un consorcio dos antigos competidores Messerschmitt, Heinkel e Dornier; Messerschmitt fabricou a parte dianteira da fuselaxe e a montaxe de cola, Dornier encargouse da fuselaxe central, a montaxe final e os voos de proba, e Heinkel contruiu as ás. O G.91 ten a distinción de ser o primeiro avión de combate fabricado en Alemaña dende a segunda guerra mundial. O 20 de xullo de 1961, o primeiro G.91 de fabricación alemá realizou o seu voo de estrea dende o aeródromo de Oberpfaffenhofen.
Aeritalia tamén negociou un acordo completo de licenza de fabricación para o motor Orpheus que impulsaba o tipo. Messier-Bugatti-Dowty encargouse de fabricar o tren de aterraxe do avión.