cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacha Guevara
Inicios
Esta revista musical presentou a un público máis amplo outra Nacha Guevara, menos combativa, igualmente satírica e que demostraba a combinación dos seus talentos de cantante, actriz e bailarina. Obtén o premio «Estrella 1973» dos críticos do Informe do Espectáculo cimentando unha percepción diferente da súa actividade artística.
Exilio
miniatura|Nacha Guevara nunha reportaxe para Siete días ilustrados, 1974 O primeiro exilio da artista tivo lugar en outubro do ano 1974 regresando a Arxentina meses despois. En 1975 realizou unha versión aumentada e modernizada de Las Mil y una Nachas no novo complexo teatral Estrellas mais, logo do ensaio xeral e antes da estrea estalou unha bomba no teatro, matando a un operario e deixando numerosos feridos.
Simultaneamente, foi ameazada de morte xunto a outros vinte e seis artistas, pola organización terrorista de dereita Triple A. Abandonou o país con Favero e cos seus fillos instalándose primeiro no Perú e logo en México, onde recibiu o Premio Especial 1975 da Unión de Críticos e Cronistas de Teatro (de México).
Percorre o continente iberoamericano con Nacha de noche e participa no 2.º Festival Internacional de Teatro de São Paulo. O seu éxito no Brasil obrígaa a quedar tres meses máis do previsto. Incorpora temas de Pablo Milanés, Silvio Rodríguez, Gian Franco Pagliaro, Mike Porcel e Amaury Pérez e preséntase no Teatro Hubert Le Blanc, na Habana (Cuba). En España estreou no Teatro Valle-Inclán de Madrid permanecendo en cartel nove meses consecutivos.
Entre 1978 e 1982 estableceuse en España (onde gravou discos e fixo numerosas xiras) con visitas periódicas a Nova York onde interesou o produtor e director teatral Harold Prince que a introduce no mercado estadounidense con presentacións en Nova York, Washington e Chicago. Por aquela época e pola contorna na que se manexaba toma contacto coa cábala.
Volve a Arxentina co restablecemento da democracia. Con Aquí estoy marca un retorno importante que demostra o seu crecemento artístico e a asimilación da experiencia internacional. Reedita e recompila os seus traballos discográficos: os da Arxentina dos anos sesenta e setenta e os de España no seu primeiro disco arxentino en nove anos. Co seu novo álbum de estudio, Los patitos feos, consegue un dos éxitos máis grandes da súa carreira con clásicos como Fuimos los patitos feos, Mi ciudad, Vuelvo e Por qué cantamos.
En 1986 presenta no Teatro Maipo outra visión de Eva Perón nun musical completamente oposto ao Evita de Andrew Lloyd Weber (do que canta en recitais a canción No llores por mí, Argentina) asinado por Pedro Orgambide e con música de Favero: Eva que obtén un respectábel éxito.
En 1991 aborda o seu traballo máis cuestionado, Heavy Tango, que fusionou tango con outros ritmos. Nel compartiu un dúo con Tita Merello, o último rexistro musical da famosa artista. Tamén ese ano traballou en Sevilla, gravou varios programas de televisión xunto co xornalista Jesús Quintero e realizou unha serie de actuacións con motivo da EXPO 92.
Nos finais do século XX, promove unha aproximación ecolóxica e espiritual (ioga, meditación e autoaxuda) en programas de televisión como Me gusta ser mujer (1993).
No 2000
miniatura|Nacha Guevara reunida coa presidenta [[Cristina Fernández de Kirchner|Cristina Fernández na Casa Rosada, 2009.]] O século XXI atópaa como figura dos medios firmemente estabelecida que goza do respecto de quen a viron medrar como artista e dos mozos que admiran a súa enerxía e logros artísticos. Os últimos anos estiveron dominados por importantes montaxes escénicas como a que presentou en España de xaneiro a maio de 2000, La vida en tiempo de tango (en el 2000 también), outro fito na súa carreira. En 2002, presentou no Teatro Calderón de Madrid 60 años no es nada.
O ano 2002 marcou o lanzamento do seu libro 60 años no es nada, publicado por editorial Planeta en España, un éxito de vendas merecedor do Premio Júbilo. En agosto de 2002 realizou a estrea mundial de Qué me van a hablar de amor, show musical que reúne cancións de amor de grandes autores, no Festival Internacional de Teatro e Danza das Illas Canarias. En setembro e outubro dese ano realizou unha xira por México co espectáculo La vida en tiempo de tango.
No ano 2003, volveu á rúa Corrientes de Buenos Aires, ao Teatro El Nacional con Qué me van a hablar de amor, co cal saíu de xira pola Arxentina e o Uruguai e o Festival Internacional de Tamaulipas (México, outubro de 2003) e o Festival Internacional de Teatro de Monterrey (México, novembro de 2003). Tamén visitou con el Porto Rico e Chile, actuando por primeira vez nese país.
Ao ano seguinte uniuse ao músico e compositor Lito Vitale para crear Passion, un show de cancións eclécticas, que pasaban dun tango, a unha aria ou a unha canzonetta. miniatura|Nacha Guevara na inauguración da sala Martín Coronado do Teatro San Martín, 2015. En 2004 interpretou na telenovela Padre Coraje a unha cantante lírica, polo que gañou o Premio Martín Fierro como a Mellor Actriz Invitada. En 2005 protagonizou a obra teatral de El Graduado xunto a Felipe Colombo, permanecendo nove meses en cartel, con excelentes críticas. Participou no ciclo televisivo Botines, papel polo que foi novamente candidata un premio para Mellor Actriz, e no ciclo televisivo Mujeres asasinas, onde personificou a envelenadora arxentina Yiya Murano. Protagonizou a tira de Canle 9 de Buenos Aires El tiempo no para e na revista Un país de revista.
Durante 2007 foi xurado do reality show Coronados de gloria, concurso onde se pretende escoller ao mellor representante e cantante de folclore arxentino.
En 2008 estreou a obra Eva, el gran musical argentino en Buenos Aires e Teatro Argentino de La Plata, unha reelaboración do musical Eva de 1986.
En 2013 foi xurado do reality chamado El artista el año emitido por Canal 13.
Entre 2014 e 2015, Guevara foi convocada para xurado en Bailando por un Sueño, conducido por Marcelo Tinelli.
Participación política
Participou na campaña presidencial de Duhalde-Ortega en 1999 e en 2009 foi candidata a deputada nacional en Frente Para la Victoria apoiando a Néstor Kirchner, saíu como deputada mais renunciou ao escano.
Clasificación estelar
A clasificación estelar ou clasificación espectral é unha clasificación astronómica de estrelas baseada na temperatura da fotosfera e as súas características espectrais asociadas, e refinada a continuación en termos doutras características. As temperaturas estelares pódense clasificar usando a lei do corremento de Wien; mais isto cría dificultades coas estrelas distantes. A astronomía espectral ofrece unha maneira de clasificar as estrelas de acordo coas súas liñas de absorción; liñas de absorción particulares poden ser observadas soamente para unha temperatura dada, porque soamente nesa temperatura os niveis de enerxía atómica envolvoltos están poboados. Un esquema antigo do século XIX) utilizaba letras do A ao  P, e é a orixe das clases espectrais usadas actualmente.
Clasificación de Morgan-Keenan
miniatura|dereita|600px|Representación de estrelas da secuencia principal da clasificación de Morgan-Keenan-Kellman. A intensidade non é proporcional, pois a intensidade debería ser maior, aínda así permite comparar a cantidade e a cor da luz proveniente de cada unha. As estrelas máis grandes mostran máis cor, dado que producen máis luz no espectro invisíbel (o que se representa cun branco menos intenso no centro).
O Diagrama de Hertzsprung-Russell relaciona a clasificación das estrelas coa magnitude absoluta, luminosidade, e temperatura da superficie. Debese notar que mentres que esta descrición das cores estelares é tradicional, realmente describe as cores vista a través da nosa atmosfera. O Sol non é de feito unha estrela amarela, mais ten esencialmente a cor dunha Corpo negro a 5780 K; isto é unha cor branca sen ningún trazo de amarelo, e é utilizado algunhas veces como a definición da cor branca.
Tipos espectrais
Estrelas de clase O son moito quentes e brillantes, posuíndo unha cor azulada forte. Naos (na Constelación da Popa) brilla cunha potencia preto dun millón de veces a do Sol. Estas estrelas ten principalmente liñas de Helio neutro e ionizado e liñas fracas de hidróxeno. As estrelas da clase O emiten a maior parte da súa radiación na franxa do ultra-violeta.
Estrelas da clase B son tamén moito luminosas, Rixel (en Orión) é unha superxigante azul proeminente da clase B. O seu espectro posúe liñas de Helio neutro e liñas moderadas de hidróxeno. Con estrelas O e B posúen emisión extremadamente poderosas, elas duran relativamente pouco tempo. Elas non se deslocan moito da área de onde se formaron unha vez que non posúen moito tempo de vida. Elas portando son vistas aglomeradas no que se chamada asociacións OB1, que están asociadas coas nubes moleculares xigantes. A asociación OB1 de Orión é un brazo espiral enteiro da nosa galaxia (estrelas máis brillantes fan o brazo máis visible, mais non existen máis estrelas aló do que noutra parte da galaxia) e contén toda a constelación de Orión.
Estrelas da clase A están entre as estrelas máis comúns vistas a ollo nu. Deneb en Cisne é outra estrela de potencia formidable, en canto Sirio na constelación do Can Maior é tamén unha estrela clase A, mais non tan potente. Como con todas as estrelas da clase A, elas son brancas. Moitas ananas brancas son tamén de clase A. Elas posúen liñas intensas de hidróxeno e tamén liñas de metais ionizados.
Estrelas da clase G son probabelmente as estrelas máis ben coñecidas, xa que o noso Sol é unha estrela desta clase. Elas posúen liñas de hidróxeno máis fracas que estrelas da clase F mais alén das liñas de metais ionizados, elas posúen liñas de metais neutros. Durante a súa evolución as estrelas Superxigantes frecuentemente camiñan das clases O e B (azul) para as clases K or M (vermello). En canto fan isto elas pasan pola clase G mais non permanecen por moito tempo.
Estrelas da clase K son alaranxadas e un pouco máis frías que o noso Sol. Algunhas estrelas da clase K son xigantes e Superxigantes, como Arcturus en canto outras como Alpha Centauri B na constelación do Centauro son da secuencia principal. Elas posúen liñas espectrais de hidróxeno extremadamente fracas, isto cando están presentes, e principalmente liñas de metais neutros.
Estrelas da clase M son con certeza a clase máis común de estrelas se contarmo polo número. Todas as ananas vermellas son desta clase e elas existen en abundancia; máis de 90% das estrelas son ananas vermellas, como Proxima Centauri. A clase M é o lugar/local da maior parte da maior parte das xigantes e superxigantes como Antares e Betelxeuse, así como Mira, vexa estrelas variables. O espectro das estrelas de clase M mostra liñas pertencentes a moléculas e metais neutros mais hidróxeno normalmente esta ausente no espectro. dióxido de titanio pode ser forte en estrelas de clase M.
Outros tipos espectrais
A clase W son representadas por estrelas superluminosas do tipo Wolf-Rayet, sendo notabelmente diferentes xa que son formadas na maior parte por helio en vez do hidróxeno. Considéranse como Superxigantes en proceso de morte, coa súa capa de hidróxeno arrancada polos quentes ventos estelares causados polas súas altas temperaturas, expondo así seu núcleo quente do helio.
A clase L ten súa designación debido ao litio do presente no núcleo das súas estrelas. Todo o litio sería destruído nas reaccións nucleares que ocorren en estrelas regulares, o que indica que estes obxectos non teñen ningún proceso de fusión en andamento. Son dun vermello moi escuro e máis brillante dentro do infravermello. O seu gas está frío o bastante para conter hidretos metálicos e metais alcalinos no seu espectro.
As estrelas da clase T son estrelas moito máis novas e de baixa densidade atopadas frecuentemente nas nubes interestelares onde naceron. Estas son estrelas que son grandes apenas o suficiente para seren estrelas e as outras son Sub estrelas, sendo da variedade anana marrón. Son negras, emitindo case ningunha luz visible por ter emisións máis fortes dentro do infravermello. A súa temperatura de superficie está en contraste enorme cos cincuenta mil graus ou máis de estrelas da clase O, sendo soamente acima de 1.000 K. Pódense formar moléculas complexas, evidenciado polas liñas fortes de metano nos seus espectros.
As clases T e L poden ser máis comúns do que todas as clases restantes combinadas, se algunhas investigacións recentes fosen confirmadas. Do estudo de berces estelares, isto é, discos protoplanetarios e agregados de gases en nebulosas dos cales se forman as estrelas e sistemas solares, o número de estrelas na galaxia pode ser varias ordes de magnitude maior do que o que nós sabemos actualmente. Na teoría, estas rexións de nacemento están nunha corrida unhas coas outras. A primeira a transformar en protoestrela (que son obxectos moi violentos) irá destruír os outros berces na rexión, espallando os seus gases. O material das vítimas entón irán probabelmente transformarse en estrelas da secuencia principal ou estrelas ananas marróns das clases L e T, mais que serán completamente invisibles para nós. Como estas estrelas viven moito tempo (ningunha estrela abaixo de 0.8 masas solares morreu desde o inicio da historia da galaxia) entón estas estrelas irán se acumular co tempo.
Estrelas das clases N e R' son as estrelas de carbono (xigantes vermellas que se imaxina teren atinxido o final da súa vida) que corren paralelo ao sistema de clasificación normal indo de aproximadamente o meo da clase G ata o final da clases M. Esta clase foi recentemente agrupada nun clasificador unificado para estrelas de carbono C.
As estrelas da clase S teñen liñas espectrais de óxido de circonio no lugar de óxido de titanio, e están entre as clases de estrelas M e as estrelas da clase de carbono. As estrelas da clase S teñen abundancia de carbono e de oxixeno case exactamente iguais, e ambos os elementos están ligados case totalmente en moléculas do CO.
Na realidade a relación entre estas estrelas e a secuencia principal tradicional suxire un continuo bastante grande de abundancia de carbono que se explorado enteiramente adicionaría outra dimensión ao sistema de clasificación estelar.
Finalmente, a clase D é usada ás veces para as ananas brancas, o estado no cal a maioría das estrelas termina a súa vida.
Clasificación espectral de Yerkes
A Clasificación espectral de Yerkes, tamén chamada de sistema MKK das iniciais dos seus autores, é un sistema de clasificación espectral introducido en 1943 por Willian W. Morgan, Phillip C. Keenan e Edith Kellman do Observatorio de Yerkes.
Esta clasificación é baseada nas liñas espectrais sensíbeis á gravidade superficial da estrela, que está relacionada coa luminosidade, en oposición ao método usado pola clasificación de Harvard que é baseado na temperatura da superficie.
Como o raio dunha estrela xigante vermella é moito maior que o dunha Estrela anana en canto as súas masas son comparábeis, a gravidade, e desta forma a densidade e presión do gas na superficie da xigante vermella, e moito menor que na anana.
Estas diferenzas maniféstanse como efectos de luminosidade que afectan tanto á largura canto á intensidade das liñas espectrais que poden ser medidas.
Existen varias clases dependendo da luminosidade:
Juan Otero Maestú
Juan Otero Maestú, nado en 1895, foi un poeta e xornalista galego.
Traxectoria
Soldador. Emigrou a Nova York. Dono da taberna O Nicho na Illa de Arousa. Foi líder da Sociedad de Oficios Varios da Illa afiliada á UGT. Correspondente na Illa do semanario socialista pontevedrés La Hora, publicou algúns poemas en ¡¡Revolución!! e tamén colaborou en El Obrero de Ferrol. Afiliouse ao PSOE e formou parte da agrupación socialista da Illa creada o 23 de xaneiro de 1932. Na súa taberna proclamouse a República Federal da Illa de Arousa, da que foi nomeado ministro de propaganda. Durante o período inmediato á Guerra Civil formou parte dos sindicatos falanxistas e despois do Sindicato Vertical. A finais dos anos cincuenta foi correspondente de El Pueblo Gallego na Illa.
A partir dun dos seus poemas Tonhito de Poi creou o tema "Maruja da cansela".
Vida persoal
Casou con Teresa Dios Suárez.
Raúl García de Loza
Raúl García de Loza, nado en Lugo o 27 de xullo de 1946 ou 1947, é un antigo árbitro de fútbol e político galego.
Traxectoria
Empregado de Telefónica, en 1975 ascendeu como árbitro á Segunda división, onde permaneceu durante cinco temporadas e arbitrou 56 partidos. o 21 de setembro de 1980 debutou en Primeira División de fútbol masculino de España como árbitro principal, asubiando un Murcia-Zaragoza que rematou con vitoria visitante. Na súa etapa como árbitro de primeira liña foi moi coñecido pola polémica e chegou a ser sancionado pola Federación Española de Fútbol polas súas decisións erróneas e por facer declaracións aos medios en que opinaba de fútbol ou de posibles resultados. En 1990 chegou a arbitrar a final de Copa do Rei, que naquela edición enfrontara a FC Barcelona e Real Madrid, e que tamén se veu envolveito na polémica polo elevado número de cartóns amosados e ao ano seguinte o partido final da Liga onde o Real Madrid caera derrotado en Tenerife e a Liga fora ás mans do FC Barcelona.
Residente na Coruña, nas eleccións municipais de 1999 presentouse nas listas do PP e saíu elixido concelleiro, se ben non chegou a desempeñar ningunha concellería e permaneceu na oposición durante catro anos. Unha década máis tarde, en 2014, e xa vivindo en Santiago de Compostela, recrutouno o alcalde Ángel Currás como concelleiro non electo para ocuparse da área de Deportes, logo de que o PP perdese unha gran cantidade de concelleiros acusados de prevaricación. Currás foi substituído por Hernández, e García de Loza seguiu como concelleiro de deportes ata as eleccións de 2015. Non integrou a lista dos populares na seguinte convocatoria.
Desde a década dos noventa García de Loza ten participado en distintos programas futbolísticos de televisión e radio, como experto arbitral.
A Lagoa, Sabucedo, Porqueira
A Lagoa é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 5 habitantes, deles 2 eran homes e 3 eran mulleres, o que supón un mantemento no número de efectivos en relación a 2007.
Condado de Galway
O Condado de Galway (en inglés County Galway, en irlandés: Contae na Gaillimhe) atópase na costa oeste de Irlanda. Forma parte da provincia de Connacht. A súa capital é a cidade de Galway. O condado contén varias áreas das coñecidas como Gaeltacht, cunha notoria proporción de falantes de irlandés.
Familias de Galway, en inglés sept
Galway foi o fogar de moitas familias,en inglés sept(concepto cun significado similar ao de clan), poderosas de irlanda. Entre os nomes máis comúns destacan:Clark, Connolly, Coyne, Curley, Egan, Ford, Hession (O'hOisin), Kelly, Lohan, Lydon, Madden, Manion, O'Connor, O'Flaherty, O'Shaughnessy, e Tierney. In addition, many notable Norman-Irish families can be found in Galway, such as Barrett, Browne, Burke, Joyce, Lynch, e Skerrett.
Historia
Os primeiros poboadores de Galway asentáronse hai arredor de 7.000 anos. Os xacementos arqueolóxicos indican a existencia de habitantes a principio do 5000 a.C.
Coa chegada do cristianismo foron construídos moitos mosteiros.
Carlos de Austria
O nome de Carlos de Austria ou Carlos de Habsburgo pode referirse a:
Di que si
Di que si (en Yes Man) é un filme estadounidense dirixido por Peyton Reed que foi estreado no 2008. Está baseado na novela de Danny Wallace Yes Man.
Sinopse
Carl Allen (Jim Carrey) inscribiuse nun programa de auto axuda cuxo principio básico consiste en dicir "si" a todo, sexa o que sexa. Grazas a este método, a vida de Carl transfórmase dun xeito inesperado e emocionante; pero axiña descobre que abrir a súa existencia a un sen fin de posibilidades tamén pode implicar certos riscos.
Fabás
O topónimo galego Fabás pode referirse a:
Gran Premio de Alemaña de 1977
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (formalmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 31 de xullo de 1977. Logo do accidente case mortal de Niki Lauda no perigoso Nürburgring no Gran Premio de Alemaña de 1976, a carreira trasladouse para celebrarse en Hockenheim ata 2007, agás en, este foi o segundo ano no que a carreira disputouse alí (o primeiro foi en 1970).
Resumo da carreira
Na cualificación, Jody Scheckter logrou a súa primeira pole da tempada, por diante de John Watson e Niki Lauda quen encabezou a segunda fila. Scheckter mantivo o liderado na primeira curva en tanto Watson e Lauda mantiñan as súas posicións. Watson meteu presión a Scheckter ata que o seu motor fallou na oitava volta, quedando Lauda segundo, que pasou a Scheckter pouco despois e comezou a afastarse. Scheckter loitou polo segundo posto con James Hunt ata que o defensor do campionato retirouse cun fallo no motor, deixando terceiro ao compañeiro de equipo de Watson o piloto local Hans-Joachim Stuck. Mantívose así ata o final; Lauda gañador seguido de Scheckter e Stuck.
Martices, Sabucedo, Porqueira
Martices é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 13 habitantes, deles 6 eran homes e 7 eran mulleres, o que supón un mantemento no número de efectivos en relación a 2007.
Carmen Sotelo
Carmen Sotelo Vázquez, nada en Vilalba o 16 de setembro de 1969, é unha actriz galega.
Traxectoria
Iniciouse no teatro nos anos oitenta, co grupo de teatro Frayluc de Salamanca. En Galicia leva traballado desde 2002, tanto no teatro como no audiovisual. É diplomada en Arte Dramática polo Estudio de Teatro CasaHamlet. Realizou ademais diversos cursos relacionados coa interpretación en xeral e especificamente co audiovisual. Pertence tamén á Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Ten colaborado con textos teatrais en diversas revistas.
Draft da NBA
O Draft da NBA (en inglés: NBA Draft) corresponde ao procedemento polo cal, a finais do mes de xuño de cada ano, as franquías que forman parte desta liga de baloncesto estadounidense incorporan aos seus equipos xogadores menores de vinte e tres anos, procedentes das universidades norteamericanas ou das ligas doutros países.
Carmen Sotelo
Curtametraxes
Outros
Draft da NBA
Estrutura
O Draft consta de dúas roldas, a primeira e a segunda rolda. Cada un dos trinta equipos da liga dispón, en principio, dunha elección en cada unha delas. Un equipo pode traspasar futuras roldas do draft durante a competición (ata que finaliza o período de traspasos) e a off-season. A orde de elección establécese de acordo co seguinte procedemento:
- Nas posicións 16-30, sitúanse os equipos clasificados para os play-offs, en orde inverso á súa porcentaxe de vitorias na liga regular recentemente concluída (cantas máis vitorias obtén un equipo, máis baixa é a posición que ocupa).
Zael
Zael é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 115 habitantes (INE 2012).
Draft da NBA
Estrutura
- Nas catorce primeiras posicións distribúense os equipos non clasificados para play-off. A posición que ocupan establécese mediante un sorteo, no cal teñen máis posibilidades de ocupar as primeiras prazas os equipos que acumulen máis derrotas.
Notas
1. Olajuwon nacionalizouse estadounidense en 1993. 2. Ewing naceu en Xamaica, pero nacionalizouse cando xogaba en Georgetown. 3. Robinson non xogou na NBA ata 1989 debido aos seus compromisos coa Armada dos Estados Unidos. 4. Duncan é cidadán estadounidense, coma tódolos nativos das Illas Virxes.
Nakajima G8N
O Nakajima G8N Renzan (cadea montañosa) foi un bombardeiro pesado xaponés da segunda guerra mundial. Foi dos poucos bombardeiro catrimotores desenvolvidos no Xapón e tivo a súa orixe nun requirimento de 1943 para ser substituto do G4M con maior carga de bombas, mellores prestacións e máis armamento defensivo. Voou por primeira vez en outubro de 1944, pero cancelouse o programa a mediados de 1945 despois de construírse só catro prototipos. Os aliados alcumárono "Rita".
Departamento de Salemata
O departamento de Salemata é un dos 45 departamentos do Sénégal e un dos 3 departamentos da rexión de Kédougou, no sueste do país. Foi creado no ano 2008 A súa capital é Salemata, que é tamén a única comuna do departamento.
2 Filhos de Francisco
2 Filhos de Francisco é un filme brasileiro de 2005 dirixido por Breno Silveira. Conta as vidas dos músicos Zezé Di Camargo e Luciano. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Etiopía
Etiopía (en amhárico: ኢትዮጵያ, ʾĪtyōṗṗyā, oficialmente República Democrática Federal de Etiopía) é un país situado na parte centroriental de África, no chamado Corno de África. Limita ao norte con Eritrea, ao leste con Djibuti e Somalia, ao sur con Kenya e ao oeste co Sudán e co Sudán do Sur. En 2017 tiña unha poboación estimada de máis de 94 millóns de habitantes, que o converten no segundo país máis poboado de África despois de Nixeria. É o décimo país africano en extensión con 1 104 300 quilómetros cadrados. A súa capital é Adís Abeba, situada uns poucos quilómetros ao oeste do Rift de África Oriental que divide o país entre as placas nubia e somalí.
Etiopía, e tamén Eritrea, usan o alfabeto ge'ez, un dos alfabetos máis antigos do mundo en uso. O calendario etíope, que vai aproximadamente sete anos e tres meses por detrás do calendario gregoriano, coexiste desde hai tempo co calendario borana. A relixión maioritaria é o cristianismo, principalmente a igrexa etíope tewahedo. O histórico reino de Aksum foi un dos primeiros estados en adoptar oficialmente a relixión cristiá. Arredor dun terzo da poboación e musulmá, principalmente da rama sunnita. As relacións do país co islamismo remóntanse aos inicios deste, cando o reino de Aksum acolleu a algúns dos primeiros seguidores de Mahoma que fuxían das persecucións que estaban sufrindo na Meca. De feito a vila de Negash, que naquela época facía parte do reino de Aksum, é considerada como o primeiro asentamento musulmán en África. Ata a década de 1980 houbo unha considerable poboación de xudeus etíopes, coñecidos como Beta Israel. Etiopía é unha nación multilingüe con arredor de 80 grupos etnolingüísticos, dos que os máis numerosos son os oromo, os amháricos, os somalís e os tigriña. A maioría da xente fala linguas afroasiáticas das ramas cuxita ou semítica. Adicionalmente, minorías étnicas que habitan as rexións do sur, falan linguas omóticas. Linguas nilo-saharianas son faladas por minorías étnicas do pobo nilótico. A lingua oromo é a máis numerosa en falantes nativos, mentres que a amhárica é a máis populosa en número total de falantes e serve como lingua de traballo no goberno federal e como lingua franca do país. O ge'ez conserva a súa importancia como lingua litúrxica, tanto para a igrexa etíope tewahedo como para os xudeus de Bete Israel.
A nación é unha terra de contrastes naturais co seu vasto e fértil oeste, os seus bosques e numerosos ríos, e o sitio rexistrado máis quente do mundo en Dallol, no norte do país. O Macizo etíope é o conxunto continuo de montañas máis extenso de África e as Covas de Sof Omar conteñen a cova máis longa do continente. Etiopía é tamén o país africano, xunto con Marrocos e Suráfrica, co maior número de sitios Patrimonio da Humanidade (9). Ademais, Etiopía é membro fundador da Organización das Nacións Unidas, da Organización para a Unidade Africana, do Movemento de Países non Aliñados, do Grupo dos 24 e do Grupo dos 77. Ademais a capital, Adís Abeba, é a sede da Unión Africana, da Comisión Económica para África das Nacións Unidas, da Forza Africana de Intervención Rápida, da Cámara Panafricana de Comercio e Industria, e de moitas ONGs que traballan en África. Desde 1961, cando comezou a guerra de independencia de Eritrea, ata o ano 2008, Etiopía sufriu varios conflitos armados con países limítrofes, tivo que sufocar insurreccións nalgunhas rexións e mesmo aturar unha guerra civil. Esta situación de estado de guerra continuo obstaculizou o progreso da súa economía, porén, durante os últimos anos o país foise recuperando e hoxe é a maior economía e o país máis populoso de África Oriental.
Prehistoria
Algúns achados importantes puxeron a Etiopía e rexións veciñas na vangarda da paleontoloxía. O homínido máis antigo do que se ten constancia, o Ardipithecus ramidus (coñecido popularmente por Ardi), foi descuberto en 1994 en Etiopía onde viviu hai 4,2 millóns de anos. O homínido máis coñecido é un exemplar de Australopithecus afarensis, coñecido por Lucy. Foi descuberto na rexión etíope de Afar en 1974 e é un dos máis completos e mellor conservados fósiles dun Australopitecus adulto xamais atopado. Estímase que viviu hai 3,2 millóns de anos. miniatura|esquerda|[[Cranio de Homo sapiens idaltu.]] En Etiopía acháronse tamén algúns dos máis antigos fósiles de Homo sapiens. O máis vello descubriuse no suroeste do país, na formación rochosa de Omo Kibish e calcúlase a súa idade en 200.000 anos. Ademais, encontráronse esqueletos de Homo sapiens idaltu, unha subespecie extinta de Homo sapiens, no val do río Awash, no sitio arqueolóxico do Awash medio, na rexión de Afar. Están datados en aproximadamente 160.000 anos. Recentes escavacións no sitio arqueolóxico de Djebel Irhoud, en Marrocos amosaron fósiles de Homo sapiens máis antigos, de arredor 300.000 anos.
Segundo os lingüistas, os primeiros falantes afroasiáticos chegaron á rexión no neolítico procedentes da área onde se iniciaron estas linguas, probablemente no val do Nilo ou en Oriente Próximo. Outros expertos sosteñen que a familia de linguas afroasiáticas se desenvolveu no Corno de África, e se espallou de aí para outros lugares.
Antigüidade
Arredor do século VIII a.C., un reino coñecido como Damot estableceuse na rexión de Tigray, no norte de Etiopía, e en Eritrea. A capital estaba localizada en Yeha, no norte de Etiopía. Logo da caída de Damot durante o século IV a.C., a rexión foi dominada por pequenos reinos ata que no século I emerxeu o reino de Aksum no que hoxe é a rexión de Tigray e en Eritrea, e que máis tarde estendería o seu poder ao Iemen, na outra beira do Mar Vermello. Fontes gregas refiren que o reino de Aksum era extremadamente rico no século I e a cidade de Adulis é frecuentemente mencionada como un dos máis importante portos de África. Rexistros oficiais, con todo, colocan a cidade de Aksum como a capital. Este reino tiña, no século II dereito a tributo de estados da Península Arábica e conquistara incluso o reino meroítico de Kush, no actual Sudán. Hai indicacións do carácter cosmopolita deste reino, con poboacións xudaicas, nubias, cristiás e mesmo minorías budistas. Unha moeda datada no ano 324 mostra que este reino foi o segundo país en adoptar o cristianismo como relixión oficial despois de o facer Armenia no ano 301.
O reino de Aksum foi declinando gradualmente, feito que foi aproveitado por un dos primeiros estados musulmáns para establecerse na rexión de Shewa. A dinastía Zagüe estableceuse no século X en parte dos territorios que eran do reino de Aksum. Finalmente, en 1270 estableceuse o imperio etíope cuxa existencia se prolongou ata 1974.
Tempos modernos
miniatura|250px|[[Haile Selassie, derradeiro emperador de Etiopía.]] Deste xeito, Etiopía (ou Abisinia, como era referida polos europeos) nunca foi colonizada polos expansionistas e, no século XIX, foi convidada á Conferencia de Berlín, onde as potencias coloniais decidiron a división de África, e conseguiu manter a súa independencia grazas á vitoria en Adua do emperador Menelik II sobre o exército de invasión italiano. Despois da primeira guerra mundial, Abisinia, gobernada polo emperador Haile Selassie I, integrouse na Liga das Nacións, e apenas perdeu a súa independencia entre 1936 e 1941, cando o exército de Mussolini a invadiu —Italia posuía xa dúas pequenas colonias no corno de África, Eritrea e a Somalia italiana, e tiña vontade de se tornar un imperio, aliándose coa Alemaña nazi— mais o negus recuperouna, despois da segunda guerra mundial, con auxilio da Gran Bretaña (onde se refuxiara) e comezou a modernizar o país. miniatura|200px|esquerda|[[Meles Zenawi, primeiro presidente despois da caída do Derg.]] En 1963, Etiopía participou na fundación da Organización da Unidade Africana, que colocou a súa sede en Adís Abeba. No 1974, o emperador foi deposto nun golpe militar, liderado por Mengistu Haile Mariam, mais o goberno despótico que se seguiu, de carácter marxista e dirixido por un comando militar, o Derg, non conseguiu, nin desenvolver, nin estabilizar politicamente o país e, en 1991, este goberno foi deposto por un movemento de guerrilla, comandado por Meles Zenawi, quen foi elixido Presidente interino . En 1993 conseguiu. En 1993 conseguiu negociar a independencia de Eritrea, pondo momentaneamente fin a cerca de 30 anos de guerra.negociar a independencia de Eritrea, pondo momentaneamente fin a cerca de 30 anos de guerra.
Xeografía
Pódense considerar as seguintes rexións orográficas :
Organización territorial
Antes de 1996 Etiopía estaba divida en 13 provincias (14 antes da independencia de Eritrea en 1993). Este sistema de provincias foi substituído en 1992 baixo o Goberno de Transición e foi formalizado en 1995, cando entrou en vigor a vixente Constitución.
A Constitución establece que Etiopía é unha república federal, subdividida en 9 estados rexionais cun compoñente etno-lingüístico común denominadas kililoch (singular: kilil) e dúas cidades cun status especial denominadas astedader akababiwach (singular: astedader akabibi). Os estados rexionais teñen o dereito constitucional de reclamar a súa independencia cumprindo os requisitos e seguindo o procedemento establecidos no mencionado artigo 47.
O segundo nivel de división administrativa é a zona (en amhárico: ዞን, zonə). O número exacto de zonas non está claro pois os nomes e o número delas varían en documentos da Axencia Central de Estatística de Etiopía. Hai 68 ou máis zonas.
Economía
miniatura|250px|Sede do Banco Comercial de Etiopía en [[Adís Abeba.]] Etiopía é a economía número 70 mundial por volume de PIB. A súa débeda pública en 2016 foi de 35.910 millóns de euros, o 56,06% do PIB. Antes de 2016, o Produto Interior Bruto estivo crecendo durante máis dunha década entre o 8% e o 11%, un dos máis altos crecementos mundiais. Este crecemento foi debido a un progreso sostido da agricultura e do sector servizos, pero principalmente aos investimentos do goberno en infraestruturas. Proxectos de infraestruturas en curso inclúen a produción e distribución de enerxía, estradas, ferrovías, aeroportos e parques industriais. O peso do estado na economía é moi forte, non só polo investimento en infraestruturas senón tamén porque é propietario de gran parte de sectores económicos clave coma as telecomunicacións, a banca, os seguros e a distribución de enerxía. Ademais, segundo a constitución etíope, o estado é propietario de toda a terra e ofrece arrendamentos a longo prazo, ata 99 anos. Os arrendamentos varían segundo a localización, o tipo de investimento, o tipo de terra e os incentivos dispoñibles. Debido que estes arrendamentos non están moi regulados, as concesións dos dereitos de uso están afectadas pola corrupción, especialmente en Adís Abeba. Para tratar de liberalizar a economía, o goberno etíope, en colaboración co Banco Mundial e o Fondo Monetario Internacional, está a desenvolver un plan de reformas económicas que, entre outras medidas, inclúe un programa de privatización, iniciado en 1995, que permitiu a desnacionalización dun gran número de empresas estatais.
Máis do 70% da poboación aínda está empregada no sector agrícola, pero o sector servizos xa superou a agricultura como a principal fonte do PIB. No bienio 2009/2010 a economía creceu un 10,4% fronte a unha media estimada do 6% para toda a África subsahariana; a agricultura e actividades asociadas contribuíron a este incremento nun 30%, mentres que o sector servizos e a industria fixérono nun 56% e 13% respectivamente.
Etiopía ten un dos máis baixos niveis de desigualdade salarial de África e tamén un dos máis baixos do mundo, cun coeficiente de Gini comparable ao dos países escandinavos. Porén, a pesar dos esforzos por eliminar a pobreza, segue sendo un dos países máis pobres do mundo debido ao rápido crecemento da poboación e ao baixo nivel de partida. Aínda por riba, unha forte seca en 2015-16, criou unha forte inseguridade alimenticia para millóns de etíopes. O Índice de Desenvolvemento Humano en 2018 foi un baixo 0,463, que sitúa a Etiopía no posto 173 mundial ; xa que logo, os etíopes están entre os países con peor calidade de vida do mundo.
Os ingresos que proveñen das exportacións están liderados polo sector servizos grazas ás exportacións de diferentes mercadorías, pero fundamentalmente pola compañía aérea estatal Ethiopian Airlines. Porén o café, orixinario de Etiopía, permanece como a maior fonte de ganancias. Nos últimos tempos, Etiopía diversificou as súas exportacións. Mercadorías coma o ouro, sésamo, qat, gando e produtos de horticultura están a gañar unha importancia crecente nas exportacións. As manufacturas representaron menos do 8% do total das exportacións en 2016, pero o seu peso nas exportacións debería incrementarse nos vindeiros anos debido á súa crecente presenza nos mercados internacionais. miniatura|250px|Proxecto do [[encoro do Renacemento.]] A pesar de que importantes negocios e industrias como a banca, os seguros, as telecomunicacións e os microcréditos, están restrinxidas a investidores nacionais, Etiopía atraeu 8.500 millóns de dólares en investimentos estranxeiros directos (IED), procedentes principalmente da China, Turquía, a India e os Estados Unidos e destinados primariamente a infraestruturas, construción, agricultura e horticultura, procesado de produtos agrícolas, téxtiles, coiro e produtos de coiro. En 2017 o goberno depreciou a moeda nacional, o birr, nun 15% para favorecer as exportacións e aliviar a escaseza crónica de divisas estranxeiras.
Para apoiar a industrialización en sectores nos que Etiopía ten unha vantaxe comparativa, como o téxtil e a roupa, produtos de coiro e procesado de produtos agrícolas, o país pretende incrementar a súa capacidade de xeración de enerxía instalada ampliando a outras fontes de enerxía renovable e mediante a construción de grandes encoros para a produción de enerxía hidroeléctrica, destacando a que vai ser a maior obra de enxeñería xamais feita en Etiopía, o proxecto da Presa do Renacemento no Nilo Azul que xerará 6.000 Mw, parte dos cales está previsto exportar para Sudán e Exipto, ao mesmo tempo que regulará as inundacións do río e ofrecerá posibilidades substanciais de regadío. O encoro vai crear un lago cun volume dobre ao do lago Tana, o maior do país. Estanse facendo tamén estudos de viabilidade doutros tres encoros na bacía do Nilo Azul: Mendaia (200 MW), Beko Abo (2.100 MW), e Karo Dodi (1.600 MW), e proxectos similares nos ríos Takezze e Dedessa para producir 450 Mw e 301 Mw respectivamente.
Demografía
miniatura|250px|[[Pirámide de poboación de Etiopía en 2017.]] Os últimos censos oficiais foron os de 1984, que incluía a Eritrea, 1994 e 2007. En abril de 2019 fíxose o traballo de campo do novo censo do que aínda non se publicaron os resultados. Na seguinte táboa aparece a poboación nos dous últimos censos e a proxección para 2017 :
En 2018 a esperanza de vida, segundo a Organización Mundial da Saúde, era de 65,5 anos, que sitúan ao país no posto 141 mundial. A taxa de natalidade en 2016 foi do 31,78‰ e o índice de fecundidade de 4,2 fillos por muller, cifras que indican un descenso progresivo de ambos parámetros nos últimos anos. Segundo datos da UNESCO de 2007, a taxa de alfabetización dos homes etíopes era do 49,13% mentres que só estaban alfabetizadas o 28,92% das mulleres, existindo, xa que logo, unha gran diferenza entre ambos sexos que fai que as mulleres teñan máis dificultades para acceder ao mercado laboral. Segundo a Organización Mundial da Saúde, en 2017 faleceron 20.425 persoas en Etiopía por mor da SIDA, un 3,21% das mortes dese ano, que colocan o país no posto 47 mundial neste aspecto. A 1 de xaneiro de 2018, estimábase que o número total de etíopes infectados polo virus HIV era de 710.000, o décimo segundo país do mundo con máis infectados. miniatura|150px|Rapaza [[Pobo wolayta|wolayta.]]
Grupos étnicos etíopes
Etiopía posúe unha gran variedade de grupos étnicos, máis de oitenta, distribuídos en cinco ramas principais :
Hans-Rudolf Merz
Hans-Rudolf Merz, nado o 10 de novembro de 1942 en Herisau, é un político suízo, orixinario da comuna de Beinwil am See (cantón de Argovia). É membro do Partido Radical Democrático e un dos sete conselleiros federais.
Carreira
Realizou os seus estudos medios (Gymnasium) en Trogen, tralo cal fixo unha carreira de economista na Universidade de Sankt Gallen. Ocupou varios cargos no lexislativo da cidade de Herisau ata 1967. De 1967 a 1969 foi asistente e en 1969 converteuse en secretario do partido radical de Sankt Gallen e director da sociedade industrial Appenzell Exterior, cargo que exerceu ata 1974, ano no que pasou a ser vice-director do centro de formación da UBS en Wolfsberg, cargo ocupado até 1977.
De 1977 a 2003 traballou de xeito independente, foi conselleiro de empresas, participou en varios consellos de administración, e o seu lugar de traballo atopábase no Medio Oriente, África do Sur, América Latina e Europa.
Consello dos Estados
Foi elixido ao Consello dos Estados en 1997, trala asemblea de cidadáns (Landsgemeinde). Na votación foi sostido pola Unión Democrática do Centro (UDC), o Partido Demócrata Cristián e algunhas seccións radicais locais. No parlamento fixo parte da bancada dos radicais.
Foi elixido ao Consello Federal o 10 de decembro de 2003 tras unha elección polémica, pois substituíu a unha das dúas únicas mulleres no goberno. Dende o 1 de xaneiro de 2004, dirixiu o Departamento Federal de Finanzas (DFF).
Merz sostivo unha reforma fiscal, que perdeu o referendo do 16 de maio de 2004. Máis tarde presentou ao parlamento medidas destinadas a redirixir as finanzas federais e actualmente a simplificar o sistema fiscal suízo.
Tralas eleccións federais do 12 de decembro de 2007, Merz foi reelixido por un novo período lexislativo (de catro anos) co mellor resultado de todos os candidatos. Obtivo 213 de 233 votos válidos na Asemblea Federal. O 13 de decembro do mesmo ano, Merz foi elixido vicepresidente da Confederación para o ano 2008 por 193 votos de 211 válidos. O 10 de decembro de 2008 foi elixido presidente da Confederación por 185 votos de 209 válidos.
IRC
miniatura|dereita|Imaxe do cliente de IRC BitchX.
IRC son as siglas de Internet Chat Relay ("retransmisión de charla por internet"), unha forma de comunicación instantánea sobre a Internet deseñada para a grupos de persoas que utilizan foros chamados "canais".
O IRC foi creado por Jarkko Oikarinen a finais de agosto de 1988 como substituta dun programa chamado MUT nun BBS chamado OuluBox en Finlandia. Oikarinen inspirouse no Bitney Relay Chat que funcionaba na rede Bitnet. IRC fíxose popular durante a tentativa de golpe de estado na Unión Soviética de 1991, cando se silenciaron os demais medios de comunicación.
O IRC é un protocolo aberto que utiliza TCP e, opcionalmente, SSL. Un servidor de IRC pode ligar con outros servidores de IRC para expandir a rede. Os usuarios acceden ás redes de IRC ligando o seu cliente cun servidor. Existen moitas aplicacións clientes e servidores, como mIRC. A maioría dos servidores de IRC non esixen que os usuarios se rexistren pero si que escolla un nick.
O IRC é un protocolo de texto sinxelo, o que significa que é completamente posíbel (aínda que incómodo) utilizar IRC mediante un cliente básico de byte-stream como netcat ou telnet. Porén, o protocolo só utiliza unha versión lixeiramente mencionada do ASCII e non fornece a posibilidade de incluír caracteres que non estean neste conxunto de caracteres en texto, o que ten resultado en que se empreguen moitas codificacións de caracteres distintas e incompatíbeis, como ISO 8859-1 ou UTF-8.
Arquitectura
Existen multitude de redes IRC en todo o mundo, e cada rede engloba varios servidores. Estes servidores son os que xestionan ás diferentes canles de conversa. O sistema de funcionamento baséase na conexión cliente-servidor. Dende un mesmo cliente pódese ter acceso a varias redes simultaneamente. Algunhas das redes máis importantes son:
Clientes
En UNIX existen un par de clientes moi empregados, Irssi e BitchX. Tamén está dispoñible Xchat que incorpora gran cantidade de funcións e resulta algo máis amigable que os anteriores.
Congreso Nacional de Canarias
miniatura|Z amazigh, símbolo bérber adoptado polo CNC como propio O Congreso Nacional de Canarias (CNC) é un partido político nacionalista das Canarias, (España), encabezado por Antonio Cubillo, secretario xeral do MPAIAC. Foi fundado en 1985, despois de que Cubillo regresase do seu exilio en Alxer.
IRC
Bots
Un bot é un conxunto de scripts ou un programa independente que se conecta ó IRC coma un cliente normal pero coa diferenza de que leva a cabo labores automatizadas.
Congreso Nacional de Canarias
Unicamente obtivo representación política nunha ocasión, unha concelleira no concello de Arrecife (Lanzarote), nas eleccións municipais do ano 1987. Trátase polo tanto dun partido minoritario.
O seu órgano de expresión é a revista dixital El Guanche.
IRC
Bots
O primeiro bot foi creado por Grez Lindah, e actualmente existen gran cantidade de bots escritos nunha gran variedade de linguaxes de programación.
Canles
O medio de comunicación básico nunha sesión de IRC son as canles. Pódense ver tódalas canles dun servidor utilizando seguinte comando:
Este comando proporciona unha lista completa das canles dispoñibles no servidor no que esteamos conectados. Para acceder a unha canle específica temos que facer uso do seguinte comando:
Unha vez unidos á canle pódense enviar mensaxes que poden ler todos aqueles usuarios que estean conectados nesa canle. As canles dispoñíbeis en toda a rede IRC levan o prefixo # e as que só o están nun servidor local usan &. Outras canles (menos comúns e non estandarizadas) son as que levan + (canais sen operadores) e !.
Modos
Todo usuario e canle de conversa pode ter asociados unha serie de modos. Os modos abrévianse con letras únicas de maneira que se poidan ligar de maneira concisa. A maioría das redes de IRC inclúen moitos modos extra non especificados en ningún documento RFC, o que esixe que os clientes se adapten, cousa que non resulta difícil, xa que cando se rexistra na rede envíase unha lista de todos os modos de usuario e de canal válidos.