cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Steve Francis
Traxectoria profesional
En novembro de 2010, Francis asinou cos Beijing Ducks da Chinese Basketball Association. Acadou 0.5 puntos e 0.7 rebotes por encontro en 4 partidos disputados, antes de deixar China a finais de decembro dese mesmo ano.
Eixe
Un eixe ou eixo pode facer referencia a:
Suaigrexa, Cabanas, O Vicedo
Suaigrexa é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Black Elk
Heȟáka Sápa (Black Elk) (en galego Alce Negro), nado en decembro de 1863 e finado o 19 de agosto de 1950, foi un famoso Wičháša Wakȟáŋ (médico ou home santo) dos Oglala Lakota (Sioux). Foi un Heyoka e primo segundo de Cabalo Tolo.
Con 12 anos participou na batalla de Little Bighorn de 1876, e foi ferido na Masacre de Wounded Knee en 1890. Black Elk casou coa súa primeira muller, Katie War Bonnett, en 1892. Ela converteuse ó catolicismo e os seus tres fillos foron bautizados. Despois da morte da súa esposa en 1903, Black Elk tamén foi bautizado, tomando o nome de Nicholas Black Elk, e continuando como líder espiritual da tribo, xa que el no vía contradición entre as tradicións tribais e o cristianismo.
En 1905 volveu casar, cunha viúva con dúas fillas de nome Anna Brings White, e coa que tivo tres fillos máis. permanecendo con ela ata que morreu en 1941.
Cara a fin da súa vida, Black Elk contou a historia da súa vida e un bo número de rituais sagrados Sioux a John Neihardt e a Joseph Epes Brown para que fose publicado. As súas narracións obtiveron un considerable interese por parte do público.
Rock electrónico
O rock alectrónico, tamén coñecido como electro rock, digital rock ou synthrock, é a combinación damúsica electrónica coa música rock tradicional. A súa aparición podería situarse nos anos 50 cunha lenta progresión ata os anos 60, porén, non foi ata a invención do MIDI, permitindo a comunicación entre varios instrumentos electrónicos e facendo que estes instrumentos fosen máis sinxelos de interpretar e gravar. Este feito fixo que a música electrónica e o rock se integrasen plenamente na escena musical.
Tecnoloxía
A tecnoloxía xogou un papel crucial no desenvolvemento do rock electrónico. Os dous inventos que tiveron un impacto máis significativo na música electrónica e no electro-rock foron o sintetizador e o MIDI. O primeiro sintetizador foi creado no ano 1876 polo enxeñeiro eléctrico Elisha Gray, que tamén estivo involucrado na invención do teléfono. Porén, non foi ata 1964 cando Robert Moog creou o sintetizador Moog. Este instrumento electrónico úsase para producir unha variedade de sons distintos que poden ser modificados en ton e frecuencia. Este instrumento é a base de case todas as composicións da música electrónica. O MIDI (Musical Instrument Digital Interface), é a segunda invención máis importante para a música electrónica. Foi creado en 1982 e funciona enviando información entre distintos aparellos, como ordenadores ou sintetizadores, e instrumentos, traballando así máis eficazmente e sincronizados. Na actualidade hai moitos tipos de conectores e interfaces distintos que poden usar MIDI, polo que existen gran cantidade de dispositivos que o utilizan, como os videoxogos e os teléfonos móbiles.
Batalla do río Órbigo
A batalla de Órbigo foi un conflito bélico que tivo lugar na Gallaecia no ano 456 entre os exércitos do rei suevo Requiario e unha coalición de tropas imperiais romanas e visigodas, que tiña como obxectivo acabar co reino que os suevos mantiñan na Gallaecia. Con todo, e a pesar da vitoria da coalición, estes non lograron destruír o reino, e a independencia dos reis suevos manteríase durante máis de 120 anos. Debe o seu nome ao río Órbigo, que foi onde tivo o enfrontamento, preto de Astorga.
No mesmo lugar houbo posteriormente outras batallas. No ano 900 combateron as tropas do rei Afonso III o Magno (866-910), e as do emir Abd Allah I de Córdoba (888-912). No século XIII construíuse a ponte do río Órbigo, e preto dela está o Hospital de Órbigo.
Historia e consecuencias
Os suevos xa se converteran ao catolicismo. Por mor das súas campañas expansionistas e tendo enfronte ao Imperio romano (nese momento xa moi debilitado polas derrotas sufridas), o emperador romano Avito, temendo unha represalia, pediu axuda ao visigodo Teodorico II. Trala vitoria da coalición, Teodorico II dirixiuse cara a Bracara Augusta (Braga), onde derrotou novamente aos suevos, saqueou a cidade e deu morte Requiario (entón rei da Gallaecia), poñendo como gobernador ao aristócrata hérulo Aguiúlfo.
Acta
Acta pódese referir a:
Revista Bravú
Bravú -"a publicación que sae cando a situación o require", foi unha revista editada por Xerais na década de 1990 en Galiza. Tiña un prezo de 1000 pesetas. Destacou como revista de contidos alternativos cunha mirada satírica sobre a realidade do país.
Colaboradores
Nela escribiron persoeiros das artes relacionados co movemento homónimo, o chamadao bravú, entre estes Xurxo Borrazás, Gonzalo Navaza, Suso de Toro, Xurxo Souto, Fran Alonso ou Santiago Jaureguízar, outros coma Manuel Seixas (que colaborou coa revista malia non sentirse representado coa etiqueta bravú) e debuxantes como Miguelanxo Prado. O seu director foi Xosé Manuel Pereiro e no comité de redacción estaba xente como Manuel Rivas ou Manu Chao. O deseño gráfico correu a cargo de María Luaces.
Contidos
O primeiro número estaba integramente dedidado a reivindicar unha selección galega de fútbol. Ía acompañada dun CD titulado Selección Xa! onde participaban músicos como Manu Chao e bandas do país, e futbolistas como Nacho da SD Compostela, Míchel Salgado e Fran. A revista serviu de altofalante para as reivindicacións dunha nova seleción galega que xa xogara na década de 1920 e 1930, que desaparecera no franquismo e que fora tamén reivindicada por Luís Suárez e Marcelino, e tamén como unha plataforma para novos grupos musicais, ao acompañar varias veces as súas entregas con discos recompilatorios como o Selección Xa! ou o recompilatorio Unión Bravú.
Noutro número, debuxantes e arquitectos galegos, como Manuel Gallego Jorreto, propuxeron embaixadas galegas simbólicas de Galiza no mundo, como un carballo cun banco arredor "para recargar forzas" ou un tríscele de granito en Rockall, como solidariedade con outro "país global".
Entre as reportaxes publicadas están "A volta ao mundo en 18 historias", "Un vietcong da Grela", "Os alemáns en Arousa", "A urxencia do Julai Lamas'', "Galiza Tropical en Lyon" ou "O día que Galicia gañou a copa do mundo".
Recoñecementos
A Revista Bravú recibiu o Premio da Crítica Galicia na edición de 1998-1999.
Emishi
O termo Emishi (蝦夷) era empregado no Xapón (antes do século VII escrito como 毛人) para designar ós habitantes do nordeste de Honshū, no que hoxe se coñece como a rexión de Tōhoku. Algunhas tribos desta rexión opuxéronse e resistiron ó goberno do Emperador do Xapón a finais do período Nara e comezos do período Heian. Algúns historiadores contemporáneos aseguran que os emishi eran nativos descendentes da cultura Jōmon e que estaban relacionados cos ainus. A diferenza étnica dos habitantes de yamato cos emishi non está en dúbida, pois os emishi contaban cunha lingua moi diferente que os académicos non puideron reconstruír.
Orixe da verba "Emishi"
A primeira mención deste pobo fóra do Xapón é no libro chinés Song Shu onde se fai referencia ós "55 reinos (国) de xente peluda (毛人) do leste..." Os xaponeses empregaron os mesmos kanjis para describilos, pero mudaron a súa lectura de kebito ou mojin a emishi. Máis adiante os kanjis cambiaron a 蝦夷.
Conquista
Os emishi estaban constituídos por moitas tribos, algunhas aliadas dos xaponeses (fushu, ifu), mentres que outras permaneceron hostís (iteki). Os emishi do nordeste de Honshū dependían dos seus cabalos durante o combate, polo que desenvolveron un sistema único de ataque e fuxida por medio de arqueiros a cabalo que era moi efectivo contra o lento exército imperial xaponés desa época, composto case exclusivamente por infantería pesada. Os primeiros intentos de subxugar a estas tribos foron un fracaso pois a técnica de guerra de guerrillas utilizada polos emishi era superior.
Eduardo Barriobero Herrán
Eduardo Barriobero Herrán, nado en Torrecilla en Cameros (A Rioxa) o 29 de xuño de 1875 e finado en Barcelona o 10 de febreiro de 1939, foi un avogado e político republicano federal español próximo á Confederación Nacional do Traballo (CNT).
Traxectoria
Estudou o Bacharelato en Logroño e Medicina e Dereito na Universidade de Zaragoza. Cando acabou a carreira estableceuse en Madrid, onde foi membro da agrupación cívica Acción Democrática de Ernesto Bark, redactor da revista Germinal, que defendía unha fronte política única de republicanos, socialistas e anarquistas. Tamén se relacionou con outros escritores bohemios como Alejandro Sawa Martínez, Eduardo Zamacois, Emilio Carrere Moreno e Carmen de Burgos y Seguí, "Colombine". En 1903 ingresou na Unión Republicana e en 1910 formou parte do grupo de republicanos federais partidarios de participar nas eleccións conxuntamente co Partido Republicano Radical. En 1913 tamén foi membro da Liga Española para la Defensa de los Derechos del Hombre e fundador da Liga Anticlerical Española.
Conseguiu as simpatías da CNT pola súa singular oratoria e porque dedicou os seus coñecementos como avogado a defender militantes obreiros, o que lle valeu a miúdo ser encarcerado e tres intentos de asasinato polo Sindicato Libre. Defendeu aos implicados nos sucesos de Cullera de 1911, aos dos sucesos de Cenicero de 1915 (unha folga que acabou coa morte dun garda civil) e aos participantes na folga xeral de 1917. Ingresou na CNT en 1912.
Foi elixido deputado por Madrid pola Conxunción Republicano-Socialista nas eleccións de 1914, pero despois foi escollido como republicano independente por Huelva nas de 1918 e 1919, grazas á súa fama por ter defendido en xuízo aos traballadores de Río Tinto. En 1920 foi organizador do Congreso de Democracia Republicana, que pretendía a unificación de todas as forzas republicanas.
Edward Turner Bennett
Edward Turner Bennett, nado en Hackney (Londres), o 6 de xaneiro de 1797 e finado o 21 de agosto de 1836 en Londres, foi un médico, zoólogo e escritor inglés.
Eduardo Barriobero Herrán
Traxectoria
A finais dos anos dez apareceu pola comarca de Verín participando nalgúns procesos. En 1917 conseguiu a condena para o Secretario do concello de Riós e o seu fillo e en 1922, no xuízo celebrado no Salón de Plenos do concello de Verín, logrou que se absolvera a un dos acusados do asasinato de Vicente Sola Regido e o outro recibiu unha breve condena que significou a súa posta en liberdade pois xa a cumprira en prisión preventiva. Participou na Sanjuanada de 1926 contra a ditadura de Primo de Rivera como enlace do comité da CNT en Xixón, e en xaneiro de 1929 participou na conspiración abortada de José Sánchez Guerra.
Edward Turner Bennett
Traxectoria
E, T. Bennett naceu en Hackney, e fixo prácticas de cirurxía, pero o seu principal interese sempre foi a zooloxía.
En 1822 intentou establecer unha sociedade de entomoloxía, que máis adiante se convertería nunha sociedade de zooloxía cunha certa conexión coa Sociedade linneana de Londres. Este foi o comenzo da Zoological Society of London, da cal Bennett foi secretario entre 1831 e 1836.
Eduardo Barriobero Herrán
Traxectoria
Iniciada a Guerra Civil a finais de agosto foi enviado pola CNT á Oficina Xurídica instalada no Palacio de Xustiza de Barcelona, que fora ocupado por milicias anarquistas, desde onde organizou tribunais populares e xustiza revolucionaria que provocaron o seu enfrontamento con Santiago Gubern, presidente do Tribunal de Casación de Cataluña, e Lluís Companys, presidente da Generalitat de Cataluña, de tal xeito que a disolveron en novembro de 1936. O ministro de Xustiza, o anarquista Juan García Oliver, propúxoo para Fiscal Xeral da República, pero o presidente Manuel Azaña vetou o nomeamento. En setembro de 1937 o goberno republicano acusouno de apropiarse de 8 millóns de pesetas durante o tempo que estivo á cabeza da Oficina Xurídica. Aínda que o Tribunal Supremo absolveuno, pasou o resto da guerra en prisión. Cara o final da guerra enfermou e foi internado nun hospital penal.
Edward Turner Bennett
Eponimia
Na súa honra dedicáronse as seguintes especies:
Abreviatura
As abreviaturas Bennet e E. T. Bennet empréganse para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Eduardo Barriobero Herrán
Traxectoria
Trala caída de Barcelona a mans das tropas franquistas, o 7 de febreiro de 1939 foi sometido a consello de guerra sumarísimo, condenado a morte e fusilado tres días despois. Foi enterrado nunha fosa común.
Obras
miniatura|Caricatura cara a 1907.* Lo que debe saber todo buen republicano, 1903.
Berriobeiti
Berriobeiti (en castelán e tamén oficial: Berrioplano) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na Cuenca de Pamplona e a 7 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 6325 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 26,03 km² e a súa densidade de poboación é de 242,99 hab/km².
Distribución da poboación
O concello divídese nas seguintes entidades de poboación, segundo o nomenclátor de poboación publicado polo INE (Instituto Nacional de Estadística). Os datos de poboación refírense a 2014.
Xeografía
Forman o municipio os seguintes 10 concejos:
Psettodes belcheri
Psettodes belcheri é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos psetodoideos e familia dos psetódidos, unha das tres do xénero Psettodes, coñecida en galego como linguado espiñoso de cola manchada.
Trátase dunha mariña, demersal, de certa importancia comercial, que vive en augas tropicais pouco profundas das costas do Atlántico oriental, desde Mauritania, a 23° N, até o golfo da Guinea, aos 14° S.
A illa misteriosa
A illa misteriosa (en L'Île mystérieuse) é unha novela de aventuras do escritor francés Jules Verne que foi publicada no 1874.
Nesta obra apréciase a admiración do seu autor pola ciencia aplicada, tan presente en toda a súa obra, sintetizándoa a través dun dos seus personaxes que encerra en si mesmo o coñecemento e a capacidade de adaptación ó medio do ser humano: o enxeñeiro Ciro Smith. Este personaxe, dotado cun amplo coñecemento xeral, articula a historia e faina verosímil. O libro forma parte dunha triloxía que ademais compoñen Les Enfants du capitaine Grant e Vinte mil leguas baixo dos mares. Tal como o propio Verne aclaraba ó seu editor, esta sería "unha novela que tratase sobre química": partindo practicamente dende cero, os protagonistas conseguen fabricar mesmo ácido sulfúrico, un dos produtos químicos máis avanzados da época. dereita|260px
Sinopse
miniatura|200px|Chegada á illa
Primeira parte: Os náufragos do aire
A acción transcorre na imaxinaria Illa de Lincoln, durante a Guerra de Secesión estadounidense.
En dita cidade, son feitos prisioneiros o enxeñeiro Ciro Smith (un sabio de primeira orde), o xornalista do New York Herald Gédéon Spillet, o mariño Pencroff e o seu afillado Harbert Brown, e o criado de Smith: Nab.
Ciro Smith desaparece pouco antes de chegar, e os intentos de atopalo non dan resultados. Pencroff e Harbert convértense en cazadores, e Nab é o cociñeiro. O 27 de marzo, Gédéon Spillet atopa ó can Top, o cal o leva a buscar a Smith, quen seguía vivo. Logran reanimalo e lévano ó seu refuxio provisional, coñecido como As Chemineas. Ciro Smith, cos seus enciclopédicos coñecementos, posibilita dende un principio a supervivencia inicial dos seus compañeiros nunha contorna hostil, chega a modificar o xeito de vida do resto dos habitantes da illa ata procurar unha estancia case urbana para os seus compañeiros grazas ós seus coñecementos no campo da física, a agricultura e a química. O 29 de marzo, Smith e o seu equipo soben ó monte máis alto da rexión e descobren que están nunha illa de gran tamaño, fértil na súa maior parte, á que chaman Illa de Lincoln. Tamén dan nome ós lugares importantes e ó monte. Despois de moitos esforzos, Smith e os seus compañeiros determinan a posición da illa, fan lume, obxectos de olaría, obxectos de metal, convértense en metalúrxicos, logo en mineiros e finalmente en químicos, chegando a fabricar ácido nítrico, ácido sulfúrico e nitroglicerina.
Durante a súa estancia na illa son vixiados, sen sabelo, por unha forza que habita no interior da illa. Ciro Smith e os seus compañeiros tópanse con feitos inexplicables, como a salvación de Ciro e de Top do ataque dun dugongo. Smith descobre que a auga do lago Grant desemboca baixo terra, e alí hai unha abeiro moi grande que pasa a ser o seu fogar, que chamarán Pazo de Granito.
No 1866, Pencroff decide construír un barco que lles sirva para ir a calquera sitio que desexen. Pero antes, descobren unha bala no corpo dun leitón, e cren que alguén máis reside na illa.
Segunda Parte: O abandonado
miniatura|Mapa da Illa Lincoln. Ciro Smith séntese moi intrigado pola bala e decide que algún día buscara ó seu dono, e xura encontralo. Pouco despois dese descubrimento, os cinco colonos e Top fan unha exploración da costa da illa, excepto o norte. Non encontran a ninguén, pero ó regresar pola noite non poden cruzalo río da Mercede, pero nese momento aparece unha canoa flotando xunto a eles. Ciro Smith apúntao na lista de feitos inexplicables. Ó regresar ven que o Pazo de Granito fora invadido por monos. Logran expulsalos e Pencroff queda cun deles, ó que chama Jup.
Pencroff remata o seu barco e na viaxe inaugural, Harbert descobre unha botella que contén unha nota escrita por un náufrago, o cal reside noutra illa.
Pencroff prepárase para a viaxe de rescate, a pesar das advertencias do enxeñeiro. Xunto a Harbert e Gédéon Spillet, descobren que o náufrago se volveu salvaxe, e con mágoa lévano á illa de Lincoln. Ciro Smith decide devolverlle o uso da razón e déixao repousar.
O malpocado recupérase axiña e, un día que o deixan libre, recupera a cordura e afástase dos colonos. Desaparece, pero volve ó Pazo de Granito e revélalles o seu nome: Ayrton Ben Joyce, que fora un traidor e sanguinario pirata. Ciro Smith perdóalle e dálle a oportunidade de emendarse.
Ayrton vólvese un colono máis, e é intelixente, honrado e xeneroso. Ciro Smith prepara unha viaxe ó norte da illa, que é unha zona árida e tétrica debido ás emanacións de lava de tempos inmemoriais. Alí non hai máis que po e rocas ígneas.
Terceira Parte: O segredo da illa
Ciro Smith teme o peor desa visita, e prepara a defensa das súas propiedades. Como os colonos só son seis e os piratas eran máis de cincuenta e estaban ben armados, as perspectivas non son favorábeis para os primeiros, pero Smith ten un plan. Ayrton ofrécese a espiar o barco pola noite, e a súa proposta é aceptada, xa que, se é un barco pirata, non hai moito que esperar de eles.
De noite, Ayrton descobre que o barco está cheo de prisioneiros fuxidos da illa Norfolk, dirixidos por Bob Harvey, e queren converter a illa no seu cuartel xeral. Ayrton vai ó camarín da pólvora e intenta estoupar o buque, pero o propio Harvey deteno.
Ciro e os seus compañeiros saben afrontar a morte, e reciben ós fuxitivos a balazos, e así impiden o desembarco. Bob Harvey, ó ver que dez dos seus piratas morreron, manda entrar no río da Mercede. O Pazo de Granito é descuberto, pero unha explosión interna no buque pirata acaba coa ameaza.
Smith e os seus amigos descobren, máis tarde, que a explosión fora provocada por un torpedo enviado por unha poderosa máquina. Xa non teñen dúbida de que un home xeneroso é o autor dos feitos inexplicables na illa.
Un día, Ayrton é apresado e secuestrado, o cable telegráfico é destruído e Harbert é ferido de gravidade.
Durante ese ano de 1868, o máis próspero e alegre de toda a súa estancia na illa, non faltan a comida nin o traballo.
Pero xorde unha ameaza directa ó futuro da illa: en setembro de 1868, aparece unha columna de fume no monte Franklin.
Fin da historia
miniatura|200px|A fin da illa Ciro Smith, despois de moitas investigacións, anuncia unha erupción en pouco tempo: en 6 meses como moito. Pencroff prepara a toda presa un barco meirande que o anterior, como precaución ante un futuro perigo. O 15 de outubro, os colonos reciben unha mensaxe telegráfica do xeneroso protector. Ciro e os seus compañeiros acoden ó seu encontro.
Nunha cova baixo o volcán, no seu prodixioso Nautilus, atópase o capitán Nemo, dende onde socorre ós colonos. Sentindo próxima a hora da súa morte, desvélalles o seu gran segredo. Ó final, como era de esperar, a illa desaparece completamente no océano, e os náufragos, apiñados sobre unha rocha, son recollidos por un barco, o Duncan. Levan con eles as xoias que Nemo lles regalara, e así poden vivir desafogadamente o resto das súas vidas e facer as obras de caridade que o arrepentido capitán lles encomendara.
Traducións
No ano 2007 Ánxela Gracián traduciuna ao galego para bivir.com. Anos máis tarde (2014) foi reeditada esa tradución por Edicións Xerais.
Da terra á lúa
Da terra a Lúa é unha novela do escritor francés Jules Verne que foi publicada en 1865. A obra, que comeza como unha sátira do estereotipo estadounidense da época, é un intento de describir por primeira vez con minuciosidade científica, os problemas que hai que atallar para lograr enviar un obxecto á Lúa.
Un intrépido proxecto aviva os corazóns dos membros do Gun-Club. Trátase de enviar á Lúa un proxectil que, auxiliado polo monstruoso canón Columbiad, fará a función dunha auténtica nave espacial para facer realidade no século XIX un vello soño: atravesar o espazo e descubrir un mundo lunar ata entón descoñecido.
Foi traducida ao galego por Valentín Arias.
Sebe de Abades, Seixosmil, Meira
Sebe de Abades é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Trala Veiga, Cabanas, O Vicedo
Trala Veiga é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña dous habitantes, dous homes.
Copa de África de Nacións
A Copa de África de Nacións é o campionato de fútbol entre seleccións nacionais de África, organizado cada dous anos pola Confédération Africaine de Football. A primeira edición levouse a cabo en 1957, e nela participaron só 3 países. Co paso do tempo foi mellorando a organización do torneo, e actualmente compiten 16 equipos en cada edición.
Palmarés
280px|miniatura|dereita|Países de África por número de títulos. A selección máis laureada deste campionato é a de Exipto con 7 títulos, seguida de Camerún con 5 títulos e de Ghana con 4 títulos.
Nicolás Colazo
Nicolás Colazo, nado en Buenos Aires o 8 de xullo de 1990, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Boca Juniors.
Gran Premio de Italia de 2015
O Gran Premio de Italia de 2015, formalmente coñecido como o 2015 Gran Premio Santander d'Italia é unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 6 de setembro de 2015, no Autódromo Nazionale Monza en Italia. Foi a décimo segunda carreira do campionato de 2015, e o sesaxésimo cuarto Gran Premio de Italia celebrado en Monza.
Cualificación
Lewis Hamilton clasificouse na pole cun tempo de 1:23.397, dúas décimas por diante de Kimi Räikkönen de Ferrari. O compañeiro de equipo de Raikkonen, Sebastian Vettel, foi o terceiro cualificado, outras cinco centésimas abaixo.
Post-cualificación
O Toro Rosso de Max Verstappen foi penalizado cun drive-through dentro das tres primeiras voltas da carreira debido a unha saída perigosa dos boxes durante a cualificación, perdeu a carcasa do motor. O Sauber de Marcus Ericsson foi penalizado con tres lugares na grella despois de que molestara a Nico Hülkenberg durante a cualificación.
Carreira
miniatura|esquerda|[[Sebastian Vettel terminou segundo con Ferrari.]] Cando a carreira se puxo en marcha, o Ferrari de Kimi Raikkonen quedou parado e só arrincou logo de todos os demais coches pasaren ao finlandés. Mentres tanto, Hamilton conseguiu na primeira chicana pasar por diante de Vettel, pero o seu compañeiro de equipo Rosberg tivo que evitar o coche de Raikkonen e perdeu dous postos cos dous Williams de Felipe Massa e Valtteri Bottas. Ambos pilotos de Lotus víronse obrigados a retirarse antes do final da segunda volta, Grosjean, debido ao contacto con outro coche, mentres que Maldonado danou o seu chasis cando bateu cun bordo. Mentres Räikkönen remontaba na pista para estar na duodécima posición na volta tres, Lewis Hamilton aumentou rapidamente a súa vantaxe sobre Vettel e colocouse a máis dun segundo da fiestra do DRS. Nico Rosberg foi incapaz de pasar a Bottas na pista. Máis atrás, os coches patrocinados por Red Bull quedaron na parte traseira ata o fin, con Carlos Sainz Jr., Daniel Ricciardo e Daniil Kvyat loitando pola décima posición. Sainz cedeu o seu lugar na volta 11, cando tivo que entrar a boxes para unha penalización de cinco segundos por cortar a chicana na saída. Na volta 14, Hamilton lideraba sobre Vettel por máis de oito segundos, e Rosberg seguía detrás dos Williams no quinto lugar. Detrás do alemán estaban os dous Force India de Sergio Pérez e Nico Hülkenberg.
Na volta 18, Rosberg foi o primeiro dos pilotos de cabeza en entrar a boxes, para intentar "socavar" aos dous Williams, que se viron obrigados a entrar pouco despois. Massa entrou unha volta máis tarde e Bottas na volta 22, ambos saíron dos pits detrás do Mercedes de Rosberg, que agora era terceiro. Na volta 26, tanto Hamilton e Vettel tamén pararon en boxes, Hamilton era líder por diante do Ferrari por máis de doce segundos. Nese momento, Raikkonen, que aínda tiña que parar, estaba no terceiro lugar, pero foi superado facilmente por Rosberg na volta 28. Na volta 29, Daniel Ricciardo, que aínda seguía cas súas pinas orixinais, pasou a Pérez na sexta posición, o mexicano recuperou o posto unha volta máis tarde. Ao final da volta 29, Räikkönen parou en boxes pero case chocou con Roberto Merhi na entrada en boxes. Logo da súa parada, o finlandés saíu décimo, pero rapidamente recuperou o seu posto de novo, logrando o oitavo posto de Marcus Ericsson na volta 32. Na volta 36, Nico Rosberg moveuse a menos de catro segundos de Sebastian Vettel diante del, mentres que Räikkönen púxose sétimo a costa de Nico Hülkenberg.
Na volta 45, Vettel e Rosberg atopan pilotos dobrados na pista, o que permitiu ao Mercedes situarse a menos de tres segundos por detrás do Ferrari. Na volta 49, Mercedes díxolle Hamilton que aumentara a súa velocidade, sen dar ao piloto unha explicación. Con Hamilton líder por diante de Vettel por 23 segundos, a indicación foi inesperada. Máis tarde demostrouse que fora causada polo feito de que o pneumático traseiro esquerdo de Hamilton tiña moi pouca presión na saída, levando ao equipo a temer unha penalización de tempo logo da carreira. Fernando Alonso retirouse da carreira na volta 50 debido á perda de potencia. Unha volta máis tarde, Räikkönen colocouse en sexto lugar logo de adiantar ao Force India de Sergio Pérez. Cunha volta para o final, Rosberg acercábase cada vez máis a Vettel, cando de súpeto o seu motor fallou, o que lle obrigou a retirarse, entregando a Felipe Massa o último lugar no podio, que defendeu a posición co seu compañeiro Bottas durante a última volta. Lewis Hamilton terminou a carreira para lograr a vitoria no que el mesmo describiu como "o mellor [fin de semana] que conducín". terminado 25 segundos por diante de Vettel.
Post-carreira
miniatura|Celebracións no podio Durante máis de dúas horas logo da carreira, a vitoria de Hamilton aínda era un tema de debate, xa que atopouse que tanto os seus pneumáticos traseiros esquerdos como os de Nico Rosberg tiñan 0.3psi menos de presión que a permitida. Mentres que Lewis Hamilton declarou na conferencia de prensa post-carreira que el non fora consciente do problema, Os representantes de Williams Pat Symonds e Rob Smedley pediron á descualificación de Hamilton, con este último sinalando que se trata dun "problema de seguridade". Os comisarios finalmente decidiron non realizar ningunha acción, afirmando que: "Ao tomar esta determinación con respecto á presión, os comisarios sinalaron que as mantas de quecemento dos pneumáticos foran desconectadas da súa fonte de enerxía, como é o procedemento normal, e os pneumáticos estaban significativamente por baixo do máximo permitido no momento da medición da FIA na grella e significativamente diferentes das temperaturas doutros coches medidos na grella. Ademais, os comisarios están convencidos de que o equipo seguiu o procedemento especificado na actualidade, supervisado polo fabricante de pneumáticos para o uso seguro dos pneumáticos. Polo tanto, os comisarios deciden non tomar ningunha acción adicional".
As entrevistas no podio, levounas a cabo o director George Lucas, Lewis Hamilton expresou o seu agradecemento ao seu equipo e os afeccionados no lugar. Felipe Massa, preguntado pola pelexa na última volta co seu compañeiro Bottas, declarou: "Estoume facendo vello para isto, ata díxenlle ao equipo que estábame facendo vello. As tres últimas voltas da carreira eu estaba loitando co meu compañeiro de equipo!. foi moi difícil, pero arranxámonolas para estar aquí". Durante a roda de prensa posterior á carreira, Hamilton mostrouse sorprendido polo seu liderado no campionato, xa que non fora informado da retirada de Rosberg nese punto. Cando se lle preguntou sobre o tema de presión de pneumáticos, Sebastian Vettel defendeu a Hamilton, dicindo: "Creo que non é xusto para Lewis porque el non sabía o que está pasando [...] En xustiza el fixo un moi bo traballo hoxe e vostede ten que aceptar iso ".
Troia, Cabanas, O Vicedo
Troia é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Gran Premio de Italia de 2015
Post-carreira
Como resultado da carreira, Lewis Hamilton ampliou a súa vantaxe no campionato a 53 puntos de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo Rosberg. O segundo posto significa que Sebastian Vettel achegouse a Rosberg, agora a 21 puntos. No Campionato de Construtores, Mercedes ten 451 puntos, con Ferrari e Williams na segunda e a terceira posición, con 270 e 188 puntos respectivamente.
Translocón
O translocón (tamén chamado canal translocador ou translocador) é un complexo de proteínas asociado coa translocación de polipéptidos a través de membranas.
O termo “translocón” propúxose para definir os polipéptidos que poden levar proteínas a través da membrana do retículo endoplasmático (RE). En eucariotas, o termo translocón refírese máis comunmente ao complexo que transporta polipéptidos nacentes que conteñen unha secuencia sinal (partícula de recoñecemento do sinal, SRP) desde o citosol ao interior do retículo endoplasmático (lado cisternal ou luminal). Este proceso de translocación require o paso de proteínas a través dunha bicapa lipídica hidrófobica. Este mesmo complexo tamén se utiliza para integrar proteínas nacentes na propia membrana (proteínas de membrana). En procariotas hai un complexo proteico similar que transporta polipéptidos a través da membrana plasmática ou integra proteínas na membrana. Os patóxenos bacterianos tamén poden ensamblar outros translocóns nas membranas das células hóspede, o que lles permite exportar os factores de virulencia nas súas células diana. Nos cloroplastos existen os translocóns TIC e TOC.
O translocón procariota
O canal de translocación bacteriana está formado por un complexo proteico trimérico chamado SecYEG. Este consta das subunidades SecY, SecE e SecG. A estrutura deste complexo determinouse por cristalografía de raios X.. Debateuse moito sobre o estado oligomérico do complexo na célula, pero recentemente a forma monomérica parece ser a preferida pola maioría dos investigadores.
O translocón arqueano SecYEβ consta de 12 hélices transmembrana. Identificouse un poro central de translocación como o canal a través do cal entra un polipéptido nacente do ribosoma. A polaridade da secuencia de aminoácidos da cadea nacente no interior do poro determina se a secuencia se transloca a través da membrana ou é expulsada lateralmente na bicapa.
O translocón do retículo endoplasmático
Os complexos de proteínas do translocón do retículo endoplasmático (RE) están formados por proteínas Sec.
O complexo translocón consta de varios complexos proteicos grandes. O elemento central é o propio canal translocón, que é o heterotrímero Sec61. Outros compoñentes coñecidos do complexo translocón son o complexo oligosacaril transferase, o complexo TRAP, e a proteína de membrana TRAM. Non está claro en que medida os demais compoñentes, como o complexo da peptidase de sinal e o receptor de SRP, están asociados ao complexo translocón (transitoriamente ou máis permanentemente).
As proteínas que deben ser translocadas ao RE son recoñecidas porque teñen unha partícula de recoñecemento do sinal (SRP), que detén a tradución do polipéptido no ribosoma e une o ribosoma ao receptor do SRP situado no RE. Este recoñecemento está baseado na secuencia sinal específica N-terminal que está codificada nos primeiros codóns do polipéptido que se está a sintetizar.
O modelo actual de translocación de proteínas di que o translocón (ou translocador) actúa como un canal que atravesa a membrana hidrofóbica do RE (unha vez que o SRP se disociou e a tradución continua). O polipéptido emerxente enfíase a través dese canal como unha cadea non pregada de aminoácidos. Unha vez que finaliza a tradución unha peptidase corta a proteína nacente deixando que o polipéptido quede libre dentro das cisternas do RE.
O translocón pode tamén translocar e integrar proteínas de membrana coa orientación correcta na membrana do RE. O mecanismo deste proceso non se comprende totalmente, pero sábese que implica o recoñecemento e o procesamento polo translocón de tramos hidrofóbicos da secuencia de aminoácidos, que están destinados a ser hélices transmembrana.
O retrotranslocón do retículo endoplasmático
Os translocadores poden tamén mover polipéptidos (como proteína danadas marcadas para a súa destrución en proteasomas) desde o espazo cisternal do RE ao citosol. As proteínas do RE son degradadas no citosol polo proteasoma de 26S, nun proceso chamado degradación de proteínas asociadas ao retículo endoplasmático, e, por tanto, deben ser transportadas a través dun canal axeitado. Aínda hai moitas cousas que non se coñecen do retrotranslocón utilizado para esta función.
Translocóns do cloroplasto e mitocondria
Nas membranas do cloroplasto actúan os complexos translocón TIC e TOC (ver ADNcp). O TIC transporta proteínas a través da membrana cloroplástica interna, e o TOC da externa. Nas mitocondrias hai varios sistemas de transporte de proteínas a través das membranas como o complexo TIM/TOM.
Libro de Xeremías
miniatura|[[Xeremías, no centro, no Pórtico do Paraíso da Catedral de Ourense]] O Libro de Xeremías é un libro profético do Antigo Testamento da Biblia. A autoría atribúese a Xeremías, profeta maior, que asistíu á dominación babilónica de Palestina e a destrución do Templo de Xerusalén, cerne do xudaismo, polas tropas do rei Nabucodonosor II. No seu libro, o profeta procura dar unha explicación á esa situación grave para os xudeus e xustificar o que interpreta como un castigo de Deus.
Contexto histórico
Logo da presión dos asirios, que chegaran a ameazar ao pobo xudeu, no século VI a.C Babilonia emerxeu como a potencia dominante en Palestina. A tensión entre xudeus e babilonicos derivou nunha rebelión abortada por Nabucodonosor II, rei de Babilonia, que no 587 a.C prendeu lume a Xerusalén, destruíu o Templo e deportou o rei xudeu da dinastía de David.
Flavio Sciolè
Flavio Sciolè nado en Atri o 6 de setembro de 1970 é un director de cine italiano, escritor, actor, autor de poemas, dramaturgo e artista que traballou con varios medios e técnicas como performance, teatro, videoarte e instalación. En 1999 fundou Teatro Ateo.
Libro de Xeremías
Contido
O Libro de Xeremías é unha colección de oráculos recompilados sen seguir unha orde cronolóxica pois foron ordenados por un redactor posterior o profeta. O seu conxunto abrangue diferentes tipos de profecías que se poden agrupar do seguinte xeito: aquelas que son contra Xudá e Xerusalén, as dirixidas contra pobos pagáns e as que se centran na futura restauración de Israel.
Xeremías recupera con forza a intepretación moisaca da Alianza. Isto é debido a que arredor do 621 a.C. fora atopado, nos alicerces do Templo de Xerusalén, o Deuteronomio, algo que tivo un forte impacto na vida relixiosa de Xudá. O Deuteronomio era entendido como a Lei de Moisés e ameaza a aqueles que infrinxan a Alianza entre Deus e Israel. En varias pasaxes do Libro de Xeremías establécense paralelismos entre os dous profetas: ambos tiñan problemas de fala (Xeremías 1,6; e Éxodo 4,10) e ambos tiveron que escribir de novo a súa obra pola destrución da primeira versión (Xeremías 36,28 e Éxodo 34,1). Ademais, igual que Moisés, Xeremías actua como intermediario entre Deus e o pobo escollido (véxase o capítulo 42, por exemplo). miniatura|"Dareilles corazón para me coñecer" (Xeremías 24,7 en [[Lingua checa|checo). Templo protestante de Dalečín (Chequia)]] A visión teolóxica de Xeremías encádrase dentro da tradición xahvista (monoteísmo estrito) canda Isaías, Amós, Oseas e Miqueas. Condena o pecado que para el supón o sincretismo relixioso dos xudeus que incorporaran outras divinidades. Deste xeito, reafírmase en que Xahvé é o Deus de Israel e Xudá, omnisciente, omnipotente e xusto. Xeremías insiste en que, aínda que o poder de Xahvé (Deus) rexe a toda a humanidade, Israel é o seu pobo escollido e as súas relacións baséanse na Alianza. Mais a difusión doutros cultos rompeu o pacto entre Deus e o seu pobo. O castigo de Deus é, polo tanto, consecuencia da apostatasía de Israel. O profeta xustifica o castigo para poder facer logo unha nova alianza escrita no corazón das persoas para que non se poida romper (Xeremías 31, 31). Para que esta nova alianza, o profeta, entende necesario o castigo de Deus, así como o arrepentimento e penitencia do seu pobo. Ademais, coincide con Isaías, na crítica a hipocrisía dos xudeus por considerar que o Templo de Xerusalén pode librarlles da ira de Xahvé, como cando afirma: "Non vos fiedes das palabras mentireiras, que se repiten:"Velaquí o templo do Señor, o templo do Señor, o templo do Señor" (Xeramías, 7,4).
Flavio Sciolè
Teatro
miniatura|dereita|200px| Teatro Ateo:Calvario Room
Libro de Xeremías
Contido
Dúas importantes censuras contén o Libro de Xeremías á tradición davídica: dunha parte, o cuestionamento do rol exercido polo Templo de Xerusalén e, doutra, a crítica aos reis. Xeremías, que viveu perseguido baixo os reinados de Ioaquim (que chegou a facelo preso) e, do fillo deste, Sedequías, fixo duras críticas contra eles e o mal goberno. Estes enfrontamentos levaron a Iaquim a queimar o rolo do Libro de Xeremías, e ao profeta a revelar a futura destrución do palacio real (22, 5-6). Finalmente, a súa visión do futuro dos xudeus é o da volta a Israel logo do castigo, purificados polo arrepentimento, a unión nunha monarquía de Israel e Xudá, con Xerusalén e o Templo reconstruídos.
Malia aos ataques que Xeremías fai as prácticas dos xudeus e as críticas aos gobernantes por desviarse do camiño marcado por Deus, o profeta actua como un intermediario entr
Autoría
O actual Libro de Xeremías é unha compliación das diferentes profecías de Xeremías, un proceso que se considera se fixo ao longo de varios momentos. Ao longo do libro hai varios tipos de narración, intercalándose a primeira e a terceira persoa. É así que se distinguen tres niveis no libro: aqueles oráculos que foron escritos polo propio profeta, aqueloutros narrados en terceira persoa, e a biografía de Xeremías. Considérase que os primeiros deberon ser escritos por Xeremías, mentres que a biografía e ás profecías en primeira persoa son escritas por Baruc, o seu secretario. En varios momentos do Libro recóllense versículos que aluden a que Xeremías ditaba ao seu secretario para que tomase nota. Así, por exemplo, no capítulo 36, versículo 4 aparece: "Entón Xeremías chamou a Baruc, fillo de Nerías, e Baruc escribiu no rolo limpo, ó ditado de Xeremías, todos os oráculos que o Señor lle dixera", e referencías parecidas en 45,1. Ademais, Baruc recompliaría algunha das profecías, como por exemplo as recollidas nos capítulos 37 a 44, narradas en terceira persoa. Tamén se considera que se deberon facer adicións posteriores ao Libro de Xeremías, unha tese avalada polo feito de que algúns dos textos gardan importantes semellanzas con outros relatos de Ezequiel. Exemplos disto son: Xeremías 3, 6-10 e Ezequiel 16 e 23 ; ou Xeremías 7,16 e 11,4 con Ezequiel 14, 12-20.
Estilo
A diferenza dos outros libros proféticos, o Libro de Xeremías emprega un ton máis íntimo mostrando as loitas, angurias, e problemas persoais do autor para cumprir co seu papel de profeta. Estes padecementos son as chamadas confesións de Xeremías. O estilo da escrita é sinxelo aínda que ás veces engade notas de tristura e amargura ante o fado de Israel. Xerome de Estridón, tradutor da Biblia ao latín, contrapúñao ao de Isaías, que o consideraba máis literario e elaborado. A lingua empregada no Libro é o hebreo que, segundo os lingüistas, presenta influencia do arameo no léxico e na sintaxe do texto.
No Libro abundan as repeticións de frases, pensamentos e imaxes, valéndose do emprego de referencias dos profetas anteriores e do Deuteronomio para explicar as súas propias ideas, caendo, ás veces, nos estereotipos Pero tamén recorre a símbolos e imaxes poéticas usando metáforas e símiles como cando se refire a Deus como "viveiro de auga vivificadora" (2, 13) ou, cando Deus chama a Israel "plantío de cepa escollida" (2,21).
Pedro Madruga
Pedro Álvarez de Soutomaior, alcumado Pedro Madruga, talvez finado en Alba de Tormes en 1486, foi unha das figuras máis salientables do medievo galego, considerado hoxe o prototipo de cabaleiro feudal. De orixe bastarda, foi un home belicoso que chegou ao máis alto rango da liñaxe dos Soutomaior. Temido e admirado, os ecos dos seus feitos promoveron centos de estudos sobre a súa figura e mais o seu tempo. Foi un acérrimo inimigo de Alonso II de Fonseca e defensor dos dereitos sucesorios de Xoana a Beltranexa.
A figura de Pedro Madruga e as súas orixes
Pedro Álvarez de Soutomaior eríxese como unha das figuras máis controvertidas da Galicia feudal. Moito se ten escrito sobre as súas accións e maneiras, e a súa figura suscita xenreira e loanza por igual. Vasco da Ponte, cronista galego de comezos do século XVI, testemuña de primeira orde que nos legou unha valiosa obra que narra os sucesos de tan convulsos anos, escribía:
miniatura|esquerda|210 px|[[Castelo de Soutomaior.]] Era de orixe bastarda. Seu pai, Fernán Eanes de Soutomaior, tivérao de resultas dos seus amoríos cunha familiar da condesa de Ribadavia, probablemente unha irmá ou unha curmá. Como fillo ilexítimo, procuróuselle un futuro tranquilo na carreira eclesiástica, establecendo seu pai a Esteban de Soutelo como mestre de seu fillo. Mesmo o monarca castelán Henrique IV pronunciou o seu nome para ocupar a mitra compostelá en mans dos Fonseca, familia que non mantiña moi boas relacións coa coroa. De feito, o citado monarca consideraba os Soutomaior necesarios para ver freadas as ansias do arcebispo de Santiago.
Tralo falecemento de Fernán Eanes, sucédeo no morgado o seu lexítimo primoxénito, Alvar Páez de Soutomaior, casado con María de Ulloa. O seu mandato non estivo exento de confrontacións cos Sarmiento, inimigos acérrimos dos Soutomaior. Os intereses de ámbalas dúas casas chocaban frontalmente polo control do sur da actual provincia de Pontevedra. Mais o matrimonio non deu os froitos agardados, e Alvar Páez lexitimou o seu medio irmán Pedro no ano 1468, herdando este e actuando en contra dos desexos de seu pai, que se negaba a que un bastardo ocupase a máis alta distinción da casa familiar.
Os Irmandiños
miniatura|350px|Os soldados de Pedro Álvarez usaban modernos [[arcabuz|arcabuces na segunda guerra irmandiña. O da imaxe é de 1425.]] miniatura|[[Afonso V de Portugal axudou a Pedro Madruga.]]
Precisamente neste mesmo ano a figura de Pedro Madruga entraría coma un vendaval no panorama político e militar da Galicia, xusto cando a Gran Guerra Irmandiña (1467-1469) nacía e varría do panorama o poder nobiliario. Farto das inxustizas e desmandos da clase dirixente, o Terceiro Estado (apoiado por fidalgos e membros do baixo clero) levántase en armas contra os seus señores naturais. Durante dous anos fanse co poder efectivo do territorio derrubando canta fortaleza aparecía ao seu paso. Non imos analizar nestas liñas as causas do alzamento irmandiño, como tampouco as diferentes fases do conflito bélico. Interésanos máis a contraofensiva nobiliaria e os seus efectos, na que a figura de Pedro Madruga tivo un papel decisivo.
Ao comezo da revolta, Alvar Páez atopábase na vila de Tui, onde a súa liñaxe tiña postos grandes intereses polo seu control. Alí probablemente foi o escenario do seu recoñecemento como morgado dos Soutomaior. Asediado pola irmandade, Pedro foxe para Portugal, onde bos valedores o agardaban, e nesa mesma vila morrerá seu irmán. Neste período contrae nupcias con Tareixa de Távora, filla do cabaleiro Álvaro Pérez de Távora, fidalgo portugués de certa importancia.
Rematada a inestabilidade entre os nobres partidarios do monarca e a liga desafecta a este, a nobreza galega comeza a manter contactos co obxectivo de coordinar unha ofensiva sobre Galicia e recuperar o poder perdido; nacía deste xeito, e para sorpresa de moitos, unha confederación nobiliaria onde se inscribiron aqueles que ata o momento estiveran ensarillados en guerras privadas, acérrimos inimigos. Chegados a un acordo, decidiuse atacar con tres exércitos que penetrarían no territorio galego por tres frontes:
miniatura|esquerda|Escena de batalla medieval Mais o protagonismo absoluto recae no de Soutomaior, cuxa iniciativa e ferocidade en combater os irmandiños foi salientable. O primeiro obstáculo tomou o nome da Framela ou Famela, castro situado no actual concello de Cotobade e do que previsiblemente se valerían os irmandiños para acometer o Soutomaior. Unha vez máis, é Vasco da Ponte quen relata o sucedido: