cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ipomea
Descrición
Son herbas perennes, raramente anuais, ás veces atópanse lignificadas na base. Poden ser rizomatosas ou tuberosas, pubescentes ou glabras. Os talos son volúbeis, raramente decumbentes, de sección poligonal ou circular, con látex hialino, raramente de cor branca. miniatura| [[Ipomoea carnea.]] As follas son enteiras ou lobadas, ás veces moi variábeis no mesmo talo, pecioladas. As inflorescencias son cimas dicasiais e axilares, rara vez con flores solitarias; pedúnculos de lonxitude variábel. Flores pentámeras, curtamente pediceladas, con dúas brácteas opostas ou subopostas, pouco desenvolvidas, que non agochan o cáliz. Cáliz con sépalos ceibes, subiguais, glabros ou pubescentes, herbáceos. Corola infundibulifirme, pregada, con prefloración contorta, con cinco lóbulos pouco profundos, glabra. Estames desiguais, insertos no cuarto inferior do tubo da corola, inclusos ou exertos; filamentos estaminais filiformes, de base pubescente; anteras saxitadas, con ápice retuso, medifixas. Nectario intraestaminal de marxe lisa. Ovario cónico, bilocular, normalmente con dous rudimentos seminais en cada lóculo, cun estilo filiforme, incluso ou exerto, glabro, coa parte basal persistente até a frutificación e rematado en dous ou tres estigmas globosos. Froito en cápsula subglobosa, con paredes coriáceas e dehiscencia valvar ± irregular e con 1-2 semementes por lóculo. Sementes con testa coriácea, lisa ou papilosa, ás veces pubescentes nos ángulos; cotiledóns largos, emarxinados.
Distribución e hábitat
Teñen unha ampla distribución en zonas tropicais e subtropicais de todo o mundo, abranguendo ambos os dous hemisferios. Coa chegada dos españois ás Américas, coñecíase a cultura da pataca doce, dende México até Perú; restos arqueolóxicos neste último país datan de 2.000 anos a.C., e aínda antes. Coa chegada de Fernão de Magalhães a Oceanía, en 1521, a pataca doce era cultivada en case todas as illas. Como o termo para designalo en Oceanía ten afinidade co nome "kumura" que se usa no Perú, e como a expansión polinésica é moito máis recente que as culturas americanas nas que se coñecía o cultivo, é de asumir que a pataca doce fose levada das Américae a Oceanía. Na Arxentina medran 52 especies, once das cales son endémicas ou propias.
En Galicia téñense asilvestrado algunhas especies rubideiras a partir de plantas ornamentais. É común ver a Gloria da mañá (Ipomoea purpurea) en valados e aramados de vilas e cidades, coas súas típicas flores a xeito de campás brancas, azuis ou purpúreas.
Importancia económica e cultural
A especie, I. batatas, a pataca doce fornece de hidratos de carbono a numerosa poboación de países tropicais, mentres que as sementes doutras especies, coma I. tricolor, foron utilizadas como alucinóxenos, ao conter derivados do ácido lisérxico. Nas de Ipomoea violacea atópase un alcaloide cuxos efectos alucinóxenos foron frecuentemente utilizados polas culturas orixinarias da América Central. Segundo a súa dose pode provocar alucinacións e estados de empatía.
-901
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ipomea
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 159. 1753. A especie tipo é: Ipomoea pes-tigridis L. Ipomoea: nome xenérico que deriva das palabras gregas: ips, ipos = "verme" e homoios = "semellante", polo hábito volúbel dos seus talos.
Especies
Especies do xénero Ipomoea: miniatura|right|220px|Ipomoea indica miniatura|right|220px|Ipomoea aquatica miniatura|right|220px|Ipomoea cairica miniatura|right|220px|Ipomoea quamoclit miniatura|right|220px|Ipomoea purga
María del Carmen Fidalgo Sánchez
María del Carmen Fidalgo Sánchez Puga, nada en Petán, A Cañiza, o 4 de novembro de 1948, é unha política brasileira de ascendencia galega.
Traxectoria
Filla de Francisco Fidalgo Pérez e de Amalia Sánchez Domínguez, formouse en Enxeñaría civil pola Universidade Federal da Bahia, exerceu diversos cargos na administración pública estatal e municipal.
Foi elixida deputada estatal polo Partido da Social Democracia Brasileira para o período 1995-1999. Pasou para o Partido dos Traballadores, polo cal foi electa concelleira de Salvador en 2004. Renunciou ó mandato en 2007. Nas eleccións de 2010, volveu a se elixir deputada estatal, desta volta polo Partido dos Traballadores.
A Fonte Seca, Castiñeiras, Ribeira
A Fonte Seca é un lugar da parroquia de Castiñeiras no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
A Peneda, Lapío, O Corgo
A Peneda é un lugar da parroquia de Lapío no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Esferoplasto
miniatura|Un esferoplasto de [[E. coli.]] Un esferoplasto é unha célula á cal se lle eliminou case completamente a parede celular pola acción da penicilina. Aplícase xeralmente a bacterias, pero tamén a outros microorganismos, por exemplo lévedos. O nome procede do feito que despois de que se dixire a parede celular dun microbio, a tensión da membrana causa que a célula adquira unha característica forma esférica. Os esferoplastos son osmoticamente fráxiles, e sofren lise se son transferidos a unha solución hipotónica.
Jean-Antoine de Baïf
Traxectoria
Era fillo natural do humanista Lazare de Baïf, que era nese tempo embaixador francés en Venecia. Medrou nun ambiente entusiasta das belas artes, educado polos mellores mestres da época, estudou latín con Charles Estienne e grego con Ange Vergèce, o erudito cretense e calígrafo que deseñara os tipos de letra gregos para Francisco I. Aos once anos quedou ao coidado do helenista Jean Dorat, quen tamén o era de Pierre de Ronsard. En 1547 morre seu pai e Baïf segue a Dorat ao Collège de Coqueret
Esferoplasto
Descubrimento de antibióticos
Desde a década de 1960 á de 1990 Merck and Co. usou o cribado de esferoplastos como método principal para o descubrimento de antibióticos que inhibían a biosíntese da parede celular. Neste cribado ideado por Eugene Dulaney, as bacterias en crecemento eran expostas a substancias de comprobación en condicións hipertónicas. Os inhibidores da síntese da parede celular causaron que as bacterias en crecemento formasen esferoplstos. Este cribado facilitou o descubrimento da fosfomicina, cefamicina C, tienamicina e varios carbapenems.
Patch clamp
Poden utilizarse esferoplastos xigantes especialmente preparadas de bacterias gramnegativas para estudar a función das canles iónicas bacterianas por medio dunha técnica electrofisiolóxica chamada patch clamp, que foi orixinalmente deseñada para caracterizar o comportamento das neuronas e outras células excitables. Para preparar esferoplastos xigantes, as bacterias cultívanse nun medio que contén substancias químicas que impiden que as células se dividan completamente. Isto causa que as bacterias formen longas "serpes" que comparten unha soa membrana e citoplasma. Despois dun período de tempo, as paredes celulares destas "serpes" son dixeridas, e as bacterias colápsanse formando grandes esferas rodeadas por unha soa bicapa lipídica. A membrana pode despois ser analizada nun aparato da patch clamp para determinar o fenotipo das canles iónicas incrustadas nela. Tamén é común sobreexpresar unha determinada canle para amplificar o seu efecto e facer que sexa así fácil de caracterizar.
Jean-Antoine de Baïf
Traxectoria
Baïf posuía unha extraordinaria facilidade para a versificación, ademais de volumes de poemas curtos traduciu ou parafraseou varias pezas de Bión de Esmirna, Mosco, Teócrito, Anacreonte, Catulo e Marcial. Residiu en París e gozou do favor da Corte. En 1570 co compositor Joachim Thibault de Courville fundou a Académie de musique et de poésie, coa idea de establecer unha estreita unión entre música e poesía; a súa casa volveuse famosa polos concertos que daba, aos que adoito acudían Carlos IX e Henrique III. Compositores como Claude Le Jeune, o músico máis influente da Francia de finais do século XVI e Jacques Mauduit deseguida entrou no grupo.
Esferoplasto
Patch clamp
A técnica do patch clamp aplicada a esferoplastos xigantes de Escherichia coli foron utilizados amplamente para o estudo das canles mecanosensitivas nativas (MscL, MscS e MscM) de E. coli desde 1987. Recentemente, o seu uso foi ampliado ao estudo doutras canles iónicas expresadas heterologamente e observouse que os esferoplastos xigantes de E. coli poden utilizarse como un sistema de expresión dunha canle iónica comparable aos ovocitos de Xenopus.
A Peneda
O topónimo A Peneda pode referirse a:
Josep Viladomat
Traxectoria
Discípulo de Joan Borrell Nicolau, foi un dos artista que fundou o grupo dos evolucionistas (1918), influído pola escultura barroca e renacentista realizou esculturas figurativas, en especial espidos femininos aínda que tamén destacaron as súas esculturas relixiosas, especialmente despois de 1939. Pasou os seus últimos anos en Andorra onde conta cun museo dedicado á súa figura.
Obras
200px|miniatura|Maternidade na [[Plaça de Catalunya]]
Esferoplasto
Lise celular
As células de lévedo están normalmente protexidas por unha grosa parede celular que fai que a extracción de proteínas sexa difícil. A dixestion encimática da parede celular con cimoliase, creando esferoplastos, fai que a célula sexa vulnerable a unha lise fácil con deterxentes ou cambios de presión osmolar rápidos.
Transfección
Os esferoplastos bacterianos, cun ADN recombinante axeitado inserido nel, poden utilizarse para transfectar células animais. Os esferoplastos con ADN recombinantes son introducidos nos medios que conteñen células animais e son fusionados polo polietileno glicol (PEG). Con esta metodoloxía, case o 100% das células animais poden captar o ADN alleo. Facendo experimentos que seguían o protocolo de Hanahan modificado usando cloruro de calcio en E. coli, determinouse que os esferoplastos poden transformar cunha eficiencia de 4,9x10−4.
Cosme
dereita|miniatura|250px|[[Cosme I de Médici.]]
Cosme é un nome propio masculino de orixe grega na súa variante en galego. Provén do grego Κοσμάς, "adornado". Foi un nome moi común en Galicia e de feito, San Cosme é patrón de moitos lugares e parroquias. Conta coa variante Cosmede (Cosmado).
Santoral
26 de setembro: San Cosme, médico mártir en Siria (286).
Variantes
Cosmede, Cosmado. Ás veces por rotacismo pronúnciase Corme ou Cormede, Cormado.
Feminino: Cósima.
Jean-Antoine de Baïf
Obras
Baïf elaborou un sistema para regular a versificación cuantitativa francesa, sistema coñecido como vers mesurés, ou vers mesurés à l'antique. Xa con anterioridade Jacques de la Taille escribira en 1562 a Maniére de faire des vers en français comme en grec et en Latin (editado 1573), e outros poetas fixeran experimentos na mesma dirección; non obstante Baïf creou algo enteiramente novo, co seu intento específico por recapturar os antigos efectos éticos grecoromanos na poesía.
Outra innovación de Baïf foi un verso de 15 sílabas coñecido como vers Baïfin. Tamén tentou reformar a ortografía da lingua francesa pero tan só para uso nos vers mesurés, as súas teorías quedaron exemplificadas en Etrenes de poezie Franzoeze an vers mezures (1574). As súas obras publicáronse en catro tomos co título Œuvres en rime (1573), consitía en Amours, Jeux, Passetemps, et Poemes.
Escribiu tamén un soneto famoso sobre a matanza do día de San Bartolomeu e foi autor de dúas comedias L'Eunuque, 1565 (publicada en 1573), unha tradución libre do Eunuco de Terencio e Le Brave (1567), un remedo do Miles Gloriosus, no que transforma os personaxes de Plauto en franceses, desenvolve a acción en Orleáns. Baïf así mesmo pubicou unha colección de versos latinos en 1577, e en 1576 un volume popular de Mimes, enseignemens et proverbes.
Vilaxoán
O topónimo galego Vilaxoán pode referirse a:
Benigno López
Benigno López González, nado na Coruña o 22 de febreiro de 1952, é un xuíz galego, que foi designado polo parlamento como Valedor do Pobo o 17 de xullo de 2007.
Carreira profesional
Estudou o bacharelato na Coruña e licenciouse en Dereito en 1974 pola Universidade de Santiago. Aprobou as oposicións a xuíz en 1979 e foi ocupando distintas prazas nos xulgados de Corcubión (1980), Carballo (1981), Bilbao (1983, xa como maxistrado), Ourense (1983) e A Coruña (1986). O 31 de outubro de 1988 incorporouse como maxistrado á sección primeira da Audiencia Provincial da Coruña, cargo onde permaneceu ata decembro de 1995, cando foi nomeado xuíz da sección primeira da sala do contencioso-administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, e presidente da mesma o 7 de decembro de 2004.
O 15 de maio de 2012, poucos meses antes de que expirase o seu mandato, converteuse no primeiro Valedor do Pobo que presentaba a dimisión. A renuncia viu provocada por unha polémica xurdida unhas semanas antes. No Parlamento de Galicia, López mostrárase comprensivo cos recortes na Lei de Dependencia, e mesmo defendera a súa suspensión mentres non pasase a crise. Estas declaracións motivaron mesmo a renuncia dunha das vicevaledoras, ademais dunha forte contestación política.
Teo Cardalda
Teodomiro Cardalda Gestoso, nado en Bouzas (Vigo) o 7 de outubro de 1962, é un músico galego coñecido para o gran público por ser compoñente dos grupos musicais Golpes Bajos e Cómplices.
Traxectoria
Comezou na música na década dos oitenta, tocando o teclado en Golpes Bajos, xunto ao vocalista Germán Coppini. Inicialmente compoñían só eles o grupo, ó que se incorporaron logo Pablo Novoa e Luis García. O grupo acadou varios éxitos, entre eles Malos tiempos para la lírica, un dos máis coñecidos.
Cómplices foi a súa seguinte aventura musical, esta vez en compañía da súa parella sentimental, a tamén viguesa María Monsonís. Aínda que cando o grupo xurdiu en 1987 comezaron sendo catro os seus compoñentes (Tino DiGeraldo e Billy Villegas completaban a banda), non tardou moito en estar formado só por Teo e María. Es por ti, Los tejados ou El marido de la peluquera son algunhas das cancións máis coñecidas do dúo. Tamén interpretaron a banda sonora da serie Nada es para siempre, rodada en Galicia a comezos da década do 2000.
En 1997 Teo probou sorte en solitario coa publicación do disco Uno, que contou coa colaboración da poetisa Olivia Bardomín. Máis tarde retomou Cómplices, pero continuou en solitario publicando A veces en 2001, cando María decidiu abandonar o grupo.
No ano 2003 sacaron un disco cos seus grandes éxitos en directo, nun concerto no que interpretaron os seus grandes temas acompañados por amigos como Presuntos Implicados, Antonio Vega ou Álvaro Urquijo.
Vida persoal
É curmán do animador cultural de Vilaxoán, tamén chamado Teo Cardalda.
Margarita Costa Tenorio
Margarita Costa Tenorio, nada en Vigo o 16 de febreiro de 1951 e finada en Madrid o 21 de decembro de 2012, foi unha bióloga galega especializada en botánica.
Traxectoria
Emigrou a Madrid coa súa familia, e licenciouse en bioloxía pola Universidade Complutense de Madrid en 1974. Ese mesmo ano ingresou como profesora na Facultade de Bioloxía, na que desenvolveu toda a súa carreira profesional ata a súa xubilación en 2011.
En 1978, obtivo o grao de doutora coa defensa da súa tese Contribución al estudio de la flora y vegetación de la Alcarria de Cuenca. Foi profesora adxunta dende 1979 e profesora titular dende 1987. En todo este tempo como docente impartiu a materia Fitosocioloxía, posteriormente denominada Vexetación Ibérica.
Na súa dilatada carreira profesional especializouse no eido da botánica, creando un grupo de traballo entre profesorado e alumnado, froito do traballo deste foi a publicación do libro Los bosques ibéricos.
Dirixiu diferentes teses doutorais, destacando unha presentada en 1996 cuxa temática é un estudo etnobotánico da serra Mágina (Xaén) e en 1998 outra tese doutoral sobre a distribución dos piñeirais albares do Sistema Central Español.
Knockout de xenes
miniatura|dereita|300 px|Un rato knockout (esquerda) utilizado como modelo para estudar a obesidade, comparado cun rato normal.
Técnicas aplicadas na modificación da expresión xénica
Existen diferentes técnicas de bioloxía molecular por medio das cales se pode interferir coa expresión dun xene. Estas técnicas varían nos mecanismos utilizados, no tempo que se precisa para atinguir un resultado positivo e na especificidade do mesmo. Dentro destas técnicas están:
Metodoloxía da técnica knockout
miniatura|Procedemento para xerar [[blastocistos de xenotipo mixto.]]
Organismos knock-in e knockdown
Un organismo knock-in ou knockin é igual aos anteriores pero en lugar de eliminar un xene determinado este é substituído por unha versión modificada do mesmo, que produce unha variación na súa función (pero non a elimina).
Şivan Perwer
Traxectoria
Fillo de músicos, Şivan fíxose famoso, cando era un estudante de matemáticas, durante as protestas kurdas contra o réxime iraquí que se realizaron na Universidade de Ancara en 1972, ao acudir milleiros de persoas súas actuacións en directo. En 1976 temendo pola súa vida e a da súa familia exiliouse en Alemaña e alí gravou o seu primeiro álbum de cancións tradicionais kurdas. Durante moitos anos as súas cancións estiveron prohibidas en Iraq, Irán e Turquía por estar en kurdo, malia iso, a pesar do risco de acabar na cadea ou executado, as casetes coa súa música pasaban de man en man por todo o Kurdistán. Mesmo hoxe en Turquía só están permitidas as súas cancións de amor.
Knockout de xenes
Organismos knock-in e knockdown
Os organismos knockdown diferéncianse dos knockout e knock-in en que o xene en cuestión segue existindo (non foi eliminado nin substituído), pero a súa expresión é parcialmente bloqueada pola aplicación de diversas técnicas, como a utilización de moléculas que se unen ao xene ou aos seus transcritos. Neste caso a expresión do xene vese moi reducida, pero non completamente eliminada.
Naruto, Tokushima
Naruto (鳴門市, なるとし, Naruto-shi) é un concello da prefectura de Tokushima no Xapón. Está situada ó leste da rexión de Shikoku e ó nordés da prefectura, na illa de Shikoku. Ten 135,46 km² de superficie e unha poboación de 61.841 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 457 h/km².
O concello de Naruto limita cos concellos de Itano, de Aizumi, de Kitajima, de Matsushige (son da prefectura de Tokushima); de Higashikagawa (da prefectura de Kagawa); e polo mar co concello de Minamiawaji (da prefectura de Hyōgo).
O Cruceiro, Begonte, Begonte
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Begonte no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Zaria
Zaria (en hausa: Zariya) é unha cidade do estado de Kaduna, en Nixeria setentrional, e unha área de goberno local. Antigamente coñecida como Zazzau, era unha das sete cidades-estado hausa orixinais. A poboación en 2006 era de 408 198 habitantes.
Provincia de San Luis
A provincia de San Luis é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 431.588 habitantes (2010) e a súa capital é San Luis.
Situada na Rexión de Cuyo, limita polo norte coa provincia de La Rioja, polo leste coa Córdoba, polo sur coa Pampa, polo oeste con Mendoza e polo noroeste con San Juan.
Quique Hernández
Enrique "Quique" Hernández Martí, nado en Anna (Valencia) o 30 de outubro de 1958, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
O 5 de maio de 2014 foi cesado como técnico do Hércules, sendo substituído por Slaviša Jokanović.
Discografía do Códice Calixtino
Ao longo dos anos realizáronse numerosas gravacións dos cantos que aparecen no Códice Calixtino, mais neste tempo unicamente se realizou unha gravación íntegra dos mesmos, que foi levada a cabo polo Coro Ultreia en 1999. Foron numerosas as gravacións de grupos galegos como Resonet, o Grupo Universitario de Cámara de Compostela, o Grupo Martín Códax ou o propio Coro Ultreia, ben en discos adicados exclusivamente ao códice ou integrándoas noutros discos de repertorio medieval. As gravacións realizadas van dende as puramente vogais ata interpretacións con instrumentos da época. Ademais das numerosas versións de grupos adicados á interpretación de música antiga, cómpre destacar a gravación do grupo irlandés The Chieftains no seu disco Santiago, gravado en 1999 e no que se inclúen o Dum Pater Familias e o Ad Honorem regis summi.
A seguinte discografía foi ordenada por ano de gravación ata o 2007, mais a referencia é a da edición máis nova en CD. Non se inclúen as recompilacións, unicamente os discos orixinais.
A Estrada, Begonte, Begonte
A Estrada é un lugar da parroquia de Begonte no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Recibe o seu hodónimo A Estrada por estar nunha vía de comunicación. O lugar está atravesado pola estrada LU-541 que une Lugo e Vilalba.
Mosqueiros, Castiñeiras, Ribeira
Mosqueiros é un lugar da parroquia de Castiñeiras no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
-888
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Brea de Maniños, Maniños, Fene
A Brea de Maniños é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 65 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 35 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 99 habitantes.
Píndaro
miniatura|dereita|Píndaro, busto de [[mármore. Copia romana do grego orixinal, século -V]] Píndaro (Πίνδαρος en grego antigo), tamén coñecido como Píndaro de Cinoscefale ou mesmo Píndaro de Beocia, é un dos poetas líricos máis célebres da Grecia arcaica.
Julie Fowlis
Julie Fowlis, nada o 20 de xuño de 1978, é unha cantante folk e multi-instrumentista escocesa que canta principalmente en gaélico escocés.
Píndaro
Traxectoria
Temos poucas noticias fiábeis sobre a súa biografía, a pesar das seis Vidas que nos deixaron autores antigos. Sábese que naceu en Cinocéfalo, Beocia, cara o 518 a.C. e que, segundo a tradición, pertencía a unha familia aristocrática. De feito, na Vª Pítica, el mesmo parece afirmar que procede da liñaxe dos exeidas, polo que a miúdo manifestará nas súas obras unha especial simpatía polas institucións dorias.
Pasou a súa infancia e primeira xuventude en Tebas e en Atenas, onde foi discípulo de Agatocles. Moi novo aínda, participou nun certame de poesía no que foi vencido pola poetisa Corina de Tanagra. Foi ela, nesta ocasión, quen lle aconsellou "sementar a mans cheas, non a sacos cheos". A primeira oda pindárica é a Xª Pítica e foi composta cando o autor aínda contaba vinte anos. Pronto se converteu nun afamado poeta. Como tal, percorreu as principais cortes aristocráticas de Grecia: Cirene, Siracusa etc. Diante da invasión dos persas adoptou unha actitude de transixencia co inimigo que respondía á política interesada da súa patria tebana. Nesta cuestión, Píndaro chocou con outro importante poeta, Baquílides, que tomara un punto de vista panhelénico e propugnaba a resistencia enconada perante os persas, aos que vía como unha ameaza para o conxunto da Hélade. Píndaro morreu en Argos entre 446 e 438 aC.
Julie Fowlis
Vida persoal
Fowlis vive en Dingwall, Escocia co seu marido Éamon Doorley, un membro regular do seu grupo así como do grupo tradicional irlandés Danú. A parella casou en maio de 2007 e ten dúas fillas, Éabha (nada en 2010) e Niamh (nada en 2012).
Píndaro
Obra
A obra coñecida de Píndaro conservouse en papiros de entre o século II a.C. e o II d.C.. En total, chegáronnos catro libros de epinicios que suman 45 odas e algúns fragmentos soltos. Os epinicios son cantos corais compostos na honra dos vencedores nalgún dos catro certames deportivos panhelénicos que se cantaban ao paso dos campións. As composicións de Píndaro costuman empregar a vitoria deportiva como simple punto de partida para loar o valor persoal do atleta: o seu triunfo reflicte a vitoria do Fermoso e o Bo sobre a mediocridade. Ademais de epinicios, Píndaro compuxo himnos, peáns, partenios, cantos ao viño, trenos etc.
O estilo de Píndaro é peculiar e difícil. Caracterízase por proceder coa materia poética a saltos, establecendo asociacións bruscas e imprevistas entre elementos distintos. A linguaxe, moi elevada, procede dunha mestura artificiosa de dialectos diferentes e satúrase de elementos retóricos, en especial de imaxes.
A dificultade da obra pindárica é paradigmática: se resultaba xa escura para os seus coetáneos, con posterioridade autores que van de Herodoto a Voltaire falan do inintelixíbel da súa poesía. Porén, Goethe ou Hölderlin erixírono en símbolo da liberdade do xenio creador.
As Modias, Begonte, Begonte
As Modias é un lugar da parroquia de Begonte no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Paradela, Paradela, O Corgo
Paradela é un lugar da parroquia de Paradela no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 57 habitantes (24 homes e 33 mulleres).
Valdegeña
Valdegeña é un concello de España na provincia de Soria, na comunidade autónoma de Castela e León, de área 13,30 km² cunha poboación de 54 habitantes (2006) e densidade de 4,04 hab/km².
Historia
Á caída do Antigo Réxime a localidade fai un municipio constitucional na rexión de Castela a Vella, partido de Ágreda que no censo de 1842 tiña 43 fogares e 170 veciños.
Demografía
A 1 de xaneiro de 2010 a poboación do concello ascendía a 45 habitantes, 30 homes e 15 mulleres.
Calymene
Calymene é un xénero de trilobites da orde Phacopida que que habitaron nos actuais América do Norte, norte de África e Europa principalmente no período Silúrico. Calymene está estreitamente relacionado con Flexicalymene, e ámbolos dous xéneros son frecuentemente atopados xuntos. Os trilobites Calymene son pequenos, polo xeral de 2 cm de lonxitude. O cefalón é a parte máis ancha do animal e o tórax adoita ter 13 segmentos.
Especies e localizacións coñecidas
miniatura|Calymene blumenbachii, un trilobite tamén coñecido como a "lagosta de Dudley", que se atopa en Dudley en Worcestershire. Do Silúrico de Wenlock. miniatura|Calymene. miniatura|Calymene cerebra. Exposto no Museo de Historia Natural da Universidade de Míchigan.
Torre de Doncos
A Torre de Doncos é o que chegou ata os nosos días dun castelo medieval, tamén coñecido como Fortaleza de Santo Agostiño ou como Fortaleza da Grupa. Foi declarado Ben de Interese Cultural coa categoría de monumento.
Situación
Sitúase no concello lugués das Nogais. Está a 614 m de altitude, na beira do río Navia, nun outeiro no fondo do val, facendo do río un elemento defensivo propio e fundamental.
Rodéase dunha densa vexetación composta por carballos, nogueiras, castiñeiros, cerdeiras, abeleiras, abruñeiros, maceiras, salgueiros, figueiras, nos que viven o esquío, o corzo, o xabarín o raposo e mailo lobo.
Descrición
miniatura|300px A súa función era defensiva e o seu valor estratéxico fundamental ao estar situada na entrada a Galicia.
O que queda da fortaleza é a torre da homenaxe que se estrutura en tres pisos ademais do soto escavado na rocha. De planta cadrada con oito metros de lado e 24 metros de altura, ten fortes muros de cachotaría de xisto, agás nos perpiaños dalgunhas das ventás. Os seus cimentos foron escavados na rocha nai.
Do muro exterior defensivo non é máis que perceptible parte da antiga traza, con restos das cercas e torres cilíndricas que a defendían.
Lendas
Conta a tradición que neste lugar un antigo atacou co inimigo mouro coas estacas resto das súas lanzas como toda arma, sendo desde entón as armas do seu brasón cinco estacas de ouro en campo de goles.
Tamén é coñecida como a "Fortaleza da Grupa", polos feitos recollidos polo historiador Amor Meilán situados nos tempos da Reconquista. Estando naqueles tempos as terras ocupadas por tropas sarracenas trece cabaleiros leoneses xuramentaron protexer aos peregrinos que viaxasen cara a Santiago de Compostela. Ocorreu que un xove matrimonio foi atacado polos mouros levando con eles, na grupa dun cabalo, á muller. Os trece cabaleiros perseguiron ao mouro, e este ao verse alcanzado degolou á moza co obxecto de non ser atrapado e evitar que ninguén posuíra a esa bela refén.
Josei
Josei (kanji: 女性漫画, Josei manga) é un tipo de manga dirixido a mulleres adultas.
Circulación
Circulación de revistas de manga josei en 2007:
Jairo Iglesias
Traxectoria
Realiza a súa primeira montaxe dixital no colexio de La Salle, en 2001, a partir da cal interésase polo cine. Tres anos máis tarde ingresa na Escola de Imaxe e Son da Coruña onde realiza os estudos de imaxe (2004-2006) e realización audiovisual e espectáculos (2006 - ).
En 2005, roda, xunto co actor Tamar Novas, a curtametraxe Retrato; reunindo no equipo a outros actores de prestixio coma María Castro, Sara Casasnovas, César Goldi, Estíbaliz Veiga e Sergio Suárez. A partir da experiencia, funda, xunto con Sara Horta unha pequena produtora homónima á súa primeira curtametraxe.
En 2006, estrea Cicatrices, a súa segunda curtametraxe, onde toca a temática social con nomes no elenco como Isabel Blanco, Estíbaliz Veiga e Xabier Deive. A curta gañou o galardón a Mellor Curtametraxe de Ficción na 5ª edición dos Premios Mestre Mateo da Academia Galega do Audiovisual.
Conxugación bacteriana
A conxugación bacteriana é a transferencia de material xenético entre células bacterianas por contacto directo entre células ou pola formación dunha ponte de conexión entre as células. Foi descuberta en 1946 por Joshua Lederberg e Edward Tatum. A conxugación é un mecanismo de transferencia horizontal de xenes, e xunto coa transformación e a transdución (que non implican contacto entre células), é un mecanismo denominado parasexual, xa que lembra algúns aspectos da sexualidade (intercambio de xenes), aínda que é moi diferente dunha reprodución sexual, xa que as células non se reproducen (empezan sendo dúas e acaban sendo dúas) nin se pode falar propiamente de "sexos" senón de bacterias doantes e receptoras, e xeralmente só se transmite unha pequena cantidade de material xenético.
Durante a conxugación, a célula doante do material xenético cede un elemento xenético mobilizable ou conxugativo, que adoita a ser un plásmido ou un transposón. A maioría dos plásmidos conxugantes teñen sistemas para asegurar que a célula receptora non contén xa un elemento similar.
A información xenética transferida é con frecuencia beneficiosa para o receptor, xa que pode conter xenes para a resistencia a antibióticos, tolerancia xenobiótica ou capacidade de utilizar novos metabolitos. Estes plásmidos beneficiosos poden ser considerados similares a endosimbiontes bacterianos. Outros elementos transferidos poden non conter xenes beneficiosos e poden considerarse similres a parasitos, que se reproducen, e a conxugación podería interpretarse como un mecanismo que evolucionou para permitir a súa propagación.
Mecanismo
right|thumb|350px|Esquema da conxugación bacteriana. 1- A célula doante forma un [[pilus sexual. 2- O pilus únese á célula receptora e prodúcese un arrastre que as achega. 3- O plásmido móbil é cortado nun punto e transfírese unha cadea simple de ADN á célula receptora. 4- Ambas as células sintetizan unha cadea complementaria que produce un plásmido circular bicatenario e tamén reproducen os pili, e ambas as células convértense agora en "doantes" viables.]]
Entre outras informacións xenéticas o plásmido F contén os loci tra e trb, que xuntos supoñen 33 kb e constan duns 40 xenes. O locus tra inclúe o xene da pilina e xenes regulatorios, que servirán en conxunto para formar os pili na superficie celular. O locus inclúe tamén os xenes das proteínas que se unen á superficie das bacterias F- e inician a conxugción. Aínda que hai certo debate sobre o mecanismo exacto da conxugación, parece que os pili non son as estruturas a través das cales se produce o intercambio de ADN. Isto foi observado en experimentos nos que se permitía que os pili tomasen contacto, pero nos que despois eran desnaturalizados con SDS, a pesar do cal a transferencia do ADN podía ter lugar. Parece que varias proteínas codificadas nos loci tra ou trb abren un poro ou canal entre as bacterias e pénsase que o encima traD, localizado na base do pilus, inicia a fusión das membranas. Por ese canal transferirase o ADN.
Cando un sinal fai que se inicie a conxugación o encima relaxase fai un corte ou amosega nunha das cadeas do ADN do plásmido conxugativo na orixe oriT. A relaxase pode funcionar soa ou formando un complexo cunha ducia de proteínas, o cal se denomina relaxosoma. No sistema do plásmido F o encima relaxase denomínase TraI e o relaxosoma consta de TraI, TraY, TraM e o factor hóspede integrado IHF. A cadea de ADN coa amosega, ou cadea T, vaise desenrolando da cadea complementaria intacta (sen a amosega) á vez que se transfire á célula receptora en dirección 5'-3'. A cadea restante replícase (para volver a facerse bicatenaria) quer independentemente do proceso conxugativo (é a replicación vexetativa que comeza en oriV) quer á vez que ten lugar a conxugación (é a replicación conxugativa similar á dos círculos rodantes do fago lambda). A replicación conxugativa pode requirir que se faga unha segunda amosega antes de que se poida facer a transferencia con éxito. Un informe recente indicou que se inhibiu a conxugación con substancias químicas que imitaban un paso intermedio necesario para facer esta segunda amosega.
Se o plásmido F que se transfire foi integrado previamente no xenoma do doante, parte do ADN cromosómico do doante pode tamén transferirse xunto do ADN do plásmido. A cantidade de ADN cromosómico que se transfire depende do tempo en que as dúas bacterias conxugantes permanecen en contacto. Nas estirpes comúns de laboratorio de E. coli a transferencia do cromosoma bacteriano completo leva uns 100 minutos. O ADN transferido pode despois integrarse no xenoma do receptor por recombinación homóloga.
Un cultivo celular que contén na súa poboación células con plásmidos F non integrados xeralmente tamén contén unhas poucas células que casualmente integraron os seus plásmidos. Algunhas estirpes de bacterias con plásmidos F integrados poden illarse e cultivarse en cultivos puros. Como ditas estirpes transfiren os xenes cromosómicos moi eficientemente reciben o nome de células Hfr (high frequency of recombination, de alta frecuencia de recombinación). O xenoma de E. coli foi mapeado inicialmente interrompendo os experimentos de conxugación nos que varios tipos de células Hfr estaban transferindo ADN ás receptoras antes de que se chegase a 100 minutos de duración do experimento (inicalmente utilizouse unha batedora Waring). Despois estudábanse os xenes que foran transferidos ata ese momento.
Transferencia entre reinos
A fixación do nitróxeno que realizan os rizobios é un caso moi interesante de conxugación entre reinos. Por exemplo, o plásmido indutor de tumores (Ti) das bacterias do xénero Agrobacterium e o plásmido indutor de tumores na raíz (Ri) da especie A. rhizogenes conteñen xenes que poden faciliatar a transferencia de xenes ás células das plantas (do reino das bacterias ao reino das plantas). A expresión destes xenes produce unha transformación efectiva das células da planta en células produtoras de opinas. As opinas son substancias formadas pola unión de aminoácidos con cetoácidos ou con azucres. As bacterias utilizan as opinas como fontes de nitróxeno e enerxía. As células infectadas por Agrobacterium tumefaciens ou Agrobacterium rhizogenes, forman tumores na planta. Os plásmidos Ti e Ri poden considerarse endosimbiontes na bacteria, que son á súa vez endosimbiontes (ou parasitos) da planta infectada.
Os plásmidos Ti e Ri poden tamén transferirse entre bacterias utilizando un sistema chamado operón tra, ou operón transfer ou de transferencia) que é diferente e independente do sistema usado para a transferencia entre distintos reinos (na que se usa o operón vir, ou operón da virulencia). Estas transferencias crean estirpes bacterianas virulentas a partir de estirpes que previamente non o eran.
Aplicacións en Enxeñaría Xenética
A conxugación é un método útil para transferir material xenético (enxeñaría xenética) a diversos organismos, como bacterias, lévedos, células de plantas, e mamíferos ou a mitocondrias illadas de mamífero. A conxugación ten vantaxes sobre outras formas de transferencia xenética como son o causar un trastorno ou alteración mínima na envoltura celular da célula diana ou a capacidade de transferir cantidades relativamente grandes de material xenético. Na enxeñaría xenética de plantas, a conxugación do tipo Agrobacterium complementa o uso doutros vehículos estándar como o virus do mosaico do tabaco (TMV). Este virus pode infectar moitas familias de plantas, pero son principalmente dicotiledóneas herbáceas. A conxugación de tipo Agrobacterium tamén se usa principalmente pra dicotiledóneas, pero tamén serve para monocotiledóneas.
João de Sousa Carvalho
João de Sousa Carvalho, nado o 22 de febreiro de 1745 en Estremoz (Portugal) e finado no Alentexo contra o 1798, foi un compositor e profesor portugués.
Vida
João de Sousa Carvalho naceu en Estremoz en 1745, fillo de Paulo de Carvalho e de Ana Maria Angélica. Dende o 28 de outubro de 1753 estudou en Vila Viçosa, no colexio dos Santos Reis Magos, e a partir de 1761 no Conservatorio di S. Onofrio de Nápoles con Carlo Cotumacci. En 1766 a súa obra La Nitteti (con libreto de Pietro Metastasio) foi interpretada en Roma. En 1767 volveu a Portugal, e o 22 de novembro dese mesmo ano adheriuse á Irmandade de Sta. Cecília en Lisboa, foi nomeado profesor de contrapunto do Seminario da Patriarcal, onde máis tarde exerceu como mestre entre 1769 e 1773, e mestre de capela entre 1773 e 1798. Entre os seus alumnos destacaron António Leal Moreira, João José Baldi, e o célebre compositor de ópera Marcos Portugal. En 1778 converteuse en profesor de música da familia real portuguesa substituíndo a Davide Perez no cargo. Ao finalizar o seu servizo, retirouse nunha propiedade que tiña no Alentexo, onde morreu contra o ano 1798.
Carvalho foi o compositor máis importante da súa xeración e un dos máis importantes na historia da música do seu país. A súa numerosa obra sacra foi escrita no estilo de Niccolò Jommelli. A súa ópera seria, e as súas serenatas, foron realizadas nos pazos reais de Ajuda e de Queluz.
CocoRosie
Traxectoria
Estilisticamente poderíase clasificar a súa música como indie rock, indie electrónico ou "dream pop". Caracterízanse por un uso da voz rasgada e despreocupada e de sintetizadores que ás veces se reducen a simples sons de xoguetes infantiles. Os seus membros, Bianca e Sierra Casady, son irmás. Ámbalas dúas son vocalistas. Sierra toca a guitarra e a frauta, mentres que Bianca se encarga da percusión.
As dúas irmás naceron en Nova York, pero creceron separadas. Encontráronse en París en 2003 e gravaron xuntas o seu primeiro álbum: La Maison de mon Rêve, que viu a luz no 2004 co selo Touch and Go Records. Durante o 2004 non pararon de dar concertos nos Estados Unidos e Europa, xiras nas que tocaron con grupos como TV on the Radio, Bright Eyes ou Devendra Banhart.
Yoshinogawa
Yoshinogawa (吉野川市, よしのがわし, Yoshinogawa-shi) é un concello da prefectura de Tokushima no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Shikoku e no centro-norte da prefectura, na illa de Shikoku. Ten 144,19 km² de superficie e unha poboación de 44.464 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 308 h/km².
O concello de Yoshinogawa limita cos concellos de Mima, de Kamiyama, de Ishii, de Kamiita e de Awa.
Historia
A cidade de Yoshinogawa foi fundado pola fusión de 4 concellos do distrito de Oe (Kamojima-chou, Kawashima-chou, Yamakawa-chou e Misato-son) no ano 2004.
A Fraga de Maniños, Maniños, Fene
A Fraga de Maniños é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 44 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 26 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 49 habitantes.
Provincia de San Juan
A provincia de San Juan é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 681.055 habitantes (2010) e a súa capital é San Juan.
Situada no centro oeste do país, na Rexión de Cuyo. O seu territorio está dividido en 19 departamentos. Limita polo norte e leste coa Provincia de La Rioja, polo sueste coa de San Luis, polo sur con Mendoza e polo oeste coa República de Chile, cun límite que está determinado pola divisoria de auga da cordilleira dos Andes.
O territorio desta provincia posúe 89 651 km², onde prima un relevo montañoso intercalado por vales e travesías baixo un clima, predominante, temperado seco, cunha marcada escaseza de cursos hídricos superficiais. Nos vales atópanse os oasis, produto do embalsamento e sistematización dos ríos xerados polo desxeo da cordilleira. En ditos espazos é onde se concentra a poboación. Entre estes destaca o oasis do Tulum, onde se empraza o Gran San Juan, núcleo urbano que concentra máis do 60% da poboación total da provincia.
Nos oasis prima a actividade agrícola, destacando a viticultura, actividade que tipifica a provincia. Ademais ten gran protagonismo a olivícola; como tamén unha boa variedade de froitas e hortalizas. Das dúas primeiras actividades, principalmente, despréndese un complexo agroindustrial coa elaboración de viño, sendo esta provincia a segunda produtora en volume a nivel nacional; posuíndo á súa vez destacados viños. Así mesmo tamén se producen grandes volumes de aceite de oliva.
Ademais da actividade agrícola nos oasis, tamén destaca unha crecente e importante actividade mineira. Na provincia extráese e procésase unha diversidade importante de minerais, tanto metalíferos como ouro e prata, e non metalíferos, como a calcaria para a produción do cal.
No que respecta ao turismo, os atractivos internacionais máis importantes son o montañismo, co cerro Mercedario e, desde un punto de vista científico, Ischigualasto, un importante xacemento paleontolóxico de estrañas xeoformas, que data do período triásico. O turismo enolóxico creceu considerablemente nos últimos anos; así como tamén os deportes de aventura como o rafting e o windcar, practicado este último nun lugar coñecido como a Pampa del Leoncito, entre outros. Tamén é bastante coñecida polo turismo relixioso, co moi visitado Oratorio da Defunta Correa.
Pedregoso, Begonte, Begonte
Pedregoso é un lugar da parroquia de Begonte no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
A Revolta, Castiñeiras, Ribeira
A Revolta é un lugar da parroquia de Castiñeiras no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) non ten ningún habitantes.
Barsowia
Barsowia foi un fanzine editado polo colectivo Polaqia e dedicado á banda deseñada. A súa liña editorial apostaba por unha BD de estética alternativa fuxindo das limiatacións das orientacións máis comerciais. O seu primeiro número publicouse no verán de 2003 e desde entón saíron varios números nos que colaboraron diversos artistas galegos da novena arte como David Rubín, Brais Rodríguez, Jano ou Kike Benlloch. Editáronse polo menos 15 números, nos que chegaron a acadar o centenar de páxinas con obras de autores galegos e estranxeiros.
Manuel Pena
Manuel Pena Gómez, nado en Bueu en 1980 é un director de cine galego.
Traxectoria
Estudou dous anos na Escola de Cine de Vigo onde realizou o documental Ruido blanco e as curtametraxes de ficción Hipotálamo e Ipso Facto. En 2004 produciu a curtametraxe Metamorfose de Fran Estévez que obtivo un rotundo éxito. Ao ano seguinte dirixiu A canción de Fémerlin, unha fábula de cine mudo que aínda recollería premios un ano máis tarde.
Mónica González Santana
Mónica González Santana, nada en Ferrol, é unha historiadora e arqueóloga asturiana de orixe galega. É licenciada e doutora en historia pola Universidade de Oviedo e especialista en Estudos da Muller e Políticas para a Igualdade.
Traxectoria
Naceu en Ferrol pero criouse en Sotrondio, a vila do seu pai, en Samartín del Rei Aurelio, Asturias. En 2012 presentou a súa tese doutoral coa que conseguiu o seu Doutoramento. Ten ademais un máster en Museos: Educación e Comunicación pola Universidade de Zaragoza e é especialista en Estudos da Muller e Políticas para a Igualdade.
Profesionalmente dedícase á arqueoloxía, labor que a levou a vivir en distintos lugares da Península Ibérica. Compaxina o seu amor pola arqueoloxía coa Educación, Comunicación e accesibilidade patrimonial no Proxecto Castelo de Gauzón, en Castrillón e no Museo Arqueolóxico de Asturias, en Oviedo.
A Garita, Maniños, Fene
A Garita é un lugar da parroquia de Maniños no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 27 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 11 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 35 habitantes.
Eugeni d'Ors
miniatura|Monumento a Eugenio d'Ors. Eugeni d’Ors i Rovira, nado en Barcelona o 28 de setembro de 1881 e finado en Vilanova i la Geltrú o 25 de setembro de 1954, foi un escritor catalán.
Arama
250px|miniatura|Vista de Arama. Arama é un pequeno concello do sur da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Goierri, a 39 km de Donostia.
O seu termo municipal ten unha extensión de 1,32 km². Tiña en 2015 unha poboación de 210 habitantes.
Sem Benelli
Sem Benelli (Prato, 10 de agosto de 1877 – Zoagli, 18 de decembro de 1949), foi un dramaturgo e libretista italiano.
Biografía
Benelli naceu nunha familia de humildes artesáns, tivo que interromper os seus estudos pola morte de seu pai. De forma autodidacta comezou a dedicarse á literatura. En 1908 escribiu a súa primeira comedia, Tìgnola, o éxito chegoulle axiña, o 16 de abril do ano seguinte estreou no Teatro Argentina de Roma o drama La cena delle beffe. Os críticos acolleron o traballo de Benelli con beneplácito pola súa creba dos esquemas clásicos da época, centrado no ardor e a crueza do verismo ou na ars declamatoria do estilo de Gabriele d'Annunzio e a obra representouse numerosas veces tanto en Italia como no estranxeiro. miniatura|O castelo de Sem Benelli en [[Zoagli.]] Benelli segue a escribir nos anos sucesivos obras teatrais de impronta histórica, que contaron co favor do público, L'amore dei tre re (1910 que converteu en libreto dunha opereta de Italo Montemezzi en 1913), Il mantellaccio e Rosmunda (escritas en 1911); La Gorgona (1913) e Le nozze dei centauri (publicado en 1915).