cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cantóns de Suíza
A constitución da Confederación Suíza, declara aos cantóns soberanos na medida de que a súa soberanía non estea limitada pola lei federal. Os cantóns tamén conservan tódalas facultades e competencias non delegadas á Confederación pola Constitución. As responsabilidades máis significantes dos cantón son a sanidade, benestar social, educación ou a recadación dos tributos. As constitucións cantonais tamén determinan o grao de autonomía que delegan nos seus municipios, mais case sempre inclúen a facultade de recadar impostos e aprobar leis municipais. As superficies dos cantóns varían entre 37 e 7.105 km² e as poboacións entre 14.900 e 1 244 400.
Ao igual que no ámbito federal, tódolos cantóns réxense por democracia directa, é dicir os cidadáns poden solicitar unha votación popular para modificar a Constitución ou as leis cantonais ou vetar as leis ou proxectos de lei de gastos aprobadas no parlamento. As Asembleas Xerais populares (Landsgemeinde) limítase agora aos cantóns de Appenzell Interior e Glarus. En tódolos demais cantóns exércense os dereitos democráticos por votación secreta.
Lista
Os cantóns están listados pola súa orde na Constitución Federal, utilizada nos documentos oficiais suízos. Os primeiros da lista son os tres cantóns cidade que se consideran preeminentes na Antiga Confederación Suíza e os outros cantóns enuméranse na orde de adhesión á Confederación. Esta tradicional orde de precedencia entre os cantóns non ten importancia práctica no moderno Estado federal, no que os cantóns son iguais entre si.
Hai vinte e tres cantóns en Suíza, mais tres deles son están formados por dous semicantóns independentes (Basilea: Basilea-Campo e Basilea-Cidade, Appenzell: Appenzell Exterior e Appenzell Exterior e Unterwalden: Nidwalden e Obwalden), xa sexa porque as dúas comunidades sempre estiveron separadas (Unterwalden) ou polas históricas guerras de relixións (as dúas Basilea e os Appenzell).
Os códigos ou abreviaturas de dúas letras son empregados con moita frecuencia para referirse aos distintos cantóns. Por exemplo, as matrículas dos vehículos, o código ISO 3166-2:CH co prefixo "CH-", (por exemplo: CH-GR para o cantón de Grisóns) ou nas páxinas web oficiais dos cantóns, por exemplo a de Tesino é www.TI.ch.
Evolución histórica
Os primeiros tres cantóns da confederación, incorporados en 1291 son os de Uri, Schwyz e Unterwalden (hoxe dividido en dous semi-cantóns: Obwalden e Nidwalden). Máis tarde, entre 1335 e 1353, incorporáronse outros cinco cantóns máis, pasando a ser unha confederación de oito: Lucerna (1335), Zúric (1351), Zug (1352), Glaris (1352) e Berna (1353).
Xa no século XV a confederación pasou paulatinamente a ter trece cantóns, coas incorporacións de Friburgo e Soleura en 1484, Basilea (separado en Basilea-Cidade e Basilea-Campo) e Schaffhausen en 1501, e Appenzell en 1513 (logo separado en Appenzell Interior e Appenzell Exterior).
Diocese de Estocolmo
miniatura|Escudo da Diocese católica de Estocolmo A Diocese de Estocolmo (latín: Dioecesis Holmiensis; sueco: Stockholms katolska stift) é un territorio eclesiástico da Igrexa católica en Suecia cuxa sede episcopal é a Catedral de San Erik, na cidade de Estocolmo. É a única diocese da Igrexa católica que existe en Suecia desde a Reforma protestante Orixinalmente erixida o 23 de setembro de 1783 como un vicariato apostólico pertencente á arquidiocese de Paderborn, converteuse nunha nova diocese o 29 de xuño de 1953. O 7 de agosto de 1868 o vicariato cedera parte do seu territorio para a creación da "missione sui iuris" de Noruega (a actual Diocese de Oslo).
A diocese inclúe 42 parroquias e a súa xurisdición esténdese sobre a totalidade do territorio de Suecia. O número de católicos da diocese e do país é de 144.000, constituíndo o 1,6 % do total da poboación de Suecia, o que significa un aumento substancial con respecto ao 0,2% dos suecos católicos en 1949. Do total de católicos do país a maioría son inmigrantes provenientes de Polonia, outros países do centro e leste de Europa e de América Latina e só o 20% da Igrexa católica de Suecia está constituída por suecos étnicos. A diocese conta con 73 sacerdotes diocesanos e algo máis de 300 relixiosos. A igrexa católica de Suecia mantén unha excelente relación coa igrexa de Suecia que é a denominación cristiá maioritaria e coexiste pacificamente coa poboación agnóstica de Suecia que constitúe o 82% do total da poboación do país. De feito e debido á falta de edificios propios, a igrexa luterana préstalle máis de 50 das súas igrexas aos católicos para que practiquen o seu culto.
Listaxe de bispos
miniatura|Interior da [[Catedral de San Erik.]]
O Chao de Pousadoiro, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
O Chao do Pousadoiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín, no concello lucense de Ribeira de Piquín. Segundo o IGE do 2009 tiña 90 habitantes (45 homes e 45 mulleres) o que supón o aumento de dous habitantes con respecto a 2007. Este núcleo é a capital do concello de Ribeira de Piquín.
Free Cinema
O Free Cinema (cinema libre en galego) foi un movemento cinematográfico que xurdiu en Inglaterra a mediados da década de 1950. O termo fai referencia á ausencia de intención propagandística ou busca de éxito comercial. Foi cofundado por Lindsay Anderson, que logo se desvencellou da idea de “movemento”, Karel Reisz, Tony Richardson e Lorenza Mazzetti. O movemento comezou coa exhibición de tres curtametraxes no National Film Theatre de Londres o 5 de febreiro de 1956. A exhibición tivo tanto éxito que apareceron outros cinco programas baixo o cartel de Free Cinema antes de que os fundadores decidisen acabar a serie. A última mostra tivo lugar en marzo de 1959. Tres das exhibicións consistiron en traballos de cineastas americano.
Bases
Anderson e Reisz fundaran previamente, con Gavin Lambert, o efémero pero influente xornal Sequence. A partir da frase de Anderson "No Film Can Be Too Personal" (“ningún filme pode ser demasiado persoal”) lanzouse o primeiro manifesto do Free Cinema. Foi escrito por Lindsay Anderson e Lorenza Mazzetti no café The Soup Kitchen, en Charing Cross, onde traballaba Mazzetti. Esta manifesto dicía:
Estes filmes non se fixeron xuntos; nin coa idea de exhibilos xuntos. Pero cando veñen xuntos sentimos que teñen unha actitude común. Implícita nesta actitude é a crenza na liberdade, na importancia da xente e na relevancia do cotián. Como cineastas cremos que Ningún filme pode ser demasiado persoal. ''A imaxe fala. O son amplifica e comenta.'' ''O tamaño e irrelevante. A perfección non é un obxectivo.'' ''Unha actitude significa un estilo. Un estilo significa unha actitude.''
Félix Juncal
Félix Juncal Novas, nado no Outeiro (Bueu) o 12 de xuño de 1968, é un político galego do BNG.
Free Cinema
Bases
Nunha entrevista en 2001, Mazzetti explicou que a referencia ao tamaño foi suxerida polos entón innovadores experimentos no CinemaScope e outros formatos para grandes pantallas. Reisz dixo que "Unha actitude significa un estilo" quería dicir que "un estilo non é un asunto de ángulos de cámara nin xogos de pés, é unha expresión, unha expresión precisa da túa opinión particular."
Félix Juncal
Traxectoria
En 1995 foi o número dous da candidatura do BNG ao concello de Bueu encabezada por Xosé Novas Piñeiro, a cal conseguiu a alcaldía mediante un pacto co PSOE. Nas eleccións de 2003 encabezou a lista e foi elixido alcalde, pero unha moción de censura retirouno do cargo en 2004 e levou ao poder a Elena Estévez, número 2 do Partido Popular, posto que naquela altura o que fora cabeza de lista, Santiago Barros, xa dera por rematada a súa fugaz experiencia política. En 2007 a lista do BNG obtivo a maioría absoluta e volveu ser elixido alcalde. En 2011 e 2015 recuncou no cargo con maiorías absolutas. En 2019 o BNG perdeu a maioría absoluta, ao pasar de 12 concelleiros (a maioría está en 9) a 8. Con todo, repetiu á fronte do consistorio após un pacto con ACB (1 concelleiro).
Free Cinema
Bases
A primeira exhibición do Free Cinema tivo tres filmes: Os filmes foron acompañados polo provocativo manifesto, que lles deu aos cineastas unha valiosa publicidade. As seguintes mostras trouxeron outros cineastas como Alain Tanner, Claude Goretta, Michael Grigsby e Robert Vas. Tres das seis mostras estiveron dedicadas a obras estranxeiras, como ao cinema de Polonia, á Nouvelle Vague e ao americano Lionel Rogosin, invitado co seu filme On the Bowery, xunto con Norman McLaren e Georges Franju.
Características
Os filmes eran “libres” no sentido de que estaban feitos fóra da industria e distinguíanse polo seu estilo e actitude nas condicións de produción. Todos os filmes eran baratos, apenas un cento de libras e especialmente con subvencións do Experimental Film Fund do British Film Institute. Algúns dos filmes posteriores foron patrocinados pola Ford Motor Company ou financiados independentemente. Eran tipicamente rodados en branco e negro e en películas de 16mm, empregando cámaras en man, sen banda sonora sincronizada, engadida separadamente. Moitos destes filmes omitían deliberadamente a narración. Os cineastas compartían a determinación de fixarse en asuntos cotiáns da clase obreira británica, xa que sentían que estas persoas foran pasadas por alto na industria británica dominada pola clase media.
Os fundadores foron desdeñosos cos documentais oficiais feitos no Reino Unido, particularmente co Documentary Film Movement das décadas de 1930 e 1940 asociadas con John Grierson, se ben exceptuaban a Humphrey Jennings. Outra recoñecida influencia foi director francés Jean Vigo. O Free Cinema mantén semellanzas con outros movementos, como o cinéma vérité e o Direct Cinema.
Legado
O Free Cinema foi a principal influencia da British New Wave de finais da década de 1950 e de primeiros de 1960, e todos os fundadores, agás Mazzetti fixeron filmes asociados co movemento. Richardson dirixiu Mirando cara a atrás con ira (1958), A Taste of Honey (1961) e The Loneliness of the Long Distance Runner (1962); Reisz Saturday Night and Sunday Morning (1960); e Anderson This Sporting Life (1963) e If.... (1969).
Moitos destes filmes foron catalogados como parte do xénero chamado "realismo da pía da cociña" e moitos foron adaptacións de novelas ou obras de escritores do grupo "angry young men".
Amagasaki
Amagasaki (尼崎市, あまがさきし, Amagasaki-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo. Está situado no centro da rexión de Kinki e ó sueste da patre da illa de Honshu da prefectura, na zona oeste da provincia histórica de Settsu. Ten 49,81 km² de superficie, unha poboación de 461.633 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 9.270 hab./km².
Aeroporto de Heraclión
O aeroporto internacional de Heraclión “Nikos Kazantzakis” (IATA: HER, ICAO: LGIR) é o principal aeroporto da illa de Creta, e o segundo máis concorrido de Grecia despois do aeroporto de Atenas. Está situado a uns 5 km ao leste do centro da cidade de Heraclión, preto do municipio de Nea Alikarnassos. O aeroporto comparte instalacións civís e militares. O aeroporto foi bautizado na honra do escritor e filósofo Nikos Kazantzakis, nativo de Heraclión.
Amagasaki
O concello de Amagasaki limita cos concellos de Nishinomiya, Itami (da prefectura de Hyōgo); Osaca e Toyonaka (da prefectura de Osaca).
O demoledor
O demoledor (en Demolition Man) é un filme estadounidense dirixido por Marco Brambilla que foi estreado en 1993.
Sinopse
Un perigoso asasino chamado Simon Phoenix é conxelado nun cárcere crioxénico. Anos despois é espertado nunha cidade sen crimes e cunha sociedade amable e respetuosa, onde ninguén pode evitar que cometa crimes. Só Spartan, o policía que o detivo en 1996 e que foi conxelado canda el, pode acabar con Phoenix.
Personaxes
Jack Black interpreta a un dos "Wasteland Scraps" nunha das escenas nos sumidoiros, e Rob Schneider interpreta a Erwin, un dos operadores na sala de control do Departamento de policía de San Ánxeles.
Celorico de Basto
Celorico de Basto é unha vila do Distrito de Braga, na Rexión Norte e Subrexión de Támega (Portugal). Ten cerca de 2.500 habitantes e é a capital dun concello de 181,10 km² de extensión e 20.098 habitantes (2011) repartidos en 22 freguesías.
Celorico de Basto foi ocupado dende tempos moi remotos, como pode apreciarse coas numerosas mostras que as antigas civilizacións deixaron no territorio.
Freguesías
O concello de Celorico de Basto está integrado polas seguintes 22 freguesías:
Lista de personaxes de Lost
As personaxes da serie de televisión estadounidense Lost foron creadas por Damon Lindelof e J. J. Abrams. A serie segue as vidas dos superviventes dun accidente aéreo nunha misteriosa illa tropical deserta, despois de que o avión comercial se estrelara nalgún lugar do Pacífico. Cada episodio céntrase tipicamente nunha historia principal (na illa) e secundaria (noutro tempo e lugar) dun personaxe en concreto.
Das 324 persoas a bordo do voo 815 de Oceanic Airlines, hai 71 superviventes iniciais (70 humanos e un can). Na tempada inicial había 14 personaxes principais, convertendo a Lost na serie americana de prime time con maior elenco de actores.
Personaxes principais
As personaxes aparecen alfabeticamente. "Protagonista na tempada(s)" refírese á tempada na que un actor ou actriz recibía retribución de protagonista estrela por interpretar a súa personaxe. "Recorrente na tempada(s)" identifica a tempada na que un actor ou actriz recibía retribución de actor convidado ou especial.
O Campo, Bamiro, Vimianzo
O Campo é un lugar da parroquia do Bamiro no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 24 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 12 mulleres.
Brandia, Lousame, Lousame
Brandia é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 4 habitantes (ningún home e 4 mulleres).
Padrenda
Padrenda é un municipio pertencente á comarca da Terra de Celanova, ao oeste da provincia de Ourense, a 340 metros de altitude. Preto do Baixo Miño, o termo ten 57 km². Segundo o IGE no ano 2015 tiña 1.912 habitantes (2.530 en 2003).
Historia
Os restos de poboamentos humanos máis antigos do concello datan de hai 5.000 ou 4.000 anos, con diferentes asentamentos megalíticos con túmulos sepulcrais á beira do río Miño e nas mámoas da Bandexa.
Da alta idade media quedaron sepulcros baixo a praza de San Roque, en Crespos, e a toponimia de lugares como Desteriz ou Esmoriz, debidos seguramente a algún posuidor suevo. Nos séculos XI e XII o mosteiro de Santa María de Fiães (pertencente ao concello portugués de Melgaço) dispuña de grandes terreos na zona, ben por doazóns, ben por adquisicións. Nun documento de 1240 do Tombo do mosteiro dise:
O mosteiro de San Pedro de Ramirás no século XIII tamén quixo facer valer os seus dereitos sobre vellas posesións en Grixó e A Torre.
Desde finais do século XIV as terras pertenceron ó mosteiro de Celanova, que concedía foros ós veciños da localidade. Na parroquia de Monte Redondo existía un priorado Bernardo (da orde do Císter), como testemuñan varios documentos:
Segundo Manuel Murguía, o 12 de novembro de 1836 este convento de bernardos pasou a ser parroquial por Real Orde.
Debido a este tráfico de peregrinos, no Condado creouse un Hospital de Peregrinos, do que aínda se conserva o seu Lauda con cruces ós dous lados. O Hospital pertencía aos Cabaleiros Templarios da orde de San Xoán de Xerusalén. No século XI e XII este territorio foi un lugar que afrontaba os ataques do reino de Portugal contra o reino de Galiza, sendo necesaria a protección dos peregrinos.
Este Hospital deixou o topónimo da freguesía de Santa María do Hospital do Condado, como se ve en varios foros antigos:
Así mesmo, hai constancia toponímica doutro hospital preto de Santa María de Vilar. Este hospital converteuse en cuartel militar durante a guerra civil española.
Durante a idade media construíronse outras fortalezas en Desteriz, O Castelo (Bandexa), ou Grixó (actualmente recuperada como casa de turismo rural) que aínda conserva unha torre, e que se documenta como levantada entre 1580 e 1660, durante a guerra da independencia portuguesa en tempos de Filipe II de España. Esta rede de fortalezas estaba comunicada pola Verea de Milmanda, con pontes e pontillóns coma a de Esmoriz, xa mencionada en foros cara 1620, ou a de Vos Liños. Esta Verea comunicaba co alcázar de Milmanda.
En 1545 houbo un preito entre o mosteiro de Celanova e Urraca de Moscoso sobre a xurisdición de Padrenda. miniatura|Igrexa de San Xoán de Crespos. En 1487, constatado nun documento referente a unha visita pastoral, a antiga división eclesiástica repartíase entre Arcedianatos, Chantrías, sección á que pertencía Crespos ou A Torre, e como tal debían pagar Chantre e fregueses.
No século XVII, coa chegada do millo desde América, construíronse muíños en moitos dos ríos e regatos do concello, seguindo algún deles en funcionamento. Tamén nesa época se construíron bastantes hórreos.
No catastro de Ensenada, de mediados do século XVIII, sinálase o seguinte:
Este marqués tiña o dereito de Luctuosa. Percibía ademais dereitos de vasalaxe (190 reais de billón, e 18 reais e 17 marabedís por San Xoán). Tamén recibía o pago da Alcabala nova e o da Alcabala vella, que sufragaban ao devandito marqués de Malpica por concesión real, e que supoñía uns ingresos de 826 marabedís vellos ao ano.
Sinalaba tamén que debían pagar o décimo, a primicia e o de Pascua, nunha proporción considerablemente alta por froitos, colleita e gando.
Durante a guerra civil o concello foi lugar de paso cara Portugal. Por Ponte Barxas escaparon perseguidos como Desiderio Comesaña ou Ubaldo López. Logo da guerra civil esta terra coñeceu o contrabando (ou "Ramboya"), que posibilitou a supervivencia dos seus veciños ante a fame e a escaseza, a pesar do risco da presenza da Garda Civil, que non só requisaba o material, senón que chegaba a matar. Este contrabando levábase a cabo coa vila de Castro Laboreiro. Mostra del é o pasodoble "A Ramboya", que axiña foi coñecido polo sur de Galiza.
Economía
miniatura|Centro de Saúde. No concello cultívase millo, patacas, árbores froiteiras e vides. Existe gando vacún e porcino. Hai unha canteira de granito e unha central hidroeléctrica na Frieira. Existen tamén manufacturas da madeira, habendo carballos, piñeiros e castiñeiros.
Turismo
Pódese gozar dunha viaxe en catamarán á beira do Miño, así como rafting e pontismo. Dentro da caza destacan a do coello e a do xabarín, e na pesca, a troita e a anguía.
No núcleo urbano atópase a igrexa de San Roque.
Lugares de Padrenda
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Padrenda vexa: Lugares de Padrenda.
Mayenne
Mayenne (53) é un departamento francés situado no oeste de Francia, que pertence á rexión País do Loira. Debe o seu nome ao río Mayenne.
Noja
Noja é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, situado na comarca de Trasmiera. Limita polo norte co Mar Cantábrico, polo oeste e o sur con Arnuero, polo sur con Argoños e polo leste con Santoña. O municipio de Noja non se organiza en localidades, senón que consta só de varios barrios, sendo sede do consistorio o barrio de Palacio.
Historia
Noja pertenceu desde o século IX até 1834 á Junta de Siete Villas, unha das cinco xuntas que compoñían o Meiriñado de Trasmiera. Un feito destacable da historia local é que en 1644 Noja recibiu de Filipe IV o título de vila, o que lle permitiu ser independente desta xunta e capacitada para nomear os seus propios alcaldes.
Andrés Toxeiro
Andrés Tojeiro Fraguela, nado na Coruña en 1960, máis coñecido como Andrés Toxeiro, é un escritor e articulista sobre temas de caza e natureza. É autor de varios libros e distintos traballos de divulgación publicados en revistas nacionais. Traballou para a Xunta de Galicia como experto educativo na reforma do ensino medio, e na actualidade exerce de profesor nun instituto coruñés.
Noja
Historia
Desde finais do século XIX Noja é famosa como destino turístico e actualmente, o turismo é a principal actividade económica, que multiplica a poboación municipal até chegar aos 100.000 habitantes no verán grazas aos visitantes chegados principalmente do País Vasco, A Rioxa, Madrid e Castela e León. A explicación á chegada de tantos turistas débese ás praias do municipio e á masiva construción de novas vivendas, que fóra de tempada fican deshabitadas. miniatura|Vista da praia de Trengandín, con Helgueras e El Brusco ao fondo.|200px|dereitaminiatura|Vista de Noja desde a praia de Tregandín.|200px|dereita
Barrios
Noja constitúese nunha soa localidade homónima, que á súa vez se divide en diversos barrios, que son:
Andrés Toxeiro
Publicacións
Amais, escribiu diversos artigos publicados na revista Perros de caza e noutras de caza e natureza, e colaborou en varios libros de texto.
Noja
Patrimonio
Ten catro bens de interese cultural, todos con categoría de monumento: Ademais, son bens inventariados: Tamén cabe destacar:
Recursos naturais
As Marismas de Santoña, Victoria e Joyel, situada cada unha nun extremo do municipio, son un grande atractivo como reserva natural e para as aves, que tamén recalan nas marismas de Santoña nas súas migracións.
Economía
Un 3,3 % da poboación do municipio emprégase no sector primario, un 33 % na construción, un 11,5 % na industria e un 52,2 % no sector terciario. No municipio a taxa de actividade é do 51,7 % e a taxa de paro é do 17 %, cando a media en Cantabria é de 52,5 % e 14,2 % respectivamente.
Demografía
Fonte: INE
Administración
As seguintes táboas mostran os resultados das eleccións municipais celebradas en 2003 e 2007.
Dux
Dux é unha verba latina que significa "condutor", "guía" (dux, ducis), correspondendo á palabra galega de orixe inglesa "líder", e designaba calquera persoa que comandase tropas, como, por exemplo, xefes tribais.
Na xerarquía romana
O dux era un título do exército romano do Baixo Imperio, usado polo comandante militar de rexións ou provincias de fronteira.
Coas reformas de Diocleciano, as provincias foron agrupadas en dioceses administradas por un Vicarius. Cada un destes era asistido por un dux, o cal era xerarquicamente superior aos duces das províncias. O dux responsábel da diocese estaba, á súa vez, suxeito á autoridade do Magister militum dunha prefectura pretoriana (unha das catro grandes rexións administrativas nas que se dividiu o Imperio Romano).
Adelante (partido político)
Adelante é un partido de ámbito municipal de Ourense, creado en 2017 e dirixido por Benito Iglesias, presidente da Federación Galega de Inmobiliarias.
Erwin Bauer
Erwin Bauer nado en Stuttgart o 17 de xullo de 1912 e finado en Colonia o 3 de xuño de 1958 foi un piloto de carreiras alemá de Fórmula 1 que correu con Veritas privado no seu único Gran Premio no campionato do mundo.
Andaina nas carreiras
En abril de 1953, Bauer co-pilotou un Porsche 356 Super 1500 con Hans Herrmann na Mille Miglia. Terminaron a carreira na 30ª posición.
Bauer fíxose famoso por competir cun Lotus nun incomparable cuarto lugar nos 1000 quilómetros de Nürburgring de 1954 e polo tanto, proporcionando a Lotus un dos seus primeiros éxitos. A súa única carreira no Campionato do Mundo de Fórmula Un foi no Gran Premio de Alemaña de 1953 en Nürburgring. De trinta e catro participantes, Bauer clasificouse 33º, só por diante do Veritas do seu compañeiro Oswald Karch. Retirouse na segunda volta, que foi máis do que fixeron Hans Stuck e Ernst Loof, logo de que rompera o seu motor. Saltara ata o 28º lugar, pasando por diante dos dous coches retirados máis Rudolf Krause e Maurice Trintignant.
Morte
Cinco anos máis tarde, novamente no Nürburgring, morreu nun Ferrari de 2 litros onde, sen decatarse de que pasara a bandeira de cadros, seguiu correndo e estrelouse fatalmente no que se supoñía que era a súa volta de desaceleración.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
O Castro, Lousame, Lousame
O Castro é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
Hugo o Grande (robertiano)
Hugo o Grande, chamado ás veces Hugo o Branco por mor da súa cor pálida, nado en Fontaines-en-Sologne en torno ao 898 e finado o 16 de xuño de 956 en Dourdan, foi conde de París, marqués de Neustria de 923 a 956, despois duque dos francos desde 936 e conde de Auxerre desde 954 ata a súa morte. Foi o pai de Hugo Capeto.
Traxectoria
Fillo de Roberto I, rei de Francia Occidental, e Beatriz de Vermandois, descendente en sexta grao pola súa nai de Carlomagno, Hugo o Grande, era unha figura poderosa no reino de Francia Occidental na orixe do establecemento da dinastía Capeto.
Non obstante, a preponderancia de Hugo o Grande acaba por exasperar ao novo rei que, intentando emanciparse, tomou as armas para combatelo. Hugo aliouse con Heriberto II de Vermandois e Guillerme Espada Longa, duque de Normandía. En 940, Luís IV foi derrotado preto de Reims e, en 945, capturado polos normandos e entregado a Hugo, que o encomendou a Teobaldo I de Blois. Hugo liberouno baixo a presión do emperador Otón I, pero obtivo a cidade de Laon a cambio.
En 946, arranxou a sucesión de Heriberto II de Vermandois entre os seus fillos, que eran os seus sobriños, e debilitou así o poder da liñaxe. Durante un sínodo en Ingelheim en 948, o terceiro da serie despois dos de Verdun e Mousson, dedicados esencialmente a regular a cuestión da sede episcopal de Reims, Luís IV logrou excomungar a Hugo o Grande.
Dispoñendo xa da soberanía de Borgoña, que Luís IV de Francia lle concedera en 943, obtivo a confirmación do seu título de "duque dos francos" así como a Aquitania (cuxa tutela asegurou dende o 954 ata a súa morte en 956) a cambio de que despois da morte de Luís IV consentise a subida ao trono do fillo do rei, Lotario I.
Matrimonios e descendencia
De Raingarda, a súa concubina, tivo a Heriberto de Auxerre († 996 ) que foi bispo de Auxerre.
Casou tres veces:
Morte de Hugo
Hugo o Grande morreu no "XVI das calendas de xullo do 956", é dicir o 16 de xuño de 956, no castelo de Dourdan. A súa tumba está na basílica de Saint-Denis, na necrópole dos reis de Francia.
Unha viaxe á Lúa
Unha viaxe á lúa, no orixinal inglés A Voyage to the Moon: With Some Account of the Manners and Customs, Science and Philosophy of the People of Morosofia and Other Lunarians, é unha novela de ciencia ficción escrita en 1827 polo estadounidense George Tucker. En galego foi publicada por Urco Editora en 2009 e a tradución correu a cargo do ourensán Xabier Cid.
Características
É principalmente unha sátira mesturada coa reflexión moral así como unha análise económica daquel tempo e unha predición do futuro. Lembra en certos aspectos ás Viaxes de Gulliver.
Cómpre sinalar o enorme interese de Tucker nos avances científicos, aos que se refire seguido. A teoría do Big Splash ou formación da Lúa a partir da Terra é unha das ideas sobre as que xira a obra o autor e que resulta ser unha teoría aceptada nos nosos tempos.
Lamas, Illán, Begonte
Lamas é un lugar da parroquia de Illán no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Río Ural
O Ural (ruso: Урал, [antigamente : Яик, Iaik], casaco: Жайық, Zhayyq) é un río que comeza nas montañas dos Urais e que despois de 2 428 km desemboca no mar Caspio. Atravesa Rusia e o Casaquistán e constitúe, xunto cos montes Urais, a fronteira entre Europa e Asia que fai que aqueles dous países estean dacabalo de dous continentes.
O Hospital, O Incio
San Pedro Fiz do Hospital é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 43 habitantes, deles 18 eran homes e 25 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. Segundo o INE en 2017 eran 36, 19 mulleres e 17 homes.
Entre o patrimonio da parroquia destaca a Igrexa de San Pedro Fiz do Hospital.
María Victoria Eiroa
María Victoria Eiroa Díaz, nada en Ferrol en 1915 e finada en Madrid o 2 de outubro de 2007, foi unha política galega.
Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela. Aprendeu alemán con Ottilia Ulbricht, que a introduciu nas Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista. Despois integrouse na Falange de José Antonio Primo de Rivera. En febreiro de 1936 Pilar Primo de Rivera na compaña de Dora Maqueda visitou Galicia para estender a Sección Femenina da Falange, e María Victoria Eiroa pasou a integrar primeira xefatura organizativa de Galicia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 regresou a Ferrol e foi xefa comarcal da Sección Feminina de Ferrol, delegada provincial de Auxilio Social e encargada do Auxilio de Invierno. En decembro de 1937 visitou Alemaña cunha delegación da Sección Femenina. Ao rematar a guerra instalouse en Madrid e pasou a ser doutora en Filosofía e Letras. Foi regidora central de Administración, administradora da Escuela Nacional Isabel La Católica de Ávila, directora do Colegio Mayor Teresa de Jesús e regidora central do SEU. Foi reitora de Universidade Laboral de Zarazoza (1967-1977).
Na Transición foi nomeada Directora xeral de Promoción Familiar e da Muller e formou parte da Asociación Nueva Andadura con Pilar Primo de Rivera e promoveu a organización neofranquista Plataforma 2003.
Skogskyrkogården
O Skogskyrkogården (en galego Cemiterio do monte) está situado no distrito de Enskededalen, ó sur da cidade de Estocolmo, en Suecia.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
Juan Carlos Escotet Rodríguez, nado en Madrid en 1959, é un banqueiro venezolano de orixe española.
Skogskyrkogården
Foi deseñado polos arquitectos Erik Gunnar Asplund e Sigurd Lewerentz, gañadores dun concurso para a construción dun gran cemiterio na cidade de Estocolmo. Está construído adaptándose a natureza do monte, con varias capelas e un crematorio. A súa forma é un modelo seguido na construción doutros cemiterios. Contén arredor de 50.000 tumbas, segundo as cifras do propio cemiterio.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
Traxectoria
Juan Carlos Escotet, fillo de nai asturiana e pai leonés residente en Asturias, naceu en Madrid en 1959 cando a súa familia xa emigrara desde Asturias a Venezuela. Parte da súa infancia transcorreu en España, onde fixo os seus primeiros estudos, e pasou moitos veráns cos seus tíos en Asturias.
Skogskyrkogården
Foi declarado Patrimonio da Humanidade en 1994 pola Unesco.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
Traxectoria
En maio de 2000 esa entidade fusiónase co Banco Unión Banco Comercial, 4° banco do sistema bancario venezolano, para dar paso a Unibanca Banco Universal e, con iso, converterse na segunda organización bancaria de Venezuela. Posteriormente Banesco Banco Universal absorbe en proceso de fusión a Unibanca dando como resultado a nova institución denominada Banesco Banco Universal, que ocupa o primeiro lugar do mercado venezolano.
Banesco Organización Financiera inicia a súa presenza internacional a partir de 1992 coa fundación de Banesco Internacional Panamá (Banesco, S.A.). A este sumouse en xaneiro de 2006, BBU Bank, en Miami, Florida, que máis tarde opera tamén en Porto Rico, e a finais dese ano o Grupo iniciou operacións na República Dominicana.
No transcurso deses anos, adicionalmente Escotet exerceu cargos na área financeira, tales como presidente do Comité de Mercadeo da Federación Latinoamericana de Bancos, até 2001, vicepresidente segundo do Consello Bancario Nacional de Venezuela (2002-2003), vicepresidente segundo da Asociación Bancaria Nacional Venezolana de 1996 a 2001, e de membro da Xunta Directiva de Visa Internacional para América Latina e o Caribe desde 2003 a 2007. Desde marzo de 2010 é o presidente da Asociación Bancaria de Venezuela.
Dedícase tanto persoal como profesionalmente á axuda de institucións sen fins de lucro tales como "Fundana", organización benéfica a favor de nenos abandonados, da cal é presidente da Xunta Consultiva, e "Fe y Alegría", organización dedicada á educación de nenos de escasos recursos, entre outras.
Actividades en España e en Galicia
As compañías de Escotet utilizan desde 2007 o paraugas financeiro do Banco de España por varios motivos, entre eles o tratamento do réxime fiscal para as sociedades detentoras de accións e a seguridade xurídica para os seus investimentos noutros países, á marxe das autoridades financeiras venezolanas.
O holding Grupo Banesco en España conta coas participacións en entidades en Panamá, a República Dominicana, os Estados Unidos, Porto Rico e Colombia. Así, desde Madrid controla o 100 % de Banesco Panamá, de Banesco Banco Múltiple (Santo Domingo) e de varias filiais de medios de pago. Nos últimos meses (2013), de forma discreta, o banco presidido por Escotet procedeu a impulsar cambios na súa estrutura societaria en España, coa vista posta en crecer. Así, o grupo procedeu en agosto a constituír Banesco Holding Hispania, froito da integración doutras filiais, entre elas Banesco Holding Latinoamérica, Banesco Corporación Holding Hispania e Banesco Holding Financiero 2. Así mesmo, en marzo, procedeu á fusión do seu holding en España con Banesco Dutch Holding BV, domiciliada en Holanda polas súas grandes vantaxes fiscais. O patrimonio absorbido pola matriz ascendeu a 77 millóns de euros, dos cales 71 millóns pertencían ás participacións de Banesco.
En Galicia
O banco de Escotet procedeu a realizar estas operacións cando xa tiña medio pé en España. De feito, o Banco Etcheverría alcanzou en 2012 un acordo coa entidade venezolana para que se incorporase ao seu accionariado. A entrada do primeiro banco privado de Venezuela incluía a compra do 44,7 % que posuía Novagalicia. Posteriormente, coa saída de parte da familia fundadora, os Etcheverría, Juan Carlos Escotet facíase con máis do 70 % do centenario banco.
Coa súa saída do Etcheverría, Novagalicia iniciaba un novo plan de desinvestimentos segundo os mandatos de Bruxelas e, á súa vez, a entidade con sede en Betanzos aceleraba o seu crecemento na nosa comunidade autónoma coa apertura de 50 oficinas e a creación de ao redor de 200 postos de traballo. Tras a entrada de Banesco, Javier Etcheverría continúa como presidente, e o conselleiro delegado, Francisco Botas, lidera o novo proxecto, á fronte do seu actual equipo.
Alouette 2
Alouette 2 foi un satélite de investigación ionosférica canadense, lanzado en 1965.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
En Galicia
O 18 de decembro de 2013, o FROB anunciou a adxudicación da poxa por Novagalicia Banco, ante a sorpresa da maioría dos observadores, que apostaban por un banco español, especialmente La Caixa, ao banco venezolano Banesco, que presentou a oferta como Banco Etcheverría/Grupo Banesco. A adxudicación foi por 1.003 millóns de euros, e sen solicitude de axudas públicas. Banco Etcheverría/Grupo Banesco asumiu o control da entidade galega co compromiso de manter a xestión, a sede e a obra social en Galicia, e o emprego, así como abordar a concesión de novos créditos a familias e PEMEs por un importe superior aos 9.000 millóns de euros.
Alexandra Rodríguez Long
Alexandra Rodríguez Long, nada o 30 de xaneiro de 1997 nas Palmas de Gran Canaria, é unha deportista española que compite en patinaxe artística sobre xeo na modalidade de patinaxe en parella, xunto con Aritz Maestu. Foron os Campións de España na tempada 2012-13.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
En Galicia
O 8 de abril de abril de 2014, Banesco, anunciou que, unha vez rematada a compra ao FROB de Novagalicia Banco suprimiría esta marca, que se substituiría por unha nova. O 26 de xuño de 2014, a nova marca Abanca foi presentada en Santiago de Compostela.
Alouette 2
Lanzamento do satélite e progreso da misión
Alouette 2 foi lanzado ás 4:48 UTC do 29 de novembro de 1965 mediante un foguete Thor Agena B xunto co satélite Explorer 31 desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California. Alouette 2 adicouse ó estudo da ionosfera, un area da atmosfera superior na que orbitarían futuros satélites. A misión de Alouette 2 durou dez anos antes de ser apagado e permanece en órbita.
Alexandra Rodríguez Long
Traxectoria
Alexandra pertence á Federación de Aragón de deportes de inverno e adestra co CETDI (Centro especializado en Tecnificación de Deportes de Inverno) para o Aramón Club Xeo Jaca. Os seus adestradores son Miguel Alegre e Emmaly Baxter e as súas coreografías prepáraas Emmaly Baxter.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
En Galicia
Ó día seguinte a marca comercial Novagalicia Banco foi substituída pola marca Abanca.
Alouette 2
Lanzamento do satélite e progreso da misión
O satélite estabilizábase mediante xiro, a unhas 2,25 revolucións por minuto trala extensión das antenas. O problema de estabilización que afectou a Alouette 1 resolveuse en Alouette 2 poñendo unhas placas ao final da antena máis longa.
Alexandra Rodríguez Long
Traxectoria
Participou no Campionato Mundial Júnior, e dúas competicións do Grand Prix Júnior organizados pola Unión Internacional de Patinaxe sobre Xeo na categoría de Parellas Libre Júnior.
Na tempada 2011-12 foron vixesimo sétimos na Clasificación Mundial Júnior. En abril de 2012 sufriu un grave accidente ó caer de cabeza sobre a pista. Tras iso, o seu compañeiro Arizt Maeztu decidiu cambiar de parella.
Alouette 2
Lanzamento do satélite e progreso da misión
Alouette 2 non tiña medios de rexistro a bordo, polo que os datos só estaban dispoñibles cando pasaba cerca dunha estación de telemetría, que estaban situadas principalmente cerca do meridiano dos 80 graos oeste en sitios cerca de Hawai, Singapur, Australia, Reino Unido, India, Noruega e África central. Ao principio da misión rexistrábanse datos unhas oito horas por día.
Juan Carlos Escotet Rodríguez
En Galicia
Está previsto que as oficinas de Banco Etcheverría pasen a operar tamén, nuns meses, baixo a marca Abanca. A marca Banco Etcheverría podería quedar para banca privada a partir do próximo ano.
Alouette 2
Lanzamento do satélite e progreso da misión
As operacións coa nave finalizaron en xullo de 1975. O satélite foi reactivado con éxito o 28 e 29 de novembro de 1975 para obter datos no seu décimo aniversario. A finais dos anos 1990 levouse a cabo un esforzo de restauración dos datos gardados da misión, conseguíndose recupera a maior parte dos datos de alta resolución.
Instrumentos
Alouette 2 levaba un sondador ionosférico, un receptor VLF, un detector de partículas, un experimento de ruído cósmico e unha sonda electrostática. Do corpo do satélite sobresaen dúas antenas dipolo de 73 e 22,8 metros, compartidas por tres dos experimentos.
Presidente de Níxer
A seguinte é unha lista dos presidentes de Níxer, ou que no seu defecto, ocuparon a xefatura de estado que corresponde co cargo, desde a súa independencia de Francia.
Orde Antoniana Maronita
A Orde Antoniana Maronita (en Ordo Antonianorum Maronitarum) son unha orde monástica católica maronita, fundada polo bispo Gabriel al-Blusani a finais do século XVII.
Polígono industrial de Camba
O Polígono industrial de Camba é unha zona industrial en Xove promovida polo Instituto Galego de Vivenda e Solo e xestionada por Xestur Lugo. Foi inaugurado en 1999 e ten unha superficie de 65 745 m².
Recibe o seu nome da aldea de Camba. Está situado a 35 km da A-8.
Paparazzi
Os paparazzi son fotógrafos que teñen especial interese en furgar na vida privada da xente famosa. miniatura|Paparazzo usando un super-teleobxectivo
Orixe do termo
A palabra ten a súa orixe no filme de Federico Fellini La dolce vita (1960), na que o heroe, Marcello, interpretado por Marcello Mastroianni, está acompañado a miúdo por un fotógrafo novo chamado Paparazzo. En italiano, « Paparazzi » é o plural de paparazzo. Nunha entrevista concedida ao semanario Oggi despois da estrea de La dolce vita, Giulietta Masina, muller de Federico Fellini, afirmou que ela lle suxerira ese nome, composto a partir de «pappataci» (« pequenos mosquitos ») e « ragazzi » (« rapaces, mozos »).
En galego e castelán, a palabra máis usada coloquialmente, é "paparazzi" (un), os paparazzis (plural), aínda que segundo o dicionario galego, a palabra admitida é paparazzo (o singular italiano).
Forma de actuar
Os "paparazzi" rivalizan xeralmente entre eles en canto a astucia e ousadía para conseguir obter algunhas fotos dunha personalidade ou persoa famosa. Utilizan cámaras fotográficas de alta calidade combinadas con super-teleobxectivos (podendo ter ata 1200 mm de distancia focal). Ese material permítelles sacar fotos de boa calidade a gran distancia (ata un quilómetro).
Asalto á comisaría do Distrito Trece
Asalto á comisaría do Distrito Trece (en Assault on Precinct 13) é un filme estadounidense de 1976 escrito, dirixido e editado por John Carpenter, quen tamén compuxo a banda sonora. Está protagonizado por Austin Stoker, que interpreta un oficial de policía que defebde o seu distrito contra o ataque dunha banda criminal. Tamén aparece Darwin Joston, que interpreta un asasino convicto que axuda ó protagonista. Laurie Zimmer, Tony Burton, Martin West e Nancy Kyes son os outros defensores do distrito.
Lingua comanche
Orixe do nome
Aínda que existen varias propostas sobre a orixe do nome Comanche, crese que procede do termo da lingua ute Ko·mantci· 'o meu inimigo' (pronunciado ou [kɨ.ˈma.tsi]) , mentres que a denominación propia para a súa lingua é nʉmʉ tekwap ʉ (lingua do pobo).
A lingua comanche é moi semellante á lingua dos shoshones a pesar de que certas modificacións de baixo nivel de consonantes en comanche dificultan a comprensión mutua.
Nominativo
O nominativo é o nome dun caso que nas linguas flexivas de raíz indoeuropea é utilizado en substantivos, adxectivos e pronomes para indicar que a palabra realiza a función de suxeito, aínda que pode aparecer tamén noutras como a de Atributo.
Proceden dun nominativo latino os vocábulos DĚUS > Deus, RES > res, magĬster> mestre, IESUS > Xesús, SARTOR > prov. sastre> xastre, CURCŬLIO> gorgollo, CAROLUS > Carlos, JUDEX> xuíz, e voces cultas como cráter, prefacio, crise, tórax,...
Erick Green
Erick O'Brien Green, nado o 9 de maio de 1991 en Inglewood, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Budućnost VOLI montenegrino.
Traxectoria profesional
O 27 de xuño de 2013, Green foi seleccionado polos Utah Jazz na 46ª posición do Draft da NBA de 2013. Os seus dereitos foron traspasados na mesma noite do Draft ós Denver Nuggets, cos que xogou a Liga de Verán de 2013.
O 1 de agosto de 2014, tras xogar a tempada anterior na liga italiana, asinou un contrato de tres anos cos Denver Nuggets da NBA.
O 21 de xullo de 2017, Green asinou co Valencia Basket da Liga ACB por unha tempada.
Picafollas de Bonelli
O picafollas de Bonelli (Phylloscopus bonelli) é un pequeno paxaro que vive en Europa e África, pertencente á familia Phylloscopide (antes estaba clasificado dentro de Sylviidae).
Morfoloxía e hábitos
O picafollas de Bonelli ten unha lonxitude duns 11,5 cm e pesa uns 8 gramos. É lixeiramente máis pequeno có picafollas musical. O corpo enteiro é de cor pardo con tonalidades amarelas. A parte inferior é máis clara, chegando nalgúns individuos a un ton branco. As patas son de cor carne pálida. Os machos e femias non presentan diferenzas morfolóxicas. Habita en bosques de coníferas e mixtos, chegando ata ó límite de altitude das especies arbóreas. Aliméntase de insectos e de arañas.
Reprodución
A época de cría corresponde ós meses de maio e xuño, sendo a posta duns 5-6 ovos. Necesítanse 13 días para chocar os ovos. Os polos permanecerán 12 días no niño antes de abandonalo.
Distribución
Presente en Europa Occidental dende a Península Ibérica ata o sur de Alemaña e os Balcáns Occidentais, durante os meses de abril a setembro. Inverna no oeste de Africa Tropical.
Vexo, Luaña, Brión
Vexo é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 33 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 17 eran homes e 16 eran mulleres.
Adolfo Merelles
Co nome Adolfo Merelles podemos referirnos a:
Cristina Losada
miniatura|Losada en 2012. Cristina Losada Fernández, nada en Vigo en 1954, é unha xornalista, escritora e política galega.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Vigo e licenciouse en Ciencias Políticas e Socioloxía na Universidade Complutense de Madrid, onde militou na Liga Comunista Revolucionaria entre 1972 e 1977. Foi documentalista e redactora do diario Pueblo, tradutora e redactora da axencia Colpisa e colaborou en esRadio, COPE, Onda Cero e TVG. É columnista de Libertad Digital, editora do blog Heterodoxias.net e coautora do programa El Búho. Tamén é membro do consello de administración de Telemadrid e presidenta da Asociación Vigueses pola Liberdade. Foi candidata de Cidadáns á presidencia da Xunta nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016.
Casanova, Abade, Moeche
Casanova é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 13 habitantes.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Pinto (peixe)
O pinto, Labrus merula, é un peixe osteíctio mariño da orde dos perciformes, suborde dos percoideos, superfamilia dos perocideos e familia dos lábridos, unha das 4 especies integradas no xénero Labrus, segundo o WoRMS, e a FishBase, ou as 17, segundo o ITIS.
Sinónimos
Ademais do nome que lle impuxo Linneo, que é o protónimo, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxías
Para a do xénero véxase Labrus.
Características
As principais características morfolóxicas deste peixe son:
Hábitat
Labrus merula é unha especie litoral que vive en fondos rochosos e entre algas, a profundidades de entre 1 e 50 m.
Distribución
A súa área de distribución vai desde os 46° aos 20 °N, e desde os 32° O aos 36° L, encontrándose no Atlántico oriental, desde Portugal e os Azores até Marrocos, sendo moi común no Mediterráneo.
Nutrición
Aliméntase de moluscos, crustáceos, vermes mariños e equinodermos.
Costumes
Labrus merula é un peixe territorial de hábitos diúrnos. Os adultos viven escondidos entre as rochas e as algas; os xuvenís pode formaren pequenos cardumes. Adáptanse ben a viviren dentro dos acuarios.
Reprodución
Alcanza a madurez sexual aos dous anos de idade e mide entre 15 ou 20 cm de lonxitude. É hermafrodita proteroxínico (cando nacen todos os espécimes son femias) e, cando chegan aos catro anos pasan a seren machos. A reprodución ten lugar durante a primavera. No momento da desova os machos dominan un pequeno territorio a onde acudirán as femias, e constrúen un niño con algas, onde as femias poñen os óvulos, que son custodiados, e fecundados polos machos. Os machos defenden o niño até que os óvulos eclosionan en larvas peláxicas.