cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Damon Albarn
Primeiros anos
Albarn pasou a súa infancia en Leytonstone cos seus pais, Hazel e Keith, e a súa irmá Jessica. Durante uns meses a familia viviu en Turquía e cando volveu a Inglaterra mudáronse a Colchester, Essex, debido ao traballo do seu pai, que era mestre. Albarn entón asistíu ao Stanway Comprehensive School. El coñeceu alí ao futuro guitarrista de Blur Graham Coxon e atopou que lle gustaban as mesmas bandas, como The Jam, The Kinks ou The Human League.
Despois de rematar a secundaria, Albarn mudouse para Londres para asistir á East 15 Acting School, perdendo o contacto con Coxon. Deixou a escola despois dun ano porque non era un bo actor (a pesar de que actuou na película Face en 1997) e comezou a compoñer e a tocar música. Algunhas das cancións que compuxo nese tempo convertéronse en temas de Blur, como "Birthday", do seu álbum de debut Leisure.
Blur
En 1988 Albarn matriculouse na Goldsmiths College en New Cross, Londres. Alí volveu a atoparse con Coxon. Despois de gravar unha serie de demos xuntos, os dous formaron Circus, e Coxon presentoulle a Albarn a Alex James. Coa entrada posteriormente de Dave Rowntree, a banda comezou a tocar como Seymour. Máis adiante abanda asinaría coa Food Records e cambiaría o seu nome a Blur.
Albarn e Blur gañaron éxito comercial e da crítica co seu disco Parklife en 1994, e Albarn converteuse nun dos líderes do movemento britpop. Ese éxito foi compartido coa banda Oasis coa que tiñan unha grande rivalidade, alimentada polos medios de comunicación.
Á altura do ano 2006 Blur leva editados sete álbums, cinco dos cales chegaron ao número 1 no Reino Unido. Albarn escribía a maioría das letras das cancións editadas pola banda dende a súa formación. El dixo publicamente que agarda o regreso de Graham Coxon, que deixou a banda poco antes de editar Think Tank, para producir máis material; porén, Coxon rexeitou volver, e Albarn anunciou en setembro 2005 que el vai tocar a guitarra no seguinte traballo de Blur.
Gorillaz
Albarn formou a banda virtual de rock Gorillaz co creador de Tank Girl, Jamie Hewlett, en 1999. Cunha deliberadamente ambigua formación, o grupo leva editados dous álbums ata a data. A súa música ten colaboracións de Danger Mouse, Simon Tong (que tamén tocou a guitarra con Blur en directos), Miho Hatori, Sweetie Irie, De La Soul, Bootie Brown, MF Doom, Redman, Tina Weymouth, Roots Manuva, Neneh Cherry, Rosie Wilson, Martina Topley-Bird, Dennis Hopper, Ike Turner e Del The Funkee Homosapien entre outros.
Gorillaz e Demon Days (os dous discos da banda) funcionaron moi ben tanto en Estados Unidos como no Reino Unido, así como os seus sinxelos, "Clint Eastwood", "Feel Good Inc." ,"19-2000", "DARE", "Dirty Harry" e "Kids With Guns / El Mañana".
Carreira en solitario
Albarn editou Mali Music en 2002, gravado en Malí durante unha viaxe que fixo para apoiar a Oxfam no ano 2000. Tamén visitou Nixeria para gravar co batería africano Tony Allen. Albarn dixo que lle gustaría producir un álbum de Blur en Bagdad porque lle "gusta o estilo musical iraquí".
Tamén editou Democrazy no 2003, unha colección de demos que gravou mentres estaba en hoteis durante a xira estadounidense do álbum de Blur Think Tank.
Ordizia Rugby Elkartea
Historia
O Ordizia Rugby Elkartea foi fundado en 1973, e durante todos estes anos estivo vinculado á vida deportiva da vila de Ordizia e a comarca de Goierri.
Damon Albarn
Carreira en solitario
Albarn tamén apareceu noutras obras relacionadas. O seu tema "Closet Romantic" está na banda sonora de Trainspotting xunto cunha das primeiras gravacións de Blur, "Sing". O álbum de The Rentals de 1999 Seven More Minutes conta con Albarn na canción "Big Daddy C". Na edición de Fatboy Slim de 2004 Palookaville Albarn canta no tema "Put It Back Together".
Ordizia Rugby Elkartea
Historia
Dende a súa fundación, moitos rapaces da comarca participaron nos diferentes eventos deportivos da vida do club e, ademais, este club de rugby portou o nome da vila de Ordizia en multitude de eventos en distintos países europeos coma Italia, Portugal, Francia, Escocia, Gales... e polas diferentes comunidades autónomas que configuran na actualidade o Estado español.
Debido a que a empresa AMPO de tecnoloxía ofreceu o seu patrocinio ao club, o equipo trocou o seu nome polo de AMPO Ordizia Rugby.
Dentro dos éxitos deportivos do club, cómpre destacar que en 2005 acadou o ascenso á máxima categoría do rugby español, a División de Honra, un fito histórico para este club.
Na tempada 2010-2011 o equipo acadou o subcampionato nacional de liga ó rematar 2º a só 1 punto do equipo campión, o Club de Rugby La Vila. Na tempada 2011-12 de novo chegou un subcampionato de liga, caendo na final fronte ó VRAC por 27-10, pero acadou o seu primeiro título de Copa do Rei.
Estadio
300px|miniatura|dereita|Estadio de Altamira. Nos seus primeiros anos de existencia o club xogou os seus encontros no vello Estadio Municipal de Altamira, campo que tivo que compartir co equipo de fútbol local. Logo dun tempo tendo que xogar en Hernani e Lazkao, en 1979 comezou a xogar no Fernando Trevijano, inaugurado o 9 de setembro dese ano. Altamira foi reformado en 2007 cun novo terreo de xogo sintético, e o equipo de rugby, que daquela xa ascendera á División de Honra, volveu a el en 2009.
Palmarés
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español. A Primeira Nacional desapareceu en 2014.''
-31
Arte e cultura
miniatura|esquerda|220px|Anfiteatro de Pula
Outros
Historia ano a ano
Irwin Rose
Irwin A. Rose, nado o 16 de xullo de 1926 en Brooklyn, Nova York (Estados Unidos), é un bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2004.
Traxectoria
Comezou os seus estudos de bioquímica na Universidade do Estado de Washington, estudos interrompidos pola segunda guerra mundial e que continuou posteriormente na Universidade de Chicago, onde se graduó en 1948 e se doutorou en 1952. Actualmente é profesor do Departamento de Biofísica da Universidade de California da cidade californiana de Irvine.
Investigacións científicas
Iniciou a súa investigación na degradación das proteínas. En colaboración cos biólogos israelitas Aarón Ciechanover e Avram Hershko, observou como era a ubiquitina, unha pequena proteína que aparece de forma natural nas células eucariotas. Por este descubrimento en 2004 foi galardoado, xunto cos seus colaboradores, co Premio Nobel de Química.
Ligazóns externas
esquerda|220px|miniatura|De esquerda á dereita: Irwin Rose, [[Avram Hershko e Aaron Ciechanover na cidade de Estocolmo en 2004 con motivo da entrega dos Premios Nobel.]]
O Mundil, Cartelle
Santa María do Mundil é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 608 habitantes, dos cales 310 eran homes e 298 mulleres.
A finais do século XX experimentou un envellecemento demográfico e un profundo cambio nas actividades socioeconómicas. Amais do sector primario (gandaría e agricultura), hai industria forestal.
As festas parroquiais celébranse a finais de agosto en Outomuro.
José Carlos Suárez García
José Carlos Suárez García, nado en Vigo o 4 de abril de 1957, é un exfutbolista galego, máis coñecido como Nene Suárez, que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, e tras pasar polo Gran Peña debutou co primeiro equipo na tempada 1976/77 na máxima categoría. Pese a que a tempada rematou co descenso do equipo tivo moi bo papel, que lle valeu ser convocado coa Selección de fútbol de España sub-21.
Finalmente deixou o equipo tras numeroso rumores que o asociaban a outros equipos tras as súas boas actuacións, fichou polo Real Betis Balompié en 1982. Porén no equipo non chegou a demostrar todo o que se agardaba del e en 1986 foi traspasado ao Racing de Santander.
Ximo Puig
Joaquim Francesc Puig i Ferrer, nado en Morella (Castelló) o 4 de xaneiro de 1959 e máis coñecido como Ximo Puig, é un político socialista valenciano, presidente da Generalitat Valenciana dende o 28 de xuño de 2015.
É secretario xeral do Partit Socialista del País Valencià, federación autonómica do Partido Socialista Obreiro Español.
Atlas V
Atlas V é o nome dun foguete derivado do mísil Atlas e que tivo como antecesor ós Atlas II e III. É usado para poñer en órbita cargas medias e pesadas.
Características
Atlas V é a versión máis moderna e a única en servizo da familia de foguetes Atlas, que tivo a súa orixe a finais dos anos 1950. O Atlas V é fabricado por Lockheed Martin e operado por United Launch Alliance (ULA).
O Atlas V está concibido como un lanzador modular, cun elemento central común, o Atlas Common Core Booster (CCB, que podería traducirse como Lanzador Central Común) e uns elementos variables, como a segunda etapa Centaur, as diferentes cofias e un número variable de pequenos foguetes aceleradores de propelente sólido (SRB, Solid Rocket Booster) adicionais.
Por exemplo, un Atlas V 501 é un Atlas cunha cofia de 5 metros que non usa SRBs e cunha etapa Centaur cun só motor.
A modularidade permite unha gran flexibilidade no rango de cargas que o Atlas V é capaz de poñer en órbita, variando dunhas 10 a 20 toneladas para LEO (órbita baixa terrestre) e dunhas 4 a 8 toneladas para GTO (órbita de transferencia xeoestacionaria).
Casa da Moeda de Suráfrica
A Casa da Moeda de Suráfrica (en afrikaans: Suid-Afrikaanse Munt; en inglés: South African Mint) é a compañía da República Surafricana responsable da cuñaxe de todas as moedas dese país, correspondentes ao sistema do rand surafricano, en nome do Banco da Reserva de Suráfrica. Ademais, produce discos sen cuñar e moedas completas para outros países.
A ceca surafricana está na localidade de Centurion, preto da capital administrativa de Suráfrica, Pretoria.
Historia
miniatura|300px|Primeira serie completa cuñada na Casa da Moeda de Suráfrica. miniatura|120px|[[Krugerrand, a máis popular das moedas de investimento da Casa da Moeda de Suráfrica.]] A partir da descuberta de ouro en Suráfrica, que deu orixe á febre do ouro de Witwatersrand en 1886, o daquela presidente do país, Paul Kruger, decidiu o establecemento dunha ceca nacional. A ceca surafricana inaugouse en 1890 e comezou a súa produción o 6 de xullo de 1892 en Pretoria.
Despois da segunda guerra dos bóers en 1902, o país foi anexionado polo Imperio Británico e pasou a constituírse como a colonia de Transvaal, o que provocou o pechamento da Casa da Moeda, ao asumir como propia a libra esterlina. Consonte a Lei da moeda de 1919, os británicos fundaron na colonia unha filial da Royal Mint o 1 de xaneiro de 1923, na que se produciron 83.114.575 soberanos de ouro en tanto que estivo en activo. Cando a República de Suráfrica cortou os lazos que a unían á antiga metrópole, a sucursal da Royal Mint pechou o 30 de xuño de 1941 e máis tarde reabriu reconvertida na Casa da Moeda de Suráfrica.
Durante dúas décadas, a moeda do Reino Unido seguiu a circular polo territorio surafricano, ata que en 1961 se constituíu formalmente a República Surafricana e se introduciu no país un novo sistema monetario, baseado no rand. A Casa da Moeda de Suráfrica emitiu moedas do novo sistema con valores faciais desde medio centavo ata dous rands.
Na década de 1980, a ceca foi privatizada polo Banco da Reserva de Suráfrica e en 1988 pasou a denominarse formalmente como South African Mint Company Ltd.
A Casa da Moeda de Suráfrica atópase na localización actual de Centurion desde outubro de 1992, e as súas instalacións albergan unha tecnoloxía das máis avanzadas do mundo para a produción de moeda, tanto para Suráfrica como para outros países.
Produtos
miniatura|120px|Moeda-bono dun [[Dólar cimbabuense|dólar de Cimbabue, cuñada na Casa da Moeda de Suráfrica.]] Os produtos máis significativos producidos pola ceca surafricana son os seguintes:
O Seixo, San Salvador de Parga, Guitiriz
O Seixo é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 30 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 12 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 32 habitantes.
Arcade, Soutomaior
Santiago de Arcade é unha parroquia que se localiza no concello de Soutomaior. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 5064 habitantes (2540 homes e 2524 mulleres), 1978 máis ca en 1999. Ten cinco entidades de poboación.
Comunicacións
A localidade está atravesada pola N-550, que une Vigo e Tui e a fronteira portuguesa con Pontevedra, Santiago e A Coruña. Posúe un apeadoiro no que paran algúns trens rexionais e que forma parte do eixo atlántico ferroviario de alta velocidade.
Zamfara
356px|miniatura|Situación de Zamfara dentro de Nixeria. Zamfara é un estado no noroeste de Nixeria, creado o 1 de outubro de 1996. A súa capital reside en Gusau. Até 1996 formaba parte do estado de Sokoto. A estimación da poboación no 2005 apuntaba 3.602.356 habitantes, nunha área de 39.762 km².
O estado de Zamfara foi o primeiro de Nixeria en introducir a xaria (lei islámica).
Áreas de goberno local
O estado de Zamfara componse de 14 Áreas de goberno local:
Gonzalo Pérez Villaverde
Gonzalo Pérez Villaverde, nado en Outes o 24 de outubro de 1934, é un mestre e político galego.
Vilaverde, San Salvador de Parga, Guitiriz
Vilaverde é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 8 habitantes.
Gonzalo Pérez Villaverde
Traxectoria
Mestre. Foi nomeado alcalde de Outes en 1973. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Outes, que tivo once escanos, os Independentes tiveron cinco e o PSOE só un, e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Coalición Popular, obtivo trece concelleiros e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1987 acudiu ás eleccións baixo as siglas da CPG, conseguiu doce concelleiros e volveu ser elixido alcalde. Nas municipais de 1991 foi o candidato do PPdeG e volveu obter a maioría absoluta, agora só con nove concelleiros. Foi deputado provincial. En 1995 retirouse como candidato e foi substituído por Carlos López Crespo como cabeza de lista do PPdeG, o cal logrou a alcaldía con maioría absoluta.
Villeneuve, Ain
Villeneuve é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
miniatura|Igrexa da vila
Norberto Uzal
José Norberto Uzal Tresandi, nado en Vigo en 1971, é un avogado e político galego, exmembro do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Concorreu nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1994 na candidatura de Falange Española Independiente. Foi director da Federación Galega de Municipios e Provincias e asesor xurídico do Concello de Cambados. Foi nomeado director xeral de Administración Local en 2009, cargo do que dimitiu en novembro de 2013. Foi asesor do grupo municipal do PPdeG de Rianxo e nas eleccións municipais de 2015 entrou na candidatura de PPdeG encabezada por Vanessa Martínez e foi elixido concelleiro de Rianxo. En marzo de 2016 dimitiu como concelleiro.
Duóguàn
Duóguàn (en 夺冠) é un filme chinés de 2020 dirixido por Peter Chan e protagonizado por Gong Li e Huang Bo. O filme está baseado na historia da selección feminina de voleibol da China durante máis de 40 anos. Estreouse nos cinemas da China e dos Estados Unidos o 25 de setembro de 2020. A estrea tivo que ser adiada, xa que estaba prevista para o 25 de xaneiro de 2020, cadrando co primeiro ano do Ano Novo Chinés, por mor da pandemia de COVID-19. Duóguàn foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Penela, Cartelle
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Soutomaior, Soutomaior
San Salvador de Soutomaior é unha parroquia que se localiza no concello de Soutomaior. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 2292 habitantes (1139 homes e 1153 mulleres), 48 máis que en 1999. Ten doce entidades de poboación.
Na parroquia está o castelo de Soutomaior, no monte Viso. Foi construído no século XII e transformado no XV nunha fortaleza medieval parcialmente destruída durante a revolta irmandiña.
Javier Manjarín
Javier Manjarín Pereda, nado en Xixón o 31 de decembro de 1969, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
Manjarín incorporouse aos 15 anos á Escola de Mareo do Real Sporting de Gijón procedente do Inmaculada, onde destacou desde os seus inicios como futbolista. Pasadas as súas etapas no fútbol base, foi incluído no persoal do Sporting B cando o segundo equipo xogaba en Terceira División. Neste equipo coincidiu con xogadores que logo alcanzarían gran fama, como Juanele e Luis Enrique. Debutou co primeiro equipo do Sporting, en Primeira División, o 8 de outubro de 1989, nun partido fronte ao Athletic Club disputado en El Molinón (0–1), participando en 29 partidos durante esa tempada.
Ao ano seguinte foi titular xogando como dianteiro ás ordes de Ciriaco Cano e clasificando ao Sporting para a Copa da UEFA.
En 1993 fichou polo Deportivo da Coruña, onde permaneceu até 1999, ano no que realizou o seu traspaso ao Real Racing Club de Santander. Tras dúas tempadas no Racing, onde disputou 61 partidos, foise xogar á Primeira División de México, primeiro no Atlético Celaya e posteriormente no Santos Laguna.
Tebas, Exipto
Tebas (Θηβαι, Thēbai) é a denominación grega da antiga cidade exipcia de niwt ("A Cidade") ou niwt-rst ("A Cidade do Sur"). Está situada no Alto Exipto, a 700 km ao sur do mar Mediterráneo, na beira leste do Nilo, no lugar que agora ocupa a actual Luxor. Era a capital de Waset, o cuarto nomo do Alto Exipto, nome que tamén se lle ten aplicado á cidade mesma. Foi a capital de Exipto durante parte do Imperio Medio e a maior parte do Imperio Novo.
Javier Manjarín
Traxectoria
Na tempada 2004–05 fichou polo Atlético Arteixo, acabado de ascender a Segunda División B. Xogou 15 partidos sen lograr ningún gol.
Tebas, Exipto
Topónimo
Como sede da tríade de divindades Amón, Mut e Khonsu, Tebas coñecíase en lingua exipcia desde o Imperio Novo como niwt-imn, "A Cidade de Amón". Isto chegou ao hebreo, na Biblia, como נא אמון nōˀ ˀāmôn (Nahum 3:8). Para os gregos foi Διόσπολις Dióspolis ou "Cidade de Zeus" (Amón identificouse con Zeus).
Javier Manjarín
Selección nacional
Formou parte da selección española sub-21 que conseguiu o ouro nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992.
Tebas, Exipto
Topónimo
Non se sabe de onde ven o nome grego Tebas. Para algúns ven do nome da cidade grega do mesmo nome na Beocia (Tebas, Grecia). Para outros foi derivado a partir do exipcio t3 ipt-swt ("O Máis Escollido dos Lugares"), un dos nomes do templo de Luxor, ou de Djeme (Medinet Habu). Pero nada é seguro.
Javier Manjarín
Selección nacional
Tralo éxito na selección olímpica, debutou como internacional absoluto coa Selección de fútbol de España o 6 de setembro de 1995 en Granada, ante a Chipre. Foi internacional en 13 partidos, disputando a Eurocopa de fútbol 1996.
Tebas, Exipto
Historia
Waset era pouco máis que unha vila de provincias durante o Imperio Antigo. Fican dúas mastabas construídas con ladrillos durante as III ou IV dinastías e un pequeno grupo de tumbas das V e VI dinastías; daquela as residencias reais e as tumbas, tanto reais como nobiliarias, construíanse en Saqqara, preto de Menfis. Os edificios máis antigos que existen hoxe en día fan parte do complexo de templos de Karnak e datan do Imperio Medio, aínda que se atopou unha estatua de Niuserre, faraón da V dinastía, polo que se supón a existencia de polo menos un templo do Imperio Antigo.
Tebas declinou de novo cando Amenemhat I, da XII dinastía, trasladou a capital para o norte. A cidade asumiu entón o papel de centro relixioso, conforme o seu deus Amón era promovido a deidade principal do estado. Os restos máis antigos dun templo dedicado a Amón datan do reinado de Senwosret I, na XII dinastía. O núcleo desta construción do Imperio Medio áchase no corazón do templo actual, por detrás do santuario.
O momento culminante do poder de Tebas chegoulle durante a XVIII dinastía, durante a que se edificaron os templos máis grandiosos e se construíron as tumbas na beira oeste. O centro da cidade a partir do Imperio Medio estendíase entre os templos principais de Karnak e Luxor, ao longo da avenida de esfinxes que os conectaba. Esta zona está ocupada actualmente pola cidade moderna de Luxor.
Durante o Terceiro Período Intermedio, o Sumo Sacerdote de Amón enfrontouse aos faraóns da XXI e XXII dinastías que gobernaban desde o delta. A influencia de Tebas declinou a partir de entón.
Monumentos
Na marxe leste queda a parte principal da vila e os templos máis importantes. Na marxe oeste estaban a necrópole coas tumbas e os templos funerarios, así como o barrio de Deir el Bahri, os templos funerarios de Mentuhotep e Hatshepsut, o templo de Amón de Thutmose III, o Ramesseum de Rameses II e outros templos funerarios, como o de Seti I e Amenhotep III cos Colosos de Memnon.
Beira leste
thumb|A entrada principal de Karnak flanqueada por esfinxes con cabeza de carneirothumb|Obelisco, colosos Ramsides e gran pilono do Templo de Luxor cun sutil brillo laranxa
Arquieparquía maior de Kíiv-Galicia
A arquieparquía maior de Kíiv-Galicia é a única arquieparquía maior e sé da Igrexa católica bizantina ucraína, sendo o arcebispo maior actual.
Xurisdición territorial
O arcebispo maior de Kíiv-Galicia ten xurisdición patriarcal ordinaria sobre todas as dioceses da Igrexa católica bizantina ucraína, dun xeito similar á xurisdición que ten o papa sobre a Igrexa latina, mais non sobre a totalidade da Igrexa católica. O arcebispo maior é tamén o metropolita da arquieparquía de Kíiv, sé propia del. Ademais, ten o título de bispo de Kamianets dos Ucraínos.
Das eparquías ucraínas, dependen directamente do arcebispo maior de Kíiv-Galicia os exarcados arquiepiscopais de Khárkiv, Crimea, Donetsk, Odesa e Lutsk.
Historia
A provincia eclesiástica existe dende o século X, cando foi estabelecida a metrópole polo patriarca de Constantinopla antes do Gran Cisma de Oriente, logo da conversión do gran duque de Kíiv san Vladimiro o Grande no ano 988.
Logo da invasión mongol que devastou Kíiv no século XIII, en 1303 creouse unha segunda metrópole en Galicia, grazas aos esforzos do rei León I de Galicia e do seu fillo Xurxo. Existiu durante a maior parte do século XIV, mais estivo vacante dende 1401 xa que o metropolitano de Kíiv tomou o título.
Durante o século XV os metropolitanos traballaron conxuntamente co patriarca de Constantinopla para tentar restabelecer a unidade cristiá e en 1439 participaron na Unión de Florencia. En 1596 a Metrópole entrou na Unión de Brest, restabelecendo a plena comuñón coa Santa Sé, aínda que isto lle supuxo unha profunda división interna.
Jairo Álvarez Gutiérrez
Jairo Álvarez Gutiérrez, coñecido deportivamente como Jairo, nado en Avilés o 21 de marzo de 1986, é un futbolista español. Xoga de media punta e o seu actual equipo é o Unión Deportiva Melilla.
Traxectoria
No verán 2012 fichou pola Unión Deportiva Melilla da Segunda División B de España.
Arquieparquía maior de Kíiv-Galicia
Metropolitas de Kíiv
Coa Unión de Brest, a metrópole de Kíiv, Galicia e toda a Rus rompeu relacións coa Igrexa ortodoxa de Constantinopla e entrou en comuñón coa Igrexa católica, creando o que hoxe é a Igrexa católica bizantina ucraína. Dende ese momento, os metropolitas de Kíiv foron os seguintes:
Os metropolitas de Kíiv entre 1807 e 1838 foron os seguintes:
Logo do Sínodo de Polatsk (1838) a Igrexa católica bizantina foi abolida forzosamente no territorio do Imperio Ruso, e as súas propiedades e o seu clero transferidos á Igrexa ortodoxa rusa.
Metropolitas de Lviv
Ao mesmo tempo, os metropolitas de Lviv foron os seguintes:
Arcebispos maiores de Lviv
Na década de 1960 o cardeal Yosyf Slipyi, metropolita de Lviv, pediu a elevación da sé ao rango de patriarcado. O papa Paulo VI respondeu elevándoa en 1963 ao rango de arcebispado maior, o que dáballe a mesma autonomía que as igrexas patriarcais, aínda que sen o título.
Arcebispos maiores de Kíiv-Galicia
En 2005 uníronse novamente as metrópoles de Kíiv e Lviv, e a sé foi transferida dende Lviv a Kíiv, tomando dende entón os primados o título actual.
Balonmán
miniatura|Partido de balonmán O balonmán é un deporte de pelota no que se enfrontan dous equipos, cada un de sete xogadores, seis son xogadores de campo e un é porteiro. Este deporte goza de certa popularidade en países como Galiza, España, Alemaña, Suecia e Francia entroutros.
Historia
Aínda que o xogo que hoxe en día coñecemos como balonmán ten as súas orixes a finais do século XIX en Europa central. En 1892, Konrad Koch, profesor de ximnasia, inventou un xogo de características similares ao actual balonmán: o "Raffballspied" como forma de adestramento para os ximnastas. Pero é Max Heiser o considerado como pai do balonmán moderno.
Forma parte dos Xogos Olímpicos dende 1972 en categoría masculina e dende 1976 na feminina.
Obxectivo
O obxectivo do xogo é conseguir marcar máis goles que o rival na portería contraria, aínda que en balonmán existe o empate. Para conseguir un gol, os xogadores deben lanzar o balón dende fóra da área de 6 metros ou ben, saltando, tamén dende fóra, por encima desta e lanzando antes de caer. O balón debe exceder totalmente a liña de gol para que o tanto sexa válido. A pelota pode ser xogada con calquera parte do corpo desde as coxas cara arriba, coa excepción do porteiro, que pode usar tamén as pernas e os pés para defender a súa portería, a condición de que se atope dentro da súa propia área. Fóra da área, o porteiro é un xogador máis suxeito ás regras do xogo.
Un equipo pode cambiar libremente aos seus xogadores en todo momento, sen límite, coa única condición de que sempre haxa só sete xogadores no campo, é dicir, para que un xogador ingrese no terreo de xogo, é necesario que primeiro marche outro e que dito cambio se realice pola zona regulamentaria. En caso contrario, sanciónase a falta e exclúese ao xogador que entrou antes de tempo, ou nun lugar indebido, por 2 minutos.
Campo de xogo
miniatura|Dimensións dunha cancha de balonmán indoor oficial O campo mide 40 m de longo por 20 m de ancho, dividido en dous medios campos. Na liña de fondo de cada medio campo existe unha portería centrada respecto das bandas. As dimensións da portería son 3 m de ancho por 2 m de alto. O ancho dos postes e o longueiro é de 8 cm, medida que coincide co ancho da liña de gol. Dita portería atópase dentro dunha área de 6 m, trazada a partir de dous cuartos de círculo, con centro en cada un dos postes e raio de 6 m, unidos por unha liña paralela á liña de gol.
Por fóra da área de 6 m existe outra liña, esta descontinua, a 9 m da liña de gol. É a que se coñece como liña de golpe franco. Todas as faltas cometidas entre a liña de 6 m e a de 9 m son sacadas polo equipo atacante con todos os seus xogadores fóra dela e os defensores a 3 m do balón, salvo nas ocasións en que se sancione a infracción cun lanzamento de 7 metros, que se realiza dende unha liña centrada situada a un metro do area e a 7 m da portería. Existe ademais unha liña a 4 metros da liña de gol, a cal delimita o espazo no cal pódese colocar o porteiro nos lanzamentos de penalti.
Regras
Un xogador non pode exceder a liña de lanzamento ao executar un penalti e polo menos un pé ten que permanecer quedo no chan ata despois do lanzamento, se o pé móvese tense que sancionar falta de pé. Na execución do penalti, todos os xogadores, excepto lanzador e porteiro, deberán permanecer por detrás da liña de 9 m.
Se o equipo atacante non demostra unha actitude ofensiva se lle pitará xogo pasivo e daráselle o balón ao equipo que defendía. Non hai un tempo definido para pitar xogo pasivo así que adoita haber controversia xa que o criterio arbitral, neste caso, inflúe moito.
Calquera acción en que se impida con falta unha acción clara de gol será considerada penalti.
Sancións
O balonmán é un deporte de contacto, pero nobre. Está permitido o contacto "de cara" é dicir, peito con peito, usando as mans sen agarrar, a fin de obstruír o ataque do equipo rival, pero nunca están permitidos os empurróns, sexan do tipo que sexan. Estas faltas sanciónanse con golpe franco, excepto aquelas que son unha clara ocasión de gol, que son sancionadas co lanzamento de 7 metros. As accións máis duras, agarróns por detrás, agresións etc. poden ser sancionadas primeiro cunha amoestación (cartón amarelo). O equipo só pode ter 3 cartóns amarelos, a seguinte falta que o árbitro crea que merece sanción, esta será de 2 minutos, non podendo sacarse xa máis cartóns amarelos. Esta sanción quere dicir que o equipo debe xogar durante 2 minutos cun home menos en pista. Un xogador que acumula tres exclusións recibe a tarxeta vermella (descualificación) e non pode volver ao terreo de xogo. No seu lugar, aos 2 minutos poderá entrar un compañeiro. O cartón vermello pode ser directo, a consideración dos árbitros (casos de agresións que poñan en perigo ao xogador contrario). Tamén existe a expulsión en casos de agresións moi graves.
Tetraciclina
miniatura|dereita|300 px|Estrutura química da tetraciclina, o antibiótico máis importante do grupo das tetraciclinas. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: (4S,6S,12aS)-4-(dimetilamino)-1,4,4a,5,5a,6,11,12a-octahidro-3,6,10,12,12a-pentahidroxi-6-metil-1,11-dioxonaftaceno-2-carboxamida OU (4S,6S,12aS)-4-(dimetilamino)-3,6,10,12,12a-pentahidroxi-6-metil-1,11-dioxo-1,4,4a,5,5a,6,11,12a-octahidrotetracene-2-carboxamida.]] A tetraciclina é un antibiótico policétido de amplo espectro, principal representante do grupo das tetraciclinas, producido polo xénero de actinobacterias Streptomyces, utilizado contra moitas infeccións bacterianas. Funciona como un inhibidor da síntese proteica. A partir da tetraciclina poden obterse diversos derivados semisintéticos, que son antibióticos do grupo das tetraciclinas, que comparten a mesma estrutura molecular de 4 aneis.
Aplicacións
Utilízase moito como tratamento do acne e rosácea e foi historicamente importante no tratamento do cólera. É o tratamento de primeira liña para a febre das Montañas Rochosas (Rickettsia), febre Q (Coxiella), psittacose e linfogranuloma venéreo (Chlamydia), e para erradicar nas vías nasais o meningococo. A tetraciclina utilizouse durante o estalido da peste na India en 1992.
Como a tetraciclina se absorbe nos ósos, utilízase como marcador do crecemento óseo en biopsias humanas. O marcado con tetraciclina serve para determinar a cantidade de crecemento óseo nun certo período de tempo, xeralmente un período de aproximadamente 21 días. A tetraciclina que se incorpora no óso mineralizado pode detectarse pola súa fluorescencia. Ao facer o dobre marcado con tetraciclina, adminístrase unha segunda dose de 11 a 14 días despois da primeira, e a cantidade de óso formado durante ese interevalo pode calcularse medindo a distancia entre as dúas marcaxes fluorescentes.
A tetraciclina utilízase como biomarcador na natureza para detectar o consumo polos animais salvaxes de cebos que conteñen medicinas ou vacinas.
A tetraciclina utilízase en bioloxía celular como un axente selectivo nos sistemas de cultivos celulares. Selecciona as células que teñen o xene tetr, que codifica unha proteína de membrana que bombea a tetraciclina fóra da célula.
Historia da tetraciclina
Cando se estudaron restos de esqueletos de hai uns 1.600 anos de Nubia (hoxe no Sudán) na década de 1990 atoparon neles cantidades significativas de tetraciclina; que se supón se orixinaba no proceso de fermentación da cervexa que consumían.
Na época moderna os primeiros antibióticos do grupo das tetraciclinas descubertos foron a aureomicina (clortetraciclina) en 1945, e a terramicina (oxitetraciclina) en 1950. . Un grupo de sete investigadores (K.J. Brunings, Francis A. Hochstein, C.R. Stephens, L.H. Conover, Abraham Bavley, Richard Pasternack, e Peter P. Regna) da compañía Pfizer, participaron, en colaboración con Woodward (que determinara a estrutura da terramicina), na investigación de dous anos de duración, que levou ao descubrimento da terramicina. Houbo varios litixios entre varias compañías sobre a patente da tetraciclina, aínda que chegaron finalmente a un acordo, e o goberno dos Estados Unidos (a Federal Trade Commission) litigou coas compañías por considerar que a tetraciclina, ao producirse por fermentación, non era patentable, pero perdeu finalmente no ano 1982 nos tribunais.
Pobo ieniseiano
miniatura|170px|Un home ienisei-ostiaco (keta) en Rusia. Os ieniseianos son un pobo de Siberia. O pobo ieniseiano habitou en tempos pasados gran parte de Siberia, partes do norte de Mongolia e da China. Formaron parte da Xiongnu, unha confederación de pobos nómades das estepas orientais distribuídos sobre todo ao longo do territorio da actual Mongolia; rexistros legados por Sima Qian mostran como xa desde o século III a. C. controlaban un vasto guó (estado ou territorio controlado por un líder ou soberano), e crearon polo menos unha dinastía chinesa. Pero, hoxe en día, de todos aqueles pobos só perviven os ketas; os ketas modernos viven ao longo do tramo medio oriental do río Ienisei. Segundo o censo de 2010, había 1 220 ketas en Rusia.
Historia
miniatura|O khaganato Rouran. miniatura|Zhao posterior (gris claro) coa su capital, Ye. Non se sabe moito sobre a historia do pobo ieniseiano. Segundo varios historiadores, os ieniseianos formaban parte da Xiongnu e, posibelmente eran a elite gobernante desta confederación. Tamén se suxire que xogaron un papel importante entre os hunos, na Xiongnu e no posterior khaganato Rouran (330-555), e que os mesmos rouran eran de orixe ieniseiana.
O pobo jie, un grupo ieniseiano, creou a dinastía Zhao posterior e conquistou partes do norte da China. Despois dun tempo foron derrotados e asimilados na súa maioría á sociedade han.
Ao igual que o pobo jie, a maioría dos outros grupos ienienanos, exclíndo aos ketas a ao pobo yugh, asimiláronse a outras etnias. Na súa maioría, pobos turcos e mongois substituíron e asimilaron aos ieniseianos.
Os últimos superviventes, o pobo keta, foron conquistados polos rusos e hoxe son un grupo minoritario recoñecido en Rusia.
Algúns autores suxiren tamén que os ienisenianos están directamente relacionados cos pobos indíxenas de América. Especialmente, os pobos na-dené moitas veces se asegura que están vinculados a eles.
Xenética
Os ieniseianos están estreitamente relacionados con outros siberianos, asiáticos orientais e cos pobos indíxenas de América. Son unha poboación mongoloide e pertencen na súa maioría exclusivamente ao haplogrupo Q-M242 do cromosoma Y humano (ADN-Y).
Segundo un estudo recente, o pobo keta e outros ieniseianos orixináronse probabelmente nalgún lugar preto das montañas Altai ou do lago Baikal. Moitos deles asimiláronse a pobos turcos de hoxe. Suxírese que os altais son ​​predominantemente de orixe ieniseiana e estreitamente relacionados co pobo keta. Outros grupos túrquicos siberianos tamén asimilaron moito ao pobo ieniseiano. O pobo keta tamén está intimamente relacionada con varios grupos de nativos americanos. Segundo este estudo, os ieniseianos están ligados a grupos paleo-esquimós.
Hidrato de gas
Os hidratos de gas, tamén chamados clatratos de gas ou hidratos clatratos son sólidos baseados na auga cristalinos, que lembran fisicamente ao xeo, nos cales pequenas moléculas non polares (tipicamente gases) ou moléculas polares con grandes residuos hidrófobos están atrapadas dentro de estruturas con forma de "gaiolas" feitas de moléculas conxeladas de auga unidas por pontes de hidróxeno. Por tanto, trátase de clatratos nos cales a molécula hospedadora é a auga e a molécula hospedada é un gas ou un líquido. Cando o gas atrapado é o metano, denomínanse clatratos de metano, que son moi abondosos. Sen o soporte das moléculas atrapadas, o retículo da estrutura cristalina do hidrato de gas (ou hidrto clatrato) colapsaría orixinando unha estrutura cristalina de xeo convencional ou auga líquida. A maioría dos gases de baixo peso molecular, como o O2, H2, N2, CO2, CH4, H2S, Ar, Kr, e Xe, ou algúns hidrocarburos maiores e freóns, poden formar hidratos ás temperaturas e presións axeitadas. Os hidratos clatratos ou hidratos de gas non son considerados oficialmente compostos químicos, xa que as moléculas que están secuestradas no seu interior nunca están enlazadas á retícula cristalina. A formación e descomposición de hidratos de gas non son reaccións químicas senón transicións de fase de primeira orde. Os seus mecanismos de formación e descomposición detallados a nivel molecular aínda non se comprenden ben. Os hidratos clatratos foron documentados por primeira vez en 1810 por Sir Humphry Davy, que atopou que a auga era un compoñente primario do que se pensaba inicialmente que era cloro solidificado.
Tupan Patera
Tupan Patera é un patera ou cráter volcánico da superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está situado no hemisferio oculto de Ío, nas coordenadas 18,73° N 141,13° O. Tupan é un cráter volcánico ou máis coñecido coma patera, un tipo de cráter volcánico semellante a unha caldeira, con 79 de diámetro medio e cunha profundidade duns 900 m. O volcán foi visto por primeira vez en imaxes de baixa resolución polas sondas Voyager no ano 1979, pero non foi detectada actividade volcánica ata a chegada da sonda Galileo. Despois desta primeira detección, virían máis observacións e deteccións máis precisas por parte da propia Galileo, este volcán recibiría oficialmente o nome de Tupan Patera no ano 1997 por parte da Unión Astronómica Internacional, na mitoloxía Tupí-Guaraní, Tupan era o deus do trono.
Destriana
miniatura|Localización do concello na provincia de León Destriana é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 602 habitantes (2011). Destriana é un concello español da provincia de León, na comunidade autónoma de Castela e León. Atópase na comarca da Valduerna e conta cunha poboación de 441 habitantes (INE 2021). Foi o lugar onde morreu o rei Ramiro III e foi soterrado no ano 984. A súa igrexa de San Salvador é un exemplo do románico.
Estación de Xixón-Cercanías
A estación de Xixón-Cercanías foi unha estación de tren de Feve e Adif da cidade de Xixón, en Asturias. Era cabeceira das liñas que unen a cidade con Ferrol, Llaviana e Palencia.
Hidrato de gas
Os clatratos aparecen na natureza en grandes cantidades. Estímase que nos depósitos de clatratos de metano do fondo oceánico profundo están atrapadas unhas 6,4×1012 toneladas de metano. Ditos depósitos poden atoparse por exemplo na plataforma continental norueguesa. Os clatratos tamén abundan no permafrost, como por exemplo no delta do río Mackenzie no noroeste do Ártico canadense. Estes hidratos de gas natural considéranse unha vasta reserva de fontes de enerxía, pero polo momento non existen métodos de extracción rendibles. Os clatratos de hidrocarburos causan problemas á industria do petróleo, porque poden formarse no interior dos oleodutos, o que pode chegar a entupir o conduto. Propúxose que realizar o depósito no océano profundo de clatraro de dióxido de carbono sería un bo método para eliminar este gas de efecto invernadoiro da atmosfera para así controlar o cambio climático.
Destriana
Historia
Grupos de Orniacos pertencentes aos pobos asturianos asentáronse polo val do río Ornia ou Guernia (Duerna).
Tupan Patera
As observación adicionais da sonda Galileo co seu espectrómetro de mapeo no infravermello (NIMS) entre os anos 1996 e 2001 revelaron que Tupan é un volcán decote activo, visible na meirande parte da observación feitas con NIMS do hemisferio oculto de Io. A Galileo tomou imaxes en cor de alta resolución e tamén no espectro próximo ó infravermello de Tupan Patera durante o seu encontro do 16 de outubro do 2001. Estes datos revelaron lava de silicatos escura e morna, tanto no leste coma no oeste do chan do patera, con illas de material brillante e frío no centro. Tamén foi observado material de cor tirando a vermella ó longo das marxes da illa brillante, así coma en brillantes planicies ó sueste do volcán. Isto é indicativo dunha pequena cadea do sulfuro emitido a través dos respiradoiros do chan do patera pola recente actividade volcánica. A illa é máis ben unha enorme laxa, a cal esta perfilada con material escuro varado. Esta liña de material escuro pode se-lo resultado da lava que rechea o chan do patera, cando esta perde o gas ó ir arrefriando ou cando a lava volve a afundirse na cámara de magma. Alternativamente, a liña de material varado pode ser creada pola acción volcánica limitada ó longo dos bordos do patera. A mestura de materiais escuros e materiais laranxas-vermellos na parte occidental do volcán pode ser debido ó resultado da fusión do sulfuro procedente da illa central e da parede do patera, que cubrirían o material escuro desta área. Esta teoría está apoiada nas temperaturas máis frías detectadas na parte occidental de Tupan, suficientemente frías para soporta-la fusión e solidificación do sulfuro, comparativamente coa moito máis escura parte oriental. A morfoloxía de Tupan Patera podería ser concordante co que acontece cunha laxa que se está a exhumar a si mesma.
Despois do último sobrevoo da sonda Galileo sobre Ío en xaneiro do ano 2002, Tupan permaneceu activo, isto foi detectado nas emisións termais do volcán vistas a través do telescopio terrestre Keck e pola sonda New Horizons. Un grande erupción en Tupan foi detectada por astrónomos usando o telescopio de 10 m. con óptica adaptativa do observatorio Keck o 8 de marzo do 2003. A parte destas erupción, deuse máis actividade en Tupan durante a misión Galileo e que persistiría con posterioridade, tendo variacións episódicas na intensidade dentro do chan do patera, de xeito semellante, aínda que con niveis de enerxía máis baixo, a Loki Patera.
Carelia
250px|miniatura|Mapa das rexións tradicionais de Carelia.
Estación de Xixón-Cercanías
Concentraba os servizos de proximidades, aínda que tamén paraban na estación trens de longa e media distancia. A estación foi pechada para deixar sitio para a construción do MetroTrén e con iso, o soterramento do ferrocarril en Xixón. Entre outubro e novembro de 2014 procedeuse á súa demolición. Actualmente, todos os trens usan a estación Xixón-Sanz Crespo.
Destriana
Historia
Durante a Reconquista estas terras foron repoboadas grazas á protección dunha fundación monástica prebenedtina, baixo o patrocinio de San Miguel Arcángel. Este mosteiro foi fundado a principios do século X (entre os anos 931-951) polo monarca leonés Ramiro II (fillo do rei Ordoño II). O monarca dotou a San Miguel das propiedades reais conquistadas ao longo da chaira da Duerna.
Carelia
Carelia (en carelio, finés e estoniano: Karjala; Карелия, Karelija, historicamente Корела, Korjela; Karelen), a terra do pobo carelio, é unha rexión da Europa setentrional de importancia histórica para Finlandia, Rusia e Suecia. Actualmente a rexión está dividida entre Finlandia (formando as rexións de Carelia do Norte e Carelia do Sur), e o noroeste de Rusia (formando os suxeitos federais da República de Carelia e o óblast de Leningrado).
Historia
As primeiras probas de presenza humana na rexión datan da idade do xeo, aproximadamente 7 ou 6 milenios AEC, e adicábanse á caza e á pesca. Tratábase de tribos fino-ugrias (Korela, Sum, Ves e Saami) que habitaron as áreas do istmo de Carelia e o norte do lago Ladoga, entre este e o lago Onega (Ves), e máis ao norte (Saami), mais posteriormente estendéronse ata a costa do mar Branco, ao mesmo tempo que tribos eslavas penetraron neses territorios e axudaron no desenvolvemento de actividades como a agricultura e o comercio marítimo. No primeiro milenio AEC as persoas que habitaban a rexión puideron extraer e procesar o ferro, así como cultivar e criar gando.
Destriana
Historia
A importancia que acadou este convento débese no feito de que durante anos foi lugar de enterramento de notables personaxes como San Fortiz, bispo de Astorga (920-931), ou o rei Ramiro III, fillo de Sancho o Gordo e neto de o fundador do Convento, Ramiro II. O rei Ramiro III tivo que soportar unha rebelión que estalou contra el en Galicia dirixida polo seu curmán Vermudo, que foi coroado Rei de Galicia en 982 como Vermudo II (alcumado El Gotoso). Vermudo II presentou batalla ao rei leonés en Portilla de Areas no ano 983, con resultados desfavorables para ambos bandos. Despois da guerra Ramiro III retirouse ao mosteiro de Destriana. baixo a protección do seu titor Rubesind, abade de San Miguel dende o ano 970. Ramiro III morreu no ano 984 en plena mocidade (apenas tiña 24 anos) e foi enterrado no recinto monástico, probablemente no sarcófago de mármore branco que hoxe actúa como "poyo" na entrada da igrexa do Salvador. O rei Ramiro III morreu en Destriana o 26 de xuño de 984 e foi enterrado no mosteiro de San Miguel da mesma localidade. Dous séculos despois, o rei Fernando II de León mandou trasladar o corpo de Ramiro III da igrexa de San Miguel de Destriana á catedral de Astorga. No século XVI perdera todo rastro da súa tumba, malia a sospeita de que ben podería tratarse dun dos dous da capela maior, que se cría que albergaban os restos de dous infantes.
Carelia
Política
miniatura|Sede do Parlamento da República de Carelia. Carelia encóntrase politicamente dividida entre Finlandia e Rusia. A República de Carelia é un suxeito federal constituído como tal en 1991 a partir da República Autónoma Socialista Soviética de Carelia. O istmo de Carelia pretence administrativamente ao óblast de Leningrado, logo de que Finlandia cedera o territorio logo da Guerra de Inverno en 1940. A parte finlandesa consiste en partes das rexións (en finés maakunta) de Carelia do Norte e Carelia do Sur.
Lingua
A lingua carelia é a lingua propia do pobo carelio. Trátase dunha lingua urálica da pola das linguas fino-bálticas estreitamente relacionada co finés.
Destriana
Historia
Ao longo de todo o curso do río Duerna retiráronse grandes cantidades de terra para extraer ouro atopado nos depósitos aluviais. Tomando como referencia os datos que existen sobre a riqueza media de ouro por metro cúbico, extraéronse aproximadamente máis de 1500 quilos de ouro. Destriana tivo unha certa prosperidade económica baixo a administración do Priorato de San Marcos e o control xudicial da Inquisición, que exhibe o seu escudo (cruz latina, espada e pluma) nun edificio do ano 1808, asentando no seu lugar algunhas casas fidalgas. como demostran as casas blasonadas das estirpes San Julián, Flórez, Miranda, Osorio e Valcarce.