cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Explosión de Halifax
Investigación
Drysdale tamén supervisou o primeiro xuízo por litixio civil, no que os propietarios dos dous navíos procuraban reparacións polos danos o un por parte do outro. A súa decisión do 27 de abril de 1918 determinou que o Mont-Blanc era o único culpable. As apelacións subsecuentes na Corte Suprema do Canadá o 19 de maio de 1919, e no Comité Xudicial do Consello de Estado en Londres o 22 de marzo de 1920), determinaron que o Mont-Blanc e o Imo eran igualmente culpables de erros de navegación que deron lugar á colisión. Ningún dos dous bandos foi condenado por ningún crime nin procesados por ningunha acción que tivese precipitado o desastre.
Reconstrución
miniatura|Traballadores despexando cascallos na estación de North Street Pouco despois da explosión comezaron os traballos para despexar os cascallos, reparar os edificios danados e establecer aloxamentos temporais para os sobreviventes que quedaran sen fogar pola explosión. A finais de xaneiro de 1918 había aínda unhas 5 000 persoas sen refuxio. O comité de reconstrución baixo mando do coronel Robert Low construíu 832 novas unidades de vivendas, amobladas cos fondos do Massachusetts-Halifax Relief Fund.
O servizo de trens reiniciouse de forma parcial dende unha terminal temporal no South End da cidade o 7 de decembro. O servizo de trens volveu ser completo o 9 de decembro cando as vías quedaron limpas de cascallos e se reabriu a estación de North Street. A Canadian Government Railways creou unha unidade especial para despexar e reparar as vías de ferrocarril e para reconstruír os peiraos de ferrocarril e o estaleiro naval. A maioría dos peiraos volveron a estar operativos a finais de decembro e completamente reparados en xaneiro.
O barrio de Richmond no North End de Halifax levouse a peor parte da explosión. En 1917 Richmond estaba considerado un barrio de clase obreira e tiña poucas estradas pavimentadas. Trala explosión a Halifax Relief Commission viu a reconstrución de Richmond como unha oportunidade para mellorar e modernizar o North End. O arquitecto civil Thomas Adams e a empresa de Montreal Ross and Macdonald foron contratados para deseñar un novo plan de vivendas para a zona de Richmond. Adams, inspirado polo movemento vitoriano das cidades xardín, procurou deseñar accesos públicos a espazos verdes e crear un barrio urbano de baixas alturas, baixa densidade e multifuncional. O deseño incluía 326 grandes vivendas en liña nun bulevar pavimentado. As especificacións indicaban tamén que as vivendas debían construírse cun novo material ignífugo, bloques de cemento comprimido coñecidos co nome de Hydrostone. O primeiro destes fogares foi ocupado en marzo de 1919. Unha vez rematado, o barrio dispuxo de vivendas, negocios e parques, que contribuíron a crear un novo sentido de comunidade no North End de Halifax, converténdose en tempos modernos nun barrio luxoso e nun distrito comercial. Pola contra, a zona tamén subdesenvolvida e igualmente pobre de Africville non se incluíu nos traballos de reconstrución.
Organización Obreira
Organigrama
O seu voceiro foi Organización Obreira (1972-1974), tamén publicou un boletín dirixido aos mariñeiros, O Noso Mañán.
Explosión de Halifax
Reconstrución
Tódolos edificios do estaleiro de Halifax precisaron algún grao de reconstrución, ó igual que o HMCS Niobe e os propios peiraos. Ningunha das patrulleiras e dragaminas da Armada Real Canadense sufriu dano algún. O primeiro ministro Robert Borden comprometeuse a que o seu goberno "cooperaría de tódalas formas posibles para reconstruír o porto de Halifax", afirmando que era "da maior importancia para o Imperio". O capitán Symington do USS Tacoma estimara que o porto non estaría operacional durante varios meses, mais o primeiro convoi partiu do mesmo o 11 de decembro e as operacións no estaleiro retomáronse antes do Nadal dese ano.
Impacto e legado
miniatura|Halifax Explosion Memorial Bell Tower A explosión de Halifax foi unha das explosións artificiais non nucleares máis grandes da historia. Unha comparación exhaustiva de 130 grandes explosións por parte do historiador local Jay White en 1994 concluíu que a de Halifax "non ten oposición na magnitude total sempre que se consideren xuntos cinco criterios: número de baixas, forza da explosión, radio da devastación, cantidade de material explosivo e valor total da propiedade destruída". Durante anos posteriores a explosión de Halifax serviu como estándar para comparar outras grandes explosións. Robert Oppenheimer estudou a explosión para estimar que o poder explosivo da bomba atómica sería de entre 3 e 5 veces maior que esta, e un artigo da revista Time sobre o bombardeo atómico de Hiroshima afirmou que o poder explosivo da bomba Little Boy era sete veces maior que a explosión de Halifax.
Organización Obreira
Organigrama
Dirixíao un Comité Executivo que compuñan dez persoas, Xosé Anxo García Méndez foi o seu secretario xeral, existían tres Comités de Zona na área de Vigo. O sindicato tiña arredor dun cento de militantes, a maioría de Vigo, pero houbo militantes en todas as cidades galegas.
Explosión de Halifax
Impacto e legado
Segundo a profesora da Universidade Dalhousie Victoria Allen, as múltiples feridas oculares resultantes do desastre deron lugar a que os médicos adquirisen unha mellor comprensión de como tratar este tipo de lesións, e "co recentemente formado Canadian National Institute for the Blind, Halifax pasou a ser coñecida internacionalmente como un centro para o coidado dos cegos". A falta de coidados pediátricos coordinados nun desastre deste tipo foi algo que notou William Ladd, cirurxián de Boston que chegara á cidade para axudar nas tarefas de rescate. As súas percepcións do resultado desta explosión acredítanse xeralmente como a súa inspiración para converterse nun dos pioneiros da cirurxía pediátrica en Norteamérica. A explosión de Halifax tamén inspirou unha serie de reformas sanitarias no Canadá, incluíndo melloras do saneamento público e na obstetricia.
miniatura|esquerda|Monumento co pedazo da áncora do Mont Blanc no lugar no que caeu trala explosión Afectando a virtualmente tódalas familias e colectivos traballadores de Halifax, o evento foi significativamente traumático para a comunidade sobrevivente, polo que a súa lembranza foi reprimida en gran medida. Trala conmemoración do primeiro aniversario, a cidade deixou de conmemorar a explosión durante décadas. O segundo evento conmemorativo oficial foi no 50º aniversario do evento en 1967, e posteriormente volveu a quedar reprimido. En 1964 comezou a construción da Biblioteca Memorial Norte de Halifax, deseñada para conmemorar ás vítimas da explosión. A entrada desta biblioteca incluía o primeiro monumento creado en recordo da explosión, a Halifax Explosion Memorial Sculpture creada polo artista Jordi Bonet. A Halifax Regional Municipality desmantelou a escultura en 2004 por mor dos danos que sufrira co paso do tempo. A Halifax Explosion Memorial Bell Tower construíuse en 1985 con campás de carillón procedentes dunha igrexa próxima nunha grande escultura de cemento en Fort Needham Hill, orientada a "zona cero" da explosión. Esta torre é a localización dunha cerimonia anual cada 6 de decembro. Na estación de bombeiros de Halifax hai outro memorial na honra dos bombeiros que faleceron en servizo o día da explosión. Varios fragmentos do Mont-Blanc ensambláronse en diversos monumentos en memoria da explosión en Albro Lake Road en Dartmouth, en Regatta Point e noutros lugares da zona. Tanto na Biblioteca Memorial Norte de Halifax coma no Museo Marítimo do Atlántico hai un libro conmemorativo exposto coa lista dos nomes de tódalas vítimas coñecidas, e o museo acolle unha grande exposición permanente sobre a explosión. Harold Gilman recibiu o encargo de crear un cadro en memoria do evento, O porto de Halifax ó anoitecer, que segundo unha análise de Richard Thomson "di moi pouco sobre a recente devastación, xa que o punto de vista está afastado e a baía semella inalterada".
Organización Obreira
Proceso de disolución
OO viviu un conflito interno entre os partidarios de integrarse na Organización Marxista-Leninista de España (OM-LE) e aqueles que desexaban manter unha maior relación coa Unión do Povo Galego. Unha parte acabou integrándose no OM-LE, que foi a orixe do Partido Comunista Reconstituído e dos GRAPO, e outra parte marchou á UPG, aínda que tras a formación do PC-r unha parte ingresou nel. Organización Obreira disolveuse en xuño de 1974.
Explosión de Halifax
Impacto e legado
A novela de Hugh MacLennan titulada Barometer Rising e publicada no ano 1941 está ambientada en Halifax no momento da explosión e inclúe unha descrición estudada do seu impacto na cidade. Na mesma liña, o xornalista Robert MacNeil publicou en 1992 Burden of Desire, usando a explosión como unha metáfora para ilustrar os cambios sociais e culturais daquela época. O tenente coronel Frank McKelvey Bell usou o xénero de romance para levar o evento á ficción na novela curta A Romance of the Halifax Disaster de 1918, na que narra a historia amorosa dunha muller nova e un soldado ferido. Keith Ross Leckie escribiu o guión dunha miniserie de televisión titulada Shattered City: The Halifax Explosion en 2003, que toma o título pero sen ter relación co libro histórico Shattered City: The Halifax Explosion and the Road to Recovery de Janet Kitz publicado en 1990. Esta miniserie recibiu críticas negativas pola súa distorsión dos feitos e as súas inexactitudes.
En 1918 Halifax envioulle unha árbore de Nadal á cidade de Boston como agradecemento e recordatorio da axuda recibida inmediatamente tralo desastre por parte da Cruz Vermella de Boston e do Comité de Seguridade Pública de Massachusetts. O regalo retomouna en 1971 a Christmas Tree Producers Association do condado de Lunenburg, que comezou a realizar unha doazón anual dunha grande árbore para promover a exportación de árbores de Nadal ademais de recoñecer o apoio de Boston á cidade. O goberno de Nova Escocia fíxose cargo desta tradición posteriormente para continuar co xesto de boa vontade e para facer promoción do comercio e do turismo da zona. Esta considérase a árbore oficial de Nadal de Boston e ilumínase no parque Boston Common durante toda a tempada festiva.
Paulo Novás
miniatura|300px|Arriba, á dereita, con traxe escuro e gravata, Paulo Novás co alumnado do Instituto. Paulo Novás Souto, nado en São Paulo o 16 de abril de 1899 e finado en Pontevedra o 12 de novembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
miniatura|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12/11/1936. Nado no Brasil, retornou coa familia a Galicia sendo novo. Fíxose mestre polo Plano de Estudos de 1914. Foi mestre da escola mixta de Sacos, Cotobade (1925-1927), e despois en Cobres, Vilaboa. Creada en 1931 unha sección de Escola Preparatoria de Ingreso no Instituto de Pontevedra, accedeu a esta praza. Pertenceu á comisión organizadora da Casa del Maestro de Pontevedra. Militou de Acción Republicana, e despois en Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra sumarísimo o 1 de novembro. Condenado a morte, foi fusilado na estrada de Campañó o 12 de novembro de 1936.
The Libertines
The Libertines é unha banda inglesa formada en Londres en 1997 por Carl Barât (voces/guitarra) e Pete Doherty (voces/guitarra). O grupo, centrado na parella de compositores formada por Barât e Doherty, tamén inclúe a John Hassall (baixo) e a Gary Powell (batería). A banda é unha das principais representantes do movemento garage rock revival no Reino Unido.
A banda conseguiu certa notoriedade a principios doas anos 2000. A pesar de que o seu éxito entre o gran público foi inicialmente limitado, este medrou rapidamente, chegando a conseguir un sinxelo número 2 e un álbum número 1 no Reino Unido. En decembro do ano 2004, o seu auto-titulado segundo álbuma foi votado o segundo mellor álbum do ano pola revista NME. Ámbolos dous discos do grupo foron producidos por Mick Jones, da banda The Clash.
A pesar do seu éxito de crítica, a música da banda foi eclipsada acotío polos seus conflitos internos, derivados da adición de Doherty ao crack e á heroína, que finalmente levou á ruptura da banda. Doherty ten afirmado que a separación debeuse ás difíciles relacións entre el e Barât, e non aos seus problemas coas drogas.
E agosto do 2010 os catro membros de The Libertines reuníronse para realizar unha serie de concertos, que recibiron unha resposta positiva dos seareiros e a prensa.
Pipino de Herstal
Pipino II de Heristal ou Pipino o Mozo, nado en Heristal, circa 635 e finado en Jupille, Bélxica o 16 de decembro de 714, foi o Mordomo de Palacio de Austrasia. Fillo de Ansexiselo e de Begga, fillo de Pipino I o Vello.
Traxectoria
Importante propietario terratenente, gozaba dun gran número de adeptos que reforzaron o seu poderío e o dos seus sucesores. Moito máis prudente que o seu tío Grimoaldo I, non se aproveitou da súa situación para colocar á súa familia desprazando aos merovinxios.
Cando Ebroíno morreu en 681, Pipino reconciliouse co mordomo de palacio de Neustria, Waratton, recoñecendo a Teodorico III como rei franco, pero debeuse enfrontar a Berchar, sucesor de Waratton e, en 687, conseguiu que os neustrianos se retirasen, definitivamente, a Tertry.
Pipino II recoñeceu de novo como rei a Teodorico II, pero erixiuse como mordomo de palacio de todo o reino franco. Impuxo a autoridade franca sobre os alamáns, os frisóns e os francóns, axudando ás primeiras misións evanxelizadoras en Xermania.
A súa sucesión foi difícil, os seus fillos Drogón e Grimaldo morreron antes que el, quedando os seus fillos pequenos, Teodebaldo, Arnaldo e Hugo, a cargo da súa avoa Plectrude, rexente, e será o seu fillo ilexítimo, Carlos Martel, o que asumirá o poder.
Rinoceronte (obra de teatro)
Rinoceronte (título orixinal en francés: Rhinocéros) é unha obra de teatro escrita por Eugène Ionesco en 1959. Está considerada como unha das obras máis destacadas do Teatro do absurdo. A obra está escrita en francés, todos os personaxes, tanto principais coma secundarios representan personalidades definidas e ben recoñecibles.
Argumento
Ao longo de tres actos, os habitantes dunha pequena vila de Francia vense convertidos en rinocerontes. A fígura principal da obra, Bérenges, un home común e sinxelo, a miúdo minusvalorado e criticado pola súa adicción ao alcohol, resulta ser o único humano que non desenvolve esta metamorfose.
Rinoceronte foi a miúdo interpretado como unha metáfora do xurdimento dos fascismos na Europa anterior á segunda guerra mundial, desta maneira trata temas controvertidos como a conformidade, ou os conceptos de cultura ou moral.
Adaptación ó cine
A obra foi adaptada ao cine en 1973 por Tom O´Horgan e protagonizado por Zero Mostel e Gene Wilder.
Tradución ao galego
No ano 2004 foi publicada en galego por Edicións Laiovento, en tradución de Henrique Harguindey Banet.
Cordeiro
Cordeiro pode referirse a:
Magnesia do Sípilo
Magnesia do Sípilo (Magnesia Ad Sipylum, Μαγνησία ὑπὸ Σιπύλῳ) foi unha cidade de Lidia na parte noroeste do monte Sípilo (Sipylus) e na parte sur do río Hermo (Hermus). Como a súa homónima de Xonia é supostamente unha fundación da xente de Magnesia de Tesalia.
A súa fama deriva da importante batalla librada nas súas murallas entre os romanos dirixidos polos Escipións, e Antíoco III o grande o -190, na que o rei seléucida foi derrotado e perdeu acto seguido as súas posesións en Asia Menor. A cidade rendeuse rapidamente aos romanos.
Durante a guerra con Mitrídates do Ponto no século -I, os habitantes da cidade defendéronse do ataque dos pónticos.
Durante o reinado de Tiberio a cidade foi destruída por un terremoto e o emperador deu diñeiro para a súa reconstrución.
Aínda era unha cidade de certa importancia ao século V e continúa sendo mencionada durante o período bizantino.
Foi tamén residencia temporal dos sultáns turcos.
Carl Spitzweg
miniatura|dereita|200px|Carl Spitzweg.
Magnesia do Sípilo
O seu nome moderno é Manisa e as ruínas da antiga cidade son moi pouco importantes.
Carl Spitzweg
Carl Spitzweg, nado en Unterpfaffenhofen o 5 de febreiro de 1808 e finado o 23 de setembro de 1885, foi un pintor alemán do Romanticismo, considerado entre os representantes máis importantes do período Biedermeier.
Traxectoria
Foi o segundo de tres fillos de Franziska e Simon Spitzweg. O seu pai, rico mercador,fíxolle estudar farmacia. Carl comezou a pintar logo dunha enfermidade en forma autodidacta, copiando os traballos dos mestres flamengos. As súas primeiras obras propias foron contribucións a revistas satíricas.
Máis tarde, Spitzweg visitou os centros artísticos europeos, onde estudou a obra de varios artistas e refinou a súa técnica e estilo: nas súas viaxes visitou Praga, Venecia, París, Londres e Bélxica.
As súas últimas obras son case todas retratos humorísticos e excéntricos.
Illa Mono
A illa Mono é unha illa volcánica no noroeste das Illas Salomón. Está separado polo estreito de Blanche Harbour da Illa Stirling e das outras illas de coral que o rodean. O pobo de Falamai é o principal núcleo de poboación da illa. A illa está bordeada por cantís de pedra calcaria de máis de vinte metros de altura. A illa ten ao redor de 1800 habitantes.
Historia
A Illa Stirling converteuse nunha enorme pista de aterraxe dos aliados, que foi abandonado logo do termo da guerra.
Turismo
a Illa Mono é un paraíso para o mergullo e é de cando en vez un porto de escala para os buques de cruceiro.
Alberguería, Moraime, Muxía
Alberguería é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 49 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 26 eran homes e 23 eran mulleres.
George Wilhelm Richmann
miniatura|dereita|275px|Gravado que representa o intre en que Richmann e o seu axudante se electrocutan en plena realización do experimento. George Wilhelm Richmann, nado en Pernau (hoxe Pärnu, Estonia) o 11 de xullo de 1711 e finado en San Petersburgo, Rusia, o 26 de xuño de 1753, foi un físico alemán que traballou en Rusia.
Traxectoria
Realizou os seus estudos primario e secundario en Reval (hoxe Tallinn, capital de Estonia). Sendo aínda novo, logra presentar un ensaio sobre Física na Academia das Ciencias de San Petersburgo. Logra así entrar no seu departamento de física, conseguindo un posto de profesor no 1740 e publicando 19 artigos sobre termometría e calorimetría, intercambio de calor e evaporación de líquidos, aire de características elásticas, electricidade, magnetismo e cartografía. No 1744 consegue o posto de xefe do departamento.
Faleceu en 1753 cando realizaba un experimento semellante ao levado a cabo dous anos antes por Benjamin Franklin e que puxo de manifesto a relación existente entre as treboadas e a electricidade. Un raio en forma de bola chocou coa súa cabeza mentres intentaba cuantificar a resposta dunha barra recuberta por un material illante a unha treboada eléctrica.
Carlos Pereira
Co nome de Carlos Pereira podemos referirnos a:
Tuwanuwa
Tuwanawa foi unha cidade hitita situada ao sueste da clásica Capadocia, ao norte de Adaniya (Cilicia). Foi a clásica Tyana a uns 170 km ao sur de Hattusa.
Sobre o -1345 un xefe chamado Anna, que apoiaba ao rei de Arzawa, ocupou Tupaziya na zona do Monte Ammuna, e despois de saqueala pasou por un lago cuxo nome non se conservou (talvez o lago do Sal) e chegou ata Tawanuwa que tamén atacou. O rei Suppiluliumas I derrotouno e dominou a zona.
Castro de Magoira
Castro de Magoira é un castro situado no concello de Cedeira.
É un castro de cumio fortificado cunha sóa liña defensiva con foxo. Ten forma circular duns 100 metros de diámetro.
Jerry Lee Lewis
miniatura|dereita|220px|Jerry Lee Lewis en [[2009.]] Jerry Lee Lewis, nado en Ferriday (Luisiana) o 29 de setembro de 1935 e finado en DeSoto County (Mississippi) o 28 de outubro de 2022, foi un cantante de rock and roll norteamericano, pioneiro do rock and roll e especificamente do rockabilly, converténdose no prototipo de cantante branco rock.
Traxectoria
Comezou como pianista de música relixiosa. Deu o paso ó novo estilo e en 1954 gravou o seu primeiro disco. Contratado pola compañía de Memphis que lanzara a Elvis Presley, a xa célebre Sun Records, en 1957  gravou os exitosos "Greats balls of fire" e "Whole lot a shakin' going on". Estes singles chegaron ao posto número 2 e o número 3 da Bilboard Hot 100. Hoxe son dous clásicos do rock and roll. Compartiu escenario con outros mitos do primeiro rock and roll como Chuck Berry. O seu estilo agresivo (chegou a queimar o seu piano no escenario) valeulle o alcume de killer ("asasino").
A súa carreira truncouse en 1958 por mor do escándalo do seu casamento cunha rapaza de 13 anos (en realidade a súa terceira muller).
A finais dos sesenta recobrou certa notoriedade no eido do country con éxitos como To make love sweeter for you. En 1972 con Chantilly Lace e Think about it darling acadou novamente os primeiros postos nese estilo.
Recuperou a fama mundial coa película biográfica Great Balls of Fire (1989) protagonizada polo actor Dennis Quaid e baseada no libro da súa ex muller Myra.
Lugares da Pastoriza
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Pastoriza.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Pastoriza
Añobres, Moraime, Muxía
Añobres é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 76 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 42 eran homes e 34 eran mulleres.
Junts per Catalunya (partido político)
Junts per Catalunya (abreviado Junts ou JxCat) é un partido político de ideoloxía independentista catalá e apostas transversais mediante o enfrontamento unilateral coa España democrática e a internacionalización do conflito catalán.
Leontyne Price
Mary Violet Leontyne Price, nada o 10 de febreiro de 1927 en Laurel (Mississippi), é unha soprano estadounidense.
Junts per Catalunya (partido político)
A fundación deste partido foi a iniciativa do expresidente catalán Carles Puigdemont xunto con varios membros da coalición homónima Junts per Catalunya (tanto de CNxR -por exemplo, Jordi Sánchez e Elsa Artadi- como do PDeCAT -Jordi Turull, Josep Rull, Joaquim Forn, entre outros— e exmembros de ERC —Toni Comín, Josep Costa, Eusebi Campdepadrós, entre outros) co fin de reestruturar este espazo baixo un partido político unificado, que aspira a ser a "corrente central do catalanismo" baixo un claro "liderado".
Leontyne Price
Traxectoria
Acadou recoñecemento internacional nas décadas de 1950 e 1960, e foi a primeira afroamericana en devir artista principal na Ópera do Metropolitan.
Denominación
Denominación pode referirse a unha denominación de orixe, entre as que destacan: Pode utilizarse tamén co significado de:
Junts per Catalunya (partido político)
O seu proceso congresual comezou en xullo de 2020 (a pesar de ter sido rexistrado no Rexistro de partidos políticos do Ministerio do Interior en xullo de 2018) e non debe confundirse coa coalición Junts per Catalunya. O partido foi creado en xullo de 2020 por Carles Puigdemont, despois de anunciar a súa creación trala ruptura das negociacións co Partido Demócrata Europeo Catalán (PDeCAT) sobre a reorganización do espazo político que inclúe a marca Junts per Catalunya, na que se atopan os posconverxentes xunto con cargos electos doutras tradicións políticas.
Leontyne Price
Traxectoria
Despois de retirarse dos escenarios da ópera en 1985, continuou aparecendo en recitais e concertos orquestrais até 1997.
Junts per Catalunya (partido político)
O congreso fundacional do partido tivo lugar entre o 25 de xullo e o 3 de outubro de 2020, despois de que fose anunciado o 18 de xullo, coa presentación pública de imaxes e identidade corporativa por parte de Elsa Artadi e Marta Madrenas.
O novo partido, Junts, naceu da fusión da Crida Nacional per la República (CNxR),  Acció per la República (AxR), Els Verds-Alternativa Verda (EV–AV) e algunhas correntes do PDeCAT  —como Reagrupament (RI.cat) -, mais tamén incorporou membros dos partidos Demòcrates de Catalunya (DC), Moviment d'Esquerres (MES), Solidaritat Catalana per la Independència (SI) e intentou incorporar membros da CUP, así como os independentistas unilaterais de Esquerra Republicana.
Leontyne Price
Traxectoria
Entre os numerosos recoñecementos e honras á súa traxectoria artística, destacan a Medalla Presidencial da Liberdade (1964), a Medalla Spingarn (1965), o Premio Kennedy (1980), a Medalla Nacional das Artes (1985), 19 Premios Grammy por recitais de ópera e óperas enteiras e un Grammy á carreira artística (1989), máis que calquera outra cantante clásica.
Junts per Catalunya (partido político)
Antecedentes
Despois da separación da coalición Convergència i Unió en xuño de 2015, [17] [18] a nova organización, Convergència Democràtica de Catalunya, formou parte da coalición Junts pel Sí xunto a varios partidos cataláns (incluído ERC) para se presentaren ás eleccións catalás de setembro de 2015,  mais en xullo de 2016, CDC suspendeu a actividade política do partido,  promovendo a formación do novo Partit Demòcrata Europeu Català (PDeCat) este mesmo mes. A anterior CDC mantíñase a nivel formal formando co novo PDeCat a coalición Junts per Catalunya, que concorreu ás eleccións catalás de decembro de 2017.
O 11 de xullo de 2018, Junts per Catalunya, rexistrouse formalmente como partido político no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio de Interior, con sede na Rambla de Catalunya e baixo a presidencia de Laia Canet. De xeito paralelo, en xullo de 2018, o espazo máis próximo ao expresidente Carles Puigdemont (con sede en Bélxica) decidiu promover o movemento político da Crida Nacional per la República (CNxR) co fin de proporcionar unha nova ferramenta á causa independentista, que se rexistraría como partido político o 8 de xaneiro de 2019.
Rexistro do partido (xullo 2018-xullo 2020)
Despois do seu rexistro, permaneceu á sombra da coalición homónima Junts per Catalunya, da que pasa a formar parte xunto aos partidos CDC e PDeCAT. Nos seus dous primeiros anos de existencia non teñen actos propios, nin organigrama definitivo, nin simboloxía ou nomenclatura diferentes á coalición, que participa nas eleccións xerais, municipais e europeas de 2019, esta última baixo o nome Lliures per Europa (Junts).
Ruptura da coalición Junts per Catalunya e congreso fundacional (xullo-outubro 2020)
Como consecuencia das eivas nas negociacións, a contorna de Puigdemont fíxose co control do partido, cambiando tanto a súa sede (da rambla de Catalunya á avenida Diagonal) igual cá presidencia, que pasou de Laia Canet a Carles Valls (alcalde de Balenyà) acción duramente criticada polo PDeCAT, que consideraba ao partido "Junts per Catalunya" como marca rexistrada da súa propiedade.
O congreso fundador, despois de ser anunciado para o 18 de xullo, tivo lugar coa presentación pública de imaxes e identidade corporativa por Elsa Artadi e Marta Madrenas, entre o 25 de xullo de 2020 e o 3 de outubro de 2020, período durante o cal tamén houbo sesións en liña na que participaron moitos dos altos cargos da coalición Junts per Catalunya como Marta Madrenas, Elsa Artadi, Laura Borràs, Meritxell Budó ou o propio Carles Puigdemont. Durante o proceso do Congreso, o Partido permitiu aos seus membros a dobre militancia con outros partidos, ao ter que resolver o organigrama, os estatutos e a súa relación co PDeCAT.
O partido renovou a Executiva a través dunha consulta en liña cos seus membros, con Carles Puigdemont elixido presidente do partido (co 99,3% dos votos) e Jordi Sànchez como secretario xeral co 94,2% dos votos. Os vicepresidentes elixidos foron Jordi Turull, Elsa Artadi, Josep Rius e Anna Erra.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021
O 27 de decembro de 2020, o partido iniciou o proceso para recoller os avais necesarios para concorrer ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021, pois era a primeira vez que se presentaba ás eleccións parlamentarias, tendo en conta que o PDeCAT mantiña os seus dereitos electorais,[42] e durante o mes de novembro levouse a cabo un proceso de eleccións primarias para elixir a candidatura á presidencia da Generalitat na que saíu vencedora Laura Borràs que gañou co 80% dos votos.
O 29 de decembro, o partido anunciou un acordo con Demòcrates de Catalunya, a través do cal os seus candidatos se unirían á lista de Junts. O 31 de decembro, o Moviment d'Esquerres tamén aprobou a adhesión á lista de Junts per Catalunya e, finalmente, a mlitancia do partido validaron a composición das listas electorais, participando 2.644 persoas; é dicir, o 51,56% dun total de 5.128 militantes. A lista electoral para Barcelona estaba encabezada por Carles Puigdemont, con Laura Borràs de número 2. A lista electoral para Xirona estaba encabezada por Gemma Geis. A lista electoral para Lleida estaba encabezada por Ramon Tremosa. A lista electoral para Tarragona estaba encabezada por Albert Batet. O partido obtivo 568.002 votos, o 20,04%, situándose no terceiro posto por detrás de PSC e ERC, e sendo o primeiro en Xirona.
Alan Boguslavsky
Alan Boguslavsky, nado nos Ánxeles (California) o 18 de maio de 1965, é un músico mexicano de orixe estadounidense, coñecido especialmente pola súa etapa como segundo guitarrista de Héroes del Silencio.
Traxectoria
Trasladouse a México sendo aínda moi novo. Foi un curmán seu quen lle ensinou os primeiros pasos coa guitarra, ensinándolle "Hotel California", "Wish You Where Here"... Pero a súa maior aprendizaxe foi nunha viaxe que fixo por Europa, onde se gañaba a vida tocando. Percorreu Europa cunha mochila e a súa guitarra ao lombo.
Cando regresou a México formou un grupo chamado El Huitlacoche e acompañou a Kenny y los Eléctricos. Un día Kenny fixo unha festa na que estaba tamén Pedro Andreu. Enseguida Alan e el fixeron amizade e Pedro convidouno a ver o seu concerto do día seguinte. Alan quedou abraiado pola actuación e polo grupo, e foi saudalos ao camerino.
Meses máis tarde, Juan Valdivia (guitarrista de Héroes del Silencio) suxeriu a idea de incorporar un novo guitarrista, porque os arranxos de El espíritu del vino eran moi complicados, así que o que fixeron foi mandarlle unha carta a Alan, que pasaría a ser un integrante máis do grupo.
Trala separación de Héroes del Silencio, Alan colaborou no primeiro disco de Enrique Bunbury, Radical sonora, e acompañouno na súa xira. Posteriormente, no 1999 creou o seu propio grupo chamado Bogusflow (en principio quíxoo chamar JADE, pero ese nome estaba xa rexistrado) no que estaban algúns dos músicos que tiña Bunbury. Nese ano sacou o seu primeiro disco chamado tamén Bogusflow, que recibiu moitos eloxios.
Johnny Burnette
thumbtime=3844|miniatura|Johnny Burnette, Lonesome train, 1956. John Joseph "Johnny" Burnette (25 de marzo, 1934 – 14 de agosto, 1964), un dos pioneiros do rockabilly. Xunto co seu irmán máis vello, Dorsey Burnette e Paul Burlison, foi membro de The Rock and Roll Trio a comezos dos 50, posteriormente en solitario seguiu unha liña badalista con éxitos como "Dreamin'" e "You're Sixteen". Morreu moi novo ó envorcar a súa embarcación cando pescaba.
Fukaya
Fukaya (深谷市, ふかやし, Fukaya-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao norte da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 137,58 km² de superficie e unha poboación de 145.776 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.060 h/km².
O concello de Fukaya limita cos concellos de Honjō, de Misato, de Yorii, de Ranzan, de Kumagaya (son da prefectura de Saitama); de Ōta e de Isesaki (son da prefectura de Gunma).
Luis Poza Pastrana
Luis Poza Pastrana, nado en Pontevedra en 1909 e finado na mesma cidade o 12 de novembro de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936. dereita|miniatura|Lápida no [[Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]]
Fillo de Celestino Poza Cobas. Médico no Gran Hospital Provincial. Socio do Centro Republicano, militou primeiramente no Partido Radical-Socialista, e ingresou posteriormente no Partido Galeguista (o 1 de agosto de 1935). Era membro do Comité de Cooperación Intelectual de Pontevedra (con Luciano del Río, Evaristo Mosquera Martínez, Javier Andrade Cimadevila, Bernardo Salom de la Hoz e Tabucho Pintos Fonseca), e foi un dos que recibiu en Pontevedra, o 19 de novembro de 1932, a Federico García Lorca. Nas eleccións de febreiro de 1936 participou como orador en mitins da Fronte Popular. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra sumarísimo o 1 de novembro. Condenado a morte, foi fusilado na estrada de Campañó o 12 de novembro de 1936. Foi destituído da súa praza de médico o 18 de agosto de 1936.
Festival Internacional de Xardíns de Allariz
miniatura|Festival Internacional de Xardíns miniatura| miniatura| O Festival Internacional de Xardíns de Allariz (FIXA), inaugurado no 2010, é un festival que se celebra anualmente na vila de Allariz onde, en cada edición, se expoñen ideas e deseños de xardinería ao redor dunha temática central.
Drive Like Jehu
Drive Like Jehu é unha banda estadounidense de post-hardcore procedente de San Diego (California). Formárona en 1990 o guitarrista e vocalista Rick Froberg e o guitarrista John Reis tras a separación do seu grupo Pitchfork, e nela tamén estaban o baixista Mike Kennedy e o batería Mark Trombino. A súa música caracterizábase por composicións multiseccionadas, patróns de guitarra entrelazados, construcións orquestradas e melodías elípticas que producían un distintivo son entre outros grupos de post-hardcore e tivo efecto na evolución do hardcore punk cara o emo.
Festival Internacional de Xardíns de Allariz
Estes proxectos escóllense por un xurado experto entre unha multitude de propostas chegadas dende diferentes lugares da xeografía mundial. Na edición de 2019 reuníronse un total de 37 propostas de lugares como Ourense, Madrid, Barcelona, Arxentina, Chile, Italia, Estados Unidos ou Edimburgo, entre outros.
O Festival Internacional de Xardíns é pioneiro na Península Ibérica, xunto co portugués de Ponte de Lima. Conta con case 38 000 m² divididos en 12 parcelas para a mostra dos deseños temporais, os 10 finalistas, o gañador do ano anterior e unha parcela para o proxecto dos escolares.
Drive Like Jehu
Tras publicar o seu epónimo álbum de estrea en 1991 a través dos selos locais Cargo Music and Headhunter Records, Drive Like Jehu asinou un contrato con Interscope Records xunto coa outra banda de Reis, Rocket from the Crypt. O seu segundo traballo, Yank Crime (1994), conseguiu un seguimento de culto, pero o grupo separouse pouco despois. Reis continuou con Rocket from the Crypt e Trombino converteuse nun exitoso produtor discográfico e enxeñeiro de son, mentres que Froberg e Kennedy seguiron carreiras fóra da músia. Dende 1999 a 2005 Reis e Froberg reuníronse en Hot Snakes, e Reis reeditou Yank Crime a través do seu selo Swami Records. No ano 2014 Drive Like Jehu reuniuse para realizar varios concertos.
Trofeo Cidade de Vigo 1990
A XX edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo entre o 24 e o 26 de agosto de 1990 en forma de torneo triangular. O campión foi o FC Spartak de Moscova.
Sapparanda
Sapparanda foi unha cidade do Imperio Hitita, en Frixia, ao oeste das posesións centrais hititas, onde o rei Suppiluliumas I obtivo unha vitoria sobre Arzawa na primeira das súas campañas como rei, sobre o 1344 a.C..
Albert Serra
Albert Serra, nado en Banyoles en 1975, é un artista e director de cinema independente catalán. Tras estudos de filoloxía e literatura comparada, comeza cunha produción audiovisual que gaña recoñecemento internacional coa súa segunda longametraxe Honor de cavalleria, presentada na Quincena dos Realizadores de Cannes no ano 2006. En 2013 recibe o Leopardo de Ouro en Locarno polo traballo en Història de la meva mort. No seu sétimo filme La mort de Louis XIV, foi convidado á Selección Oficial de Cannes en 2016. Liberté é a recreación cinematográfica da súa obra de teatro presentada en 2018 no salón principal do Berlin Volksbühne.
Armear, Moraime, Muxía
Armear é un lugar da parroquia do Moraime no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 32 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 21 eran mulleres.
Ares Enyalius
Nalgunhas ocasións Ares, deus grego da guerra, é chamado Enyalius ou Ares Enyalius, mentres que noutras Ares Enyalius é considerado o deus da guerra dos espartanos.
Homero refírese a el na súa Ilíada nove veces, en catro das cales é presentado coma Meriones, un dos líderes de Creta durante a Guerra de Troia.
O poeta Alcmán refírese a el coma fillo de Ares e Enio algunhas veces e coma fillo de Cronos e Rea outras.
Segundo o xeógrafo grego Pausanias, os habitantes de Lacedemonia crían que encadeando a súa imaxe impedirían que abandonase a Esparta. Tamén menciona que en Esparta se sacrificaban cadeliños na súa honra.
O historiador grego Polibio comparou o deus romano Marte co deus grego Ares e o deus romano Quirino con Enyalius.
Amer
Amer é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña. Está situada no norte da comarca catalá da Selva e no límite coas da Garrotxa e o Xironés.
Economía
A economía da vila está moi diversificada con agricultura de secaño e de regadío; gandaría bovina, ovina e porcina; industria téxtil, papeleira, alimenticia e químico-veterinaria; embotellamento de augas minerais e turismo.
Comunicación
Atravesado pola estrada C-63, de Santa Coloma de Farners a Olot. Antiga estación de ferrocarril da liña Xirona-Olot.
Nahuriya
Nahuriya foi unha cidade do Imperio Hitita, en situación non coñecida pero seguramente ao noroeste do lago do Sal, que debía de pasar a Arzawa antes do -1350 e foi atacada e saqueada por Suppiluliumas I na primeira das súas campañas como rei, sobre o -1344.
Educación inclusiva
miniatura A educación inclusiva é un concepto teórico da pedagoxía referido ao modo en que a escola debe dar resposta á diversidade. A expresión comezou a aplicarse neste ámbito en 1990, e pretende substituír o de integración, até entón dominante na práctica educativa. O seu suposto básico é que hai que modificar o sistema escolar para que responda ás necesidades de todos o alumnado, en vez de que sexa este o que se adapte ao sistema, integrándose nel. A opción consciente e deliberada pola heteroxeneidade na escola constitúe un dos piares centrais do enfoque inclusivo.
Lista de escafópodos de Galicia
miniatura|Dentalium entalis. A seguinte é unha lista alfabética dos moluscos escafópodos atopados en Galicia. Está baseada na información recollida dos traballos feitos polo experto en malacoloxía galego Emilio Rolán.
Educación inclusiva
Ideas esenciais da educación inclusiva
A educación inclusiva preséntase coma un dereito de todo o alumnado (tanto o infantil, como adolescente como o adulto), e non só daquel cualificado como con necesidades educativas especiais (NEE). Pretende pensar nas diferenzas en termos de normalidade (o normal é que sexamos diferentes) e de equidade no acceso a unha educación de calidade para todos. A educación inclusiva non só respecta o dereito a ser diferente como algo lexítimo, senón que valora explicitamente a existencia desa diversidade. Asúmese así que cada persoa difire doutra nunha gran variedade de formas e que por iso as diferenzas individuais deben ser vistas coma unha das múltiples características das persoas. Polo tanto, inclusión total significaría a aposta por unha escola que acolla a diversidade xeral, sen ningunha exclusión, nin por motivos relativos á discriminación entre distintos tipos de necesidades, nin por motivos relativos ás posibilidades que ofrece o centro educativo.
Lista de escafópodos de Galicia
Este filo contén arredor de trescentas especies vivas, das cales seis foron atopadas con maior ou menor abundancia nas costas galegas.
Educación inclusiva
Ideas esenciais da educación inclusiva
Desde esta postura resultan criticables, polo seu carácter excluínte, os modelos de integración baseados no uso de espazos e tempos separados para o traballo con determinados alumnos con problemas. Pola contra, favorécense as prácticas educativas e didácticas que non só acollan a diversidade, senón que tiren proveito dela.
Lista de escafópodos de Galicia
A taxonomía da fauna malacolóxica está sometida a bastantes cambios debido ás novas achegas de información científica polo que precisa de revisións periódicas para podermos engadir os novos datos obtidos.
Educación inclusiva
Ideas esenciais da educación inclusiva
Se a heteroxeneidade constitúe un valor, a homoxeneización na escola, que á súa vez ocorre como resultado das prácticas selectivas nos sistemas educativos, é vista desde esta perspectiva como un empobrecemento do mundo de experiencias posibles que se ofrece ao alumnado, prexudicando tanto aos escolares mellor "dotados" como aos "menos dotados".
Os principios da escola inclusiva están ideoloxicamente vencellados coas metas da educación multicultural.
Posta en funcionamento
A educación inclusiva supón un modelo de escola no que o profesorado, o alumnado e as nais e pais participen e desenvolvan un sentido de comunidade entre todos os participantes, teñan ou non discapacidades, ou pertenzan a unha cultura, raza ou relixión diferente. Preténdese unha reconstrución funcional e organizativa da escola integradora, adaptando a instrución para proporcionar apoio a todo o estudantado. Neste modelo, o profesorado ordinario e o profesorado especialista ou de apoio traballa de modo conxunto e coordinado dentro do contexto natural da aula ordinaria, favorecendo o sentido de pertenenza á comunidade e a necesidade de aceptación, sexan cales fosen as características de cada alumno ou alumna.
Delimitación conceptual entre integración e inclusión
Aquí se expoñen algunhas diferenzas esenciais entre integración e inclusión:
A inclusión baséase nun modelo sociocomunitario no que o centro educativo e a comunidade escolar están fortemente implicados, o que conduce á mellora da calidade educativa no seu conxunto e para todo o alumnado. Trátase dunha organización inclusiva en si mesma, na que se considera que todos os membros están capacitados para atender a diversidade.
A inclusión propón un currículo inclusivo, común para todo o alumnado, no que implicitamente se vaian incorporando esas adaptacións. O currículo non debe entenderse como a posibilidade de que cada alumno ou alumna aprenda cousas diferentes, senón máis ben que as aprenda de diferente xeito.
Discusión
Unha crítica frecuente á pedagoxía inclusiva baséase no temor a que o alumnado mellor dotado quede atrás e non sexa suficientemente estimulado polo sistema. Non obstante, diversos estudos demostraron estatisticamente que a diversidade non só favorece aos máis débiles, senón que tamén o alumnado "mellor dotado" obtén amplo proveito dela. Así o demostran os estudos realizados en torno ao programa de valoración internacional de estudantado realizado pola OCDE (véxase Informe PISA).
Outra visión crítica sostén que se se acabase coa selección que hoxe opera no ensino básico e medio só se obtén unha maior proporción de aspirantes á educación superior ou universitaria, onde antes ou despois tería que existir un filtro social que impedise o masivo e innecesario ingreso nas universidades.
Critícase ademais á inclusión que non considera suficientemente a sobrecarga adicional que significaría para o profesorado, esixindo un desmedido aumento das horas de traballo dedicadas a planificación e posta en funcionamento, moito máis complexa cun currículo para todos. A posta en práctica significaría ademais unha completa revisión dos plans e programas universitarios para a formación do profesorado, cos correspondentes custos financeiros e burocráticos que implicaría.
Por outra banda, critícase o aspecto de que existirían grupos con necesidades especiais para os que o actual sistema de escolas especiais sería plenamente beneficioso, xa que a escola lles outorgaría a posibilidade de encontro entre iguais e axudaría á formación da súa identidade. Isto sería moi evidente no caso das discapacidades sensoriais (trastornos da vista ou da audición e a linguaxe) e a escola inclusiva non lles ofrecería esta posibilidade. Os partidarios da inclusión desestiman esta crítica co argumento de que xustamente unha identidade propia sa e sen dano para a autoestima só se pode desenvolver en medio da diversidade e nun contexto de igualdade de oportunidades.
Con todo, a concreción da inclusión non se debe centrar só no ámbito educativo, nin tampouco exclusivamente enfocarse no tocante ás persoas con necesidades educativas especiais. As súas concepcións son igualmente extensibles a outros sectores da vida social. A súa aplicación como principio reitor en instancias locais de toma de decisión (coma os gobernos locais) podería axudar a impedir a discriminación ou a segregación de determinados grupos en desvantaxe (a mocidade, as mulleres, as minorías sexuais ou as minorías raciais, por exemplo).
Marco legal en Galiza
Tanto a Lei Orgánica de Educación (2004) como o currículo da educación primaria de Galiza (2007) mencionan explicitamente que as escolas deben ser inclusivas.
Tyana
Tyana ou Tiana foi unha cidade de Capadocia que recibiu o nome dun rei de Tracia chamado Toas. Estaba ao pé dos montes Tauro, preto das portas Cilicias e á beira dun río afluente do Lamos. Foi capital do distrito da Tyanitis.
No reinado de Caracalla converteuse en colonia romana. Foi parte despois do imperio de Palmira e reconquistada por Aureliano o 272. Valente fíxoa capital da provincia de Cappadocia secunda.
Tiña nas inmediacións un templo de Zeus ao bordo dun lago nunha chaira pantanosa. A auga do lago era fría, pero tiña unha fonte quente.
Aquí naceu o famoso impostor Apolonio.
Supúxose que era a moderna Kara Izar, pero despois confirmouse que estaba máis ao sur, no lugar hoxe chamado Kiz Izar ao suroeste de Nigde e a medio camiño desta cidade e Erekli. Consérvanse algúns restos da antiga cidade.
Mbava
Mbava é unha illa das Illas Salomón, que se atopa no arquipélago das Illas Nova Xeorxia na Provincia Occidental Atópase ao oeste da Vella Lavella e ao norte de Ranongga.
Paz de Alfredo e de Guthrum
A Paz ou Tratado de Alfredo e Guthrum foi un acordo asinado entre Alfredo o Grande, rei de Wessex, e Guthrum, gobernante viquingo de Anglia Oriental. Non se coñece de certo cando se asinou pero, debeu de ser entre 878 e 890. Este tratado é un dos poucos documentos existentes sobre o reinado de Alfredo. Está conservado en inglés antigo no manuscrito 383 que se atopa no Colexio Corpus Christi da Universidade de Cambridge, e nunha recompilación en latín coñecida como Quadrapartitus.