cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Octa de Kent
Na literatura
Octa aparece na pseudohistórica Historia Regum Britanniae de Godofredo de Monmouth, do século XII. As escenas máis temperás que o presentan tómanse directamente da Historia Brittonum, mentres as escenas máis tardías non teñen ningunha fonte coñecida, e foron probabelmente inventadas por Godofredo. Como na Historia Brittonum, Octa é traído a Gran Bretaña polo seu pai co consentimento de Vortigern. Máis tarde, Vortigern é deposto polo lexítimo rei dos britóns, Aurelio Ambrosio (o histórico Ambrosio Aureliano), e Hengist é capturado e máis tarde executado. Octa leva os seus homes a York e continúa a atacar aos britóns, xunto co seu familiar Eosa. Aurelio cerca York, e finalmente Octa réndese. Negocia unha tregua na cal deixan aos saxóns ficaren no norte de Gran Bretaña do norte como vasalos de Aurelio. Despois da morte de Aurelio, con todo, Octa e Eosa consideran que o tratado xa non os obrigaba e retomaron a súa belixerancia. O novo rei, Uther Pendragon, irmán de Aurelio, leva os seus exércitos contra os saxóns e derrótaos nun ataque nocturno por sorpresa. Toma a Octa e Eosa como prisioneiros, mais eles finalmente escapan e regresan a Xermania. Volven cun grande exército, e Uther enfróntase a eles outra vez nunha batalla na que Octa e Eosa resultan mortos.
Tawhaki Patera
Tawhaki Patera é un cráter volcánico activo na superficie da lúa de Xúpiter, Ío. Está localizado no hemisferio de vangarda (cabeza) nas coordenadas 3,32° N 76,18° O, preto da zona ecuatorial da parte occidental de Media Regio. Tawhaki é un patera de Ío, un tipo de cráter volcánico moi semellante a unha caldeira, ten 49,8 kms de ancho e 550 m de profundidade.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 40ª edición dos Óscar
O gañador foi o filme Ostře sledované vlaky en representación de Checoslovaquia, dirixido por Jiří Menzel.
Tawhaki Patera
Tawhaki Patera foi visto por primeira vez coma unha mancha escura en imaxes de baixa resolución da Voyager 1 en marzo de 1979. Non se tivo constancia de actividade volcánica en Tawhaki ata setembro de 1997, cando foi observado un punto quente brillante dentro da emisión termal en lonxitudes de onda próximas ó infravermello, xusto cando Ío estaba na sombra de Xúpiter, a detección correu a cargo do instrumental da sonda Galileo. Tawhaki puido ser visto tamén coma un punto quente cando Ío estaba baixo unha eclipse en novembro do ano 1997, durante a undécima órbita da Galileo. As altas temperaturas do periódo de erupción cesaron aproximadamente en maio de 1998. Non se sabe con certeza se está dilación son cambios reais na actividade de Tawhaki ou se é debido á pobre resolución das imaxes da Voyager e do instrumental espectroscópico da Galileo (NIMS).
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 40ª edición dos Óscar
Bélxica e o Perú presentaron filmes a competición por vez primeira.
Tawhaki Patera
Tawhaki Patera é un dos varios volcáns dos que se sospeita que sexa responsable da grande erupción do 2 de agosto de 1999, chamada 9908A, unha das maiores erupcións vista en Ío. Aínda que as observacións de baixa resolución feitas dende a Terra non identificaron o volcán ou volcáns implicados na erupción, si definiron a posible zona da erupción, non máis ala do noroeste da Media Regio no hemisferio de vangarda de Ío. O NIMS, a bordo da Galileo, detectou un punto quente entre os un e os cinco micrómetros en Tawhaki durante a 21ª órbita da sonda Galileo en xullo de 1999, un mes antes da erupción. A metade sur de Tawhaki Patera foi vista pola cunha resolución de 260 metros por píxel durante un encontro con Ío o 26 de novembro de 1999, proporcionando así as imaxes de maior resolución que se posúen deste volcán. Isto concorda coas observacións feitas en xullo de 1999, que amosaban o chan de Tawhaki con parte do material máis escuro da zona, suxerindo que esta lava de Tawhaki era moi recente, e tamén concorda coa actividade vista durante a misión da sonda Galileo. Atopouse tamén unha gran canle de lava, chamada máis tarde Tawhaki Vallis, cara o sueste. Esta canle podería estar relacionada coa anterior actividade de Tawhaki Patera, pero non existen imaxes da parte norte do patera e do canal, co cal non se pode aínda afirma-la relación directa entre estes dous accidentes xeolóxicos. En agosto do 2001, o NIMS volveu a dectectar unha pequena subida no nivel de actividade de Tawhaki Patera.
Este patera recibiu oficialmente o nome de Tawhaki no ano 2000, Tawhaki era o deus do lóstrego na mitoloxía maorí. O equipo de imaxes da Galileo suxeriu o nome de Hine-i-tapeka Patera, pero foi escollido o actual Tawhaki Patera.
Acelga
A acelga (Beta vulgaris var. cicla) é unha planta herbácea bianual cultivada como anual, de follas grandes e zumarentas co nervio central moi desenvolvido. Pódese consumir toda a planta de se colleitar cando as follas son pequenas, se estas xa son grandiñas as pencas amargan.
Praia de Calahonda, Motril
thumb|Vista da praia de Calahonda. A praia de Calahonda é unha praia situada na localidade de Calahonda, no concello de Motril, provincia de Granada, Andalucía. Ten a distinción de bandeira azul.
Ten uns 1.200 metros de lonxitude e uns 40 metros de anchura media. A súa area é grosa e as súas augas son normalmente tranquilas. Ten servizo de vixilancia e un posto da cruz vermella. É accesible para discapacitados. Nas súas augas abunda a pesca e é frecuentada por mergulladores e amantes doutros deportes náuticos. Hai unha escola de mergullo.
Os Abeledos, Os Abeledos, Montederramo
Os Abeledos é un lugar da parroquia dos Abeledos, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE en 2009 tiña 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
O fitónimo Os Abeledos fai referencia á abundancia de abeleiras.
Menandro (comediógrafo)
Menandro (grego antigo, Μένανδρος) (Atenas, ca. 342–291 a.C.) foi un dramaturgo grego, o principal representante da Comedia nova.
Naceu nunha familia distinguida e recibiu unha educación esmerada. Foi amigo de Epicuro dende a infancia e parece que discípulo de Teofrasto. Comezou o seu labor teatral desde moi novo, a súa primeira peza datada foi A cólera no 321 a.C. á que seguiron 108 comedias máis. Tan só unha das súas obras se conserva enteira, O díscolo, outras seis están case enteiras: Epitrépontes, Misoúmenos, Aspís, Perikeiroméne, Samia e Sicyonios. Doutras 18 pezas consérvanse escenas soltas.
Montouto, Sirvián, Guntín
Montouto é un lugar da parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Teresa Mañé
Teresa Mañé i Miravet, máis coñecida polo pseudónimo de Soledad Gustavo, nada en 1865 en Cubelles e finada o 5 de febreiro de 1939 en Perpiñán (Francia), foi unha mestra e escritora anarquista catalá. Estaba casada con Joan Montseny (máis coñecido como Federico Urales), co que tivo a Federica Montseny.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia economicamente acomodada, partidaria do federalismo de Francesc Pi i Margall. Cursou estudos de Maxisterio en Barcelona entre 1883 e 1886. Vinculada na súa mocidade ó Centro Democrático Federalista, en 1887 funda coa axuda deste unha escola laica en Vilanova i la Geltrú coa axuda do librepensador Bartomeu Gabarró, e anos máis tarde outra escola en Reus. Membro da Confederación de Maestros Laicos de Cataluña, impulsou a actividade educativa anos antes de iniciar as súas actividades seguindo as directrices de Francesc Ferrer i Guàrdia coa súa Escola Moderna.
Teresa Mañé colabora nesa época no periódico local El Vendaval, de tendencia republicana federal, comezando a colaborar tamén co periódico El Productor, onde inicia a súa toma de contacto co anarquismo. Alí coñece a Joan Montseny e outras escritores importantes do anarquismo como Anselmo Lorenzo, Fernando Tarrida del Mármol, Teresa Claramunt ou Josep Llunas i Pujals, editor este do periódico La Tramontana. A súa ideoloxía vai evolucionando cara a un anarquismo moi intelectualizado, co que entrará en conflito con outros sectores do movemento.
En 1889 participa no II Certame Socialista celebrado en Barcelona, co texto "El amor libre". En 1891 casa polo civil con Joan Montseny, continuando coa súa labor literaria e pedagóxica.
Tralo atentado na procesión do Corpus Christi de Barcelona en 1896 e a represión que seguiu ó Proceso de Montjuïc polos feitos, Joan Montseny e Teresa Mañé son desterrados. A parella acaba en 1897 en Londres, aínda que regresarán tan só un ano despois, establecéndose en Madrid. Alí fundan La Revista Blanca, na que colaboran con artigos de opinión.
Tamén en Madrid participa en 1901, con José Martínez Ruiz Azorín, Mendinabeitia e o seu marido nun ciclo de conferencias no Ateneo de Madrid sobre La Sociedad Futura, en representación das ideas anarquistas. Tamén fan campaña de defensa de Ferrer i Guàrdia en 1906 e 1909.
En 1905 nace a súa filla Federica, e en 1912 abandonan Madrid, instalándose en Cerdanyola. Seguirán participando activamente en tódolos acontecementos dos anos sucesivos: a Semana Trágica de Barcelona e o fusilamento do seu amigo Francesc Ferrer en 1909, a fundación da CNT en 1910, a primeira guerra mundial (1914-1918), a ditadura de Primo de Rivera (1923-1930), a fundación da FAI en 1927, a II República (1931-1939) e a guerra civil (1936-1939).
Entre 1925 e 1936 volve colaborar en La Revista Blanca con artigos teóricos e de historia. Nesta época traba amizade co historiador anarquista Max Nettlau, que tamén colabora na revista.
Faleceu por mor dun cancro de Colon.
Al-Qa
Al-Qa (en القاع, tr. "Al-Qā") é unha poboación do distrito de Hirmil‎, na gobernación de Al-Biqa. A poboación é maioritariamente melquita.
Bandeira de Noruega
A bandeira de Noruega (en noruegués (bokmål): Norges flagg, en noruegués (‪nynorsk): Det norske flagget) componse dun pano rectangular de cor vermella cunha cruz azul de bordo branco cunha proporción: 16:32.
Historia
A Resolución foi adoptada polo Goberno en 1821, pero sen o consentimento do monarca, posto que se habilitaba ao rei soamente para sancionar un uso limitado da bandeira norueguesa. Esta bandeira unicamente podía ondear nas augas norueguesas, e as naves debían alzar o pavillón sueco cando navegaban ao sur do Cabo Fisterra (Galicia) a causa do risco de ataques polos piratas norteafricanos, que non recoñecían a bandeira norueguesa.
En 1838, o monarca autorizou o uso da bandeira norueguesa para o resto do mundo. Durante os anos comprendidos entre 1844 e 1899 a mariña mercante norueguesa empregou a bandeira co "Símbolo da Unión" (con Suecia) no cuarto superior preto do pau no que se combinaban as cores das bandeiras de ambos os dous países.
Allué
miniatura|dereita|250px|Igrexa de San Xoán Bautista en Allué
Allué é un lugar da provincia de Huesca, situado no concello de Sabiñánigo, na comarca do Alto Gállego, a uns 860 m de altitude.
Actualmente está despoboado. No ano 1940 contaba con 62 habitantes.
Patrimonio artístico
No lugar érguese unha igrexa, adicada a san Xoán Bautista, de estilo románico rural. Está datada século XII.
O Pomar, A Arnoia, A Arnoia
O Pomar é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres), seis máis ca en 2010, cando tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
Dustin Brown
Dustin Brown, nado en Celle o 8 de decembro de 1984, é un xogador profesional de tenis alemán de orixe xamaicana. Brown compite na ATP Challenger Tour, individual e por parellas. Acadou a súa maior clasificación individual na ATP, o número 64, en abril de 2016, e por parellas, o número 43, en maio de 2012.
É un dos poucos xogadores de tenis que teñen o récord de vitorias fronte o 14 veces campión e antigo número 1 Rafael Nadal, derrotándoo por dúas veces en pista de herba, a primeira en 2014 Gerry Weber Open e a segunda en 2015 Wimbledon Championships.
Lavacolla, Santo Ourente de Entíns, Outes
Lavacolla é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Nitrosamina
miniatura|dereita|150px|Estrutura do grupo nitrosoamino.
As nitrosaminas son compostos químicos coa estrutura química R1N(-R2)-N=O, é dicir, teñen un grupo nitroso unido a unha amina. A maioría das nitrosaminas son canceríxenas.
Distribución
As nitrosaminas aparecen nos produtos feitos de látex como globos, e en moitos alimentos e outros consumibles. As nitrosaminas presentes nos preservativos non se considera que supoñan un risco toxicolóxico significativo. Poden aparecer tamén en cosméticos, en pesticidas e orixínanse na fabricación de produtos de goma.
Nos alimentos as nitrosaminas prodúcense a partir de nitritos e aminas secundarias, que a miúdo están presentes en forma de proteínas. Poden formarse só en certas condicións, como en condicións fortemente ácidas como as do estómago humano. As altas temperaturas, como as que hai durante as frituras, poden tamén potenciar a formación de nitrosaminas. A presenza de nitrosaminas pode identificarse por medio da reacción do nitroso de Liebermann (que non se debe confundir coa reacción de Liebermann).
En condicións ácidas o nitrito orixina ácido nitoso (HNO2), que está protonado e escíndese dando lugar ao catión nitrosonio N≡O+ e auga: H2NO2+ = H2O + NO+. O catión nitrosonio reacciona despois coa amina para producir unha nitrosamina.
Estes procesos fan que haxa un nivel sigificativo de nitrosaminas en moitos alimentos, especialmente cervexa, peixe, e derivados do peixe, e tamén nos produtos ue conteñen carne e queixo que foron conservados con sales de nitritos. As lexislacións dos distintos países establecen un límite na cantidade de nitritos permitidos nos produtos cárnicos para minimizar o risco de cancro na poboación. Tamén hai normas sobre a adición de ácido ascórbico ou compostos relacionados á carne, xa que este composto inhibe a formación de nitrosaminas.
As nitrosaminas específicas do tabaco encóntranse no fume do tabaco, no tabaco mastigable, e en moito menor grao no snus.
Córtex insular
miniatura|275px|dereita|Corte coronal do cerebro onde podemos ver a ínsula. O córtex insular ou ínsula de Reil é unha estrutura do cerebro humano. Atópase situada profundamente na superfice lateral do cerebro, que separa os córtex temporal e parietal inferior. Estas rexións corticais superpostas coñécense como opércula; parte dos lóbulos frontal, parietal e temporal forman unha opércula sobre a ínsula, por isto a ínsula non é visible na cara externa do cerebro e queda cuberta polas estruturas citadas.
Nitrosamina
Distribución
As nitrosaminas encóntranse tamén no vapor dos cigarros electrónicos, aínda que só en cantidades traza, posiblemente formadas a partir do propilén glicol ou da glicerina vexetal usada durante a súa fabricación.
Relación co cancro
En 1956, dous científicos británicos, John Barnes e Peter Magee, informaron que a dimetilnitrosamina producía tumores hepáticos en ratas. Realizáronse máis investigacións e descubriuse que aproximadamente o 90% dos compostos de nitrosaminas estudados eran carcinóxenos.
Córtex insular
Papel nas emocións e sentimentos (relación co sistema límbico)
O córtex insular, especialmente a súa porción máis anterior, está relacionado co sistema límbico. A ínsula está a converterse no foco de atención de moitas investigacións pola súa función na experiencia subxectiva emocional e a súa representación no corpo. Antonio Damasio propuxo que esta rexión emparella estados viscerais emocionais que están asociados con experiencia emocional, dando cabida aos sentimentos de consciencia. En esencia esta é unha formulación neurobiolóxica das ideas de Willian James, que primeiro propuxo que a experiencia subxectiva emocional (sentimentos) emerxe desde a interpretación dos estados corporais que son elicitados por sucesos emocionais. Este é un exemplo de pensamento formado.
Funcionalmente falando, pénsase que a ínsula procesa a información converxente para producir un contexto emocionalmente relevante para a exepriencia sensorial. Máis especificamente, a ínsula anterior está máis relacionada co olfacto, gusto, sistema nervioso autonómico e función límbica, mentres a ínsula posterior está máis relacionada con funcións somáticas motoras. Experimentalmente demostrouse que a ínsula xoga un importante papel na experiencia da dor e a experiencia dun gran número de emocións básicas, incluíndo odio, medo, desgusto, felicidade e tristeza.
Estudos funcionais con imaxes demostraron tamén que a ínsula está implicada en desexos conscientes como a necesidade de comida ou a necesidade de droga. O que é común con todos estes estados emocionais é que cada cambio no corpo é asociado con cambios cualitativos na experiencia subxectiva. A ínsula está ben situada para a integración de información relacionando estados corporais en procesos emocionais e cognitivos de orde superior. A ínsula recibe información de aferencias hemostáticas a través de vías sensoriais pola vía do tálamo e envía información ou estímulos a outro gran número de estruturas relacionadas co sistema límbico, como a amígdala, o estriado ventral e o córtex órbitofrontal.
A zona anterior dereita da ínsula demostrouse que é a área do cerebro máis significativamente implicada no proceso da mediación.
Estudos recentes levados por Nasyr Naqvy na Universidade de Iowa demostraron que fumadores de tabaco tras sufrir un dano no córtex insular, por exemplo por un golpe, ven desaparecida a súa adicción ao tabaco. Isto suxire un importante papel da ínsula nos mecanismos neurobiolóxicos da adicción á nicotina e outras drogas e converte esta área en obxectivo para o desenvolvemento de investigación de novos fármacos antiadictivos ou mesmo dos posibles beneficios da estimulación magnética transcranial.
Nitrosamina
Relación co cancro
Na década de 1970, houbo un incremento na frecuencia de cancro de fígado en animais domésticos de granxa de Noruega. Estes animais foran alimentados con carne de arenque, que fora conservada utilizando nitrito de sodio. O nitrito de sodio reaccionara coa dimetilamina na carne do peixe e producira dimetilnitrosamina.
As nitrosaminas poden causar cancros nunha ampla gama de especies animais, unha característica que suxire que poden ser tamén canceríxenas en humanos. En 2006, as probas epidemiolóxicas de que se dispoñian procedentes de estudos de casos control sobre o consumo de nitritos e nitrosaminas apoiaban que hai unha asociación positiva destes produtos co incremento do risco de cancro de estómago e co cancro esofáxico, e entre o consumo de carne e carne procesada e o cancro gástrico e esofáxico, e entre o consumo de peixe conservado e vexetais e peixe afumado e o cancro de estómago, pero non eran concluíntes. En 2015, a Axencia Internacional para a Investigación do Cancro (IARC, do inglés International Agency for Research on Cancer), que é a axencia especializada no cancro da Organización Mundial da Saúde (OMS), clasifica a carne procesada (por exemplo, bacon, xamón, salchicas) como "carcinóxena para os humanos (Grupo 1), baseándose en evidencias suficientes nos humanos de que o consumo de carne procesada causa cancro colorrectal." A IARC tamén clasifica a carne vermella como "probablemente carcinóxena para os humanos (Grupo 2A), baseándose en evidencias limitadas de que o consumo de carne vermella causa cancro en humanos e evidencias mecanísticas fortes que apoian un efecto carcinóxeno." Porén, outros estudos realizados na década do 2000 non atoparon que o consumo de carnes teña unha incidencia estatisticamente significativa no risco de contraer cancro. Finalmente, un estudo de 2013 do EPIC atopou "unha asociación positiva moderada entre o consumo de carne procesada e a mortalidade, especialmente debido a doenzas cardiovasculares, pero tamén ao cancro." As hidrazinas derivadas destas nitrosaminas, por exemplo UDMH, son tamén carcinóxenas.
Inhibición
A formación de nitrosaminas pode ser inhibida polo ácido ascórbico.
Xeración do 27
A denominada Xeración do 27 foi unha constelación de autores que xurdiu no panorama cultural español ao redor do ano 1927, en que se conmemorou o tricentenario da morte do poeta barroco Luís de Góngora. Estes autores aproveitaron esta data para reivindicar a poesía que este autor compuxo na última época da súa vida (Culteranismo), desprestixiada pola crítica decimonónica. Tanto escritores como profesores e intelectuais celebraron en homenaxe a Góngora unha serie de actos (conferencias etc.) no Ateneo de Sevilla nese ano que se veu a considerar o acta fundacional do grupo.
Denominación
A denominación de xeración foi discutida, a pesar do cal foi chamada tamén, aínda que con menos éxito, Xeración da Ditadura, Xeración Guillén-Lorca (nomes do máis vello e máis novo dos seus autores), Xeración de 1925 (media aritmética da data de publicación do primeiro libro de cada autor), Xeración das Vangardas, Xeración da amizade, Xeración da República etc. O concepto de xeración é estritamente historiográfico e non cumpre todos os requisitos esixidos por Petersen para considerala como tal; sería máis exacto aludir a un "grupo xeracional", "constelación" de autores ou "promoción" poética. Onde as características de Petersen son: que non tivesen máis de quince anos entre os compoñentes do grupo; que tivesen en común algún feito histórico importante (eles tiñan a guerra civil); que tivesen a mesma educación... por exemplo Rafael Alberti: máis ben que "xeración 27", prefería falar de "xeración da República", "posto que se formou moi libremente", coincidindo coa loita contra o franquismo. "
A delimitación do grupo
A nómina habitual do grupo poético do 27 limítase a dez autores, pero houbo tamén moitos outros que dalgún modo estiveron na órbita do 27, algúns máis vellos, como Fernando Villalón, José Moreno Vila ou León Felipe, e outros máis novos, como Miguel Hernández. Por outra banda algúns outros foron esquecidos pola crítica, como Juan Larrea, Pepe Alameda, cronista taurino e poeta, Mauricio Bacarisse, Juan José Domenchina, José María Hinojosa, José Bergamín ou Juan Gil-Albert. Ou a coñecida como Outra xeración do 27, segundo a denominación que lle deu un dos seus integrantes, José López Louro, a formada polos humoristas discípulos de Ramón Gómez de la Serna, é dicir, Enrique Jardiel Poncela, Edgar Neville, Miguel Mihura e Antonio de Lara, "Ton", os escritores que na posguerra integraron a redacción de O Paspallás... e son só uns poucos.
Por outra banda non toda a produción literaria do 27 está escrita en castelán; algúns deles son autores de textos literariamente estimables noutros idiomas, como Salvador Dalí ou Óscar Domínguez, que escribiron en francés, ou en inglés, como Felipe Alfau, e algúns escritores e artistas estranxeiros tiveron tamén moito que ver nesta estética, como Pablo Neruda, Vicente Huidobro, Jorge Luis Borges ou Francis Picabia.
Tamén é preciso desfacer a idea de que a Xeración do 27 foi un fenómeno exclusivamente madrileño, como unha crítica demasiado localista (e localizada) parece empeñarse en sinalar, senón unha constelación de núcleos creativos repartidos ao longo de toda a xeografía nacional e estreitamente entrelazados. Os máis importantes concentráronse en Sevilla (ao redor da revísta Mediodía), Canarias (ao redor da Gaceta de Arte) e en Málaga (ao redor da revista Litoral); sen descontar outros moitos de menor afiliación pero de non menor importancia en Galicia, Cataluña e Valladolid, por exemplo.
Revistas
O seu documento de entrada na tradición literaria foi sen dúbida a primeira edición da Antoloxía preparada por Gerardo Diego en 1932. Por outra banda, fixéronse notar publicando en revistas como La Gaceta Literaria dirixida por Ernesto Giménez Caballero, en Cruz e Raia (1933), dirixida por José Bergamín, en Litoral, impresa por Manuel Altolaguirre e Emilio Prados en Málaga desde 1926; Carmen, creada en Santander (1927) por Gerardo Diego e cun suplemento festivo, Lola; en Verso e prosa (1927), de Murcia; Mediodía (Sevilla); Meseta, de Valladolid; en Revista de Occidente, cuxa editorial imprime varios libros do grupo; en Cabalo verde para a poesía (1935), dirixida por Pablo Neruda, e en Outubro, dirixida por Rafael Alberti.
Estética e evolución
O seu sentido de beleza e harmonía intentou achar os elementos comúns entre tradición literaria culta e popular española e as vangardas estéticas europeas e españolas e evolucionou desde a poesía pura, as Vangardas deshumanizadas (Futurismo, Cubismo, Ultraísmo, Creacionismo, véxase Deshumanización da arte) e a gélida metáfora gongorina ao compromiso humano que supuxo a revelación do Surrealismo e ata o compromiso político (caso de Alberti), para despois dispersarse a maioría no exilio exterior e interior tras a guerra civil do século XX. En canto a métrica redúcese o caudal estrófico modernista e, pola contra, enriquécense as fórmulas expresivas fundamentalmente a través de procedementos expresivos como a imaxe visionaria, o cultivo do verso libre e o versículo e a chamada poesía impura preconizada por Pablo Neruda. Renóvase e moderniza o repertorio temático e se desanquilosa e libera definitivamente a linguaxe poética encorsetado pola preceptiva decimonónica.
As características estéticas xenerais da Xeración do 27 aparecen moi ben sintetizadas no libro de Vicente Gaos Antoloxía do Grupo Poético de 1927 (Ed. Cátedra):
Institucións
A maioría destes autores, principalmente líricos, entraron en contacto coa tradición literaria a través do Centro de Estudos Históricos dirixido polo pai da filoloxía española, Ramón Menéndez Pidal, e coas vangardas a través das viaxes, a divulgación levada a cabo por Ramón Gómez de la Serna e outros novecentistas e, sobre todo, as actividades e conferencias programadas pola Residencia de Estudiantes, institución inspirada no Krausismo da Institución Libre de Ensino e dirixida por Alberto Jiménez Fraud.
Historiografía sobre o 27
Por outra banda, e para reconstruír a memoria viva do que se veu a chamar a Idade de Prata, hai que ler unha serie de libros de memorias escritos por diversos autores máis ou menos vinculados a esta promoción. A arboleda perdida, de Alberti, por exemplo. É tamén o caso de Pablo Neruda, quen por entón veu a Madrid e reforzou o grupo surrealista con algunhas das súas contribucións, en particular coa edición do seu libro Residencia na terra I e II e que nos seus dous libros de memorias, Confeso que vivín e Para facer nacín, deu testemuño e noticias sobre as actividades do grupo durante eses anos e o exilio posterior, en particular sobre Lorca e Alberti. Os encontros, de Vicente Aleixandre, narra as primeiras veces que viu a cada unha das figuras relevantes da xeración; O meu último suspiro, de Buñuel, publicado primitivamente en francés, inclúe numerosas anécdotas sobre os poetas do 27 etc.
As correntes do 27
En realidade, a chamada xeración do 27 foi un grupo pouco homogéneo; habitualmente soeselle ordenar por parellas ou tríos. Así, por exemplo, os poetas do Neopopularismo ou neopopularistas, Rafael Alberti e Federico García Lorca, dentro dunha nómina que foi particularmente ben nutrida, intentan achegarse á poesía de Gil Vicente e do Romancero, ou á lírica cancioneril, buscando fontes populares e no folclore da lírica tradicional; algo diso hai tamén na aproximación que fixo Gerardo Diego, logo da súa etapa Creacionista, á lírica de Félix Lope de Vega grazas á edición que fixo nese tempo José Fernández Montesinos.
Por outra banda, hai dous catedráticos de Filoloxía hispánica que comparten intereses comúns e que ata foron amigos e tiveron traxectorias moi parecidas, pois non en balde a súa poética é fundamentalmente afirmativa e optimista; trátase de Jorge Guillén, toda cuxa obra poética recóllese baixo o título Aire noso e está marcada pola poesía pura ao Paul Valéry e formada por cinco libros (Cántico, Clamor, Homenaxe, ...E outros poemas e Final) e Pedro Salinas, o gran poeta do amor do 27.
O grupo surrealista está máis nutrido, pero destaca especialmente o premio nobel Vicente Aleixandre, seguramente o máis orixinal, xa que, segundo Luís Cernuda, "o seu verso non se parece a nada", e o que veu a ser o poeta máis influente da xeración durante a última metade do século XX, o xa citado Luís Cernuda. Con todo, houbo outros poetas do 27 que notaron o impacto surrealista e que posúen etapas na súa evolución marcadas por esta estética: Rafael Alberti, por exemplo, compuxo a última sección de Sobre os anxos e Sermóns e moradas en versículo surrealista e Federico García Lorca asimilou o seu impacto en Choro por Ignacio Sánchez Mejías, Poeta en Nova York e os Sonetos do amor escuro. Unha etapa surrealista posúe, por exemplo, José María Hinojosa coa súa A flor de Californía (con acento na i) e Emilio Prados.
Son este último e Manuel Altolaguirre quen constitúen o chamado grupo de Málaga ou dos poetas presuntamente menores, constituído ao redor da revista Litoral editada por Altolaguirre e a súa colección de libros poéticos. Dámaso Alonso e Gerardo Diego veñen ser, por outra banda, o chamado grupo dos que quedaron en España, de mala gana e pasando algúns apuros o primeiro e máis a gusto o segundo, e máis ou menos pactaron co réxime vitorioso na guerra civil (Alonso, que se considerou a si mesmo dentro da Xeración do 27 como crítico, pero dentro da primeira xeración de posguerra como poeta) ou o apoiaron abertamente (Diego). Este último realizou unha longa traxectoria poética onde combinou á vez tradición e vangarda, moi variada na súa temática (desde o toureo á música e as inquietudes relixiosas, a paisaxe e os contidos existenciais); con todo, algúns quedaron ignorados polo réxime, vivindo nun chamado exilio interior (Juan Gil-Albert) ou converténdose de feito en mestre e guía de toda unha nova xeración de poetas -'Vicente Aleixandre-.
Nómina
Integrantes da xeración do 27 por orde cronolóxica:
Casa da Moeda de Birmingham
A Casa da Moeda de Birmingham (en inglés: Birmingham Mint, tamén coñecida como Heaton's Mint ou Ralph Heaton & Sons), foi unha ceca situada na cidade inglesa de Birmingham, establecida por Ralph Heaton II en 1850 como unha compañía privada colaboradora coa Royal Mint, de Londres.
A factoría estaba situada en Icknield Street, no bordo do Jewellery Quarter ("Barrio da Xoiaría") e dotouse das presas e os equipamentos adquiridos a Matthew Boulton, logo do desmantelamento da Casa da Moeda de Soho.
A figura de Ralph Heaton II
Ralph Heaton II (1794-1862) era fillo de Ralph Heaton, enxeñeiro, inventor e home de negocios establecido inicialmente en Slaney Street e a partir de 1812 en Shadwell Street. Ralph Heaton II era un traballador do chumbo que traballaba en Shadwell Street nun negocio independente do do seu pai, e que aprendera con Thomas Willetts a arte de abrir cuños.
O 2 de decembro de 1817, o pai cedeulle a Ralph uns terreos e uns edificios en Bath Street para que este desenvolvese os seus propios negocios, e alí dedicouse á estampaxe e a perforación do latón, e á fabricación de candelabros para o alumamento con gas, que acababa de inventarse.
O comezo da compañía
En 1852 a nova ceca gañou un contrato para a produción dunha nova serie de moedas para Francia. Ralph Heaton III (o fillo do fundador) marchou cara a Marsella cun grupo de traballadores para cumprir alí co contrato, o que supuxo a produción de 750 toneladas de moedas de bronce a nome de Napoleón III entre 1853 e 1857.
miniatura| Medio penique [[Cuñaxe|cuñado na Casa de Moeda de Birmingham en 1876 (marca de ceca: H baixo a data). ]]
En 1853, a ceca real londiniense chegou ao seu límite de produción coa cuñaxe de moedas de ouro e de prata, co que tivo que externalizar a fabricación de moeda de cobre. A Casa da Moeda de Birmingham fíxose con ese contrato, o que lle supuxo o inicio da colaboración coa ceca oficial na cuñaxe de moeda para o Reino Unido; encargouse da cuñaxe de 500 toneladas de cobre, entre agosto de 1853 e agosto de 1855, e a este contrato seguírono outros en 1856. Neses momentos de máximo nivel de produción, as prensas de torno creadas por Boulton cuñaban arredor de 110.000 moedas por día. Nestas moedas non se estampou o H como marca de ceca característica da Birmingham Mint.
miniatura| 10 bani de [[Romanía de 1867, cuñados na Casa da Moeda de Birmingham (marca de ceca HEATON baixo a grilanda). ]]
Á medida en que se ían incrementando as encargas do estranxeiro, sinaladamente da India, a ceca foise dotando de novas prensas e outros equipamentos, que chegaron a ocupar na súa totalidade as instalacións de Bath Street. Esa foi a razón pola que a empresa comprou un terreo de case media hectárea en Icknield Street, onde se construíu unha nova factoría nun edificio de tres andares de ladrillo vermello, que se terminou en 1862 e que ocupou 300 empregados. Neses momentos, era a fábrica privada de moeda máis grande do mundo.
En 1861 a compañía asinou un contrato para a cuñaxe de moeda de cobre para a Italia, e a Birmingham Mint enviou a Milán parte do seu persoal e os discos metálicos para completar na ceca milanesa a cuñaxe das moedas encargadas.
Ralph Heaton III
miniatura| [[Deseño dos 50 cents do Canadá de 1871 coa marca de ceca da Casa da Moeda de Birmingham (H). Esta moeda non chegou a cuñarse. ]]
Logo do pasamento de Ralph Heaton II en 1862, Ralph III (1827-1891) asumiu a dirección da empresa Ralph Heaton & Sons. Durante a súa xerencia engadiu once novas prensas máis modernas e, en 1882, retirou do uso a derradeira das compradas a Boulton que aínda se mantiñan operativas. Paralelamente á fabricación de moeda e á produción dos discos metálicos destinados á súa cuñaxe, a compañía comezou a producir municións, aparellos de gas, elementos ornamentais, accesorios de fontanaría, laminados metálicos, tubaxes e arames.
En 1871 recibiuse a primeira encarga de cuñaxe de moedas de prata, para o Canadá, e en 1874 cuñouse ouro por primeira vez (837 pezas) para a República de Suráfrica.
No entanto, a colaboración coa Royal Mint detívose durante uns anos, por mor da actualización da ceca real de Londres decidida polo Parlamento Británico en 1881.
En 1887, a compañía gañou o contrato para a construción e o equipamento dunha nova casa de moeda en Cantón, na China.
miniatura| Membros da dirección da Casa da Moeda de Birmingham na Casa da Moeda de [[Cantón, de cuxa construción se encargaron ]]
O 22 de marzo de 1889, dous anos antes da súa morte, Ralph III converteu a ata entón empresa familiar nunha empresa de responsabilidade limitada de carácter público, controlada por unha compañía de nova creación, chamada The Mint, Birmingham, Limited. Consonte este acordo, Heaton recibiría 110.000 libras, delas 10.000 en cobre. A maiores, cobraría outras 2.000 libras anuais en concepto de alugueiro das instalacións; o seu fillo, Ralph Heaton IV, sería o xerente da nova compañía e os outros dous fillos terían postos relevantes na súa dirección.
Calahonda
250px|miniatura|Vista de Calahonda Calahonda é unha localidade española pertencente á entidade local autónoma de Carchuna-Calahonda, no concello de Motril, provincia de Granada (Andalucía). Tiña en 2016 unha poboación de 1.668 habitantes.
Está situada na parte central da comarca da Costa Granadina en pleno cabo Sacratif, sendo a localidade máis meridional de toda a provincia de Granada. Os núcleos máis próximos son La Perla, Carchuna, La Chucha e Castell de Ferro.
Casa da Moeda de Birmingham
Ralph Heaton IV
Ao falecer Ralph III en 1891, case de inmediato Ralph IV accedeu á xerencia xeral da compañía. Entre 1896 e 1898 a ceca de Birmingham cuñou todas as moedas de cobre circulantes en Rusia, o que supuxo máis de 110 millóns de moedas por ano.
Un dos empregados sobranceiros da compañía, antes da primeira guerra mundial, foi o recoñecido medallista estadounidense Emil Fuchs (1866-1929). Durante a contenda, a ceca produciu tamén tiras de latón e tubos de cobre para as municións.
No entanto, nese mesmo 1912 apareceu a primeira competencia da Casa de Moeda de Birmingham, xa que a Kings Norton Metal Company tamén asinou contratos para proporcionarlle discos metálicos á Royal Mint, e en 1914 cuñou tamén moedas para as colonias británicas. Do mesmo xeito, en 1918 e en 1919, a Kings Norton Metal Company cuñou unha tiraxe de peniques de cobre que se poden identificar polas iniciais KH á esquerda da data.
Ralph IV retirouse en 1920 e o seu sucesor foi o seu cuñado, W. E. Bromet. O fillo de Heaton, Ralph V, uniuse á compañía en 1922 na súa parte comercial e, finalmente, ascendeu ao posto de secretario da compañía.
A época da Gran Depresión
miniatura|291x291px| A característica [[cheminea da Birmingham Mint, aínda en pé. ]]
En 1923 a posición de case monopolio que adquirira a Casa da Moeda de Birmingham como subministrador de moeda estranxeira perdeuse cando a Royal Mint recibiu o permiso para abastecer de moeda a calquera país do mundo, aínda que se mantivo a cooperación entre ambas as compañías para a moeda doméstica.
Durante a depresión da década de 1930 o negocio reduciuse ao mínimo e, logo da revolta dos seus accionistas, a compañía acabou fóra do control da familia Heaton en maio de 1935. A partir dese momento, a cuñaxe de moeda pasou a supor só unha pequena parte do seu volume de negocio (do 10 % ao 20 % entre 1940 e 1964), máis centrado na produción de pranchas e de tubaxes.
A segunda guerra mundial esixiu novamente grandes cantidades de láminas de latón e de tubos de cobre para municións, e tamén revestimentos de cilindros de aluminio e latón para os motores dos avións Rolls-Royce. O efecto dos bombardeos e tamén os da produción sen pausa da factoría deixaron as instalacións nun estado case ruinoso; de feito, a compañía non foi quen de lle proporcionar á Royal Mint a maquinaria de cuñaxe que esta lle requiriu, aínda que si que lle entregou os planos necesarios para a súa fabricación.
Segunda metade do século XX
En 1949 recibiu a encarga de cuñar unha tiraxe de táleros de María Tareixa, un dólar de comercio de prata de amplo uso no Oriente Medio e de cuxa produción se encargaba tradicionalmente a Casa da Moeda de Viena. En 1953, 1954 e 1955 realizáronse outras emisións desta moeda. Entre 1949 e 1955 cuñáronse na ceca de Birmingham 9.924.500 exemplares do tálero de María Tareixa.
En 1953, a produción de moeda supuña só o 5 % do negocio, centrado sobre todo na fabricación de tubaxes para a construción, comercializados baixo a marca MBL. Nesta década producíronse ademais diversas medallas e fichas de xogo e para as máquinas comecartos.
En 1965 a creación dun consorcio entre a Casa de Moeda de Birmingham, a Royal Mint e a Kynoch Mint (a antiga King's Norton Metal Company) supuxo un pulo ao mercado da exportación. A ceca de Birmingham chegou a expandirse a un local adxacente en 1967. Nesta época recibiu un importante contrato para converter 1.680 toneladas de bronce en discos para as moedas de medio penique, e 466 toneladas de cuproníquel para as moedas de 10 peniques, que lles foron subministradas á Royal Mint entre 1968 e 1971 para a decimalización do sistema monetario que se produciu ese último ano.
Logo dunha reorganización da compañía, a parte do negocio dos tubos de cobre vendéuselle á empresa Econa Ltd. en 1975, e fíxose un novo investimento na adquisición de maquinaria de cuñaxe máis moderna. Cunha interrupción deste proceso reorganizativo en 1977, por mor dun incendio subterráneo por baixo das liñas de fundición, en 1980, a rama do negocio relacionada coas prensas, que sufrira unha notable expansión, converteuse nunha empresa subsidiaria denominada Birmingham Mint Pressings Limited. De 1976 a 1981 cuñáronse moedas para máis de 50 países, e en 1979 acadouse unha produción récord de 13 millóns de pezas semanais.
Paralelamente á fabricación de moedas de curso legal, a Birmingham Mint produciu tamén medallas, condecoracións e fichas para máquinas expendedoras.
Fase final e extinción
miniatura| Detelle do estado do [[edificio principal da Casa da Moeda de Birmingham, en Icknield Street. ]]
Coa chegada do novo milenio, a planta acadou un nivel importante de ocupación coa introdución do euro como unidade monetaria da Eurozona, xa que á Birmingham Mint se lle encargou a fabricación de varios millóns de pezas dun euro e de dous euros. Porén, unha caída nos acordos comerciais e contractuais entre ela e a Royal Mint tivo como resultado a creba e a posta á venda da ceca de Birmingham en 2003.
A Casa da Moeda de Birmingham foi adquirida polas compañías JFT Law & Co. Ltd. e Stirchley Machine Tools Ltd.
A maior parte do complexo, agás o bloque de Icknield Street e o muro de contención traseiro, foi demolido en abril de 2007, aínda que a fachada goza dunha protección especial como edificio singular (grao II).
A partir de entón, foron varios os plans para a reurbanización dos terreos antes ocupados pola Casa da Moeda de Birmingham.
Bretios, Sirvián, Guntín
Bretios é un lugar da parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Serie 334 de Renfe
miniatura|A locomotora 334.018 cun Talgo na Estación de [[Santiago de Compostela|Santiago, antes da electrificación.]] A serie 334 de Renfe (Euro 3000 segundo o modelo do fabricante) é unha serie de locomotoras diésel-eléctricas preparada para o transporte de pasaxeiros a 200 km/h por vías convencionais sen electrificación, sendo estas características necesarias para o parque de Renfe Operadora, xa que as únicas locomotoras diésel con capacidade para circular a 200 km/h ata a adxudicación das 28 unidades desta serie, as serie 354, sufriran unha serie de infortunios.
Ademais, unido ás baixas, en 2004 Renfe Operadora comezou a ofrecer un servizo Altaria (Renfe) entre Madrid e a Rexión de Murcia, que tivo un grande éxito aumentando a necesidade destas locomotoras.
miniatura|A locomotora 334.014 cun Talgo cara [[Cáceres.]] Fabricadas pola factoría valenciana de Vossloh, esta serie é moi similar ás unidades reformadas da serie 333 (subseries 300 e 400). Aproveita elementos da serie 319 como a calefacción, alternador e xerador principal, e os equipos Tren Tierra e ASFA de varias locomotoras da serie 333 que foron dadas de baixa. Os carretóns son de largo ibérico (1668 mm) pero os bastidores están preparados para o cambio de carretóns de largo UIC (1435 mm). Soportan unha aceleración lateral en curva de 1 m/s².
Función de partición (mecánica estatística)
miniatura|A 0 °C, o [[xeo está en equilibrio termodinámico coa auga.]] Na mecánica estatística, a función de partición Z é unha relación que codifica as propiedades estatísticas do sistema en equilibrio termodinámico. É unha función matemática da temperatura e outros parámetros, como o volume no que está encerrado un gas. A maioría das variables termodinámicas dun sistema, como son a enerxía total, a enerxía libre, a entropía ou a presión poden ser expresadas en termos da función de partición ou as súas derivadas.
Horizonte (xeografía)
miniatura|Horizonte (xeografía) O horizonte é a liña que separa a Terra do ceo.
Definido con máis precisión é a liña que divide tódalas direccións que se poden observar en dúas categorías, as que intersectan a Terra e as que non o fan.
Quinteiros, A Arnoia, A Arnoia
Quinteiros é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres), un menos ca en 2010, cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Hemocianina
Distribución
As hemocianinas encóntranse en dous filos animais: moluscos e artrópodos, pero as hemocianinas destes dous filos son bastante diferentes. Porén, en ambos os tipos os sitios para o cobre son similares. As hemocianinas están amplamente distribuídas entre as especies de moluscos. A primeira hemocianina descubriuna en 1927 Theodor Svedberg no caracol Helix pomatia. Entre os artrópodos, a primeira hemocianina que se descubriu foi a do cangrexo ferradura Limulus polyphemus (un merostomado). As hemocianinas son ben coñecidas nos crustáceos como lagostas de mar e cangrexos. Máis recentemente atopáronse tamén en artrópodos terrestres como a tarántula Eurypelma californicum, o escorpión Pandinus imperator, e o cempés Scutigera coleoptrata. As hemocianinas de artrópodos deben terse orixinado moi cedo na historia evolutiva destes filos, xa que se encontran tamén na clase dos Onychophora. As hemocianinas parecen ser raras entre os insectos, pero non están completamente ausentes. As proteínas de almacenamento larvario de moitos insectos parecen derivar de hemocianinas.
Estrutura e mecanismo
miniatura|Parte interna do exoesqueleto do cangrexo [[Cancer productus. A coloración púrpura é causada pola hemocianina.]] Aínda que a función respiratoria da hemocianina é similar á da hemoglobina, hai varias diferenzas significativas na súa estrutura molecular e mecanismo. A hemoglobina leva os seus átomos de ferro en aneis de porfirina (grupos hemo), pero os átomos de cobre da hemocianina únense como grupos prostéticos coordinados por residuos de histidina. Indicouse que as especies que usan a hemocianina para o transporte de oxíxeno inclúen crustáceos que viven en ambientes fríos con baixa presión de oxíxeno. Nesas circunstancias o transporte de oxíxeno pola hemoglobina é menos eficiente que o que fai a hemocianina. Non obstatnte, hai tamén artrópodos terrestres que usan a hemocianina, principalmente arañas e escorpións, que viven en climas cálidos.