cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Cibrao das Viñas
Prehistoria
A capital do concello está situada polo paso dunha vía romana dirixida dende San Cibrao cara á Rabeda e enlazando posteriormente coa Vía Nova do itinerario de Antonino. Na vila atopouse un miliario do século III, unha peza de granito ben executada co seguinte texto en letra capital rústica:
Aparece o pouco frecuente tratamento co praenomen Mº. O emperador Carino é de procedencia ilírica, e gobernou entre os anos 283 e 285, se ben o miliario está datado no ano 282, cando foi elixido César polo seu pai, o tamén emperador Caro. Trátase dun fito viario de carácter honorífico. O miliario foi descuberto en 1972 na capela románica do Santo Cristo, situado en posición vertical coas letras invertidas. Estaba pegado ao muro absidal, embutido no piso de madeira e sostendo o retablo. Actualmente constitúe o pedestal do altar da capela.
Daquela época tamén se conservan os alicerces dunha ponte sobre o río Barbaña á altura da aldea de Ponte Noalla.
O rei Afonso III desmembrou a dotación á catedral de Ourense para descargar ao cabido da susceptione peregrinorum et sustentationibus pauperum, ao que antecedera o abade da Trindade co seu hospital. O coto xurisdicional de San Cibrao das Viñas foi asignado, xunto cos da Valenzá, Villaescusa, Lamas e Pontón, á abadía da Trindade de Ourense, a máis pobre das doce dignidades que ocuparon un lugar preponderante durante a Baixa Idade Media, con posición relevante a carón dos bispos e con xurisdición común sobre as igrexas do seu territorio.
O abade Alonso de Fonseca e Ulloa fixo as capitulacións cos veciños de San Cibrao das Viñas para a creación da igrexa parroquial baixo a advocación de San Ildefonso no lugar sinalado polo meiriño Nuño Ortega. A nova igrexa foi costeada polos veciños, así como as súas reparacións, dependendo os seus capeláns da abadía. Os veciños posuidores de viñas pagaban anualmente á abadía 6 azumes de viño, e estaban obrigados a ir á abadía en Pascuas e o día da Santísima Trindade, asistir á misa e ás procesións, baixo pena dunha libra de cera.
Fronte a todos estes privilexios da abadía, un elevado número de fregueses promoveron a emancipación da parroquia respecto da abadía, obtendo o apoio de Henrique IV e dos Reis Católicos, e en 1577 a Audiencia do Reino de Galicia resolveu ao seu favor, obtendo a vila xurisdición propia.
Pedro Fernández de Castro, VII Conde de Lemos, presidente do Consello de Indias e Vicerrei de Nápoles, solicitou da Corte un privilexio de iguais prerrogativas e condicións cás da abadía, as que accedeu a Corte, dando a San Cibrao das Viñas o título de Vila e Couto. O Conde mandou construír xunto á Igrexa de San Ildefonso unha capela para o seu culto particular. Tamén construíu unha casa vivenda con muralla dende onde se divisa a capela.
Co tempo, as posesións dos condes de Lemos pasaron á familia de Tor, precedente e orixinaria da provincia de Lugo, que tiñan por señorío os coutos de San Xoán procedentes dun cóengo de Bobadela.
Daquel período de fidalguía e nobreza consérvanse algunhas casas ou pazos con paredes brasonadas. Boa parte da documentación perdeuse no incendio que en 1890 asolou o arquivo municipal.
Economía
O Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas é o polígono máis antigo de Galicia. Foi promovido pola Caixa de Aforros Provincial de Ourense o 25 de maio de 1965.
A localización foi decidida pola proximidade das estradas N-120 e N-540, preto da capital provincial (a 6,5 km), e preto da liña de ferrocarril Zamora - Ourense, próxima á estación de Taboadela. O 31 de maio de 1974 o decreto 1.890/74 delimitaba os terreos como chan industrial, e o 5 de xullo foi incluído na Grande Área de Expansión Industrial de Galicia.
As primeiras empresas en instalarse no polígono foron Barreiros Orense, Mobles Calvo e Orember. En 1975 Citroën adquiriu 56 ha de terreo. Trala total ocupación das parcelas, a Caixa de Aforros promoveu, en colaboración con Sigalsa, unha segunda fase de compra de parcelas. Adquiríronse 810.000 m², nos que se asentaron 27 empresas, entre elas Coren Uteco.
Lugares de San Cibrao das Viñas
Para unha lista completa de todos os lugares do concello vexa: Lugares de San Cibrao das Viñas.
Arquieparquía católica ucraína de Przemyśl-Varsovia
A arquieparquía de Przemyśl-Varsovia é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Ucraína en Polonia. En 2009 contaba con arredor de 30.000 bautizados. Dende 2015 o seu metropolita é Eugeniusz Popowicz.
Territorio
A arquieparquía abrangue as rexións oriental e meridional de Polonia, aínda que os fieis de rito bizantino concéntranse nas rexións limítrofes con Ucraína. A propia sé arquiepiscopal, Przemyśl, atópase preto da fronteira.
En Przemyśl está a catedral de San Xoán Bautista, e en Varsovia a concatedral da Dormición da Virxe María. O territorio está dividido en seis decanatos e 85 parroquias.
A arquieparquía limita ao oeste coa súa sufragánea de Wrocław-Gdańsk, ao leste co exarcado arquiepiscopal de Lutsk e coa eparquía de Sokal-Zhovka, e ao sueste coa arquieparquía de Lviv e coa eparquía de Sambir-Drohobych. Tamén limita ao sur coa arquieparquía eslovaca de Prešov, ao suroeste coa eparquía eslovaca de Bratislava, e ao oeste co exarcado apostólico ruteno da República Checa.
Historia
O bispo ortodoxo de Przemyśl, Mykhailo Kopystenskyi, non aceptou a Unión de Brest de 1596. Porén, logo do seu pasamento, o metropolita Ipatii Potii nomeou en 1610 a un bispo favorable á unión, Atanasii Krupetskyi.
En 1620 o patriarca de Xerusalén Teófanes III restableceu a metrópole ortodoxa de Kíiv baixo a súa xurisdición, nomeando como primeiro metropolita a Yov Boretskyi. Como bispo de Przemyśl, Teófanes consagrou a Isaia Kopynskyi, iniciándose unha sucesión de bispos ortodoxos paralela á de bispos católicos.
A eparquía ortodoxa entrou novamente en comuñón coa Igrexa Católica ao aceptar o bispo Inokentii Vynnytskyi a unión en 1691. Inicialmente a eparquía formaba parte da metrópole de Kíiv, Galicia e toda a Rus.
O 22 de febreiro de 1807, por mor da bula En universalis Ecclesiae de Pío VII que separou a metrópole en dúas, pasou a formar parte da metrópole de Galicia.
O 10 de febreiro de 1934 cedeu parte do territorio para a creación da administración apostólica de Łemkowszczyzna, que deixou na práctica de existir logo da segunda guerra mundial.
Coa chegada do comunismo, os territorios da eparquía dividíronse entre a RSS de Ucraína e a República Popular de Polonia, e comezou a supresión forzada da Igrexa Católica Bizantina Ucraína. Na eparquía de Przemyśl, o seu bispo Yosafat Kotsylovskyi foi deportado á Unión Soviética, finando nun campo de prisioneiros en 1947. Canda el, tamén foi detido o seu auxiliar Hryhorii Lakota, quen foi martirizado en prisión en 1950. Ambos os dous foron beatificados por Xoán Paulo II o 27 de xuño de 2001.
Coa alarmante situación, o primado de Polonia August Hlond pediu permiso a Pío XII para organizar á Igrexa Ucraína en Polonia. O papa nomeouno enviado especial para todos os grecocatólicos de Polonia o 10 de decembro de 1946. Logo do pasamento de Hlond, o seu sucesor Stefan Wyszyński nomeou o sacerdote grecocatólico Vasyl Hrynyk secretario para os grecocatólicos, e en 1967 vigairo xeral.
O 2 de abril de 1977 o arcebispo maior de Lviv Yosyf Slipyi consagrou bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok a Ivan Khoma en Roma. Porén, Khoma permaneceu no exilio sen poder tomar posesión da sé.
O 24 de maio de 1996 a sé foi elevada ao rango de arquieparquía, tomando o nome actual. O 1 de xuño de 1996 cedeu parte do territorio para erixir a eparquía de Wrocław-Gdańsk, pasando a ser sé metropolitana.
O 25 de novembro de 2020 tanto a arquieparquía de Przemyśl-Varsovia como a eparquía de Wrocław-Gdańsk cederon territorio para a creación da eparquía de Olsztyn–Gdańsk.
Episcopoloxio
A partir de 1610 os bispos grecocatólicos foron os seguintes:
En 1691 o bispo ortodoxo aceptou a unión, unificándose as sés ortoxa e grecocatólica:
En 1946 Pío XII encarga a August Hlond atención aos grecocatólicos de Polonia:
Ao mesmo tempo, no exilio, Yosyf Slipyi consagrou un bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok:
Dende 1991 recupérase a normalidade na sucesión:
En 1996 elévase a sé ao rango de arquieparquía metropolitana:
Hercules (constelación)
Hércules é a quinta constelación en tamaño das 88 constelacións modernas, que recibe o seu nome do heroe mitolóxico, Hércules. Tamén era unha das 48 constelacións de Tolomeo.
Francisco Iglesias Brage
Francisco Iglesias Brage, nado en Ferrol o 21 de maio de 1900 e finado en Madrid o 14 de marzo de 1973, foi un piloto de aviación, militar, enxeñeiro e explorador.
Hercules (constelación)
Características destacables
Non ten estrelas de primeira magnitude, sendo a máis brillante β Herculis con magnitude 2,78. Mu Herculis atópase a 27,4 anos luz da Terra. O Ápex solar (punto do ceo que indica a dirección cara á que se move o Sol na súa órbita ó redor do centro da galaxia) fica dentro de Hércules, preto de ξ Herculis.
Francisco Iglesias Brage
Traxectoria
Francisco Iglesias Brage acadou sona internacional logo de intentar bater o récord de distancia voo, en 1927. El e mais o aviador abulense Ignacio Jiménez Martín, saíron o 24 de marzo da base aérea de Tablada, en Sevilla, con dirección a Río de Xaneiro. Pero o intenso vento acáballes co combustíbel, e tiveron que acurtar a viaxe e aterrar en Salvador de Baía o 26 de marzo. O avión era un monomotor Breguet XIX GR-72 chamado Jesús del Gran Poder. Realizaron un percorrido de 6.540 km, para o que investiron 43,58 horas de voo ininterrompido. Non foi o récord absoluto de distancia, senón a segunda mellor marca, pero si que bateron o récord de distancia absoluta percorrida sobre o mar.
Hercules (constelación)
Obxectos notables do espazo profundo
Hércules contén dous dos máis sobresaíntes cúmulos globulares, M13 e M92.
Francisco Iglesias Brage
Traxectoria
Despois conseguiu sobrevoar os Andes, converténdose no primeiro piloto en facelo.
Hercules (constelación)
Mitoloxía
Hércules (na mitoloxía romana, Heracles na mitoloxía grega) foi un semideus, fillo de Zeus e Alcmena. Sen dúbida algunha foi o heroe máis importante dos gregos, coñecido pola súa forza sobrehumana. Existen moitas lendas sobre a súa vida, incluíndo o relato das doce tarefas de Hércules.
Tamén era coñecida esta constelación como o Axeonllado, e Eratóstenes dicía que nela Heracles estaba esmagando cun dos seus xeonllos á serpe que gardaba as mazás das Hespérides.
Bradley Wiggins
miniatura|dereita|Wiggins en 2015. Sir Bradley Marc Wiggins, nado en Gante (Bélxica) o 28 de abril de 1980, é un ciclista británico que disputa competicións de pista e de ruta. A súa cualidade máis salientable en pista é a persecución, mentres que en ruta é a loita contra o reloxo.
Palmarés
O palmarés de Bradley Wiggins é extenso. Os seus éxitos máis notables son os seguintes:
Hercules (constelación)
Mitoloxía
Hixino mencionaba outras posibles personaxes cos que podería identificarse o Axeonllado: Ceteo, o músico Tamiris cegado polas Musas, Orfeo morrendo a mans das mulleres de Tracia, Ixión cos brazos atados, Prometeo encadeado, Hércules loitando cos Ligures ou Teseo levantando a pedra baixo a que estaba a espada do seu pai Exeo.
Manolo Caracol
Manuel Ortega Juárez, coñecido como Manolo Caracol, nado o 9 de xullo de 1909 en Sevilla e finado en Madrid o 24 de febreiro de 1973 a consecuencia dun accidente de tráfico na A-6, á altura de Aravaca, foi un importante cantaor de flamenco.
Hercules (constelación)
Visualización alternativa
miniatura|300px|dereita|Diagrama do xeito alternativo de conecta-las estrelas de Hércules. O heroe é representado nunha pose atlética, sostendo un garrote. A cabeza do heroe vén formada por un cuadrángulo de estrelas: π Her, η Her, ζ Her e ε Her coñecidas coma o asterismo "Chave de Pedra". Este cuadrángulo está entre dúas estrelas moi brillantes: Vega na constelación de Lyra e α CrB (Gemma, ou Alphecca) na constelación de Corona Borealis. É o gran guerreiro de Kiaish.
Na perna dereita do heroe, dúas estrelas brillantes de terceira magnitude: α Her (Ras Algethi) e δ Her (Sarin); a última é o xeonllo dereito. A perna esquerda contén estrelas máis febles de cuarta magnitude que non teñen designación de Bayer pero si teñen designación de Flamsteed.
O Cúmulo Globular M13 queda na parte superior da cabeza do heroe, entre as estrelas η Her e ζ Her. É feble, pero pode ser visto a simple vista nunha noite clara. Tamén está o cúmulo globular M92. A orientación tradicional auténtica é coa cabeza como α Herculis, porque Ras Algethi significa literalmente "cabeza do Axeonllado." A man esquerda apunta cara a Lyra dende o seu ombreiro (Delta Herculis), e Beta Herculis forma o seu outro ombreiro. A súa estreita cintura está formada por Epsilon e Zeta Herculis. Finalmente, a súa perna esquerda (con Theta coma xeonllo e Iota coma pé) está esmagando a cabeza de Draco, o dragón ou serpe que Hércules venceu e sobre a que fai fachenda por toda a eternidade.
Francisco Iglesias Brage
Traxectoria
Datos posteriores sitúan a Francisco Iglesias Brage no Perú. Alí estaba Brage preparando unha expedición ao río Amazonas coa axuda do emigrante e libreiro Cesáreo Mosquera Chousal e do aventureiro Alfonso Graña que daquela xa vivía entre os indios xívaros da selva peruana. Alí participou como mediador no conflito internacional entre Colombia e o Perú, a chamada Guerra de Leticia, apoiando as posicións peruanas diante da Sociedade de Nacións. Froito de toda esta época é a ampla colección de obxectos, pezas etnográficas, unha serie de pequenos estudos sobre xeografía e botánica, brazais e colares de plumas, coroas de plumas negras de tucano, carcaxes, máscaras, cintos e frautas, que se conservan no Museo Nacional de Antropología de Madrid.
Despois, como enxeñeiro, participa no comezo da construción do aeroporto da Lavacolla, en Santiago de Compostela, en 1935
A Guerra
A Guerra Civil fixo esquecer definitivamente o proxecto de expedición ao Amazonas. Cando o golpe de estado de Franco, Iglesias Brage, que daquela era capitán de enxeñeiros, atopábase en Ferrol, e púxose do lado nacional. Brage fíxose cargo na cidade das responsabilidades de tranvías e transportes.
O 8 de febreiro de 1937 as forzas nacionais toman a cidade de Málaga e Brage pasa a ser o responsábel do seu aeroporto. A base aérea emprégase fundamentalmente como centro de operacións loxísticas debido á grande distancia que había á fronte. Debido a esa posición de retagarda óptase por crear alí unha escola de aviación, da que é nomeado xefe o propio Brage, e que se inaugura o 9 de febreiro de 1938.
A enxeñería civil
Despois do conflito foi nomeado secretario xeral técnico do Exército do Aire, pero posteriormente pasou á vida civil, dedicouse fundamentalmente á enxeñería de aviación, e regresou para continuar os traballos de construción de Lavacolla, e en concreto, da pista norte-sur. Tamén naquel tempo foi o promotor do Aeroclub de Santiago, que naceu a raíz dunha convocatoria realizada por Brage nas oficinas do Exército do Aire en Santiago de Compostela. Foi o seu primeiro presidente dende 1947 ata o 14 de maio de 1952.
En 1952 era xefe dos servizos de Aeroportos de Galicia, co grao de coronel, e supervisou o investimento e creación do aeroporto de Peinador.
En 1953 dirixiu o proxecto do aeroporto de Alvedro, que aprobou o consello de ministros o 11 de setembro, e que incluíu a construción dunha pista de voo de 1500 x 200 m e un aeródromo no outeiro de Alvedro despois de avaliar, e rexeitar, as mesmas posibilidades na Zapateira, no Burgo e na Laracha.
Barcala, A Estrada
Santa Mariña de Barcala é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 99 habitantes (53 mulleres e 46 homes), distribuídos en 2 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 137 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 167 persoas.
Patrimonio
A Igrexa de Santa Mariña de Barcala é románica pero bastante reformada. Ten ábsida rectangular entre dous pares de contrafortes e unha ventá en arquivolta tórica semicircular.
As festas patronais celébranse o 18 de xullo, continuando co Sacramento o 19 e con San Roque o 20.
Mohamed Gammoudi
Mohammed Tlili ben Abdallah, máis coñecido como Mohamed Gammoudi, nado en Sidi Ach o 11 de febreiro de 1938, é un atleta tunisiano especialista en probas de longa distancia. Foi campión olímpico dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de México.
Traxectoria
Foi un dos primeiros corredores de longa distancia procedentes do Magreb, aínda que antes o alxeriano Alain Mimoun lograra importantes triunfos representando a Francia. Deuse a coñecer nos Xogos do Mediterráneo de Nápoles de 1963, gañando as probas de 5.000 e 10.000 metros.
Pese a todo, non estaba considerado entre os favoritos para os Xogos Olímpicos de Toquio. Na final dos 10.000 metros as miradas estaban postas no australiano Ron Clarke, vixente plusmarquista mundial. A falta de dúas voltas ficaron sós en cabeza Clarke, Gammoudi e o case descoñecido estadounidense Billy Mills. Gammoudi lanzou un forte ataque e saíu en cabeza da última curva, dando a impresión de que ía gañar, pero finalmente Mills logrou remontar e acabou levando a medalla de ouro de xeito sorprendente, mentres que Gammoudi acadaba a prata e Clarke o bronce.
Dous días máis tarde Gammoudi gañou na súa serie clasificadora dos 5.000 metros, aínda que, por razóns nunca aclaradas, non se presentou á final desta proba.
Na final dos 5.000 metros lograría o maior triunfo da súa carreira deportiva. Esta vez os seus principais rivais foron os kenyanos, Naftali Temu e Kipchoge Keino, e a diferenza do acontecido nos 10.000 metros, Gammoudi logrou resistir os seus ataques, e acabou gañando a medalla de ouro nun apertado sprint cunha marca de 14:05. A prata foi para Keino (14:05) e o bronce para Temu (14:06).
A súa cuarta e derradeira medalla olímpica logrouna catro anos máis tarde nos 5.000 metros dos Xogos Olímpicos de Múnic. Gammoudi non chegaba en bo estado de forma, e nos últimos anos non obtivera bos resultados, aínda que ninguén discutía a súa gran capacidade competitiva. Na final dos 10.000 metros tivo bastante mala sorte, xa que sufriu unha caída na metade da carreira xunto co finlandés Lasse Virén. Virén puido levantarse rapidamente e gañar a carreira, pero Gammoudi quedou atrasado e finalmente abandonou a proba.
Pola contra, na final dos 5.000 metros tivo unha brillante actuación, liderando o grupo durante case todo o percorrido, e cedendo ao final unicamente ante o finlandés Lasse Virén, que lograba así un magnífico dobre. Gammoudi lograba a medalla de prata e o británico Ian Stewart a de bronce.
Esta foi a última gran carreira de Gammoudi, que se retirou do atletismo pouco despois.
Sui generis
O termo Sui generis, de orixe latina, significa, literalmente, "do seu propio xénero", ou sexa, "único no seu xénero". Úsase coma adxectivo para indicar que algo é único, peculiar: unha actividade sui generis, unha proposta sui generis, un comportamento sui generis.
A expresión comezou a ser usada para cousas especiais, singulares, a partir do século XVIII, principalmente en textos científicos, para cualificar substancias, enfermidades e até mesmo rochas que non se encuadraban nos grupos coñecidos ou que parecían ser os únicos representantes da súa clase ou xénero. Pouco a pouco, sui generis traspasou os límites da ciencia clasificatoria e pasou a usarse para calquera cousa fóra do común.
En certos contextos, a expresión emprégase eufemisticamente, disfrazando, por medio da pompa e circunstancia do latín, unha crítica a algo que nos pareceu francamente feo; por iso mesmo, temos que ter coidado ao usala, para non sermos acusados de irónicos. Un comentario do tipo "Aquel profesor ten unha maneira sui generis de expor as súas ideas" pode lerse tanto nun bo sentido, coma nun mao; cómpre esclarecer cal é a nosa intención. Como todas as expresións latinas, debe destacarse na escrita (itálico ou subliñado).
Caxato de Asclepio
miniatura|dereita|220px|Asclépio (grego) ou Esculápio (romano). O Deus que naceu mortal e representa a [[medicina.]]
O caxato, bordón ou bastón de Esculapio ou Asclepio é un símbolo antigo, relacionado coa astroloxía e coa cura dos doentes a través da medicina. Consiste dun caxato envolto por unha serpente. Esculapio (en latín: Aesculapius) era o deus romano da medicina e da cura. Foi herdado directamente da mitoloxía grega, na cal tiña as mesmas propiedades mais un nome sutilmente diferente: Asclepio (en grego: Ἀσκληπιός, transl. Asklēpiós).
Mitoloxía
De acordo coa mitoloxía grega, Esculapio aprendéralle a arte da cura Quíron. El é normalmente representado coma un cirurxián na embarcación Argo, construída coa axuda da deusa Atenea. Esculapio era tan habilidoso nas artes médicas que gañou a reputación de ter traído pacientes de volta do mundo dos mortos. En virtude disto, foi punido e colocado nos ceos coma a constelación Ofiúco (significando: "o portador da serpente", ou "O Serpentario"). Tal constelación fica entre Saxitario e Libra.
miniatura|dereita|220px|Caxato de Asclepio ou Esculapio, o símbolo da medicina. Debe estar disposto conforme a figura, unha serpente con dúas curvaturas á esquerda e unha á dereita. O seu uso está aplicado correctamente na bandeira da OMS - Organización Mundial de Saúde, entre tanto o caxato debe ser en madeira rústica.
En varias esculturas procedentes de templos de Asclepio greco-romanos, o deus da medicina é sempre representado suxeitando un caxato cunha serpente envolta, o cal se tornou o símbolo da medicina.
O emblema
A Organización Mundial de Saúde - OMS -, fundada en 1948, adoptou o símbolo de Asclepio. A Asociación Médica Mundial, reunida na Habana en 1956, adoptou un modelo padronizado do símbolo de Asclepio para uso dos médicos civís. O emblema adoptado pola Asociación Médica Mundial para uso dos médicos civís é unha serpente con dúas curvaturas á esquerda e unha á dereita. As organizacións médicas de carácter profesional e de ámbito nacional de varios países, que posúen emblema con serpente de Asclepio, son as do Brasil, o Canadá, Costa Rica, Inglaterra, Francia, Alemaña, Suecia, Dinamarca, Italia, Portugal, África do Sur, Australia, Nova Zelandia, países do sur leste asiático, a China e Taiwán.
Caxato de Hermes e de Asclepio
O caxato de Asclepio (o idealizado como símbolo da medicina) é unha serpente dando dúas voltas e media en torno do caxato de madeira. En troques, equivocamente a Mariña dos Estados Unidos adopta o símbolo de Hermes ao seu corpo médico e hai unha certa diverxencia acerca da utilización dos caxatos. O caxato de Hermes, que na verdade ten a representación da Contabilidade, é descrito coma un caxato de ferro, con dúas serpentes e ao final anexado un par de á. O símbolo médico non debe ser representado con ás.
Derivacións
Todo símbolo pode ser estilizado, porén non pode ser substituído por outro. Como estilizacións orixinais do símbolo de Asclepio podemos citar os seguintes símbolos e as alteracións utilizadas en territorio brasileiro.
Orixes
Existen diversas orixes canto ao desenvolvemento da simboloxía relacionada co caxato de Esculapio, certamente todas contribuíran para a composición do seu significado. O símbolo recibe o nome dunha antiga lenda grega.
Orixe bíblica
Hai referencias bíblicas ao caxato de Esculapio. "E dixo o Deus a Moisés: Fai unha serpente ardente, e pona sobre un caxato; e será que vivirá todo aquel que tendo sido picado pola serpente, ollase a ela." A pasaxe é unha referencia sen constitución datada historicamente, a pesar das investigacións arqueolóxicas que buscan datar na biblia eventos ocorridos realmente.
Orixe exipcia
No intercambio da civilización grega coa exipcia, o deus Thoth da mitoloxía exipcia foi asimilado a Hermes e, deste sincretismo, resultou a denominación de Hermes exipcio ou Hermes Trismegistos (tres veces grande), dada ao deus Thoth, considerado o deus do coñecemento, da palabra e da maxia.[17] No panteón exipcio, o deus da medicina correspondente a Asclepio é Imhotep e non Thot.
Orixe sincrética
Entre o século III a.C. e o século III d.C. desenvolveu se unha literatura esotérica chamada hermética, en alusión a Hermes Trismegistos. Esta literatura versa sobre ciencias ocultas, astroloxía e alquimia, e non ten ningunha relación con o Hermes tradicional da mitoloxía grega. O sincretismo entre Hermes da mitoloxía grega con Hermes Trismegistus resultou no emprego do caxato como símbolo deste último, tendo sido adoptado como símbolo da alquimia. Segundo Schouten, da alquimia o caxato tería pasado para a farmacia e desta para a medicina.
miniatura|esquerda|220px|Caxato de Hermes. Non é símbolo da [[Medicina, mais si da Contabilidade. ]]
Bibliografía
Asklepios
Dare mo Shiranai
Dare mo Shiranai (誰も知らない) é un filme xaponés producido, escrito e dirixido por Hirokazu Kore-eda. Está baseado no caso de abandono infantil de Sugamo de 1988. Está protagonizado polos actores Yūya Yagira, Ayu Kitaura, Hiei Kimura.
Sean Kelly
John James "Sean" Kelly, nado en Carrick-on-Suir o 24 de maio de 1956, é un ex ciclista irlandés. Sumou 193 vitorias ao longo da súa carreira, entre elas a Vuelta Ciclista a España de 1988. Foi durante seis anos consecutivos o número un da clasificación FICP.
Carreiras dun día
No campionato do mundo de fondo en estrada obtivo dúas medallas de bronce en 1982 e 1989.
Carreiras por tiradas
Como un dos fitos da historia do ciclismo, ostenta 7 triunfos na París-Niza. Outras clasificacións xerais neste tipo de carreiras foron: tres na Volta ao País Vasco e no Criterium Internacional, dous na Volta a Cataluña, na Volta a Suíza e unha na Setmana Catalana. A parte de múltiples vitorias parciais nesas e noutras carreiras como o Tour de Romandía e a Dauphiné Liberé.
Grandes Voltas
O Tour de Francia resistíuselle. Gañou a clasificación por puntos en catro ocasións, pero o seu mellor posto foi a cuarta praza acadada en 1985, por detrás de Bernard Hinault, Greg Lemond e Stephen Roche.
Astilleros Armada
Adicado dende os anos 20 e 30 á construción de buques pesqueiros en madeira. Constrúe buques de ata 1000 toneladas e 70 metros de eslora.
Alphonse Milne-Edwards
Alphonse Milne-Edwards, nado o 13 de outubro de 1835 en París, e finado o 21 de abril de 1900 na mesma cidade, foi un médico, naturalista, botánico, zoólogo (especializado en ornitoloxía e en carcinoloxía) e paleontólogo francés. Era fillo do tamén médico e zoólogo Henri Milne Edwards.
Traxectoria
Obtivo o doutoramento en medicina en 1859, en en 1865 foi profesor na Escola de Farmacia en 1865.
Publicou numerosas obras en ornitoloxía, entre as que cómpre destacar Recherches anatomiques et paléontologiques pour servir à l'histoire des oiseaux fossiles de la France (en catro volumes, 1867-1872) e Recherches sur la faune ornithologique éteinte des îles Mascareignes et de Madagascar (1866-1874).
Tamén realizou investigacións sobre os mamíferos de Madagascar e da Asia Central.
Foi elixido membro da Academia de Ciencias de Francia en 1879. Foi tamén membro do consello de administración da Société Nationale d'Acclimatation de France de 1873 a 1900, ano do seu falecemento.
En 1881 dirixiu unha misión de exploración cienífica no golfo de Biscaia. Máis tarde esta estenderíase ás illas Canarias, ás de Cabo Verde e ás Azores. Este traballo foi recompensado coa medalla de ouro da Royal Geographical Society. En 1876 foi nomeado membro estranxeiro da Zoological Society of London.
Alphonse Milne-Edwards recibiu fondos do goberno francés para organizar o Primeiro Congreso Internacional de Zooloxía en 1889, no momento da Exposición Universal de París de 1889. Para a organización deste evento foi nomeado presidente da Société zoologique de France.
Sucedeu ao seu pai Henri Milne Edwards na cadeira de vertebrados do Museo cando seu pai se xubilou.
Recoñecementos
Entre outros, recibiu os seguintes recoñecementos:
Cromosoma Filadelfia
miniatura|dereita|Unha célula en metafase positiva para o reordenamento BCR/ABL observada utilizando a técnica [[FISH.]] miniatura|dereita|300px|Formación dun cromosoma Filadelfia por translocación. O cromosoma Filadelfia, tamén chamado translocación Filadelfia, é unha anormalidade xenética asociada á leucemia mieloide crónica (LMC). Esta anormalidade afecta aos cromosomas 9 e 22.
O 95% dos doentes de leucemia mieloide crónica presentan esta anormalidade, mentres que o resto dos doentes padecen translocacións crípticas invisibles nas preparacións por medio de bandeado G ou ben teñen outras translocacións que afectan a outro ou outros cromosomas. Tamén se encontran casos de cromosoma Filadelfia en pacientes de leucemia linfoblástica aguda (do 25 ao 30% en adultos e do 2 ao 10% en nenos), e ocasionalmente, en casos de leucemia mielocítica aguda (LMA).
Características
O defecto xenético do cromosoma Filadelfia é un caso de translocación cromosómica, que consiste en que partes de dous cromosomas, o 9 e o 22 neste caso (translocacion 9-22), intercambian as súas posicións. A translocación é recíproca, creando un cromosoma 9 alongado (der 9), e un cromosoma 22 truncado no que se produce a fusión de xenes BCR/ABL (o cromosoma Filadelfia). O resultado é que parte do xene BCR (Breakpoint Cluster Region, Rexión Clúster de Rotura) do cromosoma 22 (rexión q11) fusiónase con parte do xene ABL do cromosoma 9 (rexión q34). O xene ABL recibe o seu nome do virus «Abelson» da leucemia, que leva unha proteína similar á deste xene.
O resultado desta translocación é a fusión dos xenes BCR e ABL, que produce unha proteína de masa que varía entre 210 e 185 daltons, e o seu tamaño depende do punto exacto no que se produza a fusión. Algunhas isoformas desta proteína son características de determinados tipos de leucemia. Como o xene ABL codifica unha tirosinquinase que engade grupos fosfatados a residuos de tirosina, a fusión dos xenes BCR-ABL tamén é un encima tirosinquinase. A rexión BCR do xene codifica un encima serina/treonina proteinquinase, pero a función da tirosinquinase é a máis relevante para a terapia desta enfermidade.
A proteína resultante da fusión BCR-ABL interactúa coa subunidade beta(c) do receptor da interleucina-3. A transcrición do xene fusionado BCR-ABL permanece moi activa. Como o ABL activa varias proteínas que controlan o ciclo celular e encimas, o resultado da fusión é que se acelera a división celular. Ademais, inhibe a reparación do ADN, causando a inestabilidade do xenoma e sendo unha causa potencial da temida «crise en cadea» da leucemia mieloide crónica, cunha alta taxa de mortalidade.
Nomenclatura
O cromosoma Filadelfia desígnase como cromosoma Ph (ou Ph'), e a translocación que o causa denomínase t(9;22)(q34;q11).
Historia
O cromosoma Filadelfia foi descuberto e descrito en 1960 polos científicos de Filadelfia Peter Nowell, da Escola de Medicina da Universidade de Pensilvania e David Hungerford do instituto Fox Chase Cancer Center, e déronlle o nome da cidade onde se encontran ambos os centros de investigación. En 1973, Janet D. Rowley identificou na Universidade de Chicago o mecanismo por medio do cal se orixina a translocación.
Terapia
A finais da década de 1990 identificouse a substancia STI-571 (Imatinib, Gleevec) pola farmacéutica Novartis como un inhibidor da tirosinquinase de amplo espectro e rendemento. As probas médicas realizadas polo doutor Brian J. Druker, en colaboración cos doutores Charles Sawyers e Moshe Talpaz, demostraron que o STI-571 inhibía a proliferación das células hematopoéticas que presentaban BCR-ABL. Isto non erradicaba as células da leucemia (LMC), pero limitaba o crecemento dos clons tumorais e reducía o risco da temida «crise en cadea». Este produto foi comercializado en 2001 pola compañía farmacéutica Novartis como «Imatinib Mesylate» (Gleevec® nos Estados Unidos e Glivec® en Europa). Tamén se desenvolveron outros inhibidores farmacolóxicos.
José Manuel Mato Díaz
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo. É empregado de Extensión Agraria en excedencia. É alcalde de Paradela dende as primeiras eleccións democráticas, primeiro con UCD, logo con Coalición Galega e CPG e despois co PPdeG, sempre con maioría absoluta. É deputado provincial.
Vida persoal
José Manuel Mato é curmán do crego Xesús Mato Mato.
Marlango
Marlango é un grupo musical español, influído pola atmosfera musical de Tom Waits, formado en 2002 en Madrid. Os integrantes do grupo son Leonor Watling, Alejandro Pelayo e Óscar Ybarra.
Historia
En 1998, Leonor e Alejandro gravaron unha maqueta con catorce temas para piano e voz onde xa se encontraba o núcleo do que sería o seu primeiro álbum. No invierno de 2002, o neoiorquino Óscar Ybarra, acabado de instalar en Madrid, escoita o material e decide incorporarse ó proxecto. Entre os tres dan forma a un traballo que ve a luz en febreiro de 2004.
Este disco, Marlango, ten influencias que van do rock ó jazz, da música dalgún cabaret de entreguerras á banda sonora dunha película de David Lynch. Despois dun ano de concertos por toda España, Portugal e o Xapón, e de recibir de mans de Pedro Almodóvar un disco de ouro polas primeiras 50.000 copias vendidas, en setembro de 2005 publican o seu segundo álbum, Automatic imperfection, que tamén consegue o disco de ouro en España. En 2006 fichan pola discográfica Universal, coa que publican unha edición especial do seu primeiro álbum, ademais de editalo en moitos países.
O 25 de setembro de 2007 editouse o seu terceiro álbum de estudio The electrical morning.
Berres, A Estrada
San Vicenzo de Berres é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés da Estrada. Segundo o IGE en 2010 tiña 431 habitantes (206 mulleres e 225 homes), distribuídos en 15 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 597 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 549 persoas.
Xeografía
Área recreativa e praia fluvial O Areal.
Floro
Lucio Anneo Floro (en latín, Lucius Annaeus Florus) nado no século I, finado no século II, foi un historiador romano de orixe africana, autor do Epítome da Historia de Tito Livio, que é un resumo da obra de Tito Livio.
Amigo persoal de Hadriano, viviu durante moito tempo en Roma e en Tarraco (Hispania).
Foi autor do Compendio da Historia Romana, panexírico da gloria de Roma. Tamén foi unha das dúas fontes principais de información acerca das Guerras cántabras.
Lagosta
O termo lagosta pode referirse a:
Banda sonora orixinal
En sentido amplo, unha banda sonora orixinal ou unha BSO (do inglés Soundtrack ou OST) é a parte do son completo e os resultados da edición de diferentes pistas sonoras dunha creación audiovisual. Inclúense por tanto os diálogos, os sons e a música así como os acompañamentos paralelos. Non obstante, normalmente o termo utilízase nun sentido máis restrinxido e refírese só á música do filme ou mesmo á comercialización dos temas musicais dunha obra como os videoxogos, o software, a televisión ou a radio.
Dende un punto de vista musical, enténdese como banda sonora orixinal a música, tanto vocal como instrumental, composta expresamente para unha obra, especialmente un filme, cumprindo o propósito de mellorar as emocións que as imaxes, os sons e os diálogos non poden expresar por si sós.
No sentido físico, a banda sonora dun filme pode ser de dous tipos: magnética ou óptica. No primeiro caso, unha ou máis bandas de gravación pasan polas beiras da cinta magnética da película. Estas liñas teñen que ser lidas por un dispositivo en sincronía coa proxección das imaxes, de forma que os sons son xerados de forma semellante ao que facía un lector de cinta. No caso de bandas sonoras ópticas, son áreas claras e escuras nun ou en ambos lados da cinta da película. As diferentes intensidades de luz son convertidas en impulsos eléctricos para crear a banda sonora. Actualmente xa se están usando sistemas dixitais.
Nos últimos anos, algúns compositores famosos foron: John Williams, Joe Hisaishi, Hans Zimmer, James Newton Howard, Danny Elfman, Basil Poledouris, James Horner, Vangelis, Nicola Piovani ou Ennio Morricone.
miniatura|200px | right | Gravación de música
Introdución
Os primeiros intentos de incorporar a banda sonora á proxección baseáronse no "acompañamento musical", xeralmente un piano ou pianola e por narracións por persoas ou actores no propio local, para chegar ao uso dos fonógrafos. Estas actuacións tamén podían anteporse ou continuar a proxección. Mellorouse a sincronización coa creación de cronófono que durou ata a primeira guerra mundial (1914). Foron as empresas norteamericanas General Electric e Western Electric as que crearon sistemas para incorporar o son na propia película, co famoso sistema Vitaphone que utilizou a Warner Bros. Esta incorporación inicial era só de música como no caso do filme The Jazz Singer (1927) mais aínda non incluía o resto do son (diálogos, ruídos etc.). Non foi ata o ano seguinte con Lights of New York (1928) que se puido escoitar un filme con son completo.
As orixes da banda sonora
Coa incorporación definitiva do son aos filmes, melloráronse considerablemente as posibilidades cinematográficas e desenvolveuse rapidamente unha importante industria ao redor deste fenómeno. Apareceu entón un problema inesperado: a comprensión da lingua do filme. A dobraxe aínda tardou en desenvolverse pero houbo unha importante produción de filmes musicais que permitían motivar os públicos doutros países. Singin' in the Rain foi un claro exemplo (1952).
Inicialmente, nos primeiros filmes sonoros, a música aparecía en forma de apertura, de cancións que cantaban os actores, de emisións de aparellos como radios ou de orquestras que aparecían no filme. Non se entendía como na actualidade que un son, como unha melodía, non fose creado por algún causante que aparecese no filme. Tiña que ser emitido por algunha persoa ou aparello que se vise nel. Esta situación durou ata mediados do anos 40 con Hitchcock cando, dirixindo Lifeboat e non querendo usar a música porque no mar non había quen ou que a crease, o compositor David Raksin díxolle: "E de onde veñen as cámaras?".
Foi realmente cos exiliados europeos que foron aos Estados Unidos de América cando se iniciou o fenómeno das bandas sonoras orixinais. Así apareceron nomes destacados como Korngold, Max Steiner, Waxman e Tiomkin. Foi especialmente relevante entre todos Steiner, discípulo de Gustav Mahler en Viena, quen decidiu, xunto co produtor do filme, transformar King Kong nunha especie de ópera sen cantantes. Esta decisión cambiou a historia do cine ao converter as bandas sonoras en compoñentes fundamentais do éxito dos filmes.
Banda sonora e Banda sonora orixinal
Fálase de banda sonora de forma xenérica tanto en sentido amplo (todo o son dun filme) como en sentido restrinxido (a música dun filme). Pero a banda sonora pode ser unha selección de temas de compositores diversos que eliximos para acompañar os diferentes momentos do filme. Esta selección, segundo o tipo de filme, pode ser música clásica, popular, rock, pop etc., pero que non foi composta especificamente para este filme. Deuse a coñecer de forma comercial ou popular a través dos cursos habituais. En ocasións, o seu éxito comercial induce aos produtores a realizar un filme. Cando a música é composta para ese filme, falamos de Banda sonora orixinal. Estas composicións resultan ser ás veces éxitos tan populares e comerciais como os anteriores e contribúen de forma decidida ao éxito do filme.
Ascenso e caída da banda sonora
Evidentemente, as bandas sonoras non tiveron sempre a mesma relevancia. Algúns filmes produciron verdadeiros éxitos comerciais como no caso dos Beatles) nos sesenta. Aínda así, a maioría dos filmes tiñan só bandas sonoras que complementaban de forma discreta a acción dramática sen outro protagonismo. Nestes anos, destacaron compositores interesantes como Bernstein, Raksin e especialmente Bernard Herrmann, considerado por moitos entendidos como o gran xenio da música no cine.
Compositores relevantes
Algúns dos compositores de bandas sonoras máis famosos son:
Estrutura
A banda sonora tende a ter xeralmente a seguinte estrutura:
Ōkami Kodomo no Ame to Yuki
Ōkami Kodomo no Ame to Yuki (おおかみこどもの雨と雪) é un filme xaponés de 2012 dirixido e coescrito por Mamoru Hosoda. O filme está protagonizado polas voces de Aoi Miyazaki, Takao Osawa e Haru Kuroki. O filme conta a historia dunha nai moza que debe criar soa os seus dous fillos medio humanos medio lobos, Ame e Yuki, despois de que o seu pai, un lobishome, morrese.
Miruts Yifter
Miruts Yifter, nado o 15 de maio de 1944 en Adigrat, rexión de Tigray (Etiopía), é un corredor etíope de longa distancia, que gañou as probas de 5.000 e 10.000 metros nos Xogos Olímpicos de Moscova. Debido ao seu poderoso cambio de ritmo nos metros finais, era alcumado "Yifter the Shifter", que quere dicir algo así como Yifter "o cambiador".
De orixe humilde, na súa xuventude adicouse a diversos oficios: operario nunha fábrica, condutor de carruaxes... Máis tarde alistouse no Exército, e alí foi onde descubriron o seu talento para o atletismo.
O seu debut nos Xogos Olímpicos tivo lugar nos Xogos Olímpicos de Múnic, onde gañou a medalla de bronce nos 10.000 metros, nunha proba gañada polo finlandés Lasse Virén, e onde este bateu o récord mundial.
Tamén ía participar nos 5.000 metros, pero non se presentou na liña de saída da súa serie clasificadora por motivos que aínda hoxe son confusos.
Catro anos máis tarde non puido participar na Olimpíada de Montreal, a causa do boicot da maioría de nacións africanas, incluída Etiopía, a estes Xogos.
Na 1ª edición do Campionato do Mundo de Atletismo celebrado en Düsseldorf en 1977, conseguiu a vitoria tanto en 5.000 como en 10.000 metros. Repetiría esta dupla vitoria na seguinte edición, en Montreal 1979.
O acontecemento máis importante da súa carreira deportiva foron os Xogos Olímpicos de Moscova. Na final dos 10.000 metros lanzou o seu ataque a falta de 300 metros e conseguiu a vitoria con 27:42 por diante do finlandés Kaarlo Maaninka (prata) e o tamén etíope Mohamed Kedir (bronce).
Cinco días máis tarde, na final dos 5.000 metros, tivo moita máis resistencia, especialmente por parte do tanzano Suleiman Nyambui, a quen derrotou nos últimos metros da proba e realizou unha marca de 13:21, un novo récord olímpico. O bronce foi para o finlandés Kaarlo Maaninka, que fora prata nos 10.000 m.
Deste xeito, Yifter convertíase no quinto home na historia en gañar os 5.000 e os 10.000 metros nuns Xogos Olímpicos, tras Hannes Kolehmainen en 1912, Emil Zátopek en 1952, Vladimir Kuts en 1956, e Lasse Virén en 1972 e 1976.
Unha das controversias que se presentou durante os Xogos Olímpicos de Moscova tiña que ver coa verdadeira idade de Miruts Yifter, o que contribuíu a rodear dun halo de misterio a este corredor. Había algúns que dicían que nacera en 1938 e que polo tanto contaba xa con 42 anos, pero outros rebaixaban esa cifra a 33. O propio Yifter nunca aclarou de forma definitiva estas dúbidas. Cando uns xornalistas lle preguntaron, el respondeu o seguinte: "Men may steal my chickens; men may steal my sheep. But no man can steal my age"
Tralos Xogos non volveu conseguir nada destacable e retirouse en 1981.
Goslarita
A goslarita é a forma mineral do sulfato de zinc heptahidratado (ZnSO4 · 7H2O). Descrito por primeira vez en 1847 nas minas de Rammelsberg, debe o seu nome á localidade de Goslar, situada aos pés do macizo de Harz (Alemaña). Galizinita ou gallicinita son outros nomes que recibe este mineral.
Propiedades
A goslarita é un mineral incoloro ou de cor esbrancuxada que cristaliza no sistema ortorrómbico. É soluble en auga e deshidrátase ao aire libre, polo que debe ser conservada nun recipiente cerrado ou en plástico. Ten un sabor adstrinxente. É un mineral diagmanético.
En materiais artificiais existe unha serie completa entre goslarita e epsomita (MgSO4 · 7H2O). No medio natural parece existir só unha substitución limitada de zinc por magnesio.
Morfoloxía
Aparece en forma de estalactitas, costras, ou tamén constituíndo agregados pulverulentos, granulosos ou fibrosos.
Autosoma
Un autosoma ou cromosoma autosómico é un cromosoma que non é un cromosoma sexual (ou alosoma). Nas células diploides os cromosomas aparecen por pares, polo que todos os cromosomas autosómicos están repetidos formando un par en cada célula; nas células humanas hai 22 pares de autosomas (e un par de cromosomas sexuais). Os autosomas de cada par concreto son practicamente iguais e denomínanse cromosomas homólogos. Polo contrario os cromosomas sexuais son distintos nos homes (XY) e iguais nas mulleres (XX). Nas células haploides só hai un cromosoma de cada par, tanto de autosomas coma de cromosomas sexuais. Os pares de cromosomas autosómicos humanos numéranse do 1 ao 22, mentres que os cromosomas sexuais son o par 23 e denomínanse coas letras X e Y.
Os caracteres xenéticos situados nos autosomas dise que teñen unha herdanza autosómica e tipicamente eses caracteres hérdanse en igual proporción en machos e en femias (pero tamén hai caracteres influídos polo sexo, que son unha excepción dentro dos autosómicos). Os xenes situados nos autosomas son xenes autosómicos e están repetidos, xa que hai un en cada homólogo. Se ambos os xenes levan o mesmo alelo dise que o individuo é homocigoto para ese carácter; se son distintos, é heterocigoto.
Os caracteres situados na porción diferencial do cromosoma sexual X (porción que non existe no Y, que é máis pequeno) denomínanse caracteres ligados ao sexo e non se herdan en igual proporción en machos ca en femias, polo que neste sentido non se comportan igual que se estivesen nun autosoma.