cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula estrelada hepática
As células estreladas hepáticas, tamén chamadas células perisinusoidais ou células de Ito (en honor do xaponés Toshio Ito), e antes coñecidas como lipocitos hepáticos ou células almacenadoras de graxa hepáticas, son un tipo de pericito que se encontran nos espazos de Disse ou espazos perisinusoidais do tecido hepático (pequenos espazos que quedan entre os sinusoides e os hepatocitos). Son menos frecuentes na zona central do lobuliño hepático ca no resto do lobuliño. A célula estrelada hepática é o principal tipo celular implicado na fibrose hepática, que consiste na formación de tecido cicatricial en resposta a danos hepáticos.
Características histolóxicas
A súa característica máis distintiva nas preparacións histolóxicas é a presenza no seu citoplasma de multitude de gotas lipídicas. Estas células poden ser tinguidas selectivamente con cloruro de ouro. Ocupan pequenos ocos entre as células do parénquima hepático, pero estenden longas prolongacións, que se poñen en contacto co endotelio e polas que reciben o nome de células estreladas. Un marcador fiable para distinguilas doutras células tipo miofifbroblasto é a expresión nas células estreladas hepáticas de reelina. A expresión da reelina increméntase despois de sufrir danos hepáticos.
Funcións
No fígado normal, as células estreladas hepáticas descríbense como células en estado quiescente. As células estreladas hepáticas quiescentes representan do 5 ao 8% do total das células hepáticas. As gotas de lípido que conteñen almacenan vitamina A. A función das células estreladas hepáticas non está clara. Evidencias recentes suxiren que poderían exercer a función de ser células presentadoras do antíxeno residentes no fígado, que presentarían os antíxenos lipídicos e estimularían a proliferación das células NKT.
Cando o fígado sofre danos, as células estreladas poden cambiar a un estado activado. Neste estado caracterízanse pola súa proliferación, contractilidade, e quimiotaxe. A cantidade de vitamina A almacenada decrece progresivamente nos casos de danos hepáticos. As células hepáticas estreladas activadas son tamén as responsables de secretar o coláxeno do tecido de cicatrización, o cal pode orixinar unha cirrose. Estudos recentes mostraron que a activación in vivo das células estreladas hepáticas por axentes que causan a fibrose hepática pode finalmente levar á senescencia destas células, que se pon en evidencia polo incremento da marcaxe de SA-beta-galactosidase, e pola acumulación de p53 e a activación de marcadores Rb indicativos de senescencia celular. As células estreladas hepáticas senescentes limitan a fibrose hepática ao estimularen o sistema inmunitario por medio da activación das interaccións coas células NK.
Paintin' the Town Brown: Ween Live 1990-1998
Paintin' the Town Brown é o primeiro álbum ao vivo da banda estadounidense de rock alternativo Ween, editado o 22 de xuño de 1999 a través do selo Elektra Records.
Paintin' the Town Brown serve como unha retrospectiva ao vivo do grupo, un álbum de 2 CDs con temas dende os primeiros concertos de Ween (onde estaban só Dean e Gene) ata a xira de promoción de The Mollusk (aínda que non hai temas dese álbum). Entre as cancións destacan as da xira do 12 Golden Country Greats (que conta cunha banda de músicos de sesión de Nashville chamados The Shit Creek Boys), unha toma de preto de media hora de "Poop Ship Destroyer", unha versión acústica nunha librería de "Puffy Cloud", ou un feixe de temas que só apareceron ao vivo como "Mountain Dew" e "Cover It with Gas and Set It on Fire".
Premio Ada Byron á muller tecnóloga
O Premio Ada Byron á Muller Tecnóloga concédese anualmente na Universidade de Deusto a mulleres tecnólogas para visibilizar a súa traxectoria excelente. Búscanse aquelas mulleres que teñen a súa referencia nas científicas e tecnólogas que levan séculos facendo achegas importantes en distintas disciplinas científicas, como a que dá nome a este premio, Ada Byron.
Obxectivos
O premio ten como obxectivos:
Rielo, Meira, Meira
Rielo é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Premio Ada Byron á muller tecnóloga
Historia
O Premio Ada Byron á Muller Tecnóloga creouse o 13 de outubro de 2015 na Universidade de Deusto. O 10 de xaneiro presentouse o premio Ada Byron 2017. O 16 de maio entrégase o premio Ada Byron 2019.
Corredor biolóxico
Denomínase corredor biolóxico á área que é empregada para realizar unha rexeneración ou recuperación mediante procesos biolóxicos das zonas de amortecemento das grandes extensións de bosques existentes e que foron degradados por mor da deforestación irracional das extensas coberturas boscosas que en séculos anteriores atopábanse na súa plenitude máxima cun ecosistema sustentable e un hábitat composto de gran variedade de fauna e flora, pero que por mor dos efectos antropoxénicos (causados polo ser humano) estes bosques xunto con todas as especies que habitan nela desapareceron case na súa totalidade.
Lugares de Caldas de Reis
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Caldas de Reis.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Caldas de Reis
Calamidade Jane (filme)
Calamidade Jane (en Calamity Jane) é un filme estadounidense de 1953 vagamente baseado na vida da heroína do Vello Oeste Calamity Jane e explora o suposto romance entre Calamity Jane e Wild Bill Hickok na fronteira estadounidense. Está protagonizado por Doris Day no papel de Calamity Jane e Howard Keel como Hickok. Foi lanzado por Warner Brothers en resposta do éxito que tivo Annie Get Your Gun.
Focénidos
thumb|200px|Diferenzas entre [[delfíns e toniñas ou marsopas.]] miniatura|200px|[[Phocoenoides dalli.]]
Calamidade Jane (filme)
Gañou o Oscar á mellor canción orixinal ("Secret Love", Sammy Fain e Paul Francis Webster) e tamén foi nomeado á mellor banda sonora e ó mellor son e gravación (William A. Mueller). As cancións e o guión foron a base dun musical teatral homónimo que tivo gran número de producións.
Focénidos
Os focénidos (Phocoenidae) son unha familia de cetáceos odontocetos da superfamilia dos delfinoideos, que inclúe as toniñas, touliñas ou marsopas, semellantes aos golfiños ou delfíns, pero máis pequenas e de corpo máis repoludo.
Calamidade Jane (filme)
Estreouse en galego o 7 de febreiro de 1987 a través da TVG.
Focénidos
Son as especies máis pequenas da orde dos Cetacea, quitando a Cephalorhynchus commersonii, que pertence á familia dos delfínidos.
Etimoloxía
A familia dos Phocoenidae foi establecida, e bautizada, por John Edward Gray en 1825, que derivou o seu nome do xénero tipo, Phocoena (ás veces escrito Phocaena), coa desinencia do latín científico -idae, propia dos nomes das familias de animais.
O xénero Phocaena foi establecido ern 1816 por Cuvier, e é unha adaptación do termo grego φώκαινα fókaina, que era o nome da toniña común neste idioma.
Taxonomía
A familia dos focénidos está composta por 3 xéneros totalizando 6 especies.
En 1984, Barnes agrupou os 3 xéneros de dúas subfamilias:
Gota (enfermidade)
A gota ou podagra (nome co que se coñece cando afecta o dedo gordo dos pes) é unha doenza relacionada co metabolismo que se caracteriza normalmente polos ataques recorrentes de artrite inflamatoria aguda, con dor, arrubiamento e inchazo das articulacións, causada por niveis elevados de ácido úrico no sangue que se cristalizan, e os cristais deposítanse nas articulacións, nos tendóns e ao redor dos tecidos, por iso considérase tradicionalmente unha enfermidade reumática.
Cadro clínico
A gota presenta tres fases, que son as seguintes:
A gota é unha enfermidade predominantemente masculina (>95%); na muller pode aparecer só excepcionalmente, e sempre durante a menopausa.
Patoxénese
A gota prodúcese cando nas articulacións, nos tendóns e nos tecidos circundantes se forman cristais de urato monosódico. A metabolización das purinas dá lugar ao ácido úrico, que normalmente se elimina polos ouriños. É máis probable que se formen cristais ante a presenza de ácido úrico, pero a presenza en exceso deste non implica necesariamente que se padeza gota.
As purinas poden ser xeradas polo corpo a través das células de refugallo ou ben pola inxesta de alimentos ricos en purinas, como, por exemplo, o marisco. Os riles son os responsables de aproximadamente un terzo da excreción de ácido úrico, mentres que o intestino é responsable do resto. É posible que defectos hereditarios no ril sexan responsables da predisposición das persoas para o desenvolvemento da gota.
Tamén hai diferenzas raciais para a propensión a desenvolver a gota. Atópase en grao elevado nos pobos das illas do Pacífico, e nos maori de Nova Zelandia, pero so de cando en cando nos aborixes australianos, a pesar de ter unha maior concentración de ácido úrico. Nos Estados Unidos, a gota é dúas veces máis frecuente nos negros que nos brancos.
Tamén parece ser unha enfermidade estacional, con incidencia significativamente maior de ataques de gota aguda na primavera.
A gota é unha forma de artrite que afecta principalmente a homes entre os 40 e 50 anos de idade. Os altos niveis de acedo úrico no sangue son causados por alimentos ricos en proteínas. O consumo de alcol a miúdo causa ataques agudos de gota e factores hereditarios poden contribuír á elevación do ácido úrico. Normalmente, as persoas con gota son obesos, con predisposición á diabetes e á hipertensión, e con risco alto de enfermidades do corazón. A gota é máis común nas sociedades opulentas, debido a unha dieta rica en proteínas, graxas e alcol. Cando se produce como consecuencia outras enfermidades, como a insuficiencia renal, é a miúdo independentemente do estilo de vida da persoa.
A gota tamén se pode desenvolver xunto a outras enfermidades, como a policitemia, leucemia, obesidade, diabetes, hipertensión, trastornos renais e a anemia hemolítica. Esta forma de gota é a miúdo denominada a gota secundaria. Os diuréticos (especialmente diuréticos tiazidicos) foron tradicionalmente culpables da aceleración dos ataques de gota, pero algúns estudos realizados no 2006 parecen pór en dúbida esta conclusión.
Prevención
O nivel sérico de ácido úrico é o principal factor de risco para a gota. O nivel sérico é o resultado da inxesta (a dieta) e da saída (excreción).
Un equipo de investigadores da Universidade da Columbia Británica (Vancouver) e a Escola de Saúde Pública da Universidade Harvard (Boston) revelou a principios de 2007 que as persoas que beben máis café son menos propensas que outras a padecer gota. . O risco de ter gota era un 40% menor entre os que tomaban 4-5 cuncas de café ao día e do 61% a partir destas.
Tamén se demostrou que a inxesta diaria de 500 mg de vitamina C produce unha diminución de 0,5 mg / dl de ácido úrico sérico, a través dunha maior excreción.
Outros enfoques
As seguintes suxestións non cumpren con aprobación universal entre os médicos.
Dieta baixa en purinas:
Tratamento
Hai tres formas de tratar a gota:
AINE
Os AINEs (antiinflamatorios non-esteroideos) habitualmente son a primeira liña de tratamentos contra a gota, aínda que ningún axente específico é significativamente máis ou menos eficaz que calquera outro. Se progresa pode observarse unha mellora nas seguintes catro horas, e de ser así recoméndase o tratamento para unha ou dúas semanas. Con todo os AINEs non se recomendan naqueles casos con certos problemas de saúde, tales como sangrado gastrointestinal, insuficiencia renal ou insuficiencia cardíaca. Mentres a indometacina foi historicamente o máis común dos AINEs utilizados, unha alternativa, tal como o ibuprofeno, pode ser preferible debido ao seu mellor perfil de efectos secundarios ante a ausencia dunha eficacia superior. Para as persoas con risco de efectos secundarios gástricos, polos AINEs, pódeselle dar, adicionalmente, para corrixir estes efectos un Inhibidor da bomba de protóns.
Esteroides
Os glucocorticoides mostraronse tan eficazes como os AINE para a gota polo que poden ser utilizados cando existan contraindicacións para estes últimos. Tamén conducen a unha mellora cando se inxectan na articulación, con todo, é necesario excluír a presenza dunha infección na articulación, pois podería facela empeorar co uso dos esteroides.
Profilaxe
Varios medicamentos son útiles para a prevención de novos episodios de gota, inclúen inhibidores da xantina oxidase (incluíndo o alopurinol e o febuxostat ) e uricosúricos (incluíndo probenecida e sulfinpirazona ). Resolveuse non comezar con esta medicación ata unha ou dúas semanas logo dun ataque agudo de gota, debido ás preocupacións teóricas de empeoramento do ataque, e utilízanse a miúdo en combinación cun AINE ou colquicina durante os tres ou seis primeiros meses. Estes non se recomendan ata que unha persoa tivo dous ataques de gota, a menos que se produzan cambios destrutivos nas articulacións, tofos, ou nefropatía por ácido úrico xa que estes medicamentos non se atoparon efectivos ata ese momento.
Prognóstico
Sen tratamento, un ataque agudo de gota xeralmente resólvese entre cinco e sete días. Con todo, o 60% das persoas teñen un segundo ataque dentro do primeiro ano. Aqueles que sofren de gota teñen un maior risco de sufrir de: hipertensión, diabetes mellitus, síndrome metabólico, e renal, e enfermidades cardiovasculares, polo tanto teñen un maior risco de morte. Isto pode ser debido en parte á súa asociación coa resistencia á insulina e a obesidade, aínda que parece que non aumenta o risco de gota.
Sen tratamento, os episodios de gota aguda poden converterse en gota crónica con destrución das superficies articulares, deformidade articular, e tofos sen dor. Estes tofos adoitan aparecer nun 30% dos casos en que a gota non recibe tratamento durante un período de cinco anos, a miúdo adoitan aparecer no pavillón auricular da orella así como tamén sobre o olécrano do cóbado ou sobre o tendón de Aquiles. Aínda que cun tratamento agresivo, é posible que estes se disolvan. Os cálculos renais son tamén con frecuencia motivos de complicación da gota, pois afectan entre o 10 e 40% das persoas con esta enfermidade, e isto adoita ocorrer debido a un pH baixo nos ouriños producido polo aumento do ácido úrico. Tamén poden producirse outras formas de disfunción renal crónica.
Epidemioloxía
A gota afecta a redor do 1-2% da poboación occidental nalgún momento das súas vidas, e é cada vez máis común. Entre 1990 e 2010 os casos de gota duplicaronse. Este aumento crese que é debido ao aumentar a esperanza de vida, cambios na dieta, e un aumento das enfermidades asociadas coa gota, como a síndrome metabólico e a hipertensión arterial. topáronse unha serie de factores que inflúen nas taxas da pinga, incluíndo a idade, a raza e a estación do ano. Nos homes maiores de 30 e mulleres maiores de 50 anos, a prevalencia é do 2%.
Fisiopatoloxía
miniatura|220px|Cristais de ácido úrico do [[líquido sinovial dun enfermo de gota.]] miniatura|220px|Estrutura química do ácido úrico. miniatura|220px|Estrutura química das purinas. As purinas forman parte das moléculas do ADN e do ARN e son xeradas polo catabolismo dos ácidos nucleicos, outra fonte é a inxestión de alimentos ricos nestas substancias, como as vísceras e o marisco.
A metabolización das purinas dá lugar a hipoxantina e xantina a cal se transforma mediante a encima xantina oxidase en ácido úrico. O ácido úrico é unha substancia de refugallo que se expulsa polos riles a través dos ouriños nun 70%, mentres que a través do intestino eliminase o 30% restante. Os altos niveis de ácido úrico no sangue son favorecidos polo consumo de alimentos ricos en purinas e a inxestión de bebidas alcohólicas. Factores hereditarios poden contribuír á elevación do ácido úrico.
Isabel Coixet
Isabel Coixet i Castillo, nada en Barcelona o 9 de abril de 1960, é unha directora de cine española.
1080p
1080p é un tipo de sinal de vídeo que se caracteriza por ter 1080 liñas de resolución vertical conseguidas a través da exploración progresiva (progressive scan, de aí o p) dunha escena, isto é, non entrelazada a diferenza do 1080i. No formato p cada fotograma é proxectado por todas as liñas progresivamente (mellor visualización, aínda que só perceptible para a vista máis sensible), mentres que co formato i cada fotograma é proxectado pola metade das liñas (pares ou impares) alternativamente, ou de forma entrelazada.
Gota (enfermidade)
Fisiopatoloxía
A gota prodúcese cando nas articulacións, tendóns e tecidos circundantes se depositan cristais de urato monosódico. É máis probable que se formen cristais de ácido úrico cando existe hiperuricemia, pero os niveis elevados de ácido úrico en sangue non implican necesariamente que se padeza de gota.
Isabel Coixet
Traxectoria
Naceu en Barcelona o 9 de abril de 1962. Licenciada en Historia pola Universidade de Barcelona, traballou como xornalista na revista Fotogramas. A súa afección á imaxe faille achegarse ó mundo do cine, desenvolvendo diversas tarefas, e ó mundo da publicidade no que, tras un tempo, creará produtora propia. Debutou como guionista e directora en 1989 con Demasiado viejo para morir joven, película coa que conseguiu un nomeamento aos Goya na categoría de Mellor director novel e, anos máis tarde, marcha a Estados Unidos decidida a filmar aló unha longametraxe: Cosas que nunca te dije (1996).
Gota (enfermidade)
Fisiopatoloxía
É frecuente que as persoas con gota sexan obesas e teñan enfermidades asociadas á obesidade, como diabetes e hipertensión, presentando polo tanto risco elevado de presentar enfermidades do corazón. A gota é máis común nas sociedades opulentas, debido a unha dieta rica en proteínas, graxas e alcohol. Non obstante cando se produce como consecuencia doutras enfermidades, como a anemia hemolítica, é a miúdo independentemente do estilo de vida da persoa.
1080p
O resultado pódese apreciar mediante un monitor ou televisión de alta definición, o seu uso presupón unha relación de aspecto de 16:9, que implica unha resolución horizontal de 1920 píxeles, o que equivale a unha resolución total de 2 073 600 píxeles (1920x1080). 1080p frecuentemente denomínase en produtos comerciais como Full HD.
Isabel Coixet
Traxectoria
En 2003 triunfa con Mi vida sin mí e en 2005 dirixe La vida secreta de las palabras cuxos protagonistas son Tim Robbins e Sarah Polley.
En 2008 estrea Elegy, un drama romántico baseado na novela The Dying Animal, de Philip Roth, e protagonizado por Penélope Cruz e Ben Kingsley.
A comezos do 2009 remata a rodaxe de Mapa de los sonidos de Tokio, un filme que conta con Rinko Kikuchi e Sergi López como actores principais, e que foi estreado o 28 de agosto do mesmo ano.
O 4 de setembro de 2020 anunciouse a concesión polo Ministerio de Cultura e Deporte español do Premio Nacional de Cinematografía como recoñecemento á súa traxectoria.
El País
El País (autodefinido como «Diario independente da mañá») é un xornal español de ámbito nacional, redactado integramente en castelán (agás algunhas páxinas illadas nas edicións autonómicas) e de pago. Cunha media de 457.675 exemplares diarios, é o periódico non deportivo de maior difusión de España, segundo a Oficina de Xustificación da Difusión. Ten sede social e redacción central en Madrid, aínda que conta con delegacións nas principais capitais de España (Barcelona, Sevilla, Valencia, Bilbao...) desde as que edita diferentes edicións territoriais. A última destas en inaugurarse, en novembro de 2006, foi precisamente a correspondente a Galicia.
Caracterízase por ser un xornal de tendencia europeísta, socialdemócrata no ideolóxico, e polo gran tratamento que dá, no informativo, ás novas de carácter internacional, de cultura e de economía, ademais da información sobre España. Conta con columnistas e colaboradores puntuais provenientes de diferentes ámbitos sociais, que avezan a reforzar a liña editorial progresista do diario. Entre os seus colaboradores habituais destaca o xornalista e escritor galego Manuel Rivas, que ademais publica con frecuencia no suplemento dominical de El País, EPS País Semanal.
André Brink
Traxectoria
Loitou contra o apartheid e o goberno prohibiu en 1974 a súa novela Kennis van die aand (1973), a primeira obra en afrikaans en ser prohibida.
El País
No aspecto formal, El País caracterízase pola sobriedade expresiva, tanto no tratamento da información como no estético: páxinas a cinco columnas con predominio da orde e a clara distribución dos distintos subxéneros xornalísticos. A fotografía e a infografía cumpren un papel secundario de apoio á información escrita. Desde a súa fundación sempre mantivo o mesmo deseño e tipografía: a Times New Roman.
As imaxes son maioritariamente en branco e negro, coa da portada sempre en cor (só desde uns anos atrás), xunto con outras fotografías illadas do interior.
El País pertence ó maior grupo de medios español, o Grupo PRISA, que é tamén propietario da Cadena SER (radio), Cinco Días (prensa económica), Santillana, Diario As (prensa deportiva), Los 40 Principales (radiofórmula), Sogecable; Cuatro e Digital+; e Localia (televisión).
Historia
El País foi fundado por José Ortega Spottorno e saíu á luz o 4 de maio de 1976, seis meses despois da muerte de Francisco Franco, e a principios da transición española. A súa saída ó mercado supuxo unha revolución no panorama xornalístico español, xa que se converteu no primeiro periódico de clara vocación demócrata e europeísta, nun contexto no que o resto de xornais españois viñan dunha longa historia no franquismo. El País veu a ocupar o baleiro existente e pasou a serc o xornal da España democrática, dando voz, entre outros, a antigos loitadores antifranquistas e ós defensores da democracia en España, nuns momentos en que o tránsito do franquismo á democracia atopábase aínda en pleno desenvolvemento. O seu primeiro director (ata 1988) foi Juan Luis Cebrián que viña, como moitos outros xornalistas españois da época, do Diario Pueblo, órgano dos sindicatos verticais franquistas.
Foi con motivo do golpe de estado do 23-F do tenente coronel da Garda Civil Antonio Tejero. En plena incertiume da noite do 23 de febreiro de 1981, co goberno e todos os deputados secuestrados no Congreso, cos tanques do exército ocupando as rúas de Valencia, e antes de que Televisión Española puidese emitir a mensaxe institucional do Rei Xoán Carlos I condenando o golpe, El País sacou á rúa unha edición especial do xornal titulada «El País, con la Constitución». Foi así o primeiro diario que saíu aquela noite posicionándose claramente, e chamando ós cidadáns a manifestarse en favor da democracia. Foi moi comentado en medios periodísticos que o que ocupaba daquela o posto de director de El País, Juan Luis Cebrián, chamou por teléfono a Pedro J. Ramírez, que dirixía naquel momento Diario 16, para propoñerlle que ambos medios elaboraran unha publicación conxunta na defensa da democracia, algo ó que Ramírez se negou alegando que prefería agardar unhas horas para ver como se desenvolvían os acontecementos. Diario 16 saíu á rúa só trala mensaxe televisiva do Rei.
Aqueles acontecementos, e o triunfo por maioría absoluta do PSOE nas eleccións de 1982, facilitaron que El País se consolidara, durante os anos 80, como líder indiscutible da prensa española, fronte a ABC, de tendencia máis conservadora, o seu principal rival naqueles anos.
Ó prestixio de El País contribuíu o seu rigoroso tratamento das normas xornalísticas e o feito de que fose o primeiro xornal de España en establecer normas internas de control de calidade. Así, foi o primeiro diario español en crear a figura do "Defensor do lector" (Press Ombudsman) e en redactar e publicar un Libro de Estilo que se converteu en referencia, e continúa séndoo, no mundo do xornalismo.
El País tamén estableceu varios acordos de colaboración con outros xornais europeos de ideoloxía socialdemócrata. Así, en 1989, El País participou na creación dunha rede común de recursos informativos con La Repubblica (Italia) e Le Monde (Francia). Desde outubro de 2001 inclúese un suplemento de El País en inglés na versión española do International Herald Tribune.
Aínda así, El País logrou manter sempre o seu liderado como diario xeral máis vendido de España, a menor distancia de El Mundo de Pedro J. Ramírez.
A mediados dos anos 1990, El País foi o segundo xornal de España en ofrecer unha edición electrónica en internet ([www.elpais.com El País]). Tamén foi o primeiro periódico español que, o 18 de novembro de 2002, impuxo o sistema de pago para acceder ós contidos informativos da súa edición dixital. Esta decisión supuxo a perda da maior parte das súas visitas, en beneficio do seu competidor, a edición dixital de El Mundo. Tanto é así, que o 3 de xuño de 2005 volveu a abrir a maioría dos seus contidos gratuitamente, deixando basicamente ós suscriptores o acceso a contidos multimedia e á hemeroteca.
Hulk Hogan
Terrence "Terry" Gene Bollea, alcumado Hulk Hogan, nado o 11 de agosto de 1953 en Augusta, Estados Unidos, é un actor e loitador profesional retirado.
El País
Edición de Galicia
A edición de Galicia é a máis recente de El País.
Hulk Hogan
Traxectoria
Como loitador, Hogan foi 12 veces campión mundial, 6 veces Campión da WWE, 6 veces Campión da WCW, e tamén unha vez Campión por parellas. Non obstante, Hulk Hogan trascendeu o campo meramento deportivo, e deu en se converter nun fenómeno dos medios nos Estados Unidos, exportado nalgúns casos a países europeos. Deste xeito, Hogan tamén fixo carreira na música, sacando á venda tres discos chamados, Hulk Rules, As Hulk Hogan e The Wrestling Boot Band. Así mesmo, Hulk Hogan prestou a súa imaxe para o protagonista de diversos videoxogos da WWE, entre os que están "Legends of Wrestling", "SmackDown vs Raw 2006-2007", "WCW Nitro", "Super Wrestlemania for SNES", e "Day of reckoning volumes 1 e 2" para Gamecube.
El País
Edición de Galicia
Desde o 22 de novembro de 2006, o xornal conta cun número de páxinas (entre 5 e 15 aproximadamente, dependendo do día) dedicadas a Galicia e firmadas por xornalistas coma Paola Obelleiro, Óscar Iglesias, Fernando Varela, María Fábregas, Julián Hernández e Manuel V. Sola entre outros.
A redacción de Galicia está liderada por Félix Monteira e Xosé Hermida.
Suplementos
El País inclúe varios suplementos, algúns dos cales gozan de grande prestixio:
Premios
Entre os premios recibidos por El País destaca o Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades que lle foi concedido ó diario en 1983.
Ademais, o diario entrega desde 1984 os seus propios premios de xornalismo, os Ortega y Gasset.
Nó (homónimos)
Co termo nó podemos estar a referirnos a:
Véxase tamén
Knoop Nyudo Възел (пояснение) Čvor (čvor) Uzel (rozcestník) Knoten Knot (disambiguation) Nudo Sõlm (täpsustus) fa:گره (ابهام‌زدایی) Solmu (täsmennyssivu) Nœud קשר Csomó (egyértelműsítő lap) ノット (曖昧さ回避) Knuet Mazgas (reikšmės) Knoop Knop Węzeł (ujednoznacznienie) Nó (desambiguação) Nod Узел (значения) Čvor Knot (disambiguation) Вузол (значення)
Nó (náutica)
O nó, abreviado kn, é unha medida de velocidade empregada tanto para navegación mariña como aérea. Equivale a unha milla náutica por hora. Tamén se utiliza en meteoroloxía para medir a velocidade dos ventos.
Definición
1 nó = 1 milla náutica por hora = 1 852 m/h = 1,852 km /h ~ 2 km/h. Esta definición está baseada no acordo internacional sobre a lonxitude da milla náutica, adoptado polos EEUU (que empregaba previamente unha lonxitude de 1852,249 m) e o Reino Unido (que empregaba previamente unha lonxitude de 1853,184 m) entre outros países.
Orixe
O nome deriva do antigo procedemento de medición da velocidade nunha nave. Antigamente, un tripulante dispuña dunha corda ou liña con nós a intervalos regulares (xeralmente unha brazada) e unha peza de madeira, orixinalmente un simple tronco, atado nun extremo (este dispositivo foi a primitiva corredeira). Outro tripulante dispuña dun reloxo de area de arredor de medio minuto. O primeiro guindaba o tronco á auga pola popa e deixaba correr a liña que, no seu primeiro tramo, non tiña nós co fin de darlle tempo ó tronco a flotar e quedar estacionario na auga. Cando chegaba ó primeiro nó dáballe a orde ó outro tripulante para que este lle dera a volta ó reloxo e comezara a contar o tempo acordado. Cando caía o último grao de area, o tripulante a cargo do reloxo daba a orde de facer firme a liña. Habitualmente, o tripulante que sostiña a liña ía contando os nós desta na medida que ía deixando correr a liña, polo que chegaba estimar a fracción de corda entre o último nó e a súa man para dar a velocidade.
Noutros casos, os nós facíanse con outros materiais ou formas para recoñecelos directamente, sen necesidade de contalos, ó igual que nas sondaxes. Distintas mariñas tiñan normalizado tanto a distancia entre os nós como o tempo do reloxo, mais a proporción entre estes sempre é a mesma co que o resultado da medición é igual en millas náuticas por hora.
O nó é unha medida práctica no mar posto que pode ser trasladada case directamente a unha carta mariña xa que unha certa velocidade expresada en nós, por exemplo 7 kn, sostida durante unha hora, faría que a nave navegara esa mesma cantidade de minutos, 7, de latitude ou lonxitude ou a proporción que correspondese segundo o rumbo. Neste caso, tendo marcada na carta a liña que marca o rumbo, pódese medir sobre a marxe da carta (esquerda ou dereita), onde están indicadas as latitudes, cun compás de puntas secas, unha cantidade de minutos igual á velocidade en nós e esta medida, tomada a partir do último punto coñecido ou estimado, estendido sobre a liña que marca o rumbo dará a nova posición, estimada, da nave. Na Mariña Real Británica (Royal Navy) esta medición efectuábase cada media hora, ou sexa, a cada toque da campá coa que se marcaba o tempo a bordo e debíase anotar no caderno da garda. Posto que a medición se facía cun tronco, en inglés log, o caderno acabou chamándose log. "Logbook" é o termo inglés para referirse ó Caderno de bitácora ou diario de navegación.
Confederación Hidrográfica do Segura
right|miniatura|Escudo da CHS. right|miniatura|O [[río Segura ao seu paso pola cidade de Murcia.]] A Confederación Hidrográfica do Segura (CHS) é o organismo de xestión, regulador e mantedor das augas, regos e accións das conca do río Segura e dos seus afluentes. Foi creada o 4 de decembro de 1927.
Xeneralidades
É un organismo autónomo dependente do Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño de España. As funcións do devandito organismo están reguladas no artigo 25 do Real Decreto 927/1988, que aproba o Regulamento da Administración Pública da Auga e da Planificación Hidrolóxica.
Estas funcións son as seguintes:
Vimara Pérez
Vimara Pérez, Vímara Peres ou Guímara Peres (orixinalmente Uimara Petri), nado na Coruña contra o 820 e finado en Bama no 873, foi un nobre galego, conde da Coruña. Conquistou Porto no ano 868.
Traxectoria
Con importantes posesións no interior da Galicia actual, dirixiu o gran salto repoboador ata a liña do río Douro, sendo un dos responsábeis da repoboación da liña entre o Miño e o Douro e, auxiliado por cabaleiros da rexión, da acción de presura do burgo de Portucale (Porto), que foi así definitivamente conquistado aos musulmáns no ano de 868.
Atribúeselle a fundación dun pequeno burgo fortificado nas proximidades de Braga, Vimaranis, co nome derivado do seu propio nome e que, co correr do tempo, por evolución fonética, transformouse no moderno Guimarães.
Os reis de Oviedo dirixiran a reorganización do territorio da antiga provincia romana de Gallaecia no Baixo Miño e no Bierzo, pero segundo nos afastamos cara ao sur a influencia da Corte foise esvaecendo e as iniciativas as asume unha nobreza galega ben arraigada e gobernante na Galicia nuclear.
Amparándose nunha teórica autorización do rei Afonso III o Magno, fíxose dono dun espazo onde a estrutura de poder islámico era feble e reorganizou o territorio baixo o seu dominio reconstruíndo a autoridade cristiá sobre a cidade de Porto tras reconquistala.
Este labor permitiu o segundo gran salto a cargo doutro gran magnate galego Hermenexildo Gotérrez. Estes nobres seguiron vinculados á Galicia orixinaria da que non se desarraigan. En efecto, fortaleceron o seu poder na terra de Amaía, e amplas zonas lucenses. Os monarcas do Reino de Galicia cada vez serán máis dependentes deles.
Unha maxestosa estatua érguese a carón da catedral do Porto.
Cera
miniatura|Cera de abellas. As ceras son ésteres dos ácidos graxos con alcohois de peso molecular elevado, é dicir, son moléculas que se obteñen por esterificación dun ácido graxo cun alcohol monovalente lineal de cadea longa. Por exemplo a cera de abella. Son substancias altamente insolubles en medios acuosos e a temperatura ambiente preséntanse sólidas e duras. Nos animais podémolas encontrar na superficie do corpo, pel, plumas. En vexetais, as ceras recobren a epiderme de froitos, talos, xunto coa cutícula ou a suberina, que evitan a perda de auga por evaporación nas plantas. miniatura|centro|400px|Esquema xeral da formación dunha cera. A cera palmitato de miricilo da cera de abella está formada pola esterificación do ácido palmítico co alcohol miricílico.
Usos da cera
miniatura|dereita|[[Exvotos de cera de abellas.]] Utilizouse tradicionalmente para facer cirios, para iluminación, de gran calidade; para encerar madeiras e coiro, como conservante; para encerar teas, impermeabilizándoas. En cosmética, en forma de cremas ou de ungüentos, debido ás súas propiedades antiinflamatorias e cicatrizantes de moitos dos seus compoñentes. Outra aplicación cosmética é como depilatorio, xa que o vello se adhire a ela e é máis doado de retirar, inda que doloroso.
Na antigüidade empregábase para cerrar os ocos das fiestras en inverno.
Amais, é unha substancia amarelenta segregada por unha glándula que temos os seres humanos nos oídos.
Deux ans de vacances
Deux ans de vacances é unha novela escrita polo francés Jules Verne que foi publicada no 1888. A historia trata sobre un grupo de nenos, abandonados nunha illa deserta, que se organizan para sobrevivir.
Sinopse
miniatura|dereita|280px|Mapa da Illa Chairman Un grupo de escolares do colexio Chairman de Auckland (Nova Zelandia) parten a bordo da goleta Sloughi nun viaxe de fin de curso. Un furacán provoca que o barco naufrague a centos de millas do seu país e que os seus pasaxeiros (todos nenos) arriben a unha illa deserta do Pacífico á que chamarán illa Chairman (Illa Hanover). Así, a obra discorre entre as aventuras dos nenos e os seus intentos de supervivencia nun paraxe inhóspito e solitario.
A maioría destes nenos son de orixe inglesa, aínda que Briant e Santiago son franceses, e Gordon, dos Estados Unidos. A chegada doutros náufragos á illa, asasinos que masacraran ó capitán e á tripulación do barco no que navegaban que quedou destruído nun incendio e puideron arribar á illa nunha chalupa do barco Severn. No barco, liderados por Walston a cuadrilla tiña como reféns a Evans, o contramestre do barco e a Kate unha das tripulantes. Os asasinos poñen en perigo a vida dos pequenos colonos asentados dende xa fai tempo na illa e xa practicamente sen esperanzas de regresar.
Os rapaces xunto a Kate e Evans reconstrúen a chalupa e logran facerse ao mar, son avistados polo transatlántico Grafton que marchaba rumbo a Australia e leva os nenos ata Auckland.
Basílica do Sacré Cœur
miniatura|dereita|180px|Vista do Sacré-Coeur dende abaixo
A Basílica do Sacré-Cœur (en galego, do Sagrado Corazón) é un edificio de París (Francia), situado no alto do outeiro de Montmartre.
Trátase dunha basílica adicada ao Sagrado Corazón de Xesús (en francés, Sacré Cœur de Jésus). Inicialmente foi concibida como un monumento público para render homenaxe á memoria dos numerosos cidadáns franceses que perderan a vida durante a Guerra franco-prusiana e para expiar os pecados cometidos pola comuna. Foi o arquitecto Paul Abadie quen gañou o concurso para a súa construción.
A primeira pedra colocouse en 1875, e aínda que se completou en 1914, non se consagrou ata o fin da primeira guerra mundial, en 1919. A igrexa foi construída coa participación directa do goberno da Terceira República, para celebrar así o comezo dun novo réxime, cuxas leis constitucionais foron votadas ese mesmo ano.
Aínda que moi controvertido, é un dos monumentos máis visitados de París. A basílica ten forma de cruz grega, adornada con catro cúpulas: o domo central, de 80 m de altura, está tocado por unha lanterna, formada por unha columnata. Na ábsida, unha inmensa torre cadrada fai ás veces de campanario que garda, entre outras, La Savoyarde, unha campá de 3 m de diámetro e máis de 26 t de peso, ofrecida pola diocese de Chambéry. A cripta posúe a mesma disposición cá igrexa, e é unha das curiosidades da basílica.
A arquitectura da basílica inspírase na arquitectura romana e bizantina e influíu noutros edificios relixiosos do século XX, por exemplo a basílica de Sainte-Thérèse de Lisieux. É posible acceder á basílica tomando o funicular de Montmartre.
Lugares de Cambados
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cambados.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cambados
Xardín Botánico Ría do Burgo
miniatura|Edificio do Xardín botánico da Ría do Burgo.
O Xardín Botánico Ría do Burgo e Aula da Natureza Juan Lembeye, é un xardín botánico duns 50.000 m² de extensión, pertencente ó concello de Culleredo.
Localización
Atópase no paseo marítimo do Burgo en Culleredo, á beira da ría do Burgo, na provincia da Coruña.
Coleccións
No Xardín Botánico atópanse unha gran variedade de especies autóctonas e tamén se recrea un xardín ó estilo dos pazos galegos. Noutras parcelas proxectáronse pequenos xardíns tradicionais de distintas partes do mundo. Dispón tamén dun invernadoiro, un pequeno parque infantil e unha pequena lagoa que se enche coa subida da marea xa que está conectada á ría.
No seu interior está a Aula da Natureza que é utilizada para diferentes actividades como exposicións, concertos, diferentes cursos de temática medioambiental etc.
Filipa de Hainaut
miniatura|Retrato de Filipa de Heinaut. Filipa de Hainaut, nada en Valenciennes aproximadamente en 1314 e finada o 15 de agosto de 1369, foi a raíña consorte de Eduardo III de Inglaterra.
Traxectoria
Naceu en Valenciennes (daquela condado de Hainaut, hoxe Francia) filla do conde de Hainaut Guillerme I e de Xoana de Valois, neta de Filipe III de Francia.
Casou con Eduardo o 24 de xaneiro de 1328, once anos antes da súa ascensión ao trono. A diferenza de moitas predecesoras entre as raíñas consortes inglesas, non causou molestias na corte introducindo costumes estranxeiros.
Filipa acompañou a Eduardo nas súas expedicións a Escocia (1333) e a Flandres (1338-40), onde recibiu o recoñecemento pola súa bondade e compaixón. É recordada pola historia como unha muller benévola, que persuadiu ao seu marido a perdoar os burgueses de Calais (1346) cando tiñan que ser executados de xeito exemplar.
Exerceu como rexente en varias ocasións mentres o seu marido estaba no continente.
O 15 de agosto de 1369 Filipa morreu de enfermidade no castelo de Windsor, aos 55 anos e foi enterrada na abadía de Westminster.
Descendentes
Tres fillos máis e dúas fillas morreron na infancia.
Imperio serbio
Estevo Uroš IV Dušan (O Poderoso) foi coroado como Emperador dos serbios e dos gregos o 16 de abril de 1346, título que significaba unha sucesión ao Imperio romano de Oriente (Imperio bizantino). Estevo Uroš IV Dušan expandiu significativamente o Estado, estendéndose sobre a metade da península dos Balcáns, e promoveu a Igrexa ortodoxa serbia a un Patriarcado.
O Imperio derrubouse durante o mandato de Estevo Uroš V (O Débil), en 1371, aínda que substitíu nominalmente nominalmente até 1402.
Antedentes
Durante os séculos X e XI, aínda baixo a soberanía bizantina, Serbia seguía sen formar unha unidade política coherente. Pero a mediados do século XI constituíuse, a partir das tribos de Zeta, o principado de Dukjla, auténtico núcleo do estado medieval serbio, pronto estendeu o seu poder a Herzegovina, Rascia e o leste de Bosnia. Adoptando unha actitude de equilibrio entre Bulgaria e Bizancio, iniciouse unha nova etapa de expansión serbia durante os mandatos dos župans Estevo Vojslav (1040-1052) e Miguel Vojslav (1051-1081). Este último rebelouse contra Bizancio e logrou reunir os territorios herdados do seu pai, a Rascia (Serbia) e a Zeta (Montenegro), obtendo do papa Gregorio VII o título de Rei dos eslavos. Á morte do seu fillo Constantino Bodin (1081-1101), as dúas rexións independizáronse de novo. miniatura|180px|esquerda|Santo Estevo Nemanja, ou San Simeón ([[Estevo Nemanja) Pintura mural no Mosteiro de Studenica, (1313-1314). ]]
Contra 1167 Estevo Nemanja, gran župan de Rascia, iniciou a loita para independizar ao seu pobo da soberanía bizantina. Para lograr este propósito solicitou a axuda do Imperio búlgaro, e en 1196 abdicou no seu segundo fillo Estevo II Nemanjić, casado cunha filla do emperador.
Logrou anexionar Montenegro, Dalmacia, Herzegovina e a Serbia danubiana, polo que se considera como o fundador do reino de Serbia.
O reinado de Estevo Nemaja (1171-1196) marcou o inicio do período máis esplendoroso da historia serbia.
Os seus sucesores aproveitaron a decadencia do Imperio bizantino e a debilidade dos restantes estados da península para facérense cun extenso imperio que, no seu apoxeo con Estevo Dušan (1331-1355), incluía os actuais territorios de Serbia, Herzegovina, o sur de Dalmacia, Montenegro, Albania, Macedonia e a Grecia do norte (Tesalia e Epiro). O sucesor de Estevo Nemanja, Estevo II Nemanjić, coa axuda do seu irmán máis novo San Sava, que controlaba a Igrexa serbia, adoptou o título de rei, que foi confirmado por Honorio III, co que Serbia se converteu no estado máis forte dos Balcáns.
A Estevo II sucedérono no trono os seus tres fillos: Estevo Radoslav (1227-1234), Ladislau (1234-1243) e Estevo Uroš I (1243-1276).
Este último tivo que loitar contra os húngaros; finalmente retirouse á vida monacal e cedeu o trono ao seu fillo Estevo Dragutin (1276-1282) o cal, á súa vez, abdicou no seu irmán Milutin, que tomou o nome de Estevo Uroš II Milutin (1282-1321).
Con este rei, Serbia entrou de cheo na esfera internacional, e as súas conquistas puxeron a base territorial do futuro esplendor serbio. A maior parte destas conquistas foron a costa de territorios bizantinos, logrando derrotar o emperador Andrónico II.
Finalmente, en 1299, os dous monarcas chegaron a un acordo polo cal o rei de Serbia casaba cunha filla do emperador e esta achegaba como dote os territorios xa conquistados ao imperio por Serbia.
En 1322, despois duns momentos de confusión, foi coroado novo rei Estevo Uroš III Dečanski (1321-1331), o cal participara nunha rebelión e fora condenado á perda da vista. Foi destronado polo seu fillo Estevo Uroš IV Dušan (1331-1355), co cal Serbia alcanzou a súa máxima independencia na Idade Media e grandes dominios territoriais.
Estevo Uroš IV Dušan
Antes de chegar ao trono como Tsar de Serbia, Estevo Dušan mostrárase como un gran líder con moito talento no campo de batalla, como demostrou na guerra contra Bulgaria, onde Serbia logrou unha gran vitoria sobre o Segundo Imperio búlgaro. miniatura|esquerda|180px|[[Estevo Uroš IV Dušan Nemanjić, primeiro emperador de Serbia.]]
Como o seu pai, Estevo VIII Uroš III, que era o lexítimo rei de Serbia, estaba cego e, segundo parece, non tiña grandes ambicións de poder, Dušan, coa axuda da nobreza serbia, desposeeuno do trono.
Mediante unha audaz política exterior, aproveitando as discordias existentes no Imperio Bizantino, conquistou Macedonia, Albania, Epiro, Etolia e Tesalia, duplicando o tamaño do antigo reino, anexionando territorios ao sur, sueste e leste, a expensas de Bizancio. Estas conquistas permitíronlle atribuirse o título de Tsar dos serbios e dos gregos, que se autoatribuiu en 1345 en Serres, sendo solemnemente coroado en Skopje o 16 de abril de 1346 polo recentemente creado Patriarca serbio Joanikie II, coa axuda do Patriarca búlgaro Simeón e o arcebispo de Ohrid, Nicolás (porque aproveitara tamén o seu poder para crear un patriarcado independente para a Igrexa serbia ese mesmo ano de 1346).
En 1349 fixo promulgar o Dušanov Zakonik, ou "Código de Dušan", código lexislativo baseado no dereito bizantino, logro xurídico único entre os estados occidentais europeos da época
O emperador Dušan tamén abriu novas rotas comerciais e fortaleceu a economía do estado.
O Imperio serbio floreceu tamén como un dos países de cultura máis evolucionada de Europa. Algunhas das obras de arte máis importantes da Serbia medieval creáronse durante este período, como o Nomocanon de San Sava.
Pero o ideal de Dušan, de ser emperador de serbios, gregos, búlgaros e albaneses, non o sobreviviu, aínda que permaneceu no recordo do seu pobo e renacería no século XIX.
Co seu fillo Estevo X Uroš V e os sucesores deste, o imperio que creara Estevo Dušan entrou nunha etapa de desintegración progresiva.
Estevo Uroš V
miniatura|esquerda|180px|[[Estevo Uroš V de Serbia, sucesor de Uroš IV Dušan.]]
A Dušan sucedeuno o seu fillo Estevo Uroš V, chamado O Débil, un termo que podería tamén aplicarse á situación do Imperio, xa que pouco a pouco caeu na anarquía feudal. A combinación de conquistas súbitas, o caos da administración, e a falta de consolidación levou á fragmentación do Imperio.
Foi un período marcado polo xurdimento dunha nova ameaza: o sultanato otomán, que pouco a pouco foise estendendo desde Asia (Anatolia) a Europa, coa conquista de Bizancio primeiro, e despois dos demais estados dos Balcáns.
Demasiado incompetente para soster o grande imperio creado polo seu pai, Uroš non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin combater a independencia da súa nobreza. Así, o imperio serbio de Estavo Uroš fragmentouse nunha serie de pequenos principados feudais, perpetuamente enfrontados, algúns dos cales nin sequera recoñeceron nominalmente o seu goberno.
Estevo Uroš V morreu sen fillos en decembro de 1371, despois de que gran parte da nobreza serbia fora destruída polos turcos na batalla de Maritza a principios do ano.
Os pequenos estados feudais foron incapaces de conter a invasión dos turcos otománs. Finalmente, na batalla de Kosovo Polje, o 15 de xuño de 1389, os otománs de Murad I venceron ás tropas serbias e búlgaras mandadas por Lázaro Hrebeljanović e Esteban de Bosnia, terminando así a independencia de Serbia, que pasou a formar parte do Imperio Otomán até finais do século XVIII.