cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Músculo liso
Relaxación
A fosforilación das cadeas lixeiras da miosina polo encima MLCK está contrarrrestada pola acción da fosfatase da cadea lixeira da miosina, a cal desfosforila as cadeas lixeiras da miosina20 e dese modo inhibe a contracción. Outras vías de sinalización foron tamén implicadas na regulación da dinámica da actina e miosina. En xeral, a relaxación do músculo liso faise por vías de sinalización celular que incrementan a actividade da misoina fosfatase, diminúen os niveis de calcio intracelular, hiperpolarizan o músculo liso, e/ou regulan a actina e miosina. Isto pode ser mediado polo factor relaxante óxido nítrico derivado do endotelio, o factor de hiperpolarización derivado do endotelio (que é un endóxeno cannabinoide, un metabolito de citocromo P450, ou o peróxido de hidróxeno), ou a prostaciclina (PGI2). O óxido nítrico e a PGI2 estimulan a guanilato ciclase soluble e a adenilato ciclase unida a membranas, respectivamente. Os nucleótidos cíclicos (GMPc e AMPc) producidos por estas ciclases activan a proteína quinase G e a proteína quinase A e fosforilan diversas proteínas. A fosforilación dá lugar a:
George Bancroft Abbe
George Bancroft Abbe, nado o 28 de xaneiro de 1911 e finado o 15 de marzo de 1989, foi un poeta e novelista estadounidense.
Músculo liso
Relaxación
O factor de hiperpolarización derivado do endotelio estimula os canais de potasio sensibles ao calcio e/ou os canais de potasio sensible ao ATP e estimula o efluxo de potasio, o cal hiperpolariza a célula e produce relaxación.
Filipos
Era cristiá temperá
O Novo Testamento rexistra unha visita á cidade do apóstolo Paulo de Tarso durante a súa segunda viaxe misioneira (probablemente no 49 ou 50 d.C.). Sobre a base dos Feitos dos Apóstolos, e as Epístola aos filipenses, os primeiros cristiáns concluíron que Paulo fundara a súa comunidade. Acompañado por Silas, por Timoteo e posiblemente por Lucas o evanxelista (o autor de Feitos dos Apóstolos), crese que Paulo predicou por primeira vez en terra europea en Filipos. Segundo o Novo Testamento, Paulo visitou a cidade noutras dúas ocasións, no 56 e 57. A Epístola aos Filipenses data de ao redor dos anos 61-62 e crese que foi para mostrar os efectos inmediatos das ensinanzas de Paulo.
Músculo liso
Músculo liso de invertebrados
No músculo liso de invertebrados a contracción iníciase coa unión de ións calcio directamente á miosina e despois créanse pontes cruzadas rapidamente, que xeran forza. De xeito similar ao mecanismo que presentan os músculos lisos de vertebrados, hai unha fase de captura ou agarre de baixa utilización de enerxía e calcio. Esta fase sostida ou de captura foi atribuída a unha proteína de captura que ten semellanzas coa quinase da cadea lixeira da miosina e a proteína elástica titina, que se chama twitchina. As ameixas e outros moluscos bivalvos utilizan esta fase de captura do músculo liso para manteren a súa cuncha pechada durante períodos prolongados sen apenas utilizaren enerxía.
George Bancroft Abbe
Traxectoria
Graduouse pola Universidade de New Hampshire en 1933 e pola Universidade de Iowa en 1938.
Ensinou no Mount Holyoke College, na Universidade Yale, na Universidade de Connecticut, na Universidade de Wayne State, na Universidade de Columbia, na Universidade de Maine, no Springfield College, no Central Connecticut State College, no Russell Sage College, e na State University of New York at Plattsburgh.
Músculo liso
Crecemento e rearranxo
O mecanismo polo cal os factores externos estimulan o crecemento e rearranxo da musculatura lisa non se comprende totalmente. No crecemento e diferenciación do músculo liso inflúen varios factores de crecemento e axentes neurohumorais. O receptor Notch e a a súa vía de sinalización celular son esenciais para a vasculoxénese e a formación de arterias e veas. A proliferación está implicada na patoxénese da aterosclerose e é inhibida polo óxido nítrico.
Filipos
Era cristiá temperá
O desenvolvemento do cristianismo en Filipos indícase por unha carta de Policarpo de Esmirna dirixida á comunidade de Filipos ao redor do 160 d.C e por inscricións funerarias.
Músculo liso
Crecemento e rearranxo
A orixe embriolóxica do músculo liso é xeralmente o mesoderma, e as fibras musculares créanse nun proceso chamado mioxénese. Porén, o músculo liso da aorta e arterias pulmonares (as grandes arterias que saen do corazón) deriva do ectomesénquima orixinado na crista neural, aínda que o músculo liso da arteria coronaria é de orixe mesodérmica.
Filipos
Era cristiá temperá
miniatura|right|Basilica B.
A primeira igrexa descrita na cidade é un pequeno edificio que orixinalmente foi unha pequena casa de oración. Esta "Basílica de Paulo", identificada por unha inscrición nun mosaico sobre o pavimento, data de arredor do 343 a partir dunha mención do bispo Porfirios, que participou no Concilio de Serdica ese ano.
A pesar de que Filipos ten unha das congregacións máis antigas de Europa, o testemuño dun obispado só data do século IV.
A prosperidade da cidade nos séculos V e VI foi atribuída a Paulo e ao seu ministerio. Como noutras cidades, construíronse moitos novos edificios eclesiásticos nese momento. Construíronse sete igrexas diferentes en Filipos entre mediados do século IV e finais do VI, algunhas das cales competiron en tamaño e decoración cos edificios máis fermosos de Tesalónica, ou cos de Constantinopla. A relación do plano e da decoración arquitectónica da Basílica B con Hagia Sofía e con Santa Irene en Constantinopla concedeulle un lugar privilexiado a esta igrexa na historia do arte e arquitectura cristiá primitiva. A complexa catedral que tomou o lugar da Basílica de Paulo a finais do século V, construída ao redor dunha igrexa octogonal, tamén rivalizaba coas igrexas de Constantinopla.
Na mesma época, o Imperio reconstruíu as fortificacións da cidade para defenderse mellor contra a crecente inestabilidade nos Balcáns. No 473 as tropas ostrogodas de Teodorico Estrabón asediaron a cidade, non a tomaron, pero queimaron as aldeas veciñas.
Era bizantina
miniatura|Vista de Filipos Xa debilitada polas invasións dos eslavos a finais do século VI, que arruinaron a economía agraria de Macedonia e probablemente tamén pola Peste de Xustiniano no 547, a cidade foi case totalmente destruída por un terremoto ao redor do 619, do que nunca se recuperou. Houbo unha pequena cantidade de actividade no século VII, pero a cidade xa non era máis que unha aldea.
O Imperio bizantino posiblemente mantivo alí unha gornición, pero no 838 os búlgaros baixo kavhan Isbul tomaron a cidade e celebraron a súa vitoria cunha inscrición monumental sobre a Estilóbata da Basílica B, agora parcialmente en ruínas. O sitio de Filipos era tan estratéxicamente sólido que os bizantinos intentaron recuperalo ao redor do 850. Varios selos de funcionarios e outros oficiais bizantinos, datados da primeira metade do século IX, proban a presenza de exércitos bizantinos na cidade.
Ao redor do 969, o emperador Nicéforo II Focas reconstruíu as fortificacións na acrópole e en parte da cidade. Estas axudaron gradualmente a debilitar o poder búlgaro e a fortalecer a presenza bizantina na zona. En 1077 o bispo Basil Kartzimopoulos reconstruíu parte das defensas dentro da cidade. A cidade comezou a prosperar unha vez máis, como o testemuña o xeógrafo árabe Al Idrisi, que a menciona como un centro de negocios e produción de viño ao redor do ano 1150.
Logo dunha breve ocupación por parte dos francos logo da cuarta cruzada e da captura de Constantinopla en 1204, a cidade foi capturada polos serbios. Aínda así, permaneceu unha notable fortificación na ruta da antiga Vía Egnatia, en 1354, o pretendente ao trono bizantino, Matthew Cantacuzenus, foi capturado alí polos serbios.
A cidade foi abandonada nunha data descoñecida. Cando o viaxeiro francés Pierre Belon visitou a zona na década de 1540 non quedaba senón ruínas, usadas polos turcos como canteira. O nome da cidade sobreviviu, primeiro nunha aldea turca na chaira próxima, Philibedjik (Filibecik, "pequena Filibe" en turco), que desapareceu, e despois nunha aldea grega nas montañas.
Escavación arqueolóxica do sitio
Descrito brevemente polos viaxeiros do século XVI, a primeira descrición arqueolóxica da cidade foi feita en 1856 por Perrot, e logo en 1861 por Léon Heuzey e Henri Daumet Daumet na súa famosa Mission archéologique de Macédoine. As primeiras escavacións non comezaron ata o verán de 1914 e pronto foron interrompidas pola primeira guerra mundial. As escavacións, levadas a cabo pola École française d'Athènes, renováronse en 1920 e continuaron ata 1937. Durante este tempo se escavaron o teatro grego, o foro, as basílicas A e B, os baños e as murallas. Despois da Segunda Guerra Mundial, os arqueólogos gregos volveron ao sitio. De 1958 a 1978, a Société Archéologique, logo o Service archéologique e a Universidad de Tesalónica Universidade de Tesalónica descubriron o barrio do bispo e a igrexa octogonal, grandes residencias privadas, unha nova basílica preto do Museo e outras dúas na necrópole ao leste. da cidade.
George Bancroft Abbe
Traxectoria
O seu traballo publicouse na Poetry Magazine, Tomou té con Sylvia Plath.
Club de Futbol Reus Deportiu
O Club de Futbol Reus Deportiu é un club de fútbol español da cidade de Reus, na provincia de Tarragona. Foi fundado en 1909.
Non debe confundirse co Reus Deportiu; por ben que ambos os clubs compartiron un pasado común (e as cores roxinegras), actualmente son sociedades distintas. Mantén unha forte rivalidade co Gimnàstic de Tarragona.
Historia
O Club Deportiu Reus foi fundado o 23 de novembro de 1909, sobre os cimentos do desaparecido Reus Sport Club. Inicialmente dedicábase exclusivamente á práctica do fútbol, sendo o seu primeiro recinto de xogo o velódromo da rúa Sant Joan. En 1913 estreou o seu primeiro campo fixo, na estrada de Salou. Ata 1927 non estrearía o seu primeiro campo de propiedade, un estadio situado na rúa Gaudí.
O 29 de setembro de 1917 se oficializó a unión do CF Reus co Club Velocipedista e o SC Olímpia, converténdose nun club polideportivo, cuxo nome pasou a ser Reus Deportiu.
En 1918 foi aceptado como membro da Federació Catalana de Futbol, o que lle permitiu empezar a competir de xeito oficial. En 1923 e 1924 proclamouse campión de Cataluña en segunda categoría. Con todo, a Guerra civil española freou a súa progresión.
Nos anos 40, tras o conflito bélico e co auxe do profesionalismo deportivo, o Reus Deportiu empezou a sufrir unha importante crise económica, que lle levou a escindirse, en 1951, en dúas entidades: o CF Reus Deportiu, dedicado exclusivamente á práctica do fútbol, e doutra banda o Reus Deportiu, que conservou as outras seccións, sendo a máis destacada o hóckey a patíns.
En outubro de 1977 o CF Reus Deportiu inaugurou na rúa Alcover o Camp Nou, o seu actual estadio. Poucos anos despois, a tempada 1980-81, proclamouse campión de Terceira división e ascendeu por primeira vez a Segunda división B, que é a maior categoría alcanzada na súa historia. En Segunda B permaneceu dous anos, ata perder a categoría en 1983.
Logo virían anos difíciles, nos que o Reus chegou a caer a categoría rexional. A finais dos anos 90 rexurdiu: regresou a Terceira división en 1999 e en 2002 lograba novamente ascender, converténdose desde entón nun equipo ascensor entre Terceira e Segunda B.
Na actualidade de hoxe en día, o CF Reus Deportiu crece aos poucos, e cando anos atrás era un modesto equipo de Terceira división, agora na actualidade, é un equipo que sempre esta entre os catro primeiros clasificados, loitando sempre por subir a segunda B, a última vez na tempada 2006-2007 que chegou á final, pero que non puido lograr o ascenso pola eliminación do Betis Balompé "B".
Os dous últimos anos, o CF Reus Deportiu tamén alcanzou a cota de Play-Off de ascenso a Segunda División B, caendo na tempada 2007-08 en 1ª Rolda ante o Sangonera murciano (equipo que posteriormente alcanzaría o ascenso) e na tempada 2008-09 ante o equipo balear do Benissalem.
Rafael Balsa
Rafael Balsa de la Vega (adoitaba asinar R. Balsa de la Vega), nado en Padrón en 1859 e finado en Madrid o 2 de xuño de 1913, foi un pintor, crítico de arte, e tradutor galego. miniatura|Artistas y críticos españoles.
Club de Futbol Reus Deportiu
Historia
Ao ano seguinte nos play-offs caería por 4ª vez consecutiva ante o Jerez de los Caballeros, coa polémica do xogador Ferredinha, expulsado en Reus, que foi indultado pola Federación Española, puido xogar en Xerez e marcou o 1-0 que sirviría para deixar ao equipo reusense eliminado.
Pierre Gassendi
Pierre Gassendi, nado en Champtercier (Provenza) o 22 de xaneiro de 1592 e finado en París o 24 de outubro de 1655, foi un sacerdote católico, filósofo, científico e matemático francés. É coñecido por tratar de reconciliar o atomismo de Epicuro co pensamento cristián.
Club de Futbol Reus Deportiu
Historia
Na tempada 2007-08 tamén chegou a alcanzar a Final da Copa da RFEF, eliminatoria a dobre partido na que caeu eliminado fronte ao campión daquela edición o CD Ourense.
Na tempada 2010-11, tras finalizar a campaña regular en 4ª posición, e superar con éxito os cruces de play-off contra Universidad de Oviedo, Náxara CD e CD Comarca de Níjar, o conxunto roxinegro volveu cinco anos despois á categoría de bronce do fútbol español, a Segunda División B, categoría onde militará a partir da tempada 2011-12.
Rafael Balsa
Traxectoria
Pintou acuarelas e óleos, retratos de persoeiros como Juan Rodríguez del Padrón ou Emilia Pardo Bazán e outros títulos como En una aldea de Galicia (100x60cm), presentado á Exposición Nacional de Belas Artes de 1884, Un rato de conversación (16x23) ou Devotos de Santa María de los Arcos (16x26), ámbolos dous incluídos na Exposición Nacional de Belas Artes de 1887. Viaxou por Europa e América. Xa como crítico, colaborou en La Ilustración Española y Americana, Blanco y Negro, La Ilustración Artística, Galicia. Revista Regional e o Boletín de la Real Academia Gallega.
Prexuízo
Un prexuízo (do lat. praeiudicium, ‘xulgado de antemán’) é o proceso de formación dun concepto ou xuízo sobre algunha cousa de forma anticipada. En termos psicolóxicos, é unha actividade mental inconsciente que distorsiona a percepción.
Músculo liso
Enfermidades relacionadas
Unha "condición do músculo liso" é unha condición médica na cal o corpo dun embrión en desenvolvemento non xera músculo liso dabondo para o sistema gastrointestinal. Esta condición é mortal.
Rafael Balsa
Traxectoria
Pertenceu á redacción de El Liberal. Participou no deseño do Pazo de Meirás. Asistiu aos faladoiros cotiás da Cova Céltica e foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Cando morreu estaba a traballar, por encarga do Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes, na confección dun catálogo artístico e monumental das provincias galegas.
Obra bibliográfica
miniatura|Los bucólicos, la pintura de costumbres rurales en España
Traducións
Traduciu ao castelá varias obras, a maioría delas de Emilio Salgari:
Recoñecementos
Unha rúa do centro de Padrón leva o seu nome.
Club de Futbol Reus Deportiu
Estadio
O seu actual estadio é o Estadi Municipal de Reus, un recinto con capacidade para 4.500 espectadores inaugurado en 1977 e que desde 1984 é de titularidade municipal. É o cuarto campo na historia do CF Reus Deportiu, tras o campo da Estrada de Salou (1913-1919), o Campo do Camí de l'Aleixar (1919-1927) e o estadio da rúa Gaudí (1927-1977).
Músculo liso
Enfermidades relacionadas
A presenza de anticorpos anti-músculo liso (ASMA) pode ser síntoma dunha doenza autoinmune, como certas hepatites, cirroses, ou lupus.
Os tumores no músculo liso vascular son moi raros. Poden ser malignos ou benignos, e a morbilidade varía co tipo. A leiomiomatose intravascular é un neoplasma benigno que se estende polas veas; o anxioleiomioma é un neoplasma benigno das extremidades; o leiomiosarcoma vascular é un neoplasma maligno que se pode encontrar na vea cava inferior, arterias pulmonares e veas pulmonares, e en vasos periféricos.
Vexetarianismo na India
miniatura|Marca Vexetariano: A etiquetaxe obrigatoria na India para distinguir produtos vexetarianos (á esquerda) dos non vexetarianos (á dereita).
Prexuízo
Definición clásica
Gordon Allport, psicólogo da Universidade Harvard, quen dedicou gran parte do seu traballo ao tema, no seu libro The Nature of Prejudice publicado en 1954, definiu o prexuízo como "unha actitude suspicaz ou hostil cara a unha persoa que pertence a un grupo, polo simple feito de pertencer ao devandito grupo, e á que, a partir desta pertenza, se lle estiman as mesmas calidades negativas que se lle adscriben a todo o grupo" (Allport 1979 : 7). Nesta definición, refírese principalmente á etiquetación que facemos de maneira negativa, con base nunha forma de pensar que adoptamos desde pequenos. Esta forma de pensar xorde como resultado da necesidade que ten o ser humano de tomar decisións firmes e concretas de maneira rápida, tomando información xeneralizada da que se ten ata o momento para emitir xuízos, e sen verificar a súa autenticidade.
Vexetarianismo na India
O vexetarianismo na India, segundo unha enquisa realizada por The Hindu en 2006, é seguido polo 31% da poboación, mentres que outro 9% consomen ovos. Entre as varias comunidades, o vexetarianismo é máis común entre a comunidade de xainistas e bramáns (55%) e menos común entre musulmáns (3%) e veciños de estados costeiros. Outros estudos citados pola FAO e o USDA estiman que entre o 20% e 42% da poboación india é vexetariana. Estes estudos indican que incluso os indios que comen carne raramente, menos do 30% consomen regularmente. As razóns son principalmente culturais e en parte económica.
Na India, o vexetarianismo é xeralmente sinónimo de lactovexetarianismo. A maioría dos restaurantes na India son claramente distintos e son comercializados como "vexetariano", "verde" ou "puro vexetariano". Restaurantes vexetarianos son abundantes, xeralmente moitos están dispoñibles (Shakahari: comedores Sánscrito). Os ingredientes de orixe animal (con excepción do leite e mel), tales como a baña, gelatina, caldo de carne, non se usan na cociña tradicional. A India creou un sistema para a reserva de produtos alimenticios feitos a partir de só ingredientes vexetarianos, cun punto verde dentro dun cadrado verde. A marca dun punto marrón dentro dun cadrado marrón significa a presenza de ingredientes de orixe animal (con excepción do leite ou os seus derivados directos).
Prexuízo
Orixe
O prexuízo xorde por conveniencia, para discriminar, descartar ou dominar outras persoas ou aceptalas preferentemente, sen ter remorsos e sen reflexionar se iso é bo ou malo, ou se é unha opinión obxectiva ou subxectiva. Comunmente é unha actitude hostil ou, menos frecuentemente, favorable cara a unha persoa que pertence a determinado grupo (social, étnico, sexual, político, socioeconómico, ocupacional, relixioso, deportivo, de idade, de saúde, de enfermidade ou de calquera índole, mesmo territorial ou xeográfica) simplemente polo feito de pertencer -voluntaria ou involuntariamente, consciente ou inconscientemente- a ese grupo, na presunción de que posúe as calidades negativas ou positivas atribuídas por moitas persoas ao mesmo. A opinión prodúcese primeiro respecto do grupo prexuízado e despois incorpora ao individuo.
Vexetarianismo na India
O recente crecemento do comercio por xunto organizada na India foi alcanzado por algunha controversia, como algúns están esixindo supermercados sen carne vexetariana.
Prexuízo
Bases neuroquímicas
Desde o punto de vista da neurociencia social, disciplina recentemente desenvolvida, só cando anticipamos unha interacción cunha persoa allea ao noso grupo a resposta na produción de cortisol no eixo hipotalámico-hipofisario-adrenal a un evento así poderá predicir a manifestación (medida a través dun cuestionario de autoavaliación) dun prexuízo sutil ou dun intenso.
O prexuízo como mecanismo de defensa
Suxeriuse que en determinadas situacións onde se pode correr certo risco ou perigo os prexuízos nos protexerían destes mediante un mecanismo de anticipación e unha rápida resposta sen necesidade de emitir un razoamento. Polo tanto podería ser unha vantaxe evolutiva.[ cita requirida]
Prexuízos excluíntes
right|miniatura|250x250px|Cartel da película [[The Birth of a Nation (O nacemento dunha nación), visión histórica norteamericana chea de prexuízos, onde aparece o Ku-Klux-Klan.]] Como na persecución, a persoa que actúa cunha crenza prexuizosa cre na maldade ou bondade do outro e na xustiza do razoamento propio. Na maior parte dos casos, dáse por feito que existe unha inferioridade natural ou xenética no grupo segregado, ou ben unha circunstancia calquera que establece a inferioridade dos seus integrantes. Tamén é común que se poña un acento nas diferenzas culturais, o que explicaría a inferioridade ou superioridade dos outros. O feito concreto é que, por medio dunhas ou outras escusas, sempre hai unha avaliación xenérica da persoa afectada. Por exemplo, o prexuízo de que o pobo español é "bruto e ignorante" ten unha clara raíz inglesa. A grande influencia cultural británica nas clases dominantes de España despois da Guerra da Independencia instalou en España o mesmo prexuízo. Tan forte foi ese sermón negativo, que os propios españois terminaron por crelo.
Ter unha visión politicamente impopular non constitúe en si un prexuízo, e non todas as visións politicamente populares están libres de prexuízo. Cando se aplican aos grupos sociais, os prexuízos xeralmente refírense aos rumbos existentes cara aos membros deses grupos, con frecuencia baseados en estereotipos, e na súa forma máis extrema convértense na negación inxusta dos beneficios e dereitos deses grupos ou, á inversa, no favorecemento inxusto doutros. Durante o século XIX e principios do século XX a maior parte dos empresarios consideraban que os seus obreiros eran vagos, sucios, inmorais e sanguinarios, no cal se xustificaba plenamente a oligarquía, para explotar o proletariado sen remorsos.
Na ciencia
Na actividade científica en xeral, un rumbo é un erro que aparece nos resultados dun estudo debido a factores que dependen da recolección, da análise, da interpretación, da publicación ou da revisión dos datos que poden conducir a conclusións que son sistematicamente diferentes da verdade ou incorrectas acerca dos obxectivos dunha investigación. Este erro pode ser sistemático ou non, e é diferente ao erro aleatorio.
No ámbito de calquera disciplina científica, denomínase rumbo ao feito de que o científico faga o posible, xa sexa de maneira deliberada ou por un erro involuntario, para que os datos dos seus experimentos coincidan co que deles se espera.
Na sociedade
miniatura|230x230px|Un home proclama a súa [[homofobia. No cartel pódese ler: «Deus odia os maricas».]] O "conflito" que a vida crea sistematicamente, enfrontando a grupos contra grupos e "interaccións simbólicas", como etiquetar as persoas, producen prexuízos que non están baseados na experiencia directa.
O prexuízo é "funcional" e agudízase polo ambiente ou medio social: o racismo, a homofobia, os puntos de vista políticos, relixiosos ou espirituais firmemente sostidos... xorden ante un inimigo potencial como posición defensiva que pode salvar a vida do individuo ou do grupo prexuizoso. Os sociólogos consideraron o prexuízo como un comportamento adaptativo instintivo. Nas competencias entre grupos ou individuos, os puntos de vista impostos son útiles ante a escaseza de recursos para a supervivencia humana, ou simplemente para manter o poder en mans duns poucos. Pero pode tamén evitar a ganancia, se o prexuízo se forma sobre un aliado ou compañeiro potencial; por exemplo, non consultar o único médico do pobo que podería salvar a vida só polo feito de que o médico é de afrodescendente (termo que, do mesmo xeito que afroamericano, moitos consideran politicamente apropiado para evitar utilizar o termo negro).
O psicólogo norteamericano John Dollard suxeriu que o prexuízo é o resultado da frustración, e recoñécese que é a base da discriminación en contra da dignidade humana.
Hai tres perspectivas sociolóxicas para explicar o prexuízo.
José Jesús Ramos Ledo
José Jesús Ramos Ledo, nado en Taboada o 28 de abril de 1944, é un mestre, e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Mestre, foi director do CPI de Taboada durante 32 anos. Foi tamén director da Cooperativa A Medela e Presidente do Taboada C.F., cargos que ostentaba simultaneamente (xunto co de director do colexio) e que abandonou cando accedeu por primeira vez á alcaldía.
En 1983 presentouse ás eleccións municipais en Taboada encabezando a lista de Coalición Galega, que foi a máis votada conseguindo seis concelleiros, pero unha coalición entre Alianza Popular e o PSOE facilitou a alcaldía para Alianza Popular. En 1987 presentouse por Alianza Popular, obtendo oito concelleiros, a maioría absoluta e a alcaldía. Repetiu a maioría absoluta nas sucesivas eleccións presentándose polo PPdeG. Foi deputado provincial encargado de Educación e Deporte durante máis de oito anos.
En 2002 foi denunciado polo voceiro socialista no consistorio por falsidade documental e ocultación de información, sendo xulgado en 2006.
En xullo de 2009 renunciou á alcaldía para ser Xefe territorial da Consellería de Educación na provincia de Lugo, sendo sucedido por Ramiro Moure. En xuño de 2013 abandonou a presidencia da agrupación local do PP e en 2014 xubilouse.
O Camiño de Vieiro, Liáns, Oleiros
O Camiño de Vieiro é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Mission: Impossible (filme)
Mission: Impossible (tamén coñecido na estrea en Blu-ray como M:I) é un filme dirixido por Brian De Palma que foi estreado en 1996. Está producido e protagonizado por Tom Cruise. Está baseada na serie de televisión homónima, e o argumento segue a Ethan Hunt (Cruise) e a súa misión de descubrir á toupa que o incriminou a el como responsable dos asasinatos do equipo IMF. O guión foi escrito por David Koepp e Steven Zaillian, do que despois se fixo unha novela.
Sinopse
Ethan Hunt (Tom Cruise) é un axente capaz de resolver calquera tipo de situación coa máxima elegancia. Forma parte dun equipo dirixido polo axente Jim Phelps (Jon Voight), que se volveu reunir para unha difícil misión: evitar a venda dun disco roubado que contén información secreta de vital importancia. Todo se complica cando o grupo de axentes cae nunha emboscada na que tan só el e outra axente sobreviven. Ethan é visto como un traidor e como culpable da morte do resto do seu equipo, polo que escapa e tenta demostrar a súa inocencia. Hunt fará todo o posible para desenmascarar os culpables, que en realidade están dentro da propia axencia.
Rexión de Chūgoku
A Rexión de Chūgoku (中国地方, ちゅうごくちほう; Chuugoku-chihou) é unha rexión xaponesa. Está situada na parte suroeste de illa de Honshu, que é a meirande illa do arquipélago xaponés. A rexión está dividida en 5 prefecturas, Hiroshima, Okaiama, Tottori, Ximane e Iamaguchi. As principais cidades son Hiroxima e Okaiama.
Cormoz
Cormoz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Capela, Liáns, Oleiros
A Capela é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Raso, Brens, Cee
Raso é un lugar da parroquia de Brens no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 196 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 98 homes e 98 mulleres
Nikšić
miniatura|A cidade de Nikšić. Nikšić (en serbio cirílico: Никшић) é unha cidade de Montenegro, situada na zona oeste do país. Tamén é a capital do municipio homónimo. Segundo o censo realizado no 2011 conta cunha poboación duns 56.970 habitantes e é a segunda cidade máis poboada do país.
Dominio de colisión
Un dominio de colisión é un segmento da rede na que os equipos comparten fisicamente o medio e polo tanto existe posibilidade de que dous ou máis equipos transmitan ao mesmo tempo, producíndose colisións entre os sinais. Un exemplo de dispositivo que crea un dominio de colisión son os hubs, xa que reenvían os sinais de tódolos equipos conectados a el de maneira indiscriminada. Os switches rompen os dominios de colisión ao xestionar o tráfico na capa 2 e evitar as colisións, aínda que crean dominios de broadcast.
Atom
Atom é un editor libre, gratuíto e de código aberto. Traballa en MacOS, Linux e Windows​ con soporte para plug-ins escritos en Node.js e ten control de versións Git integrado, desenvolvido por GitHub. Atom é unha aplicación de escritorio construída utilizando tecnoloxías web.
Linguaxes de programación soportadas
miniatura|dereita|Pantalla de traballo. Atom por defecto soporta moitas aplicacións e linguaxes de programación en formatos.
Bandeira de Guatemala
A bandeira de Guatemala foi creada polo Decreto executivo do 17 de agosto de 1871, sendo Presidente da República o xeneral Miguel García Granados.
Árabe libio
O árabe libio (en ليبي; Lībī) é unha variedade do árabe falado principalmente en Libia e en zonas adxacentes dos seus países veciños. O árabe libio pode dividirse en dúas variedades importantes: a oriental, centrada en Benghazi e Beida, e a occidental centrada en Trípoli e Misrata. A variedade oriental esténdese máis aló das fronteiras do país e comparte o mesmo dialecto co oeste de Exipto. A variedade do sur, centrada en Sabha é semellante á variedade occidental. Outro dialecto do sur tamén se estende máis aló das fronteiras ata o norte de Níxer.
Pazo de Xeo de Alau
O Pazo de Xeo de Alau (en casaco: «Алау» мұзайдыны сарайы) é un estadio de patinaxe de velocidade oval cunha capacidade de 8,000 en Astaná, Casaquistán. Ademais de patinaxe de velocidade tamén é usado para outros deportes. Foi inaugurado en 2011. Construíuse para os Xogos de Inverno de Asia 2011 celebrados en Almati e Astaná. En 2015, foi sede do Mundial de Patinaxe de Velocidade no Xeo Sprint 2015 e do Mundial de Iudo 2015. Foi elixida como a mellor pista de patinaxe de velocidade en xeo do mundo segundo a publiación holandesa AD Sportwereld.
Pornografía infantil
miniatura|dereita|200px|Advertencia en páxina cerrada por pornografía infantil durante a operación "Protect Our Children" Denomínase pornografía infantil toda representación de menores de idade de calquera sexo en condutas sexualmente explícitas. Pode tratarse de representacións visuais, descritivas (por exemplo en ficción) ou mesmo sonoras. O acceso a contidos pornográficos en xeral evolucionou segundo evolucionaron os distintos medios; literatura, fotografía, vídeo, cinema, DVD, debuxos de animación ou a propia internet. Internet permitiu detectar e perseguir a produtores e distribuidores de contidos ilegais que durante décadas operaran impunemente, pero tamén facilitou enormemente o acceso a este tipo de pornografía.
O NCMEC (National Center for Missing & Exploited Children) estima que ao redor do 20% de toda a pornografía en Internet contén imaxes de nenos.
Elizabeth Bishop
Infancia e mocidade
Despois de que o seu pai falecese cando ela tiña só oito meses de idade, a nai da poeta sufriu unha doenza mental e foi enviada a unha residencia psiquiátrica en 1916. Aínda que a nai de Bishop viviu ata 1934 nun asilo, nunca máis volveron verse. Orfa na práctica, Bishop viviu cos seus avós en Nova Escocia, un período que posteriormente idealizou nos seus poemarios.
Anos máis tarde foi internada en Walnut Hill School en Natick, Massachusetts, onde publicou os seus primeiros poemas nunha revista de estudantes grazas ao seu amigo Frani Blough. Matriculouse en Vassar College no outono de 1929, xusto antes do colapso bolsista. En 1933 fundou Con Spirito, unha revista literaria independente xunto coa escritora Mary McCarthy, Margaret Miller, e as súas irmás Eunice e Eleanor Clark.
Escritora
A escritura de Bishop estivo fortemente influída pola poeta Marianne Moore. Foi presentada a Marianne por un bibliotecario de Vassar en 1934. Moore interesouse moito polo traballo de Bishop e chegouna a disuadir de estudar medicina na Cornell Medical School, onde a poeta se matriculara tras mudarse a Nova York logo da súa graduación. Foi catro anos antes de que Bishop se dirixise á "Querida señora Moore" como "Querida Marianne", e só porque así llo dixo Moore. A amizada entre as dúas mulleres durou ata a morte de Moore en 1972. O libro de Bishop At the Fishhouses (1955) contén varias alusións ao poema de Moore "A Grave."
Bishop viaxou moito e viviu en diferentes cidades e países, moitos dos cales están descritos nos seus poemas. Viviu en Francia durante varios anos na metada da década de 1930, grazas en parte ao padroado dunha amiga da universidade, Louise Crane. En 1938 Bishop comprou unha casa con Crane no 624 de White Street, en Key West, Florida. Mentres vivía alí, Bishop fíxose amiga de Pauline Pfeiffer Hemingway, quen se divorciara de Ernest Hemingway en 1940.
Foi presentada a Robert Lowell por Randall Jarrell en 1947 e escribiu o poema "Visits to St. Elizabeth's" en 1950 como lembranza das súas visitas a Ezra Pound. Tamén coñeceu a James Merrill en 1947, e fíxose amiga súa nos últimos anos.
En 1946, Marianne Moore presentou persoalmente a Bishop para o premio Houghton Mifflin de poesía, que finalmente gañou. O seu primeiro libro, North & South, foi publicado con mil exemplares; Randall Jarrell escribiu sobre el que "todos os seus poemas foron escritos dende o máis fondo, vino". Bishop, que tivo problemas financeiros ao longo de case toda a súa carreira, cada vez se mantiña máis grazas á concesión de bolsas e premios. Tras recibir a importante cantidade de 2500 dólares como bolsa para viaxes do Bryn Mawr College en 1951, Bishop partiu a circunnavegar Suramérica en barco. Chegou a Santos, Brasil en novembro dese ano. Bishop pensaba estar dúas semanas, mais permaneceu quince anos.
Mentres vivía no Brasil, recibiu o premio Pulitzer en 1956 polo seu libro North & South — A Cold Spring, que agrupaba varios poemarios. Posteriormente recibiu o National Book Award e o National Book Critics Circle Award, así como dúas bolsas da Fundación Solomon R. Guggenheim e outra da Ingram Merrill Foundation. En 1976, converteuse na primeira muller que recibiu o premio internacional de literatura de Neustadt. Con frecuencia Bishop escribía artículos para The New Yorker, e en 1964 escribiu o obituario de Flannery O'Connor en The New York Review of Books.
Bishop foi conferenciante de universidades durante moitos anos. Durante un curto período de tempo foi profesora da Universidade de Washington, antes de selo na Universidade Harvard durante sete anos. Tamén ensinou na Universidade de Nova York antes de acabar no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Adoitaba pasar os veráns na súa casa da illa de North Haven, en Maine.
Tradutora
Durante a súa estadía no Brasil, Bishop comezou a interesarse polas linguas e literaturas de Latinoamérica. Co tempo traduciu moitos poetas ao inglés, entre os que destacan Octavio Paz, João Cabral de Melo Neto e Carlos Drummond de Andrade, de quen dixo:
Falecemento
Bishop faleceu dunha hemorraxia cerebral na súa casa de Lewis Wharf, Boston. Foi enterrada na súa cidade natal, Worcester, Massachusetts.
Vida privada
Bishop converteuse nunha icona como poetisa lesbiana. Tivo dúas relacións estables, a primeira coa arquitecta brasileira Lota de Macedo Soares. Soares pertencía a unha familia importante económica e politicamente e as dúas viviron xuntas durante un período de quince anos. Porén, nos últimos anos da súa relación, esta deteriorouse por mor da depresión e o alcoholismo. Bishop tivo unha relación con outra muller e finalmente deixou a Lota e volveu aos Estados Unidos. Soares, afectada por unha profunda depresión, seguiuna e suicidouse en 1967.
A outra gran relación de Bishop foi con Alice Methfessel, a quen coñeceu en 1971. Methfessel converteuse na súa parella e trala morte de Bishop, herdou os dereitos literarios da súa obra.
Clifford Odets
miniatura|Clifford Odets en 1928 Clifford Odets, nado en Filadelfia o 18 de xullo de 1906 e finado nos Ánxeles o 14 de agosto de 1963, foi un dramaturgo, guionista e director norteamericano.
Traxectoria
Odets pasou varios veráns como conselleiro teatral en varios campamentos en Catskills e Poconos. Fixo xiras con pequenas compañías, realzando unha gran variedade de papeis. En 1929 logrou entrar en Broadway, como suplente de Spencer Tracy en Conflictde Vincent Lawrence e debutou no prestixioso Theatre Guild en outono de 1929, como un extra. Ata 1931 actuou en pequenos papeis en diversas producións nese teatro.
Group Theatre
miniatura|Cartel da montaxe en yiddish de Sing and Awake! (Nova York,1938-1939), traducida a petición de Odets. A primeira versión da obra, titulada I Got the Blues recollía moitas expresións e frases en yiddish que Odets eliminou a petición de Group Theatre
Acudiu a xuntanzas con Harold Clurman e Cheryl Crawford para discutir novos conceptos teatrais que estaban a desenvolver con Lee Strasberg. Odets quedou fascinado polas novidades de Clurman e foi o último actor escollido para integrar Group Theatre en xuño de 1931 no Brookfield Center en Connecticut. que se converteu nunha moi influente compañía teatral de Nova York que utilizou unha técnica de actuación nova nos Estados Unidos, baseada no sistema deseñado polo actor e director ruso Constantin Stanislavski. Desenvolveuna o director do Group Theatre Lee Strasberg e pasou a coñecerse como O Método. Aínda que Odets sería o principal dramagurgo do Group Theatre ao primeiro tan só actuou en pequenos papeis e como suplente, mais aproveitou o tempo libre para comezar a escribir, influenciado polo marxismo os seus textos eran abertamente políticos, tomando de John Howard Lawson o poder da linguaxe coloquial. As súas primeiras pezas teatrais foron 910 Eden Street, e outra sobre Beethoven, titulado Victory. Clurman desbotounas como inmaturas pero animouno a seguir escribindo procurando temas máis próximos. A finais de 1932, Odets comezou a escribir unha peza sobre unha familia de clase media do Bronx. Co título Awake and Sing!, o grupo representou o segundo acto nun campamento de verán en 1933, e malia o entusiamo do público, Lee Strasberg opúxose a producilo.
Odets seguiu a actuar coa compañía nos campamentos de verán ata 1939. e sempre afirmou que o Group Theatre fora esencial para o seu desenvolvemento como dramaturgo.
A primeira obra que estreou foi a peza dun acto Waiting for Lefty o 5 de xaneiro de 1935, no antigo Civic Repertory Theatre de Nova York. producida por Group Theatre. A peza consiste nunha serie de escenas interconectadas representando os traballadores dunha empresa ficticia de taxi, pero inspirado por unha folga de taxis real e converteuse nun éxito inesperado.
Awake and Sing, finalmente, produciuna o Group Theatre en febreiro de 1935, é está considerada a obra mestra de Odet e mais unha das primeiras grandes obras do teatro xudeu, fóra do teatro yiddish. A peza trata da familia Berger do Bronx que vive baixo a sombra do colapso económico. A elección de Odets de empezala in media res, o seu estilo de diálogo, e o feito de ser a obra de Broadway centrada totalmente nunha familia xudía, distínguea doutras pezas da época. miniatura|Fotografía de Odets tirada por Carl Van Vechten en 1937 Waiting for Lefty e Till the Day I Die, xunto con varias outras pezas producidas por Group Theatre son duras críticas aos que se beneficiaron e ao propio sistema económico que explotou ao pobo durante a Gran Depresión. Odets afirmou que todas as súas obran tratan do espírito humano perseverando contra calquera adversario, estean ou non os personaxes retratados loitando co sistema capitalista.
Golden Boy (1937) retrata un home novo dividido entre a satifación artística e a material. Foi o maior éxito comercial de Group Theatre. A partir desta obra Odets centrouse máis na dinámica das relacións interpersoais e a súa modificación polos dilemas morais de caracteres individuais. En 1938 a compañía representou Rocket to the Moon, unha peza máis reflexiva, e menos reivindicativa politicamente. En decembro de 1938 por mor da obra Odets saíu na portada de Time.
Hollywood
O éxito das primeiras obras de Odets atraeu a atención de produtores de Hollywood. Foi por vez primeira a Hollywood a primeiros do ano 1936 para escribir para a pantalla. Dende aquela pasou a maior parte da súa vida en Hollywood. A súa intención inicial era facer diñeiro para axudarlle a Group Theatre a montar a fins de 1935  Paradise Lost e mais tamén para mellorar a súa propia situación financeira. O seu primeiro guión produciuno Paramount nun filme dirixido por Lewis Milestone e protagonizado por Gary Cooper e Madeleine Carroll, The General Died at Dawn (1936) que recibiu críticas positivas. miniatura|Fotograma de None but the Lonely Heart Como a maioría dos guionistas da época, Odets traballaba dentro do sistema de estudio. Así escribía borradores que se entregaban a outro guionista ou a un equipo para un maior desenvolvemento, e en moitos dos filmes declinou aparecer nos títulos de crédito. Dirixiu e escribiu o guión de None but the Lonely Heart (1944), adaptación da novela de Richard Llewellyn, producida pola RKO. O filme protagonizouno Cary Grant, Ethel Barrymore (que gañou un Oscar á mellor actriz secundaria), Barry Fitzgerald e Jane Wyatt.
Odets seguiu a escribir teatro, The Country Girl (1950), foi un éxito de público e crítica. A súa última peza teatral foi The Flowering Peach (1954).
Odets escribiu 1957 o guión para Sweet Smell of Success, baseado na noveliña de Ernest Lehman e producido pola compañía independente Hecht-Hill-Lancaster. Protagonizada por Burt Lancaster e Tony Curtis, este filme negro retrata o submundo do xornalismo. O personaxe de J. J. Hunsecker, interpretado por Lancaster, está considerado un dos viláns máis desprezables do cinema norteamericano. Odets dirixiu outra película, para a que tamén escribiu o guión The Story on Page One (1959).
HUAC
En maio de 1952 tivo que comparecer diante a Comité de Actividades Antiamericanas (HUAC). Pertencera ao Partido Comunista durante menos dun ano, entre 1934 e 1935. Colaborou co Comité, respondendo ás súas preguntas, e reiterou nomes de membros do Partido Comunista, xa anteriormente citados polo seu amigo e antigo compañeiro de Group Theatre, Elia Kazan. Antes do testemuño final de Kazan en abril de 1952, eles acordaron dar o nome de cada un. Odets, así, evitou entrar na lista negra.
Últimos anos
A principios da década de 1960 escribiu catro guións de televisión para a serie antolóxica da NBC, The Richard Boone Show, e actuou tamén como supervisón dos guións. Ademais traballou no libreto para unha versión musical de Golden Boy pero morreu antes de rematar e o traballo completouno un antigo estudante seu, o dramaturgo William Gibson.
O Barrio do Rei, Candia, Abadín
O Barrio do Rei é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Shin Chan: Aventuras en Henderland
Shin Chan: Aventuras en Henderland (クレヨンしんちゃん ヘンダーランドの大冒険) é un filme de animación baseado no anime Shin Chan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 13 de abril do 1996.
En galego, saíu á venda en DVD o 10 de maio do 2005, sen ser proxectada nos cinemas.
Sinopse
Preto de Toquio ven de inaugurarse o paraíso do lecer: Henderland, un parque de atraccións que está na boca de todo o mundo. A escola de Shin Chan decidiu organizar unha excursi´n ao parque e toda a clase está disposta a gozar coa excursión. Pero non todo é tan fermoso como semella ser, xa que en realidade, Henderland é a base secreta de operacións dunha organización malvada que quere conquistar o planeta. Os seus xefes son Makao e Ioma, dous travestís amantes do ballet, seguidos polos seus rechamantes secuaces.
No parque, Shin Chan coñece a Topema, unha boneca articulada quen de falar e sentir que lle explica como combater contra os malvados. O único xeito é usando as Cartas Lumieiras, que posúen poderes máxicos. Nas mans dun humano, as cartas manifestan o seu verdadeiro poder. As Cartas Lumieiras, que chegaron ás mans de Shinnosuke, son a clave para o control da Terra, de maneira que os criminais secuestran aos pais de Shin Chan para que llas devolvan. Pero Makao e Ioma non saben que deron co cativo máis afouto do Xapón!
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é SIX COLORS BOY (O mozo das seis cores) interpretada por Akiko Hinagata, quen ademais fai unha aparición no filme.
Comarca de Meira
A comarca de Meira é unha comarca galega situada na provincia de Lugo cuxa capital é Meira. A esta comarca pertencen os concellos de Meira, Pol, Ribeira de Piquín e Riotorto.
Demografía
En 2020 tiña 5.119 habitantes. Porén, nese ano naceron 12 persoas e houno 100 óbitos, cun saldo vexetativo negativo (-88 persoas).
Yachiyo, Chiba
Yachiyo (八千代市, やちよし, Yachiyo-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao noroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 51,27 km² e a poboación de 188.248 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.670 hab./km².
O concello de Yachiyo limita cos concellos de Funabashi, Narashino, Chiba, Sakura, Inba, Inzai e Shiroi.
Bandeira de Honduras
Historia
En 1823, Honduras uniuse ás Provincias Unidas de Centroamérica e adoptou a súa bandeira. Continuou usando unha tribanda lisa azul e branca despois da disolución da unión en 1838. O 7 de marzo de 1866 colocáronse cinco estrelas azuis na bandeira para representar as cinco provincias orixinais de Centroamérica: O Salvador, Costa Rica, Nicaragua, Honduras e Guatemala. O tamaño e a posición das estrelas fixáronse oficialmente cando o deseño foi estandarizado o 18 de xaneiro de 1949.
Otro Pueblo
Otro Pueblo foi un semanario editado en Betanzos entre 1901 e 1902.
Traxectoria
Subtitulado Órgano del Partido Liberal Brigantino, apareceu o 29 de setembro de 1901. Entre os seus colaboradores figuraron Francisco Sánchez Díaz, Hipólito Caramés, R. Sanjurjo Osorio, V. Neno e Juan Ponte Blanco. O último número coñecido apareceu o 30 de marzo de 1902. Foi continuado por El Mandeo.
Corveissiat
Corveissiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Roberto Alonso Díaz
Roberto Alonso Díaz, coñecido como Barbas, nado en Cienfuegos (Cuba) en 1913 e finado en 1948, foi un guerrilleiro galego antifranquista.
Traxectoria
Fillo de pais galegos de Vilalba, naceu na emigración cubana en Cienfuegos. Retornou a Galicia e participou na Guerra Civil no bando republicano onde acadou o grao de sarxento. Botouse ao monte tras a caída do Fronte Norte en 1937 e organizou o seu propio grupo guerrilleiro con base na Serra de Meira e que actuaba entre Mondoñedo e Vilalba. Tiña como lugartenente a Perfecto Requeijo Rouco "O Tarrelo". Ambos acompañaron nalgunhas accións a Luís Trigo Chao "O Guardarríos". Detido en Lugo, en xaneiro de 1948, sometérono a tortura para que revelase onde se agochaba a súa partida e logo matárono.
Morea negra
A morea negra, Enchelycore nigricans, é unha peixe da orde dos angüiliformes e familia dos murénidos.