cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Foreign Affair
A Foreign Affair é un filme estadounidense dirixido por Billy Wilder que foi estreado en 1948. Está protagonizado por Jean Arthur, Marlene Dietrich e John Lund. O guión é obra de Wilder, Charles Brackett e Richard L. Breen e está baseado na historia de David Shaw.
A Portaxe
O topónimo A Portaxe pode facer referencia a:
Castro de Vilarrube
O Castro do Vilarrube é un poboado castrexo de cumio fortificado situado no concello de Valdoviño.
Descrición
É un castro situado no cumio do monte, tería unha forma case circular duns 70 metros de diámetro. Está moi danado e só se aprecian no cumio do monte pedras e terra, sen estruturas definidas.
Lugares de Boqueixón
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Boqueixón.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Boqueixón
Human Trafficking
Human Trafficking é unha miniserie canadense dirixida por Christian Duguay que foi estreada no 2005.
Sinopse
Nadya, unha adolescente rusa, é enganada por uns proxenetas que lle ofrecen traballo nunha axencia de modelos. Con este pretexto lévana a Nova York para obrigala a exercer a prostitución. Vivirá con outras escravas sexuais, ó servizo de Sergei Karpovich, o dono do negocio.
Tareixa de Portugal
O nome de Tareixa de Portugal, ou Teresa de Portugal, pode referirse a:
Friday the 13th (filme de 2009)
Friday the 13th é un filme estadounidense dirixido por Marcus Nispel que foi estreado no 2009. O filme é unha versión da serie Friday the 13th, que comezou en 1980, e que é o doceavo filme da serie.
Bente Kahan
Bente Kahan, nada en 1958 en Oslo, é unha actriz, cantante e guitarrista norueguesa, coñecida polo seu labor na revitalización da cultura yiddish en Europa.
Orixe e formación
Bente estudou interpretación dramática na Universidade de Tel Aviv e na American Musical and Dramatic Academy de Nova York. Logo da súa graduación en 1981 actuou en diversos teatros de Israel, entre eles o Teatro Habima, o teatro nacional. En 1983 realizou a súa primeira actuación profesional en Noruega e tamén a primeira en yiddish, Over Byen, un espectáculo de cabaret con cancións e contos en yiddish salferido con textos do dramaturgo inglés Julian Garner. Conxuntamente con Ellen Foyn Bruun escribiu tres monodramas, Bessie - a Bluesical sobre a cantante de blues Bessie Smith en 1986, Letter Without a Stamp en 1988 e Stemmer fra Theresienstadt en 1995 (a versión alemá estreouse en 1995 e a inglesa en 1997).
A partir da década dos 90
En 1990 despois de actuar en diversas compañías norueguesas fundou a súa propia, Teater Dybbuk en Oslo, tamén dirixe Jiddische Lieder, un obradoiro internacional sobre música yiddish, e botou a andar en 20006 a Fundación Bente Kahan para preservar a herdanza xudía na Galicia polaca, editou varios CD de música xudía, Yiddishkayt (1991), Farewell Cracow (con cancións de Mordechai Gebirtig, 1992), Di Gojim (1998), Home (cancións en yiddish, sefardí e hebreo, 2001) e Sing with us in Yiddish (2005)
Búfalo acuático salvaxe
miniatura|350px|Búfalo acuático salvaxe.
Piñor
Piñor é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca do Carballiño. Segundo o IGE en 2014 tiña 1237 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Prehistoria
Hai restos da cultura megalítica que mostran que xa había presenza humana na prehistoria, como son diversas mámoas, xa referenciadas no Diccionario de Madoz (1847) ao falar da parroquia do Desterro.
Búfalo acuático salvaxe
O bufalo aucático salvaxe é o antecesor do doméstico, ou búfalo de río, do subcontinente indio (Bubalus bubalis bubalis) e tamén do carabao ou búfalo de pantano (Bubalus bubalis carabanesis), de Filipinas, e o segundo maior bóvido salvaxe, só tras o gaur.
Piñor
Prehistoria
Da cultura castrexa consérvanse un castro preto da aldea de Guimarás, na parroquia da Canda. O asentamento non foi escavado, pero si catalogado e explorado por Florentino López Cuevillas, que o incluíu no "Catálogo dos castros da Terra do Carballiño" publicado na revista Nós co nome de Outeiro do Castro. Fala dun castro de pequenas dimensións (64 m de longo por 54 de ancho) emprazado ás beiras do río Mirela (chamado nestre tramo río do Castro), o cal lle serve de defensa natural.
Búfalo acuático salvaxe
A especie considérase en perigo, segundo a Lista Vermella da UINC, desde 1986, ao ter, daquela, unha poboación de 4.000 individuos, con menos de 2.500 individuos maduros.
Piñor
Romanización
Da época da romanización, tamén segundo Florentino Cuevillas, foron atopados a comezos do século XX tres canos de 60 cm de longo feitos de pedra e ladrillos, a 1 km aproximadamente do castro de Guimarás, na parroquia de Barrán. Segundo o autor, posiblemente estaban destinados á condución de augas, podendo formar parte dalgunha vila romana.
Búfalo acuático salvaxe
A súa poboación estimada (en 2010) era de 3.400 individuos, dos cales 3.100 (o 91 %) vivían na India, principalmente en Assam.
Piñor
Romanización
Antonio Rodríguez Colmenero cita na súa obra Galicia Meridional Romana que certos topónimos como Barrán e Fontao poderían suxerir a existencia de asentamentos romanos, así coma Grovas. Nesa mesma obra relaciónase o topónimo A Canda coa minería romana, e as poboacións de Arenteiro e Arenteiriño (Barrán) poderían estar relacionadas coa explotación de prata, ben na romanización ou ben nunha época posterior.
Noutra obra do mesmo autor, La red viaria romana del suroeste de Galicia fálase dunha calzada romana que sairía de Portela do Home cara ao Carballiño, atravesando os ríos Homem e Limia e as localidades de Entrimo, Arnoia e Ribadavia- Unha vez no Carballiño, a calzada podería dirixirse ou ben cara á vía que foi aproveitada para construír a actual estrada entre Ourense e Santiago de Compostela, ou ben cruzar o concello de Piñor para dirixirse por Oseira e Confurco cara a Lugo.
Búfalo acuático salvaxe
É de maior tamaño e máis pesado do que o doméstico. Pode chegar aos 1.200 kg, cunha lonxitude de 240 a 300 cm, máis de 60 a 100 cm de cola, e unha altura na cruz de 150 a 190 cm. Ambos os sexos teñen cornos largos na base, diverxentes, e cunha envergadura entre as puntas de até os 2 m. A coloración vai da gris cinza á negra. O pelo é moderadamente longo, cunha guedella na fronte.
Odón IV de Borgoña
miniatura| Escudo de Odón IV de Borgoña, usando as armas do seu tío [[Odón de Nevers.]] Odón IV de Borgoña-ducado e Odón I de Borgoña-condado, nado en 1295 e finado en Sens en 1350, foi duque de Borgoña (1315 - 1349) por dereito propio e conde de Borgoña e Artois (1330 - 1347) por dereito da súa muller.
Piñor
Idade Media
O autor Miguel Romaní fala da historia no concello durante a Idade Media nas obras Colección diplomática do Mosteiro de Oseira e Catálogo del archivo Monacal de Osera en 1629. Daquela a configuración parroquial era algo diferente (aínda non existían as de Torcela e Barrán), e xa aparecen mencionadas as pontes de Mirela e Arenteiro.
Pleuronectes quadrituberculatus
Pleuronectes quadrituberculatus Pallas, 1814 é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran actualmente o xénero Pleuronectes, coñecida en galego como solla de Alasca.
Piñor
Idade Media
Na obra Los caminos medievales de Galicia, Elisa Ferreira Priegue menciona que había varios camiños atravesando a zona, o máis importante deles o que unía Ourense e Santiago de Compostela, que pasaba por Cudeiro, Tamallancos, Ponte Sobreira, Sobreira, Faramontaos, Viduedo, Casas Novas, Cea, Piñor, Ponte Arenteiro e Carballeda antes de continuar cara á comarca do Deza. Vicente Risco achega máis datos en Geografía del Reino de Galicia, apuntando que dende Cea o camiño atravesaba Ponte Cotelas, Canda, Ponte Mirela, Barrán, Piñor e Carballeda. Á beira desta vía naceron as poboacións de Mirela, Senderiz e Piñor. Outros camiños, configurados en base á vía principal, eran o que atravesaba a Canda por Guimarás para chegar a Oseira, e o que partía da ponte do Arenteiro cara a Castro de Vence, remontando o río Arenteiro pola marxe esquerda.
Odón IV de Borgoña
Orixes familiares
Fillo do duque Roberto II de Borgoña e Inés de Francia, por liña paterna era neto de Hugo IV de Borgoña e Iolanda de Dreux, e por liña materna de Luís IX de Francia e Margarida de Provenza. Era irmán do duque Hugo V de Borgoña, ao que sucedeu.
Riccione
miniatura|Localización de Riccione dentro da provincia de Rimini Riccione (Arzö en romagnolo) é un concello da provincia de Rimini, en Emilia-Romaña, Italia. A súa superficie é de 17 km², a poboación de 34.773 habitantes (2005) e a densidade de poboación de 2045 h/km². Situada xunto o Mar Adriático, é unha localidade eminentemente turística, xunto con Rimini é o principal destino turístico da costa adriática norte. As fraccións da comuna son Abissinia, Alba, Centro, Colombarina, Fontanelle, Il Villaggio, San Lorenzo in Strada e Spontricciolo.
Odón IV de Borgoña
Matrimonios e descendencia
Casou o 18 de xuño de 1318 en Nogent-sur-Seine coa condesa Xoana III de Borgoña, filla do rei Filipe V de Francia e da súa muller Xoana II de Borgoña. Desta unión naceron:
Ducado de Borgoña
A morte do seu irmán máis vello en 1315 fíxoo herdeiro do Ducado de Borgoña.
Á morte do rei Luís X de Francia e do seu sucesor, Xoán I de Francia, apoiou as reivindicacións da filla do rei, Xoana de Francia, e sobriña do propio Odón IV, ao trono francés. Despois retirou o apoio á súa sobriña para poder casar coa filla do rei francés.
En xullo de 1346 puxo a Jean de Vienne e Enguerrand de Beaulo ao mando de Calais, ata que o 14 de agosto chegou Jean de Fosseux para asumir o mando da cidadela, que finalmente caeu en mans inglesas o 3 de agosto de 1347.
Morte
Odón IV de Borgoña faleceu en Sens o 3 de abril de 1350 e foi enterrado en Cîteaux. Debido á prematura morte do seu fillo, Filipe de Borgoña, sucedeuno o seu neto Filipe I de Borgoña.
Pleuronectes quadrituberculatus
É un peixe plano de até 87 cm de lonxitude, mariño, demersal, que habita en augas da plataforma continental en fondos areosos de até os 600 metros de profundidade, no norte do océano Pacífico, desde o golfo de Alasca polo leste, o mar de Chukchi polo norte, até o mar do Xapón polo oeste.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, ten o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na cara pigmentada.
A solla de Alasca é obxecto dunha importante pesca comercial.
Descrición
A especie foi descrita en 1814 polo naturalista alemán Peter Simon Pallas, que o bautizou co nome aínda hoxe válido Pleuronectes quadrituberculatus.
Sinónimos
Ademais de por este nome, a especie coñécese tamén polo sinónimo Pleuronectes pallasii Steindachner, 1879.
Etimoloxía
O nome específico, quadrituberculatus, está formado polo elemento prefixo latino quadri-, derivado de quattŭor, "catro", e o adxactivo do latín científico tuberculatus, -a -um, derivado do latín clásico tubercŭlum, diminutivo de tuber, "tumor", "vulto". Literalmente: "de catro tubérculos".
Características
A solla de Alasca pode alcanzar até 87 cm de lonxitude, e os 3,5 kg de peso, aínda que o tamaño medio dos espécimes apañados ronda os 36 cm.
Holidays in the Sun
Holidays in the Sun é o álbum debut do artista xaponés Cornelius, lanzado ao mercado no Xapón o ano 1993 baixo o selo Trattoria Records e producido por el mesmo.
Pleuronectes quadrituberculatus
Características
A aleta dorsal orixínase á altura do ollo superior, e ten de 63 a 74 raios. A anal, máis curta, está sustentada por de 47 a 55 raios. Ambas as dúas, pola parte posterior, chegan até o pedúnculo caudal.
Piñor
Idade Media
O mosteiro de Oseira adquiriu terras e propiedades nas parroquias de Piñor moitas mediante doazóns e compras, que eran aforadas a cambio dunha renda. Para recoller estas rendas, e asegurarse de que as terras fosen ben traballadas, o mosteiro contaba, segundo o Rotello Vello, un tumbo de século XIV, cunha serie de mordomos distribuídos polas parroquias. O produto máis cultivado era o centeo. Na parroquia de Loeda impulsouse o cultivo da vide.
Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista
O Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista (PNG-PG) foi un partido nacionalista centrista-liberal que estivo integrado no BNG ata o 17 de marzo de 2012 para pasar a ser parte de Compromiso por Galicia
Cabaza
As cucúrbitas (Cucurbita) é un xénero pertencente á familia das cucurbitáceas, comprende un grupo de plantas rubideiras coñecidas coma cabaceiras ou calacueiras, cultivadas polas súas flores, as súas sementes comestíbeis, e especialmente os seus froitos coñecidos coma cabazas, cabazos, cabaciñas, botefas e calacús, dependendo da especie e a zona.
Piñor
Patrimonio
Entre o patrimonio relixioso do concello, cabe salientar a igrexa parroquial de San Mamede da Canda . É unha sinxela igrexa de nave única con fachada coa porta adintelada con pilastras aos lados que sosteñen un frontón triangular cuxas puntas non chegan a unirse. O exterior da cabeceira da igrexa está decorado por un magnífico crucificado, procedente dun cruceiro. No seu interior hai unha cuberta de madeira e unha pequena capela documentada no ano 1668 a cal se accede por un marco de medio punto no que está labrado o escudo dos señores do pazo de Reda, os donos da capela. A igrexa conta con diversos retablos barrocos, entre os que destaca a Virxe da Asunción, e con diferentes obxectos de prata, como unha cruz parroquial e un copón do Renacemento. De magnífica cantería, cóbrese por bóveda con contrafortes angulares. Ten unha pequena xanela, a modo de bufarda en derrame.
Cabaza
A diversidade dos cultivares e a facilidade coa que as especies de Cucurbita hibridan leva a moita confusión arredor da súa nomenclatura.
Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista
Traxectoria
A orixe do PNG está nunha escisión de Coalición Galega. Tiña 132 militantes en 2002, aínda que chegou a contar con máis de 500 pouco despois súa fundación. Xosé Henrique Rodríguez Peña foi o seu Secretario Xeral ata a súa morte en agosto de 2006. Foi substituído por Iago Tabarés. A raíz da celebración, o 25/09/2011, do seu VIII Congreso Nacional foi elixido secretario xeral Xosé Mosquera Casero.
Piñor
Patrimonio
Dentro do patrimonio civil, cabe salientar o local da asociación dos veciños de San Mamede, inaugurado no ano 1931 e actualmente rehabilitado. Este edificio consta de dous andares de forma rectangular. A fachada principal ten como elemento dinamizador un balcón en saínte cunha varanda metálica. Os balcóns e portas son de forxa e teñen motivos decorativos vexetais. Inda que hai unha placa no local coa inscrición «Propiedad de la sociedad cultural Hijos de la Parroquia de San Mamed de la Canda en Buenos Aires». foron os veciños os que construíron o edificio. Na planta baixa situábase a vivenda do mestre e no primeiro andar estaban as dúas aulas, para nenos e nenas, onde se impartían as clases lectivas. No exterior existía un terreo que era usado como horta, onde os alumnos facían prácticas agrícolas.
Pleuronectes quadrituberculatus
Características
Presenta cinco prominencias no bordo postocular.
Piñor
Lugares de Piñor
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Piñor vexa: Lugares de Piñor.
Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista
Traxectoria
Fundado en xaneiro de 1987 como Partido Nacionalista Galego (PNG) cando un sector de Coalición Galega liderado por Pablo González Mariñas e Xosé Henrique Rodríguez Peña promoveu unha organización máis progresista e nacionalista, en total contaba con 5 deputados no Parlamento de Galicia.
Cabaza
Nome común
En galego as plantas reciben os nomes comúns de cabaceira, calacueira, caiota e cabaza. Tamén se recollen outros nomes dialectais coma abobra, cabaxa ou pucho de turco. Téñase en conta que en portugués o termo máis común é abóbora, aínda que na provincia de Minho, achegada a Galiza, é máis común a forma cabaça.
Descrición
Son plantas rastreiras que poden chegar ós 10 m de lonxitude, de talos acanalados e de aspecto áspero, follas pubescentes, lobuladas e acorazonadas. Son especies dioicas; non é raro que dean flores dun só sexo. As flores, de bo tamaño e normalmente amarelas son unisexuais; as masculinas teñen os estames soldados en forma de piar e en ambos os sexos o cáliz está unido á corola. Están adaptadas á polinización por abellas dos xéneros Peponapis e Xenoglossa. Os frutos son o produto polo que se cultivan habitualmente: tecnicamente son pepónides (un tipo de baga), e varían espectacularmente de tamaño entre especies, acadando 70 quilos de peso en C. maxima, e de forma; hainos alongados, cilíndricos e esféricos, máis ou menos bulbosos, e de cores que van do amarelo pálido ao verde intenso. A pela do froito endurécese a medida que avanza a tempada; a súa aparición a comezos do verán é tenra e feble, mais endurece e engrosa.
Pleuronectes quadrituberculatus
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, que vive en augas da plataforma continental, en fondos areosos de até os 600 metros de profundidade, no norte do océano Pacífico, entre os 65° N e os 48° N, desde o golfo de Alasca polo leste, o mar de Chukchi polo norte, até o mar do Xapón polo oeste.
Partido Nacionalista Galego-Partido Galeguista
Traxectoria
Posteriormente uníuselle o pequeno Partido Galeguista Nacionalista dando lugar ao PNG-PG. En setembro de 1987 o PNG-PG apoiou a moción de censura contra o goberno de Xerardo Fernández Albor e entrou no goberno de Fernando González Laxe facéndose con dúas consellerías, a de Presidencia para González Mariñas e Pesca para Rodríguez Peña. Pouco despois dous dos seus deputados, Carlos Mella e Luís Cordeiro deixaron o partido. Tralos malos resultados das eleccións autonómicas de 1989 o PNG-PG integrouse no BNG en 1991 sendo presidente Gustavo Docampo Otero.
Cabaza
Descrición
240px|miniatura|left|Concurso de C. maxima''. 240px|miniatura|left|Cabazas 240px|miniatura|left|Cabaza amarela
Historia
Existe evidencia arqueolóxica de abondo para considerar que as cucurbitáceas comezaron a se cultivar por vez primeira, de xeito sistemático, no que hoxe é México (estados de Puebla, Oaxaca e Estado de México). O seu cultivo tamén se practicou en épocas prehispánicas en practicamente toda Mesoamérica, na triloxía milpera, xunto co millo e o feixón. Tamén se coñeceu ou se cultivou noutras culturas americanas, como no caso do Perú, onde se ten atopado cerámica mochica con representacións de cabazas. Máis tarde, a partir do século XVI, levouse a Europa, Asia e África. En Europa e Galiza tardaron en popularizarse; porén a facilidade do seu cultivo levou logo a empregalas como alimento dos animais.
Uso gastronómico
Dende épocas remotas, en México prepáranse tradicionalmente en guisados con chiles doces ou outras verduras. Tanto o seu froito como a súa flor son igualmente populares na cociña de Italia, EUA, Panamá e de Chile. As variedades de verán, normalmente de C. pepo, mais tamén C. moschata, coléctanse aínda inmaturas, e se consomen inmediatamente; son coñecidas en galego coma cabaciñas (zucchini en italiano e inglés).
Outras especies, en particular C. maxima, apáñanse maduras, cara finais do outono ou comezos do inverno. A pela dura permite que se almacenen en locais frescos e secos e conservarse durante varios meses.
Os froitos, como xa dixemos, son moi nutritivos en ambos os casos, contendo doses importantes de vitamina A, C, D, E, potasio, cinc e β-caroteno. As sementes empréganse tamén para a elaboración de aceite, e en gastronomía, torradas e ensaladas.
Propiedades
Polo seu gran contido en vitamina A atribúenselle efectos beneficiosos sobre a visión. Tamén contén vitamina C e do grupo B, aínda que en menor cantidade. Fornécenos minerais como potasio, ferro, cobalto, boro, cinc e calcio.
O 90% do seu contido é auga, polo que é moi diurética, mais tamén é depurativa e dixestiva. Contén mucilaxes, poucas calorías e case nada de graxa, o que a fai axeitada nas dietas de adelgazamento. As súas sementes son utilizadas para inflamación da próstata.
Usos no Samaín
As cabazas xigantes ou calacús son utilizada como ornamentación, especialmente nas festas de defuntos, sendo o símbolo do Halloween, onde son famosos os Jack-o'-lantern. Xoán Xosé Pérez Labaca tamén defende a pervivencia do samaín en Galiza, e escribe que "''aquí era hai uns anos, nalgúns sitios aínda é, moi habitual polas vésperas do Día de Defuntos coller cabazas ... e facer con elas caras aterradoras cuns ollos e unha nariz abertos e colocando uns pauciños, como dentes, na feroz boca aberta, ás que se lle poñía dentro acendido un cabo dunha vela". Estas cabazas iluminadas colocábanse sobre os valados ou nas encrucilladas, para asustar os camiñantes.
Uso coma recipiente
Coa codia das cabazas, despois de secas, acostuman facerse vasillas nas zonas vinícolas, para auga e máis comunmente para viño. Hainas de varios tamaños, e algunhas acadan gran desenvolvemento; forman todas un van preto da parte superior, sendo moito máis anchas pola parte inferior (forma de oito). O símbolo máis claro é a cabaza do peregrino para levar a auga ou o viño durante o camiño.
Etnografía
Chámase cabaza a un tipo de pendente, un aro cun colgante de figura chata a modo de améndoa.
Variedades máis comúns
As cabazas de verán son variedades de Cucurbita pepo. Se se recollen inmaturas, consómense como cabaciñas, aínda que se poden deixar madurar na planta como as de inverno. Así e todo, as variedades de inverno C. maxima e C. mostacha non se consomen verdes.
Existen multitude de variedades de diferentes cores e tamaños; as máis grandes chegan a pesar entre 18 a 36 kg. Aínda que é difícil manter as variedades puras cando se cultivan xuntas, a verdadeira especie C. pepo non se hibrida nunca con C. maxima, a chamada "cabaza confeiteira" da que se elabora o cabelo de anxo. Esta variedade, máis doce e zumarenta có resto, cando está madura posúe unha casca de cor amarela, rugosa, grosa e moi consistente, polo que se pode conservar moito tempo.
Pleuronectes quadrituberculatus
Alimentación
A dieta das sollas de Alasca adultas está constituída por organismos bentónicos, sobre todo por crustáceos anfípodos e vermes poliquetos.
Pesca
Pleuronectes quadrituberculatus captúrase nas zonas de pesca 61 e 67 (Pacífico noroeste e nordeste, respectivamente).
Lista das mellores películas estadounidenses segundo o American Film Institute
Esta é a lista publicada polo American Film Institute para conmemorar os 100 anos do cinema. A lista AFI's 100 Years... 100 Movies (100 Anos... 100 Filmes) foi presentada en 1998, reunindo os 100 maiores filmes do cinema americano. Máis de 1500 artistas e membros da industria cinematográfica foron entrevistados, segundo determinados criterios.
Galería de imaxes de San Pedro de Bembibre
Galería de imaxes da parroquia de San Pedro de Bembibre no concello de Taboada, comarca de Chantada.
Brandan Wright
Brandan Keith Wright, nado o 5 de outubro de 1987 en Nashville, Tennessee, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria profesional
Wright foi elixido na 8ª posición do Draft da NBA de 2007 tras xogar na Universidade de Carolina do Norte. Foi escollido polos Charlotte Bobcats, e na mesma noite do Draft, foi traspasado aos Golden State Warriors a cambio do escolta Jason Richardson e os dereitos do Draft de Jermareo Davidson, quen foi elixido polos Warriors na 36ª posición. Xogou 38 partidos durante a súa tempada coma rookie, seis deles sendo titular. Wright rematou a tempada 2008-09 con 4.0 puntos e 2.6 rebotes por partido, xogando 9.9 minutos.
O 14 de outubro de 2009, os Warriors ampliaron o seu contrato ata o remate da tempada 2010-11.
O 23 de febreiro de 2011, Wright foi traspasado aos New Jersey Nets xunto a Dan Gadzuric, a cambio de Troy Murphy e unha elección da segunda rolda do Draft.
O 9 de decembro de 2011 asinou como axente libre, co campión da NBA da tempada anterior, os Dallas Mavericks.
O 18 de decembro de 2014, Wright foi traspasado xunto a Jameer Nelson, Jae Crowder e dúas eleccións dos Drafts de 2015 e 2016, ós Boston Celtics, a cambio de Rajon Rondo e Dwight Powell.
O 9 de xaneiro de 2015, Wright foi traspasado ós Phoenix Suns a cambio dunha elección da primeira rolda do Draft de 2015.
Inzar
Inzar foi unha formación política galega de esquerdas que estivo activa entre 1991 e 2012. Desde 1993 até a súa disolución formou parte do BNG.
Historia
Inzar constituíuse como partido político xurdido da unificación do Movemento Comunista de Galicia e da Liga Comunista Revolucionaria de Galicia en 1991. En 1993 integrouse no BNG, sempre con pouco peso cuantitativo no seu interior: no ano 2002, por exemplo, tiña 234 militantes.
A formación acordou a súa disolución o 3 de marzo de 2012. Xesús Veiga Buxán, deputado no Parlamento de Galicia polo BNG entre 1993 e 2005, foi o seu dirixente máis coñecido.
Castro de Vidueiros
O Castro do Vidueiros é un poboado castrexo de cumio fortificado situado no concello de Valdoviño.
Descrición
É un castro situado no cumio do monte. Ten forma elíptica cunha orientación no eixe maior NL-SO de 95 m e no menor de 60 m. Ten unha soa liña defensiva completa duns cinco metros de altura, con foxo aproveitando as formas do monte. Non se aprecia o acceso orixinal.
Remesar, Remesar, Bóveda
Remesar é un lugar da parroquia de Remesar no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 21 habitantes (9 home e 12 muller).
Brais Arribas
Brais González Arribas, nado en Huesca en 1980, realizou os estudos de filosofía na Universidade de Santiago de Compostela doutorándose posteriormente. Ademais é profesor-titor na UNED e é investigador da Cátedra de Hermenéutica Crítica Hecritica, e tamén é docente da área de Filosofía na Universidade de Vigo. A súa corrente de pensamento a herdou da influenza da figura de Gianni Vattimo.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela na promoción 1998-2003 e Doutor en Filosofía pola UNED en 2015 cunha tese sobre o pensamento de Gianni Vattimo. Tras rematar a carreira, xunto con compañeiros de filosofía formaron un colectivo que se chamou Proxecto Derriba no 2008, no cal este autor se dedicou ao pensamento italiano e máis concretamente a Gianni Vattimo. No 2015 forma parte do grupo de investigación Hercritia, un grupo de investigación da UNED, no cal se desenvolven estudos de hermenéutica crítica. Cun amplo recorrido como profesor de secundaria en diversos institutos a partir do ano 2006, actualmente é profesor-titor da UNED na Coruña dende o 2021 e é profesor na Universidade de Vigo nos graos de Ciencias da Educación e Traballo social dende ano 2022.
Pensamento
Ve a realidade ou as problemáticas de carácter filosófico dentro da intermediación que ofrece a hermenéutica crítica, recoñecéndose coma un pensador debilista ou debolista. Entre as súas influencias, encontramos a Gianni Vattimo, mais tamén o tipo de filosofía máis literario, con autores como Nieztsche, Heidegger, Deleuze, Derrida, Foucault, Roberto Esposito, Slavoj Žižek, Rosi Braidotti, Judith Butler, Vandana Shiva...
Outros temas que tratou foron a problemática da eutanasia na súa obra Sobre a eutanásia, así como tamén se achegou á cuestión do transhumanismo na súa obra Transhumanismo, Tecnociencias e antropotecnias. Entre os seus intereses, e tamén as súas investigacións, atópase a ontoloxía. Dende a súa perspectiva por moito que un teña unha vocación práctica e lle interesen cuestións de profundo carácter ético ou político, ao final considera que ditas perspectivas téñense que basear nunha determinada maneira de concibir como son as cousas. Por outra banda, e seguindo esta liña de investigación, outra das súas lecturas se aproximaron ao que se denomina ontoloxía orientada a obxectos, corrente iniciada por Graham Harman. Tamén dende unha perspectiva ontolóxica publicou Fundamentos ontolóxicos da ecoloxía, onde trata a temática da ecoloxía. Pódense atopar parte das súas ideas nos seguintes ensaios e artigos:
“La ética diferencial de Rosi Braidotti”. ''Ágora: papeles de filosofía. Vol.37, n.2'' (2018); p.173-191.
Este artigo consiste nunha análise da ética da diferenza producida por Rosi Braidotti, xunto coa concepción da subxectividade nómade e posthumana sobre a que se asenta. De acordo con Brais Arribas, a postura positiva e inmanente de Braidotti fai posíbel presentar unha alternativa á ética liberal e individualista. Dita ética ten a súa orixe no humanismo tradicional e está atravesada por múltiples perigos que se deben tratar de superar, como por exemplo, a lexitimación e reprodución da violencia existente, a cal obstaculiza o progreso da alteridade.
Outro xeito de ser: unha introdución ao pensamento de Gianni Vattimo (Estaleiro editora, 2010)
Este ensaio é unha síntese do pensamento de Gianni Vattimo dende a propia interpretación de Brais Arribas, o cal alude a unha lista de termos que representarían a teoría do filósofo italiano. Dita interpretación non se debe tratar como unha explicación única e pechada, dado que un dos propósitos deste ensaio é intentar que o lector reflexione por si mesmo sobre o pensamento de Vattimo. Ademais, considera que presentar tal visión non sería viábel, xa que estamos ante un autor contemporáneo, isto é, o seu pensamento atópase nun proceso aberto de desenvolvemento.
Reduciendo la violencia: la hermenéutica nihilista de Gianni Vattimo (Dykinson, 2016)
Esta obra ten a pretensión de descompoñer a violencia que se oculta baixo a categoría de Metafísica e de trazar unha alternativa que consiga debilitala seguindo as ideas de Gianni Vattimo. Nela, defende que a noción de Metafísica simboliza o devir histórico da civilización occidental, a cal presenta unha gran carga de violencia explícita (os conflitos bélicos serían un exemplo dela), e outra máis difícil de percibir que se corresponde cunha teoría que concibe a realidade de tal modo que lexitima e xustifica os diversos tipos de violencia prácticas. Isto provoca que estas violencias sexan percibidas como admisibles dende un punto de vista racional. Por este motivo, o autor pensa que non se pode ignorar esta cuestión e que a loita debe comezar na filosofía, xa que no seo desta, atópanse os fundamentos teóricos que posibilitan os mecanismos de control e coerción.
''Sobre a eutanásia. Cuando decidir que unha morte é vital'' (Através, 2018)
Se pensamos na eutanasia, con certeza o primeiro que se vén a cabeza é o debate acerca da súa despenalización. Porén, a controversia deste tema debe inscribirse, ou como mínimo contextualizarse, noutra cuestión maior que remite ao significado orixinal do termo, o bo morrer.
Transhumanismo: Tecnociencias e antropotecnias (Euseino?, 2021).
Este libro contén unha análise do transhumanismo, corrente cultural e filosófica que se sitúa a favor de aplicar os novos coñecementos, así como a tecnoloxía, para modificar a natureza humana co fin de perfeccionar as súas propias calidades, ou para que poida posuír outras alternativas.
Vir a menos. Crítica da razón nihilista (Axóuxere, 2019). Edición en castelá: Venir a menos: crítica de la razón nihilista (Catarata, 2019).
Brais Arribas examina nesta obra a posibilidade dun nihilismo debolista co fin de combater o relativismo inconsciente do nihilismo e moitos postulados da metafísica positivista, teoría coa que se identifica o pensamento tradicional occidental. Trátase de explorar un nihilismo que se manteña aberto á alteridade, a diferenza e a pluralidade.
Bibliografía
Arribas, B. (2010). ''Outro xeito de ser. Unha introdución ao pensamento de Gianni Vattimo''. Estaleiro Editora.
Arribas, B. (2016). Reduciendo la violencia: la hermenéutica nihilista de Gianni Vattimo (1st ed.). Dykinson, S.L.
Arribas, B. (2021). ''Transhumanismo. Tecnociencias e antropotecnias''. Vigo: Euseino?
Arribas, B. (2019). ''Venir a Menos. Crítica de la Razón Nihilista''. Madrid: Los libros de la catarata
Lugares de Brión
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Brión.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Brión
O Universo nas túas mans
O Universo nas túas mans (Hands on Universe, HOU polo seu nome en inglés) é un proxecto a escala global (G-HOU) co obxectivo contribuír á renovación do ensino da ciencia. Céntrase na investigación da astronomía e o espazo e introduce aos estudantes en problemas abertos relacionados, permitíndolles desenvolver a súa curiosidade e creatividade.
Foi constituído por un consorcio de máis de 20 institucións de todo o mundo que desenvolven instrumentación, exercicios e aplicacións informáticas para dar canle, dirixir e motivar o proceso de descubrimento no ensino medio. A súa orixe foi a Universidade de Berkeley (Estados Unidos).
Desde 2009, aproveitando o Ano Internacional da Astronomía, a Unión Astronómica Internacional (UAI) ten promovido un programa para levar á comunidade educativa a paixón polo descubrimento científico: o Programa de Formación de Profesores Galileo (GTTP, Galileo Teacher Training Program). HOU é colaborador deste programa.
No 2019, HOU está a traballar en proxectos asociados: descubre o COSMOS, as infraestruturas electrónicas para unha aula electrónica atractiva e a radio Comenius.
Nuoro
miniatura|Nuoro Nuoro (Núgoro en sardo) é unha comuna de Sardeña, capital da provincia de Nuoro. A súa superficie é de 192,27 km², a poboación de 36.454 habitantes (2006) e a densidade de poboación de 189.6 h/km². Lollove e Pratosardo son dúas fraccións da comuna. Na aba do monte Ortobene a 600 metros de altura, os máis antigos restos arqueolóxicos datan do 2000 a.c.. En Nuoro naceu Grazia Deledda, Premio Nobel de Literatura en 1926.
Consoante velar
Unha consoante velar é un tipo de consoante cuxo punto de articulación ou paso máis estreito da corrente do aire aproxímase ou toca a zona traseira do padal ou veo.
Posto que a rexión velar da parte superior da boca é relativamente extensa e os movementos do dorsum non son moi precisos, as velares facilmente sofren asimilación fonética, desprazando o seu punto de articulación atrás ou adiante dependendo do trimbre das vogais adxacentes. Frecuentemente as velares sofren cambios fonéticos adiantándose parcial ou totalmente converténdose nunha palatalizada ou palatal ante vogais anteriores ou palatais. As vogais posteriores tenden ás veces a atrasar as velares.
Moitas linguas presentan labialización na articulación das velares, tal como sucede na consoante coarticulada, na que a articulación velar é acompañada por un redondeamento dos beizos, estas consoantes son labiovelares. Tamén existe consoantes dobremente articuladas como as consoantes labial-velares, que presentan unha dobre articulación como sucede no son frecuente en moitas linguas de África Occidental.f
Procesos fonolóxicos
Entre as linguas do mundo o cambio fonético máis frecuente que experimentan as consoantes velares é a palatalización ante vogal anterior ou palatal. Ese cambio é por exemplo a orixe da fonema /θ/ (/s/ no castelán de América). Porén, o fonema /x/ do castelán é en gran parte o resultado dunha despalatalización da antigos fonema /š, ž/ [ʃ, ʒ], que á súa vez procedían de palatalizacións varias das consoantes latinas /k, g/.
Gefjon
miniatura|300px|Detalle da [[Fonte de Gefion (1908) de Anders Bundgaard.]]
Na mitoloxía nórdica, Gefjon ou Gefjun é unha deusa asociada coa agricultura, a illa danesa de Selandia, o lendario rei sueco Gylfi, o lendario rei danés Skjöldr, e a virxindade. Gefjon aparece na Edda poética, compilada no século XIII de diferentes fontes tradicoinais; na Edda prosaica e en Heimskringla, escritos por Snorri Sturluson.
Tódalas mulleres que morrían virxes eran enviadas ós seus salóns, e por isto era a deusa da virtude. Porén, tamén era considerada unha deusa da fertilidade. Ademais, "Gefn" é un dos nomes alternativos de Freia, a deusa nórdica da procreación.
Augalevada, Remesar, Bóveda
Augalevada é un lugar da parroquia de Remesar no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos.
Gefjon
O seu esposo era o rei Skjöld, fillo de Odín. Moitos lendarios reis daneses alegaban ser descendentes dela.
O rei sueco Gylfi prometéralle tanta terra como puidera arar nunha noite, e ela transformou ós seus catro fillos en bois e tomou terra suficiente como para crear a illa danesa de Selandia, deixando no seu lugar o lago sueco Mälaren.
Alberto Casero
Alberto Casero Ávila, nado en Cáceres o 15 de novembro de 1978, é un político estremeño do Partido Popular, deputado no Congreso dos Deputados. Foi alcalde de Trujillo.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das [[Eleccións xerais de España de novembro de 2019|Eleccións xerais de novembro de 2019.]] Licenciouse en dereito pola Universidade de Estremadura. Militou dende os dezaoito anos nas Novas Xeracións do Partido Popular. En 2001 a militancia elixiuno presidente provincial da organización en Cáceres, posto que mantivo ata 2006 e asemade foi membro da súa executiva nacional.
En 2003 converteuse no deputado máis novo da Asemblea de Estremadura, e pouco despois tamén asumiu a vicesecretaría xeral do PP na provincia de Cáceres, alén de ser membro da dirección do Partido Popular de Estremadura. Dende 2007 é secretario xeral do Partido Popular da provincia de Cáceres, e ao tempo presidente da agrupación local de Cáceres, que xa viña exercendo dende 2005.
En xuño de 2011 accedeu á alcaldía de Trujillo tras gañar o seu partido as eleccións locais co 64,68% dos votos, unha maioría absoluta que revalidou en 2015 co 54,87%.
Nas eleccións xerais de 2011 resultou elixido senador pola provincia de Cáceres, cargo que compatibilizou co de alcalde. Nas eleccións xerais de 2019 encabezou a lista ao Congreso dos Deputados polo Partido Popular na provincia de Cáceres.
Dende finais de 2021, Alberto Casero Ávila ten aberta unha investigación por un posíbel delito de prevaricación continuada. Saltou á primeira liña informativa o 3 de febreiro de 2022 cando, por erro, votou telematicamente a prol da revalidación do decreto de Reforma Laboral proposto polo goberno de Pedro Sánchez, cando todo o seu partido político votou en contra. Sen o voto favorable de Alberto Casero o devandito decreto non tería sido revalidado.
O Castro, Vilarrube, Valdoviño
O Castro é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Gelidium spinosum
miniatura|216px|[[Gelidium latifolium, espécime recollido no mar Negro]] Gelidium spinosum, que se cita moitas veces na bibliografía como Gelidium latifolium, é unha especie de rodófita da clase das florideofíceas, subclase das rodimeniofícidas, orde das xelidiais e familia das xelidiáceas (Gelidiaceae), unha das numerosas comprendidas no xénero Gelidium.
Descrición
A especie foi descrita en 1996 polo ficólogo estadounidense Paul Claude Silva.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido (2021), a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Forma e variedade
Na especie reconécense unha forma e unha variedade:
Hábitat e distribición
É unha especie moi común que se pode encontrar durante todo o ano en fondos rochosos non moi profundos con fortes pendentes e pouco iluminados, en costas protexidas e semiexpostas, sobre as rochas ou como epífita sobre outras algas, na zona mesolitoral inferior, e tamén nas pozas inyermreais do mesolitoral medio.
Distribúese polo Atlántico e o Mediterráneo.
Características
A cor do talo varía de rosada a vermella escura. Vive fixada ao substrato mediante uns filamentos rastreiros cilíndricos dos que saen os eixes principais, que son planos e están dispostos irregularmente, chegando a medir 6 cm de alto por 3 mm de largo. Estes eixes ramifícanse varias veces de xeito pinnado irregular.
Castro de Loira
O Castro de Loira ou Os Castros, é un poboado castrexo de ladeira situado no concello de Valdoviño.
Descrición
Ten forma ovalada cara o sueste. Mide de norte-sur 105 m e de leste-oeste 86 m. Ten unha soa liña defensiva con foxo.
Os mandaríns
Os mandaríns (en Les Mandarins) é unha novela escrita en 1954 por Simone de Beauvoir gañadora do Premio Goncourt. É considerada a obra máis importante desta autora.
Sinopse
A novela está ambientada na época da posguerra en Francia, trala segunda guerra mundial. Fai referencia a un marco intelectual moi influído pola política e os bandos ideolóxicos daqueles anos. Tamén trata outros temas como son o feminismo e o existencialismo.
É unha novela que vira arredor da vida de Enrique Perron e Ana Dubreuilh, dous intelectuais. Perron é un relevante escritor, tamén editor do xornal L'Espoir, que mantén unha infeliz relación con Paula. Ana Dubreuilh é unha importante psicóloga, casada con Roberto Dubreuilh, outro importante intelectual, co que ten unha filla, Nadine. Considérase que Perron é Albert Camus, que Roberto é Jean-Paul Sartre, que Ana é a propia Simone de Beauvoir e que L'Espoir é en realidade o xornal Combat. Ademais, durante a obra móstrase a relación que ten Ana con Lewis Brogan, un escritor norteamericano que representaba a Nelson Algren, un dos romances que tivo Simone de Beauvoir nos Estados Unidos e a quen lle dedicou o libro unha vez foi publicado.
Feminismo liberal
O feminismo liberal é unha forma individualista de teoría feminista centrada na capacidade das mulleres para manter a súa igualdade a través das súas propias accións e decisións. As feministas liberais argumentan que a sociedade ten a falsa crenza de que as mulleres son, por natureza, menos capaces que os homes intelectual e fisicamente, polo tanto, tende a discriminar as mulleres na academia, o foro e o mercado. As feministas liberais cren que "a subordinación feminina se basea nun conxunto de restricións de costumes e legais que bloquean a súa entrada e o éxito no chamado espazo público". A súa loita é, pois, lograr a igualdade entre os sexos a través da reforma política e legal.
Os mandaríns
Sinopse
A obra capta a incerteza e o desencanto deses anos, que foran tan esperados, pero que non se sabía se rematarían nunha próxima guerra.
Feminismo liberal
Historia
miniatura|223x223px|[[Mary Wollstonecraft ]] O obxectivo das feministas liberais a finais de 1800 e principios de 1900 era lograr o voto das mulleres coa idea de posteriormente gañar a liberdade individual. Preocupáballes obter a liberdade a través da igualdade pondo fin á crueldade dos homes cara ás mulleres e logrando a liberdade de oportunidades para converterse en persoas completas. Consideraban que ningún goberno ou costume debía prohibir o exercicio da liberdade persoal. As feministas liberais iniciais tiveron que combater o suposto de que só os homes brancos merecían ter todos os dereitos de cidadanía.
Feministas como Mary Wollstonecraft, Judith Sargent Murray e Frances Wright avogaron pola inclusión política plena das mulleres. En 1920, despois de case 50 anos de intenso activismo, finalmente se concedeu ás mulleres dos Estados Unidos o dereito de voto e o dereito a exercer unha función pública.
Ali (filme)
Ali é un filme estadounidense dirixido por Michael Mann que foi estreado no 2001.
Sinopse
Con determinación e resistencia física, agresividade e intelixencia, Muhammad Ali, chamado Cassius Clay antes de converterse ó islam, transformou para sempre a vida de moitos americanos. Os seus combates, tanto fóra como dentro do ring, fixéronlle coñecer tódolos lados da vida. Belinda, a súa esposa; Angelo Dundee, o seu adestrador; Brew Brown, o seu conselleiro; Howard Bingham, o seu fotógrafo e biógrafo; e Fernie Pacheco, o seu doutor, foron testemuñas de excepción do seu comportamento arriscado e das súas accións fóra do común. Así, Ali converteuse nun dos personaxes máis entrañábeis da historia contemporánea dos EEUU. Campión, líder e gran figura dos medios. Ali reunía máis carisma que ninguén. O filme narra a vida, tanto do home como do campión, dende os seus comezos ata a gran pelexa contra Foreman en 1974.
Contrasinal
miniatura|Pantalla de acceso da Wikipedia que require dunha conta e un contrasinal. Un contrasinal, clave de acceso ou simplemente clave (en inglés password), é unha forma de autenticación que utiliza información secreta para controlar o acceso cara a algún recurso. O contrasinal normalmente debe manterse en segredo ante aqueles a quen non se lles permite o acceso. Aqueles que desexan acceder á información solicítaselles unha clave; se coñecen ou non coñecen o contrasinal, concédese ou se nega o acceso á información segundo sexa o caso.
O uso de contrasinais remóntase á antigüidade. Sentinelas que vixiaban algunha locación, requirían o contrasinal ao que ousase pasar. Soamente permitíanlle o acceso a aquela persoa que coñecese o contrasinal. Na era moderna, os contrasinais son usados comunmente para controlar o acceso a sistemas operativos de computadoras protexidas, teléfonos celulares, decodificadores de TV por cable, caixeiros automáticos de efectivo etc. Un típico computador pode facer uso de contrasinais para diferentes propósitos, incluíndo conexións a contas de usuario, accedendo ao correo electrónico dos servidores, acceso a bases de datos, redes, e páxinas Web, e ata para poder ler noticias nos xornais (diarios) electrónicos.
Na lingua inglesa téñense dúas denominacións distintivas para os contrasinais que son: password (palabra de acceso) e pass code (código de acceso), onde a primeira non implica necesariamente o uso dalgunha palabra existente (con todo é normal o uso dalgunha palabra familiar ou de fácil memorización por parte do usuario), a primeira adoita asociarse tamén ao uso de códigos alfanuméricos (tamén chamado PIT - Persoal Identification Text) mentres que a segunda frecuentemente lígase ao uso dalgún código numérico (tamén chamado PIN - Persoal Identification Number). Isto tamén ocorre na fala galega, xa que en ocasións clave e contrasinal úsanse indistintamente.
Desde o 2013 estableceuse o primeiro xoves de maio (en 2022, o 5 de maio) como o Día Mundial do Contrasinal, co obxectivo de fomentar bos hábitos á hora de elixir e modificar contrasinais, aumentando deste xeito a seguridade en liña.
Seguridade e conveniencia
No control do acceso para todo, realízase unha relación entre seguridade e conveniencia. É dicir, se algún recurso está protexido por un contrasinal, entón a seguridade increméntase coa consecuente perda de conveniencia para os usuarios. A cantidade de seguridade é inherente dada unha política para contrasinais en particular que é afectada por diversos factores que se mencionarán a continuación. Con todo, non existe un método que sexa o mellor para definir un balance apropiado entre seguridade e conveniencia.