cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Serra, Vilar, Crecente
A Serra é un lugar da parroquia de Vilar no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Wikipedia en francoprovenzal
A Wikipedia en francoprovenzal (en Wikipedia en arpetan) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua francoprovenzal.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
Logo dunha petición de creación á Fundación Wikimedia, a edición en francoprovenzal da Wikipedia foi creada o 24 de marzo de 2006. .
Vilasante, Fontao, Sarria
Vilasante é un lugar da parroquia de Fontao no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Outeiro, Ferreiros, Sarria
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Regueiro, Fontao, Sarria
Regueiro é un lugar da parroquia de Fontao no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
O Outeiro, Nodar, Friol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Capela, Sendelle, Crecente
A Capela é un lugar da parroquia de Sendelle no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Polvoreiro, Fontao, Sarria
O Polvoreiro é un lugar da parroquia de Fontao no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Chan de Souto, Sendelle, Crecente
A Chan de Souto é un lugar da parroquia de Sendelle no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Nodar, Nodar, Friol
Nodar é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Traxectoria
O topónimo galego Nodar deriva do antropónimo masculino.
Malasaña 32
Malasaña 32 é un filme español de terror de 2020 dirixido por Albert Pintó. O guión é obra de Ramón Campos, Gema R. Neira, Salvador S. Molina e David Orea. O filme, ambientado en Madrid durante a transición, conta a historia da familia Olmedo. Está protagonizada por Begoña Vargas, Iván Marcos, Beatriz Segura e Sergio Castellanos.
Sinopse
En 1976, en plena Transición española, Manolo e Candela múdanse xunto cos seus tres fillos e o avó dende a súa vila natal até un piso na rúa de Manuela Malasaña, en Madrid, na procura de máis oportunidades. Porén, a familia Olmedo non sabe que na casa que mercaron tamén habita unha escura presenza que lles fará vivir un auténtico pesadelo.
Coeficiente de Gini
alt=|miniatura|400x400px|Mapa de países segundo o seu coeficiente de Gini en 2017. dereita|miniatura|400x400px|Coeficiente de Gini do ingreso nacional no mundo. Mapa baseado en datos de 1989 a 2009, tomados do factbook da CIA (algúns datos son antes de impostos e transferencias, outras despois de impostos e transferencias). O coeficiente de Gini é unha medida da desigualdade ideada polo estatístico italiano Corrado Gini publicada no documento "Variabilità e mutabilità" ("Variabilidade e mutabilidade" en italiano), en 1912. Normalmente utilízase para medir a desigualdade nos ingresos, dentro dun país, pero pode utilizarse para medir calquera forma de distribución desigual. O coeficiente de Gini é un número entre 0 e 1, onde 0 equivale á perfecta igualdade (todos teñen os mesmos ingresos) e o valor 1 correspóndese coa perfecta desigualdade (unha persoa ten todos os ingresos e os demais ningún). O índice de Gini é o coeficiente de Gini multiplicado por 100, é dicir, en porcentaxe, onde o 100 é o máximo, no canto de 1. Unha variación de dúas centésimas do coeficiente de Gini (ou dúas unidades do índice) equivale a unha distribución dun 7% de riqueza do sector máis pobre da poboación (por debaixo da mediana) ao máis rico (por derriba da mediana).
Aínda que o coeficiente de Gini utilízase sobre todo para medir a desigualdade nos ingresos, tamén pode utilizarse para medir a desigualdade na riqueza ou renda. Este uso require que ninguén dispoña dunha riqueza neta negativa.
Definición
miniatura|250x250px|Diagrama que mostra a área a comprendida entre a curva de Lorenz e a diagonal do cadrado, dita área é proporcional ao coeficiente de Gini. O coeficiente de Gini calcúlase como unha proporción das áreas no diagrama da curva de Lorenz. Se a área entre a liña de perfecta igualdade e a curva de Lorenz é a, e a área por debaixo da curva de Lorenz é b, entón o coeficiente de Gini é a/(a+b).
A Ponteliñeira, Nodar, Friol
A Ponteliñeira é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Rego do Orizo, Nodar, Friol
O Rego do Orizo é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Fontao, Fontao, Sarria
Fontao é un lugar da parroquia de Fontao no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Laxa, Sendelle, Crecente
A Laxa é un lugar da parroquia de Sendelle no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Gustav von Schmoller
Vida
Schmoller naceu en Heilbronn. O seu pai era un funcionario público de Württemberg. Schmoller estudou de novo “Staatswissenschaften” (unha combinación de economía, leis, historia e administración civil) na Universidade de Tubinga (1857–61). En 1861, obtivo unha designación no Departamento Estatístico de Württemberg. Durante a súa carreira académica obtivo cargos como profesor nas universidades de Ache (1864–72), Estrasburgo (1872–82) e Berlín (1882–1913). Despois de 1899, representou a Universidade de Berlín na Cámara dos Señores de Prusia. Foi un destacado Sozialpolitiker (máis despectivamente chamados Kathedersozialist, ou "socialistas de cátedra"), e fundador e durante moito tempo presidente da Verein für Socialpolitik (“Asociación pola política social”), unha asociación de economistas alemáns que aínda existe hoxe en día. A influencia de Schmoller sobre a política académica, a reforma económica, social e fiscal, e a economía como disciplina académica durante a época entre 1875 e 1910 foi moi importante. Foi tamén un aberto propoñente da afirmación do poder naval alemán e da expansión do Imperio de ultramar alemán.
Obra
Como un destacado líder da á “nova” da escola histórica, Schmoller opúñase ao que el vía como o enfoque axiomático-dedutivo da escola clásica e, máis tarde, da Escola austríaca. De feito, Schmoller foi o creador deste último termo para suxerir provincianismo nunha revisión desfavorable do libro de Carl Menger de 1883 Investigacións sobre o método das ciencias sociais con especial referencia á economía (Untersuchungen über die Methode der Socialwissenschaften und der politischen Oekonomie insbesondere), que atacaba os métodos da escola histórica. Isto levou á controversia coñecida como Methodenstreit (“disputa polo método”), a cal hoxe aparenta ser un desperdicio de enerxías e unha das principais razóns da posterior caída en desgraza de toda a escola historicista, aínda que, como Joseph Schumpeter unha vez sinalou, esta foi en realidade unha pelexa “dentro” da mesma escola. O enfoque principalmente indutivo de Schmoller, requirindo dun coidadoso estudo, comparativo en tempo e espazo, do desempeño económico e os fenómenos económicos en xeral, o seu foco na evolución dos procesos e institucións económicos, e a súa insistencia na especificidade cultural da economía e a centralidade dos valores para dar forma aos intercambios económicos, álzanse en abrupto contraste con algúns economistas clásicos e a maioría dos neoclásicos, de maneira que el e a súa escola quedaron fóra da economía hexemónica cara á década de 1930, sendo substituída en Alemaña pola súa sucesora, a Escola de Friburgo.
Con todo, frecuentemente pásase por alto que a principal preocupación de Schmoller durante a súa vida non foi polo “método” económico, senón pola “política” económica e social para enfrontar os desafíos expostos pola rápida industrialización e urbanización. É dicir, Schmoller foi primeiro que nada un reformador social. Como tal, a influencia de Schmoller estendeuse ao longo de Europa e até o movemento progresista nos EUA e os reformadores sociais no Xapón Meiji. Os seus estudantes e seguidores non alemáns máis prominentes foron William J. Ashley, W.E.B. Du Bois, Richard T. Ely, Noburu Kanai, Albion W. Small, e E.R.A. Seligman.
Desde a década de 1980, a obra de Schmoller foi revaluada e atopada relevante para algunhas ramas da economía heterodoxa, especialmente a economía do desenvolvemento, a economía condutual, a economía evolutiva e a economía neoinstitucionalista. Tivo sempre unha influencia dentro do subcampo da historia económica e na disciplina da socioloxía.
As súas obras, a maioría das cales tratan de historia económica e política económica, inclúen:
Despois de 1881, Schmoller foi editor do Jahrbuch für Gesetzebung, Verwaltung, und Volkswirthschaft im deutschen Reich (“Anuario de lexislación, administración e economía no Reich alemán”). Desde 1878 até 1903, editou unha serie de monografías tituladas Staats- und sozialwissenschaftliche Forschungen (“Investigacións de ciencias políticas e sociais”). Foi tamén un editor e fixo unha importante contribución a Acta Borussica, unha extensa colección de fontes históricas prusianas realizada pola Academia de Ciencias de Berlín por instigación de Schmoller e Sybel.
Unha das razóns polas cales Schmoller non é máis amplamente coñecido hoxe é que a maioría dos seus traballos e artigos non foron traducidos, xa que na súa época os economistas anglo-estadounidenses xeralmente sabían ler en alemán, que era o idioma académico dominante nese tempo. Logo de que o idioma alemán caese en desuso, os textos sen traducir eran agora inaccesibles aos lectores sen coñecementos de alemán. Dúas excepcións son:
A súa magnum opus é:
O Pazo, Sendelle, Crecente
O Pazo é un lugar da parroquia de Sendelle no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Peteiro, Goián, Sarria
O Peteiro é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Escarlán, Goián, Sarria
Escarlán é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Penalba, Nodar, Friol
A Penalba é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Portocelo, Nodar, Friol
Portocelo é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
La Fortaleza
La Fortaleza (literalmente, "A Fortaleza") é a residencia oficial do gobernador de Porto Rico. Construída entre 1533 e 1540 para defender o porto de San Xoán. A estrutura tamén se coñece como Palacio de Santa Catalina (Palacio de Santa Catalina). É a mansión executiva máis antiga en uso continuo no Novo Mundo Catalogada pola UNESCO en 1983 como parte do "Sitio Histórico Nacional de La Fortaleza e San Xoán".
Durante a reconstrución de 1640, a capela de Santa Catalina, que orixinalmente estaba fóra dos muros, integrouse nos muros da estrutura, dando como resultado o nome alternativo de Castelo de Santa Catalina.
Estrutura
left|thumb|250px|vertical|vista traseira do porto de La Fortaleza San Xoán
A Fortaleza é a primeira fortificación defensiva construída para a cidade de San Xoán e a primeira dunha serie de estruturas militares construídas para protexer a cidade que incluían o Forte San Felipe del Morro e o Forte San Cristóbal. A construción autorizouna Carlos V, Sacro Emperador Romano-Xermánico como defensa contra os ataques dos Caribes da illa e das potencias europeas da época.
Inicialmente, a estrutura consistía en catro muros que encerraban un patio interior cunha torre circular coñecida como Torre da Homenaxe. Desde o alto da torre, seguindo a tradición militar, o gobernador prestaba xuramento de fidelidade nos momentos críticos aos reis e raíñas de España. Máis tarde, construíuse unha segunda torre chamada Torre Sur.
O complexo consta actualmente de algúns edificios anexos con salas oficiais no segundo andar e cuartos privados no terceiro. A casa ten vistas ás altas murallas que dan fronte á Baía de San Xoán, e no perímetro norte hai xardíns protexidos e unha piscina.
Historia
left|thumb|300px|A Fortaleza en 1899
A partir de 1529, o Gobernador La Gama solicitou ao emperador a necesidade de construír fortificacións defensivas "porque a condición de indefensión da illa fixo que a xente emigrara". A construción comezou en 1533, utilizando pedra, e rematouse en 1540. Porén o forte non tiña canóns, e Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés comentou, "se fora construído por cegos non podería estar situado nun lugar peor situado". A estrutura serviu como residencia do gobernador desde 1544.
thumb|La Fortaleza nun selo dos Estados Unidos de 1937 Desde o século XVI, La Fortaleza é a residencia do gobernador de Porto Rico, polo que é a mansión executiva máis antiga en uso continuo das Américas. O 27 de novembro de 1822, o seu status tradicional como mansión executiva oficializouse. A fortaleza sufriu unha gran reconstrución en 1846 para cambiar o seu aspecto militar cunha fachada palaciana.
A fortaleza foi capturada dúas veces polos invasores:
En 1834, o coronel George Dawson Flinter describiu a fortaleza de Santa Catalina como unha capela, cortes, cisterna e unha á leste con espazosos apartamentos.
Segundo a tradición, en 1898, pouco antes de que os Estados Unidos invadesen Porto Rico durante a Guerra hispano-estadounidense, o último gobernador español da illa, Ricardo De Ortega, golpeou un reloxo de caixa longa na Fortaleza coa súa espada, parando o reloxo e marcando a hora na que España perdeu o control de Porto Rico.
O 30 de outubro de 1950 houbo un intento por parte duns cantos nacionalistas de entrar na Fortaleza no que se coñece como revolta nacionalista de San Xoán, coa intención de atacar ao entón gobernador Luis Muñoz Marín. O tiroteo de 5 minutos saldouse coa morte de catro nacionalistas: Domingo Hiraldo Resto, Carlos Hiraldo Resto, Manuel Torres Medina e Raímundo Díaz Pacheco. Tres dos gardas do edificio, entre eles Lorenzo Ramos, resultaron feridos graves.
O 9 de outubro de 1960, La Fortaleza foi designada como Sitio Histórico Nacional dos Estados Unidos.
En 1983, La Fortaleza, xunto co Sitio Histórico Nacional de San Xoán, declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. thumb|Na época contemporánea, a rúa La Fortaleza que conduce á mansión do gobernador adoita ver cun dosel de paraugas.
Cabezares, Goián, Sarria
Cabezares é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Fi shaket Masr El Gedeeda
Fi shaket Masr El Gedeeda (en في شقة مصر الجديدة) é un filme exipcio de 2007 dirixido por Mohamed Khan. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Aleksandr Lazutkin
Aleksandr Ivanovich Lazutkin, nado en Moscova o 30 de outubro de 1957, é un cosmonauta ruso que formou parte da misión Soiuz TM-25.
Traxectoria
Lazutkin graduouse como enxeñeiro e entrou no corpo de cosmonautas en 1992, participando na misión Soiuz TM-25 e pasando un total de 184,92 días no espazo.
A Lama, Goián, Sarria
A Lama é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Serra, Goián, Sarria
A Serra é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Os Alboredos, Ribeira, Crecente
Os Alboredos é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Tundama (filme)
Tundama é un filme de animación en 3D colombiano estreado o 20 de xullo de 2020. Dirixido por Diego e Edison Yaya, contou coas voces de Leonardo Castellanos, Zulma Rincón, Omar Moyano, Óscar Peraffán e Magdalena Sánchez. A realización do filme tardou arredor de seis anos e contou coa participación de 75 profesionais. Perante a continxencia xerada pola pandemia de COVID-19, Tundama foi unha das primeiras producións cinematográficas colombianas estreadas en formato de autocinema. É o primeiro filme rodado en lingua muisca, unha lingua que desapareceu c. 1800.
Sinopse
O valente cacique Tundama enfronta a devastadora chegada dos colonizadores españois a América. No medio desta cruenta batalla, dous nenos en busca da súa irmá secuestrada quedan no medio do conflito de culturas e sacan á boia todo tipo de sentimentos que até entón tiñan profundamente agochados.
As Canceleiras, Lier, Sarria
As Canceleiras é un lugar da parroquia de Lier no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Capela, Ribeira, Crecente
A Capela é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Wendy B. Lawrence
Wendy Barrien Lawrence, nada en Jacksonville, Florida, o 2 de xullo de 1959, é unha astronauta estadounidense retirada que formou partes da misións STS-114, STS-67, STS-91 e STS-86.
Traxectoria
Lawrence graduouse en enxeñería oceánica pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1981 e é máster na mesma materia polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts e a Institución Oceanográfica Woods Hole en 1988.
Foi seleccionada como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-114, STS-67, STS-91 e STS-86 e pasando un total de 51,16 días no espazo.
Samede, Nodar, Friol
Samede é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Campo, Ousá, Friol
O Campo é un lugar da parroquia de Ousá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Vilariño, Nodar, Friol
Vilariño é un lugar da parroquia de Nodar no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Vilalence, Goián, Sarria
Vilalence é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Casavella, Ribeira, Crecente
A Casavella é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Lence, Louseiro, Sarria
Lence é un lugar da parroquia de Louseiro no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Carballeira, Ribeira, Crecente
A Carballeira é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Naisten Liiga 2020-2021
A tempada 2020-2021 da Naisten Liiga foi a 39ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.
Nesta edición participaron un total de once equipos.
Vasili Lazarev
Vasili Grigorievich Lazarev, nado en Poroshino o 23 de febreiro de 1928 e finado o 31 de decembro de 1990, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Soiuz 12 e Soiuz 18-1.
As Carpaceiras, Ousá, Friol
As Carpaceiras é un lugar da parroquia de Ousá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Casa de Parga, Ousá, Friol
A Casa de Parga é un lugar da parroquia de Ousá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
As Pereiras, Sendelle, Crecente
As Pereiras é un lugar da parroquia de Sendelle no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Mundín, Lier, Sarria
Mundín é un lugar da parroquia de Lier no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Lier, Lier, Sarria
Lier é un lugar da parroquia de Lier no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
A Estrada, Ribeira, Crecente
A Estrada é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Os Coedros, Quintela, Crecente
Os Coedros é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
DomainKeys Identified Mail
DomainKeys Identified Mail (DKIM) é un mecanismo de identificación de correo electrónico, que permite a unha organización responsabilizarse do envío dunha mensaxe, de xeito que esta pode ser validada por un destinatario. A devandita organización pode ser unha fonte direta da mensaxe, coma o autor, o servidor a cargo de xestiona-lo correo para ese dominio, ou un servidor intermedio situado no camiño que percorre ese correo.
A necesidade deste tipo de autenticación xorde pola falsificación de contidos propia do spam (correo-lixo). Por exemplo, unha mensaxe de spam pode falsea-lo campo "From:" das cabeceiras dunha mensaxe indicando que a orixe é o usuario@exemplo.com, sendo esta información falsa. O obxectivo do spammer (quen envía o correo-lixo) é convencer ó destinatario de que acepte e lea a mensaxe. Dado que a mensaxe non provén realmente da dirección que figura como orixe, queixarse ós administradores do dominio non serve de nada. Resulta complicado para os destinatarios filtra-los dominios en que se pode confiar dos que non, e os administradores de correo deses dominios teñen que facerse cargo de queixas por spam, cando resulta que eses correos con orixes falsos non foron orixinados polos usuarios lexítimos.
Os Coedros, Ribeira, Crecente
Os Coedros é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Outeiro, Goián, Sarria
Outeiro é un lugar da parroquia de Goián no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
DomainKeys Identified Mail
DKIM utiliza criptografía de clave pública para que os correos con orixes lexítimas poidan ser firmados electronicamente, de xeito que poidan ser verificados polos destinatarios. Entre os provedores de servizo de correo que implementan este sistema están Yahoo, Gmail ou FastMail. Calquera correo orixinado dende estas organizacións, deben levar unha firma DKIM.
DKIM tamén protexe contra a manipulación do correo electrónico, proporcionando integridade de extremo a extremo, dende un módulo asinante a un módulo validador. Na meirande parte dos casos o módulo que asina, actúa en nome da organización orixinante inserindo unha sinatura DKIM nas cabeceiras da mensaxe. O módulo de comprobación pola súa banda, actúa en nome do receptor, validando a sinatura coa clave pública da orixe, que obtivo a través do servizo DNS do dominio orixe.
DKIM, é o resultado da fusión entre DomainKeys, de Yahoo, e Identified Internet Mail, de Cisco Systems. A especificación froito desta fusión foi a base dun grupo de traballo da Internet Engineering Task Force, IETF, (en galego, Grupo de Traballo de Enxeñería de Internet) que produciu unha serie de especificacións de estándares e documentos técnicos de soporte.
Tempada 2023/24 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2023/24 o Deportivo da Coruña competirá na Primeira División RFEF por terceiro ano consecutivo.
Resumo da tempada
O novo fracaso deportivo da tempada anterior, na que perdeu o ascenso na promoción, provocou a dimisión do Consello de Administración do club e a destitución do adestrador Rubén de la Barrera. O 16 de xuño anunciouse a Fernando Soriano como novo director deportivo do club e dúas semanas despois chegou un novo adestrador, Imanol Idiakez.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo é proporcionado por Kappa e os patrocinadores son Estrella Galicia, Abanca e Luckia.
Lincoln Calibration Sphere
Lincoln Calibration Sphere ou LCS foron unha serie de satélites artificiais pasivos dos Estados Unidos usados como obxectivos para a calibración de radares terrestres.
Características
Os satélites LCS eran esferas hocas de aluminio cunha sección precisa para servir como obxectivo para a calibración de radares terrestres. Eran construídos por Rohr Corp. para o Laboratorio Lincoln, de onde lles ven o nome. Tiñan un diámetro de 1,12 m e un espesor de 3,2 mm, cunha masa duns 34 kg. Lanzáronse catro LCS entre 1965 e 1971, dos cales dous non chegaron a órbita por problemas nos foguetes lanzadores. Os dous que aínda están en órbita utilízanse aínda con fins de calibración.
Sobrado, Louseiro, Sarria
Sobrado é un lugar da parroquia de Louseiro no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Rosana Rodríguez López
Rosana Rodríguez López é unha docente e investigadora en matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Rosana Rodríguez López é doutora en matemáticas, obtendo o doutoramento no ano 2005 coa tese doutoral "Solucións periódicas para ecuacións diferenciais non lineais" dirixida por Juan José Nieto Roig.
Membro do antigo Departamento de Análise Matemática e actual Departamento de Estatística, Análise Matemática e Optimización, é docente investigadora e vicedecana da Facultade de Matemáticas dende 2017 e coordinadora do grao en Matemáticas. Anteriormente gozou dunha Bolsa de Formación para Persoal Investigador (FPI) e foi docente en centros de secundaria.
É de destacar así mesmo o seu labor como divulgadora, principalmente no ámbito local da cidade de Santiago.
Os seus campos de investigación son as ecuacións diferenciais e a matemática difusa.
Obtivo o recoñecemento mundial da comunidade matemática en 2005, cando publicou na revista Order o artigo “Contractive Mapping Theorems in Partially Ordered Sets and Applications to Ordinary Differential Equations”, xunto a Juan José Nieto. Este traballo é un dos máis citados no ámbito académico matemático de orixe española. Desde entón asinou preto de setenta traballos de análise matemática, con alto grao de citación.
Casa casino
Casa casino (en The House) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Andrew J. Cohen, e co-escrito por Cohen e Brendan O'Brien. Está protagonizado por Will Ferrell, Amy Poehler, Jason Mantzoukas, Ryan Simpkins, Nick Kroll, Allison Tolman, Rob Huebel, Michaela Watkins e Jeremy Renner, e conta a historia dunha parella que abre un casino ilegal na casa do seu amigo para poder pagar a universidade da súa filla. A rodaxe comezou o 14 de setembro de 2015 nos Ánxeles. Estreouse o 30 de xuño de 2017 a través de Warner Bros. Pictures, recibindo valoracións negativas por parte da crítica e recadando 34 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 40 millóns de dólares.
Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier
O Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier é a unión do Parque Nacional dos Lagos Waterton no Canadá e o Parque Nacional dos Glaciares no Parque Nacional dos Glaciares dos Estados Unidos. Ambos os parques están declarados Reserva da Biosfera pola UNESCO e a súa unión como Patrimonio da Humanidade.
Formación
A unión do Parque Nacional dos Lagos Waterton e do Parque Nacional dos Glaciares atribúese a unha serie de individuos ao longo de finais do século XIX e principios do XX. Os primeiros defensores dun parque internacional sen fronteiras inclúen o canadense George "Kootenay" Brown, un colono de longa data e primeiro garda forestal a cargo de Waterton, e o estadounidense Albert Henry “Death-on-the-Trail” Reynolds, un dos primeiros garda forestal da parte norte do glaciar.
Taxon disfrazado
Aínda que o termo procede da bacterioloxía, existen exemplos paralelos en toda a árbore da vida. Por exemplo, os animais tetrápodos evolucionaron a partir de devanceiros peixes pero desde entón xa non se consideran xeralmente dentro dos peixes, e poden considerarse "peixes disfrazados".
En moitos casos, a parafilia pode resolverse reclasificando o taxon en cuestión dentro do grupo parental. Porén, en bacterioloxía, como en certos casos renomear os grupos pode ter graves consecuencias pola confusión que pode causar en medicina sobre a identidade de patóxenos, coñecidos desde hai moito tempo polo seu nome actual, xeralmente evita facerse isto para algúns grupos.
Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier
Formación
Os Rotary Clubs de Cardston, Alberta e o de Montana xogarían un papel importante na creación do Parque, celebrando unha reunión conxunta no Hotel Prince of Wales os días 4 e 5 de xullo de 1931. o que levou a unha resolución redactada por Samuel H. Middleton, na que se pediu a ambos os grupos que soliciten ás autoridades competentes o establecemento do Parque da Paz. Posteriormente, negociouse un acordo polo Xeneral de brigada canadense John Smith Stewart, Membro do Parlamento de Lethbridge e o Congresista de Montana Scott Leavitt. O 72º Congreso dos Estados Unidos aprobaría Unha Lei para establecer o Parque Internacional da Paz do Glaciar Waterton o 8 de decembro de 1931, e sería aprobado polo Senado dos Estados Unidos en marzo de 1932. O goberno federal canadense decidiu esperar ata que o goberno dos Estados Unidos aprobara un proxecto de lei para actuar, e o proxecto de lei canadense retrasouse aínda máis polas protestas dos defensores do Xardín Internacional da Paz entre Manitoba e Dacota do Norte. Finalmente, o Parlamento aprobou a Lei de respecto ao parque internacional da paz Waterton-Glacier de John Stewart e recibiu a Asentimento Real o 26 de maio de 1932.{{Sfn|Thomas|Mow|2016|p=4} }
A unión dos parques logrouse grazas aos esforzos dos membros de Rotary International de Alberta e Montana, o 18 de xuño de 1932, no Glacier Park Lodge. O discurso de inauguración pronunciouno Sir. Charles Arthur Mander, segundo Baronet. A cerimonia no lado canadense atrasouse pola Gran Depresión, e finalmente tería lugar en xullo de 1936, co tenente gobernador de Alberta William L. Walsh supervisando a cerimonia e dedicando un cairn para o defensor da conservación Kootenay Brown.
Química de coordinación
miniatura|Catalizador de Grubbs ([[Premio Nobel de Química 2005)]] miniatura| Hexacianoferrato de potasio. Moitos complexos están coloreados e moitos metais en certos estados de oxidación teñen unha cor característica. Por exemplo, os complexos de ferro adoitan tomar unha cor vermella. A química dos compostos de coordinación ou de coordenación é a rama da química que estuda ións complexos, é dicir, moléculas nas que un catión metálico está coordinado ou coordenado (é dicir, unido cun determinado enlace químico) a átomos, ións ou moléculas cun número de enlaces maior que o seu número de oxidación. En particular, esta disciplina trata o estudo do enlace coordinativo, os métodos sintéticos específicos aplicábeis e a caracterización estrutural mediante o uso de técnicas instrumentais como a espectrofotometría infravermella, Mössbauer, fotoelectrónica ou UV / VIS.
Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier
Historia posterior
Os dous parques son administrados por separado e teñen entradas separadas.
Taxon disfrazado
Shigella
Especies do xénero bacteriano Shigella causan a disentería chamada shigelose, unha infección que pode ser grave, que mata arredor dun millón de persoas cada ano no mundo. O xénero (que comprende S. dysenteriae, S. flexneri, S. boydii, S. sonnei) evolucionou a partir dunha bacteria intestinal común como é Escherichia coli, o que fai que esa especie sexa parafilética. A propia E. coli pode causar tamén unha disentería grave, pero as diferenzas en constitución xenética entre E. coli e Shigella causan diferentes condicións e síntomas médicos importantes de distinguir.
Química de coordinación
En contraste cos enlaces covalentes convencionais, nos complexos os ligandos normalmente achegan todos os electróns ao enlace, en vez de que cada reactivo contribúa cun electrón a un enlace de pares de electróns (enlace coordinativo); non obstante tamén hai complexos de natureza máis covalente. A formación de complexos pode entenderse así como unha reacción ácido-base no sentido da definición de Lewis, na que os ligandos (bases) actúan como doadores de pares de electróns e a partícula central (ácido) como aceptor a través de ocos na súa configuración electrónica.
Taxon disfrazado
Shigella
Escherichia coli é unha especie non moi ben clasificada porque varias cepas só comparten o 20% do seu xenoma. É tan diversa que debería dárselle un rango taxonómico maior. Porén, as condicións médicas asociadas coa propia E. coli e con Shigella fan que non se cambie a actual clasificación para evitar confusións en contextos médicos. Shigella permanece así como unha "E. coli disfrazada".
Parque Internacional da Paz Waterton-Glacier
Historia posterior
thumb|none|upright=1.2|Letreiro do parque no [[Chief Mountain Border Station and Quarters|paso fronteirizo de Chief Mountain]]
Química de coordinación
Existen varios tipos de complexos que van desde o simple metal en solución acuosa coordinado por moléculas de auga até os complexos metal-encima ou proteína metálica, teñen múltiples funcións e aplicacións e hoxe abarcan gran parte da investigación en química inorgánica.
Taxon disfrazado
Grupo do Bacillus cereus
De xeito similar, as especies de Bacillus do grupo B. cereus (B. anthracis, B. cereus, B . thuringiensis, B. mycoides, B. pseudomycoides, B. weihenstephanensis e B. medusa) teñen unha secuencia do seu ARNr 16S que é similar nun 99-100% (o 97% é o que comunmente se cita como límite axeitado para unha especie) e deberían considerarse unha soa especie. Algúns membros do grupo parece que se orixinaron a partir doutras cepas de Bacillus ao adquiriren un plásmido que codifica proteínas e por iso o grupo pode ser polifilético. Unha vez máis, por razóns médicas, como o carbúnculo (ántrax), a actual clasificación en especies separadas permanece intacta.
Química de coordinación
Unha grande importancia na investigación e na química dos complexos en xeral é que poden ser catalizadores de fase homoxéneos para as reaccións químicas (ver figura do catalizador Grubbs á dereita).
Os complexos, que implican os orbitais do metal no enlace, son moi frecuentemente coloreados, por exemplo, o Fe coordinado coa hemoglobina o que lle dá ao sangue a cor vermella. No corpo humano o Fe (II) está presente en hemoglobina e mioglobina, coordinados cos átomos de nitróxeno do anel de porfirina (grupo hemo da proteína) e realiza a función de unir o osíxeno que logo será transportado a través do sangue até os tecidos. Moitos encimas tamén necesitan formar complexos con metais para desempeñar a súa función.
Dado que os complexos de metais de transición son ás veces moi coloridos, tamén se utilizan como tinturas ou pigmentos (azul de Berlín ou azul de Prusia). Esta característica pódese aproveitar na valoración ou análise volumétrica.
Durante moito tempo, os químicos non tiñan idea da estrutura dos compostos coordinativos chamados "compostos de orde superior". Ademais, moitos comportamentos dos complexos non poderían ser explicados polas teorías da época, como a estabilidade do cloruro de cobalto (III) en solución acuosa coa adición de amoníaco. Para a correcta interpretación das relacións estruturais e de unión en complexos, o suízo Alfred Werner foi o primeiro e durante décadas único inorgánico en recibir o Premio Nobel de Química en 1913.
Número de coordinación e poliedro de coordinación
miniatura| Número de coordinación = 4: complexo tetraédrico miniatura| Número de coordinación = 6: complexo octaédrico O número de coordinación (KZ) indica con cantos átomos doadores do ligando se rodea unha partícula central. Dependendo do número de coordinación, os ligandos dispóñense en determinados arranxos arredor do centro, que a miúdo, pero non sempre, concordan coas predicións do modelo VSEPR. Se pensas nas liñas que conectan os ligandos, obtés os poliedros de coordinación, que normalmente se usan para describir a estrutura dos complexos. Os números de coordinación de 2 a 9 son comúns; números alén disto só se poden acadar no caso de partículas centrais particularmente grandes e ligandos quelantes. Non obstante, os máis comúns son os números de coordinación 4 e 6. Segundo o modelo VSEPR, pódense asumir os seguintes poliedros:
Simetría
A etiquetaxe adoita basearse no sistema de Schoenflies.
Os Fillós, Ribeira, Crecente
Os Fillós é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Amur senza fin
Amur senza fin é un filme suízo de 2018 dirixido por Christoph Schaub. É o primeiro filme rodado en lingua romanche e estreouse no Festival Internacional de Cinema de Locarno. Tamén foi proxectado no Festival Internacional de Cinema de Toronto antes de emitirse na televisión nacional suíza en setembro de 2018. Cinema Management Group mercou os dereitos de distribución internacional do filme.
Sinopse
Nunha pequena vila dos Grisóns, Mona e Gieri, unha parella de mediana idade que leva vinte anos casada, está a ter dificultades coa súa relación sentimental. Fanse amigo de Nanda Sharma, o novo sacerdote católico da súa aldea, e piden o seu consello para mellorar a súa relación. As súas formas pouco convencionais provocan problemas na vila. Ao descubrir que Gieri tivo unha relación extramatrimonial, Mona déixao. Abre un café e comeza a saír con outro home. Gieri, animada polos seus dous fillos, tenta recuperala.
Produción e estrea
Amur senza fin foi dirixido por Christoph Schaub e producido por Zodiac Pictures LTD. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Locarno en agosto de 2018.
Pacio, Louseiro, Sarria
Pacio é un lugar da parroquia de Louseiro no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Pacio, Santo Antolín, Sarria
Pacio é un lugar da parroquia de Santo Antolín no concello lugués de Sarria na comarca de Sarria.
Luís Fernando de Orleans e Borbón
Luís Fernando de Orleans e Borbón, nado en Madrid o 5 de novembro de 1888 e finado en París o 20 de xuño de 1945, foi un infante de España por decisión da súa tía, a raíña rexente María Cristina. Ostentou o título desde o seu nacemento até 1924, cando o seu curmán, o rei Afonso XIII, retiroullo pola súa conduta pouco exemplar. Luís Fernando era fillo do infante Antonio de Orleans, IV duque de Galliera, e da infanta Eulalia, filla da raíña Isabel II de España.
Infancia e mocidade
Luís Fernando naceu en Madrid en 1888, durante a minoría de idade do seu curmán carnal, o futuro Alfonso. O 4 de novembro de 1888 a súa tía, a raíña rexente María Cristina, decretou:
Os pais de Luís Fernando eran curmáns carnais, pois as súas avoas, a raíña Isabel II e a infanta Luisa Fernanda, eran fillas do rei Fernando VII. O avó paterno era Antonio de Orleans, duque de Montpensier, e o avó materno, o rei consorte Francisco de Agarrades. Luís Fernando tiña un irmán máis vello, Alfonso, chamado familiarmente Ali. En 1890 naceu unha nena, Roberta, quen non sobreviviu o parto.
Foi bautizado na capela do Palacio Real de Madrid o 2 de decembro de 1888. O seu padriño foi o seu tío Luís Fernando de Baviera e a madriña, a súa tía, a infanta Paz de Borbón. Impuxéronselle os nomes de Luís Fernando María Zacarías.
A Foz, Ribeira, Crecente
A Foz é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Luís Fernando de Orleans e Borbón
Infancia e mocidade
En 1899 Luís Fernando e o seu irmán Alfonso foron enviados a Inglaterra para seren educados polos xesuítas no Beaumont College. Regresaron a España en 1904.
En 1900, tras anos de discordia e infidelidades mutuas, os pais divorciáronse, o que causou un gran escándalo na familia Borbón. Desde aquel momento, a relación de Luís Fernando coa súa nai tornouse indiferente, xa que ela dedicaba o tempo a viaxar por Europa. Co seu pai cortou a relación. Daquela, este mantiña unha tormentosa relación coa súa amante, Carmen Giménez Flores, á que Afonso XIII, xa como rei, outorgaríalle o título de vizcondesa de Térmens.
Vida adulta
En xullo de 1914, o xornal The New York Times anunciou por sorpresa o matrimonio de Luís Fernando de Orleans cunha moza británica chamada Beatrice Harrington. Porén, en realidade o enlace era con Luís de Borbón, duque de Ánsola e curmán afastado seu.
En outubro de 1924, Luís Fernando foi expulsado de Francia por estar envolto nun caso de tráfico de drogas. A resposta polo escándalo foi que o seu curmán, o rei Afonso XIII, anuloulle os privilexios como infante de España e retiroulle o título o 9 de outubro dese ano, malia as protestas de Luís Fernando. Incapacitado para vivir en España e en Francia, Luís trasladouse a Lisboa. En marzo de 1926, foi arrestado de novo ao tentar cruzar a fronteira hispanoportuguesa disfrazado de muller, e foi acusado de contrabando.
En 1929, a prensa publicou que Luís Fernando estaba comprometido con Mabelle Gilman Corey, actriz de Broadway e exesposa de William E. Corey, un magnate do aceiro. Con todo, o matrimonio nunca chegou a celebrarse.
En xullo de 1930, foi anunciado o enlace entre o exinfante e Marie Constance Charlotte Say (1857-1943), sobriña neta de Jean-Baptiste Say, viúva do príncipe Enrique Amadeo de Broglie e propietaria do castelo de Chaumont. Marie Say era filla de Constant Say, de quen herdara a azucreira do mesmo nome. Naquel entón, Luís Fernando tiña 41 anos, e Marie, 72.
O anuncio causou un escándalo considerábel. O sobriño de Marie, François de Cossé, duque de Brissac, levou a Luís Fernando ante o Tribunal de Alta Instancia do Sena, no nome da familia, para deter o casamento. Declaraba que a súa tía estaba mentalmente incapacitada, ao que ela respostou que pensaba no matrimonio desde había doce anos, mais que o aprazara polos seus netos. A corte determinou que o duque de Brissac non tiña dereito para se opor ao matrimonio da súa tía. Porén, nomeouse unha comisión de tres doutores que avaliarían o estado mental de Marie. Estes acabaron confirmando o ditame xudicial.
O 19 de xullo de 1930, Luís Fernando e Marie Say casaron nunha cerimonia civil en Londres. Tiveron que esperar até outubro para casar nunha cerimonia relixiosa. Esta celebrouse na catedral de San Siro, en San Remo. A parella quedou a vivir na cidade, nunha casa cedida pola nai, a infanta Eulalia, con quen o exinfante mantiña unha relación ambigua.
Últimos anos
O desmedido nivel de vida de Luís Fernando obrigou á súa muller a vender o seu castelo e as súas propiedades en Chaumont. En febreiro de 1935 foi novamente extraditado de Francia, pois fora detido nunha redada da brigada antivicio.
Desde había anos víñase cuestionando a súa orientación sexual. Dicíase que tiña unha conduta abertamente afectada e o populacho madrileño chamábao "o rei dos maricas". Tras dilapidar a fortuna da súa esposa, abandonouna e marchou vivir só a París.
Luís Fernando converteuse nun activo membro da Resistencia francesa. De feito, disque cando o nazismo obrigou aos xudeus a levar a estrela amarela en Alemaña en 1938, vírono pasear por Berlín cunha cosida na chaqueta.
En 2012, a editorial Espasa publicou a primeira biografía de Luís Fernando de Orleans e Borbón. Titulada El infante maldito, é obra do escritor José Carlos García Rodríguez.
Hórreo da Reitoral de San Martiño de Vilaboa
dereita|miniatura|Hórreo da reitoral de Vilaboa. O hórreo da casa reitoral da parroquia de Vilaboa, situado no lugar do Toural, é o meirande hórreo do concello de Vilaboa (seguido de preto pola paneira de Cobres) e, asemade, é a segunda “hórrea” de cantería sobre esteos de maior tamaño de toda Galicia logo da do mosteiro de San Xoán de Poio.
Áchase dentro dun exclusivo grupo de hórreos alongados e moi anchos de ampla coxía sustentados por tríos de pés, cepas transversais ou celeiros denominados “hórreas”. Tipoloxicamente trátase dunha construción de pedra similar ao clásico hórreo tipo Morrazo.
Descrición
Data do século XVIII e posúe 36 pés organizados en tres fileiras de 12 pés, 33 vans, un corpo feito exclusivamente con pedra, unha única porta de acceso no lado oeste con frontispicio ou pinche do penal que a diferencia doutros edificios similares, e mais unha cuberta a dúas augas de tellas árabes cerámicas soportada por seis rexas tesoiras de castiñeiro. Os esteos están rematados en tornarratos troncocónicos, o piso da cámara aparece composto por longos perpiaños, todo o perímetro da mesma áchase embelecido cunha cornixa superior de granito e os pinchóns das fachadas están aireados por tres postes biselados lixeiramente separados, tal e como fan as pedras caladas que ventilan os costados. Ten 17,3 metros de longura, 3,4 de anchura, 4 de altura (2 na cámara) e 58,82 metros cadrados de superficie.
Na fachada norte destacan dúas faces riseiras.
En decembro do 2012 logo dun forte trebón as podres trabes da fachada sur cederon, levando consigo o teito da metade do hórreo, tirando varias pilastras da parede leste e movendo as pezas de cantería da cámara. O Concello de Vilaboa contactou coa arquidiocese de Santiago de Compostela, e en 2014 comezaron as obras de restauración.
As Lamelas, Ousá, Friol
As Lamelas é un lugar da parroquia de Ousá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Cessna
Cessna Aircraft Company foi un fabricante estadounidense de aeronaves de aviación xeral con sede en Wichita, Kansas. A compañía producía pequenos avións con motores de pistóns e reactores executivos. De mediados a finais do século XX Cessna foi un dos produtores máis diversos e con maior volume de aeronaves de aviación xeral do mundo. Foi fundada en 1927 e mercada por General Dynamics en 1985, e posteriormente por Textron, Inc. en 1992. En marzo de 2014, cando Textron mercou as corporacións Beechcraft e Hawker Aircraft, Cessna cesou as súas operacións como compañía filial e uniuse ás outras como unha das tres marcas distintas producidas por Textron Aviation.
Avións
En maio do ano 2022 Textron Aviation fabricaba os seguintes produtos coa marca Cessna:
Xardín botánico da Universidade de Bonn
Depende administrativamente da Universidade Friedrich Wilhelms de Bonn e alberga unha das coleccións de plantas máis antigas de Alemaña.
Localización
Encóntrase na Meckenheimer Allee 171, no barrio de Poppelsdorf en Bonn, Renania do Norte-Westfalia, Alemaña.
Teléfono: 0228 - 735523.
Historia
A orixe deste xardín botánico remóntase ao século XVI. No lugar onde está o xardín actual encontrábase na Idade Media unha fortaleza rodeada por un foso con auga e, desde aproximadamente 1340, foi unha posesión do Príncipe elector de Colonia.
No ano 1650 era un xardín renacentista cunha Orangerie. Durante 200 anos foi un xardín de lecer dos príncipes electores de Colonia. Frecuentemente en tempos de guerra o xardín era destruído, pero reconstruíase unha e outra vez no mesmo lugar e co mesmo estilo de xardín arquitectónico.
En 1720 remodelouse como un xardín barroco, dándolle un deseño que se mantivo até a actualidade, co palacio rococó de Poppelsdorf, rematado en 1746 polo arcebispo Clemens August. Dese tempo viven no xardín dúas faias centenarias.
Baixo a administración de Prusia, en 1818 o palacio e o parque adxacente pasaron a ser propiedade da Universidade de Bonn e, nese mesmo ano, o parque foi transformado nun xardín botánico, sendo o seu primeiro director Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck.
Durante o período de dirección de Eduard Strasburger o de Bonn foi un dos máis importantes xardíns botánicos de Prusia.
O xardín botánico non sufriu ningún estrago durante a primeira guerra mundial, pero, en cambio, foi totalmente destruído na segunda guerra mundial. A súa reconstrución terminou no período de 1979 a 1984, coa construción dos novos invernadoiros.
O xardín na actualidade
O ardín botánico de Bonn actualmente encóntrase distribuído en tres localizacións: