cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josep Comas i Solà
Astrometría e estrelas variables e duplas
Na súa vertente fotográfica, Comas elaborou un atlas de 43 fotografías de grande angular co título Atlas Fotográfico de la Zona Eclíptica, considerado o primeiro atlas fotográfico desta zona do ceo; tamén practica a fotografía estereoscópica desenvolvendo técnicas que lle permiten obter medidas astrométricas de gran precisión e descubrir estrelas variables, destacando unha variable cefeida na constelación de Libra (TV Librae) e outra en Orión. Fixo medidas micrométricas dunhas 200 estrelas duplas.
No campo da sismoloxía elaborou unha estadística sismolóxica completa, resultado das súas observacions efectuadas no Observatorio Fabra e nunha estación sismolóxica propia desde 1913, así coma unha porción de estudos e traballos, destacando o Cálculo de la profundidad hipocentral de los terremotos, procedemento ideado por el para determinar a profundidade servíndose simplemente dos datos dun único sismograma e eliminando así as inevitables discrepancias horarias.
Bloc Party
Bloc Party é unha banda de rock inglesa fundada en Londres e está formada por Russell Lissack (guitarra), Gordon Moakes (baixo), Kele Okereke (voz e guitarra) e Matt Tong (batería). A banda tivo varios nomes dende 2002: Superheroes of BMX, The Angel Range, Diet e Union, antes de quedar co definitivo Bloc Party en setembro de 2003.
Biografía
Bloc Party formóuse en 1998 cando o vocalista e guitarrista Kele Okereke coñeceu nunha edición do festival de música de Reading ao que sería guitarrista do grupo, Russell Lissack. Este último coñecía aos outros dous compoñentes, Gordon Moakes e Matt Tong. Russell contactou con Gordon e Matt por teléfono e materializouse a idea.
Máis tarde, Kele encargouse de darlle unha pequena maqueta a Alex Kapranos, vocalista do grupo escocés Franz Ferdinand, e ao DJ de Radio One Steve Lamacq. Este puxo a súa canción no seu programa e invitounos a realizar unha gravación en vivo para radiala. Este feito levou á edición doutro sinxelo, ""Banquet/Staying Fat"", a través do selo Moshi Moshi Records e á sinatura coa discográfica independente Wichita Recordings en abril do 2004.
Silent Alarm
O álbum de estrea da banda, Silent Alarm, editouse en febreiro do 2005 e foi aclamado pola crítica de medio mundo. Foi votado coma álbum do ano do 2005 pola revista NME, e acadou o número 3 da lista británica de álbums. O primeiro sinxelo do mesmo, "So Here We Are/Positive Tension", estivo no top 5 da lista británica Top 40. Os sinxelos "Banquet" (que acadou o número 13 na lista dos mellores 50 sinxelos do 2005 da revista NME), "Helicopter" e "Pioneers", aínda que non repetiron o mesmo éxito, acadaron o top 20 británico. O vídeo animado de "Pioneers" estivo na cima da lista de vídeos da NME durante 4 semanas.
Durante xullo do 2005 Bloc Party gravou dous temas novos co produtor de Silent Alarm Paul Epworth. As cancións editáronse coma o sinxelo "Two More Years", coincidindo coa xira británica en outubro dese ano. A xira tamén foi acompañada por unha re-edición do álbum onde se incluíu "Two More Years" e o antigo sinxelo "Little Thoughts" como cancións extra. Unha versión remesturada por The Streets do tema "Banquet" e un vídeo musical para a canción foron incluídos tamén no sinxelo "Two More Years". Bloc Party tamén contribuíu co tema "The Present" no recompilatorio Help!: A Day in the Life; os beneficios do mesmo foron doados á ONG War Child.
A Weekend in the City
miniatura|250px|[[Kele Okereke]] O segundo álbum de Bloc Party, A Weekend in the City, foi producido por Garret "Jacknife" Lee. Lanzouse en febreiro do ano 2007, a pesar de ser filtrado en novembro do ano anterior. Estivo dispoñible como descarga na tenda británica de iTunes antes da edición física e acadou o número 2 da lista de álbums deste país. Tamén acadou o posto 2 nas listas australiana e belga, e estreouse no 12 da Billboard 200, con 48.000 copias vendidas. O seu primeiro sinxelo, "The Prayer", apareceu o 29 de xaneiro e converteuse no sinxelo da banda que máis alto chegou no Top 40 británico, situándose no número 4. Como preparación para a edición do álbum, o DJ da BBC Radio 1 Zane Lowe emitiu unha gravación en directo feita nos estudios Maida Vale o 30 de xaneiro, onde tocaron unha mestura de temas novos e antigos. O 1 de febreiro A Weekend in the City puido escoitarse libremente a través do MySpace de Bloc Party.
O seguinte sinxelo, "I Still Remember", foi o que máis alto chegou nas listas estadounidenses, acadando o número 24 da Modern Rock Chart. A banda lanzou o seu terceiro sinxelo, "Hunting for Witches", acompañado dun vídeo musical en agosto do 2007. Este sinxelo foi a súa única entrada nas listas australianas, chegando ao número 20. No mes de outubro anunciouse que Bloc Party editaría un novo sinxelo, "Flux", o 13 de novembro.
O seu primeiro concerto despois do lanzamento de A Weekend In The City tivo lugar o 5 de febreiro en Reading, e foi emitido en directo pola BBC 6 Music. Nos meses seguintes a banda realizou unha morea de concertos incluíndo actuacións nos festivais de Glastonbury e Reading, ou no Live Earth celebrado no estadio de Wembley.
Intimacy
"Mercury", o primeiro sinxelo do terceiro álbum de Bloc Party, Intimacy, foi tocada en exclusiva no programa da BBC Radio 1 de Zane Lowe o 7 de xullo do 2008, quince minutos antes de ser enviado ás emisoras de radio. O tema tiña un son electrónico semellante ao anterior sinxelo, "Flux". Esta exclusiva foi precedida por un marcador de conta atrás que substituíu a súa páxina web durante tres días antes do programa de Lowe. Despois da primeira escoita de "Mercury", Okereke dixo que os produtores Jacknife Lee e Paul Epworth traballaran coa banda no seu novo traballo. Revelouse tamén que o sinxelo sería lanzado o o día 11 de agosto. Un vídeo musical apareceu xunto coa canción. Este terceiro traballo de Bloc Party tomou unha dirección máis experimental e electrónica, a pesar de que Okereke suxeriu que non sería así ao dicir anteriormente que o son tería a crudeza de Silent Alarm pero coa experiencia de A Weekend in the City.
Brabío, Betanzos
San Martiño de Brabío é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2017 tiña 372 habitantes (205 mulleres e 167 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 424 habitantes.
Bloc Party
Intimacy
A banda anunciou a edición de Intimacy nun chat cos seareiros o 18 de agosto. Dende esa data o álbum puido ser pedido en varios formatos: unha descarga dixital en MP3 de gran calidade que estaría dispoñible o 21 de agosto, e unha edición física en CD lanzada o 27 de outubro. O tema "Trojan Horse" puido ser escoitada en exclusiva a través da páxina NME.com. O 20 de agosto a banda engadiu máis pistas do álbum, "Signs", "One Month Off" e "Trojan Horse", ao seu MySpace. O 23 de agosto, a banda tocou nos festivais de Reading e Leeds, antes dos cabezas de cartel, The Killers. O 30 de agosto actuarían coma principal atracción do Hydro Connect Music Festival en Argyll, Escocia.
Brabío, Betanzos
Topónimo
Brabío podería ser un fitotopónimo ou un antropónimo que xorde entre os séculos X e XIII. Para algúns autores procede dun termo latino que se refire a algo bravo ou deixado de cultivar. Para outros autores é un antropónimo prerromano que fai referencia dalgún xeito a un "señor".
Bloc Party
Intimacy
Durante o outono de 2008 a banda realizou unha pequena xira por Norteamérica, na cal se incluía unha actuación no Virgin Festival en Toronto o 6 de setembro así como a primeira actuación do grupo nunha universidade estadounidense, na Syracuse University. Voltarían ao Reino Unido o 30 de setembro cun concerto en Londres. O 8 de setembro Bloc Party anunciou que o seu seguinte sinxelo, "Talons", sería editado o 20 de outubro. O tema non formaba parte da descarga dixital, pero si aparecería no formato físico. A canciónestivo dispoñible gratuitamente para os seareiros que adquiriran o álbum despois da actuación no programa de Zane Lowe. Despois do lanzamento dixital de Intimacy, Bloc Party anunciou unha xira británica. Un álbum de remesturas, titulado Intimacy Remixed apareceu o 11 de maio do 2009.
Urraca
Urraca foi un antropónimo feminino moi común na Península Ibérica ao longo da Idade Media. Aínda que a súa orixe sexa incerta, crese que tiña orixe xermánica, e desempeñe a función de hipocorístico (nome cariñoso) para designar a Virxe María. Pode referirse a:
Bloc Party
Hiato
En xuño do 2009 anunciouse a edición dun novo sinxelo, "One More Chance", para o 20 de agosto. O tema non aparecía en Intimacy e foi producida por Jacknife Lee. Escoitouse por vez primeira na BBC Radio 1 o día 18 de xuño. Nunha entrevista con Zane Lowe despois desta primeira escoita, Okereke dixo que estaba no estudio pero que non diría nada máis. No mes de xullo Okereke afirmou que a banda non tiña nese momento un contrato e non estaba obrigada a editar un novo disco. O futuro da banda foi posto en dúbida o 15 de outubro cando Tong revelou na BBC que non estaban seguros de poder continuar.
No período de hiato que seguiu, Lissack reviviu o seu proxecto Pin Me Down, e uniuse á banda en directo dos irlandeses Ash, tocando a guitarra e os sintetizadores na xira promocional de A–Z Series. Moakes formou Young Legionnaire con Paul Mullen, vocalista e guitarrista de The Automatic, e William Bowerman, batería de La Roux, e publicaron o sinxelo "Colossus" en agosto do 2010. Okereke lanzou un álbum en solitario, The Boxer, en xuño do 2010. Producido por Hudson Mohawke e XXXChange, a súa edición foi precedida polo sinxelo "Tenderoni". Durante o ano 2011 chegou a dicirse que Okereke tería deixado o grupo para centrarse na súa carreira en solitario, pero isto foi negado polo resto dos membros da banda.
Casoio, Casoio, Carballeda de Valdeorras
Casoio é un lugar da parroquia de Casoio no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 50 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 25 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 53 habitantes (27 homes e 26 mulleres).
Currás, A Balsa, Muras
Currás é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
División de Honra de Rugby 2000-2001
A tempada 2000-2001 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 34 da máxima categoría do rugby en España. A tempada rematou coa vitoria final no campionato para VRAC (co nome do patrocinador Quesos Entrepinares) por segunda vez na súa historia.
O Complutense Canoe era o defensor do título logrado na anterior tempada. Os dous novos equipos na categoría foron o Moraleja Alcobendas Rugby Union e o CD Universidad de Sevilla, que ocuparon os lugares de Univ.Granada e Club Deportivo Arquitectura, descendidos o ano anterior.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Arsita
miniatura|Arsita, en vermello. Arsita é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 961 habitantes (en 2001) e esténdese por unha área de 34 km², cunha densidade de poboación de 28 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Bisenti, Castel del Monte (AQ), Castelli, Farindola (PE) e Penne (PE).
Giulietta Masina
Giulia Anna Masina, coñecida artisticamente como Giulietta Masina, nada en San Giorgio di Piano (Emilia-Romaña) o 22 de febreiro de 1921 e finada en Roma o 23 de marzo de 1994, foi unha actriz italiana, esposa do cineasta Federico Fellini.
Primeiros anos
Filla do violinista e profesor de música Gaetano Masina e da mestra Angela Flavia Pasqualin, pasou a maior parte da súa infancia e adolescencia en Roma vivindo en casa dunha tía súa que quedou viúva. Estudou no liceo das Irmás Ursulinas e posteriormente licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade La Sapienza. Durante o seu paso pola universidade, cultivou a súa paixón pola interpretación e no curso 1941–1942 participou en numerosos espectáculos de danza, música e teatro universitario no Stadium Urbis, que logo se convertería no Teatro Ateneo de Roma. En 1943 entrou a formar parte da Compañía de Teatro Cómico Musical onde actuou como bailarina, cantante e actriz en diferentes operetas e obras cómicas.
Fellini e Giulietta
Nesas datas, comezou a traballar como actriz de radio, xunto a Nella Maria Bonora e Franco Becci, voces moi populares na época. Comezou a ser coñecida polo éxito do serial radiofónico Terziglio que contaba as aventuras de Cico e Pallina, que interpretaba xunto ao locutor Angelo Zanobini. Estaba escrito por Federico Fellini, por entón un mozo versátil, redactor da revista satírica Marc'Aurelio. Giulietta e Federico casaron o 30 de outubro de 1943, comezando así unha intensa relación afectiva e artística, unha das máis relevantes da historia do cine italiano. Varios meses despois do matrimonio, unha caída por unha escaleira produciulle un aborto. Tras isto, o 22 de marzo de 1945, naceu o seu fillo Pierfederico, que desgraciadamente faleceu só un mes despois, o 24 de abril de insuficiencia respiratoria. Foi o único fillo que tivo a parella.
Despois do fin da segunda guerra mundial, retomou o teatro universitario coa obra Angelica, escrita e dirixida por Leo Ferrero e coprotagonizada por Marcello Mastroianni. A obra Gli innamorati foi a súa última incursión no teatro en 1951.
A súa primeira incursión no cine produciuse en 1946 como extra no filme Paisá, camarada de Roberto Rossellini, pero o seu verdadeiro primeiro traballo foi en 1947 no filme Senza pietà, dirixido por Alberto Lattuada e interpretado xunto a Carla del Poggio. Este papel de moza de bo corazón e aspecto alegre, repetiuse nesa primeira etapa en filmes dirixidos por Carlo Lizzani, Giuseppe Amato ou Renato Castellani. Porén, foi da man do seu marido que alcanzou a popularidade mundial coa súa mítica personaxe de Gelsomina no filme La strada (1954), xunto a Anthony Quinn e Richard Basehart.
En 1957, Masina interpretou o que probablemente foi o papel máis relevante da súa carreira en Le notti di Cabiria dirixido polo seu home. Esta personaxe aparecía fugazmente xa no primeiro filme de Fellini O xeque branco de 1951. En 1958 traballou xunto a Alberto Sordi no filme Fortunella do director Eduardo De Filippo. Fellini contou tamén coa súa dona na súa primeira longametraxe en cor, Giulietta dos espíritos (1965), unha historia de forte carga surrealista sobre a infidelidade na parella. Vinte anos máis tarde, en 1985, volveu actuar para Fellini na melancólica historia Ginger e Fred, onde xunto a Marcello Mastroianni interpretaron unha antiga parella de baile que imitaban a Fred Astaire e Ginger Rogers, moi populares durante a guerra e que se reúnen ao cabo de moitos anos convidados por un grandilocuente show televisivo, paradigma do consumismo e do sentimentalismo fácil.
Radio e televisión
A pesar de que a súa carreira cinematográfica foi predominante, Masina traballou tamén en radio e televisión. De 1966 a 1969 foi presentadora con grande éxito dun programa radiofónico titulado Lettere aperte, no que os oíntes escribían á actriz. Estas cartas foron posteriormente recompiladas nun libro. Tamén traballou en televisión fundamentalmente na década de 1970, en dúas producións de grande éxito: Eleonora (1973) dirixida por Silverio Blasi e Camilla (1976) dirixida por Sandro Bolchi, adaptación da novela Un inverno freddissimo de Fausta Cialente.
Falecemento
Giulietta Masina morreu, vítima do cancro, na capital italiana en marzo de 1994, á idade de 73 anos. Só sobreviviu cinco meses o seu esposo, que falecera en outubro de 1993. Fellini e Masina foron enterrados xunto ao seu malogrado fillo no cemiterio de Rimini, cidade natal do director. En 2003 descubriuse xunto á tumba un monumento en bronce en forma de vela realizado polo escultor italiano Arnaldo Pomodoro.
Premios cinematográficos
Entre os premios máis importantes da súa traxectoria pódense destacar os catro Nastri d'Argento do Sindicato de xornalistas cinematográficos italianos, como actriz principal en Le notti di Cabiria (1958) e Ginger e Fred (1986) e como actriz secundaria en Senza pietà (1948) e Luces de variedades (1950). Ademais foille concedido un David de Donatello á mellor actriz por Giulietta dos espíritos, ademais dun David especial no 30.º aniversario dos premios en 1986. Foi candidata en dúas ocasións aos Premios BAFTA británicos como mellor actriz estranxeira en 1954 e 1957.
En 1957 foi galardoada coa medalla do Círculo de Escritores Cinematográficos á mellor actriz estranxeira pola súa interpretación en La Strada, e ao ano seguinte repetiu premio polo seu papel en Le notti di Cabiria.
Valle Castellana
Valle Castellana é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 1.158 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 134 km², cunha densidade de poboación de 9 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Accumoli (RI), Acquasanta Terme (AP), Amatrice (RI), Arquata del Tronto (AP), Ascoli Piceno (AP), Campli, Civitella del Tronto, Rocca Santa Maria e Torricella Sicura.
Explorer 24
Explorer 24, tamén denominado AD-B (Air Density B), foi un satélite científico da NASA pertencente á serie de satélites Air Density lanzado o 21 de novembro de 1964 desde a base Vandenberg da Forza Aérea a bordo dun foguete Scout X-4.
Características
Explorer 24 foi o terceiro dunha serie de satélites inflables esféricos de 3,6 metros de diámetro adicados a determinar a densidade da atmosfera superior. Foi lanzado xunto con Explorer 25 e inxectado nunha órbita inicial de 2498 km de apoxeo e 530 km de perixeo cunha inclinación orbital de 81,4 graos.
A esfera do satélite estaba formada capas alternas de aluminio e mylar. Sobre a capa externa, de aluminio, había círculos brancos de 5,1 cm de diámetro para o control térmico. O satélite estaba deseñado para proporcionar datos sobre a densidade atmosférica durante o perixeo como unha función do espazo e do tempo a partir de observacións secuenciais. Para facilita-lo seguimento, levaba a bordo unha baliza que emitía a 136,620 MHz de frecuencia.
Explorer 24 reentrou na atmosfera o 18 de outubro de 1968.
Resultados
Explorer 19 axudou a determinar a variación en densidade entre o lado diúrno e nocturno da Terra e deu lugar a estudos sobre os ventos zonais na exosfera, a altura de entre 450 e 620 km.
Ferrol en Común
Ferrol en Común é un movemento cidadán e político creado na cidade de Ferrol que se presentou ás eleccións municipais de maio de 2015. O candidato foi o membro de Esquerda Unida Jorge Suárez. No movemento participaron diversos partidos políticos, como Esquerda Unida, Anova e membros de Podemos a título individual.
Historia
miniatura|dereita|[[Jorge Suárez.]] Nas eleccións municipais de 2015 FeC foi o segundo partido máis votado (7 142 votos, 21,98%), conseguindo 6 asentos no concello. Ao ser a forza de esquerdas máis votada, Jorge Suárez saíu elixido como alcalde cos votos de FeC, o Partido dos Socialistas de Galicia e o Bloque Nacionalista Galego.
Luis Posada (actor)
Luis Posada, nado en Barcelona o 9 de marzo de 1963, é un actor de dobraxe español, coñecido principalmente por dobrar a actores como Jim Carrey, John Cusack, Leonardo DiCaprio e Johnny Depp. É fillo de Luis Posada Mendoza e irmán de José Posada, cos que comparte a profesión do dobraxe.
Domiz, Domiz, Carballeda de Valdeorras
Domiz é un lugar da parroquia de Domiz no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 11 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
Club Vigo Voleibol
O Club Vigo Voleibol é un equipo profesional de voleibol da cidade de Vigo. Na actualidade compite na categoría de prata, a Superliga 2. Xoga os seus partidos no polideportivo de Coia. O seu adestrador é actualmente Jesús Penedo e Yolanda Sienes.
Historia
O Club Vigo de Voleibol foi fundado en 1969 no seo do Colexio dos Hermanos Maristas de Vigo "EL Pilar", formado exclusivamente por alumnos do centro.
O primeiro ascenso da súa historia á División de Honra produciuse en 1971, situándose entre os mellores equipos de España durante a tempada 1971-1972. Na tempada seguinte viuse obrigado, por problemas económicos a renunciar á máxima categoría, mais ascendeu novamente en 1973. Finalizada a tempada, outra vez a falla de medios económicos leva ao club a renunciar á máxima categoría.
En 1975 acadou o ascenso outra vez á máxima categoría baixo o patrocinio da empresa M. RIEGO VIGO, que se mantén durante cinco tempadas. Ao longo desas cinco tempadas conseguiu moitos éxitos deportivos, cunha equipo formado unicamente por xogadores viguesas, entre os que destacaron cinco de eles que serían internacionais: Emilio Vallina, José Miguel Fuentes, Camilo Rodríguez, Eduardo Fernández e Ricardo Collazo. Este equipo disputou por primeira vez a final da Copa do Rei en Burgos. Por outra banda, o equipo feminino proclamouse Campión da Copa da Raíña en Sevilla.
Pasadas esas cinco tempadas, novos problemas económicos levaron ao club a renunciar á súa participación na División de Honra, á vez que provocaban a desaparición do equipo feminino.
A pesar das dificultades, a xunta directiva seguiu traballando coa canteira, traballo que dou os seus froitos na tempada 1983-84, cando o equipo se proclamou Campión da Segunda División española sen ter perdido ningún encontro, o que fai que o equipo galego dispute a máxima categoría na tempada 1984-85.
Outra vez a falla de medios económicos obrigou ao primeiro equipo a renunciar á súa participación na máxima categoría e ademais levaron ao club a reestruturar as categorías inferiores das que se viña nutrindo.
En 1992 logrou un novo éxito deportivo ascendendo novamente á División de Honra na fase de ascenso disputada en Lleida.
A partir dese momento, e co patrocinio da empresa Larsa, a entidade conseguiu os maiores éxitos da súa historia.
A tempada 1993-94 supuxo o relanzamento do club olívico e do seu primeiro equipo, que chegou a disputar a final da Copa do Rei, clasificouse no cuarto lugar na Liga española, e clasificouse ademais para xogar nunha Competición Europea, fito que sucedía por primeira vez na historia do Voleibol Galego.
Durante este novo período de éxitos, convocouse algúns xogadores do conxunto vigués para xogar coa selección española. Neste contexto destaca o Subcampionato de Europa Júnior, no que participaron Jorge de la Fuente, Enrique de la Fuente e Luis Iglesias, tres xogadores que seguen completando o grupo das distintas seleccións españolas. miniatura|Pavillón Municipal de Coia, Vigo. O primeiro equipo deixa de xogar no Pavillón de As Travesas para pasar ao Pavillón Municipal de Coia, onde disputa os seus encontros na actualidade.
Na tempada 2003-04, os problemas económicos seguen sendo moi graves, ata que intervén a empresa viguesa Valery Karpin S.L. salvando ao equipo da súa posible desaparición. A partir dese momento a denominación de tódolos equipos do club pasa a ser Vigo Valery Karpin.
No 2008 acadou o subcampionato da Copa do Príncipe e, no 2010 o campionato da mesma, mesmo ano no que recuperou a súa praza na máxima categoría
Kim Campbell
Avril Phaedra Douglas "Kim" Campbell, coñecida como Kim Campbell, nada en Port Alberni, Columbia Británica o 10 de marzo de 1947, é unha avogada e política canadense. Foi a primeira muller en acceder como primeira ministra do Canadá do 25 de xuño ao 3 de novembro de 1993.
Traxectoria
Campbell naceu en Port Alberni, Columbia Británica, como filla de Phyllis "Lissa" Margaret (de solteira Cook; 1923–2013) e de George Thomas Campbell (1920–2002), un avogado que prestou servizo nun rexemento de infantaría do exército canadense en Italia. O seu pai naceu en Montreal, fillo de pais escoceses, provenientes de Glasgow. A súa nai abandonou á familia cando ela tiña doce anos, deixando á pequena Kim e a súa irmá Alix ao coidado do seu pai. Sendo adolescente, Campbell comezou a utilizar permanentemente o alcume de Kim.
Na súa preadolescencia, Campbell foi reporteira e condutora dun programa para nenos da CBC, chamado Junior Television Club.
Campbell e a súa familia mudáronse a Vancuver, onde asistiu á Prince of Wales Secondary School e foi unha estudante sobresaliente. Graduouse en 1964.
Carreira política
Impartiu ciencias políticas na Universidade da Columbia Británica e exerceu a carreira de dereito durante dous anos antes de dedicarse á política. En 1988 foi elixida para o parlamento federal.
Primeira Ministra do Canadá
Baixo o cargo do Primeiro Ministro Brian Mulroney, fíxose Ministra de Asuntos Indíxenas (1989), Ministra de Xustiza e Fiscal Xeral (1990) e Ministra de Defensa (1993). Despois da xubilación de Mulroney en xuño de 1993, pasou a ser a primeira muller en ocupar o posto de Primeiro Ministro do Canadá.
Derrota polos liberais
O seu mandato foi breve; o 3 de novembro de 1993 o seu partido sufriu a peor derrota da súa historia e ela renunciou.
Consello Insular de Eivisa
thumb|Sede do Consello Insular de Eivisa, na avenida Espanya. thumb|150px|Sinal oficial do Consello Insular de Eivisa. O Consello Insular de Eivisa (en catalán: Consell Insular d'Eivissa) é unha institución de autogoberno no ámbito da illa de Eivisa. Creouse en 2007 logo da aprobación do Estatuto de Autonomía. O novo consello constituíuse 45 días despois das eleccións do 27 de maio de 2007. Está regulado pola Lei de Consellos Insulares.
Historia
O Consello de Eivisa xorde da separación do seu órgano antecesor, o Consello Insular de Eivisa e Formentera que dispoñía o antigo Estatuto.
Death Becomes Her
Death Becomes Her é un filme estadounidense de comedia dirixido por Robert Zemeckis que foi estreado en 1992. Foi escrito por David Koepp e Martin Donovan, e está protagonizado por Meryl Streep, Bruce Willis, Goldie Hawn e Isabella Rossellini. O filme céntrase en dúas mulleres rivais que beben unha beberaxe máxica que lles outorga a eterna xuventude.
Ferreiro, A Balsa, Muras
Ferreiro é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 muller).
Natalia Aszkenazy
Natalia Aszkenazy, máis tarde coñecida como Natalia Drohojowska, nada en Moscova o 5 de xuño de 1915 e finada en Nova York en 1988, foi unha diplomática e conferenciante polaca durante a Segunda Guerra Mundial.
Traxectoria
Natalia Aszkenazy naceu en Moscova, filla dun banqueiro baseado en Varsovia. Foi educada en Inglaterra, Francia, Italia e Suíza, antes de asistir á Universidade de Xenebra, onde estudou economía e política.
Tras un breve período na Cidade de Nova York traballando para a Cruz Vermella, Aszkenazy traballou en prensa e relacións públicas na embaixada polaca en Washington D. C. de 1939 a 1941. Foi agregada da embaixada polaca en Moscova de 1941 a 1943. Foi descrita en 1941 como "a única muller no corpo diplomático en Moscova". Durante a Segunda Guerra Mundial deu conferencias nos Estados Unidos sobre as súas experiencias como muller diplomática e sobre as esperanzas na posguerra do pobo polaco. A súa aprencia elegante comentábase tanto como o contido dos seus discursos. Tamén deu unha conferencia nunha celebración do aniversario da constitución polaca en 1944, en Os Ánxeles.
Como esposa dun diplomático, mantivo correspondencia coa poeta chilena Gabriela Mistral. Foi tamén benefactora da pequena cidade de San Sebastián Chimalpa en México, donando libros e un pozo en 1950.
Familia
Natalia Aszkenazy casou cun conde polaco, o tamén diplomático Jan Drohojowski (1901–1979), en 1943. O seu marido traballaba para o goberno de Polonia no exilio en Londres; foi máis tarde enviado a México, Nicaragua e Exipto, antes de converterse nun escritor. O seu fillo Adam (Pancho) Drohojowski naceu en México en 1947.
Francisco Rodríguez
Polo nome de Francisco Rodríguez podemos referirnos a:
Pedrá
Pedrá é o quinto álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado no 1993 e producido por Raúl e Biri e publicado por DRO no 1995.
Entre outras cousas este atraso debeuse a que, dado o seu carácter experimental, ningunha discográfica accedeu a publicárllelo; finalmente foi DRO, con quen xa lanzaran dous traballos, a que o fixo. Realmente trátase dunha obra estraña: contén unha soa canción, titulada de igual modo que o álbum, cunha duración de vinte e nove minutos e medio. O tema sofre diversos cambios de ritmo durante a súa execución, e realmente podería dividirse en multitude de temas distintos; ademais, úsase unha instrumentación máis variada da habitual nos discos anteriores de Extremoduro.
Xeranio
Os xeranios ou pelargonios son plantas pertencentes ao xénero Pelargonium L'Hér., da familia Geraniaceae (xeranáceas) que inclúe unhas 200 especies de plantas herbáceas, arbustos perennes e suculentas. Linnaeus orixinalmente incluíu todas as especies no xénero Geranium, mais posteriormente, en 1789, foi separado en dous xéneros por Charles L’Héritier.
Historia do cultivo
A primeira especie de Pelargonium da que se coñece o seu cultivo foi Pelargonium triste, nativa de Suráfrica. Probabelmente foi levada ao xardín botánico de Leiden antes de 1600 a bordo de barcos que atracaban no Cabo de Boa Esperanza. En 1631, o xardineiro inglés John Tradescant o vello comprou sementes a Rene Morin en París e introduciu a planta en Inglaterra. En 1738, Johannes Burman nomeou o xénero Pelargonium (do grego πελαργός, pelargós cegoña) por mor á súa semellanza da parte da flor con esta ave.
Usos
Ademais de se cultivar pola súa beleza, as especies de pelargonio, como P. graveolens empréganse na industria da perfumaría para destilar a súa esencia. Aínda que existen especies con recendos cítricos, mentolados ou afroitados as variedades con recendo a rosa son as máis comercializadas. As estilas e absolutos do pelagonio, comunmente coñecidos coma «aceite aromatizado de xeranio» utilízanse en ocasións coma suplemento ou adulterador dos custosos aceites de rosas.
O xeranio de xardín (P. x hortorum; syn P. zonale) é unha das plantas ornamentais máis comúns de cultivo en testo ou vaso, con máis de 200 variedades.
Galiza
O cultivo en Galiza remóntase varios séculos. Marcial Valladares Núñez, no seu Diccionario gallego-castellano fala do xeranio, recollendo o nome vulgar de flor da sardiña
Instituto de Cultura Hispánica
miniatura|300px|Edificio de [[Luis Martínez-Feduchi no que tiña a súa sede o Instituto de Cultura Hispánica. Hoxe é a sede principal da AECID.]] O Instituto de Cultura Hispánica foi unha institución destinada a fomentar as relacións entre os pobos hispanoamericanos e España, e a orixe da actual Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo.
Historia
O 4 de xullo de 1946, na xornada de clausura do XIX Congreso de Pax Romana, en San Lorenzo de El Escorial, con presenza de case tódalas repúblicas hispanoamericanas (faltaron Costa Rica, Honduras e República Dominicana) oitenta e dous dos congresistas decidiron crear unha institución nova, acorde ás exixencias inmediatas do hispanoamericanismo, e fundaron un Instituto Cultural Iberoamericano, presidido por Pablo Antonio Cuadra. Aos poucos meses ese proxecto era asumido polo Estado Español, e se creaba o Instituto de Cultura Hispánica.
Así, por resolución do goberno español, nace o Instituto de Cultura Hispánica, como unha corporación de dereito público, con personalidade xurídica propia, destinada a fomentar as relacións entre os pobos hispanoamericanos e España. Joaquín Ruiz-Giménez Cortés, presidente do XIX Congreso de Pax Romana, sería precisamente o seu primeiro presidente. Entre outros, ocupou a Dirección Xeral do Instituto de Cultura Hispánica (1957-1962) o notario Blas Piñar, quen fomentou as relacións de fraternidade hispanoamericanas e xestionou as bolsas de estudos entre Hispanoamérica e as universidades españolas.
Unha das principais actividades do Instituto de Cultura Hispánica foi o labor editorial. O selo Ediciones Cultura Hispánica tivo grande relevancia no mundo editorial en lingua española. Unha análise exhaustiva de todo este pasado e un catálogo actualizado das publicacións foi recollida en 2003, cando se publicou a obra La huella editorial del Instituto de Cultura Hispánica: Ediciones Cultura Hispánica y otras publicaciones: estudios y catálogo (1944-1980).
Contaba igualmente coa cátedra "Ramiro de Maeztu" na Universidade de Madrid, e, entre outros, o Colexio Maior "Hernán Cortes" en Salamanca.
O 27 de agosto de 1977 pasou a chamarse Centro Iberoamericano de Cooperación; e o 11 de outubro de 1979 créase o Instituto de Cooperación Iberoamericana (ICI). Por RD 1527/1988, de 11 de novembro, o ICI e o Instituto Hispano-Árabe de Cultura intégranse na Agencia Española de Cooperación Internacional, organismo autónomo adscrito ao Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación a través da Secretaría de Estado para a Cooperación Internacional e para Iberoamérica, creada por RD 1435/1985, de 28 de agosto. A axencia asume a dirección do ICI sen modificar os seus fins primordiais nin a orientación das súas actividades. En 2007 muda a súa denominación a Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo (AECID).
Que verde era o meu val
Que verde era o meu val (en How Green Was My Valley) é un filme estadounidense dirixido por John Ford que foi estreado en 1941. Está baseado na novela homónima de Richard Llewellyn, foi producido por Darryl F. Zanuck e guionizado por Philip Dunne. Está protagonizado por Walter Pidgeon, Maureen O'Hara, Anna Lee, Donald Crisp e Roddy McDowall. Foi nomeado a dez Premios Oscar, gañando a Cidadán Kane no premio ó mellor filme, ademais de gañar o mellor director, mellor fotografía e mellor actor secundario.
O filme conta a historia dos Morgan, unha familia de mineiros galeses que viven no corazón dos vales do sur de Gales no século XIX. O argumento conta a perda do seu xeito de vida e os efectos na familia. A vila ficticia do filme está baseada en Gilfach Goch; Llewellyn estivo varios veráns visitando o seu avó e empregou esas experiencias como inspiración na novela. En 1990, o filme foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou estéticamente significativo".
Estreouse en galego o 11 de marzo de 2000 a través da TVG.
Meet the Robinsons
Meet the Robinsons é un filme de animación estadounidense do estudio Disney, dirixido por Steve Anderson que foi estreado no ano 2007.
Sinopse
Cando Lewis coñece a un misterioso rapaz que ven do futuro chamado Wilbur Robinson, ambos farán unha viaxe no tempo, onde Lewis descobre o abraiante segredo da familia Robinson.
Imperio Seléucida
miniatura|400px|Localización do Imperio Seléucida no momento da súa máxima expansión (c. [[-323)]] O Imperio Seléucida (312 a.C.-63 a.C.) foi un imperio helenístico, é dicir, un estado sucesor do Imperio de Alexandre Magno. Despois da morte de Alexandre Magno, os seus xenerais repartíronse o imperio, sendo protagonistas durante vinte anos de grandes loitas e pelexas por obter o poder. Foron os chamados diádocos, (διαδοχος) ou sucesores ou herdeiros. Despois destes antigos xenerais gobernaron os chamados epígonos (επιγονος, 'os nados despois ou sucesores'). A loita entre eles para obteren o poder e a hexemonía durou case cincuenta anos, ata o 281 a.C. en que morreu o último dos diádocos, Seleuco I Nicátor.
O vasto imperio de Alexandre Magno quedou dividido á súa morte da seguinte maneira:
A Dinastía seléucida foi fundada por Seleuco I Nicátor, trala derrota e morte do xeneral Antígono Monoftalmos. Esta dinastía gobernou ata o ano 69 a.C.. O seu territorio comprendía Babilonia e Siria e gran parte de Asia Menor. Este vasto territorio estendíase para o leste, para o que hoxe é Paquistán e comprendía toda a gran meseta de Irán ata chegar ás montañas da India e polo norte ata os desertos do mar de Aral. Estaba constituído por 20 pobos de distintas razas, lingua e relixión, cun total de máis de 30 millóns de habitantes. Tivo dúas capitais: Antioquía en Siria (actualmente chamada "Antakya" en turco) e Seleucia do Tigris en Mesopotamia.
miniatura|200px|Os seléucidas (en laranxa, despois tamén en violeta) guerrearon adoito cos tolemaicos (en verde). Esta dinastía foi herdeira da cultura helenística que procuraron difundir, pero gobernaron ao modo dos seus antecesores os reis sirios, mesopotámicos e persas, facéndose os seus reis adorar como deuses. Frecuentemente estiveron en guerra coa dinastía tolemaica de Exipto.
Pero foi un reino demasiado cumprido, demasiado plural e os seléucidas foron perdendo aos poucos o goberno das terras do leste do río Éufrates e máis tarde foron expulsados de Asia Menor. Os pobos de Irán eran persas, medos e bactrianos e souberan conservar seu antiga relixión e a súa lingua, así que os gobernadores destes territorios aproveitaron a decadencia dos seléucidas para ser independentes. O gobernador grego da Bactriana, Diódoto, tomou o título de rei no 254 a.C., comezando desta maneira o reino de Bactriana (hoxe país de Balkh), conservando o grego como idioma, reino que durou ata o ano 126.
No ano 64 a.C. o romano Pompeio destituíu aos dous pretendentes ao trono seléucida e Roma anexionouse todos os territorios.
Os reis desta dinastía foron:
Scrupulum
miniatura|[[Moeda da Antiga Roma|Moeda romana de ouro de dous escrúpulos (scrupula) cuñada en 211 a. de C. Anverso: cabeza de Marte. Reverso: aguia sobre río; ROMA. Peso: ca. 12,5 g. ]] O scrupulum (voz latina, diminutivo de scupus, "pedra afiada"; plural scrupula) ou escrúpulo era unha unidade de medida da antigüidade equivalente á vinte e catroava parte dunha onza e, por extensión, doutras medidas.
Magnitudes
Ademais de como "scrupulum", esta unidade pódese atopar nos textos antigos nas súas formas scripulum, scriptulum e scriplus.
Esterilización
A esterilización pode referirse a:
Río Leza
260px|miniatura|Canón do Leza O río Leza é un afluente do río Ebro, que transcorre pola comunidade autónoma española da Rioxa ao longo de 44,7 km.
Curso
O Leza nace na serra de Camero Viejo, cruza as comarcas de Camero Viejo e Logroño e desemboca no Ebro, preto de Agoncillo. A súa conca hidrográfica cobre unha área de 530 km2.
Afluentes
O seu principal tributario é o Jubera, que se lle une pola beira dereita.
Localidades no seu curso
O río baña as localidades de Laguna de Cameros, Cabezón de Cameros, Jalón de Cameros, San Román de Cameros, Terroba, Soto en Cameros, Leza de Río Leza, Ribafrecha, Murillo de Río Leza e Agoncillo.
PO-510
A PO-510 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Parte da parroquia de Atios (O Porriño), no cruzamento da Casilla, e remata na parroquia de Oleiros (Salvaterra de Miño), circunvalando os núcleos da Esfarrapada e Salvaterra de Miño.
Características
A PO-510 ten a súa orixe na antiga estrada do Porriño a Salvaterra. Nos primeiros tres quilómetros segue o mesmo trazado que esta vía, atravesando unha zona industrial e o lugar de Vacaría, o que ten xerado as protestas dos veciños pola alta densidade de tráfico.
No ano 2008 abriuse un ramal que permite acceder a autovía A-55 sentido Vigo directamente dende a PO-510 no enlace da Casilla, o que permite ao tráfico procedente de Salceda de Caselas e de Salvaterra de Miño acceder a autovía sen atravesar o centro do Porriño ou o Polígono das Gándaras.
Sally Mann
Sally Mann, nada en Lexington (Virxinia) o 1 de maio de 1951 é unha fotógrafa estadounidense, coñecida polas súas fotografías en branco e negro de gran formato, primeiro dos seus fillos pequenos e despois de paisaxes que suxiren decadencia e morte.
Vida privada
Mann naceu e criouse en Virxinia, filla de Robert Munger e Elizabeth Munger. Na introdución do seu libro Immediate Family, "expresa fortes recordos da muller negra, Virginia Carter, que supervisou a súa educación máis que da súa propia nai". Elizabeth Munger non foi unha gran parte da vida de Mann, e Elizabeth dixo que "Sally pode parecerse a min, mais por dentro é a filla do seu pai". Virginia (Gee-Gee) Carter, nada en 1894, criou a Mann e os seus dous irmáns e era unha muller admirable. "Abandonada con seis nenos e un sistema de educación pública polo que pagaba impostos pero que prohibía as clases para os nenos negros despois do sétimo grao, Gee-Gee amañou para enviar cada un deles a escolas de fóra do estado e, finalmente, á universidade". Virginia Carter faleceu en 1994.
En 1969 Sally coñeceu a Larry Mann, co que casou en 1970. Larry Mann é avogado, e antes de exercer o dereito, foi ferreiro. A Larry diagnosticáronlle distrofia muscular arredor de 1996. Viven xuntos na casa que construíron na granxa da familia de Sally en Lexington, Virxinia.
Teñen tres fillos: Emmett, nado en 1979, que se suicidou en 2016, tras un accidente case fatal de tráfico e unha loita coa esquizofrenia, e que serviu por un tempo nas Forzas de Paz; Jessie, nada en 1981, artista; e Virginia, nada en 1985, avogada.
Recoñecemento
As súas obras están incluídas nas coleccións permanentes do Metropolitan Museum of Art, a National Gallery of Art, o Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, o Museum of Fine Arts, de Boston, o San Francisco Museum of Modern Art, e o Whitney Museum de Nova York entre moitos outros.
A revista Time nomeouna a mellor fotógrafa dos Estados Unidos en 2001. Fotografías tomadas por ela apareceron na portada de The New York Times Magazine dúas veces: primeiro unha foto dos seus tres fillos para o número do 27 de setembro de 1992 cun artigo sobre o "traballo perturbador", e no do 9 de setembro de 2001 sun autorretrato (tamén coas súas dúas fillas) para o tema "Mulleres mirando mulleres".
Mann foi o tema de dous documentais. O primeiro, Blood Ties, foi dirixido por Steve Cantor. Estreouse no Festival de Sundance de 1994 e recibiu unha candidatura ao Oscar á mellor curtametraxe documental. O segundo, What Remains tamén foi dirixido por Steve Cantor. Foi estreado no Festival de Sundance de 2006 e foi candidato ao premio Emmy ao mellor documental. Na crítica do filme para The New York Times, Ginia Bellafante escribiu, "É un dos retratos máis exquisitamente íntimos non só do proceso do artista, senón tamén dun matrimonio e unha vida, que apareceu na televisión nos tempos recentes".
Mann recibiu un doutoramento honorífico en belas artes pola Corcoran College of Art + Design en maio de 2006. A Royal Photographic Society do Reino Unido fíxoa membro de honra en 2012.
Mann gañou a Andrew Carnegie Medal for Excellence in Nonfiction de 2016 por Hold Still: A Memoir in Photographs.
Banco de Inglaterra
miniatura|250 px|dereita|A sede principal do Banco de Inglaterra O Banco de Inglaterra (en inglés, oficialmente, Governor and Company of the Bank of England) é o banco central do Reino Unido, e é o encargado de ditar a política monetaria do estado a través dun Comité de Política Monetaria. Funciona como o Banco Central do Goberno do Reino Unido e entre outras, a súa principal función é a de emitir e controlar a circulación da libra esterlina.
Pertence ao Sistema Europeo de Bancos Centrais, mais, como o Reino Unido non adoptou o euro, non cedeu as súas competencias en materia de política monetaria ao Banco Central Europeo.
Historia do Banco
O Banco de Inglaterra, ao igual que o banco de Francia e Alemaña, non comezou como banco estatal nin como empresa da coroa, senón como banco privado, controlado pola dinastía banqueira europea que se instalara en Inglaterra, Francia, Alemaña, Austria e Italia: o clan Rotschild, canda os asociados Khun, Loeb, Lehman, Warburg etc. A familia Rotschild posuía un enorme poder financeiro en toda Europa pero desexaban aumentalo e así estabelecer as políticas financeiras nos principais países europeos. O Banco foi fundado en 1694, sería nacionalizado o 1 de marzo de 1946 a consecuencia da segunda guerra mundial, e volveu ser privatizado no 1997.
Piadela, Betanzos
Santo Estevo de Piadela é unha parroquia que se localiza no concello de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 729 habitantes (371 mulleres e 358 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 726 habitantes.
Topónimo
Piadela é un topónimo latino que é un diminutivo de "piava", ao cal non se lle coñece o significado.
Patrimonio
O pazo de Piadela do século XVIII, é de estilo neoclásico. Mandado levantar polo arcebispo de Santiago Juan Sánchez Baamonde en 1728, o edificio é de planta en forma de escuadra, con dúas alturas. Na fachada principal hai un escudo de armas.
Pontellas, Betanzos
Santa María de Pontellas é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 225 habitantes (120 mulleres e 105 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 219 habitantes.
Topónimo
Pontellas é un topónimo latino que se refire a unha pequena ponte.
A Portela, A Portela do Trigal, Carballeda de Valdeorras
A Portela é un lugar da parroquia da Portela do Trigal no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Sinde, Tábua
Sinde é unha freguesía portuguesa do concello da Tábua. Ten unha área de 14,06 km² e no 2001 posuía 465 habitantes (densidade: 33,1 hab/km²).
Foi vila e sede de concello co foral de 1514. Estaba constituído apenas pola freguesía da sede e foi suprimido a inicios do século XIX.
Cultura de Bélxica
A cultura belga involucra tanto os aspectos compartidos por tódolos belgas independentemente da lingua que falan coma as diferenzas das diferentes comunidades culturais; os flamengos e os valóns. A maioría dos belgas ven a súa cultura coma parte integrante da europea. Malia isto, os membros de cada un dos dous grupos lingüísticos principais teñen a súa propia cultura dentro da comunidade, sendo os flamengos os que están máis próximos á cultura anglosaxoa (que predomina nas ciencias, a vida profesional e a maioría dos medios de comunicación) e aos Países Baixos, mentres que os valóns francófonos centran a súa vida cultural en Francia e noutros lugares do mundo francófono.
As minorías étnicas belgas, como os xudeus, os cales formaron un compoñente da cultura flamenga, en particular a de Antuerpen, por máis de cincocentos anos, teñen culturas distintas.
Arquitectura e escultura
A arquitectura Art Noveau posúe grandes representantes nados en Bélxica, como Victor Horta ou Henry Clément van de Velde.
Pintura
Dos pintores nados en Bélxica e recoñecidos internacionalmente destacan René Magritte, Paul Delvaux, James Ensor, Félicien Rops ou Léon Spilliaert.