cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escola Moderna
Sol Ferrer definiu o ensino da Escola Moderna: «O ensino da Escola Moderna non será unha fe senón unha confianza no futuro fundada en sólidos coñecementos». Pechou en 1906, pouco despois Ferrer foi executado por sedición pola súa suposta participación nos feitos da Semana Tráxica, o cal levaría á realización dunha campaña internacional contra da sentenza. Actualmente os únicos arquivos da escola son mantidos no departamento de coleccións especiais da Universidade de California, San Diego.
Implante mamario
O implante mamario é unha prótese usada en cirurxía estética para aumentar o tamaño das mamas, o que tamén se coñece como aumento de peito ou mamoplastia de aumento. Así mesmo consiste en realizar unha reconstrución de peitos, por exemplo, para corrixir deformidades xenéticas, tras unha mastectomía ou como parte da cirurxía de cambio de sexo.
Os enxertos para aumentar o tamaño ou a forma dos seos femininos utilizáronse desde 1895. O enxerto coñecido máis temperán foi procurado por Czerny, utilizando un tecido adiposo propio dunha muller, obtido dun lipoma (un tipo de tumor benigno) das súas costas.
Noal, Santa Maria
Noal é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Noal, Vila Arco-Íris, Vila Kosoroski, Vila Lídia, Vila Natal, Vila Noal, Vila Pantaleão, Vila Rohde, Vila San Martin.
Estorde, Toba, Cee
Aquí sitúase a praia de Estorde.
Peltre
miniatura|180px|Detalle do mango dun garfo [[Noruega|noruegués mostrando tres escenas: o rei Olaf II de Noruega, os seus homes e un barco viquingo.]]
Androidismo
dereita|200px|miniatura Androidismo, fetichismo de robots ou tecnosexualidade é unha atracción fetichista co humanoide ou robot; así como tamén cara a seres humanos que actúen ou vistan como robots. Así, pódese estabelecer unha similitude coa agalmatofilia, que implica atracción ou transformación en estatuas ou manequíns.
Peltre
O peltre é unha aliaxe tradicionalmente constituída por entre o 85 % e o 99 % de estaño e o resto de antimonio, cobre, cinc e bismuto, e ás veces, menos comunmente hoxe en día, chumbo. Ás veces incorpórase tamén unha pequena cantidade de prata.
Androidismo
O fetichismo de robots pode ser visto coma unha forma de antropomorfismo cando o transformismo ou xogo de roles implica unha forma de obxectificación.
Peltre
Etimoloxía
A palabra peltre probabelmente deriva da inglesa pewter, que quizais sexa unha alteración da voz spelter, termo empregado en inglés para denominar ás aliaxe de zinc, e que orixinariamente era un sinónimo popular de zinc.
Características
É un material maleábel, mol e de cor branca, con algunha similitude á prata, pouco reactivo, e que funde entre os 170 e os 320 °C, polo que a súa utilización para adornos é moi común. Durábel, co tempo adquire unha interesante pátina e pode dárselle dureza se se lle agrega unha pequena porcentaxe de chumbo, que lle dá, ademais, unha tonalidade azulada. O seu aspecto é brillante, puído e parecido á prata, e que, ao igual que este metal, tende a ennegrecerse por efecto da oxidación se non recibe un tratamento químico.
Tipos
Tradicionalmente hai tres tipos de peltre:
O peltre era o material que utilizaban os famosos picheleiros de Santiago para fabricaren os picheis e outros utensilios de cociña, artísticos ou empregados para o culto nas igrexas. Esta substancia, así mesmo, foi utilizada en 1827 por Joseph Nicéphore Niépce para tomar a súa primeira fotografía, a titulada Vista dende a ventá en Le Gras.
Historia
O peltre comezou a usarse a comezos da Idade de bronce no Oriente Próximo e na China. A peza máis antiga de peltre encontrouse nunha tumba do antigo Exipto de 1450 a.C. Este material foi estendido por toda Europa polos romanos, que o utilizaban, entre outros usos, para a construción de acuedutos.
Durante a Idade Media o peltre creceu en popularidade para a fabricación de adornos, e substituíndo as louzas de madeira nas casas acomodadas. Así mesmo, nas igrexas máis pobres era utilizado como substituto da prata. Probabelmente o uso do peltre foi causa na época romana e na Idade Media, de numerosos casos de saturnismo (intoxicación por chumbo).
Durante os séculos XVIII e XIX gozou de gran popularidade nos Estados Unidos para a fabricación de vaixelas adicadas a casas de clase media e alta. Tamén, nese país serviu en 1776 para a cuñaxe dunha das súas primeiras moedas durante a Guerra de Independencia, o coñecido como dólar Continental.
Hoxe en día, e popularmente, tamén se chama peltre aos utensilios de metal bañados cunha capa cerámica ou esmalte cerámico, xeralmente branco.
En Galicia: pichel e picheleiros
En galego denomínase pichel a unha xerra alta, de sección circular, máis ancha na base ca no colo, xeralmente de estaño e cunha tapa unida á asa. Sarmiento indicou que esta xerra, feita de estaño ou peltre, tiña unha capacidade de case medio azume (aproximadamente un litro), e que en francés se chamaba picher, en italiano pittaro, e en inglés, segundo Howell e Skinner, pitcher.
Na cidade de Santiago de Compostela, que tiña unha longa tradición de grandes artesáns prateiros e acibecheiros, os picheleiros eran artesáns que facían picheis, e tamén outros diversos trebellos de cociña. Para esta tarefa, servíanse do estaño, abundante en Galicia, un metal moito menos nobre que a prata e, polo tanto, bastante máis barato. A industria do estaño en Compostela tivo unha importancia capital, tal e como indica Eladio Rodríguez no seu dicionario:
Usos na actualidade
miniatura|180px|Vasilla contemporánea de peltre. Na actualidade, as aliaxes de estaño-chumbo utilízanse principalmente para a soldadura. Estas foron prohibidas nas latas de conservas, xa que foron fontes de envelenamento por chumbo, especialmente cando o alimento estaba en contacto con ácidos (limón, concentrado de tomate, vinagre etc).
As proporcións das aliaxes de soldadura varían, pero adoitan ser de ao redor do 63 % de estaño e o 37 % de chumbo; tamén poden conter cobre, antimonio ou bismuto. As aliaxes de estaño-chumbo aínda se utilizan en grandes cantidades na fabricación de órganos.
Gavialoidea
Gavialoidea (gavialoideos) é unha das tres superfamilias de crocodilianos, as outras dúas son Alligatoroidea e Crocodyloidea. Coñécense moitas especies extintas desta superfamilia, pero os seus únicos representantes vivos son o gavial (Gavialis gangeticus) e o falso gavial (Tomistoma schlegelii). Este clado inclúe todos os crocodilianos máis estreitmente emparentados con Gavialis gangeticus que con Crocodylus niloticus e con Alligator mississippiensis.
Clasificación
Os Gavialoidea conteñen a familia Gavialidae e varias formas basais extintas como Thoracosaurus e Eosuchus. Dentro de Gavialidae hai dúas subfamilias: Gavialinae, que inclúe o gavial vivo, e Gryposuchinae, que comprende varias formas extintas como Gryposuchus e Aktiogavialis.
Ademais destes grupos, os estudos moleculares recentes indican consistentemente que o falso gavial (e por inferencia outras formas extintas relaciondas), que tradicionalmente se consideraba que pertencían á subfamilia Tomistominae pertencen tamén a Gavialoidea. Como indica o seu nome, o falso gavial pensábase antes que só estaba distantemente relacionado co gavial a pesar da súa aparencia similar. O falso gavial e outros tomistominos foron clasificados tradicionalmente na superfamilia Crocodyloidea como parentes próximos dos crocodilos. Esta clasificación estaba baseada en evidencias morfolóxicas, as cales cando se incorporaron ás análises filoxenáticas, a miúdo situaban o grupo dentro dos Crocodyloidea.
A continuación móstrase un cladograma segundo Vélez-Juarbe et al. (2007) que representa as relacións filoxenéticas dos Gavialoidea, excluíndo os tomistominos.
Suze Randall
miniatura|dereita|Randall. Suze Randall, nada en 1946, é unha realizadora e produtora de películas pornográficas e eróticas e unha fotógrafa británica. Así mesmo durante a súa mocidade foi unha modelo. É considerada como unha das grandes figuras da fotografía erótica dos últimos 25 anos.
Sistema Europeo de Bancos Centrais
O Sistema Europeo de Bancos Centrais (SEBC) está composto polo Banco Central Europeo e os bancos centrais nacionais dos estados membros da Unión Europea (UE) independentemente de se están integrados no Euro ou non. O Tratado da Unión Europea atribúe ao SEBC as funcións de deseño e execución da política monetaria dos países que conformen a área do euro. O obxectivo primordial que o Tratado asigna ao SEBC é o de manter a estabilidade de prezos, sen prexuízo de cal apoiará as políticas económicas xerais da Comunidade. En principio prevíase que todos os estados membros da Unión Europea se integraran no Euro, porén ao non ser así, a entidade encargada da política monetaria na zona euro pasou a ser o Eurosistema, mentres que o SEBC asumirá estas funcións no momento en que todos os estados adopten o Euro.
Lago Inle
Cunha superficie estimada de 116 km² (100 km de longo por tan só 5 km de ancho), é o segundo lago en extensión e un dos máis altos (está situado a 884 m sobre o nivel do mar) do país, constituíndo ademais un dos seus principais destinos turísticos. A súa profundidade media varía entre os 2,10 m na estación seca (3,60 m máximo) e os máis de 4 metros na estación de choivas. O ecosistema do lago contén numerosas especies propias, entre elas máis de 20 especies de gasterópodos e 9 tipos de peixes. Algunhas delas, como a Sawbwa resplendens, a Microrasbora erythromicron e a Inlecypris auropurpurea, atópanse en ocasións en acuariofilia.
Nas súas beiras atópanse 200 cidades e aldeas, maioritariamente poboadas polos intha (fillos do Lago). A cidade máis poboada da contorna é Nyaung Swe (Yawnghwe), que ten unha canle de 4 m de profundidade até o lago (Canle de Nankand).
Nunha das beiras do lago atópase o pagode de Phaung Daw U, un dos tres principais de Birmania, construído no século XVIII e que contén imaxes de Buda do século XII.
Cerca do lago Inle atópase a aldea de Indein onde se alza un conxunto de pagodes chamado Shwe Inn Thein Paya, que conta con máis de 1.000 estupas e data do século XVII.
O lago converteuse nun dos principais destinos turísticos de Myanmar, pechando un circuíto composto polas cidades de Rangún, Bagan e Mandalay.
Lista de xefes de estado de México
O xefe de estado de México é a persoa que controla o poder executivo no país. Baixo a constitución actual, esta responsabilidade recae no Presidente, que é o xefe do poder executivo supremo no país. Durante a súa historia México tivo varias formas de goberno. Baixo a constitución federal, o título de Presidente era o mesmo que o actual. Baixo as Siete Leyes o xefe do executivo chamouse Presidente da República. A maiores houbo dous períodos de reinado monárquico, nos que o poder executivo estivo controlado polo Emperador de México.
Competencia lingüística
Na gramática xenerativa (Chomsky), a competencia é o sistema de regras interiorizado polos falantes e que constitúe o seu saber lingüístico, grazas ao cal son capaces de pronunciar e comprender un número infinito de frases que nunca antes produciran ou oíran. A competencia lingüística oponse á actualización ou realización (performance, en inglés), que describe o uso da competencia en actos de fala concretos.
Segundo Chomsky, a teoría lingüística ocúpase dun falante ideal, membro dunha comunidade de fala homoxénea que coñece a súa lingua perfectamente e non padece de limitacións de memoria, distraccións, perdas de atención e interese, erros ou fallos, que aplica o seu coñecemento da lingua nunha situación concreta.
Esa competencia é a que permite distinguir as frases gramaticais das que non o son, interpretar as ambigüidades e producir frases novas. Ó par competencia/actualización correspóndese á oposición lingua/fala do estruturalismo de Saussure.
-2109
Outros artigos
Historia ano a ano
Fireworks (filme)
Fireworks (1947) é un filme experimental homoerótico de Kenneth Anger. Filmado na casa dos pais en Beverly Hills (California), durante unha semana mentres os pais estaban fóra, no filme aparece o propio Anger e explicitamente explora temas de homosexualidade e sadomasoquismo. É o seu traballo máis temperán que se conserva.
Leroño, Leroño, Rois
Leroño é un lugar da parroquia de Leroño no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 45 habitantes (16 homes e 29 mulleres).
Compresor de paletas
miniatura|Compresor de paletas hermético Un compresor de paletas é un tipo de compresor volumétrico. Consiste nun cilindro (estator) que contén un pistón cilíndrico plano (rotor) no que o eixe xira excéntrico en relación co do estator, cuxa xeratriz coincide constantemente co estator. O rotor incorpora unhas rañuras nas que van acopladas unha ou varias paletas. Durante a rotación, a forza centrífuga extrae as paletas das rañuras para formar células individuais de compresión. Esta rotación reduce o volume da célula e aumenta a presión do gas.
O rotor e o estator teñen a mesma lonxitude e están pechados nos seus extremos por tapas estancas, unha das cales constitúe o paso do eixo de accionamento do pistón.
Dispositivos de lubrificación
miniatura|Compresor de paletas libre e pistón rodante A lubrificación nestes compresores é un factor esencial, non só para o bo comportamento dos diferentes órganos, senón igualmente para a obtención do rendemento debido. O aceite actúa como obturador dos xogos mecánicos indispensables e detén (ou limita) as fugas internas. Toda deficiencia na lubricación tradúcese nunha caída de presión e do rendemento. A lubrificación obtense por medio dunha bomba accionada polo eixo de mando ou baixo a presión da descarga. Independentemente do sistema de lubrificación usado, debe evitarse que o aceite entre na cavidade de aspiración. A cantidade de aceite arrastrada por un compresor rotativo é (a igual potencia frigorífica) superior á que arrastra un compresor de pistón. Por isto, é indispensable que os compresores rotativos se encontren provistos dun separador de aceite particularmente eficaz. As cualidades dos aceites usados son as mesmas que se requiren para os compresores de pistón, con excepción da súa viscosidade, que debe ser algo máis elevada para que o aceite aporte máis seguridade na estanqueidade entre paletas e estator.
Dispositivos de estanqueidade
A estanqueidade obtense sobre o eixo por medio dun selo de tipo rotativo ou de fol idéntico ao utilizado nos compresores de pistón. Entre o rotor e as tapas laterais non poden usarse as xuntas de tipo clásico. O apoio entre rotor e tapas faise con metal sobre metal. Por conseguinte, a estanqueidade conséguese por medio dunha xunta encastrada en cada unha das tapas.
Dispositivos de accionamento
A particular concepción do compresor precisa dun sistema de accionamento directo por motor eléctrico. O accionamento faise sempre por medio dun manguito de acoplamento similar aos usados nos compresores alternativos de pistón. Por iso, a velocidade de rotación vai unida á do motor e é, en xeral, de 1 500 ou 3 000 rev/min no seu punto de deslizamento xunto ó motor.
Simtek
Simtek (Simulation Te'chnology) foi unha empresa de enxeñería e equipo de carreiras de Fórmula Un. A rama de consultoría de enxeñería de Fórmula 1 (F1), Simtek Research, fundouse en 1989, por Max Mosley e Nick Wirth. Nun principio involucrouse en moitas áreas da Fórmula Un, incluíndo a creación dun túnel de vento e a construción de chasis para terceiros. Simtek Grand Prix, o equipo de carreiras, presentouse en 1993 e competiu nas tempadas e, o seu mellor resultado foi unha novena posición. Con grandes débedas e falto de patrocinadores, Simtek entrou en liquidación voluntaria en xuño de 1995.
Simtek Research
Simtek Research fundárona en agosto de 1989 Nick Wirth e Max Mosley co obxectivo de proporcionar unha solución rendible de deseño, investigación e servizo de desenvolvemento cos máis altos estándares posibles. Nun principio traballaron nunha oficina no fogar de Wirth, a empresa creceu rapidamente e trasladouse ás súas propias instalacións, incluíndo un túnel de vento, en Acres Industrial Estate en Banbury, Oxfordshire. Os clientes de SIMTEK incluían á FIA, os construtores de F1 Ligier e numerosos equipos de Fórmula 3000 e Indycar.
En 1990 Simtek deseñou un coche de Fórmula Un para BMW que facía plans para fundar un equipo de fábrica. O proxecto foi abortado, e BMW entrou no Campionato Alemán de Turismos (Deutsche Tourenwagen Meisterschaft) en 1991, os coches da serie 3 de BMW estaban a cargo dos enxeñeiros de SIMTEK. O deseño dos coches BMW F1 foi retomado, actualizado e vendido a Andrea Moda Formula para competir na tempada. En 1992, logo de converterse en presidente da FIA, Mosley vendeu a Wirth a súa participación en Simtek.
En 1993, Simtek encargouse de deseñar un coche para o novo equipo Bravo Grand Prix, con todo, trala morte repentina do responsable do proxecto de Bravo, Jean François Mosnier, se desbotaron os plans.
1994
En agosto de 1993, Nick Wirth tomou a decisión de entrar na Fórmula Un co seu propio equipo para a tempada de 1994. O tricampeón do mundo Jack Brabham converteuse en accionista de Simtek Grand Prix, e o seu fillo David Brabham asinou como piloto antes de finais de 1993. Andrea de Cesaris e Gil de Ferran, ambos aportando diñeiro de patrocinio, consideráronse inicialmente para o segundo asento, pero as negociacións rompéronse. O francés Jean-Marc Gounon tamén foi considerado, pero xa tiña compromisos para o inicio da tempada así que ao final o novato de 31 anos de idade na F1 Roland Ratzenberger tomou o asento. Charlie Moody, un antigo xerente de Leyton House, foi nomeado director do equipo Simtek.
miniatura| left | Simtek de [[Roland Ratzenberger no Gran Premio de San Marino de 1994, antes do seu fatal accidente]]
Estes déficits mostraronse na primeira carreira da tempada de 1994. Brabham cualificouse no posto 26 e último, mentres que Ratzenberger non se cualificou. Brabham terminou 12º na carreira, pero todos os coches detrás del retiráronse. A próxima carreira viu aos dous Simteks cualificar pero de novo ocuparon o fondo da grella. Brabham retirouse cedo cunha falla eléctrica, e Ratzenberger finalizou 11º, o último dos coches aínda en marcha.
A seguinte carreira foi o Gran Premio de San Marino de 1994. Durante a sesión de cualificación do sábado, Ratzenberger saíuse da pista durante a volta de lanzamento desprendendo o seu alerón dianteiro. Logo de volver á pista, Ratzenberger decidiu o coche non sufrira danos, e con ganas de asegurarse a cualificación para a carreira do día seguinte comezou unha volta rápida. Na curva Villeneuve cando se marcha a 310 km/h, o alerón dianteiro fallou, provocando que Ratzenberger perdese o control e o coche estrelouse contra un muro de formigón. Ratzenberger sufriu unha fractura na base do cranio, e morreu no acto. Tradicionalmente, o equipo retirabase do evento, pero David Brabham decidiu correr en homenaxe a Ratzenberger e co fin de elevar a moral dun equipo Simtek devastado. Unha vez publicado posteriormente os tempos de cualificación Ratzenberger tería a posición 26 na grella. A súa morte, foi a primeira do fin de semana, nun Gran Premio en 12 anos, viuse ensombrecida pola morte do tres veces campión do mundo Ayrton Senna durante a carreira ao día seguinte.
A decisión de Brabham de seguir na carreira, en parte como resultado dunha decisión colectiva de Simtek para seguir competindo, "For Roland" (Por roland) pintouse na toma de aire do coche, para mostrar a súa razón para continuar. O equipo só tiña un chasis para participar no Gran Premio de Mónaco, e antes do inicio, gardouse un minuto de silencio en recordo de Senna e Ratzenberger co segundo posto da grella pintado coa bandeira de Austria. En España, Andrea Montermini pilotou para o equipo, pero durante a sesión de adestramento estrelouse con forza. Escapou só cun dedo do pé roto e o talón esquerdo roto, pero foi incapaz de correr e o seu chasis Simtek resultou gravemente danado. Logo doutra participación cun só coche no Canadá, Jean-Marc Gounon puxose a disposición do equipo para o Gran Premio de Francia. Terminou noveno na carreira, o mellor resultado da tempada do equipo, en parte debido aos moitos abandonos, pero terminando diante de Mark Blundell no Tyrrell, que aínda estaba en marcha. Ambos coches clasificáronse para todo o resto de grandes premios, por diante dos Pacifics, e en ocasións tamén de Lotus e Larrousse. Brabham clasificouse 21º para o Gran Premio de Bélxica, por diante dun coche de Lotus, Larrousse, Footwork e Tyrrell.
Tres carreiras antes do final da tempada, Domenico Schiattarella fíxose cargo do asento de Gounon acabando 19º. Foi substituído na penúltima rolda no Xapón por outro piloto de pago Taki Inoue, con todo, a súa carreira terminou logo de tres voltas cando se estrelou contra o muro de boxes. Schiattarella retornou para a rolda final en Adelaida, con todo ambos Simteks retiráronse da carreira con problemas técnicos.
Logo dunha primeira tempada difícil o equipo terminou sen puntos no campionato mundial, pero, convencido de que Simtek podería facelo mellor, Wirth decidiu continuar co programa de Grand Prix.
1995
O compromiso de patrocinio de MTV Europa reduciuse para a tempada de 1995, pero mantivéronse como patrocinadores titulares do equipo. En lugar de diñeiro, MTV pagou a Simtek con tempo de emisión na súa canle de televisión. entón este tempo de emisión foi vendido por Simtek aos seus outros patrocinadores para eles se anunciaran. O equipo forneceuse de novo con motores Cosworth. Estes combináronse coas caixas de cambios dos ex-Benetton e Wirth deseñou un novo chasis, o S951.
David Brabham recibiu unha oferta de BMW para competir no Campionato británico de turismos, e aceptou. Foi substituído por Jos Verstappen, que buscaba máis experiencia logo dunha tempada chea de incidentes en Benetton en 1994. O segundo asento mantívoo Domenico Schiattarella durante a primeira metade da tempada, mentres que Hideki Noda pagou un depósito para asegurar o asento nas últimas carreiras.
En Mónaco, ningún dos pilotos completou unha volta da carreira debido a outro fallo no cambio no coche de Verstappen, e os comisarios non recuperaron o coche de Schiattarella logo da primeira saída da carreira abortada. Logo da carreira Wirth escribiu, nun dos seus regulares grupos de noticias de internet, que "o novo e máis importante patrocinador do equipo, co que asinara un contrato antes da tempada, finalmente retirouse e deixou un gran buraco en nosas finanzas ". Wirth tratou desesperadamente de convencer aos posibles patrocinadores, ameazando con pechar o equipo, si ningún o facía. No caso de atopar un patrocinador, o resto de patrocinadores existentes MTV, Russell Athletic e Korean Air comprometéronse a aumentar os seus propios compromisos de patrocinio. O equipo non se presentou no Gran Premio do Canadá, pero non foi multado polos titulares de dereitos deportivos comerciais, FOM, pola súa ausencia. O director xeral da FOM, Bernie Ecclestone acordou que o equipo participou no campionato coa intención de competir en 16 carreiras e como o campionato ampliouse a 17, permitíuselles perder unha carreira.
As negociacións cos potenciais patrocinadores e patrocinadores fallaron, e as empresas que pagaban a Hideki Noda para pilotar o Simtek víronse gravemente afectados polo terremoto de Kobe. Antes da seguinte carreira, Simtek Grand Prix entrou en liquidación voluntaria. O colapso do equipo de Fórmula Un tamén forzou a Simtek Research a declararse en creba. En total, 48 postos de traballo perdéronse e o equipo non puido venderse como un negocio en marcha, polo que os activos de SIMTEK foron poxados.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Na cultura popular
A photograph of a Simtek racing car was used on the cover of 1995 Teenage Fanclub album Grand Prix.
Notas
All Formula One race and championship results taken from the official Formula One website. Simtek Results 1994-1995. \
Caixa SOS
A caixa SOS é a rexión do promotor de varios xenes cuxo represor común é LexA, que se une a eles para reprimir a transcrición das proteínas inducidas por SOS. Isto ocorre en ausencia de danos no ADN. En presenza de danos no ADN a unión de LexA é inactivada polo activador RecA. As caixas SOS son distintas dun organismo a outro nas súas secuencias de ADN e na afinidade da unión a LexA. Ademais, as caixas SOS poden estar presentes de maneira dual e solapada, é dicir, pode haber máis dunha caixa SOS dentro do mesmo promotor.
Exemplos
Ver nomenclatura dos ácidos nucleicos para unha explicación das letras nucleotídicas que non son as típicas GATC.
Guntín, Os Blancos
Santa María de Guntín é unha parroquia do concello ourensán dos Blancos na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 110 habitantes (55 homes e 55 mulleres), 33 menos ca en 2000. Ten cinco entidades de poboación.
Ortoxénese
A ortoxénese tamén chamada evolución ortoxenética, evolución progresiva, progreso evolutivo ou progresionismo, é unha hipótese biolóxica obsoleta que di que un organismo ten unha tendencia innata a evolucionar de forma unilinear debido a algún mecanismo interno ou "forza impulsora".
O paleontólogo norteamericano George Gaylord Simpson (1953) atacando á ortoxénese describiuna como "a forza interna misteriosa". Os defensores clásicos da ortoxénese rexeitaban a teoría da selección natural como o mecanismo organizador en evolución en favor dun modelo rectilíneo de evolución dirixida. O termo ortoxénese foi popularizado por Theodor Eimer.
Co nacemento da síntese evolutiva moderna, na cal se descubriron os mecanismos xenéticos da evolución, a hipótese da ortoxénese foi refutada, especialmente co argumento de Ronald Fisher exposto no seu libro de 1930 The Genetical Theory of Natural Selection en favor da herdanza particulada.
Sporting Cambre
O Sporting Cambre é un club de fútbol galego do concello de Cambre. Compite na Primeira Autonómica de Galicia.
Ortoxénese
Definición
En 1922, o zoólogo Michael F. Guyer escribiu:
"[Ortoxénese] significou cousas diferentes para distintas persoas, que van desde un principio perfeccionador interno místico a simplemente unha tendencia xeral no desenvolvemento debido ás restricións constitucionais naturais dos materiais xerminais, ou a limitacións físicas impostas por un ambiente estreito. Nas definicións máis modernas da teoría, a idea do cambio continuo e progresivo nun ou máis caracteres, debido segundo algúns a factores internos, e segundo outros a causas externas; a evolución en 'liña recta' parece ser a idea central."
A ortoxénese estaba a miúdo relacionada co neolamarckismo; Eimer popularizou o concepto de ortoxénese no seu libro Organic Evolution as the Result of the Inheritance of Acquired Characteristics According to the Laws of Organic Growth (1890). Nesta obra Eimer utilizou exemplos como a evolución do cabalo para argumentar que a evolución procedía nunha soa dirección regular que era difícil de explicar por variación aleatoria. Para a ortoxénese as tendencias en evolución eran a miúdo non adaptativas e nalgúns casos as especies podían ser levadas á extinción.
Peter J. Bowler definiu ortoxénese como:
"Literalmente, o termo significa evolución en liña recta, que xeralmente se asume que é unha evolución mantida nun curso regular por forzas internas do organismo. A ortoxénese asume que a variación non é aleatoria senón dirixida cara a obxectivos fixados. A selección é así impotente, e as especies son levadas automaticamente na dirección marcada polos factores internos que controlan a variación."
A ortoxénese foi descrita como unha teoría evolutiva "antidarwinista" debido á súa postura sobre os mecanismos darwinistas da selección natural. Despois de estudar a coloración das ás das bolboretas, Theodor Eimer publiou un libro que foi moi lido sobre a ortoxénese titulado On Orthogenesis: And the Impotence of Natural Selection in Species Formation (1898). Neste libro Eimer afirmaba que había tendencias na evolución con ningunha importancia adaptativa e isto sería difícil de explicar por selección natural. Stephen Jay Gould escribiu unha detallada biografía de Eimer. Gould escribiu que Eimer era un materialista que rexeitaba calquera aproximación vitalista ou teleolóxica á ortoxénese e explicou que as críticas de Eimer á selección natural eran comúns entre moitos evolucionistas da súa xeración, xa que estaban buscando mecanismos evolutivos alternativos proque se cría daquela que a selección natural non podía crear novas especies.
Orixes
200x200px|miniatura|right|[[Henry Fairfield Osborn.]]
A hipótese da ortoxénese tivo un importante seguimento no século XIX no que se propuxeron varios mecanismos evolutivos, como o lamarckismo. O propio Jean-Baptiste Lamarck aceptou a idea, e tiña un papel central na súa teoría da herdanza das características adquiridas, para a cal o mecanismo hipotetizado lembraba moito a "misteriosa forza interna" da ortoxénese. A ortoxénese era aceptada especialmente polos paleontólogos que vían nos fósiles un cambio direccional, e en paleontoloxía de invertebrados pensábse que había un cambio direccional constante e gradual. Porén, os que aceptaban a ortoxénese desta maneira non necesariamente aceptaban que o mecanismo que guiaba a ortoxénese era teleolóxico. De feito, o propio Darwin raramente usaba o termo "evolución" que agora se usa nrmalmente para describir a súa teoría, porque no tempo de Darwin, a evolución estaba xeralmente asociada a algún tipo de proceso progresivo como a ortoxénese, e este fora o uso común que se facía do termo desde polo menos 1647.
Teorías
Unha teoría inicial da ortoxénese era o "principio de perfeccionamento interno" de Carl Nägeli. Segundo Nageli moitos desenvolvementos evolutivos non eran adaptativos e a variación estaba programada internamente. O biólogo ruso Lev Berg desenvolveu a súa propia teoría da ortoxénese chamada nomoxénese. A teoría ortoxenética de Albert von Kölliker denominábase heteroxénese. O paleontólogo Henry Fairfield Osborn tamén apoiaba unha teoría da ortoxénese chamada aristoxénese. O zoólogo italiano Daniele Rosa propuxo a teoría da holoxénese.
Científicos como Metcalf (1914), Coulter (1915), Jordan (1920) e Lipman (1922) afirmaban que había probas da ortoxénese en bacterias, poboacións de peixes e plantas. O zoólogo Charles Otis Whitman era partidario da ortoxénese e rexeitaba o lamarckismo, o darwinismo e o mutacionismo. Whitman só escribiu un libro sobre ortoxénese, que se publicou nove anos despois da súa morte en 1919, titulado Orthogenetic Evolution in Pigeons e publicado nun conxunto de tres volumes titulado Posthumous Works of Charles Otis Whitman. O libro foi descrito como publicado demasiado tarde e non tivo gran influencia.
En 1930, o zoólogo americano Austin Hobart Clark intentou modificar a ortoxénese coa súa teoría da zooxénese.
Karl Beurlen inventou o termo palinxénese para denominar un mecanismo da súa teoría ortoxenética da evolución. Na década de 1950 o paleontólogo alemán Otto Schindewolf desenvolveu unha teoría da ortoxénese, que afirmaba que a variación tende a moverse nunha predeterminada dirección. A súa teoría coñeceuse como tipostrofismo e indicaba que a evolución ocorría debido a un modelo cíclico periódico de procesos evolutivos que estaban predestinados a seguir un cilco vital ditado por factores internos do organismo.
Proceso teleolóxico
A maioría das teorías da ortoxénese non eran teleolóxicas. Segundo Stephen Jay Gould "a maioría dos principais ortoxenetistas tiñan puntos e vista estritamente mecanicistas". Gould comparou a minoría que propoñía unha ortoxénese teleolóxica cos que apoian a evolución teísta.
O biólogo ruso Karl Ernst von Baer crera nunha forza teleolóxica da natureza que fora comparada cunha forma de ortoxénese.
O filósofo Henri Bergson ligou a ortoxénese co vitalismo por medio dunha forza creativa na evolución chamada élan vital no seu libro L'Évolution créatrice (1907).
Pierre Lecomte du Noüy desenvolveu unha versión teleolóxica da ortoxénese denominada telefinalismo. Puntos de vista similares eran os que mantiña Edmund Ware Sinnott co seu concepto de telismo. Estes puntos de vista foron moi criticados como non científicos. George Gaylord Simpson sinalou que Du Noüy e Sinnott estaban promovendo unha versión teolóxica da ortoxénese e os seus argumentos eran esencialmente relixiosos.
Outra forma de ortoxénese teleolóxica foi a desenvolvida por Pierre Teilhard de Chardin, un paleontólogo xesuíta, no seu libro Le phénomène humain, un libro que foi influente entre os non científicos e que foi publicado catro anos despois da súa morte en 1959. O libro argumentaba que a evolución tiña como obxectivo o "Punto Omega", mentres que poñía ao home no centro do Universo e respondendo polo pecado orixinal. O termo que usou Chardin para isto foi "aditividade dirixida".
Colapso da hipótese
O colapso da hipótese da ortoxénese empezou cando quedou claro que non podía explicar os patróns que encontraron os paleontólogos no rexistro fósil, que non eran lineares senón con moitas complicacións. A hipótese foi abandonada xeneralizadamente cando non se puido atopar ningún mecanismo que explicase o proceso, e a teoría da evolución por selección natural converteuse na teoría dominante da evolución.
A síntese evolutiva moderna, na cal se descubriron os mecanismos xenéticos da evolución, refutou a hipótese definitivamente. A medida que se comprendían mellor estes mecanismos fíxose evidente de que non había ningunha maneira natural posible pola cal o mecanismo acabado de descubrir da herdanza podía ser previsto ou tiña memoria das tendencias pasadas. Así, queda fóra do alcance do naturalismo metodolóxico das ciencias.
Porén, a hipótese ortoxenética non morreu facilmente. Mesmo Darwin ao principio non se opoñía ao pensamento ortoxenético, como demostra esta cita da Enciclopedia Británica de 1911:
A refutación da ortoxénese tivo algunhas ramificacións no campo da filosofía, xa que contribuíu a cuestionar a idea de teleoloxía ou existencia de "formas" inmutables na natureza, como as desenvolveu en primeiro lugar Aristóteles e aceptou Immanuel Kant, quen fora moi influído por moitos científicos. Antes da revolución científica e filosófica que empezou co traballo de Charles Darwin, a filosofía que prevalecía era que o mundo era teleolóxico e tiña un propósito, e que a ciencia era o estudo da creación de Deus. A interpretación dos mecanismos evolutivos (os cales de si mesmos non afirman nin progresión necesaria nin finalidade) como apoian a visión do mundo naturalista levou a un cambio no que se percibe que é a ciencia e os científicos.
Uso moderno de termos similares
Aínda que a evolución progresiva linear foi refutada, non é certo que a evolución nunca avance en liña recta, reforzando características en certas liñaxes ás veces, por exemplo durante un período de cambio ambiental lento e sostido, pero eses exemplos son completamente consistentes coa moderna teoría neodarwinista da evolución.
Estes exemplos denomináronse ás veces ortoselección pero non son estritamente ortoxenéticos, e simplemente aparecen como cambios lineares e constantes porque hai restricións moleculares e do ambiente na dirección do cambio. O termo ortoselección foi utilizado primeiramente por Ludwig Hermann Plate, e foi incorporado á síntese evolutiva moderna por Julian Huxley e Bernard Rensch.
Per Alström
Per Johan Alström, nado o 9 de abril de 1961 é un zoólogo e profesor sueco dedicado ás investigacións en sistemática evolutiva.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1961 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 8 de outubro de 1961 no circuíto de Watkins Glen. Foi a décima e última carreira da tempada de Fórmula Un de.
Trofeo Teresa Herrera 2007
A 62º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 8 e o 10 de agosto de 2007. O campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou na final ao Real Madrid, logrando o seu 15º título e o oitavo consecutivo.
Per Alström
Traxectoria
Per Alström estudou medicina e bioloxía na Universidade de Gotemburgo. En 2002 acadou o seu título de doutor cunha tese sobre a sistemática dalgúns paseriformes na Universidade de Uppsala.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
No seu terceiro ano o GP dos Estados Unidos finalmente atopou unha sede, grazas a Cameron Argetsinger, que realmente estableceu a Fórmula Un nos Estados Unidos. A carreira final da tempada proporcionou tamén a primeira vitoria dun dos grandes equipos do deporte - Team Lotus de Colin Chapman - e deulle ao popular piloto, Innes Ireland, a súa única vitoria nun Gran Premio. Ireland comezou oitavo, tomou a dianteira cando o motor do Lotus de Stirling Moss fallou, e terminou 4´3 segundos por diante do estadounidense Dan Gurney.
Per Alström
Traxectoria
Alström traballou no Museo Sueco de Historia Natural, e foi profesor visitante na Academia Chinesa de Ciencias. Actualmente traballa na Universidade de Uppsala, no departamento de ecoloxía e evolución (ecoloxía animal), ao tempo que desempeña tamén o seu labor no banco de datos (Artdatabanken) na Universidade Sueca de Ciencias Agrícolas.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
Antecedentes
No momento da carreira de Watkins Glen, a tempada xa marcara un fito importante na Fórmula Un nos EE.UU. co californiano Phil Hill coroado como o primeiro Campión Mundial estadounidense. A carreira dos EE.UU. debería ser a do seu regreso triunfal. Desafortunadamente para os afeccionados, non estaba no cockpit do seu Ferrari 156, pero estaba na parte traseira dun Ford Thunderbird no desfile previo á carreira. No Gran Premio dos Estados Unidos de 1960 en Riverside, o equipo Ferrari quedarase en casa. Esta vez, con todo, co título no seu peto, non tiñan nada que demostrar logo de dominar a primeira tempada da fórmula de 1´5 litros.
Per Alström
Traxectoria
As súas investigacións en taxonomía, sistemática e evolución constitúen un traballo, a tempo parcial, con paxaros de Asia.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
Antecedentes
O equipo fora de feito obxecto da máis cruel mestura imaxinable de triunfo e traxedia na carreira anterior, o Gran Premio de Italia en Monza. O piloto de Ferrari e líder do equipo Wolfgang von Trips morreu durante a carreira mentres lideraba o campionato de pilotos, entregándolle a vitoria e o campionato ao seu compañeiro Hill. Dado que Ferrari asegurara o Campionato de construtores e o de pilotos, o equipo unha vez máis comprensiblemente optou por non facer a viaxe a través do Atlántico o final da tempada.
Per Alström
Traxectoria
Alström é o presidente da Comisión sueca para os nomes de animais, e membro sueco da Global Taxonomy Initiative.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
Antecedentes
Houbo considerables dúbidas sobre se a carreira dos EE.UU. levaríase a cabo, xa que a FIA non lle concedeu ao Gran Premio de Watkins Glen Corporación a aprobación final para a carreira ata o 28 de agosto. Chegado outubro, nocircuíto só faltaba o equipo Ferrari. Co Campionato xa decidido, os participantes parecían estar listos para unha fin de semana de bo carácter e competencia, e gañar unha parte importante dos premios. En canto á ausencia do equipo italiano, un participante británico chegou a dicir: "Ferrari sempre estraga a diversión coa súa maldita intensidade."
Per Alström
Abreviatura
A abreviatura Alström emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
Cualificación
Aínda que todos menos os dous Porsche tiñan motores Coventry Climax, só Jack Brabham do equipo de fábrica Cooper, e Stirling Moss, do equipo privado Rob Walker, tiveron a última versión do V8 dispoñible para eles. Moss marcou o ritmo o sábado cun crono de 1:18.2 no seu coche de 4 cilindros, facendo 1:17.2 co V8. Brabham, o recentemente deposto bicampión do mundo, respondeu cun 1:17.0. Cando Moss decidiu utilizar o vello 4 cilindros na carreira, dicindo que o coche manexábase mellor con el, deixouse caer de novo á segunda fila da grella, xunto ao seu compañeiro do equipo Brabham, Bruce McLaren. Graham Hill de BRM, foi unha décima máis rápido que os outros autos de 4 cilindros, acompañando a Brabham na primeira fila, un segundo máis lento que o Australiano.
Resumo da carreira
Unha multitude de 28.000 entradas de pago (dun total de 60.000) o domingo contentou aos patrocinadores e tamén foi moi bo agoiro para o futuro da carreira. Na saída, Brabham lideraba na primeira curva, pero antes do final da primeira volta, Moss tomou á dianteira. Estes dous eran seguidos por Ireland, Hill, Dan Gurney, Masten Gregory e McLaren. Na terceira volta, McLaren subiu ao terceiro posto cando Ireland trompeou sobre aceite ao final da recta. Recuperouse e continuou undécimo.
-2096
Outros artigos
Historia ano a ano
Gran Premio dos Estados Unidos de 1961
Resumo da carreira
Liderando agora por máis de 40 segundos, Moss parecía estar en camiño a unha vitoria cómoda. Só el sabía, que a súa presión de aceite estaba baixando, e na volta 59, o Lotus azul escuro de súpeto retirouse, dando a vantaxe a Ireland. Hill quedou na cola do escocés, acosándoo durante 15 voltas, ata que, tamén, de súpeto meteuse na rúa de boxes cun arame magneto solto. O próximo rival era Roy Salvadori, que recortou a vantaxe de 20 segundos a cinco a só cinco voltas do final. Pero era o día de Ireland. A pouco máis de tres voltas para o final, o motor do Cooper do equipo privado de Salvadori explotou, como o coche do seu compañeiro de equipo John Surtees na primeira volta.
Ireland chegou a meta baixo a bandeira a cadros a menos de cinco segundos por diante do estadounidense Dan Gurney, o británico Tony Brooks terminou o derradeiro Gran Premio da súa carreira en terceira posición. "Tiven sorte", admitiu Ireland. "Non podía adiantar a Moss e Brabham. Os seus coches eran demasiado rápidos. Non tiña presión de aceite nas últimas dez voltas, e terminei cun dedal de gasolina na meta." Nun xesto final, por estar preparando e reparando o seu coche varias veces durante a fin de semana, Ireland recompensou ao mecánico de Lotus Ted Woodley con 25 libras esterlinas!
foi unha carreira de fitos: o único triunfo na carreira de Innes Ireland, a primeira vitoria para o equipo Lotus, e o primeiro Gran Premio estadounidense en obter algún beneficio, asegurando o seu retorno en 1962. Desafortunadamente para Stirling Moss sería a súa última carreira do Campionato do Mundo, a súa carreira terminou cun forte accidente durante a carreira do Trofeo Glover de 1962 en Goodwood no seguinte mes de abril.
Cisitalia
Cisitalia é un marca de automóbiles deportivos e de carreiras Italiana. O nome "Cisitalia" deriva de "Compagnia Industriale Sportiva Italia", un conglomerado de negocios fundado en Turín en 1946 e controlado polo rico industrial e deportista Piero Dusio. O Cisitalia 202 GT de 1946 é ben coñecido no mundo como unha "escultura rodante".
Cisitalia D46
miniatura| left | [[Ilario Bandini pilotando un Cisitalia D46 en 1947]] Usando partes de Fiat como base Dante Giacosa deseñou o D46, que fixo o seu exitoso debut en 1946. Giacosa tiña un vasto coñecemento dos compoñente e pezas de Fiat xa que foi o deseñador do lendario Fiat Topolino 500 antes da segunda guerra mundial. O motor e a suspensión deriváronse directamente do pequeno Fiat pero amplamente modificado para a competición. O motor tiña lubricación por cárter seco e varios axustes aumentaron considerablemente a potencia de saída de 60 a 70 CV. Cun chasis de bastidor e un peso inferior a 400 kg., a potencia dispoñible era máis que suficiente para un rendemento competitivo. O soño de Dusio dunha serie de modelos quedou en nada, pero en cambio os seus D46 comezaron a dominar as series de turismo. Pilotos de gran talento como Tazio Nuvolari pilotado un D46 acadou varios éxitos contra coches de carreiras máis avanzados, pero máis vellos.
miniatura| [[Porsche 360| Porsche 360 Cisitalia]] Este éxito levou a unha moito máis ambicioso proxecto de monopraza que resultaría demasiado para a pequena empresa. Ferdinand Porsche foi o encargado de deseñar e construír un coche de Gran Premio que resultou o innovador e complexo Cisitalia 360. Cun deseño de motor central e tracción ás catro rodas, o tipo 360 era demasiado caro para Dusio e o intento esencialmente rematou coa construción de autos de carreiras.
Cisitalia 202
miniatura|Cisitalia 202 Dusio encargou varios automóbiles aos principais deseñadores de Europa. Proporcionou a Pinin Farina un chasis, sobre o que este montou unha carrozaría de aluminio feita a man. Cando se presentou por primeira vez ao público no Villa d'Este Gold Cup show en Como, Italia, e no Salón do Automóbil de París de 1947, o 202GT dous asentos foi un éxito rotundo. O 202 foi un logro estético e técnico que transformou o deseño das carrozarías de automóbil da posguerra. O deseño de Pinin Farina foi honrado polo Museo de Arte Moderna de Nova York en 1951. Na primeira exposición do MoMA de deseño de automóbiles, denominada "Eight Automobiles", o Cisitalia mostrouse con outros sete coches (o Mercedes-Benz SS turismo de 1930, o Bentley berlina con carrocería de James Young de 1939, o  Talbot-Lago Figoni cupé bágoa de 1939, o Willys Jeepde 1951, o Cord 812 Custom Beverly Sedan de 1937, o MG TC de 1948, e o Lincoln Continental cupé de 1941). Segue sendo parte da colección permanente do MoMA. Non foi, con todo, un éxito comercial, porque era un carroceiro artesanal, que era caro, e só producíronse 170 entre 1947 e 1952.
Sobre a base dos estudos aerodinámicos desenvolvidos polos coches de carreiras, o Cisitalia ofrece un dos exemplos máis destacados de carrozaría concibida como un único armazón. O capó, o corpo, as defensas e os faros son parte integral da superficie que flúe continuamente, en lugar de engadirse sucesivamente. Antes do Cisitalia, o enfoque predominante seguido polos deseñadores de automóbiles cando definían o volume e a configuración do armazón era para tratar cada parte do corpo como unha parte separada, distintos elementos, unha caixa para aloxar aos pasaxeiros, outra para o motor, e os faros como apéndices. No Cisitalia, non hai bordos afiados. Protuberancias e depresións manteñen o fluxo global e a unidade, creando unha sensación de velocidade.
O 202 aparece no videoxogo de 2011 L.A. Noire de Rockstar Games e Team Bondi como un coche secreto chamado Cisitalia cupé.
Cisitalia 202 MM
Dado que o 202 nunca fixo unha produción a grande escala e todos os coches foron feitos a man, o talentoso pequeno grupo de Cisitalia, incluíndo a Carlo Abarth, Dante Giacosa e Giovanni Savonuzzi efectuaron diversas variantes do 202. Das versións máis importantes, o SMM Nuvolari spider foi construído e nomeado logo dunha vitoria na clase Mille Miglia de 1947. Identifícase facilmente polas súas grandes aletas traseiras, parabrisas dobres e a habitual pintura de cor vermella sangue italiana.
En parte debido á custosa construción do motor central e de catro rodas motrices do coche de fórmula un, deseñado por Ferdinand Porsche. En total, só foron feitos ao redor de 200 coches, que tiveron un grande impacto nas marcas posteriores, incluíndo a gama Abarth posterior dos coches.