cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monte Kosciuszko
O Monte Kosciuszko, con 2.228 m.s.n.m. é a maior elevación da Australia continental, porén a maior altura do estado australiano sitúase no monte Mawson Peak, con 2.745 m, sito na illa Heard. O monte é citado, con frecuencia, como Kosciusko, porque este foi en realidade o nome oficial até 1997, cando a Geographical Names Board of New South Wales adoptou como oficial a grafía máis próxima á polaca.
Cambios de localización
Diversas medición demostraron que o pico que orixinariamente fora baptizado como Kosciuszko, era lixeiramente máis baixo que o seu veciño, o Monte Townsend, de xeito que, para manter a posición, os nomes foron transpostos por decisión do New South Wales Lands Department. Así o cadro de Eugene von Guerard, exposto na National Gallery of Australia, titulado "Northeast view from the northern top of Mount Kosciusko" (1863) (Vista do nordeste desde a cima do Monte Kosciusko), é actualmente desde o Monte Townsend.
Xeografia
O Monte Kosciuszko érguese na cadea montañosa dos Alpes Australianos ou Snowy Mountains, no interior do Parque Nacional Kosciuszko.
Ascensións
Ha motivos para crer que os primeiros en subir á cima do Kosciuszko foron aborixens, con anterioridade á chegada dos europeos.
A primeira escalada documentada foi realizada polo explorador polaco Paweł Edmund Strzelecki no ano 1840, que foi quen lle puxo o nome á montaña, impóndolle o do xeneral Tadeusz Kościuszko, heroe nacional da Polonia.
Outros datos
No Territorio Antártico Australiano sitúase aínda o Monte McClintock, de 3.492 m, que supera as dúas cimas arriba citadas.
Oda
A oda é un subxénero da lírica consistente nunha composición que se caracteriza porque o poeta, con linguaxe elevada, festiva e solemne, e cun ton exaltado e emocionado, desenvolve, e incluso dramatiza, sobre un tema. A miúdo dedícase a persoas, cidades e paisaxes, para salienta-las súas excelencias; con frecuencia preséntase en forma de reflexión contemplativa en torno a situacións existenciais.
Procede da imitatio dos Carmina do latino Horacio, e foi introducido en España pola "Ode ad Florem Gnidi" de Garcilaso de la Vega. Na Grecia clásica, Píndaro compuxo odas loando a atletas vencedores (odas epinicias), en series de estrofas iguais de dous en dous, e un peche (épodo: última estrofa da tríade grega) distinto. Alceo, Safo e Anacreonte inclináronse por unha métrica de estrofas iguais, que foi a recollida por Horacio, entre cuxos Carmina hai, porén, pegadas evidentes da influencia pindárica. O primeiro adaptador da oda clásica á poesía en lingua vulgar foi o italiano Bernardo Tasso (1493-1569). Ao lingo do século XVI cultivaron a oda autores españois como Francisco de la Torre, frei Luis de León ou Fernando de Herrera.
O vehículo máis frecuente na construción da oda é a lira, aínda que se utilizan tamén outras combinacións de hendecasílabos e heptasílabos, ou de hendecasílabos e pentasílabos (estanzas, silvas, estrofas aliradas, estrofas sáficas...), que sempre pretenden reproducir as estrofas de Horacio.
Estado de Katsina
356px|miniatura|Localización de Kebbi dentro de Nixeria. Katsina é un estado do norte da República Federal de Nixeria, con capital na cidade de mesmo nome, Katsina. A poboación estimada no 2005 era de 6 483 429 habitantes, nunha área de 24.192 km². Foi creado en 1987 de parte do estado Kaduna.
O estado é na maior parte musulmán, e os hausas (por veces agrupados cos fulanis como hausa-fulanis) son o maior grupo étnico.
Javier Pradera
Francisco Javier Pradera Gortázar, nado en Donostia o 28 de abril de 1934 e finado en Madrid o 20 de novembro de 2011, foi un escritor, analista político, columnista e editor vasco.
Nagasaki
Nagasaki (長崎市, ながさきし, Nagasaki-shi) é unha cidade xaponesa, capital e a maior poboación da prefectura de Nagasaki, situada sobre a costa suroeste da illa de Kyūshū. Cara ao ano 2009 a cidade tiña unha poboación estimada de 444.271 habitantes e unha densidade de 1.090 persoas por km². A súa superficie total é de 406,40 km². O concello de Nagasaki limita cos concellos de Saikai, de Togitsu, de Nagayo e de Isahaya.
Historia
280px|miniatura|Nube en forma de fungo provocada pola explosión da bomba atómica sobre a cidade de Nagasaki. Foi fundada en 1500 por navegantes portugueses. Orixinalmente foi unha vila porto de pouca importancia até a chegada de exploradores portugueses a mediados do século XVI, cando unha embarcación portuguesa accidentalmente encallou na prefectura de Kagoshima en 1542. O misioneiro xesuíta San Francisco Javier arribou noutra parte do territorio en 1549, convertendo a varios daimyo (señores feudais).
A pequena vila porto converteuse rapidamente nunha cidade portuaria diversa pola cal ingresaron moitos produtos importados de Portugal (como o tabaco, o pan, a tempura, o biscoito de Castela, e novos estilos de vestimenta). Moitos destes produtos foron asimilados á cultura popular xaponesa. Os portugueses tamén trouxeron consigo moitos produtos de orixe chinés.
En 1587 a prosperidade de Nagasaki foi ameazada cando o Hideyoshi Toyotomi subiu ao poder. Preocupado pola grande influencia cristiá no sur do Xapón, ordenou a expulsión de todos os misioneiros. As xesuítas habían xa adquirido control administrativo parcial sobre Nagasaki, e a cidade regresou entón ao control imperial. Cristiáns tanto xaponeses como estranxeiros foron perseguidos e Hideyoshi crucificou a 26 cristiáns en Nagasaki o 5 de febreiro de 1597 para previr calquera intento de usurpación do seu poder, entre eles San Pablo Miki (ver o artigo Os 26 mártires do Xapón). Os mercadores portugueses, con todo, non foron perturbados, e así a cidade continuou o seu desenvolvemento.
Cando o shogun Tokugawa Ieyasu sobe ao poder aproximadamente vinte anos máis tarde, as condicións non melloraron demasiado. O cristianismo foi prohibido por completo no ano 1614 e todos os misioneiros foron deportados, así como aqueles xaponeses que non renunciasen ao cristianismo. Seguiulle a isto unha brutal campaña de persecución, resultando en miles de mortos ou torturados en Nagasaki e outras partes do Xapón. Ao comezo os cristiáns opuxeron resistencia, chegando en 1637 a formarse unha insurrección de máis de 40.000 cristiáns, os cales tomaron o castelo Hara. O shogun enviou 120.000 soldados para aniquilar a rebelión, dando fin así ao breve "século cristián" no Xapón. Os poucos cristiáns en sobrevivir terminaron os seus días escondidos e perseguidos.
Mulá
Mulá (do persa mollāh e este do árabe mawlà, «señor») é a denominación que nalgunhas comunidades musulmás recibe a persoa versada no Corán, os hadices e a xurisprudencia islámica ou fiqh. Neste sentido, é un termo análogo ao de ulema, máis estendido entre os musulmáns sunnitas. Nun sentido máis xeral, e sempre dentro do islam sunnita, pode referirse a calquera persoa máis versada en asuntos relixiosos que o resto de membros da súa comunidade. Este uso da palabra mulá (honorífico ou equivalente a ulema) é frecuente sobre todo en Asia central.
Nagasaki
Historia
miniatura|230px|Templo budista en Nagasaki
Mulá
Entre os musulmáns xiítas un mulá é un membro do chamado clero xiíta, cuxas cabezas son os aiatolás. Un mulá xiíta adoita levar unha capa (عبا `abā) e un turbante, negro se o mulá é xarife ou sayyid (descendente de Mahoma) e branco se non o é. Os mulá detentan o poder en Irán, e detentárono e deténtano en Afganistán baixo o réxime talibán.
Nagasaki
Historia
Os holandeses introducíronse no Xapón silenciosamente para esta época, a pesar da decisión oficial do shogunato de terminar definitivamente toda influencia estranxeira no país. Os holandeses demostraron que llo seu interese era exclusivamente comercial e probaron a súa palabra durante a rebelión Shimabara disparando contra os cristiáns e a favor do shogun. En 1641 foilles outorgado Dejima, unha illa artificial na baía de Nagasaki, como base de operacións. Desde esta data até 1855 o contacto do Xapón co exterior limitouse exclusivamente a Nagasaki. En 1720 levantouse a prohibición sobre os libros holandeses, creando así unha gran vaga migratoria interna cara a Nagasaki de estudosos das ciencias e artes europeas.
Logo de que o comodoro estadounidense Matthew Perry chegase ao Xapón en 1853 o shogun decidiu abrir as portas do país novamente. Nagasaki converteuse en porto libre en 1859 e a modernización comezou en 1868. Coa restauración Meiji, Nagasaki converteuse rapidamente para asumir certo dominio económico. A súa principal industria foi a construción de embarcacións.
Branco atómico alternativo
O 9 de agosto de 1945 lanzouse sobre ela a segunda bomba atómica. O bombardeiro estadounidense "Bockscar", en busca de estaleiros, en cambio atopou a fábrica de armas Mitsubishi. Sobre este obxectivo deixou caer a bomba atómica Fat Man, a segunda bomba atómica en ser detonada sobre Xapón e máis poderosa que a de *Hiroshima. (ver Hiroshima para un relato da primeira explosión).
Inicialmente a branco era Niigata, pero estaba a chover; cambiouse a Kokura, pero había néboa espesa e non se puido situar, e a falta de combustible e coa misión en perigo Sweeney decidiuse finalmente polo último branco alternativo, por Nagasaki, o Great Artist, actuando como avión meteorolóxico informou que existía un claro visible entre as nubes, o Bockscar só tiña combustible para unha soa pasada. Ao chegar o avión atopou un pechado teito de nubes, tiña que tomar unha decisión ou a lanzaba ou volvía, decidiuse o bombardeo por radar.
Efectos do bombardeo
230px|miniatura|Nagasaki, antes e despois da bomba atómica
A pesar de que a bomba fallou por unha distancia considerable, non perdoou e aínda puido arrasar case a metade da cidade ao caer a un costado do val de Urakami, onde se emprazaba a cidade. 75.000 dos 240.000 habitantes de Nagasaki morreron instantaneamente, seguidos pola morte dunha suma equivalente por enfermidades e feridas. Estímase que a suma total de mortos foi de bastante máis de 140.000 persoas entre civís e militares.
O terreo onde se atopa a cidade é moi montañoso e isto delimitou os efectos das ondas expansivas da explosión inicial. De todos os xeitos a destrución, o caos e o horror foi similar ao de Hiroshima. Foi tal a estupefacción dos cuarteis militares e o grao de shock tanto de civís como militares que en Nagasaki non se inspeccionou até despois dunha semana, cando a cidade era xa un osario silencioso. Os que lograron sobrevivir máis aló do radio de acción da bomba tiveron que asistir ás ondas de feridos na súa maioría graves.
Consecuencias posteriores
Xapón rendeuse 5 días despois desta destrución. Tras a guerra a cidade foi reconstruída, aínda que amplamente modificada. Construíronse novos templos e igrexas, xa que a presenza cristiá nunca desapareceu e mesmo gañou unha grande adherencia durante a guerra. Algúns dos cascallos foron deixados intactos en memoria e levantáronse novas edificacións co mesmo obxectivo, como o museo da bomba atómica. Nagasaki é aínda unha cidade portuaria cunha rica industria naval e é ademais un forte exemplo de perseveranza e paz.
O Castro das Croas
O Castro das Croas e un castro de cumio fortificado situado Cedeira.
Ten forma ovalada con tres liñas defensivas concéntricas con foxo entre elas. As medidas no eixe de N-O S-L é duns 170 m e de N-L a S-O é duns 130 m.
Hecatombe
dereita|miniatura|250x250px|Bois levados ao sacrificio. Unha hecatombe (en grego ἑκατόμβη, hekatómbê) designa orixinalmente, na Antiga Grecia, un sacrificio relixioso de cen bois.
Popularmente úsase para sinalar unha gran catástrofe, con gran mortaldade.
A palabra provén dos termos do grego antigo ἑκατόν, hekatón, «cen», e βοῦς, bũs, «boi». Moi pronto, a palabra esténdese a todo gran sacrificio, independentemente do número de vítimas e do animal. Así, atópase na Ilíada unha hecatombe de doce bois, outra de cincuenta carneiros, e na Odisea, unha de oitenta e un bois.
Segundo as obras de Hesíodo, no mito de Prometeo, en Teogonía. Despois de que o titán enganase a Zeus, ao facerlle elixir entre dúas partes dun boi, unha coas ricas carnes e outra soamente cos ósos, pero esta última seria cuberta con graxa, para que así o deus Cronidas (Zeus) caese nos astutos enganos do titán Prometeo e este quedaría coas ricas vísceras que compartiría cos humanos. Zeus obriga aos homes a queimar graxa do animal. Sendo esta unha nova forma de comunicación cos deuses olímpicos.
Hecatombeas
Hécatombaia (Hecatombeas), transliteración do grego antigo Έκατομβαϊα, designa, dunha maneira xeral, as festas relixiosas en que se celebraban hecatombes. A maioría das Hecatombeas non eran festas independentes, senón que formaban parte dun conxunto máis vasto de festividades.
Celebrábanse Hécatombaia a:
Agranzón, San Martiño de Ozón, Muxía
Agranzón é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 31 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 17 eran mulleres.
Luis Batallán Pena
Luis Batallán Pena, finado en Moraña o 29 de novembro de 1975, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde de Moraña no franquismo, sendo cesado en xullo de 1959. Nos anos setenta dedicáronlle unha rúa en Moraña. Finou en Moraña o 29 de novembro de 1975.
NGC
As siglas NGC poden estar referidas a:
Luis Batallán Pena
Vida persoal
Casou con Ofelia González Taboada, irmá de Luis González Taboada, e foi pai de Luís Emilio, Catuxa, Rebeca e Susana Batallán González.
Bárbara Goenaga
Bárbara Goenaga Bilbao, nada en Donostia, Guipúscoa, o 20 de xullo de 1983, é unha actriz vasca. É sobriña da actriz, escritora e directora Aitzpea Goenaga e filla do pintor Juan Luis Goenaga.
Arizona Coyotes
Arizona Coyotes é un equipo profesional estadounidense de hóckey sobre xeo da cidade de Glendale (Arizona), que compite na NHL. Foi fundado en 1972, e ata 1979 competiu na WHA baixo o nome de Winnipeg Jets, en 1979 foi aceptado na NHL e en 1996 mudouse á súa casa actual, trocando o seu nome polo actual.
Herbert C. Brown
Herbert Charles Brown, nado o 22 de maio de 1912 en Londres (Inglaterra) e finado o 19 de decembro de 2004 en Lafayette (Indiana, EUA), foi un químico e profesor estadounidense, de orixe británica, galardoado co Premio Nobel de Química no ano 1979.
Traxectoría
Naceu na cidade de Londres, fillo de inmigrantes xudeus ucraínos. En 1914 emigrou cos seus pais aos Estados Unidos.
Estudou química na Universidade de Chicago, onde se licenciou en 1936 e doutorouse en 1938. En 1947 foi nomeado profesor de química da Universidade de Purdue, onde ostentou o cargo de profesor emérito ata a súa morte.
Brown morreu nun hospital da poboación de Lafayette, situada no estado de Indiana, como consecuencia dun ataque ao corazón.
Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial, mentres traballaba xunto a Hermann Irving Schlesinger, descubriu un método para a produción do borohidruro de sodio (NaBH4), que pode ser usado para producir borano, compostos de boro e hidróxeno. Os seus traballos con estes no campo da síntese orgánica conduciron ao descubrimento do primeiro método xeral de síntese asimétrica de enantiómeros puros.
En 1979 foille concedido o Premio Nobel de Química xunto co alemán Georg Wittig polo seu desenvolvemento do uso de compostos de boro e fósforo en reaccións importantes no campo da síntese orgánica.
Galería de imaxes dos concellos da provincia de Ourense
Galería de imaxes dos concellos de Ourense.
O Outeiro, Arnego, Vila de Cruces
O Outeiro é un lugar da parroquia de Arnego, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Lendoiro
O topónimo galego Lendoiro pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Delfín Mein Estévez
Traxectoria
Instalouse en Vilagarcía de Arousa en 1890. Foi correspondente en Vilagarcía de Gaceta de Galicia e El Noroeste redactor de El Liberal e director de Galicia Nueva. Participou nas campañas e mitins de Acción Gallega. Foi candidato das Federacións agrarias de Cambados á deputado provincial polo distrito de Caldas-Cambados en 1914, pero non foi proclamado pola Xunta Electoral de Pontevedra. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Vilagarcía de Arousa.
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias con Antonia Cosío, que finou en 1904.
Thorigné-Fouillard
Thorigné-Fouillard (en galó: Toreinyaé-Folhard, en Torigneg-Fouilharzh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Amy Lee
Amy Lynn Hartzler, máis coñecida como Amy Lee, nada como Amy Lynn Lee o 13 de decembro de 1981 en Riverside (California), é a pianista de formación clásica, cantante mezzosoprano, deseñadora, compositora e cofundadora do grupo estadounidense de rock gótico Evanescence. As súas influencias van desde músicos clásicos como Mozart até artistas modernos como Björk, Depeche Mode, Nirvana,Tori Amos, Danny Elfman e Plumb .No ano 2006 foi incluída no posto 69 entre os 1 000 mellores vocalistas de metai de todos os tempos pola revista Hit Parade, e o mesmo ano a súa banda foi elixida como a mellor do metal de 2006 por Rolling Stone.
Biografía
Amy Lynn Lee naceu o 13 de decembro de 1981 en Riverside, California nos Estados Unidos. Filla de John Lee, un DJ e unha personalidade da TV, e Sara Cargill. A familia de Amy é cristiá e ten un irmán, Robbie e dúas irmás, Carrie e Lori. Cando tiña 6 anos morreu a súa irmá máis nova Bonnie con 3 anos, dunha "enfermidade descoñecida"; segundo ela "aínda agora, os médicos non saben o que pasou" Informouse que as cancións "Even in death" do álbum Origin e "Hello" do álbum Fallen foron escritas en homenaxe á irmá falecida, así como a canción "Like You" de The Open Door. Amy Lee recibiu clases de piano durante nove anos. A súa familia mudouse a varios lugares, incluíndo Florida e Illinois, e finalmente instaláronse en Little Rock, Arkansas, onde nace Evanescence. Foi a Middle Tennessee State University para estudar teoría e composición e despois deixouno para centrarse en Evanescence.
Nunha entrevista Lee dixo que as primeiras cancións que lembra ter escrito foron «Eternity of the Remorse» e «A Single Tear». Escribiu a primeira cando tiña once anos e quería ser unha compositora clásica e a segunda foi para unha sesión cando cursaba oitavo grao.
Amy casou o 6 de maio do 2007 cun terapeuta de 29 anos chamado Josh Hartzler. A cerimonia foi na casa dela e a lúa de mel foi nas Bahamas. Ela escribiulle ao seu esposo, cando aínda non estaban casados, as cancións "Bring Me To Live" (do CD de Fallen) e "Good Enough" (do CD de The Open Door).
Evanescence
En 1998, fundou o grupo Evanescence xunto ao guitarrista Ben Moody. Ámbolos dous coñecéronse nun campamento relixioso, mentres ela tocaba "I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)" de Meat Loaf ao piano. En menos dun mes, comezaron a realizar presentacións acústicas en tendas de libros e cafeterías. Tempo despois gravaron dous EPs: Evanescence EP (decembro de 1998) e Sound Asleep (agosto de 1999).
No 2000, Evanescence gravou Origin, demo que contén tres cancións do seu álbum de estrea posterior, Fallen, escritas por Amy e Moody: "Whisper", "Imaginary" e "My Immortal". A pesar de que "Whisper" e "Imaginary" tiveron moitas modificacións antes de seren incluídas en Fallen, "My Immortal" non foi reversionada. Unha versión de "My Immortal" coa banda completa estivo dispoñible para ser descargada da web oficial da banda por aqueles que compraran unha copia orixinal de Fallen, polo que era necesario descargar un programa verificador. Dita versión está incluída en copias máis recentes de Fallen, como a brasileira e a arxentina.
O 22 de outubro de 2003, o guitarrista deixou a banda debido a "diferenzas creativas". Nunha entrevista varios meses despois, Amy dixo: "Foi unha situación incómoda para todos. Todos estabamos moi infelices, era hora de cambiar". Tamén declarou: "Finalmente somos unha verdadeira banda, non só Ben e eu e algúns outros postos xuntos". Terry Balsamo, ex-integrante de Cold, substituíu a Ben Moody como guitarrista e compositor.
Desde 2005, Amy xunto a Terry Balsamo comezaron a traballar nun novo material para The Open Door, que foi lanzado o 3 de outubro de 2006.
Colaborou creando unha versión titulada "Sally's Song" (en galego, "A canción de Sally") para "Nightmare Revisited", unha colección de versións realizadas por bandas e artistas da actual escena musical.
En agosto de 2011, Evanescence comezou a promocionar en varios espectáculos o seu primeiro sinxelo do álbum homónimo What You Want, tales como Jay Leno Show ou MTV News entre outros. O 20 de agosto de 2011, Evanescence presentouse no MG Rock Festival do Canadá, logo en setembro comezou a xira estadounidense en cidades como Nashville (Tennessee) e no estado de Texas. Máis tarde iniciouse o Evanescence Tour, visitando o Rock In Río, no Brasil; así como diversas cidades estadounidenses como Los Ángeles e países como Porto Rico ou Grecia, entre outros. Con Evanescence actuou no concerto do Premio Nobel da Paz o 11 de decembro de 2011, onde interpretaron "Lost in Paradise" e "Bring Me to Life",​ antes de comezar a nova xira en América do Norte. Viaxaron a Asia a finais do ano 2011 e principios do 2012 e despois abríronse paso por Europa e Oriente Medio no resto do ano 2012. Tamén participaron no tour Carnival Of Madness que durou desde mediados de xullo até o 2 de setembro dese ano.
No mes de outubro de 2013, Wind-up Records vendeu parte do seu catálogo de artistas, entre eles Evanescence e as súas gravacións orixinais a Bicycle Music Company. A empresa irmá de Concord Music Group comercializou o catálogo. ​ O 3 de xaneiro de 2014, sóubose que Amy Lee presentara unha demanda contra a discográfica Wind-up Records, en busca dunha recadación económica de 1,5 millóns de dólares en regalías non pagadas que se debían á banda. ​ En marzo de 2014, a través da súa conta de Twitter, Lee anunciou que ela e Evanescence terían o seu propio selo discográfico e serían artistas independentes.
O 7 de agosto de 2015, a banda anuncia a marcha do guitarrista Terry Balsamo, así como a chegada de Jen Majura, baixo da banda alemá Equilibrium.
22 de agosto de 2016, durante unha entrevista realizada pola revista estadounidense Rolling Stone, Amy Lee anunciou que Evanescence levaría a cabo unha xira polo país, facendo un percorrido dos grandes éxitos da banda.
No ano 2016 comezou o Fall Tour (composto por 16 datas), pasando por varios estados estadounidenses, como Texas, Oklahoma, Los Ángeles, Alabama, Carolina do Norte, Carolina do Sur, Maryland, Nova Jersey e Nova York (finalizando o tour 0 23 de novembro, en Huntington. O 13 de setembro de 2016, Evanescence anunciara na súa web a saída á venda dunha caixa cun vinilo titulado The Ultimate Collection incluíndo unha nova versión de "Even in Death", unha canción que aparecera por primeira vez en Origin. ​​ O set lanzouse o 9 de decembro de 2016​, mais debido a un atraso por parte do fabricante dos vinilos, tivo que ser aprazada até xaneiro de 2017. A cambio, para compensar o erro, Amy Lee publicou na web da banda que asinaría un póster exclusivo para cada persoa que estivese nos primeiros 400 pre-pedidos e que estes serían de entrega inmediata.
Evanescence anunciou a finais de 2016 a volta do grupo por Suramérica que iniciarían en 2017 no Brasil (Brasilia e São Paulo), Arxentina; a súa presentación en Chile no estadio Movistar e a actuación por primeira vez en Ecuador.​ Por último, a mediados do mes de marzo, revelouse a súa participación no Festival «Vivo X El Rock 9», no Perú, encabezando o evento xunto a outros artistas recoñecidos como Korn, Molotov, Vanilla Ice, entre outros, o día 29 de abril. Tamén fixeron unha xira por Europa, con 18 concertos percorrendo diferentes países como Suíza, Reino Unido, Bélxica, Polonia, Alemaña etc., chegando a tocar dous concertos en Rusia, o día 23 (San Petersburgo) e o 24 de xuño (Moscova).
A finalidade destes Tours foi a recadación de fondos para o desenvolvemento dun novo material discográfico. Durante a xira suramericana, Amy Lee foi presentando datos sobre o tema, revelando que ademais dun cuarto álbum tradicional, estrearán previamente un proxecto que promete ser "totalmente innovador e diferente".
Synthesis foi o cuarto álbum de estudio da banda, lanzado o 10 de novembro de 2017 por BMG Rights Management.​ O álbum inclúe versións de cancións de traballos anteriores con arranxos orquestrais e elementos de música electrónica, ademais de dúas novas cancións. David Campbell foi o responsable do arranxo xunto con Amy Lee e o produtor William B. Hun.t (sen relación co batería da banda, Will Hunt). Co fin de promocionar o novo material, Evanescence embarcouse no Synthesis Tour, inaugurado o 14 de outubro de 2017 nas Vegas e visitando varias cidades dos Estados Unidos e o Canadá até decembro.
Carreira solista
Durante unha entrevista coa revista Spin en outubro de 2008, Lee dixo que estaba escribindo novas cancións. Mencionou as súas influencias da música folk e celta que xunto cos escritos dese momento facíana regresar ás súas raíces máis vellas. A súa razón para iniciar este novo camiño foi demostrar que era máis que un "cabalo que só sabe facer un truco". Noutra entrevista para The Gaulent, nas mesmas datas, afirmou que non sabía se comezaría unha carreira en solitario, por estar nun punto de "non saber o que pasará". Tamén dixo que Eanescence seguía traballando como unha banda, aínda que a xira resultaba monótona. Seguiría escribindo cancións, sen precisar o seu propósito.
O terceiro álbum foi lanzado en 2011 co nome da banda Evanescence, mais dous anos despois, o 6 de agosto de 2014, Amy Lee anuncia o seu primeiro disco en solitaro Aftermat. Este álbum sería a banda sonora da película War Story, lanzado o 25 de agosto dese ano.
O 30 de setembro, Amy Lee publicou o disco de música infantil Dream Too Much, que chamaría moito a atención da crítica e seguidores, xa que representou un gran xiro na súa carreira. Lee explicou que o disco é un proxecto dedicado ao seu fillo Jack Lion e no que estivo involucrada a súa familia.
Outros proxectos
No ano 2000 Lee foi vocalista convidada en dúas das cancións do ex-teclista de Evanescence David Hodges "Breathe" (The Summit Church: Summit Worship) e a inédita "Fall Into You". Tamén realizou os coros de Missing You", unha canción de "Big Desmal" do seu álbum debut Believe e cantou os coros noutras dúas cancións do grupo The Damning Well, aínda que a súa voz foi retirada da versión finai debido a problemas co selo discográfico. Colaborou con Shaun Morgan na canción "Broken" do álbum Seether Disclaimer II, que formou parte da banda sonora do filme de 2004 The Punisher.
Amy tamén estivo a traballar na composición da música para a película As Crónicas de Narnia: o león, a bruxa e o armario, pero foi rexeitado por ser "moi escuro e épico". Con todo, os produtores de "Narnia" afirmaron que nunca lle pediron que compuxese música para a película e que non se previra incluír música de Evanescence na banda sonora. Especulábase que o material para Narnia fora usado en varias das cancións de The Open Door, pero Amy afirmou que isto non era certo, excepto pola introdución da última canción do álbum, "Good Enough".
Lee converteuse en presidenta de Out of the Shadows en 2006. Esta organización estadounidense é unha fundación internacional co obxectivo de educar sobre a epilepsia, enfermidade que tiña diagnosticada o seu irmán máis novo, Robby. Tamén fixo unha breve aparición nun vídeo musical de Johny Cash God's Gonna Cut You Down, a finais dese ano. Permitíuselle escoller o que faría no vídeo e Lee aparece deixando flores nunha tumba. A escena gravouse na Igrexa da Trindade en Manhattan, levando un abrigo de veludo negro que fora de Tim Burton.
En febreiro de 2008 a National Music Publishers' a Association otorgou a Lee o 2008 Songwriter Icon Award, que recoñece a compositores destacados polos seus logros persoais. No mes de setembro Walt Disney Records lanzou Nightmare Revisited, no que Lee cantou unha versión de "Sally's Song". Este álbum contén novo material e versións das cancións da banda sonora de The Nightmare Before Christmas. Lee fixo interpretacións en vivo de "Sally's Song" durante a estrea deThe Nightmare Before Christmas en Hollywood, California o 17 de outubro e o día 13 en The Tonight Show.
Voz
Amy Lee posúe un tipo de voz que engloba no rango de mezzosoprano lírica. A súa voz identificouse pola súa potencia, constatada en cancións como "Lithium", "Weight of The World", "Going Under" e "Imaginary". A súa voz é unha das mellores e máis representativas do seu xénero musical. Nota máis longa (duración alcanzada): 8 tempos / negra = 72 (13 segundos) que foi en "Hello".
Rexistro vocal: 4.5 oitavas. Nota máis alta: E6. Nota máis baixa: E3. Cabe destacar que Amy posúe varias calidades vocais; como a voz a distono e un vibrato virtuosista, que se pode escoitar en cancións como "Breathe Non More", entre outras. Malia que a súa tesitura natural é de mezzosoprano-lírica tamén abarca o rexistro de contralto e de soprano lírica-dramática logrando fonar con facilidade até un re#6. Ademais outra das súas calidades é cantar en tesituras sumamente agudas como soprano-lixeira, o cal se pode escoitar nas súas primeiras cancións con Evanescence. Cando comezou a cantar, Amy posuía un timbre máis escuro e próximo ao dunha contralto; con todo, co tempo o seu rexistro creceu até lograr a amplitude vocal que a caracteriza.
Imaxe
Amy Lee adoita vestir dun modo vitoriano marcado polo seu uso de maquillaxe e gusto pola roupa de devandito estilo. Lee tamén deseñou varias das súas pezas, incluíndo as que usou no vídeo musical de "Going Under", o seu vestido para os premios Grammy de 2004 e o que usa para a portada de The Open Door. Logo de deseñalos, escolleu o deseñador xaponés H. Naoto para confeccionalos. Nos concertos, Amy usa frecuentemente corsés, mallas, saias e botas até os xeonllos.
Amy declarou en varias ocasións que nunca mostrará o seu corpo ou fará algún truco publicitario para chamar a atención. De feito, no vídeo musical "Everybody's Fool", mófase de tales artistas implicando que as celebridades que usan o sexo para atraer ao público son "mentiras" (o tema principal de devandito vídeo musical). Moitos fans apóiana por rexeitar imitar a outras celebridades que usan a "atracción sexual" na súa música.
No 2006, a revista Blender listou a cantante como unha das mulleres máis belas do rock xunto a outras como Joan Jett, Courtney Love e Maja Ivarsson.Tamén a revista Kerrang! listouna como a muller máis sexy do rock. Foi noiva de Shaun Morgan da banda de post-grunge Seether. Esta relación terminou en moi malos termos, levando a Amy a escribir "Call Me When You're Sober".
O Castro de Cheda de Abaixo
O Castro de Cheda de Abaixo é un castro situado en Cedeira.
Amy Lee
Solista
Colaboracións e relacionados
O Castro de Cheda de Abaixo
A forma e tamaño do castro é descoñecida.
Epigrama
miniatura|[[Clásicos en Galego 16. Marcial: Epigramas I.]] Subxénero da lírica consistente nunha censura breve e mordaz que condensa enxeñosamente unha burla.
Etimoloxicamente vén do grego epigrama (inscrición nunha tumba, monumento ou estatua) de aí deriva unha das características: a súa extrema brevidade. Orixinariamente a temática limitábase á exaltación dunha persoa, acontecemento etc; posteriormente, amplíase ós máis variados temas prevalecendo persoas e circunstancias con final enxeñosa, crítica ou satírica. A ironía e o desenfado, o afán de elocuencia e a brillantez caracterizan a este produto lírico de intención crítica ou sincera admiración.
Gustavo Munúa
Gustavo Adolfo Munúa Vera, nado en Montevideo o 27 de xaneiro de 1978, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol uruguaio. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección uruguaia. Actualmente adestra o FC Cartagena.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira no ano 1997 en Nacional, club no que gañou a Primeira División do Uruguai de 1998, 2000, 2001 e 2002. Ademais, Munúa é o meta que posúe o récord de portería invicta en Nacional: 963 minutos.
En xuño de 2009 firmou por un ano co Málaga CF, club ao que chegou coa carta de liberdade ao non renovar co Deportivo.
O 6 de agosto de 2010 confirmouse a súa fichaxe polo Levante UD para a tempada 2010–11.
Adestrador
O 7 de novembro de 2017 anunciouse a súa contratación polo Deportivo Fabril, até o remate da tempada 2017–18, en substitución de Cristóbal Parralo (e a interinidade de Rubén Coméndez). O 28 de maio de 2018 o club anunciou que o adestrador uruguaio non continuaría á fronte do filial.
Gran Premio de Australia de 1986
O Gran Premio de Australia de 1986 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 26 de outubro de 1986 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. Foi a 51º carreira na historia combinada do Gran Premio de Australia, que remontase ás 100 Miles Road Race de 1928 e a primeira que se celebrou nas rúas de Adelaida nunha presentación deseñada especificamente para o debut do Campionato do Mundo en Australia. O Gran Premio de Australia foi a décimo sexta e última carreira da tempada de. A carreira disputouse sobre 82 voltas aos 3´780 quilómetros do circuíto para unha distancia total de carreira de 310 quilómetros.
Mansell logrou a pole position, pero unha mala saída habilitou a seu compañeiro Piquet, a Ayrton Senna e Keke Rosberg para adiantalo e quedar cuarto a finais da primeira volta.
Logo dun par de voltas, o finlandés Keke Rosberg, no seu último Gran Premio, tomou o liderado de Piquet. Con todo, o finlandés retirouse cunha picada na volta 63, devolvendo o liderado de novo a Piquet e deixando a Mansell no terceiro lugar, o que sería suficiente para que o inglés lograra o campionato. Unha volta máis tarde, a carreira de Mansell terminou cando o seu pneumático traseiro esquerdo explotou na recta principal a falta de 19 voltas para o final. O título quedou entón entre Piquet e Prost co francés necesitando terminar por diante do brasileiro para defender con éxito o seu título. Tralos fracasos dos pneumáticos de Rosberg e Mansell, o equipo Williams chamou a Piquet para facer un cambio de pneumáticos por precaución, saíndo 15 segundos atrás. Fixo unha última carga para pechar a brecha de 4,2 segundos, pero Prost levouse a vitoria e gañar o segundo dos seus catro títulos.
Non foi ata o Gran Premio do Brasil de 2007 que houbo de novo tres posibles pilotos aspirantes ao título na última carreira da tempada.
Antecedentes
Os Williams de Mansell e Piquet eran moi superiores en velocidade ao McLaren de Prost. Con todo, a consistencia de Prost permitíralle acumular puntos durante todo o ano, mentres que os Williams loitaran un co outro e os seus xogos erosionaron o que houbera sido unha tempada dominante para o equipo.
Para gañar o campionato Mansell necesitaba a terceira posición ou superior, ou que Prost e Piquet terminaran no segundo lugar ou inferior. Para gañar o campionato Prost ou Piquet, tiñan que gañar a carreira, e que Mansell rematara en cuarta posición ou inferior.
A diferenza do Campionato de Pilotos, o Campionato de Construtores xa se decidira a favor de Williams, xa que tiñan unha vantaxe de 48 puntos sobre McLaren. O lugar de McLaren como subcampión estaba asegurado, con 30 puntos de vantaxe sobre o terceiro clasificado, Lotus.
Resumo da carreira
A perspectiva dunha batalla a tres bandas para o Campionato de pilotos atraeu a unha multitude de 150 mil espectadores, no estreito pero rápido circuíto de Adelaida.
Mansell comezou desde a pole position, pero cedeu o liderado ao Lotus de Ayrton Senna na segunda curva da 1ª volta e caeu detrás de Piquet e Keke Rosberg na mesma volta. Piquet tamén superou a Senna na 1ª volta para tomar o liderado, pero que ía a durar só seis voltas xa que na volta 7, Rosberg púxose por diante de Piquet e comezou a construír unha brecha considerable entre el e o resto dos participantes.
Na 23ª volta Piquet trompeou, aínda que o seu coche non sufriu danos, e continuou a carreira malia perder de novo varias posicións. Prost sufriu unha picada un par de voltas máis tarde e descendeu ao cuarto lugar logo de ter que parar en boxes. Piquet atacou de novo, pasando a Mansell polo segundo lugar na volta 44, Prost quedou entre os dous monoprazas de Williams e, a falta de 25 voltas para o final, os tres aspirantes ao título corrían xuntos nas posicións 2ª, 3ª e 4ª.
A batalla foi polo liderado na volta 63 cando Rosberg sufriu un fallo no pneumático traseiro dereito e retirouse da carreira. Máis tarde Rosberg revelou que de todos os xeitos el nunca gañaría a carreira, a menos de que Prost non lograr terminar ou tivera problemas que non le permitiran competir polo título, prometeralle a Prost e ao equipo que axudaría ao seu compañeiro de equipo no seu intento de gañar dous campionatos consecutivos. Prost púxose terceiro que se converteu en segundo cando Rosberg retirouse, con Piquet agora líder. Mansell só necesitaba un terceiro lugar para gañar o campionato.
Mansell aínda estaba en terceira posición cando, na volta 64, o seu pneumático traseiro esquerdo rebentou a 290 km/h na recta Brabham de alta velocidade cando dobraba ao Ligier de Philippe Alliot, deixando unha choiva de faíscas detrás del e danando gravemente a súa suspensión traseira esquerda. O Williams continuou en inercia ata deterse na zona de escape de final da recta, Mansell pilotou para evitar chocar con nada. Temendo que sucedera o mesmo co segundo coche, Williams chamou a Piquet a boxes e Prost tomou o liderado. Piquet faría un último ataque, pechando a brecha de 15.484 segundos con 2 voltas para o final a apenas 4.205 segundos na meta e Prost logrou tanto a carreira como o campionato do mundo. Prost tiña tan pouco combustible que se detivo a poucos metros máis aló da liña de meta.
Na súa última carreira con Ferrari, Stefan Johansson completou o podio en terceira posición, aínda que cunha volta perdida con Prost e Piquet. Martin Brundle quedou sen combustible mentres cruzaba a meta en cuarto lugar no seu Tyrrell - Renault. O seu compañeiro de equipo Philippe Streiff terminou quinto con 2 voltas perdidas, mentres que Johnny Dumfries terminou sexto no seu Lotus-Renault.
Esta foi a última carreira do motor turbo de Renault, a compañía francesa foi a pioneira na turboalimentación na F1 en, así como a última carreira de Fórmula Un de Renault como fornecedor de motores ata o seu regreso con Williams no Gran Premio do Brasil de 1989. Tamén foi a última carreira de Fórmula Un para o Campión Mundial de Alan Jones e do seu compañeiro de equipo Patrick Tambay, e a última carreira do Equipo Haas Lola, onde pilotaban tanto Jones como Tambay. Tamén foi a última carreira para o piloto de Lotus Johnny Dumfries, Berg Allen de Osella, Huub Rothengatter de Zakspeed e do Campión do Mundo de Keke Rosberg.
Líderes por volta
Nelson Piquet 8 (1–6, 63–64), Keke Rosberg 56 (7–62), Alain Prost 18 (65–82)
The Mighty
The Mighty é un filme estadounidense dirixido por Peter Chelsom que foi estreado en 1998. Está baseado na novela Freak the Mighty de Rodman Philbrick.
Sinopse
Historia de dous rapaces non integrados na sociedade que parten na busca de grandeza e bondade só para descubrir o tesouro máis valioso de todos: a amizade. Todo comeza cando Kevin Dillon e a súa nai trasládanse á veciñanza onde viven Maxvell Kane e os seus avós. Malia os seus trece anos, a aparencia de Max é a dun xigante, con problemas na escola, falto de valor e que non encaixa en ningún modelo social. Pero na súa vida entrará Kevin, un rapaz tolleito, pero máis espelido que calquera outro da cidade.
A Croa de Carracedo
A Croa de Carracedo é un castro situado en Montoxo, Cedeira. Ten forma circular duns 110 metros de diámetro cunha soa liña defensiva e con foxo.
O Pazo, Arnego, Vila de Cruces
O Pazo é un lugar da parroquia de Arnego, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres), o que supón un aumento de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Certeza
A certeza é un coñecemento seguro, claro e evidente das cousas. Tamén se define como a firme adhesión da mente a algo coñecible, sen temor a errar, a persuasión completa de que se está en posesión da verdade. Se entendemos só o aspecto psicolóxico, referirmonos ao estado ou situación do espírito con relación a un xuízo que se considera verdadeiro e exclúe todo temor a equivocarse. O alcance gnoseolóxico do termo é máis amplo.
Xustificación da certeza
É difícil xustificar o termo de certeza debido a que se multiplicaron e diversificaron os campos do saber humano. Por iso hai que aludir a dúas posturas histórias: o escepticismo e o dogmatismo. O escepticismo considera que non hai ningún saber firme, nin se pode encontrar ningunha opinion segura. Mentres que para o dogmatismo a certeza non necesitaría xustificación; xa que as verdades impoñense por si mesmas. Pero o dogmatismo é un realismo inxenuo xa que mantén unha confianza excesiva no poder da razón, así como a admisión dalgunhas verdades indemostrables ou verdades evidentes por si mesmas.
Clases de certeza
Pódense facer múltiples clasificación da certeza. Algúns autores distinguen unha certeza subxectiva dunha obxectiva. Podemos diferenciar varias clases de certeza:
O criterio de certeza
O criterio de certeza debe garantirnos que a firmeza subxectiva da nosa adhesión concorda coa evidencia obxectiva da verdade aceptada. A principal dificultade está en depurar o concepto de obxectividade. Este concepto admite uns grados de obxectividade que permite numerosas matizacións que poden dar á evidencia nas distintas escolas ou tendencias gnoseolóxicas.
Definicións particulares
Para a filosofía escolástica tradicional, é o estado firme da mente que se pega a unha verdade. Mentres que para a filosofía moderna, especialmente para a racionalista é o firme asentimento fundado na evidencia do obxecto.
Descartes
Descartes distingue dous tipos de certeza: A primeira é denominada moral, xa que di que é suficiente para regular as nosas costumes ou tan grande como a daquelas cousas das cales non acostumamos a dubidar, como por exemplo no que concirne a dirección da vida. Esta primeira certeza xorde da convención da vida social e non pode ser obxecto de demostración. O seu campo de aplicación e moi extenso e, ademais, non e fiable se se quere xustificar dunha forma distinta da convención, costume etc.
A outra é polo contrario fiable.
O campo de extensión desta segunda clase de certeza é inmenso: esténdese ao "coñecemento dos corpos do mundo", e a todo o que en relación ten que ver con estes corpos, pode ser demostrado, segundo Descartes polas matemáticas.
Hegel
Hegel di que a certeza debese a actividade reflexiva do suxeito de saber, e que por iso expresa a posesión subxectiva dun saber, que é o resultado da identidade entre o individuo e o xeral. Tal identidade aparece na "na razón que observa" e a "realización da autoconciencia racional por si mesma". O problema da certeza e da verdade disólvese na afirmación da racionalidade do real e no concepto de espírito, que a súa vez recibe unha transparencia completa no saber absoluto. En resumo, idealmente, "a verdade non só é en si completamente igual a certeza, senón que tamén ten a figura da certeza de si mesma ou é no seu ser-alí, "é dicir, para o espírito que a sabe, na forma do saber de si mesmo".
As análises de Hegel e o materialismo dialéctico insisten sobre a transformación constante, indispensable segundo eles para que a certeza, satisfacción do coñecemento subxectivo, tenda indefinidamente cara á verdade, satisfacción do coñecemento obxectivo.
Lagneau
Lagneau di que a certeza é a disposición intelectual de quen se adhire firmemente o que considera verdadeiro.
Amplexo
miniatura|340x340px|Amplexo no sapo común europeo ([[Sapo común|Bufo bufo).]]
Dopaxe
300px|miniatura|O ciclista [[USA|estadounidense Floyd Landis foi descalificado do Tour de Francia 2006 por dar positivo en testosterona nun contro antidopaxe levado a termo ao final da décimo sétima etapa do Tour. Esta descualificación tivo como consecuencia a proclamación coma campión do Tour de Francia ao galego Óscar Pereiro.]] A dopaxe (doping, en inglés) é o termo empregado polo xeral para definir o uso de substancias ou métodos para mellorar o rendemento físico no contexto do desenvolvemento da actividade deportiva. O emprego de axentes dopantes adoita estar prohíbido. O Código Mundial Antidopaxe, redactado pola Axencia Mundial Antidopaxe (AMA, ou WADA en inglés) foi redactado en 2003, con posteriores modificacións en 2009 e 2014, onde se establecía a definición de dopaxe coma calquera infracción da normativa antidopaxe descrita en dito código. Desde o 1 de xaneiro de 2015 comezou a estar vixente o Código Mundial 2015, que introduciu importantes modificacións respecto das anteriores versións.
Amplexo
O amplexo, do latín amplexus, abrazo, aperta, denomínase en bioloxía a un tipo de comportamento reprodutor que se dá fundamentalmente nos anfibios anuros, e que consiste en que o macho sobe ao dorso da femia, dándolle unha aperta, e mantense agarrado a ela ata que esta pon os ovos, momento en que o macho os fertiliza.
Papo
miniatura|dereita|Papo de [[Cirsium arvense.]]
Papo é un apéndice de pelos simples ou filamentos plumosos que coroa o froito de moitas plantas compostas e que lle serve para ser transportado. É unha estrutura que se atopa nas flores e froitos de moitas especies da familia Asteraceae, coma o tarrelo ou mexacán. Trátase dunha modificación do cáliz, onde os sépalos se presentan extremadamente ramificados en filamentos, ás veces pinnados. Eses filamentos teñen un papel moi importante na dispersión dos froitos, podendo asumir diferentes papeis, dependendo da especie: poden tornarse leves, facendo que os froitos flutúen ao vento, poden tamén tornarse ríxidos e curvos para prendérense aos pelos dalgún animal, entre outras variacións máis ou menos específicas.
Amplexo
O amplexo culmina necesariamente na auga, mesmo naquelas especies, coma o sapo común europeo (Bufo bufo), cuxa vida adulta transcorre no medio terrestre.
Segundo as especies, o amplexo pode durar desde uns poucos minutos até varios días.
Dopaxe
O uso de substancias ten a súa orixe hai séculos, desde o momento en que se creou o concepto de deporte.
Etimoloxía
O termo dopaxe é un anglicismo que provén do inglés doping, que probábelmente deriva da palabra dope. Segundo o Dicionario Oxford, comezaría a utilizarse nos inicios do século XIX co sentido de 'líquido espeso, denso'. Este termo inglés procedería do holandés doop 'salsa' e este á vez de doopen, co significado de 'mesturado, adulterado'. A primeira vez que se ten documentado o emprego do termo dopaxe no idioma galego é no ano 1996, nunha nova do xornal O Correo Galego: