cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 304 de Trans-Canada Air Lines
Accidente
Os investigadores canadenses atoparon que fallara unha engrenaxe cónica na unidade da bomba de aceite, facendo que a hélice non se lubricase. Isto causou que a hélice se separase do motor, xirando a gran velocidade. Ademais, durante o descenso de emerxencia, os pilotos permitiron que a velocidade do aire do avión aumentase a case o máximo admisible. Isto exerceu unha tensión significativa na hélice que probablemente fixo que fallase en voo. A posibilidade de que a engrenaxe cónica fallase causando a perda da hélice non fora prevista polos enxeñeiros de Vickers, e non había mención ningunha nos manuais de adestramento e operacións.
O accidente obigou aos deseñadores e enxeñeiros de avións a reconsiderar a súa suposición de que un turbohélice sería menos propenso a sufrir a perda de hélice.
Nespereira, Vilaquinte, Carballedo
Nespereira é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 24 habitantes, 11 mulleres e 13 homes.
Toponimia
O topónimo é un fitónimo, a nespereira é a árbore que dá as nésperas, en latín vulgar  e en  latín clásico.
Vida (revista)
Vida foi unha revista editada na Coruña entre 1920 e 1921.
Historia e características
Subtitulada Revista mensual ilustrada, apareceu en xullo de 1920. De periodicidade irregular, estaba dirixida por Jacobo Casal que tamén era o xerente. Tiña un deseño vangardista e de gran calidade, incluíu artigos de literatura, arte, historia, música, viaxes e deportes. Entre os seus colaboradores figuraron Ramón Fernández Mato, Valentín Paz Andrade, Ángel Ferrant, Ángel del Castillo, José Calviño Domínguez, Alfonso Mosquera, Julio Wonenburger, Arturo Taracido, Roberto Nóvoa Santos e Juan González del Valle; foi ilustrada por Barradas, Francisco Miguel, Luís Huici, Núñez Carnicer e Vázquez Díaz. Mantivo a sección fixa "Libros nuevos" na que apareceron referencias a escritores galegos. Publicou a traxedia Os homildes de Leandro Carré Alvarellos. Apareceron cinco números, cesando a súa publicación en setembro de 1921. Algúns autores considérana un precedente de Alfar.
Coslada
miniatura|Coslada.
Coslada é un municipio pertencente á Comunidade de Madrid. Pertence á comarca do Corredor do Henares e a súa proximidade a Madrid fai que se encadre na área de influencia da capital, aínda que Coslada sempre se configurou como unha cidade independente.
En Coslada está situado o Porto Seco da Comunidade de Madrid, o que a converte nun punto estratéxico. A maioría das empresas de transporte de mercancías importantes que operan en España teñen sucursal en Coslada. O outro grande activo económico de Coslada é a súa proximidade co Aeroporto Internacional de Barajas, onde traballa gran parte da súa poboación.
A poboación actual é de 91.906 habitantes (INE 2006) e o seu teito poblacional está cifrado en 130.000 habitantes, o cal probablemente alcanzará trala finalización do barrio do Jarama. Trátase dun municipio cosmopolita onde están censados máis de 15.000 estranxeiros, os cales supoñen actualmente un 12% da poboación censada.
José Larralde
Traxectoria
Ademais de dedicarse á música realizou traballos de albanel, de mecánico, traballador rural, tractorista e soldador, e proseguiu traballando mentres realizaba as súas primeiras gravacións.
Cafrune volveu a Huanguelén ao pouco tempo, xa que tiña que actuar en Girodías, que se atopa a escasos quilómetros dalí. Nesta ocasión invitou a José Larralde para que o acompañara. Cafrune interpretou tres temas e logo presentou a Larralde, quen a partir daquela se fixo dono do escenario, coa anuencia de Cafrune, e cantou varios temas, entre eles "Herencia pa' un hijo gaucho", a cal chegou a oídos dos directivos da compañía discográfica RCA, que ao pouco tempo decidiu contratalo.
No ano 1967, José Larralde gravou o primeiro de vinte e oito discos editados na Arxentina, sen contar reedición e compilados.
Larralde atopou un xeito de facerse coñecer sen grandes promocións e concentracións masivas. Usa a música popular de raíz folclórica cantando contra todo tipo do que el considera inxustizas e desigualdades.
Chicago Sun-Times
O Chicago Sun-Times é un xornal estadounidense publicado na cidade de Chicago, Illinois. É a publicación insignia do grupo Sun-Times Media Group. É o xornal que foi publicado continuamente por máis tempo na cidade. Comezou en 1844 como o Chicago Evening Journal (que foi o primeiro en publicar o murmurio, que agora se cre falso, de que unha vaca propiedade de Catherine O'Leary foi responsable do grande incendio de Chicago de 1871). O Evening Journal, cuxo edificio no lado sur da canle non sufriu danos, cedeulle un espazo ó Chicago Tribune temporalmente mentres era reconstruído. En 1929, o xornal foi reinaugurado como o Chicago Daily Illustrated Times.miniatura|220px|Sede de Chicago Sun-Times.|alt=|esquerdaO xornal moderno xurdiu da fusión en 1948 do Chicago Sun, fundado en 1941 por Marshall Field III, e o Chicago Daily Times. O xornal era propiedade de Field Enterprises, controlado pola familia Marshall Field, que adquiriría o Chicago Daily News en 1959 e lanzaría a televisora WFLD en 1966. Cando o Daily News deixou de publicarse en 1978, boa parte do seu persoal, incluíndo o columnista gañador dun Premio Pulitzer Mike Royko, foi recolocado ó Sun-Times. Durante o período Field, o xornal tivo un carácter populista, progresista na liña do Partido Demócrata pero era independente da organización dos demócratas na cidade. Aínda que o seu estilo gráfico era de tabloide urbano, o xornal era de boa calidade xornalística e non dependía de historias de primeira plana sensacionais. Polo xeral publicaron artigos do servizo de cables do Washington Post ou Los Angeles Times.
The Hives
The Hives é unha banda sueca de rock formada na cidade de Fagersta. Chegaron ao grande público coa edición do seu recompilatorio de grandes éxitos Your New Favourite Band, que contén o seu tema máis coñecido, "Hate to Say I Told You So". Un trazo característico da banda son os traxes brancos e negros que usan os seus membros nos directos.
Comezos
A banda afirma que se formou en 1993 (aínda que foi en 1989 cun nome e cun son distinto) baixo a dirección de Randy Fitzsimmons. Fitzsimmons suxeríulles que creasen unha banda de garage rock. Fitzsimmons actúa como o compositor e Svengali do grupo. A banda gravou unha demo titulada Sounds Like Sushi en 1994 e o ano segunte asinaron con Bleeding Heart, un selo sueco de skate punk. Un ano despois editaron o seu EP de estrea, Oh Lord! When? How?, e Almqvist decidiu promocionar a banda á discográfica Burning Heart.
En 1997 The Hives lanzaron o seu álbum de estrea Barely Legal (por un dos primeiros nomes artísticos do guitarrista Vigilante Carlstroem), e comezaron unha xira. O ano seguinte editaría on seu segundo EP A.K.A. I-D-I-O-T.
Veni Vidi Vicious e Your New Favourite Band
No mes de abril do ano 2000 aparecería o seu segundo álbum, titulado Veni Vidi Vicious, editado a través do selo Warner Music Group. A propia banda describiu o disco como "unha luva de veludo con puños americanos, brutal e sofisticado ao mesmo tempo". Do álbum sacáronse os sinxelos "Hate to Say I Told You So", "Main Offender", "Die, All Right!" e "Supply & Demand".
Durante a promoción de Veni Vidi Vicious e Your New Favourite Band The Hives conseguiu un contrato con Universal Music. Este feito levou a unha disputa entre a banda e Burning Heart, que afirmaba que The Hives asinara por un álbum máis no seu acordo.
Tyrannosaurus Hives
Despois dunha extensa xira, a banda regresou a Fagersta para gravar o seu terceiro álbum. O resultado foi Tyrannosaurus Hives, o seu primeiro material novo en catro anos. Este álbum incluía os exitosos sinxelos "Walk Idiot Walk" (que se estreou no número 13 das listas británicas), "Two-Timing Touch and Broken Bones" (que entrou no top 50) e "A Little More for Little You". Os temas "B is for Brutus" e "No Pun Intended" apareceron no videoxogo Gran Turismo 4 e SSX On Tour respectivamente. No ano 2006 a súa canción "Diabolic Scheme" usouse na película de vampiros Frostbiten.
The Black and White Album
The Hives apareceron con ese primeiro sinxelo nun anuncio da marca deportiva Finish Line, e nun anuncio de Nike coa canción "Return The Favour". O seu tema "Try It Again" apareceu nun trailer da película estadounidense Get Him To The Greek. "Tick Tick Boom" sería usado en máis anuncios, incluídos o da tempada 2007 da canle NFL Network, o da serie da CBS Jericho, a serie Burn Notice, e tamén as películas Jumper, MacGruber e Get Smart, e ademais foi a sintonía oficial das Survivor Series 2007.
O 2 de outubro do 2008 Nicholaus Arson puxo unha entrada no diario da páxina da banda dicindo que os membros íanse tomar un descanso despois de que rematase a xira de presentación de The Black and White Album.
O 2 de xullo do 2010, a banda editou un EP titulado Tarred and Feathered, onde versionan os temas "Civilization's Dying" de Zero Boys, "Nasty Secretary" de Joy Rider & Avis Davis e "Early Morning Wake Up Call" de Flash and the Pan.
O Marco de Abaixo, Sendelle, Boimorto
O Marco de Abaixo é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Xunto co Piñeiro de Arriba tiña 34 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 16 eran mulleres.
Outeiro, Vilaquinte, Carballedo
Outeiro é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece este lugar como entidade con poboación, aínda que si figura no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, sitio alto.
Filipo de Macedonia
Filipo foi o nome de varios monarcas macedonios
Cinefantastique
Cinefantastique foi unha revista de cinema de terror, fantasía e ciencia ficción.
Historia
A revista empezou orixinalmente como un fanzine mimeográfico en 1967, despois relanzado como un trimestral en 1970 polo publicador e editor Frederick S. Clarke. Creada como unha publicación crítica e seria do xénero, a revista distinguiuse inmediatamente de competidores como Famous Monsters of Filmland e The Monster Times polo seu papel puído e o uso de fotogramas de filmes para interiores a toda cor. Os artigos e recensións de Cinefantastique enfatizaron un enfoque intelixente, case académico, unha inclinación daquela infrecuente para unha revista tan específica do xénero. Os anuncios eran poucos, e na súa maioría eran anuncios doutros títulos e materiais da editorial. Esta falta de "recheo de páxina" asegurou ó lector unha gran proporción de contido editorial orixinal.
Millaxendo, Taboexa, As Neves
Millaxendo é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Universidade de Aalborg
miniaturadaimagem|Universidade de Aalborg A Universidade de Aalborg é unha universidade danesa localizada na cidade de Aalborg, con campus tamén en Esbjerg e Copenhage, que se fundou en 1974 co nome de Centro Universitario de Aalborg, adoptando o seu actual nome en 1994. É a quinta universidade danesa polo número de estudantes, 18.675 e aproximadamente 3100 empregados
O Marco de Arriba, Sendelle, Boimorto
O Marco de Arriba é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Xunto co Piñeiro de Abaixo tiña 28 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 18 eran homes e 16 eran mulleres.
Ameixola
miniatura| A ameixola (Mactra stultorum, Linnaeus 1758; antes Mactra corallina) é un molusco bivalvo da familia dos Máctridos (Mactridae), da orde Veneroida.
Morfoloxía
Semella unha ameixa de gran tamaño (ata 7 cm de lonxitude), de cuncha fráxil, delicada e equivalva, co umbo lixeiramente desprazado cara adiante. O perfil é triangular, cos ángulos redondeados.
A cuncha é lisa e brillante, con liñas de crecemento concéntricas. É de cor crema ou abrancazada, con tonalidades púrpura e manchas radiais de cor marrón. O periostraco ten cor marrón clara ou agrisada. O interior é branco, marrón e ás veces púrpura.
Hábitat e bioloxía
Distribúese na costa europea do Atlántico, desde o norte de Noruega ata o Senegal, entrando no Mediterráneo e Mar Negro.
Vive en praias abertas de area limpa, na franxa inframareal ata profundidades de 100 metros.
É un molusco comestible pero de peor calidade que a ameixa. Péscase co rastro ou co sacho na baixamar.
Ríos Panisse recolleu os sinónimos seguintes: ameixola de area, ameixola brava, bicudo (por ser algo puntiaguda), rabioso e señorita, e tamén os nomes de cona de monxa (en Ribeira) e crica (en Sardiñeiro, Fisterra), metáforas sexuais non infrecuentes na denominación dos moluscos.
MRNA display
A mRNA display (que se pode traducir por exhibición ou exposición en ARNm) é unha técnica de display utilizada para realizar a evollución de proteínas e péptidos in vitro para crear moléculas que poidan unirse a unha diana desexada. O proceso ten como resultado péptidos ou proteínas traducidas que están asociadas co seu ARNm proxenitor por medio dunha ligazón de puromicina. O complexo únese despois a unha diana inmobilizada nun paso de selección (cromatografía de afinidade). As fusións ARNm-proteína que se unen ben á diana son despois reversotranscritas a ADNc e as súas secuencias amplificadas por medio da reacción en cadea da polimerase. O resultado é unha secuencia de nucleótidos que codifica un péptido con alta afinidade pola molécula de interese.
A puromicina é un análogo do extremo 3' do tirosil-ARNt cunha parte da súa estrutura que imita unha molécula de adenosina, e outra parte que imita unha molécula de tirosina. Comparada co enlace éster clivable do tirosil-ARNt, a puromicina ten un enlace amida non hidrolizable. Como resultado, a puromicina interfire coa tradución, e causa a liberación prematura dos produtos de tradución.
Todos os moldes de ARNm usados na tecnoloxía da ARNm display teñen puromicina no seu extremo 3’. A medida que avanza a tradución, o ribosoma móvese ao longo do ARNm molde, e unha vez que chega ao extremo 3’ do molde, a puromicina fusionada entra no sitio A do ribosoma e é incorporada no péptido nacente. A fusión ARNm-polipéptido libérase despois do ribosoma.
Para sintetizar unha fusión ARNm-polipéptido, a puromicina fusionada non é a única modificación ao ARNm molde. Os oligonucleótidos e outros espazadores necesitan ser recrutados xunto coa puromicina para proporcionar flexibilidade e a lonxitude axeitada para que a puromicina entre no sitio A. Idealmente, o espazador situado entre o extremo 3’ dun ARNm e a puromicina ten que ser flexible e longo dabondo para permitir que a puromicina entre no sitio A despois da tradución do último codón. Isto permite a produción eficiente da fusión ARNm-polipéptido de lonxitude completa e alta calidade. Rihe Liu et al. optimizaron o espazador 3’-puromicina oligonucleótido. Informaron que dA25 en combinación co Spacer 9 (Glen Research), e dAdCdCP no 5’ terminal son os que mellor funcionan para a reacción de fusión. Encontraron que os enlazadores (linkers) de lonxitude maior de 40 nucleótidos e máis curtos de 16 nucleótidos mostraban unha eficiencia moi reducida na formación da fusión. Ademais, cando a secuencia rUrUP estaba presente adxacente á puromicina, a fusión non se formaba eficientemente.
Ademais de proporcionar flexibilidade e lonxitude, a porción poli dA do enlazador (linker) tamén permite unha ulterior purificación da fusión ARNm-polipéptido debido á súa alta afinidade para a resina dT celulosa. As fusión ARNm-polipéptido poden ser seleccionadas sobre dianas de selección inmobilizadas durante varias roldas cun incremento do rigor. Despois de cada rolda de selección, os membros da biblioteca que permanecen unidos á diana inmobilizda son amplificados por PCR e os que non se unen son arrastrados por lavado.
Método
A síntese da biblioteca da mRNA display empeza a partir da síntese da biblioteca de ADN. Unha biblioteca de ADN para calquera proteína ou pequeno péptido de interese pode ser producida pola síntese de fase sólida seguida de amplificación por PCR. Usualmente, todos os membros desta biblioteca de ADN teñen un sitio de transcrición da ARN polimerase de T7 e un sitio de unión ao ribosoma no extremo 5’. A rexión promotora de T7 permite unha transcrición de T7 in vitro a grande escala para transcribir a biblioteca de ADN nunha biblioteca de ARNm, o cal proporciona moldes para a reacción de tradución in vitro posterior. O sitio de unión ao ribosoma na rexión non traducida 5' (5’ UTR) deséñase segundo o sistema de tradución in vitro que se vai usar. Hai dous sistemas de tradución in vitro dispoñibles comercialmente moi utilizados. Un deles é o "E. Coli S30 Extract System" (Promega) que require unha secuencia Shine-Dalgarno no 5’ UTR como sitio de unión ao ribosoma; o outro é o "Red Nova Lysate" (Novagen), que necesita un sitio de unión ao ribosoma ΔTMV.
Unha vez que se xera a biblioteca de ARNm, será purificada por Urea-PAGE e ligada usando a ADN ligase de T4 ao enlazador espazador de ADN que contén puromicina no extremo 3’. Neste paso de ligazón, un fragmento de ARNm é ligado a un ADN monocatenario coa axuda da ADN ligase da T4. Esta non é unha reacción de ligazón estándar de ADN ligase de T4, na que dous fragmentos de ADN bicatenario quedan ligados. Para incrementar o rendemento desta ligazón especial, pode usarse unha "férula" de ADN monocatenario para axudar na reacción de ligazón. O extremo 5’ da férula deséñase para ser complementario ao extremo 3’ e do ARNm, e o 3’ terminal da férula deséñase para que sexa complementario do extremo 5’ do ADN enlazador espazador, que usualmente consta de nucleótidos poli dA.
A biblioteca de ARNm-ADM-puromicina ligada é traducida nos sistemas Red Nova Lysate (Novagen) ou E. Coli S30 Extract System (Promega), orixinando polipéptidos enlazados covalentemente en cis co ARNm codificante. A tradución in vitro pode tamén facerse nun sistema PURE (síntese de proteínas usando elementos recombinantes). O sistema PURE é un sistema de tradución libre de células deE. coli no cal só están presentes os compoñentes da tradución esenciais. Neste sistema algúns compoñentes, como aminoácidos e aminoacil-ARNt sintases (AARSs) poden ser omitidos. En vez diso, poden engadirse ao sistema PURE ARNts acilados quimicamente. Demostrouse que algúns aminoácidos non naturais, como os de ARNt acilado con N-metil-aminoácido poden ser incorporados aos péptidos ou fusións ARNm-polipéptido nun sistema PURE.
Chasco (nome)
O apelido Chasco ou Txasko é un apelido vasco que ten as súas raíces tradicionais en Los Arcos (Reino de Navarra), aínda que teña filiais na propia Navarra (en Viana) e en Áraba (Santa Cruz de Campezo).
Historia e heráldica
É unha liñaxe nobre e ilustre de orixe vasco-navarra, cuxa casa máis antiga estaba localizada na cidade de Los Arcos, do partido xudicial de Estella. Conforme con isto, os descendentes trasladáronse aos pobos próximos de Názar, Piedramillera, Torralba del Río, Zúñiga e Esprontzeda. Ao longo da historia, os membros da familia demostraron repetidamente a súa nobreza. Hoxe, en Los Arcos, o pazo familiar do século XIV está enfeitado cunha torre e escudo de armas familiar e situado diante da praza principal e a catedral. Nesta mesma cidade, esta liñaxe estaba emparentada con outras familias nobres, como a de Alba. Ademais, Juan Chasco, de Los Arcos, asistía sempre ás xuntanzas que o estado nobre realizaba no claustro parroquial e foi a autoridade da cidade, como testemuñan moitos notarios.
miniatura|Escudos do nome familiar Chasco.
MRNA display
Método
Despois da tradución, as porcións de ARNm monocatenario das fusións serán convertidos en heterodúplex de ARN/ADN por unha reversotranscriptase para eliminar calquera estrutura secundaria de ARN non desexada, e facer máis estable a porción do ácdo nucleico da fusión. Este paso é unha reacción de transcrición inversa. Por exemplo, pode facerse usando Superscript II (GIBCO-BRL) seguindo o protocolo do fabricante.
Chasco (nome)
Historia e heráldica
O apelido data de 1307, pero non se obtiveron rexistros de fidalguía ata 1798, nos que consta o escudo de armas que aparece na casa de Los Arcos. A súa heráldica consiste nun piñeiro, un león andante, atravesado ao pé do tronco da árbore, e a cada lado da árbore un castelo. Segundo Vicente de Cadenas e Vicente, hai outro escudo: fondo azul con chave de prata, colocada coma un pau, e acompañada á súa esquerda por un cadeado dourado.
Etimoloxía
Segundo Euskaltzaindia a súa grafía actual para os vascófonos debería adoptar o tx e o k do euskara actual, substituíndo Chasco por Txasko. A orixe e a etimoloxía da liñaxe "(De) Chasco" ou "Txasko" non foron estudadas por moitos historiadores, polo que hai poucos libros que falen do apelido como tal. Entre os estudosos deste apelido atopamos o erudito Don Alfredo Basan. A continuación móstranse algúns dos traballos que analizan o apelido nese aspecto:
MRNA display
Método
As fusións ARNm/ADN-polipéptido poden ser seleccionadas sobre dianas de selección inmobilizadas durante varias roldas. Podería haber un fondo relativamente alto nas primeiras roldas de selección, e isto pode ser minimizado incrementando o rigor da selección, como axustar a concentración de sales, cantidade de deterxente, e a temperatura durante o período de unión diana/fusión. Despois da selección de unión, estes membros da biblioteca que permanecen unidos á diana inmobiliada son amplificados por PCR. O paso de amplificación por PCR enriquece a poboación da biblioteca de ARNm display que ten maior afinidadde pola diana inmobilizada. Pode facerse tamén unha PCR tendente ao erro entre cada rolda de selección para incrementar máis a diversidade dunha biblioteca de mRNA display e reducir o fondo na selección.
Chasco (nome)
Etimoloxía
Chasco : Etxazko (de "casa", en éuscaro etxe) ou Sasko (de "xesta", en éuscaro sasi).
Txasko : xesteira (unha terra chea de xestas).
Os dous autores derivan a etimoloxía do apelido de xesta. Porén, non se atopou ningunha evidencia significativa ata o momento.
miniatura|Distribución do apelido de Txasko ou Chasco na Península Ibérica.
MRNA display
Vantaxes
Aínda que hai moitas outras tecnoloxías de disply molecular, como a phage display, a bacterial display, a yeast display e a ribosome display, a tecnoloxía da mRNA display ten moitas vantaxes sobre as demais. As tres primeiras bibliotecas de display biolóxica listadas teñen polipéptidos ou proteínas expresadas na superficie do microorganismo respectivo e a información codificante que a acompaña para cada polipéptido ou proteína é recuperable do xenoma do microorganismo. Porén, o tamaño da biblioteca para estes tres sistemas de display in vivo está limitado pola eficacia da transformación de cada organismo. Por exemplo, o tamaño da biblioteca para as phage e bacterial displays está limitada a de 1-10 × 109 membros diferentes. O tamaño da biblioteca para a yeast display é aínda máis pequeno. Ademais, estes sistemas de display baseados en células só permiten o exame e enriquecemento de péptidos/proteínas que conteñan aminoácidos naturais. En contraste, a mRNA display e a ribosome display son métodos de selección in vitro. Permiten usar unha biblioteca con ata 1015 membros diferentes. O gran tamaño da biblioteca incrementa a probabilidade de seleccionar secuencias moi raras, e tamén mellora a diversidade das secuencias seleccionadas. Ademais, os métodos de selección in vitro eliminan a presión de selección non desexada, como unha escasa expresión proteica e unha rápida degradación de proteínas, que pode reducir a diversidade das secuencias seleccionadas. Finalmente, os métodos de selección in vitro permiten a aplicación da mutaxénese in vitro e técnicas de recombinación a través do proceso de selección.
Aínda que tanto a ribosome display coma a mRNA display son métodos de selección in vitro, a mRNA display ten algunhas vantaxes sobre a tecnoloxía da ribosome display. A mRNA display utiliza complexos mRNA-polipéptidos covalentes ligados por medio de puromicina; mentres que, a ribosome display utiliza complexos ribosoma-ARNm-polipéptidos non covalentes atascados. Para a ribosome display, o rigor de selección está limitado para manter o ribosoma-ARNm-polipéptido formando un complexo debido a que os complexos ribosoma-ARNm-polipéptido son non covalentes. Isto pode causar dificultades á hora de reducir as unións de fondo que se producen durante o ciclo de selección. Ademais, os polipéptidos baixo selección nun sistema de ribosome display están unidos a un enorme complexo ARNr-proteína, un ribosoma, que ten un peso molecular de máis de 2 000 000 Da. Podería haber certas interaccións impredicibles entre a diana de selección e o ribosoma, e isto pode levar a unha perda de potenciais moléculas que se unen durante o ciclo de selección. En contraste, a enlazador espazador de ADN de puromicina usado na tecnoloxía da mRNA display é moito máis pequeno en comparación cun ribosoma. Este enlazador adoita ter menos posibilidade de interaccionar coa diana de selección inmobilizada. Así, coa tecnoloxía da mRNA display é máis probable que se dean resultados menos nesgados.
Aplicación
En 1997, Roberts e Szostak mostraron que as fusións entre un ARNm sintético e o seu epítopo myc codificado poderían ser enriquecidas a partir dun conxunto de secuencias aleatorias de fusións ARNm-polipéptidos por inmunoprecipitación.
Nove anos máis tarde, Fukuda e colegas elixiron o método da mRNA display para a evolución in vitro de fragmentos de anticorpos Fv de cadea simple (scFv). Seleccionaron seis mutantes diferentes scFv con cinco mutacións de consenso. Porén, a análise cinética destes mutantes mostrou que as súas especificidades de antíxeno permanecían similares ás de tipo silvestre. Porén, demostraron que dous das cinco mutacións de consenso estaban dentro das rexións determinantes de complementariedade (CDR), e concluíron que a mRNA display tiña o potencial de servir para unha evolución artificial rápida de anticorpos de alta afinidade terapéuticos e de diagnóstico optimizando os seus CDR.
Roberts e colaboradores demostraron que oligómeros peptídicos non naturais que constaban de aminoácidos N-substituídos poden ser sintetizados como fusións ARNm-polipéptidos. Os péptidos que conteñen aminoácidos N-substituídos foron asociados cunha boa estabilidade proteolítica e propiedades farmacocinéticas moderadas. Este traballo indica que a tecnoloxía da mRNA display podería servir para seleccionar péptidos con efecto de fármaco para o uso terapéutico resistentes á proteólise.
Targa Florio
miniatura|dereita|[[Alessandro Cagno (1883 - 1971), gañador da primeira Targa Florio en 1906. Na foto a carreira de 1907.]]
A Targa Florio foi unha carreira de resistencia de automóbiles por estrada aberta celebrada no cordal de Sicilia preto de Palermo. Fundada en 1906, era a carreira máis antiga de autos deportivos, das que formaban o Campionato Mundial Sportscar entre 1955 e 1973. Aínda que as primeiras carreiras consistían en todo un percorrido pola illa, a lonxitude da pista nas últimas décadas da carreira limitouse aos 72 km do Circuito Piccolo delle Madonie, que foi usado en 11 ocasións.
Logo de 1973, converteuse nun evento nacional de autos deportivos ata que se interrompeu en 1977 debido a problemas coa seguridade. Desde entón dispútase como unha carreira de rally, e forma parte do Campionato Italiano Rally.
Historia
miniatura|esquerda|Vincenzo Trucco, gañador da Targa Florio de 1908 pilotando un [[Isotta Fraschini.]] dereita|miniatura|[[Vincenzo Lancia pilotando un Fiat 50 hp na Targa Florio de 1908, terminou segundo.]]
A carreira foi creada en 1906 polo multimillonario pioneiro piloto de carreiras e entusiasta dos automóbiles, Vincenzo Florio, que creou a carreira Coppa Florio en Brescia, na Lombardía en 1900.
Unha das competicións máis duras de Europa, a primeira Targa Florio cubría 3 voltas que equivalían a 446 km a través de múltiples curvas pechadas nas traizoeiras estradas de montaña, nas alturas, onde con frecuencia producíanse severos cambios no clima. Alessandro Cagno gañou a carreira inaugural de 1906 en nove horas, cunha media de 50 km/h.
A mediados da década de 1920, a Targa Florio converteuse nunha das carreiras máis importantes de Europa, xa que aínda non existían as 24 Horas de Le Mans nin a Mille Miglia. As carreiras de Gran Premio eran eventos illados, non unha serie como na F1 de hoxe.
As vitorias de Mercedes (aínda non se fusionaran con Benz) na década de 1920 causou unha gran impresión en Alemaña, sobre todo a do alemán Christian Werner en 1924, xa que foi o primeiro gañador non italiano desde 1912. Rudolf Caracciola repetiu unha sorprendente vitoria similar na Mille Miglia un par de anos máis tarde. En 1926, Eliska Junková, un dos grandes pilotos femininos na historia dos Grandes Premios, converteuse na primeira muller en competir na carreira.
En 1953, creouse o Campionato Mundial Sportscar da FIA. A Targa converteuse en parte da mesma en 1955, cando Mercedes tiña que lograr as dúas primeiras posición co Mercedes-Benz 300 SLR co fin de vencer a Ferrari polo título. No participaron nos dous primeiros dos 6 eventos, Buenos Aires e as 12 Horas de Sebring, onde puntuaran Ferrari, Jaguar, Maserati e Porsche. Mercedes apareceu e gañou na Mille Miglia, e logo retirouse de Le Mans como sinal de respecto ás vítimas da Traxedia de Le Mans de 1955, pero gañou o Tourist Trophy en Dundrod. Stirling Moss/Peter Collins e Juan Manuel Fangio / Karl Kling terminaron minutos por diante dos mellores Ferrari e aseguraron o título.
Variantes do circuíto
Utilizáronse varias versións da pista. Comezou cunha soa volta ao circuíto de 148 km desde 1906 a 1.911 e 1931. De 1912 a 1914 utilizouse un percorrido polo perímetro de Sicilia, cunha soa volta de 975 km, alargado a 1080 km a partir de 1948 ata 1950. O 148 km do circuíto "Grande" foron acurtados dúas veces, a primeira vez a 108 km, a versión utilizada de 1919 a 1930, e logo á un circuíto de 72 km utilizado de 1932 a 1936 e de 1951 a 1977. A partir de 1951 e ata 1958, a variante longa polo perímetro costeiro da illa utilizouse para un evento separado chamado o Giro di Sicilia (volta a Sicilia).
A saída e a chegada tiñan lugar en Cerda. A volta facíase en sentido anti horario, cara á esquerda, a partir de Caltavuturo e Collesano desde unha altitude de máis de 600 m sobre o nivel do mar, onde os coches aceleraban a partir de Campofelice di Roccella na recta de Buonfornello ao longo da costa, unha recta de máis de 6 km, máis longa que a recta Mulsanne no Circuíto de Sarthe de Le Mans. A versión máis longa do circuíto seguía ao sur a través de Caltavuturo (mentres que a versión máis curta do circuíto de estrada marchaba cara ao leste xusto antes da entrada en Caltavuturo, a través dunha sección montañosa directamente a Collesano) nunha ruta estendida con cambios de altitude, e pasando polas vilas de Castellana e Sottana, virando ao redor das montañas ata a cidade de Castelbuono e reincorporándose á versión máis recente da pista en Collesano. A segunda versión da pista tamén foi ao sur a través de Caltavuturo e tomaba un atallo xusto antes de Castellana a Collesano a través da cidade de Polizzi Generosa. Houbo un circuíto pechado chamado Parque da Favorita usado de 1937 a 1940.
O reto da Targa non tiña precedentes na súa dificultade e a experiencia de condución de calquera das variantes do circuíto era diferente a calquera outro circuíto do mundo agás quizais o de Nürburgring en Alemaña. O orixinal circuíto Grande de 148 km tiña 2.000 curva por volta, o medio de 108 km sobre 1300 - 1.400 curvas por volta e o trazado final, o circuíto Piccolo de 72 km tiña unhas 800-900 curvas por volta. Para poñer isto en perspectiva, a maioría dos circuítos permanentes teñen entre 12 e 18 curvas, e o circuíto máis longo construído no mundo, o circuíto de Nurburgring de 21 km, ten preto de 180 curvas. Así que aprender calquera dos trazados da Targa Florio era extremadamente difícil e requiría, como a maioría dos circuítos longos, polo menos 60 voltas para aprender o trazado, e a diferenza de Nurburgring un circuíto permanente especialmente deseñado e pechado, o trazado da Targa tiña que aprenderse co tráfico aberto ao público e unha volta tardaba en facerse ao redor dunha hora, se había pouco ou ningún tráfico.
Velocidades por volta
Como un evento de rally (e o Illa de Man TT), os coches de carreiras saían un por un cada 15 segundos, como punto de partida unha grella completa non era posible nas estreitas e sinuosas estradas.
O circuíto de vía pública utilizado para a Targa era extremadamente desafiante, un tipo moi diferente a calquera outro circuíto e carreira no calendario deportivo. Todas as variacións de circuítos da Targa tiñan tantas curvas que as voltas rápidas da Targa nunca foron superiores a 128 km/h. Helmut Marko estableceu a marca de volta rápida en 1972 nun Alfa Romeo 33TT3 en 33 min 41 sg. cunha media de 128,253 km/h durante un ataque épico onde rebaixou ata en 2 minutos o tempo de Arturo Merzario e o seu Ferrari 312PB. O máis rápido da historia foi Leo Kinnunen en 1970, rodando no Porsche 908 / 3 a 128,571 km/h ou 33 min 36 segundos..
Debido á lonxitude da pista, os pilotos practicaban a semana anterior á carreira co tráfico aberto, a miúdo cos seus autos de carreira equipados con placas de matrícula. Os pilotos oficiais de Porsche ata visionaban vídeos, unha experiencia noxenta para algúns. a marca de volta rápida para os 146 km do circuíto "Grande" foi de 2 horas 3 minutos 54.8 segundos establecido por Achille Varzi nun Bugatti Type 51 na carreira de 1931 a unha velocidade media de 70.7 km/h. A marca de volta para os 108 quilómetros do circuíto "Medio" foi de 1 hora 21 minutos 21.6 segundos establecido por Varzi nun Alfa Romeo P2 a unha velocidade media de 79,642 km/h na carreira de 1930. A volta máis rápida ao redor da versión curta da volta á illa fíxoa Giovanni "Ernesto" Ceirano nun SCAT na carreira de 1914, completándoa en 16 horas, 51 minutos e 31,6 segundos os días 24-25 de maio de 1914. A finalización máis rápida da versión longa da illa foi para Mario e Franco Bornigia nun Alfa Romeo 8C 2500, terminado en 12 horas, 26 minutos e 33 segundos na carreira de 1950 a unha velocidade media de 86,794 km/h.
Década de 1970, seguridade e desaparición
A finais da década de 1960 e principios da de 1970, coches de carreiras con ata 600 cabalos de forza (450 kW) como o Ferrari 512 S de Nino Vaccarella corrían a través dos pequenos pobos de montaña, mentres que os espectadores estaban sentados ou de pé xusto á beira en ou ata na estrada. Doutra banda, Porsche, non participaba co seu gran Porsche 917, senón co áxil Porsche 908/03 Spyders.
Debido a problemas de seguridade, especialmente Helmut Marko, quen chamouna á carreira "completamente tola", a última Targa Florio como carreira do Campionato do Mundo Sportscar disputouse en 1973, durante este evento fíxose imposible manter o seu status internacional logo dunha serie de 2 horrendos accidentes mortais no evento. Un piloto privado Charles Blyth estrelou o seu Lancia Fulvia HF contra un remolque ao final da recta Buonfornello e morreu, outro piloto italiano estrelouse co seu Alpine-Renault contra un grupo de espectadores, matando a un. Houbo varios outros accidentes durante a práctica para o evento de 1973 no que un total de sete espectadores sufriron feridas. Nese ano, incluso un Porsche 911 gañou aos prototipos como o Ferrari de Jacky Ickx que sufriron accidentes ou outros problemas. Outra razón para a desaparición internacional da Targa foi porque o organismo de goberno internacional do automóbil, a FIA, ordenou instalar muros de seguridade obrigatorios en todos os circuítos nos que se ían a realizar eventos con mandato da FIA; e a lonxitude de 72 quilómetros na vía pública facíano simplemente imposible e totalmente impracticable, sobre todo desde un punto de vista financeiro. A Targa continuou como un evento nacional algúns anos, antes de que un accidente en 1977 no que morreron 2 espectadores e outros 5 quedaron gravemente feridos (incluído o piloto) selou o seu destino. A carreira de 1977 foi tomada pola forza pola policía local e detívose na cuarta volta, tamén outros 2 pilotos sufriron accidentes graves, un deles resultou gravemente ferido, pero sobreviviu.
Aínda que a Targa Florio foi unha carreira tipo rally que disputouse nas estradas da montaña siciliana sen practicamente elementos de seguridade, (con fardos de palla e débiles varandas nalgunhas curvas, estas últimas instaladas polo goberno da illa) só 9 persoas, incluíndo espectadores, morreron no evento nos 71 anos e 61 carreiras da súa historia, utilizando un total de 6 trazados de circuíto. Esta cantidade é relativamente pequena en comparación con outras carreiras en estrada aberta, como a Mille Miglia, onde durante un período de 30 anos e 24 carreiras, 56 persoas perderon a vida e da Carreira Panamericana, onde durante un período de 5 anos e 5 carreiras, 25 persoas morreron. Isto débese probablemente ao feito de que as velocidades nas reviradas estradas da montaña eran menores e a media nunca chegou ata os 128 quilómetros hora incluso nos últimos anos da historia da carreira, a pesar da longa recta no extremo norte da pista.
Legado
Logo de gañar a carreira varias veces, Porsche nomeou a versión convertible do 911 logo da Targa. O nome targa significa placa ou matrícula, ver Targa top.
O Leyland P76 feito en Australia tivo unha versión especial chamado Targa Florio nomeado para conmemorar a vitoria do xornalista-piloto Evan Green nunha etapa especial da London-Sahara-Munich World Cup Rally de 1974 que se celebrou no trazado da Targa Florio.
Gañadores
As carreiras entre 1955 e 1973 formaron parte do Campionato do Mundo, aínda que a carreira de 1957 non foi unha carreira senón unha proba de regularidade, a raiz do accidente da Mille Miglia.
Gañadores por marca
miniatura|200px|[[Porsche 910 2.0 cupé pilotado por Umberto Maglioli e Udo Schütz en 1967.]] miniatura|200px|Alfa Romeo RL Targa Florio miniatura|200px|Ferrari 275 P2 miniatura|200px|1927-Bugatti T35c pilotado por Materassi miniatura|200px|Maserati 26MM pilotado por Luigi Fagioli en 1928
A seguinte lista inclúe todos os fabricantes de automóbiles que alcanzaron un podio. A táboa non inclúe os resultados da edición de 1957, que se celebrou como unha carreira de regularidade.
Miguel Anxo Fernández Lores
Miguel Anxo Fernández Lores, nado en Vilalonga (Sanxenxo) o 7 de xuño de 1954, é un médico e político galego. Desde 1999 é alcalde de Pontevedra, polo Bloque Nacionalista Galego.
Traxectoria
Logo de estudar medicina na Universidade de Santiago de Compostela, fixo as prácticas no Hospital Provincial de Pontevedra. Logo exerceu como médico de cabeceira en Pol e Samos, onde estivo un ano de concelleiro. Finalmente foi trasladado ó Ambulatorio Virxe Peregrina de Pontevedra, onde traballou ata a súa elección como alcalde.
Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro en Pontevedra, como único representante do BNG. O grupo local da formación nacionalista foi ascendendo en número de concelleiros, ata lograr 10 nas eleccións municipais de 1999, o que lle permitiu gobernar en minoría. Converteuse así no primeiro alcalde dunha formación de esquerdas da cidade desde a Segunda República.
Joseph-Maria Piel
Joseph-Maria Piel, quen adoitaba asinar como Joseph M. Piel, nado en Mörchingen (Lorena) o 8 de xuño de 1903 e finado en Tréveris o 28 de maio de 1992, foi un filólogo e lingüista alemán, destacado polos seus estudos romanísticos e especialmente no ámbito galego-portugués, ó que dedicou boa parte dos seus traballos a antroponimia e toponimia.
Miguel Anxo Fernández Lores
Traxectoria
Tralas eleccións municipais de 2003, onde acadaron de novo 10 concelleiros, gobernou en coalición co Partido dos Socialistas de Galicia, acordo renovado tralas eleccións municipais de 2007, se ben só con 7 concelleiros.
Nas eleccións municipais de 2011 conseguiu 11 concelleiros, polo que seguiu gobernando, en coalición cos socialistas.
Joseph-Maria Piel
Traxectoria
Poucos anos despois pasou a Portugal, onde en 1929 era profesor axudante na Universidade de Coímbra. Casou en Lisboa, coa filla dunha familia de comerciantes alemáns alí asentados. En 1938 accedeu a unha cátedra na Facultade de Letras de Coímbra, o que lle permitiu librarse da guerra nos anos seguintes. En 1953, volveu ó seu país natal, no que exerceu a cátedra de Filoloxía Románica na Universidade de Colonia, posto que ostentaría até 1968, data na cal regresou a Lisboa, aínda que alternaba con estadías en Tréveris. En 1978 foi nomeado doutor Honoris Causa pola Universidade de Santiago de Compostela, mais o acto, o 20 de xaneiro de 1980, ficou embazado por incidentes estudantís.
Miguel Anxo Fernández Lores
Traxectoria
Nos comicios locais de 2015, Lores obtivo 12 concelleiros, fronte ós 7 do Partido Popular de Galicia, 3 do PSdeG, 2 da Marea Pontevedra e 1 de Cidadáns, polo que na lexislatura (2015-2019) gobernou en solitario.
Joseph-Maria Piel
Traxectoria
Joseph Piel é considerado como a gran figura da romanística que deu a coñecer o galego como unha lingua independente dentro da Romania. O seu discípulo máis directo cóidase que é o doutor Dieter Kremer, aínda que se pode citar tamén a Walter Metmann e mais o filólogo galego Ramón Lorenzo Vázquez, que coñeceu a Piel sendo lector na Universidade de Colonia entre 1962 e 1968.
Miguel Anxo Fernández Lores
Traxectoria
En xuño de 2022 anunciou a súa intención de recuncar como candidato do BNG a unhas novas eleccións municipais, cun proxecto a 8 o 10 anos porque "o que me motiva non é ver cousas que xa estean en marcha, senón emprender e rematar outras novas". Meses despois, en marzo de 2023 encheu o recinto feiral de Pontevedra con máis de 2000 persoas nunha cea para "celebrar Pontevedra" e continuou a súa campaña presentando a lista coa que competirá por conseguir un novo mandato nas eleccións municipais de 2023.
Vanua Lava
Vanua Lava é a segunda illa máis grande das Illas Banks na provincia de Torba, Vanuatu, logo da un pouco máis grande Gaua. Atópase a uns 120 km ao norte-nordés de Illa Espírito Santo e ao norte de Gaua. Ten unha superficie de 314 km². A súa poboación era de 2.623 en 2009.
Xeografía
A illa mide uns 25 km de norte a sur e 20 km ao leste a oeste. A illa conta con dous portos naturais, Porto Patteson no leste e Vureas Bay (Vurës) no suroeste. Na illa atópase o Monte Suretamate (tamén escrito Sure Ama, Sürétimiat, 921 m), un volcán activo. A última grande erupción foi en 1965. A maior altitude da illa é de 946 m. Ao leste da illa atópanse os illotes de Kwakea e Ravenga. No lado oeste atópase Waterfall Bay.
A capital da provincia de Torba, Sola, está situado no lado leste da illa, no porto Patteson. Hai un aeroporto alí (IATA código SLH), ó que Air Vanuatu voa tres veces á semana. Hai un camiño á illa, pero poucos vehículos.
Historia
Vanua Lava foi avistada por primeira vez polos europeos durante a expedición española de Pedro Fernández de Quirós, desde o 25 ata o 29 de abril de 1606. O nome da illa cartografouse como Portal de Belén.
Fálanse cinco linguas en Vanua Lava: Vurës cuns 2.000 falantes, Beira'a e Mwotlap con 500, e dúas linguas moribundas, Mwesen con 10 falantes e Lemerig con só 2 falantes vivos. Todos estes idiomas pertencen ao grupo de linguas orientais de Vanuatu.
Le feu follet
Le feu follet é un filme franco-italiano de 1963 dirixido por Louis Malle. Está baseado na novela homónima de Pierre Drieu La Rochelle que á súa vez está inspitada na vida de Jacques Rigaut. Está protagonizado por Maurice Ronet, Jeanne Moreau, así como por Alexandra Stewart, Bernard Noel, Lena Skerla, Hubert Deschamps e Yvonne Clech. A banda sonora está composta de música de Erik Satie.
Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade
O Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade (AR ou ARAEPS), coñecido tamén polos medios como o Alto Representante, Mr. PESC ou ministro de Asuntos Exteriores da Unión (segundo a terminoloxía da frustrada Constitución Europea) é o alto funcionario europeo encargado de dirixir e executar toda a política exterior da Unión Europea. A creación deste cargo constitúe unha das principais innovacións institucionais do Tratado de Lisboa, que busca dar lugar a unha maior coherencia, influencia e visibilidade á Unión Europea no escenario internacional e máis peso nas súas relacións con outros países e organismos institucionais.
Na actualidade este cargo está ocupado pola socialista británica Catherine Ashton, que xunto co Consello velará pola unidade, coherencia e eficacia da Unión Europea. É asistida polos servizos da Comisión e do Consello, onde preside a formación de asuntos exteriores.
Lista de Altos Representantes
Lenda:  [<font style="background-color:#FFE8E8">     ] (Partido Socialista Europeo) - [<font style="background-color:#FFFFDD">     ] Independente - [<font style="background-color:#DDEEFF">     ] Partido Popular Europeo
O Piñeiro, Vilaquinte, Carballedo
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non figura este lugar como entidade de poboación, si aparece no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O topónimo é un fitónimo, do latín, a árbore do mesmo nome que dá as piñas, latín.
Revista de Occidente
A Revista de Occidente é unha publicación cultural e científica española editada pola Fundación José Ortega y Gasset, fundada e dirixida por José Ortega y Gasset, de divulgación académica tanto en Europa como en América Latina. O primeiro número publicouse o 27 de xullo de 1923.
Nela escribiron e traducíronse artigos de importantes filósofos contemporáneos como Bertrand Russell e Edmund Husserl e de escritores en lingua castelá como por exemplo Rosa Chacel ou Vicente Huidobro.
Emilio ou Da educación
Emilio ou Da educación é unha das obras literarias máis importantes e destacadas do filósofo Jean-Jacques Rousseau. Ten un gran contido pedagóxico que foi tan criticado como eloxiado logo da súa publicación en 1762. Foi considerado o primeiro tratado sobre filosofía da educación no mundo occidental. A súa aceptación social fixo que hoxe, sexa un punto de referencia en moitos sistemas educativos compartindo a ensinanza en centros escolares. O autor propón unha serie de pautas e principios educativos que parten da propia intuición persoal ante a opresión coa que a sociedade somete aos individuos na súa evolución. Ante iso, escribiu un modelo educativo para os rapaces, baseado na propia natureza, de acordo coas etapas de desenvolvemento infantil, co fin de formar un individuo libre e autónomo, capaz de valerse por si mesmo posteriormente no seu contorno social. Porén, exclúese deste ideal ás mulleres, para as cales a educación debese referir á satisfacción dos homes.