cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Chillon
Período bernés
O 20 de marzo de 1536, un centenar de soldados xinebrinos embarcan en catro navíos de guerra e outros cantos barcos. Os berneses, pola súa banda, chegan o 26 de marzo aos arredores de Lutry, a uns vinte quilómetros de Chillon. Resoan os canonazos e o duque de Savoia, entón a cargo de Chillon, ordena que, se as tropas bernesas aparecen, se torture aos presos de Xenebra mediante garrucha e executalos sen vacilar. Á mañá seguinte, os berneses chegan a Veytaux e os valesanos aproveitan a oportunidade para atacar tamén os savoianos polo sur. Pola súa banda, os barcos xinebrinos rodean o castelo. Atrapados en teaces por unha potente artillería, os dirixentes savoianos establecen negociacións. A gornición escápase durante a noite, perseguida polos xinebrinos, e desembarca en Lugrin, para desaparecer na noite. Os atacantes deciden entón entrar no castelo; rompen as portas e as cadeas e descobren a varios presos nas alxubes, entre eles a Bonivard, debilitado por 6 anos en prisión, pero aínda vivo.
O castelo, parcialmente danado polo lume durante o ataque, é reformado, pero segue sendo moi pouco acolledor. Os berneses non cambian a arquitectura global da fortaleza, pero converten algúns edificios en almacéns, despensas, cociñas e pequenos cuarteis. A súa función administrativa cambia. O baile que o habita ten que ocuparse da rexión de Vevey. En 1627, o castelo fortaleza de Chillon posúe varias pezas de artillería e munición. A partir de 1656 serve de porto principal sobre o lago Lemán para a frota de guerra bernesa.
Esta ocupación bernesa dura ata 1733, data na que o baile trasládase a Vevey por razóns de insalubridade. En 1793, o castelo convértese en hospital para feridos de guerra. Pero a presenza bernesa debilítase progresivamente fronte á vontade do país de Vaud de acceder á independencia.
Período valdense
miniatura|[[Fotocromo de ao redor de 1890 ó 1900.]] O 11 de xaneiro 1798, un grupo de xente de Vevey ocupa o castelo e bota ao baile bernés, que se marcha levándose tapices que aínda poden verse en Berna, visibles hoxe en día, e substitúeo por un puñado de xendarmes e vixilantes. O signo da presenza bernesa segue sendo aínda visible no flanco sur do castelo nun fresco coas cores de Berna e que pode verse desde a beira. A independencia do país de Vaud e a creación da «République Lémanique» declárase oficialmente o 24 de xaneiro de 1798. Logo dun período de incerteza, debido á presenza das tropas francesas ata 1802, o castelo perde finalmente a súa utilidade como fortaleza.
Durante o século XVIII, énchese o foso que bordea o lado leste do castelo. No curso das restauracións posteriores reacondicionase este foso natural. En 1835, a fortaleza convértese en almacén de artillería e sofre algunhas modificacións para facilitar o paso dos canóns. En 1866, o alxube alberga os arquivos e o castelo de Chillon serve como prisión militar. Este uso é de curta duración. En 1887 fúndase unha asociación para restaurar o edificio. Tras ser declarado monumento histórico en 1891 levan a cabo unhas escavacións que en 1896 aluman restos romanos e permiten comprender mellor a historia do castelo.
Turismo
Desde finais do século XVIII, o castelo atrae aos escritores románticos. Desde Jean-Jacques Rousseau a Victor Hugo, pasando por Alexandre Dumas, Gustave Flaubert e Lord Byron, o castelo inspira a poetas de todo o mundo. Victor Hugo dixo: «Chillon é un macizo de torres sobre un macizo de rochas.» Algúns traballos de restauración, inspirados na visión romántica da estética, fixéronse tamén en detrimento da veracidade histórica. En 1900, o arquitecto Albert Naef continuou os traballos de restauración ata chegar ao estado actual do edificio. Refixéronse o interior e os tapices dalgunhas partes, como a gran sala do baile, tamén chamada a «gran cociña bernesa».
En 1939, o castelo recibía xa máis de 100 000 visitantes. A proximidade da cidade de Montreux non é allea a esta moda. O éxito segue crecendo cos anos e o monumento rexistra agora máis de 300 000 visitas ao ano. Grazas ás restauracións, o castelo atópase en excelentes condicións e proporciona unha boa visión da arquitectura feudal.
Hipermutación somática
A hipermutación somática é un mecanismo celular, que lle serve ao sistema inmunitario para adaptarse a novos elementos estraños (por exemplo bacterias). A súa función é diversificar os receptores que usa o sistema inmunitario para recoñecer elementos estraños (antíxenos) e permitir ao sistema inmunitario adaptar a súa resposta ás novas ameazas que se producen ao longo da vida dun organismo. A hipermutación somática consiste nun proceso de mutación programada que afecta especificamente ás rexións variables dos xenes de inmunoglobulina, que codifican os sitios de unión ao antíxeno do anticorpo. A diferenza de moitos outros tipos de mutación, a hipermutación somática afecta só a linfocitos concretos e as súas mutacións non se trasmiten de pais a fillos.
Estase a estudar a posibilidade de que unha hipermutación somática mal dirixida sexa un posible mecanismo do desenvolvemento de linfomas de linfocitos B.
Localizacións
Cando un linfocito B recoñece un antíxeno, recibe estímulos para dividirse. Durante a proliferación, o locus do xene do receptor de células B (BCR) sofre unha taxa extremadamente elevada de mutación, que é polo menos 105-106 veces maior ca a normal no xenoma humano. As mutacións que se producen son principalmente substitucións dunha soa base nitroxenada, con insercións ou delecións ocasionais que se dan nos chamados "puntos quentes" localizados ao longo dos segmentos de ADN que codifican as rexións variables de inmunoglobulina. Os "puntos quentes" son as rexións hipervariables, que corresponden á rexión determinante de complementariedade (CDR), e son os sitios da inmunoglobulina implicados no recoñecemento do antíxeno. A natureza exacta deste fenómeno non se comprende ben, aínda que se pensa que está controlado por un equilibrio entre a tendencia ao erro e a alta fidelidade da reparación.
Esta hipermutación dirixida permite seleccionar linfocitos B que expresan receptores de inmunoglobulina que posúen unha capacidade aumentada de recoñeceren un antíxeno específico alleo.
Mecanismo
miniatura|75px|dereita|Estrutura química da citosina. miniatura|75px|dereita|Estrutura química do uracilo. A evidencia experimental apoia o punto de vista de que o mecanismo da hipermutación somática implica a desaminación da citosina orixinando uracilo no ADN realizada por un encima denominado citidina desaminase inducida por activación ou AID, polas súas siglas en inglés. Un par citosina:guanina muta deste modo directamente a uracilo:guanina desapareados (o uracilo e a guanina non forman ben pontes de hidróxeno). Os residuos de uracilo non se encontran normalmente no ADN e, por tanto, para manter a integridade do xenoma a maior parte desas mutacións deben repararse por encimas reparadores do ADN de alta fidelidade. As bases de uracilo son retiradas polo encima reparador uracilo-ADN glicosilase. Despois, son recrutadas ADN polimerases con tendencia a cometer erros para completar os ocos e crear mutacións.
A síntese deste novo ADN implica a actuación de ADN polimerases proclives ao erro, que frecuentemente introducen mutacións ou ben na posición da mesma citosina desaminada ou nos pares de bases adxacentes. Durante a división dos linfocitos B as rexións variables do ADN son transcritas e traducidas. A introdución de mutacións nas poboacións de linfocitos B en rápida proliferación acaba por producir miles de linfocitos B, que posúen receptores lixeiramente diferentes e varían na súa especificidade polo antíxeno, de maneira que se seleccionan aquelas coas maiores afinidades polo antíxeno para diferenciarse como células plasmáticas produtoras de anticorpos e linfocitos B con memoria, que contribuirán a intensificar a resposta inmunitaria tras unha reinfección.
O proceso de hipermutación tamén utiliza células que poden autoseleccionarse contra os antíxenos das propias células do organismo. O normal é que estas células sexan eliminadas (ver tolerancia inmunolóxica). Os fallos neste proceso de autoselección poderían ser a causa do desenvolvemento de respostas autoinmunes.
Cabo Occidental
miniatura| Cabo Occidental é unha provincia no suroeste de Suráfrica, con capital en Cidade do Cabo. Antes de 1994, a rexión que agora forma a provincia formaba parte da provincia do Cabo e antes da creación da Unión Surafricana en 1910 formaba a Colonia do Cabo.
Óscar á mellor edición de son
O nome do premio variou de Mellores efectos sonoros (Best Sound Effects, 1963–67 e 1975) e Edición de efectos sonoros (Sound Effects Editing, 1977 e 1981–99) a Mellor edición de son (Best Sound Editing, 1979 e 2000-2019).
Enoplometopus
Enoplometopus é un xénero de crustáceos decápodos da suborde dos pleociemados e infraorde dos astacideos, o único da superfamilia dos enoplometopoideos e da súa única familia, a dos enoplometópidos.
Segundo o WoRMS, o xénero comprende 12 especies validamente descritas distribuídas polos arrecifes das rexións de augas cálidas do Indo-Pacífico, do Atlántico tropical e do mar Caribe.
Características
As especies do xénero Enoplometopus encóntranse desde os arrecifes de coral, a profundidades de menos de 1 m, até os arrecifes rochosos, a profundidades superiores aos 300 m.
Os animais integrados neste xénero presentan unha coloración corporal brillante, con riscos, aneis ou manchas. As marcas son tipicamente de coloración avermellada, alaranxada, purpúrea ou branca. Son como lumbrigantes pequenos que, dependendo da especie, non pasan dos 10–13 cm de lonxitude. Animais nocturnos, permanecen agochados durante o día en grutas e fendas, e son de comportamento tímido. As especies poden ser identificadas pola súa coloración e a súa morfoloxía.
Como consecuencia das cores vivas que exhiben, as especies pertencentes a este xénero son populares en acuariofilia, sendo obxecto dun importante comercio. As capturas sen regulación adecuada, combinadas coa destrución dos arrecifes de coral onde habitan, pode constituír unha seria ameaza para algunhas especies. Debido a incerteza sobre o impacto desas potenciais ameazas, a maioría das especies están consideradas como DD (especie con datos insuficientes) pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN); tan só a situación de dúas especies, Enoplometopus antillensis e E. occidentalis, está cualificada como LC (pouco preocupante).
Os crustáceos pertencentes a este xénero distínguense dos lumbrigantes comúns, que pertencen á familia dos nefrópidos, por presentaren  quelas (pinzas) completas só no primeiro par de pereiópodos, cos segundo e terceiro pares de patas apenas subquelados, isto é, co último segmento do membro a pechar por presión contra unha curta proxección do penúltimo segmento. Os lumbrigantes comúns presentan quelas nos primeiros tres pares de pereiópodos. Os machos, ao contrario do que ocorre entre os lumbrigantes, presentan un lóbo extra no segundo pleópodo, que se cre que poida ter algunha función na reprodución. Outra característica distintiva das especies pertencentes ao xénero Enoplometopus é a presenza dun suco cervical pouco profundo, suco que no caso dos lumbrigantes da familia dos nefrópidos é profundo.
Lisina (encima)
As lisinas, tamén chamadas endolisinas ou mureína hidrolases, son encimas hidrolíticos producidos polos virus bacteriófagos para cortar a parede celular do hóspedes durante a etapa final do ciclo lítico da infección viral na bacteria. As lisinas son encimas moi evolucionados que teñen a capacidade de ter como diana específica un dos cinco enlaces do peptidoglicano (mureína), que é o principal compoñente da parede celular bacteriana, o que permite a liberación da proxenie de virións da célula lisada. Estes encimas están empezando a ser utilizados como axentes antibacterianos debido á súa alta efectvidade e especificidade en comparación cos antibióticos, que son susceptibles á resistencia bacteriana.
As lisinas non son sintetizadas por algúns pequenos fagos de ARN e de ADN monocatenario, que no seu lugar producen proteínas de membrana que activan os mecanismos de autólise do hóspede.
Estrutura
As lisinas dos fagos de ADN bicatenario adoitan ter tamaños entre os 25 e os 40 kDa. Unha notable excepción é a endolisina PlyC estreptocócica, que ten 114 kDa. A PlyC non é só a maior e máis potente das lisinas, senón que tamén é estruturalmente única, xa que está composta de dous produtos xénicos distintos, PlyCA e PlyCB, cunha proporción de oito subunidades PlyCB por cada subunidade PlyCA na súa conformación nativa. Todas as demais lisinas son monoméricas e constan de dous dominios separados por unha curta rexión que os une. O dominio N-terminal cataliza a hidrólise do peptidoglicano, mentres que o dominio C-terminal únese ao substrato da parede celular.
Dominio catalítico
O dominio catalítico é responsable da clivaxe (corte) dos enlaces do peptidoglicano. Funcionalmente, poden distinguirse cinco tipos de dominios catalíticos de lisina, que son:
O peptidoglicano é unha molécula formada por azucres que forman un polisacárido, que leva unidos aminoácidos; estes últimos establecen entre eles enlaces cruzados. Os azucres son a N-acetilglicosamina (NAG) e o ácido N-acetilmurámico (NAM). As lisinas do tipo endo-β-N-acetilglicosaminidase clivan os NAGs, mentres que as lisinas N-acetilmuramidases (lisinas similares a lisozima) clivan os NAMs. As lisinas endopeptidases clivan calquera dos enlaces peptídicos entre os aminoácidos. Pola súa parte, as lisinas N-acetilmuramoil-l-alanina amidase (ou simplemente lisinas amidases) hidrolizan os enlaces amida entre os azucres e os residuos de aminoácidos. Finalmente, as recentemente descubertas lisinas do tipo γ-d-glutaminyl-L-lisina endopeptidase clivan o enlace gamma entre a D-glutamina e os residuos do aminoácido L-lisina.
Normalmente, a un só dominio de unión á célula están unidos dous ou máis dominios catalíticos. Isto é o típico en moitas lisinas estafilocócicas e tamén no holoencima PlyC estreptocócico, que contén dous dominios catalíticos. Os dominios catalíticos están moi conservados nas lisinas de fagos da mesma clase.
Evolución
Propúxose que o principal mecanismo de evolución en lisinas de fagos é o intercambio de unidades modulares, un proceso polo cal distintos dominios catalíticos e de unión á célula foron intercambiados ente distintas lisinas, o que tivo como resultado novas combinacións de especificidades cataliticas e de unión a bacterias.
Modo de acción
O dominio catalítico de lisina dixire o peptidoglicano localmente a gran velocidade, o que causa a formación de buratos na parede celular. Como a parede celular de peptidoglicano cos seus enlaces cruzados é o único que impide que as bacterias estouren espontaneamente debido á súa alta presión interna (de 3 a 5 atmosferas), a dixestión encimática feita polas lisinas causa unha irreversible lise hipotónica. Teoricamente, debido ás propiedades catalíticas das lisinas de fagos, un só encima sería dabondo para matar á bacteria hóspede ao clivar o número necesario de enlaces, pero isto aínda non foi probado. Os traballos de Loessner et al suxiren que a clivaxe conséguese normalmente pola acción conxunta de moitas moléculas de lisina nunha rexión local da parede celular do hóspede. A alta afinidade de unión das lisinas ao substrato da parede celular (próximo ao que teñen as IgG polo seu substrato) parece ser a razón pola que se requiren moitas moléculas, xa que cada lisina se une tan fortemente á paree celular que non pode romper enlaces suficientes para provocar a lise por si soa.
Para alcanzar a parede celular, as lisinas de fagos teñen que cruzar a membrana plasmática. Porén, carecen dun péptido sinal que lles permitiría facelo, polo que para resolver este problema, os virus bacteriófagos sintetizan outra proteína chamada holina, que se une á membrana plasmática e produce buratos (e de aí o seu nome, que vén do inglés hole burato), a través dos cales as lisinas poderán alcanzar a matriz de peptidoglicano da parede. A holina prototípica é a proteína S do fago lambda, que axuda á proteína (lisina) R do fago lambda. Todas as holinas incrústanse na membrana plasmática e conteñen polo menos dous dominios helicoidais transmembrana. O proceso de facer estes buratos crese que comeza coa oligomerización da holina nun momento determinado cando a proxenie de virións está xa preparada para ser liberada.
Eficacia
As lisinas de fagos son xeralmente específicas de especies ou subespecies, o que significa que son só efectivas contra aquelas bacterias desde o interior das cales son producidas. Aínda que algunhas lisinas só actúan sobre as paredes celulares de varios filotipos bacterianos, hai tamén algunhas lisinas de amplo espectro. Tamén se coñecen algunhas lisinas termoestables, propiedade que asfai máis axeitadas para o seu uso en biotecnoloxía. En canto ao seu uso como axentes antibacterianos, as lisinas son efectivas exclusivamente contra bacterias grampositivas, xa que as gramnegativas posúen unha membrana externa adicional que impide a dixestión do peptidoglicano.
Resposta inmunitaria
Un dos aspectos máis problemáticos do uso de lisinas de fagos como axentes antimicrobianos é a inmunoxenicidade potencial destes encimas. A diferenza da maioría dos antibióticos, as proteínas son en xeral facilmente recoñecidas polos anticorpos producidos polo sistema inmunitario, o que significa que as lisinas, ao ser proteínas, poderían non ser efectivas para tratar infeccións bacterianas ou mesmo poderían ser perigosas e orixinar unha resposta inmunitaria sistémica ou unha tormenta de citocinas. Non obstante, os datos experimentais obtidos en soro de coello rico inmunoloxicamente indican que o soro hiperinmune fai máis lenta pero non bloquea a actividade da lisina Cpl-1 pneumocócica.
Uso antimicrobiano
As lisinas de fagos foron probadas con éxito en modelos animais para controlar bacterias patóxenas resistentes a antibióticos que se encontran nas mucosas e no sangue. A principal vantaxe das lisinas comparadas cos antibióticos non é só a baixa resistencia bacteriana senón tamén a alta especificidade cara ao patóxeno diana, e a baixa actividade cara á flora bacteriana normal do animal hóspede.
Saíme, Bastavales, Brión
Saíme é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 26 eran mulleres.
O Escalleiro, Maroxo, Arzúa
O Escalleiro é un lugar da parroquia de Maroxo no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 8 eran mulleres.
Block DM 11S86
Block DM 11S86, tamén coñecido como Block DM, é o nome dun foguete soviético e ruso usado como remolcador espacial e etapa superior.
Nuno Fernandes Torneol
Nuno Fernandes Torneol (ou Nuno Fernández Torneol) foi un trobador de orixe descoñecida, do que se pensa que puido ser un cabaleiro ó servizo dun nobre de Castela. Pénsase que este autor se estableceu na corte do rei Afonso X o Sabio no século XIII.
Recoñéceselle a autoría de vinte e dúas composicións, das que trece son cantigas de amor, moi convencionais, oito cantigas de amigo, de estrutura tradicional, e mais unha cantiga de escarnio. Escribía en galego-portugués. Un dos seus textos utilizouse na canción Love Song, arranxada pola banda de rock brasileira Legião Urbana.
Mousende, Conforto, A Pontenova
Labrada é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta cun habitante (unha muller).
Alejandro Barreiro Noya
Alejandro Barreiro Noya, nado en Santiago de Compostela o 4 de xuño de 1874 e finado na Coruña o 22 de novembro de 1948, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou na Coruña e Santiago de Compostela. Iniciou a súa carreira xornalística en La Voz de Galicia, do que foi director de 1914 a 1937. Publicou contos de xénero costumista e versos en galego e castelán. En 1905 foi designado primeiro Secretario da Asociación da Prensa da Coruña, contribuíndo á súa fundación. Colaborou na prensa de España e América e foi correspondente de Diario de la Marina da Habana, do Diario Español de Buenos Aires e dos xornais madrileños El Imparcial, El Liberal, La Tribuna, ABC, e Blanco y Negro; tamén colaborou en La Hoja del Lunes da Coruña.
Ingresou na Real Academia Galega o 12 de marzo de 1936 coa lectura do discurso Bernardo Barreiro de Vázquez Varela y su tiempo, respondido por Fernando Martínez Morás. Foi secretario desta institución desde 1937 a 1942 de forma interina e desde entón até 1948 xa elixido no cargo. Pertenceu tamén á Academia Provincial de Belas Artes da Coruña e á de San Telmo de Málaga. Membro de Honra da American Society of Heraldy.
Dirixía La Voz de Galicia cando tivo lugar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, e ao non dar a noticia de forma triunfal foi multado e apartado temporalmente do posto, ata que foi cesado definitivamente o 11 de agosto de 1937, substituíndoo o falanxista cántabro Maximiano García Venero. A partir de entón quedou como colaborador do xornal, asinando os seus traballos cos pseudónimos de Herculano e Santiago del Burgo.
Recoñecementos
Dende 1968 unha rúa do barrio da Gaiteira, da Coruña, leva o seu nome.
As Seixas, San Fiz de Monfero, Monfero
As Seixas é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
Crise migratoria en Europa
miniatura|Solicitudes de asilo nos estados da [[Unión Europea|UE e da EFTA entre o 1 de xaneiro e o 30 de xuño de 2015 segundo datos do Eurostat.]]
dereita|miniatura|Refuxiados sirios e iraquís nun barco dende Turquía á illa grega de [[Lesbos.]]
A crise migratoria en Europa   ou crise de refuxiados en Europa    que comezou no 2015, é un fenómeno de aumento de refuxiados e migrantes cara a Unión Europea a través do Mar Mediterráneo ou do Sueste de Europa con peticións de asilo. Proceden de áreas como Oriente Medio (Siria, Iraq), África (Eritrea, Nixeria, Somalia, Sudán, Gambia), Sur de Asia (Afganistán, Paquistán, Bangladesh), e os Balcáns (Serbia, Kosovo, Albania). Segundo o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados, en decembro de 2015, as principais nacionalidades do millón de refuxiados que chegaron a Europa dende comezo de ano son sirios (46,7%), afgáns (20,9%) e iraquís (9%). Dos refuxiados e migrantes que chegaron a Europa por mar no 2015, o 58% eran homes, o 17% eran mulleres e o 25% eran nenos. Os conceptos de "crise migratoria" e "crise dos refuxiados" comezaron a empregarse a partir de abril de 2015, despois de que cinco barcos que transportaban dúas mil persoas cara a Europa naufragaran no mar Mediterráneo, cunha estimación de mortos de máis de 1 200 persoas.
Os naufraxios producíronse nun contexto de conflitos e crises de refuxiados en diversos países de Asia e África, o cal incrementou o número total de persoas desprazadas forzosamente en todo o mundo, chegando a finais de 2014 a máis de 60 millóns, o nivel máis alto dende a Segunda Guerra Mundial. No medio dun aumento no número de chegadas por mar a Italia dende Libia en 2014, varios gobernos da Unión Europea rexeitaron financiar a opción italiana de rescate coñecida como Operación Mare Nostrum, que foi substituída pola Operación Tritón de Frontex en novembro de 2014. Nos seis primeiros meses de 2015, Grecia superou a Italia como o primeiro país da Unión Europea en número de chegadas, converténdose, no verán de 2015, no punto de partida do fluxo de refuxiados e migrantes que se desprazaban a través dos países balcánicos cara os países do norte de Europa, principalmente Alemaña e Suecia. Dende abril de 2015, a Unión Europea tivo problemas para facer fronte a esta crise, aumentando o financiamento das operacións da patrulla fronteiriza no Mediterráneo, creando plans para loitar contra o tráfico de persoas, lanzando a Operación Sophia e propoñendo un novo sistema de cotas para reasentar os solicitantes de asilo entre os estados da UE e alixeirar a carga dos países nas fronteiras exteriores da Unión. Algúns países volveron introducir en ocasións os controis fronteirizos dentro do espazo Schengen, e xurdiron desavinzas entre os países que están dispostos a aceptar os solicitantes de asilo e outras persoas que tratan de disuadilos da súa chegada.
Elorrio
Elorrio é un municipio vasco da provincia de Biscaia, pertencente á comarca do Duranguesado. Conta cunha poboación de 7.240 habitantes segundo os datos do INE correspondentes ao ano 2014. A extensión do municipio é de 37,40 km² polo que a densidade poboacional é de 194 hab./km².
Esta vila foi fundada, en 1359 polo infante Tello de Castela, XX Señor de Biscaia e I de Aguilar de Campoo, en terreos do elizate de San Agustín de Etxeberria, que tiña asento e voto nas xuntas de Guendiaga do Meiriñado de Durango. En 1630 a vila de Elorrio anexionou ó elizate de San Agustín de Etxeberria polo que esta saíu do meiriñado e constituír o actual municipio de Elorrio. Elorrio tiña o asento número 13 nas Xuntas de Guernica.
Aínda que o municipio mantén unha apreciable actividade industrial, o seu actual renome radica no seu extraordinario patrimonio monumental, especialmente rico en palacios e casas brasonadas e que subsistiu en gran medida. En tempos recentes, unha lexislación protectora e accións urbanísticas melloraron o aspecto do casco antigo e a conservación de moitos edificios.
Historia
O actual municipio de Elorrio está formado pola vila de Elorrio e o elizate de San Agustín de Etxebarría. A vila se ten data fundacional, a súa fundación realizouna o Señor de Biscaia Tello XX en 1356 e fíxoo en terreos do elizate. Ambas as historias correron paralelas ata o ano 1635 cando o elizate incorpórase na vila. Ata entón a vila de Elorrio tiña asento e voto nas Xuntas de Guernica, o número 13 e o elizate de San Agustín tíñaos nas Xuntas de Guerediaga, por ser pertencente ao Meiriñado de Durango, o número 3, pero a partir da anexión o elizate perde a súa representación e intégrase xunto á vila.
Como en todas os elizates descoñécese a fundación da mesma. A orixe entróncase coa historia da terra chaira de Biscaia. Nos municipios veciños hai restos arqueolóxicos que dan testemuño da ocupación destas terras polos humanos desde tempos anteriores ao neolítico.
LNFA 2016
A LNFA 2016 foi a 22ª edición da Liga Nacional de Fútbol Americano. Contou con 5 equipos participantes na súa máxima categoría, chamada Serie A. O torneo comezou o 24 de xaneiro e rematou o 19 de xuño coa final disputada en Calatayud. Os Badalona Dracs saíron campións gañando ós vixentes campións Valencia Firebats por 41 a 14, acadando o seu sétimo título de liga.
Elorrio
Historia
Na área pertencente ao actual municipio de Elorrio atopáronse varias ronseis funerarios e sepulturas. Algunhas delas concentráronse en Argiñeta, dando lugar á necrópole de Argiñeta con elementos datados no ano 893, xusto nos albores do cristianismo nesta zona. Os ronseis, de orixe anterior aos sarcófagos, son precristianas.
O 11 de febreiro de 1053 fúndase o mosteiro de San Agustín de Etxebarria, que sofre varias modificacións, unha no século XII (románico) e outra no XVI (gótico) que é a que chegou á actualidade.
A fundación da vila en 1356, realízase coa dobre intención de establecer un poder que contrarreste ao dos nobres e o de defender o Señorío dos veciños guipuscoanos. A guerra de Bandos tivo unha das súas principais batallas en Elorrio. Esta batalla, coñecida como a Batalla de Elorrio, produciuse en 1468 e enfrontou ás casas de Ibarra (oñacinos) e os Marzana (gamboínos).
Os séculos XVI, XVII e XVIII compón a idade moderna da vila. A participación no comercio co Novo Mundo moi activamente o que fai que cheguen riquezas importantes á vila que se invisten en edificios notables, este é a orixe da multitude de casas solariegas e palacios (máis de 20 palacios e máis de 69 escudos heráldicos) de que hoxe son testemuña daqueles feitos. Constrúese a igrexa (entre os anos 1459 e 1506) que é a maior de Biscaia, realízanse fontes públicas, cruces de límite relevantes, ricamente labradas. Todo iso reflicte a riqueza que chegaba á vila que nestes tempos incorpora ó elizate.
O século XIX atopa a unha vila enriquecida, cunha sociedade agrícola que se abre á moda dos balnearios, do cal a vila posúe algúns que lle deron certo renome, e cunha certa nobreza que usas a vila para pasar as súas tempadas estivais.
Logo da guerra civil, coa moda balnearia xa pasada, súmase á industrialización do país e da comarca do duranguesado. A localización de diferentes industrias fai subir a súa poboación que se pon preto dos 8000 habitantes nos anos 80 do século XX.
Localización e accesos
Situada no extremo suroroeste do territorio histórico de Biscaia no límite con Guipúscoa e a parte máis occidental da comarca do duranguesado esta situada na parte alta do val do Ibaizabal. Sitúase baixo o monte Udalaitz (1.092 m.) e as súas terras, as do antigo elizate de San Agustín, esténdense polos montes lindeiros cara a Guipúscoa.
A cabeceira comarcal, Durango queda a 9 km e Bilbao, ao capital da provincia a 39 km.
Elorrio limita cos seguintes municipios, ao norte con Bérriz e Zaldívar; ao sur Arrasate (Guipúscoa) e Aramayona (Áraba); ao leste con Elgueta e Vergara (Guipúscoa) e ao oeste con Axpe Achondo e Abadiano.
Comunicacións
As comunicacións están centradas na estrada BI-634 que cruza o municipio e une Durango con Arrasate, esta ruta forma parte do eixo Beasain (Guipúscoa)- Durango. En Durango enlaza coa N 634 e a autoestrada AP-8 que o unen coas capitais de Biscaia e Guipúscoa e en Arrasate coa AP-1 que o une coa de Álava e todo dá a conca do Deva. De Elorrio parten as estradas, BI-2632 cara a Elgueta e Vergara e a BI-3321 cara a Bérriz.
Ata mediados de século XX contou con estación de ferrocarril pero esta foi desmantelada nos anos 60.
Composición
O municipio de Elorrio consta de numerosos barrios rurais. Ademais do núcleo urbano e do pequeno núcleo do antigo elizate de San Agustín, a vila esta conformada polos barrios de; Aldape, Arabio, Aruneta, Berrio, Berriozabaleta, Gasteeta, Gazeta, Iguria, Leániz, Miota, Lekerita, Mendrata, Urkizuaran e Zenita.
Hidrografía
O principal río do municipio é o Zumelegi que nace nas extrivaciones do Udalaitz. Este río en Achondo únese co Arrazola dando lugar, desde ese punto en diante, ao Ibaizábal. Dos montes que rodean o val baixan outros pequenos afluentes que desemboca no río principal, algúns deles son Intxorta, Larrarte, Mendraka...
Orografía
Situado xa ao final do val, parece que as moles calcarias da serra de Anboto quedan afastadas das terras de Elorrio. A non ser por mólea calcaria do Udalaitz que, separada dos seus irmáns, álzase, impoñente cos seus 1.092 metros, sobre o municipio. Rodeando o pobo pequenas elevacións cubertas de vexetación protéxeno. Montes como os Intxorta (797 m.), Memaia (669 m.), Amitar, Santa Mañazar (679 m.) e Erdella (660 m.) acollen aos numerosos núcleos de casaríos, beserris en vasco, que conforman o municipio. En terreos de Elorrio atópase o punto onde se unen as tres provincias que compón a Comunidade Autónoma do País Vasco, este lugar chámase Besaide.
Economía
A economía da vila esta baseada no sector industrial. No entanto a actividade agrícola e sobre todo gandeira ten importancia relevante na economía municipal.
O sector primario, as explotacións rurais, no seu maior parte de pequeno tamaño, complementan, na maioría dos casos, os ingresos principais procedentes da actividade industrial. Hai explotacións gandeiras relevantes dedicadas á carne e produción láctea. A explotación forestal, de piñeiro insigne, é tamén unha actividade importante.
O sector secundario, como xa se dixo, é o máis importante. Hai industrias de transformados metálicos de todo tipo, fundición, ferraxería e máquina ferramenta.
O sector servizos é pequeno para cubrir as necesidades diarias da poboación e influído pola proximidade de Durango e Arrasate onde se acde a realizar compáralas máis especializadas.
Monumentos
O patrimonio monumental é moi extenso. O centro urbano foi declarado Conxunto Histórico-Artístico en 1964. Hai numerosos palacios e casas blasonadas así como multitude de ermidas.
Ademais destas hai outras cruces menores así como un bo número de ermidas e o mosteiro de Santa Ana.
Festas
Na vila celébranse varias festas e cada barrio que a compón realiza a súa en honra ao seu patrón.
Nos barrios celébranse as seguintes festas:
A Cruz de Agrelo, Cereo, Coristanco
A Cruz de Agrelo é un lugar da parroquia de Cereo no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 65 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 27 homes e 38 mulleres.
Maduración da afinidade
En inmunoloxía, a maduración da afinidade é o proceso polo cal as células B producen anticorpos cunha afinidade incrementada para o antíxeno durante o curso dunha resposta inmunitaria. Un hóspede que se expón repetidamente ao mesmo antíxeno producirá anticorpos de cada vez maior afinidade para ese antíxeno. Unha resposta secundaria pode producir anticorpos con afinidades que son varias potencias de 10 maiores ca na resposta primaria. Os principais principios da maduración da afinidade in vivo, que son a mutación e a selección, utilízanse para o enfoque biotecnolóxico in vitro da maduración da afinidade.
Maduración da afinidade in vitro
Igual que no caso natural, a maduración da afinidade in vitro está baseada nos principios da mutación e selección. A maduración da afinidade in vitro utilizouse con éxito para optimizar anticorpos, fragmentos de anticorpos ou outras moléculas peptídicas como as que imitan aos anticorpos (miméticos de anticorpos). As mutacións aleatorias nos CDRs introdúcense por radiación, mutáxenos químicos ou usando a PCR con tendencia a erro (ver PCR). Ademais, pode incrementarse a diversidade xenética pola mestura de cadeas. Dúas ou tres roldas de mutacións e selección utilizando métodos como a phage display xeralmente dan lugar a fragmentos de anticorpos con afinidades no rango baixo nanomolar.
Soigrexa, Bastavales, Brión
Soigrexa é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 112 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 50 eran homes e 62 eran mulleres.
Pacios, Conforto, A Pontenova
Pacios é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Barros
Amais, como apelido pode referirse a:
Annabel Lee
miniatura|Sartain's Union Magazine of Literature and Art, xaneiro, 1850, Filadélfia "Annabel Lee" é o último poema completo composto polo autor estadounidense Edgar Allan Poe.
Como moitos dos poemas de Poe, explora o tema da morte dunha muller fermosa. O narrador, que se apaixonou con Annabel Lee cando eles eran mozos, ten un amor por ela tan forte que mesmo os anxos estaban envexosos. El mantén o seu amor por ela mesmo tras a súa morte. Ten habido un debate sobre quen, se houbo alguén, foi a inspiración para "Annabel Lee". Aínda que moitas mulleres foron suxeridas, a esposa de Poe, Virginia Eliza Clemm Poe é unha das máis posibles. Escrito en 1849, non foi publicado até pouco despois da morte de Poe ese mesmo ano.
Sinopse
O narrador do poema describe o seu amor por Annabel Lee, que comezou hai moitos anos atrás nun "reino xunto ao mar". Aínda que eles fosen novos, o seu amor un polo outro tiña tanta intensidade que os anxos se tornaron envexosos. É por esa razón que o narrador cre que o serafín causou a súa morte. Mesmo entón, o seu amor é tan forte que se estende alén da sepultura e o narrador cre que súas dúas almas aínda están entrelazadas. Cada noite, el soña con Annabel Lee e ve o brillo dos seus ollos nas estrelas. Cada noite el déitase ao lado dela no seu sartego xunto ao mar.
Análise
Como moitos outros poemas de Poe, incluíndo The Raven, Ulalume e Cho One in Paradise, Annabel Lee segue o tema favorito de Poe: a morte dunha linda muller, que Poe chamou "o tema máis poético no mundo". Como as mulleres en moitas outras obras de Poe, ela é golpeada pola doenza e casa moi moza. O poema foca nun amor ideal que é excepcionalmente forte. De feito, as accións do narrador mostran que el non só ama Annabel Lee, é máis, el adóraa, algo que el pode só facer tras a súa morte. O narrador admite que el e Annabel Lee eran nenos cando se namoraron, mais a súa explicación que os anxos a asasinaron é en si mesmo infantil, suxerindo que el non madurou moito desde entón. A repetición desta afirmación suxire que el está tentando racionalizar os seus propios sentimentos excesivos de perda.
Ao contrario de The Raven, na cal o narrador cre que el "nunca máis" irá se reunir co seu amor, Annabel Lee di que os dous irán estar xuntos novamente, pois nin mesmo os demos "poderán separar nunca" as súas almas.
Estrutura poética
"Annabel Lee" consiste en seis estrofas, tres con seis liñas, unha con sete, e dúas con oito, coa rima padrón lixeiramente distinta en cada un. Aínda que non sexa tecnicamente unha balada, Poe referiuse a el como unha. Como unha balada, o poema usa repetición de palabras e frases a propósito para crear un efecto lúgubre. O nome Annabel Lee enfatiza a letra "L", un frecuente dispositivo en personaxes femininas de Poe como Eulalie, Lenore e Ulalume.
Hai un debate na última liña do poema. A Edgar Allan Poe Society de Baltimore, Maryland identificou 11 versións de Annabel Lee, que foron publicadas entre 1849 e 1850. Non obstante, a maior variación está na liña final:
Inspiración
dereita|miniatura|187x187px|A esposa de Poe, Virginia e moitas veces asumida para ser a inspiración para "Annabel Lee". Non está claro para quen se refire a personaxe epónima Annabel Lee. Os biógrafos e críticos moitas veces suxiren o uso frecuente de Poe da "morte dunha linda muller" tema recorrente da repetida perda de mulleres ao longo da súa propia vida, incluíndo súa nai Eliza Poe e súa nai adoptiva Frances Allan. Os biógrafos moitas veces interpretan que "Annabel Lee" foi escrito para a esposa de Poe, Virginia, que morrera dous anos antes, como foi suxerido pola poetisa Frances Sargent Osgood, aínda que Osgood é ela mesma unha demandante para a inspiración do poema. Un forte argumento pode ser feito para a esposa de Poe, Virginia: Foi ela a única que el amaba como unha filla, a única que fora a súa noiva, e a única que morrera. As lecturas autobiográficas do poema tamén foron usadas para apoiar a teoría de que Virginia e Poe nunca consumaron o seu casamento, como "Annabel Lee" era unha "doncela". Críticos, incluíndo T.O. Mabbott, crían que Annabel Lee foi só o produto da imaxinación sombría de Poe e que Annabel Lee non era unha persoa real, en particular. Un amor de infancia de Poe nomeada Sarah Elmira Royster cría que o poema foi escrito con ela en mente e que Poe mesmo dixo iso. Sarah Helen Whitman e Sarah Anna Lewis tamén alegaron inspirar o poema.
A lenda local en Charleston, Carolina do Sur, conta a historia dun mariñeiro que coñeceu unha muller chamada Annabel Lee. O seu pai desaprobou o emparellamento e os dous encontráronse particularmente nun cemiterio antes do tempo do mariñeiro estacionado en Charleston acabar. Mentres fóra, el escoitou da morte de Annabel de febre amarela, mais o seu pai podería non permitirlle a el estar no funeral. Porque el non sabía a exacta localización do enterro, el en vez diso mantén a vixilia no cemiterio onde eles moitas veces secretamente se encontraran. Non hai evidencia de que Edgar Allan Poe oíse falar desta lenda, mais os do lugar insisten que foi a súa inspiración, especialmente considerando que Poe estivo brevemente estacionado en Charleston, cando estaba no exército en 1827.
Historia da publicación e recepción
miniatura|723x723px|Copia xusta de 1849 por Edgar Allan Poe, Columbia University Rare Book and Manuscript Library. Annabel Lee foi probabelmente composto en maio de 1849. Poe tomou medidas para asegurar que o poema podería ser visto na impresión. Deulle unha copia a Rufus Wilmot Griswold, o seu executor literario e rival persoal, deulle outra copia a John Thompson para repagar un débito de $5, e vendeu unha copia para Sartain's Union Magazine para publicación. Aínda que Sartain's fose a primeira impresión autorizada en xaneiro de 1850, Griswold foi o primeiro en publicar o 9 de outubro de 1849, dous días tras a morte de Poe, como parte de seu obituario de Poe no New York Daily Tribune. Thompson publicáraa no Southern Literary Messenger en novembro de 1849.
"Annabel Lee" foi unha inspiración para Vladimir Nabokov, especialmente para súa novela Lolita (1955), na cal o narrador, como un neno, se apaixona coa terminalmente doente Annabel Leigh "nun principado á beira-mar". Orixinalmente, Nabokov titulou a novela The Kingdom by the Sea. Nabokov podería máis tarde usar isto como o título da "novela doppelganger" de Lolita en Somos Todos Arlequins.
Fernando Pessoa realizou unha versión en portugués do poema recreando o orixinal.
O xardín das pedras flotantes (2008), Manuel Lourenzo González: A protagonista chámase Anabel e o autor confesou na presentación do libro que o nome é unha homenaxe ao poema de E. A. Poe que é un dos seus preferidos.
Trofeo Memorial Quinocho 2012
A XVII edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 12 de agosto de 2012 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Cabacés
Cabacés é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
A Hedrada, Cereo, Coristanco
A Hedrada é un lugar da parroquia de Cereo no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 7 mulleres.
Serra Leoa nos Xogos Olímpicos
Serra Leoa participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1968, e dende entón competiu na maioría das edición dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1972 e 1976. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno e os seus deportistas nunca gañaron unha medalla olímpica.
Ciclo de Tyrfing
thumb|right|O rei Svafrlame coa Espada Tyrfing. Ilustración de Lorenz Frølich, 1906. O Ciclo de Tyrfing é unha colección de lendas nórdicas, unificadas polo elemento común compartido por todas da espada máxica Tyrfing. Dúas das lendas foron atopadas na Edda poética, e a Hervarar saga ok Heiðreks pode entenderse como unha compilación desas lendas.
O Seixo, San Fiz de Monfero, Monfero
O Seixo é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Pemento (condimento)
220px|miniatura|Pementos vermellos postos a secar ao ar libre, antes de ser procesados en po 220px|miniatura|Pemento en po O pemento é un condimento en po de cor vermella e sabor característico obtido a partir do secado e moedura de certas clases de pementos vermellos. É parte fundamental de certos pratos típicos galegos, como o chourizo ou o polbo á feira. Algunhas cociñas do mundo emprégano abundantemente, de maneira que a súa comida é moi coñecida polo emprego deste ingrediente, como é o caso da cociña húngara.
Variedades
Segundo a materia prima, o pemento adquire ademais diversas propiedades. Por exemplo, para a elaboración de chourizos, é imprescindíbel que o pemento ademais teña cualidades de conservante para evitar a súa degradación.
As dúas variedades de pemento máis coñecidas en España proceden da Comarca de la Vera, en Cáceres, introducido desde o século XVI polos monxes Xerónimos procedentes do Mosteiro de Yuste, e o pimentón de Murcia, tamén introducido por monxes Xerónimos do Mosteiro de La Ñora (Murcia), nos arredores de Espinardo, procedente de pementos rubios da variedade "bola", as dúas únicas variedades españolas que contan con denominación de orixe.
O pemento de La Vera (Cáceres), distínguese das variedades doutros países e do de Murcia polo característico aroma afumado que desprende, debido ao proceso de secado mediante fume de madeira de carballo nos meses de outubro e novembro. En España acostúmase encontrar facilmente o pemento en supermercados ou tendas de ultramarinos. Adóitase comercializar en latas metálicas cun tapón de peche hermético adecuado para conservar o seu aroma e preservar da humidade.
Usos
Un dos principais usos na cociña española é a elaboración de conservas, principalmente embutidos; tales como as sobrasadas, as chistorras, os chourizos (algúns deles procedentes da matanza folclórica do porco), o lombo adubado ou o morcón; e escabeches, tipicamente os mexillóns pero tamén polo, sardiñas, cabala etc. Tamén se emprega igualmente na cociña diaria como condimento ou decoración dalgúns pratos, como o polbo á feira, os pinchos morunos, as patatas meneás etc. un dos primeiros usos é como simple colorante alimentario, pode desta forma adubar unhas olivas á madrileña, ou os garavanzos do cocido madrileño etc. nalgúns casos proporciona un aroma afumado. Emprégase na elaboración de salsas como o mojo picón, mesturado con aceite nos mexillóns galegos. A elaboración de escabeches, a saborización de sopas (sopa de allo). Emprégase en arroces, engádese ás migas.
Na cociña do norte de África utilízase por exemplo para decorar o puré de garavanzos ou de berenxena. Na cociña húngara é moi coñecido o emprego abundante en varios pratos, entre eles o famoso ''gulash¡¡. Na cociña portuguesa o colorau emprégase en pratos con arroz.
Conferencia de Berlín
dereita|miniatura|250px|Representación da época.
A Conferencia de Berlín, celebrada entre o 15 de novembro de 1884 e o 26 de febreiro de 1885 na cidade de Berlín, foi organizada polo Chanceler de Alemaña, Otto von Bismarck, coa fin de resolver os problemas que suscitaban a expansión colonial en África e resolver a súa repartición.
Historia e características
200px|dereita|miniatura|Repartición do continente en 1914.
Distrito Residencial do Sueste de Gainesville
O Distrito Residencial do Sueste de Gainesville é un distrito histórico dos Estados Unidos (designado como tal o 14 de xaneiro de 1988 ) localizado en Gainesville, Florida. Abarca aproximadamente 1,36 km², estando delimitado polas East University Avenue, Southeast Ninth Street, Southeast Fifth Avenue e Sweetwater Branch. Contén dentro do perímetro un total de 94 edificios históricos.
Conferencia de Berlín
Historia e características
O proceso de colonización realizouse seguindo as grandes vías fluviais, como os territorios do Níxer, que foron explorados entre os anos 1788 e 1830; a conca do Nilo e a rexión dos Grandes Lagos Africanos, entre 1854 e 1859; o Zambeze, entre 1841 e 1873.