cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corea do Sur
Política
O 12 de marzo de 2004, o parlamento surcoreano votou a destitución de Roh Moo-hyun debido a acusacións de fraude electoral e incompetencia. O primeiro-ministro Goh Kun dirixirá o pais ata que o Tribunal Constitucional decida sobre a destitución.
Subdivisións
miniatura|300px|Subdivisións de Corea do Sur Corea do Sur consta dunha cidade especial (Teukbyeolsi; 특별시; 特別市), 6 cidades metropolitanas (Gwangyeoksi, singular e plural; 광역시; 廣域市), e 9 Provincias (do, singular e plural; 도; 道).
Xeografía
Corea forma unha península que se estende ao longo de 1.100 km desde a súa xunta co resto de Asia. Limita ao norte con Corea do Norte, ao leste co Mar do Leste (Mar do Xapón), ao sur co Estreito de Corea (a través do cal fai fronteira co Xapón) e co Mar da China Oriental, e ao oeste co Mar Amarelo, do outro lado do cal se estende China. Alén da parte continental e de moitas illas costeiras, inclúe tamén as illas de Cheju, no Mar da China Meridional, e de Ullung, no Mar do Leste. A paisaxe da metade sur consta de cadeas montañosas parcialmente cubertas de selva, ao leste, separadas por vales profundos e estreitos, e de planicies costeiras densamente poboadas e cultivadas, a sur a e oeste.
O clima local é relativamente temperado, coa precipitación a ser máis forte no verán, durante unha breve estación chuviosa chamada xangma, e con invernos que poden por veces ser moi fríos. A capital e maior cidade de Corea do Sur é Seúl, no noroeste do país. Outras cidades principais son Incheon, situada preto de Seúl, Daejeon, localizada no centro do país, Gwangju, situada no suroeste e Daegu e Busan, localizadas no sueste.
Economía
O crecemento económico de Corea do Sur nos últimos 30 anos foi espectacular. O PIB per capita, que era de só 100 $ en 1963, chegou a case 9800 dólares en 2002; o PIB actual é 18 veces maior que o de Corea do Norte. A Corea do Sur está entre as dez maiores economías do mundo. O éxito económico do país débese a un sistema de lazos íntimos desenvolvidos entre o goberno e a iniciativa privada, que inclúe crédito facilitado, restrición a importacións, subsidios a determinados sectores e incentivo ao traballo.
Demografía
A poboación de Corea é unha das máis homoxéneas, étnica e lingüisticamente, do mundo. A única minoría é unha pequena comunidade chinesa, aínda que as persoas cuxos pais son parellas mestizas (por exemplo, fillos de soldados americanos ou de homes de negocios europeos) sexan encaradas como unha minoría e frecuentemente discriminadas (por exemplo, polos cativos na escola). Os coreanos viviron na Manchuria durante moitos séculos e son hoxe unha minoría na China, e Stalin enviou millares de coreanos de Vladivostok e Khabarovsk, contra a súa vontade, para a Asia Central (na antiga Unión Soviética), mentres que a maioría da poboación coreana do Xapón foi levada para o pais como traballadores forzados durante o período colonial (entre 1910 e 1945).
A inestabilidade política, social e económica na Corea do Sur levou moitos sur-coreanos a emigrar para outros países, en particular aos Estados Unidos de América e ao Canadá. California ten un número moi alto de coreanos e coreano-americanos: ben máis dun millón de persoas.
Vojislav Šešelj
Vojislav Šešelj, nado en Saraievo o 11 de outubro de 1954, é un político serbio, fundador e presidente do Partido Radical Serbio e condenado por crimes contra da humanidade e mais de guerra polo Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia.
Corea do Sur
Deportes
A arte marcial do taekwondo orixinouse en Corea. Nas décadas de 1950 e 1960, creáronse regras modernas para normalizalo, e en 2000 converteuse en deporte olímpico. Outras artes marciais coreanas inclúen o hapkido, o taekkyon, o tangsudo, o kuk sool won, o soo bahk do e o kumdo.
Vojislav Šešelj
Traxectoria
miniatura|Šešelj con [[Vuk Drašković e Milan Mladenović en 1990 mentres retiran un retrato de Josip Broz Tito do Colexio de Enxeñeiros de Belgrado]] Vojislav naceu na capital de Bosnia e Hercegovina, seus pais eran serbios procedentes do val do Popovo, no leste de Hercegovina. Seu pai, Nikola Šešelj traballaba nos ferrocarís e súa nai, Danica Šešelj, no fogar.
Corea do Sur
Deportes
En 1988, organizou os Xogos Olímpicos de Seúl 1988, quedando no cuarto lugar do medalleiro, con 12 preseas de ouro, 10 de prata e 11 de bronce. Regularmente, o país obtén bos resultados no tiro con arco, o tenis de mesa, o bádminton, patinaxe de velocidade sobre pista curta, balonmán, hóckey sobre xeo, loita de estilo libre, béisbol, judo, taekwondo, patinaxe e levantamento de pesas. gañou máis medallas nos Xogos Olímpicos de Inverno que calquera outro país de Asia. Na súa última edición, gañou un total 14 medallas (6 de ouro, 6 de prata e 2 de bronce) para sumar un total de 45 medallas (23 de ouro, 14 de prata e 8 de bronce).
Vojislav Šešelj
Traxectoria
Estudou primaria e secundaria na súa cidade natal e en 1971 recibiu unha invitación para entrar na Liga dos Comunistas de Iugoslavia por mor do labor realizado nunha brigada de traballo xuvenil no terremoto de Banja Luka de 1969. Despois de rematar o instituto en 1973 principiou os estudos de dereito na Universidade de Saraxevo e graduouse en 1976. No ano seguinte recibiu o mestrado coa tese Marksistički koncept naoružanog naroda e leu a súa tese de doutoramento na Universidade de Belgrado en 1979, Politička suština militarizma i fašizma, converténdose na persoa máis nova en ler unha tese de doutoramento en Iugoslavia. Entre decembro de 1979 e novembro de 1980 realizou o servizo militar obrigatorio e a partir de setembro de 1981 deu clases na facultade de ciencias políticas da Universidade de Saraievo e estableceu vínculos cun grupo de intelectuais disidentes próximos ao nacionalismo serbio e entrou en conflito coas autoridades comunistas bosníacas, situación que se agravou, cando nunha loita directa por un posto de axudante, acusou de plaxiar a súa tese de doutoramento Brano Miljuš, secretario dos comunistas de Saraievo, e protexido dos líderes comunistas bosníacos Hamdija Pozderac e Branko Mikulić. En decembro de 1981 a Liga Comunista expulsou a Vojislav e despois tivo que deixar a universidade, relegado ao Instituto de Investigación Social. Tras varios arrestos nos primeiros meses de 1984 de curta duración, a policía detívoo o 15 de maio, e o 9 de xullo un tribunal sentenciouno a 8 anos de prisión por actividades contrarrevolucionarias e pór en perigo a orde social. Pasou os primeiros nove meses en Saraievo e en xaneiro de 1985 transferírono á prisión de Zenica, pasou seis meses confinado en soidade, e finalmente logo de 22 meses saíu en liberdade en marzo de 1986 e aveciñouse en Belgrado. En 1989 realizou unha xira polos Estados Unidos entre a comunidade serbia emigrada, e o líder chetnik Momčilo Đujić nomeouno voivoda dos chetniks, título que lle retiraría en 1998 pola súa colaboración con Slobodan Milošević. A primeiros de 1990 foi con Vuk Drašković e Mirko Jović un dos fundadores do partido Rexurdimento Nacional Serbio que deixou en marzo canda Drašković para formar o Movemento de Rexurdimento Serbio. En maio Šešelj fundou un novo partido, o Movemento Chetnik Serbio, ao que lle denegaron a inscrición polo seu nome. No outono volveu a prisión por recrutar voluntarios para as milicias serbias de Croacia pero ao pouco quedou libre e participou nas eleccións presidenciais de decembro de 1990, logrando o cuarto lugar co 1,91% dos votos. O 23 de febreiro de 1991 fundou o Partido Radical Serbio e en xuño entrou como deputado electo no Parlamento. Nas súas intervencións exhibiu un claro carácter expansionista, a prol da creación dunha Gran Serbia que unificase todas as rexións da antiga Iugoslavia habitadas por serbios.
Despois das eleccións parlamentarias de finais de 1992 o partido de Šešelj apoiou un goberno en minoría encabezado polo Partido Socialista de Serbia de Milošević acordo que se rompeu en 1993 logo de se afastar Milošević da República de Serbia por mor do plan de paz Vance-Owen. Šešelj pasou a atacar duramente a Milošević. Condenado a prisión dúas veces por incidentes no parlamento e por organizar unha manifestación non autorizada na localidade kosovar de Gjilan. Malia se referir a Milošević, tras o acordo de Dayton, como o meirande traidor ao pobo serbio logo das eleccións de 1997 o seu partido e o de Milošević chegaron a un acordo para gobernaren en coalición, con Šešelj como viceprimeiro ministro. miniatura|Šešelj en carteis electorias en 2012 Nas eleccións presidenciais serbias de 2002 logrou o 23,36 % dos votos e a terceira praza tras Vojislav Kostunica e Miroljub Labus, recibiu mesmo o apoio de Milošević dende o cárcere da Haia malia o seu partido presentar o seu propio candidato, Velimir „Bata“ Živojinović.
No remate do mes de febreiro de 2003 Šešelj entregouse ao Tribunal Penal Internacional para a exIugoslavia (TPIY) que o acusaba de "oitoo cargos de crimes de lesa humanidade e seis de violacións das leis ou usos da guerra pola súa presunta participación nunha empresa criminal conxunta".
Nas eleccións parlamentarios do 28 de decembro de 2003 o partido de Šešelj foi a primeira forza co 27,7 % pero non logrou apoio ningún para formar goberno e polo tanto permaneceu na oposición. Nas eleccións de xaneiro de 2007 logrou outra volta a primeira praza, co 28,7 % e de novo permaneceu na oposición. Nas eleccións anticipadas de 2008 subiu ata o 29,45 % pero só o segundo lugar tras da coalición europeísta dirixida por Boris Tadić.
O Tribunal concedeulle a Šešelj a liberdade condicional en novembro de 2014 para asistencia médica por mor dun cancro e volveu a Serbia. O 31 de marzo de 2016 o tribunal declarouno non culpable mais tras unha apelación o 11 de abril de 2018 os xuíces do MICT (sucesor do TPII) condenárono a dez anos de cadea por crimes contra da humanidade, incluíndo a deportación de croatas da vila de Hrtkovci, pero non volveu a prisión ao superaren os anos en custodia a pena.
Patria (serie de televisión)
Patria é unha serie de televisión española de 2020 producida por Alea Media para HBO Europa, coa participación de HBO Latinoamérica. A serie está baseada na novela homónima de Fernando Aramburu. Creada e escrita por Aitor Gabilondo, a serie conta a historia de dúas mulleres que adoitaban ser amigas achegadas e que se enemistan cando o marido dunha delas é asasinado por ETA. Conta con oito episodios e os primeiros dous episodios estreáronse orixinalmente o 27 de setembro de 2020 en HBO Europa, HBO Go, HBO Now e HBO Max.
Metuxalén
Metuxalén (en מתושלח) é a persoa máis lonxeva que se menciona no Antigo Testamento. Na Xénese 5:27 afírmase que acadou a idade de 969 anos: "Foron, pois, os anos de Metuxalén, novecentos sesenta e nove anos; e morreu".
Estatuto dos Xudeus
O Estatuto dos Xudeus (Statute of Jewry), foi un estatuto emitido por Henrique III de Inglaterra en 1253, en resposta a antisemitas sentimentos en Inglaterra medieval. Mediante o estatuto tratouse de segregar os xudeus, incluíndo a imposición do uso das estrelas amarelas. Non está claro ata que punto esta lexislación estivo en vigor.
Metuxalén
Traxectoria
Na Xénese menciónase coma fillo de Henoc e pai de Lámec (á súa vez, pai de Noé), a quen enxendrou con 187 anos. O seu nome converteuse nun sinónimo xeral aplicado a calquera criatura de idade avanzada, usado en frases como: "ter máis anos ca Metuxalén" ou "ser máis vello ca Metuxalén". Unha lectura atenta do Antigo Testamento revela que Metuxalén debeu finar no ano do Gran Diluvio.
Segundo o demógrafo James Vaupel, a esperanza de vida comezou a aumentar en 1840 coa diminución da mortandade infantil e mortandade adolescente e continuou imparábel, nun aumento medio de dous anos e medio cada década, co alongamento da vida madura. Para Vaupel a esperanza de vida dos nenos nacidos tralo ano 2000 chegará aos 100 anos no século XXII.
Os nosos coñecementos actuais sobre a duración da vida dunha célula lévannos a supor que o límite natural de lonxevidade no ser humano está por baixo dos 150 anos. O récord Guinness da persoa máis vella fica no rango dos 112 a 122 anos, mais o proceso para distinguir os individuos supercentenarios dos mitos de lonxevidades extraordinarias é complicado, pois os rexistros de nacemento de finais do século XIX son moitas veces cuestionábeis.
Algunhas investigacións sosteñen que as idades extraordinarias dos patriarcas bíblicos son resultado de erros na tradución: os ciclos lunares confundíronse cos solares, e as idades reais son 13,5 veces menores. Logo, en resumidas contas, Metuxalén acadou unha idade de: 969/13,5: 72 anos, que é unha cifra alta tendo en conta a esperanza de vida daquela. Neste sentido, crese que os seres humanos vivían preto de mil anos, até que, despois do diluvio, Deus acurtou a súa idade (Xénese 6:3. ''E dixo Yahweh: "Non contenderá o meu espírito co home para sempre, porque certamente el é carne; mais serán os seus días cento vinte anos").
Segundo o xudaísmo a primeira persoa que envelleceu foi Abraham pois naceu após o diluvio, sendo as persoas anteriores ás choivas máis lonxevas.
Morte antes do Diluvio
Segundo o Antigo Testamento, no Libro da Xénese 5:21-27, afírmase:
"21Henoc tiña setenta e cinco anos cando lle naceu Metuxalén. 22Andou o camiño con Deus. Despois de lle nacer Metuxalén viviu aínda trescentos anos, e tivo outros fillos e fillas. 23Por xunto viviu trescentos sesenta e cinco anos. 24Andou o camiño con Deus e logo desapareceu, porque Deus o levou. 25Metuxalén tiña cento oitenta e sete anos cando lle naceu Lámec. 26Despois viviu setecentos oitenta e tres anos, e tivo outros fillos e fillas.27Por xunto viviu novecentos sesenta e nove anos, e logo morreu."
Irixoa
Irixoa é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.421 habitantes. O seu xentilicio (non oficial) é irixoés.
Xeografía
miniatura|esquerda|Paisaxe en Irixoa.
Situación
O concello, de 68,6 km², limita ao norte cos municipios de Miño, Vilarmaior e Monfero, ao sur con Aranga e Coirós, ao leste con Monfero e Aranga, e ao oeste con Paderne.
Orografía e hidrografía
Está nunha zona de transición entre a chaira da Terra Chá e as comarcas costeiras das Mariñas e Ferrolterra. Cara ao leste na prolongación da Serra da Loba están o Pico de Vales (702 m) e Monte Vila (684 m), entre os cales nace o río Zarzo, afluente do Mandeo. Cara ao oeste hai un perfil máis suave, polo que discorre o río Lambre, que desemboca na Ponte do Porco.
Historia
Durante a Idade Media a zona pertenceu ao arciprestado de Pruzos, incluíndo tamén as parroquias de Paderne e Adragonte (concello de Paderne), dependente da arquidiocese de Santiago de Compostela, e pertencente ao condado de Lemos. O Conde nomeaba un xuíz, que exercía no Pazo de Irixoa.
Durante o Antigo Réxime e até o final do Reino de Galiza a zona pertenceu á provincia de Betanzos. Trala División territorial de España en 1833 pasou a formar parte da provincia da Coruña.
Símbolos
O escudo do concello ten a seguinte descrición: ''de ouro e sobre ondas de azur e prata, un monte de sinople cargado de sete estrelas de prata e acompañado de dúas cruces ensanchadas de goles. Ao timbre, coroa real pechada''. O cumio a que se refire é o monte de San Antón. As sete estrelas, aluden ás actuais sete parroquias, e as cruces ensanchadas refírense ás igrexas parroquiais de San Antón e Churío.
Infraestruturas de transporte
O municipio está atravesado de oeste a leste pola estrada comarcal AC-640 (Betanzos - Viveiro) e a autonómica AC-151 (Montesalgueiro - Pontedeume).
Medios de comunicación
Neste concello realizouse a gravación do programa de tele-realidade A Casa de 1906, o primeiro programa de tele-realidade feito en Galicia.
Isaac Forneiro Barandela
Isaac Forneiro Barandela, nado en Ourense en 1897 e finado en Ferrol o 18 de decembro de 1936, foi un empregado e político galego.
Traxectoria
Empregado de banca en Cedeira. Galeguista das Irmandades da Fala, publicou Cantigas populares de Cedeira na revista Nós (1932). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi fusilado no castelo de San Felipe o 18 de decembro de 1936.
A Penela, Pedroso, Rodeiro
A Penela é un lugar da parroquia de Pedroso, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 30 habitantes (19 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Albán, Albán, Coles
Albán é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 3 mulleres.
Little Big
Little Big, estilizado como LITTLE BIG, é un grupo de música rave formado no ano 2013 en San Petersburgo. Está formado por Ilya "Ilich" Prusikin, Sergey Gokk Makarov, Sonya Tayurskaya e Anton Boo Lissov. O seu primeiro álbum de estudio, With Russia from Love, publicouse o 17 de marzo de 2014. O grupo publicou un total de tres álbums e nove sinxelos. O grupo fíxose viral co seu vídeo musical do tema "Skibidi", publicado o 6 de outubro de 2018. En marzo de 2020 Little Big publicou un vídeo para o tema "UNO", co que ían participar no posteriormente cancelado Festival de Eurovisión 2020 en representación de Rusia.
Gil Taboada
Os apelidos Gil Taboada poden referirse a:
Raúl Carballeira
Raúl Carballeira Lacunza, nado en Coronel Suárez (provincia de Buenos Aires) o 28 de febreiro de 1918 e finado en Barcelona o 26 de xuño de 1948, foi un anarquista e guerrilleiro antifranquista arxentino, de ascendencia galega.
Traxectoria
Autodidacta, nunca foi á escola. Sendo mozo percorreu a Arxentina escribindo poemas e propagando o anarquismo. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba no Uruguai, de onde partiu a Cataluña. Chegou a Barcelona a finais de 1937 como polisón, con Federico Gerardo Rufinelli e Sergio Chávez. En abril de 1938 incorporouse á fronte de Aragón encadrado na XXVI División. Meses despois dedicouse a tarefas propagandísticas na Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL) e traballou de tramollista nun teatro barcelonés.
Coa derrota republicana pasou a fronteira francesa e foi internado en Santo Cebrià, Argelers, Barcarès e Bram entre 1939 e 1941. En 1942 marchou a Marsella, onde contactou con Diego Camacho e Liberto Sarrau para preparar o regreso clandestino a España, quedando como contacto en Tolosa. En 1943 participou na resistencia en Bordeos. Despois da liberación editou o semanario Impulso (1945), portavoz do anticolaboracionismo e defensor das teses anarquistas, con Felipe Alaiz e Diego Franco Cazorla, e interveu na reconstrución da FIJL. Foi secretario de Relacións do primeiro Comité Peninsular da FIJL creado en abril de 1945 en Tolosa. En maio de 1945 participou no I Congreso da Confederación Nacional do Traballo (CNT) en París.
En marzo de 1946 deixou o cargo de secretario de Relacións da FIJL para integrarse na resistencia antifranquista. Pasou a Cataluña con Amador Franco e colaborou no lanzamento clandestino de Ruta en Barcelona. Fixo unha xira polo País Valenciá, Andalucía e Madrid con Manuel Fernández Rodríguez para reorganizar a FIJL do Interior. Foi membro do Comité Rexional de Cataluña da CNT, secretario da Federación Local das Juventudes Libertarias de Barcelona e militante do grupo de acción Tres de Mayo, con Liberto Sarrau e Francisco Martínez Márquez. Permaneceu en Barcelona como delegado do Exilio, reorganizou as Juventudes Libertarias barcelonesas logo da caída de decembro de 1946 e despois volveu a Francia. En 1946 participou en mítíns en Montpellier e Saint-Etiève. En 1947 foi delegado por Tolosa no Congreso da CNT e do Movemento Libertario Español (MLE) de Tolosa.
A finais de 1947 volveu incorporarse á resitencia antifranquista despois de representar a España no Congreso da Federación Anarquista Italiana (FAI). En decembro visitou a Amador Franco na prisión de San Sebastián e en xaneiro de 1948 a Abel Paz na prisión Modelo de Barcelona. O 13 de xuño de 1948 conseguiu salvar a vida e fuxir do cerco policial, pero caeu nunha emboscada montada polo comisario Eduardo Quintela Bóveda, cando ía a unha cita en Montjuic. Caeu morto ou suicidouse para non ser atrapado o 26 de xuño de 1948 nos xardíns de Montjuic. O seu cadáver foi soterrado no cemiterio de Can Tunis e anos despois acabou nunha fosa común.
Alexis de Tocqueville
Alexis Henri Charles de Clérel, vizconde de Tocqueville, nado o 29 de xullo de 1805 en Verneuil-sur-Seine e finado o 16 de abril de 1859 en Cannes, foi un pensador, xurista, político e historiador francés, precursor da socioloxía clásica e un dos máis importantes ideólogos do liberalismo. Foi bisneto do tamén político e ministro de Luís XVI, Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes.
Miquel Buch
Miquel Buch i Moya, nado en Premià de Mar o 3 de agosto de 1975, é un político catalán, conselleiro de Interior do Goberno da Generalitat de Cataluña dende maio de 2018.
Traxectoria
Traballou como porteiro de discoteca en Badalona. En 1996 empezou a militar na Joventut Nacionalista de Catalunya e en Convergència Democràtica de Catalunya (CDC). No ano 2000 converteuse en concelleiro no concello de Premià, daquela na oposición. En 2003 foi nomeado cuarto tenente de alcalde, ademais de responsable da área de Servizos á Persoa e das concellarías de Deportes e de Xente maior de Premià de Mar, durante o mandato como alcalde de Jaume Alcalde i Garriga. Debido ao falecemento deste último, Buch foi investido alcalde en febreiro de 2007.
En 2011 foi nomeado presidente da Asociación Catalá de Municipios e Comarcas (ACMC) e do Consello de Gobernos Locais de Cataluña.
En 2017 concorreu no número 22 da candidatura de Junts per Catalunya na circunscrición electoral de Barcelona de face ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de decembro de 2017, convocadas polo goberno de España por mor da aplicación do artigo 155 da constitución na comunidade autónoma de Cataluña. Resultou elixido deputado da lexislatura do Parlamento de Cataluña. O mesmo ano renunciou á alcaldía e á presidencia da ACMC. Relevouno na presidencia da ACMC David Saldoni i de Tena o 20 de xaneiro de 2018. En maio do mesmo ano sería nomeado conselleiro de interior no goberno de Quim Torra. Está casado e ten tres fillos.
Diocese católica latina de Anglia Oriental
A diocese de Anglia Oriental (en lingua latina: Diœcesis Angliæ Orientalis, en inglés: Diocese of East Anglia) é unha diocese católica latina, sufragánea da arquidiocese de Westminster, erixida en 1976 en territorios pertencentes até entón á diocese de Northampton.
Historia
O 2 de xuño de 1976 a nova diocese recibiu o seu primeiro bispo, Alan Clark, anteriormente bispo auxiliar de Northampton e co-presidente da ARCIC (Anglican/Roman Catholic International Commission, Comisión Internacional Anglicana-Católica). Como catedral estableceuse a antiga igrexa parroquial de San Xoán Bautista de Norwich.
Patróns
A diocese ten como patróns aos seguintes:
Compromiso de Caspe
miniatura|dereita|Carta asinada en [[1412 co compromiso de Caspe.]]
O Compromiso de Caspe supuxo a chegada ao trono da Coroa de Aragón da dinastía Trastámara. Esta dinastía reinaba na Coroa de Castela desde 1369, cando Henrique II subiu ao trono castelán. A finais do século XV, coa chegada ao trono de Castela dos Reis Católicos, daría lugar á unión dinástica da Coroa de Castela e a Coroa de Aragón.
Morte sen descendencia de Martiño I
O 31 de maio de 1410 morreu en Barcelona o rei Martiño I de Aragón sen descendencia directa e lexítima. O seu único fillo e herdeiro do trono, coñecido co sobrenome de Martiño o Mozo (Martí el Jove, en catalán), morrera o ano anterior en Sardeña.
Os fillos dos dous matrimonios de Martiño o Mozo morreran en idade infantil. O único fillo varón que lle sobreviviu, Fadrique de Aragón, era ilexítimo por nacer fóra do matrimonio. O rei Martiño I tentou sen éxito facer do seu neto o seu sucesor lexítimo. Ademais de bastardo, Fadrique era un neno de curta idade. Á morte do seu avó quedou practicamente sen partidarios.
Presentación de candidaturas
Á sucesión ao trono presentáronse ata seis candidatos. Luís de Anjou, un dos favoritos, caeu axiña en desgraza porque non puido responder ás peticións de axuda militar dos seus partidarios debido á gran distancia de Nápoles, onde residía. Con todo, o principal favorito á sucesión era o conde de Urgell, Xaime.
Xaime de Urgell, ademais de familiar directo do rei falecido, era o nobre máis poderoso do reino. Até poucos días antes da morte de Martiño I desempeñarase como procurador xeral de Aragón, un cargo tradicionalmente reservado ao herdeiro real. Con todo, Urgell tiña tamén poderosos inimigos, en especial no Reino de Aragón.
Fernando de Antequera, pola súa parte, era sobriño carnal do rei falecido. Ademais actuaba naquela altura como rexente de Castela, posto que o seu sobriño Xoán II era aínda un neno. Fernando contaba cun gran prestixio persoal, en boa medida debido á toma de Antequera, arrebatada ao reino de Granada en 1410, e cun gran patrimonio persoal. Na Coroa de Aragón contaba o apoio da familia valenciana dos Centelles, da familia aragonesa dos Urrea e dunha parte substancial da burguesía barcelonesa. Por se fose pouco, Fernando empregou na defensa da súa candidatura a algúns dos xuristas máis prestixiosos do seu tempo, como Vicente Arias de Balboa, bispo de Plasencia.
A candidatura de Fernando afianzouse grazas aos erros de Xaime de Urgell. A este foille atribuída unha conspiración para asasinar ao arcebispo de Zaragoza, García Fernández de Heredia, en maio de 1411. Os partidarios do arcebispo reclamaron axuda militar a Fernando, que estacionou tropas castelás no reino de Aragón. Xaime de Urgell, en tanto, procurou o apoio do reino de Granada e de Francia, o que acabou por enfrontalo completamente a Bieito XIII, así como ao seu confesor, Vicente Ferrer.
Constitución dos parlamentos e Concordia de Alcañiz
miniatura|Fernando de Antequera no retablo de Sancho de Rojas (San Benito el Real, Valladolid) Durante os meses finais de 1410 e o inicio de 1411, as candidaturas foron examinadas por comisións dos distintos reinos. A finais do verán de 1411, o parlamento de Aragón, completamente dominiado polos partidarios de Fernando, constituíuse en Alcañiz. O catalán estabeleceuse en Tortosa, moito máis dividido. No reino de Valencia constituíronse dous parlamentos rivais, sen que ningún deles acabase de ter suficiente peso. O reino de Mallorca non constituíu un parlamento propio, senón que os seus representantes foron integrados no parlamento de Cataluña.
O 15 de febreiro de 1412 representantes de Cataluña e Aragón asinaron a Concordia de Alcañiz. Garantíase nela o respecto ás leis particulares de cada reino e sinalábase o proceso de elección do sucesor. Escollerían rei nove compromisarios, tres por reino. Requiríase maioría de dous terzos e, polo menos, un voto afirmativo por reino. O proceso de elección iniciaríase o 29 de marzo e non se debía prolongar alén do 29 de xullo.
Batalla de Codolar
A situación rematou de se inclinar a favor de Fernando coa derrota dos partidarios do conde de Urgell en Codolar, lugar próximo a Sagunt, o 27 de febreiro. Esta batalla, na que participaron tropas castelás, supuxo o predominio dos partidarios de Fernando tamén no reino de Valencia. De feito, a cidade foi ocupada por membros da familia Centelles a finais de marzo.
Compromiso de Caspe
En Caspe, unha vila aragonesa de señorío do Papa Bieito XIII, reuníronse os nove compromisarios. A lista que saíu do parlamento aragonés incluía sete compromisarios próximos ao Papa, incluído frei Vicente Ferrer. O parlamento catalán foi incapaz de propoñer emendas á listaxe, de maneira que non foi sorpresa ningunha a vitoria de Fernando na votación final, celebrada o 28 de xuño de 1412.
Fernando sumou os votos dos tres representantes aragoneses, dous de Valencia e un de Cataluña para ser proclamado rei de Aragón e dos demais estados da Coroa de Aragón. A súa autoridade foi rapidamente aceptada en toda a Coroa. Os propagandistas da nova dinastía, como frei Vicente Ferrer, apoiáronse na ascendencia aragonesa de Fernando: a súa nai, Leonor de Aragón, era irmá do finado Martiño I.
Só pequenos núcleos de resistencia se formaron no territorio da Coroa, en especial arredor dos dominios do conde de Urgell. Con todo, este nunca foi capaz de mobilizar suficientes tropas no seu favor. No outono de 1413 foi capturado e toda resistencia desapareceu.
José Pérez-Ardá
miniatura|Monólito na cidade da Coruña José Pérez-Arda López-Valdivielso, nado na Coruña o 15 de xullo de 1913 e finado na mesma cidade o 28 de xaneiro de 1978, foi un avogado e político galego.
Oso de Ouro
Os gañadores da primeira edición do festival en 1951 foron escollidos por un xurado alemán, con cinco gañadores do Oso de Ouro divididos por xéneros e categorías. Entre 1952 e 1955 os gañadores foron determinados por membros do público. En 1956, a Federación Internacional de Asociacións de Produtores de Filmes acreditou oficialmente o festival e dende entón o Oso de Ouro é outorgado por un xurado internacional.
José Pérez-Ardá
Traxectoria
Foi alcalde da Coruña en tres ocasións (1939-1940), (1942-1944) e (1969-1974)
Foi Procurador nas Cortes durante o franquismo en representación da Administración Local, procurador nato pola súa condición de alcalde de capital de provincia de 1943 a 1944 e de novo entre 1971 e 1974.
Foille concedida a Cruz de Honra de San Raimundo de Peñafort (1969).
Oso de Ouro
O trofeo
A estatua mostra un oso en pé sobre as patas traseiras e está baseada do deseño de 1932 do escultor alemán Renée Sintenis para a mascota heráldica que acabou por conveterse no símbolo do festival. Desde a primeira edición foi fabricado pola fundición artística Hermann Noack. Foi entregado por primeira vez en 1951 e foi redeseñado nunha versión maior en 1960. Ademais levantouse a pata dianteira esquerda en lugar da dereita do primeiro modelo.
A figura actual mide 20 cm de altura e está fixada a unha base onde se grava o nome do gañador. A figura ten un centro de bronce chapado cunha capa de ouro e o seu peso total é de 4 kg.
Johan Fernandez de Ardeleiro
Johan Fernandez de Ardeleiro (tamén Johan Fernandez d'Ardeleyro') foi un trobador galego do século XIV. Estudosos como Carolina Michaelis conclúen que é un dos derradeiros trobadores da lírica galego-portuguesa.
Traxectoria
Da súa firma dedúcese que pode proceder dun lugar situado no municipio coruñés de Malpica de Bergantiños. Pode ser contemporáneo Johan de Gaia, Estevan dá Garda e do xograr Johan. Foi escudeiro e tivo posesións en Pavia (Mora, Portugal). Puido frecuentar a corte de Don Dinís ou a do conde de Barcelos.
Obra
Consérvanse catro obras, son unha cantiga de amor, de esquema estrófico orixinal, e tres cantigas de escarnio e maldicir, dúas delas de autoría dubidosa..
Call of Duty: Black Ops
Call of Duty: Black Ops é un videoxogo pertencente á serie Call of Duty, lanzado en novembro de 2010 para PC Windows, Playstation 3, Xbox 360 e Nintendo Wii. É a sétima entrega principal da serie e a terceira programada por Treyarch. A distribución, coma no resto da serie foi levada a cabo por Activision.
Sinopse
Os feitos narrados desenvólvense durante a guerra fría, nos anos 60, cando un grupo dentro do exército soviético planexa atacar os Estados Unidos con armas químicas. O eixo da historia xira en torno aos esforzos norteamericanos por deter este grupo, incluíndo incursións en Cuba, na Unión Soviética, Vietnam e outras localizacións.
Crítica
As críticas foron en xeral positivas e mesmo brillantes, acadando en Metacritic un 81 para a versión de PC , un 87 para a versión de Xbox 360, un 88 para a a versión de Playstation 3 e un 80 para a versión de Wii.
Cabanelas, Albán, Coles
Cabanelas é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 6 mulleres.
Jacques Le Goff
Traxectoria
Dedicou a súa atención tamén aos estudos de antropoloxía histórica, no ámbito medieval da Europa occidental. Receou da denominación de Idade Media para esta época histórica e da súa cronoloxía, resaltando os logros acadados neste período e poñendo énfase no que el considerou o rexurdimento do século XII. Neste contexto, adoptou unha posición equidistante entre os detractores e os entusiastas da Idade Media.
Theodoros Papaloukas
Theódoros "Teó" Papaloukás (en grego: Θεόδωρος "Τεό" Παπαλουκάς), nado 8 de maio de 1977 en Atenas, Grecia, é un antigo xogador profesional de baloncesto grego. Cunha altura de 2,00 metros, xogaba na posición de base.
Papaloukas comezou a súa carreira en 1995 no seu club local do barrio de Ampelokipi, antes de ser traspasado dous anos despois de AO Dafni e, en 2001, ao Panionios. As súas actuacións con este último valéronlle un contrato cun dos tradicionalmente máis fortes equipos de Europa, o Olympiacos, onde gañou o seu primeiro título, a Copa grega, en 2002. Con todo, a súa estancia no equipo do Pireo foi breve, viaxando en 2003 a Moscova, onde axudaría ao club da cidade, o CSKA, a recuperar a súa gloria pasada, converténdose así nun dos xogadores máis importantes do continente tanto a nivel de clubs como de seleccións.
Despois de non destacar moito nas súas dúas primeiras tempadas na capital rusa, na tempada 2004-05 converteuse nunha importante peza para éxito do CSKA saíndo do banco, tanto na Euroliga como na liga rusa. Na súa cuarta tempada co CSKA en 2006, mellorou moito a súa achega, sendo elixido por vez primeira no quinteto ideal da Euroliga e levando ao seu equipo a gañar o título da Euroliga por primeira vez en trinta e cinco anos, sendo ademais elixido como o MVP da Final Four. Ao ano seguinte foi nomeado mellor xogador da Euroliga antes de caer no intento de conseguir o seu segundo campionato continental consecutivo. En 2008, gañou o seu segundo título da Euroliga co CSKA no que sería o seu último ano en Moscova. No verán de 2008 Papaloukas volveu a Olympiacos e chegou a outras dúas Final Four da Euroliga, o que fixo unha marca de oito anos consecutivos xogándoa.
A nivel internacional, Papaloukas liderou o equipo nacional grego ao título no EuroBasket 2005, así como unha medalla de prata do Campionato Mundial FIBA en 2006 saíndo do banco, sendo elixido nos quintetos ideais de ambas competicións. En 2006, foi nomeado o Mellor Xogador Europeo do Ano por FIBA Europa, un dos cincuenta maiores contribuidores da Euroliga en 2008 e no equipo ideal da Euroliga de década 2000-10. Unha figura revolucionaria no baloncesto, Papaloukas simboliza o ascenso do baloncesto europeo no novo milenio.
Grecia
Nado en Atenas, Grecia, Papaloukas comezou a súa carreira baloncestítica no pequeno equipo xuvenil local de Ethnikos Ellinoroson. Posteriormente pasaría a xogar no modesto equipo, aínda que en ascenso, do barrio de Ampelokipoi, con quen comezou a súa carreira profesional con 1995. Posteriormente sería transferido ao AO Dafni da Liga A2 grega en 1997, e trasladado de novo dous anos máis tarde ao Panionios, un tradicional club de baloncesto tradicional da Liga A1, máxima competición grega. En 2001, Papaloukas finalmente asinaría co Olympiacos do Pireo, un dos equipos máis importantes e do baloncesto heleno e europeo.
Co Dafni, Papaloukas gañou a Liga A2 grega e o título de Xogador do Ano da categoría na tempada 1998-99. Xa máis tarde co Olympiacos lideraría a Liga A1 en asistencias na tempada 2000-01. Despois da tempada 2001-02 Papaloukas foise do Olympiacos, marchando de Grecia e mudándose a outra potencia do baloncesto europeo, o equipo da Superliga Rusa CSKA Moscova.
O 20 de xuño de 2008, Papaloukas foi liberado do seu contrato co CSKA e asinou un contrato de tres anos co Olympiacos, polo que o volveu a Grecia e ao seu ex-equipo. Papaloukas asinara até a tempada 2010-11 por salario anual de 3,5 millóns de euros (netos). Posúe ademais contrato de patrocinio coa marca deportiva Nike.
Rusia
miniatura|220px|Papaloukas no Top-16 de 2011. Con 19 puntos na semifinal da Euroliga 2005-06 contra o Winterthur FC Barcelona e con 18 puntos e 7 asistencias na final contra o actual campión Maccabi Elite, Papaloukas foi galardoado co premio ao mellor xogador (MVP) da Final Four, despois de ser nomeado o mellor base no quinteto ideal da competición. Xunto a el no quinteto ideal foron o mellor escolta, Juan Carlos Navarro do Barcelona, aleiro Anthony Parker do Maccabi (MVP da competición), ala-pivote Luis Scola do Tau Cerámica e pivote Nikola Vujčić de Maccabi.
Ao ano seguinte Papaloukas foi elixido como o mellor xogador da Euroliga 2006-07. O CSKA conseguiu chegar á final do Olympic Indoor Hall de Atenas contra o equipo local, o Panathinaikos (que fora elixido como o sede da Final Four un ano antes). O Panathinaikos gañou o partido cun marcador de 93-91, gañando por tan só dous puntos nun partido moi emocionante. Papaloukas anotou vinte e tres puntos e repartiu oito asistencias que non foron dabondo para gañar, mesmo segundo a opinión dunha serie de xornalistas deportivos, non recibiu suficiente apoio dos seus compañeiros de equipo, o que levou ao equipo a perder na final.
Israel
O 13 de agosto de 2011, Papaloukas asinou un contrato cos finalistas da Euroliga 2011: o Maccabi Tel Aviv, equipo ao que derrotara até en dúas ocasións na final desa competición. Ao comezo da competición Papaloukas non está a ter un rol moi protagonista, senón que complementa ao base estadounidense Jordan Farmar, que chegou ao club de Tel Aviv procedente dos New Jersey Nets da NBA por mor do peche patronal que afecta á competición americana.
Estatísticas
As seguintes son as estatísticas de Papaloukas na Euroliga. miniatura|120px|Con Grecia en 2008.
Partido Regionalista de Cantabria
miniatura|dereita|Miguel Ángel Revilla. O Partido Regionalista de Cantabria (PRC) é un partido político español de carácter rexionalista cántabro cuxo ámbito territorial circunscríbese á comunidade autónoma de Cantabria.
Historia e caracterísiticas
A orixe do partido áchase na Asociación para la Defensa de los Intereses de Cantabria (ADIC), fundada o 14 de maio de 1976, co obxectivo de impulsar a vocación autonomista cántabra. En 1978, cando se pechaba o mapa das pre-autonomías de España, do que Cantabria quedaba á marxe, no seo da ADIC propúxose a creación dun partido rexionalista e independente, que promovese a autonomía de Cantabria, e concorrese ás eleccións municipais de 1979.
Desde 2003 o secretario xeral do PRC, Miguel Angel Revilla, é presidente de Cantabria mercé a formación dunha coalición co PSOE/PSC.
Ranavirus
miniatura|[[Micrografía electrónica de transmisión dunha célula infectada por ranavirus, que se acumulan no citoplasma e en corpos de ensamblaxe preto do retorto núcleo.]]
Ranavirus é un xénero de virus da familia Iridoviridae. Hai ademais outros catro xéneros de virus nesa familia, pero Ranavirus é o único que inclúe virus que son infecciosos para anfibios e réptiles. Adicionalmente, é un dos tres xéneros desta familia que infecta peixes teleósteos, xunto con Lymphocystivirus e Megalocytivirus. A familia Iridoviridae é unha das cinco familias de virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos.
Snowball (cacatúa)
Snowball, que en lingua galega se traduciría como Folerpa de neve, nado en 1996, é unha cacatúa macho do xénero Eleonora, coñecida por ser o primeiro animal non humano en manifestar a capacidade para percibir e interpretar a música, sincronizando o ritmo e o tempo co movemento do seu corpo. Trátase, xa que logo, dunha cacatúa que é capaz de bailar.
Ranavirus
Os Ranavirus foron illados por primeira vez na década de 1960 da ra Lithobates pipiens.
Impacto ecolóxico
Os Ranavirus, como o Megalocytivirus, son un grupo emerxente de virus de ADN bicatenario estreitamente relacionados que causan infeccións sistémicas nunha ampla variedade de peixes de auga salgada e doce silvestres e criados en piscifactoría. Igual que os Megalocytivirus, os gromos de Ranavirus teñen unha considerable importancia económica en acuicultura, como epizoóticos poden orixinar unha perda moderada de peixes ou episodios de mortaldade en masa en peixes de acicultura. Porén, a diferenza dos Megalocytivirus, as infeccións por Ranavirus en anfibios foron consideradas un factor que contribúe ao declive das poboacións de anfibios global. O impacto dos Ranavirus sobre as poboacións de anfibios foi comparada coa do fungo quitridio Batrachochytrium dendrobatidis, o axente causante da quitridiomicose.
Evolución
miniatura|thumbtime=1:05|Informe [[VOA sobre Ranavirus.]] Os Ranavirus parece que evolucionaron a partir de virus de peixes que despois pasaron a infectar anfibios e réptiles.
Hóspedes reptilianos
Ademais de peixes e anfibios, varias especies de réptiles son afectados por Ranavirus, como:
Taxonomía
Grupo: ADN bicatenario (dsDNA) Orde: Non asignado (clicar en "amosar")
Kuusiokunnat
miniatura|200px|Localización de Kuusiokunnat. Kuusiokunnat (en finés Kuusiokuntien seutukunta) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 21 457 habitantes.
Ranavirus
Taxonomía
Familia: Iridoviridae
Arquidiocese católica latina de Westminster
A arquidiocese de Westminster (en latín: Archidiœcesis Vestmonasteriensis) é unha arquidiocese católica latina en Inglaterra, erixida como vigairía apostólica no século XVII. A arquidiocese ocupa a parte de Londres ao norte do río Támese e ao oeste do río Lea, así como o distrito de Spelthorne e o condado de Hertfordshire. A diocese foi erixida como sucesora da antiga diocese de Londres, suprimida en 1569.
Ranavirus
Taxonomía
A familia Iridoviridae está dividida en cinco xéneros, que son Chloriridovirus, Iridovirus, Lymphocystivirus, Megalocytivirus, e Ranavirus. O xénero Ranavirus  está composto por 6 especies virais recoñecidas, 3 das cales infectan anfibios, que son: virus de Ambystoma tigrinum (Ambystoma tigrinum virus, ATV), iridovirus Bohle (Bohle iridovirus BIV) e o virus da ra 3 (frog virus 3).
Estrutura
Os Ranavirus son grandes virus de ADN icosaédricos que miden aproximadamente 150 nm de diámetro cun gran xenoma dunha soa molécula de ADN bicatenario linear duns 105 kbp, que codifica uns 100 produtos xénicos. O principal compoñente estrutural da cápside proteica é a proteína maior da cápside (MCP).
Arquidiocese católica latina de Westminster
As dioceses sufragáneas da arquidiocese de Westminster son as de Brentwood, Anglia Oriental, Northampton e Nottingham.
Antecedentes
A presente arquidiocese deriva da antiga diocese de Londres, cuxo derradeiro bispo morrera na cadea en 1569, nos anos que seguiron á reforma inglesa. A diocese foi suprimida e non sería restabelecida co mesmo nome.
Ranavirus
Replicación
A replicación ranaviral foi ben estudada usando a especie tipo do xénero, o virus da ra 3 (Frog virus 3, FV3). A replicación do FV3 ocorre entre 12 e 32 graos Celsius. Os Ranavirus entran na célula hóspede por endocitose mediada por receptor. As partículas virais perden a cuberta e seguidamente desprázanse ao núcleo celular, onde empeza a replicación do ADN viral por medio dunha ADN polimerase codificada polo virus. O ADN viral abandona despois o núcleo da célula e empeza a segunda fase da replicación do ADN no citoplasma, formando finalmente concatémeros de ADN. O ADN viral é despois empaquetado en virións infecciosos. O xenoma do Ranavirus, igual que outros xenomas iridovirais está permutado circularmente e presenta un ADN redundante terminalmente.
Transmisión
A transmisión dos Ranavirus crese que ocorre por moitas rutas, incluíndo o solo contaminado, o contacto directo, a exposición á auga e a inxestión de tecidos infectados durante a predación, necrofaxia ou canibalismo. Os Ranavirus son relativamente estables en ambientes acuáticos, e poden persistir varias semanas ou máis fóra dun organismo hóspede.
Arquidiocese católica latina de Westminster
Vigairía Apostólica de Inglaterra
En 1623, despois de 65 anos sen presenza católica formal no país, o papa Urbano VIII decidiu nomear un novo bispo con xurisdición sobre toda a illa de Gran Bretaña. Elixiu a William Bishop, que tomou o título de Vigairo Apostólico de Inglaterra. Bishop entrou en segredo no país, na medianoite do 31 de xullo de 1623, mais finou tan só nove meses máis tarde.
Fosfatidilglicerol
dereita O fosfatidilglicerol é un fosfoglicérido que forma parte das membranas celulares eucarióticas e bacterianas (nalgunhas bacterias é o principal compoñente), e forma parte do surfactante pulmonar, que reduce a tensión superficial no alvéolo e facilita o intercambio respiratorio de gases. Nas cianobacterias e plantas abunda na membrana tilacoidal (pero tamén está presente noutras membranas), e parece que mantén a proporción de lípidos aniónicos no tilacoide necesarios para realizar a fotosíntese.
Arquidiocese católica latina de Westminster
Vigairía Apostólica de Inglaterra
Bishop foi sucedido por Richard Smith, tamén ordenado bispo, que chegou a Inglaterra en abril de 1625. Porén, foron emitidas dúas ordes de arresto contra el en agosto de 1631, e veuse forzado a renunciar e a fuxir a Francia, onde morreu en París en 1655. Despois de 1631 non houbo ningún bispo católico na illa durante 54 anos, e as súas funcións foron en certa medida cubertas por un deán e un capítulo sen moito status legal, estabelecido inicialmente por Bishop e confirmado por Smith.
Ranavirus
Epizooloxía
Informouse de episodios de mortalidade en masa de anfibios debido a Ranavirus en Asia, Europa, Norteamérica e Suramérica. Os Ranavirus foron illados de poboaciósn silvestres de anfibios en Australia, mais non foron asociados coa mortalidade en masa nese continente.
Patoxénese
A síntese de proteínas virais empeza en cuestión de poucas horas despois da entrada viral na célula e a necrose ou apoptose ocorre só unhas poucas horas despois da infección.
Patoloxías principais
As principais lesións asociadas coas infeccións de Ranavirus son eritemas, inchamento xeneralizado, hemorraxias, inchamento das extremidades e fígados inchados e fráxiles.
Fontes de información
Pode atoparse máis información sobre Ranavirus e outros patóxenos que impactan as poboacións de anfibios, como sobre quitridios Batrachochytrium dendrobatidis e Batrachochytrium salamandrivorans na páxina web do  Southeast Partners in Amphibian and Reptile Conservation disease task team.
Fosfatidilglicerol
Biosíntese
miniatura|Biosíntese do fosfatidilglicerol e outros fosfoglicéridos Sintetízase ao unirse un L-glicerol 3-fosfato cun diacilglicérido unido ao CDP (CDP-diacilglicérido). Durante a reacción libérase CMP e orixínase un diacilglicérido unido a un glicerol 3-fosfato, é dicir fosfatidilglicerol-fosfato. Este último perde despois o seu fosfato terminal, orixinando fosfatidilglicerol.