cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liña León - A Coruña
Características
No referente á sinalización, toda a liña está dotada de Control de Tráfico Centralizado (CTC), con Bloqueo Automático de Vía Única (BAU) entre León e Monforte de Lemos e Bloqueo de Liberación Automática en vía única (BLAU) entre Monforte de Lemos e A Coruña. centro|miniatura|500x500px|O viaduto da Chanca, sobre o [[río Rato, ergueito nas proximidades da estación de Lugo, é unha das construcións máis senlleiras desta liña.]]
Viaxeiros
A liña é usada tanto por trens de Longa como de Media distancia operados por Renfe Operadora. Os servizos están distribuídos en dous tramos ben diferenciados. O tramo de León a Monforte de Lemos é utilizado polos seguintes trens:
O tramo entre Monforte de Lemos e A Coruña úsano:
Paciños
O topónimo galego Paciños pode referirse a:
Afección
Afección pódese referir a:
Río Vezzola
O Vezzola é un río, relativamente pequeno, que se atopa na provincia italiana de Teramo, nos Abruzos. Plinio o Vello chamábao Albulate ou Albulata.
Nace a unha altura de 1.070 m e tras un percorrido de 19 km desemboca no río Tordino á altura de cidade de Teramo, sendo o Vezzola o seu principal afluente.
Cake
Cake é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Sacramento (California). Está composta polo cantante John McCrea, o trompetista Vince DiFiore, o guitarrista Xan McCurdy, o baixista Gabe Nelson e o batería Paulo Baldi, e destacou polas letras sarcásticas de McCrea e pola súa inexpresiva voz, polas partes de trompeta de DiFiore, e o seu amplo rango de influencias musicais, incluída música country, mariachi, rock, funk, folk iraniano e hip-hop.
Traxectoria
Cake formárona 1991 McCrea, DiFiore, Greg Brown, Frank French e Shon Meckfessel, que ao pouco tempo deixou o grupo e foi substituído por Nelson. Despois da auto-edición do seu álbum de estrea, Motorcade of Generosity, a banda asinou con Capricorn Records en 1995 e lanzou o seu primeiro sinxelo, "Rock 'n' Roll Lifestyle", que foi número 35 na lista Modern Rock Tracks e apareceu no programa da MTV 120 Minutes. French e Nelson deixaron entón a banda e foron substituídos por Todd Roper e Victor Damiani. O segundo álbum de Cake, Fashion Nugget, foi editado en 1996, á estela do seu principal sinxelo "The Distance". Despois dunha xira por Europa e os Estados Unidos tanto Brown como Damiani anunciaron que abandonarían Cake, planteando dúbidas sobre o futuro da banda. McCrea finalmente recrutou a Xan McCurdy para encargarse da guitarra e convenceu a Nelson para que volvese.
O Coto, As Somozas, As Somozas
O Coto é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran home e 9 eran mulleres.
Río Tordino
O río Tordino é un río da provincia italiana de Teramo, nos Abruzos. En época romana era denominado Batinus.
Nace entre o Monte Gorzano (2.455 m.) e o Monte Pelone (2.230 m.) (Monti della Laga) e tras un percorrido de 59 km desemboca no Mar Adriático.
Peyllores, Gard
Peyrolles é unha poboación e comuna francesa, na rexión de Languedoc-Rosellón, departamento de Gard, no distrito de Le Vigan e cantón de Saint-André-de-Valborgne. Ata o 7 de xullo de 2006 denominábase Peyroles.
Apéndice unirrámeo
miniatura|260px|Antena unirrámea dun [[escaravello da familia dos Tenebrionidae.]] Nos artrópodos, os apéndices unirrámeos son aqueles apéndices provistos dun só eixe ou rama.
A estrutura básica ideal dos apéndices dos artrópodos consta dunha parte basal ou proximal, que serve como punto de unión co cuerpo, e unha parte distal que, en principio, ten función locomotora.
Dependendo da morfoloxía de dita parte distal, distínguense dous tipos morfolóxicos de apéndices, os apéndices unirrámeos, cun só eixe (típicos dos artrópodos terrestres, como os arácnidos, os miriápodos e os insectos), e os birrámeos, con dous eixes.
Estrutura dos apéndices unirrámeos
Nos apéndices unirrámeos a zona proximal denomínase coxito, e a distal, telopodito. Ambas as dúas están constituídas por un número variábel de artellos.
O coxito posúe a miúdo expansións denominadas exitos, situadas na parte externa, e enditos, localizadas na parte interna.
Os apéndices unirrámeos son típicos dos artrópodos terrestres, como os quelicerados, os miriápodos e os insectos.
Non hai acordo sobre que tipo de apéndice apareceu primeiro no curso da evolución. Propoxéronse as tres hipóteses posíbeis, é dicir, que o modelo primitivo era unirrámeo, que o modelo primitivo era birrámeo, e que os apéndices unirrámeos e birrámeos se orixinaron de modo independente.
Defensor Sporting Club
Orixe
esquerda|miniatura|Estadio Luis Franzini ([[Montevideo)]] O club ten unha importante vinculación cos barrios de Punta Carretas, onde se fundou o Defensor, e Parque Rodó, no que naceu o Sporting, de Montevideo. O nome de Defensor segundo se considera popularmente, en recoñecemento dos obreiros que defenderan unha folga dos traballadores dunha fábrica de vidro. Ademais dos equipos de baloncesto e fútbol profesional, o Defensor Sporting tamén é unha sociedade recreativa para os seus socios contando cun club social, piscina e outras instalacións a disposicións dos seus socios.
Palmarés
Como equipo de fútbol:
CX 1
CX-1 (Chuang Xin 1, Innovación 1) é unha familia de satélites artificiais da China adicados ás comunicacións na modalidade "gardar e enviar": o satélite recibe información dunha estación, que garda e envía a unha segunda estación cando está ao seu alcance. Foron desenvolvidos pola Academia China de Ciencias, a Academia de Tecnoloxía Espacial de Shangai e Shanghai Telecomm.
Lanzáronse un total de catro unidades, denominadas CX 1-01, CX 1-02, CX 1-03 e CX 1-04, en 2003, 2008, 2011 e 2014 respectivamente, usando foguetes CZ-4B e CZ-2D. Trátase de pequenos satélites, de menos de 100 kg de masa, comezados a ser desenvolvidos en 1999 e que serven como demostradores para comunicacións nos campos do transporte, a protección da contorna, o transporte de petróleo e gas, o control de inundacións, a detección de lumes forestais e a monitorización de terremotos.
Aethelred II de Northumbria
Aethelred II foi rei de Northumbria nun período impreciso que podería ir desde 854 ao 862, cunha interrupción no ano 858. A primeira vez que chegou ao poder foi, en substitución do seu pai Eanred.
Traxectoria
Hai pouca información sobre o seu reinado. Parece que foi expulsado en favor de Raedwulf, cuxo reinado é confirmado polo moedas atopadas. Este, con todo, tivo un curto período de reinado, xa que morreu en batalla contra os viquingos e, a continuación, Aethelred recuperou o trono. Aethelred foi asasinado poucos anos máis tarde, pero non se coñecen os detalles deste feito.
A datación do seu reinado é moi problemática. Segundo a bibliografía antiga, foi destituído no ano 844 e asasinado en 849, pero recentes interpretación da cronoloxía dos reis northumbrianos do século IX, en base a probas numismáticas, poñen o inicio do seu reinado sobre o ano 854, a súa expulsión sobre o ano 858, e o seu asasinato sobre o 862.
Teatro pra a xente
Teatro pra a xente é un libro de teatro de Eduardo Blanco Amor publicado por Galaxia en 1974.
Características
Contén as seguintes pezas dramáticas concibidas e escritas en galego:
Na xustificación o autor explica o título:
Segundo Xosé Ramón Pena :
Para o Diccionario da literatura galega :
O cantar dos cantares, ou Galicia 1948
Foi escrita expresamente para a inauguración do Teatro Popular Galego que tivo lugar en Buenos Aires en 1962. O mundo rural galego é visto a través dunha familia de labregos, e na que as relacións amorosas entre as parellas se ven turbadas pola lectura casual dos eróticos versos de O cantar dos cantares. A crítica á igrexa faise a través do personaxe de don Marcial, o crego. É unha peza costumista, chea dun humor fino e non exento de ironía.
O propio autor asistiu á representación da obra polo Círculo de Perlío en 1976. Teatro do Atlántico representouna en 2001.
Segundo Xavier Carro é o primeiro intento do autor de teatro para multitudes. Usa o título da Biblia para opoñer unha representación idealizada o pobo ao escurantismo e a ruindade dos vencedores na Guerra Civil do 36. Contrasta a maledicencia hipócrita da Garela coa brutalidade agresiva do crego, coa bondade da familia de labregos represaliados polos fascistas e coa ironía rebelde e resabida do estudante de medicina.
Argumento.
O Coto de Salas, As Somozas, As Somozas
O Coto de Salas é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 0 eran home e 1 era muller.
Teatro pra a xente
O cantar dos cantares, ou Galicia 1948
A Garela quéixase do moito que agora murmura a xente e quere contarlle á Balbina o que se anda a dicir deles. A Balbina non quere saber e acaba dicíndolle á Garela o que dela se murmurou cando cando andaba cun serranchín portugués. A Garela acaba contándolle que se di no lugar que a súa filla andan en amores co Alberte. Chega Martiño, que agora lle dá por ler nun libro continuamente, recita anacos do Cantar dos cantares da Biblia. Aparece o crego que esixe varios vasos de viño e lémbralle ao home que o salvou de morrer como lle pasou aos catro irmáns da Balbina. Aparece Alberte, estudante de médico, e discute co crego das cousas do corpo e da alma. O cura só admite as opinións propias e tamén discute con Xulia cando ela aparece: está contra as novidades, o cine, os libros, o bañarse xuntos mozos e mozas. Tamén está en contra das ideas no novo coadxutor, un cura con outras ideas, máis novo e liberal. O cura enfádase e ameaza con falar co pai de Alberte. Este queda a parolar coa familia e dialoga con Xulia dos sentimentos de ambos. Ela recítalle versos do Cantar dos cantares. Abrázanse cando chega volven o cura e a Garela que quedan espantados coa escena.
Fas e Nefas, ou o castelo enmeigado número 5.000 e pico
Fantasía escolar pra nenos dun colexio luxoso, e pra ser representada por actores entre doce e catorce anos.
Quedou vencedor nun concurso nacional de teatro infantil en 1964. .
Segundo o Xavier Carro :
Argumento.
Comezan dúas curuxas falando da súa familia e do Frade Vagamundo. Fas e Nefas van camiñando e topan co Frade Vagamundo que leva máis de trescentos anos buscando o tesouro e o bebedizo da existencia infinita, que se lle está acabando a vida. Aparece o Pantasmo a quen se encomenda o Frade, mais só lle concede poder entrar no castelo, non o resto. Tocan o pito e alá van.
Xornada segunda.
Xa no interior Fas tenta salvar o seu amigo ante o Pantasmo, o Anano con Testa de Sapo, o Grande Bruxo e a Luceira Maris. Tamén ten que pelexar co seu dobre. Finalmente aparecen o rei Briggs e Galaaz, Fas consegue rescatar o amigo e a todos os que estaban enmeigados. Rematan de novo conversando as dúas curuxas do inicio que non queren desenmeigarse:
A carauta
Recreación galega dun tema –La Carátula- de Lope de Rueda. Século XVI.
O argumento é o mesmo que o do "paso" de Lope de Rueda.
Claudio Rodríguez Fer inclúe un comentario da peza, titulado "O método recepcional" en Comentarios de textos contemporáneos.
Argumento.
O humor do texto vén das confusións léxicas do criado Lameiro. Este ten un segredo, acaba de atopar algo misterioso. Vai en busca do fidalgo para contarllo, pero o fidalgo marchou e terá que compartilo co fillo, Miranda. Resulta ser unha careta ou carauta. O fidalgo asústao e dille que semella ser dun santeiro que mataron os ladróns para roubalo e lle sacaron a pel do rostro para que non o coñecesen. Que agora a xustiza o pode acusar a el, o mellor é que vaia á ermida do San Benitiño e se faga el santeiro, o único que estando tan só alí no santuario se lle pode aparecer o defunto facéndolle uuuuuuu. Tira o Lameiro coa carauta. Pasado un tempo e xa sendo santeiro Lameiro,escoita o berro, é a voz de Miranda facendo do defunto que pretende asustalo. O criado séguelle a corrente e pide ir polo burro mentres o señorito vai agardar sentado: -Miranda: volta axiña ... Lameiro: non comades até que eu volva (páx. 130)
Alternativa para outro final posible.
Lameiro tíralle a careta ao fidalgo e ponse enfronte del. Recoñe que sempre soubo da burla pero fíxoo:
Os baralláns
Recreación galega dun tema -Los habladores- de Miguel de Cervantes, século XVII.
No entremés de Cervantes tamén se relata a curación dunha muller moi faladora ao topar con outro máis falador ca ela.
Argumento.
Están na feira rematando o trato dunha mula o paisano e o fidalgo cando entra en acción Xan Barallán que non para de falar, non hai xeito de intervir na conversa estando el. Acaba cansando ao paisano que prefire vender antes ca seguir coa súa leria. O fidalgo ten unha muller que é o mesmo ca o Barallán, non para de falar, non hai xeito con ela. E leva o charlatán para que acabe coa paciencia da muller, el é aínda moito máis falador ca ela.
Tres contos escénicos
Orixinalmente compostos en galego en 1955 viron a luz en Buenos Aires en Galicia Emigrante.
A medosa Blandina
Versión radiofónica
Argumento.
Blandina vai soa para a casa, que aínda lle queda moito camiño. Veu comer á casa do tío cura e os outros homes quedaron bébedos. Coincide no camiño co Ulpiano e váiselle queixando dos moitos medos que ten. El coma quen non quere a cousa, non se dá por entendido e ela non pára de falar do medo a el, que é un mozo, que está de bo ver. Ela que se propón e el que non entende. Ata que el lle di, que seguro que se lle toca ela berrará. E di Blandina:
A lebre das ánimas
Versión radiofónica
Tacholas representouna en versión monologada ante miles de espectadores no Luna Park de Buenos Aires na celebración dun festival do mundo celta. O Teatro Popular Keizán estreou a obra na Mostra de Ribadavia de 1974.
Argumento.
Como vai ser a festa e veñen convidados ata de Ourense o matrimonio está moi nervioso e repasa todas as comidas e sobremesas que van poñer no xantar, unha morea todo lles é pouco. Mandan o fillo mirar polas casas dos veciños (os rapaces podían entrar nas cociñas), non vaia haber algunha que teña mellor ou máis abundante comida ca eles. Volve o neno contando que o Ferreiro ten pendurada unha boa lebre, que todo o lugar a foi ver. Adulia e o Aliseo non poden permitir seren menos. O pai colle a escopeta e dille ao fillo que van cazar unha lebre. Xa só quedan dous cartuchos e a lebre non apareceu. Non queda máis ca encomendarse ás Ánimas, que é a súa festa. Rezan os dous, piden de favor dúas lebres, unha para eles para a festa e outra para as Ánimas. E o rapaz ve catro orellas, o pai dispara e só mata unha a outro foxe: Válate Deus, e como fuxe a das Ánimas...! (p. 185)
A tía Lambida
Argumento.
A tía Lambida chámase Castora, pero todos lle chaman Lambida aínda que non lle gusta moito. O neno Edesio vénlle pedir unha bigornia, que a da súa casa a estragaron os porcos, ela préstalla. O Xanuco vénlle pedir auga de San Ramón, que a súa muller está a piques de parir; ela respóndelle que xa está choca, que non a precisa que xa hai anos que a abandonou o marido, mais préstalla. Chega o señorito Calritos falando en castelán e ela respóndelle en castrapo. Pídelle unhas trébedes ou trespés de parte da súa nai, ela dille que xa non ten, mais onde pode atopalas. Tamén a veciña Teresa se achega a pedir un reloxo que foi do marido para que o poida levar o seu home que ten que ir á cidade. A tía Lambida dille que o reloxo está a arranxar, mais Teresa non a cre e acúsaa de non querer emprestar nada, de ser unha agarrada. Insúltanse as dúas. Ata o cura chega saudándoa como tía Lambida, ela enfadada respóndelle:
Alto da Veneira
O Alto da Veneira é o punto máis alto do concello da Pobra do Brollón, cos seus 1.164 m de altitude. Está situado na serra do Courel, preto do límite co concello do Incio.
Eyak
Eyak pode referirse a:
Paciños, Requeixo de Valverde, Allariz
Paciños é un lugar da parroquia de Requeixo de Valverde, no concello de Allariz. Segundo o IGE en 2010 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
Núcleos de poboación
miniatura|Capela do San Ramón. O que se coñece popularmente como Paciños é en realidade a suma de tres núcleos: Desder (o máis oriental do concello), Paciños e o San Ramón. Neste último localízase unha capela na que cada 31 de agosto se celebra unha procesión en honor a San Ramón e dende a que se pode desfrutar de vista de toda a contorna.
Comunicacións
Paciños está conectado coa estrada local OU-0108 (coñecida en Allariz como Estrada de Xunqueira) que comunica a N-525 á altura de Allariz con Maceda.
Actividades
Na beira da estrada de Xunqueira localízase a Fundación Ramón González Ferreiro adicada a impartir durante o ano cursos de Formación Profesional de Deseño e Moda e a campamentos e actividades lúdicas no verán.
Tibagi
Tibagi é unha cidade do estado brasileiro do Paraná. A súa poboación estimada o 2014 era de 20 377 habitantes.
Raedwulf de Northumbria
miniatura|[[Styca de cobre do rei Raedwulf.]] Raedwulf (tamén escrito Rædwulf), foi rei de Northumbria por un curto período de tempo difícil de definir, cando depuxeron a Eanred.
Traxectoria
Non se sabe cales foron os seus antepasados, pero crese probábel que os reis Osberht e Aelle de Northumbria fosen parentes seus.
Atopáronse moedas do seu reinado. A única bibliografía antiga que o nomea é a Flores Historiarum de Roger de Wendover, na que se di que morreu loitando contra os pagáns, unha palabra coa que o autor se refire aos viquingos.
Nos anais do Flores Historiarum dátase o inicio do seu reinado no ano 844, pero a análise cronolóxica non dá moita credibilidade a esta data. O descubrimento dunha moeda co nome de Eanred, datada preto de 850, fixo repensar a datación dos reis posteriores. Segundo esta nova visión, o reinado de Rædwulf podería ser arredor do ano 858.
O Home Grande
O Home Grande, tamén coñecido como Peñido, é un monte situado na Pobra do Brollón, na parroquia de Salcedo. Cos seus 824 m de altitude, está situado na zona suroeste da serra do Courel, preto do límite co concello deFolgoso do Courel.
Poucos metros ao suroeste do Home Grande, encontramos o Home Pequeno, un monte de 784 m de altitude.
Asirioloxía
miniatura|200px|Detalle da Inscrición de Behistún A asirioloxía é o estudo arqueolóxico, histórico e lingüístico da antiga Mesopotamia
Historia
Aínda que houbo viaxeiros que se interesaron polo pasado remoto das terras mesopotámicas percorrendo o que quedaba das súas ruínas, non foi ata o século XVIII cando o interese se fai máis sistemático, organízanse expedicións desde Europa cara a eses lugares como as de Carsten Niebuhr, que copia inscricións en Persépole, ou de André Michaux quen levou a Europa a primeiro documento epigráfico cuneiforme, concretamente un kudduru (pedra gravada). Todo o cal fixo aumentar a curiosidade por aquela civilización perdida entre a clase intelectual europea. Un destes eruditos, Georg Friedrich Grotefend conseguiu en 1802 identificar, nas copias que realizara Niebuhr das inscricións cuneiformes de Persépolis, o título de rei e os nomes de Darío, Xerxes e Histaspes por medio da súa comparación co avéstico xa que pensaba que estaban escritas nesa lingua. Nos anos seguintes conseguiu identificar algunha palabra máis e recoñecer 300 signos diferentes.
Pero os alicerces da asirioloxía púxoos Henry Rawlinson, un oficial enviado a Persia para organizar o exército do xa, interesouse polas vellas inscricións e en particular pola Inscrición de Behistún, trilingüe, en escrita cuneiforme, en persa antigo, elamita e babilónico e en 1837 descifrou a metade do texto en persa antigo completando o seu desciframento en 1839 o que abriu a porta a que se descifrasen outras linguas de escrita cuneiforme, así o propio Rawlinson comparando os textos babilonio e persa antigo conseguiu ler 80 nomes babilonios, o que equivalían a 100 signos, descubrindo que cada un destes signos podía ter varios valores silábicos.
Ao tempo destes descubrimentos epigráficos comezan a se desenvolver as escavacións, as primeiras realizounas Paul-Émile Botta en Nínive en 1843 e tiñan como único obxecto a procura de obxectos para exhibilos nos museos europeos e que levou mesmo á destrución de sectores enteiros de moitos xacementos. Con todo, estas escavacións puxeron ao alcance dos investigadores unha gran cantidade de material que fixo avanzar os coñecementos sobre a rexión e a súa cultura. Julius Oppert deduciu que a escrita cuneiforme tivera que ser inventada por un pobo non semita xa que o seu carácter silábico a facía estraña para unha lingua semita. A súa teoría non a compartiron a maioría dos investigadores pero o descubrimento por Ernest de Sarzec en 1877 dos primeiros documentos sumerios veulle dar a razón.
A comezos do século XX as escavacións en Mesopotamia comezan a se realizar segundo o método arqueolóxico, foi fundamental para o paso das escavacións de afeccionados a outra profesional a chegada dos alemáns: Robert Koldewey nas súas escavacións en Babilonia revolucionou a arqueoloxía mesopotámica, desenvolvendo técnicas para recoñecer e escavar restos arquitectónicos e Walter Andrae continuou o seu labor, desenvolvendo o estudo da estratigrafía.
Kappa-bungarotoxina
A kappa-bungarotoxina (que se adoita abreviar como κ-Bgt; tamén chamada historicamente toxina F) é unhA neurotoxina proteica da familia da bungarotoxina que se encontra no veleno da serpe Bungarus multicinctus. A kappa-bungarotoxina é un antagonista de alta afinidade dos receptores de acetilcolina nicotínicos, especialmente de CHRNA3; causa un bloqueo postsináptico da neurotransmisión. Aínda que existe unha variabilidade significativa nos efectos clínicos das trabadas de serpe, a parálise neuromuscular e a insuficiencia respiratoria están asociadas coa trabada das serpes do xénero Bungarus.
Descubrimento
A kappa-bungarotoxina foi descuberta en 1983 como compoñente do veleno da serpe Bungarus multicinctus, que difería en efectos biolóxicos da previamente coñecida alfa-bungarotoxina: a kappa, pero non a alfa, podía impedir a sinalización nicotínica no ganglio ciliar da galiña. Esta bungarotoxina foi designada "kappa" en alusión á palabra latina kiliaris ("do ollo"), e á raíz de "ciliary". As toxinas identificadas separadamente que foron denominadas "toxina F" e "bungarotoxina 3.1" foron despois identificadas por secuenciación de proteínas como idénticas á kappa-bungarotoxina.
Mecanismo e efectos biolóxicos
A kappa-bungarotoxina é un antagonista de receptor, o que significa que bloquea a resposta normal do receptor da acetilcolina, o cal inhibe a neurotransmisión e, por tanto, causa parálise neuromuscular. Igual que a alfa-bungarotoxina, a kappa-bungarotoxin causa un bloqueo postsináptico de sinalización; isto está en contraste coa beta-bungarotoxina, que induce un bloqueo presináptico. A distinción entre os efectos das formas alfa e a kappa foi primeiro identificada funcionalmente como diferenzas nos efectos sobre estruturas neurais específicas. A base desta diferenza funcional foi caracterizada molecularmente como diferenzas na especificidade no subtipo de receptor; os receptores pentaméricos son ensamblados con diferentes distribucións de subunidades nas neuronas e nos músculos.
Estrutura
A kappa-bungarotoxina é un polipéptido de 66 aminoácidos e prégase nunha estrutura de folla beta antiparalela estabilizada por cinco pontes disulfuro conservadas, unha característica estrutural compartida por moitas toxinas peptídicas. A diferenza doutros membros da familia das bungarotoxinas, a kappa é un dímero.
Erreà
Erreà (das letras "R" e "A") é unha empresa téxtil italiana, adicada á fabricación de equipamento deportivo, fundada en 1988 en Torrile (Parma).
Patrocinio
Os uniformes dos seguintes equipos están fabricados por Erreà:
Cerro de Pereira
O Cerro de Pereira, tamén coñecido como A Serra, é un monte situado na Pobra do Brollón, entre Abrence, ao nordeste, e Pinel, ao suroeste. Ten 648 m de altitude. Está situado na serra de Auga Levada, ao suroeste da serra do Courel.
Alfonso Pérez Sánchez
Alfonso Emilio Pérez Sánchez, nado en Cartaxena en 1935 e finado o 14 de agosto de 2010, foi un historiador da arte española, especializado na pintura barroca. Foi director do Museo do Prado entre 1983 e 1991, dirixiu a modernización do Museo durante a Transición española.
1968
Outros
6 de abril - Massiel gaña o Festival de Eurovisión para España con "la, la, la".
Notas
Historia ano a ano
Coucixoso, As Somozas, As Somozas
Coucixoso é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran home e 6 eran mulleres.
Neozephyrus quercus
Unha Neozephyrus quercus é unha especie de bolboreta da familia dos licénidos que habita por gran parte de Europa, América do Norte, Anatolia, o Cáucaso e Transcaucasia. A larva aliméntase de carballo común, carballo albariño, Quercus cerris  e aciñeira.
H-18
H-18 é o nome dunha etapa final usada nalgunhas versións dos foguetes CZ-3A, CZ-3B e CZ-3C. Comezou a usarse en 1994.
Vilanova, Lamas, San Sadurniño
Vilanova é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 35 habitantes (19 homes e 16 mulleres).
Misión de Administración Interina das Nacións Unidas en Kosovo
A Misión de Administración Interina das Nacións Unidas en Kosovo (MINUK) (en inglés: United Nations Interim Administration Mission in Kosovo - UNMIK), é a administración provisional por parte da ONU da provincia serbia de Kosovo. A Misión xestou en Kosovo unha fase de transición cara á resolución do seu status definitivo despois da guerra de 1999. Tras o fracaso das negociacións entre as autoridades serbias e as do goberno provisional kosovar, estas últimas optaron por declarar unilateralmente, e co apoio dos Estados Unidos, da súa independencia de Serbia o 17 de febreiro de 2008. Esta independencia foi recoñecida polos Estados Unidos e moitos dos seus aliados, pero non foi aceptada por Serbia, Rusia, nin polas Nacións Unidas.
A MINUK foi creada pola resolución 1244 do Consello de Seguridade da ONU o 10 de xuño de 1999, ao final da Guerra de Kosovo.
Representantes do Secretario Xeral
O dirixente principal da MINUK e o Representante Especial do Secretario Xeral das Nacións Unidas en Kosovo. Este cargo foi exercido polas seguintes persoas:
miniatura|200px|esquerda|Torres da UNMIK en [[Pristina.]]
A Laxe, O Valadouro
San Xoán da Laxe é unha parroquia do concello lugués do Valadouro, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña 254 habitantes (128 homes e 126 mulleres).
Historia
A vila de Ferreira, capitalidade do concello, pertenceu a esta parroquia ata que se constituíu na actual parroquia de Santa María de Ferreira.
Nesta parroquia naceu o cura e poeta Celestino Cabarcos Suárez.
Día das Letras Galegas
miniatura|dereita|Celebración no [[Teatro Principal de Pontevedra, 17/5/2018.]] O Día das Letras Galegas é un día de exaltación da lingua de Galicia a través da súa manifestación literaria. Comezou a celebrarse o 17 de maio do 1963, coincidindo co centenario da primeira edición de Cantares gallegos, de Rosalía de Castro.
Ata 2023, ano dedicado a Francisco Fernández del Riego, 63 autores (5 mulleres e 58 homes) foron homenaxeados nas 61 edicións do Día das Letras Galegas, posto que 1998 houbo unha homenaxe colectiva (en concreto, a tres trobadores ligados á ría de Vigo).
Historia
miniatura|dereita|Manifestación na defensa da lingua o Día das Letras de 2018, en Compostela. O 20 de marzo de 1963, tres membros da Real Academia Galega (Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego) presentaron nesta institución a proposta de celebrar o 17 de maio para recoller o "latexo material da actividade intelectual galega". Estimaban que o poemario de Rosalía era a primeira obra mestra da literatura galega contemporánea, é dicir, considerábana a primeira obra do Rexurdimento. Realmente, descoñécese a data real de publicación do libro, pero tomouse ese día pola dedicatoria autógrafa de Rosalía de Castro á tamén escritora Cecilia Böhl de Faber (Fernán Caballero).
Para conmemorar o primeiro Día das letras galegas (DLG) publicouse unha edición crítica de Cantares gallegos, feita por Fermín Bouza-Brey. A festividade tivo un alcance e unha significación extraordinarios, e foi moi ben acollida non só a nivel literario senón tamén nos ambientes populares. Dende aquela dedícaselle o día de cada ano a unha figura significativa da literatura galega, coa única condición de que no ano da súa conmemoración teña pasado un mínimo de dez anos dende a data de falecemento da persoa homenaxeada.
Oficialmente, trátase dun día de carácter festivo en toda Galicia desde 1991.
En 2020, por mor da pandemia da COVID-19, a Academia anunciou que por primeira vez nos seus 57 anos de historia o pleno de celebración do Día das Letras non decorrería o 17 de maio, trasladándose no seu lugar ao 31 de outubro, xusto un día despois do 110 aniversario do homenaxeado, Ricardo Carballo Calero. Finalmente, as restricións sanitarias fixeron que o acto se tivese que adiar de novo, até o 12 de decembro.
Reinhardtius hippoglossoides
Xénero
O xénero Reinhardtius foi establecido en 1861 polo ictiólogo e paleontólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill, que lle puxo o nome na honra de Johannes Christopher H. Reinhardt (1778-1845), zoólogo danés, que foi profesor en Copenhague.
Especie
Ao longo do tempo no xénero Reinhardtius incluíronse tamén estas outras catro especies:
Pero hoxe en día só se recoñece unha, Reinhardtius hippoglossoides (Walbaum, 1792), xa que:
Esta única especie hoxe válida foi descrita en 1792 polo médico, naturalista e taxónomo alemán Johann Julius Walbaum, que lle deu o nome de Pleuronectes hippoglossoides.
O nome específico, hippoglossoides, fai referencia á súa semellanza coa especie Hippoglossus hippoglossus (aínda que é de menor tamaño). Despois de que Gill fundase o xénero Reinhardtius, a especie foi reclasificada neste.
Descrición
As principais características morfolóxicas do fletán negro son:
Hábitat e distribución
Ten unha distribución circumpolar no hemisferio norte, encontrándose tanto no Atlántico norte como no Pacífico norte.
Bioloxía
Os machos alcanzan a madurez sexual aos 7-9 anos, cando miden 55–65 cm de lonxitude, e as femias, aos 9-11 anos, ao chegaren aos 85–80 cm de longo e aos 3–5 kg de peso. En inverno os adultos desprázanse até as áreas de desova, ao sur do estreito de Davis (entre a costa occidental de Groenlandia e a oriental da illa de Baffin), ao leste do estreito de Dinamarca e ao noroeste de Noruega. A desova é peláxica, e efectúase entre abril e xuño, a 800-1.200 m de profundidade, en augas que están a uns 4 °C. Os ovos, duns 4 mm de diámetro, vagan libremente a gran profundidade até a eclosión dos ovos, dos que xorden as larvas, que miden de 10 a 15 mm de longo. As larvas son transportadas polas correntes e, cando miden de 19 a 15 mm descenden ao fondo a 100–300 m de profundidade, en outono. A medida que van medrando vanse desprazando a augas máis profundas. Os fletáns negros aliméntanse candos son adultos de zoárcidos, capeláns (Mallotus villosus), Sebastes marinus (unha cabra de altura nórdica), pequenos gádidos, camaróns abisais e outros invertebrados bentónicos.
Pesca
O fletán negro captúrase con palangres e redes de arrastre de fondo. Péscase principalmente en Islandia, Noruega e Groenlandia. As capturas anuais flutúan, pero andaban sobre as 100.000 t nos anos 90. Este peixe ten os mesmos usos que o halibut.
Chao de Abaixo, As Somozas, As Somozas
Chao de Abaixo é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Xunto con Chao de Arriba tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran home e 14 eran mulleres.
Reinhardtius hippoglossoides
Estado da poboación
Porén, no está incluído na Lista vermella de especies amezadas da UICN.
Nota sobre os nomes dos fletáns
O nome fletán empezou a coñecerse e usarse en Galicia hai pouco tempo, alá pola primavera de 1995, cando todos os medios de comunicación falaban da guerra do fletán. Até ese momento, os galegos (e todos os españois) coñeciamos tan só a un seu parente, Hippoglossus hippoglossus, que ás veces chegaba aos portos galegos, coñeciámolo polo seu nome inglés, halibut, ou ben polo cultismo hippogloso, derivado do seu nome científico. Os mariñeiros galegos levaban anos pescando no gran banco de Terra Nova a especie da que se trata aquí, que os canadenses de fala francesa chamaban flétan noir, para distinguilo do auténtico flétan, o Hippoglossus hipoglosssus, xa que, ademais do tamaño, distínguese por ter a cara pigmentada máis escura. Os mariñeiros galegos adoptaron o nome francés como fletán e, como consecuencia do conflito con Canadá e a súa repercusión nos medios, o termo comezou a usarse en toda Galicia e en toda España.
Vilaverde, Lamas, San Sadurniño
Vilaverde é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
James Middleton
James William Middleton, nado o 15 de abril de 1987 en Reading, Inglaterra, é un empresario británico coñecido por ser o irmán de Catarina de Cambridge.
Traxectoria
James é o fillo máis pequeno e o único varón de Michael Francis Middleton (nado en 1949) e Carole Goldsmith (nada en 1955). As súas irmás máis vellas son Catarina de Cambridge e Pippa Middleton.
Foi educado, como as súas irmás, no colexio St Andrew's e no Marlborough College. Iniciou a carreira de Recursos Ambientais na Universidade de Edimburgo pero abandonou e comezou o seu propio negocio. Padece de dislexia.
Dende 2018 mantén unha relación coa socialité Alizée Thevenet. Prometeuse con ela en outubro de 2019.
Ferreira, Ferreira, O Valadouro
Ferreira do Valadouro é unha vila da parroquia de Santa María de Ferreira capital do concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 725 habitantes (364 homes e 361 mulleres).
É a capital do municipio. O título de vila concedeullo a raíña María Cristina de Habsburgo-Lorena o 27 de febreiro de 1894.
Ahmed Hossam Hussein Abdelhamid
Ahmed Hossam Hussein Abdelhamid, nado no Cairo o 23 de febreiro de 1983, é un futbolista exipcio, máis coñecido como Mido, que xoga na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Dianteiro de gran técnica, potencia física e facilidade goleadora formouse nas categorías inferiores do Zamalek, chegando ao primeiro equipo na tempada 1999-00. Pronto ficharía polo KAA Gent Belga, de onde pasaría ao Ajax Amsterdam no ano 2001. Tras unha boa tempada en Holanda, Mido comezaría a ter problemas co adestrador do equipo Ronald Koeman polo que ao final da tempada 2002-03 decidiu cedelo ao Celta de Vigo, que buscaba asegurar a clasificación para disputar a Liga de Campións.
A chegada do dianteiro exipcio a Vigo supuxo unha gran mellora defensiva para o equipo, o xogador adaptouse de forma extraordinariamente rápida ao xogo celeste necesitando so vinte minutos do seu partido de debut para marcar un gran gol ao Athletic de Bilbao. Mido só xogou no Celta oito encontros, marcando catro goles. Ademais do do seu debut marcaría dous ante o Osasuna e outro ante a Real Sociedad na última xornada, gol que supuxo a clasificación do Celta de Vigo para xogar a Liga de Campións por primeira vez na súa historia. A elevada opción de compra do xogador propiedade do Ajax, de 10 millóns de euros, fixo que o Celta non a fixese efectiva e deixase escapar o xogador que a clasificou para a Copa de Europa. Pero máis que os cartos pesou a traxectoria de xogador problemático que arrastraba o mozo exipcio.
Finalmente sería o Olympique de Marsella o que ficharía a Mido como estrela do equipo, porén o xogador exipcio non tería sorte ao contar coa competencia do dianteiro marfilés Drogba que despuntaría ese mesmo ano. Esa tempada marcaría 7 goles en 23 encontros polo que ao rematar ficharía polo AS Roma, pero alí tampouco tería fortuna, ao pedirlle ao xove dianteiro que suplira a toda unha lenda como Gabriel Batistuta e marchou no mercado de inverno tras non marcar ningún gol con destino ao Tottenham Hotspur en calidade de cedido.
No club inglés militou outras dúas tempadas, facendo un moi bo primeiro ano onde marcou 11 goles e un segundo onde só disputou 12 encontros marcando un gol.
No ano 2007 estivo a piques de volver fichar polo Celta pero non se materializou, fichando por seis millóns de libras polo Middlesbrough FC. Tras varios anos de cesións sen fortuna en Wigan, Zamalek, West Ham United e Ajax regresou ao Zamalek exipcio.
Foi 51 veces internacional coa selección nacional absoluta de Exipto, marcando 19 goles e proclamándose campión de África no ano 2006.
Fernando Martínez González
Fernando Martínez González, nado en Vilalba o 11 de novembro de 1952, é un economista e político galego do PSdeG-PSOE que foi parlamentario autonómico e concelleiro en Cerceda, sendo alcalde entre 1992 e 1995.
Traxectoria
Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi apoderado de banca no Banco Central. Militou na UPG, ingresou no PSG en 1969 e posteriormente integrouse no PSdeG-PSOE. Afincado en Cerceda, foi elixido parlamentario pola provincia da Coruña nas primeiras eleccións autonómicas polo PSdeG-PSOE. Volveu ser elixido parlamentario autonómico nas autonómicas de 1985. Así mesmo foi concelleiro en Cerceda a partir de 1985, ocupando distintas responsabilidades no goberno de Jesús Orgeira Muíño, ata que encabezou en xuño de 1992 unha moción de censura contra este, co apoio de 5 concelleiros socialistas máis e os do PP, tralo que foi elixido alcalde. Dimitiu en febreiro de 1995 e foi substituído polo tamén socialista José García Liñares.
Stadio Tommaso Fattori
O Stadio Tommaso Fattori é un estadio multiusos italiano, situado na cidade de L'Aquila (os Abruzos). Actualmente os seus usos son os partidos de fútbol e rugby union, servindo de localía ao L'Aquila Calcio e L'Aquila Rugby. Ten unha capacidade de 9.285 espectadores.
Albergou algúns partidos de fútbol preliminares dos Xogos Olímpicos de 1960.
James Jones
James Andrew Jones, nado en Miami (Florida) o 4 de outubro de 1980, é un ex xogador americano de baloncesto profesional que xogou 14 tempadas na National Basketball Association (NBA). Actualmente é o vicepresidente de operacións baloncestísticas dos Phoenix Suns da NBA.
Traxectoria deportiva
Jones foi seleccionado na 49ª posición do Draft da NBA de 2003 polos Indiana Pacers, tras saír da Universidade de Miami. Tras xogar tan só 26 minutos en seis partidos durante a súa tempada coma rookie, xogou case a tempada enteira na 2004-05, facendo 4.9 puntos por partido, e quedando 25ª na liga en porcentaxe de triplas anotadas (39.8%).
O 25 de agosto de 2005, foi traspasado aos Phoenix Suns, a cambio dunha elección de segunda rolda do Draft de 2008.
En xuño de 2007, foi traspasado aos Portland Trail Blazers xunto cos dereitos de Rudy Fernández, a cambio de diñeiro. Durante a súa primeira tempada en Portland, Jones mantívose no máis alto nas listas de porcentaxe de anotación de triplas, e rematou 3º cunha porcentaxe dun 44.4%. Malia a súa alta porcentaxe en triplas, non foi escollido para participar no concurso de triplas do All-Star Weekend da NBA de 2008.
O 26 de xuño de 2008, Jones usou a súa opción de xogador para converterse en axente libre e deixar Portland ao remate da tempada. O 9 de xullo de 2008, Jones asinou un contrato cos Miami Heat por 5 anos, cun valor de 23.2 millóns de dólares.
O 29 de xuño de 2010, foi cortado polos Heat para liberar espazo salarial, pero o 19 de xullo asinou de novo con Miami co salario mínimo.
O 5 de agosto de 2014, asinou cos Cleveland Cavaliers.
Takeo
Takeo (武雄市, たけおし, Takeo-shi) é un concello da prefectura de Saga no Xapón. Está situada ao noroeste da rexión de Kyūshū e ao oeste da prefectura, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 195,44 km² e a poboación de 50.188 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 257 h/km².
Miguel Montes Torrecilla
Miguel Montes Torrecilla, nado en Morille (provincia de Salamanca) o 22 de decembro de 1969 foi un futbolista que xogaba na demarcación de defensa central, actualmente é director deportivo.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores da UD Salamanca. No ano 1990 da o salto ao primeiro cadro de xogadores onde xogaría 6 anos entre Segunda División B, Segunda División e Primeira División.
Na tempada 1997-98 ficha polo Elche CF onde xoga unha tempada ata o descense do equipo a Segunda B.
No verán de 1998 ficha pola Cultural Leonesa onde se retira no ano 2000.
Despois da súa retirada exerceu como secretario técnico de Novelda CF, FC Cartagena, UD Salamanca e Celta de Vigo.
Caneiro (pesca)
miniatura|Esquema de caneiros sobre o [[río Miño, na Tolda, en Lugo.]] miniatura|Caneiros da Tolda, en [[Lugo.]]
Os caneiros, pesqueiras ou pescos son unha especie de dique ou presa construída en diagonal no curso dun río, dende onde se pesca ou coa que se desvía a auga para poder pescar.
Das pesqueiras fálase xa en documentos do século XII aínda que, probablemente, moitas delas se remontan á época romana. Manuel Caamaño Suárez foi dos primeiros que estudou, entre outras construción tradicionais, os caneiros en Galicia.
Existen en toda a xeografía galega, especialmente no río Miño con cadansúa variante; por exemplo os pescos do Ulla en Herbón son un pouco distintos dos do Miño. En 1908 había en só 25 quilómetros do baixo Miño unhas 700 pesqueiras. A pesca nos caneiros e pesqueiras adoitábase facer en grupo.
Características
A pesqueira consiste nun muro ou varios muros (poios) de cachotaría de granito ou xisto colocados paralelos ou oblicuamente ao curso do río que facilitarán o camiño a seguir polos peixes derivando a auga cara unhas quellas ou portillos estreitos no que se axusta unha rede cónica chamada viturón, nasoura ou vutrón. Os construtores foron grandes canteiros, xa que non é doado a construción de estruturas en grandes correntes de auga, xa que o muro debe aturar a forza horizontal da auga para impedir que envorque.
Os caneiros son unha variante zonal da zona de Lugo das pesqueiras ou pescos. Constan de guiares, uns muros baixos que conducen a auga para que pase polas bocas e pías, plataformas que axudan aos guiares e dende os que se arman e desarman as redes. Tamén contan normalmente cuns casetos, nos que se deposita a pesca e se refuxian os pescadores. Nas bocas pendurábanse as agullas, pezas de madeira de salgueiro de forma arredondada nas que se apoiaban os gallos do forcado durante a pesca.
Toponimia
A importancia destas construcións noutrora reflíctese nos nomes galegos:
Alvinella pompejana
Nome
O verme de Pompeia recibe ese nome pola cidade de Pompeia do Imperio Romano, que foi destruída durante unha erupción volcánica do monte Vesubio no ano 79 d. C. O seu nome xenérico e de familia (Alvinella e Allvinellidae) derivan do nome do vehículo submerxible de grandes profundidades Alvin, que leva tres tripulantes e foi utilizado durante o descubrimento de chemineas hidrotermais e a súa fauna a finais da década de 1970. A familia Alvinellidae contén outras oito especies, en dous xéneros, pero ningunha é quen de igualar o límite de tolerancia á calor ao que chega A. pompejana.
Introdución
En 1980 Daniel Desbruyères e Lucien Laubier, uns poucos anos despois do descubrimento do primeiro sistema de chemineas hidrotermais, identificaron un dos animais máis tolerantes á calor da Terra, Alvinella pompejana, o verme de Pompeia. Foi descrito como un poliqueto de augas profundas que reside nos tubos próximos ás chemineas hidrotermais, do leito mariño. En 1997, o biólogo mariño Craig Cary e colegas atoparon os mesmos vermes nunha nova sección do océano Pacífico, preto de Costa Rica, tamén asociado ás chemineas hidrotermais. O novo descubrimento e os traballos seguintes supuxeron importantes progresos no coñecemento científico destes vermes especiais.
Poden alcanzar os 13 cm de lonxitude e son grises claros, con branquias parecidas a tentáculos vermellos nas súas cabezas. Quizais o máis fascinante desta especie é que o extremo da súa cola está a miúdo exposto a temperaturas de ata 80 °C, mentres que a súa cabeza plumosa sobresae fóra dos tubo en auga que está proporcionalmente moito máis fría, a 22 °C. Os científicos intentan comprender como o verme de Pompeia pode soportar temperaturas tan extremas estudando as bacterias que forman unha cuberta pelosa no seu dorso. Como vive nunha relación simbiótica coas bacterias, o verme segrega mucus por pequenas glándulas do seu dorso cos que alimenta as bacterias, e estás á súa vez, protéxenos con certo grao de illamento. As bacterias son quimiolitótrofas, contribuíndo á ecoloxía da comunidade do respiradoiro hidrotermal. Investigacións recentes suxiren que as bacterias poderían xogar tamén un importante papel na alimentación dos vermes.