cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chicago Fire FC
Estadio
Nos seus primeiros anos na liga, o Fire xogou no Soldier Field, a casa dos Chicago Bears da NFL con capacidade de 61.500 e un dos principais estadios do Mundial da FIFA 1994. Mentres que o estadio estaba pasando por unha reforma de US $ 632 millóns, o Fire xogou no Cardinal Stadium en Naperville, Illinois, nos arredores da área metropolitana de Chicago. Eles volveron a Soldier Field ao final de 2003, permanecendo alí ata o final de 2005.
Seguidores
miniatura|"Section 8", a sección de seguidores no [[Toyota Park]] Hai unha cultura notable dos aficcionados ao Fire, existente desde a data en que o club foi fundado, e con base no entusiasmo nos todos deportes de Chicago. Con partidas, os seguidores e os grupos das ultras ocupan unha superficie de pé directamente detrás do gol norte, no Harlem End de Toyota Park. Esta área é chamada Section 8, dando orixe a partir da numeración da sección correspondente no Soldier Field, ea designación militar norteamericana de soldados mentalmente incapaz. Section 8 Chicago, a Asociación dos Seguidores Independentes ao Fire, supervisa as actividades destes grupos numerosos. Aínda incorporando unha variedade de estilos de todo o mundo cunha inclinación Chicago, grupos como parte de Section 8 xeralmente caen baixo a designación das ultras. Ademais, un grupo asociado spinoff chamado "Sector Latino" reúne na Sección 101 no extremo sur do estadio. A Sección 8 Chicago ISA, unha organización para todos os fans do Fire, é unha organización sen ánimo de lucro, recoñecida polo estado de Illinois.
Atmosfera de xogo é coñecida polos monitores organizados de apoio de todo o estadio, sobre todo para xogos de importancia primordial competitivo. Aplauso de chamada-e-resposta entre a multitude é común. Fans en Toyota Park periodicamente coreografan presentacións de tifo para mostrar o seu orgullo e inspire aos xogadores no campo. Toyota Park segue sendo un dos poucos ámbitos americanos para realizar actuacións tales impulsados por fans en grande escala.
O seu mascota oficial é Sparky, un can dálmata antropomórfica. Sparky é normalmente mostrado vestindo camisa do club, pero tamén chega vestindo traxe de bombeiro.
Rivalidades
Mentres o Fire ten rivalidades quentes cun número de equipos da MLS, os seguidores do Fire de diferentes idades, probablemente, darán respostas diferentes a respecto de quen rival principal do club é. Os primeiros afeccionados do Fire ía incluír rival da Brimstone Cup, FC Dallas, como inimigo do Fogo, ou Los Angeles Galaxy tras partidos quecidos de playoff e de copa con Dallas e Os Ánxeles, nos primeiros anos da liga.
Despois de que o Fire se cambiou a Conferencia Leste, reunións con Dallas e Os Ánxeles foron menos frecuentes. Rivalidades con DC United e New England Revolution emerxeron tras varias reunións emocionantes do playoff. O Fire ea Revolución é a partida máis frecuente do playoff MLS, encontrándose nos playoffs da MLS Cup 8 veces diferentes en 10 tempadas 2000-2009, dividindo estes encontros 4-4, co Fire gañando en 2000, 2003, 2008 e 2009. New England terminou os playoffs do Fire en 2002, 2005, 2006 e 2007. Rivais máis recentes inclúen Columbus Crew, que é o equipo da MLS máis próximo xeograficamente ao Fire, e os New York Red Bulls, tras a saída do exadestrador do Fire Juan Carlos Osorio a Nova York en 2007.
Televisión
Durante a tempada de 2012 xogos foron televisados localmente pola NBC Chicago Nonstop, canle 5.2., Con oito xogos en Comcast SportsNet Chicago e un en WMAQ-TV. Para a tempada de 2013, WPWR-TV tamén tiveron o compañeiro de transmisión de televisión oficial do Chicago Fire, con 23 xogos do Fire mostrados ao vivo en MY50 Chicago. Dan P. Kelly e Kevin Egan tamén tiveron o equipo de televisión. En 2013, as partidas tamén tiveron simulcast na radio por WLEY-FM. O locutor de radio é Oscar Guzman. Algúns xogos tamén son transmitidos nacionalmente na ESPN, ESPN2, UNIMAS, NBC Sports Network, ou Univisión a través de acordos de televisión da liga.
Cadro Actual
Lista do 14 de xuño de 2014. Fonte: Lista Oficial do Chicago Fire
Ex xogadores notables
''A lista de ex-xogadores inclúe aqueles que xogaron partidas internacionais ao xogar para o equipo ou fixo contribucións significativas para o equipo en termos de aparencias ou goles ao xogar para o equipo. La lista claramente non está completa e toda incluída, e as adicións e melloras van seguir sendo feitas ao longo do tempo.''
Ring of Fire
O "Ring of Fire" foi creado en 2003 polo Chicago Fire Soccer Club e a Chicago Fire Alumni Asociación como tributo permanente para homenaxear a aqueles que fixeron o club orgulloso e exitoso ao longo da súa historia. Ademais do inicial membro Piotr Nowak, só os membros do "Ring of Fire" poden seleccionar novos convocados, e non máis dun pode ser seleccionado nun ano. Os nomes e os números (se procede) amósanse de forma destacada dentro Toyota Park.
Non houbo homenaxeados en 2008, 2010 nin 2011. En 2008, os membros votaron para homenaxear a dous afeccionados recentemente falecidos (líderes dos seguidores Dan Parry e Brandon Kitchens), pero foron anulados por presidente do club Andrew Hauptman. Parry e Kitchens foron máis tarde feitos membros do Wall of Honor, un recoñecemento especial para os fans do Fire. Ademais de Parry e Kitchens, os fans falecidos do Fire Euan McLean e Al Hack tamén foron empossados ​​no Wall of Honor. CJ Brown se esperaba ser homenaxeado en 2011, pero foi creada unha nova regra que homenaxeados deben ser afastados do club desde hai máis dun ano natural. Brown, no momento, un adestrador adxunto do Real Salt Lake, foi oficialmente empossado na cerimonia de halftime durante o xogo na casa contra o Real Salt Lake, en Toyota Park en 9 de maio de 2012.
Ano a ano
Fonte: MLSsoccer.com
Rexistros do club
Só tempada regular da MLS, ata 2011
Premios do equipo
Fonte: https://web.archive.org/web/20120503120914/http://www.chicago-fire.com/history/honors
*Bota de Ouro é o líder do equipo en goles (só xogos da tempada regular).
Sarcoidose
A sarcoidose é unha doenza de carácter sistémico e de tipo inflamatorio que se caracteriza pola presenza de granulomas. A diferenza do que acontece coa tuberculose, na que tamén se forman granulomas, na sarcoidose ditos granulomas non producen morte tisular ou necrose de tipo caseosa, polo que tamén se coñece coma granulomatose non caseosa.
O órgano máis frecuentemente afectado nesta enfermidade é o pulmón, aínda que se admite que pode afectar a calquera parte do organismo. Outros órganos diana da sarcoidose son a pel, o fígado, o cerebro, corazón, ganglios linfáticos ou os ollos.
Outros nomes cos que se coñece a esta doenza, aínda que en claro desuso, son doenza de Besnier-Boeck-Schauman ou simplemente doenza de Boeck. O termo sarcoidose provén da raíz grega sarx-, que significa carne.
Etioloxía
As causas da sarcoidose non se coñecen polo de agora. A hipótese que máis se sustenta é a dunha orixe multifactorial, na que un estresor causante (un virus, unha bacteria ou algunha noxa non infecciosa) produce unha resposta inflamatoria nun organismo que potencialente podería ter algunha susceptibilidade xenética.
Prevalenza
A sarcoidose é unha doenza que se da en todo o mundo, aínda que semella existir unha prevalencia maior no norte do continente europeo, polo que a raza caucásica podería ter maior risco de padecela que outras etnias. Os estudos detectan unha prevalencia de entre 3 e 17 veces máis en individuos de raza branca que en individuos de raza negra. Por sexos, as mulleres parecen ter máis susceptibilidade a padecer a enfermidade.
A prevalenza da sarcoidose a nivel mundial estímase en entre 20 e 60 casos por cada 100.000 habitantes. Porén, tal e como se mencionou anteriormente, varía respecto ás diferentes rexións. En Suecia estimouse que a prevalenza da saroidose era do 3%.
Por grupos de idade, a sarcoidose adoita afectar a pacientes novos e sans. Segue unha distribución bifásica, isto é, detéctase un pico de diagnósticos na idade entre os 20 e os 30 anos e un segundo pico arredor dos 60 anos. É relativamente infrecuente o diagnóstico da mesma por debaixo dos 18 anos de idade.
Fisiopatoloxía
A característica patolóxica máis significativa da sarcoidose é a formación de granulomas en diferentes partes do corpo, especialmente no pulmón. Por medio do estudo anatomopatolóxico das lesións determinouse a nivel tisular a presenza de linfocitos T colaboradores e de monocitos. Cando estas dúas células interaccionan confórmase unha cascada de inflamación na que se liberan citocinas: interleucina 2 (IL-2), factor de necrose tumoral (TNF) e interferón.
Diferentes estudos do complexo maior de histocompatibilidade ou HLA parecen indicar que existe certa vinculación xenética ao risco de padecer sarcoidose. En concreto, os haplotipos HLA-DRB1*1101, HLA-B8 e HLA-B7.
Síntomas
miniatura|Lesións cutáneas na rexión malar dunha paciente con sarcoidose. Os síntomas da saroidose varían desde a ausencia destes (individuos asintomáticos) até a afectación fatal de case calquera órgano. Os síntomas iniciais máis frecuentes adoitan ser de tipo respiratorio, entre os que se atopan a dificultade respiratoria, a tose e a dor na zona do tórax. Máis do 90% dos individuos con sarcoidose presentan afectación pulmonar. En países onde habitualmente se fan radiografías de tórax de cribado até 1 de cada 5 pacientes poden diagnosticarse sen síntomas.
Outros síntomas inespecíficos inclúen a perda de peso, astenia e malestar xeral.
Diagnóstico
250px|miniatura|dereita|TAC onde se aprecian adenopatías hiliares bilaterais. O diagnóstico de sarcoidose adoita ser tardío e difícil por varios factores. En primeiro lugar, os síntomas son inespecíficos e poden levar ao paciente a demorar a atención médica. Entre 2 e 3 de cada 10 casos poden non existir síntomas no momento do diagnóstico. En segundo lugar, os síntomas pódense confundir con outras doenzas respiratorias tales coma pneumonías ou tuberculose.
O diagnóstico precisa, polo tanto, dunha conxunción de síntomas e signos clínicos con achados en diferentes probas de imaxe, principalmente a radiografía de tórax e o TAC.
Existen unha serie de presentacións clínicas que suxiren cunha elevada probabilidade o diagnóstico de sarcoidose :
En todos os casos diferentes aos enriba citados, cómpre realizar un estudo anatomopatolóxico das lesións para confirmar a presenza dos granulomas. Idealmente téntase obter mediante biopsia, a ser posible de lesións que se atopen accesíbeis, como por exemplo lesións cutáneas. De non ser posible pódese diagnosticar mediante lavado broncoalveolar ou biopsia doutros órganos ou tecidos.
Prognóstico
O prognóstico polo xeral é favorábel, e o risco de morte ou disfunción orgánica é habitualmente baixo. Só nos casos de doenza avanzada, nos que os cambios orgánicos xa produciron alteracións irreversíbeis coma a fibrose pulmonar, o prognóstico empeora. Outros supostos de mal prognóstico son a afectación de órganos primordiais coma o corazón ou o sistema nervioso (neurosarcoidose), a presenza de uveíte crónica ou a raza negra.
En 2 de cada 3 pacientes os síntomas remiten completamente, con ou sen tratamento. No resto a doenza pode cronificarse. .
Tratamento
Non todas as persoas afectas de sarcoidose precisan tratamento. Nos casos leves ou asintomáticos habitualmente óptase por unha actitude conservadora, isto é, unha vixilancia clínica e control periódico. Estímase que só a metade dos doentes precisan tratamento inicial. Ademais, a probabilidade de necesitar tratamento crónico de xeito continuado é de só o 10% de entre os pacientes que reciben terapia inicial.
Nos casos nos que se decida iniciar tratamento médico, as diferentes opcións terapéuticas adoitan ser os corticoides, a hidroxicloroquina e outros axentes inmunosupresores coma o metrotexate, a azatioprina e novas terapias de anticorpos monoclonais coma o infliximab. .
Nos casos nos que só se afecte a pel os corticoides tópicos en cremas ou pomadas pode ser unha opción terapéutica válida e con poucos efectos adversos. Só nos casos de afectación de múltiples órganos adóitase optar por tratamentos sistémicos. Habitualmente empréganse corticoides como a prednisona coma primeira liña de tratamento. . Os demais tratamentos inmunosupresores resérvanse para os casos que non responden a esta primeira liña de tratamento. miniatura|Estrutura química do infliximab, fármaco empregado na sarcoidose. Na sarcoidose crónica, isto é, a que persiste no tempo, a opción de tratamento glucocorticoideo adoita ser tamén a primeira opción. Porén, o tratamento persistente con corticoides pode provocar efectos indesexados tales coma diabetes, osteoporose, infeccións e outros efectos adversos. Se os corticoides non son tolerados pódense usar outros tratamentos, entre os que se atopan:
Eleccións municipais en Mondoñedo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Mondoñedo dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Mondoñedo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Mondoñedo desde a aprobación da Constitución de 1978.
2015
miniatura|dereita|Elena Candia López
Absoluto
Absoluto pode facer referencia a:
1690
Outros
Historia ano a ano
Tamara Karsavina
Tamara Platonovna Karsavina (en Тамара Платоновна Карсавина), nada o 10 de marzo de 1885 en San Petersburgo (actualmente en Rusia e daquela no Imperio Ruso) e finada o 26 de maio de 1978 en Beaconsfield (Inglaterra), foi unha bailarina rusa. Despois de instalarse en Hampstead (Inglaterra), comezou a ensinar ballet profesionalmente e foi recoñecida como un dos fundadores do ballet británico moderno. Participou na creación do Royal Ballet e foi un dos membros fundadores da Royal Academy of Dance.
Primeiros anos e familia
Karsavina naceu en San Petersburgo (Rusia) o 10 de marzo de 1885, filla de Platon Konstantinovich Karsavin. Bailarín principal e mimo do Ballet Imperial, Platon foi tamén empregado como instrutor na Escola Imperial de Ballet e contou entre os seus alumnos á futura parella de baile e parella de Karsavina, Michel Fokine.
Foi a irmá do filósofo relixioso e historiador medieval Lev Karsavin. A súa sobriña, Marianna Karsavina, casou co autor e mecenas Pyotr Suvchinsky. A través da súa nai, Karsavina estaba directamente emparentada co poeta relixioso e cofundador do movemento eslavófilo, Aleksey Khomyakov.
Sardinos
A dos sardinos (Sardini) é unha tribo de peixes osteíctios da suborde dos escombroideos, dentro da orde dos perciformes.
Tamara Karsavina
Primeiros anos e familia
O pai de Karsavin fora o alumno favorito de Marius Petipa, mais a súa relación empeorou nos últimos anos. Karsavina sospeitaba que Petipa estaba detrás dunha "intriga política" que provocou a xubilación anticipada forzosa de seu pai. Aínda que Platon seguiu a ensinar na Escola Imperial de Ballet, e tamén conservou algúns alumnos particulares, el estaba desilusionado pola experiencia.
Sardinos
Clasificación
Segundo o ITIS, recoñécense nesta tribo os seguintes xéneros e especies:
Tamara Karsavina
Primeiros anos e familia
Posteriormente Karsavina escribiu:
Sardinos
Clasificación
Tribo Sardini Jordan & Evermann, 1896
Tamara Karsavina
Educación
right|miniatura|200px|Tamara Platonovna Karsavina, San Petersburgo ca. [[1915.]] Debido ás súas propias experiencias amargas, Platon inicialmente rexeitou permitir a Karsavina que estudara ballet, mais súa nai intercedeu.
Sen pedir permiso a Platon, a nai de Karsavina organizou para que puidera comezar a recibir clases dun amigo da familia, o bailarín retirado Vera Joukova.
En 1894, logo dun rigoroso exame, Karsavina foi aceptada na Escola Imperial de Ballet. A instancias de súa nai decidiu graduarse antes do previsto a principios de 1902. Era inaudito para a época que as mulleres comezaran a bailar profesionalmente antes dos 18 anos de idade, mais seu pai perdera o seu traballo de profesor na escola en 1896, deixando á súa familia nunha situación económica desesperada. Eles precisaban desesperadamente os pequenos ingresos que Karsavina recibía como bailarina no corps de ballet.
Logo de graduarse na Escola Imperial de Ballet, Karsavina experimentou un meteórico ascenso, converténdose nunha bailarina principal do Ballet Imperial, bailando todo o repertorio de Marius Petipa.
Carreira
Os seus papeis máis famosos foron o de Lise en La Fille Mal Gardée, Medora en Le Corsaire, e a filla do tsar en Konyok Gorbunok ili Tsar-Devitsa. Foi a primeira bailarina en bailar o chamado Le Corsaire Pas de Deux en 1915.
O coreógrafo George Balanchine dixo que tiña bos recordos de vela cando era unha estudante na Escola Imperial de Ballet. Foi durante os últimos anos da década de 1910 cando ela comezou a viaxar regularmente e París para bailar cos Ballets Russes de Sergei Diagilev. Durante os seus anos coa compañía foi cando creous os seus papeis máis importantes nos ballets de Mikhail Fokine, incluídos Petrushka, e Le Spectre de la Rose. Quizais foi máis famosa por encarnar o papel principal da coreografía de Fokine para L'oiseau de feu (un papel ofrecido orixinalmente a Anna Pavlova, que non puido chegar a un acordo coa partitura de Stravinsky) con Vatslav Nizhinskii, a súa parella ocasional.
Despois de casar co diplomático británico Henry James Bruce en 1918, Karsavina instalouse en Londres, aínda que continuou a súa colaboración con Diagilev. Na capital británica participou na creación da Royal Academy of Dance en 1920, así como na creación do Royal Ballet en 1931 como asesora.
miniatura|left|Tamara Kasarvina, ca 1920. Karsavina deixou Rusia en 1919 despois da revolución, e posteriormente continuou a súa relación cos Ballets Russes como bailarina principal. (Seu irmán Lev Platonovich Karsavin trasladouse á recentemente independizada Lituania, onde lle foi concedida unha cátedra universitaria en historia cultural; cando os soviets ocuparon Lituana en 1940 foi arrestado e morreu nun gulag).
Despois da morte de Diagilev, Karsávina bailou co Ballet Rambert. Finalmente, ao poñer fin á súa carreira en 1931, adicouse ao ensino da danza ata 1955.
Últimos anos
En gran medida infrautilizados pola xestión do Royal Ballet, ela ocasionalmente axudou no rexurdimento dos ballets que bailara, especialmente Spectre de la Rose, no que ela preparou a Margot Fonteyn e Rudolf Nureyev. En 1959 aconsellor a Frederick Ashton no seu importante renacemento de La Fille Mal Gardée para o Royal Ballet, no que ela lle ensinou as pantomimas orixinais para a exitosa escena Cando estou casada, así como a súa coreografía para Pas de Ruban - dúas pasaxes que aínda se conservan na produción de Ashton.
Tamara Karsavina morreu en Beaconsfield, cerca de Londres, o 26 de maio de 1978 aos 93 anos.
Vida persoal
En 1904, guiada por súa nai, Anna Iosifovna, Karsavina rexeitou unha proposta de matrimonio de Mikhail Fokine, que levou a un malestar latente entre os dous e que tinguiu a súa futura relación. Posteriormente Karsavina declarou que Fokine raras veces falaba con ela fora do estudio de ballet.
En 1907, novamente guiada por súa nai, casou co funcionario Vasili Vasilievich Mukhin (1880 - despois de 1941), na capela da Escola de Ballet. Mukhin viaxou ocasionalmente con ela nas xiras de Diagilev.
Bibliografía
Tamara Karsavina. "A Recollection of Strawinsky", en Tempo (New Series) Nº 8 (número sobre Stravinsky). Verán de 1948. Páxinas 7 a 9.
Kudamatsu
Kudamatsu (下松市, くだまつし, Kudamatsu-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado na parte sur-leste da prefecura, e na area da provincia histórica de Suō, e suroeste da rexión de Chūgoku, extremo oeste da illa de Honshu. Ten 89,36 km² de superficie e unha poboación de 56.215 habitantes (2010) e unha densidade de poboación de 607 hab./km².
O concello de Kudamatsu limita cos concellos de Shūnan e de Hikari.
Economía
A zona costeira fórmase a Zona Industrial de Shūnan coas cidades veciños de Shūnan e de Hikari.
Xade
miniatura|Máscara en xade do [[K'inich Janaab' Pakal|rei Pakal, gobernante de Palenque. Museo Nacional de Antropoloxía e Historia, México.]] O xade é unha rocha ornamental. O termo xade é aplicado a dúas rochas metamórficas distintas compostas de diferentes minerais silicatados:
Pierre Oriola
Pierre David Oriola Garriga, nado o 25 de setembro de 1992 en Tàrrega, é un xogador profesional de baloncesto español. Cunha estatura de 2,08 metros pode xogar nas posicións de ala-pivote e pivote. Actualmente xoga para o Bàsquet Girona da Liga ACB.
Traxectoria
O 26 de xullo de 2016, Oriola chegou a un acordo por dúas tempadas co Valencia Basket. Na súa única tempada en Valencia, conseguiu o seu primeiro título da Liga ACB.
O 14 de xullo de 2017, Oriola converteuse en novo xogador do FC Barcelona despois de que o equipo catalán pagase a súa cláusula de saída dun millón de euros. O 7 de xullo de 2020, anunciouse a renovación de Oriola co Barcelona ata 2024. Con todo, non finaliza o contrato co club barcelonés e o 15 de outubro de 2022 anúnciase a súa fichaxe polo Bàsquet Girona.
Central Español Fútbol Club
Central Español Fútbol Club é un club de fútbol uruguaio da cidade de Montevideo. Foi fundado o 5 de xaneiro de 1905 e participa na Segunda División Profesional do Uruguai.
Hail to the King (álbum)
Hail to the King é o sexto álbum de estudio da banda americana Avenged Sevenfold, este foi producido por Mike Elizondo. É o primeiro álbum co seu novo batería Arin Ilejay, que se uniu á banda no 2011 para tocar nos concertos e no 2013 xa é recoñecido como membro oficial. Este tamén é o primeiro álbum sen ningunha participación do antigo membro The Rev.
Central Español Fútbol Club
Historia
Fundado o 5 de xaneiro de 1905 na cidade de Montevideo trala fusión dos equipos de Central e Solís, ambos próximos ao Cemiterio Central no barrio Palermo. Recibe o seu nome tras un partido que xogaron os equipos a fusionarse, no cal o equipo ganador daría o seu nome ao club fusionado. Finalmente Central obtivo a vitoria por 2-0, polo que o equipo pasou a denominarse Central Football Club. Ese nome proviña justamente do Cemiterio Central de Montevideo. As cores (vermello, azul e branco) proveñen dun famoso grupo de negros lubolos do barrio: "Os Escravos do Nyanza".
A súa primeira cancha estaba en Punta Carretas, á que moitos xogadores e inchas ían en lancha. Logo xogaron en Maroñas e no Parque Ricci e máis asiduamente no Parque Fraternidad, de Garibaldi e 8 de Outubro. Pero a súa xente, pertencía a Palermo. En 1908, Central foi aceptado pola Liga Uruguaya de Fútbol para actuar en torneos oficiais que esta organizaba, correspondéndolle actuar na segunda e terceira divisións (onde os clubs de Primeira tiñan os seus equipos de reserva). Ese ano, logra o seu primeiro ascenso, tras derrotar ao segundo equipo de Nacional nunha final por 3-1.
Hail to the King (álbum)
Características
A finais do 2012 a banda declara que comeza a traballar nun novo álbum que será publicado no 2013, este comeza a súa gravación na primeira metade do 2013. En xuño do 2013 anuncian que o sexto álbum de estudio sería publicado o 27 de agosto de 2013, co nome "Hail to the King". Segundo declaracións da banda, querían facer un álbum de metal clásico, cun son que recorda a bandas coma Black Sabbath ou Led Zeppelin.
Todas as letras das cancións foron escritas por M. Shadows agás St. James que foi escrita por Synyster Gates. St James é unha canción que se pode atopar na versión "deluxe" do álbum e é a única do álbum dedicada a The Rev. No álbum a banda transmite unha mensaxe coa canción, relacionándoa coa canción "So Far Away" do álbum Nightmare, esta é a seguinte:
Central Español Fútbol Club
Historia
En 1932 inaugurou o profesionalismo e desde 1937, ten o seu estadio propio, o Parque Palermo. Central foi o primeiro "club chico" que gañou o Torneo Competencia local, campionato de preparación que obtivo en 1944. Desde 1954 ata 1961 militou en Primeira B. En 1970 iniciáronse as xestións co Instituto de Migraciones de España que quería ter un equipo de fútbol no Uruguai. En 1971 cristalizó o acordo e denominouse Central Español Fútbol Club. Nese mesmo ano concretou unha vira histórica: o equipo estivo 48 días no exterior e xogou 16 partidos en Suramérica e Centroamérica.
O mellor momento histórico do club foi ao obter o campionato uruguaio de 1984 nunha fazaña histórica. Foi un récord inigualado no fútbol uruguaio ao gañar o campionato de Primeira ?B? en 1983, ascendendo e conquistando de inmediato a Copa Uruguaya de Primeira en 1984.
Hail to the King (álbum)
Listaxe de cancións
A versión Deluxe do álbum contén ademais a canción "St James" (de duración 5:01) e o vídeo musical de "Hail to the King".
Singles
O 15 de xullo de 2013 publícase o primeiro single de mesmo nome que o álbum "Hail to the King".
Orca
O termo orca pode facer referencia a:
Rei das ratas
miniatura|dereita|Exemplo do fenómeno Rei das ratas nun museo alemán. Coñécese como rei das ratas o fenómeno que consiste no entrecruzamento das colas das ratas arrexuntadas no interior dun niño. Segundo a lenda, os animais convivirían en recintos de pequenas dimensións, polo que os rabos quedarían entrelazados e colados debido ao sangue, os excrementos e a sucidade reseca que os impregna, formando un nó imposíbel de desfacer.
Os animais así enlazados poden vivir e crecer xuntos. Segundo a lenda, habería un Rei das ratas que exercería unha certa autoridade sobre as outras ratas, conseguindo, por exemplo, que lle consigan comida.
Arao romeiro
O arao romeiro (Alca torda) é unha ave palmípede, tamén coñecida como carolo ou aro ñopo.
Características
É unha ave grande, 38–43 cm de lonxitude e 60–69 cm de envergadura; o peteiro, ancho e escuro, ten manchas brancas. Os exemplares adultos teñen a plumaxe negra co peito e ventre branco. Aliméntanse de peixes, e tamén de crustáceos e vermes mariños. Habita nas illas e buratos protexidos dos cantís do Atlántico Norte ata Maine e o norte de Francia polo sur. Cría en colonias, moitas veces asociado ao arao dos cons, e deixan os seus ovos nas rochas. Os norteamericanos migran de Terra Nova a Nova Inglaterra, mentres os eurasiáticos pasan o inverno no mar; algúns mesmo chegan ao Mediterráneo Occidental.
En Galicia é bastante común como ave invernante, procedente de Gales e Escocia.
Galería
<Gallery> Alca torda Alle allePL.jpg|Arao romeiro. Alca torda MHNT Île Rouzic.jpg|Ovo de arao romeiro. Ruokit-1983.jpg|Araos nun selo de Finlandia (1983). </Gallery>
Cloroplasto
miniatura|350px|dereita|Esquema dun cloroplasto. Os cloroplastos (do grego, chloros "verde", e plastes, "forma" ou "entidade") son orgánulos citoplasmáticos da célula encargados de realizar a fotosíntese en organismos eucariontes. Atópanse nas follas das plantas e mais en organismos protistas fotosintéticos. Os cloroplastos capturan a enerxía lumínica para conservaren enerxía libre en forma de ATP e reduciren o NADP+ a NADPH a través dun conxunto de procesos complexos chamado fotosíntese.
Están formados por un sistema de membranas interno onde se atopan localizados os sitios nos que de leva a cabo cada unha das partes do proceso fotosintético. Nos organismos procariontes fotosintéticos, o proceso lévase a cabo asociado a certas prolongacións cara ao interior da célula da membrana plasmática. O seu tamaño é relativamente grande, 5-10 micrómetros por 0,02-0,1 mm.
A súa orixe, consonte a Teoría endosimbionte, enténdese que foi unha cianobacteria primitiva fagocitada por unha célula, o cal explica o seu xeito de reprodución independente das mitoses da célula, que posúa ADN circular covalentemente fechado propio, dobre membrana, e ribosomas 70S, propios de bacterias.
Morfoloxía
miniatura|275px|dereita|Estrutura do cloroplasto: [[Ficheiro:Chloroplasten.jpg|miniatura|250px|dereita|Cloroplastos visíbeis á vista dun [[microscopio óptico.]] Resulta facilmente identificábel, grazas á súa cor verde e ao seu gran tamaño.
Presenta dúas membranas de bicapa lipídica, que a fai unha estrutura continua que o delimita completamente, cun pigmento de orixe propia (non proveñen do retículo endoplasmático). Ámbalas dúas membranas están separadas por un espazo intermembranoso chamado ás veces espazo periplastidial. A membrana externa é moi permeábel até os 5000D, ademais de ser rica en porina; esta contén a estroma ou matriz onde se atopan uns gránulos de amidón e un sistema membranoso interno formando a gra ou moreas de tilacoides, con substancias como a clorofila, os carotenoides, como carotenos e xantofilas (os pigmentos fotosintéticos) ou distintos lípidos e proteínas. O devandito sistema membranoso está incomunicado co exterior, a luz dos tilacoides coñécese como lume. A membrana interna do cloroplasto (menos permeábel) delimita unha cavidade interna, chamada estroma, que é onde se levan a cabo reaccións de fixación de CO2, contén ADN circular, ribosomas (de tipo 70S, como os bacterianos), gránulos de amidón, lípidos e outras substancias, como proteínas específicas para o transporte.
Funcións
Trátase do orgánulo onde se leva a cabo a fotosíntese. Existen dúas fases:
Xénese dos cloroplastos
Ao posuíren o seu propio ADN levan a cabo a división independentemente da célula. Un cloroplasto procede dun proplasto orixinado á súa vez pola división doutro plasto. Despois da captación de luz transfórmase en cloroplasto maduro, diferenciándose dos demais tipos de plastos, coma os cromoplastos, para almacenamento de pigmentos, e os amiloplastos, para o almacenamento de amidón.
Exile on Main St.
Exile on Main St. é o décimo álbum británico e décimo terceiro estadounidense da banda inglesa de rock The Rolling Stones. Foi editado como dobre LP o 12 de maio de 1972, a través do selo Rolling Stones Records. O disco nútrese se varios xéneros como o rock and roll, blues, soul, R&B, gospel e country. As críticas foron variadas, pero adoita a ser considerado o mellor álbum do grupo. En 1987, como parte do seu 20 aniversario, a revista Rolling Stone elixíuno como o 3º dos 100 mellores álbums dos anteriores 20 anos. No ano 2003 oi colocado no posto 7 da lista da mesma revista do 500 mellores álbums de todos os tempos.
Cloroplasto
Orixe evolutiva
miniatura|250px|Cloroplastos en células de [[Plagiomnium affine]] miniatura|dereita|250px|Modelo de cloroplasto Os cloroplastos son un dos varios orgánulos que se considera que se orixinaron a partir de cianobacterias por medio dun proceso de endosimbiose con outras células. O primeiro en suxerilo foi Mereschkowsky en 1905 despois de coñecer os traballos de Schimper de 1883, nos que se sinalaba o parecido entre cianobacterias e cloroplastos. Pénsase que todos os cloroplastos derivan directa ou indirectamente dun único evento endosimbiótico (nos Archaeplastida), agás no caso de Paulinella chromatophora, especie que adquiriu máis recentemente un endosimbionte fotosintético cianobacteriano, que non está moi relacionado cos cloroplastos dos outros eucariotas. Nas plantas os cloroplastos están rodeados por dúas membranas, as cales se pensa que se corresponden coas membranas externa e interna da primitiva cianobacteria endosimbionte. O xenoma dos cloroplastos está considerablemente reducido comparado co das cianobacterias de vida libre, pero o xenoma que conservan mostra claras similitudes co xenoma cianobacteriano. Os cloroplastos poden conter 60-100 xenes cando as cianobacterias a miúdo conteñen máis de 1500 xenes. Moitos dos xenes perdidos están hoxe codificados no xenoma nuclear da célula hóspede. Debeu de haber unha transferencia de información do xenoma do cloroplasto ao nuclear, que na planta do tabaco foi estimada nun xene por cada 16 000 grans de pole.
Exile on Main St.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mick Jagger e Keith Richards, agás onde se indique.
Cloroplasto
Orixe evolutiva
Nalgunhas algas (como as Heterokonta e outros protistas como os Euglenozoa e Cercozoa), os cloroplastos parece que evolucionaron por medio de endosimbiose secundaria, na cal unha célula eucariota engloba unha segunda célula eucariota que contiña xa cloroplastos, formándose así cloroplastos con tres ou catro membranas. Nalgúns casos eses endosimbiontes secundarios poden ser incorporados unha vez máis a outros eucariotas, o que é unha endosimbiose terciaria. Na alga Chlorella, só hai un cloroplasto, que ten forma de campá.
Nalgúns grupos de protistas mixotróficos (que poden vivir fotosinteticamente ou quimiosinteticamente), como os dinoflaxelados, os cloroplastos son separados da diatomea ou outra alga capturada e usados temporalmente. Estes cloroplastos, chamados cleptoplastos só teñen unha vida funcional de poucos días e despois son substituídos por outros novos.
Serra de Cádiz
miniatura|300px|dereita|Situación da Serra de Cádiz na provincia do mesmo nome.
A Serra de Cádiz é unha comarca española sita na provincia de Cádiz, na comunidade autónoma de Andalucía. Está formada polos concellos de Alcalá del Valle, Algar, Algodonales, Arcos de la Frontera, Benaocaz, Bornos, El Bosque, El Gastor, Espera, Grazalema, Olvera, Prado del Rey, Puerto Serrano, Setenil de las Bodegas, Torre Alháquime, Ubrique, Villaluenga del Rosario, Villamartín e Zahara de la Sierra. Limita coa Campiña de Jerez, a Serranía de Ronda, o Baixo Guadalquivir e a Serra Sur de Sevilla.
Organización dos seus concellos
Arcos de la Frontera é cabeza do partido xudicial nº 2 da provincia de Cádiz, baixo a cal se atopan Alcalá del Valle, Algar, Algodonales, Bornos, Espera, El Gastor, Olvera, Puerto Serrano, Setenil de las Bodegas, Torre Alháquime e Villamartín. Ubrique é cabeza do partido xudicial nº 15 da provincia e baixo a súa xurisdición están Benaocaz, El Bosque, Grazalema, Prado del Rey, Villaluenga del Rosario e Zahara de la Sierra.
miniatura|200px|esquerda|Salto del cabrero.
As súas localidades forman parte da Mancomunidade de Concellos da Serra de Cádiz e da Diocese de Asidonia-Jerez, baixo a xurisdición eclesiástica do bispado homónimo, dependente do Arcebispado de Sevilla.
O territorio da Serra de Cádiz estaba repartido entre o antigo Reino de Sevilla e o antigo Reino de Granada. Tras a Reconquista, gran parte del estivo durante séculos baixo a xurisdición señorial da Casa de Arcos, liñaxe titular do Ducado de Arcos de la Frontera. miniatura|Serra de Cádiz ao aterrar no aeroporto de Jerez.
A arte da pintura
A arte da pintura é unha famosa obra do pintor holandés Johannes Vermeer pintada por volta de 1666. Está realizada ó óleo sobre lenzo e mide 120 cm de alto e 100 cm de ancho, polo que é a obra máis grande dentro da produción coñecida deste artista. Consérvase no Museo de Historia da arte de Viena (Austria), onde estivo exposta desde que foi recibida polo goberno austríaco en 1946. En neerlandés é coñecida como De Schilderkunst ou Allegorie op de schilderkunst. Este cadro tamén é coñecido co título O estudo do artista e Alegoría da pintura.
Moitos expertos de arte cren que esta obra é unha alegoría da pintura, de aí o título alternativo deste cadro. É o máis grande e complexo dos cadros de Vermeer.
A pintura é famosa por ser unha das favoritas de Vermeer e un bo exemplo do estilo óptico de pintura. Creado nunha época sen fotografía, ofrece unha representación visual realista da escena e é un bo exemplo do estilo da cámara escura. Outros puntos fortes da obra son o uso de cores brillantes e o impacto da luz filtrándose polas xanelas sobre varios elementos da pintura.
Historia
O cadro considérase unha peza esencial no catálogo de Vermeer porque o propio pintor non se separou del nin o vendeu, nin sequera cando tivo débedas. Mesmo despois da súa morte en 1676, a súa viúva Catharina legouno á súa nai, Maria Thins, nun intento por evitar a súa venda forzosa para satisfacer os acredores. O executor da herdanza de Vermeer, o afamado microscopista de Delft, Anton van Leeuwenhoek, determinou que a transmisión da obra á sogra do pintor fora ilegal.
A pintura permaneceu sen descubrir durante un século até a súa compra por 50 floríns en 1813 polo conde austríaco, Johann Rudolf Czernin. Até 1860, a pintura pasou como obra dun arquirrival contemporáneo de Vermeer, Pieter de Hooch. A firma de Pieter mesmo se falsificou sobre a pintura. Só pola intervención do erudito francés experto en Vermeer, Thoré Bürger recoñeceuse como un orixinal de Vermeer e de aí comezou a súa fama. O cadro foi exhibido publicamente en Viena pola familia Czernin até a invasión de Austria polos nazis en 1939.
Despois da invasión nazi de Austria, altos oficiais nazis, incluído o Reichsmarschall Hermann Goering tentaron adquirir o cadro. O conde Jaromir Czernin tiña previsto vendelo a outra persoa, pero presionado por Adolf Hitler accedeu a ofrecerllo por 2 millóns de reichsmarks con destino ó gran museo que Hitler pensaba erixir en Linz. Segundo alegan agora os descendentes do conde, finalmente o prezo pagado foi inferior xa que os alemáns ameazaron o propietario con envialo a un campo de concentración. Algunhas fontes sitúan o prezo en 1,65 millóns, que foi pagado a través do axente Hans Posse o 20 de novembro de 1940.
O cadro foi rescatado dunha mina de sal a finais da segunda guerra mundial en 1945, onde estaba protexido dos bombardeos aliados, canda outras obras de arte. Os estadounidenses devolveron a pintura ó goberno austríaco en 1946, posto que se estimaba que a familia Czernin vendeuno voluntariamente, sen forza indebida por parte de Hitler. Pero en setembro de 2009, os Czernin alegaron que a venda foi forzosa, e reclamaron unha resolución xusta do asunto ás autoridades austríacas que quedaron en estudar o caso.
Descrición
A pintura representa unha escena íntima dun pintor pintando a unha modelo feminina no seu estudo, xunto a unha xanela, co fondo dun gran mapa dos Países Baixos.
Elementos
A pintura ten só dúas personaxes, o pintor e a súa modelo. Crese que o pintor sería un autorretrato do artista, aínda que non resulta visible a súa cara. Viste con luxo, o mesmo que fixo Rembrandt en O pintor no seu estudo. A vestimenta luxosa subliña a idea de que o pintor non é un mero artesán senón executor dun traballo distinguido, como dixo Leonardo no seu tratado:
Unha serie de obxectos que se mostran no estudo do artista crese que están fóra de lugar. O chan de mármore axadrezado e o candelabro de ouro son dous exemplos de obxectos que normalmente estarían reservados entón para casas das clases podentes. O mapa do fondo é das Dezasete Provincias Unidas dos Países Baixos, flanqueadas por vistas dos principais centros de poder. Foi publicado por Cleas Jansz Visscher en 1636.
Simbolismo e alegoría
Os expertos atribúen simbolismo a varios aspectos deste cadro.
O tema é a Musa da Historia, Clío. Isto evidénciase en que loce unha coroa de loureiro, sostén un corno (que representa a Fama, como encarnación da celebridade ), e leva un libro (representando o coñecemento) segundo o libro do século XVI de Cesare Ripa sobre emblemas e personificacións titulado Iconoloxia.
A aguia de dúas cabezas, símbolo da dinastía austriaca dos Habsburgo e anteriores dirixentes de Holanda, que adorna o candelabro dourado central, pode representar a fe Católica. Vermeer era único ó ser un católico nunha Holanda predominantemente protestante. A ausencia de candeas no candelabro suponse que representaría a supresión da fe católica.
A máscara que está sobre a mesa xunto ó artista crese que sería unha máscara mortuoria, representando a inefectividade da monarquía Habsburgo.
Como corresponde a unha alegoría, a luz natural convértese en luz glorificadora, a través do recurso á luz intensa que provén dunha xanela invisible, á esquerda, e que cae directamente, sobre a modelo representando á Musa.
Filipo I
Co nome de Filipo I coñécense dous reis:
Cor pulmonale
Cor pulmonale (expresión latina formada por cor -corazón- e pulmōnāle -pulmonar-) ou corazón pulmonar é unha afección cardíaca consecutiva a unha doenza pulmonar, que a Organización Mundial da Saúde (OMS) define como a "hipertrofia do ventrículo dereito consecutiva a doenzas que interesan a función ou a estrutura do pulmón, a non ser que as alteracións pulmonares sexan secundarias a doenzas primitivas do corazón esquerdo ou a cardiopatías conxénitas".
O termo úsase para describir cambios na estrutura e na función do ventrículo dereito como resultado dunha desorde respiratoria que produza hipertensión pulmonar. A hipertrofia do ventrículo dereito é o cambio principal no cor pulmonale crónico, así como dilatación do ventrículo, nos casos agudos, ambos consecuencia dun incremento de presión no ventrículo dereito do corazón. Sen tratamento, o cor pulmonale pode causar insuficiencia cardíaca dereita e a morte.
Etioloxía
Para que unha alteración do corazón dereito sexa clasificada como cor pulmonale, a orixe da anomalía débese atopar ben no sistema de circulación pulmonar ou ben no parénquima pulmonar, producíndose en calquera caso unha hipertensión arterial pulmonar (HTAP). As causas principais de HTAP son: O compromiso do ventrículo dereito causado por un defecto sistémico, diferente ao sistema respiratorio, non é considerado cor pulmonale; debe ser de orixe pulmonar subxacente.
A prevalencia de cor pulmonale é difícil de definir, porque non todos os casos de doenza pulmonar desenvolven cor pulmonale. A capacidade de diagnosticar a HTAP mediante o exame físico de rutina é baixa e os tests de laboratorio son relativamente pouco sensibles. Con todo, avances recentes en imaxe con ecografía Doppler e biomarcadores fan máis doado o diagnóstico do cor pulmonale. miniatura|Un corazón normal (á esquerda) fronte a un caso de cor pulmonale. Segundo a agudeza e a severidade do estímulo que xera a disfunción cardíaca, pódese distinguir: miniatura|Sección dun corazón con hipertrofia do ventrículo dereito (cor pulmonale). Cor pulmonale agudo
Ocorre tras un estímulo repentino e severo, que produce dilatación e fallo do ventrículo dereito, pero non hipertrofia. Pode ser producido por embolismo pulmonar masivo, por carcinomatose miliar e linfanxite carcinomatosa ou por empeoramento do cor pulmonale crónico.
Relota, Corvite, Abadín
Relota é un lugar da parroquia de Corvite, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Cor pulmonale
Etioloxía
Prodúcese por mor dun aumento progresivo e lento da HTAP, que conduce á hipertrofia e á dilatación do ventrículo dereito. Pódese xerar por:
Fisiopatoloxía
Como se indica na epígrafe anterior, existen moitas patoloxías diferentes que poden producir cor pulmonale, pero todas elas teñen en común a xeración de hipertensión arterial pulmonar (HTAP), suficiente para xerar a dilatación do ventrículo dereito, con ou sen hipertrofia asociada.
Anatomicamente, o ventrículo dereito ten unha parede delgada, cunha compliancia elevada, polo que está mellor preparado para se adaptar a variacións de volume que a variacións de presión. Por iso, cando se produce un aumento da presión pulmonar (HTAP) e un aumento da resistencia vascular pulmonar, o ventrículo dereito non pode desenvolver a forza suficiente como para superar tal aumento, polo que se dilata (nos casos agudos) ou se hipertrofia (nos casos crónicos), podendo chegar a fallar.
A severidade da HTAP e o fallo do ventrículo dereito están influídos por múltiples factores que poden producirse de xeito intermitente, como hipoxia secundaria a alteracións no intercambio gasoso, hipercapnia e acidose, ademais de cambios na sobrecarga de volume do ventrículo dereito que se producen co exercicio, co aumento do ritmo cardíaco, coa policitemia ou coa retención de sales debido a unha diminución do gasto cardíaco.
Síntomas
Xeralmente están asociados ao problema pulmonar de fondo. O síntoma máis común é dispnea (dificultade para respirar), debido a que hai un aumento do traballo necesario para respirar, como consecuencia dos cambios na elasticidade do pulmón (como ocorre na fibrose) ou a modificacións na mecánica respiratoria (como sucede na DPOC), e ambos poden verse agravados por un incremento da hipoxemia. A hipoxemia pulmonar pódese xerar por unha diminución da permeabilidade dos capilares, por desequilibrios entre ventilación e perfusión ou pola presenza dun shunt cardíaco ou pulmonar.
Signos
Moitos dos signos que se atopan nos pacientes con cor pulmonale tamén se atopan en pacientes cunha fracción de exección reducida: taquipnea, presión venosa xugular elevada, hepatomegalia e edema nas extremidades inferiores. Ademais, o ventrículo dereito pódese palpar ao longo do bordo esquerdo do esterno ou no epigastrio. No cor pulmonale, a aparición de cianose é un evento tardío, secundario a unha redución do gasto cardíaco con vasoconstrición sistémica e desequilibrio entre ventilación e perfusión no pulmón.
Complicacións
O cor pulmonale atrasa o fluxo do sangue desde a circulación venosa cara á arterial.
Na conxestión, o sangue acumúlase no sistema venoso, incluíndo a vea hepática. A conxestión prolongada de sangue na rexión centrolobulillar do fígado leva a hipoxia e cambios graxos dos hepatocitos periféricos, producindo agrandamento voluminoso do fígado e chegando a ter ata o dobre do volume de sangue. O aspecto cianótico combinado con illotes graxos amarelados dálle a aparencia ao fígado de noz moscada. Primeiro o fígado conxestiona, aumenta de tamaño, vólvese cianótico e os sinusoides, en especial na zona centrolobulillar, énchense de sangue. Comeza tamén unha infiltración graxosa que termina por lle dar a tinguidura amarelada final. De persistir a deficiencia da circulación pulmonar, instálase nas trabéculas do fígado unha atrofia que adoita ser cianótica. Co tempo agrégase unha acumulación fibrótica (cicatrización) que tende a reducir o fígado de tamaño e a endurecelo.
Un proceso patolóxico similar ocorre nos riles e no bazo: conxestión sanguínea, atrofia cianótica e endurecemento.
Helen Wang
Publicou un gran número de traducións literarias do chinés ao inglés.
Cor pulmonale
Complicacións
Nos pulmóns, a hiperemia produce ingurxitación capilar, edema no intersticio pulmonar e, como consecuencia, fibrose entre os alvéolos e a matriz capilar, traducíndose en trastornos da relación entre perfusión e ventilación pulmonar. O pulmón adopta unha consistencia dura e (macroscopicamente) de cor "vermella morena".
Helen Wang
Wang está casada co arqueólogo chinés Wang Tao.
Pink Music Fest 2014
Semifinal
A semifinal celebrouse o 28 de abril de 2014. Os espectadores podían votar por SMS dende o principio do festival. Os 16 finalistas foron decididos totalmente polo voto do público.
Helen Wang
Traxectoria
Helen Wang acadou a súa licenciatura en Lingua Chinesa en 1988 na Escola de Estudos Orientais e Africanos (SOAS) da Universidade de Londres, cunha estadía previa dun ano (entre 1984 e 1985) no Instituto de Lingua de Pequín.
Pink Music Fest 2014
Final
A final disputouse o 29 de abril de 2014 en Šimanovci, Belgrado. Coa intervención de diferentes actuacións de Ceca, Dragana Mirkovic, Zeljko Joksimovic, Jelena Rozga e Aca Lukas