cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telefon, Telefon
«Telefon, Telefon» (en galego: «Teléfono, teléfono») é unha canción composta por Friedrich Meyer e interpretada en alemán por Margot Hielscher. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1957 tras gaña-la final nacional alemá, Zwei auf einem Pferd.
Festival de Eurovisión 1957
miniatura|esquerda|[[Margot Hielscher, intérprete da canción, en 1958.]]
Selección
«Telefon, Telefon» cualificouse para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1957 tras gaña-la final nacional alemá, Zwei auf einem Pferd.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Großer Sendesaal des Hessischen Rundfunks de Frankfurt o 3 de marzo de 1957, sendo interpretada pola cantante alemá Margot Hielscher. A orquestra foi dirixida por Willy Berking.
Foi interpretada en sétimo lugar, seguindo aos Países Baixos con Corry Brokken interpretando «Net als toen» e precedendo a Francia con Paule Desjardins interpretando «La belle amour». Ao final das votacións, a canción recibiu 8 puntos, obtendo o cuarto posto de 10 xunto a Luxemburgo.
Aaron T. Beck
Aaron Temkin Beck, nado en Providence o 18 de xullo de 1921 e finado en Filadelfia o 1 de novembro de 2021, é un psiquiatra estadounidense, profesor emérito da Universidade de Pensilvania e considerado o pai da terapia cognitiva.
Traxectoria
Comenzou a traballar na terapia cognitiva durante os primeiros anos da década de 1960, vai poñer a proba algunhas hipóteses sobre os conceptos psicanalíticos implicados na depresión, os, deseñando e realizando diferentes experimentos, a causa dos resultados, vai comezar a identificar e avaliar os pensamentos negativos que tiñan os seus doentes, que se podían clasificar en tres grupos: sobre si mesmo, sobre o mundo e sobre o futuro, conseguindo atallar eses pensamentos lograba que se sentisen mellor e se comportasen dun xeito máis funcional. En 1994 fundou canda súa filla Judith S. Beck, o Beck Institute for Cognitive Behavior Therapy. As súas teorías empréganse amplamente no tratamento da depresión clínica, aínda está en uso os seus sistemas e métodos: Inventario de depresión de Beck, o inventario depresivo de Beck ou a escala de ansiedade de Beck.
Cadavás, Ferreira, San Sadurniño
Cadavás é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 10 eran mulleres.
Cadavás
O topónimo galego Cadavás pode referirse a:
Club Ourense Baloncesto
O Club Ourense Baloncesto, S.A.D. é un club de baloncesto profesional da cidade de Ourense (Galicia). Fundado en 1979 como Club Bosco-Salesianos, ascendeu por primeira vez á Liga ACB en 1989. Na actualidade xoga na Liga LEB Ouro tras ascender desde a LEB Prata na temporada 2021−22. O equipo xoga os seus partidos como local no Pazo dos Deportes Paco Paz, pavillón que conta con capacidade para 5 000 espectadores. O actual presidente do club é Eduardo Villar, mentres que o director deportivo é Sergio Pérez e o adestrador Guillermo Arenas.
O Club Bosco-Salesianos
O Club Ourense Baloncesto foi fundado en 1979 como Club Bosco-Salesianos, debutando na Terceira División, categoría na que competir durante os seus primeiros tres anos de existencia que supuxeron a consolidación do club ourensán. O primeiro ascenso ascenso na historia do club chegou na tempada 1983−84, cando con catro anos de existencia o equipo conseguiu o ascenso á Segunda División cun cadro composto integramente por xogadores galegos, case todos ourensáns.
Nace o Club Ourense Baloncesto
O 16 de maio de 1986 o Real Madrid acudiu á cidade das Burgas a disputar un partido no Pavillón Municipal dos Remedios que causou grande expectación e que acabou por marcar o futuro do club. Ese mesmo ano, o 10 de xullo, naceu o Club Ourense Baloncesto, que foi rexistrado co número 869 de clubs en Galicia. Menos dun ano despois, o 6 de xuño de 1987, o COB fusionouse co Salesianos, adquirindo o novo club os dereitos do último. miniatura|esquerda|O Caixa Ourense conseguiu o seu primeiro ascenso á [[Liga ACB no Pavillón Ruiz de Velasco.]] A tempada 1988-89 foi histórica para o club ourensán, que da man de Ángel Navarro e un equipo integrado por José Abelleira, Nacho Estany, Carlos Suárez, Javier Ibáñez, Toño García, Douglas Arnold, Nacho Suárez, Ricardo García, Jordi Dardé, Jordi Planell, Carlos Rodríguez, Suso García e Fran Crujeiras, conseguiu o primeiro ascenso da súa historia á máxima categoría do baloncesto español, a Liga ACB. Ese ano foi ademais o primeiro que o COB xogou os seus partidos como local no Pazo Paco Paz, daquela coñecido como Pazo Finca Sevilla. Na liga regular o equipo finalizou na cuarta posición cun rexistro de 19 vitorias e 11 derrotas. Na primeira rolda dos play-offs, disputada ao mellor de tres encontros, o Caixa Ourense enfrontouse ao Júver Murcia, ao que derrotou tras gañar o primeiro e o terceiro encontros disputados en Ourense. Na segunda rolda, na que se decidían os dous equipos que ascendían á máxima categoría, medíronse ao Caja Madrid de Alcalá de Henares, no que salientaba a figura de Toñín Llorente e que finalizara a liga regular na primeira posición, dispoñendo polo tanto do factor cancha a favor. O COB, que conseguira rachar o factor cancha dos madrileños, tivo a oportunidade de gañar a serie no cuarto partido nun Pazo ateigado con 6 500 persoas nas bancadas, mais o Caja Madrid empatou a serie coa súa vitoria (69-82) e levouna de novo a Alcalá de Henares para disputar o quinto e definitivo encontro. O 27 de maio de 1989, nun Pavillón Ruiz de Velasco con 5 000 persoas nas bancadas das cales 900 se desprazaran á localidade madrileña, o COB conseguiu o ascenso logo de dúas prórrogas ás que se chegou logo de finalizar o tempo regulamentario con empate (78-78), igualdade que persistiu na primeira prórroga, na que aas curtas vantaxes madrileñas foron neutralizadas polos ourensáns, que empataron o partido da man de Ibáñez. Na segunda prórroga, unha falta cometida a 15 segundos do final contra Toño García levaron ao xogador do COB á liña de tiros libres, o que supuxo poñer ao seu equipo en vantaxe (94-95), ata dous lanzamentos tentou o equipo madrileño mais sen éxito.
Debut na ACB
miniatura|[[Darrell Armstrong.]] Na tempada 1989−90 chegou o ascenso á liga ACB. Co nome de Caixa Ourense iniciou o 6 de setembro de 1987 a súa primeira andaina como Club Ourense Baloncesto pola 1ª División B, a segunda división española de baloncesto, na cancha do Santa Coloma. Atrás quedaba a época na que, configurado como Club Bosco-Salesianos, lograra dun xeito meteórico a súa chegada á elite do baloncesto español dende a súa fundación no ano 1979. Unha vez disputadas as dez primeiras xornadas da competición, a directiva cesa como primeiro adestrador a Manuel Fernández Rey pasando a levar a dirección técnica do equipo o ata aquela xogador Ángel Navarro. Caixa Ourense conclúe a primeira fase da liga cun balance de 26 encontros disputados, 11 vitorias e 15 derrotas, totalizando 2239 puntos a favor (86,1 de media) e 2277 (87,5 de media) en contra, números que lle levan a disputar a B-2, e onde as cousas non marcharían moito mellor, finalizando con 14 encontros disputados, 3 vitorias e 11 derrotas con 1267 puntos a favor e 1344 en contra. Todo isto levouno directamente a xogar o seu primeiro play-off por evitar o descenso de categoría.
Nesta primeira e nova experiencia o rival foi o Lliria, club dunha pequena localidade valenciana, mais moi emerxente no panorama baloncestístico español daquela. O Caixa Ourense vence a eliminatoria en maio de 1988 por 3-1, logrando manter a categoría e asegurándose un ano máis entre os mellores equipos do baloncesto español na segunda división. Os xogadores estranxeiros que reforzaron ao Caixa Ourense durante esa tempada foron inicialmente Howard Wood e Yomi Sangodeyi. Este último sufriu en xaneiro de 1988 aos sete minutos do encontro que disputaba ante o Badaxoz unha importante rotura no tendón de Aquiles que lle deixou fóra da competición para todo o que restaba de tempada. No seu lugar chegou Douglas Arnold.
Wood chegou con 28 anos a Ourense logo de ter concluído a súa formación universitaria na Universidade de Tennessee en 1981 e ser elixido ese mesmo ano na segunda rolda do Draft da NBA por Utah Jazz co número 27. Tras xogar algúns partidos con Utah pasou enseguida á CBA e posteriormente desembarcou en España no Cacaolat Granollers, para xogar tamén no Tizona Burgos e Pamesa Valencia. Yomi Sangodeyi era un destacado membro real dunha tribo nixeriana. Alcumado "O Príncipe" este pivote de 28 anos chegou a Ourense tras pasar pola SAM Houston State University ata 1984 ano no que foi seleccionado por New Jersey Nets no Draft de la NBA en terceira rolda co número 63. O seu pasado antes de chegar a Galiza presentaba un paso por Florencia na A-2 italiana, Tenerife e Navarra. O último en chegar foi Douglas Arnold en xaneiro de 1988 para substituír por lesión a Sangodeyi. Cando chegou este ala-pivote de 2,03 tiña 26 anos. Formado en Texas Christian University saíu en 1983 elixido en cuarta rolda do Draft da NBA por Utah Jazz no posto 76. Anteriormente xogara durante tres tempadas no Racing Paris da liga francesa e ata Ourense chegou sendo cortado en decembro na liga belga. Na tempada 1996−97 o Xacobeo Ourense finalizou a liga regular na 16ª posición con 10 vitorias e 24 derrotas, polo que tivo que disputar os play-offs pola permanencia fronte ao Murcia (17º clasificado na liga regular), ao que derrotou en catro partidos.
Na Liga LEB
Na tempada 1997−98 o equipo descende á LEB, na que permaneceu durante dous anos, ata que na tempada 1999−2000 acadou novamente o ascenso á ACB da man de Sergio Valdeolmillos. Ademais, esa tempada o club conseguiu o seu primeiro título oficial a nivel estatal logo de gañar a Copa do Príncipe en Granada ante o Tenerife. Con todo, o soño de permanecer entre os mellores remata esa mesma tempada, na que descende novamente á LEB, dende a tempada 2000−01, o COB non xogou máis na ACB.
No verán de 2002, no medio da disputa entre a FIBA e a Euroliga, o Ourense foi invitado para competir na recentemente creada FIBA Champions Cup. Ante a negativa dos equipos da Liga ACB, a FIBA invitou a equipos da Liga LEB Ouro á súa nova competición continental, ofrecéndolles a León Caja España e Etosa Murcia, que rexeitaron a invitación, que foi ofrecida a Ourense e Unelco Tenerife, que si aceptaron. O equipo ourensán dirixido por Salva Maldonado e liderado por Lester Earl e Ben Ebong, tiña como obxectivo o ascenso á Liga ACB e vía na competición continental un xeito de madurar o equipo. Os das Burgas quedaron encadrados no grupo B da Conferencia Oeste, xunto co Strasbourg francés, Ovarense e Portugal Telecom porutugueses, Kapfenberg austríaco, e o Liège belga. Na primeira rolda o equipo finalizou na segunda posición do seu grupo por detrás do Strasbourg e cun rexistro de seis vitorias e catro derrotas. Na seguinte rolda, viuse as caras con equipos complicados como o Prokom Trefl Sopot polaco ou o Ventspils letón, non sendo quen de pasar de rolda logo de colleitar dúas vitorias e catro derrotas. A participación na competición europea tampouco foi acompañada polos resultados que se esperaban no club na competición doméstica, na que finalizaron na novena posición, quedando eliminados dos play-offs de ascenso á Liga ACB.
Os peores anos
Logo de catro anos na categoría de prata do baloncesto español, o COB descendeu á LEB 2 na tempada 2004−05, permanecendo nesa categoría (ben baixo a denominación de LEB 2 ou de LEB Prata) ata a tempada 2008-09, na que acadou novamente o ascenso a LEB Ouro. O equipo ourensán, con problemas económicos e deportivos, finalizou ese ano na 17ª posición da táboa na tempada 2003−04, tendo que xogar o play-off pola permanencia fronte o Drac Inca, ao que derrotou nun axustado quinto e decisivo encontro ao equipo balear (91-93), conseguindo deste xeito a permanencia. O ano seguinte volveu finalizar a liga regular na zona do play-off pola permanencia, que xogou fronte ao UB La Palma. O COB perdeu a eliminatoria en catro partidos (3-1), o que certificaría o seu descenso á terceira categoría do baloncesto español.
Na súa primeira tempada na LEB 2 o equipo finalizou na cuarta posición, e na tempada 2006−07 o Club Ourense Baloncesto conseguiu o seu segundo título estatal, desta volta a Copa LEB-2, logo de derrotar ao Ciudad de La Laguna por 90-80 no Multiusos Fontes do Sar de Santiago de Compostela ante unhas 1 500 persoas. Na liga, o COB quedou próximo a lograr o ansiado ascenso que o devolvera á segunda categoría. Con todo, dúas malas tempadas levaron ao club ourensán ao bordo da disolución.
Na tempada 2010−11 o equipo ourensán descendeu novamente á terceira categoría do baloncesto español, a LEB Prata, logo de tan só dúas tempadas na LEB Ouro nas que o club, por primeira vez en anos, acadou unha relativa estabilidade económica que o levou a conseguir pagar as nóminas puntualmente. O adestrador Paco García non conseguiu crear un cadro competitivo na que foi a súa segunda tempada nin dirixir o grupo, polo que foi cesado e substituído por Rafa Sanz, con quen o equipo conseguiu unha certa mellora, que acabou sendo insuficiente para manter a categoría logo de finalizar colista na competición con tan só nove vitorias.
Durante os primeiros meses na LEB Prata o club conseguiu manter a masa social e coidar o aspecto económico, chegando a reducir a débeda que tiña o club. Malia o relativo mal inicio do equipo dirigido polo exadestrador do Breogán Rubén Domínguez, que encadeou tres derrotas nas dez primeiras xornadas de competición, o equipo conseguiu o ascenso logo de finalizar na segunda posición a liga regular por detrás do River Andorra, e superar na final dos play-offs ao CB Prat Joventut (3-1). miniatura|Gonzalo García de Vitoria. O 2 de xuño de 2015, con Gonzalo de Vitoria no banco, o COB acadou por terceira vez na súa historia o ascenso á liga ACB despois de 14 anos, logo de vencer a eliminatoria fronte ao Club Baloncesto Breogán no quinto e definitivo partido da serie (91-65), sendo a primeira que o conseguía como local logo de recuperar o factor cancha. Con todo, non lle foi permitido xogar nesta liga, negándoselle a súa entrada na ACB ata a seguinte temporada, na que a Asemblea da liga ACB decidiu ratificar un acordo para a inscrición do COB nas competicións da temporada 2016-17.
Na tempada 2020−21 o COB descendeu por terceira vez na súa historia á cuarta categoría do baloncesto español logo dun mal inicio no que o equipo non realizou un bo xogo, o que o levou a finalizar a primeira volta da primeira fase de competición na penúltima posición, o que puxo en perigo a permanencia xa en decembro. Na segunda fase o COB viuse relegado ao grupo que disputaba a permanencia, debutando cunha vitoria fronte ao Força Lleida, con todo, os bos resultados non acompañaron aos ourensáns, que se xogaron a tempada nunha derradeira xornada na que dependían de si mesmos e na que mesmo tiñan opcións para disputar os play-offs de ascenso á Liga ACB, mais a derrota 77-78 no Pazo ante o Real Murcia Baloncesto condenou ao equipo galego ao descenso de categoría. Logo do descenso deportivo, o COB iniciou nos despachos o intento por manter a categoría, ao que se uniu o Força Lleida, que descendera xunto cos galegos á terceira categoría. Ourensáns e cataláns propuxeron a modificación do formato da LEB Ouro, experimentaría unha ampliación ata os 24 equipos. Tras a finalización da temporada, o COB é adquirido polo Grupo Hereda.
Pavillón
miniatura|250px|O [[Pazo Provincial dos Deportes Paco Paz|Pazo Paco Paz.]]
Nos seus primeiros anos de existencia, o equipo xogou os seus partidos como local no Pavillón Municipal dos Remedios da capital ourensá. Este pavillón, situado na Avenida Pardo de Cela a carón do Río Miño, foi o 1 de xuño de 1969 co partido de baloncesto correspondente á Final da Copa entre o Real Madrid e o Joventut de Badalona con vitoria do equipo catalán por 82−81. Alén de eventos deportivos, neste pavillón realízanse outros actos culturais como concertos musicais.
Na temporada 1988−89 o Club Ourense Baloncesto trasladouse desde Os Remedios ao Pavillón Finca Sevilla. O pavillón, que segue a utilizar na actualidade, foi inaugurado en setembro dese mesmo ano tras ser construído en tempo récord con vistas á organización de diferentes eventos de masas, entre eles un posíbel ascenso do COB á Liga ACB. O pavillón, posteriormente denominando Pazo Provincial dos Deportes Paco Paz, depende da Deputación Provincial de Ourense. Conta cunha pista de parquet cunhas dimensión de 57,50 x 32 metros, e pode acoller nas súas bancadas a 5 500 persoas. Despois da construción do Pazo, construíuse nas proximidades o complexo de Expourense.
Nome
O Club Ourense Baloncesto naceu co nome Club Bosco-Salesianos en 1978 e dous anos despois chegou o seu primeiro acordo importante de patrocinio coa empresa Aspol polo que o equipo pasou a denominarse "Bosco Aspol", aínda que un ano despois o sponsor do club pasou a ser "Fajauto Electromecánica". Na tempada 1983-84 chegou un novo patrocinador, a empresa propiedade do primeiro socio de honra do club Manuel Vázquez “Arnoya”, Ouro Ribeiro, coa que conseguiu o ascenso á Segunda División, no que sería o primeiro da súa historia. miniatura|Baixo o patrocinio de [[Coren o COB viviu algúns dos seus mellores anos.]] Na tempada 1984-85 comezou o patrocinio de Caixa Ourense, que se prolongou durante seis anos nos que a entidade financeira foi o patrocinador principal do COB, que pasou a ser coñecido polo nome da entidade "Caixa Ourense". Seguidamente, na tempada 1991-92, xa co equipo na Liga ACB e logo da marcha de Caixa Ourense, o equipo pasou a estar patrocinado pola cooperativa avícola ourensá Coren, que levou a outras mudanzas no club como a substitución da pita do monte como mascota pola galiña de Coren, ou mesmo nos cánticos da afección. Baixo o patrocinio de Caixa Ourense e Coren o club viviu os seus mellores anos.
Na tempada 1995-96 o Xacobeo 99 pasou a patrocinar o club, que adoptou o nome de "Xacobeo 99 Ourense".
Na tempada 2009-10 o club chegou a un acordo coa empresa ourensá Aguas de Sousas polo que pasou a denominarse "Aguas de Sousas Ourense".
Na tempada 2020-21 o Club Ourense Baloncesto adoptou o nome de Ibereólica Ourense logo dun acordo de patrocinio coa empresa de enerxías renovables Ibereólica, que lle deu nome ao equipo e uniuse a Estrella Galicia, que na tempada anterior chegara a un acordo de patrocinio de tres tempadas co club ourensán.
Palmarés
Copa Príncipe Copa LEB-2 Copa Galicia
Cadro actual
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color: #000080; color: #FFDF00; text-align: center;" | Ibereólica Renovables Ourense 2020-2021 (LEB Ouro) ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso
O Canto do Muro, Meirás, Valdoviño
O Canto do Muro é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 142 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 70 homes e 72 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 155 habitantes.
Mangleiral
300px|miniatura|Un mangleiral 300px|miniatura|Distribución dos mangleirais no planeta O mangleiral  é un ecosistema acuático de arbustos ou árbores que medran en auga salgada ou auga salobre costeira. O termo tamén se usa para a vexetación costeira tropical formada por tales especies. Os mangleirais están presentes en todo o mundo nos trópicos e subtrópicos e mesmo nalgunhas zonas costeiras temperadas, principalmente entre as latitudes 30° N e 30° S, sendo a maior área de mangleiral dentro de 5° do ecuador. As familias de plantas de mangleiral apareceron por primeira vez durante as épocas do Cretáceo final ata o Paleoceno, e distribuíronse amplamente en parte debido ao movemento das placas tectónicas. Os fósiles máis antigos coñecidos de palma de mangleiral datan de hai 75 millóns de anos.
Achilles Last Stand
"Achilles Last Stand" é unha canción da banda británica de rock Led Zeppelin. Contida no seu sétimo álbum de estudio Presence. Lanzada o 31 de marzo de 1976, a canción abre o álbum Presence. Foi escrita por Jimmy Page e Robert Plant na casa de Page, en Malibú (California), onde botaron un mes mentres Plant se recuperaba das mancaduras que sufrira nun accidente de coche en Grecia en 1975. A canción foi entón gravada na Musicland Studios en Múnic, Alemaña.
Con 10 minutos e 25 segundos de duración, "Achilles Last Stand" é a terceira canción máis longa da banda, detrás só de "In My Time of Dying" con 11:06 e "Carouselambra" con 10:34. É famosa polo poderoso son de batería de John Bonham, o galopante baixo de John Paul Jones (tocado nun Alembic personalizado de oito cordas) e o overdub de arranxo de orquestra de Jimmy Page na guitarra (as pistas de guitarra foron gravadas en Múnic nunha única sesión). Page aplica o control de paso durante a produción desta canción para acelerala, unha das poucas veces que utilizou ese dispositivo no estudio para temas de Led Zeppelin.
O Funchal, Meirás, Valdoviño
O Funchal é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 32 habitantes.
Orangután
Os orangutáns (tamén chamados orang-utan) son dúas especies de grandes monos con brazos longos e pelo de cor avermellada, ás veces marrón. Ambas as dúas especies son nativas de Malaisia e de Indonesia. O nome orangután vén do malaio orang hutan, significando "home do bosque". Son a única especie existente do xénero Pongo e subfamilia Ponginae, aínda que a subfamilia tamén inclúe o extinto Gigantopithecus e xénero Sivapithecus.
Illa Saint-Paul
É unha illa rochosa e deshabitada de 8 km² e está totalmente desprovista de árbores. Unha estación científica de investigación úsase para campañas científicas ou ecolóxicas de curta duración. Non hai poboación permanente.
Orangután
Os orangutáns están en gran perigo de extinción, debido á destrución do seu hábitat.
Como os outros grandes simios, son notablemente intelixentes, usando ferramentas acotío; publicáronse probas no xornal Science.
Só son feros cos seus conxéneres; son animais solitarios e feramente territoriais.
Entre os principais centros de conservación, destacan os de Borneo de Semenggok en Sarawak, e Sepilok preto de Sandakan en Sabah.
Larry Niven
miniatura|200px|dereita|Larry Niven na [[Universidade Stanford en maio de 2006.]] Larry Niven, nado na cidade dos Ánxeles en 1938, é un escritor estadounidense de ficción científica. Así, unha das súas novelas máis coñecidas de ciencia ficción dura é Ringworld (gañador do premio Locus, do Hugo e do Nébula). Por outra banda, entre as súas obras de fantasía figuran obras de relevo como The Magic Goes Away.
Donald Johanson
miniatura|Prof. Donald Johanson Donald Carl Johanson, nado en Chicago en 1943, é un paleoantropólogo estadounidense, que descubriu en Hadar co seu equipo o 24 de novembro de 1974 o esqueleto parcial dun homínido de 3,18 millóns de anos no Triángulo Afar de Etiopía. Ao esqueleto déuselle o nome de Lucy e actualmente clasifícase como Australopithecus afarensis.
Traxectoria
Fillo de inmigrantes suecos, quedou orfo aos dous anos e pasou a infancia en Hartford, Connecticut, aínda que comezou estudando química, cambiou á antropoloxía e estudou con F. Clark Howell. En 1972 visita pola primeira vez o Triángulo Afar, e decide organizar unha expedición paleontolóxica á rexión, na que traballou entre 1973 e 1976 e na que se decubriron importantes fósiles, ademais de Lucy, entre os que destacan os fósiles de 13 individuos que se atoparon xuntos, o que se cre é a máis antiga evidencia de grupo social homínido, e ao que se coñece como a primeira familia.
En 1981 estableceu en Berkeley o Institute of Human Origins, que en 1998 trasladou á Universidade estatal de Arizona
Pireneos Atlánticos
Os Pireneos Atlánticos (64) (Pyrénées-Atlantiques en francés, Pirinèus-Atlantics en gascón, Pirinio Atlantiarrak en éuscaro) é o departamento francés número 64, situado ao suroeste de Francia, que pertence á rexión Nova Aquitania. Toma o seu nome dos montes Pireneos e do océano Atlántico. Ten a súa prefectura en Pau, e dúas subprefecturas: en Baiona e en Oloron-Sainte-Marie. Divídese en tres distritos: Baiona, Oloron-Sainte-Marie e Pau. A súa poboación en 1999 era de 600.018 habitantes, cunha densidade de 78 hab./km².
O departamento atópase situado ao norte dos Pireneos, que o separan de España (Aragón, Navarra e País Vasco).
A metade occidental do departamento é coñecida como o País Vasco francés, abarcando por completo o distrito de Baiona e a parte occidental do distrito de Oloron-Sainte-Marie mentres que a metade oriental é coñecida como Bearne.
Parietal
miniatura|dereita|250px|Vista lateral do cranio. O parietal é un óso par que forma parte do teito e as paredes laterais do cranio, de forma cuadrangular, convexo por fóra e cóncavo por dentro. Os dous parietais articúlanse entre si a través dos seus bordos saxitais (ou mediais) formando a sutura saxital; co óso occipital a través dos seus bordos posteriores, formando a sutura lambdoide; e co óso frontal a través dos seus bordos anteriores, formando a sutura coronal. Os seus bordos inferiores articúlanse co óso temporal e coas ás maiores do esfenoide, formando as suturas esfenoparietal, parietoescamosa e parietomastoidea.
O punto de unión da sutura saxital coa lambdoide chámase Lambda, e o punto de unión da sutura saxital coa sutura coronal chámase Bregma. Estes dous puntos son interesantes porque permanecen sen osificar ata os dous anos de vida polo que se empregan como fiestras ecográficas para estudos cerebrais.
Galería de Imaxes
'''
Dragon Ball Z Kai
Dragon Ball Kai (ドラゴンボール 改) é un anime que pretende ser máis fiel ó manga Dragon Ball de Akira Toriyama, tendo como base a serie Dragon Ball Z, para celebrar o vixésimo aniversario da serie (Dragon Ball Z naceu o 26 de abril do 1989).
Sinopse
Dragón Ball Z Kai comeza cinco anos máis tarde que de Dragon Ball, despois do matrimonio de Son Goku e mais Chichi. Raditz, un misterioso guerreiro do espazo, chega á Terra para atopar ao seu irmán, Son Goku. Foi así como é que Son Goku se decatou que ven sendo dun planeta de Saiáns, que foi derruído, e que só ficaron catro superviventes.
Concepto e desenvolvemento
A Toei Animation decidiu reconstruír, a través dunha segunda montaxe, e remasterizando Dragon Ball Z unha nova versión. A isto chamáronlle Kai, que segundo co kanji 改 significa "cambio", "actualización", "curtar", é máis curta pola redución dos episodios, que se benefician dunha imaxe e son en HD, en contra da censura que posúe.
En Galiza, a serie emítese na tvG2 baixo o título de Dragon Ball Z Kai dende o 12 de decembro do 2011, de luns a venres no espazo Xabarín Club redifusionando os capítulos polas mañás, polas tardes e na madrugada. Nas mañás dos sábados e domingos redifusiónanse os capítulos da semana.
Principais
Son Goku
É un dos máis fortes guerreiros da Terra e a protexe de malvados que queren danar o seu planeta natal de adopción. Goku é descrito como despreocupado e inocente, pero é rápido ó aprender novas técnicas na loita. Como outros personaxes da serie, Goku ten a habilidade de concentrar o seu chi para empregar varios ataques de enerxía, sendo o máis destacado a súa Onda Vital, un ataque que lanza unha onda de enerxía azul das súas mans.
Vexeta
Orgulloso e soberbio, viuse inmerso nunha continua disputa con Son Goku. Sempre emprega forza letal, ata cos mesmos guerreiros Z. É o primeiro grande inimigo en Dragon Ball Z, ao pertencer á raza dos Saiáns. Despois dos acontecementos posteriores á saga de Freezer, convértese no antiheroe máis destacado da serie, casa con Bulma e teñen un fillo chamado Toranks.
Son Gohanda
Fillo de Son Goku e de Chichi, unha humana. Vive nunha pequena casa co seu pai, súa nai e seu avó. Foi adestrado ós catro anos por Piccoro ó que considera o seu mestre e mentor.
Toranks
Fillo de Vexeta e de Bulma. Viaxa do futuro para advertir a Goku sobre os androides malignos que mataran nun futuro alternativo a Goku e ós seus amigos e consegue salvalos. Toranks é amábel e honrado, ó contrario que o seu pai.
Krilín
Piccoro
Xurdiu tras separarse de Kamisama, e se un dos dous morre, o outro tamén. Odia ó seu alter ego, aínda que é moito máis forte e menos malvado que o seu pai, en parte debido ó seu adestramento con Son Gohanda.
Secundarios
Chichí
É a nai de Son Gohanda e a muller de Son Goku. Sempre vela pola seguridade dos dous e desexa que Son Gohanda sexa un home de proveito na vida.
Mestre Mutenroi
Foi o mestre de Son Goku e Krilín. É un home intelixente, creador da famosa técnica Onda Vital.
Kamisama
Deus da Terra. Para lograr converterse en Kamisama tivo que expulsar toda a súa maldade, desta forma xurdiu Piccoro. Se un dos dous morría, o outro tamén. Ademais, Kamisama é o creador das Bólas do Dragón. Adestrará a tódolos guerreiros que cheguen ata o seu Templo.
Bulma
É unha rapaza que carece de habilidade para o combate pero a súa intelixencia é moi superior a dun ser humano normal, sendo ela a creadora de moitos inventos.
Inimigos
Os Saiáns
Freezer
Os Androides
Teñen aspecto semellante ós humanos, pero son considerablemente máis poderosos. Foron creados polo Doutor Guero, unha persoa que se viu prexudicada no pasado por Son Goku. Están mesmo ó nivel de habilidade que un saián. As creacións do Doutor Guero pódense separar en dous tipos: Primeiro os Androides, C-16, C-19 e C-20, este último controlado polo cerebro do mesmo doutor; e os chamados bioandroides, C-17 e C-18, que en realidade son cyborgs e Célula.
Célula
Célula foi creado para absorber os androides e así se tornar nun ser perfecto. Célula é constituído de células de Son Goku e os seus amigos e mais de Freezer, podendo así utilizar a Onda Vital. El atinxe a súa meta ó superar o seu nivel perfecto e consegue matar a Son Goku e mais a Toranks, mais é destruído pola Onda Vital de Son Gohanda.
Música de Dragon Ball Z Kai
Para interpretar os diferentes temas do anime os responsábeis da serie contrataron a diferentes grupos de pop xaponés moi aclamados no seu país. Estes son os temas na súa versión galega e os capítulos nos que soan:
Sinfonía nº 39 (Mozart)
A sinfonía nº 39 en mi bemol maior, KV 543, é unha sinfonía composta por Wolfgang Amadeus Mozart en xullo-agosto de 1788.
Non se coñece nada sobre as circunstancias da súa creación, dura 28 minutos e está constituída por catro movementos
Orquestración
A partitura de Mozart require da utilización de:
18 de setembro
O 18 de setembro é o 261º día do ano do calendario gregoriano e o 262º nos anos bisestos. Quedan 104 días para finalizar o ano.
Vilantime, Arzúa
San Pedro de Vilantime é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 174 habitantes (80 homes e 94 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 277 habitantes.
18 de setembro
Mortes
miniatura|100px| León Felipe miniatura|100px| Jimi Hendrix
Notas
Os 366 días do ano
Adolphe-Simon Neboux
Adolphe-Simon Neboux, nado o 22 de febreiro de 1806 en La Châtre, Indre, Francia, e finado o 5 de setembro de 1885, foi un médico e naturalista francés especializado en ornitoloxía.
Traxectoria
Neboux participou nunha exploración científica por todo o mundo, a bordo da fragata La Vénus (1836-1839), expedición comandada por Abel Aubert Du Petit-Thouars (1793–1864). visitando, entre outros lugares, a costa do Pacífico de América do Norte e as illas Galápagos.
Nas Galápagos, recolectou espécimes de Zenaida galapagoensis (a pomba de Galápagos), Progne modesta (a andoriña de Galápagos), Geospiza fortis e Geospiza scandens (dous pimpíns de Darwin).
Cloud Nothings
Cloud Nothings é unha banda estadounidense de indie rock formada en Cleveland, Ohio polo vocalista, guitarrista e compositor Dylan Baldi. Está composta por Baldi, o batería Jayson Gerycz, o guitarrista Joe Boyer e o baixista TJ Duke.
Iniciado no ano 2009, o grupo comezou como un proxecto en solitario, gravando Baldi todos os seus instrumentos, aínda que nas actuacións ao vivo estaba acompañado por unha banda ao completo. No presente a banda edita o seu material a través do selo de Washington, D.C. Carpark Records.
Adolphe-Simon Neboux
Traxectoria
En 1839 doou ao Museo Nacional de Historia Natural de Francia moitos espécimes de historia natural, incluídos mamíferos, aves, réptiles, anfibios e moluscos, algúns dos cales consérvanse aínda en alcohol. Geoffroy Saint-Hilaire dixo del que, «até agora, moi poucas coleccións ornitolóxicas mostraran, en proporción ao número, tantas especies novas e tan dignas de interese científico como as do señor Neboux». Con respecto á xeoloxía achegou 115 rochas; Élie de Beaumont salientou a circunstancia de que as achegas de Neboux aínda tiñan máis valor e interese, xa que as mostras de rochas subministradas por el, incluían sempre notas detalladas, claras e precisas; o Museo, que aínda non posuía daquela ningunha rocha de Kamchatka e de California, puido así aprecilas nestas novas achegas.
Honores
Foi galardoado como cabaleiro da Lexión de Honor de Francia.
Abreviatura
A abreviatura Neboux (ás veces grafada como Néboux) emprégase para recoñecer a Adolphe Simon Neboux como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Belarmino Freire Bujía
Belarmino Freire Bujía é un funcionario e político galego do PSdeG que foi alcalde de Pontedeume durante 5 lexislaturas.
Traxectoria
Funcionario da Xunta de Galicia, foi escollido alcalde de Pontedeume por primeira vez nas eleccións municipais de 1987, repetiu parecido resultado nos comicios de 1991, 1995, 1999 e 2003, aínda que sempre lle compreu o apoio doutras formacións políticas como PSG-EG, CPG ou BNG para formar goberno.
No seu penúltimo mandato, a corporación que dirixía Freire concedeulle unha licenza a un veciño para edificar na costa. A liorta chegou aos tribunais e en 2015, cando xa non era alcalde, o xuíz Vázquez Taín condenouno a seis meses de cárcere e sete anos de inhabilitación para emprego público. Non tivo que ingresar en prisión.
Ao cesar na alcaldía reincorporouse no seu posto de funcionario do Sergas.
Gastromyzon fasciatus
Gastromyzon fasciatus é unha especie de peixe do xénero gastromyzon.
Morfoloxía
Os machos poden acadar os 7 cm de lonxitude total.
Distribución xeográfica
É un peixe de auga doce que habita na illa de Borneo.
Barrabás (filme de 1961)
Foi rodado en Verona e Roma baixo a supervisión do produtor Dino De Laurentiis. Inclúe moitas escenas salientables, como unha batalla de gladiadores en Cinecittà ou unha crucifixión durante un eclipse solar real.
A Aldea de Arriba, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 120 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 66 eran mulleres e 54 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 123 veciños, e 2005, cando eran 124.
Custodio García Rovira
Custodio García Rovira, nado en Bucaramanga o 2 de marzo de 1780 e finado en Bogotá o 8 de agosto de 1816, foi un militar colombiano coñecido como o Estudante polos realistas.
Traxectoria
Era fillo de Juan de Dios García e Rosa Rovira. Estudou teoloxía e leis, foi tamén afeccionado á pintura e á música.
En 1814, logo que o Congreso colombiano creara o sistema de triunvirato, García Rovira entón gobernador de El Socorro foi un dos tres presidentes elixidos para o poder executivo. O 28 de novembro de 1814 converteuse no presidente das Provincias Unidas de Nova Granada ata o 28 de marzo de 1815 e reelixido en 1815.
En 1816 tras ascender a xeneral foi nomeado Comandante do Exército do Norte. O 21 e 22 de febreiro dese ano dirixiu a Batalla de Cachirí, onde foi derrotado polas tropas españolas o que provocou a renuncia do presidente José Fernández Madrid e a elección de García Rovira como presidente-ditador o 22 de xuño. O 19 de xullo os españois fixérono prisioneiro, sendo condenado a morte o 7 de agosto e fusilado o día seguinte.
Os barqueiros do Volga
Os barqueiros do Volga (en I battellieri del Volga) é un filme de 1959 dirixido por Victor Tourjansky. Está protagonizado por John Derek, que interpreta un oficial nos tempos do tsar que é sentenciado a Siberia.
Estreouse en galego o 1 de setembro de 1989 a través da TVG.
Scalpellidae
Comprende numerosos xéneros agrupados en 5 subfamilias, sendo o seu xénero tipo Scalpellum Leach, 1818, cunhas dez especies, entre elas Scalpellum scalpellum (Linnaeus, 1767).
Etimoloxía
O nome da familia deriva do do seu xénero tipo, do latín scalpellum, escalpelo, coa desinencia das familias animais -idae, ´-idos.
Cladograma
Este é un cladograma que reflicte a posicón da familia dentro dos pediculados, e a súa relación cos policipédidos, segundo Catalogue of Life:
Jean-François Séguier
Jean François Séguier, nado en Nimes o 25 de novembro de 1703, e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1784, foi un botánico, naturalista, astrónomo, arqueólogo, epigrafista e historiador francés.
Batalla de Benevento (1266)
O 26 de febreiro de 1266, a batalla de Benevento, librada en Benevento (Italia), enfrontou aos sicilianos de Manfredo de Sicilia aos franceses de Carlos de Anjou, que saíron vitoriosos.
Antecedentes
Carlos de Anjou foi reclamado polo papa Clemente IV para loitar contra os Hohenstaufen, dinastía reinante en Sicilia. Despois de ter conquistado o mosteiro de Monte Casino, a coalición dos anxevinos dirixiuse cara a Benevento, onde Manfredo, rexente do seu sobriño Conradino, reunira as súas tropas.
A batalla
As forzas anxevinas contaban con 25 000 homes dos que 6 000 eran cabaleiros e sarxentos da cabalo, 600 pares da cabalo, e aínda unha infantaría de provenzais, auverñeses, champañóns, gascóns, bretóns, valóns e continxentes de milicias italianas. Manfredo reunira unha tropa de polo menos 5 000 ou 6 000 mercenarios árabes, de 3 000 a 4 000 cabaleiros árabes e bérberes, 1 000 cabaleiros alemáns e uns 1 000 mercenarios toscanos e longobardos. miniatura|esquerda|240px|Batalla de Benevento. miniatura|esquerda|240px|Morte de Manfredo de Sicilia. Pola mañá, os anxevinos puxéronse en formación na chaira da outra beira do Calore, río que bordea a cidade de Benevento. Manfredo aceptou o combate pero a saída das súas tropas foi ralentizada pola xente alborotada na cidade.
De feito, cando a súa primeira liña musulmá entrou en combate, as súas tropas alemás non cruzaran o Calore e eles mesmos aínda estaban dentro da cidade. Nun primeiro momento, os musulmáns superaron a primeira liña anxevina, composta pola infantaría, que non tardaron en caer. Os musulmáns precipitáronse a masacralos.
Nese momento a tropa dos provenzais, comandada polo mariscal de Mirepoix e Filipe de Montfort, cargou contra os musulmáns e vencéronos. Mentres tanto, os alemáns de Manfredo, no medio da batalla, contraatacaron aos provenzais adoptando unha formación de ángulo. Manfredo aínda non pasara a ponte sobre o Calore.
Carlos de Anjou ordenou asaltar á súa tropa, derrotando o flanco dos alemáns. Ante a derrota dos seus derradeiros homes, as forzas sicilianas de Manfredo repréganse tras a ponte.
E como os anxevinos non se moveron da súa posición, el non puido xuntar máis que unhas poucas centenas de homes máis ou menos ilesos. Manfredo foi masacrado alí mesmo. Esta batalla puxo o Reino de Sicilia baixo poder anxevino.
Porén, en 1268, Carlos de Anjou debería enfrontarse a Conradino na batalla de Tagliacozzo (23 de agosto de 1268), ao que derrotou e fixo decapitar.
Pero 15 anos despois, perdido o apoio do papa, sería expulsado de Sicilia nas Vésperas sicilianas.
Litra
miniatura|Litra de [[prata emitida por Agatocles, tirano de Siracusa (317-289 a. de C.), coa cabeza de Atenea no anverso e un Pegaso no reverso.]] A litra (do grego antigo: λίτρα) foi unha moeda da Antiga Grecia e, paralelamente, unha unidade de medida de masa para a prata e o ouro, que se utilizou nas colonias gregas e, fundamentalmente, en Sicilia.
Historia
Inicialmente, o peso dunha litra equivalía á terceira parte da libra romana (arredor de 109,15 gramos). Do mesmo xeito que sucedía en Roma coa libra (como unidade de masa) e co ás (como unidade monetaria), a litra dividíase en 12 onzas ou onkia (uncia, no caso de Roma). As fraccións desta unidade eran: hexas (1/6 de litra ou dúas onkia), tetras (1/4 ou tres onkia), trias (1/3 ou catro onkia), pentonkion (cinco onkia) e hemilitron (1/2 litra ou seis onkia). miniatura|160px|esquerda|Media litra (hemilitron) de [[bronce cuñada ca. 420-407 a. de C. Anverso: cabeza de ninfa e seis puntos, que representan as seis onzas (onkia) do seu valor. Reverso: grilanda e seis puntos. Diámetro: 16 mm. Peso: 3,43 g.]] A litra corría nas colonias sicilianas de Grecia con anterioridade á dominación romana, cun valor igual á quinta parte do dracma. Nos períodos arcaico e clásico, a litra cuñouse en prata cun peso de 0,85 gramos, parcticamente igual ao do óbolo, que tiña unha proporción de 1:6 co dracma.
Despois do dominio dos tiranos gregos da dinastía Dinoménida (485-465 a. de C) en Siracusa, a litra cuñouse en bronce cun peso de 16 g. Tratábase dunha emisión cun valor teórico moi elevado en relación ao seu peso, tendo en conta a relación naquela época entre o valor do bronce e o da prata. Posteriormente, Dionisio I (405-367 a. de C.), para sufragar os gastos militares, dobrou por decreto o valor das moedas circulantes naquel momento.
Durante o longo período de goberno de Dioniosio, emitiuse unha nova litra de bronce máis pequena, cun peso de só 8 gramos, que reproduce no anverso a cabeza de Atenea, á maneira da moeda de Corinto, e no reverso a imaxe do hipocampo. A esa mesma serie pertence un dracma de 40 gramos coa cabeza de Atenea e, na parte posterior, unha estrela rodeada de golfiños.
miniatura|Litra [[Moeda da Antiga Roma|romana cuñada ca. 230-226 a. de C. Anverso: cabeza de Marte. Reverso: Cabalo galopando; ROMA no exergo. Peso: 2,74 g.]] Ao longo do século III a. de C., Roma emitiu litras e dobres litras de prata, así como hemilitras de bronce, dentro das series de emisións coñecidas como romano-campanienses, en civersas cidades do sur de Italia e de Sicilia, seguindo o estilo e o sistema metrolóxico grego.
No século III d. de C., o texto dos Evanxeos apócrifos coñecido como Feitos de Tomé, Xesús vende a Tomé a un comerciante xudeu "por tres litras de prata sen selar".
No mundo xudeu antigo, no Talmud fálase da litra como unha unidade de peso equivalente a 60 shekels (arredor de 354 gramos).
Gran Lago do Escravo
O Gran ou Grande Lago do Escravo ou dos Escravos (Great Slave Lake; Grand Lac des Esclaves) é un dos grandes lagos do Canadá, o segundo maior nos Territorios do Noroeste (despois do Gran Lago do Oso), e forma parte da cunca do río Mackenzie. A súa profundidade máxima é de 614 m, o que o converte no lago máis profundo de Norteamérica. Atópase na desemboca do río do Escravo. Ten 480 km de longo e de 19 a 109 km de largo e unha superficie de 28.930 km², similar á de Albania, que o converten por superficie no décimo maior lago no mundo. O seu volume é 2.090 km³.
As principais localidades na redonda do lago son: Yellowknife, Fort Providence, Hay River e Fort Resolution. A única comunidade no Brazo do Leste é Lutselk'e, unha aldea dunhas 350 persoas, en gran parte chipewyan, aborixes da nación dene.
You Can't Take It with You (filme)
You Can't Take It with You é un filme estadounidense de comedia romántica dirixido por Frank Capra que foi estreado en 1938. Está protagonizado por Jean Arthur, Lionel Barrymore, James Stewart e Edward Arnold. É unha adaptación da obra homónima de George S. Kaufman e Moss Hart.
Gañou dous Premios Oscar dos sete ós que estaba nomeado: mellor filme e mellor director para Frank Capra. Este foi o terceiro Oscar de Capra como mellor director en só cinco anos, despois de It Happened One Night (1934) e Mr. Deeds Goes to Town (1936). Foi o filme con maior recadación do ano.
Provincia de Aksaray
miniatura|Localización da provincia de Aksaray en Turquía.
Aksaray é unha provincia (en turco il) do centro de Turquía, situada na rexión (bölge) da Anatolia Central (en turco: İç Anadolu Bölgesi) con 7.626 km² de superficie e 376.907 habitantes no ano 2009. A capital da provincia é a cidade de Aksaray.
Limita coas provincias de Konya polo sur e o oeste, Niğde polo sueste, Nevşehir polo leste e Kırşehir polo norte. É unha das catro provincias da rexión da Capadocia, xunto con Nevşehir, Niğde e Kayseri. No seu territorio érguese o volcán monte Hasan, de 3.000 metros de altitude entre Aksaray e Niğde. Os veráns na chaira son cálidos e secos, aínda que na primavera hai abundante flora, especialmente durante o desxeo. En Aksaray podemos encontrar tamén o lago Tuz, un lago salgado cunha extensión de 2.400 km².
Historia
Na antigüidade, esta zona era coñecida como Archelais Garsaura; esta nomenclatura converteuse en Taksara durante a era Selxúcida, para acabar converténdose en Aksaray.
miniatura|250px|Patio interior do [[caravasar Sultanhanı]]
As chairas da Anatolia central estiveron habitadas desde hai 8.000 anos e a contorna de Aksaray acolle monumentos da sucesión de civilizacións que ocuparon a zona durante todos eses anos. O túmulo de Aşıklı höyük na poboación de Kızılkaya corresponde a un asentamento datado en torno ao ano 5000 a. C., así como un cranio feminino que aparentemente foi trepanado, o resto máis antigo de cirurxía cerebral.
Posteriormente a Ruta da Seda cruzou estas paraxes, polo que se construíron caravasares e formáronse poboacións para abastecer e darlle abrigo aos comerciantes. A cidade de Aksaray e os seus arredores viviron o paso da civilización romana, Bizancio e o Imperio otomán.