cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
S5.4
S5.4, código GRAU 8D66, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como retrofoguete para o retorno a terra das cápsulas Vostok e Voskhod e nos satélites espía Zenit.
O motor incluía catro tobeiras laterais orientables. Eran construídos pola fábrica Zlatoust de construción de maquinaria, onde deixaron de montarse en 1975.
Crevin
Crevin (en Kreven) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
NoLesVotes
NoLesVotes, tamén coñecido polo cancelo #nolesvotes, é un movemento de activismo en rede de carácter cívico que se move nun ámbito estatal español e que comezou co afán de castigar nas urnas os partidos políticos Partido Popular, Partido Socialista Obrero Español e Convergència i Unió pola súa aceptación da Lei Sinde a pesar do rexeitamento dun importante sector da poboación. Con todo, o movemento inicial evolucionou tanto no tocante aos seus obxectivos como nas súas motivacións, que se espallaron a outros campos como a loita contra a corrupción ou a partitocracia.
Shyamol Chhaya
Shyamol Chhaya (en শ্যামল ছায়া) é un filme bangladeshí de 2005 escrito e dirixido por Humayun Ahmed.
Foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Caixa Catalunya
250px|miniatura|Sede da Caixa d'Estalvis de Catalunya en Plaça Antoni Maura, [[Barcelona.]]Caixa Catalunya (nome comercial da Caixa d'Estalvis de Catalunya) foi unha caixa de aforros de Cataluña fundada en 1926. Chegou a ser a quinta caixa de aforros de España, a segunda entidade financeira máis importante en Cataluña, e a primeira con respecto a entidades financeiras de propiedade parcialmente pública. En decembro de 2009 a entidade contaba con 1.155 oficinas, todas elas en España excepto unha situada en Perpiñán, Francia.
O 30 de setembro de 2011, CatalunyaCaixa foi nacionalizada polo Estado a través do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB).
José Lorenzo Gil
José Lorenzo Gil, finado en Ourense o 30 de setembro de 1912, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Obdulia Buján (tía de Arturo Noguerol Buján) en 1879.
Bernaldo de Claraval
miniatura|dereita|Bernaldo de Claraval da escola de [[Xosé Ferreiro no mosteiro de San Martiño Pinario.]]
Bernard de Fontaine, nado en 1090, en Château de Fontaine-lès-Dijon (preto de Dijon) e finado o 20 de agosto de 1153 na abadía de Claraval (departamento da Aube, en Francia), foi un monxe cisterciense francés e reformista do monacato católico.
Foi abade de Claraval e fundou case 70 mosteiros por Europa, entre eles o de Sobrado dos Monxes. Apoiou ó Papa na cruzada contra os albixenses. Autor da teoría das dúas espadas. Foi canonizado pola igrexa católica no ano 1174 en san Bernaldo de Claraval (saint Bernard de Clairvaux).
Inicios
Foi o terceiro dos sete fillos dun cabaleiro do duque de Borgoña. Segundo o que el mesmo deixou escrito, parece que na súa primeira mocidade levou unha vida disipada:
Reforma cisterciense
miniatura|dereita|Bernaldo de Claraval. En 1115 fundaba o mosteiro de Claraval, sendo designado abade deste novo mosteiro, cargo que desempeñou ata a súa morte. A dureza da pobreza, xexún e austeridade obrigou a intervir ao bispo e Guillerme de Champeaux, que o obrigou a suavizar o réxime de vida. Durante os dez primeiros anos fundou os mosteiros de Tres Fontanas (1118), Fontanay (1119) e Foigny (1121). Xunto con Claraval "constituirían as catro abadías madre da futura e imparable expansión da renovada e extraordinariamente austera reforma cisterciense". A partir de aí a súa sona de conselleiro espiritual, predicador, místico, pacificador de conflitos e defensor dos pobres determinou a fundación de ata 68 mosteiros por toda Europa. O císter foi unha crítica aos excesos da Orde de Cluny:
Organizativamente a reforma caracterizábase pola autonomía financeira e a autonomía para a elección democrática do abade. A dependencia directa do Papa non excluía a posible intervención dos bispos. Arquitectonicamente se fuxía da opulencia e a ornamentación e se apostaba pola austeridade e a sobriedade. Escollíanse lugares afastados dos núcleos de poboación o que supuxo a colonización de lugares improdutivos. . Isto tiña moito que ver coa espiritualidade de Bernaldo de Claraval: .
Actividade
Bernaldo de Claraval viaxou a pe por Francia e Alemaña en cumprimento das diversas misións que asumiu, chegando a ser xa en vida unha figura venerada. Rexeitou todas as dignidades que lle foron propostas malia contar coa amizade de papas e reis
Redactou os estatutos da Orde do Temple para a protección dos peregrinos a Terra Santa e contribuíu ao seu recoñecemento no Concilio de Troyes en 1128. Para os templarios escribiu:
Mantivo controversias fronte ao que consideraba un frío racionalismo por parte de filósofos como Pedro Abelardo.
A súa mediación evitou a guerra entre o bispo de Metz e o duque de Lorena en 1153.
Relacións co Papado
No momento en que apareceron dous Papas en Occidente, Anacleto II e Inocencio II, Bernaldo de Claraval emprendeu unha campaña de apoio ao segundo o que foi determinante para que este concitara a maioría das adhesións no concilio de Étampes de 1130.
A súa obra de consideratione, foi unha guía sobre a concepción do Papado, nela Bernaldo de Claraval advírtelle ao Papa:
Por orde do Papa Uxío III, que fora discípulo seu, predicou a segunda Cruzada. O seu fracaso afectoulle fondamente.
Pensamento
miniatura|dereita|Pintura de Francisco Ribalta Cristo abrazado a san Bernaldo na que se reproduce o tema amplexus Bernardi.
Reformador eclesiástico
Bernaldo de Claraval tivo como principal cometido a renovación da vida monástica:
Ás autoridades eclesiásticas recomendaba:
Crítico social
Dentro do contexto medieval, Bernaldo de Claraval fai unha crítica social á xerarquía eclesiástica defendendo aos oprimidos pola sociedade feudal :
Por estas críticas houbo bispos que o intentaron silenciar:
Misticismo especulativo
Marcou tamén o misticismo medieval. O amor pode obrar unha unión perfecta nunha distinción radical de seres "do mesmo xeito que o aire inundado pola luz do sol semella transformarse nesta mesma claridade luminosa, ata o punto que a consideramos, non xa iluminada, senón luz". Esta unión entre o home e Deus e entre os homes entre si ten en Bernaldo de Claraval as características paradoxais do misticismo. O amor é desinteresado e encontra en si mesmo a recompensa, aínda que Deus recompensa o amor; pero, posto que o amor exclúe intención de recompensa, é contraditorio amar a Deus buscando recompensa e amalo sen ser recompensado. No Tratado do Amor de Deus escribe:
Foi, así mesmo, un conselleiro espiritual afastado do moralismo, así nas Homilías sobre o Cantar dos Cantares LXXXIII:
Filosoficamente entende que a razón ten uns límites que non poden coutar existencialmente ao home, aínda que non se poidan responder a todas as preguntas de xeito argumentativo:
Para Bernaldo de Claraval, case sempre as discusións dos filósofos son locuacidade chea de vento (Sermones in cantica) e opta por un cristocentrismo existencial cuxo punto de partida á a humildade mediante a cal se chega ao reino da xustiza e se acada a verdade (De gradibus humiliatis et superbiae). Para Bernaldo de Claraval a humildade pode definirse como aquela virtude pola que o home se coñece exactamente tal cal é, deste xeito chega ao primeiro grao da verdade que é o recoñecemento da propia miseria. Deste primeiro grao pásase ao segundo: o amor, porque recoñecendo a propia miseria se acepta á do próximo e se acada a compaixón. E deste segundo grao se chega ao terceiro que consiste en arelar a xustiza de xeito que se purifica o corazón para contemplar e gozar dos dons divinos.
Isto máis que un proceso intelectivo é unha actitude vital
Iconografía
miniatura|San Bernaldo e a Virxe. (1645-1652) Obra de [[Alonso Cano co motivo da Lactatio Bernardi ou premio de leite a Bernaldo.]] Habitualmente é representado cun báculo de abade e vestido cun amplo hábito branco, ambas referentes ao Císter. Outros atributos asociados son un libro, como lembranza dos seus escritos, e unha ou varias mitras no chan, aludindo aos bispados por el rexeitados.
Varias pasaxes da haxiografía de Bernaldo de Claraval foron inspiración para varios artistas. Unha delas é premio lácteo ou, en latín, Lactatio Bernardi. Este motivo recrea o relato de cando o novo Bernaldo de Claraval foi elixido polo abade de Citeux para predicar ante o bispo de Chalon. Temeroso de defraudar na tarefa, rezou ante unha escultura da Virxe María co neno da Colexiata de Saint Vorles en Châtillon sur Seine. Cando Bernaldo estaba rezando o Ave María Stella e pronunciou a frase "monstra te essem matrem" (amósate como nai), a Virxe apartou o neno do peito e deixou caer na boca de Bernaldo de Claraval unhas gotas do leite como premio pola dozura con que escribira dela. Deste xeito, segundo a tradición, gañou a elocuencia e, por iso, é coñecido como doctor mellifluus. Como motivo artístico, aparece documentado dende o século XIII, e adoitase presentar a un Bernando orante de xeonllos, ante unha Virxe co neno, saíndo dun seo un abundante chorro de leite ata a boca do santo. Este tema foi particularmente prezado nos mosterios do Císter e, posteriormente, na sociedade española do Barroco como mostran as versións pictóricas de Murillo e Alonso Cano.
Ademais, nos programas decorativos da tradición cisterciense tamén foi empregado o sono de Nadal. Segundo as súas haxiografías, Bernaldo de Claraval estaba nas matinas de Noiteboa preguntándose pola hora do nacemento de Xesús, cando, medio durmido, tivo unha visión do neno Xesús. Este tema é menos difundido que os anteriores mais foi empregado polos mosteiros galegos do Císter na Idade Moderna. Así, en Santa María de Oseira está presente nas pinturas do brazo sur da bóveda do cruceiro e, como relevo, na fachada. No Mosteiro de Monfero é representado no retablo maior da igrexa, tallado a finais do século XVII.
Significación
Mediante a difusión da Orde do Císter, Bernando de Claraval, inzou Europa de mosteiros: en 1151 existían 350 abadías adheridas á reforma cisterciense. Canda os mosterios, espallouse a arquitectura cisterciense da que existen boas mostras en Galicia (mosteiros de Melón, San Clodio, Armenteira, Oseira, Meira...). Os mosteiros cistercienses foron axentes económicos fundamentais na Idade Media, e así Galicia "sentirá o seu influxo benfeitor na colonización de lugares improdutivos e inhabitados, na planificación do labor agrícola, na promoción de servos a colonos de numerosos traballadores en granxas creadas polos mosteiros". Tamén xogaron un papel fundamental na expansión agraria en Austria e Alemaña desbrando bosques, ou en Flandres e a zona de París gañando terreos en humedais.
Foi canonizado en 1174 por Alexandre III e declarado doutor da Igrexa en 1830. A súa festa celébrase o 20 de agosto.
É patrón de Xibraltar, Borgoña, Liguria e Xénova, das abellas, os cereiros e os apicultores (por mor do sobrenome de doctor mellifluus).
A Ponte, San Xoán de Lóuzara, Samos
Localización
Está situada á beira do río Lóuzara entre 650 e 700 m. de altitude.
Historia
O día 17 de cada mes celebrábase neste lugar a única feira do Val de Lóuzara, que desapareceu polos anos 1970. Unha das máis concorridas era a do 17 de xaneiro, pois viñan os chamados "de abaixo", expresión para referirse ós do concello de Quiroga, a comprar parellas de bois para arar as viñas. En case tódalas casas había tendas. Tamén había un muíño e unha escola. No ano 2008 o 17 de agosto, onde era a antiga feira, organizouse a primeira edición dunha feira de artesanía e produtos naturais da zona. No ano 2013 foi a 6ª edición.
Arnego
O topónimo galego Arnego poderían proceder da raíz preindoeuropea *arn, que viría indicando a situación da poboación nun val ou depresión, ao igual que outros como Arnoia, Arnela ou Arnois. Pode referirse a:
Chiniquodontoidea
Os Chiniquodontoidea son un clado da orde dos cynodontias que está incluída na infraorde Eucynodontia.
Bellvei
Bellvei é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Penedès.
Te o Nigitte Arukitai
"Te o Nigitte Arukitai" é o terceiro single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 9 de maio do ano 2002 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
El Barco de Ávila
dereita|miniatura|250px|Vista do castelo sobre o río Tormes El Barco de Ávila é unha localidade pertencente á provincia de Ávila, en Castela e León, España. Pertence ao partido xudicial de Piedrahíta (IV de Ávila). Está a unha altitude de 1009 m, ten unha extensión de 12 km² e posúe unha poboación de 2.588 habitantes (INE 2007)
Situación
Está situado no límite das provincias de Salamanca, Cáceres e Ávila, ao suroeste desta, sendo cabeza natural da comarca formada polos Vales do Tormes e do Aravalle, máis coñecida como Comarca del Barco de Ávila-Piedrahíta.
Ao acharse nas inmediacións da Serra de Gredos, o seu clima é continental alpino, con invernos fríos e veráns suaves.
A Madalena, Darbo, Cangas
A Madalena é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 259 habitantes (133 homes e 126 mulleres).
Edinburgh Rugby
Edinburgh Rugby (anteriormente Edinburgh Reivers e Edinburgh Gunners) é un dos dous equipos profesionais de rugby de Escocia. O club compite no Pro14 xunto cos Glasgow Warriors, o seu máis antrigo rival. O Edinburgh xoga a maioría dos seus partidos como local no Murrayfield Stadium, estadio con capacidade para 67.144 espectadores e que tamén alberga os encontros da. O equipo ten as súas orixes no encontro disputado en 1972 entre os xogadores dos Distritos de Edimburgo e Glasgow, con vitoria para os primeiros por 3−0. O equipo afeccionado do distrito converteurse ao profesionalismo en 1996 para participar na Heineken Cup, torneo no que conseguiron chegar ás semifinais na temporada 2011−12. Por outra banda, o Edinburgh foi o primeiro equipo escocés de rugby en xogar unha final europea. Foi na temporada 2014−15, onde perderon a final da Challenge Cup contra o Gloucester (13–19).
Elenco
Os seguintes son os xogadores do Edinburgh para o Pro14 de 2019−20.
Xogadores
Antigos xogadores que xogaron no Edinburgh Rugby e teñen máis de 20 partidos no seu respectivo país.
S5.45
S5.45 foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de corrección de traxectoria para as naves Zond 1, Venera 2 a 8 e algunhas outras.
O motor tiña un pulo de 1961 kN e alimentábase de ácido nítrico e UDMH
Josh Keaton
Joshua Luis Wiener, nado en Hacienda Heights (California) o 8 de febreiro de 1979, é un actor de voz estadounidense de cinema e televisión, máis coñecido profesionalmente como Josh Keaton. É a voz de Takashi 'Shiro' Shirogane en Voltron: Legendary Defender, de varios personaxes nas series de animación The Spectacular Spider-Man e Marvel's Spider-Man, Jack Darby en Transformers: Prime e o adolescente Hercules en Hercules. Tamén é a voz de Ryu Hayabusa en Ninja Gaiden, e a voz de Revolver Ocelot en Metal Gear Solid 3: Snake Eater.
Traxectoria
Keaton naceu en Hacienda Heights, California, dun pai de Brooklyn, Nova York e unha nai de Lima, no Perú. Ten tres irmás: Danielle, Alitzah (Ali Navarro) e Sabrina. Fala de maneira fluída o castelán, que aprendeu cando era neno, e posteriormente o inglés. Cando era neno, tamén aprendeu algo de quechua dos seus avós maternos. O seu pai é xudeu e a súa nai é católica.
Kath Soucie
Katherine Soucie, nada o 18 de novembro de 1953 en Cleveland, Ohio, é unha actriz de voz estadounidense de cinema e televisión. É coñecida por interpretar a Linka en Captain Planet and the Planeteers, Lola Bunny en Space Jam e Space Jam: A New Legacy, Fifi La Fume e Li'l Sneezer en Tiny Toon Adventures, Bea en Mighty Max, a nai de Dexter en Dexter's Laboratory, Maddie Fenton en Danny Phantom, Phil, Lil e Betty DeVille en Rugrats, Princess Sally Acorn en Sonic the Hedgehog, Cadpig e Rolly en 101 Dalmatians: The Series, Kat Harvey en The Spooktacular New Adventures of Casper, Morgana Macawber en Darkwing Duck e Kanga na franquía de Winnie the Pooh. Tamén é a voz de Tuffy Mouse en The Tom and Jerry Show e Perdita en 101 Dalmatians dende 101 Dalmatians II: Patch's London Adventure (2003).
Constantin Stanislavski
Constantin Sergeievich Stanislavski ou Konstantin Stanislavski (en ruso Константи́н Серге́евич Станисла́вский), nado en Moscova o 17 de xaneiro de 1863 e finado na mesma cidade o 7 de agosto de 1938, foi un actor e director de teatro ruso. O seu sistema interpretativo converteuse nun dos máis recoñecidos internacionalmente, especialmente no período posterior á segunda guerra mundial.
Ao longo da súa carreira Stanislavski reformulou o seu propio labor como actor por medio dun rigoroso proceso de reflexión e autoanálise artística, ao considerar a acción de actuar como un esforzo continuo que requiría dedicación, disciplina e integridade na procura do afondamento psicolóxico dos personaxes e na investigación das afinidades entre o mundo interior do personaxe e o do actor. O desenvolvemento dunha praxe teorizada, na cal a práctica era un modo de investigación e a teoría un catalizador para o desenvolvemento do creativo, convertérono nunha das grandes figuras do teatro moderno. O traballo de Stanislavski foi importante na expansión do realismo socialista na Unión Soviética como tamén o foi no realismo psicolóxico nos Estados Unidos. . Escribiu diversos libros sobre o traballo do actor e mais unha autobiografía.
Traxectoria
Stanislavski medrou no seo dunha das familias máis ricas de Rusia, os Alexeievs, industriais e mecenas artísticos. O seu nome de bautismo era Constantin Sergeyevich Alexeiev – "Stanislavski" foi o seu alcume nos escenarios, adoptado no ano 1884 para que os seus pais non soubesen do seu traballo no teatro, por canto tradicionalmente en Rusia os actores tiñan pouco prestixio social. Stanislavski recibira leccións de voz do tenor Fiodor Petrovich Komissarzhevsky. pero as influencias do primeiro Stanislavski procedían principalmente do Teatro Maly de Moscova, o foco do realismo teatral en Rusia. , en especial do realismo psicolóxico, desenvolvido por xente como Alexander Pushkin, Nikolai Gogol e Mikhail Shchepkin. . En 1897 fundou con Vladimir Nemirovich-Danchenko o Teatro de Arte de Moscova.
miniatura|esquerda|200px|Stanislavski actuando nunha obra de Pushkin en 1888
Legado
miniatura|dereita|Retrato de Constantin Stanislavski realizado por [[Valentin Serov.]]
Stanislavski tivo diferentes alumnos durante cada fase do seu sistema de actuación con descubrimentos e experimentación. Dous dos seus antigos alumnos, Richard Boleslavsky e Maria Ouspenskaya fundaron o American Laboratory Theatre en 1925. Lee Strasberg, que estudara con el, xunto con Harold Clurman e Cheryl Crawford fundaron o Group Theatre (1931–1940) de Nova York, que foi a primeira compañía estadounidense en poñer en práctica os seus descubrimentos iniciais, que tivo unha fonda influencia no xeito de actuar en América do Norte, tanto no teatro como na cinematografía, que se intensificou despois da guerra pola influencia do Actors Studio norteamericano que adaptou o seu sistema, con grande énfase no aspecto psicolóxico da construción do personaxe. O actor británico Laurence Olivier deixou por escrito que Stanislavski foi unha fonte de grande ilusión para el cando era novo.
Darío Álvarez Gándara
Darío Álvarez Gándara, nado en Tui o 22 de xaneiro de 1936 e finado en Nigrán o 17 de agosto de 2015, foi un médico e escritor galego.
Traxectoria
En 1993 publicou a novela policial Sireno protagonizada polo doutor Lázaro Evia, pseudónimo que utilizara o seu pai en dúas novelas. En 1996 continuou a serie coa obra O fracaso de Lázaro Evia.
É pai do pintor Darío Álvarez Basso e da xestora artística Carlota Álvarez Basso.
Nós (novela)
Nós (en Мы) é unha novela distópica escrita polo escritor ruso Evgenii Zamiatin, completada en 1921. A novela foi publicada por vez primeira en 1924 por E. P. Dutton en Nova York, nunha versión traducida por Gregory Zilboorg. A novela describe un mundo de harmonía e conformidade dentro dun estado totalitario.
Matir Moina
Matir Moina (en মাটির ময়না) é un filme bangladeshí de 2002 dirixido por Tareque Masud.
Matir Moina converteuse no primeiro filme de Bangladesh en ser escollido para competir no Festival Internacional de Cinema de Cannes, e foi o filme inaugural na sección Directors' Fortnight. Tamén foi escollido como o primeiro filme candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gran Premio de Motociclismo de Estados Unidos
miniatura|dereita|Laguna Seca O Gran Premio de Motociclismo dos Estados Unidos é unha carreira de motociclismo de velocidade que se disputou en dous autódromos de Estados Unidos: Daytona International Speedway durante a década de 1960 e en Laguna Seca desde a década de 1980. Agás a edición inaugural de 1963, o resto das edicións formaron parte do Campionato do Mundo de Motociclismo. É a partir da década de 2000 cando no circuíto de Laguna Seca só recibe carreiras de motocicletas con motores de catro tempos, a categoría de MotoGP desde 2005 e Moto2 posiblemente a partir de 2011.
Paul J. Hopper
Paul J. Hopper, nado o 23 de outubro de 1939, é un lingüista británico que traballa sobre diversos aspectos da indoeuropeística e da relación entre a gramática e o discurso.
Traxectoria
En 1973, propuxo a teoría glotálica que busca a reconstrución do sistema consonántico protoindoeuropeo, en paralelo co lingüista xeorxiano Tamaz Gamkrelidze e o ruso Vyacheslav V. Ivanov. Posteriormente tamén se fixo coñecido pola súa teoría da gramática emerxente (Hopper 1987), polas súas contribucións á teoría da gramaticalización e outras obras que tratan da relación entre gramática e uso.
Traballa na Carnegie Mellon University en Pittsburgh, Estados Unidos.
San Xosé, Pontevedra
San Xosé é unha parroquia do concello de Pontevedra. Consta de tres lugares: Mollavao, A Ruibal e San Brais.
Atópase no sur-suroeste do casco urbano de Pontevedra. Está limitado ao norte pola avenida de Augusto García Sánchez e polo río dos Gafos. Ao sur pola autovía PO-10. Ao leste pola rúa do Alcalde Hevia. E ao oeste pola Avenida de Marín.
Historia
O pazo de Campolongo, situado onde hoxe se atopa a rúa Iglesias Vilarelle, trasladouse á Casa de Campo de Madrid a mediados do século XX. Nos terreos do conde de Leis creouse un campo de fútbol, mais en 1918 construíuse o cuartel de artillaría de Campolongo, desmantelado a comezos do século XXI para construír o complexo administrativo de Campolongo, que alberga a delegación da Xunta de Galicia, a Axencia Tributaria e varios edificios residenciais.
Ata a década de 1950 o barrio albergaba a estación de ferrocarril da cidade onde hoxe está a praza de Galicia. Ó mudarse esta, e coa construción do complexo militar de Pontevedra neste barrio, impulsouse a construción do Polígono de Campolongo cun parque central, a igrexa de San Xosé e o CEIP Campolongo. Hoxe, o sur da parroquia está ocupada por urbanizacións de vivendas unifamiliares.
O barrio de San Brais, cunha capela dedicada a este santo, foi e segue sendo unha aldea grande. A capela do mesmo nome foi construída cara aos séculos XVIII-XIX. Nos anos 90, San Brais cambiou de aspecto mercé á urbanización de chalés na súa parte baixa, e á construción dun hipermercado na parte alta.
Mollavao era o barrio mariñeiro da parroquia, á beira dos ríos Lérez e Gafos. A partir dos anos 50 a súa fachada marítima mudou coa construción da autovía Marín-Pontevedra pola costa. Cara á década de 1970 as casas mariñeiras demoléronse, e construíronse altos edificios. Na década de 1980 o barrio viuse partido pola construción da AP-9.
Cálculo
Así pois, en matemáticas, este termo ten unha acepción elemental que ten que ver coa realización de contas: o cálculo aritmético denota os procedementos realizados mediante operacións de suma, resta, multiplicación e división de números.
Con todo, a miúdo emprégase a palabra cálculo a secas para se referir ao cálculo infinitesimal, en parte pola influencia do termo matemático inglés calculus.
Benifallet
miniatura|Benifallet, río Ebro Benifallet é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Partido Árabe Socialista Baaz
O Partido Baath Árabe Socialista (tamén transcrito como Baaz, Baath ou Ba'ath, árabe: حزب البعث العربي الاشتراكي Hizb Al-Baath Al-Arabi Al-Ishtiraki), foi fundado en 1947 como un partido político nacionalista árabe laico, radical socialista. Funcionaba como un partido panárabe con pólas en diferentes países árabes, pero era máis forte en Siria e Iraq. Asumiu o poder en ambos países en 1963. En 1966 os partidos sirio e iraquí convertéronse en faccións rivais. Ambo-los dous partidos Baaz mantiveron o mesmo nome e teñen estruturas paralelas no mundo árabe.
Apareceu inicialmente como movemento nacionalista árabe en 1940 da man dos pensadores sirios Michel Aflaq e Salah Bitar. Tomou forza nos anos seguintes en Siria (onde se lle agregaron militantes de grupos nacionalistas e marxistas) e no veciño Iraq (onde se implantou fortemente no exército). Non foi fundado de xeito oficial como partido até a celebración do seu primeiro congreso en Damasco, o 7 de abril de 1947.
A palabra árabe "Baath" significa "resurrección", como na obra publicada por Michel Aflaq, titulada Na senda da resurrección. As crenzas baazistas combinan o socialismo árabe, o nacionalismo e o panarabismo. A ideoloxía, na súa maior parte laica, contrasta moito coa doutros gobernos árabes no Medio Oriente, que ás veces tenden a orientarse cara ao islamismo e a teocracia. Algúns analistas occidentais pensan que o Partido Baaz ten certas similitudes coa ideoloxía fascista polo seu discurso populista e o seu nacionalismo panarabista que case se converte en expansionismo.
O lema do partido é "Unidade, liberdade, socialismo" (en árabe wahda, hurriya, ishtirakiya). A "unidade" refírese á unidade árabe, a "liberdade" fai énfase na liberación do control estranxeiro e particularmente da súa intervención, e o "socialismo" refírese ao que se ven chamando socialismo árabe antes que ao marxismo.
O Partido Baath chegou ao poder en Siria o 8 de marzo de 1963 e mantivo un monopolio sobre o poder político dende finais dese ano. Os baazistas gobernaron Iraq brevemente en 1963, e logo dende xullo de 1968 até 2003. Trala destitución "de facto" da ditadura baathista de Saddam Hussein durante a invasión de Iraq de 2003, as autoridades de ocupación prohibiron o Partido Baath Iraquí en xuño de 2003.
Jim Ward (actor)
James Kevin "Jim" Ward, nado o 19 de maio de 1959 en Nova York, Estado de Nova York, é un actor estadounidense de cinema e televisión, especializado nas dobraxes. Ward é coñecido polos seus papeis en animacións e videoxogos, sendo a voz de Captain Copernicus Leslie Qwark en Ratchet & Clank, Diamondhead en Ben 10 e Ben 10: Destroy All Aliens, Henry Peter Gyrich en The Avengers: Earth's Mightiest Heroes, Chet Ubetcha e Doug Dimmadome en The Fairly OddParents, Angus en The Secret Files of the Spy Dogs, e Professor Xavier en Wolverine and the X-Men.
En 2006, Ward interpretou a Eyemore, Crusher e Stoker en Biker Mice from Mars, que é un remake da serie orixinal da década de 1990. Polo seu papel na serie, gañou un Premio Daytime Emmy pola mellor actuación nun programa animado.
Euroliga 2005-06
A Euroliga 2005-06 foi a sexta edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número corenta e nove. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Maccabi Elite israelí, o Tau Cerámica e o Winterthur FC Barcelona españois e o CSKA Moscova ruso disputaronse o título na Final Four, nesta edición disputada no Sazka Arena de Praga, capital da República Checa. A final disputárona o Maccabi Elite de Tel Aviv, e o CSKA de Moscova. Finalmente proclamouse campión o equipo ruso tras vencer por tan só catro puntos de diferenza, 73 o 69, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.
Madalena
Madalena pódese referir a:
Como topónimo pode referirse a:
Aboal
amais, como apelido, é levado polas seguintes persoas:
Río Douro, Portugal
Río Douro, en portugués, Rio Douro, é unha freguesía de Portugal do concello de Cabeceiras de Basto. Conta con 43,52 km² de área e 1 210 habitantes (2001).
Aeroporto de Reus
O Aeroporto de Reus é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado a 3 quilómetros da cidade de Reus e a 7 km de Tarragona, que da servizo á zona meridional de Cataluña.
Compañías de baixo custo, especialmente Ryanair, potenciaron o aeroporto pola súa proximidade aos municipios da Costa Daurada, como Cambrils ou Salou, ao parque temático Port Aventura, e tamén como acceso económico a Barcelona, situada a 88 quilómetros.
Cruxeiras, Ames, Ames
Cruxeiras é un lugar da parroquia de Ames no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 79 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 37 homes e 42 mulleres.
Gerardo Iglesias
Gerardo Iglesias Argüelles, nado en La Cerezal (Mieres, Asturias) o 29 de xuño de 1940, é un político español, actualmente retirado.
De familia antifranquista comprometida, durante os anos 1950, sendo aínda un cativo, tivo que asistir a como a Garda civil torturaba o seu pai por apoiar os maquis.
Vida política
Afiliouse á Xuventude Comunista con apenas 16 anos, en 1961, pasando logo a militar no PCE, colaborou coa formación das Comisións Obreiras, polo que sería encarcerado en varias ocasións durante o réxime franquista.
A primeira destas detencións tivo lugar no 1962 co gallo da gran folga mineira en Asturias. Ao ano seguinte, sería elixido membro do Comité Central do PCE de Asturias
No 1966 xunto con outros membros de CCOO foi detido e condenado a 4 anos e 6 meses de cárcere. No 1973 foi elixido membro do Comité Federal do PCE, e posteriormente foi detido novamente, pasando un ano no cárcere.
Na Asemblea Xeral de Barcelona, no 1976 resultou elixido secretario xeral de CCOO en Asturias. Dous anos despois, na III Conferencia Rexional, foi elixido secretario xeral do PCA. Foi reelixido membro do Comité Federal do PCE no IX Congreso, pasando a formar parte do Comité Executivo do dito partido.
Ao longo dos anos 80, produciuse no seo do PCE o enfrontamento entre os sectores eurocomunistas, liderado polo secretario xeral Santiago Carrillo, e o sector renovador, ao que pertencían entre outros Gerardo Iglesias e Dolores Ibárruri. Como resultado deste enfrontamento, Santiago Carrillo dimitiu en novembro do 1982, sucendéndoo no cargo Gerardo Iglesias, representando así o fracaso da liña eurocomunista que culminaría coa expulsión de Santiago Carrillo no 1985.
Como secretario xeral do PCE, promoveu, a partir da plataforma anti-OTAN, a creación de Izquierda Unida no 1986, da que foi primeiro Coordinador Xeral. Nas eleccións xerais dese ano foi candidato á presidencia do goberno, sendo elixido deputado por Madrid.
No XII Congreso do PCE (1988), renunciou á secretaría xeral, sucedéndoo no cargo Julio Anguita. Tras isto, retirouse completamente da vida política para volver a traballar na conca mineira asturiana.
En setembro de 2011 Gerardo Iglesias publicou o seu primeiro libro, Por qué estorba la memoria, editado por Madera Noruega Editores. Nel, Iglesias realiza un percorrido pola historia dos maquis en Asturias durante a Guerra Civil e ata que morre o derradeiro dos guerrilleiros acosado no monte. Son 22 relatos reais e desgarradores sobre os maquis asturianos e as súas familias e unha alegación contra o esquecemento no que non faltan críticas aos dirixentes do PCE, entón no exilio, nin aos políticos actuais.
Citrato sintase
A citrato sintase (número EC: 2.3.3.1 [antes 4.1.3.7]) é un encima presente en case todos os seres vivos, que actúa no primeiro paso do ciclo do ácido cítrico ou de Krebs, onde é un encima limitante que controla a velocidade do ciclo. Cataliza a reacción de condensación do residuo acetato de dous carbonos procedente do acetil-CoA e unha molécula de oxalacetato (de 4 carbonos) para formar citrato (de 6 carbonos). O oxalacetato será rexenerado unha vez completada uha rolda de reaccións do ciclo do ácido cítrico.
Nas células eucarióticas, a citrato sintase está localizada dentro da matriz mitocondrial, pero está codificada nos cromosomas do núcleo (non no ADN mitocondrial), sintetízase nos ribosomas do citoplasma e despois é levado á mitocondria. A citrato sintase utilízase como un encima cuantitativo marcador da presenza de mitocondrias intactas.
acetil-CoA + oxalacetato + H2O → citrato + CoA-SH
O oxalacetato é o primeiro substrato que se une a este encima. Isto induce un cambio de conformación no encima, o cal crea un sitio de unión para o acetil-CoA. Cando se une fórmase un citroíl-CoA e ten lugar outro cambio conformacional que causa a hidrólise do tioéster e a liberación do coencima A. Isto asegura que a enerxía liberada na rotura do enlace tioéster impulse a condensación.
Mecanismo
O mecanismo de reacción consta dunha condensación aldólica inicial seguida dunha hidrólise. A citrato sintase ten tres aminoácidos no seu sitio activo que son fundamentais para catalizar a conversión do acetil-CoA (H3CCO-SCoA) e o oxalacetato (COO-CH2COCOO-) en citrato (COO-CH2COHCOOCH2COO-) e H-SCoA nunha reacción de condensación aldólica. Esta conversión empeza cando o oxíxeno cargado negativamente no grupo R do Asp375 desprotona o carbono alfa do acetil-CoA. Isto empuxa o electrón a formar un dobre enlace co carbono do carbonilo, o cal á súa vez forza que o C=O recolla un protón para o oxíxeno procedente dun dos nitróxenos do grupo R da His274. Isto neutraliza o grupo R (ao formarse un par solitario de electróns no nitróxeno) e completa a formación dun intermediato enol (CH2COH-SCoA). Nese momento, o par solitario no grupo amino da His274 formado no último paso ataca o protón que se engadiu ao oxíxeno no último paso. O oxíxeno despois volve a formar o enlace carbonilo, o cal libera a metade do C=C para iniciar un ataque nucleofílico ao carbono do carbonilo do oxalacetato (COO-CH2COCOO-). Isto libera a metade do enlace carbonilo para desprotonar un dos grupos amino da His320, o cal neutraliza un dos nitróxenos no grupo R. Esta adición nucleofílica dá lugar á formación de citroíl-CoA (COOCH2CHCOOCH2COHSCoA2-).
Neste momento, entra na reacción unha molécula de auga, que é desprotonada polo grupo amino da His320 e iníciase a hidrólise. Un dos pares solitarios do oxíxeno ataca nucleofilicamente ao carbono carbonilo do citroíl-CoA. Este forma un intermediato tetraédrico e como resultado, cando se volve a formar o carbonilo, sepárase do encima o –SCoA, que é protonado par formar HSCoA. Finalmente, o hidroxilo engadido ao carbonilo no paso previo é desprotonado e fórmase o citrato (-COOCH2COHCOO-CH2COO-).
miniatura|800px|none|Mecanismo da citrato sintase (cos residuos implicados).
Esta |00510|00520|00530|00540|00550|00PRS|00010|00020|00030|00040|00050|00060|00070|00080|00090|00100|00110|00120|01000|02000|03000|04000|05000|06000|07000|08000|09000|10000|11000|12000|13000|14000|15000|16000|17000|18000|19000|20000|21000|22000|23000|24000|25000|26000|27000|28000|99000|&ns=0 ligazón conecta cun vídeo que mostra o mecanismo da citrato sintase da páxina de Principios de Bioquímica de Lehninger.
Inhibición
O encima é inhibido por unha proporción alta ATP:ADP, acetil-CoA:CoA, e NADH:NAD, xa que as concentracións altas de ATP, acetil-CoA, e NADH indican que a subministración de enerxía é alta na célula. Tamén é inhibida polo succinil-CoA, o cal se parece ao acetil-CoA e actúa como un inhibidor competitivo. O citrato inhibe a reacción e é un exemplo de inhibición polo produto. A inhibición da citrato sintase por análogos do acetil-CoA está tamén ben documentada e foi utilizada para probar que no encima existe en realidade un só sitio activo cambiante. Estes experimentos revelaron que este sitio único alterna entre dúas formas, as cales participan na actividade de ligase e hidrolase, respectivamente. Esta proteína pode utilizar o modelo da morfeeína da regulación alostérica.
Val de Núria
miniatura|dereita|Vall de Núria O Val de Núria é un val do Pireneo situado no concello de Queralbs, na comarca do Ripollès, na provincia de Xirona (Cataluña).
Localización e características
Situado nunha altitude de 2000 metros sobre o nivel do mar, este val é accesible mediante o Cremalleira de Núria ou a pé, seguindo algún dos camiños de montaña que chegan ata Núria. Aquí redactouse no ano 1931 o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932, coñecido como o "Estatuto de Núria".
A Virxe de Núria
Segundo a tradición, San Xil chegou ao val no ano 700 e residiu durante catro anos. Sempre segundo a lenda, San Xil esculpiu unha imaxe da Virxe que escondeu dentro dunha cova ao fuxir do val cando os romanos iniciaron unha persecución contra os cristiáns.
O certo é que a imaxe da Virxe de Núria que hoxe venérase é unha talla datada do século XII ou XIII. Trátase dunha talla de madeira de estilo románico.
Con trazos de carácter primitivo, a talla conserva aínda a súa policromía en perfecto estado de conservación. Os pastores consideraban esta Virxe a patroa da fertilidade. A coroación canónica de Virxe de Núria tivo lugar no ano 1965. A súa festividade celébrase o 8 de setembro.
Economía de Grecia
A Grecia é unha economía capitalista que ten o sector público como responsábel por 40% do PIB. O valor do seu PIB per cápita é 75% do valor daquel das principais economías da Unión Europea. O país recibe moita axuda da UE, equivalente a uns 3,3% do PIB por ano.
O turismo responde por uns 15% do PIB. Os inmigrantes representan 1/5 da forza de traballo do país, principalmente na agricultura e nos traballos que non necesitan man de obra cualificada.
A economía do país creceu uns 4% ó ano entre 2000 e 2004, en parte debido ós gastos con infraestrutura para os Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, e tamén ó aumento do crédito ó consumidor. Entre 2001 e 2005 o país violou o Pacto de Estabilidade e Crecemento da UE, presentando un déficit público superior a 3% do PIB nese período. A inflación, a débeda pública e o desemprego son superiores á media dos outros países da Zona do Euro, pero ten caído nos últimos anos.
O goberno grego ten loitado para reducir o gasto público e o tamaño do sector público e tamén para reformar o sistema de xubilacións e pensións, o que ten xerado protestos de sindicatos e da opinión pública.
A partir de 2009, a Grecia afrontou a unha importante crise económica e das finanzas públicas. A taxa de desemprego, que en 2007 era do 8,0%, pasou a 9,5% en 2009 e 12,5% o 2010, segundo a Comisión Europea debe aumentar para 13,2% en 2011. O déficit orzamentario, en 2009, chegou a 13,6% do PIB. O PIB da Grecia, á súa vez, caeu cerca 4,5% en 2010. A débeda pública, que era 125,7% do PIB o 2009, atinxiu 142,8% do PIB o 2010. A inflación atinxiu 4,7% o 2010 e estimase uns 2,2% o 2011.
Sector primario
miniatura|left|200px|Rabaño [[ovino en pastos na Tracia.]] Principais produtos: trigo, millo, cebada, azucre de remolacha, oliva, viño, tabaco, batata, carne, tomate e banana; lácteos; pan, ovos e leite.
Sector secundario
As principais industrias da Grecia están ligadas aos sectores de: téxtiles, produtos metálicos, petróleo, gas natural.
Sector terciario
O turismo é a actividade máis importante do sector, sendo responsábel por 15% do PIB.
Preescolar na Casa
Preescolar na Casa (PnC) foi un programa educativo que naceu en Galicia no ano 1977. O programa Preescolar na Casa tivo como misión contribuír á formación de pais e nais que tiñan nenos e nenas de ata seis anos co fin de axudar a desenvolver plenamente as capacidades dos seus fillos e fillas a través da reflexión sobre o acontecer da vida diaria. Estivo en marcha durante 35 anos ata a súa desaparición en 2012.
Historia e desenvolvemento
Foi impulsada polo crego Antonio Gandoy e promovida por Cáritas Galicia. Ata a aparición da Fundación Preescolar na Casa no ano 2001, foi xestionada por Cáritas Diocesana de Lugo.
Contexto
O nacemento deste programa coincide co proceso de creación de grandes agrupación escolares nas capitalidades municipais o coa falta de acceso dos nenos e nenas de entre catro e cinco anos á escolarización, especialmente no medio rural.
A nivel socioeconómico eran patentes os movementos migratorios dende o rural a outras partes de España ou do estranxeiro, favorecidos polo baixo desenvolvemento da agricultura e a industria galega. É importante salientar as vagas de incendios da década dos setenta e o irregular seguimento do proceso de recuperación dos montes mancomunados.
Orixes
Segundo Ferradás e Branco, o contexto no que aparece inclúe unha serie de factores fundamentais ós que o desenvolvemento deste programa tentará dar resposta: Pódense distinguir ata cinco etapa s diferenciadas nos trinta e cinco anos de existencia do proxecto:
Primeira etapa 1977-1979
En xaneiro de 1977 iniciáronse as xuntanzas de nais e pais con persoas voluntarias como facilitadoras en diversos lugares do rural galego. Para este programa piloto escolléronse catro localidades da provincia de Lugo. Nelas fíxose unha chamada ós pais e nais para expoñerlles o proxecto. A raíz destas xuntanzas as familias comprometéronse a reunirse semanalmente co fin de traballar nas propostas educativas que traballarían cada semana cos seus fillos/as menores de seis anos, neste caso preferentemente de entre catro e cinco anos.
Paralelamente xestionouse unha enquisa dirixida ós párrocos para recoller o seu coñecemento sobre o volume de nenos/as que non estaban escolarizados e recoller as súas opcións sobre a viabilidade do proxecto.
Co inicio do curso escolar 1977/1978 formouse o primeiro equipo profesional (dúas mestras e un mestre), con persoal funcionario do Ministerio de Educación en comisión de servizos.
Nun primeiro momento este persoal funcionario adscrito ao programa coordinouse cos mestres e mestras que acababan de incorporarse ós grupos escolares a través de reunións quincenais nas localidades de traballo onde este profesorado exercera antes das concentracións escolares.
Neste primeiro curso escolar este persoal adscrito era o encargado, xunto cos mestres e mestras voluntarios/as da xestión e creación de materiais educativos e da organización de xornadas de formación dirixidas ás familias. Nun principio centráronse na educación dos nenos e nenas de catro e cinco anos, ampliándose progresivamente tamén ós tres anos.
Se ben o foco da actividade centrouse nos contidos escolares para catro e cinco anos, progresivamente, e a demanda das familias, fóronse ampliando os contidos educativos. Deste xeito comezaron a ter cabida temas como a saúde, a hixiene, as emocións, a afectividade, a autorrealización, a autoestima e a seguridade.
Segunda etapa 1980-1990
Etapa de consolidación e expansión a toda Galicia.
Terceira etapa 1990-2001
Diversificación e desenvolvemento pleno do programa.
Crise e fin de Preescolar na casa (2007-2012)
O proxecto desapareceu en 2012 tras o recorte das axudas públicas procedentes da Xunta que viñan sostendo o programa dende a década dos noventa.
A asociación socio-educativa Antonio Gandoy
En 2013, a asociación sen ánimo de lucro Asociación socio-educativa Antonio Gandoy, formada por antigo persoal da Preescolar na casa e voluntarios e que sucedeu á Fundación Preescolar na Casa, atendía a noventa familias galegas.
Descrición
Organizábase, preferentemente no medio rural e noutros medios desfavorecidos, tentando apoiar e dar seguridade ás familias na educación e crianza dos seus fillos e fillas nos primeiros anos de vida. Pretendía ser unha axuda para que os pais e nais foran capaces de comprender mellor ós seus fillos e fillas e de responder axeitadamente ás súas necesidades e posibilidades.
O nome de Preescolar na Casa responde á historia do programa. Cando se creou, naceu cun claro sentido compensador da escola, e máis concretamente da etapa preescolar, denominación empregada por aquel entón.
Como servizo tiña varios niveis de actuación: o nivel familiar, o dirixido nenos e nenas e o nivel comunitario.
Oferta ás familias
Para as familias, proponse :
Oferta ás nenas e nenos
As accións orientadas ás pequerrechas e pequerrechos son :
Oferta á comunidade
Tamén se propón unha serie de accións orientadas á comunidade :
Organización
As distintas actividades de PnC estaban dirixidas ás familias e á sociedade en xeral. Dentro destas pódense distinguir varias tipoloxías: a reunión, o encontro, as reunións familiares sen a presenza dos nenos e nenas, as visitas familiares, as mais colaboradoras e as actividades de difusión nos medios (televisión, teletexto, radio).
As reunións
Representaron o piar básico da organización de PnC. Eran xuntanzas quincenais que se levaban a cabo ao longo do curso escolar normalmente nun local comunitario ou casa particular. Nelas participan as familias e os/as cativos en función da proximidade ao lugar de encontro e eran coordinadas por unha persoa orientadora (mestre/a). A duración desta actividade era flexible, pero adoitaba roldar as dúas horas.
Estrutura das reunións
A reunión manteñen un formato xeral :
Servizos e medios de difusión
O programa chegou a atender a 4.200 familias con nenos de 0 a 3 anos en toda Galiza con máis de 70 orientadores e orientadoras contratadas desenvolvendo os seguintes servizos e actividades :