cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norman McLaren
Formación
Na Escola de Belas Artes de Glasgow descubriu o cinema soviético -Eisenstein, Pudovkin, etc.- e decatouse da capacidade expresiva dos recursos que lle ofrecía o medio. Comezou a súa carreira na General Post Office Film Unit de Londres, onde comezou a explorar a animación tradicional e experimental, pintando directamente sobre celuloide.
Traballo na guerra
Traballou como cámara durante a guerra civil española e, co estalido da segunda guerra mundial, emigrou aos Estados Unidos. Dous anos máis tarde, marchou ao Canadá, aceptando a invitación do National Film Board of Canada.
Obra
Comezou a traballar na NFB do Canadá e nesa institución desenvolveu o groso do seu traballo.
Zlín Z 42
O Zlín Z 42 é un adestrador monomotor bipraza checoslovaco fabricado por Moravan Otrokovice. Unha versión do Z 42, o Z 142, é a variante máis popular do modelo.
Deseño e desenvolvemento
O avión foi construído por Moravan Aviation, compañía fundada no ano 1934 por Tomáš Baťa en Checoslovaquia.
Como continuación e substituto da exitosa serie de adestradores acrobáticos con asentos en tándem Zlín Trener, Moravan desenvolveu unha nova familia de avións lixeiros, desta vez con asentos un ao lado do outro, e formada polo adestrador bipraza Zlín Z 42 e o adestrador/avión deportivo de catro prazas Zlín Z 43. O Z 42 voou por vez primeira o 17 de outubro de 1967, conseguindo a súa certificación o 7 de setembro de 1970.
A sección central da fuselaxe é de tubo de aceiro soldado, cuberta por chapas de metal e paneis de fibra de vidro. O cono de cola é de construción monocasco. A empenaxe está feta de chapa. As ás de dous longueiros son de construción totalmente metálica. O tren de aterraxe en triciclo é fixo, coa roda de morro orientable. Deseñado para instrución acrobática, foi certificado para factores de carga de manobra límites de +6,0 e -4,0, e estaba equipado con sistemas de combustible e aceite completamente invertidos, permitindo un voo invertido prolongado. O Z 42 está impulsado por un motor de seis cilindros Walter invertido de 180 cabalos de potencia.
O revisado Zlín Z 42M voou en novembro de 1972, cunha cola revisada collida do Z 43, e unha hélice de velocidade constante substituíndo á hélice de paso variable (onde o paso da hélice está controlado polo piloto) do Z 42 orixinal. Cando os primeiros Z 42 foron reacondicionados coa nova hélice foron redesignados Z 42 MU.
En 2021 Zlin introduciu un 242L revisado chamado Zeus. Este ten unha cola menos angular, unha cabina máis aerodinámica e un tren de aterraxe modificado.
Claudio Rodríguez
Traxectoria
esquerda|miniatura|O poeta Claudio Rodríguez. Alcumado "Cayín", foi fillo de María García Moralejo e de Claudio Rodríguez Diego, de orixe humilde aínda que lector de poesía e autor dalgúns versos. En 1939 nace o seu irmán Javier e en 1945, as xemelgas Marisa e Maricarmen. Desde o cinco anos pasou longas tempadas na casa da súa avoa materna en contacto coa natureza e os labores do campo. Estuda o bacharelato no Instituto Claudio Moyano. É bo estudante e compañeiro, e xoga asiduamente ao fútbol. O 23 de marzo de 1947 morreu o seu pai e a súa vida deu un xiro decisivo ao quedar a familia na ruína. Claudio ha de dedicarse á administración das terras no campo e tratar con xornaleiros. Acentúase a súa "teima andariega" e refúxiase na lectura. Faise axudante dun profesor de latín e francés e estuda con el a métrica latina, francesa e castelá. Le a Rimbaud na súa lingua orixinal e mantense en contacto co seu profesor de literatura Ramón Luelmo.
Formouse moito na biblioteca paterna: clásicos españois, en particular os místicos, e poetas franceses do século : Charles Baudelaire, Verlaine e Rimbaud. Úneo aos místicos a actitude contemplativa, mentres con Rimbaud a pronta madurez poética. Cara a 1948 escribe os seus primeiros poemas, que el chama "exercicios para piano". Publica Nana de la Virgen María noCorreo de Zamora, en 1949. En 1951, trasládase a Madrid para estudar Filoloxía Románica cunha bolsa. Aos 18 anos gaña o premio Adonais por Don de la ebriedad, libro que impresiona a Vicente Aleixandre co que manterá unha amizade profunda, case filial, e a quen dedicará o seu libro Conjuros. A súa familia faino estudar Dereito en Salamanca, pero retírase e opta polas letras. En 1953 coñece a Clara Miranda (nada en Zarauz, e falecida en Madrid, o 5 de marzo de 2022), quen será a súa compañeira. Faise amigo de Leopoldo Panero e Luís Rosales.
A comezos do curso 1955-56, prepárase un Congreso Universitario de Escritores Novos, aprazado a febreiro do ano sucesivo pola morte de Ortega. Rodríguez participa no Boletín e vive de pensión en pensión, ata que se instala no Colexio Maior José Antonio. Nos primeiros meses de 1956, afíliase ao Partido Comunista, pero sae inmediatamente (dura vinte minutos a súa permanencia) por unha discusión co irmán de Jorge Semprún. Antes, un grupo de descoñecidos déralle unha malleira, por estar na organización do Congreso, patrocinado polo PCE. De todos os xeitos, fóra xa do congreso, participa nos enfrontamentos coa policía entre o 1 e o 9 de febreiro, polo que é detido e posteriormente vixiado. (O congreso nunca se realizará, pois nos tumultos morreu un estudante falanxista).
Licenciado en Filoloxía Románica en 1957 cunha tese sobre El elemento mágico en las canciones infantiles de corro castellanas, baixo a dirección de Rafael de Balbín. Ese verán fixo o servizo militar.
En 1958, publica Conjuros e, coa axuda de Dámaso Alonso e Vicente Aleixandre, viaxou a Inglaterra, onde traballou como lector de español en Nottingham (1958-1960). O 23 de xullo de 1959 casou con Clara Miranda. Trasládase logo a Cambridge (1960-1964), co mesmo cargo. Descobre aos románticos ingleses sobre todo William Wordsworth e Dylan Thomas, que influirán na súa poética. En 1963 é incluído na antoloxía Poesía última de Francisco Ribes, onde tamén aparecen poemas de Eladio Cabañero, Ángel González, José Ángel Valente e Carlos Sahagún, autores que conforman o grupo poético madrileño que se deu a coñecer na década de 1950-1960, ao que os críticos bautizaron co nome de xeración dos 50. En Inglaterra escribiu Alianza y condena, Premio da Crítica 1965, e fixo amizade con Francisco Brines, lector en Oxford. En 1968 foi incluído na Antología de la nueva poesía española.
De regreso a Madrid, dedícase ao ensino universitario. O 31 de xullo de 1974 morre asasinada en Madrid a súa irmá María del Carmen. Un ano máis tarde, morre a súa nai.
Os anos setenta significan a consagración definitiva do poeta. Os sucesivos, o recoñecemento oficial. En 1976, publica o seu cuarto poemario El vuelo de la celebración. En 1980, a Modern Language Association of America dedícalle unha sesión en Houston. En 1983, Premio Nacional de Poesía por Desde mis poemas, recompilación dos seus catro primeiros libros; en 1986 é Premio das letras de Castela e León. O 17 de decembro de 1987 é elixido membro de número da Real Academia Española, na cadeira deixada vacante por Gerardo Diego. En marzo de 1992 le o seu discurso de ingreso á RAE, titulado: "Poesía como Participación: Hacia Miguel Hernández". En 1993 publica Casi una leyenda, o que será o seu último libro de poemas. O 28 de marzo de 1993 recibe o Premio Príncipe de Asturias das Letras e cinco días despois o II Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana da Universidade de Salamanca.
Faleceu en Madrid aos 65 anos de idade como consecuencia do un cancro de colon que padecía e que acabara en metástase.
Tin Pan Alley
miniatura|308x308px|Estes edificios (47–55 West 28th Street) e outros da West 28th Street entre 6th Avenue e [[Broadway en Manhattan albergaban as editoriais de partituras que foron o centro da música popular estadounidense a principios do século XX. Os edificios mostrados foron designados como monumentos históricos en 2019.]] Tin Pan Alley foi a colección de editores e compositores musicais de Nova York que dominaron a música popular estadounidense a finais do século XIX e principios do XX. Orixinalmente, o nome referíase a un lugar específico: West 28th Street entre Fifth e Sixth Avenue no Flower District de Manhattan, e hai un letreiro na beirarrúa da 28th Street, entre Broadway e Sixth Avenue, que o celebra.
Historia
miniatura|Placa en Nova York lembrando a Tin Pan Alley.|esquerda miniatura|Placa na 'Tin Pan Alley' londiniense.|esquerda Os inicios de Tin Pan Alley xeralmente remóntanse a 1885, cando varias compañías editoriais de música establecéronse no mesmo barrio de Manhattan. O final de Tin Pan Alley é menos evidente.
Algúns sitúano no inicio da Gran Depresión dos anos 30, cando o fonógrafo, a radio e o cine substituíron a partitura como motor da música popular nos EUA, mentres que outros consideran que Tin Pan Alley continuou na década de 1950, cando os primeiros estilos de música popular estadounidense. foron eclipsados polo auxe do rock & roll, que se centrou no Brill Building.
Nome
As orixes do nome "Tin Pan Alley" son incertas. Un relato afirma que era unha referencia pexorativa ao son de moitos pianos (comparándoo co golpe de tixolas - tin pans, no orixinal).
Outros afirman que o nome xurdiu de compositores que modificaban os seus pianos para producir un son máis percusivo. Despois de moitos anos, o termo pasou a referirse á industria musical estadounidense en xeral.
O termo expandíuse ao Reino Unido onde "Tin Pan Alley" tamén é usado para a Denmark Street no West End de Londres. Nos anos 20 a rúa foi chamada "Britain's Tin Pan Alley" polo seu grande número de tendas de música.
Liga ACB 1994-95
A temporada 1994–95 da Liga ACB, celebrada entre o 11 de setembro de 1994 e o 21 de maio de 1995, foi a duodécima temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. O campión desta edición foi o FC Barcelona Banca Catalana.
Nesta edición mantívose o número de equipos da edición anterior, 20. Na temporada anterior descenderan o Fórum Valladolid e o Argal Huesca, mais debido á eliminación dunha praza de descenso e á desparición do OAR Ferrol, ambos equipos conservaron a categoría, sendo o único equipo ascendido o debutante Baloncesto Salamanca. O que mudou foi o sistema de competición, xa que os playoffs polo título en lugar de disputalos os 16 primeiros clasificados como en campañas anteriores, disputárono os oito primeiros. Por outra banda, os catro últimos equipos xogaron pola permanencia.
Playoff polo título
Fonte: Linguasport
Manuel Roldán
Manuel Roldán Martínez-Bolaño, nado en Santiago de Compostela en 1906 e finado na Coruña o 2 de maio de 1989, foi un xornalista e escritor galego.
Liga ACB 1994-95
Playoff pola permanencia
Pamesa Valencia e Breogán descenden á Liga EBA.
Manuel Roldán
Traxectoria
Fillo de Manuel Roldán López, tenente coronel de Infantería, e María Pilar Martínez Bolaño, e irmán de Antonio Roldán Martínez. Fixo o Bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela. Foi mestre en Pontedeume, mestre de grao profesional de primeira ensinanza na Coruña, cesando en excedencia forzosa. Despois foi administrador xerente da Tipografía Obrera Nacional-sindicalista, procurador dos tribunais, director da Revista Sindical da Delegación Provincial de Sindicatos, xefe de Protocolo, Turismo e Propaganda do concello da Coruña, funcionario auxiliar da Administración do concello, director da Oficina de Prensa municipal e tesoureiro da Asociación de Prensa da Coruña.
Finou na Coruña o 2 de maio de 1989.
Vida persoal
Casou na Coruña con Blanca Hervada Sandéliz en abril de 1949, e foi pai de Manuel Roldán Hervada.
Sophie Küppers
miniatura|Paul Klee - Swamp Legend - na colección do Lenbachhaus Museum de Múnic. compensación finalmente pagada á familia de Lissitzky-Küppers en 2015 despois dunha acción legal prolongada miniatura|El Lissitzky no Congreso Internacional de Artistas Progresistas en Düsseldorf, 1922, con artistas do grupo  De Stijl  (sobre os ombros, con gorro a cadros) miniatura|A Sociedade Kestner (Kestner Gesellshaft) hoxe Sophie Lissitzky-Küppers, nada en Kiel co nome Sophie Shneider, en 1891 e finada en Novosibirsk en 1978, foi unha historiadora de arte alemá, mecenas da vangarda, autora, e coleccionista de arte.
Traxectoria
Lissitzky-Küppers foi a directora artística da Sociedade Kestner (Kestner Gesellshaft) en Alemaña. O seu primeiro marido foi Paul Erich Küppers. En 1927 trasladouse á Unión Soviética e colaborou en varios proxectos de exposicións a grande escala co seu segundo marido, o artista e deseñador El Lissitzky. Máis tarde escribiu El Lissitzky: Life, Letters, Texts (1967). Antes de mudarse á URSS prestou unhas trece obras, incluíndo un cadro de Paul Klee, Swamp Legend, ao Provinzial Museum de Hannover. En 1937 os nazis apoderáronse das obras prestadas do museo como parte da súa campaña de "arte dexenerada". Os nazis venderon as obras no estranxeiro por divisas e a colección Küppers-Lissitzky dispersouse por todo o mundo. En 1944, tres anos despois da morte de El Lissitzky, Küppers foi deportada como inimiga estranxeira a Novosibirsk, onde viviu durante os seguintes trinta e catro anos.
Restitucións
Jen Lissitzky, fillo de Sophie e El Lissitzky, saíu da Unión Soviética en 1989. Nos anos seguintes investigou o paradoiro da colección de arte da súa nai. No caso de once cadros de seu pai adquiridos pola "Galerie Gmurzynska" de Novosibirsk con sede en Colonia a mediados dos anos 70, alcanzouse un acordo logo dun xuízo de catro anos en 1993 ante o Tribunal Rexional Superior de Colonia. Jen Lissitzky recibiu 300.000 marcos alemáns.
miniatura |  Improvisation No. 10 , óleo sobre lenzo, 1910, de W.Kandinsky
Mary Corinna Putnam Jacobi
Traxectoria
Filla do editor George Palmer Putnam e de Victorine Haven Putnam, naceu en Londres, onde o seu pai estivera vivindo desde 1841 mentres establecía unha sucursal da editorial neoiorquina Wiley & Putnam. Era a maior de once irmáns.
Sophie Küppers
Restitucións
Jen Lissitzky formulou reclamacións de restitución do cadro ante un tribunal de Basilea como herdeiro da súa nai. Antes de que o xulgado tomase unha decisión, as partes chegaron a un acordo; o herdeiro renunciou a todas as reclamacións por un importe descoñecido. A pintura quedou en poder da Fundación Beyeler.
Jen Lissitzky presentou unha demanda en 1992 para que o cadro fose entregado ao xulgado rexional de Múnic. Esta demanda foi desestimada con referencia ao prazo de prescrición. Dado que só as coleccións públicas se comprometeron a cumprir a Declaración de Washington, non é posible inducir a unha fundación privada a devolvela segundo estes principios. Só é posible recorrer ao dereito civil. A partir de 2013 a disputa foi tratada de novo polo Tribunal Rexional de Múnic. En xullo de 2017 anunciouse que os herdeiros chegaran a un acordo coa cidade de Múnic. En consecuencia, os herdeiros deberían recibir unha indemnización. Logo de varios cambios de titularidade, o cadro de Klee ('Swamp Legend', A lenda do pantano) acabou no museo Lenbachhaus de Múnic. Finalmente alcanzouse un acordo en 2017 para que o museo conservase a pintura pero que se pagase unha compensación (estimada entre 2-4 millóns de euros) aos herdeiros da propietaria orixinal.
Mary Corinna Putnam Jacobi
Traxectoria
A familia regresou aos Estados Unidos en 1848, polo que Mary pasou a súa nenez e adolescencia en Nova York. Recibiu a maior parte da súa primeira educación no seu fogar, completada con dous anos nunha nova escola pública para mozas onde se graduó en 1859. Publicou un primeiro relato titulado "Found and Lost" ("Atopado e Perdido") en abril de 1860 no Atlantic Monthly, e un segundo relato un ano máis tarde. Despois da súa gradación en 1859, estudou grego, ciencias, e medicina en privado con Elizabeth Blackwell e con outros profesores. O seu pai pensaba que medicina era unha profesión "repulsiva", pero finalmente apoiou o seu empeño.
Sophie Küppers
Restitucións
En 2001, o museo Kiyomizu Sannenzka de Kioto, Xapón, restituíu unha acuarela titulada "Deserted Square of an Exotic Town", praza deserta dunha cidade exótica", de 1921, de Paul Klee que fora roubada polos nazis a Sophie Küppers-Lissitzky.
miniatura|La grappe de raisins de Louis Marcoussis
Mary Corinna Putnam Jacobi
Traxectoria
Despois de regresar aos Estados Unidos tras os acontecementos de París de 1871, estableceu unha consulta médica en Nova York, sendo a segunda muller pertencente á Sociedade Médica do Condado de Nova York. Foi admitida na Asociación Médica Americana, e obtivo o cargo de profesora no novo "Colexio Médico Feminino de Enfermaría" de Nova York. En 1872 organizou a Asociación Médica das Mulleres de Cidade de Nova York. Foi a súa presidenta desde 1874 a 1903. Fixo campaña coherentemente para que as principais escolas médicas, como a Johns Hopkins, admitisen alumnado feminino. O seu elevado nivel docente na Universidade Médica estaba moi por encima do que o seu alumnado estaba preparado para asimilar, o que lle levou a dimitir en 1888.
Recibiu o Premio Boylston da Universidade de Harvard en 1876 por un ensaio orixinal titulado "The Question of Rest for Women during Menstruation" (A cuestión do descanso para as mulleres durante a menstruación), que botou por terra a arraigada teoría de que as mulleres que non cesaban a súa actividade sexual durante a menstruación danaban os seus órganos reprodutivos. En 1891 contribuíu cun artigo á historia de mulleres médicas nos Estados Unidos, no volume dedicado ao Traballo das Mulleres en América (Women's Work in America). Achegou unha bibliografía de artigos escritos por médicas estadounidenses, incluíndo referencias de máis de corenta dos seus propios traballos.
En 1873, casou con Abraham Jacobi, quen a miúdo é citado como o "pai da pediatría americana". Tiveron tres fillos, aínda que só unha filla sobreviviu até a idade adulta, Marjorie Jacobi McAneny. Jacobi educou á súa filla segundo as súas propias teorías educativas.
Escribiu máis de 100 artigos médicos. Deixou de escribir relatos en 1871. En 1894, escribiu "Common Sense Applied to Women's Suffrage" (O sentido común aplicado ao sufraxio das mulleres), posteriormente reimpreso e utilizado para apoiar o movemento de sufraxio das mulleres nos Estados Unidos.
Mentres que a súa mentora Elizabeth Blackwell (1821-1910) viu a medicina como un medio para a reforma social e moral, Jacobi centrouse na curación de enfermidades. Nun nivel máis profundo de desacordo, Blackwell sentía que as mulleres terían éxito en medicina debido aos seus valores humanos femininos, mentres que Jacobi opinaba que as mulleres debían participar en pé de igualdade cos homes en todas as especialidades médicas.
Cando se lle diagnosticou un tumor cerebral, documentou os seus propios síntomas e publicou un artigo respecto diso titulado "Descriptions of the Early Symptoms of the Meningeal Tumor Compressing the Cerebellum" (Descrición dos síntomas temperáns dun tumor meningeal comprimindo o cerebelo ). Está enterrada no "Green-Wood Cemetery" no cemiterio de Green-Wood de Brooklyn, Nova York.
Jean Berko Gleason
Jean Berko Gleason, nada en Cleveland, Ohio, en 1931 é unha psicolingüista e profesora emérita do Departamento de Ciencias Psicolóxicas e do Cerebro da Universidade de Boston.
Traxectoria
Fixo contribucións fundamentais para a comprensión da adquisición da linguaxe na infancia, a afasia, as diferenzas de xénero no desenvolvemento da linguaxe e as interaccións pais-fillos. Gleason creou o Wug Test, en que se mostra a un neno imaxes con nomes sen sentido e despois pídeselle que complete declaracións sobre eles. Utilizouno para demostrar que ata os nenos pequenos posúen coñecementos implícitos de morfoloxía lingüística. Menn e Ratner escribiron que "quizais ningunha outra innovación que a invención do magnetófono tivese un efecto tan indeleble no campo da investigación infantil da linguaxe", o "wug" (unha das criaturas imaxinarias que Gleason debuxou na creación do test) sendo "tan básico para o que [os psicolingüistas] saben que cada vez aparece máis na literatura popular sen atribución ás súas orixes".
Cessna 208 Caravan
O Cessna 208 Caravan é un avión utilitario producido por Cessna. O proxecto iniciouse o 20 de novembro de 1981 e o primeiro prototipo voou o 9 de decembro de 1982. O modelo de produción foi certificado pola FAA en outubro de 1984 e desenvolveuse a súa variante de carga Cargomaster para FedEx. O 208B Super Cargomaster 1,2 m máis longo voou por vez primeira en 1986 e a partir del desenvolveuse o 208B Grand Caravan de pasaxeiros.
O 208 transporta tipicamente a nove pasaxeiros nunha cabina sen presurizar, está impulsado por un único motor turbohélice Pratt & Whitney Canada PT6A e ten un tren de aterraxe fixo en triciclo que pode ser tamén de frotadores ou esquís. En novembro de 2017 foran entregadas 2 600 unidades sumando 20 millóns de horas de voo. Os Caravan úsanse para adestramento de voo, para transporte de pasaxeiros por parte de aeroliñas de proximidade, transporte VIP, carga ou en misións humanitarias.
Desenvolvemento
O prototipo voou por vez primeira o 9 de decembro de 1982. O modelo de produción production foi certificado pola Administración Federal de Aviación (FAA) en outubro de 1984. Desenvolveuse unha variante de carga sen fiestras a petición de Federal Express que sería bautizada como Cargomaster. Outra variante de carga para Federal Express, cunha fuselaxe máis grande e unha vaina de carga baixo o ventre, desenvolveuse como o 208B Super Cargomaster, voando por vez primeira en 1986. FedEx planeara inicialmente construír avións bimotores de pistóns con Piper Aircraft, pero elixiu o Caravan despois de inspeccionalo e voar no seu prototipo, converténdose no seu avión de transporte estándar.
Un modelo de pasaxeiros, o 208B Grand Caravan, derivaba do Super Cargomaster. Dende entón, o Caravan pasou por varias evolucións de deseño, incluída a actualización da aviónica en 2008 para proporcionarlle unha cabina de cristal co sistema Garmin G1000. En xaneiro de 2013 recibiu a certificación da FAA unha versión co máis potente P&WC PT6A-140, o Grand Caravan EX.
En agosto de 2016 Textron anunciou que movería a liña de produción do Cessna 208 dende a súa sede de Wichita ata as súas instalacións de produción en Independence, Kansas, onde se fabricaban os modelos con motores de pistóns 172, 182, 206 e TTx; e reactor lixeiro Citation M2. O movemento realizouse para deixar espazo para a produción dos Citation Longitude e Denali en Wichita. En 2021 un 208 Caravan custaba 2,45 millóns de dólares e o 208B Grand Caravan EX 2,845 millóns.
Produción chinesa
En maio de 2012 Cessna anunciou que establecería unha liña de montaxe para o 208 en China, coa empresa estatal China Aviation Industry General Aircraft (CAIGA) realizando a montaxe final de Caravans na súa planta de Shijiazhuang para o mercado chinés. A aprobación do goberno foi concedida en setembro do ano seguinte e o primeiro Caravan montado na China entregouse en decembro de 2013. En abril de 2016 uns 30 avións, montados a partir de partes enviadas dos Estados Unidos por Cessna, foran entregados a operadores chineses.
Quinta do Bill
Historia
Entre edicións discográficas, galardoados con varios discos de ouro, e longas xiras de concertos, a banda chegou aos seus 20 anos de carreira. Para conmemorar a data, realizaron un concerto conmemorativo en Tomar, lugar de orixe da banda, que foi gravado e publicado en CD e DVD – “QUINTA DO BILL –20 Anos ao vivo”. A seguir, editaron “7”, o seu sétimo disco.
Con motivo do 25º aniversario da súa carreira, editaron o disco “25 anos – As baladas”, un recompilatorio con dous temas inéditos.
En 2013 realizaron unha xira con máis de 40 concertos, finalizando cun concerto para 100.000 persoas na Avenida dos Aliados do Porto, entrando no 2014 coa xira “Siga a Festa”. En 2014, paralelamente á xira, entran no estudio para compoñer o novo disco de orixinais, preparando tamén unha gran produción para o Coliseu do Porto o 25 de outubro de 2014. O concerto deu lugar á edición do CD/DVD "Sinfônico" lanzado en 2015. As novas cancións saen ao mercado a través do 8º disco de orixinais - "Todas as Estações" - publicado en 2016. En 2017, Quinta do Bill conmemorou 30 anos de actividade; nese mesmo ano resultou gañadora do ARitmar coa canción "Faz bem falar de amor".
O grupo caracterízase por un estilo propio, ecléctico pero facilmente distinguible, con influencias diversas, sendo as máis evidentes a música celta, musulmá e amerindia -aínda que tamén se poden mencionar influencias da música popular portuguesa ou do Jazz-.
O nome do grupo fai referencia ao lugar onde os primeiros elementos do grupo se reunían para ensaiar: a granxa dun tal señor Guilherme (Bill, en inglés). Os primeiros integrantes do grupo foron Carlos Moisés (vocalista, guitarra e frauta), Rui Dias (guitarra) e Paulo Bizarro (baixo). Posteriormente incorporáronse ao grupo João Coelho (batería), Pedro Ferreira (teclas) e Fernando Paulo, que abandonaron o grupo uns meses despois.
Bahiano
Fernando Javier Luis Hortal, máis coñecido como Bahiano, nado en Buenos Aires o 26 de decembro de 1962, é un cantante, compositor e condutor de radio e televisión arxentino coñecido por ser líder, cantante, letrista e compositor da banda de reggae e rock Los Pericos.
Praza das Cinco Rúas
A Praza das Cinco Rúas é unha praza de orixe medieval situada en pleno centro histórico da cidade de Pontevedra.
Orixe do nome
A praza debe o seu nome ao feito de que nela conflúen cinco rúas do centro histórico: as dúas partes da rúa de Isabel II e as rúas de Paio Gómez Chariño, Barón e San Nicolás.
Historia
A praza naceu na Idade Media como encrucillada de varios camiños. Non formaba parte da primeira muralla do recinto da vila do século XII e estaba no lado exterior da porta do Leste, ao final da rúa Paio Gómez Chariño. A praza foi amurallada no século XV e nela localizábase o torreón do Rouco. Denominábase praza do Açougue (a parte superior da rúa Isabel II denominábase Sobre lo Açougue) e tamén praza dos Mendiños (nome da parte inferior da rúa Isabel II). Con posterioridade denominouse praza da Independencia.
A finais do século XIX Valle-Inclán viviu na casa que pecha a praza polo oeste entre 1893 e 1895 cando escribiu o seu libro Femeninas. No século XX a praza pasou a denominarse praza de Rogelio Lois. Con motivo da morte de Rogelio Lois en 1905, La Ilustración Gallega homenaxeouno e xestionou co Concello de Pontevedra unha praza que levase o seu nome.
A praza foi reformada a partir de novembro de 1962 polo arquitecto e urbanista Francisco Pons Sorolla coa finalidade de destacar a beleza e o encanto do conxunto histórico. Para aumentar a zona de uso público da praza, estableceuse unha xerarquía de espazos, diferenciando o punto central das áreas contiguas, mediante a instalación dun elemento destacado, ambientándoa cun cruceiro que foi traído do barrio de Estribela na parroquia de Lourizán. Modificouse o espazo da praza para obter un acusado movemento de volumes. As escaleiras nos distintos planos coordináronse coa escaleira da casa ao lado oeste, logrando unha composición arquitectónica nobre. Para manter o ambiente típico do recinto, reformouse unha casa da praza para plasmar o carácter das vellas casas mariñeiras do litoral. O 25 de abril de 1996 aprobouse a recuperación da toponimia tradicional das rúas e prazas do centro histórico da cidade e a praza recuperou o seu tradicional nome de Cinco Rúas.
Descrición
É unha pequena praza de forma rectangular irregular, peonil como o resto do centro histórico da cidade. Está organizada en dúas alturas ou niveis debido á desigualdade no terreo en descenso desde un dos dous outeiros do centro histórico, xunto á basílica de Santa María a Maior, cara ao río Lérez. Ao oeste atópase o nivel superior separado por un pequeno muro de pedra, co cruceiro destacado na esquina e escaleiras no medio para subir a esta plataforma pétrea. A parte baixa da praza, cruzamento das rúas circundantes, é a zona de tránsito onde conflúen as cinco rúas que lle dan nome e que é zona de tapeo, con terrazas dos bares e restaurantes nos baixos das casas de arquitectura tradicional galega que a arrodean.
A praza está dominada por un gran cruceiro barroco de 1773. O cruceiro levántase sobre un pedestal ou base granítica e está ornamentado con varias esculturas que se estenden polo fuste, o capitel e a cruz. Na parte inferior están representados Adán e Eva tentados pola serpe e probando o froito da árbore da ciencia mentres que no fuste se sitúa a imaxe de Santo Antonio co Neno no colo á beira dunha inscrición que pide unha oración polas ánimas do purgatorio e o Arcanxo Miguel. Na parte superior, sobre o capitel, o pecado orixinal é redimido por Cristo crucificado cun frade á beira.
Edificios destacados
No lado sur da praza, facendo esquina coa rúa Paio Gómez Chariño, atópase unha casa barroca do século XVIII. Presenta óculos circulares na planta baixa. As fiestras e portas teñen recercados simples e pilastras de ángulo.
Xusto ao final da parte superior da praza, a casa barroca do número 27 da rúa Isabel II, orixinaria de 1450, ten 4 escudos de armas na súa fachada, dos cales tres son case idénticos con armas dos Pimentel e dos Figueroa, con dúas cunchas de vieira e dúas follas de figueira en forma de cruz. Un deles presenta a ambos os dous lados a seguinte inscrición en caracteres góticos: «ESTA OBRA MAN / DOU FAZER / ESTEVAN MARTINEZ / RREGYDOR / ERA DE CCCLXXX». No centro da fachada atópase outro escudo de maior tamaño con flores de lis, rodeado de rocallas e na súa parte superior coroado por un helmo de fidalgo con penacho, cuxas armas corresponden a Melchor Francisco de Camba Flores.
Los Pericos
Los Pericos é unha banda de reggae e ska arxentina fundada en 1986. Foron nomeados embaixadores do reggae por Xamaica.
Noelia Otero
Noelia Otero Lago, nada en Vigo en 1980, é unha xornalista e política galega independente e deputada co PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo pola Universidade Antonio Nebrija e especialista en Información Internacional e Países do Sur pola Universidade Complutense de Madrid. Comezou a súa carreira en Onda Cero Vigo, onde traballou en 2004 e 2005, logo foi editora e locutora na Cadena SER en Vigo dez anos ata dar o salto á televisión incorporándose como directora e presentadora de programas na Televisión de Galicia e máis tarde traballou en Telecinco como reporteira de El Programa de Ana Rosa; foi codirectora de Las Cosas Claras presentado por Jesús Cintora en TVE (2020-2021).
En 2020 traballou como directora e coordinadora do Laboratorio de Ideas do PSdG-PSOE e nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número seis na lista do PSdG-PSOE como independente pola circunscrición electoral de Pontevedra, pero non foi elixida deputada autonómica. Logo do falecemento de Isaura Abelairas foi deputada dende xuño de 2021. No grupo parlamentario leva áreas como vivenda, mocidade, enerxía ou lgtbi ademais do control da CRTVG.
By Jingo
By Jingo é unha expresión eufemismística (en inglés un minced oath, xuramento picado) que apareceu raramente impresa, pero que se pode remontar polo menos ao século XVII nun eufemismo transparente para empregar sustituíndo "por Xesús". O dicionario etimolóxico OED dá fe da primeira aparición en 1694, nunha edición inglesa das obras de François Rabelais como tradución do francés par Dieu! ("por Deus!").
A expresión completa é "by the living Jingo" (Polo Jingo vivo), substituíndo a frase "By the living Jesus" ou "By the living God" ("Polo Deus vivo", referíndose á crenza cristiá de que Xesucristo resucitou de entre os mortos). "Living Jingo" refírese a unha lenda vinculada a San Gangolfo de Varennes (tamén escrito Gengou / Gingolph / Jingo) que despois do seu martirio ao ser cortado en anacos, as partes do corpo saltaron para acusar ao seu asasino. Unha versión da historia aparece en The Ingoldsby Legends ('A Lendas de Ingoldsby').
A forma "by Gingo!" tamén se rexistra no século XVIII.
A expresión "hey Jingo"/"hey Yingo" tamén era coñecida no vocabulario dos ilusionistas e malabaristas como un indicio para a aparición máxica dos obxectos (cf. "abracadabra"). Martim de Albuquerque nas súas "Notas e consultas" de 1881 menciona un uso impreso de 1679 da expresión.
Tamén se reivindicou a súa orixe en linguas que non serían moi familiares no pub británico: en éuscaro, por exemplo, Jainko ou Jinko é unha forma da palabra para "Deus". A afirmación de que o termo é referido á emperatriz Jingū foi totalmente desestimada.
O coro dunha canción de 1878 de GH MacDermott (cantante) e George William Hunt (compositor) cantada habitualmente nos pubs e salas de música da época vitoriana deu a luz ao termo "jingoísmo" (jingoism). A canción foi escrita en resposta á rendición de Plevna a Rusia durante a guerra ruso-turca, pola que se abriu o camiño a Constantinopla. O ano anterior, o vizconde Sherbrooke aplicara a expresión, entón o xuramento dun escolar popular, á emoción bélica. A letra da canción tiña o coro:
miniatura|Cuberta da canción "Oh By Jingo!" de [[1919, coa cantante Charlotte Greenwood.]] A expresión utilízaa o antagonista Carruthers no relato de Sherlock Holmes de 1903 de Arthur Conan Doyle The Adventure of the Solitary Cyclist (A aventura do ciclista solitario), así como na adaptación televisiva de 1984 de Granada desa mesma historia.
A canción de 1970 "After All" de David Bowie, do álbum The Man Who Sold the World, tamén usa a expresión "Oh by Jingo". O lanzamento orixinal estadounidense do álbum inclúe ademais a frase na contraportada, pronunciada por un grupo de bailaríns.
No capítulo 6 de The Call of the Wild (1903), Jack London usa unha forma dialéctica da frase "Py Jingo!" para describir a Buck.
A frase tamén aparece no capítulo 16 de The Wrong Box de Robert Louis Stevenson cando John recoñece ao seu tío Joseph a quen cría morto.
Cando Benito Mussolini ameazaba con invadir Abisinia en 1935, a revista de cómics británica Punch publicou unha parodia:
Álvaro Pérez Iglesias
José Alvaro Pérez Iglesias, nado en Gondomar o 4 de febreiro de 1910, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando Pérez Alonso e Dominga Iglesias Pérez. En setembro de 1934 fixo unha viaxe en bicicleta a Lisboa con dous compañeiros para visitar a Exposición colonial. Militante de Izquierda Republicana. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou a zona leal. Exiliouse no Brasil. Visitou Gondomar en 1959 e 1965.
Juan Romero Montesinos
Juan Romero Montesinos, nado en Madrid o 19 de xullo de 1899, foi un avogado e funcionario español.
Nacionalismo armenio
miniatura|dereita|[[Bandeira de Armenia.]] dereita|miniatura|400x400px|O concepto moderno da [[Grande Armenia utilizado pola Federación Revolucionaria Armenia (Dashnaktsutyun) é considerado o exemplo máis prominente do nacionalismo armenio moderno.]] O nacionalismo armenio é un movemento político que ten a súa orixe no nacionalismo romántico de Mikayel Chamchian (1738–1823) e polo xeral defínese pola creación dunha Armenia unida, libre e independente, formulada pola Causa Armenia (Հայ Դատ, ou Hye Dat). O espertar nacional armenio desenvolveuse na década de 1880 no contexto do xurdimento de nacionalismos baixo o Imperio Otomán. A Armenia rusa seguiuno con causas significativas. A Igrexa apostólica armenia é unha gran defensora do nacionalismo armenio, con líderes como Khrimian Hayrik, quen dedicou a súa vida ao campesiñado. O estabelecemento da moderna Armenia (1991) e un tecido social armenio cada vez máis complexo diminuíron gradualmente a influencia política de Hay Dat e desviárono cara a un nacionalismo armenio moderno baseado no nacionalismo liberal. Por outra banda, a diáspora armenia ten unha clase de nacionalismo baseado na ameaza da asimilación por enriba das vantaxes económicas.
Gangolfo de Avallon
San Gangolfo, tamén chamado Gangolfo de Varennes, Gangolfo de Borgoña e Gangolfo de Avallon, finado o 11 de maio de 760 é venerado como mártir pola Igrexa católica. É padroeiro dos maridos enganados, dos fabricantes de luvas e da industria da lan, porque se lle atribuía o don de evitar que as ovellas caesen en trampas e arames.
Etimoloxía
O seu nome, do xermánico Gangulf, "lobo agresivo", en latín Gangulphus, é unha inversión de Wolfgang, "o atacado polo lobo", da raíz xermánica *vulfa, "[que ten a coraxe do] lobo", e *ganc, "loitar".
Variantes e derivacións
O seu nome máis común en francés é Saint Gangolf d'Avallon ou Gengoul d'Avallon, en: Gangulphus, tamén coñecido como Gengoul, Gangulf, Gangolf, Gangolfo, Gengou, Gangloff, Gengoux, Gigou, Genf, Gandoul, Gingolph, Gangulfus ou Golf )
En Portugal a historia da súa vida foi mesturada: a vida de San Goldofre resulta dunha fusión de elementos do culto ao primeiro prior (s. XI) do mosteiro de S. Pedro de Folques (Arganil), en Santa Cruz de Coímbra, coa passio de San Gangolfo refundida.
Unhas variacións do seu nome, Gengou / Gingolph / Jingo deron lugar a unha expresión eufemística moi popular en lingua inglesa "By Jingo" (meance oath ou 'xuramento picado' de "By Jesus"). A expresión completa é "by the living Jingo" (Polo Jingo vivo), substituíndo a frase "By the living Jesus" ou "By the living God" ("Polo Deus vivo", referíndose á crenza cristiá de que Xesús resucitou de entre os mortos). "Living Jingo" refírese a unha lenda vinculada a San Gangolfo (ou Jingo) que despois do seu martirio ao ser cortado en anacos (hoxe reliquias en diversos lugares do antigo Sacro Imperio), as partes do corpo saltaron para acusar ao seu asasino. Unha versión da historia aparece nas Ingoldsby Legends (Lendas de Ingoldsby). Esa expresión é incluída en numerosas obras literarias e cancións, entre elas unha de 1878 cantada habitualmente nos pubs época vitoriana. A canción foi escrita en resposta á rendición de Pleven a Rusia durante a guerra ruso-turca, pola que se abriu o camiño a Constantinopla. O ano anterior, o vizconde Sherbrooke aplicara a expresión á emoción bélica. A letra da canción tiña o coro:
Esa canción deu a luz ao termo "jingoísmo" (jingoism), referido a un nacionalismo expansivo agresivo, e en particular aos que na Inglaterra do século XIX, defendían unha actitude exaxeradamente patriota e hostil cara a Rusia.
Lenda
Os datos que coñecemos do santo proceden dunha escritura da corte de Pipino o Breve do ano 762. Nacido nunha das familias máis ilustres de Borgoña, a súa educación foi proporcionada polos seus pais, querían facelo soldado e, ademais, casar con el.
Na súa mocidade, Gangolfo era coñecido pola súa honestidade e decencia, visitaba igrexas e lía textos relixiosos. Cando os seus pais morreron, converteuse nun propietario excepcional, coidando con soltura as finanzas da casa e os campos e doando parte do seu capital ás igrexas e aos pobres. Cando chegou o momento de casar, escolleu unha muller que non compartía as súas virtudes. Como membro da nobreza, Gangolfo participou nas guerras da época, mais tamén predicou o Evanxeo en Frisia.
Nunha viaxe a Borgoña, atopouse cunha propiedade en Bassigny na que había un manancial de auga boa e doce. Gangulfo comprou a propiedade, pero os seus amigos burláronse del porque non podía levar a fonte para a casa. Porén, cando Gangolfo volveu a casa, golpeou o chan cun pau e ao día seguinte, unha nova fonte de auga brotou da terra.
Na súa ausencia, a súa muller cometera adulterio cun cura. Ela proclamou a súa inocencia, pero Gangolfo quería que demostrase a súa inocencia ante Deus. Por iso, mergullou a man da súa muller na mesma fonte de auga que el creara e a man da súa muller foi escaldada pola auga e caíulle a pel. Interpretando que era unha milagre divina, Gangolfo prohibíulle á muller compartir o seu leito, expatriou ao cura cara ao estranxeiro e decidiu renunciar á súa fortuna e facerse eremita. Retirouse ao seu castelo de Avallon, preto de Vézelay, e realizou obras de penitencia e caridade.
Con todo, o sacerdote non marchou e a súa muller volveu ao seu antigo amante. O cura, que quería decapitar a Gangolfo, atacou o santo mentres durmía, pero só o puido ferir unha coxa. A ferida, porén, resultou mortal e Gangulf recibiu a unción dos enfermos o 11 de maio de 760; no mesmo día celébrase o seu santoral.
O cura fuxiu do país coa muller de Gangulfo. Segundo a tradición, na tumba do santo facíanse varios milagres, e tanto a súa muller como a súa amante padeceron doenzas até atopar a morte.
Veneración
As reliquias de Gangolfo foron levadas a Varennes-sur-Amance, na diocese de Langres, onde foi adorado, e despois distribuíronse a varios lugares de Francia, Alemaña, Holanda e Suíza. O seu nome de Gangulf atópase en numerosas martiroloxías dos séculos X e XI, en Francia, así como en Alemaña, e máis tarde en Inglaterra e Italia. A súa vida probabelmente foi escrita en Varennes. Hrosvit de Gandersheim escribiu unha versión da súa vida arredor do ano 960.
En francés existe o dito ''S'il pleut le jour de Saint-Gengoul, Les porcs auront de glands leur soûl'' ("Se chover no día de San Gangolfo, os porcos vanse fartar de landras").
Claudio Magris
Traxectoria
Naceu o 10 de abril de 1939 na cidade de Trieste. O seu avó materno, Francesco de Grisogono, era un coñecido matemático e filósofo. Magris é fillo dun empregado de seguros e dunha profesora de primaria. Aos 18 anos viaxou a Turín para estudar literatura, especializándose en literatura xermánica e licenciándose en 1962. Foi profesor titular de Lingua e Literatura Alemás na Universidade de Turín entre 1970 e 1978, tras pasar un período na Universidade de Friburgo de Brisgovia, en Alemaña. Ensinou literatura europea no Collège de France, así como en conferencias e seminarios en todo o mundo. Foi profesor na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade da súa Trieste natal. esquerda|miniatura| Zona coñecida como Mitteleuropa Estaba casado coa escritora Marisa Madieri (Fiume, 1938-Trieste, 1996), que morreu de cancro. Con vinte e dous anos publicou o seu primeiro libro, unha reformulación da súa tese de doutoramento que lle deu nome e marcou a súa obra: Il mito asburgico nella letteratura austriaca moderna ( O mito dos Habsburgo na literatura austríaca moderna ). Foi senador entre 1994 e 1996. A súa obra inspírase no mito da fronteira para explicar os problemas máis urxentes da identidade contemporánea.
Foi columnista habitual de destacados xornais europeos e colaborou habitualmente no Corriere della Sera durante décadas. Traduciu ao italiano Henrik Ibsen, Heinrich von Kleist e Arthur Schnitzler.
Repercusión
miniatura| Entrada á exposición La Trieste de Magris, realizada no CCCB durante 2011. Os seus estudos contribuíron a difundir no seu país natal o coñecemento da cultura centroeuropea. Dos seus relatos, moitas veces de factura mixta e indefinida entre o ton narrativo, o ensaístico e o do caderno de viaxe, destacan: Illàlacions al oorredo d'un saber (1984), El Danubi (1986), considerado a súa obra mestra; Outro mar (1991), Microcosmos (1997) e Blind (2005). Varias das súas obras deron a coñecer a cidade de Trieste e os seus arredores. De feito, no 2011 celebrouse no Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona unha exposición chamada La Trieste de Magris. Uns anos antes (2006), Magris estivera na Universidade de Girona nunha conferencia sobre a súa obra; as intervencións foron recollidas no volume ''Claudio Magris. Els llocs de l'escriptura'' (Barcelona, Edicions de 1984, 2008). Como ensaísta e gran lector, interesouse, entre outros, pola obra de Joseph Roth, Robert Musil, ETA Hoffmann, Henrik Ibsen, Italo Svevo, Hermann Hesse ou Jorge Luis Borges.
Premios e recoñecementos
miniatura| Magris recibiu o Premio da Paz en Frankfurt en 2009 Ademais do Premio Strega (1997), o máis importante das letras italianas, e do Premio Erasmus de Holanda (2001), obtivo o premio xornalístico Xoán Carlos I polo seu artigo "O titiriteiro de Madrid", publicado no Corriere della Sera. Foi nomeado Cavaliere di Gran Croce Ordine a la Merit of the Italian Republic (2002). Tamén obtivo a medalla de ouro do Círculo de Belas Artes de Madrid (2003) e foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Letras en 2004, por considerar que "Claudio Magris é a plasmación na súa escrita da mellor tradición humanista e representante do plural e da imaxe da literatura europea a principios do século XXI. Unha Europa diversa e sen fronteiras, solidaria e afeccionada ao diálogo cultural. Nos seus libros amosa, cunha potente voz narrativa, espazos que conforman un territorio de liberdade, e neles toma forma unha morriña: a da unidade europea na súa diversidade histórica. . Doutor honoris causa pola Universidade Complutense de Madrid, en 2009 foi galardoado co Premio da Paz do Comercio do Libro Alemán.
Froyla Tzalam
Froyla Tzalam, nada en San Antonio, Distrito de Toledo, é unha antropóloga e líder comunitaria belizense, da etnia mopán, gobernadora xeral de Belize dende o 27 de maio de 2021.
Traxectoria
Naceu en San Antonio, Toledo. Estudou antropoloxía na Universidade Trinity de Texas e realizou un mestrado en desenvolvemento rural na Universidade de Sussex. Foi directora executiva do Sarstoon Temash Institute for Indigenous Management (SATIIM). Tzalam foi preseleccionada para un nomeamento ao Senado de Belize en xaneiro de 2017, pero rexeitou o nomeamento para centrarse no seu traballo no SATIIM.
O 22 de abril de 2021 o primeiro ministro de Belize, Johnny Briceño, nomeouna Gobernadora Xeral de Belize trala retirada de Colville Young. É a terceira gobernadora xeral e a segunda muller designada para o posto, así como a primeira gobernadora xeral indíxena americana da Commonwealth.
Lista de doutores Honoris Causa pola Universidade do Porto
Esta é unha lista dos Doutores Honoris Causa pola Universidade do Porto:
Fonte : Universidade de Porto - Doutores Honoris Causa pola Universidade de Porto
Notas
<references group="" responsive="1">
Selección masculina de hóckey sobre xeo de Noruega
A selección masculina de hóckey sobre xeo de Noruega, alcumada Isbjørnene (en galego os osos polares) é o equipo que representa a Noruega nas competicións internacionais de hóckey sobre xeo. En 2022, a IIHF publicou a clasificación mundial de seleccións, na que Noruega ocupou o décimo segundo posto.
Dende a súa primeira participación en 1937, a selección disputou un total de 68 veces no Campionato do Mundo, sendo a súa mellor clasificación o cuarto posto acadado en 1951, mentres que participou en 12 edicións dos Xogos Olímpicos de Inverno, a primeira delas en 1952, se ben en ningunha cita olímpica chegou loitar polas medallas.