cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cerámica xaponesa
Período Edo
Durante o século XVII, en Kioto, nesa altura capital imperial do Xapón, os fornos producían só cerámica clara con chumbo que se asemellaba á cerámica do sur da China. Entre eles, o ceramista Nonomura Ninsei inventou un vidrado opaco de esmalte e co patrocinio do templo puido refinar moitos deseños ao estilo xaponés. O seu discípulo Ogata Kenzan inventou un estilo idiosincrático de artesanía e levou o Kyōyaki (cerámica de Kyoto) a cotas maiores. Os seus traballos foron os modelos para Kyōyaki posterior. Aínda que Okuda Eisen introduciu os corpos de porcelana en Kyōyaki, a cerámica esmaltada aínda seguiu a florecer. Aoki Mokubei, Ninami Dōhachi (ambos discípulos de Okuda Eisen) e Eiraku Hozen ampliaron o repertorio de Kyōyaki.
A finais do século XVIII a principios do XIX descubriuse a arxila de porcelana branca noutras zonas do Xapón, e foi comercializada no país, permitindo aos ceramistas moverse máis libremente. Os señores e comerciantes locais estableceron moitos fornos novos (por exemplo, o forno Kameyama e o forno Tobe ) para obter beneficios económicos, e os fornos antigos como Seto reiniciaronse como fornos de porcelana. Esta profusión de fornos chámase "Novos Fornos" e popularizaron a porcelana ao estilo dos fornos Arita entre a xente común.
Era Meiji
dereita|miniatura| Vaso de porcelana de Makuzu Kozan, circa 1910 Na apertura internacional da era Meiji, as artes e oficios xaponeses tiñan un novo público e un conxunto de influencias. Patróns tradicionais como a clase daimyō romperon e moitos dos artesáns perderon a súa fonte de ingresos. O goberno interesouse activamente polo mercado de exportación de arte, promovendo as artes xaponesas nunha sucesión de feiras mundiais, comezando pola Feira Mundial de Viena de 1873. O Imperial Household tamén se interesou activamente polas artes e oficios, nomeando artistas Imperial Household e encargando obras ("produtos de presentación") como agasallos para dignatarios estranxeiros. A maioría das obras promovidas internacionalmente pertencían ás artes decorativas, incluída a cerámica.
Satsuma foi o nome que se deu orixinalmente á cerámica orixinaria da provincia de Satsuma, decorada elaboradamente con esmaltes e dourados. Estas mercadorías foron moi eloxiadas en Occidente. Visto como tradicional xaponés, este estilo en realidade debíalle moito aos pigmentos importados e ás influencias occidentais e creouse pensando na exportación Moitos talleres en moitas cidades comezaron a producir este estilo para satisfacer a demanda de Europa e América, producíndose a miúdo de xeito rápido e barato. Así, o termo de vaixela ou cerámica Satsuma non se asociou a un lugar de orixe, senón a produtos de calidade inferior creados exclusivamente para a exportación. A pesar diso, houbo artistas como Yabu Meizan e Makuzu Kōzan que mantiveron os máis altos estándares artísticos á vez que exportaron con éxito. Estes artistas gañaron múltiples premios en exposicións internacionais. Meizan utilizou placas de cobre para crear deseños detallados e trasladalos repetidamente á cerámica, ás veces decorando un só obxecto con mil motivos.
20segi Sonyeo
20segi Sonyeo (en 20세기 소녀) é un filme surcoreano escrito e dirixido por Bang Woo-ri no seu debut como directora. Está protagonizado por Kim Yoo-jung, Byeon Woo-seok, Park Jung-woo e Roh Yoon-seo. O filme representa a amizade e a frescura do primeiro amor no contexto do ano 1999. Estreouse o 21 de outubro de 2022 en Netflix.
Cerámica xaponesa
Era Taishō
A cerámica xaponesa influíu fortemente no alfareiro británico Bernard Leach (1887–1979), considerado o "Pai da cerámica británica de estudo". Viviu no Xapón de 1909 a 1920 durante a era Taishō e converteuse no principal intérprete occidental de cerámica xaponesa e á súa vez influíu en varios artistas no exterior.
Jeffrey Sachs
Jeffrey David Sachs, nado en Detroit o 5 de novembro de 1954, é un economista, académico e analista de política pública estadounidense. Foi director do The Earth Institute na Universidade de Columbia, onde ten o título de profesor universitario. É coñecido polos seus traballos sobre desenvolvemento sustentábel, desenvolvemento económico e a loita contra a pobreza.
Cerámica xaponesa
Era Shōwa
esquerda|miniatura| Vaso de porcelana azul decorado con flores vermellas e amarelas e follaxe verde con deseño xeométrico ao redor do pescozo e bordo, por Imaemon Imaizumi XII ( Tesouro Nacional Vivo ). Foi agasallado polo [[Hirohito|emperador Shōwa e a emperatriz Kōjun con motivo da súa primeira visita aos Estados Unidos ao presidente Gerald R. Ford en 1975.]] miniatura| Muíño de auga ( kara-usu ), utilizado para a preparación da arxila para a cerámica Onta, declarada Ben Cultural inmaterial Durante a era Shōwa, o movemento de arte popular Mingei (民芸) desenvolveuse a finais dos anos vinte e trinta. O seu fundador foi Yanagi Sōetsu (1889-1961). Rescatou macetas baixas usadas pola plebe no período Edo e Meiji que estaban desaparecendo coa rápida urbanización do Xapón. Shōji Hamada (1894–1978) foi un oleiro que foi unha das principais figuras do movemento mingei, establecendo a cidade de Mashiko como un centro de renome para a chamada cerámica ou louza Mashiko. Outro ceramista influente neste movemento foi Kawai Kanjirō (1890-1966) e Tatsuzō Shimaoka (1919-2007). Estes artistas estudaron as técnicas tradicionais de vidrado para preservar os produtos autóctonos en perigo de desaparecer.
Un dos momentos máis críticos foi durante a Guerra do Pacífico, cando todos os recursos foron destinados aos esforzos bélicos, a produción e o desenvolvemento quedaron gravemente dificultados e os mercados sofriron.
Era Heisei até o presente
Unha serie de institucións quedaron baixo o patrocinio da División de Protección de Bens Culturais.
Os fornos de Tamba, con vistas a Kobe, continuaron producindo os produtos diariamente usados no período Tokugawa, á vez que engadían formas modernas. A maioría das mercadorías da aldea fabricábanas de xeito anónimo os oleiros locais con fins utilitarios. Os estilos locais, xa sexan nativos ou importados, tendían a continuar sen alterarse no presente. En Kyūshū, fornos creados por oleiros coreanos no século XVI, como en Koishiwara, Fukuoka e o seu xénero de louza Onta, perpetuaron os produtos campesiños coreanos do século XVI. En Okinawa, a produción de louza continuou baixo varios mestres líderes, con Kinjo Jiro homenaxeado como un ningen kokuho (人間 国宝, que literalmente significa "tesouro cultural vivo", oficialmente Conservador de importantes Bens Culturais Intanxibles).
Os oleiros modernos operan en Shiga, Iga, Karatsu, Hagi e Bizen Yamamoto Masao (Toushuu) de Bizen e Miwa Kyusetsu de Hagi tamén foron designados ningen kokuho. Só media ducia de oleiros foran tan homenaxeados en 1989, xa como representantes de famosos produtos cerámicos ou como creadores de técnicas de vidrado ou decoración; designáronse dous grupos para preservar os produtos de distinguidos fornos antigos.
Na antiga capital de Quioto, a familia Raku seguiu producindo as cuncas de té ásperas que tanto encantaran a Hideyoshi. En Mino, os oleiros continuaron reconstruíndo as fórmulas clásicas do período Momoyama, produtos de té tipo Seto de Mino, como o esmalte Oribe de cor verde cobre e o prezado esmalte lácteo de Shino. Artistas oleiros experimentaron nas universidades artísticas de Quioto e de Tokio para recrear a porcelana tradicional e as súas decoracións baixo a supervisión de profesores de cerámica como Fujimoto Yoshimichi, outro ningen kokuho. Os antigos fornos de porcelana ao redor de Arita en Kyūshū seguían mantidos pola liñaxe de Sakaida Kakiemon XIV e Imaizumi Imaemon XIII, fabricantes de porcelana hereditaria do clan Nabeshima ; ambos eran xefes de grupos designados como mukei bunkazai (無形 文化 財; ver porcelana Kakiemon e Imari).
A artista británica Lucie Rie (1902-1995) foi influenciada pola cerámica xaponesa e Bernard Leach, e tamén foi apreciada no Xapón con varias exposicións. O artista británico Edmund de Waal (n. 1964) estudou a Leach e pasou varios anos no Xapón estudando o estilo mingei. O irmán Thomas Bezanson do Canadá estivo influído por el.
Pola contra, a finais dos anos oitenta, moitos mestres oleiros xa non traballaban en fornos importantes ou antigos senón que fabricaban mercancías clásicas en varias partes do Xapón. En Tokio, un exemplo salientable é Tsuji Seimei, que trouxo a súa arxila de Shiga pero enfornada na área de Tokio. Unha serie de artistas estaban comprometidos na reconstrución estilos chineses de decoración ou esmaltes, especialmente o azul-verde Celadon e o verde aguamarina qingbai. Un dos esmaltes chineses máis queridos no Xapón é o esmalte tenmoku marrón chocolate que cubría os bols de té campesiños traídos do sur da China da dinastía Song (nos séculos XII e XIII) polos monxes Zen. Para os seus usuarios xaponeses, estes produtos marróns chocolate encarnaban a estética zen do wabi (simplicidade rústica). Nos Estados Unidos, un notable exemplo do uso de esmaltes de tenmoku pódese atopar nas innovadoras potas cristalinas lanzadas polo artista xaponés Hideaki Miyamura.
Arxila
A arxila elíxese en gran parte en función dos materiais locais dispoñibles. Hai unha abundancia de tipos básicos de arxila no Xapón. Debido aos depósitos naturais de caolín, atópanse moitas arxilas de porcelana en Kyushu. Os fornos construíanse tradicionalmente nos xacementos de arxila e a maioría dos oleiros aínda usan arxilas locais, desenvolvendo unha serie de esmaltes e técnicas de decoración especialmente adecuadas para esa arxila. As arxilas de cerámica que se atopan no arquipélago xaponés van dende terras fusibles até caolíns refractarios. Dende o período Jōmon ao período Yayoi, os oleiros xaponeses dependían de lousas con xisto de ferro de alta plasticidade e arxilas aluviais. Os materiais orgánicos aparecen en boa parte dos primeiros traballos do período Jōmon, pero aí predomina a area ou a pedra triturada. Outros perfeccionamentos producíronse baixo a influencia chinesa nos séculos VIII e IX d.C., cando os creadores de cerámica de tres cores Nara e mercancías vidradas de freixo Heian buscaron arxilas brancas e refractarias e melloraron a súa finura mediante levigación.En Kioto, onde a demanda o fai práctico e rendible, a arxila esmágase, machácase e fíltrase comercialmente. Para empregar a arxila, primeiro debemos dividila en anacos pequenos, botarlle unha pequena cantidade de auga e bater cunha "kine", un mazo de madeira, até obter a plasticidade e uniformidade da textura que queiramos. Despois pásamola mediante un proceso de "aramomi" ou "cuña áspera", un movemento de amasado, despois do cal se garda a arxila durante dous ou tres días, ou ás veces unha semana. Antes de que a arxila estea lista para ser lanzada, debe pasar polo proceso "nejimomi"("movemento de parafuso"), que produce unha masa en forma de bala da que se eliminaron todas as burbullas de aire e na que a estrutura granular está disposta irradiando cara a fóra dende o centro da masa.
Métodos de produción
miniatura|Oleiro na súa roda (1914) As primeiras pezas facíanse presionando a arxila para darlle forma. Este método seguiu empregándose despois do desenrolo do torno, como cando se producían cerámicas Rengetsu, con métodos de enrolado desenvolvidos no período Jōmon. A produción por amasado e corte de lousas desenvolveuse máis tarde, por exemplo, para figuras de terracota Haniwa.
A roda de oleiro
O primeiro uso do torno ou roda de alfareiro no Xapón pódese ver na cerámica Sue. Mentres que as producións de Sue combinaban técnicas de rodas e enrolamento, a louza esmaltada con chumbo fabricada baixo a influencia chinesa dos séculos VIII a X inclúe formas feitas integramente no torno.
A roda de oleiro orixinal de Oriente era unha táboa circular de esteiras tecidas que o oleiro xiraba a man e era coñecida no Xapón como o rokuro. Pero coa chegada do te-rokuro (torno), a mecánica fixo posible unha arte máis sutil. A cabeza da roda era un anaco de madeira grande e groso e circular con buratos pouco profundos na superficie superior arredor da periferia do disco. O oleiro mantiña a roda en movemento inserindo un mango de madeira nun dos buratos e xirando a cabeza da roda no seu eixo até alcanzar a velocidade desexada.
O te-rokuro sempre se xira no sentido das agullas do reloxo e o peso do gran cabezal da roda indúceo, despois de comezar, a xirar rapidamente durante un longo período de tempo. As pezas feitas neste torno ou volante teñen un alto grao de precisión e simetría porque non hai movemento do corpo do oleiro ao lanzar, como é o caso da roda de pé. Nos primeiros tempos da fabricación de porcelana no Xapón, as áreas de Quioto, Seto e Nagoya empregaban só o torno de man; noutros lugares, na área de Kutani e en Arita, empregouse a roda de pé. A roda de pé ao estilo xaponés ou ke-rokuro foi probablemente inventada na China durante a dinastía Ming. O seu deseño é similar en moitos aspectos ao do volante de man, ou pode ter unha punta de madeira na parte superior e un tubo de ferro, como os tornos posteriores. A roda sempre se xira en sentido contrario ás agullas do reloxo e o inevitable movemento do corpo do oleiro ao mover a roda mentres lanza a arxila dálle a moitas potas xaponeses esa casual falta de simetría que atrae o gusto occidental contemporáneo.
Despois da restauración Meiji en 1868, un estudante do doutor Wagener foi a Alemaña para aprender a construír un forno de corrente descendente e observou moitas rodas accionadas por correas en poleas desde un só eixo. Á súa volta creou un sistema similar na zona de Seto, usando un home para xirar o volante que impulsaba o eixo e o sistema de poleas. A partir deste comezo desenvolveuse a roda de dous homes.
Hoxe en día, a maioría dos oleiros de Kioto utilizan rodas eléctricas, aínda que hai moitos estudos que aínda teñen un volante e unha roda de patada. Non obstante, agora é difícil atopar artesáns que poidan fabricalas ou reparalas.
Bobina e lanzamento
En Koishibara, Onda e Tamba, as cuncas e os frascos grandes son primeiro construídos aproximadamente en bobina sobre a roda, logo moldeados por lanzamento, no que se coñece como a "técnica da bobina e do lanzamento". Os pasos preliminares son os mesmos que para a construción de bobinas, despois de que a forma rugosa se lubrique con deslizamento e se conforma entre as mans do ceramista mentres xira a roda. O proceso remóntase 360 anos a unha técnica coreana traída ao Xapón tras a invasión de Corea por Hideyoshi.
Ferramentas
Formadas xeralmente en bambú ou madeira de rápido crecemento, estas ferramentas para dar forma á cerámica teñen unha sensación natural que resulta moi atractiva. Aínda que a maioría son versións xaponesas de ferramentas familiares en Occidente, algunhas son invencións xaponesas únicas.
Pezas cerámicas
Ao longo da súa historia existiron centos de produtos e estilos diferentes. Os máis históricos e coñecidos recibiron o recoñecemento do goberno xaponés. Para obter máis información, consulte a lista de sitios de cerámica xaponesa.
Museos e coleccións
Varios museos no Xapón están dedicados exclusivamente á cerámica. Entre os máis coñecidos están o Museo de Cerámica Prefectural de Aichi preto de Nagoya, o Parque de Porcelana Arita, o Museo de Cerámica Oriental de Fukuoka, o Museo de Cerámica de Kyushu, o Xardín Noritake, o Museo de Cerámica Oriental, Osaka, a Cerámica Bizen da Prefectura de Okayama. Museo e o Museo de Arte Ōtsuka. Os museos públicos como o Museo Nacional de Kyushu, o Museo Nacional de Kioto, o Museo Nacional de Nara, o Museo Nacional de Tokio e o Museo de Arte Prefectural de Ishikawa teñen importantes coleccións de cerámica. Varios museos privados tamén contan con elementos importantes como o MOA Museum of Art, Mitsui Memorial Museum, Seikadō Bunko Art Museum, Fujita Art Museum e Kubosō Memorial Museum of Arts, Izumi. Tamén se posúen e gardan varios artigos cerámicos importantes en templos do Xapón como o Ryūkō-in, Kohō-an e Shōkoku-ji, pero os artigos non se exhiben publicamente.
A maioría dos museos de cerámica de todo o mundo teñen coleccións de pezas xaponesas, moitas moi extensas. As obras cerámicas modernas xaponesas adoitan ser moi demandadas e caras. Ademais dos estilos tradicionais de arte e cerámicas de estudo, hai pezas feitas ao estilo de arte contemporánea para o mercado internacional.
Loita nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da loita. A loita é un deporte disputado nos Xogos Olímpicos de Verán dende que foi presentado nos Xogos Olímpicos antigos no ano -708. Forma parte do programa dos Xogos modernos dende a primeira edición celebrada en Atenas (Grecia) no ano 1896, e sempre formou parte do programa, agás na edición de 1900 realizada en París (Francia).
A competición comezou en 1896 coa modalidade de loita grecorromana, e na edición de 1904 celebrada en Saint Louis (nos Estados Unidos de América) incorporouse a competición de loita libre. A competición feminina comezou na edición de 2004 celebrada en Atenas (Grecia).
Os grandes dominadores da disciplina son a Unión Soviética, os Estados Unidos, Suecia, Turquía e Finlandia.
Rugby a 7 nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do rugby a 7. O rugby a 7 é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 2016, tanto na competición de homes como de mulleres. O rugby a 7 foi engadido nos xogos de acordo coa decisión da 121ª sesión do Comité Olímpico Internacional celebrada en outubro de 2009. Os campións da competición inaugural de 2016 nesta modalidade de rugby foi Fidxi no caso dos homes e Australia nas mulleres.
CB Aismalíbar
O Club Baloncesto Aismalíbar foi un equipo profesional español con sede na cidade de Montcada i Reixac, Cataluña. En 1957 foi un dos membros fundadores da Primeira División, competición na que participa durante as súas primeiras oito edicións. Foi tamén catro veces subcampión de Copa (1956, 1957, 1959 e 1964). O equipo desaparece en 1964 por problemas económicos. O club recibía o nome por Aismalíbar, unha empresa de caucho e plásticos local propietaria do club.
Historia
As orixes do club remóntanse ao ano 1947 cando a empresa Aismalíbar crea un club social para os seus traballadores. Os empregados crearon un equipo de baloncesto que se inscribiu na Liga Obra Sindical de Educación e Descanso. Tras varios éxitos nesa competición, a empresa inscribiu a outro equipo na Federación Catalá de Baloncesto co nome de Club Baloncesto Aismalíbar. Este quedou campión de Segunda e de Primeira Rexional catalá sucesivamente. A empresa fixo entón un forte investimento económico para facer un equipo competitivo na década de 1950.
Contratou como xogador-adestrador a Eduardo Kucharski, e a xogadores da categoría de Emiliano Rodríguez, que posteriormente faría historia no Real Madrid, Nino Buscató e Francisco Borrell, un pivote de 2 metros de altura. En 1957 converteuse nun dos seis equipos fundadores da Liga Nacional. En canto á competición de copa, +o equipo conseguiu ser catro veces subcampión da Copa do Xeneralísimo (1956, 1957, 1959 e 1964). O declive do club iniciouse cando o equipo tivo que disputar os seus partidos en Barcelona e non na súa pista de Montcada i Reixac, debido a que a nova normativa obrigaba a disputar os partidos en pavillóns cubertos e a empresa Aismalíbar non puido afrontar os gastos que supuña cubrir a pista do seu club social.
La torre herida por el rayo
La torre herida por el rayo é unha novela de Fernando Arrabal. Transcorre durante un campionato mundial de xadrez, polo que recolle un importante volume de terminoloxía de dito deporte.
Trama
A trama céntrase nos dous protagonistas e rivais do campionato, Elías Tarsis e Marc Amary. Por unha banda, alterna os movementos da partida, mentres que polo outro relata as peculiaridades e as vidas dos xogadores, definidas polo amor, as fobias, as intrigas políticas e a casualidade.
Recoñecementos
Foi gañadora do Premio Eugenio Nadal en 1982.
Andrea Tomé
Andrea Tomé, nada en Ferrol en 1994, é unha escritora galega.
Traxectoria
Aos dezanove anos (2013) gañou o premio Plataforma Neo de novela en español para xente moza escrita por xente moza, e como consecuencia publicou a súa primeira novela, Corazón de mariposa (2014). Esta obra estaba centrada na anorexia.
Vida persoal
Vive en Londres onde traballa nunha oficina.
Vickers Victoria
O Vickers Type 56 Victoria foi un biplano británico usado pola Royal Air Force como transporte de carga e tropas. O Victoria voou por vez primeira en 1922 e foi seleccionado para ser fabricando sobre o Armstrong Whitworth Awana.
Deseño e desenvolvemento
En abril de 1921 o Ministerio do Aire pediu dous prototipos coa Especificación 5/20. O primeiro deles, co número de serie asignado J6860, foi construído como un Type 56 e designado Victoria I, o segundo, J6861, foi construído como un Type 81 Victoria II. O Type 56 tiña dous motores de 450 cabalos Napier Lion con grandes radiadores frontais encauixados directamente nos planos inferiores. O prototipo J6860 voou por vez primeira en Brooklands, Surrey, o 22 de setembro de 1922. O Type 81 voou en xaneiro de 1923, e inicialmente diferenciábase só en que tiña os tanques de combustible baixo o plano superior. Posteriormente modificouse substituíndo a capota do motor de lados planos por góndolas máis aerodinámicas cos radiadores entre as patas do tren de aterraxe, tal e como se montaba no bombardeiro Virginia II.
En marzo de 1925 decidiuse realizar un pedido de 15 avións de produción. Nese tempo o deseño Virginia evolucionara ata incorporar ás lixeiramente en frecha, e os modelos de produción Victoria III incorporon este cambio. Outra mellora introducida por vez primeira no Virginia foi o uso de estruturas de metal en vez dos armazóns de madeira dos primeiros avións, cun pedido dun prototipo Victoria cunha estrutura de metal (número de serie J9250) en setembro de 1927. Este avión sería entregado en outubro de 1928. A fuselaxe de metal demostrou ser máis axeitada para as zonas húmidas e quentes onde operaba o Victoria, cos Victoria IV e V con estruturas de metal producidas por conversión e nova fabricación respectivamente. A versión final foi a Mark VI, cos motores radiais Bristol Pegasus máis modernos e potentes en vez dos Napier Lion. O Vickers Valentia foi unha versión mellorada cunha estrutura máus resistente, capaz de operar a maiores alturas.
Fabricáronse un total de 97 Victorias, moitos dos cales sería convertidos posteriormente en Valentia.
Historial operacional
miniatura|230x230px|Soldados embarcando nun Vickers Victoria As entregas do Victoria III comezaron o 23 de febreiro de 1926, co tipo substituíndo a Vernons e Vimys co 70 Squadron en Iraq e co 216 Squadron en Exipto ese ano. Oito Victorias do 70 Squadron xogaron un papel importante na ponte aérea de Cabul entre novembro de 1928 e febreiro de 1929, cando en severas condicións invernais avións da RAF evacuaron a persoal diplomático e aos seus dependentes xunto con membros da familia real afgá en perigo de extinción por unha guerra civil. Os Victoria usáronse para levar tropas a lugares potencialmente problemáticos en Iraq e outras zonas, levando reforzos a Palestina en 1929 e Xordania en 1930, e de Exipto a Chipre en 1931.
Os Victoria dos dous escuadróns operativos tamén fixeron varios voos de adestramento de longo alcance, como viaxes de ida e volta entre O Cairo e Adén en 1931, e axudaron a crear rutas aéreas pioneiras para os Handley Page HP.42 de pasaxeiros de Imperial Airways. Un Victoria usouse como adestrador de voo a cegas na Central Flying School, estando equipado con dous conxuntos de controis e instrumentos nunha cabina pechada. O Victoria continuou en servizo ata 1935, aínda que moitos foron convertidos en Valentia, que estiveron en uso ata ben entrada a segunda guerra mundial.
Tenis de mesa nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do tenis de mesa. O tenis de mesa é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 1988, con probas individuais e dobres tanto para homes como mulleres. Os deportistas da China dominaron o deporte, gañando un total de 53 medallas en 32 eventos, incluíndo 28 das 32 posibles medallas de ouro, só perdendo medalla na proba inaugural individual masculina de 1988 en Seúl.
Dunga
Carlos Caetano Bledorn Verri, coñecido como Dunga, nado en Ijuí, Río Grande do Sur, o 31 de outubro de 1963, é un adestrador e exfutbolista brasileiro que xogaba como centrocampista defensivo. Comezou a súa carreira no Inter de Porto Alegre, vestindo máis tarde as camisetas doutros oito clubs, sendo a Fiorentina o equipo no que máis tempo permaneceu, e do que chegou a ser o capitán.
Con todo, é máis lembrado polo seu paso pola selección brasileira, coa que participou en tres Copas do Mundo. Capitaneou a canarinha no Mundial de 1994, formando parella de mediocentros con Mauro Silva, e proclamouse campión tras derrotar na final a Italia. Foi o capitán do Brasil tamén na final do Mundial de 1998, perdida ante Francia, e conquistou ademais dúas Copas América, unha Copa Confederacións e a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1984.
Comezos no Inter
Fillo do futbolista Edelceu Verri e sobriño do tamén futbolista Marimba, comezou a xogar ao fútbol en equipos modestos antes de ingresar na canteira do Inter de Porto Alegre. O 6 de setembro de 1981 debutou co primeiro equipo, nun partido do Campionato Gaúcho diante do São Borja, entrando ao campo como substituto de Jaiminho. O equipo proclamouse ese ano campión gaúcho. En 1982 disputou o seu primeiro encontro no Campionato Brasileiro, substituíndo a Cléo Hickman nun partido ante o Grêmio Maringá. En 1983 subiu definitivamente ao primeiro equipo e xogou como titular tres partidos na parte final do Campionato Gaúcho, torneo que axudou a conquistar. Ao ano seguinte disputou 13 partidos oficiais e varios amigables, a maioría deles como titular, antes de deixar o club pouco despois do inicio do Gaúcho 1984.
Corinthians
En 1984 os seus dereitos foron adquiridos pola Fiorentina, que, con todo, deixouno xogar varios anos máis no Brasil co fin de velo madurar. Así, do Inter pasou ao Corinthians, co que debutou o 14 de outubro de 1984, nunha derrota por 1-0 ante o São Paulo en partido do Campionato Paulista, e fíxose rapidamente coa titularidade. Saíu de inicio na última xornada contra o Santos, á que ambos equipos chegaron empatados a puntos, formando no medio do campo xunto a Biro-Biro, Arturzinho e Zenon. Serginho Chulapa marcou para o Santos o único gol do partido, dándolle o título ao Peixe.
Xogou un total de 61 partidos co equipo paulista, 57 deles como titular, e marcou 5 goles. Militou no Corinthians ata comezos de 1986, cando foi traspasado ao Santos xunto a Serginho e Hugo De León.
Santos
No equipo alvinegro xogou 40 partidos oficiais, nos que marcou catro goles. En ocasións formou unha dupla no medio do campo xunto a César Sampaio, dupla que sería a titular anos despois na selección brasileira. Acadou a fase final do Campionato Paulista de 1986, caendo nas semifinais contra o Inter de Limeira que adestraba Pepe e que sería o campión final.
Vasco da Gama
En febreiro de 1987 fichou polo Vasco da Gama, co que debutou o 26 dese mes nun partido do Campionato Carioca diante do Goytacaz. Asinou un contrato por seis meses que non chegou a cumprir, pois unha cláusula obrigábao a deixar o club no momento que fose reclamado pola Fiorentina. Nos cinco meses que xogou no Río de Xaneiro coincidiu por primeira vez con Romário, co que se asociou tamén pouco despois na selección brasileira. Disputou 19 partidos do Campionato Carioca, título que o Vasco acabou gañando, aínda que Dunga non chegou a disputar a fase final, pois deixou o equipo rumbo a Europa uns días antes.
Pisa
En 1987 a Fiorentina cedeuno ao Pisa, que militaba por aquel entón na máxima categoría italiana. Debutou no fútbol italiano na primeira xornada da tempada 1987/88 da Serie A, na derrota por 1-3 diante do Milan de Arrigo Sacchi. Xogou un total de 28 partidos no equipo adestrado por Giuseppe Materazzi, co que marcou tres goles. miniatura|Dunga como [[Selección de fútbol do Brasil|seleccionador brasileiro en 2008.]]
Fiorentina
En 1992 o vicepresidente Cecchi Gori decidiu desfacerse dos seus servizos. Dunga acusou ao directivo de telo tentado convencer para espiar aos seus compañeiros, e de querer vendelo despois de que o centrocampista se negase. Finalmente, saíu cedido ao Pescara, tamén da Serie A.
Pescara
Inmediatamente trala súa chegada a Pescara, en novembro de 1993, converteuse en titular indiscutible no equipo de Giovanni Galeone. Compartiu centro do campo con Massimiliano Allegri e disputou un total de 23 partidos, nos que marcou 3 goles. O cambio de adestrador coa chegada de Vincenzo Zucchini non serviu para manter a categoría, e o conxunto abrucés acabou descendendo á Serie B.
VfB Stuttgart
En 1993, tralo descenso do Pescara, saíu de novo cedido, desta vez ao VfB Stuttgart, equipo da Bundesliga. Militou durante dúas campañas no club alemán, xogando un total de 56 partidos nos que marcou 8 goles.
Júbilo Iwata
En 1995 deixou Europa para iniciar unha experiencia no fútbol asiático, asinando co Júbilo Iwata, da liga xaponesa. Disputou catro tempadas do campionato nipón e xogou un total de 128 oficiais co club entre tódalas competicións, marcando 12 goles. Na tempada 1997 proclamouse campión de liga e foi elixido mellor xogador do campionato. Na seguinte tempada acabou subcampión de liga, sendo elixido no once ideal do torneo, e gañou a Copa J.League, tras derrotar na final ao JEF United.
Retirada no Internacional
En 1999 regresou ao seu primeiro equipo, o Internacional, onde xogou ata a súa retirada ao ano seguinte. Capitaneou o equipo de Porto Alegre na final do Campionato Gaúcho, perdéndoa diante do seu máximo rival, o Grêmio. No Campionato Brasileiro dese ano marcou un só gol, pero foi un dos máis importantes da súa carreira, pois foi o gol da vitoria na derradeira xornada fronte ao Palmeiras e supuxo evitar o descenso do equipo á Serie B.
Seleccións xuvenil e olímpica
En 1983 disputou coa selección xuvenil a Copa do Mundo da categoría, exercendo como capitán e levantando o trofeo tras vencer na final á Arxentina. Un ano despois participou nos Xogos Olímpicos dos Ánxeles, obtendo a medalla de prata tras caer na final con Francia.
Mundial de 1990
esquerda|miniatura|[[Paulo Coelho, Dunga, Lula da Silva e Romário na cerimonia de confirmación do Brasil como sede do Mundial de 2014.]] En 1987 debutou coa selección brasileira absoluta, coa que xogou 91 partidos durante os seguintes 11 anos, marcando seis goles. En 1989 gañou o seu primeiro titulo con esta, a Copa América, ao derrotar ao Uruguai no estadio do Maracanã do Río de Xaneiro.
No Mundial de 1990 foi titular en tódolos encontros do Brasil, que completou a súa peor actuación nunha Copa do Mundo dende 1966, caendo eliminado nos oitavos de final ante a Arxentina. Culpado da eliminación do seu equipo, durante os seguintes anos foi constantemente sinalado pola prensa brasileira, debido ao seu estilo de xogo presuntamente "matón". Este período da historia do fútbol brasileiro foi coñecido como "Era Dunga", pois segundo os afeccionados e xornalistas, o centrocampista simbolizaba o estilo pouco emocionante, lento, duro, directo e defensivo que o equipo adoptara. Con todo, Dunga cumpría o seu papel no medio campo de forma eficaz, debido á súa capacidade para romper o xogo e, posteriormente, iniciar ataques cos seus pases. A pesar da súa infame reputación, o novo seleccionador, Carlos Alberto Parreira, mantivo a Dunga como un dos once titulares nos partidos de clasificación para o Mundial de 1994 e logo no propio torneo, celebrado nos Estados Unidos.
Mundial de 1994
Raí comezou inicialmente o Mundial de 1994 como capitán da selección brasileira, pero despois de ser responsabilizado das malas actuacións do equipo no inicio do torneo, foi relegado ao banco e substituído por Mazinho. Dunga colocou o brazalete de capitán dende o inicio da fase eliminatoria e liderou o equipo ata a fin do torneo, incluída a final contra Italia. Anotoulle a Pagliuca o terceiro lanzamento na quenda de penaltis da final, despois de que o partido acabase sen goles, e foi o encargado de levantar o trofeo tras proclamarse campión.
Segundo a FIFA, a falta de xogo ofensivo na final do torneo debeuse en boa parte ao bo traballo de contención no medio do campo de Dino Baggio por parte italiana, e de Dunga e Mauro Silva polos brasileiros. Dunga foi elixido no once ideal do torneo.
Mundial de 1998
Dunga continuou como capitán nos seguintes catro anos e portou o brazalete no Mundial de 1998, para o que foi convocado por Zagallo a pesar de militar naquel momento na J. League xaponesa, considerada de nivel menor. No partido da primeira fase contra Marrocos, Dunga pelexou co seu compañeiro Bebeto, tendo que ser separados polos seus compañeiros. A pesar das dificultades do equipo, o Brasil chegou de novo á final do torneo, onde perdeu 3-0 ante a anfitrioa, Francia. De camiño á final, Dunga anotou o cuarto lanzamento do seu equipo na quenda de penaltis das semifinais ante os Países Baixos. Foi de novo elixido no once ideal do torneo.
Primeira etapa na selección
En 2007 dirixiu á canarinha na conquista do seu segundo título consecutivo da Copa América, ao vencer na final á Arxentina por 3-0. Ademais dirixiu a selección sub-23 nos Xogos Olímpicos de Pequín, onde chegou ata as semifinais, sendo derrotados pola Arxentina, e conseguindo finalmente a medalla de bronce. En 2009 gañou a Copa Confederacións en Suráfrica, batendo na final aos Estados Unidos, despois de remontar un 2-0 adverso.miniatura| Dunga como adestrador do Brasil en 2015No Mundial de 2010 o Brasil de Dunga chegou aos cuartos de final, onde sufriu unha derrota por 2-1 ante os Países Baixos. Trala eliminación, foi destituído pola CBF o 24 de xullo de 2010.
Internacional
O 12 de decembro de 2012 foi anunciado como novo adestrador do Internacional de Porto Alegre, equipo no que colgara as botas 12 anos antes. Proclamouse campión do Campionato Gaúcho, pero o 3 de outubro de 2013 foi despedido tras unha serie de malos resultados no Campionato Brasileiro.
Regreso á selección
O 22 de xullo de 2014 anunciouse o seu regreso ao banco da selección brasileira, en substitución de Luiz Felipe Scolari.
Copa América 2015
Iniciou a súa segunda etapa como seleccionador con 11 vitorias consecutivas, unha xeira que se cortou no segundo partido da Copa América 2015, perdendo ante Colombia na fase de grupos. O equipo brasileiro chegou ata os cuartos de final, onde foi eliminado por Paraguai, tras empatar a un gol e perder na quenda de penaltis. Deste xeito, a selección brasileira non puido clasificarse para a Copa Confederacións por primeira vez en case 20 anos.
Copa América Centenario
Un ano despois o equipo de Dunga participou na Copa América Centenario, quedando eliminado inesperadamente na fase de grupos, despois dunha polémica derrota ante o Perú. Esta derrota, a primeira do Brasil ante os peruanos desde 1985, supuxo a primeira eliminación da canarinha na fase de grupos desde 1987. O 14 de xuño de 2016 a CBF destituíuno por segunda vez.
Xogador
Individual
Adestrador
Individual
Neuropilina 2
A neuropilina 2 ou neuropilina-2 é unha proteína que nos humanos está codificada no xene NRP2 do cromosoma 2. É un dos dous tipos de neuropilinas humanas, o outro é a NRP1.
Este xene codifica un membro da familia da neuropilina de proteínas receptoras. A NRP2 exprésana unha ampla variedade de tipos celulares. Esta proteína transmembrana únese a SEMA3C, SEMA3F, VEGF-A, VEGF-C, VEGF-D, TGFβ, integrinas e ANGPTL4 para promover vías de sinalización augas abaixo. Consecuentemente, a NRP2 xoga un papel no desenvolvemento cardiovascular, guía de axóns, tumoroxénese, inflamación e doenzas cardiovasculares. Identificáronse múltiples variantes de transcritos deste xene que codifican distintas isoformas.
Sen novidade na fronte (filme de 2022)
Sen novidade na fronte (en Im Westen nichts Neues) é un filme alemán de 2022 dirixido por Edward Berger. Está baseado na novela homónima de 1929 escrita por Erich Maria Remarque. Está protagonizado por Felix Kammerer, Albrecht Schuch, Daniel Brühl, Sebastian Hülk, Aaron Hilmer, Edin Hasanovic e Devid Striesow. Está ambientado nos últimos anos da primeira guerra mundial, e conta a vida dun soldado alemán, Bäumer, quen, despois de alistarse no exército alemán cos seus amigos, atópase en risco ante as realidades da guerra, esnaquizando as primeiras esperanzas de converterse en heroes.
Estreouse en liña a través de Netflix o 28 de outubro de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego.
Juan Carlos Suárez-Quiñones
Traxectoria
Licenciado en dereito pola Universidade de León en 1987 ingresou na carreira xudicial, foi xuíz en Benavente e Getafe e en 1991 volveu á súa cidade natal para exercer como xuíz e alí entre 2002 e 2012 foi xuíz decano e mais tamén foi membro da sala de goberno do Tribunal Superior de Xustiza de Castela e León de 2004 a 2009. Deixou a carreira xudicial para entrar en política, primeiro como subdelegado do goberno en León dende o 10 de febreiro de 2012, e logo como delegado do goberno en Castela e León a partir do 10 de abril de 2015 en substitución de Ramiro Ruiz Medrano mais ao pouco, en xullo, deixouno para asumir a consellería de Fomento e Medio Ambiente. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León de 2022 encabezou a lista do Partido Popular na provincia de León.
Taekwondo nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do taekwondo. O taekwondo é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 2000 celebrados en Sydney, Australia. A súa primeira aparición como deporte de demostración produciuse nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl, Corea do Sur. A cerimonia de apertura desa edición contou cunha demostración masiva con centos de adultos e nenos practicando movementos de taekwondo de xeito coordinado. O taekwondo volveu ser deporte de demostración nos Xogos Olímpicos de 1992 celebrados en Barcelona, España.
El empleado y el patrón
El empleado y el patrón é un filme uruguaio de 2021 escrito e dirixido por Manolo Nieto. É unha coprodución internacional entre o Uruguai, a Arxentina, o Brasil e Francia. Conta a historia dun home novo a quen o seu pai encomenda a administración das súas terras, polo que ten que contratar novo persoal para facer o traballo do rancho. Está protagonizado por Nahuel Pérez Biscayart, Justina Bustos, Cristian Borges, Fátima Quintanilla e Jean Pierre Noher. Foi escollido como candidato do Uruguai para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes o 9 de xullo de 2021, e posteriormente tivo unha estrea limitada nos cinemas da Arxentina o 13 de xaneiro de 2022, baixo o selo Latido Films.
Ana Sánchez Hernández
Ana Sánchez Hernández, nada en Zamora o 27 de outubro de 1977, é unha política de Castela e León.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Salamanca. Militante das Juventudes Socialistas e mais do PSOE foi secretaria de organización das JS de Zamora entre 1999 e 2002 e concelleira da súa cidade natal de 1999 a 2003 e nese ano nas eleccións autonómica accedeu a un escano na cámara autonómica ata o ano 2007 cando de novo formou parte da corporación municipal de Zamora ata 2011. Foi senadora por Zamora entre 2008 e 2011. É secretaria de organización do PSOE de Castilla e León dende 2014 e membro do comité federal do PSOE. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León encabezou a lista do seu partido por Zamora, posición que repetiu en 2019 e 2022.
The Adventures of Tom Bombadil
The Adventures of Tom Bombadil é unha colección de poesía de J. R. R. Tolkien publicada en 1962. O libro contén 16 poemas, dous dos cales protagonizados por Tom Bombadil, un personaxe co cal se encontra Frodo Bulseiro no Señor dos Aneis. O resto dos poemas é unha variedade de versos de bestiario e rimas de contos de fadas. Tres dos poemas aparecen tamén no Señor dos Aneis tamén. O libro forma parte do legendarium da Terra Media.
O volume inclúe o poema The Sea-Bell, subtitulado Frodos Dreme, que W. H. Auden considera o mellor poema de Tolkien. É unha peza de complexidade métrica e rítmica que relata unha viaxe a unha estraña terra alén do mar. Baseada na poesía medieval e na poesía irlandesa "immram", a peza é claramente melancólica e a nota final é de alienación e desencanto.
Centro de Interpretación das Torres Arcebispais
dereita|miniatura|Escavación do foso das Torres, decembro de 2008.
O Centro de Interpretación das Torres Arcebispais (CITA) é un museo de Pontevedra, creado en 2010 no antigo foso das Torres Arcebispais do casco antigo. O museo céntrase na interpretación do que foi un dos monumentos e estruturas defensivas máis importantes da cidade, as Torres Arcebispais, que formaban parte das Murallas de Pontevedra.
Historia
Durante as escavacións arqueolóxicas previas á reurbanización da avenida de Santa María, iniciadas en 2008, descubríronse muros ben conservados que formaban o foso defensivo da antiga fortaleza medieval dos arcebispos de Santiago de Compostela na cidade, construída no século XII e demolida a finais do século XIX.
O concello decidiu construír un museo subterráneo, xa que o achado estaba a uns 5 metros por baixo do nivel actual da rúa. O museo recibiu o nome de CITA e inaugurouse o 13 de agosto de 2010.
Tenis nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do tenis. O tenis é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende a primeira edición dos Xogos celebrada en Atenas (Grecia) no ano 1896, mais foi eliminado do programa oficial despois da edición de 1924 celebrada en París (Francia). Despois de dúas aparicións como deporte de demostración nas edicións de 1968 e 1984, nos Xogos Olímpicos de 1988 celebrados en Seúl (Corea do Sur) foi novamente incorporado coa participación dos tenistas profesionais.
A partir dos Xogos Olímpicos de 2004 celebrados en Atenas (Grecia), os resultados obtidos nos Xogos son puntuables para o circuíto da ATP e a WTA.
Nas edicións de 1896, 1900, 1904, 1988 e 1992 concedéronse dúas medallas (bronce) aos perdedores da semifinal. No resto de edicións realizouse un partido polo terceiro posto.
Centro de Interpretación das Torres Arcebispais
As Torres Arcebispais
As primeiras construcións datan de 1180. Fernando II doou a cidade e a fortaleza ao Arcebispado de Santiago de Compostela. Durante a Idade Media, o número de edificios aumentou. Así, construíuse unha gran fortaleza fronte ao mar cun gran foso defensivo e a súa ponte levadiza no lado oposto. En 1226 a edificación das Torres Arcebispais tivo como fin defender o porto mercador.
A fortaleza sufriu os seus primeiros danos entre 1474 e 1477 como consecuencia da guerra entre Alonso II de Fonseca, arcebispo de Santiago de Compostela, e Pedro Álvarez de Sotomayor, máis coñecido como Pedro Madruga.
En 1719, a fortaleza foi case destruída polos ingleses durante o seu ataque a Pontevedra, deixando só a gran Torre da Homenaxe, que posteriormente se converteu na prisión da cidade.
En 1872 e 1873, nun consello celebrado para tratar de abrir novos espazos na cidade, as autoridades decidiron demoler as murallas e torres que aínda quedaban en pé. Os restos do palacio arzobispal foron demolidos en 1873.
Descrición
miniatura|250x250px|Entrada do museo. O museo está xestionado polo concello e ocupa unha superficie de 715 metros cadrados. Nos laterais do museo, os muros interiores e exteriores da fortaleza preséntanse en calculada escuridade. A estrutura inclúe os piares dunha ponte levadiza para acceder á fortaleza e aos restos arqueolóxicos. O CITA só ten un punto de acceso na superficie, en forma de entrada de metro acristalada.
Exposicións
O museo está divido en tres partes:
Na entrada, pantallas táctiles ofrecen información sobre a fortaleza medieval e da época moderna de Pontevedra, así como sobre a construción do palacio-fortaleza, que se reconstruíu nunha maqueta táctil.
A parte central está dedicada á posta en valor da escarpa e a contraescarpa e os elementos defensivos do edificio. Nesta parte móstranse pantallas interactivas con mapas da cidade e da ponte levadiza e algunhas bólas de pedra de catapulta e pezas de cerámica atopadas nas escavacións. Recréase un mapa da cidade no século XV tras o cal se pode ver o foso coa escarpa do palacio do século XVI e a contraescarpa exterior, así como os piares que sostiñan a ponte levadiza do século XII.
Por último, no fondo do museo, proxéctase un audiovisual tridimensional.
Fernando Miramontes
Fernando Miramontes Vázquez, nado na Coruña en 1935 e finado en Vilagarcía de Arousa o 13 de xaneiro de 2021, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Dende os 10 anos marchou vivir a Ferrol onde traballou dende os 14 anos como escaiolista. Emigrou a Francia e retornou a Ferrol nos anos sesenta. Sindicalista, foi loitador antifranquista. Foi detido nove veces. Estivo preso no cárcere da Coruña 5 veces e a raíz dos sucesos de Ferrol de 1972 foi torturado salvaxemente pola policía. Militante do PCE Nas primeiras eleccións municipais da democracia foi elixido concelleiro de Ferrol. Volveu ser concelleiro en varias lexislaturas e foi tenente alcalde de Ferrol.
Hubert Védrine
Hubert Védrine, nado en Saint-Silvain-Bellegarde o 31 de xullo de 1947, é un político francés.
Ministro de Asuntos Exteriores e da Convivencia
Do 2 de xuño de 1997 ao 6 de maio de 2002 foi ministro de Asuntos Exteriores no goberno de Lionel Jospin.
As razóns polas que a elección recaeu nun diplomático e non nun político poden estar vinculadas ás normas non escritas de convivencia entre tendencias ideolóxicas. O goberno de Jospin era a expresión dunha maioría de esquerdas, pero foi designado polo presidente da República Jacques Chirac que tamén era o líder da oposición. Dado que a Constitución da Quinta República Francesa establece que o Xefe do Estado tamén é responsable da política exterior e das forzas armadas, o nomeamento dos ministros competentes (Asuntos Exteriores, Defensa, Cooperación e Asuntos Europeos) debe contar co visto e prace do Presidente da República. República. En xuño de 1997, o nomeamento de Védrine obtivo o aval da comitiva presidencial, tamén porque durante as convivencias de 1986-1988 e 1993-1995 fora apreciado polos representantes da centrodereita daquela no goberno. No segundo volume das súas memorias, Chirac fixo un grande eloxio de Védrine.
Desde 2003 é presidente do Instituto François Mitterrand.
Posicións políticas
No documental francés Poutine pour... toujours? de 2015 criticou ás potencias occidentais por non ter convidado a Vladimir Putin nin a ningún representante ruso ás conmemoracións da liberación de Auschwitz, nin ter aceptado participar no 70 aniversario da vitoria sobre o nazismo celebrado en Moscova.