cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio López Fernández
Actividade política
Tralo suicidio de Chibás, Ñico López situouse na esquerda do partido. Despois do golpe de Estado de Fulgencio Batista do 10 de marzo de 1952, participou no enterro simbólico da Constitución de 1940, organizado pola FEU na Universidade da Habana. Poucas semanas despois coñeceu a Fidel Castro nun acto de homenaxe a unha vítima da represión policial e este encomendoulle a impresión e distribución de El Acusador, o boletín que el mesmo redactaba coa axuda doutros revolucionarios como Abel Santamaría. En xaneiro de 1953, participou na Marcha dos Fachos, cando unha multitude de estudantes marchou con fachos acendidos dende a Universidade da Habana ata a Fragua Martina, para conmemorar o centenario do nacemento de José Martí, ao tempo que denunciaban a tiranía da ditadura de Batista. Era ademais xefe dunha célula insurreccional na Habana Vella, na que tamén participaban algúns dos irmáns Ameijeiras.
Asalto ao cuartel Carlos Manuel de Céspedes e exilio
O 26 de xullo de 1953, máis dun cento de guerrilleiros liderados por Fidel Castro asaltaron os cuarteis Moncada, en Santiago de Cuba, e Carlos Manuel de Céspedes, en Bayamo. Fidel decidiu que o ataque ao segundo deles sería liderado por Ñico López e Raúl Martínez. A acción fracasou e os revolucionarios retiráronse salvando a vida moitos deles grazas á axuda de veciños. Ñico López logrou chegar á Habana e refuxiouse na embaixada de Guatemala, na que pasou un tempo ata que conseguiu un salvoconduto para viaxar a Guatemala, onde gobernaba o esquerdista Jacobo Arbenz. Nese país atopábanse moitos exiliados de esquerdas ou simplemente militantes curiosos polo proceso político que estaba sucedendo no país. Un deles era Ernesto Guevara, que nunha velada na casa do estudoso Edelberto Torres, coñeceu a Ñico, co que logo trenzou unha estreita amizade, e co que chegou a compartir cuarto un tempo. Foi de feito Ñico López quen lle puxo ao arxentino o seu famoso alcume, Che, polo hábito deste de utilizar esa locución arxentina. Con todo, Ñico estaba desexoso de deixar o país, reunirse con Fidel e levar a revolución a Cuba.
Pouco despois partiu cara a México, a onde comezaron a reunirse exiliados cubanos e simpatizantes de Fidel de diversos lugares do hemisferio. Alí confiaban en que tanto Fidel como o resto de moncadistas que estaban en cárceres cubanas serían pronto liberados e se organizaría a revolución. Tamén a México chegou o Che Guevara, que retomou alí a amizade con Ñico e que finalmente se uniría tamén aos plans revolucionarios dos cubanos. O 15 de maio de 1955, Fidel Castro saíu do cárcere e uns días despois Ñico viaxou á Habana con Calixto García para coordinar a estratexia con Fidel. Na capital aloxouse cos irmáns Castro. Pouco despois fundouse formalmente o Movemento do 26 de xullo. Ñico organizou o movemento no Oriente e dirixiu varias operacións de sabotaxe na Habana. Logo regresou a México, onde Fidel estaba organizando a expedición do iate Granma.
Legado
O Che Guevara púxolle o seu nome a unha escola de recrutas que fundou mentres loitaba en Sierra Maestra. En Bayamo, o antigo cuartel Carlos Manuel de Céspedes foi reconvertido en museo e renomeado a Parque Museo Ñico López. Foi inaugurado en 1978.
Así mesmo levan o seu nome unha refinería de petróleo nacionalizada polo goberno revolucionario, situada no municipio de Regla, na provincia da Cidade da Habana e unha Escola Superior de ensinanza política do Partido Comunista de Cuba.
O Sindicato Nacional de Traballadores de Enerxía e Minas entrega a Medalla Ñico López aos traballadores con 20 ou 25 anos de traballo no sector.
Frixe, Muxía
Santa Locacia de Frixe é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o IGE en 2013 tiña 214 habitantes (114 mulleres e 100 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación aos anos 2004, cando tiña 264 habitantes, e 1999 cando tiña 315 habitantes.
Toponimia
A súa posíbel orixe é Fridīsclī, xenitivo do antropónimo xermánico Fridīsclŭs, constituído polo tema gótico *friþ- 'paz' e o sufixo -isclus. Piel e Kremer interprétano como unha variante posíbel do tema *gis(c)l-, procedente do gótico *geisl- 'azoute, látego'. Na documentación altomedieval galega atópanse atestacións deste antropónimo: Fridisclo abba (865, 986, 990) Fresisclo (941), Fedisclus (986) e Fredisclus (1010). Evolucionou a través da síncope do -d- e a redución do grupo vocálico subseguinte por asimilación regresiva e a evolución do grupo consonántico [skλ] presente en -sclī nunha fricativa prepalatal xorda <x>.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial, de estilo románico, foi construída no século XII, ao igual que as veciñas de Nemiña e Morquintián.
Consta dunha soa nave, con ábsida cadrada abovedada en pedra cun arco de entrada de medio punto, decorada ó longo de toda a súa arquivolta cun xaquelado, apoiada sobre dúas columnas acaroadas que rematan en capiteis decorados con motivos vexetais. A porta de acceso está formada por un tímpano e varias arquivoltas apoiadas en catro columnas, tamén rematadas en capiteis con adornos vexetais.
Na parte externa da ábsida hai seis canzorros. Un deles está sen decorar, tres deles son figuras vexetais (cunha folla volta cara adiante), noutro hai un cuadrúpede con cabeza humana e coa boca aberta por riba do can; no último hai outro cuadrúpede en posición frontal. No testeiro conserva unha fiestra con dúas columnas acodilladas cunha antiga imaxe pétrea de Santa Locaia. Viste túnica e manto, cun libro pechado na man esquerda e unha palma na dereita (atributo común dos mártires).
O edificio foi construído polos mesmos canteiros que levantaron as igrexas de Cereixo, Treos e Nemiña, xa que deixaron gravadas na cabeceira as letras PA, seguramente correspondentes ás iniciais dos mestres que dirixiron a obra. En 1714 leváronse a cabo algunhas reformas, como a modificación da propia fachada.
Xunto a unha parede lateral hai unha pía bautismal. No recinto non hai cruceiros, se ben antigamente había dous. Dun deles queda en pé a columna, rompéndose a cruz en dous anacos nun traslado.
Nemiña, Muxía
San Cristovo de Nemiña é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o INE en 2009 tiña 129 habitantes (65 mulleres e 64 homes) distribuídos en 4 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 141 habitantes, e 1999 cando tiña 154 habitantes.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial é un pequeno templo románico, a máis pequena das igrexas románicas da comarca (13 x 6 m). Consta dunha soa nave rectangular, cuberta de madeira e ábsida cadrada, cun arco de acceso apoiado sobre dúas columnas acaroadas que rematan en senllos capiteis decorados con temas vexetais, semellantes ós da igrexa de Frixe. A bóveda que cobre a ábsida é apuntada.
O campanario foille engadido no século XVII, así como unha sancristía nun lateral da ábsida. Segundo deixou escrito nas súas memorias o cardeal Jerónimo de Hoyo a comezos do século XVII, o templo foi asaltado dúas veces polos ingleses. Tamén dicía que tiña unha renda ben módica, correspondéndolle "Media vaca fera que lle deu un veciño e oito ducados que lle concedeu o dono dun navío".
Premio Espasa de Ensaio
O Premio Espasa de Ensaio é un premio literario outorgado, desde 1984, pola Editorial Espasa-Calpe para a difusión de traballos xornalísticos, de reflexión ou de divulgación.
Premiados
2018 Sergio del Molino, Lugares fuera de sitio 2017 Stanley G. Payne, En defensa de España: desmontando mitos y leyendas negras 2016 Ángela Rodicio, Las novias de la Yihad 2015 Fernando Trías de Bes, El libro prohibido de la economía 2014 Risto Mejide, Urbrands 2013 Mario Alonso Puig, ''El cociente agallas. Si cambias tu mente, cambias tu vida'' 2012 Leopoldo Abadía, El economista esperanzado 2011 Diego Carcedo, Entre bestias y héroes 2010 Manuel Cruz, ''Amo, luego existo. Los filósofos y el amor'' 2009 Abel Hernández, Suárez y el Rey 2008 Ana Ramírez Cañil, La mujer del maquis 2007 Albert Boadella, ''Adiós Cataluña. Crónicas de amor y de guerra'' 2006 Víctor Gómez Pin, Entre lobos y autómatas 2005 Irene Lozano, Lenguas de guerra 2004 Daniel Innerarity, La sociedad invisible 2003 Juan Antonio Rivera, Lo que Sócrates diría a Woody Allen 2002 Arcadi Espada, Diarios 2001 José María Calleja, ''¡Arriba Euskadi! La vida diaria en el País Vasco'' 2000 Luis Racionero, El progreso decadente 1999 Antonio Escohotado, Caos y orden 1998 Vicente Verdú, Señoras y señores 1997 Jon Juaristi, El bucle melancólico 1996 Manuel Leguineche, Los ángeles pérdidos 1995 Luis Rojas Marcos, Las semillas de la violencia 1994 Fernando Arrabal, La dudosa luz del día 1993 Ramón Tamames, La España alternativa 1992 Margarita Rivière, Lo cursi y el poder de la moda 1991 Enrique Gil Calvo, Estado de fiesta 1990 Victoria Camps, Virtudes públicas 1989 Justino Sinova, Miguel A. Quintanilla, Ramón Vargas-Machuca, La utopía racional 1988 Amando de Miguel, La España oculta, la España sumergida 1987 Salvador Giner, El destino de la libertad 1986 Javier Tusell, Los hijos de la sangre e José María de Areilza, La Europa que queremos 1985 Foi declarado deserto 1984 Olegario González de Cardedal, El poder y la conciencia
Constitución cubana de 1976
A Constitución cubana de 1976 (nome oficial en castelán: Constitución de la República de Cuba) foi a norma xurídica suprema (ou máxima) do ordenamento xurídico da República de Cuba.
Redactouse durante o proceso histórico denominado Revolución cubana, xurdido como resposta ao golpe de estado do 10 de marzo de 1952. Despois de 1961 coa declaración do carácter socialista da Revolución Cubana, tomáronse medidas para a transformación da República nun estado socialista. En 1972 creouse a Comisión de Estudos Xurídicos do Comité Central do Partido Comunista de Cuba, co fin de atopar as bases para acometer a redacción dunha Constitución socialista. A Constitución de 1976 foi derogada o 10 de abril de 2019, cando a Asemblea Nacional do Poder Popular de Cuba, en sesión solemne proclamou e puxo en vigor a Constitución de 2019.
Historia
A comisión de redacción constituíuse o 23 de outubro de 1974. Realizou a súa primeira reunión de traballo o 28 de outubro, na que se crearon catro grupos de traballo e unha comisión de estilo. Dentro dun mes, cada grupo de traballo entregou as súas propostas e, a continuación, debateuse o texto completo; o 24 de febreiro de 1975, o borrador foi completado e entregado a Fidel Castro Ruz, primeiro secretario do Comité Central do Partido Comunista de Cuba.
Durante o mesmo ano tivo lugar o proceso de debate público do anteproxecto. Participaron 6.216.981 persoas que propuxeron 12.883 emendas, 2.343 adicións de contido constitucional, así como 84 solicitudes de aclaracións; este proceso non debe confundirse co posterior referendo nacional ao que foi sometido o anteproxecto, xa en forma de proxecto oficial.
O 29 de decembro de 1975 foi promulgada a Lei nº 1299, Lei de Referendo, para someter á aprobación popular o proxecto de Constitución e a Lei de Tránsito Constitucional, e fixouse para o 15 de febreiro de 1976 a data para a súa celebración, ao tempo que se estableceu que o Consello de Ministros designara a Comisión Nacional do Referendo, que contaría con comisións provinciais, rexionais, municipais e unha comisión especial.
O 15 de febreiro de 1976 tivo lugar a consulta popular cun resultado favorable a ambos documentos, xa que dun total de 5.717.266 electores, exerceron o voto 5.602.973, o que dá unha participación do 98%. Deles 5.473.534 votaron "SI", o 97,7% dos que votaron e 54.070 votaron "NON", o 1%. Ademais, 44.221 votaron en branco (0,8%) e houbo 31.148 papeletas anuladas (o 0,5%). 114.293 electores (2%) non exerceron o seu dereito a voto. O 24 de febreiro de 1976 proclamouse esta Constitución nun acto público solemne celebrado no Teatro "Carlos Marx" da cidade da Habana. A Constitución de 1976 foi derrogada o 10 de abril de 2019, cando a Asemblea Nacional do Poder Popular en sesión solemne proclamou e puxo en vigor a nova Constitución da República de 2019.
Composición e características
Constaba dunha Nota, un Preámbulo, 137 artigos, divididos en 15 capítulos e unha Disposición Especial.
Preámbulo
miniatura| Portada do xornal [[Granma (diario)|Granma do 14 de febreiro de 1976, chamando a votar Si na consulta popular sobre a nova constitución. ]]
Fundamentos Políticos, Sociais e Económicos do Estado
O primeiro capítulo (artigos 1º ao 27º), establecía unha serie de principios elementais dun Estado de dereito, o estado socialista, as formas de propiedade (estatal, mixta, cooperativa e persoal), o nome do país, o idioma oficial, a capital do país, os símbolos nacionais, a soberanía nacional, a función do Partido Comunista de Cuba e o apoio que brindaba o Estado á Unión de Mozos Comunistas de Cuba e ás organizacións de masas e sociais, xurdidas no proceso histórico das loitas do pobo cubano.
Cidadanía e Estranxeira
O segundo capítulo (artigos 28º ao 33º), establecía as vías de obter a cidadanía cubana, a perda e recuperación da mesma. Non admitía a dobre cidadanía nin a privación do dereito a cambiar desta.
Familia, Educación e Cultura e Igualdade
O quinto capítulo (artigos 39º e 40º), establecía que o Estado orientaba, fomentaba e promovía a educación, a cultura e as ciencias en todas as súas manifestacións. Estipulaba que a educación era gratuíta e que o Estado estimulaba e facilitaba a investigación e priorizaba a dirixida a resolver os problemas que incumbían ao interese da sociedade e ao beneficio do pobo cubano. Ademais o Estado defendía a identidade da cultura cubana e velaba pola conservación do patrimonio cultural e a riqueza artística e histórica da nación. Protexía os monumentos nacionais e os lugares notables pola súa beleza natural ou polo seu recoñecido valor artístico ou histórico.
O sexto capítulo (artigos 41º ao 44º), establecía os dereitos conquistados pola Revolución, a igualdade de dereitos e deberes, sancionaba calquera tipo de discriminación e calquera outra lesiva á dignidade humana. Declaraba que a muller e o home gozaban de iguais dereitos no económico, político, cultural, social e familiar.
Dereitos, Deberes e Garantías Fundamentais
O sétimo capítulo (artigos 45º ao 66º), era un dos máis extensos da Constitución. Referíase aos dereitos e deberes dos cidadáns como:
Ademais establece que o cumprimento estrito da Constitución e das leis é deber inescusable de todos.
Estado de Emerxencia
O oitavo capítulo (artigo 67º), establece as condicións en que o Presidente do Consello de Estado pode declarar o estado de emerxencia, en todo o territorio nacional ou nunha parte del.
Principios de Organización e Funcionamento dos Órganos Estatais
No noveno capítulo (artigo 68º), establecíanse as regras que ían rexer aos órganos estatais. Ditaba que a actividade dos órganos estatais, dos deputados, dos delegados e dos funcionarios controlábana as masas populares e que os elixidos tiñan o deber de render conta da súa actuación e podían ser revogados dos seus cargos en calquera momento.
Órganos Superiores do Poder Popular
O décimo capítulo (artigos 69º ao 101º) era o que máis densidade normativa contiña, nel establecíanse os principais órganos lexislativos e administrativos da República de Cuba.
Do artigo 69º ao 87º establecía eque a Asemblea Nacional do Poder Popular éerao único órgano con potestade constituínte e lexislativa na República, os seus deputados seranelixidos polo voto libre, directo e segredo dos electores, por un termo de cinco anos. A Asemblea ellixía de entre os seus deputados, ao Consello de Estado, integrado por un Presidente, un Primeiro Vicepresidente, cinco Vicepresidentes, un Secretario e 23 membros máis. Ademais ditábanse as atribucións e normas da mesma, así como as do seu Presidente.
No artigo 88º regulábase a iniciativa da promulgación de leis.
Do artigo 89º ao 94º establecíase que o Consello de Estado era o órgano da Asemblea Nacional que a representaba entre un e outro período de sesións, executaba os acordos desta e cumpría as demais funcións que a Constitución lle atribuía. Ademais ditábanse as atribucións e normas da mesma, así como as do seu Presidente.
Do artigo 95º ao 100º establecíase que o Consello de Ministros era o máximo órgano executivo e administrativo e constituía o Goberno da República. Ademais ditábanse as atribucións do mesmo e debía render contas á Asemblea Nacional. O artigo 101º establecía que o Consello de Defensa Nacional se constitúese e preparase dende tempo de paz para dirixir o país nas condicións de estado de guerra, durante a guerra, a mobilización xeral ou o estado de emerxencia.
A División Político Administrativa e Órganos Locais do Poder Popular
O undécimo capítulo (artigo 102º) establecía que Cuba se dividía en provincias e municipios; o número, os límites e a denominación dos cales se establecía na lei, ademais a lei podía establecer, ademais, outras divisións.
O capítulo doce (artigos 103º ao 119º) establecía os órganos lexislativos, administrativos e de defensa para as divisións administrativas, así como as súas atribucións. Estes eran:
Sistema Electoral
Ademais tiñan dereito a ser elixidos os cidadáns maiores de 16 anos que se achasen no pleno goce dos seus dereitos políticos, fixando que debían ser maiores de 18 anos se a elección era para deputados á Asemblea Nacional. Tamén os membros das Forzas Armadas Revolucionarias e demais institutos armados tiñan dereito a elixir e a ser elixidos, igual que os demais cidadáns. Os delegados ás Asembleas Provinciais e Municipais elixíanse polo voto libre, directo e segredo dos electores.
Reforma Constitucional
O capítulo quince (artigo 137º), establecía que a Constitución só podía ser reformada pola Asemblea Nacional do Poder Popular mediante acordo adoptado, en votación nominal, por unha maioría non inferior ás dúas terceiras partes do número total dos seus integrantes, excepto no que se refire ao sistema político, social e económico, cuxo carácter irrevogable o establecía o artigo 3 do Capítulo I, e a prohibición de negociar baixo agresión, ameaza ou coerción dunha potencia estranxeira, como se dispón no Artigo 11.
Se a reforma se refería á integración e facultades da Asemblea Nacional do Poder Popular ou do seu Consello de Estado ou a dereitos e deberes consagrados na Constitución, requiría, ademais, a ratificación polo voto favorable da maioría dos cidadáns con dereito electoral, en referendo convocado ao efecto pola propia Asemblea.
Luis Fábrega Coello
Luis Fábrega Coello, nado en Ourense o 5 de maio de 1874 e finado na mesma cidade o 27 de decembro de 1960, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Membro do Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux, foi o líder desta formación en Ourense por volta de 1930. O 26 de marzo de 1930 foi un dos asinantes do Pacto de Lestrobe. Encabezou a lista da Federación Republicana de Ourense nas eleccións municipais que deron paso á Segunda República, con sete concelleiros, por detrás dos monárquicos. Logo de encabezar a manifestación local polo cambio de réxime. Foi elixido alcalde de Ourense por 11 votos, o día 16 de abril de 1931 cargo do que dimitirá catro días máis tarde para facerse cargo da presidencia da Comisión Xestora da Deputación Provincial.
Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi escollido deputado pola provincia de Ourense obtendo 41.327 votos, sendo o deputado máis votado da provincia. Dende a Deputación Provincial, promoveu en 1932 a creación da Caixa de Aforros Provincial de Ourense, da que foi o seu primeiro presidente trala súa creación en 1933. Non se presentou ás eleccións de novembro de 1933 por incompatibilidade coa presidencia da Deputación Provincial, nelas saíu elixido deputado o seu fillo Luis Fábrega Santamarina. O 11 de febreiro de 1934 foi renovada polo Gobernador Civil a Xunta Xestora da Deputación, manténdolle o cargo de presidente a Luís Fábrega Coello, pero non así aos seus colaboradores, os deputados Manuel Suárez (socialista) e Eleuterio González (galeguista), razón pola cal rechazou a designación e abandonou a presidencia da Deputación. O xornal La Zarpa publicou o 16 de febreiro unha carta asinada por el, dando conta dos motivos da súa dimisión. O 30 de marzo a Deputación nomeouno conselleiro da Caixa Provincial de Aforros co carácter de fundador, ao cesar na presidencia da Caixa por cesar na da Deputación. O 25 de xuño de 1934 tras os escándalos e a dereitización do Partido Radical, abandónao para integrarse como militante de base en Unión Republicana, escisión do Partido Republicano Radical liderada por Diego Martínez Barrio. A partir dese momento deixa a actividade política, para dedicarse a rexentar a súa farmacia. Foi presidente do Colexio Farmacéutico de Ourense dende 1927 ata 1935
O 27 de outubro de 1937 foi detido por orde do gobernador Tte.Coronel Luis Soto e estivo confinado oito meses na prisión de Ourense e sufriu unha forte sanción económica e incautación de bens.
O 27 de decembro de 2010 o Concello de Ourense (Concellería de Cultura) dedicoulle unha placa de bronce na súa casa da rúa de Alba nº 31 (antigo) co gallo do 50 cabo de ano do seu pasamento.
SMAD7
A SMAD7 (do inglés Mothers Against Decapentaplegic homolog, onde "Decapentaplegic" refírese a unha proteína descuberta en moscas que é homóloga á proteína morfoxénica ósea humana), é unha proteína da familia Smad, codificada, nos humanos, no xene SMAD9.
A Smad7 pertence á familia de proteínas SMAD implicadas na modulación da expresión de xenes de múltiples vías de sinalización celular. Especificamente bloquea, en función de antagonista, ao receptor de TGF-beta 1 (TGFβ1) así como o receptor da activina, bloqueando o acceso destes á proteína SMAD2. Pola súa función antagonista, considérase que Smad7 é unha Smad inhibitoria (I-SMAD). As funcións de Smad7 son amplificadas pola proteína SMURF2. Smad7 reside no núcleo celular ata que é traslocada ao citoplasma por estimulación do TGF-β.
Estrutura
As proteínas Smad conteñen dous dominios conservados entre os seus membros da súa familia, que son: o dominio de Homoloxía Mad1 (MH1) situado no extremo N-terminal da proteína e o dominio de Homoloxía Mad2 (MH2) no extremo C-terminal. Os dous dominios de homoloxía están separados por zonas reguladoras ricas no aminoácido prolina, cuxo tamaño e proporción varían entre os diferentes membros da familia Smad. O dominio MH1 confírelle á proteína actividade de localización cara ao núcleo, unión ao ADN e unión a factores de transcrición, mentres que o dominio MH2 permite a unión da proteína ao seu receptor e, augas abaixo na vía de sinalización, a actividade transcricional.
Entre os dominios MH1 e MH2 existen motivos que lle confiren á proteína importantes puntos de regulación que inclúen sitios de fosforilación para as vías das quinases MAP (MAPK), a familia de quinases reguladas por sinais extracelulares (Erk), a quinase II dependente de Ca2+/calmodulina (CamKII) e a proteína quinase C (PKC). As R-Smad e o Smad4 conteñen MH1, mais non Smad7.
Función
SMAD7 inhibe a vía de sinalización do TGF-beta ao impedir a formación de complexos Smad2/Smad4 que inician a vía do TGF-β. Unha vez unido ao receptor de TGF-beta 1, bloquea a asociación, fosforilación e activación de Smad2. Doutra banda, ao interaccionar co receptor da activina 1 e da proteína morfoxénica ósea (BMP), participa tamén na retroalimentación negativa destas vías.
Ao unirse ao receptor TGF-β, Smad7 fai interacción con rexións discretas «Pellino-1» por medio de rexións específicas dos dominios MH2 de Smad7. Esta interacción bloquea a formación do complexo de sinalización IL-1R/TLR mediada por IRAQ1 polo que abole a actividade do NF-κB, o cal posteriormente causa unha redución da expresión de xenes proinflamatorios.
Smad7 é tamén activado por outros estímulos, como o factor de crecemento epidérmico (EGF), o interferón-γ e o factor de necrose tumoral-alfa (TNF-α). Por este motivo, Smad7 proporciona unha encrucillada molecular entre a sinalización do TGF-β e outras vías de sinalización celular.
Cancro
Unha mutación localizada no xene SMAD7 é causa de susceptibilidade ao cancro colorrectal tipo 3. En casos de cancro colorrectal obsérvanse trastornos a nivel de Smad7 e a supresión da sinalización TGF-β. Estudos de casos e controis e metaanálises en poboacións asiáticas e europeas tamén puxeron en evidencia que esta mutación está asociada con riscos elevados de cancro colorrectal.
O TGF-β é un importante factor de crecemento en casos de cancro pancreático. No seu control da vía do TGF-β, crese que o Smad7 ten relación causal con esa enfermidade. Algunhas investigacións puideron demostrar unha sobreexpresión de Smad7 en células pancreáticas, mais houbo estudos recentes que mostran o contrario, unha baixa expresión de Smad7 en células pancreáticas malignas. Por iso o papel de Smad7 no desenvolvemento de cancro pancreático segue sendo un tema polémico.
A sobreexpresión ou a activación do receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR) pode promover a aparición de procesos tumorais. A expresión de MMP-9 inducido por EGF potencia a invasión tumoral de tecidos e a metástase nalgunhas clases de células malignas como as do cancro de mama e do cancro de ovario. Smad7 exerce un efecto inhibitorio na vía de sinalización de EGF. Por tanto pode xogar unha función en prevención da metástase de cancro.
Uso en farmacoloxía
A vía de sinalización de SMAD7 foi estudada investigacións en fase 2 polos laboratorios Celgene. O fármaco GED-0301 asóciase coa vía de SMAD7. Este medicamento foi estudado en pacientes con enfermidade de Crohn.
Interaccións
A proteína Smad7 interacciona con:
Carl Johan Thyselius
Carl Johan Thyselius, nado o 8 de xuño de 1811 en Österhaninge e finado o 11 de xaneiro de 1891 en Estocolmo, político e xuíz da Suprema Corte, foi o primeiro ministro de Suecia entre 1883 e 1884.
Muxía, Muxía
Santa María de Muxía é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Muxía. Segundo o INE en 2009 tiña 1635 habitantes (821 mulleres e 814 homes) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004, cando tiña 1654 habitantes, e 1999 cando tiña 1.742 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial atópase sobre unhas rochas na aba norte do monte Corpiño. O templo foi doado en 1203 con todas as súas pertenzas ao mosteiro cisterciense de Carracedo (O Bierzo) polo Papa Inocencio III.
O templo pertence a un estilo románico de transición, formada por unha soa nave, con cuberta de madeira e dividida en tres treitos por dous arcos apuntados que se apoian en columnas acaroadas ós muros laterais. A ábsida é rectangular, accedéndose a ela por un arco triunfal apuntado, apoiado, a igual que os outros tres que treman da bóveda, sobre semicolumnas rematadas en capiteis adornados con diferentes motivos.
A porta principal da igrexa, que dá ao antigo camiño que conducía ao Santuario da Virxe da Barca, é tamén de arco apuntado, cunha arquivolta adornada cun bocel e apoiada sobre dúas columnas con dous capiteis de mármore por base, que algúns autores consideran de orixe romana. O tímpano é liso, apoiándose sobre ménsulas esculpidas, unha delas similar á figura dun frade. Posiblemente a escultura de pedra que agora está dentro da igrexa, entrando á dereita, ocupase noutro tempo este tímpano.
Tanto na parte sur coma no testeiro da igrexa hai contrafortes que axudan a reforzar os muros. Na parte sur, entre dous contrafortes, ábrese unha porta de forma rectangular. Baixando unhas escaleiras e acaroada a este mesmo muro está o sartego do párroco José Fondevila Martínez, falecido en 1874, benfeitor do Santuario da Barca.
Nesta mesma banda da igrexa, no lugar onde se construíron uns nichos, atopábase a capela da Encarnación, derrubada non hai moito. Esta capela de forma cadrada, cunha porta de arco semicircular, era unha obra do século XVI e foi fundada por Alonso García, veciño de Muxía.
Acaroada ao muro norte atópase a capela do Rosario, de estilo gótico, á que se accede dende o interior da igrexa a través dunha porta oxival. Construída a finais do século XIV, de forma rectangular, cuberta con bóveda de crucería na que os seus arcos diagonais apóianse en cada esquina sobre ménsulas rematadas en capiteis.
Alf (serie de televisión)
ALF é o nome dunha popular serie de televisión norteamericana, emitida orixinalmente entre 1986 e 1990, que se inspiraba en e parodiaba a película E.T. the Extra-Terrestrial (1982). A serie constou de 102 episodios, logo dos cales foi presentada unha película, chamada Proxecto ALF que contaba o desenlace da historia.
Sinopse
A serie trata dun extraterrestre do planeta Melmak que cae na Terra por accidente. O extraterrestre é adoptado por unha familia, que o bautiza como Alf (en inglés significa Alien Life Form, é dicir Forma de Vida Alieníxena).
Selección de fútbol de Galicia
A selección de fútbol de Galicia é o equipo de fútbol formado por xogadores galegos, que representa á Federación Galega de Fútbol, independentemente de que participen ou non con outras seleccións nacionais recoñecidas pola FIFA. Dado que este organismo non é membro da FIFA nin do COI, a selección absoluta galega non pode participar en torneos oficiais e só disputa partidos amigábeis a nivel internacional. Porén, en categorías inferiores participa nas competicións que organiza a Federación Española de Fútbol, e dende 1999 a selección de Galicia de afeccionados disputa a Copa das Rexións da UEFA.
O equipo é coñecido familiarmente como «A Irmandiña», rememorando a historia da Galicia medieval, na cal se constituíron Irmandades para a defensa do pobo fronte os abusos dos señores.
Campionato Interrexional 1922/23
miniatura|[[Manuel de Castro González|Manuel de Castro foi seleccionador nesta primeira etapa xunto a Pepe Bar.]] A confección da primeira selección galega prodúcese para a disputa do Campionato Interrexional da tempada 1922/23, un campionato de carácter obrigatorio no que participan as seleccións das federacións afiliadas á Real Federación Española de Fútbol, as cales podían seleccionar calquera futbolista dos seus clubs federados independentemente do lugar onde nacera, e co que se pretendía confeccionar un combinado estatal en condicións que representase a España nos Xogos Olímpicos de 1924.
Os seleccionadores desta primeira etapa son Manuel de Castro e Pepe Bar. O debut oficial prodúcese o 19 de novembro de 1922 fronte á selección do Centro (ás veces tamén chamada Castela, xa que a Federación Centro abranguía as provincias castelás de Ávila, Cidade Real, Cuenca, Guadalaxara, Madrid, Segovia e Toledo) nos cuartos de final do Campionato Interrexional, gañando o equipo galego por 4-1. O partido foi disputado no campo vigués de Coia. O equipo titular da estrea estaba formado por Isidro, Otero, Pasarín, Queralt, Balbino Clemente, Pepe Hermida, Moncho, Ramón González, Chiarroni, Polo, e Pedro Pinilla. Chiarroni marcou o 1-0. Empatou a selección Centro cun gol de Monjardín (xogador que curiosamente nacera na Coruña). Polo adiantou de novo á selección galega. Pinilla de penalti marcou o 3-1 e Ramón fixo o cuarto tanto galego.
O primeiro partido fronte a un rival internacional tivo lugar o 7 de xaneiro de 1923. Galicia enfrontouse a unha selección lisboeta, da que formaban parte moitos xogadores da selección portuguesa, vencendo por 3-1. Por Galicia xogaron: Isidro, Otero, Pasarín, Queralt, Jacobo Torres, Balbino, Reigosa, Ramón González, Chiarroni, Polo e Pinilla. A selección gañou 3-1, con dous goles de Polo e un de Reigosa.
O 14 de xaneiro de 1923 a selección galega enfrontouse en Sevilla ao equipo de Andalucía no encontro de semifinais do Campionato Interrexional. O once galego compoñíano os mesmos xogadores que gañaran á selección lisboeta a semana anterior: Isidro, Otero, Pasarín, Queralt, Torres, Balbino, Reigosa, Ramón González, Chiarroni, Polo e Pinilla. Aos tres minutos, Ramón conseguiu o primeiro gol dos galegos. Empatou Andalucía de penalti pouco antes do descanso. Polo logrou o desempate e Ramón e, por cabo, Chiarroni ampliaron a vantaxe galega.
miniatura|[[Luis Otero Sánchez|Luis Otero, subcampión olímpico en 1920, foi un dos integrantes da primeira selección galega.]]
Unha semana despois, o 21 de xaneiro, a selección galega contendeu en Coia contra unha selección da escuadra inglesa. No equipo de Galicia xogaban Isidro, Otero, Juanito Clemente, Queralt, Torres, Balbino, Salvador, Ramón González, Chiarroni, Polo e Pinilla. Pinilla abriu o taboleiro, Ramón marcou o segundo tanto e Pinilla repetiu fortuna co terceiro gol. Os ingleses conseguiron minguar a vantaxe antes do descanso. Os xogadores foron ao vestiario cun 4-2 favorábel aos galegos. Na segunda parte a selección galega lograría catro tantos máis. O taboleiro rexistrou finalmente un 8-2 a favor da selección de Galicia.
O 28 de xaneiro a selección de Pontevedra enfrontouse á selección galega en Bouzas. Adiantouse o equipo de Galicia cun gol de Luís Correa. E no segundo tempo anotaron gol Polo, Chiarroni e outra vez Correa. A selección da ‘boa vila’ logrou o tanto de honra por medio de Besada e o partido rematou cun 4-1 no taboleiro. Ao domingo seguinte disputouse en Pontevedra o partido de volta. Gañou a selección galega 1-3. O partido foi xogado en Pasarón. Pasarín, de penalti, e Chiarroni, en dúas ocasións, foron os goleadores do combinado galego. O gol da selección lerense foi anotado por Castillo.
António Gil Hernández
Traxectoria
Reside en Galiza desde 1968. Licenciado en Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor na Coruña. Colaborador das revistas Cadernos do Povo, Nós, O Ensino, Temas do Ensino e Agália, tendo participado en congresos e encontros sobre a situación da lingua en Galiza. É membro da Associação de Amizade Galiza-Portugal, das Irmandades da Fala da Galiza e Portugal, da Comissão Galega do Acordo Ortográfico e da Sociedad Española de Lingüística, así como da Academia Galega da Língua Portuguesa.
Selección de fútbol de Galicia
Campionato Interrexional 1922/23
Por cabo, o 25 de febreiro de 1923 o equipo de Galicia xogou contra a selección asturiana a final do Campionato Interrexional. No once galego estaban Isidro, Otero, Pasarín, Queralt, Torres, Hermida, Reigosa, Balbino, Chiarroni, Polo e Pinilla. Ramón González non puido xogar a final por lesión. Polo rompeu o marcador cun tanto, pero os asturianos protagonizaron unha remontada que pechou o marcador cun 1-3 e a primeira derrota da selección de Galicia, que rematou subcampioa do torneo. A causa do resultado os seleccionadores presentaron a súa dimisión, mais a Federación Galega de Fútbol pediulles que a retirasen. Despois da derrota, houbo críticas ao feito de que a selección galega fose confeccionada soamente con xogadores do Fortuna de Vigo e do Vigo Sporting e non se contase cos xogadores dos outros equipos galegos. Porén, a boa imaxe amosada no torneo serviu de pulo para que ese mesmo ano os dous clubs vigueses decidisen fundirse nun só e crear o Real Club Celta de Vigo.
En maio dese mesmo ano, a selección galega enfrontouse outra vez coa selección de Lisboa, desta volta na capital lusa o 27 de maio. Na selección de Galicia xogaban Isidro, Juanito, Pasarín, Viñas, Balbino, Machín, Reigosa, Ramón, Manolo Posada, Polo e Pinilla. Marcou de penalti Pinilla, pero os lisboetas déronlle a volta ao marcador cos goles de João Francisco e de Jaime Gonçalves.
Campionato Interrexional 1923/24
En novembro de 1923 comezou o campionato Campionato Interrexional da tempada 1923/24, enfrontándose o día 25 dese mesmo mes a selección de Galicia contra a selección do Centro no campo de Ciudad Lineal, en Madrid, no partido de cuartos de final. Gañou a selección do Centro por 1-0. O equipo galego estivo formado por: Isidro, Clemente, Hermida, Queralt, Balbino, Viñas, Reigosa, Gerardo, Chicha, Polo e Pinilla.
O Campionato Interrexional foi suprimido na asemblea da Real Federación Española de Fútbol celebrada o verán de 1924, pechándose así esta primeira etapa.
Iniciativas posteriores durante os anos 1920-1930
Os seguintes partidos xorden de iniciativas particulares e non da propia federación. En 1929, co gallo da Coroación da Virxe das Dores na Coruña, o comité promotor dos festexos concertou un partido benéfico entre as seleccións de Galicia e do Centro en Riazor. O equipo galego aliñou con Isidro, Manolín, Pasarín, Hermida, Rivera, Basterrechea, Reigosa, Hilario, Rogelio, Polo e Pérez. Os futbolistas Hilario, Pérez, Manolín e Basterrechea aínda que xogaban en clubs galegos non naceran en Galicia, pero iso non foi impedimento para que participasen igualmente no conxunto galaico. A selección do Centro tamén aliñou xogadores non nados no seu ámbito territorial pero que militaban nos clubs desa federación, coma Prats, Esparza, Peña, Rubio, Marín, Vázquez ou o galego Cosme. O partido rematou cun empate 0-0.
O 8 de xuño de 1930 celebrouse un partido no campo de Chamartín entre a selección de Galicia e a selección do Centro. O partido convocouse para recadar fondos para as familias damnificadas polo naufraxio de catro pesqueiros de Bouzas. A iniciativa partiu de Ramón Fernández Mato. Ademais, o Concello de Vigo custeou unha artística copa de prata chamada Copa Vigo, deseñada por Federico Ribas, que sería outorgada á selección gañadora. A aliñación galega foi Isidro, Jiménez, Pasarín, Paredes, Vega, Fariña, Reigosa, Losada, Chacho, Hilario e Polo. Formaron coa selección galega Jiménez e Hilario aínda que non eran nados en Galicia, e coa selección Centro xogadores como Ordóñez, San Miguel, Triana, Morera e Cosme aínda que non naceran nas provincias castelás que abranguía a súa federación. Comezou o partido marcando dous goles Losada e un gol Fariña, acabando o primeiro período con tres goles de vantaxe a favor dos galaicos. No descanso Lilo subtituíu a Isidro na portaría. Na reanudación, os do Centro conseguen marcar por medio de Ordóñez e cando xa se achegaba o final do partido Hilario anota o cuarto gol galego, finalizando así o encontro cun 1-4 a favor da selección galega. Unha semana antes, Galicia derrotara o Sporting Clube de Portugal en Balaídos por 4-2. No equipo galego xogaran Isidro, Cabezo (que foi substituído aos cinco minutos por Jiménez), Hermida, Paredes, Vega, Fariña, Reigosa, Losada, Polo, Hilario e Rubio. Tres goles foron marcados por Losada e o outro por Polo. Os goles lisboetas foron de Correia e Rogério.
Durante estes anos, houbo tamén outros partidos de homenaxe onde tomaron parte combinados de xogadores galegos, coma o disputado o 11 de agosto de 1929 en Riazor para homenaxear a Luis Otero, onde xogou o Deportivo da Coruña con Samitier (do F.C. Barcelona) e Cosme (do Real Madrid) fronte a unha selección galega formada por xogadores do Celta de Vigo, Racing de Ferrol e o defensa Calvo do Racing Club de Madrid, empatando 0-0, ou o disputado o 7 de setembro de 1930 en homenaxe a Ramón Polo, onde un combinado galego derrotou en Balaídos o Athletic Club (campión de Liga e Copa ese ano) por 5-4. Outros partidos con combinados galegos foron un partido en homenaxe a Isidro no que xogaron o Deportivo da Coruña e unha selección galega en Riazor o 23 de agosto de 1931 no que gañou o club herculino 3-1, un encontro en homenaxe a Manuel Rivera xogado no Inferniño o 22 de agosto de 1932 entre o Racing de Ferrol e unha selección galega con vitoria para o equipo departamental 3-2 ou un partido entre a selección de Lisboa e un combinado de futbolistas do Celta e o Deportivo que se xogou na capital lusitana o 29 de xuño de 1930 con vitoria para os lisboetas por 4-2.
En 1936, o Comité Rexional Pro-Olimpíada Popular seleccionou un combinado galego para participar na Olimpíada popular de Barcelona, resposta internacional aos Xogos de Berlín. O 12 de xullo, seis días antes do golpe de Estado, xogou o combinado galego un encontro de adestramento en Balaídos. Segundo afirman certas fontes, moitos destes xogadores galegos ficarían na Cidade Condal, a maioría loitaría no bando republicano, e segundo algúns testemuños habería xogadores galegos deste equipo que disputarían encontros xunto a outros soldados durante a guerra civil española e a segunda guerra mundial.
O franquismo
En maio de 1939, ao remate da guerra civil, anunciouse un partido en Balaídos entre o Futebol Clube do Porto e “a selección galega”, que rematou 5-1 a favor dos portuenses. A pesar de se anunciar con ese título, non foi un partido oficial da selección, xa que non foi organizado pola Federación Galega de Fútbol, razón pola cal o Racing de Ferrol se negou a ceder os seus xogadores. Despois deste encontro tamén se publicou na prensa que se estaban a facer xestións para que unha selección galega, que desta volta si sería confeccionada pola FGF, xogase no Porto contra o club dos dragões, pero isto non se chegou a producir.
Durante este período foron disputados algúns partidos onde participaron combinados de xogadores galegos, coma o xogado en 1943 entre o Deportivo da Coruña e un equipo de galegos con Ricardo Zamora na meta. En 1961 unha selección galega enfrontouse en Pasarón a outra do norte de Portugal, formando parte do equipo galego xogadores como Domínguez, Lamelo, Matito ou Jaime Blanco. O resultado foi de empate 1-1, sendo Villita o autor do gol galego.
Nesta época apareceu a selección galega xuvenil, que comezou a participar no campionato estatal organizado pola Real Federación Española de Fútbol e acadou o subcampionato en 1966. Durante esta etapa tamén aparece a selección galega de afeccionados, xunto a outras seleccións territoriais de afeccionados de España, co propósito de promover o fútbol non profesional e con vistas á creación dunha selección española que tomaría parte na Copa da UEFA Amateur.
Intentos de recuperación
O primeiro partido da selección absoluta galega despois da ditadura estivo a piques de celebrarse o 24 de xullo de 1980 en Compostela, pero colleu os xogadores de vacacións. O partido ía ser contra Euskadi.
En 1982, antes do Mundial de España, houbo unha tentativa para organizar un partido contra Camerún.
A finais dos 90, o movemento bravú recuperou a Selección Galega para o debate impulsado por Siareiros Galegos dende 1996, co agrupamento de peñas do Celta, do Deportivo e mais da S.D. Compostela. En 1997, Xurxo Souto catalizou a creación do primeiro número da revista Bravú, de periodicidade irregular e que se vendía acompañado polo álbum musical Selección Xa!, dedicada á recuperación da selección galega.
A idea reencarnouse deportivamente na Estrada, nun partido entre seareiros e profesionais do xornalismo e da cultura en Galicia, que comezou coa Marcha do Antigo Reino de Galicia. Os seareiros gañaron 7-2. No equipo de intelectuais xogaban Afonso Eiré na meta, Antón Reixa, Xosé Cid Cabido e Xosé Manuel Pereiro na defensa; Moncho Viña, Manuel Rivas, Rómulo Sanjurjo, Xurxo Souto ou Paco Lodeiro na media e cara adiante.
Etapa 2005-2008
A selección galega absoluta foi recuperada finalmente no ano 2005. En agosto iniciáronse as xestións cunha xuntanza entre Julio Meana, presidente da Federación Galega de Fútbol, e Santi Domínguez, Director Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia co goberno bipartito e en setembro anunciouse un encontro para o 28 ou 29 de decembro en Santiago de Compostela. Finalmente, o estadio Multiusos de San Lázaro bautizou a selección galega de fútbol na súa posta de longo fronte á selección do Uruguai o sábado 29 de decembro de 2005. O colexiado ourensán Bernardino González Vázquez dirixiu o encontro. O resultado foi 3-2 a prol de Galicia.
miniatura|Arsenio Iglesias foi, xunto con Fernando Vázquez, un dos adestradores galegos desta época. Os seleccionadores do primeiro combinado nacional foron Fernando Vázquez e Arsenio Iglesias. O once inicial estivo composto por: Diego López, na portería; Otero e Cabrejo, nos laterais; Rubén e Capi, centrais; Cabanas e Borja, pivotes; Julio Álvarez, Pablo Álvarez e Nano, centrocampistas, e Losada como home máis adiantado.
O técnico galego Fernando Vázquez, antes de comezar o partido, quitoulle importancia ao posible resultado, defendendo que o combinado galego se converteu nun "símbolo de identidade", algo que na súa opinión, lle facía falta a Galicia.
miniatura|Partido Galicia-Ecuador (28 de decembro de 2006). O estadio de Riazor acolleu o 28 de decembro de 2006 o segundo partido da época contemporánea da selección de Galicia. Enfronte estivo a selección de Ecuador, e o resultado final foi de empate a un (1-1), con goles do ecuatoriano Calle e de Jonathan Pereira para os galegos. O once inicial foi o formado por López, Barragán, Rubén, Noguerol, Fuentes, Viqueira, Borja, Julio Álvarez, Nano, Trashorras e Couñago.
De novo o 27 de decembro, en 2008, no estadio de Riazor, a selección galega enfrontouse á de Irán con resultado favorable á Irmandiña por 3 a 2. O primeiro gol anotouno o galego Nacho Novo no minuto 22. A selección iraniana empatou no minuto 31 do primeiro tempo por mediación de Borhani. Xa na segunda parte Nacho Novo por segunda vez puxo por diante a Galicia, no minuto 58 de partido. Pouco despois, no 65 e de penalti, Roberto Losada ampliaba o marcador batendo o porteiro e poñendo o 3-1 no marcador. O iraniano Khalatbari recortou o marcador poñendo o definitivo 3 a 2.