cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Entroncamento
Museo
A Fundación Museu Nacional Ferroviário ten o seu museo central e sede na cidade do Entroncamento nas antigas dependencias do almacén de alimentos do CP xunto á estación. esquerda|miniatura| Ponte viaria e peonil na zona norte xunto á zona deportiva. Baixo a liña norte4,5 hectáreas de superficie tamén forman parte dos activos da fundación, entre as que se atopa a Rotonda de Locomotoras, que conta cunha variedade de material rodante do patrimonio ferroviario nacional. Foi totalmente reformado e reaberto ao público o 19 de maio de 2015, realizándose a inauguración o día anterior.
Carlos de Oliveira
Biografía
En 1946 colaborou nun libro de Fernando Lopes Graça, Marchas, Danças e Canções, editada pola Seara Nova, unha antoloxía de varios poetas, musicadas.
Entroncamento
Museo
Aberto de martes a venres de 13:00 a 18:00 horas e os sábados e domingos de 10:00 a 18:00 horas. Fechado todos os luns e o 1 de xaneiro, Domingo de Pascua, 1 de maio e 25 de decembro.
Carlos de Oliveira
Biografía
En 1948 deixa Coímbra e radícase en Lisboa, onde mantén colaboracións puntuais en varios xornais e revisadas, como Altitude, Seara Nova e sendo até director da revista Vértice. Despois de chegar a tentar o ensino dedicouse, definitivamente, á literatura exclusivamente.
Entroncamento
Fenómenos
Unha orixe posíbel para este nome remóntase aos anos 50, cando un comerciante colocou no seu escaparate unha cabaza xigante, ou "fenoménica", duns 50kg. Nos anos seguintes expuxéronse outros vexetais "fenoménicos", ben polo seu tamaño, ben polas súas suxestivas formas, ás veces antropomórficas, espallando a sona da vila, aínda que feitos similares adoitan rexistrarse en todo o mundo.
Carlos de Oliveira
Biografía
Con maior parte da súa obra en prosa concentrada entre 1943 e 1953, é precisamente en 1953 que publica o libro Unha Abelha na Choiva. Esta novela foi recoñecida como unha das máis importantes obras da literatura portuguesa do século XX, sendo de lectura obrigatoria nos programas escolares en Portugal até final da década de 1990.
Entroncamento
Parques e Xardíns
O municipio conta co Parque Verde do Bonito, a maior zona verde da cidade. Pero aínda quedan algúns xardíns como "Largo das Comunidades", "Jardim Afonso Serrão Lopes" (coñecido comunmente como "Jardim da Zona Verde) e "Jardim Parque Dr. José Pereira Caldas".
Carlos de Oliveira
Biografía
En 1957 organiza, con José Gomes Ferreira, os Contos Tradicionais Portugueses, algúns deles posteriormente adaptados ao cinema por João César Monteiro.
Entroncamento
Igrexas
En Entroncamento hai dúas igrexas católicas (Igrexa de Matriz, de 1940 e Igrexa de Nossa Senhora de Fátima, de 1995) e unha capela (Capela de S. João Baptista). Outras igrexas evanxélicas teñen locais na vila para celebraren cultos e asembleas.
Carlos de Oliveira
Biografía
Tras un período evolutivo, iniciado por Turismo (1942), é o libro de poemas Cantata (1960) que marca unha divisoria na poesía de Carlos de Oliveira, pasando os catro libros seguintes a tornárense obras de referencia na poesía portuguesa contemporánea.
Entroncamento
Entretemento
miniatura| Perspectivas do espazo onde tivo lugar a feira de abril entre os días 8 e 25 de 2016 A oferta de entretemento é creada principalmente polo concello, que é o principal promotor de eventos lúdicos e culturais de diversa índole. O cine máis próximo está no concello veciño de Torres Vedras.
Carlos de Oliveira
Biografía
Carlos de Oliveira recibiu o Premio Bordalo (1971), Premio da Imprensa, na categoría de "Literatura" entregada pola Casa da Prensa, en 1972, polo seu libro de poesía Entre Duas Memórias (1971).
Regresou unha última vez á novela con Finisterra (1978), tendo como fondo, tal como a súa prosa anterior, a paisaxe gandaresa. A publicación xerou algunha polémica sobre a súa catalogación como novela, debido á súa ousada forma "quebrada" e poética, mais foi considerada unha obra renovadora da novela portuguesa contemporánea. A obra valheu-lle o Premio Cidade de Lisboa (1978), atribuído pola Asociación Portuguesa de Escritores (APE).
Entroncamento
Entretemento
O Cine-Teatro S. João estivo fechado entre 2010 e 2019 por falta de condicións de seguridade e iluminación e foi reaberto o 24 de novembro de 2019 con concertos de Concórdia Música e João Pedro País.
Carlos de Oliveira
Biografía
O seu traballo distínguese pola constante depuración da escrita e polo cuestionamento do xesto autoral, levándoo a corrixir e reescribir case todos os seus traballos até ao final da vida.
Entroncamento
Entretemento
A festa maior e máis concurrida do Entroncamento chámase "Festas de São João e da Cidade", adoita comezar uns días antes do 24 de xuño e remata uns días despois. Outras festas do concello son a Feira de Abril, Festival de Verão e Entroncamento em Flor.
Carlos de Oliveira
Biografía
Carlos de Oliveira morreu en 1981, en Lisboa.
Entroncamento
Deporte
A cidade conta actualmente con seis asociacións ou clubs dedicados a diversos deportes: CADE - Club Deportivo Amateur Entroncamento, UFE - Unión de Fútbol Entroncamento, CLAC - Club de Ocio, Aventura e Competición, Asociación Deportiva da Cidade Ferroviaria de Entroncamento, ADCFE - Asociación Deportiva da Cidade Ferroviaria de Entroncamento, a NAE - Entroncamento Balonmán Núcleo e a EAC - Entroncamento Atlético Clube.
Para a práctica da danza existen actualmente na cidade a “Academia de Danza do Entroncamento” e o “Es-Passo de dance”.
Carlos de Oliveira
Biografía
En 1995 foi editada unha versión de Poesias, pola editora Presenza, acompañada dun rexistro fonográfico en CD con poemas de Carlos de Oliveira ditos polo actor João Grosso. En 2010 Descida aos infernos foi gravada por Maria de Jesus Barroso con música de Luisa Amara.
Entroncamento
Deporte
En materia de equipamento deportivo, a cidade conta con 2 campos de fútbol, 1 campo de xogos, 3 pistas de tenis e un frontón; Piscinas Municipais (con 3 depósitos); Pavillón Municipal de Deportes; carril bici; skatepark; circuíto deportivo en distintos puntos da cidade, con material fixo, ao aire libre.
Carlos de Oliveira
Biografía
En 2012, a biblioteca do escritor foi doada pola súa viúva ao Museo do Neo-Realismo, en Vila Franca de Xira, composto por un total de cerca de nove mil documentos, entre produción literaria do autor, a súa historia persoal, correspondencia, fotografías, documentos impresos, artes plásticas, monografías e publicacións periódica.
Entroncamento
Vistas panorámicas
centro|miniatura|799x799px| Vista panorámica da cidade de Entroncamento, dende o [[Viaduto Eugénio Dias Poitout .]] centro|miniatura|799x799px| Vista panorámica da cidade desde a ponte que está preto da zona deportiva da cidade. centro|miniatura|799x799px| Praza da República, e estación de tren
Carlos de Oliveira
Uma Abelha na chuva
Editada en 1953, Coimbra Editora. En 1996, Sá da Costa: en 2020, Livros do Brasil. Publicada en España en 2009 co título Una abeja en la lluvia por KRK Ediciones con tradución de Xavier Rodríguez Baixeras.
Como todos os neorrealistas, Carlos de Oliveira non quería só escribirr o mundo; quería mudalo. A pobreza dos campesiños, a mortalidade infantil e a imigración, "tatuaran" a súa consciencia social. "Uma abelha na chuva" é o retrato dun país oprimido. O casamento de Álvaro e Maria dos Prazeres é infeliz, como tantos outros que se eternizaban no Portugal mediocre de Salazar. As fidalguías vivían de aparencias, a finxir e a calar para manter o patrimonio intacto. A novela fai nacer o amor entre unha criada e un motorista, á marxe das regras sociais.
En 13 de abril de 1972 estrea o filme Unha Abelha na Chuva de Fernando Lopes, coprotagonizado por João Guedes, no papel de Álvaro, e Laura Soveral, como Maria dos Praceres, unha adaptación da novela de 1953 de Carlos de Oliveira.
Premio Literario Carlos de Oliveira
En homenaxe ao escritor, o Concello de Cantanhede promove o "Premio Literario Carlos de Oliveira" visando estimular a creación literaria. Entre os galardoados encontramos:
Corga de Abaixo, Cequeril, Cuntis
Corga de Abaixo é un lugar da parroquia de Cequeril no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Columbieḷḷo, Ḷḷena
miniatura|esquerda|220px|Sinal.
A Cruz, Cequeril, Cuntis
A Cruz é un lugar da parroquia de Cequeril no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Esperanza e gloria
Esperanza e gloria (en Hope and Glory) é un filme británico-estadounidense de 1987 escrito, producido e dirixido por John Boorman e baseado na súa propia experiencia crecendo durante o Blitz no Londres da segunda guerra mundial. O título derívase da canción patriótica tradicional británica "Land of Hope and Glory" e conta a historia da familia Rowan a través dos ollos do fillo, Billy.
Esperanza e gloria foi un éxito de crítica e público; gañou o Globo de Ouro ao mellor filme (comedia ou musical) e recibiu cinco candidaturas aos premios Óscar, incluídas as de mellor filme, mellor director e mellor guión orixinal. Tamén obtivo trece candidaturas aos premios da BAFTA, gañando o de mellor actriz secundaria (Susan Wooldridge).
Argumento
Comezando xusto antes do inicio da segunda guerra mundial, o filme conta a historia da familia Rowan: Billy, as súas irmás Sue e Dawn, e os seus pais Grace e Clive, que viven nun suburbio de Londres. Despois do comezo da guerra, Clive únese ao exército, deixando a Grace soa para ocuparse dos nenos. Ela case envía a Billy e a Susie fóra de Londres, mais no último segundo na beiravía do tren dáse de conta que non pode soportar estar separada deles. Así é como Billy pasará o resto da guerra en Londres.
A ollos do neno de dez anos, os "fogos de artificio" do Blitz cada noite resultan tan excitantes como terroríficos. A súa familia non ve as cousas do mesmo xeito segundo as bombas continúan a caer, pero a súa ansia de supervivencia lévaos a achegarse.
Localizacións
O decorado principal do filme construíuse nunha pista en desuso do antigo aeródromo de Wisley en Surrey e outras escenas do río foron rodadas preto de Shepperton Lock.
Filme de arquivo
A metraxe de novas no cinema local contén escenas do filme de 1969 Battle of Britain.
Críticas
Esperanza e gloria recibiu críticas positivas no momento da súa estrea e foi considerado un dos mellores filmes de 1987 por máis de cincuenta críticos. O filme foi recibido favorablemente por Pauline Kael na súa colección de artigos Hooked.
A Pena, Seoane, Monforte de Lemos
A Pena é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Medallas de ouro American Arts
miniatura|300x300px|Presentación da medalla de media [[onza troy dedicada a Willa Cather en 1981, no seu estoxo oficial da US Mint.]]
A serie de medallas de ouro American Arts está composta por dez medallas ou pseudomoedas de ouro emitidas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñadas na Ceca de West Point entre 1980 e 1984. A súa creación concibiuse como unha competencia co krugerrand surafricano e outras moedas de ouro de investimento.
A serie foi proposta polo senador de Carolina do Norte Jesse Helms logo de que o Tesouro dos Estados Unidos empezase a vender parte das reservas nacionais de ouro. O representante de Iowa Jim Leach suxeriu que estas pezas representasen artistas estadounidenses senlleiros. O 10 de novembro de 1978, o presidente Jimmy Carter asinou a lei pola que se autorizaba a súa comercialización, malia as obxeccións dos responsables do Tesouro.
Ao principio, as medallas vendíanse unicamente por correo, e os compradores debían obter o prezo do día por teléfono antes de faceren o seu pedido. Posteriormente, a Casa da Moeda comezou a ofrecelos a través de telemárketing. A cuñaxe cesou logo de se completar a serie de dez medallas diferentes aprobada polo Congreso.
A serie non acadou o éxito de vendas no mercado. As críticas máis estendidas atribuíron este mal resultado ao complicado que resultou o proceso de comercialización, así como ao feito de que se tratase de pezas sen valor facial, e non moedas de investimento tradicionais.
Antecedentes e aprobación
miniatura|O [[Senado dos Estados Unidos|senador por Carolina do Norte Jesse Helms.]] O 19 de abril de 1978, o Departamento do Tesouro de Estados Unidos anunciou que unha parte das reservas nacionais de ouro se sacarían a poxa pública a partir do 23 de maio de 1978 a través da Administración de Servizos Xerais (GSA), en forma de barras de 400 onzas troy (12 kg). Segundo o Tesouro, as vendas tiñan por obxecto reducir "o déficit comercial dos EEUU, sexa mediante o aumento das exportacións de ouro ou mediante a redución das importacións deste produto", e tamén se perseguía "promover o desexo dos EEUU de seguir avanzando cara á eliminación do papel monetario internacional do ouro". Por razóns de contabilidade, fixouse unha barra enteira como compra mínima, o que puña o ouro fóra do alcance da maioría dos estadounidenses.
O senador de Carolina do Norte Jesse Helms criticou o plan, dicindo que se opuña á venda de ouro estadounidense a bancos estranxeiros e internacionais e que deberían producirse "pezas de pequeno tamaño adecuadas para a súa venda ao cidadán medio". O mesmo día do anuncio do Tesouro, Helms presentou a Lei de medallas de Ouro de 1978, cuxa intención era proporcionar ao consumidor medio pezas de ouro accesibles e de pequeno tamaño para competir co krugerrand surafricano e con outras moedas de investimento mundiais, cada vez máis populares entre os investidores estadounidenses. Só en 1977 importáranse nos Estados Unidos 1,6 millóns de onzas troy (50 toneladas) de ouro cuñado en forma de krugerrands. Nunha comparecencia o 25 de agosto de 1978 ante o Comité de Banca, Vivenda e Asuntos Urbanos do Senado dos Estados Unidos, Helms dixo:
Logo Helms pasou a describir as características das medallas propostas:
miniatura|O [[Cámara de Representantes dos Estados Unidos|representante por Iowa Jim Leach.]]
O apoio ás medallas creceu no Congreso, o que impulsou a introdución de novas propostas lexislativas. O representante de Iowa, Jim Leach, propuxo que a serie incluíse deseños na honra de artistas estadounidenses. Durante a audiencia da Comisión de Banca, Vivenda e Asuntos Urbanos, Leach expuxo as razóns da súa proposta e sinalou que o subcomité de Preservación Histórica da Cámara de Representantes dos EEUU recibira moitas suxestións de persoas susceptibles de aparecer na moeda dun dólar que el propuxera anteriormente. Leach consideraba que unha moeda dun dólar non era a forma adecuada de conmemorar estas persoas, xa que resultaba imposible homenaxear un grupo tan numeroso nunha moeda cuxo deseño era probable que non cambiase durante moito tempo. Tamén indicou que, ata daquela, todas as moedas dos Estados Unidos representaran persoas cuxas principais contribucións proviñan do Goberno e da política, e non no mundo das artes:
Os designados foron o pintor Grant Wood, a cantante contralto Marian Anderson, os autores Mark Twain e Willa Cather, o músico Louis Armstrong, o arquitecto Frank Lloyd Wright, o poeta Robert Frost, o escultor Alexander Calder, a actriz Helen Hayes e o escritor John Steinbeck.
Aínda que o programa recibiu un amplo apoio no Congreso, os responsables do Tesouro opuxéronse. Nunha carta, o secretario do Tesouro, W. Michael Blumenthal, escribiu: "Non creo que o Goberno dos EEUU deba permitir que se cree a impresión errónea de que non pode ou non quere tomar as medidas necesarias para combater a inflación e que, por tanto, o público necesita comprar ouro como cobertura contra a inflación". Blumenthal tamén cría que se o Goberno sancionaba a cuñaxe de medallas de ouro, o público crería que o Tesouro estaba a fomentar activamente o investimento nese metal. Malia estas obxeccións, o proxecto de lei xuntouse á lei ómnibus bancaria, que o presidente Jimmy Carter asinou como lei o 10 de novembro de 1978.
Produción e venda
O Tesouro carecía de fondos para pór en marcha a produción dos medallas, polo que se aprobou unha lei de asignacións que lle outorgaba ao departamento os fondos necesarios. Encargóuselle á Administración de Servizos Xerais (GSA) que determinase o mellor xeito de comercializar as novas emisións, e esta propuxo varios plans de venda, entre os que se incluía a distribución mediante unha rede de bancos para a súa venda ao público. Esta vía rexeitouse en favor de exixir aos compradores que realizasen unha chamada telefónica para coñeceren o prezo das pezas segundo o mercado do ouro o día da compra, tras o cal debían acudir a unha oficina de correos para efectuar o pagamento o mesmo día. Segundo a lei que aprobaba a emisión, as pezas debían "venderse ao público en xeral a un prezo competitivo igual ao valor do mercado libre do ouro contido nelas mais o custo de fabricación (a man de obra, os materiais, os cuños, o uso de maquinaria e os gastos xerais) e de comercialización".
A produción comezou en 1980. As medallas, cuñadas no depósito de metais preciosos de West Point —convertido en Ceca de West Point en 1988—, contiñan un 90 % de ouro e emitíronse en dous tamaños, un co contido de ouro dunha onza troy e outro co de media onza. Os primeiros en cuñarse foron os dedicados a Grant Wood, na versión dunha onza, e os de Marian Anderson, no de media onza, ambos deseñados polo gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Frank Gasparro. As vendas desta primeira emisión foron escasas e, en setembro de 1980, a US Mint anunciou que unha empresa privada, J. Aron and Company, se encargaría da comercialización das medallas. O novo plan comercial consistía en vendelas a través dunha rede de comerciantes de metais preciosos, bancos, axencias bolsistas e distribuidores de moedas, un sistema similar ao utilizado por Suráfrica para a distribución do seu krugerrand nos EEUU.
En 1981, o segundo ano de produción, modificouse a composición das medallas: aínda que se mantivo a pureza do 90 % de ouro, alterouse o equilibrio para incluír prata, que se engadiu para cambiar o seu aspecto. As medallas dese ano representaron a Mark Twain e a Willa Cather, deseñadas por Matthew Poloso e Sherl Winter, respectivamente.
Nas catro primeiras emisións non se indicaba o seu contido metálico nin o país de orixe, mais a partir de 1982 engadiuse esta información, así como unha grafila dentada, e o seu canto deixou de ser liso e pasou a ser estriado. As emisións dese ano representaban a Louis Armstrong, segundo o deseño de John Mercanti, e a Frank Lloyd Wright, cun deseño de Edgar Steever. As medallas do ano seguinte representaron a Robert Frost e Alexander Calder; a primeira deseñada por P. Fowler e a segunda obra de Michael Iacocca. Finalmente, o derradeiro ano de produción cuñáronse medallas con deseños de John Mercanti na honra de Helen Hayes e de John Steinbeck.
A Casa da Moeda rescindiu o contrato con J. Aron and Company en 1984, e no seu lugar optou por vender as medallas a través dun programa de telemárketing. En 1985, a directora da Casa da Moeda, Donna Pope, anunciou que os medallóns se venderían noutra operación de telemárketing en lotes de cinco, un con cada unha das medallas dunha onza ou outro cos de media onza de ouro, a partir de setembro dese ano e ata o 31 de decembro, ou antes se se vendían todos os lotes.
Acollemento
En outubro de 1980, Luis Vigdor, vicepresidente adxunto de metais preciosos e operacións numismáticas de Manfra, Tordella & Brookes, daquela unha das maiores empresas numismáticas do país, fixo unha comparación entre a estratexia comercial das medallas American Arts e a do krugerrand surafricano, que resultou desfavorable para as cuñaxes estadounidenses. Segundo Vigdor, estas resultaban difíciles de comercializar por mor da súa falta de notación do peso, a lei e o país de orixe. Este estudo tamén determinou que as medallas se anunciaban mal e foi crítico coa súa estratexia de comercialización, xa que se considerou pouco probable que a xente comprase ouro na oficina de correos. Vigdor contrastou o programa de márketing das medallas estadounidenses co éxito xeneralizado do krugerrand e os frutuosos intentos de comercializalos en todo o mundo. Comentando a escasa venda das medallas, o subdirector de márketing da Casa da Moeda, Francis Frere, dixo en 1984: "Simplemente non funcionou. Non se venden. Fixemos un gran esforzo, pero non funciona".
O 12 de febreiro de 1982, tras as escasas vendas das medallas, a Comisión do Ouro dos Estados Unidos recomendou a cuñaxe dunha moeda de oro. Donald Regan, secretario do Tesouro e presidente da comisión, declarou posteriormente á prensa que unha moeda de ouro podería ser máis doada de vender que as medallas, porque as moedas "poderían trocarse en dólares". En consecuencia, a Casa da Moeda emitiu moedas de ouro para os Xogos Olímpicos de Verán de 1984 nos Ánxeles e para o centenario da Estatua da Liberdade en 1986. Ambas as emisións acadaron éxito comercial, e a moeda da Liberdade esgotouse mesmo nas vendas anticipadas. Como o público era receptivo ás moedas de ouro e o presidente Ronald Reagan prohibira a importación de krugerrands en 1985, por mor da política de apartheid de Suráfrica, o Congreso autorizou a creación da moeda de ouro de investimento da serie American Gold Eagle, que empezou a producirse coa consideración de moeda de curso legal en 1986.
A Pena, A Vide, Monforte de Lemos
A Pena é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Jacob Zuma
Jacob Gedleyihlekisa Zuma, nado en Inkandla, KwaZulu-Natal, o 12 de abril de 1942, é un político surafricano que exerceu como o cuarto Presidente da República de Suráfrica. Foi tamén presidente do Congreso Nacional Africano (ANC), partido político no poder na República de Suráfrica, elixido pola Conferencia Nacional o 18 de decembro de 2007, posto que mantivo até decembro de 2017. Zuma foi vicepresidente da República de 1999 a 2005. O 14 de febreiro de 2018 renunciou ao seu cargo como presidente.
Mocidade
Zuma naceu en Zululandia (parte actualmente de KwaZulu-Natal). O seu pai era policía, e morreu sendo Zuma aínda un neno. O seu isibongo (nome de clan) é Zuma, e é chamado de maneira afectiva Msholozi. Frecuentou a escola apenas por algúns anos, e non recibiu ningunha educación formal despois da educación primaria. Na súa mocidade a súa familia instalouse nos suburbios de Durban, na rexión de Umkhumbane (Chesterville).
Prisión e exilio
Zuma uniuse ao Congreso Nacional Africano (ANC) en 1959. Converteuse nun dos líderes do Umkhonto we Sizwe en 1962. En 1963, uniuse ao Partido Comunista Surafricano (SACP). O mesmo ano foi detido e acusado de conspirar para derrubar o goberno, sendo condenado a dez anos de prisión, que pasou en Robben Island, con Nelson Mandela e outros líderes do ANC.
Exiliouse en 1975, establecéndose primeiro en Suazilandia, e despois en Mozambique. Converteuse en membro do Comité Executivo Nacional do ANC en 1977, desempeñándose tamén como representante do ANC en Mozambique, cargo que ocupou até a firma do Acordo de Nkomati.
Zuma foi obrigado a abandonar Mozambique en xaneiro de 1987, trasladándose ao cuartel xeral do ANC, entón en Lusaka (Zambia). Foi elixido para formar parte do politburó do partido en abril de 1989. O seu período no cargo é aínda motivo dunha considerable controversia.
Retorno do exilio
Tras a legalización do ANC, en febreiro de 1990, Zuma foi un dos primeiros líderes do partido en regresar ao país e iniciar o proceso de negociacións.
Novelle
O topónimo galego Novelle pode referirse a:
Jacob Zuma
Ascenso
dereita|miniatura|280x280px|Jacob Zuma sendo recibido pola familia [[Obama no Metropolitan Museum of Art, 2009.]] Despois das eleccións xerais de 1994, foi designado como Membro do Comité Executivo (MEC) de Asuntos Económicos e Turismo do goberno provincial de KwaZulu-Natal. En decembro do mesmo ano, foi elixido líder nacional do ANC, e líder executivo do ANC en KwaZulu-Natal, sendo reelixido en 1996. Foi elixido vicepresidente do ANC na Conferencia Nacional realizada en Mafikeng, en decembro de 1997, e foi designado vicepresidente do país en xuño de 1999.
Novelle
Amais, como apelido pode referirse a:
Jacob Zuma
Ascenso
O presidente Thabo Mbeki retirou a Zuma das súas funcións como vicepresidente o 14 de xullo de 2005, debido ás acusacións de corrupción ligadas ao Acordo de Armas de Suráfrica, realizado en 1999.
Presidencia do CNA
Tras unha serie de conferencias do partido entre outubro e novembro de 2007, Zuma perfilouse como favorito para o cargo de presidente do partido, sendo oficialmente elixido para o posto o 18 de decembro de 2007, por 2.329 votos, derrotando os 1.505 votos de Thabo Mbeki. Poucos días máis tarde, o 28 de decembro, estalaron varias acusacións contra Zuma de branqueo de diñeiro, corrupción política e fraude.
En setembro de 2008 o CNA retirou a Thabo Mbeki da presidencia do país, e colocou o vicepresidente, Kgalema Motlanthe, como presidente-interino até as eleccións xerais de 2009, cando Zuma se converteu no novo presidente do país.
Polémicas
Zuma viuse envolto en varios casos coa xustiza surafricana. Foi acusado de abusos sexuais en 2005, pero foi absolto. Ademais, tivo que enfrontar unha importante batalla legal debido a numerosas alegacións de corrupción e crime organizado derivadas da condena do seu asesor fiscal, Schabir Shaik, por delitos de corrupción e fraude. O 6 de abril de 2009, a Fiscalía Nacional surafricana decidiu retirar os cargos, alegando interferencias na vida política do país.
Jacob Zuma, quen estivo casado seis veces, practica abertamente a poligamia. En 2012 o Daily Telegraph estimou en 20 o número de fillos do presidente surafricano.
Zuma foi de maneira repetida acusado de conivencia co clan familiar e económico dos Gupta, de orixe hindú.
En setembro de 2021, o Tribunal Constitucional surafricano rexeitou con mordaz a petición do expresidente Jacob Zuma para reverter a súa sentenza que o condenaba a 15 meses de prisión por desprezo da xustiza.
Zona Única de Pagos en Euros
A Zona Única de Pagos en Euros (en inglés, Single Euro Payments Area, SEPA) é unha iniciativa de pago integrado da Unión europea para a simplificación de transferencias bancarias en euros. En 2020 había 36 membros na SEPA, dos cales 27 son estados membros da Unión europea, 4 estados membro da Asociación Europea de Libre Comercio (Islandia, Liechtenstein, Noruega e Suíza), e o Reino Unido. Ademais algúns países participan tamén na infraestrutura técnica: Andorra, Cidade do Vaticano, Mónaco e San Marino.
Obxectivos
A finalidade da SEPA é mellorar a eficiencia dos pagamentos transfronteirizos e converter o que antes eran mercados nacionais fragmentados nun só. A SEPA permite facer pagos en euros sen diñeiro en efectivo a calquera conta dentro da área cunha única conta bancaria e un único conxunto de instrumentos de pago. As persoas titulares dunha conta bancaria nun país da eurozona poden usala para recibir salarios e facer pagos en toda a eurozona, por exemplo cando van traballar a outro país dentro da SEPA.
O proxecto inclúe o desenvolvemento de instrumentos financeiros comúns, estándares, procedementos e infraestrutura para facer posíbel economías de escala. Isto debería á súa vez reducir o custo total que ten na economía europea o movemento de capital na rexión (estimado nun 2-3% do PIB total).
A SEPA non cubre pagos en moedas distintas ao euro. Isto significa que os pagos nos países da SEPA que non usan o euro seguirán a usar instrumentos de pago propios, agás nos pagos transfronteirizos en euros e en países da eurozona.
Os países nórdicos (excepto Finlandia), que non teñen previsto adoptar o euro, comezaron en 2017-2019 iniciativas para ter pagos transfronteirizos máis sinxelos, máis rápidos e máis baratos entre eles.
Descrición xeral
Houbo dous fitos no establecemento da SEPA:
A Comisión Europea estabeleceu a base xurídica coa PSD. Os marcos de traballo comerciais e técnicos para os instrumentos de pago foron desenvoltos polo Consello de Pagos Europeo (EPC), formado por bancos europeos. O EPC comprometeuse a entregar tres instrumentos de pago paneuropeos:
Para ofrecer straight-through processing (STP) end-to-end para a compensación SEPA o EPC comprometeuse a entregar subconxuntos de validación técnica da ISO 20022. As mensaxes (pacs) de banco-a-banco son de uso obrigatorio; non así as mensaxes de cliente-a-banco de iniciación do pago (PAIN), inda que si é moi recomendábel o seu uso. Posto que están abertas a interpretación agárdase que se publiquen numerosas especificacións PAIN nos países da SEPA.
Empresas, comerciantes, consumidores e gobernos tamén están interesados no desenvolvemento da SEPA. As Asociacións Europeas de Tesoureiros de Empresa (EACT), o TWIST, o Banco Central Europeo, a Comisión Europea, o Consello de Pagos europeos, a Asociación de Cámaras de Compensación Automatizada Europea (EACHA), procesadores de pagos e asociacións de bancos paneuropeas – Federación Bancaria Europea (EBF), Asociación de Bancos Cooperativos Europea (EACB) e Grupo Europeo de Caixas de Aforros (ESBG) – están a xogar un papel activo en definir os servizos que ofrecerá a SEPA.
Os bancos levan dende xaneiro de 2008 cambiando os clientes aos novos instrumentos de pago. Agardábase que en 2010 a maioría estivera na SEPA. Para isto os bancos da SEPA precisan investir en tecnoloxía que poida manexar instrumentos de pago SEPA.
A compensación SEPA baséase no Código Internacional de Conta Bancaria (IBAN). As transaccións nacionais con euros fanse a través do IBAN; a anterior infraestrutura de numeración de cada país deixou de estar en uso en febreiro de 2014, facilitando así o acceso uniforme aos novos instrumentos de pago. Dende febreiro de 2016 os usuarios do sistema de pago da Eurozona xa non precisan ordenar a información con BIC para as transaccións SEPA e son automaticamente derivados dende o IBAN para todos os bancos na SEPA.
O 21 de novembro de 2017 activouse a infraestrutura de pago inmediato 24/7/365 coñecida como SCT Inst. permitindo o pago inmediato as 24 horas do día e os 365 días do ano. Os bancos participantes encargaranse da interface de usuario e da seguranza, como xa viñan facendo cos pagos SEPA, p.ex. webs e aplicativos para móbiles.
A SEPA cubre principalmente transferencias bancarias correntes. Os métodos de pago con servizos ou características adicionais, como os sistemas de pago con tarxeta intelixente ou teléfono móbil, non están directamente cubertos. Aínda así, a infraestrutura de pago inmediato da SEPA facilita o uso de produtos de pago tamén en dispositivos intelixentes.
Infraestrutura
As diferentes funcionalidades que proporciona a SEPA divídense en infraestruturas de pago separadas.
A Transferencia de Crédito SEPA (SCT) permite facer transferencias de fondos dende unha conta bancaria a outra. As normas de compensación SEPA establecen que os pagos que se fagan antes da fin dun día laborábel serán abonados na conta destino o seguinte día laborábel.
A Transferencia de Crédito Inmediato SEPA (SCT Inst), tamén coñecida como Pago Inmediato SEPA, proporciona o abono inmediato ao beneficiario cunha demora de menos de dez segundos, que pode chegar a ser de vinte segundos en circunstancias excepcionais. Esta infraestrutura comezou a funcionar en novembro de 2017 para clientes finais simultaneamente en oito países da zona euro e agárdase que pronto estea dispoñíbel na maioría de países da Eurozona e potencialmente en todos os países da SEPA.
A funcionalidade de débito directo é proporcionada por dúas infraestruturas separadas. A infraestrutura básica, Core SDD, está principalmente dirixida aos consumidores e foi lanzada o 2 de novembro de 2009. Os bancos que ofrecen pagos SEPA están obrigados a formar parte desta infraestrutura. Unha segunda infraestrutura, B2B SDD, está dirixida a usuarios empresariais. Algunhas diferenzas respecto a Core SDD:
Os bancos que ofrecen pagos SEPA non están obrigados a participar nesta infraestrutura (a participación é opcional).
Cobertura
A SEPA son 36 países:
Todas as partes dun país son normalmente parte da SEPA. Inda así, os seguintes países teñen territorios especiais que non están na SEPA:
Xurisdicións que usan o euro e que non están na SEPA: Akrotiri e Dhekelia, Terras Austrais e Antárticas Francesas, Kosovo, e Montenegro.
Xurisdicións que non pertencen formalmente á SEPA normalmente usan a infraestrutura SEPA para pagos internacionais en euros, especialmente a ou dende a Eurozona.
Comisións
A SEPA garante que os pagos en euros se reciban nun tempo mínimo garantido e os bancos non poden facer ningunha dedución da cantidade transferida, segundo un regulamento de 2001. Os bancos e as entidades de pago teñen a opción de cobrar unha comisión por transferencia de crédito en euros sempre que sexa a mesma para todos os membros do EEA, bancos ou entidades de pago, nacionais ou estranxeiros. Isto é relevante para os países que non usan o euro, onde as transferencias nacionais en euros feitas por consumidores son infrecuentes e as transferencias en euros poden levar unha comisión elevada nestes estados. Suecia e Dinamarca lexislaron para que as transferencias en euros teñan as mesmas comisións que as feitas na súa moeda propia; o que fai que a retirada de efectivo en caixeiros sexa gratuíta, pero non a retirada noutras moedas usadas na UE.
No Regulamento 924/2009 CE (Regulamento de Pagos Transfronteirizos) o Parlamento Europeo ordena que as comisións por pagos transfronteirizos en euros (de máis de 50 000 EUR) entre estados membros da UE deben ser as mesmas que para os mesmos pagos dentro do estado membro. A pesar de todo, o regulamento da UE non se aplica en todos os países da SEPA; sendo Suíza a principal diferenza. A regra aplícase incluso se a transacción se envía como unha transacción internacional en vez dunha transacción SEPA (moi habitual antes de 2008, ou se os bancos implicados non admiten transaccións SEPA). O Regulamento CE 924/2009 non regula as comisións por conversión de moeda, polo que as comisións para transaccións que non sexan en euros poden seguir aplicándose (se non están prohibidas por unha lei nacional).
Implantación
En agosto de 2014, o 99,4% das transferencias de crédito, o 99,9% do débito directo, e o 79,2% dos pagos con tarxeta estaban migrados a SEPA na zona euro.
O informe de situación oficial foi publicado en marzo de 2013.
En outubro de 2010 o Banco Central Europeo publicou o seu sétimo informe de situación sobre a SEPA. O BCE considera a SEPA un elemento esencial para avanzar na usabilidade e madurez do euro.
A Trincheira, Seoane, Monforte de Lemos
A Trincheira é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Pena, Vilamarín, Monforte de Lemos
A Pena é un lugar da parroquia de Vilamarín no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Novelúa
O topónimo galego Novelúa pode referirse a:
A Penela, Cequeril, Cuntis
A Penela é un lugar da parroquia de Cequeril no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Charadrius
Charadrius é un xénero de aves da orde dos caradriformes, que é o tipo da familia dos carádridos.
As súas especies constitúen un grupo de aves limícolas extensamente distribuído por todo o mundo, que se alimentan principalmente de insectos, vermes e outros invertebrados, dependendo do hábitat de cada unha.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O nome científico Charadrius tirouno Linneo do latín vulgar, tomado do grego antigo καραδρίός charadriós, unha ave acuátca, quizais Burhinus oedicnemus, que, segundo Aristóteles e Aristófanes, a súa visión curaba a ictericia.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle deu Linneo, e e que é o actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as especies seguintes:
A Igrexa, Piñeiro, Cuntis
A Igrexa é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Charadrius
Características
Moitas das especies de Charadrius caracterízanse por prsentaren bandas ou colares no peito. Estas poden seren (nos adultos) bandas completas (aneladas, semipalmadas, pouco aneladas), bandas dobres ou triplas ou colares parciais.
Teñen o pico relativamente curto e aliméntanse principalmente de insectos, vermes ou outros invertebrados, dependendo do hábitat, que obteñen mediante unha técnica de carreiras e pausas, en lugar da sondaxe constante dalgúns outros grupos de limícolas. Cazan as súas presas localizándoas pola vista, máis que pola sensibilidade do peteiro, como fan as limícolas de pico máis longo.
Linguas italo-célticas
As linguas italo-célticas son unha familia de linguas indoeuropeas que inclúe as linguas célticas e as linguas itálicas. Baséase en varias características morfolóxicas, cognados e evolucións fonéticas compartidas, con todo esta unión non foi aceptada por algúns lingüistas.
Cognados
Unha lista de cognados co mesmo significado e sen ser préstamos lingüísticos:
Joel Asaph Allen
Traxectoria
Allen estudou na Universidade Harvard baixo a dirección de Louis Agassiz. Participou nunha expedición ao Brasil e en varias outras polo interior dos Estados Unidos.
En 1873 estivo á fronte dos naturalistas da expedición da North Pacific Railroad desde Bismarck, Dakota do Norte, a Yellowstone para a Smithsonian Institution. ​
En 1877 postulou a regra de Allen, que o fixo famoso en bioloxía.
Ademais tamén foi membro da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias, da Sociedade Filosófica Estadounidense e da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos.
Abreviatura
A abreviatura J. A. Allen emprégase para recoñeer a Joel Asaph Allen como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
O Valado, Seoane, Monforte de Lemos
O Valado é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Igrexa, Cequeril, Cuntis
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cequeril no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Campo de Abaixo, Sindrán, Monforte de Lemos
Campo de Abaixo é un lugar da parroquia de Sindrán no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Novexil
O topónimo galego Novexil pode referirse a:
Marmota alpina
A marmota alpina (Marmota marmota) é unha especie de mamífero roedor da suborde dos esciuromorfos, familia dos esciúridos, subfamilia dos xerinos e tribo dos marmotinos, da que é a súa especie tipo.
Nullán
O topónimo galego Nullán pode referirse a:
Marmota alpina
É unha das dúas especies de marmotas que se encontran en Europa.
Aínda que esta é a especie que comunmente se coñece como marmota, existen polo menos 14 especies máis, difundidas polas zonas montañosas do hemisferio norte clasificadas dentro do xénero Marmota e que inclúen esta palabra no seu nome común.
Etimoloxía
O nome científico Marmota está tirado do fancés marmotte.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén como:
Os Novos
A expresión Os Novos pode referirse a:
Marmota alpina
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies de Marmota marmota.
Características
A marmota alpina mide entre os 50 e os 58 cm de longo, aos que hai que engadir entre os 13 e os 16 cm de cola, bastante curta en comparación con outros roedores. O peso máximo rexistrado é de 8 kg. Non é o maior roedor europeo, senón o terceiro tras o castor e o porco espiño.
A cabeza e o tronco son grosos, con patas curtas e orellas pequenas como adaptación ao frío do hábitat en que vive. A pelaxe é parda agrisada no dorso, co ventre amarelado e o extremo da cola de cor negra.
A subespecie dos montes Tatra caracterízase polo seu menor tamaño e a súa pelaxe de cor máis clara.
A súa fórmula dental é 1/1, 0/0, 2/1, 3/3 = 22.
Costumes
É de hábitos diúrnos e pasa a maior parte do día buscando comida ou sentada na súa característica posición. Relaciónase con facilidad con outros membros da súa especie, estean ou no emparentados entre si, até o punto de formaren colonias de centos de exemplares que teñeen seus tobos na mesma zona. Estes tobos acollen a varios individuos, e poden chegar a ter varios metros de profundidade. Así, as marmotas quedan illadas por completo do frío da superficie durante o inverno, que pasan en estado de hibernación. A temperatura corporal redúcese entón a entre 4,6 e 7,6 °C, a respiración a dous ou tres veces por minuto e as pulsacións cardíacas a dez por minuto. Co fin de acumular reservas para o inverno, as marmotas devoran grandes cantidades de herbas (raíces incluídas) e desenvolven unha grosa capa de graxa subcutánea durante o outono.
Distribución
O rexistro fósil demostra que as marmotas ampliaron enormemente a súa extensión durante os períodos en que as glaciacións se estendían sobre o continente, desde Inglaterra e a Meseta Central castelá até Rusia. Xa entón eran un aperitivo ocasional para os homes, aínda que a súa redución aos montes Tatras e os Alpes debe adxudicarse exclusivamente aos cambios climáticos. Porén, en tempos recentes as marmotas foron obxecto dunha caza exhaustiva debido ás supostas propiedades medicinais da súa graxa, que as levou case ao bordo da extinción. No século XIX comezáronse a tomar medidas para evitar a súa desaparición, como a prohibición da caza de marmotas nos Tatras en 1869. Durante o século XX leváronse a cabo varias repoboacións en Francia (no Macizo Central e nos Pireneos) con notábel éxito, até o punto de que as marmotas son agora unha especie en expansión nos Pireneos franceses e españois.
Hoxe en día, a súa área de distribución abarca os montes Tatras, os Alpes, o Macizo Central francés e os Pireneos, onde se encontra entre os 800 e os 3 200 msnm.
Novexilde
O topónimo galego Novexilde pode referirse a:
Kiang
O kiang (Equus kiang) tamén coñecido como asno do Tíbet, é unha especie da familia dos équidos orixinaria de Asia, a máis grande especie do subxénero Asinus. É orixinario do altiplano do Tíbet, onde habita nos pasteiros alpinos e de montaña. A súa área de distribución actual está restrinxida ás chairas do altiplano tibetano, Ladakh na India; e o norte do Nepal xunto á fronteira co Tíbet. Outros nomes comúns desta especie son khyang e gorkhar. As representacións e relatos dos viaxeiros sobre o kiang serviron como inspiración para o mito do unicornio.
As Carballas, Couselo, Cuntis
As Carballas é un lugar da parroquia de Couselo no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas.
Manuel Troncoso Juanatey
Manuel Troncoso Juanatey, nado cara a 1882 e finado en Ponteareas o 21 de outubro de 1918, foi un agrarista e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|Necrolóxica en El Tea. Con 13 anos púxose á fronte da casa de comercio familiar. Republicano, foi elixido vogal do comité republicano de Ponteareas que se formou en 1903. Militante agrarista, cooperou no mantemento de El Tea. Finou aos 39 anos. En 1921 erixíronlle no cemiterio de Ponteareas un mausoleo en homenaxe.
Manuel Losada Campo
Manuel Losada Campo, finado en Montesalgueiro (Aranga) o 18 de abril de 1994, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Rexistrador da propiedade de Becerreá. Foi nomeado alcalde de Becerreá en 1968. Foi deputado provincial. Despois foi rexistrador de Miranda de Ebro e Vilagarcía de Arousa. Finou nun accidente de tráfico en Montesalgueiro (Aranga) o 18 de abril de 1994.
Vida persoal
Casou con María Teresa Fernández Vila e foi pai de Manuel, María Teresa e Ana María Losada Fernández.
Dava Newman
Traxectoria
É profesora do Programa Apollo de aeronáutica e astronáutica e Sistemas de Enxeñaría no MIT e na facultade de Saúde, Ciencias e Tecnoloxía de Harvard-MIT, en Cambridge. É membro do MacVicar Faculty Fellow (polas súas contribucións á educación universitaria), ex-directora do Programa de Tecnoloxía e Políticas do MIT (2003-2015), e desde 2011, directora do Programa MIT Portugal. Como directora do Programa de Política e Tecnoloxía do MIT (TPP), dirixiu a maior investigación multidisciplinar de posgrao do Instituto, con máis de 1.200 alumnos. Desde 1993 forma parte do profesorado do departamento da facultade de Aeronáutica e Astronáutica da Escola de Enxeñaría do MIT. En decembro de 2020 foi nomeada directora do MIT Media Lab.
Investigación
As investigacións de Newman están centradas na enxeñaría biomédica aeroespacial e o estudo do comportamento humano en diferentes contornas de gravidade. Newman foi a investigadora principal en catro misións de voos espaciais. O experimento "The Space Shuttle Dynamic Loade Sensors (DLS)" do transbordador espacial que mediu as perturbacións producidas polos astronautas nunha contorna de microgravedad na misión STS-62. O experimento "Enhanced Dynamic Loade Sensors" en voo a bordo da estación espacial Mir entre 1996 e 1998. Foi co-investigadora no ensaio "Mental Workload and Performance Experiment (MWPE)" que voou en STS-42 para medir a carga mental de dos astronautas e o control da motricidad en microgravedad. Desenvolveu o experimento de voo espacial MICR0-G para proporcionar un conxunto de sensores e estudar a adaptación humana en contornas extremas. Foi a investigadora principal do MIT no estudo do traxe de contramedida de carga gravitatoria, ou Skinsuit, que voou na Estación Espacial Internacional como demostración tecnolóxica da ESA desde 2015 até 2017.
Dava Newman é coñecida especialmente polas súas investigacións sobre traxes para actividades espaciais, concretamente o BioSuit, cuxa compresión directa sobre a pel proporciona presión mediante os materiais téxtiles cos que está feito en lugar de gas presurizado. O traxe está deseñado para axudar aos astronautas a moverse máis facilmente do que permiten os traxes recheos de gas. Estas tecnoloxías de traxes espaciais posteriormente aplicáronse aos "traxes brandos" para estudar e mellorar a locomoción na Terra. Newman é a autora de Interactive Aerospace Engineering and Design, un libro de texto de introdución á enxeñaría. Publicou máis de 300 artigos en revistas e congresos, e é titular de numerosas patentes de tecnoloxía de compresión.