cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Myxobolus cerebralis
Susceptibilidade
O tamaño do peixe e a súa idade, a concentración de actinosporas e a temperatura da auga inflúen nas taxas de infección nos peixes, ademais da especie do peixe en cuestión. A enfermidade ten maior impacto en peixes de menos de cinco meses de idade porque o seu esqueleto non se osificou aínda. Isto fai aos peixes novos máis susceptibles ás deformidades, ao proporcionarlle ao M. cerebralis máis cartilaxe do que alimentarse. Nun estudo sobre sete especies de salmónidos e moitas das súas razas, Salvelinus fontinalis e a troita arco da vella (excepto unha variedade) foron de lonxe as que resultaron máis seriamente afectadas por M. cerebralis tras dúas horas de exposición. Mentres que as outras especies, Salvelinus confluentus, o salmón real, a troita común e Thymallus arcticus foron moito menos afectados. Ademais a troita común pode portar o parasito sen mostrar ningún síntoma, xa que esta especie posiblemente era o hóspede orixinal de M. cerebralis e adaptouse a el. Debido a esta ausencia de síntomas da troita común o parasito non foi descuberto ata que as troitas arco da vella foron introducidas en Europa.
Diagnóstico
miniatura|Cartilaxe de troita chea de lesións nas que as esporas de M. cerebralis se desenvolven, debilitando e deformando os tecidos conectivos. As infeccións clínicas moderadas e graves dos peixes con enfermidade do torneo poden ser diagnosticadas polos cambios do comportamento dos peixes que aparecen entre os 35 e 80 días despois da infección inicial, aínda que algunhas feridas ou a deficiencia de triptófano e ácido ascórbico na dieta poden producir síntomas similares, así que o diagnóstico definitivo require atopar myxosporas na cartilaxe dos peixes. Nas infeccións severas ao examinar as cartilaxes ao microscopio aparecerán as lesións e as esporas. En infeccións menos severas a proba implica primeiro a dixestión da cartilxe cranial coas proteasas pepsina e tripsina para poder ver as esporas. A cabeza e outros tecidos poden ser examinados posteriormente histopatoloxicamente para confirmar que a localización e a morfoloxía das esporas concordan coas de M. cerebralis. Tamén é posible a identificación serolóxica das esporas en seccións de tecido usando o anticorpo producido contra as esporas. A identificación do parasito tamén pode ser confirmada mediante o uso da reacción en cadea da polimerasa para amplificar as 415 pares de bases do xene do ARN ribosomal 18S de M. cerebralis. Os peixes deben revisarse nas etapas da vida máis susceptibles ao parasito, é dicir as iniciais. As revisións rutineiras usando estas técnicas lévanse a cabo tanto nos países onde xa hai parasitos como nalgúns onde aínda non se rexistraron, como Australia e o Canadá onde non apareceron pero unha posible introdución podería ameazar aos peixes locais.
A Lagoa, Santalla de Paradela, Paradela
A Lagoa é un lugar da parroquia de Santalla de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Myxobolus cerebralis
Impacto
Aínda que orixinalmente era un patóxeno leve da troita común en Europa central e outros salmónidos de Asia nororiental, a expansión da troita arco da vella incrementou a taxa de impacto do parasito. Ao non ter unha inmunidade innata ao M. cerebralis as troitas arco da vella son particularmente susceptibles á infección e poden liberar tantas esporas que mesmo especies resistentes da mesma área, como S. trutta, resultan sobrecargadas polos parasitos producindo mortalidades de entre o 80% e o 90%. Onde M. cerebralis se atopa ben establecido pode causar o declive ou mesmo a eliminación de poboacións enteiras de peixes.
Detección temperá
Un diagnóstico temperá, detección temperá, diagnóstico precoz ou detección precoz  é un programa epidemiolóxico de saúde pública, de aplicación sistemática ou universal, para detectar unha enfermidade grave nunha poboación determinada e asintomática, co obxectivo de reducir a taxa de mortalidade asociada.
Myxobolus cerebralis
Impacto
Rexistráronse infeccións producidas por M. cerebralis en Alemaña (1893), Italia (1954), a USSR (1955), incluíndo a illa de Sakhalin (1960), EE. UU. (1958), Bulgaria (1960), Iugoslavia (1960), Suecia (1966), Suráfrica (1966), Escocia (1968), Nova Zelandia (1971), Ecuador (1971), Noruega (1971), Colombia (1972), Líbano (1973), Irlanda (1974), España (1981) e Inglaterra (1981).
Impacto nos Estados Unidos
miniatura|Rexistrouse a presenza de M. cerebralis en 22 [[Estados dos Estados Unidos de América|estados de EE. UU. (en verde) segundo a Iniciativa contra a enfermidade do torneo. ]] A presenza de M. cerebralis rexistrouse por primeira vez en Norteamérica en 1956, en Pensilvania. Introduciuse por medio de troitas importadas de Europa e estendeuse sen freo cara ao sur e o oeste. Até a década de 1990 a enfermidade do torneo considerouse un problema controlable que afectaba só ás piscifactorías de troita arco da vella. Ata que se estableceu na natureza nas augas dos estados das Montañas Rochosas (Colorado, Wyoming, Utah, Montana, Idaho, Novo México) onde causou grandes mortalidades en moitos ríos pesqueiros. Algúns arroios do oeste de EE. UU. perderon o 90% das súas troitas. Ademais a enfermidade ameazou a pesca recreativa, que é unha importante fonte de turismo, unha industria chave nalgúns estados do oeste. Por exemplo a Montana Whirling Disease Task Force (Forza operativa contra a enfermidade do torneo de Montana) estimou que a pesca de troita xeraba uns ingresos de 300 000 000 $ só en Montana. O maior problema é que algúns dos peixes que infecta M. cerebralis xa se atopaban en situación de ameaza ou perigo de extinción, como Salvelinus confluentus, Oncorhynchus clarkii e a variedade anádroma da troita arco da vella, de cabeza prateada, empeorando o parasito a xa precaria situación das especies. Por razóns pouco entendidas, pero que probablemente teñen que ver coas condicións ambientais, a infección tivo máis impacto en Colorado e Montana e menor en California, Míchigan e Nova York.
Impacto en Nova Zelandia
Atopouse por primeira vez M. cerebralis en Nova Zelandia en 1971. O parasito só se atopou en ríos da illa Sur, lonxe das localizacións de acuicultura máis importantes. Ademais as especies de salmónidos criados comercialmente aquí teñen pouca susceptibilidade á enfermidade do torneo e non se observou que afecte aos salmónidos nativos. Aínda que produciu unha consecuencia comercial indirecta, a imposición dunha corentena que restrinxe a exportación de produtos do salmón á veciña Australia.
Prevención e control
Algúns biólogos tentaron combater ás actinosporas facendo que descarguen as súas armas prematuramente. No laboratorio, só en condicións extremas de acidez ou basicidade, condicións relativamente altas de sal ou correntes eléctricas conseguen a descarga prematura dos filamentos. O uso de neuroquímicos, os quimiosensibilizadores de cnidarios e o mucus de troita non foron efectivos, como o foron os peixes anestesiados ou mortos. Se as esporas puidesen ser desarmadas, serían incapaces de infectar ao peixe, pero non está claro se estes métodos de laboratorio poderían ser utilizados na natureza.
Algunhas variedades de peixes son máis resistentes que outras, mesmo dentro da mesma especie, usando as variedades máis resistentes pódese reducir a incidencia e gravidade da enfermidade na acuicultura. Tamén hai algunhas probas circunstanciais de que as poboacións naturais poden desenvolver certa resistencia co tempo. Ademais os acuicultores poden evitar a infección de M. cerebralis deixando de usar piscinas de terra ao criar aos alevíns, isto mantenos lonxe do perigo de entrar en contacto con tubifícidos infectados e fai máis fácil eliminar as esporas por filtración, cloración e radiación ultravioleta das augas. Para eliminar a poboación de tubifícidos pódense desinfectar as incubadoras e as piscinas, e engordar aos alevíns de troita en instalacións cubertas con auga libre de patóxenos. As canles e piscinas de formigón liso ou recubertos de plástico que se manteñen limpas e libres de augas contaminadas son as mellores instalacións para evitar a enfermidade.
Por último algúns medicamentos como o furazolidona, furoxona, benomyl, fumagilina, proguanil e clamoxiquina demostraron que impiden o desenvolvemento das esporas, o que reduce as taxas de infección. Por exemplo un estudo mostra que ao administrar fumagillin coa comida das Oncorhynchus mykiss redúcese o número de peixes infectados de entre o 73% e 100% a unhas taxas do 10% ao 20%. Desafortunadamente este tratamento non é posible para as poboacións de troitas salvaxes, e ningún dos medicamentos mostrouse o suficientemente efectivo nas probas requiridas para ser aprobado pola FDA estadounidense.
Os pescadores deportivos poden axudar a previr a extensión do parasito de varias formas. Limpando os seus equipos de pesca cando viaxen dunha conca a outra e nunca levar peixes consigo para evitar o perigo de contaminación cruzada. As esporas son particularmente resistentes nas solas das botas de auga, que deberían ser desinfectadas mergullándoas nunha disolución ao 10% de lixivia en auga durante 15 minutos e despois enxaugadas intensamente. Nunca se deben tirar os ósos e entrañas dos peixes ás canles de auga xa que poden contaminalos con esporas. Ademais nunca se debe usar salmón ou troita como cebo.
Roger W. Burdette
Roger W. Burdette, nado o 18 de setembro de 1946, é un escritor e investigador numismático estadounidense.
Traxectoria
Roger W. Burdette licenciouse na Universidade de Maryland, onde logo acadou un mestrado en Educación.
A súa dedicación profesional está relacionada co ámbito dos sistemas de información e o desenvolvemento de software. Durante 13 anos exerceu como consultor independente en compañías como IBM ou Marriott Corporation, e posteriormente vinculouse laboralmente a unha organización sen ánimo de lucro.
Burdette foi coleccionista de moedas durante máis de catro décadas. Como investigador numismático, centrou o seu interese na historia da moeda dos Estados Unidos, sinaladamente do primeiro terzo do século XIX, o que el denomina como "rexurdimento da moeda estadounidense". É, ademais, un especialista en fotografía numismática.
En 2021 foi incluído pola revista Coin World na lista das persoas máis influentes da numismática no período 1960-2020.
Publicacións
Burdette colaborou con máis de 70 artigos en revistas especializadas estadounidenses como Coin World, Coins e The Numismatist, da American Numismatic Association. Estes son os principais traballos monográficos publicados por el ao longo da súa traxectoria:
Toexe, Santalla de Paradela, Paradela
Toexe é un lugar da parroquia de Santalla de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Toexe serían as posesións de, nome dun bispo de Ávila.
A Casanova, Vilaragunte, Paradela
A Casanova é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Chaián, Laxe, Moraña
Chaián é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Chaián de Abaixo, Lamas, Moraña
Chaián de Abaixo é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
O Gandarón, Vilaragunte, Paradela
O Gandarón é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Gandarón debe estar relacionado con gándara, voz prerromana.
A Penagrande, Laxe, Moraña
A Penagrande é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Ferradás, Vilaragunte, Paradela
Ferradás é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Ferradás semella un derivado de i, secadra onde se ferraban os cabalos.
Trambosríos, Laxe, Moraña
Trambosríos é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Charles Norbert Roëttiers
Charles Norbert Roëttiers, nado en París o 15 de agosto de 1720 e finado na mesma cidade o 19 de novembro de 1772, foi un medallista e deseñador de moeda francés, o décimo segundo en ocupar o posto de gravador xeral de moeda de Francia.
Traxectoria
miniatura|220x220px| 1 [[Escudo francés|escudo. Luís XV (1771), obra de Charles Norbert Roettiers e do seu pai Joseph Charles Roëttiers. ]]
En 1753 foi nomeado gravador xeral de moedas de Francia, posto no que foi o sucesor do seu pai. No entanto, logo do falecemento de Charles Norbert en 1772, foi novamente o seu pai quen reasumiu o posto interinamente, ata 1774, cando lle foi cedido a un novo titular, Pierre Simon Benjamin Duvivier.
Desde 1759 ata a súa morte foi tamén gravador particular de moedas e medallas do rei na ''Monnaie de París. ''
Charles Robert foi un asiduo participante nos Salóns de París, onde amosou as súas medallas e outras creacións, nas edicións de 1753, 1761, 1765, 1769 e 1771.
As formas máis habituais de asinar as súas moedas e medallas foron: C. N. R. ou ROETTIERS FILIUS ou ROETT. FILIUS ou ROETTIERS FIL. ou ROETT. FIL. ou R. FIL. ou R. F. ou C. N. ROETTIERS FILIUS.
Charles Robert Roëttiers foi admitido como membro da Real Academia de Pintura e Escultura o 31 de decembro de 1764, en recoñecemento a unha medalla da súa creación que representaba a fraternidade entre ambas as artes, coa lenda AMICAE QUAMVIS AEMULAE.
Querguizo, Laxe, Moraña
Querguizo é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Güián, Vilaragunte, Paradela
Güián é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Güián está formado sobre o antropónimo gótico.
Loureiro, Vilaragunte, Paradela
Loureiro é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Loureiro está formado sobre *laurarius, formado sobre ,louro.
Grixó, Lamas, Moraña
Grixó é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Papillon d'Or
Papillon d'Or (en الفراشة الذهبية; al-farāsha aḏ-ḏahabiyya) é un filme tunisiano de 2021 dirixido por Abdelhamid Bouchnak. Foi escollido como candidato de Tunisia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Teicide, Vilaragunte, Paradela
Teicide é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
A Igrexa, Lamas, Moraña
A Igrexa é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Teicide, Vilaragunte, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Teicide está formado sobre, co xenitivo -citi: as posesións de.
Teibade, Vilaragunte, Paradela
Teibade é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Teibade está formado sobre, e -vatis.
Impresión 3D de alimentos
miniatura|478x478px| Impresora 3D de alimentos A impresión 3D de alimentos consiste nun proceso robótico e controlado dixitalmente co que é posible construír produtos alimenticios capa por capa. Para levalo a cabo utilízase unha impresora 3D da que escollemos unha receita que estea dispoñible dentro do seu mecanismo informático ou creamos unha propia.
Esta tecnoloxía abriu unha nova etapa na industria alimentaria que posibilita novas posibilidades como o deseño de alimentos complexos para satisfacer as necesidades individuais de saúde e actividade física, comidas personalizadas e produción en masa. O seu crecemento foi posible grazas á demanda no deseño de alimentos e nutrición personalizada, á ampliación do material alimentario dispoñible e á simplificación da cadea de subministración e procesado á hora de sintetizar un prato.
Historia e contexto
Os primeiros conceptos sobre a impresión de alimentos en 3D apareceron en 2001, onde Nanotek Instruments, Inc. patentou un prototipo para facer bolos ou formas decorativas personalizadas para superficies de bolos; con todo, non chegaron a bo porto. Máis tarde, en 2010, Philips Design propuxo crear produtos alimenticios personalizados onde o usuario puidese seleccionar ingredientes, cantidades, formas, texturas e outras propiedades. A partir diso, o Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) introduciu o concepto de gastronomía dixital que permitiu xerar un gran énfase na investigación da impresión de alimentos en 3D mediante o desenvolvemento de numerosos artigos onde, na súa maioría, se centran na fabricación de alimentos personalizados.
Para realizar unha impresión 3D precisa e precisa, débense establecer e investigar 3 aspectos principais como as propiedades dos materiais empregados, os parámetros do proceso e os métodos de postprocesamento.
Actualmente hai 3 grandes retos na impresión 3D: 1) Impresión precisa, 2) Produtividade do proceso e 3) Produción de produtos coloridos e saborosos con diferentes estruturas.
Tipo de impresión 3D
Existen dúas formas de abordar a impresión 3D de alimentos, dependendo da finalidade buscada polo usuario que requiren unha experiencia de usuario completamente diferente.
En primeiro lugar, atopamos o método de fabricación aditiva de capas (ALM), en inglés "Additive Layer Manufacturing", que ten como obxectivo automatizar todas as operacións manuais individuais nos fogares, a restauración e as industrias alimentarias de fabricación de alimentos que se deben realizar para facer un produto. Así, por exemplo, os robots poderían mesturar os diferentes ingredientes na orde correcta e colocar a masa resultante nunha bandexa para facer unhas galletas.
Este proceso ten algunhas limitacións, como a necesidade de equipos e materiais especiais, e ten pouca relevancia no control da nutrición e na fabricación personalizada. Non obstante, tamén presenta múltiples vantaxes como o procesado rápido, automatizado e reproducible á hora de elaborar un prato que se pode gardar e dixitalizar nun software informático para evitar erros do procesador, favorecendo así unha comida con moita calidade.
En segundo lugar, atopamos o método de alimentos fabricados por capas (FLM), en inglés "Food Layered Manufacture", que integra a parte puramente automatizada do método ALM con técnicas gastronómicas de creación propia. Deste xeito, os usuarios poden fabricar comestibles cunha cor, textura, forma, sabor e nutrientes personalizados. Polo tanto, pódese mellorar a súa eficiencia e calidade dos alimentos.
Trátase dunha aplicación innovadora que permite experimentar e innovar constantemente no que se refire ás receitas culinarias.
Materiais para impresión 3D
Os materiais de impresión 3D de alimentos pódense clasificar en tres categorías: materiais orixinariamente imprimibles, materiais orixinariamente non imprimibles e ingredientes alternativos.
Material orixinalmente imprimible
Algúns materiais como o hidroxel, o xeado (frosting) de bolos, o queixo, o hummus e o chocolate, son imprimibles e adoitan manter a súa forma baixo a gravidade. Porén, ningún deles se serve como prato principal das comidas.
Materiais tradicionalmente non imprimibles
Outros alimentos como froitas, verduras e carnes non se imprimen de forma nativa. Para poder imprimir este tipo de alimentos temos que facer importantes esforzos de reformulación, pero este tipo de retos xa se enfrontou a gastronomía molecular. Por exemplo, é cada vez máis típico neste campo que os sólidos (por exemplo, as carnes) sexan extruíbles engadindo hidrocoloides.
Despois do proceso de impresión, a maioría destes alimentos precisan de cocción posterior á deposición, como asar, cocer ao vapor ou fritir.
Ingredientes alternativos
Os ingredientes alternativos como os extraídos de algas, fungos, tremoceiros e insectos son unha novidade polo seu valor nutricional pola gran cantidade de proteínas e fibras.
A introdución destes ingredientes alternativos na impresión de alimentos axudaría a desenvolver produtos alimenticios máis saudables (por exemplo, con baixo contido en graxa).
Sistemas operativos
O sistema operativo das impresoras 3D está coordinado por un sistema cartesiano de tres eixos XYZ, baseado nos mecanismos de distribución, sinterización, un software e sistema de control desde o que podemos controlar a fabricación dos alimentos en tempo real. Os principais sistemas operativos están listados a continuación.
Sistemas operativos universais
Consisten en sistemas de impresión de código aberto co obxectivo de reducir o custo desta práctica e poñer a disposición de calquera usuario a impresión 3D. Un exemplo pódese atopar na impresora Fab@Home, unha das primeiras impresoras abertas ao público, ou MultiFab.
O obxectivo principal destes sistemas é a creación de formas 3D rápidas e económicas que permitan o estudo das propiedades dos distintos materiais; feito que implica unha revolución da impresión 3D por parte do consumidor. Non obstante, a súa aplicación e resolución é xeralmente limitada e só se poden aplicar a unha gama específica de materiais.
Sistemas operativos propios
Refírese a sistemas de impresión específicos deseñados para satisfacer necesidades específicas dependendo do material empregado e do método de dispensación que se prevexa utilizar. Por iso, todos os esforzos céntranse en mellorar o material e as máquinas para ter unha mellor resolución na impresión e uns pratos mellor acabados.
Un exemplo pódese atopar na impresora Foodini patentada pola empresa Natural Machines. Hoxe en día, esta impresora pode elaborar un gran número de pratos, onde atopamos pasta (pizza, pan, galletas), carne (hamburguesas e nuggets) ou verduras (patacas e puré). Todo isto dándolle o aspecto que queremos.
Sistemas operativos futuros
A finalidade futura será substituír o conxunto de procesos necesarios para a produción dos alimentos actuais e conseguir o mesmo resultado nun só paso con estes sistemas de impresión 3D. Para acadar este obxectivo, débese reformular o deseño e a técnica de procesado, como por exemplo a fermentación previa ou a formación do glute.
Técnicas de impresión
A construción de alimentos en 3D consiste no deseño dun software informático (plataforma de impresión) dende o que se escanea un obxecto. O obxecto 3D sintetízase entón a partir de capas finas de material.
Estas tecnoloxías non requiren moita enerxía pero que o material empregado teña a suficiente rixidez e resistencia para evitar a deformación. Por último, a calidade final do comestible depende basicamente da tecnoloxía empregada, que podemos clasificar nos 4 métodos que se atopan a continuación.
Sinterización selectiva con láser e sinterización por aire quente
Tanto a sinterización selectiva con láser (SLS) como a sinterización por aire quente (SHA), en inglés "Selective Laser Sintering/Hot Air Sintering", son dous procesos de sinterización que utilizan unha fonte (raio láser para SLS e aire quente para SHA) para fundir partículas de po de diferentes capas de material para crear unha estrutura sólida.
Durante este proceso, o po quéntase até o punto de rebrandecemento, que ten lugar por debaixo do punto de fusión do material, xa que evita posibles distorsións térmicas e facilita a fusión. Despois fusiónanse as partículas e sintetizase unha capa segundo os perfís informáticos seleccionados. Deste xeito, as capas posteriores seguen o mesmo proceso até que se produce o obxecto 3D.
Este método é moi aplicable en estruturas internas complexas e superficies porosas. Non obstante, a velocidade de sinterización é limitada e os produtos poden presentar deformacións causadas polo quecemento térmico.
Modelaxe de deposición fundida
A modelaxe de deposición fundida (FDM), en inglés "Fused deposition modeling", baséase na extorsión dun material polimérico fundido que se extrae da boquilla dunha matriz de extrusión, ao que se lle dá unha forma definida e onde, posteriormente, o arrefriamento inmediato de prodúcense as diferentes capas impresas.
É un método moi utilizado porque ten moita variabilidade e os custos de produción son baixos. Ao mesmo tempo, proporciona produtos moi uniformes e resistentes mecanicamente. Non obstante, a alta temperatura para fundir o material pode degradar os compostos activos e a resolución depende do tamaño da 'boquilla' utilizada.
Este método úsase amplamente para crear produtos de chocolate personalizados, onde a empresa ChocALM creou a primeira impresora de chocolate 3D Choc Creator V2 do mundo.
Método de encadernación
A encadernación, en inglés "Binder jetting", é un tipo de tecnoloxía de fabricación de capas aditivas (ALM) de baixo custo coa capacidade de imprimir en cor. Esta é a característica que a diferencia doutras técnicas, xa que variando a composición dos materiais conséguense diferentes tonalidades. Aínda así, o material empregado é só en forma de po, feito que precisa dun proceso de cocción posterior para obter unha mellor resistencia mecánica.
Este proceso realízase unindo o material en po cunha inxección de tinta formando un líquido aglutinado onde se forma a estrutura 3D engadindo capas.
Aínda así, hai que destacar o baixo valor nutricional que aporta o tipo de alimento fabricado con esta tecnoloxía debido á gran cantidade de azucre engadido. Isto dá lugar a un aumento da probabilidade de provocar obesidade, diabetes tipo 2 e doenzas cardiovasculares, o que limita moito a súa comercialización.
Impresión inxección de tinta
A impresión inxección de tinta, en inglés  'Inkjet printing', é un método que consiste en deixar caer o líquido de unión baixo demanda. Noutras palabras, é depositado selectivamente nun leito de po onde se consegue o resultado desexado.
Emprégase principalmente no campo da pastelería para facer galletas, bolos ou mesmo para a fabricación de bases de pizza.
Aplicacións
En canto ás aplicacións deste tipo de alimentos, baséanse en dous aspectos concretos: a súa densidade de nutrientes e a mellora dos produtos tradicionais en canto a aspecto e textura. A modo de exemplo, podemos atopar diferentes áreas onde xa se está a utilizar ou que poden ser un gran potencial no futuro.
Comida militar ou espacial
Tanto o exército dos Estados Unidos como a NASA mostraron certo interese na aplicación da impresión 3D en alimentos xa que esta tecnoloxía permite a produción baixo demanda, o que permite almacenar o material de forma sen procesar, facendo que este permaneza estable durante máis tempo.
Destaca o descenso nutricional das comidas preparadas actuais en misións de longa duración. É outro dos motivos polos que apostan por esta nova técnica de produción, onde poden personalizar os nutrientes dos alimentos segundo as necesidades persoais e enerxéticas para unha boa produtividade da tripulación nun ambiente de alto rendemento e estresante.
Comida para persoas maiores
As persoas de idade avanzada poden ter dificultades para mastigar e tragar alimentos, o que fai que teñan deficiencias nutricionais ao acabar perdendo o apetito. Co uso da impresión de alimentos en 3D pódese acadar unha textura suave axudando a comer con este tipo de problemas físicos.
Tamén cabe destacar a posibilidade de personalizar o alimento en función das necesidades nutricionais e enerxéticas de cada persoa, considerando a súa composición (tendo en conta calorías, micronutrientes e macronutrientes).
Mercado doce
Os doces son consumidos por unha gran poboación en todo o mundo. É por iso que moitas empresas e centros de investigación se centran na produción deste tipo de alimentos.
Actualmente xa hai empresas que producen chocolate como ChocCreator que foi deseñado por científicos da Universidade de Exeter.
Futuro utensilio de cociña
Esta técnica non só se está estudando para implantala a nivel industrial e como un feito extraordinario, senón que no futuro prevese contar cunha impresora 3D de alimentos como utensilio de cociña, tanto para particulares como para restaurantes. Espérase que o tamaño sexa como o dun microondas para poder compactalo no mobiliario dun espazo reducido.
Cómpre sinalar que haberá que configurar un sistema operativo apto para todo tipo de usuarios, é dicir, sen necesidade de ter un alto nivel de coñecemento sobre este tipo de ferramentas. Mesmo se valorou o feito de controlar a calibración dos ingredientes a través dunha aplicación para iOS.
Ámbito farmacéutico
Aínda que nos últimos anos a impresión 3D de alimentos tivo un gran incremento, cómpre sinalar que no ámbito da impresión 3D tamén se realizaron moitos esforzos para aplicar o método de Fabricación Aditiva (AM) no ámbito farmacéutico. Os avances culminaron coa aprobación da FDA ( Food and Drug Administration) do primeiro comprimido bucodispersable AM SPRITAM® (levetiracetam). Coa introdución desta tecnoloxía, perséguense 3 obxectivos:
Por outra banda, o método AM no ámbito farmacéutico tamén se viu potenciado grazas á rendibilidade do método (produción a baixo custo de pequenas cantidades de produtos personalizados).
Notas
<references responsive="1" group="">
Vilar de Aldixe, Vilaragunte, Paradela
Vilar de Aldixe é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Vilar deriva villaris, de, sería o recuncho dunha vila.
Vilaragunte, Vilaragunte, Paradela
Vilaragunte é un lugar da parroquia de Vilaragunte no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Vilaragunde deriva de Vila ou Vilar de, nome gótico de muller
MSKCC
O Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSK ou MSKCC) é unha institución de investigación e tratamento do cancro en Manhattan, na cidade de Nova York. O seu campus principal está situado en 1275 York Avenue entre as rúas 67 e 68 en Manhattan. É un hospital de investigación e terapia que opera como unha entidade sen ánimo de lucro, que reinviste os seus excedentes financeiros no seu propio crecemento e mellora. O MSKCC é un dos 52 Centros Integrais do Cancro designados polo National Cancer Institute.
Orixe
Foi fundado en 1884 como New York Cancer Hospital.
Carlos Díaz Rodríguez
Carlos Díaz Rodríguez foi un profesor e político español
MSKCC
Fusión nos anos 1980
O Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSK), que se formou en 1980 pola fusión do Hospital Memorial e o Instituto Sloan-Kettering, converteuse nun dos principais centros de investigación e tratamento do cancro.
Carlos Díaz Rodríguez
Traxectoria
Militante do PCE. Profesor de Xeografía e Historia do Instituto de Sanlúcar de Barrameda en 1933, onde compartiu aulas con Carmen Sierra Domínguez, con quen acabaría casando. Trasladáronse ao Instituto de Linares en 1934. Foi nomeado secretario do Instituto de Linares en marzo de 1935. Despois da guerra instalouse en Pontecesures coa súa muller Carmen Sierra, rexentando a explotación gandeira de Cortinallas. En 1945 mantivo contactos co PCE na clandestinidade, desprazouse a Madrid e entrevistouse con Gabriel León Trilla. Foi detido en 1946.
MSKCC
Anos 2000
Durante o mandato de Harold Varmus, ex-director do NIH, a partir do 2000, o MSK fortaleceu a súa infraestrutura de investigación e as súas colaboracións con outras institucións, incluíndo a Weill-Cornell Medical College e a Rockefeller University.
En 2006, foi inaugurado o Centro de Investigación Mortimer B. Zuckerman.
Anos 2010 en diante
En 2017, unha inmunoterapia desenvolvida polo MSK, a CAR-T, foi aprobada para tratar certos tipos de leucemia e linfoma. Desde entón, o MSK expandiuse rexionalmente, abriu un centro na India, e en 2022 recibiu unha importante doazón para impulsar a investigación básica do cancro.
En 2015, Charity Watch valorou o Memorial Sloan Kettering Cancer Center como "A" (sobresaínte). Os xefes da organización benéfica recibiron un salario ou compensación de 2.107.939 dólares a 2.639.669 dólares. O CEO Craig B. Thompson recibiu $2,554,085 de salario/compensación da organización benéfica.
Segundo o informe 2021-2022 dos Best Hospitals (Mellores Hospitais) de U.S. News & World Report, o Memorial Sloan Kettering Cancer Center está clasificado como o segundo mellor hospital para o coidado do cancro dos Estados Unidos de América, despois do MD Anderson Cancer Center en Houston.
Silvoso, Lamas, Moraña
Silvoso é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
O Batán, Rebón, Moraña
O Batán é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Ignacio Zoco
Ignacio Zoco Esparza, nado en Garde, Navarra, o 31 de xullo de 1939 e finado en Madrid o 28 de setembro de 2015, foi un futbolista español que xogaba como centrocampista defensivo. Militou durante 12 anos no Real Madrid, co que disputou 434 partidos oficiais, gañando dez títulos. Foi 25 veces internacional coa selección española, coa que gañou a Eurocopa de 1964 e coa que participou no Mundial de 1966
Traxectoria
Tras xogar no CD Oberena fichou en 1959 por Osasuna, pasando os primeiros meses cedido no CD Iruña. En xaneiro de 1960 debutou con Osasuna na Primeira División, nun partido contra o Oviedo no Carlos Tartiere. Fíxose rapidamente coa titularidade e militou no club ata 1962, vivindo un descenso a Segunda na súa primeira tempada e un ascenso na seguinte.
Na súa segunda campaña en Madrid, foi titular nos nove partidos da Copa de Europa e marcou dous goles nas semifinais ante o FC Zürich que contribuíron á clasificación do equipo branco á final da competición, onde caeron fronte ao Inter de Milán de Helenio Herrera.
Na tempada 1965/66 xogou completos os 30 partidos de liga e tamén os 9 da Copa de Europa, acadando a súa segunda final, que desta vez gañou, ao derrotar ao Partizan de Belgrado no Estadio de Heysel de Bruxelas.
Durante os seus 12 anos no Real Madrid, gañou un total de sete ligas, dúas Copas do Xeneralísimo e unha Copa de Europa. Disputou un total de 434 partidos co club e marcou 17 goles. Retirouse en xuño de 1974 aos 35 anos.
O Souto, Lamas, Moraña
O Souto é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Ignacio Zoco
Selección española
Foi 25 veces internacional coa selección española, coa que debutou o 19 de abril de 1961 nunha vitoria por 1-2 contra Gales no Ninian Park de Cardiff. Formou parte do equipo español que conquistou a Eurocopa de 1964 e foi elixido no Once Ideal do torneo. Participou tamén no Mundial de 1966, disputando os tres partidos de España no torneo e actuando como capitán no último deles.
Vida persoal
Casou en 1969 coa cantante e compositora María Ostiz, coa que tivo tres fillos: María, Ignacio e Jorge. Morreu en Madrid o 28 de setembro de 2015, tras unha longa enfermidade. Tiña 76 anos.
Muniadona Díaz
Muniadona Díaz, ou Mumadona Dias (morta en 968), foi unha nobre galega e condesa do Condado portucalense, que gobernou o condado conxuntamente co seu marido, Hermenexildo González, cara o 920 e logo pola súa conta, despois da morte do seu marido, arredor do 950 ata a súa morte en 968. Celebrada, rica e a muller máis poderosa do noroeste da península ibérica, foi conmemorada por varias cidades portuguesas.
Traxectoria
Era unha das tres fillas do conde Diego Fredenandiz e da condesa Onega que foran titores do futuro rei Ramiro II. A súa nai Onega puido ser membro da casa real de Pamplona pola orixe vasco-navarra do seu nome e o do seu fillo Ximeno e outros descendentes. Tense proposto que podería ser a filla de Leodegundia, unha probable filla do rei Ordoño I, casada cun infante ou un membro da aristocracia do Reino de Pamplona. En 928, ela aparece no Mosteiro de Lorvão cos seus catro fillos, todos mencionados, Munia, Leodegundia, Ximeno e Muniadona facendo unha doazón pola alma de Veremudo dive memorie, referíndose ao infante Bermudo Ordóñez, fillo de Ordoño I, que sería irmán de Leodegundia, e polo tanto, tío de Onega. Esta carta foi confirmada tamén por Hermenexildo, marido de Muniadona, e por Rodrigo Tedoniz, que probablemente estaba casado coa filla de Onega, Leodegundia.
Entre 915 e 920 e, con toda seguridade, polo 926, casou co conde Hermenexildo González, o ano no que aparecen xuntos por primeira vez cando o rei Ramiro II cedeu á parella a vila de Creximir preto de Guimarães.
Hermenexildo morreu entre 943 e 950, e Muniadona gobernou o condado en solitario despois da morte do seu marido. Ela deixou o condado en propiedade de innumerables dominios, nunha zona que coincidía razoablemente con zonas que integrarían os condados posteriores de Portugal e de Coímbra. miniatura|[[Castelo de Guimarães, construído por Muniadona.]] Eses dominios foron divididos en xullo de 950 entre os seus seis fillos, dándolle a Gonzalo Menendiz o condado de Portugal. No 950 ou 951, con inspiración divina, fundou, na súa propiedade de Vimaranes, un mosteiro baixo a advocación de San Mamede (Mosteiro de São Mamede ou Mosteiro de Guimarães). Máis tarde ela profesou alí os seus votos. Para protexer este mosteiro e os seus pobos das incursións viquingas, iniciou a construción do Castelo de Guimarães, á sombra do cal se desenvolveu o burgo de Guimarães, e debido ás constantes incursións, en 968 cedeu este castelo ao mosteiro para a súa protección. Finalmente esta converteuse na sede da corte dos condes de Portugal.
O documento testamentario no que Muniadona ex regio sanguine orta (de sangue real, quizais a descendencia do Reino de Pamplona), fai unha doazón ao Mosteiro de Guimarães dos seus dominios, gando, rendas, obxectos relixiosos e libros, no 26 de xaneiro de 959, foi importante para comprobar a existencia naquela época de varios castelos e aldeas na comarca.
Rally de Terra de Madrid
O Rally de Terra de Madrid é o nome xenérico co que se coñecen varias probas de rally organizadas na comunidade de Madrid e que foron puntuables para o Campionato de España de Rallys de Terra. Disputouse por primeira vez en 1984 e recibiu outros nomes como Rally RACE Madrid, Rally de Comunidade de Madrid-Las Rozas e Rallye de Terra de Navalcarnero - Las Rozas. As primeiras edicións foron levadas a cabo polo RACE.
Dende 2018 a proba foi organizada polo Automóvil Club Madrid Sport, sendo puntuable para o campionato nacional. En 2019, a organización tivo problemas con varias administracións e, aínda que se realizou unha sección, non puido puntuar para o certame nacional xa que non alcanzou a quilometraxe mínima. Debido a isto, a Real Federación Española de Automobilismo decidiu cambiar de organizador para a edición de 2020, encargándose esta vez diso a Escudería Centro.
O primeiro vencedor da proba foi o vigués Guillermo Barreras, a bordo dun Renault 5 Turbo, sendo ademais o piloto con máis vitorias, tres.
Supercopa de España de Fútbol 2022
A Supercopa de España de Fútbol 2022 foi a 38ª edición da competición anual de fútbol en España. Tivo lugar entre o 12 e 16 de xaneiro no Estadio Internacional Rei Fahd de Riad, en Arabia Saudita.
Despois de que a edición anterior se tivese que celebrar en España debido ás restricións de viaxe por mor da pandemia de COVID-19, este ano o torneo regresou a Arabia Saudita seguindo o acordo coa Real Federación Española de Fútbol.
Coa vitoria nesta edición, o Real Madrid logrou o seu décimo segundo título, quedando unicamente a un do equipo máis laureado da competición: o Fútbol Club Barcelona con 13.
Resultados
Todos os encontros foron disputados no Estadio Internacional Rei Fahd de Riad, en Arabia Saudita.
Bağlılık Hasan
Bağlılık Hasan é un filme turco de 2021 dirixido por Semih Kaplanoğlu. En xuño de 2021, o filme foi escollido para competir na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2021. Foi escollido como candidato de Turquía para o mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un labrego reflexiona sobre o seu pasado mentres se prepara para peregrinar á Meca.
Žan Mark Šiško
Žan Mark Šiško, nado o 29 de xuño de 1997 en Liubliana, é un xogador esloveno de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do Olimipija, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB e a Basketball Champions League. Cunha altura de 1,91 m, xoga na posición de base.
Manuel Fernández Arias
Manuel Fernández Arias, nado en Marentes en 1919 e finado en Guingamp en febreiro de 2011, foi un combatente español de La Nueve, unidade integrada na División Leclerc, coñecida por ser a vangarda das tropas aliadas na liberación de París durante a Segunda Guerra Mundial.
Traxectoria
Naceu en 1919 en Marentes, localidade pertencente ao concello asturiano de Ibias. Tras finalizar a guerra civil española, cumpriu penas de traballos forzados e acabou fuxindo a Francia, alistándose na Lexión Estranxeira, combatendo no Norte de África.
Enrolado na 2ª División Blindada do xeneral Philippe Leclerc, tras o desembarco de Normandía combateu na liberación da Francia continental, obtendo a Cruz de Guerra da Francia Libre. Caeu enfermo días antes da entrada definitiva da unidade en París en agosto de 1944, non podendo entrar na casa consistorial cos seus compañeiros de armas. Convalecente durante o resto do conflito, continuou posteriormente a súa vida en Francia.
Faleceu en febreiro de 2011 no hospital da cidade bretoa de Guingamp.
Celmán, Suar, Paradela
Celmán é un lugar da parroquia de Suar no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Celmán semella ser un nome de persoa da familia de Celme, máis ca relacionado coa palabra celme, substancia, dozura.
Mapa coroplético
miniatura| Mapa do mundo que mostra a densidade de poboación miniatura| Mapa NUTS 3 da densidade de poboación na UE thumb|Exemplo de mapa coroplético representando datos demográficos das subdivisións administrativas de [[Australia.]] thumb|Paleta de tonalidades dunha mesma gama de cor, axeitada para representar cartográficamente unha única variábel. miniatura|esquerda|Un dos primeiros mapas coropléticos, creado por Charles DupinUn mapa coroplético ou mapa de coropletas, do inglés choropleth map, e este do grego χώρο (área, rexión) e πλήθος (multitude), é un mapa temático no que as áreas están coloreadas ou representadas con diferentes esquemas que resaltan os resultados dos cálculos estatísticos realizados nelas. Os mapas coropléticos úsanse por exemplo para amosar a densidade de poboación ou a distribución da renda per cápita nun mapa. Son un exemplo da visualización dos datos e da aplicación de falsa cor. Un tipo particular de mapas vinculados aos coropléticos, ou que directamente son unha versión deste, son os cartogramas.
Orixe e descrición
O primeiro mapa "mapa coropleth", coñecido foi creado en 1826 polo barón Pierre Charles Dupin, que mostra a dispoñibilidade de educación básica en Francia por departamentos En Francia producíronse máis "cartes teintées" ("mapas de cores") para visualizar outras "estatísticas morais" sobre educación, enfermidades, criminalidade e condicións de vida. Os mapas Choropleth gañaron popularidade rapidamente en varios países debido á dispoñibilidade crecente de datos demográficos compilados a partir dos censos nacionais, comezando cunha serie de mapas coropléticos publicados nos informes oficiais do Censo de Irlanda de 1841. Cando a cromolitografía estivo amplamente dispoñíbel despois de 1850, a cor engadíase cada vez máis aos mapas de coropletas.
O termo foi introducido máis dun século despois da aparición dos mapas, en 1938, polo xeógrafo John Kirtland Wright en Problems in Population Mapping. Pasou a ser de uso común entre os cartógrafos nos anos corenta. Tamén en 1938, Glenn Trewartha volveunos introducir como "mapas de proporcións", pero este termo non sobreviviu.
Os mapas coropléticos baséanse en datos estatísticos agregados en áreas ou rexións predeterminadas, a diferenza dos mapas de isoclina, nos que cada rexión se define como unha función do perfil de datos.
A Bouza, Rebón, Moraña
A Bouza é un lugar da parroquia de Rebón no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Catéter venoso central
Terminoloxía
miniatura|Radiografía de tórax con porto de catéter venoso en paciente con cancro Un catéter venoso central coñécese máis correctamente como "dispositivo de acceso venoso totalmente implantábel". Tamén se coñecen comunmente como porto (do inglés port), catéter Portacath ou catéter de Portacath (polo nome comercial da marca máis común, que remite a porto-catéter). As marcas inclúen, alén de Port-a-Cath: Eco Port, Clip-a-Port, SmartPort, Microport, Bardport, PowerPort, Passport, Infuse-a-Port, Medi-Port e Bioflo.
Estrutura
Un catéter venoso central consiste nun compartimento de depósito que ten unha burbulla de silicona para a inserción da agulla (o septum), cun tubo de plástico conectado (o catéter). O dispositivo insírese cirurxicamente debaixo da pel na parte superior do peito ou no brazo e aparece como unha protuberancia baixo a pel. Non require ningún mantemento especial que non sexa un lavado ocasional para manterse limpo. É completamente interno polo que nadar e bañarse non son un problema. O catéter vai dende o portal e insírese cirurxicamente nunha vea (xeralmente a vea xugular ou, de forma menos óptima, a vea subclavia). Idealmente, o catéter remata na vea cava superior ou na aurícula dereita. Esta posición permite que os axentes infundidos se estendan por todo o corpo de forma rápida e eficiente.