cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Microforma
Ultraficha
Ultraficha é unha versión excepcionalmente compacta dunha microficha ou microfilme, que almacena datos analóxicos a densidades moito máis altas. A ultraficha pódese crear directamente desde ordenadores usando periféricos axeitados. Normalmente úsanse para almacenar datos recollidos de operacións moi intensivas en datos, como a teledetección.
Creación de imaxes
Para crear soportes microformados, unha cámara planetaria está montada co eixe vertical sobre unha copia que está estacionaria durante a exposición. A saída de alto volume é posible cunha cámara rotativa que move a copia suavemente pola cámara para expoñer a película que se move coa imaxe reducida. Alternativamente, pode ser producido por ordenadores.
Película
Normalmente, a microfilmación utiliza material monocromático pancromático de alta resolución. Tamén se pode utilizar unha película de cor positiva que dá boa reprodución e alta resolución. O rolo de película ofrécese 16, 35 e 105 mm de ancho en lonxitudes de 30 metros (100 ft) e máis longo, e normalmente non está perforado. A película en rolo é desenvolvida, fixada e lavada por procesadores continuos.
A película en follas ofrécese en tamaño ISO A6. Isto é procesado a man ou usando un procesador de raios X dental. A película da cámara ofrécese montada en tarxetas de apertura. As tarxetas de apertura desenvólvense, arranxan e lavan inmediatamente despois da exposición mediante equipos instalados na cámara.
Cámaras
Hai varios tipos de cámaras de microfilme, incluíndo as de filme plano e as de rollo. As de filme plano úsanse principalmente para debuxos de enxeñaría, coa cámara desprazándose horizontalmente para capturar a imaxe. As de rolo son similares, pero tamén poden moverse verticalmente. Algúns modelos de cámaras capturan patróns de luz, chamados "blips", para identificar dixitalmente cada fotograma.
As cámaras de fluxo toman documentos de forma automática, algúns modelos incluso poden capturar ambos os lados dos documentos. As cámaras de microficha usan un mecanismo de paso e repetición para avanzar o filme despois de cada exposición.
Por último, os equipos de saída de microfilme de ordenador aceptan un fluxo de datos e expoñen o filme para producir imaxes como se o fluxo fora enviado a unha impresora de liñas, creando microfilmes de documentos de ordenador. miniatura| Tarxeta de microfilme de saída do ordenador
Duplicación
A duplicación de microfilmes implica unha exposición de contacto e posterior procesamento para obter unha imaxe permanente. Os filmes de haluro de prata son usados para crear negativos, dos cales se crean copias para os investigadores, e os orixinais gárdanse en almacenamento profundo para a súa preservación.
Os filmes diazo, que dan imaxes azuis ou negras, e os vesiculares, que crean imaxes mediante a liberación de burbullas de nitróxeno, tamén son usados, pero non son aptos para copias adicionais.
Conversión de formato
Os estándares modernos de microfilmación requiren que se produza e almacene un conxunto mestre de filmes, que se usen só para facer copias de servizo. Isto reduce a degradación da imaxe ao evitar facer copias de copias.
A conversión de formato pode implicar cortar microfichas individuais de rolos de filme de 105 mm, ou inserir tiras de filme de 16 mm ou 35 mm en fundas transparentes para crear microfichas encasquetadas.
Conversión dixital
Outro tipo de conversión é microforma a dixital. Isto faise mediante un escáner óptico que proxecta a película nunha matriz CCD e captúraa nun formato dixital bruto.
A condición física do microfilme impacta na calidade da copia dixitalizada. A dixitalización pode ser económica con escáneres automatizados que fornecen imaxes de alta calidade en varios formatos dixitais. Para que estas imaxes sexan útiles, deben organizarse, o que pode involucrar o uso de recoñecemento óptico de caracteres (OCR). No entanto, a precisión do OCR pode ser afectada por varios problemas, incluíndo tipografías inusuais, impresión desbotada, e textos inclinados. En casos onde o OCR non é viable, os datos deben ser introducidos manualmente.
Llyn Ogwen
Llyn Ogwen (en pronuncia inglesa  ; en pronuncia galesa /ɬɪn 'ɔgʊɛn/ ) é un lago de orixe glaciar, con forma de cinta (ribbon lake), no noroeste de Gales.
Xeografía
Atópase xunto á estrada A5 entre dúas cordilleiras de Snowdonia: Carneddau e Glyderau. De forma algo infrecuente, o límite do condado nese punto está debuxado de xeito que o propio lago se atopa no condado de Gwynedd, pero toda a terra circundante (excluíndo a saída) atópase no condado de Conwy.
Llyn Ogwen atópase a unha altura duns 310 metros sobre o nivel do mar e ten unha superficie de 78 acre, pero é un lago moi pouco profundo, cunha profundidade máxima de só algo máis de 3 metros. É alimentado por unha serie de regatos das ladeiras das montañas que o rodean, que inclúen Tryfan e Pen yr Ole Wen. O maior destes regatos é Afon Lloer, que nace de Ffynnon Lloer.
Uso social
Llyn Ogwen é a fonte do Afon Ogwen que flúe cara ao norte para chegar ao mar preto de Bangor. Construíuse un encoro en Afon Ogwen, no Ogwen Bank, a principios do século XX, para elevar o nivel do río co fin de proporcionar auga para o seu uso na próxima canteira Penrhyn. O lago é popular entre os pescadores e dise que contén excelentes troitas. esquerda|miniatura|300x300px| Llyn Ogwen pola noite esquerda|miniatura|300x300px|Gravado de Treaven e Llyn Ogwen do século XVIII
Mitoloxía
Dise que despois da Batalla de Camlann (a batalla final do Rei Artur), Sir Bedivere (Bedwyr) lanzou a espada Excalibur en Llyn Ogwen, onde foi capturada pola Dama do Lago. Dise que Tryfan é o último lugar de descanso de Sir Bedivere. Segundo o escritor Jonah Jones:
Xeón (psicoloxía)
a) distinguir entre caras similares
b) clasificacións que non teñen límites definidos, como a de arbustos ou unha prenda arrugada.
Normalmente, estas identificacións non son invariantes desde o punto de vista.
Propiedades dos xeóns
dereita|miniatura|270x270px| Dous casos de dous xeóns interrelacionados, que imaxina o lector en cada caso? Hai 4 propiedades esenciais dos xeóns:
Derivación de propiedades invariantes de xeóns
Invarianza do punto de vista: a invarianza do punto de vista dos xeóns deriva de que se distinguen por tres propiedades non accidentais (non accidental properties, NAP) de contornos que non cambian coa orientación en profundidade:
esquerda|miniatura|510x510px| Os NAP pódense distinguir das propiedades métricas (metrical properties, MP), como o grao de curvatura non nula dun contorno ou a súa lonxitude, que varían cos cambios de orientación en profundidade.
Invarianza á dirección da iluminación e ás características da superficie
Os xeóns pódense determinar a partir dos contornos que marcan os bordos na descontinuidade de orientación e profundidade dunha imaxe dun obxecto, é dicir, os contornos que especifican un bo debuxo en liña da forma ou volume do obxecto. As descontinuidades de orientación definen aqueles bordos nos que hai un forte cambio na orientación do normal cara á superficie dun volume, como ocorre no contorno nos límites dos diferentes lados dun ladrillo. Unha descontinuidade de profundidade é onde a liña de visión do observador salta desde a superficie dun obxecto até o fondo (é dicir, é tanxente á superficie), como ocorre nos lados dun cilindro. O mesmo contorno pode marcar tanto unha orientación como unha descontinuidade de profundidade, como ocorre co bordo traseiro dun ladrillo. Debido a que os xeóns están baseados nestas descontinuidades, son invariantes ás variacións na dirección da iluminación, as sombras e a textura e marcas da superficie.
Xeóns e conos xeneralizados
Os xeóns constitúen unha partición do conxunto de conos xeneralizados, que son os volumes creados cando unha sección transversal é varrida ao longo dun eixe. Por exemplo, un círculo varrido ao longo dun eixe recto definiría un cilindro (ver Figura ). Un rectángulo varrido ao longo dun eixe recto definiría un "ladrillo" (ver Figura ). Catro dimensións con valores contrastivos (é dicir, valores mutuamente excluíntes) definen o conxunto actual de xeóns (ver  Figura ):
Estas variacións na xeración de xeóns crean formas que difiren nos NAP.
Investigación sobre xeóns
Hai moitas investigacións sobre os xeóns e como se interpretan. Un estudo importante está a suceder agora é un dos que está a ver como a revolta dos xeóns afecta o recoñecemento de imaxes nas pombas. Kim Kirkpatrick-Steger, Edward A. Wasserman e Irving Biederman están realizando esta investigación e descubriron que os xeóns individuais xunto coa súa composición espacial son importantes como recoñecemento. Ademais, os achados desta investigación parecen indicar que a sensibilidade non accidental pódese atopar en todas as especies discriminadoras de forma.
Catwoman
Catwoman é un personaxe ficticio creado por Bill Finger e Bob Kane quen aparece nos cómics estadounidenses publicados por DC Comics, xeralmente en asociación co superhéroe Batman. Debutando como "The Cat" en Batman #1 (primavera 1940), é un dos inimigos que máis aparece nas aventuras do Cabaleiro Escuro (Batman). Con todo, o personaxe tamén foi descrito como unha antiheroina e convértese no interese amoroso máis coñecido de Batman, con moitas historias describindo a súa complexa relación de amor-odio.
Catwoman é o alter ego de Selina Kyle, unha ladroa de Gotham City que usualmente usaba un traxe axustado dunha peza e usaba un látego como arma. Orixinalmente era unha supervilá e adversaria de Batman, pero apareceu nunha serie homónima en 1990 que a retrataba como unha antiheroína, a miúdo cunha filosofía moral utilitaria. O personaxe prosperou nas súas primeiras aparicións, pero tivo unha extensa pausa desde setembro de 1954 a novembro de 1966 debido ao desenvolvemento de Comics Code Authority en 1954. Isto afectou as regras sobre o desenvolvemento e a representación dos personaxes femininos que violaban o Comics Code, este código xa non está en uso. Nos cómics ademais de Selina Kyle, Holly Robinson e Eiko Hasigawa adoptaron a identidade de Catwoman.
Noutros medios de comunicación
Catwoman fixo o seu debut no 1966 na serie de televisión Batman, retratada por Julie Newmar; era tamén retratada por Lee Meriwether na adaptación do filme e por Eartha Kitt na terceira temporada. O personaxe máis tarde apareceu en Batman volve de Tim Burton, retratada por Michelle Pfeiffer. O filme en solitario de Catwoman foi estreado en 2004 no cal foi retratada por Halle Berry. Anne Hathaway retratou o personaxe en Christopher Nolan en O cabaleiro escuro: a lenda renace. Foi retratada por Zoë Kravitz no filme de Matt Reeves The Batman. Catwoman tamén apareceu na serie de televisión Gotham (2014–2019), no cal foi retratada por Camren Bicondova e Lili Simmons (adulto).
Recepción
Catwoman foi clasificada no nº 11 en IGN na lista "Os 100 mellores villanos de cómics de todos os tempos", e no nº 51 na revista Wizard na lista "Os 100 mellores villanos de todos os tempos". E ao revés, tamén foi clasificada no nº 20 en IGN na lista "Os 100 mellores superheróes de cómics de todos os tempos".
A Casiña, O Couto, A Cañiza
A Casiña é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Splendor (filme de 1989)
Splendor é un filme italiano de 1989 dirixido por Ettore Scola. Estreouse en galego o 31 de xullo de 2022 a través da TVG.
Benito Castejón Paz
Benito Castejón Paz, nado en Vigo o 31 de maio de 1928 e finado en Madrid o 8 de setembro de 2019, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Dámaso Castejón e Mercedes Paz Córdoba. Avogado, especializado en dereito administrativo. Foi xogador profesional en hóckey sobre herba, e participou na selección española. Foi Secretario Nacional da Delegación de Educación Física e Deportes en 1967 e Delegado Nacional de Educación Física e Deporte en 1976. Foi o primeiro responsable do Consello Superior de Deportes.
Recoñecementos
Medalla de prata ao Mérito Deportivo da Federación Española de Hockey (1952).
Vida persoal
Neto de Nicolás Paz Pardo
The Mae Shi
The Mae Shi foi unha banda estadounidense de rock experimental formada nos Ánxeles, California, no ano 2002. O grupo separouse en 2009 tras lanzar tres álbums de estudio, Terrorbird (2004), Heartbeeps (2005), e HLLLYH (2008).
A Cavadiña, O Couto, A Cañiza
A Cavadiña é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Clark (serie de televisión)
Clark é unha serie de televisión sueca de 2022 por Jonas Åkerlund e producida por Netflix. Componse de seis episodios e está protagonizada por Bill Skarsgård. Estreouse o 5 de maio de 2022. Está baseada na vida de Clark Olofsson e conta, nun dos episodios, os acontecementos do roubo de Norrmalmstorg.
Brisón de Heraclea
Brisón de Heraclea (nalgunhas fontes: Brysón, <span style="font-family: palatino linotype, new athena unicode, athena, gentium, code2000, serif; font-size: 105%;">Βρύσωνος ) - matemático grego antigo e sofista do século V a, C. Realizou investigacións sobre o problema da cuadratura do círculo e o cálculo do valor aproximado do número \pi.
Fontes
Os escritos de Brison non sobreviviron. O seu nome aparece mencionado nunha das cartas de Platón (décimo terceira); o historiador Teopompo afirma que Brisón acusou a Platón de plaxio (supostamente Platón usou as ideas de Brisón nos seus diálogos). Aristóteles criticou o método de Brison para cadrar o círculo e algunhas das súas outras ideas. Brison tamén é mencionado por Diogenes Laertes. A enciclopedia Suídas (século X) chama a Brisón o mestre de moitos filósofos, porén, é posible que o autor das Suídas confundise a Brisón de Heraclea co filósofo posterior Brisón de Acaia.
Biografía e actividade científica
Brison naceu en Heraclea Pontica. Descoñécense os detalles da súa biografía. Quizais fose alumno de Sócrates.
Independentemente do seu contemporáneo Antifonte, Brisón descubriu un método para calcular a área dun círculo. Para obter unha estimación inferior da área, utilizou un polígono regular inscrito nun círculo, cuxo número de lados foi sucesivamente dobrado, e para a estimación superior, utilizou de xeito similar o polígono circunscrito (Antifonte limitouse á estimación inferior). Como resultado, Brisón puido atopar un valor aproximado de \pi. Posteriormente (século III a. C.) Arquímedes polo mesmo método calculou o valor de \pi con maior precisión.
Murchisonella saotomensis
Murchisonella saotomensis é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois Anselm Peñas e Emilio Rolán, na páxina 24 do seu traballo "Revision of the genera Murchisonella and Pseudoaclisina (Gastropoda, Heterobranchia, Murchisonellidae)", publicado en Vita Malacologica 11: 15-64,  a partir de espécimes achados entre os  35 e os 41 m en sedimentos areosos nas costas da illa de San Tomé (San Tomé e Príncipe).
Chaira de Siberia Occidental
miniatura|350px|[[Río Vasiugan]] miniatura|Chaira de Siberia Occidental nun mapa de satélite A chaira de Siberia Occidental (en Западно-Сибирская равнина) é unha gran chaira que ocupa a parte occidental de Siberia, que foi descrita como a maior extensión de terras baixas ininterrompidas do mundo: máis da metade da súa superficie está a menos de cen metros sobre o nivel do mar.
Cobre unha área de 2 700 000 km², a terceira parte de Siberia, e esténdese en dirección norte-sur por 2500 km, dende o océano Ártico ata o macizo de Altai, os montes Saian e as montañas Baikal, e en dirección leste-oeste 1900 km, dende o río Ienisei aos montes Urais.
A chaira ten oito rexións con vexetación diferente: tundra, bosque-tundra, taiga setentrional, taiga media, taiga meridional, bosques de subtaiga, bosque-estepa e estepa. O número de especies animais na chaira de Siberia Occidental vai dende unhas 107 na tundra a 278 ou máis na rexión de bosque-estepa.
Os principais ríos da chaira son o Obi, o Irtysh e o Ienisei. Dado que todos estes ríos desaugan en dirección norte cara ao Ártico, na primavera comezan a desxear as partes máis meridionais que non poden desaugar dado que as partes do norte aínda se manteñen xeadas; por iso todos estes ríos desbordan, anegando amplas zonas próximas e deixando grandes lagos e pantanos. É unha das zonas pantanosas máis grandes do mundo (considérase que o maior pantano individual do mundo son os pantanos de Vasiugan, cunha área de 51 600 km²), o que fai a rexión moi pouco apropiada para a agricultura. As principais cidades da rexión son Surgut e Nizhnevartovsk. Os invernos na chaira de Siberia Occidental son duros e longos, cun clima subártico ou continental.
Existen grandes reservas de petróleo e gas natural. A maior parte da produción de petróleo e gas extraeuse desta zona durante as décadas de 1970 e 1980.
O día do revólver
O día do révolver (en Day of the Evil Gun) é un filme estadounidense de 1968 dirixido por Jerry Thorpe.
Estreouse en galego o 9 de setembro de 2012 na TVG.
Sinopse
Despois de tres anos de ausencia, Lorn Warfield volve ao seu rancho. Ao chegar, descobre que a súa propiedade foi saqueada e decátase de que a súa dona, as súas dúas fillas e a muller do pastor foron secuestradas por unha tribo apache. Decidido a atopalas, consegue a axuda de Owen Forbes, o seu veciño granxeiro, sen saber que é o amante da súa muller. Unidos polo excéntrico Jimmy Noble, os tres homes lánzanse na procura dos apaches.
A Cerdeira, O Couto, A Cañiza
A Cerdeira é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Costoia, O Couto, A Cañiza
Costoia é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Murchisonella ultima
Murchisonella ultima é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois E. Rolán, R. Fernández-Garcés e F. Rubio en augas das costas de Cuba.
Corazóns malferidos
Corazóns malferidos (en Purple Hearts) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Elizabeth Allen Rosenbaum. Está baseado na novela homónima de Tess Wakefield. Conta a historia dunha aspirante a cantautora chamada Cassie e a un marine chamado Luke, que se namoran malia todos os obstáculos. O filme estreouse en Netflix o 29 de xullo de 2022 onde conta con versión subtitulada en lingua galega.
Carlos Núñez Rodríguez
Carlos Núñez Rodríguez, nado en Ourense o 2 de agosto de 1941, é un publicista, deseñador e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do mestre Albino Núñez Domínguez. Militante do Partido Comunista de España, pertenceu ao seu comité central na clandestinidade, e logo da constitución do Partido Comunista de Galicia en 1968, tamén pertenceu ao seu comité central ata a súa legalización. Foi detido en varias ocasións, en tres delas pasou polo Tribunal de Orde Pública, e estivo un ano preso en Palencia, noutra ocasión catro meses en prisión e na última un mes. En 1972 o partido trasladouno a Italia e despois estivo en París. Coa legalización do PCE retornou a Vigo. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PCG á alcaldía de Vigo, que obtivo tres concelleiros. Volveu ser elixido concelleiro, agora en solitario nas eleccións municipais de 1983. Membro do Instituto de Estudios Vigueses, Fundación Gutenberg Mainz (Alemaña) e da Asociation Paleographique International (París). Formou parte de varios xurados de artes plásticas e visuais.
Vida persoal
Casou con María Jesús Muñoz, é pai de Carlos Núñez Muñoz.
Llyn Llydaw
Llyn Llydaw (literalmente: "lago bretón" ) é un lago natural de 0,45 km² no noroeste de Gales.
Xeografía e xeoloxía
Está situado ao longo das ladeiras do monte Snowdon, dentro do parque nacional de Snowdonia, no condado de Gwynedd.
Llyn Llydaw esténdese ao noroeste de Llyn Gwynant e do val chamado Nant Gwynant e ao sueste de Llyn Glaslyn.
O Llyn Llydaw ten forma alongada, propia dos lagos formados durante unha erosión glaciar.
Historia
En 1873, construíuse un encoro ao longo do Llyn Llydaw para facilitar o traballo nas minas de cobre de Snowdonia. O lago abastece de auga, a través dun tubo de superficie, á central hidroeléctrica de Cwm Dyli, 320 m máis abaixo do val de Nant Gwynant. Foi o primeiro sistema de xeración de electricidade deste tipo no Reino Unido, e foi inaugurado en 1906.
Transporte
Só se pode chegar a Llyn Llydaw a pé. O aparcadoiro máis próximo é Pen Y Pass Snowdon.
O lago está situado ao longo da pista dos mineiros (Miner's Track), a ruta que leva ao cumio do monte Snowdon.
Na mitoloxía
Segundo a lenda, o Llyn Llydaw sería a morada de Nimue ou Vivienne, coñecida como a Dama do Lago, que tamén tivo un encontro co rei Artur no lugar. Segundo outra versión, desde Llyn Llydaw partiu Artur para Avalon.
Cotas, O Couto, A Cañiza
Cotas é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Barco, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
O Barco é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Barreiro, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
Barreiro é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Castro da Virxe, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
O Castro da Virxe é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Maria Iovleva
Maria Iovleva (en Мария Иовлева), nada en Vuktyl o 18 de febreiro de 1990, é unha biatleta e esquiadora de fondo paralímpica rusa. É dúas veces campioa paralímpica e medallista de prata dos Xogos Paralímpicos de 2010 en Vancouver (o Canadá) en representación de Rusia. Foi condecorada coa Medalla de Mestre de Deportes de Rusia.
Traxectoria
Maria Iovleva naceu o 18 de febreiro de 1990 con danos no sistema musculoesquelético. A súa nai abandonouna no hospital. Masha, como a chaman, foi enviada a un orfanato onde se criou. Tamén é xorda polo que non puido aprender a falar. Cando creceu, foi transferida ao internado Kochponski para nenos con atraso mental.
Carreira deportiva
Aos 10 anos, Iovleva reuniuse co adestrador Aleksandr Porshnev, quen traballaba con problemas auditivos. Masha comezou a esquiar tres veces por semana, montando nun asento especial. Aos poucos, a atleta puido competir a nivel nacional.
Porén, en 2010, a candidatura de Iovleva foi aprobada, e puido participar nos Xogos Paralímpicos de Inverno en Vancouver. Maria competiu en tres disciplinas: unha carreira de substitucións de 3x2.5 km, un biatlón de 10 km e unha substitución de biatlón de 2.4 km. Gañou dúas medallas de ouro e unha prata. Pola súa gran contribución ao desenvolvemento da cultura física e o deporte, e os altos logros deportivos, o presidente da Federación Rusa Dmitrii Medvedev outorgoulle a Orde de Honra en marzo de 2010.
Ferreiroá, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
Ferreiroá é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Coto, O Couto, A Cañiza
O Coto é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
San Roque, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
San Roque é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A Eiriña, O Couto, A Cañiza
A Eiriña é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Bugatti Type 56
O Bugatti Type 56 é un coche eléctrico deseñado por Ettore Bugatti en 1931.
Historia
Ettore Bugatti, fundador da marca de automóbiles do mesmo nome, a principios dos anos 30 comprou un enorme edificio en Molsheim e inmediatamente sentiu a necesidade de construír un pequeno vehículo que lle permitira moverse rapidamente pola súa propiedade. Así, en 1931, naceu o Tipo 56, un pequeno runabout eléctrico impulsado por un pequeno motor eléctrico de 28 amperios, montado directamente no chasis e que desenvolveu menos de 1 HP de potencia, o que permitiu ao coche alcanzar unha velocidade máxima de 28 km/h. O motor transmitía o movemento ao eixo traseiro, onde había freos de tambor, a enerxía en cambio almacenábase en seis acumuladores de 6 voltios, situado debaixo do asento, que tras ser recargado durante un par de horas garantía unha autonomía duns 40 minutos. Un Bugatti completamente diferente dos grandes coches nobres e de alto rendemento da marca, aínda que en realidade o estilo xeral do coche, que parecía a todos os efectos un dos primeiros coches de finais do século XIX, estaba lonxe dos canons automobilísticos da época. Non obstante, hai que ter en conta que o Tipo 56 só foi deseñado como o coche persoal de Ettore Bugatti, polo que non estaba destinado á produción en masa. Porén algunhas persoas, obviamente adiñeiradas e importantes, visitando a súa propiedade, fascinadas por este pequeno vehículo eléctrico, encargaron algúns exemplares, entre estes estaba o Rei de Bélxica Leopoldo III, quen encargou unha copia para a súa esposa. Así foi que producíronse outros exemplares ata 1936. Segundo algunhas fontes, o número total de exemplares é de 6, segundo outras, construíronse 10. O exemplar orixinal de Ettore Bugatti gárdase no museo Cité de l'automobile, mentres que só 3 dos outros exemplares chegaron ata nós.
Os Ferreiros, O Couto, A Cañiza
Os Ferreiros é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Pilar del Castillo
Pilar del Castillo Vera, nada en Nador (Marrocos) en 1952, é unha política española. Foi ministra de educación e cultura entre 2000 e 2004 e directora do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) entre 1996 e 2000.
Traxectoria
Licenciouse en dereito pola Universidade Complutense de Madrid en 1974. En 1980 obtivo unha bolsa do Programa Fulbright para cursar un mestrado en Ciencia Política na Ohio State University nos Estados Unidos. Doutorouse en dereito pola Universidade Complutense en 1983 e o ano seguinte obtivo o premio do Centro de Investigacións Sociolóxicas pola súa tese de doutoramento "La financiación de partidos políticos en las democracias occidentales".
En 1986 obtivo a praza de profesora titular de dereito constitucional na Universidade Nacional de Educación a Distancia e en 1994 a de catedrática en Ciencias Políticas e da Administración. De 1995 a 1996 dirixiu Nueva Revista de Política, Cultura y Arte, editada por Antonio Fontán.
En xuño de 2004 foi elixida eurodeputada.
Vida persoal
Del Castillo é afeccionada á pintura. O cadro como ministra da galería de retratos do Ministerio de Educación e Ciencia é un autorretrato.
A Grabanía, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
A Grabanía é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
San Miguel, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
San Miguel é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Dicetopiperazina
miniatura|320px|Dicetopiperazinas: [[isómeros 2,3, 2,5 e 2,6.]] As dicetopiperazinas (abreviadas DKP, do inglés diketopiperazines), tamén chamadas dioxopiperazinas ou piperazinadionas, son unha clase de compostos orgánicos relacionados coa piperazina pero con enlaces de tipo amida. Nestes compostos son posibles tres rexioisómeros, que se distinguen polas localizacións dos grupos carbonilo. miniatura|O [[Retosiban é unha dicetopiperazina que está sendo investigada como fármaco oral.]] Malia o seu nome (ceto ou keto do nome), non son cetonas senón amidas. O seu nome tamén ten a raíz -az- porque conteñen átomos de nitróxeno. Un dos isómeros é unha oxamida obtida da etilenediamina. As 2,5-dicetopiperazinas son ciclodipéptidos que se adoitan obter por condensación de dous α-aminoácidos (serían dipéptidos). As 2,6-dicetopiperazinas poden considerarse tamén imidas cicladas derivadas de ácidos iminodiacéticos.
Das tres dicetopiperazinas isómeras, os derivadose 2,5 suscitaron grande interese entre os investigadores. A súa presenza en produtos naturais bioloxicamene activos inspirou aos químicos farmacéuticos a usalas para sortear as malas propiedades metabólicas e físicas dos péptidos na investigación de novos fármacos.
A Perdigueira, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
A Perdigueira é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Mulidao, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
O Mulidao é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
Teoría do recoñecemento por compoñentes
miniatura|331x331px| Descomposición de obxectos en xeóns A teoría do recoñecemento por compoñentes, ou teoría RBC, é un proceso de arriba abaixo proposto por Irving Biederman en 1987 para explicar o recoñecemento de obxectos. Segundo a teoría RBC, somos capaces de recoñecer os obxectos separándoos en xeóns (as partes compoñentes principais do obxecto). Biederman suxeriu que os xeóns están baseados en formas tridimensionais básicas (cilindros, conos etc.) que se poden ensamblar en diversos arranxos para formar un número practicamente ilimitado de obxectos.
Xeóns
A teoría do recoñecemento por compoñentes suxire que hai menos de 36 xeóns que se combinan para crear os obxectos que vemos no día a día. Por exemplo, cando miramos unha cunca dividímola en dous compoñentes: "cilindro" e "asa". Isto tamén funciona para obxectos máis complexos, que á súa vez están formados por un maior número de xeóns. Os xeóns percibidos compáranse con obxectos da nosa memoria almacenada para identificar o que estamos a ver. A teoría propón que cando vemos obxectos buscamos dous compoñentes importantes.
Analoxía entre fala e obxectos
Na súa proposta de RBC, Biederman fai unha analoxía coa composición da fala e dos obxectos que axuda a apoiar a súa teoría. A idea é que son necesarios uns 44 fonemas individuais ou "unidades de son" para compoñer todas as palabras na lingua inglesa e só se precisan uns 55 para compoñer todas as palabras en todos os idiomas. Aínda que poden existir pequenas diferenzas entre estes fonemas, aínda hai un número discreto que compón todas as linguas.
Santa Mariña, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
Santa Mariña é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
O Foxo, O Couto, A Cañiza
O Foxo é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Teoría do recoñecemento por compoñentes
Analoxía entre fala e obxectos
Pódese usar un sistema similar para describir como se perciben os obxectos. Biederman suxire que do mesmo xeito a fala está formada por fonemas, a percepción dos obxectos está formada por xeóns e, como hai unha gran varianza de fonemas, tamén hai unha gran varianza de xeóns. Compréndese máis facilmente como 36 xeóns poden compoñer a suma de todos os obxectos, cando a suma de toda a linguaxe e a fala humana está formada por só 55 fonemas.
Invarianza do punto de vista
Un dos factores máis definitorios da teoría do recoñecemento por compoñentes é que nos permite recoñecer obxectos independentemente do ángulo de visión; isto coñécese como invarianza do punto de vista. Proponse que a razón deste efecto son as propiedades invariantes do bordo dos xeóns.
As propiedades de bordo invariantes son as seguintes:
Puntos fortes da teoría
Usar xeóns como primitivas estruturais resulta en dúas vantaxes clave. Debido a que os xeóns están baseados en propiedades dos obxectos que son estables entre o punto de vista ("invariante do punto de vista") e todos os xeóns son discriminables entre si, unha soa descrición de xeóns é suficiente para describir un obxecto desde todos os puntos de vista posibles. A segunda vantaxe é que se consegue unha considerable economía de representación: un conxunto relativamente pequeno de xeóns forman un simple "alfabeto" que pode combinarse para formar obxectos complexos. Por exemplo, con só 24 xeóns, hai 306.000 millóns de combinacións posibles de 3 xeóns, o que permite recoñecer todos os obxectos posibles.
Fraquezas
A teoría do RBC non é en si mesma capaz de comezar cunha fotografía dun obxecto real e producir unha descrición do obxecto de xeóns e relacións; a teoría non intenta proporcionar un mecanismo para reducir a complexidade das escenas reais a formas simples de xeóns. A teoría RBC tamén é incompleta porque os xeóns e as relacións entre eles deixarán de distinguir moitos obxectos reais. Por exemplo, unha pera e unha mazá distínguense facilmente polos humanos, pero carecen das esquinas e os bordos necesarios para que a teoría do RBC recoñeza que son diferentes. Non obstante, Irving Biederman argumentou que a teoría RBC é o modo "preferido" de recoñecemento de obxectos humanos, cun proceso secundario que trata obxectos que non se distinguen polos seus xeóns. Afirma ademais que esta distinción explica a investigación que suxire que os obxectos poden ou non ser recoñecidos igualmente ben con cambios no punto de vista.
O Souto, San Nicolao de Portomarín, Portomarín
O Souto é un lugar da parroquia de San Nicolao de Portomarín no concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo.
A Insua, O Couto, A Cañiza
A Insua é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Royalteen
Royalteen é un filme noruegués de 2022 dirixido por Per-Olav Sørensen e Emilie Beck. Baséase no libro ''Arvingen. Halve kongeriket 1'', escrito per Randi Fuglehaug e Anne Gunn Halvorsen.
Estreouse o 17 de agosto de 2022 en Netflix, onde conta cunha versión subtitulada en galego.
Estreito de Palk
Unha característica salientable do estreito de Palk é que as ondas nas partes norte e sur teñen un gran contraste. No norte, as ondas do golfo de Bengala son principalmente ondas de vento mentres que no sur, na baía de Palk son principalmente ondas mariñas. A pesar diso, a altura significativa das ondas na baía de Palk é baixa. A media preto de Adam's Bridge está arredor de 0,5 m.
Bakhmut
Bakhmut (en Бахмут; en ruso, Бахмут) é unha cidade do leste de Ucraína situada no oblast de Donetsk e capital do distrito do mesmo nome.
Estreito de Palk
Xeografía
A baía de Palk está salpicada na súa parte meridional por unha cadea de illas baixas e arrecifes denominada colectivamente Adam's Bridge, coñecida historicamente na mitoloxía hindú como "Ram Setu" (a ponte de Rama). Esta cadea esténdese entre Dhanushkodi na illa Pamban ou Rameswaram en Tamil Nadu e a illa Mannar en Sri Lanka. A illa de Rameswaram está unida ao continente pola ponte de Pamban.
Bakhmut
A cidade foi coñecida como Artemivsk (en ucraíno: Артемівськ) ou Artyomovsk (en ruso: Артёмовск) de 1924 a 2016, pero o goberno ucraíno renomeouna como Bakhmut en 2016 como parte da descomunización. Isto non foi recoñecido polo goberno ruso que inclúe a cidade como parte da República Popular de Donetsk e fomenta que as fontes rusas denominen a cidade como Artyomovsk.
Estreito de Palk
Historia
A partir de 1914, adoitaba haber trens regulares dende Chennai a Dhanushkodi, un transbordador a Talaimannar na illa Mannar e despois un tren a Colombo. En 1964, un ciclón destruíu Dhanushkodi e toda a vía e causou graves danos nas ribeiras do estreito e da baía de Palk. Dhanushkodi non foi reconstruída e o ferrocarril de Talaimannar a Mahawilachchiya en Sri Lanka foi abandonado por mor da guerra civil, aínda que posteriormente foi reconstruído. Existiu un transbordador entre os pequenos peiraos de Rameswaram e Talaimannar, mais foi interrompido.
Bakhmut
Bakhmut e o seu distrito, especialmente a cidade de Soledar, eran particularmente activos na industria alimentaria pois na cidade existía establecementos para a elaboración de licores e viños mentres que preto de Soledar hai un importante depósito salino utilizado polo menos desde 1881 que convertía, antes da invasión rusa de 2022, á cidade no centro da industria de sal de Ucraína e nun cruzamento ferroviario.
Estreito de Palk
Proposta de canle
Tamén se propuxo a construción dun túnel submarino que unise a India e Sri Lanka baixo o estreito de Palk.
Bakhmut
Etimoloxía
Non se coñece con certeza a orixe do nome Bakhmut. Segundo unha teoría do historiador de Khárkiv Igor Rassokhaa, a palabra pode vir dunha palabra turca/tátara que significa "auga salgada" ou "praia". A cidade mudou en varias ocasións de nome:
Xeografía física
Bakhmut atópase na parte nordeste da provincia de Donetsk nas alturas de Donet e está atravesado polo río Bachmutka, un afluente do río Donéts, e a serra Kamenuvatyj. Atópase a 89 km da capital do óblast, Donetsk.
Demografía
Segundo o censo ucraíno de 2001, a poboación da cidade era de 83.146 habitantes, dos cales o 27,61% tiñan o ucraíno como lingua materna, o 71,07% o ruso, o 0,19% o armenio, o 0,15% romaní, o 0,10% beloruso, o 0,03% moldavo, o 0,01% o búlgaro e grego, así como alemán, gagauzo, polaco, romanés, húngaro e xudeu.
A partir do 1 de xuño de 2017, a poboación de Bakhmut era de 75.900 habitantes, a maioría de ucraínos étnicos.
Historia
miniatura|Mapa de Bakhmut e das súas fortificacións probábelmente no [[século XVII e conservado no Arquivo Nacional Sueco]] A primeira mención da cidade remóntase a 1571 cando aquí se creou un posto de garda do Reino Ruso, aínda que é probable que a zona xa estivese habitada.
Durante o século XVII foi mellorado como fortaleza rusa contra as incursións dos tártaros de Crimea e en 1701, no reinado de Pedro I, estableceuse a primeira mina de sal; porén, sete anos despois, a cidade foi destruída durante a rebelión de Bulavin. Entre 1753 e 1764 foi a capital de Eslavo-Serbia. En 1783 recibiu o título de cidade.
En 1924 a cidade pasou a chamarse Artemivsk, en homenaxe ao revolucionario Fiódor Andreevič Sergeev, máis coñecido co nome de guerra Artyom, e converteuse na capital da gobernación de Donetsk.
Durante a Guerra do Donbass a cidade estivo brevemente controlada pola milicia da República Popular de Donetsk ata o 7 de xullo de 2014, día no que o exército ucraíno reclamou a súa liberación; posteriormente en 2016 no ámbito da descomunización do país resumiu o topónimo orixinal de Bachmut.
Durante a invasión rusa de Ucraína en 2022, a cidade converteuse nun obxectivo principal do exército ruso.
Economía
Desde 1951, a adega europea Bakhmut está situada na cidade. A mina de sal de Artemsil está situada no suburbio de Soledar, que contén a sala subterránea máis grande do mundo. É o suficientemente grande como para que un globo aerostático flotase no seu interior, xa se tocaron sinfonías antes e celebráronse dous partidos de fútbol profesional ao mesmo tempo.
Ferrocarrís
A cidade está servida por catro estacións de ferrocarril: Bachmut, Bachmut I e Maloilyšivs'ka para o servizo de pasaxeiros e Stupky para o transporte de mercadorías.
Mobilidade urbana
A rede de transporte público local está formada por unha rede de trolebuses de oito liñas e algunhas liñas de autobuses urbanos xestionadas pola empresa municipal Bachmutelektrotrans.
Sinclinal
miniatura|Esquema dun sinclinal e un anticlinal. miniatura|Sinclinal.
Un sinclinal é unha dobra da codia terrestre que presenta os estratos máis recentes no seu núcleo. Fórmanse polos efectos tectónicos da dinámica terrestre.
Denonmínase «sinforma» ou «dobra sinforme» á dobra cóncava (forma de U ou V); normalmente úsase en lugar do termo sinclinal cando non se sabe a orde cronolóxica da sucesión sedimentaria. Igualmente, denomínase «falso sinclinal» ou «anticlinal sinforme» cando un anticlinal (dobra cos estratos máis antigos no núcleo) foi invertido pola tectónica, mostrando entón a convexidade cara arriba (sinforma).
miniatura|Sinclinorio. Denomínase «sinclinorio» á estrutura sinformal rexional composta por unha sucesión de anticlinais e sinclinais máis pequenos.
Os nomes das súas partes son similares ás do anticlinal: flancos e charneira ou cunca sinclinal. A súa formaión débese ás forzas de compresión dun movemento oroxénico. Igual que no anticlinal, nun sinclinal podemos destacar: o plano axial, o eixe e o buzamento ou inclinación dos estratos. Tendo en conta o seu plano axial, pode ser: recto ou simétrico, ou inclinado (tombado) ou asimétrico. E pola súa forma pode ser: en cunca, pinzado, de V, de cubeta ou braquisinclinal.
Igual que o anticlinal, ao que vai unido, o sinclinal puido estar sometido a modificacións e ser fallado, pinzado, tombado, desprazado do seu lugar de orixe e erosionado. Un sinclinal pode estar conforme coa topografía do terreo, é dicir máis baixo que os anticlinais dos lados (no Xura chámase val) ou, debido á erosión, quedar a máis altura (relevo invertido ou inverso), e entón recibe o nome de sinclinal colgado e, cando quedou moi achaiado, nalgúns sitios falan de páramo, aínda que para evitar confusións, no uso xeomorfolóxico tende a usarse este último termo só para plataformas estruturais horizontais.
En xeomorfoloxía denomínase sinclinal colgado, a unha estrutura sinclinal que queda máis elevada que os anticlinais adxacentes, porque estes estiveron sometidos a unha erosión que os rebaixa.
O diario de Noel
O diario de Noel (en The Noel Diary) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Charles Shyer, e escrito por Rebecca Connor, David Golden, Charles Shyer e Richard Paul Evans. Está protagonizado por Justin Hartley, Barrett Doss, Bonnie Bedelia, Essence Atkins e James Remar.
O diario de Noel estreouse o 24 de novembro de 2022 a través de Netflix, onde conta cunha versión subtitulada en galego.
Morrazón, O Couto, A Cañiza
Morrazón é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Virginia Norwood
Virginia Tower Norwood nada en Nova York o 8 de xaneiro de 1927 e finada o 26 de marzo de 2023, foi unha física estadounidense coñecida por formar parte da primeira misión do Proxecto Landsat da NASA que permitiu ao longo dos anos poñer en órbita varios sensores de teledetección para a observación da superficie terrestre con aplicacións á cartografía, agricultura, xeoloxía, hidroloxía entre outras moitas áreas de interese ambiental.
Gran Premio de Mónaco de 1948
O Gran Premio de Mónaco de 1948 foi un Gran Premio, celebrado en Monte Carlo o 16 de maio de 1948.
Virginia Norwood
Traxectoria
Era filla dun oficial do exército dos Estados Unidos que a animou a estudar física ou matemáticas desde pequena. Ingresou na universidade en 1944 e licenciouse como física en 1947 no MIT aos 20 anos, nunha época na que moitas das universidades técnicas aínda non recibían mulleres como estudantes e aínda máis escasas eran as oportunidades laborais para as mulleres.
Pouco despois, xunto co seu marido, foron contratados polo corpo de laboratorio de sinais do exército dos Estados Unidos onde traballou en radares meteorolóxicos, deseñando un reflector de radar para globos meteorolóxicos. Durante a súa carreira obtivo tres patentes, a primeira obtida aos 22 anos pola súa invención do reflector radar.
Gran Premio de Mónaco de 1948
O primeiro evento baixo unha nova fórmula, 1½ litros sobrealimentados ou 4½ litros con aspiración natural, contou cunha multitude variada de marcas. O Simca-Gordini de 1430 cc de Jean-Pierre Wimille tomou o liderado, pero foi adiantado polos Maserati 4CLs de Giuseppe Farina e despois por Luigi Villoresi. Farina logrou a vitoria.
Clasificación
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Virginia Norwood
Participación no Proxecto Landsat 1
Durante os primeiros tempos da era espacial nos anos 60 do século XX Virginia traballou na División de Hughes Space and Communications Aircraft Company onde foi a primeira muller que formou parte do equipo técnico da compañía. O seu traballo levouna a relacionarse con profesionais de moitas áreas de coñecemento e especialmente con enxeñeiros agrónomos cos que mediu a reflectancia en diversos cultivos no campo mediante un espectrómetro para avaliar a saúde das plantas, para posteriormente combinalas con imaxes multiespectrais rexistradas desde avións e nos que, ademais das porcións do espectro visible, se rexistrou información de infravermellos.
A información recollida durante este período permitiulle establecer posteriormente que bandas deben ser rexistradas por un instrumento aeroespacial e con que frecuencia se debe recuperar esta información nos mesmos sitios. Datos que posteriormente se implementaron en instrumentos de dixitalización como o MSS (Multispectral Scanner System) da misión NASA Landsat 1 (1972) e Landsat 4 (1984), fronte aos mecanismos de captura de imaxes empregados ata entón e similares ás cámaras de fotografía tradicionais.
O deseño orixinal de Norwood para Landsat 1 consistía en sete bandas de espectro, pero por desgraza debido ás restricións do proxecto reduciuse a só 4 (verde, vermello e dous infravermellos ) e só unha década despois incluíronse no Landsat 4 as especificacións orixinais. Ademais destes elementos, Norwood, xunto con Jack Lansing e o equipo de Hughes ao que pertencía, estableceron que o mecanismo para transmitir información a Terra sería dixital, o que para a época era unha novidade.
Anredera cordifolia
A Anredera cordifolia é unha especie de planta ornamental trepadora suculenta nativa de Suramérica; é endémica de Arxentina, Bolivia, Brasil,  Paraguai, Uruguai.
Descrición
A combinación de follas carnosas e tubérculos aéreos grosos fan que sexa unha enredadeira moi pesada. Sobe por árbores e outra vexetación, crecendo facilmente, e pode crebar ramas e tumbar literalmente ao seu hóspede.
A. cordifolia é unha trepadora perennifolia que medra por rizomas carnosos. Follas brillantes, verdes, cardiais. Posúe masas de fragantes flores, cremosas. A planta expándese vía os tubérculos, que se desprenden moi facilmente.
A. cordifolia pode reproducirse a través da proliferación de tubérculos e tamén de fragmentos de rizomas, que poden romper. Aínda que ten ambas as flores macho e femia, raramente reprodúcense sexualmente nin producen semente. Expándese vexetativamente, e é transportada por actividades humanas. Se os fragmentos caen a vías acuáticas, son transportados a novos sitios pola corrente.
Foi introducida en Europa, África, Australasia e Norteamérica; considerándose unha especie invasora en moitas áreas tropicais.
Taxonomía
Anredera cordifolia fue descrita por (Ten.) Steenis e publicada en Botanical Magazine 51(607): 658. 1937.
Anredera: nome xenérico que Umberto Quattrocchi di que, "Posiblemente deriva da palabra en castelán enredadera".
cordifolia: epíteto latino que significa "con forma de corazón".
A Ponte, O Couto, A Cañiza
A Ponte é un lugar da parroquia do Couto, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.