cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipótese Gaia
Esta concepción, segundo o mitólogo Joseph Campbell podería converterse nun futuro nun novo mito que concerniría xa non a un pobo ou unha localidade, senón a todo o planeta, incluíndo tódolos seres que nel viven. Este novo mito indicaría como entrar en relación coa natureza e o cosmos, e a sociedade que forma parte del sería unha sociedade global, planetaria.
Cerdeira de Abaixo, O Regueiro, O Irixo
Cerdeira de Abaixo é un lugar da parroquia do Regueiro no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Xunto co lugar da Cerdeira de Arriba, tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 14 mulleres.
Gondulfe
O topónimo galego Gondulfe ten orixe xermánica, de ("loita") + - ("lobo"). Pode referirse a:
Juan Carlos Fernández Pulpeiro
Juan Carlos Fernández Pulpeiro, nado o 3 de xaneiro de 1956 en Foz, é un xornalista e escritor galego en lingua castelá, xefe do servizo de prensa, comunicación e protocolo da Deputación Provincial de Lugo.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid e técnico superior en administración pública. Dirixiu as revistas Lucus Lucus e Palacio do Rei. Colaborou en La Voz de Galicia e El Ideal Gallego. Foi realizador e director de cine e televisión. Foi profesor da Escola Superior de Perfeccionamento dos Funcionarios da Administración Autónoma de Galicia e presidente da Asociación de Amigos do Camiño de Santiago na Provincia de Lugo.
Durante os anos 2013 e 2014 foi investigado por acoso laboral e pola súa xestión dos cartos públicos.
Obra
Publicou artigos na Revista Internacional de Protocolo; ''Lucus. Boletín informativo de la Excelentísima Diputación Provincial de Lugo e Lucensia, miscelánea de cultura e investigación''.
Son da súa autoría os seguintes libros, case todos eles editados pola mesma deputación de Lugo:
Ignacio Ramonet
Ignacio Ramonet Míguez, nado en Redondela o 5 de maio de 1943, é un xornalista galego especializado en relacións internacionais e globalización asentado en Francia.
Traxectoria
Viviu a súa infancia en Tánxer. Estudou enxeñaría en Bordeos, Rabat e París, e socioloxía na Escola de Altos Estudos Sociais de París. Interesado polo cine, traballou preto de Roland Barthes e Christian Metz, doutorándose en Semioloxía e Historia da Cultura, así coma catedrático de Teoría da comunicación. Escribe en Cahiers du Cinéma e crítica de cine en Libération. Dirixiu Le Monde diplomatique desde 1991 até marzo de 2008 (na actualidade é encargado da edición española) e dirixe Manière de voir. É un dos principais pensadores críticos co proceso de globalización.
Unha editorial súa deu orixe a Attac, movemento internacional para o control democrático dos mercados financeiros e das súas institucións- (creado nunha reunión internacional en París durante o 11 e 12 de decembro de 1998) e de Media Watch Global (13 de maio de 2002) resultado das conclusións do II Fórum Social Mundial de Porto Alegre do que foi promotor.
Profesor da teoría da comunicación na Universidade Denis-Diderot (París VII). Foi profesor invitado das universidades Carlos III (Madrid), Buenos Aires, Valencia, San Petersburgo, Cuba, Porto Rico, Santo Domingo etc. É doutor 'honoris causa' pola Universidade de Santiago de Compostela.
Goree Carter
Goree Carter, nado en Houston (Texas) o 31 de decembro de 1930 e finado na mesma cidade o 29 de decembro de 1990, foi un cantante de rhythm and blues e guitarrista de rock and roll estadounidense. Foi sobre todo coñecido polo seu sinxelo de 1949 "Rock Awhile", que está considerado un dos principais candidatos a ser a primeira gravación de rock and roll, e que ten un estilo de guitarra eléctrica saturada semellante ao que usou Chuck Berry varios anos despois.
Elías Vicente Rivas Martínez
Elías Vicente Rivas Martínez, nado en Siador (Silleda) o 19 de xuño de 1844 e finado o 2 de xullo de 1919, foi un avogado e xuíz galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco María Rivas Taboada, fundador e benfeitor do santuario da Virxe da Saleta de Siador. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi Xuíz municipal de Silleda. Casou coa súa curmá Florentina Martínez Blanco e foi pai de Narciso Rivas Martínez.
Avigliana
miniatura|200px|Avigliana Avigliana é un concello italiano da provincia de Turín, na rexión de Piemonte. Ten 12.133 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 23,3 km², cunha densidade de poboación de 521 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Villar Dora, Almese, Caselette, Sant'Ambrogio di Torino, Valgioie, Buttigliera Alta, Giaveno, Reano e Trana.
Historia
Os primeiros testemuños de presenza humana na zona datan do neolítico. No 595 a.C. os restos arqueolóxicos demostran a exitencia dun núcleo habitado, durante a Idade Media, Avigliana vai depender da abadía da Novalesa, fundada polos bieitos.
Castrejón de la Peña
Castrejón de la Peña é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 444 habitantes (INE 2012).
As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
As Pontes de García Rodríguez é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 9003 habitantes dos cales 4425 eran homes e 4578 eran mulleres.
É lugar máis poboado do concello, onde reside a súa capitalidade e a meirande parte dos servizos.
Vestfirðir
Demografía
miniatura|dereita|220px|Mapa da rexión. A rexión ten unha poboación total de 7.374 habitantes (2008), o que supón menos do 3% do total da poboación de Islandia, están repartidos nunha superficie de 22.721 km2, o que supón unha densidade de poboación de 0,784 habitantes por quilómetro cadrado.
A pouca poboación débese a que a rexión é un lugar rural relativamente illado dos núcleos urbanos e á diminución da demanda de man de obra na agricultura e a industria pesqueira, as principais fontes de ingresos para a rexión.
Condados
Esta rexión está formada polos seguintes condados:
Municipios
Vestfirðir comprende os seguintes municipios:
Transporte
As estradas son aínda hoxe en día escasas e inaccesibles (especialmente no inverno), polo que é relatívamente difícil conectarse co resto da illa. Moitos camiños son de grava sóamente. E a frecuencia de choivas ou treboadas obstaculiza o transporte por aire.
Moitas persoas se están trasladando á rexión da capital ou emigran a outros países, como sucedeu despois dunha avalancha en 1995.
Turismo
Mentres tanto, planéase facer un maior fincapé no turismo, xa que a beleza dos fiordes forma unha paisaxe moi atractiva. Esta actividade é aínda pouco explotada na zona cerca de Dynjandi (tamén Fjallfoss), posúe unhas fervenzas de cen metros.
Helicóptero
miniatura|right|HH-43 Huskie, helicóptero iraniano.
miniatura|dereita|Helicóptero de 1922. Un helicóptero é un aerodino que obtén a forza planadora mediante superficies sustentadoras chamadas pas que xiran movidas por un ou varios rotores horizontais. Isto permítelle engalar e aterrar verticalmente, frotar, e voar cara adiante, atrás ou lateralmente. Estes atributos permítelles aos helicópteros ser usados en zonas conxestionadas ou illadas onde as aeronaves de á fixa non poden voar sen unha pista. O seu antecesor foi o autoxiro e en 1942 o Sikorsky R-4 converteuse no primeiro helicóptero en ser fabricado a gran escala.
Aínda que a meirande parte dos primeiros deseños usaban máis dun rotor principal, a configuración dun único rotor principal acompañado dun rotor de cola vertical anti-torque converteuse na máis común. Porén, hai tamén helicópteros con dous rotores principais, en tandem ou transversais, debido á maior carga útil que poden transportar. Outras configuracións son a de rotores coaxiales, os "tiltrotores" ou os helicópteros compostos.
Características de deseño
Un helicóptero é un tipo de aeronave de ás xiratorias na cal a sustentación e o empuxe están proporcionados por un ou máis rotores que xiran horizontalmente. Pola contra, o autoxiro e o xirodino teñen un rotor que xira libremente en toda ou parte da envolvente de voo, dependendo dun sistema de empuxe separado para impulsar á aeronave cara adiante, para que o fluxo de aire faga xirar o rotor para proporcionar sustentación. O helicóptero composto tamén ten un sistema de empuxe separado, pero segue a subministrar enerxía ao rotor durante o voo normal.
Sistema rotor
O sistema rotor, ou sinxelamente rotor, é a parte xiratoria dun helicóptero que xera sustentación. Un sistema rotor pódese montar horizontalmente, como os rotores principais, proporcionando elevación vertical, ou pode montarse verticalmente, como o rotor de cola, para proporcionar empuxe horizontal para contrarrestar o torque dos rotores principais. O rotor está formado por mastro, cubo e pas.
O mastro é un eixe metálico cilíndrico que se estende cara arriba dende a transmisión. Na parte superior do mesmo está o cubo, que é o punto de unión das pas. Os sistemas dos rotores principais están clasificados segundo como as pas están unidas e se moven en relación ao cubo. Hai tres tipos básicos: sen bisagras, completamente articulados e cambaleantes; aínda que algúns rotores modernos usan unha combinación deles.
Anti-torque
miniatura|250x250px|Eurocopter Dauphin de Aduanas no aeroporto de Vigo cun sistema anti-torque [[Fenestron]] A meirande parte dos helicópteros teñen un único rotor principal, pero o torque creado pola súa resistencia aerodinámica debe ser contrarrestado por un torque oposto. O deseño que Igor Sikorsky estableceu para o seu VS-300 era un rotor de cola máis pequeno. O rotor de cola empuxa ou tira contra a cola para contrarrestar o efecto de torque, e esta converteuse na configuración máis común para o deseño de helicópteros, situándose normalmente ao final dunha pluma de cola.
Algúns helicópteros usan outros controis anti-torque en lugar dun rotor de cola, como o ventilador de fluxo guiado (chamado Fenestron ou FANTAIL) ou o NOTAR. O NOTAR proporciona un anti-torque semellante ao xeito ao que unha á xera sustentación a través do uso do efecto Coandă na pluma de cola.
O uso de dous ou máis rotores horizontais xirando en sentidos opostos e outra configuración para contrarrestar os efectos do torque en aeronaves sen que dependan dun rotor anti-torque de cola. Isto permite que a potencia que habería que desviarse ao rotor de cola poida aplicarse aos rotores principais, incrementando a eficiencia de potencia do aparello e a capacidade de carga. Hai varias configuracións comúns que usan o efecto de rotación contraria para beneficiar ao helicóptero:
Os deseños de rotor de reacción (tip jet) ao non ter eixe de transmisión no produce torque e non necesitan rotor de cola.
Motores
miniatura|250x250px|Motor General Electric T64-GE-7 nun Sikorski CH-53G O número, tamaño e tipo de motores usados nun helicóptero vén determinado polo tamaño, función e capacidades do aparello. Os primeiros motores de helicópteros eran dispositivos mecánicos sinxelos, como bandas de goma ou tornos, que relegaban o tamaño dos helicópteros a xoguetes e modelos pequenos. Durante un cuarto de século antes do voo do primeiro aeroplano, os motores de vapor usáronse para avanzar no desenvolvemento da comprensión da aerodinámica dos helicópteros, pero a súa potencia limitada non permitía o voo tripulado. A introdución do motor de combustión interna a finais do século XIX converteuse no punto de partida para o desenvolvemento de helicópteros a medida que se comezaron a desenvolver e producir motores que eran o suficientemente potentes como para permitir helicópteros capaces de levantar humanos.
Os primeiros deseños de helicópteros utilizaban motores feitos a medida ou motores rotativos deseñados para avións, aínda que estes foron pronto substituídos por motor de automóbiles máis potentes e motores radiais. O único factor limitante do desenvolvemento dos helicópteros durante a primeira metade do século XX foi que a cantidade de potencia producida por un motor non era capaz de superar o peso do motor en voo vertical. Isto superouse nos primeiros helicópteros exitosos utilizando os motores máis pequenos dispoñibles. Cando se desenvolveu o motor compacto e plano, a industria dos helicópteros atopou un motor máis lixeiro que se adaptaba facilmente a aparellos pequenos, aínda que se seguiron utilizando motores radiais para helicópteros máis grandes.
Os motores de turbina revolucionaron a industria da aviación, e o motor turboeixo para o uso en helicópteros, iniciado en decembro de 1951 polo Kaman K-225, finalmente deu aos helicópteros un motor cunha gran cantidade de potencia e unha baixa penalización de peso. Os turboeixos tamén son máis fiables que os motores de pistóns, especialmente cando se producen os altos niveis de potencia sostidos que require un helicóptero. Este tipo de motores foron capaces de ser escalados ata o tamaño do helicóptero para o que estaban deseñados, polo que no presente todos os modelos de helicópteros, agás os máis lixeiros, funcionan con motores de turbina.
Controis de voo
miniatura|250x250px|Controis dun helicóptero Un helicóptero ten catro entradas de control de voo. Estas son o mando cíclico, o mando colectivo, os pedais anti-torque e a panca de gases. O mando cíclico normalmente sitúase entre as pernas do piloto e na meirande parte dos helicópteros é semellante a un joystick. Porén, o Robinson R22 e Robinson R44 teñen un sistema único de control cíclico cunha barra en forma de T, e algúns helicópteros teñen un control cíclico que descende á cabina desde enriba da cabeza.
O control chámase "cíclico" debido a que cambia a inclinación cíclica das pas principais. O resultado é inclinar o disco rotor nunha dirección concreta, facendo que o helicóptero se mova nesa dirección. Por exemplo, se o piloto empurra o cíclico cara adiante, o disco rotor inclínase cara adiante e prodúcese entón empuxe cara esa dirección.
O control colectivo está situado no lado esquerdo do asento do piloto cun control de fricción configurable para evitar movementos inadvertidos. O colectivo cambia o ángulo de inclinación de todas as pas do rotor principal ao mesmo tempo (colectivamente) e independentemente da súa posición. Así, se se realiza unha entrada no colectivo, todas as pas cambian por igual, e o resultado é que o helicóptero aumenta ou diminúe de altitude.
Un prato oscilante controla o paso colectivo e cíclico das pas principais. O prato móvese arriba e abaixo, ao longo do eixo principal, para cambiar a inclinación das pas. Isto causa que o helicóptero empuxe o aire cara arriba ou cara abaixo, dependendo do ángulo de ataque. O prato oscilante tamén pode cambiar o seu ángulo para mover o ángulo das pas cara adiante ou cara atrás, ou cara a dereita ou esquerda, para facer que o helicóptero se mova nesas direccións.
Galería de imaxes
A pista de aterraxe dun helicóptero chámase heliporto. Acostuma ter forma circular e unhas marcas da mesma forma que facilitan as manobras do piloto.
República parlamentaria
miniatura|500px|dereita|
Unha República parlamentaria ou República constitucional parlamentaria é unha forma de goberno que opera baixo un sistema parlamentario.
Bandeira de Bután
A bandeira de Bután (en ཧྥ་རན་ས་ཀྱི་དར་ཆ་, trans.: hpha-ran-sa-kyi dar-cho) con pequenas variacións, veuse usando desde o século XIX, alcanzando a súa forma actual en 1960.
República parlamentaria
En oposición á República presidencialista e a República semipresidencialista, o xefe do estado, normalmente, non ten poderes executivos reais como un Presidente executivo, xa que a maioría destes poderes fóronlle concedidos ao xefe de goberno, normalmente chamado primeiro ministro. Con todo, o xefe de estado e o xefe de goberno deben formar unha soa oficina nunha república parlamentaria (como Suráfrica ou Botswana), pero o presidente séguese elixindo do mesmo xeito que o primeiro ministro nos estados tipo Sistema de Westminster. En certas ocasións o Presidente ha de ter poder executivo legal, para levar a cabo o día a día das institucións (como en Finlandia ou Irlanda) pero non fan uso destes poderes. Algunhas repúblicas parlamentarias poderían, xa que logo, ser vistas como repúblicas cun sistema semipresidencialista, pero funcionando dunha forma parlamentaria.
Desenvolvemento histórico
As repúblicas parlamentarias prototípicas, son aquelas que proveñen de estados que previamente eran monarquías, cun monarca, ou un representante do mesmo (sobre todo nas repúblicas da Commonwealth. Así o rei ou xefe de estado foi substituído por un de elección democrática, pero mantendo a falta de poder executivo do mesmo. Existen, así mesmo, un grande número de repúblicas parlamentarias que foron países cun só partido legal, localizadas no bloque do leste ou na mesma Unión Soviética.
Véxase tamén
Parlamentarisches Regierungssystem
Bandeira de Bután
Deseño
Está dividida diagonalmente desde a esquina inferior ao lado da hasta, á esquina superior do exterior da bandeira, formando dous triángulos. O superior é de cor amarela, sendo de cor laranxa o inferior. Centrado ao longo da liña divisoria hai un dragón de cor branca mirando cara ao exterior da bandeira.
Illa Bely
A illa Bely (tamén chamada Belyy e Beliy, Белый остров) é unha illa relativamente grande no Mar de Kara na punta da península de Yamal, Siberia, Rusia. Preto da punta noroeste da illa, alí atópase a Estación Experimental Rusa (Polyarnaya Stantsiya) Estación Popov.
Xeografía
Illa Bely cobre unha área de 1810 km². Está cuberta por tundra, pero tamén crecen algúns arbustos ananos nesta illa. Está separada do continente polo estreito de Malygina, un estreito de 8 a 10 km de ancho que se conxela a maior parte do ano.
Cacheiras, Teo
San Simón de Ons de Cacheiras é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Teo. Segundo o IGE en 2018 tiña 5.712 habitantes (2.804 homes e 2.908 mulleres) distribuídos en 25 entidades de poboación en 12,4 km², o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.590 habitantes.
Illa Bely
Xeografía
Esta illa pertence ao Distrito Autónomo de Yamalia-Nenetsia que é a parte norte da división administrativa de Rusia do Óblast de Tiumén.
Illas adxacentes
Dentro da ampla baía oriental da illa Bely hai unha longa illa de 10 km chamada Bezymyannyy. Ostrov Tabango e Ostrov Tyubtsyango atópanse a 20 km ao sur da esquina SE da illa Bely.
Nieves Neira
Nieves Neira Roca, nada en Lugo o 9 de setembro de 1983, é unha xornalista e poeta galega.
Traxectoria
Filla de Manuel de Neira Pol. É sobriña neta da fotógrafa Maruja Roca. Traballa como xornalista en El Progreso.
Publicou desde hai anos textos poéticos e críticos en distintos medios pero, sobre todo, é recoñecida polo seu traballo periodístico. Está a preparar unha tese sobre Uxío Novoneyra, curmán de seu pai.
Recoñecemento
Premio de Xornalismo Johán Carballeira 2020 pola reportaxe "A fotógrafa revelada" sobre Maruja Roca, unha das pioneiras da fotografía galega.
Naas RFC
O Naas RFC é un equipo de rugby da localidade da cidade de Naas, na provincia de Leinster (Irlanda). O equipo compite na Division Three da All-Ireland League. As cores do club son camiseta a raias horizontais verdes e brancas con pantalóns negros. É un dos clubs máis importantes do Condado de Kildare.
Traxectoria
O club foi fundado en 1922 por Jimmy Golden, e foi un dos primeiros clubs do rugby irlandés antes de acadar o status de sánior na tempada 1999-00.
Refused
Refused é unha banda sueca de hardcore punk procedende de Umeå, formada no ano 1991. O grupo está formado polo vocalista Dennis Lyxzén, o batería David Sandström, o guitarristas Kristofer Steen e o baixista Magnus Flagge. O guitarrista Jon Brännström tocou con Refused dende 1994 ata que foi despedido a finais de 2014. As súas letras teñen unha perspectiva revolucionaria de esquerdas, e tratan os temas da moralidade clasista e burguesa, a represión autoritaria, a homofobia, os dereitos dos animais, a prensa, e a inutilidade da "democracia representativa".
A banda editou cinco EPs e tres álbums antes de separarse en 1998. A revista Kerrang! situou ao seu álbum The Shape of Punk to Come no número 13 da súa lista do 50 álbums máis importantes de todos os tempos. O álbum tamén foi nomeado por varios críticos coma o mellor álbum de hardcore de todos os tempos. Varios meses de intensa xira e tensións internas remataron coa disolución da banda, despois de que o seu derradeiro concerto nos Estados Unidos fose disolto pola policía. Despois do fin do grupo Lyxzén pasou a liderar a banda de garage rock The (International) Noise Conspiracy.
En xaneiro do ano 2012 a banda anunciou a súa reunión, confirmando a súa actuación nos festivais de Coachella, Rock am Ring, Primavera Sound, Way Out West Festival ou Resurrection Fest entre outros. Tras realizar unha xira de case un ano a banda entrou en hiato novamente, pero anunciou unha nova reunión en novembro de 2014. Tras a reunión Refused publicou dous novos álbums de estudio, Freedom en 2015 e War Music en 2019.
O Pontoibo, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Pontoibo é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 117 habitantes dos cales 57 eran homes e 60 eran mulleres.
Alex Acker
Alex Maurice Acker, nado o 21 de xaneiro de 1983 en Compton (California) é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga no Gallarate Basket da Serie C italiana. Con 1,96 metros e 84 kg xoga na posición de escolta.
Traxectoria
Acker era alumno da Universidade de Pepperdine e foi elixido na segunda rolda do Draft da NBA no 2005 polos Detroit Pistons. Foi asignado á D-League para os Fayetteville Patriots o 27 de febreiro de 2006. Na tempada 2006-2007 fichou polo Olympiakos da Liga Grega, equipo co que acadou 16.5 puntos e 7.5 rebotes na Euroliga e 11 puntos e 3.5 rebotes na liga Helena.
En agosto de 2007 fichou polo AXA FC Barcelona, para ser o substituto de Juan Carlos Navarro. Pese a que realizou unha tempada bastante irregular, nos playoffs tivo grandes actuacións, especialmente ante o Iurbentia Bilbao. Non obstante, o feito dos seus problemas co xeonllo, así como a volta de Navarro a Barcelona, fixeron que o club azulgrana non executase a opción de renovación do seu contrato.
A tempada 2008-09 volta á NBA asinando un contrato polos Detroit Pistons, equipo no que xa militara con anterioridade a súa "etapa" en Europa.
A tempada seguinte, a mediados do mes de febreiro, os Pistons traspasan o xogador xunto a unha segunda elección na 2ª rolda do draft do 2011 a cambio dunha elección na 2ª rolda do draft do 2013 a Los Angeles Clippers, nun movemento no que Detroit pretendía situarse por debaixo do tope salarial para non ter que pagar o imposto de luxo. En agosto de 2009 volta a Europa sendo contratado polo Olimpia Milano.
Falanxerinos
A dos falanxerinos (Phalangerinae) é unha subfamilia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes e suborde dos falanxeroideos, unha das dúas en que se divide a familia dos falanxéridos.
Comprende un total de 24 especies, subdivididas en dúas tribos, a dos falanxerinos e a dos tricosurinos.
Características
Son pequenos marsupiais xeralmente arborícolas de nocturnos e omnívoros. Durante o día permanecen nos seus niños formados nos troncos ocos das árbores, dos que saen a buscar comida durante a noite. Teñen unha estrutura corporal repoluda; a cabeza é curta, co fociño acabado en punta; a cola está recuberta de pelos de manerira non uniforme; asúa parte inferior está a miúdo espida, en relación á súa función prénsil.
Descrición
A subfalilia foi descrita en 1888 polo zoólogo británico Oldfield Thomas en ''Cat. Marsup. Monotr. Brit. Mus''.: 126.
Etimoloxía
O nome científico Phalangerinae está formado, segundo a norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Phalanger, coa adición da desinencia do latín científico -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
A subfamilia comprende as tribos e os xéneros seguintes:
Subfamilia Phalangerinae
Proton K/DM-5
Proton K/DM-5 é o nome dunha variante do modelo de foguete espacial Proton K pertencente á familia de foguetes Proton, tamén coñecidos como UR-500.
Características
O Proton K/DM-5 foi unha mellora do Proton K/DM na que se usaba unha etapa Block DM-5 en lugar da Block DM co fin de enviar cargas máis pesadas á órbita xeoestacionaria. Esta variante foi usada dúas veces para lanzar os satélites de recoñemento Araks-N 1 e 2.
Bajo sospecha
Bajo sospecha é unha serie de televisión dramática española producida por Atresmedia en colaboración con Bambú Producciones para a súa emisión en Antena 3. A súa estrea foi o 17 de febreiro de 2015. Está protagonizada por Yon González, Blanca Romero e Lluís Homar.
Sinopse
Narra a investigación dos dous policías designados a un caso, Víctor (Yon González) e Laura (Blanca Romero), e o seu superior, o comisario Casas (Lluís Homar). O día da súa primeira comuñón, Alicia Vega, unha nena de 7 anos, desaparece sen deixar rastro. Tras dúas semanas de intensa busca, a policía só ten unha cousa en claro: o culpable é un dos convidados á cerimonia e membro da familia da nena. Os axentes Víctor e Laura fanse pasar por matrimonio e infíltranse en Cienfuegos co obxectivo de achegarse á familia Vega e ao resto de sospeitosos. Mentres eles os dous permanecen na sombra, o comisario Casas é a parte oficial da investigación e a única persoa que coñece a verdadeira identidade dos seus axentes infiltrados.
Vivian Malone
Vivian Juanita Malone Jones, nada en Mobile, Alabama, o 15 de xullo de 1942 e finada en Atlanta, Xeorxia, o 13 de outubro de 2005, foi unha destacada activista estadounidense en prol dos dereitos civís.
Traxectoria
Gañou fama por ser unha dos dous primeiros afroamericanos que se matricularon o 12 de xuño de 1963 na Universidade de Alabama, grazas á sentenza da Corte Suprema dos Estados Unidos de 1956, que condenaba o segregacionismo e outorgaba plenos dereitos aos negros para cursar estudos universitarios. Vivian presentouse na Universidade en contra da vontade do Gobernador do Estado, George Wallace, que a esperou na entrada cumprindo o seu compromiso coa comunidade de oporse á educación mixta entre brancos e negros.
Cando chegou a Garda Nacional catro horas e media máis tarde e tras un discurso racista de Wallace, este retirouse e os dous estudantes, Vivian e James Hood, puideron entrar. Vivian acudía a clase escoltada por policías e durante a súa estancia cometéronse diversos actos de protesta, incluíndo tres bombas caseiras en diferentes puntos do recinto. Finalizou os estudos de empresariais o 30 de maio de 1965, sendo a primeira muller de raza negra en obter un título universitario na universidade de Alabama, Estados Unidos. Posteriormente traballou no Departamento de Xustiza, na Axencia de Protección do Medio Ambiente e como corredora de seguros.
En 1996, Wallace pediulle perdón publicamente nun acto. No ano 2000 a Universidade onde cursou estudos concedeulle o Doutoramento en Letras. Con ocasión deste acto realizou a súa entrevista máis longa para un medio de comunicación na que afirmou que sentía "como unha muller privilexiada que tivo a honra e representou a todos aqueles que loitaban por causas xustas".
Xallas
O topónimo Xallas pode referirse a:
Miguel II
Miguel II, chamado Psello, "O tatexo" ou "O Amoriano", nado no ano 770 e finado no 829, reinou como emperador bizantino de 820 a 829.
Traxectoria
Nacido en Amorio en Frixia, comezou a súa carreira como soldado, pero grazas ao seu talento chegou a ascender ata o xeneralato.
Cercido
O topónimo galego Cercido pode referirse a:
Miguel II
Traxectoria
O seu reinado caracterizouse por varios feitos: a loita contra o seu irmán Tomé, que tamén aspiraba ao trono (822-824); a conquista de Creta polos árabes en 823, e o comezo dos ataques musulmáns contra Sicilia (827).
Malia as súas simpatías iconoclastas, logrou conciliarse cos iconódulos (adoradores de imaxes), pero non puido evitar a hostilidade dos monxes por mor do seu segundo matrimonio con Eufrosine, filla de Constantino VI, que fora ordenada monxa anteriormente.
Jack White
Jack White, nado como John Anthony Gillis o 9 de xullo de 1975 en Detroit, é un músico de rock e produtor musical estadounidense. É coñecido sobre todo polo seu traballo como cantante e guitarrista da banda de rock The White Stripes, onde tocaba xunto Meg White.
Durante os anos 90 White tocou en varias bandas underground de Detroit mentres traballaba de tapiceiro. En 1997 formou The White Stripes e, despois de dous álbums aclamados pola crítica, co seu terceiro disco, White Blood Cells, acadaron a fama internacional. White ocupa o posto 17 na lista da Rolling Stone dos 100 mellores guitarristas de todos os tempos. O seu éxito con The White Stripes permitiulle colaborar con outros recoñecidos músicos coma Beck, The Rolling Stones, Jeff Beck, Alicia Keys, Bob Dylan e Loretta Lynn. No ano 2005 White fundou a banda The Raconteurs e no 2009 o seu terceiro grupo, The Dead Weather.
En xaneiro do ano 2011 Jack e Meg White anunciaron a disolución de The White Stripes a través dun comunicado na súa páxina web.
Infancia e primeiros anos
John Anthony Gillis foi o menos dos dez fillos de Teresa e Gorman Gillis e medrou no seu dunha familia católica. Os seus pais traballaban na arquidiócese de Detroit, o pai como encargado de mantemento e a nai como secretaria do cardeal. White chegou a ser monaguillo, o que o levou a un papel na película de 1987 The Rosary Murders, filmada principalmente ba parroquia de Holy Redeemer no suroeste de Detroit. De neno gustáballe a música clásica. Jack asistiu ao prestixioso Cass Technical High School en Detroit, onde estudou música.
Jack medrou nun barrio de clase media no suroeste de Detroit e comezou a tocar instrumentos (a batería) aos seis anos. Na adolescencia xa escoitaba o blues e o rock dos 60 que sería a súa influencia principal para The White Stripes, Son House e Blind Willie McTell estaban entre os seus músicos de blues favoritos. Xunto co seu amigo Dominic Suchyta escoitaba discos no seu ático os fins de semana, e comezaron a gravar versións nun gravador de 4 pistas.
Aos 15 anos White entrou de aprendiz de tapiceiro cun amigo da familia, Brian Muldoon, co que estivo tres anos. White fala de Muldoon como a persoa que lle ensinou a música punk e comezou a tocar con el. Muldoon tocaba a batería e Jack a guitarra e os dous gravaron un álbum, Makers of High Grade Suites, como The Upholsterers. Posteriormente White comezou un negocio de tapiceiro el só, Third Man Upholstery. O eslogan do seu negocio era "Os seus mobles non están mortos" e a súa cor era o amarelo e o negro. Aínda que a Third Man Upholstery nunca lle faltou o traballo, White afirma que nunca foi rendible. Pouco despois White conseguiu o seu primeiro concerto profesional, como batería da banda de Detroit Goober & the Peas. Tamén tocou noutros grupos locais e realizou concertos en solitario. miniatura|250px|White con The White Stripes
The White Stripes
White formou The White Stripes en 1997, axunto con Meg White. A banda comezou a súa carreira como parte da escena garage rock de Míchigan, tocando con grupos locais como Bantam Rooster, The Dirtbombs, The Paybacks, Rocket 455 ou The Henchmen. En 1998 The White Stripes asinaron con Italy Records, un pequeno selo independente de garage punk baseado en Detroit. A banda editou o seu álbum de estrea,, The White Stripes, en 1999 e un ano despois foi seguido por De Stijl. Este último acadaría o número 38 na lista de álbums independentes da Billboard cando a banda comezou a facerse popular. Nas actuación e nos vídeos musicais Jack e Meg eran doadamente recoñecibles polas súas roupas brancas, vermellas e negras.
No ano 2001 a banda lanzou White Blood Cells. O álbum, con menos son garage rock, foi un éxito de crítica no Reino Unido e pouco despois nos Estados Unidos, facendo de The White Stripes unha das bandas máis aclamadas do 2002. No 2003 seguiríalle o exitoso Elephant, sendo o seu sinxelo "Seven Nation Army" o de maior éxito na historia da banda.
O quinto traballo do grupo, Get Behind Me Satan, foi gravado na propias casa de White e marcou un cambio na dirección musical da banda, con melodías conducidas polo piano e experimentación con marimba, ademais de guitarras máis rítmicas. O seu seto traballo, Icky Thump, publicado no 2007, entraría na lista de álbums británica no primeiro posto e estraríase no 2 na Billboard 200 estadounidense. O son do álbum incluía máis influencias punk, garage e blues que o anterior. A finais dese ano anunciouse a cancelación de 18 concertos debido a problemas de ansiedade de Meg White.
White revelou plans para editar un sétimo traballo para o verán do 2009. Porén, isto nunca ocorreu. A banda realizou a súa primeira (e única) aparición dende setembro do 2007 no programa de televisión Late Night with Conan O'Brien o 20 de febreiro do 2009. Esta sería a derradeira actuación de The White Stripes que anunciaría a súa disolución en febreiro de 2011. miniatura|250px|Con The Raconteurs
The Dead Weather
A principios do 2009 Jack White formou unha nova banda chamada The Dead Weather coa líder de The Kills Alison Mosshart. White encargouse da batería e das voces, mentres que o baixista de The Raconteurs Jack Lawrence, e o teclista e guitarrista de Queens of the Stone Age Dean Fertita completaron a formación.
O grupo estreouse ao vivo no mes de marzo en Nashville, interpretando un feixe de cancións que aparecerían no seu primeiro álbum, Horehound, que se editaría no mes de xullo a través do selo de White, Third Man Records.
En solitario
En novembro do 2010 o produtor Danger Mouse anunciou que White fora recrutado para a súa colaboración con Daniele Luppi, titulada Rome, xunto con Norah Jones. White encargouse das voces en tres cancións do álbum: "The Rose with the Broken Neck", "Two Against One" e "The World".
Guerra de Inverno
A guerra de Inverno foi un conflito militar entre a Unión Soviética e Finlandia. Comezou cunha ofensiva soviética o día 30 de novembro de 1939 (dous meses despois do inicio da Segunda guerra mundial e da invasión soviética de Polonia), e rematou o 13 de marzo de 1940 co Tratado de paz de Moscova. A Sociedade de Nacións considerou o ataque ilegal e expulsou a Unión Soviética da Sociedade o 14 de decembro de 1939.
As hostilidades remataron o 13 de marzo de 1940 coa sinatura do Tratado de paz de Moscova. Finlandia cedeu o 11% dos seus territorios previos á guerra e o 30% dos seus activos económicos á Unión Soviética. As perdas no Exército Vermello foron moi altas, e a reputación internacional do país sufriu. As forzas soviéticas non cumpriron o seu obxectivo de conquistar completamente Finlandia, pero gañaron terreo substancial ao longo do lago Ladoga e territorio no norte do país. Os fineses, porén, conservaron a súa soberanía e melloraron a súa reputación internacional.
O tratado de paz frustrou o plan franco-británico de enviar tropas a Finlandia polo norte de Escandinavia. Un dos obxectivos principais desa operación era o de tomar o control das minas de ferro do norte de Suecia e cortar a súa subministración a Alemaña.
Relacións e políticas soviético-finesas
miniatura|Status xeopolítico de [[Europa do Norte en novembro de 1939. {{legend|#98c807|Países neutrais.}}{{legend|#636466|Países anexionados por Alemaña.}}{{legend|#d13814|Países anexionados pola Unión Soviética.}}{{legend|#ef9421|Países neutrais con bases militares soviéticas.}}]] Ata os inicios do século XIX, Finlandia constituía a parte leste do Reino de Suecia. En 1809, para protexer a súa capital imperial, San Petersburgo, os rusos conquistaron Finlandia e convertérona nun estado tapón autónomo dentro do Imperio Ruso. O Gran Ducado de Finlandia resultante gozou dunha ampla autonomía dentro do Imperio ata o final do século, cando Rusia comezou a intentar asimilar Finlandia como parte dunha política xeral para fortalecer o goberno central e unificar o Imperio a través da rusificación. Aínda que infrutuosos, debido ás loitas internas en Rusia, eses intentos arruinaron as relacións cos fineses e incrementaron o apoio dos movementos pola autodeterminación en Finlandia.
Gondulfes
O topónimo galego Gondulfes ten orixe xermánica, de ("loita") + - ("lobo"). Pode referirse a:
Guerra de Inverno
Relacións e políticas soviético-finesas
Finlandia uniuse á Sociedade de Nacións en 1920, da que buscaba garantías de seguridade, pero o seu obxectivo principal era a cooperación cos países escandinavos. Os militares fineses e suecos cooperaron amplamente, pero centráronse máis no intercambio de información e os plans de defensa das illas Åland que en exercicios militares ou no almacenamento e despregamento de material. Porén, o goberno de Suecia evitou coidadosamente comprometerse coa política exterior de Finlandia. A política militar finesa incluíu a cooperación militar secreta entre Finlandia e Estonia.
O período posterior á guerra civil ata principios da década de 1930 foi unha época politicamente inestable en Finlandia debido á continua rivalidade entre os partidos conservador e socialista. O Partido Comunista de Finlandia foi declarado ilegal en 1931, e o nacionalista Lapuan liike (Movemento de Lapua) organizou actos violentos anticomunistas, que culminaron no fracasado golpe de estado de 1932. A partir de entón o herdeiro de Lapuan liike, o ultranacionalista Isänmaallinen kansanliike (Movemento Patriótico Popular) tivo unha presenza minoritaria na política nacional (a súa máxima representación foi de 14 escanos dos 200 que conformaban o Parlamento). No final da década de 1930 a economía finesa, orientada cara á exportación, estaba en crecemento e os movementos políticos extremos do país diminuíran.
Despois da intervención soviética na guerra civil finlandesa en 1918, non se asinou ningún tratado de paz formal. En 1918 e 1919 forzas voluntarias finesas levaron a cabo dúas incursións militares sen éxito a través da fronteira rusa: as expedicións Viena e Aunus, para anexionar áreas de Carelia segundo a ideoloxía da Gran Finlandia de unir todos os pobos fínicos nun só estado. En 1920 comunistas fineses asentados na Rusia Soviética intentaron asasinar o antigo comandante en xefe da finesa Suojeluskunta (Garda Branca), o mariscal Carl Gustaf Emil Mannerheim. O 14 de outubro de 1920, Finlandia e a Rusia Soviética asinaron o Tratado de Tartu, confirmando a nova fronteira entre os dous países igual que a vella entre o Gran Ducado de Finlandia e o Imperio Ruso. Ademais, Finlandia recibiu Petsamo, co seu porto libre de xeo no océano Ártico. A pesar da sinatura do tratado, as relacións entre os dous países mantivéronse tensas. O goberno finés permitiu a voluntarios cruzar a fronteira para apoiar o levantamento de Carelia Oriental en 1921, e os comunistas fineses na Unión Soviética continuaron preparando un desquite cruzando a fronteira e realizaron un ataque dentro de Finlandia, coñecido como "Läskikapina" (motín da carne de porco), en 1922. En 1932 a Unión Soviética asinou un pacto de non-agresión con Finlandia, que foi reafirmado por un período de 10 anos en 1934. Porén, as relacións entre os dous países mantivéronse en gran medida de mínimos. Mentres que o comercio exterior de Finlandia estaba en auxe, menos do 1% do mesmo producíase coa Unión Soviética. En 1934, a Unión Soviética uniuse á Sociedade de Nacións. miniatura|250px|Sinatura do pacto de non-agresión en 1932
Iosif Stalin considerou decepcionante que a Unión Soviética non puidera deter a revolución finlandesa. Pensou que o movemento pro-finlandés en Carelia representaba unha ameaza directa para Leningrado e que a área e as defensas de Finlandia podían empregarse para invadir a Unión Soviética ou restrinxir os movementos da frota. Durante a época de Stalin a propaganda soviética pintou os líderes fineses como unha "camarilla fascista, cruel e reaccionaria". O mariscal Carl Gustaf Mannerheim e Väinö Tanner, o líder do Suomen Sosialidemokraattinen Puolue (Partido Socialdemócrata Finés), foron obxecto de desprezo en particular. Cando Stalin gañou o poder absoluto tras a Gran Purga de 1938, a Unión Soviética cambiou a súa política exterior cara a Finlandia no final da década de 1930. A Unión Soviética comezou a perseguir a reconquista das provincias que o tsarato ruso perdera durante o caos da Revolución de Outubro e da guerra civil rusa case dúas décadas antes. O líder soviético cría que o vello imperio tiña unha seguridade e unhas posesións territoriais ideais, e quería que a acabada de bautizar cidade de Leningrado a tan só 32 km da fronteira finlandesa, gozase dun nivel de seguridade semellante contra o poder crecente da Alemaña nazi. Esencialmente, a fronteira entre o Gran Ducado de Finlandia e a Rusia propiamente dita nunca debera converterse en internacional.
Negociacións
miniatura|250px|A [[península de Rybachii en 2008. A Unión Soviética demandou que a península, o punto máis ao norte de Finlandia na época, fose cedida xunto con outras áreas para protexer os activos soviéticos.]] En abril de 1938, o axente do NKVD Boris Yartsev contactou co ministro de asuntos exteriores finés Rudolf Holsti e co primeiro ministro Aimo Cajander, afirmando que a Unión Soviética non confiaba en Alemaña e que unha guerra entre os dous países era considerada posible. O Exército Vermello non agardaría pasivamente tras as fronteiras e "avanzaría para atoparse co inimigo". Os representantes fineses aseguráronlle a Yartsev que Finlandia se comprometía a unha política de neutralidade e que o país se oporía a calquera incursión armada. Yartsev suxeriulle a Finlandia que cedese ou arrendase algunhas das illas do golfo de Finlandia ao longo dos accesos marítimos a Leningrado, pero Finlandia negouse.
As negociacións continuaron ao longo de 1938 sen resultados. A recepción finesa ás peticións soviéticas foi decididamente fría, xa que a violenta colectivización e as purgas de Stalin deron unha mala imaxe do país. Ademais, gran parte da elite comunista finesa na Unión Soviética fora executada durante a Gran Purga, empanando aínda máis a súa imaxe en Finlandia. Ao mesmo tempo, Finlandia estaba intentando negociar un plan de cooperación militar con Suecia, coa esperanza de conseguir unha defensa conxunta das illas Åland.
A Unión Soviética e a Alemaña nazi asinaron o Pacto Ribbentrop-Molotov en agosto de 1939. O pacto era nominalmente un tratado de non-agresión, pero incluía un protocolo secreto polo cal os países do leste de Europa eran divididos en esferas de interese, e Finlandia caeu na esfera soviética. O 1 de setembro de 1939, Alemaña comezou a súa invasión de Polonia, e dous días despois Reino Unido e Francia declaráronlle a guerra. Pouco despois os soviéticos invadiron o leste de Polonia. Os estados bálticos foron axiña forzados a aceptar tratados permitindo á Unión Soviética establecer bases militares e estacionar tropas no seu territorio. O goberno de Estonia aceptou o ultimato, asinando o correspondente acordo en setembro. Letonia e Lituania faríano no mes de outubro. Ao contrario dos países bálticos, Finlandia iniciou unha mobilización progresiva baixo o aspecto dunhas "manobras adicionais de actualización". Os soviéticos xa tiñan comezado unha intensa mobilización preto da fronteira finesa entre 1938 e 1939. Porén, as tropas de asalto precisas para a invasión non comezaron a despregarse ata outubro de 1939. Os plans de operación feitos en setembro agardaban comezar a invasión no mes de novembro. miniatura|250px|Soldados finlandeses recollendo o seu almorzo nunha cociña de campo durante as "monobras adicionais de actualización" no istmo de Carelia o 10 de outubro de 1939.
O 5 de outubro de 1939 a Unión Soviética convidou unha delegación finesa a negociar en Moscova. Juho Kusti Paasikivi, o embaixador en Suecia, foi enviado a Moscova para representar o goberno finés. Os soviéticos esixiron que a fronteira entre os dous países no istmo de Carelia se movese cara ao oeste ata un punto só a 30 km ao leste de Viipuri, e que os fineses destruísen todas as fortificacións existentes no istmo. Tamén demandaron a cesión de illas no golfo de Finlandia ademais da península de Kalastajansaarento. Por outra banda, os fineses deberían abandonar a península de Hanko durante 30 anos e permitir aos soviéticos establecer unha base militar alí. A cambio, a Unión Soviética cedería Repola e Porajärvi de Carelia Oriental, dous concellos con dúas veces o territorio demandado a Finlandia. Aceptar as peticións soviéticas forzaría aos fineses a desmantelar as súas defensas na Carelia finesa.
A oferta soviética dividiu o goberno finés, pero finalmente foi rexeitada con respecto á opinión pública e do Parlamento. O 31 de outubro, na asemblea do Soviet Supremo, o Ministro de Exteriores soviético Vyacheslav Molotov anunciou as demandas soviéticas en público. Os fineses realizaron dúas contra-ofertas polas que Finlandia cedía a zona de Terijoki á Unión Soviética, o cal duplicaría a distancia entre Leningrado e a fronteira finlandesa, moito menos do que os soviéticos esixían, así como as illas no Golfo de Finlandia. Dende o punto de vista soviético as negociacións chegaran xa ao seu fin.
O incidente de Mainila e intencións soviéticas
O 26 de novembro informouse dun incidente na fronteira preto da vila soviética de Mainila. Un posto fronteirizo soviético foi bombardeado por descoñecidos co resultado, segundo informes soviéticos, de catro gardas mortos e nove feridos. As investigacións realizadas por varios historiadores fineses e rusos chegaron á conclusión de que o ataque foi unha operación de bandeira falsa realizada dende o lado soviético da fronteira por unha unidade do NKVD, co propósito de proporcionar á Unión Soviética un casus belli e un pretexto para rematar o pacto de non-agresión. miniatura|O 29 de novembro de 1939, [[xornalista|prensa estranxeira en Mainila, onde un incidente fronteirizo entre Finlandia e a Unión Soviética desencadeou a Guerra de Inverno.]]
O ministro de exteriores soviético, Vyacheslav Molotov, afirmou que foi un ataque da artillaría finesa e esixiu que Finlandia se desculpase polo incidente e movese as súas tropas a 20–25 km da fronteira. Finlandia negou a súa responsabilidade polo ataque, rexeitou as demandas e solicitou unha comisión soviético-finesa para investigar os feitos. A Unión Soviética dixo entón que a resposta finesa fora hostil e renunciou ao pacto de non-agresión o 28 de novembro. Nos anos seguintes, a historiografía soviética describiu o incidente como unha provocación finesa. As dúbidas sobre a versión oficial soviética só apareceron no final da década de 1980, nos tempos da glasnost. Porén, o feito continuou dividindo a historiografía rusa mesmo despois do colapso da Unión Soviética en 1991.