cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Papoula
Descrición
miniatura|esquerda|Papoula. Parque Natural da [[Serra da Enciña da Lastra, Ourense.]] A papoula é unha planta anual de aparencia fráxil, o talo é moi fino e peludo, pouco ramificado, ao cortalo sae un xugo leitoso, como as outras durmideiras (Papaver somniferum etc). A súa floración acontece na primavera e no verán, a súa flor é de pétalos vermellos e zume leitoso.
Nazaré
Historia
miniatura|esquerda|[[Santuario de Nosa Señora de Nazaré|Igrexa de Nosa Señora da Nazaré.]] Os primeiros asentamentos eran inmediatamente sobre zonas costeiras agrupados nos núcleos de Pederneira e Sitio. As poboacións tiveron que se defender de ataques piratas que foron frecuentes ata o século XIX. Sobre as orixes existe a lenda da Nazaré á que fan referencia varios textos históricos.
A Day in the Life
Estrutura da canción
Cada verso cantado por Lennon segue o mesmo deseño base, pero cada un termina de diferente maneira. O primeiro verso, que consta de vinte compases, termina cunha progresión harmónica repetitiva en fa maior antes de regresar á clave de inicio. O segundo verso, dous compases máis curto que o primeiro, termina no acorde de Do maior en lugar de repetir a progresión de fa maior. O terceiro verso é o mesmo que o segundo, agás que este ten un compás máis (para cambiar á liña «I'd love to») e non regresa á clave inicial. En lugar diso conduce a unha ponte, un longo glissando de 24 compases, empezando dun baixo ton mi a un mi con oitavas máis altas. Os pratos son chocados ao azar de maneira intercalada cerca do final, para «cambiar a túa sensación do ritmo». Unha alarma de espertador comeza a soar, empezando co verso de McCartney. Este é seguido por unha ponte orquestral: un repetido círculo de quintas (de dó a mi) de preto de vinte compases. A ponte orquestral é acompañada pola voz de Lennon e coro de Donovan sen palabras («Ahhhh...») e conduce ao cuarto e último verso. O verso final ten a mesma estrutura que o terceiro verso. Con todo, a batería de Starr, vai ao dobre de tempo que a sección de McCartney. Este verso leva ao segundo crescendo. Con todo, despois a orquestra alcanza a súa nota máis alta, un compás de silencio, que conduce ao acorde final do mi maior no piano.
Papoula
Usos
Utilizouse tradicionalmente para curar as afeccións do tracto respiratorio como a bronquite ou a tose. A infusión das súas follas tamén se empregou como sedante suave. As súas sementes empréganse como condimento e tamén se cultiva como planta ornamental.
A Day in the Life
Estrutura da canción
É importante mencionar o traballo innovador de Ringo Starr coa batería, pois Lennon comentoulle que quería un efecto de "dúas baterías nunha soa", coa sensación de que a primeira batería seguise o compás básico de bombo e caixa (con acento de caixa no terceiro tempo), e á vez fixese rotos sincopados facendo recheo. Máis no final na última estrofa, que dobra o ritmo sobre o compás acurtando o golpe de caixa, en lugar de, no terceiro tempo do compás (tal e como vén facendo na primeira parte), nos tempos pares (segundo [semi forte] e cuarto [forte]), normalizando así as intensidades propias dun compás en 4/4.
Papoula
Símbolos e representacións
A papoula, ademais do seu simbolismo na linguaxe das flores, inspirou pintores, poetas e escritores en varios paìses e epocàs. Encóntrase en heráldica, nos selos postais.
Radio Valadouro
Radio Valadouro é unha emisora municipal de radio do concello do Valadouro.
A Day in the Life
O acorde final
A canción termina cun dos acordes finais máis famosos na historia da música. Lennon, McCartney, Starr e Mal Evans en catro pianos diferentes, con Martin no armonio, tocaron o acorde mi maior simultaneamente. O acorde mantívose durante algo máis de corenta segundos incrementando o volume da gravación a medida que a vibración se apagaba. Cerca do final do acorde o volume de gravación é tan alto que se poden percibir os diversos sons do estudo, incluíndo os susurros dos papeis e o chirrido duns dos zapatos de Ringo, cando se cambia de posición na que estaba parado (McCartney lanzoulle unha mirada asasina por iso).
Papoula
Símbolos e representacións
A papoula era máxica é un libro da escritora galega de narrativa infantil Concha Blanco.
A Day in the Life
O acorde final
O acorde de piano foi en lugar dun experimento vocal errado: na noite seguinte á sesión de gravación da orquestra, os catro Beatles gravaran un final coas súas voces, tarareando o acorde, pero decidiron que querían algo con máis impacto.
Hash'ak'gik
Hash'ak'gik ou Hylden Lord é unha personaxe da serie de videoxogos Legacy of Kain. A súa voz foi posta por numerosos actores: Rene Auberjonois, Tony Jay, Earl Boen e Alastair Duncan.
Nazaré
Turismo
O atractivo turístico de Nazaré residía antigamente na tipoloxía de vila tradicional mariñeira e nas súas fermosas e grandes praias aínda que actualmente este turismo fixo mudar o urbanismo e sociedade mariñeira da vila. O turismo ten unha grande importancia na economía da vila consolidándose como destino preferente de turismo.
Hash'ak'gik
Historia
Hash'ak'gik é o nome que se lle dá ao suposto líder da raza Hylden. Ata a caída dos Alicerces de Nosgoth, os Hylden non podían manifestarse fisicamente en Nosgoth, con todo Hash'ak'gik podía manipular a seres en Nosgoth posuíndo os seus corpos. Entre os que foron posuídos están Mortanius o Nigromante, Janos Audron e (cando nestes corpos, o actor respectivo dáballe a voz a Has'ak'gik). En Blood Omen II, Hash'ak'gik foi capaz de recuperar o seu verdadeiro corpo Hylden e converteuse no Sarafan Lord.
Nazaré
Turismo
As freguesías do concello da Nazaré son as seguintes:
Hideki Yukawa
Hideki Yukawa (湯川秀樹, ゆかわ ひでき, Yukawa Hideki), nado en Toquio o 23 de xaneiro de 1907 e finado en Quioto o 8 de setembro de 1981, foi un físico xaponés, galardoado co premio Nobel de Física en 1949 por formular a hipótese dos mesóns, baseada en traballos teóricos sobre forzas nucleares.
Traxectoria
Naceu o 23 de xaneiro de 1907 na cidade xaponesa de Toquio.
Realizou os seus estudos na Universidade Imperial de Quioto, onde se graduou en 1929, e, tras ocupar praza de lector, trasladouse á Universidade Imperial de Osaka.
Doutoramento en 1938, conseguiu finalmente a súa praza de titular definitiva ao ano seguinte na Universidade de Quioto.
Morreu nesa cidade o 8 de setembro de 1981.
Investigacións científicas
Ao descubrirse en 1937 unha destas partículas - o pión - entre os raios cósmicos, a comunidade científica internacional comezou a tomar en serio a súa hipótese. Aínda que posteriormente descubríronse novos mesóns que facían inviable o seu modelo, a teoría de mesóns fixo avanzar notablemente a física de partículas subatómicas, e segue sendo utilizada con fins de cálculo aproximado en moitos casos.
En 1947 foi profesor nas Universidades de Princeton e Columbia, e en 1953 director do Instituto de Investigación de Física Fundamental de Quioto. Desde o ano 1947 as súas investigacións en partículas subatómicas versaron sobre a teoría dos campos non locais. Así mesmo formulou a captura electrónica, na cal un electrón de baixa enerxía de hidróxeno pode ser capturado polo núcleo.
En 1949 foi galardoado co Premio Nobel de Física pola formulación da hipótese dos mesóns, baseada en traballos teóricos sobre forzas nucleares.
En 1955, xunto con outros dez científicos e intelectuais, asinou o Manifesto Russell-Einstein en pos dun desarmamento nuclear.
En 1957 participou na primeira Conferencia Pugwash de Ciencia e Asuntos Mundiais en calidade de delegado científico do Xapón.
Recoñecementos
En honra súa nomeouse ao asteroide (6913) Yukawa descuberto o 31 de outubro de 1991 por Kin Endate e Kazuo Watanabe.
A Day in the Life
Variacións
No álbum Sgt. Pepper, o inicio de «A Day in the Life» é combinado cos aplausos do final da canción previa «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)». No álbum recompilatorio The Beatles 1967–1970, «A Day in the Life» comeza igual que na versión de Sgt. Pepper, pero na versión en CD de 1967–1970, a canción iníciase limpa, sen ningunha combinación.
Tras finalizar «A Day in the Life», no álbum Sgt. Pepper (primeiro lanzado como LP no Reino Unido anos máis tarde en formato CD en todo o mundo) existe un son de alta frecuencia (15 kHz) e posteriormente uns ruídos de voces estrañas que se desvanecen no silencio e algúns segundos de frases aparentemente invertidas, as cales foron gravadas á mantenta polo grupo no estudo, como parte dunha broma. Do que se entende pódese rescatar a frase "Never Could Be Any Other Way".
O álbum Anthology 2 inclúe unha primeira versión sen orquestra da canción e Anthology 3 inclúe unha versión de «The End», que conclúe co acorde final de «A Day in the Life» que se reproduce cara atrás e logo cara a adiante.
Na versión do álbum Love a canción comeza con Lennon cantando a liña «sugar plum fairy». Nesta versión as cordas son máis predominantes nos crescendos.
Suposta referencia ás drogas
A canción foi obxecto de polémica pola súa suposta referencia ás drogas. O 1 de xuño de 1967, día en que o Sgt. Pepper foi publicado, a BBC anunciou a censura de «A Day in the Life» das emisoras de radio británicas debido á liña «I'd love to turn you on» («Encantaríame excitarte»), que de acordo coa corporación, incitaba ao consumo de drogas. Outra parte que supostamente fai referencia ás drogas son as frases «found my way upstairs and had a smoke / and somebody spoke and I went into a dream» («atopei o camiño de subida polas escaleiras e púxenme a fumar / e alguén falou e caín nun soño»). Un portavoz da BBC dixo: «Escoitamos esta canción unha e outra vez. E estamos de acordo en que parece ir un pouco demasiado lonxe, e podería fomentar unha actitude positiva ante o consumo de drogas.»
Lennon e McCartney negaron que houbese referencias a drogas e queixáronse publicamente sobre a prohibición nunha cea co seu representante, Brian Epstein. Lennon dixo que a canción era sobre «un accidente e a súa vítima», e chamou á liña en cuestión «a máis inocente das frases». Con todo, George Martin comentou máis tarde que el sempre sospeitara que a liña «found my way upstairs and had a smoke» («atopei o camiño de subida polas escaleiras e púxenme a fumar») era unha referencia ás drogas, lembrando que a banda algunhas veces «desaparecía e daba unha pequena calada», presumiblemente de marihuana, pero non diante del.
En directo
A canción nunca foi interpretada en directo polo grupo, xa que a mediados de 1966 deixaron de facer xiras. É por este motivo que ningunha canción do álbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band foi tocada en vivo polo grupo. No entanto, con posterioridade, Paul McCartney si a interpretou nalgunhas das súas xiras en solitario.
Recepción
«A Day in the Life» é a miúdo recoñecida como unha das cancións máis influentes de The Beatles. Paul Grushkin no seu libro Rockin' Down the Highway: The Cars and People That Made Rock Roll, chama á canción «un dos máis ambiciosos, influentes e revolucionarios traballos na historia da música popular». En From Craft to Art: Formal Structure in the Music of the Beatles, a canción é descrita así: «'A Day in the Life' é talvez un dos temas máis importantes na historia da música rock, con soamente catro minutos e corenta e cinco segundos, seguramente debe ser unha das pezas máis breves pero épicas no rock.» En Allmusic, o crítico Richie Unterberger comenta: «'A Day in the Life' é o coda inesperado e incisivo dun álbum que é considerado unha notable síntese do verán do amor (...) Despois diso, non houbo máis regra a seguir, os grupos de pop e rock tentárono todo, para ben ou para mal. Ironicamente, moi poucos tiveron éxito en chegar á cima musical. The Beatles propuxéronllo e lográrono.»
Da mesma maneira, a miúdo aparece nas listas das mellores cancións. Segundo o sitio agregador de listas Acclaimed Music, é a terceira canción máis aclamada polos críticos de todos os tempos, e a máis aclamada dos Beatles. Foi colocada na duodécima posición pola CBC no seu programa de radio sobre as 50 mellores cancións 50 Tracks, a segunda mellor colocada do grupo despois de «In My Life». Ocupou o primeiro lugar da lista elaborada pola revista Q das 50 mellores cancións británicas de todos os tempos, e apareceu na lista das 101 mellores cancións de The Beatles, publicación da revista Mollo, que foi elaborada por un panel de músicos e xornalistas. Da mesma maneira foi denominada polo Salón da Fama do Rock como unha das 500 cancións que formaron o rock.
En 2004, Rolling Stone situou a «A Day in the Life» no número 28 da lista das 500 mellores cancións de todos o tempos. Está inscrita no número 5 na publicación de Pitchfork Media das 200 mellores cancións da década de 1960. En 2010, foi denominada por Rolling Stone a mellor canción de The Beatles, nun especial da editora coas 100 mellores cancións do grupo. A lista foi confeccionada con ocasión do 50 aniversario da formación do grupo de Liverpool e o 40 da súa disolución.
Tamén foi nomeada a un Grammy en 1967 por «Mellor Arranxo de Acompañamento Vocal ou Instrumental», con todo, perdeu ante a canción «Strangers in the Night» de Frank Sinatra.
O papel de Starr tocando a batería en «A Day in the Life» é comunmente denominado como unha das súas mellores actuacións. Phil Collins, a batería de Genesis, comentou, «(...) A batería de Starr en 'A Day in the Life' é sumamente complexa. Poderías coller a un gran batería o día de hoxe e dicirlle: 'Quéroo así.' Realmente, non sabería que facer.»
O 27 de agosto de 1992, o manuscrito coa letra orixinal da canción, que nese entón pertencía a Mal Evans, vendeuse pola cantidade de 100,000 dólares (£56,600) durante unha poxa organizada por Sotheby's en Londres. De novo foi poxado en 2006 por Bonhams na cidade de Nova York. A oferta comezou o 7 de marzo de 2006 con ofertas iniciais de ao redor de 2 millóns de dólares. A folla foi poxada por Sotheby's de novo en xuño de 2010. Foi comprada por un anónimo estadounidense que pagou £810,000 por ela ($1,200,000).
Versións doutros artistas
Tras a súa publicación, «A Day in the Life» foi versionada numerosas veces por distintos artistas. Inmediatamente despois da publicación do Sgt. Pepper, o compositor inglés Peter Knight, lanzou unha versión instrumental de «A Day in the Life» no seu álbum tributo a The Beatles. Dous anos máis tarde, o cantante portorriqueño José Feliciano fixo o mesmo no seu álbum Alive Alive Ou!. Os Bee Gees compoñeron a súa propia versión para a banda sonora da película de 1978 Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. O cantante Sting fixo o mesmo para a película Demolition Man.
En 2008, Jeff Beck realizou a versión máis notable de «A Day in the Life», no seu álbum Performing This Week: Live at Ronnie Scott's Jazz Club. Esta versión foi utilizada para a película Across the Universe, e da mesma manera, en 2010 gañou o Premio Grammy por Mellor interpretación de rock instrumental.
En 2014, a banda The Flaming Lips compuxo a súa propia versión, en colaboración coa cantante pop Miley Cyrus, para o seu álbum tributo a The Beatles, With a Little Help from My Friends, que se puxo á venda en outubro dese mesmo ano e do cal, esta versión, é o seu segundo sinxelo, tras a súa versión de «Lucy in the Sky with Diamonds». Esta segunda colaboración foi considerada pola revista Rolling Stone como unha das dez mellores versións realizadas durante o 2014.
Persoal
O persoal utilizado na gravación da canción foi o seguinte:
The Beatles
Equipo de produción
Orquestra
Flamengo do Caribe
O flamengo do Caribe (Phoenicopterus ruber) é unha especie grande de flamengo da familia Phoenicopteridae que vive en áreas tropicais de América, incluíndo as Antillas, a península do Iucatán, o norte de Colombia e Venezuela, nas illas Galápagos e no norte de Honduras. Non se coñecen subespecies.
Descrición
miniatura|esquerda|A cor da súa plumaxe varía do rosa claro ó vermello segundo a súa alimentación. miniatura|esquerda|Cranio. thumb|left| Phoenicopterus ruber O flamengo do Caribe acada de 1,20 a 1,40 m de altura. É unha ave esvelta: o macho pesa de media 2,8 kg e a femia 2,2 kg. É o meirande flamengo do continente, e o segundo do mundo, superado polo flamengo rosa (Phoenicopterus roseus). A súa cor pode variar dende o rosa pálido até un carmesí ou avermellado, dependendo da zona onde viva e da cantidade de crustáceos con altos contidos carotenoides que consuma.
Estación de Bilbao Abando-Indalecio Prieto
Bilbao Abando-Indalecio Prieto, tamén coñecida como Bilbao-Abando ou estación do Norte, é a principal estación ferroviaria do centro da cidade de Bilbao. É unha estación terminal de carácter monumental e estilo clasicista inaugurada en 1948 por Renfe, que encargou a súa construción a Alfonso Fungairiño.
Ten servizos de longa distancia, media distancia e proximidades operados por Renfe. Dispón tamén de conexións coas liñas L1 e L2 do Metro de Bilbao a través da estación de Abando, con servizos Renfe Feve grazas á estación de Bilbao-Concordia, así como coa rede de autobuses urbanos, interubanos e o tranvía da cidade.
Situación ferroviaria
A estación, que se atopa a 23 metros de altitude, forma parte dos trazados das seguintes liñas férreas:
Historia e características
Ante a evidente deterioración que sufrían as instalacións, RENFE decidiu construír unha nova estación de maiores proporcións que tras varios proxectos errados acabou levando a bo porto o arquitecto Alfonso Fungairiño. Para iso derrubouse o antigo recinto aproveitando o soar existente para as novas instalacións que se abriron ao público en 1948. A estación mantívose invariable ata os 80 cando sufriu unha importante reestruturación en parte obrigada polas tráxicas inundacións que sufriu a cidade en 1983. Incorporáronse escaleiras mecánicas para facilitar o acceso ás plataformas e engadíronse unhas esculturas de Agustín Ibarrola. En 1996, Bilbao-Abando foi a primeira estación en forma parte do concepto de estación comercial a través da marca comercial Vialia. Desta forma aproveitábase o recinto ferroviario para dotalo de locais comerciais nun modelo que posteriormente se estendeu a máis estacións españolas. En 1999 sufriu unha nova reforma esta vez pola apertura do variante sur dando lugar a novo servizo de proximidade entre Olabeaga e Bilbao. Entre outras actuacións restaurouse a cuberta, repintó as estruturas metálicas e modernizouse a iluminación das plataformas.
En 2006 a estación foi renombrada de Bilbao-Abando a Abando Indalecio Prieto. O nome, decidido polo Ministerio de Fomento, unía o antigo nome da estación (por ser a principal estación do barrio de Abando, antiga anteigrexa de San Vicente de Abando) e o de Indalecio Prieto, un significado veciño de Bilbao que, como ministro de Obras Públicas durante o primeiro bienio da Segunda República, promoveu o desenvolvemento de infraestruturas ferroviarias. Devandito cambio non estivo exento de críticas.
En 2010 presentáronse os proxectos de integración da estación dentro do proxecto do Y vasco, co tren de alta velocidade que comunicará ás tres capitais vascas. A chegada do AVE a Bilbao supoñerá a remodelación total da estación de Abando.
Descrición
miniatura|250px|Escaleiras na estación A céntrica estación de Abando ten dúas estruturas claramente diferenciadas. Un edificio en forma de U e bordos biselados, que na súa parte máis alta alcanza as cinco plantas, e unha nave que a modo de marquesiña semicircular cobre o feixe de vías e as plataformas apoiándose en 12 arcos de celosía que se atopan ancorados en dados de formigón. A súa fachada principal, de carácter monumental e clasicista, ten elementos eclécticos como frontóns, vans cegos ou falsas pilastras que buscan lograr a mellor integración posible do recinto co resto dos edificios da zona.
Para a construción empregouse esencialmente formigón armado combinándoo con granito, pedra calcaria ou ladrillo caravista para realzar o aspecto monumental da construción. Un dos aspectos máis destacados da estación é a vidreira policromada que pecha a zona de plataformas. Está composta por 301 pezas cunhas medidas de 15 metros de ancho por 10 de alto e foi realizada, en 1948, por Jesús Arrecubieta do taller da Unión de Artistas Vidreiros de Irún seguindo un esbozo de Miguel Pastor Veiga. Ten unha temática variada que representa diversas escenas típicas das sociedade biscaíña tanto no ámbito social, como industrial ou deportivo. Mostra tamén lugares emblemáticos como a Basílica de Begoña. A parte central alberga un reloxo e baixo el un escudo de España. Esa parte foi retocada na década dos 80, xa que o escudo orixinal era o usado pola ditadura franquista.
Servizos
250px|miniatura|Fachada principal na Praza Circular. A estación reparte os seus servizos en tres plantas: a de acceso (planta 0), a entreplanta (planta 1) e a planta de plataformas (planta 2). Tanto a planta de acceso como a entreplanta teñen principalmente locais comerciais alleos ao tráfico ferroviario, que inclúen entre outras, tendas de agasallos, cafeterías, restaurantes, servizos bancarios, servizos telefónicos ou alugueiro de coches. Pola súa banda, na planta de plataformas atópanse os despachos de billetes, as máquinas expendedoras de billetes e varios puntos informativos. En total Bilbao-Abando dispón de oito vías numeradas correlativamente e de cinco plataformas, tres centrais e dúas laterais que dispoñen todos eles dunha cabeceira común debido á natureza terminal da estación. O acceso ás vías 1 a 5 está limitado por torniquetes, xa que son usadas polos trens de proximidade. As diferentes plantas están conectadas grazas a escaleiras fixas, mecánicas e ascensores.
No exterior existe un aparcadoiro habilitado, situado nun dos laterais do recinto.
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizados a 26 de xuño de 2016.
Proximidades
As tres liñas do núcleo de proximidades Bilbao operadas por Renfe, as liñas C-1, C-2 e C-3, conflúen en Bilbao-Abando. É a única estación da rede que comparte ditas tres liñas, o que a converte na principal estación da mesma. Permite unir os terminais de Orduña, Santurtzi e Muskiz en 40, 22 e 34 minutos, respectivamente, no mellor dos casos.
Metro de Bilbao
Desde 1995 Abando Indalecio Prieto está conectada ao Metro de Bilbao grazas á estación de Abando, que forma parte das liñas L1 e L2. A estación é accesible tanto desde a propia estación de tren como desde o exterior.
Tranvía de Bilbao
A liña A do Tranvía de Bilbao operada por Euskotren Tranbia ten parada na rúa Navarra, entre as saídas das estacións de Adif e Feve.
Autobuses urbanos e interurbanos
No exterior da estación sitúanse tres paradas de Bizkaibus, con conexión cara aos municipios da Ezkerraldea, Busturialdea e Duranguesado; e cinco paradas de Bilbobus, con conexión a todos os distritos da cidade con multitude de liñas tanto regulares como microbuses e servizos nocturnos Gautxori.
As Bouzas, Tortoreos, As Neves
As Bouzas é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Reis de Sumeria
miniatura|Táboa de pedra coa lista máis completa de reis de Sumeria. [[Museo Ashmolean, Oxford.]]
Selyf ap Cynan
Selyf ap Cynan (ou Selyf Sarffgadau) (morto en 616) aparece na xenealoxías galesas antigas como un antigo rei de Powys no século VII e como fillo de Cynan Garwyn.
Reis de Sumeria
A lista dos reis sumerios é un documento excepcional deixado polos escribas sumerios, escrito en sumerio, reflectindo os sucesivos reis hexemónicos. Os primeiros reis son dubidosos e os seus períodos imposíbeis, pero despois vanse acercando máis á historia comprobada, aínda que se omiten dinastías, e outras danse como sucesivas cando foron contemporáneas. Os reis de Asiria e os de Babilonia tamén tiveron este de tipo de listas. O primeiro rei mencionado que hai identificado por inscricións é Megabaresi de Kish, contemporáneo de Gilgamesh. O primeiro gobernante da lista que é claramente histórico é Lugal-Zage-Si de Uruk do século –XXIII, que conquistou Lagash, que á súa vez foi conquistada por Sargón de Acad.
Selyf ap Cynan
Traxectoria
O seu nome é a forma galesa de Salomón, e aparece nas antigas xenealoxías como Selim. O seu alcume era Sarffgadau, que significa serpente de batalla.
Reis de Sumeria
Protodinástico I, Reis de antes do diluvio, lendarios
"Despois disto a realeza foi a Eridug (Eridu). En Eridug, Alulim foi rei e gobernou 28800 anos."
Selyf ap Cynan
Traxectoria
Segundo os Anais do Úlster e os Anais galeses, en 616 morreu na Batalla de Chester, loitando contra Æthelfrith de Northumbria. Os Anais do Úlster chámao Rei dos britóns, se cadra porque guiaba unha forza combinada de máis dun reino britónico na batalla contra os do reino de Northumbria (o rei de Gwynedd, Iago ap Beli, tamén morreu nela segundo os Anais galeses).
Reis de Sumeria
Protodinástico II, Reis mitolóxicos.
"Despois do diluvio a realeza pasou a Kish"
Selyf ap Cynan
Traxectoria
Na tradición das Tríades galesas, aparece Arofan como o seu bardo de corte.
Reis de Sumeria
Primeira Dinastía de Kish
"Entón Kish foi derrotado e a realeza pasou a Eana (Uruk)"
Primeira Dinastía de Uruk
(Outros soberanos coñecidos por inscricións non constan nas listas de Reis).
"Entón Unug (Uruk) foi derrotado e a realeza pasou a Urim (Ur)"
Primeira dinastía de Ur sobre o -2500
"Entón Urim (Ur) foi derrotada e a realeza pasou a Awan".
Protodinástico III
(A primeira Dinastía de Lagash é coñecida polas inscricións pero non se cita na lista de reis).
"Entón Awan foi derrotado e a realeza pasou a Kish".
Segunda Dinastía de Kish
"Entón Kish foi derrotado e a realeza pasou a Hamazi".
"Entón Hamazi foi derrotada e a realeza pasou a Unug (Uruk)".
Segunda Dinastía de Uruk
"Entón Unug (Uruk) foi derrotada e a realeza pasou a Urim (Ur)".
Adab
"Entón Adab foi derrotada e a realeza pasou a Mari".
Mari
"Entón Mari foi derrotada e a realeza pasou a Kish".
Partido Socialista Galego-Esquerda Galega
O Partido Socialista Galego-Esquerda Galega (PSG-EG) foi un partido nacionalista galego de esquerdas.
Reis de Sumeria
Terceira Dinastía de Kish
"Entón Kish foi derrotada e a realeza pasou a Akshak".
Partido Socialista Galego-Esquerda Galega
Traxectoria
Celebrou o seu Congreso Constituínte o 24 de xuño de 1984 da fusión de Esquerda Galega e o Partido Socialista Galego, logo dun período de conversas que durou un ano. O seu principal dirixente foi Camilo Nogueira.
Reis de Sumeria
Akshak
"Entón Akshak foi derrotada e a realeza pasou a Kish".
Partido Socialista Galego-Esquerda Galega
Traxectoria
En 1993 formou con sectores galeguistas de centro unha nova Unidade Galega, e nas eleccións xerais e autonómicas de 1993 concorreu na coalición UG-EU, diante o fracaso electoral unha parte da organización confluíu con EU formando Esquerda Unida-Esquerda Galega e a outra integrouse no BNG como Unidade Galega. Ese mesmo ano o partido tiña un total de 1130 militantes en 67 agrupacións locais, a máis numerosa era a de Vigo con 160 militantes. miniatura|Adhesivo dos Colectivos de Xuventude do PSG-EG co lema "Mulleres pola paz". O partido tiña unhas fortes conviccións [[Pacifismo|pacifistas.]]
Reis de Sumeria
Cuarta Dinastía de Kish
"Entón Kish foi derrotada e a realeza pasou a Unug (Uruk)".
Acad
"Entón Agadé (Akkad) foi derrotada e a realeza pasou a Unug (Uruk)".
Cuarta Dinastía de Uruk
(probabelmente gobernaron a Baixa Mesopotamia simultaneamente coa dinastía de Akkad).
"Entón Unug (Uruk) foi derrotada e a realeza pasou ao exército dos Guti ".
Período Guti
"No exército dos Guti os primeiros reis non foron coñecidos; tiñan reis propios que gobernaban por tres anos"
Terceira dinastía de Ur
"Renacemento Sumerio"
"Entón Urim(Ur) foi derrotada e a realeza pasou a Isín"
Dinastía de Isín
Estado amorita independente da Baixa Mesopotamia. A dinastía acaba sobre o -1730 na cronoloxía mínima.
"Son 11 cidades alá onde a realeza foi exercida. Un total de 134 reis que en conxunto reinaron máis de 28.876 anos".
Diario de Galicia (A Coruña)
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses materiales, apareceu en 1862. Saía todos os días. Editado pola Casa de Cánovas, no seu equipo de redacción estaban Federico Alejos Pita e Domingo Camino. Cesou ao cabo dun mes, con trinta números publicados.
Defensa persoal
A defensa persoal ou autodefensa (do inglés self-defense) é un conxunto de métodos varios que poden ser utilizados para deter un ataque persoal.
As técnicas de defensa persoal foron derivado das artes marciais tradicionais, adaptadas para o uso por persoas comúns para se defenderen na súa vida normal.
En defensa persoal utilízanse técnicas sinxelas e ensáiase evitar os movementos complexos.
Utilízanse principalmente bloqueos, retencións e pancas para dominar o adversario da maneira máis rápida posible, acurtando o tempo de combate para evitar riscos e deixar en segundo plano as diferenzas físicas.
A defensa con mans espidas pode completarse con armas propias ou impropias, que poden ser ou coitelos ou armas de fogo ou calquera cousa que estea próxima no momento do conflito.
Ámbito civil
No ámbito civil inténtase dominar o adversario de maneira segura e sen provocar danos excesivos, debido á responsabilidade civil da acción defensiva cando se exceden as limitacións da lexítima defensa. A defensa persoal baséase nos fundamentos de deportes ou artes marciais, como o judo, o aikido ou o karate. O carácter principal da defensa persoal é a evitación de forza, polo que os opoñentes poden ser persoas de dimensións máis amplas ou con forzas musculares maiores que as nosas.
As aplicacións comprendidas na defensa persoal son desde as técnicas básicas, como os golpes únicos (os que se executan contra o opoñente cunha parte específica do noso corpo, como a palma da man, as articulacións dos dedos e a partes brandas ou golpes de xeonllo), ata as técnicas máis profesionais, como varios tipos de patadas, e tamén outras máis avanzadas, como desequilibrios ou imobilizacións (utilizadas pola policía ou en modalidades deportivas como o karate).
Uilliam Ó Dubhda
Uilliam Ó Dubhda, finado en 1350, foi un eclesiástico católico, bispo de Killala entre 1346 e 1350.
O Redondo, Magalofes, Fene
O Redondo é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 16 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 24 habitantes.
El Diario de Galicia
El Diario de Galicia foi o nome de dúas publicacións:
Jacknife Lee
Garret "Jacknife" Lee é un produtor musical irlandés, coñecido por traballar cunha gran variedade de artistas como The Cars, U2, R.E.M., Snow Patrol, Bloc Party, AFI, The Hives, Weezer, Vega4 ou Editors.
Traxectoria
Lee comezou a súa carreira dentro da música como guitarrista da banda punk rock Compulsion. Posteriormente, despois da separación do grupo, comezou unha carreira en soliario no campo da música electrónica. O seu primeiro traballo só, o EP A Dog Named Snuggles, foi editado co nome de Jacknife Lee en 1998 a través de Pussyfoot Records, un selo fundado por Howie B. Lee lanzou o seu primeiro álbum, Muy rico, en 1998; un segundo traballo, Punk Rock High Roller, foi publicado no 2001 por Palm Pictures; e o seu terceiro disco, Jacknife Lee, aparecería no 2007.
Jacknife Lee remesturos a un feixe de artistas, e entre os seus traballos inclúense versións de "It's Tricky 2003" de Run-DMC, "The Mello Hippo Disco Show" de The Future Sound of London, ou de "Vertigo" de U2, ademais de temas de Christina Aguilera, TLC, Pink, Blur, Radiohead, Missy Elliott, Busta Rhymes, Eminem, The Raveonettes, Dirty Vegas, Kraftwerk, New Order, Aqualung e Kasabian. No ano 2008 produciu o álbum de R.E.M. Accelerate e os de Bloc Party Intimacy e Hadouken!. Crystal Castles traballaron con el unhas semanas no 2009 no seu segundo disco, e no 2010 volveu traballar con R.E.M. para producir o derradeiro álbum de estudio da banda, Collapse into Now.
Río Picarrexo
O Picarrexo é un pequeno río ou regato que nace na parroquia de San Pedro do Incio (O Incio) e fai un pequeno percorrido atravesando as parroquias de A Ferreirúa e Veiga (A Pobra do Brollón). Desemboca nesta última, na zona de Picais.
1883
Nacementos
miniatura|300px|[[Xogos florais de 1883 no Teatro Tamberlick de Vigo, baixo a presidencia de Emilio Castelar.]]
Outros
Historia ano a ano
Otto Paul Hermann Diels
Biografía
Foi fillo dun profesor de filoloxía da universidade de Berlín. Otto Diels estudou química nesa mesma universidade entre 1895 e 1899, conseguindo o doutoramento este último ano. Tras pasar por diferentes posicións ascendeu a profesor e xefe do departamento de química en 1915. Ao ano seguinte, tomou o posto de profesor de Química na Universidade de Kiel, cargo que non deixou até a súa xubilación en 1945.
Dous dos seus fillos morreron na segunda guerra mundial.
Diels faleceu o 7 de marzo de 1954 na súa residencia de Kiel, cidade situada no estado alemán de Schleswig-Holstein.
Investigacións científicas
Tamén cabe destacar a síntese do esteroide, as de reaccións de deshidroxenación con selenio, as de α-Dicetona, así como de uretano. O seu traballo máis famoso fíxoo en colaboración co seu alumno Kurt Alder, sobre a reacción que leva os seus respectivos nomes: a reacción de Diels-Alder. Recibiron o Premio Nobel de química en 1950 polo seu descubrimento e desenvolvemento da síntese do dieno.
Día do Mestre
O Día do Mestre é unha festividade na que se rende homenaxe ás persoas que fan do ensino o seu traballo habitual, como mestres e profesores.
A data desta celebración varía entre os diferentes países, aínda que a UNESCO suxire facelo o 5 de outubro, declarado Día Mundial dos Docentes, práctica que foi seguida por numerosas nacións.
En 1943, a Primeira Conferencia de Ministros e Directores de Educación das Repúblicas Americanas, celebrada en Panamá, propuxo tamén unha data unificada para todo o continente; elixiuse o 11 de setembro, aniversario do falecemento do estadista e educador arxentino Domingo Faustino Sarmiento. Esta data continuou conmemorándose na Arxentina, pero abandonouse no resto do continente americano.
Tommy Dorsey
Tommy Dorsey, nado o 10 de novembro de 1905 e finado o 26 de novembro de 1956, foi un músico de jazz, compositor, trombonista, trompetista e líder de banda durante a era das Big Band. Era o irmán máis novo de Jimmy Dorsey. O seu lirismo á hora de tocar o trombón converteuno nun dos sons de cabeceira da súa banda e da era do Swing.
Traxectoria
Thomas Francis Dorsey, Jr. naceu en Shenandoah, Pensilvania, con só 16 anos comezou a tocar en Allentown, Pensilvania na banda de Russ Morgan "The Scranton Sirens". Tommy e o seu irmán Jimmy traballaron en diversas bandas, incluídas as de Rudy Vallee, Vincent Lopez, e especialmente na de Paul Whiteman, antes de formar a súa propia, a Dorsey Brothers Orchestra en 1934. Glenn Miller foi un dos membros da Dorsey Brothers Orchestra en 1934 e 1935, compoñendo para ela "Annie's Cousin Fanny" e "Dese Dem Dose". En 1935 logo dunha disputa musical os dous irmáns deciden separarse, era o momento no que a banda estaba tendo un grande éxito con "Every Little Moment."
Banda de seu
A primeira banda de Tommy Dorsey formouna con doce músicos da banda de Joe Haymes, asinou contrato con. The new band hit from almost the moment it signed with RCA Victor e de seguida tivo o seu primeiro éxito "On Treasure Island". A orquestra de Tommy meteu 137 temas na lista Billboard, entre eles "I'm Getting Sentimental Over You", "Marie", "The Big Apple", "Music, Maestro, Please", "I'll Never Smile Again", "This Love of Mine", "On the Sunny Side of the Street", "T.D.'s Boogie Woogie", "Well, Git 'It", "Opus One", "Manhattan Serenade", e "There Are Such Things"..
A banda contou con grandes instrumentistas de jazz, como os trompetistas Bunny Berigan, Ziggy Elman, George Seaberg, Doc Severinsen e Charlie Shavers, os pianistas Milt Raskin, Jess Stacy, o trompetista e compositor Sy Oliver, os clarinetistas Buddy DeFranco, Johnny Mince e Peanuts Hucko, os baterías Buddy Rich, Louie Bellson, Gene Krupa e Dave Tough e vocalistas como Jack Leonard, Edythe Wright, Jo Stafford, Dick Haymes, Connie Haines e Frank Sinatra, quen conseguiu o seu primeiro grande éxito coa orquestra de Dorsey.
A orquestra de Dorsey desfíxose despois en 1946 por problemas económicos pero o éxito dun álbum de éxitos (All-Time Hits) fixo posible que Dorsey a reorganizase a comezos de 1947.
En 1947 realizouse un filme sobre os irmáns Dorsey, The Fabulous Dorseys dirixido por Alfred E. Green. Os irmáns finalmente reconciliáronse e en 1953 ó se desfacer a banda de Jimmy este entrou na de Tommy, Dorsey Brothers Orchestra. Contaron co seu propio programa de televisión, Stage Show, entre 1954 e 1956, no cal se deu a coñecer Elvis Presley.
Compositor
Tommy Dorsey compuxo moitas das cancións populares da era do Swing, "Chris and His Gang" en 1938 coescritas con Fletcher e Horace Henderson. "To You" e "This is No Dream", coescritas con Benny Davis e Ted Shapiro en 1939; "You Taught Me To Love Again" en 1939, con música de Tommy Dorsey e Henri Woode e letra de Charles Carpenter, gravado por Gene Krupa e Sarah Vaughan; "In the Middle of a Dream" en 1939 con Al Stillman e Einar Aaron Swan, gravado por Glenn Miller e Red Norvo; "Three Moods"; "Night in Sudan" (1939); "The Morning After" en 1937 con Moe Jaffe e Clay Boland, tamén gravado por Red Norvo; "Peckin' with the Penguins", coescrito con Deane Kincaide para a curtametraxe de 1938 Porky's Spring Planting; "You Can't Cheat a Cheater" con Frank Signorelli e Phil Napoleon. "Nip and Tuck" con Fred Norman en 1946.
Filmografía
Tommy Dorsey (e membros da súa orquestra) apareceu nos seguintes filmes:
Caixa GC
Unha clase de promotores da ARN polimerase II carecen de caixa TATA e de caixa CCAAT, pero conteñen moitas caixas GC. Nos promotores que non teñen caixa TATA pero teñen moitas caixas GC, os sitios de inicio da transcrición poden ser únicos e específicos (por exemplo no xene do receptor do factor de crecemento neural), ou poden ser múltiples e heteroxéneos (por exemplo, no xene do receptor da insulina). Polo menos debe haber dúas caixas GC para que se produza a transcrición nestes promotores.
John Cockcroft
Sir John Douglas Cockcroft, nado o 27 de maio de 1897 e finado o 18 de setembro de 1967, foi un físico británico. Recibiu o premio Nobel de Física por ser o primeiro en desintegrar un núcleo atómico, e foi primordial no desenvolvemento da enerxía nuclear.
Traxectoria
Cockcroft naceu en Todmorden, Inglaterra. Foi educado na escola de secundaria de Todmorden e estudou matemáticas na Universidade de Manchester.
En 1928 traballou como investigador no Saint John's College, cargo que desempeñou ata 1946. No ano 1932, e en colaboración co físico Ernest Walton, foi o primeiro en desintegrar un núcleo atómico con partículas subatómicas aceleradas artificialmente. Usaron un acelerador de partículas que desenvolveran para bombardear átomos de litio con protóns. Algúns dos átomos de litio absorbían un protón e se desintegraban en dous átomos de helio. Entre 1941 e 1944, foi supervisor xefe do departamento de Investigación e Desenvolvemento das Forzas Aéreas británicas, e desde 1944 a 1946 exerceu como director da división de enerxía atómica do Consello de Investigación Nacional do Canadá. En 1948 concedéronlle o título de sir e compartiu con Walton o Premio Nobel de Física de 1951.
Caracol
Caracol, cascarolo ou cosco son os nomes comúns que reciben os moluscos gasterópodos con cuncha en espiral, a diferenza dos que non a posúen, que se chaman lesmas (terrestres) ou dos que a teñen pero non é espiral, que son as lapas.
Características
Aliméntanse por medio da rádula, que é unha lingua en forma de cinta, que adoita ter milleiros de dentículos. Algúns carnívoros teñen rádulas capaces de furar as cunchas doutros moluscos.
Móvense grazas a contraccións musculares ondulatorias que percorren a cara inferior do pé. No caso dos caracois terrestres axudados por un soporte mucoso que segregan.
Hai especies monoicas e dioicas. Normalmente as hermafroditas non se autofecundan.
Atópanse en ecosistemas terrestres, dende os desertos ata as montañas, e acuáticos, tanto mariños, dende as profundidades ata o litoral, como de auga doce.
Os gasterópodos veñen do cámbrico sendo moi común os fósiles en rochas mariñas, especialmente do cenozoico.
Usos terapéuticos
miniatura|200px|Couselo, pucho das parades ou, tamén, caracol A baba dos caracois é boa para cura-los catarros de peito (ERG:baba).
Co nome de caracol desígnase tamén unha herba que medra nos valados e tellados, o couselo (Umbilicus rupestris). Trevo caracol designa outra planta herbácea, a alfalfa (Medicago sativa). Martín Sarmiento cita unha terceira planta, chamada herba do caracol (ou herba da gouxa e serpentina), da que di que, en cocemento, cura os animais mordidos por unha cobra, pero os datos que dá non permiten identificala.
Verme caracol é unha das denominacións populares da larva que ataca as coles.
Mariño Ferro tamén recolleu outros usos do caracol na medicina popular doutros países. Así, en Lancashire, para cura-las febres ensartan nove ou once caracois nun fío, e cada vez que se pon un dise "Aquí deixo a miña febre"; unha vez tódolos caracois no fío, bótanse ó lume. En Italia, curan as espullas fregando nelas cun caracol que logo botan lonxe dun e cara ao mar.
Robbie Hummel
Instituto
Hummel acudiu ó Valparaiso High School en Valparaiso, Indiana. Xogou para o adestrador Bob Punter, e xogou xunto ó que sería o seu compañeiro no primeiro ano de universidade, Scott Martin. Hummel fixo 15.7 puntos, 7.1 rebotes e 4.1 asistencias por partido na súa derradeira tempada no instituto.
Traxectoria profesional
O 28 de xuño de 2012, Hummel foi elixido na 58ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Minnesota Timberwolves.
O 8 de agosto de 2012, asinou un contrato dun ano co Obradoiro CAB. Nunha tempada, xogou 28 partidos, onde acadou 10.2 e 3.9 rebotes por encontro, converténdose nun dos xogadores clave para que o Blu:Sens Monbús alcanzara os Playoffs da Liga ACB por primeira vez na súa historia.
O 26 de setembro de 2013, Hummel asinou cos Minnesota Timberwolves.
Asociación de Construtores Europeos de Automóbiles
A Asociación de Construtores Europeos de Automóbiles, en francés Association des constructeurs européens d'automobiles e en inglés European Automobile Manufacturers Association, comunmente coñecida como ACEA é un lobby fundado en 1991 que representa os intereses da industria automobística europea diante a Unión Europea.
Organización e membros
A ACEA agrupa quince membros: BMW, DAF Trucks, Daimler AG, Fiat, Ford Europa, General Motors Europa, Jaguar Land Rover, MAN AG, Porsche, PSA Peugeot-Citroën, Renault, Scania, Volkswagen, Volvo e Toyota Europa. A súa sede permanente está na cidade de Bruxelas, o seu secretario xeral é desde 2001 Ivo Hodac, a presidencia é rotatoria entre os membros, exércea para o período 2008-2009 Christian Streiff, director executivo de PSA Peugeot-Citroën.
Colexio Santo Ángel
O colexio Santo Ángel é un centro educativo plurilingüe, concertado e mixto da cidade de Ourense. Está na rúa Vila Real nº 6, e nel impártense Educación Infantil, Primaria e Secundaria Obrigatoria.
Historia
Ángela Santamarina, coñecida en Ourense como Angelita Varela decidiu transformar a capela, que con anterioridade construíra para gardar os restos dos seus familiares e para facer un museo cos recordos destes, nun asilo chamado Asilo Santo Ángel. Inaugurouse o 2 de xullo de 1925; o proxecto realizouse coa colaboración das Relixiosas Calasancias. Esta fundación tiña como finalidade acoller as nenas orfas dende os 5 ata os 15 anos. Nestes anos daríaselles unha educación primaria, formación cristiá e aprenderían a lavar, pasar o ferro, bordar, cociñar...
Instalacións
alt=|miniatura No exterior ten un patio de pedras por onde entran os pais, nais e avós para recoller os nenos e nenas de E.Infantil. Un patio preparado para os nenos e nenas máis pequenos e pequenas do colexio. Tamén ten un patio exterior para o resto dos ciclos; este non é moi amplo e está decorado e pintado con xogos populares no chan e ten algunhas pintadas feitas por mestras e alumnado do centro.
A estrutura do edificio componse dunha entrada na que se atopa a dirección, a recepción, así como outras aulas para reunións e diversos departamentos. Distribúense en catro pisos nos que se atopan as aulas de todos os ciclos que abarca dito centro. Así mesmo, hai unha clase de psicomotricidade para os máis pequechos e pequechas. Un laboratorio, unha sala de audiovisuais, unha aula de música, un taller de tecnoloxía, unha biblioteca, unha aula de informática, un salón vermello para actuacións teatrais e unha capela.
Tentativa de golpe de estado en Turquía en 2016
O intento de golpe de Estado en Turquía en 2016 refírese a unha mobilización armada realizada o 15 de xullo de 2016 por algunhas faccións dentro das Forzas Armadas de Turquía co fin de derrocar o goberno do presidente Recep Tayyip Erdoğan. A mobilización realizouse principalmente na capital Ancara e na cidade de Istambul, a meirande do país.
Aínda que nun comezo os sublevados acadaron o control de lugares estratéxicos, a situación evolucionou axiña nas horas seguintes despois dun masivo rexeitamento tanto da cidadanía, que saíu a protestar nas principais cidades, como de tódolos partidos políticos (incluíndo os da oposición) e a comunidade internacional. Logo de varios enfrontamentos nas rúas entre civís e militares e o bombardeo de edificios gobernamentais como a Asemblea Nacional e o Complexo Presidencial, o intento de golpe fracasou.
The Eagle
The Eagle é unha longametraxe de xénero épico, dirixida por Kevin Macdonald que foi estrada no 2011. Adaptada por Jeremy Brock dende a novela de aventuras de Rosemary Sutcliff The Eagle of the Ninth (1954),o filme conta a historia dun xove oficial romano que busca recuperar o Estandarte Romano da Aguia que a lexión do seu pai perdeu no norte de Gran Bretaña. A historia está baseada no feito histórico da desaparición da Legio IX Hispana no norte de Escocia no ano 117.