cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cloruro de magnesio
Características químicas
O cloruro de magnesio fundido pode ser sometido a electrólisis para dar magnesio metal: MgCl2 (l) → Mg(l) + Cl2 (g)
Ambas as dúas reaccións utilízanse no proceso de Dow para a produción de magnesio metálico. O MgCl2 hidratado a diferenza do cloruro de aluminio,  pode deshidratarse sen hidrólise (baixo certas condicións). Isto permite que MgCl2 anhidro sexa empregado como fonte barata do metal vía electrólise. O cloruro de magnesio pode actuar tamén como ácido de Lewis débil, e os sales que conteñen o MgCl42- son coñecidas aínda que son raras.
Preparación
No proceso de Dow, o cloruro de magnesio rexenérase a partir do hidróxido del magnesio por tratamento con ácido clorhídrio:
Mg (OH) 2 (s) + 2 HCl (aq) →  MgCl2 (aq) + 2 H2O (l)
Tamén pode ser preparado a partir do carbonato de magnesio por unha reacción similar.
Aplicacións
O  cloruro de magnesio utilízase para unha gran variedade de usos, ademais da fabricación do magnesio vía proceso de Dow xa comentado arriba. Utilízase na fabricación de produtos téxtiles, papel, axentes ignífugos, cemento  e  refrixeración.
Uso culinario
O cloruro de magnesio é un coagulante importante usado na preparación de queixo de soia a partir do leite de soia. No Xapón vendese como  nigari  ( termo que se deriva da palabra xaponesa “amargo”), un po branco producido a partir da auga do mar despois de quitar o cloruro de sodio e ter evaporado a auga. O Nigari consiste sobre todo en cloruro de magnesio, con algo de sulfato de magnesio e outras substancias, en menores cantidades (oligoelementos).
Uso como anticonxelante
Nalgunhas zonas diminuíu o emprego do sal común para evitar a formación de xeo e aumentou o uso de cloruro de magnesio líquido como un anticonxelante. O cloruro de magnesio líquido pulverízase sobre o pavimento seco (pista de engalaxe) antes de que neve, ou sobre o pavimento mollado antes de que se acaden temperaturas de conxelación nos meses de inverno, para evitar que a neve e o xeo se peguen ás pistas. O emprego de anticonxelantes supón unha mellora da seguridade. Con respecto ó emprego do cloruro del magnesio como anticonxelante preséntanse dous tipos de problemas por efectos electrolíticos: contaminación dos illadores, o que ocasiona que se formen arcos eléctricos a través deles e, corrosión do aceiro e do aluminio o que afecta a postes e a outras infraestruturas.
Almacenamento de hidróxeno
O cloruro de magnesio ten demostrado un uso prometedor como material de almacenamento para o hidróxeno. O Amoníaco, que é rico en átomos de hidróxeno, emprégase como material intermedio de almacenamento. O amoníaco pode absorberse con eficacia sobre o cloruro de magnesio sólido, formando o magnesio (NH3) 6Cl2. O amoníaco é desprazado despois por calor suave, e a continuación pásase por un catalizador que o descompón producindo hidróxeno (gas).
Precaucións
É un irritante polo que deben empregarse luvas e lentes de protección.
A Landoeira, Lagostelle, Guitiriz
A Landoeira é un lugar da parroquia de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Club Estudiantes de La Plata
O Club Estudiantes de La Plata é un club deportivo arxentino da cidade de La Plata (Buenos Aires). Foi fundado o 4 de agosto de 1905 e a súa principal actividade é o fútbol. A institución conta con 40.000 socios e compite na Primeira División da Arxentina.
Parede
miniatura|Esquema dunha parede. Unha parede (do latín: paries, -ĕtis ) é unha obra levantada verticalmente, que forma o exterior dun edificio ou serve para cerrar un espazo ou para dividilo A súa forma adoita ser prismática e as súas dimensiones horizontal (longo) e vertical (alto) son sensibelmente maiores ca o seu espesor (largo).
Un valado ou valo sería tamén unha parede, construción vertical non moi alta, de pedra ou outro material coa que se cerra ou delimita un espazo. A palabra inglesa wall (muro, parede) ten a mesma orixe ca a galega valo.
Materiais e acabados
dereita|miniatura|Parede de [[vidro.]] Unha parede pode estar construída de diversos materiais, porén, actualmente os materiais máis empregados son ladrillo e o cartón xeso, sendo menos frecuentes a madeira e os seus derivados. En determinadas zonas do planeta aínda seguen a empregar técnicas ancestrais como as paredes de pedra, adobe ou tapal. En climas máis benignos, as paredes puoden elaborarse con materiais máis lixeiros, ou estar conformadas por todo tipo de plantas (como a cana de bambú). Na casa tradicional galega as paredes de carga ou muros adoitaban construírse en pedra, pola abundancia deste material no país; porén os tabiques internos de división da casa adoitaban ser de madeira ou de madeira/xeso antes da chegada do ladrillo. No caso dos cerramentos téxtiles, como os das carpas ou as tendas de campaña, suporía o límite do concepto "parede", pois aínda que seguirían cumprindo as funcións de separación e protección, carecerían da cualidade de rixidez inherente ao concepto de parede.
Se a parede só cumpre a finalidade de división, normalmente emprégase ladrillo cerámico, macizo (no caso de fachadas) ou oco (en particións interiores). Na actualidade, para divisións interiores non estruturais emprégase con moita frecuencia tamén o cartón xeso, a xeito de paneis ancorados a unha armazón interior, que pode ser de listón de madeira (caso das Balloon frame norteamericanas) ou máis comunmente de perfís pregados de aceiro. Tamén é posíbel substituír a placa de cartón xeso por pranchas de madeira ou dalgún derivado da madeira, coma taboleiros de partículas, aglomerados, OSB etc. Tamén é posíbel atopar paredes de cristal, tanto en fachadas coma en divisións interiores.
As paredes adoitan ter tratamentos superficiais de acabado. As de ladrillo revístense con morteiros de cemento, cal ou xeso, que posteriormente se pintan. As paredes de cartón xeso só necesitan de pintura, mentres que as de madeira normalmente se protexen con vernices.
Outros significados
Por extensión a palabra parede úsase en xeoloxía e alpinismo para lle chamar a calquera corte vertical, ou moi dereito, na cara dunha montaña. Úsase tamén a verba parede en anatomía para designar calquera superficie que cerra ou limita unha cavidade ou órgano, como por exemplo as paredes do estómago
Joseph Hall
Joseph Hall, nado en Ashby-de-la-Zouch en 1574 e finado en Heigham en 1656, foi un bispo anglicano, poeta e escritor británico, tanto en lingua inglesa coma latina. Nesta última, destaca a súa distopía intitulada Un mundo distinto e igual, escrita en 1605 ou 1607.
Píllara rabirrubia
A píllara rabirrubia   (Charadrius vociferus) é unha ave caradriforme americana.
Descrición
Son aves duns 26 cm de lonxitude, de cola longa e alas aguzadas, coa plumaxe da parte superior do corpo castaña agrisada con matices laranxa avermellados. A parte inferior e o pescozo son brancas. A cara e a cabeza son castañas, coa fronte branca. O anel ocular é alaranxado. Os polos teñen un deseño semellante ó dos adultos. Teñen unha liña negra dobre no papo. miniatura|200px|esquerda|Pillara rabirrubia voando
Distribución
Crían en Norteamérica e México, e poboacións illadas crían tamén en Costa Rica e o Perú. As poboacións máis setentrionais emigran en inverno cara ó sur, chegando mesmo ata o norte de Suramérica. En Europa son visitantes ocasionais raros.
O seu hábitat preferido son campos abertos e terras de labor. Buscan o seu alimento (insectos e outros invertebrados) en prados, zonas húmidas e desembocaduras de ríos, a miúdo mesmo preto das edificacións humanas.
Reprodución
miniatura|150px|esquerda|Ovos de pillara rabirrubia Fan o niño no chan, a miúdo no grixo. Poden aproveitar unha lixeira depresión para aniñar, pero non marcan o niño ou fanos ó cunhas poucas pedras. O aspecto dos ovos, moi pencados, recorda ó das pedras, polo que se mimetizan moi ben co contorno. Poñen en xeral catro ovos nunha superficie plana no chan, que choca nos dous membros da parella durante unhas catro semanas. Os polos, que teñen xa os ollos abertos e a penuxe ben desenvolta cando saen do ovo, deixan o niño deseguida, xa que poden camiñar e comer poucas horas despois de naceren. Manteñen, porén, a dependencia de seus pais ata que poden voar.
Fathers (filme)
Fathers (en ដើម្បីកូន) é un filme camboxano de 2020 dirixido por Huy Yaleng. Foi escollido como candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
El Radical (Pontevedra)
El Radical foi un periódico editado en Pontevedra entre 1870 e 1872.
Traxectoria
Apareceu o 2 de outubro de 1870. Representaba o pensamento do Partido Radical de Manuel Ruiz Zorrilla. Entre os seus redactores figuraron Darío Ulloa Varela e Francisco Martínez González.
Wladimir Köppen
Wladimir Peter Köppen, nado en San Petersburgo o 25 de setembro de 1846 e finado en Graz, Austria, o 22 de xuño de 1940, foi un xeógrafo, meteorólogo, climatólogo e botánico ruso de ascendencia alemá que desenvolveu a súa carreira científica en Alemaña e Austria. A súa grande contribución foi a clasificación climática de Köppen, aínda usada hoxe en día, con algunhas modificacións, para clasificar os climas da Terra, baseándose case en exclusiva nos datos de temperaturas e precipitacións.
Traxectoria
De pais alemáns, naceu en Rusia e estudou en Crimea. Doutorouse en Leipzig en 1870 cun estudo sobre os efectos da temperatura no crecemento das plantas. En 1875 empezou a traballar no Observatorio Naval alemán de Hamburgo, onde se fixo responsable do seu servizo de predición meteorolóxica.
A partir de 1884 empezou a traballar nunha clasificación exhaustiva dos climas da Terra, empresa que non culminou ata o 1918, cando publicou a versión completa da súa clasificación, aínda que posteriormente el mesmo lle fixera varias modificacións, datando a última de 1936.
Tamén realizou estudos de paleoclimatoloxía xunta ao seu xenro Alfred Wegener, famoso pola súa teoría da deriva continental e colaborou co climatólogo alemán Rudolf Geiger na elaboración dos cinco volumes da súa obra Handbuch der Klimatologie (Manual de Climatoloxía, en tradución literal ao galego).
Encaixe de bolillos
miniatura|Museo do Encaixe, en [[Camariñas.]] O encaixe de bolillos ou renda de bilros  é unha técnica de encaixe téxtil que consiste en entretecer fíos que inicialmente están enrolados en bobinas, chamadas bolillos, para seren manexados mellor. A medida que avanza o traballo, o tecido suxéitase mediante alfinetes cravados nunha grella ou debuxo realizado en cartón, coñecido co nome de "picado". A posición que ocupa cada alfinete vén determinada polo xeral por un patrón de buracos no picado.
Santander (homónimos)
Santander pode referirse a:
Encaixe de bolillos
Algúns autores cren que o encaixe de bolillos vén da cultura exipcia e dos faraóns, espallándose posteriormente polo Mediterráneo a través da expansión musulmá. e chegando no século VIII á península Ibérica, Francia, Bélxica, Países Baixos e o norte de Italia.
En Galicia destaca o encaixe de bolillos de Camariñas, que conta cun museo propio desde 1996. Aínda que é a localización con máis sona, existen outras vilas con certa tradición de encaixe, entre as que se atopan localizacións na provincia de Pontevedra e nas zonas de Fonsagrada e Viveiro (Provincia de Lugo).
Xogos Olímpicos de Verán
miniatura|dereita|Aneis dos Xogos Olímpicos. miniatura|dereita|Chama olímpica nos [[Xogos Olímpicos de 2016|Xogos de 2016, en Río de Xaneiro.]] Os Xogos Olímpicos de Verán (en Jeux olympiques d'été) son un importante acontecemento deportivo internacional celebrado normalmente cada catro anos. Os primeiros Xogos de Verán celebráronse en 1896 en Atenas, Grecia, e os máis recentes celebráronse en 2016 en Río de Xaneiro, no Brasil. O Comité Olímpico Internacional (COI) organiza os Xogos e supervisa os preparativos da cidade que os hospeda. En cada evento olímpico entréganse medallas de ouro para o primeiro posto, medallas de prata para o segundo e medallas de bronce para o terceiro; esta tradición comezou nos Xogos Olímpicos de 1904. Os Xogos Olímpicos de Inverno foron creados posteriormente debido ao éxito dos Xogos de Verán.
Os Xogos Olímpicos de Verán incrementaron o seu alcance dende 42 eventos de competición e 250 deportistas masculinos de 14 países en 1896 a 306 eventos con 11 238 deportistas (6 179 homes e 5 059 mulleres) de 206 países en 2016. Os Xogos de Verán celebráronse en cinco continentes nun total de dezanove países. Os Xogos celebráronse catro veces nos Estados Unidos (1904, 1932, 1984 e 1996), tres veces no Reino Unido (1908, 1948 e 2012), dúas veces en Grecia (1896 e 2004), Francia (1900 e 1924), Alemaña (1936 e 1972) e Australia (1956 e 2000), e unha soa vez en Suecia (1912), Bélxica (1920), os Países Baixos (1928), Finlandia (1952), Italia (1960), o Xapón (1964), México (1968), o Canadá (1976), a Unión Soviética (1980), Corea do Sur (1988), España (1992), a China (2008) e no Brasil (2016).
Plasticidade do desenvolvemento
A plasticidade do desenvolvemento (developmental plasticity) é un termo xeral neurofisiolóxico que se refire aos cambios nas conexións neurais que se producen durante o desenvolvemento como resultado das interaccións co ambiente e os cambios neurais inducidos pola aprendizaxe. Moi similar á neuroplasticidade ou plasticidade cerebral (cambios no cerebro ao longo da vida), a plasticidade do desenvolvemento é específica dos cambios nas neuronas e nas conexións sinápticas como consecuencia de procesos de desenvolvemento.
Mecanismos
Durante o desenvolvemento, o sistema nervioso central adquire información por medio de factores exóxenos ou endóxenos e polas experiencias de aprendizaxe. Ao adquirir e almacenar esa información, a natureza plástica do sistema nervioso central permite a adaptación das conexións neurais existentes para acomodar novas informacións e experiencias, o que ten como resultado a plasticidade do desenvolvemento. Esta forma de plasticidade que ocorre durante o desenvolvemento é o resultado de tres mecanismos predominantes: as plasticidades sináptica e homeostática e a aprendizaxe.
Plasticidade sináptica
O principio subxacente na plasticidade sináptica é que as sinapses sofren un fortalecemento ou debilitamento selectivo e dependente da actividade para que se poida almacenar a nova información. A plasticidade sináptica depende de numerosos factores como o limiar de estímulos presinápticos ademais das concentracións relativas de moléculas neurotransmisoras. A plasticidade sináptica foi implicada desde hai tempo no almacenamento da memoria e crese que xoga un papel clave na aprendizaxe. Porén, durante os períodos de desenvolvemento a plasticidade sináptica é de particular importancia xa que un cambio na rede de conexións sinápticas pode finalmente orixinar cambios nos fitos claves do desenvolvemento. Por exemplo, a sobreprodución inicial de sinapses observada durante o desenvolvemento é clave para a plasticidade que ocorre no córtex visual e auditivo. En experimentos realizados por Hubel e Wiesel, o córtex visual dos gatiños mostra plasticidade sináptica nas conexións neurais afinadas seguindo os inputs visuais. Analogamente, en ausencia deses inputs durante o desenvolvemento, o campo visual non se desenvolve debidamente e poden orixinarse estruturas e comportamentos anormais. Ademais, as investigacións suxiren que esta sobreprodución inicial de sinapses durante os períodos de desenvolvemento proporciona os fundamentos polos cales se poden formar moitas conexións sinápticas, resultando así en máis plasticidade sináptica. Da mesma maneira que as sinapses son abondosas durante o desenvolvemento, hai tamén mecanismos de afinamento que melloran a conectividade de circuítos neurais. Este proceso regulatorio permite o reforzamento de conexións sinápticas importantes ou frecuentemente usadas mentres que reduce a cantidade de conexións febles.
Plasticidade homeostática
Para manter o balance, hai controis homeostáticos que regulan a actividade global de circuítos neurais especificamente regulando os efectos desestabilizadores dos procesos de desenvolvemento e aprendizaxe, que teñen como resultado cambios na forza sináptica. A plasticidade homeostática tamén axudaa regular as respostas excitatorias prolongadas, que levan á redución de todas as respostas sinápticas neuronais. Aínda que os mecanismos exactos por medio dos cales actúa a plasticidade homeostática seguen sendo pouco claros, estudos recentes favorecen a idea de que a plasticidade homeostática é regulada segundo o período do desenvolvemento ou os desafíos que se teñen que superar en circuítos neurais existentes.
Aprendizaxe
Aínda que a plasticidade sináptica se considera un subproduto da aprendizaxe, esta última require a interacción co ambiente para adquirir a nova información ou comportamento, mentres que a plasticidade sináptica simplemente representa o cambio na forza ou configuración de circuítos neurais. A aprendizaxe é de crucial importancia na etapa posnatal, xa que hai unha considerable interacción co ambiente e o potencial para adquirir nova información é o máximo. Ao dependeren grandemente de experiencias selectivas, as conexións neurais son alteradas e reforzadas dun modo que é exclusivo desas experiencias. Experimentalmente isto pode verse cando se crían ratas nun ambiente que permite unha ampla interacción social, o que ten como resultado un incremento no peso do cerebro e no grosor cortical. En contraste, obsérvase o contrario ao crialas nun ambiente desprovisto de interaccións. Ademais, a aprendizaxe xoga un papel mensurable na adquisición selectiva de información e está marcadamente demostrado cando os nenos desenvolven un idioma como oposto a outro. Outro exemplo desa plasticidade dependente das experiencias que é fundamental durante o desenvolvemento é a impronta. Esta aparece como resultado de que un animal xove ou un neno experimentan un estímulo novo e rapidamente aprenden o comportamento de resposta.
Desenvolvemento neural
A formación do sistema nervioso é un dos eventos esenciais no desenvolvemento do embrión. Especificamente, a diferenciación de precursores de células nai en neuronas especializadas dá lugar á formación de sinapses e circuítos neurais, o cal é clave no principio da plasticidade. Durante este momento fundamental do desenvolvemento, os procesos de desenvolvemento consecuentes como a diferenciación e especialización de neuronas son moi sensibles aos factores exóxenos e endóxenos. Por exemplo, a exposición no útero á nicotina foi ligada a efectos adversos como graves déficits físicos e cognitivos como resltado de impedir a activación normal de receptores de acetilcolina. Nun estudo recente estimouse a conexión entre dita exposición á nicotina e o desenvolvemento prenatal. Determinouse que a exposición á nicotina no desenvolvemento temperán pode ter un efecto duradeiro e global sobre as estruturas neuronais, que subxace nos defectos de comportamento e cognitivos observados en humanos e animais expostos. Adicionalmente, ao alterar o funcionamento sináptico correcto por causa da exposición á nicotina, o circuíto no seu conxunto pode facerse menos sensible e reactivo aos estímulos, resultando nunha plasticidade do desenvolvemento compensatoria. Por esa razón esa exposición a varios factores ambientais durante períodos do desenvolvemento pode causar profundos efectos no funcionamento neural.
Afinamento neural e conectividade
Os estadios iniciais do desenvolvemento neural empezan cedo no feto con disparos de impulsos espontáneos nas neuronas en desenvolvemento. Estas conexións temperás son febles e a miúdo solápanse nos extremos terminais das árbores de terminacións. As neuronas xoves teñen un potencial completo de cambiar de morfoloxía durante un período de tempo clasificado como período crítico, para conseguir ter conexións sinápticas afinadas e fortalecidas. Durante este tempo as conexións neuronais danadas poden recuperarse funcionalmente. Poden ocorrer grandes alteracións na lonxitude e localización destas neuronas ata que a circuitería sináptica está máis definida. Aínda que a organización de conexións neurais empeza nos estadios iniciais do desenvolvemento, o afinamento impulsado pola actividade só empeza no nacemento cando as neuronas individuais poden recoñecerse como entidades separadas e empezan a aumentar en especificidade. A poda gradual da ramificación axonal borrosa inicial prodúcese por medio de mecanismos competitivos e facilitativos que dependen da actividade eléctrica nas sinapses: os axóns que disparan impulsos independentemente un do outro tenden a competir polo territorio, mentres que os axóns que de forma sincrónica disparan mutuamente amplifican as conexións. Comprobouse que ata que se establece esta arquitectura, o foco retinal permanece difuso. A perpetuación destas conexións de nova formación ou a súa ausencia depende do mantemento de actividades eléctricas nas sinapses. Despois do afinamento, as elaboradas conexións estréitanse e refórzanse para dispararen só en resposta a estímulos específicos para optimizar a agudeza visual. Estes mecanismos poden funcionar mal coa introdución de toxinas, que se unen a canais de sodio e suprimen os potenciais de acción e consecuentemente a actividade eléctrica entre as sinapses.
A cuantificación da prevalencia das redes sinápticas fíxose principalmente por medio da detección da onda retinal usando indicadores fluorescentes de Ca2+. Antes do nacemento, as ondas retinais orixínanse como grupos que se propagan a través da rexión refractaria. Estes ensaios proporcionan datos espazotemporais sobre as explosións aleatorias de potenciais de acción producidas nun período refractario. Outro ensaio desenvolvido recentemente para avaliar a profundidade das conexións neuronais faise por medio do uso da expansión trans-neuronal do virus da rabia. Este método de rastreo emprega a migración dun virus neurotrópico a través de neuronas estreitamente interconectadas e de sitios específicos de etiquetado de determinadas conexións. Os experimentos coa técnica patch-clamp e as imaxes da distribución do calcio a miúdo seguen os resultados preliminares destes ensaios para detectar a actividade neuronal espontánea.
Período crítico
O concepto de períodos críticos é un tema importante e amplamente aceptado no estudo do desenvolvemento, con fortes implicacións na plasticidade do desenvolvemento. Os períodos críticos establecen un marco de tempo no cal se pode dar forma ás redes neurais. Durante estes períodos críticos do desenvolvemento, a plasticidade ocorre como resultado de cambios na estrutura ou función de circuítos neurais en desenvolvemento. Eses períodos críticos poden tamén depender das experiencias, no caso de aprender por medio de novas experiencias. Ou poden ser independentes das experiencias ambientais e dependeren de macanismos biolóxicos como os factores endóxenos e exóxenos. De novo, un dos principais exemplos disto pode verse no desenvolvemento do córtex visual ademais de na adquisición da linguaxe como resultado da plasticidade do desenvolvemento durante o período crítico. Un exemplo menos coñecido é o desenvolvemento crítico do control respiratorio durante os períodos de desenvolvemento. No nacemento, o desenvolvemento dos circuítos neurais de desenvolvemento respiratorio é incompleto, e require complexas interaccións tanto de factores do ambiente coma internos. Expoñer experimentalmente ratas e gatiños de dúas semanas de idade a condicións hiperóxicas, elimina completamente a resposta do quimiorreceptor carotídeo á hipoxia, e consecuentemente o resultado é unha incapacidade respiratoria. Isto ten unha drástica importancia clínica xa que os meniños neonatos son a miúido suplementados con considerables cantidades de oxíxeno, o cal podería afectar negativamente ao modo en que se desenvolven os circuítos neurais para o control respiratorio durante o período crítico. Ademais, cando os estímulos ou experiencias se producen fóra do período crítico, xeralmente os resultados teñen pouco efecto ou este non é duradeiro, o cal podería tamén orixinar graves trastornos no desenvolvemento.
Actividade de rede espontánea
Outro elemento menos coñecido da plasticidade do desenvolvemento inclúe a explosión espontánea de potenciais de acción en circuítos neurais en desenvolvemento, tamén denominada actividade de rede espontánea. Durante o desenvolvemento temperán das conexións neurais, as sinapses excitatorias sofren unha activación espontánea, o que resulta nunha elevación intracelular dos niveis de calcio que sinalizan o comezo de innumerables fervenzas de sinalización e procesos de desenvolvemento. Como exemplo, antes do nacemento os circuítos neurais na retina sofren unha actividade de rede espontánea, que estimula a formación de conexións retinoxeniculadas. Exemplos de actividade de rede espontánea durante o desenvolvemento tamén se observan na formación dos circuítos neuromusculares. Crese que a actividade de rede espontánea establece un armazón para unha aprendizaxe posterior e adquisición de información despois do establecemento inicial de conexións sinápticas durante o desenvolvemento.
Biblia do rei Xacobe
A Biblia do rei Xacobe (en King James Version, KJV, tamén coñecida como King James Bible, KJB) é unha tradución ó inglés da Biblia cristiá para a Igrexa de Inglaterra, que comezou en 1604 e foi rematada en 1611. Os libros da Biblia do rei Xacobe inclúen os 39 libros do Antigo Testamento, unha sección intertestamentaria que contén 14 libros apócrifos (a maioría dos cales correspóndense cos deuteronómicos adheridos polos católicos), e os 27 libros do Novo Testamento.
Antonio José de Sucre
Antonio José de Sucre y Alcalá coñecido como o Gran Mariscal de Ayacucho, nado en Cumaná, Venezuela o 3 de febreiro de 1795 e asasinado en Berruecos, Colombia o 4 de xuño de 1830, foi un político e militar venezolano, prócer da independencia e presidente de Bolivia e o Perú. Fillo dunha familia acomodada de tradición militar sendo o seu pai coronel do Exército realista. É considerado un dos militares máis completos entre os próceres da independencia suramericana
Zamboni
Historia
Foi inventado polo inventor estadounidense Frank Zamboni en 1949, utilízanse para evitar o desgaste que causa o uso en competicións de hóckey sobre xeo, patinaxe de velocidade e patinaxe sobre xeo e reparar os buratos, rachaduras e fendas no xeo, aforrando horas para reparar unha pista de xeo como acontecía cando se facía a man. É común denominar a estes vehículos Zamboni con independencia do seu fabricante.
Uso
O Zamboni raspa a primeira capa de xeo da pista e deseguida pulveriza unha fina capa de auga morna, eliminando as irregularidades fornecendo dese xeito unha pista de xeo lisa e limpa.
O Pumar, Coruxou, Irixoa
O Pumar é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Johannes Valentinus Andreae
Johannes Valentinus Andreae, nado o 17 de agosto de 1586 e finado o 27 de xuño de 1654, foi un teólogo xermano que seguiu os pasos de Johann Arndt e mostrou un grande interese pola alquimia, o misticismo e o teatro. Escribiu algunhas obras en latín, en ocasións consideradas como protociencia ficción.
La Voz de Quiroga
La Voz de Quiroga foi un periódico editado en Quiroga entre 1912 e 1914.
Historia e características
Publicación mensual dedicada á defensa da agricultura, apareceu en outubro de 1912. Foi o seu director Manuel Dobao Nogueira. Cesou a súa publicación en 1914.
José Manuel Taboada García
José Manuel Taboada García, nado en Vilasantar, é un ex-político galego, que foi alcalde de Vilasantar durante 25 anos ininterrompidos, dende 1982 até 2007.
Traxectoria
Carteiro de profesión. Involucrado en política dende os 22 anos. Accedeu á alcaldía de Vilasantar tralas eleccións municipais de 1983, conseguindo o seu partido, Alianza Popular, 6 dos once escanos, logrando así a maioría absoluta. Nas seguintes eleccións, as de 1987, conseguiu aumentar a 8 os escanos de AP, repetindo resultado nas de 1991, xa co nome de Partido Popular. Foi perdendo algúns escanos nas sucesivas eleccións, pero mantendo a maioría absoluta até o ano 2007, cando decidiu non presentarse á reelección, e o BNG liderado por Manuela García Freire se fixo coa maioría absoluta con 5 escanos de 9.
Vida persoal
É fillo de Manuel Taboada López, último alcalde franquista de Vilasantar. O seu máximo referente foi Manuel Fraga.
Cabeza do cúbito
A cabeza do cúbito é unha formación ósea da epífise distal deste óso. Unha parte da cabeza está unida á superficie superior do complexo ligamentoso triangular do carpo, que separa a cabeza do pulso. A outra parte é convexa e diríxese cara a fóra, para artellarse coa cavidade sigmoide do radio.
Aeroporto de Antalya
O Aeroporto de Antalya (IATA: AYT, ICAO: LTAI) é un aeroporto internacional turco situado a 13 km ao nordés do centro da cidade de Antalya. É un gran destino durante a tempada estival europea debido a que se atopa na costa mediterránea do país. No asno 2016 pasaron polo aeroporto un total de 18 741 659 pasaxeiros, sendo o terceiro máis concorrido de Turquía e o 30º de Europa. O aeroporto ten dúas terminais internacionais e unha doméstica. Antalya é un dos principais aeroportos do suroeste de Turquía, sendo os outros dous os de Bodrum e Dalaman.
Abril en París
Abril en París (en April in Paris) é un filme estadounidense dirixido por David Butler que foi estreado en 1952. Está protagonizado por Doris Day e Ray Bolger.
Estreouse en galego o 25 de abril de 1987 a través da TVG.
Anaír Rodríguez
Anaír Rodríguez Rodríguez, nada en Vigo en 1978, é unha tradutora, editora e escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, traballa como editora en Edicións Xerais de Galicia. É socia fundadora de Espazo Lectura, asociación gondomaresa a prol da lectura.
Ten elaborado diversos materiais didácticos en lingua galega. Como tradutora, ocupouse de trasladar ao galego distintas obras da literatura infantil e xuvenil.
Publicacións
Álbum:
Tálao
Na mitoloxía grega, Tálao era rei de Argos e foi un dos Argonautas. Era o fillo de Pólibo e Tiro. A súa muller dise que era Lisímaca, Eurínome ou Lisianasa. Foi o pai de Adrasto, e probablemente de Aristómaco, Astínome, Erífile, Hipomedano, Mecisto, Metidice, Partenopeo ou Pronax.
Juan de la Cierva Codorníu
miniatura|Autoxiro Pitcairn PCA-2, construído nos [[Estados Unidos de América|EUA baixo a licenza de Juan de la Cierva.]]
Juan de la Cierva Codorniu, nado en Murcia o 21 de setembro de 1895 e finado en Croydon (Inglaterra) o 9 de decembro de 1936, foi un enxeñeiro de camiños, canais e portos e aviador español, creador do autoxiro, precursor do actual helicóptero.
Traxectoria
Fillo do avogado criminalista, político e empresario Juan de la Cierva Peñafiel, que chegou a ser ministro en catro ocasións e alcalde de Murcia. Dende a súa infancia destacou o seu interese polo mundo da aviación, e xunto ao seu amigo Tomás de Martín-Barbadillo, construíu pequenos modelos capaces de voar.
Xunto con dous compañeiros, José Barcala, antigo compañeiro de estudos, e Pablo Díaz, fillo dun carpinteiro, fundou a sociedade B.C.D., cuxas siglas correspondían coas iniciais dos seus tres apelidos, que foi pioneira no desenvolvemento aeronáutico en España, e grazas á súa capacidade, en 1912, con só dezaseis anos, Juan de la Cierva logrou construír e facer voar un avión biplano; o BCD-1 alcumado O Caranguexo con piloto (o francés Mauvais) e pasaxeiro a bordo.
Mentres que o avión é unha aeronave de ás fixadas á fuselaxe, o autoxiro inventado por de la Cierva ten ás fixadas a un rotor. O autoxiro fai a súa irrupción no panorama da aviación só vinte anos despois da invención dos irmáns Wright.
En 1920 construíu en Madrid, o seu primeiro autoxiro, o Cierva C.1, empregando fuselaxe, rodas e estabilizador vertical dun monoplano francés Deperdussin de 1911, sobre o que montou dous rotores de catro pas, contrarrotatorios, coroados por unha superficie vertical destinada a proporcionar control lateral; a planta motriz era unha moto Le Rhône de 60 hp. O aparato non chegou a voar, pois o rotor inferior xiraba a menos velocidade da prevista, e o efecto xiroscópico e a asimetría da sustentación, fixeron envorcar ao aparello. A este primeiro autoxiro seguiron dúas construcións tamén fracasadas, o C.2 e o C.3, nas que o inventor intentou, infrutuosamente, resolver o problema da diferenza de sustentación entre a pa que avanza e a que retrocede. Mais, nas probas do C.2 conseguíronse algúns saltos do aparato duns metros, o que indicaba a viabilidade do invento. A asimetría da sustentación do rotor non se resolvía plenamente até o prototipo C.4, no que la Cierva incluíu a súa revolucionaria idea de manipular as pas do rotor na súa raíz.
Os animais son xente guapa
Os animais son xente guapa (en Animals Are Beautiful People) é un documental do 1974 sobre a vida salvaxe no sur de África. Rodouse no deserto do Kalahari (Namibia) e no río Okavango, pensado para o cine. Dura máis de 90 minutos.
Juan de la Cierva Codorníu
Traxectoria
Os primeiros ensaios do modelo C.4, construído en 1922, conforme aos novos principios, foron infrutuosos. Para a súa definitiva resolución, realizou unha completa serie de ensaios no túnel de vento do circuíto cerrado do aeródromo de Catro Ventos (obra de Emilio Herrera), naquela, o mellor de Europa. O novo aparato corrixido probouse por fin con éxito o 9 de xaneiro de 1923, no aeródromo de Xetafe, pilotado polo tenente Alejandro Gómez Spencer. Aínda que dito voo consistira só nun salto de 180 metros, demostrou a validez do concepto; a finais do mes, o C.4 percorreu en catro minutos un circuíto fechado de catro quilómetros no aeródromo de Catro Ventos, cerca de Madrid, a unha altura duns 30 metros. A planta motriz do C.4 era un motor Le Rhône 9Ja de 110 hp. No mes de xullo de 1923, empregouse o mesmo motor nun C.5, que voou en Xetafe; a partir dese momento, de la Cierva, que financiara os seus anteriores experimentos, traballou cunha subvención do goberno español.
Os animais son xente guapa
Dende un punto de vista humorístico, amosa a vida naquela zona. Foi escrito e dirixido por Jamie Uys, máis coñecido pola súa película Os deuses deben estar tolos.
Juan de la Cierva Codorníu
Traxectoria
Faleceu o 9 de decembro de 1936, con 41 anos de idade, ao estrelarse na engalaxe, no aeroporto de Croydon, o Douglas DC-2 de KLM en voo regular Londres-Amsterdam.
Os animais son xente guapa
Foi emitido pola TVG o 5 de maio de 1990.
Juan de la Cierva Codorníu
Premio Nacional de Investigación Juan de la Cierva
Dende o ano 2001, o Ministerio de Educación e Ciencia de España, outorga os Premios Nacionais de Investigación de España, e en concreto o dedicado á transferencia de tecnoloxía que leva o nome de Juan de la Cierva.
O obxectivo de todos estes premios é o recoñecemento dos méritos dos científicos ou investigadores españois que realizaron un labor destacado en campos científicos de relevancia internacional, á transferencia de tecnoloxía e ao progreso da Humanidade.
Os galardoados até o momento foron:
Ademais deste galardón, no 2004, o Ministerio de Educación e Ciencia español iniciou un programa de contratación de investigadores doutores baixo o nome de Programa Juan de la Cierva, grazas ao cal, moitos investigadores españois e estranxeiros desenvolven a súa actividade.
Homenaxes
dereita|miniatura|200px|Monumento na honra de Juan de la Cierva en Murcia. Na cidade de Xetafe (Comunidade de Madrid), existe o Barrio de Juan de la Cierva, chamado así por el. En 2003 inaugurouse nese barrio a Estación de Juan de la Cierva da Liña 12 do Metro de Madrid, na que se atopan motivos ornamentais na lembranza deste inventor.
Existe un monumento na súa honra en Murcia, a súa cidade natal.
Winterthur
Winterthur é unha cidade suíza situada no cantón de Zúric, ao norte do país. Con 109.775 habitantes, é a sexta cidade da Confederación por volume de poboación. Chamada abreviadamente polos seus habitantes Winti, hoxe Winterthur é unha cidade de servizos e un importante centro da industria de alta tecnoloxía.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 439 metros, Winterthur aséntase nas marxes sur e leste do río Töss. Outro río, o Eulach transcorre tamén pola cidade, motivo polo cal Winti recibe o nome de Cidade do Eulach. A cidade de Zúric está a tan só 30 kms en dirección suroeste.
Historia
A historia de Winterthur principia co asentamento romano de Vitudurum. As primeiras edificacións da cidade propiamente dita datan do século VII, e xa no XI era unha cidade amurallada con foxo e torres. No século XIII os Habsburgo adquiriron a vila, pertencendo aos seus dominios ata o ano 1467.
Foi o escenario da batalla homónima en 1799 entre Francia e Austria, no contexto das guerras revolucionarias francesas. Golpeada duramente pola Gran Depresión nos anos 30, Winterthur recuperou o seu pulo económico tras a segunda guerra mundial.
Cultura
A Orquestra de Winterthur (Orchester Musikkollegium Winterthur), a máis vella orquestra de música clásica suíza fundada en 1875, posúe unha recoñecida traxectoria. En 1989 a cidade recibiu o Premio Wakker en recoñecemento pola súa posta en valor e preservación do patrimonio arquitectónico.
O Museo de Arte de Winterthur (Kunstmuseum Winterthur) é o máis importante da cidade. As súas exposicións son de arte comtemporánea, dende o Impresionismo ata os nosos días. Entre as súas pezas atópanse obras de Claude Monet, Paul Cézanne, Vincent van Gogh ou Pablo Picasso.
Manuel García Novo
Manuel García Novo, nado en Présaras en 1949 e finado no mesmo lugar o 29 de marzo de 2019, foi un mestre e político galego, que foi o primeiro alcalde democrático de Vilasantar tras o franquismo.
Traxectoria
Presentouse á alcaldía nas eleccións de 1979, con UCD, e logrou cinco dos once concelleiros. . Durante os seus tres anos de goberno, dedicou gran parte dos esforzos ao asfaltado de pistas e colocación de alumeado público. . En 1983 foi substituído no cargo por José Manuel Taboada García.
Imaxin Software
Imaxin Software é unha empresa galega coñecida coñecida pola creación do tradutor Gaio da Xunta de Galicia, do tradutor automático Opentrad, e do corrector ortográfico 2.Mil3 para Microsoft Word. Fundada en 1997 por cinco estudantes da Facultade de Informática da Universidade da Coruña (Luz Castro Pena, Diego Vázquez Rey, Antonio Fernández Cabezas, e José Ramom Pichel Campos), a maior parte do traballo da empresa está vinculado coa lingua e coa cultura galegas.
O tradutor Gaio facilítalle ao persoal da administración a tradución de grandes volumes de documentación técnica e administrativa, así como a tradución inmediata de páxinas web, actas, informes e outra documentación, correos e documentos completos. Tamén contempla terminoloxía específica administrativa e nomenclatura propia das entidades, como nomes de consellerías, concellos, altos cargos, órganos de goberno ou integrantes das corporacións locais, e permite a tradución de documentos completos nos formatos txt, html, doc, docx, pptx, xlsx, odt, ods, odp e pdf. O Gaio posibilita a tradución directa e inversa do galego ao castelán e mais ao portugués.
Renascença, Santa Maria
Renascença é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Condomínio Residencial Arco Verde, Renascença, Vila Renascença.
NGC 5987
NGC 5987 é unha galaxia da constelación de Draco, descuberta por William Herschel o 25 de maio de 1788. Ten unha magnitude aparente de 11.9, unha ascensión recta de 15h 39m 56.9s e unha declinación de +58° 04' 47"
Corrinoide
miniatura|dereita|200px|Anel de corrina, numerado segundo o estándar da IUPAC de 1975. Nótese que para que haxa coherencia co sistema de numeración da [[porfirina, non hai posición 20 (a porfirina ten un carbono máis). As posicións 21-24 eran numeradas como 20-23 na literatura científica anterior. ]] miniatura|200px|Vitamina B12 ([[cianocobalamina).]] Os corrinoides son un grupo de compostos baseados no esqueleto da corrina, un sistema cíclico que contén catro aneis pirrol (tetrapirrol) similar ás porfirinas. Entre estes compostos están os baseados na octadeshidrocorrina, que ten o nome común de corrol.
As cobalaminas (vitamina B12) son os membros máis coñecidos deste grupo. Outros exemplos salientables son o ácido cobirínico e a súa hexaamida ácido cobírico (ou cobirinamida) ; e o ácido cobínico e a súa hexaamida cobinamida; e o ácido cobámico e a cobamida.
Os compostos que conteñen o prefixo "Cob-" (e non corrina) son derivados con cobalto, e poden incluír no seu nome o seu estado de oxidación en números romanos, como, por exemplo, "Cob(II)alamina". Cando o cobalto é substituído por outro metal ou por hidróxeno, o nome cambia en consecuencia; por exemplo, ácido ferrobámico (con ferro) ou ácido hidroxenobámico (con hidróxeno).
Metro (canción)
The Metro é unha canción orixinalmente cantada pola banda Berlin da que fixo un cover a banda System of a Down para a banda sonora do filme Dracula 2000 e para o filme Not Another Teen Movie.
Apófise estiloide do cúbito
A apófise estiloide do cúbito é unha apófise ósea da epífise distal. Ancórase no lado medial ou interno do cúbito, superando a cabeza cubital. Recibe a inserción do ligamento lateral interno do pulso. A cabeza cubital e a apófise estiloide están separadas por unha pequena depresión na parte anterior, onde se insire o complexo ligamentoso triangular do carpo e por detrás por unha marca que deixa o paso do músculo extensor cubital do carpo.
Almazán, Soria
Almazán é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). En 2012 tiña 5861 habitantes (INE) e ocupa unha superficie de 166,53 km².
Historia
En 1375, en Almazán asinouse un acordo de paz entre Castela e Aragón. Pedro IV o Cerimonioso, rei de Aragón, e Henrique II de Castela, rei de Castela.
Juan Furtado de Mendoza, en 1392 era Mordomo maior do Rei Henrique III. O Rei Henrique IV de Castela regálalle a Vila e faille señor da mesma.
A Vila estaba rexida polo Alcalde Maior; axudábanlle seis rexedores (tres da clase de Hidalgos e tres homes bos do pobo)
Almazán era un Marquesado do Conde de Altamira, sendo este un título entroncado na liñaxe dos Furtado de Mendoza.
Natural de Almazán foi Diego Laínez,(1512-1565), relixioso xesuíta español, compañeiro de san Ignacio de Loyola e sucesor seu como xeral da Compañía de Jesús, foi un dos teólogos máis influentes no Concilio de Trento. Naceu en Almazán, estudou filosofía na Universidade de Alcalá de Henares e teoloxía na de París, onde coñeceu a San Ignacio. Fixo os votos xunto con el na igrexa de Montmartre (Francia) en 1534 e foi ordenado, en 1537, en Roma. En 1545 foi enviado como teólogo pontificio ao Concilio de Trento, participando nas súas sesións ata a súa conclusión. A partir de 1556 sucedeu a San Ignacio como xeral da Compañía, á fronte da cal, en Roma, permaneceu ata o seu falecemento.
Prácticas Modernas
Prácticas Modernas foi unha revista editada na Coruña entre 1903 e 1936.
Historia e características
Revista quincenal ilustrada, apareceu o 1 de xaneiro de 1903. Impresa na tipografía de El Noroeste, estaba dirixida por José Gradaille e a súa finalidade era eminentemente modernizadora, pragmática e divulgadora.
Vinculada aos círculos socialcatólicos da Coruña, entre os seus colaboradores figuraron Bartolomé Calderón, un dos fundadores (que tamén asinaba cos pseudónimos Agro e F. Alocitro), José María Hernasáez, Valeriano Villanueva (que asinaba cos pseudónimos Un Labrador á Moderna e R. de Bretoña), Amador Montenegro Saavedra e Picadillo, e os estranxeiros Lucien Lacour. Dunha maneira máis esporádica, tamén publicaron algún artigo Murguía e Eladio Fernández Diéguez.
Representou a toma de conciencia dos propietarios medios sobre o atraso agrícola galego. Tivo moita incidencia no agrarismo galego, pois a maior parte das informacións agrícolas que recollía a prensa agraria procedía de Prácticas Modernas. Contribuíu a formar agraristas como Rodrigo Sanz e Juan Rof Codina.
Deixou de publicarse en Galicia en 1913 pero reapareceu en Barcelona como sección fixa para Galicia e Asturias de El Cultivador Moderno, dirixido por Rof Codina. Tiña entón só dúas páxinas, redactadas na súa maior parte polo seu director. Mantívose ata xullo de 1936.
Ribas, Pepín, Castrelo do Val
Ribas é un lugar da parroquia de Pepín no concello ourensán de Castrelo do Val na comarca da Terra de Celanova. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Bucuresti Oaks
O Bucureşti é un equipo de rugby romanés que compite na European Challenge Cup. O equipo fórmase cada tempada para competir na European Challenge Cup e está formado por unha selección dos mellores xogadores romaneses da liga romanesa.
Alxeria nos Xogos Olímpicos
Alxeria participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, participando en cada edición dos Xogos de Verán, agás no boicot dos Xogos Olímpicos de 1976. Alxeria tamén enviou atletas aos Xogos Olímpicos de Inverno en tres ocasións. O Comité Olímpico Nacional de Alxeria é o Comité Olímpico Alxeriano, fundado no ano 1963
Bucuresti Oaks
Historia
Na tempada 2006-07, o Bucureşti derrotou no seu estadio ao Aviron Bayonnais na segunda xornada por 32-27, e finalizou a tempada nun meritorio terceiro posto con 8 puntos, por diante do equipo vasco-francés.
A tempada 2007-08 da Challenge Cup foi a mellor realizada polo equipo romanés con dúas vitorias no seu estadio (na terceira xornada fronte ao US Montauban por 19-17, e na quinta xornada fronte ao Gran Parma Rugby por 21-20) e cun empate a 23 na súa visita a Parma na segunda xornada. Novamente finalizou a tempada na terceira praza do seu grupo na segunda competición en importancia do rugby europeo cun total de 10 puntos.
O equipo só acadou unha vitoria na tempada 2008-09, este triunfo o conseguiu na cuarta xornada en Padua fronte ao Petrarca Rugby por 15 a 17, finalizando na derradeira posición do seu grupo con 5 puntos.
A tempada 2009-10 comezou cunha vitoria na casa fronte ao Overmarch Parma, aínda que finalizou na cuarta praza do seu grupo con 7 puntos.
Arquivo Xeral Territorial da Xunta de Galicia en Lugo
O Arquivo Xeral Territorial da Xunta de Galicia en Lugo é o primeiro arquivo da Administración autonómica de Galicia creado para recoller os documentos da Administración periférica. Depende organicamente da Delegación Territorial de Lugo, Xefatura Territorial da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria e, funcionalmente, da Subdireción Xeral de Arquivos, dentro de Secretaría Xeral de Cultura.