cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heráclito de Éfeso
Pensamento
Heráclito sinala o lume como elemento principal (ἀρχή, arxé) da Natureza (Φυσις, Phusis), aquel constituínte común a todas as cousas e causa de todos os cambios que nela se producen. Todo nace e todo se consome no lume, para renacer de novo ciclicamente, como unha ave Fénix.
O universo de Heráclito está formado por contrarios en perpetua oposición, o cal é condición do devir das cousas e, ao mesmo tempo, a súa lei e principio; pero os contrarios vense conducidos a sínteses harmónicas polo logos, proporción ou medida común a todo, principio normativo do universo e do home que, en varios aspectos, resulta coextensivo co elemento cósmico primordial, o lume, polo que algunhas interpretacións os identifican. Cada par de opostos é unha pluralidade e, á vez, unha unidade que depende da reacción equilibrada entre os dous; o equilibrio total do cosmos mantense a expensas da interacción sen fin entre os opostos, garantía de que o cambio nunha dirección acabará por conducir a outro cambio na dirección contraria.
O logos expresa a coherencia subxacente das cousas, que os homes deben tratar de comprender, xa que a sabedoría consiste en entender como se conduce o mundo, e ese entendemento ten que ser a base da moderación e o autocoñecemento, que Heráclito postulou como ideais éticos do home. O logos (que podemos interpretar como razón, medida, proporción...) regula todo o movemento da realidade conducíndoo á harmonía, e unificando así os elementos opostos; de onde se segue a afirmación da unidade última de todo o real.
Obra
Escribiu unha obra titulada Da natureza, o mesmo que se lle deu tamén aos libros escritos por outros autores. Non é seguro que se tratase realmente dun libro no que se desenvolvesen sistematicamente temas relacionados co coñecemento da natureza, a alma ou a cosmoloxía. É probable que se tratase dun conxunto de sentenzas recompiladas en forma de libro, hipótese que se apoia no carácter enigmático e oracular dos fragmentos que conservamos.
José Echeveste
José Echeveste Galfarsoro, nado o 19 de marzo de 1899 en Irún (Guipúscoa) e finado na mesma vila o 7 de decembro de 1982, foi un futbolista vasco que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
A súa carreira futbolística transcorreu no Real Unión de Irún, onde militou oito tempadas. As súas boas actuacións levárono a ir convocado coa Selección de fútbol de España, coa que debutou o 30 de abril de 1922 ante Francia, con vitoria española por 4-0. En total xogou catro encontros coa selección.
Aeroporto de Weeze
O aeroporto de Weeze (IATA: NRN, ICAO: EDLV), tamén coñecido como aeroporto de Niederrhein, é un aeroporto menor da rexión alemá da Baixa Renania. É usado principalmente por aeroliñas de baixo custo, especialmente por Ryanair. O aeroporto está situado a 3,7 km ao suroeste do municipio de Weeze, a 7 km ao noroeste de Kevelaer, a 33 km ao sueste da cidade neerlandesa de Nijmegen e a 48 km ao noroeste de Duisburgo.
Antonio Vázquez Guillén
Antonio Vázquez Guillén, nado en Cee en decembro de 1941, é un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Vázquez Mouzo e neto de Argimiro Guillén. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidente do Consello de Administración da revista Ciudadano. Membro correspondente da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación. Foi Director Xeral da Xuventude no Ministerio de Cultura (1978). Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia da Coruña na lexislatura constituínte (1977-1979). Volveu ser elixido deputado na I lexislatura (1979-1982).
Estivo embarcado no DC-8 que sufriu o accidente da Lavacolla en 1978.
Lista de linguas aborixes de Australia
miniatura|300px|Mapa das linguas en diferentes cores que representan as distintas [[familia lingüística|familias lingüísticas
]] Esta lista de linguas aborixes de Australia contén os nomes, familias lingüísticas e número de falantes das falas indíxenas dos aborixes australianos. Porén, hai que ter en conta que nesta listaxe non se inclúen a lingua crioula, pidgin e a lingua de sinais, nin outros idiomas baseados no inglés.
Antònia Abelló
Antònia Abelló Filella, nada en Reus, Tarragona en 1913 e finada en 1984, foi unha feminista catalá.
Traxectoria
Foi propagandista do Grup Feminal de Foment, grupo afiliado a Esquerra Republicana de Catalunya, no que ingresou no 1932. Colaborou na publicación republicana Foment, La dona catalana i La Jornada. Entrou a traballar como funcionaria da consellería de Traballo en 1936. Ó final da guerra civil española foi encarcerada até o ano 1941. Nos seus últimos anos dedicouse a escribir e unha parte da súa obra publicouse postumamente co nome La Sala llarga i altres escrits, con edición e prólogo de Carme Puyol. Morreu en Barcelona no 1984.
José Manuel Couceiro Taboada
José Manuel Couceiro Taboada, nado en Codeseda (A Estrada) o 18 de outubro de 1943, é un médico e político galego.
Traxectoria
Médico de profesión, foi inspector da Seguridade Social. Dirixiu o centro de diagnóstico da Seguridade Social en Santiago de Compostela. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia da Coruña na lexislatura constituínte (1977-1979).
Hinojosa del Duque
Hinojosa del Duque é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2010 tiña 7.366 habitantes. A súa extensión superficial é de 533 km² e tiña unha densidade de 13,86 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 30' N, 5º 08' O. Atópase a unha altitude de 542 metros e a 94 quilómetros da capital de provincia, Córdoba. A súa rede hidrográfica pertence case na súa totalidade á cunca do Guadiana, mediante o seu afluente o río Zújar; só o arroio de El Caldero, afluente do río Cuzna, verte as súas augas na cunca do Guadalquivir.
Charter (filme)
Charter é un filme sueco de 2020 dirixido por Amanda Kernell. Foi escollido como candidato de Suecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Mentres agarda o veredicto final sobre a custodia tralo seu divorcio, unha nai secuestra os seus dous fillos e lévaos a Tenerife.
Gran Premio de Bélxica de 1958
O Gran Premio de Bélxica de 1958 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 15 de xuño de 1958 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a quinta carreira do Campionato do Mundo de Pilotos 1958. Foi o 19º Gran Premio de Bélxica e realizouse sobre 24 voltas ao circuíto de 14 quilómetros cunha distancia de carreira de 339 quilómetros.
O Gran Premio de Bélxica volveu ao calendario logo de faltar no calendario do ano anterior, o circuíto de Spa foi modificado lixeiramente. Os boxes foron reconstruídos, a recta de boxes ampliouse e endereitouse e toda a pista foi reasfaltada.
A carreira foi gañada polo piloto británico Tony Brooks cun Vanwall. Foi a primeira vitoria de Brooks nun Gran Premio en solitario despois de que xa gañara o Gran Premio do Reino Unido de 1957 pero compartindo coche con Stirling Moss. Brooks chegou 20 segundos por diante do seu compatriota británico Mike Hawthorn que pilotaba un Ferrari 246 F1. O compañeiro de Brooks no equipo Vanwall Stuart Lewis-Evans terminou en terceiro lugar logrando o mellor posto da súa carreira, o primeiro dos dous podios da súa curta carreira nos Grandes Premios. A carreira tamén foi a primeira participación no Campionato Mundial dunha muller, empezou e rematou a carreira, Maria Teresa de Filippis que se presentou pilotando un Maserati 250F privado. Terminou décima e última, dúas voltas por detrás do Vanwall de Brooks.
Líderes por volta: Tony Brooks 21 voltas (1, 3, 6-24), Peter Collins 3 voltas (2, 4-5).
Manuel Gallego González
Manuel Gallego González, coñecido como Manolo Gallego, nado no Incio cara a 1911 e finado en Caracas, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Militante do PCE. Logo de golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integrouse no exército leal. Foi comisario da defensa antiaerea (DECA) no Ebro e en Cataluña. Ascendeu a comisario de Brigada por méritos de guerra na batalla do Ebro. Coa derrota da República pasou a Francia e foi internado nun campo de concentración. Exiliouse en Venezuela en 1940, e foi secretario xeral do PCE en Venezuela ata a súa morte. Organizou e presidiu o Lar Gallego de Caracas.
O seu sobriño, con mesmo nome, foi detido e acusado sen probas dun atentado á Fosforera en febreiro de 1963, e permaneceu dous anos exiliado no Uruguai.
Teodomiro Leite de Vasconcelos
Teodomiro Alberto Azevedo Leite de Vasconcelos, nado en Arcos de Valdevez (Portugal) o 4 de agosto de 1944 e finado en Xohanesburgo (Suráfrica) o 29 de xaneiro de 1997, foi un xornalista e escritor mozambiqueño membro da Associação de Escritores Moçambicanos.
Traxectoria
En 1945 estableceuse en Mozambique, onde conseguiu a nacionalidade. Pasou a súa infancia en Beira e estudou ciencias sociais en Maputo Lourenço Marques. Traballou para Rádio do Aeroclube dá Beira e Rádio Clube de Moçambique, e en 1972 trasladouse a Portugal debido ao seu posicionamento contra o réxime colonial. En Portugal traballou para Rádio Renascença.
Na madrugada do 25 de abril de 1974, Leite de Vasconcelos era o locutor da emisión do programa Limite, da Rádio Renascença, cando a canción "Grândola, Vila Morena" de Zeca Afonso foi transmitida ás 0.20 h, segundo sinal que confirma o golpe de Estado e marca o inicio das operacións militares polas rúas de Portugal. Comezaba así a Revolución dos Caraveis.
Tras a independencia de Mozambique de Portugal en 1975, regresou a Mozambique e traballou como xornalista de radio e en varias revistas. Ademais das súas actividades xornalísticas, traballou como profesor, actor e comentarista político. De 1981 a 1988 foi director da emisora de servizo público Rádio Moçambique.
Obras
A súa historia O Gotejar da Luz foi levada ao cine por Fernando Vendrell en 2001.
Bufo real
O bufo real (Bubo bubo) é a ave de rapina nocturna. É a especie da maior tamaño da orde das estrixiformes.
Descrición
Son aves grandes, só algo menores en tamaño cá aguia real. Amosan dimorfismo sexual: as femias son claramente meirandes cós machos. O tamaño e o peso dos exemplares aumentan en dirección suroeste-nordeste, seguindo a regra de Bergmann. En Noruega os machos acadan de media os 61 cm. de lonxitude e pesan entre 1800 e 2800 gramos, cunha media de 2450 g. As femias norueguesas miden 67 cm. de media e pesan de 2300 a 4200 gramos, cunha media de 2990 g. As femias máis pesadas en Centroeuropa non pasan dos 3200 g. A diferenza entre sexos amósase tamén na envergadura das alas: os machos teñen como media de lonxitude de punta a punta das alas 157 cm, mentres que a media das femias é de 168.
miniatura|esquerda|Cara do bufo real O bufo real ten a cabeza grande con dous penachos longos de plumas que recordan unhas orellas. As orellas mantéñense normalmente cara atrás ou en diagonal cara ós lados. Ten as marcas faciais típicas dos bufos, aínda que menos marcadas cá noutras especies coma o bufo pequeno.
A cor da plumaxe é mimética. En Centroeuropa, é castaña brillante con manchas e listas escuras. O lombo é máis escuro cá zona ventral, que ten listas, é tamén a parte inferior das alas é máis clara. As distintas subespecies diferéncianse polo tamaño e pola cor de fondo da plumaxe.
Voz
A chamada típica do bufo soa coma un uu-uu (o que lle dá por certo o seu nome alemán: Uhu). Un estudo recente (Grava T., Mathevon N., Place E. e Balluet P. Individual Acoustic monitoring of the European eagle Owl) amosa que os diferentes exemplares poden ser recoñecidos pola súa voz. O seu nome científico Bubo foi orixinado polos reclamos acústicos do bufo macho na época de cortexo, durante a que emite unha ampla gama de sons: o bu-ho xordo do macho pode escoitarse ás aveces ata a un quilómetro de distancia. A femia responde cun "u-hu" máis claro. Ás veces a parella "canta" a dúo. O zoar da voz dos dos pitos pousados nas polas, óese ás veces durante horas. A voz de cortexo do bufo real pode escoitarse na ligazón externa.
Situación e distribución
A súa area de distribución abrangue o norte de África, Europa e Asia. No continente europeo falta en Islandia, as illas británicas (aínda que anos atrás se detectou a presenza dalgunhas parellas reprodutoras en Inglaterra, e que un programa do ano 2007 da BBC informou que está a se facer máis común no Reino Unido e a establecerse como especie local), e na metade norte de Francia. Globalmente non se considera, segundo a IUCN, unha especie ameazada, aínda que o seu status varía nas diversas áreas de distribución: no centro de Europa calcúlase que hai unhas 2000 parellas reprodutoras, delas entre 950 e 1250 en Alemaña, unhas 320 (1992) en Austria e unhas 100 (datos do 2005) en Suíza.
En España é unha especie protexida.
Hábitat
miniatura|Bufo real no inverno O seu hábitat preferido son montañas e bosques con paredes acantiladas e áreas de rochas. Ten capacidade de adaptarse a diversos tipos de hábitats, incluíndo zonas montañosas desérticas case sen árbores, o bosque de coníferas boreal pouco mesto e zonas subtropicais. Mesmo chegan a aparecer en zonas de costa. Detectouse a súa presenza como reprodutor nalgunhas cidades europeas, coma Helsinqui, pero a persecución humana fai que, en Centroeuropa, as súas poboacións se concentren maioritariamente en zonas de bosque alpino.
O seu territorio ideal de caza sería de paisaxe variada incluíndo zonas acuáticas, árbores e zonas chas.
Zonas de reprodución
Son amigos de face-los niños en acantilados e paredes verticais, mellor se contan coa presenza dunha árbore preto do niño que lle permita un bo punto de engalaxe. Os sitios xeitosos son utilizados a miúdo durante xeracións. En áreas onde as paredes de rocha non abundan, poden chegar a facer niños no chan ou a aproveitar construcións doutras aves rapaces.
Descanso
Pasan o día protexidos entre a follaxe das árbores ou en furados en rochas ou acantilados. Cando están pousados nunha pola descansando, mantéñense en xeral dereitos, aínda que ás veces poden repousar co peito contra unha pola resistente. Coma a case tódalas estrixiformes, gústalles tomar baños de sol, o que fan deitándose contra o chan. Cando chove manteñen a posición de repouso, esponxando as plumas. Toman tamén baños de area, estrándoa polo lombo coas alas. miniatura|Vista lateral Durante o repouso erguen os penachos de plumas da cabeza e manteñen os ollos entreabertos para esvaer o contorno da cara e evitar seren detectados por aves diúrnas, que poden reaccionar con agresividade se descobren ó bufo nas horas de luz, berrando para facer notar a presenza do cazador nocturno e mesmo con conatos de ataque. Un bufo real atacado nesa situación ouriza as plumas, abre as alas nunha roda e estende a cola para aumentar opticamente o seu tamaño.
Técnicas de caza
miniatura|esquerda|220px|Bufo real voando A súa xornada de caza comeza á noitiña, cunha pausa a media noite, prolongase ata ó amencer. Só en épocas de moita escaseza de alimentos caza de día.
Cando caza mamíferos que viven no chan, recorre o territorio de caza deslizándose en voo preto do chan. Se está a procura aves voa á altura das copas das árbores. Cando esta a cazar aves pode acadar grandes velocidades: pode capturar en voo corvos e pombas, e ten manobrabilidade dabondo para seguir á presa entre a ramaxe mesta. De tódolos xeitos prefire cazar ás súas presas mentres descansan nunha pola ou cando botan a voar asustadas.
Tamén é un cazador habelencioso en terra, e está capacitado para perseguir con pasos longos a ratos e outras presas. No chan atrapa tamén caracois, miñocas e outros invertebrados. Nas beiras dos ríos e na costa tenta de captura cangrexos e mesmo peixes.
Presas
As súas presas máis comúns son paxaros e mamíferos pequenos e medianos. En Europa central comen sobre todo ourizo cachos, ratos, coellos, lebres, córvidos, pombas e parrulos. Nas súas egagrópilas atopáronse restos de máis de 50 mamíferos e preto de 180 aves diferentes. Os estudos sobre a súa alimentación feitos en diversas zonas de Europa, amosan que, por ben que a súa capacidade de caza lle permite acceder a presas moi variadas, adoita concentrarse naquelas máis abundantes da rexión na que vive.
Os bufos reais poden soster en voo presas que pesan ata as dúas terceiras partes do seu propio peso, o que lles permite cazar marmotas, lavancos e mesmo crías de raposo. Cazan tamén outras aves rapaces coma gabiáns e curuxas. O bufo pequeno é unha das rapaces nocturnas que captura máis frecuentemente.
Reprodución
thumb|Bubo bubo bubo
Cortexo
Os machos que buscan parella berran con intensidade durante períodos longos, inchando a gorxa de xeito que deixan ver unha mancha branca. Este tipo de reclamo intenso foi detectado tamén en femias que perderon a súa parella e están soas no seu antigo territorio de caza.
Durante as cerimonias de cortexo, o macho intenta tamén atraer á femia ó lugar escollido para face-lo niño ofrecéndolle comida. Cando a femia acepta o lugar que se lle ofrece, o macho comeza a traerlle presas, ás veces xa semanas antes de que empece a incubación dos ovos.Calcúlase que unha de cada 5 parellas non chega a criar, en xeral por falta de alimento dabondo.
A cría
Os polos nacen despois de 34 días de incubación e poden tardar ata 24 horas en acabar de rompe-la casca. Os poliños están cubertos de pluma abrancazada e pesan uns 60 gramos. Os 16 días de vida pódense ter sobre os pes. O momento de deixa-lo niño para agardar ós países pousados entre a follaxe depende da área de cría. Os que nacen en nichos na pedra ben protexidos poden pasar neles ata 10 semanas. Os que o fan en niños no chan abandonados antes das catro semanas. En xeral con catro ou cinco semanas os pitos poden xa camiñar, saltar e agatuñar con seguridade polas pólas. Os pais cóidanos ata que teñen cinco meses. A taxa de supervivencia é de tres de cada 10 xoves bufos.
Depredadores e esperanza de vida
Un bufo real adulto e san só excepcionalmente é vítima doutro depredador, pero os polos si que poden xogar o papel de presa. As martas e os raposos captúranos, por exemplo, cando están no niño ou preto del. Os xabaríns son tamén unha ameaza para os niños feitos no chan. Malia a taxa de mortalidade do 70% nos polos, os bufos que superan esta fase crítica poden chegar a vivir ata idades avanzadas. O exemplar salvaxe de maior idade coñecido acadou os 27 anos. Os bufos mantidos en catividade viven entre 28 e 34 anos pero un exemplar chegou ós 68.
O bufo na caza
miniatura|Bufo sobre a man dun falcoeiro A conduta agresiva das aves diúrnas cara as aves de rapina nocturnas fixo que o bufo real, coma outras especies, fora usado como cebo para atraer a aves de caza. As aves, a miúdo córvidos e aves de presa diúrnas, atraídas pola presenza do bufo, eran capturadas polos cazadores agachados a carón. Nalgunhas rexións a captura de xoves bufos para utiliza-los deste xeito fixo reducir drasticamente as poboacións.
Ameazas
En Europa occidental o tráfico rodado constitúe a ameaza meirande para as poboacións da especie. Os bufos atopan un territorio de caza atractivo nas estradas, nas que poden atopar presas feridas e máis doadas de cachar, e son a miúdo eles mesmos vítimas dos coches. Os parque eólicos son tamén un perigo para estas aves.
Siem Reap
Siem Reap (en ក្រុងសៀមរាប, en เสียมราฐ) é unha cidade da Provincia de Siem Reap, no noroeste de Camboxa, ademais dun importante lugar turístico como porta de entrada á rexión de Angkor.
Bufo real
Ameazas
A escalada deportiva causa tamén nalgunhas zonas importantes perdas ós bufos, en especial na época reprodutora.
Medidas de protección
Como para outras aves é fundamental a conservación dos biótopos . No caso do bufo real é tamén importante evitar que sexan molestados durante a época de cría.
Siem Reap
Siem Reap ten unha importante arquitectura colonial e de estilo chinés no Old French Quarter, e preto do Mercado Vello. Ten museos, actuacións de bailes apsara tradicionais, granxas de sede, campos de arroz e un santuario de paxaros preto do Lago Tonle Sap.
Siem Reap é un destino turístico popular con gran número de hoteis, restaurantes e negocios relacionados co turismo. Isto débese en grande medida pola proximidade cos templos de Angkor Wat, a atracción turística máis importante do país.
Manuel de Castro González
Manuel de Castro González, máis coñecido como Handicap, nado en Vigo o 9 de agosto de 1885 e finado na mesma cidade o 27 de agosto de 1944, foi un deportista e xornalista deportivo galego.
Traxectoria
Foi redactor de Sprint e Faro de Vigo. No mundo do fútbol ocupou diversos postos, dende xogador ata árbitro e directivo. En 1921 comezou a desempeñar a función de adestrador da Selección de fútbol de España labor que desempeñou ata 1927 de forma colexiada con Julián Ruete e José Ángel Berraondo.
O labor de seleccionador compaxinábao coa función de vicepresidente do Real Vigo Sporting Club, posto que ocupaba cando en 1923 promoveu, xunto a Juan Baliño Ledo e Pepe Bar, a fusión deste co Real Club Fortuna de Vigo para dar lugar ao Celta de Vigo. miniatura|250px|Escultura adicada a Handicap, obra de Rafael Álvarez Borrás. Tras o nacemento do Celta seguiu vinculado a este club, tendo un papel moi importante na construción do estadio de Balaídos, nos encontros amigábeis ante conxuntos como a selección do Uruguai, Boca Juniors ou o Club Nacional de Football.
Amais da selección española tamén dirixiu a selección de fútbol de Galicia en numerosas ocasións, nunha época na que a maior parte do combinado estaba formado por xogadores do Celta. O seu vínculo co deporte foi moito máis xeral, sendo un dos promotores do equipo de atletismo do Celta e mesmo sendo presidente da Federación Galega de Atletismo. Tamén foi presidente da Federación Galega de Fútbol en 1922.
Finou o 27 de agosto de 1944 atropelado por un tren na zona do Areal, ao saír dunha exposición. Unha efixie súa, esculpida por Rafael Álvarez Borrás en 1946, está situada nas proximidades do estadio de Balaídos.
No ano 2011, instaurouse o Premio Manuel de Castro, para elixir o mellor xogador do Celta de Vigo do ano natural, mediante votación entre xogadores do primeiro equipo, os xornalistas que seguen ao Celta, as peñas e os afeccionados a través de diversos medios dixitais.
Paradoxo do exame sorpresa
O paradoxo do exame sorpresa é un paradoxo relacionado coa lóxica.
O seu enunciado é o seguinte:
Un profesor entra na clase un día e afirma:
Os alumnos, tras escoitar isto, razoan do seguinte xeito:
Chega a semana seguinte, e tanto o luns como o martes a clase continúa normalmente, e os alumnos están aliviados. Mais o mércores, o profesor entra pola porta e pídelles que garden os seus libros para realizaren o exame.
Onde está o erro no razoamento dos alumnos?
Unha forma máis simple deste paradoxo
Para estudar este paradoxo, é útil observar unha forma máis simple del:
O profesor di aos alumnos:
Por suposto, os alumnos razoan que se dixo o día do exame, xa non pode ser unha sorpresa, polo que o profesor estase contradicindo. Non é posíbel un exame así.
Ese venres, cando o profesor anuncia o exame, os alumnos sorpréndense, polo que dalgunha forma, o que dixo o profesor é certo.
A forma máis simple do paradoxo
O profesor afirma:
Os alumnos pensan:
Porén, dado que os alumnos non saben que o que dixo o profesor é certo, a súa afirmación é certa.
Comentario
Este paradoxo é inquietante porque, a pesar de que os alumnos parecen demostrar que a afirmación se autocontradí, ao final é certa. Suxeríronse varias resolucións para ela.
Pódese afirmar que non está claro aquilo que os alumnos teñen permitido agardar e cando se supón que están sorprendidos. Se os alumnos son paranoicos e todos os días pensan que ao día seguinte terán o exame, entón, obviamente, non é unha sorpresa, e o paradoxo desaparece. Cando estudamos o paradoxo, non tendemos a ofrecer a posibilidade de repetir a súa decisión, isto é, cremos que os estudantes só teñen permitido escoller unha vez o día do exame. Porén, no seu razoamento, os estudantes ofrécense esta liberdade: "Se non o temos o xoves, entón decidiremos que debe ser o venres, de xeito que o mércores decidiremos que debe ser o xoves...".
Outra posíbel solución é comparar o punto de vista dos alumnos co do resto do mundo. Podemos dicir que estarán "sorprendidos" se non poden probar razoadamente e consistentemente, que iso vaise producir dese xeito, usando as afirmacións do profesor como axiomas. Neste caso, os alumnos están verdadeiramente sorprendidos á hora do exame. A pesar de que eles non puideron probar cando vai ser o exame, todos os demais observadores poderían. A contradición só apareceu cando os alumnos tratan de probalo.
Este paradoxo é análogo ao paradoxo do mentireiro no senso en que é os seus axiomas son autoreferentes, isto é, que falan sobre a súa propia veracidade. Diferénciase dela en que engade un novo elemento, que é que indican qué persoa debe probalos. A palabra "sorpresa" é en esencia un axioma que afirma que os alumnos non poderán probar certas cousas mentres todos os demais si. Isto fai que realmente non haxa un paradoxo, xa que é perfectamente posíbel que nós poidamos probar algo que os alumnos non poidan, debido ao xeito en que os axiomas se refiren a quen fai a proba.
É interesante observar que o Teorema da incompletitude de Gödel pode verse como un xeito de traducir o paradoxo do mentireiro a matemática formal, xa que atopou un xeito formal de deixar que os axiomas se autorreferenciasen. Non existe esa tradución para este paradoxo, xa que os axiomas formais non poden referirse a un observador específico deste xeito.
Yvain, o Cabaleiro do León
miniatura|250px|Yvain rescata o león 235px|miniatura|Yvain combatendo contra [[Gauvain]]
Yvain, o Cabaleiro do León (en francés: Yvain, le Chevalier au Lion) é unha novela de cabalarías de Chrétien de Troyes. Foi escrita probabelmente en 1170, simultaneamente con Lanzarote ou o Cabaleiro da Carreta, e inclúe varias referencias aos acontecementos daquel poema. O personaxe principal, Yvain, baséase nunha figura histórica, Owain mab Urien.
Argumento
Un día, na Corte do Rei Artur, Calogrenant conta a súa aventura: atopa unha fonte máxica, e dinlle que se consegue verter a súa auga nunha gran pedra, se exporá a moitos perigos, en particular a unha terrible tempestade, pero tamén a sucesos marabillosos. Cando o fai, desencadéase unha tempestade que destrúe as colleitas e mata a xente do lugar. Pero despois, ocorre a marabilla: moitos paxaros de cantos melodiosos se pousan sobre a árbore. De pronto, un cabaleiro negro combate a Calogrenant e vénceo. Yvain decide vingar o seu primo. Chega ó castelo, mata o seu dono e namórase de Laudine, a viúva. Casa con ela pero despois, convencido por Galván, volve ás súas aventuras, e incumpre a súa promesa de volver ó cabo dun ano. Ela escríbelle e dille que non o quere volver a ver, co que el tolea e vaga errante polos bosques. Alí bate cun león a pelexar cun dragón. Decide axudar o león e sálvao. Como agradecemento, este fica ao seu lado, polo que será chamado de aí en diante o Cabaleiro do León, e ambos vivirán unha serie de aventuras que terminarán por lle ensinar a Yvain o verdadeiro significado da honra, a amizade e o amor. Coa axuda dunha doncela da dona, recupera o amor da súa esposa e consegue o seu perdón.
A lenda do Cabaleiro do León en Galicia
Aínda que na literatura galega medieval non se conservan textos con esta historia, non hai dúbida que se coñecía. Un testemuño moi claro é o tímpano do mosteiro de Santa María de Penamaior (cisterciense), labrado contra 1255. Alí aparece Yvain, o cabaleiro triunfante levando as rendas do cabaleiro vencido, a fonte milagreira, representada polas ondas do círculo central, a árbore chea de paxaros, o cadrado ó pé da fonte onde se vertía a auga que desencadeaba tormentas e o león, co rabo bifurcado.
Touriñao de Abaixo, Tiobre, Betanzos
Touriñao de Abaixo é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 84 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 35 eran homes e 49 eran mulleres.
Froila I
Froila I, nado en 722 e finado en Cangas de Onís no ao 768, foi un nobre da alta idade media, fillo de Afonso I, ao que sucedeu á fronte dos territorios patrimoniais, aqueles que logrou expandir alén da Cordilleira Cantábrica durante o seu reinado (757-768).
Coma no caso do seu pai, o denominativo "de Asturias" é debido a diversos autores do romanticismo español de mediados do século XIX denominación que aínda hoxe ten gran vixencia, pero que as crónicas medievais xamais chegaron a atribuírlle. De feito, figura como rei de Galicia nas fontes historiográficas de orixe árabe.
Pola súa pertenza á Galicia alto-medieval, tamén está recoñecido dentro do cómputo de reis de Galicia por boa parte dos historiadores galegos actuais, concedéndolle o nome de Froila I.
Reinado
Tivo que reprimir duramente unha rebelión dos vascóns de Álava contra a súa autoridade. Tomou algúns reféns, entre eles a unha nobre chamada Munia, que sería a súa esposa. Pouco despois, segundo contan as dúas versións da Crónica afonsina, tivo que reprimir outra rebelión dos nobres galegos no ano 766, aos que venceu.
Reformou o clero do seu reino, prohibindo o casamento aos clérigos e incluso obrigando a deixar a esposa aos casados, o que lle gañou a inimizade de gran parte deste estamento.
Froila fundou diversos mosteiros da Orde de San Bieito, entre eles o de San Vicente de Oviedo, que foi a orixe da cidade de Oviedo; onde está enterrado xunta á súa esposa. O Cartulario de San Millán da Cogolla recolle a constitución, outorgada por Froila o 24 de abril de 759, dun convento feminino de 28 monxas co seu presbítero en San Miguel de Pedroso (Burgos), na fronteira leste do reino, onde un forte núcleo visigodo-cristián resistiu a invasión árabe ao amparo dos Montes de Aiago e a Serra da Demanda.
Vendo que o seu irmán Vimarano gañaba as simpatías da aristocracia, matouno el mesmo persoalmente, acusándoo de encabezar unha conspiración para destronalo. Isto concitoulle a inimizade da nobreza, que confabulou para asasinalo na corte de Cangas de Onís. Unha vez asasinado Froila, resultou elixido coma sucesor ao trono o seu curmán Aurelio, fillo de Froila Pérez.
Rafael Lapesa
Rafael Lapesa Melgar, nado en Valencia o 8 de febreiro de 1908 e finado en Madrid o 1 de febreiro de 2001, foi un filólogo valenciano, profesor da Universidade de Madrid e membro da Real Academia Española e da Real Academia da Historia.
Donkey Kong 3
Donkey Kong 3 é o terceiro videoxogo da serie orixinal de Donkey Kong para Nintendo. Lanzouse de xeito case simultáneo en 1983 para os arcades e para Family Computer, lanzándose posteriormente en América para Nintendo Entertainment System en 1986. O xogo foi reestreado para as consolas Wii Virtual Console en América do Norte o 14 de xullo de 2008 e en Europa o 9 de xaneiro de 2009. O xogo parte dos anteriores xogos de Donkey Kong.
Ciclón Klaus
Dado que os nomes dos ciclóns son recorrentes e van ordenados alfabeticamente pola súa inicial, cada certo tempo repítense os mesmos nomes. Por iso co nome de ciclón Klaus podemos referirnos cando menos a:
Santuario de Santa María de África
300px|thumb|right|Vista nocturna do Santuario
O Santuario de Santa María de África é un templo católico de Ceuta, consagrado á imaxe da Virxe de África, patroa da cidade autónoma.
Lista de alcaldes de Colcamar
Alcaldes de Colcamar
Os seguintes son os cidadáns que asumiron o cargo de Alcalde do distrito de Colcamar, na Provincia de Luya, no Departamento de Amazonas, Perú. Foi creada pola Lei do 5 de febreiro de 1861, no goberno de Ramón Castilla.
Notas
Nota: No Perú, os alcaldes son elixidos mediante voto universal e segredo desde o ano 1963. Estas eleccións interrompéronse entre 1969 e 1979. Desde o ano 1999 o período de goberno municipal é de catro anos.
Xanuli I da Coruña
Xanuli I da Coruña foi o primeiro señor autónomo de Sifnos (ou Sifanto), unha illa do Mar Exeo, entre 1307 e 1322, e fundador da dinastía da Coruña, que gobernou esta illa e parte da de Ceos durante un cento de anos.
Traxectoria
Como o seu nome revela, Xanuli da Coruña probablemente procedía da Coruña (denominada Corusia nas fontes orixinais), e foi un cabaleiro da Orde de Malta. Xanuli (ou Januli no orixinal) é unha corrupción do nome en italiano Giovanni, é dicir, de Xan. En 1307, apoderouse da illa de Sifnos, que estaba en mans dos duques de Naxos, renunciando a súa lealdade aos cabaleiros e declarándose o seu señor. Semella que erroneamente, algúns sosteñen que Xanuli pertencía ás compañías catalás que ocuparon parte de Grecia naquel tempo.
Viviane Victorette
Viviane Victorette, nada en Fortaleza o 15 de decembro de 1978, é unha actriz brasileira.
Campanario
miniatura|A [[Torre de Pisa, campanario exento]] Un campanario ou campanil é un edificio ou torre construída xunto a unha basílica, catedral, igrexa ou capela onde se colocan as campás, coa finalidade de convocar a asistencia dos fregueses ao servizo relixioso.
Ao referirse aos campanarios de igrexas italianas, úsase moitas veces as palabras campanil ou campanile. O campanil (ou campanario) máis coñecido é probablemente a Torre de Pisa, famosa pola súa inclinación. Tamén é coñecido o campanario da Basílica de San Marcos, en Venecia.
Actualmente moitos campanarios no canto de campá teñen un carrillón, instrumento musical conformado por varias campás.
Outra modalidade esencial dos campanarios atopámola nas espadanas, macizos de pedra, a maioría deles con remates mixtilíneos, onde se colocan unha serie de campás; estes espazos ou aberturas para colocar as campás coñécense como claros. Unha espadana pode ter un significativo número de campás de diferentes tamaños.
Belén Fernández Suárez
Mónica Belén Fernández Suárez é unha socióloga, investigadora e profesora universitaria galega especializada na temática das migracións humanas.
Traxectoria
É profesora no Departamento de Socioloxía e da Comunicación da Universidade da Coruña. Foi premio extraordinario da UDC pola súa tese de doutoramento sobre políticas de integración de inmigrantes: La institucionalización (débil) de las políticas de integración de los inmigrantes: análisis comparado de Andalucía, Cataluña y Madrid (2015), dirixida por Antonio Izquierdo Escribano. É membro do Equipo de Socioloxía das Migracións Internacionais (ESOMI) e do Centro de Estudos de Xénero e Feministas (CEXEF) da mesma universidade.
Ducado de Verona
O Ducado de Verona foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Verona estivo entre as primeiras cidades en caer, no outono do 568, baixo o dominio dos longobardos guiados por Alboíno, que fixo dela o seu cuartel xeral. Preto de Verona Alboíno morreu, no 572, pola conxura urdida pola muller Rosmunda. A constitución do ducado xorde, con toda probabilidade, nestes mesmos anos, quizais xa a finais do 568.
Historia
Xa sede do palacio real de Teodorico o Grande e cruzamento de camiños das comunicacións entre a Langobardia Maior e o ducado de Baviera, Verona estivo entre as principais cidades do reino longobardo. No 589 a rexión foi convulsionada por unha catastrófica inundación, tanto que Paulo Diácono fala dun "diluvio cal se cre que xa non tivera lugar desde os tempos de Noé". A enchente destruíron terreos agrícolas e vilas e destruíron estradas e camiños, mentres o 17 de outubro o río Adige rebordou e mergullou a cidade, derrubándose en parte os muros. Só se salvou, segundo o que refire o papa Gregorio I e o mesmo Paulo Diácono, a basílica de San Zeno, onde a auga non daría entrado malia ter acadado a altura das fiestras superiores. Dous meses máis tarde, a cidade foi novamente devastada por un incendio.
No 590 Verona acolleu a decisiva voda entre o rei Autario e a princesa bávara Teodelinda, pero xusto despois o territorio do ducado ficou devastado por unha incursión de guerreiros francos enviados polo seu rei Khildeberto II. O sucesor de Autario, Axilulfo, debeu desde os primeiros anos do seu reinado afrontar a rebelión de diversos duques. Entre estes, destacou o de Verona, Zangrulfo, que morreu a mans do rei ao redor do 594. Poucos meses despois, ao redor de 595, o ducado foi novamente convulsionado por unha calamidade natural: unha violenta epidemia.
Paulo Diácono recorda como o seu contemporáneo o duque Xiselberto (ou Xiselperto), profanou a tumba de Alboíno - oculta por unha rampla de escaleiras contigua ao palacio real - e a despoxou da espada e do enxoval funerario do grande rei. O historiador estigmatízao, afirmando que "por isto, coa vaidade dos ignorantes", se gloriaba de ter visto a Alboíno" . Dos tempos de Liutprando (712-744) recorda en cambio ao profeta Teudelapio, orixinario do condado do ducado e capaz de prever o futuro.
A Azoreira, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
A Azoreira é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
José Tojeiro
José Tojeiro Díaz, nado en Ortigueira o 11 de xullo de 1934 e finado o 4 de marzo de 2015 en Narón, foi un cidadán galego que se fixo célebre a comezo de 1990 pola súa aparición no programa de televisión Código Uno, de TVE, onde denunciaba un roubo no seu domicilio. Foi o autor da cita «me echaron droja, en el Cola Cao».
Após volver de Suíza en 1993, onde emigrara por motivos laborais, José Tojeiro acudiu ao programa de Televisión Española Código Uno, presentado polo escritor Arturo Pérez-Reverte. Durante o programa Tojeiro denunciou publicamente o roubo de diñeiro en metálico no seu domicilio por parte de tres mulleres que chegaran alí os días anteriores. Segundo o seu relato María, Rosa María e María José, aproveitáronse de José Tojeiro, subtraéndolle cantidades en metálico en diversas ocasións, tanto de francos suízos coma de pesetas.
Posteriormente, un vídeo de José Tojeiro admitindo a suposta intoxicación a que foi sometido foi subido á plataforma YouTube, tornando axiña viral entre a comunidade de internautas.
Only by the Night
Only by the Night é o cuarto álbum de estudio da banda de rock alternativo estadounidense Kings of Leon. Foi editado o 19 de setembro de 2008 en todo o mundo.
Front Nacional de Catalunya (2013)
A Front Nacional de Catalunya (FNC) é un partido político catalán xenófobo e independentista, presentado publicamente en 2013. Tivo unha concelleira en Ripoll entre 2019 e 2020. Os seus principais eixos ideolóxicos son promover o catalanismo e restrinxir as políticas de inmigración.
Fundación
O partido rexistrouse en 1999 co mesmo nome que o Front Nacional de Catalunya, disolto en 1990. No 2013, Jordi Casacubera i Pérez, Pere Soler i Montoliu, Miquel Àngel Rodríguez i Fernàndez e Moisès Font i Casademont presentaron publicamente o partido. Jordi Casacuberta fora membro da Fronte Nacional de Catalunya, Estat Català, Esquerra Republicana de Catalunya, Unitat Nacional Catalana e Reagrupament. Pere Soler e Miquel Àngel Rodríguez foran membros da Unió Democràtica de Catalunya. E Moisès Font fora concelleiro de Plataforma per Catalunya en Olot e presidente territorial da PxC de Xirona.
Ante isto, antigos militantes do FNC orixinal emitiron un comunicado no que afirmaban que se disolveran en 1990, que na última Asemblea Xeral se aprobara que ningún militante usaría as súas siglas no futuro e que a ideoloxía do novo FNC afastábase do progresismo defendido polo FNC orixinal. Tras isto, o 27 de xuño de 2014, Jordi Casacuberta e Pere Soler presentaron de novo o partido baixo o nome de Bloc Democràtic Nacional en Xirona. Defínense como socialconservadores e republicanos.
Querían presentar "decenas" de candidaturas nas eleccións municipais de 2015, cousa que finalmente non fixeron e dixeron que non participarían nas eleccións ao Parlamento de Cataluña antes da independencia, para non dividir o voto.
Schwesterlein
Schwesterlein é un filme suízo de 2020 dirixido por Stéphanie Chuat e Véronique Reymond. Foi escollido para competir polo Oso de Ouro na competición principal da 70ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Tamén foi escollido como candidato de Suíza para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Front Nacional de Catalunya (2013)
Eleccións municipais de 2019
Nas eleccións municipais de 2019, presentou unha candidatura en Ripoll, de novo co mesmo nome que a Fronte Nacional de Cataluña, disolta en 1990. A cabeza de lista era Sílvia Orriols Serra. En segundo lugar quedou Fina Guix, que fora concelleira de Convergència i Unió na anterior lexislatura. Alternativa per Ripoll, Esquerra Republicana de Catalunya, Junts per Catalunya e o Partit dels Socialistes de Catalunya acordaron non pactar nin traballar cos outros dous candidatos, FNC e Som Catalans, porque os consideraban formacións racistas, feito que FNC negou. Obtiveron 503 votos (9,44%) e a cabeza de lista foi elixida concelleira.
En 2020, Sílvia Orriols e o resto da sección de Ripoll abandonaron o partido por discrepancias coa executiva. Consideraron que a dirección do FNC tiña unha posición demasiado moderada en cuestións nacionais e de inmigración. Os escindidos non se adheriron a ningunha formación nin crearon outra. Sílvia Orriols mantivo a súa acta de concelleira, polo que o FNC quedou sen representación.
Schwesterlein
Sinopse
Unha dramaturga talentosa empurra ó seu irmán xemelgo, un famoso actor de teatro, de novo no centro de atención malia que sofre de cancro.
Final Fantasy VII: Advent Children
Final Fantasy VII: Advent Children é a película secuela do xogo de Square Enix Final Fantasy VII. Esta película forma parte dunha serie de entregas cuxo obxectivo é completar e ampliar a historia de Final Fantasy VII, cuxo nome conxunto é Compilation of Final Fantasy VII.
Sinopse
A película desenvólvese dous anos logo dos sucesos acaecidos no videoxogo. Cloud, o protagonista, vive só na cidade de Midgar, que logo de Meteorito e o ataque de Weapon (Arma na versión española), quedou baleira, xa que os habitantes desta mudáronse ou ao pobo de Kalm ou a unha cidade achega chamada Edge. O lugar onde reside é especificamente na igrexa de Aeris (ou Aerith Gainsborough), quen foi algo máis que unha amiga para el, pero que morreu no xogo a mans de Sephiroth ao sacrificarse para que Holy (Sagrado na versión española de FFVII, pero traducido como Sanctus en todas as posteriores versións de FF) puidese ser convocado e destruíse ao Meteorito. Cloud, do mesmo xeito que os orfos que coida con Tifa, vese afectado por unha estraña enfermidade, o Geostigma, producida polas células de Jénova que se diseminaron na Corrente Vital despois de que esta fose derrotada por Cloud e compañía ao final de Final Fantasy VII.
Ao mesmo tempo, os Turks (Turcos) que son enviados ao Cráter do Norte, onde Cloud e os seus amigos derrotan a Sephiroth dous anos atrás, atopan a cabeza de Jénova, un ente extraterrestre que chegou ao planeta dous mil anos antes e que causou a case completa extinción da raza dos Cetra ou Anciáns (Ancients). No pasado foi atopada por Shinra (Shin-Ra na versión xaponesa) e confundida cunha Cetra, sendo utilizada para diversos experimentos. Entre eles destaca Sephiroth, creado ao inxectar células de Jenova a un embrión que era o fillo do científico Hojo e Lucrecia. Logo pasou a formar parte de Soldado (Soldier), a forza guerreira elite de Shinra. Mentres os Turcos buscan na caverna, son atacados por unha banda de poderosos opoñentes que case logran apoderarse dos restos de Jénova pero que Reno logra salvar. Tseng e Elena son tomados como reféns.
Malia que Cloud deixa de vivir con Tifa e os nenos, segue traballando como repartidor, ata que un día Tifa contacta con el para informarlle de que Reno, un dos Turcos, chámao para facerlle un encargo. É entón cando Cloud, mentres se dirixe a "Healin Lodge", é atacado por tres persoas descoñecidas de moito parecido entre eles. Estes son Kadaj, Loz e Yazoo, que máis adiante se revelan como espíritos de Sephiroth que se manifestan fisicamente como unha trindade, e cuxa existencia é debida a que trala súa morte, a alma de Sephiroth non se uniu á Corrente Vital. Os tres mozos están buscando a Jénova para levar a cabo unha Reunión que lles permita volver formar a Sephiroth. Cloud logra salvarse e chega con Reno. É aquí cando lle revelan a Cloud que Rufus, o novo presidente de Shinra, non morreu no ataque a Midgar dous anos atrás como todos crían, e que está en cadeira de rodas e infectado de Geostigma.
Tifa e Marlene, a filla adoptiva de Barret, van á igrexa de Aerith para buscar a Cloud. Non o atopan pero se dan conta de que está infectado de Geostigma, do mesmo xeito que Denzel, un neno de que vive con Tifa. Nisto, Loz chega á igrexa e enfróntase a Tifa. Logo dun duro combate, no que Tifa leva a vantaxe durante boa parte del, Loz a derrota deixándoa inconsciente, roubándolle a materia de Cloud e secuestrando a Marlene. Mentres tanto, Yazoo atópase en Edge reunindo aos nenos con Geostigma e levándollos, incluído Denzel, e ao mesmo tempo Kadaj atópase en Healin Lodge explicándolle a Rufus o seu obxectivo e ameazándoo con que se non lle entrega a Jénova, vai seguir torturando a Elena e Tseng.
Paradoxo de San Petersburgo
En teoría da probabilidade e teoría de decisións, o Paradoxo de San Petersburgo é un paradoxo que mostra unha variábel aleatoria cuxo valor é, cunha probabilidade alta, moi baixo, mais cun valor agardado infinito. Nesta situación, a teoría de decisións parece recomendar unha acción que ningunha persoa racional seguiría. Esa aparencia desaparece cando se ten en conta a utilidade.
O paradoxo foi enunciado por Daniel Bernoulli en 1738.
Formulación
Proponse un xogo de azar no que pagas unha aposta inicial fixa. Consiste no lanzamento dunha moeda repetidamente ata que aparece a primeira "cara". Unha vez aparece, gañas 1 céntimo se a cara aparece no primeiro lanzamento, 2 céntimos se aparece no segundo, 4 céntimos se aparece no terceiro, 8 no cuarto etc., dobrando o premio en cada lanzamento adicional. Así, gañarías 2k−1 céntimos se a moeda debe lanzarse k veces.
¿Canto estarías disposto a pagar para xogar a este xogo?