cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Gottlieb Fichte
Primeiro principio do idealismo fichteano
O "eu" ponse a si mesmo dentro da filosofía aristotélica o principio de non contradición constituía o principio incondicionado da ciencia. Para a filosofía moderna de Wolff ou do propio Kant, este principio incondicionado consistía no principio de identidade, A = A, considerado como aínda máis orixinario (no sentido de que aquel precede deste). Para Fichte, á súa vez, este principio derívase dun principio ulterior, cuxa natureza é totalmente particular. O principio A = A é enxebremente formal e só nos indica que, se existe A, entón A = A. Niso, o único necesario é o nexo lóxico "se... entón". Este nexo lóxico non pode ser posto máis que polo "eu" que o pensa, o cal -ao pensar o nexo entre A e A- ademais do nexo lóxico tamén pon A: polo tanto, o principio supremo non é o da identidade lóxica A = A, porque é algo posto e, en consecuencia, non orixinario. O principio orixinario só poderá ser o mesmo "eu". E o "eu" non é posto por outro, se non que se antepón. "Eu" _ "eu" significa, pois, non unha identidade formal e abstracta, se non a dinámica identidade dun principio que se antepón. O principio primeiro é unha condición incondicionada. Se é condición de si mesmo, entón constrúese a si mesmo, é así porque se fai así, é posición de si mesmo. Nunha palabra, é autocreación.
Na metafísica clásica afirmábase: operari sequitur esse, a acción séguese do ser da cousa, para que unha cousa actúe primeiro ten que ser, o ser é a condición do actuar. A nova postura idealista inverte totalmente o antigo axioma e afirma que esse sequitur operari, o cal significa que a acción precede o ser, o ser se deriva da acción, e non á inversa. Fichte di, con toda claridade, que o ser non é un concepto orixinario, se non derivado, deducido, isto é, un produto do actuar.
Polo tanto, o "eu" fichteano é aquela intuición intelectual que Kant consideraba imposible que o home posuíse, porque cadraba coa intuición dun intelecto creador. A actividade do "eu" enxebre é, en sentido estrito, autointuición, encanto autoposición. Fichte chega mesmo a utilizar a expresión "eu en si" para indicar o "eu" como condición incondicionada, que non é un feito se non un acto, unha actividade orixinaria. Concluiremos a descrición deste primeiro principio citando un texto extraído da Primeira introdución á doutrina da ciencia, na que Fichte caracteriza así o "eu" enxebre e a intelixencia como principio supremo do idealismo: Resulta evidente que este "eu" e esta intelixencia non son o "eu" e a intelixencia do home empírico individual, se non o Eu absoluto, a "euidade" (Ichheit). O "eu" empírico, como veremos, aparece nun terceiro momento.
Segundo principio do idealismo fichteano
O "eu" opón a si mesmo un "non eu" ao primeiro principio da posición (tese) ou autoposición do "eu" contraponse un segundo principio de oposición (antítese), que Fichte formula así: o "eu" opón a si mesmo un "non eu". Tamén neste caso podemos apelar a un principio da lóxica formal para entender o que afirma Fichte. Consideremos a proposición "non A non é = A". A devandita proposición supón a oposición de non A e a posición de A. Pero estas non son máis que actos do "eu", e ademais presupoñen a identidade do "eu". O "eu", ao igual que se pon a si mesmo, oponse a algo distinto de si. A dedución deste segundo principio resulta aínda máis clara e convértese en algo case obvio, se seguimos esta outra liña de pensamento. O "eu" ponse a si mesmo non como algo estático, se non como algo dinámico, como acción. Ponse en canto ponte, e ao pórse como ponte implica necesariamente que xurda outra cousa, a posición de algo distinto, e polo tanto a posición dun non eu (o distinto ao "eu" só pode ser un "non eu").
Evidentemente, este "non eu" non está fóra do "eu", se non no seu interior, dado que nada hai pensable fóra do "eu". Xa que logo, o "eu" ilimitado opón a si mesmo un "non eu" ilimitado. O primeiro momento era o da liberdade (a liberdade orixinaria), mentres que o segundo -o da oposición- é o momento da necesidade. Deseguido veremos que este momento resulta indispensable para explicar a actividade teórica (a conciencia e o coñecemento) e a actividade práctica (a vida moral e a liberdade da conciencia).
Terceiro principio do idealismo fichteano
A limitación recíproca e a oposición no "eu" entre o "eu" limitado e o "non eu" limitado. O terceiro momento representa o momento da síntese. Como xa se viu, a oposición entre "eu" e "non eu" ten lugar no "eu". Agora ben, esta oposición non provoca que o "eu" elimine ao "non eu" ou á inversa, se non que ambos os dous se delimitan. Como é obvio, a produción do "non eu" só xorde como límite ou determinación do "eu". Polo tanto, o "non eu" determinado implica por necesidade un "eu" determinado. Fichte emprega o termo "divisible" para expresar este concepto, o cal aclara a fórmula con que o caracteriza: “o "eu" opón o "eu" divisible, no "eu", un "non eu" divisible".
A antítese entre "eu" e "non eu" e a recíproca limitación explican tanta a actividade cognoscitiva como a moral. 1) A actividade cognoscitiva fundaméntase no xeito polo cal o "eu" é determinado polo "non eu"; 2) en cambio, a actividade práctica está fundamentada no xeito polo cal o "eu" determina o "non eu". E como ambos os momentos se dan no ámbito do "eu" infinito, ten lugar por conseguinte unha dinámica que neses dous casos, e de maneira diferente, se manifesta a través dunha superación e un dominio progresivos do límite.
Jean-Pierre Haigneré
Jean-Pierre Haigneré, nado en París o 19 de maio de 1948, é un astronauta francés que formou parte das misións Soiuz TM-29, Soiuz TM-16 e Soiuz TM-17.
Traxectoria
Haigneré graduouse en enxeñería na Academia da Forza Aérea de Francia en Salon-de-Provence e cualificouse como pilto de combate en 1973. En 1981 graduouse na Escola de Pilotos de Proba do Imperio en Boscombe Down, Inglaterra. Estudou astrofísica na Universidade de Orsay entre 1986 e 1987.
Foi seleccionado como astronauta polo CNES francés en setembro de 1985, participando nas misións Soiuz TM-29, Soiuz TM-16 e Soiuz TM-17. Pasou un total de 209,52 días no espazo.
Sonic Temple
Sonic Temple é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de rock The Cult, publicado o 10 de abril de 1989 a través dos selos Beggars Banquet Records e Sire Records. Seguindo na dirección de hard rock iniciada no seu anterior álbum, Sonic Temple conta con algunhas das cancións máis populares da banda, como "Fire Woman", "Sun King", "Edie (Ciao Baby)" e "Sweet Soul Sister". Sonic Temple foi o derradeiro álbum gravado da banda gravado polo baixista Jamie Stewart, que deixou The Cult en 1990, e o primeiro en contar co antigo batería de Hall & Oates, Mickey Curry, que nese momento tocaba con Bryan Adams.
Web 2.0
O termo Web 2.0 ou Web Social, comprende aqueles lugares web que permiten compartir información e intercambiala. Atópanse deseñadas de xeito intuitivo, centrándose no usuario e colaborando na World Wide Web. A Web 2.0 describe unha evolución que separa unha primeira etapa na que os suxeitos son pasivos, só reciben información..., dunha segunda etapa na que aparecen contribucións e colaboracións por parte de todos os usuarios (en portais ou comunidades virtuais de distinto tipo como Twitter, Instagram ou Youtube). Exemplos de Web 2.0 son as comunidades web, os servizos web, as aplicacións web, os servizos de redes sociais, os servizos de aloxamento de vídeos, as wikis, blogs, mashups e folcsonomías. miniatura|300px|Web 2.0.
Historia
No seu primeiro traballo O’Reilly non dá unha definición de Web 2.0, así que cando se lle pediu esa definición enviou unha mensaxe ao blog da súa empresa definíndoa. Afirmou que as aplicacións web 2.0 son aquelas que sacan partido ás vantaxes intrínsecas da web, ofrecendo un servizo continuamente actualizado que mellora canta máis xente o use, empregando e remexendo os datos de múltiples recursos, incluíndo os usuarios individuais, á vez que ofrecen os seus propios datos e servizos de tal forma que poder ser reempregados por outros, creando unha “arquitectura de participación” na rede, indo máis alá da páxina da Web 1.0 para ofrecer experiencias de usuario cada vez máis ricas.
Antes da chegada das tecnoloxías da Web 2.0 empregábanse páxinas estáticas programadas en HTML (Hyper Text Markup Language) que non eran actualizadas de forma continua. Os sitios Web 2.0 actúan máis como puntos de encontro ou webs dependentes de usuarios que como webs tradicionais.
A Web Social, ou Web 2.0, é un concepto que nace no ano 2004 como complemento aos servizos xa existentes en Internet: a web, os servizos e portais de busca de información (Google, Yahoo), os sistemas de comunicación (correo electrónico, foros etc.)…
Segundo o creador do termo 2.0 as diferenzas fundamentais entre a época do PC e a era da Web 2.0 é o feito de que Internet se transformou en plataforma. En lugar de engadir unha función, as novas aplicacións magnifican os efectos da rede, cantas máis persoas as empreguen, máis mellorarán estas. Por outra parte, todos os servizos da Web 2.0 implican un cambio básico no fluxo de información e de datos. Nos servizos baseados na Web 1.0 o fluxo de datos era desde os servidores aos clientes, é dicir, o fluxo era de baixada ou intercambio de datos desde o emisor ao receptor. Agora, nos servizos baseados na Web 2.0, a tendencia invértese e comeza a haber tanto fluxo de baixada de datos e información, como fluxo de subida de datos dende o cliente ao servidor; o receptor convértese tamén en emisor.
Por outro lado, a arquitectura hipertextual ten caracterizado a Web, xa que as ciencias humanas e sociais teñen acostumado usala como colección dinámica de textos e documentos que dá paso a novas arquitecturas que fan fincapé na interacción e o intercambio de saberes, potenciando a mutación e ata a confusión de roles entre aqueles que escriben os contidos e aqueles que os len. En consecuencia, todos estes servizos proporcionan un avance tanto tecnolóxico coma intelectual e ao mesmo tempo permiten a todos os usuarios cunha conexión a Internet participaren neste avance informático a nivel xeral.
Orixe do termo
O termo foi utilizado por primeira vez por Darcy DiNucci en 1999, no seu artigo "Frsgmented future", aínda que non foi ata 2004 cando Tim O´Reilly o popularizou. O termo acuñado por Darcy DiNucci foi popularizado máis tarde por Dale Dougherty de O´Reilly Media nunha tormenta de ideas con Craig Cline de MediaLive para desenvolver ideas para unha conferencia.
Dougherty suxeriu que a web estaba nun renacemento, con regras que cambiaban e modelos de negocio que evolucionaban. Dougherty puxo exemplos —"DoubleClick era a Web 1.0; AdSense é a Web 2.0. Ofoto é Web 2.1: Flickr é web 2.0"— en vez de definicións, e recrutou a Jonh Batelle para dar unha perspectiva empresarial, O´Reilly Media, Battelle, e MediaLive lanzou a súa primeira conferencia sobre a Web 2.0 en outubro de 2004. A segunda conferencia celebrouse en outubro de 2005.
En 2005, Tim O´Reilly definiu o concepto de Web 2.0. Un mapa mental elaborado por Markus Argermeir concreta a relación do termo Web 2.0 con outros conceptos. Na súa conferencia, O´Reilly, Battelle e Edouard resumiron os principios clave que cren que caracterizan as aplicacións web 2.0: a comunidade como plataforma; efectos de rede conducidos por unha "arquitectura de participación"; innovación e desenvolvedores independentes; pequenos modelos de negocio capaces de volver a difundir servizos e contidos; o perpetuo beta; software por encima dun só aparello.
En xeral, cando mencionamos o termo Web 2.0 referímonos a unha serie de aplicacións e páxinas de Internet que utilizan a intelixencia colectiva (concepto de software social) para proporcionar servizos interactivos en rede.
Difusión audiovisual a través da Web 2.0
Coa chegada do mundo dixital, os medios de comunicación tradicionais tiveron que traballar duro para adaptarse a estas novas innovacións. Por este motivo aparecen novos medios que ofrecen todos os seus contidos a través de Internet.
Ademais de novas formas de acceder aos medios e de contidos créanse outros hábitos entre os usuarios. E é que os medios audiovisuais online permiten que a audiencia teña unha liberdade de horarios e poida acceder a calquera contido en calquera momento e lugar.
Música
dereita|miniatura|100px|Russian Red Coa chegada da era dixital aparecen televisións e radios online que colgan na rede todos os seus contidos, que poden ser descargados nun ordenador ou reprodutor multimedia a través dos podcast. Este sistema de descarga é totalmente legal, xa que no fondo supón a parte dunha estratexia de distribución. Co mesmo, conséguese o achegamento a grupos de interese, xa que a interactividade coa audiencia é agora posible a través das subscricións RSS, onde calquera pode elixir as canles que máis lle interesan e recibir todas as novidades.
Ademais dos usuarios tamén os artistas emerxentes teñen un lugar no audiovisual online, xa que a forma de distribución dos seus produtos é maior. Grazas a estas plataformas, os seus proxectos poden chegar a todas as partes do mundo a través da rede e de forma máis económica, xa que non hai que investir en canles de distribución nin gravación en formatos analóxicos.
YouTube, que comezou sendo unha simple rede social, é empregada cada vez máis como plataforma de promoción de artistas. Serviu para que grupos musicais se desen a coñecer, así todos teñen un perfil na páxina, sendo ás veces máis visitada que a páxina oficial. Máis dun millón de artistas e grupos promocionan a súa música polo sistema de descarga gratuíto en Internet, segundo datos da Asociación de Música en Internet (AMI).
Pero tamén outros programas axudan ao descubrimento e distribución de contidos musicais a través de aplicacións que permiten escoitar e ver de forma online. No caso da música é moi típico o uso do streaming, como é o caso do Spotify, Rockolafm ou Goear, entre outros. Pódese dicir que o acceso á música é máis fácil a través destas aplicacións que permiten a súa escoita de forma gratuíta, con anuncios publicitarios polo medio, e compartir listas de reproducións. A forma de selección tamén mostra moita interactividade, xa que o usuario pode elixir a música que quere oír segundo ás súas preferencias e inclusive segundo o seu estado de ánimo.
Fotografía
miniatura|100px|Logo de Flickr Na fotografía, co uso das cámaras dixitais, xorde a necesidade dun álbum dixital, unha maneira de almacenar e da mesma forma poder compartir con outras persoas as fotos/imaxes. Hai diversos sitios que permiten subir as nosas fotos ou almacenar imaxes para compartir ou darlle diferentes usos. Debido ao crecemento acelerado da rede, fíxose necesario ter sitios específicos para gardar a gran cantidade de imaxes que se usaban na rede, é así como moitas persoas utilizan estes sitios como hospedaxe de imaxes para as páxinas webs ou os blogs ou efectivamente úsano coma álbums para compartir cos amigos e familiares. Charles Oppenheimer tamén defende o uso de determinadas aplicacións, tales como Youtube, Flickr, Facebook... todo isto relacionado co tema das políticas de dereitos de privacidad na Web 2.0. Efectivamente Flickr é a idea básica de compartir fotografías cunha comunidade de persoas. A rede do Flickr é grande, infinidade de persoas xa teñen conta e comparten as súas fotos entre eles, xa sexan totalmente descoñecidos ou amigos e familiares. Pódense compartir as fotos con todo o mundo ou soamente compartilas con certas persoas de maneira privada; ademais, permite etiquetar e comentar as fotos e a opción de agregar etiquetas ás fotos con pequenos comentarios a certas partes da imaxe. Pode que a forma de subir fotografías sexa un pouco lenta, pero para iso existe o programa Flickr Uploadr que permite de forma rápida escoller as fotografías do ordenador para subilas á conta de Flickr. Ao posuír unha conta de Flickr gratuíta, pódese cargar ata 100 MB en fotos cada mes. Este é un límite de ancho de banda e non unha cantidade do espazo nos servidores de Flickr.
Televisión
A converxencia de medios que se está levando a cabo durante os últimos anos provocou a cada vez maior fusión entre televisión e Internet. Os soportes para que esta unión se leve a cabo son o ordenador, a televisión e o teléfono móbil. Ao principio a relación entre os dous primeiros medios baseábase sobre todo nas páxinas webs das canles de televisión, e máis adiante fóronse creando páxinas como Zattoo, Dalealplay o TVgratis nas que se pode ver a programación da televisión online. A principal consecuencia disto é a televisión á carta e as novas aplicacións 2.0 online complementarias a esta.
A maior parte deste tipo de webs son páxinas para crear unha canle personalizada. Recollen varias canles, xa sexan de televisión pública ou privada, por cable, temáticas etc… Outras aplicacións 2.0 son as que permiten ao usuario crear a súa propia canle de televisión online. Recentemente, apareceu unha rede social, queveo.tv, que filtra e recomenda canles televisivas segundo as preferencias do usuario. Nas webs das canles de televisión aparece a programación das súas canles online e incluso se venden produtos relacionados por Internet. Estes son poucos exemplos, pero a aparición destes servizos 2.0 complementario á televisión online vai cada día en aumento. Todo isto provoca unha evolución dos produtos audiovisuais que se están adaptando aos cambios. O caso máis claro é o de series que unicamente se retransmiten por Internet, e que están concibidas para iso, incluso algunhas coa posibilidade de que o espectador inflúa na evolución da historia. Un exemplo claro é Malviviendo. Esta evolución tamén afecta á publicidade, que está facendo maior uso de métodos alternativos aos convencionais coma o mercadotecnia viral.
Cultura do clip
Respecto ao vídeo, a cultura do clip describe a importancia adquirida en Internet coma fenómeno cultural e pódese definir como a capacidade para ver, buscar, crear, compartir e distribuír vídeos de pequeno formato (clip) e baixa resolución a través de Internet e de forma viral. A posibilidade de que potencialmente calquera persoa poida colgar vídeos de curta duración en espazos que outorgan gran visibilidade sen ter que someterse a uns determinados estándares de calidade, e ademais estimulando a súa redifusión por parte doutros usuarios abre vía a un novo tipo de consumo audiovisual.
Inclusive, a cultura do clip acolle ferramentas de afeccionados de produción de imaxes, coma os teléfonos móbiles ou outro tipos de cámaras que nestes espazos atopan unha perfecta plataforma de experimentación. Finalmente a cultura do clip rompe coa filosofía do broadcast (difusión) ao obter partido tanto da distribución viral dos contidos coma das posibilidades dos sistemas de subscrición, que permiten recibir ao usuario directamente no seu ordenador os contidos que lle interesan. A práctica do videoblogging e espazos web de enorme popularidade coma Youtube, Veoh, Vimeo, Megavideo, entre outros moitos, son algúns dos seus principais expoñentes. As implicacións da cultura do clip son diversas e complexas.
Mercadotecnia viral
As compañías publicitarias entenderon rapidamente as posibilidades da cultura de clip a través da difusión viral de contidos promocionais, incorporando os propios usuarios como elemento clave da difusión da campaña. Así, non se trata de ir buscar o vídeo viral en Youtube, senón estender masivamente o seu impacto a través do correo electrónico ou a telefonía 3G.
Trátase pois dunha estratexia de mercadotecnia que encaixa directamente coas prácticas que están levando a cabo diferente empresas publicitarias en Internet. A mercadotecnia ou a publicidade viral baséase precisamente en conseguir que sexan os consumidores os que difundan e compartan con outro contido patrocinado por unha marca, sexan bromas visuais, anuncios publicitarios suficientemente atractivos, cancións, xogos ou fotografías. Así os expertos do sector falan de mercadotecnia cidadá para definir o interese en integrar o público non só como consumidor, senón tamén como produtor.
Desde un punto de vista crítico, Richard Maxwell e Toby Miller advirten que con este tipo de prácticas, os individuos integrámonos dentro da cadea de produción e promoción de produtos de consumo, converténdonos non só en público obxectivo senón en man de obra cultural.
Ademais a presenza en Youtube dunha imaxe “capturada” da televisión convencional supón un excelente índice de popularidade tanto ou máis representativo que os índices de audiencia. O propósito deste tipo de usuarios non é captar a atención da industria, nin alimentar os zappings, o seu impulso contribúe á apertura dos contidos e a “captura” de instantáneas que rompen o modelo lineal e programado da televisión convencional.
Web 2.0 en educación
A educación atópase ligada a este termo case dende os seus inicios. As oportunidades educativas que se derivan da Web 2.0 son innumerables xa que grazas ás súas aplicacións e servizos os docentes e os estudantes poden crear, distribuír e compartir os contidos cunha gran versatilidade e unha ampla difusión.
O seu impacto é tan extraordinario que xa se fala de Docencia 2.0 ou Educación 2.0 para facer referencia ás metodoloxías educativas que empregan esta ferramenta. Concretamente, é a partir do 2006 cando "o apelido" 2.0 se comeza a utilizar en artigos educativos e xa no 2007 cando o termo "2.0" e "docencia" figura nos artigos de profesores de universidades españolas.
A bidireccionalidade desta Web e por conseguinte o seu carácter interactivo propicia un avance da educación. Unha educación que asenta os seus piares na aprendizaxe en colaboración na que os estudantes e docentes toman esta ferramenta como unha plataforma virtual para compartiren actividades, informacións e produtos acordes coa docencia que se está impartindo. Algunhas das plataformas—Blackboard o Moodle— favorecen a interacción entre estudantes: debates de foros, compartir ideas a través do chat, baixadas de recursos, envío de tarefas, creación de wikis...
A educación, polo tanto, crece e cambia. Este concepto do que vimos falando —Educación 2.0— desenvolve actitudes, capacidades e competencias a través de medios e ferramentas como as aplicacións 2.0. No caso das actitudes, obsérvase un paso de xigante deixando atrás o individualismo, fomentando actitudes de colaboración, respecto e altruísmo. As capacidades que se potencian céntranse en favorecer o pensamento creativo, xestión propia do coñecemento ou un pensamento crítico e, por outro lado, destacando algunhas competencias como comunicarse, colaborar, producir ou investigar.
Pere Marquès establece algúns dos valores educativos e pedagóxicos máis importantes desta ferramenta :
Escola 2.0
Escola 2.0 ten un significado moito máis aló que dixitalizar libros e poñer máis e mellores medios tecnolóxicos, substituír software libre por privado e formar o profesorado en como se conecta un a Internet.
Aspectos básicos que a Escola 2.0 debe cumprir:
O programa Escola 2.0 baseábase nos seguintes eixos de intervención:
Queiro, Nebra, Porto do Son
Queiro é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres).
O Rebordelo, Lamas, Cospeito
O Rebordelo é un lugar da parroquia de Lamas no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 39 habitantes (19 homes e 20 mulleres).
Cristian Herrera
Cristian Ignacio Herrera López, máis coñecido como Cristian Herrera, nado o 13 de marzo de 1991 nas Palmas, é un futbolista profesional español da canteira da UD Las Palmas, que actualmente xoga como dianteiro centro no Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Traxectoria
Finalmente, xoga un total de 21 partidos co primeiro equipo, onde anota 3 goles: o nomeado ante o Valencia, contra o Sevilla FC (1−1) e contra a UD Almería (1−0). Tras as súas boas actuación renova o seu contrato até 2019, pasando formar parte definitivamente do primeiro equipo. Ao ano seguinte xoga en partidos, anotando un gol contra o RCD Espanyol (1−1). Tras o descenso do Elche, Herrera rescinde o seu contrato e asina por unha temporada coa UD Almería. Sen moito éxito no equipo andaluz, o 1 de febreiro rompe o seu contrato e asina inmediatamente até xuño de 2018 polo Girona FC. Tras temporada e media co club catalán, onde xoga 50 partidos e anota 7 goles, rescinde o seu contrato tras o ascenso do club á Primeira División. Pouco tempo despois de anunciarse a súa rescisión, o Club Deportivo Lugo anuncia a súa incorporación para as seguintes dúas temporadas con opción a outra.
A Nogueira, Ferreira, San Sadurniño
A Nogueira é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Jean Buridan
Jean Buridan, en latín Joannes Buridanus (ás veces escrito en galego Jean Buridán), nado probabelmente en Béthune (Paso de Calais, Francia) ca. 1292 e finado en 1363), foi un filósofo escolástico francés, un dos inspiradores do escepticismo relixioso en Europa.
Destacou nos estudos de lóxica e nos comentarios a Aristóteles. Foi defensor do principio de causalidade. Como autor de traballos teóricos en óptica e mecánica, formulou unha noción de inercia, intentando explicar o movemento coa teoría do impetus, contra 1340. . Seu nome está frecuentemente asociado ao experimento mental coñecido como o "asno de Budirán".
Pero a súa contribución máis importante é a introdución do concepto de ímpeto ou impulso (impetus) ou movemento inercial (momento), que o fai precursor directo neste punto fundamental da mecánica de Copérnico, Galileo e Newton. O impetus, proporcional á masa e á velocidade do axente do movemento, mantén ao móbil no seu estado de movemento sen necesidade de accións ulteriores (inercia).
Termoloxía
A termoloxía é a parte da física que estuda a calor.
Jean Buridan
Foi o precursor tamén da teoría da formación das imaxes ópticas e da cinemática ou ciencia do movemento.
Traxectoria
Estudou na Universidade de París baixo a influencia do filósofo escolástico Guillerme de Occam. Ensinou filosofía en París e, en 1317, chegou a ser reitor da Universidade desta cidade.
Termoloxía
Os fenómenos interprétanse a partir de modelos da estrutura da materia baixo dous puntos de vista distintos, porén complementarios: o macroscópico (temperatura, enerxía interna e presión) e o microscópico (velocidade e enerxía cinética de átomos e moléculas).
Jean Buridan
Traxectoria
Contrariamente aos curricula ordinarios dunha carreira en filosofía da época, el elixiu estudar as artes máis ben que a teoloxía. Mantivo tamén a súa independencia permanecendo como clérigo secular. A partir de 1340 oponese ao seu mentor, Guillerme de Occam; este acto interpretouse como un momento clave no xurdimento do escepticismo relixioso.
Perseguido polos realistas, Buridan retirouse a Alemaña, onde fundou unha escola e ensinou en Viena. Buridan discutiu a cuestión do libre albedrío e da debilidade da vontade nos seus comentarios sobre a Ética de Aristóteles.
Unha campaña póstuma dos occamistas conseguiu colocar os escritos de Buridan mo Index librorum prohibitorum de 1474 a 1481.
Termoloxía
Aínda que sexa de uso corrente a noción de quente ou frío, polo contacto coa pel, esta pode levar a avaliacións erróneas da temperatura. É ben coñecido o exemplo de que a mesma auga pode parecer máis fría ou máis quente ao contacto coa man cando, previamente, a man mergullouse en auga moi fría ou en auga moi quente, respectivamente.
Jean Buridan
Traxectoria
Numerosas historias apócrifas con respecto á súas supostas aventuras amorosas poñen de manifesto que Buridan tiña a reputación de ser unha figura brillante e misteriosa en París.
O asno de Buridán
O paradoxo coñecido como paradoxo do asno de Buridán non foi creado por este filósoofo. Xa Aristóteles se preguntaba como un can que debe elixir entre dúas comidas igualmente apetitosas pode escoller unha entre elas. Buridan non discute o problema particular, pero avoga por un determinismo moral onde un ser humano que fai fronte a comportamentos posíbeis debe sempre elixir o ben máis grande. Buridan considera que a vontade pode atrasar a elección para determinar máis completamente os resultados posíbeis da opción. Presentadores posteriores satirizaron esta idea coa metáfora dun asno sedento e morto de fame, colocado a igual distancia entre un cubo de auga e un cubo de avea; o asno morre de fame e de sede, pois vacila entre os dous desexos.
Pero Buridan si é autor doutro paradoxo moi pouco coñecido, e que ten relación cos fundamentos da lóxica matemática. Consta de dúas proposicións:
A conclusión final é que, necesariamente, Deus existe, pero...
Illa de Anguila
A illa de Anguila é a maior illa do arquipélago de Anguila, é unha das Illas de barlovento, que se atopa entre o mar Caribe no oeste e o océano Atlántico no leste. É un grande illa de coral, plana, seca/ húmida, ao sur e ao leste de Porto Rico. É unha illa sen elevacións importantes co seu terreo composto na súa totalidade por praias, dunas e penedos baixos de pedra calcaria.
Nesta illa localízase a capital, The Valley.
Termoloxía
De calquera forma, é pola observación cotiá que sabemos que os corpos quentes e fríos, postos en contacto, producen, ao fin dalgún tempo, a mesma sensación, polo que se chega ao concepto de temperatura. Está claro que, dependendo da superficie do corpo (metálica, porosa etc.), esta sensación pode ser falsa.
Illa de Anguila
Costa
As numerosas baías, Barnes, Little, Rendezvous, Shoal e Road, atraen a moitos turistas a esta illa tropical. A costa e as fermosas praias cristalinas forman parte da economía turística de Anguila. Debido ao clima cálido de Anguila, as praias pódense usar durante todo o ano.
Termoloxía
O principio cero da termodinámica
O principio cero da termodinámica é, esencialmente, unha definición microscópica de temperatura.
Anorgasmia
A anorgasmia é a inhibición recorrente e persistente do orgasmo, manifestada pola súa ausencia tras unha fase de excitación normal, e producida a través dunha estimulación que poida considerarse adecuada en intensidade, duración e tipo. É, xunto coa falta de desexo, unha das disfuncións sexuais máis comúns da muller. Pode haber anorgasmia no home, pero é menos frecuente e dificilmente diagnosticada, xa que se oculta tras o prexuízo erróneo de que a exaculación é un orgasmo.
Causas
Na fisioloxía do orgasmo feminino interveñen máis factores que no masculino, e é, polo tanto, máis complexa. Por iso, os trastornos do orgasmo son moito máis frecuentes nelas. Nelas, o orgasmo vai acompañado dunha serie de contraccións reflexas de certos músculos xenitais localizados na vaxina. Calquera enfermidade ou traumatismo en dita zona, ao igual que a inxesta de calquera droga, e incluso algún fármaco concreto, poden ser causas orgánicas que inhiban o orgasmo.
Orgánicas. Só representan un 5 por cento das causas. Enfermidades endocrinolóxicas (diabetes etc.), neurolóxicas, xinecolóxicas etc.
Psicolóxicas. Son as máis frecuentes. Entre as principais:
Tratamento
A anorgasmia é tratable e ten bo prognóstico, sempre e cando o paciente coopere co terapeuta. O tratamento é efectivo en arredor do 95% dos casos, cifra bastante elevada se temos en conta a magnitude do problema. O tratamento da anorgasmia vai encamiñado, principalmente, a:
Termoloxía
O principio cero da termodinámica
Tendo en conta as observacións anteriores, o principio cero postula: se A e B son dous corpos en equilibrio térmico cun terceiro corpo C, entón A e B están en equilibrio térmico o un co outro, pero, formalmente, existe unha magnitude escalar, a temperatura, que é unha propiedade de todos os sistemas en equilibrio termodinámico; esta magnitude é tal que a condición necesaria e suficiente para que haxa equilibrio térmico entre varios sistemas é que a temperatura destes sistemas sexa a mesma.
O principio cero da termodinámica é, pois, unha lei fenomenolóxica para sistemas que se encontran en equilibrio térmico. Foi formulado por primeira vez por Ralph H. Fowler.
É de grande importancia experimental —pois permite construír instrumentos que midan a temperatura dun sistema, pero non o é tanto para a propia estrutura da teoría termodinámica.
O principio establece que existe unha determinada propiedade, denominada temperatura empírica \theta, que é común para todos os estados de equilibrio que se encontren en equilibrio mutuo cun dado.
Escalas termométricas
Existen moitas magnitudes físicas mensurábeis que varían cando a temperatura do corpo se altera; en principio, estas magnitudes poden utilizarse como indicadoras da temperatura dos corpos. Entre elas, pódense citar o volume dun líquido, a resistencia eléctrica dun fío, e o volume dun gas mantido a presión constante.
Escollendo, arbitrariamente, magnitudes que poidan servir para inferir a temperatura, coñecidas como magnitudes termométricas, pódese construír unha infinidade de termómetros, con escalas arbitrarias e moitas veces pouco comúns. Co fin de evitar este inconveniente, pódense establecer certas regras para tales magnitudes ou propiedades das substancias, regras que deben seren adoptadas internacionalmente.
Usando regras definidas, obtéñense as escalas termométricas, como a Celsius (centígrada) e a Fahrenheit, ou escalas absolutas como a Kelvin. Na teoría cinética, cando dous gases están á mesma temperatura, a enerxía media dos átomos e moléculas é a mesma, e esta propiedade pode utilizarse como definición de temperatura. A escala microscópica que coincide coas escalas absolutas usuais é aquela na que a temperatura escóllese proporcionalmente á enerxía cinética media, sendo 2/3k (onde k é a constante de Boltzmann, unidades do SI) a constante de proporcionalidade.
As escalas internacionais de temperatura utilizan o punto triplo da auga (punto de equilibrio entre as fases sólida, líquida e de vapor) como patrón; a súa temperatura en graos Kelvin é escóllese como igual a 273,16 K. A partir deste punto base, escóllense outros puntos útiles para a construción de termómetros.
Illa de Anguila
Estatísticas
Localización: Caribe, illa no Mar Caribe, ao leste de Porto Rico
Coordenadas xeográficas: 18 15 N, 63 10 W
Mapas de referencia: Centroamérica e o Caribe
Área:
Área: comparación: como a metade de Washington DC
Límites de terra: 0 km
Fronteiras: 61 km
Clima: clima moderado no nordés ventos alisios
Uso do solo:
Illas e caios
O territorio de Anguilla está formado pola propia illa de Anguila (de lonxe a máis grande), así como por outras numerosas illas e caios, a maioría delas moi pequenas e deshabitadas. Estes inclúen:
Distritos
Anguila esta dividida en catorce distritos:
Clima
Anguila presenta un clima húmido e seco tropical baixo a clasificación climática Köppen. A cidade ten un clima bastante seco, moderado polo nordés ventos alisios. As temperaturas varían pouco ao longo do ano. Rango máximo diario medio de aproximadamente 27 °C en decembro a 30 °C en xullo. As precipitacións son erráticas e median aproximadamente 900 mm ao ano, sendo os meses máis húmidos setembro e outubro e os meses máis secos de febreiro e marzo. Anguila é vulnerable aos furacáns de xuño a novembro, sendo a tempada alta de agosto a mediados de outubro. A illa sufriu danos en 1995 polo Furacán Luís.
Gran Premio do Reino Unido de 1950
O Gran Premio de Inglaterra de 1950 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 13 de maio de 1950 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi o quinto Gran Premio do Reino Unido, e o terceiro que se celebrou en Silverstone despois da reanudación trala segunda guerra mundial. Foi a primeira carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un na era moderna. A carreira, disputada sobre 70 voltas, foi gañada polo italiano Giuseppe Farina para Alfa Romeo logo de saír na 'pole position' fixo un tempo de 2:13:23.6, cunha velocidade media de 146´378 quilómetros / h. Luigi Fagioli terminou segundo no outro Alfa Romeo e Reg Parnell terceiro no Alfa Romeo.
Informe
Celebrada o 13 de maio no circuíto de Silverstone, e tamén designado como o Gran Premio de Europa de 1950, esta primeira carreira do Campionato do Mundo contou coa presenza de O rei Xurxo VI, a raíña Isabel, a Princesa Margarita e Earl e Lady Mountbatten de Birmania.
Arias Muñiz
Arias Muñiz (Aria Munincide) foi un personaxe político e relixioso da Idade Media galega. Aparece citado en fontes coma a Historia Compostelá, que o describe coma un habitual axitador político de Compostela, lanzando arengas tanto dirixidas ao pobo coma ao clero, chegando a provocar un levantamento popular contra o arcebispo Diego Xelmírez, polo cal foi tachado de conspirador e traidor pola Igrexa.
Gran Premio do Reino Unido de 1950
A carreira
Farina foi o máis rápido na clasificación e os outros tres Alfas siron xunto a el na primeira fila. A segunda fila fomouse co "B. Bira" nun Maserati e os dous Talbot de fábrica. De acordo coa norma do momento, o resto da grella consistía en fileiras de catro e tres alternos, ata a sexta fila. Felice Bonetto foi o único piloto que non tomo parte na cualificación e non tomará parte na carreira. O 13 de maio 21 pilotos de 9 países estiveron representados no antigo aeroporto de Silverstone, 4 de Francia, 2 de Italia, e un de Bélxica, Irlanda, Mónaco, Arxentina, Tailandia e Suíza. O Reino Unido estivo representado por 9 pilotos. A carreira atraeu 200.000 espectadores. No inicio da carreira, Farina tomou a dianteira con Fagioli e Fangio na procura. Nas primeiras voltas pasáronse entre eles varias veces para manter a todos entretidos. Fangio retirouse con problemas de motor e polo tanto Farina venceu a Fagioli por 2´5 segundos con Parnell no terceiro lugar a pesar de golpear a unha lebre durante a carreira. O máis próximo rival foi Giraud-Cabantous con dúas voltas perdidas, Bira que se retirou cun problema de combustible. Crossley e Murray loitaron na parte posterior, antes de retirarse, Graffenried fíxoo na volta 34, mentres que Quirón foi degradado ao papel de espectador 10 voltas antes. Giuseppe Farina liderou 63 voltas (1-9, 16-37 e 39-70). Luigi Fagioli 6 voltas (10-15). Juan Manuel Fangio liderou unha volta (38). Joe Fry conduciu o coche nº 10 as primeiras 45 voltas, entón Brian Shawe Taylor relevouno durante 19 voltas para un total de 64 voltas, distancia 297´536 quilómetros. Peter Walker conduciu o coche nº 9 dúas voltas, entón Tony Rolt e levouno 3 voltas máis, un total de 5 voltas, unha distancia de 23´245 quilómetros.
Equipos e pilotos
thumb|Maserati 4CLT/48 thumb|Alfa Romeo Alfetta 158 thumb|Talbot-Lago T26C
Arias Muñiz
A revolta de Carnota
Arias Muñiz foi o protagonista tamén da revolta de Carnota, un episodio bélico narrado na Historia Compostelá durante o cal o propio arcediago sufriu unha emboscada polo pobo insurrecto, quen o descabalgou, desposuíu das súas monturas e riquezas e apreixou no Castelo de San Xurxo, no monte Pindo. Só foi liberado despois da intermediación de Diego Xelmírez, quen anatemizou ao conde Rodrigo Pérez de Traba, nobre e tenente do castelo a quen acusaba da insurrección, e excomungou o monte Pindo, onde mandou gravar unha inscrición que aínda pode lerse.
Gran Premio do Reino Unido de 1950
Equipos e pilotos
† Entrada cancelada antes da carreira
Arias Muñiz
A revolta de Carnota
A consecuencia da resposta do arcebispo, Rodrigo Pérez de Traba prometeu liberar ao arcediago, restituílo en todos os seus bens e capturar e entregar á Igrexa ao pobo e nobreza que participara na acción.
Gran Premio do Reino Unido de 1950
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tomáronse de
Balteiro, O Pao, Gomesende
Balteiro é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 3 mulleres.
Segunda división española 1998/99
A tempada 1998–99 da Segunda División de España foi a 68ª edición deste torneo. Comezou o 29 de agosto de 1998 e rematou o 21 de xuño de 1999.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
<FONT color="red">1</FONT> ''O Atlético de Madrid B non puido ascender por ser o equipo filial do Atlético de Madrid.
Santalla de Vilausende, Ribadeo
Santalla de Vilausende é unha parroquia do concello lugués de Ribadeo. Pertence ó arciprestado de Ribadeo. Segundo o censo do ano 2004, ten 226 habitantes, agrupados en 8 entidades de poboación e 3 lugares, cunha densidade media de 21,6 hab/km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 182 habitantes, sendo 88 homes e 94 mulleres.
As entidades de poboación son Lourido (12 hab, segundo censo 2014), Porto de Abaixo (26), Porto de Arriba (27), O Río da Veiga (14), San Tomé (5), Santalla (45), A Torre (16) e Vilausende (37). Os lugares (forman parte dalgunhas das entidades) son O Carbón, Os Castros e A Curuxeira.
Xeografía
Limita ó norte coas parroquias de Ove, A Devesa e Covelas, ó oeste coa de Cedofeita, ó sur coas de Couxela e A Valboa (Trabada) e ó leste coa ría de Ribadeo. Ten unha altitude media de 100 metros. Está regada por dous regatos: cara o norte o regato da Fraga e cara o sur o regato da Veiga.
Historia
O seu topónimo posiblemente provén do nome do posesor xermánico xa latinizado Adosindus, que na documentación medieval aparece na súa forma xenitiva Adosindi. Na súa evolución perdeu o d intervocálico, co que o cambio fonético do i en e dá a forma Aosende, que unida ó seu precompoñente Vila forma Vilaosende. O ditongo ao convértese ás veces en au, formando Vilausende, como está recollido oficialmente, aínda que moitos veciños seguen a pronunciar Vilaosende. Aparece documentada como ''Villadosindi. ''
Patrimonio
Os restos do pazo de Quinta Longa, no lugar dos Castros, é un conxunto en mal estado de conservación. A casa conserva a súa estrutura primitiva, con parte do patio de ingreso e corredor sobre piares de granito e cuberta de lousa. No muro oriental campea unha pedra de armas ovalada coa inscrición e cartelado cos emblemas dos Montenegro e Luaces. Completan o conxunto un pombal de forma hexagonal e unha capela que estivo adicada a Virxe da Inmaculada, que conforman un recinto todo amurallado.
No lugar dos Castros quedan restos dun poboado castrexo con cerámica abundante e varios muíños de man, e no lugar da Torre, o Castro da Torre.
Festas e lecer
Celébranse as festas patronais o 10 de decembro, na honra a Santa Eulalia. A Festa das Flores, que ven sendo máis relevante, celébrase a derradeira semana de maio ou ben a primeira de xuño. O 10 de xuño tamén se celebran as Festas do Corazón de Xesús. Trátase dunha celebración relixiosa (sen verbena), xa que noutrora considerábase que bailar ese día era pecado e na actualidade se está a conservar tal tradición.
Illa Dog
A illa Dog é a terceira illa en tamaño do arquipélago de Anguila, no Mar Caribe, especificamente ao oeste da illa de Anguila. Posúe unha área de 2´07 km² e atópase deshabitada. Esta situada aproximadamente a 13 km. ao noroeste de Anguila. É baixa e rochosa, con tres pequenos caios nas costas oeste e norte. O litoral caracterízase por cantís baixos que alternan con praias de area. Grandes charcas atópanse dentro de dúas praias. Illa Dog atópase ao oeste doss Caios Prickley Pear.
Bodegas Martín Códax
Estrutura
No ano 2003 comezou a restauración dun edificio en Cacabelos, no Bierzo, coa intención de espallar o negocio á uva mencía.
miniatura|Tractor agardando por entrar na adega, en plena [[vendima.]]
Nome
O nome foi tomado do trobador medieval, e en concordancia coa súa denominación, a empresa patrocinou durante varios anos o Premio de poesía Martín Codax, así coma ao Grupo de Música Antiga Martín Códax.
Premios
No 2008 recibiu o medalla de ouro no Concurso Internacional de Viños e Espirituosos CINVE, que tivo lugar na cidade española de Sevilla. O viño gañador foi Martín Códax Lías 2006, que resultou elixido entre candidatos dos cinco continentes.
Quintáns, Nebra, Porto do Son
Quintáns é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 76 habitantes (41 homes e 35 mulleres).
Chernobyl (miniserie)
Chernobyl é unha miniserie de televisión de drama histórico creada e escrita por Craig Mazin e dirixida por Johan Renck para HBO. A serie céntrase no desastre nuclear de Chernóbil que ocorreu en abril de 1986 e os esforzos de limpeza sen precedentes que o seguiron. Producida por HBO en asociación con Sky UK, conta cun elenco liderado por Jared Harris, Stellan Skarsgård e Emily Watson.
A serie emitiuse en cinco partes nos Estados Unidos de América o 6 de maio de 2019 e foi aclamada pola crítica. Nos Premios Primetime Emmy, recibiu seis nomeamentos, incluíndo a de mellor miniserie e mellores actuacións para Harris, Skarsgård e Watson.
Sinopse
Chernobyl dramatiza "a verdadeira historia dunha das peores catástrofes provocadas polo home e fala dos valentes homes e mulleres que se sacrificaron para salvar a Europa dun desastre inimaxinable. A miniserie céntrase no desgarrador alcance do desastre da planta nuclear que ocorreu en Ucraína en abril de 1986, revelando cómo e por que ocorreu, ademais contando as sorprendentes e notables historias dos heroes que loitaron e caeron".
Desenvolvemento
O 26 de xullo de 2017, anunciouse que HBO encargou a serie Chernobyl, a súa primeira coprodución con Sky Television. A miniserie de cinco episodios foi escrita por Craig Mazin e dirixida por Johan Renck. Mazin tamén exerceu como produtor executivo xunto con Carolyn Strauss e Jane Featherstone, con Chris Fry e Renck actuando como produtores co-executivos.
O 11 de marzo de 2019, anunciouse que a miniserie se estrearía o 6 de maio de 2019.
Rodaxe
A fotografía principal comezou en abril de 2018 en Lituania.
Clodoveo I
Clodoveo I ou Clovis, nado cara o 466 e finado en 511, foi o rei de todos os francos do ano 481 ao 511. O nome Clodoveo provén do franco (antigo alto alemán) Hlodowig, composto polas raíces hlod ("recoñecido, famoso, ilustre") e wig ("combate"), quere dicir "Ilustre no combate" ou "Ilustre na batalla", o equivalente en galego moderno sería Lois, nome da maioría dos reis de Francia, e en alemán Ludwig, tamén latinizado como Ludovico.
A Galia a finais do século V
A finais do século V, a Galia atópase dividida baixo a autoridade de varios pobos bárbaros, constantemente en guerra uns contra outros, buscando estender as súas influencias e as súas posesións: