cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carrie-Anne Moss
Traxectoria
Carrie-Anne Moss casou co actor Steven Roy en 1999. Teñen dous fillos, (Owen, nado en setembro de 2003, e Jaden, nado en novembro de 2005), e unha filla (nada en xuño de 2009). A actriz Maria Bello é a madriña do seu fillo máis vello.
Marcel Gotlib
Marcel Gotlib, ou simplemente Gotlib, seudónimo do historietista francés Marcel Gotlieb, nado en París en 1934.
Gotlib é fillo de emigrantes xudeus húngaros. Pasou parte da súa infancia nun orfanato e comezou a debuxar na adolescencia. Estudou debuxo publicitario na escola de Artes e Oficios da capital francesa, e en 1959 publicou os seus primeiros traballos como ilustrador. Traballou nas revistas Record e Pilote, e foi cofundador de L'Écho des Savanes (con Nikita Mandryka e Claire Bretécher) e da importante Fluide Glacial. En 1991 recibeu o gran premio do Festival de Banda Deseñada de Angoulême. É un dos historietistas europeos de maior renome. O seu personaxe máis coñecido é Gai-Luron, e tamén son célebres as súas historietas curtas, agrupadas na serie Rubrique-à-Brac.
Gotlib fai un cómic provocador, de carácter humorístico, cun debuxo detallista que descompón e amplifica os movementos dos protagonistas (o que deu en chamarse "debuxo excesivo").
Pilote
Pilote foi unha revista de historietas francesa, fundada por René Goscinny o 29 de outubro de 1959, na que foron publicados clásicos intemporais como "Astérix", "O Tenente Blueberry" ou "Valérian, axente espazo-temporal". Tralo maio do 1968, integrou unha sección de humor de actualidade, con traballos de Reiser ou Gotlib, e historietas máis adultas, como Les 6 Voyages de Lone Sloane de Philippe Druillet ou a serie "Lendas de hoxe" de Pierre Christin e Enki Bilal.
Foi de aparición semanal na súa orixe (1959) e mensual a partir de xuño de 1974. Pilote pechou en 1989.
Posadas
Posadas é unha cidade da Arxentina, capital da provincia de Misiones e cabeceira do departamento Capital. Atópase na beira esquerda do río Paraná, ao suroeste da provincia e no noroeste do departamento Capital.
É a cidade máis poboada de Misiones e o seu centro administrativo, comercial e cultural. No seu albor forxouse arredor do porto sobre o río Paraná, e o seu crecemento tardou en concretarse por ser unha das últimas zonas do territorio arxentino en poboarse. Actualmente é unha das cidades con máis actividade e crecimiento de toda a rexión NEA. A súa influencia esténdese até a veciña cidade de Garupá, coa que conforma o Gran Posadas. A ponte San Roque González de Santa Cruz, tendida sobre o río Paraná únea coa cidade de Encarnación, na República de Paraguai.
CP 300
O CP 300 era un computador doméstico brasileiro producido pola empresa Prológica a partir de 1983. Era compatible en software e hardware co TRS-80 Modelo III estadounidense, e podía ser considerado unha versión doméstica e máis barata do CP 500, pois que era comercializado coma unha única paza, nun chasis enteirizo no que se agregaban a UCP, cos portos de entrada e saída, mailo teclado. A fonte de alimentación, con todo, era externa.
Lista de escuderías de Fórmula 1
Esta é unha lista de escudarías de Fórmula 1. Están as que algunha vez competiron, o fan actualmente ou o farán nun futuro próximo no Campionato Mundial de Fórmula 1.
Actualizada a día 18 de decembro de 2021.
Terminoloxía: construtores - equipos
Nas carreiras de Fórmula Un os termos "construtor" e "participante" teñen significados específicos e diferentes. Un participante é a persoa ou entidade corporativa que rexistra un coche e un piloto para unha carreira, e é o responsable de preparar e manter ese coche durante a fin de semana. Como resultado deste papel de preparación e participación activa no funcionamento da carreira, o termo "equipo" aplícase comunmente a unha organización participante.
Equipos
Desde principios da década de 1980 a FIA require que as escudarías participantes na Fórmula Un sexan propietarias dos dereitos intelectuais dos chasis cos que participan, polo que os termos "escudaría" e "construtor", e xa que logo tamén "equipo", convertéronse en sinónimos.
Antes desta época, os construtores eran libres de vender os seus chasis a outros equipos que os quixesen. Brabham e o chasis Lotus foron utilizados amplamente por outros equipos durante os anos 1960 e 1970 e varios equipos moi competitivos nunca construíron o seu propio chasis. Rob Walker Racing Team foi o exemplo máis exitoso, sendo responsable das primeiras vitorias en Fórmula Un de Cooper e Lotus.
Houbo algunhas excepcións recentes nas que unha empresa especialista, que non participaba como tal no campionato, foi a encargada de deseñar e construír chasis para diferentes equipos; por exemplo os coches Lola construídos para Larrousse e Scuderia Italia a finais da década de 1980 e principios de 1990. A Larousse quitáronlle os puntos acadados na tempada logo de que a FIA decidira que nomearanse falsamente como construtores do chasis e non Lola. En, o novo equipo Arrows que fora fundado por expersoal de Shadow, foi demandado por Shadow sobre a base de que o coche Arrows FA/1 era unha copia do Shadow DN9, unha visión compartida polo Tribunal Superior do Reino Unido, que prohibiu a Arrows competir co FA/1. Déronse casos máis recentes con Ligier (1995), Sauber (2004), Scuderia Toro Rosso (2006 e 2007) e Super Aguri (2007 e 2008), estes equipos foron acusados de utilizar un chasis producido por outro construtor (respectivamente Benetton, Ferrari, Red Bull Racing e Honda). Non se tomaron medidas contra ningún destes equipos, as autoridades deportivas deron por probado en cada caso de que o equipo era dono da propiedade intelectual do chasis co que correron.
Construtores na actualidade
Correcto ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2021 Clave: Carreiras = Número de carreiras participadas; Pilotos = Número de pilotos; Salidas = Número total de salidas ; Vitorias = Número de carreiras gañadas; Pts. = Número de Puntos do campionato de construtores anotados; PP = Número de pole positions; VR = Número de volta rápida; Pod. = Número de podios; CMC = Campionatos de Construtores gañados; CMP = Campionato de pilotos gañados.
Construtores que xa non compiten
A nacionalidade de Eagle, Penske, Shadow e Wolf está en disputa.
Só 500 millas de Indianápolis
Construtores, que só participaron no Campionato Mundial nas 500 Millas de Indianápolis de 1950 a 1960. Todos eles tiñan sede nos Estados Unidos.
Equipos Privados
As seguintes escuderías nunca contruíron o seu propio chasis, polo que non son "construtores" como tal:
Notas
<references group="lower-alpha"/>
As Viñas, O Couto, Narón, Narón
As Viñas é un lugar situado ó oeste do barrio do Couto no concello de Narón, provincia da Coruña.
Intoxicación
A intoxicación consite nunha serie de síntomas que se producen por exposición, inxestión, incección ou inhalación dunha substancia tóxica.
As intoxicacións accidentais ou as voluntarias debidas ao consumo de medicamentos son as máis frecuentes. Pero practicamente calquera substancia inxerida en grandes cantidades pode ser tóxica. Porén, entre os máis de 12 millóns de produtos químicos coñecidos, menos de 3 000 causan a maior parte das intoxicacións. Os tóxicos máis frecuentes son os produtos industriais, os de uso doméstico, de xardinaría, as drogas, o monóxido de carbono e o alcohol nun uso excesivo.
A gravidade da intoxicación depende da toxicidade do produto, do modo de introdución, da dose inxerida e da idade da vítima. As persoas de idade avanzada e os nenos son particularmente vulnerábeis á intoxicación accidental.
Beny Fernández
Benigno Fernández Lavandeira, nado en Vigo o 4 de xaneiro de 1950, máis coñecido como Beny Fernández, é un expiloto de rally galego. Competiu no Campionato de España de Rallys durante os anos 70 e 80, logrando catro subcampionatos en 1976, 1977, 1981 e 1983. Logrou diversas vitorias no certame español durante a súa traxectoria, a maioría delas sobre un Porsche 911, aínda que tamén gañou rallys con outros vehículos como o BMW 2002, o Ford Escort RS 1800 Mk2, o Fiat 131 Abarth e o Opel Manta 400. Tamén competiu en probas do campionato do mundo e do campionato de Europa, no Campionato Galego de Automobilismo, do que se proclamou campión en 1976, e no Campionato de Galicia de Rally onde sumou seis vitorias. Ademais, dende 1982 rexentou un concesionario Porsche na súa cidade natal.
Traxectoria deportiva
Aprendeu a conducir nun Citroën 2CV e nunha furgoneta DKW, coa que repartía o pan das panadarías da súa familia en Vigo. Debutou como piloto no Rally de Tui cun Seat 850 Coupé. Posteriormente fíxose cun Seat 1430 e un Mini Cooper. En 1974 deu o salto ao campionato de España, disputando a primeira parte da tempada co Seat 1430 e as últimas probas cun BMW 2002 de Estanislao Reverter, co que quedou cuarto no Rally de España. Na tempada seguinte competiu cos dous mesmos vehículos e gañou a Subida á Estrada co mítico Alpinche de Reverter, co que correu tamén o rally de Ourense. Con todo, no Rally do Sherry tivo un accidente no que dito coche saíu mal parado e non foi reconstruído ata 2018. En 1976, pilotando un BMW 2002 gañou o Rally de Ourense e o Critérium Luis de Baviera de Madrid e rematou o Campionato de España en segunda posición, só por detrás de Antonio Zanini. Disputou ademais dúas probas do Campionato do Mundo: o Rally de Montecarlo, onde rematou 30º e o Rally de Portugal, onde tivo que abandonar. Ese ano proclamouse tamén vencedor do Campionato Galego de Automobilismo, por diante de Rafa Cid e José Manuel Oanes.
En 1977 competiu cun Ford Escort RS 1800 Mk2, co que se volveu proclamar subcampión de España despois de varios podios e a vitoria no Rally de Ourense, no Rally de Ferrol e no Rally Costa Brava, puntuable tamén para o Campionato de Europa. Disputou varias probas máis do certame europeo ese ano, cun segundo posto no Rally Firestone e un sexto no Rally San Martino di Castrozza, en Italia, e rematou cuarto o campionato, só por detrás de Bernard Darniche, Michèle Mouton e Ari Vatanen. Tamén no mesmo ano correu o Rally de Montecarlo, o Rally de Portugal e o Rally de San Remo, do Campionato do Mundo, pero sufrindo abandonos en todas elas.
En 1978 gañou o Rally Vasco Navarro e gañou un asento oficial de Seat, pasando a competir cun Fiat 131 Abarth, co que quedou segundo no Rally Cataluña e no Rally RACE de España. Nos seguintes dous anos correu co Fiat e cun Opel Ascona, logrando a vitoria no Rally Cataluña, ademais de varios podios.
En 1981 comezou a competir no campionato de España cun Porsche 911 SC, co que tivo un mal comezo de tempada, pero co que conseguiu catro vitorias na segunda metade do certame, chegando á última proba, o Rally Cataluña, con opcións de proclamarse campión. Con todo, sufriu un accidente no rally catalán, tendo que retirarse e conformarse con gañar o seu terceiro subcampionato, por detrás de Jorge de Bagration. Ademais gañou por primeira vez o rally da súa cidade, o Rías Baixas, puntuable para o Campionato de Galicia. Ao ano seguinte pasou a ser piloto oficial de Rothmans, escudaría coa que logrou catro vitorias e quedou en terceira posición no nacional. En 1983 proclamouse por cuarta vez subcampión de España, despois de lograr dúas vitorias na tempada e numerosos podios. Ademais gañou por terceira vez o Rally Rías Baixas, do campionato galego. En 1984 logrou varios podios no Campionato de España, onde rematou sexto, e gañou as dúas probas galegas da Copa de España: o Rally de Ourense e o San Froilán.
En 1985 fichou por Opel, onde logrou un asento nun dos Opel Manta 400. Con este coche logrou varios podios esa tempada e rematou o campionato nacional en terceira posición, por detrás do campión Salvador Serviá e o subcampión Carlos Sainz. Ao ano seguinte obtivo resultados semellantes no nacional e repetíronse os tres primeiros postos da tempada anterior. Ademais, igual que na tempada anterior, disputou varias probas do Campionato de Europa, destacando a vitoria lograda en Bulgaria, no Rally de Albena. Rematou o campionato europeo en quinta posición. En 1987 pasou a pilotar un Opel Kadett GSI, co que rematou quinto no Campionato de España. Na seguinte tempada, co mesmo vehículo, logrou cinco podios e rematou en terceira posición, só por detrás do Ford Sierra RS Cosworth de Carlos Sainz e o BMW M3 de Pep Bassas. En 1989 participou en poucas probas e con pobres resultados e deixou a competición ata o ano 2008, en que disputou co Porsche 911 o Rally La Vila Joiosa e o Rally Rías Baixas, aínda que non conseguiu rematar ningunha das dúas probas. En 2009 correu tamén co Porsche o Rally de Ourense.
Copilotos
José Luis Sala foi o seu copiloto principal, sobre todo dende 1979, aínda que xa correran xuntos varias veces durante os anos anteriores. Ademais disputou rallys con numerosos copilotos máis, entre eles Antonio Doural, Miguel Brasa, Jordi Sabater ou José López Orozco, co que correu completas as tempadas 1985 e 1986.
Outras actividades
En 1982 abriu un concesionario oficial de Porsche en Vigo, compaxinándoo coa súa carreira deportiva e coa panadaría familiar da rúa Carral, que mantivo aberta. En 2005 vendeu o 60% do concesionario ao Grupo Pérez Rumbao, aínda que se mantivo como accionista.
Vida persoal
En 1996 o seu fillo Alejandro faleceu tras un accidente nun parque ás aforas de San Francisco.
Jesús Teijeiro Pérez
Jesús Teijeiro Pérez, nado en Baamonde (Begonte) o 5 de xaneiro de 1892 e finado en Oviedo o 27 de outubro de 1936, foi un militar galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo, pero despois ingresou na Academia de Infantería de Toledo en 1912, e recibiu o despacho de segundo tenente en 1915. En 1917 incorporouse ao 2º Batallón de Cazadores de Madrid en Tetuán. En 1921 solicitou o ingreso na Legión de Extranjeros, e en 1925 encargouse do mando da 5ª Bandeira da Legión, participando no desembarco de Alhucemas. Ascendeu a Tenente Coronel en 1928, deixou a Legión, e foi destinado na Zona de Reclutamento de Lugo, onde casou con Luisa Revilla Vidal. Coa proclamación da República e a promulgación da Lei Azaña, solicitou o retiro e marchou residir á Coruña. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 ofreceuse ao seu amigo o Coronel Martín Alonso, que lle encargou organizar e instruír as milicias Caballeros de La Coruña. Organizáronse as columnas galegas para avanzar sobre Asturias, unha delas estaba baixo o mando do comandante Ceano, que ocupou Ribadeo, A Veiga e Navia. Cando o comandante Ceano resultou gravemente ferido, enviaron a Teijeiro para substituílo. Entrou en Oviedo o 17 de outubro de 1936, rompendo o cerco que sufría a cidade. Poucos días despois, o 27 de outubro, morreu vítima dun bombardeo.
Recoñecementos
Unha rúa de Oviedo leva o seu nome e ten un monumento na antigamente denominada praza da Liberación. Unha rúa da Coruña recibiu o seu nome entre febreiro de 1939 e xaneiro de 2016. .
Válvula de expansión termostática
miniatura|300px|Válvula de expansión termostática. 1. Diafragma. 2. Cámara 3. Agulla da válvula 4. Boquilla 5. Asento da válvula 6. Resorte 7. Axuste tensión resorte 8. Bulbo 9. Cámara de alta presión 10. Cámara de baixa presión 11. Tubo capilar Unha válvula de expansión termostática (VET, ou das súas siglas en inglés TXV) é un dispositivo de expansión que ten por misión diminuír a presión do refrixerante e acadar a súa evaporación a baixa temperatura regulando a cantidade de refrixerante que entra no evaporador e evitando así un exceso de requentamento. Para que o seu uso sexa o máis eficaz posible é conveniente colocala o máis preto posible da entrada do evaporador. miniatura|250px|VET. Unha VET consta, principalmente, de catro partes ben diferenciadas: Diafragma, agulla e asento, resorte e bulbo.
Funcionamento
O grao de apertura da válvula vén determinado por tres presións fundamentais, a presión do bulbo producida pola temperatura do bulbo que actúa na cara superior do diafragma e que tende a abrir a válvula, a presión de evaporación que actúa debaixo do diafragma pechando a válvula e a presión do resorte que actúa tamén na parte baixa do diafragma. No seu funcionamento normal, a presión do bulbo (Pb) é equilibrada pola presión de evaporación (Pe) e pola presión do resorte (Pr), é dicir, Pb=Pe+Pr. Cando Pb>Pe+Pr a válvula abre e cando Pb<Pe+Pr, a válvula pecha.
Se o evaporador recibe pouco refrixerante, o vapor requentarase máis e a temperatura á saída do evaporador será máis alta polo que a temperatura do bulbo tamén se elevará provocando un aumento de presión na parte superior do diafragma. A consecuencia disto, o diafragma mudará cara abaixo abrindo a válvula e subministrando máis líquido ao evaporador ata que se equilibre novamente. Polo contrario, cando a temperatura do bulbo comeza a ser máis baixa, a válvula pechará impedindo así o paso do refrixerante e forzando o requentamento.
Vista Alegre, Bértoa, Carballo
Vista Alegre é un casarío da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Tiña 23 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 11 homes e 12 mulleres.
El maleficio de la mariposa
El maleficio de la mariposa é a primeira obra teatral do escritor andaluz Federico García Lorca, membro da xeración do 27. Escrita en verso, foi estreada o 22 de marzo de 1920 no Teatro Eslava de Madrid, dentro da programación do Teatro de arte de Gregorio Martínez Sierra e a súa esposa, María de la O Lejárraga. Con só catro representacións, apupos incluídos, supuxo un total fracaso para o seu autor. O texto é unha parábola sobre a frustración, o amor e a morte; os dous últimos son temas recorrentes na obra de Lorca. Está protagonizada por uns insectos -cascudas ou "curianitas"- que dan á historia un ambiente inquietante, con aires de conto infantil, pero en cuxo seo se encerra un drama profundamente humano, tal e como se advirte no prólogo:
Foi estreada con figurines de Rafael Barradas e decorados de Mignoni tras ser rexeitados os decorados de Barradas por La Argentinita, que facía os danzables da obra no papel principal de bolboreta. A obra contou tamén con música incidental de Edvard Grieg, instrumentada por José Luís Lloret.
Argumento
A obra consta de varios personaxes como: Curianito, o Nene; Dona Curiana; Curianita Silvia; Alacranito, o cortamimbres; Mariposa; Curianas gardiás; Gusano número 1; Gusano número 2; Gusano número 3; entre outros.
Praia de Bastiagueiro
A praia de Bastiagueiro é unha praia situada na parroquia de Liáns, no concello de Oleiros.
Ten 580 metros de lonxitude e 77 de ancho. Conta con Bandeira Azul e posto da Cruz Vermella. A súa area é de cor branca e é moi visitada polos surfistas.
Fealdade
thumb|A duquesa laida, do pintor [[Quentin Massys, 1525–1530.]]
Un ser feo ou laido é un ser non atraente, mais si repulsivo, ou até mesmo ofensivo, aos que comparten ou non dos mesmos valores culturais. O seu oposto é a beleza, beldade ou fermosura, e así como esta, a fealdade envolve un xuízo subxectivo a través dos "ollos de quen ve", podendo variar de padróns, e dependendo da cultura de cada un. Contodo, pode haber excepcións persoais: "quen ama o feo, bonito lle parece". Así, a percepción da fealdade pode adquirir un carácter moi variábel, como no conto de fadas O parrulo feo de Hans Christian Andersen.
As persoas desprovistas de agrado a quen ve, adoitan ser máis discriminadas, recibindo mesmo salarios dun 10% ou 15% menos ca os traballadores considerados guapos, e incluso son menos propensas a seren contratadas. Existe falta de recursos legais para combater a discriminación.
Diocese católica latina de Lugo
A diocese de Lugo (en latín: Dioecesis Lucensis in Hispania) é unha sé territorial galega da Igrexa católica latina sufragánea da arquidiocese de Santiago de Compostela. No ano 2004 contaba con 296.389 bautizados sobre 296.961 habitantes. Actualmente está presidida polo bispo Alfonso Carrasco Rouco.
Territorio
A diocese comprende a parte meridional da provincia de Lugo, e inclúe ademais parroquias pertencentes ás provincias da Coruña e Pontevedra. A sede episcopal é a cidade de Lugo, na que se acha a catedral de Santa María de Lugo.
O seu territorio abrangue uns 7.780 km² e está subdividido en 1.138 parroquias, agrupadas en 28 arciprestados. Lugo é a diocese con maior número de parroquias de toda España.
Historia
miniatura|esquerda|Mapa do bispado de Lugo de [[1768.]] A diocese de Lugo foi creada en época antiga. Segundo tradición, infundada historicamente, o país galaico foi evanxelizado polo apóstolo Santiago, mais o primeiro bispo, Capitón, é de fins do século V. Inicialmente a diocese comprendía cerca da metade da Gallaecia.
A primeira catedral era moi antiga. No 832 era descrita como un edificio de extraordinaria beleza, constituíndo o modelo para a catedral de Oviedo.
A mediados do século VI cedeu unha porción do seu territorio setentrional para a creación da diocese de Bretoña (actual diocese de Mondoñedo-Ferrol). Apenas refundada, a fins do século XI a diocese de Lugo cedeu á diocese de Mondoñedo outra vez unha parte do seu territorio setentrional.
Asemblea de Melilla
A Asemblea de Melilla (en castelán: Asamblea de Melilla) é o órgano representativo da cidade autónoma de Melilla, composta por vinte e cinco membros elixidos por sufraxio universal, libre, directo e segredo e que teñen tamén a condición de concelleiros ao asumir as funcións que as leis recoñecen á organización municipal.
Diocese católica latina de Lugo
Historia
No 560 a diocese foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana, tendo como sufragáneas as dioceses de Tui, de Iria, de Bretoña, de Ourense e mais de Astorga. Lugo foi conquistada polos musulmáns en 713 e, reocupada polos cristiáns, de modo que no ano 745 foi restabelecida coa súa dignidade metropolitana. miniatura|300px|[[Catedral de Lugo|Catedral de Santa María de Lugo.]] En 832 fóronlle asignadas á arquidiocese de Lugo as cidades de Braga e Ourense, coa condición de desprenderse delas cando houbese unha futura restauración das respectivas sedes. Os bispos residentes en Lugo usaron en tanto o dobre título de arcebispos de Braga e de Lugo. A primeira destas sedes que foi refundada foi a diocese de Ourense, no ano 886, segundo os seus supostos antigos límites, aínda que unha disputa territorial sobre deles chegaría a prorrogarse até a intervención do papa Lucio III no ano 1185.
Asemblea de Melilla
O Estatuto de Autonomía de Melilla, aprobado por Lei orgánica de 13 de marzo de 2005 ao amparo do artigo 144, b) da Constitución, atribúelle as funcións de elixir ao Presidente da Cidade, que o é tamén da Asemblea, o control do Consello de Goberno, incluída a moción de censura ao Presidente e as facultades normativas propias para a súa organización. Como a outras comunidades autónomas recoñéceselle o dereito a presentar proxectos de lei ante o Congreso dos Deputados e a remitir ao mesmo proposicións de lei, pero non a potestade lexislativa.
Diocese católica latina de Lugo
Historia
A arquidiocese de Braga foi restabelecida no ano 1071 e, ao que parece, Lugo debía recibir nesta ocasión unha compensación territorial por parte da diocese de Oviedo. Con todo, as disputas con Braga non foron resoltas de todo até o século XIV. No mesmo ano 1071 a diocese de Lugo perdeu o rango de arquidiocese metropolitana e pasou a ser sufragánea da arquidiocese de Braga, mais o 27 de febreiro de 1120 pasou a formar parte da provincia eclesiástica da arquidiocese de Santiago de Compostela.
No ano 1129 decidiuse a construción dunha nova catedral, que non sería rematada até 1880. En consecuencia, a catedral actual presenta unha estratificación de diversos estilos: románico, gótico, barroco e neoclásico.
Asemblea de Melilla
Composición
A Asemblea de Melilla está composta polo Presidente, que é á súa vez o Alcalde e Presidente da Cidade Autónoma e vinte e cinco deputados dos diferentes partidos políticos, que son á vez concelleiros.
Desde as Eleccións á Asemblea de Melilla do 22 de maio de 2011, a cámara está composta polos seguintes grupos:
Diocese católica latina de Lugo
Historia
O 13 de xuño de 1599 foi instituído o seminario diocesano, aínda que non iniciaría as actividades até 1624, probablemente debido a problemas económicos. Orixinariamente, cada arciprestado dirixiría un certo número de vacantes do seminario, determinado segundo a contribución económica do mesmo.
miniatura|Reforma parroquial de 1890, publicada no boletín do bispado. En 1645 a diocese estaba subdividida en 39 arciprestados, mentres dun mapa do ano 1768 colíxese unha subdivisión en 35 parroquias e tres priorados beneditinos, estes gobernados polo abade de Samos e que conformaban unha prelatura territorial (hoxe defínese como abadía nullius). Esta prelatura territorial foi suprimida no século XIX, como consecuencia da exclaustración e a desamortización de Mendizábal. O 9 de agosto de 1890 aprobouse unha nova subdivisión parroquial, pero que sufriría numerosas reformas ao longo do século XX: 31 de decembro de 1934, 9 de xuño de 1942, 15 de setembro de 1955, 14 de agosto de 1964, 23 de xullo de 1970, 14 de xuño de 1985 e 28 de setembro de 1995.
O 17 de outubro de 1954, consonte o Concordato de 1953, foron modificados os confíns diocesanos, presuntamente para adaptalos aos das provincias civís. En particular foron cedidas algunhas parroquias de fóra da provincia civil á diocese de Astorga, Mondoñedo e Ourense e foron agregadas á diocese outras parroquias que as dioceses de Ourense e Astorga e máis a diocese de Oviedo posuían na provincia de Lugo.
Bispos da diocese de Lugo
miniatura|España Sagrada. Tomo XLI. De la Santa Iglesia de Lugo, continuación de su historia desde el siglo XII hasta fines del XVIII.
Publicacións
O seminario edita a revista semestral Lvcensia (subtitulada "Miscelánea de cultura e investigación"), que en 2014 ía polo volume XXIV, números 48 e 49.
Pablo Iglesias Posse
Formación e primeiros anos
Fillo de Juana Posse, Pablo Iglesias naceu nunha familia humilde. Frecuentou a escola entre os seis e os nove anos, cando o seu pai, funcionario público, morre. Ós 9 anos emigrou xunto á súa nai e ó seu irmán máis novo Manuel (que máis tarde morrería de tuberculose) a Madrid. Alí a súa nai vivía pedindo esmola, polo que debido á falta de fondos foi ingresado no hospicio de San Fernando, que abandonou ós 12 anos. Acabados os seus estudos primarios e de tipógrafo, entrou a traballar nunha imprenta á vez que asistía a clases nocturnas de francés pagadas por el mesmo.
Fundación do PSOE
Durante o Sexenio Revolucionario (1869-1875) asistíu a unha serie de charlas en Madrid, entrando a formar parte da sección de tipógrafos en 1870. Tras isto, comezou a sufrir persecucións e despedimentos por parte de distintas imprentas até que en 1874 conseguiu acceder á presidencia da Asociación Xeral da Arte de Imprimir. Dende este posto comezou a preparar, na clandestinidade, un novo partido político de corte obreiro-socialista, que culminou o 2 de maio de 1879 coa fundación clandestina do PSOE na Casa Labra xunto a 16 tipógrafos, 4 médicos, un doutor, dous xoieiros, un marmorista e un zapateiro. miniatura|Pablo Iglesias en Vigo, con [[Enrique Heraclio Botana|Heraclio Botana, nunha visita do fundador do PSOE e a UGT.]] En 1885, tras abandonar a presidencia da Asociación Xeral da Arte de Imprimir conseguiu o máximo posto na Federación Tipográfica Española.
O 12 de maio de 1886 sae á luz o primeiro número d’El Socialista, revista de corte obreiro-sindicalista fundada por el mesmo e que se continúa editando na actualidade. Entre os seus traballos coma xornalista cómpre destacar a súa colaboración nos xornais La Solidaridad e La Emancipación.
Fundación de UXT
En 1888 fundou a Unión Xeral de Traballadores (UXT), accedendo á súa presidencia en 1889. Este mesmo ano acudiu ao Congreso fundacional da II Internacional como representante portavoz do PSOE.
En 1890 encabezou a primeira manifestación do 1 de Maio en España, na que se esixía a xornada laboral de 8 horas e o cesamento do emprego de nenos en actividades laborais. Tamén nese ano celebrou o II Congreso do PSOE, no que se decidiu participar nas eleccións como partido republicano de corte obreiro-socialista. De feito nas eleccións de 1905 Pablo Iglesias, Largo Caballero e García Ormaechea saíron elixidos concelleiros por Madrid. miniatura|Monólito na honra de Pablo Iglesias no Cantón de Molíns ([[Ferrol).]] thumb|Pablo Iglesias (José Noja, 2001).
Primeiro deputado da historia do PSOE
En 1908 fundou a Casa do Pobo de Madrid. En 1909 foi detido ilegalmente durante a Semana Tráxica de Barcelona como forma de represión. En 1910 o PSOE conseguiu o seu primeiro deputado da historia no Parlamento Español, que ocupou Iglesias e en sucesivas eleccións foi incrementándose o número de representantes. En 1919 cesou parcialmente das súas obrigacións políticas por mor dunha pulmonía e unha saúde cada vez máis resentida.
Escisión ideolóxica do partido
O 9 de decembro de 1925 produciuse o seu pasamento en Madrid e o seu cadáver foi embalsamado e exposto na Capela da Casa do Pobo de Madrid. 150.000 cidadáns acudiron ó seu funeral, que desembocou nunha manifestación lembrada por moito tempo.
Maquieira
O topónimo galego   pode referirse a:
Amais, o apelido Maquieira pode referirse a:
John P. Meier
Traxectoria
Estudou na Universidade Gregoriana de Roma e no Instituto Bíblico da mesma cidade. Foi profesor da Universidade de Notre Dame. Adicado aos estudos bíblicos, realizou varias investigacións sobre o Evanxeo de Mateo. Acadou sona internacional, tanto entre eruditos como entre o gran público, coa publicación da súa obra en varios tomos titulada un ''Xudeu marxinal. Nova visión do Xesús Histórico''. Neles abordou as raíces do problema e da persoa (Tomo I), Xoán o Bautista e Xesús, o Reino de Deus e os Milagres (Tomo II), os compañeiros de Xesús e os competidores (Tomo IV) e a Lei e o Amor (Tomo V).
A súa condición de sacerdote católico e de expresidente da Asociación Bíblica Católica non lle impediu soster opinións, na súa calidade de historiador e esexeta, que se afastan da doutrina tradicional da Igrexa Católica como a relativa aos irmáns carnais de Xesús.
Vladimir Kirilovich de Rusia
Vladimir Kirilovich de Rusia (en ruso: Влади́мир Кири́ллович), nado en Porvoo, Finlandia o 17 de agosto de 1917 e finado en Miami o 21 de abril de 1992, foi un pretendente ao trono de Rusia desde 1938 ata a súa morte.
Primeiros anos
A familia de Vladimir fuxira para a Finlandia despois da Revolución Rusa de 1917. Abandonaron Finlandia en 1920, cando se mudaron para Coburgo, en Alemaña. O 8 de agosto de 1922, o pai de Vladimir auto-declarouse curador do trono ruso. Dous anos despois, o 31 de agosto de 1924, o seu pai deu un paso máis lonxe e asumiu o título de "Tsar e Autócrata de Todas as Rusias. Coa asunción do título imperial, Vladimir pasou a ser tsarévich e Gran Duque co estilo de "Alteza Imperial". En 1930, a súa familia deixou a Alemaña para vivir en Saint-Briac, na Francia onde o seu pai montou a corte.
Na década de 1930, Vladimir viviu por algún tempo en Inglaterra mentres estudaba na Universidade de Londres e traballaba na fábrica de equipamento agrícola Blackstone en Lincolnshire. Máis tarde regresou á Francia, mudándose para a Bretaña onde afincouse.
Segunda Guerra Mundial
Coa morte do seu pai en 1938, Vladimir asumiu a xefatura da Familia Imperial rusa. Ese mesmo ano, houbo suxestións de que el fose o rexente de Ucraína, mais rexeitou a idea, afirmando que nunca axudaría á disolver Rusia.
En 1994, o exército alemán trasladou a familia ao continente por temor a unha invasión costeira. Os alemáns estaban trasladándoos a París cando xurdiu unha orde de levalos a Wittel. Porén, Wittel demostrou ser pouco seguro, e foron trasladados á mesma Alemaña. Vladimir viviu nun castelo pertencente ao marido da súa irmá María Kirilovna, en Amorbach, Baviera ata 1945. Logo da derrota de Alemaña, Vladimir rexeitou seguir vivindo no país por temor a caer en mans dos soviéticos. Vladimir trasladouse a Austria, preto da fronteira con Liechtenstein. Máis tarde tratou de moverse xunto ao exército do xeneral Smyslovsky para cruzar a fronteira, pero nin en Liechtenstein nin en Suíza permitíronlle a entrada, tendo que permanecer na zona americana de Austria.
A súa tía materna, a infanta Beatriz de Saxonia-Coburgo-Gota, conseguiulle finalmente un visado español co que puido establecerse con ela en Sanlúcar de Barrameda.
Posguerra e matrimonio
Vladimir casou coa princesa Leonida Georgievna Bagration-Moukhransky o 13 de agosto de 1948 en Lausanne, Suíza. As leis paulinas que rexían á Familia Imperial ditaban que os fillos resultantes dun matrimonio entre iguais, é dicir, entre unha princesa proveniente dunha casa real do mesmo tipo que os Romanov, podían ser incluídos na liña de sucesión. A pesar de que a dinastía de Leonida, os Bagration, fora unha casa reinante en Xeorxia desde a Idade Media, os seus representantes non tiñan un trono desde 1505, ano no que pasaron a ser unha familia máis da nobreza rusa. Xurdiron entón algunhas controversias sobre a cuestión se o matrimonio de Vladimir foi igualitario e, polo tanto, se os seus dereitos pasaron á súa filla María ou a outra rama da familia, trala súa morte. O estatuto real da Casa de Bragation foi recoñecido permanentemente por Rusia no Tratado de Georgievsk de 1783 e confirmado por un decreto de 1946 do propio Vladimir como xefe da Casa Imperial.
Os xefes das outras ramas da familia, o príncipe Vsevolod Ivanovich, Roman Petrovich e Andrés Aleksandrovich escribíronlle a Vladimir en 1969 para informalo de que o seu matrimonio era desigual e a que a súa esposa non tiña orixes máis nobres que os doutras esposas de príncipes Romanov.
A súa primeira, e única, visita a Rusia tivo lugar en novembro de 1991, pouco antes da caída do réxime soviético, cando foi convidado polo presidente da Cámara de San Petersburgo, Anatoly Sobchak.
Devanceiros
Devanceiros de Vladimiro Kirilovich
Certificado de estudos de lingua galega
O Certificado de Estudos de Lingua Galega (CELGA) é unha proba de avaliación de nivel do idioma galego. Constitúe a proba de certificación adaptada ao Marco común europeo de referencia para as linguas (MCER).
Os exames CELGA están organizados pola Secretaría Xeral de Política Lingüística, entidade dependente da Xunta de Galicia. A devandita entidade, ademais de organizar periodicamente convocatorias de exame para a certificación do idioma galego, ofrece cursos formativos de preparación que, porén, non posúen validez oficial.
O sistema de exame CELGA vénse realizando desde 2007, de acordo cos criterios da Association of Language Testers in Europe (ALTE), organización avaliadora dos niveis de coñecemento lingüístico.
Porén, no baremo dos procesos selectivos para o ingreso no corpo de funcionarios (oposicións) de calquera comunidade autónoma, incluída Galiza, os diplomas CELGA non outorgan puntos (e si o fan os certificados das Escolas Oficiais de Idiomas, obtidos por procedementos idénticos na forma aos CELGA).
Niveis
miniatura|Certificado de nivel CELGA 3 asinado en 2012 por [[Valentín García Gómez.]] Existen 5 niveis no sistema de certificación de estudos en lingua galega:
Homologacións
Todos aqueles que estean en posesión do título de ESO e este for cursado nalgún centro de Galicia, tería homologado o nivel CELGA 3. Así pois, o CELGA 4 estaría suxeita á homologación para todos aqueles que estivesen en posesión do título de bacharelato, tamén cursado nalgún centro do país.
Competencias
O exame CELGA correspóndese no MCER con cinco niveis de coñecemento:
Polémica
No ano 2014 foron despedidos 500 profesores que impartían clases no programa CELGA. A vaga de despedimentos aconteceu após unha sanción por parte dos servizos de Inspección do Traballo á Consellería de Educación, feito que foi denunciado por varios sindicatos de ensino.
Galáns, Caleiro, Vilanova de Arousa
Galáns é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 72 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 41 eran mulleres e 31 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 65 veciños, e 2005, cando eran 68.
Federico de la Peña Ibáñez
Federico de la Peña Ibáñez, nado en Sargadelos (Cervo) o 13 de setembro de 1840 e finado en Lugo o 12 de febreiro de 1895, foi un profesor, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Bisneto do marqués de Sargadelos. Estudou Maxisterio en Madrid. Catedrático de Francés do Instituto de Lugo dende 1866. Militou no Partido Tradicionalista. Publicou poemas e artigos en castelán en varios xornais lugueses e en galego escribiu o poema proclerical "Fuxide d’eles" que apareceu en La Unión Gallega en 1883.
O Fondal, Bértoa, Carballo
O Fondal é un lugar da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Tiña 189 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 94 homes e 95 mulleres.
The Cat in the Hat
The Cat in the Hat é un libro infantil escrito por Dr. Seuss. O personaxe principal é un gato antropomórfico, alto, traveso, vestido cun chapeu de copa a raias vermellas e brancas e unha gravata de lazo vermello.
Recensión
Coa serie Introducing... book series (libros para principiantes) que inaugurou The Cat, Seuss promoveu tanto ao seu nome, como á alfabetización elemental nos Estados Unidos.
The Cat aparece en seis dos libros para nenos escritos por Seuss:
Contexto
Theodor Geisel, baixo o pseudónimo Dr. Seuss, escribiu o libro The Cat in the Hat en resposta ao artigo do 24 de maio de 1954 da revista Life, escrito por John Hersey, titulado "Why Do Students Bog Down on First R? A Local Committee Sheds Light on a National Problem: Reading" "(Por que os estudantes se atascan en primeiro grao? Un comité local dá luz a un problema nacional: a lectura)". No artigo, Hersey foi crítico dos libros que usaban os mestres: Os argumentos de Hersey enumeráronse en máis de dez páxinas da revista, que era líder nos Estados Unidos nese momento. Tras detallar moitos temas que contribúen ao problema relacionado cos niveis de lectura dos estudantes, Hersey preguntou sobre o final do artigo: William Ellsworth Spaulding, amigo de Geisel, que era entón o director da división de educación Houghton Mifflin, convídalle a cear en Boston e proponlle a Ted "escribir e ilustrar un libro para nenos de entre seis e sete anos de idade que xa dominaran a mecánica básica da lectura. Escríbeme unha historia que alumnos de primeiro grao non poidan deixar de lela!" Spaulding fornécelle a Geisel unha lista de 348 palabras que cada neno de seis anos debería saber, e insistiu en que o vocabulario do libro debería limitarse a 225 palabras. Nove meses máis tarde, o Dr. Seuss terminara The Cat in the Hat, utilizando 223 palabras que aparecían na lista. A historia é de 1629 palabras de extensión e utiliza un vocabulario de só 236 palabras distintas, das cales 54 atópanse unha vez e 33 repítense dúas veces. Só unha palabra outro (another) ten tres sílabas, mentres que 14 palabras ten dúas e o resto (221) son monosilábicas. As palabras máis longas son algo (something) e xoguetes (playthings). Debido a que Geisel estaba baixo contrato con Random House, Houghton Mifflin conservou os dereitos para as escolas e Random House conservou os dereitos para as vendas.
The Cat in the Hat
Máis de 11 millóns de copias de The Cat in the Hat imprimíronse. Traduciuse a máis de 12 idiomas diferentes, incluíndo ao Latín, baixo o título Cattus Petasatus , e ao Yidis, co título Di Kats der Payats. Baseado nunha enquisa en Internet realizada no 2007 nomeouse ao libro como un dos libros no Top 100 de libros para mestres. Foi un dos Top 100 de libros de imaxes de todos os tempos nunha enquisa realizada no 2012.
The Cat in the Hat vén de novo
The Cat reaparece novamente en 1958. Unha vez máis, a nai deixou a Sally e o seu irmán sós durante o día, pero desta vez, dilles que deben eliminar unha enorme cantidade de neve, mentres ela está fóra. Mentres traballan, o Gato aparece comendo unha torta na bañeira coa auga correndo, mollando o piso, e deixa un residuo de cor rosa. Os intentos para limpalo fallan, xa que só conseguen transferir o problema a outros lugares, incluíndo un vestido, a parede, un par de zapatos de dez dólares, unha alfombra, a cama, e logo ao exterior da casa, xerado unha desorde. O Gato revela que o Little Cat A está a descansar dentro do seu chapeu. Á súa vez, Little Cat A quítase o chapeu para revelar a B Little Cat, que revela ao C Little Cat, e así sucesivamente. A continuación, ten lugar a guerra entre a desorde e o Little Cat A a través de Little Cat V, que utilizan un arsenal de armas primitivas, incluíndo pistolas de pop, morcegos, e unha cortadora de céspede. Desafortunadamente, a primeira batalla para eliminar ao desastre só o fai cubrir todo o terreo. Little Cat V, W, X, e Y, quítanse o chapeu para descubrir ó microscópico Little Cat Z, quen ao quitarse o seu chapeu aparece unha Voom, que limpa o patio de atrás e pon a todos os outros gatos pequenos de novo no chapeu do Gato grande. O Gato vaise, coa promesa de que regresará algún día, e traerá a todos os seus gatos pequenos .O libro termina nun estalido de versificación extravagante, coa lista completa dos gatos pequenos ordenados alfabeticamente realizando rimas métricamente perfectas organizadas en cuartetas, deseñadas para ensinar aos lectores o alfabeto.
Adaptacións
miniatura|Atracción en [[Islands of Adventure#Seuss Landing|Seuss Landing baseada no libro.]]
Películas
A adaptación cinematográfica do libro foi lanzada no ano 2003. Foi producida por Brian Grazer e dirixida por Bo Welch, e ten como actor principal a Mike Myers caracterizando ao Gato, e a Dakota Fanning como Sally. O irmán de Sally, quen non é nomeado no libro, é coñecido nesta versión como Conrad e interpretado por Spencer Breslin.miniatura|Jacob Myers protagonizando ao Gato no musical [[Seussical]]
Seussical
O musical de Broadway, Seussical combina diferentes historias do Dr. Seuss, xuntando aos seus personaxes. O Gato é o narrador, así como tamén personaxes menores.
Libro en CD
Living Books creou un libro en CD da historia. Software MacKiev trouxo esta versión electrónica do libro para o Mac OS X. Oceanhouse Media publicou a aplicación para iPhone, iPad e Android que recibiu eloxios da crítica.
Seuss Landing
A illa forma parte do parque temático Islands of Adventure, dos Estudos Universal en Orlando. Foi inaugurada en 1999, o paseo leva aos visitantes nunha viaxe colorida cara a historia de The Cat in the Hat.
Nomeado no Senado da EE.UU.
No 110º Congreso, Harry Reid comparou o impás sobre un proxecto de lei de reforma de inmigración co caos creado polo Gato en The Cat in the Hat. Leu liñas do libro desde a sala do Senado e resolveu: "If you go back and read Dr. Seuss, the cat manages to clean up the mess.".
Adonis Estévez Rodríguez
Adonis Estévez Rodríguez foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Estévez Amil. Foi xuíz municipal de Ponteareas. Foi nomeado alcalde de Ponteareas por Real Orde e tomou posesión o 1 de xullo de 1909. Permaneceu no cargo até 1912. Nese ano foi nomeado fiscal municipal de Ponteareas, renunciando ao cargo o ano seguinte. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Ponteareas. Nas municipais do 12 de abril de 1931 foi candidato a concelleiro, pero non resultou elixido.
Vida persoal
Casou con Pura Mora en 1905. E en segundas nupcias con Elena Fernández Rodal en 1927.
Illas Shetland
170px|miniatura|Bandeira das Illas Shetland 170px|miniatura|Mapa das Illas Shetland As illas Shetland son un grupo de illas do océano Atlántico setentrional situadas entre as illas Feroe, ao suroeste de Noruega e Gran Bretaña. Lixeiramente por enriba dos 60ºN de latitude, representan o extremo setentrional do Mar do Norte. Administrativamente constiúen un dos 32 condados de Escocia.
O clima é húmido e fresco (aínda que suavizado pola influencia da corrente do Golfo). Lerwick acumula 1.140 mm en 181 días de precipitación ao ano. As temperaturas, moi constantes ao longo do ano (debido á latitude) son de 7 °C de media, con 12 °C en xullo e agosto e 3 °C en xaneiro e febreiro.
Historia e cultura
Despois de seren colonizadas polos escandinavos e formar parte de Noruega durante toda a Idade Media, as illas pasaron á coroa escocesa o 20 de febreiro de 1472. Durante a segunda guerra mundial barcas procedentes das Shetland, coñecidas como "Shetland bus", proporcionaron axuda á Noruega ocupada, e evacuaron fuxitivos.
Como lingua da poboación, o antigo norn foi substituído por un dialecto insular do scots chamado shetlándico, que á súa vez está sendo substituído polo inglés.
Xeografía e xeoloxía
As Shetland están aproximadamente a 170 km. ao norte de Escocia, ten unha superficie de 1.468 km² e ten unha costa de 2.702 km. de longo. Das aproximadamente 100 illas, só 16 están habitadas. A illa principal do grupo é coñecida como Mainland. As outras illas habitadas son: Bressay, East Burra, West Burra, Fetlar, Muckle Roe, Papa Stour, Trondra, Vaila, Unst, Whalsay, Yell no grupo de illas principal das Shetland, ademais Foula ao suroeste, Fair Isle ao sur, e Housay e Bruray no arquipélago de Out Skerries cara ao leste. As illas deshabitadas inclúen Out Stack, o punto máis setentrional das Illas Británicas e Mousa coñecida polo Broch de Mousa, unha torre redonda da Idade de Ferro. Que é o mellor exemplo conservado en Escocia.
A xeoloxía das Illas Shetland é complexa, con numerosas fallas e pliegues. Gran parte da economía das Illas Shetland depende dos sedimentos que conteñen petróleo nos mares circundantes.
Economía
A pesca e a gandaría perderon peso ante a explotación do petróleo e o gas natural dos xacementos próximos.
Lerwick
miniatura|250px|dereita|Vista da vila. Lerwick é a única vila e principal porto das illas Shetland, situada a máis de 160 km ao norte da costa de Escocia. Ten unha poboación duns 7.500 residentes e é de lonxe a vila máis setentrional do Reino Unido, estando á mesma distancia de Bergen, en Noruega, que de Aberdeen, en Escocia.
Lerwick está situada na costa leste da illa principal das Shetland. Foi fundada no s.XVII como porto pesqueiro, e axiña se converteu en porto para ferries. O porto está tamén moi concorrido con barcos de descarga de petróleo.