cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rock alternativo
Declive na popularidade
Fugazi converteuse no primeiro artista emo en atraer a atención de parte dos medios de comunicación do mundo do rock alternativo. A mediados dos 90 Sunny Day Real Estate definiu o xénero "emo" para moitos. O Pinkerton de Weezer tamén foi influente. Cara o ano 2000 e na nova década emo foi un dos xéneros de rock máis populares. Destacaron traballos como o Bleed American (2001) de Jimmy Eat World e The Places You Have Come to Fear the Most (2003) de Dashboard Confessional. O novo emo tiña un son moito máis mainstream que o dos 90 e máis atractivo para os adolescentes que as súas primeiras encarnacións. Ao mesmo tempo, o uso do termo "emo" espandíuse máis alá do xénero musical, asociándose á moda, a un peiteado e a calquera música que expresase emoción. O termo "emo" foi aplicado polos críticos e xornalistas a gran variedade de artistas, como Fall Out Boy e My Chemical Romance e a bandas tan dispares como Paramore e Panic! at the Disco, incluso cando rexeitaban a etiqueta.
Século XXI e rexurdimento
Durante o final dos anos 90 e o principio dos 2000, xurdiron varias bandas de rock alternativo, como The Strokes, Franz Ferdinand, Interpol, The Rapture e Arctic Monkeys, inspirados principalmente no post-punk e o new wave e establecendo o movemento do post-punk revival. Precedida polo éxito de grupos como The Strokes e The White Stripes a principios da década, unha afluencia de bandas do novo rock aternativo, entre elas varias de post-punk revival e outras como Modest Mouse, The Killers ou Yeah Yeah Yeahs conseguiron o éxito comercial a mediados dos 2000. Debido ao éxito destes artistas, Entertainment Weekly declarou en 2004, "Tras case unha década de dominación de bandas de rap rock e nu metal, o rock alternativo mainstream finalmente é bo outra vez". Xiras mundiais de grupos de rock alternativo foron sacrificadas pola de artistas máis establecidos como U2, Foo Fighters, Coldplay e Muse, acadando esta última un notable aumento de popularidade a finais da década.
Cara o ano 2010 nos Estados Unidos o termo rock alternativo comezou a perder o seu uso. A meirande parte das referencias á música rock da actualidade son para o indie rock, un termo que anteriormente tiña un uso limitado en canles e medios de rock alternatvo. Aínda que houbo opinións enfrontadas sobre a relevancia do rock alternativo nos públicos do mainstream máis alá do ano 2010, Dave Grohl comentou a un artigo do The New York Daily News que dicía que o rock estaba morto, "... falade por vós mesmos... a min o rock paréceme moi vivo".
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
En 1986, sendo os irmáns Gund os donos da franquía, o equipo adquiriu mediante o draft ou en intercambios varios a Brad Daugherty, a Mark Price, a Larry Nance e a Ron Harper. Estes xogadores (excepto Harper, mandado ós Clippers polos dereitos sobre Danny Ferry) serían o núcleo do equipo que levaría os Cavs a oito aparicións nos playoffs nas seguintes nove tempadas, e en tres delas con máis de 50 vitorias en tempada regular. En 1989 os Cavs xogaban contra os Chicago Bulls en playoffs, coa vantaxe de cancha e ó mellor de cinco partidos. No cuarto partido, Cleveland logrou gañar no tempo extra 108-105, recuperando a vantaxe de cancha perdida anteriormente. No quinto encontro, estaban empatados ata que Cleveland logrou anotar para liderar por un punto a tres segundos do final. Chicago pediu un tempo morto. Na reanudación, déronlle o balón a Michael Jordan, que lanzou á canastra. Craig Ehlo saltou para intentar tapona-lo lanzamento, pero Jordan parecía manterse no aire mentres Ehlo xa caía, e cando aterrou, Jordan lanzou. "O Tiro" entrou na canastra sobre a bucina, e Chicago gañou as series 3-2. Este tiro gañador é considerado un dos momentos cume da carreira de Jordan, e o propio partido como un dos mellores da historia. Pero o momento cume dos Cavaliers chega na tempada 1991-1992, cando acadaron un balance de 57-25 e chegaron ás finais da Conferencia Leste, perdendo de novo contra os Chicago Bulls por 4-2. Como se pode ver, Cleveland non tivo moito éxito nos playoffs neste período.
Despois diso, chegou o declive. Coas retiradas e as saídas de Nancy, Daugherty e Price, o equipo perdeu o seu poder e non foi capaz de loitar ata moito tempo despois polos playoffs, onde antes adoitaban te-lo maior problema contra os Bulls.
Máis tarde, xogadores como Ricky Davis ou Zydrunas Ilgauskas chegaron ó equipo, aumentando a calidade, pero de maneira infrutuosa.
E tralos días de gloria dos Cavs chegaron varias tempadas desastrosas. Víronse os Cavs no fondo da clasificación, converténdose nun dos equipos habituais no sorteo das posicións do draft. Tras outra tempada decepcionante, a 2002-2003, os Cavs conseguiron a elección número un no draft, utilizada para elixir a LeBron James, directamente do instituto. A condición de James coma estrela local (xogou no Instituto St. Vicent-St. Mary na próxima Akron) e cunha das meirandes perspectivas da historia da NBA conduciu a moitos a ve-la súa selección como un punto de inflexión na historia da franquía. A tempada 2003-2004 amosou unhas grandes esperanzas para o futuro, cun James que se estaba a converter nun dos xogadores máis dominantes da liga e que gañaba o premio ó Rookie do Ano. Esas esperanzas eran aínda máis grandes para a tempada 2004-2005. James converteuse nunha superestrela consolidada, incrementando a súa media de puntos, de tiros anotados, de asistencias e de rebotes. A pesar da perda de Carlos Boozer baixo circunstancias moi dubidosas, James formou o núcleo do equipo xunto a Drew Gooden e Zydrunas Ilgauskas. Despois dun prometedor comezo no que chegaron a ser quintos de conferencia, os Cavaliers entraron nunha espiral negativa que conduciu ó despido do adestrador Paul Silas e do director xeral Jim Paxson. Os Cavs non se cualificaron para os playoffs nese ano, xa que empataron cos New Jersey Nets na oitava praza, sendo estes últimos os favorecidos polo desempate.
A pretempada de 2005 foi de moitos cambios. Contratouse un novo adestrador, Mike Brown, e un novo director xeral, o antigo ala dos Cavs Danny Ferry. Tamén se asinaron os axentes libres Larry Hughes, Donyell Marshall e Damon Jones, este último durante catro anos por 16 millóns de dólares e o resto con contratos de máis dun ano. Xunto ó novo dono, Dan Gilbert, a directiva dos Cavaliers era na súa meirande parte novata nos seus respectivos postos. Pero a pesar da relativa inexperiencia dos acabados de chegar, a franquía depositaba as súas esperanzas en LeBron James, comparado por moitos con Michael Jordan.
Os Cavs son o equipo con máis anos na NBA dos que nunca chegaron a unhas finais polo título.
En marzo, os Cavaliers acadaron a súa primeira aparición nos playoffs dende a tempada 1997-98, sendo cuartos na Conferencia Leste. Enfrontáronse ós Washington Wizards na primeira rolda. Despois dos dous primeiros encontros, ían empatados 1-1, pero unha canastra de LeBron James a falta de 5.7 segundos ó final do terceiro encontro deu a vitoria ós Cavaliers. Entón, os Wizards gañaron o cuarto partido, forzando o quinto partido nas series en Cleveland. Os Cavs gañaron o encontro decisivo 121-120, nun excitante tempo extra no que se viu a James anotando o lanzamento gañador a falta de 0.9 segundo para o remate do partido. O sexto partido tamén chegou á prórroga por mor dunha tripla de Gilbert Arenas. No tempo extra, porén, Damon Jones anotou un tiro moi distante nos derradeiros segundos que provocou a vitoria dos Cavs no partido e nas series, avanzando así á segunda rolda por primeira vez en 13 anos.
Abraham Lincoln
Primeiros anos
Naceu o 12 de febreiro de 1809 nunha cabana feita de troncos situada preto da cidade de Hodgenville, no actual condado de LaRue do Estado de Kentucky, lugar que na actualidade é parque histórico nacional. Os seus pais, Thomas Lincoln e Nancy Hanks, naceran en Virxinia e como tantos pioneiros agricultores trasladáronse ao oeste. A familia Lincoln procedía de Inglaterra. En 1637, Samuel Lincoln, aprendiz de tecedor, abandonou Gran Bretaña e trasladouse a América do Norte, instalándose en Hingham, Massachusetts. Lincoln tamén era un descendente da familia Harrison de Virxinia; o seu avó paterno e homónimo, o capitán Abraham Lincoln e a súa esposa Bathsheba (de solteira Herring) trasladaron a familia de Virxinia ao condado de Jefferson, Kentucky. O capitán morreu nunha incursión dos indios en 1786. Os seus fillos, incluído Thomas, o pai de Abraham, de oito anos, foron testemuñas do ataque. Thomas traballou entón en traballos ocasionais en Kentucky e Tennessee antes de que a familia se instalase no condado de Hardin, Kentucky, a principios do século XIX. A herdanza da nai de Lincoln, Nancy, segue sen estar clara, pero asúmese amplamente que era filla de Lucy Hanks. Máis adiante, os Lincoln fóronse establecendo en Nova Jersey, Pensilvania, Virxinia, ata chegar finalmente a Kentucky, onde Thomas Lincoln, aos seus vinte e oito anos, casou con Nancy Hanks, o 12 de xuño de 1806 no condado de Washington, cando Nancy contaba con vinte e dous anos de idade e mudáronse a Elizabethtown, Kentucky. Tiveron tres fillos: Sarah, Abraham e Thomas, que morreu de pequeno..
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
Na segunda rolda, os Cavs perderon os dous primeiros partidos contra os Detroit Pistons, pero gañaron os tres seguintes, incluíndo un no Palace of Auburn Hills, provocando a única racha de tres derrotas consecutivas dos Pistons en toda a tempada. Pero perderon o sexto e o sétimo partido (79-61). Este derradeiro partido da serie produciu dous récords de dubidosa honra para os Cavaliers, o de menos puntos anotados nun sétimo partido e empataron o de menos puntos anotados nunha metade con 23.
Abraham Lincoln
Primeiros anos
Thomas Lincoln comprou ou alugou granxas en Kentucky antes de perder todas as súas terras; menos 200 ha en disputas xudiciais sobre os títulos de propiedade. En 1816, a familia trasladouse a Indiana, onde os estudos e os títulos de propiedade eran máis fiables. Indiana era un territorio "libre" (non esclavistas), e establecéronse nun "bosque virxe" en Hurricane Township no Condado de Perry, Indiana. En 1860, Lincoln sinalou que o traslado da familia a Indiana foi "en parte por mor da escravitude", pero principalmente debido ás dificultades cos título de terra.. miniatura|upright|A granxa onde creceu Lincoln [[Spencer County, Indiana]] En Kentucky e Indiana, Thomas traballou como agricultor, ebanista e carpinteiro. En varias ocasións, foi propietario de granxas, gando e terreos da cidade, pagou impostos, formou parte de xurados, taxou leiras e serviu nas patrullas do condado. Thomas e Nancy eran membros dunha igrexa bautista separada, que prohibía o alcol, o baile e a escravitude.
Superados os desafíos financeiros, Thomas en 1827 obtivo o título de propiedade de 32 ha en Indiana, unha área que se converteu na Comunidade de Little Pigeon Creek.
Cleveland Cavaliers
Historia da franquía
Estas dúas roldas de playoffs foron unha mostra da proxección de LeBron James, que á idade de 21 anos xa acadou moitos récords do tipo "o máis xove en...". E o máis importante, marca o renacer dunha franquía que unha vez estivo entre as máis fortes da liga.
Abraham Lincoln
Morte da nai
O 5 de outubro de 1818, Nancy Lincoln morreu por mor da enfermidade do leite, deixando a Sarah, de 11 anos, a cargo dunha familia que incluía o seu pai, Abraham, de 9 anos, e o curmán orfo de Nancy, de 19 anos Dennis Hanks. Dez anos máis tarde, o 20 de xaneiro de 1828, Sarah morreu mentres daba a luz a un fillo nado morto, feito desgarrador para Lincoln.
O 2 de decembro de 1819, Thomas casóu con Sarah Bush Johnston, unha viúva da cidade de Elizabethtown, Kentucky, con tres fillos. Abraham achegouse á súa madrasta e chamouna "Nai". A Lincoln non lle gustaba o duro traballo asociado á vida na granxa. A súa familia mesmo dicía que era preguiceiro, por todo o que "lía, garabateaba, escribía, cifraba, escribía poesía, etc...". A súa madrastra recoñeceu que non lle gustaba o "traballo físico", pero que lle encantaba ler.
Cleveland Cavaliers
Galardóns individuais
MVP da Tempada da NBA
MVP das Finais da NBA
Rookie do Ano da NBA
Adestrador do Ano da NBA
Executivo do Ano da NBA
Xogador Máis Deportivo da NBA
Cidadán do Ano da NBA
Segundo Equipo de Rookies NBA
Primeiro Equipo All-NBA
Segundo Equipo All-NBA
Terceiro Equipo All-NBA
Primeiro Equipo Defensivo da NBA
Segundo Equipo Defensivo da NBA
Radio
WTAM (frequencia 1100 na AM) en Cleveland é a estación máis importante dunha rede de 16 emisoras dos Cavaliers. O veterano locutor Joe Tait traballa como comentarista das xogadas na radio dende 1970, cun parón mentres o dono do equipo era Ted Stepien. Tait está considerado coma un dos locutores máis importantes no deporte profesional estadounidense.
Televisión
A televisión dos Cavaliers emite por cable e por satélite a través da rede de Fox Sports en Ohio, e tamén na WUAB (canle 43) de Cleveland, e é a máis importante dunha rede de sete emisoras.
Abraham Lincoln
Educación e traslado a Illinois
Lincoln foi en gran parte autodidacta. A súa educación formal foi impartida por mestres itinerantes. Incluíu dúas breves estancias en Kentucky, onde aprendeu a ler, á idade de sete anos, pero probablemente non a escribir e en Indiana, onde foi á escola esporadicamente debido ás tarefas da granxa, durante un total de menos de 12 meses ata á idade de 15 anos. Persistiu como un ávido lector e mantivo un interese permanente pola aprendizaxe. Familiares, veciños e compañeiros de escola lembraron que a súa lectura incluía a Biblia do rei Xacobe (King James Bible), as fábulas de Esopo (Aesop's Fables), as novelas de John Bunyan The Pilgrim's Progress (O progreso do peregrino), a de Daniel Defoe Robinson Crusoe, e The Autobiography of Benjamin Franklin (Autobiografía de Benjamin Franklin''). miniatura|upright|New Salem, Illinois Cando era adolescente, Lincoln asumiu a responsabilidade das tarefas e adoitaba darlle ao seu pai todas as ganancias do traballo fóra da casa ata que tivo 21 anos. Lincoln era alto, forte e atlético, e fíxose experto no uso do machado. Foi un loitador activo durante a súa mocidade e adestrouse no estilo catch-as-catch-can (coñecido como catch wrestling). Con 21 anos converteuse en campión comarcal de loita libre. Gañou reputación de forza e audacia despois de gañar un combate de loita co recoñecido líder de rufiáns coñecido como "The Clary's Grove Boys".
En 1816, a súa familia mudouse para o estado de Indiana, onde Lincoln viviu dos sete aos 21 anos. Os seus estudos, segundo as súas propias palabras, resumíanse, nesa época, a saber ler, escribir e facer as catro operacións. No estado había escaseza de libros e papel, e a Biblia era probabelmente o único libro existente en casa dos seus pais. Lincoln estudouna a fondo, vindo máis tarde a enriquecer os seus discursos e traballos escritos con citas bíblicas. En marzo de 1830, receando doutro brote da enfermidade do leite, varios membros da extensa familia Lincoln, incluído Abraham, trasladáronse ao oeste de Illinois, un estado libre desta enfermidade, e establecéronse en Macon County. Abraham distanciouse cada vez máis de Thomas, en parte debido á falta de educación do seu pai. En 1831, mentres Thomas e outra familia preparábanse para mudarse a unha nova granxa no Coles County, Illinois, Abraham emprendeu o seu propio camiño. Vivio, durante seis anos, en New Salem, Illinois. Lincoln e algúns amigos levaron mercadorías en flatboat (lancha plana) a Nova Orleáns, Luisiana, onde estivo exposto por primeira vez á escravitude.
Matrimonio e fillos
O primeiro interese romántico de Lincoln parece ser que foi Ann Rutledge, a quen coñeceu cando se mudou a New Salem. En 1835, estaban nunha relación pero non se comprometerón formalmente. Ela morreu o 25 de agosto de 1835, moi probablemente de febre tifoide. A principios da década de 1830, coñeceu a Mary Owens de Kentucky. A finais de 1836, Lincoln aceptou emparellarse con Owens se ela regresaba a New Salem. Owens chegou ese novembro e cortexouna durante un tempo; con todo, ambos llo pensaron mellor. O 16 de agosto de 1837, el escribiulle a Owens unha carta na que lle dicía que non a culparía se terminaba a relación, e ela nunca lle respondeu.
En 1839, Lincoln coñeceu a Mary Todd en Springfield, Illinois, e ao ano seguinte prometéronse. Mary era filla de Robert Smith Todd, un adiñeirado avogado e empresario de Lexington, Kentucky. A voda fixada para o 1 de xaneiro de 1841 foi cancelada a pedimento de Lincoln, pero a parella reconciliose e casaron o 4 de novembro de 1842 na mansión de Springfield da irmá de Mary. Mentres se preparaba ansiosamente para a voda, preguntáronlle a onde ía e respondeu: "Ao inferno, supoño". En 1844, a parella comprou unha casa en Springfield preto do seu despacho de avogados. María mantiña a casa coa axuda dunha criada e un parente. Dous anos despois, montou un novo despacho en sociedade con William Herndon. Esa sociedade xamais se desfixo.
Lincoln era un marido cariñoso e pai de catro fillos, aínda que o seu traballo mantíñao regularmente lonxe da casa. O máis vello, Robert Todd Lincoln, naceu en 1843 e foi o único fillo que viviu ata a madurez. O segundo foi Edward Baker Lincoln (Eddie), nado en 1846 e finado o 1 de febreiro de 1850, probablemente por tuberculose. O terceiro fillo de Lincoln, "Willie" Lincoln naceu o 21 de decembro de 1850 e morreu dunha febre na Casa Branca o 20 de febreiro de 1862. O máis novo, Thomas "Tad" Lincoln, naceu o 4 de abril de 1853 e sobreviviu ao seu pai pero morreu de insuficiencia cardíaca aos 18 anos o 16 de xullo de 1871. Lincoln "era moi afeccionado aos nenos" e os Lincoln non eran considerados estritos cos seus fillos. De feito, o socio de Lincoln William H. Herndon irritábase cando Lincoln levaba aos seus fillos ao despacho de avogados. Ao parecer, a miúdo estaba demasiado absorto no seu traballo como para notar o comportamento dos seus fillos. Herndon contou: "Sentín moitas e moitas veces que quería retorcerlles o pescozo, e aínda así, por respecto a Lincoln, calei a boca. Lincoln non se daba conta o que estaban facendo ou fixeran os seus fillos."
Primeiros anos de carreira e servizo na milicia
No seu primeiro discurso de campaña tras regresar do seu servizo militar, Lincoln observou que un simpatizante da multitude estaba a ser atacado, agarrou ao agresor por "o pescozo e a cinturilla dos pantalóns" e derribouno. Na campaña, Lincoln avogou por melloras na navegación no río Sangamon. Podía atraer multitudes como narrador, pero carecía da educación formal necesaria, amigos poderosos e diñeiro, e perdeu as eleccións. Lincoln quedou oitavo de 13 candidatos (os catro primeiros foron elixidos), aínda que recibiu 277 dos 300 votos emitidos no recinto de New Salem.
Lincoln serviu como xefe de correos de New Salem e máis tarde como topógrafo do condado, pero continuou coa súa voraz lectura e decidiu converterse en avogado. En lugar de estudar no despacho dun avogado establecido, como era costume, Lincoln tomou prestados textos xurídicos dos avogados John Todd Stuart e Thomas Drummond, comprou libros como os Commentaries on the Laws of England (Comentarios sobre as leis de Inglaterra) de Blackstone e as Precedents of Pleading (Precedentes de súplica) de Chitty, e estudou dereito pola súa conta. Máis tarde dixo da súa formación xurídica que "non estudei con ninguén."
Lexislatura no Estado de Illinois (1834–1842)
miniatura|upright|Casa de Lincoln en [[Springfield, Illinois]] A segunda campaña de Lincoln para a cámara estatal en 1834, esta vez como representante do partido Whig, foi un éxito fronte a un poderoso opoñente do mesmo partido. A este seguíronlle os seus catro mandatos na Cámara de Representantes de Illinois polo condado de Sangamon. Defendeu a construción da canle de Illinois e Míchigan, e máis tarde foi comisionado da canle. Votou a favor de ampliar o sufraxio máis aló dos terratenentes brancos a todos os homes brancos, pero adoptou unha postura de "terreo libre" que se opoñía á escravitude e o abolicionismo. En 1837, declarou: "[A] Institución da escravitude baséase tanto na inxustiza como na mala política, pero a promulgación de doutrinas de abolición tende máis a aumentar que a diminuír os seus males". Fíxose eco do apoio de Henry Clay á American Colonization Society (Sociedade Americana de Colonización), que avogaba por un programa de abolición xunto co asentamento de escravos liberados en Liberia.
Foi admitido no colexio de Illinois en 1836, e mudouse a Springfield e comezou a exercer a avogacía baixo John T. Stuart, curmán de Mary Todd. Lincoln revelouse como un formidable combatente nos xuízos durante os contrainterrogatorios e as alegacións finais. Asociouse varios anos con Stephen T. Logan, e en 1844 comezou a súa práctica con William Herndon, "un mozo estudoso".
Cámara de Representantes dos Estados Unidos (1847–1849)
miniatura|upright|alt=Lincoln de mediana idade afeitado desde as cadeiras para arriba.|Lincoln a finais dos 30 como membro da [[Cámara de Representantes dos Estados Unidos|U.S. House of Representatives. Foto tomada por un dos estudantes de Dereito de Lincoln ao redor de 1846.]] Fiel ao seu historial, Lincoln declarou aos seus amigos en 1861 que era "un Whig de vella liña, un discípulo de Henry Clay". O seu partido favorecía a modernización económica da banca, as tarifas para financiar melloras internas, incluíndo ferrocarrís, e a urbanización.
En 1843, Lincoln buscou o nomeamento polo partido Whig para o escano do 7º distrito de Illinois na Cámara de Representantes dos Estados Unidos e foi derrotado por John J. Hardin aínda que se impuxo no partido ao limitar a Hardin a un so mandato. Lincoln non só logrou a súa estratexia de conseguir o nomeamento en 1846, senón que tamén gañou as eleccións. Era o único whig na delegación de Illinois, pero tan obediente como calquera participou en case todas as votacións e pronunciou discursos que se axustaban á liña do partido. Foi asignado á Comisión de Correos e Vías Postais e á Comisión de Gastos no Departamento de Guerra. Lincoln uniuse con Joshua R. Giddings nun proxecto de lei para abolir a escravitude no Distrito de Columbia cunha compensación para os propietarios, a obriga de capturar escravos fuxitivos e unha votación popular sobre o materia. Abandonou o proxecto ao non contar co apoio dos whigs.
O Goberno de Lincoln
miniatura|esquerda|Lincoln Memorial, en [[Washington, DC|Washington]] A marcha dos acontecementos acelerouse no Sur durante os meses que antecederon a toma de posesión de Lincoln na Presidencia. Varios líderes do Sur ameazaran retirar os seus estados da Federación, no caso de que Lincoln gañase as eleccións. Cando el tomou posesión, en marzo de 1861, sete estados do Sur retiraranse e máis catro fixeron o mesmo despois. Eses estados formaron, entón, a Confederación dos Estados de América. A pesar de ter intentado un esforzo extraordinario de conciliación, a súa escolla electoral para aquel cargo provocou a eclosión da Guerra Civil Americana. O 12 de abril, os confederados bombardeaban o forte Sumter. Lincoln enfrontou a crise con enerxía: decretou o bloqueo dos portos suristas e aumentou o Exército alén dos límites impostos pola lei. Despois de perderen as primeiras batallas, os nordistas acabaron por vencer a guerra, a cal durou catro anos e deixou un saldo de 600 mil mortos. A pesar dos fracasos iniciais e da consecuente impopularidade, Lincoln xamais se deixou abater. Para el, os E.U.A. representaban unha experiencia da capacidade dun pobo para se gobernar a si mesmo. No caso de que fallase, os reis, os ditadores e os seus defensores poderían dicir que o pobo non era quen de ter autonomía e que alguén debería gobernalo. Lincoln xulgaba que na Guerra de Secesión estaba en xogo o destino da democracia mundial. O 22 de setembro de 1862 publicou a proclamación que concedía a liberdade aos escravos dos Estados confederados. Aos ollos das outras nacións, a liberación deu un novo sentido á Guerra e abriu camiño para a abolición da escravitude en todo o país, en 1865. En 1864, as vitorias dos nordistas posibilitaron a reelección de Lincoln, cuxo novo mandato tivo inicio no ano seguinte.
O asasinato
miniatura|Litografía do asasinato de Lincoln O 1 de abril de 1865 remataba a guerra civil. Na noite de 14 de abril de 1865, algúns días despois do termo da guerra, Lincoln foi asasinado no Teatro Ford, en Washington, Distrito de Columbia, mentres asistía a unha peza. O sudista X. W. Booth, o asasino, un dos actores máis coñecidos da época, desfechou un tiro na cabeza do presidente, que morrería na mañá do día seguinte. O actor era un defensor da causa sudista na Guerra de Secesión. En canto ocupou a Presidencia, Lincoln foi duramente criticado, mais, despois da súa morte, ata mesmo os seus inimigos eloxiaranlle a grandeza de espírito e abnegación. É ata hoxe unha das figuras históricas máis admiradas nos E.U.A. Lincoln foi substituído no cargo polo vice-presidente Andrew Johnson.
Moitos dos seus discursos e traballos escritos constitúen un clásico sobre os ideais e obxectivos democráticos.
Irish National Liberation Army
O Irish National Liberation Army, INLA (en irlandés: Arm Saoirse Náisiúnta na hÉireann, en galego: Exército de Liberación Nacional Irlandés) é unha organización paramilitar de esquerdas republicana irlandesa formada o 8 de decembro de 1974.
Compartindo unha ideoloxía marxista co Movemento Socialista Republicano Irlandés, tivo unha grande influencia nos anos setenta e comezos dos oitenta e é hoxe un dos pequenos grupos armados republicanos irlandeses. Nos seus primeiros tempos, o INLA era coñecido como o People's Liberation Army (PLA). Durante este período, o principal obxectivo do grupo era protexer aos membros do Partido Socialista Republicano Irlandés de ataques do Official Irish Republican Army (IRA Oficial).
O INLA é unha organización ilegal na República de Irlanda onde está clasificada como tal baixo as Actas de Ofensas contra o Estado 1939-1998. O goberno irlandés emitiu unha orde de supresión en 1983. O Reino Unido ilegalizouno coa lexislación anti-terrorista.
Fundación
Os fundadores do INLA foron Seamus Costello e outros activistas que deixaran ou foran expulsados do IRA Oficial durante o alto o fogo do OIRA de 1972 e a postura cada vez máis reformista que estaba a tomar o Official Sinn Féin. Costello adoptou unha postura que mesturaba o republicanismo tradicional con posturas marxistas. Pouco despois de ser creado, o INLA foi atacado polos seus antigos compañeiros do OIRA, que tentaban destruír o grupo antes de que puidese medrar.
O 20 de febreiro de 1975, Hugh Ferguson, membro do INLA e cargo do IRSP, foi o primeiro membro en ser asasinado. Unha das primeiras operacións militares do INLA foi o atentado contra o xefe do OIRA Seán Garland en Dublín o 1 de maio. Aínda que recibiu seis disparos, sobreviviu. Logo de varios atentados acordouse unha tregua, pero ao pouco comezaron de novo as loitas. A vítima máis importante da reanudada loita foi Billy McMillen, comandante do OIRA en Belfast, asasinado polo membro do INLA Gerard Steenson. O seu asasinato non fora autorizado pola dirección e foi condenado por Seamus Costello. Isto foi seguido por varios asasinatos máis por parte dos dous bandos, nos que foi morto Seamus Costello, asasinado en Dublín o 6 de outubro de 1977.
Vítimas
Segundo a base de datos Sutton da Universidade do Ulster, o INLA foi responsábel de 113 mortes durante o período coñecido como The Troubles, entre 1969 e 2001. Segundo o Roll of Honour do INLA, 33 dos seus membros morreron durante o conflito
Ácuatlon
A diferenza do tríatlon, o ácuatlon ofrece algunhas vantaxes de tipo loxístico, porque reduce o espazo destinado á competición e mais a duración da mesma. Porén, ao igual ca no tríatlon, as probas dispútanse ininterrompidamente e cunhas transicións cronometradas que habitualmente son clave na resolución da proba.
O ácuatlon está adscrito en Galiza á federación deportiva de tríatlon e péntatlon moderno. O campionato do mundo da especialidade dispútase normalmente unha semana antes de que teña lugar o de tríatlon.
Demanda agregada
A demanda agregada representa a cantidade de bens e servizos que os habitantes, as empresas, as entidades públicas e o resto do mundo desexan e poden consumir do país para un determinado nivel de prezos. A curva de demanda agregada ten pendente negativa: se soben os prezos a xente comprará menos e se baixan comprará máis.
Outra xeito de ver a demanda agregada ten que ver co fluxo circular do ingreso e gasto; toda a produción dunha economía (Y), debe ter un destino, o cal está dado por: C,I,G,X,M. o ingreso xerado na economía é igual ao seu gasto (destino) quedando como segue: Y=C+I+G+X-M=DA
Onde: DA = Demanda agregada. C = Demanda de consumo privado. I = Demanda de investimento. G = Consumo público. X = Exportacións. M = Importacións.
E a Demanda Final como: C+I+G+X
Cambios que desprazan a Demanda Agregada da súa curva orixinal:
Voo 159 de TWA
O voo 159 de TWA era un voo regular de pasaxeiros entre Nova York e Os Ánxeles, cunha escala no aeroporto de Cincinnati/Norte de Kentucky, que se esnafrou despois de abortar a engalaxe en Cincinnati o 6 de novembro de 1967. O Boeing 707 que operaba o voo ese día intentou deter a engalaxe cando o copiloto preocupouse de que o avión chocara cun DC-9 incapacitado na pista. O aparello saíuse da pista, golpeou un terraplén e incendiouse. Un pasaxeiro morreu como resultado do accidente.
A NTSB concluíu que o accidente debeuse á incapacidade da tripulación de abortar con éxito a engalaxe debido á velocidade do avión, e que a saída de pista era inevitable a esa velocidade. O DC-9 incapacitado, un voo de Delta Air Lines que informara que abandonara a pista cando non o fixera, foi un factor que axudou ao accidente. A NTSB recomendou que a FAA establecese e publicase estándares para despexar de forma segura os extremos das pistas tanto para avións como para vehículos de terra. A NTSB tamén recomendou revaluar os manuais de adestramento e procedementos dos avións no caso dun aborto de engalaxe.
Vrancke van der Stockt
Vrancke van der Stockt, nado en Bruxelas antes de 1420, e finado ibídem o 14 de xullo de 1495 foi un debuxante e pintor flamengo seguidor de Rogier van der Weyden, con quen probablemente traballou. As poucas obras súas que se conservaron pódense considerar que son da escola dos flamengos primitivos.
Van der Stockt tivo o contacto coa pintura grazas ó seu pai, o tamén pintor Jan van der Stockt, de quen herdou o obradoiro e todo o material necesario para exercer o oficio en 1445, ano no que se converte en membro do gremio de San Lucas. Foi un seguidor do estilo de Rogier van der Weyden, de quen moi probablemente foi colaborador. Cando Rogier morreu en 1464 pasou a ser pintor da cidade de Bruxelas, malia que inicialmente decidira non nomear ningún outro pintor oficial.
Ciclo do carbono
O ciclo do carbono é un ciclo bioxeoquímico polo cal o carbono se intercambia entre a biosfera, a litosfera, a hidrosfera e a atmosfera terrestre. Os coñecementos sobre esta circulación de carbono posibilitan a apreciación da intervención humana no clima e os seus defectos sobre o cambio climático.
O carbono (C) é o cuarto elemento máis abundante no Universo, despois do hidróxeno, o helio e o osíxeno. É o piar da vida que coñecemos. Existen basicamente dúas formas de carbono: orgánica (presente nos organismos vivos e mortos e nos descompostos) e outra inorgánica, presente nas rochas.
No planeta Terra, o carbono circula a través dos océanos, da atmosfera e da superficie e o interior terrestre, nun gran ciclo bioxeoquímico. Este ciclo pode ser dividido en dous: o ciclo lento ou xeolóxico e o ciclo rápido ou biolóxico.
Adoita considerarse que este ciclo está constituído por catro reservorios principais de carbono interconectados por rutas de intercambio. Os reservorios son a atmosfera, a biosfera terrestre (que, polo xeral, inclúe sistemas de auga doce e material orgánico non vivo, como o carbono do solo), os océanos (que inclúe o carbono inorgánico disolto,os organismos marítimos e a materia non viva), e os sedimentos (que inclúen os combustibles fósiles). Os movementos anuais de carbono entre reservorios ocorren debido a varios procesos químicos, físicos, xeolóxicos e biolóxicos. O océano contén o fondo activo máis grande de carbono preto da superficie da Terra, pero a parte do océano profundo non se intercambia rapidamente coa atmosfera.
O balance global é o equilibrio entre intercambios (ingresos e perdas) de carbono entre os reservorios ou entre unha ruta do ciclo específica (por exemplo, atmosfera-biosfera). Un exame do balance de carbono dun fondo ou reservorio pode proporcionar información sobre se funciona como unha fonte ou un almacén para o dióxido de carbono.
Ruan Lingyu
Ruan Lingyu (阮玲玉), nada en Shanghai o 26 de abril de 1910 e finada na mesma cidade o 8 de marzo de 1935, foi unha actriz chinesa, famosa polos seus roles no cinema mudo. Recoñecida como unha das máis prominentes estrelas do cinema chinés durante a década de 1930, converteuse nunha icona atemporal do cinema chinés tralo seu suicidio á idade de 24 anos.
Primeiros anos
Nada baixo o nome de Ruan Fenggen nunha familia de clase obreira en Shanghai, Ruan veu ao mundo nun período tumultuoso da historia chinesa. O seu pai, que traballaba para a compañía británica Asiatic Petroleum Company, faleceu cando ela só tiña seis anos e a súa nai tivo que sostela pola súa conta traballando como criada. A nai de Ruan logrou que a súa filla puidese contar cunha educación formal, pero non lle permitiu que dese detalles persoais aos seus compañeiros de clase, por temor á vergoña que lle podería traer ser a filla dunha serventa.
Carreira
esquerda|miniatura|330x330px|Ruan Lingyu de 20 anos, no filme Liàn'ài yǔ yìwù. En 1926, para axudar a soster o fogar, Ruan asinou un contrato coa prominente Mingxing Film Company, realizando o seu debut en pantalla con só 16 anos. O filme, Unha parella casada só en nome (掛名的夫妻/挂名的夫妻), estivo dirixida por Bu Wancang. Dous anos máis tarde, uniuse á Da Zhonghua Baihe Company (大中華百合公司/大中华百合公司), coa que filmou seis películas. O seu primeiro papel importante foi 故都春夢 (1930), o cal tivo un éxito enorme na China, e que foi o primeiro traballo importante de Ruan coa recentemente fundada Lianhua Film Company; nela interpretaba unha prostituta de nome Yanyan.
Ruan converteuse na estrela máis importante da Lianhua. Os seus traballos máis memorables viñeron despois de 1931, comezando co melodrama Liàn'ài yǔ yìwù, dirixido por Bu Wancang. Ruan gañou gran popularidade grazas a unha serie de papeis protagonistas, e en 1933 foi elixida en segundo lugar detrás de Hu Die nunha enquisa organizada pola revista Star Daily (明星日報) como a "raíña dos filmes" na China. Despois de Sāngè Módēng Nǚxìng (1932), Ruan comezou a colaborar cun grupo de directores esquerdistas chineses.
En Xiáo wǎnyì (1933), filme de Sun Yu, Ruan interpretou unha fabricante de xoguetes cunha ardua vida. O seu seguinte filme, Shénnǚ (1934), de Wu Yonggang, adoita ser sinalado como o cumio do cinema mudo chinés; Ruan retrata de forma empática unha prostituta e nai solteira que debe superar grandes dificultades. Máis tarde ese mesmo ano, Ruan filmou o seu penúltimo filme, Xīn nǚxìng (dirixido por Cai Chusheng), en que interpreta unha muller educada forzada a morrer por unha sociedade desapiadada. O filme estivo baseado na vida da actriz Ai Xia, quen se suicidou en 1934. O seu último filme, Guó fēng, foi estreado pouco despois da súa morte.
Unha copia dunha das súas primeiras películas, Liàn'ài yǔ yìwù (1931), dirixida por Bu Wancang, foi descuberta no Uruguai en 1994.
Vida persoal
Á idade de 16 anos, Ruan coñeceu o que foi o seu esposo, Zhang Damin (张达民/張達民), familiar dos empleadores da súa nai. Zhang foi logo repudiado pola súa adiñeirada familia debido á súa actitude desbaldidora e converteuse nun adicto ao xogo, sendo sostido polo soldo de Ruan. Incapaz de tolerar a adicción de Zhang, Ruan separouse del en 1933. Foi entón que comezou a convivir con Tang Jishan, un magnate do té. En 1935, Zhang interpuxo unha demanda contra Ruan buscando reparacións pola infidelidade. Os tabloides aproveitaron esta oportunidade para airear a vida privada de Ruan, colocándoa baixo unha intensa presión pública.
Logo de terminar Novas mulleres, a vida persoal de Ruan comezou a colapsar. O filme estreouse en Shanghai en 1935. Cai Chusheng atopábase baixo unha enorme presión por parte dos reporteiros de tabloides, quen foron extremadamente hostís contra a produción debido á representación negativa da industria da prensa sensacionalista no filme. Cai foi forzado a realizar cortes extensos na película. Mesmo despois daquilo, a vida persoal de Ruan seguía a ser atacada de xeito inmisericorde polos reporteiros e o seu preito co seu primeiro marido, Zhang Damin, converteuse en fonte de cobertura vingativa.
Morte
miniatura|Cortexo fúnebre de Ruan Lingyu. Angustiada polo escrutinio público e os seus intensos problemas privados, Ruan envelenouse cunha sobredose de barbitúricos, en Shanghai o 8 de marzo de 1935, con só 24 anos. A súa nota de suicidio aparentemente contiña a liña "o chisme é unha cousa medorenta" (人言可畏), aínda que algúns investigadores recentes dubidaron da autenticidade da nota (sospéitase que foi falsificada por Tang Jishan). O grande intelectual chinés Lu Xun estivo arrepiado polos detalles que arrodearon a morte de Ruan e escribiu un ensaio titulado "O chisme é unha cousa medorenta", denunciando os tabloides.
Os investigadores recentes cren que a súa deteriorada relación con Tang Jishan puido contribuír ao suicidio de Ruan. Crese que el puido maltratala fisicamente na noite do seu suicidio. A súa procesión funeraria incluíu unha multitude ao longo de 5 quilómetros con tres mulleres suicidándose durante o acontecemento. The New York Times chamouno "o funeral máis espectacular do século".
Legado
De acordo co cineasta británico Mark Cousins na súa serie documental The Story of Filme: An Odyssey, Ruan Lingyu ofreceu o primeiro exemplo de actuación realista libre do estilo melodramático típico das interpretacións de principios do século XX. Especificamente cita unha escena en Shénnǚ, máis tarde reproducida en Centre Stage, en que Ruan mostra «a súa fatiga, os seus xestos pouco ampulosos, a súa linguaxe corporal» dun xeito natural.
En 1992, o director de Hong Kong Stanley Kwan realizou un filme sobre a súa vida, Centre Stage, protagonizado por Maggie Cheung como Ruan. Cheung Gañou o premio á mellor actriz no Festival de Cinema de Berlín.
Filmografía
miniatura|Ruan Lingyu nos [[Década de 1930|anos 1930.]]
Praia de Durmideiras
A praia de Durmideiras, cala da Cuncha ou praia do Grelle é un pequeno areal urbano situado ó norte da Coruña.
Hawaliya
Hawaliya foi a capital dun distrito fronteirizo entre territorio hitita e Lukka, dominado polo río Hulaya. Foi ocupada pola xente de Lukka temporalmente ao comezo do reinado de Hattusilis III, pero foi recuperada polos hititas ao cabo dun par de anos.
Praia de Durmideiras
Está composta por area fina e é estreita. Está exposta a unha ondada moderada.
Pódese chegar a ela a través das liñas de autobuses 3, 3A e 5. Está prohibido o acceso con animais.
Julen Madariaga
Julen Kerman Madariaga Agirre, nado en Bilbao o 11 de outubro de 1932 e finado en Saint-Pée-sur-Nivelle o 6 de abril de 2021,  foi un avogado e político vasco. Foi un dos fundadores de ETA xunto a Benito Del Valle e "Txillardegi" e membro prominente de Herri Batasuna. Máis tarde foi fundador do partido Aralar e membro da organización pacifista Elkarri.
Traxectoria
Fillo dun militante do Partido Nacionalista Vasco, acompañou o seu pai ao exilio en Chile durante a Guerra Civil Española. Regresou a Bilbao en 1942. Finalizado o ensino secundario, estudou Dereito no Reino Unido, doutorándose en Cambridge, tras o cal volveu ó País Vasco e embarcouse na actividade política nacionalista.
Foi un dos fundadores de Ekin, organización escindida das mocidades do PNV e que constituíu o embrión da futura Euskadi Ta Askatasuna (ETA). Esta creouse en 1959 e, tres anos despois, Madariaga participou en Baiona na I Asemblea da organización. Foi dende entón un dos membros do seu comité executivo. Madariaga estivo procesado no proceso de Burgos e declarado en rebeldía.
Refuxiado no País Vasco francés, obtivo a nacionalidade francesa en 1986. En 1989 a xustiza gala condenouno a catro anos de prisión por colaborar con ETA, con prohibición de residir no País Vasco francés durante dez anos. Madariaga saíu do cárcere en 1991 e fixou a súa residencia en Bilbao, dedicándose á avogacía nun despacho compartido co avogado de Herri Batasuna Txema Montero. En 1993 e 1994 afirmou que ETA perdera a batalla pola autodeterminación do País Vasco e mostrouse partidario de que abandonase as armas.
En xaneiro de 1995 abandonou Herri Batasuna por mor da negativa desta formación a pronunciarse publicamente en contra do asasinato do dirixente do Partido Popular en Guipúscoa, Gregorio Ordóñez, a mans de ETA.
En 2001 adheriuse aos postulados de Aralar, entón unha corrente interna de Euskal Herritarrok favorable ó fin da violencia e que en 2002 se converteu en partido político independente. Madariaga foi nomeado responsable da súa Comisión de Garantías. Foi candidato desta formación a deputado xeral de Biscaia nas eleccións locais de maio de 2003 e figurou así mesmo nas listas de candidatos para o Senado nas xerais de 2004 e para o Parlamento Europeo o mesmo ano.
En relación ó proceso de paz iniciado polo Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, afirmou que ETA debería pedir perdón ás vítimas: «Dixen que todo o mundo debe pedir perdón e diso non se escapa ETA. Os conflitos sempre teñen varios actores e ETA é un máis. Deben pedir perdón todos os agresores».
En xullo de 2006 o xuíz Grande-Marlaska ordenou a súa detención no marco dunha operación contra supostos membros do aparello de ETA, quedando posteriormente en liberdade baixo fianza, aínda que se lle prohibiu por aquel entón saír de París.
Residía no País Vasco francés e tivo dez fillos.
Demanda
A demanda en economía defínese como a cantidade de bens e servizos que poden ser adquiridos aos diferentes prezos do mercado por un consumidor (demanda individual) ou polo conxunto de consumidores (demanda total ou de mercado). A demanda é unha función matemática expresada da seguinte maneira:
Onde
Ademais, existe unha demanda que sempre é esóxena nos modelos xa que non está determinada por ningunha circunstancia estudada (endóxena) no modelo, tal é o caso de produtos que son consumidos indiferentemente a certos factores económicos como o son as vacinas que necesariamente teñen que mercar os Estados por determinadas leis ou condicións sociais.
A demanda pode ser expresada gráficamente por medio da curva de demanda. A pendente da curva determina como aumenta ou diminúe a demanda ante unha diminución ou un aumento do prezo. Este concepto denomínase a elasticidade da curva de demanda.
A demanda e o prezo teñen unha relación negativa, ao subir o prezo diminúe a cantidade demandada. Ao baixar o prezo, a cantidade demandada aumenta. Esta afirmación cúmprese na meirande parte dos casos, agás raras excepcións, nos que unha diminución do prezo podería provocar unha diminución na demanda, estes bens chámanse bens giffen.
En relación coa elasticidade, a demanda divídese en tres tipos:
Lei da Demanda
Relación negativa entre o prezo e a magnitude da demanda: A relación entre a cantidade demandada e o prezo é inversa, isto reflíctese na pendente negativa da Curva de demanda, é dicir: a maior prezo ceteris paribus (permanecendo constante todo o demais), menor demanda e a menor prezo maior demanda. Isto coñécese co nome de Lei da Demanda de Pendente Negativa. Hai que ter en conta que a variable independente é sempre o prezo.
Demandante
O termo "demandante", aplicado á economía, non garda relación directa coa demanda descrita. Coñécese como demandante a todo individuo que desexe produtos ofrecidos polo mercado, independentemente de se os adquiren ou non. Un demandante que opera no mercado para obter os bens que desexa transfórmase nun consumidor.
Demanda no mercado de traballo
A demanda no mercado de traballo representa a cantidade de traballadores que as empresas ou empregadores están dispostos a contratar.
As empresas necesitan traballadores para poder desempeñar a súa actividade e obter o máximo beneficio a través da venda dos bens e servizos que producen. Para isto demandan forza de traballo no mercado, dependendo logo da oferta, e estarán dispostos a contratar traballadores sempre que os ingresos que consigan polo seu labor sexan maiores que o salario que se lles ten que pagar. Polo tanto, se o salario é moi alto, contratarase menos, seguindo o principio de que o ingreso marxinal dos traballadores é decrecente en función do número de traballadores contratados (contrataríanse os máis necesarios para o funcionamento da empresa) e haberá menos empresas dispostas a operar no mercado por cuestións de rendibilidade.
En sentido contrario, nun mercado no que os salarios son baixos, poderíanse contratar máis traballadores aínda que estes sexan menos produtivos no mesmo tempo.
Caryophyllales
As Caryophyllales conforman unha orde de plantas anxiospermas. Esta orde, moi heteroxénea, inclúe cactos, certas plantas carnívoras, amarantos, acelgas, espinacas, buganvíleas, entre os taxons e especies máis representativos. A maioría das súas familias (agás Caryophyllaceae e Molluginaceae) producen betalaínas.
Se ben a súa circunscrición é bastante discutida no caso dalgúns grupos, provén esencialmente da análise molecular máis ca de caracteres morfolóxicos.
En sistemas de clasificación actuais como o APG II de 2003 inclúe as seguintes familias:
Orde da Estrela Vermella
miniatura|Imaxe da estrela A 'Orde da Estrela Vermella (Орден Красная Звезды) foi unha condecoración da Unión Soviética outorgada a persoal do Exército Vermello, creada o 6 de abril de 1930 en recoñecemento do valor na batalla e polos éxitos na defensa da Patria en tempos de guerra e paz, na seguridade do Estado, a promoción e o desenvolvemento da ciecia militar.
Tamén foi concedida por ter cumprido un servizo prolongado.
Está formada por unha estrela de prata de 44 mm co interior esmaltado en vermello. No centro da estrela, hai unha medala de prata cun soldado que porta un rifle con baioneta e no reverso, a inscrición "Пролетарии всех стран соединяйтесь" (Proletarios do mundo, unídevos!) e "CCCP (URSS)" en caracteres cirílicos.