cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asasinato de Alexandre II de Rusia
miniatura|O asasinato de Alexandre II (1881), ilustración de [[Gustaf Broling.]] O asasinato do tsar Alexandre II de Rusia tivo lugar o en San Petersburgo, Rusia. Mentres o tsar se dirixía ao picadeiro Mikhailovskii na súa carruaxe, foi vítima dun atentado con bomba, que fixo que a comitiva imperial se detivese. O tsar descendeu da carruaxe para comprobar os danos e nese momento, outro terrorista lanzou unha segunda bomba que estoupou aos pés do emperador.
Alexandre II xa sobrevivira a outros intentos de acabar coa súa vida. O asasinato do tsar é considerado como unha das accións de maior éxito do movemento nihilista ruso do século XIX.
Preparación da explosión na ponte
miniatura|O tsar [[Alexandre II de Rusia.]] Tras o fracaso do intento de asasinato no Palacio de Inverno, os membros de Narodnaia Volia comezaron a preparar un novo ataque contra o tsar. Tras o ataque ao Palacio de Inverno, o emperador mostrouse máis cauto.
Consecuencias
thumb|right|A [[Igrexa do Salvador sobre o sangue derramado foi construída sobre o lugar do atentado.]] Tras o atentado erixiuse un santuario temporal no lugar do ataque, mentres se recadaban os fondos necesarios para a construción do monumento final. Para levantar o santuario permanente sobre o lugar exacto no que tivo lugar o asasinato, decidiuse estreitar a canle, de modo que a sección da rúa sobre a cal tivo lugar o ataque ao tsar puidese quedar incluído no interior dos muros da igrexa. O monumento final foi erixido como a Igrexa do Salvador sobre o sangue derramado. A construción da igrexa comezou en 1883, baixo o reinado de Alexandre III, e foi completada en 1907, durante o reinado de Nicolao II.
Walter Edward Gudgeon
Walter Edward Gudgeon, nado o 4 de setembro de 1841 en Londres e finado o 5 de xaneiro de 1920 foi un granxeiro, militar e administrador colonial neozelandés.
Traxectoria
Fillo de Thomas Wayth Gudgeon, tapiceiro de profesión, que en 1850 emigrou coa súa familia cara a Nova Zelandia, instalándose en New Plymouth. Aos once anos Walter Gudgeon deixou os estudos para traballar na granxa familiar, deixando a súa casa aos 16 anos, instalándose pola súa conta nunha granxa propia preto de Wanganui. En marzo de 1865 durante a Segunda Guerra Taranaki uniuse ao corpo dos Bushrangers de Wanganui converténdose en apenas tres meses en sarxento maior do batallón indíxena ao tempo que aprendía a lingua maorí. Participou na expedición punitiva de Opotiki e na Campaña do xeneral Trevor Chute no sur de Taranaki xa como tenente, porén por mor de dispararse accidentalmente a si mesmo na coxa en 1866 deixou a vida militar, instalándose en terras confiscadas preto do río Waingaroro ata que en xuño de 1868 a rebelión do xefe maorí Titokowaru obrigouno a marchar do territorio incorporándose ao exército como capitán permanecendo ata febreiro de 1874 cando pasou á Armed Constabulary ao cargo do distrito de Poverty Bay, durante o seu mandato coñeceu a Edith Maria Best, irmá do etnógrafo Elsdon Best, coa que casou o 16 de xaneiro de 1875, logo pasou a Gisborne ao cargo das forzas colonias e como maxistrado residente dos distritos de Waiapu e Wairoa, a súa dona morreu en 1879 de tuberculose, quedando Gudgeon con catro fillos. Nese ano publicou no Reino Unido co nome de seu pai Reminiscences of the War of New Zealand sobre as súas experiencias militares. En 1880 pasou de novo ao servizo militar na compaña contra Parihaka en Waimata Plains, que comezou en novembro de 1881, Gudgeon estaba ao mando dunha compañía de elite da Armed Constabulary, logo da rendición dos líderes maorís, casou en segundas nupcias en 1882 con Emily Bertha Tuke, coa que tivo outros catro fillos, por esta época realizou estudos de dereito e o exame para solicitor. En 1885 supervisou o establecemento de baterías costeiras logo do Incidente de Panjdeh entre Rusia e o Reino Unido e promocionou a maior de artillería, tamén actuou como subsecretario de defensa en funcións en dúas ocasións. En 1887 o goberno nomeouno Comisario ao cargo da Forza de Policía de Nova Zelandia asentándose en Wellington. En 1890 nomeárono xuíz do Tribunal de Terra Indíxena, posición que mantivo ata 1898. En 1892 presidiu a xuntanza fundacional da Polinesian Society, colaborando asiduamente no seu Journal.
En agosto de 1898 recibiu o nomeamento como Residente Británico nas Illas Cook en substitución de Frederick Joseph Moss ao tempo que era promovido a tenente coronel, tras a súa chegada a Rarotonga en setembro, convenceu aos arikis principais e particularmente a Makea Takau Ariki para que pedisen anexión das Illas por Nova Zelandia ao Imperio Británico en setembro de 1900, substituíndo o Parlamento por un Consello de Arikis presidido polo propio Gudgeon. En xuño de 1901 o Parlamento de Nova Zelandia proclamou a anexión e Gudgeon pasou a ser Comisionado Residente, xefe de xustiza do Tribunal Superior e desde 1902 xuíz xefe do Tribunal de Terras. En 1909 o primeiro miistro neozelandés, Joseph Ward cesouno. De volta a Nova Zelandia traballou en 1914 como censor de mensaxes telegráficos.
Anastasio Somoza García
miniatura|dereita|Somoza, con Perón, en 1953. Anastasio Somoza García, coñecido polo alcume familiar Tacho, nado o 1 de febreiro de 1896 en San Marcos, Carazo e finado o 29 de setembro de 1956, no Canal de Panamá, foi un político, militar e ditador nicaraguano. De clase acomodada, era fillo do senador Anastasio Somoza Reyes e Julia García. Foi o pai de Anastasio Somoza Debayle.
Verderolo serrano
O verderolo serrano (antes Serinus citrinella e agora Carduelis citrinella) é unha especie de ave paseriforme da familia dos frinxílidos (Fringillidae), que se distribúe polas montañas da Europa central e meridional. Está presente en Galicia, mais lixeiramente ameazada pola destrución do seu hábitat e a súa recolección e a súa poboación mundial cífrase entre 475.000 e 600.000 exemplares.
Taxonomía
Inicialmente atribuído ao xénero Serinus porén posteriormente propúxose o seu traslado, sobre a base de estudos de filoxenia molecular, a Carduelis. Aínda os diferentes autores non están de acordo sobre en que xénero debe situarse. Serinus corsicanus ou Carduelis corsicana, que se distribúe por Córsega e Sardeña era antes considerada parte desta especie.
Descrición
O macho no verán, de cor verde amarelado no peito, posúe un dorso verde de tonalidade máis apagada. O seu tamaño, pequeno, é de aproximadamente 12 cm de lonxitude, 19 de envergadura e pesa ao redor de 14 g.
Trátase dunha ave gregaria, que aparece frecuentemente no chan ou en árbores, alimentándose de sementes. O seu voo, lixeiro e rápido, posúe ondulacións vigorosas. Aniña de maio a xullo pondo 4 ovos nunha ou dúas niñadas. O niño está tapizado de herba e peluxe vexetal. A súa distribución é europea (norte de España, sur de Francia e Alpes). Amosa preferencia polos bosques de montaña, especialmente de faia s, piñeiro s e abeto s.
Lucélia Santos
Maria Lucélia dos Santos, nada en Santo André o 20 de maio de 1957, é unha actriz brasileira. Lucélia é filla de Maurílio Simões dos Santos e de Maria Moura dos Santos.
Foi internacionalmente famosa pola súa actuación na telenovela A escrava Isaura, que se mostrou con éxito en 79 países. Lucélia tamén fixo varias outras telenovelas de grande éxito, como Locomotivas, Feijão Maravilha, Água Viva, Guerra dos Sexos, Vereda Tropical e Sinhá Moça, ademais da serie Ciranda Cirandinha e a miniserie Meu Destino é Pecar, outra obra baseada en Nelson Rodrigues.
Estaba casada co director John Neschling, con quen ten un fillo, Pedro Neschling, que tamén é actor.
City of Evil
'' City of Evil é o terceiro álbum de estudio da banda americana Avenged Sevenfold. Caracterízase por ser o primeiro deles feito cunha grande discográfica, Warner Bros. Records.
Características
Foi publicado o 7 de xuño de 2005. Neste álbum a banda afástase do estilo metalcore dos álbums anteriores, adoptando un estilo hard rock e heavy metal, máis característico de bandas, como por exemplo Guns N' Roses, favoritas dos integrantes. Meses antes da gravación do álbum, o cantante M. Shadows, estivo a mellorar a súa voz co adestrador vocal Ron Anderson (famoso por traballar con Axl Rose de Guns N' Roses ou Chris Cornell de Soundgarden entre outros). Despois da saída do álbum, espallouse o rumor de que a razón pola que M. Shadows deixara de berrar, fora pola operación á que tivera que someterse tralo "Warped Tour 2003", mais o produtor Andrew Murdock desmentiuno dicindo que cando coñecera a banda en Sounding the Seventh Trumpet, M. Shadows díxolle que querían un álbum con berros, o seguinte metade berros-metade cantando e despois dese un completamente cantado, que xa non quería berrar máis.
Listaxe de cancións
Tódalas cancións foron escritas por Avenged Sevenfold. Destaca a colaboración de Brian Haner, Sr. (pai de Synyster Gates e tamén coñecido por Papa Gates ou Guitar Guy) no solo de guitarra acústica da canción "Sidewinder".
Videografía
O 4 de maio de 2005 publícase un vídeo promocional da canción "Burn It Down" feito do mesmo xeito que o da canción "Unholy Confessions" do álbum Waking the Fallen, con imaxes dunha actuación da banda pero o son é dobrado. O 28 de xullo de 2005 publican o seu primeiro vídeo profesional para a canción "Bat Country", dirixido por Marc Klasfeld. O 6 de xaneiro de 2006 publican un vídeo para a canción "Beast and the Harlot", dirixido por Tony Petrossian. E por último o 6 de xuño de 2006 publican o vídeo da canción "Seize the Day", dirixido por Wayne Isham.
Eleccións municipais de 1999 en Galicia
O Partido Popular de Galicia foi o único partido que presentou candidaturas en todos os concellos e en tres (Beariz, O Bolo e Trabada) foi a única candidatura presentada. O Partido dos Socialistas de Galicia presentou candidaturas en 305 concellos mentres o Bloque Nacionalista Galego facíao en 297. O resto de forzas presentaron candidaturas nun número moito máis reducido de concellos, Democracia Galega presentouse en 44 concellos, Esquerda Unida-Izquierda Unida en 26, Esquerda de Galicia en 21 e en 78 concellos presentáronse candidaturas independentes.
As primeiras enquisas outorgaban o PP a maioría absoluta nas cidades de Ourense e Santiago porén perdía as alcaldías de Vigo, Lugo, Pontevedra e Ferrol. O BNG subía en todas as cidades e o PSOE situábase en terceiro lugar na maioría das cidades, non obstante mantiña a maioría absoluta na cidade da Coruña.
Fernando Fariña
Fernando Fariña Barros, nado en Vigo o 14 de xaneiro de 1905 e finado o 26 de agosto de 1978, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego.
Como xogador
Estudou cos Irmáns Maristas en Vigo. Comezou no equipo infantil do Real Vigo Sporting, e aos doce foi vivir coa súa familia a Pontevedra, xogando no Helénico Deportivo até os dezaseis anos, cando pasou ao Eiriña Club de Fútbol. En 1923 proclamouse campión da Serie B galega por diante do Racing de Ferrol.
En 1925, logo de rematar os estudos de Maxisterio en Pontevedra, fichou polo Deportivo da Coruña, coincidindo cos inicios do fútbol profesional. Xogou case unha década no equipo coruñés, gañando catro veces o Campionato de Galicia, nas tempadas 1926/27, 1927/28, 1930/31 e 1932/33.
En 1928 viaxou co Celta de Vigo na xira do equipo celeste por América. Xogou tres partidos en Buenos Aires, dous no Uruguai e un en Rosario.
Retirouse en 1934, cun partido de homenaxe entre o Deportivo e o Athletic de Bilbao. Adoitaba xogar con boina, e así o retratou Castelao nos seus tempos como xogador do Eiriña.
Foi convocado pola selección española para un encontro contra Italia disputado en Xixón en 1928, pero non chegou a debutar. Formou parte da selección galega de fútbol.
Como adestrador
Tamén adestrou ao Racing de Ferrol na tempada 1941/42, no campionato de liga de segunda división (14 partidos, con 7 vitorias, 3 empates e 4 derrotas) e no Campionato de España (Copa do Xeneralísimo: 10 partidos da fase de clasificación, con 6 vitorias, 1 empate e 3 derrotas). Dirixiu tamén o equipo racinguista de xeito interino nun partido da temporada 1957/58. Foi na 8ª xornada de Liga de segunda división, o 3 de novembro de 1957, con derrota ferrolá. En total, estivo á fronte do banco do Racing en 15 partidos de Liga (2ª División) e en 10 partidos de Copa.
Na temporada 1952/53 dirixiu en dous encontros ao Deportivo da Coruña.
Vida laboral
Estudou Maxisterio en Pontevedra. Tras deixar o fútbol en 1934 comezou como mestre en Porto do Son. Foi alcalde do concello entre 1936 e 1938, durante a guerra civil española. Na vila da Barbanza unha rúa leva o seu nome.
Roosky
miniatura|Roosky
Roosky (en irlandés Rúscaigh), é unha localidade do condado de Roscommon en Irlanda, situada á beira do río Shannon. A súa poboación é de 198 habitantes no núcleo urbano e 505 na zona rural. De entre os edifios da localidade destaca a igrexa católica que data de 1844.
Os nenos
Os nenos, é unha colección de relatos breves do pontevedrés Xosé Filgueira Valverde, publicada en 1925 por Lar.
Descrición
É a primeira obra de narrativa de Filgueira, con ilustración e as letras capitulares en linóleo de Luis Pintos Fonseca, e cuberta e contracuberta de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Os relatos de Os nenos volveron aparecer, publicados por Editorial Galaxia en 1971, formando parte do libro Quintana viva.
Contido
Está composta por quince relatos, que, daquela, non levaron título, porén si foron titulados cando reapareceron en Quintana viva (1971):
Reedición
En abril de 2015, co gallo de adicárselle ao autor o Día das Letras Galegas dese ano, o Consello da Cultura Galega, do que o profesor Filgueira fora presidente, reeditou Os nenos, en edición facsímile, con limiar de Ramón Villares, os estudos críticos "Un latexar pola causa galega" de Fina Casalderrey (literario), "Filgueira Valverde e Pintos Fonseca" de Miguel Fernández-Cid (artístico) e sete ilustracións de David Pintor, sumando arredor dun cento de páxinas.
-261
Véxase tamén
Historia ano a ano
Moreda Araba
180px|miniatura|Igrexa de Santa María Moreda Araba (en castelán: Moreda de Álava e oficialmente Moreda de Álava / Moreda Araba) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 233 habitantes.
Entre os seus monumentos cabe destacar a igrexa de Santa María, do século XVI. Celébranse as festas da Asunción, o 15 de agosto. O domingo de Pascua celébrase a Queima do Xudas.
O Alto, Pacios, Castro de Rei
O Alto é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Handia
Handia é un filme vasco dirixido por Aitor Arregi e Jon Garaño que foi estreado en 2017. O filme, rodado en lingua éuscara, está baseado na historia real de Migel Joakin Eleizegi, un home do século XIX que sufría de xigantismo e que era coñecido como o Xigante de Altzo. Estreouse no Festival Internacional de Cine de San Sebastián, onde foi galardoado co Premio Especial do Xurado. Tamén foi proxectado durante o Festival de Cine de Londres de 2017. Gañou dez premios na XXXII edición dos Premios Goya, incluíndo mellor guión orixinal, mellor actor revelación (Eneko Sagardoy), e mellor banda sonora orixinal (Pascal Gaigne).
Sinopse
Logo de rematar a primeira guerra carlista, Martin regresa á granxa familiar de Guipúscoa, onde descobre con sorpresa que o seu irmán máis novo Joakin é moito máis alto do que debería de ser para a súa idade. Martin convéncese de que a xente estará desexando coñecer o "home máis alto do mundo", polo que viaxan por Europa e conseguen que a riqueza e a fama cambien a súa familia para sempre.
Llama M-82
Llama M-82 é unha pistola semiautomática desenvolta polo fabricante español ''Llama - Gabilondo y Cía. S.A.'' (Vitoria) en 1986. É regulamentaria nas Forzas Armadas de España dende 1988. Número OTAN de Catálogo 1005-33-161-6325.
Descrición
É unha arma de tiro tenso, dedicada á defensa inmediata do persoal. É de dobre acción, con canón é peche móbiles. Funciona aproveitando a enerxía do retroceso causada polo disparo acumulada no resorte recuperador. A ánima ten seis raias a dextrórsum.
A pistola mide 209 milímetros e o canón 114. Pesa 1.100 gramos, 875 gramos con estrutura de aliaxe lixeira. A mira e o punto de mira están fixos.
Voyager 2
dereita|miniatura|220px|Sonda Voyager 2.
A sonda espacial Voyager 2 (viaxeira, en inglés) foi lanzada ao espazo o 20 de agosto de 1977 pola NASA a bordo dun foguete Titan IIIE. A súa estrutura é semellante á da sonda Voyager 1.
Traxectoria
Para facer unha aproximación a Tritón en1989, pasou sobre o polo norte de Neptuno, o que fixo que a partir de entón se dirixira cara ó sur do plano da eclíptica, facendo que fora perdendo a liña de vista coas radio antenas do hemisferio norte. Así, en 2020 está a uns 18,8 mil millóns de km da Terra e pode comunicarse con ela só mediante a DSS43, a antena do Deep Space Network da NASA en Camberra (Australia, pois as outras dúas están en Goldstone, California, e Madrid, ambas ho hemisferio norte).
A Carballeira, Parderrubias, A Merca
A Carballeira é un lugar da parroquia de Parderrubias no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 199 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 90 eran homes e 109 mulleres.
Bartolomé de Raxoi
Bartolomé de Raxoi e Losada, nado en Pontedeume o 24 de agosto de 1690 e finado en Santiago de Compostela o 17 de xullo de 1772, foi arcebispo de Santiago entre 1751 e 1772.
Factor Nod
miniatura|dereita|300px|Estrutura química do factor Nod de [[Sinorhizobium meliloti.]] Os factores Nod (ou factores nod) ou factores de nodulación son moléculas sinalizadoras producidas polas bacterias coñecidas como rizobios, durante a iniciación da formación dos nódulos radiculares na raíz das plantas leguminosas coas cales viven en simbiose para facer a fixación do nitróxeno. Tanto as plantas como as bacterias colaboran no estabecemento desta simbiose liberando certas substancias ou crecendo dunha determinada maneira. A planta recoñece a presenza de factores Nod bacterianos no chan e prepárase para establecer a simbiose. Os rizobios producen nitróxeno asimilable para a planta, e a planta produce leghemoglobina para captar o osíxeno que inhibiría o encima nitroxenase bacteriano que realiza a fixación, e proporcionan tamén compostos carbonados para a bacteria.
Bartolomé de Raxoi
Traxectoria
Estudou gramática na súa vila natal, de onde pasou a Santiago de Compostela, ingresando no Colexio de San Xerome, obtendo o grao de bacharelato en leis. Logo de pasar á Coruña, graduouse como avogado. Posteriormente abrazou o estado eclesiástico, exercendo no cabido de Ourense e, logo, no de Lugo. En 1730 gañou a Penitenciaría de Santiago. Enviado a Madrid polo cabido compostelán, foi nomeado Comisario Xeral da Cruzada. O 30 de maio de 1751 foi designado polo rei Fernando VI de España Arcebispo de Santiago, posto que exerceu ata o seu falecemento.
Factor Nod
Características
Os factrores Nod quimicamente son lipoquitooligosacáridos (LCOs) que constan dun esqueleto oligomérico de quitina acilada con varias substitucións de grupos funcionais en residuos terminais ou non terminais. O número de moléculas de N-acetilglicosamina varía nos distintos factores Nod coñecidos; porén, xeralmente a lonxitude do esqueleto de quitina é de 3 a 5 unidades. A estrutura química exacta do factor Nod que a planta ten que recoñecer varía dunha especie bacteriana a outra e é a base da especificidade simbionte-hóspede. Os factores Nod son recoñecidos por un tipo específico de quinases receptoras de membrana que teñen o dominio proteico LysM (motivo lisina) nas súas porcións extracelulares. As dúas quinases receptoras LysM (NFR1 e NFR5) que parecen constituír o receptor do factor Nod foron illadas primeiro na leguminosa utilizada como organismo modelo Lotus japonicus en 2003. Actualmente foron illados tamén da soia e de Medicago truncatula. O NFR5 carece do clásico bucle de activación no dominio quinase. O xene NFR5 carece de intróns.
Bartolomé de Raxoi
En Compostela
miniatura|[[Pazo de Raxoi no Obradoiro]] Ao longo do seu goberno ordenou unha serie de obras que contribuíron a mudar en boa parte a paisaxe urbana de Santiago. Entre elas cómpre salientar:
Factor Nod
Características
Os xenes Nod codifican unhas 25 proteínas requiridas para a síntese bacteriana e exportación do factor Nod. A expresión dos xenes Nod é inducida pola presenza de certos flavonoides no chan, que foron segregados pola planta para atraer ás bacterias. Estas substancias químicas inducen a formación de NodD, que á súa vez activa outros xenes implicados na expresión de factores Nod e a súa secreción ao chan. Os factores Nod inducen o crecemento dos pelos radicais, que medran enrolándose e envolvendo á bacteria. Isto vai seguido da rotura localizada dunha zona da parede celular e a invaxinación da membrana plasmática da célula da planta, o que facilitará a penetración no pelo radical da bacteria por medio da formación dun filamento de infección. Despois continúa o desenvolvemento do nódulo radicular, onde se realizará a fixación do nitróxeno. Os factores Nod actúan inducindo cambios na expresión xénica na leguminosa, principalmente nos xenes de nodulina (uns 20 xenes, entre eles o da leghemoglobina), que se necesitan para a organoxénese do nódulo.
Bartolomé de Raxoi
En Pontedeume
miniatura|Pazo de Raxoi de [[Pontedeume]] Non esqueceu Raxoi á súa terra natal. As obras que impulsou en Pontedeume foron:
Factor Nod
Características
É interesante que polo menos tres xenes da planta que son estimulados polos factores Nod están tamén implicados na simbiose das micorrizas arbusculares (que penetran en células corticais da planta). A adición de certos factores Nod potencia a colonización por micorrizas arbusculares, o que indica que estas dúas simbioses poden ter algúns mecanismos comúns.
Club Deportivo Olimpia
O Club Deportivo Olimpia é un club de fútbol da cidade de Tegucigalpa, Honduras e xoga na liga nacional de Honduras. Os seus cores son o vermello, o azul e o branco. Xoga os seus partidos coma local no Estadio Nacional Tiburcio Carías Andino. O seu maior rival é o Club Deportivo Motagua. Está considerado como o mellor equipo de Honduras e un dos mellores da CONCACAF.
O club foi fundado o 12 de xuño de 1912 co nome de Nacional Olimpia, inicialmente os fundadores formaron a institución para xogar o béisbol. Os maiores goleadores da historia do Olimpia foron Wilmer Velásquez, Denilson Costa e Danilo Javier Tosello.
Historia
O club foi fundado o 12 de xuño de 1912 por Héctor Pineda Ugarte, Carlos Bram, Arturo Bram, Enrique Buk, Santiago Buk, Miguel Sánchez, Samuel Inestrosa Gómez e Ramón Escobar.
O club foi bautizado como “Nacional Olimpia”, en honra os xogos olímpicos da antiguedade no val de Olimpia, Grecia en 1896. Inicialmente, os socios fundadores do Olimpia formaron a institución para a práctica do béisbol. Este deporte, era naqueles tempos o máis popular de Honduras, pero có paso do tempo, o fútbol foi tomando un grande auxe no país, o que motivou os seus dirixentes a converter ó Olimpia, nunha institución futbolística.
O Club Deportivo Olimpia conquistou o seu primeiro título a nivel nacional en setembro de 1928. Naquela oportunidade, o cadro Albo representando á zona central, logrou impoñerse nunha serie final de tres encontros ó C. D. Marathón, campión da zona norte. Tras a final, creouse unha enorme rivalidade entre estes dous equipos e que se denomina como o “Clásico Nacional”.
L'existentialisme est un humanisme
O existencialismo é un humanismo (L'existentialisme est un humanisme) é unha obra filosófica de Jean-Paul Sartre, publicada en 1946 e considerada como a exposición da súa concepción filosófica, o existencialismo.
Orixe da obra
O 29 de outubro de 1945, ao acabar a segunda guerra mundial, o filósofo Jean-Paul Sartre deu unha conferencia en París co título "O existencialismo é un humanismo". Sen permiso do autor, Nagel, que presidía a conferencia, editou en 1946 un texto sobre a charla de Sartre. Nesta conferencia houbo unha discusión entre Sartre e Pierre Naville, un filósofo marxista.
Jean-Paul Sartre o que pretendía era falar do marxismo contra os comunistas. Acercándose a autores da época como Maurice Merleau-Ponty, Gyorgy Lukács, Henri Lefèbvre, Claude Lefort, Pierre Naville, Roger Garaudy e Jean Hyppolite. O amigo de Sartre, Paul Nizan, xa falecido, era o único filósofo daquela época que faltaba. Nizan era un home do Partido Comunista Francés, no que Sartre vía un modelo de inflexibilidade moral necesario para os anos de posguerra.
Contido do libro
O ser humano empeza por existir, rodeado de circunstancias, como por exemplo o medio natural, onde por si mesmo debe saber como sobrevivir sen axudas nin pistas. O home vai cambiando por si mesmo, non como na natureza. O home é libre de facer o que queira, enfrontándose ás consecuencias que poden aparecer pola vida.
Brie Larson
Brianne Sidonie Desaulniers, nada en Sacramento (California) o 1 de outubro de 1989 é unha actriz e cantante estadounidense coñecida como Brie Larson.
Traxectoria
Nada en Sacramento, os seus pais divorciáronse cando era nena e marchou aos Ánxeles coa súa nai e a súa irmá máis nova, Milaine. A súa primeira lingua foi o francés.
Estudou interpretación en San Francisco e escolleu como nome artístico "Larson", apelido de solteira da súa bisavoa, porque consideraba que o seu apelido era difícil de pronunciar.
O seu primeiro traballo como actriz foi en sketches de The Tonight Show with Jay Leno e logo participou en varias series de televisión, como Raising Dad, e no telefilme de Disney Channel Right on Track.
En 2005 publicou o seu primeiro disco e en 2015 protagonizou o filme Room, co que gañou o Oscar á mellor actriz na 88ª edición dos Oscar.
Club Deportivo Ávila Vóley
300px|miniatura|dereita|O CD Ávila Voley no Pavillón de San Antonio. O Club Deportivo Ávila Voley foi un equipo de voleibol feminino da cidade de Ávila (Castela e León, España) herdeiro do Caja de Ávila - C.S.C.. No 2004 asinouse a cesión total dos dereitos ao novo club, iniciou entón a súa andaina na tempada 2005-06 na Superliga, a máxima categoría deste deporte no estado español, con total independencia do Caja de Ávila, mais herdando as súas estruturas e os dereitos de competición. O 5 de xuño de 2006 fíxose pública a súa desaparición por problemas económicos e o traspaso da súa praza na Superliga ao equipo da Universidade de Valencia. Xogaba os seus partidos como local no Pavillón Municipal San Antonio.
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore é unha curtametraxe estadounidense de animación dirixida por William Joyce e Brandon Oldenburg, e producido por Moonbot Studios en Shreveport, Luisiana. Descrito como unha "alegoría sobre os poderes curativos das historia", o filme céntrase no bibliófilo Lessmore e unha libraría máxica libros voadores. Foi creado empregando animación por ordenador e técnicas de debuxo tradicionais.
Despois de gañar unha ducia de festivais, a curtametraxe gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 84ª edición dos premios. Unha adaptación literaria foi estreada a finais de 2012.
-1025
Véxase tamén
Historia ano a ano
Viterbo
250px|miniatura|esquerda|Catedral de San Lorenzo (Viterbo) Viterbo é unha cidade de 60.459 habitantes, capital da provincia homónima, situada na rexión do Lacio, en Italia. Coñecida en todo o mundo como a "cidade dos Papas", está situada no centro da provincia, rodeada dos montes Cimini e preto dos lagos de Vico e Bolsena.
Hai unha clara diferenza urbanística entre o centro histórico da cidade, cunha estrutura típica medieval, e a periferia caracterizada por edificios máis modernos.
Fóra do centro de Viterbo están as coñecidas Termas dos Papas e a fonte termal de Bullicame, citada por Dante Alighieri no seu XVI Canto do Inferno, que alimenta a grande piscina das Termas dos Papas e varias pozas. Preto da cidade encóntrase a necrópole etrusca de Castel d'Asso e só a nove quilómetros as ruínas de Ferento.
Salzburgo
Salzburgo ou Salsburgo (en Salzburg) é unha cidade austríaca, capital do estado federado (Bundesland) de Salzburgo e da rexión homónima. No ano 2019 tiña 154.211 habitantes.
Topónimo
O nome alemán significa castelo [da] sal, e provén das barcas que transportaban sal no século VIII e que debían pagar un imposto, uso moi común en moitos ríos de Europa.
Xeografía
Salzburgo está a 150 km ao leste de Múnic (Alemaña), e a 300 km ao oeste de Viena. A cidade sitúase ás beiras do río Salzach, a 25 km dos contrafortes setentrionais dos Alpes. O carácter montañoso do sur da rexión de Salzburgo contrasta coas suaves ondulacións da parte norte. O cumio alpina máis próximo é o Untersberg (1.853 m), a poucos quilómetros ao suroeste. O centro da cidade está rodeado por dúas elevacións pétreas, o Mönchsberg e o Kapuzinerberg, cuxos bosques constitúen o pulmón verde da cidade.
Historia
Os romanos agruparon as pequenas comunidades agrícolas nunha única urbe, Juvavum, no ano 15 a. C. Probablemente o nome sexa adaptado dun anterior nome celta, e non dunha divindade romana. Tralo colapso da fronteira con Noricum, a vila decaeu, e no século VII xa se convertera nunha ruína.
Cara o ano 700 San Ruperto fundou unha poboación nese lugar, convertida no ano 739 en sede dun obispado e no 798, con Arno, en arcebispado.
Foi gobernado por un Príncipe-Arcebispo até principios do século XIX. O último Príncipe-Arcebispo fue Hieronymus von Colloredo.
Patrimonio
305x305px|miniatura|Vista nocturna de Salzburgo.
O casco antigo da cidade, Die Altstadt, é un dos mellor conservados das rexións xermanófonas, e en 1996 a Unesco considerouno Patrimonio da Humanidade. Está dominado polas torres das súas igrexas, as fortalezas medievais, e pola Fortaleza Hohensalzburg, edificada en 1077 por orde do arcebispo Gebhard von Helffenstein. Tamén se sitúa nel a catedral de Salzburgo, o mosteiro de San Pedro, a casa natal de Mozart, e os castelos de Mirabell e Hellbrunn.
Entre os seus museos destacan:
Na cidade celébrase desde 1920 o Festival de Salzburgo. Nel adóitase interpretar a música de Mozart e o drama Jedermann de Hugo von Hofmannsthal.
Lingua
O alemán de Austria é a lingua utilizada, se ben o dialecto local, que pertence ao austrobávaro, está amplamente presente na vida social e familiar.
Deirdre Shannon
Deirdre Gilsenan, máis coñecida polo seu nome artístico Deirdre Shannon, nada no Condado de Meath, é unha cantante irlandesa, principalmente coñecida por ter sido membro de grupos musicais como Celtic Woman, Anúna, Celtic Thunder ou Celtic Tenors.
Oion
180px|miniatura|Igrexa de Oion Oion (en castelán: Oyón e oficialmente Oyón-Oion) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Laguardia-Rioxa Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 3.320 habitantes.
Está formado polas localidades de Barriobusto/Gorrebusto, Labraza e Oyón/Oion, a capital.
Lazarillo
Lazarillo é unha revista española de ámbito estatal publicada pola Asociación de Amigos del Libro infantil y juvenil (creada en 1981) co apoio do Ministerio de Cultura de España. Cada ano, publicánse dous novos números (en xuño e decembro) a fin de que a tiraxe sexa distribuída entre socios da Asociación, bibliotecas e librarías.
Gourmaelon da Bretaña
Gourmaelon de Bretaña foi conde de Cornualla e príncipe da Bretaña desde 908 a 913. Gourmaëlon é a forma moderna do nome dun dos personaxes máis escuros da historia medieval da Bretaña.
Traxectoria
Parece que tiña a honra de Cornualla co título de conde (comes) ao final do reinado de Alan I da Bretaña e que despois da morte deste no 907 aproveitou a rivalidade entre os seus herdeiros, fillos e xenros, para reinar na Bretaña sen levar o título de rei, tendo unha autoridade máis nominal que real.
Mencións históricas
Nunha concesión do 25 de outubro de 913 confirmada o 28 de outubro, en Redon, aparece denominado como Gurmahilon comitem qui tunc monarchiam Britanniae regebat. Subscribiu este acto como testemuña despois do bispo Bili de Vannes, Mathuedoi de Poher, outro fillo de Alan, e co seu fillo Daniel que leva un nome xa mencionado antes na lista dos condes de Cornualla no Cartulario da Abadía de Landévennec : «Gurmhailon, comes testis, Deniel, filius ejus, testis ».
A súa morte a finais do mesmo ano tivo lugar seguramente nun combate contra os normandos e parece ser obxecto dunha entrada no Manuscrito 476 da biblioteca de Angers chamado Anecdota novissima: Ano DCCCCXIII Guuormaelon oc[cissus est.
Coca
A coca pode referirse a:
Persoas
Gastronomía
Outros:
Pequena Andaman
A illa Pequena Andaman (önge: Gaubolambe) é a cuarta illa máis grande das illas Andaman na India cunha superficie de 707 km², situada no extremo sur do arquipélago. Administrativamente pertence ao distrito de Andaman do Sur, parte do territorio indio das illas Andaman e Nicobar. A illa atópase a 88 km ao sur de Port Blair, a capital das Illas Andaman e Nicobar e do aeroporto máis próximo desde onde están dispoñibles voos regulares a Kolkata e Chennai.
Xeografía
A illa pertence ao Grupo Pequeno Andaman, e está separada do Arquipélago Rutland en Gran Andaman polo Duncan Passage. O Grupo Pequeno Andaman é contraparte do grupo de illas Gran Andaman. A illa é baixa e ten un bosque tropical estendido e varias especies raras de tartaruga mariña. A Illa pequena Andaman ten praias de area branca e fervenzas fascinantes. O faro de Pequena Andaman (a.k.a. Faro de Richardson) atópase a 14 km ao sur por estrada desde o porto de Hut Bay e está situado no extremo sur da Illa Pequena Andaman.
Administración
Politicamente, a Illa Pequena Andaman forma parte de Pequena Andaman Tehsil.
Transporte
O peirao de Hut Bay, un embarcadoiro de augas profundas que se pode acceder a través dun espazo no arrecife de coral, na costa leste da illa é o punto de entrada da Illa Pequena Andaman. Os servizos diarios de embarcacións conectan Hut Bay peirao con Port Blair nunha viaxe de dez horas. Ademais, hai servizos de helicóptero por Pavan Hans Ltd. e unha conexión en hidroavión entre Port Blair e Hut Bay. O tempo de voo en helicóptero ou hidroavión é de aproximadamente 40 minutos.
Hai unha estrada xunto á liña costeira oriental e cada pobo recibe o seu nome segundo o km da estrada polos residentes.
Turismo
Pequeno Andaman ofrece surfear, pasear en bote polos arroios, un emocionante safari de elefantes, paseos en elefantes e adestramento de crías de elefante. Butler Bay, a 14 km do embarcadoiro de Hut Bay, é unha fermosa praia ideal para tomar o sol, observar corais, practicar surf, etc. Hai cabanas turísticas na beira do mar flanqueadas por unha plantación de cocoteiros. Netaji Nagar Beach está a 11 km de Hut Bay Jetty.
A fervenza White Surf no medio da selva perenne está a 6´5 km do embarcadoiro Hut Bay. A fervenza Whisper Wave a 25 km do peirao Hut Bay tamén se atopa no medio da xungla. A viaxe a esta fervenza inclúe 4 km de trekking a través do bosque. Desde o 4º km Crossing, necesita conducir 800 m dentro do bosque, onde atopará unha pequena fervenzaque parece pintoresca. A fervenza ten de 20–25 m de altura e hai unha pequena herba de bambú por todas partes.
Unha organización gobernamental, Andaman and Nicobar Islands Forest Plantation Development Corporation Limited (ANIFPDCL), realiza un paquete de viaxe desde Port Blair á Illa Pequena Andaman. Hai máis de 30 elefantes na illa e organízanse emocionantes safaris de elefantes a través da selva preto da cascada White Surf. Os elefantes moi experimentados e domesticados están comprometidos con este propósito. Tamén se poden ver actividades de paseos en elefante dentro do bosque e un campamento onde se adestran crías de elefantes en actividades pesadas. ANIFPDCL construíu unha casa de hóspedes e cabanas turísticas na praia. Existen ofertas de navegación no arroio preto da praia de Butler Bay. O lado norte da praia de Butler Bay é un popular sitio de surf. O coral pódese ver nas áreas próximas. Os turistas deben levar consigo o equipo de mergullo necesario para este propósito.
A Casanova, Os Pensos, Esgos
A Casanova é un lugar da parroquia dos Pensos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 7 mulleres.
Estado de Salzburgo
O estado de Salzburgo (en alemán Salzburger Land; ) é un Bundesland de Austria. O seu río principal é o Salzach, que desemboca no río Inn. O estado limita con Oberösterreich, Steiermark, Kärnten, Tirol, Baviera e Italia. A súa capital é Salzburgo, da que recibe o nome.
Ernesto Chao
Ernesto Chao Pino, nado en Ribadavia o 12 de novembro de 1943 e finado en Santiago de Compostela o 6 de agosto de 2018, foi un actor galego.
Traxectoria
Se ben foi moi coñecido polo seu papel como Miro Pereira, que interpretou durante máis dunha década na comedia da TVG Pratos combinados, Ernesto Chao foi un actor cunha dilatada experiencia profesional, especialmente no teatro, cunha carreira ininterrompida desde 1969.
Foi director do Centro Dramático Galego durante dúas tempadas (1986-87).
Protagonizou o telefilme Condenado a vivir, onde interpretaba a Ramón Sampedro, na primeira vez que a súa historia era levada á ficción. Máis tarde, Javier Bardem encarnaría o mesmo papel na oscarizada Mar Adentro de Alejandro Amenábar, onde se deu a coñecer Mabel Rivera, actriz que interpretou a súa muller Balbina en Pratos combinados.
Xosé María Castroviejo
Traxectoria
Fillo de Amando Castroviejo e irmán de Concha Castroviejo, así como neto por parte de nai do arqueólogo carlista Ricardo Blanco-Cicerón. Pasou a súa infancia e mocidade no lugar de Paizás (parroquia de Trobe, no concello de Vedra), e sobre esa etapa escribiu o libro de recordos Memorias dunha terra (Ed. Galaxia, 1973). miniatura|[[Amando Castroviejo con Xosé María, Concha, Pilar e Ana María. 1926.]] Estudou dereito e filosofía e letras na Universidade de Santiago de Compostela e a Universidade de Lión, onde estivo cunha bolsa de ampliación de estudos en 1931. Durante a súa época de estudante en Santiago pertenceu á Federación Universitaria Escolar. Na súa mocidade foi carlista, como o seu avó, e formou parte do grupo cruzadista. Posteriormente foi membro das Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista (JONS) e de Falanxe. Está considerado un dos intelectuais que formaron parte do núcleo inicial de Falange.
Ernesto Chao
Traxectoria
Traballou nunha ducia de producións cinematográficas desde 1985, comezando ese mesmo ano a súa carreira televisiva, especialmente ligada á TVG. En TV participou nunha vintena de programas de formatos diversos, colaborando nos últimos anos con pequenos papeis en series de éxito a nivel nacional como Cuéntame cómo pasó ou Aquí no hay quien viva. En 2018 participou na serie Fariña interpretando o papel de Xerardo Fernández Albor como Presidente da Xunta de Galicia.
Xosé María Castroviejo
Traxectoria
Desde 1935 exerceu como profesor de economía política e facenda pública da Universidade de Santiago de Compostela. Logo do golpe de estado de 1936 uniuse ás forzas franquistas, e combateu no exército «nacional». Desde 1937 foi director do xornal El Pueblo Gallego, pertencente á Prensa do Movemento. Colaborou con outras publicacións falanxistas, como Vértice, Amanecer, La Voz de España, ou a revista Escorial,. Recibiu varios premios polos seus traballos xornalísticos.
A súa obra literaria adoita ser incluída na chamada Antoloxía poética do Alzamento. Unha das súas primeiras publicacións, Altura (1939), tivo unha boa acollida no momento da súa publicación. Tamén cultivou a prosa, seguindo o estilo de Álvaro Cunqueiro, con quen escribiu o libro Viaje por los montes y chimeneas de Galicia. . Xunto a Cunqueiro publicou tamén a obra gastronómica Teatro venatorio y coquinario gallego (1958). Castroviejo escribiu tamén unha peza teatral, Don Quijote. Colaborou na revista Nós (nº 91, xullo de 1931), co poema "Noroeste". Defendeu o uso da lingua galega fronte a Juan Aparicio, director xeral de Prensa, que consideraba un snobismo que Ramón Piñeiro e Celestino Fernández de la Vega traducisen a este idioma o filósofo nacionalsocialista Martin Heidegger.
Vida persoal
Casou en 1938 con María Francisca Bolívar Sequeiros, filla de Tomás Bolívar Massó.
Ernesto Chao
Teatro
Desde 1970 participou en máis de 35 espectáculos teatrais con distintas compañías. Algúns títulos son Galileo Galilei, Fobias, Carambola (Cóncavo convexo) ou O país da comedia.
Galardóns e nomeamentos
miniatura|[[Festival de Cans|Estrela Cans, premio pedigree 2010.]]
Outeiro, Parderrubias, A Merca
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Dolores del Río Sánchez-Granados
María Dolores del Río Sánchez-Granados, nada na Coruña, foi unha mestra e escritora galega, terciaria franciscana.
Juan Francisco de Castro Fernández
Juan Francisco de Castro Fernández, nado en Lugo o 25 de febreiro de 1721 e finado na mesma cidade o 24 de decembro de 1790, foi un sacerdote e avogado, considerado un dos principais ilustrados galegos, un reformista avanzado.
Traxectoria
Estudou teoloxía e xurisprudencia en Santiago de Compostela e Ávila, onde obtivo o grao de doutor. Ordenouse sacerdote en 1749 e foi párroco das parroquias de San Pedro de Losón e Santiago de Fontao durante 18 anos. Foi nomeado cóengo de Lugo en 1767 e arcediago de Dozón, provisor e vigairo xeral en 1776. Asociado co seu irmán Vicente, acreditado farmacéutico, estableceu unha fábrica de tella e ladrillo no barrio do Paxaro, e utilizou as grandes reservas de arxila da zona de Silvarrei. Foi un dos impulsores, xunto con bispo Armañá, da creación da Sociedad Económica de Amigos del País de Lugo, da que foi presidente entre 1784 e o seu falecemento en 1790.
Pensamento
Juan Francisco de Castro entendeu que a economía é un proceso dinámico no que as diferentes variables económicas manteñen unhas relacións de dependencia de distinta intensidade. Por esta razón todas as variables económicas, como a poboación, a agricultura, as manufacturas e o comercio, son inseparables. Ao seu xuízo, a poboación ocupa o lugar central no sistema produtivo: "é de quen proveñen como de primeira causa, todas as comodidades que recibimos da agricultura, artes e comercio. A poboación antecede a estes empregos, como sempre precede o ser ao operar. É o home naturalmente enxeñoso: as súas necesidades avivan a súa industria; e ao non poder esta faltar onde haxa homes, non pode menos de existir laboriosa agricultura, artes, e comercio rico onde haxa poboación". Non obstante, a súa concepción da poboación como motor do crecemento económico aparece matizada pola existencia dunha dependencia xerarquizada entre os distintos sectores económicos, na que a agricultura –que necesita do aumento da poboación para o seu desenvolvemento- ten unha función relevante dentro das actividades produtivas: "A agricultura é a produtora dos verdadeiros bens do home: todos os máis bens non o son comparados coas producións da agricultura". Por outra parte, no marco do seu pensamento económico as manufacturas posúen un papel complementario da agricultura, e o comercio, que necesita da existencia de excedentes agrícolas e industriais, é un importante dinamizador da economía. Para Castro, o produto social depende esencialmente da poboación, do volume de recursos naturais postos en xogo e da circulación dos bens, que na súa opinión constitúen "o sangue do corpo civil".
Obra
Foi autor tamén, dun ensaio sobre o aproveitamento das augas e dun Elogio del dialecto gallego.
20 de xaneiro
O 20 de xaneiro é o 20º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 345 días para finalizar o ano, 346 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Buzz Aldrin.
Mortes
miniatura|100px|Jean-François Millet.
Outros
Os 366 días do ano
Heliodoro Gallego Armesto
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor e director da Escola de Artes e Oficios de Santiago. Realizou publicacións sobre xeografía, física e matemáticas. Colaborou nas revistas Vida Gallega e Boletín de la Real Academia Gallega.
Beqa
Tradición
Das 9 aldeas da illa, Dakuibeqa (a vila principal), Dakuni, Soliyaga Rukua son famosas pola tradición de andar sobre o lume.
Enerxía
O Fiyi Times informou o 25 de febreiro de 2006 que os máis de 3000 habitantes dos seis pobos e os cinco resorts estaban explorando xeitos de atopar unha fonte confiable de enerxía para Bekaa. Estabanse considerando as enerxías eólica e solar, así como o tendido dun cable a través do Estreito de Beqa desde a parte continental.
Economía
Existen algunhas empresas agrícolas a pequena escala que cunha mellor infraestrutura poderían ser ampliadas e convertidas nunha fonte de ingresos máis grande para os distintos pobos da Beqa.
Real Club Fortuna de Vigo
O Real Club Fortuna de Vigo foi un equipo galego de fútbol da cidade de Vigo, fundado no ano 1905.
Antecedentes
Vigo foi unha das cidades polas que entrou o fútbol na península, de man de mariñeiros e traballadores británicos. As primeiras demostracións do deporte foron por parte do equipo da empresa británica Eastern Telegraph Company, que estaba instalando o cable telegráfico entre as illas e Vigo para dende alí conectar con Lisboa. Este equipo chamouse Exiles Foot-Ball Club e disputou varios encontros contra as tripulacións mercantes e militares británicas de paso polo porto vigués. Pronto se crearon os primeiros equipos mixtos entre galegos e británicos, como por exemplo o Petit FC.
Fundación e fusión
Seguindo o exemplo de Barcelona, onde en 1899 se fundaron o FC Barcelona e o FC Catalá, en Vigo reflexouse o tirón que tivo o fútbol nesa época coa fundación en 1905 do Vigo Foot-ball Club e o Fortuna Foot-ball Club, habendo dende as orixes unha gran rivalidade entre os dous.
Fundado en 1905, o Fortuna Foot-ball Club recibiría en 1908 o título de Real, adoptando finalmente o nome de Real Club Fortuna de Vigo. Xogaba como local no campo de Coia.
Co fin de crear unha sociedade deportiva potente a nivel estatal e internacional o Fortuna fusiónase co seu gran rival, o Real Vigo Sporting Club, para dar lugar ao Real Club Celta de Vigo.
O último derbi entre os dous clubs vigueses antes da fusión foi o 11 de marzo de 1923, venceu o Vigo Sporting, declarandose gañador do campionato de Galicia cun gol de Ramón. O equipo titular formárono Lilo na portería, Juanito, Pasarín de defensas, Balbino, Torres e Córdoba no centro, e Reigosa, Rodríguez, Chicha, Correa e Salvador de dianteiros.
Rally de Narón de 1994
O Rally de Narón de 1994 foi a 7ª edición de dito rally e a sétima proba da tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rally. Foi a primeira edición na que o rally se disputou sobre asfalto, xa que ós anos anteriores fora sobre terra. Celebrouse o 19 e o 20 de agosto e o vencedor foi o navarro Javier Azcona cun Renault Clio Williams e con Juan Louro como copiloto.
Itinerario
Constou de 11 treitos e 80,7 km cronometrados, con tres pasadas polos treitos de Cerdido e Ferreira pola mañá, mentres que pola tarde se deron dúas pasadas por Recemel e tres polo Roxal. O segundo paso por Cerdido foi neutralizado.