cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baiona
Economía
A economía de Baiona está orientada cara ao turismo, destacando o Parador Nacional de Baiona, así como o comercio retallista. A agricultura é de autoconsumo, se ben tamén se venden localmente os produtos da horta. Hai pesca de baixura e marisqueo.
As empresas son do sector da alimentación, os transformados metálicos e a madeira e destacou a construción.
Patrimonio
miniatura|[[Cruceiro da Santísima Trindade.]]
Deporte
A vila conta cun porto deportivo. O Erizana Club de Fútbol fundouse en 1950.
Lugares de Baiona
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Baiona vexa: Lugares de Baiona.
Angüiliformes
Aparecen por primeira vez no rexistro fósil durante o Cretáceo medio.
O nome da orde procede do latín anguilla, que significa anguía (e que é o nome do xénero tipo, Anguilla) e o sufixo do latín científico -iformes, "en forma de"; é dicir, literalmente, "os [peixes] que teñen forma de anguía".
A orde inclúe especies de tanto valor comercial como as anguías, as moreas e os congros.
Características
A abertura das branquias adoita ser moi estreita e desprazada no corpo cara a atrás; os maxilares posúen dentes ben formados en toda a boca. Todos teñen vexiga natatoria..
Carecen de aletas pelvianas e mesmo do esqueleto no que se basearían estas aletas. As aletas pectorais tamén faltan nalgunhas especies e, aquelas que as presentan, téñenas en posición moi alta. As aleta dorsal e anal adoitan estaren unidas á caudal, que é pequena e con raios curtos.
Clasificación
miniatura|250px|[[Congro (Conger conger).]] miniatura|250px|[[Morea (Muraena herlena) no Aquarium Finisterrae.]] Divídense en tres subordes cun total de 15 familias:
Gerardo Mariñas
Gerardo Mariñas Romero, nado na Coruña o 2 de outubro de 1918 e finado na mesma cidade o 24 de agosto de 2003, foi un militar galego.
Traxectoria
O seu pai, un militar natural de Betanzos, faleceu aos poucos días de nacer el, e de neno marchou a vivir a Madrid a un colexio de orfos. Alistado no exército, fixo a Guerra Civil española co bando nacional. A partir de 1941 destínano a Tetuán, en África, co grao de tenente, e en 1949 regresa a Europa co grao de comandante, primeiro a Barcelona, logo a Gasteiz e finalmente ao estado maior do Exército en Madrid. Volveu como coronel da Lexión Española ao Sáhara en 1970, e en 1975 destinárono ao mando da Brigada de Infantería Aerotransportable que daquela tiña a súa sede na Coruña.
Xa en 1978 foi nomeado director da Academia General Militar de Zaragoza. O ano seguinte, 1979, recibiu primeiro o encargo de gobernador militar da Coruña, e semanas despois o de dirixir a espionaxe española no CESID, labor que mantivo durante dous anos. Posteriormente (1981) pasou ao posto de comandante xeneral de Ceuta, onde acababa de chegar cando se produciu o golpe de estado do 23F, e finalmente foi ascendido ao grao de tenente xeneral ata a súa retirada en 1984.
Despois da xubilación regresou á Coruña, onde tiña a familia, e dedicouse a actividades sociais, como a de ser presidente da Real Sociedad Deportiva Hípica.
Vida persoal
Era irmán do xornalista Enrique Mariñas e tío, xa que logo, do tamén xornalista Luís Mariñas.
Jesús López Cobos
Traxectoria
López Cobos estudou na Universidad Complutense de Madrid, onde se licenciou en Filosofía e Letras en 1964. Posteriormente interesouse na música, estudando dirección de orquestra con Franco Ferrara e Hans Swarowsky, e diplomándose en composición en 1966 no Conservatorio de Madrid. Foi galardoado nos Concursos de Besançon e Copenhaguen (Nikolai Malko)
En 1975, López Cobos debutou nos Ánxeles e Londres coas súas respectivas orquestras filharmónicas, sendo durante seis anos o principal director invitado da London Filharmonic Orchestra, orquestra coa que realizou xiras polo Xapón e España.
Entre 1984 e 1988 Director da Orquestra Nacional de España, entre 1986 e 2000 Director da Cincinnati Symphony Orchestra (orquestra que o nomeou director musical emérito), e entre 1990 e 2000 director principal da Orchestre de Chambre de Lausanne. Dende 2003 ata 2010 foi o musical do Teatro Real de Madrid.
O mestre López Cobos foi o primeiro director español que subiu ao podio do Teatro alla Scala de Milán, da Royal Opera House (Covent Garden) de Londres, da Opéra national de Paris e da Metropolitan Opera de Nova York.
López Cobos é, xunto con Krzysztof Penderecki, director honorífico da Área Musical da Fundación Príncipe de Asturias.
Discografía
López Cobos ten gravado para selos como Philips, Decca, Virgin, Teldec, Telarc, Denon, Claves, Cascavelle etc. Salientan as gravacións realizadas coa Cincinnati Symphony Orchestra, coa que gravou en exclusiva para Telarc obras de Falla, Ravel, Bizet, Franck, Mahler, Respighi, Villa-Lobos ou Shostakovich entre outros, sendo nomeado a un Grammy en 2003. Tamén ten rexistrado o ciclo das sinfonías de Bruckner. Ten realizado gravacións para Denon dun ciclo de sinfonías de Haydn coa Orchestre de Chambre de Lausanne, así como unha serie de óperas de Rossini para o selo Teldec.
Recoñecementos
Ao longo da súa traxectoria, López Cobos ten recibido numerosos galardóns pola súa labor:
O Casal de Arriba, Grixalba, Sobrado
O Casal de Arriba é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Re (música)
Nome
O nome orixinal desta nota deriva do inicio do segundo verso do himno relixioso Ut queant laxis, usado por Guido d'Arezzo para nomear todas as notas musicais.
Antes da adopción do solfexo, as notas chamábanse por letras. A nota re corresponde á nota D, que aínda se usa en varias linguas.
Altura
O re situado xusto encima do dó central do piano (terceira oitava) ten unha frecuencia aproximada de 294Hz.
La Margherita
La Margherita (A Margarida), foi un partido político italiano. O seu nome completo era  La Margherita - Democrazia è Libertà  (A Margarida - Democracia é Liberdade).
Xurdiu en 2001 como agrupación electoral de partidos políticos italianos situados no centro político, procedentes da disolución de antigos partidos como os democristiáns, republicanos e liberais, refundíndose despois nun só partido:
Forma parte d´O Olivo e de PDE e o seu grupo no Parlamento Europeo (ALDE). Así mesmo adoitou presentarse ás eleccións na coalición A Unión, actitude que quere abandonar.
Europa
A Margarida estaba a favor da creación do Estado Europeo, era federalista e foi membro fundador do Partido Demócrata Europeo.
With the Beatles
With the Beatles é un álbum da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 22 de novembro de 1963 a través do selo Parlophone. Foi gravado catro meses despois da estrea do grupo, Please Please Me, e conta con oito composicións orixinais (sete de Lennon–McCartney e "Don't Bother Me", a primeira gravación dunha composición en solitario de George Harrison) e seis versións (principalmente éxitos de R&B e da Motown). A meirande parte dos temas do disco foron publicados nos Estados Unidos a través de Capitol Records como o LP Meet the Beatles! o 20 de xaneiro de 1964, e as que non entraron nese apareceron no seguinte álbum estadounidense da banda, The Beatles' Second Album.
Voivodato de Silesia
A Voivodía da Silesia (en polaco Województwo Śląskie ou abreviadamente Śląsk) é un voivodato do sur da Polonia creada o 1 de xaneiro de 1999, mediante a fusión dos antiga provincias de Katowice, Częstochowa e Bielsko-Biała. Xeograficamente a meirande parte do seu territorio coincide coa rexión histórica da Alta Silesia (Górny Śląsk), da que toma o seu nome.
Constantino XI
Constantino XI Paleólogo (ás veces numerado Constantino XII ou Constantino XIII), tamén coñecido como Constantino Dragases, nado en Constantinopla o 8 de febreiro de 1404 e finado na mesma cidade o 29 de maio de 1453, foi o último emperador reinante do Imperio Bizantino desde 1449 ata a súa morte.
Voivodato de Silesia
Xeografía
O voivodato de Silesia ten fronteira coas repúblicas checa e eslovaca polo sur, e limita cos voivodatos de Opole (ao oeste), Łódź (polo norte), Świętokrzyskie (ao nor-leste) e a Baixa Polonia (polo leste).
Constantino XI
Traxectoria
Constantino foi o oitavo dos dez fillos de Manuel II e Helena Dragas a filla do príncipe serbio, Constantino de Serres. A Constantino gustáballe ser coñecido polo apelido da súa nai, Dragas (serbio Dragaš) Dragases, o cal ela herdou do seu pai serbio. Pasou a maior parte da súa infancia en Constantinopla baixo a supervisión dos seus pais. Constantino converteuse no déspota de Morea (o nome medieval do Peloponeso) en 1443, a cal gobernaba desde o seu palacio en Mistra. Casou dúas veces: a primeira vez o 1 de xullo de 1428 con Magdalena Tocco, a sobriña do gobernante italiano de Epiro, quen con todo morreu en novembro de 1429; a segunda vez con Caterina Gattilusio, filla do señor xenovés de Lesbos, quen morreu en 1442. Non tivo fillos con ningunha das dúas esposas.
Voivodato de Silesia
Xeografía
A rexión inclúa as terras altas da Silesia (Wyżyna Śląska) e as terras altas de Krakowsko-Częstochowska (Jura Krakowsko-Częstochowska), limitando ao sur cos montes Besquides (Beskid Śląski e Beskid Żywiecki).
Constantino XI
Traxectoria
Cando o seu irmán, o emperador Xoán VIII Paleólogo morreu, brotou unha disputa entre Constantino e o seu irmán Demetrio sobre o trono. Apelaron entón ao sultán otomán Murad II para que arbitrase na controversia. O sultán elixiu a Constantino, quen foi coroado en Mistra o 6 de xaneiro de 1449. Constantino intentou casar cunha curmá afastada, a viúva de Murad II, pero a relación non prosperou. De inmediato, o sultán Mahomet II comezou a facer presión pola posesión de Constantinopla. Desesperado por algún tipo de asistencia militar, Constantino apelou a Occidente, pero lle negaron calquera axuda a menos que unise a Igrexa ortodoxa coa Igrexa católica. Constantino declarou unidas as igrexas en 1452, pero esta unión foi abrumadoramente rexeitada polos seus súbditos e foi causa de inimizade co seu primeiro ministro e comandante militar o megaduque (Gran Duque) Lucas Notases.
Mahomet II ofreceu a Constantino a opción de gobernar sen interferencias en Mistra antes de asediar Constantinopla, pero este rexeitouno, preferindo loitar e morrer defendendo o Imperio. O seu desexo fíxose realidade xa que foi morto mentres defendía as murallas de Constantinopla o 29 de maio de 1453. A súa cabeza foi cortada polos otománs e exhibida por días nunha pica antes de que fose enterrado con todos os honores na cidade. Algúns cristiáns ortodoxos considérano un santo malia non ser oficialmente recoñecido como tal.
Voivodato de Silesia
Poboación
O voivodato conta coa maior densidade de poboación da Polonia, 379 persoa por quilómetro cadrado, (a media nacional é de 124), e sendo unha rexión moi industrializada arredor do 78% dos seus habitantes viven en cidades e vilas.
Cidades e vilas
No voivodato están doce das 40 cidades máis populosas da Polonia. A maiores outras 7 vilas teñen o status legal de distrito urbano, e existen outras 52 que non acadan esa consideración.Instituto de estatística da Polonia
División administrativa
O Voivodato da Slesia está dividido en 36 distritos (Powiat en polaco), 19 rurais e 17 urbanos. Existen distritos que levan o nome destas cidades pero sen comprehendelas na súa xurisdición administrativa. Estes distritos está divididoas a súa vez en 167 circunscricións (gmina).
A continuación a lista de powiat en orde poboacional decrecente:
Economía
Silesia é unha rexión eminentemente industrial, destacando a minería: carbón, chumbo, cinc, ferro e mineráis industriais explótanse na zona. Asociadas a estas explotacións xurdiron empresas metalúrxicas (a maior da Polonia "Huta Katowice" está en Dąbrowa Górnicza), enerxéticas, químicas e de materias de construción, e posteriormente, tamén outras de automoción e téxtil. Hoxe destacan polo seu tamaño dúas compañías de sutomoción: Fiat Auto-Poland S.A. en Bielsko-Biała e a GM Opel de Gliwice.
Transporte
Hai na rexión un aeroporto internacional Katowice International Airport (en Tarnowskie Góry). A rede de estradas de ferro é a máis espesa do país. Existe tamén unha autoestrada (Autostrada A4) que comunica Katowice con Wrocław, Łódź e Cracovia e que é parte da rota europea E40 (Calais - Dresden - Cracovia - Kíiv - Astrakán. A rota E75 (Escandinavia - Grecia) tamén cruza a rexión, mais non coma autoestrada.
A Linia Hutnicza Szerokotorowa (LHS, ou liña metalúrxica bitola larga) é unha liña ferroviaria de ancho 1 520 mm (bitola soviética), que une Polonia e Ucraína. Ten 400 km, partindo de Sławków (na Silesia) até Hrubieszów (na fronteira).
Vidreira
miniatura|200px|Detalle dunha vidreira, capela de Eyneburg, [[Bélxica]] miniatura|[[Rosetón, catedral de Sevilla]]
As vidreiras son elementos arquitectónicos constituídos por anacos de vidro, xeralmente de cores, combinados para formar deseños.
Historia
O vitral orixinouse no Oriente ao redor do século X, florecendo en Europa durante a Idade Media. Amplamente empregados na ornamentación de igrexas e catedrais, o efecto da luz solar que por eles penetraba, engadía unha maior imponencia e espiritualidade ao ambiente, efecto reforzado polas imaxes retratadas, na súa maioría escenas relixiosas.
Adicionalmente, servían como recurso didáctico para a instrución do catolicismo a unha poboación inculta e analfabeta.
Técnicas
Dado o perigo do chumbo e dos metais pesados para a saúde e para o ambiente, foron feitos esforzos internacionais para proscribir o seu uso. Ese cadro estimulou o desenvolvemento de novos materiais e tecnoloxías para a fabricación de vitrais. Hoxe existen técnicas máis avanzadas, con gran valor estético, máis baratas e inocuas para a saúde e para o medio ambiente.
Ligazóns externas
Vitraj
Peter Fonda
Peter Henry Fonda nado en Nova York (estado de Nova York) o 23 de febreiro de 1940 e finado nos Ánxeles o 16 de agosto de 2019, foi un actor, director, guionista, produtor e actor de dobraxe estadounidense. Era fillo de Henry Fonda, irmán máis novo de Jane Fonda e pai de Bridget e Justin Fonda, e foi parte da contracultura dos sesenta.
Foi candidato ao Oscar ao mellor guión orixinal por Easy Rider (1969) e ao mellor actor por Ulee's Gold (1997), polo que tamén gañou o Globo de Ouro. Tamén gañou o Globo de Ouro como actor secundario en televisión por The Passion of Ayn Rand (1999).
A Eirexe, San Martín de Neira de Rei, Baralla
A Eirexe é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Crecente e estrela
A crecente e estrela é un símbolo que consiste nunha lúa crecente cunha estrela xunto ao seu lado cóncavo. Na súa forma moderna a estrela usualmente ten cinco puntas. Tamén os dous signos xuntos representan polo xeral ao islam, pero son de principio tradicionais símbolos da identidade turca.
En Unicode, a "Crecente e estrela" é U+262A (<font size="+2"> ).
Os países cuxas bandeiras representan este símbolo son:
Luciferase
A luciferase é o termo xenérico co que se denomina unha clase de encimas oxidativos que os seres vivos utilizan para producir bioluminescencia e que son distintos da fotoproteína. O exemplo de máis sona é a luciferase dos vagalumes (número ). A "luciferase de vagalume" usada como reactivo de laboratorio xeralmente é a luciferase da especie Photinus pyralis, aínda que existen tamén luciferases recombinantes doutras especies de vagalumes dispoñibles comercialmente. O nome deriva do latín lucem ferre, "levar luz", coa terminación ase propia dos encimas.
Reacción química
A reacción química catalizada pola luciferase do vagalume ten lugar en dous pasos:
Emítese luz porque a reacción forma oxiluciferina nun estado excitado electrónico. A reacción libera un fotón de luz cando a oxiluciferina volve ao estado fundamental.
O luciferil adenilato pode participar adicionalmente nunha reacción co O2 na que se forma peróxido de hidróxeno e deshidroluciferil-AMP. Aproximadamente o 20% do intermediato luciferil adenilato é oxidado por esta vía. A reacción catalizada pola luciferase bacteriana é tamén un proceso oxidativo:
Estrutura da luciferase
A estrutura proteica da luciferase de vagalume consta de dous dominios proteicos compactos: o dominio N-terminal e o C-terminal. O dominio N-terminal está composto de dúas follas β nunha estrutura αβαβα e un barril β. As dúas follas β están unha enriba da outra, e o barril β cobre a parte final das follas.
O dominio C-terminal está conectado co N-terminal por unha zona bisagra flexible, que pode separar os dous dominios. A secuencia de aminoácidos da superficie de ambos os dominios que están un enfronte do outro é unha secuencia conservada nas luciferasas bacteriana e de vagalume, o que indica claramente que o sitio activo está localizado na fenda entre os dous dominios.
Durante a reacción, a luciferase sofre un cambio conformacional e pasa á súa forma "pechada" na que os dous dominios se achegan e encerran entre eles o substrato. Isto asegura que a auga quedará excluída da reacción e non se hidrolizará o ATP ou o produto excitado electronicamente.
Manuel II Paleólogo
Traxectoria
Cando morreu o seu pai, el era refén na corte otomá de Baiaceto I en Prussa (a actual Bursa), pero deu escapado. A continuación foi asediado en Constantinopla polo sultán, cuxa vitoria sobre os bizantinos na batalla de Nicópolis (25 de setembro de 1396) non lle permitiu, con todo, tomar a capital.
Luciferase
Estrutura da luciferase
miniatura|300px|right| Diagrama da estrutura secundaria da luciferase. As frechas representan follas β e os círculos representan [[hélice alfa|hélices α. As localizacións de cada subdominio na secuencia da luciferase móstrase no diagrama do fondo. ]]
Manuel II Paleólogo
Traxectoria
Manuel decidiu entón viaxar a Occidente persoalmente en busca de axuda, e con este fin visitou Italia, Francia, Alemaña e Inglaterra, sen éxito real. A vitoria de Tamerlán sobre os turcos na batalla de Ancara en 1402, e a morte de Baiaceto en 1403 permitíronlle un respiro ante a constante presión otomá. Mantivo boas relacións con Mehmed I, pero volveu ser asediado no seu capital por Murad II en 1422. Pouco antes da súa morte, viuse obrigado a asinar un acordo polo cal o Imperio bizantino se comprometía a pagar tributo ao sultán.
Manuel escribiu moitas obras de distinto tipo: teolóxicas, retóricas, poéticas, así como unha colección de epístolas.
Luciferase
Diferenzas espectrais en bioluminescencia
A cor da bioluminescencia da luciferase pode variar entre o amarelo verdoso (λmax = 550 nm) ao vermello (λmax = 620). Describíronse varios mecanismos que poden explicar como a estrutura da luciferase afecta ao espectro de emisión do fotón e á cor da luz emitida.
Un mecanismo proposto supón que a cor da luz emitida depende de se o produto está en forma ceto ou enol. O mecanismo suxire que a luz vermella a emite a forma ceto da oxiluciferina, e que a luz verdosa a emite a súa forma enol. Porén, a 5,5-dimetiloxiluciferina emite luz verde mesmo cando está restrinxida á forma ceto porque non pode tautomerizarse.
Outro mecanismo propón que a torsión do ángulo entre os aneis de benzotiazol e tiazol na oxiluciferina determina a cor da bioluminescencia. Esta explicación propón que unha forma planar cun ángulo de 0° entre os dous aneis corresponde a un estado de maior enerxía e emite unha luz verde de maior enerxía; pero cun ángulo de 90° a estrutura está nun estado de menor enerxía e emite unha luz vermella de menor enerxía.
A explicación máis recente da cor de bioluminescencia examina o microambiente da oxiluciferina excitada. Os estudos realizados suxiren que as interaccións entre o produto no estado excitado e os residuos de aminoácidos das proximidades poden forzar á oxiluciferina a pasar a unha forma de maior enerxía, o que dá lugar á emisión de luz verde. Por exemplo, a Arg 218 establece interaccións electrostáticas con outros residuos próximos, impedindo a tautomerización á forma enol. Igualmente, outros resultados indicaron que o microambiente da luciferase pode forzar á oxiluciferina a unha estrutura máis ríxida de alta enerxía, forzándoa a emitir unha luz verde de alta enerxía.
Bifuncionalidade da luciferase
A luciferase pode funcionar por dúas rutas diferentes: a vía bioluminescente e vía do CoA-ligase. En ambas as dúas, a luciferase cataliza inicialmente unha reacción de adenilación con MgATP. Porén, na vía da CoA-ligase, o CoA pode desprazar o AMP para formar luciferil-CoA.
Dun modo similar a acilo graxo-CoA sintetase activa os ácidos graxos con ATP, o que vai seguido do desprazamento do AMP por CoA. Debido a estas actividades similares, a luciferase pode substituír a acilo graxo-CoA sintetase e converter ácidos graxos de cadea longa en acilos graxos-CoA por beta oxidación.
Tenis de mesa
O tenis de mesa é un deporte similar ó tenis coa característica especial de que se golpea a pelota ó rebotar nunha mesa. Tamén é coñecido como pimpón. Este termo procede dunha marca rexistrada da empresa John Jaques Ltd. miniatura|250px|Competición de tenis de mesa.
Luciferase
Bifuncionalidade da luciferase
miniatura|400px|right|A luciferase ten dous modos de actividade encimática: actividade bioluminescente e actividade de CoA sintetase.
Regulación
A D-luciferina é o substrato da reacción de bioluminescencia da luciferase, entanto que a L-luciferina é o substrato para a actividade de luciferil-CoA sintetase. Ambas as reaccións son inhibidas polo enantiómero do substrato: a L-luciferina inhibe a vía da bioluminescencia e a D-luciferina inhibe a vía da CoA-ligase. Isto mostra que a luciferase pode diferenciar perfectamente entre os dous isómeros D e L da luciferina.
Tenis de mesa
O partido
Os partidos poden ser individuais ou dobres.
Luciferase
Regulación
A L-luciferina pode emitir unha luz feble mesmo se é un inhibidor competitivo da D-luciferina e da vía da bioluminescencia. A luz emítese porque a vía da CoA sintase pode ser convertida á reacción bioluminescente ao hidrolizar por medio dunha esterase o produto final de novo a D-luciferina.
Tenis de mesa
O partido
Ata o ano 2002 os partidos eran ó mellor de 3 ou 5 xogos, e constaban de 21 puntos. A partir de entón os partidos dispútanse ó mellor de 5 ou 7 xogos de 11 puntos cada un. O cambio realizouse para facer ó deporte máis atractivo visualmente.
Luciferase
Regulación
A actividade de luciferase é inhibida adicionalmente pola oxiluciferina e é activada alostericamente polo ATP. Cando o ATP se une aos dous sitios alostéricos do encima, increméntase a afinidade da luciferase para unirse ao ATP no seu sitio activo.
Tenis de mesa
O partido
A paleta pódese agarrar principalmente de dúas diferentes formas:
Luciferase
Exemplos
Varios organismos regulan a súa produción de luz utilizando diferentes luciferases en diversas reaccións emisoras de luz. A de maior sona é a dos vagalumes, aínda que o encima existe en organismos tan diferentes como o cogomelo Omphalotus olearius e en moitas criaturas mariñas. Nos vagalumes requírese oxíxeno, que é subministrado por un tubo do abdome do aminal chamado traquea abdominal. As luciferases dos vagalumes (dos cales hai unhas 2000 especies) e dos insectos Elateroidea en xeral son o suficientemente diversas como para que sexan útiles en estudos de filoxenia molecular. A máis intensamente estudada é a luciferase do vagalume norteamericano Photinus pyralis, que funciona optimamente a un pH de 7,8.
Tenis de mesa
O servizo
O que serve debe lanzar coa palma da man cara a arriba verticalmente a bóla verticalmente. Cando a pelota baixe, será golpeada coa raqueta de xeito que toque primeiro nun lado do campo e, tras pasar por riba da rede sen tocala, no outro. O servizo é incorrecto se, ademais de non se dar calquera das circunstancias anteriores, o xogador falla a pelota con intención de golpeala.
Luciferase
Exemplos
Tamén foi ben estudada a luciferase do cnidario Renilla reniformis. Neste organismo a luciferase (luciferina de Renilla 2-monooxixenase) está intimamente asociada coa proteína de unión á luciferina e cunha proteína fluorescente verde (GFP). O calcio desencadea a liberación da luciferina destes animais (coelenterazina) que estaba unida á proteína de unión á luciferina. O substrato queda despois dispoñible para a oxidación pola luciferase, onde será degradada a coelenteramida dando como resultado a liberación de enerxía. En ausencia de GFP, esta enerxía sería liberada como fotóns de luz azul (cun pico de emisión a unha lonxitude de onda de 482 nm). Porén, en vez diso, debido á GFP intimamente asociada, a emisión de enerxía pola luciferase combínase por medio de transferencia de enerxía de resonancia co fluoróforo da GFP, e é despois liberada como un fotón de luz verde (cun pico de emisión de 510 nm). A reacción catalizada é:
Tenis de mesa
O servizo
O servizo deberá repetirse, se a bóla, tras realizalo, toca a rede ou un dos soportes e repetirase tantas veces como sexan necesarias para a realización dun servizo correcto.
Luciferase
Luciferase de dinoflaxelados
A luciferase de dinoflaxelados é unha proteína multidominio específica dos dinoflaxelados, que consta dun dominio N-terminal, e tres dominios catalíticos, cada un dos cales está precedido dun dominio en feixe helicoidal. A estrutura do dominio catalítico da luciferase de dinoflaxelados xa foi resolto. A parte central do dominio é un barril beta de 10 cadeas que é estruturalmente similar ás lipocalinas e á FABP. O dominio N-terminal está conservado entre a luciferase dos dinoflaxelados e as proteínas de unión á luciferina (LBPs). Suxeriuse que esta rexión pode mediar unha interacción entre a LBP e a luciferase ou a súa asociación coa membrana vacuolar. O dominio en feixe helicoidal ten unha estrutura con tres feixes helicoidais que leva catro importantes residuos de histidina que se cre xogan un papel na regulación por pH do encima.
Tenis de mesa
Desenvolvemento
Un xogador perde un punto se:
Luciferase
Aplicacións
A luciferase pode producirse no laboratorio por técnicas de enxeñaría xenética para diversos propósitos. Os xenes das luciferases poden ser sintetizados e inseridos en organismos ou transfectados en células. O rato, o verme da seda, e as patacas son só algúns dos organismos que foron xa tratados con enxeñaría xenética para producir esta proteína.
Matela, San Martín de Neira de Rei, Baralla
Matela é un lugar da parroquia de San Martín de Neira de Rei no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 39 habitantes (18 homes e 21 mulleres).
Luciferase
Aplicacións
Na reacción da luciferase, emítese luz cando a luciferase actúa sobre o substrato luciferina apropiado. A emisión de fotóns pode detectarse por aparellos sensibles á luz como un luminómetro ou microscopios ópticos modificados. Isto permite a observación de procesos biolóxicos.
Tenis de mesa
Cambio de campo
O xogador que empeza nun campo nunha manga, iniciará a seguinte manga no outro campo e, así, ata a fin do partido. Na última manga os xogadores cambiarán de campo no momento en que un deles acade 5 puntos
Luciferase
Aplicacións
En investigacións biolóxicas, a luciferase úsase frecuentemente como un reporter en ensaios da actividade transcricional en células que foron transfectadas cun material xenético preparado que contiña o xene da luciferase baixo o control dunha secuencia dun promotor xénico de interese. Ademais, moléculas proluminescentes que son convertidas en luciferina coa actividade dun determinada encima poden urilizarse para detectar a actividade encimática en ensaios combinados ou de dous pasos da luciferase. Ditos substratos foron usados para detectar a actividade da caspase e o citocromo P450, entre outros.
A luciferase pode tamén utilizarse para detectar o nivel de ATP celular en ensaios de viabilidade celular ou en ensaios de actividade de quinases. A luciferase pode actuar como unha proteína sensora do ATP por medio da biotinilación. A biotinilación inmobiliza a luciferase na superficie celular ao unila a un complexo estreptavidina-biotina. Isto permite que a luciferase detecte o fluxo de ATP das células e indicará efectivamente a liberación en tempo real de ATP por medio da produción de bioluminescencia. A luciferase pode ademais facerse máis sensible para a detección do ATP incrementando a intensidada da súa bioluminescencia por medio de modificacións xenéticas.
Tenis de mesa
Arbitraxe
O número de árbitros nun torneo debe ser de dous por mesa, quen levan conta de saques e puntos e supervisan o cumprimento do regulamento.
Luciferase
Aplicacións
A técnica de obtención de imaxes do animal completo (tanto in vivo coma, menos frecuentemente, ex vivo) é unha potente técnica para estudar poboacións celulares nos animais vivos, como nos ratos. Poden prepararse por enxeñaría xenética diferentes tipos de células (por exemplo, células nai ou troncais da medula ósea ou células T) para que expresen unha luciferase, o que permitirá a súa visualización non invasiva no interior do animal vivo usando unha cámara CCD (charge-couple device). Esta técnica foi utilizada para seguir a evolución da tumoroxénese e a resposta dos tumores ao tratamento en modelos animais. Porén, diversos factores ambientais e interferencias terapéuticas poden causar algunhas discrepancias entre a carga tumoral e a intensidade da bioluminescencia producida en relación cos cambios na actividade proliferativa. A intensidade do sinal medido por esta técnica in vivo pode depender de varios factores, como a absorción de D-luciferina a través do peritoneo, fluxo sanguíneo, permeabilidade da membrana celular, dispoñibilidade de cofactores, pH intracelular e transparencia do tecido supraxacente, ademais de da cantidade de luciferase.
A luciferase pode utilizarse nos bancos de sangue para determinar se os glóbulos vermellos están empezando a descompoñerse. A luciferase é unha proteína sensible á calor que se usa en estudos sobre a desnaturalización de proteínas, comprobando as capacidades protectoras das proteínas de shock térmico. Os usos da polimerase continúan ampliándose cada ano.
Tenis de mesa
Historia
Este deporte ten a súa orixe a finais do século XIX en Inglaterra. Os membros dun club de tenis tiñan un local cuberto onde entraban cando chovía, e alí foi onde xurdiu o deporte. Ó principio empregábanse bólas de cortiza, de goma e finalmente se chegou á actual fabricada con celuloide.
En 1901 comezáronse a celebrar no Reino Unido torneos de tenis de mesa chegando a participar 300 xogadores. É deporte olímpico dende o ano 1988.
China é a maior potencia neste deporte, aínda que durante da década dos 90 Suecia acadou a vitoria repetidas veces grazas ós seus xogadores Jan-Ove Waldner (considerado por moitos o mellor xogador da historia), Jorgen Persson, Mikael Appelgreen e Peter Karlson.
Tenis de mesa adaptado
Dadas as características do tenis de mesa, é un moi bo deporte para persoas que sofren algunha minusvalía física, as cales se integran co resto de xogadores, discapacitados ou non. Estes xogadores, á marxe de que existen competicións específicas, forman parte dos campionatos e ligas regulares, participando bastantes deles en ligas nacionais (algún xogando en cadeira de rodas).
Nas competicións de xogadores en cadeira de rodas, a bóla debe saír pola liña de fondo da mesa para que o punto sexa sumado. No caso de que saia por un lateral, o punto será nulo. Nos partidos de dobres de cadeira de rodas a parella non ten por que golpear a bóla alternativamente.
Natsume Sōseki
Natsume Sōseki (夏目 漱石), nado en Toquio o 9 de febreiro de 1867 como Natsume Kinnosuke (夏目 金之助) e finado na mesma localidade o 9 de decembro de 1916, foi un novelista xaponés, coñecido especialmente polas súas novelas Kokoro, Botchan e Wagahai wa neko de aru. Está considerado unha das grandes figuras da literatura xaponesa moderna.
Primeiros anos
Os seus pais eran xa maiores cando naceu, a nai tiña 40 anos e o pai 53 e non se fixeron cargo do neno. Adoptouno unha parella sen fillos, Shiobara Masanosuke e a súa muller en 1868 que o criaron ata a idade de nove anos, cando a parella se divorciou. Volveu despois cos seus pais naturais, a nai morreu cando el tiña catorce anos.
Estudou secundaria en Toquio e adquiriu o gusto pola literatura chinesa. Comezou arquitectura na Universidade Imperial de Toquio en 1884. En 1887 coñeceu a Masaoka Shiki, quen lle aprendeu a compor haiku, asinando as súas primeiras composicións co pseudónmo Sōseki, modismo chinés que significa "teimudo". En 1890 entrou no departamento de literatura inglesa, e ao ano seguinte traduciu ao inglés a obra clásica Hōjōki. Graduouse en 1893 e deu claes en Toquio ata 1895 ao pasar a ensinar nunha escola secundaria en Shikoku, lugar onde situaría a acción da súa novela Botchan; nesa época publicou varios dos seus haiku en diversos periódicos. En 1896 pasou ao instituto de Kumamoto. dereita|miniatura|Edificio onde viviu Natsume Sōseki unha parte da súa estada en Londres
No Reino Unido, 1901–1903
En 1900 o goberno xaponés enviouno q estudar en Gran Bretaña como o "primeiro erudito de literatura inglesa". Visitou Cambridge mais ao non lle chegar a bolsa de estudos. tivo que se matricular no University College de Londres e ampliou o seu coñecemento sobre a literatura inglesa. Volveu ao Xapón en xaneiro en 1903 e en abril entrou na Primeira Universidade Nacional en Toquio, converténdose despois en profesor de literatura inglesa na Universidade Imperial de Toquio, onde ensinou teoría da literatura e crítica literaria.
Actividade literaria
A partir de 1903 empezou a publicar haiku, renku, haitaishi e esbozos literarios en revistas literarias, como en Hototogisu, editado polo seu antigo mentor Masaoka Shiki, e máis tarde por Takahama Kyoshi, Con todo, o que lle deu fama foi o éxito da súa novela satírica Wagahai wa Neko de Aru en 1905 que aclamou tanto o público como a crítica.
Continuou este éxito con historias curtas, como "Rondon tō" en 1905 e as novelas Botchan e Kusamakura en 1906, que consolidaron a súa reputación, facendo posible a súa marcha da universidade para escribir en Asahi Shimbun en 1907 e dedicarse de cheo á literatura. Moito do seu traballo trata da relación entre a cultura xaponesa e a occidental. Especialmente as súas primeiras obras teñen moitas influencias da época de estudante en Londres; así a novela Kairo-kō foi a primeiro e única peza importante de prosa en tratar a lenda artúrica en xaponés.
Temas importantes en Sōseki son os relacionados con persoas ordinarias na súa loita contra as dificultades económicas, o conflito entre o deber e o desexo (un tema tradicional na literatura xaponesa), a lealdade e a mentalidade de grupo contra a liberdade e a individualidade, o illamento persoal e o distanciamento, a rápida industrialización do Xapón e as súas consecuencias sociais, e unha vista pesimista de natureza humana. Sōseki tivo un grande interese nos escritores do grupo literario Shirakaba. Nos seus últimos anos, autores como Akutagawa Ryūnosuke e Kume Masao convertéronse en seguidores do seu estilo literario.
Elopiformes
Clasificación
Divídense en dúas familias:
Pedicelo (arácnidos)
Nalgúns grupos de arácnidos (amblipixios, palpígrados, arañas) chámase pedicelo ou pedículo ao primeiro segmento do opistosoma, que é moi curto e delgado, e une o prosoma ao opistosoma.
O pedicelo é moi flexíbel, o que permite que as arañas poidan mover o abdome en todas as direccións e así, por exemplo, facer xirar as sedas sen mover o cefalotórax. Esta cintura é o somito prexenital, e se perdeu na maioría dos membros dos arácnidos (nos escorpións só se pode ver nos embrións).
Etimoloxía
O termo pedicelo é unha adaptación do latín científico pedicellus, relacionado co latín pediculus, 'pé pequeno' (e 'piollo'), diminutivos ambos os dous de pēs, pedis, 'pé'.
Francos
miniatura|280px|Bens da tumba dun aristócrata franco, do [[Dinastía Merovinxia|período Merovinxio.]] Os francos aparecen nos inicios do primeiro milenio nas fontes latinas. O termo designa probabelmente unha liga ou confederación de pobos xermánicos instalados na ribeira dereita do Rin inferior, alén das fronteiras do Imperio Romano, e que non se sometían ao Imperio ou a outro pobo máis importante. O latín francus, franci tende a probar que se chamaban así posto que frank significa "libre" en lingua xermánica. Dado que a raíz frank non pertence á lingua xermánica primitiva, pénsase tamén que podería derivar de frei-rancken (libere vacantes) que significa viaxeiros libres.
Historia
Os pobos francos entraban a miúdo en competencia cos alamáns (xermánico: Alle Männer, todos os homes), outro grupo de tribos xermánicas estabelecidas máis ao sur na marxe dereita do Rin.
No século III, os francos participan na grande invasión de 256-257, ao lado doutros pobos xermánicos que entran no Imperio romano para practicaren a pillaxe. Posteriormente participaron en numerosas incursións. Con todo, o século IV constitúe para Roma un período de recuperación. Cara ao final do Imperio, entre os séculos IV e V, os francos colaboran co exército romano na defensa das fronteiras, daquela en gran parte non romanizadas, loitando contra outras tribos inimigas de Roma.
Os merovinxios
Entre as tribos francas que entran cedo ao servizo do Imperio encóntrase a dos salios. O seu antepasado lendario, Meroveo, un personaxe case divino segundo os ritos xermánicos, é para eles a principal fonte de lexitimidade do poder real.
No entanto, no século V, o seu rei tamén se converte en procónsul da Galia, é dicir, un soberano xermánico provisto de insignias romanas e que se fai chamar xeneral. Os francos estabelécense entón no que se denominará Neustria e as súas funcións militares confírenlles un poder importante neses tempos revoltos.
Probabelmente en 481, Clodoveo (xerm. Hlodowecus, que dá máis tarde os nomes Ludovic ou Ludwig en Alemaña e Louis en Francia) convértese en rei dos francos en Tournai. Pero para consolidar o seu poder na Galia romana precisa máis que o poder divino que lle confire a mitoloxía tribal xermánica, especialmente para se impor perante os bispos, os patricios e a poboación galorromana, maioritariamente cristiá e latinófona.
Instalado en Soissons tras a vitoria definitiva sobre o xeneral galorromano Siagrio, Clodoveo segue os consellos da súa muller, Clotilde, convertida ao catolicismo, e do bispo de Reims. A historiografía clásica di que durante unha batalla importante contra os alamáns, a batalla de Tolbiac, Clodoveo promete converterse á relixión cristiá católica se sae victorioso. Ao gañar cumpre a súa palabra e recibe o bautismo en 496 ou 498 en Reims, xunto cos seus 3000 guerreiros. Como consecuencia, o cristianismo difúndense entre un pobo franco que continuaba sendo maioritariamente pagán.
Despois dunha serie de vitorias sobre os seus rivais, en particular, sobre os burgundios, Clodoveo érguese pois como un duns primeiros reis xermanos de Occidente en adoptar a relixión cristiá dominante, a de Roma, á diferenza dos visigodos, longobardos e alamáns, que eran arianos.
Coa súa conversión, Clodoveo gaña o apoio das elites galorromanas e consegue fundar unha dinastía duradeira (a cal toma o nome do seu ascendente xermánico): os merovinxios.
Estabelecidos en Neustria, os merovinxios reinan na Galia até mediados do século VIII. Os seus soberanos máis coñecidos son Dagoberto I e a raíña Brunehaut. Hai que sinalar que nesta época, como baixo a dinastía carolinxia que virá despois, non se fala de Francia, senón de Reino dos Francos (Regnum Francorum) xa que os reis xermanos, de feito, non reinan sobre un territorio, senón sobre os seus súbditos. O reino franco viviu varias segregacións e distribucións, dado que os francos dividían a propiedade entre os fillos superviventes, e a falta dun amplo sentido da res publica, concibían o reino como unha propiedade privada de grandes dimensións. Esta práctica explica en parte a dificultade de describir con precisión tanto as datas como as fronteiras xeográficas de calquera dos reinos francos, así como de determinar quen gobernaba en cada unha das rexións. O baixo nivel de alfabetización durante a hexemonía dos francos agrava o problema, xa que se conservan moi poucos documentos escritos. De todos os xeitos, podemos dicir que basicamente se distinguían dúas dinastías de líderes que se sucederon respectivamente: en primeiro lugar os merovinxios e despois os carolinxios.
Os primeiros francos
miniatura|esquerda|190px|Estatua de [[Carlomagno (tamén chamado Karl der Große, "Carlos o grande") en Frankfurt, Alemaña.]]
Non se sabe moito dous inicios da historia dos francos. O cronista galorromano Gregorio de Tours, autor da Historia Francorum (‘Historia dos francos’) que cobre o período que chega ata o ano 594, é a nosa fonte principal. Nela cita á súa vez como fontes a Sulpicio Alexandre e a Frixerido (os cales seríannos descoñecidos de non ser por el), ademais de aproveitar a súa propia relación persoal con moitos francos insignes. Á parte da Historia de Gregorio, existen ademais outras fontes romanas anteriores, como Amiano Marcelino e Sidonio Apolinar.
Os estudosos modernos dedicados ao período das migracións suxeriron que o pobo franco podería xurdir da unificación de grupos pobos xermánicos anteriores máis pequenos (Usipetes, Tenchteri, Sugambri e Bructeri), que habitaban o val do Rin e os territorios situados inmediatamente ao leste. Esta unión podería estar relacionada co aumento do caos e as insurreccións acontecidas na zona como resultado da guerra entre Roma e os marcomanni, que comezara no ano 166; así como os conflitos derivados desta durante a segunda metade do século II e o século III. Pola súa banda, Gregorio afirma que os francos viviron orixinalmente en Panonia, pero que máis tarde se asentaron ás beiras do Rin. Existe unha rexión ao nordeste da actual Holanda (ao norte do que unha vez foi a fronteira romana) que leva o nome de Salland, e podería recibir ese nome dos salios.
As etnias da liga dos francos
Os pobos que constituían a liga dos francos comprendían probabelmente os Chamavi, os Chatti, os Ansibarii ou Ampsivarii, os Bructeri, os Quadi, os francos salios (establecidos preto do río Sale e das bocas do Yssel), os Cherusci, os Angrivarii, os Hattuarii (quizais son os mesmos cós Chasuarii), os Tubantes, os Tenchteri ou Tencteri, os Usipetes, os Sugambri ou Sicambri e os Chauci ou Chauchi, establecidos ao nordeste dos frisios, normalmente máis relacionados cos saxóns que cos francos.
Fundación
Entre os anos 355 e 358, o emperador Xuliano volveu atoparse coas vías fluviais do Rin baixo o control dos francos, e unha vez máis volveu a pacificalos. Roma concedeulles unha parte considerábel da Galia Bélxica, momento a partir do cal pasaron a ser foederati do Imperio Romano. Aínda hoxe séguense falando en Flandres (Bélxica) e Holanda o holandés, unha lingua de orixe xermánica. Deste xeito, os francos convertéronse no primeiro pobo xermánico que se asentou de xeito permanente dentro de territorio romano.
Desde a súa rexión, os francos conquistaron gradualmente a maior parte da Galia romana ao norte do Loira e ao leste da Aquitania visigoda. Nun principio, axudaron a defender as fronteiras en calidade de aliados. Por exemplo, cando unha invasión levada a cabo no seu maior parte por tribos xermánicas orientais cruzou o Rin no ano 406, os francos loitaron contra estes invasores. Esta invasión avanzou principalmente cara aos territorios ao sur do río Loira (na rexión de París, o control romano perdurou ata o ano 486, unha década despois da caída dos emperadores de Rávena, en parte grazas ás alianzas cos francos.)
Os merovinxios
O que nos chegou sobre os reinos dos primeiros xefes francos, Faramundo (aproximadamente entre 419 e 427) e Clodio (aproximadamente entre 427 e 447, parece ter máis de mito que de realidade, e a súa relación coa dinastía dos merovinxios permanece pouco clara.
Gregorio menciona a Clodión (Chlodio) como o primeiro rei que iniciou a conquista da Galia ao tomar Camaracum (actual Cambrai) e expandir a fronteira ata o río Somme. Isto probabelmente levou o seu tempo; Sidonio relata como Aecio tomou aos francos por sorpresa, facéndoos retroceder (probabelmente ao redor de 431). Este período marca o inicio dunha situación que se prolongaría durante séculos: os francos xermánicos convertéronse en soberanos dun número cada vez maior de súbditos galorromanos.
Clodoveo
Na Batalla de Vouillé (507), Clodoveo, coa axuda dos burgundios, derrotou aos visigodos, expandindo o seu reino ao leste, ata os Pireneos.
A conversión de Clodoveo ao cristianismo, tralo seu matrimonio coa princesa católica burgundia Clotilde en 493, puido axudar a achegalo ao Papa e a outros soberanos cristiáns ortodoxos. A conversión de Clodoveo supuxo a conversión do resto de francos. Ao profesar a mesma fe que os seus veciños católicos, os recentemente cristianizados francos atoparon moito máis facilmente a aceptación por parte da poboación local galorromana que os arios, os visigodos, os vándalos ou os burgundios. Desta forma, os merovinxios deron lugar á que co tempo sería a dinastía de reis máis estábel de Occidente.
Esta estabilidade, con todo, non se estendía á vida cotiá durante a era merovinxia. Aínda que en tempos dos romanos existía un certo grao de violencia (sobre todo na etapa final), a introdución da práctica xermánica de recorrer á violencia para liquidar disputas e conflitos legais levou a un certo grao de anarquía. Isto afectou ao comercio, que se chegou a ver interrompido ocasionalmente, dificultando de xeito crecente a vida cotiá, o que desembocou nunha progresiva fragmentación e localización da sociedade en vilas. A alfabetización, á parte das igrexas e mosteiros, era practicamente nula.
Os soberanos merovinxios, seguindo a tradición xermánica, tiñan o costume de dividir as súas terras entre os seus fillos. Isto resultaba nunha constante división, reunificación e nova división dos territorios, o cal á súa vez desembocaba no asasinato e a guerra entre as principais familias. Así que, aínda que Clodoveo expulsou aos visigodos da Galia, ao morrer en 511, os seus catro fillos repartíronse o seu reino, e durante os seguintes dous séculos os seus descendentes compartiron a coroa.
A área franca se expandiu aínda máis baixo o reinado dos fillos de Clodoveo, chegando a cubrir a maior parte da actual Francia, pero incluíndo tamén zonas ao leste do río Rin, tales como Alamannia (o actual suroeste de Alemaña) e Turinxia (desde 531). Saxonia, en cambio, permaneceu fóra das fronteiras francas ata ser conquistada por Carlomagno séculos máis tarde.
Tras unha reunificación temporal dos reinos separados baixo o reinado de Clotario I, os territorios francos volveron dividirse en 561 en Neustria, Austrasia e Borgoña, que foran anexionadas polos francos por medio de matrimonios e invasións.