cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emiliania huxleyi
Características básicas
Emiliania huxleyi recibe o seu nome por Thomas Huxley e Cesare Emiliani, que foron os primeiros en examinar os sedimentos do leito oceánico e descubrir os cocólitos neles. Crese que evolucionaron hai aproximadamente 270 000 anos a partir do vello xénero Gephyrocapsa Kampter e fixéronse dominantes nas ensamblaxes planctónicas, e así no rexistro fósil, hai aproximadamente uns 70 000 anos. É a especie de cocolitóforo numericamente máis abundante e estendida. A especie está dividida en sete formas morfolóxicas chamadas morfotipos baseadas en diferenzas na estrutura do cocólito  (ver Nannotax para máis detalles sobre estas formas). Os seus cocólitos son transparentes e normalmente incoloros, pero están formados por calcita, que refracta a luz moi eficientemente na columna de auga. Isto, e as altas concentracións causadas polo continuo desprendemento dos seus cocólitos fai que as floracións de E. huxleyi sexan doadamente visibles desde o espazo. As imaxes por satélite mostran que as floracións poden cubrir áreas de máis de 10 000 km2, e hai medidas complementarias feitas desde barcos que indican que E. huxleyi é con diferenza a especie de fitoplancto dominante nesas condicións. Esta especie serviu de inspiración para a formulación da hipótese Gaia de James Lovelock, que afirma que os organismos vivos en conxunto autorregulan a bioxeoquímica e o clima en estados metaestables non aleatorios.
Abundancia e distribución
Emiliania huxleyi é considerada unha especie moi estendida. Mostra un dos maiores rangos de temperatura (de 1 a 30oC) de todas as especies de cocolitóforos. Observouse que baixo uns valores de niveis de nutrientes que van desde os oligotróficos (nos xiros oceánicos subtropicais) aos das augas eutróficas (zonas de afloramento/ fiordes noruegueses). A súa presenza nas comunidades planctónicas desde a superficie aos 200 m de profundidade indican unha alta tolerancia tanto en condicións de luz flutuante coma baixa. Esta tolerancia extremadamente ampla das condicións ambientais crese que explica a existencia dun rango de ecotipos adaptados ambientalmente dentro da especie. Como resultado destas tolerancias a súa área de distribución vai desde as augas subárticas ás subantárticas e desde os hábitats costeiros aos oceánicos de mar aberto. Dentro deste rango está presente en case todas as mostras de auga da zona eufótica e representa do 20 ao 50% ou máis do total da comunidade de cocolitóforos.
Durante as floracións masivas (que poden cubrir superficies de 100 000 km2), as concentracións celulares de E. huxleyi poden superar as de todas as demais especies da rexión xuntas, supoñendo o 75% ou máis do número total de plancto fotosintético da área. As floracións de E. huxleyi actúan rexionalmente como unha importante fonte de carbonato de calcio e sulfuro de dimetilo, cuxa produción masiva pode ter un impacto significativo non só nas propiedades da capa mixta superficial, senón tamén sobre o clima global. As floracións poden identificarse por imaxes de satélite debido á gran cantidade de luz que devolven dispersada desde a columna de auga, que proporciona un método para estimar a súa importancia bioxeoquímica a escala dunha cunca mariña ou global. Estas floracións son frecuentes nos fiordes noruegueses, causando que os satélites capten "augas brancas", que indican a reflectancia das floracións. Isto débese á masa de cocólitos que reflicte a luz solar entrante na auga, o que permite distinguir con gran detalle estas floracións.
As grandes floracións de E. huxleyi poden ter un impacto visible sobre o albedo do mar. Aínda que a dispersión múltiple pode incrementar a profundidade do traxecto da luz por unidade, incrementando a absorción solar e a calor da columna de auga, E. huxleyi inspirou propostas de xeomímese, porque as burbullas de aire de tamaño micrométrico son reflectores especulares, e así, a diferenza de E. huxleyi, tenden a rebaixar a temperatura da columna de auga superior. Igual que o autodesprendemento nas floracións de plancto cocolitóforo que branquean as augas, isto pode reducir a produtividade fotosintética alterando a xeometría da zona eufótica. Cómpre facer experimentos e modelos para cuantificar o impacto biolóxico potencial de tales efectos e o potencial das floracións reflectoras doutros organismos para incrementar ou reducir a evaporación e a evolución do metano ao alterar as temperaturas da auga doce.
Cambio climático
Como ocorre con todo o fitoplancto, a produción primaria de E. huxleyi por medio da fotosíntese é un sumidoiro de dióxido de carbono. Porén, a produción de cocólitos por calcificación é unha fonte de CO2. Isto significa que os cocolitóforos, incluíndo E. huxleyi, teñen o potencial de actuar como unha fonte neta de CO2 fóra do océano. Aínda non se comprende ben se son unha fonte neta ou un sumidoiro de CO2 e como reaccionará coa acidificación do océano.
Retención da calor oceánica
A dispersión da luz estimulada polas floracións de E. huxleyi non só causa que se devolva á atmosfera máis calor do usual, senón que causa que a calor restante quede atrapada máis preto da superficie oceánica. Isto é problemático porque é a superficie da auga a que intercambia calor coa atmosfera, e as floracións de E. huxleyi poden tender a facer que a temperatura global da columna da auga arrefríe drasticamente en períodos de tempo máis longos. Porén, a importancia deste efecto, sexa positivo ou negativo, está a investigarse actualmente e non foi aínda establecido.
Liebestod
thumb|250px| Malvina Schnorr von Carolsfeld (1825-1904), a primeira Isolda, 1865. thumb|300px Liebestod (en lingua galega "Morte de amor", do alemán Liebe: amor; Tod: morte), é o termo acuñado para describir a aria final do drama musical Tristan und Isolde de Richard Wagner. Musicalmente, sinala un dos cumios do romanticismo tardío, onde a tonalidade é levada ao límite.
Descrición e historia
No tráxico final da ópera, a heroína Isolde transfigúrase cara outra dimensión "morrendo de amor" fronte ao corpo sen vida do seu amado Tristan.
Cando se emprega como un termo literario, Liebestod (do alemán Liebe, amor; e Tod, morte) refírese ao tópico literario da morte erótica ou "morte no amor" pola que os dous amantes consuman o seu amor na morte ou despois de morrer. Xa se observaran situacións similares en Romeo e Xulieta de Shakespeare e As mágoas do mozo Werther de Goethe, aínda que Wagner lévao ao límite musical e dramaticamente.
De acordo ao texto (do propio Wagner) o Liebestod non está asociado coa dor física, é unha transformación, un paso a outra dimensión, onde ondas de son a cargo da masa orquestral somerxen a voz da protagonista ata facela desaparecer.
No momento da súa composición Wagner vivía un romance ilícito - aparentemente platónico - con Mathilde Wesendonck, poeta e esposa do seu mecenas, o banqueiro Otto Wesendonck. Wagner inmortalizou a imposibilidade de concretalo no tráxico amor da lenda celta de Tristán e Isolda e nas Wesendonck Lieder, dúas das cales serviron de bosquexos para a música da ópera ou drama musical segundo a caracterización do compositor.
Interpretacións
Non só como corolario da obra senón que tamén é interpretado en concertos seguindo ao preludio do drama Tristan und Isolde, sendo unha das máis populares pezas wagnerianas no repertorio sinfónico. Do mesmo xeito, algúns directores escollen interpretacións sen a soprano, quedando como unha peza sinfónica. Franz Liszt, sogro de Richard Wagner (casado con Cosima Liszt), fixo unha versión para piano.
Adaptacións
Mild und leise é tamén o título dunha composición sintetizada de 18 minutos de Paul Lansky, composta en 1973 nun IBM 360. Partes dela chegaron a ser as bases para a canción de Radiohead "Idioteque".
O compositor brasileiro residente nos Países Baixos Cristiano Melli compuxo "Immer Lichter" (2012) para fagot so, baseado na liña vocal de Isolde.
Osvobodilna Fronta
dereita|miniatura|Bandeira da OF. dereita|miniatura|Partisanos eslovenos no inverno de 1942.
Osvobodilna Fronta (Fronte de Liberación, en lingua eslovena), foi unha organización de partisanos que liderou a loita contra as forzas de ocupación alemás, italianas e húngaras en Eslovenia e nos territorios de lingua eslovena de Italia e o III Reich (principalmente en Carintia) durante a segunda guerra mundial.
Fundouse o 27 de abril de 1941, data na que se conmemora en Eslovenia o Día da Rebelión contra o Ocupante. Naceu como unha coalición de distintos grupos antifascistas e nacionalistas iugoslavos cun papel predominante dos comunistas de Tito. O seu símbolo incluía as letras OF sobre a Triglav, a montaña de tres cabezas, pico máis alto do territorio esloveno e símbolo do pan-eslovenismo empregado actualmente no escudo do país.
Juan Bernardo Fernández
Juan Bernardo Fernández Fernández foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Empresario das fábricas de papel de Bouteiro (Sagra) e A Lavandeira en Longoseiros. Foi alcalde de Maside e o promotor da Casa Consistorial. Tamén foi xuíz municipal de Maside (1870).
Fat Man and Little Boy
Fat Man and Little Boy é un filme dirixido por Roland Joffé que foi estreado en 1989. Conta a historia do Proxecto Manhattan, a empresa dos aliados na segunda guerra mundial de construír unha bomba atómica. O filme recibe o nome das armas "Fat Man" e "Little Boy" detonadas sobre Nagasaki e Hiroshima, respectivamente.
Sinopse
En plena segunda guerra mundial, o científico Robert Oppenheimer convértese no xefe do Proxecto Manhattan, unha serie de experimentos militares para construír a primeira bomba atómica da historia, antes de que o fagan os alemáns. O xeneral Leslie Groves será o encargado de supervisar o traballo.
Diocese ortodoxa rusa de Gran Bretaña e Irlanda
A diocese de Gran Bretaña e Irlanda é unha sé da Igrexa ortodoxa rusa fóra de Rusia con xurisdición sobre as illas Británicas.
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre o Reino Unido e a República de Irlanda. En 2016, o territorio estaba dividido en 12 parroquias, ás que cómpre engadir unha comunidade de rito occidental. A sé eparquial está na cidade de Londres.
O Homem do Ano
O Homem do Ano é un filme brasileiro de 2003, do xénero drama, dirixido por José Henrique Fonseca e cun guión baseado na novela Matador, de Patrícia Melo adaptado para o cinema por Rubem Fonseca.
Sinopse
A historia transcorre na Baixada Fluminense. Dous amigos fan unha aposta, o que acaba transformando un deles, Máiquel, un home común, nun asasino respectado por bandidos e pola autoridade, nun heroe na cidade, ao mesmo tempo que é amado por dúas mulleres.
Galardóns
Festival de Cinema Brasileiro de Miami 2003 (EUA)
Grande Premio Cinema Brasil 2004 (Brasil)
Festival de Cinema Latino-Americano de Washington (EUA)
Festival da Habana 2003 (Cuba)
Festival Internacional de Cine de Donostia - San Sebastián 2003 (España)
San Francisco International Film Festival 2003 (EUA)
Reino dos Países Baixos
O Reino dos Países Baixos é un Estado soberano membro da Unión Europea composto por catro países, os Países Baixos, Aruba, Curaçao e Sint Maarten.
O Estatuto do Reino dos Países Baixos, data de 1954, determina os asuntos xestionados polo Reino. O monarca do Reino é tamén o monarca de cada un dos países. O monarca encabeza o consello rexente executivo do Reino e de cada un dos países, sendo representado por gobernadores nas illas do Caribe. Os asuntos xestionados polo reino son os relacionados coa defensa, as relacións internacionais, a cidadanía e a extradición. Outros asuntos son delegados nos gobernos nacionais.
O Estatuto do Reino puxo fin á relación colonial entre os Países Baixos por unha banda e as Antillas Neerlandesas e o Suriname pola outra. O 25 de novembro de 1975, o Suriname converteuse en país independente e en 1986 Aruba obtivo un Estatuto separado das restantes illas das Antillas Holandesas, que se disolveron en 2010.
A montaña máis alto do Reino é o Monte Scenery (862 m) na pequena illa de Saba, nas Antillas Holandesas.
Constitución
O Reino dos Países Baixos está rexido polo Estatuto para o Reino dos Países Baixos, o que se aplica en calquera parte do reino.
Cada un dos catro países membros ten a súa propia constitución, polo que existen catro constitucións: Constitución dos Países Baixos (Grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden), Constitución de Curaçao (Staatsregeling van Curaçao), a Constitución de Sint Maarten (Staatsregeling van Sint Maarten) e a Constitución de Aruba (Staatsregeling van Aruba). Cada un dos catro territorios ten tamén a súa propia administración, o seu propio parlamento, e a súa propia cidadanía e xuntos forman un arranxo sui generis que ten as características dun Estado federal, dunha confederación, dunha federación e dunha unión cun monarca como o xefe de estado, representado separadamente por gobernadores. As institucións do Reino atópanse na súa maior parte nos Países Baixos, cunha representación (o Gobernador de Aruba, o Gobernador de Curaçao, o Gobernador de Sint Maarten e un representante do estado neerlandés) nos territorios de ultramar.
Goberno
O Estatuto do Reino dos Países Baixos decide que se considera asunto do reino e que órgano debe encargarse de devandito asunto.
Asuntos
Os asuntos do reino inclúen:
Administración
As leis aplicables dentro do reino coñécense como Leis do Reino (Rijkswetten).
Historia
Antes de 1830 (formalmente, 1839) o Reino Unido dos Países Baixos incluía tamén a Bélxica.
En 1975, Suriname converteuse nunha república independente, segregándose completamente do Reino. En 1986, Aruba, ata entón parte das Antillas Neerlandesas, conseguiu converterse nun novo estado autónomo, aínda que continuou a ser parte do reino.
En outubro de 2010 disolvéronse as Antillas Neerlandesas e Curaçao e Sint Maarten accederon á autonomía ese ano.
Teresa Losada
Teresa Losada Campo, nada en Lugo en 1943 e finada en Sant Vicenç dels Horts o 25 de agosto de 2013, foi unha relixiosa e filóloga galega.
Traxectoria
Doutorada en Filoloxía semítica na Universidade de Barcelona, despois ingresou na orde franciscana, Misioneira de María, sendo coñecida como «a monxa dos inmigrantes». En 1974, fundou Bayt Al-Thaqafa (Casa da Cultura), unha asociación referente no diálogo entre o cristianismo e o islam, con sé en Barcelona e en Sant Vicenç dels Horts. A entidade, formada por 60 voluntarios e 20 profesionais, moitos deles irmáns e irmás franciscanos, axuda cada ano a máis de 4.000 inmigrantes árabes residentes na comunidade autónoma de Cataluña e consegue a inserción social dos mesmos sen que por iso perdan as súas raíces, tradicións e coñecementos da súa cultura. A entidade organiza actividades para a alfabetización dos inmigrantes, tanto en catalán como en castelán, cursos de promoción da muller e de formación profesional, así como actividades de apoio á lingua e á cultura árabe dirixidas ós menores.
En 2000, Teresa Losada foi nomeada consultora do Consello Pontificio para o Diálogo Interrelixioso para as relacións cos musulmáns e en 2002 foi galardoada co Premio Cruz de San Jordi. A Generalitat de Cataluña tamén lle outorgou en 2012 o Memorial Cassià Just en recoñecemento á súa traxectoria.
Deputados do Parlamento escocés, 2007-11
Os deputados e deputadas do Parlamento escocés elixidos nas terceiras eleccións, do 3 de maio de 2007, son:
Elfen Lied
Elfen Lied (エルフェンリート) é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Lynn Okamoto e a súa adaptación ó anime dirixida por Mamoru Kanbe. Foi serializada orixinalmente pola revista Weekly Young Jump dende xuño de 2002 ata agosto de 2005, cun total de 107 capítulos recollidos en 12 volumes (tankōbon). Elfen Lied trata das interaccións, emocións e diferenzas entre os seres humanos e os Diclonii, unha especie mutante semellante á humana caracterizada por dous cornos na cabeza e os "vectores", brazos transparentes controlados telecineticamente, cos cales poden manipular e cortar obxectos. A historia céntrase na Diclonius adolescente "Lucy", que foi rexeitada polos seres humanos e busca vingarse deles.
A aceptación obtida propiciou a adaptación ó anime, que comezou a ser emitido o 25 de xullo de 2004, cando o manga aínda estaba sen rematar; por iso, o argumento de ambos formatos difire a partir do volume 7 do manga e o episodio 12 da serie, o cal chega ata o que había publicado daquela. É por iso que o anime ten un final completamente diferente ó que se escribiría para o manga un ano despois do remate do anime. O 21 de abril de 2005 lanzouse unha OVA que engadía algo máis de información ó contexto pero sen avanzar no argumento posterior ó derradeiro episodio, que deixaba a supervivencia da protagonista a interpretación do espectador.
Elfen Lied está dirixido a un público adulto dada a cantidade de escenas con nudez e violencia física e psicolóxica que presenta, sendo principalmente categorizado nos xéneros de seinen, terror e drama. O nome Elfen Lied, pronunciado, é alemán e significa «Canción élfica». A súa orixe é o lied Elfenlied do compositor austríaco Hugo Wolf, baseado no poema homónimo do escritor alemán Eduard Mörike.
Batallón Galicia
O Batallón Galicia, ou Batallón de Milicianos de Galicia, Batallón Galicia nº 19, foi unha unidade militar operativa na fronte de Asturias durante a Guerra Civil Española.
Historia e características
Nun principio formou parte das forzas do Regimiento Antifascista Máximo Gorki, pero cando este quedou baixo o control do Partido Comunista acentuáronse as diferenzas entre comunistas e anarquistas, maioritarios estes últimos na unidade, polo que o mando republicano decidiu que esta operara de forma independente.
Entre o continuo goteo de galegos que se foron alistando na unidade durante a contenda, figuraron varias ducias de desertores das unidades franquistas recrutados á forza en Galicia e tamén vinte e tres destacados militantes libertarios galegos chegados ao porto de Xixón o 9 de xaneiro de 1937, logo de saír catro días antes do das Xubias na Coruña a bordo dunha motora pesqueira bautizada por eles mesmos como "La Libertaria". Entre os fuxidos encontrábanse Emilio Novás Naya, Odilo Masid Masid e José Moreno Torres, un dos máis coñecidos anarquistas galegos do período republicano.
O Batallón Galicia na fronte Norte
O galegos recibiron o seu bautismo de lume na fronte Occidental de Asturias, onde dende setembro de 1936 participaron na maior parte dos combates librados contra as columnas que avanzaban desde Galicia, destacando pola súa dureza os que tiveron lugar en torno ao poboado do Escamplero, onde se detivo a fronte durante tres días, sufrindo a unidade moitas baixas sen poder impedir que as primeiras unidades moras alcanzaran a capital asturiana na xornada do 17 de outubro.
Despois da entrada dos franquistas en Oviedo, o batallón ocupou posicións no sector de Grullos e máis tarde no de Cogollo, trasladándose a finais de decembro ao de Colloto onde, despois de ser novamente numerado, pasou a formar parte das forzas da 6ª Brigada de Asturias baixo o mando do maior Ramón Garzaball.
A mediados de febreiro de 1937 producíronse as desercións de tres antigos gardas de Asalto pertencentes á unidade, circunstancia que foi aproveitada pola CNT para cesar aos mandos comunistas e convocar eleccións entre os milicianos, facéndose outra vez co control do batallón. Nos comicios resultou novamente elixido José Penido para o cargo de comandante, ocupando o de capitán axudante Emilio Novás Naya e o de tenente axudante José Moreno Torres, quedando as respectivas compañías ao mando dos capitáns Camilo Fernández Dopazo, Ramón Vázquez Rey, Enrique García Lago e Alfredo Viejo Bernall.
Unhas horas máis tarde o batallón foi trasladado a San Cucao de Llanera, onde permaneceu en situación de reserva en espera do comezo da ofensiva xeral sobre Oviedo preparada polo mando republicano para o día 21 dese mes. Os ataques deron comezo ao amencer dese día, operando os galegos por El Escamplero, onde xa o fixeran en outubro do ano anterior, participando ao día seguinte nun asalto sen éxito sobre a loma de La Trecha. Finalizada a ofensiva, a unidade trasladouse ao sector de Biedes – Las Regueras, onde alternou períodos de posición nos parapetos de La Trecha, con outros de reserva nos cuarteis de La Granda.
No mes de abril incorporouse Jaime Machicado Llorente, que ocupou o cargo de comisario político, organizando a elección democrática dos comisarios das catro compañías da unidade, para os que resultaron elixidos Serafín Varela Platero, José Casas Fernández, Odilo Masid Masid e Manuel Ramos Escariz. José Penido foi ascendido ao mando da 3ª Brigada de Asturias, sendo substituído como Comandante por José Moreno Torres.
Logo da retirada dos batallóns nacionalistas vascos, as unidades gobernamentais que non quedaran copadas na bolsa de Reinosa fóronse repregando cara Asturias, establecéndose os batallóns da 3ª Brigada (agora numerada como 183ª) nunha improvisada liña de defensa situada na marxe esquerda do río Deva, quedando despregados os galegos sobre os contrafortes do cerro Jana.
Para facer fronte ás ben equipadas brigadas de Navarra, neses momentos a unidade contaba cun total de 423 homes, dispoñendo unicamente de 380 anticuados fusiles de Lebel de tres tiros, 2 fusiles metralladores, 80 bombas de piña e 20 de fume. O 1 de setembro, cos republicanos duramente batidos pola artillería e a aviación inimigas, forzas da 1ª Agrupación da 1ª Brigada de Navarra tomaron a vila de Panes, infiltrándose a continuación polo flanco dereito das posicións ocupadas polos batallóns da 183ª Brigada, que para non quedar copados víronse obrigados a realizar un primeiro repregue cara á zona de La Borbolla, onde estableceron unha nova liña defensiva sobre a ribeira esquerda do río Cabra, quedando o Batallón Galicia e o nº 211 despregados ao Norte de Llonín, onde enlazaban con forzas da División “B”16.
A pesar das duras acometidas lanzadas sobre eles por forzas pertencentes á 3ª Agrupación da 5ª Brigada de Navarra, os dous batallóns aguantaron ben e cando o día 8 foron relevados, fixérono sen ter cedido terreo. Despois de combater durante unhas horas no porto de La Tornería, a 183ª Brigada Mixta foi relevada e trasladada ao porto de Payares, onde pasou a formar parte da División “C”, mandada por Luis Bárzana, quedando despregada en El Techo, posición desde a que se dominaba a vila de Villamanín. Durante os días seguintes loitouse na estrada que leva de Busdongo a Payares, sobre a que os republicanos lanzaron varios contraataques, sufrindo os galegos un número considerable de baixas.
O 1 de outubro o batallón pasou a depender da 194ª Brigada Mixta da que tamén formaban parte o nº 241 e o nº 267, quedando as forzas do Galicia divididas entre as posicións de La Perruca, Alto de La Cerra, canto de Los Pobres e El Gobio, facéndose uns días máis tarde cargo da defensa da Loma del Ajo e Peñasagudas.
O día 8, os nacionais meteron presión sobre as posicións ocupadas polo Batallón nº 250, logrando apoderarse de tres lomas situadas nas estivacións de Peña Buján. Ás 18 horas contraatacou o Batallón Galicia polo flanco, logrando recuperar a posición perdida, causando ao inimigo un gran número de baixas, polo que a unidade foi felicitada publicamente polo xefe do XVII Corpo de Exército nun comunicado editado ese mesmo día. Tanto esforzo sería van, xa que os franquistas lograron recuperar as lomas perdidas ao día seguinte, contando para iso co apoio de numerosa artillería e o concurso de 18 aparatos de bombardeo. Aínda contraatacaron os galegos durante a mañá do día 11, pero sen obter ningún resultado positivo, o que motivou que os gobernamentais se viran obrigados a repregarse cara a unha nova liña, que quedou establecida desde Los Castellanos e as súas estivacions, pasando polo alto de La Raya, ata a cota 1800, ocupando o Galicia as posicións comprendidas entre a Cota 1800 e a estrada, onde enlazaban co Batallón nº 250. Permaneceron alí ata o día 16, cando pasaron á liña de Peña Alba - Cota 1800 - Camiño a Coleao e Pico Retriñón. Dous días despois, con excepción da 2ª Compañía, o resto das forzas da unidade foron retiradas do fronte para descansar e de paso ser reorganizadas, situación na que as sorprendería o final da guerra no Norte.
A fuxida
Días antes da caída das frontes, as organizacións antifascistas dirixíronse aos seus afiliados na fronte para preparar o embarque dos militares que corrían máis risco de ser executados en caso de ser atrapados polas tropas franquistas.
O 18 de outubro a plana maior do Batallón estaba no Porto de San Isidro, nos límites entre Asturias e León, un incidente con algúns mandos comunistas do Batallón atrasounos e fixo que cando chegaron para embarcar en Xixón, o 20 de outubro, xa non había barcos para transportalos.
O grupo, formado polo comandante José Moreno Torres, Julián Carballo, Jaime Machicado, delegado político do Batallón, Moisés Erguido, Capitán Ayudante, Maximino Martínez, Tenente Axudante, Capitán da Terceira Compañía, Enrique García Lago, Oficial da 3ª Compañía, José Fernández Patiño, Emilio Novás, Comisario de Compañía, Sarxento de Habilitación, Rafael Villar e varios milicianos ata un número de 15 homes, optou por dirixirse á montaña, intentando alcanzar Galicia polos montes do interior.
Na noite do 29 ao 30 de outubro os fuxidos chegaron ao porto do Acevo, nos límites de Asturias e Galicia. Alí fixeron noite en dous grupos en sendas cantinas. O grupo de nove que durmía na cantina máis preto de Galicia foi sorprendido por falanxistas e gardas civís da zona, que os capturaron e executaron sumariamente. Oito deles serían guindados nos límites de Asturias e enterrados posteriormente nunha fosa común, mentres un noveno apelidado Díaz debeu quedar ferido e morreu a consecuencia das feridas ou fusilado o 4 de novembro, sendo soterrado no cemiterio de Fonsagrada.
O outro grupo, alertado polos disparos, non foi sorprendido polos falanxistas e gardas civís; enfrontáronse aos atacantes e mataron o falanxista Emilio Villar Robledo, á unha da madrugada do 30 de outubro de 1937. Despois dun breve tiroteo, Moreno e o resto de compoñentes deste grupo escaparon pola parte posterior da casa e internáronse no monte. O número de integrantes deste grupo non se coñece con exactitude, suponse que serían entre dous e seis homes. Posiblemente formaran parte del Julián Carballo Gómez, detido o 4 de novembro a once quilómetros de Tineo e posteriormente executado; Julio Roca Gantes, tamén detido en Asturias, e Moisés Erguido Blanco e Víctor Paradela Ríos, que chegaron ata A Coruña.
José Moreno e outro dos compoñentes do grupo retrocederon tamén cara Asturias, refuxiándose días despois nunha casa en Monteserín Pequeno, no mesmo concello de Grandas de Salime. Alí foron capturados por falanxistas e gardas civís. Moreno foi conducido á cantina de "Carolo" da que escaparan, onde estivo detido ata a súa execución. Descoñecese a data exacta do seu asasinato, pero sábese que outros catro milicianos do Batallón Galicia, foron detidos e executados o domingo 31 de outubro de 1937. Eran canteiros orixinarios de Forcarei, un deles, Manuel Bugallo Lois, sobreviviu ata o 4 de novembro, cando foi soterrado no cemiterio da Fonsagrada, xunto ao miliciano coruñés apelidado Díaz que quedara ferido na primeira caída.
Madalena Sibila de Prusia
Madalena Sibilla de Hohenzollern, nada en Königsberg o 31 de decembro de 1586 e finada en Dresden o 12 de febreiro de 1659, foi unha nobre alemá integrante da Casa de Hohenzollern e a través do seu matrimonio princesa-electora de Saxonia.
This Year's Model
This Year's Model é o segundo álbum do músico Elvis Costello e o seu primeiro con The Attractions, publicado o 17 de marzo de 1978 a través do selo Radar Records. Foi ravado principalmente nos Eden Studios de Londres co produtor Nick Lowe.
Madalena Sibila de Prusia
Foi a última filla do duque Alberte Frederico de Prusia e da princesa María Leonor de Cléveris, filla do duque de Cléveris, Jülich e Berg, Guillerme V o Rico e da arquiduquesa austríaca María de Habsburgo-Jagellón.
Traxectoria
O 19 de xullo de 1607 en Torgau casou co Elector Xoán Xurxo I de Saxonia. Ela coidou ó seu marido que estaba moi enfermo, e durante a guerra dos Trinta Anos, despois do enfrontamento entre Gustavo II Adolfo de Suecia e o seu primo segundo, o emperador Fernando II de Habsburgo, mediou entre os dous belixerantes (Paz de Praga de 1635). Ademais, utilizou a prisioneiros de guerra suecos nos traballos da fortaleza de Dresde e tivo amizade coa raíña rexente sueca, a súa sobriña María Leonor (viúva de Gustavo Adolfo e nai da raíña nena Cristina de Suecia). Madalena Sibila promoveu a pintura e a poesía. O 8 de outubro de 1656, enviuvou. Viviu dende entón no Dresdner Frau Kurfürstin-Haus e morreu en Dresde en 1659.
This Year's Model
Foi elixido o mellor álbum do ano na enquisa de críticos Pazz & Jop do xornal The Village Voice. No ano 2000 a revista Q situou a This Year's Model no número 82 da súa lista do "100 mellores álbums británicos de todos os tempos". En 1987 Rolling Stone colocouno no número 11 da súa lista dos mellores álbums do período 1967-1987. En 2003 o disco situouse no posto 98 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Elvis Costello.
Bezhin lug
Encargada por un grupo xuvenil comunista, a produción da película transcorreu entre 1935 e 1937, ata que foi detida polo Goberno central soviético, que aduciu que contiña erros artísticos, sociais e políticos;< con todo, algúns tomaron como exemplo a esta película para criticar a inxerencia do goberno no cine, estendendo estas críticas até o propio Iosif Stalin. A raíz do fracaso da súa película, Eisenstein declarou publicamente que o seu traballo fora incorrecto. Varias persoas foron arrestadas durante e despois do subseguinte desastre.
Por moito tempo, creuse que a película se perdera durante os bombardeos da Segunda guerra mundial; con todo, nos anos 1960, atopáronse cortes e copias parciais da película. A partir deles, emprendeuse unha recreación da película sobre a base do guión orixinal. Rica en simbolismo relixioso, a película e a súa historia convertéronse nun obxecto de estudo. A película foi cumpridamente discutida tanto no interior como no exterior da industria cinematográfica debido á súa natureza histórica, as estrañas circunstancias da súa produción e fracaso, e pola beleza das súas imaxes, consideradas como unhas das máis grandiosas no cine. A pesar do fracaso da película, Eisenstein continuou a súa carreira: gañou a aclamación e premios soviéticos e converteuse en director artístico do gran estudio Mosfilm.
Relato orixinal de Turgenev e Pávlik Morózov
A película baséase en parte nunha novela curta de Ivan Turgenev, o novelista ruso do século XIX, pero foi adaptada para incorporar a historia folclórica de Pávlik Morózov, un suposto pioneiro glorificado pola propaganda soviética como un mártir. A historia ficticia orixinal de Turgenev titulada Bezhin Lug trataba sobre uns mozos campesiños nos anos 1850, na rexión do Oriol que discutían sobre os signos sobrenaturais da morte, mentres pasaban a noite no prado de Bezhin cun cazador perdido. Posteriormente, Eisenstein eliminaría calquera referencia directa á ficción de Turgenev, fóra do título da película. O relato forma parte dunha colección de contos ou novelas curtas recompilados en Memorias dun cazador. esquerda|miniatura|226x226px|Pávlik Morózov, 1932. A vida e morte de Morózov na aldea de Gerásimovka nos Montes Urais non ten conexión coa obra literaria de Turgenev. Morózov era un raparigo de 13 anos de idade que denunciou ao seu pai, un kulak, ás autoridades soviéticas e, como resultado, foi asasinado pola súa familia. Era unha moralidade soviética: oporse ao Estado era egoísta e reaccionario e o Estado era máis importante que a familia. O relato máis popular da historia de Morózov é como segue: nado de campesiños pobres en Gerásimovka, unha pequena aldea a 350 quilómetros ao nordés de Sverdlovsk, Morózov era un comunista dedicado que lideraba aos mozos pioneiros na súa escola e apoiaba a colectivización de granxas decretada por Stalin. En 1932, á idade de 13 anos, Pávlik denunciou ao seu pai, Trofim Morózov, á policía política (OGPU). O pai de Pávlik, presidente do soviet do pobo ou selsoviet, foi acusado de estar falsificando documentos e vendéndoos aos bandidos e inimigos do Estado soviético. O maior dos Morózov, Trofim, foi sentenciado a dez anos nun gulag e, máis tarde, foi executado; con todo, a familia de Pávlik non aprobaba as accións do raparigo. O 3 de setembro dese ano, o seu tío, avó, avoa e un primo asasinárono, xunto ao seu irmán máis novo. Todos eles, excepto o tío, foron detidos pola OGPU, convictos e sentenciados a "a maior medida de defensa social": a pena capital por un pelotón de fusilamento.
Joselu Mato
É internacional coa selección española dende 2023.
Inicios
Naceu na cidade alemá de Stuttgart, sendo fillo de emigrantes galegos, e estivo escolarizado alí ata os catro anos, cando a familia regresou a Silleda, de onde é súa nai, Elvira Mato. Esta casou por segunda vez con Xosé Ramón Vázquez Barcala, un dos principais defensores da cultura e do patrimonio de Silleda e en particular do mosteiro de Carboeiro.
Bezhin lug
Relato orixinal de Turgenev e Pávlik Morózov
A historia de Pávlik Morózov foi desenvolvida en lecturas obrigatorias para nenos, cancións, pezas teatrais, un poema sinfónico, unha ópera completa e seis biografías. Existe moi pouca evidencia orixinal relativa á historia; a maior parte componse de especulacións provistas por testemuñas de oídas. En Bezhin lug, o raparigo é chamado Stepok, partindo da información e tradición histórica orixinal. Entre as ironías da historia atópase que Pávlik Morózov non sería un membro dos mozos pioneiros. Morózov foi chamado un "raparigo perturbado" que non era consciente das consecuencias do que estaba a facer e entregou ao seu pai ás autoridades por abandonar á súa nai por unha muller máis nova, máis que por razóns políticas.
Wilhelm Bleek
Wilhelm Heinrich Immanuel Bleek, nado en Berlín (daquela pertencente ao reino de Prusia) o 8 de marzo de 1827 e finado o 17 de agosto de 1875, foi un lingüista alemán. O seu traballo máis importante foi Gramática Comparativa das Linguas Surafricanas.
Traxectoria
Foi o fillo máis vello de Friedrich Bleek, profesor de teoloxía nas universidades de Berlín e de Bonn, e de Augusta Charlotte Marianne Henriette Sethe. De 1845 a 1848 estudou teoloxía en Bonn e máis tarde marchou a Berlín para estudar hebreo, onde foi estudante de Carl R. Lepsius. A súa tese de doutoramento (1851) tratou sobre a clase dos substantivos. En 1853, foi a África a estudar as linguas khoisas e as linguas bantús e comezou a escribir unha gramática do zulú. Na súa grande obra, Gramática Comparativa, estudou os prefixos dos substantivos das linguas bantú e introduciu un sistema numeral de clases que xa non se emprega hoxe en día.
Bezhin lug
Produción
Herbert Marshall afirmou que, para 1931, a interferencia gobernamental no traballo artístico soviético xa estaba ben establecida de varias formas: por pares dos artistas, guiados desde 'arriba'; desde «os diferentes círculos competentes para xulgalo»; e, finalmente, polo Partido Comunista e o propio Stalin. Todo iso, levou ao fracaso da produción de Bezhin lug. miniatura|211x211px|[[Borís Shumyatsky|Boris Shumyatsky, 1924.]] Antes de que a produción da película comezase, o guión de Aleksandr Rzheshevski foi ben recibido por Eisenstein, pero existiron preocupacións iniciais sobre a calidade do argumento e a caracterización involucrada. A comisión para a produción foi emitida pola liga Xuvenil Comunista ou Komsomol en honra aos seus esforzos en apoio do traballo nas granxas colectivas e debíase centrar «na reconstrución socialista do campo». A filmación comezou a mediados de 1935 e en outubro dese ano a primeira versión da película foi presentada ao estudio cinematográfico Mosfilm, que estaba a producir Bezhin lug. O estudio solicitou cambios e a produción continuou. En agosto de 1936, coa maior parte da filmación terminada, Borís Shumyatsky, o entón xefe do GUK soviético (Dirección Xeral do Cine) ordenou un alto na produción e que a película fose reescrita. O guión foi novamente revisado e Eisenstein recoñeceu os erros na súa produción despois de que unha versión posterior fose rexeitada polo estudio. Durante a creación de Bezhin lug, Eisenstein non someteu á metraxe da película a unha revisión exhaustiva.
O Comité Executivo Central do Partido Comunista esixía que Bezhin lug fóra presentado e aprobado antes do seu lanzamento. Múltiples versións da película foron prohibidas polo Comité que as citou como «non artísticas e arruinadas politicamente» e afirmou que Eisenstein «confundiu a loita de clases coa loita entre o ben e o mal». Por unha orde da Dirección Xeral do Cine soviético, a produción da película foi detida de forma permanente o 17 de marzo de 1937. Shumyatsky queixouse de que Eisenstein presentara os conflitos da película en termos algo bíblicos, máis que situar os conflitos no contexto da loita de clases socialista. O propio Eisenstein diría máis tarde que o asasinato de Stepok polo seu pai era unha «reminiscencia do sacrificio de Abraham de Isaac».
Despois do último rexeitamento da película, Shumyatsky tomou a responsabilidade polo fracaso nos medios soviéticos a través dun ensaio que detallaba a historia da película que foi publicado en Pravda. Segundo Shumyatsky, Bezhin lug foi unha difamación contra o campo soviético e un exemplo do formalismo que necesitaba ser eliminado. Shumyatsky agregou que «[Eisenstein estaba] producindo Bezhin lug só porque lle ofrecía unha oportunidade para permitirse exercicios formalistas. En lugar de crear unha obra forte, clara e directa, Eisenstein separou o seu traballo da realidade, das cores e heroísmo da realidade. Conscientemente, reduciu o contido ideolóxico da obra». Shumyatsky perdería o seu cargo gobernamental dous anos máis tarde cando foi acusado de ser un espía británico, arrestado e fusilado. Unha das razóns que Shumyatsky deu para pór fin á produción de Bezhin lug foi que Eisenstein estaba a desperdiciar diñeiro e recursos en producila; á inversa, antes da súa execución, o propio Shumyatsky foi acusado de desperdiciar diñeiro e recursos ao cancelar películas tales como Bezhin lug. Tamén se dixo que a supresión de Bezhin lug foi parte dunha campaña en curso contra o vangardismo na Rusia de Stalin.
Trala orde de deter a produción da película por parte do goberno soviético e Shumyatsky, Eisenstein contraeu vexigas, seguida de gripe, e a película parecía destinada a permanecer sen rematar. Traballou sobre a historia co autor soviético Isaak Babel, pero nunca se publicou ningún material da súa colaboración e a produción de Bezhin lug chegou á súa fin. Os rolos fílmicos inacabados e sen estrear foron destruídos durante un bombardeo da Segunda guerra mundial en 1941. Nunha resposta a Shumyatsky titulada "Os erros do prado de Bezhin" e publicada máis tarde, Eisenstein prometeu que ía a se «desembarazar dos últimos trazos anarquistas de individualismo no meu punto de vista e método creativo». Finalmente, Eisenstein cuestionouse «que causou que a catástrofe superase o traballo ao que estivera dedicado durante dous anos? e cal foi o punto de vista errado que, a pesar da honestidade de sentimentos e devoción ao traballo, levou á produción a unha perversión da realidade, converténdoa en politicamente insubstancial e consecuentemente non artística?»
Sinopse
Debido ao feito de que Bezhin lug foi repetidamente editada, refilmada e modificada para satisfacer ás autoridades soviéticas, creáronse varias versións da película.
A versión máis orixinal e mellor coñecida céntrase en Stepok, un mozo nun pobo de granxas colectivas, membro da organización local de Mozos Pioneiros Comunistas, como outros mozos da localidade. O seu pai, Samojin, era un agricultor que planeaba sabotar a colleita do pobo por motivos políticos mediante a queima da pradaría principal, pero Stepok organiza aos outros Mozos Pioneiros para vixiar os cultivos. Samojin vólvese cada vez máis frustrado polas accións e o éxito do seu fillo. Finalmente, Stepok delata os crimes de Samojin ás autoridades gobernamentais soviéticas e é, á súa vez, asasinado polo seu propio pai por traizoar á súa familia. Os outros Novos Pioneiros irrompen na igrexa local, cantando e profanándoa en resposta á morte de Stepok. As imaxes da película cambian durante a destrución da igrexa, cos habitantes do pobo transformados no que estaban a destruír; para ó final da toma en conxunto, os aldeáns anoxados aparecen como figuras anxelicais e proféticas, semellantes a Cristo.
Unha posterior reedición da película comeza con imaxes dos hortos e o ceo azul que amosan un obelisco de pedra co nome de Turgenev nel. Posteriormente, revélase que a nai de Stepok foi golpeada até a morte polo seu pai. Nunha cabana escura, Samojin quéixase de que o seu fillo ten unha maior lealdade ao soviet que á súa propia familia, mentres Stepok entra desde a luminosidade do día no exterior. O seu pai cita a Biblia: «Se o fillo traizoa ao seu pai, matádelo como a un can!». Samojin é arrestado por incendio premeditado e Stepok marcha cun funcionario comunista. Os cómplices de Samojin refúxianse na igrexa local e son pronto detidos e case linchados, pero son salvados da ira dos aldeáns por Stepok. Os aldeáns transforman a igrexa na sede dun club, ridiculizando de maneira simbólica á relixión ou ao clero.
Nalgunhas versións, a destrución da igrexa foi substituída cunha escena de aldeáns loitando contra o lume ocasionado polos boicoteadores. Na película, o lume foi iniciado cando os incendiarios lanzaron xirasois secos e acenderon mistos na área de almacenamento de combustible da comunidade. Nalgunhas tomas, Stepok escoita por casualidade o plan do seu pai e escapúlese na noite para denuncialo; noutras, a funcionaria do Partido Comunista local aleita á pequena irmá de Stepok; noutras máis, o pai de Stepok di despois de disparar contra o seu fillo: «Eles afastáronte de min, pero eu non te entregarei a eles. Non entrego á miña propia carne e sangue». Trala morte de Stepok, a mesma funcionaria comunista antes mencionada lévao e reúnese con outros nenos nunha marcha funeraria que se di evolucionará nunha marcha vitoriosa.
A película, como sosteñen Shumyatsky e Eisenstein, é rica en iconografía relixiosa e a loita simbólica entre o ben e o mal. Ademais, Birgit Beumers escribe
Reaccións e legado
Bezhin lug de Eisenstein tivo un amplo legado de respostas e críticas desde a súa produción orixinal. Por mor das declaracións de Shumyatsky en Pravda que diminuíron a reputación de Eisenstein na Unión Soviética ao momento máis baixo da súa carreira, outros pronto sopesáronas.
Algunhas das críticas da película centráronse en que era demasiado abstracta ou formalista, facendo eco das opinións de Shumyatsky. Ilya Vaisfeld califió a película e os métodos de Eisenstein como «profundamente hostís ao socialismo» e criticou a Eisenstein por presentar aos inimigos baixo unha luz posiblemente favorable. Segundo Nikolai Otten, o fracaso de Eisenstein debeuse a que filmou un escenario emocional, pensando que o liberaría do control do estudio. Boris Babitsky, director do estudio Mosfilm que produciu a película, asumiu a responsabilidade do fracaso da produción e por non controlar o traballo de Eisenstein ou deter a filmación máis cedo; posteriormente, Babitsky foi arrestado por iso. Ivan Pýriev sentiu que Eisenstein non quería ser unha «persoa soviética», dando isto como unha razón para o fracaso da película. David Maryan, outro director de cine, culpou a Eisenstein por menosprezar a outros, non compracéndolle os logros dos demais e por ser un solitario. A condición política de Eisenstein foi atacada tamén debido á película. G. Zeldovich, da Dirección Xeral do Cine, cuestionou se Eisenstein debía ter liberdade para traballar con estudantes de cine debido á súa falta de fiabilidade política.
Nos anos 1960, sóubose que a esposa de Eisenstein, Pera Attasheva, gardara empalmes da película da montaxe que foi usado para Bezhin lug. A partir de 1964, foi creada unha reconstrución da película e fixada a unha partitura musical de Sergei Prokofev polo director de cine ruso Sergei Yutkevich con axuda do académico Naum Kleiman, especializado no traballo de Eisenstein. A película foi editada de acordo ao guión orixinal para preservar a continuidade do corte orixinal; tamén se crearon novos intertítulos do guión e engadiuse unha introdución falada. Actualmente, a película existe como un "diaporama de cine mudo" de 35 minutos. En 1988, a película foi o centro dunha retrospectiva na Escola de Artes Tish na cidade de Nova York. Titulada "Jay Leyda: A Life's Work", enfocouse en Leyda, un profesor da escola e o único estadounidense que estudara con Eisenstein no Instituto Nacional de Cinematografía de Moscova; Leyda fora un aprendiz de director e fotógrafo no estudio. Das películas soviéticas dos anos 1920 e 1930, Bezhin lug é a máis citada en traballos académicos relacionados coa cinematografía.
Aínda que a produción da película nunca foi completada e nunca foi distribuída unha versión completa, a película foi posteriormente considerada unha celebración das motivacións políticas e informantes soviéticos. A pesar dos problemas que enfrontou Bezhin lug, Eisenstein recibiría o Premio Stalin en 1939 debido ao inmenso éxito de Aleksandr Nevski. En 1941, converteuse no director artístico dos estudios Mosfilm.
Liña de alta velocidade Figueres-Perpiñán
300px|miniatura|Comezo da liña na [[estación de Figueres-Vilafant.]] A liña de alta velocidade Figueres-Perpiñán é unha liña ferroviaria internacional que une España e Francia, conectando a rede de alta velocidade española coa rede ferroviaria francesa. Trátase dunha liña de concesión privada, explotada pola sociedade TP Ferro. Está deseñada para permitir tráficos mixtos, tanto de viaxeiros coma de mercadorías, e encóntrase aberta ao tráfico comercial de trens dende decembro de 2010.
Joselu Mato
Inicios
Joselu comezou a xogar ao fútbol a curta idade e axiña ingresou na canteira do CF Silleda, no que comezou a xogar con oito anos. Militou no club dezao ata a idade cadete, aínda que xogaba xa con ficha de infantil de primeiro ano.
Celta de Vigo
esquerda|miniatura|Joselu co [[Real Club Celta de Vigo|Celta de Vigo nos momentos previos á disputa do Trofeo Cidade de Pontevedra de 2009.]] Aos 12 anos Javier Maté levouno para o Celta de Vigo, onde foi subindo polas diferentes categorías mentres vivía cunha tía, enfermeira en Vigo.
En setembro de 2007, con 17 anos, debutou co primeiro equipo da man de Hristo Stoichkov, nun partido amigable diante do Porriño. Na tempada 2008/09 comezou a xogar co equipo xuvenil na División de Honra, pero dous meses despois do comezo da tempada foi xa subido ao Celta B, da Segunda División B, co que disputou 21 partidos esa campaña, anotando tres goles.