cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cítola
Características
Paradoxalmente a khitára grega e romana pertence á familia das liras. A orixe das cítolas sitúase no medio Oriente, pero hoxe o seu uso está estendido desde Asia ata Europa central, onde é bastante popular. Máis recentemente pasou a América, onde desenvolveu variantes propias.
Variantes
Ao longo de diversas épocas foron aparecendo diferentes instrumentos derivados da cítola:
A familia dos laúdes nace pola agregación dun ou varios mastros á caixa da cítola para aumentar a tesitura cara aos graves alongando o dispasón. A partir da Idade Media chamáronse tamén cítaras certos instrumentos da familia dos laúdes. Logo do 1800 foron aparecendo instrumentos híbridos que combinaban características da cítola, da arpa, da lira, do laúde e da guitarra.
Parlamento (programa da TVG)
Parlamento é un programa da Televisión de Galicia que se vén realizando ininterrompidamente desde os comezos da emisión da canle, constituíndo un dos programas máis antigos en emisión. É un programa dos servizos informativos que se dedica á informar da actividades do Parlamento de Galicia e os seus deputados.
Festa do viño do Condado
A Festa do viño do Condado é unha feira gastronómica celebrada no Castelo, en Salvaterra de Miño o último domingo de agosto de cada ano co obxectivo de exaltar os viños do Condado (D.O. Rías Baixas) e Monção-Melgaço (D.O. Vinhos Verdes)
Orixe e localización
A festa celebrouse por vez primeira en 1959. Dende aquela, elíxense os mellores viños e noméanse os novos confrades que promocionaron o viño.
Os postos para a cata do viño instálanse no interior da muralla do castelo de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado, zona de grande tradición e calidade de viños, dentro da Denominación de Orixe Rías Baixas. No mesmo lugar organízanse concertos e outras actividades.
Festexos
O último domingo de agosto degústase o propio viño do Condado xunto con xantares de comida típica (empanadas, polbo, lamprea etc). Ademais celébranse os días anteriores xornadas técnicas, catas, exposicións, obradoiros, mostras de música galega e outras artes. Ademais dende o ano 2000 prémianse os "Viños deliciosos do Ano".
Uwasa no Sexy Guy
"Uwasa no Sexy Guy" (うわさのSEXY GUY) é o sexto single da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 19 de marzo do ano 2003 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
P. D. James
Phyllis Dorothy James, Baronesa James de Holland Park, nada en Oxford o 3 de agosto de 1920 e finada ibídem o 27 de novembro de 2014, foi unha escritora inglesa coñecida como P. D. James. Acadou a fama coa serie de novelas protagonizadas polo policía e poeta Adam Dalgliesh.
Novelas
Misterios de Adam Dalgliesh
Misterios de Cordelia Gray
Novelas miscelánea
Omnibus editions
The Chronicles of Riddick
Sinopse
Riddick pasou os últimos cinco anos vagando polos mundos esquecidos da galaxia, evitando ós mercenarios que buscan a súa cabeza. Agora, o fuxitivo atópase no planeta Helion, fogar dunha sociedade progresista que foi invadida por Lord Marshal, un déspota que desexa a desaparición dos humanos e o dominio dos seus guerreiros coñecidos como Necróferos.
Ribera Alta del Ebro
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. A Ribera Alta del Ebro é unha comarca de Aragón, en España, situada ao oeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é Alagón.
Municipios
A comarca engloba os municipios de Alagón, Alcalá de Ebro, Bárboles, Boquiñeni, Cabañas de Ebro, Figueruelas, Gallur, Grisén, La Joyosa, Luceni, Pedrola, Pinseque, Pleitas, Pradilla de Ebro, Remolinos, Sobradiel e Torres de Berrellén.
Xeografía
Trátase da bisbarra aragonesa máis pequena en extensión que, non obstante, ofrece unha das densidades de poboación máis alta respecto á media das bisbarras aragonesas. Este feito é posible grazas ao gran número de poboacións que a integran, así como unha media de habitantes por poboación elevada.
Limita ao norte coas Cinco Villas, ao oeste co Campo de Borja, ao sur con Valdejalón e ao leste con Zaragoza.
Economía
Tradicionalmente a súa economía centrábase na horta cultivada entre os ríos Ebro e Jalón, afluente do Ebro. Actualmente a planta de Opel-España xunto coas súas industrias auxiliares sitúase en Figueruelas.
William Adam (arquitecto)
Traxectoria
Adam foi o arquitecto máis importante do seu tempo en Escocia, xa que deseñou e construíu numerosas casas de campo e edificios públicos e, frecuentemente, participou máis como contratista que como arquitecto.
Entre as súas obras máis coñecidas están a Casa Hopetoun, preto de Edimburgo, e a Casa Duff en Banff.
O seu estilo exuberante e individual de construción en estilo palladiano, pero con detalles barrocos inspirados por John Vanbrugh e a arquitectura continental europea.
No século XVIII Adam estaba considerado como o «arquitecto universal» (Universal Architect en inglés) de Escocia.
Porén, desde o século XX, os críticos de arquitectura adoptaron unha postura máis moderada: Colin McWilliam, por exemplo, buscou a calidade da súa obra «ao variar a un grao extremo».
Ademais de ser un arquitecto, Adam participou en varios esquemas empresariais de mellora industrial, entre elas a minaría do carbón, extracción de sal, canteiras de pedra e muíños.
En 1731 comezou a construír a súa propia propiedade en Kinross-shire, que el nomeou "Blair Adam".
Foi o pai de tres arquitectos: John, Robert e James; os dous últimos foron os creadores do «estilo Adam».
Hoorn
Hoorn é un concello e cidade dos Países Baixos, na provincia de Holanda Setentrional. Atópase en IJsselmeer, 35 quilómetros ó norte de Ámsterdam, e ten dereitos de cidade dende 1357. Hoorn tiña unha poboación de 71 888 no 2014. Ten unha área de 53,25 km2, dos cales 33,00 km2 son auga, principalmente do Markermeer. A cidade está formada polas vilas ou distritos: Blokker, Hoorn, Zwaag, e parte de Bangert e De Hulk.
Teofilina
A teofilina é un alcaloide da familia das metilxantinas, a mesma á que pertencen a cafeína e a teobromina. O seu nome químico é 1,3 dimetilxantina. Funde a 272 °C. Encóntrase naturalmente no té negro e no té verde.
A teofilina é especialmente diurética, polo que axuda á eliminación de líquidos, a través da urina.
Rabel
Un rabel é un instrumento similar ao violín, que consegue o seu son mediante a fricción dun arco contra as súas cordas.
Observatorio astronómico de Forcarei
O observatorio astronómico de Forcarei é un observatorio astronómico situado no concello de Forcarei. Foi fundado no ano 2009 e é propiedade da Fundación Ceo, Ciencia e Cultura (FC³).
Albaida del Aljarafe
miniatura|dereita|220px|Praza de España Albaida del Aljarafe é unha localidade da provincia de Sevilla, en Andalucía (España).
Observatorio astronómico de Forcarei
Situación
Áchase nun outeiro cunha altitude de 670 msnm no lugar das Casetas, a 3 km de Forcarei na estrada EP-7001 que une Forcarei coa Estrada. Na zona no existen industrias nin grandes vilas, trátase logo dunha zona con moi pouca polución lumínica. Ademais as montañas abeiran o lugar da luz de Santiago de Compostela, A Estrada ou Lalín. O ceo é escuro, transparente e limpo.
Albaida del Aljarafe
Xeografía
No ano 2005 contaba con 2.500 habitantes. A súa extensión é de 11 km² e ten unha densidade de 202 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 25 N, 6º 10' W. Atópase situada a unha altitude de 162 metros e a 20 quilómetros da capital da provincia, Sevilla.
Observatorio astronómico de Forcarei
Instalacións
Trátase dun edificio con dous andares: o inferior de 8 m de diámetro con diversos cuartos e control do telescopio, e o superior cunha cúpula de 5 m que acolle o telescopio principal.
Albaida del Aljarafe
Historia
Foi fundada en época turdetana co nome de Kaelia; como Laelia foi coñecida en época romana e como Al-Baida (A Branca) en época árabe. Foi conquistada por Castela en 1253 e repoboada en 1302. Pasou a chamarse Sanlúcar de Albaida ata que tomou o nome definitivo de Albaida del Aljarafe.
Observatorio astronómico de Forcarei
Equipamento
miniatura|O edificio polo día.
Rabel
Características
É un instrumento de orixe árabe, moi popular na Idade Media entre trobadores e xograres. Consérvanse abondosas representacións deles entre a iconografía das igrexas románicas galegas, das que quizais sexa a máis antiga a do tímpano da igrexa chantadina de San Miguel do Monte. Foi conservado como instrumento de pasatempo por pastores en moitas zonas da península ibérica, entre elas As Portelas e a Seabra, onde o seu uso aínda estaba vixente a finais do século XX. O rabel utilizábase en Galiza para o acompañamento dunha muiñeira, á que rematou por darlle nome, a rabela.
Observatorio astronómico de Forcarei
Liña de traballo
Diversos labores de divulgación científica a todos os niveis. Dende a súa primeira luz desenvólvense tarefas de investigación.
Albaida del Aljarafe
Cultura
Dentro dos dialectos do español Albaida del Aljarafe é coñecida por conservar a pronuncia arcaica palatal do dígrafo -ll-, que en boa parte do territorio do español europeo foi substituído por un fonema fricativo (yeísmo).
Observatorio astronómico de Forcarei
Historia
O centro viu a primeira luz o 13 de marzo de 2009 tendo estado en período de proba e axuste final de equipos até inicios de abril do mesmo ano. Anteriormente, e co observatorio aínda en construción, dende o venres 8 ao domingo 10 de agosto de 2008, tivo lugar na súa contorna a primeira edición da Astrofesta Galega - "Astrogalicia 2008" á que acudiron astrónomos de todo o país. Entre outras actividades realizáronse obradoiros e déronse varias conferencias a cargo de poñentes de alto nivel, como José Luis Comellas, Ángel Gómez Roldan, Ángel Huelmo e Ramón Naves.
As primeiras sesións públicas de observación nocturna, co observatorio totalmente operativo realizáronse despois da Semana Santa do mesmo ano da súa apertura, concretamente o venres 17 e o sábado 18 de abril de 2009.
Entre os actos que celebraron o ano 2009 como Ano Internacional da Astronomía desenvolveuse, entre o 25 e o 27 de xuño de 2009, o Encontro Astronómico titulado Da teoría á práctica no OAF de 30 horas lectivas. Durante os anos 2009 e 2010 o observatorio continuou coas súas tarefas investigadoras, formativas e divulgativas, en especial a atención de grupos de visitantes, escolares, afeccionados e interesados pola astronomía.
En 2011 o observatorio viuse obrigado a modificar o seu funcionamento sustentándose coa axuda do Concello de Forcarei e dedicándose a labores do padroado que o dirixe e os seus colaboradores. A actividade continúa aínda que de xeito reducido e actualmente permanece aberto cun horario limitado.
Aznalcázar
Aznalcázar é unha localidade da provincia de Sevilla, en Andalucía.
Características
No ano 2005 contaba con 3.692 habitantes. A súa extensión superficial é de 450 km² e ten unha densidade de 8,2 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 18' N, 6º 15' W. Atópase situada a unha altitude de 66 metros e a 25 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Festa do viño da Ulla
miniatura|300px|Festa do Viño da Ulla 2015. A festa do viño da Ulla é unha festa gastronómica que se celebra todos os anos o segundo domingo de abril na vila de San Miguel de Sarandón, no concello coruñés de Vedra.
A festa leva organizándose dende o ano 1980; só interrompida en 2020 e 2021 por mor da pandemia de COVID-19; e é levada a cabo por unha comisión sen ánimo de lucro, formada polos veciños.
A festa
miniatura|dereita|Festa do viño da Ulla 2015 Cada ano, o campo da festa énchese de xente dende a mañá que empeza cunha misa, saúdo do alcalde e pregón levado a cabo por un persoeiro.
Durante o resto da xornada até a entrada da noite consómese moito viño, cómese e gózase da música de diferentes bandas folk, bandas de música, charangas etc. Ademais realízanse sorteos, premios e se pode beber viño de balde situado nunhas botas xigantes penduradas nunhas árbores, que son atractivo e símbolo da festa.
Orixe e obxectivos
Dita festa procura a exaltación dos viños da zona do val do Ulla e promover a demarcación de ditos viños na Denominación de Orixe Rías Baixas, unha das principais variedades con denominación de orixe de Galicia, obxectivo que se cumpriu no ano 2000.
Dende hai uns anos e de xeito paralelo organízase unha pequena mostra da industria, agricultura, artesanía e turismo do Concello de Vedra, que se pode visitar durante todo o día. Ademais organízanse unhas xornadas técnicas sobre o viño.
Outra das actividades que se realizan co gallo da festa son as xornadas gastronómicas que se realizan días antes, contando con profesionais do sector do viño.
Vegard Opaas
Vegard Opaas, nado o 11 de novembro de 1961 en Oslo, é un antigo saltador de esquí noruegués.
Traxectoria
Comezou a participar na Copa do Mundo en 1982 e conseguiu a súa primeira vitoria en 1983. Participou nas Xogos Olímpicos de Inverno de 1984 en Saraxevo obtendo un oitavo posto en trampolín curto individual. Foi o primeiro noruegués en vencer, en 1987, na clasificación final da Copa do Mundo de Salto de Esquí. Nese ano tamén gañou tres medallas nos Campionatos do Mundo de Esquí Nórdico en Oberstdorf, dúas pratas (trampolín grande individual e por equipos) e un bronce (trampolín curto individual). Retirouse da competición en 1990.
Willemstad
Willemstad é a capital de Curaçao, unha illa no sur do Mar Caribe que forma un país constituínte do Reino dos Países Baixos. Antigamente era a capital das Antillas Neerlandesas antes da súa disolución en 2010, ten unha poboación estimada de 150.000 habitantes. Willemstad é o fogar da sinagoga de Curaçao, a sinagoga máis antiga das Américas. O centro histórico da cidade componse de catro partes: Punda e Otrobanda, que están separadas pola Baía de Santa Ana, unha entrada que conduce ao gran porto natural chamado Schottegat, así como os barrios de Scharloo e Pietermaai Smal, que están un fronte ao outro no pequeno porto de Waaigat. O centro da cidade, coa súa singular arquitectura e a entrada do porto, foi declarada como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Historia
Punda fundouse en 1634, cando os holandeses arrebataron a illa a España. O nome orixinal de Punda era de punt en holandés. Otrobanda, fundouse en 1707, é a parte máis nova da cidade e é considerado como o centro cultural de Willemstad. O seu nome provén de "otro banda" en papiamento que significa outra banda.
A sinagoga de Curaçao foi construída por xudeus de España e Portugal vidos de Amsterdam e Recife, Brasil.
Aviación
Insel Air, a aeroliña nacional de Curaçao, ten a súa sede corporativa en Maduro Plaza.
Turismo
miniatura|upright=1.2|[[Fort Amsterdam (Curaçao)|Fort Amsterdam vista desde o mar]] miniatura|upright=1.2|Penha Building, construída en 1708
O Turismo é unha industria importante e a cidade ten varios casinos. O centro da cidade de Willemstad ten un arsenal de arquitectura colonial que está influenciado por estilos holandeses. Tamén leváronse a cabo investigacións arqueolóxicas.
Industria
Debido á súa localización preto dos campos petrolíferos de Venezuela, a súa estabilidade política e o seu porto natural de augas profundas, Willemstad converteuse na base dun importante porto e refinería. O porto de Willemstad é o maior porto de manipulación de petróleo no Caribe. A refinería, no seu momento a máis grande no mundo, foi construída e era propiedade de Royal Dutch Shell en 1915. Vendeuse ao goberno de Curaçao pola suma simbólica dun Florín en 1985 e agora esta alugada a PDVSA, a petroleira de propiedade estatal de Venezuela.
Infraestrutura
miniatura|Ponte Queen Emma
Aeroporto
Willemstad é servida polo Aeroporto Internacional Hato.
Pontes
Punda e Otrobanda están conectados pola Ponte da Raíña Emma, unha longa ponte de pontóns. Aínda que está en uso, a maioría do tráfico por estrada utiliza a Ponte da Raíña Xuliana construída en 1967 (reconstruída 1974), que franquea a baía máis ao interior. Moi preto atópase tamén a Ponte da raíña Guillermina unha ponte levadiza que non funciona.
Clima
Willemstad ten un clima tropical.
Agustín Fernando Muñoz
Traxectoria
Casou en segredo en matrimonio morganático o 28 de decembro de 1833 e tiveron sete fillos: miniatura|
O casamento oficial celebraríase co expreso consentimento da raíña Isabel II (a súa fillastra) o 12 de outubro de 1844. En xuño de 1844 foi nomeado Grande de España e constituíuse o ducado de Riánsares para outorgarlle a el o título. Ao día seguinte da voda oficial era designado tenente xeneral e senador vitalicio. Sabela II concedeulle o Vélaro de Ouro. Adquiriu máis tarde o título de Marqués de San Agustín e, xa no ostracismo en Francia xunta a María Cristina, Luís Filipe I de Francia noméao Duque de Montmorot e outórgalle a Lexión de Honra.
Foi promotor de múltiples negocios e, xunto con María Cristina, crearían empresas adicadas ao ferrocarril no Principado de Asturias e na actual Comunidade Valenciana coas que gañou unha magna fortuna. Rexeitou a coroa de Ecuador, que as autoridades ecuatorianas pretendían instaurar.
Faleceu cinco anos antes que María Cristina na súa casa de Le Havre. Está soterrado no Santuario da Nosa Señora de Riánsares, en Tarancón.
Magneto (banda)
Magneto foi unha banda pop vocal e coreográfica conformada de cantantes mexicanos, na actualidade a banda está disolta. Alcanzou a súa máxima popularidade entre o 1986 e 1989 grazas ao programa de televisión chamado "Enhorabuena" do peruano Jorge Henderson entre 1991 e 1993, despois do declive da Menudomanía, cos éxitos "Suena tremendo" e "Adolescencia" de 1986, "40 grados" de 1989, "Vuela vuela" e "Mira mira" no 1991. Durante a súa existencia, sofre cambios na súa aliñación, sendo a formación de 1988 que logra o maior éxito comercial do grupo liderado por Antonio Berumen.
Sinxelos
Os sinxelos da banda no transcurso da súa carreira son os seguintes: Do álbum Déjalo que Gire (1983)
Do álbum Tremendo (1986)
Do álbum Todo está muy bien (1987)
Do álbum 40 grados (1989)
Do álbum Vuela Vuela (1991)
Do álbum Cambiando el Destino (1992)
Do álbum Más (1993)
Do álbum Tu Libertad (1994)
Do álbum Siempre (1996)
Do álbum X-Magneto (2001)
Ribera Baja del Ebro
Xeografía
Limita ao norte cos Monegros, ao oeste con Zaragoza, ao sur co Campo de Belchite e o Bajo Martín e ao leste co Bajo Aragón-Caspe. Ás veces inclúese esta bisbarra dentro do Bajo Aragón Histórico.
Cultura
Destacan entre o seu patrimonio o Mosteiro de Rueda, un mosteiro cisterciense no municipio de Sástago, e as ruínas da colonia romana de Celsa, inicialmente chamada Colonia Victrix Iulia Lépida, preto de Velilla de Ebro.
Sistema non linear
Nas matemáticas, os sistemas non lineares representan sistemas cuxo comportamento non é expresable como a suma dos comportamentos dos seus descriptores. Máis formalmente, un sistema físico, matemático ou doutro tipo é non linear cando as ecuacións de movemento, evolución ou comportamento que regulan o seu comportamento son non lineares. En particular, o comportamento de sistemas non lineares non está suxeito ó principio de superposición, como o é un sistema lineal.
A linearidade dun sistema permite ós investigadores facer certas suposicións matemáticas e aproximacións, permitindo un cálculo máis sinxelo dos resultados. Xa que os sistemas non lineares non son iguais á suma das súas partes, en xeral son difíciles (ou imposibles) de modelar, e os seus comportamentos con respecto a unha variable dada (por exemplo, o tempo) é moi difícil de predicir.
Entre os sistemas non lineares atópanse fenómenos como os efectos do caos, atractores estraños e ondas raras. Aínda que algúns sistemas non lineares e ecuacións de interese xeral foron extensamente estudados, a vasta maioría son mal comprendidos.
Sistemas lineares
Estas dúas regras tomadas en conxunto coñécense como Principio de Superposición.
Sistemas non lineares
As ecuacións non lineares son de interese en física e matemáticas debido a que a maioría dos problemas físicos son implicitamente non lineares na súa natureza. Exemplos físicos de sistemas lineares son relativamente raros. As ecuacións non lineares son difíciles de resolver e dan orixe a interesantes fenómenos como a teoría do caos. Unha ecuación linear pode ser descrita usando un operador lineal, L. Unha ecuación linear nalgún valor descoñecido de ou ten a forma
Para algún valor descoñecido de u.
Para poder resolver calquera ecuación necesítase decidir en que espazo matemático atópase a solución u. Podería ser que u fose un número real, un vector ou, talvez, unha función con algunhas propiedades.
As solucións de ecuaciones lineares poden ser en xeral descritas como unha superposición doutras solucións da mesma ecuación. Isto fai que as ecuacións lineares sexan doadas de resolver.
As ecuaciones non lineares son moito máis complexas, e moito máis difíciles de entender pola falta de solucións sinxelas superpostas. Para as ecuacións non lineares as solucións en xeral non forman un espazo vectorial e, tampouco poden ser superpostas para producir novas solucións. Isto fai o resolver as ecuacións moito máis difícil que en sistemas lineares.
Ecuacións non lineares específicas
y = x^2 -1
E outras ecuaciones polinomiais.
Con todo, os sistemas de ecuacións non lineares son moito máis complexos. de xeito semellante, ecuacións diferenciais de primeira orde non lineares, tal como:
d x u = u^2
son resoltas de xeito dado (neste caso por separación de variables). As ecuacións diferenciais de orde superior, tales como:
onde g é unha función non linear, son moito máis dificultosas.
Para as ecuacións diferenciais parciais, a dificultade é aínda maior, xa que que un número de resultados indique a existencia de solucións, non implica que a estabilidade dunha solución e a dinámica das solucións teñan que ser probadas.
Ferramentas para a solución de certas ecuacións non lineares
Ó día de hoxe, existen moitas ferramentas para analizar ecuaciones non lineares. Por mencionar algunhas, temos o teorema da función implícita e a teoría da bifurcación
Sierra de Albarracín
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Sierra de Albarracín é unha comarca de Aragón, en España, situada no suroeste da provincia de Teruel. A súa capital é Albarracín.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Albarracín, Bezas, Bronchales, Calomarde, Frías de Albarracín, Gea de Albarracín, Griegos, Guadalaviar, Jabaloyas, Monterde de Albarracín, Moscardón, Noguera de Albarracín, Orihuela del Tremedal, Pozondón, Ródenas, Royuela, Rubiales, Saldón, Terriente, Toril y Masegoso, Torres de Albarracín, Tramacastilla, Valdecuenca, El Vallecillo e Villar del Cobo.
Xeografía
Situada no sueste da provincia de Teruel, é unha das zonas máis elevadas do Sistema Ibérico, e está formada por un sistema orográfico onde se asenta unha das principais divisorias de augas da Península, xa que aquí nacen algúns dos seus ríos máis importantes.
Limita ao norte co Jiloca, ao oeste co Señorío de Molina-Alto Tajo (provincia de Guadalaxara), ao sur coa provincia de Cuenca e ao leste coa Comunidade de Teruel.
Parte do seu territorio está ocupado pola Paisaxe protexida dos Piñeirais de Rodeno.
Economía
As súas principais fontes de ingresos son a gandaría, a explotación forestal e o turismo rural.
Santa Marta
Como topónimo, Santa Marta pode facer referencia a:
O Tarrelo, Os Vilares, Guitiriz
O Tarrelo é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
O Coto, Os Vilares, Guitiriz
O Coto é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Attwood
O apelido Attwood ("ferreiro") pode estar referido a:
Infertilidade
A infertilidade é a incapacidade dunha persoa, animal ou planta de reproducirse por medios naturais. Nos seres humanos, a infertilidade pode describir a unha muller que non é quen de concibir ou que non é quen de levar o embarazo a bo termo. Existen varias causas biolóxicas, algunhas das cales poden ser solucionadas con intervención médica. Os índices de infertilidade incrementaron nun 4% dende a década de 1980, principalmente relacionados con problemas de fecundidade polo incremento da idade. Arredor do 40% dos problemas de infertilidade están causados polo home, outro 40% pola muller, e o 20% son o resultado de complicacións en ámbolos dous.
Euskotren Trena
miniatura|Estación de Bilbao-Atxuri. miniatura|Estación de Lugaritz-Donostia. Euskotren Trena (antes coñecida como EuskoTren) é unha das dúas marcas comerciais baixo as que opera a sociedade pública Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos S.A., pertencente ao Goberno Vasco a partir da transferencia ao mesmo polo Estado Español dos tramos que pertenceron a Feve en territorio vasco. Euskotren Trena opera os servizos ferroviarios, mentres que Euskotren Tranbia é a encargada da explotación dos servizos de tranvía; Euskotren Autobusa explota varias liñas de autobús interurbano en Biscaia (baixo a marca Bizkaibus) e en Guipúscoa (baixo a marca Lurraldebus); e Euskotren Kargo encárgase do transporte de mercancías por ferrocarril.
Esta empresa foi a propietaria da antiga liña ferroviaria Bilbao-Plentzia, antes explotada por FTS (Ferrocarriles e Transportes Suburbanos de Bilbao), parte da actual Liña 1 do Metro de Bilbao dende 1995. Euskotren Trena explota tamén varias liñas de autobuses e o funicular da Reineta en Valle de Trápaga (Biscaia).
Dende o 2006, Euskotren Trena é a marca operadora do administrador ferroviario da rede de infraestruturas dos ferrocarrís vascos, un ente público de dereito privado Euskal Trenbide Sarea - Red Ferroviaria Vasca, segundo a Lei do Parlamento Vasco 6/2004, do 21 de maio de 2006. É situación parella a de Renfe Operadora respecto de Adif.
Liñas ferroviarias
EuskoTren ocupa varias liñas ferroviarias nos territorios de Biscaia e Guipúscoa, así como en Francia. Nas liñas xa estabelecidas, realiza servizos de proximidades nas zonas onde non opera Proximidades Renfe, servizos rexionais entre Bilbao e Donostia, e servizos de Ponte entre Irún e Hendaia, mentres que na Liña 3 do metro de Bilbao, ofrecerá un servizo de ferrocarril metropolitano.
Liñas e estacións
795px|miniatura|Plano das liñas e estacións de Eusko Trenbideak.
Biscaia
miniatura|300px|Autobús de EuskoTren, integrado en [[Bizkaibus.]] Os autobuses interurbanos de Euskotren atópanse integrados no servizo de Bizkaibus, dependente da Deputación Foral de Biscaia. Na seguinte lista inclúense as liñas coa numeración de Bizkaibus.
Guipúscoa
Os autobuses interurbanos de Euskotren atópanse integrados no servizo de Lurraldebus, dependente da Deputación Foral de Guipúscoa. A única excepción é o servizo municipal de Éibar "Udalbus", que conecta os barrios de Azitain e Amaña e que non está integrado en Lurraldebus.
O Mato, Os Vilares, Guitiriz
O Mato é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Década de 1980
A década de 1980 foi o período de tempo que transcorreu de 1 de xaneiro de 1980 ata 31 de decembro de 1989.
No mundo, foi unha época en que se atoparon grandes mudanzas en varios aspectos do cotián, na saúde, nas ciencias, na economía. No escenario económico, ocorreu unha exuberancia significativa, decorrente da circulación de riquezas ocorrida coa migración dalgunhas industrias para pequenos países asiáticos.
Dave DeBusschere
En 1969 deixa os Pistons e asina cos New York Knicks, equipo co que gañaría dous títulos da NBA. En recoñecemento pola súa labor no equipo neoiorquino foi retirado o seu dorsal número 22. En 1983 foi admitido no Basketball Hall of Fame e en 1996 votado como uns dos "cincuenta mellores xogadores da historia da NBA". Alén diso, durante a temporada 1962-63 xogou como profesional ao béisbol nos Chicago White Sox da MLB. Faleceu en 2003 aos 63 anos por mor dun ataque ao corazón.
NBA
Foi elixido na cuarta posición da primeira rolda do Draft da NBA de 1962 polos Detroit Pistons como elección territorial. Nesa primeira tempada conseguiu un oco no quinteto ideal de rookies. Foi un xogador eminentemente defensivo, sendo incluído durante 6 anos no mellor quinteto defensivo da liga. Entre 1965 e 1967 compaxinou o posto de xogador co de adestrador para os Pistons. Foi traspasado aos New York Knicks a mediados da temporada, cos que conseguiu dous títulos da NBA, o primeiro ese mesmo ano, e o segundo en 1973.
Despois da súa retirada
DeBusschere retirouse en 1974. En homenaxe o éxito conseguido no equipo neoiorquino a súa camiseta co número 22 foi retirada polos Knicks, colgando hoxe do teito do Madison Square Garden. Posteriormente traballou como executivo nos New York Nets (actuais Brooklyn Nets) da desaparecida American Basketball Association (ABA), competición da que chegou a ser o comisionado. Durante os anos 1980 volta ao seu antigo club, os Knicks, para traballar como adestrador asistente e director de operacións. Durante esta etapa seleccionou no draft a Patrick Ewing que, ao igual que DeBusschere, sería seleccionado en 1996 como un dos cincuenta mellores xogadores da historia da NBA.
Paulino Suárez
Paulino Suárez Suárez, nado en Cicillón (Taboada) en 1884 e finado en 1970, foi un médico galego.
Traxectoria
Estudou Medicina en Santiago de Compostela e Madrid, onde se licenciou en 1908. Obtivo o título de doutor o 11 de xaneiro de 1918. Conseguiu a praza de médico dos mineiros de Peñarroya (Córdoba), e cos aforros dese traballo pediu, asesorado polo seu curmán Juan López Suárez, a pensión para trasladarse á Universidade de Estrasburgo en 1913. Alí estudou Química e Botánica Práctica aplicadas á Medicina, para especializarse en Bacterioloxía e Inmunidade. Nas vacacións de verán instalouse en Múnic, onde traballou no laboratorio particular dos doutores Bender e Hobein, regresando despois a Estrasburgo.
O seu traballo derivou cara a relación entre a alimentación por millo e a aparición da pelagra, estudo que realizou no Instituto de Química Fisiolóxica e Patolóxica do profesor Hofminster. Froito dos seus primeiros estudos foi a publicación dun artigo sobre a etioloxía desta enfermidade en Biochemische Zeitschrift. O comenzo da guerra europea fixo que derivase as súas investigacións cara o proceso de purificación da agua e a contención de epidemias, pero regresou a España en decembro de 1914. Pediu unha pensión para traballar no Institut zur Erforschung der Infektionkrankheiten (Instituto para a Investigación de Enfermidades Infecciosas) de Berna e realizar estudos sobre inmunidade. Concedéronlla en 1916 e permaneceu dous anos en Berna. Colaborou con Tomarkin, xefe da Sección de Vacinación do Instituto, e con el publicou un segundo artigo sobre a aparición de precipitinas nos animais vacinados e no home.
Regresou a España e empezou a vivir na Residencia de Estudiantes e, desde o 1 de xaneiro de 1921, dirixiu o Laboratorio de Bacterioloxía. O 4 de xuño de 1932 foi nomeado director adxunto da Residencia de Estudiantes. Durante a guerra civil realizou algunhas discretas xestións no estranxeiro por encargo de Negrín, a quen acompañou ao exilio. Trasladouse a Oxford, invitado por Alfredo Jiménez Fraud, onde pasou unha tempada, despois marchou a México, e finalmente á Habana, de cuxa universidade foi profesor. Volveu a Oxford nunha ocasión como testamenteiro de Pío del Río-Hortega xunto a Severo Ochoa. Regresou a España na década dos 50, asentándose en Taboada. Logo de tomar contacto con xente da contorna institucionista, asistiu ao xantar de antigos residentes celebrado no Hostal dos Reis Católicos de Santiago na primavera de 1963.
Mandioca
miniatura|Manihot esculenta
A mandioca (Manihot esculenta), ás veces tamén chamada iuca (cómpre non confundir co xénero Yucca sp), é unha planta tropical euforbiácea (da familia Euphorbiaceae), arbustiva ou arbórea, de até 3 m de altura. Ten raíces tuberosas, follas grandes moi divididas, flores amarelas en acio e froito en cápsula alada.
A raíz posúe unha fécula alimentaria, velenosa acabada de extraer, mais comestíbel a xeito de tapioca, obtida despois de someter a fécula verde a unha lixeira cocedura. A tapioca é un alimento rico en glícidos como o amidón.
Descrición
É un arbusto perennifolio, monoico, con raíces tuberosas engrosadas, fusiformes e fibrosas. As follas son alternas, palmadas e estipuladas.
Usos
Cultívase coma alimento básico en moitos países tropicais. A mandioca é a terceira fonte de glícidos da humanidade. A mandioca clasifícase como "doce" ou "amarga" dependendo do nivel da substancia tóxica (glicósidos cianoxénicos) que contén. Unha preparación pouco coidadosa da mandioca causa unha doenza chamada konzo. No entanto os agricultores prefiren cultivar variedades "amargas" xa que son máis resistentes ás pragas.
left|miniatura|Raíz de mandioca sen procesar A raizame da mandioca ten de 5 a 10 cm de diámetro e chega até os 50 a 80 cm de longo. O interior da raíz pode ser branco ou amarelento. É rica en amidón, calcio, fósforo e vitamina C (25 mg/100 g) porén pobre en proteínas e outros nutrientes.
Carrión de los Céspedes
Carrión de los Céspedes é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2005 contaba con 2.274 habitantes. A súa extensión superficial é de 6 km² e ten unha densidade de 379,0 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 22' N, 6º 19' W. Atópase situada a unha altitude de 88 metros e a 36 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Sete
O sete (7) é o número natural que segue ao seis e que precede ao oito.
Port Vila
O 13 de marzo de 2015, Port Vila sufriu importantes danos polo Coclón Pam.
Historia
A área ocupada por Port Vila estivo habitada por melanesios durante centenares de anos. Cerca da cidade, nun sitio arqueolóxico coñecido como Teouma, atopouse no outono de 2004 un enterramento de 25 tumbas e tres docenas de esqueletos humanos da cultura lapita, así como pezas de cerámica que datan do século XIII a.C..
En maio de 1606, naves do rei de España, patroneadas por Pedro Fernández de Quirós e Luis Váez de Torres descubriron Vanuatu para Occidente.
No século XIX, cando as illas se chaman Novas Hébridas, os británicos controlaban economicamente a zona, pero a partir de 1880 a balanza económica empezou a cambiar a favor dos franceses, un cidadán  francés chamado Ferdinand Chevillard comenzou a mercar e limpiar terreos próximos ao porto real de Port Vila, que estaba previsto que se convirtiese na mellor plantación francesa da illa. En lugar diso, a zona se convirtiu na municipalidade de Franceville, que se declarou independente o 9 de agosto de 1889, aínda que esta durou só uns meses, ata xuño do ano seguinte, converteuse na primeira nación que practicou o sufraxio universal sen distinción de sexo ou raza. Aínda que a poboación era de 500 nativos e menos de 50 brancos, só se permitía accederen a cargos públicos a estes últimos. O seu primeiro presidente foi o mencionado Ferdinand Chevillard e un dos primeiros presidentes electos foi un cidadano nado en Tennessee, Estados Unidos: R.D. Polk, familiar do presidente estadounidense James K. Polk.
Despois de 1887 o territorio pasou a ser unha administración conxunta de Francia e Gran Bretaña, pero non foi ata 1906 cando se formalizou coa firma dun Condominio franco-británico no que a máxima autoridade era o Tribunal Mixto do Condominio. Porén, o seu presidente tiña que ser un español para evitar os receos de franceses e ingleses. Na práctica este dominio compartido dividiu ás illas en dúas comunidades separadas, unha angloparlante e outra  francoparlante, situación que se mantén ata a actualidade e que se aprecia na existencia de escolas que enseñan nunha lingua e outra (raramente as dúas) e en diferentes  partidos políticos.
Non foi bombardeada polos xaponeses durante a segunda guerra mundial, pero foi utilizada como base aérea estadounidense (que construíu varias estruturas militares na cidade e no norte da illa), aínda que tamén foi usada polas aviaciones australiana e neozelandesa. Desde maio de 1942 ata 1945 aproximadamente medio millón de soldados pasaron ou estiveron acuartelados en Vanatu. Esta guerra tivo un forte impacto sobre a administración do condominio, xa que o persoal do mesmo reducíuse a un punto en que moitos servizos cerraron por completo, como exemplo máis destacado, o Tribunal Mixto non tivo presidente desde 1939 ata 1953.
Despois da independencia de Vanuatu en 1980, Port Vila converteuse na capital do novo país.
Na noite do 7 ao 8 de febreiro de 1987 o ciclón Uma pasou pola cidade con ventos superiores aos 100  nós, deixándoa gravemente danada. O 95% das vivendas foron danadas ou destruídas, deixando a maior parte dos seus 16.000 habitantes sen fogar.
Benjamín Álvarez Fernández
Benjamín Álvarez Fernández, nado na Fonsagrada en 1905 e finado en Lugo en 1979, foi un mestre, procurador e político galego.
Port Vila
Historia
Nesta cidade do 24 ata o 27 de agosto de 1999 unha reunión da Unesco titulada «Second World Heritage Global Strategy Meeting for the Pacific Islands region» (II Encontro mundial de estratexia do patrimonio mundial para o Rexión das Illas do Pacífico). Un dos puntos máis importantes sobre Vanuatu e a rexión do Pacífico foi a cuestión da declaración do patrimonio submarino como patrimonio mundial, xa que a contorna de Port Vila e as outras illas do país teñen unha gran riqueza submarina.
Benjamín Álvarez Fernández
Traxectoria
Mestre, exerceu como procurador dos tribunais e secretario xudicial municipal. En 1932 foi un dos organizadores do Comité de Dereitas da Fonsagrada. Ingresou en Falange en abril de 1936, organizou a Falange local da Fonsagrada manténdose no mando ata outubro de 1938, cando foi destinado á xefatura local de Sarria. Participou na guerra civil española combatendo no bando nacional. Foi primeiro tenente de alcalde do concello da Fonsagrada dende decembro de 1936 e Delegado Comarcal de Prensa e Propaganda dende xullo de 1937. Foi nomeado Secretario Provincial de Falange Española Tradicionalista y de las JONS por Ramón Ferreiro Rodríguez. En xuño de 1942 renunciou ao cargo de concelleiro, pero o 28 de outubro o gobernador civil Ramón Ferreiro nomeouno terceiro tenente de alcalde da Fonsagrada, o que lle permitiu ser elixido procurador nas Cortes Españolas representante dos concellos da provincia de Lugo o 1 de novembro de 1942. Permaneceu como procurador durante dúas lexislaturas do período franquista. Xestionou entre os concelleiros da provincia de Lugo unha homenaxe de «reconocimiento y adhesión a nuestro glorioso caudillo y jefe del estado» con motivo da promulgación da Lei de Bases do Réxime Local.
Port Vila
Historia
En 2002 un forte terremoto causou de novo grandes danos e os seus arredores (a cidade está nunha das áreas sísmicas máis activas do mundo).
Na cidade atópanse os edificios das embaixadas que Australia, Francia, Nova Zelandia, China e a Comisión Europea teñen en Vanuatu.
miniatura|esquerda|Parlamento de Vanuatu
Economía
Port Vila é o porto máis importante e o centro do comercio de Vanuatu. O aeroporto internacional Bauerfield está situado tamén na cidade.
As actividades máis importantes seguen a ser a agricultura e a pesca. O turismo tornouse tamén importante, especialmente con procedencia desde Australia e Nova Zelandia. Houbo uns 50.000 visitantes en 1997.
Porén Vanuatu dependende aínda da axuda estranxeira, que na maior parte procede de Australia e Nova Zelandia, mais nos últimos anos ven tamén en parte importante da República Popular da China.
Un 35,7% das exportacións de Vanuatu saen desde Port Vila, mentres que un 86.9% das importacións entran no país a través de Port Vila. miniatura|Mercado de Port Vila.
Demografía
A poboación da cidade é predominantemente melanesia, con pequenas porcentaxes de polinesios, asiáticos e europeos, estes principalmente franceses e británicos.
Linguas
En Port Vila, fálase bislama por case toda a poboación na vida decote, mais tanto o inglés como o francés están moi difundidos. Fálanse tamén outros idiomas indíxenas de Vanuatu.
Relixión
O cristianismo é a relixión predominante en todo Vanuatu, pois seus fieis conforman o 90% da súa poboación. A variante máis espallada é a Igrexa presbiteriana que segue un terzo da poboación. O catolicismo e a Igrexa de Melanesia son observados por un 15% da poboación.
Clima
Port Vila ten un clima tropical, cunha estación quente e seca, e unha estación de choivas. A precipitación media anual é de arredor de 2.360 mm. Os ventos dominantes son os do sueste.
Educación
En Port Vila hai unha sección da Universidade do Pacífico Sur, institución financiada por doce países do Océano Pacífico. No campus de Vanuatu hai Dereito e Linguas.
Robert Crumb
Robert Crumb, nado en Filadelfia, Pensilvania o 30 de agosto de 1943, é un historietista e ilustrador estadounidense. Foi un dos fundadores do cómic underground e é quizais a figura máis destacada deste movemento, e, aínda que é un dos máis coñecidos autores de cómic, a súa carreira desenvolveuse sempre á marxe da industria.
Infancia e xuventude
Robert Crumb foi un dos cinco fillos do militar de carreira Charles V. Creceu nun ambiente católico e conservador. O seu interese polo cómic espertou moi pronto grazas ao seu irmán máis vello, Charles, quen, ademais de prestarlle comic-books de E.C.Segar, Carl Barks e Walt Kelly, entre outros, impúxolle a obriga de debuxar constantemente. Robert e os seus irmáns produciron pronto os seus propios cómics (Foo, Crumb Brothers Almanac), que vendían pola veciñanza. En 1956, Robert descubriu a revista Mad, e ficou fascinado por debuxantes como Harvey Kurtzman, Basil Wolverton e Will Elder.
En outubro de 1962, trasladouse a Cleveland, Ohio, onde atopou traballo debuxando tarxetas de felicitación para a empresa American Greetings Card Company. Alí coñeceu, en 1964, a que se convertería na súa primeira esposa, Dana Morgan. En 1965 realizou algúns traballos para unha revista, Help, dirixida por Harvey Kurtzman. Alentado pola reacción favorable que encontraron algúns debuxos seus publicados en fanzines underground, decidiu en 1967 trasladarse a San Francisco, en pleno auxe da psicodelia e o flower power. Alí editou o primeiro número do seu fanzine Zap Comix, a comezos de 1968. Dita publicación considérase a acta de nacemento do cómic underground norteamericano.
A popularidade a través do underground
Utilizando o estilo das tiras de prensa de comezos do século XX, Crumb abordaba abertamente en Zap Comix o sexo e a crítica política, o cal resultou enormemente transgresivo naqueles anos, sobre todo tendo en conta que o cómic nos Estados Unidos estivera tradicionalmente orientado cara ao público xuvenil. O éxito da súa publicación atraiu outros artistas interesados na contracultura, e Crumb abriu as páxinas de Zap Comix a autores como Spain Rodriguez, Rick Griffin, S. Clay Wilson, Victor Moscoso, Robert Williams e Gilbert Shelton.
Nas páxinas de Zap Comix, de East Village Other, de Oz e de moitas outras publicacións underground, Crumb creou personaxes que se converteron en iconas da contracultura, como Mr. Natural, Fritz the Cat, Flakey Foont, Shuman the Human ou Angelfood McSpade, os cales "senten o noxo da gran cidade, son os suxeitos a reprimir ou exterminar porque non participan do modo de vida norteamericano" e exhiben "a perturbadora idea de que hai que gozar da vida e rexeitar todas as imposicións".
Crumb conseguiu con eles unha gran popularidade, e recibiu encargos para deseñar portadas de discos de rock; obra súa é a cuberta do álbum Cheap Thrills (1968), do grupo Big Brother and the Holding Company, que tiña por cantante a Janis Joplin.
O director de películas de animación Ralph Bakshi produciu en 1972 unha longametraxe de debuxos animados sobre o gato Fritz (que foi, por certo, a primeira película de debuxos animados clasificada "X"). A pesar do éxito do filme, Crumb estivo sempre en desacordo coa adaptación do seu personaxe ao cine, e amosou o desgusto "matando" a Fritz en The people's comics (1972), cando unha muller-avestruz desfaille a cabeza co picaxeos.
O retiro do mundanal ruído
Nos anos seguintes, decidiu retirarse a unha granxa apartada, rexeitando incluso ofertas dos Rolling Stones para debuxarlles unha portada. Tras a crise do seu primeiro matrimonio, casou con Aline Kominsky, tamén debuxante de cómics, coa que colaborou en numerosas ocasións. Continuou colaborando en innumerables publicacións máis ou menos underground, desenvolvendo as súas historietas autobiográficas - para algúns, o máis interesante da súa obra -, nas que se espraia, entre outras cosas, sobre a súa difícil relación coas mulleres (notablemente mellorada cando alcanzou o éxito, como el cinicamente admite) ou a súa afección polo blues dos primeiros tempos. O seu interese pola música non se limitou ao coleccionismo (compulsivo) de discos de 78 r.p.m., senón que chegou a fundar o seu propio grupo de música tradicional, os Cheap Suit Serenaders, no que toca o banjo. Grazas ao seu interese polo coleccionismo de discos antigos, coñeceu ao guionista Harvey Pekar, con quen colaborou no cómic American Splendor (1976). Ese mesmo ano abandonaría tamén o consumo de marihuana, segundo confesión do propio autor a Harvey Kurtzman.
Weirdo e a historieta alternativa
En marzo de 1981 fundou a revista Weirdo, que dirixiu até o seu décimo número, cedendo logo o testemuño a Peter Bagge. Cando Bagge se retirou, no número 17, a dirección pasou para a esposa de Crumb, Aline Kominsky, até o seu feche no número 27.