cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deportivo da Coruña
Cidade Deportiva de Abegondo
A Cidade Deportiva de Abegondo é un conxunto de instalacións deportivas propiedade do club herculino situadas en Mabegondo, alí adoita preparar os seus partidos o Deportivo. Foi inaugurado en 2003. Está formado por un edificio principal que alberga os vestiarios, oficinas e cafetería e que serve de bancada para uns 1.200 espectadores cara aocampo principal e uns 500 cara aocampo de céspede artificial. En total a cidade deportiva conta con 7 campos de céspede natural, 1 de céspede artificial, 6 campos de céspede natural de fútbol 7 e máis de 16.000 m² de campos auxiliares de céspede natural. Hai ademais uns 9.000 m² de aparcadoiros.
Theodoric Rood
Traxectoria
Hoxe estímase en trece o número de edicións conservadas saídas do prelo de Rood. Entre estes libros, só dous están datados: o máis temperán, de 1481, é Expositio super libros Aristotelis de anima, de Alexandre de Hales; e o máis tardío é Liber moralium super threnis Ieremiae, de John Lathbury, datado o 31 de xullo de 1482. As restantes edicións que hoxe se conservan carecen de data.
Deportivo da Coruña
Outras instalacións
miniatura|Deportienda no estadio de Riazor.
Datos do club
300px|miniatura|Partido da [[Copa da UEFA entre o Lech Poznań e o Deportivo en 2008.]]
Datos do club en primeira división
(ata a xornada 38 da tempada 2016-17)
Cadro actual
miniatura|Unha xogada do partido Celta-Deportivo na tempada [[Primeira división española 2012/13|2012–13, o 27 de outubro.]]
Goleadores históricos
thumb|[[Roy Makaay anotou 29 goles na tempada 2002-2003 e gañou a Bota de Ouro.]]
Adestradores
Dende a creación da liga teñen pasado polo banquiño branquiazul 77 adestradores, entre os que salientan nomes como Arsenio Iglesias, nado en Arteixo (coñecido como "O raposo de Arteixo") e que fora xogador do equipo, co que o Deportivo subiu a Primeira División e gañou a súa primeira Copa do Rei, ou Javier Irureta, adestrador que gañou a única Liga da historia branquiazul, a famosa e recordada Copa do Rei do "Centenariazo" (fronte o Real Madrid, na súa casa, o día que este club cumpría cen anos) e co que conseguiu cinco participacións consecutivas na Liga de Campións.
Dende maio de 2023 o adestrador é Rubén de la Barrera.
Presidencia
200px|miniatura|[[Augusto César Lendoiro, presidente do club dende 1988 até 2014.]]
O Deportivo tivo 49 presidentes aolongo dos seus 115 anos de historia, incluíndo as segundas presidencias de Virgilio Rodríguez, Carlos Allones e Aurelio Ruenes. O primeiro foi Luís Cornide Quiroga e desde 2023 éo Álvaro García Diéguez.
O 24 de decembro de 2013, Lendoiro anunciou que non se presentaría á reelección como presidente. Tras o anuncio desta decisión, Augusto César Lendoiro, poñía fin a vinte e cinco anos de mandato ininterrompidos, o máis longo da historia do fútbol español. Sucedeuno Constantino Fernández Pico, que accedeu aocargo o 21 de xaneiro de 2014, tras obter unha maioría absoluta co 72,09% dos votos dos accionistas, impóndose así a Manuel López Cascallar. Ocupou o cargo pouco máis de 5 anos, ata a súa dimisión, que anunciou en abril de 2019 tras os malos resultados dese ano na Segunda División. Paco Zas, foi elixido polos accionistas como novo presidente do club o 28 de maio de 2019.
O 9 de decembro de 2019 o consello de administración do club anunciou a súa renuncia e a convocatoria a xunta xeral extraordinaria de accionistas para o 13 de xaneiro, co fin de elixir unha nova directiva. A renuncia produciuse apenas seis meses e medio despois de tomar posesión do cargo e cunha agravada crise de resultados deportivos, onde o Deportivo ocupaba o último posto da clasificación e se atopaba a 8 puntos da salvación (1 vitoria, 9 empates e 9 derrotas).
O 27 de decembro o equipo formado por Paco Zas renunciou á presidencia (que de xeito interino ocupaban até o 14 de xaneiro), en favor dunha xunta xestora formada por membros da candidatura á presidencia encabezada por Fernando Vidal, presentada na anterior xunta de accionistas. Así até a xunta extraordinaria de accionistas presidiu o club, de xeito interino, Juan Antonio Armenteros. O 14 de xaneiro de 2020 Fernando Vidal converteuse oficialmente no novo presidente co club, tras celebrarse no PALEXCO unha xunta xeral extraordinaria que contou só coa súa candidatura. Tras a súa dimisión substituíuno no cargo Álvaro García Diéguez, de Abanca Seguros.
Palmarés
miniatura|Imaxe do banco de Riazor no que se amosan a Liga 1999/00 e as Copas 1994/95 e 2001/02 gañadas polo Deportivo. miniatura|[[Copa do Rei de fútbol|Copa do Rei gañada en 1995.]] O Deportivo da Coruña logrou proclamarse campión das tres principais competicións organizadas pola Real Federación Española de Fútbol (RFEF): a Liga de Primeira División, a Copa do Rei e a Supercopa de España; ás que hai que engadir outras competicións oficiais a nivel galego e estatal. A nivel internacional, o seu maior éxito foi acadar as semifinais da Recopa de Europa na tempada 1995-96 e as semifinais da Liga de Campións na tempada 2003-04.
Seareiros
Durante a tempada 2011-2012 o Deportivo superou a cifra de 25.000 socios, sendo nese momento con diferenza o equipo de segunda división con máis socios.
Agrupacións de afeccionados
O Deportivo ten numerosas agrupacións tanto na cidade da Coruña, como en Galicia, no Estado español e tamén no estranxeiro, sendo o equipo galego con máis socios, agrupacións e representantes en todo o mundo. En 2003 tiña un total de 287 agrupacións: 244 en Galicia (211 na provincia da Coruña), 18 no resto de España, 15 no resto de Europa, 9 en América e 1 en Australia. O número foi aumentando notablemente desde 1952 cando se fundou a primeira delas. Sobre todo cabe destacar o aumento a finais do século XX, xa que en 1988 había 7 grupos, en 1995 xa eran 118, e no ano 2000 superáronse as 200 ata chegar ás 287 de 2003. Segundo datos da web do club, a cifra de agrupacións en outubro de 2020 é de 196.
O conxunto de agrupacións están organizadas, desde 1998, na Federación de Peñas do Deportivo que adoita organizar unha feira anual adicada a actos relacionados co club.
A agrupación máis importante por presenza nas bancadas (bandeiras, cántigas, murais etc.) e número de socios é a dos Riazor Blues.
Riazor Blues
É a agrupación máis animada do Estadio de Riazor e coas súas cancións, bandeiras e demais actos consegue tirar sempre do resto da bancada en tódolos partidos. O grupo formouse en 1987 e, a pesar de ser incluído como grupo ultra polo Ministerio do Interior de España, caracterízase polo seu comportamento habitualmente pacífico e por unha ideoloxía esquerdista, fundamentalmente antifascista. Se ben hai anos foron un dos grupos de afeccionados máis numeroso de España, con máis de 2.000 integrantes, en 2014 a cifra reducírase a 500, aínda que segundo a policía o número é menor, con 250 integrantes.
Fabril
miniatura|300px|Xogadores do Fabril en 2016. O filial do Deportivo é o Fabril. Foi fundado en 1914 co nome Fabril Foot-ball Club, sendo orixinariamente un club independente, mantendo dende 1948 un convenio de asociación co Real Club Deportivo. En 1963, converteuse no filial, adoptando o nome Fabril Deportivo, e tamén nese mesmo ano, fusionouse co Deportivo Xuvenil –club que tamén tivera un convenio de asociación co Real Club Deportivo ata ese momento–. En 1993 pasa a ser Deportivo da Coruña B. O 10 de xullo de 2017 o equipo recupera o seu nome tradicional, pasando a chamarse Real Club Deportivo Fabril.
Xoga no Grupo 1º da Terceira División. Xogou 11 tempadas en Segunda B, onde acadou o segundo posto do seu grupo como mellor posición na tempada 2017/18 e se clasificou en catro ocasións para xogar a promoción de ascenso a Segunda Divisón. Ocupa o 21º posto na Clasificación histórica de filiais.
Fútbol feminino
O Deportivo contou durante a década de 1980 cunha sección de fútbol feminino, o Karbo Deportivo, que foi referencia do fútbol feminino en España, gañando a Copa da Raíña de forma consecutiva en 1983, 1984 e 1985.
En 2016 o club recuperou a sección de fútbol feminino,   a cal leva como nome oficial Real Club Deportivo ABANCA   por razóns de patrocinio. Xoga na Primeira División dende que acadou o ascenso na tempada 2018/19. A sección conta ademais cun filial que nesa mesma tempada ascendeu a Primeira Nacional.
Outras seccións
A Asociación de Veteranos do Deportivo, que foi fundada en 1995 e dende 2014 mantén un convenio co club, participou en competicións de fútbol indoor cun equipo formado por grandes xogadores que pasaron polo Deportivo, como Fran, Djalminha, Naybet, Songo'o ou Manjarín, gañando dúas ligas, en 2007/08 e 2009/10, e dúas copas de España, en 2008 e 2010. Nese intervalo de tres anos o equipo só perdeu nunha ocasión contra o FC Barcelona.
Celta de Vigo
miniatura|Celebración do gol do Deportivo no derbi celebrado o 27 de outubro de 2012. Os primeiros roces dos que se ten constancia datan de 1923, no Campionato Galego, unha vez que nese ano o Real Club Fortuna e o Real Vigo Sporting Club, equipos contra os que xa se enfrontara o Deportivo, se fusionaron formando o Celta. Un dos detonantes da inimizade entre os dous equipos adoita buscarse no propio momento do nacemento do equipo celeste, cando Luis Otero Sánchez fichou polo Deportivo xunto con Chiarroni, González e Isidro, feito que motivou as protestas do Celta ante a Federación Galega e que provocou a sanción dos xogadores ata 1924.
O primeiro derbi galego da historia celebrouse na tempada 1924-25, con vitoria do Deportivo por 3 goles a 0, mesmo resultado que no partido de volta. Con todo, o primeiro enfrontamento dos dous equipos en Primeira disputouse o 19 de outubro de 1941 (4ª xornada de Liga) en Vigo, gañando os locais por 2 goles a 1. O equipo herculino vingaría esta derrota na segunda volta do campionato, derrotando os vigueses por 4 goles a 0 no estadio de Riazor.
Ignacio Malcorra
Víctor Ignacio Malcorra, máis coñecido como Ignacio Malcorra, nado en Río Colorado (Río Negro) o 24 de xullo de 1987, é un futbolista arxentino. Xoga como punta esquerda e o seu primeiro equipo foi o C.A.I. Comodoro Rivadavia. Actualmente xoga no Tijuana da Primeira División de México.
Deportivo da Coruña
Celta de Vigo
Na 16ª xornada da tempada 1999-00, coruñeses e vigueses enfrontáronse en Riazor encabezando a clasificación da Liga. O Deportivo conseguiu levarse o partido por 1 gol a 0, anotando o único gol do encontro Turu Flores, e deixando un resultado que afastaba os coruñeses a 8 puntos do segundo clasificado, o Celta.
Na tempada 2011-12 ambos os equipos volveron enfrontarse na segunda división tras 20 anos. O Deportivo gañou entón os dous partidos (2-1 en Riazor, con goles de Jonathan Vila en propia porta e Lassad cun potente disparo dende fora da área a escasos minutos do final, e 2-3 en Balaídos, con goles de Riki no minuto 2, Lassad e Borja Fernández no último minuto do encontro. Logo deste encontro, os coruñeses asinaron numerosos récords dentro da categoría: con 91 puntos conseguiron o récord de puntos da historia da segunda división, e con 29 vitorias o récord de vitorias da categoría, amais de 9 vitorias consecutivas, feito que tamén pasou á historia como a maior xeira de vitorias consecutivas da historia da categoría. Se ben os encontros entre ambos equipos caracterizáronse por unha gran tensión no campo e nas bancadas, téndose rexistrado enfrontamentos entre as dúas afeccións, as directivas dos dous clubs teñen realizado un esforzo por reducir esta tensión e crear un mellor ambiente. Estes esforzos plasmáronse na imaxe das dúas afeccións cantando xuntas o himno galego no estadio de Riazor o 21 de novembro de 2015 no partido que ambos os equipos disputaron na primeira volta da primeira división.
En total os dous equipos disputaron 88 partidos oficiais 82 en Liga (Primeira e Segunda División e Segunda División B) e 6 en Copa cun rexistro lixeiramente favorable para os deportivistas, tanto en vitorias como en goles.
Real Madrid
miniatura|dereita|Partido entre o Real Madrid e o Deportivo da Coruña no Santiago Bernabéu na tempada 1992-93. Aínda que o primeiro partido entre o Deportivo e o Real Madrid se disputou en 1932, foi durante a época dourada do club coruñés cando este mantivo unha intensa rivalidade co equipo branco. Na tempada 1992-93 o Deportivo comezou unha xeira de 18 anos consecutivos sen perder fronte aoequipo branco no estadio de Riazor, nun partido que estaba de cara aos madridistas (0-2) e que acabarían levándose os branquiazuis por 3 goles a 2 cun dobrete de Bebeto e un gol en propia porta de Ricardo Rocha. Pouco despois, na tempada seguinte, chegaría a primeira humillación dos brancos en Riazor, onde perderon 4-0. Con todo, na tempada 1994-95, un gol de Zamorano a cinco minutos para a conclusión do partido dáballe a vitoria (2-1) e o título de Liga aoReal Madrid e deixaba os branquiazuis unha vez máis ás portas do título a falta de dúas xornadas, aínda así, o equipo herculino levaríase pouco despois a Supercopa de España fronte aoequipo branco logo de gañar 3-0 en Riazor e 2-1 no Santiago Bernabéu. O momento de maior rivalidade entre os dous equipos chegou na tempada 2001-02, cando ambos se enfrontaron na final da Copa do Rei no Santiago Bernabéu, levándose os coruñeses a vitoria no día no que a entidade branca cumpría 100 anos, feito que se coñeceu como "Centenariazo". A xeira de imbatibilidade do Deportivo en Riazor finalizaba na tempada 2009-10 coa derrota (1-3), dende aquela o equipo coruñés non foi quen de derrotar o Real Madrid en ningunha ocasión, colleitando varias derrotas avultadas tanto en Riazor como no Santiago Bernabéu, e conseguindo tan só un empate sen goles na tempada 2010-11.
En total os dous equipos disputaron 99 partidos cun rexistro claramente favorable para os madridistas, tanto en vitorias como en goles:
Limolita
250px|miniatura|Un fragmento de limolita. A limolita é unha rocha sedimentaria que ten un tamaño de gran no rango de limo, máis fino que o arenito e máis groso que as arxilas.
Descrición
A limolita é unha rocha sedimentaria clástica. Como o seu nome indica, está composta principalmente (máis de 2/3) de material limoso, partículas de tamaño definido como grans de 1/16 a 1/256 mm ou de 4 a 8 na escala phi (φ) de Krumbein. As limolitas difiren significativamente dos arenitos debido aos seus poros máis pequenos e unha maior propensión a conter unha significativa fracción de arxila. Aínda que a miúdo se confunde cunha lousa sedimentaria, a limolita carece da fisibilidade e das láminas que son típicas das lousas sedimentarias. As limolitas poden conter concrecións. A menos que a rocha sedimentaria sexa arxilosa dabondo, a estratificación é pouco clara e tende a meteorizarse en ángulos oblicuos non relacionados coa estratificación. A limolita diferénciase doutras rochas similares que conteñen material barroso (nun rango entre o limo e a arxila), por ter unha composición maioritaria de limo, non de arxila.
1178
Relixión
miniatura|esquerda|250px|Cráter lunar Giordano Bruno, foto da NASA
Mortes
Historia ano a ano
Roger Mortimer
miniatura|Ilustración dun manuscrito do século XIV mostrando a Roger Mortimer e a raíña Sabela de Inglaterra no primeiro plano. Sir Roger Mortimer, nado o 25 de abril de 1287 e finado en Londres o 29 de novembro de 1330, foi o oitavo home de Wigmore.
Traxectoria
Primoxénito de Roger Mortimer e Margarida de Fiennes, lugartenente do rei Eduardo II de Inglaterra e gran xuíz de Irlanda(1231- 1321). Foi encerrado polo rei na Torre de Londres e sería o primeiro prisioneiro que logrou evadirse de ela. Refuxiouse en Francia, con Roberto III de Artois, conde de Beuaumont-le-Roger, e namorou á raíña Isabel de Francia, filla de Filipe o Fermoso e muller do rei Eduardo II, cando esta foi a Francia a firmar o tratado de paz co seu irmán, o rei Carlos IV o Fermoso.
Mortimer, apoiado por Isabel, encabezou unha rebelión que destronou a Eduardo II e mandouno asasinar o 21 de setembro de 1327, no castelo de Berkeley, apoiado de novo pola súa amante, a raíña Isabel, Adam Orleton, bispo de hereford e Tesoureiro de Inglaterra e polo Parlamento.
Trala morte de Eduardo II, Mortimer converteuse en rexente ata a maioría de idade do fillo do primeiro coa raíña Isabel, Eduardo III de Inglaterra, herdeiro ao trono. Mortimer foi nomeado Conde de March en 1328, e obrigou a Eduardo a nomealo par do reino. En 1329 mandou decapitar ao irmán de Eduardo II, Edmundo, conde de Kent, e gañou o desprezo de seu fillastro. Foi arrestado por Eduardo III e condenado polo Parlamento; sería aforcado nos Common Gallows, no cadafalso de Tyburn, Londres.
Mortimer casou con Xoana de Longueville, doncela da raíña Isabel. Con esta, se ben nunca casaron, o seu amor foi o máis famoso do século.
Joigny
miniatura|dereita|250px|Joigny, Casa do Bailío Joigny é un concello francés situado no departamento do Yonne, que pertence á rexión da Borgoña.
Xeografía
Joigny atópase no centro do departamento do Yonne, a 27 km ao norte deAuxerre, a 30 km ao sur de Sens, a 75 km ao oeste de Troyes e a uns 140 km ao sueste de París. Pertencen ao concello uns 44,89 km², onde viven 10.032 persoas conforme o censo de 1999.
Historia
Joigny foi ocupado dende o neolítico e tamén en época romana, onde recibía o nome de Joviniacum. En época merovinxia iníciase a construción dunha praza forte no século X, por orde de Raynard o Vello, conde de Sens, que suporá o nacemento da cidade actual. A data de fundación oficial é 996.
Pouco máis se sabe dela en varios séculos de historia (un incendio a asolou en 1530), dunha cidade que pertencía á rexión de Champaña. A economía agraria tradicional tiña unha estrela particular, o viño, que foi a fonte da riqueza de Joigny ata a aparición da filoxera. Coa creación dos departamentos trala Revolución Francesa, Joigny pasa a pertencer á rexión de Borgoña, co grao de subprefectura, que perde en 1926.
Durante a segunda guerra mundial sofre diversos bombardeos, particularmente o centro histórico (a praza Saint-Jean, a porta Saint-Jean e a Casa do Bailío, que tivo que ser recnstruída).
Cidades irmás
Joigny está irmandada coa cidade (alemá) de Mayen, coa inglesa de Godalming, coa estadounidense de Hanover, coa italiana de Amelia e coa tamén francesa de Joigny-sur-Meuse, que se atopa no departamento de Ardenas.
Pensamento de grupo
Pensamento de grupo (groupthink en inglés) é un termo acuñado polo psicólogo Irving Janis en 1972 para describir o proceso polo cal un grupo pode tomar decisións malas ou irracionais. Nunha situación de pensamento de grupo, cada membro do grupo intenta conformar a súa opinión á que cren que é o consenso do grupo. Nun sentido xeral isto parece ser un xeito moi racional de afrontar a situación. Con todo isto resulta nunha situación na cal o grupo en definitiva ponse de acordo en determinada acción que cada membro individualmente considera desaconsellable.
A definición orixinal de Janis do termo era "un modo de pensamento que as persoas adoptan cando están profundamente involucradas nun grupo cohesivo, cando os esforzos dos membros por unanimidade fan caso omiso da súa motivación para valorar dun xeito realista cursos de acción alternativos". O termo "groupthink" tiña como intención recordar os termos acuñados por George Orwell como "doublethink" e "duckspeak" da linguaxe ficticia Newspeak, que retratou na súa novela Mil novecentos oitenta e catro.
O pensamento de grupo tende a ocorrer en comités e en grandes organizacións. Janis orixinalmente estudou o bombardeo a Pearl Harbor, a guerra de Vietnam e a Invasión de Baía de Cochinos.
Síntomas de pensamento de grupo
Janis citou un número de condicións antecedentes que poderían alentar o pensamento de grupo. Estas inclúen:
Janis listou oito síntomas indicativos de pensamento de grupo:
Finalmente os sete síntomas de decisión afectados polo pensamento de grupo son:
Prevención do pensamento de grupo
Un mecanismo que os consultores administrativos recomendan para evitar o pensamento de grupo é pór a responsabilidade e autoridade para tomar unha decisión específica nas mans dunha soa persoa que pode ir a outros para pedir consellos. Outros recomendan que un individuo preseleccionado tome o papel de estar en desacordo con calquera suxestión proposta, facendo así que sexa máis probable que outros individuos presenten as súas propias ideas e sinalen erros nas doutros; e reducindo o estigma asociado con ser o primeiro en tomar posturas negativas (ver Avogado do demo).
Atopouse que as suxestións, as críticas e información anónimas e o chat son remedios útiles contra o pensamento de grupo; as opinións negativas ou en desacordo poden ser propostas sen que ningún individuo poida ser identificado por outros como o que fai críticas. Así o capital social é preservado e todos os membros teñen unha posible negación de teren disentido nalgún punto. Mecanismos institucionais tales como o uso dun inspector xeral tamén poden previr o pensamento de grupo xa que os membros poden apelar a un individuo que se atopa fóra do grupo de toma de decisións e que ten a autoridade para parar tendencias non construtivas ou daniñas.
Outra técnica é darlle a cada participante nun grupo un anaco de papel; isto é feito ao azar e só o que o recibe pode lelo. Dous dos papeis teñen escrito "desacordo" mentres que os outros están en branco. Os que reciben o papel que di desacordo deben desacordar (como o Avogado do diaño) e ninguén sabe se os que están en desacordo fano porque llelo indica o papel ou se é un desacordo honesto. Tamén existe a posibilidade de que os que reciben o papel marcado pensen o problema dun xeito distinto a como o fixeron en caso contrario, estimulando así a creatividade e o pensamento crítico.
Outro xeito de especial uso en relacións moi asimétricas (por exemplo nunha clase) é dicir algo que é esencialmente erróneo ou falso, habendo dado (ou sendo obvio que as persoas que poden estar ter pensamento de grupo saiban acerca diso)/diso)a información previa necesaria, para que os alumnos participen rectificando o dito. Tamén o profesor pode anunciar que nalgún momento da clase vai á dicir algo falso (pero non cando) para que durante a mesma os alumnos véxanse máis estimulados a criticar e "procesar" información en lugar de só recibila.
Unha alternativa é un proceso formal de toma de decisións por consenso, que funciona mellor en grupo onde o obxectivo é cooperar máis que seren competitivos, onde pode desenvolverse a confianza e onde os participantes estean dispostos a aprender.
Lonxitude vocálica
En lingüística, a lonxitude vocálica é a duración percibida do son dunha vogal. Moitas linguas non distinguen foneticamente a lonxitude vocálica. Aquelas que si o fan distinguen entre vogais curtas e vogais longas. A lonxitude vocálica é un fonético importante en linguas como o árabe, o finés, o fidxiano, o kanarés, o xaponés, o latín, o inglés antigo, o escocés ou o vietnamita. Moi poucas linguas distinguen tres lonxitudes vocálicas, como o luiseño e as linguas mixes.
Cockatoo
Cockatoo foi o nome dun foguete sonda australiano activo entre 1970 e 1976.
Características
Cockatoo foi un foguete de propelente sólido e dúas etapas que era lanzado desde Woomera. A primeira etapa consistía nun Gosling I británico e a segunda nun Lupus 1 australiano. Cunha masa de 400 kg, unha altura de 6,60 m e un diámetro de 0,26 m, podía chegar a alturas de ata 140 km. Lanzáronse un total de 28 Cockatoos, a maior parte en misións de estudo da concentración de ozono, radiación ultravioleta e condicións ionosféricas.
Trofeo Cidade de Vigo 2005
A XXXV edición do Trofeo Cidade de Vigo celebrouse en Vigo o 18 de agosto de 2005 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo.
Val do Ebro
thumb|300px|Val do [[Ebro.]] O val do Ebro ou depresión do Ebro é unha ampla rexión do nordés da Península Ibérica por onde discorre o río Ebro. O Ebro nace no Cordal Cantábrico e desemboca no mar Mediterráneo. O val do Ebro está limitado pola cordilleira dos Pireneos ao norte, o Sistema Ibérico ao sur e as Cordilleiras Costeiras Catalás ao leste.
Alan Lomax
Alan Lomax, nado o 31 de xaneiro de 1915 en Austin e finado o 19 de xullo de 2002 en Safety Harbor, foi un importante etnomusicólogo estadounidense, considerado como un dos máis grandes compiladores de cancións populares do século XX.
Val do Ebro
Espazo físico
A depresión do río Ebro está situada na contorna de devandito río, é dicir, no nordés da Península Ibérica. Desde a serra de Híjar ata Tortosa ten unha superficie aproximada de 40.000 km² e unha lonxitude de 840 km. Esténdese de oeste a este polas comunidades autónomas de Cantabria, leste de Castela e León nas provincias de Burgos e Soria, sur do País Vasco en Áraba, A Rioxa, Navarra, Aragón, Cataluña e norte da Comunidade Valenciana na provincia de Castelló, acabando no mar Mediterráneo. No seu límite norte están os Pireneos, no leste limita coas Cordilleiras Costeiras Catalás, e no sur e oeste co Sistema Ibérico. A depresión ten unha altura media de 200 metros sobre o nivel do mar, o que destaca coas grandes elevacións que a rodean. Na desembocadura do río está o delta do Ebro, un espazo protexido co Parque natural do Delta do Ebro. Ten depósitos de conglomerados mariños e continentais, de gran grosor nos bordos montañosos e de menor espesor no centro da depresión. A variedade na dureza dos materiais e o clima árido deron lugar a diferentes formas de relevo. O río Ebro está situado sobre a falla entre a península Ibérica e o continente europeo coincidindo co leito dun antigo mar, posteriormente convertido en lago, que intermitentemente separaba a illa ibérica, e a península Ibérica unida a África, de Europa.
Alan Lomax
Traxectoria
Alan Lomax era fillo do tamén etnomusicólogo John Lomax, con quen comezou a súa carreira aos 22 anos gravando temas cantados por presos ou por traballadores afroamericanos de Texas, Luisiana e Misisipi. Graduose en filosofía na Universidade de Texas en Austin, e traballou posteriormente en varios proxectos para a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América. Desenvolveu o seu propio sistema para analizar cancións, que chamou cantométrica, onde trataba principalmente de atopar as relacións entre a socioloxía e o corpus musical.
Val do Ebro
Espazo físico
Na primeira parte do seu curso e na cabeceira dos seus afluentes, a vexetación asociada son pastos, faiais e carballeiras, plantas que necesitan moita humidade. Cando os ríos deixan os altos cumes para entrar na Depresión, o clima vaise facendo progresivamente máis continental e xa que logo máis seco e extremo nas súas temperaturas; e finalmente cando excede Mequinenza e entra na área catalá o clima convértese en mediterráneo.
Véxase tamén
Depressió de l'Ebre
Alan Lomax
Traxectoria
Tamén lanzou á fama a varios intérpretes de blues, como Muddy Waters, Leadbelly, Woody Guthrie, Jelly Roll Morton ou Jeannie Robertson, ademais de gravar estilos musicais case descoñecidos, como os espirituais de Sea Islands. Participou en varios programas de radio e series de televisión, e desempeñou un papel importante no “renacemento” do folk (folk revival) que tivo lugar nos anos 1950 e 1960 nos EUA e Inglaterra. Colaborou tamén con Ruth Crowford Seeger en dúas importantes antoloxías durante a década de 1940, Our Singing Country, 1941, e Folk Song: USA, 1947.
Gañou o prestixioso premio National Book Critics Circle Award en 1993 polo seu libro The Land Where the Blues Began, onde expuña a historia das orixes do blues. Morreu en Florida, aos 87 anos, e un ano máis tarde recibiu un póstumo Grammy en recoñecemento á súa vida e á súa achega á música.
Como
Como (en Còmm) é unha cidade da Lombardía, Italia, capital da provincia de Como. Atópase a 45 km ao norte de Milán, onda o Lago de Como. A comuna de Como ten unha área de 37 km² e no 2001 tiña uns 78.315 habitantes. Foi feita polos romanos e daqueles tempos conserva o trazado urbano do centro histórico.
Ten lindes cos concellos de: Blevio, Brunate, Capiago Intimiano, Casnate con Bernate, Cavallasca, Cernobbio, Chiasso (CH-TI), Grandate, Lipomo, Maslianico, Montano Lucino, San Fermo della Battaglia, Senna Comasco, Tavernerio, Torno, Vacallo (CH-TI)
Historia
Foi unha importante cidade da Roma Antiga, fundada no século I antes de Cristo, inicialmente a cidade estabeleceuse nas montañas, pero por orde de Xulio César trasladouse á súa localización actual. A cidade foi chamada Novum Comum e tiña o status de municipio. Alcanzou o seu apoxeo no século XI. Tras ser destruída polos milaneses en 1127, foi reconstruída polo Emperador Frederico Barbarroxa, antes de incorporarse de novo a Milán en 1355.
Na Idade Media, loitou moitas veces contra Milán, tanto no período comunal como no século XV, cando caeu en mans de Francesco Sforza.
Despois do século XVI converteuse nun dos centros europeos principais onde se tecía a seda, tradición que conserva incluso agora.
En Como naceron os historiadores latinos Plinio o Vello e Plinio o Novo (século I a.de C.) e o científico Alessandro Volta (século XVIII-XIX).
Kenneth Cockrell
Traxectoria
Cockrell é graduado en enxeñería mecánica pola Universidade de Texas en 1972 e máster en sistemas aeronáuticos pola Universidade de Florida Oeste en 1974.
Cockrell traballou como enxeñeiro e piloto no Campo Ellington (Houston) entre novembro de 1987 e xullo de 1990. Foi instrutor e piloto de probas en avións T-38 da NASA e levou a cabo misións de mostreo e investigación a grandes alturas pilotando un avión WB-57. Tamén foi comandante da aeronave de transporte Gulfstream I.
Foi seleccionado como candidato a astronauta en xaneiro de 1990, pasando as probas e converténdose en astronauta oficialmente en xullo de 1991. Participou nas misións STS-56, STS-69, STS-80, STS-98 e STS-111, pasando un total de 64,52 días no espazo. Apartouse do servizo civil en outubro de 2014 para pasar a traballar como piloto de probas experimental.
1179
Outros
Historia ano a ano
Annie Edson Taylor
Primeiros anos
Annie Edson Taylor naceu en Auburn en 1838. Era unha dos oito fillos de Merrick Edson (1804–1850) e Lucretia Waring; o seu pai era o dono dun muíño de fariña que faleceu cando ela tiña doce anos, deixándolles cartos abondo para proporcionar unha vida cómoda á súa familia. Fíxose profesora (recibiu un grao de honra nun curso de adestramento de catro anos). Mentres estudaba coñeceu a David Taylor, co que casou e co que tivo un fillo que faleceu na infancia. O seu marido faleceu pouco despois. Finalmente, estableceuse en Bay City, Míchigan onde agardaba converterse en profesora de danza. Como non había escolas de danza en Bay City nesa época, Taylor abriu a súa propia. Mudouse a Sault Ste. Marie en 1900 para dar clases de música. Dende aí, viaxou a San Antonio, Texas, e máis adiante ela e unha amiga viaxaron á Cidade de México para buscar traballo. Ao non ter éxito, volveu a Bay City.
Cataratas do Niágara
miniatura|esquerda|"The Queen of the Mist" (a raíña da néboa) posando co barril e o gato Desexando asegurar financeiramente os seus últimos anos e evitar o hospicio, decidiu que sería a primeira persoa en cruzar as cataratas do Niágara nun barril. Taylor empregou un barril feito á medida para a aventura, construído de carballo e ferro e acolchado. Houbo varios atrasos no lanzamento do barril, particularmente porque ninguén quería formar parte dun suicidio potencial. Dous días antes do intento de Taylro, Lanzouse un gato doméstico polas cataratas Horseshoe no barril para comprobar a súa forza e ver se o barril rompería ou non. Contrariamente aos rumores da época, o gato sobreviviu á caída e dezasete minutos despois, tras ser atopado coa cabeza sangrando, posou con Taylor en fotografías. --> miniatura|Réplica do barril de Taylor no IMax O 24 de outubro de 1901, día do seu 63.º aniversario, o barril foi colocado nun lado dunha barca, e Taylor subiu a el coa súa almofada da sorte con forma de corazón. Tras aparafusar a tapa, os seus amigo empregaron unha bomba para pneumáticos de bicicletas para comprimir o aire do barril. O burato empregado para iso foi taponado cunha cortiza, e Taylor foi deixada á deriva preto da beira estadounidense, ao sur de Goat Island.
As correntes do lago Niágara levaron o barril ás canadenses cataratas Horseshoe, que dende entón foron lugar para todos os especialistas en escenas de risco das cataratas. Os rescatadores chegaron ao barril pouco despois da caída. Atopouse a Taylor viva e relativamente ilesa, agás por un pequeno tallo na cabeza. A viaxe durou menos de vinte minutos, mais tardouse un pouco antes de abrirse o barril. Trala viaxe, Taylor dixo á prensa:
Anos posteriores
Durante un breve tempo, Taylor gañou diñeiro falando sobre a súa experiencia, mais nunca puido conseguir moita riqueza. Escribiu un libro de memorias e volveu ás cataratas do Niágara para vendelo. O seu representante, Frank M. Russell, fuxiu co barril, e tivo que empregar gran parte dos seus aforros en contratar detectives privados para atopalo. Finalmente foi localizado en Chicago, desaparecendo un tempo despois.
Pasou os seus últimos anos posando para fotografías con turistas nun posto de recordos intentando gañar diñeiro de New York Stock Exchange, falando de facer un segundo mergullo nas cataratas en 1906, intentando escribir unha novela, reconstruíndo a súa aventura de 1901 nun filme (que nunca foi visto) e traballando como clarividente.
Falecemento
miniatura|Tumba de Annie Taylor faleceu o 29 de abril de 1921, aos oitenta e dous anos, na clínica do condado de Niágara en Lockport, Nova York, e foi enterrada preto do aventureiro inglés Carlisle D. Graham (1886–1905) na sección "Stunter's Rest" do cemiterio Oakwood de Niagara Falls, Nova York.
Campo de concentración de Camposancos
Historia
O edificio, que tempo atrás fora un colexio xesuíta e posteriormente unha das primeiras universidades desa mesma compañía, foi reconvertido en prisión polo bando sublevado na Guerra Civil xa en xullo de 1936. Nestes primeiros meses de conflito producíronse un número indeterminado de execucións extraxudiciais de detidos.​ Existe constancia documental do seu uso uso como campo de concentración en outubro de 1937, e en novembro de 1939 volveu a pasar a depender da Dirección Xeral de Prisións. Chegou a albergar a máis de 2000 presos.
O 28 de outubro de 1937, tal e como deixou constancia por escrito o alcalde e arquiveiro de Baiona, fondeou nesta localidade galega o vapor Arichachu con 3.167 homes, 140 mulleres e algúns nenos capturados en Asturias, que foron conducidos en camións a Camposancos. Neste recinto de concentración, coñecido en Galicia como «a porta do inferno», faleceron polo menos 74 reclusos por golpes ou enfermidades provocadas polo pouco espazo e a falta de hixiene e atención médica.300px|miniatura|Clasificación dun prisioneiro.Tamén alí tiveron lugar consellos de guerra sumarísimos, tendo documentado o investigador Marcelino Laruelo, 31 deles. A duración media era dunha hora, pero ao ser xuízos colectivos o tempo dedicado a cada acusado era de apenas cinco minutos. O tribunal comezou a actuar o 4 de xuño de 1938, celebrando tres consellos de guerra nos que se xulgou a vinte homes en cada un deles.​ Durante todo ese período ditáronse 222 penas de morte (executándose 156), 143 cadeas perpetuas, 118 condenas a 20 anos de reclusión, 51 a 5 anos e 9 a 12 anos.
Anarquismo feminista
250px|miniatura|Bandeira que representa o feminismo libertario.
O anarquismo feminista ou anarcofeminismo é unha teoría e movemento que vencella o feminismo co anarquismo. O anarcofemenismo busca o autogoberno da muller, é dicir, a súa emancipación e realización como individuo e como xénero particular. Ven no patriarcado unha manifestación do poder involuntario ou autoritarismo, por isto pensan que a liberación contra o patriarcado é unha parte esencial da eliminación do Estado, posto que ambos se fundamentarían na ausencia de liberdade e nas relacións sociais involuntarias.
Segundo o anarcofeminismo, o anarquismo, ao seren unha filosofía política que se opón a todas as relacións de poder forzadas ou coactivas, sería intrinsecamente feminista, segundo expresa Susan Brown. En esencia, esta corrente ve o anarquismo como unha compoñente necesaria do feminismo e viceversa. A súa orixinalidade reside especialmente na súa visión política, e en non ser unha corrente dogmática, polo que pódense atopar diversos planteamientos libertarios ao respecto do que é a muller, o feminismo, a feminidade etc.
Eixos primarios
Ao igual que toda escola anarquista fundaméntase nos principios de liberdade individual, asociación libre e cooperación voluntaria de cada persoa, sen distinción. As súas características adicionais son:
Consideran que o patriarcado é unha das primeiras, se é que non a primeira, manifestación de xerarquía forzada ou poder involuntario na historia humana e asemade a primeira forma de opresión, no dominio do sexo masculino sobre o feminino e por tanto un problema fundamental da humanidade. Argumentan que baixo este esquema preténdese uniformar ás mulleres baixo un modelo único, cultivado por medio da adoutrinación masiva, e que os homes tamén son uniformizados e obrigados a reprimir as súas particularidades individuais. E sobre esta ideoloxía de uniformización e dominación patriarcal susténtase boa parte da lexitimación do Estado, ao repetir os mesmos patróns patriarcais de dominación.
Rafael González Iglesias
Rafael González Iglesias, nado na Coruña o 28 de febreiro de 1900 e finado en Madrid o 21 de maio de 1951, foi un empresario, aparellador e avogado galego, presidente do Atlético de Madrid entre 1931 e 1935.
Anarquismo feminista
Formulacións
Os anarcofeministas conclúen que se as feministas están en contra do patriarcado, deberían estar tamén en contra de toda forma de xerarquía forzada, e, polo tanto, rexeitar a natureza autoritaria de tales institucións é unha parte integral tanto da emancipación individual como da identidade feminina, polo tanto:
Rafael González Iglesias
Traxectoria
Trala dimisión de Luciano Urquijo, o 28 de novembro de 1931 celebráronse eleccións á presidencia do Atlético de Madrid, que nese momento xogaba en Segunda División e que afrontaba múltiples problemas. Foi elixido Rafael González Iglesias, que fixou como obxectivo o ascenso á Primeira División, o que se acadou en 1933/34. Tralo ascenso realizáronse tres fichaxes importantes, a dos internacionais Martín Marculeta, Lafuente e "Chacho". Outra xestión importante foron os acordos cos propietarios dos campos de fútbol Metropolitano e de Vallecas para rebaixar o prezo de alugueiro por xogar nos mesmos.
O 5 de xaneiro de 1935 presentou a dimisión, pero seguiu ligado ao mundo do fútbol, sendo vicepresidente da Federación Española, directivo da castelá e membro da Delegación Nacional de Deportes.
Anarquismo feminista
Historia
Aínda que o anarquismo feminista estivo presente desde os inicios do movemento anarquista, a súa conceptualización moderna antipatriarcal e o termo anarcofeminismo xorden na segunda onda feminista na década de 1960, da man do feminismo radical, con personaxes como Peggy Kornegger ou Cathy Levine.
Orixes e fontes
Estas características do anarquismo feminista de comezos do século XX, sumado ao feito de que eran abstencionistas, colocaron ás súas partidarias en contradición coa maioría de feministas da primeira onda, as sufraxistas, e as súas propostas dentro do feminismo quedaron nunha situación de marxinación que non cambiaría até a segunda onda feminista (segunda metade do século XX), cando algunhas feministas radicais retomaron as súas formulacións sobre individuo e xénero, e ademais adoptaron o modelo organizacional de pequenos grupos de asociación voluntaria, flexíbeis para non descoidar o desenvolvemento persoal de cada unha, como base para construír un movemento feminista.
Contemporánea
Contemporaneamente áchase influído polo feminismo da diferenza e polo ecofeminismo. O feminismo da diferenza considera que as persoas e os xéneros destácanse polas súas particularidades e as súas diferenzas en igualdade, o que ten sido un concepto tradicional do humanismo anarquista. O ecofeminismo argumenta que a muller ha de darlle importancia á rexeneración da natureza e á cultura da integración harmónica con esta, e que segundo indica Janet Biehl, fortaleza a visión holística do anarquismo (natureza autogobernada = sociedade autogobernada). No caso das anarcosocialistas adoitan incluír o concepto de loita de clases,, porén non existe unha interpretación homoxénea deste concepto. As anarcoliberais en cambio defenden máis a igualdade de dereitos e obrigacións entre homes e mulleres e amósanse en contra de todo tipo de discriminación positiva cara a elas. Ambos sectores resaltan o dereito é necesidade das mulleres á defensa persoal.
Grupos e movementos contemporáneos destacados son Mulleres Creando de Bolivia, KURWA de Polonia, Radical cheerleaders en Norteamérica e Europa, e a conferencia anual de Boston, La Rivolta!. Existen ademais grupos anarcofeministas nalgunhas cidades do mundo, aínda que de relevancia netamente local ou sectorial, por exemplo dentro do anarcosindicalismo.
Recentemente, Wendy McElroy ten definido o ifeminismo ou feminismo individualista, que combina o feminismo co anarcocapitalismo, argüíndo que unha visión pro-capitalista voluntaria, anti-Estado, é unha posición que implica igualdade de dereitos e obrigacións, a expresión libre da sensualidade do corpo, e o apoderamento das mulleres. O feminismo individualista baséase no feminismo anarquista clásico dos Estados Unidos baseado no anarquismo individualista.
Condado de Bugallal
O Condado de Bugallal é un título nobiliario creado en España o 2 de marzo de 1896 e aínda vixente, e orixinariamente radicado en Galicia.
Historia
A Gabino Bugallal sucedeuno a súa filla morgada, Matilde Bugallal, que faleceu sen fillos, e a esta a súa irmá María del Carmen Bugallal. A esta sucedeulle o seu fillo, José Ramón Fernández-Bugallal e a este a súa filla Cristina Fernández-Bugallal.
A familia posúe en Pontevedra o pazo da Parda
Unión Demócrata Cristiá
Unión Demócrata Cristiá (UDC) é o nome dos seguientes partidos políticos
Vaasa
Vaasa (en sueco Vasa) é unha cidade de Finlandia situada no oeste do país, na rexión de Ostrobotnia, sendo a capital da rexión. Segundo o censo de 2012, a cidade ten unha poboación de 60.996 habitantes.
Historia
A historia de Korsholm ("Illote da Cruz, Mustasaari en finés) e de Vaasa comezou no século XIV, cando exploradores da rexión desembarcaron na actual Antigua Vaasa. A mediados do século construíuse a igrexa de Santa María, e en 1370 o forte de Korsholm, o Crysseborgh, foi tomado e serviu como centro administrativo do Condado de Vaasa. O rei Carlos IX de Suecia fundou o 2 de outubro de 1606. En 1611 foi rebautizado en honor á Casa Real de Vasa.
Grazas á súa proximidade ao mar e grande actividade comercial, Vaasa converteuse nun importante centro industrial no século XVII e a súa poboación incrementouse.
Isabel Aguirre
Isabel Aguirre de Urcola, nada en Vilagarcía de Arousa o 9 de marzo de 1937, é unha arquitecta e paisaxista galega.
Traxectoria
Licenciada en Arquitectura pola Universidade da Coruña. Foi profesora titular na Universidade da Coruña. É membro do Comité de Directores da Escola do European Council of Landscape Architecture Schools. Expuxo na Universidade de Harvard na exposición “Os 15 mellores Paisaxistas de Europa” no ano 2000. Encargouse das obras dos proxectos do Parque Oeste / Vale Grande e do Parque Sul en Lisboa, e do proxecto de rehabilitación de Illa do Cobo ou a Illa das Esculturas en Pontevedra. Dirixe a Escola Galega da Paisaxe da Fundación Juana de Vega dende a súa creación en 2008.
Técnica de May Grünwald Giemsa
A técnica de May Grünwald Giemsa emprégase para a demostración de bacterias ou outros microorganismos en sangue.
Características
A técnica de May Grünwald Giemsa baséase na acción complementaria de dous colorantes neutros e na afinidade dos elementos celulares polos colorantes ácidos ou básicos. Estes dous colorantes son May Grünwald e Giemsa, son solubles en alcohol metílico e son, polo tanto, inactivos: é o contacto coa auga o que lles da un poder colorante. Os sales disócianse entón coloreando ácido (eosina) e básico (azul de metileno).
Ocasionalmente utilízase en tecidos incluídos en parafina e cortados a 6 micrómetros.
Reactivos
Mesturar o Giemsa coa glicerina. Metelo na estufa a 60 °C durante 2 horas. Engadir o alcohol e mesturar ben. Para cada 100 ml de auga destilada (buffer pH 7), combinar: 49.6 ml de solución a 50.4 ml de solución b.
Análise numérica
miniatura|250px|dereita|Tableta de arxila babilónica [[YBC 7289 (c. 1800–1600 a.C.) na que está impresa unha aproximación da raíz cadrada de 2 mediante o número sexaxesimal (1 24 51 10), cunha exactitude ata as cenmilésimas decimais, xa que: e ]]
A análise numérica ou cálculo numérico é a rama das matemáticas que concirne coa derivación, descrición e análise de ferramentas e métodos para obter solucións numéricas de problemas matemáticos. A análise numérica está interesada en métodos matemáticos construtivos, isto é, aqueles métodos que mostran como construír solucións de problemas matemáticos. Por exemplo, unha proba construtiva da existencia dunha solución dun problema non só mostra que a solución existe, senón que tamén describe como debe ser determinada esa solución. Unha demostración da existencia dunha solución por redución ao absurdo non é construtiva.
Durante moito tempo a palabra algoritmo usouse como sinónimo de "método" no contexto de construír a solución dun problema matemático. Recentemente deseñouse unha definición matemática máis axeitada de algoritmo, en gran parte debida ao traballo de Alan Mathison Turing (1912-54), que deu unha definición baseada nun concepto abstracto dun computador. Para os propósitos deste artigo, consideraremos un algoritmo como a descrición completa e sen ambigüidades dun método de construción da solución dun problema matemático ; deste xeito, podemos definir a análise numérica como o estudo de algoritmos que empregan a aproximación numérica (no canto da computación simbólica) para os problemas da análise matemática (a diferenza das matemáticas discretas).
Aínda que hoxe en día se deseñan moitos algoritmos numéricos para seren usados nos ordenadores dixitais, a análise numérica non debe confundirse coa programación computacional nin co procesamento de datos. A programación computacional concirne primariamente co problema de codificar algoritmos (non necesariamente numéricos) dunha forma axeitada para un ordenador; mentres que o procesamento de datos ten que ver cos problemas relativos a organizar un ordenador para que poidan ser manipulados os datos, os cales non teñen por que seren numéricos.