cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bebeto
Flamengo (1ª etapa)
En 1987 perdeu a parte inicial da tempada pola rotura dun brazo, pero trala súa reaparición rendeu a un gran nivel e entrou definitivamente na historia do fútbol do seu país, grazas aos seus goles no polémico Campionato Brasileiro daquel ano, marcado polas disputas organizativas. Encadrado o Flamengo no chamado Módulo Verde, Bebeto anotou o único gol na ida das semifinais contra o Atlético Mineiro no Maracanã e marcou tamén na vitoria por 2-3 no encontro de volta na Beira-Rio. Volveu marcar no primeiro encontro da final, abrindo de cabeza o marcador ante o Inter de Porto Alegre, antes de que Amarildo colocase o 1-1 final. No partido de volta anotou un dos goles máis importantes da súa carreira, superando a Cláudio Taffarel e facendo o único tanto do encontro, proclamándose así campión da Copa União e, segundo o Flamengo e outras institucións, tamén campión brasileiro, manténdose unha disputa xudicial sobre este asunto durante as seguintes décadas.
Vasco da Gama (1ª etapa)
Considerado naquel momento o mellor futbolista do Brasil xunto a Romário, recibiu ofertas de varios clubs europeos, como o Bayern de Múnic, a Juventus ou o Olympique de Marsella, pero continuou xogando no seu país. En 1989 o seu pase foi parar á Federación de Fútbol do Estado do Río de Xaneiro e ante a lentitude do Flamengo para a súa renovación, foi o Vasco da Gama quen conseguiu facerse co futbolista, grazas á actuación do presidente do club, Antonio Soares Calçada, que finxiu non ter interese no xogador cando a súa fichaxe xa estaba acordada. Cando os directivos do Flamengo reaccionaron xa era tarde e Bebeto converteuse en novo futbolista do Vasco. A súa polémica fichaxe polo seu máximo rival histórico, enfadou a moitos seareiros do Flamengo, que o acusaron de traidor, situación que empeorou polas declaracións do xogador afirmando ter dende pequeno unha simpatía polo club acrecentada polo feito de que o seu propio avó se chamaba Vasco da Gama.
Deixou o Flamengo como o sétimo máximo goleador da historia do club, con 151 goles en 308 partidos (contando encontros amigables), ocupando na actualidade o oitavo posto. É ademais o segundo máximo artilleiro da historia do club no Campionato Brasileiro, con 41 dianas (superado só por Zico).
Debutou co Vasco o 17 de setembro de 1989, nun partido do campionato brasileiro fronte ao Santos na Vila Belmiro, e marcou o primeiro dos dous goles do seu equipo no partido (2-1). Titular nun equipo que contaba con xogadores como Andrade, Paulo Roberto, Luiz Carlos Winck, Marco Antônio Boiadeiro, William, Bismarck, Sorato ou Mazinho, foi unha peza fundamental para Nelsinho Rosa, contribuíndo con seis goles á conquista do título nacional por parte do equipo vascaíno, o segundo da historia do club, despois de derrotar na final ao São Paulo. As súas grandes actuacións no ano 1989, tanto no Flamengo, como no Vasco e na selección, valéronlle varios premios, entre eles o de Craque do Ano da revista Placar e o de Futbolista Suramericano do Ano.
En 1990, a pesar do retorno de Roberto Dinamite, o Vasco quedou sen ningún título, ao non se clasificar para as finais do Campionato Brasileiro, e despois de perder o Carioca fronte a Botafogo. Bebeto disputou por segunda vez a Copa Libertadores, marcando un gol e caendo nos cuartos de final ante o Cerro Porteño. Completou a campaña cun total de 11 goles, repetindo un "póker" de dianas ante o Cabofriense no campionato estatal. Os resultados do club foron semellantes na tempada seguinte, a pesar do incremento de goles de Bebeto, que acabou como segundo máximo goleador do Campionato Carioca, con 15 tantos, dous menos que Gaúcho.
En 1992 o Vasco da Gama, liderado polos goles de Bebeto, que facía dupla atacante con Edmundo, protagonizou unha gran primeira fase do Campionato Brasileiro, liderando a táboa por diante do Botafogo e do Bragantino. Con todo, unha serie de empates na segunda fase deixárono fóra da final, que acabou gañando o Flamengo. Bebeto rematou como o máximo goleador do campionato, con 18 goles, 6 máis que os seguintes clasificados (Chicão e Paulinho McLaren), e recibiu a Bola de Prata como un dos once mellores futbolistas do torneo.
Deportivo da Coruña
O seu gran rendemento no Brasil chamou a atención do fútbol europeo, recibindo ofertas de varios clubs, entre eles o Deportivo da Coruña e o Borussia Dortmund. Aínda que se informou de que a súa fichaxe polo Borussia xa estaba pechada, en xullo o presidente do Deportivo da Coruña, Augusto César Lendoiro, viaxou ao Río de Xaneiro co propósito de contratalo. Alí conseguiu convencer ao futbolista, e sobre todo á súa esposa Denise, de que rexeitase a oferta do club alemán e aceptase a do coruñés, que acabou pagando uns 2,5 millóns de dólares ao Vasco da Gama polo seus servizos. A súa fichaxe (unha das que tivo maior repercusión nos medios da historia do Deportivo), xunto á do tamén brasileiro Mauro Silva, que se pechou na mesma viaxe de Lendoiro, supuxo un punto de inflexión na historia do club, que viña de ascender á Primeira División só un ano antes, e que sufrira para manterse na máxima categoría na tempada que acababa de rematar.
Bebeto foi presentado xunto ao orosán Juanito nun multitudinario acto en Riazor, con milleiros de seareiros nas bancadas. Debutou coa camiseta do Deportivo nun partido amigable ante o Lugo no Anxo Carro, marcando un triplete na vitoria coruñesa por 0-6. A súa estrea en partido oficial produciuse na primeira xornada de liga, o 6 de setembro de 1992 nun derbi contra o Celta de Vigo en Riazor que rematou con vitoria local (2–0) e gol do propio Bebeto, que logrou o segundo dos coruñeses. Marcou tamén nas dúas seguintes xornadas e xa na quinta fíxolle dous goles ao Real Madrid, nun encontro que o Deportivo gañou por 3-2. Acompañado na dianteira por Claudio, continuou con grandes rexistros goleadores durante toda a competición, incluíndo o seu primeiro triplete, contra o Espanyol. Foi quen de marcar gol en sete xornadas consecutivas, entre a 13ª e a 19ª, establecendo un novo récord no club, que só foi igualado 23 anos despois por Lucas Pérez. Pechou a súa primeira campaña na Coruña converténdose no primeiro futbolista da historia do Deportivo en conquistar o Trofeo Pichichi, cun total de 29 goles, tres máis que o seguinte clasificado, o chileno Iván Zamorano. O equipo adestrado por Arsenio Iglesias acabou a liga na terceira posición, detrás do Barcelona e do Real Madrid.
Bonaventura Carles Aribau
Buenaventura Carlos Aribau, nado en Barcelona o 4 de novembro de 1798 e finado no mesmo lugar o 17 de setembro de 1862, foi un escritor e economista catalán, considerado o iniciador da Renaixença catalá.
Bebeto
Deportivo da Coruña
Tras non participar nas primeiras xornadas da tempada 1993/94 nin no histórico debut do equipo galego en competición europea por estar concentrado coa selección brasileira, estreouse na Copa da UEFA no encontro de volta da primeira rolda ante o Aalborg danés en Riazor, anotando tres dos cinco goles do seu equipo (5-0). O Deportivo acadou os oitavos de final da competición, onde foi eliminado polo Eintracht Frankfurt. Na liga, Bebeto sumou 16 goles e o Deportivo mantívose líder durante a maior parte da tempada, ata que foi superado polo Barcelona na última xornada, na que Đukić fallou un decisivo penalti contra o gardameta vasco González nos últimos instantes que lle tería dado o título ao club galego. A pesar da decepción, o Deportivo de Arsenio conseguiu aquela tempada o segundo subcampionato da súa historia, 44 anos despois do primeiro.
Bonaventura Carles Aribau
Traxectoria
Foi o fundador da Sociedade Filosófica de Cataluña, e no ano 1817 publica Ensayos poéticos. Uniuse á revolución liberal e colaborou co Diario Constitucional. Foi secretario da Deputación de Lleida e membro da Acadèmia de les Bones Lletres desde 1820, sendo co-fundador e redactor de El Europeo en 1823. No 1826 trasládase a Madrid, onde traballo en La nación, La España e El Corresponsal, fundado en 1839 por Gaspar Remisa. Con Rivadeneyra fundou a Biblioteca de Autores Españoles. Foi nomeado director xeral do Tesouro(1847), da Xunta de Aduanas e Aranceis (1850), da Casa da Moeda, Minas e Propiedades do Estado (1852) e secretario da Intendencia da Casa Real e Patrimonio (1857).
Bebeto
Deportivo da Coruña
Na campaña 1994–95 os números de Bebeto pouco cambiaron, logrando novamente 16 goles en liga, que contribuíron a un novo subcampionato, desta vez por detrás do Real Madrid. Na Copa da UEFA, asinou un triplete contra o Rosenborg na primeira rolda, e marcou o único gol na vitoria por 1-0 sobre o Borussia Dortmund de Ottmar Hitzfeld na ida dos oitavos de final, pero os alemáns remontaron no encontro de volta, quedando o Deportivo eliminado da competición europea nos oitavos de final por segundo ano consecutivo. Con todo, o gran éxito do equipo ese ano chegou na Copa do Rei, gañando o club o primeiro título da súa historia. Bebeto aportou dous goles na competición e foi titular a carón de Manjarín na final ante o Valencia no Santiago Bernabéu, partido que tivo que disputarse en dous días debido á intensa choiva que caeu na capital española, e que o O Deportivo gañou por 2-1.
Bonaventura Carles Aribau
Traxectoria
A obra máis recoñecida de Aribau é a Oda a la pàtria, de 1833, que se considera o comezo da Renaixença.
Bebeto
Deportivo da Coruña
A tempada 1995/96 foi a derradeira de Bebeto deportivista. Comezouna gañando un novo título, a Supercopa de España, ao vencer ao Real Madrid por un resultado global de 5-1, e sendo autor dun dos tantos. Un mes despois, Bebeto viviu un dos mellores momentos da súa carreira, ao conseguir nove goles nun intervalo de só oito días. O 24 de setembro marcou o primeiro deles, en liga ante o Tenerife, catro días antes de estrearse na Recopa de Europa cun triplete na histórica goleada por 8-0 sobre o APOEL de Nicosia. Finalmente, o 1 de outubro marcou os cinco goles da vitoria por 5-0 en liga ante o Albacete, facendo catro deles nun intervalo de só 6 minutos. Facía máis de 30 anos que un futbolista do Deportivo non marcaba cinco goles en partido oficial, desde que o conseguise Loureda na Copa do Xeneralísimo en 1965, e foi a primeira e única vez que un deportivista o lograba en liga.
Pechou a liga como o terceiro máximo artilleiro, con 25 goles, só por detrás de Pizzi e Mijatović, pero o Deportivo só puido ser noveno. Na Recopa de Europa marcou un total de 6 goles, acabando como segundo máximo goleador, por detrás do checo Petr Samec, e un dos seus goles deulle ao equipo ante o Zaragoza a clasificación para unhas históricas semifinais, nas que finalmente acabaron eliminados polo PSG. A pesar dos seus 32 goles na tempada, Bebeto decidiu non continuar no Deportivo, aceptando unha oferta para regresar ao Flamengo brasileiro, ao que foi traspasado por uns 300 millóns de pesetas. Disputou o seu último partido coa camiseta branquiazul na derradeira xornada de liga, anotándolle dous goles ao FC Barcelona en Riazor. Deixou o club como un dos maiores ídolos da súa historia e como o seu cuarto máximo goleador histórico, con 102 goles, a un de Guimeráns, a dous Veloso e a cinco de Traba. Na actualidade ocupa a quinta praza, despois de ser superado tamén por Diego Tristán.
Flamengo (2ª etapa)
miniatura|Bebeto no ano [[2009.]] Reapareceu co Flamengo o 8 de agosto de 1996, marcando o único gol do seu equipo na derrota por 4-1 ante o São Paulo no Campionato Brasileiro. Marcou outros seis goles durante o torneo, pero o equipo quedou lonxe de se clasificar para a segunda rolda. Na penúltima xornada, ante o Inter no Maracanã, tivo como parella de ataque a Romário, compañeiro seu na selección que acababa de regresar ao club carioca, pero o Flamengo caeu por 1-2. Na Supercopa Libertadores o equipo quedou eliminado nos cuartos de final ante o Colo-Colo. En novembro, só tres meses despois da súa volta ao Flamengo, deixou o club carioca, sendo traspasado ao Sevilla, que pagou por el uns 600 millóns de pesetas.
Vitória (2ª etapa)
O 4 de marzo de 1997 volveu vestir a camiseta do Vitória 14 anos despois, nun amigable contra o Corinthians no Barradão, vencendo por 3-1. Dous días despois xogou en partido oficial, na Copa do Nordeste, marcando dous goles na vitoria por 3-4 sobre o Santa Cruz. Bebeto, acompañado no ataque por Agnaldo, liderou o equipo na conquista dese título e tamén do Campionato Baiano, derrotando na final en ambos casos ao Bahia. No campionato estatal marcou un dos catro goles do seu equipo na ida da final.
Para o Campionato Brasileiro formou unha célebre dupla de atacantes xunto ao talentoso Túlio Maravilha, cedido polo Corinthians. Bebeto conseguiu oito goles nos cinco primeiros partidos, colocándose como o máximo goleador provisional da competición. Con todo, a súa situación mudou en agosto, cando se fixo público o interese do Deportivo da Coruña por recuperar ao xogador. A intención do futbolista de regresar ao club galego encontrou a oposición do presidente do Vitória, Paulo Carneiro, que lle pediu ao Deportivo unha alta suma de diñeiro pola súa venda, nunhas negociacións que se prolongaron durante os seguintes dous meses, nos que o futbolista se negou a xogar. Con Bebeto xa na Coruña e cando os medios de comunicación e o propio xogador daban por pechado o traspaso tralo acordo entre os clubs, a fichaxe truncouse debido ás esixencias do futbolista, que finamente tivo que volver ao seu país.
O seu regreso a Salvador atopou a oposición dos seareiros do Vitória, molestos polas tentativas do xogador de deixar o club. Durante a súa ausencia, o equipo baiano reforzárase con Uéslei e Petković, e Bebeto xa só xogou un partido máis coa camiseta do Vitória, ante o Atlético Mineiro.
Cruzeiro
En decembro o Banco Excel cedeuno ao Cruzeiro para a disputa dun só encontro, a Copa Intercontinental ante o Borussia Dortmund. No partido, celebrado en Toquio, Bebeto formou na dianteira titular xunto a Donizete Pantera, perdendo por 2-0.
Botafogo
En xaneiro de 1998 asinou como novo xogador do Botafogo, onde se reencontrou con Túlio. O equipo realizou unha mala actuación no Campionato Carioca e no Brasileirao, pero conquistou o Torneo Río-São Paulo, derrotando ao São Paulo na final, con catro goles de Bebeto durante o torneo. Permaneceu un ano máis no club do Río de Xaneiro, alcanzando a final da Copa do Brasil. Anotou un gol en dita final, pero a vitoria foi para o Juventude, na que foi a maior decepción deportiva de Bebeto, segundo o propio xogador. Trala derrota deixou o Botafogo e o Río de Xaneiro.
Toros Neza
En xullo de 1999 fichou, ante sorpresa de moitos, polo Toros Neza de México, club que loitaba pola permanencia na Primeira División. A súa etapa no club de Nezahualcóyotl resultou ser unha das peores da súa carreira deportiva. Ao pobre rendemento do equipo sumouse un mal ambiente nos vestiarios e un recorte salarial por mor dos malos resultados. Ademais Bebeto sufriu unha suposta lesión nas costas, un asalto e un terremoto, o que lle fixo pensar en deixar o país. Disputou só oito partidos, marcando dous goles (ante Toluca e Pachuca) e repartindo unha asistencia. Finalmente, tras un partido ante o Santos, foi apartado do equipo, debido aos problemas coa directiva. Arrepentido de fichar polo club mexicano e enfrontado ao presidente, do que recibiu insultos e ameazas, recorreu á Federación Mexicana e á FIFA pedindo a liberación do seu contrato.
Kashima Antlers
En febreiro de 2000 foi contratado polo Kashima Antlers do Xapón, co que debutou o 18 de marzo ante o Kawasaki Frontale. Disputou oito partidos co club dirixido por Toninho Cerezo e marcou un gol diante do Yokohama Marinos. Deixou Kashima a finais de xullo, meses antes de que o equipo conquistase a liga xaponesa, e regresou novamente ao Vitória.
Rupeliano
O Rupeliano  é, na escala temporal xeolóxica, a idade máis antiga dos dous pisos do Oligoceno. Esténdese no tempo entre os 33,9 e os 28,1 millóns de anos dende o presente. O Rupeliano está precedido polo Priaboniano e é seguido polo Chattiano.
Bebeto
Vasco da Gama (2ª etapa)
Tras máis de medio ano sen equipo, en agosto de 2001 regresou ao Vasco da Gama, por petición do seu antigo compañeiro Romário, co que volveu reeditar a célebre dupla de dianteiros da selección brasileira campioa do mundo. Nesta segunda etapa no club vascaíno participou en 8 encontros e logrou 2 goles. A pesar dos goles de Romário, o Vasco non conseguiu pasar da primeira fase do Campionato Brasileiro.
Al-Ittihad
En setembro de 2002 fichou polo Al-Ittihad de Arabia Saudita, co que asinou un contrato por máis dun millón de euros por só oito meses. Xogou menos de dous meses no club de Jeddah, disputando cinco partidos e anotando un gol, ata que foi despedido en novembro debido ao seu mal rendemento. A continuación colgou as botas, aos 38 anos de idade.
Rupeliano
Nome
A idade leva o nome do pequeno río Rupel de Bélxica, un afluente do Escalda. O Grupo Rupel belga deriva o seu nome da mesma fonte. O nome Rupeliano foi introducido na literatura científica polo xeólogo belga André Hubert Dumont en 1850. A separación entre o grupo e a idade fíxose na segunda metade do século XX, cando estratígrafos viron a necesidade de distinguir entre os nomes da litoestratigráfica e cronoestratigrafía.
Bebeto
Selección sub-20
Foi por internacional por primeira vez en 1982, coa selección brasileira sub-20 que dirixía Jair Pereira. Con este equipo conquistou o Campionato Suramericano sub-20 de 1983, despois de derrotar na final ao Uruguai. Ese mesmo ano disputou o Campionato Mundial sub-20 en México, compartindo equipo con xogadores como Dunga, Jorginho ou Geovani. O combinado brasileiro non decepcionou e proclamouse campión do mundo vencendo na final á Arxentina, diante dos 110.000 espectadores que ateigaban o Estadio Azteca. Bebeto marcou un gol nos cuartos de final ante Checoslovaquia e foi elixido no once ideal do torneo.
Rupeliano
Definición estratigráfica
A base do Rupeliano, e tamén a do Oligoceno está na extinción do xénero Hantkenina (que é tamén a base de biozona de foraniniferas p21E). No 2009 aínda non se estableceu un piso GSSP oficial para o Chattiano.
Bebeto
Estrea coa selección absoluta
O 28 de abril de 1985, da man do adestrador Evaristo de Macedo, debutou coa selección brasileira absoluta, nun partido contra o Perú no Estádio Nacional Mané Garrincha de Brasilia (0–1). Disputou cinco partidos internacionais máis durante o seguinte mes e medio, pero quedou fóra da selección para o Mundial de 1986 en México.
Rupeliano
Definición estratigráfica
A parte superior do piso Rupeliano (que é a base da etapa Chattiana) está a extinción do xénero Chiloguembelina (que forma a base da biozona foram P21b).
Bebeto
Prata olímpica en Seúl 1988
Dous anos despois participou coa selección olímpica nos Xogos Olímpicos de Seúl, formando ataque xunto a Romário. Marcou no primeiro partido ante Nixeria e tamén no terceiro, diante de Iugoslavia. O seu equipo acadou a gran final, na que Bebeto foi titular, pero tivo que conformarse coa medalla de prata, sendo o ouro para a Unión Soviética.
Consagración na Copa América
O seu primeiro gol coa selección absoluta marcouno o 10 de maio de 1989, de novo contra o Perú, pero esta vez con vitoria (1–4). Ese mesmo ano consagrouse coa selección na Copa América, proclamándose campión e máximo goleador do torneo, con seis anotacións. Os seus goles e a súa prolífica asociación con Romário, foron claves para un título que a canarinha non gañaba dende facía 40 anos.
Primeira Copa do Mundo (1990)
A pesar do bo rendemento da parella, unha lesión de Romário antes da Copa do Mundo de 1990, provocou que o seleccionador Sebastião Lazaroni elixise como titular á dupla formada por Careca e Müller, reducíndose a participación de Bebeto a uns poucos minutos no partido ante Costa Rica. A selección brasileira quedou eliminada nos oitavos de final ante a Arxentina de Maradona.
Campión mundial (1994)
Tras non participar nas dúas seguintes Copas América, regresou a un gran torneo de seleccións no Mundial de 1994 nos Estados Unidos, convocado por Carlos Alberto Parreira. Chegou á cita mundialista reconciliado con Romário, despois de varios anos de mala relación entre eles. A asociación dos dous dianteiros deu os seus froitos dende o inicio, sendo o primeiro gol do Brasil no torneo un remate de Romário a un córner lanzado por Bebeto, no primeiro encontro ante Rusia (2-0). No seguinte partido, a vitoria por 3-0 sobre o Camerún, Bebeto logrou o seu primeiro gol nunha Copa do Mundo, recollendo o rexeitamento dun balón perdido por Romário e superando ao gardameta africano Joseph-Antoine Bell. esquerda|miniatura|Bebeto no ano [[2014, erguendo o trofeo da Copa do Mundo.]] Os oitavos de final ante a selección anfitrioa no día da Independencia estadounidense decidíronse cun solitario gol do propio Bebeto, con asistencia de Romário. Na celebración do tanto, Bebeto dedicoulle un célebre "Eu te quero" ao Baixinho, que disipou calquera dúbida sobre a súa amizade. Nos cuartos de final, disputados ante os Países Baixos en Dallas, Bebeto deulle a asistencia a Romário no primeiro gol e foi o autor do segundo dos tres tantos do seu equipo (3-2), despois de canear a Ed de Goeij. Celebrou o seu gol simulando que arrolaba un bebé, facendo referencia ao nacemento dous días antes do seu fillo Mattheus. Dita celebración, á que se uniron Romário e Mazinho converteuse na imaxe máis icónica daquela edición do torneo e nunha das máis célebres da historia do torneo..
Despois de superar nas semifinais a Suecia por 0-1, o Brasil chegou a unha final mundial 24 anos despois da Copa do Mundo de 1970. Bebeto e Romário formaron de novo a parella de ataque titular na final, enfrontándose a unha Italia que contaba con outro dos mellores dianteiros do mundo: Roberto Baggio. Con todo, o partido rematou sen goles, decidíndose o título na quenda de penaltis. Bebeto debía tirar o quinto lanzamento do seu equipo, pero non foi necesario tralo erro de Baggio, que converteu en campión ao Brasil.
Bronce olímpico en Atlanta 1996
No partido polo terceiro posto contra Portugal, Bebeto conseguiu un triplete na segunda parte, que se sumou aos dous tantos de Ronaldinho e Flávio Conceição na primeira, vencendo así o equipo suramericano por 5-0 e recibindo a medalla de bronce. Bebeto acabou o torneo como o máximo goleador, empatado a seis dianas co arxentino Hernán Crespo.
Últimos anos
En 1997 foi convocado por Zagallo para a primeira edición da Copa Confederacións da FIFA. Aínda que Romário e Ronaldo eran os dianteiros titulares, Bebeto participou en dous encontros do torneo, ante Australia e México, contribuíndo á conquista do título.
O seu bo rendemento co Botafogo en 1998, valeulle a convocatoria para a súa terceira Copa do Mundo, na edición celebrada en Francia. Aínda que a parella de dianteiros titular ía ser en principio a formada por Ronaldo e Romário, a baixa a última hora deste último deulle a titularidade a Bebeto, por diante de Edmundo. O futbolista baiano rematou a primeira fase como o máximo goleador do Brasil, despois de marcar ante Marrocos e Noruega. Continuou no once inicial en toda a segunda fase e marcou o seu terceiro gol na vitoria por 3-2 sobre Dinamarca nos cuartos de final, converténdose no futbolista brasileiro de máis idade en marcar nun Mundial, con 34 anos e 138 días. Despois de vencer aos Países Baixos nas semifinais, o Brasil acadou a súa segunda final consecutiva, na que Bebeto volveu xogar de inicio. Con todo, desta vez o equipo suramericano acabou perdendo, despois de que Zidane e Petit colocaran o 3-0 definitivo no Stade de France.
Linguas kiranti
As linguas kiranti forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse no oriente do Nepal.
Bebeto
Últimos anos
A final do Mundial foi o seu derradeiro partido coa selección, deixando como balance un total de 75 partidos e 39 goles.
Linguas kiranti
O kiranti é un grupo parafilético (ou unha área lingüística) segundo Gerber e Grollmann (2018).
Bebeto
Como adestrador
Bebeto foi presentado, o 16 de decembro de 2009, como novo adestrador do América Football Club brasileiro. Tras non obter resultados positivos foi deposto do seu cargo o 13 de febreiro de 2010, cun total de tres vitorias, un empate e catro derrotas. miniatura|Bebeto no [[2010, coa camiseta da selección brasileira.]]
Como político
En 2010 presentouse como candidato a deputado polo Partido Democrático Trabalhista brasileiro, conseguindo 28.328 votos e un escano na Asemblea Lexislativa do Río de Xaneiro. En 2014 presentouse co partido Solidariedade á reelección e obtivo máis do dobre de votos, un total de 61.082, revalidando así o seu escano para unha segunda lexislatura.
En 2015 votou a favor do polémico nomeamento de Domingos Brazão para o Tribunal de Contas do Estado do Río de Xaneiro. En febreiro de 2017 votou contra a privatización da CEDAE. En 2018 logrou a reelección para unha terceira lexislatura como deputado estatal. Catro anos despois, nas eleccións do 2 de outubro de 2022, fracasou no seu intento de ser reelixido para un cuarto mandato, presentándose aos comicios co nome de Bebeto Tetra. Nas eleccións presidenciais celebradas ese mesmo día, deu o seu apoio a Lula da Silva, mentres que nas eleccións ao Senado Federal apoiou a André Ceciliano, membro tamén do PT e rival político do seu excompañeiro Romário.
Lugares de Fene
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Fene.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Fene
Washington Nationals
Os Washington Nationals son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Washington, D.C. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Leste da National League (NL). Antes de xogar no Nationals Park on South Capitol Street, desde 2005 até 2007 o equipo xogou como local no RFK Stadium. O equipo foi fundado en 1969 co nome de Montreal Expos, sendo no seu momento o primeiro equipo das Grandes Ligas con sede no Canadá. No ano 2019 o National gañaron as súas primeiras Series Mundiais, nunha final na que venceron aos Houston Astros.
Cortapezas, Portomarín
Santa María de Cortapezas é unha parroquia do concello lugués de Portomarín, na comarca de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 54 habitantes (29 homes e 25 mulleres), 28 menos ca en 1999.
Mehtab Hossain
Mehtab Hossain, nado en Madhyamgram o 5 de outubro de 1985, é un futbolista indio. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o East Bengal.
Stegomastodon
Stegomastodon é un xénero extinto de proboscídeos. Non debe ser confundido co xénero Mammut dunha familia de proboscídeos diferente, cuxos membros son coñecidos comunmente como "mastodontes". No xénero Stegodon, dunha subfamilia de proboscídeos diferente, os seus membros son coñecidos como "estegodontes". O Stegomastodon foi unha das especies máis pequenas do xénero. Vivía ó longo do Norte e posiblemente o sur de América.
Especie
As especies definitivas seguintes foron descritas:
S. waringi é considerado sinónimo con S. platensis. Hai unha disputa sobre se S. platensis tería que ficar dentro do xénero Stegomastodon ou tería que ser movido a Notiomastodon. O xénero Haplomastodon é considerado como sinónimo das especies Stegomastodon.
Unión de Holliday
Unha unión de Holliday (do inglés Holliday junction, HJ) é unha estrutura de ácido nucleico ramificada na que están unidos catro dominios de dobre cadea de ácido nucleico. En bioloxía, as unións de Holliday funcionan como intermediarios na recombinación xenética; estas unións ou cruzamentos (junctions) teñen xeralmente unha secuencia simétrica, polo que son móbiles. As unións de Holliday inmóbiles foron creadas artificialmente polos científicos inicialmente para estudar as súas estruturas como modelo das unións de Holliday, pero posteriormente atoparon un uso como materiais de construción estruturais básicos en nanotecnoloxía do ADN. A estrutura recibe o seu nome por Robin Holliday, que propuxo a súa existencia en 1964.
Estrutura
As unións de Holliday poden existir en forma de varios isómeros conformacionais con diferentes patróns de empillamento coaxial (coaxial stacking) entre os catro dominios de dobre hélice. O empillamento coaxial é a tendencia dos extremos romos (é dicir, non coherentes) de ácidos nucleicos de unirse un con outro debido a interaccións entre os aneis das bases expostas. Hai tres posibles confórmeros de empillamento: unha forma non empillada (unstacked) e dúas empilladas (stacked). A forma non empillada domina en ausencia de catións divalentes como o Mg2+ debido á repulsión electrostática entre os esqueletos cargados negativamente das febras, mentres que en presenza de polo menos un 0,1 mM de Mg2+ a repulsión electrostática é contrarrestada e predomina a estrutura empillada. En 2000, non se coñecía con certeza se o apantallamento electrostático era o resultado da unión específica de sitio de catións á unión de Holliday, ou da presenza dunha colección difusa de ións en solución.
A forma non empillada é unha conformación estendida case plana e cadrada. Por outra parte, os confórmeros empillados teñen dous dominios en dobre hélice continuos separados por un ángulo duns 60° cara á dereita. Dúas das catro febras permanecen aproximadamente helicoidais, e quedan dentro dos dous dominios en dobre hélice, mentres que os outros dous cruzan entre os dous dominios en disposición antiparalela.
As dúas formas empilladas posibles diferéncianse nas identidades que teñan os pares de brazos que están empillados un sobre o outro, e cal domine dependerá en gran medida das secuencias de bases próximas á unión. Algunhas secuencias dan lugar a un equilibrio entre os dous confórmeros, mentres que outras prefiren claramente un só confórmero. En concreto, as unións que conteñen a secuencia A-CC que fai de ponte no punto de unión parecen preferir claramente o confórmero que permite que se forme un enlace de hidróxeno entre a segunda citosina e un dos fosfatos do punto de unión. Aínda que a maioría dos estudos enfocáronse a estudar as identidades das catro bases próximas á unión en cada brazo, é evidente que as bases que están máis lonxe poden tamén afectar ás conformacións empilladas observadas.
En unións con secuencias simétricas, o punto de ramificación é móbil e pode migrar nun proceso aleatorio. A velocidade de migración da rama varía drasticamente coa concentración de ións, e os tempos para dar un só paso increméntanse desde 0,3−0,4 milisegundos (ms) sen ningún ión a 270−300 ms con 10 mM de Mg2+. O cambio na velocidade está correlacionado coa formación de estruturas empilladas ou non empilladas.
As unións de Holliday cunha amosega ou rotura nunha das febras, no punto de unión adoptan unha orientación perpendicular, e sempre prefiren o confórmero empillado que sitúa a amosega nunha febra que sobrecruza en vez de na febra helicoidal.
As unións de Holliday de ARN coñécense nalgúns ARNs biolóxicos funcionais, como o ARN espliceosomal U1 e no ribocima forquita do virus da mancha anular do tabaco. As unións de Holliday de ARN adoptan unha conformación empillada antiparalela a altas concentracións de magnesio, unha conformación empillada perpendicular a concentracións moderadas, e rotan nunha conformación empillada paralela a baixas concentracións, mentres que mesmo pequenas concentracións de ión calcio (Ca2+) favorecen o confórmero antiparalelo.
Función biolóxica
miniatura|esquerda|325px|As dúas vías da [[recombinación homóloga en eucariotas, nas que se mostra a formación e resolución de unións de Holliday.]]
A unión de Holliday é un intermediario clave na recombinación homóloga, un proceso biolóxico que incrementa a diversidade xenética ao intercambiar xenes entre dous cromosomas, e tamén en eventos de recombinación específica de sitio nos que interveñen integrases. Ademais, están implicadas na reparación de roturas de dobre febra. Adicionalmente, poden orixinarse estruturas cruciformes que implican as unións de Holliday para aliviar a tensión na hélice en secuencias simetricas en ADN superenrolado. Aínda que as unións de catro brazos tamén aparecen en moléculas de ARN funcionais, estas xeralmente conteñen nucleótidos non apareados situados entre os dominios de dobre hélice apareados, e non adoptan estritamente a estrutura de Holliday.
As unións de Holliday na recombinación homóloga están entre secuencias idénticas ou case idénticas, o que leva a un arranxo simétrico de secuencias arredor da unión central. Isto permite que ocorra un proceso de migración da rama, no que as febras se moven a través do punto de unión. A clivaxe (corte) ou a resolución da unión de Holliday pode ocorrer de dúas maneiras. A clivaxe do conxunto orixinal de febras orixina dúas moléculas que poden presentar conversión xénica pero non sobrecruzamento cromosómico, mentres que a clivaxe do outro conxunto de dúas febras causa que as moléculas recombinantes resultantes presenten sobrecruzamento. Todos os produtos, independentemente da súa clivaxe, son heterodúplex na rexión da migración da unión de Holliday.
Moitas proteínas poden recoñecer ou distorsionar a estrutura da unión de Holiday. Unha desas clases contén encimas que resolven a unión que se encargan de clivar as unións, ás veces dun modo específico de secuencia. Ditas proteínas distorsionan a estrucura da unión de varios modos, a miúdo empurrando a unión a adoptar unha conformación non amontoada (unstacked), rompendo os pares de bases centrais, e/ou cambiando os ángulos entre os catro brazos. Outras clases son as proteínas de migración da rama, que incrementan a velocidade de intercambio en varias ordes de magnitude, e as recombinases específicas de sitio. En procariotas, as resolvases da unión de Holliday poden pertencer a dúas familias, integrases e nucleases, que son cada unha delas estruturalmente similares, aínda que as súas secuencias non están conservadas.
En eucariotas, hai dous modelos principais para explicar como a recombinación homóloga repara as roturas de dobre febra no ADN, que son a vía de reparación de roturas de dobre febra (DSBR) (ás veces chamado modelo de unión de Holliday dobre) e a vía de aliñamento (annealing) de febras dependente de síntese (SDSA). No caso de rotura de dobre febra, o extremo 3' é degradado e o extremo 5' máis grande invade a cromátide irmá contigua, formando unha burbulla de replicación. A medida que a burbulla se achega ao ADN roto, a febra antisentido 5' máis longa invade de novo a febra sentido desta porción do ADN, transcribindo unha segunda copia. Cando remata a replicación, ambas as colas son reconectadas para formar dúas unións de Holliday, que son despois clivadas por proteínas de variadas maneiras. Unha animación deste proceso pode verse aquí.
As roturas no ADN de dobre febra en bacterias son reparadas pola vía RecBCD de recombinación homóloga. As roturas que ocorren soamente nunha das dúas febras do ADN, e que se coñecen como ocos (gaps) de febra simple, crese que son reparados pola vía RecF. Tanto a vía RecBCD coma a RecF inclúen unha serie de reaccións coñecidas como migración da rama, na cal as febras de ADN sinxelas se intercambian entre dúas moléculas entrecruzadas de ADN dúplex, e tamén a resolución, na cal as dúas moléculas de ADN que se entrecruzaran son cortadas e restauradas ao seu estado normal de dobre febra. A recombinación homóloga ocorre en varios grupos de virus. En virus de ADN como os herpesvirus, a recombinación ocorre por medio dun mecanismo de rotura e reunión como en bacterias e eucariotas. En bacterias, a migración de rama está facilitada polo complexo RuvABC ou a proteína RecG, que son motores moleculares que usan a enerxía da hidrólise doATP para mover a unión. A unión debe despois ser resolta en dous dúplex separados, restaurando a configuración parental ou unha configuración sobrecruzada. A resolución pode ocorrer de maneira horizontal ou vertical durante a recombinación homóloga, dando lugar a produtos parche (se están na mesma orientación durante a reparación das roturas de dobre febra) ou a produtos de empalme (se están en diferentes orientacións durante a reparación de roturas de dobre febra). RuvA e RuvB son proteínas da migración da rama, mentres que RuvC é un encima que resolve a unión.
Hai tamén probas de recombinación nalgúns virus de ARN, especificamente en virus de ARN monocatenario de sentido positivo como os retrovirus, picornavirus, e coronavirus. Hai controversia sobre se a recombinación homóloga ocorre en virus de ARN monocatenario de sentido negativo como o da gripe.
Uso en nanotecnoloxía do ADN
miniatura|Este complexo supramolecular de dobre sobrecruzamento (DX) contén dúas unións de Holliday entre os dous dominios de [[dobre hélice, nas partes superior e inferior desta imaxe. Esta baldosa pode formar matrices bidimensionais. ]]
miniatura|Diagramas dun complexo de triángulo de [[integridade tensional que contén tres unións de Holliday, tanto en illamento coma formando parte dun cristal. Ademais da matriz bidimensional mostrada, esta estrutura pode formar cristais tridimensionais.]]
O motivo deste tipo máis común é o complexo de dobre sobrecruzamento (DX), que contén dúas unións de Holliday en estreita proximidade unha da outra, que dá lugar a unha estrutra ríxida que pode autoensamblarse en matrices máis grandes. A estrutura da molécula DX forza ás unións de Holliday a adoptar unha conformación cos dominios en dobre hélice situados directamente lado con lado, en contraste co seu ángulo preferido de aproximadamente 60°. O complexo pode teoricamente ser deseñado para forzar as unións a ter unha orientación paralela ou antiparalela, pero na práctica as variedades antiparalelas compórtanse mellor, e as versións paralelas raramente se usan.
O motivo estrutural DX é tamén a peza de construción fundamental do método ADN origami, que se utiliza para facer estruturas bi ou tridimensionais máis grandes de forma arbitraria. En lugar de usar baldosas DX individuais, prégase unha febra de armazón longo sinxelo na forma desexada usando varias febras grampa curtas. Cando se ensamblan, a febra armazón é continua a través dos dominios de dobre hélice, mentres que as febras grampa participan nas unións de Holliday como febras de sobrecruzamento.
Demostrouse que hai varios tipos de baldosas que manteñen o ángulo nativo de 60º das unións de Holliday. Unha destas matrices usa baldosas que conteñen catro unións de Holliday nunha disposición en paralelogramo. Esta estrutura tiña a vantaxe de permitir que o ángulo da unión sexa visualizado directamente por medio de microscopia de forza atómica. Ademais, utilizáronse as baldosas de tres unións de Holliday en disposición triangular baseadas no principio da integridade tensional para construír matrices tridimensionais periódicas pensadas para usalas en cristalografía de raios X de biomoléculas.
Historia
Robin Holliday propuxo esta estrutura como parte do seu modelo de recombinación homóloga en 1964, baseado na súa investigación nos organismos Ustilago maydis e Saccharomyces cerevisiae. O modelo proporciona un mecanismo molecular que explicaba tanto a conversión xénica coma o sobrecruzamento cromosómico. Holliday decatouse de que a vía proposta crearía segmentos de ADN heterodúplex con bases mal apareadas entre diferentes versións dun só xene, e postulou que a célula debe ter un mecanismo para reparar estas discordancias no apareamento de bases, o cal se descubriu máis tarde. Antes do modelo de Holliday, o modelo aceptado implicaba o mecanismo de elección de copia.
No modelo de Holliday orixinal de recombinación homóloga, as roturas dunha soa febra aparecían no mesmo punto dunha febra de cada ADN parental. Os extremos libres de cada febra rota migran despois a través da outra hélice de ADN, na que as febras invasoras se unen aos extremos libres que encontren, o que ten como resultado a formación da unión de Holliday. Como cada febra sobrecruzada se realiña (reanneals) coa súa febra compañeira orixinal, despraza a febra complementaria orixinal cara adiante, facendo que a unión de Holliday migre, creando os segmentos heterodúplex. Dependendo de que febra se utilizou como modelo para reparar a outra, as catro células resultantes dunha meiose poderían acabar con tres copias dun alelo e só unha do outro, en vez das dúas de cada normais, unha propiedade coñecida como conversión xénica.
O modelo orixinal de Holliday asumía que o ADN heterodúplex estaría presente en ambos os cromosomas, mais os datos experimentais obtidos en lévedos refutaron esta idea, o que levou a que o modelo fose posto ao día por Matt Meselson e Charley Radding en 1975, os cales introduciron a idea da migración da rama. Posteriores observacións feitas na década de 1980 levaron a propoñer mecanismos alternativos para a recombinación como o modelo de rotura de dobre febra (de Jack Szostak, Frank Stahl, e outros) e o modelo de aliñamento (annealing) de febra sinxela. Un terceiro modelo, chamado modelo de aliñamento de febra dependente de síntese, non implica unións de Holliday.
A primeira evidencia experimental da estrutura das unións de Holliday procede de estudos de microscopia electrónica feitos ao final da década de 1970, nos que a estrutura de catro brazos era claramente visible en imaxes de ADN de plásmidos e bacteriófagos. Posteriormente na década de 1980, identificáronse os encimas responsables para iniciar a formación das unións de Holliday e de unirse a elas, aínda que en 2004 a identificación das resolvases de unións de Holliday de mamíferos seguía sendo evasiva. En 1983, construíronse as primeiras moléculas de unión de Holliday artificiais a partir de oligonucleótidos sintéticos grazas aos traballos de Nadrian Seeman, o que permitiu un estudo máis directo das súas propiedades físicas. Moitas das análises temperás das estruturas de unión de Holliday inferíronse de estudos de electroforese en xel, FRET, e pegadas de nucleases e de radical hidroxilo. Na década de 1990, os métodos de cristalografía e RMN de ácidos nucleicos xa estaban dispoñibles, e tamén as ferramentas informáticas de modelaxe molecular.
Inicialmente, os xenetistas asumiron que a unión adoptaría unha conformación paralela antes que antiparalela porque esta situaría os dúplex homólogos en aliñamento moi próximo. Pero as análises químicas feitas na década de 1980 mostraron que, en realidade, a unión prefería as conformacións antiparalelas, o que foi un descubrimento considerado controvertido, e o propio Robin Holliday dubidaba inicialmente del. Non obstante, posteriormente, a estrutura antiparalela foi amplamente aceptada debido a datos de cristalografía de raios X en moléculas in vitro, aínda que en 2004 as implicacións da estrutura in vivo seguían sen esclarecer, especialmente porque a estrutura das unións é alterada a miúdo polas proteínas que se unen a ela.
Fiz de Rozas, Portomarín
San Lourenzo de Fiz de Rozas é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 88 habitantes, deles 42 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Äideistä parhain
Äideistä parhain é un filme finlandés de 2005 dirixido por Klaus Härö. O filme está baseado na novela de Heikki Hietamies. Recibiu boas valoracións por parte da prensa finlandesa, e foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ricard Vinyes
Ricard Vinyes Ribas, nado en Barcelona en 1952, é un historiador e profesor universitario catalàn.
Traxectoria
Naceu en 1952 na cidade de Barcelona. Estudou historia na Universidade de Barcelona, da cal foi catedrático de historia contemporánea dende 1977. En 2012 impartía a materia de Historia de Països Europeus I (Catalunya).
Obra
Estudou a represión franquista durante a posguerra española. É autor de diversos libros en catalán e castelán, tal que:
Conxuntamente con Manel Risques Corbera, no ano 2000 levou o Premi Nacional de Patrimoni Cultural, concedido pola Generalitat de Cataluña.
Chūō, Yamanashi
Chūō (中央市, ちゅうおうし, Chūō-shi) é un concello da prefectura de Yamanashi no Xapón. Está situada ó sueste da rexión de Chūbu e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 31,81 km² e a poboación de 31.537 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 991 h/km².
O concello de Chūō limita cos concellos de Minamiarupusu, de Ichikawamisato, de Kōfu e de Shōwa.
MVP
MVP é unha sigla inglesa que vén da expresión Most Valuable Player, ou sexa, xogador mais valioso. O MVP adoita ser un premio que se lle dá nos Estados Unidos de América e no Canadá ao mellor xogador dunha competición deportiva, ben sexa ao longo dunha tempada regular, ben nas finais ou ben nun encontro das estrelas.
Lugares de Ferrol
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ferrol.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ferrol
Inmunoterapia
A inmunoterapia, bioterapia, terapia biolóxica, terapia modificadora da resposta biolóxica ou terapia MRB, en medicina, refírese ó conxunto de estratexias de tratamento para estimular ou repor o sistema inmunitario fronte ó cancro, infeccións ou outras doenzas así como para minguar os efectos secundarios de tratamentos moi agresivos usados contra o cancro. O obxectivo pode ser profiláctico (preventivo) ou terapéutico (curativo ou de mantemento). Dentro dos tratamentos biolóxicos están os anticorpos monoclonais, as vacinas e os denominados factores de crecemento.
As moléculas activas implicadas na inmunoterapia denomínanse inmunomoduladores. A maior parte son citoquinas e algunhas delas, por exemplo o factor estimulante de colonias de granulocitos (G-CSF, Granulocyte colony-stimulating factor) ou o interferón, xa están a ser usados en clínicas. Outros tipos de citoquinas, como as interleuquinas 1, 2, 6, 8 e o factor de necrose tumoral [TNF-α], están a utilizarse en numerosos ensaios clínicos e outros estudos preliminares para un futuro uso en inmunoterapia.
Tempada 2010 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2010 foi a 32ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou co Rally Comarca da Ulloa o 20 de febreiro e rematou o 20 de novembro co Rally Botafumeiro. O gañador foi Alberto Meira.
A Cerca, Vilanova de Arousa, Vilanova de Arousa
A Cerca é un lugar da parroquia de Vilanova de Arousa, no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa na comarca do Salnés. Segundo o IGE, en 2016 tiña 188 habitantes (105 mulleres e 83 homes), o que representa na práctica un mantemento da poboación respecto ós anos 2010, cando tiña 183 veciños, e 2005, cando eran 186.
Río Traba
O río Traba é un curso fluvial da provincia da Coruña, que desemboca na ría de Noia.
Percorrido
O Traba recibe distintos nomes ao longo dos seus 17 km de percorrido. Nace so o monte Muralla xunta a portela de Aldarís, na parroquia de Fruíme (Lousame) a 400 m de altitude, da confluencia de dous regachos que baixan do chan do Rego. Neste seu curso alto, diríxese co nome de río Sóñora cara ao norte, adentrándose brevemente en Rois para pasar pola aldea que o nomea, onde se lle amece o rego do Treito.
No punto onde recibe o rego do Feal Maior e o río do Manle vira á esquerda (o oeste), volvendo ao termo municipal de Lousame. Este tramo, no que lle din río de Vilacova, flúe encaixado entre ladeiras costentas. Deixa atrás Lesende e ao pé da aldea de Alvariza xúntaselle pola dereita o rego de San Xusto. É nestes derradeiros quilómetros onde, xa noiés, recibe o nome de río Traba.
Desemboca na vila de Noia, formando canda o rego de Tállara unha marisma que entre Abruñeiras e o porto de Testal conecta co meirande esteiro do Tambre.
Réxime
É un río de réxime pluvial.