cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luís Barreiro Paradela
Vida persoal
Casou en Ourense con María Josefa García Couceiro en 1930, e foi pai de Manuel Barreiro García.
Liska!
Liska! é un grupo de ska-punk-reggae en activo fundado en Vigo a finais do 2010.
Traxectoria
Liska! comezou a ensaiar en outubro de 2010. Neses primeiros momentos sumáronse músicos ata conformar a primeira formación: Luís (guitarra e voz), Juan "Chanquete" (batería), Brais Jorge (guitarra e voz), Álex (saxofón), Martín (teclado e órgano Hammond), Soto (baixo), Iago (trompeta) e Fabio (trompeta).
Debutaron o 6 de agosto de 2011 en Vigo con motivo dos Castroconcertos xunto a Ovos Podres. Tempo despois incorporouse ó grupo Paulo, na voz e nas letras. Fixeron algúns concertos iniciais na zona de Vigo.
Mirón, San Salvador de Parga, Guitiriz
Mirón é un lugar da parroquia de San Salvador de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Liska!
Traxectoria
O 2012 houbo unha ampla renovación dos membros da banda, con xente que marchou e xente que entrou, entre eles unha forte sección de ventos e unha sección rítmica.
Entre as súas influencias están grupos clásicos do two-tone e ska-reggae como Madness, The Specials, The Skatalites, Bad Manners, Mr Review, The Selecter ou Toot and The Maytals; grupos do Rock radical vasco como Kortatu, La Polla ou Eskorbuto, e outros grupos máis actuais como Skarnio, Skalariak, Xenreira, Dakidarría, Transilvanians, Skacha, Banda Bassotti, Talco, Salida Nula, Reel Big Fish, Obrint Pas ou Diplomáticos de Monte-Alto.
Apolinar Torres
Apolinar Torres López, nado en Pontevedra o 23 de xuño de 1894 e finado en Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un mestre, pedagogo e activo sindicalista da Federación Española de Trabajadores de la Enseñanza (FETE), executado vítima da represión na zona franquista durante a guerra civil.
Traxectoria
miniatura|350px|De pé, de esquerda a dereita: Apolinar Torres, [[Avelino Rodríguez Elías, Laureano Domínguez Cao-Cordido e Manuel Lustres Rivas. Sentados Jaime Solá, Manuel Otero Bárcena e Blas Agra Mancebo. Entrega do premio de xornalismo Manuel Otero Bárcena, 1932.]] Traballou como mestre en Vigo e destacou polos seus traballos pedagóxicos, chegando a dirixir a Página Pedagógica do diario El Pueblo Gallego. Foi un dos fundadores da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza, organización sindical que, agrupada con outras e integrada na Unión General de Trabajadores (UGT), constituíu máis tarde a Federación Española de Trabajadores de la Enseñanza (FETE), da que foi presidente desde 1936. Presentou con Fernando Barcia Veiras e Eligio Núñez o relatorio "Misión de los trabajadores de la enseñanza en el actual momento histórico de la cultura gallega" ao Congreso de Trabajadores de la Enseñanza de Galicia de maio de 1936. A súa militancia socialista levouno a presidir, tamén en 1936, a agrupación socialista viguesa.
Como moitos outros líderes socialistas galegos, co golpe de estado de xullo de 1936 que deu lugar á Guerra Civil, houbo de ocultarse para evitar a represión dos sublevados triunfantes en Galicia, pero foi descuberto na illa de Toralla. Detido e condenado á morte o 22 de agosto de 1936, foi executado cinco días despois no Cemiterio de Pereiró, xunto ao alcalde de Vigo, Emilio Martínez Garrido, o alcalde de Lavadores, José Antela Conde, Ramón González Brunet, Waldo Gil Santóstegui, Manuel Rey Gómez e os deputados socialistas Ignacio Seoane, Enrique Heraclio Botana Pérez e Antonio Bilbatúa Zubeldía.
Ansel Adams
Ansel Easton Adams, nado o 20 de febreiro de 1902 en San Francisco (California) e finado o 22 de abril de 1984 en Monterey (California), foi un fotógrafo e ambientalista estadounidense. As súas fotografías de paisaxes en branco e negro do oeste estadounidense, especialmente do Parque Nacional de Yosemite, foron amplamente reproducidas en calendarios, pósters e libros.
Con Fred Archer, Adams desenvolveu o Sistema de Zonas como un xeito de determinar a exposición axeitada e axustar o contraste na impresión final. A claridade e profundidade resultante caracterizou as súas fotografías. Adams usou principalmente cámaras de formato grande porque a súa alta resolución axudouno a asegurar a nitidez nas súas imaxes.
Adams fundou o Grupo f/64 de fotografía xunto cos compañeiros Willard Van Dyke e Edward Weston.
O proxecto Mural
En 1941, Adams foi contratado polo Departamento do Interior do Goberno dos Estados Unidos para facer fotografías de parques naturais, reservas aborixes e outros lugares, para ser usadas como fotografías murais no novo edificio do Departamento en Washington, D.C. Parte do seu acordo co Departamento foi que podería tamén facer fotografías para o seu propio uso, ocupando a súa propia película e revelado. Malia que Adams gardou rexistros meticulosos do seu viaxe e dos seus gastos, foi menos disciplinado co rexistro das datas das súas imaxes e negouse a rexistrar a data de "Moonrise over Hernandez", polo que non quedou claro se pertencía a Adams ou ao Goberno dos Estados Unidos. A posición da lúa permitiu que a imaxe fora datada mediante cálculos astronómicos e determinouse que foi tomada o 1 de novembro de 1941, unha xornada na que Adams non traballara para o Departamento, polo cal a imaxe pertencía a Adams. A mesma disputa resultou non ser verdadeira en moitos outros negativos.
O proxecto detívose pola entrada na segunda guerra mundial dos Estados Unidos en 1942, e nunca foi rematado.
Chuluuny Khulan
Chuluuny Khulan (en Чулууны Хулан), nada o 30 de maio de 1985 en Kharkhorin, é unha actriz mongol que acadou o recoñecemento internacional co papel de Börte, a muller de Xenxis Kan, no filme de 2007 nomeado ó Óscar Mongol.
Traxectoria
Khulan foi asistente do director no filme casaco de 2009 Lave (en ) e nos filmes casacos de 2012 Shal (en ) e Mech Pobedy (en ). Protagonizou a raíña dos Oirats na produción de televisión casaca de 2017 The Kazakh Khanate.
Tamén interpretou unha guerreira escita nun documental para o Instituto Smithsoniano.
Vida persoal
Khulan coñeceu a Naryn Igilik, asistente casaco de Bodrov, mentres estaba no set de Mongol. Máis tarde, a parella casou como parte das celebracións da noite de estrea do filme en Casaquistán. Ela e o seu marido residen agora en Casaquistán, preto de Almati.
Abe Vigoda
Abraham Charles "Abe" Vigoda, nado o 24 de febreiro de 1921 en Nova York e finado o 26 de xaneiro de 2016, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Vigoda é coñecido pola súa interpretación de Sal Tessio no filme O padriño (1972), e o do detective Phil Fish na comedia de situación Barney Miller (1975–1977) e na súa secuela Fish (1977-1978) na ABC. Posteriormente realizou aparicións no programa de televisión Late Night with Conan O'Brien.
Gaston Doumergue
Pierre-Paul-Henri-Gaston Doumergue, político n.1863 e m.1937, foi o presidente de Francia entre 1924 e 1931. Tamén foi o primeiro ministro de seu país en dúas ocasións: de 1913 ata 1914 e de 1934 ata 1935.
Juan Bautista Topete
Juan Bautista Topete y Carballo, nado en San Andrés de Tuxtla, Estado de Veracruz, México, en 1821 e finado en Madrid en 1885, foi un mariño e político español.
Traxectoria
En 1838 ingresou na Armada. Distinguiuse pola súa actuación na Escuadra del Cantábrico durante a Primeira guerra carlista, e en América contra os piratas e tratantes de escravos. En 1860, participou na Guerra de África.
Rafael Mariño Vilela
Rafael Mariño Vilela, finado en Ordes o 18 de febreiro de 1983, foi un comerciante e político galego.
Juan Bautista Topete
Traxectoria
En 1865 foi destinado ao Pacífico, onde ao mando do contralmirante Castro Méndez Núñez participou nos bombardeos de Valparaíso (Chile) e o de El Callao (Perú), onde foi ferido gravemente. Tras a guerra foi ascendido a brigadier.
Rafael Mariño Vilela
Traxectoria
Comerciante de Ordes. Falanxista, foi xefe da Falange de Ordes. Amigo íntimo de Diego Salas Pombo. Foi nomeado alcalde de Ordes en novembro de 1942. Foi detido, acusado de manter unha reunión con guerrilleiros antifranquistas, o que lle custou a alcaldía e unha tempada no cárcere da Coruña. Morreu en Ordes con 73 anos.
Juan Bautista Topete
Traxectoria
Máis tarde foi nomeado Capitán da Escuadra de Cádiz. En 1868 pronunciouse en contra de Isabel II e revelou a toda a súa frota, co que iniciou unha revolución que acabaría destronando á raíña.
Rafael Mariño Vilela
Vida persoal
Casou con María Franqueira Regos e tivo dous fillos: Rafael Mariño Franqueira e María del Carmen de la Soledad Mariño Franqueira. Tivo unha única neta, filla da súa filla María del Carmen e unha bisneta, a escritora feminista Miriam Couceiro Castro.
Juan Bautista Topete
Traxectoria
Entre 1868 e 1869, ocupou o posto de Ministro da Mariña e de Ultramar. En 1870, Joan Prim morreu tras sufrir un atentado, polo que Topete ocupou o cargo de Presidente do Consello de Ministros.
Durante o reinado de Amadeu I de Savoia, volve ocupar os cargos de Ministro da Mariña e de Ultramar. Tras a proclama da I República foi encarcelado. Tras o golpe do xeneral Pavía en 1874, ocupou de novo o posto no ministerio da Mariña.
A Áspera, Taboada, Monfero
A Áspera é un lugar da parroquia de Taboada no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Bruno Zuculini
Bruno Zuculini, nado en Belén de Escobar (Buenos Aires) o 2 de abril de 1993, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o CA River Plate.
Andrew Wood
Andrew Wood, nado o 8 de xaneiro de 1966 e finado o 19 de marzo de 1990, foi o cantante da banda Mother Love Bone e anteriormente de Malfunkshun. Morreu dunha sobredose de heroína cando tiña 24 anos, pouco antes da edición do álbum de debut de Mother Love Bone, Apple. Despois da súa morte, integrantes de Soundgarden e futuros membros de Pearl Jam crearon a banda Temple of the Dog para editar un disco como homenaxe.
Vongnes
Vongnes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Liga ASOBAL 2003/04
A Liga ASOBAL 2003-04 foi a 53ª edición da liga española de balonmán, a 14ª coa denominación Asobal. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si en dúas voltas, completando 30 xornadas. O campión final foi o BM Ciudad Real, que acadou o seu 1º título de campión.
Santa Pola
Santa Pola é unha poboación da comarca do Baix Vinalopó no País Valenciano, cunha poboación en 1994 de 16.506 habitantes (santapoleiros) e de 20.965 en 2003. O termo municipal presenta unha extensión de 58,6 km2. Limita co termo de Elx e co mar Mediterráneo.
Historia
A súa orixe histórica remontase ó Portus Illicitanus. Alí realizábase a actividade comercial da cidade romana de Illice (Elx). Na época visigoda era coñecida como Port Elecem e o seu nome musulmán foi Port del Cap de l'Aljub, que perdurou ata a metade do século XIV. Non hai datos históricos sobre ela ata 1556, data na que se construíu o Poble Nou de Santa Pola, tomando o nome da advocación da ermida dalgún casarío, o que fai supoñer que o núcleo orixinal desapareceu.
Mae Whitman
miniatura|Mae Whitman en 2010.
Santa Pola
Historia
O seu castelo construíuse en 1557 cando reinaba Carlos I, de acordo co plan real de defensa da costa contra os piratas berberiscos. A súa eficacia permitiu a súa ampliación e reforzo, o que fixo que chegara ós nosos días. En 1786 pasou á Coroa por cesión do Marqués de Astorga. Finalmente, o alcalde Antoni Múrtula, cando coñeceu a decisión do Ministerio de Defensa de derrocalo, contactou coa raíña Isabel II e negociou a propiedade do castelo. Despois de pagar a cantidade acordada, a fortaleza pasou a mans do consistorio local. Desta forma, e ata os nosos días, o castelo é propiedade do pobo santapoleiro e converteuse no seu edificio máis singular e máis representativo.
No século XIX, novamente por relación coa coroa borbónica, recibiu o título de vila de mans do rei Afonso XII 1877).
Mae Whitman
Mae Margaret Whitman, nada o 9 de xuño de 1988 nos Ánxeles, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Whitman é coñecida polo papel de Ann Veal na serie de televisión Arrested Development (2004-2006) e por pórlle a voz a Katara na serie de debuxos animados Avatar: The Last Airbender (2005-2008), tamén lle deu voz a Rose/Huntsgirl en American Dragon: Jake Long (2005-20079 e a Tinker Bell en varios filmes para vídeo. Desde 2010 interpreta a Amber Holt en Parenthood
Santa Pola
Lingua
Santa Pola é unha localidade de predominio lingüístico da lingua valenciana. A variedade dialectal que se fala é o catalán occidental e, dentro deste bloque, o subdialecto alacantino. Destacan como elementos lingüísticos característicos a perda do de intervocálico final (cansada = /cansà/); a asimilación vocálica (terra = /teɛrrɛ/); o uso do ese sonoro na terminación -ció (combinació = /combinazió/) e nos eses finais de palabra seguidos de vogal; léxico autóctono (mamola, arritranco, avixirugo) etc. A fala de Santa Pola presenta ademais algúns trazos propios do catalán oriental, de forma que en moitas ocasións a fonética santapolera esta máis preto das falas de Tarragona ou Barcelona ca das de Valencia.
Facundo Roncaglia
Facundo Sebastián Roncaglia, nado en Chajarí (Entre Ríos) o 10 de febreiro de 1987, é un futbolista arxentino. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o CA Osasuna da Liga Santander.
Santa Pola
Lingua
O filólogo e eclesiástico Antoni Maria Alcover pasou por Santa Pola na súa recollida de datos para o que sería o Diccionari català-valencià-balear. Naquela altura, a principios do século XX, considerou Santa Pola como a fronteira sur da lingua catalá. Na actualidade esta afirmación corrixiuse e xa se considera a veciña poboación de Guardamar como a localidade catalán-parlante máis meridional.
Facundo Roncaglia
Traxectoria
O 31 de xaneiro de 2019, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Valencia CF.
O 9 de agosto de 2019, Roncaglia foi traspasado ó CA Osasuna da Primeira División.
Santa Pola
Política
As eleccións de 2007 deron a alcaldía ó PP por maioría absoluta con 16 concelleiros, o PSPV conseguiu 6, e Compromís pel País Valencià 1 concelleiro.
Cultura
Na localidade hai diversos colectivos culturais que proporcionan ó municipio uns mínimos de actividade social, como a Banda Unió Musical de Santa Pola''', fundada en 1978 polo santapoleiro Manuel Marhuneda.
Envisat
Envisat (acrónimo de Environmental Satellite) é un satélite artificial da ESA lanzado o 1 de marzo de 2002 desde o centro Espacial de Kourou mediante un foguete Ariane 5.
Características
Envisat está adicado a estudar a superficie terrestre, a atmosfera, o xeo e os océanos e as interaccións entre eles, o quentamento global, o burato de ozono e a desertización usando dez instrumentos que fan medicións e toman imaxes nunha ampla banda do espectro electromagnético, desde radiofrecuencia ata o ultravioleta.
Instrumentos
Envisar leva dez instrumentos a bordo:
Franklin D. Roosevelt
Franklin Delano Roosevelt, nos EUA coñecido ás veces polas súas siglas FDR, nado o 30 de xaneiro de 1882 en Hyde Park (Nova York) e finado o 12 de abril de 1945 en Warm Springs (Xeorxia), foi o 32º presidente dos Estados Unidos, cargo que exerceu dende 1933 ata o seu falecemento. Foi unha figura importante nos eventos mundiais de mediados do século XX e liderou os Estados Unidos durante un período de crise económica e guerra mundial.
Foi o presidente que sacou o país da Gran Depresión e o presidente da segunda guerra mundial. Tras o ataque xaponés a Pearl Harbor o 7 de decembro de 1941 puido asinar a declaración de guerra en sesión conxunta da Casa de Representantes no capitolio.
Era parente do tamén presidente dos Estados Unidos de América Theodore Roosevelt.
Primeiros anos
O seu pai, James Roosevelt (1828-1900) era un adiñeirado terratenente e vicepresidente do ferrocarril de Delaware e Hudson, a súa familia era orixinaria de Haarlem (Países Baixos), chegando o seu antepasado Claes van Rosenvelt en torno ao ano 1650 a Nova York, por aquel entón chamada Nieuw Amsterdam. En 1788 Isaac Roosevelt era membro da convención do Estado de Nova York, que se celebrou en Poughkeepsie e onde se ratificou a constitución dos Estados Unidos.
No século XVIII a familia Roosevelt dividiuse en dúas ramas, os "Roosevelts de Hyde Park", quen a finais do século XIX eran do "Partido Demócrata dos Estados Unidos", e o "Oyster Bay, New York" ou "Oyster Bay". O presidente Theodore Roosevelt, un republicano do Oyster Bay, era primo en quinto grao de Franklin. Malia as súas diferenzas políticas, as dúas ramas seguiron levándose ben. James Roosevelt coñeceu á súa esposa nunha reunión da familia Roosevelt en Oyster Bay, e Franklin casou coa sobriña de Theodore.
A nai de Roosevelt, Sara Ann Delano (1854?-1941) era descendente de Phillippe da Noye, fillo de protestantes franceses hugonotes radicados en Leiden quen emigrou en 1621 a Massachusetts. Ela era filla de Warren Delano, cónsul dos Estados Unidos na China, razón pola que pasou a súa nenez en devandito país, na súa viaxe de regreso aos Estados Unidos os Delano viviron un tempo en Valparaíso, na casa dos seus parentes de Chile. A súa nai pertencía aos Lyman, outra familia de gran tradición nos Estados Unidos. Franklin foi o seu único fillo, e converteuse nunha nai extremadamente posesiva. Posto que James era un pai ausente e moi maior (tiña 54 anos cando naceu Franklin), Sara foi a influencia dominante nos primeiros anos de Franklin. El mesmo, moito máis tarde, indicou aos seus amigos que durante toda a súa vida tivo medo dela.
Roosevelt creceu nunha atmosfera privilexiada. Aprendeu a montar a cabalo, tiro, loita e a xogar ao polo e a tenis. As súas frecuentes viaxes a Europa permitiron que puidese falar alemán e francés. Mentres, o feito de que o seu pai fose demócrata, apartouno da maioría dos membros da aristocracia de Hudson Valley. Os Roosevelt crían no servizo público, e eran suficientemente ricos para empregar o seu tempo e diñeiro en tarefas filantrópicas.
Roosevelt acudiu ao Groton School, unha residencia de estudantes da Igrexa Episcopal nos Estados Unidos de América próxima a Boston. Estaba profundamente influído polo seu director, Endicott Peabody que predicaba o deber cristián de axudar aos menos afortunados e fomentaba que os seus alumnos ingresasen no servizo público. Roosevelt graduouse en Groton en 1900, e posteriormente ingresou na Universidade Harvard, onde estudou moda doméstica e se graduou en artes en 1904 sen moitos esforzos para estudar. Mentres estaba en Harvard, Theodore Roosevelt converteuse en presidente, e o seu vigoroso estilo de goberno e o seu celo reformista convertéronse no modelo de Franklin. En 1903, coñeceu a súa futura muller Eleanor Roosevelt, sobriña de Theodore, nunha recepción na Casa Branca (previamente coñecéranse de pícaros, pero este foi o seu primeiro encontro serio).
Posteriormente, Roosevelt acudiu á Facultade de Dereito da Universidade Columbia. Pasou o exame de cualificación para exercer de avogado e satisfixo os requisitos para graduarse en Dereito en 1907, pero finalmente non o fixo. En 1908 comezou a traballar con Ledyard e Milburn, prestixiosa firma de Wall Street, onde exerceu fundamentalmente o dereito de sociedades.
Matrimonio e fillos
Do seu matrimonio coa sobriña de Theodore Roosevelt e prima afastada súa, Anna Eleanor Roosevelt, o 17 de marzo de 1905 naceron seis fillos:
Carreira política
miniatura|dereita|200px|Franklin D. Roosevelt como Secretario da Mariña, en 1913 En 1910, Roosevelt presentouse como candidato para o Senado do Estado de Nova York, polo distrito de Hyde Park, o cal non elixira un Demócrata desde 1884. O apelido Roosevelt, o diñeiro Roosevelt e a corrente demócrata dese ano, levárono á capital do Estado, Albany, onde liderou un grupo de reformistas que se opuxeron á maquinaria de Manhattan de Tammany Hall que dominaba ao Partido Demócrata do estado. Roosevelt era novo (30 anos en 1912), alto, ben parecido e ben falado, e pronto se converteu nunha figura dentro dos Demócratas de Nova York. Cando Woodrow Wilson foi elixido Presidente en 1912, Roosevelt asumiu o cargo de Secretario Adxunto da Mariña. En 1914, presentouse á elección demócrata para o Senado dos Estados Unidos, pero foi duramente derrotado nas primarias por James W. Gerard.
Entre 1913 e 1917, Roosevelt traballou para expandir a Mariña (coa importante oposición dos pacifistas da Administración, por exemplo o Secretario de Estado William Jennings Bryan), e fundou a Reserva da Mariña dos Estados Unidos, para proporcionar unha reserva de homes adestrados para ser mobilizados nos tempos de guerra. Wilson enviou o Exército e os Marines para América Central e o Caribe, para que interviñesen en países de devanditas zonas. Roosevelt, segundo o seu propio testemuño, foi o responsable de redactar a Constitución de Haití de 1915, imposta polos Estados Unidos. Cando os Estados Unidos entraron na primeira guerra mundial, en abril de 1917, Roosevelt converteuse no máis alto administrador da Mariña dos Estados Unidos, xa que o Secretario do Exército, Josephus Daniels, fora elixido por razóns políticas e tan só desempeñaba funcións representativas.
Roosevelt desenvolveu un afecto polo Exército para toda a vida. Demostrou un gran talento administrativo e rapidamente aprendeu a negociar cos líderes congresistas e outros departamentos gobernamentais para aprobar orzamentos e conseguir unha rápida expansión do Exército. Converteuse nun firme defensor do submarino e das formas para combater a ameaza dos submarinos alemáns á frota Aliada: propuxo crear unha barreira de minas a través do Mar do Norte desde Noruega a Escocia. En 1918, visitou Inglaterra e Francia para inspeccionar as instalacións navais estadounidenses, nesa visita coincidiu con Winston Churchill por primeira vez. Co fin da guerra en novembro de 1918, encargouse da desmobilización, aínda que se opuxo ao completo desmantelamento do Exército.
Gaspar
Gaspar é un antropónimo masculino. Pode referirse a:
Franklin D. Roosevelt
Carreira política
En 1920, a Convención Demócrata Nacional elixiuno como candidato a Vicepresidente dos Estados Unidos na candidatura encabezada polo Gobernador de Ohio, James M. Cox. Os opoñentes republicanos denunciaron os oito anos de falta de xestión e pediron un "Retorno á Normalización". A candidatura Cox-Roosevelt foi amplamente derrotada polo republicano Warren Harding. Entón, Roosevelt retirouse da práctica legal en Nova York, pero poucos dubidaron que pronto volvería á carreira política de novo.
Gaspar
Como apelido:
Franklin D. Roosevelt
Vida privada
En setembro de 1918, Eleanor atopou cartas na equipaxe de Franklin que revelaron a infidelidade. Enfureceu e entristeceuse ao mesmo tempo, ensinándolle as cartas e demandando o divorcio. A nai de Franklin, Sara Roosevelt decatouse rapidamente da crise e interveu de forma decisiva. Argumentou que un divorcio arruinaría a carreira política de Franklin e apuntou que se Eleanor se divorciaba de Franklin, tería que criar cinco fillos ela soa. Dado que Sara financiaba a parella, é comprensible que este feito fose decisivo para evitar a ruptura do matrimonio.
Gaspar
Como topónimo:
Franklin D. Roosevelt
Vida privada
Alcanzouse un acordo no que se mantería unha aparencia de matrimonio, pero as relacións sexuais cesaron. Sara pagaría unha casa separada para Eleanor en Hyde Park e financiaría, así mesmo, as actividades de beneficencia de Eleanor. Cando Franklin se converteu en presidente –do que Sara sempre estivo convencida– Eleanor foi capaz de usar a súa influencia para levar a cabo os seus actos de beneficencia. Eleanor aceptou estes termos e desde entón, Franklin e Eleanor levaron unha nova relación como amigos e colegas políticos, pero mantendo vidas separadas. Franklin continuou véndose con varias mulleres, incluída a súa secretaria Marguerite LeHand.
En agosto de 1921, mentres a familia Roosevelt estaba de vacacións na Illa Campobello, Novo Brunswick, Franklin enfermou con poliomielite, unha infección viral das fibras nerviosas da columna vertebral, que probablemente contraeu nadando na auga estancada dun lago próximo. O resultado foi que Roosevelt quedou total e permanentemente paralizado da cintura para abaixo. Ao principio, os músculos do seu abdome e a parte máis baixa das costas tamén se viron afectados, pero máis tarde recuperáronse. Deste xeito, podía levantarse e, coa axuda de muletas, manterse de pé, pero non podía andar. Ao contrario que noutras formas de paraplexía, os seus intestinos, vexiga e funcións sexuais non se viron afectadas.
Pese a que a parálise por mor da polio non tiña cura (e, actualmente, segue sen tela aínda que é moi rara a infección por esta enfermidade en países desenvolvidos), Roosevelt rexeitou durante toda a súa vida que estaría permanentemente paralizado. Probou con numerosos tratamentos, pero ningún tivo efecto. Mentres, estaba convencido dos beneficios da hidroterapia e, en 1926, comprou un resort en Warm Springs, Xeorxia, onde fundou un centro de hidroterapia para tratar os pacientes infectados pola polio, o cal continúa aberto e chámase Roosevelt Warm Springs Institute for Rehabilitation (cun obxectivo aínda máis extenso), onde pasou moito tempo durante a década de 1920. Isto fíxoo en parte para escapar da súa nai, Sara, a cal tratou de recuperar o control sobre a súa vida mediante o seguimento da súa enfermidade.
Gobernador do Estado de Nova York: 1928-1932
En torno a 1928 Roosevelt pensou que xa estaba plenamente recuperado como para relanzar a súa carreira política. Durante todo o tempo que durou o seu retiro, encargouse de manter os seus contactos dentro do Partido Demócrata.
Asistiu en 1924 á Convención Demócrata e fixo un discurso de apoio á candidatura para a presidencia en favor do gobernador de Nova York, Alfred E. Smith. Aínda que Smith non foi elixido, volveu optar de novo en 1928 e nesta ocasión tamén contou co apoio de Roosevelt.
Esta vez conseguiuno, propoñéndolle a Roosevelt que optase a ser Gobernador de Nova York. Para conseguir o seu nomeamento como candidato, Roosevelt tivo que facer as paces con Tammany Hall, o que fixo con grandes reparos.
Nas eleccións de novembro, Smith foi amplamente derrotado polo republicano Herbert Hoover, pero Roosevelt foi elixido Gobernador por unha marxe de 25.000 votos nunha participación de 2,2 millóns. Nado ao norte do Estado de Nova York, tivo máis facilidade para gañar o voto dos residentes do Estado que non vivían na cidade de Nova York con moita máis vantaxe que outros candidatos demócratas.
Na presidencia dos Estados Unidos
A súa política económica New Deal consistiu en estimular o gasto público mediante o investimento en infraestruturas; durante os seus primeiros anos de goberno executou todo tipo de proxectos como hidroeléctricas, estradas, escolas e en xeral todo tipo de obras públicas, modernizando de xeito significativo o país. Non hai ningunha proba de que o New Deal tivese eficacia na loita contra a crise, que perdurou ata os Estados Unidos mobilizar a súa economía coa segunda guerra mundial. Pola contra, o seu éxito é innegable no plano social. A política levada polo presidente Franklin D. Roosevelt cambiou o país mediante unha revolución, como el mesmo expresou: "si é unha revolución, é pacífica, levada a cabo sen violencia, sen o derrube do imperio da lei e sen a negación do dereito equitativo de todo individuo ou clase social" (palabras do mesmo Franklin D. Roosevelt escritas no seu libro "The test of our progress" chamado en galego "En Marcha") Por outra banda, os programas do New Deal eran abertamente experimentais, manifestamente perfectibles, e, dados os custos deste proceso, poderíase preferir un programa de cambio máis completo. Con todo, o carácter imperfecto do New Deal permitiu unha crítica construtiva e unha reflexión máis pausada que abriu o camiño a un melloramento da democracia estadounidense nos anos seguintes e que perdura ata a actualidade. En materia sindical, a adopción da Wagner Act permitiu facer dos sindicatos uns colectivos poderosos.
esquerda|miniatura|140x140px|Franklin D. Roosevelt no [[anverso dun dólar presidencial de 2014.]]
Durante o seu mandato potenciou a política exterior loitando por conseguir a primacía mundial estadounidense, establecendo relacións diplomáticas coa Unión Soviética en 1933. Como resposta á ameaza da Alemaña de Hitler, puxo en marcha unha serie de medidas preventivas (rearmamento, economía de guerra, aliñación coas potencias occidentais) que prepararon o seu país para un posible enfrontamento armado.
Nos feitos, malia non participar na guerra directamente, estableceu un fluído abastecemento de armas de guerra para os seus aliados e, por contrapartida dereitamente impediu iguais condicións para coas potencias do Eixe, por exemplo o bloqueo de hidrocarburos ao Xapón.
A pantasma da guerra presentouse co ataque a Pearl Harbor proveniente do mando xaponés á base militar en Pearl Harbor no Pacífico no ano 1941. Ante esta agresión, Roosevelt declarou ante o Congreso que ese día sería coñecido como o día da infamia e pediu o estado de guerra ao Congreso. Actuou firme e enerxicamente en todos os aspectos necesarios para levar o seu país e a súa industria a un óptimo esforzo de guerra.
Aprobou presupostos de guerra destinados non só a reconstruír os acoirazados afundidos en Pearl Harbor senón tamén á implantación dunha frota superior á que se tiña á entrada da guerra. Propuxo e apoiou a Incursión Doolittle como primeira resposta ofensiva ao territorio xaponés en marzo de 1942 e mantivo un forte ascendente sobre o alto mando das forzas armadas.
miniatura|Franklin Delano Roosevelt o [[11 de decembro de 1941 declarando a guerra a Alemaña.]] miniatura|140px|esquerda|Selo postal da Arxentina en honor a Roosevelt.
Partidario da vía diplomática e de manter contactos persoais cos políticos aliados, entrevistouse en varias ocasións, por separado e conxuntamente, con Winston Churchill e Stalin para conseguir acordos ao finalizar a segunda guerra mundial na chamada Conferencia de Ialta. Nesta liña e de acordo co seu desexo de lograr un entendemento pacífico entre os distintos países, promoveu a creación dunha Organización das Nacións Unidas (ONU). No seu labor político, ademais, destaca o importante papel xogado pola súa esposa Eleanor.
Aínda que tiña coñecementos do proxecto Manhattan sobre o desenvolvemento da bomba atómica, que puxo en marcha tras unha carta asinada en 1939 por Einstein e promovida por L. Szilard, E. Teller e E. Wigner, non alcanzou a administrar o seu uso.
Na tarde do 12 de abril de 1945, Roosevelt dixo: "Sento unha terrible dor na parte traseira da miña cabeza". Logo caeu cara adiante da súa cadeira, inconsciente, e foi levado para o seu cuarto. Segundo o Dr. Howard Bruenn, o presidente foi diagnosticado dunha hemorraxia cerebral masiva, e faleceu ás 3:35 p.m. ese mesmo día, ás portas do fin do conflito, sen ver concluída a segunda guerra mundial e sen lograr un acordo co cada vez máis poderoso Stalin.
A morte impediulle completar o seu último mandato tralas eleccións de novembro de 1944. Trátase do único presidente, tras romper a tradición establecida por George Washington de non ser elixido por máis de dous mandatos (ou non reelixirse máis dunha vez), que gobernou durante catro mandatos (1933-1945). En 1947 o Congreso aprobou a Vixésimo segunda emenda, que limitaba a dous os mandatos do presidente. Sucedeu a Roosevelt no cargo o entón vicepresidente Harry Truman.
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Leis pola Universidade Católica de América en 1933.
Condado de Dolj
O condado de Dolj (en romanés Judeţul Dolj) é unha provincia de Romanía con capital en Craiova.
A poboación desta provincia é de 734.231 habitantes (en 2002) nunha superficie de 7.414 km², cunha densidade de poboación de 99 hab/km².
Divisións administrativas
O distrito conta con 3 municipios, 4 cidades e 103 comunas.
Isle of Dogs (filme)
Isle of Dogs (犬ヶ島) é un filme de ciencia ficción e comedia de 2018 escrito, producido e dirixido por Wes Anderson. Ambientado no Xapón dun futuro distópico, conta a historia dun rapaz na procura do seu can, logo de que toda a especie fose recluída nunha illa de lixo por mor da gripe canina. Conta coas voces de Bryan Cranston, Edward Norton, Bill Murray, Jeff Goldblum, Bob Balaban, Greta Gerwig, Frances McDormand, Courtney B. Vance, Fisher Stevens, Harvey Keitel, Liev Schreiber, Scarlett Johansson, Tilda Swinton, F. Murray Abraham, Frank Wood, Kunichi Nomura e Yoko Ono.
Mi Da Ra Matenrou
"Mi Da Ra Matenrou" (MI DA RA 摩天楼) é o décimo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 10 de setembro do ano 2003 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Iuri Gagarin
Iuri Alexeievitch Gagarin (en ruso Юрий Алексеевич Гагарин; ), nado en Klushino (óblast de Smolensk) o 9 de marzo de 1934 e finado preto de Novosiolovo (óblast de Vladimir) o 27 de marzo de 1968, heroe da Unión Soviética, foi un cosmonauta ruso que, o 12 de abril de 1961, marcou a historia da humanidade e da exploración espacial ao converterse no primeiro ser humano que viaxou ao espazo exterior, realizando un voo orbital completo arredor da Terra, a bordo da nave espacial Vostok 1.
Gagarin converteuse nunha celebridade internacional, e foi galardoado con diferentes medallas e honores, como o de Heroe da Unión Soviética, o honor máis elevado da nación. A Vostok 1 foi a súa única misión espacial, aínda que ocupou un cargo na tripulación de recambio da misión Soiuz 1 (que terminou en accidente). Despois, Gagarin converteuse no director de formación adxunto do Centro de adestramento de cosmonautas, que logo se renomeou no seu honor. Gagarin morreu o cando o Mikoian-Gurèvitx MiG-15 que pilotaba se estrelou.
Infancia e mocidade
miniatura|esquerda|200px|Museo e casa natal de Gagarin, [[Klúshino (2008)]] Iura naceu na pequena vila de Klúshino preto de Gzhatsk na provincia de Óblast de Smolensk, un 9 de marzo de 1934. Gzhatsk renomeouse como Gagarin no seu honor en 1968 despois da súa morte. Os seus pais, Alexey Ivanovich Gagarin e Anna Timofeyevna Gagarina, traballaban nunha granxa colectiva. Aínda que oficialmente eran descritos como 'campesiños', a súa nai era unha ávida lectora de libros e o seu pai un talentoso carpinteiro. Iuri era o terceiro de catro irmáns e a súa irmá máis vella foi a encargada de coidalo mentres os seus pais traballaban.
Como millóns de persoas na Unión Soviética, a familia Gagarin atopouse coa ocupación da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. Despois que un oficial alemán ocupase a casa dos Gagarin, construíron unha pequena choza de barro onde se ocultaron un ano e nove meses ata o final da ocupación estranxeira. Os seus dous irmáns máis vellos foron deportados á Alemaña nazi como man de obra escrava en 1943, e non regresaron ata logo da guerra. En 1946, a familia trasladouse a Gzhatsk onde Gagarin continuaría coa súa educación secundaria.
O seu profesor de matemáticas loitou co Exército Vermello do Aire durante a Gran Guerra Patria (en ruso: Великая Отечественная война, Velíkaya Otéchestvennaya voyná), un feito que impresionou ao mozo Gagarin. Segundo a súa filla, Ielena Gagarina, recordaba a miúdo unha vivencia da segunda guerra mundial cando un piloto soviético foi derribado sobre a súa vila. Iuri xunto a outros amigos rescatárono e mantiveron oculto dos nazis ata que outro amigo veu a buscalo noutro avión. Este feito segundo Ielena, marcouno e desde entón quixo ser piloto.
A súa carreira no programa espacial soviético
miniatura|250px|Módulo habitable do [[Vostok 1 (museo RKK Energiya).]] En 1955, tras finalizar os seus estudos técnicos, entrou na Escola Militar de Pilotos de Oremburgo. Durante a súa estancia na escola coñeceu a Valentina Goriácheva, coa que casou en 1957 logo de conseguir as súas ás de piloto. Neste mesmo ano o goberno soviético realiza grandes fitos na exploración espacial, adiantándose aos Estados Unidos, poñendo en órbita o primeiro satélite artificial, o Sputnik 1, o 4 de outubro e o 3 de novembro poñendo en órbita o Sputnik 2 coa cadela Laika, o primeiro ser vivo no espazo. Pouco despois, en 1959, preséntase como candidato ao arriscado programa espacial do goberno soviético.
Selección e adestramento
En 1960, o programa espacial soviético abriu un proceso de selección onde se presentaron uns 3500 voluntarios, todos pilotos de caza. Os vinte últimos recibiron unha formación inicial e despois escolleuse a un grupo de seis homes. Finalmente Gagarin resulta elixido como primeiro cosmonauta, e foi sometido a unha serie de experimentos e probas para determinar a súa resistencia física e psicolóxica durante o voo.
Gagarin competiu nesta selección con Gherman Titov e Grigori Nelyubov. Poida que a elección definitiva de Gagarin sexa que aprobou os exames cos niveis máis altos, así como polas súas mellores características físicas, Gagarin medía 1.57 metros de altura, unha vantaxe na pequena cabina da nave Vostok. Titov no primeiro voo ao espazo quedou como reserva por se fallaba Gagarin a quen acompañou, tamén vestido co traxe de cosmonauta, ata o foguete. Tres meses despois Titov converteuse no segundo piloto ruso en voar ao espazo, e no terceiro do mundo despois do estadounidense Alan Shepard.
Minutos antes de embarcar á súa nave deixou gravado unha mensaxe:
O voo espacial
miniatura|200px|[[Maqueta de Vostok 1 (Museo Francés do Aire e do Espazo).]] O mércores 12 de abril de 1961, Gagarin converteuse no primeiro ser humano que viaxou ao espazo na nave Vostok 3KA-3, máis coñecida como Vostok 1. O seu nome clave durante o voo foi Kedr (en ruso кедр, cedro), é dicir, piñeiro siberiano, os operadores de terra eran Zaryá (Заря, Aurora) e Vesná (Весна,primavera) Sábese que o voo durou 108 minutos en total: 9 minutos para entrar en órbita e logo unha órbita ao redor da Terra. Mentres, todo o que tiña que facer era falar por radio, probar un pouco de comida -foi o primeiro en comer a bordo dunha nave espacial- co obxectivo de saber se un ser humano podía sentir e comportarse de xeito normal estando sen gravidade.
Debido a que os científicos non coñecían con certeza os efectos da ingravidez, a nave estivo sempre baixo control terrestre. En caso de urxencia contaba con todos os instrumentos de voo necesarios para o aterraxe manual. Gagarin estaba suxeito a un asento exectable, por medio do cal sairía do módulo da nave logo do descenso, a unha altitude de aproximadamente 7 quilómetros.
O voo do Vostok 1 comezou ás 06:07 hora universal (UTC), impulsado por un foguete da serieVostok-K desde o Cosmódromo de Baikonur. Os controladores de terra non sabían se Gagarin alcanzaria unha órbita estable ata 25 minutos despois do lanzamento, xusto cando se dirixía cara ao lado non iluminado da Terra e deixando atrás a Unión Soviética a través do Océano Pacífico. Cruzou na madrugada o estreito de Magallanes e durante o amencer o vasto Océano Atlántico Sur. Despois activouse o sistema automático da nave para aliñar a cápsula e disparar os foguetes de retroceso para así empezar o descenso, mentres cruzaba a costa occidental de Angola, a uns 8000 quilómetros de altura.
Durante este punto crítico de reentrada atmosférica, presentouse o problema máis grave do voo. A nave debía de desprenderse dunha parte se quería reentrar exitosamente adoptando unha orientación apropiada ou terminaría convertida nunha gran bóla de lume. Durante 10 incómodos minutos, e sen poder actuar, a cápsula viraba violentamente. fallara o sistema de solta automático e a vida de Gagarin perigaba. Por sorte, coa inmensa calor xerada durante a reentrada debilitouse o sistema de ancoraxe e liberouse a cápsula con Gagarin no seu interior. Mentres o seu descenso continuaba, cruzaba os escuros bosques e montañas do centro deÁfrica, decontado o Sáhara, o río Nilo, Oriente Medio, mentres continúa o seu descenso cara ao suroeste da actualFederación Rusa. Preparado para iniciar a expulsión e xa preto do Mar Negro, desfaise da cápsula a 7000 metros sobre o nivel do mar. miniatura|200px|Panel de [[instrumentos de voo da nave Vostok 1.]] Debido a un erro do sistema de freado, non aterrou na rexión prevista (a uns 110 quilómetros de Stalingrado, hoxe Volgogrado), senón na provincia de Saratov. Ás 10:20 daquel día, Gagarin, tras saír despedido da cápsula do Vostok, aterrou en paracaídas preto da vila de Smelovka, a uns 15 quilómetros da cidade de Engels. A campesiña Anna Tajtárova veciña dunha granxa colectiva próxima e a súa neta Rita, de seis anos de idade, foron as primeiras persoas en atopar a Gagarin. Levaba un estraño traxe laranxa e un casco branco cunhas grandes iniciais en vermello, CCCP (as siglas en ruso daUnión de Repúblicas Socialistas Soviéticas). «Vés do espazo?», preguntou a anciá. «Certamente, si», dixo o cosmonauta que, para acougar á campesiña, apresurouse a engadir: «Pero non se alarme, son soviético». A primeira medida inmediata do goberno soviético é o seu ascenso do rango militar de tenente segundo a maior.
Segundo os medios soviéticos, durante a órbita Gagarin comentou: «Aquí non vexo a ningún Deus». Con todo, non hai gravación que demostre que Gagarin pronunciou esas palabras. En cambio, sábese que Nikita Khrushchev dixo unha vez: «Gagarin estivo no espazo, pero non viu a ningún Deus alí». Daquela estas palabras empezaron a ser atribuídas ao cosmonauta. O que si dixo con certeza o cosmonauta desde a nave Vostok 1 foi: «Poboadores do mundo, salvagardemos esta beleza, non a destruamos». Ademais Petrov dixo que Gagarin foi bautizado de mozo nunha igrexa ortodoxa, e no ano 2011 un artigo da revista Foma cita ao reitor da igrexa ortodoxa en Cidade das Estrelas (ruso Звёздный городок, Zviozdni gorodok) dicindo «Gagarin bautizou á súa filla maior Ielena pouco antes do seu voo ao espazo» e que a súa familia adoitaba celebrar Nadal e Pascua.
Actividades posteriores
Despois do voo, Gagarin viaxou ao redor do mundo para promocionar a fazaña soviética. Tratou de adaptarse á fama pero non o conseguiu.
O mesmo Gagarin no seu libro Vexo a Terra comentou como lle cambiou a vida o feito de ser o primeiro humano en saír ao espazo. Di no último capítulo:
Segundo algunhas versións, isto, unido aos problemas que tiña no seu matrimonio e á orde das autoridades de non permitirlle pilotar avións, conduciuno a empezar a abusar do alcohol. O 3 de outubro de 1961 nun sanatorio de Crimea Gagarin feriuse gravemente, ao saltar ebrio dun segundo piso escondéndose da súa esposa, cando esta sorprendeuno tratando de seducir a unha xove enfermeira. A ferida foi unha perforación do cranio e estivo a piques de morrer. Esta ferida impediulle asistir ao XXII Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética, inaugurado o 17 de outubro. Gagarin foi sometido a unha exitosa operación de cirurxía plástica para maquillarlle a ferida sobre a cella esquerda. As aventuras de Gagarin con outras mulleres empeoraban as relacións coa súa esposa. En 1962 e 1966 foi elixido deputado ao Soviet Supremo da URSS. Foi nomeado vicexefe do Centro de Adestramento de Cosmonautas, que queda na Cidade das Estrelas e que a partir de 1968 leva o seu nome.
Morte
miniatura|200px|Avión de combate [[MiG-15 como o que se estrelou con Gagarin a bordo en 1968.]] Gagarin faleceu aos 34 anos, o 27 de marzo de 1968, cando o caza MiG-15 que pilotaba durante un voo rutineiro estrelouse preto de Moscova. Non se coñecen de certo as causas do accidente, pero en 1986 unha investigación suxeriu que a turbulencia provocada por outro avión podería desestabilizar a nave de Gagarin. As condicións meteorolóxicas tampouco eran favorables. Tamén se falaba de que podía haberse visto afectada a súa capacidade de pilotar por ir bebido. Un menhir sinala o punto exacto onde, ás 10:30 horas, o caza no que voaba o primeiro cosmonauta do mundo e o seu instrutor, Vladimir Sirioguin, caeu en picado, afundíndose seis metros na terra. O coronel soviético Ígor Kuznetsov, logo de estudar o caso durante sete anos, con miles de documentos e probas, chegou á conclusión de que o accidente do MiG-15 de Gagarin sería produto dun ataque de pánico ao advertir que un conduto de ventilación da cabina estaba aberto, o que fixo que lanzase o avión en picado, causándolle un esvaecemento e despois o choque contra o chan.
Con todo, o 15 de xuño de 2013 o excosmonauta Aleksei Leonov fixo unhas declaracións na televisión estatal rusa RT sinalando que, de acordo a un informe gobernamental desclasificado, a morte de Gagarin sucedeu por un erro humano. Devandito erro consistiu en que un Sukhoi Su-15 destinado a un voo de probas en Novosyolovo o mesmo 27 de marzo de 1968 xerou unha onda de choque supersónica ao elevarse a só 500 metros do chan (e non a 10 000 metros, como estaba previsto) e pasou demasiado preto do aparello MiG-15 onde se achaban Gagarin e Seryogin. A onda de choque supersónica do Su-15 voando a tan pouca altitude causou que Gagarin e Seryogin perdesen o control do seu MiG-15 e se estrelasen. Durante a súa declaración Leónov indicou que non mencionaría o nome do piloto do Su-15 alegando apenas que «agora ten 80 anos e mala saúde» e que identificar ao devandito individuo «nada arranxaría».
Gagarin e o seu copiloto Seryogin foron enterrados con honras de estado e recoñecemento como Heroes na Necrópole da Muralla do Kremlin de Moscova o 30 de marzo de 1968. Nese momento especulouse nos países do bloque occidental con que o accidente que acabou coas súas vidas púidose producir durante as probas dun avión capaz de voar a máis de 40 km de altura.
Cronoloxía profesional
miniatura|O presidente brasileiro Jânio Quadros condecora a Gagarin en 1961.
Legado e tributos
Iuri Gagarin deixou unha profunda pegada en todo o mundo. Gagarin era un home con cara amable, de pelo castaño e ollos azuis, recoñecido pola súa pequena estatura de 1.57 mtros e polo seu gran sorriso. Sergei Korolev, un dos autores intelectuais dos primeiros anos do programa espacial soviético dixo máis tarde que Gagarin posuía un sorriso que iluminou a Guerra fría.
Logo de ser o primeiro humano en contemplar o planeta Terra desde o espazo, a URSS levouno de viaxe ao redor do mundo. Nun deles, durante a súa visita a Manchester no Reino Unido, chovía con bastante forza. Unha multitude aínda a pesar do tempo desfavorable esperáballe e tíñanlle preparado un coche convertible. Ofrecéronlle pechar a capota do coche, un Bentley, ou polo menos que usase un paraugas, ao que se negou. Gagarin declarou: No seu honor renomeáronse vilas como: a antiga Gzhatsk -renomeada en 1968 como Gagarin- ou singularidades como o cráter lunar de Gagarin ou o asteroide de nome (1772) Gagarin. En honor á viaxe e a súa transcendencia, a ONU declarou o 12 de abril como Día do Espazo.