cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atonismo
Un intento de dobregar o culto a Amón
Susténtase na supremacía do clero de Amón por sobre o resto dos cultos, incrementando tanto o seu poder en terras e recursos chegando a rivalizar cos dominios do faraón mesmo. Esta teoría implica que a revolución relixiosa non é tal, senón que a relixión foi un mero instrumento pola loita do poder terreal entre o faraón e o clero de Amón.
O clero de Amón tería un papel sumamente importante na disputa do poder temporal moito despois da dinastía XVIII, a finais da dinastía XX, coa ascensión ao trono de sucesivos Sumos sacerdotes de Amón tales como Herihor.
Unha nova crenza relixiosa
Esta teoría vira ao redor de dous pivotes: o monoteísmo e as practícas relixiosas. Existe na pensamento occidental unha marcada tendencia a darlle maior preeminencia ás relixións monoteísta sobre os relixións politeístas. O monoteísmo do culto a Atón xorde claramente en cada resto arqueolóxico atopado tanto en Karnak (os famosos talata) como na cidade Ajetatón (a actual Tell el Amarna, ou sintéticamente Amarna) suxire fortemente a crenza dun só deus sol, dador de vida, reflectido nas innumerables imaxes do disco solar con raios que terminan nunha man sostendo o ankh.
En canto ao novo culto, é dicir as novas practicas relixiosas, o cambio é radical. Das escavacións dos templos obsérvase que o culto a Amón por exemplo, baseábase nunha terrible distancia entre o simple crente e o deus. Este estaba aloxado nunha mansión con inmensas paredes, illado totalmente do mundo exterior e onde só poderían ingresar os sacerdotes do templo. Inclusive nas naves interiores só os primeiros profetas do culto de Amón podían ingresar ao santuario interno do deus (unha especie de sancta santorum) en plena escuridade. O achegamento entre o simple crente e o deus só dábase en contadas ocasións no ano, basicamente nas festas relixiosas de Opet e do Val, onde estatuas dos deuses eran montadas en barcazas e trasladadas por sacerdotes a modo de carrexadores. Pero ata nestas festividades, a imaxe do deus estaba oculta aos ollos dos neófitos.
O novo culto a Atón seria radicalmente diferente. Os santuarios (das evidencias extraídas de Amarna) mostran que eran ao aire libre, con grandes altares ao ceo cubertos por grandes doseles a modo de protección. O hermetismo foi varrido por completo e o acceso ao deus xa non dependía de muros infranqueables e sacerdotes celosos do segredo senón da posibilidade de poder adorar ao Atón abertamente.
En contra desta teoría sopórtase polos antecedentes do Atón como así tamén o sincretismo relixioso ao redor do culto de Ra, onde esta deidade pasa a ser o pai dos deuses e finalmente, mediante o concepto da Manifestación sitúase como unha deidad que pode tomar diferentes formas ou deuses (Atum, Tefnut, Horus), definindo claramente que é un só deus que pode tomar diferentes formas. Esta transformación relixiosa é claramente anterior á ascensión ao trono do mozo Amenhotep IV.
Akhenaton como un místico e profeta
Moitos pensadores viron ao rei como un profeta místico, máis aínda cando se observaron similitudes entre o himno a Atón e algúns fragmentos do Antigo Testamento.
Sustentan esta teoría os cambios, non só relixiosos, senón tamén artísticos, con novos motivos; o rei xa non é mostrado como un valente soldado esnaquizando inimigos senón como un sentido pai de familia, en escenas que reflicten a intimidade familiar, sexa en momentos de alegría ou de profunda tristeza, como os funerais da súa filla.
Realmente o culto a Atón quedou no esquecemento, porque os seus seguidores dispersáronse unha vez morto Akhenaton e tamén polo esquecemento forzado á que foi sometido desde os centros de poder inimigos do faraón herético, sexa o clero de Amón ou os primeiros reis da dinastía XIX.
Mineral (nutriente)
Os minerais, como elementos, non poden ser sintetizados bioquímicamente por organismos vivos. As plantas obteñen minerais do chan. A maioría dos minerais nunha dieta humana proveñen de comer plantas e animais ou de beber auga. Como grupo, os minerais son un dos catro grupos de nutrientes esenciais, sendo os outros as vitaminas, os ácidos graxos esenciais e aminoácidos esenciais. Os cinco minerais principais no corpo humano son calcio, fósforo, potasio, sodio e magnesio.   Todos os elementos restantes nun corpo humano chámanse "elementos traza". Os oligoelementos que teñen unha función bioquímica específica no corpo humano son xofre, ferro, cloro, cobalto, cobre, cinc, manganeso, molibdeno, iodo e selenio.
Collective Soul
Collective Soul é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Stockbridge, Xeorxia no ano 1992. Collective Soul acadou a popularidade entre o grande público co seu sinxelo "Shine", procedente do seu álbum de estrea Hints, Allegations, and Things Left Unsaid, editado en 1993. O 19 de setembro de 2009 Collective Soul foi incluída no Georgia Music Hall of Fame.
Construto social
Un construto social ou construción social é calquera entidade institucionalizada ou artefacto nun sistema social desenvolvido pola relación social de participantes nunha cultura ou sociedade particular, estabelecida pola organización e coerción. É definida tamén como produto do traballo desenvolvido a través do ser humano, por tanto non inerente á natureza. Un exemplo de construto social é o status social.
O construtivismo social é unha escola de pensamento que lida coa detección e análise de construcións sociais.
Unidade internacional
En farmacoloxía, a Unidade Internacional (UI, abreviada alternativamente IU -do inglés International Unit-) é unha unidade de medida da cantidade dunha substancia, baseada na súa actividade biolóxica mediada (ou os seus efectos). É empregada para vitaminas, hormonas, algunhas drogas, vacinas, produtos sanguíneos e substancias bioloxicamente activas semellantes.
A definición precisa de 1 UI difire dunha substancia a outra e é estabelecida por acordo internacional. O Comité de Estandarización Biolóxica da Organización Mundial da Saúde achega unha preparación de referencia dunha substancia determinada, (arbitrariamente) fixa o número de UI contidas nesa preparación e especifica un procedemento biolóxico para comparar outras preparacións coa preparación de referencia. Unha vantaxe deste procedemento é que diferentes preparacións que teñan o mesmo efecto biolóxico conterán o mesmo número de UI.
Para algunhas substancias, a masa equivalente de 1 UI é establecida máis tarde, e a UI é entón oficialmente abandonada para esa substancia. Porén, a unidade normalmente permanece en uso porque é conveniente. Por exemplo, a vitamina E existe en diferentes formas, tendo todas diferentes actividades biolóxicas. Máis que especificar o tipo e a masa precisos de vitamina E nunha preparación, para os propósitos de farmacoloxía é abondo con especificar o número de UI de vitamina E.
As masas equivalentes de 1 UI das substancias seleccionadas:
A UI non debe confundirse coa unidade de encima, que é tamén coñecida como a «Unidade internacional de actividade das encimas» e é abreviada como U.
Galician Bizarre II
Galician Bizarre II é un álbum recompilatorio formado por 16 cancións de bandas underground galegas. Foi publicado o 1 de setembro de 2012. É o sucesor de Galician Bizarre, disco editado dous anos antes no que, ao igual ca neste, participan bandas de distintos estilos de rock alternativo. con cadanseu tema.
John Barber
Traxectoria
Naceu en Nottinghamshire, trasladouse a Warwickshire arredor de 1760 para dirixir explotacións de carbón na zona de Nuneaton. Durante un tempo viviu en Camp Hill House, entre Hartshill e Nuneaton, e máis tarde estableceuse en Attleborough. Patentou diversas invencións entre 1766 e 1792, das cales a máis remarcable foi unha para unha turbina a gas e aínda que desta patente non saíu ningún aparello práctico, o certo é que Barber foi a primeira persoa en describir en detalle o principi odunha turbina a gas, e hai poucos anos construíuse un modelo baseado nas especificacións de Barber.
Turbina a gas de Barber
miniatura|esquerda|Debuxo que aparecía na patente de Barber En 1791 Barber rexistrou unha patente (UK patent no. 1833 - Obtaining and Applying Motive Power, & c. A Method of Rising Inflammable Air for the Purposes of Procuring Motion, and Facilitating Metallurgical Operations) que contiña todos as características esenciais para realizar con éxito unha turbina a gas. Pensada como un método para extraer sen cabalos, o deseño de Barber contaba con cadeas, compresor, cámara de combustión e turbina.
A turbina de Barber funcionaba co gas que se obtiña queimando madeira, carbón, aceite ou outras substancias. Eses gases quentábanse nunha retorta de onde pasaban a un receptor e arrefriaban. O aire e o gas comprimíanse en diferentes cilindros e inxectábanse nunha cámara de combustión onde tamén se botaba auga auga na boca da cámara de combustión para arrefriala e para aumentar o volume dos gases.
A tecnoloxía da época impedíalle crear a suficiente enersía para que fose útil. En 1972 a firma alemá Kraftwerk-Union AG realizou un aparello para a Feira de Hanóver que traballaba segundo o modelo de Barber.
Head Not Found
Head Not Found é un selo discográfico noruegués, pertencente á discográfica Voices Music & Entertainment, especializado en subxéneros musicais do heavy metal.
Artistas
Os seguintes artistas publicaron os seus álbums baixo o selo Head Not Found:
Motomiya
Motomiya (本宮市, もとみやし, Motomiya-shi) é un concello da prefectura de Fukushima no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Tōhoku e ao sueste da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 87,94 km² e a poboación de 31.750 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 361 h/km².
A cidade de Motomiya foi fundada pola fusión do concello de vila de Motomiya e o concello de aldea de Shirasawa no distrito de Adachi no ano 2007.
O concello de Motomiya limita cos concellos de Kōriyama, de Ōtama, de Nihonmatsu e de Miharu.
Profeminismo
O profeminismo refírese a apoiar a causa do feminismo sen implicar que o simpatizante sexa membro do movemento feminista. O termo é máis frecuentemente usado en referencia a homes que están activamente apoiando o feminismo e os seus esforzos para alcanzar a igualdade política, económica, cultural, persoal e social en relación ós homes. Un certo número de homes profeministas están implicados no activismo político, máis frecuentemente nas áreas da igualdade de xénero, os dereitos das mulleres e a violencia contra as mulleres.
Como a teoría feminista encontrou apoio entre varios homes que formaron grupos de concienciación na década de 1960, eses grupos foron diferenciados por preferencias para determinadas vertentes do feminismo e abordaxes políticas. Porén, a inclusión de voces masculinas como "feministas" foi visto como problemático por algúns. Para diferentes mulleres e homes, a palabra "feminismo" é reservada para as mulleres, que son os suxeitos que proban a desigualdade e opresión que o feminismo tenta solucionar. En resposta a esta obxección, outros termos como masculinismo, antisexismo e profeminismo foron cuñados e defendido por varios grupos.
Na maioría das nacións do mundo occidental hai grupos de homes profeministas. As actividades de grupos de homes profeministas inclúen o traballo antiviolencia con nenos e rapaces nas escolas, ofrecendo talleres sobre acoso sexual nos locais de traballo, executando campañas de educación na comunidade, e aconsellando a homes perpetradores de violencia.
Arquitectura de software
A arquitectura software dun programa informático ou sistema é a estrutura ou estruturas de tal sistema que abranguen os elementos software, as características externamente visibles deses elementos e mailas relacións entre eles. A arquitectura software refírese ás decisións significativas sobre a organización dun sistema software, en canto a:
A arquitectura software é a base da práctica da construción do software. Do mesmo xeito que un arquitecto de edificio fixa os principios e mailas metas dun proxecto de edificio, así tamén un arquitecto software precisa da arquitectura software como base para as especificacións reais do deseño do sistema, de acordo cos requisitos do cliente.
Un arquitecto software emprega o coñecemento extenso da teoría do software e da experiencia apropiada para conducir e manexar o deseño de alto nivel dun produto software. O arquitecto software desenvolve conceptos e plans en canto á modularidade do software, os métodos da interacción do módulo, o estilo do diálogo da interface utilizada, os métodos da interface cos sistemas externos, as características innovadoras do deseño e as operacións do obxecto do negocio, a lóxica e o fluxo de datos de alto nivel.
Josep Lluís Sert
250px|miniatura|Centro da Ciencia da [[Universidade Harvard, deseño de Josep Lluís Sert.]]
Microgramo
O microgramo é unha unidade de masa do Sistema Internacional de Unidades que equivale á milmillonésima parte dun quilogramo (10-9 kg) ou á millonésima parte dun gramo (10-6 g); o seu símbolo é µg.
Josep Lluís Sert
Josep Lluís Sert i López, nado en Barcelona o 1 de xuño de 1902 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1983, foi un arquitecto e urbanista catalán.
Microgramo
Algunhas organizacións, como Joint Commission, propoñen a utilización da abreviatura mcg polo risco de confusión da letra grega µ cunha m do que resultaría unha dose mil veces maior. Esta unidade de medida tamén era chamada gamma (símbolo: γ), nome e símbolo actualmente obsoletos, como sinónimos de microgramo.
Josep Lluís Sert
Traxectoria
Interesado desde ben novo pola obra do arquitecto Antoni Gaudí e pola do seu tío, o pintor Josep Maria Sert, estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona. No ano 1976 foi galardoado coa Medalla de Ouro da Academia de Arquitectura de Francia, e no 1981 coa Medalla de Ouro da Arquitectura concedida polo Colexio de Arquitectos de España. O mesmo ano foi galardoado coa Medalla de Ouro da Generalitat de Cataluña.
Microgramo
O microgramo nunca debe denominarse como micra. No argot da drogodependencia unha micra equivale a un decigramo (décima parte de 1 g), que é cen mil veces maior que o microgramo.
Josep Lluís Sert
Traxectoria
En 1930 comezou a proxectar os primeiros edificios, que reflectían xa a cor branca e a profusión lumínica, carácter eminentemente mediterráneo. Edificios, á vez, de clara tendencia racionalista, que eluden calquera ornamentación ou elemento innecesario. Desta época destacan o Dispensario Antituberculoso e un edificio na rúa Muntaner de Barcelona.
Cofundador do GATCPAC (Grup d'Arquitectes i Tècnics Catalans per al Progrés de l'Arquitectura Contemporània), no ano 1941, emigrou para os Estados Unidos, onde creou, xunto outros arquitectos o Town Planning Associates (Asociación de Planificación Urbana), obradoiro de arquitectura que proxectou diversos planos urbanísticos, entre os cales, un plano piloto para a cidade da Habana, Cuba.
Profesor de Arquitectura na Universidade Yale, no ano 1953 foi nomeado decano da Escola de Deseño da Universidade Harvard, cargo que exercería até fins do ano 1969. En 1955 abriu un novo despacho de arquitectura con diversos socios, que realizou numerosos proxectos nos Estados Unidos, tanto de tipo comercial, como residencial, institucional e incluso para oficinas. No contorno da Universidade Harvard deseñou diversos edificios que forman parte das súas obras máis representativas e nas que se reflicte a atmosfera mediterránea, que Sert conservou nos seus deseños ao longo da súa vida profesional.
A Cabana, Sigrás, Cambre
A Cabana é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Santa Cruz de la Palma
Santa Cruz de la Palma é un concello español, capital da illa de La Palma, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, nas Canarias.
Foi fundada o 3 de maio de 1493 co nome de Villa de Apurón sobre unha praia situada nunha baía que facía de porto natural. Posteriormente, e xa como Santa Cruz de la Palma, o rei Filipe II concederíalle o título de Moi Nobre e Leal. No seu termo municipal atópase o Real Santuario da nosa Señora a Virxe das Neves, patroa da illa de La Palma.
Xeografía
miniatura|220px|esquerda|Concello e Praza de España A cidade atópase situada na vertente oriental da illa de La Palma, de cuxo Cabido é capital, entre o Risco da Concepción, no bordo da Caldereta (antiga caldeira volcánica), e o Barranco Seco. Parte da cidade e o porto sitúanse sobre o antigo derramo da lava da Caldereta, arrefriada bruscamente ao romper a parte da parede que queda cara ao nordés, co que a lava chegou rapidamente ao mar onde formou unha coada basáltica. Goza durante todo o ano dun clima suave aínda que é habitual que o seu ceo estea cuberto por nubes debido á influencia dos ventos alisios procedentes do Océano Atlántico. O seu código postal é 38700.
David (Michelangelo)
O David é unha escultura de mármore branco de 5,17 metros de altura (que inclúe o basamento de 107 cm) e 5572 quilogramos de masa, realizada por Michelangelo Buonarroti entre 1501 e 1504 por encarga da Opera del Duomo da catedral de Santa María del Fiore de Florencia. A escultura representa ao rei David bíblico no momento previo a enfrontarse con Goliat, e foi acollida coma un símbolo da República de Florencia fronte á hexemonía dos seus derrocados dirixentes, os Medici, e a ameaza dos estados adxacentes, especialmente os Estados Pontificios.
O David é unha das obras mestras do Renacemento segundo a maioría dos historiadores, e unha das esculturas máis famosas do mundo que, acotío, serve para representar tanto a Florencia como á propia Italia. Desde 1873 atópase exposta na Galería da Academia de Florencia, aínda que até ese ano estivo situada na Piazza della Signoria da capital toscana como símbolo da República florentina, sempre alerta e vitoriosa fronte aos inimigos; dende entón no seu lugar eríxese unha copia da obra a tamaño real realizada tamén en mármore.
Santa Cruz de la Palma
Xeografía
O municipio ten unha extensión de 43,38 km², con 4,03 km de Lonxitude de costa e unha poboación de 17.353 habitantes (INE, xaneiro 2007), dos cales 15.000 residen na cidade e os demais nos barrios periféricos. O núcleo urbano atópase ao nivel do mar, pero o territorio municipal esténdese ata os 1.800 m de altitude.
David (Michelangelo)
O David sempre foi considerado coma un "perfecto ideal de beleza masculina no eido artístico, así coma a Venus de Botticelli, considérase o ideal da beleza feminina. Varios artistas e críticos opinan que é o obxecto artístico máis fermoso creado pola humanidade".
Santa Cruz de la Palma
Barrios
Os principais barrios son:
David (Michelangelo)
Contexto histórico
En 1434, Cosme de Medici asumiu o poder total de Florencia, transformándose en Signore da cidade toscana. Dende entón até 1494 habería catro Signori sucesivos en Florencia. Ese ano estalou en Florencia unha revolta contra os Medici, cando o Signore Piero de Medici se rendeu de forma incondicional ante o avance de Carlos VIII de Francia cara ao Reino de Nápoles. O relixioso Girolamo Savonarola aproveitou o descontento da poboación florentina para derrocar os Medici. A turba enfurecida saqueou o Pazo do monarca e proclamouse a República de Florencia so a batuta teocrática propugnada por Savonarola. left|miniatura|250px|Execución de [[Girolamo Savonarola en 1498.]] A República de Florencia sería gobernada por un gonfaloneiro de xustiza e oito priores, que constituirían a nova Signoria republicana. Da man de Savonarola, levaríase a cabo unha feroz persecución de todo aquilo que puidese ser considerado "vaidoso", creándose unha cacharela das vaidades na Piazza della Signoria na que se queimou todo obxecto considerado pecaminoso, incluíndo obras de Michelangelo ou Botticelli, que lanzaron á cacharela os seus propios creadores. Tamén foron condenadas á cacharela decenas de persoas por "herexes" ou "pecadoras".
As disputas entre Savonarola e a familia Borgia, especialmente co Papa Alexandre VI, rematarían por custarlle a vida ao relixioso florentino. O 13 de maio de 1497 Alexandre VI excomungou a Savonarola; os seguidores do Papa entraron en Florencia e encarcerárono xunto con varios dos seus seguidores. As acusacións máis fortes que enfrontou foron a súa desobediencia, e desprezo ao precepto, e Censuras Pontificias con que se lle mandara absterse da predicación; outra, ter solicitado, ardentemente, que o Rei de Francia Carlos VIII entrase co seu Exército en Italia a subxugar as súas Provincias co pretexto de reformar a Corte de Roma, e costumes dos Eclesiásticos. O 8 de maio de 1498 Savonarola asina a súa confesión, e o 23 do mesmo mes foi executado na cacharela xunto con outros dous seguidores na Piazza della Signoria, centro do poder florentino.
Santa Cruz de la Palma
Economía
O porto da cidade é o único porto de pasaxeiros e mercancías da illa, e mantén conexións regulares cos portos de Cádiz, Los Cristianos (Tenerife), Santa Cruz de Tenerife, As Palmas de Gran Canaria e Arrecife. A pesar dos obstáculos orixinados pola topografía, as vías de comunicación co resto dos municipios da illa son bastante boas, sobre todo logo das melloras realizadas nas últimas décadas: non debemos esquecer que, aínda que de menor poboación que Los Llanos de Aridane, Santa Cruz de la Palma ten unha próspera economía cun comercio moi importante por ser a vía de entrada á importación así como a de saída dos produtos de exportación de toda a illa. Desde o sur da cidade chégase rapidamente ao Aeroporto de Mazo a través dunha autoestrada cuxo lado oeste (o que sae cara ao aeroporto) abriuse a través dun túnel que corta unha das paredes da Caldereta. E ao final do porto comeza a zona comercial da cidade, composta por dúas rúas paralelas á liña da costa e que viría terminar na Avenida de El Puente unha e na praza de La Alameda a outra.
Rexións e Pobos Solidarios
Rexión e Pobos Solidarios (R&PS) é unha federación de partidos políticos autonomistas, nacionalistas ou independentistas do estado francés.
Reivindicacións
miniatura|Gustave Alirol, (RPS-POC), presidente da federación. No seu congreso celebrado en Brinhogan (Bretaña) o 25 de agosto de 2005 adoptaron as seguintes proposicións:
David (Michelangelo)
Contexto histórico
Ningunha persoa ostentou o poder deixado por Savonarola até 1502, cando Piero Soderini se converteu en confaloniero de xustiza vitalicio, nun intento de lograr rematar coa inestabilidade da República florentina. Soderini converteuse na máxima autoridade de Florencia, cun poder comparábel ao dos Signori de Medicis. Mentres durou a república, existiron fortes tensións entre os sectores partidarios dunha volta dos Medici á cidade, e aqueles que se opoñían a un retorno á Signoria orixinal.
Historia do David
miniatura|[[Leonardo da Vinci, o estudo de David de Michelangelo (detalle), Royal Library, Windsor]]
En 1501, os responsábeis da Opera del Duomo (institución laica encargada da conservación e o mantemento dos bens pertencentes a lugares sagrados, coma as igrexas), oficina de traballos da Catedral de Florencia, e varios membros do influente Gremio de Mercadores da la, formularon a construción de doce grandes esculturas de personaxes do Antigo Testamento que se colocarían sobre os contrafortes externos á ábsida de Santa María del Fiore. Antes do David, só dúas destas esculturas foran construídas, unha delas por Donatello e a outra polo seu discípulo Agostino di Duccio. Este último recibiu en 1464 outro encargo, esta vez para crear unha escultura de David, que en 1476 pasou a Antonio Rossellino, pero que ámbolos dous abandonaron polas características pouco axeitadas á peza de mármore escolleita para labrar.
O problema do mármore
O bloque de mármore a partir do cal se creou o David fora extraído da canteira de Fantiscritti, en Carrara, e transportado a Florencia polo mar Mediterráneo e remontando o río Arno até a cidade. O bloque, de 18 pés de altura e denominado "o xigante", fora danado por un artista chamado Simone da Fiesole, que o estragara tratando de esculpir unha escultura nel. O bloque foi apartado polos encargados de Santa María del Fiore e abandonado durante anos. Tanto Agostino di Duccio coma Antonio Rossellino trataran de empregalo mais sen éxito, abandonándoo con varias fracturas e partes a medio traballar. O principal problema era a fraxilidade do mármore, pola súa mala calidade, e a presenza de numerosas fendas. Tamén críase que a forma do propio bloque era problemática por ser excesivamente alta e estreita, insuficiente para o desenvolvemento anatómico completo da figura e, a maiores, víase especiamente fráxil na zona do actual brazo esquerdo polo que se temía que despois de ser esculpido no der soportado o peso da figura tan só coas pernas.
A encarga a Michelangelo
Trala expulsión dos Medici de Florencia en 1494, Michelangelo vírase obrigado a volver á casa do seu pai, viaxando a Venecia, Boloña e Roma. En Roma, o Papa Xulio II encargáralle a Pietà do Vaticano. Michelangelo non realizara aínda ningunha obra importante na súa cidade natal, polo que puxo moito empeño para que lle encargasen a el a escultura do David, o que xerou tensións co resto dos escultores florentinos. O 16 de agosto de 1501, a Opera del Duomo de Florencia encargou oficialmente a escultura do David a Michelangelo, vinte e cinco anos despois de que Rossellino abandonase o traballo sobre o bloque de mármore.
O traballo
Todo o traballo tivo un certo veo de misterio e de curiosidade por parte dos florentinos conscientes da relevancia do autor e da dificultade da proba. O 23 de xuño de 1503, a véspera de san Xoán, abriuse o valo para ser contemplada polos cidadáns coa obra a piques de se rematar. O 25 de xaneiro de 1504, a obra pasa a estár "case rematada" e noméase unha comisión para decidir a súa colocación. En maio, trasládase á localización orixinal nun contraforte da cúpula de Santa María del Fiore.
A colocación
Tras ver a obra xa rematada, o gonfaloneiro de xustiza Piero Soderini decidiu finalmente situala na Piazza della Signoria, atribuíndolle á obra un valor máis civil que o relixioso orixinal. Michelangelo impúxose a unha comisión de artistas célebres florentinos, entre os que se atopaban Andrea della Robbia, Piero dei Cosimo, Pietro Perugino, Leonardo da Vinci, Sandro Botticelli e Cosimo Rosselli, que pretendían colocar a estatua na Loggia dei Lanzi. Michelangelo impuxo o seu criterio de colocala fronte ao Palazzo Vecchio, inda que esta decisión deixou o David desprotexido fronte ás inclemencias do tempo. A escultura foi trasladada dende a Opera del Duomo á Piazza della Signoria a noite do 18 de maio de 1504, e foi alzada e colocada na súa localización definitiva o 8 de xuño do mesmo ano. Finalmente, o David foi descuberto á cidade de Florencia o 8 de setembro de 1504.
Técnica
O traballo de preparación da escultura definitiva incluíu bosquexos, debuxos e modelos a pequena escala de cera ou terracota. Michelangelo pasou directamente destes estudos preliminares ao traballo sobre o mármore, sen facer un modelo de xeso a escala real, como facían outros artistas da época coma Giambologna. O David foi esculpido mediante cicel dende distintos puntos de vista, posto que Michelangelo o deseñou para que fose admirado dende calquera punto do seu perímetro, de forma diametralmente oposta ao xeito medieval que deseñaba as esculturas para ser vistas exclusivamente dende a fronte.
Análise da obra
O David contrasta coas representacións previas de Donatello e Verrocchio nas que David aparece co corpo de Goliat asasinado. Na versión de Michelangelo, Goliat non aparece, polo que se interpreta que aínda non foi vencido. O corpo de David é o dun home musculoso, non o do rapaz das obras de Donatello e Verrocchio. En lugar de aparecer vitorioso coma nas dúas versións antes mencionadas, David aparece en tensión e preparado para o combate. O seu corpo atópase virado cun lixeiro contrapposto: a perna esquerda adiántase á dereita, o brazo esquerdo elévase e cúrvase até que a man case toca o ombro, mentres que o brazo dereito se deixa caer até que a man toca a coxa, o torso cúrvase sutilmente, a cabeza mira cara á súa esquerda, mantendo os ollos fixos no seu obxectivo, co cello pregado. O rostro evidencia esta tensión contida, gran concentración e as aletas do nariz bastante abertas. O movemento é contido, centrípeto con liñas de forza que volven ao bloque. A mirada foi interpretada no sentido de que a escultura mostra o momento no que David tomou a decisión de atacar pero aínda non comezou o combate. Outros expertos, coma Giuseppe Andreani (director da Academia de Belas Artes de Florencia), opinan non obstante que a escena mostra o momento inmediatamente posterior ao final da batalla, e que David considera tranquilamente a súa vitoria.
Estilo e detalle
Michelangelo cría que en cada bloque de mármore no que traballaba existía unha alma, unha obra latente que el trataba de recuperar. No caso do David, as múltiples fracturas e fallas que tiña o bloque foron encamiñando Michelangelo cara á forma final da escultura. O grande oco que tiña o bloque no seu flanco esquerdo orixina que a escultura se apoie completamente no pé dereito, xerando un contrapposto na figura e facendo que a parte esquerda da figura se balancee cara á parte dereita do corpo. A cabeza de David xírase cara á súa esquerda, mentres que os seus ombros se escoran cara á dereita, en sentido oposto ás súas cadeiras. No Alto Renacemento, o contrapposto era considerado un símbolo da escultura antiga, moi apreciada na época. O David chegou a converterse no paradigma da escultura renacentista grazas ao seu intelixente emprego do contrapposto.
As proporcións do David non corresponden exactamente ás da figura humana: a súa cabeza, mans e torso son máis grandes do estipulado segundo as proporcións clásicas. Algúns críticos viron nesta aparente desproporción unha mostra de manierismo por remarcar os elementos fundamentais da composición, aínda que outra explicación se debería á situación orixinal da estatua: sobre un dos contrafortes da catedral de Florencia, polo que as proporcións da escultura deberían aparecer de forma correcta a certa distancia.
Existe unha incoherencia: o David aparentemente non está circuncidado a pesar de ser xudeu, o que contradiría a lei xudaica. Esta aparente incoherencia foi xustificada por algúns críticos e historiadores pola visión que tiña a arte renacentista do ser humano, menos ligado á relixión e máis aos valores da beleza.
Danos sufridos pola obra e traballos de restauración
miniatura|200px|Copia do David colocada na [[Praza da Señoría|Piazza della Signoria, antiga localización da orixinal, en 1910.]] O David sufriu numerosos contratempos ao longo da súa historia, tanto na súa localización orixinal na Piazza della Signoria coma no interior da Galería da Academia, a partir de 1873.
En 1504, mentres se producía o traslado á Piazza della Signoria, foi apedrado por mozos partidarios dos Medici. En 1512, un raio caeu sobre a base da escultura. En 1527, durante unha revolta popular contra os Medici, foille amputado o brazo esquerdo, tras caerlle un banco lanzado dende unha xanela. O brazo foi reposto dezaseis anos despois. En 1843, foi levada a cabo unha limpeza con ácido clorhídrico na superficie completa da escultura, eliminándose a pátina protectora que Michelangelo aplicara ao David e deixando o mármore exposto ás inclemencias meteorolóxicas. Finalmente, en 1873, o David foi trasladado do seu lugar na Piazza della Signoria á Galería da Academia, para evitar que fose danado. En 1910, colocouse unha réplica da escultura a escala 1:1 no lugar que ocupaba previamente na Piazza della Signoria, que se mantén na actualidade.
En 1991, un home chamado Piero Cannata destruíu un dedo do pé esquerdo do David tras golpealo cun martelo. O dedo foi reconstruído posteriormente, e para evitar futuros danos á escultura, colocouse unha estrutura acristalada blindada rodeando por todos os seus flancos a base do David. As investigacións feitas a partir dos fragmentos de mármore recuperadas tralo ataque de Cannata permitiron determinar que o mármore utilizado foi obtido das canteiras de Fantiscritti en Miseglia, o centro de tres pequenos vales en Carrara. Tamén permitiu coñecer que o tipo de mármore co que estaba construído o David contiña buratos microscópicos que producían unha degradación maior que a doutros tipos de mármore.
En 2003 comezou a primeira restauración do David dende 1843, no medio dunha forte polémica sobre o método a utilizar e a profundidade da restauración. A responsábel dos labores de restauración, Agnese Parronchi, viuse obrigada a dimitir polas súas discrepancias co superintendente de Bens Artísticos da rexión de Toscana, Antonio Paolucci. Parronchi era partidaria de levar a cabo unha intervención seca e non invasora, mediante pinceis, bastonciños e gomas de borrar. Paolucci e a directora da Galería da Academia, Franca Falleti, eran partidarios dunha intervención húmida, mediante compresas de auga destilada aplicadas sobre o mármore durante quince ou vinte minutos. James Beck, director de ArtWatch International, iniciou unha campaña solicitando a cancelación dos traballos de restauración. Finalmente, a restauración levouse a cabo seguindo o método húmido, e rematouse o 22 de abril de 2004 baixo a dirección de Cinzia Parnigoni. O David foi restaurado á vista dos visitantes da Galería da Academia, aínda que se mostrou de novo ao público definitivamente o 24 de maio de 2004.
Penarrubia
O topónimo Penarrubia pode referirse a:
Camboxa nos Xogos Olímpicos
Camboxa competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1956. O país nunca gañou unha medalla olímpica e tampouco participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. Camboxa participou nos Xogos Olímpicos de 1956 celebrados en Melbourne, Australia, mais competiu fisicamente en Estocolmo, Suecia, xa que só competiron na proba de hípica que se realizou en Suecia por mor de regulacións de corentena dos animais.
Camboxa non competiu nos Xogos Olímpicos durante 24 anos despois dos Xogos Olímpicos de 1972 polo réxime dos Khmer vermellos, mais finalmente regresou nos Xogos Olímpicos de 1996. Dende entón competiron en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán.
O Mosteiro, Cervantes
San Xoán do Mosteiro é unha parroquia que se localiza no concello lucense de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 73 habitantes (38 homes e 35 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 91 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 62 habitantes, sendo 35 homes e 27 mulleres.
Bernat Soria
Bernat Soria Escoms, nado en Carlet, Valencia, en 1951, é un biofísico e político español.
Traxectoria
Doutor en medicina pola Universidade de Valencia, foi Coordinador da área de Fisioloxía (3B) da Axencia Nacional de Avaliación e Prospectiva (ANEP), catedrático da fisioloxía da Universidade Miguel Hernández de Elx e director do seu instituto de bioenxeñería entre 1997 e 2005. Actualmente é o coordinador da Rede Europea de Células Nai Embrionarias, ademais de catedrático de Fisioloxía da Universidade Pablo de Olavide e director do Centro Andaluz de Biología Molecular y Medicina Regenerativa (CABIMER) de Sevilla, e está considerado como un dos principais expertos mundiais na investigación con células nai. En 2005 recibiu o Premio Galien ao Mellor Labor Investigador.
O 6 de xullo de 2007 foi nomeado Ministro de Sanidade e Consumo en substitución de Elena Salgado.
Os Campóns, Sigrás, Cambre
Os Campóns é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 263 habitantes (137 homes e 126 mulleres).
Dashboard Confessional
Dashboard Confessional é unha banda estadounidense de emo procedente de Boca Raton, Florida, formada no ano 1999 e liderada polo vocalista e compositor Chris Carrabba.
Qin Jiushao
Qín Jiǔshào (秦九劭 en chinés simplificado, 秦九韶 en caracteres tradicionais, Ch'in Chiu-Shao en transcrición Wade-Giles) (contra 1202 – 1261) foi un matemático chinés, actualmente considerado como un dos máis grandes matemáticos do século XIII. Ademais era experto en moitos outros campos e desempeñou varios postos administrativos na burocracia de varias provincias chinesas.
A reputación de Qin Jiushao como matemático baséase no 数书九章 Shùshū jiŭzhāng (Tratado Matemático en Nove Seccións) editado en 1247. O tratado cubría asuntos que abarcaban desde a análise indeterminada até asuntos militares e inspeccións. No tratado, Qin incluía a unha versión do teorema chinés do resto, que usaba algoritmos para solucionar problemas.
Qin explica por primeira vez como expertos chineses calculaban datos astronómicos segundo o ritmo do solsticio de inverno. Entre os seus logros está a introdución dunha técnica para solucionar ecuacións, achar sumas de series aritméticas e solucionar sistemas lineais. Tamén introduciu o uso do símbolo cero nas matemáticas chinesas.
Surf-casting
miniatura|dereita|150px|pesca desde a praia.
Características
O termo surf-casting ("lanzando á ondada") procede do inglés. En galego debería chamarse a esta modalidade, pesca de lanzado aínda que se adquire a forma inglesa para diferenciala doutras modalidades. A variedade máis estendida é o surf-casting, pero se se realiza dende dique ou peirao ou en praias sen ondada, sempre e cando o fondo sexa de tipo areoso, o surf casting mutou noutra variedade na cal non se emprega o lanzado pesado senón que se usa un chumbo máis lixeiro e denominase surf-fishing.
Este tipo de pesca pode ser moi tranquilo e relaxante, pero tamén se practica de maneira deportiva orientada a competición, onde as condicións climatolóxicas, e as propias características desta pesca, poden convertela nunha disciplina bastante dura e esgotadora. Vese recompensada con grandes capturas, que poden chegar a pesar varios kg na maioría das especies. Nesta modalidade, é moi cotizada a robaliza, o sargo, a dourada e outras moitas preciadas especies.
O material usado consiste nunha cana de pescar, preferiblemente de 3 tramos encanables, un chumbo de entre 80 e 130 gramos, e unha cameta ou anzol atado a un cabo de liña máis frouxo có da liña principal, que é onde se coloca o cebo adecuado para o peixe que se queira pescar. Actualmente, estase comezando a usar bastante a cana telescópica, debido a súa comodidade, e a que cada vez se asemella moito máis as características das canas por tramos.
Elementos
Se é de acción de entre 80 e 200 gramos máis ou menos, entra na categoría do lance lixeiro, e se é de entre 120 e 300 gramos, denomínase de lance pesado.
Noceda, Cervantes
San Pedro de Noceda é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 67 habitantes (38 homes e 29 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 70 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 47 habitantes, sendo 26 homes e 21 mulleres.
Heinrich Friedrich Link
Johann Heinrich Friedrich Link, nado o 2 de febreiro de 1767 en Hildesheim (Sacro Imperio Romano Xermánico), e finado o 1 de xaneiro de 1851 en Berlín, foi un médico e naturalista alemán.
Traxectoria
J. H. F. Link, desde moi novo, estivo influído polo seu pai, August Heinrich Link (1738-1783), que poueía unha colección de historia natural. Estudou Medicina e Ciencias Naturais na Hannoverschen Landesuniversität de Gotinga, obtedo o título de doutor en 1789, coa tese titulada Flora der Felsgesteine rund um Gotinga. Seguiu, en particular, os cursos do famoso naturalista Johann Friedrich Blumenbach (1752-1840). despois de compeltar os seus estudos foi, durante uns anos, preceptor (Privatdozent) en Gotinga.
En 1792 foi o primeiro profesor do novo departamento de Química, Zooloxía e Botánica da Universidade de Rostock. Durante a súa estancia en Rostock foi un dos fanáticos da teoría antifloxística de Antoine Lavoisier, facendo referencia, nas súas clases, ao oxíxeno. Foi tamén partidario das probas de Jeremias Benjamin Richter para utilizar a matemática na química, introducindo a estequiometría nas súas leccións. En 1806 constrúe o primeiro laboratorio de Rostock, no Seminargebäude.
Foi un autor polifacético, escribindo sobre múltiples temas: física, xeoloxía, mineraloxía, botánica, zooloxía, filosofía, ética, prehistoria e historia antiga. Foi elixido dúas veces reitor da súa Universidade. En 1793 casa con Charlotte Juliane Josephi, irmá do seu colega universitario, o profesor Wilhelm Josephi.
De 1797 a 1799 visita Portugal co conde Johann Centurius Hoffmannsegg, botánico, entomólogo e ornitólogo de Dresde. Esta viaxe orintou definitivamente a súa carreira científica, consagrándose desde entón á botánica (estudando algas, briófitos e pteridófitos, entre outros taxons). En 1800 foi elixido membro da prestixiosa Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina, a máis antiga escola de historia natural de Europa. En 1808 recibiu o premio da Academia de San Petersburgo pola súa monografía Von der Natur und den Eigenschaften del Lichts (Da natureza e características da luz). A súa reputación como científico crece, e chega a ser internacionalmente coñecido.
En 1811 entra como profesor de química e botánica na Universidade de Breslau, na que foi elixido, de novo, dúas veces como reitor. Despois da morte de Carl Ludwig Willdenow (1765-1812), pasou a ser, en 1815, profesor de historia natural, conservador do herbario e director do Xardín botánico de Berlín (Hortus regius Berolinensis), cargos que desempeñou até a súa morte. Este período foi o máis rico da súa carreira científica. Arrequeceu as coleccións do Xardín que contaba con 14 000 espácimes, a maioría de especies raras. En 1827 describiu os xéneros de cactos Echinocactus e Melocactus. A maioría das especies de champiñóns que describiu, conservan aíndaa hoxe o seu nome de orixe, indicando a gran calidade do seu traballo (por exemplo, Cordyceps, Creopus, Fusarium, Leocarpus, Myxomycetes, Phragmidium e outros).
Foi membro de numerosas sociedades científicas, entre elas, a Royal Society, a Academia Real das Ciencias de Prusia, a Academia Leopoldina, a Academia Real das Ciencias de Suecia, ou a Academie das Ciencias de Turín. Formou a numerosos naturalistas, como Christian Gottfried Ehrenberg. Durante toda a súa vida, viaxou a través de toda Europa. Políglota, falaba numerosas linguas, incluídas o árabe e o sánscrito.
Obras principais
miniatura|250px|Portada de Filicum Species.
Enxertos, Sigrás, Cambre
Enxertos é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 35 habitantes (21 homes e 11 mulleres).
Laurent Hendschel
miniatura|So l' anuti Laurent Hendsche, nado en 1966, é un escritor e cantante valón, promotor do valón unificado.
Traxectoria
Logrou o gran premio da canción valoa en 1989. En 1990 escribiu  On walon po dmwin?  no que fai un chamamento para a modernización do valón e para a creación dun estándar unificado. En 1992 afondando no anterior coordina Walo + Mes troes meye prumîs mots walons (1992), o primeiro léxico panvalón e que constitúe o primeiro chanzo na conformación dese valón unificado.
En 1993 publicou a colleita poética Ridaedjes (1993) e dese ano é tamén o artigo “Quelques propositions sur l'établissement d'une langue wallonne écrite commune”. Foi un dos promotores da revista Li Rantoele, que apareceu en 1995 para a promoción do valón unificado. Xa en valón unificado, ou rfondou walon, editou dúas coleccións de relatos Sacwantès fåviretes di houte did ci (1994) e Did lon (1995), e mais escribiu en 1994 a primeira novela en valón unificado, So l' anuti, de carácter histórico, que non se publicou ata 2006, aínda que a revista Li Chwès publicara antes algúns anacos.
Foi dos primeiros en introducir o valón en internet coa creación en 1996 de Les pådjes do lingaedje walon, subindo á rede unha pequena gramática valoa. En 1998 foi o primeiro en traducir unha distribución Linux  ao valón e en 2002 traduciu a Xénese, o primeiro libro da Biblia, ao valón co título “Å Cmince”. Tamén foi membro do Consello de Linguas Rexionais Endóxenas da Comunidade Francesa de Bélxica (1997-2001)
El Tribuno (A Coruña)
El Tribuno foi un periódico editado na Coruña entre 1886 e 1887.
Historia e características
Apareceu a principios de outubro de 1886. Órgano da coalición republicana fundado e dirixido por José Martínez Fontenla. Era o administrador José Miguez Peinó. Cesou a súa publicación en marzo de 1887.
Quintá, As Nogais
San Pedro de Quintá é unha parroquia do concello das Nogais na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Tiña 44 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 24 homes e 20 mulleres. O que supón unha diminución de 7 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 51 habitantes (29 homes e 22 mulleres) e 4 menos que en 2006.
BMX
miniatura|200px|Bicicleta de BMX.
O BMX (acrónimo do inglés Bicycle Moto Cross) é unha modalidade acrobática do ciclismo orixinada en California na década de 1970. Practícase empregando un tipo específico de bicicleta que recibe o mesmo nome.
Orixe
miniatura|200px|Exhibición de trial, [[Berlín, 1988.]] O BMX orixinouse en California ó comezo da década de 1970, cando os mozos tentaban imitar ós campións de motocross coas súas bicicletas. Na década de 1980 xeneralizouse a variante coñecida como race, ou carreiras en circuítos de terra, moi similares ós realizados con motos. Máis tarde, a mediados da década dos 80, coas primeiras bicis exclusivas de freestyle comezaríanse a facer trucos en skateparks ou incluso na rúa, consolidando o que agora coñecemos como BMX.
En 1977 a American Bicycle Association (ABA) deu en organizarse como unha entidade nacional para o crecemento do deporte que se introduciu en Europa en 1978. En abril de 1981 fundouse a Federación Internacional de BMX e o primeiro campionato do mundo celebrouse en 1982. Dende xaneiro de 1993 o BMX foi integrado dentro da Union Cycliste Internationale.
Características das bicicletas de BMX
As bicicletas son de tamaño pequeno (as rodas teñen un diámetro de 20" polgadas), para gañar manexabilidade sobre elas. Os cadros adoitan estar fabricados cunha aliaxe de cromo e molibdeno e adoitan ser algo máis longos para rampla e dirt jump (21, 21,5 polgadas) e os curtos (20,75, 20,5 polgadas) para street (rúa). O tamaño do prato cambia dependendo da modalidade. En rampla, flatland e street lévanse polo normal pequenos, con relacións que varían dende 25 dentes de prato a 30, principalmente por lixeireza e comodidade. Un prato así non toca coas superficies, e os pratos máis grandes (entre 35 e 40 dentes) úsanse en dirt e race para desenvolver maior velocidade, pero estanse abandonando polo seu elevado peso. O freo rotor é frecuentemente usado para flatland e rampla, para poder dar voltas ó guiador sen problemas cos freos, e en rúa é substituído por un cable.