cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Residencia de Señoritas
Desenlace
O golpe de estado de 1936 truncou o proxecto. Debido ao parón de vacacións, a Residencia de Señoritas atopábase practicamente baleira cando estalou a Guerra Civil. As súas instalacións empregáronse entón como hospital, enfermaría e orfanato. A Residencia trasladouse a Valencia. Cando o irmán de Maeztu foi metrallado ela partiu cara ao exilio, igual que o seu compañeiro Jiménez Fraud. As Residencias pecharon. A de señoritas transformouse no Santa Teresa, tamén para mulleres pero non tiña nada que ver cos seus obxectivos.
Desaparición e recuperación
Tras a minuciosa depuración de funcionarios e profesionais da educación fieis á República, a Residencia iniciou de novo a súa actividade o 15 de febreiro de 1940 baixo a dirección de Matilde Marquina García, integrante destacada da Sección Feminina de Falanxe Española das JONS. De modo oficial déuselle o novo nome de Colexio Maior Santa Teresa de Jesús, sen ningunha relación cos principios institucionistas. Marquina incorporou no seu equipo a Eulalia Lapresta, antiga secretaria e man dereita de María de Maeztu e a Enriqueta Martín, como encargada da biblioteca. Tamén creou un novo cargo, o de asesor relixioso, desempeñado polo sacerdote Félix García Vielba.
A mediados dos anos oitenta, o devandito Colexio foi trasladado á Cidade Universitaria de Madrid e nos locais da rúa Fortuny, última sede da Residencia de Señoritas, instalouse a primitiva Fundación José Ortega e Gasset, despois Fundación José Ortega e Gasset-Gregorio Marañón, á que pertence o Instituto Universitario de Investigación Ortega e Gasset.
Grazas no seu día ao celo do profesor Vicente Cacho Viu, o apoio de Soidade Ortega e a colaboración posterior das profesoras Rosa María Capel Martínez e Alicia Moreno, conservouse o arquivo completo da Residencia de Señoritas, un centenar de caixas ("abandonado nunha esquina do xardín para ser despachado como material inservible")
Proxección internacional
A partir do Arquivo da Residencia e a súa valiosa correspondencia puidéronse documentar de maneira minuciosa e fiel as relacións desta institución con outras de moi diverso perfil; desde distintas asociacións feministas estranxeiras (en especial a Federación Internacional de Mulleres Universitarias, que celebrou un Congreso en Madrid en 1928 e cuxas participantes foron acollidas nas instalacións da Residencia), até organismos paralelos como o «National Council for the Unmarried Mother and Child», a «British Federation», a Liga das Nacións sobre Dereitos da Muller, a «International Woman Suffrage Alliance» ou a «Ligue Internationale deas femmes pour a Paix et a Liberté», entre outras.
Así mesmo, a través da correspondencia que mantivo María de Maeztu coas alumnas, as súas familias ou as cartas de recomendación de terceiros, púidose recuperar boa parte do valor da súa memoria epistolar, como o subscriben as cartas de María Zambrano, María Goyri, Concha Espina, Vitoria Kent, Clara Campoamor, Luís Jiménez de Asúa, Gregorio Marañón, Zenobia Camprubí, Rafael Alberti ou personaxes da Xeración do 98 como Azorín, Pío Baroja, Unamuno ou Ramón María del Valle Inclán.
Mulleres galegas na Residencia de Señoritas
miniatura|192x192px|María Wonenburger As investigacións realizadas ata o ano 2018 por Raquel Vázquez Ramil e Ángel Serafín Porto Ucha tiñan documentadas ata corenta e cinco mulleres galegas ou vinculadas a Galicia que acudiron á Residencia de Señoritas (entre máis de mil trescentas mulleres que viviron no centro ou o visitaron desde 1915 ata 1936). Esta presenza pouco elevada pode explicarse por varios motivos: a longa distancia a Madrid; a existencia da Universidade de Santiago, que ofrecía unha ampla gama de carreiras; a escasa representación en Galicia de sectores burgueses (dos que procedían as mulleres universitarias ou que realizaban estudos especiais) ou a preferencia por outros ambientes para aloxarse en Madrid.
miniatura|180x180px|Paz Parada Pumar
Dani Sánchez Andrades
Daniel "Dani" Sánchez Andrades (nado en Málaga o 10 de setembro de 1984) é un futbolista español que xoga no Wellington Phoenix na A-League. Xoga de dianteiro e centrocampista.
Ana Obregón
Ana Victoria García Obregón, máis coñecida como Ana Obregón, nada en Madrid o 18 de marzo de 1955, é unha actriz, presentadora, bailarina e cantante española moi coñecida no ámbito da televisión, tanto en series de ficción como en programas e concursos televisivos. Desde hai moitos anos é un dos rostros máis populares da prensa rosa española.
Primeiros anos
Nacida en Madrid no ano 1955, filla de Ana María Obregón de Urruti e Antonio García de la Parra, dono da construtora JOTSA. Licenciada en Ciencias Biolóxicas na Universidade Complutense de Madrid, de pequena estudou ballet clásico e piano.
Debutou no cine en 1979 e mantivo unha incipiente traxectoria filmográfica con varias películas de mediana resonancia a nivel nacional, polo xeral de destape ou acción rodadas no seu maior parte en España e algunhas noutros países como Francia, Estados Unidos e Italia. Entre elas destacan Tres mulleres de hoxe (con Norma Duval), Bolero con Bo Derek e Andrea Occhipinti (dirixida por John Derek) e a exitosa comedia A vida alegre de Fernando Colomo, seguramente a mellor película da súa currículo.
Realizou unha breve intervención nun capítulo da serie estadounidense O Equipo A, en 1985. Tras iso, xurdiron errados intentos por labrarse unha carreira artística nos Estados Unidos como actriz e regresou a España.
A mediados da década de 1980 empezou a espazar a súa actividade cinematográfica para intensificar as súas aparicións en televisión. Tamén exerceu como guionista, empresaria e dedicouse á xestión da empresa construtora que posúe a súa familia.
Éxitos televisivos
En España cultivou grandes éxitos de audiencia como presentadora de televisión en concursos como  ¿Qué apostamos?, xunto a Ramón García. Retransmitiu as badaladas de fin de ano para TVE xunto a Joaquín Prat en 1994, e xunto Ramón García en 1995 e 2004. Precisamente no ano 1996 logra en TVE, co programa Empieza con la Primera de José María Fraguas, o maior éxito de audiencia dunha gala de fin de ano.
Posteriormente desenvolveu a súa faceta como guionista. En marzo de 2002 estreou en TVE a serie Ana y los siete, coa que cultivou un éxito inesperado durante tres anos, rozando ata os sete millóns de espectadores, ata que a propia actriz decidiu darlle un final.
Máis tarde Ana emprende outro proxecto: o 20 de setembro de 2006 estrea en Antena 3 a serie Ellas y el sexo débil, que ía ser unha versión española da serie Sexo en Nova York e onde ela encarnaba a unha presidenta de goberno. A serie foi terminada logo da emisión do terceiro capítulo, debido á insuficiente audiencia.
No último trimestre de 2008 participa como concursante no programa ¡Mira quién baila! de Televisión Española onde volveu cultivar éxito.
Participando no programa Sálvame Deluxe anunciou unha nova serie escrita e protagonizada por ela para Telecinco moi avanzada que promete un novo éxito para a gran actriz.
Bandeira das Illas Cook
A Bandeira das Illas Cook baséase no tradicional deseño das antigas colonias británicas na rexión do Pacífico, é un estandarte azul contendo a Union Flag na parte superior esquerda, e na dereita quince estrelas en círculo. A Union Flag simboliza os lazos históricos das Cook co Reino Unido e o seu vínculo coa Commonwealth, cada estrela representa unha das illas que compoñen o país. O azul representa o océano e a natureza pacífica dos seus habitantes. O formato é semellante ao da bandeira de Nova Zelandia, país co que mantén un acordo de libre asociación desde 1965, utilizando a súa mesma bandeira ata 1973, ano no que o goberno de Albert Royle Henry convocou un concurso para elixir unha nova bandeira, pero o proxecto gañador, estrelas brancas sobre fondo azul claro coa bandeira británica no extremo superior esquerdo, vai ser finalmente rexeitado polo goberno establecéndose unha bandeira verde con estrelas de ouro en círculo na súa dereita, asemellado á bandeira do partido do goberno, o Partido das Illas Cook. Cando en 1978 accedeu ao goberno o Partido Democrático das Illas Cook decidiuse procurar unha nova bandeira para o país, adoptándose finalmente unha nova bandeira o 4 de agosto de 1979. dereita|miniatura|210px|Bandeira do Representante da Raíña nas Illas Cook
Cebuella pygmaea
O Cebuella pygmaea é unha especie de primate platirrino da familia Callitrichidae. Caracterízase polo seu pequeno tamaño, sendo a especie de mono do Novo Mundo máis pequena.
Álvaro de Isorna
Álvaro Núñez de Isorna nado en Quintáns (Isorna, Rianxo) en 1370 e finado en Santiago de Compostela o 9 de febreiro de 1448, foi un eclesiástico español, sucesivamente bispo de Mondoñedo, de León, de Cuenca, e arcebispo de Santiago.
Traxectoria
Antes de ser ordenado bispo estivo ao servizo do rei Xoán I de Castela, quen o nomeou para educar os seus fillos os infantes Henrique e Fernando, que posteriormente serían reis de Castela e Aragón, respectivamente.
Lei de Verner
En fonética histórica dase o nome de Lei de Verner a unha tendencia fonética formulada en 1875 por Karl Verner que permitiu completar a lei de Grimm sobre a mutación en xermánico e dar conta de aparentes excepcións a esa lei.
K. Verner demostrou que esas excepcións son regulares se se tomar en conta a posición do acento, dado que a pasaxe das aspiradas xordas do xermánico común ás aspiradas sonoras só ten lugar cando a sílaba precedente leva o acento tonal indoeuropeo.
Cleómenes III
Cleómenes III foi un rei de Esparta que reinou dende o ata o. Foi fillo e sucesor do rei Leónidas II. Foi protagonista da chamada Guerra de Cleómenes.
Santa Locaia
Santa Locaia é o nome con que se coñece a Locaia de Toledo, considerada santa polo cristianismo.
O topónimo Santa Locaia pode referirse a:
Círculo de Bloomsbury
O grupo de Bloomsbury era un faladoiro de escritores e figuras da cultura británica que vivían no barrio de Bloomsbury, en Londres, antes, durante e após a primeira guerra mundial. As súas principais figuras eran Virginia Woolf, Leonard Woolf, Lytton Strachey, Clive Bell, Vanessa Bell, Roger Fry, Duncan Grant, John Maynard Keynes, E. M. Foster e David Garnet. Aínda que non constituíron unha "escola", influíron poderosamente no mundo das letras, a arte e a filosofía.
Comezaron a reunirse arredor do 1907 na casa de Virginia Woolf e da súa irmá Vanessa. A denominación estendeuse ao clima cultural instaurado polos membros do grupo, que dominou a literatura británica de entreguerras. Nunca publicaron un manifesto e a súa base ideolóxica era un elitismo ilustrado do movemento humanista desenvolvido en Cambridge no século XIX. De feito, moitos dos seus integrantes estudaran no Trinity College ou no King's College, onde participaran dunha "sociedade" de discusión semisecreta a finais do XIX. Víanse a si mesmos como unha aristocracia de intelectuais que pretendían a busca do coñecemento e do goce estético. Achegaron, nun momento de crecente intolerancia, uns ideais a favor do liberalismo e do anticonformismo político e moral.
656
Outros
Historia ano a ano
Gallaecia Celta
miniatura|Logotipo. Gallaecia Celta é unha marca de cervexa galega producida na República Checa e distribuída pola empresa Enerdrinks Noroeste SL que ten a súa sede na cidade de Santiago de Compostela. O etiquetado desta cervexa está integramente en galego. Produce seis variedades distintas de cervexa dende os seus inicios e comercialízase exclusivamente en botella en lotes de seis botellas (cada unha dunha clase).
Produción
As diferentes receitas da cervexa Gallaecia Celta foron desenvolvidas en Galicia co asesoramento de mestres cervexeiros de diferentes países de tradición cervexeira. A produción desta cervexa é artesanal, seguindo os procesos de produción de antano e empregando ingredientes naturais
Actualmente a produción desta cervexa lévase a cabo na República Checa ao non posuír a marca galega de fábrica propia capaz e atender á demanda. Está previsto que nun futuro próximo, a marca galega constrúa unha fábrica propia en Galiza, concretamente na localidade pontevedresa de Mos. O obxectivo da empresa era a construción da fábrica no 2011, obxectivo que non se puido cumprir por mor da crise económica.
Etiquetas
As diferentes variedades desta cervexa teñen distintas etiquetas, que están impresas en galego e cunha simboloxía céltica que recorda máis aos debuxos irlandeses que ás representacións célticas galegas.
Museo Nacional de Praga
miniatura|300 px|Národní muzeum.
Premios da Crítica Galicia
miniatura|275px|Gañadores e xurados do Premio da Crítica Galicia 2013. Os Premios da Crítica Galicia foron convocados desde 1978 polo Círculo Orensán Vigués. En 1992 faise cargo deles a Fundación Premios da Crítica Galicia. Concédense en varias modalidades: creación literaria, ensaio e pensamento, investigación, música, ciencias e artes da representación e iniciativas culturais. Dende 1993 outórgase tamén a distinción de Galego egrexio a unha personalidade caracterizada por manter ao longo da súa vida un firme compromiso coa cultura galega.
Museo Nacional de Praga
O Museo nacional (en checo: Národní muzeum) é un dos principais museos de Praga. Ocupa un edificio neorrenacentista situado no alto da Praza de Venceslau, a principal da cidade. O seu vestíbulo central serve tamén de panteón dos grandes checos.
Historia
Fundouse en 1818 como Museo patriótico de Bohemia (Vlastenecké muzeum v Čechách). En 1848 toma o nome de Museo checo (České muzeum), de 1854 a 1919 o de Museo Real checo (Muzeum Království českého). O edificio ocupado polo museo é obra do Josef Schulz, o arquitecto do Teatro Nacional de Praga, construído na mesma época (1885-1890).
Desde hai 150 anos o museo domina a praza de Venceslau e é un símbolo ineludible da cultura e a nación checas. En agosto de 1968, trala Primavera de Praga, a súa fachada foi danada polos tiros dos tanques das unidades do Pacto de Varsovia que invadiran Praga e tomaban posición ao redor dos estudos da Radio Checoslovaca, situados non lonxe de alí.
Genesis (novela)
Genesis afonda en cuestións como as orixes de vida (por iso Genesis), ideas sobre a consciencia humana e a natureza dunha alma que separa os humanos doutros animais ou máquinas.
Rudolfinum
miniatura|275px|Fachada principal do Rudolfinum. miniatura|275px|dereita|Sala [[Antonín Dvořák|Dvořák do Rudolfinum.]]
O Rudolfinum é un edificio neorrenacentista situado na praza Jan Palach de Praga. No seu interior hai unha gran sala de concertos (denominada Sala Dvořák en honor ao compositor checo e utilizada pola Orquestra Filharmónica Checa como sede da súa tempada musical) e unha sala de exposicións (a Galería Rudolfinum).
Historia
Tras un concurso arquitectónico internacional, o inmoble foi encargado aos arquitectos Josef Zítek e Josef Schulz, quen xa construíran en Praga o Teatro Nacional (1881). O Rudolfinum foi inaugurado o 8 de febreiro de 1885 como un complexo cultural cunha sala de exposicións e outra de concertos. Foi un agasallo da caixa de aforros Česká Spořitelna á cidade de Praga e á nación checa con ocasión do cincuenta aniversario da fundación de devandita institución bancaria. Recibiu o seu nome en honor do príncipe herdeiro do Imperio Austrohúngaro, o arquiduque Rodolfo de Habsburgo.
No período de entreguerras, o Rudolfinum serviu ao Parlamento checoslovaco (Sněmovna) como salón de plenos. O edificio foi restaurado entre 1990 e 1992.
Seco
O adxectivo seco, feminino seca, derivado do latín siccus, -a, -um, refírese, en xeral, a calquera cousa que estea falta de humidade. Tamén pode referirse a:
Erick Avari
Erick Avari nado o 13 de abril de 1952 en Darjeeling, é un actor indio de cine, televisión e teatro. É mellor coñecido polos seus papeis en numerosas producións de ficción científica.
693
Outros
Historia ano a ano
Laureano Sanabria
Laureano Sanabria Ruiz, coñecido como Laure, nado en Madrid o 22 de marzo de 1985, é un futbolista español. Xoga de lateral dereito no Atlético Baleares, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Laure é un lateral dereito que se caracteriza pola súa velocidade e potencial, que lle fan ser un lateral ofensivamente moi bo. A súa carreira comezou no Real Madrid xuvenil, no que permaneceu ata a tempada 2004-2005, sendo ascendido o ano seguinte ao Real Madrid C (2005-2006) e posteriormente ser fichado polo CD Leganés. Finalmente chega ao Deportivo para xogar na súa primeira temporada (2007-2008) no segundo equipo e a seguinte no primeiro.
O 4 de xullo de 2017 anunciouse a súa rescisión de contrato co Deportivo. O día seguinte anunciouse a súa fichaxe polo AD Alcorcón, de Segunda División.
Estatísticas
Actualizado a 8 de maio de 2016.
Juan José Millás
Juan José Millás, nado en Valencia o 31 de xaneiro de 1946, é un escritor e xornalista español.
Traxectoria
Viviu en Madrid a maior parte da súa vida. Na súa numerosa obra, de introspección psicolóxica, calquera feito cotián pódese converter nun suceso fantástico. Na actualidade colabora en prensa e radio; as súas columnas dos venres en El País teñen un gran número de seguidores, pola sutileza e orixinalidade do seu punto de vista para tratar os temas da actualidade, así como polo seu gran compromiso social. gañou varios premios de xornalismo moi prestixiosos, como o Francisco Cerecedo 2005. No programa La ventana da Cadena SER dispón dun espazo (Venres 16:00 h) no cal anima aos oíntes a enviar pequenos relatos sobre palabras do alfabeto. Na actualidade, está construíndo un dicionario con estes relatos logrando unha numerosa participación.
589
Outros
Historia ano a ano
Double Jeopardy (filme de 1999)
Double Jeopardy é un filme estadounidense de 1999 dirixido por Bruce Beresford e protagonizado por Ashley Judd, Tommy Lee Jones e Bruce Greenwood. O filme conta a historia dunha muller inocente que encarcerada polo asasinato do seu marido. Estreouse nos cinemas o 24 de setembro de 1999, e o filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica, recadando 177 millóns de dólares.
Emma Ozores
Emma Ozores Ruiz, nada en Madrid o 2 de febreiro de 1966, é unha actriz española. Pertence por partida dobre a unha importante saga de cómicos, actores e músicos.
Biografía
É filla do coñecido actor Antonio Ozores e da actriz Elisa Montés.
Por parte de pai é sobriña do actor José Luís Ozores e do director e guionista Mariano Ozores, e curmá da actriz Adriana Ozores.
Por parte de nai é sobriña das tamén actrices Emma Penella e Terele Pávez, neta do político de dereitas Ramón Ruiz Alonso, bisnieta do compositor Manuel Penella e tataranieta do compositor Manuel Penella Raga. Á súa vez, tamén é sobriña do produtor de cine Emiliano Piedra, casado coa súa tía Emma.
Xa desde pequena quería ser actriz a pesar de considerarse a si mesma unha persoa tímida. Polifacética, ao longo da súa carreira fixo revistas, musicais, teátro clásico, series de televisión e películas, aínda que se decanta por personaxes cómicos. Entre os seus últimos traballos inclúese a obra de teatro O último que apague a luz (2007), dirixida polo seu pai e a obra de teatro Espidos en Central Park con Manuel Galiana.
En 2009 e logo de 15 anos, Emma volve interpretar a Sandra no especial de Farmacia de guardia: La Última Guardia, unha TV-Movie que prepara Antena 3 para conmemorar os 20 anos de devandita cadea.
Daniel Domínguez
Traxectoria
Comezou (de xeito autodidacta) dirixindo A outra muller (Vídeo, 1982), O segredo (35mm, 1984) e Río de sombras (35mm, 1986), esta última baseada no conto "O Suso" de Xosé Luís Méndez Ferrín.
En 1991 está entre os integrantes do equipo fundador da Escola de Imaxe e Son (EIS) da Coruña onde imparte a materia de guión. Durante anos deixáse notar a súa influencia na formación dos futuros profesionais do Audiovisual Galego ben sexa na EIS, nos masters da Universidade da Coruña ou en numerosas iniciativas relacionadas coa esinanza da construción do guión.
Sae da Escola de Imaxe e Son dun xeito abrupto impropio do seu talento e reaparece como guionista de series de televisión como Mareas Vivas (1998), Terras de Miranda (2000), As leis de Celavella (2003) ou a recente Miña sogra máis eu (2004).
O seu nome aparece nos créditos de agradecemento de innumerables curtametraxes, e como guionista de todo tipo de obras audiovisuais entre elas algunhas de animación como Ignotus (2000) e Os defuntos falaban castelao (2000). Tamén na longametraxe galega Blanca Madison (Carlos Amil, 2000).
Guionista
Televisión
Martimporra
dereita|miniatura|Palacio de Martimporra.
Martimporra é un lugar da parroquia de Santuyano, capital do concello asturiano de Bimenes. Segundo o INE en 2011 tiña 17 habitantes. Está a 38 km de Oviedo, a capital de Asturias, a 300 m sobre o nivel do mar.
Patrimonio
Outros edificios do lugar son a Casa Consistorial (1966), a Casa Sindical e o economato de Hunosa.
Santuyano, Bimenes
Santuyano (San Julián en lingua castelá) é unha parroquia do concello asturiano de Bimenes. Segundo o INE en 2011 tiña 829 habitantes. Dende decembro de 2005 o nome oficial da parroquia é bilingüe en asturiano e castelán, Santuyano / San Julián.
Escoliose
A escoliose (en grego: skoliōsis, de skolios, "torto") é unha desviación do raque que ten como resultado que a columna vertebral dunha persoa se curve de lado a lado. Aínda que é unha complexa deformidade tridimensional, nunha radiografía vista dende atrás, a columna vertebral dunha persoa con escoliose típica pode verse máis como un "S" ou un "C" que unha liña recta. Xeralmente, clasifícase en conxénita (causada por anomalías vertebrais presentes ó nacer), idiopática (de causa descoñecida, sub-clasificada á súa vez como infantil, xuvenil, adolescente ou adulto segundo a data de inicio na que se produciu) ou neuromuscular (ten desenvolto como síntoma secundario doutra enfermidade espiña bífida, parálise cerebral, atrofia muscular espiñal o un trauma físico). A escoliose afecta aproximadamente a 7 millóns de persoas nos Estados Unidos.
Sinais e síntomas
Os pacientes que acadaron a madurez esquelética son menos propensos a ter unha condición severa. Algúns dos casos graves de escoliose poden dar lugar á diminución da capacidade pulmonar ó exercer presión sobre o corazón, por ende restrinxindo as actividades físicas do paciente.
Os sinais de escoliose poden incluír:
Enfermidades asociadas
A escoliose está ás veces asociada con outras enfermidades como a síndrome de Ehlers-Danlos (hiperflexibilidade, síndrome do "bebé hipotónico", e outras variantes), enfermidade de Charcot-Marie-Tooth, síndrome de Prader-Willi, cifose, parálise cerebral, atrofia muscular espinal, distrofia muscular, disautonomía familiar, síndrome de CHARGE, ataxia de Friedreich, síndrome X fráxil, síndrome de Proteus, espina bífida, síndrome de Marfan, neurofibromatose, conectivopatías, hernia diafragmática conxénita, hemihipertrofia, e desordes do eixo craneoespinal (p.ex., siringomielía, prolapso mitral, malformación de Chiari) e síndrome da banda amniótica.
A miúdo, a escoliose asociada cos síndromes de Marfan ou Prader–Willi denomínase escoliose sindrómica.
Antón de Marirreguera
dereita|miniatura|Retrato do [[século XIX.]] Antón González Reguera, nado en Llogrezana (Carreño) a comezos do século XVII e finado cara a 1661 ou 1662, foi un sacerdote e escritor asturiano, coñecido como Antón de Marirreguera. É o autor da que se considera a primeiro obra da literatura asturiana, o Pleitu ente Uviéu y Mérida pola posesión de les cenices de Santa Olaya, escrita en 1639 sobre as cinzas de Baia de Mérida.
Traxectoria
Naceu nunha familia fidalga. O seu alcume procede da súa nai, María González Reguera. Suponse que o seu pai se chamaba Pedro Álvarez Hevia e que morreu novo. ao quedar orfo de pai e facer estudos eclesiásticos, seguindo a tradición materna, puido tomar o apelido da súa nai. Nos manuscritos aparece como Antonio Álvarez.
Antonio Maseda Bouso
Antonio Maseda Bouso, nado en Rego dos Cas (Mondoñedo) en 1893 e finado en Madrid o 19 de decembro de 1989, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Viviu dez anos na Inclusa ata que o rescatou o seu pai, José Maseda, emigrante en Cuba. Estudou en Comillas. Doutor en Dereito e en Filosofía e Letras e rexistrador da propiedade. Foi un dos fundadores da Irmandade da Fala mindoniense en 1917. Dirixiu os periódicos Acción Social e Galicia Social Agraria. Presidente da Sociedade de Obreiros Católicos de Mondoñedo, foi presidente da Federación Católico-Agraria de Mondoñedo (1920) e secretario da Confederación Nacional Católico-Agraria (1929). Nas eleccións de 1933 foi candidato agrario de dereitas, pero non resultou elixido. Foi profesor da Escola Normal de Mestres. No franquismo foi Delegado Extraordinario de Protección de Menores. Foi Membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación, presidente da Caja Central de Ahorros e da Caja de Pensiones de Cataluña y Baleares.
Vida persoal
Casou con María Arango Lamas en 1920, e foi pai de Elisa Maseda Arango.
Antón de Marirreguera
Obra
Xa era coñecido como escritor nos seus tempos de estudante, e as súas obras acadaron gran popularidade en vida. Porén, ao se transmitiren de forma manuscrita e oralmente, moitas delas perdéronse. Segundo González Posada, o peopio Antón de Marirreguera mandoulle ao seu sobriño, pouco antes de morrer, que queimase os seus papeis “por que nun se diga qu'un cura s'entretuvo nestes coses”.
As obras perdidas das que se teñen constancia son Los impuestos, Padrenuesu, Razonamientu ente Xuan Moñiz y Pero Suare e Décimes, ás que cabe engadir Píramo y Tisbe, xa que na actualidade se considera de atribución dubidosa a versión recollida por Xosé Caveda y Nava.
A edición máis recente e a máis completa é a publicada en 1997 por Xulio Viejo, co títulu Fábules, Teatru y Romances. No estudo introdutorio cuestiónase a atribución a Marirreguera da fábula de Píramo y Tisbe que recollera Caveda. Xulio Viejo considera probable que esa composición sexa obra de Benito de l'Auxa, aínda que se sabe que Marirreguera escribira outra co mesmo título.
En maio de 2000, a Selmana de les Lletres asturianes estivo adicada á súa obra. Con este motivo levouse a escena a adaptación de L'ensalmador, feita por Lluis Antón González e dirixida por Xulio Vixil.
Lingua
A lingua empregada por Marirreguera nos seus poemas é a característica da fala central (plural feminino en -es, redución de ditongos decrecentes (ou > o, ei > e). Amais amosa varios trazos propios da súa rexión de Peñes:
Natalia Tubío
miniatura|280x280px|Natalia Tubío co Club Náutico de Ribeira en 2018. Natalia Tubío Dieste, nada en Boiro o 12 de outubro de 1999, é unha remeira e patroa de traiñeiras galega.
Traxectoria deportiva
Sendo de Boiro, comezou como remeira no equipo de remo Cabo da Cruz. En 2017 uniuse ao Náutico de Ribeira e foi a mellor adestradora de Galicia durante tres anos. Na tempada 2020 converteuse na patroa do equipo de Donostia.
Departamento de Florida
miniatura|Localización do departamento no Uruguai Florida é un departamento uruguaio situado no centro do país. Limita polo norte con Durazno, polo nordeste con Treinta y Tres, polo leste con Lavalleja, polo noroeste con Flores, polo sur con Canelones (polo Paso Pache), e polo suroeste con San José.
A superficie total do mesmo é de 10.417 km², e ten unha poboación estimada de 68.181 habitantes segundo o censo de 2004. A capital departamental é a cidade homónima, situada a 98 km de Montevideo, que está no sur do Uruguai.
Smyrnium
Smyrnium é un xénero de plantas da familia das umbelíferas.
Universidad del Desarrollo
right|210px|O logo da Universidade. A Universidade del Desarrollo (UDD) é unha universidade privada chilena. Foi fundada no ano 1990 e ten 2 campus: un en Concepción e outro en Santiago. Hoxe conta con 9.950 estudantes.
Guieiro
Guieiro foi unha publicación periódica, subtitulada Outavoz patriótico da FMG, era o voceiro da Federación de Mocedades Galeguistas do Partido Galeguista. O primeiro número apareceu o 1 de novembro de 1935 e tiña ao primeiro periodicidade quincenal para pasar despois a aparecer mensualmente ata que o comezo da Guerra Civil española fixo que desaparecera. Constaba de catro páxinas e editábase na cidade de Ourense. En 1936 o seu director foi José de Castro Arines. Entre os seus colaboradores estiveron os principais dirixentes da FMG: Celso Emilio Ferreiro, Francisco Fernández del Riego, Xaime Illa Couto, Aquilino Iglesia Alvariño, Manuel Vázquez Martín, Cesáreo Múñiz e Antonio Moure.
430
Outros
Historia ano a ano
Zach Braff
miniatura|Zach Braff en 2010 Zachary Israel "Zach" Braff, nado o 6 de abril de 1975 en Nova Jersey, é un actor, guionista, produtor e director estadounidense.
Traxectoria
O seu primeiro papel no cine foi un papel secundario no filme de Woody Allen Manhattan Murder Mystery (1993), pero Braff fíxose coñecido en 2001 pola interpretación do doutor John Dorian na serie de televisión Scrubs. En 2004 dirixiu o seu primeiro filme, Garden State, cun presuposto de 2.5 millóns de dólares, recadou 35 millóns e contou con boas críticas, ademais de dirixilo escribiu o guión, protagonizouno e compilou a banda sonora que gañou un Grammy en 2005. Protagonizou tamén os filmes The Last Kiss (2006) e The Ex (2007) e puxo a súa voz en Chicken Little. En 2013 participa en Oz: The Great and Powerful, coma voz na versión inglesa de Finley, o macaco voador (Finley the Flying Monkey) e coma Frank, o axudante de Oscar (mago de Oz) no circo.
Festival Internacional de Cine de Donostia 2006
A 54ª edición do Festival Internacional de Cine de Donostia tivo lugar entre o 21 e 30 de setembro de 2006.
Xurado do Premio ALTADIS - Novos Directores
Este mesmo Xurado outorgou o Premio Montblanc de Novos Guionistas.
Selección Horizontes
Fóra de Competición
Circuíto de Indianapolis
O Circuíto de Indianápolis (nome oficial en inglés: Indianapolis Motor Speedway) é un autódromo situado en Indianápolis, Estados Unidos. É sede das 500 Millas de Indianápolis, a carreira en óvalos máis importante do mundo e a máis importante dos EUA, tamén albergou ata o ano 2007 o Gran Premio dos Estados Unidos.
Historia
O circuíto inaugurouse o 12 de agosto de 1909.
Fórmula 1
O Circuíto de Indianápolis acolleu o Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1 e de GP2 entre as tempadas e. A escudaría Ferrari gañou en seis das oito ocasións en que se disputou.
Trazado
O circuíto de F1 tiña unha extensión de 4.192 m de pista no gran premio de F1 facíanse un total de 73 voltas rodando como resultado un total de 306.016 km. O óvalo ten 4.024 km.
Infantes de Aragón
miniatura|Los infantes de Aragón. Detalle de Genealogías de los Reyes de España, c. 1460, Madrid: Biblioteca de Palacio.
Granada Club de Fútbol B
O Granada Club de Fútbol B é un equipo de fútbol, filial do Granada Club de Fútbol, da cidade de Granada. Foi fundado en 1947 e actualmente xoga na Segunda División B, logo de ascender por primeira vez na súa historia na tempada 2012/13.
Infantes de Aragón
O seu pai, ambicionando o engrandecemento da súa casa, recomendoulles ao fin dos seus días que se mantivesen unidos e lesen a crónica do rei Pedro I de Castela. Tiveron un destacado protagonismo en Castela durante o reinado de Xoán II de Castela. Son os que recorda Jorge Manrique nas coplas á morte de seu pai:
Granada Club de Fútbol B
Historia
O Recreativo fundouse co motivo primordial de fornecer de xogadores ao primeiro equipo e crear un viveiro onde axuntar a todos os xogadores novos da provincia. Tralo seu fundación en 1947, adoptou as cores azul e branco ademais do nome do antigo Recreativo de Granada (actual Granada Club de Fútbol) e conseguiu unha serie de ascensos que o levou a militar durante varias tempadas na Terceira División onde chegou a enfrontarse entre outros co Real Betis Balompié.
Infantes de Aragón
(...)
Granada Club de Fútbol B
Historia
Actualmente, conseguiu dous ascenso consecutivos, a Terceira durante a tempada 2011/12, e a Segunda División B na 2012/13. Este último, foi histórico, pois nunca antes o Granada B xogara nesa categoría.
Infantes de Aragón
XVI
''¿Qué se hizo el rey don Joan? ''Los infantes d'Aragón, ''¿qué se hizieron? ''¿Qué fue de tanto galán, ''qué fue de tanta invinción como truxeron? ''¿Fueron sino devaneos? ''¿qué fueron sino verduras de las eras? ''las justas e los torneos, ''paramentos, bordaduras ''e çimeras? (...)
KK Vojvodina Srbijagas
O Košarkaški klub Vojvodina Srbijagas (serbio: Кошаркашки клуб Војводина Србијагас) foi un club profesional de baloncesto da cidade de Novi Sad, Voivodina (Serbia). Disputaba os seus partidos como local no pavillón Spens Sports Center, recinto con capacidade para 6 987 espectadores. O club disolveuse antes da temporada 2016−17 debido a unha mala situación financeira, cando o patrocinador, Srbijagas, cesou os seus investimentos no equipo.
Piper Pimienta
Edulfamid Molina Díaz, chamado Piper Pimienta, nado en Cauca o 4 de agosto de 1939 e finado en Cali o 4 de xuño de 1998, foi un cantautor colombiano de música tropical e salsa. Ademais de vocalista, tamén acadou certa sona grazas á súa habilidade para o baile.
Nome artístico
Por mor da súa constitución física: alto, magro e esmirrado, un familiar, referíndose ao froito da pementa, deu en chamalo Piper. Foi no ano 1975, durante unha función na que compartiu escenario co peruano Memo Donix, cando foi introducido ao público como "El Gran Piper Pimienta", algo que Edulfamid negaba, dicindo que o seu nome artístico proviña do seu xeito para o baile.
Vida
Piper Pimienta naceu en Colombia, no municipio de Puerto Tejada, departamento do Cauca. A súa nenez transcorreu, non obstante, na cidade de Cali, até onde se trasladara de pícaro xunto co resto da familia. Xa de mozo, realizou diversos oficios non relacionados directamente coa música, mais as súas dotes para o baile e mais a súa voz axiña motivaron que participase en diferentes concursos de afeccionados, o que propiciou que ao cabo puidese vivir da música.
Piper Pimienta viviu os derradeiros anos presa de fortes quebrantamentos de saúde. Unha trombose paralizoulle boa parte do corpo. O 4 de xuño de 1998 foi asasinado en Cali na entrada da súa vivenda a mans de pistoleiros descoñecidos.
Mike Stern
Mike Stern, nado o 10 de xaneiro de 1953 en Boston, é un guitarrista estadounidense de jazz.
Traxectoria
Estudou na Berklee College of Music a principios dos anos 70, onde tivo contacto con outros guitarristas coma Mick Goodrick e Pat Metheny. Tocou xunto a grandes nomes do jazz como Joe Henderson, Jaco Pastorius, Jim Hall, Pat Martino, Arturo Sandoval, Jeff Richman, Bob Berg e Michael Brecker, entre outros.
Mesturando influencias de rock, funk e blues coa sofisticación do jazz, Mike Stern emprega frases con toques de bebop nos seus solos, desenvolvendo un estilo e un modo de compor orixinal. Algo que, entre os músicos de jazz acabou por ficar coñecido como bop n’roll.
Primeiro ministro de Timor Leste
miniatura|dereita|120px|Escudo de Timor Leste.
Esta é unha lista dos primeiros ministros de Timor Leste despois de 2002.
590
Outros
Historia ano a ano
Carmine Crocco
Carmine Crocco, coñecido como Donatello, nado o 5 de xuño de 1830 en Rionero in Vulture e finado o 18 de xuño de 1905 en Portoferraio, foi un bandido e guerrilleiro italiano, o máis temible no século XIX en Italia.
Deixou o servizo militar despois de matar un compañeiro e, para evitar a prisión, entrou no exército de Giuseppe Garibaldi para recibir a graza pero foi detido. Tras a unificación italiana, tornouse o xefe da reacción borbónica e dirixiu un exército de 2.000 homes contra o Reino de Italia. Foi preso e morreu en prisión.
Night Thoughts
Night Thoughts é o sétimo álbum da banda inglesa de rock alternativo Suede, publicado o 22 de xaneiro de 2016 a través do selo 	Suede Ltd. Producido polo habitual colaborador do grupo Ed Buller, o disco tivo unha boa acollida pola meirade parte da crítica. Estivo acompañado dunha película, dirixida por Roger Sargent.
Todos os dereitos reservados
miniatura|Frase All rights reserved nun [[DVD.]] Todos os dereitos reservados é unha mensaxe que transmite o Dereito de autoría como parte dos avisos ou advertencias sobre autor. O Dereito de autoría na maioría dos países xa non require este tipo de avisos, aos dereitos de autor, pode ser suplantado polo uso común da expresión para referirse a calquera dereito legal, aínda que é probable que sexa entendido polo menos para facer referencia aos dereitos de autor.
Esta frase, que indica que o titular dos dereitos de autoría non quere renunciar a ningún dos dereitos exclusivos que a lexislación sobre dereito de autoría lle concede, ten a súa orixe nas disposicións da Convención sobre Protección á Propiedade Literaria e Artística (Convención de Buenos Aires) de 1910, subscrita por diversos países americanos; o artigo 3 daquela Convención establecía que "O recoñecemento do dereito de propiedade obtido nun Estado de conformidade coas súas leis, fornecerá de pleno dereito os seus efectos en todos os demais, sempre que apareza na obra calquera manifestación que indique a reserva da propiedade e o nome da persoa en cuxo favor esa reserva áchase rexistrada". A adición da frase "Todos os dereitos reservados" era suficiente para dar cumprimento a devandita disposición; dese modo todos os dereitos concedidos en virtude da lexislación sobre dereito de autoría serían protexidos e conservados polo titular dos dereitos de autor, do mesmo xeito que as accións legais que podían resultar procedentes ante a súa infracción.
A frase era xuridicamente relevante só para os membros da Convención de Buenos Aires. A obriga de engadir este aviso considérase, legalmente, innecesaria e obsoleta, por canto todos os membros de devandita Convención, desde o 23 de agosto de 2000, o son tamén do Convenio de Berna, que establece que a protección dos dereitos de autor non está condicionada ao cumprimento de formalidade algunha.
Subsistencia da Reserva de Dereitos
En certos países, entre eles México, a reserva de dereitos é unha figura xurídica distinta á protección ordinaria de dereito de autoría. A diferenza da protección ordinaria de dereitos de autoría, a reserva de dereitos presenta as seguintes características:
É limitada en canto ao seu obxecto. Por canto fai á reserva de dereitos, esta ocúpase unicamente dos títulos e características de publicacións e difusións periódicas (revistas, gacetas, radio, TV, internet), nomes e características (tanto físicas como psicolóxicas) de personaxes, nomes de persoas ou grupos dedicados a actividades artísticas, e promocións publicitarias. Ao solicitala, debe facerse énfase nas características que dan orixinalidade á obra.
É limitada en canto á súa duración. A diferenza da protección aos dereitos patrimoniais de autoría, que ten unha duración de setenta e cinco anos a partir da morte do autor (con miras a que este e os seus herdeiros poidan beneficiarse plenamente da explotación da obra antes de que esta pase a estar en dominio público), a reserva de dereitos dura un ano para publicacións e difusións periódicas, e cinco para personaxes, nomes artísticos e campañas promocionais.
É renovable. Salvo para o caso das promocións publicitarias, a reserva de dereitos pode ser renovada, sempre e cando se acredite: I. que a obra se seguiu utilizando en México; e II. que a obra segue conservando o mesmo nome, así como as mesmas características orixinais.
É constitutiva de dereitos. Mentres que para a protección ordinaria de dereito de autoría, a Lei Federal de Dereito de Autor consagra que o Rexistro da mesma é soamente declarativo, no capítulo de reservas a Lei non fai esta aclaración, polo que debe entenderse que a tramitación e obtención dunha reserva crea, e non só recoñece, dereitos para o solicitante.
A reserva de dereitos atópase regulada no Título VIII Capítulo II da Lei Federal de Dereito de Autor.
Lista de filmes con versión en galego
A lista de filmes con versión en galego está ordenada alfabeticamente segundo os títulos galegos das obras relacionadas. Para esta orde non se teñen en conta, por defecto, os artigos (morfemas) ao inicio dos títulos en galego.
Inclúense longametraxes das que hai versión oficial en galego, ben sexa dobrada, orixinal, ou subtitulada, considerando os seus títulos galegos tal e como se impuxo cada un deles, independentemente de que sexan correctos segundo diferentes criterios ou variantes da lingua galega.
Carly Rae Jepsen
Carly Rae Jepsen, nada en Mission (Columbia Británica) o 21 de novembro de 1985, é unha cantautora canadense.
No 2007, quedou terceira na quinta temporada de Canadian Idol e formou parte da xira de concertos de Canadian Idol Top 3. Pouco despois de competir no Canadian Idol, firmou con Fontana Records e MapleMusic Recordings, e lanzou o seu primeiro álbum, Tug of War, o 30 de setembro de 2008. Tres anos máis tarde, lanzou o novo sinxelo, chamado "Call Me Maybe", en 604 Records, o cal foi seguido polo lanzamento do seu primeiro disco, Curiosity, o 14 de febreiro de 2012. "Call Me Maybe" recibiu un éxito popular excepcional, obtendo co vídeo de YouTube sobre 200 millóns de visitas e alcanzando o primeiro posto no US "Billboard" e no Canadian Hot 100. O sinxelo tamén foi o número un noutros 19 países. Jepsen firmou con Interscope Records no 2012. As influencias de Jepsen inclúen a James Taylor, Bruce Springsteen, Van Halen, Kimbra, La Roux, e Robyn.
Traxectoria
Jepsen foi ó Heritage Park Secondary School en Mission, e fixo desde alí o posgraduado. Máis tarde ela foi o Canadian College of Performing Arts en Victoria antes de presentarse para o Canadian Idol. Despois de acabar a xira de Canadian Idol, Jepsen volveu á Columbia Británica para centrarse en escribir, gravar e completar a súa banda. A súa demostración chamou a atención e finalmente firmou un contrato de representación con Simkin Artist Management e Dexter Entertainment. Foi seguido rapidamente un contrato con Fontana Records/MapleMusic Recordings, conducindo a Jepsen ao estudio do compositor Ryan Stewart.
2008–11: Tug of War
miniatura|esquerda|Jepsen nunha aparición televisiva no [[2009.]] O 16 de xuño de 2008, Jepsen lanzou o seu primeiro e outro novo sinxelo, un cover da canción "Sunshine on My Shoulders",de John Denver, e o único cover do seu primeiro álbum. O 21 de xullo de 2008, Jepsen engadiu dúas novas cancións do álbum a súa páxina de MySpace : "Bucket" e "Heavy Lifting"
En agosto de 2008, Jepsen anunciou na súa páxina de MySpace o título do seu álbum Tug of War, este foi lanzado o 30 de setembro de 2008. Na páxina tamén mencionou dúas cancións máis que se incluíron no álbum: "Tug of War" e "Sweet Talker". O primeiro foi lanzado en iTunes o 16 de setembro de 2008 e recibiu o airplay da radio en varias estacións a través do Canadá. Ela cantou a segunda canción na súa audición do Canadian Idol
O vídeo musical "Tug of War" foi lanzado en xaneiro de 2009. "Bucket", o seu segundo sinxelo, foi lanzado en maio de 2009. Un vídeo de "Sour Candy", un dúo con Josh Ramsay de Marianas Trench, deron lugar a produción de "Call Me Maybe", que tamén foi lanzado. Todos os vídeos musicais de Jepsen foron dirixidos por Ben Knechtel. Na primavera de 2009 fixo unha xira polo oeste do Canadá con Marianas Trench e Shiloh. Logo fixo unha xira polo Canadá con Marianas Trench, The New Cities e Mission District.
miniatura|Jepsen actuando no día do Canadá en 2010
2011-presente:Éxito comercial:Curiosity e Kids
O segundo álbum de Jepsen foi lanzado o 14 de febreiro de 2012. Froi producido por Ryan Stewart, Kevin James Maher produciu a pista "Dear Julien". O mesmo día do lanzamento do álbum, Justin Bieber fixo un anuncio no programa Much Music, New Music Live de que Jepsen firmara co School Boy Records e que o selo discográfico correu polo representante de Justin, Scooter Braun
A canción principal, Call Me Maybe foi lanzada o 21 de setembro de 2011 e foi producida por Josh Ramsay de Marianas Trench e co-escrito por Jepsen, Ramsay e Tavish Crowe. "Call Me Maybe" é a primeira canción da artista canadense para alcanzar a cima da lista dixital desde a canción Baby de Justin Bieber en xaneiro de 2010. Tamén está solo a 11 cancións, de alcanzar o número un da lista Digital Songs desde que Nielsen SoundScan empezou a rexistrar as descargas dixitais en 2005. A canción foi tamén coroada como número un no "Billboard " da Candaian Hot 100, sendo a cuarta artista en conseguilo, despois da canción Girlfriend de Avril Lavigne, I Belive de Nikki Yanofsky e a versión Waving Flag de Young Artists for Haiti do rapeiro canadense K'naan.
Jepsen está actualmente de xira no Shouth It World Tour. Ela fixo o acto de apertura do pop-rock trio Hanson. En febreiro de 2012, Jepsen visitou a Justin Bieber e Scooter Braun nos Ánxeles (California), onde posteriormente ela firmou con School Boy Records e Interescope. A súa música aínda será distribuída por 604 Records no Canadá. O 23 de marzo de 2012, Jepsen fixo o seu primeiro debut na televisión Americana no Ellen DeGeneres Show, lanzando Call Me Maybe( con Jared Manierka en claves), máis tarde xuntouse con Justin Bieber. Carly foi tamén a primeira concursante do Canadian Idol en entrar na lista do Reino Unido, cando Call Me Maybe debutou no número un.
Jepsen prensentouse a Citywalk at Universal Studios o 14 de abril de 2012. A catrocentas persoas que pagaron cinco dólares permitíronlle coñecer á cantante e conseguir álbums firmados por ela.
miniatura|Carly en Red River Ex, Winnipeg en xuño de 2012.
0 20 de maio de 2012, Jepsen interpretou Call Me Maybe no 2012 Billboard Music Awards. En maio de 2012, interpretou Tug of War,Curiosity e Call Me Maybe no primeiro concerto Q102 Springle Ball. O 17 de xuño de 2012, interpretou Call Me Maybe no 2012 Much Music Video Awards e máis tarde o dueto con Flo Rida, Wild Ones. O 26 de xuño de 2012 o dúo de Jepsen con Owl City 'Good Time'' foi lanzado como descarga dixital. A canción esperase que apareza no álbum de ambos artistas. Esta canción debutou como número 18 no Billboard Hot 100, converténdose no segundo top 20 hit, para os dous, da lista. A canción pronto coroou o número 13.