cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gonzalo Queipo de Llano
Responsabilidade no asasinato de Federico García Lorca
Ademais, Queipo de Llano foi o máis antifalanxista de todos os xenerais do bando nacional, pola súa oposición á ditadura de Miguel Primo de Rivera e polas fondas diverxencias co seu fillo José Antonio, quen lle deu unhas labazadas
O enredo xerárquico
A morte accidental de Sanjurjo o 20 de xullo anterior deixara un perigoso baleiro na dirección militar dos golpistas polo que xurdiu entre os líderes da rebelión un importante conflito polo control do mando. Os xenerais Cabanellas e Queipo de Llano tiñan máis antigüidade que o xeneral Franco, mentres que Varela e Mola eran de rango inferior. O 24 de xullo de 1936 constituíuse en Burgos unha denominada Xunta de Defensa Nacional, presidida polo xeneral Cabanellas, que buscaba un certo control administrativo-xurídico colexiado do novo Estado.
Acto seguido, Franco deu un escuro “golpe de estado dentro dun golpe”: mediante unha artimaña do seu home de confianza Martínez Fuset, e que consitiu en que, unha vez que Franco se ausentaba dunha visita a Toledo, o fiel funcionario xurídico Lorenzo Martínez Fuset engadiu ao final do artigo 1 antes da súa inserción no Boletín Oficial a frase: "quen asumirá tódalas competencias do novo Estado". Segundo Payne, cando no pasado día 30 se presentou aos altos cargos o texto modificado do decreto xa impreso, houbo unhas duras críticas contra a cláusula, pero Martínez Fuset refutounas co argumento de "que os termos do decreto se cadra eran un pouco ambiguos, pero que xa era demasiado tarde para rectificalo". Deste xeito, autoproclamouse xefe de Estado (O Caudillo) e subordinou irreversiblemente a tódolos xenerais rebeldes ao seu mando, levando adiante a dirección militar e civil e dando paso ao réxime totalitario (máis tarde coñecido como Movemento). ​ Na súa charla radiofónica, Queipo dixo concisamente de Franco:
Cando Vegas Latapié, tempo despois, lle preguntou a Queipo por que votara a Franco, respondeu: «¿E a quen chamaríamos doutro xeito? A Cabanellas, imposible. Era un republicano convencido e todos sabiamos que era masón. De chamar Mola, perderiamos a guerra. E eu... xa perdera moito prestixio».
Xefe do exército do Sur
Nos pobos e cidades que os seus "soldaditos" (sic) (como lle gustaba chamar aos seus homes) ocupaban aplicouse, por orden súa, unha feroz e coactiva rapacidade recadadora:
No territorio baixo o seu mando, utilizou a mesma violencia hixiénica que nos barrios sevillanos, polo que dende hai moitos anos é lembrado con horror no imaxinario colectivo andaluz. Para eses traballos recorreu principalmente á Garda Civil, aos falanxistas, os carlistas, a policía montada e outras forzas paramilitares da dereita. Antonio Bahamonde, xefe de propaganda de Queipo en Sevilla, calculaba que ata principios de 1938 se levaron a cabo, polo seu antigo xefe, na súa zona 150.000 fusilamentos.
Como Mola no norte, Queipo utilizou a radiodifusión como medio de guerra psicolóxica. Son célebres as súas "charlas" radiofónicas a través dos micrófonos de Unión Radio Sevilla, dirixida polo tenente coronel Antonio Fontán, na que todos os días, xeralmente ás dez da noite, co fin de amedrentar ao inimigo e animar aos partidarios nacionais da zona republicana, nunha linguaxe directa e, en xeral, chabacana, mofábase dos dirixentes da República e facía alusións á virilidade de lexionarios e regulares, con comentarios como:
Queipo de Llano representaba o terror coas súas desapiadas consignas na radio, nas que anticipaba o asasinato de milleiros de persoas, sinalaba as vítimas e incitaba aos asasinos. Estas charlas foron moi celebradas e seguidas con gran interese na zona rebelde (en ocasións, mesmo, empregaba algunhas frases en francés para darlle un ton máis internacionalista) e o seu texto, unha vez corrixido, foi publicado ao día seguinte por todos os xornais. Os seus epítetos e insultos ao adversario foron continuos e co paso do tempo, cada vez máis sofisticados: "hordas", "indocumentados", "salvaxes", "rojos", "ratas", "pandillas", "foraxidos", "barcos piratas", "fillos da Pasionaria", "lacaios", "bolxeviques", "marxistas", "turbas", "canayas", "energúmenos", "separatistas vermellos", "Moscova", "hebreo", "enchufista", "Canallero" (de Largo Caballero), entre moitos outros. Neste sentido, o poeta Roy Campbell no seu poema «The flowering rifle» chegou a comparar Queipo con Quevedo.{Sfnp|Southworth|1963|p=88}} No bando republicano, foi denigrado co seu tema máis coñecido, a bebida. Aínda que as súas frecuentes invitacións a unha copa eran propias da gracia do xeneral, dise que naqueles anos xa non probaba viño por padecer unha afección hepática. Participou no antisemitismo que se produciu despois do inicio da Guerra Civil durante unha charla radiofónica do 12 de setembro de 1936, por exemplo, acusou os xudeus de procurar o dominio do mundo e o exterminio cristián, definindo así a guerra en España non como unha guerra civil, senón como "unha guerra da civilización occidental contra o mundo xudeu".
Finalmente, en febreiro de 1938 e seguindo instrucións do mando político de Salamanca, as charlas, foron suspendidas, xa que o seu ton non se axustaba á imaxe que o novo réxime pretendía dar ás potencias democráticas de cara ao seu eventual recoñecemento.
En xaneiro de 1937, dirixiu as operacións de ocupación de Málaga coa axuda das tropas mecanizadas italianas ao mando do xeneral Roatta, que rematou cun dos maiores masacres de civís de toda a guerra. Queipo asistiu ao bombardeo a bordo do cruceiro Canarias:
Pero a crueldade implacable de Queipo volveuse contra el cando se trataba da súa propia familia, que quedara parcialmente illada en Málaga. Como dixo Pemán, «o xeneral que se ría ao micrófono mentres choraba o seu corazón». Ignacio Suárez Somonte comparou a Queipo con Guzmán el Bueno. A súa irmá Rosario tamén estaba recluída no cárcere Modelo de Madrid. Queipo fixo todo o posible por salvar a súa familia, que finalmente foi liberada o 11 de agosto grazas ao cónsul italiano Tranquilo Bianchi. Para tal fin, tiña unha gran variedade de reféns cuxa vida conservou expresamente. Por exemplo, tiñan a familia (muller e seis fillos) do xeneral republicano Miaja no cárcere de Melilla, e todas as noites Queipo soltaba na radio:
Os historiadores non puideron desentrañar por que Miaja non atacou Córdoba cando lle foi moi fácil. Ao final da guerra Rosario Queipo de Llano foi canxeada polo fillo de Largo Caballero, quen forra mantido a costa do xeneral no cárcere de Sevilla.
O 2 de decembro de 1937 integrouse politicamente na estrutura ideolóxica do Movemento Nacional, xurando no undécimo lugar como “Conselleiro Nacional” da Falange. A autoridade de Queipo en Andalucía trala conquista de Málaga non só aumentara, senón que tamén se fixo máis autónoma. Andalucía converteuse case nun feudo de Queipo de Llano, quen exercía á súa maneira en todos os ministerios: o mesmo prohibía o voo das pombas, que o loito como vestimenta; que ditaba disposicións comerciais, esixía impostos, distribuía licenzas de exportación polos portos de Sevilla, Cádiz, Huelva e Alxeciras, repartía o traballo forzoso dos seus prisioneiros, estendía o cultivo do arroz ata as marismas do Guadalquivir (moi escaso, pois Valencia quedaba na zona republicana) ou, mesmo, construía vivendas sociais e pobos de colonización comprando terreos a prezos “simbólicos” a aqueles terratenentes que, dalgún xeito, simpatizaran co réxime republicano.
Por todas estas actuacións administrativas non se renderon contas oficiais á Xunta de Burgos e comportouse como o administrador de case toda a zona sur pois se ben, nomeou a tódolos gobernadores civís, como facían tódolos mandos da zona sublevada, Queipo dáballes instrucións e ordes de goberno que non consultaba con ninguén e, igualmente, sobre todo durante todo 1936, enunciou un feixe de bandos e ordes para a organización e control de tódolas esferas da vida na zona.
As relacións de Queipo coa alta burguesía andaluza, cuxo caciquismo político e social aspiraba a emular, convertíano nun perigo. Consciente, Franco tratou de controlalo mediante diferentes medidas. Así, montou un cuartel de enlace en Sevilla baixo o mando do coronel Luis Villanueva, da súa total confianza e a quen Quipo denominaba despectivamente: "Luisa, a porteira". Máis adiante, enviou o seu irmán Nicolás a Sevilla, pero fracasou na súa misión de socavar o poder do xefe do Exército do Sur. Franco quixo promocionalo para, sen dúbida, controlalo máis de preto, propoñéndolle o Ministerio de Agricultura no seu primeiro goberno (1 de febreiro de 1938) pero que, malia a súa vocación directiva, Queipo rexeitou.
A disidencia e o ostracismo
miniatura|Comitiva de xenerais españois en [[Berlín, durante a viaxe de regreso da Lexión Cóndor a Alemaña, o 7 de xuño de 1939. Na foto (de esquerda a dereita): Walther von Brauchitsch: Xeneral, comandante en xefe do exército alemán; Wolfram von Richthofen: Xeneral da Luftwaffe, antigo comandante da Lexión Cóndor; Franz Halder: Xeneral, Xefe de Estado Maior do Exército Alemán; Gonzalo Queipo de Llano: Xeneral, comandante do Exército do Sur; Juan Yagüe Blanco: Xeneral, comandante do Corpo de Exército Marroquino; Antonio Aranda Mata: xeneral.]] No cumio da súa gloria sevillana, Queipo foi inmortalizado polo pintor Carlos Vázquez nun célebre tríptico que foi exposto na sala Loscertales, titulado Sevilla, 18 de xullo de 1936, Queipo aparecía no panel central como un heroe galante, acompañado dos seus axudante César López Guerrero no momento de entrar no rexemento Soria para iniciar a sublevación. O panel da esquerda representa unha visión tráxica da Fronte Popular de Sevilla. No panel da dereita aparece Sevilla coa forma dunha fermosa e espléndida muller facendo o saúdo fascista.
Despois da guerra, foi ascendido a tenente xeneral, cando este rango fora previamente suprimido pola República. No seu transcurso morreran os xenerais Sanjurjo, Mola e Cabanellas. Xa só quedaban Queipo e mais Franco, este como Xeneralísimo. Queipo e tódolos xenerais vencedores esperaban conseguir de Franco as recompensas que pensaban merecer por todo o que fixeran, en forma de condecoracións substanciais para pensionistas, ministerios ou outras vantaxes políticas pois crían ter máis dereitos que os falanxistas ou outros advenedizos.
Mais Queipo sentía que non se lle daba suficiente recoñecemento e estaba con certa incomodidade mentres esperaba o seu traslado á reserva. Xa, daquela, o Duce aconsellara a Franco que se liberase canto antes de tódolos elementos dos que non podía confiar para a revolución. E, dado o seu carácter temerario e impulsivo, Queipo entrou facilmente «ao trapo» polo que, para evitar previsibles excesos verbais na inminente reunión extraordinaria do Consello Nacional do Movemento que se estaba a preparar e á que pertencía, foi sacado de diante cunha viaxe oficial a Alemaña, onde eloxiou á Lexión Cóndor, saudou a Hitler e se reuniu con Göring.
Ao seu regreso, aproveitou o terceiro aniversario do seu golpe en Sevilla para desafogar publicamente a súa frustración. Non se sabe ben o que dixo nin onde o dixo. Probablemente foi na comida de confraternización ofrecida ao capitán das Milicias Cívicas Rafael Coronel Torres, coa asistencia de xefes, oficiais e militares que o axudaron a levantarse, ou ben no acto formal ofrecido esa noite no Concello de Sevilla, que asistiron tamén as autoridades civís e eclesiásticas. Falaba co seu rudo estilo da afronta que lle acababa de facer Franco ao conceder ese mesmo día o Laureado Colectivo San Fernando á cidade de Valladolid e non a Sevilla, base do seu poder. Queipo non só se atribuíu a si mesmo e a Sevilla o protagonismo da sublevación de 1936, senón que tamén suxeriu que o triunfo de Franco e do seu Exército do Centro se debeu á axuda en homes e material recibido desta cidade. Tamén aproveitou para denunciar o nomeamento de ministros de carreira e de novos políticos recén instalados (en referencia á Falanxe), afirmando que, tal e como lle aconsellara Göring, o novo Estado debe quedar en mans dos combatentes que gañaron a guerra cos seus esforzos. Franco, que xa estaba resentido polas humillacións recibidas de Queipo nos anos nos que era o seu superior no Exército de Marrocos, así como os seus conselleiros comezaron a sospeitar da posibilidade dalgunha operación temeraria por parte deste.
Dentro do aparello, Queipo fíxose con dous inimigos máis poderosos ca el: o xeneral Varela, falanxista, e Serrano Suñer ministro do Interior. Ambos intrigaron preto de Franco e este, de súpeto, o 19 de xullo de 1939 aproveitando a existencia de diversos cargos contra el, relevounoi do mando da División e da Inspección de Carabineros na Xunta Superior de Guerra celebrada en Burgos. Foi substituído polo xeneral Andrés Saliquet. Un discurso (censurado na prensa) non foi máis que o pretexto que Franco levaba tempo agardando.
Queipo estaba rematado. Segundo confesa nas súas memorias, prohibíronlle entrar en Sevilla e ser citado na prensa. Vixiado pola policía, foi enviado á fronte dun hamisión militar ficticia á Italia fascista, "ao servizo doutros ministerios" como forma de desfacerse da súa incómoda presenza. Neste momento, parece que Queipo se arrepentiu, pero Franco non o perdoou en tanto que xefe do Estado.
A seguir, embarcou no porto de Barcelona no barco italiano Augustus, chegando a Xénova o 18 de agosto de 1939 acompañado da súa filla Maruja, do seu secretario e futuro xenro Juliano Quevedo e dunha pequena comitiva de policías e informantes. En setembro tivo o seu primeiro permiso por un grave accidente no que se viu o seu fillo Gonzalo. Volveu en novembro, levando un agasallo para o conde Ciano. Pouco se sabe das súas funcións en Italia, pero de todo o que facía se informaba a Madrid. Queipo descubriu que o seu principal espía non era outro que o seu propio axudante e confidente de toda a vida, o fiel e corpulento tenente coronel César López Guerrero y Portocarrero. As solicitudes posteriores de permisos foron sistematicamente denegadas polo ministro do Exército, xeneral Varela. Aínda que cando este foi destituído por Franco, o 3 de setembro de 1942, Queipo regresou discretamente do seu exilio como dispoñible forzoso (ao cumprir a idade de pasar á reserva). Por outra banda, nun documento desclasificado dirixido a Churchill e ao ministro do Tesouro británico Kingsley Wood con data do 26 de xuño de 1940 constaba que Queipo figuraba na lista de oficiais subornados polo Reino Unido para influír en Franco coa fin de evitar que España entrase na Segunda Guerra Mundial.
Ikaros
Ikaros (acrónimo de Interplanetary Kite-craft Accelerated by Radiation Of the Sun), foi unha vela solar experimental da axencia espacial xaponesa JAXA lanzada o 20 de maio de 2010 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Gonzalo Queipo de Llano
A disidencia e o ostracismo
Queipo precisara en xullo de 1939: «Non pedín a Cruz Laureada, que creo merecer, por tres motivos: primeiro, porque antes do Alzamento acordamos con Mola non pedir recompensas; segundo, porque daquela non tiña ningún xefe superior a min, e terceiro, porque en xaneiro de 1938 dixéronme que non me daban a recompensa porque non parecese ser unha obra de padriño, e que se me daría cando se formase o Goberno.» Por decreto do 26 de febreiro de 1944 (BOE do 3 de marzo de 1944), foille concedida a Cruz Laureada de San Fernando na súa categoría de Gran Cruz (por ser xeneral), que solicitara en balde ao final da guerra, posiblemente polas súas discrepancias co xeneral Franco, quen o 6 de maio realizou a súa quinta visita a Sevilla para impó-la Laureada ao tenente xeneral Queipo de Llano. O Xeneralísimo impúxolla en público nun acto de a Praza de España de Sevilla. Tamén o 1 de abril de 1950, Franco creou para el o título de Marqués de Queipo de Llano.
Ikaros
Características
Ikaros foi a primeira vela solar en usar propulsión fotónica xunto con delgadas células solares como fonte de enerxía. Foi inxectada nunha órbita interplanetaria cara Venus xunto coa sonda Akatsuki. Tras separarse do foguete portador, a vela solar despregouse xirando sobre si mesma a 20 r.p.m., tarefa facilitada por catro pesos colocados en cada unha das esquinas da vela.
Gonzalo Queipo de Llano
Epílogo
Segundo as súas propias palabras, por fin entrara en razón:
Ikaros
Características
Ikaros ten forma de cadradao, cunha diagonal de 20 metros. Está feita de poliamida cun espesor de só 0,0075 mm na cal can insertadas tanto células solares ultrafinas como dispositivos ópticos para manobrar a vela e instrumentos como detectores de po. Ikaros levaba consigo dous pequenos subsatélites, chamados DCAM 1 e DCAM 2, liberados para sacar fotos da vela desde certa distancia.
Gonzalo Queipo de Llano
Epílogo
Nos anos seguintes do franquismo, o xeneral Queipo de Llano foi practicamente borrado da memoria heroica do Réxime. Estivo entre os 16 xenerais ennoblecidos por Franco, como marqués de Queipo de Llano (1950), aínda que rexeitou o cargo para si mesmo. Coa súa familia ennobrecida ​ e situada, viviu os seus últimos anos illado da fame imperante converténdose en terratenente de varias facendas, cazador, gandeiro e produtor de árbores froiteiras, cáñamo e arroz.
Faleceu o 9 de marzo de 1951 na súa propiedade do concello de Camas, chamado Cortijo Gambogaz (despois Hacienda San Gonzalo), coa que o concello de Sevilla o agasallara por subscrición popular en 1937 cando era alcalde o marqués de Sotohermoso. (onde se conta que traballou de mozo o famoso toureiro Curro Romero). Foi enterrado ao día seguinte na basílica da Macarena da cidade de Sevilla, a cuxa construción contribuíu e de cuxa irmandade fora nomeado Confrade de Honor en vida e con cuxa túnica estaba envolto.
Queipo de Llano e Sevilla
Desde o principio, Queipo aproveitou o fervor relixioso dos sevillanos e foi visto na misa e rezando ante as imaxes e, mesmo, dirixindo as procesións durante a Semana Santa, nos anos da guerra. Trala ocupación de Málaga, o 9 de febreiro foi nomeado "fillo adoptivo predilecto" da cidade de Sevilla (esta honra foi retirada 50 anos despois, no 2008) e nese acto anunciou que lle devolvería a coroa da Macarena que lle fora entregara. pola Irmandade como doazón ao exército sublevado para financiar o golpe militar e a posterior ocupación de Andalucía. Ese mesmo día foi admitido como irmán da Irmandade da Macarena. miniatura|Vista lateral da Basílica da Macarena, onde estivera inhumado Queipo de Llano e maila súa muller. Contribuíu á construción da Basílica da Macarena no lugar da taberna, Casa Cornelio, que fora bombardeada en 1931 polo goberno republicano e que fora un lugar de encontro de anarquistas. Estivo presente na colocación da primeira pedra dunha igrexa dedicada a San Gonzalo de Amarante no barrio de León, chamada así por San Gonzalo. Desde este templo fai o seu percorrido a Confraría de San Gonzalo (Sevilla), aínda que os seus irmáns reiteraron en diferentes ocasións que este nome debe estar relacionado. ao santo que preside a parroquia e non garda ningunha relación coa memoria de Gonzalo Queipo de Llano. Tamén puxo a primeira pedra da Igrexa de Santa Genoveva no barrio de Tiro de Línea, que levaba o mesmo nome que a súa muller. A súa filla Maruja Queipo de Llano foi nomeada camareira da nova imaxe da Virxe das Angustias da Confraría dos Xitanos cando foi bendicida en 1937.
Segunda división española 1987/88
A tempada 1987–88 da Segunda División de España de fútbol correspondeu á 57º edición do campionato. Comezou o 30 de agosto de 1987 e rematou o 22 de maio de 1988.
Gonzalo Queipo de Llano
Queipo de Llano e Sevilla
A avenida co seu nome, antigamente denominada avenida da Liberdade, situada a carón da catedral, foi eliminada do plano urbano sevillano polo primeiro concello democrático e substituída pola denominación de avenida da Constitución.
Segunda división española 1987/88
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Gonzalo Queipo de Llano
Queipo de Llano e Sevilla
Nun pleno municipal celebrado o 18 de xullo de 2008, o Concello de Sevilla acordou por unanimidade con todos os grupos políticos, salvo a abstención do PP, retirar a medalla de ouro da cidade e o título de Fillo Adoptivo da cidade, como consecuencia. da gran dor causada a innumerables familias sevillanas pois se estima, que baixo o seu mando, foron executadas, só en Sevilla, 13.000 persoas. En 2008, Queipo de Llano aparecía como un dos 25 imputados pola Audiencia Nacional, nun auto do xuíz Baltasar Garzón.
Así mesmo, a Deputación de Sevilla decidiu revogar o 30 de outubro de 2008 a honra de ser fillo adoptivo da mesma, que lle foi concedida o 25 de agosto de 1936, considerándoo o máximo responsable da represión que se desatou na provincia. Na zona de arroz de Isla Mayor había un pobo que tiña o nome de Queipo de Llano, o nome foi cambiado por Los Cinco de la Riuela. Actualmente atópase abandonado e o INE non o recolle nas súas estatísticas de poboación.
En canto ao seu sepulcro na capela de San José da basílica da Macarena de Sevilla, a pesar do tempo transcorrido desde a súa morte, na cidade segue a polémica sobre se é o lugar axeitado para os seus restos mortais. O 29 de outubro de 2009, a Confraría da Esperanza Macarena, de acordo cos seus familiares, retirou do sepulcro as referencias á súa condición de tenente xeral e á data do inicio da rebelión militar na que foi protagonista. Tamén existiron na cidade opinións diverxentes sobre se procedía que a imaxe da Esperanza Macarena procesionase na Semana Santa coa faixa de honra coa que a agasallara o militar. Na Semana Santa do ano 2011, a Confraría de Esperanza Macarena decidiu que a imaxe da Virxe non levase a citada prenda que foi substituída por unha faixa confeccionada no taller de Francisco Carrera Iglesias, aínda que non se aclarou se se trataba dunha decisión definitiva.
Exhumación dos restos
En outubro do 2022, coa aprobación da Lei de Memoria Democrática, o Goberno español solicitou á confraría a exhumación dos seus restos. A aprobación da lei supuxo tamén a extinción do marquesado de Queipo de Llano, que tiña un dos seus netos.
Na madrugada do 3 de novembro de 2022, o seu cadáver, xunto co da súa muller e o de Francisco Bohórquez Vecina, o militar que exercera como o seu asistente máis importante, foron exhumados da Basílica da Macarena en cumprimento do artigo 38.3 da citada lei. Saíu da basílica por última vez ás 2.20 horas do 3 de novembro, entre aplausos con berros de "Viva Franco" ou "Viva Queipo" dos seus descendentes e tamén berros de presidente da Asociación Nuestra Memoria pronunciando nomes das vítimas  e concluíndo: "Honor e gloria ás vítimas do franquismo. Onte, hoxe, sempre". Posteriormente, os tres cadáveres foron incinerados no tanatorio Alcalá de Guadaíra, entregando as cinzas á familia.
Segunda división española 1987/88
Goleadores
O Trofeo Pichichi desta tempada foi para:
Sam Simon
Traxectoria
No ano 2012 detectóuselle un cancro de colon terminal, polo que decidiu doar o seu patrimonio de 100 millóns de dólares a obras de beneficencia. Morreu o 8 de marzo de 2015 a causa desa enfermidade.
Os Caroceiros, As Neves, Ortigueira
Os Caroceiros é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Naruto Shippūden 2: Bonds
Naruto Shippūden 2: Bonds (劇場版 NARUTO−ナルト− 疾風伝 絆 Gekijōban Naruto Shippūden: Kizuna) é un filme xaponés de animación dirixido por Masahiko Murata que foi estreado no 2008. É o quinto filme baseado no manga e anime Naruto escrito por Masashi Kishimoto.
Sinopse
Un misterioso grupo de ninjas chamados Sora-nen-kun procedentes do País do Ceo, comezan un ataque sorpresa a Konoha porque esta case destruíu o País do Ceo durante a derradeira gran guerra ninja, pero sobreviviu e agora érguese contra Konoha por vinganza. O grupo comeza a atacar Konoha, causando destrución na aldea. Os ninjas do país do ceo saen cos seus dispositivos para planear polo ar e bombardean Konoha. Namentres, Sasuke - que abandonara a Konoha para vingar ó seu clan a mans do seu irmán Itachi Uchiha - reaparece cos seus amigos por segunda vez.
Tympanuchus phasianellus
miniatura|230px|Femia. Tympanuchus phasianellus é unha especie de ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, unha das tres que compoñen o xénero Tympanuchus.
Propia de Norteamérica, distribúese desde Alasca e o norte do Canadá até o centro dos Estados Unidos.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Tetrao phasianellus.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Tympanuchus.
O epíteto específico, phasianellus, é un diminutivo do latín científico de phasiānus, 'faisán'. Literalmente '(que semella un) pequeno faisán'.
Subespecies
Na actualidade o ITIS recoñece nestaa especie as seguintes sete subespecies.
(Indícanse as súas respectivas áreas de distribución).
Porén, a subespecie T. p. hueyi rexistrouse por última vez en 1952 e hoxe considérase extinta.
Hábitat e distribución
O seu hábitat natural son as áreas abertas: praderías, estepas arbustivas, sabanas e bosques con árbores moi dispersas.
A súa área de distribución esténdese desde o centro de Alasca e o Yukón até o oeste do Quebec, polo norte, chegando até as grandes chairas do centro dos Estados Unidos. Nos Estados Unidos continentais perdeu gran parte da súa área de distribución orixinal, especialmente no suroeste do seu hábitat histórico. Porén, en Idaho e Utah, as cifras da súa poboación están aumentando desde a década de 1980.
A especie sufriu unha diminución pequena, estatisticamente insignificante, nos últimos 40 anos en América do Norte (datos de Breeding Bird Survey e/ou Christmas Bird Count: Butcher and Niven 2007). Porén, hai que ter en conta que estas enquisas cobren menos do 50 % da área da especie en América do Norte.
Costumes
Un dos aspectos máis famosos dos costumes destas aves é o ritual de apareamento de tipo lek, agrupación de macho adultos que se xuntan para faceren exibicións competitivas con vistas a convenceren ás femias visitantes que están á procura de posíbeis compañeiros para a copulación.
Status
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais considera que a especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se acerca ao limiar do status de vulnerábel, segundo o criterio de tamaño de área (extensión de máis de 20 000 km2 combinado cun tamaño de dispersión decrecente ou flutuante, extensión/calidade do hábitat ou tamaño de poboación). A pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuíndo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse aos limiares de vulnerábel. O tamaño da poboación é moi grande (máis de 10 000 individuos maduros, cunha diminución continua estimada no 10 % en dez anos ou tres xeracións, polo que a especie á avaliada como LC (pouco preocupante).
Melchiorre Delfico
Melchiorre Delfico, nado en Teramo o 1 de agosto de 1744 e finado na mesma vila o 2 de xuño de 1835, foi un economista, filósofo, político e numismático napolitano.
Traxectoria
Delfico naceu en Teramo, na rexión dos Abruzos (entón no Reino de Nápoles) e foi educado en Nápoles. Adicouse especialmente ao estudo da xurisprudencia e da economía política, e as súas numerosas publicacións exerceron unha grande influencia práctica na corrección e extinción de moitos abusos. En virtude de Xosé Bonaparte Delfico fíxose conselleiro de Estado, cargo que ocupou até a restauración de Fernando IV, cando foi nomeado presidente da comisión dos arquivos, da que se xubilou despois de 1825.
Parallelamente, nos inicios da década de 1780 apaixonouse polo coleccionismo, en particular de libros antigos e de moedas romanas e da época prerromana.
Obras
Entre as súas obras máis importantes están:
Filostorxio
Filostorxio (en grego, Φιλοστόργιος en latín, Philostorgius), nado en Borissos (Capadocia) c. 368 e finado c. 439, foi un historiador bizantino eclesiástico de tendencia ariana.
Traxectoria
Seguidor do arianismo elaborou unha Historia eclesiástica, inspiradora do Epítome de Focio. Seu pai era un eunomiano que converteu a toda a familia. Aos vinte anos, durante o reinado de Arcadio foi a Constantinopla para completar os seus estudos. Coñeceu a Eunomio en Capadocia, o que lle influíu moito.
Filostorxio é sen dúbida o erudito máis sobresaliente da súa época, como o demostran as numerosas digresións dos seus traballos.
Clásicos do Pensamento Universal
Clásicos do Pensamento Universal é unha colección de literatura traducida á lingua galega que se publica dende 2002, a raíz dun convenio entre o BBVA e a Universidade de Santiago de Compostela. O proxecto está sufragado pola dita entidade bancaria, mentres que o labor de edición queda a cargo dun equipo de traballo universitario do Servizo de Publicacións e Intercambio Científico.
Algúns dos autores cuxas obras forman parte da colección son Platón, Aristóteles, Séneca, Maquiavelo, Erasmo, Thomas More, Isaac Newton, Antoine Lavoisier, Cesare Beccaria, Darwin, Bernard, John Von Neumann, Karl Popper ou Marshall MacLuhan.
Son sempre edición críticas, precedidas dun proemio elaborado por un especialista.
O director da colección é Darío Villanueva, tras o cal figura un comité que sopesa e decide os títulos que cómpre editar.
Meet the Press
Meet the Press é un programa informativo semanal estadounidense producido pola NBC, é o programa o máis antigo da historia da televisión estadounidense.
Desenvolvemento
O programa comezou na radio radio o 5 de outubro de 1945 co título de American Mercury Presents: Meet the Press, ,na Mutual Broadcasting System, era un programa patrocinado por The American Mercury, unha revista que Lawrence E. Spivak mercara en 1939. A partir do 6 de novembro de 1947. comezou a se emitir na televisión co nome de Meet the Press, nome que tamén adoptou na radio. En total foron once os presentadores do programa, desde decembro de 2008 éo David Gregory. Meet the Press especialízase en entrevistar a importantes personalidades nacionais da política, economía, diplomacia e outros asuntos públicos, e mais é o talk show máis visto das mañás do domingo. O programa repítese na MSNBC os domingos pola tarde e os luns pola mañá, así como en Sirius/XM Satellite Radio, e tamén o emite en sindicación para a radio Westwood One.
Diamant B-P4
Diamant B-P4 foi un foguete espacial francés en servizo durante 1975.
Características
Diamant B-P4 foi o sucesor do Diamant B. A mellora do Diamant B foi autorizada en xaneiro de 1972 coa adición dunha segunda etapa P4 Rita. A cofia, de maior diámetro que nas versións anteriores (1,38 m) e desenvolvida incicialmente para o foguete británico Black Arrow, permitía cargas máis voluminosas. O Diamant B-P4 foi lanzado tres veces, todas con éxito.
La Coruña Católica
La Coruña Católica foi un periódico editado na Coruña en 1898.
Universidade Pompeu Fabra
miniatura|Marca Universitat Pompeu Fabra - Barcelona A Universidade Pompeu Fabra (UPF) é unha universidade pública catalá situada en Barcelona. Academicamente trátase dunha das universidades máis prestixiosas de España así como tamén a nivel europeo, quedando en primeiro lugar na clasificación estatal de produtividade científica no ano 2009. O seu nome rende homenaxe a Pompeu Fabra, lingüista catalán e autor do dicionario que leva o seu nome.
Tronceda
O termo Tronceda pode referirse a:
Universidade Pompeu Fabra
Centros docentes
A Universidade conta con sete facultades:
Ademais conta cunha escola superior politécnica, oito departamentos (Economía e Empresa, Dereito, Ciencias Políticas e Sociais, Humanidades, Ciencias Experimentais e da Saúde, Tecnoloxías da Información e as Comunicacións, Comunicación, Tradución, Ciencias da Linguaxe), catro institutos universitarios de investigación (Instituto Universitario de Cultura, Instituto Universitario de Historia Jaume Vicens Vives, Instituto Universitario de Lingüística Aplicada, Instituto Universitario do Audiovisual), dúas plataformas interuniversitarias de posgrao (Instituto Barcelona de Estudos Internacionais -IBEI- e Barcelona Graduate School of Economics -Barcelona GSE-), e un instituto de educación continua propio (IDEC).
Titulacións
Actualmente, pódense cursar 19 titulacións de grao, 37 másteres oficiais e 9 programas de doutoramento, así como preto de sesenta programas de máster propios.
Campus
A UPF estrutura os seus estudos ao redor de tres campus e tres ámbitos de coñecemento:
Olinda
Olinda é unha cidade do estado brasileiro de Pernambuco. A súa poboación estimada o 2007 era 391 433 habitantes. A súa superficie total é 40,83 km².
O nome da cidade de Olinda, segundo se cre, derivou da frase Ó linda localización para construír unha cidade, por causa da beleza da paisaxe que se enxerga desde o outeiro onde se fundou no ano 1535 por Duarte Coelho Pereira. Foi elevada a vila o 12 de marzo de 1537. Olinda era sede da Capitanía de Pernambuco, pero foi incendiada no século XVII polos holandeses, que mudaron a sede para a cidade do Recife. Cando os holandeses foron expulsados o 1654, volveu ser capital. O 1837, perdeu o título de capital de Pernambuco novamente para Recife.
Destacase pola súa beleza natural, e tamén é un dos máis importantes centros culturais e históricos do Brasil, conservando casas e igrexas do período colonial. Foi declarada, en 1982, Patrimonio Histórico e Cultural da Humanidade pola UNESCO.
O seu Carnaval tamén é coñecido en todo o Brasil e no exterior. Diferente do sur do Brasil onde predomina o samba, os bailes carnavalescos son animados polo ritmo acelerado e a danza do frevo, co seus pasos acrobáticos. Hai tamén o desfile dos maracatus, manifestación folclórica que mestura elementos africanos, indíxenas e europeos na danza, na percusión e nas vestimentas dos participantes.
As Lobeiras, Vilamateo, Vilarmaior
As Lobeiras é un lugar da parroquia de Vilamateo no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 10 eran homes e 10 eran mulleres.
Mufest
O Mufest, Festival de Cine Feito por Mulleres, é un festival de cinema galego que procura promocionar e visibilizar os filmes dirixidos, escritos e/ou producidos por mulleres. Foi promovido pola revista de pensamento feminista Andaina.
A primeira edición foi en 2009, a segunda en 2011 e a terceira en 2012.
En 2020 chegou á súa cuarta edición. Ten dúas seccións, unha de curtametraxes e outra de longametraxes documentais.
Ligazóns externas
Páxina web
Carlos Jiménez
O nome Carlos Jiménez pode referirse, entre outras persoas, a:
O Lugarexo, Vilamateo, Vilarmaior
O Lugarexo é un lugar da parroquia de Vilamateo no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Robert Banks Jenkinson
Robert Banks Jenkinson, 2º Conde de Liverpool, nado en 1770 e finado en 1828, foi un político e o primeiro ministro do Reino Unido entre 1812 e 1827.
ToteKing
miniatura|dereita|220px|Toteking nun concerto en [[Murcia, no 2009.]] Manuel González Rodríguez, coñecido artisticamente como ToteKing, nado en Sevilla o 13 de decembro de 1978, é un rapeiro español que comezou a súa andadura no grupo La Alta Escuela.
Skoll
Na mitoloxía nórdica, Skoll ou Sköll era un lobo que perseguía á deusa Sol a través dos ceos todos os días, co obxectivo de devorala.
Sköll ten un irmán, Hati, que perseguía ao deus Mani (a Lúa). Suponse que son fillos ou irmáns de Fenrir, e ao chegar o Ragnarok, tanto Skoll como Hati logran os seus obxectivos.
Freixido (homónimos)
O topónimo galego Freixido pode referirse a:
Freixido de Abaixo, As Neves, Ortigueira
Freixido de Abaixo é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
San Cristóbal de Boedo
San Cristóbal de Boedo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 25 habitantes (INE 2012).
Leopoldo Salgués
Leopoldo Salgués Álvarez-Losada, finado en Santiago de Compostela en outubro de 1925, foi un médico galego.
Traxectoria
Dirixiu a revista agrícola La Crónica del Trabajo (1901-1902). Publicou La enfermedad del castaño y los medios y racionales para combatirla (1903). Foi médico municipal de Santiago de Compostela. Tamén foi concelleiro de Santiago de Compostela e Comisario Rexio da escola de Veterinaria.
RD-107
RD-107 é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil balístico intercontinental, o R-7 soviético, do que posteriormente descenderían os lanzadores Soiuz e os diferentes lanzadores Vostok.
Albos, Albos, Verea
Albos é un lugar da parroquia de Albos, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 6 habitantes, 2 deles eran homes e 4 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Cernadas
O topónimo galego Cernadas (da voz medieval *cinerata, do latín ) indica unha terra queimada para o seu poboamento. Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
El hombre del subsuelo
El hombre del subsuelo é un filme arxentino de 1981 dirixido por Nicolás Sarquís. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Praias da Coruña
miniatura|300px|Praia de Riazor na noite de San Xoán. O concello da Coruña, situado no Golfo Ártabro, conta con 15 praias e algúns coídos.
A maior parte da cidade que ten costa á ría está ocupada polo porto, polo que a maioría das praias están no resto da costa.
As praias
As praias da Coruña son as seguintes:
Praias desaparecidas
miniatura|Mapa da Coruña en 1847, onde aparecen as praias desaparecidas. O crecemento da cidade e as súas infraestruturas fixo que desaparecesen algunhas outras praias:
Robert Ridgway
Robert Ridgway, nado o 2 de xullo de 1850 en Mount Carmel, Illinois, e finado o 25 de marzo de 1929 en Olney, no mesmo estado de Illinois, foi un naturalista e ornitólogo estadounidense.
Trayectoria
Nacido en Mount Carmel, Illinois, Ridgway foi un protexido do zoólogo Spencer Fullerton Baird, quen, cando foi nomeado secretario da Smithsonian Institution, propuxo a Ridgway como primeiro conservador a tempo completo de aves do U.S. National Museum. Neste posto Ridgway serviu desde 1880 até a súa morte en 1929.
Ridgway publicou un dos primeiros e máis importantes sistemas de cores para a identificación de aves, no seu libro de 1886 A Nomenclature of Colors for Naturalists (Boston: Little, Brown & Co.)
En 1912 publicou unha obra aínda maior sobre nomenclatura de cores, Color Standards and Color Nomenclature, co diñeiro que conseguiu do seu amigo José Zeledón, de Costa Rica. Ornitólogos de todo o mundo continúan citando os libros de Ridgway sobre a cor.
Na primavera de 1867, á idade de 16 anos, Ridgway foi contratado como naturalista do estudo de Clarence King. Neste estudo, no que permaneceu case dous anos, Ridgway recolleu moitos espécimes de aves, e foi un dos membros principais dos catro grandes estudos do Oeste norteamericano. Á súa volta á Smithsonian, traballou de forma informal até que foi formalmente nomeado conservador de ornitoloxía. Aínda que Ridgway só cursou o bacharelato, era moi elocuente e tiña amplos coñecementos de forma que serviu moitos anos coma voceiro da Smithsonian. Os seus amigos e colegas describírono como patoloxicamente tímido e, en xeral, evitou a publicidade e ser o foco de atención.
Ridgway foi coautor (xunto con Thomas Mayo Brewer e Spencer Fullerton Baird) de History of North American Birds (Boston, 1875-1884; Land Birds, 3 vols., Water Birds, 2 vols). Tamén escribiu outros libros e monografías, e máis de 450 artigos en revistas científicas.
En 1899 uniuse a E. H. Harriman na súa famosa exploración da costa de Alasca, onde acompañou a John Muir e a outros moitos naturalistas e científicos.
O Barón, O Carballiño
San Fiz do Barón é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Carballiño na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 63 habitantes (33 mulleres e 30 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación.
Forma parte da parroquia eclesiástica do Barón que está formada polos 12 lugares desta parroquia civil, máis os 2 lugares da parroquia homónima do concello de San Amaro.
Sacerdote
Chámaselle sumo sacerdote a quen exerce a máxima autoridade relixiosa nalgunhas confesións, normalmente como herdeiro dalgunha tradición histórica non comprobada (así os católicos chaman sumo pontífice á súa máxima autoridade, como herdeiro dos secretos construtivos).
En case todas as culturas, a casta sacerdotal constituíu unha clase social dominante.
O corpo de sacerdotes adoita recibir diferentes nomes segundo a cultura. En Galicia recibe popularmente os nomes de crego, cura, párroco ou, debido á influencia dos frades bieitos, abade.
Definición e características
O sacerdote caracterízase por:
Shotta
Ignacio González Rodríguez, máis coñecido co nome de Shotta (Sevilla, 25 de xullo de 1984), é un MC español, irmán de ToteKing.
Illa de Tapia
miniatura|dereita|220px|Faro e illa de Tapia. A Illa de Tapia é unha illa española de 2 hectáreas metida na vila de Tapia (Asturias), como un pequeno outeiro e bordeada de arrecife. Posúe na súa cima un faro de boa factura. Construíuse un peirao que facilita o acceso á illa, e que continúa cara a un dique de abeiro que se prolonga desde o suroeste da illa para protexer o porto pesqueiro.
Premio Planeta
O Premio Planeta de novela é un certame de novela concedido desde 1952 pola editorial Planeta. Foi creado por José Manuel Lara Hernández. Desde 1974 tamén se premia o finalista. Despois do Premio Nobel é o concurso literario mellor dotado do mundo, con 601.000€. Fállase o 15 de outubro, festividade de Santa Teresa (nome da esposa de José Manuel Lara).
Polémica
Nos últimos anos a súa credibilidade púxose en dúbida desde moitos ángulos. A cuestión chegou ó extremo de que escritores como Miguel Delibes ou Ernesto Sabato renunciaron ó mesmo (denunciando o primeiro que lle ofreceran gañar a edición de 1994) e mesmo un tribunal arxentino condenou por fraude aos responsables da versión arxentina do premio Planeta de 1997.
Aleksandr Kolchak
Aleksandr Vasilevich Kolchak (en Александр Васильевич Колчак), nado en San Petersburgo o e finado en Irkutsk o 7 de febreiro de 1920, foi un mariñeiro, militar e explorador do Ártico ruso, caudillo do movemento antibolxevique coñecido como Movemento branco durante a guerra civil rusa, que dirixiu en Siberia un goberno oposto ao de Lenin desde novembro de 1918 ata febreiro de 1920.
Kolchak comezou a súa carreira como oficial, oceanógrafo e hidrólogo da Armada Imperial Rusa e foi membro e logo comandante de varias exploracións polares auspiciadas pola Academia de Ciencias de Rusia. A illa Kolchak, situada no mar de Kara, foi bautizada na súa honra. Durante a guerra ruso-xaponesa (1904-1905) distinguiuse no sitio de Port Arthur cando unha mina lanzada desde o destrutor ao seu mando afundiu o cruceiro xaponés Takasago. Despois da guerra foi un dos renovadores da frota rusa e participou na creación do Estado Maior da Armada, o equivalente da Stavka. Durante os primeiros anos do século XX, alternou os seus estudos científicos e exploracións coas súas tarefas de modernización da Mariña rusa no Estado Maior.
Debido á Revolución de Outubro e a firma do tratado de paz con Alemaña, aceptou converterse en ministro de Guerra do goberno ruso antibolxevique con sede en Omsk. En novembro de 1918, os social-revolucionarios foron expulsados do goberno antibolxevique de Omsk nun golpe de Estado e Kolchak foi elixido «gobernante supremo» de Rusia. Pese aos seus éxitos militares iniciais, mal apoiado polos seus aliados, cun mando militar mal coordinado e en ocasións insubordinado, unha administración ineficaz, corrupta e percibida como reaccionaria, tensas relacións coa Lexión Checoslovaca e os atamáns cosacos, perdeu o apoio da poboación local, cada vez máis propensa ao levantamento, e de parte das súas propias tropas durante a dura evacuación do inverno de 1919 a través de Siberia. A finais de 1919, os restos do seu exército e centos de milleiros de civís retiráronse en desorde para escapar da ofensiva bolxevique que tomou Omsk en novembro. Atrapado no ferrocarril na retirada e acosado por revoltas, levantamentos e o abandono dos checoslovacos que controlaban o Transiberiano, Kolchak foi arrestado por estes e entregado en Irkutsk aos rebeldes que se levantaran na súa contra, os cales o entregaron aos bolxeviques. Interrogado polas autoridades bolxeviques da cidade, a proximidade de tropas fieis á súa persoa e o temor a que fose rescatado levaron a que se decidise o seu fusilamento pouco despois, en febreiro de 1920.
Foi condecorado coas ordes de Santa Ana de primeira clase, San Xurxo de terceira clase, San Vladimiro de terceira clase e Santo Estanislau de primeira clase.
Vida e carreira temperás
miniatura|250px|O Zaryá, a nave da expedición ártica de [[Eduard Toll|Toll (1902-03), na que participou Kolchak como terceiro oficial. Catro dos membros da expedición, incluíndo a Toll, perdéronse e Kolchak intentou atopalos sen éxito en 1903 na illa Bennet a bordo dun baleeiro.]] Aleksandr naceu na fábrica de armamento de Obukhov, ás aforas de San Petersburgo, o, nunha familia de clase media con tradición na armada, de ideas conservadoras e patrióticas. Fillo dun oficial naval procedente da pequena nobreza ucraína, Vasili Ivanovich Kolchak, xeneral de división da artillería de mariña retirado, o mozo Aleksandr foi educado para seguir os pasos do seu pai. A súa nai, Olga Ilinichna Posokhova, proviña de Odesa e descendía da nobreza de Khersón. Asistiu á escola secundaria da capital rusa (entón San Petersburgo), graduouse segundo da súa promoción na Academia Naval de San Petersburgo en 1894 —tras seis anos de estudos— e uniuse ao 7º Batallón Naval da cidade. Aos poucos meses foi transferido ao Extremo Oriente a bordo do cruceiro acoirazado Riurik. A finais de 1896, en Vladivostok, trasladouse ao cruceiro Kreiser, no que realizou diversas viaxes polo océano Pacífico. Serviu nesta cidade de 1895 a 1899. O tempo libre que lle deixaban as súas tarefas na armada adicábao aos estudos oceanográficos e chamou a atención do explorador e almirante Makarov.