cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Poble-sec, Barcelona
Historia e características
Os propietarios comezaron a parcelalos segundo os seus intereses a partir de 1858, e a edificar casas sinxelas para obreiros. Naceron así os barrios de França Xica, Santa Madrona e Hortes de Sant Bertran, despois agrupados baixo o nome xenérico de Poble-sec.
Biak
Biak é unha pequena illa situada na baía de Cenderawasih, preto da costa norte de Papúa, unha provincia de Indonesia, Está xusto ao noroeste de Nova Guinea. Biak é a illa máis grande do seu pequeno arquipélago e ten moitos atois, arrecifes e corales.
O centro máis grande da poboación está en cidade de Biak na costa do sur. O resto da illa está pouco poboada con pequenas aldeas.
Biak forma parte das illas Biak (Kepulauan Biak).
Historia
Biak foi avistada por primeira vez polos europeos polo navegante portugués Jorge de Menezes en 1526. Na súa viaxe de Malaca a Maluku polo norte de Borneo, Jorge de Menezes desembarcou nas illas Biak, á entrada do Golfo, onde viuse forzado a invernar. A illa chamouse a partir de entón nos mapas portugueses "Ilha de Dom Jorge" ou "Ilha onde invernou Dom Jorge", para converterse, finalmente, en "Ilha de S. Jorge".
O navegante español Álvaro de Saavedra avistou a illa o 24 de xuño de 1528, ao intentar regresar de Tidore a Nova España. Reportouse outro avistamento posteriormente en 1545 polo navegante español Íñigo Ortiz de Retes a bordo do galeón "San Juan" ao intentar tamén o regreso a Nova España.
O arquipélago foi cartografiado por primeira vez nas cartas portuguesas de Gaspar Viegas (1537), un mapa anónimo de 1540, e nos mapas de João de Lisboa e de Bartolomeu Velho (c. 1560), e outros portugueses, españois e mapas holandeses.
Na segunda guerra mundial, un aeroporto estratéxico do exército xaponés imperial situouse alí, servindo como base para as operacións na guerra do Pacífico. As forzas americanas capturaron eventualmente a illa durante a batalla de Biak. O aeródromo capturado cambiouse o nome de Aeródromo de Mokmer e máis tarde transferiuse á Royal Australian Air Force.
Foi transferido a dominio holandés, xunto coa metade de Nova Guinea, nos anos 60.
Masacre de Biak
O 1 de xullo de 1998, aniversario da infrutuosa declaración de independencia de Papúa de 1971, Biak foi o escenario do que comunmente coñécese como o "Masacre de Biak" ou "Bloody Biak". A xente nativa papúa e os membros do Organisasi Papua Merdeka (Free Papua Movement Movemento de Papúa Libre), levantaron a súa bandeira tradicional, 'a Estrela da Maña', na torre de auga de Kota Biak e acamparon alí durante os seguintes seis días.
Ás 05.30 do 6 de xullo de 1998, a manifestación foi dispersada polo Tentara Nasional Indonesia (TNI ou Militares Indonesios). Moitos foron fusilados mentres intentaban fuxir. Os superviventes foron detidos e confinados á forza nos peiraos onde foron custodiados varios días mentres que outros manifestantes eran apresados.
Demografía
miniatura|Nativos de Biak en 1907. Tropenmuseum. Os habitantes de Biak son predominantemente melanesios e a relixión principal é o cristianismo. O idioma oficial é o indonesio e o idioma local principal é o Biak. Tamén se utilizan outros idiomas, como holandés e inglés, pero limitados. Administrativamente está dividida en 12 kecamatans, que cubrén soamente a illa se mesma, tendo 112.873 habitantes no censo de 2010.
Clima
Biak conta cun clima tropical chuvioso con temperaturas case idénticas ao longo do ano. A temperatura media anual na cidade é 26 °C, que é tamén xeralmente a temperatura media de cada día en Biak. A cidade ve unha boa cantidade de precipitación cada mes ao longo do curso do ano, promediando ao redor de 2816 mm de precipitación por ano. O seu mes máis seco é novembro, cunha media dun pouco menos de 200 mm de choiva ao mes.
Tradición
A cultura Biak Numfor vira en torno á súa antiga relixión animista, aínda que hoxe tamén son cristiáns.
As súas crenzas viran en torno a unha cerimonia ritual chamada Wor, para evitar estar inzados por todo tipo de mala sorte e enfermidades. O Wor está en todos os aspectos da súa vida e algunhas das súas cerimonias tradicionais aínda se celebran agora. Inclúen a primeira cerimonia de corte de pelo (Wor Kapapnik), a cerimonia de crecemento (Wor Famarmar) e a cerimonia de voda (Wor Yakyaker Farbakbuk). Todas estas cerimonias van acompañadas de cantos, bailes e ofrendas aos espíritos ancestrais.
Danza Yosim Pancar
O Biak Numfor ten unha danza de amizade chamada "Yosim Pancar". As formacións de pequeno a mediano tamaño dos grupos de baile podén durar toda a noite. Varios movementos da "Yosim Pancar" que son populares ata o día de hoxe son: Pancar Gas, Gale-Gale, Jef, Pacul Tiga, Seka e a adaptación Poco-poco.
O ritmo e o canto da danza Yosim Pancar estase modernizando agora con sons de efectos especiais e ritmos de danza pop. Orixinalmente o ritmo é para convocar espíritos ancestrais e deixar que se unan ao grupo. O instrumento musical tradicional desta danza é un baixo de cordas feito a man con cocoteiros e de raíces que é similar á guitarra ou ao ukelele.
Bélxica nos Xogos Europeos de 2015
Bélxica participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 117 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olympique et Interfédérale Belge, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Bélxica obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Laura Celeiro García
Laura Celeiro García, nada en Lebón (O Incio) en 1981, é unha avogada e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Afiliada ao PSdeG dende 2006, en 2007 encabezou a lista do partido á alcaldía do Incio nas municipais, nas que obtivo dous concelleiros. En 2011 volveu encabezar a candidatura que obtivo tres edís, sendo elixida alcaldesa co apoio dos outros dous concelleiros do seu partido, os dous edís do BNG e o representante electo do Centro Democrático Liberal (CDL), se ben gobernou en minoría cos outros compañeiros socialistas. Nas eleccións municipais do 2015 foi reelixida alcaldesa logrando maioría absoluta. Cedeu o bastón de mando tralas eleccións de 2019, ao perder a maioría por cinco votos.
Brett Lunger
Robert Brett Lunger,nado o 14 de novembro de 1945 en Wilmington, Delaware, é un expiloto dos Estados Unidos. Lunger foi educado na escola de Wilmington, na Holderness School, e na Universidade de Princeton. Abandonou Princeton logo de tres anos para alistarse para o servizo en Vietnam. Destacou nas ciencias políticas. Nese momento preparaba unha tese sobre a política dos Estados Unidos no Sueste Asiático. O Incidente do Golfo de Tonkín refutou a maior parte da súa tese. Ao regresar de Vietnam como tenente retirado dos marines, comezou a súa carreira como piloto de competición, que realizou principalmente en automóbiles privados, finaciados pola fortuna familiar (Lunger era un descendente da familia DuPont). Tamén é coñecido por axudar a rescatar a Niki Lauda do seu Ferrari en chamas no ciruíto de Nürburgring en.
Lunger non se cíou nunha familia entusiasta dos autos. Criárono para gozar do béisbol, do hockey, e do balompé. Interesouse polas carreiras de automóbiles cando un amigo levouno a unha carreira en 1965. En 1966 foi o "neno rico" das Can-Am series. Entre 1972 e 1973 enfrontouse na Fórmula 2 europea, a pilotos do talle de Emerson Fittipaldi, Ronnie Peterson e Jean-Pierre Jarier. O seu mellor final foi un 4º lugar en Mantorp Park en Suecia, no equipo Space Racing, no seu March-Ford BDA 722. O coche que tiña nese momento non lle permitía facelo mellor. Nun só fin de semana en Rouen, Francia, Lunger rebentou tres motores Ford BDA.
Casou con Jo, a filla de Sir Leonard Crossland, expresidente de Ford en Gran Bretaña e executivo de Lotus en 1975. Lunger usou a casa de campo inglesa da súa esposa como base para negociar cos equipos da Fórmula 1 en 1975.
Andaina nas carreiras
Participou en 43 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutou o 17 de agosto de 1975, sen lograr ningún punto de campionato durante as súas catro tempadas na Fórmula Un.
Lunger é quizais máis coñecido por ser un dos pilotos, xunto con Guy Edwards, Arturo Merzario e Harald Ertl que salvou a Niki Lauda do seu coche en chamas durante o Gran Premio de Alemaña de 1976. Lunger describiu o accidente de Lauda que ocorreu na 2ª volta. Saíu a unha velocidade de entre 210 km/h e 230 km/h. "Aparentemente estrelouse ao saír, pasou por un par de ringleiras de valas, subiu un muro de terra relativamente empinado e volveu ao centro da pista, co Ferrari, en chamas. Lunger dixo que Edwards foi capaz de esquivar o coche de Lauda, pero Lunger non puido evitar o choque co Ferrari. Fixo contacto porque "estaba na trazada e non puiden pasar polos restos". Ertl seguiuno, chocando co Ferrari e golpeándoo contra o Surtees de Lunger. Os extintores de Lunger foron disparados pola colisión foi unha fortuna e aforrou tempo no rescate. Lunger saíu do seu Surtees que estaba enredado co Ferrari. Os seus extintores amortiguaran un pouco o lume. Os traballadores chegaron e mantiveron o lume abaixo, botando espuma no Ferrari. Isto permitiu a Lunger e Merzario achegarse ao lume, aínda que non puideron liberar a Lauda ao principio. Lauda estaba consciente, loitando por liberarse pola súa conta. Novamente o lume avivouse e mantivo aos homes afastados ao lado do coche. Lunger saltou encima do Ferrari e agarrou a Lauda polos ombreiros. Merzario desabrochou os cintos de seguridade e Lunger e Lauda caeron do coche cando unha parte da cabina rompeuse. Cando Lauda e Lunger saíron, os comisarios rociáronos de escuma. Quedaron uns segundos na herba. O combustible ardente ía cara a eles así que Lunger e Lauda camiñaron 6 ou 8 pasos lonxe do lume.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(key) (carreiras en grisa indican pole position, carreiras en itálica indican *volta rápida) † Lunger anotou máis puntos dos que correspondíanlle pola súa posición final, xa que os pilotos que terminaron por diante non podían puntuar.
Lira (música)
miniatura|Muller a tocar a lira, fotografía de 1913. A lira (do latín «lyra», e este do grego «λύρα») é un instrumento de corda punteada primitiva, usado polos antigos, semellante a unha arpa pequena en forma de U ou de ábaco, cuxa orixe os gregos atribuíron a Hermes ou á musa Polimnia. Foi o instrumento musical que tangueu Orfeo e o que acompaña a Apolo como símbolo do estado cidadán, da cultura e da música.
A lira é un instrumento musical que, como a arpa, tocábase coas dúas mans.
Segundo a Biblia, en mans de David, o rei poeta e sabio, a lira (kinnor) como o salterio evocan a unión coa divindade e a relixión. O rei David tocaba a lira para tranquilizar a Saúl.
Historia
miniatura|224x224px|Lira antiga en [[heráldica.]] A lira máis antiga e sinxela tiña tres cordas pero despois pasou a catro, cinco, seis, sete e mesmo doce. En Exipto, chegou a ter até dezaoito. As partes da lira, ademais das cordas eran: En Grecia, as tres cordas recibían os nomes do tres musas de Delfos; da grave á aguda: Nete, Mese e Hípate. As cordas pasaban sobre unha coiraza de tartaruga, chamada en grego cheloné e chelys, palabra que serviu tamén para designar certa especie de lira. O engadido da mogas facía a lira máis pesada ca a cítara e por esta razón levábana pendurada ás costas por medio dunha correa ou bálteo e disto sacou Apuleio o nome de apta balteo, isto é, propia para ser pendurada ás costas. Filóstrato describindo a lira de Anfión di que a madeira empregada na construción da lira era buxo e o demais era de cornos de castrón montés. Os dous brazos da lira de Terpsícore que hai no Museo Napoleón están feitos de aneis. Esta lira representa unha daquelas que están formadas dunha coiraza de tartaruga e os brazos de hastas de godallo. A lira, que Aquiles ten na man na lámina 8ª do tomo 1.° das pinturas de Herculano, é de cor encarnada, do que pode deducirse que pintaban a madeira das liras daquela cor que era a súa favorita. Por unha pasaxe dos fastos de Ovidio demóstrase que os citaristas tiñan o gusto de levar un Chlamys ou capa de cor encarnada.
Os poetas entenderon por lira a máis fermosa e máis calma harmonía así é que fai un gran papel nos seus poemas e falan con entusiasmo do pracer que causa. Tiña a vantaxe de poderse cantar e acompañarse con ela e servíanse dela nos coros tráxicos.
Á arte de tocar a lira chamábaselle citaristica ou lirística, e ao acto de tocaría dábaselle os nomes de Lyrizein, Kytarizein e Psallein e aos tocadores os liristas e citaristas. O que cantaba e acompañábase coa lira era coñecido co nome de Lyrodos ou de Citharaedus e os de Lyrodia e Citharaedia eran as verbas que designaban a acción de acompañarse deste xeito. Algunhas veces a lira e a frauta acompañábanse recíprocamente ao que Suídas dá o nome de Synaulia ou segundo o dialecto ático xynaulia con cuxa palabra se entendía o recíproco acompañamento de dúas frautas.
Longo sería o pór o catálogo dos músicos que foron sonados neste instrumento. A mitoloxía sinala como os máis famosos a Apolo, Mercurio, Terpsícore, Orfeo, Lino, Anfión, Demódoco, etc. Todos os gregos aprendían a música e ao principio ou ao fin das comidas cantaban unhas cancións chamadas escolias e principalmente as de Harmodio e Aristoxitón. Pasaba a lira dun a outro e cada un cantaba á súa vez unha estrofa acompañándose con ela. Habendo nunha ocasión semellante pasado a lira a mans de Temístocles, que non sabía tocala, tívoselle por falto de educación. A palabra amousikos ou home que non sabe a música significaba un home sen gusto e sen educación ou como se di entre nós, un pailán ou paiolo.
Na súa obra intitulada Lira Barberina, Giovanni Battista Doni fixo unha escolma de diferentes figuras da lira. Deulle aquel título porque daba nela a explicación dunha que fixo fabricar para o cardeal Francesco Barberini segundo o sistema dos antigos tal como el concibíao. O editor desta obra, despois da morte de Doni, reuniu en dous grandes tomos todo canto escribira este sobre música.
Mitoloxía
Na mitoloxía exipcia, o deus Dyehuty estaba relacionado coa música e era considerado o inventor da lira. Disque o seu nome provén da flor de lirio debido á súa forma tan semellante.
Río Urumea
O río Urumea (do éuscaro, ur, «auga», e mehea, «fina») é un río do norte de España que nace en Navarra e desemboca na cidade de Donostia (Guipúscoa).
Xeografía
O río Urumea nace no porto de Ezkurra (Navarra), nunha das zonas con máis precipitacións da península Ibérica. Descende por un val estreito e fondo ata Goizueta. Recibe o Añarbe discorrendo en rápida pendente a partir de Artikutza, atravesa os núcleos de Pagoaga e Pikoaga ata chegar a Hernani.
Prosegue por Astigarraga e entra na cidade de Donostia, pasando polos barrios de Martutene, Loiola, separando a Eguía e Gros de Amara e o centro, para desembocar no mar Cantábrico entre o monte Urgull e a praia de Zurriola. A súa cunca ten soamente 279 km² e ten 45 km de lonxitude.
No seu percorrido recibe as augas dos seguintes afluentes: pola dereita, Añarbe, Beltza, Lizarrei, Aparrain, Eskaitz, Usoko, Epele, Marindegi e Taulako; pola izquierda, Pagoaga, Sagarreta, Olaberri, Bezkite, Sagatzain, Txonkueneku, Portu, Latzumbe, Buztin e Agerre.
Características
A forma actual da desembocadura é moi diferente á doutros tempos. Entón era moi ancha, entre os montes Ulía e Igueldo, e Urgull era só un illote que saía no centro e as augas discorrían por gran parte do actual Gros e a totalidade de Amara novo, formando marismas e terreos pantanosos.
O río Urumea adoita rexistrar as maiores crecidas no outono e a principios do inverno, producíndose ocasionalmente algunhas inundacións en Hernani, Astigarraga e no barrio donostiarra de Martutene. Ao ter unha cunca pequena e poucos quilómetros de percorrido, o seu caudal pode variar de forma rápida, pode subir o seu nivel en poucas horas e si nuns cantos días non se producen precipitacións este pode descender considerablemente.
Mourama
O topónimo galego Mourama pode referirse a:
Javier Domínguez
Javier Domínguez Álvarez, nado en Ourense en 1957 é un músico e escritor galego, membro fundador de Los Suaves.
Traxectoria
Profesionalmente, licenciouse en Xeografía e Historia pola universidade de Santiago de Compostela, desenvolveu a súa carreira como profesor de instituto, onde foi destinado a Pontevedra. Tamén ten participado na escritura de libros de texto de historia contemporánea.
A finais dos anos setenta funda en Ourense a banda de rock Los Suaves a canda os seus irmáns Charli Domínguez e Yosi Domínguez. Con todo, abandona o grupo pouco despois.
Delfín de Francia
Historia
miniatura|160px|Escudo do Delfinado do Viennois. miniatura|160px|[[Humberto II do Delfinado|Humberto II.]]
A tradición remóntase ao século XIV, nos tempos de Humberto II, señor do Delfinado do Viennois, unha antiga provincia francesa que tivo como capitais sucesivas Vienne), Valence e Grenoble.
O Delfinado era un estado independente, que formaba parte do Sacro Imperio Romano Xermánico e o seu soberano levaba o título de delfín do Viennois.
O derradeiro delfín independente, Humberto II, sen herdeiro, vendeu a súa provincia ao rei Filipe VI de Francia, o 30 de marzo de 1349, polo tratado de Romans, coa condición de que o herdeiro fose designado como Delfín, en honra do seu escudo de armas que ostentaba un delfín.
A partir daquela, o Delfinado converteuse en posesión do herdeiro ao trono de Francia, que levaría o título de delfín. O primeiro príncipe que usou esta designación foi o futuro rei Carlos V de Francia, neto de Filipe VI, que foi Delfín a partir de 1349.
O único delfín que residiu e exerceu o poder efectivo no Delfinado foi o futuro Luís XI de Francia, quen o gobernou como un Xefe de Estado.
Por extensión deste termo, na actualidade a palabra delfín (derivada do latín delphinus, e este do grego δελφίνος delphínos) úsase correntemente para referirse ao sucesor designado oficial ou oficiosamente para un cargo.
Delfinesa de Francia
Por extensión, defínese a Delfinesa de Francia (en francés, Dauphine de France) como a esposa e, por tanto, futura raíña consorte do Delfín de Francia, o herdeiro do trono francés.
A primeira delfinesa foi Xoana de Borbón (1350-1378), esposa de Carlos V de Francia, que á súa vez, foi o primeiro Delfín de Francia.
Esta posición era análoga á da actual princesa de Gales (Reino Unido) ou á princesa de Asturias (España).
Delfíns de Francia 1349-1830
Nota: as datas refírense ao período en que o titular foi coñecido por este título 200 px|miniatura|Escudo dos Delfíns de Francia da dinastía Borbón. 200 px|miniatura|Escudo do Delfín [[Francisco II de Francia|Francisco, Rei consorte de Escocia.]]
A Ponte do Va, Loureda, Arteixo
A Ponte do Va é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 569 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 273 eran homes e 296 eran mulleres.
Tempada 2016/17 do Deportivo da Coruña
Maio
O 27 de maio o club anunciou a súa primeira incorporación, o atacante turco Emre Çolak, procedente do Galatasaray SK, firmando por tres temporadas. O xogador chegou libre.
Xuño
O 10 de xuño o club anunciou a súa segunda fichaxe, co retorno do mediocampista portugués Bruno Gama, cun contrato por dúas campañas. O xogador chegou libre. Minutos máis tarde anunciou a Gaizka Garitano como novo adestrador do equipo, cun contrato por unha tempada.
O 28 de xuño o club anunciou a cesión do centrocampista eumés Juan Domínguez ao RCD Mallorca, de Segunda División, durante unha tempada.
O 30 de xuño anunciouse a fichaxe do meta polaco Przemysław Tytoń, procedente do VfB Stuttgart, cun contrato por 3 tempadas.
Xullo
O 3 de xullo anunciouse a contratación do meta galego Rubén Martínez, procedente do Levante UD, cun contrato por dúas tempadas.
O 5 de xullo compareceu en rolda de prensa o meta Fabricio Agosto para anunciar a súa despedida, logo de firmar polo Beşiktaş turco.
O 6 de xullo o club anunciou a saída do defensa coruñés Róber Pier, cedido por unha campaña ao Levante UD, en Segunda División.
O 9 de xullo anunciouse a incorporación do defensa valenciano Raúl Albentosa, procedente do Derby County FC, cun contrato por catro temporadas.
O 12 de xullo o club anunciou a incorporación de Juanfran Moreno, cunha nova cesión por parte do Watford FC, esta vez con opción de compra.
O 14 de xullo anunciáronse dúas incorporacións para o equipo filial, o defensa catalán Arnau Campeny e o dianteiro madrileño Borja Galán.
O 15 de xullo o club anunciou a ampliación do contrato de Pablo Insua até 2020, e a súa cesión de novo ao CD Leganés, onde militou a campaña anterior. Horas máis tarde anunciouse a rescisión do contrato de dous xogadores do filial, o centrocampista Samuel Piette e o gardameta Javi Ortega.
O 16 de xullo o Deportivo disputou o primeiro partido da pretempada, vencendo ante o SD Negreira, de Terceira División (1–10), con motivo do Memorial García Calvo.
O 18 de xullo pasou recoñecemento a oitava incorporación do Deportivo, o mediocampista brasileiro Guilherme dos Santos, en calidade de cedido con opción de compra por unha tempada procedente do Udinese Calcio.
O 21 de xullo o club anunciou a rescisión do contrato do dianteiro burelés Luis Fernández, cedido a campaña anterior no SD Huesca, que se incorpora á disciplina do AD Alcorcón.
O 22 de xullo anunciouse a incorporación do mediocampista valenciano Carles Gil, cedido por unha campaña polo Aston Villa F.C.
O 28 de xullo o club anunciou un novo amigable para o 23 de agosto fronte ao SD Compostela, de Terceira División, con motivo do memorial Antonio Bermúdez.
Agosto
O 3 de agosto o club anunciou que conta con 20.436 abonados. Un día despois a cifra situábase en 21.767 socios.
O 6 de agosto, e tras varios días xa na cidade, finalmente o club oficializou a incorporación do mediocampista colombiano Marlos Moreno, que firmou por unha campaña, cedido polo Manchester City F.C.
O 12 de agosto o club anunciou a cesión do dianteiro catalán Oriol Riera durante unha tempada ao CA Osasuna. Un día despois anunciouse a saída do defensa cántabro Saúl García, cedido por unha tempada ao Girona FC de Segunda División.
O 16 de agosto o Deportivo lamentou o pasamento do dianteiro arxentino Jorge Larraz, dianteiro do club coruñés nos anos 60.
O 25 de agosto anunciouse unha nova edición do Memorial Moncho Rivera, organizado polo Victoria CF coruñés e de carácter benéfico, que enfrontará un combinado de xugadores do Súper Dépor cun combinado do Euro Celta, o 16 de setembro, no estadio de Riazor.
O 29 de agosto o club anunciou que superou os 25.000 socios.
O 31 de agosto, derradeiro día do mercado de fichaxes, anunciouse a incorporación do dianteiro Joselu Mato, cedido por unha tempada polo Stoke City F.C.
Setembro
O 15 de setembro o club anunciou a incorporación do dianteiro neerlandés Ryan Babel, como consecuencia da lesión de Joselu, cun contrato até o 31 de decembro de 2016. Minutos máis tarde o Deportivo lamentaba o pasamento do ex xogador Gento II, dianteiro do equipo coruñés na década de 1960.
Outubro
O 3 de outubro, aproveitando o parón ligueiro, o club iniciou a substitución do céspede de Riazor, que tiña máis de 20 anos. As obras durarán dúas ou tres semanas, cambiarase igualmente o sistema de rego e o terreo de xogo descenderá uns 30 centímetros, igualándose coa pista de atletismo. O custo desta operación non trascendeu. Unha das razóns pola que se acomete esta mellora é a nova normativa de La Liga, que obriga aos clubs a manter uns determinados estándares de calidade para as retransmisións. Estas obras remataron o 26 de outubro, cun custo total de 218.984,42 euros.
O 27 de outubro o club anunciou a firma dun acordo co Concello de Arteixo para o uso das instalacións do campo Ponte dos Brozos polo equipo feminino.
O 29 de outubro anunciouse a convocatoria a Xunta Xeral Ordinaria e Extraordinaria de Accionistas do club, que se desenvolverá en primeira ou segunda convocatoria os días 30 de novembro e 1 de decembro, respectivamente. Horas máis tarde o Consello de Administración do club publicou un comunicado cargando con contundencia contra a Comisión Antiviolencia e o seu presidente, días despois de que nos medios se anunciasen unhas supostas sancións ao club pola exhibición de pancartas da peña Riazor Blues.
Novembro
O 2 de novembro o club anunciou a inscrición no Rexistro Mercantil da cuarta fase da ampliación de capital, na cal calquera persoa ou entidade pode converterse en accionista, cun capital máximo de 90.150 euros. Igualmente, anunciouse que na terceira fase acudiron á ampliación 37 accionistas, que subscribiron un total de 13.883,10 euros.
O 8 de novembro anunciouse que José González-Dans Vázquez, responsable da área económica do club, desempeñará tamén funcións de coordinación referentes a soporte e negocio, así como as empresas participadas.
O 26 de novembro o club decidiu afastar do traballo en grupo ao xogador do filial Óscar Pinchi, logo dunhas declaracións no xornal DxT Campeón sobre a política de traballo da canteira. Días despois o propio xogador desculpouse a través das redes sociais, o que deu remate á polémica.
Decembro
O 1 de decembro celebrouse, en segunda convocatoria, a Asemblea Xeral de Accionistas onde se aprobaron as contas do club para a tempada 2015–16. Presentáronse uns beneficios netos de 6,98 millóns de euros e a débeda sitúase en 95 millóns, sensiblemente menor que en exercicios anteriores. Na xunta tamén se criticou a xestión da canteira e anunciouse a creación da Fundación Real Club Deportivo.
O 12 de decembro o club anunciou o pasamento, o día anterior, do ex xogador Manuel Bermúdez "Polo", dianteiro do club coruñés nos anos 1950.
O 21 de decembro deuse a coñecer que o Xulgado de Instrución número 20 de Madrid arquivaba a causa que investigaba a morte de Francisco Javier Romero "Jimmy" en 2014, alegando que non se pode identificar os autores da morte do seareiro coruñés. Esa mesma tarde, o club emitiu un contundente comunicado amosando "a súa profunda sorpresa, absoluta decepción e total indignación ante o arquivo da causa". Ademais, o club interpreta que "en pouco máis de dous anos pasouse dunha posición tallante por parte de todas as autoridades competentes para tratar de solucionar o caso á desidia e impunidade polo sucedido en Madrid", e denunciando tamén "o desequilibrio existente entre a impunidade ante un asasinato e a persecución sistemática mediante propostas de sancións que están a recibir os seguidores e o propio Deportivo cando o Club e os seus afeccionados foron exemplares durante todo este proceso".
Tras rematar o partido de Copa do Rei ante o Real Betis que rematou en vitoria (3–1), que certificou o pase do Deportivo a oitavos de final, o neerlandés Ryan Babel anunciou que non renovaría o seu contrato co club, que remataba o 31 de decembro, despedíndose así do equipo coruñés anotando un gol.
Xaneiro
O 13 de xaneiro o club anunciou a primeira incorporación do mercado invernal, o mediocampista neerlandés Ola John, cedido polo SL Benfica até o remate da actual temporada con opción de compra.
O 17 de xaneiro anunciouse a incorporación do mediocampista francés Gaël Kakuta, cedido até o remate da tempada polo Hebei China Fortune F.C. chinés.
O 18 de xaneiro o club anunciou que as xogadoras do equipo feminino Raquel Béjar e Teresa Abelleira firmaran contrato profesional coa entidade, sendo así o Deportivo o primeiro club galego en facelo.
O 20 de xaneiro o club lamentou o pasamento de Carlos Alberto Silva, adestrador branquiazul nas tempadas 1996–97 e 1997–98, finado aos 77 anos.
O 29 de xaneiro o club anunciou que alcanzara a cifra de 25.000 accionistas, a escasos días do peche da campaña de ampliación de capital, iniciada en 2015.
O 31 de xaneiro o club anunciou a fichaxe do centrocampista arxentino Federico Cartabia, logo de rescindir o seu contrato co Valencia CF, firmando un contrato por cinco tempadas. Anunciouse igualmente a súa saída ao SC Braga, cedido até o remate da campaña.
Febreiro
O 2 de febreiro o club fixo oficial un cambio na firma deportiva que equipará o Deportivo a partir da seguinte campaña, sustituíndo a Lotto Sport Italia pola tamén italiana Macron, que vestirá os 15 equipos do club até o 2021. O novo patrocinador técnico aportará unha cantidade próxima ao medio millón de euros por tempada.
O 26 de febreiro o club anunciou a rescisión do contrato do adestrador Gaizka Garitano, logo dunha avultada derrota fronte o CD Leganés (4–0) e sete xornadas sen coñecer a vitoria. Dous días despois anunciouse que o seu substituto á fronte do banquiño era Pepe Mel até o remate da tempada, con opción a ampliación.
Marzo
O 15 de marzo o club emitiu un comunicado explicando que a Sala do Civil do Tribunal Supremo fallara en contra do club no litixio aberto coa Axencia Tributaria sobre a clasificación definitiva da débeda. Así, o Tribunal Supremo entende os 21,7 millóns de euros clasificados inicialmente como subordinados e ordinarios, son finalmente débeda privilexiada, e polo tanto, o Deportivo verase obrigado a abonalos, sen quita do 33%, dentro dos prazos establecidos no Convenio Singular asinado en marzo de 2014 coa propia Axencia Tributaria. O club entende que esta situación complicará o escenario económico nas próximas temporadas, afectando directamente á competitividade do equipo na Liga e do propio club dentro da industria do fútbol. A entidade deberá afrontar todo ese pago en pouco máis de cinco anos, estando obrigado a incrementar en 3,5 millóns de euros os pagos anuais que viña desembolsando a Facenda. Por esta decisión, deberá aboar á Axencia Tributaria unha cantidade próxima aos 10 millóns de euros cada ano só para ir liquidando débeda.
O 17 de marzo o club anunciou a paralización do proxecto de museo, que tiña anunciado na xunta xeral de accionistas e que estaría situado nos baixos de Riazor, como primeira medida logo do coñecemento do fallo da setenza do Tribunal Supremo uns días antes. Igualmente anunciaron que, ademais desta, estanse a tomar e esbozar as primeiras medidas para reducir investimentos previstos para os próximos anos.
Maio
O 3 de maio o club anunciou que abonara á Axencia Tributaria un total de 5.467.299,14 euros, en cumprimento do convenio singular subscrito entre o Deportivo e a AEAT para o pago de débeda cualificada como privilexiada. Desde a firma do convenio, a débeda reducida ascende a 35.933.163,30 euros.
O 19 de maio o club anunciou que quedaba pechada formalmente a ampliación de capital aprobada en 2014, acadándose un capital social total de 10.292.425,50 euros, repartidos en 171.255 accións de 60,10 euros cada unha. Así, o club conta cun total 25.333 accionistas, 2.479 máis que os que tiña antes do inicio do proceso.
O 28 de maio o equipo filial logrou o ascenso a Segunda División B logo de superar na promoción ao CP Cacereño, volvendo así á categoría de bronce 6 temporadas despois do último descenso.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Lotto e os patrocinadores foron Estrella Galicia, Abanca e Luckia.
O Ézaro
O topónimo galego O Ézaro pode referirse a:
Bejeweled
Bejeweled é un videoxogo de crebacabezas desenvolvido por PopCap Games como xogo de navegador no 2001. Foron estreadas tres continuacións deste xogo. Foron vendidas máis de 75 millóns de copias deste xogo e foi descargado máis de 150 millóns de veces. Malia que o xogo xa non se pode descargar a través da páxina web de PopCap, o instalador pode descargarse en Wayback Machine.
Nagpur
miniatura|dereita|220px|Nagpur. Nagpur é unha cidade do centro da India no extremo nororiental do estado de Maharashtra. Importante nó ferroviario e fabril, sobor de todo da industria téxtil, conta con 2 405 421 de habitantes (censo 2011).
Aínda que a primeira referencia de Nagpur aparece nunha inscrición do século X, a fundación da vila adscríbese ao raxá de Gond, Bakht Buland, no comezo do século XVIII, converténdose pouco despois en capital do reino Maratha.
Subdivisións do Perú
O Perú divídese en 25 departamentos e estes divídense en 194 provincias (cidades), e máis a Provincia de Lima. As 196 provincias (incluíndo a provincia de Lima), á súa vez, están subdivididas en 1 869 distritos.
A provincia de Lima, localizada na costa central do país, é a única que non pertence a ningún departamento. A cidade de Lima, capital do país, está localizada nesta provincia.
A rexión de Callao, onde se localiza a cidade de Callao, posúe unha única provincia, a provincia constitucional de Callao.
Departamentos
Lista de todos os departamentos e as súas respectivas capitais:
Sistema biolóxico
Un Sistema biolóxico é un grupo de órganos que traballan conxuntamente para realizaren algunha tarefa fisiolóxica nun ser vivo. Os sistemas son un nivel de organización biolóxico, entre o nivel de órgano e o de aparato, que está constituído pola concorrencia funcional de diversos sistemas. Algúns sistemas comúns, como aqueles presentes en mamíferos e outros animais, e que loxicamente tamén están presentes na anatomía humana, son o sistema circulatorio, o sistema respiratorio ou o sistema nervioso.
Subdivisións do Perú
Provincias
O país atópase dividido en 196 Provincias, as cales se dividen á súa vez en 1874 Distritos. As provincias e distritos creados desde o ano 2010 son:
Fonte: Normas Legais do Diario Oficial El Peruano, segundo data de publicación, que en todos os casos é o día seguinte da data da Lei, e/ou Secretaria de Demarcación y Organización Territorial de la Presidencia del Consejo de Ministros.
Mourentán
O topónimo galego Mourentán pode referirse a:
A Rapa, Loureda, Arteixo
A Rapa é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 9 eran homes e 7 eran mulleres.
873
Outros
Historia ano a ano
Croacia nos Xogos Europeos de 2015
Croacia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 109 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Hrvatski olimpijski odbor, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Croacia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Traumatoloxía
A traumatoloxía é a especialidade médica que se ocupa do estudo, tratamento e efectos dos traumatismos óseos e dos tendóns dos membros superiores, inferiores, cadeiras e columna vertebral causados por accidentes ou pola violencia contra unha persoa. Nalgúns países está considerada unha especialidade da cirurxía ortopédica.
Charles de Tornaco
Charles de Tornaco nado o 7 de xuño de 1927 en Bruxelas e finado o 18 de setembro de 1953 foi un piloto de carreiras de Bélxica. participou en 4 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 22 de xuño de 1952. Non logrou ningún punto de campionato.
De Tornaco foi o cofundador da Écurie Belgique, que máis tarde se converteu en Écurie Francorchamps, e a maior parte da súa andaina nas carreiras foi con este equipo, pilotando Ferraris. Na práctica para o Gran Premio de Modena en 1953, de Tornaco volcou o seu coche e sufriu graves feridas na cabeza e pescozo. Non había instalacións médicas adecuadas, e morreu camiño do hospital nun coche berlina privado.
Arizona
miniatura|Gran Canón do Colorado en Arizona. Arizona é un estado dos Estados Unidos de América unido á Unión en 1912, só por diante de Hawai e Alasca, sendo o derradeiro dos estados contiguos estadounidenses en adxuntarse. Sitúase na rexión do suroeste e limita ó S con México, cunha fronteira de 626 km cos estados de Sonora e Baixa California. É un dos chamados "Estados das Catro Esquinas", limitando con Novo México, Utah, Nevada e California, tocando Colorado.
A súa capital é Phoenix. Outro centro urbano importante é Tucson. Ten case 300.000 km² e máis de cinco millóns de habitantes (2000), estando a maioría do territorio escasamente habitado. O estado consta fundamentalmente de planicies a grande altura (de 1.500 a 2.700 metros), rotas por canóns como o Gran Canón ou o Canón de Chelly. O seu río máis importante é o río Colorado.
O alcume de Arizona é The Grand Canyon State, polo senlleiro Gran Canón. Outro alcume de Arizona é The Copper State (O Estado do Cobre), pois ten grandes depósitos de cobre, sendo tradicionalmente e incluso actualmente a minaría de cobre unha importante fonte de ingresos de Arizona.
Nun principio, Arizona fora colonizada por España, e pasara a control mexicano en 1821, cando México se independizou de España. En 1848, coa fin da intervención estadounidense en México, a maior parte de Arizona (ao norte do río Gila) pasou a mans estadounidenses. O presidente Santa Anna de México vendeu parte do sur do Estado na Vena da Mesilla en 1853. O 14 de febreiro de 1912, Arizona adquiriu o estatuto de estado.
Xeografía
Arizona está dividido en 15 condados: Apache, Cochise, Coconino, Gila, Graham, Greenlee, La Paz, Maricopa, Mohave, Navajo, Pima, Pinal, Santa Cruz, Yavapai e Yuma.
Lugano
Lugano (en lombardo: Lügan) é unha cidade ao sur de Suíza, no cantón italiano-falante de Tesino, que fai fronteira con Italia. A cidade fica ás beiras do Lago Lugano. Os seus cálidos veráns e o incremento do número de celebridades que son atraídas pola vila leváronlle a recibir o nome de "Monte Carlo de Suíza". Con 55.060 habitantes, 130.000 na súa aglomeración urbana, é a novena cidade de Suíza por poboación.
A orixe do nome probablemente proveña do latín Lucus, que significa bosque sagrado, ao igual que a cidade galega de Lugo.
Xeografía
Lugano está situado na ribeira oeste do lago homónimo, situado á súa vez entre os lagos Maggiore e di Como, ao sur dos Alpes. Pola cidade transcorre o río Cassarate, que desauga no propio lago.
O clima de Lugano é dos máis benignos de Suíza, con veráns cálidos e invernos máis suaves que no resto do país. O mes máis frío, xaneiro, ten unha temperatura máxima media de 6,1 °C e de 0,1 °C a mínima. O máis cálido é xullo, cunhas temperaturas medias máxima e mínima de 25,8 °C e 16,7 °C, respectivamente. As chuvias son abondosas, rexistrándose uns 1.545 l/m2 de media ao ano.
Historia
As ribeiras do Lago de Lugano foron habitadas dende a Idade de Pedra. Posteriormente, etruscos, celtas e romanos deixaron vestixios do seu paso pola zona. O primeiro documento que fala da existencia dunha cidade na súa actual localización é de 724, aínda que a súa autenticidade está hoxe discutida. Hai que agardar ata o 1189 para atopar un escrito no que a vila se nomee coa súa denominación actual. Durante os séculos XIV e XV foi obxecto de disputa entre os ducados de Como e Milán, non sendo ata o 1513 cando pasou a formar parte da Antiga Confederación Suíza.
En 1798 entrou a formar parte da República Helvética, baixo o control de Napoleón, chegando a ser o centro do cantón de Lugano. Unha revolta acontecida catro anos máis tarde declarou a independencia do cantón da República Helvética. Coa sinatura da Acta de Mediación ao ano seguinte, na que, baixo o auspicio de Napoleón, se creou a Confederación Suíza monicreque do Primeiro Imperio Francés e que perduraría ata o 1815, o cantón de Lugano uniuse ao de Bellinzona dando lugar ao actual cantón de Tesino, do que Lugano é a principal cidade, aínda que non a capital.
Logo da segunda guerra mundial a cidade experimentou un importante fluxo de capital da veciña Italia, propiciando un crecemento exponencial das actividades bancarias, converténdoa no terceiro centro financeiro de Suíza.
Cultura
miniatura|180px|[[Reverso (moedas)|Reverso dunha moeda conmemorativa do certame de tiro de Lugano en 1883]] A Catedral de San Lourenzo, católica, é a principal mostra de arte arquitectónica da cidade. Erguida no 818 como unha pequena igrexa, logo feita colexiata no 1078, foi ampliada no século XV, polo que combina elementos románicos con outros renacentistas.
Na cidade fálase tradicionalmente unha variedade da lingua lombarda coñecida como dialecto de Lugano.
Lodi
Lodi (Lod en dialecto lodigiano) é un concello italiano, capital da provincia homónima, na rexión da Lombardía. Ten 42.737 habitantes.
Xeografía
Lodi sitúase na parte centromeridional da Lombardía, á beira do río Adda. Parte do centro histórico foi construído sobre o outeiro Eghezzone.
Constanza de Hauteville
Constanza de Hauteville, ou Constanza I de Sicilia, nada en Palermo o 2 de novembro de 1154 e finada na mesma cidade o 27 de novembro de 1198, foi a última raíña de Sicilia da dinastía Hauteville. Antes foi raíña consorte e rexente de Sicilia, así como emperatriz consorte (como muller de Henrique VI) do Sacro Imperio Romano Xermánico. Foi a nai do tamén emperador Frederico II.
Primeiros anos
Nacida o 2 de novembro de 1154 en Palermo, Constanza foi a derradeira filla de Roxerio II, rei de Sicilia, e da súa terceira esposa Beatriz de Rethel. Cando naceu, presumibelmente non herdaría o trono.
Segundo unha tradición popular, transmitida por Giovanni Villani e despois retomada por Dante e outros, Costanza tería manifestado na súa xuventude interese pola vida monástica ou incluso entrara nun convento. Porén esta suposta decisión non ten ningunha confirmación certa. O que si é certo é que Constanza estaba aínda solteira á idade de trinta anos e, dado o seu rango de princesa, esta situación podería parecer naquela época un feito máis ben pouco usual.
Matrimonio con Henrique de Hohenstaufen
O 29 de outubro de 1184, en Augsburgo, concertouse o compromiso de Henrique de Hohenstaufen (ou de Suabia), fillo do emperador Frederico Barbarroxa, coa princesa normanda Constanza de Sicilia.
6471 Collins
Collins é o asteroide nº. 6471 da serie 1983 EB1, descuberto o 4 de marzo de 1983 dende Uccle por Antonin Mrkos, quen viviu entre 1918 e 1996.
Constanza de Hauteville
Matrimonio con Henrique de Hohenstaufen
No verán de 1185 Constanza deixou Palermo para ir a Milán, onde estaba previsto que se celebrase a voda, acompañada dun fastuoso cortexo de príncipes e baróns. miniatura|upright=0.8|Henrique VI e Constanza. (Liber ad honorem Augusti, Pietro da Eboli, 1196).
Henrique acompañou a Constanza até Salerno, pero tivo que deixala alí e viaxar a Alemaña para asistir ao enterro da súa nai.
6471 Collins
Características
Posúe unha excentricidade de 0,1242948 e un período orbital de 1 386,21 días (3,8 anos). Recibe o nome en homenaxe a Michael Collins (1930- ), astronauta estadounidense. En 1966 foi o piloto da misión Gemini 10. En 1969 foi asignado como piloto do módulo de mando do Apolo XI, quedando en órbita lunar até o regreso de (6469) Armstrong e (6470) Aldrin.
O nome foi suxerido por Jana Tichá, Milos Tychý e Z. Moravec.
Constanza de Hauteville
Matrimonio con Henrique de Hohenstaufen
O 23 de agosto de 1185, polo valor simbólico e político que tiña a aprobación por parte da Igrexa deste enlace, en Rietti, a primeira cidade fóra do Reino de Sicilia, tivo lugar unha primeira celebración do matrimonio, por procuración, en presenza dunha delegación imperial en representación de Henrique. A voda repetiuse despois en Milán, o 27 de xaneiro de 1186.
Henrique foi elixido en Bamberg en xuño de 1169 Rei de Romanos, e coroado como emperador do Sacro Imperio en 1191 en Roma polo papa Celestino III, xunto á súa esposa que, deste xeito, se converteu en emperatiz consorte.
Tancredo e Constanza
En efecto, aos baróns e ao papado non lles gustaban os suabos e a súa política; considerábanos pouco influenciábeis e demasiado autoritarios. En consecuencia, os baróns elixiron como rei a Tancredo de Sicilia, primo de Guillerme II e fillo natural de Roxerio III, duque de Puglia; o seu avó era Roxerio II e a súa tía a mesma princesa Constanza, un ano máis nova ca el.
A elección recaeu en Tancredo porque tiña sona como comandante militar, e era o único descendente da liñaxe normanda de Sicilia, aínda que ilexítimo. Por outra parte, estando o emperador Frederico Barbarroxa participando na III Cruzada en Terra Santa, Henrique VI e Constanza foron obrigados a permanecer no Reino de Alemaña, que daquela estaba nunha situación particularmente delicada e, por tanto, a descoidar a atención de Sicilia. Neste contexto, en novembro de 1189, en Palermo, Tancredo foi coroado rei de Sicilia. O papa Clemente III, a pesar de que non vía con bos ollos un soberano da casa de Hohenstaufen, de Alemaña, en Sicilia, aprobou e recoñeceu a elección.
En febreiro de 1194 Tancredo morreu, e sucedeuno no trono Guillerme III, que tiña só 9 anos, baixo a rexencia da súa nai, Sibila de Medania.