cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Leclerc
Ferrari (2019-)
En Austria volveu ocupar a pole position o sábado, pero foi derrotado na carreira por Max Verstappen. Nunha manobra de adiantamento do Red Bull a Leclerc, ambos os coches chocaron, pero a FIA, dúas horas despois do final do Gran Premio, determinou que era válido.
Logrou o seu cuarto podio consecutivo en Gran Bretaña, pero en  Alemaña retirouse por un erro sobre a superficie mollada. Dúas carreiras despois, no GP de Bélxica, Leclerc fixo a 'pole' e finalmente gañou a súa primeira carreira na categoría e a primeira dun piloto monegasco, liderando a maior parte das voltas. As celebracións da súa primeira vitoria víronse afectados pola morte de Anthoine Hubert o sábado na carreira de Fórmula 2. Unha semana despois, logrou a súa cuarta pole da tempada no circuíto de Monza, o que lle axudaría a conseguir a vitoria ao día seguinte (a primeira de Ferrari en Italia desde 2010). En Singapur volveu comezar na primeira posición, pero perdeu a carreira co seu compañeiro de equipo Vettel,       e en  Rusia acadou a cuarta pole consecutiva, foi a primeira vez que un piloto de Ferrari conseguiu isto desde 2001 (esta vez Michael Schumacher). Finalmente, quedou cuarto no campionato con 264 puntos que incluíron 7 "poles", 2 vitorias e 10 podios.
Leclerc ten contrato con Ferrari ata a tempada 2024.
Temporada 2020
alt=|thumb|Leclerc pilotando no [[Gran Premio da Toscana de 2020]]
Antes de competir no Gran Premio do 70º aniversario en 2020 en Silverstone, Leclerc reaccionou con rabia ás acusacións de que era racista e oposto ao movemento Black Lives Matter, respondendo dicindo que o racismo é "repugnante" e acusou aos titulares de intentar manipular as súas palabras. As acusacións chegaron despois de que fose un dos seis pilotos que optaron por non xeonllarse durante as cerimonias previas á carreira dos eventos de apertura do Campionato Mundial de Fórmula Un de 2020 como parte da campaña deportiva contra o racismo. Afirmou que optou por non axeonllarse debido ás connotacións políticas negativas que sentía que tal xesto podía ter.
No Gran Premio de Italia de 2020 clasificouse décimo terceiro pero na carreira estrelouse na Parabolica na volta 24, canrdo era cuarto, grazas a unha parada en boxes antes que outros que entraron en boxes durante un período de Safety Car. O accidente provocou unha bandeira vermella.
Partindo da xornada 12 en Portimão, Leclerc pasou a conseguir tres top-5 consecutivos. No Gran Premio de Turquía, golpeado pola choiva, Leclerc estaba en terceiro lugar despois de remontar dende o 14º posto cos pneumáticos intermedios. Porén, un erro ao tentar pasar a Sergio Pérez polo segundo na última volta fixo que Leclerc patinase e perdese o podio ante o seu compañeiro de equipo Vettel. As dúas carreiras en Bahrein foron esquecibles para Leclerc, que finalizou décimo na primeira carreira e retirouse tras un choque na primeira volta con Pérez na segunda. Na rolda final en Abu Zabi, os dous Ferrari non tiveron ritmo e remataron fóra dos puntos, con Leclerc no 13º posto por diante de Vettel. Leclerc fininalizou o campionato no 8º posto, logrando un total de 98 puntos.
Frameán, Frameán, Monterroso
Frameán é un lugar da parroquia de Frameán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) tiña 71 habitantes, 39 homes e 32 mulleres.
Charles Leclerc
Traxectoria profesional
† Como Leclerc era un piloto invitado, era inelexible para puntuar. * Tempada en progreso.
Resultados completos no campionato da FIA de Fórmula 3
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos nas GP3 Series
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en progreso.
Resultados completos no campionato da FIA de Fórmula 2
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida) * Tempada en progreso.
Taur Matan Ruak
José María de Vasconcelos, coñecido polo seu nome de guerra Taur Matan Ruak, nado en Baguia, Baucau o 10 de outubro de 1956, é un político e militar de Timor Leste e presidente do seu país. O seu nome de guerra significa dous ollos vivos en tetum. Foi presidente de Timor Leste dende 2012 até 2017. É o actual primeiro ministro de Timor Leste dende xuño de 2018.
Carreira militar no Falintil
Con tan só 19 anos, Taur Matan Ruak foi o líder da á militar de Resistencia Timorense (Falintil) durante a fase final da ocupación indonesia, levando a cabo diversas operacións no leste do país entre 1979 e 1980.
En 1981, é promovido a Xefe Adxunto do Estado Maior, facéndose cargo das operacións do Falintil tanto no leste, como o oeste do país, e posteriormente encárgase de todas as operacións, realizadas polo brazo armado. En 1992, ascende a Xefe do Estado Maior, logo en 1998, a Subcomandante das Forzas Armadas do Falintil, e en 2000, Comandante en Xefe do mesmo.
Carreira política
Despois da independencia de Timor Leste, converteuse en Xefe de Estado Maior en setembro de 2011, cargo ó que dimitiu para converterse en candidato para as eleccións do 16 de abril de 2012.
Na elección presidencial convértese no candidato máis votado co 60,85 % dos votos, polo que se converte no presidente.
Hostafrancs
250px|miniatura|Fachada do Mercado de Hostafrancs Hostafrancs é un barrio do distrito de Sants-Montjuïc da cidade de Barcelona. Atópase entre a Gran Via de les Corts Catalanes e o barrio de Sants. Os eixos máis importantes són a Creu Coberta, a rúa Consell de Cent e os arredores do mercado.
O nome do barrio ten a súa orixe no nome do hostal que construíu Joan Corrades i Bosch a mediados do século XIX, que comprou o terreo en 1840 e deulle o nome da vila da que era orixinario, Hostafrancs, na comarca da Segarra. Moi pronto este hostal fíxose coñecido entre os que utilizaban a miúdo a estrada de Madrid e querían descansar ou facer noite cando xa estaban pechadas as murallas de Barcelona, a causa da proximidade deste ao Portal de Sant Antoni. Este hostal estaba onde agora atopamos o cine Arenes, afectado polo proxecto de facer chegar a rúa Diputació ata a Gran Vía.
Orixinalmente o terreo que se convertería en Hostafrancs pertenceu ao municipio de Santa Maria de Sants, futuro Sants. En 1839 a Deputación Provincial desvinculou o sector que ía da Ponte d'En Rabassa á Creu Coberta para pasalo a Barcelona. A igrexa de Santa Maria de Sants mantivo o control sobre esa zona ata 1868.
Álvaro Núñez Marcial
Álvaro Núñez Marcial, nado en Vigo o 21 de decembro de 1912 e finado o 3 de xullo de 1992, foi un futbolista galego máis coñecido como Alvarito, que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Tralo parón que supuxo a Guerra Civil Española o Celta de Vigo afrontaba a tempada 1939/40 co reto de debutar en Primeira División e obter a permanencia.
Con este propósito chegan moitos novos xogadores ao club, entre eles Alvarito. Debutaba en partido oficial o 3 de decembro de 1939 ante o Real Zaragoza, con resultado de derrota por 3-2.
Tras cinco tempadas no club e a nefasta tempada 1943/44 que supuxo o descenso a Segunda División, ao so acadar 9 puntos, deixa o Celta de Vigo ao igual que Mundo e Agustín.
Alvarito aínda xogaría en Primeira División dúas tempadas máis, esta vez no Real Murcia.
Stanisław Ulam
Stanisław Marcin Ulam, nado en Lviv o 13 de abril de 1909 e finado o 13 de maio de 1984, foi un científico polacoestadounidense nos campos das matemáticas e da física nuclear. Participou no Proxecto Manhattan, orixinou o deseño Teller–Ulam das armas termonucleares, descubriu o concepto do autómata celular, inventou o método Monte Carlo da computación e suxeriu a propulsión de pulso nuclear. Nas matemáticas aplicadas e puras, probou varios teoremas e propuxo varias conxecturas.
Nado no seo dunha familia rica xudía polaca, Ulam estudou matemáticas no Instituto Politécnico Lwów, obtendo o seu doutoramento en 1933 baixo a supervisión de Kazimierz Kuratowski. En 1935 John von Neumann invitouno ó Institute for Advanced Study de Princeton, Nova Jersey. Dende 1936 ata 1939 pasou os veráns en Polonia e o resto do ano na Universidade Harvard en Cambridge, Massachusetts, onde traballou para establecer resultados da teoría ergódica. O 20 de agosto de 1939 partiu cara ós Estados Unidos dende Polonia por última vez xunto ó seu irmán máis novo Adam Ulam. Pasou a traballar como profesor asistente na Universidade de Wisconsin–Madison en 1940, e obtivo a cidadanía estadounidense en 1941.
En outubro de 1943 recibiu unha invitación de Hans Bethe para unirse ó Proxecto Manhattan no Laboratorio de Los Alamos en Novo México. Alí traballou en cálculos hidrodinámicos para predicir o comportamento das lentes explosivas necesarias para unha arma nuclear de implosión. Foi asignado ó grupo de Edward Teller, onde traballou na bomba Super para Teller e Enrico Fermi. Trala guerra pasou a traballar como profesor asociado na Universidade de California do Sur, volvendo a Los Alamos en 1946 para traballar no deseño de armas nucleares. Coa axuda dun persoal composto por mulleres "computadoras", incluíndo a súa muller Françoise Aron Ulam, atopou que o deseño de Teller para o "Super" era inviable. En xaneiro de 1951 Ulam e Teller definiron o deseño Teller–Ulam, que se converteu na base das armas termonucleares futuras.
Ulam considerou o problema da propulsión nuclear dos foguetes, investigada no Proxecto Rover, e propuxo como alternativa ó foguete termonuclear o aproveitamento de pequenas explosións nucleares para a propulsión, o que se convertería no Proxecto Orion. Xunto a Fermi, John Pasta e Mary Tsingou, Ulam estudou o problema Fermi–Pasta–Ulam–Tsingou, que se convertería en inspiración para o campo da ciencia non linear. É máis coñecido pola realización de que as computadoras electrónicas facían práctica a aplicación de métodos estatísticos a funcións sen solucións coñecidas, e durante a evolución das propias computadoras o método Monte Carlo pasou a ser un método habitual e estándar para moitos problemas.
Pintán, Salcidos, A Guarda
Pintán é un lugar da parroquia de Salcidos no concello da Guarda, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE en 2013 tiña 73 habitantes (37 mulleres e 36 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 92 habitantes.
Die Verlobte
Die Verlobte é un filme alemán de 1980 dirixido por Günter Reisch e Günther Rücker. Está baseado na novela de Eva Lippold. Conta a historia da resistencia da comunista Hella Lindau (Jutta Wachowiak) e o seu prometido Hermann Reimers (Regimantas Adomaitis) contra os nazis.
Joaquín Arias Sanjurjo
Joaquín Arias Sanjurjo Pardiñas, nado en Santiago de Compostela o 1 de abril de 1860 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 1946, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
Dineína
miniatura|dereita|248px|Complexo da dineína. miniatura|dereita|248px|A dineína citoplásmica ten dúas cadeas pesadas con "cabezas" globulares que "camiñan" ao longo dos microtúbulos aos que están unidas polos seus "talos" (ou colas). A [[dinactina (que non se mostra) pode axudar a unir a cadea lixeira coa carga transportada. As interaccións entre os "talos" (da parte inferior, como "pés") e os microtúbulos debe romper e volverse a formar repetidamente (ver o texto para máis detalles).]]
miniatura|200px|Sección transversal dun axonema, cos brazos de dineína axonémicos.
Joaquín Arias Sanjurjo
Traxectoria
Foi noivo de Alejandra Martínez-Murguía de Castro, filla de Rosalía de Castro e Manuel Murguía, mais non chegaron a casar, ao pouco de finar Rosalía, porque Murguía disuadiu a Alejandra.
We're Only in It for the Drugs
We're Only in It for the Drugs é o álbum de estrea da banda sueca de punk rock Ebba Grön, publicado en novembro de 1979 a través do selo Mistlur Records. A meirande parte das súas cancións graváronse entre setembro e outubro de 1979 cunha mesa de mesturas portatil de 8 canles de Mistlur nunha oficina industrial pechada en Södermalm, Estocolmo.
Dineína
A dineína é unha proteína motora celular que converte a enerxía química contida no ATP en enerxía mecánica de movemento. A dineína transporta diversos cargamentos na célula ao "camiñar" ao longo dos microtúbulos do citoesqueleto en dirección ao extremo menos (-) do microtúbulo, que xeralmente é o orientado cara ao centro da célula. Por iso tamén se lles chama "motores dirixidos ao extremo menos". Esta forma de transporte coñécese como transporte retrógrado. A diferenza da dineína, outras proteínas motoras (ou proteínas motrices, ou moléculas motoras ou motores moleculares) como as cinesinas móvense cara ao extremo máis (+), e denomínanse "motores dirixidos ao extremo máis".
Clasificación
As dineínas poden dividirse en dous grupos: citoplásmicas e axonémicas (ou axonemais), estas últimas chamadas tamén dineínas ciliares ou flaxelares.
Función
As dineínas axonémicas ou axonemais causan o escorregamento dos microtúbulos nos axonemas de cilios e flaxelos e encóntrase só nas células que teñen esas estruturas.
As dineínas citoplásmicas probablemente axudan a colocar na súa posición ao complexo de Golgi e outros orgánulos da célula. Tamén axudan ao transporte de diversos cargamentos necesarios para o funcionamento da célula como vesículas orixinadas no retículo endoplasmático, endosomas, e lisosomas. A dineína está implicada no movemento de cromosomas e o posicionamento do fuso mitótico durante a división celular. Nas neuronas as dineínas transportan orgánulos, vesículas e posiblemente fragmentos de microtúbulos ao longo dos axóns en dirección ao corpo celular nun proceso chamado transporte axoplásmico retrógrado.
Estrutura
Todas as moléculas do motor dineína son unha complexa ensamblaxe de proteínas composta por moitas subunidades de polipéptidos máis pequenos. As dineínas citoplásmicas e axonémicas conteñen algúns compoñentes iguais, pero tamén outros exclusivos.
Dineína citoplásmica
A dineína citoplasmática, que ten unha masa molecular duns 1,5 Megadaltons (MDa), contén aproximadamente doce subunidades polipeptídicas: dúas "cadeas pesadas" idénticas de 520 kDa, que teñen actividade de ATPase e son responsables de xerar o movemento ao longo do microtúbulo; dúas cadeas intermedias de 74 kDa, que se cre que ancoran a dineína ao cargamento que transporta; catro cadeas intermedias de 53-59 kDa, e varias cadeas lixeiras das que se coñece menos.
A actividade de ATPase xeradora de forza das cadeas pesadas de dineína está localizada na súa grande "cabeza" con forma de rosquilla, que está relacionada con outras proteínas AAA (ATPases Asociadas con diversas Actividades celulares), e dúas proxeccións da cabeza conectan con outras estruturas citoplásmicas. Unha proxección é o talo (inferior, como un "pé") superenrolado, que se une e "camiña" ao longo da superficie do microtúbulo por medio dun ciclo repetido de unirse e despegarse. A outra proxección é unha cola estendida (tamén chamada "talo"), que se une ás subunidades das cadeas lixeira e intermedia, que unen a dineína co cargamento que transporta. A actividade alternada do par de cadeas pesadas no motor dineína citoplásmico completo permite que unha soa molécula de dineína transporte o seu cargamento "camiñando" unha considerable distancia ao longo do microtúbulo sen despegarse del por completo.
Nos eucariotas, a dineína citoplasmática debe ser activada pola unión da dinactina, outra proteína de múltiples subunidades, que é esencial na mitose. A dinactina pode regular a actividade da dineína, e posiblemente facilita a unión da dineína ao seu cargamento.
Dineína axonémica
As dineínas axonémicas ou axonemais aparecen en múltiples formas, que poden conter unha, dúas ou tres cadeas pesadas non idénticas (dependendo do organismo e a localización nos cilios). Cada cadea pesada ten un dominio motor globular con estrutura con forma de rosquilla que se cre é similar ao doutras proteínas AAA, un "talo" (~ pé) superenrolado que se une ao microtúbulo, e unha cola estendida que se une a un microtúbulo veciño do mesmo axonema. Todas as moléculas de dineína forman unha ponte cruzada entre dous microtúbulos adxacentes no axonema ciliar. Durante o "golpe de forza" que causa o movemento, o dominio motor ATPase AAA sofre un cambio conformacional que fai que o talo (~pé) que se une ao microtúbulo pivote en relación coa cola que leva o cargamento co resultado de que un microtúbulo escorrega en relación ao outro. Este escorregamento produce o movemento que dobra o cilio, necesario para que o cilio ou flaxelo bata. Probablemente, grupos de moléculas de dineína responsables do movemento en direccións opostas son activados e inactivados de maneira coordinada para que os cilios e os flaxelos poidan moverse cara atrás e adiante. Propúxose que as proteínas radiais (radial spokes) do axonema son as (ou unhas das) estruturas que sincronizan este movemento.
Historia
A proteína responsable do movemento de cilios e flaxelos descubriuse e déuselle o nome de dineína en 1963. Vinte anos despois, illouse e identificouse a dineína citoplasmática, que se sospeitaba que debía existir desde o descubrimento da súa homóloga flaxelar.
Montenegro nos Xogos Europeos de 2015
Montenegro participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 55 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Crnogorski olimpijski komitet, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Montenegro obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Parteme de Baixo, Frameán, Monterroso
Parteme de Baixo é un lugar da parroquia de Frameán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2020) tiña 3 habitantes, un home e dúas mulleres.
The Desert Sessions
The Desert Sessions é unha serie de gravacións musicais colectivas fundadas por Josh Homme en 1997. Artistas como Brant Bjork, PJ Harvey, Jeordie White (Twiggy Ramirez), Dave Catching, Nick Oliveri, Mark Lanegan, John McBain, Ben Shepherd, Josh Freese, Chris Goss, Alain Johannes, Troy Van Leeuwen, Dean Ween, e moitos outros da escena de Palm Desert colaboraron como compositores e músicos.
Vermiculita
A vermiculita é un mineral formado por silicatos de ferro ou magnesio, pertencente ao grupo das micas. A súa fórmula química e:
Orixínase principalmente na alteración hidrotermal de biotita.
Emprégase como substrato en cultivos hidropónicos, como árido para elaborar formigóns de baixa densidade, como illante térmico e acústico, en extintores, como elemento filtrante, para protección de materiais ou equipamentos fráxiles, para aumentar a viscosidade de aceites lubricantes, como absorbente de humidade e outras contaminacións líquidas ou como excipiente en produtos diversos, incluíndo medicamentos.
Ao elevar rapidamente a temperatura da vermiculita provócase unha expansión coñecida como exfoliación, resultando un produto utilizado como agregado livián na construción con propiedades illantes térmicas e acústicas, ademais de ser quimicamente inerte.
Características
A súa característica principal é que ao quentala até unha temperatura determinada, a súa capacidade de expansión ou exfoliación resulta nun aumento de oito a vinte veces o seu volume orixinal. Esta exfoliación débese á presenza de auga no mineral natural. Cando se quenta bruscamente por riba de 870 °C, ao mesmo tempo que se evapora a auga, transfórmase cada partícula laminar do mineral nun fol a modo de verme e crea un gran número de pequenas láminas con reflexos metálicos, de cor parda, con baixa densidade aparente e elevada porosidade.
Propiedades
É un material lixeiro, cunhas densidades aparentes que oscilan entre 60 e 140 kg/m³.
As paredes brillantes das láminas de mica de vermiculita forman unha multitude de pantallas que reflicten e dispersan a enerxía calorífica transmitida por radiación, e converten dito material en illante ideal para altas temperaturas. A súa condutividade térmica é de 0,053 kcal/h/m °C para unha temperatura media de 20 °C. A súa capacidade calorífica é moi baixa (0,2). Naturalmente, co aumento de temperatura, o coeficiente aumenta como en calquera material illante, mais cunha proporción menor do normal. A vermiculita expandida mantén a súa capacidade de illamento térmico entre os 200 e os 1200 °C.
Tamén ten capacidades de illamento acústico. Ao incidir as ondas sonoras sobre as láminas multidireccionais da vermiculita expandida, estas son reflectidas en multitude de direccións e absorbidas pola estrutura microscópica de burbullas de aire do mineral. Por estas razóns, a vermiculita é un excelente illante acústico para unha ampla gama de frecuencias.
É resistente ao lume, sendo o seu punto de fusión de 1 370 °C e a temperatura de abrandamento de 1 250 °C. É un mineral incombustible e quimicamente moi estable a altas temperaturas, o que o converte nun material idóneo para a protección contra o fogo.
Éver Banega
Éver Maximiliano David Banega, nado o 29 de xuño de 1988 en Rosario, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu actual club é o Sevilla FC.
Boca Juniors
Banega deu os seus primeiros pasos coma xogador no Boca Juniors, chegando ao primeiro equipo aos 18 anos, e gañando recoñecemento inmediatamente debido ás súas actuacións e en especial ás súas asistencias na Primeira División. Tras a fichaxe do seu compañeiro Fernando Gago polos Real Madrid en xaneiro de 2007, foi nomeado coma o seu sucesor, malia a súa curta idade. Banega fixo o seu debut coma profesional na vitoria por 4-0 contra o Club Atlético Banfield o 10 de febreiro de 2007.
Valencia
O 5 de xaneiro de 2008, Banega fichou polo Valencia CF por cinco anos e medio, a cambio de 18 millóns de euros. Fixo o seu debut no Valencia en xaneiro de 2008, saíndo ao campo tras o descanso na derrota por 0-1 contra o Atlético de Madrid.
Banega foi cedido ao Atlético de Madrid para a tempada 2008-09. Fixo o seu debut oficial na vitoria por 3-0 contra o PSV Eindhoven na primeira fase da UEFA Champions League desa mesma tempada. Porén, non se asentou no once titular do equipo, e mesmo quedou fóra da convocatoria en varias ocasións.
Na seguinte tempada volveu ao Valencia, e fíxose cun posto no once titular, e cun papel moi importante dentro do equipo, ata que o 19 de febreiro de 2012, foi operado da súa perna esquerda tras ser atropelado polo seu propio coche.
O'Donell Lorenzo
O'Donell Lorenzo Codesido, tamén coñecido como Edelmiro II, nado en Pontevedra o 20 de xullo de 1910 e finado na mesma cidade o 14 de setembro de 1979, foi un futbolista galego, que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Formou parte dunha saga familiar de dianteiros xunto ao seu irmán xemelgo Edelmiro e ao seu outro irmán Gonzalo. Comezou a xogar ao fútbol en equipos do seu barrio antes de fichar polo Eiriña CF, co que debutou en marzo de 1928. Co equipo pontevedrés disputou o Campionato de Galicia nas tempadas 1928/29 e 1929/30.
En xaneiro de 1930 emigrou á Habana, onde levaban xa un tempo seus irmáns, e fichou como eles polo Iberia. Debutou nun partido do Campionato Nacional contra o Olimpia, formando na dianteira xunto a Edelmiro, Pedrito, Bebito e o coruñés Bergés, e marcando o seu primeiro gol. Con este equipo disputou o Campionato Nacional e en decembro de 1931 emprendeu con el unha xira por México, co equipo reforzado con xogadores como os coruñeses Chorens e Cholas. Xogou no Iberia ata xullo do ano 1933.
En agosto regresou a España e fichou polo Espanyol, seguindo os pasos de seu irmán Edelmiro, que xogaba no club catalán dende había tres tempadas. Por este motivo foi alcumado Edelmiro II dende a súa chegada. Debutou en partido oficial na primeira xornada da tempada 1933/34, marcando dous goles contra a Real Sociedad en Sarrià (4-0). Ese mesmo ano o Espanyol enfrontouse na Copa do Presidente da República ao Celta de Vigo, equipo no que xogaba o seu outro irmán, Gonzalo, coincidindo os tres irmáns sobre o campo, tanto no partido de ida como no de volta. Xogou no Espanyol ata o ano 1935, cando fichou polo Levante FC, da Segunda División.
Pasou a guerra civil en Galicia, xogando de novo nas filas do Eiriña, onde coincidiu outra vez co seu irmán Edelmiro. Co club pontevedrés disputou as tempadas 1936/37 e 1937/38 do campionato galego. A finais de 1939 o Celta de Vigo fixo varias fichaxes procedentes do Eiriña para reforzarse de cara ao seu debut na Primeira División, e desta maneira chegou a Vigo xunto a Cons e Pirelo.
Debutou co Celta na máxima categoría o 3 de decembro de 1939 ante o Zaragoza, formando na dianteira xunto a Venancio, Nolete e Toro. Porén este sería un dos tres encontros que disputaría en todo o campionato, aos que sumou dous na Copa do Xeneralísimo, sen marcou ningún tanto.
Team Gunston
Team Gunston era un nome usado polo piloto de carreiras de Rodesia John Love para participar cos seus propios coches en Fórmula Un e nas carreiras de cochesdeportivos entre 1962 e 1975. Tamén participou con coches baixo o seu propio nome, é dicir, John Love. Comunmente pilotaba os seus vehículos, pero tamén forneceu vehículos para outros pilotos durante un período.
Fórmula Un
Gunston foi dos primeiros nas carreiras estables en aplicar marcas de patrocinio como librea.
Paula Sueiro
Paula Sueiro Rodríguez, nada en Corme (Ponteceso) o 27 de xullo de 1995 e finada na Agualada (Coristanco) o 8 de febreiro de 2016, foi unha artista e cantante galega.
Traxectoria
Sueiro deuse a coñecer como cantante en 2014 no programa Luar da TVG, na sección Recanteiros, onde se exploraban talentos comarcais. Nel participou varias veces representando a Costa da Morte. O programa tivo varias edicións anuais (2014 e 2015) e Sueiro integrouse no elenco habitual de presentadores do programa.
Ademais, Sueiro foi a impulsora dun concurso de busca de talentos musicais na comarca do comarca do Deza que chamou #Escóitame. Neste proxecto tamén participou a lalinense Nelly Portas, recanteira como Sueiro. Tamén colaborou co Concello de Lalín e a Xunta de Galicia na gravación dun tema musical, nunha campaña institucional contra a violencia de xénero, neste caso a canda Silvia Villanueva.
Vida persoal
Finou nun accidente de automóbil ao saír da estrada o vehículo que guiaba e bater contra un poste.
Fervenza do Tequendama
miniatura|250px|Fervenza do Tequendama. A fervenza do Tequendama (en salto del Tequendama) é unha fervenza natural de Colombia, que se atopa no concello de Soacha, no Departamento de Cundinamarca. Atópase a preto de 30 km ó suroeste de Bogotá.
Características
Segundo un mito muisca, formouse por acción divina para evacuar as augas que asulagaban a sabana de Bogotá. Algúns estudos sinalan que isto puido ocorrer efectivamente, e que a súa formación puido darse nun curto lapso.
Tras percorrer máis de 100 km polo altiplano cundiboyacense e a sabana de Bogotá, o río Bogotá cae dende aproximadamente 157 metros sobre un abismo rochoso de forma circular formando a fervenza, que se acha nunha rexión boscosa de neblina permanente. Administrativamente pertence ó concello de Soacha. Parte das súas augas tamén son alimentadas polo soborde da Represa do Muña.
Emmanuel Levinas
Traxectoria
Fillo dun libreiro xudeu, con motivo da primeira guerra mundial a súa familia desprazouse de Lituania a Ucraína. Alí recibiu a influencia dos grandes novelistas rusos como Pushkin, Tolstoi e especialmente Dostoievski e asiste á revolución de outubro.
Establecido en Francia, estuda filosofía en Estrasburgo. En Friburgo foi alumno de Edmund Husserl e Martin Heidegger. A súa tese versará sobre a teoría da intuición na fenomenoloxía de Husserl. Empezou a escribir en Esprit, a revista de Emmanuel Mounier. De regreso a París, traballou como tradutor de ruso e alemán para os aliados. Durante a invasión de Francia foi capturado polos alemáns e trasladado a un campo de concentración preto de Hannover. A súa familia foi exterminada aínda que a súa dona e a súa filla conseguiron salvarse ao encontrar refuxio no mosteiro de San Vicente de Paúl preto de Orleáns. Nesa situación escribe Da existencia e o existente. Foi director da Escola Normal Israelita Oriental de París entre 1946 e 1964 dependente da Alianza Israelita Universal, a shoa ou holocausto ficará para sempre como pano de fondo do seu pensamento. Recibiu en 1958 o doutorado honoris causa pola Universidade Ball Illar, en Israel.
Foi un dos célebres tertulianos do grupo reunido por Gabriel Marcel. Chegou a facer amizade con Sartre se ben para el a anguria non agromaba ante a nada senón ante o factum de estar encadeado á existencia. Ademais das súas obras filosóficas ten reflexionado sobre a identidade xudía e o ser xudeu. Foi profesor nas universidades de Poitiers, Nanterre (onde viviu os acontecementos do 68) e a Sorbona. Foi un destacado participante nos coloquios da sección francés do Congreso xudeu mundial.
Pensamento
Para Levinas todo se pode trocar entre os seres agás o existir. Son totalmente só. A ontoloxía occidental baseouse na reflexión sobre o ser, sobre a busca da verdade e o coñecemento. Levinas entende que isto leva ao solipsismo cartesiano, ao coñecemento non como recoñecemento senón como dominación. O substrato da realidade é o impersoal hai, o ser sen ente o existir sen existente. Pero existe unha eclosión onde o Outro presentáseme, interpélame, e chámame a responsabilizarme del. Son en tanto que existe o outro, se ninguén me nomea desaparezo, desintégrome. O outro é dalgún xeito anterior ao meu existir, existo trascendendo, o Outro se me presenta como o absoluto inabranguible como o infinito. Levinas reivindica fronte a ontoloxía grega, a ética que ha de ocupar o primeiro posto na filosofía. Unha ética inspirada non tanto no legado grego como no legado xudeu: A Biblia e o Talmud. Unha filosofía centrada non no ego senón na alteridade. Unha filosofía centrada no emprirismo, na verificación, non alcanza a experiencia absoluta que non é desvelamento senón revelación. Son en canto que saio de min, como Abrahán que saíu de Ur, Moisés que sacou a Israel de Exipto ou os profetas. Por iso a face, o rostro, a aparición indefensa do outro-aí, o cara a cara é o elemento básico de toda relación auténtica, e o rostro me di non matarás e me obriga a responsabilizarme a ocuparme de quen me deita a súa ollada desvalida, como o pobre, o orfo, o estranxeiro ou a viúva na ética do Antigo Testamento. A responsabilidade non é facerme cargo da miña propia existencia como afirmaba Heidegger, senón facerme cargo da indixencia allea. Non só o esquema mente-obxecto como en Atenas senón tamén a relación eu-outro como en Xerusalén. Fronte ao retorno á patria de Ulises a revolución do suxeito desarraigado Abraham.
Pedro II de Courtenay
Pedro II de Courtenay (en francés, Pierre II de Courtenay, grego: Πέτρος του Κουρτεναί, trans. Pétros tu Kurtenaí), nado aprox. en 1165 e finado en 1219, foi brevemente emperador latino de Constantinopla desde 1217 até 1219.
Traxectoria
Fillo de Pedro de Courtenay e neto do rei francés Luís VI, obtivo os condados de Auxerre e Tonnerre do seu primeiro matrimonio. Logo casou con Iolanda, irmá de Balduíno I e Henrique de Flandres, os dous primeiros emperadores latinos de Constantinopla, levándoa ao condado de Nevers.
Elixido sucesor do seu cuñado Henrique de Flandres cando este morreu sen descendencia en 1216, Pedro foi consagrado emperador na Basílica de San Lourenzo Extramuros, Roma, polo Papa Honorio III o 9 de abril de 1217. Acompañado por un exército e un legado papal, embarcouse en Brindisi en barcos fornecidos polos venecianos, para quen tratou de conquistar Durazzo de Teodoro Comneno Ducas, déspota de Epiro. Fallando nesta empresa, Pedro continuou por terra cara a Tesalónica. Nas montañas preto de Elbasan, foi tomado prisioneiro por Teodoro. Morreu probabelmente asasinado.
Pedro casou con Inés de Nevers (Agnes), que achegou como dote ao matrimonio tres condados: Nevers, Auxerre e Tonerre. Casou en segundas nupcias con Iolanda, irmá de Balduíno e de Henrique, que foron o primeiro e segundo emperador do Imperio Latino de Constantinopla. Pedro acompañou ao seu primo o rei Filipe II de Francia na cruzada de 1190, e loitou contra os albixenses. Estivo presente na Batalla de Bouvines en 1214. En 1215 entregou como esposa a unha das súas fillas, Iolanda de Courtenay ao rei cruzado André II de Hungría, quen pretendía con isto estreitar as relacións políticas co Imperio Latino.
Ao morrer sen descendencia o cuñado de Pedro Courtenay, o emperador Henrique en 1216, Pedro foi elixido o seu sucesor e, cun pequeno exército, partiu de Francia para tomar posesión dos seus novos dominios. Consagrado emperador en Roma polo Papa Honorio III o 9 de abril de 1217, tomou prestadas algunhas naves venecianas, prometendo a cambio a conquista de Durazzo, pero fracasou na empresa e tivo que continuar por terra o seu camiño cara a Constantinopla. No camiño foi asediado polo déspota de Epiro Teodoro Anxo e, tras estar prisioneiro durante dous anos, faleceu. Pedro xamais chegou a gobernar o seu imperio, que quedou en mans da súa esposa Iolanda.
Matrimonio e descendencia
Dos seus matrimonios tivo numerosa descendencia, da súa primeiro esposa Inés de Nevers tivo a Matilde de Courtenay, e con Iolanda de Flandres tivo a:
Devanceiros
Devanceiros de Pedro II de Courtenay
Ludwig Fischer
Ludwig Fischer nado o 17 de decembo de 1915 en Straubing e finado o 8 de marzo de 1991 en Bad Reichenhall, foi un piloto de carreiras de Alemaña, que correu con éxito ao longo da década de 1950 e principios da de 1960, principalmente na Fórmula 2, pero tamén nas subidas a montaña e Fórmula Júnior.
A súa única participación no Campionato do Mundo de Fórmula Un foi no Gran Premio de Alemaña de 1952 nun AFM-BMW privado, pero non comezou a carreira malia que os 32 participantes (Fischer foi o 31 máis rápido) considerouse que estaban cualificados.
Vilamar, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
Vilamar é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 99 habitantes (42 homes e 57 mulleres).
Substancia vesicante
miniatura|250px|As substancias vesicantes poden provocar grandes e dolorosas [[vesículas ou ampolas aos afectados por elas.]]
Chámanse substancias vesicantes, axentes vesicantes, ou vexicatorios, a aquelas substancias, sólidas, líquidas ou gasosas, que, en contacto coa pel, producen irritación e vexigas.
Uso do termo
O seu nome débese á súa capacidade para causar queimaduras químicas graves, o que produce ampolas dolorosas no corpo dos afectados. Aínda que o termo úsase moitas veces en relación con queimaduras a grande escala causadas por derramos químicos ao a axentes de guerra química, algunhas substancias naturais tales como a cantaridina (alcaloide da cantáride), tamén son axentes produtores de ampolas (vesicantes). A furanocumarina, outra substancia natural, causa efectos vesicantes indirectos, por exemplo, ao aumentar enormemente a fotosensibilidade da pel.
Os vesicantes teñen tamén usos médicos, incluída a eliminación de verrugas, pero poden seren fatais de inxerirse incluso en pequenas cantidades.
Accións
miniatura|250px|Soldado da primeira guerra mundial afectado polo [[gas mostaza, poderoso axente vesicante.]] A súa acción pode ir desde a irritación leve da pel até a ulceración e fortes queimaduras, chegando a producir a destrución dos tecidos.
Algunhas das principais substancias vesicantes son:
Estudo destas subatancias
A principios do século XX, coa eclosión das armas químicas, investigáronse especialmente estas substancias xa que as máscaras antigás non impedían os seus efectos, demostrándose moi eficaces ao non manifestarse estes inmediatamente, senón un tempo despois de estaren expostos a elas.
Situacion na actualidade
Actualmente as substancias vesicantes continúan sendo un perigo potencial, xa que existen almacenadas e séguen producíendose pese ao Protocolo de Xenebra (1925), no que se prohibiu o uso de armas químicas (Xapón non o asinou, e os Estados Unidos incorporaríanse a el máis tarde, en 1947), e á creación en 1992 da Organización para a Prohibición de Armas Químicas, que promove un convenio polo que os países asinantes se comprometen a prohibilas e a destruír as existentes.
Igrexa ortodoxa rusa fóra de Rusia
A Igrexa ortodoxa rusa fóra de Rusia (en Русская Православная Церковь Заграницей, Russkaia Pravoslavnaia Tserkov Zagranitsei, Russian Orthodox Church Outside of Russia) é unha parte semiautónoma da Igrexa ortodoxa rusa, formada como resposta ás políticas bolxeviques relativas á relixión pouco despois da revolución rusa de 1917. Ten arredor de 400.000 fieis.
Logo de décadas de separación, restaurou o vínculo canónico coa sinatura dunha acta de comuñón co patriarcado de Moscova o 17 de maio de 2007. Dende entón, o primado da Igrexa é o patriarca de Moscova.
Estrutura
A Igrexa organízase nas seguintes dioceses:
Mohammed Rafi
Mohammed Rafi, nado en Kotla Sultan Singh o 24 de decembro de 1924 e finado en Mumbai o 31 de xullo de 1980, foi un cantante indio, un dos máis populares e con máis éxito no cinema hindi. Está considerado un dos máis influentes cantantes do subcontinente indio.
Traxectoria
Rafi destacou pola súa voz, versatilidade e rango; as súas cancións variaban entre os números rápidos e animados e as cancións patrióticas, os números tristes e as cancións románticas, dos qawwalis aos ghazals e dos bhajans ás cancións clásicas indias. Foi coñecido pola súa habilidade para moldear a súa voz á personaxe e estilo dun actor, sincronizando a canción coa escena do filme. Recibiu seis Filmfare Awards e un National Film Award ao mellor cantante de dobraxe. En 1967 recibiu o premio Padma Shri do Goberno da India.
Gravou cancións para máis de mil filmes hindi e cantou en varias linguas indias e estraxeiras, principalmente en hindi, urdú e punjabi. Gravou 7405 en múltiples linguas. Ademais de linguas indias cantou en inglés, farsi, árabe, cingalés, crioulo e neerlandés.
La Marina de Port
thumb|250px|Mercado da Marina La Marina de Port é un barrio do distrito de Sants-Montjuïc, situado ao leste de Barcelona, e que forma parte da Marina de Sants. Atópase entre os barrios de La Bordeta, La Marina del Prat Vermell, Montjuïc e limita con L'Hospitalet de Llobregat.
Está composto por unha serie de barrios históricos: Port, Can Tunis, Cases Barates, Can Clos, Polvorí, Foment, Sant Cristòfol (a Seat), Estrelles Altes, la Vinya, Plus Ultra, Santiveri e a Colonia Bausili. Esta foi tradicionalmente unha zona agrícola, cun gran número de masías, a maioría de antes do 1900. Hoxe en día atopamos nas portas de Can Clos a única masía da cidade de Barcelona, a Masía de Can Mestres.
Houbo un primitivo porto de Barcelona, recordo que se conserva no nome do lugar que xa aparece documentado o 984, crese que o porto foi activo ata a Alta Idade Media pero que por culpa dos aluvións de rieras e do Llobregat ao final aconteceu un estanque de marismas. Así o reflicten topónimos como Circulo (978) e Banyols.
Moi preto atópase a Zona Franca de Barcelona. Grazas ao crecemento e a actividade do próximo polígono industrial, a poboación do barrio multiplicouse ao longo do século XX, en boa medida debido á chegada de moitos inmigrantes de varias rexións españolas.
Dólar liberiano
O dólar liberiano (en inglés Liberian dollar) é a unidade monetaria da República de Liberia. O código ISO 4217 é LRD e se abrevia $ ou L$ para diferencialo do dólar estadounidense e dos outros tipos de dólar. Se subdivide en 100 cents ou centavos.
Billetes
Circulan billetes de:
Moedas
As características principais das moedas en circulación son as siguintes:
As moedas dun centavo aínda están en circulación, aínda que xa non se acuñan debido ao seu escaso valor.
Guillermo Vicente
Guillermo Vicente Santiago, nado no Brasil en 1896 e finado en Pintán (A Guarda) o 10 de xaneiro de 1940, foi un industrial, xornalista e político galego.
Traxectoria
Empregado no Banco Nacional da Arxentina, logo na Guarda traballou na corresponsalía de banca da familia Nandín e máis tarde trasladouse a Tui. Era o propietario e director da imprenta onde se editaba La Integridad e os semanarios Tierra (1932) e Tribuna (1933), que dirixiu. Tamén foi colaborador e correspondente dos semanarios Heraldo Guardés e Nuevo Heraldo.
Militou en Acción Republicana, e despois en Izquierda Republicana da que foi presidente do grupo de Tui. Foi elixido alcalde de Tui o 16 de xullo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 presidiu o Comité de Defensa da República. Cando caeu a resistencia, botouse ao monte con Antón Alonso Ríos. Tras vagar varios días por distintos lugares, déronlles acollida nunha casa en Torroña, onde permaneceron agochados dende o 31 de xullo até o día 11 de agosto. Polo perigo de seren atopados, decidiron marchar varios días para volver outra vez o 14 de agosto, permanecendo até o 19 de agosto. Alí chegaron a saber que andaban na súa procura. Guillermo debido a problemas pulmonares non puido seguir no monte e decidiu agocharse no domicilio familiar en Pintán, onde permaneceu nun zulo en tan malas condicións que a enfermidade agravouse a pesar das medicinas receitadas polo médico Darío Álvarez Blázquez. Faleceu a causa de tuberculose o 1 de maio de 1940.
A Volta da Insua, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
A Volta da Insua é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Barquisimeto
Barquisimeto é unha cidade da rexión centro-occidental de Venezuela, e a capital do estado Lara, que foi fundada en 1552 polo explorador Juan de Villegas co nome de Nueva Segovia. A súa área metropolitana inclúe os concellos veciños de Iribarren, Palavecino, Crespo, Jiménez e Peña, e ten 1,272 848 habitantes (2012), o que fai dela a cuarta do país segundo a súa poboación, tralas áreas metropolitanas de Caracas, Maracaibo e Valencia.
Educación
A cidade acolle un salientable número de institucións académicas como universidades e centros de educación superior, entre as que sobresaen a Universidade Centroccidental Lisandro Alvarado (UCLA) e a Universidade Nacional Experimental Politécnica (UNEXPO).
Anido, Bares, Mañón
Anido é un lugar despoboado da parroquia de Bares no concello coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Sitúase entre os lugares de Vilela e Campelo.
Cedro do Líbano
miniatura|200px|Exemplar de Cedro do Líbano en [[Pontevedra.]] miniatura|dereita|Cedro do Líbano. O cedro do Líbano (Cedrus libani, A.Rich) é unha especie do cedro orixinaria de Oriente Próximo, sendo existente nos Estados do Líbano, de Siria e de Turquía. É o emblema do Líbano. Porén, non existe máis que coma reliquia neste país no monte Líbano. A maior poboación atópase en Turquía, na cordilleira do Taurus.
Desde antigo a súa madeira foi moi apreciada para o seu uso na construción. A civilización exipcia dependeu principalmente dela e procurouna mediante intercambios comerciais.
En Pontevedra pódese observar un grande exemplar no parque das Palmeiras.
Bulgaria nos Xogos Europeos de 2015
Bulgaria participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 127 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico Búlgaro, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Bulgaria obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Atol Reao
Reao é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado ao leste do arquipélago, a 1.350 km de Tahití.
Xeografía
Ten unha forma alargada de 16 km e a lagoa interior está pechada sen ningún paso transitable ao océano. A vila principal é Rapuarava, cunha poboación total de 313 habitantes no censo de 1996. Os insulares viven principalmente da produción de copra, aínda que tamén se atopa unha granxa de cans para o consumo.
Historia
O atol foi poboado no século II. Hai diversos restos arqueolóxicos da antiga poboación polinesia. Foi descuberto polo francés Louis Isidore Duperrey en 1822, e chamouno Clermont-Tonnerre, nome do ministro de Mariña. En 1865 a poboación foi evanxelizada polos misioneiros católicos de Mangareva, que crearon unha leprosería.
Atarfe
Atarfe é un cidade da provincia de Granada, en Andalucía. Está situado na parte centro-norte de Vega de Granada. Limita cos concellos de Moclín, Colomera, Albolote, Maracena, Granada, Santa Fe e Pinos Puente. Polo concello discorren os ríos Colomera e Cubillas.
Política
Os resultados en Atarfe das últimas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, foron:
Historia de Chile
miniatura|Pedro de Valdivia. O Chile pre-hispánico estaba habitado por numerosos pobos indíxenas, o máis numeroso era o pobo mapuche.
Mais en 1531 os españois toman o control do goberno central do Imperio Inca (o actual Perú) e a partir deste feito inician campañas para tomar o control dos territorios ao Sur do Imperio.
Un dos primeiros conquistadores españois foi Diego de Almagro. En 1535 encabezou unha expedición ao sur desde Perú despois de disputas territoriais con Pizarro. Almagro é considerado por iso o "descubridor de Chile", a pesar de que xa era habitado por outras persoas, e a pesar de que Fernando de Magalláns xa avistara esa terra no seu cruzamento do Estreito de Magalláns. Anos máis tarde realizouse a viaxe de Pedro de Valdivia 1540-1541. No seu camiño para o sur, e atravesando o Deserto de Atacama, Valdivia fundou unha serie de asentamentos, o primeiro e máis importante, o 12 de febreiro de 1541, Santiago de Nova Extremadura ao pé do Cerro Holén, ao que rebautizou co nome de Santa Lucía.
Valdivia, non conforme coas magras riquezas obtidas, decide iniciar unha campaña militar sobre os territorios de máis ao sur, atopando a morte e dando comezo á Guerra de Arauco, que Alonso de Ercilla relataría maxistralmente na obra La Araucana (1576). A guerra prolongouse ata 1609, momento no cal o Rei de España e os caciques mapuches celebran o Parlamento de Quilín en que se recoñece unha ambigua autonomía como Nación dentro do Reino de Chile. Periodicamente desde entón, cada novo gobernador chileno designado polo Rei celebraba estes "Parlamentos", que buscaban resolver as diferenzas entre ambas as partes e prolongar a paz, usando o río Biobío como límite natural de ambos territorios, unha zona aínda coñecida como "A Fronteira". Este sistema perdurará ata as guerras dirixida polo estado chileno e arxentino no século XIX, xa libres do dominio español, proceso que remata coa Pacificación da Araucania en 1881.