cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cefalexina
A cefalexina é un antibiótico beta-lactámico, pertencente á primeira xeración de cefalosporinas. É activo fronte a bacterias grampositivas, coma Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae e algunhas especies de Streptococcus. Non ten actividade fronte a Enterococcus. Presenta unha leve actividade fronte a Enterobacteriáceas.
Dosificación
A dose habitual é de 500 ou 1.000 miligramos cada 6 ou 8 horas. A dose debe reducirse en poboación pediátrica e en insuficiencia renal (filtrado glomerular menor de 50). Sitúase na categoría B da FDA durante o embarazo.
Campus de Serantes
Historia
A Escola Universitaria Politécnica de Ferrol xorde en 1972 para acoller os estudos de Enxeñaría Técnica Naval, estudos creados por Orde do Ministerio de Educación Nacional de decembro de 1963, e inica a súa andadura mo curso académico 1972-73 no Instituto Concepción Arenal da cidade por non contar con instalacións propias. Na sécada de 1980 ten lugar a transformación da Escola de Enxeñeiros Técnicos Navais en Escola Universitaria Politécnica (EUP), coa incorporación dos estudos de Enxeñaría Técnica Industrial. A EUP creouse pola Xunta de Goberno en novembro de 1987, recibiu o informe favorábel do Consello de Universidades en abril de 1988, e a creación da EUP pola Xunta de Galicia foi publicada no DOG do 19 de agosto de 1988. No curso 1988-89 iniciáronse os estudos de 1º curso de Enxeñaría Técnica Industrial en Electricidade, especialidades de Automática e Electrónica. Posteriormente, a Xunta de Escola de xuño de 1989 solicitou a especialidade de Centrais e Redes. En xaneiro do ano 1990 a Escola foi transferida por Decreto da Xunta de Galicia á Universidade da Coruña, converténdose munha das Escolas máis antigas desta Universidade. O Goberno da Xunta aprobou a especialidade de Centrais e Redes en marzo de 1990.
Novas titulacións
En conformidade co disposto no apartado 2 do artigo 10 do Real Decreto 1497/1987 de 27 de novembro, a Escola comezou no ano 1996 a renovación dos Plans de Estudo para os adaptar ás novas titulacións e, así ao longo do ano 1998, fóronse publicando os acordos do Consello de Universidades homologando os Plans de Estudo conducentes ás titulacións oficiais de Enxeñeiro Técnico Industrial en Electricidade, Enxeñeiro Técnico Industrial en Electrónica, Enxeñeiro Técnico Naval en Estruturas Mariñas e Enxeñeiro Técnico Naval en Propulsión e Servizos.
Gorcy
miniatura|Igrexa Saint-Jean-Baptiste de Gorcy Gorcy é unha comuna no departamento do Meurthe-et-Moselle, na rexión francesa de Lorena, na fronteira franco-belga. A súa poboación é, segundo o censo de 1999, de 2130 habitantes e a comuna ten 4.1 km². Na comuna había tres castelos, pero dous quedaron destruídos, un no século XVII e o outro en 1940 durante a segunda guerra mundial. A igrexa parroquial data do século XIX.
Pobo potawatomi
Os potawatomi son un pobo indíxena do grupo anishinaabe que habita na rexión das Grandes Chairas, ó norte do río Mississippi e no oeste da rexión dos Grandes Lagos. Están relacionados cos pobos ojibwa e ottawa. Tradicionalmente, falan a lingua potawatomi, pertencente á familia algonquina. Os potawatomi chámanse a si mesmos Neshnabé, un conato da palabra Anishinaabe. Os potawatomi formaban parte dunha alianza de longa duración, coñecida como concilio de tres lumes, cos pobos ojibwe e ottawa. No concilio de tres lumes, os potawatomi eran considerados o "irmán máis novo" ou bodéwadmi.
No século XIX, foron forzados a trasladarse cara ó oeste polos europeos e foron recluídos en reservas en Oklahoma. Por mor da deportación masiva de indíxenas, moitos cederon as súas terras e foron recolocados en Nebrasca, Kansas e o Territorio Indio. Algunhas bandas sobreviviron no Medio Oeste e no presente forman tribos recoñecidas. No Canadá, existen máis de 20 bandas de potawatomi.
Anggun
Anggun Cipta Sasmi, coñecida coma Anggun, nada o 29 de abril de 1974 en Iacarta (Indonesia), é unha cantante e compositora indonesia con nacionalidade francesa.
Traxectoria
Despois do grande éxito acadado no seu país natal dende os 12 anos, decidiu comezar unha carreira internacional e abandonou Indonesia. Tras un ano en Londres, estableceuse en París, onde coñeceu o produtor Erick Benzi, que lle axudou a conseguir un contrato discográfico con Sony Music France e a gravar o seu primeiro álbum en francés, Au Nom de la Lune, en 1996. A finais de 1997, fixo historia ao converterse na primeira artista asiática en irromper no mercado musical ao editar o seu primeiro álbum internacional Snow on the Sahara en Europa, Asia e Norte América. Neste álbum estaba incluído o seu single de maior éxito ata o momento, Snow on the Sahara.
Alberto Albistegi
Alberto Albístegi Zamakola, nado en Éibar o 24 de setembro de 1964, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Albistegi debutou na Real Sociedad B en 1984, xogando no equipo donostiarra até 1986, logrando participar nunha ocasión no primeiro equipo. En 1986 foi contratado polo Sestao SC, club no que militou até 1988, ano do seu traspaso ao RCD Mallorca. No seu primeiro ano en Mallorca conseguiu o ascenso a Primeira División. En 1990 foi contratado polo Deportivo da Coruña, daquela en Segunda División, e conseguiu o ascenso esa mesma primeira campaña. Permaneceu no club galego tres tempadas. En 1993 volveu á Real Sociedad, onde permaneceu catro campañas. En 1997 foi contratado polo Deportivo Alavés, ano no que conseguiu o ascenso a Primeira División, e retirouse ao rematar a seguinte tempada, en 1999.
Jiidesh İdirisova
Jiidesh İdirisova (Жийдеш Идирисова) é unha cantante kirguiza. É coñecida por ser a vencedora do Festival de Türkvizyon 2015 coa canción "Kim Bilet"
Festival de Türkvizyon 2015
İdirisova gañou a final naciónal de Kirguizistán para representar ao seu país no Festival de Türkvizyon 2015, en Istambul. Gañou fronte a outros sete candidatos, ela recibiu a puntuación máxima, 50 puntos.
O 19 de decembro de 2015 participou no certame túrquico coa canción "Kim Bilet", fronte a outros 20 países. Os presentadores chamaron a todos os candidatos dende a última posición, así, antes de nomear ao gañador, quedaron dous países finalistas: Casaquistán e Kirguizistán. Gañou cunha puntuación de 194 puntos, nove máis que o segundo lugar. Tamén logrou a primeira vitoria do país no certame.
Altamira
O topónimo Altamira pode referirse a:
Chamín
O topónimo galego Chamín pode referirse a:
Método científico
O método científico constitúe o estudo sistemático, controlado, empírico e crítico de proposicións hipotéticas sobre presuntas relacións entre varios fenómenos naturais e é o mecanismo utilizado nas ciencias experimentais para validar ou invalidar unha teoría, por medio da experimentación ou da observación.
miniatura|[[René Descartes, filósofo, matemático e físico francés, considerado pai da filosofía moderna, e un dos nomes máis destacados da revolución científica.]]
O método científico (do grego: -μετά = cara a, ó longo de- -οδός = camiño-; e do latín scientia = coñecemento; camiño ó coñecemento) é un método de investigación usado de xeito principal na produción de coñecemento nas ciencias. Para chamarse científico, un método de investigación debe basearse no empirismo e na medición, suxeito ós principios específicos das probas de razoamento. O Oxford English Dictionary, di que o método científico é: "un método ou procedemento que ten caracterizado á ciencia natural dende o século XVII, que consiste na observación sistemática, medición e experimentación, e a formulación, análise e modificación das hipóteses."
Segundo James B. Conant, non existe un método científico. O científico usa métodos de definición, métodos de clasificación, métodos estadísticos, métodos hipotético-dedutivos, procedementos de medición, ... polo que referirse a un único método científico é referirse ó conxunto de tácticas empregadas para constituír o coñecemento, suxeitas á contorna histórica, e que de xeito eventual poderían ser outras no futuro. Iso lévanos a tentar sistematizar as distintas pólas no interior do método científico.
Características
Son dous os piares básicos do método científico. O primeiro deles é a reproducibilidade, é dicir, a capacidade de repetir un determinado experimento en calquera lugar e por calquera persoa. Este piar emprega para a súa práctica, esencialmente, a comunicación e a publicidade dos resultados obtidos (por ex. en xeito de artigo científico).
O segundo piar é a falsabilidade. É dicir, que toda proposición científica ten que ter a posibilidade de ser falsada. Isto implica que se poidan deseñar experimentos que no caso de dar resultados distintos ós preditos negarían a hipótese posta a proba. A falsabilidade non é máis que o modus tollendo tollens do método hipotético dedutivo experimental.
Na actualidade os resultados da investigación científica son publicados en revistas científicas especializadas tras críticas ou comentarios doutros expertos, correccións por parte dos autores e aínda verificación dos experimentos por outros equipos de investigación. Asemade, está comezando a ser usual que se publiquen na rede (internet) ó tempo que nas revistas científicas ou exclusivamente.
Historia
Fronte ós límites do azar ou á casualidade que en poucas ocasións provén coñecemento ou sabedoría, -ben coñecemento científico, do ben ou, como indica Aristóteles na súa Ética a Nicómaco, do ben máximo que é a felicidade-, Platón e mesmo Aristóteles advertían da necesidade de seguir un método cun conxunto de regras ou axiomas que debían levar ó fin proposto. Sócrates, Platón e Aristóteles, entre outros grandes filósofos gregos, propuxeron os primeiros métodos de razoamento filosófico, matemático, lóxico e técnico.
Mentres durou a época medieval, foron os filósofos, físicos, matemáticos, astrónomos e médicos do mundo islámico os que fixeron súa, desenvolveron e difundiron a herdanza da filosofía grega -entre outros Alhazen, Al-Biruni e Avicena-. Tamén debe recoñecerse ós que contribuíron á difusión de ditos coñecementos por Europa; figuras como Roberto Grosseteste e Roger Bacon, coa imprescindible labor da Escola de Tradutores de Toledo.
Espazo localmente compacto
Definición formal
Sexa X un espazo topolóxico. X dise localmente compacto se cada punto x de ten unha veciñanza compacta, isto é, existe un conxunto aberto  U  e un conxunto compacto K, tal que.
Método científico
Historia
Pero non foi ata a idade moderna cando se consolidou unha nova Filosofía Natural. Descartes (1596-1650) no seu Discurso do método define por primeira vez unhas regras do método para dirixir ben a razón e procurar a verdade nas ciencias. Aínda con diferenzas notables, foron moitos os que defenderon a necesidade dun método que permitira a investigación da verdade.
Espazo localmente compacto
Definición formal
Hai outras definicións comúns que son equivalente se X é Hausdorff,  mais que non o son en xeral:
Método científico
Historia
Dun punto de vista empírico ou científico, como agora o entendemos, débese nomear a precursores do método científico como Leonardo da Vinci (1452-1519), Copérnico (1473-1543), Johannes Kepler (1571-1630) e Galileo (1564-1642), os que aplicaban regras metódicas e sistemáticas para acadar a verdade. Galileo Galilei contribuíu a reforzar a idea de separar o coñecemento científico da autoridade, a tradición e a fe.
Espazo localmente compacto
Definición formal
A condición (1) é moi empregada xa que é a menos restritiva. As outras son equivalentes a esta cando X é Hausdorff. Esta equivalencia é unha consecuencia de que os subconxuntos compactos dun espazo Hausdorff son pechados, e os pechado dos espazos compactos son compactos.
Método científico
Historia
Dende a filosofía e a ciencia -daquela o coñecemento aínda era unitario e non estaba dividido- debemos nomear, ademais de a René Descartes, a Francis Bacon (1561-1626) o que consolidou o método indutivo dando paso ó empirismo, a Pascal (1623-1662), Spinoza (1632-1677), Locke (1632-1704), Malebranche (1638-1715), Newton (1643-1727), Leibniz (1646-1716), David Hume (1711-1776), Kant (1724-1804) e Hegel (1770-1831).
Espazo localmente compacto
Espazos Hausdorff compactos
Todo espazo Hausdorff compacto é tamén localmente compacto. Pódense ver varios exemplos na páxina de espazos compactos. Algúns deles son:
Método científico
Historia
A filosofía recoñece moitos métodos, entre eles, o método por definición, demostración, dialéctico, transcendental, intuitivo, fenomenolóxico, semiótico, axiomático, ou o indutivo. A filosofía da ciencia é a que, en conxunto, mellor establece os supostos ontolóxicos e metodolóxicos das ciencias, sinalando a súa evolución na historia da ciencia e os distintos paradigmas que desenvolve.
Tipoloxías
A sistematización dos métodos científicos é complexa. Non existe unha única clasificación, nin aínda que só sexa á hora de considerar cantos métodos distintos existen. Ademais é importante saber que ningún método é un camiño infalible para o coñecemento, todos constitúen unha proposta racional para chegar a el.
Descricións do método científico
miniatura|Modelo simplificado para o método científico que se segue no [[MC-14, o método científico en 14 etapas.]] Por proceso ou "método científico" enténdense as prácticas usadas e ratificadas pola comunidade científica como válidas á hora de proceder co fin de expoñer e confirmar as súas teorías. As teorías científicas, destinadas a explicar dalgún xeito os fenómenos que observamos, poden basearse ou non en experimentos que certifiquen a súa validez. Mais hai clarexar que só uso de métodos experimentais non pode considerarse sinónimo do uso do método científico. Por iso, Francis Bacon puntualizou os pasos do método científico en xeito:
Ademais, existen ciencias non incluídas nas ciencias naturais, en particular no caso das ciencias humanas e sociais, nas que os fenómenos non só non se poden repetir de xeito controlado e artificial (que é no que consiste un experimento), senón que son, pola súa esencia, irrepetibles, por exemplo a historia. De xeito que o concepto de método científico ten que ser repensado, achegándose máis a unha definición como: "proceso de coñecemento caracterizado polo uso constante e irrestrito da capacidade crítica da razón, que procura establecer a explicación dun fenómeno co coñecido con antelación, resultando unha explicación completamente congruente cos datos da observación".
Así, por método ou proceso científico enténdense as prácticas usadas e ratificadas pola comunidade científica como válidas á hora de proceder co fin de expoñer e confirmar as súas teorías, como por exemplo os Postulados de Koch para a microbioloxía. As teorías científicas, destinadas a explicar dalgún xeito os fenómenos que observamos, poden fundamentarse ou non en experimentos que certifiquen a súa validez.
Castilla y León Televisión
Castilla y León Televisión (CyLTV), cuxa razón social é Radio Televisión de Castilla y León, S. A., é unha empresa privada adxudicataria da única licenza de emisión da TDT de ámbito autonómico en Castela e León.
O ente dispón de dúas canles de televisión: La 7, cunha programación común para toda a comunidade autónoma as 24 horas do día, e La 8, canle con desconexións territoriais, especializado en cada provincia. Tamén posúe dúas frecuencias de radio nas que emiten as emisoras Castilla y León esRadio e Vive! Radio.
O seu funcionamento comezou o 23 de xaneiro de 2009. Debido ao seu carácter privado, non pertence á FORTA. Como única televisión rexional de Castela e León, está obrigada por lei a emitir eventos de interese rexional que non teñan cabida nas cadeas de televisión nacionais, recibindo por iso subvencións do goberno autonómico.
O ente estableceu os seus principais centros de traballo en Valladolid, onde conta con dúas sedes principais, unha dela destinada aos servizos informativos e outra á área de produción propia. Dispón ademais de dez centros de produción territorial nas nove capitais de provincia da comunidade autónoma (Ávila, Burgos, León, Palencia, Salamanca, Segovia, Soria, Valladolid e Zamora, na comarca do Bierzo (Ponferrada) e dunha delegación en Madrid.
Lingua ainu
Orixe
O ainu é unha lingua illada, sen ningunha relación con ningunha outra lingua, non se sabe cal é a súa orixe. Ás veces agrupouse coas linguas paleosiberianas, pero iso é tan só un termo que cobre varias familias pequenas e illadas que se cre que están presentes en Siberia dende antes da chegada dos turcos e tungús. Moitos lingüistas cren que o vocabulario compartido entre o ainu e o nivkh débese a préstamos mutuos, debido á súa proximidade xeográfica. Unha proposta de relación co xaponés e as linguas altaicas (Patrie 1982) tivo pouca consideración entre os especialistas. Recentemente, o lingüista xaponés Shichiro Murayama e outros tentaron ligala por vocabulario e comparacións culturais coas linguas austronesias.
Falantes
Non se sabe con certeza cantos ainus hai no Xapón, segundo o goberno de Hokkaido hai 24.000 ainus na illa, pero como os ainus foron tradicionalmente discriminados pola súa orixe hai moitos máis que agochan ou ignoran a súa orixe, as asociacións ainus do Xapón afirman que hai entre 50.000 e 100.000 persoas de orixe ainu, pero na súa inmensa maioría falan só xaponés. O ainu era ata hai pouco unha lingua moribunda, falada por uns poucos vellos. Na vila de Nibutani (que forma parte do concello de Biratori, Hokkaido, dialecto tsishima) viven a maioría dos falantes nativos: segundo datos de 1996 eran 100, dos que só 15 a empregaban como lingua diaria, esta é practicamente a única vila de Hokkaido coa maioría da poboación ainu (500 persoas) e foi precisamente nesta vila onde comezou o proceso de recuperación da lingua ainu da man de Shigeru Kayano, hoxe a vila conta cun centro cultural e unha escola comunitaria en ainu (dende 1983).
Estímase que en todo Hokkaido hai uns 1.000 falantes nativos, case todos maiores de 30 anos, pero debido ao proceso de revitalización da lingua iniciado arredor de 1980 hoxe o número dos que aprenderon a lingua supera ao dos falantes nativos.
Distribución xeográfica
A maioría dos ainus concéntranse no oriente da illa de Hokkaido, en especial en Hidaka e Iburi. No norte da illa de Honshu houbo falantes de ainu en Aomori ata ben entrado o século XX. Na illa de Sakhalin os ainu vivían no sur da illa, a maioría dos ainus foron evacuados despois da segunda guerra mundial e en 1994 falecía a última falante de ainu. Nas illas Kuriles os ainus foron evacuados antes da segunda guerra mundial.
Dialectos
Houbo 19 dialectos do ainu, pero hoxe só queda un, o de Hokkaido
Escrita e literatura
Os primeiros materiais en ainu foron glosarios recompilados por navegantes europeos como La Pérouse en 1797 ou Dawidow en 1807, ou por xaponeses como o dicionario ainu-xaponés de 1804.
John Batchelor (1854-1944) foi misioneiro inglés que tentou evanxelizar aos ainu, foi o primeiro en abrir escolas ainu, a primeira en 1887 denominada airin, en 1889 publicou un dicionario inglés-ainu-xaponés e publicou unha tradución do Novo Testamento en 1896 en Gran Bretaña, pero foron iniciativas illadas e non tiveron continuación polo que os ainus careceron de escrita propia ata fins do século XX. Os ainus tiñan unha rica tradición de literatura oral centrada en sagas de heroes, denominada Yukar (ou hawki en Sakhalin) recollida polos xaponeses empregando os seus caracteres, pero sobre todo pola ainu Matsu Kannari (1875-1961) que recolleu (utilizando o alfabeto inglés) 92 yukas en 15.000 páxinas entre 1928 e 1944, publicadas por Kyosuke Kindaichi en 9 volumes.
Oficialmente, hoxe, o ainu escríbese cunha versión modificada do silabario xaponés katakana, pero tamén se emprega amplamente o alfabeto latino. Publícase en ainu sobre todo materiais para o ensino e contos infantís. A principal publicación ainu (editada en Nabutani dende marzo de 1997), Ainu Taimuzu (Tempo ainu) publícase nas dúas versións
Revitalización
Xa en 1946 se fundou a Asociación Ainu de Hokkaido para a educación e benestar social dos ainu, en 1961 muda o nome para o de Asociación Utari de Hokkaido e aumenta o campo das súas actividades, e en 1984 lidera unha campaña para cambiar a Lei de protección dos antigos aborixes de Hokkaido de 1899 que discriminaba aos ainu, que estabelecía límites na propiedade da terra e sistema educativo segregado, ao tempo a Asociación promove campañas de concienciación da importancia do mantemento da lingua ainu e da súa revitalización, froito desa campaña é a aparición de cursos de lingua para adultos en varias cidades de Hokkaido, xeralmente os mestres son vellos falantes nativos con boa competencia na literatural oral ainu, actualmente hai 14 clases en todo Hokkaido ás que asisten 400 alumnos, ademais a Fundación para a Investigación e Promoción da Cultura Ainu creada trala Lei para o fomento da cultura ainu de 1997 (que substituíu a de 1899) organiza 3 cursos en Hokkaido e 1 en Toquio para alumnos avanzados, ademais de cursos para profesores.
Ademais a radio da STV (Televión de Sapporo) retransmite semalnamente un curso para a aprendizaxe do ainu.
Historia
Non se sabe de certo cando chegaron os ainu ao que eles chaman Ainu Moshiri, nin a extensión que acadou. Ainu Moshiri, o territorio onde habitan os ainu, no século XVIII ademais de Hokkaido comprendía as illas Kuriles, Sakhalin, o norte de Honshu e o sur de Kamchatka, pero xa no século XV os xaponeses estenderan a súa influencia polo sur de Hokkaido despois de varias derrotas dos ainu.
Despois da batalla de Kunasiri-Menasi en 1789 os xaponeses fanse co control de todo Hokkaido, coa era Meiji principiou a política de asimilación dos ainu, prohibíndolles as actividades tradicionais de caza e pesca e favorecendo a súa conversión en agricultores, ao tempo que se favorecía a emigración masiva de xaponeses a Hokkaido, ata que os ainus se converteron nunha minoría no seu propio territorio.
A partir de 1800 comeza a progresar o bilingüismo entre os ainu, aínda que o ainu seguía a ser a lingua de referencia da comunidade.
No censo de 1807 contabilizáronse 26.256 ainus e en 1931 15.969 aínda que os datos non son totalmente fiables, a diminución debeuse sobre todo ás epidemias traídas polos xaponeses e aos cambios na vida tradicional ainu consecuencia da colonización xaponesa, e o aumento dos fillos de matrimonios mixtos, que na maioría dos casos non se contabilizaban como ainu.
A partir de 1900 no bilingüismo ainu comeza predominar o xaponés, e xa a partir de 1940 comeza a impoñerse o monolingüismo en xaponés.
-958
Véxase tamén
Historia ano a ano
Illa Vanier
Illa Vanier é unha das illas árticas canadenses en Nunavut, Canadá. Ten unha superficiea de 1.126 km², con 53 km. de longo e 35 km de largo. Ao norte, a través do estreito de Arnott, está a illa Cameron, e ao sur, a través do estreito Pearse, é a illa Massey.
O primeiro avistamento coñecido da illa foi polo Robert D. Aldrich in 1851, pero a súa natureza insular non foi demostrada ata a década dos 50.
Adam Range alcanza elevacións de máis de 220 metros.
Antonín Dvořák
Antonín Leopold Dvořák (checo: /antoɲiːn ˈlɛopolt ˈdvor̝aːk/), nado en Nelahozeves o 8 de setembro de 1841 e finado en Praga o 1 de maio de 1904, foi un compositor de posromántico natural de Bohemia -territorio entón pertencente ao Imperio Austríaco-, un dos primeiros compositores checos que acadou recoñecemento mundial e un dos grandes compositores da segunda metade do século XIX. Está considerado como un dos grandes compositores da segunda metade do século XIX. Empregou frecuentemente ritmos e outros aspectos da música folclórica de Moravia e a súa Bohemia natal, seguindo o exemplo do seu predecesor, o nacionalista da era romántica Bedřich Smetana. Tense descrito o estilo de Dvořák como "a recreación máis completa dun idioma nacional co da tradición sinfónica, absorbendo influencias populares e encontrando formas efectivas de empregalas».Sen perder unha ampla proxección internacional, soubo extraer as esencias da música da súa terra natal.
Dvořák amosou as súas dotes musicais a unha idade temperá, sendo un bo estudante de violín dende os seis anos. As primeiras representacións públicas das súas obras foron en Praga en 1872 e, con especial éxito, en 1873, cando tiña 31 anos. Buscando recoñecemento máis aló da área de Praga, presentou unha partitura da súa Primeira Sinfonía a un concurso en Alemaña, mais non gañou, e o manuscrito non devuolto perdeuse ata que foi redescuberto moitas décadas despois. En 1874 presentouse ao Premio Estatal de Composición de Austria, incluíndo partituras de dúas sinfonías máis e outras obras. Aínda que non o sabía, Johannes Brahms foi o membro principal do xurado e ficou moi impresionado. Outorgáronlle o premio en 1874 e novamente en 1876 e 1877, cando Brahms e o destacado crítico Eduard Hanslick, tamén membro do xurado, se presentaron a el. Brahms recomendou a Dvořák ao seu editor, Fritz Simrock, quen pouco despois encargou o que se convertey en Danzas eslavas, Op. 46. Foron moi loadas polo crítico musical berlinés Louis Ehlert en 1878, a partitura (da versión orixinal para piano a catro mans) tivo excelentes vendas e lanzou a súa reputación internacional.
A primeira peza de carácter relixioso de Dvořák, o seu arranxoo de Stabat Mater, estreouse en Praga en 1880. Foi interpretado con gran éxito en Londres en 1883, o que deu lugar a moitas outras representacións no Reino Unido e os Estados Unidos. Ao longo da súa carreira, realizou canto menos nove visitas como invitado a Inglaterra, frecuentemente dirixindo representacións das súas propias obras. A súa Sétima Sinfonía escribiuna para Londres. Ao visitar Rusia en marzo de 1890, dirixiu concertos da súa propia música en Moscova e San Petersburgo. En 1891 nomeárono profesor no Conservatorio de Praga. Entre 1890 e 1891, escribiu o seu Trío Dumky, unha das súas pezas de música de cámara de maior éxito.
Encádrase dentro do chamado Romanticismo. Usou nas súas obras moitas melodías populares de Moravia e da súa Bohemia natal. Os seus traballos inclúen óperas, sinfonías, coros e música de cámara. Entre as súas obras máis coñecidas inclúense a Sinfonía nº 9, máis coñecida por "Sinfonía do novo mundo", as Danzas Eslavas, o Cuarteto de Cordas Americano e o Concerto para Violoncello en si menor.
Sen perder unha ampla proxección internacional, soubo extraer as esencias da música da súa terra natal. e considerado o principal representante do nacionalismo checo na música
Primeiros anos
miniatura|upright|Casa natal de Antonín Dvořák en [[Nelahozeves.]] Antonín Dvořák naceu en Nelahozeves, unha pequena poboación ao norte de Praga (daquela parte de Bohemia no Imperio austríaco, agora República Checa), o 8 de setembro de 1841. O seu pai, František Dvořák (1814-1894), posuía un pequeno establecemento hoteleiro e tamén traballou como intérprete profesional de cítola e como carniceiro. A súa nai, Anna, de solteira Zdeňková (1820-1882), era filla de Josef Zdenĕk, o bailío do príncipe Lobkowicz. Anna e František casaron o 17 de novembro de 1840. Antonín foi o maior dos seus catorce irmáns, oito dos cales sobreviviron á infancia. Foi bautizado como católico na igrexa de Santo André da súa vila. Os primeiros anos de Dvořák en Nelahozeves nutriron a súa forte fe cristiá e o amor da súa herdanza bohemia que influíron tan fortemente na súa música. En 1847 ingresou na escola primaria da súa vila, onde recibiu as primeiras ensinanzas musicais e aprendeu a tocar o violín da man do seu mestre Joseph Spitz. Amosou un talento precoz e grazas á súa habilidade tocou nunha banda da súa vila e na igrexa. František estaba moi satisfeito dos dons do seu fillo. Aos 13 anos de idade, e baixo a influencia do seu pai, enviárono a Zlonice a vivir co seu tío Antonín Zdenĕk, co fin de aprender alemán. A súa primeira composición, Polka Pomnenka, escribiuna probablemente en 1855. miniatura|upright|Antonín Dvořák de neno. Recibiu leccións de piano, órgano e violín do seu profesor de alemán Antonín Liehmann, quen tamén lle ensinou teoría da música e lle presentou os compositores da época. Dvořák tiña moito respecto polo seu mestre, a pesar de que este tiña un carácter bastante duro. Liehmann era o organista da igrexa de Zlonice e ás veces deixaba a Dvořák que tocara nos servizos relixiosos. Recibiu máis leccións de órgano e teoría musical en Česká Kamenice con Franz Hanke, quen alentou aínda máis o seu talento musical e foi máis comprensivo. Aos 16 anos e baixo a insistencia de Liehmann e Zdenĕk, František permitiu a seu fillo converterse en músico, coa condición de que fora organista. Despois de partir cara a Praga en setembro de 1857, ingresou na Escola de Órgano da cidade, onde estudou canto con Josef Zvonař, teoría con František Blažek e órgano con Joseph Foerster. Este último non só foi profesor no Conservatorio de Praga, senón tamén compositor de órgano. Tamén realizou un curso adicional de idiomas para mellorar o seu alemán e traballou como violista «extra» en numerosas bandas e orquestras, incluída a orquestra da Sociedade de Santa Icía. Graduouse na Escola de Órgano en 1859, ocupando o segundo lugar na súa clase. Solicitou, sen éxito, un posto como organista na igrexa de San Henrique (Sv. Jindřich), mais mantívose impertérrito na procura dunha carreira musical.
En 1858 uniuse á orquestra de Karel Komzák, coa que tocou en restaurantes e salas de baile de Praga. O alto nivel profesional do conxunto chamou a atención de Jan Nepomuk Maýr, que contratou a toda a orquestra para a Orquestra do Teatro Provisional de Bohemia. Dvořák tocou a viola na orquestra a partir de 1862. Apenas podía pagar as entradas para os concertos, pero tocar na orquestra deulle a oportunidade de escoitar música, principalmente óperas. En xullo de 1863, actuou nun programa dedicado ao compositor alemán Richard Wagner, que dirixía a orquestra. Desde 1857 tiña unha "admiración ilimitada" polo compositor alemán. En 1862, comezara a compoñer o seu primeiro cuarteto de cordas. En 1864, aceptou compartir o alugueiro dun piso situado no barrio de Žižkov de Praga con outras cinco persoas, entre as que se atopaban tamén o violinista Mořic Anger e Karel Čech, que máis tarde converteuse en cantante. En 1866 Bedřich Smetana sucedeu a Mayr como director principal. Dvořák gañaba uns 7,50 dólares ao mes. A constante necesidade de complementar os seus ingresos impulsou a Dvořák a dar clases de piano. Foi a través destas clases de piano cando coñeceu á súa futura esposa. Orixinalmente, namorouse da súa alumna e compañeira de Teatro Provisional Josefína Čermáková, para quen ao parecer compuxo o ciclo de cancións Cypresses. Porén, o seu amor non lle foi correspondido e acabou casando con outro home.
Compositor e organista
miniatura|upright|esquerda|Antonín Dvořák en 1868. Dvořák chamou o seu Quinteto de corda en la menor (1861) como op. 1 e o seu  Primeiro cuarteto de corda (1862) como a súa op. 2, aínda que o catálogo cronolóxico de Jarmil Burghauser enuméraas como B.6 e B.7 e mostra cinco composicións anteriores sen números de opus. A principios da década de 1860, tamén fixo os seus primeiros intentos sinfónicos, algúns dos cales queimou autocriticamente. Consérvase o manuscrito dunha sinfonía en do menor sen número de opus, B.9, composta en 1865 Esta sinfonía pasou a ser numerada como a Primeira sinfonía de Dvořák. Os seus primeiros intentos de composición transcorreron sen acollida da crítica nin actuacións públicas. As súas composicións ata 1870, segundo o catálogo de Burghauser, ou non tiveron estreas coñecidas, ou foron estreadas en 1888 ou máis tarde. Por exemplo, o Terceiro cuarteto de corda, B.18, foi escrito arredor de 1869, pero publicouse póstumamente en 1964 e estreouse en 1969. En 1870, compuxo a súa primeira ópera, Alfred, entre maio e outubro. A súa abertura, coñecida como Abertura tráxica, foi representada por primeira vez en público en 1905 e a ópera completa en 1938.
En 1871 deixou a orquestra do Teatro Provisional a fin de ter máis tempo para compoñer. Ata 1871 só deu números de opus a cinco das súas primeiras 26 composicións. A primeira mención de Antonín Dvořák na prensa apareceu na revista Hudební listy en xuño de 1871 e a primeira composición interpretada publicamente foi a canción «Vzpomínání» («Reminiscencia», outubro de 1871, veladas musicais de L. Procházka). O Teatro Provisional devolveu a ópera O rei e o carboeiro (Král a uhlir) e dixéronlle que non se podía interpretar. A súa abertura estreouse en 1872 nun concerto da Filharmónica dirixido por Bedřich Smetana, pero a ópera completa coa partitura orixinal interpretouse unha vez en 1929 e non se volveu a interpretar ata un concerto en setembro de 2019 no Festival Internacional de Música de Dvořák de Praga. Clapham di que Dvořák deuse conta de que chegara a «extremos ao tentar seguir o exemplo de Wagner». Entre 1873 e 1874 reaxustou «o libreto de O rei e o carboeiro completamente de novo, dunha maneira totalmente diferente», sen usar «nada da desafortunada versión anterior». A ópera alternativa, chamada O rei e o carboeiro II, B.42, estreouse en Praga en 1874.
Guinness World Records
dereita|miniatura|200px|Museo Guinness en Hollywood, California
Antonín Dvořák
Compositor e organista
En 1873, Dvořák casou coa irmá menor de Josefina, Anna Čermáková (1854-1931). Tiveron nove fillos: Otakar (1874-1877), Josefa (1875-1875), Růžena (1876-1877), Otýlie (1878-1905), Anna (1880-1923), Magdalena (1881-1952), Antonín (1883-1956), Otakar (1885-1961) e Aloisie (1888-1967). En 1898, a súa filla Otýlie casou co seu estudante, o compositor Josef Suk. O seu fillo Otakar escribiu un libro sobre el.
Guinness World Records
O Guinness World Records (ou Guinness Book of World Records nalgunhas edicións editadas nos Estados Unidos), traducible como Libro Guinness dos Récords, é un libro de consulta publicado anualmente, que contén unha colección de marcas mundiais recoñecidas internacionalmente. Estas marcas inclúen tanto fazañas humanas como os parámetros extremos coñecidos do mundo natural.
Cada edición contén un extracto da gran base de datos de marcas de Guinness, e a selección dos incluídos varía con cada ano de publicación. En anos recentes, moitas marcas relacionadas coa cultura popular actual foron agregados ao libro.
Antonín Dvořák
Compositor e organista
miniatura|upright|Josefína Čermáková (de pé) e Anna Čermáková (sentada), cuñada e esposa de Antonín Dvořák. Ao deixar a Orquestra Nacional do Teatro despois do seu matrimonio, Dvořák conseguiu o posto de organista na igrexa de St. Vojtěch de Praga, tamén chamada San Adalberto, baixo a dirección de Josef Foerster, o seu antigo profesor na Escola de Órgano, cargo que ocupou ata 1877. No posto cobraba «unha miseria», pero era «unha suma benvida para a nova parella». A pesar destas circunstancias, Dvořák aínda seas arranxou para compoñer unha gran cantidade de música nesta época.
Guinness World Records
O Libro Guinness de Récords é o libro con copyright máis vendido do mundo, o cal outórgalle un espazo dentro das súas propias páxinas.
Historia
A primeira edición foi publicada en 1955, pagada pola fábrica de cervexa irlandesa Guinness tras un debate nun pub sobre cal sería a especie máis rápida de ave de caza. Esta discusión non tivo conclusión ao non existir libros de referencia que incluísen este dato.
Antonín Dvořák
Compositor e organista
En novembro de 1872, representouse en Praga o seu Quinteto para piano en la maior, op. 5, por un «espléndido equipo de intérpretes» organizado por Procházka. Foi a súa primeira peza tocada nun concerto. En marzo de 1873, o seu cantata patriótica checa Dědicové bilé hory (Os herdeiros da montaña branca) foi interpretada pola Sociedade Coral de Praga Hlahol de 300 cantantes (dirixida polo seu amigo e partidario Karel Bendl) cunha cálida resposta tanto do público como dos críticos, converténdoo nun «éxito rotundo». As composicións de Dvořák empezaron a ser recoñecidas en Praga.
Guinness World Records
Historia
A investigación necesaria para a primeira edición foi conducida por Ross e Norris McWhirter, dous irmáns xemelgos atletas e xornalistas británicos, quen tamén conducían unha axencia de investigacións en Londres. Despois de que o primeiro libro se convertera nun éxito inesperado, imprimíronse moitas edicións subsecuentes. Co tempo, creouse un patrón de revisións anuais, publicadas cada mes de outubro para coincidir coa época de vendas de Nadal. Os irmáns McWhirter continuaron coa publicación dos Libros Guinness por moitos anos.
Antonín Dvořák
Compositor e organista
Con todo, cando Dvořák cumpriu 33 anos en 1874 permanecía case descoñecido como compositor fose da área de Praga. Ese ano, solicitou e gañou o Premio do Estado de Austria (Stipendium) de composición, dunha contía de 400 floríns, outorgado en febreiro de 1875 por un xurado formado polo crítico Eduard Hanslick, Johann von Herbeck, director da Ópera Estatal, e Johannes Brahms. Parece que este último uniuse recentemente ao xurado, xa que non estivo nel durante o ano 1874, segundo Hanslick. Con todo, Brahms tivo tempo e oportunidade de apreciar a presentación de Dvořák de 1874. Botstein afirma que o propósito do xurado era «outorgar apoio financeiro a talentosos compositores necesitados» no Imperio austrohúngaro. O xurado recibiu unha «presentación masiva» de Dvořák: «quince obras, incluídas dúas sinfonías, varias aberturas e un ciclo de cancións». Brahms estivo «visiblemente superado» pola «mestría e talento» de Dvořák. As dúas sinfonías eran a Terceira e a Cuarta, ambas as dúas estreadas en Praga na primavera de 1874.
Guinness World Records
Historia
As edicións máis recentes enfócanse nas plusmarcas impostas por competidores humanos. As competencias van desde as máis obvias como levantar grandes pesos ata as máis curiosas como o lanzamento de ovos a distancia e o maior número de perritos quentes que poden ser comidos en dez minutos (aínda que as marcas sobre consumo masivo de alimento xa non son aceptadas por cuestións legais). Ademais de competencias, tamén se inclúen datos como o ser humano máis alto (Robert Pershing Wadlow), o tumor máis pesado, a planta máis velenosa, o río máis curto do mundo etc.
Antonín Dvořák
Compositor e organista
Clapham achega o informe oficial para o premio de 1874, que di que Dvořák era un profesor de música relativamente empobrecido que «presentou quince composicións, entre elas sinfonías, que mostran un talento indubidable ... O solicitante ... merece unha subvención para facilitar as súas estreitas circunstancias e liberalo da ansiedade no seu traballo creativo». Di que aínda non tivera un piano. Antes de casar, aloxouse con outros cinco homes, un dos cales tiña un pequeno piano de «espineta».
En 1875, ano en que naceu o seu primeiro fillo, compuxo o seu Segundo quinteto de cordas, a súa Quinta Sinfonía, o Trío para piano n.º 1 e Serenata para cordas en mi. Volveu participar, pero esta vez non gañou, no Premio Estatal de Austria. Gañouno en 1876 e finalmente sentiuse libre de renunciar ao seu posto de organista. En 1877 escribiu as Variacións sinfónicas e Ludevít Procházka dirixiu a súa estrea en Praga.
A estes anos pertence o Stabat Mater e outras composicións sinfónicas e vocais, sobre todo para conxuntos de cámara, entanto a súas obras espertaron o interese de Johannes Brahms e Eduard Hanslick, crítico musical, así como do editor Simrock. Esta época é a de máximo esplendor da súa obra, coa publicación das Danzas eslavas (1878), o Cuarteto op.41 (1879) e as súas primeiras sinfonías. Tamén comeza a recibir recoñecementos, como o nomeamento de doutor Honoris Causa da Universidade de Cambridge en 1891, nunha das súas numerosas visitas a Inglaterra. Pouco despois tamén recibiría a mesma honra das universidades de Viena e Praga.
En 1892 trasladouse a Nova York ao aceptar a invitación para dirixir o Conservatorio Municipal. Nos Estados Unidos compuxo algunha das súas obras máis coñecidas: a Sinfonía do novo mundo (1893), o Cuarteto en Fa maior (1893), os Cantos bíblicos (1894) e o Concerto para violoncello e orquestra (1895).
Co tempo volveu a Praga, onde ocupou o posto que xa alcanzara en 1891, de profesor do Conservatorio da cidade. Sen moito éxito tentou, segundo o exemplo de Bedřich Smetana, compoñer para o teatro nacional, destacando neste campo Russalka (1900). Morreu catro anos despois da composición de tal obra, sendo considerado no momento da súa morte como un dos principais músicos do seu momento e en especial do seu país.
Obra
A maiores, tamén existen problemas sobre a orde das sinfonías de Dvořák, xa que nun principio foron enumeradas por orde de publicación, non de composición. Por exemplo, a Sinfonía do Novo Mundo foi coñecida durante un tempo como Quinta e posteriormente coma Oitava para rematar sendo numerada como Novena nos anos 50 do século pasado.
Legado
miniatura|Estatua en [[Stuyvesant Square, preto da que foi a súa residencia en Nova York.]] Dende 2008, a Academia de Música Clásica da República Checa organiza o Festival Internacional de Música de Dvořák de Praga, unha importante serie de concertos que se celebra anualmente para homenaxear a vida e obra do compositor. Inaugura a tempada de concertos en outono e se desenvolve durante dúas semanas.
A casa de Dvořák en Nova York estaba localizada en 327 East 17th Street, preto da intersección do que hoxe se chama Perlman Place. Foi nesta casa onde compuxo tanto o Concierto para violonchelo en si menor como a Sinfonía do Novo Mundo. A pesar das protestas do presidente checo Václav Havel, entre outros, que querían que a casa se conservara como un sitio histórico, foi demolida en 1991 para facer espazo para unha residencia do Centro Médico Beth Israel para persoas con sida. En 2017, esta residencia converteuse nun refuxio para persoas sen fogar. Con todo, para honrar a Dvořák, se erixiuse unha estatua súa na próxima Stuyvesant Square.
Na cultura popular
O filme de 1980 Koncert na konci léta (traducible ao galego Concerto ao final do verán) baséase na vida de Dvořák. O papel protagonista foi interpretado por Josef Vinklář. O filme de televisión de 2012 Americké dopisy (traducible ao galego Cartas americanas) céntrase na vida amorosa de Dvořák, que é interpretado por Hynek Čermák. Ian Krykorka escribiu varios libros para nenos baseados nalgunhas das óperas de Dvořák. Josef Škvorecký escribiu Dvorak in Love sobre a súa vida nos Estados Unidos como director do Conservatorio Nacional de Música. Ademais, tense empregado a súa música en máis de 300 filmes e programas de televisión.
Neil Armstrong levou unha gravación da Sinfonía do Novo Mundo durante a misión do Apolo 11, a primeira misión que pisuo a Lúa, en 1969, e en 2009 foi votada como a sinfonía favorita nunha enquisa realizada por ABC Classic FM en Australia.
O asteroide (2055) Dvořák, descuberto por Luboš Kohoutek, e o cráter de impacto Dvorák no planeta Mercurio reciben o seu nome no seu honor.
Condado de Bobadilla
O Condado de Bobadilla é un título nobiliario español creado polo rei Carlos I o 6 de marzo de 1543 en favor de Don Pedro de Narváez y Rojas, Señor de Bobadilla, Alférez Maior de Antequera e Comendador de Castilleja de la Cuesta.
O seu nome refírese a localidade de Bobadilla, no concello de Antequera, na provincia de Málaga.
Marcus Smart
Marcus Osmond Smart, nado o 6 de marzo de 1994 en Flower Mound, Texas, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Memphis Grizzlies da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Smart foi seleccionado na 6ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Boston Celtics. O 5 de xullo de 2014, uniuse ós Celtics para Liga de Verán da NBA de 2014. O 10 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Celtics.
No seu quinto partido na NBA, o 7 de novembro de 2014, Smart mancouse no seu nocello esquerdo na vitoria dos Celtics por 101-98 contra os Indiana Pacers. Tras perderse dez partidos pola lesión, Smart volveu a xogar o 3 de decembro contra os Detroit Pistons, facendo dúas asistencias en tan só catro minutos de xogo na vitoria de Boston por 109-102. Ó día seguinte, foi asignado ós Maine Red Claws da NBA Development League. Foi chamado de volta ó día seguinte.
O 22 de xuño de 2023, os Celtics traspasaron a Smart ós Memphis Grizzlies, como parte dun traspaso entre tres equipos que mandou a Kristaps Porziņģis ós Boston Celtics e a Tyus Jones, Danilo Gallinari, Mike Muscala e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 dos Celtics ós Washington Wizards.
World music
miniatura|O grupo [[Delhi 2 Dublin.]] World Music (en galego, Música do Mundo) refírese á música tradicional ou música folclórica dunha cultura creada e tocada por músicos relacionados con esa cultura.
O concepto de World Music é moi amplo e non está pechado, polo que os límites entre o que é e non é World Music non son claros. Inclúe música tradicional o folclórica, música popular, música étnica e outros xéneros locais ou característicos dalgunhas zonas ou culturas do mundo, difíciles de clasificar. Está relacionado coa globalización e a diversidade cultural.
O termo foi concibido por Robert E. Brown no inicio da década de 1960, como unha amálgama de artes escénicas para promover a harmonía e o entendemento entre culturas. O expoñente máximo da Música do Mundo, segundo a visión de Brown, era aprender as danzas e os estilos musicais executándoos.
Rúa de Preciados
A rúa de Preciados é unha coñecida e céntrica rúa da cidade de Madrid. Comeza na Puerta del Sol (unha das dez rúas que desembocan na praza) e termina na praza de Santo Domingo, pasando por Callao, onde fai un crebo. Trátase unha rúa con diversos locais comerciais e ocupa o quinto posto das rúas do mundo onde é máis caro o alugueiro. É famosa pola presenza do Corte Inglés e outras franquías internacionais.
Historia
O seu nome provén de ter nela a súa residencia dous irmáns apelidados Preciado, de oficio almotacés. En 1943 o empresario Pepín Fernández emprendeu as súas actividades comerciais nesta céntrica vía abrindo un dos primeiros centros comerciais madrileños, Galerías Preciados, que tomou o nome da rúa. Nesta rúa desde mediados do século XIX atopábase o Centro Numismático Matritense (Casa de cambio).
Na década de 1970, e xunto coa veciña rúa del Carmen, foi unha das primeiras vías peonís da capital de España.
Cancillós
O topónimo galego Cancillós pode referirse a:
Ecoaldea
miniatura|280px|Sieben Linden Unha ecoaldea é un movemento de persoas, no ámbito mundial, que optan por vivir en comunidade dun xeito diferente ao convencional. As ecoaldeas son modelos, algúns patrocinados por organismos como a UNESCO, que están demostrando que é posíbel outro modo de vivir fóra das redes do gran consumo e o malgaste, cuns principios de ecoloxía e respecto ao medio ambiente.
Como exemplo, o Goberno do Senegal adoptou este modelo de desenvolvemento rural e recibiu un fondo especial das Nacións Unidas. Trátase de proxectos viábeis repartidos por Europa, África, Oceanía e América, e a proba está en que funcionan.
As bases das ecoaldeas son a sustentabilidade e o desenvolvemento humano, aínda que existen multitude de matices que as diferencian: algunhas contemplan a propiedade privada e outras a ocupación de vilas abandonadas; nalgúns casos son confesionais adscritas a algunha relixión e noutros, en cambio, deixan libre elección relixiosa aos seus habitantes; adoitan ser de ámbito rural pero tamén existen exemplos de ecoaldeas urbanas.
Aspectos ecolóxicos
miniatura|250px|Casa de palla e barro, en Sieben Linden