cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Karepas
O Club Karepas foi un club de remo pontevedrés de comezos do século XX. Existiu nas décadas de 1920 e 1930. O seu lema era "remo e bocadillos", e formaron parte del persoeiros como Castelao, Tomás Abeigón Pazos, Losada Diéguez, Blanco Porto, Celso López Blanco, Antón Iglesias Vilarelle e Sánchez Cantón, entre outros. A frota do Karepas consistiu de dúas pequenas embarcacións e dúas grandes barcas: "La Reina" e "K-4" cunha bandeira deseñada por Castelao que semellaba a xaponesa.
1. Liga (Suíza)
A '''1. Liga''' é a terceira categoría do campionato suízo de fútbol. Nesta división compiten 3 grupos de 16 equipos, segundo a rexión. Trátase do nivel inmediatamente inferior á Challenge League e o superior á 2. Liga interrexional.
Tempada 2009/10
Os equipos que compiten na presente tempada son: {|class="toptextcells"
Ponte da Barca, Portugal
Ponte da Barca é unha vila portuguesa no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, con cerca de 2 300 habitantes.
Tough Guys Don't Dance (novela)
Tough Guys Don't Dance é unha novela de Norman Mailer, publicada en 1984.
Ponte da Barca, Portugal
É sede dun municipio con 184,76 km² de área e 12 909 habitantes (2001), subdividido en 25 freguesías. O municipio está limitado ao norte polo municipio de Arcos de Valdevez, ao leste pola Galiza, ao sur por Terras de Bouro e Vila Verde e ao oeste por Ponte de Lima.
Tough Guys Don't Dance (novela)
Trama
Tim Madden é un escritor, ex-convicto, duns 40 anos, alcohólico e enganchado á marihuana, e casado cunha muller rica. Ás tres semanas de que a súa muller o abandonara, e tras unha noite de xolda, teñen lugar uns estraños sucesos, que non lembra por completo. A partir de aí, intentará descubrir a quen pertence o sangue que apareceu no seu coche, quen deixou as cabezas da súa esposa e doutra muller nunha leira onde cultiva cánnabis, e outras mortes. Enfrontándose ó xefe de policía, ó exmarido da súa muller (á vez que excompañeiro seu de instituto e de prisión), e a dous veciños da súa vila, e coa axuda do seu pai, vai desenredando o misterio.
Narración
Está ambientada en Cape Cod, Massachusetts, na costa leste dos Estados Unidos.
Adaptacións
Foi levada ó cine polo propio Norman Mailer en 1987, co mesmo título de Tough Guys Don't Dance, con Ryan O'Neal como protagonista.
Manuel Gómez Gómez
Manuel Gómez Gómez foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Cuntis o 4 de setembro de 1951 e tomou posesión o 11 dese mes. Permaneceu no cargo até 1957.
Batalla de Ellandun
A Batalla de Ellandun ou a Batalla de Wroughton librouse entre Ecgberht de Wessex e Beornwulf de Mercia en setembro de 825. Sir Frank Stenton descríbea como "unha das batallas máis decisivas da historia de Inglaterra". Efectivamente puxo fin á supremacía de Mercia sobre os reinos Anglosaxóns de Inglaterra e estableceu a dominación de Wessex.
Localización
A Batalla de Ellandun crese que tivo lugar ao sur de Swindon, Wiltshire, pero o sitio exacto non foi descuberto. William Camden, gacetista de 1610 (Unha descrición Cronolóxica dos máis florecentes reinos, Inglaterra, Escocia, e Irlanda (Londres: George Bishop e John Norton, 1610)) suxire que a batalla tivo lugar preto de Wilton, xusto ao oeste de Salisbury. Charles Oman utilizou información xeográfica e as fronteiras contemporáneas como evidencia para suxerir que a batalla se produciu en Wroughton, que está a 6 km ao sur de Swindon. T. Spicer suxeriu que a batalla tivo lugar nos terreos do que agora é Lydiard Park, en Swindon.
Consecuencias
A vitoria de Ecgberht transformou a situación política no sur-este de Inglaterra. O rei á vez enviou ao seu fillo Æthelwulf cun exército ao sueste. Os saxóns occidentais lograron conquistar Sussex (ata agora baixo control directo de Mercia), Kent e Essex, que foran gobernados por sub-reis baixo control de Mercia. Todos estes territorios foron anexados a Wessex, duplicando o tamano do reino. Mentres tanto, a derrota de Beornwulf envalentonou aos Anglos Orientais á rebelión contra Mercia e reafirmar a súa independencia, en alianza con Wessex. Beornwulf loitou contra os anglos orientais, pero foi derrotado e morto. O seu sucesor Ludeca correu a mesma sorte o ano seguinte e a independencia de Anglia Oriental foi restablecida. Ecgberht alcanzou o cénit do seu poder en 829, cando ocupou Mercia, e asegurou o recoñecemento da súa supremacía polos northumbrianos, converténdose temporalmente en señor de toda Inglaterra. A independencia de Mercia foi restaurada ao ano seguinte por Wiglaf, que logrou unha recuperación significativa do prestixio merciano e que mesmo foi capaz de estender o seu poder máis aló de Berkshire. A independencia de Anglia Orientl e as conquistas de Wessex resultaron definitivas, e Mercia nunca recuperou a primacía que gozara no século antes de Ellandun.
Cultura de Pengtoushan
miniatura|dereita|250px|No NE de Hunan aparece a cultura de Pengtoushan. Localización de Hunan
A Cultura de Pengtoushan (彭頭山文化) (7500 a.C.-6100 a.C.) foi unha cultura neolítica xurdida en torno ao Río Yangtzé na rexión ao nordeste de Hunan, en China. É aproximadamente contemporánea da cultura de Peiligang. Os dous principais xacementos característicos desta cultura son Pengtoushan e Bashidang.
Cerámica e arroz
Nalgunhas tumbas apareceu vaixela de arxila de estilo cerámica de cordas.
No sitio acháronse tamén restos de grans de arroz (Oryza sativa) *datábeles en 7000 a.C., que representan a máis antiga evidencia da domesticación do arroz na China. As dimensións dos grans de arroz de Pengtoushan eran maiores cas dimensións do arroz silvestre. Faltan porén os restos do instrumental paro o seu cultivo, que si foron achados noutros lugares asociados con esta cultura.
Unbreakable
Unbreakable é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado no 2000. Está protagonizado por Bruce Willis e Samuel L. Jackson. Unbreakable conta a historia dun garda de seguridade de Filadelfia, David Dunn, que lentamente descobre que é un superheroe.
Unbreakable recibiu críticas positivas, alabando o tema de superheroe, as interpretacións dos actores e a banda sonora de James Newton Howard. Posteriormente converteuse nun filme de culto e a revista Time listouno entre os dez mellores filmes de superheroes de tódolos tempos.
Sinopse
Elijah Price (Samuel L. Jackson) naceu con osteoxénese imperfecta do tipo I, unha rara enfermidade que provoca que os ósos do corpo rompan doadamente. Afeccionado e debuxante de banda deseñada, durante as súas longas estadías no hospital, Price teoriza sobre o feito de que se el é fráxil en extremo, tamén é probable que exista outra persoa que sexa forte no extremo oposto.
Anos despois, o garda de seguridade David Dunn (Bruce Willis) está tamén buscando o senso da súa existencia. Deixou unha prometedora carreira no fútbol americano por casar coa súa muller Audrey (Robin Wright Penn), pero tempo despois o seu matrimonio fracasou.
Máis tarde prodúcese un accidente ferroviario. Cento dezaoito persoas e sete tripulantes viaxaban no tren de pasaxeiros. Só se atopou un sobrevivente: David Dunn. Elijah Price, proponlle unha estraña explicación que xustificaría por que David saíu indenne do accidente, unha explicación que podería cambiar para sempre a vida de David.
O Castro, Lañas, A Baña
O Castro é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 38 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 22 eran mulleres e 16 eran homes. No 2010 tiña 48 habitantes: 27 mulleres e 21 homes.
Childbirth
Childbirth é unha banda de mulleres de rock alternativo procedente de Seattle, Washington. O grupo inclúe membros doutras bandas populares da cidade (Julia Shapiro de Chastity Belt, Bree McKenna de Tacocat e Stacy Peck de Pony Time). A banda actúa con vestidos de maternidade e no presente ten un contrato co selo Suicide Squeeze Records.
O trío conseguiu certa notoriedade en páxinas como Pitchfork e Vice Magazine pola súa canción viral "I Only Fucked You As A Joke", que tamén entrou na lista de revista Spin das 100 mellores cancións de 2014.
Thomas Cook Airlines
Thomas Cook Airlines Limited foi unha aeroliña británica baseada en Manchester, Inglaterra. Opera voos de vacacións a destinos de todo o mundo dende as súas bases principais nos aeroportos de Manchester e Londres-Gatwick. Tamén opera servizos dende outras oito bases en todo o Reino Unido.
Formouse ao cambiar a marca de JMC Air en 2003. Tras a fusión de MyTravel Group con Thomas Cook en 2008, Thomas Cook Airlines UK Ltd fusionouse con MyTravel Airways.
Thomas Cook Airlines foi parte da división de aeroliñas do Thomas Cook Group, formada por varias aeroliñas irmás, todas elas mantendo unha xestión conxunta das súas frotas: Thomas Cook Airlines Belgium, Thomas Cook Airlines Scandinavia e a alemá Condor. A aeroliña tiña unha licenza de operación de tipo A da Autoridade de Aviación Civil británica que lle permitía transportar pasaxeiros, carga e correo en avións con 20 ou máis asentos.
Thomas Cook Group plc e todas as súas entidades británicas, incluído Thomas Cook Airlines, entrou en liquidación obrigatoria o 23 de setembro de 2019.
Derradeira frota activa
No momento do cesamento de operacións a frota de Thomas Cook Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Xogo do ultimato
miniatura|200x200px|Forma extensa dun xogo do ultimato, con dúas ofertas. O xogo do ultimato (en inglés: Ultimatum game) é unha das aplicacións prácticas para estudar a teoría dos xogos.
En resumo, o xogo do ultimato ocorre da seguinte maneira: A banca concédelle un premio a unha persoa, o líder, que deberá dividilo cunha segunda persoa, o receptor, ofrecéndolle unha oferta. Porén de o receptor rexeitar esa oferta, a banca non pagará nada a ningún dos dous.
O xogo do ditador é unha variación do xogo do ultimato.
Daryl Hannah
Daryl Christine Hannah, nada o 3 de decembro de 1960 en Chicago, Illinois, é unha actriz estadounidense.
Vincent Price
Vincent Leonard Price, Jr., nado en St. Louis, Missouri, o 27 de maio de 1911 e finado nos Ánxeles, California, o 25 de outubro de 1993, foi un actor de cine estadounidense, coñecido principalmente polos filmes de terror de baixo orzamento nos que traballou durante a última etapa da súa carreira.
Elizabeth Taylor
Elizabeth Rosemond Taylor, coñecida como Liz Taylor, nada o 27 de febreiro de 1932 e finada o 23 de marzo de 2011, foi unha actriz norteamericana nada en Inglaterra. Desenvolveu nos Estados Unidos unha carreira artística que se estendeu por máis de sesenta anos, na que adquiriu popularidade principalmente como actriz en películas de Hollywood.
Traxectoria
Foi unha icona do cinema clásico grazas á súa beleza e mais as súas habilidades para a interpretación, así como tamén por mor do seu estilo de vida de Hollywood, incluíndo oito matrimonios, dous deles co tamén actor Richard Burton, e extravagancias. Taylor está considerada unha das grandes actrices dos anos dourados de Hollywood. O American Film Institute designou a Taylor como a sétima entre as estrelas femininas máis grandes de todos os tempos.
Saba Rock
Saba Rock é unha pequena illa das Illas Virxes Británicas no Caribe, aproximadamente cun tamaño e medio. A illa contén un pequeno hotel, restaurante, bar e tenda de agasallos. Hai un peirao dispoñible para os visitantes de día e un amplo campo de amarre acolle barcos durante a noite. O resort opera unha lanzadeira desde Saba Rock ata o Bitter End Yacht Club e Leverick Bay Marina.
Xeografía
Atópase integramente dentro do seo norte de Virgin Gorda. Saba Rock está entre un cúmulo de tranquilas illas, escasamente habitadas que forman o seo norte de Virgin Gorda nas Illas Virxes Británicas. A veciñanza de North Sound está composta pola exclusiva illa necker de Richard Branson e a privada Illa Eustatia coas augas cristalinas do próximo Arrecife de Eustatia, un paraíso do mergullo.
Historia
Antigamente era propiedade e estaba ocupada por Bert Kilbride, un arqueólogo mariño que durante moitos anos exerceu como Receiver of Wreck da súa Maxestade no Territorio. Posteriormente vendeuse á familia McManus de Hawaii e agora ten un pequeno hotel e restaurante. Co paso dos anos converteuse nunha famosa parada para a multitude de celebridades e iates. A illa está clasificada de xeito constante como un dos fondeadoiros máis populares do Caribe.
En 2017 a illa foi arrasada polo furacán Irma. A reconstrución comezou en 2018. Está previsto que se volva a abrir a finais de 2019.
Deep Space Climate Observatory
Características
DSCOVR foi posto en órbita arredor do punto L1 de Lagrange do sistema Terra-Sol, a uns 1,5 millóns de km da Terra en dirección ao Sol. Desde esa posición o satélite permanece fixo desde o punto de vista da Terra e pode facer observacións continuas, sendo o primeiro satélite de observación terrestre en observar desde ese tipo de órbita.
O satélite debía ser lanzado durante a misión STS-107 do transbordador espacial en 2003, pero varios atrasos levaron á súa cancelación en 2006. O satélite foi mantido en almacenamento. En 2012 o proxecto reavivouse e iniciouse o proceso para elixir un foguete con que envialo á súa órbita de traballo. Ese mesmo ano gañou a proposta de lanzalo mediante un Falcon 9, con data de lanzamento en 2014. Tras un atraso de varios meses o satélite despegou en febreiro de 2015.
Instrumentos
O satélite leva tres instrumentos científicos a bordo:
Fred Schepisi
Frederic Alan Schepisi, nado en Melbourne o 26 de decembro de 1939, é un realizador, produtor e guionista australiano, autor dalgúns filmes de éxito feitos en Hollywood.
Traxectoria
Comezou por realizar "spots" comerciais e documentais, antes de se lanzar na ficción. Realizou a súa primeira longametraxe en 1976, The Devil's Playground. No inicio da década de 1980, partiu para os Estados Unidos, onde dirixiu algúns filmes que obtiveron éxito internacional, tales como Plenty, Roxanne, The Russia House e Mr. Baseball.
Jackie Stewart
Sir John Young "Jackie" Stewart, OBE (nado en Milton o 11 de xuño de 1939) é un expiloto de Fórmula 1 de británico de Escocia, e considerado un dos mellores pilotos na historia do deporte.
Alcumado "Flying Scot" (o escocés voador), competiu na Fórmula Un entre e, gañando tres campionatos de pilotos, e foi dúas veces subcampión, durante esas nove tempadas. Tamén competiu na Can-Am. En 2009 foi clasificado quinto dos cincuenta mellores pilotos de Fórmula Un de todos os tempos polo xornalista Kevin Eason, quen escribiu: "Non só xurdiu como un gran piloto, senón como unha das figuras máis grandes das carreiras de motor".
Nos Estados Unidos, traballou como comentarista nas transmisións de televisión nas Indianápolis 500, Daytona 500 e do Gran Premio de Mónaco de 1971 a 1986. En 1976, Stewart foi locutor deportivo de ABC para os Xogos Olímpicos de inverno e de verán de 1976. Tamén foi un portavoz da Ford Motor Company Ford, Rolex e Moët.
Entre 1997 e 1999, en sociedade co seu fillo, Paul, foi director de equipo de Fórmula 1 Stewart Grand Prix.
Primeiros anos
Stewart naceu en Milton, West Dunbartonshire, Escocia, unha vila a 15 millas ao oeste de Glasgow. A familia de Stewart tiña un concesionario de automóbiles Austin, posteriormente Jaguar e construíran un negocio exitoso. O seu pai fora un piloto de motos afeccionado, E o seu irmán Jimmy era un piloto de carreiras cunha crecente reputación local que pilotaba un Ecurie Ecosse e competiu no Gran Premio do Reino Unido de 1953, en Silverstone.
Jackie asistiu á escola primaria de Hartfield na cidade próxima de Dumbarton e trasladouse á Academia Dumbarton á idade de 12 anos. Experimentou dificultades de aprendizaxe debido a unha dislexia non diagnosticada e debido a este trastorno non entendido ou descoñecido nese momento, foi regularmente reprendido e humillado por mestres e compañeiros por ser "parvo" e "torpe". Stewart non puido continuar a súa educación secundaria logo dos 16 anos, e comezou a traballar no garaxe do seu pai como aprendiz de mecánico. En realidade non diagnosticouselle a dislexia ata 1980, cando o seu fillo máis vello Mark foi diagnosticado co mesmo problema. Ao decatarse de que a dislexia pode ser transmitida xeneticamente, e ao ver síntomas moi similares ao seu fillo que experimentou cando era neno, Stewart preguntou se podía facerse a proba, e se lle diagnosticou o trastorno, cando xa tiña 41 anos. Comentou: "Cando tes dislexia e atopas algo no que es bo, pos máis nel que calquera outra persoa, non podes pensar da maneira da xente intelixente, así que sempre estás pensando sempre fóra do normal."
Lañas, Lañas, A Baña
Lañas é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 65 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 35 eran homes e 30 eran mulleres. No 2010 tiña 75 habitantes: 39 homes e 36 mulleres.
Jackie Stewart
Primeiros anos
Aceptou unha oferta de Barry Filer, un cliente do seu negocio familiar, para probar en varios dos seus coches en Oulton Park. Para 1961, Filer proporcionoulle un Marcos, no cal Stewart logrou catro vitorias, e competiu unha vez nun Aston DB4GT de Filer. En 1962, para decidir se estaba listo para converterse nun piloto profesional, probou un Jaguar E-type en Oulton Park, igualando os tempos de Roy Salvadori nun coche similar o ano anterior. Gañou dúas carreiras, a súa primeira en Inglaterra, no E-type, e David Murray de Ecurie Ecosse ofreceulle unha proba no Tojeiro EE Mk2, logo nun Cooper T49, no cal gañou en Goodwood. en 1963, logrou catorce triunfos, un segundo posto, e dous terceiros, con seis retiradas.
En 1964, volveu asinar con Ecurie Ecosse. Ken Tyrrell, entón director do equipo da Fórmula Júnior de Cooper Company, oíu falar do escocés ao encargado da pista de Goodwood e chamou a Jimmy Stewart para ver se o seu irmán máis novo estaba interesado nunha proba. Jackie foi a proba en Goodwood, pilotando un novo e moi competitivo, Fórmula 3 T72-BMC que Bruce McLaren estaba probando. Stewart pronto mellorou os tempos de McLaren, facendo que McLaren regresase á pista para facer algunhas voltas máis rápidas. Unha vez máis, Stewart foi máis rápido, e Tyrrell ofreceu a Stewart un lugar no equipo.
Traxectoria
miniatura|right|Stewart no [[Gran Premio dos Países Baixos de 1969.]] miniatura|right|Stewart en 1969 co Matra-Cosworth en [[Nürburgring.]] miniatura|right|Stewart no Tyrrell [[March 701 no Gran Premio dos Países Baixos de 1970.]] miniatura|right|[[Tyrrell 003, o coche co que Stewart logrou o camionato do mundo de .]] miniatura|right|Stewart (dereita) conversando con [[Michael Kranefuss|Mike Kranefuss en .]]
En 1964 pilotou na Fórmula 3 para Tyrrell. O seu debut foi no mollado Snetterton (circuíto de Snetterton) o 15 de marzo. dominou, logrou unha vantaxe de 25 segundos en apenas dúas voltas antes de acabar cunha vitoria por 44 segundos. aos poucos días, ofrecéronlle o paso á Fórmula Un con Cooper, pero declinou, preferindo gañar experiencia en Tyrrell. Só no logrou gañar en dúas carreiras (nunha rompeu o embrague, e en outra fixo un trompo) e converterse en campión da F3.
Logo de correr co Tipo E de John Coombs e probar en Ferrari en Le Mans, probou na F1 nun Lotus 33-Climax,no cal impresionou a Colin Chapman e Jim Clark. Stewart volveu a rexeitar o paso á F1, e continuou no equipo Lotus de Fórmula 2. No seu debut de F2, foi segundo no difícil Circuíto de Charade en Clermont-Ferrand nun Lotus 32 Cosworth.
Mentres asinou con BRM xunto a Graham Hill en, un contrato que reportoulle 4.000 libras, a súa primeira carreira nun coche de F1 foi nun Lotus, como substituto dun ferido Clark, no Gran Premio de Rand en decembro de 1964. O Lotus rompeuse na primeira eliminatoria, pero gañou na segunda. No seu debut en F1 en Suráfrica, anotou o seu primeiro punto de Campionato, terminando sexto. A súa primeira vitoria importante na competición veu no BRDC Trofeo Internacional a finais da primavera, e antes de que a final do ano gañase a súa primeira carreira do campionato do mundo en Monza, loitando roda a rodaco seu compañeiro Hill. Stewart terminou a súa tempada de novato con tres segundos postos, un terceiro, un quinto e un sexto, e o terceiro lugar no Campionato Mundial de Pilotos. Tamén pilotou o fracasado Cooper T75-BRM de Tyrrell na F2 e pilotou o revolucionario motor de turbina da compañía Rover en Le Mans.
1966 viulle case gañar a Indianápolis 500 no seu primeiro intento, nun Lola T90-Ford, era líder cando rompeuse o cárter seco a oito voltas do final. Con todo, a actuación de Stewart, doulle o honor na Lista de Rookies de Indianápolis 500 (Novato do Ano) a pesar de que o gañador, Graham Hill, era tamén un novato en Indianápolis.
Ademais, en, un accidente desencadeou a súa loita por mellorar a seguridade nas carreiras. Na primeira volta do Gran Premio de Bélxica de 1966 en Spa-Francochamps, cando unha repentina choiva causou moitos choques, atopouse atrapado no seu BRM envorcado, empapado pola fuga de combustible. Os comisarios non tiñan ferramentas para axudalo, e o seu compañeiro de equipo Hill e Bob Bondurant, que tamén se estrelaron preto, sacaron ao seu compañeiro de equipo logo de tomar prestada unha chave inglesa do coche dun espectador. Desde entón, o interruptor principal para desconectar o sistema eléctrico e o volante desmontable convertéronse en estándar. Tamén, decatándose do longo e lento traslado dos feridos a un hospital, trouxose ao seu propio médico para ás futuras carreiras, mentres que BRM forneceu un camión médico para o beneficio de todos. Stewart tamén comezou a gardar unha chave de porcas pegada ao seu volante. Foi un ano pobre por todas partes. Os BRMs non eran fiables, aínda que Stewart gañou o Gran Premio de Mónaco de 1966. Stewart tivo certo éxito noutras formas de carreiras durante o ano, gañando a Tasman Series de 1966 e a Rothmans 12 Hour International Sports Car Race de 1966.
A fortuna de BRM non mellorou en, malia contender estreitamente no campionato de Tasman con Jim Clark, que nun Lotus 33 probablemente correu máis e máis preto de Jackie que en calquera momento das súas carreiras. Mentres que Clark gañou habitualmente, Stewart logrou unha vitoria no clásico GP de Nova Zelandia con Clark intentando pasalo nas últimas voltas. Stewart acadou a mellor posición a tempada en Spa, foi segundo, aínda que gañou carreiras de F2 para Tyrrell en Karlskoga, Enna, Oulton Park, e Albi nun Matra MS5 ou MS7. Tamén foi 2º pilotando un Ferrari oficial con Chris Amon nas 6 horas BOAC en Brands Hatch, a décima rolda do Campionato do mundo de Sportscar nese momento.
Stewart tamén presentouse na carreira da National 500 de 1967 da NASCAR, pero non cualificou para a carreira.
Coa axuda financeira de Elf, Dunlop e Ford, Ken Tyrrell logrou o seu soño de mudarse á Fórmula 1 en 1968, como director do equipo Matra International e contratou a Stewart onde pilotou un Matra MS10-Cosworth durante as tempadas de e. A súa habilidade (e axudado polos pneumáticosDunlop) deulle unha vitoria baixo unha forte choiva en Zandvoort. Logrou outra vitoria baixo a choiva e a néboa en Nürburgring, onde gañou por unha marxe de catro minutos. Tamén gañou en Watkins Glen, pero non correu non Jarama e en Mónaco debido a unha lesión sufrida na F2 no Jarama. O seu auto fallou na Cidade de México, polo que perdeu o título de pilotos con Hill. En, Stewart disputou varias carreiras onde dominou completamente, gañou por máis de 2 voltas en Montjuïc, por un minuto en Clemont-Ferrand e máis dunha volta en Silverstone. Con vitorias adicionais en Kyalami, Zandvoort e Monza, Stewart converteuse en campión do mundo en 1969 nun Matra MS80-Cosworth. Ata setembro de 2005, cando Fernando Alonso nun Renault converteuse en campión, era o único piloto que gañara o campionato pilotando para unha marca francesa e, como o Renault de Alonso construíuse no Reino Unido, Stewart segue sendo o único piloto en gañar o campionato do mundo nun coche de construción francesa.
Para, Matra insistiu en usar os seus propios motores V12, mentres que Tyrrell e Stewart querían manter os Cosworths, así como as boas relacións con Ford. Como consecuencia, Ken Tyrrell comprou un chasis de March Engineering, que se converteu no Tyrrell 001. Stewart pilotou o March 701-Cosworth para gañar a Daily Mail Race of Champions e no Jarama, pero pronto foi superado polo novo Lotus 72. O novo Tyrrell 001-Cosworth, apareceu en agosto, sufriu problemas, pero Stewart viu boas expectativas para a tempada, e quedou. Tyrrell continuou patrocinado pola compañía de combustibles francesa Elf, e Stewart correu nun coche pintado coas cores azuis de Francia durante moitos anos. Stewart tamén correu esporadicamente na Fórmula Dúas, gañando en Crystal Palace. Un proxecto para copilotar en Le Mans, un Porsche 917K de 4.5 litros con Steve McQueen, non saíu, pola incapacidade de McQueen para contratar un seguro. Tamén correu na Can-Am, no revolucionario Chaparral 2J. Stewart logrou a pole position en 2 carreiras, por diante dos dominantes McLarens, pero a crónica falta de fiabilidade do 2J impediron a Stewart de terminar calquera carreira.
Stewart logrou gañar o Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1971 usando o Tyrrell 003 - Cosworth, gañando en España, Mónaco, Francia, Reino Unido, Alemaña, e Canadá. Tamén fixo unha tempada completa na Can-Am, pilotando un Lola T260-Chevrolet de Carl Haas. repetindo en 1973. Durante a Can-am de 1971, Stewart foi o único piloto capaz de desafiar aos McLarens pilotados por Dennis Hulme e Peter Revson. Stewart gañou 2 carreiras, en Mont Tremblant e Mid Ohio. Stewart terminou terceiro no Campionato de Pilotos de Can-Am de 1971. O estrés de correr durante todo o ano, e en varios continentes causoulle eventuais problemas médicos a Stewart. Durante a tempada de Grandes Premios non correu en Bélxica en Nivelles-Baulers debido a unha gastritis, e tivo que cancelar plans para conducir un McLaren na Can-Am, pero gañou os grandes premios de Arxentina, Francia, os EEUU, e Canadá, para ser dinalmente segundo detrás de Emerson Fittipaldi no campionato de pilotos. Stewart tamén competiu nun Ford Capri RS2600 no European Touring Car Championship, co seu compañeiro de equipo na F1 François Cevert e outros pilotos da F1, nun momento en que a competición entre Ford e BMW estaba a grande altura. Stewart compartiu un Capri co seu compañeiro de equipo en Tyrrell na F1, François Cevert nas 6 horas de Paul Ricard de 1972, terminando segundo. Tamén recibiu a OBE.
No inicio da tempada, Stewart decidira retirarse. No entanto, gañou en Suráfrica, Bélxica, Mónaco, Holanda e Austria. A súa última vitoria a número 27 (e entón récord) en Nürburgring foi un dobrete para Tyrrell. "Nada me deu máis satisfacción que gañar en Nürburgring e, con todo, sempre tiven medo". Stewart comentou máis adiante. "Cando saía de casa para o Gran Premio de Alemaña, sempre me detiña ao final da calzada e botaba unha longa ollada cara atrás, nunca estaba seguro de poder volver a casa". Despois do accidente mortal do seu compañeiro de equipo François Cevert na práctica para o Gran Premio dos Estados Unidos de 1973 en Watkins Glen, Stewart retirouse unha carreira antes do previsto e perdeuse o que sería o seu Gran Premio nº 100. Con todo, Stewart aínda gañou o campionato de pilotos dese ano. Stewart mantivo o récord da maioría de vitorias dun piloto de Fórmula Un (27) durante 14 anos ata que Alain Prost gañou o Gran Premio de Portugal en 1987 e o récord da maioría das vitorias dun piloto británico de Fórmula 1 durante 19 anos ata que Nigel Mansell, gañou o Gran Premio do Reino Unido de 1992.
Defensor da seguridade en carreiras
Durante o período particularmente perigoso de actividade de Stewart na F1, un piloto que corría cinco anos tiña unha probabilidade de dous terzos de morrer nun accidente.
Foi un dos primeiros pilotos en exigir máis seguridade na Fórmula 1. Todo comezou cun grave accidente que sufriu en no circuíto de Spa-Francorchamps. Unha tormenta no circuíto, deixou só seca a grella de saída. Na velóz "recta Masta", o BRM de Stewart trompeou e estrelouse contra unha gabia a 265´54 km/h. A súa columna de dirección cravouselle na perna, mentres que os tanques de combustible rotos baleiraron o seu contido na cabina. Ficou preso no coche coa funda empapada de gasolina, mentres que Graham Hill e Bondurant intentaban desaparafusar o volante co fin de retirar a Stewart do interior do monocasco danado, non había equipos de auxilio para sacalo, nin tampouco ferramentas adecuadas dispoñibles. Non había médicos ou instalacións médicas na pista, e Stewart foi deitado na caixa dunha camioneta, permanecendo alí ata que chegou unha ambulancia. Primeiro levárono ao centro de primeiros auxilios da pista, onde esperou nunha padiola, que foi colocada nun piso sementado de cigarros e outros desperdicios. Finalmente, recolleuno outra ambulancia, pero o piloto da ambulancia perdeuse cando ía a un hospital en Liexa. En última instancia, un jet privado levou a Stewart ao Reino Unido para o tratamento.
Logo do seu accidente en Spa, Stewart converteuse nun avogado defensor da seguridade das carreiras de autos. Máis tarde, explicou: "Se teño algún legado para deixar ao deporte, espero que sexa no tema de seguridade porque cando cheguei aos Grandes Premios, as chamadas precaucións e medidas de seguridade eran diabólicas".
Stewart continuou, comentando o seu accidente en Spa:
A partir de aí, dixo que non correría no equipo se non se tiña en conta a seguridade no seu coche. Stewart fixo campaña con Louis Stanley (xefe do equipo BRM) para mellorar os servizos de urxencia e as barreiras de seguridade ao redor das pistas de carreiras. "Estabamos correndo en circuítos onde non había barreiras de seguridade en fronte dos boxes, e o combustible estaba metido en bidóns no pit lane. Un coche podería chocar con facilidade nos boxes en calquera momento. Era ridículo." Stewart contratou a un doutor privado para estar en todas as súas carreiras e pegou con cinta unha chave inglesa no eixe de dirección do seu BRM no caso de que fora necesario de novo. Stewart meteu presión para o uso obrigatorio do cinto de seguridade, foi Stewart quen deseñou o casco que cobre toda a cabeza do piloto e a vestimenta ignífuga, que se converteu en indispensable nas carreiras modernas. Así mesmo, meteu presión aos propietarios dos circuítos para modernizar as súas pistas, incluíndo a organización de boicots dos pilotos das carreiras en Spa-Francorchamps en 1969, en Nürburgring en 1970 e Zandvoort en 1972 ata que instalaronse barreiras, zonas de escape, equipos de bombeiros e instalacións médicas.
Algúns pilotos e membros da prensa crían que as melloras de seguridade que Stewart propugnaba prexudicaban ao deporte, mentres que os propietarios das pistas e os organizadores da carreira rexeitaban os custos adicionais. "Eu sería un Campión do Mundo moito máis popular se sempre dixese o que a xente quería oír. Podería haber morto, pero definitivamente máis popular", dixo Stewart posteriormente.
Chegou a ser ridiculizado por aqueles que pensaban que as carreiras debían ser un deporte de risco. Era coñecido como o home tembleque. Sete anos despois durante a práctica da cualificación no circuíto de Watkins Glen no Gran Premio dos Estados Unidos de 1973, un feito fixo que Jackie Stewart deixara á competición. O seu compañeiro en Tyrrell, o piloto francés François Cevert tivo un grave accidente, o vehículo saíu da pista, golpeou no garda rail do lado dereito e rebotou no garda rail da esquerda, envorcou, e cas rodas virando cara o ceo se arrastrou boca abaixo máis de cen metros, resultou decapitado e morreu instantaneamente. Profundamente afectado coa morte de François Cevert, Jackie Stewart decidiu abandonar definitivamente a Fórmula 1.
En, fundou o seu equipo, o Stewart. Os mellores resultados do equipo foron a vitoria de Johnny Herbert no Gran Premio de Europa de 1999, disputado no circuíto de Nürburgring o 26 de setembro, e a pole conquistada por Rubens Barrichello no Gran Premio de Francia do mesmo ano. Este ano o equipo acadou a mellor posición no Campionato de Construtores: 4º lugar. A finais de, sumido en débedas, vendeu o seu equipo á Jaguar.
A día de hoxe, Jackie Stewart é recordado polos seus logros na Fórmula 1.
Resultados completos na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pobos austronesios
miniatura|300x300px|Mapa da extensión dos pobos austronesios. Os pobos austronesios son un grupo de poboación presente en Oceanía e o sueste Asiático que falan, ou cuxos antepasados falaban, algunha das linguas austronesias. Son orixinarios da illa de Taiwán e inclúen ós malaio-polinesios que se expandiron por toda Oceanía, agás Australia, ademais de Madagascar.
Orixe e difusión
Tanto a evidencia lingüística como a evidencia arqueolóxica permite asegurar que os pobos austronesios tiveron a súa orixe na illa de Taiwán tras unha migración de pobos de lingua pre-austronesia dende Asia continental en 10 000-6000 a. C.
A investigación interdisciplinar, con achegas da arqueoloxía, a etnobotánica e a lingüística, permitiu reconstruír as traxectorias de difusión xeográfica das linguas austronesias e de certas técnicas agrícolas. Segundo esta investigación, hai uns 5000 anos (3000 a. C.), os habitantes do litoral da China meridional, cultivadores de paínzo e de arroz, comezaron a cruzar o estreito para instalarse en Taiwán. Cara o 2000 a. C., ditas linguas e técnicas difundíronse desde Taiwán até Filipinas, e logo dende estas cara as Célebes e Timor, para, desde alí, estenderse por outras illas do arquipélago de Indonesia. No 1000 a. C., outro movemento de pobos levou a poboacións dende Filipinas a Nova Guinea e máis aló, cara ás illas do Pacífico.
Veloín, Arcos, Antas de Ulla
Veloín é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Travis Outlaw
Travis Marquez Outlaw, nado o 18 de setembro de 1984 en Starkville, Mississippi, é un xogador americano de baloncesto profesional que é axente libre.
NBA
Entrou no Draft da NBA de 2003 directamente do instituto de Starkville, Mississippi, onde foi escollido na 23ª posición polos Portland Trail Blazers. Nos seus primeiros cinco anos na NBA, Outlaw fixo 8.6 puntos e 3.2 rebotes por partido, cun 44.2% en tiros de campo.
Na NBA Summer League de Las Vegas, Outlaw acadou 18.7 puntos e 6.3 rebotes en 35.5 minutos por partido. Despois da liga de verán, moitos equipos ofreceron un traspaso por Outlaw a cambio dunha elección de primeira rolda. Pero nos Blazers quedaron co xogador, dicindo que ía estar con eles moito tempo.
O 18 de abril de 2007, Outlaw conseguiu a maior marca de puntos na súa carreira, con 36, contra os Golden State Warriors. Converteuse en axente libre restrinxido o 1 de xullo de 2007, e asinou o 17 de xullo unha extensión do seu contrato por 3 anos.
En febreiro de 2010, os Trail Blazers traspasaron a Outlaw, xunto a Steve Blake e 1.5 millóns de dólares aos Los Angeles Clippers a cambio de Marcus Camby.
Dead Heart
Dead Heart é un filme australiano de 1996 escrito e dirixido por Nick Parsons. Está protagonizado por Bryan Brown, Angie Milliken, Ernie Dingo, Aaron Pedersen e John Jarratt. Está baseada na obra homónima de Parsons, que foi levada ós escenarios por Belvoir St Theatre, dirixida por Neil Armfield en 1994.
Mundrís, Lañas, A Baña
Mundrís é un lugar da parroquia de Lañas no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 27 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 16 eran homes e 11 eran mulleres. No 2010 tiña 34 habitantes: 19 homes e 15 mulleres.
Roberto Ameijeiras Blanco
Roberto Ameijeiras Blanco foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Ameijeiras. Comerciante de Cuntis. Ex combatente na Guerra civil española. Foi nomeado xefe local de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Cuntis en 1939. Foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Cuntis polo Gobernador civil, tomando posesión o 5 de febreiro de 1940. Permaneceu no cargo até 1951.
Pumar, Arcos, Antas de Ulla
Pumar é un lugar da parroquia de Arcos no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Miss Lonelyhearts
Miss Lonelyhearts é unha novela de Nathanael West, publicada en 1933. É unha comedia negra expresionista, ambientada en Nova York durante a Gran Depresión.
Trama
Miss Lonelyhearts ("señorita Corazóns Solitarios") é un columnista nun xornal que escribe unha columna dando consellos aos lectores que lle escriben. O equipo do xornal mira a columna como unha broma, pero a lectura de cartas desesperadas dos neoiorquinos provócalle a caída nun ciclo de fonda depresión, período no cal adoita beber en exceso e participar en peleas de taberna. Tamén é vítima das brincadeiras do seu editor, "Shrike" ("picanzo").
Miss Lonelyhearts fai varios intentos por escapar da terrible dor que lle provocan as cartas que recibe, refuxiándose na relixión, viaxando cara ao interior do país coa súa noiva Betty, e fodendo coa esposa de Shrike e coa señor Doyle, unha lectora da súa columna. Con todo, os seus esforzos non parecen mellorar a súa situación. Despois do encontro sexual coa Sra Doyle, atopa o seu home, un miñaxoia. Os Doyle invítano a cear con eles, e ao chegar a Sra Doyle intenta seducilo de novo, pero el responde mordéndoa, e ela dille ao marido que Miss Lonelyhearts intentou violala.
Na última escena, o señor Doyle leva unha pistola escondida nun xornal enrolado para vingarse de Miss Lonelyhearts, que logo de tres días doente experimentara unha iluminación relixiosa e corre cara Doyle para abrazalo. A arma "explota", e os dous homes caen rodando escaleiras abaixo.
Temas
O ton xeral da novela é unha desilusión extrema coa época da Depresión entre a sociedade americana. Con todo, é unha comedia negra, caracterizado polo uso do humor negro e a ironía. Justus Neiland sinalou o uso do riso bergsoniano, en que "as actitudes, xestos e movementos do corpo humano fan rir na exacta proporción en que o corpo nos fai lembrar unha máquina".
A novela pode ser lida como unha condena da alienación e da colonización da vida social pola acomodación, anticipándose ao situacionismo, concretamente a Guy Debord. Miss Lonelyhearts é incapaz de cumprir o seu rol de dar consellos nun mundo no que tanto a sociedade como a publicidade (en forma de anuncios de xornal, por exemplo) son producidos en masa. As persoas son máquinas co único propósito de traballar, ao tempo que o resto da sociedade está cuestionado (de aí o nome de Miss Lonelyhearts), e calquera consello para eles é producido en masa, como un manual para unha máquina. Lonelyhearts é incapaz de atopar unha solución para os seus problemas persoais, porque teñen causas sistémicas. West, que traballara no xornalismo antes de escribir a novela, é tamén un aconsellador en tanto que novelista. Miss Lonelyhearts é unha especie de détournement, pois fai unha crítica a algo do mesmo xeito que fai o criticado. A novela tamén se condena a si mesma ao condenar a arte, que aparece ridiculizada varias veces por Shrike, e comparara a relixión como o opio do pobo.
Alternativamente, a novela pode ser tratada como unha meditación sobre o tema da teodicea, ou o problema de por que o mal existe no mundo. O protagonista da novela está psicolóxica e espiritualmente subxugado pola súa percepción do mal. Daquela, busca diferentes enfoques para resolver esta cuestión (a relixión, a lóxica, o amor, o existencialismo), pero todos eles acaban por ser insuficientes.
Moitos dos problemas descritos na novela reflicten as condicións económicas durante a Gran Depresión en Nova York, aínda que a novela evita coidadosamente as cuestións de política nacional. Ademais, a novela é particularmente importante debido á súa importancia existencial. Os personaxes parecen estar vivindo nun mundo amoral, polo que recorren ao alcol, ao sexo e ás festas. Miss Lonelyhearts ten un "complexo de Cristo", que representa a súa crenza na relixión como unha solución para un mundo carente de valores. Porén, achégase ao estado dun heroe absurdo na medida en que as súas conviccións relixiosas aínda o afunden máis na súa depresión e desilusión.
Adaptacións
En 1958 foi levada de novo ao cinema co título de Lonelyhearts, protagonizada por Montgomery Clift, Robert Ryan, e Myrna Loy. Aínda que era máis fiel á obra orixinal ca Advice to the Lovelorn, contaba con bastantes cambios. Foi levada ao cinema outra vez en 1983, co título de Miss Lonelyhearts.
En 2006 o compositor Lowell Liebermann fixo unha ópera en dous actos co nome de Miss Lonelyhearts, con libreto de J. D. McClatchy.
Condado de Girona
miniatura|280px|Vifredo o Viloso, último conde de Xirona. O Condado de Xirona foi un dos condados que se constituíu a ambos os lados dos Pireneos despois da conquista dos francos aos musulmáns.
Este condado formou parte do territorio denominado a Marca Hispánica, e foi gobernado polos condes de Xirona, que moitas veces tamén eran condes de Barcelona.
Antecedentes
miniatura|300px|Os [[Francos|Reinos francos no ano 628.]] A finais do século III a.C., un pobo céltico, os Volques, establecéronse na rexión sueste da actual Francia. As aúas capitais eran Tolosa e Nîmes, creando así unha primeira estruturación do territorio. No século I a.C. pactaron cos romanos, que creron Narbona para pacificar a rexión; no ano 118 a.C. esta cidade convértese na capital da provincia Narbonense. Ao principio do século V, os vándalos invadiron a rexión, aos que, poucos anos máis tarde, se impoñen os visigodos. A rexión de Narbona, a Septimania, así como toda a Hispania seguen sendo visigodas até a súa derrota fronte aos árabes no ano 719.
A Septimania foi conquistada polos francos, e foi incluída no Reino de Aquitania, creado por Dagoberto I (603-639), fillo de Clotario II, rei dos francos para o seu fillo Cariberto II, en 778, na época dos merovinxios. Este vasto territorio que englobaba todo o sur do Ródano, co obxecto de facilitar a reconquista hispánica. O Reino, xa desaparecido, foi erixido outra vez en 781 por Carlomagno parea o seu fillo Luís o Piadoso. A administración se lles encomendou aos condes de Tolosa.
No 814, á morte de Carlomagno, Luís foi proclamado emperador (Luís I de Francia) e en 816 separou a Septimania e deulla ao seu fillo Pipino I de Aquitania que xa gobernaba o territorio, e que foi coroado en Aquisgrán o 30 de xullo de 817. Pipino en 824 enviou unha expedición máis alá dos Pireneos para intentar restablecer a influencia carolinxia en Pamplona e Jaca. O ano 833 foi destituído polo seu pai Luís o Piadoso, e o reino foi dado a outro fillo (de diferente nai) chamado Carlos o Calvo.
A orixe do Condado
miniatura|300px|Mapa da [[península Ibérica no ano 814.]] miniatura|300px|Os [[Condados cataláns entre os séculos VIII e XII. En cor beixe, o Condado de Xirona.]]
As orixes do Condado de Xirona encóntranse na reorganización do territorio que se levou a cabo despois de que, no ano 785, a cidade de Xirona se rebelara contra o dominio árabe e se entregara aos francos. Entón, foi nomeado conde de Xirona un nobre de nome Rostan.
Este primitivo Condado de Xirona ía desde o límite do condado de Empúries e o mar até o Macizo do Montseny e a Tordera por levante, e desde as montañas de Osona e as Guilleries polo noroeste, incluíndo o pagus de Besalú.
O dominio franco
Despois de Rostan, foi conde de Xirona Odilón (801-812 ou 817).
Muerto Odilón, o conde Bera de Barcelona foi nomeado tamén conde de Xirona. No ano 820 Bera foi destituído de todos os seus cargos por Luís o Piadoso; entón, o Condado de Xirona, xunto co de Barcelona, pasou a Rampón (820-825) e, á súa morte, a Bernardo de Septimania, que foi tamén destituído por Luís o Piadoso en 832.
Entón, todos os Condados situados ao sur do Pireneo, coa excepción do Condado de Urgel e do Condado de Cerdaña, quedaron baixo o dominio de Berengario de Tolosa. Á súa morte en 835, Bernardo de Septimania recuperou o poder, sendo nomeado conde de Tolosa, Narbona, Xirona e Barcelona. En 844, a causa da súa rebelión contra Carlos o Calvo, Bernardo de Septimania foi executado en Tolosa; daquela, o condado de Xirona pasou a Sunifredo I, que tamén fora nomeado conde de Barcelona.
Despois de que en 848 Sunifredo fora asasinado por homes leais a Guillerme de Septimania, fillo de Bernardo de Septimania, o Condado de Xirona foi gobernado por un conde chamado Vifredo, que o debeu rexer desde 848 até 853.
Segundo parece, entre os anos 862 e 870, o Conde de Xirona foi Otger. No ano 870, Carlos o Calvo invistiu como Conde de Xirona a Bernardo de Gothia, tamén Conde de Barcelona, Rosellón e Narbona. Pero destituíu a Bernardo de Gothia por rebelarse contra el en 878.
O rei de Francia Luís o Tatexo concedou o Condado de Xirona a Vifredo I o Viloso. Desde entón, o Condado de Xirona estivo sempre unido ao de Barcelona.
A separación de Besalú
O pagus de Besalú formara parte do Condado de Xirona até que Vifredo o Viloso nomeou o seu irmán Radulfo, Conde de Besalú, coa condición de que, á súa morte, o Condado pasaría aos descendentes de Wilfredo I, da Casa de Barcelona.
O conde Suñer I de Barcelona, Xirona e Osona, fillo de Vifredo o Viloso, tivo que enfrontarse ao seu irmán o conde Miró II de Cerdaña que, como fillo supervivente de máis idade, pretendía obter a herdanza de Condado de Barcelona. A disputa resolveuse cun acordo polo que Suñer obtiña o reconocemento de Miró, a cambio de cederlle o Ripollés, incluído até entón dentro do Condado de Osona. Os conflitos entre os dous irmáns reapareceron non moito despois. Nunha data incerta entre os anos 913 e 920, morreu o conde Radulfo de Besalú, irmán de Vifredo o Viloso; entón, Miró, presionando cos seus dereitos sobre Barcelona, Xirona e Osona, impúxose, e Besalú, a pesar de que fora un pagus do Condado de Xirona, foi vinculado ao condado de Cerdaña.
Despois da separación de Besalú, o Condado de Xirona quedou configurado polo límite co Condado de Empúries, por debaiño de Bañolas e o castelo de Finestres, contra as Guilleries, sen a Plana d'en Bas, e polo actual límite do bispado de Vic (polos límites de Susqueda, Osor, San Hilario Sacalm, Joanet e Espinelvas) ata o coll de Sant Marçal, polos límites de Arbucias e do castelo de Montdosrius, con Breda, Hostalrich, Tordera e o castelo de Montsoriu e coas súas parroquias até Arenys de Mar.
Evolución do Condado
A pesar de estar unido sempre ao Condado de Barcelona desde finais do século IX, o Condado de Xirona tivo entidade propia visíbel na existencia do viscondado de Xirona e na cuñaxe de moeda propia. A expresión: Condado de Xirona mantívose viva até o século XIII, cando foi substituída pola de Vigairía de Xirona.