cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SEAT Arosa
miniatura|dereita|SEAT Arosa TDI O SEAT Arosa é un modelo de coche do segmento A fabricado por SEAT entre 1997 e 2004. É un coche con carrozaría hatchback de tres portas sucesor do SEAT Marbella e antecesor do SEAT Mii.
A Mesa pola Normalización Lingüística solicitou o cambio do nome a SEAT Arousa, mais a empresa non accedeu.
Igrexa de San Xurxo da Coruña
A igrexa de San Xurxo é un templo relixioso católico da cidade da Coruña de estilo barroco, construída entre 1725 e 1906. Está situado na praza do Marqués de San Martín, nas inmediacións da praza de María Pita, ao lado esquerdo da casa do concello da cidade herculina.
Historia
Hai constancia de que a parroquia de San Xurxo xa existía no século XIV, citando o testamento do párroco de San Nicolao en 1399 a existencia duns terreos na «freguesía de San Jurjo». Posteriormente atópanse referencias á parroquia no tombo vermello do arcebispo Lope de Mendoza, en 1435.
Para coñecer a orixe da igrexa cómpre remontarse a 1673, ano no que os xesuítas se estableceron na cidade herculina cun colexio e unha residencia. Foi proxectada por Domingo de Andrade, e obra de Clemente Fernández Sarela, se ben a súa construción foi realizada en varias fases, todas elas durante o século XVIII. Dende o inicio da súa construción en 1725 ata 1767 foi convento da Compañía de Xesús. Porén, a expulsión da orde de España levada a cabo por Carlos III ese ano fixo que pasara a converterse en 1774 en convento de agostiños. Foi nesta época cando o templo experimentou as maiores modificacións, realizándose a maior parte da súa ornamentación, as portas laterais, e o presbiterio, entre 1704 e 1867, finalizándose en 1760 a construción da torre norte.
Finalmente, o antigo convento foi destruído para construír no seu lugar a Casa do Concello, mentres que na igrexa se mantivo a parroquia de San Xurxo. O párroco e membros da xunta da parroquia opuxéronse á demolición, aínda que sen resultado, xa que finalmente o 4 de maio de 1837 o Ministerio da Gobernación daba a súa aprobación á demolición:
Xa no século XX, en 1906 rematouse a construción da torre sur, o que puxo punto e final á longa construción da igrexa herculina. En 1975 foi declarada Ben de Interese Cultural.
Interior
miniatura|250px|Interior da igrexa. Por ser unha igrexa de xesuítas, o seu esquema construtivo interior segue o de Jesús de Vignola. O templo ten planta de cruz latina con tres naves e o seu interior está exuberantemente decorado. As naves, con bóveda de medio canón reforzada con arcos faixóns, están separadas por grosos piares con arcos de medio punto, e a nave central ten o dobre de ancho que as naves laterais. A nave central está cuberta por unha bóveda de aresta, mentres que o cruceiro se cobre cunha bóveda de crucería nervada de moito resalte e cunha pequena lanterna no centro. As enormes pilastras organizan o espazo interior en tamos, amais de soster un entaboamento de orde dórica cun friso de tríglifos e métopas. O transepto ten unha soa nave e unha cabeceira con organización tripartita, na que a ábsida central é máis profunda e elevada que as dos laterais. A ábsida posúe unha bóveda de aresta.
Destaca a tribuna sobre as dúas naves laterais, que percorre lonxitudinalmente o templo, permitindo á comunidade xesuítica asistir ó culto sen mesturarse cos fieis.
Tamén cómpre salientar os altares que hai nos dous extremos do transepto, que conteñen dúas táboas representando a Anunciación e as Ánimas no Purgatorio, obra de Agustín Robles.
Fachada
A fachada é un corpo saliente, obra de Clemente Fernández Sarela, é tipicamente barroca, na que un grande oco rectangular preside a composición.
Enrique Bolaños
Enrique Bolaños Geyer, nado en Masaya o 13 de maio de 1928 e finado o 14 de xuño de 2021, foi un enxeñeiro, político e empresario nicaraguano, presidente do seu país desde o 10 de xaneiro de 2002 ao 10 de xaneiro de 2007.
Igrexa de San Xurxo da Coruña
Fachada
No corpo saliente da fachada destacan dúas grandes columnas dóricas sobre podio a cada lado da porta, enmarcando fornelas laterais. A banda central superpón un esquema tripartito de porta-fornela-ventá, e un edículo con aletóns, como ocorre coa arquitectura de Simón Rodríguez. As torres laterais, en tres corpos, quedan lixeiramente por detrás do resto da fachada.
Irimia
Irimia pode referirse a:
Enrique Bolaños
Estudos e faceta como empresario
En 1949 casou coa súa curmá en segundo grado: dona Lila T. Abaunza, membro dunha das familias máis distinguidas do país. O matrimonio Bolaños-Abaunza procreou cinco fillos.
Igrexa de San Xurxo da Coruña
Fachada
A decoración baséase en placas, que poden ser recortadas e miúdas, alongadas e rematadas en disco, ou colgantes. Destacan as imaxes, cuxa autoría non se coñece con certeza, pero que posiblemente foron esculpidas polos coruñeses fillos de Escudero. Estas esculturas representan a San Xurxo (enriba da porta principal), que está flanqueado polas imaxes de Santa Margarida e Santa Lucía.
Enrique Bolaños
Estudos e faceta como empresario
Os Bolaños foron unha das familias influentes na nación centroamericana ligadas ao histórico Partido Liberal, dividido entre os partidarios do somocismo. Trala disolución do Partido Liberal Nacionalista (PLN), nace o Partido Liberal Constitucionalista (PLC) fundado en 1968 polo exministro Ramiro Sacasa Guerreiro como unha forza de oposición ao ditador Anastasio Somoza Debayle, no cal Bolaños desenvolveu a maioría das súas actividades políticas.
Igrexa de San Xurxo da Coruña
Cruceiro
Diante da igrexa atópase un cruceiro realizado en granito. Está flanqueado polas imaxes de San Roque, Santa Lucía, Santa Margarida e San Nicolao, que se encontran sobre pilastra con inscricións e baixorrelevos da vida e a Paixón de Cristo. A plataforma é cuadrangular con tres graos de voo, mentres que o pedestal sobre o que se asenta é cuadrangular e moi moldurado. Por outra banda, o varal é de sección octogonal, que contrasta coa sección octogonal do pedestal liso. O capitel ten igualmente sección octogonal con follas de figueira, mentres que a cruz ten sección circular con remates florenzados.
Enrique Bolaños
Actividade política
A entrada de Bolaños na política nicaraguano produciuse en 1979, ano do triunfo da revolución que liderou o Fronte Sandinista de Liberación Nacional (FSLN). Entón foi elixido presidente da Asociación de Algodoneros de Oriente (ADADO), director da Unión de Productores Agropecuarios de Nicaragua (UPANIC) e director da Cámara de Industrias de Nicaragua (CADIN).
Igrexa de San Xurxo da Coruña
Cruceiro
No anverso da cruz pode verse a Cristo Crucificado con tres cravos, coa cabeza inclinada á dereita e as mans pechadas, portando a coroa de espiñas, pano de pureza e inscrición de INRI. No reverso atópase unha Virxe orante coas mans cos dedos entrelazados sobre peaña sustentada por anxo con ás.
Enrique Bolaños
Actividade política
Na década seguinte o grupo empresarial de Bolaños foi obxecto de expropiacións de leiras polo réxime sandinista como parte da reforma agraria en curso, así como de confiscacións de plantas fabrís. Foi apresado por breve tempo en tres ocasiones acusado de violar as leis de excepción implantadas ao socaire da guerra civil contra as guerrillas da Contra. Actos de intimidación contra el e a súa familia foron frecuentes durante este período.
Igrexa de San Xurxo da Coruña
Imaxes
miniatura|Virxe e San Xoán orando aos pés de Cristo crucificado. No interior da igrexa de San Xurxo da Coruña poden atoparse, entre outras as seguintes imaxes talladas en madeira policromada:
Enrique Bolaños
Actividade política
Enrique e os seus irmáns, igualmente afectados polas medidas revolucionarias, consideraron sempre estas intervencións na súa contra como "actos de vinganza e castigo políticos". Ata o final do período sandinista, Bolaños estivo á fronte do Instituto Nicaraguano de Desenvolvemento (INDE).
O PLC escolleulle o seu candidato ás primarias que a UN disputou en setembro de 1989 para definir ao contrincante de Ortega nas eleccións xerais do 25 de febreiro de 1990, decisivas para a normalización democrática e o final da guerra civil. Mentres, Enrique Bolaños foi avantaxado por dúas personalidade da UN ideoloxicamente máis moderadas, Virgilio Godoy Reis, do Partido Liberal Independente, e Violeta Barrios de Chamorro, dona do diario A Prensa e durante anos cabeza visible da contestación aos sandinistas desde a legalidade institucional.
Baixo o liderado de Arnoldo Alemán, o PLC suscitou serias obxeccións á xestión de Chamorro, considerada condescendente cos sandinistas, e en 1993 terminou por abandonar a UN e colocarse na oposición á presidenta.
O 4 de outubro de 1995 Enrique Bolaños converteuse en xefe da campaña electoral da AL (Alianza Liberal) e o 8 de maio de 1996 esta elixiulle candidato á Vicepresidencia da República, secundando a Alemán. A fórmula Alemán-Bolaños impúxose co 51% dos votos á de Ortega-Caldera, e o 10 de xaneiro de 1997 os candidatos electos tomaron posesión dos seus cargos para un período quinquenal. Enrique precisou que as prioridades da nova administración ían ser unha xestión honesta da cousa pública e a loita contra a corrupción, a procura de solucións legais respecto das terras confiscadas no período sandinista, e o desarme xeral do norte do país.
Enrique Bolaños é Membro Honorario da Fundación Internacional Raoul Wallenberg.
Vicepresidencia da República (xaneiro de 1996 – xaneiro de 2002)
No Goberno de Alemán, Bolaños mantivo un perfil discreto, tanto polas limitadas atribucións do posto como pola súa personalidade. Afastado da primeira liña, proxectouse ante a opinión pública como un dignatario apegado ás regras do Estado de Dereito e o xogo democrático, así como un home honesto, virtude esta que cobrou relevo a medida que outros membros do executivo, con Alemán á cabeza, eran acusados de corrupción.
Mentres Alemán tivo que renunciar a moitas das súas propostas económicas ante a belixerancia do FSLN na oposición, desde a Vicepresidencia Bolaños impulsou o Programa de Reforma e Modernización do Sector Público, que saíu adiante como proxecto de lei. Tamén inspirou os decretos sobre Normas de Ética do Servidor Público do Poder Executivo e sobre Separación das Funcións da Procuraduría Xeral de Xustiza.
Durante a urxencia nacional provocada polo paso do furacán Mitch en outubro de 1998, que causou un milleiro de mortos e arrasou extensas zonas agrícolas, Bolaños foi delegado do Goberno para o manexo das axudas. Posteriormente, redactou e logrou a promulgación da Lei do Sistema Nacional de Prevención, Mitigación e Atención de Desastres Naturais.
Persoa de confianza do cada vez máis desacreditado Alemán, Bolaños foi elixido por unanimidade candidato oficialista á Presidencia da República na Gran Convención do PLC celebrada o 28 de xaneiro de 2001.
Aínda que considerado un servidor público recto e competente, Bolaños distaba moito de ser un político carismático, e moitos consideraban que a súa actuación como vicepresidente fora, cando menos, tímida.
Candidatura á Presidencia da República
As enquisas outorgaban grandes posibilidades de vitoria a Daniel Ortega, beneficiado en parte polo amplo descontento que a xestión de Alemán creara, e os seus chamados á responsabilidade, ao consenso nacional e a superar o pasado. Pola contra, Bolaños adoptou un ton de confrontación e atopou un filón na "conversión" do expresidente, que sorprendeu a propios e estraños.
Bolaños recriminou a Ortega que as súas decisións erróneas e as súas desaforos autoritarios destruíran" o país nos anos oitenta, insinuou que se había lucrado das requisas revolucionarias e esixiulle que explicase os seus tratos con líderes esquerdistas radicais como o cubano Fidel Castro, o libio Muammar al-Gaddafi e o venezolano Hugo Chávez.
Advertiu que Nicaragua non podía permitirse un presidente amigo duns dirixentes obxecto de censuras e sospeitas, e que no seu primeiro exercicio convertera o país nun "asilo de terroristas" da ETA vasca, as Brigadas Vermellas italianas e grupos subversivos de Latinoamérica.
O seu programa electoral, titulado gobernabilidade, democracia e transparencia: moitos retos, dúas opcións, unha alternativa, puxo o acento na creación de emprego e no desenvolvemento. Os sandinistas, conscientes do dano que o discurso do medo facíalle a Ortega, replicaron que Bolaños non era senón o "candidato dos ricos" de quenda e un mero continuador do alemanismo.
Os dous candidatos principais chegaron ás urnas virtualmente empatados nas enquisas. Bolaños impúxose cun contundente 56,3% dos votos sobre Ortega, receptor do 42,3%. Alberto Saborío, do Partido Conservador, recolleu o 1,4% e o terceiro lugar da votación. Na Asemblea Nacional, o PLC recibiu o 53,2% dos sufraxios, o que se traduciu en 47 escanos, xusto a maioría absoluta. Os 3.000 observadores internacionais avalaron a absoluta limpeza dos comicios.
Presidente da República
O 10 de xaneiro de 2002 tomou posesión da xefatura da Nación con mandato ata 2007 en presenza de varios presidentes da rexión e ao redor de 500 empresarios e homes de negocios de 28 países, invitados para demostrar o seu convencemento de que o país resultaba atractivo ao investimento foránea.
Bolaños fixo o distanciamento máis ostensible de Alemán poucos días logo de ser proclamado presidente electo co seu anuncio de que se propoñía revisar a Constitución para terminar co repartimento de cargos nos poderes do Estado, amparado en lei, entre liberais e sandinistas.
Antes de asumir o cargo, Bolaños declarou que "suplicaría" de ser necesario o soporte dos deputados leais ao expresidente Alemán, quen gañaron o escano porque formaban parte da proposta electoral que el encabezou e levou á vitoria.
Con todo, os alemanistas apuntáronse a súa primeira vitoria na véspera mesma do traslado da banda presidencial cando 49 deputados elixiron a Óscar Moncada como presidente da Asemblea Nacional fronte ao postulante proposto por Bolaños, Jaime Cuadra Somarriba. En xaneiro de 2007 relevoulle na presidencia polo propio Ortega ganador dos comicios do ano anterior.
Os ministros do goberno de Enrique Bolaños que permaneceron durante todo o seu mandato foron: Noman Caldera (Relacións Exteriores) Julio Veiga (Gobernación) Margarita Gurdian (Saúde) Avil Ramírez (Defensa), Mario Salvo (Agricultura) e Ramón Lacayo (Investimentos e Economía).
O Cotón, San Xusto, Coristanco
O Cotón é un lugar da parroquia de San Xusto no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Platja d'Aro
250px|thumb|Praia de Platja d'Aro. Platja d'Aro é unha entidade de poboación da Costa Brava, principal núcleo e capital do concello de Castell-Platja d'Aro, na provincia de Xirona. Tiña en 2015 unha poboación de 7.331 habitantes.
O pequeno núcleo só tiña 113 habitantes a principios do século XX e desenvolveuse durante o boom turístico da década de 1960. Ten máis de 30 hoteis, 1600 pisos e tres cámpings. É un importante centro de comercio e de ocio diúrno e nocturno da Costa Brava.
Os principais atractivos da localidade son as súas praias, a vila romana de Pla de Palol e o porto deportivo.
El Progreso (Vigo)
El Progreso foi un periódico editado en Vigo entre 1891 e 1894.
Historia e características
Apareceu o 16 de setembro de 1891. Periódico democrático independente fundado por Ricardo Miser. Cesou a súa edición ao pouco tempo, pero volveu reaparecer en decembro. Aínda se publicaba en 1894.
Associação de Estudantes do Instituto Superior de Agronomia
O Associação de Estudantes do Instituto Superior Agronomia, comunmente coñecido como Agronomia, é un club portugués de rugby da cidade de Lisboa, fundado en 1932. O club compite na máxima categoría do rugby portugués.
Juan Varela-Portas
Juan Varela-Portas Pardo, nado en Lugo o 17 de novembro de 1930 e finado en Madrid o 27 de febreiro de 2010, foi un empresario galego, moi vinculado á vida deportiva social lucense. Foi o fundador, xunto co seu irmán José Ramón, do Club Baloncesto Breogán.
Traxectoria
Nado en Lugo, a morte do seu pai cando tiña 28 anos mudou a súa vida. A súa intención era ser avogado do Estado, porén, circunstancias fimiliares levárono ao mundo da empresa na década de 1960.
Xunto cos seus irmáns José Ramón, Víctor, Javier e Santiago, fundou o Club Baloncesto Breogán en 1966. No ámbito económico e empresarial, tivo cargos de responsabilidade en Gallega de Piensos, Sánders España, Granja Ramil, Matadero de la Puebla, Sociedad Anónima de Granitos y Mármoles, Garaje Villares e Granja de Vilane. En 1996 creou o Pazo de Vilane, un proxecto familiar localizado en Antas de Ulla, baseado en tres liñas de actuación: a recuperación do patrimonio, o desenvolvemento sostíbel da comarca e a contorna natural. En 1968 foi elixido Presidente da Cámara de Comercio de Lugo, cargo que desenvolveu durante oito anos. En 2011, a Xunta de Galicia concedeulle a título póstumo a Distinción ao Mérito deportivo de Galicia.
Vida persoal
Casou en Madrid o 9 de novembro de 1963 con Piedad Orduña Toledo (Madrid, 7 de xaneiro de 1935 - 20 de xaneiro de 2007), con quen tivo tres fillos: Juan, Piedad e Nuria.
Cravo
dereita|200px|miniatura|Un feixe de cravos. dereita|200px|miniatura|Os cravos pódense espetar en materiais como a [[madeira cun martelo.]] En enxeñaría, carpintaría e construción, un cravo é un obxecto delgado, alongado e duro semellante aos alfinetes, cunha punta de metal ou aliaxe usado como sistema de fixación. Antigamente eran de ferro forxado; na actualidade os cravos son dunha aliaxe de aceiro, adoito tratada para combater os efectos da corrosión en condicións severas ou mellorar a adhesión.
Ara Malikian
Formación
Nado no seo dunha familia armenia, iniciouse ben novo no violín, da man do seu pai. O seu talento foi axiña recoñecido malia as difíciles circunstancias que a guerra lle obrigou a vivir, forzándoo incluso a estudar durante longos períodos nos refuxios antiaéreos.
Deu o seu primeiro concerto importante con 12 anos, e con 14 o director de orquestra Hans Herbert-Jöris escoitouno e conseguiu para el unha bolsa do goberno alemán para cursar estudos na Hochschule für Musik und Theater Hannover. Con 15 anos foi o alumno máis novo admitido nese prestixioso centro superior de estudos musicais. Posteriormente ampliou os seus estudos na Guildhall School of Music & Drama de Londres, ademais de recibir leccións dalgúns dos máis prestixiosos profesores do mundo como Franco Gulli, Ruggiero Ricci, Ivry Gitlis, Herman Krebbers ou membros do Alban Berg Quartet.
A súa inquedanza musical e humana levaron a Ara Malikian a profundar nas súas propias raíces armenias e asimilar a música doutras culturas do Medio Oriente (árabe e xudía), Centro Europa (xitana e klezmer), Arxentina (tango) e España (flamenco), todo isto dentro dunha linguaxe moi persoal na que se van da man a forza rítmica e emocional destas músicas co virtuosismo e a expresividade da gran tradición clásica europea.
Posuidor dun amplo repertorio, que inclúe a práctica totalidade das grandes obras escritas para violín (concertos con orquestras, sonatas e pezas con piano e música de cámara) estreou tamén obras de compositores actuais como Franco Donatoni, Malcom Lipkin, Luciano Chailly, Ladislav Kupkovic, Loris Tjeknavorian, Lawrence Roman ou Yervand Yernakian. Malikian é ademais un dos poucos violinistas que realiza recitais para violín só con programas dedicados a integrais tan significativas como os 24 Caprichos de Paganini, as 6 Sonatas de Eugène Ysaÿe ou as Sonatas e Partitas de Bach.
Ligue 1 2013-2014
A tempada 2013–14 da Ligue 1 foi a 76º edición da máxima competición ligueira de fútbol en Francia. A tempada iniciouse o 9 de agosto de 2013 e finalizou o 17 de maio de 2014. O campión foi o Paris-Saint Germain, que logrou o seu cuarto título (segundo consecutivo). Descenderon á Ligue 2 o Valenciennes, Ajaccio e Sochaux.
Ara Malikian
Traxectoria
Gañou numerosos concursos de prestixio mundial, entre os que destacan os Primeiros Premios obtidos nos Concursos Internacionais “Felix Mendelssohn” (1987 Berlín, Alemaña) e “Pablo Sarasate” (1995 Pamplona) ademais dos premios recibidos en concursos como “Niccolo Paganini” (Xénova, Italia), “Zino Francescatti” (Marsella, Francia), “Rodolfo Lipizer” (Gorizia, Italia), “Mocidades Musicais (Belgrado, Serbia), “Rameau” (Le Mans, Francia), “Internacional Artist Guild” (Nova York, USA), e na “Internacional Music Competition of Japan”. En 1993 recibiu o “Premio á Dedicación e o Cumprimento Artístico” do Ministerio de cultura de Alemaña.
Tocou nas mellores salas de concerto en máis de corenta países dos cinco continentes: Nova York (Carnegie Hall), París (Salle Pleyel), Viena (Musikverein), Toronto (Ford Center), Madrid (Auditorio Nacional e Teatro Real) Zurcí (Tonhalle), Londres (Barbican Center), Toquio, Istambul, Berlín, Atenas, Venecia, Los Angeles, Taipei, Hong Kong, Kuala Lumpur, Cuba, Barcelona e Bilbao entre outros. Tamén participou nos festivais de Aspen, Colamar, Prades, Schlswig Holstein, Braunschweig, San Sebastián, Segovia, Bergen, Freden, Metlach e Praga.
Como violín solista foi invitado por orquestras como Orquestra Sinfónica de Toquio, Orquestra Sinfónica de Bamberg, Zurcí Chamber Orquestra, Génova Opera Orquestra, Orquestra Sinfónica de Madrid, Sinfónica de Portugal, Orquestra de Cámara de Tubingen, Virtuosos de Moscova, Filharmónica de Belgrado, Orquestra de cámara de Tolosa (Francia), Filharmónica de Armenia e Orquestras da Comunidade de Madrid entre outras, baixo a batuta de directores tan importantes como Mariss Janssons, Peter Maag, Jesús López Cobos, Vladimir Spivakov, Miguel Ángel Gómez-Martínez, Luis Antonio García Navarro, Vassili Sinaisky, Edmond de Stoutz, Gudni Emilson, Juan José Mena ou Jo Ann Falleta.
Actividade en España
Actualmente reside en Madrid, onde é concertino da OSM (Teatro Real), co que recentemente obtivo un clamoroso éxito interpretando como solista Le boeuf sur le toit de Darius Milhaud, en versión para violín e orquestra, baixo a dirección de Gómez Martínez e o Concerto para violín e orquestra en Re menor de Khachaturian coa batuta de Jesús López Cobos. En ámbalas dúas obras sería moi difícil encontrar na actualidade un intérprete máis adecuado.
Ara Malikian é actualmente artista exclusivo de Warner España, compañía coa que gravou Manantial e De la felicidad acompañado polo guitarrista flamenco José Luis Montón. Este último CD foi nomeado pola Academia Española da Música como o mellor disco de Nova música do ano. Con Warner, Malikian gravou tamén un dobre CD con algunhas das máis destacadas obras de Paganini, incluíndo os seus famosos "24 caprichos para violín só", un álbum con obras de Pablo Sarasate acompañado ó piano polo magnífico pianista armenio Serouj Kradjian, as "6 Sonatas para violín solo" de Ysaÿe, e as "Sonatas e Partitas para violín só" de Johann Sebastian Bach.
Ara Malikian foi nomeado por partida dobre como mellor intérprete de música clásica nos Premios da Música 2007, pola súa gravación do Poema Concertante de Xavier Montsalvatge xunto á Orquestra Sinfónica de Castela e León, así como polo seu traballo xunto a Joan Valent, Suso Sáiz e Marc Blanes.
Desde o 2006 colabora coa Fundación Non Profit Music e co compositor madrileño Jorge Grundman na creación da orquestra de cámara Non Profit Music Chamber Orchestra dedicada a difundir a obra de compositores contemporáneos dentro da chamada Nova Música Consonante. Froito do traballo desta colaboración son a publicación dos traballos Tears of Beauty e Meeting with a friend.
No 2008 foi dobremente nomeado ós Premios da Música, precisamente polo seu traballo coa Non Profit Music Chamber Orchestra como mellor intérprete de música clásica por Meeting with a friend, e tamén por Lejos, xunto ó guitarrista arxentino Fernando Egózcue.
Tamén no 2008 formou xunto a Thomas Potiron, Eduardo Ortega e Gartxot o cuarteto de corda Pagagnini, cos que fan unha revisión en clave humorística e teatral de pezas cumio da música clásica, de autores como Sarasate, Manuel de Falla, Luigi Boccherini, Johann Pachelbel, Shigeru Umebayashi, Mozart, Serge Gainsbourg ou Paganini.
En 2013 o Ministerio de Xustiza denegoulle a nacionalidade española despois levar 15 anos vivindo en España por defectos formais. Cando presentou a solicitude aínda non levaba 10 anos de residencia en España.
Sorteo Extraordinario do Neno
O Sorteo Extraordinario do Neno (en castelán: Sorteo Extraordinario del Niño), tamén coñecido como Sorteo ou Lotaría do Neno, é un dos sorteos de lotaría máis populares que se celebra en España. Lévase a cabo cada 6 de xaneiro, coincidindo coa festividade dos Reis Magos, e ten lugar, xeralmente, no salón de sorteos de Loterías y Apuestas del Estado, en Madrid. O primeiro premio recibe o nome de "O Gordo" (aínda que de forma menos popular que no Sorteo de Nadal) e ten un valor de 2 millóns de euros ao billete (200.000 euros por décimo). O período de venda deste sorteo esténdese dende comezos de novembro ata o día previo ao sorteo. É tradición cambiar os décimos premiados co reintegro da Lotaría de Nadal por novos décimos para "o Neno".
Pulmonados
O taxon dos pulmonados como tradicionalmente era definido demostrouse que era polifilético nun estudo molecular realizado por Jörger et al. en 2010.
Características
miniatura|420px|esquerda|Anatomía dun pulmonado. 1: [[cuncha, 2: fígado, 3: pulmón, 4: ano, 5: poro respiratorio (pneumostoma), 6: ollo, 7: tentáculo, 8: ganglios cerebrais, 9: conduto salivar, 10: boca, 11: papo, 12: glándula salivar, 13: poro xenital, 14: pene, 15: vaxina, 16: glándula mucosa, 17: oviduto, 18: saco de dardos, 19: pé, 20: estómago, 21: ril, 22: manto, 23: corazón, 24: vasos deferentes.]]
A maioría das especies dos pulmomados carecen por completo de branquias, e teñen a cavidade paleal transformada nun órgano respiratorio chamado pulmón (por comparación cos verdadeiros pulmóns dos vertebrados tetrápodos), e ao que alude o seu nome. Trátase dunha cavidade do manto transformada nun amplo saco coas súa delgadas paredes moi vascularizadas, que comunica co exterior mediante unha estreita abertura situada lateralmente, á dereita, chamada poro respiratorio ou pneumostoma.
Os pulmonados, igual que outros gasterópodos, sofren no curso do seu desenvolvemento unha distorsión (torsión) do saco viscerasl, polo cal a comisura visceral non está entrecruzada.
Teñen un corazón cunha soa aurícula, un ril, e un sistema nervioso concentrado, simétrico. O atrio cardíaco encóntrase case sempre en polsición anterior ao ventrículo. A cavidadd paleal encóntrase no lado dereito do cuerpo. miniatura|250px|[[Cortexo sexual|Cortexo no caracol Helix pomatia.]]
A maioría das especies teñen unha cuncha, pero sen opérculo, aínda que o grupo tamén inclúe varias limachas se cuncha. A cuncha, dextrorsa, e só excepcionalmente sinestrorsa, en xeral é delgada e espiralada; nalgunhas especies está reducida e cuberta, total ou parcialmente, polo manto, e noutras, como quedou dito, mesmo falta.
A boca presenta unha rádula con numerosos pequenos dentes, e frecuentemente, mandíbulas. O poro xenital ábrese ao exterior polo lado dereito, detrás da cabeza. Son hermafroditas, e as estratexias reprodutivas dalgunhas especies, como as dos caracois terrestres, inclúen o chamado cortexo, e empregan estruturas como os denominados dardos do amor (do inglés, love darts).
Taxonomía
miniatura|250px|Cunchas de pulmonados estilomatóforos nun museo de [[Wiesbaden.]] miniatura|250px|Exemplos de pulmonados: Achatina fulica arriba á derita; Bielzia coerulans arriba á esqurerxda; Praticolella berlandieriana centro á dereita; Megalobulimus oblongus no centro; Euglandina rosea centro á esquerda; Ashmunella levettei abaixo á esquerda, e Helix pomatia abaixo á dereita. miniatura|Especialidade gastronómica francesa: Escargots à bourguignone. miniatura|[[Helix aspersa, unha das especies utilizadas na preparación dos escargots.]]
Descrición
A orde dos pulmonados foi descrita por primeira vez en 1814 polo naturalista francés Georges Cuvier, descrición que rexistra, dous anos máis tarde o seu colega e compatriota Henri Marie Ducrotay de Blainville, no seu traballo Prodrome d'une nouvelle distribution systématique du règne animal (Comezo dunha nova distribución do reino animal).
Unha clasificación en continua revisión
Desde que Darwin formulara a súa teoría da evolución, a taxonomía biolóxica intentou reflectir a filoxenia dos organismos. As clasificacións utilizadas en taxonomía intentan, por tanto, representaren as interrelacións entre os distintos taxons. Porén, a taxonomía dos pulmonados, como a dos demais grupos de gasterópodos está continuamente sendo revisada e, debido a isto, as versións que se mostran en diversos textos poden diferir de maneira importante.
Distintas consideracións sobre a categoría taxonómica do grupo
Segundo os distintas bases de datos, o grupo dos Pulmonata é considerado como:
Clasificacións tradicionais
Unha das máis seguidas clasificacións tradicionais, divide a orde dos pulmonados nas subordes dos estilomatófos (Stylommatophora), basomatóforos (Basommatophora) e eupulmonados (Eupulmonata). Porén, outros autores, reducen estas ás dúas primeiras.
Clasificacións modernas
§ Clasificación de Ponder & Lindberg (1997)
Segundo a clasificación dos gasterópodos de Ponder & Lindberg (1997), a taxonomía dos pulmonados é a seguinte:
§ Clasificación baseada na análise filoxenética, de Bouchet & Rocroi (2005).
§ Clasificación de Jörger et al. 2010
Jörger et al. (2010) analizaron os grupos principais dentro dos Heterobranchia usando datos xenéticos e encontraron que nos Pulmonata, que se consideraba un grupo polifilético, algúns estaban máis estreitamente relacionadas cos Sacoglossa e os Acochlidia, polo que propuxeron un taxon máis inclusivo, o dos Panpulmonata para unir os clados Siphonarioidea, Sacoglossa, Glacidorboidea, Pyramidelloidea, Amphiboloidea, Hygrophila, Acochlidia e Eupulmonata.
Batalla de Arfderydd
A batalla de Arfderydd (tamén coñecido como Arderydd) tivo lugar, segundo os Annales Cambriae, en 573. Os exércitos que se enfrontaban son citados de forma diversa en varias fontes galesas antigas, cousa que suxire que había un número de exércitos aliados. Os principais adversarios semella que foron Gwenddoleu ap Ceidio e mais os príncipes irmáns, Peredur e Gwrgi, ou o rei Rhydderch Hael de Strathclyde. Gwenddoleu foi derrotado e as súas tropas aniquiladas. O seu bardo, Lailoken, volveuse tolo e botou a correr cara ao bosque. Probabelmente sexa a orixe do personaxe artúrico, Merlín.
Nun manuscrito que data de finais do século XV, unha historia chamada Lailoken and Kentigern sitúa a batalla na chaira entre Liddel e Carwannok. Isto pénsase que está en Arthuret, preto de Longtown, en Cumberland (agora Cumbria).
Lanzós (San Salvador), Vilalba
San Salvador de Lanzós é unha parroquia do concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2022 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 57 habitantes. Ten menos dun km² de superficie.
O Seixal, San Xusto, Coristanco
O Seixal é un lugar da parroquia de San Xusto no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Célula dendrítica folicular
As células dendríticas foliculares son células do sistema inmunitario que se encontran nos folículos linfáticos primarios e secundarios das áreas de células B do tecido linfoide. Aínda que estas células, cando foron descritas en 1965, foron consideradas un grupo de células dendríticas debido a que igual que estas teñen prolongacións celulares chamadas procesos dendríticos, en realidade non son células dendríticas, das cales se diferencian en orixe, características e funcións. A diferenza das células dendríticas linfoides e mieloides, as células dendríticas foliculares non derivan da medula ósea hematopoética, senón que son de orixe mesenquimal.
Localización e marcadores moleculares
As células dendríticas foliculares son unha poboación non migratoria que se encontra nos folículos primarios e secundarios das áreas de células B dos ganglios linfáticos, bazo, e tecido linfoide asociado ás mucosas (MALT). Forman unha rede estable debido ás conexións intercelulares entre os procesos destas células e á interacción moi íntima coas células B foliculares. A rede das células dendríticas foliculares xeralmente forma o centro dos folículos e non se estende desde alí ata as rexións interfoliculares ou á zona das células T. Supostamente, esta separación dos sitios onde se produce o procesamento inicial e captura do antíxeno proporciona un ambiente protexido no cal os antíxenos opsonizados poden mostrarse durante moito tempo sen seren proteolizados ou eliminados por células fagocíticas. As células dendríticas foliculares presentan unha alta expresión dos receptores do complemento CR1 e CR2 (CD35 e CD21, respectivamente) e do receptor Fc FcγRIIb (CD32). Outros marcadores moleculares específicos das células dendríticas foliculares son: FDC-M1, FDC-M2 e C4. A diferenza das células dendríticas e dos macrófagos, as células dendríticas foliculares carecen do antíxeno do MHC de clase II e expresan poucos receptores de patrón de recoñecemento, polo que teñen pouca capacidade de capturar antíxenos non opsonizados.
Desenvolvemento
As células dendríticas foliculares orixínanse a partir de supostos precursores mesenquimais. En modelos de ratos de inmunodeficiencia combinada grave demostrouse que estes precursores poden transmitirse aos receptores de alotransplantes de medula ósea, e nese caso as redes de células dendríticas foliculares de doante e receptor poden encontrarse despois nos compartimentos linfoides do receptor. A interacción entre os precursores das células dendríticas foliculares e as células linfoides mediado polo TNF-alfa e a linfotoxina (LT) é crucial para o normal desenvolvemento e mantemento das células dendríticas foliculares. O TNF-alfa únese ao receptor TNF-RI, e a linfotoxina interacciona co receptor LTβ expresado no precursor das células dendríticas foliculares. Nos ratos que carecen de células B, ou coa produción bloqueada de TNF-alfa e linfotoxina, non se encontran células con fenotipo de célula dendrítica folicular.
Captura e presentación de antíxenos ás células B de memoria
Os receptores CR1, CR2 e FcγRIIb das células dendríticas foliculares atrapan os antíxenos que foron opsonizados polo complemento ou por anticorpos. As células dendríticas foliculares deben presentar antíxenos ás células B dos centros xerminais para que estas sexan seleccionadas como futuras células B de memoria (de longa vida, que actuarán na resposta inmunitaria secundaria), porque doutro modo entrarán en apoptose.
Eliminación de refugallos
Ao segregaren o factor ponte Mfge8, que entrelaza as células apoptóticas e os fagocitos, as células dendríticas foliculares promoven unha eliminación selectiva de refugallos celulares nos centros xerminais.
Prevención da autoinmunidade
O factor Mfge producido nos tecidos linfoides principalmente polas células dendríticas foliculares intensifica a fagocitose de células apoptóticas. O déficit deste factor en ratos orixina un estado que lembra o lupus eritematoso sistémico. Ademais, os ratos que carecen de linfotoxina ou de receptores de linfotoxina están desprovistos de células dendríticas foliculares, e desenvolven infiltracións linfocíticas xeneralizadas, que suxiren o establecemento de autoinmunidade. Estes descubrimentos apuntan a que posiblemente as células dendríticas foliculares protexen ao organismo contra a autoinmunidade ao eliminaren refugallos celulares potencialmente autorreactivos dos centros xerminais.
Interacción coas células B
Para xerar as estruturas foliculares, cómpre que as células dendríticas foliculares sexan estimuladas por linfotoxinas, un mediador producido polas células B. Tamén, células B non afíns a un antíxeno (noncognate B cells, que non foron activadas polo antíxeno) xogan un papel significativo como transportadoras de antíxenos ás células dendríticas foliculares. Capturan inmunocomplexos de modo dependente de CR1/2 quer directamente do sangue quer dos macrófagos, e lévano ao tecido linfoide, onde cargan as células dendríticas foliculares con antíxenos opsonizados. As células dendríticas foliculares, á súa vez, atraen as células B co quimioatractor CXCL13. As células B que carecen de CXCR5, o receptor para o CXCL13, aínda poden entrar na polpa branca, pero están mal localizadas e desorganizadas. A estimulación feita no CXCR5 das células B regula á alza a produción de linfotoxina, o que leva á activación das células dendríticas foliculares e estimula máis secreción de CXCL13, xerando así un bucle de proalimentación positivo. Isto dá lugar á formación de centros xerminais, nos que son atrapadas células B activadas polo antíxeno e experimentan mutacións somáticas, selección positiva e negativa, cambios de isotipo e diferenciación en células plasmáticas de alta afinidade e células B de memoria. A adhesión entre células dendríticas foliculares e células B está mediada por moléculas de ICAM-1 (CD54)-LFA-1 (CD11a) e VCAM-VLA-4. As células B activadas con baixa afinidade para o antíxeno capturadas na superficie de células dendríticas foliculares e as células B autorreactivas sofren apoptose, mentres que as células B que se unen ás células dendríticas foliculares por medio de complexos de antíxeno sobreviven debido ao bloqueo da apoptose causado pola interacción con ditas células.
Novas investigacións
As investigacións feitas por Kristin Denzer e asociados encontraron que aínda que as células dendríticas foliculares non teñen MHC II unido ás súas membranas directamente, as microvesículas pegadas ás súas membranas conteñen ditas moléculas. O tamaño e perfil de marcadores destas microvesículas lembra ao dos exosomas. Viuse que activaban as células Th in vitro, pero in vivo esta función non está confirmada.
Doenzas
Describíronse tumores pouco frecuentes de células dendríticas foliculares. Estes sarcomas a miúdo implican a tecido linfoide, pero nun número de casos o tumor encontrouse no fígado, conduto biliar, páncreas, tiroide, nasofarinxe, padal, submucosa do estómago e duodeno. En varios trastornos inflamatorios crónicos, as células que producen a quimiocina CXCL13 e levan marcadores de célula dendrítica folicular como VCAM-1 e CD21, localizáronse en sitios inesperados, como o tecido sinovial de pacientes con artrite reumatoide, glándulas salivares de pacientes de síndrome de Sjögren, e na pel de pacientes de pseudolinfoma de células B. As células dendríticas foliculares participan no desenvolvemento da infección por VIH-1 ao proporcionaren refuxio ao virus e ao estimularen a replicación do virus en células monocíticas infectadas próximas por un mecanismo de sinalización celular por vía xustácrina. Hai tamén algunhas evidencias de que as células dendríticas foliculares poden promover a replicación e neuroinvasión de prións.
Anatasa
A anatasa —tamén coñecida como octaedrita— é unha das cinco formas minerais do óxido de titanio (IV) ou dióxido de titanio (TiO2). A verba anatasa procede do grego ἀνάτασις anátasis ("extensión"), en alusión á lonxitude das caras piramidais, máis longas en relación ás súas bases que as doutros minerais tetragonais.
Propiedades físicas e químicas
A anatasa pode ter cores moi variados, dende a marrón marelada até a anil e negra. A súa raia é clara, de cor branca ou branca-marelada. Como principais impurezas pode conter ferro, estaño, vanadio e niobio.
Lanzós (San Martiño), Vilalba
Historia
Durante a Idade Media, o señorío de Lanzós formou parte activa na revolta irmandiña. Existe un romance que lembra a participación dos de Lanzós na revolta.
Anatasa
Propiedades físicas e químicas
É insoluble en ácidos, polo que se pode limpar con ácidos diluídos. É infusible e cando se quenta por encima de 915 °C, a anatasa transfórmase en rútilo —outra forma mineral de TiO2—, o que deriva nun aumento da súa densidade até 4,1 g/cm3.
Lanzós (San Martiño), Vilalba
Patrimonio
No lugar do Pazo consérvase parte da vivenda de Afonso de Lanzós, o xefe irmandiño.
Anatasa
Propiedades cristalográficas
miniatura|esquerda|160px|Estrutura cristalina da anatasa. Ao igual que o rútilo, a anatasa cristaliza no sistema tetragonal. Aínda que o grao de simetría sexa o mesmo para ambas especies, non hai ningunha relación entre os ángulos interfaciais dos dous minerais, excepto na zona do prisma. A pirámide habitual da anatasa, paralela ás caras que teñen exfoliación perfecta, presenta un ángulo sobre o bordo polar de 82°9', moito maior que o correspondente ángulo do rútilo (56°52 ½'). O carácter alongado da pirámide foi o que inspirou ao mineraloxista René Just Haüyle para outorgarlle o nome de anatasa —"extensión" en grego— a este mineral en 1801. Ademais, existen importantes diferenzas físicas entre ambas especies minerais; a anatasa non é tan dura e é menos densa que o rútilo, e o seu brillo é máis adamantino. miniatura|280px|Cristais de anatasa de [[Minas Gerais (Brasil).]] A anatasa presenta dous tipos de hábitos cristalinos. O máis común consiste en dobres pirámides agudas simples de cor anil e brillo aceirado. O segundo tipo caracterízase pola existencia de numerosas caras piramidais, adoitando ser máis planas e ás veces prismáticas. Neste caso a coloración vai desde a marelo mel até a marrón. Ditos cristais teñen un aspecto moi similar aos de xenotima e, de feito, durante moito tempo considerouse que pertencían a esta especie. Esta clase de cristais abundan en Bourg-d'Oisans (Rhône-Alpes, Francia), depósito tipo da anatasa, onde se atopan asociados a cristais de rochas, feldespato e axinita en físgoas de granitos e micas-xistos.
Lanzós (San Martiño), Vilalba
Patrimonio
No lugar do Adro atópase a Casa-Escola de Lanzós, edificio de planta rectangular de construción habanera rematado en 1921.
Anatasa
Depósitos
Polo xeral a anatasa é un mineral secundario, proveniente doutros minerais portadores de titanio. Pódese encontrar en filóns alpinos, en rochas ígneas e metamórficas, así como en pegmatitas. Tamén é un mineral detrítico común.
Entre os principais depósitos cabe destacar os existentes nos Alpes, no val de Binn (Suíza) e en Rauris (Austria). Tamén hai diversos depósitos no estado de Minas Gerais (Brasil).
Aplicacións
No laboratorio pódense preparar cristais de anatasa mediante procesos sol-xel. Como exemplos, cabe citar a hidrólise controlada de tetracloruro de titanio (TiCl4) ou de alcóxidos de titanio. Estas anatasas sintéticas son de interese considerable para a fotocatálise e para celas solares Graetzel dentro da enerxía fotovoltaica.
Ur
O lugar está marcado polas ruínas dun ziqqurat, que se conservou bastante ben, e polo montículo (tell) de entullos. O cigurat é un templo de Sin e ten dous niveis construídos con ladrillo: no nivel inferior os ladrillos están unidos con betume, no nivel superior están unidos con morteiro.
Segundo a tradición bíblica é o lugar de nacemento de Abraham.
Historia
miniatura|300px|esquerda|A cidade de Ur en Mesopotamia
A cidade aparece pouco despois do 3000 a.C. e cara ao 2650 a.C. está gobernada por Akalamdug, quen conseguira evitar a hexemonía de Kish e apoderouse de Uruk. Máis tarde atopamos unha raíña chamada Puabi, a tumba da cal atopouse intacta.
Cara ao 2350 a.C. Ur caeu baixo a hexemonía de Umma e cara ao 2335 a.C. en mans de Sargón de Acad. Ao morrer Sargón sublevouse como outras cidades no 2284 a.C., sen éxito. Cara a finais de século xa se independizou pero o 2164 a.C. houbo de someterse a Lagash.
O período en torno ao 2100 a.C. sinala un momento catastrófico para esta cidade. O conxunto de taboíñas con escritura cuneiforme chamado "Lamentacións de Ur" indican un estendido período de seca acompañado de desertización que practicamente destruíron a esta cidade que era o centro dun dos chamados estado de regadío. A desertización foi acompañada dunha terrible fame negra e consecuente mortaldade. Tal catástrofe natural explícase por haberse producido no Océano Pacífico meridional un "megaNeno" cuxos efectos reflexos na rexión de Asia na que se atopaba Ur foron unha drástica diminución das precipitacións. A este conxunto de catástrofes naturais acompañoulle unha forte decadencia e inestabilidade do poderío político da cidade.
Cara ao 2116 a.C. foi ocupada por Utukhengal de Uruk. O xeneral Ur-Namu, gobernador de Ur por conta de Uruk, independízase o 2111 a.C. e ocupa Uruk e Lagash. O seu fillo Shulgi alíase co reino de Marakshi (ou Waraksh) e fai expedicións cara aos chamados reinos bárbaros do leste (Urbillum, Lullu, Kakakhar, Qutum, Simurrum e Simash).
No 2025 a.C. Eshunna sublévase e independízase. Larsa seguiu o mesmo camiño. O ano seguinte foi o Elam (Awan e poida que algún outro reino), e no 2023 foi Lagash; no 2022 sublevouse Umma e o ano seguinte Nippur. No 2020 fixéronse independentes Der e Assur. Durante os anos seguintes as posesións de Ur foron decaíndo e o seu poder desvaneceuse. No 2003 a.C. os elamitas, dirixidos polo rei de Simash, ocuparon Ur, o seu monarca Ibisin foi feito prisioneiro e levado a Elam.
No 1998 a.C. a cidade pasou a mans de Isín. No 1925 foi conquistada por Larsa e aínda que Isín re conquistouna brevemente no 1895, Larsa recuperouna e mantívoa ata o 1762, ano en que pasou a Babilonia. No 1745 a.C. Rimsin (Rimsin II de Larsa) dominou Ur durante uns anos, pero no 1739 Babilonia someteuna outra vez.
Algúns monarcas coñecidos
Outros reis non coñecidos:
Outros reis descoñecidos:
Antonio Gramsci
Antonio Gramsci, nado en Ales (Sardeña) o 22 de xaneiro de 1891 e finado en Roma o 27 de abril de 1937, foi un político, periodista, pedagogo, filósofo e teórico marxista italiano. Foi un dos fundadores do Partido Comunista Italiano, e do que foi secretario xeral, e estivo preso polo réxime fascista de Benito Mussolini.
Durante o encarceramento, escribiu 30 cadernos e 3 000 páxinas que conforman os seus Quaderni del carcere. Estes están considerados unha gran contribución á teoría política do século XX, abarcando unha ampla temática (historia e nacionalismo de Italia, Revolución Francesa, fascismo, fordismo, sociedade civil, folclore, relixión e cultura). Isto débese a que tivo influencias de distintas correntes, non só marxistas, tales como Niccolò Machiavelli, Vilfredo Pareto, Georges Sorel e Benedetto Croce.