cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuscrito Hendregadredd
Contido
Partes do Manuscrito Hendregadredd foron copiadas en 1617 polo estudoso John Davies (Mallwyd). Copias antigas de seccións do manuscrito amosan que certas partes do orixinal se perderon desde aquela. No século XVII o manuscrito pertencía ao anticuario Robert Vaughan como parte da súa gran biblioteca de Hengwrt, pero posteriormente separouse do resto da súa colección.
CB Estudiantes
Novo título
miniatura|Nacho Azofra. No ano 1990 o Estudiantes logra o subcampionato na Copa do Rei e un terceiro posto na liga, tras ser eliminado polo futuro campión, o FC Barcelona, nas semifinais. Juan Antonio Orenga foi nomeado Mellor Xogador da final de Copa. En 1992, despois da boa tempada anterior, o equipo continua crecendo e nese ano chegan unha serie de resultados históricos. Ese ano estaban no equipo xogadores como Orenga, Alberto Herreros, John Pinone, Nacho Azofra ou Alfonso Reyes.
Por unha banda, Estudiantes proclamouse Campión de Copa, por segunda vez na súa historia, ante o CAI Zaragoza, por 61-56, en Granada. John Pinone foi nomeado Mellor Xogador do Torneo. Nesa final, Nacho Azofra saíu desde o banco, pois estaba lesionado, e Ricky Winslow fixo un mate final espléndido. Nos cuartos de final da Copa, o Estudiantes eliminou o Real Madrid cunha tripla de Juan Aísa no último segundo. En semifinais, gañou ao Joventut nun extraordinario partido de Pablo Martínez. En canto á liga, nas semifinais, o Estudiantes foi eliminado polo Joventut por 3-2. Os de Madrid gañaron o primeiro partido en Badalona, e no segundo perderon na prórroga, á que se chegou despois de fallar Estudiantes dous de tres tiros libres co tempo xa a cero. O Joventut proclamouse posteriormente campión de liga.
Pero o ano 1992 é sobre todo lembrado polo maior fito europeo de Estudiantes. Na liga Europea, conseguiu chegar á Final Four disputada ese ano en Istambul. Nas semifinais Estudiantes disputou a semifinal co Joventut, enfrontamento obrigatorio naquela época cando había dous equipos do mesmo país na Final a Catro, perdendo. Finalmente o campión sería o Partizan de Belgrado. Como curiosidade o Partizan tivo que xogar toda a Euroliga fóra de Iugoslavia, escollendo como fogar Fuenlabrada, cerca de Madrid. O Partizan gañou tódolos partidos de casa excepto un: Estudiantes.
En 1992−93, o maior logro do club foi chegar ás semifinais da liga, sendo eliminados por 3-2 polo Real Madrid de Arvydas Sabonis, que logo foi campión. Situación que se repetiu na seguinte tempada. En 1997 o Estudiantes consegue o terceiro lugar na liga, sendo eliminado en semifinais polo Barcelona, que acabou campión. A historia volveu repetirse ao ano seguinte. En 1999 o Estudiantes é subcampión da Copa Korać, nunha final española a dobre partido fronte ao FC Barcelona.
Dificultades e descenso
Na temporada 2004−05 o Estudiantes vingouse e eliminou o Barcelona, vixente campión, por 3-1 nos cuartos de final dos playoffs co factor campo adverso. Con todo, en semifinais, foi eliminado polo Real Madrid, que acabou gañando a liga. Ao ano seguinte, tras conseguir o oitavo posto na liga regular, o Estudiante perde na primeira rolda fronte ao Unicaja Málaga por 3-0. A cousa empeoraría ao ano seguinte, e o Estudiantes cun noveno posto queda fóra das eliminatorias polo título por primeira vez en moitos anos. Mais a cousa non quedaría aí, o seguinte ano foi aínda peor e o Estudiantes sálvase do descenso por unha soa vitoria. O ano seguinte o equipo mellora, mais volve a quedar na parte baixa da táboa. A racha negativa rompeuse por fin en 2010, e o Estudiantes volve a obter unha praza nas eliminatorias polo título tras tres anos.
Con todo, apartir da década de 2010 o club comeza a pasar serias dificutades. De feito, descende da ACB até catro veces, tres delas sen consumarse. A primeira delas foi na temporada 2010–11, cando se manteñen na categoría despois da renuncia ao ascenso do Iberostar Canarias, equipo que de todos os xeitos acabou por ascender finalmente. A seguinte vez foi na temporada 2015–16, sendo esta vez o Quesos Cerrato Palencia o que renunciou o ascenso. A terceira vez foi na temporada temporada 2019–20, onde, tras ocupar o último lugar da liga, decidiuse que non houbese ningún descenso debido á pandemia de COVID-19. O descenso definitivo do club, esta vez si consumado, foi na temporada temporada 2020–21, cando o club finaliza no posto 18, esta vez ascendendo de forma efectiva o Club Baloncesto Breogán desde a LEB Ouro. Este descenso supuxo deixar de ser un dos únicos tres equipos, xunto ao Real Madrid e ao Joventut, que nunca descendera desde a máxima categoría.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Pavillón
miniatura|300px|Fachada do [[WiZink Center.]] O Estudiantes xoga so seus encontros como local no WiZink Center, un pavillón multiusos situado na Avenida Felipe II de Madrid. Tras o incendio sufrido o 28 de xuño do ano 2001, a Comunidade de Madrid decidiu construír un novo pavillón no mesmo lugar. A súa construción iniciouse o 20 de febreiro de 2002, cun presuposto de 124 millóns de euros. Foi inaugurado o 16 de febreiro de 2005, ten capacidade de 17.453 espectadores para os partidos de baloncesto, e é a casa do Estudiantes e do Real Madrid.
Ademais do Pazo de Deportes, o Estudiantes xogou tamén nos seguintes pavillóns:
Palmarés
Copa do Rei Copa Príncipe Torneo Comunidad de Madrid
Características
miniatura|Seareiros da "Demencia". Xogando nas canchas do devandito instituto e cun gran número de equipos de tódalas categorías, a canteira do club deu como froito durante toda a súa historia moitos grandes xogadores e adestradores do baloncesto español. Entre os xogadores pódese mencionar a Fernando Martín, Alberto Herreros, Carlos Jiménez Sánchez, Felipe Reyes, Sergio Rodríguez, Antonio Díaz-Miguel, Aíto García Reneses, Jesús Codina, Vicente Ramos, Juan Antonio Martínez Arroio, Gonzalo Sagi-Vea, Vicente Gil ou Nacho Azofra. Entre os adestradores pode citarse a José Vicente Hernández (máis coñecido como Pepu Hernández) ademais dos xa citados Antonio Díaz-Miguel e Aíto García Reneses. Este tres adestradores foron os seleccionadores da selección española de baloncesto baixo cuxa dirección esta conseguiu o seu tres maiores logros internacionais (un Campionato do Mundo e dúas medallas de prata en Olimpíadas).
Seareiros
Destacan tamén os seus seareiros, coñecidos como "La Demencia", que animan ao seu equipo constantemente, e que fan do humor e a ironía unha forma de ver o baloncesto, recibindo mesmo recoñecementos oficiais. A afección estudantil en gran medida considera viable a filosofía de manter a Estudiantes como equipo "de patio de colexio", a orixe do club, aínda dentro dun baloncesto cada vez máis profesionalizado. En 2007 a asistencia media de espectadores ao Madrid Arena durante a liga regular foi de 9.120 espectadores, dato que coloca ao equipo no segundo apartado tralo Unicaja Málaga.
Rivalidade
É proverbial a intensa rivalidade con outro equipo de baloncesto de Madrid, nado como sección satélite dun club futbolístico. Así, moitos afeccionados do Estudiantes pensan que veu aproveitando, non sempre ben, as vantaxes económicas derivadas da súa dimensión futbolística, para fichar, en ocasións abusivamente, a numerosos xogadores de Estudiantes e doutros equipos de baloncesto. En Estudiantes, pola contra, numerosos xogadores refugados polo outro equipo de Madrid de financiamento futbolístico, atoparon a contorna para desenvolver a súa madurez e alcanzado, por exemplo, a selección española de baloncesto.
Cores e símbolos
As cores orixinais en 1948, cando a fundación do club, eran simplemente o equipamento para ximnasia dos alumnos do Instituto Ramiro de Maeztu: camiseta azul e pantalón branco. Dependendo do patrocinador principal, Estudiantes vestiu tamén, ademais das cores anteriores, de azul claro, amarelo, negro, verde, e mesmo en segundos equipamentos durante os anos 70, a cor branca. O escudo do club é un escudo aguzado na punta inferior e contén as cores azul escuro e azul claro. O escudo consta dun campo composto dividido en dous partes desiguais. No terzo superior, máis pequeno, as iniciais "E" e "C", por "Estudiantes Club", e na parte máis grande inferior, de esquerda a dereita, as iniciais "R", "I" e "M" entrelazadas ao redor da I, por "Instituto Ramiro de Maeztu". A I ocupa e divide esta parte inferior en dous partes iguais. O terzo superior pequeno e a parte dereita inferior son de cor azul escuro e a parte esquerda inferior de cor azul claro. Os bordos dos campos e do escudo son dourados, así como as letras.
Aínda que Estudiantes non foi propenso a formas como as animadoras ou as mascotas, moitos consideran o golfiño como mascota informal de Estudiantes. A orixe desta mascota está nas celebracións dos afeccionados do club en caso de eventos extraordinarios na Praza da República Arxentina, praza moi próxima á sede do club no Pavillón Antonio Magariños, no Instituto Ramiro de Maeztu. A praza ten unha fonte central onde hai varias estatuas de parellas de golfiños saltando sobre a auga. Por iso, esta praza coñécese popularmente tamén como a "praza dos golfiños". Os golfiños adoitan representarse co lombo azul e o abdome branco. Casualmente, as cores da bandeira da República Arxentina son tamén o azul claro e o branco. O golfiño Ramiro paséase polo campo e as bancadas durante as últimas tempadas cando Estudiantes xoga no seu pavillón.
Canteira
miniatura|150px|[[Daniel Clark.]] A canteira é sen dúbida unha das características esenciais do club, que o identifican mesmo fóra de España. Os equipos alevíns, infantís, cadetes e júniors conseguiron numerosos trofeos nas diferentes competicións nacionais e rexionais ao longo dos máis de 50 anos de historia do club. Moitos xogadores de Estudiantes foron seleccionados para as seleccións sub 20, júniors, xuvenís e infantís.
Como mostra, Estudiantes proclamouse campión do chamado circuíto sub-20, (con xogadores como Soria, Yusta, Clark, Soto, Aspe etc.), torneo organizado pola Federación Española de Baloncesto e a ACB por primeira vez na tempada 2005-06, para xogadores menores de 20 anos. Este torneo confórmase con varias concentracións ao longo da tempada en varias cidades e unha final cos mellores 8 equipos. Varios xogadores deste equipo vencedor do circuíto Sub 20 foron seleccionados para a selección española sub-20 de 2006 que disputou o Campionato de Europa U20 en Turquía (Soria, Yusta, Beirán, Aspe, incorporándose tamén Carlos Suárez do equipo ACB), quedándose fose da selección definitiva Soria. Algúns seguidores cuestionan que Soria e Yusta, xogadores cun gran futuro por diante, tivesen que saír do club, e na tempada 2006-07 xogan na Lagoa en liga Leb2 (Soria) e no equipo do Real Madrid de Leb2 (Yusta).
Na tempada 2005-06, o club contaba ademais do equipo feminino na máxima categoría, con equipo masculino na liga EBA (liga de afeccionados organizada pola Federación Española de Baloncesto) e con equipo na primeira división feminina, con 5 equipos masculinos e 2 femininos en categoría júnior, seis equipos masculinos e tres femininos en cadetes, catro equipos masculinos e dous femininos en categoría infantil e sete equipos máis entre pre-infantís e alevíns (mixtos). Ademais existe unha Escola de Baloncesto cuns catrocentos inscritos e organízanse durante o ano varios campus e "clinics".
Na tempada 2005-06, sete equipos da canteira de Estudiantes tanto de categorías masculina como feminina dos diferentes grupos de idades clasificáronse para os Campionatos de España da súa categoría, sendo o único club de España en colocar tantos equipos nas fases finais dos campionatos. En total, a canteira de Estudiantes intégrana uns 900 xogadores, nun corenta equipos, cun corpo técnico composto por case un centenar de persoas entre adestradores, delegados, preparadores físicos e fisioterapeutas.
Azpeitia
250px|miniatura|[[Santuario de Loiola.]] Azpeitia é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Urola Kosta.
O seu termo municipal ten unha extensión de 69,39 km². Limita ao norte con Deba e Zestoa, ao oeste con Azkoitia, ao sur con Ezkio-Itsaso, Zumarraga e Beasain e ao leste con Errezil e Beizama. Tiña en 2015 unha poboación de 14.675 habitantes.
No seu termo municipal atópase Loiola, berce de San Ignacio de Loiola, onde se sitúa, arredor da súa casa natal, un complexo monumental e relixioso.
María Blanchard
María Gutiérrez Blanchard, nada en Santander o 6 de marzo de 1881 e finada en París o 5 de abril de 1932, foi unha pintora española. Para Ramón Gómez de la Serna foi "a máis grande e enigmática pintora de España".
Órrea, Órrea, Agolada
Órrea é un lugar da parroquia de Órrea, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
María Blanchard
Traxectoria
María Blanchard naceu no seo dunha familia da nova burguesía montañesa, filla de Enrique Gutiérrez-Cueto, natural de Cabezón de la Sal, e de Concepción Blanchard e Santiesteban, natural de Biarritz. A familia Gutiérrez-Cueto Blanchard, tiña xa dúas fillas cando naceu María, Aurelia, e Carmen; anos máis tarde nacería a súa outra filla Ana. Familia acomodada e culta; o avó paterno, Castor Gutiérrez de la Torre, foi o fundador de La Abeja Montañesa e o seu pai de El Atlántico, diario liberal que dirixiu durante dez anos mentres traballaba na Xunta de Obras do Porto.
María naceu deforme, a consecuencia da caída que sufriu a súa nai embarazada ao baixarse dun coche de cabalos. Esta deformidade resultante dunha cifoescoliose con dobre desviación de columna, condicionaría parte da súa vida. Como explicou a súa curmá Josefina de la Serna, María «tan amante da beleza, sufría coa súa deformidade até un grao impresionante». Pola súa banda, Ramón Gómez de la Serna, descríbea «Miudiña, co seu pelo castaño despeiteado en flotantes voos, coa súa mirada de nena, mirada susurrante de paxaro con triste alegría».
Animada pola súa familia, en 1903 viaxou a Madrid para formarse no estudo de Emilio Sala, cuxa precisión no debuxo e exuberancia na cor influirían nas súas primeiras composicións. Ao ano seguinte morre o seu pai e toda a familia trasládase a Madrid, fixando a súa residencia na rúa Castelló n.º 7.
En 1906 pasou ao estudio de Fernando Álvarez de Sotomayor e concorreu á exposición da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Dous anos máis tarde participa de novo, conseguindo terceira medalla de pintura coa obra Los primeros pasos. Ese ano trasládase ao taller de Manuel Benedito. A deputación de Santander e o concello da súa cidade natal concédenlle unhas bolsas que utilizaría para proseguir os seus estudos en París.
En París
En 1915, entre os días 5 e 15 de marzo, Ramón Gómez da Serna organizou en Madrid a exposición Pintores íntegros no Salón de Arte Moderna da rúa del Carmen, na que tamén expoñen Diego Rivera, Agustín Choco e Luis Bagaría; mostra que recibiría todo tipo de burlas e protestas por parte do público e de parte da crítica. Despois, a pintora exerceu durante un tempo como profesora de debuxo en Salamanca, experiencia que suscitou o rexeitamento e humillación dos seus alumnos, e levou a María Blanchard a instalarse definitivamente en París (non chegará a regresar a España).
Ramón Gómez da Serna é testemuña do seu regreso: «María vivía en estudios abandonados, aos que non volveran os que diseminou a guerra e comezou a pintar peles cubistas, pucheiros, maquinas de moer café, especieiros, botes, anatomía das cousas, mesturadas coa anatomía dos seres... Eu funa visitar a unha daquelas casas de "outros" nas que as roupas colgadas na desidia de non saber que ía pasar estaban colgadas fóra dos armarios». María expón nos seguintes anos para importantes galeristas xunto a Jean Metzinger e Lipchitz.
OGAE
OGAE (siglas de Organisation Génerale des Amateurs de l'Eurovision, Organización Xeral de Amantes de Eurovisión) é unha organización internacional fundada en 1984, en Savonlinna, Finlandia, por Jari-Pekka Koikkalainen. Consiste nunha rede de 40 clubs de fans do Festival da Canción de Eurovisión dentro e fóra de Europa, non gobernamental, apolítica e sen ánimo de lucro.
María Blanchard
En París
María Blanchard nunca chegou á total descomposición da forma, característica do cubismo analítico, mais asume a influencia cubista e asimílaa na súa manufactura en forma de ricas cores. Son famosos varios dos seus cadros desa época, como "Mujer con abanico" (1916, Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía), "Naturaleza muerta" (1917, Fundación Telefónica) ou "Mujer con guitarra" (1917, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía), que presentan exemplos do intenso estudo que realiza sobre a anatomía das cousas, como sinalou Ramón Gómez da Serna, e do peso da cor na súa pintura. Tras esta etapa regresará ás técnicas figurativas sen abandonar a achega das vangardas.
OGAE
Organiza anualmente catro competicións sen ánimo de lucro para promocionar a música popular entre os fans de Eurovisión por todo o planeta. Frecuentemente traballa en cooperación coa Unión Europea de Radiodifusión para axudala a promocionar o Festival de Eurovisión, e tamén estabeleceu unha relación estreita coas emisoras nacionais dos países participantes.
O actual presidente da Rede OGAE Internacional é Maiken Mäemets, de OGAE Finlandia, que sucedeu no cargo en 2011 a Antonis Karatzikos, de OGAE Grecia. Na convención anual dos membros da OGAE o 17 de maio de 2013 en Malmö, Suecia, Mäemets foi reelixido para outros dous anos.
María Blanchard
En París
Os efectos da primeira guerra mundial provocaron certa volta á orde que se inicia en Italia, a través do grupo Valori Plastici, en Alemaña a través da nova obxectividade e nos demais países europeos, a través de achegas individuais. Ao grupo de artistas que xorde en Francia, denominóuselles Los evadidos del cubismo (en Tabarant) ou os Tránsfugos del cubismo (en Vauxcelles). miniatura|La comulgante, 1914. Óleo sobre lenzo, 180 x 124 cm. Madrid, Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía. María Blanchard, como os outros pintores cubistas, seguindo esa tendencia expón no Salón dos Independentes de París tres obras: Nature morte, Nature morte e L'Enfant au berceau, obras que xa figuran como propiedade de Léonce Rosenberg, marchante da artista, con todo será neste ano, 1920, cando rompen relacións.
OGAE
Historia
Aínda que o Festival de Eurovisión comezou en 1956, a Rede Ogae Internacional fundouse en 1984, por parte de Jari-Pekka Koikkalainen, en Savonlinna, Finlandia. A rede está aberta aos países que participan ou participaron no festival. Varios outros países dentro e fóra de Europa que non teñen a súa propia rede OGAE, entre outros Australia, Letonia, Casaquistán, Mónaco, San Mariño, Suráfrica e os Estados Unidos, participan baixo o nome OGAE Resto do Mundo.
Cada ano, a OGAE organiza catro competicións sen ánimo de lucro: OGAE Song Contest, OGAE Second Chance Contest, OGAE Vídeo Contest e OGAE Home Composed Song Contest. O exercicio cooperativo da Rede OGAE é promocionar a música popular nacional por todo o mundo en colaboración cos fans do Festival de Eurovisión, así como estabelecer unha relación estreita entre as emisoras nacionais e a promoción do propio festival a un maior número de xente.
Ramas de OGAE
miniatura|right|Europa: OGAE ten na actualidade 40 membros, incluíndo dous en Alemaña. Son:
María Blanchard
En París
Expón no colectiva Cubismo e Neocubismo organizada pola revista Seléction en Bruxelas onde contacta co grupo de marchantes denominado Ceux de Demain formado por Jean Delgouffre, Frank Flausch e Jean Grimar, que se ocuparán da súa obra anos máis tarde e constituirán o círculo de amigos en cuxo contorno familiar se sentirá segura.
OGAE
OGAE Resto do mundo
miniatura|right|Resto do mundo: Os países que non teñen unha rede OGAE propia por dereito, pero son membros activos ou asociados da UER, están unificados en OGAE Resto do mundo. Os países que constitúen esta rede OGAE son:
María Blanchard
En París
Presenta no Salón dos Independentes de París no ano 1921 tres pinturas e dous debuxos. Sen dúbida unha das tituladas Figure ou Intérieur, é a que coñecemos como La Comulgante, obra que se considera iniciada en 1914 durante a súa estancia en Madrid, mais ben puidese tratarse dunha réplica, método de traballo habitual da artista. Con esta pintura, nomeada así nas cartas e escritos de Juan Gris e André Lhote, obtén un grande éxito de crítica. Este último testemuña directa dos feitos, reflectíao no seguinte escrito: "A exposición de La Comuniante, constitúe un suceso case escandaloso, segundo frase de Maurice Raynal. Non hai crítico de arte que non celebre en termos entusiastas esta revelación...".
OGAE
OGAE Eurovision Song Contest Poll
O Premio Fan Marcel Bezençon entregouse en 2002 e 2003, votado polos membros de OGAE. Despois desapareceu e foi substituído polo Composer Award en 2004. Cada ano desde 2007, OGAE conduciu unha enquisa previa a Eurovisión na que cada club nacional xunto a OGAE Resto do mundo votan a todas as cancións, usando o mesmo sistema de votación que o festival (as máis votadas por cada club reciben de 1 a 8, 10 e 12 puntos, e os países non poden votarse a si mesmos). Os gañadores desta enquisa son:
María Blanchard
En París
Diego Rivera parte definitivamente para México, sumindo a Angelina Beloff nunha profunda depresión que a distancia de María. Instálase nunha pequena casa, no número 29 da Rue Boulard, próxima ás vivendas de André Lhote e da familia Rivière. Gerardo Diego coñécea durante a súa estancia en París: "A min admirábame a súa clarividencia e o seu profundo sentido da arte e da vida...". Preséntase de novo no Salón dos Independentes de París en 1922 con dúas obras La femme au chaudron e La femme au panier, obtendo igualmente un grande éxito de crítica.
Óscar á mellor curtametraxe de acción en vivo
O Oscar á mellor curtametraxe de acción en vivo (Academy Award for Live Action Short Film) é un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Oscar. Entrégase dende a 5ª edición dos Óscar. A Academia define curtametraxe como un filme de "non máis de corenta minutos, incluíndo todos os créditos".
OGAE
OGAE Song Contest
O OGAE Song Contest é un concurso en son no que todos os clubs nacionais OGAE poden participar cunha canción orixinal publicada nos 12 meses anteriores nos seus respectivos países, interpretada nun dos idiomas oficiais do país.
María Blanchard
En París
Expón vinte e unha obras na Galería Centaure de Bruxelas entre os días 14 e 25 de abril de 1923, organizada por Ceux de Demain; a presentación do catálogo corre a cargo do seu amigo e pintor André Lhote; as críticas non poden ser máis eloxiosas, co que se lle abre un importante mercado en Bélxica. Asina un duro contrato co seu marchante Lheon Rosemberg, o que lle supón unha certa seguridade económica. Expón por última vez no Salón dos Independentes de París mostrando catro pinturas, Portrait, Portrait, Femme assise e Le buveur. miniatura|Nature morte (Natureza morta), 1922. Óleo sobre lenzo, 63 x 81 cm. Madrid, Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía. Distanciada de Juan Gris desde hai uns anos, a súa morte provócalle unha gran dor, que se transforma nun abatemento xeral e un grave estado depresivo. Busca consolo na relixión apoiándose no consello do pai Alterman, ao que coñecía a través de amigos comúns. É unha etapa de misticismo, de entrega relixiosa, que a move a pensar en entrar nun convento, algo do que é disuadida polo propio pai Alterman. A pesar das súas crises relixiosas persoais, María segue pintando incansabelmente.
Óscar á mellor curtametraxe de acción en vivo
Entre 1932 e 1935 a categoría estaba dividida en"Mellor curtametraxe, comedia" ("Best Short Subject, comedy") e "Mellor curtametraxe, novidade" ("Best Short Subject, novelty"). Dende 1936 ata 1956 estaba dividida en "Mellor curtametraxe, un rolo" ("Best Short Subject, One-reel") e "Mellor curtametraxe, dous rolos" ("Best Short Subject, Two-reel"), ademais de "Mellor curtametraxe, cor" ("Best Short Subject, color"), que se entregou aos filmes de 1936 e 1937. Dende 1957 a 1970 chamouse "Curtametraxe, acción en vivo" ("Short Subjects, Live Action Subjects") e ata 1973 foi "Curtametraxe, filmes de acción en vivo" ("Short Subjects, Live Action Films"). Desde 1974 recibe o nome actual.
OGAE
OGAE Second Chance Contest
Cada verán, despois do Festival de Eurovisión, cada membro pode enviar unha canción que non logrou gañar no proceso nacional de selección do seu país para o festival. Os membros de cada país escollen entre as cancións que non gañaron para que lles represente no evento. Os votos envíanos os membros OGAE á organización de cada ano. Os votos comunícanos portavoces especiais desde 1993.
OGAE Vídeo Contest
O OGAE Vídeo Contest é un evento en vídeo no que, de forma similar ao OGAE Song Contest, todos os membros nacionais de OGAE poden participar cunha canción orixinal publicada nos 12 meses anteriores nos seus países. Non hai obrigación de que estea interpretada nun idioma do propio país.
María Blanchard
En París
O seu curmán, Germán Cueto, escultor, instálase por iniciativa da pintora en París xunto coa súa esposa, a tapiceira Dolores Velázquez e as súas dúas fillas pequenas. Esta familia será un alivio para a súa soidade e María envorcará nas pequenas Ana e Mireya, ás que retrata en varias obras, todo o seu amor maternal. Vivía entón en París outra curmá, Julia á que alcumaban La Peruana. Logrou así crear unha certa contorna familiar. Expón de novo na Galería Centauro de Bruxelas, realizando un magnífico estudo da súa obra o crítico Waldemar Georges.
OGAE
Participación
45 países foron representados no festival polo menos unha vez. Esta é unha lista dos anos nos que debutaron:
María Blanchard
En París
María traballa incansabelmente, a pesar de atoparse xa enferma, e nun estado de abandono físico tal e como nos describe Isabel Rivière: «Levou durante anos e anos un vestido horríbel de enormes cadros amarelos e verdes do que non logramos que se desfixese nin coas artimañas máis sutís nin cos ataques máis directos... Cando tentabamos insinuar, sen concederlle maior importancia, que verdadeiramente o negro era o que mellor lle sentaba, contestaba cun sorriso suplicante e solermeiro de nena á que lle quixesen quitar un caramelo: "Gústame tanto enfeitarme"».
A súa irmá Carmen trasládase co seu esposo Juan de Dios Egea, diplomático e cos seus tres fillos pequenos a París en 1929, o que constitúe unha pesada carga para María. Ademais, as súas irmás Ana e Aurelia pasan longas tempadas con ela. Esta sobrecarga familiar, aínda que rodea de amor a artista, suponlle ademais un grande esforzo económico, que afecta o seu ánimo e a súa saúde. miniatura|La bretonne (A bretoa), 1928-1930. Pastel sobre papel pegado a un cartón sobre lenzo. Madrid. Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía. María vive momentos de angustia. Angustiada economicamente, sente sobre si o peso da enfermidade e a sobrecarga familiar; as súas irmás, alleas ao drama que estaba a vivir, pensan mesmo en enviarlle á súa nai, algo contra o que se rebela a artista: "...Teño catro bocas que alimentar, eu enferma, son cinco, Queres máis?..." María manda empeñar os obxectos de prata da familia que conservaba para facer fronte á nova situación familiar. A pesar do seu estado de saúde, viaxa a Bruxelas e posteriormente a Londres. Expón na galería Vavin de París. Pinta San Tarcisio, de profundo e auténtico sentido relixioso. O 26 de maio de 1930, Paul Claudel visita o seu estudo, quedando impactado por ese cadro ao que dedicará en 1931 unha poesía.
É seleccionada para participar na mostra de arte francesa que percorre varias cidades do Brasil. É seleccionada para a exposición de Pintores Montañeses que se celebra no Ateneo de Santander e que abrirá as súas portas no mes de agosto.
María séntese esgotada física e psiquicamente. Gómez de la Serna relata este momento: «María, forte na súa estatura contrafeita, minou a súa natureza, que cae enferma cunha enfermidade de consunción que non hai quen poida atallar». "Se vivo vou pintar moitas flores", foron as súas últimas palabras de desexo artístico, mais o 5 de abril de 1932, cando os trens azuis do Sur chegaban cheos de flores, morreu a máis grande e enigmática pintora de España".
O seu enterro, como a súa vida, non puido ser máis sinxelo, sendo enterrada no cemiterio de Bagneux, acompañándoa na súa última viaxe, Francisco Pompey, André Lhote, César Abín, Angelina Beloff, Isabel Rivière e parte da súa familia; e xunto a eles un bo número de indixentes e vagabundos aos que a artista auxiliara ao longo de moitos anos.
Na necrolóxica publicada en L'Intransigeant pode lerse: "A artista española, morreu onte á noite, despois dunha dolorosa enfermidade. O sitio que ocupaba na arte contemporánea era preponderante. A súa arte, poderosa, feita de misticismo e dun amor apaixonado pola profesión, quedará como un dos auténticos artistas e máis significativos da nosa época. A súa vida de reclusa e enferma, contribuíra doutra banda a desenvolver e agudizar singularmente unha das máis belas intelixencias dese tempo". Ao decatarse Federico García Lorca do seu deceso, dedicoulle nese mesmo ano unha conferencia que deu no Ateneo de Madrid, Elegía a María Blanchard.
Recoñecementos
En xullo de 2018, a Asociación “Herstóricas. Historia, Mujeres y Género” e o Colectivo “Autoras de Cómic” creou un proxecto de carácter cultural e educativo para visibilizar a achega histórica das mulleres na sociedade e reflexionar sobre a súa ausencia consistente nun xogo de cartas. Unha destas cartas está dedicada a Blanchard.
OGAE
Gañadores
Seis países gañaron o concurso desde que comezou en 2003. Os países con máis éxito no festival foron Rusia e Francia, que gañaron o mesmo tres veces cada un.
Muíño do Vento
O topónimo galego Muíño do Vento pode referirse a:
Lingua cabila
O cabilo é unha lingua bérber, falada na rexión montañosa do norte de Alxeria coñecida como Cabilia.
É a segunda en orde de falantes con preto de 6 millóns de persoas que a empregan habitualmente, por detrás do tachelhit (chleuh), falado no sur de Marrocos por entre oito e dez millóns de persoas.
O cabilo (taqbaylit), é xunto ó chenoui e o chaoui unha das tres linguas de orixe bérber empregadas en Alxeria.
Kyle Singler
Kyle Edward Singler, nado en Medford, Oregón, o 4 de maio de 1988, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Singler foi elixido na 33ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Detroit Pistons. En agosto de 2011, asinou polo CB Lucentum Alicante ata o remate do lockout da NBA de 2011.
No seu debut na Liga ACB, gañou o premio ó mellor xogador da primeira xornada con 23 puntos, 4 rebotes e 3 asistencias. En dez partidos co Lucentum Alicante, Singler axudou a gañar 7 partidos, acadando 14.4 puntos, 3.4 rebotes e 1.1 roubos por encontro, liderando ó equipo en anotación.
Tras o remate do lockout, Singler escolleu a súa opción de deixar o club, e elixiu fichar polo Real Madrid tras un acordo entre os dous equipos. Singler axudou ó Real Madrid a gañar a Copa do Rei na tempada 2011-12, tras vencer ó FC Barcelona.
O 11 de xullo de 2012, Singler asinou un contrato de varios anos cos Detroit Pistons. Ó remate da tempada 2012-13, foi incluído no segundo mellor equipo de rookies da NBA tras facer 8.8 puntos e 4.0 rebotes por encontro en 82 partidos.
O 19 de febreiro de 2015, Singler foi traspasado ós Oklahoma City Thunder nun traspaso entre os Pistons, os Thunder e os Utah Jazz.
O 30 de setembro de 2018, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada co Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 27 de xullo de 2019, Singler asinou un contrato por unha tempada co Iberostar Tenerife da Liga ACB. O 17 de outubro de 2019, Singler e o Canarias acordaron a rescisión do contrato despois da decisión do xogador de deixar o baloncesto en activo por motivos persoais.
Galería de imaxes dos muíños de Barro
Muíños de Barro. Río Barosa.
Gaiás, Santa Cruz de Grou, Lobeira
Gaiás é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Grou, no concello ourensán de Lobeira, na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e o IGE en 2021 tiña 35 habitantes (15 homes e 20 mulleres). Isto supón un descenso con respecto ao ano 2011, cando tiña 57 habitantes (22 homes e 35 mulleres).
Andrés Rodríguez Barbeito
Andrés Rodríguez Barbeito, nado en Vigo o 26 de maio de 1898 e finado en Buenos Aires en 1968, foi un xornalista, diplomático e político galego.
Traxectoria
Sendo neno os seus pais emigraron a Buenos Aires, onde comezou a súa actividade xornalística e política. Colaborou en Correo de Galicia e Céltiga, especializándose en información deportiva e dirixiu Hogar Gallego (1922). En 1920 iniciouse na masonería. En 1926 regresou a Galicia e instalouse en Vigo, onde fundou en 1927 o diario deportivo Sprint e colaborou en Faro de Vigo utilizando o pseudónimo Amadiós. Formou parte da loxa Jovellanos nº 1 de Xixón e dende abril de 1929 das loxas Vicus nº 6 e nº 8 de Vigo. En setembro de 1929 volveu a Buenos Aires.
Ao proclamarse a Segunda República instalouse en Madrid, onde traballou nos diarios Crisol e Luz (entre xullo de 1931 e abril de 1933) e foi redactor-correspondente de Avance de Oviedo dende novembro de 1931. Afiliouse á Agrupación Socialita de Madrid e fíxose membro do Sindicato de Xornalistas da UGT. Pertenceu á Asociación de la Prensa de Madrid dende 1934, ano no que foi detido pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934. Cando se fundou Claridad incorporouse ao seu Consello de Redacción.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi secretario particular do Presidente do Goberno Francisco Largo Caballero desde setembro de 1936 a xaneiro de 1937, foi nomeado subsecretario de Obras Públicas en setembro de 1936. En xaneiro de 1937 foi nomeado por Julio Álvarez del Vayo cónsul de España en Santos (Brasil). Alí traballou a favor da República Española, polo que se enfrontou co réxime ditatorial do Presidente Vargas e coa colonia franquista española. En outubro de 1937 foi nomeado vicecónsul en São Paulo e en novembro dese ano foi detido e finalmente expulsado do Brasil, trasladándose a Panamá.
Ao rematar a guerra civil estivo exiliado en Nova York, onde traballou en España Libre e na emisora de radio Voz de América. De Nova York pasou por México camiño de Guatemala e en marzo de 1945 regresou a México. En 1953 trasladouse a Buenos Aires, onde colaborou nas publicacións España Republicana e Opinión Gallega e participou nos programas de radio España Eterna (Radio Libertad), Galicia en el Aire e Postales gallegas.
Silvoso, Bértoa, Carballo
Silvoso é unha aldea da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 12 homes e 14 mulleres.
Historia
En Silvoso atopabase o castro de Queixeiro que foi destruído no anos 60.
Hay una cosa que te quiero decir
Hay una cosa que te quiero decir é un programa de televisión producido por Magnolia TV e emitido en Telecinco desde o 24 de abril de 2012 con bos rexistros de audiencia. A nova versión do formato italiano C'è posta per te obtivo na súa estrea un 15,8% de share e foi líder en varias emisións durante a primeira tempada. En canto á mecánica, en cada programa adoitan haber unha ou máis celebridades para sorprender aos invitados.
A adaptación está baseada no programa Hay una carta para ti, presentado por Isabel Gemio e emitido en Antena 3 entre 2002 e 2004. Agora oito anos despois, a súa competidora recupera o formato e preséntao Jorge Javier Vázquez.
Mecánica
Este programa baséase en que unha persoa (denominada como remitente) chama ao programa principalmente para poder reencontrarse con outra persoa (denominada como destinatario) que non mantén contacto desde hai moito tempo ou para comunicarlle algo especial. Entón unha persoa (denominada como emisario) é enviada para comunicar e entregar unha carta ao destinatario de que está invitado ao programa, pero non sabe quen é o verdadeiro remitente.
O destinatario pode aceptar ou rexeitar a invitación. Cando o remitente e o destinatario están no programa, separados por un sobre, o sobre desprégase e o destinatario decide se quere escoitar o que lle ten que dicir o remitente ou pechar o sobre. Se escolle que quere escoitarlle, escoitaríalle e reencontraríanse. No caso de que decidise que non quere escoitarlle, o sobre pecharíase e non se reencontrarían.
Sprint
Sprint foi un semanario deportivo editado en Vigo entre 1927 e 1936.
Historia e características
Subtitulado Periódico deportivo, apareceu o 7 de outubro de 1927. Fundado e dirixido por Andrés Rodríguez Barbeito. Editábase na imprenta de Faro de Vigo e entre os seus redactores estaban Manuel de Castro González (coñecido como Handicap), Manuel Durán Valiño (coñecido como Man d'Uval) e o carballiñés Camilo Fumega Alanis. Enrique López foi o correspondente en Santiago de Compostela dende xuño de 1929, e Maruja Seoane foino na Coruña até o seu falecemento en novembro dese mesmo ano.
En 1929 fixo unha campaña rexionalista que lle custou o cargo ao seu director. Sucedeuno Luís del Valle (pseudónimo de Aurelio Domínguez Pérez). Foi un semanario crítico coas institucións ás que lle esixiu un maior fomento e plans ximnásticos nas escolas. O fútbol ocupaba a metade das follas da publicación (xeralmente de oito páxinas) e sempre aparecía en portada. Ademais do fútbol as noticias fixas eran sobre atletismo, boxeo, ciclismo e cinexética.
Mantivo rivalidade cos semanarios coruñeses Hércules e El Balón e co pontevedrés Aire. Desapareceu co estalido da guerra civil e a incorporación a filas do seu director, Luís del Valle.
Granada 74 Club de Fútbol
O Granada 74 Club de Fútbol foi un club de fútbol da cidade de Granada, en España. En xullo de 2007 un empresario granadino compra o Club de Fútbol Ciudad de Murcia e trasládao a Granada, cambiando o seu nome e os seus distintivos polos do Granada 74, do que era presidente. Desaparece en 2009.
Historia
O CP Granada 74 fundouse en 1974 no popular barrio de La Chana de Granada, pasando despois a Almanjayar. Logo de varios anos en Terceira e Rexional, a súa historia cambiaría radicalmente. O 6 de xuño de 2007 o seu presidente, Carlos Marsá, un investidor madrileño fincado en Granada, adquiriu o CF Ciudad de Murcia, que militaba en Segunda División e transferiuno a Granada, creando así o Granada 74 Club de Fútbol ao adoptar o nome e os distintivos do histórico club granadino. No entanto, o antigo Club Polideportivo Granada 74 non desapareceu, senón que se converteu en filial do novo Granada 74 de Segunda División.
O novo Granada 74 só conservou do Ciudad de Murcia a 8 xogadores do seu persoal e a praza para xogar en Segunda División. Con todo, a FIFA, a UEFA e a Real Federación Española de Fútbol opuxéronse a que o club militase na Segunda División porque consideraban que se trataba dun ascenso de categoría logrado por medios económicos, no canto de méritos deportivos. A LFP, a Federación Andaluza de Fútbol e o Consello Superior de Deportes apoiaron ao club, xa que consideraban que non se produciu unha compra de praza, senón un cambio de residencia e de nome dunha Sociedade Anónima Deportiva, o Ciudad de Murcia, que culminara na cuarta posición a pasada tempada, polo cal tiña dereito a seguir en Segunda. O Tribunal de Arbitraxe (TAS) deu a razón ao club, que podía militar en Segunda División.
O primeiro partido oficial do Granada 74 foi no estadio Ramón de Carranza de Cádiz, ante o equipo local, o Cádiz CF, o día 25 de agosto de 2007, gañando os cadistas por 2-1. O primeiro partido oficial de local foi unha semana despois, ante o Hércules de Alacant, partido que terminou con vitoria herculana por 2-3. A primeira vitoria do Granada 74 foi o 5 de setembro de 2007, ao vencer por 1-0 ao Sporting de Gijón nun partido da Copa do Rei.
A súa primeira tempada de existencia saldouse co descenso a Segunda B. Na súa seguinte campaña, xa en Segunda División B, volveu descender, esta vez a Terceira División. Terminada a tempada o club non fai fronte aos pagos cos seus xogadores, polo que é descendido a Primeira Andaluza e desaparece.
Os Pallares, Órrea, Agolada
Os Pallares é un lugar da parroquia de Órrea, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Bissezeele
miniatura|Localización de Bissezeele dentro do distrito de Dunkerque Bissezeele (en neerlandés Bissezele) é un concello francés do departamento do Norte que forma parte do Flandres francés e está situado no límite das rexións naturais de Houtland e Blootland. Limita cos concellos de Socx, Esquelbecq, Zegerscappel e Crochte. O municipio conta con 3.57 km ten 247 habitantes.
Historia
Debido á súa altura relativa, que oscilaba entre os 22 e os 30 metros, Bissezeele converteuse nun bo lugar para fuxir durante as inundacións. Isto fixo importante a zona durante a época celta. Aínda que a propia vila de Bissezele só aparece en fontes históricas en 1067, debeu existir dende ben antes. Nesa primeira mención aparecía como Bissengesela, que etimoloxicamente quere dicir "casa do pobo de Bisso", noutra referencia de 1085 figuraba como Betsingesela e xa en 1218 Bissinsela. Entre os monumentos de Bissezele salienta a igrexa neorománica de Santo Hadrián, construída despois da destrución da igrexa románica en 1857.
La Democracia (Caldas de Reis)
La Democracia foi un periódico editado en Caldas de Reis entre 1904 e 1911.
Voto, Cantabria
Voto é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España). Limita polo norte cos concellos de Bárcena de Cicero e Colindres, polo oeste con Solórzano, polo sur con Ruesga e Ramales de la Victoria e polo leste con Limpias e Ampuero.
Gary McGhee
Gary McGhee, nado o 28 de outubro de 1988 en Anderson, Indiana, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xoga na posición de pivote cunha altura de 2,09 metros. Actualmente xoga para o Abejas de León da LNBP, máxima categoría do baloncesto mexicano. Foi formado na Universidade de Pittsburgh, onde xogaba para os Panthers. Na tempada 2010-11 Mc Ghee foi seleccionado para o CBE Classic All-Tournament Team, liderando ao seu equipo en porcentaxe de acerto no tiro cun 62,3%, e sendo nomeado ao final da tempada Xogador Defensivo do Ano do seu equipo.
Voto, Cantabria
Economía
Un 28,2 % da poboación do municipio emprégase no sector primario, un 12,8 % na construción, un 29,6 % na industria e un 29,4 % no sector terciario.
Demografía
Fonte: INE
Administración
As seguintes táboas expoñen os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
Buchi Emecheta
Buchi Emecheta, nada en Lagos o 27 de xullo en 1944 e finada en Londres o 25 de xaneiro de 2017, foi unha escritora nixeriana residente no Reino Unido.
Traxectoria
Filla dun traballador do ferrocaril, quedou orfa e estivo ao coidado dunha escola misioneira. Casa aos dezasete anos e cando seu home marcha a Inglaterra estudar, ela vai con el. En 1966 sepárase do seu home e realiza estudos de socioloxía na Universidade de Londres.
As súas novelas tratan da relación entre homes e mulleres na sociedade tradicional e da oposición entre tradición e modernidade.
Pneumáticos de Fórmula 1
Os Pneumáticos de Fórmula Un xogan un papel importante no rendemento dun coche de Fórmula 1. Os pneumáticos experimentaron cambios significativos ao longo da historia da Fórmula Un, con diferentes fabricantes e utilizando diversas especificacións.
Historia
Os pneumáticos slick presentáronse na Fórmula Un por Firestone no Gran Premio de España de 1971. O Ferrari 312T de 1975 utilizou un pneumático liso Goodyear de 26,0"×16,2"-13" (diámetro x ancho total) na parte traseira nunha pina de 13" × 18", cun pneumático Goodyear de 20,0" × 9,2" -13" na parte dianteira nunha pina de 13 × 10".
Nesta época os pneumáticos de Fórmula 1 facíanse e raiabanse practicamente a man por un operario, polo que practicamente non había ningún pneumático igual o que provocaba constantes vibracións e desviacións. Moitos anos despois Clay Regazzoni contaba que enterárase que durante a súa estacia en Ferrari como compañeiro de equipo de Niki Lauda perdera 9 de cada 10 carreiras ante o seu compañeiro, que o motivo foi que Lauda se levaba moi ben con Goodyear polo que lle permitían, antes da cualificación, elixir os pneumáticos que ía montar, e el elixía os pneumáticos feitos polo mesmo operario e no mesmo día, para que foran o máis iguais posibles. Ata ese punto son importantes os pneumáticos.
miniatura|esquerda| Reintroducidos na tempada, conxunto de pneumáticos slick para [[Fórmula Un|F1]] En 1998 presentáronse os pneumáticos rañurados con 3 sucos nos pneumáticos dianteiros e 4 sucos nos pneumáticos traseiros. Entre 1999 e 2008, as regulacións mantiveron un mínimo de 4 sucos, coa intención de frear os coches (un pneumático liso, sen fendas, é mellor en condicións secas). Non podían ter máis de 355 mm de ancho diante e 380 mm na parte traseira, e o diámetro máximo é de 660 mm (670 mm para os pneumáticos de choiva). Os pneumáticos lisos foron reintroducidos no comezo da tempada de, xunto cos cambios na aerodinámica destinados a cambiar o equilibrio cara ao agarre mecánico nun intento de aumentar os adiantamentos.
En, prohibiuse o cambio de pneumáticos na Fórmula Un, polo tanto, os compostos eran máis duros xa que os pneumáticos tiñan que durar a distancia de carreira (uns 300 km). Os cambios de pneumáticos volveron en, tralo dramático e sumamente politizado Gran Premio dos Estados Unidos de 2005.
Na tempada de Bridgestone converteuse no único fornecedor de pneumáticos da Fórmula Un logo da retirada de Michelin, e presentou catro compostos de pneumáticos, dos cales elíxense dous para cada carreira. Os pneumáticos máis duros son máis duradeiros, pero teñen menos agarre e os pneumáticos máis brandos dan máis agarre, pero son menos duradeiros. Ambos compostos teñen que ser utilizados por cada vehículo durante a carreira, a menos que se utilicen pneumáticos de choiva ou intermedios durante a mesma, nese caso, esta regra xa non se aplica.
En condicións de choiva extrema, con auga estancada profunda, como no Gran Premio de Europa de 2007, os coches de F1 non poden seguir o ritmo do coche de seguridade, debido ao risco de aquaplaning. Nas carreiras con choiva, como o Gran Premio do Canadá de 2011, os pneumáticos son incapaces de proporcionar seguridade suficiente, polo que a carreira pode ser suspendida. A carreira pode deterse de forma definitiva, ou suspenderse por un tempo ata que os coches poidan correr de novo con seguridade.
O 2 de novembro de 2009, Bridgestone anunciou a súa retirada da Fórmula Un ao final da tempada. Michelin, Cooper Avon e Pirelli mostraron interese en asumir o papel de fornecedor de pneumáticos. En xuño de 2010, anunciouse que Pirelli sería o único fornecedor da tempada e asinaría un contrato de 3 anos. Durante agosto de 2010, Pirelli iniciou o seu programa de probas co Toyota TF109 no Circuíto de Mugello con Nick Heidfeld como o piloto de probas.