cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Rouch
Traxectoria
Rouch comezou a súa longa relación con temas africanos en 1941, cando chegou a Niamey como enxeñeiro hidrolóxico na colonia francesa para supervisar un proxecto de construción en Níxer. Alí coñeceu a Damouré Zika, fillo dun cura tradicional songhai e pescador, preto da cidade de Ayorou, no río Níxer. Despois de que dez traballadores sorko morresen por un raio nun almacén de obras supervisado por Rouch, a avoa de Zika, unha famosa médium e asesora espiritual, presidiu un ritual para homes, que Rouch afirmou máis tarde que provocou o seu desexo de facer filmes etnográficos. Interesouse pola etnoloxía zarma e Songhai, filmando rituais e cerimonias. Rouch enviou o seu traballo ao seu profesor Marcel Griaule, que o animou a continuar.
Pouco despois, Rouch regresou a Francia para participar na Resistencia. Despois da guerra, traballou un breve período como xornalista coa axencia France-Presse antes de regresar a África, onde se converteu nun influente antropólogo e ás veces polémico cineasta.
Conformación do ciclohexano
Conformación en bote
A diferenza de enerxía entre a conformación en cadeira e en bote torcido pode medirse indirectamente tomando a diferenza da enerxía de activación para a conversión da conformación en cadeira á de bote torcido, e da isomerización inversa. A proporción de conformación de bote torcido a temperatura ambiente é moi baixa (menor do 0,1%) pero a 1073 K, esta concentración pode chegar ao 30%. A reacción inversa mídese por espectroscopia infravermella despois de arrefriar rapidamente o ciclohexano desde 1073 K a 40 K, conxelando cando está en gran proporción na conformación en bote torcido.
Jean Rouch
Traxectoria
Zika e Rouch fixéronse amigos. En 1950, Rouch comezou a usar a Zika como personaxe central dos seus filmes, rexistrando as tradicións, a cultura e a ecoloxía da xente do val do río Níxer. O primeiro filme en que apareceu Zika foi Bataille sur le grand fleuve (1950-52), que retrata a vida, as cerimonias e a caza dos pescadores sorko. Rouch pasou catro meses viaxando cos pescadores sorko nunha piragua tradicional.
Os seus primeiros filmes, como Chasse à l'Hippopotame (1946), Cimetière dans la Falaise (1951) e Les Hommes Qui la Pluie (1951), foron reportaxes tradicionais narradas, mais aos poucos fíxose máis innovador.
Conformación do ciclohexano
Conformación en bote
centro|250px|Interconversión bote torcido-cadeira.
Jean Rouch
Traxectoria
Rouch fixo os seus primeiros filmes en Níxer: Au pays des mages noirs (1947), Initiation à la danse des possédés (1948) e Les magicians de Wanzarbé (1949), todos os cales documentaban os rituais de posesión do espírito songhai e os pobos zarma e sorko que vivían ao longo do río Níxer. Xeralmente está considerado o pai do cinema nixerino. A pesar de chegar como colonialista en 1941, Rouch permaneceu en Níxer despois da independencia e orientou unha xeración de cineastas e actores nixerinos, incluído Zika.
Conformación do ciclohexano
Conformación en bote
O [6.6]quiralano é unha molécula composta completamente de ciclohexanos idénticos en bote torcido. O twistano é outro composto cunha conformación forzada en bote torcido.
Jean Rouch
Traxectoria
Durante a década de 1950, Rouch comezou a producir filmes etnográficos máis longos. En 1954 Zika protagonizou Jaguar como un mozo songhai que viaxaba por traballo á Costa de Ouro. Tres homes dramatizaron as súas vidas no filme e convertéronse nos primeiros tres actores do cine nixerino. Zika axudou a reeditar a película, orixinalmente unha peza etnográfica muda, nunha longametraxe entre o documental e a ficción (docuficción), e proporcionou diálogo e comentarios para a súa estrea en 1969. En 1957 Rouch dirixiu Moi, un noir en Costa do Marfil'' co mozo cineasta nixerino Oumarou Ganda, que regresara recentemente do servizo militar francés en Indochina. Ganda converteuse no primeiro gran director e actor nixerino. A principios dos anos 70, Rouch, co elenco, a tripulación e a coescritura dos seus colaboradores nixerinos, produciu longametraxes dramáticas en Níxer, como Petit à petit (1971) e Cocorico Monsieur Poulet (1974).
Moitos cineastas africanos rexeitaron os filmes etnográficos de Rouch e doutras producidas na era colonial por distorsionar a realidade. Rouch é considerado un pioneiro da Nouvelle Vague e da antropoloxía visual e o pai da etnoficción. Os seus filmes son principalmente cinéma vérité, unha expresión empregada por Edgar Morin nun artigo de France-Observateur de 1960 que se refería aos filmes de novas Kino-Pravda de Dziga Vertov. O filme máis coñecido de Rouch, unha das obras centrais da Nouvelle Vague, é Chronique d'un été (1961), que filmou xunto ao sociólogo Edgar Morin e retrataba a vida social da Francia contemporánea. Ao longo da súa carreira, informou sobre a vida en África. Ao longo de cinco décadas, realizou case 120 filmes.
Rouch e Jean-Michel Arnold fundaron un festival internacional de cine documental, o Cinéma du Réel, no Centro Pompidou de París en 1978.
En 1996, trala elección de Nelson Mandela, Rouch visitou o Centro de Estudos Retóricos da Universidade de Cidade do Cabo por invitación de Philippe-Joseph Salazar. Deu dúas conferencias sobre o seu traballo e filmou algunhas imaxes nos barrios negros coa súa axudante Rita Sherman.
Rouch morreu nun accidente de tráfico en febreiro de 2004, a 16 quilómetros de Birni-N'Konni, Níxer.
No seu ensaio de 2017 "How the Art World, and Art Schools, Are Ripe for Sexual Abuse", a artista contemporánea Coco Fusco detallou o seu primeiro encontro con Rouch: "Fun acosada sexualmente polo recoñecido cineasta etnográfico Jean Rouch, que está acreditado como inventor dun xeito mellor de mirar os africanos".
Semántica gramatical
A semántica gramatical é a parte da semántica que estuda o significado dos morfemas gramaticais e as relacións que se establecen entre eles, o significado das categorías gramáticas e o significado dos esquemas sintácticos. Descríbese por medio de regras convencionais, xa que as unidades das que trata son sistemáticas.
Linares (homónimos)
O topónimo castelán Linares (liñares, lugar onde medra o liño), pode referirse a:
A. R. Rahman
Allahrakka Rahman, nado como A. S. Dileep Kumar en Madrás, Tamil Nadu o 6 de xaneiro de 1967, é un compositor, cantautor e produtor musical indio máis coñecido profesionalmente como A. R. Rahman. A obra de A. R. Rahman caracterízase por mesturar música clásica india con música electrónica, world music e arranxos orquestrais tradicionais. Entre os seus premios están seis National Film Awards, dous Premios Oscar, dous Premios Grammy, un BAFTA, un Globo de Ouro, quince Premios Filmfare e dezasete Filmfare Awards South. No 2010 recibiu o Padma Bhushan, o terceiro recoñecemento civil máis importante do Goberno da India. En 2009, Rahman foi incluído na lista Time das 100 persoas máis influentes do mundo. A revista musical británica Songlines considerouno unha "Icona da música do mundo do mañá" en agosto de 2011. Os seareiros do sur da India refírense a Rahman co alcume do "Mozart de Madrás" e "Isai Puyal" (a tormenta musical).
No seu propio estudio de gravación (Panchathan Record Inn en Chennai), a carreira de composición de bandas sonoras de Rahman empezou a comezos da década de 1990 co filme támil Roja. Traballou para a industria do cinema indio, cinema internacional e teatro, e está considerado como un dos artistas con máis vendas, cunha estimación de 200 millóns de copias vendidas. Ó longo da súa carreira de máis de dúas décadas, foi aclamado por refedinir a música india contemporánea e por contribuír no éxito de numerosos filmes. Rahman tamén é filántropo e activista de causas humanitarias, doando e recadando fondos para numerosas causas. En 2017, Rahman fixo o seu debut como director e guionista de cinema co filme Le Musk.
Conformación do ciclohexano
Derivados do ciclohexano
Os substituíntes encontrados no ciclohexano adoptan formacións cis e trans e non poden intercambiarse doadamente por unha rotación simple de enlace sigma como pasa coas moléculas liñais. A formación cis significa que ambos os substituíntes están no lado superior dos dous sitios substituíntes en cada carbono, entanto que trans significa que están en lados opostos. Malia que os átomos de carbono no ciclohexano están unidos por un enlace simple, o anel permanece ríxido, debido a que o intercambio de cis a trans requiriría a rotura do anel. A nomenclatura para cis indícase por (Z), e para trans por (E) situadas diante do nome IUPAC.
Para aneis de ciclohexano disubstituídos (por exemplo, dous grupos no anel), a orientación relativa dos dous substituíntes afecta á enerxía das conformacións posibles. Para o ciclohexano 1,2- e 1,4-disubstituído, unha configuración cis orixina un grupo axial e un ecuatorial. Esta configuración pode sufrir inversión en cadeira. Para o ciclohexano con substitucións 1,2 e 1,4, unha configuración trans orixina, ou ben ambos os dous grupos axiais, ou ben ambos os dous ecuatoriais. Neste caso, a conformación diaxial é evitada efectivamente polo seu alto impedimento estérico (catro interaccións gauche máis ca a diecuatorial). Para os ciclohexanos 1,3-disubstituídos, a forma cis é diecuatorial e a conformación invertida sofre interaccións estéricas adicionais entre os dous grupos axiais. Os ciclohexanos 1,3-disubstituídos en trans son como o cis-1,2- e cis-1,4- e pode inverterse entre as dúas formas equivalentes axial/ecuatorial.
Existen derivados do ciclohexano que teñen unha conformación en bote torcido máis estable. Un exemplo é o 1,2,4,5-tetratiano, un composto organoaxofrado con 4 grupos metileno substituídos por un grupo xofre, eliminando así as desfavorables interaccións diaxiais 1,3. No análogo tetrametil 3,3,6,6-tetrametil-1,2,4-5-tetratiano, a conformación en bote torcido é a que domina realmente. Tamén na ciclohexano-1,4-diona coa interacción estérica de hidróxeno 1,4 eliminada, a conformación máis estable é a de bote torcido.
Efecto dos substituíntes polares
Espazo cuadrangular escapular
O espazo cuadrangular escapular é un espazo anatómico do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. É o lugar por onde pasan os nervios e os vasos que discorren entre as rexións máis anteriores (axila) e a rexión posterior da escápula. Na rexión posterior escapular está delimitado por:
Pasan por este espazo o nervio axilar, xunto coa arteria circunflexa umeral posterior e a vea homónima.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
U.S. Steel
United States Steel Corporation, máis coñecida como U.S. Steel, é unha empresa estadounidense produtora de aceiro que opera nos Estados Unidos de América, Canadá e Europa Central. A compañía foi a número 13 do mundo no seu sector durante o 2010. Foi renomeada como USX Corporation en 1986, e no 2001 volveu ó nome orixinal, United States Steel Corporation. No 2001 era aínda a máis grande compañía produtora de aceiro dos Estados Unidos, malia que a súa produción só era un pouco maior que en 1902, logo dun significativo proceso de reestruturación na década de 1980.
A Rúa Nova, András, Vilanova de Arousa
A Rúa Nova é un lugar da parroquia de András no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 37 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 21 eran mulleres e 16 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 43 veciños, e 2005, cando eran 41.
Requeixo, Bértoa, Carballo
Requeixo é unha aldea da parroquia de Bértoa no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 144 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 67 homes e 77 mulleres.
Orquestra Simfònica Julià Carbonell de les Terres de Lleida
A Orquestra Simfònica Julià Carbonell de les Terres de Lleida ou OJC (en galego Orquestra Sinfónica Julià Carbonell das Terras de Lleida) é unha orquestra sinfónica con base en Lleida e que centra a súa actividade concertística nas localidades das comarcas de Lleida. A OJC é a orquestra titular do Auditori Enric Granados e do Teatre de la Llotja de Lleida, ademais de ter programación estable no Auditori AXA de Barcelona. Actualmente o seu director titular e artístico é Alfons Reverté i Casas.
Historia
A Orquestra Simfònica Julià Carbonell de les Terres de Lleida (OJC), promovida pola Fundación Julià Carbonell e co impulso da Deputación de Lleida, naceu no ano 2002 co obxectivo de facilitar o acceso á música sinfónica e de cámara a toda a cidadanía. O Concello de Lleida, consciente da importancia e da significación que representa a orquestra, sumouse tamén como entidade que a apoia.
Deste xeito, a OJC naceu coa vocación de desprazarse habitualmente a tódolos puntos do territorio para amosar a súa programación de concertos de xeito continuado. A OJC comezará en breve un proxecto social baixo o nome "L’Orquestra, amb tu!" (en galego "A Orquestra contigo!"), co cal se pretende levar a música a hospitais, escolas etc., para derrubar barreiras e levar música a todos. Ademais deste proxecto social, a OJC tamén impulsa proxectos de procura musicolóxica que impulsan e incentivan a creación musical actual.
As Cachadas, András, Vilanova de Arousa
As Cachadas é un lugar da parroquia de András no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Escherichia
Escherichia é un xénero de bacterias pertencente á familia Enterobacteriaceae. É unha bacteria gramnegativa, non formadora de esporas, anaerobia facultativa. Forma parte da flora intestinal dos animais de sangue quente, onde Escherichia proporciona unha parte da súa produción de vitamina K ao seu hóspede. Algunhas especies de Escherichia son patóxenas. O xénero recibiu o seu nome por Theodor Escherich, que descubriu a especie E. coli
Patoxénese
A pesar de que a maioría das especies de Escherichia son comensais inofensivos, algunhas cepas son patóxenos humanos, causantes de infeccións do tracto urinario, e enfermidades gastrointestinais que varían entre unha simple diarrea ata unha disentería; tamén é causante dunha ampla gama de estados patolóxicos. A pesar de que Escherichia coli é responsable da gran maioría das enfermidades provocadas por este grupo de bacterias en humanos, outros membros do xénero tamén poden producir infeccións.
Espazo triangular escapular
O espazo triangular escapular é unha estrutura anatómica do membro superior humano, pertencente ao ombreiro. Está delimitado por:
O espazo permite o paso da arteria circunflexa da escápula e a vea circunflexa da escápula.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
John Albert
John Albert, finado en 1951, foi o último falante activo da lingua alsea.
Historia
Entre maio e xullo de 1934 o antropólogo Philip Drucker realizou un traballo de campo entre os alsea, coos e clackamas e recolleu algunhas palabras de John Albert, pero foi a súa colaboración en 1935 con Melville Jacobs da Universidade de Washington e sobre todo en 1942 con John Peabody Harrington que lle gravou 66 discos de aluminio contando historias e recordos xunto coa obra de Leo Frachtenberg o que constitúe a base do coñecemento actual da lingua alsea.
John Albert era membro do pobo alsea, e como a maior parte deles fora pescador de salmón na súa mocidade e vivira na reserva de Siletz ata aproximadamente cando tiña trinta ao trasladarse a reserva dos Chehali en Oakville, Washington, deixando de ter contacto coa única outra falante da lingua, Leona Ludson, polo que a súa única oportunidade de practicar a lingua era cos lingüistas. Á súa morte en 1951 o alsea converteuse nunha lingua morta.
A Barreira, As Somozas, As Somozas
A Barreira é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Xerarquía dos xéneros
miniatura|250px|[[Escena de xénero. Louis Le Nain, Familia campesiña, tamén chamado De volta do bautizo, 1642, óleo sobre lenzo, Museo do Louvre, París.]] miniatura|250px|[[retrato pictórico|Retrato. Piero della Francesca, Díptico do duque de Urbino, h. 1465-1470, Témpera sobre táboa, Galería Uffizi, Florencia.]] miniatura|250px|[[arte de paisaxes|Paisaxe. Jan Vermeer, Vista de Delft, h. 1660-1661, óleo sobre lenzo, Mauritshuis, A Haia.]] miniatura|250px|[[Bodegón. Juan Sánchez Cotán, Bodegón do cardo, 1602, óleo sobre lenzo, Museo do Prado, Madrid.]] Unha xerarquía dos xéneros é calquera formalización que ordena segundo o seu valor ou categoría diferentes tipos de xéneros artísticos. As xerarquías máis coñecidas son sustentadas polas academias europeas entre o século XVII e a Idade Moderna, e delas a xerarquía que para os xéneros pictóricos sostivo a Academia francesa que desempeñou un papel central na arte académica.
Descrición
O debate sobre a estética da pintura, que continuou obtendo adhesións dende o Renacemento, radicou na importancia da alegoría: empregábanse elementos pictóricos como a liña e a cor para transmitir unha idea ou tema unificador último. Por esta razón adoptouse na arte o idealismo, de xeito que as formas naturais xeneralizaríanse, e á súa vez subordinaríanse á unidade da obra de arte. O obxectivo era transmitir unha verdade universal a través da imitación de la belle nature. Moitos teóricos da época disentían, como Gotthold Ephraim Lessing, que sostivo que a alegoría era imperfecta e baseábase nunha analoxía equivocada entre as artes plásticas e a poesía que afundía as súas raíces no devandito horaciano ut pictura poesis («como a pintura así é a poesía»).
Jedward
John Paul Henry Daniel Richard Grimes e Edward Peter Anthony Kevin Patrick Grimes, nados en Dublín, Irlanda o 16 de outubro, 1991, son un dúo irlandés de música pop. Son dous irmáns xemelgos que cantan baixo o nome de Jedward. En 2009 apareceron na sexta tempada de The X Factor (Reino Unido) cos seus nomes reais John & Edward gañando unha gran popularidade e quedando en sexto lugar. Dende entón o seu mentor no concurso, Louis Walsh, é tamén o seu representante. Jedward lanzaron tres álbums de estudio: Planet Jedward, Victory e Young Love. Planet Jedward e Victory alcanzaron o dobre disco de platino en Irlanda mentres que Young Love foi disco de ouro. Tamén lanzaron nove sinxelos, incluíndo "Under Pressure (Ice Ice Baby)" (mash-up de Under Pressure de Queen e a canción Ice Ice baby de Vanilla Ice), "Lipstick", a canción coa que representaron a Irlanda no Festival da Canción de Eurovisión 2011, e "Waterline", coa que representaron en Eurovisión ó seu país en 2012.
Jedward tamén son coñecidos polo seu traballo en televisión, incluíndo os seus traballos de presentadores dos programas infantís Jedward's Big Adventure de ITV2 e ''OMG! Jedward's Dream Factory'' de RTE.
Xerarquía dos xéneros
Descrición
Segundo a Academia, os retratos, paisaxes e bodegóns eran inferiores porque eran sinxelas representacións de obxectos externos, sen forza moral ou imaxinación artística. A pintura de xénero -nin ideal en estilo, nin elevada no tema- foi admirada pola súa habilidade, inxenuidade e mesmo o seu humor, pero nunca se confundiu coa grande arte. A xerarquía dos xéneros tamén tivo unha correspondencia coa xerarquía dos formatos: formato grande para a pintura de historia, pequeno para os bodegóns.
Félibien argumentou que o pintor debía imitar a Deus, cuxa obra máis perfecta é o home, e mostra grupos de figuras humanas e elixía temas da historia e a fábula. «Debe», escribe Félibien, «como os historiadores, representar grandes acontecementos, ou como os poetas, suxeitos que agradarán; e subindo aínda máis alto, ser hábil para ocultar baixo o veo da fábula as virtudes dos grandes homes e os misterios máis exaltados».
O pintor británico sir Joshua Reynolds nos seus Discourses dos anos 1770 e 1780, reiterou o argumento de que o bodegón tiña a posición inferior na xerarquía dos xéneros baseándose en que interfería co acceso do pintor ás formas centrais, aqueles produtos dos poderes generalizadores da mente. No cume reinaba a pintura de historia, centrada no corpo humano: a familiaridade coas formas do corpo permitía á mente do pintor, ao comparar innumerables exemplos da forma humana, abstraer daqueles os trazos centrais ou típicos que representan a esencia ou ideal do corpo.
Malia estar Reynolds de acordo con Félibien sobre a orde natural dos xéneros, sostiña que unha obra importante de calquera xénero pictórico podía producirse en mans dun xenio: «Sexa a figura humana, un animal ou mesmo obxectos inanimados, non hai nada, non importa cuán pouco prometedor en aparencia, que non poida alzarse á dignidade, transmitir sentimento e producir emoción, en mans dun pintor de xenio. O que se dicía de Virxilio, que mesmo o esterco tirábao ao chan con dignidade, pode aplicarse a Tiziano; calquera cousa que tocaba, non importa cuán humilde por natureza, e habitualmente familiar, por unha especie de maxia, el investíao de grandeza e importancia».
Aínda que as academias europeas normalmente insistían estritamente nesta xerarquía, nos seus dominios, moitos artistas foron capaces de inventar xéneros novos e únicos que acadaban os temas máis baixos á importancia da pintura de historia. O propio Reynolds logrou isto ao inventar un estilo de retrato que se chamou Grand Manner (Grande estilo) onde halagaba aos seus modelos ao asemellalos a personaxes mitolóxicos. Jean-Antoine Watteau inventou un xénero que se chamou fêtes galantes (festas galantes) onde amosaría escenas de entretementos cortesáns en ambientacións arcádicas; estas a miúdo tiñan unha calidade alegórica e poética que se consideraba que as ennobrecía. Claudio de Lorena practicou un xénero chamado o paisaxe ideal, onde unha composición basearíase vagamente na natureza e dotábaa de ruínas clásicas como unha ambientación dun tema histórico ou bíblico. Combinaba artisticamente paisaxe e pintura de historia, deste xeito lexitimaba o primeiro. É sinónimo do termo paisaxe histórica que recibiu recoñecemento oficial na Academia Francesa cando se estableceu un Premio de Roma para este xénero en 1817. Finalmente, Jean Siméon Chardin foi capaz de crear bodegóns considerados con tanto encanto e beleza como para ser colocados xunto aos mellores temas alegóricos. Con todo, consciente desta xerarquía, Chardin comezou a incluír figuras na súa obra ao redor de 1730, principalmente mulleres e nenos.
Estes xéneros menores foron o campo no que destacaron as mulleres pintoras, pois até mediados do século XIX, foron incapaces en gran medida de pintar cadros de historia. Isto ocorría así porque a Academia, para protexer a súa modestia, non lles permitía participar no proceso final da formación artística, a do pintar do natural. Podían traballar a partir de relevos, láminas, moldes e dos antigos mestres, pero non cun modelo espido. Por iso, en lugar diso, animouselles a participar nas formas inferiores de pintura como o retrato, a paisaxe e as escenas de xénero. Considerábanse xéneros máis femininos por considerar que chamaban máis a atención da vista que da mente.
Cereixido
O topónimo galego Cereixido pode referirse a:
Intervalo triangular escapular
O espazo sitúase por debaixo do bordo inferior do músculo redondo maior, que delimita o bordo inferior da axila, polo que o intervalo triangular serve de lugar de paso entre os compartimentos anterior e posterior do brazo, e entre o compartimento posterior do brazo e a axila. O nervio radial, a arteria braquial fonda e as veas satélite pasan por este espazo.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
José Romero Becerra
José Romero Becerra, nado en Xinzo de Limia o 20 de agosto de 1930 e finado no mesmo concello o 13 de decembro de 2006, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1962. Foi Administrador da Tabacalera en Xinzo de Limia. Foi concelleiro e primeiro tenete alcalde de Xinzo de Limia. Foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense nas primeiras eleccións autonómicas por UCD. Integrado en Coalición Galega, volveu ser elixido parlamentario autonómico nas autonómicas de 1985.
Manuel Cao Turnes
Manuel Cao Turnes, nado en Calzande (Vedra) o 4 de xuño de 1894 e finado en Buenos Aires o 23 de marzo de 1952, foi un empresario, político e xornalista galego.
Traxectoria
Entre 1915 a 1920 colaborou na revista Teo de orientación esquerdista e agrarista, que chegou a dirixir. O 24 de setembro de 1921 comezou o congreso constituínte da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales no que participaron doce sociedades, entre elas Unión y Progreso que dirixía Cao Turnes. Foi elixido dirixente da Federación e membro do comité de prensa de El Despertar Gallego. En 1921 casou con María Olimpia Corral, emigrante natural do concello de Rábade. Mantívose na dirección da Federación da que foi secretario xeral de 1924 a 1926 e de 1933 a 1935. En 1936 promoveu a creación dun comité pro fronte único de esquerdas en apoio á Frente Popular e despois propiciou a unión das dúas Federacións. Impulsou a agrupación A Terra no Centro Gallego de Bos Aires e pasou a actuar alí en 1938 deixando as súas tarefas na Federación.
Os Carballás, Os Casás, Cerdido
Os Carballás é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), 6 menos ca en 2003.
Fospropofol
O fospropofol (nome comercial Lusedra ) é un axente sedativo-hipnótico de uso intravenoso, derivado do propofol, a miúdo usado como sal disódico. Está aprobado actualmente para a sedación de pacientes adultos durante procedementos diagnósticos ou terapéuticos, como endoscopias.
Aplicacións clínicas
Desenvolvéronse varios derivados hidrosolubles e prodrogas do anestésico intravenoso amplamente usado propofol, dos cales o fosfopropofol foi o que ata agora demostrou ser o máis axeitado para o seu uso clínico. As vantaxes que se afirmou que tiña este composto químico hidrosoluble son que produce menos dor no sitio onde se aplican inxeccións intravenosas, ten menos potencial para a hiperlipidemia na súa administración a longo prazo, e menos posibilidaes de bacteremia. A miúdo, o fospropofol adminístrase conxuntamente cun opioide como o fentanil.
Mecanismo de acción
O fospropofol é unha prodroga do propofol, é dicir, unha vez no corpo é metabolizado por unha fosfatase alcalina orixinando o seu metabolito activo, o propofol. Teoricamente, pode orixinarse un milimol (mmol) de propofol por cada mmol de fospropofol sódico administrado. 1,86 mg de fospropofol sódico son o equivalente molar de 1 mg de propofol.
Farmacocinética
Os investigadores que obtiveron os resultados dos ensaios iniciais sobre a farmacocinética do fospropofol retractáronse despois de ditos resultados (ver artigos na sección Véxase tamén). En 2011, non se dispoñía aínda de novos resultados.
Substancia controlada
Nalgúns países o fosfopropofol é unha substancia controlada. como nos Estados Unidos, onde a Lei de substancias controladas a inclúe na lista IV.
Jesús López de Rego
Traxectoria
miniatura|esquerda|Número 8 da [[rúa da Acibechería (Santiago de Compostela)]] Trasladouse a Madrid no ano 1883. Alí estudou a carreira de Arquitectura e traballou durante tres anos, mais en 1905 obtivo unha praza como profesor de Mecánica e Construción Xeral na Escola de Artes e Industrias de Santiago, da que en setembro de 1909 foi nomeado Secretario. De 1912 a 1914 ocupou interinamente a praza de arquitecto municipal, e en 1918 foi nomeado arquitecto diocesán.
Foi vicepresidente da Asociación de Arquitectos de Galicia. A finais dos anos 1920 deixou practicamente o exercicio profesional, para dedicarse ao seu labor docente e de empresario en Automóbiles Santiagueses.
Tapedello, András, Vilanova de Arousa
Tapedello é un lugar da parroquia de András no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
18 de agosto
Nacementos
miniatura|100px| Idea Vilariño. miniatura|100px| Alain Robbe-Grillet.
Mortes
miniatura|100px| Federico García Lorca.
Outros
Os 366 días do ano
Pectininos (tribo)
A dos pectininos (Pectinini) é unha tribo do moluscos bivalvos mariños da orde dos ostreoides, suborde dos pectininos, superfamilia dos pectinoideos, familia dos pectínidos e subfamilia dos pectininos.
Descrición
A tribo foi descrita en 1815 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, na súa obra, editada en Palermo, Analyse de la Nature ou Tableau de l'univers et des corps organisés.
Xéneros
A tribo componse de catro xéneros:
Oprah Winfrey
Oprah Gail Winfrey, nada o 29 de xaneiro de 1954, é unha presentadora de televisión, actriz, produtora e filántropa estadounidense. Winfrey é coñecida polo seu multi-premiado programa The Oprah Winfrey Show, que foi o programa do seu xénero con audiencia máis alta da historia, emitido entre 1986 e 2011. Considerada a "Raíña dos Medios", é a afroamericana máis rica do século XX, a meirande filántropa afroamericana na historia, e a única billonaria afroamericana de Norte América. Tamén é, segundo certos medios, a muller máis influente do mundo. No 2013, foi galardoada coa Medalla Presidencial da Liberdade polo Presidente Barack Obama e obtivo un doutoramento de honra por Harvard.
O Cruceiro, András, Vilanova de Arousa
O Cruceiro é un lugar da parroquia de András no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 175 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 93 eran mulleres e 82 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 197 veciños, e 2005, cando eran 207.
María del Carmen Gueimunde
María del Carmen Gueimunde González, nada en Viveiro o 7 de setembro de 1968, é unha política galega, foi a primeira muller que ocupou acta no Senado pola provincia de Lugo.
Traxectoria
Neta de José Gueimunde López que foi alcalde de Viveiro no franquismo. Profesora de Secundaria, iniciou a súa carreira política co PPdeG no ano 2007, cando formou parte da candidatura deste partido nas eleccións municipais no concello de Viveiro. Saíu elixida concelleira. Foi Xefa Territorial de Lugo da Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional.
No 2008, presentouse como candidata ao Senado. Ao ser elixida nos comicios xerais do 9 de marzo, converteuse na primeira senadora da historia pola provincia de Lugo.
Circuíto de Pedralbes
O Circuíto de Pedralbes é un circuíto de carreiras urbano situado nas rúas do barrio de Pedralbes de Barcelona, España, no que se celebraron carreiras de motocicletas e de automóbiles entre 1946 e 1955. Foi o primeiro circuíto español no que se celebraron carreiras de Fórmula 1.
Tiña unha lonxitude de 6.316 metros. Estaba delimitado polas rúas Avenida do Generalísimo Franco (actual Avenida Diagonal), Numancia, Paseo Manuel Girona, Avenida da Victoria (actual Avenida de Pedralbes) e estrada de Cornellà a Forgas de Tordera (actual Avenida de Esplugues).
Acolleu dous grandes premios de Fórmula 1, en 1951 e 1955.
O Covelo, Os Casás, Cerdido
O Covelo é un lugar da parroquia dos Casás no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 27 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 29 habitantes.
COPE
A COPE, acrónimo de Cadena de Ondas Populares de España, é unha das principais cadeas de radio de España e está vinculada á Conferencia Episcopal Española.
Historia e características
Estivo moitas veces envolta en polémicas polo uso do galego, unhas veces por motivos xudiciais e outros por declaracións dos compoñentes como Federico Jiménez Losantos. Con todo as emisoras locais empregan decote a lingua galega e Radio Popular de Vigo, pertencente á COPE, foi pioneira no uso da lingua galega na radio.
Segunda división española 1995/96
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
2 ''O Sestao foi descendido á Terceira División por non pagar aos seus xogadores. Posteriormente, o club desapareceu.''
Logan
Logan é unha cidade do condado de Cache, en Utah, EUA. Segundo o censo do 2000, ten unha poboación de 42.670 habitantes, cun incremento importante sobre a poboación de 1990, cando tiña 32.771 habitantes. Estímase que a poboación no 2005 incrementárase até os 47.357 habitantes. A área metropolitana de Logan ten 109.666 residentes. É a capital do condado.
Bungarotoxina
As bungarotoxinas son un grupo de proteínas neurotóxicas estreitamente relacionadas a maioría pertencentes á superfamilia das toxinas de tres dedos, que se encontran no veleno das serpes do xénero Bungarus, como por exemplo Bungarus fasciatus e Bungarus multicinctus. A α-bungarotoxina inhibe a unión da acetilcolina aos receptores de acetilcolina nicotínicos; as β- e γ-bungarotoxinas actúan presinapticamente causando unha liberación excesiva de acetilcolina e a súa conseguinte depleción. Foron caracterizadas as formas α e β, e a α é similar ás neurotoxinas longas ou tipo II doutros velenos de serpes elápidas.
Historia
O veleno das serpes Bungarus empezaron a estudalo Chuan-Chiung Chang e Chen-Yuan Lee da Universidade Nacional de Taiwán na década de 1950; pero ata 1963 non se separaron e illaron os seus compoñentes.
PCI (informática)
miniatura|dereita|Cinco rañuras de expansión PCI nunha [[Placa base|placa nai.]]
PCI son as siglas de Peripheral Component Interface ("interface para compoñentes periféricos"). É un zócolo para sistemas informáticos deseñado para a conexión de tarxetas de expansión (como poden ser tarxetas de son, tarxetas de rede etc...) e que traballa 32 ou 64 bits e a comunicación coa CPU é de 33'33 Mhz e unha taxa de transferencia máxima de 133 Mb/s os de 32 bits. Creouno Intel para substituír os zócolos ISA ao desenvolver o microprocesador Pentium e dentro de pouco tempo vai ser substituído (xunto co AGP) polas distintas versións dos zócolos PCI Express.
Luki Botha
Lukas "Luki" Botha, nado en Pretoria (Transvaal) o 16 de xaneiro de 1930 e finado o 1 de outubro de 2006 foi un ex-piloto de Fórmula 1 de Suráfrica que participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo, pilotando un Brabham BT11 no Gran Premio de Suráfrica de 1967.
Traxectoria
Na última metade de 1966 comprou un Elva MK VII e un motor de 1760 cc dun Porsche RS5 Spider. Combinou ambos para crear o Elva Mk VII-Porsche RS. Demostrou ser unha combinación formidable. A súa primeira vitoria do coche chegou na carreira de Sportscar Class 2000 cc en Bulawayo. Máis tarde nunha carreira de resistencia de nove horas en Kyalami a caixa de cambios fallou, pero non antes de establecer a volta rápida da súa clase de 1:34:50 no vello circuíto.
Durante o VIII Gran Premio de Angola, o Elva demostrou o seu mérito, conseguindo unha quinta posición meténdose no medio do paquete de Ferrari 250 GT que coparon do primeiro ao oitavo lugar. Logrou unha vitoria sobre os Porsches de fábrica, os Ford GT40 e Lolas. Botha máis tarde comentou que fora a súa experiencia de carreiras máis divertida. Gañou seis carreiras de clase Sports Car e dúas carreiras de resistencia de 2/3 horas de 2000 cc e só substituíu a caixa de cambios do coche unha vez.
Fórmula 1
O seu paso a Fórmula Un foi nun Brabham BT11 cun motor Climax de 2000c c. Na súa primeira saída co novo coche chegou segundo (novembro de 1966). Participou nas carreiras da serie surafricana do ano seguinte ata xullo. Tamén competiu no Gran Premio de Suráfrica de 1967, parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Tras 38 voltas tivo un problema mecánico que foi resolto coa axuda dun espectador e continuou a terminar a carreira con 60 voltas no seu haber. Non clasificou.
Durante unha carreira en Lourenço Marques, agora Maputo, en Mozambique, estrelouse fortemente cando a zona de escape estaba inundada pola multitude. O accidente cobrouse a vida de nove espectadores e 17 resultaron feridos. Tras o accidente, volveu ao asento dun coche de carreiras, pero sentía que a faísca xa non estaba alí e deixou as carreiras.
Logo das carreiras
Continuou o seu traballo na enxeñería civil e axudou con algúns dos traballos de enxeñería civil en Soweto. Posteriormente, dedicouse á agricultura no KZN-Midlands antes de trasladarse a East London para ocupar un posto como enxeñeiro. Algúns anos máis tarde trasladou a súa familia á súa cidade natal de Pretoria onde máis tarde foi nomeado CEO do Consello Metropolitano de Tswane.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Linguas kartvelianas
As linguas kartvelianas (en ქართველური ენები), tamén coñecidas como linguas ibéricas e antigamente linguas caucásicas meridionais, son unha familia lingüística do Cáucaso falada principalmente en Xeorxia, con grandes grupos de falantes en Rusia, Irán, os Estados Unidos de América, a Unión Europea, Israel, e as zonas nororientais de Turquía. Hai uns 5,2 millóns de falantes de linguas kartvelianas en todo o mundo. Son coñecidas por non estar relacionadas con ningunha outra lingua do mundo, sendo unha das familias de linguas principais. A primeira fonte literaria nunha lingua kartveliana son as inscricións de Bir El Qutt en lingua xeorxiana, escritas na antiga escritura Asomtavruli nun mosteiro xeorxiano preto de Belén, que data do ano 430.
Nacho
miniatura|dereita|Nachos con carne, salsa de tomate e fabas mouras Os nachos son un prato propio da gastronomía mexicana consistente nunhas tortillas de millo recubertas por queixo fritido. Foron creados por vez primeira ao redor de 1943 por Ignacio "Nacho" Anaya, e viñan a ser estas mesmas tortillas fritas e recubertas de queixo fundido e cuns engadisos de jalapeños e pementa. Adóitanse acompañar de diferentes mollos, como o guacamole.
Linguas kartvelianas
Os alfabetos xeorxianos son un sistema de escrita empregado para escribir tódalas linguas kartvelianas, malia que a lingua laz tamén é escrita en alfabeto latino en Turquía.
Baiona, Baiona
Santa María de Baiona é unha parroquia do concello de Baiona. Limita coa parroquia de Santa María de Fóra de Baiona. Segundo o IGE, no 2015, tiña 2 787 habitantes (1.334 homes e 1.453 mulleres). É a capital do concello de Baiona.
Eclesialmente inclúe a parroquia de Santa María de Fóra de Baiona.
Xeografía
Nesta parroquia diferéncianse dúas zonas: a zona antiga da vila, e as urbanizacións recentemente construídas, como Os Tendales.
Patrimonio
Destaca o Cruceiro da Santísima Trindade, a Ex-Colexiata de Santa María e a fortaleza de Monterreal.
Helen Zille
Otta Helene Maree Zille, nada en Xohanesburgo o 9 de marzo de 1951, é unha política surafricana, Xefe de Goberno da provincia de Cabo Occidental, membro do Parlamento da Provincia, líder do partido da oposición Alianza Democrática e exalcaldesa de Cidade do Cabo.
Emilio González Afonso
Emilio González Afonso, nado en Verín o 25 de abril de 1954, é un médico e político galego.
Traxectoria
Integrado en Coalición Galega, foi candidato ás autonómicas de 1985, pero non saíu elixido, aínda que foi parlamentario autonómico en setembro de 1986 en substitución de Senén Bernárdez Álvarez. Foi candidato á alcaldía de Verín nas eleccións municipais de 1991. Foi elixido alcalde de Verín logo dunha moción de censura o 17 de outubro de 1991. Posteriormente integrouse no PSdeG-PSOE e encabezou a candidatura socialista nas municipais de 2003. Volveu ser elixido alcalde en 2004 grazas a un pacto co grupo independente Ver.In e o BNG. En xullo de 2018 foi nomeado subdelegado do goberno na provincia de Ourense.
Camp d'en Grassot i Gràcia Nova
200px|miniatura|Situación do barrio no distrito de [[Gràcia.]] Camp d’en Grassot i Gràcia Nova é un barrio de Barcelona situado no Distrito de Gràcia e que conta con 34.838 habitantes. Está delimitado polas rúas Bailèn e Escorial no oeste, pola rúa Rosselló ó sur, pola rúa das Camèlies ó norte e pola rúa Sardenya ó leste. O edificio máis emblemático é a antiga fábrica de La Sedeta, agora convertida en instituto de ensino secundario e en centro cívico. O barrio celebra a primeira quincena de setembro a súa propia festa maior.
Historia e características
Camp d’en Grassot é hoxe un barrio relativamente independente da Vila de Gràcia (o barrio máis poboado do distrito de Gràcia). Esta área caracterízase por un desenvolvemento distinto, con construcións máis recentes que o resto de barrios do Distrito de Gràcia e cun carácter máis comercial.
O Camp d’en Grassot era, nas súas orixes, unha zona rural no extremo do antigo municipio de Gràcia que estaba na zona limítrofe co antigo municipio de Barcelona e que por algún tempo pasou a pertencer ó Barrio de Sagrada Família. A partir de 1860, este barrio pasou a ser unha zona urbanizada polos propietarios dos terreos, un dos cales foi Jeroni Grassot, de quen provén o nome do barrio.
A antiga fábrica de La Sedeta foi creada en 1899 e estivo en funcionamento ata finais de 1976. En 1978 foi adquirida polo Concello de Barcelona. Ademais desta, tamén houbo outras fábricas no contorno na mesma época tales coma Casa Pujol e Casacuberta.
Entre 1904 e 1913 construíuse no barrio a Església de l’Immaculat Cor de Maria, situada ó lado do Colexio Claret.
Unha das entidades máis destacadas do barrio é o Club Esportiu Europa que actualmente xoga na Terceira División Española.
Río Turia
Topografía do río
miniatura|250px|O Turia na [[Serra de Albarracín (Teruel), onde é denominado Guadalaviar.]]
Este é un característico río mediterráneo, con grandes diferenzas de caudal nas distintas épocas do ano. As contribucións hídricas prodúcense principalmente por torrentes e barrancos orixinados polos desxeos na zona do seu nacemento e polas fortes tormentas que se producen na súa cunca hidrográfica.
Debido ás súas peculiaridades, tanto pola variada orografía que atravesa coma as diferenzas de caudais hidráulicos, pódense distinguir varias zonas ou tramos.
Desde o seu nacemento até a provincia de Valencia
miniatura|250px|O Turia pola [[Serra de Albarracín.]]
A súa fonte encóntrase na contorna dos Montes Universais, recollendo achegas de torrenteiras e barrancos coma o da serra do Tremedal e da serra de Jabalón. En Tramacastilla recolle as augas do río Garganta.
Até a localidade de Gea de Albarracín, o río conserva unha temperatura e pureza de augas ideais para a cría da troita.
Na mesma capital de Teruel, recibe as augas do río Alfambra, sendo este uns dos seus principais afluentes, a pesar de que en épocas de estío diminúe considerablemente o seu caudal. Até este punto recibe o nome de Guadalaviar, e a partir de aquí, recibe tamén o nome de Turia.
En Villel recolle as augas do río Camarena e xa no Rincón de Ademuz, provincia de Valencia, ten como afluentes os ríos Riodeva, Ebrón e Bohílgues.
Pouco despois do seu paso por Las Rinconadas, transcorre baixo unha grande ponte construíde a mediados do século XX, entrando outra vez na provincia de Valencia.
Transcurso polas comarcas do alto Turia
miniatura|250px|Ponte sobre o Río Turia ao seu paso por [[Las Rinconadas (Santa Cruz de Moya).]]
Por esta zona o terreo agreste impide o aproveitamento da súa auga. O río transcorre encaixado en diversas atalaias, chegando a ser de difícil acceso.
Comeza o seu maior aproveitamento para o rego no Canal Campo de Turia, que rega as zonas de Liria, Casinos e Bétera.
Máis abaixo atópase cos afluentes Sot e Chera, que debido ao seu caudal son máis similares a uns torrentes.
Parque Natural do Turia
miniatura|250px|Muíño do río en Villamarchante.
A partir de aquí rega máis de 12.000 ha nas comarcas do Campo de Turia e Horta de Valencia. Existen varios proxectos sobre esta zona, tanto de urbanización coma de protección do contorno, creándose o parque natural. O parque natural abrangue 15 termos municipais, desde a cidade de Valencia até Pedralba.
Desembocadura
miniatura|250px|Right|Monumento ao río Turia na cidade de [[Valencia.]]
Son famosas as súas enchentes, en especial a do 14 de outubro de 1957, a chamada "Gran riada de Valencia", que cun caudal de 3.700 m³/s inundou gran parte da cidade de Valencia.
Este feito provocou o desenvolvemento dun proxecto para desviar o río e evitar posteriores inundacións, así mesmo tamén de xerar novas infraestruturas para o crecemento da cidade. Este proxecto materializouse coa construción dun novo percorrido para o río, desviándoo polo sur da cidade, no coñecido como "Plan Sur". O novo curso aparentemente está seco, debido a que só discorre caudal por el durante as enchentes, pois os caudais ordinarios empréganse no regadío da Veiga de Valencia coas cales do azud del repartiment.
O antigo leito que pasa pola zona centro da cidade converteuse nun espazo lúdico-cultural, o Xardín do Turia, onde se encontra a Cidade das Artes e as Ciencias.
Fernando Iglesias Pérez
Fernando Iglesias Pérez, nado cara a 1883 e finado en Fiobre (Moruxo, Bergondo) o 12 de maio de 1965, foi un político galego.
Traxectoria
Na Segunda República Española foi elixido alcalde de Bergondo o 5 de xuño de 1931. Permaneceu no cargo até o 25 de xullo de 1936. Finou na súa casa de Fiobre o 12 de maio de 1965 con 81 anos.
Gala Placidia
miniatura|dereita|300px|Gala Placidia nunha [[Moeda bizantina|moeda acuñada polo seu fillo Valentiniano III. No reverso, a Cruz cristiá.]]
Elia Gala Placidia (en latín, Aelia Galla Placidia), coñecida como Gala Placidia, nada en Tesalónica en 388 e finada en Roma o 27 de novembro de 450, foi unha nobre romana, filla do emperador Teodosio I (quen reinou do 378 ao 395) e da súa segunda esposa Gala. Era neta por parte materna de Valentiniano I, emperador de Occidente, e sobriña de Graciano e Valentiniano II. Os seus medio irmáns, Honorio e Arcadio, foron emperadores das partes occidental e oriental do imperio romano, respectivamente.
Traxectoria
Coroado Ataúlfo como rei dos visigodos, tivo un fillo con el que faleceu aos poucos meses. Viúva, foi devolta ao seu irmán Honorio, que lla prometeu ao xeneral Constancio III, o cal foi asociado ao goberno do Imperio Romano de Occidente (417). Deste segundo matrimonio tivo dous fillos: Valentiniano III e Honoria. Morreu no 450, despois de gobernar en nome do seu fillo como rexente desde 423 até 437.