cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramón Jáuregui
Vicelehendakari
Tras as eleccións autonómicas de febreiro de 1984, a escisión do Partido Nacionalista Vasco (PNV), coa subseguinte formación de Eusko Alkartasuna (EA), novo partido nacionalista liderado polo ex lehendakari Carlos Garaikoetxea, produciu unha situación de inestabilidade política que desembocou, por parte do lehendakari José Antonio Ardanza, na disolución do parlamento vasco e a convocatoria de eleccións anticipadas que se celebraron o 30 de novembro de 1986. Cunha participación do 71,04 % do electorado, o PSE-PSOE, con Txiki Benegas como candidato a lehendakari, obtivo 19 escanos (co 22,03 % dos votos), os mesmos que en 1984. O PNV conseguiu 17 escanos (co 23,65 % dos votos), 15 menos que na anterior lexislatura. Herri Batasuna logrou 13 escanos (17,49 % dos votos), 2 máis que en 1984; a recentemente creada Eusko Alkartasuna obtivo 13 escanos (15,88 % dos votos); Euskadiko Ezkerra 9 escanos (3 máis que en 1984), Coalición Popular conseguiu só 2 escanos fronte aos 7 de 1984; o CDS logrou 2 escanos (en 1984 non obtivera representación). Tras unhas negociacións iniciais con EA e EE, que se frustraron polas esixencias de Carlos Garaikoetxea (entre elas a de ser lehendakari), Benegas renunciou. Emprendéronse negociacións entón entre o PSE-PSOE e o PNV, que culminaron ao aceptar os socialistas apoiar a José Antonio Ardanza como lehendakari, constituíndo un goberno de coalición con Jáuregui como vice-lehendakari e seis conselleiros socialistas e outro seis conselleiros do PNV. Benegas renunciou a formar parte do executivo. Á súa vez, a presidencia do parlamento vasco correspondeu ao socialista Jesús Eguiguren. Jáuregui abandonou a delegación do Goberno ao ser nomeado vice-lehendakari, posto que ocupou entre marzo de 1987 e febreiro de 1991.
Jáuregui foi o candidato a lehendakari en 1990 polo PSE-PSOE e xa polo PSE-EE en 1994, conseguindo en ambas as ocasións ser a segunda forza política. Jáuregui, con todo, só se integrou no Goberno Vasco tras a formalización do pacto de coalición co PNV e EA en marzo de 1995, ocupando a consellería de Xustiza, cargo que abandonou en setembro de 1997.
Secretario xeral dos socialistas vascos
En 1988, no V Congreso do PSE-PSOE, Jáuregui sucedeu a Txiki Benegas como secretario xeral do partido. Jáuregui era o candidato do sector "oficial" do PSE, encabezado por Benegas, oposto ós "críticos", liderados por Ricardo García Damborenea, secretario xeral dos socialistas biscaíños. En 1991, no VI Congreso, foi reelixido. En 1993, foi elixido Secretario Xeral do Partido Socialista de Euskadi-Euskadiko Ezkerra (PSE-EE), partido xurdido da fusión entre o PSE-EE e Euskadiko Ezkerra. Paralelamente, empeza a ter responsabilidades no PSOE. En 1994, tras o XXXIII Congreso do PSOE, ingresa na Comisión Executiva Federal. En xuño de 1997, no XXXIV Congreso, é elixido secretario de Política Autonómica, o que motiva a súa dimisión como secretario xeral do PSE-EE (PSOE) en outubro de 1997 (en setembro dimitira como conselleiro do Goberno Vasco). É sucedido por Nicolás Redondo Terreros.
Ocupou o posto de secretario de Política Autonómica do PSOE até marzo de 2000.
Deputado
miniatura|Ramón Jáuregui, na Universidade da Rioxa En 2000 foi elixido deputado ao Congreso. En 2002, tras a dimisión de Nicolás Redondo Terreros, foi nomeado presidente da comisión xestora do PSE-EE, até a celebración do Congreso Extraordinario no que Patxi López foi elixido novo secretario xeral.
Nas eleccións xerais de 2004 foi elixido deputado ao Congreso por Áraba, ocupando o cargo de portavoz do Grupo Parlamentario Socialista na Comisión Constitucional. En 2008 revalidou o seu escano como número un da lista presentada polo PSE-EE (PSOE) en Áraba, pasando a ser nomeado secretario xeral do Grupo Parlamentario Socialista.
Partidario dun diálogo e consenso coas forzas políticas nacionalistas democráticas, igualmente é partidario dende o Estado de Dereito do diálogo coa contorna de ETA para que abandonen a violencia. Porén, no diálogo coa contorna de ETA, o seu labor pode cualificarse de testemuñal, sendo o encargado da negociación por parte do PSE-PSOE, o guipuscoano Jesús Eguiguren.
Europarlamentario
No ano 2009 foi número dous da lista electoral do PSOE ao Parlamento Europeo, integrándose tras a súa elección no grupo da Alianza Progresista de Socialistas e Demócratas.
Ministro de Presidencia
O 20 de outubro de 2010 é nomeado ministro de Presidencia en substitución de María Teresa Fernández de la Vega, que deixa o Goberno e a vicepresidencia do Goberno a Alfredo Pérez Rubalcaba.
Abandono da vida pública
En marzo de 2018, nun mitin del PSE-EE no bilbaíño Teatro Arriaga, Jáuregui anunciou a súa intención de abandonar a vida política cando acabase a lexislatura do Parlamento Europeo en 2019. Ó pouco de publicarse a nova, diversas personalidades do partido expresaron a súa gratitude pola súa traxectoria política, salientando Eduardo Madina (dirixente do PSE-EE) e Susana Díaz (secretaria xeral do PSOE-A).
Publicacións
Ademais da súa faceta xornalística, publica artigos de opinión en varios medios escritos: Expansión, El Correo, El País, ABC, Público, etc. Publicou, entre outros, os seguintes libros e capítulos de libros:
Manuel Lamartín Vázquez
Manuel Lamartín Vázquez, coñecido como Almirante, nado en Mondariz en 1891 e finado no mesmo concello o 9 de decembro de 1983, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
miniatura|[[Ramiro Vidal Carrera, Xulio Sigüenza, Manuel Lamartín e Fernando Ruiz no castelo de Sobroso, agosto de 1935.]] Emigrou sendo mozo a Arxentina, onde se iniciou no xornalismo nas publicacións da colectividade galega. Retornou a Galicia na ditadura de Primo de Rivera. Foi correspondente da prensa en Mondariz, de El Pueblo Gallego e Faro de Vigo, entre outros. Asinaba as súas crónicas como Almirante. En 1930 foi elixido secretario da Sociedade Agraria de Mondariz. Integrouse no Partido Republicano Radical e en maio de 1931 foi nomeado alcalde de Mondariz. Foi presidente do Comité Radical de Mondariz (1934). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse a Brasil. Retornado a España, volveu ser correspondede de prensa en Mondariz e foi cronista Oficial do Santuario da Franqueira. No franquismo tamén escribiu crónicas para La Voz de Galicia. Finou en Mondariz cando viña de facer 92 anos.
As Mestas, Couzadoiro, Ortigueira
As Mestas é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller), os mesmos ca en 2000.
Morcego de orellas fendidas
O morcego de orellas fendidas (Myotis emarginatus) é un quiróptero do xénero, Myotis da familia Vespertilionidae.
É un morcego de tamaño mediano-pequeno, con orellas de lonxitude media e cunha incisura, nas orellas, máis marcada cá noutras especies, ten o trago curto e puntiagudo. Pelame de aspecto lanoso, de cor loura avermellada no lombo e amarelada no ventre. O pataxio insírese na base do dedo máis externo do pé. Os espécimes novos son máis escuros, sen tons avermellados. As femias son de maior tamaño e peso, As medidas varían entre os 37,8-39,7 mm dos machos aos 39,9-42,6 mm das femias e o peso entre os 7,4-10 g dos machos e os 8,5-11,5 g das femias. Utiliza pulsos de FM, de características variables, polo que resulta moi difícil diferencialo doutras especies de Myotis pequenos. A súa fórmula dentaria é.
Distribución
Espállase ao longo do centro e sur de Europa, suroeste e centro de Asia e norte de África. O límite norte en Europa atópase nos Países Baixos, sur de Alemaña, República Checa e Eslovaquia. Está presente en toda a Península Ibérica e en Menorca aínda que é pouco frecuente.
Ameazas
O tratamento da madeira dos faiados nas poboacións do norte de España, polas molestias e a toxicidade dos organoclorados habitualmente empregados. Ademais sofren as ameazas xerais para os morcegos cavernícolas: crecente turismo de aventura, actos vandálicos, peches inapropiados etc.
Torre de Bermúdez
A Torre de Bermúdez é un edificio civil de estilo renacentista situado no concello da Pobra do Caramiñal. Foi declarado Monumento histórico-artístico de interese nacional o 17 de febreiro de 1976 tanto pola súa relación coa figura Ramón María del Valle-Inclán coma polas súas cualidades artísticas.
Historia
O edificio estivo logo vinculado á familia de Ramón María del Valle-Inclán, xa que serían os seus pais Ramón del Valle-Inclán Bermúdez de Castro e Dona Dolores de la Peña y Montenegro os derradeiros residentes.
En 1898, o matrimonio véndelle o inmoble ao empresario Manuel Lojo, que este pasará a utilizar dende aquela como almacén de salgadura, causando á construción importantes danos patrimoniais.
Máis tarde, o seu amigo Victoriano García Martí, escritor pobrense, mobiliza aos coñecidos de Valle para facerse coa torre e así regalarlle ao dramaturgo "una noble mansión que en la paz de una vieja villa marinera o en elevada crestería de un suave paisaje virgiliano, pregone con el airón de su torre la gloria de este gran señor de las letras..." De novo, este desexo non se fixo realidade.
Finalmente, en 1981 o inmoble pasou a ser propiedade do Concello da Pobra do Caramiñal, que o restauraría e convertería na actual sede do Museo Valle-Inclán, primeiro museo integramente adicado ao escritor galego.
Estilo arquitectónico
miniatura|300px|Torre Bermúdez. A Torre de Bermúdez pertence á corrente artística renacentista coñecida co nome de plateresco. O pazo cobra especial importancia por ser un dos poucos exemplos de pazos renacentistas galegos conservados na actualidade.
Hoxe, a parte antiga da construción divídese en dous corpos principais; un de menor tamaño, que conta con dúas portas, unha adintelada e outra, de arco de medio punto, sobre a repisa da escaleira. Acaroada a este corpo atópase a torre propiamente dita, con tres alturas e unha soa porta de arco de medio punto, con pilastras e frontón, que dá acceso ao actual museo.
Por outra banda, arredor das ventás, descentradas unhas con respecto ás outras nos distintos corpos, atópase a escasa carga decorativa a base de motivos vexetais, frontóns, pilastras ou medallóns con bustos humanos e heráldicas.
Tanto polo estilo como pola época de construción, a Torre de Bermúdez vese en relación cun nomeado arquitecto da época, Rodrigo Gil de Hontañón, que naquel momento estaba a realizar traballos en Santiago de Compostela. Precisamente, o edificio contén elementos que gardan relación cunha das súas obras: a fachada do Tesouro da catedral compostelá.
Porén, máis que a intervención directa do arquitecto, algunhas fontes apuntan o encargo da súa construción a Juan Pérez, aparellador da Fachada do Tesouro e que se atopaba neses momentos a realizar obras na igrexa de Santa María do Xobre, parroquia veciña á do Caramiñal, que tamén estaba baixo o señorío de Xunqueiras.
Uso actual
Logo de quedar atrás o seu pasado como vivenda particular e a súa posterior utilización como almacén de salgadura, o conxunto alberga desde 1987 a sede do Museo Valle-Inclán, onde se mostran, entre outras cousas, as primeiras edicións das obras do escritor, algúns aparellos e cartas persoais do dramaturgo e todo tipo de elementos relacionados coa súa vida e obra, tales como vestiario orixinal utilizado na representación dalgunha das súas obras teatrais.
Au Pairs
Au Pairs foi unha banda de post-punk inglesa formada en Birmingham en 1979 e activa ata o ano 1983. Estivo composta por Lesley Woods (guitarra/voces), Paul Foad guitarra/voces), Jane Munro (baixo) e Pete Hammond (batería).
O seu primeiro álbum, Playing with a Different Sex, é considerado un clásico dentro do post-punk. O segundo disco da banda, Sense and Sensuality, ten unha grande influencia do jazz, do soul, do funk e da música disco, pero non foi tan ben recibido como o anterior. A banda separouse no ano 1983, xusto antes de entrar novamente no estudio para gravar co produtor Steve Lillywhite.
Lesley Woods formou unha banda toda de mulleres chamada The Darlings a finais dos 80, pero acabou por deixar a industria da música. Na actualidade traballa como avogada en Londres. O guitarrista Paul Foad aínda está activo como músico, tocando con Andy Hamilton and the Blue Notes, unha banda xamaicana de jazz, e dando clases de guitarra na zona de Birmingham. Tamén publicou un libro sobre técnicas de guitarra, co-escrito con Stuart Ritchie, titulado The Caged Guitarist (2000). A baixista Jane Munro traballa como terapeuta alternativa (aromaterapia, reflexoloxía e masaxe de cabeza indio) en Birmingham. Pete Hammond tamén segue sendo músico, e ensina percusión en Birmingham.
Castelo de Chenonceau
O castelo de Chenonceau (en francés, château de Chenonceau), tamén coñecido como o «castelo das damas», é un castelo de estilo residencial do século XVI situado na comuna de Chenonceaux, no departamento de Indre e Loira, e que forma parte da serie de castelos comunmente coñecidos como «castelos do Loira». miniatura|275x275px|Capela. miniatura|420x420px|A Tour des Marques, única parte sobrevivente do primitivo castelo prerrenacentista. Por outra banda, trátase do Monumento Histórico en mans privadas máis visitado de toda Francia, e inclúe varios xardíns, un parque e unha plantación vitivinícola. O castelo, que substituíu a outro anterior, non só posúe importancia en tanto como obra de arte, senón que ademais gozou dunha activa presenza na historia de Francia.
Historia
miniatura|275x275px|Vista das arcadas da Ponte de Diana, sobre o que [[Jean Bullant edificou a galería en 1576-1577.]] A primeira cita da existencia do lugar de Chenonceaux corresponde ao século XI, documentándose nos séculos XIII a XV a presenza dunha residencia feudal, cuxa propiedade pertencía á familia dos Marques. En 1411 unha orde real obrigou ós Marques a destruír a súa casa nobre con motivo da súa participación en actividades contra o rei. Posteriormente, en 1432, Jean Marques ordenou a construción dun castelo e un muíño fortificado sobre os anteriores cimentos.
Idade Moderna
O castelo actual foi edificado na canle do río Cher, sobre os alicerces dun muíño fortificado e do anterior castelo fortificado que se comprou á familia de Marques. Este último foi derrubado, menos a torre da homenaxe do mesmo (a Tour des Marques ou torre dos Marques, que logo se adaptou ao estilo renacentista) e do pozo adxacente. Foi construído polo secretario da facenda do rei Francisco I de Francia. O corpo residencial cadrado que constitúe o castelo orixinal foi construído entre 1513 e 1521 por Thomas Bohier. Posto que Thomas estaba ocupado en asuntos bélicos, foi especialmente a súa esposa, Katherine Briçonnet, quen se encargou de dirixir os traballos do castelo. Bohier era intendente de impostos e máis tarde foi Intendente Xeral de Finanzas de Carlos VIII, Luís XII, e finalmente de Francisco I e a súa divisa era: S'il vient à point m'en souviendra.
Tralo falecemento de Thomas Bohier, tivo lugar unha auditoría financeira, que puxo de relevo a existencia de malversacións de fondos, o que fixo que Francisco I impuxese unha forte multa aos seus descendentes, así como recuperar o dominio feudal e o castelo que se incluía no mesmo (1535). O castelo acabaría sendo regalado por Henrique II á súa célebre favorita Diana de Poitiers, duquesa de Valentinois. Diana de Poitiers encargou a Pacello da Mercoliano que acondicionase na beira dereita do río Cher o xardín que aínda hoxe leva o seu nome; á vez que encargaba ao seu arquitecto habitual, Philibert de l'Orme, a construción dunha ponte que unise o castelo de Bohier coa beira dereita do río, coa finalidade de establecer alí novos xardíns. Porén, esta ponte xa formaba parte dos plans orixinais de Thomas Bohier. miniatura|275x275px|A cámara e a cama de [[Diana de Poitiers.]] Tralo falecemento de Henrique II, que resultou mortalmente ferido (de forma accidental) durante un torneo celebrado en 1559 polo capitán da súa garda escocesa Gabriel I de Montgomery, Catarina de Medici, que pasou a ser a rexente do Reino de Francia, obrigou a Diana de Poitiers, a súa rival no corazón do defunto rei, a que restituíse á coroa o castelo de Chenonceau. A cambio desta cesión, entregou a Diana o castelo de Chaumont-sur-Loire, que se atopa a poucos quilómetros do de Chenonceau.
En tanto que raíña nai, tralos sucesivos accesos ao trono dos seus fillos, Francisco II, Carlos IX e Henrique III, Catarina de Medici fixo que en 1576-1577 Jean Bullant edificase sobre a ponte de Diana a galería que se pode contemplar actualmente, acabando deste xeito de conferir ao castelo de Chenonceau o estilo que hoxe se pode admirar.
Tras recibir o castelo a visita de Luís XIV o 14 de xullo de 1650, bautizouse a unha das salas do castelo como Salón de Luís XIV. miniatura|275x275px|O castelo de Chenonceau visto desde os xardíns de [[Diana de Poitiers.]] A historia do castelo quedou marcada polas mulleres, tanto as que o construíron como as que nel residiron ou foron as súas propietarias. Entre elas destaca Luisa de Lorena-Vaudémont, a esposa do rei Henrique III de Francia cuxa habitación, no segundo piso do castelo, segue mantendo o loito polo seu marido, asasinado no ano 1589. Unha habitación está dedicada ás fillas e noras de Catarina de Medici, La chambre das cinq Reines (A habitación das cinco raíñas: María Estuardo, Margarida de Valois, Luisa de Lorena-Vaudémont, Isabel de Austria e Isabel de Valois).
Con todo, acabados os fastos correspondentes ás festas rexias do Renacemento, o castelo retornou a mans privadas, despois de diversas herdanzas e compravendas. Claude Dupin, un potente financeiro da época, adquiriu o castelo en 1733 ao duque de Borbón. A súa segunda esposa, Louise Dupin, tivo alí o seu salón de recepcións, no que recibiu por exemplo a Voltaire, Fontenelle, Marivaux, Montesquieu, Buffon ou Rousseau. É precisamente a Louise Dupin a quen se atribúe a diferenza ortográfica entre o nome da localidade (Chenonceaux) e o do castelo (Chenonceau). Propietaria do castelo nos tempos da Revolución francesa e moi apreciada polos habitantes de Chenonceaux, quixo facer un xesto que diferenciase á monarquía, da que o castelo era un símbolo eminente, da república. Habería así cambiado a ortografía de Chenonceaux suprimindo o «x» final. Aínda que ningunha fonte confirme estes extremos, o certo é que a ortografía Chenonceau é hoxe en día a aceptada maioritariamente para designar ao castelo.
Idade Contemporánea
miniatura|275x275px|O castelo de Chenonceau, visto desde os xardíns de [[Diana de Poitiers.]] En 1799, o seu sobriño neto René, François Vallet de Villeneuve herdou o castelo coas súas pertenzas e levou a cabo diversas reparacións para eliminar o vandalismo producido durante a revolución. A construción seguiu en mans da familia até 1864, cando foi vendida a Marguerite Pelouze (Marguerite Wilson como nome de solteira), irmá máis vella do político Daniel Wilson. Marguerite adquiriu o castelo e 136 hectáreas de terreo polo prezo de 850.000 francos franceses, tralo que emprendeu a restauración do castelo, entre os anos 1867 e 1878, e que custou máis dun millón e medio de francos de ouro. A restauración encargouse a Félix Roguet, resultando unha complexa e cara restauración. Como exemplo, restituíu ao seu estado orixinal a fachada de acceso que fora modificada en tempos de Catarina de Medici, parte das escaleiras, chemineas renacentistas e a porta da capela, dotada de esculturas de moi boa calidade.
Algún dos frescos interiores das estancias do castelo son obra do seu amante o pintor Charles Toché (Nantes 1851-París 1916), un "home belo, mal pintor, pero provisto de erudición e bo gusto" segundo Paul Morand, quen o coñeceu en Venecia en 1909; realizou exposicións no Petit Palais de París en 1887, decorou cos seus frescos o Teatro de Nantes, do mesmo xeito que —entre outros edificios parisienses— Lle Chabanais, famoso bordel frecuentado polo entón príncipe de Gales, o futuro Eduardo VII de Inglaterra.
Viaxe
miniatura|dereita|O viaxeiro, na cidade de Oviedo. Unha viaxe (do occitano viatge, orixinado do latín viaticum –i ‘provisións para viaxar’) é o cambio na localización das persoas que se realiza a través dos medios de transporte, xa sexan mecánicos, animais, ou a viaxe realizada propiamente a pé.
Castelo de Chenonceau
Idade Contemporánea
Daniel Wilson (1840–1919), irmán de Marguerite Pelouze e deputado radical francés polo departamento de Indre e Loira en 1869 e 1871, e máis tarde deputado por Loches (1876–1889), recibía no castelo á oposición republicana local; en outubro de 1881 produciuse no castelo a recepción correspondente ao seu matrimonio con Alice Grévy, filla do presidente Jules Grévy. Daniel Wilson foi o instigador do chamado escándalo das condecoracións, que saíu á luz o 7 de outubro de 1887.
Viaxe
Características
Historicamente as viaxes foron migratorias, realizadas a pé e por necesidades económicas dunha sociedade (grupos nómades ou dun grupo familiar). Na actualidade, son numerosas as viaxes levadas a cabo por recreación (como parte do turismo, peregrinación ou para visitar amizades e familia), ou por necesidades laborais. Nos países desenvolvidos existe unha ampla rede de transporte público, no ámbito da propia cidade, dentro dunha nación e de forma internacional, cuberta principalmente por ferrocarril e a aviación.
Castelo de Chenonceau
Idade Contemporánea
En 1888, a propiedade foi embargada a petición dos acredores dos propietarios, sendo adquirida polo Crédit Foncier de France. En 1891 foi comprado por José Emilio Terry, pertencente a unha familia de magnates cubanos de orixe hispano-irlandesa. En 1896 José Emilio vende a propiedade ao seu irmán Francisco Terry Dortycos, pai de Emilio Terry, o arquitecto, artista e decorador de interiores quen en 1934 compraría o castelo de Rochecotte. O 5 de abril de 1913, por medio dunha poxa xudicial foi adxudicada ao prezo de 1.361.660 francos a Henri Menier (1853–1913), personaxe da alta burguesía industrial e propietario do Chocolat Menier, pero Henri faleceu en setembro, sendo sucedido polo seu irmán Gaston (1854-1934), quen o transmitiu aos seus descendentes.
Viaxe
Características
Pódese viaxar a través do ceo, como pode ser no caso dos dirixíbeis, helicópteros, avións, globos etc., a través do océano, ríos e mares, mediante embarcacións, en profundidades submarinas, mediante o submarino, aínda que é un vehículo primordialmente de defensa ou acción bélica, polo espazo, mediante foguetes espaciais e transbordadores, e o máis estendido, por terra, principalmente polos tramos asfaltados polo ser humano (estradas), case exclusivamente co uso dalgún vehículo (automóbil, autocar, bicicleta...) e en trens usando as vías de ferrocarril.
Castelo de Chenonceau
Idade Contemporánea
Durante a Primeira guerra mundial, como sucedeu con tantos outros castelos e palacios franceses, Gaston Menier instalou no castelo de Chenonceau un hospital militar, no que recibiron coidados médicos un total de 2.254 soldados feridos en combate. Durante a Segunda guerra mundial, o edificio atopábase xusto na mesma liña de demarcación, con parte do castelo dentro da Zona ocupada polos alemáns e outra parte na chamada Zona libre controlada polo goberno da Francia de Vichy. En 1944 unha bomba lanzada por un avión caeu nas inmediacións da capela, destruíndo as vidreiras orixinais, que na posguerra foron substituídas por outras obra de Max Ingrand.
Arquitectura
O castelo presenta unha planta cadrada, cun vestíbulo central ao que se abren catro habitacións, unha por cada lado. Na planta baixa hai unha capela, xunto coa habitación de Diana de Poitiers e o gabinete de traballo de Catarina de Medici. Desde o final do vestíbulo accédese á galería que se atopa sobre o río Cher. A galería existente na planta baixa conta cun lousado clásico en plan hipodámico, en forma de taboleiro de xadrez en cores branco e negro, sendo a parte do edificio que durante a Primeira guerra mundial albergou un hospital militar. Na planta baixa atópanse igualmente a habitación de Francisco I e o salón Luís XIV.
As cociñas atópanse situadas nos alicerces do muíño anterior á construción do castelo. Atópanse dotadas dun peirao de acceso directo ás mesmas, o que permitía a chegada das mercadorías a elas destinadas en forma directa, sen ter que atravesar as dependencias nobres do castelo. As escaleiras, rectas e en dous tramos, resultan accesibles a través dunha porta que se atopa no medio do vestíbulo. Por medio das mesmas accédese ao vestíbulo de Katherine Briçonnet (esposa de Thomas Bohier a cuxa fortuna se debe a reconstrución do palacio), no primeiro piso. En devandita planta atopamos de novo outras catro habitacións: a habitación das Cinco Raíñas, a habitación de Catarina de Medici (situada xusto encima do seu gabinete decorado en verde), a habitación de César de Vendôme e a habitación de Gabrielle d'Estrées, a favorita de Henrique IV de Francia.
Manuel Mujica Lainez
miniatura|dereita|Mújica Láinez en 1979. Manuel Mujica Lainez, nado en Buenos Aires o 11 de setembro de 1910 e finado en Cruz Chica (Córdoba) o 21 de abril de 1984, foi un escritor, biógrafo, crítico de arte e xornalista arxentino. Como escritor destacan as obras El viaje de los siete demonios e Bomarzo, baseada esta última na vida do mecenas italiano Vicino Orsini.
Castelo de Chenonceau
Arquitectura
No segundo piso do edificio, a habitación de Luisa de Lorena-Vaudémont segue presentando o aspecto de loito polo falecemento da esposa de Henrique III, destacando as cores negras dominantes do artesoado, as pinturas macabras que adornan as paredes, o reclinatorio encarado cara á xanela e a diversa decoración de tipo relixioso evocadora do loito por Luisa de Lorena-Vaudémont.
Xardíns
O castelo de Chenonceau conta con dous xardíns principais: o xardín de Diana de Poitiers e o xardín de Catarina de Medici, situado cada un deles ao carón da Tour des Marques, único vestixio da primitiva fortaleza desaparecida coa construción do castelo actual. A decoración floral dos xardíns, que se renova cada primavera e verán, require achegar 130.000 plantas, que se cultivan no propio dominio da leira, no horto.
Xardín de Diana de Poitiers
miniatura|275x275px|Xardín de Diana de Poitiers. O xardín máis coñecido é o de Diana de Poitiers, ao que se accede a través da casa do Rexedor (a Chancelería), construída no século XVI, ao pé da cal se atopa un embarcadoiro, adornado por unha viña, un acceso indispensable para todo paseo sobre o río Cher. No seu centro atópase un chafariz de auga, descrito por Jacques Androuet du Cerceau no seu libro Lles plus excellens bâtiments de France (1576). Dunha concepción sorprendente para a época, o chorro de auga brota dunha grosa pedra tallada en consecuencia e recae «en gavilla» cara a un receptáculo pentagonal de pedra branca.
O xardín de Diana de Poitiers atópase protexido das posibles enchentes do río Cher por medio duns socalcos elevados sobre o mesmo, desde os cales se pode admirar unha espléndida vista sobre os xardíns, sobre os seus parterres floridos e sobre o propio conxunto do castelo. A decoración dos xardíns efectúase mediante un deseño de 8 triángulos de céspede, cunhas volutas floridas de 3.000 m de lonxitude. Por outra banda, o xardín posúe un embarcadoiro, que permite acceder a paseos polo río Cher.
O Labirinto
miniatura|275x275px|O xardín de [[Catarina de Medici, nunha vista desde o propio castelo de Chenonceau.|alt=]] Os xardíns do castelo de Chenonceau contan por outra banda cun labirinto, sendo o actual unha reconstrución do existente en tempos de Catarina de Medici. O labirinto, de forma circular, ocupa unha superficie de máis de 1 ha, e está formado por uns 2.000 teixos recortados en forma de sebe a 1,30 m de altura. Un carpe rodea o labirinto, recortado en forma de 70 arcos diferentes, en cuxos ocos se insiren Euonymus europaeus e hedras. No centro do labirinto existe unha glorieta sobreelevada, que permite a vista do conxunto do labirinto, e que está confeccionada con vimbios, xunto a unha estatua de Venus. Tamén se atopan no labirinto as catro cariátides que Catarina de Medici engadiu á fachada do castelo e que madame Pelouze retirou no curso da reconstrución que dirixiu.
A granxa do século XVI
Xunto ao castelo atópase unha granxa, residencia rural, restaurada nos últimos anos do século XX, aínda que data do século XVI. O seu amplo patio actualmente está destinado a parque infantil de xogo e é utilizado por gran cantidade de persoas ao día.
A Orangerie ou Xardín verde
Tamén conta coa chamada Orangerie (laranxal), deseñado por Bernard Palissy e que reúne a árbores de gran porte plantadas nunha zona cuberta de céspede.
Pastel vasco
miniatura|Pastel vasco. O pastel vasco (en éuscaro: biskotxa ) é unha sobremesa de orixe vasca-francés, coñecida en Francia como Gateau Basque.
O pastel vasco naceu como un pastel ao que se lle puña unha tapa, pero hoxe en día existen algunhas versións en que xa non se lles pon.
Consta dunha masa de pasta de fariña, manteiga e ovos que se enche xeralmente de crema pasteleira, aínda que tamén os hai recheos de albaricoques ou dalgunha froita.
Á versión francesa adóitaselle pór unha capa de marmelada ou algunha confeitura.
Óliver Escobar
Óliver Escobar Rodríguez, nado en Xove o 30 de setembro de 1979, é un poeta e politicólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela en 2002, cun mestrado en Xestión en 2003, e DEA en Procesos Políticos Contemporáneos un ano máis tarde. En 2005 mudou de residencia, trasladándose a Edimburgo, Escocia, onde traballou durante dous anos para o Departamento de Medios de Comunicación e Socioloxia da Queen Margaret University, investigando procesos de diálogo e comunicación colaborativa, participación cívica, elaboración post-empirista de políticas e resolución de conflitos.
Traballou para a Public Policy Network da Universidade de Edimburgo, onde fixo a tese doutoral na Facultade de Ciencias Sociais e Políticas, e onde actualmente traballa como profesor titular de políticas públicas centrado no estudo e a práctica da innovación democrática. Tamén é co-director de What Works Scotland.
Ten actuado como investigador, asesor e facilitador para varias organizacións locais, nacionais e internacionais, e estas experiencias están recollidas en máis de corenta publicacións. Así mesmo, foi o responsable do programa de adestramento en diálogo de Edinburgh Beltane, Beacons for Public Engagement, unha rede de universidades británicas destinada a promover a integración da investigación académica e a participación cidadá.
Escritor e poeta
Entre 1993 e 2002 obtivo algúns premios literarios xuvenís coma o Minerva, María Soliño, Monte Castelo ou CAF-Filoloxía (USC), colaborando en publicacións colectivas como Voces da Terra ou Ti durmes coma un anxo na auga.
En 2003 gañou o premio de poesía Díaz Jácome para novos creadores co poemario In albis, certame no que acadaría premios en 2004 con Celebración do enigma e 2005 con Venus de Terra. Tamén en 2003 obtivo un accésit na XXIII edición do Premio Esquío de poesía coa obra A última bengala.
O seu segundo libro, Apostasía, foi publicado por Edicións Positivas en 2006, con ilustracións de Martiño Vázquez Baño.
O seu derradeiro libro publicouse en setembro de 2009. É un poemario bilingüe -galego-inglés- tiltulado Galician rhapsody, blues escocés, publicado por Rinoceronte Editora no selo Morgante. A versión galega dos textos foi tamén feita polo autor.
Artista polifacético
Desde 1998 até 2003 foi membro da Asociación Libre de Fotografía Negativo-Positivo en Santiago de Compostela, participando en exposicións colectivas. En 2003 foi premiado no Certame Fotogáfico do Concello de Viveiro. En 2005 participou na rodaxe de Aircraft, do Edinburgh College of Arts escocés, e recentemente colaborou nas curtametraxes Hard of Hearing e The Road Ahead, presentadas no 48Hours Film Festival en 2009 e 2010, tamén en Edimburgo.
Ao longo de varios anos formou parte do equipo de Cousas dos pequenos, que recibiu en 1988 o premio da Cope Mariña ao mellor programa radiofónico infantil. Ten escrito guións radiofónicos coma o monográfico musical sobre A Quenlla para a Cadena Ser Mariña en 1995. De setembro de 2008 a setembro de 2009 colaborou no "Faladoiro Planetario" do programa Un día por diante na Radio Galega.
Porrusalda
miniatura|250px|Porrusalda. Porrusalda ou purrusalda é un prato típico do País Vasco. O significado en éuscaro é mollo de allo porro. A súa presentación é parecida á dun estufado; un prato caldoso con anacos grandes que se serve quente.
Características
A porrusalda ten como ingrediente principal o allo porro (é o que lle dá o nome) e adicionalmente pode engadirse: cenorias, patacas, allos, cebolas. Orixinariamente para lle dar sabor ao caldo botábaselle unha raspa de peixe ao cociñalo. Existen rexións onde se lle bota costela ou bacallau (Bacallau en salgadura) en "faragullas", ou unha cabeza de pescada como se fai na Rioxa.
Antton Karrera
Antton Karrera Agirrebarrena ou Antxón Carrera, nado en Amezketa (Guipúscoa) en 1943, é un político do País Vasco. Foi membro de ETA durante a ditadura franquista e un dos condenados no Proceso de Burgos. Formou parte de LKI e de Ezker Batua-Berdeak, e posteriormente participou na creación de Ezker Anitza, o referente no País Vasco de Esquerda Unida.
Está casado e ten un fillo.
Traxectoria
Karrera pertenceu a Euskadi Ta Askatasuna (ETA) durante o franquismo. Estudou peritaxe agrícola e, segundo a acusación policial, colaborou coa organización desde 1966 e en novembro de 1968 integrouse nela como ligazón. Durante a segunda metade de devandito ano, ETA xa cometera os seus primeiros asasinatos. Karrera atopábase vinculado fundamentalmente á "fronte obreira" da organización, participando na constitución de Comisións Obreiras en Navarra.
En marzo de 1969, Karrera foi detido xunto con outros cadros da organización (Jokin Gorostidi, Javier Larena e Itziar Aizpurua). Foi un do dezaseis membros de ETA sentados no banco de acusados durante o Proceso de Burgos en 1970, resultando condenado a doce anos e un día por un delito de "rebelión militar". Durante o proceso, ETA secuestrou ao cónsul alemán Eugen Beihl. Os procesados puideron reunirse pouco antes de comezar o xuízo e condenaron o secuestro, por entender que podía prexudicar ás mobilizacións en curso, crítica na que coincidían con ETA VI, na que posteriormente se integraría Karrera. Tras pasar case sete anos encarcerado, Karrera foi excarcerado a principios de 1976, sendo o primeiro axuizado e encarcerado no proceso de Burgos en saír de prisión.
Traxectoria política
Tras a súa saída do cárcere renovou a súa actividade política e sindical; por unha banda, na liga Comunista Revolucionaria (LCR-LKI, na que confluíra ETA VI en 1973), da que se converteu nun dos seus dirixentes durante os últimos anos da década do setenta e principios do oitenta; e, por outro, en Comisións Obreiras. Profesionalmente ingresou como profesor na Escola Agraria "Fraisoro", dependente da Deputación Foral de Guipúscoa, da que chegaría a ser director e na que exercería durante 18 anos. A partir de 1987, presidiu durante dúas lexislaturas o Comité de Traballadores da Deputación Foral de Guipúscoa.
Foi candidato por Guipúscoa nas eleccións ao Parlamento Vasco de 1984 pola coalición Auzolan (integrada por LKI, LAIA e Nova Esquerda, unha escisión navarra de Euskadiko Ezkerra, e apoiada por EMK), sen resultar elixido. Máis tarde ingresou en Esquerda Unida-Ezker Batua e, en 1995 foi a cabeza de lista de devandita formación á alcaldía de Donostia, sendo elixido concelleiro, o único de Ezker Batua en devandita lexislatura. Nas seguintes eleccións municipais (1999) non revalidou a súa acta de concelleiro.
Cabeza de lista de Ezker Batua por Guipúscoa ás eleccións ao Parlamento Vasco de 2001 e 2005, resultou elixido en ambas as ocasións, sendo membro do Parlamento Vasco entre 2001 e 2009. Ocupou o posto de voceiro do seu grupo parlamentario desde xaneiro de 2002, cando substituíu a Javier Madrazo, até 2009. Nas eleccións de 2009 renunciou a presentarse (ocupou testimonialmente o último posto da lista por Guipúscoa). Ademais, durante eses anos exerceu como coordinador de Ezker Batua-Berdeak en Guipúscoa e membro da presidencia de devandito partido en Euskadi.
Nas eleccións de 2009 Ezker Batua-Berdeak obtivo un mal resultado electoral perdendo 2 dos 3 parlamentarios vascos que tiña. Só saíu elixido Mikel Arana, substituto de Karrera na candidatura por Guipúscoa. Por mor deste resultado o partido entrou nunha fonda crise que levou primeiro á substitución do coordinador xeral Javier Madrazo por Mikel Arana, á marcha do sector liderado por Oskar Matute (que se convertería en Alternatiba) e posteriormente á división de Ezker Batua en dous sectores enfrontados, un liderado por Madrazo e outro liderado por Arana. Durante este proceso, Karrera como coordinador de Ezker Batua en Guipúscoa apoiou ó sector de Mikel Arana, sendo a organización de Ezker Batua en Guipúscoa, xunto co Partido Comunista de Euskadi (PCE-EPK) e Encontro Plural Alternativo (EPA), os grupos que conformaron o sector aranista do partido. Neste pulso os aranistas acabaron perdendo as siglas de Ezker Batua, pero obtiveron o recoñecemento de Esquerda Unida como o seu referente no País Vasco. Finalmente acabaron por crear en xaneiro de 2012 unha nova organización política denominada Ezker Anitza, na que Karrera se integrou.
Würzburg
Würzburg é unha cidade da rexión de Franconia, no estado de Baviera en Alemaña. Atópase á beira do río Main e é a capital do Regierungsbezirk de Baixa Franconia. Aínda que a cidade non forma parte do distrito de Würzburg, é a sede administrativa do mesmo. En decembro de 2014 tiña 124 219 habitantes.
Circuíto urbano de Sochi
O Circuíto urbano internacional de Sochi (ruso:Трасса в Олимпийском парке), coñecido anteriormente como o Circuíto do Parque Olímpico de Sochi, é un circuíto de carreiras urbano na cidade turística de Sochi no Mar Negro no Krai de Krasnodar, Rusia. O circuíto é similar ao circuíto Gilles Villeneuve e Circuíto urbano de Homebush no que se correrá en torno ao lugar usado para a competición olímpica, neste caso, o Parque Olímpico de Sochi, escenario dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014. A carreira inaugural tivo lugar na tempada, o primeiro ano dun contrato de sete anos. En outubro de 2011, o goberno ruso asinou 195´4 millóns de dólares para a construción do circuíto.
As Mestas
O topónimo galego As Mestas pode referirse a:
Circuíto urbano de Sochi
A construción do circuíto no parque olímpico de Sochi marca o final dunha campaña de trinta anos por un Gran Premio de Rusia, con plan orixinario para un "Gran Premio da Unión Soviética" xa na tempada de antes de ser abandonado por "razóns burocráticas" e varios intentos frustrados e varios intentos infrutuosos nos anos intermedios.
O circuíto
miniatura|left| O inicio da [[Gran Premio de Rusia de 2014]] O circuíto de 5´848 é o terceiro máis longo do circuíto no calendario de Fórmula Un, por detrás de Spa-Francorchamps en Bélxica e Silverstone no Reino Unido. O circuíto está construído en torno ao anel olímpico de Sochi, que é o conxunto costeiro de sedes olímpicas construídas para os Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 que foron sede das competicións de hóckey sobre xeo, patinaxe de velocidade, curling, patinaxe artístico, pista curta etc., e o Estadio Olímpico de Fisht, onde se celebraron as cerimonias de apertura e clausura. A superficie non se colocou ata logo da cerimonia de clausura dos Xogos Olímpicos. Unha parte do circuíto, uns 1´7 km., forman parte da vía pública.
miniatura| A pista, en construción no [[Parque Olímpico de Sochi, en abril de 2014.]] O circuíto, deseñado polo arquitecto alemán Hermann Tilke. A pista construída especificamente para ese evento ten 5´852 km de lonxitude, 19 curvas e permite velocidades máximas de 320 km/h. A largura da pista varía de 13 metros no seu punto máis estreito e de 15 metros na liña de meta. O circuíto, que é executado no sentido horario, está composto por 12 curvas de dereita e seis para a esquerda, e combina a alta velocidade e seccións técnicas. Coches de Fórmula 1 poden acadar unha velocidade máxima de 320 km/h na recta de 650 metros, cunha velocidade media de cerca de 215 km/h.
O autódromo foi concluído en agosto de 2014 e a aceptación técnica foi feita o 19 de agosto de 2014 pola FÍA, que concedeu a licenza final. O contrato vai até 2020.
A grella de saída está no extremo norte do Parque Olímpico xunto á estación de tren, en dirección suroeste cara a costa do Negro Mar. Descorre ao longo do bordo exterior da céntrica Praza das Medallas de Sochi, é dicir o podio das cerimonias de entrega de medallas olímpicas, a continuación, rodea a praza cara á esquerda e fai tres curvas ao redor do Palacio de Xeo Bolshói. A continuación, seguen unha serie de curvas pechadas antes de virar cara ao norte, onde a pista bordea o bordo do Parque Olímpico, por encima da principal vila olímpica e o Centro de Patinaxe Adler Arena. Logo pasa o centro de patinaxe e o centro de curling, antes de volver a detrás do paddock cara á estación de tren, e completar un circuíto con dous xiros á dereita de noventa grados.
Todos os gañadores de Fórmula 1. no circuíto de Sochi
Taboa de récords Piloto: Lewis Hamilton (5) • País: Reino Unido (5) • Construtor: Mercedes (8) • Motor: Mercedes (8) • Pneumáticos: Pirelli (8)
Maudgalyāyana
Maudgalyāyana (Moggallāna), tamén coñecido como Mahāmaudgalyāyana ou polo seu nome de nacemento Kolita, foi un dos discípulos máis achegados ao Buda. Descrito polos seus contemporáneos como Subhuti, Śāriputra (Sāriputta) e Mahākāśyapa (Mahākassapa), está considerado o segundo dos máis importantes discípulos do Buda, xunto con Śāriputra. As historias tradicionais contan que Maudgalyāyana e Śāriputra se converteron en vagabundos espirituais durante a súa mocidade. Tras buscar a verdade espiritual durante un tempo, entraron en contacto coas ensinanzas do budismo polos versos que se estenderan amplamente polo mundo budista. Finalmente coñeceron o propio Buda e ordenáronse monxes con el. Maudgalyāyana alcanzou a iluminación pouco despois.
Maudgalyāyana e Śāriputra teñen unha fonda amizade espiritual. Son amosados na arte budista como os dous discípulos que acompañan o Buda, e teñen papeis complementarios como mestres. Como mestre, Maudgalyāyana é coñecido polos seus poderes psíquicos, e adoita ser representado empregándoos nos seus métodos de ensino. En moitos canons budistas temperáns, Maudgalyāyana é fundamental na reunificación da comunidade monástica despois de que Devadatta provocase un cisma. Ademais, Maudgalyāyana está conectado con historias sobre a realización da primeira imaxe do Buda. Maudgalyāyana faleceu aos oitenta e catro anos, asasinado por unha seita rival. Esta morte violenta descríbese nas escrituras budistas como resultado do karma de Maudgalyāyana por matar os seus propios pais nunha vida anterior.
Polos textos postcanónicos, Maudgalyāyana fíxose coñecido pola súa piedade filial grazas a unha lenda na que transfire os seus méritos á súa nai. Isto levou a unha tradición en moitos lugares budistas coñecida como festival dos fantasma, durante o que a xente dedica os seus méritos aos seus devanceiros. Maudgalyāyana foi asociado tradicionalmente coa meditación e ás veces cos textos Abhidharma e coa escola Dharmaguptaka. No século XIX, atribuíronse a el reliquias atopadas e que foron amplamente veneradas.
Brandon Rush
Brandon Leray Rush, nado o 7 de xullo de 1985 en Kansas City, Missouri é un xogador americano de baloncesto profesional.
NBA
Rush foi seleccionado na 13ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Portland Trail Blazers. Foi traspasado aos Indiana Pacers xunto a Jarrett Jack e Josh McRoberts, a cambio de Jerryd Bayless e Ike Diogu.
O 19 de decembro de 2011, foi traspasado aos Golden State Warriors a cambio de Louis Amundson.
O 10 de xullo de 2013, os Warriors mandaron a Rush, xunto a Richard Jefferson, Andris Biedriņš e varias eleccións do Draft, ós Utah Jazz nun traspaso entre tres equipos que levou a Andre Iguodala e a Kevin Murphy a Golden State.
O 22 de xullo de 2014, Rush asinou un contrato de dous anos cos Golden State Warriors.
Russell Brand
Russell Edward Brand, nado en Grays (Essex) o 4 de xuño de 1975 é un humorista, actor, cantante e presentador de radio e televisión británico.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Russell Brand en 2008. Brand fíxose famoso no Reino Unido por presentar un programa relacionado co Big Brother, o Big Brother's Big Mouth (2004-2007), e polo seu programa de radio que se emitiu de 2006 a 2008 e de novo desde 2010. Como actor apareceu en varios filmes, como St Trinian's (2007), Forgetting Sarah Marshall (2008), Bedtime Stories (2008) ou Get Him to the Greek (2010) e deulle voz a Gru en Despicable Me. Brand viuse envolto en varias controversias, como en 2008 cando deixou mensaxes no contestador do actor Andrew Sachs consideradas obscenas polos medios de comunicación e que provocou o seu cesamento na BBC. O 23 de outubro de 2010 casou coa cantante Katy Perry e dous anos despois separáronse.
O Santo
O topónimo O Santo pode referirse a varios lugares de Galicia:
Tamén Santo, lugar da parroquia de Paradela no concello de Castro Caldelas.
Black Label Society
Black Label Society é unha banda estadounidense de heavy metal procedente dos Ánxeles e formada no ano 1998 por Zakk Wylde. O grupo leva editados nove álbums de estudio, dous recompilatorios, un EP e tres álbums de vídeo.
UB La Palma
A Unión Baloncesto La Palma foi un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Santa Cruz de la Palma, Canarias que xogou a súa última tempada, a 2011−12, na Liga LEB Ouro. Actualmente conta con equipos de formación.
Historia
A Unión Baloncesto La Palma foi fundada en 1979 após a desaparición do C.B. La Palma coa denominación de "Asociación de Amigos del Baloncesto de La Palma", sendo o seu primeiro presidente Andrés Pérez Ortega. Na temporada 1996−97 conseguiu o ascenso á EBA durante a Fase disputada no Pavillón Insular de Miraflores de La Palma. Na temporada 1998−99 proclamouse campión da EBA, mentres que na tempada seguinte fíxose co subcampionato.
Na temporada 2000−01 converteuse nun dos fundadores da LEB-2. Ao finalizar a temporada 2002−03 ascendeu á LEB tras adquirir os dereitos federativos do Universidad Complutense, categoría na que permaneceu até a súa desaparición. Na campaña 2003−04 disputou por primeira vez os play-offs de ascenso á Liga ACB, ademais de tomar parte na Copa do Príncipe disputada en Zaragoza. Ao finalizar a temporada 2007−08 ocupou a penúltima posición (17ª), o que supuña a perda de categoría, aínda que finalmente mantívose na LEB Ouro debido aos problemas económicos de Cantabria e Huelva. Consumou a desaparición do seu equipo sénior o 6 de xullo de 2012 tras arrastrar unha seria crise económica, que se acentuou coa falta de apoios das institucións. O club continúa existindo con equipos de formación.