cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Contrasinal
Seguridade e conveniencia
Algúns sistemas protexidos por contrasinais expón poucos ou ningún risco aos usuarios se estes se revelan, por exemplo, un contrasinal que permita o acceso á información dunha Web site gratuíta. Outros expón un modesto risco económico ou de privacidade, por exemplo, un contrasinal utilizado para acceder ao correo electrónico, ou algún contrasinal para algún teléfono celular. Aínda así, noutras situacións pódense ter consecuencias severas se o contrasinal é revelado, tales como os usados para limitar o acceso de expedientes sobre tratamentos do SIDA ou o control de estacións de enerxía.
Factores na seguridade dun sistema de contrasinais
A seguridade dun sistema protexido por contrasinal depende de varios factores. O sistema debe, por suposto, estar deseñado para sondar a seguridade (Ver seguridade e inseguridade de computadoras). Aquí preséntanse algúns problemas sobre a administración de contrasinais que deben ser considerados:
Posibilidade de que algún atacante poida adiviñar ou inventar o contrasinal
A posibilidade de que algún atacante poida proporcionar un contrasinal que adiviño é un factor clave ao determinar a seguridade dun sistema. Algúns sistemas impón un límite de tempo despois de que un pequeno número de intentos errados de proporcionar a clave dánse lugar. Ao non ter outras vulnerabilidades, estes sistemas poden estar relativamente seguros con simples contrasinais, mentres estas non sexan facilmente adiviñadas, ao non asignar datos facilmente coñecidos como nomes de familiares ou de mascotas, o número de matrícula do automóbil ou contrasinais sinxelos como "administrador" ou "1234".
Outros sistemas almacenan ou transmiten unha pista do contrasinal de maneira que a pista pode ser fundamental para o acceso dalgún atacante. Cando isto ocorre, (e é moi común), o atacante intentase fornecer contrasinais frecuentemente nunha alta proporción, quizais utilizando listas cumpridamente coñecidas de contrasinais comúns. Tamén están suxeitas a un alto grao de vulnerabilidade aquelas contrasinais que se usan para xerar claves criptográficas, por exemplo, cifrado de discos, ou seguridade wi-fi, polo tanto son necesarias contrasinais máis inaccesibles nestes casos.
Formas de almacenar contrasinais
Algúns sistemas almacenan contrasinais como arquivos de texto. Se algún atacante gaña acceso ao arquivo que conteñen as contrasinais, entón todas estas atopásense comprometidas. Se algúns usuarios empregan o mesmo contrasinal para diferentes contas, estas estarán comprometidas de igual xeito. Os mellores sistemas almacenan as contrasinais nunha forma de protección criptográfica, así, o acceso á contrasinal será máis difícil para algún espía que gañe o acceso interno ao sistema, aínda que a validación aínda segue sendo posible.
Un esquema criptográfico común almacena soamente unha forma basta do contrasinal. Cando un usuario teclea o contrasinal neste tipo de sistema, córrese a través dun algoritmo, e se o valor do valor proporcionado é igual ao almacenado na base de datos de contrasinais, permítese o acceso ao usuario.
Se a función que almacena o contrasinal está ben deseñada, non é computacionalmente factible revertela para atopar o texto directamente. Con todo, se algún atacante gaña acceso aos valores (e moitos sistemas non os protexen adecuadamente), pode usar gran cantidade de ferramentas dispoñibles para comparar os resultados cifrados de cada palabra dentro dunha colección, como un dicionario. Están amplamente dispoñibles longas listas de contrasinais posibles en moitas linguaxes e as ferramentas intentarán diferentes variacións. Estas ferramentas demostran coa súa existencia a relativa fortaleza das diferentes opcións de contrasinal en contra de ataques. O uso derivado dunha función para unha clave pode reducir este risco.
Desafortunadamente, existe un conflito fundamental entre o uso destas funcións e a necesidade dun reto de autenticación; este último require que ambas as partes pódense unha a outra para coñecer o segredo compartido (é dicir, o contrasinal), e ao facer isto, o servidor necesita ser capaz de obter o segredo compartido na súa forma almacenada. Nos sistemas Unix ao facer unha autenticación remota, o segredo compartido convértese na forma basta do contrasinal, non o contrasinal en si mesmo; se un atacante pode obter unha copia da forma basta do contrasinal, entón será capaz de acceder ao sistema remotamente, ata sen ter que determinar cal foi o contrasinal orixinal.
Método de retransmisión do contrasinal ao usuario
As contrasinais poden ser vulnerables á espionaxe mentres son transmitidas á máquina de autenticación ou ao usuario. Se o contrasinal é levado como sinal eléctrico sobre unha cablaxe non asegurada entre o punto de acceso do usuario e o sistema central que controla a base de datos do contrasinal, está suxeita a espionaxe por medio de métodos de conexións externas na cablaxe. Se esta é enviada por medio de Internet, calquera persoa capaz de ver os paquetes de información que conteñen a información de acceso pode espiar o contrasinal con poucas posibilidades de detección. Os cable módem poden ser máis vulnerables á espionaxe que DSL os módems e as conexións telefónicas, o ethernet pode estar ou non suxeito a espionaxe, dependendo particularmente da opción do hardware da rede e da cablaxe. Algunhas organizacións notaron un incremento significativo das contas roubadas despois de que os usuarios conéctense por medio de conexións por cable.
O risco de intercepción dos contrasinal mandados por Internet poden ser reducidos cunha capa de transporte de seguridade (TLS - Transport Layer Security, previamente chamada SSL) que se integra en moitos navegadores de Internet. A maioría dos navegadores mostran unha icona dun cadeado pechado cando o TLS está en uso. Vexa criptografía para outros xeitos nas que pasar a información pode ser máis seguro.
Procedementos para cambiar os contrasinais
Usualmente, un sistema debe prover un xeito de cambiar un contrasinal, xa sexa porque o usuario sospeite que o contrasinal actual foi descuberto, ou como medida de precaución. Se o novo contrasinal é introducido no sistema dun xeito non cifrado, a seguridade pode haberse perdido ata antes de que o novo contrasinal sexa instalado na base de datos. Se o novo contrasinal foi revelado a un empregado de confianza, gáñase pouco. Algunhas páxinas web inclúen a opción de recordar o contrasinal dun usuario dun xeito non cifrado ao mandarllo por correo electrónico.
Os Sistemas de Administración de Identidade, utilízanse cada vez máis para automatizar a emisión de substitucións para contrasinais perdidas. A identidade do usuario verifícase ao realizar algunhas preguntas e comparalas coas que se teñen almacenadas. Preguntas típicas inclúen as seguintes: "¿Onde naciches?", "¿Cal é a túa película favorita?", "¿Cal é o nome da túa mascota?" En moitos casos as respostas a estas preguntas poden ser adiviñadas, determinadas cun pouco de investigación, ou obtidas a través de estafa con enxeñería social. Mentres que moitos usuarios foron advertidos para que nunca revelen o seu contrasinal, moi poucos consideran o nome da súa película favorita para requirir este tipo de seguridade.
Lonxevidade dun contrasinal
O forzar aos usuarios a que cambien o seu contrasinal frecuentemente (xa sexa semestralmente, mensualmente ou en lapsos máis frecuentes) asegura que un contrasinal válida en mans equivocadas sexa eventualmente inútil. Moitos sistemas operativos provén esta opción, aínda que esta non se usa universalmente. Os beneficios de seguridade son limitados debido a que os atacantes frecuentemente sacan proveito dun contrasinal axiña que como esta é revelada. En moitos casos, particularmente coas contas de administradores ou contas "raíz", unha vez que un cracker gañou acceso, pode realizar alteracións ao sistema operativo que lle permitirán accesos futuros ata se o contrasinal inicial xa expirou.
Forzar cambios de contrasinal frecuentemente fai que os usuarios tendan a esquecer cal é o contrasinal actual, e por isto dáse a consecuente tentación de escribir as claves en lugares á vista ou que reutilicen contrasinais anteriores, o cal nega calquera beneficio de seguridade. Ao implementar este tipo de política requírese unha coidadosa consideración dos factores humanos.
Número de usuarios por contrasinal
Nalgunhas ocasións, un só contrasinal controla o acceso dun dispositivo, por exemplo, para a rede dun router, ou para un teléfono móbil. Con todo, no caso dun sistema informático, un contrasinal almacénase xeralmente para cada nome de usuario, deste xeito facendo que todos os accesos poidan ser detectables (excepto, por suposto, no caso de usuarios que comparten o mesmo contrasinal).
Nestes casos, un usuario potencial debe proporcionar un nome e un contrasinal. Se o usuario prové un contrasinal que coincide co almacenado para o nome de usuario, entón permíteselle o acceso ao sistema do computador. Este tamén é o caso dos caixeiros automáticos, coa excepción de que o nome de usuario é o número de conta almacenado no cartón do cliente, e que o PIN é normalmente moi curto (de 4 a 6 díxitos).
A asignación de contrasinais separadas a cada usuario dun sistema é normalmente preferible que facer que un só contrasinal sexa compartido por varios usuarios lexítimos do sistema. Isto dáse en parte porque a xente está máis disposta a revelar a outra persoa (quen non pode estar autorizada) un contrasinal compartido que era exclusivamente para o seu propio uso. Contrasinais individuais para cada usuario tamén son esenciais se os usuarios son responsables polas súas actividades, tales como nos casos de transaccións financeiras ou consulta de expedientes médicos.
Deseño de software protexido
Técnicas comúns utilizadas para mellorar a seguridade de sistemas de software protexidas por contrasinais inclúen:
Probabilidade que un contrasinal poida ser descuberto
Estudos na produción de sistemas informáticos indicaron por décadas constantemente que preto de 40% de todas as contrasinais elixidas por usuarios se conxecturan facilmente.
Un contrasinal débil sería un que fose moi curto ou que fose o predeterminado, ou un que puidese adiviñar rapidamente ao buscar unha serie de palabras que é posible atopar en dicionarios, nomes propios, palabras baseadas en variacións do nome do usuario. Un contrasinal forte debe ser suficientemente longo, ao azar, ou producible só polo usuario que o elixiu, así, o 'adiviñar' requirirá un longo tempo. A cantidade de tempo xulgada para ser 'demasiado longa' variará de acordo ao atacante, os seus recursos, a facilidade coa que o contrasinal se poida descubrir, e a importancia deste para o atacante. Polo tanto, un contrasinal dun estudante quizais non valla a pena para investir máis dalgúns segundos na computadora, mentres que o contrasinal para acceder ao control dunha transferencia de diñeiro do sistema dun banco pode valer varias semanas de traballo nunha computadora.
'Forte' e 'débil' teñen significado soamente con respecto a tentativas de descubrir o contrasinal dun usuario, xa sexa por unha persoa que coñece ao usuario, ou unha computadora que tratase de usar millóns de combinacións. Neste contexto, os termos poden ter unha precisión considerable. Pero nótese que un contrasinal 'forte' neste sentido pode ser roubado, truqueado ou extraído do usuario, xa sexa mediante a extracción do historial dun teclado, gravado mediante aparellos de comunicación, ou copiado de notas deixadas por esquecemento.
Exemplos de contrasinais débiles inclúen as seguintes: administrador, 1234, "nome do usuario", xx/xx/xx - datas importantes, xa que a maioría destas se atopan en ou bases de datos ou dicionarios (dictionary search attack). Exemplos de contrasinais fortes serían as seguintes: tastywheeT34, partei@34!, e #23kLLflux. Estes contrasinais son longos e usan combinacións de letras maiúsculas e minúsculas, de números e de símbolos. Non son facilmente atopados en listas de contrasinais e son suficientemente longos para provocar que unha procura basta sexa impráctica na maioría das circunstancias. Nótese que algúns sistemas non permiten símbolos como #, e ! en contrasinais e son máis difíciles de atopar nalgúns teclados deseñados para certos países. Nestes casos, agregar un ou dous caracteres (letra ou número) pode ofrecer unha seguridade equivalente. Tamén nótese que, ao haberse publicado estes exemplos de contrasinais, estes xa non son boas opcións: exemplos de discusións públicas sobre contrasinais obviamente son bos candidatos para incluírse nas listas de dicionarios para atacar sistemas.
O método máis efectivo para xerar contrasinais é seleccionar suficientes caracteres ao chou, aínda que este tipo de contrasinais son as máis difíciles de recordar. Algúns usuarios desenvolven frases ou palabras compostas que teñen letras ao azar como iniciais de varias palabras. Outro xeito de elaborar contrasinais ao azar que sexan máis memorables é usar palabras ao azar ou sílabas en lugar de letras ao azar.
Memorias persoais son recomendables en ocasións, é dicir, cousas que sexan memorables a unha persoa en particular, pero non para outras, por exemplo: o contrasinal et21cvpppv, é difícil de recordar, pero se deriva da frase "Eu tiña 21 cando visitei París por primeira vez", posiblemente fácil de recordar. Con todo, se a primeira visita a París foi un feito moi transcendente para un usuario en particular, pode ser posible que o contrasinal se adiviñe do coñecemento do usuario, e polo tanto este non sería unha opción sensata para utilizarse como contrasinal.
Segundo Bruce Schneier o contrasinal máis utilizada é password1.
Probabilidade que un contrasinal poida ser recordado
Os contrasinais máis seguros son longos, e con caracteres ao chou. Cun mesmo número de caracteres, o contrasinal é máis forte se inclúe unha mestura de maiúsculas e minúsculas, números, e outros símbolos (cando é permitido). Desafortunadamente, desde a perspectiva de seguridade, estes tipos de contrasinal son os máis difíciles de recordar.
Os usuarios de computadoras son normalmente advertidos sobre "nunca escribir o contrasinal en ningures, sen importar que" e que "nunca usen o contrasinal para máis dunha conta". Estas declaracións, aínda que soan ben en teoría, ignoran a realidade de que un usuario de computadoras pode ter ducias de contas protexidas por contrasinal. Teñen a consecuencia involuntaria de que moitos usuarios seleccionan contrasinais débiles, ata para contas importantes, e terminan por utilizar o mesmo contrasinal en todas elas.
Se as contrasinais son escritas nalgún lugar para un posterior recordatorio, non se deben manter en lugares obvios como axendas, baixo os teclados, ou detrás de fotografías. A peor localización (pero a máis común), é nunha nota pegada na computadora. As caixas con cadeado para obxectos valiosos son unha mellor opción para o resgardo de información importante como as contrasinais. Existe software dispoñible para computadoras portables (palm, ou hand-held computers) que almacenan os contrasinal de numerosas contas dunha forma cifrada. Outra opción pode ser elixir un só contrasinal para contas de pouca importancia, e elixir contrasinais máis rigorosas para un menor número de aplicacións relevantes como as contas de banco en liña.
Xa sexa que fose peor utilizar contrasinais débiles fáciles ou contrasinais fortes pero que son escritas nalgún lugar visible, pode provocar un gran debate entre expertos. A seguridade práctica require a miúdo estar en balance entre os requisitos de conflito e factores humanos.
Probabilidade de que un contrasinal sexa descuberto
As contrasinais poden ser descubertas mediante navegación na rede, roubo, extorsión, violación, ameazas ou outros métodos. A procura nos colectores de lixo probou ser frutífera en situacións onde datos importantes son refugados sen suficiente precaución (como se probou recentemente co recente roubo de identidades). O número de caracteres dun contrasinal non só pode ser determinado ao espiar a pantalla do usuario senón tamén ao contar o número de clics ao teclear un contrasinal. Unha investigación publicada por IBM en 2004 mostra que cada tecla dun teclado ten un son distintivo, permitindo tonalizar datos, incluíndose as contrasinais, para que poidan ser recuperadas ao analizar gravacións dun dispositivo de son ou "bug".
O obter contrasinais mediante manipulación psicolóxica dos usuarios é un exemplo de enxeñería social. Un atacante pode telefonar a un usuario e dicir: "Ola, falámoslle de Control de Sistemas. Estamos facendo unha proba de seguridade. Pode proporcionarme o seu contrasinal para que poidamos proceder?" Os administradores de sistema e demais persoal de soporte técnico raramente necesitan coñecer o contrasinal dun usuario para poder realizar os seus traballos. Os administradores de sistema con privilexios de "raíz" ou ata superiores poden cambiar as contrasinais dos usuarios sen o seu permiso, así que non teñen necesidade de requirilas. Adicionalmente, estes evitasen pedir as contrasinais, precisamente porque estes non desexan crear o hábito de revelar as contrasinais a calquera.
Outras alternativas para control de acceso
Os numerosos xeitos nas que as contrasinais reusables poden comprometer a seguridade impulsou o desenvolvemento doutras técnicas. Desafortunadamente, ningunha converteuse tan dispoñible universalmente para os usuarios que buscan unha alternativa máis segura.
Dámaso Ledesma
Traxectoria
Colaborou na confección do Cancionero Salmantino, publicado en 1907, e foi un dos investigadores máis amplamente recoñecidos da música popular tradicional salmantina, coñecido como "folklore charro". Compuxo o "Himno a Ciudad Rodrigo" para coros e orquestra, estreado no Teatro Nuevo. Compuxo tamén o pasodobre “Bienvenida” para el ganadero Antonio Pérez Sanchón Tabernero.
A Ribeira, Teilán, Bóveda
A Ribeira é un lugar da parroquia de Teilán, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 97 habitantes (50 homes e 47 mulleres).
O Patronato, Vilarrube, Valdoviño
O Patronato é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
ADN polimerase delta
A ADN polimerase delta, tamén chamada ADN Pol δ ou Pol δ, é un complexo encimático que se encontra en eucariotasis que intervén na replicación e reparación do ADN. O complexo da ADN polimerase delta consta de 4 subunidades, que son: POLD1, POLD2, POLD3, e POLD4. A ADN Pol δ é o principal encima utilizado para a síntese das febras guía e retardada durante a replicación do ADN en eucariotas. Presenta un incremento da súa procesividade cando interacciona co antíxeno nuclear de célula proliferante (PCNA; proliferating cell nuclear antigen). Ademais, para a función da ADN Pol δ é importante a proteína de multisubunidades factor de replicación C, debido ao seu papel de cargador da abrazadeira para o PCNA (o cal implica a catálise da carga do PCNA sobre o ADN).
Ligazóns externas
Este artigo incorpora textos en dominio público procedentes da United States National Library of Medicine (Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos).
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
O Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (en inglés, United States Department of Agriculture, USDA) é unha unidade executiva do Goberno Federal de EE. UU. O seu propósito é desenvolver e executar políticas de gandaría, agricultura e alimentación. A súa meta é entender nas necesidades dos produtores (granxeiros, rancheiros), promovendo o comercio agrícola e a produción, traballando para asegurar seguridade alimentaria, protexendo os recursos naturais, mellorar as comunidades rurais, e pór fin á fame.
Foi creado o 15 de febreiro de 1889, en xurisdición do Goberno Federal dos Estados Unidos. Posúe un persoal de 105.778 empregados a xuño de 2007; cun orzamento de $94.000 millóns de USD (2006). O seu director é Mike Johanns, como «Secretario de Estado de Agricultura»; o seu segundo é Charles F. Conner, secretario deputado de Agricultura
Necturus maculosus
O Necturus maculosus é unha especie de píntega do xénero Necturus que vive en Norteamérica. Ten un estilo de vida totalmente acuático nos ríos, lagos e lagoas do leste de Norteamérica. Experimenta pedomorfose e mantén as súas branquias externas. Como nesteanimal as respiracións pola pel e os pulmóns por si soas non son suficientes para o intercambio respiratorio de gases, ten que depender tamén das branquias externas como fonte primaria de intercambiode gases. Xeralmente o animal é de cor marrón óxido e pode medrar ata chegar a unha lonxitude media de 33 cm. Son animais nocturnos e só saen durante o día se a auga na cal viven está turba. A súa dieta consiste en case calquera cousa que poidan atrapar na boca, incluíndo insectos, miñocas, moluscos e anélidos. Unha vez que a femia chega á súa madurez sexual, aos seis anos de idade, pode poñer como media 60 ovos. Na natureza, a súa vida media é duns 11 anos.
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
Historia
A economía dos Estados Unidos tivo unha longa historia económica agraria, desde o comezo da nación. Os primeiros funcionarios do goberno federal importaron novas e melloradas especies e variedades de sementes, plantas, animais. En 1836, Henry L. Ellsworth, interesado en mellorar a agricultura, sendo Commisionado de Patentes, un cargo no Departamento de Estado. Comezou recadando e distribuíndo novas variedades de sementes e plantas a través de membros do Congreso e sociedades de agricultura. En 1839 o Congreso estabelece a División de Agricultura na Oficina Federal de Patentes e estabelece US$ 1000 para «recoller estatísticas agrícolas e outros propósitos agrícolas».
Necturus maculosus
Aspecto
Poden serde cor marrón óxido con algo de gris e negro e adoitan ter pintas azuis anegradas, pero en Arkansas atopáronse algúns adultos albinos. En augas claras iluminadas a súa pel faise máis escura, e inversamente, en augas escuras a pel fáiselles máis clara. Na madurez sexual poden ter 20 cm de longo e continúa crecendo ata unha lonxitude media de 33 cm, aínda que se informou de individuos de ata 43,5 cm. As súas branquias externas lembran plumas de avestruz e o tamaño que teñan depende dos niveis de oxíxeno presentes na auga. En augas encoradas, teñen branquias meirandes, e nas augas correntes moi oxixenadas téñenas máis pequenas. As porcións distais das branquias son moi filamentosas e conteñen moitos capilares. Teñen tamén extremidades pequenas e aplanadas que poden usar para camiñar lentamente sobre os fondos de ríos e lagoas, ou poden estar aplanadas contra o corpo durante os curtos aceleróns natatorios. Na pel teñen glándulas mucosas, que lles proporcionan unha cuberta protectora mucosa, e glándulas granulares, que segregan veleno usado como defensa contra os depredadores.
Hércules (Michelangelo)
miniatura|Debuxo de [[Peter Paul Rubens|Rubens inspirado na escultura de Michelangelo do Hércules.]] O Hércules foi unha escultura en mármore do ano 1492 realizada por Michelangelo en Florencia e que na actualidade se atopa desaparecida.
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
Historia
O interese de Ellsworth en mellorar a agricultura era evidente nos seus informes anuais, nos que pedía un depósito público para preservar e distribuír as varias novas sementes e plantas, traballos de reuniir estatísticas agrícolas, preparar informes por estado acerca dos cultivos en diferentes rexións, e a aplicación de químicos á agricultura. En 1849 a Oficina de Patentes era transferida ao creado Departamento do Interior. Nos seguintes anos, houbo axitación para separar o bureau de agricultura no Departamento ou nun novo.
Hércules (Michelangelo)
O 1492, á morte de Lourenzo o Magnífico e por iniciativa propia, realizou unha escultura dun Hércules de mármore na casa paterna, escollendo o tema por ser Hércules, dende o século XIII un dos patróns de Florencia. A estatua foi comprada polos Strozzi, que a venderon a Giovan Battista Palla, ao que lla adquiriu o rei de Francia Henrique II e se colocou nun xardín de Fontainebleau, onde Rubens realizou un debuxo desta escultura, que se conserva no Museo do Louvre en París. En 1713 desapareceu. Só queda o mencionado debuxo e un bosquexo gardado na casa Buonarroti.
Necturus maculosus
Neotenia
N. maculosus tampouco ten glándula paratiroide. A maioría das píntegas con glándulas paratiroides dependen delas para a regulación da hipercalcemia; esta regulación en N. maculosus faina no seu lugar principalmente a glándula pituitaria (hipófise). Nesta especie o propósito da ausencia de glándula paratiroide non se comprende ben. Unha razón para a ausencia podería ser a falta de variabilidade climática onde viven, xa que as glándulas paratiroides das píntegas varían grandemente dependendo dos cambios estacionais ou de se o organismo hiberna.
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
Historia
O 15 de maio de 1862, o presidente Abraham Lincoln estabeleceu o independente Departamento de Agricultura cun Comisionado sen gabinete. A lei estabelecendo o Departamento foi a '''12 Stat. 387''', codificada en 7 Ou.S.C. § 2201.
Hércules (Michelangelo)
Esta obra realizouse nunha escala xigantesca e polo debuxo de Rubens apréciase que se representou como un heroe novo coa cabeza xirada cara a un lado, a clava apoiada no chan formando unha diagonal, mentres a figura semella que está en repouso, o conxunto aparece como unha estatua antiga, non obstante as dobras da vestimenta están inspiradas no San Xurxo de Donatello. Polos escritos de Ascanio Condivi sábese a medida que era de "Bracia quatro", é dicir, 2,40 metros.
Necturus maculosus
Distribución
N. maculosus vive en ríos, lagos e lagoas da parte occidental de Norteamérica. Aparece desde o sur do Canadá ao sur de Xeorxia, e desde o mediooeste dos Estados Unidos a Carolina do Norte. Esta píntega permanece a cuberto baixo rochas e troncos durante o día e faise mái activa durante a noite. Porén, en augas avoltas, é máis activo de día. Poden incluso vivir baixo o xeo cando os lagos se conxelan.
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
Historia
Nos 1880, varios grupos de presión facían lobby para lograr unha representación de Gabinete. Os granxeiros trataban de lograr un status de gabinete no Departamento de Agricultura. En 1887, os Representantes e os Senadores aceptaron darlle status de Gabinete ao Departamento de Agricultura pero agregándolle «de Traballo», pero foi obxectado o de «Traballo», e a lei abortou. Finalmente, o 9 de febreiro de 1889, o Presidente Grover Cleveland sancionou unha lei elevando ao Departamento de Agricultura ao nivel de Gabinete.
Necturus maculosus
Alimentación
miniatura|392x392px|A) Vista xeral da boca de N. maculosus. B) Vista ventral dos dentes vomerinos e premaxilares, localizados na parte superior da boca. C)Mandíbula inferior ou dentario montrando a dentición homodonta. Espécime da colección de Historia Natural da Universidade Luterana do Pacífico. N. maculosus ten filas de dentes que usa para comer as súas presas. As píntegas teñen tres conxuntos diferentes de dentes: dentes dentarios, premaxilares e vomerinos, que se denominan así polo seu lugar de inserción na boca. Todos os dentes, malia as súas diferentes localizacións, son pequenos, cónicos e moi similares (dentición homodonta). O animal nunca abandona o seu ambiente acuático e non sofre morfoxénese, pero moitas píntegas fano e desenvolven dentes diferenciados. Os dentes das píntegas acuáticas utilízanse para dificultar o escape das presas, pero non teñen a misión de esmagar. Cando a píntega usa o estilo de alimentación de "absorber e abrir a boca", a presa é impulsada cara a dentro da boca e a función dos dentes é agarrar a presa dentro da boca e impedir que escape. A ambos os lados da boca, os beizos encaixan permitíndolle usar a alimentación por succión. Son criaturas carnívoras e comen case calquera cousa que poidan atrapar na boca. Normalmente comen insectos, moluscos, anélidos, pequenos peixes, anfibios, miñocas e arañas. A mandíbula tamén desempeña un papel significativo na súa dieta. É unha mandíbula metaautostila, como a da maioría dos anfibios, o que significa que é máis estable, e as píntegas teñen un dentario. Isto afecta a súa dieta ao limitar a flexibilidade da mandíbula para comer grandes presas. N. maculosusu ten poucos depredadores, pero entre eles están peixes, cangrexos, tartariugas e serpes acuáticas. Como os pescadores frecuentemente os capturan e despois os tiran mortos, os humanos considéranse un dos seus principais depredadores. Tamén teñen parasitos. As larvas (gloquidios) do molusco bivalvo Simpsonaias ambigua parasitan as branquias das píntegas Necturus durante unha fase do seu desenvolvemento.
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
Historia
Durante a Gran Depresión, o campo deu un modo de vida para millóns de estadounidenses. O Departamento de Agricultura foi crucial en dar asistencia necesaria nese difícil período, axudando a asegurar que se seguise sementando e cultivando, e distribuíndo a quen o necesitaban, asistindo con pequenos préstamos, e contribuíndo á educación da mocidade rural. Así, o Departamento de Agricultura foi unha fonte de confort, coa xente que sobreviviu en áreas rurais.
Necturus maculosus
Reprodución
Tardan seis días en chegar á madurez sexual. O apareamento ten lugar normalmente en outono, aínda que non poñen os ovos ata moito máis tarde. Cando os machos están listos para a reprodución, as súas cloacas están inchadas. Os machos depositan os seus espermatóforos no substrato ambiental. A femia recólleos despois coa súa cloaca e almacénaos nunha pequena glándula ou bolsa especializada, a espermateca, ata que os ovos sexan fertilizados. As femias almacenan o esperma ata a ovulación e a fecundación é interna e ten lugar, xeralmente xusto antes da posta, en primavera. Antes de que os ovos sexan depositados, os machos abandonan o niño. Cando está lista, a femia deposita os ovos nun lugar seguro, xeralmente baixo nunha rocha ou tronco. Pode poñer de 20 a 200 ovos, normalmente unha media de 60. Os ovos non están pigmentados e teñen uns 5 ou 6 mm de diámetro. A femia permanece cos ovos durante o período de incubación (arredor de 40 días). As crías son de 2,5 cm de longo e crecen ata os 3,6 cm antes de que consuman completamente a xema pegada aos seus corpos.
Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
Historia
Hoxe, moitos dos programas de distribución de alimentos e de nutrición a cidadáns, como tamén de educación, están baixo o USDA Servizo de Alimentos e de Nutrición.
USDA tamén actúa mundialmente en programas de axuda, dando alimentos a países en desenvolvemento, e colabora en programas de desenvolvemento, ás veces vía USAID ou directamente cos gobernos, organizacións internacionais como WFP ou aprobando ONGs. A Acta de Agricultura de 1949, sección 416 (b) e a Acta de Mercado e de Desenvolvemento Agrícola (tamén coñecido como Lei Pública 480 ou «LP 480») dá o marco legal de tales accións.
O Secretario de Agricultura administra o USDA.
O USDA Sistema Nacional de Identificación de Animais asiste aos negocios agrícolas, e a frigoríficos controlando as pestes nos hatos, unha necesaria regulación para vender e exportar carne.
Unidades operativas
miniatura|300x300px|Edificio central do USDA, no [[National Mall, Washington, D.C.]]
Lexislación
Importantes políticas lexislativas de USDA:
O Porto de Abaixo, Vilarrube, Valdoviño
O Porto de Abaixo é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 30 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 18 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 37 habitantes.
Feminismo socialista
O feminismo socialista é unha corrente teórica e política que fai unha crítica tanto do capitalismo como do patriarcado, salientando as esferas tanto pública como privada a vida das mulleres, e que argumenta que a liberación só pode ser lograda a través de pór fin ás fontes tanto económicas como culturais da opresión das mulleres. É unha teoría e movemento que amplían o argumento tradicional marxista do papel da sociedade de clases na opresión das mulleres.
Definición
Comparte certos aspectos da teoría do feminismo radical relacionados coa súa crítica do papel do patriarcado, e co feminismo liberal en relación coa necesidade de loitar por dereitos iguais na sociedade actual. Ó mesmo tempo, rexeita a formulación central do feminismo radical de que o patriarcado é a única ou central fonte da opresión das mulleres, e a idea fundamental do feminismo liberal de que as mulleres se poden liberar no eido da sociedade de clases sen unha transformación das relacións de produción a súa opresión, xa que é clave para a existencia mesma do capitalismo.
Ácido graxo
miniatura|400px|Representación esquemática dunha molécula de [[ácido esteárico, un ácido graxo saturado.]] miniatura|400px|Ácido graxo co grupo carboxilo ionizado.
Un ácido graxo é un ácido orgánico que leva un grupo carboxilo no extremo e unha cadea hidrocarbonada. Xeralmente a cadea é longa, lineal e non ramificada, pero en moitos organismos incluído o home hai tamén cadeas curtas ou ramificadas, normalmente con grupos metilo, ou mesmo, en bacterias, cadeas cíclicas. Os ácidos graxos son moléculas de natureza lipídica. As súas cadeas hidrocarbonadas son case sempre de número par de átomos de carbono, e poden ser saturadas (con todos os enlaces entre os carbonos sinxelos) ou insaturadas (con algún ou varios dos enlaces entre os carbonos non sinxelos).
En xeral, a fórmula dun ácido graxo saturado podémola escribir así:
H3C-CH2-CH2-CH2- ...-COOH, ou tamén R-COOH, onde R variará dun a outro.
Os ácidos graxos raramente aparecen libres, xa que normalmente forman parte doutros lípidos. Os lípidos que conteñen ácidos graxos chámanse saponificables, xa que os seus ácidos graxos reaccionan cos álcalis formando xabóns. Forman parte dos triacilglicéridos, fosfolípidos, glicolípidos e ceras, nos que están esterificados a alcohois. Forman a parte hidrófoba dos lípidos que forman pare das bicapas lipídicas das membranas celulares. Onde máis cantidade de ácidos graxos se acumulan é nas graxas do tecido adiposo, formando parte dos triacilglicéridos.
A súa función é estrutural (formando parte dos lípidos de membrana), de reserva enerxética (nos lípidos do tecido adiposo), ou como precursores biosintéticos de lípidos.
Nomenclatura e numeración
miniatura|upright=2|Numeración dos carbonos dos ácidos graxos; neste caso nun ácido graxo de 18 carbonos. Os números sistemáticos (IUPAC) C-x están en azul. A notación omega "ω−x" está en vermello. A notación con letras gregas está en verde.
Os átomos de carbono dos ácidos graxos numéranse de dúas maneiras: Empezando polo carbono carboxílico (–COOH), que é o número 1.
Ao carbono carboxílico non se lle asigna letra. Empeza a contarse no carbono 2, ao cal se lle asignan a letra α; os seguintes reciben as sucesivas letras do alfabeto grego: β, γ...
Como hai moitos ácidos graxos insaturados que teñen a insaturación preto do extremo final, hai outro método de numeralos, que é contando desde o último carbono, que sería o omega (ω), e dicindo o número de carbonos que hai desde alí ata o dobre enlace, é dicir, o penúltimo sería ω−1, o antepenúltimo ω−2, o 4º pola cola sería o ω−3 etc. Así un ácido graxo ω−3 terá un primeiro dobre enlace entre os carbonos 3 e 4 empezando a contar polo final, e un ácido graxo ω−6 terá o primeiro dobre enlace entre os carbonos 6 e 7 contando desde o extremo final -CH3. Esta nomenclatura denomínase ω−x. . Alternativamente, a denominación "ω−x" pode escribirse "n−x", onde "n" representa o número de carbonos da cadea.
Castro de Frádigas
O Castro do Frádigas é un poboado castrexo de ladeira fortificado situado no concello de Valdoviño.
Ácido graxo
Nomenclatura e numeración
Hai diferentes tipos de nomenclatura que se poden usar para os ácidos graxos.
Castro de Frádigas
Descrición
Recinto de forma ovalada, de dimensións de norte-sur 65 m e leste-oeste 123 m.
Ácido graxo
Nomenclatura e numeración
Teñen un nome común, que é a nomenclatura máis usada normalmente. Por exemplo, ácido palmitoleico.
Tamén se usa moito a nomenclatura delta x ou Δx, na que o delta significa o dobre enlace; á esquerda do delta ponse se é cis ou trans e á dereita o carbono (C) onde está o dobre enlace, e finalmente o nome da cadea carbonada por número de carbonos. Por exemplo, o ácido linoleico sería "ácido cis-Δ9, cis-Δ12 octadecadienoico", o cal quere dicir que ten 18 C (octadienoico) e dous dobres enlaces en cis nos carbonos 9 e 12. A nomenclatura sistemática deriva das nomenclaturas recomendadas pola IUPAC para os lípidos Cóntase desde o extremo carboxilo da molécula, e indícase nos dobres enlaces a isomería cis-trans coa notación E-Z. Por exemplo, o ácido oleico é o ácido (9Z)-octadecenoico, é dicir, ten 18 C (octadecenoico) e un dobre enlace cis (Z) no carbono 9.
A nomenclatura dos números lipídicos ou C:D é a máis abreviada, onde C é o número de carbonos e D o de dobre enlaces, co número da posición como superíndice. Por exemplo C 16:0 significa que é un ácido de 16 C e con ningún (0) dobre enlace, é dicir, saturado, polo que se trata do ácido palmítico. C 18:19 é un ácido de 18 C cun dobre enlace no carbono 9 (entre os carbonos 9 e 10), que é o ácido oleico. C 20:45, 8, 11, 14 é un ácido graxo de 20 C con 4 dobres enlaces situados nos carbonos 5, 8, 11 e 14, que é o ácido araquidónico.
Clasificación
miniatura|dereita|300px|Representación de varios tipos de ácidos graxos. Hai varias formas de clasificalos, atendendo á lonxitude da súa cadea, saturación, número par ou impar de carbonos, e o carácter esencial ou non.
Lonxitude da cadea
A lonxitude da cadea varía moito e adoitan a distinguirse os seguintes grupos:
Ácidos graxos saturados
Todos os enlaces carbono-carbono son simples, polo que os carbonos teñen o maior número de hidróxenos posibles (están saturados de hidróxenos). As súas cadeas carbonadas son liñais, teñen un punto de fusión elevado (menos os de cadea curta), polo que son sólidos a temperatura ambiental moderada. Poden ser:
Ácidos graxos insaturados
Teñen polo menos algún enlace carbono-carbono que non é simple. Se teñen un só chámase monoinsaturados, como o ácido oleico, pero ás veces teñen varios dobres enlaces, polo que son poliinsaturados, como o ácido linoleico. Os átomos do dobre enlace poden situarse en posiciónn cis ou trans. As súas cadeas teñen unha certa curvatura debido á rixidez do dobre enlace, (especialmente os cis), o que fai que teñan un punto de fusión baixo e sexan líquidos a temperaturas ambientais moderadas. Se teñen varios dobres enlaces, estes nunca están conxugados (é dicir, -CH=CH-CH=CH-), senón que teñen un grupo metileno polo medio (é dicir, -CH=CH-CH2-CH=CH-). centro|550 px miniatura|[[Ácido oleico cis e trans]]
Os dobres enlaces son cis se os átomos de hidróxeno unidos aos carbonos do dobre enlace están ao mesmo lado do dobre enlace. A rixidez desta configuración fai que a cadea forme unha curvatura ríxida acusada na posición do dobre enlace cis, que restrinxe a liberdade conformacional da molécula. Cantos máis dobres enlaces cis teña, maior rixidez e curvatura. As graxas con enlaces en cis, especialmente se son varios, teñen menor punto de fusión, polo que é frecuente que as graxas que os conteñen sexan aceites a temperaturas ambientais moderadas, e isto afecta tamén á fluidez das membranas, xa que os fosfolípidos da membrana sempre teñen un ácido graxo insaturado. Os ácidos graxos naturais son case todos cis.
Os dobres enlaces trans teñen os dous hidróxenos unidos aos carbonos do dobre enlace situados en distinto lado do plano que forma o dobre enlace. Causan curvaturas moito menos acusadas cós cis. Os ácidos graxos trans son moi pouco frecuentes na natureza (nas sementes dalgunhas plantas) e fórmanse fundamentalmente polo procesamento dos alimentos feito polo ser humano.
Ácidos graxos esenciais
Os mamíferos non poden sintetizar ácidos graxos que teñan dobres enlaces alén do carbono 9. Hai dous destes ácidos que son moi importantes no metabolismo e que son esenciais, xa que só se poden obter dos alimentos de orixe vexetal da nosa dieta, e son os ácidos poliinsaturados ácido alfa-linolénico (un omega-3) e o ácido linoleico (un omega-6). O ácido linoleico inxerido pode converterse en ácido gamma-linolénico e ácido araquidónico, este último é precursor de moitas prostaglandinas e tromboxanos. O organismo humano ten unha limitada capacidade de converter o ácido alfa linolénico en ácido eicosapentaenoico e ácido docosahexaenoico, que son moi abundantes no peixe azul.
Ácidos graxos de número impar de carbonos
Son moi raros. As bacterias son as que con máis frecuencia sintetizan ácidos graxos impares. Tamén aparecen na graxa e leite dos ruminantes e noutros animais, incluído o home, e son máis raros nas plantas (un exemplo en plantas é o ácido pelargónico).
Biosíntese de ácidos graxos
O corpo humano pode sintetizar case todos os ácidos graxos que precisa a partir do ácido palmítico, e só hai uns poucos ácidos graxos esenciais, que non se poden sintetizar e que se deben consumir na dieta. O primeiro paso na biosíntese de ácidos graxos é a síntese de ácido palmítico, ácido graxo saturado de 16 carbonos; os demais ácidos graxos obteñense por modificacións do ácido palmítico.
8 Acetil-CoA + 14 (NADPH + H+) + 7 ATP → Ácido palmítico (C16) + 8 CoA + 14 NADP+ + 7 (ADP + Pi) + 6 H2O
A fonte principal de acetil-CoA provén do citrato (véxase ciclo de Krebs) que é transportado desde a matriz mitocondrial ao citosol por un transportador específico da membrana mitocondrial interna; unha vez no citosol, o citrato é escindido en oxalacetato e acetil-CoA, reacción que consome 1 ATP. O poder redutor, en forma de NADPH, procede da vía da pentosa fosfato.
En realidade, as unidades de dous carbonos que se engaden secuencialmente son achegadas polo malonil-CoA que, á súa vez, é sintetizado polo encima acetil-CoA carboxilase, que adiciona un grupo carboxilo ao acetil-CoA.
Degradación de ácidos graxos
Unha das principais funcións dos ácidos graxos é a de proporcionar enerxía á célula; a partir dos depósitos de triacilglicéridos, as lipases liberan ácidos graxos que, na matriz mitocondrial, serán escindidos en unidades de dous carbonos en forma de acetil-CoA, proceso coñecido como β-oxidación dos ácidos graxos. Na beta oxidación os produtos finais son acetil-CoA e coencimas reducidos (NADH, FADH2). O acetil-CoA entra despois no ciclo de Krebs e os NADH e FADH2 na cadea respiratoria, polo que se obtén gran cantidade de enerxía.
Función enerxética
A maior parte das reservas enerxéticas do organismo están almacenadas nos triacilglicéridos do tecido adiposo, e mobilízanse ao oxidar os ácidos graxos que conteñen. Os ácidos graxos son moléculas moi enerxéticas, xa que polo seu contido en hidróxenos poden oxidarse en maior medida que os glícidos ou outros compostos orgánicos que non están reducidos. Un gramo de graxa produce o dobre de enerxía ca 1 gramo de azucres.
Cando o nivel de insulina é demasiado baixo ou non hai suficiente glicosa dispoñible para utilizar como enerxía nos procesos celulares, o organismo queima ácidos graxos para esa fin e orixina entón corpos cetónicos, produtos que causan unha elevación excesiva do nivel de ácido no sangue, o que podería conducir á cetoacidose.
Función estrutural
Os ácidos graxos son compoñentes fundamentais dos fosfoglicéridos e esfingolípidos, moléculas que forman a bicapa lipídica das membranas de todas as células.
Función biosintética e reguladora
Os ácidos graxos son necesarios para a síntese dos lípidos saponificables con función estrutural (lípidos de membrana) ou de reserva enerxética. Tamén son precursores de moléculas reguladoras como as prostaglandinas, tromboxanos e leucotrienos, moléculas cunha grande actividade biolóxica, que interveñen na regulación e control de numerosos procesos vitais, como a resposta inflamatoria, regulación da temperatura corporal, procesos de coagulación sanguínea, contracción do músculo liso etc.
Punto de fusión
O punto de fusión depende do unidas que estean as moléculas por enlaces de Van der Waals. Cantos máis destes enlaces formen máis enerxía haberá que subministrar para separalos e maior será o seu punto de fusión. Canto máis estreitamente aliñadas unhas con outras estean as moléculas máis destes enlaces formarán. Os de cadea longa forman máis destes enlaces cós de curta, pola lonxitude da súa cadea. Os saturados forman máis cós insaturados, debido a que a curvatura dos dobres enlaces impide o aliñamento das moléculas. En consecuencia, teñen un punto de fusión menor canto máis curta é a cadea e cantos máis dobres enlaces teñan.
Carácter anfipático e saponificación
Os ácidos graxos poden orixinar uns sales chamados xabóns. Podemos obter xabóns facendo reaccionar ácidos graxos con álcalis (NaOH, KOH), reacción chamada saponificación. Todos os lípidos que conteñen ácidos graxos son saponificables. Un exemplo desta reacción é:
Ao disolver o xabón en auga, o metal e o ácido quedan disociados. Ao estar o grupo carboxilo do ácido graxo ionizado a molécula é anfipática, xa que ten unha parte hidrófila, o COO-, e unha parte hidrófoba, a cadea hidrocarbonada.
Os ácidos graxos en medios acuosos poden orientarse formando micelas, monocapas na superficie do líquido, ou bicapas como as bicapas lipídicas das membranas celulares.
Acidez
Os ácidos graxos realizan as reaccións típicas dos ácidos carboxílicos, como a esterificación ou reaccións ácido-base. Os ácidos graxos non mostran unha gran variación na súa acidez, como indican os seus pKas. O ácido nonanoico, por exemplo, ten un pKa de 4,96, que só é un pouco máis débil có do ácido acético (4,76). Conforme crece a lonxitude da cadea, a solubilidade do ácido graxo en auga decrece rapidamente, polo que os ácidos graxos de cadea longa teñen un efecto mínimo no pH da disolución acuosa. Pero poden ser solubilizados en etanol quente, e poden ser titulados ou valorados cunha disolución de hidróxido de sodio usando fenolftaleína como indicador. Esta análise úsase para determinar o contido en ácidos graxos libres das graxas, é dicir, a proporción de triacilglicéridos que foron hidrolizados.