cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Política do Xapón
Poder Executivo
Após a derrota do Xapón na segunda guerra mundial, un dos obxectivos das tropas aliadas de ocupación foi asentar as bases dun goberno democrático. O paso decisivo foi a constitución de 1946, que privou o emperador do poder absoluto. O executivo ficou a cargo dun gabinete, presidido polo primeiro-ministro, escollido pola Dieta (parlamento) entre os seus membros. O primeiro-ministro, a quen cabe escoller o seu gabinete, é o líder do partido maioritario ou dun dos partidos coligados.
Poder Xudicial
É un poder independente. Componse da Corte Suprema e dunha rede de tribunais de xerarquía gradativa.
Defensa
A capacidade militar xaponesa está limitada polo Artigo 9 da Constitución do país, que prohibe explicitamente a creación de calquera forza armada de carácter naval, aéreo ou terrestre. Nos primeiros anos da posguerra, os Estados Unidos eran os encargados da defensa do Xapón. En 1950, porén, estalou a Guerra de Corea, sendo destinadas gran parte das forzas militares estadounidenses estacionadas no arquipélago a loitaren nese conflito; isto deixou ao Xapón sen defensas suficientes en caso de ataque.
Así, creouse un órgano militar xaponés. Para evitar friccións co Artigo 9 da Constitución xaponesa, este órgano foi denominado Reserva Nacional de Policía; en 1952 foi establecida unha Axencia de Seguridade Nacional. En 1954, esta Axencia converteuse na Axencia de Defensa, e a Reserva Nacional de Policía cambiou o seu nome polo de Forzas de Autodefensa, compostas por unha Forza de Autodefensa Aérea, unha Forza de Autodefensa Terrestre e unha Forza de Autodefensa Marítima; as Forzas de Autodefensa están reguladas pola Lei de Forzas de Autodefensa de 1954 e colaboran coas forzas estadounidenses estacionadas no Xapón para defende-lo Estado, en virtude dun pacto bilateral entre os dous países.
As Forzas de Autodefensa reciben esta denominación para evitar friccións constitucionais; no entanto, diversas forzas políticas e parte da sociedade xaponesa opinan que son anticonstitucionais. A pesar disto, o Partido Liberal Democrático (de ideais conservadores e a principal forza política do país) considéraas constitucionais e claman pola modificación do Artigo 9 da Constitución para así poder denominalas oficialmente como unhas forzas armadas e dotalas das capacidades e funcións propias dunhas forzas armadas calquera.
জাপান
Staphylococcus saprophyticus
Staphylococcus saprophyticus é unha especie de bacteria grampositiva con forma de coco pertencente ao xénero Staphylococcus. É unha causa común de infeccións do tracto urinario adquiridas na comunidade.
Historia
S. saprophyticus, un organismo coagulase negativo, non foi recoñecido como causante de infeccións do tracto urinario ata inicios da década de 1970, máis de dez anos despois de que se demostrase a súa presenza en espécimes de urina.
Epidemioloxía e patoxénese
En humanos, S. saprophyticus encóntrase na flora normal do tracto xenital feminino e no perineo. Tamén foi illado doutras fontes, como produtos cárnicos e queixos, verduras, no medio ambiente e nos tractos gastrointestinal humano e animal. Causa do 10 ao 20% das infeccións do tracto urinario. En mulleres de 17 a 27 anos, é a segunda causa máis común de infeccións do tracto urinario adquiridas na comunidade, despois de Escherichia coli. A actividade sexual incrementa o risco de infeccións por esta bacteria porque durante a relación se despraza desde a flora normal da vaxina e perineo e penetra na uretra. Na maioría dos casos a infección aparece 24 horas despois da relación sexual. S. saprophyticus ten a capacidade de adherirse selectivamente ao urotelio humano. As adhesinas de S. saprophyticus son unha estrutura de lactosamina. S. saprophyticus non produce exotoxinas.
Características clínicas
Os pacientes con infeccións do tracto urinario causadas por S. saprophyticus presentan xeralmente cistite sintomática. Entre os síntomas están unha sensación de ardor cando pasa a urina, urxencia de ouriñar con máis frecuencia do habitual, un 'efecto de goteo' despois de ouriñar, vexiga débil, unha sensación de estar inchado con dores punxentes na parte inferior do abdome arredor das áreas da vexiga e ovarios, e dores agudas durante as relacións sexuais. Tamén se observou dor de costado, que pode ser confundido con síntomas de ter cálculos renais. Obsérvanse ás veces signos e síntomas de afectación renal.
Diagnose de laboratorio
O sedimento urinario dun paciente con infección de tracto urinario por S. saprophyticus ten un aspecto característico visto ao microscopio, observándose leucocitos, eritrocitos e aglomeración debida á adhesión de cocos a elementos celulares. Os métodos de cribado químico para bacteriuria, como o da glicosa e nitrato na urina non sempre detectan a infección por S. saprophyticus. Isto débese a que, a diferenza das enterobacteriáceas gramnegativas causantes de infeccións de tracto urinario,, S. saprophyticus non reduce o nitrato e ten un tempo de xeración máis longo, polo que non consome a glicosa tan rapidamente. Mesmo cando ocorre unha infección por riba do colo da vexiga, só hai un baixo número de unidades formadoras de colonias (menos de 105 UFC/ml).
S. saprophyticus identifícase como pertencente ao xénero Staphylococcus usando a tinguidura de Gram e a proba da catalase. Identifícase como unha especie de estafilococos coagulase negativos usando a proba da coagulase. Ultimamente, S. saprophyticus diferénciase de S. epidermidis, outra especie coagulase negativa patóxena, testándoa para a susceptibilidade ao antibiótico novobiocina. S. saprophyticus é resistente á novobiocina, mentres S. epidermidis é sensible a el.
Tratamento
As infeccións de tracto urinario por S. saprophyticus son tratadas xeralmente con trimetoprim-sulfametoxazol ou cunha quinolona como a norfloxacina. Tamén é susceptible á ampicilina e ceftriaxona.
Os moitos remedios caseiros ou tratamentos naturais das infeccións de tracto urinario non están clinicamente probados, como o uso de zume de arandos, a alcalinización e moitos tipos de plantas e especies comúns. Porén, algúns deles precen afectar á formación de biofilmes sobre superficies ou equipamento médico, e noutras situacións in vitro.
Subespecies
Existen dúas subespecies de S. saprophyticus, chamadas S. s. bovis e S. s. saprophyticus, esta última é a que se adoita encontrar en infeccións de tracto urinario humanas. S. s. saprophyticus é nitrato-redutase negativo e pirrolidonil-arilamidase negativo, mentres que S. saprophyticus bovis é nitrato-redutase positivo e pirolidonil-arilamidase negativo.
The Destroyed Room: B-sides and Rarities
The Destroyed Room: B-sides and Rarities é un álbum recompilatorio de Sonic Youth, editado o 12 de decembro do 2006.
Le Poizat
Le Poizat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Medos
O topónimo galego Medos pode referirse a:
.ad
.ad é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Andorra.
Ligazón externa
סיומת אינטרנט Toppdomän
Zas, Zas
Santo André de Zas é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Zas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 389 habitantes (190 homes e 199 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 496 habitantes.
Tempe Terra
Tempe Terra é unha rexión de terras altas fortemente craterizada do hemisferio norte marciano. Localizado no bordo nordés da gran rexión volcánica de Tharsis, Tempe Terra destaca polo alto grao de fracturación e deformación da súa codia. A rexión tamén contén un gran número de pequenos volcáns de escudo, regueiros de lava e outras estruturas volcánicas.
A rexión recibiu o seu nome doutro accidente xeolóxico de albedo, chamado tamén Tempe, que fora usado anteriormente polo astrónomo E.M. Antoniadi no ano 1930 para describir unha gran mancha de terreo centrada nas coordenadas 40° N 70° O. O nome en si, fai referencia ó Val do Tempe, un val situado ó sur do Monte Olimpo, que era moi famoso entre os antigos gregos pola súa beleza natural. A Unión Astronómica Internacional (UAI) outorgoulle ó seu nome actual no ano 1979. Terra é un termo latino usado na xeoloxía planetaria para describir rexións de terras altas (termo usado para tódolos planetas, a excepción da Terra) semellantes en tamaño a sub-continentes.
Localización e descrición
Tempe Terra está situada na parte oriental do cuadrángulo de Arcadia (MC-03) e no extremo occidental do cuadrángulo de Mare Acidalium (MC-04), dentro do hemisferio occidental de Marte. Está situado sobre as coordenadas 39.7°N, 289°W e estendese ó longo de máis de 2.700 km pola súa parte máis ancha. A rexión queda comprendida entre as coordenadas 30°-54° N 265°-310° E, cubrindo case 2,1 millóns de km2, unha area equivalente a Arabia Saudita. Fai fronteira ao leste con Chryse e Acidalia Planitiae, ao norte coas chairas baixas de Arcadia Planitia e Vastitas Borealis, e ao sur fai fronteira coa rexión de grandes canles de escoamento do Kasei Valles.
Xeoloxía
Tempe Terra ocupa unha zona de transición entre as vellas terras altas craterizadas do sur e as terras xeoloxicamente recentes e de baixa altitude do norte. Tempe Terra contén as terras altas vellas que están máis ó norte no planeta. A rexión está cortada por un gran número de fallas e grabens con idades que comprenden boa parte de historia xeolóxica de Marte. A presenza destes rifts ou grabens na codia suxiren que Tempe Terra, posiblemente, sexa a rexión xeoloxicamente máis tensionada, deformada e estresada de Marte, cun gran número de pequenos volcáns de escudo.
República de Florencia
A comuna estaba rexida por un consello coñecido como La Signoria, que era elixida polo gonfaloneiro (gobernante titular da cidade), que á súa vez era elixido por membros dos gremios florentinos.
A historia da República abunda en loitas entre distintas faccións. Os Medici tomaron o control da cidade en 1434, tras o golpe de Estado de Cosme de Medici contra a facción que o desterrara o ano anterior.
Os Medici manterían o goberno da cidade até 1494, cando foron expulsados brevemente polo freire radical Girolamo Savonarola e despois de que Xoán de Médici (futuro papa León X) reconquistara a cidade en 1512.
A autoridade medicea foi repudiada unha segunda vez, en 1527, durante a Guerra da Liga de Cognac, pero reasumiron o poder en 1531, despois dun asedio a Florencia de once meses.
A República foi abolida en 1532, cando o papa Clemente VII nomeou duque de Florencia a Alexandre de Medici, pasando o goberno de república a monarquía hereditaria.
Río Ubangi
Percorrido
O Ubangi nace nas proximidades de Yakoma, nos confíns entre a República Democrática do Congo e a República Centroafricana. Xorde da unión dos ríos Mbomou e Uele. Nun principio corre cara oeste durante uns 370 km, para logo virar, nunha ampla curva, cara o suroeste, atravesando de seguido a cidade de Bangui, capital da República Centroafricana.
A súa conca hidrográfica abrangue 772.800 km2. Se se conta o curso do Ubangi con o do Uele, o río alcanza unha lonxitude de 2.272 km. O caudal medio do Ubangi é duns 2.000 m3/s, pero con ocasión de grandes chuvias pode subir até os 15.000 m3/s.
Afluentes
Entre os afluentes principais do Ubangi, desde a confluenza do Mbomou e o Uele á desembocadura temos:
Os afluentes son máis numerosos pola dereita, xa que o Ubangi ten unha conca disimétrica, por mor da proximidade da bacía do Congo pola súa beira dereita, que capta as augas cara el.
Navegabilidade
No seu treito centroafricano, o río, unha vez pasada a cidade de Bangui, tórnase navegábel, polo que constitúe unha das vías de comunicación máis importantes da rexión, sobre todo na época da estación chuviosa, cando moitas estradas e camiños se voltan impracticábeles.
Proxectos
Na década do 1960, foi proposto un proxecto para transvasar auga desde o Ubangi para o lago Chad. As augas do río poderían así revitalizar o lago, posibilitando a pesca e a irrigación duns 10.000.000 de persoas centroafricanas.
Ethel Vázquez
Ethel María Vázquez Mourelle, nada en Ponteceso en 1972, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Filla de Manuel Jesús Vázquez Barca. Estudou EXB no colexio Eduardo Pondal de Ponteceso. Enxeñeira de Camiños, Canles e Portos pola Universidade da Coruña. Foi presidenta de Augas de Galicia. En setembro de 2010 foi nomeada directora da Axencia Galega de Infraestruturas. Dende o 18 de xuño de 2014 é conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas. En outubro de 2015, pola remodelación do Goberno, quedou unicamente como conselleira de Infraestruturas e Vivenda. Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2016. En xaneiro de 2017 renunciou ao seu cargo de deputada no Parlamento de Galicia.
Nas eleccións de 2020 volveu ser elixida deputada no Parlamento de Galicia, e en setembro de 2021 volveu deixar o escano a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros.
O Meiral
O topónimo galego O Meiral pode referirse a:
Arroio Grande, Santa Maria
Arroio Grande é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Arroio Grande.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Arroio do Meio, Arroio Grande, Arroio Lobato, Cidade dos Meninos, Colônia Nova, Faxinal da Palma, Kipper, Linha Canudos, Noal, Nossa Senhora da Saúde, Rosalino Noal, São Marcos, São Valentin, Três Barras, Vila Arroio Grande, Vila Fighera, Vila Santa Brígida.
Polliat
Polliat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pena, Pena, Castroverde
Pena é un lugar da parroquia de Pena no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres).
.ae
.ae é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para os Emiratos Árabes Unidos.
Ligazón externa
Toppdomän
Quimioterapia antimicrobiana
A quimioterapia antimicrobiana é a aplicación clínica de axentes antimicrobianos para tratar enfermidades infecciosas. Hai tres tipos de quimioterapia antimicrobiana segundo o tipo de microbio que se quere combater:
A quimioterapia antimicrobiana non debe confundirse coa quimioterapia contra o cancro ou oncolóxica. A palabra quimioterapia orixinalmente significaba o uso de axentes químicos para tratar enfermidades. Os quimioterápicos actúan no interior do corpo, polo que a súa toxicidade debe ser limitada.
Tipos de axentes quimioterápicos
Poden clasificarse segundo a súa estrutura e modo de acción e agrúpanse en dúas grandes categorías: quimioterápicos sintéticos e antibióticos.
Os quimioterápicos sintéticos poden ser dos seguintes tipos:
Os antibióticos son compostos químicos naturais producidos por microorganismos co obxectivo de matar a outros microorganismos. A diferenza dos quimioterápicos sintéticos, que son compostos artificiais, son produto do metabolismo microbiano normal, aínda que na fabricación dalgúns deles se fan modificacións químicas adicionais. Alteran a parede celular bacteriana (vancomicina, penicilina), a membrana plasmática (polimixinas), a síntese de proteínas (macrólidos, tetraciclinas) ou a síntese de ácidos nucleicos (rifampicina).
Historia
Paul Ehrlich considérase o fundador da quimioterapia antimicrobiana. Desenvolveu o concepto de toxicidade selectiva: un composto que actúa selectivamente contra un microorganismo pero non afecta de forma importante ao hóspede. Desscubriu en 1909 o primeiro quimioterápico, que era un composto que actuaba contra a espiroqueta causante da sífilis chamado arsfenamina (Salvarsan); tratábase dun composto sintético con arsénico (non era un composto natural, os cales son a definición orixinal e máis estrita de antibiótico).
Outro gran grupo de quimioterápicos son os antibióticos. O primeiro descubriuno en 1929 Alexander Fleming e foi a penicilina, que era un produto metabólico microbiano natural. O seguinte antibiótico que se descubriu foi a estreptomicina, e despois descubríronse moitos máis.
Ascaridíase
miniatura|300px|Ascaris lumbricoides, especie parasita do home A ascaridíase é unha enfermidade parasitaria provocada polas ascárides, vermes redondos que parasitan o intestino delgado do home e diferentes animais. As ascárides pertencen ó Filo Nematoda, que inclúe distintas familias de vermes parasitos do tracto intestinal, do sistema linfático ou das vísceras. Popularmente coñécense polos nomes de lombrigas ou, simplemente, vermes.
Etioloxía
As diferentes especies da familia Ascarididae (xéneros Ascaris, Baylisascaris, Crossophorus, Ophidascaris, Parascaris, Toxascaris, Toxocara etc.) parasitan diferentes especies animais, mostrando especificidade polo vertebrado hospedador. Aínda así son posibles contaxios cruzados entre animais domésticos e o home, o que converte a enfermidade, nalgúns casos, nunha zoonose.
miniatura|300px|Ciclo biolóxico das ascárides A especie tipo é o Ascaris lumbricoides, que afecta o home. En estado adulto poden chegar a medir 15–25 cm de lonxitude, os machos, e 25–35 cm as femias, alcanzando o grosor dun lapis, e vivir ata dous anos. Alcanzan a madurez ós 2-3 meses da inxestión dos ovos.
O contaxio prodúcese por vía fecal-oral, por tocar a boca ou os alimentos despois de tocar feces contaminadas. Pode producirse tamén por vía alimentaria, ó inxerir alimentos regados con augas fecais humanas ou lavados con augas contaminadas. En calquera caso, asóciase a unhas condicións hixiénicas deficientes ou a unha hixiene descoidada (razón pola que é unha enfermidade máis frecuente na infancia).
Xa no intestino, os ovos eclosionan e liberan as larvas, que atravesan a parede intestinal e, a través do torrente circulatorio, chegan ó fígado e ós pulmóns. As larvas soben pola árbore bronquial ata a farinxe e son deglutidas, para regresar ó aparato dixestivo. De novo no intestino, maduran, reprodúcense e comezan a poñer ovos, ata 200.000 ovos diarios. Os ovos son expulsados coas feces e son inxeridos polo mesmo ou por un novo hospedador. Fóra do corpo, son infecciosos ó cabo dos 18 días e durante varias semanas.
Tratamento e prevención
Os medicamentos antiparasitarios habituais son eficaces contra a enfermidade, pero cómpre simultanealos cunhas medidas hixiénicas que aseguren corta-la posibilidade dunha reinfestación: lavar ben as mans, esteriliza-la roupa interior, extrema-la hixiene tralo contacto con cans e gatos etc.
Tratamentos populares
miniatura|300px|Abrótano macho, herba lombrigueira O abrótano macho (Artemisia abrotanum) chámase herba lombrigueira porque se usa, en infusión feita con viño, para curalas. Con menos frecuencia danlle tamén este nome de herba lombrigueira ou herba das lombrigas, polas mesmas propiedades medicinais, ó asente (Artemisia ansinthium) ou ao Tanacetum vulgare.
Mariño Ferro recolle outros remedios para expulsa-las lombrigas dos meniños: poñerlles ó colo unha bolsiña cos evanxeos; unha infusión de incenso, ruda e romeu (en Nigrán); obrigarlle a cheirar unha bóla feita con allo e ruda esmagados, refregando logo con esa pasta a fronte do rapaz (en Sanxenxo); facerlle cruces na tripa cun anaco de unto enfariñado (Marcón, Pontevedra); ou cun hisopo feito con la dos testículos dun carneiro, unto de porco e feluxe da lareira (Narla, Friol).
Andrew Garfield
Andrew Garfield nado no condado dos Ánxeles (California) o 20 de agosto de 1983, é un actor británico-estadounidense.
Antonio del Villar
Antonio del Villar foi un escultor barroco galego, veciño de Redondela. miniatura|Detalle do retablo da Expectación da Catedral de Tui.
Traxectoria
Viviu entre finais do século XVII e a primeira metade do século XVIII.
O retablo da Expectación da catedral de Tui é atribuído a este artista, e foi realizado a partir de 1722 por encargo do bispo Fernando Ignacio Arango Queipo. A obra foi rematada en 1728.
Tamén realizou os retablos da igrexa de Santiago de Borbén (Pazos de Borbén), datado en 1725, o retablo maior da Igrexa de Santa María de Baiona, datado en 1726, o retablo da Capela de Santa Liberata de Baiona, datado en 1738, a imaxe de Santiago da igrexa parroquial de Borbén, datada en 1740, e o retablo maior da igrexa de San Domingos de Tui, que foi contratado en 1742.
Cuco Sánchez
José del Refugio Sánchez Saldaña, coñecido musicalmente como Cuco Sánchez, nado en Altamira, Tamaulipas, o 3 de maio de 1921 e finado o 6 de outubro de 2000, foi un compositor e cantante mexicano de renome, sendo composicións súas as pezas Aunque me cueste la vida ou El mil amores.
Pollieu
Pollieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O
O O é a décimo cuarta letra do alfabeto galego, e representa os fonemas /o/ (vogal posterior media pechada) e /ɔ/ (vogal posterior media aberta).
Usos
En química, O é a abreviatura do osíxeno.
Historia do Xapón
A historia do Xapón é a sucesión de eventos que ocorreron no arquipélago xaponés. Algúns destes feitos son illados e influenciados pola natureza xeográfica do Xapón como unha nación insular, mentres outro conxunto de acontecementos, obedece a influencias estranxeiras, como no caso do imperio Chinés, o cal definiu a súa lingua, a súa escrita e, tamén, súa cultura política.
Comeza co asentamento de pobos nun grupo de illas ao sueste da península coreana, a uns 100.000 anos a.C. Os primeiros vestixios de industria, das pedras polidas, remonta a 32.000 anos. A cerámica, das indústrias mais antigas da humanidade, prodúcense a 16.500 a.C., período Jōmon, e inclúen as primeiras formas de obras artísticas: os dogū. 400 anos antes são introduzidas tecnologias provenientes da China e da Corea como o cultivo de arroz e fundição de bronce e ferro.
Prehistoria
As investigacións arqueolóxicas indican que o Xapón xa estaba ocupado por seres humanos durante o período paleolítico. Durante as eras glaciais, estivo conectado ao continente asiático, o que facilitou a migración ao arquipélago xaponés.
Comezo da monarquía
A familia imperial xaponesa mantense de forma continua no trono desde o principio do período monárquico, no século VI a.C. Os emperadores trazan a súa ancestralidade ata o mítico reinado de deuses sobre a terra, dos cales serían descendentes. O Emperador Jinmu é o primeiro mortal da liñaxe imperial.
Na práctica, unha migración de familias probabelmente coreanas (cos que a lingua xaponesa está emparentada) ou chinesas (das que deriva a súa escrita) para o Xapón, ocorrida pouco antes, formou comunidades suficientemente grandes e culturalmente identificadas entre si que se xuntarían baixo un monarca nos moldes do sistema político dos seus países natais. A partir de entón, o poder imperial estenderíase aos pobos nativos pola asimilación ou conquista militar.
Feudalismo
A acumulación de grandes extensións de terra en mans de particulares posibilitou o ascenso dos administradores locais, os Daimyo. A medida que se quitaban as súas terras das listas de impostos, aumentaba a renda desa clase social. Gradualmente, os administradores comezaron a repelir a interferencia de funcionarios provinciais e centrais, e crearon forzas propias para manter a orde nas súas áreas. Así, o século X foi de completa desorde. Os aristócratas de Quioto non tiñan poder algún para facer cumprir as ordes fóra da capital, xa que os antigos exércitos dexeneraran e os novos tornáranse unha especie de asilo onde os nobres ben relacionados ocupaban sinecuras. Nalgúns lugares, o propio pobo armábase para se protexer. Os "oficiais de pacificación" designados polo poder central pouco podian facer, pois non contaban co apoio local. Acelerouse a fragmentación do poder. En 1156 unha disputa sucesoria trouxo os guerreiros rurais á capital, onde se estabeleceron.
As grandes ligas de guerreiros eran mandadas por familias que se consideraban de ascendencia imperial. Era práctica común enviar os fillos máis novos do imperador ao campo, cando non había máis lugar para eles na corte; por determinación dos códigos, debían mudar de nome despois de seis xeracións; así, no século X, os guerreiros afiliáronse a dúas grandes ligas, lideradas polas familias Minamoto e Taira, que se dicían imperiais. A loita irrompeu en Quioto en 1156 e 1159. A primeira guerra - a da era Hoje - foi provocada por unha disputa sucesoria, despois da morte do imperador Toba, que tentou levar ao trono ao seu cuarto fillo Goshirakawa en vez de permitir que o seu fillo máis vello, Konoe, permanecese como emperador. Venceron os partidarios de Goshirakawa e os líderes da oposición foron executados. Goshirakawa reinou ata 1158, cando se retirou, comezando a segunda guerra.
Imperialismo xaponés
En 1868 foi restaurado o poder imperial no Xapón, subtraendo aos xoguns o poder feudal que existía desde o século XII. Subiu ao trono o novo imperador Mitsuhito, coñecido polo nome de Meiji. A Era Meiji (1868-1912), como ficou coñecida, representou un período de grandes mudanzas na historia do Xapón.
Completadas as reformas internas, o goberno decidiuse a alcanzar unha condición de igualdade coas potencias occidentais. Unha reforma dos tratados, con vistas a extinguir os privilexios xudiciais e económicos gozados polos estranxeiros, foi probada desde o inicio, mais as potencias envolvidas rexeitaron tratar do asunto ata que as institucións legais xaponesas se equiparasen ás occidentais. Os asuntos asiáticos ocuparon un lugar secundario na política externa dos primeiros anos, mais xa no comezo da década de 90 tornábase clara a preponderancia chinesa en Corea, o que alarmaba a Toquio. En 1894, unha rebelión na Corea foi esmagada con apoio dos chineses. O Xapón enviou tropas ao país veciño e, cesada a crise, rexeitou retiralas. As hostilidades comezaron no mar, e despois a loita transferiuse a Corea. Vitorioso en todas as batallas, o Xapón impuxo un tratado humillante ao adversario, mais as potencias europeas rexeitaron aceptar a Toquio como socio na repartición das riquezas da China. Alemaña, Francia e Rusia forzaron aos xaponeses a devolver a península de Liaotung, tomada á China, a cambio dunha indemnización. En 1889, Rusia forzou a China a cederlle a referida península, coa súa importante base naval de Port Arthur.
segunda guerra mundial
En 1937, o chamado “incidente chinés” - China pasaba pola súa revolución nacionalista - practicamente colocou o poder no Xapón en mans dos militares. O incidente comezou co ataque xaponés a unidades chinesas na Ponte Marco Polo, preto de Pequín. A seguir, as tropas xaponesas ocuparon Nanquín, Hangchow e Cantón. A esa altura, Xapón xa formaba parte do chamado Eixo, a través do Pacto Anticomintern, con Alemaña e máis tarde con Italia. Eses acordos foron substituídos polo Pacto Tripartito de setembro de 1940, polo cal as potencias do Eixo recoñecían ao Xapón como líder dunha nova orde en Asia.
O ataque xaponés á base norteamericana de Pearl Harbor, en Hawai, o 7 de decembro de 1941, leva aos Estados Unidos a declararen a guerra ao Eixo e leva o conflito a case todo o mundo. En xuño de 1942, o Xapón xa ocupa a Indochina Francesa e ten a supremacía naval no Pacífico. Deseguida, toma Hong-Kong, Malaisia, Singapur, as Indias Orientais Holandesas, Borneo, Filipinas, Andamás e Birmania. As dúas faccións belixerantes están definidas: os países do Pacto Anticomintern (o Eixo) Alemaña, Italia e o Xapón contra os Aliados Inglaterra, os Estados Unidos, a Unión Soviética e a China. A China xa se atopaba en guerra contra o Xapón desde 1931.
En agosto de 1945, finalmente, as bombas atomicas lanzadas sobre Hiroshima e Nagasaki e a entrada da URSS na guerra asiática forzaron a rendición. O acto formal foi asinado o 2 de setembro de 1945, na Baía de Toquio, a bordo do acoirazado norteamericano “Missouri”.
Independencia e reestruturación
Logo nos primeiros anos de paz, Xapón procurou reconstituír a súa economía, a pesar dalgunhas cláusulas restritivas contidas no tratado de rendición. Estas, porén, foron gradualmente revogadas, e o país reencontrou o camiño da prosperidade. A restauración da independencia, en 1952, ocorreu nun momento en que a economía nacional presentaba uns elevados índices de expansión. Ese progreso acentuaríase ata o final da década de 1960, cando o país mantivo, por máis de dez anos consecutivos, as máis altas taxas de crecemento do mundo.
Períodos da historia
Eís aquí un exemplo de categorización de períodos da historia xaponesa.
Pozos, Pena, Castroverde
Pozos é un lugar da parroquia de Pena no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Hits Are for Squares
O título "Hits Are For Squares" está collido da letra do tema descartado para o álbum Rather Ripped "Eyeliner". O álbum só está dispoñible en cafeterías Starbucks.
Listaxe de cancións
Todos os temas son as versións orixinais dos álbums dos que foron extraídos.
A Alta de Pereira, Pereira, O Pino
A Alta de Pereira é unha lugar de parroquia de Pereira, no concello do Pino, a tres quilómetros da estrada nacional N-634 Lugo-Santiago de Compostela e mais do Camiño de Santiago, a uns cinco quilómetros do aeroporto internacional da Lavacolla. Segundo o IGE, en 2019 tiña 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Trátase dunha zona rural de pouca pendente, cruzada por numerosos regatos e un pequeno río, o Brandelos. Conta polo menos cun par de exemplos de hórreos de tipo O Pino.
Papúa Nova Guinea
Papúa Nova Guinea (en Papua Niugini; en hiri motu: Papua Niu Gini) é un país de Oceanía que ocupa a metade oriental da Illa de Nova Guinea, e unha serie de illas e arquipélagos, ao leste e ao nordeste, aínda que sempre na Melanesia. A única fronteira terrestre que ten é con Indonesia, ao oeste, mais ten fronteiras marítimas con Palau e mailos Estados Federados de Micronesia, ao norte, coas Illas Salomón, ao sueste, e con Australia, a través do Mar de Coral, o Estreito de Torres e o Mar de Arafura, ao sur. A súa capital é Port Moresby.
Primeiros habitantes
Aínda que os primeiros habitantes eran cazadores e recolectores, evidencias antigas demostran que as persoas usaban os bosques para proverse de comida. Tamén hai probas de que a horticultura era practicada ao mesmo tempo en que a agricultura se desenvolvía en Mesopotamia e Exipto. Cultivos antigos - moitos dos cales eran indíxenas - incluían cana de azucre, bananas do Pacífico, iñame e taro, mentres que o sago e pandano eran as dúas especies de árbores máis explotadas polos nativos. As batatas e os porcos, son de chegada moi posterior, pero os moluscos e peixes levan na dieta moito tempo.
Presenza europea
Cando os primeiros exploradores europeos chegaron a Nova Guinea, os habitantes desta e outras illas veciñas tiñan un sistema de agricultura produtivo aínda utilizando ferramentas de óso, madeira e pedra. Comerciaron cos insulares ao longo da costa principalmente con produtos cerámicos, adornos de cunchas e produtos alimentarios básicos. Tamén penetraron no interior, onde intercambiaron produtos do bosque por bens mariños.
Probablemente foron os navegantes portugueses e españois os que avistaron primeiro Nova Guinea a principios do século XVI. Entre 1526 e 1527, Jorge de Meneses chegou accidentalmente á illa principal chamándoa Papúa, unha palabra malaia que designa o carácter rizo do pelo dos melanesios. En 1545, o español Iñigo Ortiz de Retez engadiu o termo Nova Guinea ao nome da illa ao observar un parecido entre os habitantes da illa e os da costa de Guinea (África).
Aínda que nos seguintes 170 anos numerosos navegadores europeos visitaron as illas e exploraron as súas costas, non se sabía gran cousa dos seus habitantes ata que a finais do século XIX, Nicolai Miklukho-Maklai conviviu varios anos coas diferentes tribos e describiu o seu modo de vida nun extenso informe.
Nova Guinea Alemá
miniatura|dereita|210 px|Cultura de Luf: talla (Museo Etnolóxico Dahlem, de Berlín) Coa crecente demanda europea de aceite de coco, Godofredo de Hamburgo, a firma comercial máis grande do Pacífico, comeza o comercio de copra nas illas de Nova Guinea. En 1884, o Imperio Alemán formalmente tomou posesión do nordés da illa e puxo a súa administración en mans dunha compañía comercial contratada formada para o devandito propósito, a Compañía de Nova Guinea (Neu Guinea Kompagnie). No contrato concedido a esta compañía polo goberno imperial alemán en maio de 1885, dáballes o poder de exercer dereitos soberanos sobre o territorio e outras terras "non ocupadas" en nome do goberno, e a habilidade de negociar directamente cos habitantes nativos. As relacións con potencias estranxeiras eran retidas como propiedade exclusiva do goberno alemán. A Compañía de Nova Guinea pagaba directamente polas institucións gobernamentais locais, a cambio de concesións que eran outorgadas.
En 1899, o goberno imperial alemán asumiu directamente o control do territorio agora chamado como Nova Guinea Alemá. En 1914, tropas australianas ocuparon o territorio, e mantivérono baixo control militar australiano durante a primeira guerra mundial, ata 1921. O goberno británico, a través da Mancomunidade de Australia, asumiu un mandato para a Liga de Nacións para gobernar o Territorio de Nova Guinea en 1920. Foi administrado baixo este mandato ata a invasión xaponesa en decembro de 1941, que trouxo a suspensión da administración civil australiana.
Territorio de Papúa
O 6 de novembro de 1884, un protectorado británico foi proclamado sobre a costa sur de Nova Guinea e as súas illas adxacentes. O protectorado, chamado Nova Guinea Británica, foi anexado directamente o 4 de setembro de 1888. A posesión foi transferida á autoridade da Mancomunidade de Australia en 1902. Segundo a Lei de Papúa de 1905, a Nova Guinea Británica pasou a chamarse Territorio de Papúa, establecéndose unha administración formal australiana en 1906. Papúa foi administrada baixo a Lei de Papúa ata que foi invadida polos xaponeses en 1941, e a administración civil foi suspendida. Durante a guerra, Papúa foi gobernada por unha administración militar desde Port Moresby, onde o xeneral Douglas MacArthur ocasionalmente tiña os seus cuarteis.
Territorio de Papúa e Nova Guinea
Logo da rendición dos xaponeses en 1945, as administracións civís de Papúa e de Nova Guinea foron restauradas, baixo a Acta de Administración Provisional de Papúa Nova Guinea (1945 - 1946), Papúa e Nova Guinea foron combinadas nunha unión administrativa.
A Acta de Papúa e Nova Guinea de 1949 formalmente aprobou o establecemento de Nova Guinea baixo o sistema internacional fideicomisario e confirmou a unión administrativa de Nova Guinea e Papúa baixo o nome de Territorio de Papúa e Nova Guinea. A acta proveu un Consello Lexislativo (establecido en 1951), unha organización xudicial, un servizo público, e un sistema de gobernos locais. Unha Cámara de Representantes substituíu ao Consello Lexislativo en 1963. En 1972, o nome do territorio foi cambiado a Papúa Nova Guinea.
Independencia
As eleccións de 1972 deron paso á formación dun ministerio dirixido por Michael Somare, quen prometeu implantar un goberno autónomo para máis tarde alcanzar a independencia. En efecto, o 1 de decembro de 1973 Papúa Nova Guinea pasou a ser dirixida por un goberno autónomo, e máis tarde, o 16 de setembro de 1975, alcanzou a independencia.
Tras as eleccións nacionais de 1977, Somare foi nomeado Primeiro Ministro co apoio dunha coalición dirixida polo partido Pangu. Con todo, o seu goberno empezou a perder a confianza do pobo e foi substituído por un novo gabinete con Julius Chan como Primeiro Ministro.
Nas eleccións de 1982 o partido Pangu volveu gañar popularidade e Somare saíu outra vez elixido. Con todo, en novembro de 1985, o goberno volveu perder apoios, o que deu paso a que Paias Wingti saíse elixido nas eleccións de xullo de 1987 co apoio dunha coalición de cinco partidos. Con todo, en xullo de 1988, outra vez por falta de confianza, Rabbie Namaliu, quen semanas antes substituíra a Somare na dirección do partido Pangu, pasou a ocupar o cargo de Primeiro Ministro.
Política
Artigo principal: Política de Papúa Nova Guinea
Papúa Nova Guinea é unha monarquía constitucional cunha democracia parlamentaria. Coma membro da Commonwealth, recoñecese coma Xefe de Estado ao rei ou á raíña do Reino Unido, representado por un Gobernador Xeral. Este gobernador é elixido polo Parlamento, nomeado polo rei ou a raíña, e participa principalmente en cerimonias oficiais.
O xefe do Goberno é o Primeiro Ministro, elixido polo Parlamento Nacional unicameral de 109 membros. Os compoñentes do Parlamento son elixidos cada cinco anos cos votos das 19 provincias e do distrito da capital nacional de Port Moresby.
Subdivisións
Papúa Nova Guinea está dividida en dezanove provincias e o Distrito Capital Nacional de Papúa Nova Guinea.
Xeografía
Localización: Sueste de Asia, arquipélago que inclúe a metade oriental da illa de Nova Guinea entre o Mar de Coral e o Océano Pacífico, ao leste de Indonesia.
Límites en terra:
Liña costeira: 5,152 km
Soberanía marítima: medido desde as liñas de costa das illas que forman o arquipélago
Terreo: maiormente montañoso con planicies nas costas.
Puntos extremos:
Recursos naturais: ouro, cobre, prata, gas natural, madeira, petróleo, pesca.
Uso da terra:
Perigos naturais: vulcanismo; atópase situado dentro do Cinto de lume do Pacífico; o país soporta frecuentes sismos e tsunamis.
Asuntos ambientais: bosque chuvioso en proceso de deforestación como resultado do aumento da demanda comercial de madeira e contaminación polos proxectos mineiros.
Xeografía
Economía
Artigo principal: Economía de Papúa Nova Guinea
María Félix
María de los Ángeles Félix Güereña, coñecida como María Félix, nada o 8 de abril de 1914 en Chopos (Sonora) e finada o 8 de abril de 2002 na Cidade de México, foi unha actriz mexicana de sona internacional. María Félix é unha das iconas do cinema mexicano e a súa carta de presentación internacional.
Papúa Nova Guinea
Economía
Papúa Nova Guinea posúe gran cantidade de recursos naturais, aínda que a explotación dos mesmos sempre estivo obstaculizada pola carencia de infraestruturas e tecnoloxía de desenvolvemento. Non obstante as fontes mineiras, incluíndo o petróleo, o cobre e o ouro, representan as catro quintas partes das súas exportacións.
Mantén unha agricultura de subsistencia que serve unicamente para o consumo local.
A pesca, explotada industrialmente en concesións a outros países, constitúe tamén unha fonte importante de ingresos, mais está moi afectada polos cambios climáticos das correntes mariñas do Pacífico.
As axudas ó desenvolvemento proveñen na súa maior parte de Australia, o Xapón e da Unión Europea.
En 1995, foi necesaria a intervención do Fondo Monetario Internacional e do Banco Mundial para axustar un programa de desenvolvemento. Na actualidade a situación é estable, cun crecemento da produción agrícola dun 3,9% de media anual dende o ano 1999.
Demografía
miniatura|250px|Crecemento da poboación dende [[1961 ata 2003 (en miles de persoas)]]
Os tres maiores grupos étnicos do Océano Pacífico, melanesios, micronesios e polinesios están representados en Papúa Nova Guinea. Chineses, europeos e australianos tamén residen neste país.
Papúa Nova Guinea conforma un dos lugares máis diversos do planeta; existen 700 linguas indíxenas e polo menos unha maioría de sociedades indíxenas, cunha poboación maior aos 5 millóns. É tamén un dos lugares máis rurais, con só un 18% da poboación vivindo en centros urbanos.
Preto dun terzo da poboación adhírese a crenzas indíxenas, mentres o resto é cristiá. Preto dun terzo dos cristiáns son católicos romanos, mentres que o resto está dividido entre varias denominacións protestantes.
Linguas
Papúa Nova Guinea é a nación con maior número de idiomas falados no mundo, con máis de 800. Cunha media de 7.000 falantes por lingua, é o segundo país con maior diversidade lingüística por número de habitantes, só por detrás de Vanuatu. As linguas indíxenas clasifícanse en dous grandes grupos: as linguas austronesias e as papúas, sendo as máis faladas de forma nativa enga, melpa e huli. Hai catro idiomas oficiais en Papúa Nova Guinea: inglés, tok pisin, hiri motu e, dende 2015, a linguaxe de signos de Papúa Nova Guinea. O inglés é o idioma do goberno e do sistema educativo pero fora diso non é moi falado.
A principal lingua franca do país é o tok pisin, no que se realizan a maioría de debates do parlamento, campañas e anuncios, etc. A única zona na que o tok pisin non é a lingua franca principal é a rexión de Papúa, no sur do país, na que se usa hiri motu. A capital, Port Moresby, ten unha poboación moi diversa, que no centro utiliza principalmente o tok pisin para comunicarse e, en menor medida, o inglés, mentres que na periferia se fala motu.
Cultura
Artigo principal: Cultura de Papúa Nova Guinea
Estímase que existen máis de mil grupos culturais en Papúa Nova Guinea. Debido a esta diversidade, xurdiron moitos estilos de expresión cultural. Cada grupo creou as súas propias formas expresivas en arte, danza, armamento, traxes, canto, música, arquitecturaetc.
A maioría destes grupos culturais teñen a súa propia lingua. A poboación vive maioritariamente en aldeas que dependen da agricultura de subsistencia. Nalgunhas zonas cazan e recollen plantas silvestres (como raíces de ñame e karuka) para complementar as súas dietas. Os que se fan hábiles na caza, na agricultura e na pesca son moi respectados.
No río Sepik, hai unha tradición de talla de madeira, moitas veces en forma de plantas ou animais, que representan espíritos antepasados.
As cunchas mariñas eran a moeda de Papúa Nova Guinea até a súa abolición en 1933. Esta tradición aínda está presente nos costumes locais. Nalgunhas culturas, para conseguir unha noiva, un noivo debe levar un certo número de cunchas de ameixa cos bordos dourados como dote. Noutras rexións, o dote é pagado en porcos, casuarios ou diñeiro. Noutras partes, son as noivas as que tradicionalmente pagan o dote.
Os pobos das montañas participan en coloridos rituais locais nos que se pintan a si mesmos e se visten con plumas, perlas e peles de animais para representar paxaros, árbores ou espíritos de montaña. Ás veces, represéntanse acontecementos importantes, como unha lendaria batalla, nun festival musical.
O país posúe un lugar Patrimonio Mundial da UNESCO, o sitio agrícola de Kuk, inscrito en 2008. O país, con todo, non ten elementos inscritos na lista de Patrimonio Cultural Inmaterial da UNESCO, a pesar de ter unha das máis amplas variedades de elementos de patrimonio cultural inmaterial no mundo.
Rebeca (homónimos)
Rebeca pódese referir a:
Escrita xaponesa
A seguinte táboa amosa exemplos de escrita nestes sistemas:
Elección de escrita
Todas as palabras en xaponés poden ser escritas en katakana, hiragana, ou romaji. Moitas palabras teñen tamén a súa escrita en kanji. A elección do sistema de escrita depende de moitos factores.
Vincenzo Rennella
Vincenzo Renato Rennella, máis coñecido como Vincenzo Rennella ou Enzo Rennella, nado o 8 de outubro de 1988 en Saint-Paul-de-Vence, Alpes Marítimos (Provenza-Alpes-Costa Azul) é un futbolista profesional franco-italiano que xoga na posición de dianteiro no Miami FC.
Escrita xaponesa
Elección de escrita
Deseguida se amosa un exemplo dun titular de xornal que usa os catro tipos (un titular do Asahi Shimbun do 19 de abril de 2004) (<FONT COLOR="red">kanji vermello</FONT>, <FONT COLOR="blue">hiragana azul</FONT>, <FONT COLOR="green">katakana verde</FONT>, rōmaji e numerais árabes en negro):
Vincenzo Rennella
Traxectoria
Nado e criado en Francia, de pai italiano e nai francesa, comezou a xogar como xuvenil no AS Cannes, onde chegou debutar como profesional nun partido da terceira división do fútbol galo. En 2007 foi adquirido polo FC Lugano da Challenge League suíza, segunda categoría do fútbol helvético. No seu primeiro ano anota 7 goles, o que xunto coas súas boas actuacións espertan o interese do Genoa da Serie A italiana, que o contrata cedéndoo de novo ao Lugano. Nesa tempada consegue a marca de anotar 24 goles en 22 partidos, chegando a ter un rexistro de 16 goles nos 12 primeiros partidos de Liga, e sendo o máximo goleador da competición. En total no club suízo anotaría 31 goles en 51 partidos.
Escrita xaponesa
Elección de escrita
Algunhas palabras xaponesas escríbense con diferentes kanji dependendo do significado, polo que nestes casos se debe utilizar kanji en lugar de kana para evitar erros. Por exemplo, a palabra hi (ひ) ten moitos significados entre eles, sol (日) e máis lume (火), polo que o uso do kanji é decisivo para a comprensión escrita da palabra.
Vincenzo Rennella
Traxectoria
Ao ano seguinte da o salto de categoría, e o Genoa cédeo esta vez ao histórico Grasshopper da Super Liga suíza, onde estaría dúas tempadas, anotando 8 goles no seu segundo ano. Isto chama de novo a atención do fútbol italiano, polo que Rennella é cedido ao AC Cesena da máxima categoría do fútbol italiano. Debuta na competición o 30 de outubro de 2011 ante o Parma FC, anotando o seu primeiro e único gol o 22 de abril ante o Palermo.
Ao ano seguinte, o seu útlimo de contrato co Genoa, é cedido ao Córdoba da Segunda División española, onde anota 7 goles en 33, non chegando ao seu nivel habitual por mor do falecemento do seu pai durante a tempada. Porén, as súas boas actuación lévano a fichar por catro tempadas polo Real Betis, club da Primeira División, que o cede ao Club Deportivo Lugo. No conxunto galego, no seu primeiro partido como local no Anxo Carro, consegue anotar dous goles e dar unha asistencia ante o Real Jaén, racha que continuou anotando o gol da vitoria do Lugo ante o Real Zaragoza na Romareda e na seguinte xornada ante o Girona.
.af
.af é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Afganistán. Está patrocinado polo Ministerio de Comunicacións. Está activo e púxose en marcha en 1997. Permítese o rexistro de dominios de segundo nivel baixo .af pero tamén é posible rexistrar dominios de terceiro nivel baixo:
Oscar Wilde
Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde máis coñecido por Oscar Wilde, nado o 16 de outubro de 1854 en Dublín, entón pertencente ao Reino Unido, e finado o 30 de novembro de 1900 en París, foi un escritor de orixe irlandesa.