cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Música
Música na Biblia
Os estudosos da música e o teatro que estudan a historia e a antropoloxía da cultura semítica e xudeocristiá temperá descubriron vínculos comúns na actividade teatral e musical entre as culturas clásicas dos hebreos e as dos gregos e romanos posteriores. A área común de actuación atópase nun «fenómeno social chamado litania», unha forma de oración que consiste nunha serie de invocacións ou súplicas. Journal of Religion and Theatre sinala que entre as primeiras formas de ladaíña, «a litania hebrea estivo acompañada dunha rica tradición musical»:
Idade Media
miniatura|upright|O [[propio da misa|introito de Gaudeamus omnes, escrito en notación pneumática no Graduale Aboense dos séculos XIV e XV, rende homenaxe a Henrique, patrón de Finlandia.]]
A Idade Media (476 a 1400) comezou coa introdución do canto monofónico (liña melódica única) nos servizos da Igrexa católica. A notación musical usouse desde a antigüidade na cultura grega, pero na Idade Media, a notación foi introducida por primeira vez pola Igrexa católica para que as melodías dos cánticos puidesen escribirse, para facilitar o uso das mesmas melodías para a música relixiosa en todo o mundo católico. O único repertorio medieval europeo que se atopou en forma escrita desde antes do 800 é o canto chan litúrxico monofónico da Igrexa católica, cuxa tradición central chamábase canto gregoriano.
Xunto a estas tradicións de música sacra, existía unha vibrante tradición de canto secular. Exemplos de compositores deste período son Léonin, Perotín, Guillaume de Machaut e Walther von der Vogelweide.
Renacemento
A música do Renacemento (c. 1400 a 1600) centrouse máis en temas seculares, como o amor cortés. Ao redor de 1450, inventouse a imprenta, que facía partituras impresas moito menos custosas e máis fáciles de producir en masa. A maior dispoñibilidade de partituras axudou a difundir os estilos musicais máis rapidamente e nunha área máis ampla. Os músicos e cantantes a miúdo traballaban para a igrexa, as cortes e as cidades. Os coros da igrexa creceron en tamaño e a igrexa seguiu sendo un mecenas importante da música. A mediados do século XV, os compositores escribiron música sacra ricamente polifónica, na que se entrelazaban simultaneamente diferentes liñas melódicas. Entre os compositores destacados desta época inclúense Josquin des Prés, Guillaume Dufai, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Tomás Luis de Victoria, Thomas Morley e Orlando di Lasso. A medida que a actividade musical pasou da Igrexa ás cortes aristocráticas, reis, raíñas e príncipes competiron polos mellores compositores. Moitos compositores importantes proviñan dos Países Baixos, Bélxica e o norte de Francia. Chámaselles compositores franco-flamengos e ocuparon cargos importantes en toda Europa, especialmente en Italia. Outros países cunha gran actividade musical foron Alemaña, Inglaterra e España.
Elementos e características da música
A música está composta de dous elementos básicos: sons e silencios.
Características do son
O son é a sensación percibida polo oído, que recibe as variacións de presión xeradas polo movemento vibratorio dos corpos sonoros, e que se transmite xeralmente polo medio que os separa a ambos (oído e corpo sonoro), que normalmente é o ar. A ausencia perceptíbel de son é o silencio. Este é relativo, xa que o silencio absoluto non se dá na natureza ao haber atmosfera.
O son conta con catro parámetros fundamentais: a altura, a duración, a intensidade e mailo timbre.
Calidades da música
A organización coherente dos sons e silencios (segundo unha forma de percepción) danos os principios fundamentais da música, que son a melodía, a harmonía e mailo ritmo. A maneira en que se definen e aplican estes principios varía segundo a cultura, e o momento histórico.
Teoría musical
Os primeiros intentos de formalizar unha teoría musical remóntanse a máis de 2.000 anos antes da nosa era. Ling-Lun Knei sistematizou na China unha escala pentáfona que tiña como alicerce as relacións 2/1 e 3/2, ou sexa, os intervalos de oitava e quinta. A maioría dos sistemas musicais coñecidos son semellantes a este.
Os gregos desenvolveron o sistema progresivo de quintas e, ao lle engadiren cordas á lira, estableceron un sistema de sete notas. Este sistema mantívose no mundo occidental e perdurou até os nosos días, converténdose no alicerce fundamental das estruturas musicais propias da nosa cultura. De entre as achegas máis relevantes que a melloraron destacan as dos teóricos Holder, Zarlino ou Dlezeunue e, fundamentalmente, a consolidación da escala temperada (gama que unifica o bemol e a díese e crea unha escala de doce notas a intervalos iguais).
Música e cultura
miniatura|dereita|Concerto de música. Todas as culturas teñen manifestacións musicais. Incluso demostrouse que as baleas comunícanse grazas a unha linguaxe sonora que poderiamos chamar musical ao igual que a maioría das aves, o que suxire unha posible orixe filoxenética común.
A música está ligada a un grupo social e aos seus acontecementos, e é expresión destes últimos. Estes acontecementos non son universais, e polo tanto non podemos afirmar que a música sexa universal, polo menos no que ao seu contido, significado e interpretación se refire. Por exemplo, é probábel que as obras de Mozart carezan de sentido musical para un indíxena, quen entende a música a partir de estruturas psíquicas diferentes ás do mundo occidental.
O compositor (creador de música) delega no intérprete (emisor) a execución das súas obras que en ocasións, transmiten na música determinados feitos e sentimentos a través dunha secuencia de sons. Tamén existes culturas musicais que non teñen en conta a separación occidental entre creador e intérprete, xa que a música é principalmente improvisada.
O Souto, Liáns, Oleiros
O Souto é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
-748
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Goleta, Camposancos, Lalín
dereita|miniatura|Vista da aldea.
A Goleta é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 54 habitantes (25 homes e 29 muller), cinco menos ca no ano 2000.
Nos contrafortes do monte Carrio está o castro da Goleta, ben conservado. Na Goleta celebrábase unha feira os 10 de cada mes.
O lugar quizais se chamase así en relación á batalla da Goulette (actual Tunisia), como apunta Gonzalo Navaza.
Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas
O Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas (en Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) aloxa moitos dos obxectos arqueolóxicos máis importantes atopados en Grecia dende a prehistoria ata a antigüidade tardía. Considérase un dos grandes museos do mundo, contén a mellor colección de obxectos da antiga Grecia que se pode atopar no mundo. Sitúase no centro de Atenas, no barrio de Eksarhia, a entrada está localizada na Avenida Patission, adxacente ao edificio, tamén histórico, que aloxa a Universidade Politécnica Nacional de Atenas.
Está organizado en cinco temas máis ou menos cronolóxicos: a colección prehistórica (do século VI aC ao século XI aC), a colección de esculturas (século -VII ao século -V), a colección de cerámicas (século XI aC á Grecia romana), a colección de bronces, máis as coleccións exipcia e do Oriente Próximo.
O museo tamén alberga unha extensa colección de fotografías, unha biblioteca de investigación, laboratorios de conservación dos obxectos en metal, terracota, pedra e materia orgánica, un laboratorio fotográfico e máis un laboratorio químico. O museo acolle tamén exposicións temporais. Dispón dunha sala de actos, dunha gran tenda e máis dunha cafetería instalada nun atrio.
Historia
A primeira das leis gregas relativas á arqueoloxía, votada en 1834, prevía a construción dun edificio específico para acoller o "Museo público central de antigüidades", como se decidiu chamalo naquel momento. Así mesmo, isto tardou bastante, xa que se foron rexeitando os proxectos un tras outro. O aumento das coleccións, en gran parte a causa dos traballos das escolas arqueolóxicas estranxeiras que se encontraban traballando en Grecia, fixo tornar máis urxente a construción, que comezou finalmente no 1866.
Edificio
miniatura|Estatua de bronce de [[Zeus ou Poseidón chamada Deus do cabo Artemision, (-460), altura de 209 x 210 cm de ancho. Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas.]] O primeiro museo arqueolóxico nacional de Atenas creouse polo ministro de Grecia Ioannis Kapodistrias, mediante un concurso arquitectónico nacional que se anunciou para a situación e deseño arquitectónico do novo museo. A construción comezou no 1866 e rematou en 1889 con fondos do goberno grego, a sociedade arqueolóxica e a sociedade de Micenas. Os principais benfeitores foron Eleni Tositsa, que doou o terreo en que se situaría o edificio do museo, e Demetrios e Nikolaos Vernardakis, de San Petersburgo, que doaron unha gran cantidade de diñeiro para a terminación do museo. O nome inicial do museo foi o de Museo Central, recibindo a súa actual denominación no 1881, por orde do entón primeiro ministro de Grecia, Charilaos Trikoupis. No 1887 Valerios Stais, arqueólogo prominente, foi nomeado director do museo.
Durante a segunda guerra mundial o museo pechou as portas, e as antigüidades aloxadas no seu interior foron pechadas e enterradas en caixas protectoras coa finalidade de evitar a súa destrución e/ou saqueo. No 1945 o museo reabriu as portas baixo a dirección de Christos Karouzos. Na parte frontal do edificio hai un gran xardín de estilo neoclásico decorado con estatuas.
Construción
miniatura|esquerda|Leo von Klenze (fotografía de Franz Hanfstaeng, [[1856).]] Confiouse a Leo von Klenze un primeiro proxecto no 1834, o arquitecto de Luís I de Baviera, pai do rei Otto de Grecia. Von Klenze foi o arquitecto da Alte Pinakothek de Múnic. Inspirouse nunha parte deste último edificio para a "Galería nacional de escultura" prevista no ángulo sueste do Acrópole de Atenas (onde se creou máis tarde o museo do Acrópole). Pero xulgouse o proxecto como demasiado austero. Von Klenze propuxo un novo edificio, máis impoñente, que chamou "Pantecheion" e que prevía construír sobre o Aghios Athanasios, no Cerámico (alí onde este mesmo arquitecto previra edificar o Pazo Real tempo atrás). O proxecto propoñía dous edificios asimétricos: un rectangular e unha rotonda conectados por un pórtico, que debía recordar ao Propileo e ao Erecteion da Acrópole de Atenas. O custo demasiado elevado do proxecto impediu a súa realización.
Outros arquitectos europeos propuxeron entón os seus propios proxectos, todos rexeitados. Finalmente, o rei Otto de Grecia organizou unha axuda internacional, o 30 de xuño de 1858, revisado pola Academia de Belas Artes de Múnic. Novamente, rexeitáronse catorce proxectos en total, presentados ao público en 1871, aínda que este someteu a plebiscito o proxecto dun arquitecto italiano, Arturo Conti. O rei concedeulle entón a Cruz do Salvador.
Ludwig Lange, profesor de arquitectura da Academia de Múnic e autor do museo de Leipzig, propuxo por iniciativa propia, un novo proxecto: un edificio cadrado, organizado ao redor de dous corpos, cunha columnata na fachada. A caída de Otto I e os problemas financeiros do país impediron novamente que o proxecto se levase a cabo e esqueceuse a proposta de Lange. Unha campaña de prensa, dende o 1864, pedía a construción do museo. Creouse un comité para reflexionar dende os planos de Conti. Os de Lange redescubríronse entón e xulgáronse superiores. O 24 de febreiro de 1865, un decreto real de Xurxo I de Grecia decidiu a construción, confiada ao arquitecto Panagiotis Kalkos, dun "Museo arqueolóxico nacional", sobre o Aghios Athanasios, dende os planos de Lange. Os traballos comezaron, pero o sitio, no centro dun depósito arqueolóxico formulou problemas, e os traballos paráronse. Eleni Tositsa ofreceu un terreo, ao lado da Universidade Politécnica Nacional de Atenas, coa finalidade de construír o museo. Asinouse un novo decreto real, o 23 de marzo de 1866 e colocouse a primeira pedra o 3 de outubro de 1866 en presenza do soberano, o goberno, os deputados e os membros da Igrexa Ortodoxa Grega. miniatura|[[Plano do museo no 1881]] A construción atrasouse, así mesmo, a causa da morte de P. Kalkos, substituído despois dalgúns problemas de financiamento por Harmodios Vlachos. A parte central da á occidental rematouse en 1874. O principal cambio con relación ao proxecto de Lange era a desaparición da columnata. Contactouse con Theopil Hansen e propúxoselle proseguir a construción. Negouse: non lle gustaba o proxecto de Lange, polo cal suxeriu empezalo de cero, no sur da Acrópole, cun custo de sete millóns de dracmas. O Estado grego negouse. Finalmente, o seu alumno, Ernst Ziller aceptou tomar o relevo. Alterou os plans de Lange e outorgou ao museo o seu aspecto neoclásico. Retomou a proposta que presentara para o museo arqueolóxico de Olimpia: un pórtico con catro columnas xónicas na fachada e unha a cada lado da porta; dúas galerías laterais con pilastras cadradas rematas por un pórtico cun frontón baleiro e das estatuas de terracota polo soportal. A á meridional completouse en 1885 e a setentrional en 1889. Comezado no ano 1866, o edificio principal, rematado en 1889 grazas ao financiamento do Estado grego (que dende 1854 reservara sobre o seu presuposto anual a insuficiente suma de 10.000 dracmas), da Sociedade arqueolóxica de Atenas e de mecenas como Eleni Tositsa que doou o terreo; Dimitrios Bernadakis, un grego que vivía en San Petersburgo, que doou 200.000 dracmas en 1856 e despois do seu fillo, Nikolaos, que entregou 100.000 francos a comezos dos anos 1870.
Dende os primeiros anos, o museo foi insuficientemente grande como para acoller as coleccións cada vez máis abundantes. Realizouse unha primeira ampliación, dende 1903 ata 1906: engadíronse tres salas, creadas polo arquitecto grego Anastásios Metaxás, cara ao leste, no eixe da entrada principal. Novamente, foi rapidamente insuficiente. Realizouse unha nova extensión, maior esta vez, entre 1932 e 1939, da man do arquitecto grego George Nomikos, sempre cara ao leste. A ampliación de 1903-1906 foi demolida e substituída por un edificio de dous pisos onde foron instaladas as oficinas e os laboratorios, e tamén o almacén no subterráneo. Outorgouse ao museo a súa organización actual, con aproximadamente 8.000 m² de exposición.
Primeiras presentacións e renovación
miniatura|Cabeza pintada de pedra calcaria dunha deusa procedente de [[Micenas circa 1300 aC-1250 aC]] A transferencia das coleccións nacionais comezou dende 1874, ao mesmo tempo que o edificio estaba aínda en construción. O primeiro ministro, Charilaos Trikoupis, suxeriu no 1881 bautizar definitivamente ao "Museo Central" como "Museo Nacional arqueolóxico". Ás coleccións xa reunidas en Atenas achegáronse obxectos de todo o país. En 1884, a Sociedade arqueolóxica de Atenas comezou a transferir as súas coleccións. O coleccionista grego Ioannis Dimitriou fixo subvención da súa colección de arte exipcia no ano 1890. Outros coleccionistas fixeron o mesmo: Eleni Stathatou, Konstantinos Karapanos e Grigorios Empedoklis. A primeira presentación das coleccións das antigüidades levouse a cabo principalmente por Panagiotis Kavvadias, coa axuda de Chrístos Tsoúntas para a prehistoria, e por Velerios Stais para os obxectos pequenos. Coas temáticas de: escultura, cerámica, pequenas estatuas en terracota e en bronce, inscricións (agora desprazadas ao Museo Epigráfico de Atenas), a colección micénica e a exipcia. A medida do museo, relativamente pequeno nos principios do século XX, facía que se acumulasen bastante as coleccións: as estelas, por exemplo, colgaban da parede como cadros.
Durante a segunda guerra mundial, dispersouse unha gran parte das coleccións para evitar os saqueos: ocultadas debaixo de area nas reservas do museo, baixo as mesmas salas do museo, en fosos cavados para a ocasión, nas caixas do Banco de Grecia ou tamén nas grutas da periferia ática. Durante a Guerra Civil Grega o edificio sufriu danos polos combates e tamén foi empregado como prisión. Foi necesaria unha restauración do edificio, principalmente do teito. Durante estes traballos, financiados polo plan Marshall, concentrouse unha presentación reducida das coleccións en dez salas da á occidental. A reapertura parcial tivo lugar en 1946 cunha exposición que celebraba o centenario da Escola francesa de Atenas. Seguidamente, o director do museo, Christos Karouzos e a súa esposa Semni Karouzos reorganizaron as coleccións por unha orde cronolóxica que cambiou os espazos. O museo abriu novamente, de forma íntegra, en 1964. A colección exipcia expúxose novamente a partir do 1994.
O museo actualmente
miniatura|250px|esquerda|upright=1.5|Plano da planta baixa O museo pechouse do 1 de outubro de 2002 ao 1 de xuño de 2004 para unha nova renovación, a raíz, en parte, do terremoto de 1999 e tamén como preparación para os xogos Olímpicos de verán de 2004. As salas foron abrindo pouco a pouco. Dende xuño de 2008, a colección exipcia é visible novamente. Con este motivo, alongáronse os horarios de apertura, o museo, que pechaba ata entón ás 15:00, permanece aberto ata as 20:00, co obxectivo de inverter a tendencia á baixa das visitas (-25% entre 2007 e 2008), e tamén de responder ás solicitudes das axencias de viaxes que queiran poder mostrar dous lugares ou museos ao día aos seus clientes durante unha viaxe organizada.
O 26 de febreiro de 2009 abríronse catro salas novas, financiadas pola Unión Europea, dando por rematada esta última renovación. Expóñense ata 2500 obxectos: ídolos en cerámica, xoias en ouro, obxectos de vidro así como obxectos chipriotas e a colección Blastou-Serpieri.
Colección
miniatura|Busto do [[Minotauro no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas]] miniatura|[[O ídolo de Amorgós (2800 aC-2300 aC)]] A colección do museo está organizada en seccións:
Colección de prehistoria
A colección de prehistoria está composta por obxectos que datan do neolítico (6800 -3000 aC), comezos e mediados da idade de bronce (3000 -2000 aC e 2000 a 1700 aC respectivamente), e obxectos clasificados como arte micénica ou cicládica. Os obxectos, organizados de xeito cronolóxico, proceden de hábitats e cemiterios de Grecia continental e das illas do Mar Exeo, os descubrimentos importantes realizados no nordés do Exeo.
Desta época datan os descubrimentos de obxectos de cerámica encontrados en importantes asentamentos do neolítico como Dimini e Sesclo, así como cerámicas que datan do heládico medio, procedentes de Orcómeno (Beocia), a periferia ática e Phthiotis. Tamén se mostran algúns obxectos procedentes da escavación de Heinrich Schliemann en Troia.
Os obxectos expostos son sobre todo, obxectos da vida diaria: vasillas, vaixela, ferramentas e xoias. A presentación é cronolóxica co fin de permitir comprender as evolucións técnicas, como, por exemplo, a introdución do torno de oleiro. Pódense ver tamén algunhas figuras pequenas masculinas e femininas en arxila.
Colección de arte cicládica
A colección de arte cicládica contén algunhas das figuras máis famosas de mármore encontradas nas illas do Mar Exeo de Delos e Keros. Estas misteriosas representacións de figuras humanas que se parecen tanto á arte moderna e chegaron a inspirar a moitos artistas como Henri Moore proceden de antigos cemiterios das illas do mar Exeo que datan do terceiro milenio antes de Cristo. Tamén proceden destas escavacións diversas ferramentas e colectores de bronce.
Os descubrimentos de Phylakopi ou Filakopi en Melos pola "British School at Athens" son obxecto dunha presentación particular. O ídolo de Amorgós é a escultura máis grande encontrada: mide 1,50 metros (2800 aC -2300 aC). Esta sala contén tamén os músicos de frauta e lira procedentes de Keros, tixolas, vasos de mármore e cerámica cicládica, así como fragmentos dos frescos de Phylakopi.
Colección de arte micénica
miniatura|250px|esquerda|A [[Máscara de Agamenón (século -XVI), é unha das pezas máis coñecidas do museo.]] A civilización minoica está representada no museo con diversos obxectos, entre os que se poden citar vasillas de pedra, bronce e cerámica, pequenas figuras, obxectos de marfil, vidro, selos de ouro e aneis procedentes das tumbas de Micenas e outros lugares do Peloponeso (Tirinto na Argólida, Pilos de Mesenia e Vaphio na Laconia). Son especialmente interesantes desta colección dúas copas de ouro de Vaphio que mostran a escena da captura dun touro do século -XV descubertas no ano 1889. Atópase un fragmento dun fresco coñecido como a Dama de Micenas, que está considerada como a primeira representación naturalista de Occidente, datada do século -XIII. miniatura|[[A Dama de Micenas, fresco do século XIII aC.]] Dentro da colección micénica inclúense tamén os descubrimentos de Heinrich Schliemann en Micenas no século XIX. Son de grande interese as máscaras funerarias de ouro que cubrían a cara dos líderes micénicos enterrados. Pero entre elas, a máis famosa é a chamada erroneamente a Máscara de Agamenón, remontándose ao século XVI aC, moldeada a partir da cara do defunto antes do seu enterramento, pódese considerala como unha clase de retrato. Na mesma vitrina de exposición atópase un puñal de bronce damasquinado en ouro e prata, que representa unha escena de caza de felinos. Tamén hai descubrimentos procedentes da cidadela de Micenas, nos que se inclúen relevos, contedores de ouro como a copa de Néstor, cristal, alabastro, xoias e ferramentas de ámbar. Tamén chama a atención un grupo de marfil onde aparecen dúas deusas cun neno, unha cabeza pintada de pedra calcaria dunha deusa e máis o famoso enxoval do guerreiro, que data do século -XII.
Colección de esculturas
miniatura|[[Koúros Sounion de tres metros de altura (circa -600)]] miniatura|[[O efebo de Anticitera (-340)]] miniatura|esquerda|250px|[[Xinete de Artemision (-140)]] miniatura|[[Afrodita e Pan (circa -100)]] Escultura arcaica. As esculturas do tempo arcaico (século -VIII - século -VI), principalmente dos koúroi, do tipo máis o menos inspirado do Exipto e os xóana antigos, figuras de madeira en forma de columna, e as koraí, unhas estatuas de mulleres novas co peplo.
Atópanse no museo o Kourós do Sounion, que data do -600, é unha estatua colosal votiva, mide máis de tres metros de altura e procede da praza do templo de Poseidón; o koúros de Milos ou o koúros de Volomandra en mármore de Paros, dá información das evolucións do milenio do século -VI coa aparición do famoso "sorriso arcaico". A estela en honor de Aristion, de Aristocles de Cidonia, que representa un hoplita, ou o koúros de Anavyssos, descuberta a estatua no 1936 e a base no 1938, os dous datados do -520. O mesmo acontece co koúros de Aristodikos (circa -500), descuberto durante a Segunda Guerra Mundial en Keratea.
Escultura clásica. A escultura clásica acolle o estilo severo, con esculturas procedentes do templo de Afea ao nordés de Exina, así como pequenos bronces de comezos do século -V.
Outra das estatuas pertencentes ao museo é a Atenea de Varvakéion, copia romana de escultura criselefantina do Partenón, atopada no 1880 preto da escola ateniense do mesmo nome. A Athéna Lenormant tamén é unha copia (inacabada) en marfil pentélico, atopouse preto da Pnyx e data probablemente do século I, seguidamente atópase o Xinete de Artemision  do -140, atopado nos anos vinte do século XX en anacos dispersos fronte á costa do cabo Artemision en Eubea. O ventre e a cola do cabalo foron restaurados parcialmente, atópase gravada sobre a pata dereita do cabalo unha Nike cunha coroa nas mans. Na mesma sala atópase a copia romana do século I, o Diadúmeno orixinal do escultor Policleto do -430. Pódense ver os elementos de decoración do templo de Asclepio en Epidauro, onde a "Vitoria alada" era a figura central do frontón.
As seguintes salas conságranse ao «segundo clasicismo», considerado como máis dramático, despois da decadencia de Atenas, diante da potencia do reino de Macedonia. Atópanse as estelas funerarias máis tardías como a estela de Ilissos ou do cazador, datada do -340 e atribuída ao obradoiro de Escopas de Paros, represente un mozo cunha arma cazando cun can e un escravo aos pes. Outra estela, en forma de naiskos, é a do guerreiro Aristonautas, datada do -350, e que pola expresión dramática do rostro lembra o traballo de Escopas de Paros, atopada na necrópole do Cerámico de Atenas. Bronces atopados no fondo do mar, como os efebos: O efebo de Maratón (-330 - -325) asignado á escola de Praxíteles pola súa musculatura e o seu contraposto, tamén O efebo de Anticitera (340 ac).
Escultura helenística e romana. Entre as esculturas helenísticas atópanse estatuas monumentais da deusa Temis e o deus Poseidón (-130). O famoso grupo de Afrodita e Pan (circa -100), en mármore de Paros, procedente de Delos, en moitas das partes aínda é posible apreciar restos de policromía.
É posible contemplar os retratos imperiais de escultura romana, un fragmento dunha estatua ecuestre en bronce de Augusto, unha colección de pilastras de Hermes e unha serie de bustos de efebos e adestradores que supervisaban os efebos nos ximnasios procedentes do ximnasio de Dióxenes en Atenas.
Colección de pequenos bronces
Unha boa parte da exposición de pequenos obxectos de bronce procede da colección «Karapanos», froito das escavacións feitas en Dodona entre 1875 e 1877. Preséntanse obxectos da época xeométrica: figuras humanas e de animais, xoias colocadas nunha tumba reconstruída (século -IX). Placas votivas e máscaras procedentes do santuario de Zeus en Dodona tamén están aquí, xunto ás pequenas estatuas do século -VI e o século -V: Zeus que sostén o raio, unha figura identificada como os Dióscuros, formando unha parella cunha estatua semellante á do Museo do Louvre, un frautista e unha divindade feminina que pode ser Afrodita. O santuario de Olimpia proporcionou a maioría dos seguintes obxectos: uns plafóns do -600 con aguias, Heracles sobre un centauro e unha deusa dos animais, armas e armaduras e unha cabeza de Zeus (circa -520/-510). Noutra sala están habilitados os descubrimentos feitos sobre a Acrópole de Atenas, cunha Atenea Prómacos de comezos do século -V e algunhas criaturas mitolóxicas. Tamén pódese ver o mecanismo de Anticitera (circa -80) que se atopou fronte á costa desta illa entre Citera e Creta, con outros obxectos expostos na mesma sala. É o máis antigo mecanismo de engrenaxe coñecido, téñense propostas numerosas interpretacións, o museo considera que se trata dun instrumento náutico. Unha reconstrución moderna exponse ó seu carón, ó redor dos fragmentos de orixe.. A estatua helenística chamada «dama de Kálimnos», que estivera exposta, devolveuse á súa illa de orixe no 1994 e é a peza principal do museo local da illa de Kálimnos.
Colección Santorini: frescos de Thera
Expóñense no museo os frescos de policromía de Akrotirio (Santorini), vaixelas, armas e ferramentas. Akrotirio destruíuse no seu apoxeo durante o século -XVI, é considerado como unha Pompeia do mar Exeo. Ficou cuberta por unha grosa capa de pumicita de orixe volcánica que conserva intactas as casas en pisos. A cidade, naquel momento, estaba baixo a influencia da civilización minoica, como se pode apreciar nos motivos decorativos sobre as cerámicas, frescos e na adopción da escritura «Lineal A». Os frescos descubríronse nas escavacións dos anos 1967-1974 por Spyridon Marinatos. O fresco da primavera (con flores de azafrán e hirundínidos) cobre as tres paredes, pero o fresco máis famoso é o chamado dos boxeadores. Pintouse sobre paredes cubertas de xiz húmido, o que permitiu a súa conservación. Engadíronse algúns detalles despois de seco. As cerámicas son vasos policromados con motivos florais (lirios e azafrán) e animais (cabras e golfiños), motivos importados do continente ou de Creta.
Cerámicas
As cerámicas áticas que van dende o final da época micénica ata a época xeométrica permiten ver a desaparición progresiva das decoracións naturalistas que deixan lugar a formas xeométricas. Os sesenta e oito vasos atopados na tumba chamada «de Isis» pola figura desta deusa atopada no lugar, en Eleusis, son representativos do período protoxeométrico (século -X) onde os motivos se baseaban só en liñas, rombos ou círculos. Un dos písides atopados contiña unha substancia branca a base de caolín, podería ter tido unha función cosmética. No xeométrico, a figura humana reaparece, estilizada. Os vasos do «Mestre de Dípilon» (chamados así xa que o seu taller estaba ó carón desta porta monumental de Atenas) ou os do «Pintor de Hirschfeld» son exemplares característicos. miniatura|esquerda|Ánfora do «mestre de Dipilon» (760-750 aC) Está exposta tamén a produción de cerámica procedente das outras rexións de Grecia, tamén a dos vasos de «estilo oriental». Pódense ver tamén vasos cocidos de Tesalia, Santorini ou Chipre. Atópase gran cantidade de vasos procedentes das illas Cícladas, en xeral de Corinto, Eubea e a periferia da Ática, presentando as primeiras «figuras negras» como a ánfora do pintor de Nessos (século -VII).
Coa visita ao museo pódese seguir o paso das «figuras negras» ás «figuras vermellas», entre o século -VI e o século -V, pode ser que sexa por iniciativa do pintor de Andócides que traballaba nese momento no Cerámico de Atenas. Esta sala expón vasos de Eufronis e Durides e tamén ritóns con forma de cabeza de «Etiópico». Exponse o pélice do pintor de Pan (-470), que representa a Heracles matando a Busiris e tamén as cerámicas co fondo branco (principalmente os lecites). Finalmente, as cerámicas de figuras vermellas (séculos -V e -IV) procedentes da Ática, Beocia e Corinto e tamén cerámicas do final do século -IV, policromadas e abundantes en detalles, chamadas do «estilo de Kerch» de Crimea. As escenas de competicións deportivas adornan as ánforas áticas. Pódese ver tamén un epinetron (obxecto que serve para fiar e que as mulleres colocaban sobre as coxas), ánforas panatenaicas (empregadas como premio para os vencedores destas competicións) e o enócoe empregado nas Antesterias (festas en honor a Dioniso).
Colección de arte do antigo Exipto
A colección de arte do antigo Exipto data dos derradeiros vinte anos do século XIX. Aínda que é importante a doazón do goberno exipcio no 1893, que regalou ao museo nove momias da era dos faraóns, a colección nútrese principalmente dos artigos de dos doantes: Ioannis Dimitriou (no 1880), natural de Lemnos e Alexandros Rostovic (no 1904). Resumindo: a colección inclúe máis de 6000 obxectos, aínda que hoxe en día só están expostos ao público uns 1100.
A exhibición ten estatuas, ferramentas, xoias, momias, unha placa corporal de madeira para a momia, unha estatua impresionante de bronce dunha princesa, ovos de paxaro intactos e un pan redondo de 3000 anos de antigüidade coa pegada dunha dentada. A peza de 70 centímetros de altura e cuberta de bronce da princesa sacerdotisa Takushit, que data do -700. Tamén é posible ver unha estatu de Isis, procedente dun templo de Maratón, e os retratos de Madinat al-Fayyum.
Colección Stathatos
miniatura|250px|Diversas xoias de ouro no Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas. A colección Stathatos recibe o seu nome de Antonis e Eleni Stathatos, doantes dos obxectos que a compoñen. A colección está composta por mil obxectos, principalmente xoias e outros obxectos de metal e cerámica, dende a metade da Idade de Bronce ata a época posbizantina. As pezas máis importantes son as de ourivería, procedentes de Kerpenisi e Tesalia, e datan do período helenístico.
Novas coleccións
Recentemente foron engadidos novos obxectos á colección do museo, entre os cales destaca unha coroa funeraria de ouro que data do século -IV e unha estatua en mármore e unha figura feminina, do século -VI. Estes obxectos foron devoltos polo Museo J. Paul Getty a Grecia, no 2007, despois dun litixio de dez anos no cal se demostrou que eran obxectos roubados no seu momento. Un ano antes, e polos mesmos motivos, a Fundación Los Ángeles accedeu a devolver unha lápida do século -IV procedente das proximidades de Tebas e un relevo do século -VI que foi atopado na illa de Tassos.
Biblioteca arqueolóxica
No interior do museo tamén hai unha biblioteca de 118 anos de antigüidade, onde hai libros antigos e publicacións de arte, ciencia e filosofía. A biblioteca conta con aproximadamente uns 20.000 volumes, incluíndo edicións raras que poden datar ata do século XVII. A biblioteca abarca os campos da arqueoloxía, historia, arte, relixións antigas e filosofía grega, tamén literatura romana e literatura grega antiga. Teñen un valor moi especial os diarios de diversas escavacións arqueolóxicas, entre estes os de Heinrich Schliemann. En xeral, a colección de libros de arqueoloxía é a máis importante de toda Grecia.
Tempadas dos Columbus Blue Jackets
miniatura|300px|[[Nationwide Arena, casa dos Columbus Blue Jackets.]] Os Columbus Blue Jackets son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Columbus, Ohio (Estados Unidos). Forman parte da Metropolitan Division da Conferencia Leste, na National Hockey League (NHL). A franquía foi fundade en 1997, aínda que a súa primeira tempada na liga foi a 2000-01. Dende a súa fundación os Blue Jackets xogaron máis de 1.000 partidos, gañando máis de 400. O equipo tan só se clasificou para os play-offs en dúas ocasións, non conseguindo nunca pasar da primeira rolda e gañando tan só dous partidos.
Fareins
Fareins é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Tempadas dos Columbus Blue Jackets
Lenda
thumb|180px|right|[[Rick Nash xogou cos Blue Jackets entre 2002 e 2012.]]
Chris Johnson
Chris Johnson, nado o 15 de xullo de 1985 en Washington, D.C., é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Profesional
En xaneiro de 2010, asinou un contrato co Turów Zgorzelec de Polonia. En xaneiro de 2011, Johnson foi chamado polos Portland Trail Blazers dos Dakota Wizards da NBA Development League, cun contrato de 10 días.
En febreiro de 2011, Johnson foi despedido polos Blazers tras o seu contrato de dez días, e volveu aos Wizards da D-League. Máis tarde, nese mesmo mes, Johnson asinou un contrato de 10 días cos Boston Celtics para ocupar a praza do equipo que deixou o traspasado Kendrick Perkins. Tras o remate dese contrato, Johnson volveu de novo a Dakota en marzo, e os Trail Blazers lle ofreceron un contrato para o resto da tempada 2010-11.
O 15 de marzo de 2012, foi cortado polos Blazers. Pouco máis tarde, asinou polos New Orleans Hornets. No mes de abril foi cortado polos Hornets.
Reginaldus Libert
Reginaldus Libert, ou Reginald Libert, activo entre 1424 e 1435, foi un compositor francoflamengo pertencente á escola de Borgoña.
Traxectoria
En 1424, Reginald Libert era magister puerorum en Cambrai, é dicir, titor responsable da educación de cativos. Posteriormente chegou a ser xefe do coro da catedral de Cambrai.
Recibiu a influencia de compositores como Johannes Tapissier, Nicolas Grenon, Arnold de Lantins e Guillaume Dufay, todos eles vinculados moi directamente coa escola de Bolonia. Foi un dos primeiros en utilizar o método do chamado fauxbourdon, un proceso de improvisación consistente na adición de dúas voces paralelas a unha melodía xa existente, moitas veces gregoriana, estando a parte superior unha cuarta por riba da parte intermedia, e a baixa un terzo por baixo.
Reginald Libert compuxo rondós, misas e canto gregoriano. Foi o autor da Missa de Beata Virgine, primeira misa completa da historia da música. Tamén escribiu unha das variantes medievais daAve María.
Cicely Tyson
Cicely L. Tyson, nada en Harlem o 1924 e finada o 28 de xaneiro de 2021, foi unha actriz e ex modelo estadounidense. Nunha carreira que se estendeu por máis de sete décadas, fíxose célebre pola súa interpretación de mulleres fortes afroamericanas. Tyson recibiu tres Primetime Emmy Awards, catro Black Reel Awards, un Screen Actor Guild Award, un premio Tony e un Óscar Honorífico.
Traxectoria
Tras aparecer en pequenos papeis no cinema e na televisión no principio da súa carreira, Tyson recibiu atención polo público e a crítica pola súa interpretación de Rebecca Morgan en Sounder (1972), pola que foi candidata ao Óscar e ao Globo de Ouro. O seu traballo como protagonista no telefilme de 1974 The Autobiography of Miss Jane Pittman valeulle eloxios e premios, como dous Emmy e unha candidatura ao premio da BAFTA.
Ademais da súa carreira na pantalla, Tyson apareceu en varias producións teatrais. Recibiu un Drama Desk Award en 1962 polo seu traballo no Off-Broadway en Moon on a Rainbow Shawl. Tamén apareceu como Carrie Watts na obra de Broadway The Trip to Bountiful, pola que gañou o Tony, o Outer Critics Award e o Drama Desk Award á mellor actriz en 2013.
Tyson foi honrada polo Kennedy Center en 2015 e en novembro de 2016 recibu a Medalla Presidencial da Liberdade, o máis alto honor para un civil nos Estados Unidos.
Vida persoal
miniatura|Davis e Tyson, 1982 Tyson saíu por primeira vez co trompetista de jazz Miles Davis na década de 1960, mentres el estaba a divorciarse da bailarina Frances Davis. Davis empregou unha fotografía de Tyson para o seu álbum de 1967, Sorcerer. Davis dixo a prensa en 1967 que intentou casar con Tyson en marzo de 1968 despois de que o seu divorcio finalizase, mais casou coa cantante Betty Davis ese mesmo setembro. Tyson e Davis retomaron a súa relación en 1978 e casaron o 26 de novembro de 1981 nunha cerimonia presidida polo alcalde de Atlanta Andrew Young na casa do actor Bill Cosby. O matrimonio foi tumultuoso polo temperamento volátil de Davis e as súas infidelidades. Davis conta que Tyson salvou a súa vida e axudouno a superar a súa adicción á cocaína. Viviron entre Malibú e Nova York, ata que ela solicitou o divorcio en 1988. O proceso de divorcio finalizou en 1989, dous anos antes da morte de Davis.
Tyson foi membro da irmandade Delta Sigma Theta.
Pains, distrito de Santa Maria
Pains é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Arroio do Só, Palma, Passo do Verde, Santa Flora, São Valentim, Sede.
Barrios
O distrito está dividido nos seguintes barrios:
Primeira división española 1931/32
A tempada 1931/32 da Primeira división española foi a cuarta edición do torneo. Celebrouse entre o 22 de novembro de 1931 e o 3 de abril de 1932.
O campión foi o Real Madrid, que conseguiu o primeiro título ligueiro da súa historia.
Tomaron parte na competición dez clubs. Nesta tempada debutou o Valencia CF. Ningún equipo galego disputou a categoría. A proclamación da Segunda República Española prohibiu os símbolos monárquicos e varios equipos cambiaron de denominación, perdendo o título Real.
Ascenso a Primeira División
O Real Betis Balompié ascende a Primeira División tras resultar campión de Segunda División.
Sorose
thumb| O [[ananás é un froito tipo sorose. Na imaxe pode ollarse un ananás en vista superficial e en corte lonxitudinal.]] thumb|[[Inflorescencia do ananás Ananas comosus, cada unha das flores desenvolverá unha baga, as que, soldadas entre si e dispostas sobre o eixo carnoso da inflorescencia, formará a sorose.]]
Neste tipo de froito todas as flores da inflorescencia participan no desenvolvemento dunha estrutura que semella un só froito mais que en realidade está formada por moitos froitiños. En ocasións participan no seu desenvolvemento outras partes da flor ou incluso o mesmo eixo da inflorescencia.
Nas moreiras (Morus) todas as flores da inflorescencia contribúen ao froito, porén a parte carnosa corresponde ás pezas do periantio que se tornan carnosas, constituíndo o conxunto unha unidade ou infrutescencia chamado vulgarmente amora, mais tecnicamente denominado sorose. No caso do ananás (Ananas) fórmase unha estrutura que resulta da concrescencia ou soldadura de todas as bagas que producen as flores da inflorescencia. A parte central da mesma é o eixo da inflorescencia que se volve carnoso, e a parte que se come leva os pistilos desenvolvidos e as bases fusionadas das flores.
Vista Alegre, Liáns, Oleiros
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 36 habitantes (21 homes e 15 mulleres).
Jim Marurai
Jim Marurai, nado o 9 de xullo de 1947 en Ivirua na illa de Mangaia e finado na mesma localidade en novembro de 2020, foi un político das Illas Cook, primeiro ministro desde o 14 de decembro de 2004 ata o 30 de novembro de 2010.
Traxectoria
Marurai licenciouse na Universidade de Otango en Dunedin (Nova Zelandia), foi elixido deputado por primeira vez en 1994 polo Partido da Alianza, posteriormente ingresou no Partido Democrático e foi ministro de educación e máis tarde primeiro ministro, pero en 2005 logo de desputas internas deixou o seu partido para formar o Partido Demo Tumu que gobernou en coalición co Partido das Illas Cook ata que se rompeu o acordo de goberno e formou unha nova coalición cos demócratas, volvendo ao seo deste partido antes das eleccións de 2006, permanecendo despois como primeiro ministro sen ter o liderado do partido. O 23 de decembro de 2009, substituíu ao viceprimeiro ministro e líder do PD Terepai Maoate en favor de Robert Wigmore, provocando a dimisión dos ministros demócratas, e a expulsión de Marurai do partido.
En xaneiro de 2010, ante o anuncio dunha moción de censura apoiada por unha maioría dos deputados do Parlamento, Marurai anunciou que non ía convocar o parlamento por algúns meses, xa que non había necesidade da súa xuntanza ata a votación dos orzamentos, prevista para o 1 de xullo, os dous principais partidos, o Demócrata e o das Illas Cook decidiron acudir ao Representante da Raíña para que convocase ao parlamento, o que a constitución non prevé, xa que o Representante só pode actuar co refrendo do primeiro ministro.
O Partido Demócrata readmitiu a Marurai nunha conferencia celebrada en xuño de 2010. , non obstante anunciou que non continuaría como primeiro ministro aínda se o seu partido gañase as eleccións de 2010. , o que aconteceu revalidando Marurai o seu escano por Ivirua.
Aaron Swartz
Suicidouse cando foi acusado de roubo de datos, unha acusación que a súa familia describiu como "o produto dun sistema de xustiza penal cheo de intimidación e extralimitación fiscal".
En xuño de 2013, Swartz foi incluído de xeito póstumo no Internet Hall of Fame.
Saturación (cor)
miniatura|Diferentes niveis de saturación dunha imaxe. Na teoría da cor, a saturación, colorido ou pureza é a intensidade dun matiz específico. Baséase na pureza da cor; unha cor moi saturada ten unha cor viva e intensa, mentres que unha cor menos saturada parece máis descolorida e agrisada. Sen saturación, unha cor convértese nun ton de gris.
Espasande, Espasande, Castroverde
Espasande é un lugar da parroquia de Espasande no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 77 habitantes (39 homes e 38 mulleres).
Saturación (cor)
A saturación dunha cor está determinada por unha combinación da súa intensidade luminosa e a distribución das súas diferentes lonxitudes de onda no espectro de cores. A cor máis pura conséguese usando unha soa lonxitude de onda a unha intensidade moi alta, como cun láser. Se a intensidade luminosa diminúe, a saturación tamén. Para desaturar unha cor nun sistema sustractivo (como no gouache), pode engadírselle branco, negro, gris, ou a súa  cor complementaria.
A saturación é unha das coordenadas nos sistemas colorimétricos HSL e HSV.
Pureza no sistema colorimétrico CIE 1931
No sistema colorimétrico CIE 1931, a saturación é a distancia euclidiana entre a posición da cor (x, y) e o punto branco sobre o plano de proxección xy da CIE, dividido pola distancia (euclidiana, sempre) dunha cor pura (monocromática ou dicromática sobre a mesma liña) do mesmo matiz  :
y máximo no diagrama cromático.
Saturación no sistema colorimétrico RGB
Nun RGB, a saturación pode ser descrita como a desviación estándar σ entre as coordenadas R(vermella), G(verde) e B(azul). Se eliximos μ para representar a luminosidade, daquela,
En termos sinxelos, poderíase dicir que unha cor ten unha saturación máxima se ten unha luminosidade de 100% na canle vermella e 0% nas outras canles. Esta cor non estaría saturada en absoluto se todas as canles fosen iguais. Deste xeito, pódese dicir que a saturación é a diferenza entre os valores das canles.
En termos exclusivamente colorimétricos, esta simple definición no espazo colorimétrico RGB supón varios problemas. O espazo colorimétrico RGB non é absoluto, o valor de saturación é arbitrario e depende da escolla das cores primarias e do punto branco. Por exemplo, o espazo de cor RGB non ten necesariamente un xacobiano único en termos colorimétricos.
Exemplo :
Romaní
Romaní pode referirse a:
Joseph Fadelle
thumb|Joseph Fadelle en 2014. Joseph Fadelle, nado como Mohamed al-Sayid al-Musawi (en محمد السيد الموسوي) en 1964 en Iraq, é un escritor franco-iraquí, converso do islam xiíta ao catolicismo.
Traxectoria
Naceu nunha familia xiíta ben posicionada de Iraq. Converteuse a raíz dunhas conversacións mantidas cun cristián co que viviu cando facía o servizo militar en 1987, e logo dun estudo do Alcorán e da Biblia.
En 1992 o seu pai concertou o seu matrimonio cunha rapaza musulmá chamada Anwar. Durante ese tempo acudía á igrexa en segredo, e contactou cun misioneiro que aceptou darlle a instrución necesaria para recibir o bautismo.
Agochou a súa conversión durante varios meses, incluso á súa familia. Descubriuno a súa dona, quen posteriormente tamén adoptou o cristianismo. En 2007, cando na súa familia souberon da súa conversión, foi detido e torturado durante varios meses á instancia do seu tío.
Por mor dunha fatua contra a súa muller e el mesmo, tiveron que deixar o país. Finalmente, chegaron a Xordania en abril de 2000, e foron bautizados. En decembro do mesmo ano, a súa familia atopouno alí e tentaron asasinalo, deixándoo cando pensaban que estaba morto.
Cando se recuperou, marchou coa súa familia a Francia en 2001, onde reside dende entón, onde ten protección policial.
-744
Véxase tamén
Historia ano a ano