cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Copa do Rei de baloncesto 2019
Cadro
O sorteo tivo lugar na Real Casa de Correos de Madrid o 21 de xaneiro de 2019.
Begonia
Características
Distínguense 3 grupos básicos, dependendo da raíz:
Algunhas especies de begonias cultívanse polo seu atractiva follaxe máis que polas súas flores: son moi fermosas posúe bonitas follas en forma de corazón, finamente engurradas, de cor verde amarelado e cun debuxo interior en marrón escuro moi sinalado.
Os diferentes grupos teñen distintos requisitos de cultivo, pero a maioría precisan temperaturas cálidas, sombra lixeira (poucas aturan o sol directo), solo ben drenado que non estea constantemente húmido, mais que tampouco se deixe enxugar completamente. Moitas das especies medran e florean durante todo o ano, aínda que as tuberosas normalmente teñen un período letárxico durante o cal os tubérculos se poden tirar e gardar nun local fresco e seco.
A maioría das especies propáganse facilmente por división ou esgallos de talo e folla, ou incluso fragmentos dunha folla. En especial os membros do grupo de rizomatosas.
Doenzas: Araña vermella, oídio.
Armomurhaaja
Armomurhaaja é un filme finlandés de 2017 dirixido por Teemu Nikki. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporánea no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2017. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Democracia cristiá
A Igrexa Católica aclarou a súa posición ó respecto na Quadragesimo Anno, unha encíclica feita polo papa Pío XI en 1931. Aínda que hai moitas formas de democracia cristiá, xeralmente están de acordo en certas materias. A súa idea do Estado non corresponde á dos liberais: debe ser descentralizado e estar composto de varios conxuntos, pero debe ter unha capacidade indiscutible. Os demócratas cristiáns cren que a sociedade debe ser responsable pola economía, pero non discuten os principios do capitalismo. A democracia cristiá seméllase máis ó socialismo cristián en que cre que o deber do Estado é coidar polos seus cidadáns.
Os democristiáns xeralmente seguen a posición do Vaticano en temas morais. Non obstante, a maioría deles aceptan o divorcio e o goberno secular.
A democracia cristiá foi máis prominente en Italia, Alemaña e Suramérica, destacando Chile, país que tivo tres presidentes desa tendencia: Eduardo Frei Montalva (1964-1970), Patricio Aylwin Azócar (1990-1994), Eduardo Frei Ruiz-Tagle (1994-2000).
O partido político que actualmente controla Turquía pódese describir como democracia musulmá.
Vista Alegre, Reinante, Barreiros
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Lockheed Martin F-22 Raptor
O F-22 Raptor é un avión de combate de alta manobrabilidade de quinta xeración con tecnoloxía de sixilo construído por Lockheed Martin Aeronautics e Boeing Defense, Space & Security. Foi deseñado como caza de superioridade aérea da Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF), pero pode levar a cabo máis tipos de misións, tales como ataque a terra ou guerra electrónica. O primeiro prototipo (YF-22) voou por vez primeira o 29 de setembro de 1990.
Lockheed Martin é o contratista principal e o responsable da maior parte da estrutura, do sistema de armas e da ensamblaxe final do F-22. O socio do programa é Boeing Integrated Defense Systems e proporciona as ás, a parte traseira da fuselaxe, a integración de aviónica e todos os sistemas de adestramento dos pilotos e do persoal de mantemento.
O avión foi designado tanto F-22 como F/A-22 durante os anos anteriores á súa entrada en servizo na Forza Aérea dos Estados Unidos en decembro de 2005 como F-22A. A pesar dun período de desenvolvemento prolongado e custoso, a USAF considera o F-22 como un compoñente fundamental no futuro poder aéreo táctico do seu país, e afirma que o avión non é comparable con ningún caza coñecido nin proxectado, mentres que Lockheed Martin reivindica que a combinación de furtividade, velocidade, axilidade, precisión e conciencia situacional do Raptor, combinadas coas súas capacidades de combate aire-aire e aire-superficie, deberían facer del un dos mellores cazas do mundo actualmente.
Con todo, a verdade é que o raptor ten uns custos altos de mantemento e unha serie de problemas técnicos importantes (coma corrosión en partes da fuselaxe, problemas na computadora de a bordo etc. ) e de mantemento, polo cal en 2009 se votou no senado dos EEUU parar a construción de máis F-22.
Incubación dos ovos
miniatura|Unha femia de pato incubando os seus ovos A incubación, ou de xeito máis informal chocado dos ovos, é o proceso utilizado polos animais que poñen ovos (ovíparos) para chocalos, xeralmente sentando sobre eles. Tamén se chama incubación o desenvolvemento do embrión dentro do ovo. A incubación pode ter lugar pola temperatura ambiental ou pola temperatura do corpo dos proxenitores (ás veces a nai, outras veces nai e pai); isto último é característico esencialmente das aves, e este comportamento en moitas razas de aves de curral foi potenciado e seleccionado por cruzamento selectivo para incrementar a produción. En moitas especies de réptiles a temperatura de incubación determina o sexo das crías. Nas aves, ao contrario, o xénero das crías está determinado xeneticamente. En moitas especies cómpre unha temperatura determinada constante para que teña éxito a incubación.
Incubación das aves
O período de incubación é o tempo desde que empeza unha incubación ininterrompida ata a emerxencia das crías, e varía de 11 días (nalgúns pequenos Passeriformes como os cucos Coccyzus) ata 85 días (no albatros e o kiwi). Nestes últimos, a incubación é interrompida; o maior período ininterrompido é de 64 a 67 días no pingüín emperador. En xeral as aves máis pequenas tenden a eclosionar antes, pero hai excepcións, e as aves que aniñan en cavidades adoitan ter períodos de incubación máis longos. Pode ser un proceso moi esixente enerxeticamente; por exemplo, os albatros adultos perden uns 83 g do seu peso corporal ao día. Os ovos do megápodo tardan en eclosionar de 49 a 90 días dependendo da temperatura ambiental e a da morea onde pon os ovos. Incluso noutras aves a temperatura ambiente pode levar á variación no período de incubación. Normalmente, por suposto, os ovos das aves son incubados fóra do corpo, pero rexistrouse un raro caso (anómalo) no que un ovo se incubou enteiramente dentro do corpo dunha galiña, e o pitiño saíu da nai sen cuncha, producindo lesións internas na nai que levaron á morte desta.
O desenvolvemento do embrión permanece suspendido ata que comeza a incubación. Os ovos acabados de poñer de aves de curral domésticas, da avestruz e doutras especies poden ser almacenados unhas dúas semanas cando se manteñen por debaixo de 5 °C. Observáronse períodos máis prolongados de suspensión nalgunhas aves mariñas. Algunhas especies empezan a incubación co primeiro ovo, facendo que as crías eclosionen en distintos momentos; outras empezan a incubar unha vez que poñen o segundo ovo, polo que o terceiro polo será máis pequeno e máis vulnerable ante a escaseza de comida ou a loita cos irmáns. Algunhas empezan a incubar despois de posto o terceiro ovo, polo que as crías eclosionan simultaneamente.
Períodos de incubación dalgunhas aves:
Incubación dos mamíferos
Os únicos mamíferos ovíparos son os ornitorrincos e os equidnas de Australasia. O mellor exemplo é o ornitorrinco, cuxos ovos inician o seu desenvolvemento no útero durante uns 28 días, despois poñen o ovo e incúbano no exterior durante 10 días máis (en contraste cun ovo de galiña, que só pasa 1 día no tracto xenital seguido doutros 21 días de incubación externa). Despois de poñer os ovos, a femia enróscase aredor deles. O período de incubación divídese en tres fases. Na primeira fase, o embrión non ten órganos funcionais e depende do saco vitelino para sustentarse. A xema absórbese a medida que se desenvolve a cría. Durante a segunda fase, desenvólvense os dedos. Na última fase, aparece o dente do ovo.
Incubación dos réptiles
Entre os réptiles os métodos de incubación varían moito. A maioría dependen para a incubación da temperatura ambiental ou do seu niño, pero uns poucos quentan os ovos co seu corpo.
Varias especies de tartarugas mariñas enterran os ovos na area das praias, que lles dá protección e unha temperatura constante para o niño.
Algunhas serpes poden poñer ovos en buratos comunais, onde un gran número de adultos manteñen os ovos quentes. Algunhas pitóns sitúanse sobre os ovos para darlles calor, gastando moita enerxía en manter quente o seu corpo. A cobra real (Ophiophagus hannah) incuba en niños con forma de morea de follas parecidos aos dalgúns crocodilianos.
Os crocodilianos poñen os ovos en niños con forma de moreas de vexetación en descomposición e terra ou póñenos en buratos que escavan no chan.
Incubación noutros vertebrados
Os peixes xeralmente non incuban os ovos, pero algunhas especies os coidan e oxixenan continuamente. Algunhas especies gardan os ovos na boca (sen comelos) ata que se desenvolven e eclosionan. O cabaliño de mar macho incuba os ovos nunha bolsa especial onde a femia lle pon os ovos.
Os anfibios xeralmente soltan os ovos na auga sen incubalos, pero algunhas especies si o fan. A femia da píntega Ensatina eschscholtzii enróscase sobre a súa posta de ovos e dálle masaxes aos ovos coa súa gorxa pulsante. Algunhas ras acuáticas como o sapo de Suriname (Pipa pipa) teñen bolsas na pel do seu dorso nas cales se insiren os ovos. Outras ras tropicais da familia Hemiphractidae tamén teñen bolsas para o desenvolvemento dos ovos, nalgunhas especies desenvólvense directamente ata ras xuvenís e noutras ata a fase de cágados, que son depositados en pequenos corpos de auga para continuaren alí o seu desenvolvemento. O macho da ra de Darwin leva os ovos arredor da súa boca ata a metamorfose, e unha ra australiana (Rheobatrachus silus) xa extinta que incubaba no estómago tragaba os ovos, que se desenvolven no seu estómago. O sapo parteiro común macho leva os ovos que puxo a femia entre as súas patas durante un mes e despois sóltaos na auga para que saian as larvas.
Incubación nos invertebrados
Algúns invertebrados incuban os ovos fertilizados cando os reteñen no seu interior, xeralmente no corpo da femia. Isto ocorre nalgúns cnidarios (anemones de mar e corais), uns poucos moluscos como os quitóns, algúns gasterópodos, algúns cefalópodos, algúns bivalvos, moitos artrópodos, algúns endoproctos, algúns braquiópodos, algúns briozoos, e algunhas estrelas de mar.
Xulieta (lúa)
Xulieta é un satélite interior de Urano. Foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 3 de xaneiro de 1986, e déuselle a designación temporal de S/1986 U 2. Recibiría máis tarde o nome da heroína da obra de William Shakespeare, Romeo e Xulieta. Tamén foi designada coma Urano XI.
Xulieta pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Belinda, Bianca, Desdémona, Portia, Crésida, Cupido, Rosalinda e Perdita. Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes. Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu raio de 53 kms e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro.
As imaxes da Voyager 2 amosan a Xulieta coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A taxa de relación entre os eixos de Xulieta é de 0,5 ± 0,3, o que lle outorga unha forma extremadamente elipsoidal. A súa superficie é de cor gris.
Xulieta podería colidir cunha das lúas da súa veciñanza, Desdémona, dentro dos próximos 100 millóns de anos.
Alnwick
miniatura|300px|Alnwick, co castelo de Alnwick en primeiro plano.
Alnwick (pronunciado ) é unha pequena cidade de mercado (market town) do norte de Northumberland, ao noroeste de Inglaterra. A cidade encóntrase na beira sur do río Aln, a 51 km ao sur de Berwick upon Tweed e da fronteira escocesa, a 8 km terra adentro desde o mar do Norte en Alnmouth e a 55 km ao norte de Newcastle upon Tyne.
É a capital do condado de Northumberland, aínda que o County council (a corporación administrativa elixida que goberna o condado) está na vila de Morpeth, que, segundo o censo do ano 2011, tiña unha poboación de 14 018 habitantes.
Alnwick foi o centro administrativo do distrito de Alnwick até 2009. Segundo o censo de 2011 tiña unha poboación de 8 116 habitantes.
A súa historia remóntase á Idade Media e hoxe en día aínda podemos ver o castelo de Alnwick.
Snotra
Na mitoloxía nórdica, Snotra (antigo nórdico "intelixente" ) é unha deusa asociada coa sabedoría. Snotra soamente aparece na Edda prosaica, escrita no século XIII polo islandés Snorri Sturluson.
Arquidiocese católica latina de Sevilla
A arquidiocese de Sevilla (en Archidioecesis Hispalensis) é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2010 tiña 1 890 000 bautizados sobre unha poboación total de 1 900 224 habitantes. O seu arcebispo actual é José Ángel Saiz Meneses.
White Collar
White Collar é unha serie de televisión da canle estadounidense USA Network creada por Jeff Eastin e protagonizada por Matt Bomer coma o convicto Neal Caffrey e Tim Dekay como o axente especial Peter Burke. Emitiuse por primeira vez o 23 de outubro de 2009. En decembro dese mesmo ano White Collar foi renovada por unha segunda temporada que comezou o 13 de xullo do 2010. En 2010, a USA Network renovou a serie por unha terceira tempada que constou de 16 episodios que comezaron a emitirse o 7 de xuño de 2011. A serie foi renovada por unha cuarta temporada o 25 de agosto de 2011, que se estrenou o 10 de xullo do 2012. O 25 de setembro, a serie foi renovada por unha quinta temporada doutros 16 episodios.
Sinopse
Neal Caffrey, un convicto, falsificador e ladrón, é capturado tras escapar do FBI durante tres anos. Faltándolle só uns meses para rematar de cumprir unha condena de catro anos, escapa dunha prisión federal de máxima seguridade para atoparse con Kate, a súa moza. Peter Burke, o axente do FBI que inicialmente capturou a Caffrey, atópao e lévao de volta ao cárcere. Esta vez, Caffrey dálle a Burke información sobre probas atopadas doutro caso, pero a cambio desta información pídelle que teña unha reunión con el. Neste encontro, Caffrey proponlle un trato: el axudaríalle a coller outros criminais sempre e cando que se lle concedese o terceiro grao. A través da captura con éxito de varios ladróns de guante branco, Caffrey demóstralle a Burke que ten verdadeira intención de axudalo e que non tratará de escapar outra vez. Este é o comezo dunha asociación pouco convencional, pero que resultará ter éxito.
Shinshiro
O concello de Shinshiro limita cos concellos de Toyohashi, de Toyokawa, de Okazaki, de Toyota, de Shitara, de Tōei (son da prefectura de Aichi); e de Hamamatsu (da prefectura de Shizuoka).
Reloxo de area
miniatura|right|150px|Un reloxo de area de [[vidro e madeira.]] miniatura|80px|Reloxo de area dun xogo cun temporizador de 3 minutos.
Un reloxo de area é un instrumento mecánico que serve para medir un determinado transcurso de tempo. É, como o cuadrante solar e a clepsidra (reloxo de auga), un dos obxectos máis antigos para medir o tempo.
Descrición
Está contituído por dous bulbos de vidro (cónicos ou cilíndricos) transparentes que se comunican entre si por un pequeno burato que deixa pasar unha cantidade ou fluxo determinado de material (normalmente area miúda) dun para o outro - o tempo decorrido en pasar dunha ampola para a outra corresponde, en principio, sempre ao mesmo período de tempo. Fisicamente só require da enerxía potencial da gravidade para o seu funcionamento. Unha vez que o bulbo superior está baleiro, pode ser invertido para empezar a cronometrar de novo. Factores que inflúen no tempo medido inclúen a cantidade e calidade de area, o talle da amploa e a largura do colo. Aínda que as fontes discrepan sobre o mellor material, alternativas á area inclúen po de mármore e a casca de ovo en po.
Usos
Eran utilizados decote en navíos (onde se usaban reloxos de media hora), en igrexas e, nos comezos da utilización do teléfono, servía, nalgúns lugares, para contar o tempo transcorrido nunha chamada (no Norte de Portugal, por exemplo, esta práctica era común nalgunhas casas comerciais).
Foi moi utilizado na arte para simbolizar a transitoriedade da vida. A morte, por exemplo, é moitas veces representada como un esqueleto cunha fouce nunha das mans e un reloxo de area na outra.
Dende o século XX está en desuso, substituíndose co reloxo de pulso para saber a hora, e mailo cronómetro para medir o tempo preciso transcorrido entre dous sucesos. Nos tempos modernos, os reloxos de area son ornamentais, ou se utilizan cando unha medida aproximada é de abondo, coma nos temporizadores de ovo para cociñar ou en xogos de mesa.
San Miguel, Riofrío, Mondariz
San Miguel é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 31 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 16 homes e 15 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 30 habitantes.
Pedro de Llano López
Traxectoria
Era fillo de Ramón de Llano Martín, cubano de orixe galega e histórico mandatario do Deportivo da Coruña, e de Gloria López, unha asturiana filla dun garda civil. Na súa xuventude foi futbolista e xogou no Fabril e no propio Deportivo. Entrou a traballar como taquígrafo en La Voz de Galicia en 1937, e foi nomeado director do xornal en 1951, permanecendo no posto até 1968. Despois foi director de El Ideal Gallego (1968-1972) e El Progreso de Lugo (1972-1980). Utilizou o pseudónimo Bocelo.
Vida persoal
Casou con Maruja Cabado Núñez e foi pai de Pedro de Llano Cabado.
Ruada (discográfica)
Ruada foi o primeiro selo discográfico galego, creado en 1979. Tiña a súa sede na Coruña e publicou discos até 1983, que crebou. O selo creouse coa pretensión de dar normalización á produción discográfica en Galicia.
Historia
O selo iniciouse en 1979 coa publicación do álbum recompilatorio 7 anos de canción galega e o álbum debut da banda Doa, O son da estrela escura.
571
Mortes
Historia ano a ano
A Albariza, A Porta, Sobrado
A Albariza é un lugar da parroquia da Porta, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide.
York
Crese que Eboracum, nome da cidade desde o ano 71 até o século VII, sexa unha latinización da expresión céltica Eborakon, que significa "lugar dos teixos".
Arredor do ano 1080 comezou a construción da catedral, que actualmente se pode contemplar como un espléndido edificio de estilo gótico e é Sé do segundo arcebispo na xerarquía da Igrexa Anglicana, despois do de Westminster.
dereita|miniatura|300px|Vista aérea de York coa [[Catedral de York|Catedral no centro.]]
dereita|miniatura|300px|Ponte Skeldergate, York. dereita|miniatura|200px|Unha rúa típica de York.
No século XIX York converteuse nun eixo da rede de ferrocarrís e nun centro de fabricación de doces. Nas décadas recentes, a economía de York mudou para se centrar no sector servizos. A Universidade de York e os Servizos de Saúde convertéronse nos maiores xeradores de emprego, xunto co turismo que tamén acadou un lugar importante na economía local.
En 2003, a cidade tiña 183.128 habitantes.
Chía (deusa)
Chía ou Chíe é a deidade muisca da Lúa, considerada a esposa de Sué (o Sol). Era o símbolo dos praceres, sendo a protectora da diversión, os bailes e as artes, representándoa con forma de muller. Noutra variante da mitoloxía da zona, Bachué, nai do pobo chibcha, foi convertida en Lúa para acompañar a Sué.
Tanto o deus sol "Sué" como a deusa da Lúa "Chía", estaban relacionados cos gobernantes muiscas. O deus do sol estaba relacionado cos zaques do norte e o seu Templo de Sogamoso; mentres que a familia do zipa que gobernou o territorio que abrangue o que hoxe é Bogotá, estaba relacionada coa deusa da Lúa e o seu Templo de Chía. Segundo Juan de Castellanos: "os muiscas concibían o Sol e a Lúa como esposos, e pais da xente".
Os "chyquys", ou sacerdotes do calendario sagrado, foron os encargados das cerimonias adicadas á deusa, que incluían ofrendas de ouro e utensilios de cerámica.
Trastorno depresivo maior
O trastorno depresivo maior (MDD polas súas siglas en inglés) tamén coñecido como depresión clínica, depresión maior, depresión unipolar ou trastorno unipolar depresivo; ou como depresión recorrente no caso de presentarse repetidos episodios) é unha enfermidade mental que se caracteriza por un estado de ánimo invasivo e persistente acompañado dunha baixa autoestima e unha perda de interese ou de pracer (anhedonia) en actividades que normalmente se considerarían entretidas. O termo “depresión” é empregado de moitas formas diferentes. É comunmente utilizado para referirse a esta síndrome, pero pode referirse, tanto a outros diversos estados de ánimo ou a un estado de ánimo en específico. O trastorno depresivo maior é unha condición que afecta de maneira adversa aos familiares, compañeiros de traballo ou de estudo, ós hábitos de soño e alimentación e a saúde en xeral. Entre o 2 e o 7% dos adultos con depresión maior morren por suicidio, e até un 60% das persoas que morren por suicidio teñen depresión ou outro trastorno do estado de ánimo.
As persoas son tratadas con antidepresivos e, en moitos casos, reciben asistencia, particularmente terapia cognitiva condutual. O tratamento por medio de medicamentos parece ser efectivo, porén, en ocasións o efecto vese reflectido unicamente en pacientes que padecen de depresión severa. A hospitalización chega a ser necesaria en casos asociados con auto-neglixencia ou cando hai certo nivel de risco de dano a si mesmo ou a outras persoas. A terapia electroconvulsiva podería ser outra alternativa para tratar o trastorno depresivo maior. O desenvolvemento do trastorno varía amplamente, dende un episodio de semanas, até unha enfermidade crónica. Os individuos deprimidos teñen unha menor esperanza de vida que aqueles sen depresión, isto relaciónase de gran maneira coa susceptibilidad a padecer enfermidades médicas. Non está claro se a medicación afecta ó risco de cometer suicidio. Todo tipo de pacientes, tanto actuais como aqueles que padeceron a enfermidade nalgún punto, poden resultar estigmatizados.
Aethelflaed
Aethelflaed de Wessex (Æthelflæd), nada en 869 e finada o 12 de xuño de 918, foi a filla máis vella de Alfredo o Grande e da súa esposa Aethelswitha. Casou con Aethelred II de Mercia, a cuxa morte, gobernou o reino. A Crónica anglosaxoa denomínaa Señora dos mercios.
Mercia e os viquingos
Os viquingos daneses invadiron a maioría dos reinos ingleses durante o século IX. Alfredo o Grande e os seus descendentes reconquistaron os territorios para Wessex a finais do século e comezos do século X.
Como recoñecemento á axuda de Mercia, Alfredo preferiu desposar á súa filla Aethelflaed con Aethelred II, no canto de exercer un dominio directo cunha conquista. Co matrimonio, Aethelred II recibiu o título de ealdorman ou conde de Mercia, ademais dunha certa autonomía.
Dado que o oeste de Mercia nunca estivo baixo control dos daneses, tratábase dunha medida prudente que deu os seus froitos.
Goberno de Mercia
Á morte do seu marido, Aethelflaed gobernou desde 911 até 918, ano en que morreu, construíndo fortificacións e emprendendo expedicións militares. Foi enterrada na igrexa de san Pedro (agora, convento de san Oswald), de Gloucester, cidade que reconstruíra a partir das ruínas romanas.
A herdeira foi a súa filla Aelfwynn, pero debido á correlación de forzas, viuse obrigada a someterse ao seu irmán, o rei Eduardo o Vello de Wessex, cuxos sucesores completaron a unión de Mercia a Wessex, o que resultou ser o principio da Inglaterra unificada.
Francisco Caamaño González
Francisco Caamaño González, nado en Muros en 1908 e finado en Ferrol o 20 de abril de 2004, foi un político galego.
Traxectoria
Militar, foi oficial de Intendencia da Armada. Estivo destinado en Cádiz, Cartaxena, Madrid e Ferrol. Nos anos setenta foi presidente da Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Ferrol. O 25 de abril de 1977 foi designado alcalde de Ferrol. Permaneceu no cargo até 1979, cando o deixou por razóns de saúde. Asemade, foi presidente do Racing Club de Ferrol entre 1953 e 1957. Finou en Ferrol o 20 de abril de 2004.
Vida persoal
Casou en Ferrol e foi pai de María Dolores, Isabel, Pilar, Francisco, Vicente e Juan Caamaño Cebreiro.
591
Mortes
Historia ano a ano
Partido Socialista Popular (Chile)
O Partido Socialista Popular (PSP) foi un partido político chileno de esquerdas que existiu entre 1948 e 1957. Foi o resultado da división do Partido Socialista de Chile en 1948 pola votación e promulgación da Lei N° 8.987 de Defensa da Democracia na cal o PS se dividiu entre procomunista e anticomunistas.
A facción anticomunista (na cal estaban Bernardo Ibáñez, Óscar Schnake e Juan Bautista Rosseti) apoiaba a lei e a procomunista (encabezada por Raúl Ampuero e Eugenio González) rexeitábaa. O grupo anticomunista é expulsado pero logra que o Rexistro Electoral lles asigne o nome de Partido Socialista de Chile. Polo tanto, a facción dirixida por Ampuero adopta o nome de Partido Socialista Popular.
Apoian a candidatura presidencial en 1952 de Carlos Ibáñez del Campo. O argumento usado para apoiar a Ibáñez era que constituía un candidato con arrastre popular e que era necesario darlle desde dentro unha orientación verdadeiramente progresista. Ao asumir o novo goberno en novembro de 1952, o PSP obtén o Ministerio de Traballo, con Clodomiro Almeyda ao mando. Desde aí apóiase a fundación da Central Única de Traballadores en febreiro de 1953. En abril de 1953 Ibáñez reorganiza o seu gabinete ocupando o PSP os ministerios de Facenda (Felipe Herrera), Traballo (Enrique Monti) e Minería (Almeyda). A participación do PSP no goberno remata en outubro de 1953.
En 1956, xunto con outros partidos, forma a Fronte de Acción Popular (FRAP), a cal permite un achegamento co PS e leva ao Congreso da Unidade de 1957, que reunifica as dúas faccións importantes do socialismo chileno no Partido Socialista de Chile.
Resultados electorais
Fonte Cruz-Coke 1984
Gran Premio dos Países Baixos de 1979
O Gran Premio dos Países Baixos de 1979 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 26 de agosto de 1979 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo segunda carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 28º Gran Premio dos Países Baixos.
Resumo da carreira
René Arnoux logrou co seu Renault a pole position, pero o lento inicio do inicio do turbo permitiu a Alan Jones adiantarse. Arnoux e Clay Regazzoni chocaron, o Williams quedou eliminado no acto mentres que o poleman durou ata o final da volta mentres ranqueaba de volta a boxes. Jody Scheckter caeu ao último lugar na primeira volta e comezou a tarefa de progresar na pista. Gilles Villeneuve, adiantou a Jones polo exterior na Tarzan Bocht na volta 11. Pero Jones recuperou o liderado de novo cando fixo un trompo na volta 47. Na volta 51, xusto despois de pasar por boxes, o pneumático traseiro esquerdo de Villeneuve explotou facéndoo trompear. Recuperou o control para comezar unha das voltas máis salvaxes da historia. Pilotou unha volta enteira en dous pneumáticos, a roda dianteira dereita estaba no aire e a parte traseira esquerda trituraba o caucho e saltaban faíscas do pavimento. Pódese considerar un acto dun gran competidor que non quere renunciar ou unha decisión irresponsable, emocional. De calquera xeito a súa suspensión estaba demasiado danada para reincorporarse á carreira. Jones terminou en primeiro lugar logrando a súa terceira vitoria consecutiva e Williams a súa cuarta vitoria consecutiva. Con todo, Scheckter abriuse camiño ata terminar segundo e debido aos malos resultados de Jones na primeira metade da tempada, o piloto de Ferrari só necesita 4 puntos máis para asegurar o título de pilotos para Ferrari.
Premio de poesía Uxío Novoneyra
O Premio de poesía Uxío Novoneyra convócao cada dous anos o concello das Pontes de García Rodríguez como homenaxe ao poeta Uxío Novoneyra.
A Anea, San Cosme de Barreiros, Barreiros
A Anea é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Gran Premio dos Países Baixos de 1984
O Gran Premio dos Países Baixos de 1984 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 26 de agosto de 1984 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo terceira carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 33º Gran Premio dos Países Baixos. A carreira disputouse sobre 71 voltas ao circuíto de 4´252 quilómetros para unha distancia total de carreira de 302 quilómetros.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Aethelred II de Mercia
Aethelred (ou Æthelred) foi ealdorman de Mercia entre c. 881 e 911, so a soberanía de Eduardo o Vello, con cuxa irmá Æthelflæd casa, a cal o sucederá á súa morte.
Traxectoria
De orixe descoñecida, sucede a Ceolwulf II, pero ignórase a data exacta; aparece mencionado por vez primeira en 881. En 1976, as escavacións levadas a cabo polos servizos de arqueoloxía do museo no priorato de Saint-Oswald, en Gloucester, proporcionaron datos preciosos sobre o mosteiro saxón que fundaran Æthelred II e a súa muller Æthelflæd nos anos 890.
Æthelred morreu en 911. Foi enterrado en Gloucester, no priorato de Saint-Oswald que fundara anos antes coa súa esposa.
Xosé Humberto Baena
Xosé Humberto Baena Alonso, nado en Vigo en 1950 e executado o 27 de setembro de 1975, foi un membro galego dos FRAP.
Traxectoria
Participou na mobilización estudantil de 1970 polo que foi xulgado polo Tribunal de Orde Pública. Integrouse no Partido Comunista de España (marxista-leninista) mentres cumpría o servizo militar en Madrid. De volta a Vigo en 1974 participou no lanzamento de cócteles molotov contra unha sucursal do Banco de Bilbao en Vigo en protesta pola execución de Salvador Puig Antich.
Estudante de filosofía e letras da Universidade de Santiago de Compostela, foi detido unha primeira vez por reivindicar os dereitos dos estudantes e foi absolto. Detido de novo o 22 de xullo de 1975 acusado de matar un policía en Madrid, foi condenado a morte.
Tres meses máis tarde, o 27 de setembro de 1975, foron executados Xosé Luis Sánchez Bravo, Xosé Humberto Baena e Ramón García Sanz, militantes do Frente Revolucionario Antifascista y Patriota (FRAP) e os militantes de ETA Juan Paredes Manot (Txiki) e Ángel Otaegi. Foron as últimas execucións do réxime franquista, pouco antes da morte do ditador Franco. Estas mortes levantaron unha vaga de protestas e condenas contra o goberno de España dentro e fóra do país, tanto a nivel oficial como popular.
En Hoyo de Manzanares os fusilamentos fixéronos tres pelotóns compostos cada un por dez gardas civís ou policías, un sarxento e un tenente, todos voluntarios. Ás 9:10, os policías fusilaron a Ramón García Sanz. Aos 20 minutos, a José Luis Sánchez Bravo e pouco despois a Humberto Baena. As execucións continuaron até as 10:05. Non puido asistir á execución ningún familiar dos condenados, pese a ser "execución pública", segundo marcaba a lei.
Os cadáveres dos tres membros do FRAP soterráronos a mesma mañá da execución en Hoyo de Manzanares. Os restos de Sánchez Bravo foron trasladados posteriormente a Murcia e os de Ramón García Sanz ao cemiterio civil de Madrid. Os de José Humberto Baena leváronos a Vigo oito días despois, para evitar as manifestacións e a posibilidade de que houbese máis mortes.
A Anguieira, San Cosme de Barreiros, Barreiros
A Anguieira é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Fornelos, Cabalar, A Capela
Fornelos é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 12 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Premio de poesía Concello de Carral
O Premio de poesía Concello de Carral foi instituído polo concello de Carral en 1997, para orixinais escritos en lingua galega.
Historia e características
miniatura|Exposición sobre o certame na praza do concello. Os obxectivos do premio son a descuberta ou consolidación de poetas de Galicia e o fomento da lectura de poesía. Desde os seus inicios o certame contou coa colaboración de Espiral Maior Edicións, dirixida por Miguel Anxo Fernán-Vello, que se encargou da edición das obras gañadoras incluíndoas na súa colección de poesía.
O premio naceu xunto coa primeira biblioteca municipal de Carral, por iniciativa do concelleiro de Cultura Lois Anxo Ferreiro Bestilleiro. Desde a primeira edición a dirección do concurso corre a cargo do técnico municipal de Cultura Carlos Lorenzo Pérez.
A dotación económica, que aumentou cos anos, estaba fixada en 2017 en 2.500 euros. Tamén foi aumentando o número de versos requiridos nas obras presentadas, sendo nea edición de 500 versos.
641
Outros
Historia ano a ano
695
Outros
Historia ano a ano
Golfo de Maine
O golfo de Maine (en Gulf of Maine, en Golfe du Maine) é un gran golfo do océano Atlántico na costa leste de América do norte. Está limitada por Cabo Cod na punta oriental de Massachusetts no suroeste e pola Illa Cabo Sable no extremo sur de Nova Escocia no nordés. O golfo inclúe a liña completa de costas dos estados dos Estados Unidos de New Hampshire e Maine, así como Massachusetts ao norte de Cabo Cod, e as costas sur e oeste das provincias canadenses de Novo Brunswick e Nova Escocia, respectivamente.
O golfo foi nomeado pola Provincia colonial adxacente de Maine, que probablemente foi nomeada polos primeiros exploradores en recordo da provincia de Maine en Francia. Tamén están incluídos no sistema do Golfo de Maine a baía de Massachusetts, a baía de Penobscot, a baía de Passamaquoddy e a baía de Fundy, onde están as variacións de marea máis altas do planeta.
Xeografía e hidrografía
As características subacuáticas do fondo mariño esculpidas durante os niveis máis baixos da idade do xeo fan que o golfo sexa un mar semicerrado limitado ao sur e ao leste por bancos submarinos. O Banco Georges, en particular, no seu extremo sur, protexe o golfo da Corrente do Golfo. As augas do Golfo de Maine están máis influenciadas pola Corrente do Labrador, facendo que as augas do golfo sexan moito máis frías e máis ricas en nutrientes que as que se atopan ao sur. Os vales subterráneos na cunca central poden chegar a alcanzar profundidades de 500 m., mentres que as montañas submarinas soben a 266 m. do fondo do mar, case alcanzando a superficie nalgúns lugares ou mesmo superándoa creando illas.
Hai tres concas principais no Golfo de Maine: a Conca de Wilkinson ao oeste, a Conca do Jordan no nordés e a conca Georges no sur, que están illadas entre elas por debaixo dos 200 m. de batimetría.
Tom of Finland
Tom of Finland estreouse o 27 de xaneiro de 2017 no Festival de Cinema de Gotemburgo, e o 24 de febreiro de 2017 nos cinemas de Finlandia. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Grúa, Cabalar, A Capela
A Grúa é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 22 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 13 eran homes e 9 eran mulleres.
Estaquiosa
A estaquiosa é un oligosacárido de catro unidades (tetrasacárido) formado por dúas unidades de α- D -galactosa, unha de α- D -glicosa, e outra de β- D -frutosa unidas secuencialmente polos enlaces O-glicosídicos gal(α1→6)gal(α1→6)glc(α1↔2β)fru. A estaquiosa atópase na natureza en numerosos vexetais, por exemplo, feixóns verdes ou fabas de soia. O nome procede da planta lamiácea Stachys tuberifera, propia de Asia oriental, que contén moita estaquiosa.
A estaquiosa é menos doce ca a sacarosa, aproximadamente o 28% ca esta a igual peso. Úsase principalmente como un edulcorante a granel polas súas propiedades funcionais como oligosacárido. A estaquiosa non é completamente dixerible polos seres humanos e proporciona de 1,5 a 2,4 kcal/g (equivalentes a de 6 a 10 kJ/g); a maior parte chega ao colon, onde é fermentada polas bacterias, polo que pode producir gases.
Castro de Remourán
Castro de Remourán é un poboado castrexo de Curtis.
Está situado nunha chaira entre regos e brañas. Ten forma circular duns 90 metros de diámetro, cunha soa liña defensiva e foxo. Ten un acceso ao norte. As defensas e foxo teñen máis tamaño ao norte e leste. Ao sur non chegan a dous metros de altura.
Bleed Together
"Bleed Together" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden. Foi editado como primeiro sinxelo do grupo en xuño do ano 1987 como parte do seu EP de estrea Screaming Life. A canción foi incluído no álbum recompilatorio do ano 2010 Telephantasm.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Chris Cornell e Kim Thayil.
Margaret Mitchell
Margaret Mitchell, nada en Atlanta o 8 de novembro de 1900 e finada na mesma cidade o 16 de agosto de 1949, foi unha escritora estadounidense dunha única obra, Gone with the Wind, que Victor Fleming inmortalizaría no cinema en 1939.
A Áspera, San Cosme de Barreiros, Barreiros
A Áspera é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 51 habitantes (23 homes e 28 mulleres).
Aloe Blacc
Egbert Nathaniel Dawkins III, nado o 7 de xaneiro de 1979 en Laguna Hills (California) é un cantante, produtor, actor é músico estadounidense máis coñecido como Aloe Blacc. É coñecido polos seus sinxelos "I Need a Dollar", "The Man", e por escribir e intepretar xunto con Avicii as cancións "Wake Me Up", que acadou o número #1 en 22 países.
Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño
O Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño nace no ano 2000 a iniciativa da Asociación Cultural Ergueitos, co patrocinio do concello de Sarria, como homenaxe ao poeta de Santalla Fiz Vergara Vilariño.
Proposta de Estatuto Político da Comunidade de Euskadi de 2004
A Proposta de Estatuto Político da Comunidade de Euskadi presentada polo Goberno Vasco e aprobada polo Parlamento Vasco; tamén chamada Proposta do Parlamento Vasco para a convivencia en Euskadi, Novo Estatuto Político de Euskadi ou popularmente como Plan Ibarretxe foi anunciada polo lehendakari (presidente da Comunidade Autónoma Vasca) Juan José Ibarretxe no pleno de política xeral do Parlamento Vasco en setembro de 2001, presentado o 25 de outubro de 2003. O pleno do Parlamento vasco aprobouno o xoves 30 de decembro de 2004 e decidiu o seu envío ó Congreso dos Deputados por maioría absoluta, con 39 votos a favor e 35 en contra. En xaneiro de 2005, o presidente do Parlamento Vasco entregou a proposta de Estatuto ó presidente do Congreso, para o seu debate e votación, sendo rexeitado o 1 de febreiro por 313 votos en contra (PSOE, PP, IU, CC e CHA), 29 a favor (PNV, ERC, CiU, EA, Na-Bai e BNG) e 2 abstencións (ICV).
Características
O Plan propón un novo estatuto de autonomía, baseándose en tres piares:
Ademais a proposta supón unha serie de reformas: Quedarían fóra a defensa; lexislación civil, mercantil e penal (sen prexuízo do dereito foral, substantivo e dos contratos de administracións públicas); Mariña mercante; nacionalidade española (inmigración estranxeira, dereito a asilo,...); produción, comercio, tenza e uso de armas e explosivos; control do espazo aéreo e política exterior.
O plan tramitouse como unha reforma do estatuto de autonomía vasco, en varias etapas:
Polémica
O apoio principal á Proposta do novo Estatuto veu dos grupos que compoñen o goberno vasco (Partido Nacionalista Vasco, Eusko Alkartasuna e Ezker Batua). A pesar disto, os tres grupos do tripartito gobernante expuxeron emendas propias. EB realizou emendas parciais a tódolos artigos.
Os partidos maioritarios españois (pero non no País Vasco), o Partido Popular e o Partido Socialista Obrero Español, así como o partido rexional Unidad Alavesa acúsano de:
Algúns destes razoamentos son cuestionados polo goberno vasco: PSOE, PP e Unidad Alavesa autoexcluíronse da comisión do parlamento que redactou o proxecto de novo Estatuto (a diferenza do proceso que se seguiu en Cataluña); o mesmo argumento de quebra económica usouse fronte ó Estatuto de Gernika (que posibilitou a engalaxe económica de Euskadi); e a banda terrorista ETA condenou a proposta.
O goberno do PP realizou un recurso de inconstitucionalidade ante o Tribunal Constitucional, que non foi admitido a trámite. Algúns dos seus compoñentes manifestaron dúbidas sobre a posible constitucionalidade do seu contido. Ademais, o PP modificou o Código Penal para impor penas de cárcere a quen convoque referendos sen a aprobación do goberno, como sería o caso do goberno vasco se o fixese sen o apoio do goberno español. Esta reforma do código penal foi eliminada polo goberno do PSOE dado que foi promesa nas eleccións que gañou o actual presidente. Recentemente o célebre pai da Constitución Herrero de Miñón non dubidaba sobre a lexitimidade da proposta, aínda que suxería unha serie de cambios (apenas 10 artigos) para aclarar as dúbidas sobre a suposta inconstitucionalidade do texto.
Batasuna tamén o rexeita, acusándoo de consolidar a unión co Estado español, por permitir a coexistencia da nacionalidade vasca e a española no País Vasco e por limitarse a un plan que abrangue tan só tres das orixinarias sete provincias do histórico País Vasco. Porén, durante a votación da proposta no parlamento vasco, Arnaldo Otegi, portavoz do grupo Sozialista Abertzaleak leu unha carta do parlamentario e membro de ETA fuxido Jose Luis Urrutikoetxea (Josu Ternera), xustificando o seu apoio ó plan, tralo cal tres membros deste grupo votaron a favor da proposta e outros tres en contra. Sen estes votos a proposta non tería saído adiante no parlamento vasco, polo que finalmente o apoio de Batasuna, condicionado por ETA, foi determinante para aprobación do plan, e a futura discusión no parlamento español.
A enquisa de novembro de 2004 realizada polo Departamento de Ciencia Política da Universidade do País Vasco (Euskobarómetro) indica que a maior parte dos vascos estarían dispostos a votar nun eventual referendo, aínda que este non cumprise cos requisitos constitucionais. Entre os que irían votar, a opción maioritaria é o "Si", cun 30% dos votos, fronte ó 21% de apoios que recibe o "Non". O 33% das persoas que irían votar non decidira aínda o seu voto. Así a todo, o punto máis destacable da enquisa é que, ó igual ca na enquisa realizada en maio de 2004, a maioría dos vascos (60%) segue considerándose pouco ou nada informado sobre o contido e as consecuencias da proposta.
O lehendakari Ibarretxe declarouse disposto a someter a proposta a unha consulta na súa comunidade "nun escenario ausente de violencia", sexa cal sexa o resultado da votación no Congreso (no que as forzas contrarias á proposta contan cunha ampla maioría), a pesar de que se lle ten advertido de que a convocatoria dun referendo sen a autorización das Cortes españolas sería ilegal (o actual parlamento non derrogou a lexislación creada polo PP na pasada lexislatura que castigaba a convocatoria ilegal de referendos con penas de cárcere).
Serie A de Ecuador
A Primeira Categoría Serie A é o campionato nacional de fútbol profesional en Ecuador, organizado anualmente pola Federación Ecuatoriana de Fútbol dende 1957. O torneo consta de 12 equipos, que xogan dúas fases. A primeira fase dispútase no primeiro semestre do ano, e consta de 22 xornadas, é dicir, 2 voltas. A segunda fase dispútase no segundo semestre do ano, e consta doutras 22 xornadas. Ó remate das dúas fases, dispútase unha final entre os gañadores das dúas fases, para determinar cal é o campión do torneo.
O actual campión é o Deportivo Quito, que acadou en 2011 o seu 5º título; mentres que os clubs máis laureados na historia da competición son o Barcelona SC e o CD El Nacional con 13 títulos, seguidos do CS Emelec e do LDU Quito con 10 títulos.
Os equipos ecuatorianos non tiveron moito éxito ó longo da historia da Copa Libertadores, a máxima competición continental en Suramérica. O Barcelona SC xogou dúas finais, nos anos 1990 e 1998, caendo en ámbalas dúas finais, fronte ó Club Olimpia e ó CR Vasco da Gama. Posteriormente, en 2008 o LDU Quito disputou a final fronte ó Fluminense FC, acadando nesa ocasión por vez primeira un equipo ecuatoriano o éxito continental.
Campións
300px|miniatura|dereita|[[Estadio Monumental Isidro Romero Carbo|Monumental Isidro Romero, fogar do Barcelona SC.]] 300px|miniatura|dereita|[[Estadio de Liga Deportiva Universitaria|Casa Blanca, fogar do LDU Quito.]] 300px|miniatura|dereita|[[Estadio Olímpico Atahualpa|Olímpico Atahualpa, fogar do CD El Nacional.]]
Ligazóns externas
Campionato ecuadoriano di calcio
Julio César Strassera
Julio César Strassera, nado en Buenos Aires o 18 de setembro de 1933 e finado ibidem o 27 de febreiro de 2015, foi un avogado arxentino que foi o fiscal a cargo do xuízo ás xuntas que gobernaron a Arxentina entre 1976 e 1982.
Traxectoria
Julio César Strassera foi o fiscal acusador que conduciu o famoso Xuízo ás Xuntas de 1985. Este xuízo, resultado do decreto número 158/83 do goberno de Raúl Alfonsín, segundo esixía o entón Código de Xustiza Militar, realizouse contra nove integrantes das Xuntas Militares (incluíndo xefes de estado) que gobernaron Arxentina durante o autodenominado “Proceso de Reorganización Nacional” entre 1976 e 1983 que terminou coa condena de cinco deles, a maior parte a cadeas de prisión perpetua. Foi o primeiro proceso masivo en contra de comandantes militares polo asasinato masivo de persoas desde os Xuízos de Nuremberg, e o único no mundo feito por tribunais civís.
No xuízo Strassera realizou de viva voz a acusación pública contra os ditadores, que constitúe un documento histórico e unha peza fundamental na defensa dos dereitos humanos.
Strassera pechou a súa alegación con esta frase: