cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medio dólar Franklin
Coleccionismo
O medio dólar Franklin cuñouse en cantidades relativamente pequenas nos seus primeiros anos, xa que a súa demanda era limitada debido á superabundancia de medios dólares do tipo "Liberdade camiñando" en circulación. Este foi o motivo de que na Ceca de Denver non se cuñase nin un só exemplar en 1955 nin en 1956, para acomodar a oferta á demanda da moeda. Pola súa banda, a Ceca de San Francisco pechou en 1955 e non reabriu ata 1965. En 1957, coa mellora das condicións económicas, a demanda das pezas comezou a aumentar. A partir de 1962 cuñáronse tiraxes moi superiores, o que supuxo o inicio dun grande aumento da demanda, que culminaría coa grande escaseza de moedas de 1964. Hoxe non hai ningunha data rara do medio dólar Franklin, xa que mesmo no caso das de tiraxes máis baixas houbo moitos exemplares que se gardaron no seu momento. A partir de 1950, a US Mint comezou a emitir na Ceca de Filadelfia tiraxes desta moeda con acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate—, en cantidades inferiores, polo que acadan un prezo superior no mercado numismático actual. Cuñáronse arredor de 468 millóns de exemplares de medio dólar Franklin, incluídas tanto as proof como as de acabamento ordinario. miniatura|Plano detalle dun medio dólar Franklin da variante coñecida como "[[Bugs Bunny".]] Unicamente existen 35 modelos diferentes da moeda, tendo en conta as diferenzas de data e marca de ceca, o que a converte nun obxecto de coleccionismo relativamente económico. A maiores, existen pequenas variantes de cuño que espertan o interese dos coleccionistas. A máis coñecida é a coñecida como "Bugs Bunny", de 1955, causada por un encontro dos cuños de ambas as faces, que fai que as Á|ás da aguia do reverso repercuta nunha marca na boca de Franklin, que pode lembrar os dentes prominentes dun coello.
A calidade dos medios dólares diminuíu na segunda metade da década de 1950, por mor da deterioración da matriz a partir da cal se elaboraban os novos cuños. Nun intento inicial para a mellora da calidade das pezas, na casa da moeda fixéronse lixeiras modificacións nos deseños dos cuños e nos anos 1958 e 1959 cuñáronse exemplares tanto co cuño orixinal ("tipo I") como co cuño reaxustado ("tipo II"). Unha diferenza apreciable entre ambos os tipos é o número de plumas longas da cola da aguia do reverso: catro no tipo I e só tres no tipo II. Das moedas cuñadas na Ceca de Filadelfia, corresponden ao tipo II entre o 5 % e o 10 % das datadas en 1958 e arredor do 70 % das de 1959. Pola súa banda, todas as cuñadas na Ceca de Denver nestes anos corresponden ao tipo I. Os gravadores da casa da moeda gravaron novamente a matriz mestra antes de comezar a cuñaxe de 1960, co que a calidade das moedas mellorou considerablemente a partir dese ano.
Enténdese como un medio dólar Franklin particularmente ben cuñado aquel en que se aprecien completas e ben delimitadas as sete liñas da parte inferior da campá do reverso, así como os tres guechos de cabelo á dereita da orella de Franklin, no busto do anverso. Moitos dos exemplares foron danados pola fricción dentro dos rolos en que as moedas se empaquetan para a súa distribución, e os seus efectos fanse notar principalmente na fazula de Franklin e no centro da Campá da Liberdade.
Consonte as tiraxes, as datas clave nesta serie son 1948, 1949-S, 1953 e 1955. Á marxe das cantidades cuñadas, moitos medios dólares Franklin acabaron fundíndose, polo prezo da prata que conteñen, o que fai que algunhas datas sexan máis raras, independente da cantidade de exemplares cuñados.
Tiraxes anuais
Na seguinte táboa reflíctense as tiraxes anuais do medio dólar Franklin en cada unha das tres casas de moeda onde se produciu:
Aves acuáticas
miniatura|[[Gansos e patos son dous tipos de aves acuáticas, que inclúen as aves mariñas, as aves costeiras, as anseriformes, e moitas outras.]] miniatura|Vídeo de gaivotas, patos e cisnes alimentándose no [[río Danubio en Viena (2014)]]
Unha ave acuática é unha ave que vive en ou arredor de masas de auga. Nalgunhas definicións o termo aplícase especialmente ás aves de ecosistemas de auga doce, pero outras inclúen tamén as que habitan en ecosistemas mariños. Ás veces o termo ave mariña utilízase para designar as que prefiren o mar aberto. Algunhas (por exemplo as aves limícolas) son máis terrestres, mentres que outras (por exemplo moitas anseriformes) son máis acuáticas, e as súas adaptacións varían dependendo do ambiente no que viven. Entre estas adaptacións están: pés palmados, peteiros e patas adaptados a alimentarse na auga, e a capacidade de mergullarse desde a superficie ou desde o aire para capturar presas no aire. Non obstante, non todas teñen todas estas adaptacións á vez; por exemplo, moitas limícolas e os merlos rieiros non teñen pés palmados.
Algunhas aves de presa piscívoras, como as aguias peixeiras do xénero Pandion e as aguias mariñas do xénero Haliaeetus, cazan presas acuáticas pero non están na auga durante moito tempo e viven predominantemente en terra, polo que non se consideran aves acuáticas. O termo ave acuática tamén se usa en contextos de conservación para referirse a aves que habitan ou dependen de corpos de auga ou zonas húmidas. Exemplos deste uso aparecen en nomes de acordos internacionais ou de reservas naturais; por exemplo Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Afroeuroasiáticas (AEWA) e a Reserva de Aves Acuáticas de Wallnau.
miniatura|Unha [[mobella de bico branco, unha ave mergulladora da orde Gaviiformes, nadando nun lago no norte de Alasca, Estados Unidos]]
Tipos
Algúns exemplos de aves acuáticas son:
Evolución
A evolución das aves acuáticas está centrada nas adaptacións para mellorar as técnicas de alimentación. Isto afecta ás patas que están adaptadas a vadear ou nadar, con pés palmados. Moitas destas adaptacións son comúns en difrerentes tipos de aves acuáticas. Por exemplo, os flamingos e os patos teñen unha alimentación filtradora similar, e o peteirozapato ten unha estrutura similar á de moitas aves acuáticas.
Algunhas aves acuáticas están tan adaptadas á natación que perderon a capacidade de voar, como os pingüíns. Outras viven a maior parte da súa vida no mar, pero voando e pescando e só van a terra a reproducirse, como os albatros.
Extinción
A perda de zonas húmidas ten un grande impacto nas aves acuáticas e pode orixinar a súa extinción nas rexións onde estas zonas desaparecen ou están contaminadas. Por exemplo, na China o 33% das zonas húmidas perdéronse entre 1978 e 2008, as cales eran o principal terreo de reprodución de moitas especies de aves acuáticas chinesas, como o Aythya baeri, que agora está en risco de extinción. A poboación desta especie diminuíu entre 150 e 700 aves en anos recentes debido aos impactos ambientais negativos no seu hábitat así como as actividades humanas como a caza e a pesca. Esta perda de zonas húmidas na China débese ao aumento da urbanización e polución industrial. miniatura|O [[ollodourado é un pato mergullador (Aythyini) que como peixes.]]
Julio César Trujillo
Julio César Trujillo Vásquez, nado en Ibarra, 25 de marzo de 1931 e finado en Quito o 19 de maio de 2019, foi un avogado e político ecuatoriano que exerceu cargos de deputado e asembleísta constituínte en diferentes períodos. Exerceu a presidencia do Consello de Participación Cidadá e Control Social Transitorio.
Doutor en Xurisprudencia pola Pontificia Universidade Católica de Ecuador, onde foi profesor e decano. Como avogado, exerceu a práctica profesional por máis de 50 anos no dereito constitucional e social, mais o eido ao que máis se dedicou foi o do dereito laboral, tanto en casos individuais como colectivos, sendo asesor de varias organizacións sociais e sindicatos. Foi membro da Comisión Andina de Xuristas.
Infancia e estudos
Naceu en Ibarra, capital da provincia ecuatoriana de Imbabura, o 25 de marzo de 1931. Fillo dun artesán que traballou na agricultura e dunha comerciante. Comezou os seus estudos nunha escola rural, continuando en La Salle e graduándose de bacharelato no Colexio Sánchez y Cifuentes, de Ibarra. Durante este período tivo entre os seus mestres a Leonidas Proaño, sacerdote católico dedicado á alfabetización dos indíxenas sendo un importante representante da teoloxía da liberación, pensamento ao que Trujillo se integraría.
Logo de alcanzar o bacharelato migrou a Quito co soño de ser piloto mais no canto diso estudaría dereito na Pontificia Universidade Católica de Ecuador, onde chegou a obter o seu doutoramento en xurisprudencia en 1958, iniciando a partir dese momento a súa actividade laboral como profesor na mesma institución.
Labor universitario
Iniciando a súa cátedra universitaria de dereito do traballo logo de graduarse en 1958, volveuse un destacado mestre da universidade, o cal lle valeu o nomeamento por parte dos estudantes para o decanato da facultade de xurisprudencia, buscando estes conseguir un cambio ante o longo período de Julio Tobar Donoso na administración da facultade. Trala súa designación neste cargo en 1970, deu paso á primeira reforma desta universidade.
A reforma consistiu na implantación do sistema de créditos e semestres en lugar dos seis anos de estudo de cursos pechados, substituíuse o estudo dos códigos polo estudo do dereito, deuse un importante impulso ao dereito público e iniciouse a preocupación polo dereito económico. Pero disto o máis importante sería que xa non sería suficiente declararse católicos para ingresar ás cátedras, senón ter outras calidades e virtudes como: seriedade, puntualidade e responsabilidade.
O pai xesuíta que era vicechanceler da universidade, Alfonso Villalba, propúxoo como vicerreitor, iniciando as súas funcións en 1971 tras declararse que as súas funcións de decano non eran incompatibles coas do vicerreitorado. Unha vez no cargo deu paso á democratización da institución xunto ao reitor dese tempo, Hernán Malo.
Ingreso na política
Participou en política na rama progresista do Partido Conservador chegando a ser asembleísta constituínte e deputado. Traballou xunto aos sindicatos de orientación demócrata cristiá e grupos sociais da Serra de Ecuador. Liderou un grupo de conservadores que se desafilia do Partido Conservador para achegarse ao traballo con grupos excluídos.
Durante as ditaduras dos anos setenta, foi perseguido pola súa loita pola democracia. Foi confinado á selva amazónica por varios meses.
En 1977 liderou a constitución de Democracia Popular, sendo orixinalmente o seu precandidato á presidencia pero máis tarde cedería o posto a Osvaldo Hurtado Larrea quen asumirá a candidatura de vicepresidente xunto a Jaime Roldós Aguilera nunha alianza coa Concentración de Forzas Populares. A ditadura non permitiu a inscrición de DP para evitar unha alianza coa CFP, pero de todos os xeitos, realizouse a alianza que tivo como candidato o seu binomio. Julio César Trujillo foi elixido lexislador en 1978, mesmo ano no que asumiría a presidencia da súa organización política até 1983. Durante ese tempo exercería a presidencia do Tribunal de Garantías Constitucionais durante o ano de 1982.
Volveuse candidato presidencial do oficialismo democristián en 1984, tivo un mal resultado electoral, quedando sétimo de nove candidatos co 4,7 % dos votos, isto por mor da impopularidade do réxime de Osvaldo Hurtado. Permaneceu na Democracia Popular até 1993, en que o partido deu un xiro cara á dereita.
Despois da saída de Democracia Popular
Trujillo permaneceu no centro-esquerda política. A partir de 1997, vinculouse ao traballo do movemento indíxena Pachakutik, á vez que era designado como primeiro defensor do pobo da historia de Ecuador en marzo dese mesmo ano. Porén, aos 15 días da súa posesión renunciou ao cargo por falta de recursos para a institución.
Pachakutik tívoo de candidato para ser asembleísta por Pichincha, participando na Asemblea Constituínte que elaborou unha Constitución que recoñecía os dereitos colectivos de grupos indíxenas e afroecuatorianos, así como permitiu a aplicación de medios ancestrais de xustiza indíxena. En 2006, foi candidato a deputado por Pichincha por Pachakutik, mais non conseguiu o escano.
A inicios do goberno de Rafael Correa formou parte da Comisión da Verdade; xunto con Elsie Monge, monseñor Luis Alberto Luna Tobar e Pedro Restrepo; dedicada á investigación de violacións aos dereitos humanos por parte do Estado que foron cometidas entre 1984 e 2008.
Ascenso ao Consello de Participación Cidadá
No último período do goberno de Rafael Correa integrou, a partir do 2015, a Comisión Nacional Anticorrupción (CNA), formada pola Fronte Unitaria de Traballadores (FUT), que se dedicou a investigar caso de corrupción sendo os seus membros homenaxeados o Día dos Traballadores de 2017 á vez que serían acusados xudicialmente de calumnias polo contralor Carlos Pólit. Tamén forma parte do colectivo YASunidos do cal foi o seu avogado, apoiando a consulta contra a explotación do Parque Nacional Yasuní.
Co fin do goberno de Correa, o seu nome foi mencionado para integrar a Fronte de Transparencia e Loita Contra a Corrupción, organismo nomeado, mais non aceptou formar parte deste organismo dependente do goberno de Lenín Moreno. Sería tras a consulta popular que foi designado presidente do Consello de Participación Cidadá Transitorio en 2018, organismo xurdido das ternas enviadas polo presidente Lenín Moreno á Asemblea Nacional, iniciando a avaliación, destitución e designación de autoridades dos órganos de control do estado.
Finalizando o seu período neste organismo, iniciou unha campaña para eliminar este organismo. En primeira sinalou que apoiaría o voto nulo nas eleccións destas autoridades e que ía comezar a colleitar sinaturas para eliminar o organismo unha vez deixe as súas funcións. O 6 de abril de 2019 forma o Comité pola Reinstitucionalización Nacional xunto con Rosalía Arteaga, Gustavo Noboa, José Ayala Lasso, Enrique Ayala Mora, Nelsa Curbelo, Simón Espinoza, Hernán Pérez Loose e Pablo Dávila; co propósito de eliminar o Consello de Participación Cidadá.
Pasamento
alt=|esquerda|miniatura|Unha homenaxe á vida de Julio César Trujillo no campus da PUCE Pontificia Universidade Católica de Ecuador, en Quito o 20 de maio de 2019. O 14 de maio de 2019, horas despois de render informe dos labores feitos polo Consello de Participación Cidadá transitorio, Trujillo sufriu un desmaio e foi inmediatamente trasladado ao Hospital Metropolitano, ao norte da cidade de Quito. Horas despois, confirmouse que sufriu un accidente cerebrovascular e o seu estado de saúde mantívose como reservado crítico.
O 17 de maio de 2019, Julio César Trujillo faleceu tras estar tres días internado no Hospital Metropolitano de Quito debido a un ictus.
Toque de queda
O toque de queda ou toque de recollida é a prohibición decretada por un goberno ou autoridade de que a poboación permaneza na rúa após unha determinada hora. Historicamente foi empregado en Europa durante o período entre guerras, na que, despois dunha determinada hora (polo xeral ao chegar a noite), soaba unha sirena para que as persoas se dirixisen aos seus domicilios.
Pandemia de COVID-19 en Galicia
Durante a pandemia por COVID-19 en Galiza estabeleceuse o toque de recollida como unha das medidas para combater a expansión do virus. Así, durante os últimos meses de 2020 e os primeiros meses de 2021, impúxose o toque de queda en Galicia. A hora de recollida oscilou entre as 22 e as 23 horas en diferentes momentos da pandemia.
Encontros de Música Tradicional de Carboeiro
Os Encontros de Música Tradicional de Carboeiro son unha festa folclórica galega, que se celebra anualmente no Mosteiro de Carboeiro, durante a primeira fin de semana de xuño.
Historia
En 2003 tres asociacións culturais do concello de Silleda (Adellis, Dame Lume e Asociación Xuvenil Os Ultreias) uníronse para organizar unha reunión de músicos tradicionais na contorna do mosteiro de Carboeiro. Para tal finalidade crearon a Asociación Intercultural dos encontros de musica tradicional de Carboeiro, unha asociación cultural que "formalizou" unhas xuntanzas que xa se iniciaran, se ben dun xeito máis informal, no ano 2000. A filosofía da festa é reproducir as antigas foliadas tradicionais ás que asistían os mozos das parroquias limítrofes.
Os Encontros de Carboeiro celébranse durante dous días. Comezan o sábado arredor das 12 da maña cunha xuntanza de todos os gaiteiros no patio do mosteiro. Os músicos amenizan a seguir un xantar popular nas campas de Carboeiro. Pola tarde e noite sucédense as actuacións de músicos, contacontos, cantares de cego, representacións teatrais ao tempo que teñen lugar exposicións e representacións teatrais. Pola noite ten lugar un concerto no interior do mosteiro, e no día seguinte, o domingo, sácase en procesión á Santa Ferreña, a patroa dos encontros.
John Caldwell (boxeador)
John Caldwell, nado en Belfast o 7 de maio de 1938, e finado ibídem o 10 de xullo de 2009, foi un boxeador irlandés que gañou a medalla de bronce na categoría de peso mosca (– 51 kg) nos Xogos Olímpicos de 1956 celebrados en Melbourne.
Caldwell foi considerado un gran loitador que conseguiu unha medalla nos Xogos de 1956 e o Campionato do Mundo de peso galo en 1961. Desfrutou dunha carreira magnífica como boxeador afeccionado e profesional, na que disputou 275 combates, gañando en todos agás en dez ocasións.
Nightmare Alley (filme de 2021)
Nightmare Alley é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Guillermo del Toro. É un filme neo-noir e suspense psicolóxico cun guión de del Toro e Kim Morgan, que está baseado na novela homónima de 1946 escrita por William Lindsay Gresham. É a segunda adaptación da novela de Gresham, despois da de 1947. É unha coprodución entre Searchlight Pictures, TSG Entertainment e Double Dare You Productions, e está protagonizado por Bradley Cooper, xunto con Cate Blanchett, Toni Collette, Willem Dafoe, Richard Jenkins, Rooney Mara, Ron Perlman, Mary Steenburgen e David Strathairn.
Jeff Rosenstock
Jeff Ernest Rosenstock, nado o 7 de setembro de 1982, é un músico, multiinstrumentista, cantante e compositor estadounidense procedente de Long Island, Nova York. É coñecido polas súas anteriores bandas Bomb the Music Industry! e The Arrogant Sons of Bitches, ademais de polo seu traballo como artista en solitario e como compositor para Craig of the Creek. É fundador de Quote Unquote Records, o primeiro selo discográfico baseado en doazóns.
Freddie Gilroy
Frederick Gilroy, nado en Belfast o 7 de marzo de 1936, e finado o 28 de xuño de 2016, foi un boxeador irlandés. Gilroy gañou a medalla de bronce para Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1956 celebrados en Melbourne na categoría de peso galo. Como profesional, conseguiu os títulos da Commonwealth e Europeo de peso galo no ano 1959 e competiu polo título mundial de peso galo en 1960.
Carboxipeptidase A1
A carboxipeptidase A1 é un encima hidrolase da familia das metaloproteases de Zn que nos humanos está codificado no xene CPA1 do cromosoma 7 nunha agrupación de xenes.
Illáronse tres formas de procarboxipeptidase A pancreática humana. As formas A1 e A2 son proteínas monoméricas con diferentes propiedades bioquímicas. A carboxipeptidase A1 é unha exopeptidase monomérica pancreática. Corta preferentemente aminoácidos de cadea ramificada e aromáticos en posición C-terminal.
School of Chocolate
School of Chocolate é unha serie estadounidense orixinal de Netflix producida por Super Delicious Productions. O programa conta con oito concursantes que compiten entre eles nunha serie de retos culinarios por un premio de 50 000 dólares. Está presentado polo mestre chocolateiro franco-suízo Amaury Guichon, actúa tanto de mentor como de xuíz dos 8 concursantes mentres crean elaboradas esculturas de chocolate en cada episodio. A serie estreouse o 26 de novembro de 2021, e os episodios teñen unha duración de 30 a 50 minutos de longo.
Hogar Gallego
Hogar Gallego foi unha revista da emigración galega que se editou en Buenos Aires entre 1922 e 1924.
Historia e características
Publicación oficial do Hogar Gallego de Buenos Aires, sociedade xurdida dunha escisión da Casa de Galicia. Apareceu o 1 de xuño de 1922. Dirixida por Andrés Rodríguez Barbeito, entre os seus redactores figurou José Fernández Lourido. Tiña correspondentes en Vigo (Amador Montenegro Saavedra) e A Coruña (Alejandro Barreiro). Contén información sobre actividades da institución editora e da colectividade. Maniféstase crítica coa Casa de Galicia e o Orfeón Gallego. Inclúe artigos de temática galega e fai propaganda dos ideario galeguistas. Inclúe colaboracións literarias e artigos sobre arte e cultura galegas. Entre os seus colaboradores figuraron Xavier Bóveda, Joaquín R. Rodríguez, Jaime Solís, Manuel Castro López, Ramón Villar Ponte, Manuel Salleres, J. Carreis, Luis Fernández Ardavín, Xoán Vidal, Casimiro Reyes, Marqués de Figueroa, Victoriano Taibo, Alfonso R. Castelao e Miguel de Corzames.
Carta aos gálatas
miniatura|Manuscrito [[Lingua grega antiga|grego cos versículos 1 a 8 do capítulo 1 da Carta aos gálatas (segunda metade do século II)]] A Carta aos gálatas é unha epístola paulina que forma parte do Novo Testamento da Biblia cristiá. Nesta carta, Paulo de Tarso, nunha linguaxe ardorosa e directa, reafírmase na tese de que a salvación do cristián é un don de Deus que se obtén pola fe en Cristo e non polo cumprimento da lei mosaica. Esta idea, tamén presente na posterior Carta aos romanos, tivo renovada influencia durante a Reforma protestante de Martiño Lutero. Ademais, a Carta aos gálatas aporta datos autobiográficos sobre Paulo de Tarso.
Anthony Byrne
Anthony Byrne, nado en Drogheda o 6 de xullo de 1930 e finado en Edmonton o 27 de abril de 2013, tamén coñecido como Tony Byrne ou Socks Byrne, foi un boxeador irlandés. Byrne gañou a medalla de bronce para Irlanda nos Xogos Olímpicos de 1956 celebrados en Melbourne na categoría de peso lixeiro.
Carta aos gálatas
Autor e data
Paulo de Tarso foi un apóstolo do cristianismo nas décadas posteriores á morte de Xesús de Nazaret. Aínda que inicialmente perseguira aos cristiáns, converteuse a esta relixión logo dun accidente. Paulo de Tarso, que tivera unha formación helenística, centrou as súas predicacións en Grecia e Asia Menor e as súas interpretacións da mensaxe de Xesús resultaron moi influentes no cristianismo posterior. miniatura|Detalle dun cadro de [[Albrecht Dürer|Albercht Dürer con Paulo de Tarso e Mateo o evanxelista nun selo postal de Emiratos Árabes Unidos de 1972.]]
Aínda que nos Feitos dos Apóstolos cítase que Paulo de Tarso atravesou á Galacia nas súas viaxes, a súa presenza aló é descrita polo miúdo polo propio apóstolo nesta misiva. Do seu relato derívase que Paulo cruzou a rexión do gálatas na segunda viaxe das súas prédicas, contra o ano 50, cando unha enfermidade obrigouno a parar e repousar durante un tempo. Sendo ben acollido polos gálatas, Paulo evanxelizounos.
A Carta aos gálatas é escrita entre o 54 e o 56 posiblemente dende Éfeso. O obxectivo é rebater ás ensinanzas que predicadores xudaizantes difundían entre os gálatas. Esta razón foi tamén a que motivou a escrita doutras cartas paulinas e amosa as dificultades do cristianismo temperán para diferenciarse do xudaismo.
Destinatarios
A diferenza das outras cartas paulinas, esta non é unha misiva escrita á comunidade de cristiáns dunha cidade concreta, senón que está dirixida "ás igrexas de Galacia". Para algúns estudosos isto é indicativo de que naquela rexión existían grupos cristiáns dispersos pero relacionados.
Os gálatas eran un pobo celta que se instalaron no interior de Anatolia no século III a.C. Orixinalmente moi belicosos, recibiron a influencia dos gregos e foron conquistados por Roma arredor do ano 25 a.C. Baixo a súa dominación, creouse a provincia de Galacia, que, ademais dos territorios gálatas, incluía á Pisidia. É así que existe a hipótese de que os destinatarios da carta non serían propiamente os gálatas, senón os cristiáns de Antioquía de Pisidia, mais esta conxectura non é segura.
Os gálatas foron pagáns ata que cara o ano 50, segundo a propia epístola e os Feitos dos Apóstolos, Paulo de Tarso levou o cristianismo. Pouco despois, á Galacia chegaron predicadores xudaizantes dende Xerusalén que cuestionaron a autoridade de Paulo e que lles fixeron crer que debían circuncidarse para poder ser considerados parte do Pobo de Deus.
Estilo
A Carta aos gálatas foi escrita en koiné grega cun estilo enérxico e vehemente, recriminando ás veces algúns cuestionamentos dos que ten coñecemento. Na negación da necesidade da circuncisión para os cristiáns, Paulo amosa o seu fondo coñecemento da Tora, mentres que refuta as dúbidas sobre a súa persoa describindo a súa traxectoria vital. Deste xeito, é considera como a misiva máis persoal das por el escritas. A argumentación pode resultar complexa pois segue os esquemas propios das discusións rabínicas mais senta as bases das teses que retomará e perfilará na Carta aos romanos (escrita entre o 57 e o 58) sobre a salvación.
Estrutura
miniatura|Letreiro coa cita "porque toda Lei está completa neste precepto: amarás ao teu próximo como a ti mesmo" (Gálatas 5,14) na sede de [[Domradio (Colonia)]]Alén da partes formais da epístola (saúdos e despedida) esta carta conta con dúas partes centrais: unha primeira parte autobiográfica coa que se defende do cuestionamento dos predicadores xudeizantes, e unha segunda parte, de carácter doutrinal, na que presenta a salvación pola fe e que será de novo abordada nunha terceira parte na que anima á vivir deste xeito.
Doutrina
miniatura|Interior da Igrexa evanxélica de [[Velenice (Chequia), cita en checo de Gálatas 6,2: "Levade uns as cargas dos outros, que así cumprides coa Lei de Cristo". ]] Paulo de Tarso dedica a primeira parte da Carta a expor como el, que rexeitara o cristianismo e perseguira aos seus crentes, acabou por mudar ao comprender que a salvación non estaba no xudaismo senón nas ensinanzas de Xesús de Nazaret. Posteriormente, xustifica que é a fe no Señor o que permite a salvación e non as obras. Para validar esta afirmación presenta o caso de Abraham do que afirma que "fiou en Deus e iso valeulle a xustificación". Posteriormente, continua considerando que a lei mosaica foi dada para identificar o pecado mentres non se producía a vinda do mesías. Tras Xesús, a fe é o elemento clave: o crente é libre para vivir segundo as ensinanzas de Cristo.
Barbilophozia binsteadii
Barbilophozia binsteadii é unha especie de musgo da familia Anastrophyllaceae. Esta especie foi descrita por Kaal. Loeske por vez primeira en 1909.
Axencia Ferroviaria da Unión Europea
A Axencia Europea dos Camiños de Ferro ou Axencia Ferroviaria da Unión Europea (en inglés: European Union Agency for Railways, antes Axencia Ferroviaria Europea, European Railways Agency, ERA ), é a axencia da Unión Europea (UE) que establece os requisitos obrigatorios para os ferrocarrís e os fabricantes de ferrocarrís europeos en forma de Especificacións Técnicas de Interoperabilidade (ETI) (en inglés: Technical Specifications for Interoperability, TSI ), que se aplican á Rede Ferroviaria Transeuropea. A Axencia publica un documento que resume o estado das ETI. A Axencia establece obxectivos de seguridade comúns, métodos de seguridade comúns e indicadores de seguridade comúns de acordo coa Directiva 2004/49/CE e as súas modificacións. A Axencia tamén alberga unha serie de bases de datos, incluíndo un rexistro das restantes normas nacionais aplicables. A súa misión é contribuír ao pleno funcionamento dun espazo ferroviario único europeo, sen fronteiras.
Historia
A Axencia foi creada en 2004 e comezou as súas operacións en 2006 como Axencia Ferroviaria Europea (ERA). Cambiou o seu nome en 2016, pasando a ser a Axencia Ferroviaria da Unión Europea.
Ilyushin Il-28
O Ilyushin Il-28 (ruso: Илью́шин Ил-28; designación OTAN: Beagle) é un bombardeiro a reacción do período de posguerra fabricado orixinalmente para a Forza Aérea Soviética. Foi o primeiro avión deste tipo da Unión Soviética en ser producido a grande escala. Construíuse baixo licenza na China como o Harbin H-5. A produción total na USSR foi de 6 316 avións, e fabricáronse 319 H-5. Só 187 exemplares da variante de adestramento HJ-5 foron producidos. Nos anos 90 centos deles aínda estaban en servizo en varias forzas aéreas 50 anos despois do seu primeiro voo. Os únicos H-5 en servizo no presente son uns 80 avións que operan coa Forza Aérea do Exército Popular de Corea. O Il-28 é designado pola USAF/DoD como "Type 27" e pola OTAN como "Beagle", mentres que a variante de adestramento Il-28U recibía a designación "Type 30" da USAF/DoD, e a Mascot da OTAN.
Deseño e desenvolvemento
Tras distintos intentos para construír un bombardeiro catrimotor (o Ilyushin Il-22 con motores Lyulka TR-1 e o non construído Ilyushin Il-24 con Rolls-Royce Derwent), a oficina de deseño Ilyushin comezou a desenvolver un novo bombardeiro táctico a reacción a finais de 1947. A intelixencia occidental centrouse no desenvolvemento de catrimotores mentres que o bimotor Ilyushin Il-28 creouse para cumprir un requisito para un bombardeiro que puidese levar unha carga de bombas de 3 000 kg a unha velocidade de 800 km/h. O novo deseño aproveitouse da venda de varios motores Rolls-Royce Nene do Reino Unido á Unión Soviética, o que permitiu aos enxeñeiros soviéticos producir rapidamente unha copia sen licenza do Nene, o RD-45, deseñando Ilyushin o novo bombardeiro ao redor de dous RD-45.
O Il-28 era máis pequeno que os anteriores deseños e tiña unha tripulación de tan só tres persoas (piloto, navegante e artilleiro). Tamén era máis pequeno que o seu competidor da oficina de deseño de Tupolev, o trimotor (con dous Nenes e un Rolls-Royce Derwent) Tupolev Tu-73, que fora iniciado moito antes que o proxecto de Ilyushin e voara antes do que o deseño do Il-28 fose aprobado. miniatura|248x248px|Bodega de bombas de Il-28 O deseño do Il-28 tiña un esquema convencional, con á alta e recta e unha cola e estabilizadores horizontais en frecha. Os motores estaban instalados e voluinosas góndolas colgadas xusto debaixo das ás. A roda de morro retraíase cara atrás, mentres que as rodas principais facíano cara adiante nas góndolas dos motores. A tripulación estaba acomodada e compartimentos presurizados separados. O navegante, que tamén actuaba de bombardeiro, estaba no compartimento do morro acristalado e tiña unha mira de bombardeo OPB-5 baseada na mira estadounidense Norden da segunda guerra mundial, mentres que o piloto sentábase baixo unha cabina en forma de burbulla que se abría lateralmente cun parabrisas blindado. O artilleiro sentábase nun compartimento separado na parte traseira da fuselaxe, operando unha torreta motorizada armada con dous canóns Nudelman-Suranov NS-23 de 23 mm con 250 disparos cada un. En servizo, ás veces retirábase a torreta para aforrar peso. Mentres que o piloto e o navegante tiñan asentos exectables, o artilleiro tiña que lanzarse en paracaídas por unha escotilla no chan no caso dunha emerxencia. No morro montáronse dous canóns fixos de 23 mm que disparaban cara adiante, accionados polo piloto e con 100 disparos cada un. Na fuselaxe tiña unha bodega de bombas capaz de levar catro bombas de 100 kg en contedores individuais, ou unha única gran bomba de ata 3 000 kg colgada na bodega.
Unha característica de deseño pouco común do Il-28 era que as ás e a cola dividíronse horizontalmente a través do centro da á, mentres que a fuselaxe dividiuse verticalmente na liña central, permitindo que as partes separades se construísen individualmente e equipado con sistemas antes de ser parafusado para completar a montaxe da aeronave. Isto incrementaba lixeiramente o peso da estrutura do avión, pero facilitaba a fabricación e demostrou ser máis barato.
O primeiro prototipo, impulsado por dous Nene importados, realizou o seu voo de estrea o 8 de xullo de 1948, con Vladimir Kokkinaki aos controis. As probas foron exitosas, demostrando o Il-28 un bo manexo e acadando unha velocidade de 833 km/h. O segundo prototipo voou o 30 de decembro dese mesmo ano con motores RD-45 soviéticos substituíndo aos Nenes. Tras completar as probas a principios de 1949 o avión foi pedido para ser fabricado a grande escala o 14 de maio de 1949, usándose o motor Klimov VK-1, unha versión mellorada do RD-45, para mellorar o rendemento do avión. O primeiro avión de preprodución con motores VK-1 voou o 8 de agosto de 1949, e contaba cunhas góndolas modificadas para reducir a resistencia, mentres que o radomo para o radar de navegación moveuse dende a parte traseira da fuselaxe a xusto detrás da roda do morro.
A produción a grande escala comezou en setembro de 1949 en tres factorías, entregándose os primeiros avións a principios de 1950, e permitindo así que 25 Il-28 fosen exhibidos no desfile do Primeiro de Maio en Moscova 1950 (como pedira Joseph Stalin cando o avión entrou en produción en 1949). O Il-28 converteuse rapidamente no bombardeiro táctico estándar das forzas soviéticas e foi amplamente exportado.
Historial operacional
miniatura|250x250px|Il-28 polaco O Il-28 foi amplamente exportado, servindo en forzas aéreas dunhas 20 nacións que ían dende países do Pacto de Varsovia ata varios de Oriente Medio e África. Exipto foi un dos primeiros clientes e destruír os Il-28 exipcio no chan foi unha proridade para a Royal Air Force durante a guerra de Suez e despois para a Forza Aérea de Israel durante a guerra dos Seis Días e a guerra do Yom Kippur.
A Unión Soviética estaba en proceso de proporcionar o tipo para que se montase localmente en Cuba cando foi detido pola crise dos mísiles de Cuba, tras a cal Nikita Khrushchev accedeu a retiralos. O tipo tamén foi usado de forma limitada en Vietnam e coas forzas afgás en Afganistán. Catro Il-28 ex-exipcios e dous ex-soviéticos (todos con tripulacións exipcias) foron operados pola Forza Aérea de Nixeria na guerra civil de Nixeria. Finlandia tivo tamén catro exemplares do tipo entregados entre 1961 e 1966 para tarefas de remolque de brancos. Estiveron en servizo ata os anos 80.
A Unión Soviética relegou os seus Il-28 a segunda liña a finais dos anos 50. A principios dos anos 60 introducíuse o supersónico Yak-28 para encargarse do rol de ataque a baixa cota do Beagle; algunhas variantes do Il-28 permaneceron en servizo coa Unión Soviética ata os anos 80. Os derradeiros Il-28 de fabricación soviética estiveron voando en Exipto ata os 90.
A República Popular da China recibiu máis de 250 Il-28 de fabricación soviética a partir de 1952, e cando ocorreu a ruptura sino-soviética a finais dos 50, decidiu comezar a febricar o avión a pesar de que non tiña licenza para facelo. Os avións de fabricación chinesa diferenciábanse dos soviéticos en que tiñan unha estrutura da á redeseñada, abandonando a división horizontal e aforrando así 110 quilogramos a costa dunha fabricación máis difícil. Os avións chineses tamén usaban unha torreta de cola distinta baseada na do Tupolev Tu-16, e equipadas con canóns AM-23 de disparo rápido.
Os Il-28 de fabricación chinesa con designación H-5 e construídos por HAMC aínda estaban voando por centos nos 90 na China, e en pequens cantidades en Corea do Norte e Romanía. As tres principais versións chinesas son o bombardeiro H-5, seguido do adestrador HJ-5, e o H-5R (HZ-5) de recoñecemento de longo alcance, e posteriormente chegou o HD-5 de contramedidas electrónicas (ECM) e medidas de apoio de guerra electrónica (ESM).
Sábese que o tipo aínda está en servizo coa Forza Aérea de Corea do Norte, aínda que pouco se sabe de se son unha mestura de superviventes do lote de 24 avións soviéticos entregados nos anos 60 con algúns H-5 de fabricación chinesa, ou se son só H-5. Algúns deles probablemente son usados para obter pezas de reposto para manter un pequeno rupo operativo dunha ducia de aparellos. Estes avións dánlle a Corea do Norte medios para bombardear obxectivos en Corea do Sur e o oeste do Xapón, aínda que son vulnerables aos modernos sitemas de mísiles antiaereos e interceptores.
Varios Il-28s están conservados en museos e como monumentos en Rusia, Alemaña, Hungría e outros países.
Rohullah Nikpai
Rohullah Nikpai (en ), nado o 15 de xuño de 1987 é un taekwondista afgán e dous veces medallista olímpico de bronce.
Traxectoria
De orixe hazara, Nikpai comezou o seu adestramento en Cabul con dez anos de idade. Durante e guerra civil e por mor da violencia na capital, a súa familia deixou a cidade e asentouse nun dos campos de refuxiados de afgáns en Irán. En pouco tempo converteuse en membro do equipo de taekwondo para refuxiados afgáns. Regresou a Cabul en 2004 e continuou o seu adestramento en instalacións de adestramento olímpico proporcionadas polo goberno. Nos Xogos Asiáticos de 2006 celebrados en Doha, Qatar, Nikpai competiu na categoría de peso mosca, onde foi derrotado polo medallista de prata tailandés Nattapong Tewawetchapong na rolda dos 16.
Nikpai competiu nos Xogos Olímpicos de 2008 de Pequín na categoría de 58 kg, derrotando ao dous veces campión do mundo Juan Antonio Ramos de España, e obtendo finalmente a medalla de bronce, o cal supuxo a primeira medalla olímpica na historia de Afganistán. Converteuse nun heroe nacional, e ao seu regreso a Afganistán foi recibido no aeroporto por unha multitude de milleiros de persoas. O presidente de Afganistán, Hamid Karzai chamou a Nikpai inmediatamente para darlle os parabéns. Karzai tamén foi premiado cunha casa, un coche e outros luxos sufragados polo goberno. "Agardo que isto envíe unha mensaxe de paz para o meu país logo de 30 anos de guerra", declarou Nikpai. Nos Xogos Olímpicos de 2012, Rohullah competiu na categoría de 68 kg, onde foi derrotado polo iraniano Mohammad Bagheri Motamed; conseguiu outra medalla de bronce tras gañar ao británico Martin Stamper.
Catuxa Salom
Catalina Salom Nunia, máis coñecida como Catuxa Salom, nacida en Vilagarcía de Arousa en 1989, é unha cantante, compositora, actriz e socióloga galega.
Traxectoria
Ten raíces familiares arxentinas. Estudou Socioloxía na Universidade Complutense de Madrid e teatro na escola de interpretación Juan Carlos Corazza. Despois de vivir uns 10 anos alí veu para unha aldea luguesa da Pontenova onde se inspirou e compuxo música.
Medrou co folclore arxentino de Los Nocheros, Mercedes Sosa, Violeta Parra. Despois investigou sobre o blues, o funk, a música negra... Aos 21 anos formou en Madrid con outra moza a banda de «country ibérico».
Coa música en galego de fusión das súas raíces nativo-arxentinas participou na terceira edición de “Imos ter máis que palabras” en Ourense no 2022. Ademais sente unha profunda atracción polo folclore portugués, que influíu moito no seu son. Define a súa música como unha fusión de ritmos tribais latinoamericanos con música en galego, nun envoltorio electrónico. Confesa beber de fontes como Bomba Estéreo, Fuel Fandango, Nicola Cruz ou, de Galicia, Baiuca.
Actúa en solitario coa súa LoopStation, coa súa LiveBand (Yudit Almeida ao Contrabaixo e Lucía Cortiñas á percusión).
Publicou o seu primeiro sinxelo, Mulleres piratas, en 2022, e tamén Ten Ten pé e Cando eu morra.
Nunha aldea foi o seu primeiro disco, que presentou no Luar. Tamén lles canta ás "mulleres pirata", as mariscadoras.
Rede Ferroviaria Transeuropea Convencional
O obxectivo desta Directiva da UE é conseguir a interoperabilidade da rede ferroviaria convencional europea nas distintas fases do seu deseño, construción e explotación.
A rede defínese como un sistema formado por un conxunto de infraestruturas, instalacións fixas, equipamentos loxísticos e material rodante.
Subdivisións
Por definición da decisión da CE, a rede ferroviaria convencional pódese subdividir nas seguintes categorías:
O material rodante poderá comprender todo o material que poida circular pola totalidade ou parte da rede ferroviaria transeuropea convencional.
Corredores
As rutas indicadas son aproximadas e hai ramais en varias delas.
Igrexa Presbiteriana de Gales
A Igrexa Presbiteriana de Gales (Eglwys Bresbyteraidd Cymru), tamén coñecida como Metodistas Calvinistas (Methodistiaid Calfinaidd) ou Ordes Calvinistas de Gales (Trefnyddion Calfinaidd), é unha denominación inconformista galesa.
Historia
A denominación creceu rapidamente na primeira metade do século XIX, dirixida por homes como Thomas Jones (Denbigh) (1756-1820), John Elias (1774-1841) e John Jones, Talysarn, até converterse na denominación inconformista máis grande de Gales. Era diferente da outra denominación inconformista que reclamou o nome de "Metodistas", é dicir, os Metodistas Wesleyanos que seguiron a John Wesley en Inglaterra e que máis tarde se espallaron en Gales. O calvinismo foi defendido polos metodistas en Gales e o calvinismo foi a teoloxía da denominación desde o principio.
Houbo un maior crecemento despois da Reforma de 1904-1905, dirixida por Evan Roberts, pero desde entón o número de membros diminuíu significativamente. A 31 de decembro de 2005 a denominación tiña 33.363 membros con 69 ministros a tempo completo e 20 ministros a tempo parcial.
Cephalozia connivens
Cephalozia connivens é unha especie de planta hepática da familia Cephaloziaceae. Esta especie foi descrita por (Dicks.) Lindb. por primeira vez en 1872.
Linguas aimarás
As linguas aimarás (tamén coñecidas como jaqi ou aru) son unha das dúas familias lingüísticas dominantes nos Andes centrais, xunto coa familia de linguas quechuas. A familia componse da lingua aimará, amplamente falada en Bolivia e partes do Perú, e as ameazadas linguas jaqaru e kawki do Perú.
Hardman (1978) propuxo o nome jaqi para o nome da familia (1978), Alfredo Torero propuxo aru que quere dicir 'falar' e Rodolfo Cerrón Palomino aimará, en dúas ramas, o aimará do sur (ou do altiplano) e o aimará central (jaqaru e kawki). Outro nome da familia é jaqui (tamén escrito haki).
División da familia
As linguas aimaarás constan de dúas ou tres linguas:
O aimará ten arredor de 2,2 millóns de falantes; 1,7 millóns en Bolivia, 350.000 no Perú, e o resto en Chile e a Arxentina. O jaqaru ten aproximadamente 725 falantes no centro do Perú, e o kawki tiña 9 falantes sobreviventes en 2005. O kawki está pouco documentada aínda que a súa relación co jaqaru é bastante estreita. Inicialmente, Martha Hardman consideraba que eran linguas diferentes (con datos moi limitados naquel momento), mais todo o traballo de campo e as investigacións posteriores contradiron e demostraron que son dialectos mutuamente intelixibles pero diverxentes dunha única lingua.
Sitio de unión
miniatura|A [[glicosa únese á hexoquinase no seu sitio activo ao principio da glicólise.]] En bioquímica e bioloxía molecular, un sitio de unión é unha rexión dunha macromolécula, como unha proteína, á que se une outra molécula especificamente. A molécula que se une á macromolécula adoita denominarse ligando. Os ligandos poden ser outras proteínas (orixinando unha interacción proteína-proteína), substratos encimáticos, segundos mensaxeiros, hormonas ou moduladores alostéricos. A unión da molécula está a miúdo (pero non sempre) acompañada dun cambio conformacional que altera a función da proteína. A unión dunha molécula ao sitio de unión dunha proteína adoita ser reversible e non covalente (transitoria), pero pode tamén ser covalente e igualmente reversible ou irreversible.
Función
A unión dun ligando a un sitio de unión dunha proteína adoita desencadear un cambio de conformación na proteína e ten como resultado a alteración da súa función celular. Por tanto, o sitio de unión na proteína é unha parte fundamental no funcionamento das vías de transdución de sinais. Entre os tipos posibles de ligandos están os neurotransmisores, toxinas, neuropéptidos e hormonas esteroides. Os sitios de unión sofren cambios funcionais en diversos contextos, como a catálise encimática, vías de sinalización molecular, regulación homeostática e funcionamento fisiolóxico. A carga eléctrica, forma estérica e xeometría do sitio permite selectivamente que se unan ligandos moi específicos, activando un determinado cadoiro de interaccións celulares das cales a proteína é responsable.
Catálise
miniatura|A enerxía de activación diminúe en presenza dun encima para catalizar a reacción Os encimas realizan a catálise orixinando un estado de transición ao unirse o substrato. No sitio de unión catalítico, poden producirse varias interaccións diferentes sobre o substrato. Estas poden ser desde unha catálise eléctrica, ácida ou básica, a unha catálise covalente ou unha catálise de ión metálico. Estas interaccións fan decrecer a enerxía de activación dunha reacción química ao proporcionar interaccións favorables que estabilizan a molécula de alta enerxía. A unión ao encima realízase por maior proximidade e exclusión das substancias irrelevantes na reacción. As posibles reaccións colaterais son minimizadas por esta unión tan específica.
Estas reaccións poden realizalas todo tipo de encimas como oxidorredutases, transferases, hidrolases, liases, isomerases e ligases.
Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone
Evangelion: 1.0 foi concibido como a primeira entrega dun remake en tres partes de Neon Genesis Evangelion cunhas cento cincuenta novas tomas; porén, durante a produción o persoal non puido reutilizar os debuxos orixinais da serie e tivo que comezar a produción dende cero. A medida que avanzaba a produción, o proxecto comezou a desviarse da serie orixinal, introducindo diferenzas na trama e na caracterización dos personaxes. Hideaki Anno uniuse na dirección por Kazuya Tsurumaki e Masayuki, ambos os dous foron axudantes de dirección da serie orixinal. Os guións gráficos foron creados por Shinji Higuchi e Tomoki Kyoda.
O filme, que repasa a trama dos seis primeiros episodios da serie, tivo unha acollida positiva no Xapón, recadando preto de dous mil millóns de iens e xerando ingresos considerables para o mercado do vídeo de conssumo doméstico. No estranxeiro, Evangelion: 1.0 tivo unha recepción máis polarizada, aínda que positiva en xeral; os críticos describírono como demasiado derivado da serie clásica e afirmaron que recortou detalles importantes, mentres que outros eloxiaron a súa dirección, banda sonora e trama, con especial atención ao seu uso dos gráficos CGI. A longametraxe tamén gañou recoñecementos, recibindo premios, entre outros, na Animation Kobe e Tokyo International Anime Fair.
Sitio de unión
Catálise
Por exemplo, a transferase hexoquinase cataliza a fosforilación da glicosa para producir glicosa-6-fosfato. Os residuos do sitio activo da hexoquinase estabilizan a molécula de glicosa e dan inicio a unha serie de interaccións favorables, diminuíndo a enerxía de activación.