cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Burgos
Economía
A potencia de xeración eléctrica total instalada na provincia de Burgos a 31 de decembro do 2003, incluíndo autoprodutores, era de 964 MW, aproximadamente un 8,5% superior á potencia xerada no ano anterior. Destaca a entrada en servizo no ano de parques eólicos así como a entrada en funcionamento de dúas plantas de tratamento de residuos, neste caso de xurros, para a produción de enerxía. Cabe comentar o incremento nun 22% con respecto ao ano 2002 da potencia instalada en coxeración. Este incremento é, en parte, debido á transposición en España de Directivas Europeas para o fomento das enerxías renovables e a coxeración.
Lugares de interese
Patrimonio da Humanidade: Históricos/arqueolóxicos Outros
Química verde
A química verde, tamén chamada química sustentable, é unha filosofía que se aplica á investigación e enxeñaría químicas que fomenta o deseño de produtos e procesos que minimizan o uso e xeración de substancias perigosas para o medio ambiente ou a saúde. Mentres que a quimica ambiental é a química do medio ambiente natural, e dos contaminantes químicos na natureza, a química verde trata de reducir o impacto da química no medio ambiente impedindo a contaminación nas súas fontes e utilizando poucos recursos naturais.
Como filosofía química, a química verde aplícase á química orgánica, química inorgánica, bioquímica, química analítica, química física e mesmo á enxeñaría química. Aínda que a química verde parece enfocada a aplicacións industriais, tamén se aplica a calquera elección química fóra dese ámbito. A chamada Click chemistry cítase a miúdo como un estilo de síntese química que é consistente cos obxectivos da química verde. O acento ponse en minimizar os perigos e maximizar a eficiencia de calquera elección química.
En 2005 Ryōji Noyori identificou tres desenvolvementos clave na química verde: uso de dióxido de carbono supercrítico como solvente verde, peróxido de hidróxeno acuoso para facer oxidacións limpas e o uso de hidróxeno na síntese asimétrica. Un exemplo de química verde aplicada é a oxidación con auga supercrítica, en reaccións con auga e en reaccións con medio seco.
A bioenxeñaría é tamén unha técnica prometedora para acadar os obxectivos da química verde. Varios procesos químicos importantes poden ser sintetizados en organismos modificados por enxeñaría, como o composto shikimate, un precursor do Tamiflu que é se obtén por fermentación en bacterias.
O termo química verde foi acuñado por Paul Anastas en 1991. Porén, tamén se ten indicado que o concepto se orixinou antes, nunha publicación de 1978 de Trevor Kletz, na que propoñía que os químicos deberían procurar procesos alternativos a aqueles que implicaban o uso de substancias e condicións máis perigosas.
Principios
Paul Anastas, cando traballaba na Axencia de Protección Ambiental de Estadois Unidos, e John C. Warner desenvolveron 12 principios básicos para a química verde, que axudan a explicar o que a súa definición significa na práctica. Estes principios trataban sobre conceptos como os seguintes:
Os 12 principios que desenvolven os conceptos anteriores son:
Tendencias
Fixéronse intentos de cuantificar non só o grao de "verde" ao que chega un proceso químico senón tamén medir outras variables como o rendemento químico, o prezo dos compoñentes da reacción, a seguridade e manexabilidade dos compostos químicos usados, as demandas de hardware, perfil enerxético e facilidade de extracción e purificación do produto. Nun estudo cuantitativo, a redución do nitrobenceno a anilina recibiu 64 puntos dun máximo de 100, polo que se consideraba unha síntese aceptable no seu conxunto, mentres que a síntese dunha amida utilizando HMDS describíase só como adecuada cun total de 32 puntos.
Lexislación
Despois de que se presentou a idea, empezaron a promulgarse as primeiras leis que favorecían a química verde. En 1990 aprobouse nos Estados Unidos a Lei de Prevención da Contaminación de 1990 (Pollution Prevention Act). Esta lei marca unha forma de actuar nos casos de contaminación, favoracendo evitar os problemas antes de que ocorran.
Na Unión Europea, en 2007, empezou a funcionar o programa de Rexistro, Avaliación, Autorización, e Restrición de Compostos Químicos (REACH), que esixía ás empresas que proporcionaran datos que indicasen que os seus produtos eran seguros. Esta regulación (1907/2006) asegura non só unha estimación dos perigos dos compostos químicos e os riscos durante o seu uso, senón que tamén inclúe medidas para prohibir ou restrinxir/autorizar os usos dunha substancia específica. A ECHA (Axencia de compostos Químicos da Unión Europea, con sede en Helsinqui), está poñendo en funcionamento a regulación mentres que a aplicación depende de cada estado membro da UE. Un antecedente deste tipo de normas foi a Lei de Control de Substancias Tóxicas dos Estados Unidos, aprobada en 1976, que en principio tiña disposicións similares, pero que non era comparable á REACH na súa efectividade reguladora.
En 2008 en California aprobáronse dúas leis que favorecen a química verde, que terían efecto a partir de 2012.
Roland Topor
Roland Topor, nado en París o 7 de xaneiro de 1938 e finado na mesma cidade o 16 de abril de 1997, foi un ilustrador, debuxante, pintor, escritor e cineasta francés. De orixe xudea-polonesa, foi coñecido polo carácter surrealista e voluntario das súas obras, caracterizadas por un marcado humor negro. Pertenceu ao Grupo Pánico, canda a Alejandro Jodorowsky e Fernando Arrabal. A súa obra máis coñecida é Le Locataire chimérique (1964) adaptada ao cinema por Roman Polanski en 1976 co título de Le locataire.
Química verde
Exemplos
Estanse a explorar alternativas á produción de varios compostos controvertidos. O Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) creou un asistente ou wizard para axudar a identificar alternativas. Identificáonse o bromuro de etidio, o xileno, o mercurio, e o formaldehido como os peores contaminantes que teñen alternativas. Os disolventes contribúen moito ao impacto ambiental da fabricación química e estanse a facer moitos esforzos por introducir solventes "máis verdes" nas primeiras etapas do desenvolvemento destes procesos: os métodos de purificación e reacción a escala de laboratorio. Na industria farmacéutica, tanto a compañía GSK coma Pfizer publicaron as Guías para a Selección de Solventes para uso dos seus químicos dedicados ao descubrimento de fármacos.
Opsonina
miniatura|Acción das opsoninas: unha célula fagocítica recoñece as opsoninas na superficie dun antíxeno, grazas aos seus receptores Fc. As opsoninas son moléculas que se encontran no soro sanguíneo, que actúan como receptores na superficie das células que facilitan a fagocitose ou activan o sistema do complemento. O termo opsonina úsase principalmente para referirse aos aos anticorpos IgG, que cobren as membranas das células e facilitan a fagocitose ao expoñeren os extremos Fc de ditos anticorpos ás células fagocíticas, que teñen receptores para eles. As IgM tamén se consideran opsoninas, xa que activan o sistema do complemento, aínda que non son efectivas na activación da fagocitose, porque as células fagocíticas non teñen receptores Fc específicos para as IgM. Ás veces tamén se chaman opsoninas ás moléculas que se unen á célula para a súa destrución a través da acción das células asasinas naturais (NK). As opsoninas son moléculas séricas, que recobren o antíxeno ou microbio e funcionan unha ponte entre o antíxeno e o fagocito.
Química verde
Controversia
Facendo unha análise histórica do desenvolvemento da química verde, algúns dos partidarios da química verde consideran que foi unha forma de pensar innovadora. Porén, tamén hai químicos que argumentaron que se está a utilizar a química verde só como unha etiqueta conveniente para as relacións públicas. De feito, moitos químicos usan o termo "química verde" sen aterse ao paradigma da química verde proposto por Anastas e Warner.
Roland Topor
Traxectoria
Fillo do pintor polonés nacionalizado francés Abram Topor (Varsovia, 1903-París, 1992), formado na Academia de Belas Artes de Varsovia, Roland Topor herdou del o talento polo debuxo, a pintura, os retratos e as caricaturas, así como o gusto polo grotesco, de clara raigame xudeopolonesa.
Opsonina
Foron descubertas en 1903 por Almroth Wright, que describiu como a fagocitose era reforzada por anticorpos específicos (é dicir, as opsoninas). O seu nome procede do grego opson, condimento. Cando unha célula ou antíxeno está cuberto de opsoninas dise que está opsonizado, e o fenómeno denomínase opsonización.
Mecanismo
Tanto a membrana das células fagocíticas coma a das células que van ser fagocitadas teñen carga negativa, o que fai, en principio, difícil que as dúas células se acheguen demasiado. Unha vez que as opsoninas se unen á súa célula diana, a carga negativa superficial queda enmascarada, aínda que non desaparece. A opsonina o que fai é simplemente superar esa carga, facendo que lles sexa máis fácil aos leucocitos levar a cabo a fagocitose. Durante o proceso de opsonización, os antíxenos están rodeados de anticorpos (ou de moléculas do complemento). As células fagocíticas expresan receptores Fc cos que se unen ás moléculas dos anticorpos, e receptores CR1 (e CR2 e CR3), que se unen ao C3b do complemento. Cando o antíxeno está cuberto por opsoninas a unión dos fagocitos ao antíxeno se ve moi facilitada. De feito, na maioría dos casos a unión dos fagocitos aos antíxenos non pode ocorrer sen que se produza opsonización.
Roland Topor
Traxectoria
Logo de pasar uns anos en París na rue Corbeau (hoxe rue Jacques-Louvel-Tessier) do 10º distrito, marchou a Savoia coa familia trala ocupación nazi. De volta na cidade, estudou na Escola de Belas Artes, colaborou no periódico Hara-Kiri e desenvolveu o seu humor negro, ácido e cínico canda a unha vertente máis rosa na revista Elle. En 1962 foi un dos creadores do Grupo Pánico canda a Fernando Arrabal, Olivier O. Olivier, Alejandro Jodorowsky e Jacques Sternberg.
En colaboración con René Laloux iniciouse no cine de animación. Logo de varias curtametraxe realizou a longametraxe La Planète sauvage, que en 1973 acadou o premio especial do xurado no Festival de Cannes. Canda a Guénolé Azerthiope fundou o espectáculo-visita guiada Monopolis en 1974 para o Festival de Sigma en Bordeos.
Opsonina
Mecanismo
Para loitar contra as bacterias resistentes a antibióticos e aumentar a capacidade fagocítica do sistema inmunitario contra elas desenvolvéronse opsoninas artificiais construídas a partir de conxugados multivalentes de poli(L-lisina)-g-poli(etilén glicol) con vancomicina e IgG-Fc humanas.
Roland Topor
Traxectoria
Apareceu como actor secundario en diversos filmes. Destaca a súa faceta de comediante na película de Werner Herzog Nosferatu: Phantom der Nacht, xunto a Isabelle Adjani e Klaus Kinski. En 1988 realizou con Enrique Xhonneux unha adaptación da vida do Marqués de Sade, Marquis, presentada en 1989 co gallo do bicentenario da Revolución francesa. A obra está interpretada por actores con máscaras que representan animais e o pene de Sade, e no seu momento desconcertou a crítica e o público, se ben na actualidade está considerado un filme de culto.
Como autor de teatro realizou Da Vinci tiña razón!, obra que provocou un grande escándalo Bélxica pola súa trama escatolóxica. Outras obras súas son Joko fête son anniversaire, 'L'Ambigu ou L'Hiver sous la table. Canda a Jérôme Savary realizou Les Aventures de Zartan e De Moïse à Mao, e en 1992 levou a cabo a posta en escena, os decorados e o vestiario de Ubu rei no Teatro Nacional de Chaillot, en París.
Faleceu nun hospital logo dun accidente cardiovascular no seu domicilio parisiense.
Basmati
miniatura|250px|[[Arroz moreno|Arroz basmati integral.]] Basmati (बासमती, ਬਾਸਮਤੀ, বাসমতী, பாஸ்மதி, en oriá: ବାସୁମତୀ, బాస్మతి, en cingalés: බාස්මතී) é unha variedade de arroz, de gran longo, de orixe india.
Sabor
O arroz basmati posúe un típico sabor a folla de Pandanus (planta tropical africana), debido ao aroma a 2-acetyl-1-pyrroline. Úsase moito para a preparación de pratos coma biryani, pilaf, e, ás veces, kheer. Actualmente é moi popular tamén na cociña occidental e pode atoparse en calquera supermercado galego.
Variedades e propiedades
Existen diversas variedade de arroz basmati. Tradicionalmente, úsase o basmati 370, basmati 385, e basmati Ranbirsinghpura.
Científicos do Indian Agricultural Research Institute, en Delhi, modificaron xeneticamente o arroz basmati para producir unha especie híbrida, que posúe a maioría das características boas do basmati normal (alongamento do gran, fragrancia, entre outros). Esta planta híbrida chámase Pusa Basmati-1 ( tamén chamada Toda); os cultivos teñen o dobre de produtividade que as variedades tradicionais.
Existen tamén variedades non aromáticas ou rcendentes.
Ligazóns externas
Reis
Arroz (planta)
thumb|Oryza sativa
O arroz (ou arroz asiático) (Oryza sativa) é unha especie pertencente á familia das gramíneas (Poáceas), cuxo froito, o arroz é comestíbel e constitúe a base da dieta de case a metade da poboación mundial. O seu nutriente principal son os glícidos, aínda que tamén proporciona proteínas (7%), minerais e, en estado natural, bastantes vitaminas. É unha planta semiacuática de orixe asiática. O arroz fornece o 20 % de gran de cereais do mundo, sendo a cultura de colleita de maior importancia mundial.
Orixe
Esta planta é orixinaria de Extremo Oriente ao pé do Himalaia pola aba chinesa a subespecie O. sativa var. japonica e pola india a subespecie O. sativa var. indica.
Descrición
O arroz é unha gramínea, autogama, de gran talle, que medra con maior facilidade nos climas tropicais. Posúe talos moi ramificados e pode medir entre 0,6 e 1,8 metros de altura. Os talos rematan nunha "inflorescencia", unha panícula de 20 á 30 cm de longo. Cada panícula componse de entre 50 e 300 flores ou espículas, a partir das cales se formarán os grans : o froito obtido é unha cariópside. O arroz presenta unha gran capacidade para se ramificar. Componse de talo, follas estreitas; inflorescencia (panícula), máis ou menos larga e densa; espícula dunha flor que contén un só gran.
O arroz pertence ao xénero Oryza, na tribo Oryzeae, dentro da subfamilia Bambusoideae. Son pastos altos de zonas húmidas, entre 1 e 2 m de altura; caracterizándose morfoloxicamente polas súas espículas con flores solitarias, e glumas maiormente completamente ausentes. En Oryza, hai dúas lemmas estériles simulando glumas. O máis distintivo (compartido con todas as especies da súa tribo) é o carácter foliar coas súas células en póla e as fusoides. Teñen sistemas radiculares fibrosos, talos cilíndricos, con láminas envaiñadas en paralelo, e inflorescencias con espículas.
Clasificación
Oryza sativa ten maiormente dúas subspecies: a variedade pegañenta e de grna miúdo: japonica ou sinica, e a non pegañenta, de gran longo indica. As variedades japonica adoitan cultivarse en secaño, en zonas temperadas do leste de Asia, zonas altas do sueste de Asia e zonas moi elevadas do sur asiático, mentres que as variedades indica acostuman cultivarse en zonas baixas, as máis das veces en leiras alagadas da Asia tropical. O arroz pode ser branco, moreno, negro, púrpura e encarnado. Os arroces negros (tamén coñecidos coma púrpuras ou arroces esquecidos) son arroces glutinosos. Algunhas das súas variedades son o arroz negro indonesio e o arroz negro Thai jasmine.
Unha terceira subespecie, morena e de clima tropical, identificouse baseándose na morfoloxía e inicialmente chamouse de javanica, porén hoxe en día coñécese coma tropical japonica. Examplos desta variedade son os cultivares 'Tinawon' e 'Unoy', que medran en socalcos elevados das montañas Cordillera ao norte de Luzon, Filipinas.
Glaszmann (1987) usou isoencimas para dividir Oryza sativa en seis grupos: japonica, aromatic, indica, aus, rayada, e ashina.
Garris et al. (2004) usou SSRs para dividir Oryza sativa en cinco gropos; temperate japonica, tropical japonica e aromatic comportando a variedade japonica, mentres indica e aus comportaban a variedade indica.
Historia do cultivo
miniatura|left|[[Hiroshige|Utagawa Hiroshige ,Campo de arroz na provincia de Oki, vista de O-Yama.]]
Comezou a cultivarse simultaneamente en varios países hai máis de 6 milenios. Dúas especies do xénero foron domesticadas, esta, o arroz asiático (Oryza sativa) e o arroz africano (Oryza glaberrima).
O cultivo de secaño introduciuse no Xapón e Corea aproximadamente no 1000 a. C. O posterior arroz de alagamento en agricultura intensiva foi en Corea entre 850 a 500 a. C., e pasou ao Xapón polos Yayoi arredor do 300.
Euroliga 2006-07
A Euroliga 2006-07 foi a sétima edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número cincuenta. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.
Arroz (planta)
Historia do cultivo
O. sativa adaptouse no medio-leste europeo e o Mediterráneo contra o 800. Os árabes levárono á Península Ibérica cando a conqueriron no 711. Despois da metade do século XV, o arroz chega a toda Italia e despois a Francia, espallándose a todo o continente durante as grandes exploracións europeas. En 1694, o arroz arribou a Carolina do Sur, probabelmente orixinario de Madagascar. Os españois levaron o arroz a América do Sur a principios do século XVIII. Nunca foi un cultivo moi común en Galiza, porén como alimento é esencial na gastronomía galega. .
Euroliga 2006-07
Os catro mellores equipos, nesta edición o Panathinaikos grego, o Tau Cerámica e Unicaja españois e o CSKA Moscow ruso disputaronse o título na Final Four, nesta edición disputada no Olympic Indoor Hall (OAKA) de Atenas, capital de Grecia. A final disputárona o Panathinaikos de Atenas, que xogaba no seu pavillón habitual, e o CSKA de Moscova. Finalmente proclamouse campión o equipo grego tras vencer por tan só dous puntos de diferenza, 93 a 91, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.
Arroz (planta)
Historia do cultivo
Na época colonial dos Estados Unidos, especialmente en Carolina do Sur e Xeorxia medrou moito o cultivo de arroz en parte pola man de obra dos escravos vidos de Senegambia (África occidental). Polo porto de Charleston entraron o 40% de todos os escravos norteamericanos. Os escravos desa rexión de África tiñan o prezo máis alto, xa que coñecían ben o cultivo do arroz; traballaron en plantacións de Georgetown, Charleston, e Savannah. Os escravos arpendéronlles aos donos dos campos a choer e alagar as leiras. Ao principio, o arroz apañábase a man con fouciños de madeira e deitábase en queipos. A invención da colleitadora e a nova hidráulica dos muíños (inventada en 1787 por Jonathan Lucas) incrementaron a produtividade da cultura e supuxeron un grande avance. O cultivo de arroz no suroeste dos EUA fíxose menos rendíbel coa ilegalización da escravitude despois da Guerra Civil Norteamericana.
Produción mundial e mercado
A produción mundial de arroz foi subindo nas últimas décadas, dende os 200 millóns de Tm. en 1960 até os 600 millóns de Tm. en 2004. O arroz refinado (branco) supón o 68 % do arroz moreno en peso. En 2004, os tres produtores máis importantes foron China (31 % da produción mundial), India (20 %), e Indonesia (9 %). Porén só o 6 % do arroz é comercializado internacionalmente; os tres principais países exportadores son Tailandia (26 %), Vietnam (15 %), e os Estados Unidos (11 %), mentres que os tres importadores máis importantes son: Indonesia (14 %), Bangladesh (4 %) e o Brasil (3 %).
Euroliga 2006-07
Participantes
miniatura|[[DKV Joventut.]] miniatura|[[Panathinaikos BC|Panathinaikos.]] miniatura|[[Cibona.]]
Arroz (planta)
Produción mundial e mercado
O 2006 producíronse 420 millóns de toneladas de arroz a nivel mundial, mais só 25 millóns foron exportados.
Nutrición humana
O arroz aporta 360 kcal (1510 kJ) cada 100 g, 79% de glícidos, 7% de proteínas e 1% de graxas. Aínda que se están a realizar novo sistemas de procesamento industrial do arroz común sen casca que preservan gran parte dos nutrientes mediante un tratamento previo con vapor de auga, e tamén novas especies transxénicas que engaden nutrientes (por exemplo desde 2000 existe arroz transxénico amarelo, arroz dourado, chamado así por posuír caroteno nos seus grans). E é que a meirande parte das vitaminas do arroz acostúmanse perder en gran proporción (até un -85% das vitaminas) cos procesos de refinado e puído. O consumo do arroz convencional branco (non enriquecido), porovoca un déficit de gran parte do complexo vitamínico B que pode dar lugar á doenza chamada beriberi. Por outra banda o consumo moi frecuente de arroz refinado ou branco (sen casca) pode comportar o estrinximento pola falla de contido en fibras se esta non se subministra con outros alimentos. O arroz é, logo, moi útil en caso de diarreas porque, formando parte de axeitadas formulacións con auga e electrólitos, axuda a que se reduza esta e mellora a absorción de líquido.
Propiedades
Principios activos: Amidón (75%): composto basicamente por amilopectina (alfa-milosa) e beta-amilosa, albuminoides, vitaminas (B1 na casca), proteínas (0,7%), graxas, glutina, celulosa.
Euroliga 2006-07
Formato
A primeira fase é a "Fase regular" (en inglés: Regular Season) na que participan vinte e catro equipos divididos en tres grupos con oito equipos cada un. Cada equipo xoga dous partidos (ida e volta) contra os demais equipos do seu grupo. Ao final da "fase regular", os equipos redúcense de 24 a 16, clasificándose os cinco primeiros máis o mellor sexto clasificado de tódolos grupos.
A segunda fase, coñecida como "Top 16", consiste en catro grupos de catro equipos. Do mesmo xeito que na tempada regular, cada grupo de "Top 16" os equipos enfróntanse a partidos de ida e volta. A terceira fase, a "Rolda de cuartos de final" (en inglés: Quarterfinal round) vense xogando dende 2004. Antes, só os gañadores de cada grupo avanzaron cara a "Final Four", agora o primeiro e segundo de cada grupo enfróntanse nunha serie de playoffs ao mellor de tres encontros. A vantaxe de campo e para os equipos que acabaron en primeiro lugar nos grupos do "Top 16".
Arroz (planta)
Propiedades
Indicacións antidiarreico, demulcente, antiinflamatorio. En uso tópico empregado como vehículo de calor, é antiinfloxístico, analxésico e facilita a drenaxe de furúnculos e abscesos. O arroz moreno, pola súa riqueza en fibra, compórtase como laxante e hipolipemiante. Arroz branco, fariña: Gastrite, diarreas, síndrome do intestino irritábel, úlceras gastroduodenais, colite ulcerosas, enfermidade de Crohn. Afeccións cutáneas, inflamacións osteoarticulares, contracturas musculares, traumatismos, furúnculos, abscesos. Arroz moreno: estrinximento, hiperlipidemias, prevención da arteriosclerose.
Euroliga 2006-07
Formato
Na "Final Four", celebrada nesta edición no Olympiako Kleisto Gymnastirio de Atenas, enfróntanse os gañadores das eliminatorias de cuartos de final a un só partido. Estes encontros celébronse en tan só tres días, xogando primeiro unhas semifinais e posteriormente a final os gañadores e o encontro polo terceiro posto os perdedores.
Arroz (planta)
Pratos de arroz
O arroz é un ingrediente fundamental da cociña de moitísimas culturas incluídas a mediterránea e a atlántica (galega). No País Valenciano, as Illas Baleares e Murcia existen numerosas variantes deste prato, popularmente coñecidos como paella. Así temos o arroz de lagosta, o arroz negro, o arroz a banda, o arròs brut' (arroz con codia), arròs amb fesols i naps, arroz no forno, arrossejat, arroz huertano, arroz en caldero'' (típico do Mar Menor) etc. O arroz con lebre é típico da cociña castelá.
Euroliga 2006-07
Primeira fase
Os cinco primeiros de cada grupo máis o mellor sexto clasifícanse ao Top 16.
Arroz (planta)
Pratos de arroz
Noutras cociñas mediterráneas o arroz é moi importante: o rissotto italiano (feito con arroz arborio ou carnaroli), o arroz turco, e os arroces con carnes do Cáucaso; tamén son de salientar as variantes hispanoamericanas de pratos de arroz como o arroz á cubana ou o arroz con polo.
Inevitabelmente presente na cociña asiática (innumerábeis receitas de arroz orientais: arroz fritido (tres delicias), arroz glutinoso) e árabe. Son coñecidos os arroces pilaf da India, ou o arroz fervido coma acompañante básico nos xantares chineses. No Xapón fanse con arroz os diferentes rolos e coma soporte do suxi (arroz fervido adubado con vinagre de arroz, sal e azucre).
Euroliga 2006-07
Top 16
Os dous primeiros de cada grupo acceden aos Cuartos de Final.
Arroz (planta)
Pratos de arroz
O arroz doce é tamén unha sobremesa común en Europa (arroz con leite) e Asia.
Pratos de arroz en Galiza
Aínda que o arroz non se cultiva en Galiza, o seu consumo no país é grande, pois constitúe unha base da alimentación, o mesmo que en gran parte do globo, polos suculentos e variadísimos pratos que con el se fan, algúns dos cales son clásicos nas festas das aldeas (arroz caldoso, arroz con chícharos, arroz con lumbrigante, arroces con carnes…). A cociña galega utiliza o arroz nos diversos guisos e condimentacións que son comúns na vida ordinaria, pero ademais constitúe unha sobremesa de obriga e nutritiva, coma as papas de arroz (arroz con leite) e outros, nas datas máis sinaladas.
Euroliga 2006-07
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasaron xogar a Final Four. Cada un dos partidos de cuartos de final xogouse ao mellor de tres, pasando de rolda entón o primeiro en acadar dúas vitorias. Os cruces foron entre os equipos que quedaron en primeiro lugar no Top 16 e os equipos do segundo lugar dun grupo diferente, co equipo do primeiro lugar xogando o primeiro encontro na casa. Tódolos primeiros encontros xogáronse o 3 de abril, os segundos o 5, e os terceiros, cando os houbo, o 12.
Final Four
A Final Four desta edición da Euroliga foi xogada no Olympic Indoor Hall (en grego: Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο, Olympiako Kleisto Gymnastirio) en Atenas, Grecia, entre o 4 e o 6 de maio de 2008.
Estatísticas individuais
miniatura|152px|[[Juan Carlos Navarro]] 152px|miniatura|Theodoros Papaloukas
Premios
{| cellspacing="0" cellpadding="0" style="background-color: transparent; width: 100%"
Xogadores do mes
miniatura|190px|Luis Scola
Xogadores da xornada
miniatura|190px|[[Tanoka Beard]] miniatura|190px|Antonis Fotsis
Štark Arena
O Štark Arena (en serbio: Штарк арена) é un pavillón multiusos situado na cidade de Belgrado, capital de Serbia. Deseñado para a realización de diversos eventos culturais e deportivos (incluíndo baloncesto, balonmán e tenis, entre outros), ten unha superficie total que supera os 48.000 m² e unha capacidade que pode chegar até os 20.000 espectadores.
Historia
A súa construción comezou en 1992 co fin de ser sede do Campionato Mundial de Baloncesto de 1994; con todo, os efectos da Guerra de Iugoslavia na economía serbia atrasaron o desenvolvemento do recinto e finalmente, produto dos embargos e sancións establecidas contra a República Federal de Iugoslavia, o evento foi cancelado e a construción eventualmente foi paralizada durante 1995. En 1998, as faenas comezaron novamente para poder terminar o recinto antes da realización do campionato mundial de tenis de mesa, o que sería cancelado igualmente debido ao bombardeo de Belgrado produto da Guerra de Kosovo.
Tralo derrocamento de Slobodan Milošević (2000) e o fin das sancións impostas contra Serbia, os labores para finalizar o Beogradska Arena retomáronse. O recinto foi inaugurado o 31 de xullo de 2004 e tivo un custo estimado que superou os €70 millóns, que a converteron nunha das areas máis grandes de Europa. Dentro dos principais eventos realizados no recinto atópanse o EuroBasket 2005, diversos campionatos deportivos continentais e o Festival de Eurovisión 2008.
Es Mercadal
miniatura|250px|Vista de Es Mercadal desde Monte Touro Es Mercadal é un concello español situado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Esténdese por unha área de 138,34 km² onde no ano 2020 vivían 5 316 habitantes.
Demografía
O municipio, que ten unha superficie de 138,34 km², contaba segundo o padrón municipal para 2017 do INE con 4 788 habitantes e unha densidade de 34,61 hab./km².
Entre 1981 e 1991, diminúe o termo do municipio porque Es Migjorn Gran se constituíu como concello propio.
Poboación por núcleos
Repartición da poboación segundo o Padrón Continuo por Unidade Poboacional do INE.
Goberno e administración
O pleno do concello está constituído por 11 concelleiros e está presidido polo alcalde Francisco Javier Ametller Pons do PSOE (5 concelleiros). O resto de concellarías ocúpanas Entesa (4) e o PP (2).
Alcaldes anteriores.
Adenilato ciclase
A adenilato ciclase (AC, ), tamén chamada adenilil ciclase ou adenil ciclase, é un encima que exerce unha función reguladora esencial na célula. É o encima máis polifilético coñecido, xa que se descubriron seis clases deste encima, todas as cales catalizan a mesma reacción pero representan familias de xenes que non están relacionados entre si e non presentan homoloxía estrutural ou de secuencia. A mellor coñecida das clases de adenilato ciclase é a clase III ou AC-III (utilízanse números romanos para as clases). A AC-III está amplamente distribuída entre os eucariotas e ten funcións importantes en moitos tecidos humanos. Algunhas bacterias tamén teñen AC.
Todas as clases de AC catalizan a conversión de ATP a AMP 3',5'-cíclico (AMPc) e pirofosfato. Xeralmente cómpren catións divalentes (normalmente Mg2+) para que teña lugar a reacción e parecen estar moi implicados no mecanismo encimático. O AMPc producido pola AC serve despois como sinal regulador que actúa por medio de proteínas que se unen ao AMPc, como poden ser factores de transcrición ou outros encimas como, por exemplo, quinases dependentes do AMPc. No mecanismo de acción das hormonas que activan a AC, o AMPc denomínase segundo mensaxeiro (o primeiro mensaxeiro é a hormona).
AC de clase I
As AC de clase I están presentes en moitas bacterias, como E. coli. Esta foi a primeira clase de AC que se caracterizou. Observouse que E. coli cando está privada de glicosa produce AMPc que serve como sinal interno para activar a expresión de xenes para importar e metabolizar outros azucres. O AMPc exerce este efecto ao unirse ao factor de transcrición CRP, tamén chamado CAP. As AC de clase I son grandes encimas citosólicos (de ~100 kDa) cun gran dominio regulador (de ~50 kDa) que indirectamente percibe os niveis de glicosa. En 2012 aínda non se obtivera ningunha estrutura cristalina destes encimas de clase I.
AC de clase II
Estas AC son toxinas segregadas por bacterias patóxenas como Bacillus anthracis e Bordetella pertussis durante a infección. Estas bacterias tamén segregan proteínas que facilitan a entrada da AC-II na célula hóspede, onde a actividade de adenilato ciclase exóxena afecta aos procesos celulares normais. O xene para as AC de clase II denomínase cyaA. Coñécense varias estruturas cristalinas de encimas AC-II.
AC de clase III
Estas AC son as máis coñecidas polos intensos estudos realizados sobre elas debido aos seus importantes papeis na saúde humana. Tamén se encontran nalgunhas bacterias, notablemente en Mycobacterium tuberculosis, na cal parecen ter un papel clave na súa patoxénese. A maioría das AC-III son proteínas de membrana integrais implicadas na transdución de sinais extracelular para dar respostas intracelulares. O funcionamento xeral das adenilato ciclases humanas é o seguinte: As adenilato ciclases son a miúdo activadas ou inhibidas por proteínas G, que están acopladas a receptores de membrana e así poden responder aos estímulos hormonais. Cando se activa a adenilato ciclase, prodúcese AMP cíclico, que funciona como segundo mensaxeiro (o primeiro é a hormona), que interacciona e regula a outras proteínas como a proteína quinase A e os canles iónicas de apertura regulada por nucleótidos cíclicos.
Concedéuselle o premio Nobel a Earl Sutherland en 1971 polo descubrimento do papel clave da AC-III no fígado humano, onde a adrenalina estimula indirectamente a AC para que se mobilice a enerxía almacenada na resposta de "loita ou fuxida". O efecto da adrenalina exércese por medio da fervenza de sinalización da proteína G, a cal transmite sinais químicos desde fóra da célula a través da membrana ata o interior da célula (citoplasma). O sinal externo (neste caso, a adrenalina) únese a un receptor, o cal transmite un sinal á proteína G, que á súa vez transmite un sinal á adenilato ciclase, e esta converte o ATP en AMPc. O AMPc funciona como segundo mensaxeiro.
Descubriuse unha adenilato ciclase fotoactivable (PAC) en Euglena gracilis, que pode expresarse noutros organismos por medio de manipulacións xenéticas. Ao iluminarmos unha célula que conteña PAC con luz azul, este encima actívase e incrementa bruscamente a velocidade de conversión do ATP en AMPc. Esta é unha técnica útil para os investigadores en neurociencia porque lles permite que se incrementen os niveis intracelulares de AMPc en determinadas neuronas, e para estudar o efecto dese incremento na actividae neural no comportamento do organismo. Por exemplo, a expresión da PAC en certas neuronas altera o comportamento de aseo das moscas da froita expostas á luz azul.
Estrutura das AC-III
miniatura|Estrutura da adenilato ciclase. A maioría das AC de clase III son proteínas transmembrana con 12 segmentos transmembrana. A proteína está organizada empezando por 6 segmentos transmembrana, despois un dominio citoplasmático C1, seguido doutros 6 segmentos de membrana e, finalmente, un segundo dominio citoplasmático chamado C2. As partes importantes para o seu funcionamento son as rexións N-terminal e as C1 e C2. Os subdominios C1a e C2a son homólogos e forman un "dímero" intramolecular no que está o centro activo. En Mycobacterium tuberculosis, o polipéptido AC-III ten só a metade da lonxitude, e comprende un dominio de seis tramos transmembrana seguido dun dominio citoplasmático, pero dous destes forman un homodímero funcional que lembra a arquitectura do de mamíferos.
Tipos de AC-III
Nos mamíferos coñécense 10 isoformas de adenilato ciclases, que son:
Estas ás veces denomínanse simplemente AC1, AC2 etc., e, xerando certa confusión, ás veces utilízanse para estas isoformas os números romanos, as cales pertencen todas ás AC de clase III. Diferéncianse principalmente no modo en que están reguladas, e exprésanse diferencialmente en varios tecidos durante o desenvolvemento de mamíferos.
Regulación da AC-III
A adenilato ciclase está regulada dualmente polas proteínas G (a Gs estimula a actividade e a Gi inhíbea), e pola forskolina, e tamén por outros efectores específicos de certas isoformas: Nas neuronas, as adenilato ciclases sensibles ao calcio están localizadas preto de canles iónicas de calcio para poder reaccionar rapidamente ao fluxo de entrada de Ca2+; sospéitase que xogan un importante papel no proceso de aprendizaxe. Isto está apoiado polo feito de que as adenilato ciclases son detectores de coincidencias, o que significa que son activadas só se hai varios sinais distintos que se producen á vez. Nas células e tecidos periféricos as adenilato ciclases parecen formar complexos moleculares con receptores específicos e outras proteínas de sinalización de maneira específica de cada isoforma.
AC de clase IV
As AC-IV foron atopadas primeiro na bacteria Aeromonas hydrophila, e despois informouse da estrutura da AC-IV de Yersinia pestis. Estas son as máis pequenas de todas as clases de encimas AC; a AC-IV de Yersinia é un dímero de subunidades de só 19 kDa sen compoñentes reguladores coñecidos.
ACs de clases V e VI
Estas formas de adenilato ciclase atopáronse en especies concretas de bacterias, que son Prevotella ruminicola e Rhizobium etti, respectivamente, e non están aínda caracterizadas en detalle.
Positivismo
miniatura|dereita|[[Augusto Comte.]]
O positivismo (a partir de positivo, do latín positivus –a –um ‘certo’, ‘convencional’ e parece que entrou dende o francés) é unha corrente filosófica caracterizada por adoptar, en xeral,unha actitude cientificista e antimetafísica, confiando plenamente na humanidade e no seu progreso indefinido. Este punto de vista proclama exclusivamente a lexitimidade e validez do coñecemento proporcionado polas ciencias empíricas. Por iso considérase que a filosofía tradicional, entendida principalmente como metafísica ou coñecemento especulativo sen necesidade de comprobación empírica, debe substituírse por outra que teña como único obxectivo entender a natureza e os métodos das ciencias, fundamentalmente as ciencias da natureza (astronomía, física, química e bioloxía). O positivismo enlázase habitualmente cunha ontoloxía materialista.
Historia e características
Historicamente a filosofía positivista xorde no século XIX, sendo os seus máximos expoñentes Augusto Comte (1798-1857) e Ernst Mach (1838-1916). O primeiro usou a palabra "positivismo", tomada do filósofo francés Saint-Simon (1760-1825), para designar o seu pensamento. Así mesmo, denominou estadio positivo á etapa do progreso humano na que a ciencia convértese na principal forza social, superando períodos anteriores de carácter metafísico e relixioso nos que dominaban as supersticións e as crenzas infundadas.
Curiosamente, nos últimos escritos da súa vida, Comte deriva cara posturas sentimentalistas e irracionais elaborando unha Relixión da Humanidade, na que se rendería culto ós grandes homes de ciencia, así como a toda unha serie disparatada de personalidades moi variadas, entre as que incluso atópanse amigos persoais seus. Esta relixión positiva gozou dalgunha implantación social en cidades como Londres, París e Río de Xaneiro.
De todas formas, a deriva relixiosa do positivismo non foi secundada por autores posteriores, por exemplo Mach, que se mantivo dentro das marxes dun cientificismo extremo. Baixo a influencia deste último e a do austríaco Ludwig Wittgenstein (1889-1951), o positivismo cientificista transformase no século XX dando lugar ó neopositivismo. O manifesto fundacional deste publicouse en 1929 co nome de Wissenschaftliche Weltauffassung: Der Wiener Kreis (Concepción científica do mundo: Círculo de Viena). Este caracterízase por presentar un enfoque da metodoloxía científica elaborado de forma precisa por medio da lóxica formal, así como por intentar reducir toda investigación científica ó método e linguaxe da física (fisicalismo). A través deste programa filosófico e científico o neopositivismo contribuíu a impulsar notablemente a filosofía da ciencia durante o século XX.
Bibliografía
A. Comte, Cours de Philosophie positive, 1830-1842 (Curso de filosofía positiva) E. Mach, Die Analyse der Empfindungen, 1900 (Análise das sensacións) R. Carnap, Der Logische Aufbau der Welt, 1928 (A construción lóxica do mundo)
Ponte das Pías
A ponte das Pías une os concellos de Fene e Ferrol sobre a ría de Ferrol. Por ela pasa a FE-14, anterior N-651, un dos ramais da N-VI.
Historia
A ponte era un proxecto necesario despois da creación do estaleiro Astano, actual Navantia Fene, e o seu paso á construción de petroleiros. Ata a inauguración da ponte era a vella ponte de Xuvia (ao fondo da ría) o camiño de entrada e saída de Ferrol. En 1913 inaugurárase a ponte do ferrocarril. O outro xeito de cruzar a ría era en lancha, medio que se empregou ata os inicios do século XXI pero que desapareceu coa inauguración da AP-9 en 2003. Dende a inaugaración da ponte das Pías as lanchas tiveron cada vez menos uso ata quedar só co servizo da lancha de Mugardos que unía esa cidade co porto de Ferrol.
A ponte das Pías tiña na súa inauguración un carril en cada sentido e beirarrúas. A ponte non tiña beiravía, o que limitaba o uso. O martes 13 de xaneiro de 1998 a ponte foi esnaquizada pola plataforma petrolífera Discoverer Enterprise que rompeu amarras pola noite, o que volveu deixar a comarca como antes de 1968. Despois de dous meses de obras a nova ponte foi inaugurada de novo con catro carrís (dous en cada sentido) seguía sen beiravía e estaba limitada a velocidade de circulación a 80 km/h. En 2003 foi inaugurada a nova ponte da autoestrada AP-9 o que deixou a ponte como comunicación local.
Servizos
miniatura|Punto negro na ponte das Pías, Fene. A ponte ten unha gasolineira na beira de Ferrol, dirección Fene. A velocidade na ponte vindo de Ferrol e dirección Fene é de 80 km/h dende Caranza ata chegar á altura de Navantia Fene onde a limitación é de 50 km/h, alí hai un radar que en 2010 puxo a cuarta parte de tódalas multas da provincia da Coruña.
Loviisa
Loviisa (en finés) ou Lovisa (en sueco) é unha cidade de Finlandia. Está situada ao sur do país, na rexión de Uusimaa.
Xeografía
Loviisa está situada na costa sur de Finlandia, bañada polas augas do golfo de Finlandia, cubrindo unha superficie total de 1.751,49 km², dos cales 931,92 km² son de auga. A altitude do territorio apenas presenta variacións dende a altitude mínima na costa (ao nivel do mar), e a máxima altitude (40 metros sobre o nivel do mar).
A cidade encóntrase a 87 km da capital finlandesa, Helsinqui, estando unida á mesma pola valtatie 7 (nacional 7), que continúa ata a fronteira con Rusia.
Limita cos concellos de Lapinjärvi e Myrskylä ao norte, co de Porvoo ao oeste, con Kouvola e Pyhtää ao leste (estes dous últimos na rexión de Kymenlaakso.
Poboación
Dende os anos '90 o concello está a perder poboación, que actualmente está nos 15.491 habitantes segundo o censo de 2013. Dende 1980 a evolución da poboación de Loviisa foi do seguinte xeito:
O 15,3 % da poboación de Loviisa está comprendida entre os 0 e os 14 anos, o 61,2 % entre os 15 e os 64 anos, mentres que os maiores de 65 anos constitúen o 23,5 % da poboación da cidade.
Historia
A cidade ten as súas orixes nas sucesivas derrotas de Suecia nas guerras contra Rusia durante o século XIX.
Primeiro coa Gran Guerra do Norte e o seu tratado de Nystad de 1721 humillando aos suecos, que perderon a maior parte de Carelia e o seu gran centro comercial do leste, Viipuri. Lappeenranta e especialmente Hamina convertéronse nas dúas cidades fronteirizas, sendo esta última creada para defender a fronteira.
Finalmente, a raíz da Guerra ruso-sueca de 1741-1743 e o Tratado de Åbo (nome sueco de Turku), Hamina e Lappeenranta pasan a formar parte de Rusia, e a nova fronteira desprázase varios quilómetros ao oeste do río Kymijoki. O mesmo problema que tiveran 22 anos atrás repítese novamente: os suecos non teñen ningunha cidade ou fortaleza digna deste nome que defenda a fronteira.
A nova cidade, situada ao fondo dunha baía, foi fortemente fortificada. Ademais disto, os suecos construíron sobre unha pequena illa do golfo de Finlandia a pouca distancia de Loviisa unha segunda fortaleza, a fortaleza marítima de Svartholm, só superada en tamaño por Suomenlinna. miniatura|300px|left|O porto de Loviisa en [[1808, por Gavril Sergejev.]] O sistema de fortificación foi abandonado, deixando uns centos de homes ao principio da Guerra de Finlandia, retirándose a maior parte das tropas suecas a Ostrobotnia. Os ocupantes non teñen tempo para enfrontarse á ofensiva rusa e réndense mesmo antes da primavera de 1808, algunhas semanas despois do inicio da guerra.
A principios do período do Gran Ducado de Finlandia, os rusos empregaron as fortificacións de Loviisa, e a cidade conserva unha certa importancia estratéxica de defensa da costa sur. Isto fixo que fora bombardeada polas tropas franco-inglesas e queimada case na súa totalidade durante a Guerra de Crimea.
A cidade foi reconstruída en madeira, con algúns edificios de pedra neoclásicos (Hotel da cidade de 1856, igrexa de 1865...), sendo esta a cara que presenta na actualidade, xa que a cidade experimentou un longo período de letargo e non viviu a revolución industrial.
O 1 de xaneiro de 2010, os concellos veciños de Liljendal, Pernaja e Ruotsinpyhtää uníronse ao concello de Loviisa.
Política
Os últimos resultados electorais deixaron a composición da cámara municipal do seguinte xeito:
Industria nuclear
miniatura|dereita|Vista aérea da central nuclear de Loviisa. En 1977 tivo lugar a inauguración do primeiro reactor da central nuclear de Loviisa, primeira central nuclear finlandesa (grupo Fortum): o segundo foi finalizado en 1981. A illa de Hastholmen converteuse no centro nacional de almacenamento dos residuos nucleares de baixa e media actividade en 1993.
Lingua
A cidade de Loviisa é bilingüe en finés e sueco, contando cunha gran porcentaxe de falantes suecos con arredor dun 43 %. Por linguas a distribución da poboación en 2012 era a que segue:
Crioulo das Seychelles
O crioulo das Seychelles é unha lingua crioula baseada no francés que se fala nas Seychelles. É lingua oficial do país xunto co inglés e o francés (en contraste co crioulo de Mauricio e co crioulo de Réunion, que non son oficiais nos seus territorios).
Descrición
Após acadar a independencia en 1976, o goberno das Seychelles quixo darlle pulo á lingua. Para iso creou o Lenstiti Kreol, que fixou a ortografía e a gramática.
Galio
Características principais
O galio é un metal brando, agrisado en estado líquido e prateado brillante ao solidificar, sólido deleznable a baixas temperaturas que funde a temperaturas próximas á da ambiente (coma o cesio, o mercurio e o rubidio). O rango de temperatura no que permanece líquido é un dos máis altos dos metais (2174 °C separan os seus puntos de fusión e ebulición) e a presión de vapor é baixa ata altas temperaturas. O metal expándese un 3,1% ao solidificar e flota no líquido do mesmo xeito que o xeo na auga.
Presenta unha acusada tendencia a subenfriarse por baixo do punto de fusión, permanecendo aínda en estado líquido. A cristalización non se produce en ningunha das estruturas simples; a fase estable en condicións normais é ortorrómbica, con 8 átomos en cada cela unitaria na que cada átomo só ten outro na súa veciñanza máis próxima a unha distancia de 2,44 Å e estando os outros seis a 2,83 Å. Nesta estrutura o enlace químico formado entre os átomos máis próximos é covalente sendo a molécula Ga2 a que realmente forma o armazón cristalino.
Aplicacións
A principal aplicación do galio (arseniuro de galio) é a construción de circuítos integrados e dispositivos optoelectrónicos como díodos láser e LED.
Abundancia e obtención
Áchanse trazas do metal en minerais coma a bauxita, o carbón, o diasporo, a xermanita e esfalerita, e obtense coma subproduto nos procesos de obtención de varios metais.
Precaucións
Debido á expansión ao solidificarse o líquido, non se debe almacenar en recipientes ríxidos (metálicos ou de vidro) nin encherse o recipiente totalmente con galio líquido.
Foo Fighters
Foo Fighters é unha banda de rock alternativo estadounidense fundada en Seattle (Estado de Washington) en 1995 polo que fora ata ese momento batería de Nirvana, Dave Grohl. Inicialmente foi un proxecto composto só por Grohl, e no seu primeiro traballo, Foo Fighters, foi o único membro oficial, pero este recrutaría aos antigos membros de Sunny Day Real Estate Nate Mendel (baixo) e William Goldsmith (batería), e ao seu compañeiro en Nirvana Pat Smear (guitarra) para completar a formación.
Historia
A historia de Foo Fighters está centrada na figura de Dave Grohl e comeza moito antes da formación da banda, que só aconteceu despois da finalización do álbum de estrea en 1995.