cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mielina
Función da vaíña de mielina
Algúns estudos indican que as fibras do nervio óptico poden rexenerarse nas ratas despois do nacemento. Esta rexeneración do nervio óptico depende de que se cumpran dúas condicións: debe impedirse a dexeneración axonal con factores neurotróficos apropiados, e os compoñentes inhibitorios do crecemento das neuritas deben ser inactivados. Este estudo pode levar a unha maior comprensión da rexeneración das fibras nerviosas no sistema nervioso central.
Desmielinización
A desmielinización é a perda da vaíña de mielina que illa os nervios, e é o sinal de certas doenzas neurodexenerativas autoimmunes, como a esclerose múltiple, a encefalomielite diseminada aguda, a mielite transversa, a polirradiculoneuropatía desmielinizante inflamatoria crónica, a síndrome de Guillain-Barré, a mielinose da ponte de Varolio central, e enfermidades desmielinizadoras herdadas como a leucodistrofia, e a enfermidade de Charcot-Marie-Tooth. Os pacientes de anemia perniciosa poden tamén sufrir danos neurais se a súa doenza non se diagnostica axiña. A dexeneración combinada subaguda da medula espiñal, que é un efecto secundario da anemia perniciosa, pode orixinar desde lixeiros danos nos nervios periféricos a danos graves no sistema nervioso central, que afectan á fala, equilibrio e consciencia cognitiva. Cando se degrada a mielina, a condución das sinais ao longo do nervio pode deteriorarse ou perderse e o nervio pode chegar a dexenerar.
O sistema inmunitario pode xogar un papel na desmielinización asociada con tales doenzas, incluíndo a desmielinización inflamatoria por sobreprodución de citocinas por un incremento do factor de necrose tumoral (TNF) ou interferón.
Síntomas
A desmielinización orixina diversos síntomas que dependen das funcións que exercían as neuronas afectadas. Distorsiona os sinais enviados entre o cerebro e outras partes do corpo; e os síntomas varían dun paciente a outro, e preséntanse de diversas maneiras nas observacións clínicas e nos estudos de laboratorio.
Síntomas típicos son:
Reparación da mielina
Están en marcha moitas investigacións para ver como reparar as vaíñas de mielina danadas. As técnicas que se están a ensaiar inclúen a implantación cirúrxica de células precursoras dos oligodendrocitos no sistema nerviso central e a indución da reparación da mielina con certos anticorpos. Malia que se obtiveron algúns resultados bastante espoeranzadores en ratos (por medio do trasplante de células troncais), aínda se descoñece se estas técnicas serán efectivas para restituír a mielina perdida en humanos. Algúns investigadores hipotetizan que os tratamentos colinérxicos, como o uso de inhibidores da acetilcolinesterase (AChEI), poden ter efectos beneficiosos para a mielinización, reparación da mielina, e a integridade da mielina. Arguméntase que un incremento na estimulación colinexica tamén actúa a través de sutís efectos tróficos en procesos de desenvolvemento cerebral e particularmente nos oligodendrocitos e a mielinización a longo prazo que esas células promoven. É posible que incrementando a estimulación colinérxica dos oligodendrocitos, os inhibidores da acetilcolinesterase e outros tratamentos colinérxicos como a nicotina poderían promover a mielinización durante o desenvolvemento e a reparación da mielina na idade adulta.
Dismielinización
A dismielinización (que non é o mesmo ca d e smielinización) consiste en defectos no funcionamento e estrutura da vaíña de mielina; e, a diferenza da desmielinización (ou perda da vaíña de mielina), non produce danos na vaíña. As vaíñas defectuosas orixínanse xeralmente por mutacións xenéticas que afectan á biosíntese e formación da mielina. O rato mutante que sofre calafríos é un animal modelo para estudar a dismielinización. Enfermidades humanas onde está implicada a dismielinización son leucodistrofias (enfermidade de Pelizaeus-Merzbacher, enfermidade de Canavan, fenilcetonuria) e a esquizofrenia.
Mielina de invertebrados
Vaíñas de tipo similar á mielina funcionalmente equivalentes ás descritas antes encóntranse en varios taxons de invertebrados como oligoquetos, peneidos, palemónidos, e calanoides. Estas vaíñas similares ás de mielina presentan var4ias características similares ás das vaíñas dos vertebrados, como as múltiples membranas, a condensaciçón da membrana, e nodos. Porén, os nodos dos vertebrados son anulares, é dicir, circundan o axón, pero os dos invertebrados poden ser anulares ou fenestradas (restrinxidas a "puntos"). A máxima velocidade de condución rexistrada nun axón (tanto en vertebrados coma en invertebrados) atopouse nos axóns con vaíña do camarón Kuruma.
Romeor, Esperante, Folgoso do Courel
Romeor é un lugar da parroquia de Esperante, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 34 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 15 eran mulleres.
Vilafabeiro, Roo, Noia
Vilafabeiro é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 2 habitantes (ningún home e 2 mulleres).
Este lugar dista da capital do concello 8,6 quilómetros.
Canón (arma)
Canón é a denominación xeral do tubo das armas de fogo por onde sae o proxectil. Porén, o termo adoita referirse a unha determinada peza de artillaría para disparar proxectís pesados dotada de rodas para o seu transporte ou desprazamento que pode ser de diversas formas e calibres segundo a época e a finalidade.
O canón usa pólvora ou outro propelente baseado en explosivos para disparar un proxectil. Os canóns varían en calibre, alcance, mobilidade, cadencia de tiro, ángulo de disparo e potencia de fogo; os distintos tipos de canón combinan e equilibran eses atributos en distintos graos, dependendo do uso que se lle pretende dar no campo de batalla. A palabra canón deriva do aumentativo de cano por extensión do tubo polo que se dispara o proxectil.
O canón ordinario permite bater albos situados dentro da vista directa do artilleiro. O canón emprégase xeralmente en carros de combate e tamén como arma anticarro, por mor que ten unha traxectoria tensa ou rasante. Para atacar albos que non están dentro do alcance da peza e que se atopan agachados tras obstáculos naturais ou defensas, utilízase o obús ou o morteiro, os cales teñen unha traxectoria curva, ou sexa, cando dispara un proxectil, este describe unha curva parabólica.
Actualmente, a maior parte das pezas artilleiras, agás as de calibres máis pequenos, son mixtas canón-obús, para poderen actuar en ambas as dúas funcións. Seguen a ser canóns puros os modelos específicos, como os que portan os carros de combate, os antitanques ou antiaéreos e os montados en barcos de guerra.
Ademais do seu uso xeneralizado na guerra, os canóns tamén se empregan para unha serie de propósitos pacíficos como no control de avalanchas.
Historia
Usado por vez primeira na China, o canón atópase entre as primeiras formas de artillaría de pólvora, e co tempo substituíu ás armas de asedio —entre outras formas de armamento antigo— no campo de batalla.
Idade Media
O primeiro canón de ma  apareceu durante a Batalla de Ain Yalut de 1260 entre os mameluco s e os mongois en Oriente Medio. O primeiro canón en Europa foi usado probabelmente na Península Ibérica, durante a Reconquista, no século XIII, e o canón inglés foi despregado por vez primeira na Guerra dos Cen Anos, na Batalla de Crécy, en 1346. Foi durante este período, a Idade Media, cando o canón converteuse en estándar e máis efectivo nas funcións de arma contra infantaría e de asedio. Despois da Idade Media os canóns máis grandes foron abandonados en favor dun maior número de pezas máis lixeiras e maniobrábeis. Ademais, desenvolvéronse novas tecnoloxías e tácticas que converteron a maioría das defensas en obsoletas; isto levou á construción das trazas italianas, fortes especificamente deseñados para resistiren o bombardeo de artillaría e as tácticas de asedio asociadas. Aínda que estes fortes (xunto coas Torres Martello volvéronse obsoletos cando apareceron os proxectís explosivos e perforantes de blindaxe que fixeron que mesmo estas fortificacións se tornasen vulnerábeis.
Idade Moderna
O canón tamén transformou a guerra naval a comezos da Idade Moderna, cando as armadas europeas aproveitaron a súa potencia de fogo. Cando o canón raiado pasou a ser algo común, a precisión do canón mellorou significativamente e fíxose máis mortífero ca nunca, especialmente para a infantaría.
Idade Contemporánea
Na primeira guerra mundial, a maioría das mortes foran causada polos canóns; tamén foran amplamente usados na segunda guerra mundial. A maioría dos canóns modernos son semellantes aos empregados na Segunda Guerra Mundial, agás nos canóns navais pesados, que foron substituídos por mísiles. En concreto, o canón automático mantívose case idéntico aos seus homólogos da Segunda Guerra Mundial.
Medalla de ouro
20px|esquerda
miniatura|180px|A [[Tiro deportivo|tiradora estadounidense Nancy Johnson coa súa medalla nos XX.OO. de Sidney. 2000]] miniatura|180px|A [[lanzamento de xavelina|lanzadora galega Lidia Parada, coa súa medalla no no Campionato de España sub-23 de Durango, 2014)]]
Unha medalla de ouro é unha medalla que se outorga ao campión de diversas competicións como, por exemplo, nos Xogos Olímpicos, nos Campionatos Mundiais de Atletismo ou nos Campionatos Europeos de Atletismo, entre outros.
Outras medallas nos campionatos
Nestas competicións, os que acaban en segundo e terceiro lugar reciben, respectivamente, a medalla de prata e a medalla de bronce.
Daniel Aquino Pintos
Daniel Aquino Pintos, nado en Murcia o 27 de xullo de 1990 é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Racing de Santander.
Traxectoria
Aquino pertenceu ás categorías inferiores do Real Murcia durante 8 anos, iniciándose no fútbol profesional á idade de 16, debutando en Segunda División na tempada 2006–07, nun partido que enfrontou ao Murcia co CD Tenerife (1–4), logrando anotar un gol nos últimos 20 minutos. No verán de 2007 interesáronse por el equipos como FC Barcelona, Atlético de Madrid, Real Madrid, Liverpool FC, Manchester United, Arsenal FC, Ciudad de Murcia e Chelsea FC, mais finalmente acabou permanecendo no conxunto grana.
Medalla de ouro
Outras medallas nos campionatos
Porén, nos primeiros Xogos Olímpicos modernos o subcampión recibía a medalla de bronce e o campión a de prata.
Institucións que outorgan medallas de ouro
Outro tipo de institucións outorgan medallas douradas:
Daniel Aquino Pintos
Traxectoria
Na tempada 2007–08 Lucas Alcaraz, que nese momento era adestrador do Murcia, non contou con el para o primeiro equipo até o 20 de xaneiro de 2008, que o fixo debutar en Primeira División nun partido que enfrontou ao Real Zaragoza co Murcia (3–1). Coa chegada ao equipo de Javier Clemente, fíxose un oco no once pimentonero converténdose nun xogador indiscutible. O 4 de maio de 2008 anota o seu primeiro gol en Primeira División en Santander, nun partido no que o Murcia certificou o seu descenso a Segunda División, tras a derrota fronte ao Racing de Santander (3–2) despois de ir gañando por unha cómoda vantaxe (0–2).
Selección nacional
Aquino pasou por tódalas categorías inferiores da selección española. En 2007 gañou coa Selección sub-16 a Eurocopa sub-16 e coa Selección sub-17, ese mesmo ano, quedou subcampión do Mundial de fútbol sub-17 compartindo vestiario con xogadores do talle de Bojan Krkić, Ignacio Camacho, Juan Mata, Fran Mérida ou Pichu Atienza, entre outros.
Persoal
É fillo do exfutbolista arxentino Daniel Toribio Aquino, tamén coñecido como o touro Aquino.
O Gran Compadre
Características
En realidade tratábase dun falso reality show totalmente guionizado e os concursantes eran actores na súa maioría non profesionais. Mais unha campaña de promoción previa na que non se dicía quen estaba detrás do proxecto fixo que moita xente pensase que se trataba dunha campaña de vídeo viral feita por algunha organización política, a Televisión de Galicia ou a propia Xunta de Galicia.
O falso reality foi conducido polo extravagante presentador “Gay Oso”, tamén coñecido coma o “Transexual dos Ancares” e interpretado por Iago García. Pretendíase obrigar a convivir a seis mozos con ideoloxías políticas confrontadas para propiciar intensos debates de actualidade e interese para a mocidade. Conspiracións políticas, atraccións fatais, estratexia, debate ideolóxico, temas do país, supervivencia...
O Gran Compadre representou un formato audiovisual innovador, onde se mesturaba a linguaxe do reality show e da ficción televisiva usando internet e os medios sociais para, a través da comedia, facer unha campaña viral que espertase o debate político na mocidade galega, á que se pretendía satirizar, criticar, louvar e concienciar. O lema do programa era: “Tomemos en serio a revolución, pero non nos tomemos en serio a nós mesmos”.
Anfictionía
A Liga loitou en tres Guerras Sagradas desencadeadas por ela para dominar o templo de Apolo en Delfos: a primeira (-595 - -585) foi contra a cidade de Crisa, na Focea. Durante a terceira e a cuarta Guerras Sagradas (-355 - -346 e -339 - -338), o rei Filipo II de Macedonia usou a súa posición na Liga para dominar os asuntos de Grecia.
Casanova, Labacengos, Moeche
Casanova é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña dous habitantes (dous homes), tres menos que en 1999.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Estación de Guadalaxara-Yebes
Servizos Ferroviarios
Non existe polo momento servizo Renfe Avant para esta estación, aínda que a gran distancia ao centro da cidade non favoreceu a implantación deste tipo de servizos de Media Distancia ao ser moito máis utilizados os trens de proximidade para o percorrido Madrid-Guadalaxara.
A Igrexa, Viceso, Brión
A Igrexa é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do INE.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Xeografía
A Igrexa, denominada oficialmente no nomenclátor de Galicia como entidade propia, está ligada á aldea de Esparís. As únicas vivendas son a casa do cura, abandonada dende a década de 1980, e os edificios auxiliares próximos á igrexa, coñecidos como o Teleclub.
Patrimonio
O templo relixioso ten planta de cruz latina, coa capela maior cadrada, cuberta con bóveda de canón con lunetos, mentres que o cruceiro, con arcos faxóns de medio punto sobre pilastras de orde toscana, ten bóveda de aresta. O edificio actual é do século XIX, construído sobre un anterior. A fachada foi a primeira parte que se leva a cabo, coa súa elegante torre do campanario, da escola de Simón Rodríguez. Na fornela-fiestra situada sobre a porta hai unha imaxe da Asunción da Virxe, labrada en 1784 polo escultor noiés Antonio Fabeiro. Entre 1832 e 1835 construíronse o presbiterio e a sancristía. Por último erguéronse as capelas laterais, e o corpo da nave. O retablo da capela maior é neoclásico, tallado despois de se remataren as obras.
Dólar de Kiribati
O dólar de Kiribati é a moeda oficial da República de Kiribati. Non é unha moeda independente, mais posúe o mesmo valor que o dólar australiano. Foron impresas e están en circulación dende 1979, circulando xunto ás moedas e billetes de dólar australiano. Estas moedas, a pesar de posuír o mesmo valor que o dólar de Australia, circulan con menor frecuencia que esta.
Historia
Antes da súa independencia, as moedas australianas xa circulaban en Kiribati (daquela chamado Illas Gilbert) entre 1966 e 1979. Antes da introdución en Australia do dólar, a libra australiana era frecuentemente empregada nas illas Gilbert e Ellice. Durante a ocupación xaponesa das illas durante a segunda guerra mundial, o Oceania Pound, e tódolos billetes creados polo Goberno Xaponés para que foran unha moeda universal no Pacífico, estiveron en uso. A libra australiana restaurouse como a moeda nacional oficial logo do final da Guerra. En 1979 introduciuse a nova moeda de Kiribati para lexitimar o seu novo status político independente.
Moedas
As moedas foron introducidas en 1979 en denominacións de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 céntimos e de 1 dólar. A excepción dos 50 céntimos e 1 dólar, as moedas son do mesmo tamaño que as moedas australianas correspondentes. Os 50 céntimos son máis pequenos e redondos, mentres que a de 1 dólar é máis grande e posúe a forma dun dodecágono.
Descricións dos reversos das distintas moedas:
Magdalena Barahona
Magdalena Barahona Martín, nada en Zamora en 1953, é unha socióloga e política galega.
Traxectoria
Traballou nas Canarias entre 1983 e 1986. Desde 1989 é profesora de socioloxía da Universidade de Vigo. Estivo vinculada a Izquierda Unida. En agosto de 2016 foi proposta por Podemos para concorrer ás primarias para ser candidata á presidencia da Xunta. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixida deputada por En Marea pola provincia da Coruña.
Río Spree
O río Spree (sorabo: Sprjewja, checo: Spréva) é un río de Alemaña, comunicado por medio de canles navegables co mar Báltico e que se ensancha na cidade de Berlín formando un porto fluvial. Percorre gran parte da cidade e serve de marco a varios dos edificios mais emblemáticos. É un afluente do río Havel, a súa vez afluente do Elba.
A súa lonxitude é de preto de 400 quilómetros, dos cales 182 son navegables.
Historia
O río foi escenario de combates durante a conquista de Berlín durante a Segunda guerra mundial.
Nas décadas seguintes e despois da construción do muro de Berlín, moitos habitantes do Berlín Este tentaron escapar cruzando o río. Coa caída do muro no 1989 decidiuse conservar unha sección de 1,3 km ao longo do río Spree co fin de albergar a East Side Gallery.
Vilardante
Co topónimo Vilardante podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Nimo, Roo, Noia
Nimo é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
Este lugar dista da capital do concello 7 quilómetros.
IES Gonzalo Torrente Ballester
O Instituto de Ensino Secundario Gonzalo Torrente Ballester é un centro pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia, situado en Pontevedra. Leva o nome do escritor Gonzalo Torrente Ballester. Está situado ao sur da cidade. Nel impártese Educación Secundaria Obrigatoria, Bacharelato e o ciclo superior de Proxectos de edificación.
Hoth
Hoth é un planeta ficticio da serie Star Wars. Trátase dun planeta xeado que non posúe ningún tipo de vexetación, sendo o planeta natal dos Wampas e o lugar onde aconteceu a Batalla de Hoth, un dos conflitos da Guerra Civil Galáctica.
Monteluz, Labacengos, Moeche
Monteluz é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
IES Gonzalo Torrente Ballester
Historia
O IES Gonzalo Torrente Ballester foi creado como tal no curso 1989-1990. Con todo, o centro escolar non se inaugurou até xaneiro de 1990, polo que o primeiro trimestre dese curso se impartiu nas instalacións do IES A Xunqueira II.
O instituto acolle alumnado do concello de Pontevedra mais tamén de concellos veciños como Vilaboa, Soutomaior ou Marín. Ten tres centros adscritos atendendo á procedencia académica do alumnado: o CEIP A Carballeira de Lourizán, o CEIP San Martiño e o CEIP de Cabanas de Salcedo.
Docentes neste centro son ou foron Francisco Calo Lourido, Luís Bará, Manuel Lourenzo González, Henrique Egea Lapina, María Dolores Valiño Ferrín, Aurelio Sánchez Tomé e María Victoria Moreno, quen doou ao centro a súa biblioteca persoal, de 4500 volumes, incluídas varias edicións e uns 150 estudos de Don Quixote.
Sala
Sala pódese referir a:
Oural
O topónimo galego Oural pode referirse a:
Ricardo González
Ricardo González Tezanos, nado o 7 de abril de 1975 en Torrelavega, Cantabria, é un ex xogador profesional de baloncesto español que xogou durante toda a súa carreira no Cantabria Lobos e no Breogán de Lugo, equipo no que se converteu no capitán e nun dos xogadores mais queridos pola afección lucense. Tívose que retirar prematuramente aos 30 anos tras diagnosticarlle un problema no corazón.
Rodas, Xuvencos, Boborás
Rodas é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Esparís, Viceso, Brión
Esparís é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 44 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 21 eran homes e 23 eran mulleres.
O topónimo decidiuse oficializar co seu seseo característico, ao igual ca moitos topónimos rematados en -iz/-ís do bloque occidental do dominio lingüístico galego. Existen outros dous Espariz: un que conforma a parroquia do mesmo nome no concello portugués de Tábua, e mais o lugar de Espariz, na parroquia de Doncos (As Nogais).
Pumariño, Mera de Abaixo, Ortigueira
Pumariño é un lugar da parroquia de Mera de Abaixo no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Baldomir, Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Baldomir é un lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 15 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 10 eran mulleres.
Sestao River Club
O Sestao River Club é un club de fútbol español da cidade de Sestao (Biscaia). Foi fundado en 1996 tras a desaparición do Sestao Sport e actualmente compite na Segunda RFEF.
Historia
O Sestao River Club recolle o legado do histórico Sestao Sport Club, desaparecido no verán de 1996 por problemas económicos.
Tras a disolución do Sestao Sport fundouse un novo club na localidade de Sestao con vocación de continuar a tradición do vello Sestao. As mesmas cores, o mesmo terreo de xogo (loxicamente), un escudo practicamente igual e a mesma afección (obviamente), unicamente cambiou de forma lixeira o nome do club xa que o novo Sestao denominouse Sestao River Club no canto de Sport Club, institucionalizando no nome do novo club o alcume de River que posuía o vello Sestao. Este alcume vénlle ao Sestao por que na tempada 1954-55 lograr o primeiro ascenso a Segunda, e ese ano arrasou na súa categoría, e casualmente veu a Europa o River Plate da Arxentina,que fixo unha xira arrasando e por iso se lle empezo a chamar ao Sestao "River".
Tras comezar a súa andaina nas categorías inferiores do fútbol rexional biscaíño e obter tres ascensos consecutivos, o Sestao alcanzou a Terceira División en 1999. Cinco anos mantívose nesta categoría, sempre na parte alta da táboa, ata obter o seu primeiro ascenso á Segunda División B en 2004. Perdeu a categoría na tempada do seu debut, pero en 2006 volveu lograr o ascenso a Segunda B. Actualmente milita nesta categoría.
Estadio
O Sestao River xoga no Campo Municipal de Las Llanas, inaugurado en 1923. O seu aforamento é de 4.350 espectadores e as dimensións do terreo de xogo 103 x 65 metros.
Está prevista a construción dun novo estadio no terreo de Las Canteras, debido á antiguidade de Las Llanas.
Palmarés
miniatura|2017
Laza
Laza é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Verín. Segundo o padrón municipal en 2018 tiña 1.287 habitantes (1.826 en 2003).
Etimoloxía
A orixe etimolóxica do topónimo Laza parece ter a súa orixe no vocábulo latino latium, que correspondería á rexión chamada do Lacio da Península Itálica entre os ríos Tíber e Liris, e da que se supón proviñan os primeiros romanos asentados neste val, aínda que algúns autores como Antonio-Augusto Diéguez Añel atópanlle unha orixe prerrománica.
Beluz, Mera de Abaixo, Ortigueira
Beluz é un lugar da parroquia de Mera de Abaixo no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Laza
Historia
No concello hai varios sitios arqueolóxicos da idade de bronce, como o petróglifo das Pisadiñas (Laza) ou o das Ferraduras (Soutelo Verde). Na idade de ferro desenvolveuse a cultura castrexa, O castro de Laza está á beira do camiño secundario que enlazaba as vías 17 e 18 do itinerario de Antonino. , desde Alberguería cara á serra de San Mamede
Outros poboados castrexos do concello son:
As terras do val de Laza foron poboadas polos Tamaganos, unha das tribos castrexas pertencente ó convento Bracarense que aparece nomeada na Columna Honorífica da ponte de Chaves o Padrón dos pobos, e que abranguería as terras do Val norte do río Támega.
Os romanos tamén deixaron aquí a súa fonda pegada tal como se manifesta nos restos arqueolóxicos atopados na zona e que proban a explotación dos xacementos minerais, de asentamentos ou doutro tipo de restos:
Na Idade Media, segundo sinala Taboada Chivite ó estudar a Reconquista e a súa consolidación na comarca de Baronceli, Laza aparece relacionada nunha declaración testemuñar sobre aquela. Alude a este pobo como “Laza do Conde”. Foi curato de presentación do Conde de Motezuma, Marqués de Tenebrón que pon tamén ó seu xuíz. Tirso de Molina na súa obra Mari Hernández, La gallega escribe:
“El de Laza que ya esotro lado
al. Val de Monterrey con quien confina,
cinco leguas de Chaves
dista este monte," etc....
En 1777, no libro Relación y Descripción Geográfica de los Estados pertenecientes a la excelentísima y Nobilísima Casa de Monterrey en el reino Galicia, Provincia de Órense, Pedro González de Ulloa sinala:
Sobre o couto xurisdicional de Alberguería, tiña o poder o Arcediago de Varonceli. Da Catedral de Ourense, Vicente Risco e Xaquín Lorenzo no Boletín da Real Academia Galega explican como o camiño antigo que atravesa a vila de Laza, formando a súa rúa máis longa e principal, foi noutro tempo verea moi importante, sendo chamado polos lugareños “Camiño de Castela” coa ruta de Laza, Eiras, Portocamba, Campo Becerros, Venta do Bolaño, e Venta do Espiño ata a Gudiña, confirmando que tivo moito trafego de segadores que ían á sega á Castela. Tamén viñan de Castela comerciantes para traer aceite, carne, pemento etc... Posiblemente lle viñera de aí a súa importancia.
No ano 1812, a constitución contempla unha nova división territorial na que xorden novos concellos. Laza, Castro de Laza e Cerdedelo pertencen ó partido xudicial de Monterrei. A comezos de 1822 o concello de Cerdedelo desaparece e aparece como tal o de Retorta.
Finalmente, no ano 1835 implántase unha nova organización de municipios e Laza e mailas súas parroquias, que coinciden coas actuais, adscríbense ó partido xudicial de Verín.
Lugares de Laza
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Laza vexa: Lugares de Laza.
Os Castros, Labacengos, Moeche
Os Castros é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Sande, Xuvencos, Boborás
Sande é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 30 habitantes (11 homes e 19 mulleres).
Forxán, Viceso, Brión
Forxán é un lugar da parroquia de Viceso no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 17 eran homes e 23 eran mulleres.
Aeroporto de Tolosa-Blagnac
O aeroporto de Tolosa-Blagnac(IATA: TLS, ICAO: LFBO) é un aeroporto internacional situado a 6,7 km ao oeste de Tolosa, parcialmente na comuna de Blagnac, no departamento francés de Alta Garona. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 8 081 179 pasaxeiros. En setembro de 2017 o aeroporto voaba a un total de 76 destinos, principalmente cara Europa e o Norte de África e con algunhas conexións de longo alcance. Tanto Airbus como ATR fabrican avións en instalacións próximas e utilizan o aeroporto para probalos.
Entombed
Entombed é unha banda sueca de death metal formada no ano 1987 co nome de Nihilist. Entombed comezou a súa carreira como un dos primeiros pioneiros do death metal escandinavo que inicialmente difería do estadounidense polo seu distintivo ton de guitarra "buzzsaw". Porén, a principios dos 90 o seu son ampliouse para incluír garage rock e outras influencias. Este estilo novo sería finalmente descrito como death 'n' roll. Entombed foi influenciada por bandas como Slayer, Exodus, Black Sabbath, Celtic Frost, Autopsy, Repulsion, Kiss, The Misfits, Motörhead, Discharge, Death e Testament. Xunto con Dismember, Grave e Unleashed, Entombed é considerado un dos catro grandes do death metal sueco.
1984 (filme)
1984 (en inglés Nineteen Eighty-Four) é un filme británico dirixido por Michael Radford que foi estreado en 1984. Está baseado na novela homónima de George Orwell
Foi emitido en galego pola TVG o 7 de setembro de 1990.
Alexandra Szalay
Alexandra Szalay (...) é unha antropóloga e zoóloga australiana.
1984 (filme)
Sinopse
O futuro, ano 1984. Winston Smith (John Hurt) soporta unha abxecta existencia baixo a continua vixilancia das autoridades na Oceanía totalitaria. Porén, a súa vida convértese nun pesadelo cando proba o amor prohibido e comete o crime de pensar libremente. Enviado ó sinistro “Ministerio do Amor”, atópase a mercede de O’Brien (Richard Burton), un cruel oficial decidido a dominar os seus pensamentos e a quebrar a súa vontade.
Alexandra Szalay
Traxectoria
Segunda esposa do famoso naturalista e conservacionista Tim Flannery, é coñecida polos seus numerosos estudos sobre as tribos indíxenas da pluvisilva de Nova Guinea.
En 1982 describiu o novo clado dos Ameridelphia (magnorde, superorde ou cohorte, segundo as clasificións) que engloba ao marsupiais americanos e que, co dos Australidelphia ou marsupiais da rexión australiana, que así mesmo foi descito por ela, integran a infraclase destes mamíferos.
Durante unha expedición en 1995 pola parte indonesia da illa co seu esposo e o naturalista indonesio Boeadi, descubriu o marsupial Dendrolagus mbaiso, unha das últimas especies de mamíferos descubertas.
No ano seguiente, co libro Tree kangaroos: a curious natural history (sobre os canguros arborícolas), gañou o premio Colin Roderick (xunto con Tim Flannery, Roger Martin e o ilustrador Peter Schouten).
Principais publicacións
- 1982: "A new appreaisal of marsupial phylogeny and classification", pp. 621–640, en M. Archer, ed. Carnivorous Marsupials, volume 2. Sydney: Royal Zoological Society of New Wales. ISBN 978-0-9599951-3-8.
- 1992: "The accidental athropologist". Australian Natural History 23 (12): 902-903.
- 1996: Tree kangaroos: a curious natural history. Port Melbourne, Victoria: Reed Books Australia. (Con Tim Flannery, Roger Martin e Peter Schouten).
- 2001: "Raising the Morning star in the Pacific: six months in the developing independence movement in West Papua". Journal of Pacific History 36 (1): 77-92. (con Theo van den Broek).
Gran Premio de Hungría de 1988
O Gran Premio de Hungría de 1988, foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 7 de agosto de 1988, no circuíto de Hungaroring. Foi a décima carreira da tempada de 1988. A carreira, disputada sobre 76 voltas, gañouna Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda, co seu compañeiro de equipo Alain Prost segundo e Thierry Boutsen terceiro nun Benetton - Ford. A vitoria, a sexta de Senna na tempada, levouno a igualar a puntos con Prost no campionato de pilotos.
Clasificación
A estreita e revirada pista de Hungaroring ofreceu unha oportunidade para que os coches con motor motor atmosférico contra os coches con motor turbo, e lograron sete das dez primeiras posicións na cualificación. Con todo, Ayrton Senna conseguiu a pole no seu McLaren - Honda, a súa oitava da tempada, impúxose ao Williams de Nigel Mansell por 0´1 segundos. Mansell pilotaba contra as recomendacións médicas, xa que tiña a varicela. Na segunda fila da grella estaban Thierry Boutsen no Benetton e Ivan Capelli no March, e na terceira fila estaban Alessandro Nannini no segundo Benetton e Riccardo Patrese no segundo Williams. O compañeiro de Senna Alain Prost só puido cualificarse sétimo, mentres que Gerhard Berger foi noveno no seu Ferrari, os dous separados polo segundo March de Maurício Gugelmin. Completando os dez primeiros estaba Alex Caffi no Dallara.
Carreira
Mansell fixo unha boa saída e case se puxo por diante, pero Senna aferrouse á súa posición, e grazas á potencia superior do seu motor Honda adiantouse lixeiramente na recta principal para dirixirse á curva 1. Patrese tamén fixo un excelente inicio escalando de sexto a terceiro mentres que Prost era lento e só estaba noveno ao final da primeira volta. Capelli fixo unha gran saída e de feito case superou a Mansell na primeira curva antes de que o seu motor de súpeto avariouse e tivo que entrar en boxes logo de só 2 voltas para investigar o fallo de encendido. Na volta 12, Mansell perdeu carga aerodinámica cando corría detrás do McLaren e trompeou baixando ao 4º lugar, deixando a Senna defendendose dos ataques do outro Williams de Patrese. O italiano despois caeu de novo con problemas no motor, mentres que problemas similares aflixiron a Nannini.
Na volta 32, Prost subira ao 3º lugar detrás de Senna e Boutsen. Na volta 37, Mansell entrou a cambiar os pneumáticos, que estaban causandolle vibracións irregulares no coche. Prost pasou a Boutsen na volta 47 e saíu na persecución de Senna. Dúas voltas máis tarde, mentres que Senna preparabase a dobrar a Yannick Dalmas no Lola e Gabriele Tarquini no Coloni, Prost pasou os tres nun impresionante ataque na recta principal. Con todo, ía demasiado rápido e saíuse na primeira curva permitindo a Senna recuperar o liderado. Prost conseguiu a volta rápida da carreira, pero viuse obrigado a caer de novo debido as vibracións causadas por un coxinete da roda solto. Na volta 58 Mansell retirouse debido aos efectos da varicela. Posteriormente, admitiu que disputar a carreira de Hungría fora un erro, xa que a continuación viuse obrigado a perderse as dúas próximas carreiras. Boutsen acercouse a Prost, pero o francés seguiu diante e empuxou a Senna. Só había medio segundo de separación cando os dous McLaren cruzaron a liña de meta. Boutsen logrou o terceiro lugar no podio, incapaz de desafiar aínda máis debido a un escape roto. Berger, Gugelmin e Patrese completaron os puntos.
Lista de concellos da provincia de Santa Cruz de Tenerife
Concellos da provincia de Santa Cruz de Tenerife:
miniatura|350px|Mapa de concellos
Ebonita
miniatura|250px|Aplicacións de ebonita en obxectos do século XIX. A ebonita é unha resina sintética de natureza plástica, como o PVC, o polietileno e o PET, rica en xofre (aproximadamente o 20 ou o 30% da súa composición) e aceite de liñaza. Foi inventada a partir da contribución concomitante, porén en separado, de científicos estadounidenses e británicos durante a década de 1830, tendo sido Charles Goodyear o primeiro en sintetizala do xeito como a coñecemos hoxe, a través da aplicación do processo de vulcanización de caucho natural. En 1851, el usou óxido de zinc como recheo. Hoxe obtense a partir de varios cauchos sintéticos. É coñecida popularmente como "caucho duro" e foi chamada polo nome de "vulcanita", durante o século XIX, por causa do seu proceso de fabricación. Como proposta da utilización deste materialen troques do ébano gañou o nome que ten hoxe e o termo vulcanita pasou a ser empregado para o mineral.
Conflito de Gamonal de 2014
Entre o 10 e o 14 de xaneiro desenvolvéronse numerosas manifestacións e asembleas pola banda dos veciños para conseguir a paralización das obras. Durante algunhas desas noites varios centos de persoas protagonizaron disturbios coa queima de colectores e o ataque ás obras e sucursais bancarias, cun saldo de 46 detidos e varios feridos. En resposta, varios centos de policías despregáronse polo barrio, entre eles uns 200 axentes das Unidades de Intervención Policial (forzas antidisturbios) da Policía Nacional. Tamén foron varias as cidades no resto de España que acubillaron manifestacións a prol do barrio.
Contexto e situación
miniatura|Rúa Vitoria no día antes do comezo das obras 8 de xaneiro.|alt= Gamonal é o barrio de maior número de habitantes da cidade de Burgos. É un barrio onde residen maioritariamente obreiros. O barrio xa vivira en anos recentes situacións de protestas e tensións similares, aínda que nunca acadaran tal magnitude. O conflito xurdiu trala decisión do Concello de Burgos de construír un bulevar sobre a antiga rúa Vitoria, un dos principais eixes da cidade. A maioría dos veciños do barrio mostráronse rapidamente en contra desta obra, considerada polos seus detraedores como unha obra faraónica innecesaria e inxustificada dado o seu elevado custo, uns 8,5 millóns de euros. Outro dos principais problemas era a perda de prazas de aparcadoiro gratuítas, unhas 300. No seu lugar crearíanse prazas de aparcadoiro subterráneas, pero estas serían de pagamento e cun prezo de saída de 19 800 €. A isto cumpre sumar que as prazas non serían en propiedade, senón en alugueiro por un máximo de 40 anos. Outro punto polémico provén do empresario que encabeza o proxecto de reforma, Antonio Miguel Méndez Pozo, implicado en numerosas polémicas e casos de corrupción, como o caso de construción polo que foi condenado a sete anos de prisión en 1992 por un delito de falsidade documental. Amais é propietario do Diario de Burgos, un dos principais xornais da provincia e concesionario, ao carón do empresario José Luis Ulibarri —imputado no caso Gürtel—, da radiodifusora autonómica Radio Televisión de Castilla y León, S.A., financiada polo goberno castelán-leonés. Méndez Pozo é sinalado como un dos principais beneficiarios da obra. Aínda que as súas empresas non foron finalmente as adxudicatarias da construción, si o serán da dirección e dos posibles aumentos de presupostos, dunha obra cuxa concesión estaría enchida de irregularidades. O alcalde de Burgos Javier Lacalle, pertencente ao Partido Popular, tamén foi obxecto das críticas por non ter supostamente en conta a opinión maioritaria dos veciños. Segundo o diario Último Cero, Lacalle viuse implicado en 2006 nunha polémica despois de realizar unha viaxe á Costa Azul francesa con todos os gastos pagados por varios construtores, encabezados polo fillo de Méndez Pozo.
A estes problemas uníronse o elevado nivel de desemprego que azouta o barrio, a diminución do gasto social, a indignación froito da crise económica en España e a percepción da existencia de corrupción pola banda da poboación. Algúns dos veciños declararon que o investimento no bulevar podería destinarse a outros sectores e colectivos máis desfavorecidos.
2013
Antes de que o conflito de Gamonal transcendese aos medios, os veciños e asociacións do barrio xa protagonizaran varias accións para pedir a paralización dos proxectos de construción. En xullo de 2013 a Asociación Veciñal Las Eras de Gamonal e Cristina Bilbao Puente entregaran 3 715 sinaturas en contra do futuro bulevar. O 6 de novembro de 2013 celebrouse unha asemblea de veciños na Casa da Cultura de Gamonal. Tamén en novembro se celebrou unha manifestación que contou coa participación de máis de 3 000 persoas.
9 de xaneiro
Realizouse o corte ao tráfico da rúa Vitoria e o valado perimetral do que ía ser a primeira fase da obra, que nos días posteriores sería coñecido como "zona cero".
10 de xaneiro
Ao termo da xornada de traballo dos operarios de obra, grupos de veciños reuníronse fronte á entrada da obra para tratar de impedir o paso da maquinaria. Foron desaloxados pola forza por axentes da policía local e da policía nacional. Isto produciu que empezase a reunirse xente e se trasladase dende as inmediacións da obra ata o cruzamento da rúa Vitoria coa estrada de Logroño.
Permaneceron alí durante unhas horas, vixiados polas unidades anti-disturbios da policía nacional nunha tensa calma, ata que ás 22 horas se produciu un lanzamento de pedras por parte dos manifestantes e a policía respondeu cunha carga que disolveu a concentración, pero trasladou os alborotadores ao lado contrario da zona valada, empezando a realizar actos vandálicos, como xiro de colectores, queima destes, derrubamento do valado de obra, estrago de mobiliario público e rotura dunha lúa dunha entidade bancaria. Unha hora máis tarde as unidades anti-disturbios acudiron á zona dos estragos e enfrontáronse cos alborotadores, realizándose 17 detencións —entre eles un menor de idade— e varios feridos.
11 de xaneiro
Tralos feitos da noite anterior, a primeira hora da mañá os servizos de limpeza restauraron a situación normal da rúa e os operarios da construtora volveron levantar o valado de obra.
Pola tarde produciuse unha manifestación de máis de 1 000 persoas dende a zona de obras ata a comisaría de policía nacional para pedir a liberdade dos detidos. Tras volver ao punto de partida a manifestación disolveuse, permanecendo na zona un grupo de 200 persoas, que empezou a repetir os actos vandálicos do día anterior, con xiro e queima de colectores, estrago de mobiliario público, rotura de ventás da comisaría de policía local do barrio, derrubamento do valado de obra e rotura de lúas de 3 entidades bancarias. Volveron actuar as unidades anti-disturbios, co resultado de 23 detidos e 12 feridos. miniatura|Disturbios en Gamonal,11 de xaneiro.
13 de xaneiro
Para o 13 de xaneiro de 2014 foi convocada polos veciños de Gamonal unha sentada a partir das 06:30 para impedir o avance das máquinas. Preto das 13:00 seguían alí. O Partido Castellano (PCAS) esixiu "a inmediata" dimisión de Javier Lacalle, que demostrou unha "evidente incapacidade" para solucionar e negociar unha saída pacífica ao conflito. O Partido Castellano asegura que Lacalle mostrou unha "absoluta intransixencia" o cal lle impide negociar co sector da sociedade que rexeita o proxecto do bulevar do barrio de Gamonal.
14 de xaneiro
En vista de que os disturbios non cesaran, a dirección da Policía Nacional enviou un grupo procedente da Unidade de Intervención Policial (UIP) de Madrid, composto por 50 policías antidisturbios. Tras 4 noites de enfrontamentos, a cantidade de policías emprazados en Gamonal elevouse a 200. Luis Escribano, voceiro do Grupo Socialista no concello de Burgos, solicitou a dimisión do alcalde Javier Lacalle, se non actuaba para encontrar solucións ao conflito.
Pola tarde, o primeiro edil burgalés anunciou a paralización temporal das obras do bulevar, para abrir un proceso de diálogo. A pesar da noticia, os veciños non desconvocaron as protestas e insistiron que estas se manterían de forma indefinida. miniatura|Manifestación na rúa Vitoria, 14 de xaneiro
15 de xaneiro
Malia o anuncio do alcalde do día anterior da paralización "temporal" das obras, os veciños desconfiaban do devandito anuncio e volveron concentrarse ás 6:30 AM para impedir unha posible entrada das máquinas á obra. Pola tarde continuaron as manifestacións en contra do proxecto.
16 de xaneiro
Os veciños deixaron de acudir de amañecida para evitar a entrada de maquinaria de obra, pero mantiveron as concentracións matinais e vespertinas. Ademais preparáronse para acudir ao día seguinte ao centro da cidade, onde se debatía o futuro da obra.
17 de xaneiro
O 17 de xaneiro celebrouse un pleno extraordinario no Concello de Burgos onde se rexeitou, cos votos en contra do Partido Popular, a proposta dos partidos da oposición de renunciar definitivamente á realización da obra. A celebración do pleno, onde se debateron tamén os actos de violencia acontecidos os días anteriores, estivo seguida por unha manifestación de dúas mil persoas á porta do Concello. miniatura|Manifestación enfronte do Concello de Burgos, 17 de xaneiro No serán do mesmo día 17 de xaneiro, Javier Lacalle convocou unha rolda de prensa onde anunciou a suspensión definitiva das obras no barrio de Gamonal e a restitución da rúa Vitoria ao estado anterior. Defendeu o cambio de postura co fin de manter a paz social na cidade. Con motivo da paralización das obras, o día 17 realizáronse manifestacións e protestas en varios puntos do país como Madrid, Vitoria, Donostia, Bilbao, Santander, Zaragoza, Valencia, Alacant, Barcelona. A Coruña e Oviedo a prol dos veciños de Gamonal, nas que se produciron diferentes altercados e detencións.
Li Keqiang
Li foi dirixente da liga da Mocidade Comunista da China; graduouse en Dereito na Universidade de Pequín en 1982. Dende 1998 até 2004 exerceu o cargo de gobernador da provincia de Henan e entre 2004 e 2008 foi secretario xeral do PCCh na provincia de Liaoning.
Dende 2008 até 2013 Li exerceu o cargo de principal viceprimeiro ministro. Durante ese período, como man dereita do primeiro ministro Wen Jiabao, os temas da súa competencia incluían desenvolvemento económico, control de prezos, finanzas, cambio climático, e xestión macroeconómica. Li é considerado como un dos integrantes da "quinta xeración" de dirixentes comunistas chineses.
Consciência Humana
Consciência Humana é un grupo de rap brasileiro, formado na cidade de São Paulo, máis especificamente en São Mateus, no ano 1990. É coñecido polas súas letras duras; os seus membros sufriron ameazas de morte por parte da policía e tiveron unha forte disputa cun antigo capitán da PM, Conte Lopes, actual deputado polo PPB.
Historia
O grupo foi formado en 1990, na Zona Leste de São Paulo, polos integrantes Preto Aplick, W.G.I. e DJ Andermad (formadores do Grupo e da Posse DRR). En 1992, Andermad deixou o grupo e criou o Grupo Gang Selvagem, despois DJ Adriano foi convidado a participar en Consciência Humana. DJ Adriano ficou no grupo durante doce anos, entre 1992 e 2004, cando se foi e no seu lugar foi contratado DJ Master Jay, ex-integrante de Sistema Negro. No entanto, Master Jay quedou un ano máis e logo foi substituído polo DJ e produtor musical Luis.
En 1992, Consciência participou na colectánea Projeto Rap Brasil, cos temas "Navio Negreiro" e "Cidade Sem Lei", que comezaron a ser tocados na Rádio Metropolitana FM. O grupo publicou o seu primeiro disco en 1994, chamado Enxergue Seus Próprios Erros, onde foron presentadas cancións de éxito como "Tá na Hora" e "Sangue B". Dous anos despois, CH montou o seu propio selo discográfico, chamado D.D.R Produções, onde, coa axuda de Porte Ilegal, lanzaron o single "Lei da Periferia".