cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Playmobil
Historia
En 1971, en plena crise do petróleo, a empresa decidiu que debía reducir o tamaño dos seus produtos. Hans Beck, xefe de desenvolvemento de Geobra tivo a idea de realizar vehículos de plástico máis pequenos que os que fabricaba a empresa cunhas pequenas figuras. O enxeñeiro acabou centrándose máis nas propias figuras e os seus accesorios. Hans Beck é recoñecido unanimemente como o pai de Playmobil.
O 2 de febreiro de 1974 presentouse por primeira vez Playmobil no salón de Núremberg con grande éxito.
As primeiras figuras que se crearon eran obreiros, indios e cabaleiros medievais e ao principio as figuras non levaban armas. Cederon tras recibir cartas de pais e nenos queixándose. O deseño dos bonecos de Playmobil fíxose observando os debuxos que fan os nenos: cabeza e ollos grandes, sorriso, sen detalles como nariz ou orellas... en definitiva unha figura humana pero moi simple. As figuras teñen ademais o tamaño ideal para que o neno as poida gardar no peto. Obtense así unha figura sempre riseira que o neno pode manipular facilmente e converter mediante accesorios nun individuo de calquera época ou profesión. A diferenza doutros xoguetes con forma humana, os playmobil mantéñense en pé con facilidade o que permite unha maior flexibilidade para xogar. Ademais as súas mans con forma de U toman con moita facilidade os accesorios (armas, ferramentas, instrumentos médicos e mesmo xoguetes), a cabeza ten ademais unha marca especial para intercambiar chapeus, cinchas (cintas para suxeitar o pelo), e cascos.
Produtos e licenzas
Os playmobil inclúen figuras de adultos, vellos, nenos e bebés. Tamén hai todo tipo de animais, incluíndo un modelo da Arca de Noé. Durante moito tempo a marca distintiva das figuras femininas adultas foi a minisaia; máis tarde incorporouse a saia longa e dende 1986 estilizouse a súa figura.
En 1991 deseñouse unha liña especial para menores de tres anos, denominada Playmobil 1.2.3., cuxas figuras e obxectos posúen características similares á serie orixinal, pero aínda máis simplificadas. Desa forma evítanse as pezas pequenas, perigosas para os menores.
Cada segundo fabrícanse 3,2 figuras (mentres que nese mesmo tempo só nacen 2,6 seres humanos) e calcúlase que hai unhas 2700 millóns de figuras en todo o mundo, cifra equivalente á poboación da China e a India xuntas. Se todas as figuras existentes se collesen da man, darían a volta ao mundo entre 3 ou 4 veces.
Playmobil non cotiza en bolsa xa que non depende de accionistas nin ninguén planifica a súa xestión. O seu creador, Horst Brandstätter, asegurouse de que unha fundación benéfica creada por el mesmo lle sucedese cando el morrese.
Asociacionismo
A popularidade das figuras de Playmobil levou á creación de diversas asociacións de afeccionados e coleccionistas nos países onde foron comercializadas, que organizan exposicións, feiras e outros eventos relacionados coa marca; en España existen dúas, Aesclick e Somosclicks. A primeira delas coorganizou en 2010 a exposición celebrada en Barbastro (Huesca) que logrou a marca mundial de figuras exhibidas, con 68 808.
Podentiños, Podentes, A Bola
Podentiños é un lugar da parroquia de Podentes no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Nepal Airlines
Frota
En marzo de 2018 a frota de Nepal Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Asia Central
Todas as definicións de Asia Central inclúen estas cinco repúblicas da antiga Unión Soviética: Casaquistán (poboación: 16´0 millóns), Kirguizistán (5´5 millóns), Taxiquistán (7´3 millóns), Turkmenistán (5,1 millóns), e Uzbekistán (27´6 millóns), cunha poboación total de 61´5 millóns de 2009. Outras áreas que se inclúen a miúdo son Mongolia, Afganistán, no norte e o oeste de Paquistán, nordés de Irán, Caxemira, e, ás veces Xinjiang no oeste da China e o sur de Siberia en Rusia.
Durante a época pre-islámica e principios da islámica, Asia Central era predominantemente iraniano, rexión que inclúe sogdianos sedentarios, corasmianos e semi-nómades escitas e alanos. A antiga poboación sedentaria xogou un papel importante na historia de Asia Central. Logo da expansión dos pobos turcos, Asia Central tamén se converteu na patria de moitos pobos turcos, como os uzbekos, casacos, kirguises, e uigures.
Definicións
260px|miniatura|Tres dos posibles límites da rexión 326px|miniatura|Localización de Asia Central no mundo
A idea de Asia Central como unha rexión distinta do mundo foi introducida en 1843 polo xeógrafo Alexander von Humboldt. As fronteiras de Asia Central están suxeitas a múltiples definicións. A definición máis limitada, foi a oficial da Unión Soviética, que define Asia Central, incluíndo unicamente Uzbekistán, Turkmenistán, Taxiquistán e Kirguizistán. Esta definición tamén se utiliza a miúdo fora da URSS durante este período.
Con todo, a cultura rusa ten dous termos distintos: Средняя Азия (Srednjaja Azija ou "Asia Media", a definición máis restrinxida, que inclúe só as zonas tradicionalmente non eslavas de Asia Central, as terras que se incorporaron dentro dos límites históricos de Rusia) e Центральная Азия (Central'naja Azija ou "Asia Central", a definición máis ampla, que inclúe as terras de Asia Central que nunca foron historicamente parte de Rusia).
Pouco despois da independencia, os líderes das catro ex Repúblicas Soviéticas de Asia Central reuníronse en Tashkent e declararon que a definición de Asia Central debe incluír Casaquistán, así como as catro incluídas polos soviéticos. Desde entón, converteuse na definición máis común de Asia Central.
A historia xeral de Asia Central da UNESCO, escrita xusto antes do colapso da URSS, define a rexión, baseandose no clima e os usos das fronteiras moito máis grande. Segundo el, Asia Central inclúe Mongolia, Tíbet, o nordés de Irán (provincias de Golestán, Khorasán do Norte e Razavi), Afganistán, provincias de Gilgit-Baltistan e Khyber Pakhtunkhwa de Paquistán, Caxemira e Ladakh da India, o sur da Taiga centro oriental de Rusia e as ex repúblicas soviéticas de Asia.
Un método alternativo consiste en definir a rexión basandose na orixe étnica, e, en particular, as zonas poboadas por turcos do leste, os iranios do leste, ou pobos mongois. Estas áreas inclúen a Rexión Autónoma Uigur de Xinjiang, as rexións turcas no sur de Siberia, as cinco repúblicas, e o Turquestán afgán. Afganistán no seu conxunto, as zonas do norte de Paquistán e o Val de Caxemira tamén poden ser incluídos. Tamén se inclúen tibetanos e Ladakh. Na medida, a maioría dos pobos mencionados son considerados os pobos "indíxenas" desta vasta rexión.
Hai varios lugares que din ser o centro xeográfico de Asia, por exemplo Kyzyl, a capital de Tuva en Rusia, e o pobo de Ürümqi 320 km. ao norte da capital da rexión de Xinjiang.
Xeografía
Gran parte das terras de Asia Central son demasiado secas ou demasiado rugosas para a agricultura. O deserto de Gobi esténdese desde o pé da cordilleira Pamir, 77° E, ata a cordilleira Gran Khingan, 116°-118° E.
Asia Central ten os extremos xeográficos seguintes:
A maioría das persoas gáñanse a vida mediante o pastoreo de gando. Aínda que tamén existen algúns centros de actividade industrial nas cidades da rexión.
Os principais ríos da rexión son o Amu Darya, o Syr Darya e o río Hari. As grandes masas de auga inclúen o mar de Aral e lago Balkhash, os cales forman parte da gran conca endorreica do centro oeste de Asia que inclúe tamén o mar Caspio.
Ambas as masas de auga reducíronse significativamente nas últimas décadas debido á desviación de auga dos ríos que os alimentan con fins de rega e industrial. A auga é un recurso extremadamente valioso nas zonas áridas de Asia central e pode dar lugar a controversias internacionais moi importantes.
A Ribela, Valenza, Coristanco
A Ribela é un lugar da parroquia de Valenza no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres.
Dermatite seborreica
A dermatite seborreica é unha doenza da pel que ataca o coiro cabeludo e, eventualmente, a face e o torso, provocando a abundancia de oleosidade no coiro cabeludo, desescamación, e manchas vermellas.
Proceso
Cando ataca o coiro cabeludo, é máis coñecida como caspa. Pénsase que é provocada pola levedura Malassezia furfur en persoas de baixa capacidade imunitaria e pel graxenta. O fungo pode desenvolverse asintomaticamente, nas persoas afectadas sintomaticamente este fungo esperta unha resposta desfavorábel da epiderme, que se torna inflamada, e desprende escamas de pel, nunha tentativa frustrada de se librar da infección.
Tratamento
Parece ser que todo tratamento é paliativo e non acaba ao cento por cento coa doenza. O tratamento recomendado é o uso do ketoconazol, na forma de cremas ou xampús. Xampús con piritiona de zinc e sulfato de selenio poden axudar no tratamento. Aínda que os remedios para casos de sintomatoloxía leve poden ser a través de medicinas que non precisan receita é recomendábel acudir ao dermatólogo antes de comezar un tratamento deste tipo.
Santa Cristina de Paradela, Paradela
Santa Cristina de Paradela é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 88 habitantes (39 homes e 49 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Patrimonio
A fachada da igrexa parroquial de Santa Cristina de Paradela conta cunha fiestra con celosía ensamblada na parte alta do frontón.
Boidae
miniatura|dereita|200px|Boa arxentina ou curiyú A familia dos Boidos (ou Boidae) comprende as serpes máis grandes e antigas que existen. Esta familia ten así mesmo dúas subdivisións:
Elías
Elías foi un profeta xudeu que viviu no século IX a.C.. O seu nome é unha forma helenizada que provén do hebreo Ēliyahū (אליהו) e que significa "o meu Deus é Yahveh". Elías era oriúndo de Tishbé, na rexión de Galaad, ao oriente do río Xordán. A Biblia refírese a el en I Reis 17-21 e II Reis 1-2.
Contexto histórico
O ministerio profético de Elías comezou na época do reinado de Acab (fillo de Omrí), quen gobernou o reino de Israel entre 874 a.C. e 853 a.C.
Os autores dos Libros dos Reis citan como fonte dos seus relatos outro libro perdido, coñecido como "o libro das crónicas dos Reis de Israel". Posiblemente de devandita fonte ou outra referida ao profeta xorde a narración sobre o enfrontamento entre Elías e o rei Acab, "quen fixo o mal aos ollos de Deus, máis que todos os que o precederan" e "tomou por muller unha cananea, Xezabel, filla de Itobaal, rei de Sidón e foi tras Baal e Asera, serviuno e prosternouse ante el".
A primeira misión
Elías aparece de súpeto no relato anunciando a Acab a seca. Despois, escóndese nun regato próximo ao Xordán e é alimentado por corvos; logo, por mandato de Yahveh, vai a Sarepta, un poboado próximo, á casa dunha viúva, onde o profeta multiplica a comida e resucita o seu fillo. Trátase do primeiro caso no que se recolle a resurrección dun morto. Elías enfróntase a Xezabel, que ordenara que matasen os profetas de Yahveh.
Elías desafiou os catrocentos cincuenta profetas de Baal a que aceptasen o sacrificio dun boi nun altar preparado para ser incinerado; Elías fixo que preparasen un altar igual e ademais que mollasen a madeira tres veces ata que se enchese un foxo arredor da ara. Yahveh aceptou o sacrificio de Elías, para confusión dos profetas de Baal, e no monte Carmelo derrotounos e degolounos coa axuda do pobo, tralo que remata a seca.
Características de Elías
miniatura|O Profeta Elías. [[Mykhailo Boychuk (1913) ]] "Elías era un home coma calquera de nós": trala súa vitoria fuxiu por temor á vinganza de Xezabel e adentrouse no deserto, desexándose a morte. Non obstante, logo de que o Anxo de Deus lle dese de comer e beber sentiuse reconfortado e andou ata o monte Horeb, onde se agochou nunha cova.
En medio dunha depresión, o profeta Elías rezou a Yahveh e demostrou un exceso de celo na súa misión. Deus manifestóuselle e apoiouno como "unha voz apacible e suave" tras ventos, tremores e un lume e deulle novas misións, acabando por sinalar a Eliseo como o seu sucesor.
A segunda misión
A maldade de Acab e Xezabel enfrontada por Elías non se limitaba ao culto de Baal, senón que se proxectaba no despoxo dos seus súbditos. O episodio da viña de Nabot é representativo da repetida historia do despoxo das terras dos campesiños polos gobernantes e grandes propietarios. Outros profetas referíanse a estas situacións. Elías expresou a senten<a divina contra Xezabel e contra a descendencia de Acab. Derrotado e morto este en combate coas tropas do rei de Aram, a pesar dos bos augurios dos falsos profetas, secedeuno o seu fillo Ocozías, "que andou polo camiño do seu pai e da súa nai" e "fixo pecar a Israel" e morreu deseguido.
Segundo a Biblia trala muerte de Ocozías (852 a. C.) Deus traspasou o oficio de profeta a Eliseo, "un carro de lume con cabalos de lume apartounos os dous; e Elías subiu ao ceo nun remuíño". (2 Reis 2:11) á vista de Eliseo. Eliseo tomou o manto de Elías e deste xeito foi recoñecido por Yahveh como o seu profeta.
Elías nas tradicións xudía e cristiá
Na tradición xudía Elías é agardado nos fogares israelís durante durante todas as festividades da Pascua e resérvaselle un asento na mesa. O Libro de Malaquías prevé que Elías regresará o Día do Xuízo, predición que lle dá o status de símbolo do Mesías, conferíndolle especial importancia na crenza xudía.
Moitos creron que Xoán o Bautista foi Elías que veu preparar o seu camiño. De feito, para reforzar esta misión, o propio Xoán vestía como Elías. Os evanxeos sinópticos, na pasaxe da transfiguración, amosan a Elías e a Moisés falando con Xesús. O apócrifo Apocalipse de Elías móstrao ao lado de Henoc combatendo contra o "fillo da iniquidade" que os mata, despois do cal eles resucitan, de xeito semellante ao que ocorre coas dúas testemuñas da Apocalipse no seu enfrontamento coa Besta.
O título ou nome Elías nas escrituras emprégase de diversas maneiras, por exemplo:
Declaración de Dereitos de Virxinia
miniatura|Bandeira das colonias de [[Inglaterra en Norteamérica entre o 2 de xaneiro de 1776 e o 14 de xuño de 1777]] A Declaración de dereitos de Virxinia, adoptada o 12 de xuño de 1776, está considerada a primeira declaración de dereitos humanos moderna da historia, aínda que ten un importante antecedente na Carta de Dereitos Inglesa (Bill of Rights) de 1689.
Foi adoptada de xeito unánime pola Convención de Delegados de Virxinia como parte da Constitución de Virxinia no marco da Revolución americana de 1776, na que as trece colonias británicas en América obtiveron a súa independencia. A través da Declaración de dereitos de Virxinia animouse ás demais colonias a independizarse de Gran Bretaña.
É un documento que proclama que todos os homes son por natureza libres e independentes e teñen unha serie de dereitos inherentes dos cales non poden ser privados. Foi o antecedente directo da Declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789 realizada pola Revolución francesa e da Carta de Dereitos dos Estados Unidos, que entrou en vixencia en 1791 na forma de dez emendas á Constitución dos Estados Unidos.
O borrador inicial do documento foi realizado por George Mason entre o 20 e o 26 de maio de 1776, e posteriormente foi modificada por Thomas Ludwell Lee e a propia Convención de Virxinia. Mason inspirouse na Carta de Dereitos Inglesa (Bill of Rights) de 1689, pero a diferenza daquela rexeita a noción de clases privilexiadas ou funcións gobernamentais hereditarias, como sucedía (e aínda sucede) na monarquía británica.
Contido
Nese primeiro artigo a Declaración de Virxinia conságranse expresamente os seguintes dereitos como o corazón dos dereitos do home:
O artigo dous establece a defensa da democracia con termos contundentes e revolucionarios para a época, sostendo que todo poder reside no pobo e que os funcionarios son «servintes» do pobo e en todo momento responsables.
O artigo tres consagra o dereito a maioría da comunidade a reformar ou abolir un goberno, cando considere que non está orientado ao ben común. Defínese aquí as bases do dereito á resistencia ou de rebelión contra a opresión.
O artigo catro prohibe as clases políticas privilexiadas ou hereditarias. Os artigos cinco e seis establecen a separación de poderes, a periodicidade dos mandatos, eleccións frecuentes, e a obrigación de todos os funcionarios de abandonar o poder e retornar á vida privada.
Os artigos oito a once, establecen as bases do debido proceso (xuízo xusto), a prohibición de castigos crueis ou anormais e o xuízo por xurados.
Influencia
A Declaración influíu decisivamente os documentos de dereitos humanos posteriores. Thomas Jefferson inspirouse nela cando esixiu a incorporación dunha Carta de Dereitos dos Estados Unidos á Constitución dos Estados Unidos de América.
Lafayette, quen pelexara pola Independencia dos Estados Unidos, tomou a Declaración de Virxinia e sobre ela compuxo a Declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789 durante a Revolución francesa.
A importancia da Declaración de dereitos de Virxinia radica no seu constitucionalismo, é dicir, en que non se trata dunha lei realizada por un parlamento, facilmente modificada ou derrogada por outra lei, senón nunha norma constitucional que require procedementos moito máis complexos e maiorías especiais para ser reformada.
Guillermo Brown
William Brown, nado en Foxford (Condado de Mayo) o 22 de xuño de 1777 e finado en Buenos Aires o 3 de marzo de 1857, coñecido como Guillermo Brown, foi un almirante irlandés nacionalizado arxentino. Consagrou a súa vida ao servizo á súa patria de adopción, polo que é considerado o "pai da Armada Arxentina".
Primeiros anos
Guillermo Brown procedía dunha familia profundamente católica que emigrou a Filadelfia nos Estados Unidos arredor do ano 1786. Pouco despois de chegar, o amigo que os convidara e lles ofrecera comida e hospitalidade morreu de febre amarela e poucos días despois, o pai de Guillermo Brown tamén morreu polas mesmas causas. Cando quedou orfo, embarcou como grumete nun barco estadounidense.
Durante dez anos, Brown navegou polas augas do Océano Atlántico e nesa dura adquiriu habilidade na navegación, excelente calidade da súa personalidade como mariñeiro. Alcanzou a licenza de capitán cando en 1796 foi incautado por un barco inglés e obrigado a servir nel. Ese barco inglés foi capturado posteriormente por un barco francés e levado como prisioneiro de guerra a Francia, de onde conseguiu escapar. Ao regresar a Inglaterra retomou a súa carreira naval.
O 29 de xullo de 1809 casou con Elizabeth Chitty, no condado de Middlesex. Remataba ese mesmo ano cando Brown chegou ao Río da Prata a bordo do Belmond e estableceuse en Montevideo para dedicarse ao comercio.
O 18 de abril de 1810 coa fragata Jane, da súa propiedade, chegou a Buenos Aires en xestión comercial e permaneceu dous meses na capital do vicerreinado do Río da Prata, sendo testemuña dos acontecementos que culminaron coa Revolución de Maio.
Campaña naval de 1814
miniatura|150px|Guillermo Brown, miniatura de Henry Hervé Anos despois, na Banda Oriental dominada polos mariñeiros realistas, Guillermo Brown loitou contra eles. Apoderouse da goleta Nuestra Señora del Carmen e do balandro San Juan de Ánimas. Tentou abordar o bergantín de guerra Cisne cunha barca e vinte mariñeiros e tamén transportou armas, subministracións e oficinas gobernamentais desde Buenos Aires aos patriotas da Banda Oriental. Foi así un revolucionario pola causa da revolución.
O 1 de marzo de 1814, o director supremo das Provincias Unidas do Río da Prata Gervasio Antonio de Posadas nomeou a Guillermo Brown como tenente coronel e xefe da escuadra de Buenos Aires.
A illa Martín García, que estaba en mans dos realistas, foi o bautismo de lume desta forza naval arxentina. O 11 de marzo de 1814, Brown iniciou un ataque que foi rexeitado e retomado o 15, culminando a acción coa toma da illa, que foi unha das vitorias máis transcendentes na loita pola independencia.
As forzas realistas dirixidas polo capitán Jacinto de Romarate retiráronse augas arriba do río Uruguai, derrotando na batalla de Arroyo de la China unha pequena forza naval que Brown mandara na súa persecución, acción que tivo lugar o 28 de marzo de 1814 e na que o tenente de mariña Miguel Samuel Spiro atopou a morte.
A estratexia de Brown prevía que unha acción naval para liberar Montevideo podería provocar a rendición dos realistas nesta praza ben fortificada que resistira o cerco das forzas patriotas terrestres durante case catro anos. Brown insistiu ante Posadas e o Consello de Estado na urxencia necesaria para iniciar accións navais contra os realistas en Montevideo e conseguiu impor os seus criterios.
Stereopathetic Soulmanure
Stereopathetic Soulmanure é o segundo álbum do músico de rock alternativo estadounidense Beck, editado o 22 de febreiro de 1994 a través do selo Flipside, unha semana antes da aparición da súa estrea con Geffen, Mellow Gold. O álbum está composto principalmente por demos caseiras, actuacións ao vivo e abstractos experimentos noise. Aínda que unha gravación lo-fi adoita a ser anti-comercial por natureza, Stereopathetic Soulmanure é realmente a terceira gravación oficia de Beck, editada antes do éxito de "Loser".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Beck, agás onde se indique.
Guillermo Brown
Campaña naval de 1814
O 15 de abril de 1814, a forza naval comandada por Brown partiu de Buenos Aires, izando a súa insignia na fragata Hércules, e os bonaerenses observaron a súa marcha con ledicia. As accións contra o escuadrón realista libráronse en augas de Montevideo, fronte ao porto de El Buceo, entre o 14 e o 17 de maio de 1814, no chamado combate naval de El Buceo, obtendo Brown unha vitoria completa. Os realistas prenderon lume a dous dos seus barcos e cinco navíos do seu escuadrón; algúns dos seus barcos entraron de novo en Montevideo, mentres que outros fuxiron a España.
O triunfo de Brown neste combate contribuíu ás operacións terrestres dirixidas principalmente por José Gervasio Artigas e José Rondeau e provocou a liberación de Montevideo, que pasou así ao poder das forzas patriotas o 23 de xuño de 1814. Segundo José de San Martín, a vitoria de Brown nas augas desa praza foi "o máis importante feito pola Revolución Americana ata o momento".
Do Río da Prata ao Pacífico Sur
Ao final da campaña de 1814, Guillermo Brown coa fragata Hércules doada polo goberno, o bergantín Trinidad (Miguel Brown), o bergantín Halcón (Hipólito Bouchard) e a goleta Constitución (Oliver Rusell, armada polo chileno Julián Uribe), unha viaxe polas augas do Océano Glacial Antártico (considérase que puido ver as costas do norte da península Antártica ás que chamou Tierra de la Trinidad en homenaxe ao barco arxentino Trinidad) e despois dirixiuse cara ao oeste entrando no Océano Pacífico, percorrendo desde finais de 1815 ata mediados de 1816, as costas de Chile, o Perú, Guayaquil e Nova Granada, levando inicialmente as ideas de liberdade da Revolución de Maio a esas rexións e foi un precursor da fazaña liberadora de San Martín.
Cando regresou a Buenos Aires, non quería participar en conflitos internos e retirouse á súa casa, dedicándose ao comercio de compra e venda de armas.
Guerra contra o Imperio do Brasil
En 1825, o avance expansionista do Imperio do Brasil, que entón ocupou toda a Provincia Oriental (actualmente o Uruguai e as Misiones Orientales, que os brasileiros chamaron Provincia de Cisplatina), alegando que as Provincias Unidas do Río da Prata apoiaran a expedición dos Treinta y Tres Orientales e animando os orientais a liberarse da ocupación brasileira, fixo que o Brasil declarase, o 10 de decembro, a guerra ás Provincias Unidas, ás que a Provincia Oriental e se reintegrou durante a Congreso de Florida. Comezaba oficialmente a guerra do Brasil.
O 21 de decembro de 1825, un poderoso escuadrón imperial baixo o mando do vicealmirante Rodrigo José Ferreira de Lobo bloqueou Buenos Aires. Entón o goberno chamou a Guillermo Brown e o 12 de xaneiro de 1826 para conferirlle, co rango de coronel maior, o mando dunha escuadra composta por moi poucas forzas: os bergantíns General Balcarce e General Belgrano e un vello canón, Correntina. Brown demostrou entón outra faceta brillante da súa capacidade: a organización; inmediatamente incorporáronse doce canóns e pouco despois aumentou o número de barcos grazas á adquisición da fragata Veinticinco de Mayo; os bergantíns Congreso Nacional e a República Argentina e as goletas Sarandí e Pepa. Brown izou a súa insignia na fragata.
O Fontao, Oleiros, Carballedo
O Fontao é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 4 habitantes, 3 mulleres e 1 home.
Toponimia
O topónimo está relacionado con fonte, do latín, relativo a.
Guillermo Brown
Guerra contra o Imperio do Brasil
As primeiras accións contra a frota brasileira tiveron lugar o 9 de febreiro de 1826. Durante o combate a fragata Itaparica, o buque insignia do almirante brasileiro, sufriu graves danos e moitas perdas de tripulación.
O 10 de xuño de 1826 apareceu ante Buenos Aires unha poderosa forza brasileira composta por 31 barcos. Brown só tiña catro barcos e sete canóns, mais era o dono dunha coraxe contaxiosa que aumenta ante a dificultade. Dirixíndose á súa tripulación arengounos con estas palabras:
Momentos despois, o buque insignia de Brown deu a consigna:
Brown demostrou coraxe e atrevemento na batalla de Quilmes o 30 de xullo de 1826. A bordo da fragata Veinticinco de Mayo, comandada polo coronel de mariña Tomás Espora, e apoiado por Rosales coa súa goleta Río de la Plata, loitou contra vinte barcos inimigos. O barco de Brown resistiu un intenso canonazo e o almirante, que comunicara esta consigna aos seus seguidores xusto antes da loita: "É preferible afundirse antes de entregar a bandeira", viuse obrigado a abandonar o Veinticinco de Mayo, que foi remolcado a Buenos Aires e continuou a batalla a bordo do bergantín República. Temendo quedaren varados, os barcos brasileiros retiráronse e a escuadra de Brown chegou ao porto de Buenos Aires.
En febreiro de 1827, Brown contratou ao inimigo cunha forza equivalente no batalla de Juncal. Esta acción naval rematou cunha derrota para as forzas brasileiras e o comandante do bergantín General Balcarce, Francisco José Seguí, e o comandante da goleta Maldonado, Francisco Drummond, tiveron actuacións destacadas. Durante ese combate, doce barcos brasileiros foron incautados, tres foron incendiados e só dous puideron escapar.
O 6 de abril de 1827, Brown, cunha forza composta polos bergantíns República, Independencia e Congreso e a goleta Sarandí, partiu do fondeadero de Los Pozos para facer un cruceiro pola costa brasileira. Navegaban cara a Ensenada cando, por erro do piloto, os barcos encallaron na punta do banco de Monte Santiago. Nesa situación sorprendéronos as forzas navais brasileiras moi superiores, debido ás cales, o 7 e o 8 de abril de 1827 tiveron que soportar un infernal lume do inimigo. Os barcos arxentinos causaron graves danos nos barcos inimigos mentres resistían, ata que nalgúns faltou completamente a munición. Drummond, comandante do Independencia e prometido de Elisa Brown, resultou ferido de morte mentres buscaba munición, morrendo nos brazos de Brown.
Antes de permitir que os barcos República e Independencia fosen capturados polo inimigo, Brown ordenou que se queimasen despois de pasar as súas tripulacións aos outros dous barcos e comezou a regresar a Buenos Aires.
Goberno de Lavalle
En agosto de 1828 rematou a guerra no Brasil e o 19 de outubro do mesmo ano, o gobernador de Buenos Aires Manuel Dorrego, encargado das relacións exteriores, ascendeu a Guillermo Brown de coronel maior de armada a brigadier xeneral.
Brown participou na revolución unitaria do 1 de decembro de 1828, que provocou o derrocamento de Dorrego e o nomeamento de Juan Lavalle como novo gobernador da provincia de Buenos Aires. Foi nomeado subgobernador do mesmo. Despois da batalla de Navarro foi —xunto con José Miguel Díaz Vélez— un dos poucos unitarios que pregaron pola vida do derrotado Dorrego, sendo do parecer de envialo ao exilio:
Pero Lavalle, influído pola maioría dos xefes de unidade despois de ordenar a execución de Dorrego en Navarro, escribiu ao vicegobernador Brown, o 13 de decembro de 1828, a seguinte carta:
Brown retirouse á vida privada, sen querer participar na guerra civil que os unitarios e os federais libraron durante máis de vinte anos. Esa era a súa intención, mais o bloqueo ao que foi sometida Buenos Aires polas forzas inglesa e francesa a partir de 1838 obrigou o antigo almirante a volver ao servizo activo.
Bloqueo anglofrancés
Durante o goberno de Juan Manuel de Rosas, no Río da Prata volveu levar a cabo xornadas épicas: bloqueou Montevideo enganando a frota inglesa e durante a campaña naval de 1841 a Guerra Grande causou sucesivas derrotas aos barcos do Uruguai que presidía Fructuoso Rivera, que abrira hostilidades contra o gobernador porteño. O 15 de agosto de 1842, o almirante Brown, nas augas do río Paraná, na batalla de Costa Brava, derrotou unha forza naval fluvial, composta por chalanas, comandada polo italiano Giuseppe Garibaldi, que se atopaba exiliado en Montevideo. "Déixeo escapar, ese gringo é valente" foi a orde que deu Brown aos seus subordinados cando intentaron perseguilo para matalo.
Últimos anos
miniatura|200px|Daguerreotipo de Brown co uniforme militar Producida a caída do réxime dirixido por Rosas, moitos mariñeiros foron eliminados das filas activas da mariña, mais non o comandante do escuadrón da Confederación. Pola contra, o goberno do presidente Justo José de Urquiza envioulle ao almirante Brown unha comunicación en que afirmaba que
Pasamento
miniatura|Tumba de Guillermo Brown O 3 de marzo de 1857 faleceu o almirante Brown.
O goberno da Arxentina, presidido polo xeneral Justo José de Urquiza, decretou honras para Brown.
O xeneral Bartolomé Mitre, con motivo de despedir os restos mortais, dixo de Brown:
Angostura, Bolívar
Angostura, tamén coñecido como Bolivariano Angostura e, antes de xuño de 2009, como Raúl Leoni, é un dos once municipio que conforman o estado Bolívar de Venezuela.
O municipio ocupa unha extensión de 56.916 km2 e, segundo estimacións do Instituto Nacional de Estatística de Venezuela, en 2011 tiña unha poboación de 40.918 habitantes (o que fai ue a súa densidade de poboación sexa de 0,83 habitantes por quilómetro cadrado).
A súa capital é a vila de Ciudad Piar.
O municipio anteriormente foi denominado Raúl Leoni, que foi presidente de Venezuela entre 1964 e 1969.
Wilhelm Streitberg
Wilhelm August Streitberg, nado en Rüdesheim am Rhein o 23 de febreiro de 1864 e finado en Leipzig o 19 de agosto de 1925, foi un lingüista alemán.
Traxectoria
Estudou lingüística indoeuropea na Universidade de Leipzig, onde tivo como profesores a Karl Brugmann e Ernst Windisch. Dentro do ámbito dos estudos indoeuropeos especializouse nas linguas xermánicas, sendo recoñecidas as súas achegas ao estudo da lingua gótica. Xunto con Karl Brugmann editou a revista Indogermanische Forschungen, que se segue a publicar hoxe desde 1892.
Iámblico (novelista)
Iámblico (Ἰάμβλιχος Iámblikhos) foi un novelista da Antiga Grecia nado en Siria e que viviu durante o século II.
Traxectoria
Naceu antes do ano 115 e atopábase en activo con posterioridade ao ano 165, dado que menciona nos seus escritos a Sohemo, un rei de Armenia reposto polos romanos. Por tanto a súa novela Babiloníacas débese datar no último terzo do século II. O argumento e estrutura desta obra coñécense a través da Biblioteca de Focio.
Argumento das Babiloníacas
A acción desenvólvese en Mesopotamia, antes do dominio dos persas. O eixo da acción é o desexo de Garmos, rei de Babilonia que quedou viúvo, de posuír a Sinonis, esposa de Ródanes. Sinonis non accede aos desexos do rei e este manda encadear e crucificar a Ródanes, pero Sinonis sálvao e ambos foxen. Son perseguidos polos eunucos do rei, Sacas e Damas.
Aparece un ladrón antropófago, así como pantasmas, dáse importancia á maxia e sucédense unha serie de persecucións, asasinatos e confusións.
Dictyoptera (xénero)
Dictyoptera é un xénero de escaravellos da familia Lycidae. Describíronse polo menos catro especies neste xénero. O xénero ten o mesmo nome que a superorde homónima Dictyoptera coa que non se debe confundir. miniatura|Dictyoptera simplicipes
Bardos dos príncipes
Os Bardos dos príncipes ou Poetas dos príncipes (Beirdd y Tywysogion en galés) é o nome que se lle dá aos poetas galeses que escribiron entre o 1100 e o 1290. Outro nome polo que tamén son coñecidos é o de Y gogynfeirdd.
Eran poetas de corte nun momento en que os diferentes reinos galeses eran independentes. A partir da conquista normanda de Gales e coa perda da independencia, desapareceron esas cortes reais. A partir de agora, eses bardos pasaron a traballar nas cortes dos nobres que dominaron o país a partir de entón, abrindo así paso ao período chamado dos  Bardos dos nobres ou Poetas dos nobres (Beirdd y Uchelwyr en galés).
Lisozima
miniatura|dereita|Modelo do lisozima. [[Número CAS: 9001-63-2. Número EC: 3.2.1.17.]] Os lisozimas (ou lisocimas ), tamén chamados muramidases ou N-acetilmuramida glicanhidrolases, son enzimas do grupo das glicósido hidrolases (EC 3.2.1.17) que danan a parede celular bacteriana formada por peptidoglicano ao catalizaren a hidrólise dos enlaces glicosídicos β(1-4) entre os residuos de ácido N-acetilmurámico e N-acetil-D-glicosamina do peptidoglicano, e tamén entre os residuos de N-acetil-D-glicosamina da quitina das paredes dos fungos.
O lisozima abunda en certas secrecións corporais humanas como as bágoas, saliva, leite humano e moco. Tamén está presente en gránulos citoplasmáticos dos neutrófilos polimorfonucleares do sangue (PMN). Poden atoparse grandes cantidades de lisozima na clara dos ovos. Os lisozimas de tipo C están moi relacionadas coa alfa-lactoalbumina en secuencia e estrutura, e forman parte da mesma familia de moléculas.
Nos humanos, o lisozima está codificada polo xene LYZ, situado no cromosoma 12.
Funcionamento
O enzima actúa atacando o peptidoglicano, hidrolizando o enlace glicosídico β(1-4) entre os seus dous compoñentes básicos, o ácido N-acetilmurámico e a N-acetilglicosamina. Isto faino uníndose á molécula de peptidoglicano, especialmente das bacterias grampositivas) polo seu sitio de unión na gran fenda que ten o enzima entre os seus dous dominios. Segundo o Mecanismo de Phillips, o lisozima únese a un tramo de seis azucres da molécula, o hexasacárido. O lisozima distorsiona o cuarto azucre deste hexasacárido (o anel D) que adopta unha conformación en media cadeira. Neste estado tensionado, o enlace glicosídico pode romper doadamente.
As cadeas laterais dos aminoácidos ácido glutámico en posición 35 (Glu35) e ácido aspártico 52 (Asp52) son fundamentais na actividade deste enzima. O Glu35 actúa como un doante de protóns ao enlace glcosídico, cortando o enlace C-O no substrato, e o Asp52 actúa como un nucleófilo para xerar un interemediato glicosil enzima. O intermediato glicosil enzima reacciona despois cunha molécula de auga, dando o produto da hidrólise.
Patoloxía
O lisozima forma parte do sistema inmunitario innato. Os niveis reducidos de lisozima foron asociados con displasia broncopulmonar nos neonatos. Os leites maternizados en po para a alimentación de meniños carecen de lisozima, que si está presente no leite materno, e os meniños alimentados con estes preparados teñen 3 veces máis probabilidades de ter diarreas. Como a lisozima é unha forma natural de protección de patóxenos grampositivos como Bacillus e Streptococcus, unha deficiencia na alimentación do neno en lisozima podería explicar o incremento da incidencia da enfermidade.
A pel é unha barreira protectora contra moitas bacterias debido á súa acidez e sequidade, pero a membrana conxuntiva do ollo está protexida pola secreción de enzimas, principalmente lisozima e defensina. Se esta protección falla pode producirse conxuntivite.
En certos cancros (especialmente leucemia mielomonocítica) a excesiva produción de lisozima polas células cancerosas poden levar a niveis tóxicos de lisozimas no sangue. Niveis altos de lisozima no sangue poden orixinar insuficiencia renal e diminución do potasio sanguíneo.
Algunhas formas de amiloidose teñen como causa a mutación do xene do lisozima, o que orixina a acumulación deste enzima en varios tecidos.
Historia
As propiedades antibacterianas da clara do ovo, debidas ao lisozima que contén, foron observadas primeiro por Laschtschenko en 1909, aínda que non foi ata 1922 que se empezou a utilizar o nome "lisozima", acuñado por Alexander Fleming (1881–1955), o descubridor da penicilina. Fleming observou a acción antibacteriana do lisozima cando trataba cultivos bacterianos con mucosidade nasal dun paciente que sufría un arrefriado.
A estrutura tridimensional do lisozima da clara do ovo de galiña foi descrita por David Chilton Phillips (1924–1999) en 1965, ano en que obtivo o primeiro modelo deste enzima con resolución de 2 Å por cristalografía de raios X. A estrutura foi presentada publicamente na Royal Institution en 1965. O lisozima foi a segunda estrutura proteica e a primeira enzimática en ser resolta por métodos de difracción de raios X, e o primeiro enzima en ser completamente secuenciado que contiña todos os 20 aminoácidos proteinoxénicos comúns. Grazas a estes traballos de Phillips, o lisozima foi o primeiro enzima para o que se suxeriu un mecanismo detallado e específico de catálise. Isto levou a Phillips a proporcionar unha explicación de como os enzimas aceleran unha reacción química en termos das súas estruturas físicas. O mecanismo orixinal proposto por Phillips foi revisado posteriormente.
Howard Florey (1898–1968) e Ernst B. Chain (1906–1979) tamén fixeron investigacións sobre lisozimas.
Palacio Nacional de Mafra
O Palacio Nacional de Mafra é un edificio barroco situado na cidade portuguesa de Mafra, clasificado en 2019 pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.
Historia
esquerda|miniatura|Litografía de 1853. O Palacio Nacional de Mafra foi construído polo rei Xoán V de Portugal como resultado da promesa que lle fixo á súa muller, a arquiduquesa María Ana de Austria, na que el prometeu construír un mosteiro se lle daba descendencia. O nacemento da princesa Bárbara de Braganza, posterior esposa do rei Fernando VI de España, fixo que o rei comezase as obras.
Os edificios de Mafra están entre os máis suntuosos edificios barrocos portugueses. O palacio foi construído a través de seis eixes simétricos, dúas torres e unha basílica central. O mosteiro inclúe unha notable biblioteca cun fondo de 30.000 libros raros.
A construción comezou o 17 de novembro de 1717 co proxecto de construír un convento para trece frades franciscanos. Pero pronto a chegada masiva de ouro do Brasil fixo que o rei Xoán V cambie de opinión e decidise a construción dun gran palacio. O arquitecto Johann Friederich Ludwig anunciou os cambios nos plans e comezou a construción dun gran palacio que mobilizou a máis de 52.000 traballadores en todo o país.
Finalmente, a construción do pazo permitiu localizar ata 330 frades franciscanos sen ter que reducir o tamaño do pazo proxectado. O palacio inaugurouse o 22 de outubro de 1730 en honra do 41 aniversario do rei Xoán V cunha serie de festas que duraron 8 días.
Mafra nunca foi ocupada de xeito estable pola familia real portuguesa a pesar de que se converteu nunha parada regular e nun lugar de descanso para os seus membros. Os magníficos bosques de Mafra garantiron un formidable espazo de caza para os diferentes príncipes portugueses, moi afeccionados á caza.
No reinado de Xoán VI de Portugal levouse a cabo un importante programa de restauración, aínda que nunca foi habitado polo soberano. Ademais, tras a fuxida da familia real portuguesa en 1807 para a Brasil, a maioría dos mellores mobles e pezas de arte do pazo tamén partiron para Brasil.
En 1834, despois da guerra que enfrontou aos partidarios liberais da raíña María II de Portugal cos partidarios conservadores de Miguel I de Portugal, a raíña María ordenou a disolución das ordes relixiosas, o que levou ao abandono do mosteiro polos frades franciscanos. Os últimos monarcas da Casa de Braganza usaron o palacio só como punto de caza e o último rei, Manuel II de Portugal, deixou o mosteiro para o exilio inglés.
O palacio foi declarado monumento nacional en 1907 e aberto ao público como museo en 1911. Hoxe, o edificio está conservado polo Instituto do Patrimonio Arquitectónico de Portugal, que realizou diferentes programas de restauración e conservación; Un dos máis importantes é o que afectou á fachada principal. Estes programas de restauración contaron coa asistencia de membros da comunidade internacional especializada na restauración de edificios históricos.
miniatura|center|800px| Fachada principal do Palacio Nacional de Mafra en 2016.
Cóntanse numerosas lendas de Mafra. O máis coñecido fala de ratas xigantes capaces de comer persoas vivas que habitan o pazo. Outro explica a existencia dun túnel que enlaza Mafra con Ericeira e que o rei Manuel II usou en 1910 para fuxir para o exilio.
Finalmente, a referencia que José Saramago fai do mosteiro-palacio nunha das súas novelas, Memorial do Convento. Saramago, a través dun residente de Mafra ligado no proceso de construción do palacio, explica con detalle os detalles do edificio.
A parroquia de Mafra e a Real e Venerable Irmandade do Santísimo Sacramento de Mafra teñen a súa sede na basílica do palacio.
Pralhad Keshav Atre
Prahlād Keshav Atre, nado en Kodit 13 de agosto de 1898 e finado o 13 de xuño de 1969, foi un escritor, pedagogo, político, editor, director e guionista marathi, popularmente coñecido como Āchārya Atre.
Traxectoria
Estudou no colexio de Saswad e logo en Pune e mais maxisterio en Mumbai, perfeccionando os seus estudos en Londres en 1928 e 1929. Fundou un centro de ensino para rapazas, cun modelo pedagóxico novo fóra da tradicional ortodoxia india, editando dúas series de libros de texto, escribindo tamén contos e teatro para nenos. Artista multifacético, Atre comezou publicando poesía, pero a partir da década de 1930 centrouse no teatro, escribiu 22 obras, en xeral cun ton humorístico e paródico, pero tamén escribiu outras máis serias, tratando o status da muller na sociedade hinduísta. Todas as súas obras foron un éxito de público, e contribuíron ao rexurdimento do teatro marathi, que pasaba por unha crise pola aparición do cinema e pola falta de novos temas. Tamén escribiu 13 coleccións de relatos, varios libros con artigos xornalísticos e dúas autobiografías, Mi Kasā Jhālo e Karheche Pāni.
Tivo un primeiro contacto co cinema en 1935 ao adaptar unha obra de Ram Ganesh Gadkari como guión para o filme Thakicha Lagna de Vishram Bedekar e xa máis tarde escribiu os guións, adaptados das súas coleccións de relatos, de Brahmachari (1938) e Brandichi Bātali (1939) de Master Vinayak. Canda Vinayak, Baburao Pendharkar e Pandurang Naik estableceu a produtora cinematográfica, Navyug Chitrapat pero tras producir o seu primeiro filme en 1940, Atre deixouna para formar a súa propia, Atre Pictures. En 1953 dirixiu o filme Shyamchi Aai que gañou o premio nacional ao mellor filme indio en 1954. E en 1955 dirixiu 'Mahatma Phule''.
Fora concelleiro de Pune entre 1936 e 1938 polo Partido do Congreso. Fundou o semanario Navayag en 1940 para propagar o ideario do seu partido. Logo da independencia pasou ao Partido Socialista e foi concelleiro en Mumbai. En febreiro de 1956 estivo entre os fundadores do movemento Sanyukta Maharashtra Samiti, que buscaba a constitución dun estado separado para Maharashtra con capital en Mumbai. En novembro de 1956 fundou o xornal Maratha que tivo un papel salientable para difundir os ideais do movemento. Tras a creación do estado de Maharashtra foi deputado do Maharashtra Vidhan Sabha pola circunscrición de Dadar (18) entre 1962 e 1967.
A Serra, Valenza, Coristanco
A Serra é un lugar da parroquia de Valenza no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 49 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 20 homes e 29 mulleres.
Montepulciano d'Abruzzo rosso
miniatura|Montepulciano d'Abruzzo rosso O Montepulciano d'Abruzzo rosso, é un viño DOC cuxa produción está permitida nas provincias de Chieti, L'Aquila, Pescara e Téramo.
O Prado, Podentes, A Bola
O Prado é un lugar da parroquia de Podentes no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Alfredo Iglesias Diéguez
Alfredo Iglesias Diéguez, nado en Vigo o 14 de setembro de 1966, é un profesor, paleoantropólogo e historiador galego, coordinador da área de ciencias sociais da Enciclopedia Galega Universal e membro fundador do Institut Charles Darwin International de París.