cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Suðurnes
Demografía
Suðurnes ten unha poboación de 21.431 habitantes nunha extensión de 829 km², o que supón unha densidade de poboación de 25,9 hab./km², sendo unha das rexións máis densamente poboadas da illa. O seu centro administrativo é Keflavík, que tiña 7.000 habitantes ata que se fusionou coa veciña cidade de Njarðvík hai uns anos, conformando unha poboación de máis de 10.000 habitantes e converténdose na segunda poboación máis grande fóra da área metropolitana de Reiquiavik. En outubro de 2007, a cidade contaba cunha poboación de 13.000 habitantes.
Condados
Na rexión de Suðurnes se encontra un dos vinte e trés condados de Islandia, o condado de Gullbringusýsla.
Municipios
Suðurnes comprende os seguintes cinco municipios:
Grant Allen
Grant Allen, nado en Kingston, Ontario, en 1848 e finado en Haslemere, Surrey, en 1899, foi un escritor científico e novelista canadense.
Traxectoria
Fillo de Joseph Antisell Allen, un pastor protestante irlandés, estudou en Irlanda e Francia, e en 1873 foi empregado como profesor en Xamaica. Allen, a pesar da súa formación relixiosa, tiña unha ideoloxía agnóstica e socialista. En 1876 regresou a Inglaterra, onde gañou reputación cos seus escritos científicos e obras literarias.
Os seus primeiros libros foron de divulgación científica como Physiological Æsthetics (1877) e Flowers and Their Pedigrees. Entre 1884 e 1899 escribiu 30 novelas, The Woman Who Did (1895) foi a máis popular, conta a historia dunha muller independente que ten un fillo fóra do matrimonio.
IBM
International Business Machines Corporation, máis coñecida como IBM é unha compañía informática estadounidense, con sede en Armonk (Nova York). A compañía fabrica e vende ordenadores, software, e servizos.
miniatura|220px|esquerda|Edificio do IBM en [[Madrid.]]
Está presente en 170 países e conta con 345.000 empregados e activos valorados en máis de cen mil millóns de dólares (2005). É a maior compañía de tecnoloxía da información no mundo e unha das poucas con actividade dende o século XIX. As súas actividades abranguen todas as ramas da informática e da tecnoloxía da información: investigación, tecnoloxía, software e finanzas. Lidera a investigación en diversas áreas como na nanotecnoloxía e en ordenadores maiframe.
Arvind Krishna ostenta o cargo de CEO dende abril de 2020.
No ano 2002 adquiriu a sección de consultoría da firma de servizos PricewaterhouseCoopers, dirixindo os seus negocios a consultoría para empresas, servizos e software, mantendo especial relevancia tamén a tecnoloxías de hardware e chips de gama alta. A rama de investigación, IBM Research, conta con oitenta laboratorios no hemisferio norte, a metade deles fora dos Estados Unidos. Entre os seus empregados pódense contar cinco premios Nobel. Posúe tamén máis de 25.000 patentes no seu país de orixe, sendo este unha das principais fontes de ingresos da compañía.
Historia
IBM creouse o 15 de xullo de 1911 en Binghamton (Estados Unidos) fusionando tres empresas: Tabulating Machine Corporation, Computing Scale Corporation e International Time Recording Company. Á empresa chamouselle Computing Tabulating Recording Corporation (CTR), mais o 14 de febreiro de 1924 CTR cambiou o seu nome a International Business Machines Corporation,(IBM).
As empresas orixinarias de CTR fabricaban unha ampla gama de produtos, dende sistemas para control de traballadores até equipos automatizados para o corte de carne. Fabricaba ademais equipos para a xestión de tarxetas perforadas, que máis adiante serían chaves no desenvolvemento dos ordenadores. Co tempo CTR traballaría só neses equipos e deixaría de producir o resto de produtos.
200px|dereita|miniatura|Discos duros IBM 1311
Durante a segunda guerra mundial a subsidiara alemá Dehomag, subministrou ao réxime nazi perforadoras de tarxetas e equipos relacionados. IBM ten procesos abertos por estes feito, aínda que a empresa afirma que non tiña control sobre a súa filial.
Tamén durante a segunda guerra mundial comezou a investigar no eido da informática. En 1944 rematou a construción do Automatic Sequence Controlled Calculator -Calculadora Controlada de Secuencia Automática-, tamén coñecida como Mark I. O Mark I foi a primeira máquina capaz de executar cálculos complexos automaticamente, e estaba baseada en interruptores electromecánicos.
En 1952 IBM creou o IBM 701, o primeiro grande ordenador baseado en válvulas de baleiro, tecnoloxía que substituíu ao interruptores electromecánicos. En 1959 os transistores comezaron a empregarse no canto das válvulas de baleiro. Un dos primeiros ordenadores de IBM baseados en transistores foi o IBM 7090. Até entón os ordenadores empregábanse en centros de investigación e institucións públicas. A mellora acadada coas válvulas e os transistores fixo que algunhas grandes empresas comenzaran tamén a empregalos.
O primeiro sistema de almacenamento informático baseado en disco, o RAMAC, e a linguaxe de programación FORTRAN foron creados por esta empresa en 1957. O RAMAC é o predecesor dos discos duros actuais, e estaba formado internamente por cincuenta discos.
A comenzos dos anos 60, IBM empezou a dedicarse soamente o campo da informática, deixando a fabricación de equipos para traballar con tarxetas perforadas e de máquinas de escribir, que comezara a fabricar a mediados dos anos 30.
O éxito de IBM a mediados dos anos 60 fixo que a empresa fora investigada por monopolio. Nun xuízo iniciado en 1969 acusóuselle de tentar monopolizar o mercado de dispositivos electrónicos de propósito xeral, concretamente o mercado de ordenadores empresariais. O xuízo finalizou en 1983 e fixo modificar as prácticas empresariais da compañía.
Durante a década dos 70 IBM creou novos dispositivos informáticos. En 1971 inventou o disco flexible e pouco despois comezou a comercializar os predecesores dos actuais lectores de códigos de barras e caixeiros automáticos.
No ano 1981 IBM creou o IBM PC, o ordenador persoal de máis éxito de todos os tempos. Este éxito non era esperado por IBM, que creou o PC mercando compoñentes de gama baixa a outros fabricantes, algo que non fixera até ese momento. Ademais o sistema operativo do IBM PC non foi creado por IBM, senón que o mercou a Microsoft.
O 19 de xaneiro de 1993 IBM anunciou unhas perdas de case oito mil millóns de dólares, o que foi a maior perda sufrida por unha empresa de toda a historia dos Estados Unidos. Parte desas perdas debéronse a que o IBM PC absorbeu gran parte do mercado de ordenadores máis potentes e que o fabricantes de versións compatibles tiñan unha cota de mercado cada vez maior. IBM iniciou entón unha transformación a unha empresa de servizos, reducindo a súa dependencia económica da venda de hardware. No ano 2003, a metade dos ingresos da compañía proceden da rama de servizos, mentres que a venda de equipos supón aproximadamente o trinta por cento.
Gris (cor)
miniatura|250px|Grises. Gris, cinsento ou cincento, son as denominacións comúns das cores acromáticas cuxa luminosidade está comprendida entre a máxima (correspondente ó branco) e a nula (correspondente ó negro), aínda que se aplica especialmente ós de luminosidade media. O gris percíbese como consecuencia da fotorrecepción dunha luz de intensidade moderada constituída por todas as lonxitudes de onda do espectro visible, por tres lonxitudes de onda (longa, media e curta) ou por dúas lonxitudes de onda complementarias. Aseméllase á cor das nubes cumulonimbus cando son densas, baixas e sombrías, á cor da néboa e á cor da cinza.
A denominación de cor «gris» abarca as coloracións lixeiramente cromáticas semellantes ós grises neutros, denominadas agrisadas. Tamén se denomina «gris» ás coloraciones pardas, e especialmente ás que son claras.
A cor gris que se atopa estandarizada en catálogos de cores e inventarios cromáticos, servindo de referencia xeral para o gris, é acromático e de luminosidade media.
Antonio Denzio
Traxectoria
Illado como estaba da súa base en Venecia, Denzio foi obrigado a converterse nun home para todo: cantaba nas producións da súa compañía e tamén se prodigou como poeta. Denzio escribiu algúns libretos longos, sendo o máis significativo La pravità castigata (1730), a ópera máis temperá baseada no Don Juan que empregou organización e personaxes orixinais.
Logo dun breve retorno a Venecia en 1735, Denzio tentou crear outra vez compañías de ópera en Europa do Norte, incluíndo Bruxelas e Augsburgo. Desafortunadamente, tódolos intentos fracasaron. A súa última aparición nos chega dun anuncio nun xornal de Moscova en 1763.
50ª edición dos Óscar
A 50.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 3 de abril de 1978 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi por décimo novena e última vez Bob Hope.
Premios
miniatura|150px|[[Woody Allen, mellor director e mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Richard Dreyfuss, mellor actor]] miniatura|150px|[[Diane Keaton, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Jason Robards, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Vanessa Redgrave, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[John Williams, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Vilmos Zsigmond, mellor fotografía]] miniatura|150px|[[Richard Chew, mellor montaxe]] miniatura|150px|[[Richard Edlund, mellores efectos visuais]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Anna Paquin
Anna Hélène Paquin, nada en Winnipeg (Canadá) o 24 de xullo de 1982, é unha actriz neozelandesa.
O primeiro filme co que acadou sona internacional foi The Piano, de Jane Campion, grazas ó que gañou o Óscar á mellor actriz secundaria en 1994, cando tiña once anos, converténdose deste xeito na segunda persoa máis nova en acadar este premio. Despois do éxito en The Piano, a súa traxectoria como actriz colle folgos unha década máis tarde con papeis en filmes como She's All That, Almost Famous e X-Men, sendo neste último onde interpreta a Pícara, papel polo cal é amplamente coñecida.
Malia gañar o premio Óscar tan nova logrou manter unha carreira coherente e moita discreción na súa vida privada. Actualmente, Paquin conseguiu recoñecemento da crítica polo seu papel como Sookie Stackhouse na serie de True Blood e foi premiada co Globo de Ouro á mellor actriz en serie de televisión dramática no 2009.
Traxectoria
É filla de Mary Paquin (Brophy, apelido de solteira) mestra de inglés nada en Nova Zelandia e do canadense Brian Paquin, mestre de educación física. Ten un irmán, Andrew (1977), e unha irmá, Katya (1980). Á idade de catro anos marchou coa súa familia a Lower Hutt en Nova Zelandia.
En 1995 produciuse o divorcio dos seus pais e cando tiña 15 anos, trasladouse coa súa nai aos Ánxeles para impulsar a súa carreira como actriz. Cando rematou o instituto trasladouse a Nova York, onde se matriculou na Universidade de Columbia e asistiu as clases durante un ano, ata que decidiu deixar os estudos para continuar como actriz. No 2001, adquiriu a nacionalidade neozelandesa, de xeito que posúe dobre nacionalidade canadense e neozelandesa, aínda que ela se considera abertamente neozelandesa.
En 2009, Paquin interpretou a Irena Sendler, unha muller polaca heroína do Holocausto, no filme O corazón valente de Irena Sendler, un filme biográfico baseado no libro Mother of the Children of the Holocaust: The Irena Sendler Story, de Anna Mieszkowska.
En 2019, tivo un papel no filme de Martin Scorsese The Irishman, que foi aclamado pola crítica. Ese mesmo ano tamén produciu e protagonizou a serie de televisión Flack e apareceu na serie de televisión The Affair. En 2021, interpretou a muller de Kurt Warner no filme, American Underdog.
Filmografía
miniatura|Paquin no ano 2006. miniatura|Paquin co seu home e compañeiro na serie[[True Blood Stephen Moyer, ano 2009.]]
Leland D. Melvin
Leland Devon Melvin, nado en Lynchburg, Virxinia, o 15 de febreiro de 1964, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-122 e STS-129.
Traxectoria
Melvin graduouse en química pola Universidade de Richmond en 1986 e é máster en enxeñería de ciencias materiais pola Universidade de Virxinia en 1991.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-122 e STS-129 e pasando un total de 23,57 días no espazo. Deixou a axencia en agosto de 2009.
La Voz del Obrero (A Coruña)
Historia e características
Apareceu o 1 de abril de 1910. Periódico anarcosindicalista, foi voceiro das sociedades de resistencia integradas na Federación Local Obrera da Coruña. O seu primeiro director foi Esteban Fernández Temprano e en 1920 o director era David Díaz Rodríguez. De periodicidade irregular, foi suspendido varios meses pola folga xeral de 1917. Os seus redactores foron Juan Nó Iglesias, José Creo Liste, Enrique Taboada Chas, José Suárez Duque (con crónicas dende París asinadas como Celso Dotet) e Luis Plaza Rey (con crónicas dende Lisboa). Tamén colaboraron os mestres Constancio Romeo e Joaquín Patricio Patiño. Publicou artigos de notorios libertarios como Tárrida del Mármol, Marcelino Suárez e José Negre. Foi suspendido en xaneiro de 1920 e continuado por Solidaridad Obrera.
Presidente de Cimbabue
O Presidente de Cimbabue é o xefe de Estado de Cimbabue. É elixido por sufraxio universal directo nun sistema de dúas roldas.
O Presidente é tamén xefe de goberno, xa que o cargo de primeiro ministro foi abolido en 1987. Foi despois restaurado por mor das negociacións políticas de 2008–09, pero foi abolido de novo tras o referendo constitucional de 2013.
Baixo as regras adoptadas polo mesmo referendo, o presidente exerce un máximo de dous mandatos de cinco anos. Isto non tivo un efecto retroactivo nos mandatos pasados ou actualmente exercidos dende 2013.
Historia do cargo
O cargo de presidente de Zimbabwe foi establecido en 1980, cando o país obtivo a independencia do Reino Unido. Polo Acordo da Casa de Lancaster, Zimbabwe foi orixinalmente unha república parlamentaria, co presidente cumprindo maiormente unha función cerimonial, co poder real en mans do primeiro ministro, Robert Mugabe.
Canaan Banana, ministro metodista, converteuse no primeiro presidente, ocupando o posto até 1987 cun papel practicamente cerimonial. Dimitiu en 1987 pouco despois de que a Constitución fora emendada para facer da presidencia un cargo executivo. Mugabe foi nomeado para sucedelo, e foi elixido por dereito propio en 1990 e catro veces máis despois.
Golpe de Estado de 2017
O 14 de novembro de 2017, persoal militar armado das Forzas de Defensa de Cimbabue invadiu os estudios da Zimbabwe Broadcasting Corporation en Harare e o xeneral Sibusiso Moyo saíu nunha emisión televisiva en directo declarando que o exército activara unha operación que máis tarde sería coñecida como "Operación Restauración do Legado". Moyo expuxo que o presidente Mugabe e a súa familia estarían a salvo e a súa seguranza sería garantida, xa que a operación só tiña como obxectivo a algúns criminais ao redor del. O que seguiu foi unha campaña ben planeada e coidadosamente executada para apartar do poder aos membros dunha facción dentro do gobernante partido ZANU-PF coñecida como G40.
A Policía da República de Cimbabue e a Organización Central de Intelixencia, ambas as dúas consideradas leais ao presidente, foron neutralizadas polo exército, que arrestou algúns dos seus dirixentes superiores.
Presidentes de Cimbabue (1980–presente)
Phelekezela Mphoko era o segundo e único vicepresidente (os demais acababan de ser despedidos) no momento da dimisión de Mugabe o 21 de novembro de 2017. Mphoko puido ter sido o presidente en funcións de Cimbabue durante tres días até a toma de posesión de Mnangagwa. Con todo, Mphoko non estaba no país nese momento, e debido ás circunstancias infrecuentes, as declaracións oficiais son confusas.
Expresidentes con vida
Excluíndo a Mphoko (vicepresidente) e Joice Mujuru (vicepresidente).
Pobos iroqueses
Os iroqueses ou haudenosaunee son unha histórica e poderosa confederación nativa americana do nordeste do continente. Eran coñecidos durante a era colonial francesa como Liga iroquesa, e posteriormente como Confederación iroquesa, mentres que os colonos ingleses referíanse a eles como Cinco nacións (antes de 1722) e Seis nacións, comprendendo os pobos mohawk, onondaga, oneida, cayuga, seneca e tuscarora.
Os iroqueses absorveron numerosos pobos á súa cultura como resultado de guerras, a adopción de prisioneiros e a acollida de pobos desprazados.
Os pobos históricos erie, conestoga, wyandot (huróns) e iroqueses de San Lourenzo, todos pobos independentes, falan tamén linguas iroquesas. Dende o punto de vista lingüístico, son considerados tamén pobos iroqueses polas similitudes lingüísticas e culturais; porén, eran inimigos tradicionais da Liga Iroquesa.
No 2010, máis de 45 000 iroqueses vivían no Canadá, e arredor de 80 000 nos Estados Unidos de América.
Gothmog
Gothmog é un personaxe ficticio pertencente ao legendarium de J. R. R. Tolkien. Tamén coñecido como Señor dos balrogs, Gothmog era un líder importante das forzas de Morgoth.
Aparicións no legendarium
A súa primeira aparición foi na Dagor-nuin-Giliath. Neste conflito, Fëanor, perseguindo as hostes de Morgoth, foi cercado cunha pequena garda ás portas de Angband. Entón, despois dunha violenta loita, foi ferido mortalmente por Gothmog.
Moito tempo despois, no ano 471 da Primeira Idade, na chamada Nirnaeth Arnoediad, a Batalla das Bágoas Incontables, Gothmog volveu asolar os elfos. Desta vez como líder dunha multitude de orcos, e cunha garda de setenta troles, el afastou a Turgon e a Húrin de Fingon.
Fingon combateu valorosamente a Gothmog, até que outro balrog lanzou lume ao redor de Fingon. Gothmog entón golpeouno co seu machado negro e unha chama branca saíu do helmo de Fingon, que partiu. Así caeu o Rei Supremo dos Noldor.
Cando chegou o ano 510 da Primeira Idade, Morgoth finalmente atacou Gondolin, e as hostes de orcos, troles, dragóns e balrogs tiñan a Gothmog como xeneral. No ataque á cidade, Gothmog acabou por ter que afrontar a resistencia de Ecthelion, que para dar unha oportunidade de fuga a Tuor, se colocou entre o fillo de Huor e o Rei dos Balrogs.
Nesa loita, acabaron por morrer Gothmog e Ecthelion, un dos máis valorosos dos Eldar.
Rematou así o horror dun dos máis perigosos servos de Morgoth, e un dos peores inimigos dos pobos libres da Terra Media.
Balrog Balrog Balrog
La Voz del Obrero
La Voz del Obrero foi o nome de varias publicacións:
Marta cibelina
A marta cibelina (Martes zibellina) é unha especie de pequeno mamífero carnívoro mustélido que vive en ambientes boscosos de taiga, principalmente en Rusia desde os montes Urais ao longo de Siberia, leste de Casaquistán, norte de Mongolia, China, as dúas Coreas e a illa xaponesa de Hokkaido. A súa distribución orixinal tamén comprendía a Rusia europea ata Polonia e Escandinavia. Foi moi cazada historicamente polo elevado valor da súa pelaxe negra ou marrón, que segue sendo un artigo de luxo hoxe en día, e a negra é máis apreciada. Tamén se producen as súas peles en granxas de cría peleteira.
Descrición
Os machos teñen unha lonxitude de 38 a 56 cm, cunha cola de 9 a 12 cm, e un peso de 880 a 1800 g. As femias teñen unha lonxitude de 35 a 51 cm, cunha lonxitude da cola de 7,2 a 11,5 cm. A pelaxe de inverno é máis longa e luxosa que a de verán.
As diferentes subespecies mostran variacións xeográficas na cor da pelaxe, que vai desde o marrón claro a marrón moi escuro ou negro, máis claro ventralmente e máis escuro nas costas e patas. Os exemplares xaponeses (chamados alí クロテン ou kuroten) son negros nas patas e pés.
Os individuos tamén mostran unha mancha clara de pel na garganta que pode ser gris, branca ou amarela clara. A pelaxe é máis suave e sedosa que a das martas americanas (Martes americana). As martas cibelinas son moi parecidas ás martas da especie que vive en Galicia oriental, Martes martes, tanto en tamaño coma en aparencia, pero teñen cabezas máis alongadas, orellas máis longas e colas proporcionalmente máis curtas. Os seus cranios son similares aos de Martes martes, pero máis grandes e robustos e con arcos cigomáticos máis arqueados.
Comportamento
240px|miniatura Habita en bosques mestos dominados por piceas, piñeiros, lárices, cedros e bidueiros en terras baixas ou montañosas. Defenden os seus territorios que poden ser de 4 a 30 km2, dependendo do terreo local e da dispoñibilidade de alimento. Porén, cando escasean os recursos poden moverse a distancias considerables na procura de alimento, xeralmente de 6 a 12 km ao día.
Viven en toqueiras preto das beiras dos ríos e nas partes profundas do bosque. Para que estas toqueiras sexan máis seguras escávanas xeralmente entre raíces de árbores. Son principalmente crepusculares, e cazan durante as horas de luscofusco, mais durante a estación reprodutora son máis activas de día. As súas toqueiras están ben agochadas e forradas de herba e pelos desprendidos, pero poden ser temporais, especialmente durante o inverno, cando o animal viaxa máis buscando presas. Gabean ben polas árbores e rochas.
Son animais omnívoros e a súa dieta varía estacionalmente. No verán, comen gran cantidade de lebres de montaña (Lepus timidus) e outros pequenos mamíferos. En inverno, cando están confinadas nos seus retiros pola conxelación e a neve, aliméntanse de bagas silvestres, roedores, lebres e mesmo pequenos cervos almiscreiros. Tamén cazan armiños, pequenas denosiñas e aves. Ás veces, seguen os rastros dos lobos e osos e aliméntanse dos restos das súas presas. Comen moluscos como lesmas, que esfregan contra o chan para quitarlles as babas. Tamén comen ocasionalmente peixes, que capturan coas garras das patas dianteiras.
Cazan principalmente utilizando o sentido do oído, que é moi agudo, e do olfacto. Marcan os seus territorios con cheiros producidos por glándulas olorosas do seu abdome. Os predadores das martas cibelinas son diversos carnívoros como os lobos, raposos, glutóns, tigres, linces, aguias e grandes bufos.
Reprodución
miniatura|240px|Marta cibelina
O apareamento adoita ocorrer entre xuño e mediados de agosto, aínda que a data varía xeograficamente. Cando cortexan, as martas cibelinas corren, choutan e fan ruídos xordos como os dos gatos. Os machos escavan longas galerías pouco fondas na neve, frecuentemente acompañadas de miccións. Os machos loitan violentamente entre eles polas femias. As femias entran no estro en primavera. O apareamento pode durar oito horas. Despois da inseminación, o blastocisto non se implanta na parede uterina da femia. En vez diso, a implantación ocorre oito meses despois; aínda que a xestación dura de 245 a 298 días, o desenvolvemento embrionario require só de 25 a 30 días. As martas cibelinas paren en ocos das árbores, onde constrúen niños compostos de musgo, follas e herba seca. As crías poden ser dunha a sete, aínda que o normal son dúas ou tres. Os machos axudan as femias defendendo os seus territorios e proporcionándolles comida.
As martas cibelinas nacen cos ollos pechados e a pel cuberta por unha capa moi fina de pelo. As crías neonatas pesan entre 25 e 35 g e a súa media de lonxitude é de 10 a 12 cm. Abren os ollos aos 30 a 36 días e saen fóra do niño pouco despois. Ás sete semanas, as crías son destetadas e reciben comida regurxitada. Chegan á madurez sexual aos dous anos. Informouse que viven ata 20 anos en granxas peleteiras, e ata 18 na natureza.
As martas cibelinas poden hibridarse coas Martes martes. Isto foi observado na natureza onde o territorio das dúas especies se solapa nos montes Urais, e ás veces é fomentado á mantenta en granxas peleteiras. O híbrido resultante, denomindo kidus, é lixeiramente menor que a marta cibelina pura, ten pel menos fina, pero con marcas similares e unha longa cola peluda. Estes híbridos son normalmente estériles, aínda que se informou dun caso dunha femia híbrida que se apareou con éxito cun macho de Martes martes.
Distribución
En Rusia, a distribución das martas cibelinas é en gran medida o resultado de reintroducións en masa de 19.000 animais feita de 1940 a 1965. A súa área de distribución esténdese cara ao norte ata o límite das árbores, e cara ao sur ata a latitude dos 55°–60° en Siberia oriental, e dos 42° nas áreas montañosas do leste de Asia. A súa distribución occidental comprende os Urais, onde é simpátrica con Martes martes. Tamén se encontran na illa de Sakhalin.
En Mongolia, as martas aparecen nas montañas Altai e nos bosques que rodean o lago Hovsgol, o cal é contiguo coa rexión boscosa boreal Trans-Baikal, de onde proceden as peles de marta cibelina máis valiosas. Na China hai martas cibelinas nunha área limitada da rexión autónoma Xinjiang Uygur. No noroeste da China, están agora limitadas ás montañas Daxinganling. No leste de Heilongjiang, sospéitase que segue habendo martas cibelinas nas montañas Xiaoxinganling. Tamén viven na illa xaponesa de Hokkaido e na península de Corea.
Debido ao aspecto variable da marta cibelina en diferentes localidades xeográficas, houbo certo debate sobre o número de subespecies que se podían identificar. Na obra Mammal Species of the World recoñécense 17 subespecies, pero outros traballos especializados recentes identificaron entre 7 e 30 subespecies.
Historia do comercio da súa pel
miniatura| [[María Antonieta de Austria|Cadro Marie Antoinette de Lorraine-Habsbourg and Her Children de Élisabeth-Louise Vigée-Le Brun (1787)<BR/>Versalles, Museo Nacional do Castelo e dos Trianons A raíña leva un vestido rebetado con pel de marta cibelina.]]
A pel de marta cibelina foi moi valorada no comercio de peles desde a Idade Media, e é xeralmente considerada a pel máis bonita e rica e de mellor cor de todas as martas. A pel da marta cibelina é única porque conserva a súa suavidade en calquera dirección en que se acariñe. A pel doutros animais é máis áspera se a acariñamos a contrapelo. As martas cibelinas rusas son normalmente despelexadas desde a boca sen facerlles incisións no corpo. As patas consérvanse para ter a maior cantidade de pel que sexa posible.
Os cregos de Bizancio xa usaban pel de marta cibelina nos seus rituais.
En Inglaterra, a marta cibelina era moi estimada. Henrique I de Inglaterra foi agasallado polo bispo de Lincoln cunha coroa de marta cibelina negra, que custou unha suma considerable naquel tempo. A pel de marta cibelina era a favorita de Henrique VIII de Inglaterra, que unha vez recibiu cinco lotes de peles de marta cibelina do emperador Carlos V. O rei Henrique despois decretou que esta pel só a podían usar os nobres que estivesen por riba do rango de vizconde. Os conquistadores rusos de Siberia valoraban moito as peles de cibelina, e Ivan Grozny unha vez demandou un tributo anual de 30 000 peles de cibelina aos recentemente conquistados tártaros de Kazán, aínda que estes nunca lle enviaron máis de mil, xa que Rusia naquel momento non podía forzar o pago do tributo porque estaba enleada en gueras contra Suecia e Polonia. As peles máis fermosas obtíñanse en Irkutsk, Kamchatka e Laponia.
Segundo a Historia secreta dos mongois, cando Xenxis Kan casou coa súa primeira muller, Börte Ujin, a súa nai Hoelun recibiu un abrigo de marta cibelina dos pais da noiva, que se consideraba un nobre e útil regalo.
miniatura|esquerda|Peles de cibelina en [[Milán. O prezo ao que chegan correspóndese coa abundancia de pelos de cor negra brillante da capa superior de pelo. ]]
Segundo o libro de Atkinson Travels in Asiatic Russia, a rexión do río Barguzin, no lago Baikal, era famoso polas súas martas cibelinas. A pel desta poboación ten pelos dunha intensa cor negra con punta branca. Os cazadores pedían ás veces de 80 a 90 dólares por unha soa pel. A pel de marta cibelina seguiu sendo a pel favorita en Rusia, ata o descubrimento da pel de londra mariña na península de Kamchatka, cuxa pel era considerada aínda máis valiosa. As peles de marta cibelina eran cobizadas pola nobreza do Imperio Ruso, polo que poucas peles saían de Rusia naquel período. Porén, podían conseguirse algunhas a través de comerciantes xudeus, que chegaban anualmente á feira de Leipzig. Ás veces, a caza da marta cibelina era un traballo que se lles daba aos convitos exiliados en Siberia.
As compañías de peles da Rusia imperial producían 25.000 peles anualmente, e case as 9 décimas partes eran exportadas a Francia e Alemaña. As roupas cívicas do Alcalde maior e Corporación de Londres, que se utilizaban en ocasións especiais estaban reberetadas de pel de marta cibelina. Igual que se fai cos visóns e as martas, as martas cibelinas captúranse normalmente con trampas de aceiro. A intensificación da caza en Rusia nos séculos XIX e XX causou un grave declive no número de peles ata o punto en que se decretou unha prohibición da súa caza por un período de cinco anos en 1935, seguido por período de caza con licenza limitada no inverno. Estas restricións xunto co desenvolvemento de granxas de cría de martas cibelinas e reintroducións fixeron que as cibelinas recolonizasen gran parte da súa área de distribución anterior e alcanzasen poboacións máis numerosas.
A Unión Soviética permitiu que as comunidades denominadas de vellos crentes continuasen o seu modo tradicional de vida a condición de que entregasen todas as peles de marta cibelina que producisen. A disolución da Unión Soviética levou a un incremento da caza e do furtivismo na década de 1990, en parte porque as peles rusas de animais silvestres eran consideradas as máis luxosas e as que alcanzaban maiores prezos no mercado internacional. Actualmente, a IUCN non lle asignou á especie un estado de conservación especial, aínda que a subespecie xaponesa illada M. zibellina brachyurus está na categoría de "datos deficientes".
Debido ao seu gran custo, a pel de marta cibelina normalmente intégrase en pequenas pezas en roupa de moda: para decorar colos, mangas, dobras e sombreiros (como, por exemplo, o sombreiro xudeu shtreimel). Os denominados pinceis de pelo de cibelina kolinsky usados para pintar acuarelas e óleos non están fabricados de pelo de marta cibelina, senón de denosiña siberiana (Mustela sibirica).
Manuel Blanco Mariño
Traxectoria
miniatura|200px|Poema de Manuel Blanco Mariño na escultura a [[Pantera Rodríguez.]] En 1960 asentouse en Vilagarcía de Arousa, onde traballou como carpinteiro nos obradoiros de Renfe. Sindicalista, foi un poeta autodidacta. Borobó publicou en La Noche parte do seu poemario. Poeta social, Méndez Ferrín intégrao na chamada Promoción de enlace. Gañou o certame poético Rexurdimento.
Vida persoal
Casou con Rosa Rey Angueira e foi pai de Rosa, Manolo, Luis, Isabel, Camilo, Carmen e Jose Blanco Rey.
Manuel Montero Gómez
Manuel Montero Gómez, nado en Valladolid o 26 de agosto de 1933 e finado en Ourense o 20 de decembro de 2006, foi un médico e político galego ligado ao PPdeG.
Traxectoria
Foi xefe do Servizo de Cirurxía do Hospital Provincial de Ourense dende 1965 e xefe de Cota da Seguridade Social (1978-1989). Foi elixido senador pola provincia de Ourense na IV lexislatura (1989-1990) pero renunciou ao ser nomeado Conselleiro de Sanidade da Xunta de Galicia en febreiro de 1990. Foi Presidente do Colexio Oficial de Médicos de Ourense e do Consello Galego de Colexios Médicos.
Latimeríidos
miniatura|250px|[[Latimeria chalumnae.]]
A dos latimeríidos (Latimeriidae) é unha familia de peixes osteíctios da superclase dos sarcopterixios e orde dos celacantiformes, única da subclase dos actinistios que comprende numerosas especies fósiles e tan só dúas viventes do xénero Latimeria, coñecidos na bibliografía internacional como celacantos.
Estes peixes á penas evolucionaron desde hai 350 milóns de anos e se asemellan a antepasados acuáticos dos vertebrados terrestres.
Teñen unha vexiga natatoria non funcional, chea de graxa, que pode ser un vestixio dun pulmón ancestral, e frecuentemente se lles deu o nome de fósiles viventes ou de elo perdido.
Características
Teñen un corpo robusto, cuberto de escamas grandes, óseas imbricadas; a parte externa de cada escama está armnada con tubérculos duros con aspecto de dentes. A segunda aleta dorsal, a anal e as aletas pares son lobuladas, proxectado o corpo en pedúnculos musculares que conteñen unha serie de elementos esqueléticos cartilaxinosos; a aleta caudal é arredondada, cunha pequena proxección no centro cos raios articulados directamente ao extremo da notocorda. A primeira aleta dorsal aparece despregada en abano, sustentada por 8 raios óseos espiñentos.
Case todo o esqueleto é cartilaxinoso; as vértebras son rudimentarias, e a medula espiñal está apoiada nunha grande notocorda, oca e de paredes grosas (precursor embrionario dos discos vertebrais de moitos peixes e outros vertebrados) que está chea de líquido. As espiñas neurais e hemais están osificadas e unidas directamente á notocorda. Non teñen costelas. A vexiga natatoria está ben desenvolvida, estendéndose por toda a lonxitude da cavidade abdominal, e está chea de graxa.
Distribución
Latimeria chalumnae distribuése nas augas costeiras de Suráfrica, Mozambique, Madagascar e as Comores. Recentemente descubriuse unha segunda especie, Latimeria menadoensis, en Indonesia.
Descrición
A familia foi descrita en 1940 polo xeógrafo e biólogo soviético Lev Semiónovich Berg.
Etimoloxía
O nome Latimeriidae fórmase, como é habitual, sobre a raíz do nome do xénero tipo, neste caso Latimeria, engadíndolle a desinencia do latín científico -idae, propia dos nomes de familias de animais.
En canto Latimeria, deriva de miss Marjorie Courtenay-Latimer (1907–2004), traballadora no East London Museum, de East London, provicia do Cabo Oriental, Suráfrica, que, en 1938, chamou a atención de todo o mundo polo descubrimento do celacanto, peixe que se cría extinguido desde hai 65 millóns de anos.
Clasificación
miniatura|240px|[[Latimeria menadoensis.]] Familia Latimeriidae Berg, 1940
Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón
Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón (en galego, Pepi, Luci, Bom e outras mozas do montón) é a primeira longametraxe do cineasta español Pedro Almodóvar. Rodada en 16 milímetros, estréase no 1980 nos cines comerciais. Película cun argumentro fresco, corrosivo e feita cun gran sentido do humor e imaxinación, tendo en conta que está ambientada no Madrid da Movida. Entre o elenco deste filme destacan unha das grandes musas interpretativas do director manchego, Carmen Maura, coa que seguirá a colaborar nos seus vindeiros proxectos, e unha novísima Alaska (Olvido Gara), cantante aínda en activo actualmente e que contaba con tan só 15 anos no rodaxe da película.
Sinopse
Tres mulleres moi distintas, Pepi, Luci e Bom, unha atolada rapaza, unha ama da casa e unha cantante punk, atópanse no Madrid dos anos oitenta cambiando dun xeito moi profundo as súas vidas.
David Lean
David Lean, nado en Croydon, Londres (Inglaterra), o 25 de marzo de 1908 e finado en Limehouse, Londres, o 16 de abril de 1991, foi un director de cine británico.
Traxectoria
Lean iniciouse na industria como axudante de cámara en 1927 na Gaumont Pictures, para logo ascender posicións. En 1930 traballaba na montaxe de noticias e a partir de 1934 no de filme. Montou obras como Escape me Never (1936), Pygmalion (1938), 49th Parallel (1941) e One of our Aircraft Is Missing (1942).
Os seus primeiros catro traballos como director estiveron baseados en obras do dramaturgo Noël Coward, co que codirixiu o primeiro deles, In Which We Serve de 1942). O máis salientable deste grupo foi o filme Breve encontro (1945), que compartiu unha Palma de Ouro no Festival de Cannes.
David Lean rodou dúas adaptacións de novelas de Charles Dickens, Great Expectations (1946) e Oliver Twist (1948). Despois realizou o drama aeronáutico The Sound Barrier (1952) e Hobson's Choice (1954), situado no mundo vitoriano.
Na industria hollywoodiense
Coa chegada do cinema en cor, Lean converteuse nunha figura sólida da industria hollywoodiense. Traballou para ela dende 1955 e triunfou comercialmente. As superproducións polas que é máis popular comezaron en 1957 con A ponte sobre o río Kwai, pola que gañou o oscar ao mellor director, igual que por Lawrence de Arabia (1962).
Despois do éxito de Doutor Zhivago (1965) veu un filme con menor éxito, Ryan's Daughter (1970). Tras unha longa parada de catorce anos dirixiu A Passage to India (1984).
Finou en Londres mentres planeaba un filme baseado na obra Nostromo, de Joseph Conrad.
Suso Ínsua
Vida persoal
Logo de retirarse do deporte, traballou como electricista. Casado, tivo unha filla, e foi soterrado en Cee.
Denver (homónimos)
O topónimo inglés Denver pode referirse a:
Latimeria
miniatura|230px|Distribución das dúas especies de Latimeria. Latimeria é un xénero de peixes osteíctios da superclase dos sarcopterixios, orde dos celacantiformes, única da subclase dos actinistios, que é o tipo, e único, da familia dos latimeríidos.
Comprende tan só dúas especies, coñecidas na bibliografía internacional como celacantos.
Estes peixes soin célebres pola súa posición na árboreda vida. Morfoloxicamente parécense aos antepasados acuáticos dos vertebrados terrestres que viviron hai 350 millóns de anos.
Latimeria chalumnae o celacanto propiamente dito, ou celacanto das Comores, foi a primeira especie descuberta, en 1938.
Latimeria menadoensis, o celacanto de Manado, ou clacanto indonsio, descubriuse en 1999 cerca da illa indonesia de Manado Tua, situada ao norte de Sulawesi.
Ambas as especies está gravemente ameazadas de extinción.
Descrición
O xénero foi descrito en 1939 polo ictiólogo surafricano James Leonard Brierley Smith.
Etimoloxía
O nome Latimeria, deriva de miss Marjorie Courtenay-Latimer (1907–2004), traballadora no East London Museum, de East London, provicia do Cabo Oriental, Suráfrica, que, en 1938, chamou a atención de todo o mundo polo descubrimento do celacanto, peixe que se cría extinguido desde hai 65 millóns de anos.
Clasificación
Segundo FishBase, o WoRMS e o SIIT, o xénero contén tan só estas dúas especies viventes:
Maxal
O topónimo galego Maxal pode referirse a:
Ray Park
Raymond Park, nado o 23 de agosto de 1974 en Glasgow, é un actor e especialista en artes marciais escocés coñecido por facer a parte acrobática da interpretación de "Darth Maul" no filme Star Wars Episode I: The Phantom Menace, "Sapo" en X-Men, "Snake-Eyes" en G.I. Joe: The Rise of Cobra, e "Edgar" en Heroes.
Revolucionario
miniatura|260x260px|[[A Liberdade guiando o pobo de Eugène Delacroix]] Un revolucionario é unha persoa que participa activamente ou avoga por unha revolución.
Tamén, cando se usa como un adxectivo, o termo revolucionario refírese a algo que ten un impacto importante e repentino na sociedade ou nalgún aspecto do esforzo humano.
Definición
O termo, tanto en modo substantivo como adxectivo, aplícase normalmente no campo da política, e ocasionalmente nos da ciencia, a invención ou a arte. En política, un revolucionario é alguén que apoia un cambio drástico, rápido e abrupto, mentres un reformista é alguén que apoia un cambio máis gradual e incremental. Un conservador é alguén que xeralmente se opón a tales cambios. Un reaccionario é alguén que quere que as cousas volvan ser do xeito que eran antes de que o cambio sucedese.
Revolución e ideoloxía
Segundo sociólogo James Chowning Davies, os revolucionarios políticos poden ser clasificados de dous xeitos:
O anarquista revolucionario Serguéi Necháyev argumentou en Catecismo dun Revolucionario: "'O revolucionario é un home condenado. Non ten intereses privados, asuntos, sentimentos, lazos, propiedades nin mesmo un nome de seu. O seu ser enteiro é devorado por un propósito, un pensamento, unha paixón: a revolución. Corazón e alma, non meramente de palabra senon de feitos, romperon toda ligazón co orde social e co mundo civilizado enteiro; coas leis, boas maneiras, convencións, e moralidade daquel mundo. El é o seu inimigo desapiadado e continúa a habitalo cun único un propósito: destruílo.'"
Segundo o Che Guevara: "Déixeme dicirlle, a risco de parecer ridículo, que o verdadeiro revolucionario está guiado por grandes sentimentos de amor. É imposíbel pensar nun verdadeiro revolucionario sen esta cualidade".
Campionato europeo de baloncesto de 2017
O Campionato de Europa de Baloncesto de 2017 foi a 40ª edición do Campionato Europeo de Baloncesto da FIBA, torneo organizado por FIBA Europa. Tivo lugar en catro países diferentes (Finlandia, Israel, Romanía e Turquía). Dende esta edición, o EuroBasket dispútase cada catro anos, seguindo un sistema de clasificación semellante ó Mundial de Baloncesto.
Kelud
Kelud é un volcán activo cun lago no seu cráter que se localiza entre as rexencias de Kediri, Blitar e Malang a 27 km ao leste da cidade de Kediri na provincia de Xava Oriental da illa de Xava en Indonesia. Como moitos volcáns indonesios e outros do cinto de lume do Pacífico, Kelud coñécese polas súas grandes erupcións explosivas producidas ao longo do tempo, máis de trinta desde o ano 1000, a última o 13 de febreiro de 2014.
Campionato europeo de baloncesto de 2017
Grupo A
Sede: Helsinqui, Finlandia
Kelud
Erupcións
miniatura|esquerda|O cráter do Kelud durante a erupción de 1901 O Kelud está considerado un dos máis perigosos volcáns de Xava, provocando lahars, que alagan a chaira do Blitar, causados pola auga do lago do cráter, fluxos e ondadas piroclásticas durante erupcións que adoitan durar pouco, unhas horas, cun baixo índice de produtos eruptivos (0.1-0.2 km2) e un Índice de Explosividade Volcánica (IEV) de 3 ou 4. Considérase a erupción máis mortífera a de 1586, que provocou arredor de 10.000 vítimas Foron tamén importantes as erupcións de 1826 que tivo un IEV de 4 e a de 1901 de 3 e que causou moitas mortes, aínda que se descoñece a cantidade.
1951
miniatura|Erupción de 1951 O 31 de agosto de 1951 asistiuse a unha erupción de IEV 3, que produciu poucos lahars matando a sete persoas pero danou os tuneis de drenaxe, tras reparalos o volume de auga quedou en 20 000 000 de m3
1966
O 26 de abril de 1966 aconteceu unha nova erupción, cun IEV de 4 que causou 215 mortes e que levou a que se construíse un novo túnel de drenaxe 45 m. por debaixo do anterior, reducindo o volume de auga do lago a 2 000 000 de m3
1990
Unha forte e explosiva erupción o 10 de febreiro de 1990 produciu unha longa columna de 7 km de tefra que produciu varias nubes piroclásticas pero non produciu lahars, o que houbo foron 33 lahars despois da erupción, entre o 15 de febreiro e o 28 de marzo que cubriron 11 sistemas de drenaxe e chegaron a 24 km do volcán. Desta volta morreron máis de trinta persoas.
2007
O 16 de outubro de 2007 as autoridades indonesias ordenaron a evacuación de 30.000 residentes que vivían preto do volcán, despois que os científicos puxeran o volcán na alerta máxima, significando que esperaban unha erupción inminente. , que se produciu arredor das 3 p.m. hora local do sábado, 3 de novembro, a dese día foi unha erupción pequena. pero ao día seguinte, 4 de novembro, o Kelud proxectou cinza a 500 metros no aire, indicando que estaba acontecendo unha erupción completa. , a temperatura na superficie do lago do cráter chegaron a 60,7 °C e a 15 metros de profundidade a temperatura era de 66,1 °C, esa calor extrema creou unha nube de vapor e fume de 488 metros de altura.
O 5 de novembro formáronse do cráter novas columnas de fume e vapor e auga fervendo caeu en fervenza pola aba da montaña desde o lago do cráter, deixando de funcionar o equipo sismolóxico instalado preto do cráter, neses momentos segundo as autoridades indonesias aínda permanecían en zona de perigo unhas 25.000 persoas
O seguinte día, 6 de novembro, un domo de lava xurdiu no centro do lago formando unha illa oblonga de 100 m de longo que se levantaba 10 m. sobre a superficie do lago. O volcán continuou a emitir columnas de fume e cinza, chegando ata 1.000 metros na atmosfera.
Logo de 48 horas máis sen expeler lava, as autoridades anunciaron que o volcán estaba experimentando unha erupción lenta. O 12 de novembro o Kelud comezou a despedir lava no lago do cráter, o domo de lava que aumentara ata os 250 m. de longo e 120 m. de altura rompeu e a lava comezou a zumegar na auga ata que a lava cubriu todo e a auga desapareceu. O fume ascendeu a máis de dous quilómetros no aire, e a cinza cubriu varias aldeas próximas ao volcán e o 14 de novembro as cinzas cubriron aldeas situadas ata a 15 quilómetros de distancia.
2014
miniatura|Cinza no aire de [[Yogyakarta procedente da erupción de Kelud de 2014]]miniatura|Cinza amoreada en Yogyakarta durante a erupción de 2014 Kelud experimentou unha nova erupción o 13 de febreiro de 2014. , ás 22:50 hora local (UT+7), expulsando cinza volcánica que cubriu unha área de arredor de 500 km de diámetro, co que afectou unha gran parte da illa de Xava, incluíndo Malang no leste, así como Xava Central e Yogyakarta. . Evacuáronse 76.000 habitantes das zonas próximas e por mor das cinzas pecharon sete aeroportos, Yogyakarta, Surakarta, Surabaya, Malang, Semarang, Cilacap e Bandung. . Houbo dous mortos polo derrube das súas casas debido ás cinzas e as principais atraccións turísticas en Yogyakarta e Xava Central, tales como Borobudur, Prambanan e Ratu Boko.
Campionato europeo de baloncesto de 2017
Grupo B
Sede: Tel Aviv, Israel
Grupo C
Sede: Cluj-Napoca, Romanía
Grupo D
Sede: Istambul, Turquía
Segunda fase
Sede: Istambul, Turquía
Líderes individuais
{| class=" multicol" role="presentation" style="border-collapse: collapse; padding: 0; border: 0; background:transparent; width:100%;"
Asistencias
{| class=" multicol" role="presentation" style="border-collapse: collapse; padding: 0; border: 0; background:transparent; width:100%;"
Hervey Allen
Hervey Allen, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 8 de decembro de 1889 e finado en Miami (Florida) o 28 de decembro de 1949, foi un novelista e poeta norteamericano.
Traxectoria
En 1910 entrou na Academia Militar da Mariña estadounidense en Annapolis, e en 1916 entrou na Garda Nacional de Pensilvania, en 1918 participou na primeira guerra mundial. Despois da guerra graduouse na Universidade Harvard (1920). En 1921 publicou o seu primeiro libro de poesía, Wampum and Old Gold. Entre1924 e 1926 deu clases de inglés na Universidade de Columbia.
Mazón
O topónimo galego Mazón pode referirse a:
As Abeleiras, Codesoso, Sobrado
As Abeleiras é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).