cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emmanuelle Charpentier
Traxectoria
Dende os primeiros meses de 2015 tanto Charpentier como Doudna manteñen un litixio de patentes co bioquímico Feng Zhang, aínda que realmente se trata dunha polémica entre as institucións onde traballan os litigantes, o Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde traballa F. Zhang e a Universidade de California en Berkeley, lugar de traballo de Doudna. Ambas as institucións pensan que hai moito prestixio e diñeiro en xogo.
Estado Deplorável
Estado Deplorável é unha banda de streetpunk/oi do sur do Brasil, de Jaraguá do Sul – SC de principios do século XXI, formada por catro traballadores dos arrabaldes da cidade. Estreouse cunha demo a principios do 2007, levando á banda a lugares como o lendario Curupira Rock Club e a varias cidades do estado catarinense. Lanzaron o seu primeiro EP no 2008. Logo no 2010 gravaron o álbum Ordem e Progresso que obtivo unha boa repercusión na escena independente brasileira. En principios do 2012 lanzaron o disco Magic Bus e conta cun cover da banda española La Polla Records. En 2016 lanzaron o disco "FOGO CRUZADO" e seguen excursionando polo Brasil para dar a coñecer o seu novo traballo.
A Igrexa, Taragoña, Rianxo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
O Pedroso, Santiago de Arriba, Chantada
O Pedroso é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 11 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 5 eran homes e 6 eran mulleres.
O Monte de Dorna, Taragoña, Rianxo
O Monte de Dorna é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 49 habitantes (27 homes e 22 mulleres).
Favourite Spanish Dishes
Favourite Spanish Dishes é un EP da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads, editado en xuño de 1990 no Reino Unido e en febreiro de 1991 nos Estados Unidos polo selo Atlantic Records. A versión estadounidense contén dous temas extra, unha versión do tema de New Kids on the Block "Step by Step", e unha da canción dos Misfits "Skulls".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Evan Dando, agás onde se indique.
Clotario II
miniatura|esquerda Clotario II, nado en 584 e finado en 629, foi rei de Neustria, París e finalmente dos francos. Fillo de Khilperico I e de Fredegunda. Pai de Dagoberto I.
Traxectoria
Proclamado rei de Neustria á morte do seu pai con só meses de idade. A rexencia lévaa a súa nai Fredegunda. Pronto comezou a ter problemas cos nobres que lle reprochaban a forma en que obtivera o poder.
Non podendo gobernar só, chamou ao seu cuñado Gontrán I, que xa controlaba a maioría do reino franco. Este fai promulgar no ano 587 mediante o tratado de Andelot numerosas reformas conducentes a simplificar a xestión do reino.
Gontrán fai tamén recoñecer, baixo o nome da lei sálica, un costume segundo a cal o rei non necesitará dividir o reino entre os seus herdeiros. Debe designar un só e único sucesor. Se non o fai, terase en conta a primoxenitura masculina ou o parentesco próximo.
Gontrán morreu no 592, deixando ao seu sobriño baixo a tutela dun consello formado por leudes e Mordomos de Palacio. Fredegunda morreu no 597, deixando ao seu fillo con enormes dificultades.
Gontrán deixara a maior parte das súas posesións ao seu outro sobriño, Khildeberto II. Á súa morte Clotario convértese no rei de todos os francos.
Desde o 613 ata a súa morte no 629, Clotario II goberna un país franco unificado, pacificado, pero con xordas loitas de influencia entre o poder central e os seus leudes, que non puidera eliminar, necesitando numerosos administradores para un reino tan grande. Neste momento é cando comeza o poderío dos mordomos de palacio, aos cales cede o mando dos exércitos e recoñece como hereditario o cargo de mordomo. Constituíndo unha ameaza para o trono.
Á súa morte, Clotario II deixa o xerme da decadencia merovinxia, aínda que o seu comezo estará atrasada pola acción do seu fillo, o último gran rei merovinxio, Dagoberto I.
Hell Yes EP
Hell Yes, tamén coñecido coma Ghettochip Malfunction ou GameBoy Variationsé é un EP de remesturas do artista estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 1 de febreiro do 2005 polo selo Geffen Records. Nel remestúranse canciósn do seu álbum Guero e destaca o uso de efectos de son e tons xerados por sistemas de videoxogos de 8 ou 16 bits. Os dous artistas responsables das remesturas son 8-Bit e Paza Rahm.
Beatriz García Turnes
Beatriz García Turnes, nada en Santiago de Compostela en 1973, é unha filóloga e escritora galega.
Traxectoria
Licenciouse en filoloxía galega na Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou en 2008 coa tese ''Ideas sobre o galego e as orixes do portugués na lingüística lusa do século XIX. Xénese e impracto en Galicia da hipótese celtista''. Publicou artigos sobre sociolingüística histórica en revistas como Grial, Verba ou a Revista da UNED. Colaborou co Instituto da Lingua Galega nun proxecto de investigación sociolingüística.
Como narradora acadou dúas veces os premio Minerva, convocados polo Colexio Manuel Peleteiro e foi premio Lecturas, promovido pola Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil, coa súa novela Valdamor (2001). En 2018 publicou a súa segunda novela, O ouro das lúas e en 2021 a terceira, Esta noite hei de ir a verte, todas na colección de literatura xuvenil Costa Oeste da Editorial Galaxia.
Coregoninos
A dos coregoninos (Coregoninae) é unha subfamilia de peixes osteíctios da familia dos salmónidos.
A subfamilia comprende 3 xéneros cunhas 30 especies, a maioría delas pertencentes ao xénero Coregonus, e que son coñecidas co nome de corégonos.
Características
O corpo dos corégonos ten a forma típica dos salmónidos, co corpo alongado, forte, algo comprimido lateralmente, hidrodinámico, coa cabeza pequena, afiada no fociño.
Ao igual que todos os salmónidos teñen unha aleta adiposa no lombo.
A súa coloración é gris clara, branca ou parda.
Teñen sempre menos de 110 escamas ao longo da liña lateral, que é claramente visíbel.
A aleta dorsal está sustentada polo menos por 16 raios; as aletas pelvianas están en posición anterior, e a aleta caudal é gallada ou sensibelmente fendida.
Distribución
Unhas poucas son autóctonas dos Alpes europeos (Coregonus albula, C. laveratus, C. fera e C. palea) e unha que foi introducida (C. peled). Pero a maioría habitan nas rexións árticas de Asia e Norteamérica.
A súa orixe remóntase ao mioceno, e a súa dispersión produciuse a comezos do cuaternario. A súa diversidade actual é consecuencia do illamento das poboacións durante a última gran glaciación.
Os corégonos son moi sensíbeis á contaminación e sobre todo á eutrofización. Para que unha reintroducción de corégonos teña posibilidade de éxito e de sustentabilidade, cómpre que os lagos nos que se introduzan teñan unha superficie maior de 10 km² e que estea libre de eutrofización.
Bioloxía
Aliméntanse de plancto e invertebrados, e Stenodus leucichthys de peixes máis pequenos.
Xeralmente desovan en outono ou inverno. O desenvolvemento dos ovos dura de tres a catro meses polo xeral.
Ventura Andújar Méndez
Ventura Andújar Méndez, nado en Tufións (Vimianzo) o 25 de maio de 1906 e finado na Arxentina o 24 de febreiro de 1970, foi un chofer e político galego.
Traxectoria
Chofer de profesión, mercou un camión e dedicouse ao transporte de alimentos e mercancías. Estaba asociado ao Sindicato de Oficios Varios da Ponte do Porto, afecto á UGT socialista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, acusado de rebelión militar polos sucesos dos días 18 ao 25 de xullo na Ponte do Porto e participar no asalto ás Torres de Vimianzo. Pasou pola prisión de Corcubión, o 11 de xaneiro de 1937 foi trasladado cos seus compañeiros á Prisión Provincial da Coruña. Xulgado en consello de guerra o 24 de febreiro con Ramón Carballo Tajes, Andrés García Ferreiro, Constante Campa Santos, Manuel Mouzo Mouzo e Gumersindo Lema foi condenado a cadea perpetua. En xuño de 1937 foi trasladado da cadea da Coruña ao penal de San Cristóbal de Pamplona, onde ingresou o 14 de xuño. Saíu en liberdade condicional en xuño de 1941. Logrou saír de España embarcando en Vigo para chegar a Arxentina o 28 de abril de 1950. Estableceuse en Villa Soldati, na capital federal. O 15 de xaneiro de 1952 chegou a Buenos Aires o seu fillo José Andújar Varela. En novembro de 1955 chegou a Arxentina a súa muller María cos seus fillos menores, Luis, de nove anos, e Manuel, de trece. Morreu na Arxentina en 1970.
Vida persoal
Casou con María Varela Méndez e foi pai de José, Manuel e Luis Andujar Varela.
Organización Hidrográfica Internacional
370px|miniatura|   Datos de [[2006.]] A Organización Hidrográfica Internacional (en inglés International Hydrographic Organization, en francés Organisation hydrographique internationale) é unha organización intergobernamental consultiva e técnica de hidrografía, establecida por un acordo asinado en Mónaco o 3 de maio de 1967 que entrou en vigor en 1970.
A OHI concreta unha cooperación iniciada a comezos do século XX entre os Estados que dispoñían de capacidade para realizar levantamentos hidrográficos e de publicar as súas propias cartas mariñas. No 2006, a Organización Hidrográfica Internacional con sede central en Mónaco, estaba composta por 77 membros.
Obxectivos
É o organismo coordinador dos Servizos Hidrográficos, oficialmente acreditados polos seus respectivos gobernos e os seus obxectivos son:
Rocca Santa Maria
Rocca Santa Maria é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 632 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 61 km², tendo unha densidade de poboación de 10 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Amatrice (RI), Cortino, Torricella Sicura e Valle Castellana.
Cabanas, Abegondo
San Xián de Cabanas é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 139 habitantes (68 homes e 71 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación das cales están efectivamente poboadas 2, o que supón un aumento en relación ao ano 2004 cando tiña 134 habitantes e ao ano 1999 cando tiña 128 habitantes.
Topónimo
Cabanas é un topónimo latino que fai referencia a un poboado.
Valhalla
miniatura|Valhalla (1896), por [[Max Brückner.]] miniatura|Walhalla (1905), por [[Emil Doepler.]] Na mitoloxía nórdica, Valhalla (do antigo nórdico Valhöll, «salón dos mortos») é un enorme e maxestoso salón situado en Asgard gobernada por Odín. Elixidos por Odín, a metade dos mortos en combate viaxan ó Valhalla tralo seu falecemento guiados polas valquirias, mentres que a outra metade vai ó Fólkvangr da deusa Freia. No Valhalla, os defuntos reúnense coas masas de mortos en combate coñecidos como einherjer, así como con varios heroes e deuses xermánicos lendarios, mentres se preparan para axudar a Odín no Ragnarök, a batalla da fin do mundo. Ante a gran sala, cuxo teito está cuberto con escudos dourados, está a árbore dourado Glasir. Arredor do Valhalla moran varias criaturas, como o cervo Eikþyrnir e a cabra Heiðrún, que pacen a forraxe da árbore Læraðr sobre o Valhalla.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2019
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias celebráronse o 26 de maio de 2019 e nelas elixíronse os 45 deputados da XI Lexislatura da Xunta Xeral do Principado de Asturias mediante un sistema proporcional (método D'Hondt) nas tres circunscricións nas que está dividida a efectos electorais a rexión (36 escanos na circunscrición central, 6 na occidental e 5 na oriental).
Castilenti
Castilenti é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 1615 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 23 km², tendo unha densidade de poboación de 71 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de Atri, Castiglione Messer Raimondo, Elice (PE), Montefino e Penne (PE).
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2019
Resultados
As candidaturas do Partido Socialista Obrero Español, liderado por Adrián Barbón obtiveron 20 escanos, mellorando o seu resultado de 14 deputados correspondente ás eleccións de 2015. Podemos Asturias obtivo 4 escanos (5 menos que en 2015), mentres que Izquierda Unida obtivo 2. Ciudadanos obtivo 5 escanos (2 máis que en 2015), mentres que o Partido Popular obtivo 10 escanos, a segunda forza en representación. As candidaturas de Foro e Vox obtiveron cadanseus 2 escanos.
Franklin Pierce Adams
Franklin Pierce Adams, nado en Chicago en 1881 e finado en Nova York en 1960, foi un xornalista e escritor norteamericano. Always in Good Humour e The Conning Tower foron os títulos das súas columnas diarias na prensa neoiorquina, asinadas como FPA.
Traxectoria
Comezou a traballar no Chicago Journal en 1903, pero xa en 1904 pasou ao New York Evening Mail, onde traballou ata 1913, cando pasou ao New York Tribune. Durante a primeira guerra mundial traballou no xornal do exército norteamericano Stars and Stripes en Washington DC e en Francia como capitán do servizo de intelixencia, despois da guerra volveu a Nova York. En 1921 estivo no New York World, en 1931 no New York Herald Tribune, en 1937 no New York Post ata 1941. En 1938 participa no programa de radio Information, Please
Valhalla
O Valhalla é descrito na Edda poética, colección de poemas compilados no século XIII a partir de fontes tradicionais antigas, na Edda prosaica, tamén escrita no século XIII por Snorri Sturluson, nas Heimskringla, do propio Sturluson, e nunhas estrofas dun poema anónimo do século X, coñecido como Eiríksmál e incluído na saga Fagrskinna, que conmemora a morte de Erik I de Noruega. O Valhalla ten inspirado diversas obras de arte, títulos de publicacións, á cultura popular e converteuse nun termo sinónimo de lugar de veneración de grandes personaxes xa falecidos.
Robert Adam
Robert Adam, nado en Kirkcaldy (Fifeshire) o 3 de xullo de 1728 e finado en Londres o 3 de marzo de 1792, foi un arquitecto e deseñador neoclásico escocés.
Traxectoria
Foi o segundo fillo de catro (todos arquitectos) de William Adam, canteiro e arquitecto, estudou na Universidade de Edimburgo, aínda que non se graduou. En 1746 xunto co seu irmán máis vello, John Adam, entrou como axudante do seu pai. Cando este último morreu (1748), os dous irmáns convértense en socios do negocio familiar (Adam Brothers). O seu primeiro gran traballo foi a decoración do primeiro andar da Hopetoun House, preto de Edimburgo. En 1754 realiza unha viaxe por Francia e Italia, que aproveita para estudar a arquitectura clásica. Puxo especial atención no estudo das ruínas do pazo de Diocleciano en Spalato (Dalmacia), que actualmente se nomea Split (Croacia), e admira os gravados de Giovanni Battista Piranesi. En 1764 publica The ruins of the Palace of Diocletian ou As ruínas do Pazo de Diocleciano.
En 1758 regresa a Gran Bretaña e abre estudo en Londres cos seus irmáns James e William, coa incorporación de deseños clásicos romanos, influenciado con elementos gregos, bizantinos e barrocos dá lugar a un novo estilo decorativo. Realizou sobre todo mansións campestres nas que empregaba eses motivos clásicos con liberdade e diversidade cunha linguaxe de gran transparencia espacial. Deste xeito, mantivo unha dilatada actividade, tanto para clientes privados como para o servizo do Rei (foi arquitecto real dende 1761 a 1768).
Posicionamento
Robert Adam destacou pola súa convicción de que os interiores dun edificio e a súa decoración son o auténtico obxectivo da arquitectura. En consecuencia, deseñou mobles, telas e metalistería para os seus edificios. As súas publicacións  As ruínas do Pazo de Diocleciano (1764) e Obras arquitectónicas de Robert e James Adam (1773-1779) fixaron o estilo Adam (unha versión do neoclasicismo máis sinxela, precisa e delicada, que a do rico estilo palladiano, anteriormente de moda). O estilo Adam é de debuxo e proporcións harmoniosas, e procura unha sensación de luminosidade e espaciosidade. Utiliza motivos clásicos, como festóns, grilandas e urnas. O mobiliario Adam ten características moi similares.
A Static Lullaby
A Static Lullaby foi unha banda de música rock estadounidense formada en Chino Hills (California) no 2001. O grupo separouse no ano 2012 e reuniuse brevemente en 2015.
Biografía
En setembro de 2001 a banda gravou a súa primeira canción en casa, titulada "Withered". Eles gravárona en CDs e editárona como unha demo. Venderon esta demo durante os anos 2001 e 2002 e fixeron unha xira pola costa oeste dos Estados Unidos ata que decidiron editar 3 temas desa primeira sesión de gravación xunto cun cuarto doutra. A banda conseguiu vender 6 000 copias.
En 2002 fixeron unha xira e chamaron a atención de moitos selos. Finalmente A Static Lullaby decidiu asinar un contrato coa Ferret Records, e despois diso comezou a traballar no seu primeiro disco ...And Don't Forget To Breathe. A banda pasou 18 meses na estrada para presentar o seu traballo, durante os cales tocou ao lado de grupos como AFI, My Chemical Romance e Brand New. Despois da extensa xira asinaron con Columbia Records e gravaron o seu segundo traballo, Faso Latido. Entre a crítica houbo opinións divididas e foron despedidos de Columbia. Nesa época, o baixista e vocalista Phil Pirrone sufriu un serio accidente de tráfico, polo que tivo que deixar a banda. Pirrone creou o seu propio selo discográfico, Longhair Illuminati, e formou a banda Casket Salesmen co guitarrista Nathan Lindeman.
Jupiler Pro League
A Primeira División de Bélxica, oficialmente Jupiler Pro League por motivos de patrocinio, é a máxima categoría da liga de fútbol en Bélxica. Dispútase anualmente desde 1895. O equipo con máis títulos é o RSC Anderlecht, con 33 campionatos nas súas vitrinas.
Competición
Hai 16 equipos na Jupiler Pro League. Durante cada tempada (desde agosto ata abril), cada equipo enfróntase dúas veces co resto, unha vez no seu estadio e outra na dos seus adversarios, nun total de 30 partidos por cada equipo. Ao final dos 30 partidos, procédese a xogar a segunda fase, que se divide en dous partes:
Os dous últimos clasificados xogarán un play-off para decidir quen dos dous descende de categoría.
Homomonument
O Homomonument é un monumento conmemorativo no centro de Ámsterdam, a capital dos Países Baixos. O monumento lembra a todos os homosexuais, gais e lesbianas, que foron suxeitos a persecucións pola súa orientación sexual. Inaugurado o 5 de setembro de 1987, ten a forma de tres grandes triángulos rosas realizados en granito, colocados no chan formando os vértices dun triángulo maior na beira da canle Keizersgracht, preto da histórica igrexa de Westerkerk.
O Homomonument foi deseñado para «inspirar e apoiar ás lesbianas e os gais na súa loita contra a negación, a opresión e a discriminación.» Foi construído por unha iniciativa de maio de 1979 do movemento LGBT neerlandés, co apoio de grupos doutros países. miniatura|Vista aérea. Unha versión en miniatura pode ser vista no parque Madurodam da Haia. O modelo a escala foi inaugurado o 24 de outubro de 2006 polo alcalde de Ámsterdam, Job Cohen, e o presidente do COC, Frank van Dalen.
Orixe
A idea dun monumento permanente ás vítimas da persecución gais e lesbianas data de 1970, cando activistas gais foron arrestados por tentaren colocar unha coroa de loureiros no monumento nacional que conmemora ás vítimas da guerra na praza Dam no centro de Ámsterdam. A coroa foi retirada pola policía e denunciada como unha vergoña.
Fixeron falta oito anos para reunir os 180 000 € necesarios para construílo. A maioría proveu de doazóns de individuos e organizacións. O parlamento neerlandés doou 50 000 € e a cidade de Ámsterdam e a provincia de Holanda Setentrional tamén realizaron contribucións. miniatura|Imaxe en 3D do aspecto do monumento. En 1980, diversos artistas foron convidados a presentar os seus deseños e un xurado, formado por expertos en arte e deseño, elixiu o presentado por Karin Daan, baseado no triángulo rosa. Co triángulo na auga como punto central, Daan expandiu o deseño para facer a súa idea tan monumental como fose posible sen perturbar os arredores.
Descrición
O tema do triángulo baséase no símbolo do triángulo rosa, que os homosexuais detidos en campos de concentración debían portar durante a época nazi e que máis tarde foi adoptado polo movemento de liberación gai. Máis de 50 000 homes foron condenados pola súa homosexualidade durante o goberno nazi. De 10 000 a 15 000 foron enviados a campos de concentración, onde morreu un 60%. Aínda que o Homomonument se describe a miúdo como un monumento ás vítimas gais da persecución nazi, a intención é conmemorar a todos os homes gais e lesbianas que sufriron e continúan sufrindo persecucións en todos os países e todas as épocas.
Ademais do triángulo na canle, que ten unha serie de escaleiras que levan á altura da auga, onde se colocan a miúdo coroas de flores, existe un triángulo de 60 cm de altura e outro a nivel da rúa. Os tres triángulos equiláteros, de 10 metros de lado, xuntos forman un triángulo maior, conectados entre si cunha fina fileira de ladrillos de granito rosa. Este triángulo equilátero maior ten 36 metros de lado.
A aliñación dos tres vértices do triángulo maior ten significado simbólico. Un apunta cara ao monumento nacional da guerra na praza Dam. Outro apunta cara á casa de Anne Frank, unha moza xudía que foi deportada polos nazis e que morreu no campo de concentración. O terceiro vértice sinala cara á sede de COC Nederland, o grupo de liberación gai neerlandés fundado en 1946, que o converte na organización LGBT máis antiga do mundo que segue en funcionamento.
No triángulo que sinala cara á casa de Anne Frank está gravado un verso do poeta xudeu e homosexual Jacob Israël de Haan (1881-1924): Naar Vriendschap Zulk een Mateloos Verlangen («Tal desexo infinito de amizade»). O texto pertence ao poema A un mozo pescador.
Henry Adams
Henry Adams, nado en Boston en 1838 e morto en Washington en 1918, foi un historiador, xornalista e novelista norteamericano.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia de grande influencia, tiña dous antepasados presidentes do país. En 1858 despois de se graduar en Harvard parte para Europa en viaxe de estudos. En 1861 cando seu pai foi nomeado embaixador en Londres, por Abraham Lincoln, Henry acompañouno como secretario privado.
En 1868 regresou aos Estados Unidos, establecéndose en Washington, onde traballou como xornalista ata que en 1870 entre como profesor de historia medieval en Harvard, retírandose en 1877, volta a Washington, aínda que segue traballando como historiador.
Publicou dúas novelas: Democracy publicada anonimamente en 1880 e Esther, baixo o alcume de Frances Snow Compton en 1884.
O suicidio da súa muller en 1885, aféctalle fondamente, Adams pasara o resto da súa vida nunha viaxe permanente, pasando os veráns en París e os invernos en Washington.
En 1907 publica a súa autobiografía: The Education of Henry Adams. (Premio Pulitzer)
Cefalonia
330px|right Prefectura insular do noroeste de Grecia no centro do Heptonesos ou Illas Xónicas, dálle o seu nome a illa de Kefallinia máis coñecida co nome de Cefalonia.
Xeografía
O tamaño da illa é de 781 km², e a densidade de poboación actual é de 55 habitantes por km². A cidade de Argostoli ten un terzo dos habitantes da illa. Lixouri é o segundo gran asentamento, e as dúas cidades en conxunto representan case dous terzos da poboación da prefectura.
Cefalonia está no corazón dunha zona de terremotos, decenas de tremores menores ou non rexistrados prodúcense cada ano. En 1953, un terremoto destruíu case toda a colonia na illa, deixando só Fiscardo no norte sen tocar.
As máis importantes marabillas naturais son as covas de Melissani e Drogarati.
Historia
Homero menciónaa baixo o nome Same ou Samos. O seu nome derivaría de Céfalo que se fixo amo da illa con axuda de Anfitrión. Herodoto é o primeiro en dar este nome á illa (Cefalonia). A illa estaba formada por catro estados (tetrápolis): Same, Pale, Cranis e Proni. Estes nomes derivarían, segundo a lenda, dos catro fillos de Céfalo. Same e Proni (hoxe Tafio e, probablemente, antes Tafos ou Tafus) estaban na costa leste, Cranis e Pales ao oeste. Consérvanse tamén as ruínas dunha cidade romana en Cabo Escala, ao sueste probablemente, construída no século I e que se chamaba Cefalenia. Hoxe en día ten cerca o castelo de San Xurxo e está xunto á chaira de Livadhó. Ao norte áchanse tamén os restos dunha fortaleza chamada Asso, que pode ser a antiga Nesus.
Nas guerras médicas, só Pale estivo á beira de Atenas e enviou douscentos soldados que loitaron na Platea. A illa uniuse á confederación de Delos ao comezo da guerra do Peloponeso.
Durante as guerras cos romanos as cidades da illa opuxéronse a Roma. Etolia dominou a illa e Roma enviou a M. Fulvius cun exército en 189 adC. Tres cidades sometéronse, pero Same resistiu e foi conquistada logo dun asedio de 4 meses. Os romanos recoñeceron a illa como cidade libre.
Adriano deuna a Atenas, pero as cidades tiveron unha certa autonomía. En tempos do xeógrafo Claudio Tolomeo foi incluída na provincia do Epiro.
Dominio bizantino ata o final do século XI, cando foi ocupada polos normandos en 1082. Roberto Guiscardo morreu alí en 1085 logo de reprimir a revolta da illa, cando asediaba unha das cidades, e deu nome ao porto: Fiscardo. Coa súa morte volveu a Bizancio, pero despois foi ocupada polo pirata normando Margaritone de Brindisi en 1185 e en 1194 foi devolta aos bizantinos, pero conservada de feito polo conde Mateo I Orsini (neto de Margaritone) e polo conde Leone Vetrano. Vetrano foi executado polos venecians en (1206) e Orsini fíxose con todo o poder.
Á caída de Constantinopla de 1204, pouco despois pasou aos francos e foi incluída dentro do principado de Acaya. O feudo foi confiado a Gaius, príncipe de Taranto que aceptou a protección de Venecia en 1215; en 1224 Venecia recoñeceuna aos Orsini que non perderan o control. Logo dos Orsini pasou a Nápoles en 1324. En 1357 o príncipe de Taranto devolveuna a Venecia e foi integrada na señoría de Zante, gobernada polos Tocco, unha familia napolitana. Cando o último conde, Carlos Tocco, morreu, o poder pasou ao seu fillo e á súa muller Francesca.
En 1480 foi atacada polos turcos que levaron moitos habitantes e fixeron casar aos homes e mulleres con homes e mulleres de Etiopía para formar un pobo diferente para ser usado como escravos. Os venecianos reconquistaron a illa en 1482, pero a devolveron a Turquía por un tratado en 1485, aínda que mantiveron o feudo mediante un tributo. Os turcos estableceron unha guarnición no castelo de San Xurxo. En 1500 a cruzada dirixida polos venecians e aragoneses recuperou a illa. Permaneceu en poder de Venecia con capital en San Xurxo, ata que este castelo foi destruído por un terremoto en 1757 e a capital trasladouse ao porto de Argostoli.
En 1797, a República de Venecia foi abolida e os franceses adquiriron as súas posesións. O 28 de xuño de 1797 produciuse a ocupación francesa. Os insulares recibiron aos franceses como liberadores e izaron a bandeira francesa. O 17 de outubro de 1797 pasou formalmente a Francia polo tratado de Campio Formio. O 7 de novembro de 1797 os franceses crearon os departamentos de Corfú, Ítaca (que incluía Ítaca, Léucade, Cefalonia, Preveza e Vonitsa) e Mar Exeo (Zante e outras. Permaneceu baixo dominio francés ata que o 9 de novembro de 1798 rusos e turcos ocuparon a illa (xa ocuparan antes Corfú). O 2 de abril de 1800 creouse a República das Sete Illas, baixo protectorado ruso e otomán. Esta situación durou ata o 20 de xullo de 1807, en que Rusia cedeu Cefalonia e as outras illas a Francia e renunciou ao protectorado. O 13 de setembro de 1807, Cefalonia foi anexionada a Francia e o 8 de outubro de 1809, pasou a formar parte das Províncias Ilíricas. En outubro de 1809, os británicos ocuparon a illa e mantivérona ocupada ata 1814, en que se decidiu constituír unha República federal das Illas Xónicas baixo protectorado británico en nome das potencias que se proclamou o 5 de novembro de 1815. Dezasete gobernadores británicos rexeron a illa entre 1814 e 1863, dos cales cabe mencionar especialmente a Sir Charles Napier (12 de marzo de 1822 ata ao 1830) e en menor medida a Sir C. S. Everton (a finais da década de 1840). Naquel momento vivían na illa preto de 60.000 persoas.
En 1863, as illas foron entregadas a Grecia polo protocolo de Londres (Corfú, Cefalonia, Zante, Léucade, Ítaca, Citera, Paxos e outras menores). O 1 de xuño de 1864 produciuse a incorporación a Grecia.
Na illa naceu Yiannis Metaxas, primeiro ministro de Grecia durante a segunda guerra mundial. Durante esta, os italianos ocuparon a illa en 1941 e en 1943, os alemáns, ata que en 1945 rendéronse e a illa quedou en mans das forzas inglesas que a devolveron a Grecia. En 1953, foi arrasada por un terremoto e parte dos 365 vilas que había alí desapareceron. Fiscardo, o porto, resultou case intacto.
Ligazóns externas
Unitat perifèrica de Cefalònia
Asociación Cultural Banda de Música de Vilalba
A Asociación Cultural Banda de Música de Vilalba é unha agrupación musical constituída o 14 de abril de 1991 no concello de Vilalba, cuxa principal finalidade é a difusión e promoción da música de bandas.
Historia
Trala desaparición das últimas bandas existentes en Vilalba nos anos da Guerra Civil, a vila pasou por unha etapa de seca ata 1987, ano no que o Concello, encabezado polo daquela alcalde José María García Leira, decidiu crear unha escola de música da que máis tarde xurdiu a nova Banda de Música de Vilalba. Tras varios anos de clases de linguaxe musical e despois de que o Concello mercase os instrumentos, tivo lugar na Semana Santa de 1990 a primeira actuación da banda e o 14 de abril de 1991 a súa presentación oficial, constituíndose xa como Asociación Cultural.
Ó longo da súa traxectoria foron varios os directores que estiveron a cargo da mesma. O primeiro deles foi Xosé Guntín Currás, persoa moi vinculada ás actividades musicais da Terra Chá. En 1993, colleu a batuta Xosé Rodríguez Ramos e dende o ano 1995 diríxea César Concheiro Guerrico, mestre de frauta no Conservatorio Superior de Música da Coruña.
Traxectoria
A andaina desta asociación pasa por actuacións en toda a xeografía galega, Asturias, Castela e León e Portugal ben sexa mediante intercambios con outras bandas, contratacións por distintos concellos e circuítos culturais patrocinados pola Xunta de Galicia, as deputacións provinciais, a Federación Galega de Bandas de Música Populares ou o Concello de Vilalba.
Entre as moitas actuacións destacan as ofrecidas na Televisión de Galicia, Radio Galega e Televisión Española en Galicia. Por outro lado, a banda conta con dúas gravacións editadas, unha do ano 1995 e outra do ano 2001 co gallo do X Aniversario desta Asociación.
Diego Rivas
O nome de Diego Rivas pode referirse a:
Albariza
O topónimo galego Albariza pode referirse a:
Aeroporto Salgado Filho
O aeroporto internacional Salgado Filho é o aeroporto que serve á cidade brasileira de Porto Alegre. Foi bautizado na honra do senador e primeiro ministro da Forza Aérea do Brasil Joaquim Pedro Salgado Filho (1888-1950). Está operado por Fraport.
Moneixiñas, Moneixas, Lalín
Moneixiñas é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 41 habitantes (21 mulleres e 20 homes) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 46 habitantes.
Morro d'Oro
Morro d'Oro é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 3.468 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 28 km², tendo unha densidade de poboación de 123 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Atri, Notaresco e Roseto degli Abruzzi.
Igorre
miniatura|Situación do concello en Biscaia Igorre é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 4.273 habitantes (2011).
Dagoberto I
Dagoberto I (603-639), fillo de Clotario II, rei dos francos e de Bertrude. Foi rei dos francos entre os anos (629-639).
No 623, debido ás reivindicacións autonomistas dos nobres de Austrasia, o seu pai noméao rei deste territorio, desprovisto das rexións das Ardenas e os Vosgos.
Á morte do seu pai convértese en rei dos francos, cedendo o reino de Aquitania, creado para a ocasión, ao seu irmán Cariberto II, facéndoo renunciar definitivamente ao trono de Francia. Á morte do seu irmán, recupera Aquitania, converténdose no rei merovinxio máis poderoso e o monarca máis respectado do seu tempo. Fai de París a súa capital, debido á súa posición xeográfica no centro do reino.
Condado de Talsi
O Condado de Talsu é un dos condados nos que está dividida Letonia.
Dagoberto I
Por recomendación dos seus conselleiros Didier, Dadon (futuro Santo Ouen) e Eligius (futuro Santo Eloi), loita contra as reivindicacións autonomistas de parte da nobreza e reorganiza a administración e a xustiza do reino. Desenvolve a educación e as artes e doa importantes agasallos á Igrexa. Fundará, entre outras, a abadía de San Denis, a cal ha acoller posteriormente a súa tumba e será durante moitos anos a tumba dos Reis de Francia. Foi o último rei merovinxio que dirixiu persoalmente o regnum francorum. Durante o seu reinado, mandou construír o castelo de Altes Schloss en Merseburg, Alemaña que aínda é hoxe en día o castelo máis antigo habitado neste país.
No ano 632, a nobreza de Austrasia enfróntase a el, e para buscar a calma, vese obrigado a ceder o reino de Austrasia ao seu fillo Sixeberto III que ten só dous anos.
Pronto os nobres de Neustria esixen e obteñen a unión deste reino con Borgoña, e que coloque ao seu fillo Clodoveo II á fronte dese novo reino.
Á súa morte, os seus dous herdeiros son aínda moi novos: Sixeberto ten oito anos e Clodoveo catro, polo que os mordomos de palacio dedícanse a manipular aos soberanos e acaparan definitivamente do poder. É o comezo da época dos Reis folgazáns, que marcará o fin da dinastía Merovinxia.
Xfce
Xfce (pronunciado como letras individuais) é un contorno de escritorio para Unix e outros sistemas operativos baseadas nela como Linux, Solaris ou BSD. Está configurado para utilizarse co rato e os ficheiros de configuración normalmente están ocultos para o usuario normal.
Xfce pretende ser rápido e lixeiro, atractivo desde o punto de vista visual e fácil de usar. Xfce encarna a filosofía tradicional de Unix de modularidade e reutilización. Consiste en partes empaquetadas por separado, que xuntas fornecen todas as funcións do contorno de escritorio, pero poden ser seleccionadas en subconxuntos para adaptarse ás necesidades e preferencias do usuario. Outra das prioridades de Xfce é a adhesión a estándares, especialmente os definidos en freedesktop.org.
Do mesmo xeito que GNOME, Xfce está baseado no kit de ferramentas GTK, pero non é unha copia («fork») de GNOME. Emprega o xestor de xanelas Xfwm. A súa configuración pode facerse integramente co rato, tendo ademais ficheiros de configuración avanzada agochados ao usuario xeral. Xfce non fornece animacións de escritorio, aínda que o Xfwm ten compatibilidade para elas.
Desde febreiro de 2019 a web de Xfce, está dispoñible en galego.
Distribucións
Distribucións que inclúen Xfce como contorno principal:
Outras inclúen Xfce como contorno opcional
O Moroso, Taragoña, Rianxo
O Moroso é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza.
Lipoproteína de baixa densidade
As lipoproteínas de baixa densidade ou LDL (do inglés Low-density lipoproteins) constitúen un dos cinco grandes grupos de lipoproteínas que circulan polo sangue transportando lípidos (os outros tipos son os quilomicrons, VLDL, IDL, e HDL). As LDL teñen unha densidade que está entre a das VLDL e a das HDL. Todas as lipoproteínas son partículas globulares formadas por unha mestura de proteínas e lípidos coa parte externa hidrófila e a interna hidrófoba, de tamaño moito menor que o dunha célula humana.
As LDL conteñen a proteína apolipoproteína B (ApoB) e transportan moléculas de colesterol, fosfolípidos, e triglicéridos ao interior das células por vía sanguínea. A célula ten un receptor para captar a LDL e introducila dentro da célula. Cando a célula necesita unha cantidade adicional de colesterol para a síntese de membranas e outros produtos, sintetiza proteínas receptoras de LDL, que insire na membrana plasmática. Este receptor capta as LDL, que son internalizadas e despois levadas aos lisosomas, onde se hidrolizan os ésteres de colesterol dando lugar a colesterol libre, que queda a disposición da célula. Este mecanismo regulado da absorción de colesterol está alterado nalgúns individuos que herdaron xenes defectuosos para a produción das proteínas receptoras de LDL, polo que nestes individuos o receptor de LDL está ausente ou é defectuoso, e, por tanto, as súas células non poden captar as LDL cargadas de colesterol, o que fai que estas se acumulen en maior concentración no sangue.
As LDL poden supoñer un risco de desenvolver unha enfermidade cardiovascular cando invaden o endotelio dos vasos sanguíneos e son oxidadas, xa que as formas oxidadas son retidas máis doadamente polos proteoglicanos do endotelio. Unha complexa serie de reaccións bioquímicas regula a oxidación das partículas LDL, estimulada principalmente pola presenza de restos de células necróticas e radicais libres no endotelio. O incremento da concentración das LDL no sangue está fortemente asociado cun aumento do desenvolvemento de aterosclerose na parede das arterias, o que finalmente ten como resultado a rotura das placas, o que desencadea a formación de coágulos no interior das arterias, que causa un estreitamento ou peche da súa luz, orixinando enfermidades vasculares, infarto de miocardio, e outras complicacións vasculares.
As LDL denomínanse tamén "colesterol malo" porque o colesterol e outros lípidos que transportan no seu interior poden depositarse nas paredes das arterias polo mecanismo indicado, atraer a macrófagos, e orixinar aterosclerose. Ao contrario das LDL, outras lipoproteínas chamadas HDL denomínanse "colesterol bo" porque retiran as moléculas de lípidos da parede arterial.
Denomínase colesterol LDL (LDL-C) a cantidade de colesterol que se estima conteñen como media as LDL nunha análise de sangue, calculada utilizando unha fórmula matemática.
Unha condición hereditaria na que hai altos niveis de LDL en sangue é a hipercolesterolemia familiar.
Estrutura
As partículas de LDL miden aproximadamente 22 nm de diámetro e teñen unha masa duns 3 millóns de daltons. Como as LDL conteñen un número variable e cambiante de moléculas de ácidos graxos, presentan unha ampla distribución de tamaños e masas. A determinación da estrutura das LDL foi unha tarefa complicada debido á súa estrutura heteroxénea. Describiuse recentemente a estrutura dunha LDL á temperatura do corpo humano en condicións nativas, cunha resolución duns 16 ángstroms utilizando microscopía crioelectrónica. As partículas de LDL poden ser emulsificadas, e circulan polo sangue levando no seu interior ácidos graxos e outros lípidos por todo o corpo, que doutro modo non serían solubles directamente no sangue. Todas as partículas de LDL conteñen unha soa molécula de apolipoproteína, concretamente da apolipoproteína B-100 (Apo B-100), que é unha proteína de 4536 residuos de aminoácidos e unha masa de 514 kDa), xunto con de 80 a 100 moléculas de proteínas secundarias adicionais. As LDL, igual que as outras lipoproteínas, teñen unha parte interna moi hidrofóbica que consta de ácidos graxos poliinsaturados, como o linoleato e centos ou miles (xeralmente unhas 1500 como media) moléculas de colesterol esterificadas ou non esterificadas. Esta parte central contén tamén triglicéridos e outras graxas, rodeadas dunha capa de fosfolípidos e colesterol non esterificado. A parte externa da LDL é hidrófila, xa que nela se sitúan as partes hidrófilas das proteínas e dos fosfolípidos e colesterol non esterificado.
Fisioloxía
miniatura|dereita|Un exemplo de [[endocitose mediada por receptor dependente de clatrina, como a utilizada para a absorción das LDL (boliñas azuis da figura).]] As partículas LDL fórmanse a partir das VLDL (orixinadas no fígado), as cales se transforman ao perder triglicéridos pola acción do encima lipoproteína lipase (LPL) e fanse menores e máis densas (conteñen menos moléculas de lípidos dentro da mesma cuberta de proteínas), e pasan a ter unha maior proporción de ésteres do colesterol. Esta transformación ocorre no sangue e converte as VLDL en IDL e despois en LDL.
Transporte ao interior da célula
Cando unha célula necesita unha cantidade adicional de colesterol, que supera á súa produción interna pola vía do HMGCoA, empeza a sintetizar receptores de LDL, e insíreos na súa membrana plasmática. Os receptores de LDL difunden libremente ata que se asocian coas depresións revestidas de proteína clatrina da membrana. As partículas de LDL do torrente sanguíneo únense especificamente a estes receptores de LDL, e despois estas depresións invaxínanse e forman vesículas de endocitose que se introducen na célula, levando o seu cargamento de lípidos e o receptor. Este proceso denomínase endocitose mediada por receptor.
Despois a vesícula despréndese do seu recubrimento de clatrina, e fusiónanse cos endosomas temperáns nos que libera a LDL e os receptores, despois a endosomas tardíos e a lisosomas. Aquí son hidrolizados os ésteres do colesterol da LDL. Os receptores de LDL son reciclados, xa que se envían de volta á membrana plasmática. porén, se os receptores de LDL se unen a PCSK9, o transporte de receptores de LDL é redirixido aos lisosomas, onde son degradados.
Papel inmunitario
As LDL interfiren co sistema de percepción do quórum bacteriano que regula á alza os xenes necesarios para unha infección invasiva por Staphylococcus aureus. O mecanismo do antagonismo implica a unión da apolipoproteína B, á feromona autoindutora de S. aureus, o que impide que realice sinalización celular a través do seu receptor. Os ratos deficientes en apolipoproteína B son máis susceptibles a unha invasión bacteriana infectiva.
Patróns dos subtipos de LDL
As partículas LDL varían no seu tamaño e densidade, e diversos estudos atoparon que se unha persoa presenta un patrón que teña maior cantidade de partículas LDL densas, chamado Patrón B, iso equivale a ter un maior factor de risco para enfermidades cardíacas coronarias, comparado co que ten outra persoa que presente un patrón con maior cantidade de LDLs máis grandes e menos densas, chamado Patrón A. Crese que isto se debe a que é máis fácil que as partículas máis pequenas penetren no endotelio dos vasos sanguíneos. Outro patrón, chamado Patrón I (I de intermedio), indica que a maioría das partículas de LDL teñen un tamaño moi próximo ao dos ocos normais que hai no endotelio (26 nm). Segundo un estudo, os tamaños de 19,0–20,5 nm denomínanse Patrón B, e os de 20,6–22 nm desígnanse como Patrón A.
Algúns investigadores médicos suxeriron que a correspondencia entre o Patrón B e a enfermidade cardíaca coronaria é máis forte que a que ten a cantidade de LDL medida nas probas estándar de perfil lipídico. As probas que miden estes subtipos de patróns de LDL son máis caras e non están dispoñibles de forma xeral, polo que a proba de perfil lipídico común é a que máis se segue usando.
Tamén se atopou unha correspondencia entre maiores niveis de triglicéridos e maiores nives de partículas LDL máis pequenas e máis densas e alternativamente menores niveis de triglicéridos e maiores niveis de LDL máis grandes e menos densas (máis "boiantes" ou "flotantes").
Outro método de análise das subclases de lipoproteínas é a espectroscopia RMN, que distingue as subclases baseándose nas lixeiras diferenzas nas propiedades espectrais dos lípidos que transportan. As lipoproteínas ricas en triglicéridos orixinan a produción de LDL de tamaño e contido en colesterol anormais, e a cantidade destas partículas está asociada co risco de enfermidade coronaria e é subestimada nas probas de medida do colesterol convencionais.
Probas de medición
As análises de sangue adoitan informar sobre o colesterol LDL (LDL-C): a cantidade de colesterol que se estima conteñen como media as LDL analizadas, utilizando a fórmula da ecuación de Friedewald. Nun contexto clínico, as estimacións calculadas matematicamente do LDL-C utilízanse comunmente para medir a cantidade de LDL que podería orixinar aterosclerose. O problema con este tipo de aproximacións é que os valores de LDL-C son xeralmente discordantes coas medicións directas de partículas LDL e coa velocidade real da progresión da aterosclerose.
Poden tamén facerse medidas directas de LDL, que revelan mellor as particularidades do paciente, pero que se fan menos frecuentemente porque o seu custo é algo maior. Por exemplo, a medida directa de partículas LDL por resonancia magnética nuclear (RMN) considérase que mide mellor o risco individual de episodios vasculares.
Estimación de partículas LDL polo contido de colesterol
As medidas clínicas da concentración de lípidos son unhas das análises clínicas máis usadas, non porque teñan a mellor correlación cos resultados individuais, senón porque os métodos de laboratorio necesarios son máis baratos e están máis xeneralizadamente dispoñibles.
Este método ten limitacións, a máis notable é que as mostras deben obterse despois de 12 a 14 h de xaxún e que o colesterol LDL (LDL-C) non se pode calcular se os triglicéridos no plasma son >4,52 mmol/L (400 mg/dL). Mesmo a niveis de triglicéridos de 2,5 a 4,5 mmol/L, esta fórmula considérase inexacta. Se están elevados tanto o colesterol total coma os niveis de triglicéridos entón debe utilizarse unha fórmula modificada, coas cantidades medidas en mg/dL:
Esta fórmula proporciona unha aproximación que é bastante exacta para a maioría da xente, asumindo que o sangue foi extraído despois dun xaxún de 14 horas ou máis, pero non revela a concentración real de partículas LDL porque a porcentaxe de moléculas de lípidos contida nas LDL correspondente ao colesterol varía, e pode haber unha variación de 8:1.