cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festival Internacional de Cinema de Cannes
Historia
A orixe do festival provén da necesidade de concibir unha alternativa ó Venecia que nese momento estaba baixo influencia fascista. O festival celébrase por primeira vez en 1946 e só se suspendeu dúas veces, en 1948 e 1950 debido á falta de fondos.
María Jamardo
Traxectoria
Afiliada a Sociedad Civil y Democracia, encargouse de coordinar a campaña electoral desa formación nas Eleccións Galegas de 2012, onde o SCD obtivo 16.000 votos. En abril de 2013 foi designada líder da formación en Galicia. Presentouse ás primarias de SCD para substituír o fundador do partido, Mario Conde, e foi elixida presidenta da formación a nivel estatal en setembro de 2013. . Non obstante, dimitiu en febreiro de 2014, ante o perigo de inminente disolución do seu partido.
Vida persoal
Vive a cabalo entre Vigo e Madrid. Ten dous fillos.
Festival Internacional de Cinema de Cannes
Historia
En 1982 inaugúrase o Palacio de Festivais e Congresos de Cannes, edificio que se constrúe onde estaba o antigo casino municipal. Hoxe conta con 25.000 m2 de espazo de exhibición e 26 salas e auditorios.
Vilar de Flores, Os Espiñeiros, Allariz
Vilar de Flores é un lugar da parroquia dos Espiñeiros no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 55 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 26 eran homes e 29 mulleres.
Carlos Ariel López Chimino
Carlos Ariel López Chimino, máis coñecido como Carlitos López, nado en San Juan de la Frontera o 13 de marzo de 1977, é un xogador de hóckey a patíns arxentino que actualmente xoga na posición de dianteiro no FC Barcelona.
Traxectoria
Iniciouse no hóckey a patíns nas categorías inferiores da Unión Vecinal de Trinidad, un dos equipos deste deporte na súa cidade natal. En 1997 fichou polo H.C. Liceo de A Coruña, club no cal militou seis tempadas. A súa última tempada no club galego asinou uns números excelentes, converténdose no máximo anotador da OK Liga cun total de 30 goles en 33 partidos. Na tempada 2004-05 fichou polo FC Barcelona, sendo a única incorporación do club barcelonés ese ano, e coa responsabilidade de substituír a Gaby Cairo, o símbolo do equipo nos últimos anos.
A nivel individual gañou premios como o Olímpia de Prata do 2000, recoñecemento que se outorga en diversas disciplinas ao deportista máis destacado da Arxentina.
Aeroporto de Nápoles-Capodichino
O aeroporto de Nápoles-Capodichino (IATA: NAP, ICAO: LIRN) é un aeroporto internacional que serve á cidade italiana de Nápoles. Atópase a 5,9 km ao norte da cidade, no distrito de Capodichino. O aeroporto ten dúas terminais, a Terminal 1 usada para voos regulares, e a Terminal 2 afastada do aeródromo usada para operacións chárter.
Nápoles, cunha poboación metropolitana de case tres millóns de persoas é a área metropolitana máis grande de Europa que non ten un centro de conexións dunha aeroliña no seu aeroporto.
Hans Jensen (lingüista)
Hans Detlev Jensen, nado o 28 de agosto de 1884 en Struvenhütten, Kreis Segeberg e finado o 4 de agosto de 1973 en Rostock, foi un lingüista alemán.
Traxectoria
Jensen comezou como profesor en Kiel e ensinou desde 1943 ata 1957 en Rostock. En 1935 publicou a súa obra máis importante, Die Schrift in Vergangenheit und Gegenwart.
Algúns homes bos
Algúns homes bos (en A Few Good Men) é un filme estadounidense de drama legal dirixido por Rob Reiner que foi estreado en 1992. Está protagonizado por Tom Cruise, Jack Nicholson e Demi Moore, xunto con Kevin Bacon, Kevin Pollak, Wolfgang Bodison, James Marshall, J. T. Walsh e Kiefer Sutherland nos papeis secundarios. Foi adaptado a guión por Aaron Sorkin a partir da súa obra homónima pero inclúe achegas de William Goldman.
Estreouse en galego o 18 de decembro de 2010 a través da TVG.
When the Trickster Starts a-Poking
"When the Trickster Starts a-Poking (Bordello Kind of Guy)" é unha canción do grupo de gypsy punk Gogol Bordello, escrita polo líder da banda, Eugene Hütz. É o primeiro sinxelo da banda, e as dúas cancións que inclúe aparecen no segundo disco de Gogol Bordello, Multi Kontra Culti vs. Irony, editado en 2002.
Asadur
O topónimo Asadur pode referirse a:
Galería de imaxes da selección galega de fútbol praia
Galería de imaxes da selección galega de fútbol praia.
Tabaré Vázquez
Tabaré Ramón Vázquez Rosas, nado en Montevideo o 17 de xaneiro de 1940 e finado na mesma cidade o 6 de decembro de 2020, foi un político uruguaio, presidente do seu país desde o 1 de marzo de 2005 ata o 1 de marzo de 2010 e de novo dende marzo de 2015 ata 2020. Pertencía á Fronte Ampla.
Orixe
Tabaré Vázquez tiña ascendencia galega, xa que o seu avó era orixinario de Ourense, e a súa avoa era oriúnda de Santiago de Compostela, emigrando ámbolos dous posteriormente ao Uruguai.
Estivo casado con María Auxiliadora Delgado San Martín. Tiña 4 fillos (Ignacio, Álvaro, Javier e Fabián) e dez netos.
San Clodio
San Clodio refírese ao mártir cristián Claudio de León.
Como topónimo estendeuse por Galicia grazas a monxes chegados do mosteiro de San Claudio de León; pode referirse a:
Tabaré Vázquez
Traxectoria
Médico de profesión, obtivo a licenciatura de Medicina no ano 1969 na Universidade da República, coa especialidade de oncoloxía e radioterapia no ano 1972. Ademais dirixiu o Departamento de Radioterapia do Instituto Nacional de oncoloxía do Uruguai e, no ano 1987 foi designado catedrático de oncoloxía e radioterapia.
Entre 1979 e 1989 foi presidente do Club Atlético Progreso, un equipo de fútbol do seu barrio, La Teja, en Montevideo. Baixo a súa presidencia, Progreso gañou o título de campión da Primeira División en 1989. Ademais, valorou candidatarse á presidencia da Asociación Uruguaia de Fútbol pero non foi posible dado que a súa significación política espertou o rexeitamento doutros clubs.
Os seus comezos na vida política remóntanse ata o ano 1983 cando se afiliou ó Partido Socialista, sendo elixido no ano 1986 integrante do seu comité Central. Posteriormente, no ano 1989 o Frente Amplio designouno candidato a Intendente da capital Uruguaia, gañando as eleccións ó ano seguinte e sendo o alcalde da cidade entre o ano 1991 e 1995.
Triunfou na elección presidencial o 31 de outubro de 2004, na que se presentaba como candidato pola coalición de esquerda Encuentro Progresista-Fronte Ampla-Nova Maioría, ao obter a maioría absoluta co 50,45% dos votos emitidos, transformándose no primeiro presidente esquerdista e rompendo coa hexemonía bipartidista do Partido Nacional e o Partido Colorado, que dominaran a historia política uruguaia dende 1830. Asumiu o seu cargo de Presidente Constitucional do Uruguai o 1 de marzo de 2005 e o seu mandato estendeuse até o 1 de marzo do 2010.
Jeff Adrien
Jeffrey "Jeff" Adrien, nado en Naples (Florida) o 10 de febreiro de 1986, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense, que actualmente xoga no Bnei Herzliya da Ligat ha'Al. Xogou en Galicia para o Club Baloncesto Breogán na Liga LEB, procedente da Universidade de Connecticut, onde era o capitán do equipo. Despois dunha tempada en Lugo foi invitado ao campus de baloncesto dos Golden State Warriors, pasando finalmente a formar parte do seu cadro de xogadores. Posteriormente, alternando diferentes etapas na NBA, xoga tamén en diferentes equipos de todo o mundo. Cunha altura de 2,01 metros, pode xogar tanto de ala-pivote como de pivote.
Instituto
Adrien acudiu ao Instituto Brookline en Massachusetts. Destacou no seu ano "sophomore", cando o equipo de Brookline chegou a disputar a final do campionato estatal. Como "sénior", o equipo de Adrien acadou de novo a final campionato estatal. Despois da súa graduación en 2004, Adrien acudiu á Academia Brewster, en Nova Hampshire por realizar un ano de posgrao, xogando na Amateur Athletic Union, antes de entrar na Universidade de Connecticut cunha bolsa de estudos integral.
Universidade
Adrien xogou de ala-pivote para os UConn Huskies. Na tempada 2007-2008 da NCAA Adrien foi nomeado para o Mellor quinteto da Big East Conference, liderando ao equipo en puntos (14,8) e rebotes (9,7). Como capitán do equipo na tempada de 2008-2009, Adrien fixo medias de 13,7 puntos e 10 rebotes por partido, facendo un dobre-dobre de media. En 2009, o Huskies clasificáronse para a Final Four de NCAA, perdendo contra os Michigan State Spartans. Adrien rematou a súa carreira universitaria con máis de 1.600 puntos e 1.100 rebotes, tornándose no o segundo "husky" en conseguilo.
Profesional
Adrien non foi seleccionado no NBA Draft de 2009, asinando co Club Baloncesto Breogán de Lugo. Durante o verán xogou nas ligas de verán dos New Jersey Nets e dos Philadelphia 76ers e no equipo dos Memphis Grizzlies na Vegas Summer League. Despois da súa marcha de Lugo pasou a formar parte dos Golden State Warriors da NBA, cos que xogou vinte e tres encontros, chegando a conseguir algunha vez dobres figuras (máis de 10 puntos e 10 rebotes nun encontro). Xogou o seu último encontro o 8 de decembro, sendo cortado do equipo para incorporar a Acie Law. Con todo, o 24 de febreiro de 2011 volvería ao equipo de Oakland.
O 21 de decembro de 2011, asinou un contrato cos Houston Rockets, pero foi cortado o 8 de febreiro de 2012. En outubro de 2012, Adrien fichou polos Rio Grande Valley Vipers da NBA Development League. O 9 de decembro de 2012, fichou polos Charlotte Bobcats, onde se reuniu co seu antigo compañeiro de Connecticut, Kemba Walker. O 20 de febreiro de 2014, Adrien foi traspasado xunto a Ramon Sessions ós Milwaukee Bucks a cambio de Gary Neal e Luke Ridnour. O 29 de novembro de 2014, asinou cos Minnesota Timberwolves. Tras finalizar o seu contrato, Adrien muda de competición e asina cos Guangdong Southern Tigers da Chinese Basketball Association (CBA). Tras permanecer a China un ano, en 2016 asina co Bnei Herzliya da Ligat ha'Al de Israel.
Juan José Jayo
Traxectoria
Pese a comezar a xogar como dianteiro destacou en 1993 como centrocampista defensivo no Club Alianza Lima. En 1997 gañou o seu primeiro título da liga peruana, estes bos papeis no Alianza fan que fiche polo Unión de Santa Fé en 1999, porén no mercado de inverno de 2001 ficha polo Celta de Vigo. Só xogou no Celta o resto desa tempada, incluíndo a final da Copa do Rei en 2001, encontro que perdería ante o Real Zaragoza.
A tempada seguinte xoga no UD Las Palmas pero tampouco permanecería máis dun ano, volvendo ao Perú ao club no que debutou, o Alianza Lima. Militou no club ata o ano 2012 coa excepción do ano 2008 cando xogou no José Gálvez FBC, nestes anos gañou outros tres campionatos peruanos (2003, 2004 e 2006) amais de tres Torneo Apertura (1997, 2003 e 2006) e dous Clausura (1997 e 2003).
Finalmente retirouse o 18 de novembro de 2012.
Coa selección de fútbol
Entre os anos 1994 e 2008 disputou 97 encontros coa Selección de fútbol do Perú, anotando un gol.
ESO 269-57
ESO 269-57 (tamén coñecida coma Leda 45683) é unha galaxia en espiral barrada que está situada a unha distancia aproximada respecto do noso Sistema Solar duns 155 millóns anos luz, dentro da constelación de Centaurus. É un membro dun conxunto ben coñecido de galaxias visto nesa dirección. A galaxia recibiu esta designación cando foi catalogada durante a primeira Procura no Hemisferio Sur do Observatorio Europeo do Sur, levada a cabo durante a década de 1970.
Tus (proteína)
miniatura|Representación da estrutura cristalina de raios X do complexo Tus-[[proteína Ter-ADN. (Jmol de coas febras de ADN en rosa e verde.)]] Tus (do inglés terminus utilization substance) é unha proteína que se une ás secuencias terminadoras da replicación do ADN e actúa en contra da helicase DnaB cando entra en contacto cunha helicase que avanza. Ademais, a unión da proteína Tus detén de forma efectiva o movemento da ADN polimerase, polo que non pode progresar a replicación do ADN. Deste modo, Tus axuda á terminación da replicación do ADN en procariotas.
En Escherichia coli, a proeína Tus únese a 10 sitios moi relacionados do seu cromosoma. Estes sitios comprenden 23 pares de bases, denomínanse sitios Ter, e desígnanse como TerA, TerB, ..., TerJ. Estes sitios de unión son asimétricos, o que determina que non actúen igual segundo o sentido en que avanza a forquita de replicación, o que depende das secuencias de nucleótidos que hai nos dous extremos dos sitios Ter. Cando unha forquita de replicación que avanza se encontra nunha dirección co complexo Tus-Ter (a proteína Tus unida so sitio Ter do ADN), o complexo disóciase e a replicación continúa (é permisiva). Pero cando no seu avance se encontran na outra dirección, o complexo Tus-Ter supón unha barreira cinética maior e detén a replicación (é non permisiva). Os múltiples sitios Ter que hai no cromosoma están orientados de maneira que as dúas forquitas de replicación que se moven en direccións opostas quedan ambas bloqueadas na rexión de terminación desexada.
José Miguel Antúnez
José Miguel Antúnez Melero, nado o 21 de febreiro de 1967 en Madrid, é un ex xogador profesional de baloncesto internacional español formado na canteira do Club Baloncesto Estudiantes. Cunha estatura de 1,83 metros xogaba na posición de base.
Tus (proteína)
Bacillus subtilis utiliza a proteína terminadora da replicación (RTP) en vez da Tus.
José Miguel Antúnez
Traxectoria
Despois de formarse e xogar en Estudiantes, José Miguel Antúnez estivo no Real Madrid sete tempadas, dende a 1991-92 até a 1997-98. O seu físico e capacidade defensiva permitíronlle competir sempre a gran nivel. Xunto a José Lasa, formou unha parella de bases que soubo complementarse á perfección, dirixindo o xogo dun equipo cheo de talento, con nomes da categoría de Arvydas Sabonis, José Biriukov, Antonio Martín e Joe Arlauckas. Fóra da disciplina do equipo branco gozou nos seus últimos días como baloncestista dun máis que digno papel no Breogán de Lugo, onde despregou con maior liberdade todo o baloncesto que aínda lle quedaba dentro.
Avianca El Salvador
Avianca El Salvador, anteriormente Transportes Aereos del Continente Americano e coñecida sinxelamente como TACA, é unha aeroliña do Salvador propiedade de Synergy Group. Como TACA foi a primeira aeroliña do país. Como Avianca El Salvador é unha das sete aeroliñas con marcas nacionais do grupo Avianca Holdings.
TACA foi propietaria e operou outras cinco aeroliñas en Centroamérica, e o seu nome orixinalmente foi o acrónimo de Transportes Aéreos Centroamericanos ata que cambiou por Transportes Aéreos del Continente Americano, reflectindo a súa expansión cara todo o continente americano.
O 7 de outubro de 2009 anunciouse que TACA fusionaríase con Avianca, aínda que TACA mantivo o seu nome ata que a fusión rematouse completamente o 21 de maio de 2013.
Frota
En agosto de 2017 a frota de Avianca El Salvador estaba formada polos seguintes avións: A súa compañía nai, Avianca, ten un pedido en firme por 100 avións da familia Airbus A320neo e algúns deles seguramente sexan para Avianca El Salvador.
Dólar
Unidade monetaria
O nome dólar emprégase para moedas de diversos países e en varias épocas:
Galería de imaxes de Begonte
Galería de imaxes do concello de Begonte na provincia de Lugo.
José Luís Pajón Camba
José Luís Pajón Camba, nado en Xerdiz (Ourol), é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Traballador dunha empresa de distribución de bebidas. Concelleiro en Ourol polo PSdeG-PSOE dende 1999. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PSdeG e foi elixido alcalde grazas ao apoio de Begoña Moreiras, concelleira do PPdeG ("moreirazo"). No ano 2019 revalida o cargo con maioría absoluta.
José Antonio Pérez Alvite
José Antonio Pérez Alvite, coñecido simplemente como Alvite, nado o 15 de decembro de 1962 en Negreira, é un exfutbolista galego. Histórico defensa do Lugo, é o xogador con máis partidos na historia do club (442), no que militou durante 13 tempadas entre 1986 e 1999. Capitán durante unha década, en 1992 marcou de cabeza o gol que supuxo o primeiro ascenso á Segunda División da historia do club.
Comezos
Comezou a súa carreira na SD Negreira, da súa vila natal, xogando dende os 16 anos no seu equipo xuvenil. Pouco despois xa xogaba co primeiro equipo na Liga da Costa, e con 18 anos foi fichado polo Flavia, da Terceira División, onde xogou durante dous anos e onde tivo como adestrador a Xulio Díaz.
Destinado a Jaca para realizar o servizo militar, xogou mentres no Jacetano, durante a tempada 1983/84, equipo co que chegou a disputar un partido da Copa do Rei ante o Osasuna, da Primeira División. De regreso en Galicia xogou no Noia, e tras aprobar as oposicións a garda forestal e recibir unha praza na Estrada, fichou polo Boiro en 1985. Militou durante unha campaña no equipo de Barbanza, e en 1986 foi traspasado ao Lugo por un millón de pesetas.
Lugo
Debutou co Lugo en partido oficial o 7 de setembro de 1986, nun encontro da Segunda División B ante o Mallorca Atlético. Titular durante toda a campaña ás ordes do adestrador Segura, sumou 41 partidos e 3 goles, o primeiro deles marcado no campo do Sangoñedo de Chantada, nun partido de Copa ante o Gran Peña. O seu primeiro gol en liga chegou no Estadio do Miño, contra o Ourense. Mantivo a titularidade na inmensa maioría de partidos da seguinte década e cos diferentes adestradores que pasaron polo banco do club durante ese tempo.
En 1989 converteuse no capitán do equipo, sucedendo a Gonzalo Edrosa, que levou o brazalete brevemente trala marcha de Carlos Mouriz. Na tempada 1991/92, con Xulio Díaz no banco, o equipo rematou segundo por detrás do Salamanca, clasificándose para a promoción de ascenso por segundo ano consecutivo. Titular nos seis encontros da fase de ascenso, Alvite marcou un gol en cada un dos dous últimos partidos ante o Sant Andreu, incluído o gol na vitoria no derradeiro e decisivo partido, co que o Lugo conseguiu ascender á Segunda División por primeira vez na súa historia.
Na tempada 1992/93 debutou na categoría de prata, na terceira xornada ante o Eibar. Disputou 29 partidos durante esa campaña, na que o equipo lucense acabou descendendo de novo a Segunda B. Continuou capitaneando o Lugo na categoría de bronce durante seis anos máis, acadando os 442 partidos oficiais, máis que ningún outro xogador da historia do club.
Trala retirada
Despois de colgar as botas traballou na súa profesión de garda forestal. En 2015 regresou ao Lugo como delegado, función que realizou durante cinco anos, ata que foi substituído en 2020 por José Luis Corral.
Espiñeiro, Loño, Vila de Cruces
Espiñeiro é un lugar da parroquia de Loño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 1 habitante (1 home), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Alí Babá e os corenta ladróns. A cimitarra perdida de Arabia
'Alí Babá e os corenta ladróns. A cimitarra perdida de Arabia' (en Ali Baba and the Forty Thieves) é un filme estadounidense de aventuras dirixido por Arthur Lubin que foi estreado no ano 1944. Está protagonizado por Maria Montez e Jon Hall, e conta a historia de Alí Babá, recollida no libro As mil e unha noites. É un dos filmes de historias exóticas estreados por Universal durante os anos de guerra.
Costa do Tesouro (Florida)
miniatura|dereita|300px|Áreas costeiras dos condados de Martin, Saint Lucie e Indian River A Costa do Tesouro (Treasure Coast) é unha rexión vernácula do estado de Florida, nos Estados Unidos. Está situada na costa atlántica do Estado, comprendendo os condados de Indian River, Saint Lucie e Martin, e para algunhas fontes, ademais, o de Palm Beach. A rexión, cuxo nome fai referencia á Frota do Tesouro español que perdeuse a causa dun furacán en 1715, naceu como resultado do desexo dos residentes de separarse da influencia de Miami e da rexión vernácula da Costa Dourada.
miniatura|dereita|Vista aérea da Lagoa de Indian River A área inclúe dúas áreas estatísticas metropolitanas definidas pola Oficina de Administración e Orzamento e empregadas cunha finalidade estatística pola Oficina do Censo dos Estados Unidos e outras axencias: a Área Estatística Metropolitana de Port Saint Lucie (que abrangue os condados de Saint Lucie e Martin) e a Área Estatística Metropolitana de Sebastian–Vero Beach (que abrangue o Condado de Indian River). O Condado de Palm Beach, en caso de considerarse incluído dentro da Costa do Tesouro (algo que moitas fontes rexeitan), é ademais parte da Área Estatística Metropolitana de Miami–Fort Lauderdale–Pompano Beach.
Durante un tempo, a principios da década de 1970 denominouse Costa Tropical (Tropical Coast), aínda que o termo non callou e non abranguía o mesmo territorio.
Ámbito administrativo territorial
Lamme e Oldakowski observaron que a Costa do Tesouro comprendía a área ao norte do Condado de Palm Beach ata a Costa do Espazo (incluíndo os condados de Palm Beach, Martin, Saint Lucie e Indian River). Pero, tamén decatáronse de que o Condado de Palm Beach aínda formaba parte de Florida do Sur e da Área Metropolitana de Florida. O Consello de Planificación Rexional da Costa do Tesouro, establecida en Stuart, emprega unha definición similar e ten xurisdición sobre eses catro condados.
Outras fontes exclúen tamén ao Condado de Palm Beach. Un estudo do Anthony J. Catanese Center for Urban and Environmental Solutions, pertencente á Universidade Atlántica de Florida, define á Costa do Tesouro como unha subrexión dentro da máis ampla rexión económica de Florida do Sur, incluíndo neste territorio só aos condados de Martin, Saint Lucie e Indian.
Áreas metropolitanas
A Costa do Tesouro inclúe dúas áreas metropolitanas estatísticas, segundo a definición da Oficina de Administración e Orzamento (OMB), sendo empregadas para fins estatísticos pola Oficina do Censo dos Estados Unidos e outras axencias. Estas áreas son:
Poboacións
Unha boa parte dos habitantes da Costa do Tesouro residen en lugares designados polo censo (CDPs, na terminoloxía técnica empregada), estando case todos eles dentro dos condados de Martin e Indian River. Só unha cidade da Costa do Tesouro supera os cen mil habitantes, Port Saint Lucie, no condado homónimo, segundo o censo do 2010. A relación das maiores entidades de poboación da Costa do Tesouro é a seguinte: Así mesmo, os denominados "lugares designados polo censo" son os que seguen:
Historia
A área foi habitada desde tempos antigos, pero como outras rexións vernáculas de Florida, o sentimento de identidade da poboación local co termo non emerxeu ata o boom poboacional do século XX. É unha das moitas rexións de "Costa" do Estado, como a Costa Dourada e a Primeira Costa. O termo foi acuñado por John J. Schumann Jr. e Harry J. Schultz no xornal Vero Beach Press Journal pouco despois de que os salvagers (certo tipo de buques) comenzaran ir á busca do tesouro español fronte á costa no ano 1961. O descubrimento do tesouro da Frota do Tesouro de 1715, perdido por mor dun furacán preto da Canle de Sebastian, foi dunha crucial importancia a nivel local e puxo a atención internacional sobre a área. O editor Shuman e o redactor Schultz do Press Journal advertiron que non había un nome para a súa área, que se situaba entre a ben coñecida Costa Dourada (ao sur, de Palm Beach a Miami) e a Costa do Espazo (ao norte, no Condado de Brevard). Así que comezaron a referirse á súa rexión no xornal co nome de "Costa do Tesouro" (Goald Coast), o que tivo unha favorable acollida entre a poboación, na que se espallou o termo.
Aínda que algunhas empresas locais xa empregaban o nome desde 1966, a denominación foi introducíndose pouco a pouco. O "Almanaque de Florida" para 1972, editado polo Miami Herald', referiuse á área que se estende de Miami a Vero Beach como a "Costa Tropical". A enquisa de 1982 feita polos xeógrafos Lamme e Oldakowski sobre as rexións vernáculas de Florida, non incluíu a Costa do Tesouro. Este traballo reflectiu que toda a área comprendida entre o Condado de Dade (agora chamado Miami-Dade), ao norte, ata o Condado de Martin se consideraba entón dentro da Costa Dourada. Non obstante, outra enquisa dos mesmos autores en 2007 mostrou que nese momento a Costa Dourada apenas se limitaba aos condados de Miami-Dade e Broward, mentres que a rexión da Costa do Tesouro tiña aparecido para definir a área ao norte do Condado de Palm Beach. Lamme e Oldakowski observaron que nesa época a Costa Dourada adquirira connotacións pouco afagadoras. Por iso, suxeriron que as poboacións do norte deberon decatarse da necesidade de distinguirse da Costa Dourada e de Miami para promocionar a zona como un destino diferenciado para os turistas norteamericanos e os residentes, contribuíndo á crecente popularidade da Costa do Tesouro como unha rexión vernácula.
Por fin, a Anthony J. Catanese Center for Urban and Environmental Solutions, da Universidade Atlántica de Florida, comprobou que a Costa do Tesouro estaba crecendo notablemente na Florida do Sur, tendo moitos dos seus proxectos de desenvolvemento actuais e futuros ligados ao crecemento da Área Metropolitana de Miami.
Silabario cherokee
O silabario cherokee é un silabario inventado por Sequoyah para escribir a lingua cherokee a finais da década de 1810 e comezos de 1820. A súa creación deste sistema de escrita é particularmente notoria xa que non era quen de ler nin escribir. Nun primeiro momento experimentou con logogramas, pero o seu sistema evolucionou no silabario.
Descrición
miniatura|dereita|180px|[[Sequoyah, inventor do silabario cherokee.]] Cada símbolo representa unha sílaba e non un fonema. Os 85 caracteres do silabario cherokee ofrecen un método axeitado de escritura para a súa lingua. Aínda que algúns símbolos aseméllanse ás letras do alfabeto latino, os sons son completamente diferentes (a forma da letra cherokee que corresponde ó son da nosa "a" parécese á letra "D" maiúscula latina, por exemplo). Sequoyah tiña visto a lingua inglesa escrita, pero non sabía como escribila.
San Martín de Castañeda
San Martín de Castañeda (Samartín de Castañeda en leonés) é unha localidade española do concello de Galende, na provincia de Zamora, Castela e León. Pertence ao concello de Galende. miniatura|Vista de San Martín de Castañeda San Martín de Castañeda atópase situado en pleno Parque Natural do Lago de Seabra e arredores, o maior lago de orixe glaciar de España, ademais dun espazo natural protexido de grande atractivo turístico. A súa situación ao carón do lago, influíu para que os monxes do císter construísen aquí o seu Mosteiro de San Martín de Castañeda, do que se conservan restos dos séculos XVI e XVII. O mosteiro acolle na actualidade o centro de interpretación da natureza do parque natural.
Contexto xeográfico
miniatura|vista de San Martín de Castañeda e o lago de Seabra Atópase xunto á beira norte do Lago de Seabra, a uns 200 m sobre o nivel da auga e dista 18 km da cabeza de partido da bisbarra, Pobra de Seabra.
A forma máis habitual de chegar é dende a estrada Madrid-Vigo A-52 (Saída n.º 79), desvío en Pobra de Seabra e coller dirección Lago de Seabra pola ZA-104 e logo pola ZA-103.
Historia
Probablemente a orixe deste lugar sexa coas primeiras construcións anexas e de servidume do Mosteiro de San Martín de Castañeda, feitas no período suevo-visigótico do século VI.
Mosteiro San Martín de Castañeda
O Mosteiro foi un dos maiores complexos relixiosos da provincia de Zamora ata o s. XIX. Tras a desamortización de Mendizábal desapareceu parte do seu conxunto histórico, a abadía da fachada sur, existindo actualmente dous espazos de grande interese: por unha banda a igrexa, e por outro a parte que acobilla o Centro de Interpretación do Parque Natural do Lago de Seabra.
A igrexa é un edificio con grandes piares cadrados estruturada en tres naves. San Martiño de Tours é o patrón e a súa imaxe consérvase no interior deste templo, pero ademais no friso da porta encóntrase esculpida en pedra outra imaxe do santo a cabalo, cortando a capa coa súa espada para darlle a metade a un pobre. Outra imaxe de gran valor é o da Virxe da Peregrina, patroa do pobo e cuxa festa se celebra o primeiro domingo de setembro. Estas imaxes, xunto co retablo renacentista e o cadeirado do coro, forman un conxunto de gran valor.
Festas
Na localidade celébrase a Virxe da Peregrina, o 6 de setembro, e San Martiño, o 12 de novembro. En San Martiño celébrase a "Talanqueira ou Visparra" o 5 de xaneiro, unha das máis peculiares, xa que aparecen xuntos touro e vaca.
O Senabrés
O dialecto tradicional deste lugar é o chamado "senabrés" ou "pachuecu" que, segundo os expertos, é unha variedade local do leonés ou asturleonés con algúns trazos de transición ao galego. Este dialecto foi perdendo forza en relación ao castelán ao longo das últimas décadas se ben aínda é coñecido e falado por parte dos habitantes de San Martín, especialmente polos de idade máis avanzada. Na obra "Lendas, contos e romances de Sanabria" de Luis Cortés Vázquez pódense encontrar preciosas mostras da lingua tradicional desta localidade.
San Martín e Unamuno
O 1 de xuño de 1930 Miguel de Unamuno visitou o Lago de Seabra, lugar do que quedou namorado e no que se inspira para escribir o libro "San Manuel Bueno, mártir", no que deixou dúas poesías, sendo a primeira delas referida á aldea de San Martín de Castañeda. A segunda, de rima máis artificiosa, refírese á lenda de Valverde de Lucerna, localidade que segundo a lenda do Lago de Seabra se encontra baixo as súas augas.
La borra del café
La borra del café é unha novela en lingua castelá do escritor uruguaio Mario Benedetti, publicada en 1992 pola editorial Suma de Letras. A novela está ambientada na cidade de Montevideo durante a mocidade do autor, narrada baixo a perspectiva dun alter ego.
Ten 48 capítulos, e conta cunha dedicatoria (aos tradutores de Benedetti a outras linguas) e tres citas de Julio Cortázar, Louis Jouvet e Milton Schinca. Amais, ao inicio dos capítulos conta con citas de Rosario Castellanos, Fernando Pessoa
Trama
dereita|miniatura|200px|Parque Capurro, onde discorre a infancia do personaxe principal. miniatura|200px|dereita|Punta Carretas.
Claudio o personaxe principal, fala da súa infancia no barrio de Capurro, onde vive co seu pai, a súa nai (que morre moi nova) e a súa irmá máis nova. No barrio coñece os seus primeiros amigos: o seu curmán Daniel, o seu curmán Fernando e o seu veciño Norberto. Con eles vive experiencias como a morte de El Dandy, un vagabundo (bichicome), de quen descobren o cadáver no parque de Capurro mentres os adultos contemplan o voo do Graf Zeppelin. Manteñen o descubrimento en segredo e non logran saber a que se debeu a morte do home. Historicamente, este evento tivo lugar o 29 de xuño de 1934.
Pouco despois o seu pai dille que a súa nai está doente e que lle quedan poucos meses de vida. Entón, coñece a Rita, unha rapaza que entra na súa habitación a través dunha figueira e o consola.
Trala morte da súa nai, Claudio múdase a Punta Carretas coa súa familia e con Juliska, unha rapaza de Montenegro que fai os labores domésticos. Alugan unha habitación baleira a Natalia, unha estudante que ten un mozo chamado Quique. Un día en que quedan sós na casa Claudio e Natalia, esta incítao a teren relacións sexuais para que el perda a virxindade. Tempo despois, o pai casa con Sonia, a súa nova moza.
Tras rematar a escola Claudio desexa ser pintor, e comeza a traballar nunha empresa de publicidade copiando deseños alleos, se ben o que a el lle gusta pintar son reloxos. Unha tarde atópase con Rita nunha cafetería. Concertan unha cita para o día seguinte, mais é enganado e ela non aparece.
Claudio comeza unha relación con Mariana, unha estudante de veterinaria á que coñece bailando tango. Logo dun tempo xuntos, fan plans de matrimonio e de mercaren unha vivenda xuntos, coa condición de que se decida ao azar: se el ten boa sorte na ruleta e gaña cartos, dan o paso adiante. Claudio consegue moitos cartos e deciden mercar unha casa.
Esa mesma semana marcha a Quito a un seminario de deseño gráfico. Logo de saudar aos seus avós en Buenos Aires, Claudio queda durmido no avión, e soña que Rita, traballando como azafata, o bica. A obra remata cun final aberto acerca do eterno retorno na vida e na morte.
Narración
Hai dous aspectos clave no relato: por unha parte a borra do café, que dá título á obra. A "lectura" ou interpretación do residuo do café na cunca é unha tradición procedente do oriente, que permite coñecer o pasado, presente e futuro da persoa que tomou o café.
Por outra banda, as 15:10 é unha hora clave nesta novela: nese momento atopa o cadáver de El Dandy, morre a súa nai, atópase con Rita e perde a virxindade con Natalia.
Espazo
A novela está ambientada en varios barrios de Montevideo, como Capurro e Punta Carretas, no departamento de Montevideo.
Tempo
dereita|miniatura|200px|Afundimento do [[Admiral Graf Spee.]]
Hai varios eventos que sitúan cronoloxicamente o tempo histórico, como o paso por Montevideo do cepelín ou o afundimento do barco de guerra Admiral Graf Spee durante a Batalla do Río de la Plata, no marco da Segunda guerra mundial, o 13 de decembro de 1939.
O tempo narrativo dura varios anos, desde a infancia do protagonista até a súa mocidade.
Benigno Rey Pavón
Benigno Rey Pavón, nado en Pontevedra o 9 de marzo de 1908 e finado na mesma cidade o 12 de novembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Placa en Pontevedra en memoria dos fusilados o 12 de novembro de 1936. Fillo do reloxeiro e republicano Arturo Rey Juncal, era mestre nacional. Foi un destacado deportista e dirixente da Sociedad Gimnástica pontevedresa. Foi mestre interino en Lantaño (Portas) en 1933. En 1936 era mestre en Penzol (concello da Veiga en Asturias). Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Pontevedra. Foi detido e encarcerado. Sometido a xuízo sumarísimo, foi condenado a morte, sendo fusilado o 12 de novembro na estrada de Campañó.
Aeroporto de Pittsburgh
O aeroporto internacional de Pittsburgh, anteriormente coñecido como aeroporto internacional de Greater Pittsburgh, é un aeroporto civil e militar estadounidense situado nos suburbios de Pittsburgh, Pensilvania. Está situado nos municipios de Findlay e Moon no condado de Allegheny, a uns 30 quilómetros ao oeste do centro de Pittsburgh.
Foi construído para substituír o aeroporto do condado de Allegheny, máis preto da cidade pero demasiado pequeno para poder manexar o crecente número de pasaxeiros. A construción do novo aeroporto comezou en 1946 e inaugurouse en 1952. Co paso das décadas o tráfico de pasaxeiros foise incrementando, especialmente cando US Airways estableceu un dos seus principais centros de conexións e ampliou os seus servizos domésticos e internacionais dende o aeroporto.
No ano 1987 o condado e a autoridade aeroportuaria levou a cabo unha gran mellora de case 1 000 millóns de dólares a petición de US Airways, que tiña un importante centro de conexións e asumiu gran parte dos gastos. As novas instalacións inauguráronse en 1992. A comezos do novo século as aeroliñas comezaron a ter problemas polos cambios nas condicións da economía, e US Airways comezou a reducir as súas operacións locais, cambiando por Filadelfia e Charlotte. Esta redución de voos cara o final da década levou ao peche parcial de dous vestíbulos do aeroporto.
Dende o ano 2015 o aeroporto tivo éxito atraendo aeroliñas de baixo custo, como Allegiant Air, Frontier Airlines e Spirit Airlines, xunto coas compañías internacionais Condor Flugdienst e WOW air.
O aeroporto de Pittsburgh é o máis concorrido do oeste de Pensilvania e o segundo do estado tras o aeroporto de Filadelfia. No ano 2017 pasaron polas súas instalacións un total de 8 988 016 pasaxeiros.
Espiñeiro
O termo espiñeiro refírese a diferentes especies de arbustos espiñentos bravos:
Amais, como topónimo Espiñeiro pode referirse a:
Virginie Ledoyen
Virginie Fernandez coñecida como Virgine Ledoyen, nada o 15 de novembro de 1976 en París, é unha actriz francesa.
Traxectoria
Pasou a súa nenez en Aubervilliers, Francia, unha familia de restauradores. Tomou o apelido Ledoyen do apelido de solteira da súa avoa materna, actriz afeccionada. Comezou a súa carreira cinematográfica ós dez anos con Les exploits d’un jeune Don Juan. Pouco despois protagonizou xunto a Marcello Mastroianni e Ángela Molina Le Voleur d'enfants (1991) dirixida por Christian de Chalonge.
Grazas á súa intervención no ano 2000 no filme The Beach xunto a Leonardo DiCaprio, Virginie converteuse nunha das actrices francesas con máis proxección internacional.
Aeroporto de Paro
O aeroporto de Paro é o único aeroporto internacional dos catro que existen no Reino de Bután. Está situado a 6 quilómetros de Paro, nun profundo val na ribeira do río Paro Chhu. Con montes aos seus arredores de ata 5 500 m, está considerado un dos aeroportos máis desafiantes do mundo, e só un selecto número de pilotos está certificado para aterrar nel. Os voos en Paro só se permiten baixo condicións meteorolóxicas visuais e están restrinxidos ás horas nas que hai luz do día. Ata o ano 2011 o de Paro foi o único aeroporto do país.
Bahamasair
Bahamasair Holdings Limited é a aeroliña nacional das Bahamas e ten a súa sede en Nassau. Opera servizos regulares a 32 destinos domésticos e rexionais no Caribe e os Estados Unidos dende a súa base no aeroporto Lynden Pindling.
Frota
En xuño de 2017 a frota de Bahamasair estaba formada polos seguintes avións:
Pepe Solla
José González Solla y González, nado en Poio o 18 de decembro de 1966, é un cociñeiro galego, membro fundador do grupo NOVE. É xefe de cociña e propietario do restaurante Casa Solla, cunha estrela Michelín e tres Soles Repsol.
Traxectoria
Pepe Solla iniciou a súa carreira no mundo da restauración en 1991, cando comezou a traballar no restaurante Casa Solla, que creara o seu pai José González Solla. Inicialmente compaxinou o traballo de sala como catador cos seus estudos universitarios de Ciencias Empresariais.
O seu interese polo mundo do viño e a súa formación con cursos monográficos na Unión Española de Catadores, fan que en 1994 sexa un dos membros fundadores da Asociación Gallega de Sumilleres. Durante varios anos participou en catas profesionais a nivel nacional, gañou o Campionato Galego de Catadores e alzouse co sexto posto no campionato nacional.
En 1995, comenzou a súa formación de cociña, o que o levou a converterse en axudante de cociña, función que compaxinou durante un tempo coa de xefe de sala. Tras realizar diversos cursos, por exemplo en Cala Montjoi, da man de Ferran Adrià, en 1999 toma as rendas da cociña de Casa Solla e en 2001 asume a súa xerencia.
Desde entón imparte diversos cursos, clases maxistrais e demostracións de cociña. Ademais participa de forma constante en certames gastronómicos nacionais e internacionais, como Madrid Fusión. En 2010 representou a Galicia na Expo de Shanghai.
En 2014, Pepe Solla monta, xunto con Paco Roncero e Marcos Morán, a sociedade Sinergías que, dentro de Platea Madrid, xestiona cinco espazos gastronómicos: La batea, A mordiscos, Castizo, Entrecortes e De cuchara.
Na actualidade, presenta o programa “Pescados e Mariscos”, en Canal Cocina, onde tamén presentou o programa “Tus Conservas”.
Casa Solla
Fundado en 1961 na localidade de Poio (Pontevedra), o restaurante Casa Solla ten de forma ininterrompida unha Estrela Michelín desde o ano 1980, o que o sitúa entre os 8 restaurantes máis antigos de España e o decano de Galicia na Guía Michelín. Ademais, a Guía Repsol 2015 outorgoulle tres Soles Repsol, co que Casa Solla converteuse no primeiro restaurante galego en ter esta distinción.
Man's Ruin Records
Man's Ruin Records foi un selo discográfico independente estadounidense fundado e dirixido polo artista Frank Kozik. Despois do lanzamento do primeiro disco de Man's Ruin en 1994, titulado Experimental Audio Research (EAR): Delta 6, Kozik traballou con artistas aos que quería editar; tamén deseñou todas as carátulas dos lanzamentos. O catálogo do selo é moi amplo e inclúe dende bandas relativamente famosas, como The Hellacopters, Nebula, Kyuss, High on Fire, Entombed, Turbonegro, Queens of the Stone Age e The Sex Pistols, ata descoñecidas como FuckEmos, Soulpreacher, Angelrot e Los Cowslingers. Oficialmente o selo desapareceu no ano 2002.
Operacións
Man's Ruin non tiña contratos asinados cos artistas que editaba. As gravacións licenciábanse por un período de entre 2 e 5 anos e todos os dereitos pertencían ás bandas. Os beneficios dos lanzamentos dividíanse ao 50% entre o grupo e o selo. Os carteis e portadas de Man's Ruin aínda son moi codiciados e os vinilos de edicións limitadas continúan aumentando o seu valor por dous motivos: a meirande parte das portadas foron serigrafiadas e numeradas polo propio Kozik, e todos os discos foron lanzados en edicións de 5.000 copias ou menos. Os máis buscados do catálogo de Man's Ruin sempre foron os discos de The Desert Sessions, que foron publicados en edicións moi limitadas de vinilos transparente e de cor.
Man's Ruin especializouse en producir e editar EPs en 10" con edicións limitadas. Era normal que un mesmo álbum se lanzase en diferentes versións, como o primeiro lanzamento de Queens of the Stone Age en 1998, que foi publicado a través de Man's Ruin en tres edicións: 2.500 discos negros, 300 verdes, 200 laranxa/amarelos (unha posterior tirada de 198 copias en vinilo azul foi realizada independentemente pola banda). A meirande parte dos discos editados pola discográfica eran coloreados.
O selo foi distribuído inicialmente nos Estados Unidos e no Reino Unido por Mordam Records, e posteriormente durante un breve período de tempo, non moi exitoso, por RED Distribution, que resultou na disolución da etiqueta despois dunha serie de problemas. A nivel internacional encargouse da distribución a compañía sueca House of Kicks. A diferenza da maioría das edicións actuais, os lanzamentos internacionais de Man's Ruin non eran distintas ás estadounidenses. Porén, non era estraño que as portadas do vinilo e do CD fosen diferentes.
Ramiro Iglesias
José Ramiro Iglesias Covelo, nado na Coruña o 1 de setembro de 1963, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña, debutando co Fabril na tempada 1979/80, na Terceira División. Debutou co primeiro equipo do Deportivo o 26 de outubro de 1980, con 17 anos e 55 días, nun derbi contra o Celta de Vigo en Balaídos, no que tivo que ser substituído no minuto 24 por lesión.
Na seguinte campaña debutou na Segunda División, nunha derrota a domicilio fronte o Burgos CF (0–1). En xaneiro de 1984 saíu cedido ao Calvo Sotelo de Puertollano, co que xogou ata final de tempada na Segunda División B, logrando o ascenso a Segunda. Na campaña seguinte foi cedido ao Pontevedra de José Luis Viñas, onde disputou 40 partidos. Na tempada 1985/86 disputou unha última campaña co Fabril antes de deixar o club.
Fichou entón polo Lugo, co que miitou dúas tempadas na Segunda B, sendo o máximo goleador do equipo na segunda delas, 1987/88, con 10 tantos. Na tempada seguinte fichou polo Xuventude Cambados, que se reforzou con outros xogadores como Millán, Dibuja, Bericat, Marsillas, Collazo, Domingo ou Pupi, para tentar o ascenso á Segunda División B. O obxectivo cumpriuse, acabando o equipo campión do seu grupo, con 13 puntos de vantaxe sobre o Xuvenil de Ponteareas, e Ramiro xogou unha tempada máis co club cambadés en Segunda B.
Entre 1990 e 1992 xogou co Endesa As Pontes na Segunda B, sumando un total de 14 goles en 88 partidos. Na tempada 1992/93 xogou co Lugo na Segunda División, na primeira tempada da historia do club lucense en dita categoría. Disputou 31 partidos e marcou 2 goles, e o Lugo acabou descendendo ao remate da campaña. Militou outra tempada no club branco e vermello, antes de regresar en 1994 ao Endesa As Pontes, no que xogou durante os seguintes sete anos, ata 2001.
Estación de Pontevedra
A estación de Pontevedra é unha estación de ferrocarril de Adif da cidade de Pontevedra. Ten servizos de longa e media distancia, incluíndo os do eixe atlántico de alta velocidade. Ten tamén funcións loxísticas.
Tivo 1 024 500 pasaxeiros en 2022. En 2021, Pontevedra foi unha das quince estaciones españolas con acceso gratuíto a Internet Wi-fi. .
Situación ferroviaria
A estación está a 31 metros de altura e forma parte da seguintes liña férreas de ancho ibérico:
Historia
O 16 de maio de 1884, o primeiro tren chegou a Pontevedra, nun percorrido de proba desde Redondela. Esta foi a etapa previa á viaxe inaugural da liña Pontevedra-Redondela o 30 de xuño do mesmo ano. En 1886, a Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo (xeralmente abreviada como MZOV) concluíra o trazado da liña férrea que unía Monforte de Lemos con Vigo e que se pretendía prolongar a Portugal. Esta liña contou cunha ligazón de 18,95 quilómetros desde Redondela que alcanzaba a recentemente creada estación de Pontevedra, inaugurada o 30 de xuño de 1884 no barrio de Campolongo, nun terreo correspondente a unha parte da actual praza de Galicia.
O 9 de setembro de 1928, MZOV fíxose co control de The West Galicia Railway Company Limited. Con todo esta situación só durou un ano tras ser absorbida a primeira pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, Oeste foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe quen xestionou a estación ata a súa separación en Adif e Renfe Operadora o 31 de decembro de 2004.
A actual estación foi inaugurada o 8 de agosto de 1966, substituíndo a vella do barrio de Campolongo. miniatura|right|Centro Comercial Vialia Pontevedra.
O 30 de novembro de 2000 inaugurouse o centro comercial Vialia, anexo á estación de ferrocarril, onde hai 8 salas de cinema con 1.488 butacas. Trátase do primeiro centro comercial Vialia de Galicia. . Está explotado por ADIF en nel hai tendas de agasallos, servizos, lecer e restauración.
En setembro de 2000 iniciáronse as obras do ramal de Pontevedra ao porto de Marín-Pontevedra. O 10 de xullo de 2002 inaugurouse esta liña de mercadorías de 6,487 km..
En 2007 e 2008 adxudicáronse as obras dos tramos que unen a cidade co chamado eixe atlántico de alta velocidade que facilitarán as conexións de alta velocidade con Pontevedra.
Entre 2013 e 2015 a estación de Pontevedra recibiu unha profunda remodelación total das instalacións ferroviarias. Demoléronse todas as plataformas e vías, construíronse 3 novas plataformas e unha nova praia de vías con dúas vías centrais pasantes e 5 vías con plataforma. Realizouse un enorme paso inferior que substitúe ao antigo paso inferior, actualmente transformado en galería de servizos. Instaláronse ascensores nas tres plataformas e fíxose a preinstalación para 6 escaleiras mecánicas, instalando finalmente só dúas, de subida nas 2 plataformas máis usadas.