cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riddarholmskyrkan
Historia
Esta igrexa é un dos edificios máis antigos de Estocolmo; partes del construíronse no século XIII, cando foi edificado como mosteiro franciscano. A primeira pedra desta grande igrexa colocouse en 1270, baixo o reinado do rei Magnus Ladulås (que está enterrado nela). Foron necesarios 15 anos para rematar a construción da abadía, que abarca a maior parte da illa de Gråmunkeholmen (o antigo nome da illa de Riddarholmen). A abadía seguiu sendo próspera até que as ideas da reforma chegaron ao país: en 1527 os monxes víronse obrigados a abandonar o seu mosteiro. Pouco despois, a igrexa converteuse nun templo luterano, e actualmente utilízase soamente para funerais e en cerimonias especiais.
No século XVI engadíuselle unha agulla, acaroada ao edificio, deseñada polo escultor e arquitecto flamengo Guillaume Boyen, durante o reinado de Xoán III; pero queimouse pola acción dun raio durante unha tormenta o 28 de xullo de 1835, sendo substituída por unha nova.
A maior parte dos monarcas suecos desde Gustavo II Adolfo a Gustavo V encóntranse enterrados aquí, ademais de monarcas anteriores, como Magnus Ladulås e Carlos VIII Knutsson. Faltan uns poucos, como a raíña Cristina, convertida ao catolicismo e soterrada na Basílica de San Pedro da Cidade do Vaticano.
A maior parte da igrexa é de estilo gótico e foi edificada en ladrillo vermello; así e todo, varias das capelas funerarias, que sobresaen notabelmente do corpo do edificio, foron realizadas noutros estilos arquitectónicos e materiais como o mármore de Carrara.
Aínda que a igrexa conserva a maioría das súas disposicións orixinais (nave única de ladrillo típica da arquitectura escandinava medieval), varias capelas foron engadidas máis adiante. A máis recente foi construída en 1858 polos gobernantes da casa de Bernadotte. En particular, alberga o sarcófago en pórfiro do fundador da dinastía, Jean-Baptiste Bernadotte, que se converteu en rei baixo o nome de Carlos XIV; as pedras tiveron que ser transportadas por zorras tiradas por cans desde o taller onde se traballaron, non lonxe da cidade de Älvdalen, no norte do país. A igrexa é tamén a sede cerimonial da Orde dos Serafíns (Kungliga Serafimerorden), a principal distinción honorífica de Suecia, institución creada polo rei Federico I en 1748.
Necrópole real
Na necrópole real repousan os restos mortais de varios membros da familia real sueca, incluíndo 17 soberanos reinantes. As súas tumbas están instaladas no coro da igrexa e en tres capelas principais: as de Gustavo Adolfo, Carolina e Bernadotte.
Shimabara
Shimabara (島原市, しまばらし, Shimabara-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nagasaki. Está situada ao noroeste da Illa de Kyūshū e ao sur da prefectura, na península de Shimabara. A súa superficie é de 82,78 km² e a poboación de 48.086 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 581 hab./km².
Porzomillos, Oza-Cesuras
San Pedro de Porzomillos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 424 habitantes (208 mulleres e 216 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 375 habitantes.
-23
Outros
Historia ano a ano
Deusto
250px|thumb|Situación de Deusto na cidade de [[Bilbao.]] 250px|thumb|A [[Universidade de Deusto marca o extremo leste do barrio de San Pedro de Deusto-La Ribera.]] Deusto (en éuscaro: Deustu) é un distrito da cidade de Bilbao, capital da provincia vasca de Biscaia. Ten 52.218 habitantes e unha superficie de 4,95 km², aínda que os seus barrios só ocupan 3,19 km², sendo o terreo restante a ladeira do monte Archanda.
Divídese nos barrios de Arangoiti, Ibarrecolanda, San Ignacio-Elorrieta e San Pedro de Deusto-La Ribera. O elizate de San Pedro de Deusto foi municipio independente ata o 1 de xaneiro de 1925, día no que a capital biscaíña anexionouse a súa superficie para continuar coa expansión da vila.
O distrito é coñecido rexionalmente como unha zona de ambiente estudantil, ao ser sede da Escola de Maxisterio e a Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade do País Vasco, da Escola Oficial de Idiomas e, especialmente, da Universidade de Deusto.
Barrios
Divídise en cinco barrios:
Enxeñaría química
A enxeñaría química é a rama da enxeñaría na que se aplican os principios fundamentais da física, a química e a bioloxía para proxectar, construír e operar sistemas de conversión de materias químicas en produtos finais.
As súas ramas principais son o control de procesos que, coma o seu nome di, controla os procesos químicos industriais, a enxeñería medioambiental, que trata os residuos sólidos, a contaminación medioambiental etc, e a biotecnoloxía, que se encarga de transformar xeneticamente os seres vivos en beneficio do home.
É similar e en moitos aspectos equivalente á química industrial.
Amador Rodríguez
O nome Amador Rodríguez pode referirse a:
Escudo do Bierzo
O escudo do Bierzo foi aprobado nunha sesión do Consello Comarcal do Bierzo (León) celebrada o 14 de abril do ano 2000, como elemento integrado na bandeira desta comarca.
Heráldica
Posúe a seguinte descrición heráldica ou brasón:
O elemento máis importante do escudo é a Cruz de Peñalba, símbolo do Bierzo, representada de ouro (amarelo ou dourado heráldico) nun campo de goles (fondo vermello). Enmarcando o campo de goles figura unha bordadura composta. As bordaduras son as pezas honorables que rodean o interior dos escudos por todos os seus lados. Os cadrados que a campoñen teñen os esmaltes alternados e cobren o fondo de calquera peza ou moble dun brasón. O bordo do escudo do Bierzo conta con oito compoñentes: catro de prata (cor branca ou gris), nos cales figura unha folla de vide de sinople (cor verde) como símbolo da agricultura berciana, e catro de azur (cor azul), con dous martelos postos en sautor (colocados en forma de aspa) representando a minaría.
No timbre do escudo aparece representada a coroa real de España, cerrada con oito diademas, cinco á vista.
O escudo aparece situado no centro da bandeira do Bierzo. O deseño do escudo, como o da bandeira, foi obxecto de polémicas arredor do deseño e o custo. Presentouse unha variante como alternativa que contaba con dúas vieiras en cadrados centrais dos laterais, simbolizando o percorrido do Camiño de Santiago que cruza o Bierzo de leste a oeste. Esta alternativa tamén presentaba pequenas diferenzas na cor e a coroa.
Lata, Illas Salomón
Lata é a capital da provincia de Temotu, das Illas Salomón. Atópanse no noroeste da illa de Nendö, nas Illas Santa Cruz. En 2007 tiña 553 habitantes.
Posúe un pequeno aeroporto desde onde se realizan voos a Makira e Honiara. O transporte marítimo é irregular.
Elementos químicos con nome de lugar
Certos elementos químicos teñen un nome que procede dun lugar ou territorio. Normalmente débese a que é o sitio onde se descubriu, se atopa en abundancia, se investigou ou onde naceu algún químico famoso.
En honor a vilas
Os catro seguintes están todos nomeados en relación á vila de Ytterby, preto de Estocolmo
En honor a territorios
Xa na época dos gregos se utilizaría o nome para o cobre (29) que probablemente procede do nome da illa de Chipre
Rudesindo Fernández Vilor
Rudesindo Fernández Vilor, nado en Becerreá e finado no mesmo concello o 20 de setembro de 1936, foi un político galego.
A Lama, Pinel, A Pobra do Brollón
A Lama é un lugar da parroquia de Pinel, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 450 metros de altitude.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Sport Club do Recife (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns do Sport Club de Recife é un club de hóckey a patíns da cidade de Recife, no estado de Pernambuco (Brasil) que compite na máxima categoría do hóckey a patíns brasileiro, o Campionato Brasileiro. Esta sección do club foi fundada en 1960 é unha das grandes canteiras do hóckey do Brasil. O equipo xoga os seus partidos no Ginásio Carlos Gomes, que ten unha capacidade para 400 persoas.
A Albariza, Cereixa, A Pobra do Brollón
A Albariza é un lugar da parroquia de Cereixa, no concello lugués da Pobra do Brollón.
Costantín, Costantín, Baralla
Costantín é un lugar da parroquia de Costantín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 73 habitantes (36 homes e 37 mulleres).
O Casaldarrique, Verís, Irixoa
O Casaldarrique é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña dous habitantes (un home e unha muller).
Jana Pérez
Jana Pérez, nada en Barcelona o 23 de setembro de 1986, é unha actriz e modelo catalá.
Traxectoria
Empezou a súa carreira profesional como modelo. Comezou no mundo da interpretación en Londres.
Bos días tristeza
Bos días tristeza (en Bonjour tristesse) é un filme de 1958 rodado en CinemaScope, dirixido e producido por Otto Preminger. O guión é obra de Arthur Laurents e está baseado na novela Bonjour tristesse de Françoise Sagan. Está protagonizado por Deborah Kerr, David Niven, Jean Seberg, Mylène Demongeot e Geoffrey Horne, xunto con Juliette Gréco, Walter Chiari, Martita Hunt e Roland Culver.
Estreouse en galego o 6 de decembro de 1991 a través da TVG.
Fernando I de Nápoles
Fernando I de Nápoles (ou Ferrante I, nado seguramente en Nápoles o 2 de xuño de 1423 e finado en Nápoles o 25 de xaneiro de 1494, foi un fillo de Afonso V de Aragón e I de Nápoles e Sicilia (1396 - 1458) e da súa amante Giraldona de Carlino, que foi rei de Nápoles entre 1458 e 1494, ano da súa morte.
Acceso ao trono e a derrota de Sarno
Intentando asegurar un bo futuro ao seu fillo ilexítimo, Afonso fixo que Fernando desposase en 1444 a Isabel de Chiaromonte, sobriña e presunta herdeira do príncipe Xoán Antonio Orsini del Bazo de Taranto, sucesor dos dereitos dos Brienne ao trono de Xerusalén.
miniatura|esquerda|Escultura da súa coronación como rei de Nápoles.
Tal como establecera seu pai, Fernando accedeu ao trono de Nápoles en 1458 á idade de 35 anos, pero o papa Calisto III declarou extinta a Casa de Aragón e proclamou que o reino era propiedade da Igrexa Católica. Porén, o pontífice morreu en agosto dese mesmo ano e o seu sucesor, Pío II, deixou de lado a reivindicación e recoñeceu a Fernando como lexítimo soberano. A pesar diso, Xoán de Anjou, aproveitando o descontento dos baróns napolitanos, decidiu intentar a reconquista do trono dos seus antepasados, perdido polo seu pai, e invadiu Nápoles.
Fernando foi derrotado polos anxevinos e os rebeldes na batalla sobre o Sarno o 7 de xullo de 1460. En tal ocasión, foi salvado pola intervención de xentes de armas "provisionati" (milicias asalariadas) e "coscritti" (milicias do pobo) da cidade de Cava de' Tirreni capitaneadas por Giosuè e Marino Longo, que chegaron á localidade na desembocadura do Sarno, descenderon do monte e atacaron aos anxevinos que, sorprendidos e sen poder determinar a entidade do ataque, retrocederon e deron a Fernando a posibilidade de fuxir cara a Nápoles, saíndo polo camiño de Nola.
Por sorte para Fernando, aquela batalla non foi decisiva e conseguiu posteriormente axuda de Alexandre Sforza, do papa Pio II e do caudillo albanés Gjergj Kastriot Skanderbeg, debedor ao rei da protección que lle dera Afonso cando fuxía. Así Fernando logrou vencer aos seus inimigos e, en 1464, logrou restablecer a súa autoridade no reino. En 1478 aliouse co papa Sisto IV contra Lourenzo de Medici, que negociou a paz persoalmente con Fernando na cidade de Nápoles.
O intento orixinal de ser príncipe de Taranto se esfumara, aínda que este feudo continuaba sendo unha das grandes fontes de Ferrante, cando, en 1463, a súa esposa converteuse en titular, herdando o título do seu tío Xoán. Isabel pasou a ostentar os dereitos dos Brienne sobre o trono de Xerusalén, aínda que morreu en 1465. Terían que pasar doce anos para que o seu viúvo contraera matrimonio coa súa prima irmá, a infanta Xoana de Aragón.
Alianzas e guerras
miniatura|180px|Esortazione di insorgere contro i baroni ribelli, 1486.
As alianzas de Fernando apoiábanse principalmente nos duques Sforza de Milán, e nos duques Este de Módena e Ferrara. En 1480, as tropas otomás, ao mando de Mehmed II, ocuparon Otranto, masacrando á maior parte da poboación. No ano seguinte a cidade sería reconquistada por Afonso, duque de Calabria e fillo de Fernando.
O goberno opresivo de Fernando provocou un intento de revolta en 1485 coñecida como a Conxura dos Baróns, provocada polos nobres e dirixida por Francisco Coppola, conde de Sarno, e Antonio Sanseverino príncipe de Salerno, apoiados polo papa Inocencio VIII. A insurrección foi sufocada, pero moitos nobres que non crían na promesa de Fernando dunha amnistía xeral foron asasinados por decisión directa de Fernando.
En 1493, Carlos VIII de Francia, animado polo duque Ludovico Sforza de Milán, preparouse para invadir Italia e conquistar Nápoles. Fernando dase de conta de que ese sería o enfrontamento máis perigoso que xamais debería afrontar na súa vida. Cun instinto case profético, pon en garda aos príncipes italianos con respecto á calamidade que estaba por abaterse sobre eles, pero as súas tentativas para disuadir ao para Alexandre VI e Ludovico Sforza foron en van.
Fernando morreu o 25 de xaneiro de 1494. Está soterado no Sepulcros Reais do Mosterio de Poblet. No trono sucedeuno o seu fillo Afonso, que sería rapidamente deposto despois da invasión francesa de Carlos VIII, que seu pai temera tanto.
Matrimonios e fillos
Fernando contraeu nupcias en dúas ocasións:
Leonor
O nome Leonor poder referirse a:
Gundián, Costantín, Baralla
Gundián é un lugar da parroquia de Costantín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 35 habitantes (19 homes e 16 mulleres).
Montes Saian
Os montes Saian (en Саяны Saianii; en Соёны нуруу, Soyonï nurû; en túrquico antigo 𐰚𐰇𐰏𐰢𐰤, Kögmen durante o período dos Göktürks ) é unha cordilleira no sur de Siberia, Rusia (concretamente na república dos Tuva) e o norte de Mongolia. No pasado, serviu como fronteira entre Mongolia e Rusia.
Os altos cumios e lagos fríos dos Saian dan altura aos ríos que chegan a un dos principais ríos de Siberia, o Ienisei, que flúe cara ao norte durante 3400 km ata o océano Ártico. É unha área protexida e illada, que se mantivo pechada pola Unión Soviética dende 1944.
Características
Mentres que a elevación xeral da área está entre os 2100 e os 2700 m de altura, algúns picos individuais, formados sobre todo por granito e lousas metamórficas, acadan máis de 3000 metros. Os principais pasos entre montañas están a alturas de 1800 e 2300 m sobre o nivel do mar, como Muztagh, a 2280 m; o paso mongol, a 1981 m; Tenghyz, a 2280 m e Obo-sarym a 1860 m.
Aos 92º E, o sistema está cortado polo río Bel-Kem, o alto Ienisei, e aos 106º, no seu extremo oriental, remata na depresión do Selenga-Orkhon. Dende o altiplano de Mongolia, o ascenso ás montañas é doado, mais dende as chairas de Siberia é máis escarpado, a pesar de que dende ese lado a cordilleira queda disfrazada por un cinto de serras subsidiarias de estilo alpino, como as Usinsk, Oia, Tunka, Kitoi e Bielaia.
Entre a abertura do Ienisei e o lago Kosso-gol, o sistema recibe o nome de Erghik-taiga.
A flora é en xeral pobre, aínda que nas rexións altas posúe importante bosques de lárices, piñeiros, xenebreiros e bidueiros, con rododendros e especies de Barberis e Ribes. As penas distribuídas na parte alta están cubertas de liques e musgos.
Ciencia
O obstervatorio solar de Saian está situado nestes montes (51.62167°N, 100.91861°W) a unha altitude de 2000 metros.
Benvenuto Cellini
200px|dereita|miniatura|[[Perseo coa cabeza de Medusa, en Florencia]] Benvenuto Cellini, nado en Florencia o 3 de novembro de 1500 e finado na mesma cidade o 13 de febreiro de 1571, foi un artista do Renacemento, escultor, ourive e escritor italiano.
Traxectoria
Benvenuto naceu en Florencia, onde a súa familia tiña propiedades rurais durante tres xeracións. O seu pai, Giovanni Cellini, construía e tocaba instrumentos musicais. A súa nai era Maria Lisabetta Granacci. Era o segundo fillo. O seu pai desexaba que el o axudase a fabricar instrumentos, a pesar de que tiña unha inclinación para traballar metais. Finalmente decidiu aos quince anos que fose aprendera profesión de ourive con Antonio di Sandro, chamado Marcone. Polos problemas que tivo durante a súa mocidade foi enviado por seis meses a Siena, onde traballou co ourive Francesco Castoro, chamado Fracastoro. Mudouse logo a Boloña, onde fixo progresos na ourivaría e comezou a tocar a frauta. Despois de visitar Pisa e volver por dúas veces a Florencia, foi a Roma, con dezanove anos.
Atraeu a atención con algúns traballos para o bispo de Salamanca, que o introduciu favorablemente perante o papa Clemente VII. Desa época é un dos seus traballos máis celebrados, o medallón Leda e o Cisne (hoxe en Viena), co torso e a cabeza de Leda executados en pedra. O papa contratouno como frautista.
200px|esquerda|miniatura|O Cristo do [[mosteiro do Escorial]] No ataque sobre Roma por Constable de Bourbon, Cellini tomou as armas para defender o papado. Segundo as súas propias palabras, foi el quen feriu o inimigo. A súa fama provocou a súa reconciliación cos maxistrados de Florencia e puido volver visitar a súa cidade natal, onde traballou en varias medallas, as mais famosas Hércules e o león de Nemeia, e Atlas soportando o globo, máis tarde acabaron en poder de Francisco I de Francia. Despois dun paso por Mantua volveu a Roma, traballando en xoias e medallas. Retomando o seu lado belicoso, matou o asasino do seu irmán en 1529 fuxindo cara a Nápoles. Pola influencia de varios notables obtivo o perdón e coa elevación de Paulo III foi reinstalado no seu cargo, a pesar do homicidio dun ourive, mais por accidente que por malicia, que cometeu nese tempo. Amigo de Pierluigi Farnese, fillo natural do papa, conseguiu escapar dos seus perseguidores, mais acabou pasando un tempo preso no Castelo de Sant’Angelo baixo a acusación de trocar as xemas da tiara papal.
Coa invitación de Francisco I traballou en Fontainebleau e París, mais se envolveu nas intrigas da corte e acabou retornando en 1545 para Florencia, onde se ocupou de diversas obras e da rivalidade co tamén escultor Baccio Bandinelli, que acabou acusándoo publicamente de sodomía. Involucrouse nas obras de fortificación da súa cidade durante a guerra con Siena, e tamén polas súas belas obras de arte, acaba tendo o seu valor recoñecido polos duques e gañou a admiración dos seus compatriotas. Cellini morreu en Florencia en 1571 e foi enterrado na igrexa de Nosa Señora da Anunciación con gran pompa.
Os mellores traballos
200px|dereita|miniatura|Saleiro que representa a Neptuno e Anfitrite A máis reverenciada escultura de Cellini é o grupo en bronce de Perseo suxeitando a cabeza da Medusa, encarga do duque Cosme I de Medici e hoxe exposto, tras ser restaurado, na Loggia dei Lanzi, fronte á Galleria degli Uffizi, en Florencia, sen dúvida un dos maiores monumentos do Renacemento. Outra obra importante é un crucifixo en tamaño natural, de mármore, hoxe no mosteiro do Escorial, feito para o seu propio túmulo, mais despois vendido aos Medici, que o mandaron a España.
Un botón de ouro para a capa do Papa Clemente VII aparece nunha relación de obxectos entregados polo papa Pío VI a Napoleón en 1797, como indemnización polas campañas militares do corso.
Un saleiro en ouro representando a Netuno e Anfitrite, actualmente en Viena, innúmeras medallas e moedas, cálices, xoias, moitas desaparecidas, demostraban a mestría de Benvenuto Cellini cos metais preciosos.
Escritor
Cellini comezou a escribir, en Florencia, no ano de 1558, un libro de memorias autobiográficas, mostrando as súas paixóns, deleites, a súa arte, con autoeloxios e extravagancia, creou un dos máis singulares libros xamais escrito, con pasaxes verídicas e outras fantasiosas, crimes, anxos e demos, na que é a máis importante autobiografía do Renacemento.
O Cruceiro, Xuño, Porto do Son
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
GIMP
miniatura|dereita|Interface do GIMP baixo GNU/Linux, 2004. GIMP (acrónimo de GNU Image Manipulation Program) é un programa informático para a edición de imaxes en formato mapa de bits, coma por exemplo fotografías. O proxecto foi iniciado en 1995 por Spencer Kimball e Peter Hattis. Actualmente é mantido por un grupo de voluntarios. Existen versións para varios sistemas operativos. GIMP está licenciado baixo as cláusulas da licenza (L)GPLv3 (GNU Lesser Public License), diferente da GPL en que é máis flexible a que outros programas poidan usar o software sen teren necesariamente que licenciarse coma GPL.
Historia
GIMP foi inicialmente un programa de manipulación e retoque fotográfico de propósito xeral dos creadores Spencer Kimball e Peter Mattis. O desenvolvemento de GIMP iniciouse en 1995 como un proxecto dun semestre de duración na Universidade Berkeley de California. O primeiro lanzamento público de GIMP (o 0,54) realizouse en xaneiro de 1996 e no ano seguiente (en 1997) converteuse en GIMP pasando a ser unha parte do proxecto GNU. As iniciais GIMP pasaron a significar o GNU Image Manipulation Program e na reflexión da súa existencia no marco do Proxecto GNU. Actualmente GIMP está desenvolvido por un grupo auto-organizado de voluntarios baixo a bandeira do proxecto GNOME.
O número de arquitecturas de ordenadores e sistemas operativos compatibles con GIMP ampliouse considerablemente desde o seu primeiro lanzamento. A primeira versión compatible de sistemas UNIX foi como GNU / Linux, SGI IRIX e HP-UX. Desde o lanzamento inicial, GIMP foi portado a moitos sistemas operativos, incluíndo Microsoft Windows e Mac OS X, o paso á plataforma Windows 32-bit iniciouse polo programador finlandés Tor Lillqvist (TML) en 1997 e foi apoiado pola versión GIMP versión 1.1.
GIMP viu a formación dunha comunidade e a rápida adopción despois da primeira versión. A comunidade comezou a formarse e desenvolver tutoriais, material gráfico e compartir mellor os fluxos de traballo e técnicas.
Un novo kit de ferramentas GUI chamado GTK+ (GIMP Tool Kit) foi desenvolvido para facilitar o desenvolvemento de GIMP. GTK+ GTK substitúe ao seu predecesor (sen símbolo máis) despois de ter sido redeseñado utilizando unha técnica de software de deseño moderno chamado orientado a obxectos de programación. O desenvolvemento de GTK+ atribuíuse a Peter Mattis ao verse desencantado co Motif GUI toolkit de GIMP empregado orixinalmente. Motif empregouse ata GIMP 0,60.
Ernest Benach
Ernest Benach i Pascual, nado en Reus o 12 de novembro de 1959, é un político catalán de ideoloxía independentista catalá e militante de ERC. Os seus pais eran mestres do Liceu Verge de Montserrat, propiedade da súa avoa Antonia. Estudou neste mesmo colexio e máis tarde na cidade de Barcelona.
Agena (foguete)
miniatura|300px|Un Agena A. Agena, formalmente denominado RM-81 segundo a súa designación misilística, é o nome dunha familia de foguetes estadounidenses usados como etapa superior de varios lanzadores, entre eles o Thor, o Atlas e o Titan.
Variantes
Houbo catro versións do foguete Agena: A, B, C e D. Das catro, voaron tres. A versión C tería consistido nun foguete do dobre de capacidade en órbita, pero non chegou a ser construída.
Agena A
miniatura|150px|Diagrama dun Agena B. O primeiro Agena lanzouse sobre un foguete Thor en xaneiro de 1959 e terminou en fracaso, pero o segundo intento, o 28 de febreiro dese mesmo ano, finalizou con éxito ó poñer en órbita o satélite de recoñecemento Discoverer 1 do sistema KH-1 nunha órbita polar. Os primeiros modelos do Agena eran propulsados pola variante Bell XLR81-BA-3 do motor foguete, pero posteriores foguetes usaron a variante XLR81-BA-5 (Bell modelo 8048). As tobeiras do motor podíanse mover en cabeceo e guiñada grazas a uns cardáns.
Agena B
O Agena B levaba un motor mellorado XLR81-BA-7 engine (Bell modelo 8081) que podía ser reencendido no espazo. Era máis groso que o Agena A para levar máis propelente, duplicando o tempo de encendido (240 segundos). Unha vez posto en órbita ao Agena B aínda lle quedaba propelente dabondo para manobrar, características necesaria nunha plataforma de recoñecemento. Unidades posteriores do Agena B usaban un motor XLR81-BA-9 (Bell modelo 8096), aumentando o pulo do foguete. Xunto co propulsor Atlas foi usado para satélites Midas e Samos.
A maior parte dos Agena B foron usados para lanzar satélites de recoñecemento do tipo KH.
Agena D
miniatura|O Agena D usado durante o programa Gemini. Foi a variante que máis lanzamentos fixo. Tratábase basicamente dun Agena B mellorado que podía lanzar unha maior variedade de cargas e ser usado con outros tipos de foguetes como primeira etapa. Foi o foguete usado durante o programa Gemini como vehículo obxectivo das cápsulas tripuladas Gemini.
Xunto cos foguetes Thor, Atlas e Titan foi usado na súa maior parte para lanzar satélites de recoñecemnto KH, pero Atlas lanzou tamén o Gemini-Agena e as sondas do programa Mariner.
Antigüidade
O termo antigüidade pode designar:
Cinema de autor
O cinema de autor é o cine no cal o director ten un papel preponderante ao basearse normalmente nun guión propio; realiza a súa obra á marxe das presións e limitacións que implica o cine dos grandes estudos comerciais, o cal permítelle unha maior liberdade á hora de plasmar os seus sentimentos e inquietudes no filme. No cine de autor, o autor é normalmente identificable ou recoñecible por algúns trazos típicos na súa obra.
Historia e características
Na década de 1960, un grupo de críticos de cine franceses, pertencentes á revista Cahiers du Cinéma e inspirados, entre outras cousas, polo texto de 1948 Cámera Stylo de Alexandre Astruc, comezan a suscitarse interrogantes arredor do rol do auteur, ou realizador, dentro dunha película. Estes críticos opoñíanse ás ideas do Neorrealismo italiano o cal propoñía que o autor cinematográfico por excelencia, era aquel capaz de plasmar a realidade tal cal era, sen manipulacións de ningunha índole, permitindo que o espectador interpretase esta "realidade" e fixase as súas propias conclusións. Con todo, para este grupo de críticos entre os cales figuraban Jean-Luc Godard con À bout de souffle (1960), François Truffaut cos Les Quatre Cents Coups (1959), Alain Resnais con Hiroshima Mon Amour (1959) e Claude Chabrol entre outros, o cine debía propoñer unha visión particular da realidade e revelar a presenza dun autor-director responsable polas imaxes proxectadas. Neste sentido, os realizadores da chamada Nouvelle Vague francesa utilizaban o medio cinematográfico para expresar opinións e ideas en cada unha das súas obras.
Estes autores pasarían logo do texto á acción filmando curtametraxes e longametraxes, dentro de dita corrente chamada Nouvelle Vague. O seu interese polas películas de realizadores afincados nos Estados Unidos (fosen ou non estadounidenses, pois gran parte eran europeos ou de orixe europea), especialmente por Alfred Hitchcock, quen malia ser británico, realizou boa parte da súa filmografía nos Estados Unidos; permítenlles sustentar os seus pensamentos sobre o que para eles era o "cine de autor" reconsiderando o seu desprezado talento e creatividade cinematográfica.
Alícia Sánchez-Camacho
Alícia Sánchez-Camacho Pérez, nada en Barcelona o 22 de abril de 1967, é unha política catalá de dereitas e presidenta do Partit Popular Català dende o 6 de xullo de 2008 ata o 25 de marzo de 2017.
Traxectoria
Na actualidade é senadora por designación autonómica en representación da Comunidade Autónoma de Cataluña. Na Cámara Alta exerce de portavoz de Traballo e Inmigración do Grupo Popular, así como de vogal nas comisións de Interior e Comunidades Autónomas. Tamén foi presidenta do Partido Popular de Xirona. Foi a candidata alternativa de Mariano Rajoy como consenso ante as candidaturas presentadas inicialmente para presidir o Partit Popular de Catalunya, gañando cunha axustada marxe ante a outra candidata do partido, Montserrat Nebrera.
En maio de 2008 é designada xunto a María San Gil e a José Manuel Soria membro da comisión redactora do relatorio político do XVI Congreso nacional do PP, celebrado en xuño dese mesmo ano, relatorio que precipitaría a saída unilateral de San Gil do PP vasco.
Durante o XII Congreso Autonómico do Partit Popular de Catalunya, celebrado os días 5 e 6 de xullo en Barcelona, é proclamada nova presidenta rexional.
Nas eleccións ao parlamento de Cataluña de 2010, con 18 escanos, obtivo o mellor resultado do Partido Popular en Cataluña. Nas eleccións ao parlamento de Cataluña de 2012 preséntase como primeira da lista do Partit Popular Català pola circunscrición de Barcelona. miniatura|Alicia Sánchez-Camacho y Aguirre en 2010
Anima Christi
Anima Christi (en galego Alma de Cristo), é unha pregraria da tradición católica dedicada a Xesús crucificado, que se recita durante a comuñón eucarística.
Historia
A oración compúxoa un autor descoñecido na primeira metade do século XIV, o papa Xoán XXII concedeu indulxencias en 1330 a quen a rezase. James Mearns, un himnólogo británico atopouna nun manuscrito do Museo Británico datado en 1370; tamén existe unha inscrición no Alcázar de Sevilla, da época de Pedro o Cruel. Erroneamente pensouse que o autor era; Ignacio de Loiola, que escribiu sobre a oración ao inicio dos seus Ejercicios espirituales.
Latín
Anima Christi, sanctifica me.
Sanguis Christi, inebria me.
Aqua lateris Christi, lava me.
Passio Christi, conforta me.
Fidias (homónimos)
Fidias pode referirse á:
Anima Christi
Latín
O bone Jesu, exaudi me.
Intra vulnera tua absconde me.
Ne permittas a Te me separari.
Ab hoste maligno defende me.
In hora mortis meae voca me,
Et jube me venire ad Te,
Ut cum Sanctis tuis laudem Te
Per infinita saecula saeculorum.
Amen.
Consello Comarcal do Bierzo
250px|miniatura|Concellos pertencentes ao Consello Comarcal do Bierzo. O Consello Comarcal do Bierzo (en castelán: Consejo Comarcal del Bierzo) é a institución pública local encargada do goberno e administración da comarca do Bierzo, a única recoñecida por Lei en Castela e León debido ás peculiaridades xeográficas, históricas, sociais e económicas que a diferencian do resto da comunidade autónoma.
Símbolos
Os símbolos que representan ao Bierzo son a bandeira e o escudo do Bierzo, aprobados o 14 de abril do ano 2000 polo Pleno do Consello Comarcal do Bierzo.
Goberno
Dende o 12 de xullo de 2015 preside a institución Gerardo Álvarez Courel (PSOE), concelleiro de Bembibre. A vicepresidenta dende xullo de 2019 é María del Carmen Doel Mato (PSOE), concelleira de Ponferrada. Precedéronlle no cargo Alfonso Arias (PP), José Luís Ramón (PSOE), Ricardo González Saavedra (PSOE), Jesús Esteban (PSOE), Rita Prada (PSOE) e Francisco Alfonso (PSOE).
O pleno está integrado por 27 conselleiros, representantes das seis áreas electorais da comarca. Logo das eleccións municipais de 2019 compoñen o pleno 14 conselleiros do PSOE, 9 do Partido Popular, 2 de Coalición por el Bierzo, 1 de Ciudadanos e 1 da Unión Social de Electores do Bierzo.
Mangosta exipcia
A mangosta exipcia (Herpestes ichneumon) é un mamífero omnívoro pertencente á familia dos Herpéstidos.
Características
Pelame pardo con abundantes pintas grises. Patas curtas e o rabo moi alongado. Habita en terreos con matogueiras mestas e con zonas rochosas. Actividade diúrna, habitualmente solitario. Depreda roedores, serpes e lagartos. Tamén se pode alimentar de ovos e froitos.
Distribución
Presente no sur da Península Ibérica, na Dalmacia e Africa. En Italia foi introducida a mangosta asiática nos anos da década de 1960.
Mike Bibby
Universidade
Coma freshman en Arizona, Bibby liderou aos Wildcats ao campionato da NCAA en 1997, anotando 20 puntos no partido polo título contra Kentucky. Despois da súa tempada coma sophomore, Bibby entrou no Draft da NBA de 1998 e foi elixido polos Memphis Grizzlies na 2ª posición.
Vancouver Grizzlies
Na súa primeira tempada cos Grizzlies, Bibby acadou 13.2 puntos, 6.5 asistencias e 2.7 rebotes por partido, sendo así incluído no primeiro equipo de rookies da NBA, na tempada do lockout. Mellorou eses números nas seguintes dúas tempadas co equipo, facendo 14.5 e 15.9 puntos por partido respectivamente, pero os Grizzlies seguían con dificultades. O 27 de xuño de 2001, xusto antes de que os Grizzlies se marcharan a Memphis, Bibby e Brent Price foron traspasados aos Sacramento Kings a cambio de Jason Williams e Nick Anderson.
Sacramento Kings
Na tempada 2001-02, Bibby guiou aos Kings ás Finais da Conferencia Oeste, onde perderon contra Los Angeles Lakers. A actuación de Bibby nas series, quizais o máis memorable foi o seu lanzamento gañador no 5º partido, deulle a reputación de xogador forte e loitador, e coma premio, asinou un contrato por 7 anos con valor de 80.5 millóns de dólares.
Na tempada 2002-03, Bibby foi castigado polas lesións, xogando só en 55 partidos, pero aínda así acadou 15.9 puntos por partido, e os Kings obtiveron unha marca de 59-23, e conseguiron a segunda praza no Oeste. Na tempada 2003-04, Bibby acadou uns dos mellores números da súa carreira, anotando 1.506 puntos (18.4 por partido) e axudando aos Kings a chegar aos Playoffs. Bibby axudou aos Kings a gañar aos Dallas Mavericks na primeira rolda, anotando 36 puntos, a súa mellor marca de anotación nos playoffs, no 5º partido.
Atlanta Hawks
A pesar das lesións que tivo, Bibby fixo 14.1 puntos e 6.6 asistencias por partido, traballando cun ataque pouco familiar, para liderar aos Hawks a xogar os seus primeiros Playoffs en case dez anos.
O 7 de xullo de 2009, Bibby e os Hawks acordaron un contrato por 3 anos cun valor de 18 millóns de dólares.
Washington Wizards
O 23 de febreiro de 2011, Atlanta traspasou a Bibby aos Washington Wizards, xunto con Jordan Crawford, Maurice Evans e unha elección da primeira rolda do Draft de 2011, a cambio de Kirk Hinrich e Hilton Armstrong. O 28 de febreiro de 2011, Bibby acordou o fin de seu contrato, onde el mesmo pagaría o salario de 6.2 millóns do seu último ano, e foise dos Wizards. Xogou tan só dous partidos co equipo.
Miami Heat
O 2 de marzo de 2011, os Miami Heat ficharon a Bibby, tras cortar a Carlos Arroyo para facerlle oco no equipo.
New York Knicks
O 11 de decembro de 2011, asinou un contrato cos New York Knicks.
Ruente
Ruente é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España). Está situado na zona occidental da comunidade, dentro do val do Saja. É un dos tres municipios que forman o Val de Cabuérniga, dentro da Comarca de Saja-Nansa. Limita ao norte cos municipios de Valdáliga e Cabezón de la Sal, ao sur con Cabuérniga e Los Tojos, ao oeste con Cabuérniga e ao leste con Cieza. A súa cota máxima, situada no Alto de Espinera é de 967.1 metros e, a súa cota mínima, algo inferior aos 170 metros.
A capital é a localidade de Ruente, situada nunha veiga xunto ao nacemento de La Fuentona. Dista 7 quilómetros de Cabezón de la Sal e a 52 quilómetros da capital, Santander, a capital autonómica.
Xentilicio
Non hai un xentilicio común de todos os habitantes do municipio, xa que en cada pobo existe un diferente. Así pois, os habitantes do mesmo Ruente coñécense como joscos, mentres que os de Ucieda chámanse garullos ou os de Barcenillas gallegos.
Toponimia
O nome de Ruente procede, segundo María Dolores Gordón, do romance somerxido, unha variante latina diferente pero moi similar á lingua romance que triunfaría. A evolución da voz fuente (<FONTE) nesta fala daría como resultado o nome de Ruente.
Símbolos
left|80 px O concello non posúe bandeira, mais ten un escudo herádico municipal aprobado por Real Decreto en 1978. Este intenta representar o máis característico do municipio como son os seus montes e fauna, así como a súa mitoloxía. O escudo consta de, en campo de ouro, un carballo de sinople (verde) canda un cervo da súa cor; cortado de azur (azul), unha serea de prata, canda unha troita, tamén de prata. Como timbre, ten unha coroa cerrada.
Xeografía
Cunha superficie de 65.86 km2, Ruente é o vixésimo oitavo municipio de Cantabria por superficie (ver táboa).
Barcenillas
Está situado a 220 metros de altura e a súa poboación aproximada é de 125 habitantes (2008). Atópase nunha pequena bárcena, bañado en parte polo río Saja e polo río de Lamiña. Barcenillas está a 2,5 quilómetros da capital municipal, Ruente.
Lamiña
Dista tres quilómetros da capital municipal, nun terreo chairo elevado asentado sobre un val a 360 metros de altura. No ano 2008 agrupaba a setenta e cinco veciños, sendo a localidade menos poboada do municipio. Lamiña é citada por primeira vez no ano 978 no Cartulario de Covarrubias que sitúa en Kaor-nega (Cabuérniga) a ermida de San Fructoso de Lamiña.
Ruente
É a capital do municipio. Atópase a 189 metros sobre o nivel do mar, na parte baixa do val, xunto ao río Saja. No ano 2006 contaba cunha poboación de 284 habitantes (INE), repartidos polos barrios de Gismana (100 hab.), Monasterio (58 hab.) e Ruente (126 hab.).
Ucieda
Situada a 196 metros de altitude, no fondo dun val lateral, escavado polo río Bayones, dista 1,5 km da capital municipal. Con 516 habitantes (2008), Ucieda é a localidade con máis xente. A súa poboación repártese en catro barrios: Barrio de Abajo (170 hab.), Barrio de Arriba (241 hab.), La Cuesta (30 hab.) e Meca (56 hab.), con outros dezanove habitantes diseminados. No seu termo existiron dous despoboados, o de Rozas e o de Santa Marina. Destaca pola súa extensa zona de bosque autóctono, en particular, de carballo, integrado en gran parte dentro do parque natural Saja-Besaya.
Relevo e hidroloxía
O municipio encóntrase na parte baixa do val de Cabuérniga, ocupando unha superficie de 65,86 km², que engloba as cuncas dos ríos Bayones, Barcenillas e parcialmente a do río monte Aa. O principal río que atravesa este concello, desde o suroeste cara ao nordeste, é o río Saja. Este desauga na Hoz de Santa Lucía, unha greta da Serra do Escudo de Cabuérniga, que comunica o val de Cabuérniga co de Cabezón e Mazcuerras.
As marxes do territorio municipal están bordeadas por unha cota montañosa de entre cincocentos e mil metros de altitude, sendo as altitudes máis notorias La Pedraje (850.9 m) ao noroeste, o Alto del Toral (897 m) ao oeste, o alto de La Nogaleda (880.7 m) ao sur e o Alto de Espinera ou Tordías (967.1 m) ao sueste. Este último é o punto máis elevado do concello e onde coinciden os municipios de Ruente, Valle de Cabuérniga, Cieza e Arenas de Iguña. Todas as localidades, agás Lamiña, están situadas nas zonas máis chairas, resgardadas das crecidas do Saja. A capital municipal atópase a 189.9 msnm.
Clima
Ruente atópase na rexión climática da Iberia Verde de clima Europeo Occidental, clasificada tamén como clima temperado húmido de verán fresco do tipo Cfb segundo a clasificación climática de Köppen.
Os principais trazos climáticos do municipio a nivel xeral son uns invernos suaves e veráns frescos, sen cambios bruscos estacionais, sendo a diferenza entre o inverno e o verán duns dez ou doce graos. O ar é húmido con abundante nubosidade e as precipitacións son frecuentes en todas as estacións do ano, acadando unha media anual arredor dos mil douscentos mm.
Núcleo de poboación
miniatura|Casona de La Nogalera e boleira de Ruente. miniatura|Ponte medieval de Ruente.
Ruente é tamén capital do municipio. Está situada a 189 metros sobre o nivel do mar, na parte baixa do val, xunto ao río Saja. No ano 2006 contaba cunha poboación de 284 habitantes (INE), repartidos polos barrios de Gismana, Monasterio e Ruente.
Alfredo Stroessner
Alfredo Stroessner Matiauda, nado o 3 de novembro de 1912 en Encarnación, e finado o 16 de agosto de 2006 en Brasilia, foi un militar, político e ditador paraguaio. Foi Presidente de Paraguai entre o 15 de agosto de 1954 e o 3 de febreiro de 1989, onde exerceu unha ditadura que durou 35 anos.
Ruente
Natureza
A riqueza natural do municipio é grande, e ten numerosas especies vexetais e animais así como con amplas masas de monte. A totalidade do seu territorio está incluída na Reserva Nacional de Caza do Saja e o 40,17% do territorio forma parte do Parque natural Saja-Besaya, o que comprende unha superficie protexida de 26,47 km². O parque natural está catalogado como lugar de importancia comunitaria, así como o Río Saja, que conta cunha importante poboación de lontras.
Alfredo Stroessner
Traxectoria
Fillo dun inmigrante alemán, estudou no Colexio Militar de Asunción, e aos vinte anos alistouse no exército paraguaio, onde realizou unha brillante carreira que lle permitiu ascender rapidamente, ata chegar a ocupar o cargo de comandante en xefe militar en 1951.
En 1954 derrocou o presidente Federico Chávez Careaga nun golpe militar asumindo a presidencia tras unhas eleccións, nas que foi o único candidato. Controlou o país co apoio do Partido Colorado e do Exército, suprimiu pola forza a oposición e aboliu a liberdade de prensa. No seu mandato, ditadores e antigos membros do Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores alemán atoparon refuxio en Paraguai. Usou a axuda estranxeira para reducir a inflación e crear escolas, estradas, hospitais e centrais hidroeléctricas. Promulgou unha nova Constitución en 1967 e reformouna en 1977 para crear dispositivos legais que permitisen a prolongación do seu mandato, ata que foi derrocado en 1989 por un golpe militar dirixido polo xeneral Andrés Rodríguez.
Durante o Goberno de Stroessner calcúlase que preto de 30 000 persoas desapareceron ou foron asasinadas en Paraguai. Foi condenado por asasinato e os tribunais paraguaios seguiron máis de 30 procesos criminais por torturas, asasinatos e desaparicións ocorridos na época. En setembro de 2004 un xuíz de Paraguai ordenou a captura e extradición do antigo dirixente asilado no Brasil. O maxistrado Gustavo Santander emitiu a orde baseada na desaparición de tres persoas que serían arrestadas durante o desenvolvemento da denominada "Operación Cóndor", o plan de coordinación da represión levado a cabo polos servizos de intelixencia militar do Cono Sur nas décadas de 1970 e 1980. O expresidente de Paraguai Alfredo Stroessner morreu o mércores 16 de agosto de 2006 en Brasilia aos 93 anos. Estaba hospitalizado nunha clínica da capital brasileira debido a problemas pulmonares.
Ruente
Natureza
Trece das árbores declaradas singulares polo Goberno de Cantabria encóntranse no municipio. Unha en Ruente, o Arriaga co número 26, moi preto do mítico Cajigu Cubilón; e o resto en Ucieda. Seis carballos: o de Canalejas (n.º 9), o Tumbado (n.º 30), o Joven (n.º 34), o Viejo (n.º 35), o roble Gordo (n.º 36) e o de Buzalgroso (n.º 38); tres faias: a de Bujilices (nº 18), a Escampauca (n.º 29) e a de Cotera Pumar (n.º 31); un piñeiro de Monterrey (nº 127) e unha tuia (nº 128).
Alfredo Stroessner
Golpe de estado de 1954
En 1954, foi ascendido a Xeneral de División, e o 5 de maio do mesmo ano, co apoio do goberno dos Estados Unidos, encabezou un golpe de estado, polo cal derrocou ao presidente Federico Chávez Careaga, do seu mesmo partido e líder do sector democrático, o cal, durante o seu mandato, restablecera en Paraguai as garantías individuais.
Durante esta ditadura mantivo formalmente algunhas das institucións democráticas (por exemplo, as eleccións), apoiou a súa política económica nunha violenta represión. Declarouse o Estado de sitio permanente (que só era suspendido algúns días antes das eleccións), multiplicáronse as torturas e as persecucións policiais masivas e organizouse unha rede de espionaxe que vixiaba e denunciaba a todo individuo sospeitoso de actividades antigobernamentais.
O autoritarismo e o conxunto de medidas represivas aplicadas pola ditadura, impediron o desenvolvemento e organización dos opositores. As dificultades para as actividades dos partidos políticos e a persecución emprendida contra os membros das ligas agrarias levaron a que, a mediados da década de 1960, se creasen algunhas organizacións que consideraron que a vía armada era o único camiño para derrocar o ditador e levar adiante os cambios necesarios para o establecemento dunha sociedade máis xusta e igualitaria.
Ruente
Natureza
Desde marzo de 2006, o municipio conta cun heliporto que serve de base para un helicóptero e a unha brigada forestal dedicados principalmente á loita contra incendios.
Recursos naturais
Son moitas e variadas as especies vexetais e animais presentes no territorio municipal. Entre os moitos montes do concello, destacan as masas boscosas do Monte Río Los Vados e o Monte Aá, lugar este último onde existe unha parcela de 20 hectáreas destinada á produción de landra para a mellora xenética doutras carballeiras.
Alfredo Stroessner
Golpe de estado de 1954
A pesar de apoiar aos grandes terratenentes e os intereses comerciais internacionais, utilizou a axuda estranxeira para estabilizar a moeda, reducir a inflación e crear escolas, estradas, hospitais e centrais hidroeléctricas. A outra cara da moeda do seu goberno foi o destino ao que se viron abocados moitos paraguaios como consecuencia da súa ditadura: o exilio, a tortura, a persecución ou a morte. Durante o seu réxime foron asasinadas entre 3 000 e 4 000 persoas, debido ás súas tácticas de man dura.
Ruente
Recursos naturais
300px|miniatura|left|Nacemento de La Fuentona en Ruente.
Por outra parte, na vila de Ruente atópase un afloramento natural catalogado como "Punto de Interese Xeolóxico", que nace ao pé dunha parede de pedra calcaria. A surxencia é coñecida como "La Fuentona de Ruente". O destacable desta fonte, é que non é tal fonte senón un río que nace xa con gran forza en canto a volume de auga. Ademais ten a peculiaridade que moi de vez en cando, deixa de manar durante unhas horas, reaparecendo posteriormente coa mesma forza. Non se chegou a ningunha explicación satisfactoria do fenómeno, aínda que a tese máis válida sería a dun sistema de sifóns que darían lugar aos descensos de caudal. Froito do estraño comportamento do caudal xurdiron infindade de historias e lendas arredor de La Fuentona. Algunha delas foi recollida por escritores como Manuel Llano e Juan Sierra Pando. Conta a lenda que no interior da gruta vive unha anjana que garda o tesouro dos templarios.