cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shakespeare destilado
Descrición
A historia de Willy é a historia da construción da maqueta, que a personaxe vai erguendo casa a casa e rúa a rúa ata que a cidade enteira e os seus habitantes cobran vida.
Metáfora burlesca da literatura, Shakespeare destilado é unha novela que procura a diversión do lector, que aproveita o relato para reflexionar sobre o poder da literatura, sobre todo como gozar dela sen perder a liberdade.
Ben Cultural de Interese Nacional
miniatura|[[Vila romana de Can Llauder, en Mataró, (século I a. C., século III d.C.).]] Ben Cultural de Interese Nacional (en Bé Cultural d'Interès Nacional) ou sinxelamente Ben de Interese Nacional (en Bé d'Interès Nacional), abreviado BCIN, é unha categoría de protección legal dos bens máis relevantes do patrimonio cultural catalán, tanto de mobles como inmobles, outorgada pola Administración da Generalitat de Cataluña, que o inscribiu no Rexistro de Bens Culturais de Interese Nacional. Constitúe a categoría superior de protección, as outras dúas son o Ben Cultural de Interese Local (BCIL) e o Espazo de Protección Arqueolóxica (EPA). right|thumb|[[Castelo de Maldá en Urgell.]]
A maioría destes bens están recoñecidos como Ben de Interese Cultural na administración do Estado español.
El Agricultor
miniatura|200px|dereita|El Agricultor, Revista Mensual de Agricultura (1907-1916)
Historia e características
Entre os fundadores iniciais estaban Elías Santomé Santamarina, Saturnino Santomé Santamarina, Manuel María García Castro, Venancio Gavín Gallo e Adolfo Rivas Bermúdez. O director da publicación da primeira época foi Elías Santomé. Na segunda época o director foi Francisco García Martínez.
A publicación imprimíase en Mondoñedo nos talleres de César González-Seco Romero, editor e político que andado o tempo sería sogro do escritor e xornalista Álvaro Cunqueiro. Aínda que o berce da revista é Riotorto, a súa área de influencia abrangueu nos anos seguintes os concellos limítrofes de Vilameá e Vilaoudriz (que forman o actual concello da Pontenova), Lourenzá, Meira, A Pastoriza, e Mondoñedo.
O activismo agrario da zona aparece vencellado ó movemento reformista da Solidaridad Gallega da Coruña. Os líderes do agrarismo local, e en particular Venancio Gavín, participan na organización da Federación Agropecuaria del Norte Galaico e nas varias Asembleas agrarias celebradas en Monforte e Ribadavia. Politicamente, a Sociedade agraria de Riotorto e o seu órgano de expresión nacen co obxectivo de loitar contra o caciquismo e desprazar o alcalde José García Estoa, que levaba máis de 20 anos rexendo o concello, e o seu sucesor, José María Bermúdez Leibas. Durante o mandato deste último, a publicación da sociedade competirá con El Eco de Riotorto, quincenario fundado por José María Sampedro para contrarrestar a súa propaganda. Estratexicamente, os activistas locais da denominada "Candidatura Social" posicionáronse nun primeiro momento como opositores ó liberalismo monterista de Avelino Montero Villegas dominante no distrito mindoniense, aínda que a partir de 1913 tanto a sociedade coma a publicación cambiaron de orientación ata se colocaren practicamente á súa sombra. A revista foi apoiada pola colonia de Riotorto na Habana e México nos momentos críticos pero sostíñase sobre todo das subscricións e da publicidade, que sempre foi bastante limitada. A Lista de Subscritores que se conservou contén máis de 600 nomes cos seus correspondentes enderezos. Na segunda época, o número de subscritores foi menor pero o propio periódico falaba nun dos primeiros números de que se agardaban 100 subscricións en Lourenzá.
A lingua da información tanto na revista mensual coma no periódico quincenal foi o castelán, pero a poesía e os textos prosísticos de carácter dialogal e popular aparecen escritos na maior parte en galego, cos trazos dialectais característicos da zona. O poeta oficial da revista foi Manuel María García Castro, natural da Órrea e ex-seminarista en Mondoñedo. Ademais de varios poetas do norte da provincia de Lugo, a revista incluía ás veces poemas de autores clásicos como Curros Enríquez, Alfredo Brañas, Aureliano Pereira e Noriega Varela.
Unha edición facsimilar da cabeceira riotortense cos números que se conservaron (da primeira época todos menos seis, e da segunda dous dos oito) foi publicada pola Sociedade Anónima da Xestión do Plan Xacobeo a iniciativa da Asociación Arrincadeira en maio de 2007, en catro volumes, co gallo do centenario da súa aparición. O xornal El Progreso tamén se sumou á celebración coa publicación dunha escolma de artigos representativos da revista e do periódico que se repartiu coa edición local da Mariña o Día das Letras Galegas.
Club Patí Vilafranca
O Club Patí Vilafranca é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Vilafranca del Penedès. O club foi fundado en 1970.
Historia
O club foi fundado en 1970. O primeiro ascenso do club produciuse no ano 1972, cando o equipo consegue ascender á Segunda División Española. Mais debido a motivos económicos tivo que renunciar á súa praza nesta categoría.
Na tempada 1975-76 acada o ascenso á Primeira División. O equipo do Alt Penedès estabilizaráse na categoría, ata que na tempada 1978-79 acadou o escenso á División de Honra cun paso fugaz pola máxima categoría, descendendo novamente á Primeira División.
Na tempada 1987-88 o club volta á máxima categoría.
A traxectoria do club sempre estivo entre a División de Honra e a Primeira División, agás un breve período na década dos '90, cando o Vilafranca era un dos clubs punteiros da División de Honra, grazas á participación de Ferran Pujalte, primeiro como xogador e despois como adestrador.
Ao final da década, conseguiu chegar a disputar algunha Copa do Rei e a competir en competición europea, concretamente na Copa CERS.
Mais unha crise debida a unha mala xestión provocou na tempada 2002-03 que o club volvera á Primeira División, na que permaneceu dúas tempadas ata acadar novamente o ascenso á O.K. Liga na tempada 2004-05. Na tempada 2005-06 o club descende novamente á Primeira División.
Na tempada 2006-07, o equipo comeza con moi mal pé, ata que o club decidiu destituír ao adestrador que comezara a campaña (Climent Pedrós). O novo adestrador, Pep Pané, conseguiu que o equipo volvera novamente á máxima categoría.
Logo dun breve paso pola O.K. Liga, que acabará co descenso na última xornada, Pané volve dirixir ao equipo durante a tempada 2008-09, que culminou co ascenso á O.K. Liga. Ao final da tempada produciuse un troco na Xunta Directiva que provoca a aplicación dun novo proxecto deportivo, que ten como adestrador a Ricard Muñoz, e que ten como obxectivo prioritario o traballo da base do club.
Gran Premio de Italia de 1974
O Gran Premio de Italia de 1974 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 8 de setembro de 1974. Foi a décimo terceira proba da tempada de. Monza foi lixeiramente modificado respecto ao ano anterior, a chicane Ascari foi modificada e fíxose máis lenta.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Fitoalexina
miniatura|300x300px|O [[wikipedia:Capsidiol|capsidiol é unha fitoalexina producida por certas plantas en resposta a un patóxeno]] As fitoalexinas (do gr. phytos = planta, alekein = defender) son compostos antimicrobianos que se acumulan nalgunhas plantas en altas concentracións, despois de infeccións bacterianas ou fúnxicas, e que axudan a limitar a dispersión do patóxeno.
Teñen varias características interesantes: Frecuentemente máis dunha fitoalexina é sintetizada durante unha interacción co patóxeno, en tales casos as fitoalexinas son comunmente relacionadas biosinteticamente. No caso do feixón téñense descrito preto de 16 tipos diferentes, as máis coñecidas son faseolina, faseolidina, faseolinisoflavona e kievitona. En xeral as fitoalexinas non son potentes antibióticos e son de baixa especificidade, moitas son biocidas e outras teñen efectos bioestáticos. As razas de moitos microorganismos, particularmente os fungos amosan ampla variación na sensibilidade, e frecuentemente as razas virulentas teñen maior capacidade de detoxificación ou tolerancia (Smith 1996).
Teoloxía feminista
A teoloxía feminista é un movemento que se atopa dentro dalgunhas relixións incluíndo o budismo, o cristianismo, o xudaísmo ou o islam, que reconsidera as tradicións, prácticas, escritos e teoloxías desas relixións dentro dunha perspectiva do feminismo.
Fitoalexina
As fitoalexinas son metabolitos secundarios sintetizados a partir dun redireccionamento de precursores do metabolismo primario, en función da expresión de novo de xenes correspondentes a encimas que participan nas rutas biosintéticas. No caso das leguminosas, os compostos antimicrobianos da clase isoflavonoides son sintetizados a partir de L-fenilalanina vía unha serie de encimas como a L-fenilalanina-amonialiasa (PAL), 4-coumarato:Coencima A ligasa (4CL) e chalcona sintasa (CHS) que controlan pasos importantes nas sub-rutas de síntese. Comunmente cada unha destas encimas é codificada por unha familia de xenes, nas que se demostrou que a estimulación ou a infección de células, induce á súa vez a expresión de varios xenes da mesma encima. Sinalouse a existencia de tres xenes PAL en feixón, detectándose até 11 isoformas da encima, o que suxestiona modificación post-traducional, permitindo diversas actividades catalíticas dependendo das situacións ambientais da planta. A expresión de novo é o mecanismo regulador máis importante. CHS en feixón é codificada por unha familia de seis a oito xenes, en células estimuladas, cotiledóns ou raíces infectados aparecen múltiples isoformas CHS transcricionalmente reguladas, detectándose nun ensaio cinco cDNAs polimórficos (Ryder e cols. 1987).
Teoloxía feminista
Eido de estudo
A teoloxía feminista abrague unha gran variedade de movementos e correntes de pensamento diferentes nas distintas tradicións relixiosas e culturas do mundo, xurdindo sempre como unha reflexión que reconsidere as tradicións, prácticas, escrituras, e as teoloxías das relixións dende unha perspectiva feminista.
Hai que diferenciar a teoloxía feminina da teoloxía feminista. A perspectiva feminina, a diferenza da feminista, non debe situarse de forma crítica ante ninguén. A perspectiva feminista presupón un posicionamento crítico para que parte dunha experiencia de contradición entre a propia vivencia e a fe ou tradición recibida. A perspectiva feminista presupón que mulleres e homes foron creados para estabelecer entre eles relacións libres e recíprocas, sen submisión nin dominio por parte de ninguén e por tanto sitúase de maneira crítica fronte ás estruturas de opresión patriarcais.
Fitoalexina
Notas
[1] ^ Kodera E., Matuura H., Yoshida S., Sumida T., Itakura E., Fuwa T., Nishino H., Chem. Pharm. Bull., 37, 1656—1658 (1989)
[2] ^ Glazebrook and Ausbel. PNAS 91, 8955-8959
[3] ^ Nishino H., Nishino A., Takayama J., Iwashima A., Itakura E., Kodera E., Matsuura H., Fuwa T., Cancer J., 3, 20—21 (1990)
[4] ^ Yamasaki T., Teel R. W., Lau B. H. S., Cancer Lett., 59, 89—94 (1991)
[5] ^ Moriguchi T., Matsuura H., Itakura E., Katsuki H., Saito H., Nishiyama N., Life Sci., 61, 1413—1420 (1997)
[6] ^ Yukihiro Kodera, Makoto Ichikawa, Jiro Yoshida, Naoki Kashimoto, Naoto Uda, Isao Sumioka, Nagatoshi Ide and Kazuhisa Ono, Pharmacokinetic Study of Allixin, a Phytoalexin Produced by Garlic, ''Chem. Pharm. Bull., Vol. 50'', 354-363 (2002) doi:10.1248/cpb.50.354
La Voz de Fene
La Voz de Fene foi un semanario editado en Fene entre 1910 e 1911.
Historia e características
Subtitulado Semanario solidario, defensor de las sociedades agrícolas, apareceu o 2 de xuño de 1910. Publicado pola sociedade agrícola de Fene La Necesaria vencellada á Federación Agrícola Ferrol-Pontedeume, a súa tendencia é agrarista e anticaciquil. Aparecía os domingos. Cesou a súa publicación non antes do 23 de abril de 1911. Foi continuado por Fene Solidario.
Gobernador das Illas Malvinas
miniatura|250px|Nigel Phillips, gobernador das Malvinas. miniatura|dereita|Bandeira persoal do gobernador das Malvinas. O gobernador do Territorio Británico de Ultramar das Illas Malvinas é o representante da Coroa británica nas Illas Malvinas, actuando "en nome da súa Maxestade", como xefe do Estado de facto na ausencia da monarca británica. O papel e as facultades de devandito gobernador descríbense no capítulo II da Constitución das Illas Malvinas.
Historia
O primeiro asentamento permanente nas illas foi en Puerto Soledad e foi dirixido por Louis Antoine de Bougainville, o administrador da colonia francesa que se iniciou en 1764 e rematou en 1767.
O primeiro líder dun asentamento británico era John McBride, o capitán do HMS Jason, en 1766 en Porto Egmont. Os británicos argumentan que durante a guerra de Independencia dos Estados Unidos en 1776 decidiron retirarse de moitos asentamentos no estranxeiro, incluíndo as Malvinas.
A colonia francesa de Puerto Luis foi trasladada polos españois en 1767 e rebautizada Puerto Soledad. O primeiro administrador militar español nas illas foi Felipe Ruiz Puente. A gobernación española rematou en 1811 como resultado da guerra da Independencia da Arxentina. Devandito país considera que dende ese momento pasou a ser herdeiro da soberanía española nas illas (Uti possidetis iure).
En 1829 Luis María Vernet foi proclamado gobernador das Illas Malvinas polas Provincias Unidas do Río da Prata. O Reino Unido enviou unha forza de tarefas para estabelecer o seu dominio sobre as Illas Malvinas en 1833. As Malvinas foron colonizadas posteriormente por colonos procedentes de Escocia e Gales.
Licaón (mitoloxía)
miniatura|[[Gravado neerlandés, atribuído a Hendrick Goltzius, para unha edición de 1589 de Metamorfoses de Ovidio: Licaón transformado por Zeus.]] Na mitoloxía grega, Licaón (en grego, Λυκάων) era un rei de Arcadia fillo de Pelasgo (ao que sucedeu). Outras versións din que é o fillo de Titán e Xea.
Gobernador das Illas Malvinas
Historia
O primeiro gobernador británico das Malvinas foi Richard Moody en 1843. Houbo un goberno británico nas illas até 1982, cando as Malvinas foron recuperadas pola Arxentina durante 74 días. Durante este tempo, o xeneral de brigada Mario Benjamín Menéndez foi nomeado gobernador militar das Illas Malvinas, Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur polo goberno da Arxentina.
Licaón (mitoloxía)
Segundo a tradición, Licaón era un rei culto e relixioso, moi querido polo seu pobo, ao que axudou a abandonar a vida salvaxe que levaran ata entón. Fundou a cidade de Licosura, unha das máis antigas de Grecia, onde erixiu un altar de Zeus Liceo. Pero a súa apaixonada relixiosidade levouno a realizar sacrificios humanos, o que dexenerou a súa posterior metamorfose. Ovidio afirmou que chegou ao punto de sacrificar a todos os estranxeiros que chegaban á súa casa, violando así a sagrada lei da hospitalidade bendita.
Gobernador das Illas Malvinas
Historia
Despois da rendición arxentina na guerra das Malvinas, o gobernador británico regresou. En 1985, a Constitución das Illas Malvinas entrou en vigor e reduciu en gran medida o poder do gobernador, que se reduciu aínda máis cando a Constitución se actualizou en 2009.
Licaón (mitoloxía)
Os fillos de Licaón
Por reinar nunhas terras aínda sen civilizar, algúns dos impíos fillos de Licaón foron famosos por fundar numerosas cidades, ben na Arcadia ou ben no seu exilio forzoso tras a visita que lles fixo Zeus. Dos moitos fillos que tivo Licaón, estes son os nomes que perduraron, na maioría dos casos por ser epónimos das cidades que fundaron, que figuran entre paréntese:
Concesionaria de Líneas Aéreas Subvencionadas
Concesionaria de Liñas Aéreas Subvencionadas, S.A. (CLASSA) foi unha aeroliña española, creada o 13 de maio de 1929 e que realizou o seu primeiro voo o 27 de maio de 1929 entre Xetafe (Madrid) e Sevilla.
A aeroliña, que cesou as súas operacións o segundo ano da Segunda República, gañou unha boa reputación por non ter ningún accidente aéreo durante a súa existencia.
Historia
miniatura|250px|dereita|Primeiro voo de CLASSA entre a [[Península Ibérica e as Illas Canarias en 1930 realizado por un Ford Trimotor.]] Foi creada a instancias do ditame do Directorio Militar do xeneral Miguel Primo de Rivera para formar un monopolio cunha soa compañía que agrupase todas as existentes por entón en España (Iberia LAE, Unión Aérea Española (U.A.E.), Compañía Española de Aviación, Compañía Española de Tráfico Aéreo (C.E.T.A.) e a compañía de dirixibles Transaérea Colón). Todas elas foron forzadas a achegar as súas rutas e avións á recentemente creada CLASSA, pero retiñan parte do accionariado de CLASSA.
A nova compañía obtivo o contrato do transporte aéreo o 23 de novembro de 1929. CLASSA comezou a operar o 27 de maio de 1929 a liña Madrid-Sevilla da UAE ; o 20 de xuño a liña Madrid-Barcelona de Iberia; o 30 de setembro a liña Sevilla-Larache e chegou a un acordo para a explotación conxunta da liña Madrid-Biarritz-París coa Compagnie Générale Aéropostale. A principios de 1931 CLASSA estableceu a conexión aeropostal coas Illas Canarias a través da liña Sevilla-Larache-Casablanca-Agadir-Cabo Juby-As Palmas.
Tras a proclamación da Segunda República Española nacionalizouse a totalidade dos servizos públicos aéreos, suspendéndose o contrato entre CLASSA e o Estado, incautando os bens da compañía e traspasándoos a unha compañía pública de nova creación. O 23 de setembro de 1931, declarouse nulo o contrato entre a CLASSA e o Estado, as liñas aeropostais explotadas por CLASSA pasaron a mans da compañía Liñas Aeropostais Españolas LAPE, que viu recoñecidos os seus dereitos de explotación pola Lei de 8 de abril de 1932. Entre 1932 e 1933, o servizo aéreo de LAPE quedou limitado ás liñas Madrid-Sevilla e Madrid-Barcelona. En marzo de 1934 reiniciouse o servizo con Canarias e en setembro dese mesmo ano abriuse a liña Madrid-Valencia. Un ano despois, en 1935, funcionaron de forma intermitente as liñas Barcelona-Palma de Mallorca, Barcelona-Valencia e Valencia-Palma de Mallorca. A comezos do verán de 1936, a liña das Canarias prolongouse co enlace As Palmas-Tenerife. Todos os accionistas de CLASSA recibiron unha indemnización por iso.
Ganga (libro)
Ganga é unha novela en lingua galega escrita por Antón Lopo e publicada por Edicións Xerais en decembro de 2001.
Trama
Ganga é un tradutor desempregado duns corenta anos, nado en Palas de Rei, que vive en Santiago de Compostela co seu mozo. Ganga é adicto ás anfetaminas, e Rose, a súa parella, é traficante de heroína, droga á que está enganchado. Logo da morte de Rose por mor dunha sobredose, Ganga vese implicado nunha trama de narcotráfico, pois os que lle subministraban droga a Rose queren unha lista coas persoas que estaban enganchadas a un novo produto. Logo de que maten o líder da rede á que pertencía Rose, vai ao Hío á casa da nai deste. Porén, ve que ela tamén está na súa contra, e logo de matala escapa a Barcelona.
Alí corta a melena e comeza a traballar como modelo de escultura, co seu corpo obeso, e convértese en amante dun DJ. Desde Barcelona ve na prensa que en Galiza hai unha vaga de mortes da nova droga que distribuía Rose, e tras ir de novo a Compostela fala cun dos seus clientes. Mais vese obrigado a escapar de novo á India disfrazado de muller, e alí contacta cun gurú, coa axuda do cal resolve a intriga.
Narración
A obra está escrita en terceira persoa cun narrador omnisciente. Está estruturada en 91 capítulos de diferentes tamaños. O autor utiliza trazos dialectais, como o uso do pronome 'il' no canto de 'el'. Isto responde tamén á personalidade do protagonista, botado da axencia de tradución onde traballaba por non respectar o criterio ortográfico seguido.
Entre os temas tratados están a homosexualidade e a drogadicción, pero desde un punto de vista de normalidade. Menciónanse diversas sutancias estupefacientes e alucinóxenas, algunhas legais e de uso médico e outras ilegais e sintéticas.
A obra comeza en abril e abrangue un ano, doce ciclos lunares. A acción ten lugar nas cidades de Santiago de Compostela, Vigo e Barcelona, amais de Cangas, Lugo, e varias vilas e aldeas da India.
Donatella Di Pietrantonio
Donatella Di Pietrantonio, nada en Arsita (provincia de Teramo) o 5 de xaneiro de 1962, é unha escritora italiana.
Traxectoria
Estudou Odontoloxía na Università degli studi dell'Aquila, onde se licenciou en 1986. Despois exerceu como dentista pedriática en Penne, na provincia de Pescara.
En 2017 publicou a súa terceira novela, L'Arminuta ("A Retornada" no dialecto abruzo ), ambientada tamén nos Abruzos. O libro explora o tema da relación nai-filla nos seus aspectos máis anómalos e patolóxicos. .
Costante, Guntín
San Miguel de Constante é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 103 habitantes, deles 48 eran homes e 55 eran mulleres, o que supón un mantemento do número habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Marín Moderno
Marín Moderno foi un semanario editado en Marín en 1911.
Traxectoria
Apareceu en febreiro de 1911. Dirixido por Andrés Potti. Cesou a súa publicación en 1912.
Enciclopedia Treccani
miniatura|Treccani. A Enciclopedia Italiana di Scienze, Lettere ed Arti (do italiano "Enciclopedia italiana de Ciencias, Letras e Artes"), máis coñecida como Treccani polo seu desenvolvedor Giovanni Treccani, ou Enciclopedia Italiana, é unha enciclopedia en lingua italiana. A publicación Encyclopaedias: Their History Throughout The Ages, considéraa unha das meirandes enciclopedias, xunto coa Encyclopædia Britannica Undécima Edición e a Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana.
Historia
A primeira edición foi publicada entre 1929 e 1936. En total, 35 volumes foron publicados, máis un volume de índice. O conxunto contivo 60.000 artigos e 50 millóns de palabras. Cada volume ten arredor de 1.015 páxinas, e 37 volumes suplementarios foron publicados entre 1938 e 2015. O director foi Giovanni Gentile e o redactor en xefe Antonino Pagliaro.
Mucina
miniatura|dereita|250px|[[Micrografía mostrando células con vacúolos intracitoplasmáticos prominentes ateigadas de mucina con tinguidura Papanicolau.]]
As mucinas son unha familia de proteínas de alto peso molecular e moi glicosiladas (glicoproteínas) producidas polas células dos tecidos epiteliais da maioría dos metazoos, que son a parte principal das secrecións mucosas. A principal característica das mucinas é a súa capacidade para formar xeles, polo que son un compoñente chave na maioría das secrecións con textura xelatinosa ou mucosa, cumprindo funcións que van desde a lubricación á sinalización celular pasando pola formación de barreiras físicas e químicas onde con frecuencia xogan un papel inhibitorio. Algunhas mucinas están relacionadas co control da mineralización de tecidos, como por exemplo na formación do nácar en moluscos, a calcificación en equinodermos e a formación de óso en vertebrados. Estas proteínas cumpren tamén unha función no sistema inmune atrapando organismos patóxenos. A sobreexpresión de mucinas, en especial da MUC1 está asociada a moitos tipos de cancro.
A pesar de que moitas mucinas están unidas á membrana plasmática debido a que posúen un dominio hidrofóbico que favorece a súa retención na membrana plasmática, a maior parte das mucinas son segregadas na superficie das mucosas ou formando parte de fluídos biolóxicos tales como a saliva.
Xenes
Por medio da clonación de ADNc distingúironse polo menos dezanove xenes humanos responsables da codificación de mucinas: MUC1, MUC2, MUC3A, MUC3B, MUC4, MUC5AC, MUC5B, MUC6, MUC7, MUC8, MUC12, MUC13, MUC15, MUC16, MUC17, MUC19, e MUC20.
As principais mucinas segregadas nas vías aéreas son a MUC5AC e MUC5B, entanto que a MUC2 se segrega principalmente no intestino e en pequena proporción nas vías aéreas.
Estrutura proteica
As mucinas maduras están compostas por dúas rexións ben definidas:
Glicosilación e agregación
A densa cuberta de azucres das mucinas dálles unha considerable capacidade para asimilar e reter moléculas de auga, facéndoas tamén moi resistentes á proteólise, o cal pode ser unha característica importante para o mantemento das barreiras mucosas.
As mucinas segréganse como agregados masivos con masas moleculares que están entre un millón e dez millóns de daltons. Dentro destes agregados, os monómeros de mucina están unidos entre si principalmente por medio de interaccións non covalentes, aínda que as pontes disulfuro intramoleculares (covalentes) poden ter tamén un papel importante neste proceso.
Secreción mucosa
Cando se produce o adecuado estímulo, a proteína MARCKS (myristylated alanine-rich C kinasa substrate, substrato para a quinase C rica en alanina miristilada) coordina a secreción da mucina que se encontra nas vesículas cheas de mucina presentes dentro das células epiteliais especializadas. A fusión destas vesículas coa membrana plasmática provoca a liberación da mucina, ao tempo que o intercambio de Ca2+ por Na+ aumenta unhas 600 veces. O resultado é un produto viscoelástico formado por unha rede de moléculas de mucina, as cales combinadas con outras secrecións (por exemplo as producidas polo epitelio respiratorio e as glándulas submucosas) forman o moco.
Importancia clínica
En moitos adenocarcinomas obsérvase un aumento da produción de mucinas, como ocorre nos cancros de páncreas, pulmón, mama, ovario, colon e outros tecidos. As mucinas presentan unha sobreexpresión en enfermidades pulmonares tales como a asma, bronquite, enfermidade pulmonar obstrutiva crónica (EPOC), ou fibrose quística. Dúas mucinas de membrana, MUC1 e MUC4 foron moi estudadas pola súa implicación patolóxica no proceso destas doenzas. As mucinas están investigándose como posibles marcadores diagnósticos de procesos malignos e outras doenzas nas cales hai unha produción excesiva ou aberrante das mesmas.
Os depósitos anormais de mucinas son tamén responsables de certos edemas faciais observados no hipotiroidismo non tratado. Este edema tamén aparece na área pretibial.
Holger Osieck
Holger Osieck é un adestrador de fútbol alemán, e o actual adestrador da selección australiana.
Galería de imaxes de Val do Dubra
Galería de imaxes do concello de Val do Dubra na provincia da Coruña.
Francisco Lema Fuentes
Francisco Javier Lema Fuentes, Chisco, nado en Corcubión en 1964, é un político e veterinario galego.
Traxectoria
Veterinario de profesión e funcionario. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura da AVIC (Agrupación Veciñal Independente de Corcubión) á alcaldía de Corcubión, que foi a candidatura máis votada, e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG e foi a candidatura máis votada, porén non mantivo a alcaldía, dado a que o BNG se uniu co PPdeG. O 16 de abril de 2008 foi elixido alcalde como candidato da lista máis votada logo da renuncia de Rafael Mouzo e da ruptura do pacto de goberno entre BNG e PPdeG. Nas municipais de 2011 volveu encabezou a candidatura do PSdeG e foi reelixido alcalde. Non se presentou á reelección en 2015 e foi subsituído polo tamén socialista Manuel Ínsua Ínsua.
Fórmula 1
miniatura miniatura|Carreira de Fórmula 1. A Fórmula 1 ou Fórmula Un, referida ás veces na escrita como F1, é un deporte automobilístico en que compiten pilotos profesionais en monoprazas open-wheel, pertencentes a diferentes escuderías, en circuítos situados por todo o mundo. Desde 1950 e cunha periodicidade anual dispútase o Campionato Mundial de Fórmula 1, composto por un número variable de eventos por tempada, chamados Grand Prix ou Grandes Premios (abreviados GP). Ao remate dun Campionato Mundial outórganse dous títulos, o Campionato Mundial de Pilotos, e o Campionato Mundial de Construtores, estando as súas clasificacións determinadas pola suma dos puntos conseguidos segundo a posición acadada ó rematar cada Grand Prix.
O "fórmula" do nome refírese a unha serie de normas e regulacións que tódalas escuderías deben cumprir para poderen participar, mentres que o 1 sinala que está competición é vista como a máxima categoría do automobilismo e de feito, moitas veces chámaselle "a categoría raíña".
As raíces (1894 - 1946)
miniatura|[[Barney Oldfield a bordo do seu monopraza durante unha carreira no circuíto de Lakeside en 1907.]] As raíces da Fórmula 1 remóntanse até 1894, cando ten lugar en Francia unha proba de fiabilidade con saída en París e chegada en Ruán, que sería a primeira competición automobilística da Historia , mais, oficialmente , a primeira carreira foi unha París-Bordeos-París disputada en 1895. Estas probas pioneiras foron seguidas en pouco tempo por competicións en toda Europa, xeralmente organizadas por clubs automobilísticos.
En 1901, disputouse a primeira proba que incluía o termo "Gran Premio" no seu nome, o Gran Premio de Pau de 1901. Porén, esa denominación para as carreiras automobilísticas non tivo un uso estendido até 1906, cando o Automobile Club de France (ACF) organizou o primeiro Gran Premio do ACF, que aínda se disputa de xeito regular nos nosos días baixo o nome de Gran Premio de Francia. Del saíu vitorioso o húngaro Ferenc Szisz co seu Renault. Mais o termo non saíu das fronteiras de Francia até 1921, ano no que se convoca o primeiro Gran Premio de Italia, e en 1925 o nome xa estaba totalmente estendido coas convocatorias do primeiro Gran Premio de Bélxica e en España o Gran Premio de San Sebastián.
Trala segunda guerra mundial, a AIACR non puido reorganizarse até 1947, cando mudou o seu nome polo de Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Mais xa en 1946 a CSI redactara unhas normas e regulacións novas, que deron lugar ó que nun primeiro momento se coñeceu como Fórmula A; e que logo cambiou o seu nome polo de Fórmula 1, que xa era amplamente utilizado, no ano de inauguración da categoría: 1950.
Establecemento da categoría (1946 - )
En 1945, inmediatamente despois da segunda guerra mundial, había só catro carreiras. Antes da segunda guerra mundial estabelecéranse as regras para as competicións de Gran Premio que debían obedecer tanto coches como pilotos. Estas regras, coñecidas como fórmula non se materializaron ata que en 1947, a antiga AIACR reorganizouse, pasándose a chamar Federación Internacional de Automobilismo, coñecida pola sigla "FIA". Con sede en París, ao final da tempada de 1949 anunciou que en 1950 se unirían varios Grandes Premios nacionais para crear un Campionato Mundial de Pilotos, de xeito que o primeiro campionato de Fórmula 1 disputouse en. Por razóns económicas, os anos de e  aínda disputáronse con coches de Fórmula 2 e o calendario continuou a incluír varias carreiras fóra de campionato que non eran consideradas Grandes Premios ata 1983. Estableceuse un sistema de puntuación e recoñecéronse un total de sete carreiras como puntuables para o Campionato do Mundo.
Os anos de asentamento ( - )
miniatura|[[Juan Manuel Fangio nun Mercedes W196 de 1954.]] O primeiro Campionato Mundial de Fórmula 1 foi o de, sendo o Gran Premio do Reino Unido, o 13 de maio no Circuíto de Silverstone, o que tivo a honra de inaugura-la competición. Nese ano, e tras sete carreiras disputadas, o italiano Giuseppe Farina, cun Alfa Romeo, foi o primeiro gañador do Campionato, rematando só a tres puntos de distancia do seu compañeiro na escudería, o arxentino Juan Manuel Fangio. Mais o arxentino sería quen de gañar 5 títulos nos 7 anos vindeiros, sendo a súa xeira interrompida unicamente por Alberto Ascari en e, converténdose dese xeito no grande dominador da primeira década da Fórmula 1.
Trelleborgs FF
O Trelleborgs Fotbollförening é un club de fútbol sueco da cidade de Trelleborg. Foi fundado en 1926 e compite na Superettan, segundo nivel do fútbol sueco, logo de descender no 2011. O seu terreo de xogo é o Vångavallen, con capacidade para 10.000 persoas.
Fórmula 1
Os anos de asentamento ( - )
En canto ás escuderías, en produciuse unha crise de monoprazas dispoñíbeis que duraría un bienio, tendo que introducir as regulacións de Fórmula 2 para reencher a grella de saída. Mais este período de incerteza superouse satisfactoriamente e en foi introducido o Campionato Mundial de Construtores, sendo Vanwall á primeira escudería laureada. Porén, aínda que Vanwall era unha escudería privada, este período realmente foi dominado polos grandes fabricantes da época: Ferrari, Maserati, Mercedes-Benz, que se retirou de tódalas competicións automobilísticas en por mor do accidente de Le Mans; e Alfa Romeo. Aínda que nos comezos da Fórmula 1 utilizábanse automóbiles de preguerra, como o Alfa Romeo 158, trala crise, comezou a innovación tecnolóxica que caracteriza á categoría durante moitos anos, coa construción do Mercedes-Benz W196 que xa utilizaba válvulas desmodrómicas e inxección de fuel.
Nesta época, os accidentes mortais nos circuítos eran frecuentes, morrendo 13 pilotos á bordo dun monopraza en carreiras, adestramentos libres e tests. O problema da seguridade dos pilotos era, e aínda segue a ser, recorrente nas redacción das normas e regulamentos da Fórmula 1, que xa en fixeron obrigatorio o uso do casco.
Os "garaxistas" (- )
miniatura|[[Emerson Fittipaldi conducindo un Lotus 72 no Gran Premio de Alemaña de 1971.]] En prodúcese o primeiro cambio importante na configuración estrutural dos monoprazas, cando Cooper comeza a colocar os seus motores na parte media do automóbil. Este deseño mostrouse eficaz cando en, Jack Brabham conseguiu o título de pilotos cun monopraza con esta característica, repetindo en. Para, tódolos coches xa adaptaran este troco.
Mais foi Lotus, escudería británica que comezou na categoría en da man de Colin Chapman, quen revolucionou a Fórmula 1 na década dos 60 e a finais dos 70. Innovacións tecnolóxicas como a introdución do monocasco de aluminio en e o uso do efecto chan a finais da década seguinte déronlle vantaxes no terreo deportivo no momento da súa introdución, mentres que innovacións financeiras como o primeiro contrato de patrocinio da historia da categoría, con Imperial Tobacco en, outorgáronlle vantaxes orzamentarias. Todos estes avances non tardarían en ser imitados polos seus competidores. Dos anos 60 data tamén a aparición dos primeiros aleróns, e dende aquela a aerodinámica tomou unha importancia que non perdeu até a actualidade.
Mais a pesar do que poida semellar, neste tempo non houbo unha escudería que dominara claramente a Fórmula 1, senón que o que realmente se impuxo foi unha nova filosofía de traballo, á que Enzo Ferrari denominou como "garaxista". Estes garaxistas eran entusiastas da Fórmula 1 que menosprezaban a construción de monoprazas nas grandes fábricas, preferindo os seus pequenos garaxes. Preeminentemente británicos e da Commonwealth, entre Jim Clark, Jackie Stewart, John Surtees, Jack Brabham, Graham Hill e Denny Hulme gañaron doce Campionatos dende 1962 até 1973.
Elo
Elo pode referirse a:
Fórmula 1
Os "garaxistas" (- )
En 1979 a CIS mudou o seu nome polo de Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA), e unhas declaracións do presidente desta, Jean Marie Balestre, atacando á Asociación de Construtores de Fórmula Un encabezada por Bernie Ecclestone, deu lugar á guerra entrámbolos dous organismos por mor da repartición dos dereitos de televisión e polas regulacións técnicas.
A Fórmula 1 como negocio ( - )
miniatura|[[Ayrton Senna a bordo do McLaren MP4/4 no Gran Premio do Canadá de 1988.]] Esta disputa entre a FISA e a FOCA remataba en 1981 co asinamento do primeiro Acordo da Concordia. Este Pacto é un contrato subscrito pola Formula One Management (FOM) e o conxunto das escuderías que asegura a repartición dos cartos procedentes da venda dos dereitos de retransmisión televisiva dos eventos, e que contribuíu de xeito decisivo a que Bernie Ecclestone se asegurara o control financeiro da Fórmula 1. Foi renovado en 1992, en 1997 e en 2007. Porén, en 1993 unha reestruturación da FIA desmantelou a FISA, eliminándoa do panorama institucional.
Alén diso, dende comezos da década dos 90, os avances tecnolóxicos provocaron que o custo de competir en Fórmula 1 aumentara drasticamente, concedéndolle unha importancia crucial ós patrocinadores. Isto provocou que os equipos pequenos xa non sufrisen só para ser competitivos, senón xa para manterse en competición; de feito, dende preto dunha trintena de escudarías desapareceron, na súa maioría por problemas financeiros. Salienta entre todas o caso de Prost GP, que tivo que ser incluso intervido polas autoridades xudiciais francesas. Por mor da alza do custo, Eddie Jordan fixo as súas famosas declaracións sobre a imposibilidade de que os equipos privados sigan a competir, provocando a "era dos equipos privados rematase".
En canto á seguridade dos circuítos e dos monoprazas, as mortes de Roland Ratzenberger na cualificación do sábado e de Ayrton Senna na carreira do domingo do Gran Premio de San Marino de 1994 marcaron traxicamente un antes e un despois nas políticas da FIA, que comezou a darlle unha maior importancia a este tema. O órgano de goberno da categoría inmediatamente propuxo trocos nas regulacións que os equipos se viron forzados a aceptar como parte do Pacto da Concordia, que incluíron, por exemplo, o alargamento dos pneumáticos e das estradas, e a ampliación das escapatorias e pucelanas dos circuítos. Dende aquela, non volveu a morrer ningún piloto, aínda que dous comisarios perderon a vida en 2000 e en 2001.
Canto a competición en se mesma, McLaren, primeiro con motores Porsche e logo cos de Honda, dominou a meirande parte da década dos 80, mentres que Williams, con motores Renault, gañou catro títulos a mediados dos 90. Estas dúas escuderías, Ferrari e Renault (antigamente Benetton) conseguiron gañar tódolos campionatos disputados dende até a actualidade. Por ese motivo, son alcumados como "Os Catro Grandes".
O retorno dos grandes fabricantes ( - )
Os grandes dominadores do comezo desta etapa e até a súa retirada en, foron Michael Schumacher e unha rexurdinte Scuderia Ferrari. O tándem formado por piloto e equipo levou ó alemán a acada-la vitoria en cinco Campionatos Mundiais consecutivos ( a ), que sumados ós dous que conseguiu en e  con Benetton convertíano, cun total de sete, no piloto con máis copas de Campión Mundial na súa vitrina, superando ós cinco de Fangio. Alén diso, lograron esnaquizar unha gran cantidade de marcas, por exemplo, en, Schumacher bate o récord de Grandes Premios gañados, que estaba en posesión de Alain Prost con 51, pasando a estar en 91 no momento da súa retirada; en , tras gañar 13 de 18 probas disputadas, acada o récord de GP's gañados nunha única tempada; bateu a marca de putos totais acadados con 1369. Porén, en, Fernando Alonso e Renault conseguiron alzarse con ambos títulos, repetindo en. Alonso sería así o piloto máis mozo en levar o Campionato de Pilotos, e tamén o máis mozo en ser bicampión. Mais en, e tras unha tempada moi convulsa e polémica entre McLaren e os seus dous pilotos, o propio Alonso e Lewis Hamilton, e Ferrari e os seus dous, Felipe Massa e Kimi Räikkönen, sería este derradeiro o que acadaría o título final tras remontar 17 puntos en dúas carreiras.
Neste tempo, grandes fabricantes de automóbiles de rúa, comenzando en pola exigua Jaguar Racing da man de Ford, e seguido mais tarde por Toyota Racing, por Honda Racing F1 Team, por BMW Sauber e por Renault F1 Team, entraron nunha Fórmula 1 que dende  viuse dominada por escuderías especialistas na categoría como WilliamsF1, Team McLaren ou Benetton Formula, que non contaban co apoio de grandes fabricantes, agás en contratos de subministración de motores. Para xa dominaban o Campionato, copando 5 dos 6 primeiros postos na clasificación de escuderías, sendo a única excepción McLaren.
Por outro lado, as normas da Fórmula 1 sufriron constantes trocos, coa intención de aumenta-lo espectáculo na pista e reduci-los custos da competición. Dende múltiples cambios no sistema de clasificación e no sistema de puntuación, a prohibición das ordes de equipo, até novas regulacións sobre a duración dos pneumáticos, o motor e a caixa de cambios, estas mudanzas fixeron moi inestábeis os regulamentos que ano tras ano publica a FIA.
Alén diso, en foi o derradeiro no que competiron os motores V10 utilizados dende, para pasar a utilizar motores V8 no 2006. A evolución destes motores foi conxelado ó remate dese campionato durante dúas tempadas que foron prorrogadas até, tentando así reduci-los gastos derivados da investigación neste ámbito. No que os pneumáticos respecta, en volveuse á situación previa ó Campionato de  con Bridgestone como subministrador único, após a retirada de Michelin motivada en gran parte polo seu estrepitoso fracaso no Gran Premio dos Estados Unidos de 2005 disputado no Circuíto de Indianápolis no que tódolos equipos que traballaban con eles tiveron que retirarse da carreira se poder completar ningunha volta polo perigo que representaba pasar pola Curva 13 do circuíto, e tras moitas negociacións infrutuosas para tentar modificar o trazado desa curva cunha chicane.
A retirada dos fabricantes e entrada dos equipos privados ( - presente)
thumbnail|Despois de competir oitoo tempadas consecutivas, [[Toyota Racing|Toyota despediuse da Fórmula 1 no 2009.]]
A finais dos anos 2000, como consecuencia da crise económica, produciuse a retirada de varios equipos de F1:  Honda e  Super Aguri a finais de 2008, e  BMW e  Toyota a finais de 2009. Pola súa banda, Mercedes-Benz formou o seu propio equipo en, chamado inicialmente Mercedes GP, ao mesmo tempo retirou gradualmente o seu apoio financeiro a McLaren.
O empresario malasio Tony Fernandes intentou que outro fabricante histórico, o Team Lotus, regresase á Fórmula 1 a partir de 2010. Para iso, rexistrou un equipo Anglo -  Malaisio co nome de Lotus Racing, mentres que na súa última tempada empregou o nome e a imaxe do mítico Team Lotus, despois de adquirir os dereitos da marca Team Lotus e do seu patrimonio histórico en 2010. Isto levou a que varios medios de prensa especializados o considerasen como a continuación do histórico equipo de Chapman. A reaparición do Team Lotus na Fórmula 1 trouxo algunhas polémicas cooa súa empresa "irma", Lotus Cars. O 27 de maio de 2011, o Tribunal Superior dictaminou que o equipo podería seguir utilizando o nome Lotus na F1 e se confirmou a Fernandes como o propietario do nome Team Lotus co dereito a chamar aos seus coches "Lotus" e usar o logotipo da marca segundo os térmos do acordo de 1985 entre Lotus Cars e Team Lotus. Non obstante, a partir do o seu sitio foi substituído por Caterham Cars co nome de Caterham F1 Team, para evitar posibles disputas legais con Lotus Cars (propietario de automóbiles Lotus), polo dereito a usar o nome "Lotus" na Fórmula 1. Esta modificación permitiu, desde 2012 ata 2015, a Genii Capital, comprador de Renault, competir na Fórmula 1 como Lotus F1 Team, xunto co patrocinio de Lotus Cars.
En 2011 xurdiron rumores sobre a venda da categoría a capitais privados, pero foi rapidamente desmentido por Ecclestone. En 2014 foi acusado de corrupción por un medio de comunicación alemán, pero foi exonerado e o recurso foi rexeitado.
O equipo Marussia engadiuse á lista de equipos efémeros cando pechou as súas portas en novembro de 2014, e  Caterham foi incautado e exonerado de executar as primeiras datas de 2015 á espera dun comprador. Antes desta crise, a Comisión Europea formou unha comisión de investigación para ver como se distribúen os 714 millóns de euros que a Fórmula 1 tiña en ingresos comerciais. Aínda que algúns cren que a categoría estaba a sufrir unha crise económica, Ecclestone dixo que non pasaba tal cousa e que o problema debíase á mala xestión dos chamados "pequenos equipos", que "gastaron máis do que tiñan".
O fabricante xaponés Honda volveu á Fórmula 1 en  como provedor de motores para McLaren. En, o fabricante francés Renault comprou o equipo Lotus, cambiándoo de novo a Renault.
Debido ao baixo público debido á baixa competitividade das últimas tempadas (monopolizado por Red Bull e posteriormente Mercedes-AMG), a FIA e os equipos acordaron modificar a normativa técnica da tempada 2017.
O Formula One Group está controlado desde setembro de 2016 pola compañía estadounidense Liberty Media, propiedade de John C. Malone. Bernie Ecclestone continuou como conselleiro delegado da compañía ata o 23 de xaneiro de 2017, despois de 39 anos ao mando das empresas de Fórmula 1.
Campionato Surafricano de Fórmula 1
O campionato nacional de Fórmula 1 de Suráfrica disputouse de 1960 ata 1975. Participaron os coches punteiros da serie do campionato mundial, aínda que tamén houbo unha selección de máquinas construídas ou modificadas localmente. Os pilotos da serie normalmente disputaron o seu Gran Premio de Campionato do Mundo, así comoen ocasionis eventos europeos, aínda que non tiveron éxito nese nivel.
Campionato Británico de Fórmula 1
O Campionato Británico de Fórmula 1, tamén coñecido como Aurora Formula One Series, se disputou desde 1978 até 1982. Tal e como sucedera en Suráfrica unha xeración anterior, os coches de segunda man de fabricantes como Lotus ou Fittipaldi Automotive estaban á orde do día, mais algúns, como o March 781, se construíron especificamente para este campionato. Os monoprazas acostumaban a estar equipados con motores Cosworth DFV. En 1980, este campionato viu como Desiré Wilson cruzaba no primeiro posto a liña de meta en Brands Hatch pilotando un Wolf WR3, converténdose así na única muller en gañar unha carreira de Fórmula 1.
Normas e regulacións do deporte
Un evento de Fórmula 1 dura unha fin de semana completa. Comeza con dúas sesións de adestramentos libres o venres pola mañá, máis outra o sábado no mesmo horario. Despois, normalmente ás 14:00 no horario local, celébrase a sesión de clasificación. Na sesión de cualificación decídese a orde da grella de saída da carreira. Despois de múltiples modificacións para intentar atraer de novo a atención cara ela, en 2006 fixouse unha normativa que se viu retocada lixeiramente a partir do Gran Premio de Francia, e que ten trazas de funcionar. Trátase dun sistema de eliminación en tres fases nas que os tempos resetéanse de cara ás seguintes. Non hai unha cantidade establecida de tempo que os monoprazas deban estar na pista, nin tampouco ningunha cota de paradas en boxes. A volta que os pilotos estean completando no momento no que o cronómetro se poña a 0 tense en conta.