cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Killing with a Smile
Críticas
Dende o seu lanzamento, Killing with a Smile recibiu unha serie de críticas variadas. Absolute Punk valorouno positivamente, describíndoo como un disco que define ben o xénero, eloxiando a estrutura das cancións, a pesar da falta de estrofas ou retrousos ben marcados. O crítico de About.com, Chad Bower non foi tan positivo, pero declara que se trata dun primeiro álbum moi sólido que paga a pena para os fans do metalcore. Porén, critica as letras do álbum por ser un pouco "emo", aínda que a voz forte o compensa.
Corey Apar, crítico de AllMusic, salienta como as letras tratan sobre corazóns rotos e o anoxados que están, citando "Romance is Dead" como un tesouro no referente a iso. Conclúe a recensión comparando a banda con Bleeding Through.
O crítico Matt Whelihan de Punknews.org critica o álbum por ser demasiado xenérico.
Na cultura popular
O nome da canción "Guns for Show, Knives for a Pro" é unha cita do filme Lock and Stock.
O grupo de surf australiano Bra Boys inclúe catro cancións do álbum no filme documental Bra Boys: Blood is Thicker than Water: "Gimme a D", "Anasasis (Xenophontis)", "Mutiny" e "It's Hard to Speak without a Tongue". Todas elas, agás a última, foron incluídas na banda sonora.
Temas
Todas as cancións foron escritas por Parkway Drive.
Créditos
Os créditos de produción e representación están adaptados das notas do interior do álbum.
True North
True North é o décimo sexto álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Bad Religion, publicado a travñes do selo Epitaph Records o día 22 de xaneiro do 2013. Despois de xirar para promocionar o seu anterior traballo, The Dissent of Man (2010), Bad Religion comezou a compoñer material novo para un disco planedado para o ano 2012. Durante a súa xira do 2011, o líder da banda Greg Graffin afirmou que Bad Religion faría "un disco máis e despois todos eles uniríanse á Mariña, para facer un traballo honrado", o que levou á especulación de que a banda se separaría. As sesións de gravación tiveron lugar en xullo e agosto do 2012 en Joe's House of Compression, un estudio propiedade de Joe Barresi, que produciu o álbum.
Premio María Casares á mellor maquillaxe
miniatura|Trini F. Silva, gañadora no 2014. Os Premios de Teatro María Casares á mellor maquillaxe outórgaos a Asociación de Actores e Actrices de Galicia aos mellores traballos nesa especialidade teatral da temporada anterior.
Os galardóns
Os Premios María Casares de galardoaron na categoría de mellor maquillaxe as seguintes profesionais:
Outarelo, Corvite, Abadín
Outarelo é un lugar da parroquia de Corvite, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Saga
Saga pode referirse a:
Posteriormente acabou significando unha colección de relatos máis ou menos mitolóxicos ou de ciencia ficción, en distintos campos da cultura dos séculos XX e XXI. Algúns exemplos:
Saga é tamén un topónimo xaponés:
Premio María Casares ó mellor espectáculo
Os Premios María Casares de Teatro galardoaron na categoría de mellor espectáculo ás seguintes producións:
As compañías máis premiadas
Sarabela Teatro recibíuo en cinco ocasións, Teatro do Atlántico en catro ocasións, Chévere en tres e Teatro do Aquí en dúas.
Rexión de Arica e Parinacota
Arica e Parinacota é unha das 16 rexións nas que se encontra dividido o Chile. Limita polo norte coa República do Perú, polo sur coa I Rexión de Tarapacá, polo leste coa República da Bolivia e polo oeste co Océano Pacífico.
A Rexión de Arica-Parinacota xurdiu da división da antiga Rexión de Tarapacá coa entrada en vigor da Lei N.º 20.175, o 8 de outubro de 2007.
División administrativa da Rexión
A XV Rexión de Arica-Parinacota para fins de goberno e administración interior, divídese en dúas provincias:
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en 4 comunas:
El Correo de Lugo
El Correo de Lugo foi un periódico editado en Lugo entre 1860 e 1866.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses morales y materiales, apareceu o 20 de maio de 1860. Saía cada dez días. Impresa por Manuel Soto Freire, tivo como directores a José María Castro Bolaño e Manuel Vázquez de Parga. Entre os redactores figuraban Nicolás Pardo Pimentel, Pedro Rozzi, Teolindo María Romero, Antonio Castro Martínez e Nicandro García Taboada. Publicación de tendencia moderada, a súa primeira época chegou ata 1861.
A segunda época, na que foi case sempre bisemanario, iniciouse o 8 de marzo de 1865. Modificou o subtítulo inicial polo de Periódico de interés general. Entre os temas que tratou destacan as polémicas sobre os foros e a introdución do ferrocarril en Galicia. Cesou a súa publicación o 27 de abril de 1866.
É posible que tivera unha terceira etapa entre 1877 e 1879 e é segura unha cuarta etapa a partir de agosto de 1899.
Islamabad
A cidade de Islamabad (en urdú ‏اسلام آباد que significa: "Cidade do Islam") é a capital de Paquistán. Está situada ao nordés do país, no Territorio da Capital Islamabad. Historicamente parte do territorio formaba parte da rexión do Punjab e outra parte de Khyber Pakhtunkhwa. Ten unha poboación de 1 151 868 habitantes (resultados preliminares do censo de 2011).
Historia
En 1958 decidiuse escoller unha comisión para elixir unha nova capital do novo estado que substituíra a Karachi a ao ano seguinte decidiuse por unha zona a 15 km ao nordés de Rawalpindi. Un grupo de urbanistas, baixo a dirección do grego Constantinos A. Doxiadis, foi encargado do deseño da nova urbe. O 24 de febreiro de 1960 o goberno paquistaní decidiu darlle o nome de Islamabad e no ano 1961 comezaron as obras.
No ano 1967, Islamabad converteuse xa oficialmente na capital do Paquistán. En 1970 remataron os traballos de construción.
En outubro de ano 2005 a cidade viuse afectada polo terremoto que sacudiu o subcontinente indio.
Xeografía e clima
Islamabad está situada no altiplano de Pothohar, a unha altura entre 457 m e 610 m, ao sur dos Altos de Margalla, a uns 15 km da cidade de Rawalpindi (antiga capital do país entre 1959 e 1968) e tamén cerca da de Gakhar.
O clima está en parte regulado por tres lagos artificiais (Rawal, Simli e Khanpur), mais é con todo un clima extremo, con veráns moi calorosos e con choivas monzónicas en xullo e agosto; os invernos son moi fríos con nevaradas frecuentes sobre os altos e máis raras na cidade. As temperaturas oscilan entre un mínimo de -3,9 °C en xaneiro e un máximo de 46,1 º no mes de xullo.
Mridula Sinha
Mridula Sinha, nada en Chhapra Dharampur Yadu o 27 de novembro de 1942 e finada o 18 de novembro de 2020, foi unha escritora e política india, gobernadora de Goa dende 2014 ata 2019.
Traxectoria
Mridula Sinha naceu nunha aldea do distrito de Muzaffarpur na rexión de Mithila en Bihar. O seu pai foi Babu Chhabile Singh e a súa nai Anupa Devi. Frecuentou a escola local en Chhapra e máis tarde estudou nun internado para rapazas no distrito de Lakhisarai. Interesouse dende nova pola literatura hindi e amosou talento para escribir prosa en hindi.
Pouco antes de completar os estudos secundarios, os seus pais arranxarónlle matrimonio con Ram Kripal Sinha entón profesor de facultade en Muzaffarpur. Logo de casar, Mridula continuou os seus estudos e o posgrao en psicoloxía. Ao rematar traballou como profesora en Motihari. Tras rematar o seu marido o doutoramento deixou o traballo para marchar a Muzaffarpur, onde o seu marido estaba a traballar na universidade, e abriu unha escola.
Actividade literaria
Escribiu historias curtas baseadas nas tradicións e a cultura do mundo rural que publicou en revistas en lingu hindi. Máis tarde compilounas nunha antoloxía en dous volumes, Bihar ki lok-kathayen. Tamén escribiu varias novelas e unha biografía de rajmata Vijaya Raje Scindia que titulou Ek thi rani aisi bhi que se levou ao cine máis tarde.
Actividade política
Inicialmente axudou ao seu home na súa carreira política, que empezara en 1968 como deputado en Bihar. Non obstante en 2014 comezou a súa participación activa en política, como membro da executiva nacional do Bharatiya Janata Party. Durante a campaña das eleccións xerais de 2014 estivo ao cargo do BJP Mahila Morcha (sección feminina). Dende o 25 de agosto de 2014 é a gobernadora de Goa
Comité Técnico de Árbitros
miniatura|right|150px|[[Velasco Carballo e os seus asistentes no quentamento dun partido de competición europea.]] miniatura|right|150px|[[Rubinos Pérez no quentamento dun partido de competición europea.]] miniatura|right|150px|[[Mateu Lahoz no quentamento dun partido de competición europea.]] miniatura|right|150px|[[Medina Cantalejo, un dos árbitros con máis liderado dos últimos anos.]] miniatura|right|150px|[[Mejuto González na homanaxe a Miguel Delibes.]] miniatura|right|150px|[[Undiano Mallenco, un dos árbitros con máis partidos do fútbol español.]] O Comité Técnico de Árbitros (CTA) é un órgano técnico subordinado á Real Federación Española de Fútbol (RFEF), máis concretamente, directamente subordinado ao presidente da RFEF. Encárgase do funcionamento e organización do mundo arbitral español. É tamén o órgano encargado da designación de partidos ou ascensos de categoría dos árbitros, árbitros asistentes, delegados de partido e informadores de fútbol e fútbol sala en categorías nacionais. Así mesmo, é o órgano encargado de comunicar á FIFA a selección dos árbitros e asistentes internacionais en cada tempada.
Historia
Este órgano técnico federativo encargado da parcela arbitral, tivo diferentes nomes ao longo dos seus case 100 anos de existencia. Nun primeiro arranque do fútbol en España, o aspecto arbitral viña regulado polas diferentes federacións rexionais que baixo uns criterios subxectivos, designaban aos árbitros e mantiñan a organización arbitral. Nun primeiro momento os partidos eran arbitrados por directivos ou xogadores dos clubs contendentes. Posteriormente pasou ás federacións rexionais, e xa na década de 1920 créase de xeito definitivo un órgano federativo que axunte criterios a nivel estatal español.
Funcións
O Comité Técnico de Árbitros vén regulado nos Estatutos da RFEF no Título VI (Dos órganos da RFEF), Capítulo 4 (Dos órganos técnicos), na súa Sección 1ª (Do Comité Técnico de Árbitros). Posteriormente, este órgano vén desenvolvido máis profundamente no Regulamento Xeral da RFEF.
Encárgase do funcionamento, organización ou designación dos árbitros de fútbol e fútbol sala en categorías nacionais. En fútbol, isto querería dicir que o CTA é o encargado de todo o relativo aos árbitros de Primeira, Segunda e Segunda B. A Terceira división, pese a ser unha categoría inicialmente recoñecida como nacional, é unha categoría mixta, na que se cede a maior parte da regulación ás federacións autonómicas, polo que arbitralmente sucede o mesmo e a súa regulación, salvo algunhas cuestións, queda baixo organización autonómica.
As súas funcións máis básicas seguindo os Estatutos da RFEF, son:
Posteriormente, atopamos desenvolvidas estas disposicións dos Estatutos da RFEF no Regulamento Xeral da RFEF. Aí atopamos desenvolvido o asunto das designacións, as vogalías e a súa acción, a Escola Nacional de Árbitros de Fútbol (ENAF) etc.
Hibiscus syriacus
Hibiscus syriacus chamada vulgarmente hibisco de Siria, rosa de Sharon ou roseira de Siria, é unha especie de planta floral caducifolia. Cultívase como flor ornamental en moitas partes do mundo, sendo común atopala en xardíns de Galiza, incluso coma árbore nas rúas das cidades. miniatura|Ilustración de Louis-Aristide-Léon Constans (fl. 1830s-1860s), placa 106 do terceiro volume de Paxton's Flower Garden (1852-1853) de [[John Lindley e Joseph Paxton.]]
Comité Técnico de Árbitros
Comités autonómicos
Outra das funcións do CTA é a de órgano regulador e supervisor dos comités técnicos arbitrais das diferentes federacións autonómicas. Hai 19 comités técnicos autonómicos que son dependentes das súas respectivas federacións e do propio CTA, un por cada comunidade autónoma, ademais de Ceuta e Melilla.
Hibiscus syriacus
Descrición
É unha planta orixinaria de Asia, que pode acadar entre 2 e 4 metros de altura. Xeralmente cultívase en lugares onde os veráns son moi cálidos polas súas atractivas flores. Estas poden ser de varias cores: brancas, rosadas, vermellas, violetas, etc. Cada flor ten unha curta vida (ao redor dun día), mais como a planta produce moitas sempre poden apreciarse varias. O período de floración vai desde a primavera até o outono.
Comité Técnico de Árbitros
Presidentes
A continuación lístanse todos os presidentes deste órgano arbitral desde a súa creación:
Hibiscus syriacus
Descrición
Hibiscus syriacus é a flor nacional de Corea do Sur, aparecendo en diversos emblemas nacionais. No himno nacional deste país compárase a Corea con esta flor. O nome da flor en coreano é mugunghwa (Hangul: 무궁화; Hanja: 無窮花).
Comité Técnico de Árbitros
Trofeo Vicente Acebedo
En 2008 instaurouse o Trofeo Vicente Acebedo, que desde a tempada 2007/08 entrégase anualmente por parte da RFEF e baixo os criterios de selección do CTA, aos mellores árbitros e asistentes de cada tempada na Primeira e Segunda División de España.
Hibiscus syriacus
Descrición
Esta planta pódese propagar por esgallos ou sementes.
Taxonomía
Hibiscus syriacus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum2: 695. 1753. Hibiscus: nome xenérico que deriva da verba grega: βίσκος ( hibískos ), que era o nome que deu Dioscórides (aC. 40-90) a Althaea officinalis.
syriacus: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Siria.
Guía de campo
miniatura|Unha lámina de especie de The Crossley ID Guide: Eastern Birds, ilustrando diferentes plumaxes do [[Pilro groso.]] Unha guía de campo é un libro deseñado para axudar ó lector a identificar vida salvaxe (plantas ou animais) ou outros obxectos de ocorrencia natural (p.x. minerais). Xeralmente está deseñada para ser levada ao 'campo' ou área local, onde tales obxectos existen, para axudar a distinguir entre obxectos similares. As guías de campo a miúdo están deseñadas para axudar ós usuarios a distinguir animais e plantas que poden ser similar en aparencia, mais non están necesariamente estreitamente relacionados.
Jacques Bidet
dereita|200px|miniatura|Jacques Bidet
Guía de campo
Tipicamente incluirá unha descrición dos obxectos que cubre, xunto con debuxos ou fotografías e un índice. Os libros de identificación de campo máis serios e científicos, incluídos os creados especialmente para estudantes, probabelmente incluirán chaves de identificación para axudar coa identificación, pero as guías de campo accesibles ó público xeral a miúdo son só son unha guía de imaxes ordenadas organizadas por familia, cor, forma, localización ou outro descritor.
Historia
O interese popular en identificar cousas na natureza probabelmente era máis forte en guías de paxaros e de plantas. Quizais a primeira guía de campo de plantas popular nos Estados Unidos foi a How to Know the Wildflowers de 1893 de "William Starr Dana" (Frances Theodora Parsons). En 1890, Florence Merriam publicou Birds Through an Opera-Glass, describindo 70 especies comúns. Centrado en paxaros vivos observados no campo, o libro é considerado o primeiro na tradición de guías de paxaros modernas e ilustradas. En 1902, xa escribindo como Florence Merriam Bailey (tendo casado o zoólogo Vernon Bailey), publicou Handbook of Birds of the Western United States. Por contraste, o Handbook está deseñado como referencia comprensible para o laboratorio máis que un libro de peto para o campo. Foi axeitado á orde taxonómica e contiña descricións claras do tamaño das especies, distribución, alimentación, e costumes de aniñamento.
Jacques Bidet
Jacques Bidet, nado en 1935, é un filósofo e teórico social francés. Actualmente (2010) é profesor emérito no Departamento de Filosofía da Université de Paris X - Nanterre.
Guía de campo
Historia
Desde este punto ata a década de 1930, características das guías de campo foron presentadas por Chester A. Reed e outros, como cambiar o tamaño do libro para coller no peto, incluíndo ilustracións a cor, e producindo guías en edicións uniformes que cubriron asuntos como xardíns e flores de bosque, cogomelos, insectos e cans.
En 1934, Roger Tory Peterson, utilizando a súa gran habilidade como artista, mudou o xeito no que as guías de campo modernas achegaban a identificación. Utilizando imaxes a cor con debuxos de especies similares xuntas – e marcado con frechas que mostran as diferenzas– as persoas poderían utilizar a súa guía de paxaros no campo para comparar especies rapidamente para facer a identificación máis doada. Esta técnica, o "Sistema de Identificación Peterson", foi utilizado na maioría das guías de campo de Peterson dende rastros de animais a cunchas e foi amplamente adoptado por outros editores e autores.
Hoxe en día, cada guía de campo ten o seu propio rango, foco e organización. Editores especialistas como Croom Helm, xunto con organizacións como a Society Audubon, o RSPB, o Field Studies Council, National Geographic, HarperCollins, e moitos outros, todos producen guías de campo de calidade.
Jacques Bidet
Traxectoria
Os seus traballos están principalmente adicados á construción dunha teoría da sociedade moderna, chamada teoría metaestrutural (théorie méta/structurelle). Os modernos estados-nacións, como elementos dun sistema-mundo, están estruturados en mercado e organización, con relacións de mediación cos factores de clase fundamental. Os aspectos filosóficos, sociolóxicos, históricos, político-legais e culturais deste paradigma foron desenvolvidos baixo a teoría do altermarxismo, en contraste co marxismo clásico.
En 1989 fundou xunto a Jacques Texier a revista Actuel Marx (Presses Universitaires de France), e en 1995 o Congrès Marx International (Université de Paris X - Nanterre).
Guía de campo
Principios
É un pouco difícil xeneralizar sobre como se pretenden usar as guías de campo, porque isto varía dende unha guía a outra, en parte dependendo en como de experto é o lector destinatario.
Para uso público xeral, a función principal dunha guía de campo é para axudar o lector a identificar un paxaro, planta, rocha, bolboreta ou outro obxecto natural ata polo menos o nivel de nome popular. Para este fin algunhas guías de campo empregan chaves sinxelas e outras técnicas: normalmente anímase ó lector a buscar nas ilustracións ata atopar unha coincidencia, e a comparar escollas que son semellantes utilizando información sobre as súas diferenzas. As guías a miúdo están deseñadas para dirixir primeiro ós lectores á sección apropiada do libro, onde as eleccións non son tan atafegantes en número.
As guías para estudantes a miúdo presentan o concepto de chaves de identificación. Guías de campo de plantas como Newcomb's Wildflower Guide (a cal está limitada en alcance ás flores silvestres do nordeste de Norte América) frecuentemente teñen unha chave abreviada que axuda a limitar a procura. As guías de insectos tenden a limitar a identificación ós niveis de orde ou familia máis que a especies individuais, debido á súa diversidade.
Moitos taxóns amosan variabilidade e a miúdo é difícil captar as características constantes usando un número pequeno de fotografías. As ilustracións de artistas ou o posprocesamento de fotografías axuda a resaltar as características específicas necesarias a para identificación fiábel. Peterson presentou a idea de liñas para sinalar estas características chave. Tamén comentou as vantaxes das ilustracións sobre as fotografías: "Un debuxo pode facer moito máis que unha fotografía para enfatizar as marcas de campo. A fotografía é un rexistro dun instante fugaz; un debuxo é unha composición da experiencia do artista. O artista pode editar, amosar as marcas de campo co máximo proveito e eliminar desordes innecesarias. Pode elixir a posición e a carga básica de cor e patrón sen modificacións por luz e sombras transitorias. ... O artista ten máis opcións e moito máis control ... Mentres que unha fotografía pode ter unha inmediatez viva, un bo debuxo é realmente máis instrutivo. (Esta pasaxe non foi escrita por Roger Tory Peterson, senón pola súa esposa, Virginia Marie Peterson, no prefacio dunha das guías de campo de Peterson). Esta pasaxe tamén foi citada por Law e Lynch (1988). )"
As guías de campo axudan a mellorar o estado de coñecemento de varios taxóns. Ó facer que o coñecemento de especialistas experimentados de museo estea dispoñible a afeccionados, aumentan a reunión de información por afeccionados dunha área xeográfica máis ampla e aumentan a comunicación destes descubrimentos aos especialistas.
Notas
<references group="" responsive="">
Outarelo
O topónimo galego Outarelo pode referirse a:
Eliza Turck
miniatura| [[Xílgaro, Familiar Wild Birds (1883). ]] Eliza Turck, nada en 1832 e finada en 1891, foi unha retratista inglesa (incluíndo miniaturas), pintora de xénero, paxaros e paisaxes, ilustradora e escritora.
Traxectoria
Turck naceu en Islington, Londres, filla de Herman Jochim Christian Turck, banqueiro (nado en 1792 en Bailiwick de Guernsey) e Anne Louisa Tielkens (nada en 1800 en Londres). Eliza mostrou unha aptitude temperá para a arte e recibiu leccións da súa nai que era unha talentosa artista afeccionada. Foi educada inicialmente en Alemaña e no seu regreso a Inglaterra, en 1848, estudou 6 meses na escola de Arte de Cary en Londres. Despois, tomou leccións en pintura ó óleo de William Vendaval, e, en 1852, entrou na Escola Feminina de Arte na rúa Gower durante un ano máis. Estudou durante 14 meses, desde 1859 a 1860, na Real Academia de Finas Artes en Antuerpen, Bélxica, e tivo algunha instrución de Nicaise de Keyser, o director.
Turck exhibiu na Royal Academy desde 1854, e tamén na British Institution, na rúa Suffolk e noutros lugares. O seu traballo incluía pinturas de xénero, obxectos literarios, escenas mariñas, arquitectura, paxaros e miniaturas, pintados ó óleo ou acuarela. Os seus traballos na Royal Academy incluíron Rus in Urbe, 1858, Lady Dorothy in Breton Costume, 1880 e In St. Mark’s, Venice, 1885. O seu cadro da Royal Academy de 1856 Cinderella foi un dos corenta cadros seleccionados por John Ruskin para crítica nas súas Notas de Academia: “Moi bonito, e ben estudado, mais Cinderella non parece a rapaza do conto de fada. Estou bastante intrigado en saber como a súa relación coa súa notable madriña podería indicarse mellor para deixar a unha señorita moi real nunha cociña real. Pero estou contento de ver este tratamento extremadamente realista, en todo caso'.
Exhibiu na Exposición Internacional en 1871, e as súas acuarelas de Bretaña foron amosadas na Galería Rogers, rúa Maddox, en 1879. Sobre isto, The Art Journal escribiu: "As súas cores están preto da natureza e cheas de tenros grises, especialmente no ceo, mentres que o seu tacto é ancho, libre e do estilo de Cox."
Proporcionou moitas ilustracións para a edición de 1883 de Walter Swaysland  en catro volumes Familiar Wild birds. Tamén escribiu A practical handbook to marqueterie wood-staining and kindred arts (pub. L. Upcott Gill, 1899).
Vitalismo
A teoría vitalista ou vitalismo é a crenza pola cal se explica a orixe dos produtos naturais coa necesidade dunha "forza vital" para seren creados.
Rubiás dos Mixtos, Calvos de Randín
Santiago de Rubiás dos Mixtos é unha parroquia do concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 162 habitantes (85 homes e 77 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano 2000.
A parroquia de Rubiás dos Mixtos xunto co lugar das Maus da parroquia de Tosende no concello de Baltar, conformaba ata 1864 o Couto Mixto.
Historia
miniatura|esquerda|Rubiás no mapa do [[bispado de Ourense de 1763.]] miniatura|Rubiás dos Mixtos no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1849). ]] En 1868, coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864, o Couto Mixto foi incorporado ó concello de Baltar. O lugar de Meaus integrouse na parroquia de Tosende, mais os lugares de Rubiás e Santiago pediron ser integrados no concello de Calvos de Randín, solicitude que foi aprobada pola Deputación de Ourense en 1870 e se fixo vixente o ano seguinte, constituíndo a parroquia de Rubiás dos Mixtos.
Eclesiasticamente xa existía, aparecendo así no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz en 1849 ou no Censo de Ensenada de 1752. De feito, cando se crearon os concellos en 1836, Santiago de Rubiás xa foi incluída no concello de Calvos de Randín.
Vitalismo
Historia e características
Desta teoría desprendíase que as reaccións que se dan no interior dun organismo non se podían producir fóra porque o organismo tiña catalizadores que no exterior non existían.
Rubiás dos Mixtos, Calvos de Randín
Historia
No ano 1985, a Xunta de Galicia estabeleceu «Rubiás dos Mistos» como forma oficial do topónimo. En troques, dez anos despois determinou que o nome oficial da parroquia fose «Rubiás dos Mixtos».
Vitalismo
Historia e características
A teoría vitalista foi descartada polos resultados dos irmáns Buchner que colleron as células da léveda e obtiveron un extracto co cal eran capaces de transformar a glicosa en alcohol, fermentación alcohólica.
Outros experimentos coma a obtención de urea de Friedrich Wöhler a partir de compoñentes inorgánicos en 1828 contribuíron a abandonar esta teoría.
Rubiás dos Mixtos, Calvos de Randín
Demografía
No reconto de 1571, levado a cabo para o repartimento pola Coroa de Castela dos mouriscos expulsados de Granada, consta Rubiás con 48 veciños. Os lugares de Rubiás e Santiago aparecen separados no Censo dos Bispos de 1587 sumando 95 veciños (35 e 60). Xa no Censo de Ensenada de 1752 a parroquia ten 172 veciños.
No Diccionario geográfico universal (1833) Rubiás e Santiago figuran con 415 e 612 habitantes respectivamente (1027 en total) mentres no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar (1849) atribúeselle á parroquia 300 veciños e 1500 habitantes.
Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo
En 2021 a Universidade de Vigo converteuse na primeira universidade española na que as mulleres poden acceder de xeito gratuíto a produtos de hixiene feminina, a Unidade de Igualdade impulsou esta medida pioneira  para facer fronte á pobreza  menstrual.
Avenida de Monelos (A Coruña)
Historia
miniatura|esquerda|Monumento ao [[Río Mesoiro|río de Monelos, situado nun extremo da avenida]] A avenida foi na súa orixe o camiño a Santiago. Entre 1931 e 1936 denominouse avenida dos Mártires de Carral, ata que se cambiou polo nome actual polo núcleo de poboación e o río que atravesaba.
Nesta rúa naceu e residiu o médico Rodríguez.
Arquitectura
Na avenida de Monelos localízanse os edificios coñecidos como Torres dos Mariñeiros.
A rúa bordea o Barrio das Flores.
1692
Outros
Historia ano a ano
CEIP O Cantel
O CEIP O Cantel é un centro de educación infantil e primaria do concello de Foz.
Consta de tres unidades de educación infantil e seis de primaria. O seu alumnado pertence á totalidade do Concello e é usuario do servizo de transporte e comedor. O horario de atención ao alumnado abrangue dende as 9:10 a 16:00, que pode ampliarse ata as 18:00 horas se o alumnado acode a actividades extraescolares, coordinadas pola ANPA.
Ramón Fonst
Ramón Fonst Segundo, nado na Habana o 31 de xullo de 1883 e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 1959, foi un tirador de esgrima cubano, gañador de cinco medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou con 16 anos nos Xogos Olímpicos de 1900 celebrados en París, gañando a medalla de ouro na proba individual de espada ao derrotar ao francés Louis Perrée na final, converténdose no primeiro deportista latinoamericano en gañar un ouro olímpico. Nos mesmos Xogos gañou a medalla de prata na proba individual de espada afeccionados-profesionais. Nos Xogos Olímpicos de 1904 de St. Louis logrou revalidar a súa medalla na proba individual de espada, gañando outra medalla de ouro na proba individual de florete e mais na de equipos, se ben esta última baixo un equipo mixto. Vinte anos despois participou nos Xogos Olímpicos de 1924 de París, participando na proba individual e por equipos de espada, sen chegar a recibir medallas. Entre 1941 e 1946 foi o presidente do Comité Olímpico de Cuba
1691
Outros
Historia ano a ano
Escombroideos
A dos escombroideos (Scombroidei) é unha suborde de peixes osteíctios da orde dos perciformes, que é a orde máis grande dos peixes.
Son xeralmente peixes de gran tamaño, migradores oceánicos de longo percorrido.
A suborde inclúe, entre outras moitas, especies como os atúns, os bonitos, a xarda e o peixe espada.
Descrición
A suborde foi descrita en 1859 polo naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo neerlandés, experto no estudo comparado dos peixes —fundamente da ictioloxía— do leste asiático, Pieter Bleeker.
Etimoloxía
O nome científico da suborde está formado, como é habitual, sobre a raíz do nome do seu xénero tipo. Scomb(e)r (xénero ao que pertence a xarda), suprimindo o e para facilitar a pronuncia e engadíndolle o sufixo do latín científico -oidei, propio das subordes de animais.
Unha clasificación controvertida
— Segundo o WoRMS, a suborde comprende as tres familias seguintes:
— Porén, segundo o ITIS, as familias son catro:
Cronoloxía
Os datos paleontolóxicos coñecidos indican a seguinte secuencia de aparición dos xéneros da suborde dos escroimbroideos:
Malvales
Malvales é unha orde de eudicotiledóneas pertencente ao clado das málvidas que se caracteriza por ter flores hipóxinas, xeralmente dialipétalas, con carpelos soldados. As malvales caracterízanse por ter follas xeralmente palmatinervias, máis ou menos recortadas e ás veces compostas (digitadas), cun indumento frecuentemente constituído por pelos estrelados. Teñen pétalos ceibos ou soldados no baseamento, de prefloración contorta, e obsérvase unha clara tendencia á polistemonia (o número de estames é superior aos 10 que teñen as especies máis primitivas), tendo os estames unha marcada tendencia a se soldar polos seus filamentos, chegando a formar nalgunhas familias unha columna (tubo estaminal) que envolve o estilo.
Absolutismo
O absolutismo é unha forma de goberno na que o poder reside nunha única persoa, xeralmente un monarca, á que deben obedecer tódalas demais e sen que ningunha lei constitucional limite o seu poder. Abrangueu os séculos XVI, XVII, e XVIII, cando a influencia política da nobreza declinou. A teoría do dereito divino do poder real ou do absolutismo teolóxico naceu en Francia no último cuarto do século XVI e no ambiente das guerras de relixión. As catro características esenciais da autoridade real eran a de ser sagrada, paternal, absoluta e racional.
Rexión de Aysén
Aisén del General Carlos Ibáñez del Campo é unha das 16 rexións de Chile. A súa capital é a cidade de Coihaique. É denominada tamén como "Décima Primeira Rexión".
Limita polo oeste co Océano Pacífico, polo leste coa Arxentina, polo norte coa Rexión de Los Lagos e polo sur coa Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.
División administrativa da Rexión
Para os efectos de goberno e administración interior, divídese en catro provincias:
Para fins de administración local, as provincias debúllanse en dez comunas.
Redemuíños, Corvite, Abadín
Redemuíños é un lugar da parroquia de Corvite, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Chicago Fire FC
O Chicago Fire Soccer Club é un club de fútbol profesional dos Estados Unidos baseado en Bridgeview (Illinois), un suburbio de Chicago. O equipo é parte da liga, Major League Soccer. O nome do Chicago Fire vén do grande incendio de Chicago en 1871, que destruíu gran parte da cidade. O club foi fundado o 8 de outubro de 1997, o 126º aniversario do incendio. Na súa primeira tempada na MLS en 1998, o Fire gañou a Copa MLS e tamén a US Open Cup (a "dobre"). O Chicago Fire gañou a US Open Cup en 2000, 2003 e 2006. No ano 2003, o Fire gañou o MLS Supporters' Shield, o trofeo para o equipo co mellor rexistro durante a tempada regular.
Historia
Fundado o 8 de outubro de 1997, o seu primeiro campo foi o Soldier Field. Desde 2006 o seu campo é o Toyota Park, en 71st Street e Harlem Avenue, en Bridgeview. O propietario do Fire é Andell Holdings, que comprou o club en 2007. O director do Andell Holdings, Andrew Hauptman, actúa como presidente do club, mentres que o director de fútbol é Frank Yallop e o director de operacións é Atul Khosla. O Fire é historicamente máis exitoso na US Open Cup; gañando campionatos en 1998, 2000, 2003 e 2006. O Fire mantén unha estreita conexión co Chicago Sting (seu equipo predecesor na NASL) pola realización de eventos conmemorativos frecuentes, reunións, e vestindo camisas de inspiración do Sting.
242
Outros
Historia ano a ano
Chicago Fire FC
Historia
Moitos xogadores notables desgastaron a camisa do Fire, incluíndo os internacionais dos Estados Unidos Chris Armas, Carlos Bocanegra, Frank Klopas, DaMarcus Beasley, Brian McBride, Tony Sanneh, Cory Gibbs, Ante Razov, Josh Wolff e Eric Wynalda. Algúns dos outros xogadores profesionais americanos notables do club inclúen CJ Brown, Jesse Marsch, Chris Rolfe, e Zach Thornton. O Fire tamén ten unha reputación para a importación de talentos internacionais, a partir de veteranos ben coñecidos como Pável Pardo, Piotr Nowak, Cuauhtémoc Blanco, Tomasz Frankowski, Lubos Kubik e Hristo Stoichkov; ademais dos xogadores máis mozos como Patrick Nyarko, Marco Pappa, Damani Ralph, Bakary Soumare, e Nery Castillo.
Fundación do Club e Éxito Inicial
O ímpeto do equipo continuou, chegando a MLS Cup Final 2000 (perdendo ao Kansas City) e vencendo a US Open Cup 2000. Xogadores con experiencia internacional, como Hristo Stoitchkov se xuntaron o Fire, mentres que mozos talentos americanos como DaMarcus Beasley desenvolveron. O Fire rapidamente converteuse cimentado como un dos equipos máis prominentes da liga.
Tempos Nómades
Con Soldier Field pasando por reformas en masa, o Fire se mudou ao suburbio de Chicago Naperville, Illinois, en 2002. Ese mesmo ano, Bob Bradley abruptamente partiu do equipo para liderar o MetroStars, do seu estado natal, Nova Jersey. O Fire, entón, seleccionou o asistente maior do Equipo Nacional dos Estados Unidos, Dave Sarachan, para asumir o cargo vago.
Chicago clasificou para a final da liga e ao mesmo tempo capturando o Supporters' Shield e a US Open Cup en 2003 ao longo do camiño. O equipo volveu a Chicago e o renovado Soldier Field a medio da temporada de 2003.
Tumulto e un estadio permanente
A tempada de 2005 comezou coa remoción inesperada do popular presidente do club, Peter Wilt polos propietarios da época, Anschutz Entertainment Group, un movemento denunciou por fans, moitos xogadores e empregados do club. Isto veu como un choque, dado o seu papel nun negocio de 100 millóns de dólares para a construción dun estadio para o Fire no suburbio de Bridgeview. Foi inmediatamente substituído polo executivo dos MetroStars, John Guppy.
Competitivamente, a tempada foi o máis notable para a gran visita do AC Milan da Serie A de Italia, ea sorprendente vitoria por 4-0 contra o DC United nas semifinais da Conferencia Leste.
2006 chegou, e o Fire pasou de Soldier Field ao seu novo estadio en Bridgeview, no lado suroeste de Chicago: Toyota Park, situado na esquina da 71st Street e Harlem Avenue. Na súa primeira tempada, o novo estadio foi escenario dunha campaña de liga espectacular; e unha vitoria na US Open Cup 2006 marcou a continuación do éxito do club e promesa para o futuro.
Con todo, a ansiedade de gañar outro título da liga continuou a crecer. Adestrador Dave Sarachan entrou 2007 (a súa quinta tempada ao mando), baixo intensa presión dos fans e da administración para producir un campionato. Tensión montou máis o día 3 de abril de 2007, cando o Fire asinou estrela de México e Club América Cuauhtémoc Blanco a un contrato do Xogador Designado. Despois de tres xogos perfectos para abrir o ano, o Fire gañou só un dos seus próximos oito xogos, e Sarachan foi despedido. Tras unha breve investigación, adestrador do Millonarios Juan Carlos Osorio foi nomeado o terceiro adestrador do club.
A era de Hauptman
Máis cambio veu pronto despois. O 6 de setembro de 2007, Andell Holdings, unha empresa de investimento privado baseada nos Ánxeles, controlada polo presidente e Chief Executive Officer Andrew Hauptman, adquiriu intereses de Anschutz Entertainment Group, no Chicago Fire Soccer Club e no Toyota Park. Informes estimaron o prezo de compra a ser máis de US $ 35 millóns.
No campo, con Blanco e Wilman Conde, o defensor central de Osorio ao Millonarios, o Fire foi nunha serie invicta estendida para terminar a tempada, facilmente clasificando para os playoffs, pero foron derrotados pola New England Revolution na Conferencia Final do Leste. O 10 de decembro de 2007, o Fire anunciou a renuncia de Osorio. Osorio foi nomeado adestrador dos New York Red Bulls, oito días despois. Hauptman presentou cargos de manipulación coa MLS en protesta, e o Fire foi compensado polos Red Bulls con diñeiro e seleccións do draft.
Cambios viñeron rapidamente tras Osorio. O 17 de xaneiro de 2008, o ex estrela do Fire Frank Klopas foi nomeado Director Técnico encargado de persoal do xogador, e asistente de longa data do Fire Denis Hamlett foi nomeado adestrador. Mentres o Fire tivo problemas gañando partidos na casaen 2008, o equipo encontrou o éxito infrecuente na estrada, recollendo 22 dun total posible de 45 puntos na estrada. Ímpeto creceu coa firma do nativo de Chicago Brian McBride en transferencia libre en xullo de 2008. Tras vencer contra os Red Bulls 5-2 no último partido da tempada, eles decisivamente conquistaron New England na primeira rolda dos playoffs cunha vitoria por 3-0 na casa. Este foi o primeiro adianto dos playoffs de Chicago contra a Revolution en catro tempadas consecutivas. Pero o triunfo só durou unha semana, xa que o Fire de novo non chegou á final da liga coa súa derrota de 2-1 na Conferencia Leste Final contra eventual campión Columbus.
Houbo poucos cambios no 2009 á lista do ano anterior. A historia da tempada foi moi semellante, con xogos malos en Chicago, pero excelentes lonxe do Toyota Park. Iso levou a un segundo lugar na Conferencia Leste detrás de Colombus. A pesar diso, o Real Salt Lake conseguiu derrotar o Columbus Crew nas cuartas de final, o que significaba que Chicago sería anfitrión da semifinal por primeira vez en seis anos. O rexistro case perfecta de xogos na casa do playoff de Chicago significaba pouco ao final, como eles perderon a Salt Lake, 5-3, nas grandes penalidades, tras 120 minutos sen goles. Pouco tempo despois, o adestrador Denis Hamlett foi despedido.
Un Equipo de Cambio
Antes da tempada de 2010, Chicago contratou Carlos de los Cobos como adestrador, anteriormente adestrador de O Salvador. Cuauhtémoc Blanco, Chris Rolfe e Gonzalo Segares partiron do club. Máis cambios viñeron en fiestra de transferencias de verán co comercio de Justin Mapp a Filadelfia, a adquisición da mexicana dianteiro Nery Castillo, e o comercio para o ex-internacional sueco Fredrik Ljungberg. Defensor Gonzalo Segares volveu para o Fire, deixando o club, Apollon Limassol, despois de só seis meses. A pesar destes reforzos, o Fire non se clasificou para os playoffs por segunda vez na historia do club. O ex internacional dos Estados Unidos Brian McBride e orixinal do club CJ Brown se apousentaron ao final da tempada, seguido de cerca polas saídas de Wilman Conde, Ljungberg e Castelo.
As expectativas eran modestas para 2012, pero na primeira tempada completa de Klopas como adestrador, houbo un cambio na fortuna para o Fire. A primavera e o verán viron varias novas adquisicións para o club, comezando coa reaquisição de Chris Rolfe de Aalborg BK. Rolfe, que marcou oito goles e 12 asistencias nos 21 partidos en que xogou en 2012, viría a ser nomeado o MVP do Fire. Outras fichajes incluíu os centrocampistas Alex Monteiro de Lima do club suízo FC Wohlen, Álvaro Fernández do Seattle Sounders FC, dianteiro Sherjill MacDonald do Beerschot AC de Bélxica e o defensor alemán Arne Friedrich, veterano do VfL Wolfsburg. Pesar de perdendo no comezo da tempada na US Open Cup, o Fire finalmente compilou un rexistro de 17-11-6, o mellor desde 2000, e clasificado como alto como en segundo lugar na Conferencia Leste, antes de terminar o ano en cuarto lugar. O 31 de outubro de 2012, na súa primeira aparición nos playoffs dende 2009, o Fire perdeu na primeira tolda do MLS Cup playoff na casa contra o Houston Dynamo, por 2-1.
Tras a temporada de 2012, a franquía fixo algúns movementos para mellorar no éxito de 2012. O equipo adquiriu Joel Lindpere e Jeff Larentowicz e tamén trocaban Dominic Oduro para Dilly Duka e os dereitos de Robbie Rogers. O inicio da tempada viu o equipo loitando para marcar goles, resultando dun rexistro de 2-5-1, cunha diferenza de goles de -8 en abril. Tras dúas derrotas consecutivas contra a Unión en maio, e co veterano Arne Friedrich aínda lesionado, o Fire adquiriu o súo ex-defensor Bakary Soumaré de Filadelfia. Tamén en maio semi-retirado internacional Robbie Rogers volveu aos Estados Unidos e expresou un interese de xogar só no sur de California, momento no que un acordo foi intermediado polos dereitos de Rogers a cambio do nativo de Chicago Mike Magee do Los Angeles Galaxy. O 23 de xuño de 2013, Friedrich, que non xogou un partido en 2013 debido a lesións recorrentes, anunciou a súa xubilación do fútbol profesional. Despois de comezar a tempada cun rexistro de 2-7-3, as adicións de Soumare e Magee levantaron a sete vitorias nos últimos 10 partidos do equipo. O Fire tamén foi ocupado na fiestra de transferencias, engadindo centrocampista Arévalo Ríos veterano e dianteiro Juan Luís Anangonó. Logo dun o acabado energizante á tempada de 12-6-6, o Fire por pouco perdeu a clasificación dos playoffs por terceira vez nos últimos catro anos - perdendo ao Montreal Impact en diferenza de goles. O 30 de outubro de 2013, o club anunciou que o presidente de operacións de fútbol Javier León e o adestrador Frank Klopas dimitiron do Fire, pero a oficina da fronte do Fire tiña un reemplazo un día despois.
A era de Yallop
O 31 de outubro de 2013 Chicago Fire chamou Frank Yallop como o seu novo adestrador e director de fútbol. O 5 de decembro de 2013, MVP do Fire Mike Magee converteuse no primeiro xogador do Fire para gañar o premio de MVP na MLS - recibindo máis votos do que Robbie Keane do Los Angeles Galaxy e Marco Di Vaio do Montreal Impact. Mentres tanto, Yallop estaba ocupado recrutando un novo persoal do coaching que incluía "Ring of Fire" membro e veterano Chicago Fire CJ Brown e o ex internacional dianteiro dos Estados Unidos Clint Mathis como asistentes técnicos do equipo, engadindo do Columbus Crew Brian Bliss como Director Técnico. O ex Fire dianteiro Brian McBride foi engadido como un asistente técnico maio 2014 para unha misión de curto prazo.
Tamén houbo moitos cambios na lista dos xogadores, como Yallop moveu veteranos do equipo e entradas e trouxo perspectivas de novos - reformando o equipo, mentres liberando espazo do teito salarial. Principais saídas a principios de 2014 incluído Chris Rolfe, Austin Berry, Jalil Anibaba, e Daniel Paladini. Cubrindo ese baleiro era un puñado de perspectivas da xuventude, incluíndo Harrison Shipp (xogador caseiro), Benji Joya (vía MLS "lotería ponderada") e Grant Ward por préstamo do Tottenham Hotspur.
Cores e logotipo
As cores oficiais do club son vermello e branco. Ao longo da súa historia, o Fire tamén usaron azul mariño, azul ceo, e negro como cores alternadas.
O logotipo do Chicago Fire deriva da forma estándar de crista dun departamento de bombeiros (tamén se mostra polo Departamento de Bombeiros da Cidade de Chicago), tamén coñecido como unha cruz de Florian. Este estilo foi escollido polo director xeral orixinais, Peter Wilt, para establecer unha imaxe intemporal evocativa de deportes americanos clásicos (como nos logos do Orixinal Six da NHL) e tamén as tradicións do fútbol europeo.
O logotipo utiliza un estilizado 'C' no seu corazón (representando Chicago), semellante aos logos dos Bears e Cubs. Os seis puntos nun anel ao redor do centro aluden ás estrelas de seis puntas na Bandeira Municipal de Chicago, especialmente a estrela que celebra o Grande incendio de Chicago de 1871.
Nike, provedor de equipo orixinal do Fire, destinou ao equipo para ser nomeado o Chicago Rhythm. A identidade Rhythm tiña unha esquema de cores turquesa, branco e verde, e un logotipo adornado cunha serpe. Funcionarios do equipo ignoraron o traballo de Nike, e desenvolveron en privado a identidade do Fire coa axuda de Adrenalina, Inc, unha axencia de marca deportes específicos coñecidos.
As camisas do Fire orixinais foron escollidos debido á súa semellanza cun abrigo de bombeiro de Chicago, con raias horizontais anchas en todo o tronco e nas mangas. O primeiro ano, a camisa casa era vermella e branca, cunha medalla de prata "FIRE" na franxa; mentres as camisas de distancia eran brancas e negras no mesmo estilo. A camisa permaneceu notablemente constante desde entón, mantendo continuamente o mesmo formato dunha camisa todo vermella cunha franxa horizontal branca no peito, a pesar de cambios na patrocinador equipos (de Nike, Puma, e, actualmente, adidas). Por outra banda, as camisas secundarias do Fire cambiaron moito ao longo dos anos, desde branco con negro, branco con mariña, para o branco con vermello, ao estilo todo branco e ao estilo todo azul usado actualmente. Terceiras camisas foron moitas veces amarelas (para o Chicago Sting, máis tarde para a colaboración coa Morelia. Unha camisa popular de luz azul foi usada en 2005, con base na Bandeira Municipal de Chicago, pero foi detida durante o cambio de patrocinio a Adidas o ano seguinte.
O club e os seus fans fan uso frecuente dos símbolos de Chicago, como unha demostración de orgullo cívico. Os máis destacados son as estrelas de seis puntas de Chicago, pero a cor azul claro asociado coa cidade, o dispositivo municipal, e o skyline da cidade aparecen regularmente nos materiais producidos polo club e os seus afeccionados. A bandeira municipal de Chicago tamén é favorecida por afeccionados do club e moitas veces vista no estadio, dun xeito semellante ao uso da bandeira de Cataluña para os fans de FC Barcelona, ​​pero sen un subtexto nacionalista.
Estadio
right|miniatura|[[Toyota Park, A casa do Chicago Fire dende 2006]] A casa do Chicago Fire é Toyota Park, situado no suburbio de Chicago Bridgeview, Illinois. O estadio específico do fútbol foi inaugurado no 11 de xuño de 2006 e foi desenvolvido a un custo de preto de US $ 100 millóns.