cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VFTS 352
O descubrimento desta estrela binaria do tipo-O foi feito mediante o uso do Telescopio Europeo Extremadamente Grande do Observatorio Europeo do Sur, e a súa descrición foi publicada o 13 de outubro do 2015. VFTS 352 está composta por dúas estrelas extremadamente quentes (40.000 °C), brillantes e masivas, de tamaño semellante e que tardan pouco máis dun día en orbitar unha ó redor da outra. As estrelas están tan próximas entre si que as súas atmosferas están superpostas. Pénsase que estrelas extremas coma as dúas compoñentes de VFTS 352, son as principais creadoras de elementos coma o osíxeno.
O futuro do VFTS 352 é incerto e hai dous escenarios posibles. Se as dúas estrelas se fusionan, produciríase unha estrela cunha rotación moi rápida. Se continúa xirando rapidamente, podería acabar coa súa vida nun estoupido de raios gamma de longa duración. Nun segundo escenario hipotético, as compoñentes terminarían as súas vidas nas explosións de supernova, formando un sistema semellante a un buraco negro binario, o cal sería unha fonte potencial de ondas gravitacionais a través da fusión dos buracos negros.
The Hu
The Hu (estilizado como The HU) é un grupo musical mongol de rock formada en 2016. Con instrumentación mongol tradicional, incluíndo o morin khuur, e o canto de gorxa mongol, o grupo chama o seu estilo como "rock hunnu", sendo hu unha verba de raíces mongol para "humano". O nome do seu produtor é Dashdondog Bayarmagnai, tamén coñecido como "Dashka".
A Ponte Carral, Berdillo, Carballo
A Ponte Carral é un casarío da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 5 homes e 4 mulleres.
Agra, India
miniatura|225px|Taj Mahal.
Construída en 1475 por Badal Singh, sultán de Delhi, foi a capital do Imperio Mughal (1526-1658). O Taj Mahal (1630 - 1653) é o edificio máis coñecido da India, construído por Shah Jahan como mausoleo para a súa muller, foi declarado Patrimonio da Humanidade polo UNESCO.
Graça Machel
Graça Machel, nada co nome de Gracia Simbine en Incadine o 17 de outubro de 1945, é unha política, profesora e activista social en favor da infancia mozambiqueña. É presidenta do consello de administración da Universidade de Cidade do Cabo, e viúva de Nelson Mandela e de Samora Machel.
Traxectoria
Naceu nunha familia campesiña na provincia de Gaza, na daquela colonia de África Oriental Portuguesa. Estudou nunha escola de misioneiras metodistas e conseguiu unha bolsa para estudar no Liceo de Maputo, e no seu momento foi a única alumna de raza negra da súa clase, o que fixo que comezase a pensar na situación colonial do seu país. Estudou na Universidade de Lisboa, onde entrou en contacto con estudantado africano lusófono coas mesmas preocupacións políticas.
Xeoparque
Un xeoparque é unha área continua e ben definida que contén puntos xeolóxicos característicos, infrecuentes ou de interese educativo, mesmo cun interese de conservación arqueolóxico, ecolóxico ou cultural; e que se aproveita para unha estratexia de desenvolvemento sostible. Existe unha rede de xeoparques internacionais recoñecidos pola UNESCO.
Graça Machel
Guerra de independencia de Mozambique
En 1972 Graça regresou ao seu país, e uniuse á Fronte de liberación de Mozambique (Frelimo), que lidera a Guerra de Independencia de Mozambique, con sede en Tanzania. Exercendo de correo coñeceu Samora Machel, que dirixía o movemento na provincia de Cabo Delgado, e durante dous anos foi directora adxunta nunha escola do Frelimo situada en Tanzania. Mozambique accedeu á independencia en 1975, e Samora Machel foi nomeado primeiro Presidente de Mozambique o 25 de xuño. Nese mesmo ano Gracia Simbine casou con el, e tomou o seu apelido.
Xeoparque
Definición
A UNESCO define aos xeoparques mundiais como áreas unificadas cunha herdanza xeolóxica de interese internacional. Os xeoparques fan uso desa herdanza para promover o interese da sociedade en puntos clave da dinámica do planeta. Moitos xeoparques promoven o coñecemento de riscos xeolóxicos, como volcáns, terremotos ou tsunamis e aproveitan esa información para a preparación da sociedade local fronte a eses ricos. Os xeoparques tamén poden ter a finalidade de divulgación da historia dos procesos xeolóxicos ou do actual cambio climático ou promover un turismo sustentable no actual momentode cambio climático global. O turismo, de feito, serve para fomentar o coñecemento dos xeoparques e entendelos como un modelo de promoción demográfica e de turismo sostible deses lugares. Nos xeoparques tamén se divulga sobre da explotación sostible dos recursos naturais, como son as minerías, subliñando a restauración que se poden dar neses puntos de explotación.
Graça Machel
Ministra de Cultura e Educación
Graça Machel foi ministra de Cultura e Educación entre 1975 e 1989. Foi a única muller do goberno. Durante o seu mandato substituíu os programas escolares, que proviñan da época colonial, e puxo en marcha cursos nocturnos para persoas adultas. A súa acción contribuíu ao aumento do índice de alfabetización e do número de nenos e nenas escolarizadas. Previu un plan decenal para a formación do profesorado, mais o país destabilizouse a causa da guerra civil iniciada pola Resistencia Nacional Mozambicana (Renamo), movemento armado sostido polo réxime surafricano da época.
Xeoparque
Definición
Os xeoparques non son unha entidade lexislativa. Porén, adóitase outorgar algunha protección da administración local, rexional ou estatal. Poden ou ben promover a conservación de elementos xeolóxicos de interese ou facilitar o traballo de implantación de modelos de turismo xeolóxico e turismo socio-cultural, como modelos de turismo sustentable xestionado pola comunidade local.
Graça Machel
Ministra de Cultura e Educación
O 19 de outubro de 1986 o seu marido morreu nun accidente de avión mentres se dirixía a Mozambique desde Zambia. En 1989, logo de presentar a súa dimisión ao novo presidente, retirouse da política.
Xeoparque
A Rede Mundial da UNESCO
A Rede mundial de xeoparques da UNESCO está apoiada e xestionada por esa organización internacional e desígnaos como tal a aquelas candidaturas que considera como relevantes. Con todo, existen moitos dos xeoparques nacionais e outros proxectos locais de xeoparques que non forman parte desta rede global de xeoparques internacional.
Graça Machel
Compromisos humanitarios
En 1994 Graça Machel creou a Fundación para o Desenvolvemento da comunidade (Fundaçäo para o Desenvolvimento da Comunidade, FDC). Nese mesmo ano foi nomeada presidenta da Comisión de Estudos da Organización das Nacións Unidas sobre o Impacto dos Conflitos Armados na Infancia polo Secretario Xeral das Nacións Unidas Boutros Butros-Ghali. En 1996 renunciou a ser candidata áa secretaría xeral da ONU.
Xeoparque
A Rede Mundial da UNESCO
A iniciativa de xeoparques liderouna a UNESCO ante a necesidade de recoñecer internacionalmente puntos de interese a escala global. Esta rede está en sintonía co Patrimonio da Humanidade e o Programa sobre o Home e a Biosfera (MAB) da UNESCO.
Graça Machel
Compromisos humanitarios
É membro de The Elders, unha organización non gobernamental composta por dirixentes anciáns, reunidos en 2007 por Nelson Mandela co fin de contribuír a resolver os problemas máis importantes do planeta. Machel traballou en especial na loita contra o matrimonio infantil.
Xeoparque
Proceso de cualificación
A rede mundial de xeoparques reunese periodicamente e avalía os proxectos de xeoparques que se candidataron. Asumen que precisan de:
Graça Machel
Compromisos humanitarios
Traballou con asociacións contra a sida e a pobreza. É membro tamén do Africa Progress Panel, fundación con sede en Xenebra presidida por Kofi Annan desde 2008.
Xeoparque
Membros da rede mundial
A primeira lista de membros adheridos ao proxecto da rede mundial de xeoparques publicouse despois da primeira conferencia internacional da rede, en 2004. En 2019 estaban nese proxecto 147 parques de entidades de 41 países.
Graça Machel
Recoñecementos
En 1995 recibiu a Medalla Nansen das Nacións Unidas polos seus traballos a prol dos dereitos humanos, e especialmente pola defensa dos dereitos da infancia.
Tamén en 1995 recibiu o Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional, canda a Fatiha Boudiaf, Rigoberta Menchú, Fatana Ishaq Gailani, Somaly Mam, Emma Bonino e Olayinka Koso-Thomas, polo seu traballo en defensa e pola dignidade da muller.
O 23 de abril de 2008 foi investida doutora Honoris Causa pola Universidade de Barcelona.
Baía de Palma
450px|miniatura|Vista da baía desde [[Palma.]]
A baía de Palma (en catalán: badia de Palma) é unha baía situada ao suroeste da illa de Mallorca. Está formada polas costas dos termos municipais de Palma, Calvià e Llucmajor. Está limitada ao oeste polo cabo de Cala Figuera, e ao leste por cabo Blanc.
A Sapeira, A Torre, Vilalba
A Sapeira é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Jeremy
"Jeremy" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado en agosto de 1992 como terceiro sinxelo do seu álbum Ten. O tema acadou o número sete da lista Billboard 200 e o cinco nas listas Mainstream Rock e Modern Rock Billboard. A canción foi incluída no recompilatorio de grandes éxitos do ano 2004 rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003), e unha versión remesturada apareceu na reedición do 2009 de Ten.
ISO 3166-2
A ISO 3166-2 é a segunda parte do estándar da ISO 3166. É un sistema geocode creado para cifrar os nomes de subdivisións dos países (entidades territoriais), así coma tamén as Áreas dependentes. O obxectivo do estándar é estableces unha serie mundial de abreviaturas curtas para os lugares, para o seu uso en etiquetas de paquetes, envases e outros obxectos semellantes. Un código alfanumérico curto pode servir para indicar claramente unha localización dun xeito máis conveniente e menos ambigua có topónimo ao completo.
ASCII
frame|Caracteres ASCII imprimibles ASCII é o acrónimo de American Standard Code for Information Interchange (Código Estándar Americano para o Intercambio de Información). É un conxunto de códigos para o computador que serven para representar cifras, letras, puntuación e outros caracteres. A definición dos valores ASCII para os caracteres xurdiu en 1961 e un dos seus inventores foi Robert W. Bemer.
ASCII é unha estandarización, na industria da informática, dos valores que se lle asignan con 8 bits a cada carácter. Os caracteres son manipulados e almacenados na memoria, discos etc, baixo ese código binario de 8 bits. ASCII é unha extensión da táboa de 7 bits orixinal, ASC, que non contiña os caracteres acentuados.
A arte ASCII consiste na composición de imaxes empregando como elementos os caracteres dispoñibles no teclado do computador.
Caracteres de Control
O código ASCII reserva os primeiros 32 códigos (numerados do 0 ao 31 xunto ao 127 en decimal) para caracteres de control: códigos non pensados orixinalmente para representar información imprimible, senón para controlar dispositivos (coma impresoras) que empregan ASCII.
Caracteres imprimibles
O código 32, o carácter espazo, designa ao espazo entre palabras, e produces normalmente pola barra espazadora dun teclado. Os códigos do 33 ao 126 coñecense coma caracteres imprimibles, e representan letras, díxitos, signos de puntuación e varios símbolos.
Porto de Tampa
O Porto de Tampa (en inglés Port of Tampa) é o maior porto do estado de Florida. Está localizado na costa oeste da Suncoast de Florida, aproximadamente a 25 millas do Golfo de México. Dentro dos límites do porto hai partes da Baía de Tampa, a Baía de Hillsborough, a Baía McKay, e a Vella Baía de Tampa ademais do Río Hillsborough.
Accesos
O Porto de Tampa atópase no distrito de Channelside en Tampa. A terminal de cruceiros e a sede do porto atópanse xunto ao Channelside Drive. A autoestrada máis próxima ao porto é a Lee Roy Selmon Expressway, que transcorre ao longo da parte norte do porto.
A maioría do tráfico de camións que circula polo porto de Tampa viaxa pola Interestatal 4. Polas rúas da Ybor City, un dos dous Distritos Históricos Nacionais de Florida. Actulmente estase a construír a Interestatal 4 – Selmon Expressway Connector, unha autoestrada de 1,8 Km de longo, que terá carrís especiais para os camións o que permitirá desviar o tráfico da Yvor City, enlazando dirctamente o porto co sistema de autoestradas estatais. Espérase que se remate a súa construción a finais de 2013.
Baricentro
Nun polígono, o baricentro é o punto onde se intersecan todas as súas medianas. É o seu centro físico de gravidade (se a masa está repartida uniformemente).
Agra
Unha agra (do latín AGER, -RI) é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios. Como orónimo, Agra pódese referir a:
O Sisto, A Torre, Vilalba
O Sisto é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña un habitante (un home).
Agra
Amais, como apelido pode referirse a:
Agra é tamén topónimo noutros lugares, con diferente significado:
Felpós
O topónimo galego Felpós pode referirse a:
Braza
Unha braza é unha unidade de medida náutica empregada polo xeral para medir a profundidade da auga ou fóra dun mundo náutico, no medio rural, para se facer unha idea da lonxitude. Chámase braza, porque equivale á lonxitude dun par de brazos abertos en cruz dun home, se ben varia a súa equivalencia en metros segundo o país. Actualmente é considerada unha unidade de medida obsoleto e imprecisa, malia que segue a ser empregada nalgúns sectores.
Desemprego
miniatura|dereita|350px|Niveis de desemprego por países, marzo 2007.
O termo desemprego é sinónimo de desocupación ou paro. O desemprego ou paro está formado pola poboación activa (en idade de traballar) que non ten traballo. Non se debe confundir a poboación activa coa poboación inactiva. Existen tres tipos de desemprego (Samuelson) que en economías periféricas adoitan ser catro (desemprego estacional). Estes tipos de desemprego son o cíclico, o estrutural, o friccional e o estacional.
Tipos de desemprego
miniatura|dereita|250px|Desempregados esperando ofertas de traballo.
O tipo de desemprego máis nocivo é o desemprego cíclico. Neste caso as súas consecuencias poden levar a países cunha institucionalidade feble á violencia xeneralizada e finalmente a desobediencia civil. En países desenvolvidos a situación pode provocar volcos desde as políticas de Estado ata definitivamente a adopción dun sistema económico distinto so pena do debilitamento institucional. Un caso de desemprego cíclico foi a crise mundial de 1929.
Por outra banda, o factor tecnolóxico é un elemento a considerar permanentemente nas crises capitalistas. A fusión das empresas motrices do sistema (que incorren en monopolio) e o constante progreso tecnolóxico fai que a man de obra sexa menos requirida en alta tecnoloxía, desprazándose grandes masas cara a traballos informais ou de carácter precario.
As características principais que advirten dun desemprego de tipo estrutural son: O desemprego friccional, en tanto, ocorre no tempo que transcorre entre cando unha persoa deixa ou perde un emprego e a súa posterior ocupación. O desemprego estacional refírese á perda de emprego por estacións. Isto ocorre en forma xeral nos temporeiros, que deben traballar en agricultura durante unha cantidade de meses para logo esperar ser recontratados nunha próxima temporada.
Jennifer Connelly
Jennifer Lynn Connelly nada en Cairo (Nova York) o 12 de decembro de 1970 é unha actriz e formadora de modelos infantís estadounidense.
Traxectoria
Comezou no mundo da moda despois de que un amigo dos seus pais lle suxerise presentarse a unha audición. Apareceu en revistas, xornais e na televisión antes de facer o seu primeiro traballo no cine no filme de 1984 Once Upon a Time in America. Durante a adolescencia, Connelly continuou a súa carreira como modelo, ó mesmo tempo que protagonizaba filmes como Dentro do labirinto ou Career Opportunities.
Acadou a aprobación da crítica pola súa interpretación no filme de ciencia ficción de 1998 Dark City e pola súa representación de Marion Silver no drama de Darren Aronofsky, Requiem for a Dream (2000). En 2002 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por A Beautiful Mind.
Circuncentro
Nun polígono, o circuncentro é o punto onde se intersecan tódalas mediatrices dos seus lados, polo cal é o centro da circunferencia circunscrita. thumb|left| O circuncentro dun triángulo é o centro da [[circunferencia circunscrita.]]
Judit Farrés
Traxectoria
Como actriz traballou na obra Fashion Feeling Music, dirixida por Josep Maria Mestres, e tamén como DJ en La llum no es veu en els carrers pels carrers de Bàsquiat, da compañía Lanònima Imperial, con dirección de Xavier Albertí e Bebeto Cidra. Traballou tamén baixo a dirección de Pep Anton Muñoz, Luca Valentino, Joan Castells e Àngel Llàcer. Participou en montaxes do Teatre Lliure Titus Andrònic, con dirección de Àlex Rigola, co que traballou tamén en Cancionero de palacio, estreada no Festival Castell de Perelada.
A partir de 2004 centrouse na elaboración de bandas sonoras e espazos sonoros para espectáculos, como El virus (dirixido por David Selvas), Teatre per a minuts (Jorge Raedó), Ariadna (Xavi Sabata), ou Pell (Olga Tragant). En solitario presentou o espectáculo La huelga, onde toca en directo a súa banda sonora da película de Sergei Eisenstein Стачка (1924).
Colaborou con Albert Pla no disco Cançons d'amor i droga (2003), con posta en escena dirixida por Àlex Rigola. En 2006 preparou a banda sonora do espectáculo de Pla El malo de la película, e colaborou no seu disco Vida y milagros.
En 2015 actuou xunto a Mireia Trias na obra Confidències a Al·là, adaptación da novela de Saphia Azzeddine feita pola directora Magda Puyo
Colaborou coa poeta Ajo, con quen actuou na Cidade da Cultura de Galicia.
Chikugo
Chikugo (筑後市, ちくごし, Chikugo-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e ó sur da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 41,85 km² e a poboación de 48.363 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.160 h/km².
O concello de Chikugo limita cos concellos de Yanagawa, de Ōki, de Kurume, de Hirokawa, de Yame e de Miyama.
O Prego, Berdillo, Carballo
O Prego é unha aldea da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Illa Masson
A illa Masson ou a illa Misión é unha illa cuberta polo xeo, duns 31 km. de lonxitude e 465 m de altitude, estando a 14´5 km ao noroeste da illa Henderson dentro da barreira de xeo de Shackleton.
A illa Masson está localizada nas coordenadas. A illa Masson foi descuberta en febreiro de 1912 pola Expedición Australiana Antártica baixo a dirección de Sir Douglas Mawson, quen a chamou así en honor ao profesor sir David Orme Masson de Melbourne, membro do Comité Consultivo da Expedición Australiana Antártica.
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides é un filme de aventuras estadounidense dirixido por Rob Marshall que foi estreado no 2011. Cuarto filme da saga precedido por Pirates of the Caribbean: At World's End.
Sinopse
Cando Jack Sparrow (Johnny Depp) volve a atoparse cunha muller á que coñecera anos atrás (Penélope Cruz), non está seguro de si se trata de amor ou se ela é unha estafadora sen escrúpulos que o está utilizando para dar coa lendaria Fonte da Xuventude. A todo isto, Jack é capturado polo Queen Anne's Revenge, o barco do temible pirata Barbanegra (Ian McShane), que o obriga a unirse á súa tripulación, o que lle fará vivir unha inesperada aventura na que non sabe quen lle inspira máis medo, Barbanegra ou esa muller que regresa do pasado.
Riftia pachyptila
Riftia pachyptila é unha especie de verme anélido xigante mariño tubícola (anteriormente clasificado nos filos Pogonophora e Vestimentifera) relacionado con outros vemes tubícolas que se encontran en zonas peláxicas e intermareais. Riftia pachyptila vive desde uns 1 600 m de profundidade a varios miles de m, sobre o fondo do océano Pacífico preto das chemineas negras e pode tolerar niveis de sulfuro de hidróxeno extremadamente altos. Estes vermes poliquetos poden alcanzar a lonxitude de 2,4 m e os seus corpos tubulares teñen un diámetro de 4 cm. A temperatura ambiental no seu medio natural está entre os 2 e os 30 °C.
Código
Código pode referirse a:
Cor-Crane Secret
Cor-Crane Secret é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Polvo, publicado no ano 1992 a través do selo Merge Records. Foi gravado nos Duck Kee Studios en Raleigh, Carolina do Norte.
Riftia pachyptila
Desenvolvemento
Riftia desenvólvese a partir dunha larva trocófora peláxica nadadora e non simbiótica, que entra no desenvolvemento xuvenil (metatrocófora), converténdose en sésil e adquire seguidamente bacterias simbióticas. As bacterias simbióticas, das cales os vermes adultos dependen para o seu sustento, non están presentes nos gametos, senón que son incorporadas do ambiente a través da pel nun proceso parecido a unha infección. O tracto dixestivo conecta transitoriamente a boca, situada no extremo do proceso medio ventral, a un intestino anterior, medio e posterior e ao ano e pensábase previamente que era o camiño polo que se introducían as bacterias no corpo dos adultos. Despois de que se establecen os simbiontes no intestino medio, o intestino sofre unha remodelación substancial e un agrandamento do trofosoma, mentres que o resto do tracto dixestivo xa non se detecta nos espécimes adultos.
Estrutura corporal
miniatura|300px|esquerda|Os vermes tubícolas de [[Cheminea hidrotermal|chemineas hidrotermais obteñen compostos orgánicos das bacterias que viven no seu trofosoma.]] miniatura|Grupo de R, pachyptila coas plumas vermellas no exterior.
Teñen unha "pluma" vermella moi vasclarizada no extremo do seu extremo libre, que é un órgano para o intercambio de compostos co ambiente (por exemplo, H2S, CO2, O2 etc.). Os vermes tubulares non teñen moitos predadores. Se son ameazados, a pluma pode retraerse dentro do tubo protector do verme. A pluma proporciona nutrientes esenciais ás bacterias que viven dentro do trofosoma. Estes vermes tubícolas non teñen tracto dixestivo de adultos, pero as bacterias (que poden supoñer ata a metade do peso corporal do verme) converten o oxíxeno, sulfuro de hidróxeno, dióxido de carbono etc. en moléculas orgánicas das cales se alimentan os vermes hóspedes. Este proceso,coñecido como quimiosíntese, foi recoñecido no trofosoma por Colleen Cavanaugh.
A viva cor vermella das estruturas da pluma é o resultado de ter varias hemoglobinas extremadamente complexas, que conteñen ata 144 cadeas de globina (cada unha presumiblemente inclúe estruturas hemo asociadas). Estas hemoglobinas de verme tubícola xigante son salientables por transportar oxíxeno en presenza de sulfuro, sen seren inhibidas por esta molécula como o son as hemoglobinas da maioría das especies.
O nitrato e nitrito son tóxicos, pero cómpre nirtóxeno para os procesos biosintéticos. As bacterias quimiosintéticas que están dentro do trofosoma converten este nitrato en ións amonio, que despois están dispoñibles para a produción de aminoácidos na bacteria, e que son á súa vez liberados no verme tubícola. Para transportar nitratos ás bacterias, R. pachyptila concentra o nitrato no seu sangue, a unha concentración 100 veces maior que na auga que o rodea. O mecanismo exacto desta capacidade de R. pachyptila para resistir e concentrar o nitrato aínda non se coñece.
Fontes de nutrientes e enerxía
Como non dispoñen de luz solar como fonte de enerxía directa, estes vermes tubícolas xigantes dependen das bacterias do seu hábitat para oxidar o sulfuro de hidróxeno, e usan o oxíxeno disolto na auga como aceptor de electróns. Esta reacción proporciona a enerxía necesaria para a quimiosíntese. Por esa razón estes vermes son parcialmente dependentes da luz solar de forma indirecta, xa que usan o oxíxeno libre, que foi liberado na fotosíntese en capas da auga moi superiores, para así obter nutrientes. Deste modo, os vermes tubícolas xigantes son similares a moitas formas de vida oceánica que viven a profundidades ás que a luz do sol non pode penetrar. Porén, os vermes tubícolas son salientables por poderen usar as bacterias para obter indirectamente case todos os materiais que precisan para crecer a partir de moléculas disoltas na auga. Algúns nutrientes teñen que ser filtrados da auga. Por tanto, o crecemento destes vermes lembra o crecemento hidropónico dos fungos máis que o dos animais típicos que necesitan "comer". Hai outra especie que ten un estilo de vida similar, pero é un molusco, o Kuphus.
Reprodución
Para reproducirse, as femias de Riftia pachyptila liberan ovos ricos en lípidos na auga que os rodea polo que flotan a capas superiores da auga. Os machos entón liberan paquetes de esperma que nadan en busca dos ovos. Unha vez que os ovos eclosionan, as larvas nadan cara ás profundidades para adherirse a unha rocha.
Taxa de crecemento e idade
Riftia pachyptila ten a taxa de crecemento máis rápida de calquera invertebrado mariño coñecido. Estes organismos sábese que colonizan un novo sitio, crecen ata a madurez sexual e incrementan a súa lonxitude ata os 1,5 m en menos de dous anos. Isto contrasta fortemente cos Lamellibrachia luymesi, os vermes tubícolas que viven nas emanacións frías do mar profundo e medran moi lentamente durane a maioría das súas vidas. Lamellibrachia luymesi tarda de 170 a 250 anos en medrar ata os 2 metros de lonxitude, e téñense descuberto espécimes aínda meirandes.
Notas
Kristen M. Kusek :: Oceanus Magazine, publicado orixinalmente on line o 12 de xaneiro de 2007
Carlos Meijide
Carlos Enrique Meijide Calvo, nado en Monforte de Lemos (provincia de Lugo) en 1936 e finado en Vilalba o 12 de xuño de 2001, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Obtivo o título de Arquitecto en 1963 pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e o grao de doutor en 1968. Na Coruña levou a cabo a maior parte do seu labor profesional onde foi arquitecto do Ministerio de Vivienda e subdirector xeral de Patrimonio Histórico da Xunta de Galicia. Foi profesor da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña dende o ano 1977 ata 2001.
Faleceu en 2001 nun accidente de tráfico na estrada N-634.
200px|miniatura|Vivendas e espazos comerciais na rúa Juan Flórez. 200px|miniatura|Edificio Trébol.
Creacionismo científico
O creacionismo científico ou ciencia da creación é unha rama do creacionismo, especialmente o biblicista, que procura fornecer de soporte científico ao mito do Xénese e refutar feitos científicos, teorías e paradigmas sobre a historia da Terra, cosmoloxía e evolución biolóxica.
Os seus principais propoñentes son fundamentalistas cristiáns dos Estados Unidos que tratan de probar a teoría da inerrancia bíblica.
A Bouza, Nete, Vilalba
A Bouza é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).
Carpaceiras, Nete, Vilalba
Carpaceiras é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Sínfilos
A dos sínfilos (Symphyla) é unha clase artrópodos mandibulados do subfilo dos miriápodos, similares aos insectos nalgúns aspectos, pero con moitos caracteres que os diferencian destes.
De pequeno tamaño (de 0,5 a 8 mm de lonxitude), habitan en lugares húmidos. Coñécense entre 160 e 200 especies.
Son de corpo brando e posúen 12 pares de patas.
Diferéncianse doutros miriápodos por presentaren un segundo par de maxilas fusionadas nun labio complexo (o que, por outra parte, aseméllaos a algúns insectos primitivos).
Características
A cabeza posúe un par de antenas, un par de órganos de Tömösvary, un par de mandíbulas e dous pares de maxilas, o segundo deles coas maxilas fusionadas entre si para formaren un labio. Na cabeza desembocan tamén os espiráculos (un par) das traqueas.
O tronco presenta de 15 a 22 placas tergais, estando os esternitos moi reducidos. Posúen 12 pares de patas de catro artellos, aínda que, ao naceren, contan tan só con seis pares.
O tronco termina nun par de fierias, unhas estruturas cónicas que segregan seda. Os gonóporos (poros xenitais) desembocan no terceiro segmento.
Carecen de ollos, e as súas longas antenas sérvenlles como órganos dos sentidos. Presentan varias características que os asemellan aos insectos máis primitivos, como o labio dormado poa fusión do segun dos par de maxilas, un número idéntico de segmentos na cabeza e certas características das patas.
Bioloxía e ecoloxía
Os sínfilos son dioicos (é dicir, teñen os sexos separados). A fecundación é externa; as crías nacen con seis pares de patas e en sucesivas mudas van engadindo novos segmentos ao tronco.
Habitan en lugares húmidos, como o interior do solo, a follaxe caída, o humus, nos musgos, baixo pedras, en troncos podres, covas, etc. Son saprófagos ou herbívoros; estes útimos poden seren daniños para a agricultura.
Descrición
A clase foi descrita por primeira vez en 1880 polo zoólogo e embriólogo estadounidense John A. Ryder.
Etimoloxía
O nome científico Symphyla (substantivo neutro plural) está formado polos elementos do latín científico sym- e -phyla, tirados do elemento do grego antigo συν- syn-, derivado do adverbio σύν sýn, 'xuntos', e da voz grega φυλή phylḗ, 'tribo', 'grupo', respectivamente, facendo alusión ás caracerísticas compartidas por estes miriápodos cos insectos.
Clasificación
Segundo o NCBI e outras bases de datos zoolóxicas, a clase divídese en dúas familias que comprenden os tres xéneros que se indican.
Clase Symphyla
Grupo Especial de Operacións
O Grupo Especial de Operacións, coñecido popularmente como o GEO ou GEOs, é a unidade de elite do Corpo Nacional de Policía de España especializada en operacións de alto risco. Tamén están presentes nalgúns conflitos de Oriente Medio, xa sexa para protexer a cidadáns e altas personalidades españolas ou en misións de rescate de civís.
Historia
miniatura|300x300px|Membros do GEO realizan un simulacro de asalto a un edificio utilizando un vehículo [[URO VAMTAC equipado cun MARS (sistema de rampla móbil axustable).]] miniatura|300x300px|Membros do GEO realizan un simulacro de asalto a un edificio. miniatura|Membros do GEO preparándose para unha proba. miniatura|300x300px|Membros do GEO en pleno asalto a un edificio. O GEO foi creado por decisión do entón ministro do Interior Rodolfo Martín Vila, adoptada ás poucas horas de que unha unidade antiterrorista alemá liberase, o 18 de outubro de 1977 no aeroporto de Mogadiscio, un avión de Lufthansa secuestrado 5 días antes pola Fronte de Liberación de Palestina. A Inspección Xeral da Policía Armada viña propondo a creación dunha unidade deste tipo desde moito tempo antes, sen lograr que o Ministerio a aceptase. Na tarde daquel día, o capitán de Infantaría (D.E.M.) José Paredes Pedrosa, xefe da Sección de Operacións do Estado Maior da Inspección, aproveitou a ocasión de que era recibido polo ministro para lembrarlle a antiga proposta, quen a aceptou de inmediato.
Da súa creación e organización, como a das restantes Unidades da Policía Armada entón creadas, ocupouse a Sección de Operacións antedicha, entón ao mando do capitán Paredes, quen elixiu o nome de Grupo Especial de Operacións (GEO), inspirándose na denominación dos existentes Grupos de Operacións Especiais (GOEs) do Exército de Terra.
A idea da necesidade dun grupo deste tipo foi collendo forza nos corpos policiais, en resposta ao aumento de actos de violencia que ocorreron durante a década dos setenta, como o secuestro e asasinato da delegación deportiva israelí na vila olímpica de Múnic durante os Xogos Olímpicos de 1972 e a consecuente masacre no aeroporto muniqués. Este fatídico desenlace levou ao Goberno federal alemán a exporse a creación dunha unidade contra o terrorismo que contase con medios e preparación especiais, e así xurdiu o GSG9 da Policía Federal e outros moitos corpos similares nas restantes policías europeas.
No referente a España, a violencia de ETA que, até 1968, limitábase a propaganda e atentados contra instalacións e edificios, incrementouse a mediados dos setenta, incluíndo o atentado a Carrero Blanco. A isto sumouse a aparición, en 1975, doutro grupo terrorista, o GRAPO, cuxa primeira acción foi o asasinato de catro policías. Ante esta situación, a finais de 1977 creouse o GEO, de cuxo desenvolvemento se ocuparon os capitáns García-Quijada e Senso, quen conseguiron que a unidade estivese operativa nun tempo marca, entregándose os diplomas aos seus primeiros compoñentes o 5 de abril de 1978. Aos poucos meses, a Unidade Especial de Intervención da Garda Civil, creada o 3 de xuño de 1978 e ambas as unidades atopábanse encadradas na Rede ATLAS de unidades especiais de policía europeas.
O GEO ten a súa base en Guadalaxara e conta con dous núcleos, o de apoio e o operativo. Unicamente os axentes do grupo operativo realizaron as probas de acceso e superaron o duro curso de adestramento; os do grupo de apoio encárganse de labores de loxística. Nunca se dan datos reais sobre o número de membros que forman o grupo.
O 5 de abril de 2008 cumpriron o seu 30º aniversario, ao que acudiu o anterior xefe da Policía Nacional e da Garda Civil. Durante a súa celebración, realizaron diferentes simulacros, como asalto a edificios, situacións de emboscadas nunha zona de conflito, detencións con cans...
Actualmente, está a construírse en Linares (Xaén) o Centro de Prácticas Operativas da Policía Nacional «La Enira», cun orzamento de 2 700 000 €, que estará destinado ao adestramento do GEO, así como das Unidades de Intervención Policial (UIP).
Sección operativa
O GEO conta cunha Sección Operativa e outra de Apoio. A primeira conta con menos de 100 homes encadrados en dous grupos operativos denominados "10" e "20". Antigamente denominábanse "Alpha" e "Bravo", pero debido a cambios internos relacionados con persoal e especialidades, modificouse dita estrutura. Este último cambio afectou á estrutura de devanditos grupos, no referente a mandos e a normas. A Sección de Apoio está formada por policías que non realizaron o curso ou ex-operativos e a súa misión está relacionada coa loxística, automoción, sanidade, administración e seguridade do recinto entre outros.
Desta forma conséguese que cada comando operativo sexa autosuficiente para realizar múltiples actividades, aínda que nalgunhas ocasións recórrese a concentrar certos especialistas de varios comandos para asumir unha determinada misión.
Na Sección Operativa tamén se encadran o Grupo Operativo de Formación e Especialidades (GOFE) e o Grupo Operativo de Técnicas e Experiencias (GOTE).
Funcións
As operacións nas que intervén o GEO son aquelas que outros membros do Corpo Nacional de Policía non poden realizar debido ao seu alto perigo ou nas que se esixe unha especial cualificación, como así o reflicte a Resolución de 27 de decembro de 1989 no seu apartado segundo referíndose ás súas funcións, dicindo:
Acceso á unidade
Convócanse concurso de acceso anualmente, normalmente no terceiro ou cuarto trimestre do ano.
Símbolos
miniatura|300x300px|Membros do GEO sobre un vehículo [[URO VAMTAC. Pódese observar o uso da boina granate.]]
Emblema
O emblema do GEO é un escudo negro cunha aguia dourada capturando unha serpe que representa un acto de forza. A aguia é probablemente unha referencia á de San Xoán, aínda presente no escudo de España ao crearse o GEO. A serpe é un símbolo clásico do mal.
Cómpre sinalar o contraste da cor das letras do e o marco coa serpe que se representa en cor prateada ou branco.
Boina
Desde a súa creación, os membros do GEO levan boina, de cor negra cando foi creada a Unidade e actualmente de cor granate, co emblema do Corpo de Policía Armada aquela e co do Corpo Nacional de Policía a actual, no lado dereito en ambos os casos.
Operacións
Os axentes do GEO están destinados a operacións de alto risco nos que outros axentes do Corpo Nacional de Policía non poden intervir. Entre as súas accións están: rescate de reféns, protección de persoas VIP e autoridades, detención de delincuentes perigosos, desarticulación de bandas de crime organizado ou de comandos terroristas, protección de embaixadas no estranxeiro...
A súa primeira operación importante, que deu a coñecer o GEO ao público, foi o a intervención no atraco ao Banco Central de Barcelona, en 1981.
Desde a súa creación, o GEO desarticulou trinta e cinco células armadas de diferentes grupos terroristas e rescatou a máis de catrocentos reféns, con tan só tres baixas entre as súas filas en acto de servizo, a do capitán e cofundador dos GEO Juan Senso Galán, a do cabo primeiro Arturo Pascual, ambos os falecidos no mesmo accidente en acto de servizo, e a do subinspector de policía Francisco Javier Torronteras Gadea, que morreu durante o asalto a un piso franco de Leganés (Madrid) tras os atentados do 11 de marzo de 2004, cando os sospeitosos se suicidaron detonando as bombas que posuían. Soamente tres operacións do GEO saldáronse coa morte dun ou varios dos criminais implicados.
Armas curtas
thumb|SIG P226. thumb|HK USP Compact.
Fusís de asalto
thumb|SIG 552 Commando. thumb|HK G36 con lanzagranadas AG36. thumb|HK417.
Escopetas
thumb|Remington M870.
Armas curtas
Sig Sauer P226 (no módulo LAS/TAC):
Subfusís de asalto
HK MP5:
FN P90:
Fusís de asalto
HK 33:
HG G3 FS:
Sig Sauer 551 SWAT (algúns con lanzagranadas SIG GWA 97K de 40 mm):
Sig Sauer 552 Commando:
Escopetas
Franchi SPS 350:
Rifles de precisión
Mauser 66SP:
Sig Sauer SSG-2000:
Sako TRG-21:
Sako TRG-41:
HK PSG-1D:
Pobo han
Os han (汉族 ou 漢族) son a etnia maioritaria na China e o maior grupo étnico do mundo. Os han constitúen o 91% da poboación da China e o 19% da poboación humana. Os han son coñecidos en Occidente como a etnia chinesa. O seu nome deriva da dinastía Han e proceden orixinariamente da rexión dor río Amarelo, no norte da China, aínda que dende hai milenios estenderon o seu territorio cara ao sur. Durante o século XX tamén aumentou de forma significativa a presenza de chineses han nas rexións máis occidentais da China: Tíbet e Xinjiang.
En total, o Goberno da República Popular da China recoñece 55 grupos étnicos, ademais dos han, no territorio do país.
Etimoloxía
O termo han procede do nome da dinastía Han. Así mesmo, unha das denominacións máis habituais da lingua chinesa na República Popular da China é "lingua dos han" (漢語 / 汉语, hànyǔ).
Aínda que ás veces se fala de "etnia chinesa", han é o termo correcto utilizado na República Popular da China para diferenciar á etnia maioritaria, que se expresa nos diversos dialectos do chinés, doutros grupos étnicos, con linguas e culturas diferentes, que existen na China, como os tibetanos, os mongois e os uigures, entre outros.
Unidade da etnia Han
A pesar da existencia de múltiples variacións na lingua chinesa falada, un dos factores que determina a unidade da etnia han é a lingua escrita. Durante centos de anos, a literatura chinesa usou un formato estándar de escritura que utiliza un vocabulario e unha gramática significativamente distinta das diferentes formas do chinés oral. Desde o século XX, o chinés escrito baseouse no mandarín estándar e non no dialecto local de quen o escribe (coa excepción do uso escrito do cantonés). Por iso, aínda que os residentes nas diferentes rexións poden non se entender cando falan, son capaces de se entender na escrita.
Diferenzas internas
Entre os Han existen numerosas diferenzas tanto culturais como lingüísticas. As diferenzas rexionais e lingüísticas entre os diferentes subgrupos dos han son tan significativas como entre as diferentes nacionalidades europeas. Os Han falan diversas variedades da lingua chinesa que son considerados dialectos, a pesar de que se considera que entre elas existen diferenzas maiores das que hai entre as diferentes linguas europeas (co termo "dialectos" faise referencia ao que é en realidade unha familia de linguas relacionadas co chinés estándar, mentres que se utiliza "lingua" para facer referencia ás demais linguas da China que non pertencen ao mesmo grupo lingüístico que o chinés estándar e os seus dialectos/linguas). Outras diferenzas culturais, como a gastronomía, os costumes e a moda, son igualmente importantes. A historia da China moderna presenta numerosos exemplos dos conflitos que estas diferenzas provocaron. Por iso, a idea duns Han unidos é realmente complexa.
Estas diversidades, con todo, non xeraron identidades étnicas propias, e as diferenzas relixiosas ou políticas non reforzaron as diferenzas rexionais. Ao contrario, existe unha tendencia a evitar as distincións entre os Han, xa que se considera que é unha clasificación menor e superficial.
A Redonda, Berdillo, Carballo
A Redonda é un casarío da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 46 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE dos cales eran 22 homes e 23 mulleres.
Dinu Lipatti
Dinu Lipatti, nado en Bucarest o 19 de marzo de 1917 e finado en Xenebra, Suíza, o 2 de decembro de 1950, foi un pianista e compositor romanés.
Traxectoria
A súa carreira foi cortada pola súa temperá morte debido á enfermidade de Hodgkin aos 33 anos. A pesar da súa curta carreira, Lipatti é considerado un dos pianistas máis finos do século XX.
The Gift of Life
The Gift of Life é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de post-punk The Membranes, publicado no ano 1985 a través do selo Creation Records.
Mutarrotación
A mutarrotación é o cambio na rotación óptica dunha disolución debida á interconversión entre dous epímeros ata chegar ao equilibrio entre as dúas formas. Presentan mutarrotación os azucres cíclicos (piranosas e furanosas), que posúen isómeros anoméricos α e β que se poden interconverter (anomerización). A rotación óptica da disolución depende da rotación óptica de cada anómero e a súa proporción na disolución.
A mutarrotación foi descuberta polo químico francés Augustin-Pierre Dubrunfaut en 1846, ao se decatar de que a rotación específica de azucres en disolución acuosa cambiaba co tempo. centro|miniatura|600 px |A interconversión entre os isomeros α e β dos azucres é a causa da mutarrotación observada cando a luz polarizada atravesa unha disolución destes azucres.
Medida do cambio da rotación óptica
Para medir a rotación óptica dun azucre en disolución faise pasar a través da disoución luz polarizada. A onda electromagnética deste tipo de luz vibra nun só plano (a luz normal vibra en infinitos planos) e pode medirse o grao de inclinación de dito plano cun aparello chamado polarímetro. Ao pasar a luz polarizada pola disolución a inclinación do seu plano de vibración cambiará e mídese os graos que cambiou e se o fixo cara á esqueda (ponse signo -) ou cara á dereita (ponse signo +). Por exemplo, o azucre de mesa sacarosa, un disacárido, ten un poder rotatorio específico de +66,5, é dicir, desvía o plano da luz á dereita 66,5º.
Os anómeros α e β dos azucres son diastereoisómeros que normalmente teñen diferente rotación específica. Unha disolución do anómero α puro fará rotar o plano da luz polarizada un certo número de graos, que non coincidirá coa desviación observada no anómero β. Pode ser ademais que os dous anómeros desvíen para distinto lado (un á esquerda e outro á dereita) ou para o mesmo (pero distinto número de graos). Se na disolución hai unha mestura dos dous anómeros, a rotación óptica da disolución depende da rotación óptica de cada anómero e da súa proporción na disolución. Non obstante, a rotación óptica das disolución de azucres con isómeros α e β varía co tempo, o que constitúe o fenómeno da mutarrotación. 545px|esquerda
Mecanismo de reacción
miniatura|centro|500 px|Interconversión dos anómeros α e β.
Supercopa de España de baloncesto
A Supercopa de España de baloncesto, actualmente coñecida por motivos de patrocinio como Supercopa Endesa, é unha competición que se celebra anualmente en España entre catro equipos: o gañador da Liga ACB, o gañador da Copa do Rei, o equipo local e o equipo que faga mellor participación en competicións europeas a pasada campaña. Se o mesmo equipo gaña a Copa e a Liga, entón os dous seguintes equipos na Liga ACB compiten.
A Supercopa naceu na década de 1980. Neste época a Supercopa enfrontaba ao campión da Liga ACB co campión da Copa do Rei (subcampión se un equipo facía dobrete) en pista neutral. O Real Madrid levou a edición do ano 1984, o Joventut de Badalona as dos anos 1985 e 1986 e, a última en 1987, foi para o FC Barcelona. En 2004 renaceu a competición co formato actual.
Bagdad
Foi fundada en 762 polo califa al-Mansur, nun local onde existía unha vila persa. Nese mesmo ano, foi escollida como a capital do Califato Abbásida, e converteuse no seu proxecto de desenvolvemento máis notable. En pouco tempo, a cidade evolucionou nun importante centro cultural, comercial e intelectual do mundo islámico. Ademais de albergar varias institucións académicas clave, incluíndo a Casa da Sabedoría, tamén tiña un ambiente multiétnico e multirelixioso, polo que gañou reputación a nivel mundial como o "centro da aprendizaxe". Bagdad foi a meirande cidade do mundo na era Abbásida durante a Idade de ouro islámica, chegando a ter daquela máis dun millón de habitantes. Tornouse unha cidade rica e esplendorosa, ata que foi destruída en 1258 polo Imperio Mongol, o que resultou nun declive que se prolongaría durante moitos séculos debido ás frecuentes pragas e aos múltiples imperios sucesivos. Co recoñecemento de Iraq como estado independente en 1932 (previamente foi o Mandato británico de Mesopotamia), Bagadad foi recuperando parte do seu antigo protagonismo como centro da cultura árabe, cunha poboación estimada entre 6 e máis de 7 millóns de habitantes. Comparado coa súa gran poboación, ten unha área pequena de tan só 673 km².