cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Man Común (revista)
Número 2 - Setembro 1980
A sección de farrapos trata presenzas de Jorge Luis Borges e Brenan. En canto ao apartado de comunicación maniféstase as I Xornadas de Comunicación nos Axuntamentos.
Número 3 - Outono 1980
En canto ao apartado de sociedade, volvemos atopar referencias á educación laica. En relación co ámbito cultural e científico, aparecen escritos sobre Valle-Inclán e sobre as ideas de Piaget e Basaglia. Sobre a lingua podemos ler unha reflexión sobre a normativización do galego. Unha análise cinematográfica sobre Pasolini, e outra sobre un golpe militar ocupan o espazo dedicado á gran pantalla.
Na sección de creación, Xavier Seoane mostra o conto Folgor e morte dunha princesa, mentres que Xavier Alcalá expón un fragmento da súa novela Fábula, gañadora do premio literario Cidade da Coruña. No apartado das cartas Emilio López Méndez escribe Consideracións sobor de Galiza Press. Como de costume, conta coa sección O espello, de Manuel Rivas, e farrapos, a cargo de Xavier Seoane, que se centra nesta edición na radio.
O número conta ademais con algún anuncio publicitario de empresas galegas, a maioría relacionadas co ámbito cultural, así como cunha advertencia cara as próximas publicacións, que contarán cun apartado extra centrado na industrialización de Galiza. Finalmente, o pintor seleccionado desta volta é Xosé Otero Abeledo, coñecido como Laxeiro.
Número 4 - Novembro 1980
Publicado en novembro do ano 1980, consta de 59 páxinas, e leva por título o nome do artigo principal, O Estatuto chega co frío; comeza cunha portada de Xoán Piñón. O Estatuto é precisamente o que enche case toda a sección de política, con tres extensos artigos sobre este proceso e as relacións entre os partidos políticos implicados, así como a sección Faiado. Este primeiro bloque remata cunha reflexión sobre a lei de montes e un escrito sobre as eleccións en Portugal.
O apartado de sociedade céntrase especialmente na educación e na etapa xuvenil (con dous artigos e a sección O Espello) e conta tamén cunha crítica social por parte de Manuel Miragaia. A singularidade do galego e a postura reintegracionista son tratados na sección da lingua.
No bloque cultural atopamos referencias á loita pola identidade, a relación con Portugal, e o comezo dunha desmitificación de Rosalía de Castro. En canto ao cine, fálase do festival de San Sebastián, así como de varios autores; tamén atopamos un artigo sobre a VIII Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia.
Volve aparecer a sección farrapos e Xosé Manuel Martínez Oca presenta o conto A desconocida. Para cerrar este número, a serie de pintores galegos está centrada en José María de Labra.
Número 5 - Nadal 1980
Sae a luz no Nadal de 1980, e conta con 73 páxinas, debido a un apartado extra. Na portada faise referencia ao art. 32 da Constitución. Unha vez máis, enfoca o bloque da política maioritariamente no Estatuto Galego e o resultado das votacións, tratando este tema no editorial, así como noutros dous artigos.
Na sección O Espello, Manuel Rivas fai unha crítica do grupo Ultreya, e Emilio L. Méndez outra sobre o uso dos idiomas estranxeiros. A sección Libre Opinión ocúpaa Gustavo Docampo. Este número conta cun apartado de historia, do Colectivo Xerminal, centrado nun libro de Xosé Luis García sobre os deputados galeguistas da República, e outro de ciencia de Xavier Alcalá, que se enfoca no microcosmos. No ámbito do galego, aparecen a sección lingua, sobre as dúas correntes do galego, e a sección letras, centrada na traxedia divulgativa da nosa lírica medieval. Tras isto, aparece por primeira vez Man Común Extra, unha ampliación da revista, que trata a industrialización en Galicia dende o ámbito da investigación, o punto de vista financeiro e o desenvolvemento económico; conta con 10 artigos.
Cara ao final aparecen como sempre os apartados audiovisuais: cine e radio; a sección arte, centrada no artista Facal; a ópera na Coruña e un artigo sobre a figura de Fosse. Tamén a sección farrapos, que se divide en poesía (falando sobre a falta de Xosé Conde Fernández) e teatro (acerca dun artigo da revista Pipirijaina). Para a creación, elíxese un relato curto de Tino Rábade, e as cartas tratan unha queixa sobre o tráfico. Luis Caruncho é o pintor que cerra este número.
San Paio, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
San Paio é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Man Común (revista)
Número 6 - Xaneiro 1981
Publicado en xaneiro do 1981, conta con 49 páxinas, e leva por título o nome do editorial: O laberinto do futuro. No apartado de política, dous artigos, un de Manuel Rivas e outro de X. A. Gaciño, que falan sobre a perda das esperanzas logo do referendo e as perspectivas de futuro. O resto desta sección fórmano outro artigo sobre o Estatuto, poñendo o galego en relación co catalán, e a sección O Espello, na que Manuel Rivas fala sobre a relación política-hostalaría.
Xa dentro das reflexións sociais, Emilio López Pérez alerta sobre os perigos da OTAN, Artur Queiroz mostra o panorama político da África Austral, e Xulio Pardellas de Blas e Xosé Cruces falan da pesca e a súa influencia na economía en Galiza. Ademais, móstrase a importancia do idioma para a creación de Sempre en Galiza, e Nacho Taibo amósanos o seu caderno de viaxe, Bren. Na sección ciencia e técnica Xavier Alcalá fala sobre a volta do coche eléctrico e o seu funcionamento. No ámbito lingüístico, faise unha comparación entre antilusismo e hiperlusificación.
Número 7 - febreiro 1981
Este número foi publicado en febreiro do ano 1981 e consta de 49 páxinas. O nome do artigo principal é Os Ancares: A escola, un luxo ao que non teñen dereito.
No ámbito político fálase de problemas como a representación da dereita ou o eurocomunismo.
No ámbito da sociedade atópanse as subseccións: faiado, con noticias como os problemas da neve lucense ou unha guerra pesqueira, O Espello, onde se atopan, por exemplo, historias escritas por Manuel Rivas e, por último, Libre Opinión, onde hai tres artigos: o primeiro trata a aclaración dun caso de asasinato, o segundo relata as diferentes perspectivas que o movemento obreiro vai tomar de agora en adiante e o último presenta unha ironía sobre as persoas castelanistas que se queixan de que o galego teña maior presenza no ámbito educativo.
No ámbito da cultura, destaca unha crítica a un novo festival de cine en Vigo, as Cartas Pigmeias, escritas por Manuel Miragaia. Tamén atopamos a sección farrapos.
Na sección creación séguese a tratar a narrativa portuguesa actual. Neste caso, será unha análise de Dinis Machado e a súa obra O que dis, Molero. As subseccións cartas e The Enxebre Herald Tribune (xunto con Fiestra Entreaberta) seguen a estar presentes. Na serie Pintores Galegos o pintor a analizar neste número será Ánxel Huete.
Número 8 - Marzo 1981
Foi publicado en marzo de 1981, tendo como artigo principal A Xunta desapareceu. Ten 49 páxinas. No ámbito da política, analízase e cóntase con claridade os sucesos do 23-F, o intento de golpe de estado realizado por Antonio Tejero o 23 de febreiro do 1981. A subsección editorial leva unhas reflexións sobre que facer despois do mesmo.
No ámbito da sociedade, ábrese unha nova subsección de nome ciencia e técnica, onde se pasará a falar do Transbordador espacial Columbia. Tamén a sección historia, onde o artigo trata o nacionalismo. Ábrese a subsección caderno de viaxe, por Nacho Taibo, neste caso pasará a falar do Río do Ceo.
Na creación, coa narrativa portuguesa actual, analizarase A Fotomontagem, por parte do autor Artur Portela. Seguirase coa subsección The Enxebre Herald Tribune e cartas. O Espello está presente nesta sección cunha crítica ao presidente Adolfo Suárez, feita por Manuel Rivas. O pintor a analizar na serie Pintores Galegos é Antón Patiño Pérez.
Número 9 - Abril 1981
Publicouse en abril de 1981, con 49 páxinas. O seu titular principal é Crise Pesqueira: A única saída.
No ámbito da política, séguese a aclarar temas do golpismo, mais hai temas como a necesidade dun novo sindicalismo apoiada por Luís Burgos. Tamén é destacable un pequeno apartado onde se pasará a falar un pouco acerca da historia do Uruguai polos anos 50 e 60, un tempo de loita para o país.
No ámbito da sociedade, pásase a analizar o pasado e presente da parroquia, por parte de Carmen Cotelo. En ciencia e técnica, analízase o telescopio espacial e en historia, fálase dun novo libro que relata a historia de España.
Na cultura, Ramón Piñeiro lembra a Fermín Penzol polo seu falecemento, e Xoel Gómez entrevista a Ricardo Carballo Calero.
A subsección arte traerá unha carta dirixida ao director da Escola Superior X, por parte dalgúns editores como Manuel Rivas ou Xavier Seoane. A intención será achegar as súas inquedanzas acerca da arte contemporánea. A pequena subsección farrapos segue estando na revista.
Na creación, e na narrativa portuguesa actual, analizarase o libro Campaniça de Manuel de Fonseca. The Enxebre Herald Tribune (xunto con Fiestra Entreaberta) e cartas tamén son parte da sección. O pintor a analizar será Alfonso Abelenda Escudero.
Número 10 - Maio 1981
Foi o último número, publicado en maio de 1981. Conta con 49 páxinas. O seu artigo principal é O Ano das Letras Galegas, ao redor do cal xira toda a revista.
Na política, trátase os temas da crise municipal coruñesa, a campaña anticatalá e a fame andaluza. Miguel Anxo Murado García fala do ecoloxismo e Emilio López Méndez do partido laborista.
A sección de sociedade redúcese a dous traballos: O Colectivo Xerminal e Antonio Meijide Pardo, así como o habitual de Xavier Alcalá. A subsección ciencia e técnica tratará O Enfoque Sonar.
Na sección de cultura, dedícanse dezaseis páxinas ao Día das Letras Galegas. Tamén un ano de narrativa por Miguel Pérez Romero e Xavier Seoane. Outra lembranza de Salvador Lorenzana ao seu amigo Álvaro Cunqueiro, recentemente falecido. Séguese coa sección farrapos, anúncianse nela un concurso e un disco. A subsección caderno de viaxe, por Xoán Ignacio Taibo, aparece de novo, falando da Terra de Min.
En creación, na parte da narrativa portuguesa actual, fálase de Antonio Alves Redol e a súa obra Barranco de Cegos. Tamén unha historia escrita por Manuel Rivas que relata o roubo da mesa de braseiro de Don Ramón vivida por un policía de nome Firuco Turnes. Séguese co humor da Fiestra Entreaberta xunto con The Enxebre Herald Tribune, e envíanse cartas. O pintor a analizar en Pintores Galegos será Xosé Luís de Dios.
Bañuelos de Bureba
Bañuelos de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 33 habitantes (INE 2012).
Nemo me impune lacessit
A frase latina Nemo me impune lacessit (en galego "Ninguén me fere impunemente") é o lema oficial do Reino de Escocia, usado no Escudo de armas de Escocia. Na actualidade é o lema do monarca do Reino Unido cando se atopa en Escocia, e aparece tamén no escudo de armas do Reino Unido cando se emprega en Escocia. Unha tradución máis coloquial á lingua escocesa é "Wha daur meddle wi me?", que podería traducirse como "Quen se atreve a meterse comigo?"
Esta frase é tamén o lema da Orde do Cardo, orde de cabalería escocesa; dos rexementos escoceses do Exército Británico, do Rexemento Real de Escocia e dos Scots Guards ou Gardas Escoceses. Tamén era o lema dos antigos rexementos denominados Royal Scots, Royal Highland Fusiliers e Black Watch. En Australia, este lema tamén é empregado polo Victorian Scottish Regiment, unha compañía de infantería pertencente ao Royal Vitoria Regiment.
Posible orixe do lema
miniatura|Flor do [[Cardo]] De acordo coa lenda, o lema referíase inicialmente á flor do cardo, símbolo de Escocia: durante un ataque sorpresa dos dinamarqueses, un dos invasores pisou un cardo e emitiu un berro de dor, alertando así aos defensores da súa presenza. Posteriormente, o lema espallouse a toda Escocia e aos rexementos militares escoceses, que adoptaron tamén o cardo como emblema.
Esta mesma planta é tamén o símbolo dunha cidade francesa, Nancy, cuxo lema Non inultus premor ("Non podo ser tocado impunemente") lembra ao lema escocés.
Verónica Codesal
Verónica Codesal, nada en Uccle, Bélxica, o 16 de setembro de 1977 é unha cantante galega-belga, membro dos grupos Urban Trad e Ialma.
Traxectoria
Filla de emigrantes de Guitiriz en Bélxica e ela mesma nada e criada aló, Verónica Codesal é profesora do grupo de danza tradicional de Bruxelas, chamado Foliada, e vocalista, pandeireteira e gaiteira dos grupos Ialma, Camaxe e Urban Trad. Ten participado nas actividades de Muziekpublique, un organismo que ten por obxectivo promover as músicas do mundo en Bélxica.
Eurovisión
Con este conxunto participou no Festival de Eurovisión, na súa edición de 2003, co que se converteu na primeira galega en facelo. Urban Trad, que representou a televisión belga coa canción "Sanomi", composta nun idioma inventado polo grupo, conseguiu 165 puntos, e quedou na segunda praza por detrás de Turquía.
Foi membro activo da Plataforma Nunca Máis en Bruxelas.
En 2023 presentou o seu novo proxecto 100 voltas xunto a Didier Laloy e Damien Chierici, un conxunto de temas con influencias de diversos xéneros e procedencias musicais, e con letras de Rosalía Fernández Rial, Lucía Aldao, Yolanda Castaño, Brais Fernandes etc.
Jamie Bell
Andrew James Matfin "Jamie" Bell, nado o 14 de marzo de 1986 en Billingham, Stockton-on-Tees, é un actor e bailarín inglés. É coñecido pola súa participación en filmes como Billy Elliot (2000), King Kong (2005), Hallam Foe (2007), Jumper (2008), Defiance (2008), The Eagle (2011) e The Adventures of Tintin: Secret of the Unicorn (2011).
Filmografía
miniatura|dereita|Bell no [[2007.]]
Pirate metal
O pirate metal é un subxénero do heavy metal no que os grupos se caracterizan por incorporar mitoloxía pirata na música e na estética das actuacións. As letras das cancións adoitan conter xerga pirata e a música combina varios xéneros como o thrash metal, o speed metal, e o folk metal con cantos mariñeiros tradicionais. É habitual que os grupos incorporen ou emulen instrumentos folk tradicionais como as concertinas, e que os membros dos grupos e algúns dos afeccionados se disfracen con roupa de época nas actuacións e concertos. Algúns dos grupos máis populares neste xénero son Alestorm e Swashbuckle.
MMXIV
MMXIV é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Veruca Salt, publicado o 19 de abril de 2014 a través do selo Minty Fresh. Trátase da súa primeira edición coa formación orixinal dende Eight Arms to Hold You en 1997. Foi lanzado en vinilo durante o Record Store Day de 2014. "The Museum of Broken Relationships" foi porteriormente incluída no álbum Ghost Notes (2015).
Barbadillo de Herreros
Barbadillo de Herreros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 121 habitantes (INE 2012).
Manila
Manila é a capital e cidade principal de Filipinas. Localízase na illa de Luzón, á beira da ampla baía do seu nome que se abre ó Mar do Sur da China. Con diferenza é o máis importante centro económico, comercial, industrial, financeiro e cultural do país a máis do seu maior porto. Aínda que a cidade en si ten 1 581 082 habitantes (2000), arrodéase dunha vasta coroa metropolitana que fai da aglomeración resultante unha das maiores do mundo (15 980 000, 2001)
Himno de Escocia
Oficialmente, non hai un himno nacional de Escocia que substitúa ao God Save the Queen, tradicionalmente empregado para representar ao Reino Unido. Existen, iso si, varias candidatas, entre as cales xurdiu un intenso debate social e político, e algunhas das cales se empregan xa frecuentemente como himnos en eventos políticos ou deportivos.
Manila
Historia
miniatura|esquerda|Vista de Manila no 1665. A historia de Manila ten os seus antecedentes nos asentamentos comerciais establecidos polos musulmáns moito antes da chegada dos españois, destacando os dous da desembocadura do río Pasig: Tondo ao norte, o máis importante, e Maynilad na beira sur. Comerciaban cos chineses e outras zonas da rexión. Os dous asentamentos estaban fortificados con troncos de palmeira.
Himno de Escocia
Historia da polémica
Escocia non posuíu nunca un himno nacional de seu. Trala devolución de poderes ao Parlamento de Escocia en 1998, o goberno de coalición laborista e liberal decidiu que o God Save the Queen ("Deus salve á Raíña"), tradicional himno do Reino Unido, debería seguir sendo empregado para representar a Escocia. Con todo, este himno non é popular en determinadas zonas de Escocia, sobre todo por unha estrofa, incluída a mediados do século XVIII, que incluía o verso Rebellious Scots to crush ("esmagar aos rebeldes escoceses"). Aínda que esta estrofa só se empregou durante un curto período de tempo, e de feito refírese máis aos xacobitas que aos escoceses en xeral, contribuíu a que o God Save the Queen sexa considerado un himno anti-escocés.
Manila
Historia
Foi coa chegada e toma do poder polos conquistadores españois ao mando de Miguel de Legazpi en 1571, cando estes levantaron un forte na península onde se estendía Maynilad, confinada entre o Pasig e a ampla e pechada baía do oeste da illa de Luzón, coma ten comezado a historia de Manila.
Inicialmente construíron un simple bastión (Fortaleza de Nosa Señora da Guía 1571-91), seguido dun forte propiamente dito na punta máis defendible da península (Forte de Santiago 1589-1592) e finalmente o amurallamento de toda a poboación asentada (1590-1606). Por iso recibiu o nome de Intramuros. Eran 64 hectáreas coa típica disposición en cuadrícula das fundacións coloniais españolas: rúas cruzándose ortogonalmente e deixando un bloque baleiro coma praza central cos poderes representativos o redor, catedral e palacio. Fóra, por desconfianza despois do ataque chinés de 1574, ao leste foi disposto o barrio para ese grupo étnico á vez que mercado (Parián, demolido en 1783 e trasladado a beira oposta do río). Xusto onde se construíu a primeira ponte sobre o Pasig e por moito tempo a única, a Ponte Grande ou de España.
Himno de Escocia
Cancións candidatas
As dúas candidatas máis populares para ser empregadas como himno de Escocia son Flower of Scotland e Scotland the Brave, aínda que tamén hai outras como Scots Wha Hae, A Man's a Man for a' that, Freedom Come-All-Ye, Both sides the Tweed, Caledonia , I'm Gonna Be (500 Miles) ou Highland Cathedral.
Manila
Historia
A cidade sufriu con frecuencia terremotos que a destruíron. Ata sete veces ten sido reconstruída a catedral.
Himno de Escocia
Cancións candidatas
Cada unha destas cancións ten por agora usos distintos. Por exemplo, Scotland the Brave emprégase actualmente para representar a Escocia nos Xogos da Commonwealth, mentres que Flower of Scotland soa antes dos partidos das seleccións de rugby e fútbol. A Man's a Man for a' that, pola súa banda, foi interpretada por Sheena Wellington no acto de apertura do novo Parlamento de Escocia, aínda que non con intención de servir como himno nacional.
En xuño de 2006 a Royal Scottish National Orchestra realizou unha enquisa online para elixir a canción favorita. Con máis de 10.000 votos emitidos, Flower of Scotland resultou a gañadora co 41% dos votos, seguida por Scotland the Brave cun 29%.
Manila
Historia
Os séculos XVIII e XIX verán o crecemento de Manila fóra de murallas pola imposibilidade física de facelo no interior. Así desenvolveranse os diferentes barrios ou distritos: na beira norte do río o antigo asentamento de Tondo e Binondo xunto á ponte; San Miguel augas arriba co Pazo de Malacañang. Despois chegaría a quenda das grandes infraestruturas, ferrocarril e porto, este último pechando Intramuros ao mar.
Durante a retirada xaponesa na segunda guerra mundial, por mor do avance das tropas aliadas mais de 70.000 persoas foron asasinadas polo exército xaponés das cales unhas 300 eran españolas.
Kotu
O grupo Kotu, ou tamén grupo Lulunga, é un grupo de illas ao suroeste do grupo Ha'apai, entre o grupo Nomuka e o Lifuka, no reino de Tonga.
Xentiobiosa
miniatura|dereita|Xentiobiosa. miniatura|dereita|O glicósido amigdalina contén o disacárido xentiobiosa.
Non se atopa como azucre libre, senón formando parte de glicósidos. A xentiobiosa forma parte da estrutura da crocina, o composto que lle dá cor ao azafrán. Forma parte tamén da estrutura da amigdalina, presente nas améndoas amargas, e nas sementes de moitas froitas con óso, como os pexegos. É un produto da caramelización da glicosa.
Son isómeros da xentiobiosa os seguintes azucres tamén formados por glicosas pero con diferente enlace glicosídico: trehalosa (con enlace α(1→1)α), maltosa (enlace α(1→4)), Isomaltosa (enlace α(1→6)), soforosa (enlace β(1→2)), e celobiosa (enlace β(1→4)).
The Little Mermaid II: Return to the Sea
The Little Mermaid II: Return to the Sea é un filme de animación de Disney dirixido por Jim Kammerud e Brian Smith que foi estreado no 2000.
Sinopse
Ariel e o Príncipe Eric viven felices dende que por fin conseguiron casar, superando tódolos obstáculos ós que se enfrontaron, e ambos son pais dunha preciosa nena, Melody. Agora que a malvada Úrsula xa non existe, a vida sorrí a Ariel e ó resto da familia. Porén, a chegada da irmá de Úrsula, Morgana, pon en perigo o futuro da pequena. Para protexer á súa filla, Ariel e Eric deciden non lle falar do pasado de Ariel como serea, e erguen unha enorme muralla para manter o castelo illado do mar.
Carlos IV de Luxemburgo
Carlos IV (en alemán: Karl IV, en checo: Karel IV, en latín: Carolus IV) nado en Praga o 14 de maio de 1316 e finado na mesma cidade o 29 de novembro de 1378, foi un emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, da Casa de Luxemburgo, e rei de Alemaña, Bohemia, Borgoña e Italia.
Primeiros anos de vida
Membro da Casa de Luxemburgo, fillo do conde Xoán I de Luxemburgo (rei de Bohemia a través do seu matrimonio) e de Sabela de Bohemia (filla do rei Venceslau II e irmá de Venceslau III).
Foi Rei de romanos (entre 1344 e 1378) e emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (entre 1355 e 1378). A través da súa herdanza paterna tamén se converteu en rei de Bohemia (entre 1346 e 1378) e conde de Luxemburgo (entre 1346 e 1353). Foi chamado Venceslau, mais despois da súa confirmación cambiouse o nome por Carlos.
Ascenso ao poder
Foi elixido rei de romanos coa oposición do emperador Luís IV ao ser declarado deposto polo papa Xoán XXII pola política que mantivo en relación con Italia e o propio papado. Dous anos despois (en 1346 sucedeu ao seu pai no trono de Bohemia e no condado de Luxemburgo), prestou o seu apoio ao papa Clemente VI. En 1348 fundou a Universidade de Praga. En 1355 foi coroado rei dos lombardos e, en Roma, como emperador.
A través da promulgación da Bula de Ouro en 1356, quedaron establecidos os requisitos e pasos necesarios para alcanzar a elección como emperador do Sacro Imperio. Sucedeulle como monarca de Bohemia e Luxemburgo o seu fillo Venceslau, que tamén foi designado rei de Alemaña ou dos romanos. Foi o gran promotor da cidade de Praga, pero tamén reafirmou o valor emblemático de Núremberg, dentro do Imperio, con cincuenta e dúas estancias na cidade.
Matrimonios e fillos
Carlos casou catro veces. A súa primeira esposa foi Branca de Valois (1316-1348), filla de Carlos de Valois. Desta unión naceron dúas fillas:
O seu segundo matrimonio foi con Ana de Baviera (1329-1353), filla de Rodolfo II.
A súa terceira esposa foi Ana de Świdnica (1339-1362, filla de Henrique II e Catarina de Anjou), con quen tivo dous fillos:
A súa cuarta esposa foi Sabela de Pomerania (1347-1393), filla do Boguslaw V, e Sabela de Polonia. Da súa unión naceron seis fillos:
Orestes (prefecto)
miniatura|130px|O patriarca [[Cirilo de Alexandría.]] Orestes foi un aristócrata romano residente en Alexandría (Exipto) que foi prefecto imperial da diocese de Exipto, con sede en Alexandría.
Historia
Orestes era pagán, pero fíxose bautizar en Constantinopla polo patriarca Attico, antes de ser nomeado prefecto de Exipto, pouco despois de que o mozo Cirilo accedera ao Patriarcado de Alexandría á morte de Teófilo, tío de Cirilo, contra a ano 412 d.C. Orestes enfrontouse ao patriarca Cirilo, debido á intención do eclesiástico de atribuír á súa posición prerrogativas seculares. E cando Cirilo quixo expulsar a todos os xudeus de Alexandría, Orestes queixouse ao emperador que prohibiu a expulsión, o que impediu a reconciliación co patriarca. Ante o rexeitamento do prefecto, o patriarca Cirilo sentiuse ameazado, sendo apoiado por varias faccións conectadas coa Igrexa.
En torno a 414 - 415 d.C. Orestes sufriu un atentado por parte dunha turba de monxes que o atacaron, feríndoo de gravidade. O prefecto fixo que Amonio, o líder dos atacantes, fora torturado e executado. miniatura|esquerda|125px|[[Hipatia. Detalle de A Escola de Atenas, por Rafael, Palacio Apostólico, Roma (1509-1510).]]
O patriarca Cirilo intentou converter a Amonio en mártir, pero os líderes de Alexandría e o propio emperador de Roma, Teodosio, condenaron o ataque dos monxes contra o representante imperial e Cirilo tivo que renunciar ás súas intencións.
No ano 415 unha turba cristiá, posibelmente dirixida polos parabolanos (refuxiados no Deserto de Nitria) invadiron Alexandría e atacaron a Hipatia en plena rúa, sacárona do seu carruaxe e asasinárona brutalmente, despedazando o seu corpo e queimándoo no exterior de Alexandría.
Este asasinato político, causado porque se sospeitaba que instigaba a Orestes a non reconciliarse con Cirilo, eliminou un apoio importante do prefecto imperial, e levou a Orestes a renunciar ao seu enfrontamento co patriarca Cirilo e a abandonar Alexandría.
Ficción
Na película Ágora de Alejandro Amenábar, o personaxe de Orestes é interpretado polo actor Óscar Isaac.
Louis Vuitton
Historia
En 1937, aos 16 anos, Louis Vuitton múdase a París, procedente dunha pequena vila francesa situada nos límites con Suíza, buscando maiores oportunidades para traballar e saír adiante.
Por aquela época os medios de transporte mais comúns eran as carrozas tiradas por cabalos, os trens e os barcos, pero debido á rudeza de ditos transportes os obxectos das persoas sufrían constantemente avarías e danos, polo que os artesáns da madeira estaban moi requiridos para crear elementos para protexer e transportar obxectos de valor. Foi así que ao longo de 17 anos Louis desenvolveu distintos modelos de maletas buscando un estilo único e de alta calidade, o que lle permitiu abrir a súa primeira tenda propia no número 4 da Rue Neuve des Capucines, preto da Place Vendôme.
En 1859 ábrese o Atelier, que era o taller onde se facían a man os bolsos e maletas deseñadas por Louis e que ao mesmo tempo se converteu na casa da súa familia. En 1986 o fillo de Louis, Georges creou a famosa lona monogram, coa cal buscaba diferenciarse doutras marcas, a lona foi patentada ao ano seguinte e en 1905 rexístrase como marca.
En 2004 a marca celebrou o seu 150 aniversario, inaugurando ese mesmo ano tendas en Nova York (na Quinta Avenida), São Paulo, Cidade de México, Cancún, Xohanesburgo e a súa primeira tenda global en Shanghai.
Campañas publicitarias
A compañía busca ter seguidores famosos; modelos, músicos e actores recoñecidos a nivel mundial como Jennifer Lopez, Keith Richards, Madonna, Sean Connery, Angelina Jolie, David Bowie ou incluso o antigo líder da URSS, Mikhail Gorbachev, apareceron para as súas campañas de publicidade. Os seus anuncios adoitan saír impresos en revistas e en valados publicitarios de cidades cosmopolitas.
Praia de Arealonga
A praia de Arealonga ou praia de Area Longa pode referirse a:
Caccón e Tasón
Caccón (ou Cacón) e Tasón (ou Tasso ou Taso) foron duques do Friúl entre o 610 e o 615-625 aproximadamente.
Traxectoria
Caccón e Tasón eran os fillos máis vellos do duque Xisulfo II de Friúl e de Romilda, aínda adolescentes cando o pai cae en batalla contra os ávaros e a nai comete traizón, entregando aos inimigos a capital Cividale que ata entón resistira o cerco. Feitos prisioneiros, leváronos como a todos os longobardos capturados polos ávaros a Pannonia; xuntos na terra que deixara o seu pobo nos tempos de Alboíno, coñeceron a intención dos seus inimigos de mataren todos os homes maiores de idade, tras térense repartido as mulleres e os nenos como escravos. Caccón, Tasón e o meirande dos seus irmáns aínda nenos, Radoaldo, tentaron a fuga dacabalo. un deles temía que o seu irmán máis novo, Grimoaldo, non estivese en condicións de aguantar a cabalgada e propuxo matalo, afirmando "que era mellor para el morrer pola espada que soportar o xugo da catividade". O pequeno Grimoaldo, en cambio, convenceuno para que desistise, demostrándolle que sabía cabalgar. Capturado novamente, deu matado o seu carcereiro e reuniuse cos seus irmáns. Caccón e Tasón asumiron o goberno do ducado e expandírono a conta dos eslavos, que desde entón ficaron obrigados ata os tempos de Rachis a pagaren un tributo aos longobardos. os dous irmáns caeron nunha emboscada tendida na cidade de Oderzo polo bizantino Gregorio. Este prometéralle a Tasón adoptalo como fillo, co rito do corte da barba ; o duque alcanzouno co seu irmán e unha pequena escolta. nada máis chegaren a Oderzo, Gregorio fixo pechar a s portas da cidade e enviou os seus soldados contra os longobardos. os irmáns comprenderon inmediatamente a situación, preparáronse a combater e déronse o bico da paz e os último saúdo. Dispersáronse pola rúas, matando calquera que lles saíse por diante e, escribe Paulo Diácono, "facendo gran masacre dos romanos; mais ao final tamén eles foron mortos". Porén Gregorio mantén a súa promesa: ordenou que lle levasen a cabeza de Tasón e cortoulle a barba.
Nesta época a cidade de Oderzo estaba dirixida polo bispo san Tiziano.
San Pedro, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
San Pedro é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Lantano
O lantano é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é La e o seu número atómico é 57.
Historia
Foi descuberto polo químico sueco Carl Gustaf Mosander no ano 1839. O seu nome débese á verba grega lanthaneîn (λανθανεῖν) que significa "agochado", xa que o atopábase "agochado" nun mineral de cerio. Concretamente, Mosander descubriu o lantano no nitrato de cerio impuro.
Diego Ortega de Escacena
Diego Ortega de Escacena, finado en 1696, foi un bispo católico latino e relixioso franciscano descalzo, vigairo apostólico de Marrocos (hoxe arquidiocese de Tánxer) dende 1693 até a súa morte.
Traxectoria
En novembro de 1630 fora estabelecida a prefectura apostólica de Marrocos, confiada ós franciscanos descalzos españois da Provincia de San Diego de Alcalá, en Andalucía. Porén, en 1677 os franciscanos descalzos tiveron que abandonar Marrocos, sendo substituídos por trinitarios, que á súa vez foron expulsados en 1680.
Foi entón cando o prefecto apostólico de Trípoli tentou que dita sé fose elevada a vigairía e estendese a súa influencia até Marrocos, mais Diego Ortega, entón Procurador Xeral dos franciscanos descalzos, conseguiu que fose encomendada á provincia de San Diego novamente, o que sucedeu o 7 de maio de 1685. Ao ano seguinte, a misión estaba estabelecida en Mequinez, Fez, Tetuán e Salé.
O 13 de xullo de 1693, cun breve de Inocencio XII, Propaganda Fide elevou a prefectura a vigairía apostólica, escollendo como primeiro vigairo a Ortega de Escacena, quen foi tamén nomeado arcebispo titular de Stauropolis. Ortega foi ordenado bispo polo patriarca titular de Constantinopla, Odoardo Cibo, o 11 de novembro de 1693.
A institución da vigairía, porén, foi moi combatida polos diversos poderes españois. O P. Ortega tivo que permanecer na península mentres de discutía a súa situación entre as autoridades españolas e Roma. O confito rematou coa súa morte a comezos de 1696, sendo substituído polo Provincial de San Diego dos franciscanos como prefecto apostólico.
Lifuka
Lifuka é a illa principal do Grupo Gálvez ou grupo Ha'apai, no reino de Tonga, onde está a vila principal do grupo, Pangai. En ocasións chámaselle tamén illa Ha´apai ou illa Pangai. As súas coordenadas son:.
Xeografía
Lifuka é unha illa baixa cunha superficie total de 11,42 km². Non ten bosques naturais xa que a terra está cultivada con plantacións de taro, árbores froiteiros e cocos. A costa occidental está infestada de praias.
A poboación total da illa, no censo de 1996, era de 2.966 habitantes. A vila principal é Pangai, situada no medio da costa occidental, onde reside o gobernador do grupo Ha´apai (ou Gálvez). Ten diversos edificios de servizos públicos, igrexas e misións.
Galería de imaxes de Calvos de Randín
Galería de imaxes do concello de Calvos de Randín na provincia de Ourense.
Lifuka
Illas do grupo Gálvez
As illas de ao redor de Lifuka forman un subgrupo de illas dentro do grupo Gálvez. Esténdense de norte a sur nunha área de 65 km de longo e 35 km de ancho. Cinco das illas están unidas polos mesmos arrecifes de coral. Desde Lifuka pódese acceder camiñando a Foa, ao norte, por un paso elevado e a Uoleva, ao sur, coa marea baixa.
Historia
En Lifuka atópase o sitio arqueolóxico lapita de Tongoleleka, na vila Hihifo, onde se atoparon cerámicas de hai 3.000 anos.
O primeiro europeo que chegou a Lifuka foi o inglés James Cook en 1777. Transcribía o nome como Lefooga, e así se escribiu durante anos en inglés. Foi recibido polo xefe Finau que lle ofreceu banquetes e festas durante once semanas. O capitán Cook foise nomeando ao grupo como illas dos Amigos (Friendly Islands), pero anos despois sóubose que os xefes de Lifuka estábanlle preparando unha trampa para facerse co barco. As diverxencias de última hora sobre a táctica a seguir frustrou o intento.
En 1806, o sucesor de Finau, Finau ´Ulukalala II, capturou e saqueou a nave inglesa Port au Prince. Entre os sobreviventes atopábase o mozo de quince anos William Mariner que estivo catro anos en Lifuka como conselleiro de Finau II. Os seus escritos son un clásico polo coñecemento da antiga sociedade polinesia. Entre outras cousas explica como malgastaron 12.000 moedas de prata como fichas para xogar a pa´anga. Trátase do xogo de tiralas sobre a superficie da auga para ver como rebotan. Hoxe en día a moeda oficial de Tonga chámase pa'anga.
Pilar Primo de Rivera
Pilar Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, nada en Madrid o 4 de novembro de 1907 e finada ibídem o 17 de marzo de 1991, foi a fundadora e dirixente da Sección Femenina da Falange.
Traxectoria
miniatura|Pilar Primo de Rivera (segunda pola dereita), participando nunha reunión na [[Alemaña nazi (1941).]]
Pasou o comezo da guerra civil española agochada en Madrid ata que se refuxiou na embaixada arxentina e logrou escapar á zona franquista. Fixou a súa residencia en Salamanca xa convertida nunha autoridade moral entre o movemento falanxista tras a morte de José Antonio. Reticente con algunhas medidas franquistas propuxo que a bandeira e o himno falanxistas se convertesen nos símbolos oficiais de España pero mantivo unha postura ambigua cando Franco unificou os movementos falanxista e carlista na Falange Española Tradicionalista y de las JONS aceptando ao fin un posto no Consello Nacional do novo partido. Franco nomeouna condesa do Castelo de La Mota en 1960. Procuradora en Cortes, abstívose na votación sobre a Lei de Reforma Política de 1976.
Na primavera de 1977 un decreto lei do goberno de Adolfo Suárez cesouna como delegada nacional da Sección Feminina. O goberno comunicoulle o seu cesamento cunha notificación que incluía un sinxelo «Grazas, Pilar». Uns meses máis tarde, en novembro de 1977, as veteranas da Sección Feminina constituíron unha asociación de antigas militantes chamada «Nova Andaina». Primo de Rivera foi elixida presidenta de honra, cargo honorífico que mantivo até o seu falecemento.
Retirada da vida pública, publicou as súas memorias en 1983. Faleceu o 17 de marzo de 1991 en Madrid.
A Torre do Castro
A Torre do Castro foi unha revista cultural publicada entre 2007 e 2014 polo Concello de Sandiás. Tivo unha periodicidade anual, e publicáronse oito números.
Características
Tiña por obxectivo difundir o patrimonio cultural do concello de Sandiás e da comarca da Limia. Amais de artigos de actualidade, incluía textos de persoeiros como Domingo Fontán, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Xesús Taboada Chivite ou Álvaro Cunqueiro.
Lima (homónimos)
Lima pode referirse a:
O topónimo Lima pode referirse a:
Vălenii de Munte
Vălenii de Munte é un concello romanés do condado de Prahova, Muntênia. Está situado a 96 km da capital do país Bucarest.
Andoni Cedrún
Andoni Cedrún Ibarra, nado o 5 de xuño de 1960 en Durango (Biscaia) foi un futbolista que xogaba na demarcación de gardameta. Fillo do tamén gardameta Carmelo Cedrún.
Traxectoria
En Cádiz xogaría so unha tempada xa que no ano 1984 ficha polo Real Zaragoza, onde se fixo coa titularidade dende o principio. Andoni Cedrún militou no Zaragoza un total de doce tempadas consecutivas, gañando dúas Copas do Rei (1985-86 e 1993-94) e unha Recopa de Europa na tempada 1994-95.
O seu último equipo foi o CD Logroñés onde militou na tempada 1996-97.
Mars Reconnaissance Orbiter
Mars Reconnaissance Orbiter, tamén coñecida polo seu acrónimo MRO, é unha sonda espacial da NASA lanzada o 12 de agosto de 2005 mediante un foguete Atlas V desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte.
Características
Mars Reconnaissance Orbiter foi lanzada orixinalmente para estudar Marte durante un ano marciano completo usando seis instrumentos. Os seus obxectivos principais son estudar o clima actual do planeta e os seus cambios, estudar a súa superficie e buscar signos de auga, buscar zonas de interese para futuros aterraxes e facer de repetidor para as sondas de superficie.
A estrutura principal está feita de titanio, compostos de carbono e aluminio, con dous paneis solares sobresaíndo e unha antena parabólica de alta ganancia de 3 metros de diámetro. A estrutura principal alberga o sistema de propulsión, telecomunicacións, comando, guiado e os instrumentos científicos. A masa na engalaxe da sonda era de 2180 kg, dos cales 1149 kg eran de hidracina, usada como propelente e almacenada nun único tanque, que alimentan 20 propulsores, dos cales seis, de 170 N de pulo, foron usados na manobra de inserción orbital arredor de Marte, manobra que usou ata o 70% do propelente. Outros seis dos propulsores tiñan un pulo de 22 N e foron usados para corrección de traxectoria, mentres que os oito restantes teñen un pulo de 0,9 N e son usados para control de actitude e apuntado. A nave estabilízase nos tres eixos principalmente mediante volantes de inercia, así como co sistema de propulsión. O coñecemento da posición é proporcionada por 16 sensores solares, dous seguidores de estrelas e dúas unidades de medición inercial, que usan acelerómetros e xiroscopios.
As comunicacións teñen lugar en banda X, a unha frecuencia duns 8000 MHz, e principalmente a través da antena de alta ganancia. A nave dispón de dúas antenas de baixa ganancia, en banda Ka, montadas no prato da antena de alta ganancia. As taxas de transmisión acadan os 6 Mbit/s. Ademais, MRO leva a bordo o sistema de comunicacións Electra en UHF para comunicarse con outras naves en Marte.
A alimentación eléctrica é proporcionada polos dous paneis solares, cada un dos cales ten unha área de 10 m² e está composto por 3744 células solares, producindo conxuntamente ata 1000 W de potencia á distancia de Marte, e cargando dúas baterías de níquel-hidróxeno de 50 amperios-hora de capacidade e 32 voltios de tensión de traballo]].
Instrumentación científica
right|70px|framed|Insignia da misión. Mars Reconnaissance Orbiter leva a bordo un total de seis experimentos:
Desenvolvemento da misión
Mars Reconnaissance Orbiter foi lanzada o 12 de agosto de 2005 ás 11:43 UTC mediante un Atlas V modelo 401 desde Cabo Cañaveral. O voo ata Marte durou sete meses, durante os que se fixeron diversas probas da sonda, calibracións e cinco correccións de traxectoria. A nave chegou a Marte o 10 de marzo de 2006, entrando en órbita marciana tras acender os seus motores durante 27 minutos e quedando nunha órbita de 400 km de periapse e 35.000 km de apoapse, cunha inclinación orbital de case 90 graos. Durante os seis meses seguintes, MRO executou diversas manobras de aerofreada para acadar a órbita final de traballo de 255 x 320 km, co periapse sobre o polo sur e o apoapse sobre o polo norte.
Kasai
Kasai pódese referir a:
Monarquía constitucional
A monarquía constitucional é unha forma de goberno onde o monarca ostenta a xefatura do estado. É un poder de mediano carácter simbólico, posto que se atopa regulado por unha lei, con frecuencia unha constitución. Tamén, caracterízase porque o rei ou a raíña teñen un papel de moderador ou árbitro nos conflitos políticos do Goberno, habitualmente, elixido democraticamente.
Por oposición á monarquía absoluta, a ciencia política distingue entre monarquía constitucional e monarquía parlamentaria. Nas monarquías constitucionais, o rei conserva o poder soberano ou ben o comparte co pobo ao que concede unha serie de dereitos mediante unha carta outorgada ou constitución. En cambio, nas monarquías parlamentarias a soberanía reside, na súa práctica totalidade, na vontade popular, sendo o monarca unha figura esencialmente simbólica. O exemplo clásico de monarquía constitucional é o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, que non posúe unha constitución codificada, senón un grupo de leis que forman a súa constitución.
Aínda que as actuais monarquías constitucionais son a maioría representativas de sistemas democráticos (monarquías constitucionais democráticas), historicamente non sempre foi así. Moitas das monarquías coexistiron con constitucións fascistas como en Italia (entre 1922 e 1945 a monarquía italiana coexistiu co goberno ditatorial de Benito Mussolini) ou Xapón, ou con ditaduras de Goberno militar como en Tailandia, no ano 2007.
A monarquía constitucional foi un paso intermedio ou evolucionado ante a aparición das primeiras repúblicas modernas como Estados Unidos de América e Francia especialmente no século XIX. Pretendíase pasar de monarquías absolutas máximas representantes do Antigo Réxime a monarquías parlamentarias cun poder limitado.
Club Atlético Voleibol Murcia 2005
O Club Atlético Voleibol Murcia 2005 é un equipo de voleibol da cidade de Murcia (España) que compite baixo o patrocinio e a denominación de Grupo 2002 Murcia.
Historia
O club naceu no verán do 2005 adquirindo a praza na liga FEV do Gioseppo de Elx mais conseguiu praza diréctamente na Superliga pola renuncia do ascendido Compañía de María de Sevilla.
No 2006 participou por primeira vez nunha competición continental, a Top Teams Cup, realizando sonoras fichaxes millonarias no mercado internacional. En setembro dese ano logrou en Miranda de Ebro o seu primeiro título oficial, a Supercopa de España, e en febreiro conseguiu impoñerse ao club máis laureado do estado español, o Spar Tenerife Marichal antes de acadar en San Sebastián de los Reyes a súa primeira Copa da Raíña. O 11 de marzo de 2007 conseguiu tamén a Top Teams Cup, o seu primeiro título europeo tras vencer ao CSKA Moscova.
O seu presidente e mecenas é o empresario de Barinas Evedasto Lifante, que coa súa firma de moda EVE é tamén o patrocinador principal da Superliga na tempada 2006-07. No 2006 foi organizador da Copa da Raíña.
San Queitano, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
San Queitano é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Arcanxo Miguel
miniatura|300px|dereita|O Arcanxo Miguel na igrexa de Santa María do Azougue, Betanzos.
O arcanxo Miguel (en hebreo: מיכאל Migha-El, "Quen coma Deus?" en árabe: ميخائيل Mījā'īl; en grego: Μιχαήλ Mikhaíl; en latín: Michael); é o Xefe dos Exércitos de Deus nas relixións xudía, islámica e cristiá (Igrexas católica, ortodoxa, copta e Anglicana).
Para os hebreos é o protector de Israel e patrón da sinagoga. A Igrexa Católica considérao como patrón e protector da Igrexa Universal; e o primeiro dos sete arcanxos, xunto con Gabriel e Rafael. Supostamente tocará a trompeta o día do arrebatamento (1° Tesalonicenses 4, 16), e é o encargado de frustrar a Lucifer ou Satanás, inimigo principal de Miguel por ser o arcanxo dos anxos caídos ou do mal (Apocalipse 12:7). Por iso, na arte represéntase coma un anxo con armadura de xeneral romano, ameazando cunha lanza ou espada a un demo ou dragón. Tamén adoita ser representado pesando as almas na balanza, pois segundo a tradición, el tomaría parte no Xuízo Final, imaxe inspirada no Xuízo de Anubis do Antigo Exipto e recibe o nome de psicostasia.
Frente Popular Galega
miniatura|Manifestación do [[Día da Patria de 1991 en Santiago de Compostela]]
A Frente Popular Galega é unha organización política galega situada ideoloxicamente no marxismo-leninismo e no independentismo, que traballa pola consecución dunha República Galega.
Historia
En 1987 o PCLN e Galiza Ceive-OLN xunto con outras organizacións menores de carácter local como os Colectivos Nacionalistas de Trasancos e Vigo, Grupos Independentistas Galegos de Santiago de Compostela e o colectivo Iskeiro de Ferrol forman a FPG que celebrou a súa asemblea constituínte en xuño de 1988. A súa presentación pública prodúcese o 10 de marzo de 1988
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2001 obtivo 3.176 votos (0'3%), nas eleccións xerais de 2004 tivo 2.257 votos (0'12%) e 1 concelleiro por Cangas nas eleccións municipais de 2003. Nas eleccións autonómicas de 2005 conseguiu 2.982 votos (0'2%).