cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Integrina
Estrutura de alta resolución
A pesar destes amplos esforzos, a estrutura cristalina de raios X obtida para a rexión extracelular completa dunha integrina, a αvβ3, foi unha sorpresa. Mostraba que a molécula estaba pregada tomando unha forma de V invertido que potencialmente pon os sitios de unións ao ligando preto da membrana plasmática. A estrutura cristalina da mesma integrina tamén se obtivo cando estaba unida a un pequeno ligando que contiña a secuencia de aminoácidos RGD, que era o fármaco cilengitide. Como se detallou antes, isto finalmente revelou por que os catións divalentes (nos dominios A) son esenciais para a unión do ligando RGD ás integrinas. A interacción de ditas secuencias coas integrinas crese que é un interruptor principal por medio do cal a matriz extracelular exerce os seus efectos sobre o comportamento da célula.
Xapón
Gastronomía
A gastronomía xaponesa baséase na combinación de alimentos básicos, tipicamente arroz ou fideos, cunha sopa ou ramen e pratos de peixe, vexetais, tofu e outros alimentos semellantes, para engadir sabor ao alimento básico. A comezos da época moderna introducíronse novos ingredientes non empregados previamente, como por exemplo as carnes vermellas. A cociña xaponesa é coñecida pola súa énfase nos alimentos de temporada, na calidade dos ingredientes e na presentación. A gastronomía xaponesa tamén presenta un amplo conxunto de especialidades rexionais que se basean en receitas tradicionais e ingredientes locais. O peixe é un elemento común, servido en moitas ocasións cru en forma de sashimi ou suxi, e o marisco e vexetais adoitan fretirse cun lixeiro rebozado en forma de tempura. No 2010 a Guía Michelin outorgou a restaurantes do Xapón tantas estrelas Michelin coma ao resto de restaurantes do mundo xuntos.
Integrina
Estrutura de alta resolución
Este tipo de estrutura formula moitas preguntas, especialmente as referidas á unión de ligandos e transdución de sinais. O sitio de unión ao ligando está dirixido cara ao extremo C-terminal da integrina, a rexión na que a molécula emerxe da membrana celular. Se emerxe perpendicularmente da membrana, o sitio de unión ao ligando aparentemente quedaría obstruído, especialmente porque os ligandos da integrina son normalmente compoñentes masivos e moi enlazados con outros da matriz extracelular. Sábese pouco do ángulo que forma a proteína de membrana co plano da membrana; isto é un problema difícil de encarar coas tecnoloxías das que se dispón actualmente. O que se asume por defecto é que emerxen formando estruturas con forma de piruleta, pero non hai probas disto. Parece que as hélices transmembrana de integrina están inclinadas (ver a sección "Activación" máis adiante), o cal suxire que as cadeas extracelulares poden tamén non ser perpendiculares con respecto á superficie da membrana.
Xapón
Deporte
O béisbol tornouse no deporte máis popular no país dende mediados do século XX. A liga profesional do país, coñecida como Nippon Professional Baseball, estableceuse como tal no ano 1936. O fútbol acadou tamén unha gran popularidade no país dende o establecemento da J. League no ano 1992. O Xapón foi unha das sedes da Copa Intercontinental dende 1981 ata 2004 e foi anfitrioa do Mundial de Fútbol de 2002 xunto a Corea do Sur. A selección de fútbol do Xapón é un dos equipos asiáticos con máis logros deportivos neste deporte, con catro títulos da Copa Asiática na sección masculina e un título da Copa do Mundo de Fútbol no 2011 na súa sección feminina. O golf é outro dos deportes populares no país nipón, así como varias disciplinas de automobilismo como a serie Super GT e a Formula Nippon. Yuta Tabuse foi o primeiro xogador de baloncesto xaponés en xogar na NBA.
Integrina
Estrutura de alta resolución
Aínda que se viu que a estrutura cristalina cambiaba pouco unha vez que se unía a droga cilengitide, a hipótese actual é que o funcionamento da integrina implica cambios de forma que moven o sitio de unión ao ligando a unha posición máis accesible, lonxe da superficie da célula, e este cambio de forma tamén causa o envío intracelular de sinais. Hai moita literatura científica que apoia este esquema, pero quizais a evidencia máis importante implica o uso de anticorpos, que só recoñecen as integrinas cando están unidas aos seus ligandos, ou están activadas. Como a marca ou pegada que deixa un anticorpo sobre a súa diana é aproximadamente un círculo duns 3 nm de diámetro, a resolución desta técnica é baixa. Aínda así, estes anticorpos de sitios de unión inducidos por ligando ou anticorpos LIBS (Ligand-Induced-Binding-Sites) mostran inequivocamente que ocorren de forma rutineira cambios drásticos na forma das integrinas, pero non se sabe aínda a forma que adopta a estrutura.
Activación
Cando se liberan na membrana os novos dímeros de integrina sintetizados pola célula, especúlase que se encontran na mesma conformación "dobrada" revelada polos estudos estruturais descritos antes. Unha liña de pensamento considera que esta forma dobrada lles impide interaccionar cos seus ligandos, aínda que as formas pregadas poden predominar nas estruturas de microscopía electrónica de alta resolución de integrinas unidas a ligando da matriz extracelular. Por tanto, polo menos nos experimentos bioquímicos, os dímeros de integrina aparentemente non deben estar despregados para preparalos ou activalos e permitir a súa unión á matriz extracelular. Nas células, a activación é realizada pola proteína talina, que se une á cola β do dímero de integrina e cambia a súa conformación. As cadeas α e β de integrina son ambas as dúas proteínas transmembrana de clase I, é dicir, atravesan a membrana como unha soa hélice alfa transmembrana. Desafortunadamente, as hélices son demasiado longas, e estudos recentes suxiren que, para o caso da integrina gpIIbIIIa, están inclinadas unha con respecto a outra e con respecto ao plano da membrana. A unión da talina altera o ángulo de inclinación da hélice transmembrana da cadea β3 en sistemas modelo e isto pode reflectir un estadio do proceso de sinalización de dentro da célula a fóra que activa as integrinas. Ademais, as proteínas talinas poden dimerizarse e isto pénsase que intervén na agrupación dos dímeros de integrina que leva á formación dunha adhesión focal (conxuntos de moléculas de adhesión á matriz). Recentemente, atopouse que as proteínas Kindlina-1 e Kindlina-2 interaccionan coa integrina e actívana.
Función
As integrinas teñen dúas funcións principais:
Porén, están tamén implicadas nunha ampla gama doutras actividades biolóxicas, como a vixilancia inmunitaria, migración celular, e unión á célula de certos virus, como os adenovirus, ecovirus, hantavirus, e virus da glosopeda.
Unha función salientable das integrinas pode verse na molécula GPIIbIIIa, unha integrina da superficie das plaquetas do sangue responsable da unión da fibrina nun coágulo sanguíneo en desenvolvemento. A GPIIbIIa incrementa drasticamente a súa afinidade de unión pola fibrina/fibrinóxeno por medio da asociación das plaquetas co coláxeno exposto no sitio da lesión. Ao asociárense as plaquetas co coláxeno, a GPIIbIIIa cambia de forma, de tal xeito que pode unirse á fibrina e outros compoñentes sanguíneos para formar a matriz do coágulo e parar a perda de sangue.
Adhesión da célula á matriz extracelular
As integrinas acoplan a matriz extracelular de fóra da célula co citoesqueleto (en particular cos microfilamentos) de dentro da célula. O ligando da matriz extracelular ao que se unen as integrinas está definido polas unidades α e β concretas das que estean feitas as integrinas. Entre os ligandos das integrinas están a fibronectina, vitronectina, coláxeno, e laminina. A conexión entre a célula e a matriz extracelular pode axudar á célula a soportar forzas de arrastre sen ser arancada da matriz extracelular. A capacidade dunha célula de crear este tipo de enlaces é tamén de importancia vital na ontoxenia. A adhesión das células é tamén importante para a resistencia das células cancerosas a certas terapéuticas, como os anticorpos monoclonais.
A adhesión das células á matriz extracelular é un requirimento básico para poder construír un organismo pluricelular. As integrinas non son simples ganchos, senón que proporcionan sinais críticos sobre a natureza do ambiente que rodea á célula. Os sinais das integrinas, xunto cos sinais que orixinan nos receptores os factores de crecemento solubles como o VEGF, EGF, e moitos outros, impoñen a decisión celular sobre que acción biolóxica debe tomar a célula, como a adhesión, movemento, morte, ou diferenciación. Deste modo, as integrinas están no centro de moitos procesos biolóxicos. A adhesión da célula ten lugar por medio da formación de complexos de adhesión celular, os cales constan de integrinas e moitas proteínas citoplasmáticas como a talina, vinculina, paxilina, e alfa-actinina. Estas actúan regulando quinases como a FAK (quinase de adhesión focal) e os membros da familia da quinase Src para fosforilar substratos como o p130CAS, recrutando así adaptadores de sinalización como CRK. Estes complexos de adhesión únense ao citoesqueleto de actina. As integrinas serven, pois, para unir dúas redes a través da membrana plasmática: a matriz extracelular e o sistema de filamentos de actina intracelulares. A integrina alfa6beta4 é unha excepción: únese ao sistema de filamentos intermedios de queratina das células epiteliais.
As adhesións focais son grandes complexos moleculares xerados ao interaccionaren as integrinas coa matriz extracelular, despois da súa agrupación. Os agrupamentos ou clusters seguramente proporcionan sitios de unión intracelular dabondo como para permitir a formación de complexos de sinalización estables no lado citoplasmático da membrana celular. As adhesións focais conteñen ligandos de integrinas, moléculas de integrinas, e proteínas de placa asociadas. A unión é impulsada polos cambios de enerxía libre. Como xa se mencionou, estes complexos conectan a matriz extracelular cos feixes de actina. A tomografía crioelectrónica revela que a adhesión focal contén partículas da membrana plasmática cun diámetro de 25 ± 5 nm, espazadas aproximadamente 45 nm. O tratamento co inhibidor da quinase Rho Y-27632 reduce o tamaño da partícula, e é moi mecanosensible.
Unha importante función das integrinas nas células en cultivos de tecidos é o seu papel na migración celular. As células adhírense ao substrato por medio das súas integrinas. Durante o movemento, a célula crea novas unións co substrato que ten diante e ao mesmo tempo libera as adhesións que tiña detrás. Cando se liberan do seu substrato, as moléculas de integrina son recaptadas pola célula por endocitose; son transportadas a través da célula ata a súa parte frontal (con respecto ao avance da célula) polo ciclo endocítico, onde son engadidas outra vez á superficie. Deste modo, son reutilizadas ciclicamente, e permiten que a célula forme novas unións na súa parte frontal. Aínda non está claro se a migración celular en cultivos de tecidos é un artefacto do procesamento das integrinas, ou se esa migración celular dependente de integrinas tamén ocorre nos organismos vivos.
Transdución de sinais
As integrinas xogan un importante papel na sinalización celular. A conexión coas moléculas da matriz extracelular pode causar que se envíe un sinal ao interior da célula por medio de proteína quinases que están indirecta e temporalmente conectadas co extremo intracelular da molécula de integrina, probablemente seguindo os cambios de forma estimulados directamente pola unión das moléculas da matriz extracelular.
Os sinais que recibe a célula por medio da integrina poden estar relacionados con:
Felix Ormazabal
Felix Ormazabal Askasibar, nado en Araia, Asparrena, Áraba, en 1940 e finado en Vitoria o 15 de xaneiro de 2022,  foi un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca.
Integrina
Integrinas de vertebrados
As seguintes son algunhas das integrinas que se encontran en vertebrados:
Felix Ormazabal
Traxectoria
Licenciado en Teoloxía e Dereito, formou parte do segundo Consello Xeral Vasco como Conselleiro de Agricultura e Pesca. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde da súa localidade natal e Deputado foral de Áraba nas listas do Partido Nacionalista Vasco.
Elixido deputado nas eleccións ó Parlamento Vasco de 1980, renunciou ós poucos meses para seguir ocupando a Consellería de Agricultura e Pesca no Goberno Vasco, que mantivo até 1988. Foi reelixido deputado sucesivamente nas eleccións vascas dende 1984 até 1994. En 1995 foi elixido Deputado xeral de Áraba e no 2000, director de Portos Deportivos da Consellería de Transportes, cargo que ocupou até a vitoria do socialista Patxi López nas eleccións de 2009.
Cardo
miniatura|Flor do [[cardo de Santa María.]] miniatura|[[Cirsium arizonicum, amosando a súa lanuxe en talos e follas.]]
Cardo é o nome común dun grupo de plantas herbáceas silvestres con follas e inflorescencias espiñentas da cal existen varias especies. A maioría pertencen á familia Asteraceae (asteráceas). Os espiños aparecen por toda a planta –nos talos e nas partes planas das follas; son unha adaptación que protexe as plantas de ser comidas polos animais herbívoros. Tipicamente, as cabezas florais están formadas por unha especie de invólucro en forma de cáliz que abraza os pétalos. O termo cardo emprégase ás veces para nomear as plantas da tribo Cynareae (sin.: Cardueae), especialmente os xénero Carduus, Cirsium, e Onopordum. Porén, algunhas plantas fóra desta tribo coñécense vulgarmente co nome galego cardo. O Dicionario das ciencias da natureza e da saúde di que se chama cardo a diferentes das familias das compostas, dipsacáceas, papaveráceas, solanáceas e umbelíferas, especialmente os xéneros Carduus sp. e Cirsium sp. O cardo asneiro é o emblema floral de Escocia.
O cardo na cultura popular
O cardo é a flor nacional de Escocia (especialmente o cardo asneiro) dende hai 700 anos. Segundo a lenda os viquingos que intentaban atacar Escocia á noite, decidiron descalzarse para non facer ruído. Porén acabaron picándose nos cardos e os seus berros de dor alertaron os escoceses.
Taxonomía
miniatura|[[Carduus nutans na alborada.]]
Cardos na familia Asteraceae
As plantas con nome vulgar cardo pertencen aos seguintes xéneros incluídos na familia Asteraceae:
Miguel Gila
Miguel Gila, nado en Chamberí o 12 de marzo de 1919 e finado en Barcelona o 14 de xullo de 2001, foi un humorista madrileño.
Traxectoria
miniatura|esquerda|x180px|Falla homenaxe a Gila. Quedou orfo de pai sendo cativo e debido a dificultades económicas tivo que deixar os estudos con 13 anos. O seu primeiro traballo foi pintor de coches. Uns anos despois retomou os seus estudos, chegando até o segundo grao de aprendiz de mecánica de aviación traballando nos Talleres Elizalde de Barcelona. Posteriormente foi fresador en Construcciones Aeronáuticas SA (CASA), en Xetafe.
Ao comezo da guerra civil, sendo militante das Xuventudes Socialistas de España, participou como voluntario (xullo de 1936) no Quinto Rexemento de Enrique Líster. Pouco despois, en decembro de 1938, foi apresado e internado até maio de 1939 nun campo de prisioneiros, onde coincidiu co poeta Miguel Hernández. Pasou logo polos penais de Yeserías, Carabanchel e Torrijos, e despois cumpriu cun servizo militar de catro anos.
Comezou o seu traballo como humorista gráfico en La Exedra, revista editada en Salamanca por un grupo de universitarios cara os anos 1943-1944, e, máis adiante, en La Codorniz e en Hermano Lobo, aínda que, segundo a súa propia autobiografía, acadou o éxito en 1951 cando actuou en Madrid como espontáneo no teatro de Fontalba, onde contou un monólogo improvisado sobre a súa experiencia de voluntario nunha guerra. Na década dos cincuenta actuou na radio. A finais dos anos 1950 participou en xiras visitando campamentos militares en África. En 1968 autoexiliouse a Buenos Aires. Fixo varias xiras por América Latina e dende 1977 tamén por España, onde regresou definitivamente en 1985.
O modo máis frecuente co que expresaba o seu humor era mediante diálogos figurados (en realidade monólogos) ao teléfono, cuxo costumismo inxenuo achegábase ás veces ao surrealismo.
Faleceu en 2001 en Barcelona, por unha insuficiencia respiratoria debida a unha enfermidade pulmonar crónica que sufría había algún tempo.
Mougá, Doniños, Ferrol
Mougá é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2005 cando tiña 10 habitantes.
Existen varías agras de mámoas nos montes de Mougá e Campaiñas. A zona estivo ocupada por varias construcións militares do exército Español das que só segue operativo o Polvoreira de Mougá. Na zona está o xa selado vertedeiro do lixo do Concello de Ferrol.
As Casas Novas, Meira, Meira
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Josu Ortuondo Larrea
Josu Ortuondo Larrea, nado en Bilbao o 13 de febreiro de 1948, é un economista e político vasco do Partido Nacionalista Vasco.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas en 1975 pola Universidade de Deusto, mestrado en dirección de empresas, en 1982 fixo un posgrao na Universidade Complutense de Madrid. De 1969 a 1987 traballou como directivo bancario. Foi presidente da empresa Bilbogas, S.A. e Bilbao Ría 2000, S.A. (1993-1999). Foi xefe da Xunta das Caixas de Aforros (1995-1999) e presidente da Feira Internacional de Bilbao (1991-1999).
Membro do Partido Nacionalista Vasco dende moi novo, formou parte do Bizkai Buru Batzar (1980-1982), e de 1987 a 1991 foi Director Xeral de Euskal Irrati Telebista (EITB). De 1991 a 1999 foi alcalde do concello de Bilbao e presidente do Consello Municipal do País Vasco. De 1994 a 1999 foi membro do Comité Executivo do Consello de Municipios e Rexións Europeas e presidente de Eurocities de 1998 a 1999.
Foi elixido deputado pola Coalición Nacionalista nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1999 e pola coalición Galeusca-Pobos de Europa nas eleccións europeas de 2004. Durante o seu mandato foi membro dos grupos parlamentarios Verdes-Alianza Libre Europea (1999-2004) e Alianza dos Liberais e Demócratas por Europa (2004-2009). Entre outros cargos, foi membro da Comisión de Transportes e Turismo. Participou nas delegacións para as relacións cos países de América Central e a Delegación na Asemblea Parlamentaria Unión Europea-América Latina.
KPFA
KPFA (94.1 FM) é unha emisora de radio de Berkeley (California, Estados Unidos). Apareceu en 1949, a súa primeira emisión foi o 15 de abril, establecida pola Pacific Foundation do pacifista Lewis Hill, converténdose na primeira das emisoras da cadena Pacifica Radio e a primeira emisora financiada polo oínte dos Estados Unidos. A emisora ten unha ideoloxía esquerdista e nos anos cincuenta recibiu acusacións de estar controlada polo Partido Comunista. Na emisora ademais dos traballadores contratados traballa persoal voluntario.
Isahaya
Isahaya (諫早市, いさはやし, Isahaya-shi) é un concello da prefectura de Nagasaki no Xapón. Está situado ó noroeste da Illa de Kyūshū e ó sur da prefectura. Ten 320,99 km² de superficie, unha poboación de 141.690 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 441 h/km².
O concello de Isahaya limita cos concellos de Nagasaki, de Nagayo, de Ōmura, de Unzen (son da prefectura de Nagasaki); e de Tara (da prefectura de Saga).
Lucas Papadimos
Lucas Demetrios Papadimos (en grego Λουκάς Παπαδήμος, pronunciado /luˈkas papaˈðimos/), nado o 11 de outubro de 1947 en Atenas, é un político, físico e economista grego. En novembro de 2011 foi elixido por consenso dos partidos para o posto de primeiro ministro do seu país.
Traxectoria
Papadimos licenciouse en Física en 1970 no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde posteriormente conseguiu un mestrado en enxeñaría eléctrica en 1972 e o doutoramento en economía en 1978. Posteriormente incoporouse como docente na Universidade de Columbia, ao tempo que traballaba como economista para a Reserva Federal de Boston. En 1985 regresa ao seu país natal e comeza a traballar en 1985 como director económico do Banco de Grecia. En 1993 convértese no vicegobernador e un ano despois, en 1994 no gobernador do banco estatal grego.
O seu labor como economista complementouno como catedrático da Universidade de Atenas. En 2002 deixa o seu posto como gobernador do banco central heleno e accede á vicepresidencia do Banco Central Europeo, onde permanece ata 2010. Tamén foi membro da Comisión Trilateral desde 1998.
O 10 de novembro de 2011 foi elixido por consenso dos principais partidos para o posto de primeiro ministro do seu país, logo da dimisión de Georgios Papandreu, no contexto dunha severa crise económica e política. O goberno de Papadimos incluíu trece ministros do ata daquela gobernante PASOK, entre eles o ministro de Economía Evangelos Venizelos, dous ministros da conservadora Nova Democracia, entre eles Stavros Dimas na responsabilidade de ministro de Exteriores, e un da tamén conservadora e nacionalista LAOS, nunha carteira menor. O encargo do seu goberno é dirixir o país ata as eleccións lexislativas convocadas para febreiro de 2012.
Ramón Ormazábal
Ramón Ormazábal Tife, nado en Irún en 1910, e finado en Bilbao o 5 de xullo de 1982, foi un político comunista vasco, fundador e dirixente do Partido Comunista de Euskadi (Euskadiko Partidu Komunista, EPK).
Primeiros anos: 1910–1936
Ramón Ormazábal naceu en Irún, Guipúscoa, en 1910. Empeza traballar en Hendaia ós doce anos, uníndose axiña a círculos comunistas. Milita no Partido Comunista en Irún e tras a insurrección errada de 1934 ten que fuxir a Pamplona. Cando o Partido Comunista de Euskadi (PCE-EPK) constitúese como organización nacional na primavera de 1935, Ormazábal fíncase en Biscaia, onde é un dos fundadores manténdose contrario á autonomía do EPK do Partido Comunista de España proposta por Juan Astigarrabía, quen é expulsado do partido por "desviación nacionalista".
Última etapa: 1945–1982
Tras a segunda guerra mundial, Ormazábal trasládase a Francia en 1946, onde continúa traballando para o partido dende o exilio e clandestinamente en España. É arrestado en Las Arenas en xuño de 1962, acusado de ser un dos dirixentes das folgas dese ano en Guipúscoa e Biscaia, sendo torturado, encerrado na prisón de Carabanchel e posteriormente xulgado o 21 de setembro de 1962 nun consello de guerra sumarísimo xunto a outros 9 acusados entre os que se atopaban Agustín Ibarrola, Vidal de Nicolás, Antonio Giménez Pericás e Enrique Múgica. . Ormazábal é sentenciado coa maior condena, 20 anos de prisión.
Ormazábal cumpre oito anos de condena en Burgos e é excarcerado en xullo de 1969, facéndose cargo da secretaría xeral do Partido dende Francia. É candidato por Biscaia ó Congreso dos Deputados nas eleccións xerais de 1977, participando xunto a Dolores Ibarruri e Santiago Carrillo nun masivo mitin na Feira de Mostras de Bilbao, en cuxa intervención Ormazábal realizou unha contundente condena do terrorismo de ETA. No III Congreso do Partido Comunista do País Vasco desenvolvido na primavera de 1977 en Bilbao, Ormazábal é substituído como secretario xeral do PCE-EPK por Roberto Lertxundi. O congreso ten lugar despois duns malos resultados do PCE-EPK nas eleccións no País Vasco e pensábase que Lertxundi, ex-membro do grupo terrorista Euskadi Ta Askatasuna (ETA), sería máis próximo co electorado. Ormazábal é elixido presidente neste congreso, e reelixido no cargo no congreso de 1981. Ormazábal permanece no PCE tras a escisión en 1981, mentres o sector maioritario liderado por Lertxundi constitúe Euskadiko Ezkerra (EE) en confluencia con Euskal Iraultzarako Alderdia (EIA), liderado por Mario Onaindia.
Morre dun ataque ao corazón en Bilbao o 5 de xullo de 1982, ós 72 anos de idade.
CFRO-FM
CFRO (102.7 FM) é unha emisora de radio comunitaria financiada polos propios oíntes de Vancouver (Canadá), coñecida como Co-Op Radio. A emisora apareceu en 1975 establecida por unha coalición de diversos grupos de activistas sociais da cidade e mantén unha programación alternativa focalizada nos colectivos que normalmente non aparecen nas emisoras comerciais, un 20% da súa programación é en linguas diferentes do inglés. Conta con 4 empregados e 400 voluntarios.
O Cercado, Meira, Meira
O Cercado é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Concello de Lavadores
Lavadores foi un antigo concello de Galicia que funcionou como unidade administrativa entre 1836 e 1941.
Xeografía
Lavadores ocuparía o sector interior oriental do termo actual de Vigo, e formaríano as parroquias de Beade, Bembrive, Candeán, Cabral, Teis, Valadares, Zamáns, e por suposto Lavadores. A súa extensión era de 56 km2.
O lugar tiña moitos lavadoiros, ademais de fontes e muíño. De todas as súas parroquias a única costeira era a de Teis namentres que o resto se estendía dende Santa Cristina de Lavadores, que era o núcleo capital do concello, ao longo de todo o Val do Fragoso. A poboación do concello de Lavadores estaba composta durante o século XIX na súa maior parte por agricultores. Viviu intensamente a principios do século XX o agrarismo e a loita dos foros. Andado o século o Concello acollerá boa parte da clase obreira empregada nas fábricas de Vigo, o que dará pé a un forte movemento obreiro.
Historia
O concello de Lavadores creouse no ano 1836 coa división territorial da provincia de Pontevedra que configuraba a Lei de Nova Planta.
Por outra parte, a carencia de servizos en Lavadores e as obras sempre aprazadas por falta de presupostos obrigaba os veciños a recorrer a Vigo, o que levou a Beade no ano 1925 a pedir a súa anexión a Vigo, aínda que non o logrou, e a Bembrive a converterse nunha entidade local menor con Xunta Administrativa de seu no ano 1931. Catro anos máis tarde, no 1935, Teis independizouse de Lavadores. Coas casas e os termos de Vigo e de Lavadores confundíndose, a finais do ano 1940, o alcalde de Lavadores, naquel entón Xesús Fernández Fernández, fíxolle a proposta á súa veciñanza de anexionarse á cidade de Vigo, e o día 16 de abril de 1941 Lavadores uniu os seus destinos aos de Vigo. O novo concello ampliouse en 56 quilómetros cadrados e en máis de 39.000 habitantes por aquel entón.
Eleccións municipais en Portas
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Portas dende 1979.miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Portas]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Portas desde a aprobación da Constitución de 1978.
Juan Carlos Verón Ramos
Juan Carlos Verón Ramos, nado en Buenos Aires o 1 de xuño de 1966, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Na tempada 1980–81 xogou co Racing de Santander en Segunda División, logrando o ascenso ao remate da campaña. Debutou en Primeira División o 20 de setembro de 1981 na primeira xornada do campionato, nun partido contra o Real Betis que rematou con vitoria (2–1) no que tamén marcou o seu primeiro gol na categoría. Na tempada 1982–83 descendeu á Segunda División.
Na tempada 1983–84 fichou polo RCD Mallorca, co que descendeu esa mesma campaña á Segunda División. Na súa seguinte campaña conseguiu un sétimo posto na clasificación, e desvinculouse do equipo balear tras xogar 64 partidos e anotar 7 goles.
Na tempada 1985–86 foi contratado polo Deportivo da Coruña, no que estivo dúas tempadas. Na súa primeira campaña como branquiazul, baixo as ordes de Txutxi Aranguren, conseguiu un sexto posto na clasificación. Na segunda tempada, a controvertida campaña 1986–87 de Segunda División, o equipo galego logrou un segundo posto na primeira fase, logrando xogar a seguinte fase de promoción de ascenso á Primeira División, onde caeron.
Na tempada 1987–88 volveu ao Racing de Santander onde estivo dúas tempadas, todas en Segunda División.
Erik Rubín
Erik Rubin Milochenko alias Erik Rubín, nado o 30 de xaneiro de 1971, é un actor e cantante mexicano. Comezou a súa carreira aos doce anos como cantante coa banda musical Timbiriche. Empezou a súa carreira como solista en 1993, co seu álbum La casa del amor e a de actor actuando na telenovela Muñecos de papel.
Kosmos 36
Kosmos 36 (Космос 36 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 30 de xullo de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 36 foi inxectado nunha órbita inicial de 503 km de apoxeo e 259 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 92,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 28 de febreiro de 1965.
Galería de imaxes da comarca de Verín
miniatura|dereita|250px|Comarca de Verín
Galería de imaxes da comarca de Verín.
A comarca de Verín comprende os concellos de Castrelo do Val, Cualedro, Laza, Monterrei, Oímbra, Riós, Verín e Vilardevós.
Lugares de Muíños
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Muíños.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Muíños
Cardo asneiro
O cardo asneiro Onopordum acanthium, é unha planta europea da familia das asteráceas, que se naturalizou en todos os continentes. É común en Galiza. A flor é usada coma emblema nacional de Escocia, polo que en inglés coñécese coma cardo escocés (Scots thistle).
miniatura|250px|right|Cipselas soltas
Descrición
É unha planta bienal, que produce unha gran roseta espiñenta no primeiro ano. As plantas adoitan xermolar polo outono, despois das primeira choivas e existen coma rosetas en todo o primeiro ano, forman unha grosa e carnosa raíz pivotante que pode estenderse até 30 cm ou máis para reserva de alimento.
No segundo ano, a planta medra até acadar os 0,5-2,5 (-3) m de altura e unha largura de 1,5 m. As follas son de 10–50 cm de largo, alternas e espiñentas, a miúdo cubertas de pelos brancos con lanuxe e co envés máis densamente cuberto cá face. As follas son profundamente lobadas con espiños longos e rexos ao longo das marxes. Os pelos finos dan á planta unha aparencia agrisada. O talo principal pode ser de 10 cm de largo na base, e estar ramificado na parte superior. Cada talo mostra unha fileira vertical de ás largas e espiñentas (visíbel en forma de fita de material de follas), polo xeral de 2–3 cm de largo.
As flores son en forma de globo, de 2–6 cm de diámetro, de cor rosa escura a lavanda, e prodúcense polo verán. O gomos florais fórmanse primeiro na punta do vástago e máis tarde na punta das pólas axilares. Aparecen soas ou en grupos de dous ou tres na punta das pólas. As plantas son andróxinas, tanto con pistilos e estames. Despois da floración, o ovario empeza a inchume e forma de 8.400 a 40.000 sementes por planta.
Distribución e hábitat
Nativo de Europa Occidental e África do Norte até Asia e o Subcontinente Indio.
Naturalizouse, e mesmo se cultivou, noutras partes do mundo onde chega a ser considerado como praga (ex.gr. nos Estados Unidos onde incluso está prohibido en certos estados (i.e. Arizona).
Coma a chorima do toxo é a flor por excelencia de Galiza, a deste cardo é o emblema nacional de Escocia, onde, curiosamente dubídase que sexa realmente nativo. É tamén da vila de Nancy, en cuxo escudo aparece, e de Lorena, en Francia.
Propiedades e usos
Contén alcaloides, glicósidos flavónicos, aesculina (unha saponina moi tóxica para home e animais), taninos e outros principios amargos. Tradicionalmente, os campesiños usábano coma menciña contra a tose, as doenzas da vincha e as feridas mal cicatrizadas; tamén, o zume fermentado dos seus talos empregábase para animar as festas e os entroidos.
Os receptáculos dos capítulos son ricos en inulina e comestíbeis do mesmo xeito cá alcachofra (Cynara scolymus). Son tamén comidos polos asnos: de aí o seu nome vulgar galego (en castelán tamén cardo borriquero), e se cadra tamén a orixe do nome do xénero en grego/latín: Onopordum.
Taxonomía
Onopordum acanthium foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 827. 1753. O nome xenérico vén do latín ǒnǒpordǒn/ǒnǒpradǒn, derivado á súa vez do grego όνόπoρδoν, de όνό «asno» e πορδον «peido», ou sexa que «peido de asno», aludindo á suposta propiedade da planta de producir gases a estes animais cando a comen, referenciado como tal en Plinio o Vello, Historia naturalis (27, 110, LXXXVII: "Onopradon cum ederunt, asini crepitus reddere dicuntur.").
O epíteto latino acanthium significa «espiñento».
Gin-tonic
Nalgúns países, o gin-tonic é comercializado en latas previamente mesturado nunha soa porción. É comunmente coñecido como "G & T" (Gin and tonic) no Reino Unido, EUA, Canadá e Irlanda. Algunhas marcas substitúen a palabra "xenebra" coa súa propia marca ou inicial nas receitas. Por exemplo, "Sapphire con Tónica" para Bombay Sapphire, "Hendrick's con Tónica" para a xenebra Hendrick (adornado con cogombro para distinguilo mellor), ou "Tanqueray con tónica" para Tanqueray.
Historia
Se a orixe da xenebra está na procura dun medicamento, o gin-tonic é moi similar. Cando o Imperio Británico se estendíe por todo o mundo no século XVIII e especialmente pola India, a malaria neste país estaba a afectar moitísimo á poboación civil e os soldados invasores. Para combatela a Cadbury Schweppes (famosa compañía hoxe en día polas súas bebidas gasificadas) en 1783 creou un remedio popular, a tónica; esencialmente auga con quinina, que é o elemento base que elimina a malaria. O problema que xurdiu era que esta bebida era moi amarga e os soldados para equilibrar o sabor mesturábana con xenebra Bombai, que xa se destilaba na cidade do mesmo nome.
A tónica actual, ceibe da función de antipalúdico, xa non contén a mesma cantidade de quinina, senón unha pequenísima dose que a fai refrescante soa e acompañada da xenebra.
Adornos
O gin-tonic é tradicionalmente adornado cun anaco ou toro de lima, con frecuencia lixeiramente espremido na copa antes de ser colocado no bordo do vaso. Na maioría das partes do mundo segue sendo unicamente un adorno habitual, con todo, en moitos países converteuse en común o uso do limón como un froito alternativo. As orixes deste uso son descoñecidas, aínda que os limóns son a miúdo máis fáciles de obter, e máis baratos de comprar que as limas. Malia este uso, os expertos en bebidas recomendan o uso da lima, o limón considerarse unha alternativa inculta, cuxas propiedades estragan o sabor desta bebida espiritosa. As destilerías de xenebra tamén recomendan o uso da lima, e non de limón como gornición para as súas bebidas.
Gin-tonic en España e Galicia
En España e Galicia, converteuse en popular unha variación da bebida. Difire dun gin-tonic tradicional, en que se serve en copa de cristal de globo, moitísimo xeo e unha gornición adaptada aos sabores da xenebra. A bebida pode ter base de froita, pero o uso de herbas e verduras, que reflicten os botánicos das xenebras, son cada vez máis populares. As copas de globo utilízanse porque a súa apertura permite apreciar máis facilmente os aromas da bebida ao bebedor. A popularidade desta variación do gin-tonic levou á creación de bares especializados en gin-tonics, nos que os clientes poden elixir a súa xenebra preferida, a tónica, e un menú de guarnicións.
Propiedades
Considérase como magnífico dixestivo, pois a perfecta conxunción de amargos, doces e anisados presentes no combinado, acelera a dixestión.
Limón
Non se recomenda mesturar con zume de limón, pois o ácido cítrico presente nesta froita reacciona co anhídrido carbónico da tónica deixando a esta sen as súas características burbullas e facendo que o gin-tonic perda a súa forza en breves minutos. Polo que se debe decorar só con pel de limón ou de lima.
Malia esta recomendación, o agregado de zume limón é un costume en varios países, onde ata se introduce un toro transversal de limón na copa.
Información nutricional
A seguinte información nutricional refírese a un gin-tonic en vaso de 200 ml.
Río Andalién
O Andalién é un río chileno situado na provincia de Concepción, rexión de Biobío. O río discorre polas comunas de Concepción, Talcahuano e Penco. A cuenca do río abarca o 23% da provincia de Concepción e inclúe parte das comunas de Concepción, Penco, Florida e Tomé.
Carregal, Paradela, Meis
Carregal é un lugar da parroquia de Paradela, no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE, en 2016 tiña 23 habitantes (10 mulleres e 13 homes), o que supón un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 20 veciños, e 2005, cando eran 21.
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
David Teague
David Teague, nado o 5 de maio de 1981, é un xogador profesional de fútbol australiano.
Digital Ash in a Digital Urn
Os sinxelos "Take It Easy (Love Nothing)" de Digital Ash in a Digital Urn e "Lua" de I'm Wide Awake, It's Morning, fixéronse cos dous primeiros postos da lista Billboard Hot 100 Single Sales.
Kinki Kids
Kinki Kids é un grupo de música xaponés establecido pola compañía Johnny's Entertainment. Está composto por dous membros, Tsuyoshi Dômoto e Koichi Dômoto, que non son irmán a pesar de ter o mesmo apelido. Teñen en común a súa procedencia da rexión de Kinki, de aí o nome do grupo. Fixeron o seu debut co sinxelo "GARASU no Shônen" (Chico de cristal) no ano 1997. Os seus sinxelos déronlle un posto no libro Guinnes dos Récords ao lograr a maiar cantidade de sinxelos consecutivos que debutaron no número un.
Galería de imaxes de Cualedro
Galería de imaxes do concello de Cualedro na provincia de Ourense.
Trofeo Xacobeo 99
O Trofeo Xacobeo 99 foi un torneo amigábel de fútbol.
Traxectoria
Disputouse só unha edición coincidindo co Ano Santo Xacobeo de 1999, organizado pola Xunta de Galicia, que entón presidía Manuel Fraga Iribarne. O torneo tivo lugar o 11 de agosto no Multiusos de San Lázaro de Santiago de Compostela, enfrontándose o Celta de Vigo e o Real Madrid con vitoria celeste por 3-0, con goles de Gustavo López, Benny McCarthy e Iván Kaviedes. Estes foron os xogadores que disputaron o encontro:
Celta de Vigo:
Real Madrid:
Valón, Doniños, Ferrol
Valón é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 326 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 161 homes e 165 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 338 habitantes.
Matsuura
Matsuura (松浦市, まつうらし, Matsuura-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nagasaki. Está situada ao noroeste da illa de Kyūshū e ao norte da parte de illa de Kyūshū. Ten 130,37 km² de superficie e unha poboación de 25.558 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 196 hab./km².
O concello de Matsuura limita cos concellos de Hirado, Emuka, Sasebo (da prefectura de Nagasaki); e de Imari (prefectura de Saga).
Anthony Hopkins
Philip Anthony Hopkins, nado en Port Talbot (Glamorgan) o 31 de decembro de 1937, é un actor, produtor, compositor e director de cinema británico. É coñecido polo gran público pola súa interpretación do asasino en serie Hannibal Lecter nos filmes O silencio dos cordeiros, a súa secuela Hannibal e a súa precuela Red Dragon. Gañou premios como o Óscar, o Emmy, o Globo de Ouro ou o BAFTA, entre outros.
Valón Vello, Doniños, Ferrol
Valón Vello é un lugar da parroquia de Doniños no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 11 habitantes.
El Obrero (Vigo)
El Obrero foi un periódico editado en Vigo entre 1871 e 1872.
Traxectoria
Periódico federalista que apareceu en outubro de 1871. De periodicidade quincenal, estaba dirixido por Ramón García Vicetto. Cesou a súa publicación en 1872.
Frederico III de Alemaña
Frederico III de Hohenzollern, nado en Potsdam o 18 de outubro de 1831 e finado o 15 de xuño de 1888, foi o emperador de Alemaña (káiser) e rei de Prusia, durante 1888 (9 de marzo-15 de xuño).
Traxectoria
Era fillo do príncipe Guillerme de Prusia e de Augusta de Saxonia-Weimar-Eisenach (o seu pai era irmán do rei Frederico Guillerme IV de Prusia).
Cando o seu pai converteuse en rei de Prusia, desde 1861 foi príncipe herdeiro da coroa. Participou como oficial de Prusia na Guerra austro-prusiana en 1866 e, en 1870, na Guerra franco-prusiana.
Con posterioridade á unificación alemá (a partir de 1871), Frederico, de ideas liberais e influído pola súa esposa, tivo diferenzas políticas co conservador chanceler Bismarck, pero se mantivo á marxe do poder político durante a vida do seu pai. Falecido Guillerme I o 9 de marzo de 1888, Frederico só puido reinar 99 días por padecer un cancro de larinxe, chegando a perder o fala tras unha operación. Sucedeulle á súa morte o seu fillo Guillerme II.
Parque Nacional das Illas Atlánticas
As Illas Atlánticas son o parque nacional galego que abrangue aos arquipélagos das Cíes, Ons, Cortegada e Sálvora e ás súas aguas, estando todas elas nas Rías Baixas. As illas de Sálvora e Cortegada atópanse na ría de Arousa, as Ons na boca da ría de Pontevedra e as Cíes pechando a ría de Vigo. Todas estas atópanse nos exteriores das rías, agás a illa de Cortegada que está no interior.
Este parque declarouse o 1 de xullo do 2002 recibindo o nome de Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galiza. Converteuse no primeiro e único parque nacional de Galiza e no décimo terceiro declarado a nivel estatal. Con esta figura inténtase protexer ao litoral e aos ecosistemas terrestres e mariños destas illas, que forman unha barreira natural na plataforma continental eurosiberiana; así como tamén á súa paisaxe. Namentres que no medio terrestre destacan os sistemas dunares e cantís das illas, nas augas destacan a biodiversidade das formacións rochosas e os areais, que contan con bosques de algas pardas e múltiples especies de peixes e bivalvos. A delimitación territorial deste parque nacional realizouse en función da singularidade paisaxística, xeomorfolóxica e cultural deste territorio e coa finalidade de protexer a unha mostra representativa dos sistemas costeiros atlánticos. O valor deste parque vai desde o científico e educativo ata o recreativo.
No ano 2017 o parque recibiu 440 mil visitas turísticas.
Xeografía
As superficie de 8.480 hectáreas do parque distribúese:
Arquipélagos e illas aspirantes
Á parte das xa declaradas como parte do conxunto do parque nacional, existen outras illas galegas que se atoparon en proceso de valoración ou se reclamou por parte de diferentes colectivos a súa inclusión dentro do parque. É o caso das illas Lobeiras, Sisargas, a San Simón e a Tambo.
No momento da declaración do parque en 2002 ata se avaliou a inclusión das illas Sisargas e das Lobeiras pero iso viuse dificultado pola titularidade deses territorios insulares.
Os organismos locais tamén reclamaron a inclusión das illas Sisargas de Malpica ou as Lobeira de Corcubión dentro do parque recentemente creado. Do mesmo xeito, a titularidade privada dos terreos e a distancia coas demais illas atlánticas lastraron a inclusión dentro do parque. De feito as illas Lobeira son de propiedade municipal e o concello local na década de 1990 reclamou a súa inclusión dentro do futuro parque nacional. Con todo, as illas Sisargas forman parte do ZEC Costa da Morte e da ZEPA Costa da Morte (Norte) e as illas Lobeira están dentro do ZEC Carnota - Monte Pindo.
Orografía
miniatura|300px|As Cíes desde o Alto do Príncipe. Desde alí obsérvase a diferenza de alturas entre a costa exterior e interior do arquipélago. As illas atlánticas teñen un relevo e orientación determinada pola súa formación xeolóxica, que estivo ligada á aparición das rías e ás fallas variscas de orientación N-S e NE-SO da costa atlántica galega.
No caso dos arquipélagos das Cíes e Ons as illas son dunha morfoloxía suave, de pouca altitude, mais cunha diferenciación entre as pendentes das vertentes leste e oeste. As maiores altitudes das illas danse lo lateral exterior, que mira a augas abertas. Nesa face os cantís son elevados e están máis expostos ás ondas do exterior das rías. A vertente que mira ao interior das rías son as zonas insulares onde se atopan rochedos de pouca pendente e as praias. A maior elevación da illa de Ons é o Alto de Ons, que está nos 116 m, e en Onza son 71 m. No caso das Cíes, na illa de San Martiño chégase aos 172 m de altitude, no monte do Faro aos 172 m, na illa de Monte Maior acádanse os máximo de 183 m e de 197 m no Alto das Cíes.
As illas dos arquipélagos de Sálvora e Cortegada son de pendentes miúdas e de contornas redondeadas e planas. No caso de Sálvora as maiores altitudes danse pola presenza de cons e formacións graníticas. Cortegada está no interior da ría e o seu relevo é case de chaira, cun litoral de chairas e rochedos. A máxima altitude en Sálvora é de 69 m e a de Cortegada de 19 m.
Hidroloxía
miniatura|Lavadoiro no rego das Ons ao seu paso polo Cano, preto da Area dos Cans. A escasa superficie das illas e a súa posición no exterior das rías fan que as illas, inda que varía entre elas, teñan unha hidroloxía superficial de poucos acuíferos e bacías pequenas. As correntes dos regos son ocasionais, en particular despois de choivas.
No arquipélago das Ons só existen na illa e Ons. Alí atópanse 11 fontes e mananciais estacionais. No arquipélago das Cíes existen 6 mananciais na illa do Faro, 2 na e Monteagudo e 4 na de San Martiño. En Sálvora coñécense 4 mananciais e en Cortegada só 1, onde estivo a poboación da illa.
Clima
As rías baixas, onde están as illas atlánticas, atópanse nun clima oceánico de altas precipitacións e unha estacionalidade moderada. Isto é, a variación de temperatura e choivas non é acusada. En particular as illas atlánticas teñen un clima que está determinado en esencia pola latitude e as oscilación do atlántico norte (a "NAO"), e que está definido polas as altas presións das illas Azores e as baixas de Islandia.
As precipitacións nas illas son menores que no litoral continental xa que a súa baixa altura non impide o paso das nubes. Por mor disto os veráns nas illas son máis secos e escasea a auga. . A temperatura terrestre das illas está entre os 13 e 15 °C, e é máis moderada que no litoral próximo. Chegan a máximos de 20º de xullo a agosto e mínimos de 10º de decembro a xaneiro. As súas augas están en temperaturas superficiais de 14º C.