cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arthur Phillip
Estabilización do asentamento
Para 1790 a situación do asentamento era xa estábel. A poboación, dunhas 2 000 persoas, estaba adecuadamente instalada e cultivaba alimentos frescos. Para aquel entón concedeu ao recluso James Ruse o terreo de Rouse Hill, agora Parramatta, para estabelecer un cultivo, cando este accedeu a converteuse na primeira persoa en recibir un terreo concedido na colonia. Máis tarde outros convictos seguiron o seu exemplo. En marzo de 1790 o Sirius naufragaba preto da Illa de Norfolk, privando á colonia de recursos vitais. En xuño a Second Fleet arribaba con centos de presos máis. E, en decembro de 1790 prepárase para retornar a Inglaterra xa que parecía que a colonia fora esquecida por Londres.
En 1791 informa de que o goberno faría dous envíos anuais e con subministracións suficientes. Mais en xullo os navíos da Third Fleet chegaron con máis de 2 000 reclusos e moi pouca comida, véndose na obriga de enviar un barco a Calcuta a por alimentos.
miniatura|dereita|250px|Capela de Australia na Igrexa de San Nicolás en Bathampton. O memorial a Arthur Phillip está na parede dereita. En 1792 a colonia xa estaba ben estabelecida, aínda que Sidney non deixaba de ser un desordeado pobo de cabanas. A industria baleeira era recoñecida, os barcos visitaban Sidney para comerciar e os presos que acababan de cumprir coa sentenza imposta traballaban como granxeiros. Jon Macarthur e outros oficiais importaron ovellas e dedicáronse á obtención de la. Aínda que moi pequena era unha colonia de habilidosos granxeiros, comerciantes e artesáns na que os presos continuaron a traballar tan pouco como era posíbel, aún cando eles traballaban principalmente para obter a súa propia comida.
Vellez e morte
Após a morte en 1792 da súa primeira muller, casa en 1794 con Isabella Whitehead, coa que se traslada temporalmente a vivir a Bath. Alí recupera gradualmente a súa saúde e volve ao mar en 1796 para asumir unha serie de mandos e postos de responsabilidade na guerra contra os franceses, labor pola que en xaneiro de 1799 foi ascendido a contra-almirante. En 1805, a idade de 67 anos, retírase tamén da mariña con rango de almirante e volve a Bath onde pasará o resto dos seus días.
No ano 1937 inagurouse na igrexa da abadía de San Pedro en Bath un monumento a súa honra. Xa, en 1932, inagurárase outro monumento á súa memoria na igrexa de San Mildred en Londres mais a igrexa xunto co memorial foi destruída durante os bombardeos de Londres en 1940, aínda que os principais restos do mesmo recolocáronse na igrexa de Santa Maria-Le-Bow en Londres, preto da Catedral de San Paulo, en 1968. Del hai tamén unha estatua nos Reais Xardíns Botánicos de Sidney e un excelente retrato na Galería Nacional de Retratos de Londres. Na súa honra, teñen tamén o seu nome en Australia a Baía de Phillip, a Illa de Phillip (Victoria), a Illa Phillip (Illas Norfolk), un barrio de Canberra e a moitas rúas, parques e escolas.
Luiz Carlos Quintanilha
Luiz Carlos Quintanilha, máis coñecido como Luisinho, nado o 17 de marzo de 1965 no Río de Xaneiro (Brasil) é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Botafogo de Futebol e Regatas e debutou no campionato carioca en 1983, con 18 anos. En 1991 ficha polo Vasco da Gama, xogando neste equipo é cando debuta coa selección brasileira.
No verán de 1993 ficha polo Celta de Vigo, que tentaba consolidarse en Primeira División Española. Pese a que chegou con moi bo cartel non atopou un sitio fixo no once titular e mediada a tempada foi cedido ao Corinthians brasileiro.
Bryggen
Bryggen (o peirao), tamén coñecido como Tyskebryggen (, o peirao alemán), é un serie de edificios comerciais Hanseáticos que bordean o lado oriental do porto de Vågen en Bergen, Noruega. Bryggen está na lista de sitios Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1979.
A cidade de Bergen fundouse ao redor de 1070 dentro dos límites orixinais de Tyskebryggen. Ao redor de 1350 estableceuse un "Kontor" da Liga Hanseática e Tyskebryggen converteuse no centro das actividades comerciais Hanseáticas en Noruega. Hoxe, Bryggen alberga museos, tendas, restaurantes e pubs.
Historia
Bergen fundouse sobre o ano 1070. Posteriormente "na Idade Media, Bryggen abarcou todos os edificios entre a estrada Stretet (Øvregaten) e o océano desde Holmen no norte, a Vågsbunnen no sur". Dentro desta área, fundouse a cidade, segundo as Sagas, di a enciclopedia Store Norske Leksikon.
Unha das primeiras construcións do peirao foi datada ao redor de 1100, di Store Norske Leksikon. Os edificios existentes teñen unha data moi posterior. "Só os Schøtstuene e os edificios cara a Julehuset [parte de Holmedalsgården] son ​​orixinais de 1702", segundo a guía de Thomas De Ridder. Ao redor de 1350 estableceuse unha oficina da Liga Hanseática. A medida que a cidade se converteu nun centro comercial importante, os peiraos foron mellorados. Os edificios de Bryggen foron gradualmente asumidos polos comerciantes Hanseáticos. Os almacéns estaban cheos de mercadorías, particularmente peixe do norte de Noruega e cereais de Europa.
En 1702, os edificios pertencentes á Liga Hanseática foron danados por un incendio. Foron reconstruídos, e algúns destes foron demolidos posteriormente, e algúns volveron a ser destruídos polo lume. En 1754, as operacións da oficina en Bryggen, terminaron "cando todas as propiedades foron transferidas a cidadáns noruegueses".
Ao longo da historia, Bergen experimentou moitos incendios, xa que tradicionalmente a maioría das casas estaban feitas de madeira. Este tamén foi o caso de Bryggen, e día de hoxe, o barrio remóntase ao tempo posterior a 1702, cando os almacéns máis antigos do peirao e os edificios administrativos se queimaron. O resto está formado principalmente por estruturas máis novas, aínda que hai algunhas bodegas de pedra que se remontan ao século XV.
Partes de Bryggen foron destruídas nun incendio en 1955. Seguiu unha escavación arqueolóxica de trece anos, revelando as inscricións rúnicas cotiás coñecidas como as inscricións de Bryggen. O museo de Bryggen construíuse en 1976 na parte do sitio despexada polo incendio.
Patrimonio arquitectónico
Bryggen foi declarada Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1979, polo criterio (III): "Bryggen ten os rastros de organización social e ilustra o uso do espazo nunha cuarta parte dos comerciantes da Liga Hanseática que data do século XIV . É un tipo de "fondaco" do norte, inigualado no mundo, onde as estruturas permaneceron dentro da paisaxe urbana e perpetúan a memoria dun dos máis antigos grandes portos comerciais do norte de Europa.
As casas notables en Bryggen inclúen Bellgården (un edificio de 300 anos de idade), Svensgården, Enhjørningsgården, Bredsgården, Bugården, Engelgården. O edificio máis antigo e máis alto da zona é a Igrexa de Santa María. As rúas inclúen Jacobsfjorden. Os museos inclúen o Bryggens Museum e o Hanseatic Museum e Schøtstuene.
Jakarnir Vestmannaeyjum
O Jakarnir Vestmannaeyjum foi un equipo de hóckey sobre xeo de Vestmannaeyjum, Islandia. Durante o seu período de actividade competiu na Liga Islandesa de Hóckey Xeo, tamén denominada Islandsmot Meistaraflokks.
Imogen Poots
Imogen Poots nada en Londres o 5 de xuño de 1989 é unha actriz británica recoñecida internacionalmente por interpretar a Tammy no filme de 28 Weeks Later e a Prue Sorenson no remake de 2010 da serie de televisión Bouquet of Barbed Wire.
Bertomeu, apóstolo
Bertomeu chamado Natanael (Natan-el bar Tholmai, "Natanael, fillo de Ptolemeo"; en arameo: תולמי-בר, bar-Tôlmay; en grego: Βαρθολομαίος Bartholomaíos), nado en Caná (Galilea) a comezos do século I e finado na Armenia, foi segundo o Novo Testamento, un dos doce Apóstolos de Xesús Cristo. É venerado coma santo en tota a cristiandade.
Traxectoria
Fillo dun cananeo chamado de Ptolemeo, o seu nome real semella que era Natanael (en arameo Natan-el bar Tholmai). De aquí o nome "bar-Tolmay", en galego Bertomeu, que significa fillo de Ptolemeo.
Imogen Poots
Traxectoria
Asistiu ó Latymer Upper School de Londres. É membro da YoungBlood Theatre Company e filla de Fiona e Trevor Poots, que é un produtor de televisión londiniense.
Bertomeu, apóstolo
Traxectoria
Segundo o Novo Testamento, veu a Xesús de Nazaret resucitado no Lago Tiberiades e foi testemuña da súa ascensión ao ceo. Segundo Eusebio de Cesarea, Bertomeu foi a predicar á India e, con Xudas Tadeo, predicou na Armenia, por iso son os patróns da Igrexa Apostólica Armenia.
Imogen Poots
Traxectoria
A súa primeira aparición nun filme foi como Valerie no filme 2005 V de Vendetta e o papel polo que é mundialmente coñecida é como Tammy no exitoso filme británico 28 Weeks Later.
Bertomeu, apóstolo
Traxectoria
O seu final foi dos máis crueis entre os apóstolos, xa que foi esfolado vivo e, finalmente, decapitado.
Veneración
Conmemóraselle o 24 de agosto. Polo seu martirio é patrón de oficios relacionados co traballo da pel, coma os curtidores, e adobadores.
Imogen Poots
Traxectoria
Traballa tamén como modelo para a Select Model Management. O primeiro filme no que interveu Poots foi como a nova Valerie no filme de V de Vendetta. Poots tamén apareceu nun episodio de Casualty no 2004, na curta de Matt Day Wish e no 2007 no filme televisivo chamado Miss Austen Regrets.
Poots fixo aparicións en filmes tales como Cracks (dirixido por Jordan Scott da novela de Sheila Kohler), e dúas producións estadounidenses, Waking Madison e Solitary Man. Participou no remake do filme de terror Fright Night.
Bamio, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Bamio é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 10 mulleres.
Jack Palance
Jack Palance, nado en Faille Township (Pensilvania) o 18 de febreiro de 1919 e finado en Montecito (California) o 10 de novembro de 2006, foi un actor estadounidense gañador dos premios Óscar e Globo de Ouro, e famoso polos seus papeis de vilán, ao interpretar personaxes duros, malos ou psicópatas.
John Maclean
John Maclean, nado en 1879 e finado en 1923, foi un político escocés.
Traxectoria
Naceu en Glasgow nunha familia orixinaria das Higlands. Maclean converteuse en mestre de escola e só entón acudiu á universidade, alí desenvolveu o seu pensamento político, na certeza que só a adopción do marxismo podía liberar ás masas traballadoras das súas condicións de vida. Integrouse na Federación Social Democrática (SDF) que máis tarde deu orixe ó Partido Socialista Británico, converténdose Maclean no seu líder en Escocia.
En 1923 fundou o Partido Republicano dos Traballadores Escoceces de tendencia independentista e comunista que buscaba a implantación dunha república comunista de Escocia que herdaría a tradición do comunismo de clans celta.
San Juan, Southern Leyte
San Juan politicamente divídese en 18 barangays.
Sant Antoni de Portmany
Sant Antoni de Portmany é un concello español situado na illa de Eivissa, no arquipélago das Illas Baleares. Corresponde ao antigo cuartón de Portmany, un dos catro cuartóns en que Xaime I dividiu a illa no século XIII. O nome Portmany deriva do latín portus magnus, "porto grande".
Xeografía
O concello limita ao norte e oeste co mar Mediterráneo, ao leste con Sant Joan de Labritja e Santa Eulària des Riu, e ao sur con Eivissa e Sant Josep de sa Talaia. Aínda que o relevo da illa non é moi accidentado, no concello de Sant Antoni de Portmany atópanse formacións montañosas como o Puig d'en Jaume (226 m), a Serra des Puig (241 m) e a Serra Llarga (254 m).
Demografía
Tiña en 2016 unha poboación de 24.478 habitantes, a maior parte deles concentrados na capital municipal, Sant Antoni de Portmany. Hai outras catro entidades de poboación no concello: Buscastell, Sant Mateu d'Albarca, Sant Rafel de sa Creu e Santa Agnès de Corona.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Homeomorfismo
miniatura|Exemplo clásico de dúas figuras homeomorfas: unha [[Caneca|cunca e un toro ou dónut.]] En topoloxía, un homeomorfismo (do grego ὅμοιος (homoios) = mesma e μορφή (morphē) = forma) é unha función dun espazo topolóxico noutro, que cumpre con ser unha función un a un continua e cuxa inversa é continua. Neste caso, os dous espazos topolóxicos chámanse homeomorfos. As propiedades destes espazos que se conservan baixo homeomorfismos denomínanse propiedades topolóxicas.
Na categoría de espazos topolóxicos, os morfismos son as funcións continuas e os isomorfismos son os homeomorfismos. Consecuentemente, a composición de dous homeomorfismos é de novo un homeomorfismo, e o conxunto de todos os homeomorfismos h:X → X dun espazo en si mesmo forman un grupo chamado grupo de homeomorfismos de X, que adoita notarse como Homeo(X).
De modo intuitivo, o concepto de homeomorfismo reflicte como dous espazos topolóxicos son «os mesmos» vistos doutra maneira: permitindo estricar, dobrar ou cortar e pegar. Con todo, os criterios intuitivos de «estricar», «dobrar», «cortar e pegar» requiren de certa práctica para aplicalos correctamente. Deformar un segmento de liña até un punto non está permitido, por exemplo. Contraer de maneira continua un intervalo até un punto é outro proceso topolóxico de deformación chamado homotopía.
Definición
A definición de homeomorfismo é a seguinte:
Se f: X \to Y é un homeomorfismo, dise que X é homeomorfo a Y. Se dous espazos son homeomorfos entón teñen exactamente as mesmas propiedades topolóxicas. Dende o punto de vista da teoría de categorías, dous espazos que son homeomorfos son iguais topoloxicamente falando.
Difeomorfismo
Un difeomorfismo é un homeomorfismo diferenciable entre variedades diferenciables cuxa inversa tamén é diferenciable; é dicir, é un isomorfismo de variedades diferenciables. Os cambios de coordenadas constitúen un caso particular de difeomorfismo.
PCI Express
PCI-Express (anteriormente coñecido polas siglas 3GIO, 3rd Generation I/O) é un novo desenvolvemento do bus PCI que usa os conceptos de programación e os estándares de comunicación existentes, pero baséase nun sistema de comunicación serie moito máis rápido. Este sistema é apoiado principalmente por Intel, que comezou a desenvolve-lo estándar co nome de proxecto Arapahoe despois de retirarse do sistema Infiniband.
Características
PCI-Express non ten que nada ver con PCI-X, son totalmente diferentes. PCI-X é unha evolución de PCI, na que se consegue aumentalo ancho de banda mediante o incremento da frecuencia, chegando a ser 32 veces máis rápido co PCI 2.1. A súa velocidade é maior ca PCI-Express, pero presenta o inconveniente de que ao instalar máis dun dispositivo a frecuencia base se reduce e perde velocidade de transmisión.
PCI-Express está pensado para ser usado só coma bus local. Debido a que se basea no bus PCI, as tarxetas actuais poden ser reconvertidas a PCI-Express trocando soamente a capa física. A velocidade superior do PCI-Express permitirá substituír case tódolos demais buses, AGP e PCI incluídos. A idea de Intel é ter un só controlador PCI-Express comunicándose con tódolos dispositivos, en contraposición co actual sistema de ponte norte e ponte sur.
En 2006, PCI-Express vese como un estándar das placas base para PC, especialmente en tarxetas gráficas. Marcas coma Ati Technologies e nVIDIA entre outras teñen tarxetas gráficas en PCI-Express.
Os Casares, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Os Casares é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Iraurgi SB
O Iraurgi Saski Baloia, coñecido tamén como Juaristi ISB por motivos de patrocinio, é un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Azpeitia, Euskadi. Xoga os seus partidos coma local no Polideportivo Municipal de Azpeitia, con capacidade para 1.000 espectadores. Actualmente xoga na Liga LEB Prata tras descender da LEB Ouro na tempada 2017-18.
Corrente de Foucault
As correntes de Foucault ou correntes parasitas son correntes inducidas nun condutor cando o fluxo magnético a través dunha mostra razoabelmente grande de material condutor varía. O nome foi dado en homenaxe a Jean Bernard Léon Foucault, que estudou ese efecto.
Se o material o permite, féchanse circuítos a través dos cales circulan correntes inducidas seguindo a Lei de Faraday. Estas correntes poden producir resultados indesexábeis, como a disipación por efecto Joule, o que fai que a temperatura do material aumente. Para evitar a disipación por efecto Joule, os materiais suxeitos a campos magnéticos variábeis son frecuentemente laminados ou construídos con placas moi finas illadas unhas das outras. Con isto faise que os circuítos formados estean orientados co campo, a corente teña un percorrido moi pequeno e a disipación sexa mínima.
Áurea Rodríguez
María Áurea Rodríguez Rodríguez, nada o 16 de novembro de 1897 en Muntián (Cartelle), foi unha gaiteira galega, a primeira documentada da historia.
Traxectoria
Foi a maior dos seis fillos do matrimonio José Rodríguez e Hermelinda Rodríguez. Comezou a tocar a gaita arredor de 1907, á idade de dez anos. Logo do falecemento dos seus pais formou xunto cos seus irmáns Castor, Felisindo, Manuel e Eliseo, o grupo Os Maravillas (en referencia á parroquia de onde son orixinarios, As Marabillas). O grupo tivo un enorme éxito en toda a xeografía galega durante os anos vinte. En 1929 as xiras do grupo traspasan as fronteiras de Galicia, realizan actuacións en Madrid, que coroan a Aurea como "La reina de la gaita Gallega", e pola Arxentina no mes de novembro. Na década dos trinta desfaise o grupo. Castor, Benigno e Aurea crean un novo grupo, Os Menores, e emigran a Arxentina. A última nova sobre Áurea é dunha actuación que tivo lugar en Venezuela en 1945.
Juan Castro Mosquera
Juan Castro Mosquera foi un construtor galego.
Traxectoria
Asentado na Coruña, dedicouse á construción. Durante a República construíu a barriada obreira da Torre. Casou con Concepción Rama Vázquez.
Ijiraq (lúa)
Ijiraq é unha pequena lúa irregular de movemento directo do planeta Saturno. Foi descuberta por Brett J. Gladman, John J. Kavelaars e o seu equipo no ano 2000, e déuselle a designación temporal de S/2000 S 6. No 2003 recibiría o seu nome oficial, procedente da mitoloxía inuit, que fai referencia a unha criatura desta mitoloxía.
Orbita e características físicas
miniatura|esquerda|300px|Os grupos de lúas irregulares de movemento directo de Saturno: Gallic (vermello) e Inuit (azul)
Esta lúa é membro do Grupo Inuit de satélites irregulares de Saturno. Ijiraq ten ó redor de 12 kms de diámetro, e orbita Saturno a unha distancia media de 11,124 millóns de kms en 451 días, coma se pode comprobar, unha orbita moi semellante á de Kiviuq. No diagrama da esquerda pódese ver graficamente a órbita desta lúa en relación coas outras lúas de movemento directo de Saturno, a excentricidade da órbita está representada polos segmentos amarelos que van dende o pericentro ó apocentro.
Pensase que Ijiraq está nunha resonancia Kozai, por exemplo, cando ciclicamente se reduce a inclinación orbital, aumenta a excentricidade e viceversa. O argumento da periapse da órbita oscila ó redor dos 90° cunha amplitude 60° .
Como xa dixemos, Ijiraq é membro do Grupo Inuit, pero observacións recentes revelaron que Ijiraq é máis vermello ca Paaliaq, Siarnaq e Kiviuq. O seu gradiente espectral (a medida de refractividade dun corpo en relación á lonxitude de onda) é moito máis empinado que para os outros membros (20% por 100 nm), típica dos TNOs coma Sedna pero descoñecida para os satélites irregulares. Tamén cabe subliñar, que a diferenza dos outros tres satélites, o espectro de Ijiraq carece dunha liña feble de absorción preto dos 0.7 μm, atribuído a unha posible presenza de auga.
Nome
Kavelaars, astrónomo da McMaster University, suxeriu este nome co fin de axudar á nomenclatura astronómica a saír un pouco da ruta Greco-Romana. Estaría varios meses buscando nomes entre fontes multi-culturais e canadenses, consultando a eruditos indíxenas, pero sen atopar un mome adecuado. En marzo do 2001, mentres lles estaba lendo un contos ós seus fillos, tivo unha revelación. O ijiraq xogaba ó acocho, do mesmo xeito cás lúas pequenas de Saturno: as cales eran difíciles de atopar, e frías coma os países do "Canadian arctic" (o equipo dos descubridores que incluía canadenses, noruegueses e islandeses). Kavelaars contactou co autor do conto, Michael Kusugak, para pedirlle o seu permiso, e máis tarde tamén suxeriu os nomes de lúa Kiviuq e 90377 Sedna.
Elefante do norte de África
O elefante do norte de África (Loxodonta africana pharaoensis) foi unha posible subespecie do elefante africano de sabana (Loxodonta africana), ou pode que unha especie separada de elefante, que existiu no norte de África ata a súa extinción durante a era romana. Estes foron os famosos elefantes de guerra usados por Cartago nas guerras púnicas no seu conflito coa República Romana. Malia que esta subespecie foi formalmente descrita, non está recoñecida amplamente polos taxonomistas. Outros nomes para este tipo de elefante son elefante cartaxinés e elefante de Atlas. Orixinalmente, a súa distribución natural estendeuse por todo o norte de África e nas costas das actuais Sudán e Eritrea.
Descrición
miniatura|esquerda|Estatua romana de bronce dun [[elefante de guerra.]] Frescos cartaxineses e moedas acuñadas por quen controlaba o Norte de África en diversos momentos da historia amosan un animal relativamente pequeno (2,5 metros de altura) con grandes orellas e os lombos cóncavos típicos dos Loxodonta. O elefante do norte de África era máis pequeno que o actual elefante africano de sabana (L. a. africana), probablemente semellante en tamaño ó elefante africano de bosque (L. cyclotis). Tamén é probable que fose máis dócil e doado de manexar, permitindo que os cartaxineses o domasen cun método que se perdeu na historia. Estudos modernos aseguran que os elefantes cartaxineses eran armados con torres de combate; o cal se evidencia no feito de que os elefantes africanos do bosque ben poderían levar torres en determinados contextos militares.
Bamio de Fondo, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
Bamio de Fondo é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 8 mulleres.
Bato, Leyte
Bato é unha municipalidade da provincia de Leyte, Filipinas. De acordo co censo do 2000 ten 32 974 persoas.
División territorial
Politicamente divídese en 32 barangays.
Aeroporto Sir Seewoosagur Ramgoolam
O aeroporto internacional Sir Seewoosagur Ramgoolam é o principal aeroporto internacional de Mauricio. Está situado a 48 quilómetros de Port Louis, a capital do país. Anteriormente foi coñecido como aeroporto de Plaisance  e ten voos directos a varios destinos en África, Asia e Europa. Tamén é o fogar da aeroliña nacional de Mauricio, Air Mauritius. Airports of Mauritius Co. Ltd (AML) é o propietario e operador do aeroporto; o goberno do país é o maior accionista de AML.
El Propagador
El Propagador foi un semanario editado Ferrol entre 1895 e 1896.
Historia e características
Apareceu en decembro de 1895. Semanario católico, estaba dirixido por Manuel Comellas. Aínda se publicaba en setembro de 1896
HyperTransport
O HyperTransport corre entre os 200-1400 MHz (comparado co PCI que corre a 33 o 66 MHz). É un bus DDR ( Dobre taxa de transferencia de datos en galego), o cal permite a transferencia de datos por dúas canles distintas simultaneamente nun mesmo ciclo de reloxio.
Fonlor, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Fonlor é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Ilícito
Ilícito, ilegal, ou ilexítimo, é todo acto que non estea permitido legal ou moralmente. Trátase, polo tanto, dun delito (un quebrantamento da lei) ou dunha falta ética. Coñécese, por tanto, como acto ilícito todo acto contrario a dereito. A causa ilícita, por outra parte, é aquela que se opón ás leis ou á moral.
Non hai que esquecer que tamén existe o que se coñece como ilícito administrativo, que se define como o acto ou a conduta que é totalmente contraria ao que establece o dereito, é dicir, o ilícito administrativo é unha infracción a calquera do conxunto de prohibicións que se organizan dentro dos ordenamentos xurídicos ou administrativos, como poden ser as leis o ordenamentos que regulan os impostos, o tráfico de vehículos ou o goberno das administracións públicas.
Do mesmo xeito, tamén está o ilícito tributario, que é unha violación das leis financeiras existentes. Esta acción dá lugar a que a persoa infractora teña que “compensar” aquel acto mediante o pago dunha cantidade de diñeiro, ben ao Estado ou a outra entidade pública (Goberno da Comunidade Autónoma, Deputación Provincial ou Concello). Outras sancións que se poden establecer son a clausura temporal do establecemento comercial, inhabilitación ou mesmo prisión.
O enriquecemento ilícito é un concepto que fai referencia ao acto de enriquecerse por medios contrarios á lei. Esta noción adoita utilizarse para sinalar ao funcionario público que aproveita o seu poder e autoridade para realizar negocios ilegais ou que obtén diñeiro grazas a subornos.
Porén, tampouco podemos pasarmos por alto que existen outros actos, igualmente delitivos, de comercio ilícito, algúns deles verdadeiramente repugnantes, como o narcotráfico ou o tráfico de persoas (de nenos, mulleres, inmigrantes etc,) así como como o de obras de arte que, aínda que menos repulsivos, do mesmo xeito levan a moitas persoas a seren xulgadas e condenadas con penas de cárcere.
ProLingua
ProLingua é unha plataforma a prol da lingua galega, estabelecida a nivel fiscal en calidade de asociación cultural. Celebrou a súa primeira asemblea o 3 de outubro de 2009 en Santiago de Compostela.
Características e organización
Defínese como apartidaria, plural e non xerárquica. Así mesmo no seu manifesto fundacional recóllese un único requisito para poder formar parte dela:
Outro dos sinais de identidade da plataforma ten que ver co financiamento, pois este ten que ser unicamente en base ás achegas dos socios, non estando admitidas nin a vía das subvencións públicas nin das contribucións privadas.
Cómpre sinalar que ProLingua aposta pola súa socialización a través de Internet, tanto para o debate interno como para a organización de accións ou distribución de contidos. Así, amais dun dominio de seu, dispón tamén de contas abertas e públicas en redes sociais coma Facebook ou Twitter.
Síndrome de Patau
miniatura|Feto de 37 semanas con síndrome de Patau. A síndrome de Patau, tamén coñecida como trisomía no par 13, trisomía D ou síndrome de Bartholin-Patau, é unha doenza xenética resultado da presenza dun cromosoma 13 suplementario.
ProLingua
Membros
A comezos de maio de 2010 contaba con máis de 2.000 membros tanto de Galiza coma de fóra, exercendo estes máis dun cento de profesións distintas, amais de teren unhas tendencias ideolóxicas do máis diverso, como demostra o feito de figuraren entre os seus socios militantes dos tres partidos políticos con representación parlamentaria e gran parte dos que non a teñen. Entre estes máis de mil membros figuran persoeiros da Real Academia Galega como Francisco Fernández Rei ou Margarita Ledo; das letras, como Xabier P. DoCampo, Ana Romaní, Xavier Rodríguez Barrio, Paco Martín, Antonio Reigosa ou Rosa Aneiros; da política, como Marisol López, Camilo Nogueira, Xosé Manuel Beiras, Xabier Cordal, Primitivo Iglesias ou Rafael Cuíña; do ensino, como Fermín Bouza Álvarez, Craig Patterson, Mercedes Queixas, Xavier Senín ou Xosé Henrique Costas, e doutros tantos ámbitos tal que a avogacía, o xornalismo, a hostalaría, a música, a empresa ou a investigación científica.
Síndrome de Patau
Esta síndrome é a trisomía reportada menos frecuente na especie humana. Foi observada por primeira vez por Thomas Bartholin en 1657, pero non foi ata 1960 cando a descubriu o doutor Klaus Patau. As persoas afectadas pola devandita síndrome morren pouco tempo despois de nacer, a maioría aos tres meses, e como moito chegan ao ano. Crese que entre o 80 % e o 90 % dos fetos coa síndrome non chegan a termo. Os fetos afectados de trisomía 13 presentan anomalías múltiples que poden ser detectadas antenatalmente por medio da ecografía, e o diagnóstico confírmase a través de amniocentese ou biopsia corial.
Causas xenéticas
A maioría dos casos de síndrome de Patau débese a unha trisomía do cromosoma 13 (consecuencia dunha non disxunción meiótica, especialmente no gameto materno). Aproximadamente un 20 % de casos débese a translocacións, entre as que a t(13q14) é a máis frecuente. Só un 5 % desas translocacións é herdada dun dos proxenitores. No caso da translocación, aínda que os pais estean sans teñen posibilidade de pasar a doenza á súa descendencia. Os mosaicos representan o 5 % dos casos de trisomía 13. dereita|miniatura|Gráfica na que se amosa o aumento do risco de ter un fillo con síndrome de Patau coa idade da nai. A prevalencia da trisomía 13 é de aproximadamente 1:12.000 nados vivos. Canto maior sexa, máis probabilidade ten de procrear un fillo que presente a devandita síndrome. O risco de recorrencia, é dicir, de ter un segundo fillo con síndrome de Patau, é bastante baixa: no caso de que nin o pai nin  a nai presenten a translocación, a probabilidade é menor ao 1 %, o cal resulta mesmo menor que o risco de recorrencia da síndrome de Down.
Síntomas
O feto presenta un atraso no desenvolvemento e un ou varios dos seguintes signos:
Tratamento
O tratamento dos síntomas case sempre é personalizado. Baséase, sobre todo, no tratamento das anomalías físicas que presenta o neno ao nacer. Aínda así, os neonatos que presentan trisomía 13 adoitan precisar de asistencia médica desde o mesmo momento do seu nacemento, xa que en dous de cada tres casos obteñen puntuacións inferiores a 7 no test de Apgar ao primeiro minuto, descendendo aos cinco minutos de vida.
Debido a que as anomalías cardíacas representan a causa principal de mortalidade nos pacientes con síndrome de Patau (non adoitan pasar as semanas de vida), existe un dilema ético sobre se a reparación cirúrxica do devandito sistema está indicada, tendo en conta o pésimo prognóstico do cadro desde o punto de vista físico e intelectual. Os pais deben, pola súa banda, coñecer determinados coidados que terán que levar a cabo nos fillos coa síndrome, xa que poden ser de importancia vital para a supervivencia destes.
Prognóstico
Como se citou anteriormente, os neonatos con síndrome de Patau non adoitan pasar os primeiros días ou semanas de vida, xa que presentan numerosas alteracións graves. De entre estes, máis do 80 % dos nenos morren no seu primeiro ano de vida. A supervivencia dos casos con translocación é superior á da trisomía regular. Os que sobreviven teñen graves problemas físicos e cognitivos. En caso de mosaicos o cadro malformativo adoita ser menos grave e o prognóstico é mellor.
Ramon d'Abadal i Calderó
Ramon d'Abadal i Calderó, nado en Vic o 7 de xaneiro de 1862 e finado en Rupià en novembro de 1945, foi un político catalán.
Traxectoria
Estudou dereito en Barcelona, foi dirixente da Lliga Regionalista dende a súa fundación en 1901, foi presidente do Ateneu de Barcelona (1902) e da Acadèmia de Jurisprudència i Legislació de Catalunya, alcalde de Barcelona (1903 e 1911). Foi tamén senador por Barcelona (1907-1918).
En 1917 foi presidente da Asemblea de Parlamentarios que se reuniron en Barcelona. Presidente da Lliga Regionalista dende 1917 ata 1936. Decano do colexio de Avogados de Barcelona, en 1926 o goberno de Miguel Primo de Rivera destitúeo, mándao a prisión e acaba no desterro en Alcalà de Xivert (Castelló).
Durante a República foi deputado nas Cortes e no Parlamento de Cataluña. En 1936 exiliouse en Italia e deu o seu apoio á sublevación contra da República.
Escriba
miniatura|200px|Escriba iraquí. Un escriba era o copista ou amanuense da Antigüidade. Na civilización do Antigo Exipto era un personaxe fundamental, pois eran cultos, expertos en escritura xeroglífica, e coñecían os secretos do cálculo, sendo os únicos capaces de avaliar os impostos, asegurar os traballos de construción e transcribir as ordes do faraón. Para os antigos xudeus era o copista das Sagradas Escrituras e, posteriormente, incluso o doutor e intérprete da lei.
Galicia na Idade Contemporánea
Galiza viviu desde o inicio da Idade Contemporánea, que abrangue os séculos XIX e XX, en permanente estado de atraso económico, cunha leve recuperación no último terzo do século XX. Cun modelo de crecemento continuado -aínda que baixo- as posibilidades económicas non permitían absorber este incremento da poboación, provocando así un forte movemento migratorio que se converteu en endémico a partir de mediados do XIX.
Poboación
miniatura|esquerda|230px|Máis do 20% dos galegos emigraron (taxa bruta de [[emigración en 1910 en España)]] Durante estes dous séculos acentuouse o traslado da poboación do interior cara a fachada atlántica. O primeiro grande movemento migratorio, durante a segunda metade do XIX, foi de carácter definitivo, preferentemente masculino e tiña como destino América do Sur. Durante o primeiro terzo do século XX incorporouse a muller, aumentou o número de emigrantes da Galiza interior e comezáronse a dar máis casos de retornados ("indianos"). Logo da paréntese dos anos 30 e 40 do século, outro éxodo masivo tomou a dirección de América, Europa (Suíza e Alemaña) e España (Cataluña, Euskadi e Madrid).
Economía
As estruturas forais do Antigo Réxime perpetuáronse durante o século XIX (incluíndo ata o 90% da superficie produtiva); non mudaron nin os cultivos nin as técnicas nin houbo mecanización; acentuouse un minifundismo, situación que non comezou a se resolver ata as concentracións parcelarias de fins do XX. A rede ferroviaria foi construída moi serodiamente.
A modernización comezou coa crise agraria de fins do XIX. Redimíronse os foros nas primeiras tres décadas do XX, convertendo aos campesiños en propietarios. Neste momento tiveron importancia os movementos agraristas. A partir de entón eliminouse definitivamente o cultivo de barbeito, comezáronse a usar produtos químicos, creáronse prados artificiais e introduciuse maquinaria. Na segunda metade do século produciuse unha especialización agraria, acompañada de motorización, e industrializáronse algúns sectores a partir de fórmulas cooperativas.
A relativa prosperidade da banca, de carácter fundamentalmente local, estaba ligada ás remesas dos emigrantes e á dispersión da poboación. A industria conserveira consolidouse a fins do XIX da man dos avances na construción naval, e especialmente a partir dos anos 60 do século XX. A industria hidroeléctrica conseguiu grandes beneficios a partir dos anos 40. Instaláronse industrias como ENCE, Endesa ou a Citroën de Vigo que aproveitan materias primas e man de obra.
A fidalguía decimonónica opúxose ás reformas liberais e apoiou movementos retardatarios como o Carlismo, o que non impediu que esmorecese xa a comezos do XX. A burguesía, de orixe industrial, financeira e agraria, non tivo relevancia ata a segunda metade do XX. Coa consolidación do estado liberal español, o centralismo provocou unha reacción galeguista a partir de mediados do XIX de cariz culturalista e conservador nun principio mais que se foi facendo cada ve
Século XX
miniatura|250 px|dereita|[[A Nosa Terra (1907)|A Nosa Terra foi o voceiro de Solidaridad Gallega, un partido político agrarista]] No século XX distínguense tres períodos::
Galiza caeu rapidamente en mans dos militares sublevados con Francisco Franco. O Estatuto de Autonomía de 1981 foi recibido con indiferenza. O período de goberno autonómico ata hoxe resúmese a nivel político nunha década de limitada actividade, un axitado bienio de coalición e década e media de maiorías absolutas de Manuel Fraga.
Saint-Onen-la-Chapelle
Saint-Onen-la-Chapelle (en Santez-Onenn) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 73ª edición dos Óscar
Ecuador presentou un filme por vez primeira.
Talhaern tad Awen
Historia Brittonum
Unha pasaxe interpolada na Historia Brittonum (século IX) descríbeo como un poeta famoso, xunto con Aneirin, Taliesin e dúas figuras menos coñecida,s Blwchfardd e Cian:
O epíteto Tataguen ou, na súa forma posterior, Tad Awen, significa "pai da Musa" ou "pai da inspiración poética", e o seu nome, que ten en común con Taliesin o primeiro elemento tal ("cella, fronte"), tradúcese como "Fronte de ferro". O contexto da pasaxe parece ligar estes cinco poetas con mediados do século VI, cando un xefe que doutro xeito descoñeceríamos chamado Eudeyrn (MS. [O]utigirn) loitou contra os anglosaxóns, especialmente Ida, rei de Bernicia, e cando Maelgwn rexía o reino de Gwynedd. O alcuño honorífico Talhaearn e o lugar que se lle outorga na enumeración dos poetas britóns pode indicar que era visto como o "pai" da antiga poesía galesa, posibelmente precedendo aos outros por pouco tempo.
Alusións na poesía medieval galesa
A figura de Talhaearn aparece de maneira marxinal en varios textos posteriores en galés medio. Nas Tríades galesas, nnºº. 33 e 34, o seu patrón parece ser o mesmo capitán que matou a Aneirin. A primeira destas, tríade 33, contén un Heidyn fillo de Enygan ou Heiden fillo de Efengad, posibelmente un líder do "Vello Norte", responsábel dun golpe fatal de machado na cabeza de Aneirin. Na versión desta tríade atopada no Llyfr Gwyn Rhydderch, identifican a Heiden como "o home que adoitaba dar cen bois cada sábado a Talhaearn". A natureza precisa destas entregas fica pouco clara; can muv pode, por exemplo, ser un erro de escriba por can mu, unha unidade de valor descrita noutros sitios En calquera caso, a probabilidade é que Heiden fose o patrón de Talhaearn e é por iso posíbel que a pasaxe aluda a unha historia perdida sobre a rivalidade entre os dous grandes poetas. Ao listar os "Tres desgraciados golpes de machada" de Britania, a tríade 34 tamén alude á anécdota (malia empregar a variante do nome Eidyn), pero só unha versión dun manuscrito tardío menciona a Talhaearn.
Unha mención posterior de Talhaearn aparece nun difícil poema galés medio chamado Angar Kyfyndawt, que só se conserva no Libro de Taliesin. Taliesin aparece aquí como a voz en primeira e terceira persoa do poema, que se presenta a si mesmo como un poeta experto e inspirado. De paso, tivo que se fererir unha vez a Cian e dúas a Talhaearn. Talhaearn é louvado como o "meirande dos sabios" (mwyhaf y sywedyd), unha reputación á que se alude algunhas liñas antes. A edición e tradución que intentou Sarah Lynn Higley é a seguinte:
O Boco, Santo Eusebio da Peroxa, Coles
O Boco é un lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Mighal an Gov
Mighal an Gov, en inglés Michael An Gof, foi un ferreiro córnico de St Keverne.
Traxectoria
Xunto a Thomas Flammank dirixiu a rebelión córnica de 1497, na que os rebeldes marcharon cara a Londres para protestar diante o rei Henrique VII de Inglaterra pola implantación dunha taxa para a guerra en Escocia. Na batalla de Deptford Bridge, 17 de xuño, o exército inglés derrotou os rebeldes. An Gof conseguiu escapar a Greenwich pero foi capturado e conducido á Torre de Londres para ser executado o 24 de xuño en Tyburn.
Stefka Kostadinova
Stefka Georgieva Kostadinova (Стефка Георгиева Костадинова) nada en Plovdiv o 25 de marzo de 1965 é unha atleta búlgara que competiu en salto de altura. O seu récord de 2,09 metros está vixente dende 1987. Foi campioa olímpica en 1996, dúas veces campioa do mundo e cinco veces campioa do mundo en pista cuberta. Dende 2005 é a presidenta do Comité Olímpico Búlgaro.
Ōsaki
Ōsaki (大崎市, おおさきし, Ōsaki-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro da rexión de Tōhoku e no centro-noroeste da prefectura, noroeste da illa de Honshū. Ten 796,76 km² de superficie, unha poboación de 135.834 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 170 h/km².
O concello de Ōsaki limita cos concellos de Kurihara, de Tome, de Wakuya, de Misato, de Matsushima, de Ōsato, de Ōhira, de Shikama, de Kami (son prefectura de Miyagi); de Mogami (da prefectura de Yamagata); e de Yuzawa (da prefectura de Akita).
Historia
A cidade de Ōsaki foi fundada pola fusión dos concellos de cidade de Furukawa, 3 de vila do distrito de Shida (Sanbongi, Matsuyama e Kashimadai), 2 de vila do distrito de Tamatsukuri (Iwadeyama e Naruko) e un de vila do distrito de Tōda (Tajiri) no ano 2006.
Antonio Vidal
Antonio Vidal, nado en Petín en 1915 e finado en San Clodio (Ribas de Sil) en 1994, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Emigrou a Tánxer moi novo. En 1936 trasladouse a Valencia e incorporouse como voluntario no exército republicano. Foi feito prisioneiro e internado no campo de concentración de Teruel. Cando saeu en liberdade marchou a Petín e casou con Pepita de Sequeiros. Logo establécese como xastre en San Clodio. Dedicóuse á fotografía de xeito autodidacta. Emigrou a Francia e Alemaña e retornou a San Clodio. Fixo moitos retratos de persoas, momentos e feitos de San Clodio.
Arteria radial
miniatura|200px|Arterias do membro superior
A arteria radial é unha arteria do membro superior humano situada no compartimento anterior do antebrazo. É unha rama da arteria umeral.
Traxecto e relacións
Percorre a zona lateral do antebrazo. Na zona proximal vai por debaixo do músculo braquiorradial, para despois pasar por fóra do nervio radial e finalmente por dentro do tendón do músculo braquiorradial. Posteriormente entra no pulso pola zona lateral, dirixíndose cara as bases dos metacarpianos I e II. Xa na man, as diversas ramas colaterais alimentan o dedo polgar e a cara lateral do dedo índice.
No antebrazo, a arteria radial dá lugar a tres ramas:
Noite Meiga
Noite Meiga é o nome dun evento lúdico-cultural celebrado en Sarria o último sábado de agosto desde 1971, organizada pola Asociación Cultural Meigas e Trasgos.
Historia e características
Amais da vertente lúdica e da cultural, existe tamén unha celebración gastronómica, con produtos típicos da zona.
O pregón foi dado en distintos anos por persoeiros relevantes da cultura galega, como Álvaro Cunqueiro, Ramón Piñeiro, Avelino Pousa Antelo, Uxío Novoneyra, Dionisio Gamallo Fierros, Fiz Vergara Vilariño, Manuel María, Salvador García-Bodaño, Valentín Arias López ou Ramón Villares Paz.
No eido artístico, celébranse certames de literatura -prosa e verso- e a Bienal de Arte Galega -pintura e escultura. Hai tamén nas actuacións musicais: durante a xornad,a actúan no recinto Grupos de Danzas e Gaitas de “Meigas e Trasgos”; ao chega a medianoite, ten lugar a danza da Noite Meiga.
Fonteboa, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Fonteboa é un lugar da parroquia de Zanfoga no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Jimmy Somerville
Jimmy Somerville, nado en Glasgow o 22 de xuño de 1961, é un cantante escocés de música pop. Ten un peculiar estilo cantando en falsete (ton agudo). Tivo un éxito considerábel nos anos oitenta cos grupos musicais Bronski Beat e The Communards, así como na súa posterior carreira en solitario.
Fonteboa, Zanfoga, Pedrafita do Cebreiro
Neste lugar localízase a cova de Chan de Lindeiro. Entre outros restos, atopouse no seu interior o esqueleto denominado Elba, unha pastora que viviu nesta área hai case dez mil anos.
Jimmy Somerville
Traxectoria
En 1983 formou o grupo Bronski Beat, que obtivo varios éxitos no Reino Unido. O seu maior éxito con este grupo, "Smalltown Boy", describe a marxinación por homofobia sufrida por un mozo e que o leva a abandonar a súa casa.
Somerville abandona Bronski Beat en 1985 e forma The Communards xunto ao pianista Richard Coles. Obtivo varios éxitos, incluíndo unha versión de "Don't Leave Me This Way" de Thelma Houston, que conseguiu manterse catro semanas como número un de vendas e chegou a ser o single máis vendido no Reino Unido durante 1986. Tamén cantou como voz acompañante na versión que Fine Young Cannibals fixo de "Suspicious Minds", que chegou a ser Top 10 no Reino Unido.
The Communards disolveuse en 1988 e Somerville comezou a súa carreira en solitario. Tivo varios éxitos entre 1989 e 1991, e participou no segundo proxecto da Band Aid para recadar axudas para Etiopía. En 1989 lanza o seu álbum Read My Lips, que inclúe unha versión de "You Make Me Feel (Mighty Real)" de Sylvester James). En 1991, Somerville edita "The Singles Collection", un disco cos seus éxitos en solitario, con The Communards e con Bronski Beat. Neste compilatorio inclúese unha versión reggae do "To Love Somebody" dos Bee Gees que acadou certo éxito.
Tras un descanso de tres anos, Jimmy Somerville regresa en 1995 apostando por un son máis pop co disco Dare to Love, que inclúe "Heartbeat", número un nos Estados Unidos. En 1999 publica Manage the Damage, e un ano despois o álbum de mesturas Root Beer. En 2005 publica o seu cuarto álbum en solitario, Home Again, que supón unha volta ao son disco.
Ademais da súa carreira como cantante, Jimmy Somerville realizou en 1992 unha aparición no filme "Orlando", dirixido por Sally Potter e baseado na novela homónima de Virginia Woolf. Somerville encargouse, ademais, de parte da banda sonora do filme. Máis recentemente, fixo unha aparición nun capítulo ("Girltown") da serie de culto Lexx.
Senra de Baixo, San Paio de Senra, Rodeiro
Senra de Baixo é un lugar da parroquia de San Paio de Senra, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Pierre Fournier
Pierre Fournier, nado en París o 24 de xuño de 1906 e finado en Xenebra o 8 de xaneiro de 1986, foi un cellista francés, coñecido coma o "aristócrata dos cellistas" pola súa elegante musicalidade e o seu son.
Traxectoria
Graduouse no Conservatorio de París, onde estudou cos mestres Paul Bazelaire e André Hekking aos 17 anos, en 1923. Foi proclamado como "o cellista do futuro" e gañou loanzas polo seu virtuosismo e pola súa técnica do arco.
Acadou fama cando tocou coa Orquestra de Edouard Colonne en 1925, e andou de xira por toda Europa. Tocou con moitos dos máis prestixiosos e aclamados músicos do seu tempo, e gravou completas as pezas de música de cámara de Brahms e Schubert para a BBC en acetatos. Mais, as mesmas se deterioraron antes de que puideran ser transferidas a un medio máis duradeiro.
Fournier deu clases na École Normale de Musique en París e no Conservatorio de París dende 1937 a 1949. Fixo a súa primeira xira nos Estados Unidos en 1948 e tocou, con grande aclamación, en Nova York e Boston.