cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arco de La Défense
Acceso
Atópase preto da estación de metro "La Défense - Grande Arche".
Kazuyoshi Funaki
Kazuyoshi Funaki (船木 和喜 Funaki Kazuyoshi), nado o 27 de abril de 1975 en Yoichi, Hokkaidō é un saltador de esquí xaponés.
Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación
O Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación (en finés Mediamuseo Rupriikki) é un museo de historia cultural situado na cidade de Tampere (Finlandia), e integrado dentro do Museokeskus Vapriikki (en galego Centro Museístico Vapriikki). O museo está centrado na historia dos medios de comunicación de masas e medios de comunicación. Foi fundado en 2001 e conta con actividades de exposición dende 2003. O museo está xestionado pola cidade de Tampere.
Kazuyoshi Funaki
Funaki comezou a practicar o salto de esquí ós once anos, o seu modelo foi Yukio Kasaya, natural da súa mesma localidade, e que levara un ouro nas Olimpiadas de Inverno de 1972 en Sapporo. A súa primeira aparición nunha Copa do Mundo foi o 20 de decembro de 1992 en Sapporo pero a súa primeira vitoria habería de agardar ata o 10 de decembro de 1994 en Planica en trampolín normal, e no Torneo dos Catro Trampolíns de 1995 rematou segundo por detrás de Andreas Goldberger. Ó longo da súa carreira Funaki logrou 14 vitorias da Copa do Mundo, a última o 5 de febreiro de 2005 en Sapporo, conseguindo os seus mellores resultados na tempada 1997/98 finalizando segundo nos ránkings da Copa do Mundo, e nesa tempada goñou tamén o Torneo dos Catro Trampolíns e o Festival de esquí de Holmenkollen ski jump.
Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación
Rupriikki forma parte do consultorio Trafiikki de museos especializados no campo do transporte e as comunicacións.
Kazuyoshi Funaki
Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998 en Nagano gañou dúas medallas de ouro, en trampolín grande individual e por equipos e unha medalla de prata. Nos Campionatos de Esquí Nórdico de 1999 en Ramsau venceu en trampolín normal e foi o segundo por equipos ese ano como o fora en 1997 e como o volvería ser en 2003.
Vinte (revista)
Vinte, tamén Vinte na Praza, é unha revista dixital galega lanzada o 11 de decembro de 2018. Está dirixida a un consumo totalmente dixital, cunha gran presenza de contidos multimedia.
Características
miniatura|esquerda|[[María Yáñez, directora de Vinte.|alt=|150x150px]] Nos seus artigos trátanse diversos temas de sociedade, cultura e tendencias e algunhas das súas seccións son Fai o que eu che diga, un consultorio en vídeo de Lucía Aldao, Iria Pinheiro e María Lado ou Vinte en..., reportaxes sobre a vida de personaxes concretas da cultura galega. Edítase dentro da plataforma do xornal Praza Pública, replicando o seu modelo de financiamento mediante achegas regulares de socios e publicidade.
Kazuyoshi Funaki
En 1999 recibiu a medalla Holmenkollen in 1999. Funaki segue a competir pero sen conseguir os resultados de antano, vive en Eslovenia e xa non adestra co equipo xaponés.
Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación
Historia
Inicialmente o museo estaba situado nun dos edificios máis famosos da área industrial de Finlayson. Nese momento Rupriikki colaboraba con TR1, un centro de exposición de artes visuais localizado no mesmo edificio. En outono de 2014 o museo Rupriikki comezou os preparativos para deixar a súa antiga sede, e o último día que abriu en Finlayson foi o 5 de outubro de 2014. En outubro de 2015 reabriu as súas portas no Museokeskus Vapriikki.
Exhibición e coleccións
O museo conta cunha exposición permanente sobre a historia dos medios de comunicación de masas dende a prensa escrita, a radio, a televisión ata os medios dixitais. No momento da inauguración do museo, a maior parte dos obxectos TI foron doados polo club local de informática.
No pasado, Rupriikki tamén acolleu exhibicións temporais. En 2006 acolleu unha exposición sobre Commodore computer na que había dez Comodores en funcionamento que puideron empregar as persoas asistentes. O museo tamén realizou unha exposición para celebrar o décimo aniversario da conferencia Mindtrek.
Sistema APG II
miniatura|Clasificación APG II (en inglés) O Sistema de classificación APG II, sucesor do Sistema APG de 1998, é un sistema para a clasificación das anxiospermas – segundo criterios filoxenéticos -, publicado en 2003 por un vasto grupo de investigadores que se autodenominou "APG II" (do inglés Angiosperm Phylogeny Group, Grupo para a Filoxenia das Anxiospermas). No 2009 publicouse o seu sucesor, o APG III.
Este sistema de clasificación das anxiospermas é marcadamente diferente dos anteriores, "tradicionais" e baseados en criterios morfolóxicos. O sistema aínda está en pleno desenvolvemento e evolución, sendo revisado constantemente, pois moitas partes da filoxenia son de coñecimento recente (por exemplo, que Amborella é unha anxiosperma basal) e outros non presentan aínda un posicionamento cladístico concreto.
Como particularidade, este sistema só engloba categorías taxonómicas desde as especies até as ordes, e non caracteriza taxons enriba da orde. Os grupos considerados "categóricamente superiores" son denominados con nomes "informais" ( non suxeitos ao Código Internacional de Nomenclatura Botánica), sendo máis apropiado denominalos de clados en vez de "taxons".
Resumo
O sistema APG II é unha versión atualizada do sistema APG de 1998, atualización motividada polos avances ocorridos en 5 anos no coñecemento sobre a filoxenia das anxiospermas. Isto provocou varias mudanzas na circunscrición familiar e na clasificación, inclusive coa adición dalgunhas novas ordes.
En xeral, o APG adotou unha aproximación conservadora e propuxo só mudanzas no sistema APG 1998 cando había unha evidencia susbstancial que soportase unha revison da clasificación. Así:
* = familia nova (mudada após a clasificación APG);
= orde nova (mudada tras a clasificación APG);
§ = circunscrición nova
As familias en "[...]" son alternativas aceptables e monofiléticas. Poden ser empregadas, opcionalmente, en lugar da definición lato sensu preferida aquí.
<font id="Core_Eudicots">Eudicotiledóneas Núcleo
Son dicotiledóneas con flores tetracíclicas (en xeral : 4-5 sépalos, 4-5 pétalos, 4-10 estames, 2-5 carpelos)
Cladograma
O cladograma amosa as relacións, mais exclúe non atribuídos a unha orde
500px anxiospermas magnoliídeas monocotiledóneas comelinídeas eudicotiledóneas eudicotiledóneas nucleares rosídeas eurosídeas I eurosídeas II asterídeas euasterídeas I euasterídeas II Austrobaileyales Canellales Laurales Magnoliales Piperales Acorales Alismatales Asparagales Dioscoreales Liliales Pandanales Arecales Poales Commelinales Zingiberales Ranunculales Proteales Gunnerales Caryophyllales Santalales Saxifragales Crossosomatales Geraniales Celastrales Malpighiales Oxalidales Fabales Rosales Cucurbitales Fagales Myrtales Brassicales Malvales Sapindales Cornales Ericales Garryales Gentianales Lamiales Solanales Aquifoliales Apiales Asterales Dipsacales
Soro inmunolóxico
A transfusión de anticorpos a partir dun supervivente humano anterior é o único tratamento eficaz coñecido, por exemplo, para a infección por Ébola (aínda que, de momento, cunha taxa de pouco éxito).
Os usos máis comúns dun antisoro no ser humano son como antitoxina, usado principalmente contra o tétano, e o soro antiofídico para tratar os envelenamentos.
Como traballa
Os anticorpos no soro únense ao axente infeccioso ou antíxeno. O sistema inmunitario recoñece os axentes estraños vinculados aos anticorpos e desencadean unha resposta inmune máis forte.
O uso de soros inmunolóxicos é particularmente efectivo contra os axentes patóxenos que son capaces de evadir o sistema inmune no estado non estimulado, pero que non son o suficientemente robustos como para evadir o sistema inmune estimulado. A existencia de anticorpos contra o axente, polo tanto, depende dun primeiro "sobrevivente ao azar" cuxo sistema inmunitario por casualidade descubriu un axente contra o patóxeno, ou unha "especie hospedeira", que é portadora do virus, pero non sofre os seus efectos. Os seguintes lotes de antisoros poden producirse a partir dos doadores iniciais ou dun organismo doador ao que se inoculou co patóxeno e foi curado co antisoro preexistente.
Blas de Lezo
Blas de Lezo y Olavarrieta (ou Olabarrieta) nado en Pasaia, Guipúscoa o 3 de febreiro de 1689 e finado en Cartaxena de Indias, Nova Granada (Colombia hoxe) o 7 de setembro de 1741, primeiro marqués de Ovieco (a título póstumo) foi un almirante español coñecido como Patapalo ou máis tarde como Mediohome, polas moitas feridas sufridas ao longo da súa vida militar, é considerado un dos mellores estrategos da historia da Armada Española.
Primeiros anos
Blas de Lezo pertencía a unha ilustre familia de mariñeiros entre os seus antepasados, nunha cidade dedicada case exclusivamente ao mar. Foi educado nunha escola en Francia e deixouna en 1701. Naquela época, a Mariña francesa estaba aliada con España na Guerra de Sucesión Española, que comezou á morte sen descendentes de Carlos II. Dado que Luís XIV quería os maiores intercambios de oficiais entre os exércitos e as frotas de España e Francia, embárcase Lezo, sendo aínda un adolescente na frota francesa, enrolándose aos 17 anos como gardamariña ao servizo do conde de Tolosa, Luís Alexandre de Borbón, fillo lexitimado de Luís XIV.
Carreira militar
A súa carreira militar comeza en 1701 como aspirante na mariña francesa á idade de 12 anos. En 1704 enroláse como gardamariña, participou como membro da tripulación da frota franco-española na batalla de Vélez-Málaga, ese mesmo ano perdería a perna esquerda debido a unha bala de canón, foi esta unha das batallas navais máis importante da Guerra de Sucesión Española, na que se enfrontaron as escuadras anglo-holandesa e a franco-española. Unha dura batalla na que Blas continuou, aínda que ferido, no seu posto de combate. Despois tívoselle que amputar sen anestesia, o membro por debaixo do xeonllo. Contan as crónicas que o rapaz non proferiu un só lamento durante a operación.
Debido ao valor demostrado tanto naquel transo coma no propio combate, ascende en 1704 a Alférez de Barco de Alto Bordo por Luís XIV de Francia. Ofréceselle ser asistente de cámara da Corte de Filipe V de España. Seguiu o seu servizo a bordo de diferentes buques, tomando parte nas operacións que tiveron lugar para socorrer as prazas de Peñíscola e Palermo; no ataque ao navío inglés "Resolution" de 70 canóns, que rematou coa queima deste, así como no apresamento de dous navíos inimigos que foron conducidos a Pasaia e Baiona. Evidentemente necesitou unha longa recuperación e rexeitou estar na Corte, pois ambicionaba coñecer as artes mariñeiras e converterse nun gran comandante. En 1705 volve a bordo e aprovisiona a asediada Peñíscola.
Continúa patrullando o Mediterráneo, apresando numerosos barcos ingleses e realizando valentes manobras cunha ousadía inusitada. Tanto é así que se lle premia permitindo que leve as súas presas a Pasaia, a súa vila natal. Pero deseguida é requirido polos seus superiores e en 1706 ordénaselle abastecer os asediados de Barcelona ao mando dunha pequena flotilla. Servíndose da súa aguda intelixencia, realiza brillantemente o seu labor, escapa unha e outra vez do cerco que establecen os ingleses para evitar o aprovisionamento.
Os británicos vense impotentes ante tal despregue de enxeño. Posteriormente destínano á fortaleza de Santa Catalina de Tolón, onde toma contacto coa defensa dende terra firme en combate contra as tropas do príncipe Uxío de Savoia. Nesta acción e tras o impacto dunha bala de canón na fortificación, unha estela alóxaselle no ollo esquerdo, que explota no acto, perdendo así para sempre a vista deste.
Tras unha breve convalecencia é destinado ao porto de Rochefort-en-Yvelines, onde o ascenden a Tenente de Gardacostas en 1707. Alí realizará outra gran xesta rendendo en 1710 unha decena de barcos inimigos, o menor de 20 pezas. Por estas datas ten lugar o referido combate co "Stanhope" (nave da East Indiaman) mandado por John Combs, que o triplicaba en forzas. Mantívose un canoneo mutuo ata que as manobras de Lezo deixaron ao barco inimigo a distancia de abordaxe, momento no que ordenou lanzasen os ganchos para levalo a cabo. Deste modo, con tripulacións moi inferiores en número, os navíos españois lograban apresar outros con moita maior dotación e porte. Blas de Lezo cubriuse de gloria en tan fenomenal enfrontamento, no que mesmo é ferido, sendo ascendido a Capitán de Fragata.
En 1712 pasa a servir na Armada Española baixo as ordes de Andrés de Pez. Este afamado almirante quedou marabillado ante a valía de Lezo e emitiu varios escritos que lle valeron o seu ascenso a Capitán de Navío un ano máis tarde. Posteriormente participou no asedio de Barcelona ao mando do "Campanella", no que o 11 de setembro de 1714, ao achegarse con demasiado ímpeto ás súas defensas, recibe un balazo de mosquete no antebrazo dereito, quedando a extremidade sen apenas mobilidade ata o fin dos seus días.
Deste xeito con só 25 anos temos ao mozo Blas de Lezo vesgo, manco e coxo. Nesa época, e ao mando dunha fragata, apresou once navíos británicos, entre eles o emblemático "Stanhope", navío de gran poder ofensivo.
En 1715, ao mando de "Nuestra Señora de Begoña", e xa reposto das súas feridas, diríxese cunha gran frota a reconquistar Mallorca, que se rende sen un só disparo.
Rematada a guerra de Sucesión de España, despois de sete anos neste servizo, recaeu, á fin en Lezo o mando desas forzas navais do mar do Sur, o 16 de febreiro de 1723, capturando seis navíos de guerra, por un valor, só da súa carga, de 3 000 000 de pesos; tres deles agregáronse á Armada Real. Durante este período realiza numerosas saídas nas que sostén combates, limpando as augas de Chile e o Perú, de corsarios inimigos. Permaneceu nos mares do Sur ata o ano 1730, en que foi chamado a España por orde do Rei para serlle entregado o mando da frota mediterránea como Xefe de escuadra en recompensa aos seus valiosos servizos. Enviado logo a Xénova para reclamar os dous millóns de pesos que debe a República de Xénova a España. Considerando que a honra da bandeira española está en xogo, non vacila en ameazar con bombardear a cidade.
En 1732, ao mando dunha frota de 54 buques que acompañan a José Carrillo de Albornoz e 30 000 homes para recuperar a cidade de Orán en poder do Imperio otomán. Hassan Bay chega a reunir as súas tropas e preto a cidade. Lezo volve á carga con seis buques e 5 000 homes e expulsa os berberiscos despois dun duro combate. Non contento disto, aínda conduce o "Santiago", o seu buque almirante de 60 canóns, no refuxio corsario, un bastión defendido por dous fortes e 4 000 mouros na baía de Mostagan, e inflixe á cidade e a ambos os dous fortes estragos moi importantes. Esperando reforzos de Orán, mantén durante meses o bloqueo naval, pero unha epidemia obrígao a volver a Cádiz.
En 1734 o rei noméao Tenente Xeneral da Armada Real. Retorna de novo en América co buques "Forte" e "Conquistador" en 1737 como gobernador de Cartaxéna. En 1739, a Guerra da orella de Jenkins opón o Reino de Gran Bretaña a España.
Unha epidemia de peste, provocada pola gran cantidade de cadáveres non sepultados despois da batalla sería a causa da súa morte. Foi logo en­terrado nunha fosa­ de em­pra­za­men­to descoñecido.­. Algúns anos máis tarde o rei Carlos III outorgou un marquesado ao seu fillo primoxénito.
Matrimonio e descendencia
O 5 de maio de 1725 contraeu matrimonio en Lima coa dama crioula Josefa Pacheco Bustios, natural de Locumba (actual Tacna), e filla dos tamén crioulos José Carlos Pacheco y Benavides, e María Nicolasa de Bustios y Pazos. Desta unión tivo a seguinte descendencia:
miniatura|Monumento a Blas de Lezo en Madrid.
A súa memoria
A Armada Española hon­ra a súa me­mo­ria co maior privilexio que se lle pode dar a un mariño, nomeando un barco co seu nome. O último bautizado co nome de Lezo é unha fragata da clase Álvaro de Bazán: a Fragata Blas de Lezo (F103). Outros barcos que levaron o seu nome foron o Cruceiro Blas de Lezo, que afundiu en 1932 fronte ás costas de Fisterra e o destrutor Blas de Lezo (D65) (1973-1991).
A Armada de Colombia tamén tivo un buque petroleiro co nome do almirante, “ARC Blas de Lezo (BT-62)”, ex “USS Kalamazoo (AOG-30)”, que foi adquirido á U.S. Navy en 1947, dado de baixa en 1965.
Blas de Le­zo é lembrado nunha pla­ca ex­pos­ta no Panteón de Mariños Ilustres de San Fernando (provincia de Cádiz), tamén ten outra placa en El Puerto de Santa María, on­de re­si­diu coa súa familia. A súa esposa Jo­se­fa, co­ñeci­da co­mo La Go­ber­naora, viviu den­de 1736 a­ta a súa morte o 31 de mar­zo de 1743, e foi sepultada no Convento de Santo Domingo.
O impulsor do monumento, Íñigo Paredes, recolleu 17.700 firmas nunha petición popular, e permitiu recadar 150.000 euros entre cidadáns dá pé para construír a estatua (obra de Salvador Amaya).
Existen varias rúas adicadas ao seu nome en numerosas poboacións do territorio español, desde a súa localidade de nacemento, Pasaia, ata as Illas Canarias, pasando por outras en Valencia, Alacant, Donostia, Irún, Almería, Málaga, Fuengirola etc.
Capraia
Capraia é unha illa italiana situada na provincia de Livorno, que conta cun total de 386 habitantes. Atópase a 64 km de Livorno, 37 km da Gorgona e 31 km de Córsega. Por estar máis próxima a Córsega que á Península Itálica, foi considerada moitas veces territorio francés.
Xeografía
A illa de Capraia é unha illa da canle de Córsega de orixe volcánica. Cunha altitude media de 52 m sobre o nivel do mar e unha superficie de 19 km² (20 habitantes por km²) é a terceira illa en extensión do arquipélago toscano. E tamén a máis arredada da Península Itálica, polo que é a que máis preto se atopa de Córsega. Actualmente forma parte do Parque Nacional do Arquipélago Toscano.
A economía da illa susténtase grazas ao sector vitivinícola e á pesca.
Historia
Antigamente era coñecida como Aegylon, (Αηγυλον) polos gregos, e Capraria polos romanos, posiblemente derivado da presenza de cabras salvaxes na illa. Segundo outras hipóteses o topónimo derivaría do tema *karpa co significado de "rocha", unha palabra que provén do grego arcaico "Kalpe", pedra sepulcral.
No século IV aC albergou un cenobio, onde hoxe se atopa a igrexa de San Esteban. O poeta do século V. Rutilius Claudius Namatianus Rutilius rexistrou que a illa era "unha desastre" e que había moitas comunidades monásticas no seu tempo.
En 1055 foi conquistada polos piratas sarracenos, logo foi dominado novamente pola República de Pisa e pasou definitivamente baixo a órbita de Xénova logo da batalla da Meloria (1284), posteriormente pasou a estar baixo o señorío do patricio Jacopo de Mari (1430). A partir de 1540, despois das destrucións perpetradas polo corsario otomán Dragut, os xenoveses construíron tres torres de observación costeira (parte dun sistema de torres xenovesax) para protexerse dos piratas. as tres son:
En 1767 tropas ao mando de Pasquale Paoli da nova independente República Corsa ocuparon Capraia. En 1796, os británicos, baixo o mando do almirante Lord Horatio Nelson, ocuparon a illa por un curto período de tempo, logo da creación do breve Reino Anglo-Córnico. Despois do Congreso de Viena en 1815 anexara a República de Xénova ao Reino de Sardeña, Capraia pasou a formar parte da provincia de Xénova. Entón, en 1925, foi asignada a Livorno.
Entre 1873 e 1986 unha colonia penal ocupou case dous terzos de Capraia. En 1986 o goberno pechou a colonia penal e abriu a illa aos visitantes.
Parte da illa foi empregada para a agricultura pero na actualidade a maioría da illa converteuse en parque natural.
Lugares de interese
Chiesa e Convento di Sant'Antonio
Chiesa di Santo Stefano
Chiesa di San Nicola dereita|miniatura|Igrexa de San Nicola
O carballo na cultura popular galega
O carballo é a árbore símbolo de Galicia, e tamén a máis sagrada de todas, o mesmo que ocorre noutras culturas atlánticas e celtas. Arredor de toda Europa occidental o carballo considérase árbore sagrada: é a árbore por excelencia de Inglaterra, de Alemaña e do País Vasco. Ademais, as carballeiras tiñan unha importante función social, nelas reuníase a xente, celebrábanse festas, feiras e magostos. (Ver artigo: carballo (simbolismo).
Símbolo de forza e pureza, de sombra proveitosa, libran de doenzas contaxiosas (por exemplo rañándose contra del para sandar a sarna ou raña) a quen as padece e posúen numerosas propiedades salutíferas; teñen pois a capacidade de sandar os doentes, especialmente aos cativos, aos que se lles fai pasar a través dunha fenda que as carballas vellas, despois de perder a cerna poden ter no tronco, xa que no seu interior agochan as "pedras do raio", xa que os carballos agochan o raio no seu seo. Outra opción é que o doente pase por entre dúas gallas que fagan forquita ou por dúas partes dunha póla que se fende adrede e se ata despois para ver se liga ou non, que será sinal de que cure ou non cure. Na Bretaña, de xeito semellante á tradición galega dicíase que carballos e aciñeiras tiñan a propiedade de sandar as persoas faltas de saúde que deixaban as roupas penduradas das pólas.
Os carballos, en xeral, curan ademais os meigallos e o arangaño.
Cantigueiro
miniatura|dereita|300px|Carballeira en Lalín
Manjaro Linux
Manjaro Linux, ou Manjaro, é unha distribución de Linux baseada en Arch Linux. Está enfocada a ser unha distribución lixeira e rápida, coas últimas versións de aplicacións e pensada tanto en novos usuarios como usuarios de Linux avanzados. Manjaro ten unha actualización continua, ao igual que fai Arch, e emprega como xestor de paquetes a pacman. Ten edición cos ambientes de escritorio Xfce, KDE Plasma e GNOME 3, e ademais conta cunha edición minimalista (só os paquetes esenciais) chamada "NET-Edition".
Os seus principais desenvolvedores son austríacos, franceses e alemás.
Escudo da Cidade do Vaticano
dereita|200px No escudo da Cidade do Vaticano figuran, nun campo de goles, dúas chaves entrecruzadas, unha de prata, apuntando cara á destra, e a outra de ouro, apuntando cara a sinistra; ambas as unidas cun cordón de goles ou azur. Sobre as chaves, no xefe aparece representada a tiara do pontífice. O escudo de armas do Estado Vaticano, aparece regulado na Lei fundamental do Estado da Cidade do Vaticano, de 26 de novembro de 2000.
As chaves entrecruzadas son as chaves de San Pedro. A chave de ouro ademais representa ao poder espiritual da Igrexa católica e a de prata a súa poder temporal. O cordón é o símbolo do vínculo entre os dous poderes. As chaves son, dende o século XIV, símbolo da Santa Sé. A tiara está composta por tres coroas que representan as atribucións do papa como "pastor", "mestre" e "supremo sacerdote" da Igrexa.
Ligazóns externas
Símbolos da Cidade do Vaticano
T-34
O T-34 foi un carro de combate medio soviético fabricado dende 1940 ata 1958. Adoita ser descrito como o deseño máis efectivo, eficiente e influente da segunda guerra mundial, aínda que o seu armamento e blindaxe foron superados por carros de combate posteriores da época.
Fabricado inicialmente na factoría KhPZ en Khárkiv (Ucraína), foi a base das forzas blindadas soviéticas durante a Segunda Guerra Mundial, e foi amplamente exportado posteriormente. Foi o carro de combate máis producido da guerra, e o segundo de todos os tempos, tras o seu sucesor, a serie T-54/55. En 1996 aínda había variantes do T-34 en servizo en polo menos 27 países.
O T-34 foi desenvolvido a partir da serie BT de carros de combate rápidos coa intención de substituír tanto ao BT-5 como ao BT-7, ademais do carro de infantería T-26. No momento da súa introdución era o carro cos atributos de potencia de fogo, mobilidade, protección e robustez mais equilibrados, aínda que a súa efectividade no campo de batalla sufriu pola configuración pouco ergonómica do compartimento da tripulación, pola escaseza de radios e por un pobre emprego táctico. A disposición da torreta con dous tripulantes requiría que o comandante apuntase e disparase o canón, unha configuración común en moitos carros da época; isto demostrou ser inferior ás disposicións de torretas de tres homes (comandante, artilleiro e cargador) dos alemáns Panzer III e Panzer IV. Porén, segundo as análises realizadas en Aberdeen Proving Grounds dun T-34 enviado polos soviéticos en 1942, o T-34 tiña a mellor óptica de todos os carros analizados alí.
O deseño e construción do tanque foron refinados continuamente durante a guerra para mellorar a efectividade e reducir custos, permitindo poñer un número progresivamente maior de carros en combate. A principios de 1944, foi introducido o mellorado T-34-85, cun canón máis potente de 85 mm e un deseño de torreta de tres homes. Cara o final da guerra en 1945, o versátil e efectivo T-34 substituíra a moitos dos tanques máis lixeiros e pesados en servizo, e acaparaba a meirande parte da produción soviética de carros de combate. O seu desenvolvemento evolutivo levou directamente á serie T-54/55, fabricada ata 1981 e aínda operativa, e esta levou cara os T-62, T-72 e T-90 que, xunto con varios carros chineses baseados no T-55, forman a espiña dorsal de moitos dos exércitos actuais.
O T-34 foi a arma máis importante para o Exército Vermello na segunda guerra mundial. Cando comezou a ser producido en 1940, os comentaristas considerábano un dos mellores deseños de carros de combate do mundo. A súa blindaxe inclinada aumentaba a protección, o motor V-2 diésel usaba un combustible menos inflamable, a suspensión Christie era rápida en terreos difíciles e as anchas cadeas dábanlle unha boa mobilidade na neve e na lama, aínda que problemas de fiabilidade e fabricación perseguiron aos modelos producidos durante a guerra. O T-34 continuou dándolle ao exército soviético unha vantaxe crucial no conflito, mesmo despois de que as súas vantaxes tecnolóxicas fosen igualadas e superadas.
Kosmos 101
Kosmos 101 (Космос 101 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 21 de decembro de 1965 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 101 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o terceiro lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 101 foi inxectado nunha órbita inicial de 550 km de apoxeo e 260 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 92,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 12 de xullo de 1966.
Amhrán na bhFiann
Amhrán na bhFiann é o himno nacional da República de Irlanda. Tamén coñecido pola súa tradución ao inglés como A Soldier's Song (a Canción dun soldado). Así mesmo é coñecido tamén como Amhrán Náisiúnta na hÉireann/National Anthem of Ireland (Himno Nacional de Irlanda). A letra da canción é de Peadar Kearney e a música de Kearney e Patrick Heeney. Composto en 1907 foi publicado por primeira vez en Irish Freedom en 1912.
A canción é o himno nacional oficial dende 1926 cando substituíu ao himno non oficial God Save Ireland. É cantada en irlandés e só o coro.
Versión completa en irlandés
1ª estrofa,
Seo dhíbh a chairde duan Óglaigh,
Caithréimeach, bríoghmhar, ceolmhar.
Ár dtinte cnámh go buacach táid,
San Martiño de Pazó, Allariz
San Martiño de Pazó é unha parroquia situada no oeste do concello de Allariz. Está rodeada polas parroquias allaricenses de Allariz (Santiago), Seoane, San Trocado e Queiroás.
Amhrán na bhFiann
Versión completa en irlandés
’S an spéir go mínréaltógach.
San Martiño de Pazó, Allariz
Descrición
No ano 2013 a súa poboación segundo o INE era de 114 persoas, 62 homes e 52 mulleres. O seu núcleo máis poboado é Amiadoso, con 61 habitantes.
Amhrán na bhFiann
Versión completa en irlandés
Is fionmhar faobhrach sinn chun gleo,
San Martiño de Pazó, Allariz
Descrición
No sitio arqueolóxico de San Martiño de Pazó atopouse unha pilastra decorada, depositada no Museo Arqueolóxico de Ourense. O bloque presenta decoración en tódalas caras, feita en diferentes momentos, desde o século II (período galaicorromano) ata os séculos IX-X, na Idade Media.
Amhrán na bhFiann
Versión completa en irlandés
’S go tiúnmhar glé roimh thíocht don ló,
San Martiño de Pazó, Allariz
Historia
Ao comezo da Idade Media existía un convento dedicado a San Martiño de Dumio, homónimo da vila, que se refire ao "Pazo das Donas". Unha disputa entre a abadesa de Pazó Guntroda, parente do poderoso magnate Rodrigo Velázquez, con Muniadona e o seu fillo Gonzalo Menendiz levou a unha breve guerra civil galega a mediados do século X, culminándose coa Batalla de Aguioncha. Guntroda foi sucedida pola súa parente Ilduara.
Amhrán na bhFiann
Versión completa en irlandés
Fé chiúnas chaomh na hoíche ar seol,
Seo libh, canaídh amhrán na bhFiann.
2ª estrofa,
Cois bánta réidhe, ar ardaibh sléibhe,
Ag lámhach go tréan fén sárbhrat séin,
’Tá thuas sa ghaoith go seolta,
Ba dhúchas riamh dár gcine cháidh,
Gan iompáil siar ó imirt áir,
’S ag siúl mar iad i gcoinne námhad,
Seo libh, canaídh Amhrán na bhFiann.
3ª estrofa,
A bhuíon nach fann d’fhuil Ghaeil is Gall,
Sin breacadh lae na saoirse,
Roimh ranna laochra ár dtíre,
Ár dtinte is tréith gan spréach anois,
’S an bíobha i raon na bpiléar agaibh,
Versión completa en inglés
1ª estrofa,
With cheering, rousing chorus,
As round our blazing fires we thong,
The starry heavens o'er us;
And as we wait the mornings light,
Here in the silence of the night,
We'll sing a soldier's song,
2ª estrofa,
Our fathers fought before us,
And conquered 'neath the same old flag,
That's floating o'er us,
We're children of a fighting race,
That never yet has known disgrace,
And as we march the foe to face,
We'll sing a soldier's song
3ª estrofa,
Sons of the Gael! Men of the Pale!,
The Long watched day is breaking;
The serried ranks of Innisfail,
Shall set the tyrant quaking.
Our camp fires now are burning low;
See in the east a silvery glow,
Out yonder waits the saxon foe,
So sing a soldier's song.
Voo 507 de Kenya Airways
O voo 507 de Kenya Airways era un servizo regular de pasaxeiros entre Abidjan e Nairobi cunha escala en Douala, operado por un Boeing 737-800, que se esnafrou na estapa inicial da súa segunda parte o día 5 de maio de 2007, xusto despois de engalar do aeroporto de Douala no Camerún.
Avión
O aparello involucrado no accidente, con rexistro 5Y-KYA e número de serie 35069, era un Boeing 737-8AL equipado con dous motores CFMI CFM56-7B26. O avión voou por vez primeira o 9 de outubro de 2006, e foi entregado a Kenya Airways o 27 de outubro. A aeronave tiña seis meses de idade no momento do accidente. Era un dos tres Boeing 737-800 que a aeroliña adquirira recentemente de Singapore Aircraft Leasing Enterprise.
Pasaxeiros e tripulación
Kenya Airways revelou unha lista de pasaxeiros que indicaba que os 105 pasaxeiros a bordo eran cidadáns de 26 países diferentes. 17 pasaxeiros embarcaran en Abidjan, mentres que o resto o fixera en Douala.
O piloto ao mando era o capitán de 52 anos Francis Wamwea Mbatia, que tiña unhas 8 500 horas de voo en reactores, e o copiloto era o primeiro oficial de 23 anos Andrew Kiuru.
Entre os pasaxeiros a bordo atopábase Anthony Mitchell, un xornalista de Associated Press baseado en Kenya.
Xosé López Orozco
Xosé Clemente López Orozco, nado en Fazouro (Foz) o 15 de setembro de 1947, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
miniatura|Orozco, en xuño de 2011.|esquerda É licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade Pontificia de Salamanca e doutorouse pola Universidade de Santiago de Compostela. Na década de 1970, traballou como mestre no IES de Viveiro e máis no IES Xoán Montes de Lugo (1972-77) para finalmente acadar a condición de catedrático de Filosofía no IES Lucus Augusti.
É militante socialista dende decembro de 1975 e membro da FETE-UXT dende 1981. Na actualidade é presidente da agrupación luguesa do PSdeG e membro da executiva nacional galega. Foi o delegado provincial da Consellería de Cultura e Deportes da Xunta de Galicia entre 1987 e 1990, e membro do Consello Asesor da Televisión Española en Galicia entre 1990 e 1995.
Foi alcalde de Lugo tralas eleccións municipais de 1999, tras alcanzar un pacto de goberno co BNG, sendo o primeiro alcalde socialista da democracia na cidade. Nas eleccións municipais de 2003 foi reelixido alcalde ao lograr maioría absoluta con 13 concelleiros de 25. En 2007 revalidou a alcaldía, se ben baixou a 12 concelleiros e perdeu a maioría absoluta, polo que tivo que gobernar en minoría. En 2011 revalidou a alcaldía grazas ao apoio do BNG, gobernando con eles en coalición ata finais de 2012. Tralo Congreso Nacional do PSdeG de marzo de 2012 foi elixido Presidente da Executiva Nacional do partido, manténdose ata o Congreso Extraordinario de setembro de 2013.
Volveu a ser candidato nas eleccións municipais de 2015, precisando de novo o apoio doutros partidos para revalidala alcaldía. A presión dos demais grupos de esquerda, aducindo diversas imputacións xudiciais que lle afectaban, supuxo a súa como candidato en favor da súa número 2, Lara Méndez, a cal foi elixida alcaldesa. En 2021 resultou absolto de tódalas acusacións que pesaban sobre el.
Publicacións
Foi colaborador nos diarios El Progreso e La Voz de Galicia.
Eleccións lexislativas de Rusia de 2011
miniatura|Emblema das eleccións (Eleccións 2011) O 4 de decembro de 2011 celebráronse as eleccións lexislativas na Federación de Rusia, para asignar os 450 escanos da Duma Estatal, a cámara baixa da Asemblea Federal de Rusia, o poder lexislativo.
Por primeira vez a Duma Estatal terá un mandato de cinco anos. O mandato anterior era de catro anos.
Nas eleccións participaron sete partidos, todos os partidos rexistrados en Rusia até a data das eleccións, que se distribuíron por sorteo na papeleta electoral do seguinte xeito:
Para entrar na Duma os partidos deben superar a barreira do 7% dos votos ou superar o 5% ou 6% que garante un e dous escanos respectivamente.
Resultados
Co 99,99% dos votos escrutados Rusia Unida consegue o 49,30% dos votos, o Partido Comunista 19,20%, Rusia Xusta 13,25% e o Partido Liberal-Demócrata o 12,00%. Os demais partidos non conseguen superar a barreira do 7%, nin conseguen o 5%, que lles garantiría un escaño.
Rusia Unida perde a maioría constitucional, que lle permitía aprobar leis constitucionais sen formar coalición con outros partidos.
Iabloko, ao superar o 3% dos votos obtén o dereito ao financiamento estatal (20 rublos por voto) e desfrutará de espazo gratuíto na prensa escrita e a televisión do Estado nas próximas eleccións lexislativas dentro de cinco anos.
Protestas
O 5 de decembro, os opositores ao goberno comezaron a protestar en Moscova, denunciando a Vladimir Putin, o seu goberno e unhas eleccións que consideraban viciadas. Os activistas argumentaron que as eleccións foran unha farsa e pediron que o Primeiro Ministro, Putin, dimitira, mentres que algúns esixían unha revolución. Á súa vez, os simpatizantes do partido gobernante realizaron contramarchas de apoio.
Bergaza, Albán, Coles
Bergaza é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Chá, Mandiá, Ferrol
Chá é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 150 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 77 homes e 73 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 156 habitantes.
Ácido carboxílico
miniatura|Estrutura dun ácido carboxílico, onde R é un [[hidróxeno ou un grupo orgánico.]] miniatura|dereita|Ión carboxilato.
Os ácidos carboxílicos son un tipo de compostos caracterizados por levaren o grupo funcional carboxilo ou carboxi (–COOH ou -C(=O)OH). Este grupo está formado por un grupo carbonilo (C=O) e un grupo hidroxilo (-OH) unido ao mesmo carbono. Os ácidos carboxílicos poden representarse por R-COOH. Os máis pequenos son o ácido fórmico (H-COOH) e o ácido acético (CH3-COOH), pero poden ter cadeas carbonadas moi longas, como as dalgúns ácidos graxos.
Ás veces ácido carboxílico tómase como sinónimo de ácido orgánico, pero isto non é de todo exacto, xa que o termo ácido orgánico é máis amplo. A maioría dos ácidos orgánicos son carboxílicos, pero tamén o son os ácidos sulfónicos, ácido úrico ou outros compostos con grupos desprotonables.
Os ácidos carboxílicos compórtanse como ácidos de Brønsted-Lowry porque son doantes de protóns, ao poderen desprotonizar o grupo OH do seu carboxilo. Os ácidos carboxílicos poden ter un só gupo COOH e denomínanse monocarboxílicos, ou poden ter dous grupos COOH e serían ácidos dicarboxílicos, e se teñen 3 COOH son ácidos tricarboxílicos, como o ácido cítrico etc. O ácido melítico é hexacarboxílico.
Os sales e ésteres dos ácidos carboxílicos denomínanse carboxilatos. Cando un grupo carboxilo se desprotona á súa base conxugada, fórmase un anión carboxilato. En certas circunstancias os grupos carboxilo poden descarboxilarse liberando dióxido de carbono.
Características e propiedades
miniatura|dereita|350px|Comportamento químico das diferentes posicións do grupo carboxilo. Os ácidos carboxílicos teñen propiedades ácidas. Os dous átomos de osíxeno son electronegativos e tenden a atraer aos electróns do átomo de hidróxeno do grupo hidroxilo, o que debilita o enlace, producíndose en certas condicións unha rotura heterolítica cedendo o correspondente protón, H+, e quedando o resto da molécula con carga -1 debido ao electrón que perdeu o átomo de hidróxeno, polo que a molécula queda como R-COO-. Ademais, neste anión, a carga negativa distribúese (deslocalízase) simetricamente entre os dous átomos de osíxeno, de forma que os enlaces carbono-osíxeno adquiren un carácter de enlace parcialmente dobre.
Propiedades físicas
miniatura|dereita|[[Dímero de ácidos carboxílicos.]] Os ácidos de masa molar baixa (ata 10 átomos de carbono) son líquidos incoloros, de cheiro moi desagradable. O olor do vinagre débese ao ácido acético; o da manteiga rancia ao ácido butírico. O ácido caproico atópase no pelo e secrecións do gando caprino. Os ácidos C5 a C10 posúen cheiros a “cabra”. O resto son sólidos cerosos e inodoros a temperatura ambiente. Os ésteres dos ácidos carboxílicos tenden a ter bo olor e moitos utilízanse como compoñentes de perfumes.
Os seus puntos de fusión e ebulición crecen ao aumentar a masa molar.
Os ácidos inferiores son bastante solubles en auga (o acético, por exemplo, é soluble en todas as proporcións). A súa solubilidade en auga decrece a partir do ácido butírico, co aumento do carácter hidrocarbonado da molécula. Todos os ácidos carboxílicos son totalmente solubles en disolventes orgánicos. O grupo carboxilo é polar. Como para a formación de pontes de hidróxeno poden ser tanto aceptores (o C=O) como dadores (o OH), forman facilmente pontes de hidróxeno. En medios non polares os ácidos carboxílicos existen xeralmente en forma de dímeros pola súa tendencia a autoasociarse.
Poden identificarse facilmente con espectroscopía de infravermellos, xa que mostran unha banda asociada coa vibración do C-O (νundefined) entre 1680 e 1725 cm−1, e unha característica subbanda νO-H na rexión entre 2500 e 3000 cm−1.
Métodos de laboratorio
Os métodos de preparación para reaccións a pequena escala con fins de investigación, instrución, ou produción de pequenas cantidades de químicos, adoitan utilizar reactivos caros.
Reaccións menos comúns
Hai moitas reaccións que orixinan ácidos carboxílicos, pero utilízanse só en casos moi específicos, ou principalmente son de interese académico:
Nomenclatura
Os ácidos carboxílicos noméanse utilizando a terminación –oico ou –ico, que se une ao nome do hidrocarburo de referencia :
Lugares da Pobra de Trives
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Pobra de Trives.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Pobra de Trives
Ácido carboxílico
Nomenclatura
Exemplo
CH3-CH2-CH3	propano CH3-CH2-COOH		Acido propanoico (propano + oico)
Os nomes dos ácidos carboxílicos proceden do da fonte natural da que inicialmente se illaron. Clasifícanse así:
Na nomenclatura da IUPAC os nomes dos ácidos carboxílicos fórmanse substituíndo a terminación “o” dos alcanos por “oico”, e antepoñendo a palabra ácido.
O esqueleto dos ácidos alcanoicos numérase asignando o número 1 ao carbono carboxílico e continuando pola cadea máis longa que inclúa o grupo COOH.
Exemplos de ácidos carboxílicos
Exemplo 1 HOCH3-CH3-CH=CH-CH(CH3-CH=CH3)-CHBr-COOH
Neste composto, á parte do grupo funcional COOH, hai unha función alcohol, pero de acordo coa súa importancia o grupo COOH é o principal; polo que o grupo alcohol se nomea como un substituínte. Por tanto, o nome é ácido 3-alil-2-bromo-7-hidroxi-4-hexenoico.
Exemplo 2
Compostos con dous grupos COOH
A palabra carboxi tamén se utiliza para nomear ao grupo COOH cando na molécula hai outro grupo funcional que ten prioridade sobre el.
Ficheiro:Palmiticacid.png
Ácido palmítico ou ácido hexadecanoico, represéntase coa fórmula CH3(CH2)14COOH
Aplicacións
Moitos ácidos carboxílicos prodúcense industrialmente a longa escala. Son tamén comúns na natureza. Utilízanse na produción de polímeros, produtos farmacéuticos, solventes, e aditivos alimentarios. Son exemplos de ácidos carboxílicos importantes industrialmente os seguintes: ácido acético (compoñente do vinagre, precursor de disolventes e pinturas), ácido acrílico e metaacrílico (precursores de polímeros e adhesivos), ácido adípico (polímeros), ácido cítrco (bebidas), ácido etilendiaminotetraacético (axente quelante), ácidos graxos (pinturas), ácido maleico (polímeros), ácido propiónico (conservante alimentario), e ácido tereftálico (polímeros).
Radical carboxilo
O radical libre ·COOH (CAS# 2564-86-5) ten só unha existencia fugaz como grupo separado. Mediuse a constante de disociación de ácido do ·COOH por espectroscopía de resonancia electrónica paramagnética. O valor do pKa = -0.2 ± 0.1.
Calila e Dimna
miniatura|Manuscrito de Calila e Dimna.
Caledonian Stadium
O Caledonian Stadium, actualmente coñecido como Tulloch Caledonian Stadium por razóns de patrocinio, é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Inverness. Foi inaugurado en 1996 e serve de localía ao Inverness Caledonian Thistle FC. Ten capacidade para 7.918 espectadores.
Calila e Dimna
Calila e Dimna é unha colección castelá de contos probablemente mandada traducir por Afonso X o Sabio no ano 1251, cando aínda era infante.
Contido
Das moitas obras relacionadas con Afonso X, o Calila e Dimna é a máis literaria. A súa materia narrativa procede da literatura oriental, pois traduce fielmente o texto árabe do Kalila wa-Dimna (كليلة ودمنة), que á súa vez é a tradución que o iraniano Ibn Al-Muqaffa fixera ao árabe do texto no século VIII (de onde alcanzou difusión por toda Europa), e esta tradución pola súa parte procede do Panchatantra hindú (cara o ano 300 d. C.) No ano 570 foi traducida ao pahlavi (ou persa literario) e poucos anos máis tarde ao sirio.
Quinorrincos
Os quinorrincos ou cinorrincos (Kinorhyncha, do grego κίνηω kīneō "mover" e ῥυγχος rhynchos "fociño") son un filo de animais pseudocelomados mariños de pequeno tamaño (1 mm o menos), que viven nos sedimentos, a profondidades que poden alcanzar os 6 000 m.
Calila e Dimna
Contido
Relaciónase cos manuais sapienciais de educación de príncipes mediante o motivo oriental das preguntas e respostas entre o rei e un filósofo, que da paso a contos exemplares ou exempla contados e protagonizados por animais: un boi, un león e dous raposos/lobos chamados «Calila» e «Dimna», que son quen contan un maior número de contos, en moitas ocasións imbricados uns nos outros nunha «estrutura de bonecas rusas» (ou de relatos enmarcados).
Quinorrincos
Xunto cos loricíferos (Loricifera) e os priapúlidos (Priapulidae) constitúen o clado dos Scalidophora ou Cephalorhyncha Segundo os autores.
Calila e Dimna
Contido
Abundan os monólogos introspectivos, e úsase o diálogo cunha función dramática. A localización é moi esquemática, e a acción máis ben escasa. Unha estrutura moi similar é utilizada no libro de Don Juan Manuel El conde Lucanor (s. XIV).
Quinorrincos
Téñense descrito unhas 150 especies.