cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Augas residuais
Perigos para a saúde da rega con augas polucionadas
O Instituto da Xestión da Auga Internacional (International Water Management Institute) traballou en varios proxectos na India, Paquistán, Vietnam, Ghana, Etiopía, México e outros países encamiñados a avaliar e reducir os riscos da rega con augas residuais. Avoga por unha estratexia de "barreiras múltiples" para o uso das augas residuais, na cal se anima aos agricultores a adoptar diversos comportamentos que reducen os riscos. Estes inclúen deixar de regar uns poucos días antes da recollida da colleita para permitir que os patóxenos morran por exposición á luz do sol, aplicar o rego na base da planta para que non contamine as follas se estas se van comer crúas, limpar os vexetais con desinfectante ou deixar que os lodos fecais usados na agricultura sequen antes de utilizalos como esterco humano.
Lexislación europea
Na Unión Europea, aprobouse a Directiva do Consello 91/271/EEC sobre Tratamento de Augas Residuais Urbanas o 21 de maio de 1991, emendada pola Directiva da Comisión 98/15/EC. A Decisión da Comisión 93/481/EEC define a información que os estados membros deberían proporcionar á Comisión sobre o estado de aplicación da Directiva.
Community Shield
A copa xogouse por primeira vez na tempada de 1908-09, substituíndo á Sheriff of London Charity Shield, que se empezara a xogar en 1898, con todo a Sheriff of London Charity Shield reapareceu máis tarde nalgunhas ocasións xunto á Charity Shield. Os partidos desta competición eran profesionais contra afeccionados. O primeiro partido foi entre o Manchester United (profesionais) e Queens Park Rangers (afeccionados). A competición nesa época non estaba moi considerada e os partidos eran informais.
Despois dos partidos de profesionais contra afeccionados o formato de competición foi evolucionando gradualmente en partidos entre os gañadores da liga e a copa. Porén, houbo excepcións, como na edición de 1950, onde xogaron a selección de Inglaterra do mundial contra o gañador da Copa. A data do xogo foi movida ao comezo da tempada en 1959, e en 1974 o secretario da FA, Ted Croker, creou o formato actual cos partidos sempre sendo xogados entre o gañador da liga e a copa no estadio nacional e os ingresos destinados a caridade (de aí o nome inglés da competición, Charity Shiel, ou Copa da Caridade). O partido é decidido no mesmo día con tempo extra e penaltis se preciso, aínda que entre 1975 e 1993 compartíase o trofeo se se empataba ao final do tempo de xogo.
Papuxa do mato
A papuxa do mato (Sylvia undata) é unha ave paseriforme da familia dos sílvidos.
Community Shield
Coa formación dunha nova liga, a Premier League en 1992, a Shield pasou a disputarse entre o gañador da Premier League e a FA Cup. A competición foi renomeada como Community Shield no ano 2002, sendo unha pequena cantidade destinada á caridade, mentres que o demais é para reformar a competición. O equipo máis laureado da competición é o Manchester United, gañador en 21 ocasións. A maior cantidade de goles nunha final foi o Manchester United goleando 8-4 a Swindon Town, en 1911.
Papuxa do mato
Morfoloxía e Hábitos
A Papuxa do mato ten unha lonxitude duns 12,5 cm e pesa uns 8,5 gramos. O corpo enteiro é de cor escuro, case negro. Normalmente coa cola erguida e cunha carúncula ocular tipicamente vermella. Os machos e femias non presentan diferenzas morfolóxicas. Habita en zonas de matogueiras ou bosques con claros. Aliméntase de insectos, arañas e bagas.
Reprodución
A época de cría vai dende abril a xullo, consistindo a posta en 3-6 ovos. O tempo de incubación oscila entre os 12-13 días, permanecendo os polos preto de 12 días no niño.
Distribución
Localizada unicamente na Península Ibérica, suroeste de Francia, sur de Italia e extremo sur de Inglaterra. Tamén está presente no extremo norte do Magreb Occidental.
Gloria Anzaldúa
Gloria Evangelina Anzaldúa, nada en Valle del Río Grande o 26 de setembro de 1942 e finada en Santa Cruz (California) o 15 de maio do 2004, foi unha académica, activista política, feminista, escritora e poeta estadounidense.
Biografía
Gloria Anzaldúa nace no Valle de Texas, Estados Unidos o 26 de setembro de 1942, filla de Urbano e Amalia Anzaldúa. Ós once anos, a súa familia trasládase a Hargill, Texas. Ós catorce anos, sofre a morte do seu pai. Anzaldúa pode lograr unha educación universitaria a pesar do racismo, sexismo e outras formas de opresión que ela experimenta na súa vida como unha texana de sétima xeración. Recibe o seu grao na Universidade de Texas-Panamericana, e a súa mestría da Universidade de Texas en Austin.
Anzaldúa traballa uns anos como mestra de escola antes de ir a Austin para obter a súa mestría, tamén completa os seus estudos de doutoramento en literatura comparativa na Universidade de Texas en Austin. En 1977 múdase a California onde fai os seus escritos, traballa como catedrática na Universidade Estatal de San Francisco; a Universidade de California en Santa Cruz; a Universidade Atlántica de Florida; e outras. Ela é a máis famosa co-autora de This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women of Color (1981) con Cherríe Moraga, autora de Making Face, Making Soul/Facendo Caras: Creative and Critical Perspectives by Women of Color (1990), e co-autora de This Bridge We Call Home: Radical Visions for Transformation (2002). Tamén escribe Borderlands/La Frontera: The New Mestiza en 1987. Entre os seus libros para nenos Prietita Has a Friend (1991), Friends from the Other Side - Amigos del Otro Lado (1993), Prietita y la Llorona (1996). Anzaldúa tamén escribe moitos traballos de ficción e poesía. Os seus traballos móvense entre inglés e español ó mesmo tempo para converxer nunha soa lingua. En Borderlands identifícase con múltiples identidades. A súa autobiografía "La prieta," publícase en inglés na obra This Bridge Called My Back.
The Librarian: Return to King Solomon's Mines
Sinopse
Flynn Carson é en aparencia un bibliotecario, pero isto tan só é unha tapadeira para a súa verdadeira misión como protector dos grandes segredos da humanidade, xa que o seu xefe deulle o mapa orixinal das míticas minas do Rei Salomón. Deberá atopalas e destruír un libro que outorga poderes sobrenaturais a quen o le, e que pode poñer en perigo o futuro da humanidade.
Nicolao I de Rusia
Nicolao I Pavlovich (en ruso: Николай I Павлович), Gátchina, 6 de xullo de 1796 – San Petersburgo, 2 de marzo de 1855) foi tsar de Rusia e rei de Polonia trala morte do seu irmán máis vello, Alexandre I en 1825.
Vida privada
Nicolao casou en 1817 con Carlota de Prusia. Era filla de Federico Guillerme III de Prusia e de Luísa de Mecklemburgo-Strelitz. Nicolao e Carlota tiveron sete fillos:
Moitas fontes afirman que Nicolao non tivo relaciones extramaritais ata despois de 25 anos de matrimonio, en 1842, cando os doutores prohibiron á emperatriz ter relaciones sexuais polo seu mal estado de saúde e frecuentes ataques ao corazón. Aínda así, Nicolao era pai de tres nenos antes de 1842, un deles coa súa máis famosa amante, Bárbara Nelídova.
Con Ana María Carlota de Rutenskiold (1791-1856)
Con Bárbara Yákovleva (1803-1831)
Con Bárbara Nelídova (m. 1897)
Cal do Outeiro, Saiáns, Vigo
Cal do Outeiro é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 103 habitantes (50 homes e 53 mulleres).
O Salto de Baixo, Irís, Cabanas
O Salto de Baixo é un lugar da parroquia de Irís no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
James Patrick Stuart
James Patrick Stuart, nado en Encino (Os Ánxeles) o 16 de xullo de 1968, é un actor estadounidense de cine e televisión.
Traxectoria
James Stuart naceu en Encino, un barrio afluente dos Ánxeles, fillo de Chad e Jill Stuart. O seu pai participara na década dos 60 no dúo da televisión británica Chad & Jeremy. Como o seu pai era parte dun dúo pop, James pasou gran parte da súa mocidade nos estudios de gravación. Como neno actor, empregou o nome Patrick Stuart, e participou na serie dos anos 80, Galactica 1980, como Doctor Zee.
É coñecido sobre todo polos seus papeis en series de televisión como CSI: Las Vegas, Emily's reasons why not ou Nip/Tuck, pero tamén participou poñendo a voz na versión en inglés de varios videoxogos como por exemplo Kingdom Hearts II ou Call of Duty 2.
Tamén fixo a voz de Private na serie The Penguins of Madagascar.
James Stuart reside en Os Ánxeles coa súa dona, Jocelyn, e os seus dous fillos.
Portomarín
Portomarín é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Lugo e á Ribeira Sacra. Segundo o padrón municipal (INE 2017) conta con 1.508 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Prehistoria
Hai restos de poboados no concello de Portomarín, como medorras e castros, como o castro de Catromaior, o castro da Vires, o castro de Bedro, Castrolobrixe, castro de Vila ou o castro de Soengas.
Época romana
A primeira ponte sobre o río Miño nesta zona foi construída polos romanos no século II. A vila xa aparece citada como Portumarini no ano 792. A orixe da vila parece estar ligada ó conde Gutierre e á condesa Ilduara (Aldara de Celanova), pais de San Rosendo, bispo de Mondoñedo e fundador do mosteiro de Celanova no século X. No Códice Calixtino aparece Portomarín denominado coma Pons Minea (ponte do Miño).
Idade Media
En 1112 a ponte foi destruída por Dona Urraca, raíña de Castela, para frear o paso das tropas do seu marido, Afonso o Batallador. Porén, 8 anos máis tarde a propia raíña ordenou reconstruír a ponte a un tal Pedro o Peregrino.
Posteriormente o arcebispo Pedro Arias entregou o burgo de Portomarín á recentemente creada Orde de Santiago. Baixo o reinado de Afonso IX a vila pasou a depender da orde de San Xoán de Xerusalén.
En 1126 Pedro o Peregrino construíu un hospital, que contiña na súa fachada a inscrición Domus Dei. O Hospital, adicado á atención dos peregrinos, foi confiado á Orde de Santiago e logo á Encomenda de San Xoán, á que tamén correspondía o burgo de Portomarín e o coidado da ponte e do Camiño de Santiago. O Hospital foi derrubado en 1944.
A antiga vila estaba constituída por dous barrios, divididos polo río Miño. Na marxe esquerda o de San Pedro, e o de San Xoán na marxe dereita.
Idade Contemporánea
O 8 de febreiro de 1946 a vila de Portomarín foi declarada Conxunto Histórico-Artístico. Ó construírse en 1962 o encoro de Belesar, a vila trasladouse ó veciño Monte do Cristo. Alí se reconstruíron algúns dos edificios máis importantes tanto civís como relixiosos.
O patrimonio monumental foi trasladado pedra a pedra ata a súa actual situación. Trasladáronse as igrexas de San Nicolao (as súas pedras foron numeradas e ensambladas de novo na súa actual localización), San Pedro e algúns pazos, como o do Conde da Maza do século XVI e o Pazo dos Pimentales ou de Berbeteros, do século XVII. Nas tempadas en que baixa o nivel do encoro aínda son visibles os restos das antigas edificacións, o peirao e a primitiva ponte. miniatura|En Portomarín fanse as [[torta de Santiago|tortas de Santiago Ancano.]] A igrexa de San Xoán, hoxe denominada de San Nicolao, construída nos séculos XII e XIII, é un dos monumentos románicos máis senlleiros do Camiño de Santiago. A igrexa de San Pedro data do século X e forma parte dun conxunto integrado polo Pazo de Berbetoros e o Pazo do Marqués de Paredes.
Toponimia
O nome do concello procede do latín portumarini, "porto ou paso fluvial de pouca profundidade".
Lugares de Portomarín
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Portomarín vexa: Lugares de Portomarín.
Mátyás Rákosi
Mátyás Rákosi (nado o 14 de marzo de 1892 como Mátyás Rosenfeld – finado o 5 de febreiro de 1971) foi un político húngaro de orixe xudía líder de Hungría dende 1945 ata 1956 como Secretario Xeral do Partido Comunista Húngaro.
Rákosi naceu en Ada de pais xudeus, no que daquela era a Hungría (actualmente Serbia). Serviu no exército Astro-Húngaro na primeira guerra mundial ata ser capturado na Fronte Oriental. Devolto a Hungría, alí participa no goberno de Béla Kun; trala súa caída escapou á Unión Soviética. Ó volver en 1924 a Hungría Rákosi foi caturado, e en 1940 trala súa liberación regresou á Unión Soviética, onde se proclamou líder do Comintern. Dende alí regresou a Hungría, esta vez co Exército Vermello.
Rákosi describíase a si mesmo como "o mellor discípulo húngaro de Stalin". Tamén inventou o termo "tácticas do salame" (eliminar a oposición cachiño a cachiño).
Secretario Xeral do Partido Comunista Húngaro en 1945. Impuxo normas autoritarias no país, pero non logrou un desenvolvemento económico acertado. En agosto de 1952 foi nomeado tamén Primeiro Ministro de Hungría, pero o 13 de xuño de 1953, para acougar a Josip Broz Tito, foi forzado a cede-lo seu cargo como Primeiro Ministro a Imre Nagy, mentres que continuaba como Secretario Xeral do partido. Posteriormente sería tamén relegado deste cargo baixo presión do Politburo soviético en xuño de 1956 (pouco despois do discurso secreto de Nikita Khrushchev), e foi substituído por Ernő Gerő. Foi entón cando marchou de novo á Unión Soviética, onde morreu en Gorky en 1971.
Aeroporto de Catumbela
O aeroporto de Catumbela é un aeroporto que serve a Catumbela, unha cidade costeira na provincia de Benguela, en Angola. Foi inaugurado no ano 2012 cunha capacidade para atender a 2,2 millóns de pasaxeiros por ano.
X-Men (filme)
X-Men é un filme de acción estadounidense dirixida por Bryan Singer que foi estrada no 2000. Está baseada nas historias dun grupo de superheroes de banda deseñada chamados X-Men.
O filme tivo dúas secuelas, X2 (2003), e X-Men: The Last Stand (2006) e unha precuela, X-Men Origins: Wolverine (2009).
Sinopse
Nun futuro próximo, a humanidade comeza a ver como aparece unha raza nova de seres humanos, os mutantes. Dotados de estraños e variados poderes, están agrupados en dous bandos: os que desexan a integración dos mutantes na sociedade e o entendemento coa humanidade, encabezados polo profesor Charles Xavier, e os que buscan o enfrontamento cunha raza que consideran inferior e que os odia, dirixidos por Magnus, alias Magneto, un perigoso mutante con poderes magnéticos.
Demostrativo
O demostrativo é unha subclase semántica inserida na clase de palabra dos determinantes e que se caracteriza por integrar aqueles vocábulos que actúan como sinaladores ou mostradores, é dicir, vocábulos que serven para sinalar ou mostrar seres e entes, sen amentalos, situándoos no eixo espacial e/ou temporal.
A función principal do demostrativo no discurso é a deíxe.
Orixe
O paradigma do demostrativo latino, orixe do presente nas linguas romances, era máis amplo có das destas. Á parte dun sistema de tres elementos (HIC, HAEC, HOC / ĬSTE, ĬSTA, ĬSTUD / ĬLLE, ĬLLA, ĬLLUD), existía un demostrativo de identidade (IDEM, EADEM, IDEM), outro de identidade adversativa (IPSE, IPSA, IPSUD) e un anafórico (IS, EA, ID).
A mesma potencialidade expresiva e o moito uso dos demostrativos provocou a súa rápida evolución e a transformación do seu paradigma. O primeiro que se perdeu, xa no período posclásico, foi IS, substituído por HIC. Inmediatamente, o mínimo corpo fónico e a desvalorización semántica provocan a desaparición de HIC, do cal só quedan pegadas en vocábulos lexicalizados como HAC HORA > agora, HOC ANNO > hogano, PER HOC > pero.
Iniciada xa a reestruturación do sistema latino, ĬLLE tomou o valor anafórico de IS e HIC especializándose en dúas funcións, o pronome persoal de terceira persoa e o artigo.
A desaparición de HIC fai que ĬSTE ocupe o primeiro chanzo da deíxe, dando lugar a un paradigma deíctico bimembre: ĬSTE (> este) / *ACCUĬLLE (> aquel). Esta é a realidade que aínda se mantén nalgunhas linguas romances.
Noutras linguas, IPSE pasa a se-lo 2º chanzo deíctico, perdendo a posibilidade de expresa-la identidade, a cal se expresará grazas a reforzos como o a partícula MET: METIPSI(SSI)MUM > *medipsimu > medesmo > meesmo > mesmo.
Evolución
A tripla diferenciación do sistema latino mantívose nas linguas iberorromances: en portugués (este / esse / aquel), asturiano (esti / esi / aquel ) e castelán (este / ese / aquel), mentres que non o fai completamente no ámbito catalán (aquest / aquell), que só conserva os tres graos en casos máis restrinxidos: nos pronomes mantense no catalán xeral (açò / això / allò), mentres que nos demostrativos o valenciano presenta a inclusión dun termo intermedio (aqueix, eixe, este). No resto das linguas europeas, unha tripla distinción baseada na distancia só se dá tamén en éuscaro (hau / hori / hura), irlandés (seo / sin / siúd) e grego (αυτός / τούτος / εκείνος; autós / toútos / ekeínos)
MIMOSA (satélite)
MIMOSA (acrónimo de Micro Measurements Of Satellite Acceleration) foi un satélite artificial da Academia de Ciencias da República Checa lanzado o 30 de xuño de 2003 mediante un foguete Rokot desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
A misión de MIMOSA foi medir a densidade das capas superiores da atmosfera. Para iso levaba un acelerómetro compensado electrostáticamente e de seis graos de liberdade co que tomar datos sobre a forza coa que a atmosfera a altitudes orbitais freaba o satélite. O instrumento era suficientemente sensible como para detectar aceleracións de tan só 10−11 m/s².
MIMOSA tiña forma de poliedro de 28 caras e un tamaño aproximado de 560 x 560 x 570 mm. Reentrou na atmosfera o 11 de decembro de 2011.
Buzkashi
miniatura|290x290px|Encontro de buzkashi. O buzkashi (en Afganistán, Taxiquistán e Estados Unidos), kokpar (en Casaquistán) ou kupkari (en Uzbekistán) é un deporte ecuestre practicado en varios países centroasiáticos, entre eles Afganistán, onde está considerada deporte nacional. Malia que se practica en Afganistán, orixinouse probablemente en Uzbekistán.
Consiste en dous equipos de chapandoz, ou xinetes, nun campo de aproximadamente dous quilómetros de lonxitude. Os xogadores de cada equipo non se diferencian na cor da súa camiseta, senón que parecen coñecerse. O obxectivo do xogo é conducir o boz, que é unha cabra sen cabeza e sen extremidades, dende un extremo do campo ó outro. Nunha das dúas versións vixentes deste xogo, Tudabarai, os integrantes de ambos os equipos pugnan para levar o corpo da cabra ó centro do terreo de xogo.
É un xogo moi violento, xa que non ten unhas regras definidas e os xinetes terminan envolvidos en verdadeiras batallas sanguentas. Tampouco hai árbitros polo que o resultado depende só dos xogadores. Para o xinete a recompensa é o prestixio que pode ter ante o resto dos xogadores. Os capitáns, denominados "chapandaz", con turbantes e barbas negras, chegan á cancha con fusís Kalashnikov ó ombreiro e gardacostas e danse a man antes de empezar o partido. miniatura|Representación gráfica do desenvolvemento do buzkashi. Durante a ditadura relixiosa do talibán a práctica deste xogo estivo prohibida, é por esa razón que dende o colapso do réxime volveu a practicarse os venres en Cabul.
Jonathan Woodgate
Palmarés
Tottenham Hotspur
Betacismo
O betacismo é un fenómeno e proceso fonético por mor do cal confluíron foneticamente os sons [b] e [v] provocando que a oposición entre os fonemas /b/ e /v/ desaparecese
A confusión de b e v nos textos medievais
O [w] (wau) latino, no latín vulgar, converteuse en fricativa bilabial sonora, confundíndose co resultado de -B- intervocálico latino [β], como o proba a gran cantidade de trocos, nesta posición, das grafías con que se representaban "b" e "v": PLEBES NON PLEVIS (Appendix probi). De aí, Ralph Penny (Gramática histórica del español. Ariel 1993) induce que a pronunciación máis probable de ambas era a fricativa sonora, pronunciación que herdou probablemente a lingua medieval da área galega e que adoitaba representarse mediante "v" ou "u": Enas verdes ervas, vi anda'las cervas,... Percibimos isto con máis claridade na cantiga de amor de Vidal, nela faise rimar en consoante ervas con servas:
''Moir', e faço dereito, ''por ua Dona d'Elvas ''que me trage tolheito, ''como a quem dam as ervas. ''Des que lh'eu vi o peito branco dix'aas sas servas .........
Con respecto ó B- e V- iniciais, desde as máis antigas inscricións tamén se rexistran confusións gráficas. Para Ralph Penny isto suxire que se podían chegar a neutralizar no latín vulgar (Appendix Probi: BACCULUS NON VACLUS, VAPULO NON BAPLO). Con todo, a confusión plena destes dous fonemas parece ser posterior, pois na lingua medieval a vacilación non etimolóxica das grafías en posición inicial é moito menor ca en posición intervocálica. A neutralización en posición inicial deu un paso adiante cando o fonema /b/ adoptou unha articulación fricativa, por fonética sintáctica, ó ir precedido por unha vogal.
Segundo Ralph Penny, non se pode asegurar en español a desfonoloxización completa ata o século XV, cando algúns poetas deste período poñen en rima palabras como grave / sabe. Así e todo, o proceso de desfonoloxización, se reparamos na cantiga de Vidal, debeu, evidentemente, iniciarse antes.
Festa da filloa de Muimenta
dereita|miniatura|Área da festa. dereita|miniatura|Placas.
A Festa da filloa de Muimenta é unha festa gastronómica que se celebra o día 1 de maio na localidade de Muimenta (Cospeito) desde 1992. No 2008 declarouse Festa de interese turístico de Galicia.
Historia
A primeira edición xurdiu coa finalidade de recadar fondos para a organización da Mostra Exposición Muimenta (MOEXMU) que daquela contaba con oito anos de existencia. Desde o ano 2000 convócase un Concurso de debuxo e relato coa filloa como tema central. No certame participa o alumnado de numerosos centros de ensino da Terra Chá.
No ano 2005 creouse, por iniciativa da Comisión Organizadora, a Escola de Filloeiros e Filloeiras na que ducias de nenas e nenos aprenden a elaboración e os segredos das filloas. A partir do ano 2010, esta Escola depende da Asociación Cultural Aquilino Iglesia Alvariño.
No ano 2013 tramitouse ante o Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo a declaración como Festa de Interese Turístico Internacional por parte do Goberno de España.
Organización
A festa está organizada pola Asociación de Empresarios a través das distintas comisións encargadas da organización de Moexmu, coa colaboración de entidades públicas como o Concello de Cospeito, a área de Cultura da Deputación de Lugo, a Xunta de Galicia ou a Universidade de Santiago.
Medusa (mitoloxía)
miniatura|Medusa de [[Caravaggio (1595).]]
Na mitoloxía grega, Medusa ("gardiá, protectora") era un monstro, unha das tres gorgonas, fillas de Forcis e Ceto mais Hixino escribe que eran fillas de Tifón e Equidna (filla de Forcis e Ceto)
Ovidio, non obstante, di que ela era moi bela pero foi violada por Poseidón no templo de Hera que, como castigo, converteuna no ser horroroso que é agora.
Perseo
Acrisio botou ó mar á súa filla Dánae e illa de [mailo fillo que tivera esta con Zeus, Perseo. A arca na que ían foi varar na illa de Sérifos, e foron recollidos polo rei Polidectes. Polidectes namorouse de Dánae e consideraba a Perseo un obstáculo para seducila, polo que aproveitou unha bravata do rapaz, que dixo que podía traer como presente da voda de Hipodamía incluso a cabeza da Gorgona. Polidectes colleulle a palabra esixiu que llela trouxera.
Por consello de Atenea e Hermes, Perseo foi antes onda as Fórcidas, tres vellas, Enio, Pefredo e Dino, irmás das gorgonas, para saber o camiño ó lugar onde vivían as gorgonas. Eran vellas desde o seu nacemento e tiñan, entre as tres, un só ollo e un só dente, que ían turnando dunha a outra. Perseo colleulles o ollo e o dente e negouse a devolvelo se non lle indicaban o camiño, o que aceptaron. Ademais tiñan unhas sandalias aladas, o casco da invisibilidade de Hades e un zurrón onde poder transportar sen perigo a cabeza de Medusa; Hermes tamén lle deu unha fouce de aceiro.
miniatura|esquerda|Atenea coa éxida, e a cabeza de Medusa no centro do peito (detalle da Copa de Aisón, na que se representa a Atenea observando cómo Teseo mata a Minotauro
Con estes obxectos e coñecido o itinerario, Perseo chegou á beira do Océano e sorprendeu ás gorgonas a dormir. Coa axuda de Atenea e mirando polo reflexo do seu escudo de bronce, para evitar que o puidesen mirar directamente, achegouse a Medusa e cortoulle a cabeza. Nese momento, do sangue que brotaba naceron o cabalo alado Pegaso e Crisaor, que foran enxendrados por Poseidón. Gardou a cabeza de Medusa no zurrón e fuxiu coas súas sandalias aladas, e aínda que as outras dúas gorgonas acordaron, non puideron perseguilo porque ía protexido polo caso de invisibilidade.
Perseo utilizaría posteriormente esta cabeza como unha arma. Así, cando Perseo regresou a Sérifos puido ver que a súa nai tivera que refuxiarse no templo para fuxir da violencia de Polidectes. Entón, foi ó palacio e sacou a cabeza de Medusa do zurrón, quedando petrificados Polidectes e o resto da corte. Logo restituíu o trono de Sérifos a Dictis, irmán de Polidectes.
Finalmente deulla á deusa Atenea para que a puxese no centro do seu escudo (ou na súa coiraza), e entregou as sandalias e o casco a Hermes, quen o devolveu ás ninfas. Algunhas fontes din que Atenea separou o sangue de Medusa e que llo deu ó médico Asclepio, posto que o sangue que brotaba do lado esquerdo era un veleno mortal, mentres que o que manaba do lado dereito tiña o poder de revivecer ós mortos.
Heracles tivo que descender ó Hades nun dos seus doce traballos, co encargo de capturar a Cérbero. Cando as almas dos mortos o viron chegar todas fuxiron, excepto as de Meleagro e a da gorgona Medusa. Heracles sacou a espada para defenderse pero Hermes explicoulle que tan só era unha forma baleira.
Atenea deulle a Heracles un guecho da Medusa, que este utilizou na guerra contra os lacedemonios, para a que solicitou o apoio de Cefeo (rei de Texea) e os seus fillos. Pero Cefeo estaba reticente por temos a que, se marchaba da cidade, esta fora atacada polos soldados de Argos. Heracles tranquilizouno dándolle a Estérope, a filla de Cefeo, ese guecho de Medusa, coa indicación de que, de ser atacados, abondaría con erguelo tres veces desde o alto da muralla para que os inimigos fuxiran. Deste xeito, Cefeo accedeu a ir á guerra, na que logo resultaría morto, o mesmo que os fillos.
Iconografía
miniatura|Perseo decapita a Medusa (métopa no Templo C de Selinunte (c. 550 a.C.)
Na antigüidade clásica, a imaxe da cabeza de Medusa aparecía no obxecto protector do mal coñecido como Gorgoneion. Combínase a propiedade apotropaica, protectora, para quen a posúe; coa capacidade letal, mortífera para quen se enfronta ó portador.
Nas representacións artísticas clásicas (escultura e cerámica) e en tódalas posteriores repítese a imaxe arquetípica de Medusa, adoito reducida a unha cabeza representada siempre en visión frontal, fea, monstruosa, mostrando os dentes e coa lingua de fóra, e coas características serpes en lugar de cabelos; pode aparecer, sobre todo nos primeiros tempos, baixo a forma de centauro que dá paso pronto a un corpo de muller. A Medusa colócase en moitos templos e edificios monumentais que, desta forma, gozaban dunha protección máxica.
As primeiras representacións poden datarse a principios do século VII a.C., destacando a Medusa da métopa do Templo C de Selinunte, xa no 550 a.C. As formas poden cambiar pero xa se comezan a fixar os grandes ollos e os dentes saíntes. Pronto adquire unha postura de "carreira de xeonllos", con túnica curta, boca aberta, ollos abertos, lingua colgante, dentes afiados e incluso (só en representacións antigas) barba; no século VI aC aparecen as serpes nos cabelos e, posteriormente, dúas serpes anoadas a modo de colar. A figura adoita ter alas, ás veces colocadas nas tempas.
Na Idade Media diminúe claramente a presenza das Gorgonas, pero sen desaparecer. San Isidoro de Sevilla descríbeas como unhas "meretrices con cabelos de serpes e que transformaban en pedra a quen as miraban; estraban dotadas dun único ollos, común a todas elas", pero no Renacemento e Barroco recuperaranse (Caravaggio, Rubens e mesmo Leonardo da Vinci, nunha obra desaparecida). Na arte contemporánea segue representándose von frecuencia (Füssli, Burne-Jones, Bourdelle, Dalí).
Istifan Bilu
Istifan Bilu (en إسطيفان بلّو), nado en Alqux (Iraq) o 5 de setembro de 1910 e finado en Roma o 26 de novembro de 1989, foi un eclesiástico católico caldeo, bispo de Alepo dende 1959 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu en Alqux, unha vila de maioría cristiá e asiria do norte de Iraq (entón baixo soberanía otomá, na provincia de Mosul), o 5 de setembro de 1910. Entrou na Orde Antoniana de Santo Hormisdas dos Caldeos, e o 14 de outubro de 1934 foi ordenado sacerdote. Posteriormente doutorouse polo Pontificio Instituto Oriental coa tese «La Congrégation de S. Hormisdas et l'Église chaldéenne dans la première moitié du XIXe siècle», publicada en Roma en 1939; durante este período realizou unha estancia no priorado de Amay entre setembro e outubro de 1937.
En 1948 foi elixido superior da súa orde, cargo que ostentou até 1958. O 23 de outubro de 1959 foi elixido bispo de Alepo. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca de Babilonia Paulo II o 10 de xaneiro de 1960. Como bispo, participou nas sesións I-IV do Concilio Vaticano II. Durante o seu pontificado, se construíu a catedral de San Xosé de Alepo, así como moitas outras iniciativas na eparquía.
Logo da institución da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo) por Paulo VI, o 19 de xullo de 1975 foi nomeado membro consultor da mesma.
Finou en Roma o 26 de novembro de 1989, e o seu corpo foi enterrado nun mosteiro preto de Alqux.
Condado de Kerry
O condado de Kerry (en gaélico irlandés Contae Ciarraí ou Chiarraí) é un condado da provincia de Munster (República de Irlanda, no suroeste do país. É celebre por ser o punto entrada do cristianismo nas Illas Británicas e por conter algunhas das máis importantes e históricas abadías da orde irlandesa. Ocupa unha extensión de 4.746 km² nos que habitaban 139.616 persoas no 2006. É o quinto condado máis grande dos 32 condados de Irlanda, e é o décimo cuarto en termos de poboación. . Con respecto á provincia é o segundo máis grande por superficie e o cuarto por poboación. A capital do condado é Tralee, mais neste condado áchase unha cidade senlleira irlandesa, Killarney.
O seu territorio limita co condado de Limerick polo leste e co condado de Cork polo sueste. Tamén ten costas atlánticas. Alberga un Parque Nacional (Killarney National Park), onde se atopan os Lagos de Killarney. A punta da Península de Dingle é o punto máis occidental de Irlanda, coas Illas Blasket, actualmente deshabitadas, ao oeste.
O condado tamén é sede dun dos equipos de fútbol gaélico máis importantes do país.
Topónimo
Kerry é unha anglicismo de Ciarraí, que deriva de Ciarraighe, ou "xente de Ciar", o nome da tribo pre-gaélica que viviu en parte do condado actual. O fundador lendario da tribo foi Ciar, fillo de Fergus mac Róich. En irlandés antigo "Ciar" significaba negro ou marrón escuro, e a verba úsase no irlandés moderno como adxectivo que describe a cor morena da pel.
Personaxes egrexios
350px|miniatura|Vista do [[Anel de Kerry]]
Tempada 2004 do Campionato de Galicia de Montaña
A tempada 2004 foi a 25ª edición do Campionato de Galicia de Montaña. Comezou o 25 de abril coa VII Subida a Taboada e rematou o 10 de outubro na V Subida á Escusa. O campión foi Nonito Gómez, gañando o seu cuarto título consecutivo.
Querol
Querol é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
O Salto de Riba, Irís, Cabanas
O Salto de Riba é un lugar da parroquia de Irís no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 14 habitantes.
Graham Coxon
Graham Leslie Coxon, nado o 12 de marzo de 1969 en Rinteln, Alemaña, foi o fundador e guitarrista da banda inglesa Blur. Deixou o grupo no ano 2002 debido a unha discusión cos outros membros, e no ano 2007 regresou para a reunión da banda. Ademais do seu traballo con Blur ten unha carreira en solitario e leva editados sete álbums de estudio.
Carlos de Arce Robledo
Carlos de Arce Robledo, nado en Chantada o 3 de febreiro de 1932 e finado o 17 de decembro de 2006, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Instalouse en Madrid onde traballou como xornalista: foi secretario de dirección do Semanario Sipe, redactor da revista Rumbos, e correspondente do diario Pueblo. En 1953 publicou o seu primeiro libro La nieta del duque. Estableceuse en Barcelona onde apareceu a maior parte da súa obra, ás veces asinando co pseudónimo Paul Reader. Foi finalista dos Premios Nadal, Ciudad de Barcelona e Elisenda de Moncada.
Ethan Frome
Ethan Frome é un relato escrito pola autora estadounidense Edith Wharton que foi publicado orixinalmente en 1911. Está ambientado na vila ficticia de Starkfield, en Massachusetts. A novela foi adaptada a un filme, Ethan Frome, estreado en 1993.
Fronte fría
As frontes frías móvense rapidamente, aproximadamente a unha velocidade entre 40 e 60 km/h, de tal maneira que o efecto do brusco descenso de temperatura se observa en poucas horas.
Son fortes e poden causar perturbacións atmosféricas tales como tormentas de tronos, chuvascos, tornados, ventos fortes e treboadas curtas de neve antes do paso da fronte fría, acompañadas de condicións secas a medida que a fronte avanza. Dependendo da época do ano e da súa localización xeográfica, as frontes frías poden vir nunha sucesión de 5 a 7 días.
miniatura|250px|Corte transversal dunha fronte fría.
Nos mapas do tempo, as frontes frías están marcadas co símbolo dunha liña azul de triángulos que sinalan a dirección do seu movemento.
430px|miniatura|Animación dunha fronte fría.
A Cova da Barxa, Saiáns, Vigo
A Cova da Barxa é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Zaparín, Zaparín, Cortegada
Zaparín é un lugar da parroquia de Zaparín, no concello de Cortegada, na comarca do Ribeiro. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era un home. En 2010 tiña tamén 1 habitante (1 home). Está situado no punto xeográfico máis alto do concello.
X2
X2 é un filme baseado nos X-Men. Foi dirixida por Bryan Singer. Continúa os eventos da primeira parte X-Men. A súa continuación é X-Men: The Last Stand.
Sinopse
Os mutantes son seres humanos con algunha mutación xenética que lles proporciona poderes especiais, o que os converte na minoría máis perseguida do mundo. Debido a iso, o profesor Xavier crea unha institución que serve de refuxio a estas persoas. Nese colexio ensínaselles a aceptar e dominar os seus poderes co fin de loitar contra a intolerancia e o odio que ameazan a súa existencia. Pero o rexeitamento cara os mutantes medra aínda máis cando un deles lanza un devastador ataque, o que dá lugar ó nacemento da Mutant Registration Act, cuxo líder, William Stryker, proponse eliminalos atacando a escola dos X-Men.
Aurora Reyes Flores
Aurora Reyes Flores, nada en Hidalgo del Parral, Chihuahua, o 9 de setembro de 1908 e finada en Cidade de México o 26 de abril de 1985, foi unha artista plástica mexicana, primeira expoñente feminina del muralismo mexicano.
Traxectoria
Reyes era a filla do soldado León Reyes e da súa esposa Luisa Flores. O seu avó foi o xeneral Bernardo Reyes, e o seu tío o escritor e filósofo Alfonso Reyes.
Despois do inicio da Revolución, das constantes persecucións políticas, a súa familia mudouse á Cidade de México. Cando a situación se calmou, Reyes uniuse á Escola Nacional Preparatoria con trece anos. Alí coñeceu a Frida Kahlo, quen foi a súa amiga, e á que dedicou a obra Retrato de Frida fronte ao espello en 1946. Foron importantes unha para a outra, tanto que Reyes fixo parte da garda de honra no funeral de Kahlo. Outra grande amiga de Reyes foi Concha Michel, amizade que floreceu cando Kahlo casou a finais da década de 1920.
Foi expulsada da institución despois dun enfrontamento cunha prefecta por causas políticas. Ingresou na Escola Nacional de Belas Artes, aínda que non concluíu os seus estudos e decidiu ser autodidacta.
Aurora Reyes casou co xornalista Jorge Godoy, e tiveron un fillo en 1926, a quen chamaron Héctor. Pouco tempo despois do seu divorcio en 1931 tivo o seu segundo fillo, Jorge. Mantivo unha relación amorosa co poeta cubano Nicolás Guillén.
Carreira artística
Reyes foi a primeira muralista mexicana, coñecida tamén polos seus excelentes escritos.
Hormona estimulante dos melanocitos
Funcións
Estimulan a produción e liberación de melanina (melanoxénese) polos melanocitos da pel e pelo. Sobre o cerebro a MSH actúa aumentando o apetito e a excitación sexual.
Nos anfibios
Nalgúns animais (como o anfibio Xenopus laevis) a produción de MSH increméntase cando o animal está nun lugar escuro. Isto causa que o pigmento se disperse nas células pigmentarias da pel do sapo, facéndoo máis escuro, e difícil de localizar polos depredadores. Como as células pigmentarias se chaman melanóforos, nos anfibios a hormona denomínase hormona estimulante dos melanóforos.
Aurora Reyes Flores
Carreira artística
De 1921 a 1923, foi estudante na Escola Nacional de Belas Artes. En 1925 levouse a cabo a súa primeira exposición individual na galería ARS. Expuxo a súa obra no Salón da Plástica Mexicana e participou en exhibicións colectivas en Francia, Cuba, os Estados Unidos e México.
Antonio Budiño
Antonio Budiño Carballo, nado en Pontevedra en 1955, é un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de militar, viviu dende que tiña dous anos en León e con oito anos volveu de novo a Galicia ao se aveciñar a súa familia en Vigo, instalándose en 1973 en Madrid para preparar o ingreso na Academia General Militar, graduándose como tenente en 1976 e ingresando no corpo de intendencia. Diplomado de Estado Maior, deu clases na Academia de Intendencia e mais na Escola de Estado Maior. Participou en misións internacionais en Croacia, Albania e Iraq e foi membro da comisión de servizo no departamento de misións para o mantemento da paz da Organización das Nacións Unidas en Nova York. Ascendeu a xeneral de brigada en 2011 e foi xefe de intendencia da Rexión Militar Centro. En 2013 ascendeu a xeneral de división, facéndose cargo da dirección de asuntos económicos do Exército de Terra ata o seu paso á reserva en 2018. Malia residir en Ávila dende hai ben anos nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 e nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano encabezou a lista de Vox ao Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra.
Aurora Reyes Flores
Carreira artística
En 1927, comezou a dar clases de debuxo e pintura na Secretaria de Educación Pública, da que se retirou en 1964.
Hormona estimulante dos melanocitos
Nos humanos
Un incremento de MSH tamén causa o escurecemento nos humanos. A MSH aumenta nos humanos durante o embarazo. Isto, xunto co aumento dos estróxenos, causa o incremento da pigmentación nas mulleres preñadas. A síndrome de Cushing (orixinada por un exceso de ACTH) pode tamén orixinar hiperpigmentación, como a acantose nigricans na axila. A maioría das persoas con enfermidade de Addison primaria teñen a pel escurecida (hiperpigmentación), mesmo en áreas non expostas ao sol; zonas características de hiperpigmentación son os pregamentos da pel (por exemplo nas mans), mamilas, e a mucosa bucal do interior da meixela, ou en cicatrices vellas. Isto ocorre porque a MSH e a ACTH comparten a mesma molécula precursora, a proopiomelanocortina (POMC).
Aurora Reyes Flores
Carreira artística
Durante a súa vida creou sete murais. En 1936, completou o seu mural Atentado ás mestras rurais no Centro Escolar da Revolución. Entre 1960 e 1972 pintou catro murais no Auditorio 15 de Maio, do Sindicato Nacional de Trabajadores de la Educación (SNTE). En 1978 terminou o seu sexto mural na casa de Hernán Cortés en Coyoacán.
Hormona estimulante dos melanocitos
Nos humanos
A causa principal das variacións raciais na pigmentación da pel non son os diferentes niveis de MSH segregados. Porén, en moitos persoas de pelo roxo, e en persoas que non se broncean con facilidade, hai variacións nos seus receptores hormonais, que causan que non respondan á MSH presente no sangue (ver receptor da melanocortina).
Aurora Reyes Flores
Poesía
O seu traballo literario inclúe obras como Nueva estancias en el desierto, Humanos paisajes e Espiral en retorno, obras polas que lle outorgaron premios en poesía.
Hormona estimulante dos melanocitos
Estrutura da MSH
A hormona estimulante dos melanocitos pertence a un grupo chamado melanocortinas. Neste grupo están incluídas a ACTH, a hormona estimulante dos melanocitos alfa (α-MSH), a hormona estimulante dos melanocitos beta (β-MSH) e a hormona estimulante dos melanocitos gamma (γ-MSH). Todos estes péptidos son produtos do corte proteolítico dun péptido precursor máis longo chamado proopiomelanocortina (POMC). A α-MSH é a melanocortina máis importante para a pigmentación.
Aurora Reyes Flores
Poesía
Os seus poemas dan mostra do seu carácter feminista, e son un estandarte de exaltación á muller. As súas obras máis representativas son:
Hormona estimulante dos melanocitos
Estrutura da MSH
As diferentes hormonas estimulantes dos melanocitos teñen as seguintes secuencias de aminoácidos:
Aurora Reyes Flores
Política
Aurora Reyes durante a súa vida foi unha convencida promotora dos dereitos das mulleres, en concreto do dereito ao voto e a ocupar un cargo público.
Hormona estimulante dos melanocitos
MSH sintética
Desenvolvéronse para o uso humano análogos sintéticos da α-MSH. Dous dos mellor coñecidos son o afamelanotide (melanotán-1) que está ensaiando a Clinuvel Pharmaceuticals en Australia e o bremelanotide da Palatin Technologies de Nova Jersey.
Alfa-MSH
A máis importante das hormonas estimulantes dos melanocitos é a hormona estimulante dos melanocitos alfa (alfa-MSH; α-MSH), tamén chamada melanotropina alfa, melanocortina alfa, ou intermedina alfa. É un péptido de 13 aminoácidos que forma parte da familia das melanocortinas (Ac-Ser-Tyr-Ser-Met-Glu-His-Phe-Arg-Trp-Gly-Lys-Pro-Val-NH2). É a máis importante das MSH na estimulación da melanoxénese. Tamén inflúe no apetito homeostase enerxética e na actividade sexual.
A α-MSH é un agonista non selectivo dos receptores da melanocortina: MC1, MC3, MC4 e MC5, pero non do MC2 (que é exclusivo da ACTH). A activación do receptor MC1 é o que produce o seu efecto sobre a pigmentación, entanto que o seu efecto sobre o apetito, metabolismo e sexualidade está mediado polos receptores MC3 e MC4.
Aurora Reyes Flores
Política
En 1960 participou con outros intelectuais nunha folga a favor dos presos políticos en México, e en 1968, participou no levantamento estudantil, evento que a obrigou a ocultarse no hospital psiquiátrico La Castañeda.
Hormona estimulante dos melanocitos
Alfa-MSH
Xérase como o resultado do corte proteolítico da ACTH (1-13), que sofre amidación e acetilación no extremo C-terminal, a cal, á súa vez, é un produto do corte da proopiomelanocortina (POMC).
A súa vida media no sangue é de 20 minutos.
Hexánquidos
miniatura|245px|Heptranchias perlo. miniatura|245px|Cabeza de Heptranchias perlo. miniatura|245px|Debuxo de Hexanchus nakamurai. miniatura|245px|Debuxo de Hexanchus griseus. miniatura|245px|Cabeza de Notorynchus cepedianus.
Os hexáquidos (Hexanchidae) son unha familia de elasmobranquios (Elasmobrachii) da orde dos hexanquiformes (Hexachiformes) caracterizados por presentaren seis ou sete pares de branquias, en vez dos cinco habituais noutros tiburóns.
Están considerados como os tiburóns máis primitivos, dado que o seu esqueleto conserva algunhas características xa extinguidas, con algunhas adaptacións modernas. Os seus aparellos excretor e dixestivo están pouco especializados, o que suxiere tamén que poden parecerse aos de tiburóns primitivos antepasados seus. O trazo máis distintivo, porén, é a presenza dun sexto e, en dous xéneros, un sétimo par de fendeduras branquiais.
Poden medir entre 140 e 550 cm de loinxitude. Son ovovivíparos. Aliméntanse de peixes relativamente grandes de todo tipo, incluíndo outros tiburóns, así como de crustáceos e preas.
A familia está represntada nas augas galegas por unha especie, Hexanchus griseus, o bocadoce.
Clasificación
A familia conta con 4 especies actuais, ademais de moitas outras extintas:
Fosfatase
As fosfatases son encimas que quitan un grupo fosfato do seu substrato ao hidrolizar os monoésteres de ácido fosfórico dando lugar a un ión fosfato libre e unha molécula cun grupo hidroxilo libre (desfosforilación). Esta acción é a oposta á realizada polas fosforilases e quinases, as cales unen grupos fosfatos aos seus substratos utilizando moléculas enerxéticas como o ATP.
Unha fosfatase común en moitos organismos é a fosfatase alcalina. Outro gran grupo de proteínas presentes en arqueas, bacterias, e eucariotas mostran actividades de deoxirribonucleótido e ribonucleótido fosfatase ou de pirofosfatase, que catalizan a descomposición de dNTP/NTP en dNDP/NDP e un ión fosfato libre ou dNMP/NMP e un ión pirofosfato libre. Outras afectan a lípidos.
O outro gran grupo de fosfatases é o das proteína fosfatases, que quitan un grupo fosfato dun residuo de aminoácido fosforilado da proteína substrato. A fosforilación de proteínas é unha modificación postraducional común das proteínas, catalizada por proteínas quinases, mentres que as proteínas fosfatases inverten o efecto.
Amigomío
Amigomío é un filme arxentino de 1994 dirixido por Alcides Chiesa e Jeanine Meerapfel. O guión escrito por Alcides Chiesa está baseado nunha novela de Pablo Bergel, Historia de papá y Amigomío. O filme foi producido nun colaboración con Alemaña. Está protagonizado por Mario Adorf, que aparece como o avó do neno, xunto con Daniel Kuzniecka, Diego Mesaglio e Debora Brandwajnman.
Foi rodado parcialmente en Quito, Guayaquil, Potosí, A Paz, Villazón e La Quiaca.
Sinopse
Fuxindo da ditadura arxentina, un pai mozo e o seu fillo marchan de Buenos Aires e comezan unha viaxe a través do mundo rural e místico de América do Sur.
Os Currás, Irís, Cabanas
Os Currás é un lugar da parroquia de Irís no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.