cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hillary Clinton
Primeira Dama dos Estados Unidos
Durante a polémica do caso Lewinsky, Hillary Clinton apoiou firmemente ao seu marido. Nun principio sostívose na súa negación, que falaba dunha "vasta conspiración da dereita". Trala confirmación dos feitos extra-maritais nos que se demostrou que Bill Clinton mentira, Hillary seguiu estando do lado do seu marido, loitando pola solidez do seu matrimonio.
Para moitos republicanos, o seu nome pronúnciase co mesmo desprezo co dun Ted Kennedy: a dun infame liberal, de esquerda, progresista, educado nas principais universidades da Ivy League. Eles acúsana de estar fóra do seu papel de primeira dama, chegando a influír nas cuestións políticas e, especialmente, na reforma do sistema de saúde. Algúns ata afirman que o seu matrimonio non é máis cunha alianza política entre dúas persoas brillantes e ambiciosos selado nas profundidades do departamento "xurídico" da biblioteca de Yale.
Hillary Clinton gañou moitos apoios coa súa incensante defensa dos dereitos das mulleres en todo o mundo. Ela segue defendendo a súa proposta de sistema sanitario, e as vacinacións obrigatorias para os nenos. Tamén está traballando noutros programas menos coñecidos como o Programa de seguros de vida para os nenos (Children's Health Insurance Program ou Health Insurance Program for Children), e a campaña das revisións para evitar o cancro de peito.
Carreira
É senadora polo estado de Nova York, posto que ocupa dende o 3 de xaneiro de 2001. Foi reelixida nas eleccións lexislativas de novembro de 2006. Dende 1993 ao 2001 foi a primeira dama dos Estados Unidos, como a esposa do presidente Bill Clinton. É membro do Partido Demócrata. En xaneiro de 2007 anunciou que competiría nas primarias do Partido Demócrata pola candidatura do seu partido á presidencia dos EUA nas eleccións do 2008. Finalmente perdeu ante Barack Obama.
No primeiro goberno de Barack Obama, desempeña o posto de Secretaria de Estado.
Palau Blaugrana
O Palau Blaugrana é o pavillón cuberto, propiedade do Futbol Club Barcelona, onde disputan os seus partidos oficiais os primeiros equipos das seccións de baloncesto, balonmán, hockey sobre patíns e fútbol sala do FC Barcelona.
Está situado na Avenida Arístides Maillol, no barrio de Les Corts de Barcelona, e no interior do complexo que acolle o estadio do Camp Nou. Xunto ao "Palau Blaugrana" están as oficinas do club, así como a tenda oficial do FC Barcelona e o Palau de Gel.
Historia
Inaugurado o 23 de outubro de 1971, foi deseñado polos arquitectos cataláns Francesc Cavallé e Josep Soteras e a súa estrutura proxectada polo enxeñeiro madrileño Florencio del Pozo Frutos. Ten un aforamento de 7.585 espectadores, todos sentados, grazas á remodelación que levou a cabo en 1994. Até entón, o Palau tiña unha cabida para 5.696 espectadores.
A súa principal característica é a gran cúpula, construída de formigón armado, e que no seu momento converteu o pavillón nun dos máis modernos e vistosos de España. Ademais de ser testemuña dos principais éxitos dos equipos das seccións do FC Barcelona, o Palau Blaugrana tamén acolleu importantes eventos. Durante os Xogos Olímpicos de 1992, celebrados en Barcelona, o Palau foi o escenario das competicións de hóckey sobre patíns, judo e taekwondo.
Dorsais retirados
Do teito do Palau Blaugrana colgan as camisetas dos xogadores máis importantes do FC Barcelona na historia das súas seccións. Están colgadas, a modo de homenaxe as camisetas de seis xogadores de balonmán (Joan Sagalés, Iñaki Urdangarin, Enric Masip, Òscar Grau, Xavier O'Callaghan e David Barrufet) e catro de baloncesto (Roberto Dueñas, Andrés Jiménez, Nacho Solozábal e Juan Antonio San Epifanio «Epi»).
Catharine MacKinnon
Catharine Alice MacKinnon, nada o 7 de outubro de 1946 en Minnesota, é unha feminista radical, investigadora, avogada, mestra e activista estadounidense. MacKinnon graduouse na Smith College e acadou un doutoramento en xurisprudencia e outro en filosofía pola Universidade Yale. Como xurista, MacKinnon abordou as cuestións do acoso sexual e a pornografía. É membro da Academia Estadounidense das Artes e das Ciencias.
Manuel Doldán Caridad
Traxectoria
Mozo de almacén afiliado á CNT e próximo ao PSOE. Logo das eleccións de febreiro de 1936 foi designado concelleiro de Cambre, tomou posesión o 21 de marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi paseado. O seu cadáver apareceu en Coirós en agosto de 1936. Xulgado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas, foi sancionado o 23 de xullo de 1941 con 100 pesetas.
Datos persoais
Casou con Carmen Don Míguez, foi pai de José, Manuel e Rogelio Doldan Don.
Debuxo
Historia
Os primeiros debuxos encóntranse nas covas coma Altamira, onde cavernícolas fixeron gravados nas paredes representando o que eles consideraban importante transmitir ou expresar.
Conceptos
Valémonos do debuxo para representar o que temos na mente e que non podemos expresar detalladamente con palabras.
Podería afirmarse que o debuxo é a linguaxe universal porque sen mediar palabras, podemos transmitir ideas que todos entendan mediante debuxos. Hai debuxos que xa son recoñecidos universalmente ós que chaman iconas. A torre Eiffel, por exemplo, é unha icona de Francia e París, e podemos graficala como unha longa torre que ten barras cruzadas en forma de xe ó largo da súa estrutura.
A palabra debuxo pode ter varios significados:
Tamén:
David Wineland
David Jeffrey Wineland, nado en Wisconsin o 24 de febreiro de 1944, é un físico estadounidense, laureado co premio Nobel de Física no 2012 canda Serge Haroche, «pola medida e manipulación de sistemas cuánticos individuais». Traballa no Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST) e no laboratorio de física da Universidade de Colorado en Boulder.
O seu traballo incluíu avances na óptica, arrefriamento láser de ións en trampas de Paul e o uso de ións atrapados en operacións de computación cuántica.
Traxectoria
Wineland cursou os seus estudos secundarios no Instituto Encina de Sacramento, California, en 1961. Obtivo a súa licenciatura en Física na Universidade de California, Berkeley en 1965 e finalizou o seu doutoramento en 1970, traballando con Norman Foster Ramsey Jr., na Universidade Harvard, desenvolvendo unha tese doutoral titulada "O máser atómico de deuterio". Logo traballou como investigador posdoutoral no grupo de Hans Dehmelt na Universidade de Washington antes de unirse á National Bureau of Standards en 1975, onde iniciou o grupo de almacenamento de ións, agora no NIST, Boulder.
David Wineland traballa na Universidade de Colorado, e desenvolveu investigacións fundamentais sobre a interacción entre a luz e a materia.
Wineland é membro da Sociedade Americana de Física, a Sociedade Óptica Estadounidense, e foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1992.
Premios
David J. Wineland traballa como físico do Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST), do Departamento de Comercio dos Estados Unidos. Obtivo o Premio Nobel 2012 de Física, sendo o cuarto premio Nobel en física adscrito ao NIST nos últimos 15 anos.
Outros premios que recibiu son:
Cangas, Pantón
Santiago de Cangas é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 61 habitantes, deles 29 eran homes e 32 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Limita coas parroquias pantonesas de San Fiz de Cangas, Serode e Espasantes, polo norte; con Pombeiro polo oeste e polo sur con Frontón e Acedre e coas parroquias de Sober de Vilaescura e Rosende, polo leste.
Gran Premio de San Marino de 1990
O Gran Premio de San Marino de 1990 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 13 de maio de 1990 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de e o décimo Gran Premio de San Marino disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto italiano Riccardo Patrese pilotando un Williams FW13B. Foi a terceira vitoria de Patrese nun Gran Premio, a súa primeira desde 1983 e a súa primeira con Williams. Patrese logrou a vitoria con cinco segundos sobre o piloto austríaco Gerhard Berger que pilotaba un McLaren MP4/5B. O terceiro foi o piloto italiano Alessandro Nannini pilotando un Benetton B190.
Pre carreira
No período previo á primeira rolda europea do campionato mundial houbo algúns cambios na grella. Brabham despediu ao piloto suízo propenso a accidentes Gregor Foitek e o substituíu polo australiano David Brabham, o fillo máis novo do fundador do equipo Sir Jack Brabham. Foitek trasladouse ao inquedo equipo Onyx para substituír a Stefan Johansson, quen non estaba contento coa forma en que o equipo era dirixido. O irmán máis vello de David Brabham, Gary Brabham, recuperou o sentido e abandonou desesperado o equipo Life, e foi substituído polo veterano italiano Bruno Giacomelli que non competera desde o ano. Como era previsto fallou na pre-cualificación. Mentres tanto, Emanuele Pirro regresou ao equipo Dallara, logo de estar fóra de acción con hepatite. O Tyrrell 019, deseñado por Harvey Postlethwaite, foi o primeiro na F1 cun deseño de "morro alto" con soportes que se estenden cara abaixo a á dianteira.
Práctica e cualificación
Gabriele Tarquini non fixou un tempo de pre-cualificación porque o seu coche perdeu presión de combustible na súa primeira volta. O seu compañeiro de equipo Yannick Dalmas retirouse debido a unha lesión na boneca sufrida a semana anterior durante a proba. Bruno Giacomelli logrou a marca da volta máis lenta da historia da Fórmula Un nunha pre-cualificación. Giacomelli estableceu un tempo de volta de 7:16, unha media de pouco máis de 35´40 km/h nun Life L190 enganchado na 3ª marcha. Na práctica Alessandro Nannini tivo un accidente bastante grande no seu novo Benetton B190, pero non foi nada comparado coa deriva xigantesca de Pierluigi Martini no seu Minardi. Facendo que o italiano perdérase o resto da fin de semana cun tacón gretado.
A cualificación viu ás tres primeiras filas divididas por equipos con Ayrton Senna na pole, xunto ao seu compañeiro de equipo en McLaren-Honda Gerald Berger. A segunda fila foi toda Williams - Renault con Patrese diante de Boutsen. A terceira fila estaba formada polos Ferrari, Nigel Mansell diante de Alain Prost. Os dez primeiros foron completados por Jean Alesi (Tyrrell), Nelson Piquet e Nannini (Benetton), e Derek Warwick no Lotus-Lamborghini.
Carreira
Emanuele Pirro partiu desde a parte posterior da grella debido a que o seu coche non saíu para a volta de formación. O comezo da carreira foi axitado con Senna e Berger escapando seguidos por Boutsen e Patrese. Detrás deles houbo un caos, Mansell cometeu un erro causando que Ivan Capelli trompeara e se estrelara, e Satoru Nakajima chocara con el. En Tosa Martin Donnelly trompeou no seu Lotus, evitando por pouco golpear a ninguén. Mentres tanto, Boutsen superou a Berger pero non puido acercarse a Senna. A orde seguiu sendo a mesma ata a volta 3 cando Senna rompeu a pina da roda, un problema mecánico raro de McLaren. Isto permitiu a Boutsen tomar a dianteira, pero con Berger nos seus talóns. Máis atrás Alesi chocou con Piquet mentres o pasaba en Tosa, Piquet trompeou pero continuou.
Boutsen conduciu ata que o seu motor Renault V10 explotou na volta 17, o que deixou Berger diante dun agresivo Patrese, que estaba baixo a seria presión de Mansell. O inglés pasou ao seu ex compañeiro de equipo Williams en Tosa, para o deleite dos afeccionados italianos. Mansell continuou atacando, malia ser golpeado por Andrea de Cesaris mentres que trataba de dobralo e desafiou a Berger para o liderado. Na carreira captura de Villeneuve, Mansell tratou de adiantalo polo exterior, pero Berger pechou a porta, facendo que Mansell trompeara dramaticamente. O inglés evitou golpear nada e terminou apuntando na dirección correcta, seguiu no segundo lugar, con todo, entrou sucidade e restos no motor de Mansell, facendo que se quentara e rebentara algunhas voltas máis tarde.
O abandono de Mansell deixou a Berger por diante de Patrese, que pasou á cabeza na volta 51. Nannini e Prost loitaron polo terceiro lugar, gañando Nannini. Patrese gañou a súa primeira carreira desde o Gran Premio de Suráfrica de 1983 liderando na meta diante de Berger, Nannini, Prost, Piquet, e Alesi. En, a marca de Patrese de 98 carreiras entre dúas vitorias segue en pe.
Fútbol sala
miniatura|Xogadores de fútbol sala. dereita|miniatura|Final da Copa Deputación de Ourense de fútbol sala, O Carballiño FS B - A Gudiña, no pavillón de Barbadás. O fútbol sala ou futsal é un deporte derivado da unión doutros deportes: o fútbol, que é a base do xogo; o wáter-polo; o voleibol, o balonmán e o baloncesto. Tomando destes non só parte das regras, senón tamén algunhas técnicas de xogo. Os xogadores deste deporte precisan dunha gran habilidade técnica e dominio sobre o balón, así como velocidade e precisión na execución tanto ao recibir, pasar ou realizar xestos técnicos.
Inicialmente rexido pola Federación Internacional de Fútbol de Salón (FIFUSA), hoxe existen dous entes mundiais, a Asociación Mundial de Futsal (AMF) e a Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA). Esta última transformou unha modalidade deportiva denominada "Fútbol 5" moi similar ao fútbol sala da FIFUSA, cando a mesma se extinguiu, aínda que hoxe este fútbol 5 ou "showbol" se practica en México (fútbol rápido) e Estados Unidos (Indoor Soccer).
A pesar dos esforzos tanto da AMF e a FIFA por unificar esta modalidade e de ser recoñecidos polo Comité Olímpico Internacional, ningunha das dúas entidades conseguiu o seu propósito, deixando como consecuencia o estancamento desta disciplina, xa que en Europa e Suramérica practícanse con regras similares pero distintas e nalgúns casos utilizando os mesmos deportistas para eventos de ambas entidades, posto que a FIFA prohibe aos seus deportistas practicar o futsal da AMF.
A selección feminina galega foi a subcampioa mundial da AMF World Futsal Championships celebrada en 2008, por detrás de Cataluña.
Táctica do fútbol sala
dereita|miniatura|Auxiliar de mesa e árbitro.
Trátase da execución dunha ou varias accións técnicas individuais ou colectivas para responder a unha situación problema que presenta durante o xogo e pódense clasificar de acordo á intencionalidade do equipo en ofensiva (intención de anotar gol) e defensiva (impedir a anotación de gol). O anterior obedece a parámetros que se basean na praxeoloxía dos xogos deportivos de Pierre Parlebas. Segundo el, os xogos deportivos representan situacións-tipo interacción social, de cooperación e enfrontamento (Ataque e Defensa).
Táctica defensiva
Son todas aquelas accións e procedementos tácticos onde as condutas motrices de cooperación teñen como fin evitar que o opoñente logre a obtención dun gol na nosa meta, mentres que as condutas motrices de oposición buscan as situacións de xogo onde se confronta ao adversario especialmente ao que posúe o móbil.
Táctica ofensiva
Son todas aquelas accións e procedementos tácticos onde as condutas motrices de cooperación teñen como obxectivo a obtención dun gol na meta contraria, mentres que as condutas motrices de oposición buscan as situacións de xogo onde se confronta ao adversario en condicións de superioridade xa sexa psicolóxica, posicional ou numérica, para lograr a anotación do tanto.
Transicións
Son os pasos de ataque-defensa e/ou defensa-ataque. A estes últimos tamén se lles chama contragolpes ou contra-ataques.
Sistemas de xogo
Enténdese por sistema de xogo a disposición dos xogadores no terreo de xogo xa sexa para chegar á portería do contrario ou para defender a propia.
Existen tres sistemas de xogo básicos, que son:
1-2-2
Un porteiro, dous xogadores no fondo e dous na parte dianteira; á defensiva xera dúas liñas defensivas e á ofensiva tres carrís (bandas e centro) por onde se pode xogar o balón rápido e en profundidade.
1-3-1
Un porteiro, tres xogadores no fondo e un na parte dianteira; á defensiva adiántanse os dous laterais formando un "rombo" (1-1-2-1) conformando tres liñas defensivas posibilitando o peche do centro e das bandas obrigando a "lateralizar o xogo". Á ofensiva proporciona seguridade ao contar cunha "columna vertebral (dous xogadores situados no centro, o máis atrasado facendo unha liña de tres cos ás de cada unha das bandas ou base dun "triángulo" e o máis adiantado, a punta dese triángulo, obrigando ao equipo contrario a ampliar o seu fronte defensivo para conter a acción dos ás deixando máis espazos ás costas dos defensores. Esta disposición espacial xerou unha especialización dos xogadores segundo a situación dos mesmos no campo así;
1-4-0
Un porteiro, catro xogadores no fondo; sistema netamente ofensivo creado por Antonio José Azevedo (Zego) xogador e adestrador brasileiro de fama mundial, cuxo propósito era buscar a presión por parte dos catro xogadores rivais emparellándoos e xerando espazo ás costas dos defensores, a cal se gañaba lanzando a pelota por elevación e desbordando en velocidade ou facer que foran a ese espazo para poder xerar espazo polas bandas e abrir por lateral.
Liga Gallaecia
miniatura|dereito|Os equipos de fútbol gaélico: Torques de Lugoslavia, Suêvia e Cascarilha, escoitan o himno nacional galego na inauguración da I Xornada da Liga Gallaecia de fútbol gaélico. Nadela (Lugo, Galicia), 5 de outubro de 2013. dereita|miniatura|Afiadoras - Ambilokwoi no campo da Canosa (O Rosal), 2019. A Liga Gallecia  é unha competición de fútbol gaélico que se xoga en Galicia con equipos mixtos de homes e mulleres, sen recoñecemento da Asociación Atlética Gaélica. Os equipos que optan por esta opción son o Suévia Fútebol Gaélico de Compostela, o Ambílokwoi Futebol Gaélico de Vigo, Afiadoras Futebol Gaélico de Ourense, Torques de Lugoslavia de Lugo, Cascarilha da Coruña, Condado Gaélico das Neves, Gróvias Futebol Gaélico da Guarda, Fusquenlha FG de Pontedeume e Berobreo FG de Cangas. Nos seis anos que se ten realizado a Liga Gallecia participaron diferentes equipos como Fanekas (Teixeiro), Buril (Sarria) e Dorna (Illa de Arousa) que finalmente abandonaron a competición. O equipo mixto de Pontevedra (Corvos FG) chegou a adestrar durante uns meses pero o proxecto quedou paralizado. Existiron tentativas de expandir o modelo de deporte mixto a outras zonas do Estado, como foi o caso de Almería.
Historia
Na temporada 2014-2015, disputouse a segunda liga mixta da Liga Gallaecia saíndo de novo vencedor Ambílokwoi.
Na seguinte 2015-2016 faríase co título O Condado na súa primeira participación.
Na súa cuarta edición (2016-2017) Torques de Lugoslavia fíxose co seu primeiro título.
Na quinta temporada 2017-2018 o aumento de equipos até acadar o total de dez fixo que se modificase o sistema de competición. Nunha primeira fase de liguilla dividida en 2 grupos (Norte e Sur) enfrontáronse os equipos a dúas voltas. Os dous primeiros de cada grupo e o mellor terceiro competiron nun novo grupo en formato liga polo titulo a unha volta. Os restantes equipos competiron noutra fase, tamén a volta única, para decidir a súa posición na liga. Deste novo formato saíu vencedor Torques.
Na sexta temporada (2018-2019), co descenso do número de equipos a 8 -Fanekas e Buril abandonaron a Liga Gallaecia-, retomouse o formato de liga habitual. Torques conseguiu a súa terceira Liga consecutiva.
Resultados da liga regular
Táboa histórica de resultados do campionato regular da Liga Gallaecia desde a súa creación no ano 2013:
1980
Outros
Historia ano a ano
William Bruce
William Bruce de Kinross, 1º Baronete, nado circa 1630 en Blairhall, Fife, Escocia, e finado o 1 de xaneiro de 1710 en Kinross, foi un arquitecto e cabaleiro escocés, «o verdadeiro fundador da arquitectura clásica de Escocia», tal como o describe Howard Colvin. Sendo unha figura clave na inserción do estilo palladiano en Escocia, foi comparado con Inigo Jones e Christopher Wren, os primeiros arquitectos ingleses, e cos seus contemporáneos ingleses Hugh May e sir Roger Pratt, quen incorporaron o estilo francés na arquitectura doméstica.
Bruce participou na Restauración de Carlos II, levando mensaxes entre o rei exiliado e o xeneral Monck; a súa lealdade ao rei foi recompensada con cargos oficiais moi lucrativos, por exemplo o de Inspector Xeral das Obras do Rei en Escocia (o cal equivalería ao posto de «arquitecto do rei»). Entre os seus mecenas atopábase John Maitland, 1º duque de Lauderdale, o home máis poderoso de Escocia nesa época, e Bruce converteuse en membro do Parlamento e, por un curto tempo, participou do Consello Privado.
A pesar da súa falta de experiencia técnica, Bruce transformouse no «cabaleiro-arquitecto» máis importante da súa época en Escocia. Traballou con albaneis competentes e mestres de obras profesionais, a quen impartiu un vocabulario clásico; así, a súa influencia propagouse máis aló do seu propio círculo aristocrático. A partir dos anos 1660 construíu e remodelou varios pazos ingleses, incluíndo o castelo de Thirlestane para o duque de Lauderdale e o pazo Hopetoun. Entre os seus traballos máis destacados atópase a súa propia mansión palladiana en Kinross, construída na rexión de Loch Leven e que comprara en 1675. Como arquitecto do rei realizou a reconstrución do Palacio Real de Holyroodhouse nos anos 1670, dando ao palacio a súa actual aparencia. Trala morte de Carlos II, Bruce perdeu os seus privilexios políticos e logo, despois da ascensión ao trono de Guillerme e María, foi encarcerado en varias ocasións baixo sospeita de xacobitismo. No entanto, logrou continuar a súa obra arquitectónica, a miúdo prestando servizos a xente con simpatía xacobita.
Primeiros anos
É moi pouco o que se coñece acerca da mocidade de Bruce. Probablemente nacera en Blairhall, na parte occidental de Fife, en 1630, sendo o segundo fillo de Robert Bruce de Blairhall e Katherine Preston. Tamén é posible que asistira á Universidade de St. Andrews en 1637-1638, o cal indicaría que a súa data de nacemento estaría máis próxima a 1625. Os Bruce eran unha familia con conexións episcopais, moi leais ao rei e descendentes de Thomas Bruce, un dos curmáns do rei Roberto II, quen recibira terras en Clackmannan e Fife. Edward Bruce, primo de William, foi nomeado earl de Kincardine en 1643.
Existen cartas atopadas entre os papeis do earl de Kincardine que indican que William Bruce estivo exiliado en Rotterdam durante os anos 1650 xunto co seu primo, Alexander Bruce, irmán do earl de Kincardine. Por tratarse de episcopais, William e Alexander buscarían escapar da Mancomunidade puritana establecida por Oliver Cromwell. En Rotterdam, estiveron en contacto con sir Robert Moray, un soldado e filósofo naturalista próximo a Carlos II, quen nese entón residía en Maastricht. William Bruce era un mercador que, a pesar de estar asentado na comunidade escocesa en Rotterdam, viaxaba moito. Xunto con Alexander Bruce e John Hamilton de Grange eran donos dun barco e estaban involucrados no comercio de viños, carbón e madeira entre Noruega, Francia, Inglaterra, Escocia e os Países Baixos. En 1658, William e Alexander viaxaron xuntos por terra desde Bremen até Maastricht para reunirse con Moray. Alexander Bruce e Moray foron membros fundadores da Royal Society en 1660, e é probable que se falase de arquitectura nas súas discusións, en particular sobre o novo edificio da municipalidade de Maastricht no que Moray actuara como conselleiro do seu deseño. esquerda|miniatura|186x186px|O xeneral George Monck, retratado en 1665-1666 por sir [[Peter Lely.]] En 1659 Bruce actuou como mensaxeiro entre o xeneral Monck, comandante en xefe de Cromwell en Escocia, e o exiliado rei Carlos II. Aínda existe un salvoconduto estendido a Bruce por parte de Monck en setembro de 1659, onde se lle outorga permiso para permanecer en Escocia até «regresar a Holanda». Ao parecer, as mensaxes que traía de parte de Carlos convenceron a Monck de avanzar co seu exército cara a Londres, un acontecemento decisivo para a Restauración. Non se sabe como foi que Bruce coñeceu a Monck nin a natureza das súas comunicacións, pero Hubert Fenwick especula que Bruce atopábase traballando nos proxectos de Monck de fortificación de Ayr e Leith (é sabido que traballou na cidadela de Ayr a comezos dos anos 1660); doutra banda, Wemyss comenta que sería Moray quen elixiu a Bruce para realizar a tarefa de mensaxeiro. Sir Robert Douglas afirma que Bruce «pintou os infortunios e as distraccións» de Escocia ante o xeneral, e suxeriulle que a gloria se obtería restituíndo á familia real».
Carreira política
miniatura|244x244px|John Maitland, 1.º duque de Lauderdale, pintado por sir Peter Lely. Lauderdale era o home máis poderoso de Escocia e Bruce beneficiouse do seu mecenado. Despois da Restauración, William Bruce foi designado Secretario de Contas en 1660, e Secretario de Subministracións para os Lores en Consello en 1665. Ambos foron postos lucrativos que involucraban o cobro de estipendios do Parlamento (no primeiro caso) e dos demandantes ao Tribunal de Audiencia (no segundo). En 1667 foi nomeado Superintendente e Supervisor dos Palacios Reais de Escocia. Foi nomeado Inspector Xeral das Obras do Rei en Escocia en 1671, cun salario de 3600 libras escocesas (300 libras esterlinas), co propósito de reconstruír Holyroodhouse. Sendo unha figura importante da Restauración, relacionouse con outras persoas leais aos Estuardo, entre os que se atopaban mecenas poderosos como o duque de Lauderdale, Secretario de Escocia, e o earl de Rothes, cuxa filla casou co único fillo de Bruce.
Entre 1669 e 1674 Bruce participou no Parlamento de Escocia como comisionado do condado de Fife, e entre 1681 e 1682 como comisionado do condado de Kinross. Entre abril de 1685 e maio de 1686 alcanzou a cúspide da súa carreira política, sendo membro do Consello Privado de Escocia. As ganancias obtidas por Bruce nestes cargos permitíronlle a compra de Balcaskie en 1665 e, en 1675, unha facenda maior: Loch Leven, en Kinross, que incluíu o título hereditario de oficial de xustiza do condado de Kinross. Con todo, tralo ascenso ao trono de Xacobe VII en 1685, os privilexios de Bruce desvanecéronse e o novo réxime mirábao con desconfianza. Despois da Revolución de 1688, negouse a ocupar o seu asento no Parlamento e foi considerado unha ameaza xacobita en potencia.
En 1693 foi encarcerado durante un curto tempo no castelo de Stirling pola súa negativa a presentarse ante o Consello Privado. Foi encerrado novamente en Stirling en 1694 e, a partir de 1696, no castelo de Edimburgo. Bruce foi expulsado do Parlamento en 1702; o seu posto pasou ao seu fillo, John Bruce, quen votou a favor da Unión e a continuación foi membro do Parlamento en Westminster. Bruce volveu ser encarcerado no Castelo de Edimburgo en 1708, de onde foi liberado pouco antes da súa morte, a comezos de 1710. William Bruce atópase sepultado na parcela da súa familia en Kinross Kirk, cuxas ruínas aínda poden observarse xunto ó pazo Kinross.
Familia
Aproximadamente en 1660, William Bruce contraeu matrimonio con Mary Halkett, filla de sir James Halkett de Pitfirrane, Bt. Só dous dos seus fillos sobreviviron:
Despois da morte de Mary, en 1700 sir William Bruce casou con Magdalen Scott, viúva dun comerciante de Edimburgo chamado George Clerk. Non tiveron fillos. Magdalen viviu até 1752 e gañou a reputación de xacobita, establecendo unha célula xacobita no seu fogar na cidadela de Leith.
Obras arquitectónicas
miniatura|300x300px|A fachada sur de Balcaskie, amosando a súa case simetría e socalcos italianos. En 1663 Bruce realizou unha "viaxe polo estranxeiro", aínda que se descoñece o seu itinerario. Xa sexa que fose unha viaxe de pracer ou estudando gravados, coñeceu varios pazos francesas destacadas, incluíndo o palacio de Vaux-le-Vicomte, o castelo de Blérancourt e o de Balleroy, o último traballo do arquitecto francés François Mansart. Estes deseños franceses modernos, que incorporaban trazos descoñecidos en Escocia como a dobre pila de habitacións principais en dúas filas, aliñadas costas con costas, foron unha inmensa influencia sobre o mozo Bruce. Tamén é seguro que vise a moderna arquitectura holandesa cando estivo nese país previo á Restauración.
Gran parte dos primeiros traballos de Bruce consistiron en aconsellar a clientes e reconstruír pazos máis que deseñar novos edificios do nada. Os pazos Panmure e Leslie (residencia do earl de Rothes) foran proxectos do construtor principal do rei, John Mylne. En Panmure, a pesar de que Bruce recibiu o crédito polo seu deseño anteriormente, as obras foron supervisadas por Alexander Nisbet, e Bruce deseñou só as portas e os seus alicerces. En Leslie, Bruce supervisou as obras despois da morte de Mylne e probablemente efectuara as súas propias emendas. Panmure foi demolida nos anos 1950 e unicamente unha pequena parte do pazo Leslie permanece en pé logo do incendio ocorrido no século XVIII. Máis tarde, Bruce aconsellou ao duque de Queensberry con respecto aos seus plans sobre o castelo de Drumlanrig. esquerda|miniatura|300x300px|A fronte do castelo de Thirlestane, remodelado cumpridamente por Bruce. Bruce tamén traballou na súa propiedade en Balcaskie, Fife, a cal comprara en 1665 e que aínda se conserva intacta salvo algunhas modificacións posteriores. El duplicou o plano en L da vivenda, transformándoo nun simétrico en U, e poida que construíra as paredes laterais en curva e os pavillóns que conectan coa casa. Gifford, con todo, atribúeos a unha fase posterior na construción. As paredes en curva, unha forma vista con posterioridade en Hopetoun, foron unha innovación en caso que fosen efectuadas por Bruce, inspiradas posiblemente polo traballo do italiano Gian Lorenzo Bernini. Nos xardíns colocáronse parterres e socalcos en chanzos ao estilo italiano, con vista a Bass Rock, todo iso inspirado polos xardíns barrocos franceses como Vaux-le-Vicomte. Internamente, Bruce creou unha nova disposición para as habitacións, e esta disposición interna inspirada no continente europeo, do mesmo xeito que o seu deseño de exteriores, foron os motivos polos cales era requirido como arquitecto.
En 1670 o duque de Lauderdale encargou a Bruce a remodelación do castelo de Thirlestane, a súa casa torre do século XVI no condado de Border. Bruce, traballando xunto ao construtor principal do rei, Robert Mylne, ampliou o edificio agregándolle máis pavillóns e unha nova entrada, e redeseñou a distribución interna. Lauderdale seguiu empregando a Bruce durante os anos 1670, nos pazos que tiña en Brunstane preto de Edimburgo, e Lethington (logo chamada Lennoxlove), e encargándolle o deseño de novos portóns para a súa propiedade en Inglaterra, o pazo Ham, preto de Londres, en 1671. É posible que no pazo Ham Bruce xa estivera involucrado coas obras de remodelación que se estaban levando a cabo baixo a dirección do arquitecto inglés William Samwell. Mentres traballaba en Thirlestane, Bruce tamén deseñou a igrexa na cidade próxima de Lauder, o único proxecto eclesiástico que realizou na súa totalidade. A igrexa en forma de cruz podería estar inspirado na igrexa francesa en Balleroy, Francia, construída por François Mansart.
Holyroodhouse
Carlos II criticou os primeiros planos de Bruce para a distribución interna e, finalmente, aprobouse un esquema mellorado. A construción comezou en xullo de 1671 e para 1674 a maior parte do traballo estaba rematado. Bruce construíu unha segunda torre gótica como reflexo da xa existente, construída por Xacobe IV, e creou o bloque con vista ao patio nun estilo clásico e máis sobrio. En 1676 comezou a segunda fase da obra, cando o duque de Lauderdale ordenou a Bruce demoler e reconstruír a fachada occidental, o que en 1679 acabou sendo a entrada principal tal como pode apreciarse na actualidade.
Pazos de campo
O primeiro encargo recibido por Bruce para a construción dun novo edificio foi o do pazo Dunkeld para o earl de Atholl en 1676. O pazo sufrira graves danos en 1654, durante a guerra civil, e Bruce recibiu a tarefa de edificar a súa substitución (posteriormente demolida). Outro dos primeiros encargos a grande escala foi o do pazo Moncrieffe (1679), que se incendiou en 1957. Todas estes pazos de campo tiñan por modelo o estilo anglo-holandés, o cal fora introducido en Inglaterra por Hugh May e sir Roger Pratt, pero con detalles provenientes do continente, tales como a labra basta sobre a fachada en Mertoun. esquerda|miniatura|311x311px|A fachada oriental de Kinross, vista a través da porta ao xardín.
En 1675 Bruce mercou a leira de Loch Leven que pertencía ó earl de Morton. O predio incluía unha antiga mansión preto de Kinross, e tamén as ruínas do castelo de Loch Leven, famoso por ter sido o lugar onde María Estuardo foi encerrada. Tras efectuar reparacións na vella mansión e comezar coa organización dos xardíns, en 1686 Bruce comezou a traballar no seu novo fogar, o pazo Kinross, para o cal empregou ó construtor Thomas Bauchop. O edificio palladiano garda certo parecido co pazo Coleshill de Roger Pratt (demolida), pero con aspectos que Bruce tomou de construcións francesas. Estes aspectos, que fundamentalmente teñen orixes clásicas e italianas, inclúen o zócolo rústico de pedra e a orde xigante de pilastras corintias (estas últimas posiblemente estean baseadas nos primeiros deseños de Bernini para o Louvre. Despois de perder os seus privilexios políticos, Bruce atopouse cada vez máis endebedado, o que atrasou a finalización do pazo ata 1693. Kinross foi un dos primeiros pazos de campo de estilo palladiano en Escocia, e era recoñecido como un dos edificios máis exquisitos do país; Daniel Defoe describiuno como «a obra arquitectónica máis fermosa e uniforme de Escocia», e Thomas Pennant chamou a Kinross «o primeiro pazo de arquitectura uniforme do norte de Bretaña».
Últimos traballos
miniatura|300x300px|Vista oriental de Hopetoun, que foi deseñada por Bruce para Charles Hope. Esta mesma fachada foi agrandada e remodelada por William Adam. A pesar de perder os seus privilexios e os seus encarceramentos intermitentes, Bruce continuou traballando. Durante os anos 1690 completou Craighall en Fife e Craigiehall preto de Edimburgo. O último, construído para o marqués de Annandale, aínda segue en pé e é utilizado como cuartel do Exército Británico Escocés. A partir de 1698 comezou a traballar nun novo pazo para o mozo Charles Hope, nomeado máis tarde earl de Hopetoun. Pazo Hopetoun, preto de Edimburgo, terminouse en 1702 e representa un dos deseños máis magníficos realizados por Bruce. Unha vez máis, o construtor foi Thomas Bauchop, e novamente inspirouse no estilo anglo-holandés, con labra basta francesa. A maior parte da obra de Bruce agora está oculta polo remodelado efectuado durante o século XVIII por William Adam. Bruce recibiu outro encargo de Hopetoun en 1708 para que construíse un corredor lateral privado na igrexa de Abercorn. O Loft de Hopetoun ten vista ao interior da igrexa e conéctase cun reservado que posúe unha mira ovalada pola cal pode verse o púlpito.
En 1702 o goberno de Stirling encargou a Bruce o deseño dun novo tolbooth para a vila. A construción terminou ao ano seguinte e na actualidade o edificio é empregado con fins recreativos. Os últimos pazos de campo de Bruce foron o pazo Harden (agora coñecido como pazo Mertoun), construído para os escoceses dos Borders, e o pazo máis pequeno en que traballou, Auchendinny en Midlothian. O seu último traballo realizouno en 1706 en pazo Nairne, para o xacobita lord Nairne. O pazo non se rematou até dous anos despois da morte de Bruce e non se coñece con claridade cal foi o alcance da súa participación. O pazo Nairne foi demolido en 1760, aínda que a cúpula foi conservada e instalada no teito do Hospital Rei Xacobe VI na próxima Perth.
Legado
A pesar de que Daniel Defoe chamou a Bruce «o Kit Wren de Bretaña do norte», debido ao seu papel como o verdadeiro fundador da arquitectura clásica do país, Gifford insinúa que os seus logros son máis comparables ós de Hugh May e Roger Pratt. Do mesmo xeito que May e Pratt, Bruce popularizou un estilo de pazo de campo entre a nobreza e fomentou o afastamento dos anacrónicos fogares defensivos cara a unha arquitectura máis continental e orientada ao lecer. Sir John Clerk de Penicuik nomeou a Bruce «o principal impulsor da arquitectura neste país», mentres que para Colen Campbell, compilador do Vitruvius Britannicus, foi «valorado con xustiza como o mellor arquitecto do seu tempo nese reino». A súa obra representou unha das maiores influencias para o deseño de pazos de campo no século XVIII, unha influencia que se estendeu por medio dos construtores e delineantes cos que traballou, incluíndo a Mylne, Bauchop, James Smith e Alexander Edward. En Kinross, a súa aliñación deliberada da vista principal cara ás ruínas do castelo de Loch Leven suxírelle a Howard Colvin «que Bruce, do mesmo xeito que Vanbrugh, ten un lugar reservado na prehistoria do pintoresco».
Alberto Cortez
Alberto Cortez, nado en Rancul (provincia de La Pampa) o 11 de marzo de 1940 e finado en Madrid o 4 de abril de 2019, foi un compositor e cantante arxentino. Trátase dun dos máis destacados autores contemporáneos, cunha creación musical de corte poética.
Tiña raíces galegas. O seu avó era de Punxín e o seu nome era Eladio García. Emigrou a Bos Aires (Arxentina) cos seus irmáns David e Germán.
Tardienta
Xeografía
Ten unha área de 90,71 km² e unha poboación de 1.072 habitantes (INE 2004) e unha densidade de 11,82 hab/km².
Historia
A poboación de Tardienta, segundo datos históricos, debía de existir na época prerromana, na rexión poboada polos ilerxetes, nun pequeno núcleo con abundante vexetación e bosques. A orixe do topónimo non está clara, e posiblemente derive dunha voz prerromana.
Ao longo da Idade Media era unha aldea pertencente a Almudévar, pero en 1786 adquiriu a súa independencia e o título de vila concedido por Carlos III.
Durante a época da invasión francesa, Francisco de Goya realizou, polo menos, dous cadros que fan referencia a Tardienta, vila que xogou un papel importante no fornecemento de munición e pólvora á asediada cidade de Zaragoza. Trátase dos cadros "Fabricación de balas na Sierra de Tardienta" e "Fabricación de pólvora na Sierra de Tardienta"
O 16 de agosto de 1861 chegou o primeiro tren á localidade, motivo de grandes festexos entón. En Tardienta naceu en 1868 Luis Montestruc Rubio, xornalista, escritor, político e fundador do Heraldo de Aragón. Tamén naceron en Tardienta o filósofo Andrés Ortiz-Osés e o químico e investigador José Barluenga.
Batalla das Navas de Tolosa
miniatura|dereita|350px|Representación da batalla das Navas de Tolosa de F. P. Van Halen, do século XIX. Cadro exposto no [[Pazo do Senado en Madrid.]]
A batalla das Navas de Tolosa, chamada na historiografía árabe Batalla de Al-Uqab (معركة العقاب), enfrontou o 16 de xullo de 1212 nas inmediacións da poboación xienense de Santa Elena a un exército aliado cristián formado en gran parte polas tropas castelás de Afonso VIII de Castela, as navarras de Sancho VII de Navarra, as aragonesas de Pedro II de Aragón e as portuguesas de Afonso II de Portugal contra o exército do califa almohade Muhammad An-Nasir. A batalla foi o resultado da cruzada emprendida polo rei Afonso VIII, o arcebispo de Toledo Rodrigo Ximénez de Rada e o papa Inocencio III contra os almohades (musulmáns que dominaban Al-Ándalus). Saldada cunha importante vitoria do bando cristián, esta batalla foi o punto culminante da Reconquista e o principio da fin da presenza musulmán na Península ibérica.
Os bandos
miniatura|Escultura de Afonso VIII de Castela. A batalla foi froito da cruzada organizada polo rei Afonso VIII de Castela, o papa Inocencio III e o arcebispo de Toledo, Rodrigo Ximénez de Rada para combateren os almohades, pobo musulmán e bérber, que acudiran na axuda dos reinos de Taifas a mediados do século XII.
Aeroporto de Turku
O Aeroporto de Turku (en finés Turun lentoasema e en sueco Åbo flygplats) é un aeroporto situado a 8 km ao norte do centro da cidade de Turku (Finlandia). O aeroporto dá servizo a uns 450.000 pasaxeiros ao ano, o que o converte no cuarto aeroporto máis transitado de Finlandia por número de pasaxeiros (en 2012), e o segundo aeroporto do país en toneladas de carga (en 2012). . O Aeroporto de Turku está operado en exclusiva por Finavia e conta cunha terminal de pasaxeiros secundaria na que operan aeroliñas de baixo custo. Dende o 1 de setembro de 2008, TNT Airways fixo do Aeroporto de Turku a súa sede loxística para as súas operacións en Finlandia.
Batalla das Navas de Tolosa
Os bandos
Polo bando cristián estaban as tropas de Afonso VIII de Castela, que era o principal continxente e estaban no centro da formación. Xunto a elas estaban tropas das ordes militares de Santiago, Calatrava, o Temple e do Hospital, e algúns cabaleiros chegados do resto de Europa, principalmente Francia e Italia.
Aeroporto de Turku
Carga
ASL Airlines Belgium ten voos diarios, pero outras compañías de carga que visitan Turku voan con menos frecuencia. Exemplos destas son Ukraine Air Alliance, Ruby Star ou Farnair.
Batalla das Navas de Tolosa
Os bandos
Os outros reis cristiáns formaban os laterais do exército, eran as tropas de Sancho VII de Navarra, de Pedro II de Aragón e de Afonso II de Portugal respectivamente. Destacaba a ausencia de Afonso IX de León, que non acudiu pola inimizade que mantiña daquela co rei de Castela.
O bando almohade tiña como líder o califa Muhammad An-Nasir.
Antes da batalla
An-Nasir instalou o seu campamento no desfiladeiro da Losa, para bloquear o paso cristián. Porén, o exército cristián logrou cruzar Serra Morena e instalou entre o 13 e o 14 de xullo o seu campamento en Mesa del Rey.
A tenda de An-Nasir era defendida pola chamada Garda Negra, ou imesebelen, composta por soldados-escravos fanáticos procedentes do Senegal. Grandes cadeas e estacas mantíñanos unidos entre si e ó chan, de tal maneira que non lles quedaba outra alternativa que loitar ou morrer. Os imesebelen adoptaban unha forma defensiva cadrada, con filas diagonais e perpendiculares que ían desde os bordos da formación ata o centro desta.
Desenvolvemento da batalla
esquerda|miniatura|Monumento á batalla das Navas de Tolosa. A batalla desenvolveuse o día 16 de xullo de 1212, nas "navas" (chairas) que hai entre Miranda del Rey e Santa Elena. O exército cristián baixou de Mesa del Rey e atopouse coa vangarda almohade.
A cabalería pesada cristiá era moi superior ós soldados almohades, polo cal An-Nasir colocou arqueiros e infantería, a fin de fustrigar a cabalería cristiá antes de envolvela coa súa infantería. Malia todo, os reis de Aragón e Navarra (Pedro II e Sancho VII respectivamente), impedírono ó estaren nos flancos do seu exército, facendo que os almohades non puideran envolvelos por aí.
A cabalería de Sancho VII de Navarra avanzou e acabou chegando ó campamento de An-Nasir. Cargaron contra o valado de madeira, e dise que o mesmo Sancho VII rompeu as cadeas que unían a garda, acabando con ela.
An-Nasir fuxiu para Baeza e dende alí para Xaén, sen poder evitar a destrución do seu exército.
Descoñécese o número exacto de mortos e feridos desta batalla porque non hai datos fidedignos ó respecto, pero estimacións modernas calculan que o exército almohade tiña uns 22 000 ou 30 000 homes e o exército cristián tiña duns 12 000 a uns 14 000 homes. O número de baixas non é doado de estimar pero é presumible que as baixas do exército almohade fosen bastante numerosas.
Despois da batalla
miniatura|O brasón de Navarra despois da batalla. Segundo a lenda, despois da batalla o reino de Navarra adoptou un novo escudo de armas na memoria da acción de Sancho. O novo escudo mostraba unha de cadea de ouro sobre campo de goles cunha esmeralda. Actualmente figura no escudo de España.
Duesaigües
Duesaigües é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
Cotonou
Cotonou, anteriormente Kotonu, é a meirande cidade e o centro económico de Benín, mais a capital é Porto Novo.
A poboación oficial era de 761.137 habitantes no 2006. Porén, algunhas estimacións indican que pode ser superior a 1,2 millóns. A poboación na década de 1960 era de só 70.000 persoas. A área urbana está a medrar principalmente cara o oeste. A cidade está localizada ó sueste do país, entre o Océano Atlántico e o Lago Nokoué.
Ademais de ser a maior cidade de Benín, é a sede de moitos dos servizos diplomáticos e do goberno. A cidade ten un gran porto, un aeroporto e unha liña de tren que conecta con Parakou.
Paul di Resta
Paul di Resta, nado o 16 de abril de 1986 en Livingston, West Lothian, é un piloto escocés de Fórmula 1. En 2010 foi o campión da DTM. É un dos poucos pilotos da historia, xunto con Timo Glock e Pedro Martínez de la Rosa que conseguiu puntuar no seu primeiro Gran Premio.
Vida persoal
Di Resta, quen creceu en Uphall, West Lothian, vive agora en Mónaco, é primo dos pilotos Dario e Mariño Franchitti. O seu padrastro foi o futbolista escocés Dougie McCracken. O seu irmán máis novo, Stefan, compite a nivel afeccionado. Paul di Resta é o director da empresa de ocio da súa familia.
Trala firma con Force India, Di Resta comprou un apartamento en Monte Carlo, Mónaco. Únese a outros numerosos pilotos no Principado, onde vive coa súa noiva Laura Jordan.
Traxectoria
A finais do ano, di Resta realizou uns test coa escudería McLaren Mercedes de Fórmula 1 e vinculóuselle varias veces como piloto titular da escudería Force India para. Finalmente, no, Paul consegue o posto de piloto de probas e reserva na escudería india. O escocés tivo a oportunidade de pilotar o monopraza durante varios adestramentos libres.
En, tralas boas sensacións que deixou nos libres dos venres e sendo campión do DTM, di Resta firma como piloto oficial de Force India, tendo como compañeiro a Adrian Sutil e deixando a Nico Hülkenberg como probador. Paul logra puntuar na súa primeira carreira, o Gran Premio de Australia, sendo 10º, posición que repetiu na seguinte carreira. O seu mellor resultado foi un 6º no GP de Singapur. O bo rendemento de Paul no seu ano de debut (13º con 27 puntos) desata os rumores que lle sitúan en Mercedes AMG F1 Team.
O 16 de decembro de 2011, Force India confirma que Di Resta seguirá sendo un dos seus pilotos oficiais. Comeza puntuando nas dúas primeiras carreiras de. No GP de Singapur obtén o seu mellor resultado, unha 4ª posición, ás portas do podio. Finalmente, termina o ano cun total de 46 puntos e un 14º posto no campionato.