cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tolosa, Francia
Idade Media
Nos séculos posteriores, a cidade alternou épocas de relativo esplendor con outras de depresión económica e demográfica. No século XV desenrolouse o comercio do pastel ou tintura azul, de grande importancia na industria téxtil. Grazas a recuperación económica, a cidade foi designada coma sede do parlamento rexional dos estados do Languedoc. Mais á chegada a Europa no 1560 do índigo, tintura que proviña das Indias e o estalido das guerras de relixión volveran a afundir a cidade.
Idade Moderna
Trala segunda guerra mundial, a cidade aproveitouse da súa tradición aeronáutica para a implantación de novas industrias asociadas, espaciais e tamén químicas.
José Bartolomé Vidal
José Bartolomé Vidal, nado en Betanzos en 1864 finado na mesma vila en agosto de 1916, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Practicante. Colaborou en El Censor asinando como Melotobar, despois foi director de El Pueblo até o número 39. En 1901 tivo que marchar a Castela e acusou ao caciquismo local da súa marcha. En 1907 foi nomeado xuíz municipal de Nava del Barco (Ávila) onde exercía de auxiliar de médico. Desde alí enviou colaboracións a Betanzos Liberal, La Aspiración e Nueva Era e tamén colaborou en Diario Ferrolano. Cara 1912 regresou a Betanzos e en 1914 foi nomeado vixilante interino da prisión de Betanzos.
Casou con Nieves Fernández Losada.
Dorna, Sacos, Cerdedo-Cotobade
Dorna é un lugar da parroquia de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña 75 habitantes (36 homes e 39 mulleres), catro máis ca en 2005.
Vitoria (homónimos)
Vitoria pódese referir a:
Psilocybe azurescens
Psilocybe azurescens é un cogomelo alucinóxeno que contén o compoñentes psilocibina e psilocina. É un dos cogomelos que levan triptamina máis potentes, cunha concentración de ata 1.8% de psilocibina, 0.5% de psilocina e 0.4% baeocistina. Isto convérteo nun dos cogomelos máis fortes do xénero psilocybe.
Alejandro Jodorowsky
Alejandro Jodorowsky Prullansky (o seu nome propio tamén aparece referido frecuentemente como Alexandro  ), nado en Tocopilla o 17 de febreiro de 1929, é un artista chileno de orixe xudía-ucraína e nacionalizado francés en 1980, que destaca como escritor, lector de tarot, xamán, psicomago, caricaturista. Fundou, con Roland Topor e Fernando Arrabal, o Grupo Pánico.
Gripe monstruosa
Gripe monstruosa (en Skrímslapest) é un libro infantil escrito e ilustrado por Áslaug Jónsdóttir, xunto con Kalle Güettler e Rakel Helmsdal e publicado orixinalmente no ano 2008. Gripe monstruosa é o cuarto libro de "Monstro Pequeno e Monstro Grande".
Eirixe, Présaras, Vilasantar
Eirixe é un lugar da parroquia de Présaras, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña dez habitantes (catro homes e seis mulleres).
Alejandro Jodorowsky
Traxectoria
En 1967, o pai do seu secretario particular ofreceulle cartos para realizar a súa seguinte obra teatral. Rodou con el o seu primeiro filme, Fando y Lis, adaptación da obra homónima de Arrabal. A obra, protagonizada por Sergio Kleiner, Sergio Ramos “El Comanche”, a súa esposa Valerie e Juan José Arreola, proxectouse no festival de Acapulco en México, e Jodorowsky tivo que fuxir del por intento de linchamento.
En 1971 apareceu a súa segunda incursión cinematográfica: El Topo, western de culto instantáneo, no que participaron como actores o seu fillo Brontis, Alfonso Arau e Mara Lorenzio.
El Topo deulle recoñecemento internacional, grazas a que John Lennon, a través do seu representante Allen Klein, lle ofreceu distribuír e financiar parte do seu seguinte proxecto: The Holy Mountain (73). A estrela principal sería George Harrison, que declinou a oferta cando Alejandro lle presentou a esixencia de mostrar un primeiro plano do seu ano.
The Holy Mountain levouno a emprender o seu proxecto máis ambicioso, a dirección da película Dune. Jodorowsky traballou nela durante máis de cinco anos, invitando a participar a Orson Welles e Salvador Dalí (quen cobraría 100.000 dólares por unha hora e que aceptou a contragusto a oferta no seu hotel de Barcelona), baixo a dirección artística do debuxante francés Jean “Moebius” Girard.
Tras atrasar o proxecto varias de veces, a compañía produtora retirouse, deixando máis de 3.000 debuxos realizados por Moebius, que, anos despois, se converterían na alma do cómic L´Incal.
Despois de pasar cinco anos sen dirixir, filma Tusk (78), unha produción francesa rodada na India. Contra a súa vontade, dirixe The Rainbow Thief (90), protagonizada por Omar Sharif e Peter O’Toole, un dos seus maiores fracasos debido ás presións da compañía, que tomou o control do filme.
Jodorowsky rodou en México a súa cuarta longametraxe: Santa Sangre (1989), producida por Claudio Argento e protagonizada polos seus fillos Cristóbal e Adán.
Actualmente Jodorowsky vive en Vincennes, París, onde dá clases de tarot e conferencias sobre os seus descubrimentos (a psicomaxia e a psicoxenealoxía) no Cafe Le Temeraire do Boulevard Doumesnil.
O escritor galego Diego Moldes é autor da única tese doutoral feita sobre o seu cine en castelán: La imaginación simbólica en la obra cinematográfica de Alejandro Jodorowsky (Universidad Complutense, Madrid, 2010).
Chevry, Ain
Chevry é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Ponte Ulla, Vedra
Santa María Madalena da Ponte Ulla é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2013 tiña 340 habitantes (179 mulleres e 161 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 378 habitantes.
A Carballeira, A Riba, A Baña
A Carballeira é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 51 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 26 eran mulleres e 25 eran homes. No 2010 tiña 63 habitantes: 35 mulleres e 28 homes.
Varánidos
Os varánidos (Varanidae), xeralmente chamados varanos, son unha familia de lagartos da superfamilia Varanoidea. A familia é un grupo de lagartos carnívoros e fruxívoros, entre os que está incluído o extinto megalania (o lagarto máis grande coñecido), e o actual dragón de Komodo (o lagarto vivo máis grande), e o Varanus salvadorii. Os Varanidae comprenden o xénero vivo Varanus e varios taxons extintos. Os seus parentes vivos máis próximos son os ánguidos e os helodermátidos (se consideramos Lanthanotus dentro da familia).
Taxonomía
Varanidae foi definido por Estes, de Queiroz e Gauthier (1988) como o clado que contiña o antepasado común máis recente de Lanthanotus e Varanus e todos os seus descendentes. Uha definición similar formulárona  Conrad et al. (2008), que definiron Varanidae como o clado que contiña Varanus varius, Lanthanotus borneensis e todos os descendentes do seu último antepasado común. Usando unha destas definicións hai que incluír o varano sen oídos Lanthanotus borneensis na familia Varanidae.
Lee (1997) creou unha definición diferente de Varanidae, definíndoo como o clado que contén Varanus e todos os taxons máis estreitamente relacionados con Varanus que con Lanthanotus; esta definición exclúe explicitamente o varano sen oídos dos Varanidae. Que Lanthanotus borneensis sexa incluído ou non en Varanidae depende do autor: por exemplo, Vidal et al. (2012) clasifican o varano sen oídos nunha familia separada, Lanthanotidae, mentres que Gauthier et al. (2012) clasifícano dentro de Varanidae.
Xénero
miniatura|O extinto [[Saniwa ensidens]] miniatura|O [[Varanus olivaceus é un varánido arbóreo de Filipinas principalmente fruxívoro]] Os xéneros normalmente incluídos en Varanidae (dentro da subfamilia Varaninae egundo Conrad et al., 2008)) son:
Outros xéneros ás veces incluídos en Varanidae (na subfamilia Lanthanotinae segundo Conrad et al., 2008), pero tratados como unha familia diferente, Lanthanotidae, por outros autores son:
Varanoides basais:
Filoxenia
Velaquí un cladograma de Conrad et al. (2008) que mostra as relacións dentro de Varanoidea:
Bioloxía
Os varanos monitor están considerados uns dos lagartos máis intelixentes. A maioría das especies buscan continuamente alimento e teñen amplos dominios vitais, e moitos son moi resistentes. Aínda que a maioría das especies son carnívoras, hai tres arbóreas en Filipinas (Varanus olivaceus, Varanus mabitang e Varanus bitatawa) que son principalmente fruxívoras. Entre as especies de varánidos vivos, as extremidades mostran unha alometría positiva, xa que son máis grandes nas especies de corpo meirande, aínda que os pés se fan máis pequenos se os comparamos coas lonxitudes doutros segmentos da extremidade.
Os varánidos presentan un fluxo de aire pulmonar unidireccional, incluíndo sacos aéreos similares aos que teñen as aves.
Lei Orgánica do Estado
A Lei Orgánica do Estado (1967) foi promulgada durante a terceira etapa do réxime franquista, un goberno no que a maior parte do poder estaba en mans da familia tecnócrata. Xunto coas outras sete leis fundamentais do réxime conseguiuse o proceso de institucionalización do réxime franquista.
Contido
Ten como materia fundamental:
Nicko McBrain
Michael Henry McBrain, nado o 5 de xuño de 1952, é o batería do grupo de heavy metal Iron Maiden.
Biografía
Naceu en Hackney, ao leste de Londres, o 5 de xuño de 1952. A súa primeira banda foi 'The 18th Fairfield walk. Máis tarde uniuse á Weel street Blues Band. Posteriormente tocou con distintos músicos e en 1975 uniuse a 'Streetwalkers'. Pero foi con Iron Maiden, con quen alcanzou o seu grande éxito. Entrou en 1983 substituíndo a Clive Burr, o seu antecesor. O primeiro álbum que gravou coa 'Dama de ferro' foi 'Piece of Mind'.
Golpilleiras, Baroncelle, Abadín
Golpilleiras é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (3 homes e 1 muller) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Diego Cornide Saavedra
Traxectoria
Diego Antonio Cornide Saavedra Becerra naceu nunha familia fidalga con orixes en San Pedro de Bendia (Castro de Rei). O seu pai, Manuel Antonio Cornide Saavedra y Gayoso, casou na Coruña con Isabel Magdalena Becerra y Llamas. Cornide, que herdaría do pai os títulos de señor de Mariz, Saá, Amoeiro e Cebreiro, estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como avogado da Real Audiencia, onde desempeñou, entre outros, o cargo de Alcalde da Sala do Crime.
O 29 de outubro de 1731 casou na Colexiata de Santa María do Campo con Francisca Folgueira Bermúdez de Santiso (1692–1762), filla do seu curmán e tamén avogado Agustín Folgueira y Cornide. O único descendente, José Cornide Saavedra, naceu en 1734.
O marqués de Croix foi designado vicerrei de Nueva España en 1765. Ao ano seguinte tomou posesión do cargo, levando consigo Cornide como asesor. Cornide permaneceu en México até o relevo do vicerrei en setembro de 1771. De regreso na Coruña ocupou o cargo de Alcalde Maior da Real Audiencia.
Estación de Miraflores
A estación de Miraflores, tamén chamada Zaragoza-Miraflores, é unha estación ferroviaria soterrada situada na cidade de Zaragoza, en Aragón. Atópase no distrito de Las Fuentes, próxima ao Pavillón José Luis Abós e á Facultade de Veterinaria de Zaragoza, principais focos que dan sentido á estación, así como da entrada da cidade desde o leste. A estación actual foi construída sobre a antiga estación de RENFE e foi aberta, en precario, co resto da liña de proximidade o 11 de xuño de 2008.
Trátase actualmente do final de liña de proximidade C-1, aínda que a ampliación desta está prevista a curto prazo ata a Cartuja. Ademais de formar parte da rede de Proximidades Zaragoza, conta con servizos de media distancia.
Situación ferroviaria
A estación forma parte da liña férrea de ancho ibérico Madrid-Barcelona, punto quilométrico 344,3. Con indéntica quilometraxe Miraflores intégrase tamén na liña 210 da rede que une a propia Miraflores con Tarragona.
A estación
Miraflores foi planificada a raíz do proxecto dunha liña de proximidade na cidade, xunto coa remodelación ferroviaria que supuxo a chegada da alta velocidade a Zaragoza. Esta estación é o extremo leste da liña de tren que travesa a cidade a través dun túnel existente baixo a Avenida de Goya e a súa prolongación pola Avenida do Tenor Fleta. O proxecto da estación, aínda non finalizada, inclúe cubrir as vías en Tenor Fleta alongando a rúa ata a Z-30 ademais das instalacións de proximidade. A estación inclúe instalacións eléctricas para a liña e un aparcadoiro disuasorio na entrada da cidade. Atópase comunicada co resto da cidade polas liñas 25, 38, 44, 51 e 52 dos Transportes Urbanos de Zaragoza.
Críticas
A localización da estación foi frecuentemente criticada na cidade ao estar no final do tramo urbanizado e consecuentemente con pouca poboación, podéndose escoller zonas completamente urbanizadas como a intersección da Avenida do Tenor Fleta coa Avenida de San José, aínda que parece formar parte dunha aposta de futuro polo desenvolvemento da cidade ao leste, o que coincidía coas intencións do alcalde Juan Alberto Belloch de trasladar o estadio do Real Zaragoza ás inmediacións e celebrar unha exposición sobre horticultura na zona, convertendo a contorna da estación en futura zona integrada na cidade. Con todo, en 2011, renunciouse á celebración da devandita exposición e actualmente o proxecto do Novo Estadio de San José está descartado de maneira oficiosa. A principios de 2014 houbo reestruturación de liñas en AUZSA, pola cal a liña 44 ten como final do traxecto esta estación.
Media distancia
Actualizado a 21 de xaneiro de 2017.
Proximidades
A estación forma parte da liña C-1 da rede de Proximidades Zaragoza operada por Renfe.
Caios de Tobago
Os Caios de Tobago (en inglés: Tobago Cays) son un arquipélago integrado por cinco pequenas illas deshabitadas situadas ao sueste do Mar Caribe; pertencen administrativamente a San Vicente e as Granadinas e xeograficamente ao conxunto de Illas chamadas Granadinas.
Están situados na parte sur das Granadinas. Forman parte do Parque Mariño dos Caios de Tobago (Tobago Cays Marine Park) un parque nacional e de protección da vida salvaxe; son illas próximas á Unión, Mayreau e Canouan.
Os Caios de Tobago son agora o elemento clave do Tobago Cays Marine Park dirixido e propiedade do goberno de San Vicente e as Granadinas. O parque mariño consta dunha lagoa co fondo de area 5´7 km² que engloba os cinco caios, a illa habitada de Mayreau e o arrecife de Horseshoe de 4 km. O Parque Mariño foi listado como un ecosistema significativo rexionalmente no marco do Protocolo SPAW en decembro de 2014.
Os complexos máis extensos e ben desenvolvidos de arrecife de coral en San Vicente e as Granadinas atópanse en estratos pouco profundos ao redor dos lados sinuosos de Mayreau e das Illas da Unión e dos propios Caios. Ademais, os principais tipos de vexetación inclúen vexetación de praia e bosque seco. Con excepción dun pequeno mangleiro en Petit Rameau e un estanque de sal en Mayreau, non hai humedais nos Caios.
Os principais usuarios da zona son: cruceiros (estímasen 50.000 visitantes cada ano dos que 10.000 visitan os Caios); iates (un estimado de 3.000 iates ancoran na lagoa cada ano); charters diarios (de hoteis próximos); mergulladores deportivos e esnorqueles e afeccionados á pesca.
Illas Integrantes
Están deshabitadas e son un popular destino turístico.
Turismo
Polo seu grande atractivo turístico as illas son visitadas por cruceiros, iates e diversas embarcacións, que trasladan aos visitantes a gozar da beleza do lugar.
Historia
En 1987, a División de Pesca estableceu os Caios de Tobago como unha "área de conservación", xunto con outras nove áreas, na que estaba prohibida a pesca. O límite rectangular desta área incluía a totalidade de Mayreau, Caios e a maioría dos arrecifes de coral, pero era lixeiramente menor que a zona agora designada como parque mariño. Tamén se sinalou (ECLAC, 2002; IJA, 2004a) que a Lei de pesca de 1986 só prevía a designación de reservas mariñas, non áreas de conservación.
Os Tornos, Dorneda, Oleiros
Os Tornos é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 25 habitantes (15 homes e 10 mulleres).
Psilocybe baeocystis
Psilocybe baeocystis é un cogomélo alucinóxeno pertencente á famila Strophariaceae. Contén os compostos alucinóxenos psilocibina, psilocina e baeocistina.
Abragán, O Corgo
San Bartolomeu de Abragán é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 52 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 31 homes e 21 mulleres. O que supón unha diminución de 11 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 63 habitantes (33 homes e 30 mulleres) e 16 menos que en 2000.
Chézery-Forens
Chézery-Forens é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Vila Clara, Dorneda, Oleiros
Vila Clara é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
David DiVincenzo
David P. DiVincenzo, nado en Filadelfia (Pensilvania) en 1959, é un físico teórico estadounidense vinculado a diversas universidades e centros de investigación europeos.
Xunto con Daniel Loss, da Universidade de Basilea, en Suíza, propuxo en 1997 o chamado "computador cuántico Loss-DiVincenzo" (ou "computador cuántico spin-qubit), que utilizaría spins de electróns en puntos cuánticos como qubits.
Traxectoria
DiVincernzo doutorouse en 1983 en Enxeñaría eléctrica na Universidade de Pensilvania, e entre ese ano e 1985 fixo unha estadía posdoutoral na Universidade Cornell, no Estado de Nova York.
Entre 1985 e 2011 foi membro do equipo de investigación do IBM Watson Research Center en Nova York.
De 2011 a 2017 foi o director do Instituto de Nanoelectrónica Teórica (Forschungszentrum) no Peter Grünberg Institute en Jülich, Alemaña, e profesor no Instituto de Información Cuántica da Universidade Técnica de Aquisgrán.
En 2017 entrou a formar parte do equipo de investigación de cuántica no QuTech, da Universidade de Tecnoloxía de Delft, onde tamén desenvolven o seu labor outros destacados investigadores en Física cuántica, como os profesores Kouwenhoven ou Terhal.
Os Criterios de DiVincenzo
En 1996, durante o seu período no centro de investigación de IBM en Nova York, publicou o seu artigo Topics in Quantum Computing, onde se propuñan os cinco requisitos para a creación dunha computadora cuántica, que desde entón se coñecen como Criterios de DiVincenzo (DiVincenzo Criteria). Isto supuxo un importante pulo na investigación experimental para o desnvolvemento dun computador cuántico real e utilizable.
Os criterios de DiVincenzo son os seguintes: Para a comunicación cuántica (transmisión de quibits intactos dun sitio a outro), cómpre satisfacer dous criterios adicionais:
Publicacións salientables
Á parte das citadas na sección de "Notas":
Vila de Abaixo, Sacos, Cerdedo-Cotobade
Vila de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa María de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña 78 habitantes (39 homes e 39 mulleres), 17 menos ca en 2005.
Neste lugar atópase o petróglifo de Lombo da Costa e o cruceiro de Vila de Abaixo.
San Fins de Sales, Vedra
San Fins de Sales é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2013 tiña 474 habitantes (252 mulleres e 222 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 507 habitantes.
Nina Karlovna Bari
Nina Karlovna Bari (en Нина Карловна Бари), nada en Moscova o 19 de novembro de 1901 e finada na mesma cidade o 15 de xullo de 1961 foi unha matemática soviética, recoñecida polo seu traballo sobre series trigonométricas.
Educación e mocidade
Bari naceu en Rusia en 1901, filla de Olga Eduardovna Seligs e do físico Karl Adolfovich Bari. En 1918, converteuse nunha das primeiras mulleres en ser aceptada no Departamento de Física e Matemática da prestixiosa Universidade Estatal de Moscova. Graduouse en 1921, tres anos despois de ingresar na universidade e despois da súa graduación comezou a súa carreira no ensino. Foi profesora no Instituto Forestal de Moscova, no Instituto Politécnico de Moscova e no Instituto Comunista Sverdlov. Bari solicitou e recibiu a única bolsa de investigación remunerada no novo Instituto de Investigación de Matemática e Mecánica. Alí, como estudante, uniuse a un grupo de elite alcumado Luzitania, que era unha organización académica informal e social. Estudou funcións e series trigonométricas baixo a tutela de Nikolai Luzin e axiña destacou nese campo, converténdose nunha das súas alumnas estrela. > Presentou os resultados das súas investigacións na Sociedade Matemática de Moscova en 1922, sendo a primeira muller que expuxo perante dita sociedade.
En 1926, Bari completou a súa tese de doutoramento cunha investigación sobre as expansións trigonométricas, o que lle valeu o premio Glavnauk. En 1927, viaxou a París coa fin de estudar na Sorbona e no Collège de France. Posteriormente Bari asistiu ao Congreso Matemático polaco en Lwów, onde obtivo financiamento para sufragar o seu regreso a París e a continuación dos seus estudos. A decisión de viaxar a París puido que se vise influída pola desintegración do grupo Luzitania. A irascible personalidade de Luzin dificultou as relacións no grupo de matemáticos que o compuñan. En 1930, todas as pegadas do movemento Luzitania desapareceran e Luzin deixara a Universidade Estatal de Moscova polo Instituto Steklov de Matemáticas da Academia da Ciencia. En 1932, Bari converteuse en profesora na Universidade Estatal de Moscova e en 1935 concedéuselle o título de doutora en Ciencias Físicas e Matemáticas, un título de investigación máis prestixioso que o tradicional de doutor. Naquel momento, Bari xa completara o seu traballo fundacional sobre series trigonométricas.
Carreira e vida posterior
Bari foi unha colaboradora achegada de Dmitrii Menshov nun gran número de proxectos de investigación. Durante a década de 1940, ela e Menshov traballaron no estudo da teoría de funcións na Universidade Estatal de Moscova. En 1952, publicou un importante estudo sobre as funcións primitivas e as series trigonométricas demostrando a súa converxencia en case todos os puntos. Bari presentou diversos relatorios nos congresos de "Third All-Union" de 1956 en Moscova e no Congreso Internacional de Matemáticos en Edimburgo en 1958.
As matemáticas eran o centro da vida intelectual de Bari, mais os seus intereses eran máis amplos, gozando tamén da literatura e das artes. Foi unha entusiasta do montañismo e viaxou polas cordilleiras do Cáucaso, Altai, Pamir e Tian Shan en Rusia. Bari compartía este ineterese co seu home, o tamén matemático Viktor Vladimirovich Nemytskii, profesor na Universidade Estatal de Moscova e ávido explorador de montaña. Non se dispón documentación sobre o seu matrimonio, mais os seus contemporáneos crían que casara dúas veces.
O último traballo de Bari (a súa 55.ª publicación) era unha monografía de 900 páxinas sobre o estado da arte da teoría das series trigonométricas, que foi considerado no seu tempo como o estudo de referencia da teoría de funcións trigonométricas.
En xullo de 1961, Bari faleceu ao caer diante dun tren no metro de Moscova.
Comarca de Caldas
A comarca de Caldas é unha comarca galega situada na provincia de Pontevedra e a súa capital é Caldas de Reis. Pertencen a ela os concellos de Caldas de Reis, Catoira, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga.
Política e goberno
[[Ficheiro:Caldas alcaldes.png|left|miniatura|160px|Partidos na alcaldía de cada concello tras as eleccións municipais do ano 2019.
{{legend|#E20A16|PSdeG}} {{legend|#1E90FF|PPdeG}}
]] Tras as eleccións municipais do ano 2019, o PP gobernou os concellos de Moraña, Pontecesures , Portas e Valga , mentres que o PSdeG-PSOE os de Caldas de Reis , Catoira e Cuntis.
Cemiterio de Santo Amaro da Coruña
miniatura|dereita|Capela de Santo Amaro. O cemiterio de Santo Amaro é un camposanto situado na Coruña, inaugurado en 1812.
A superficie do cemiterio é de máis de 26 000 m² e está composto por tres áreas, a relixiosa, a civil e a británica. Esta última está pechada e é propiedade do Reino Unido.
Historia
O cemiterio británico construíuse a partir de 1867 nos terreos comprados polo cónsul inglés na cidade Guillermo Congreve Cutliffe Brackerburry, que foi o primeiro en ser enterrado alí. Porén, xa en 1836 se enterrara no lugar o cadáver dun oficial do buque Endymion. O proxecto foi de Juan de Ciórraga e ten un pórtico de Faustino Domínguez Coumes-Gay.
O primeiro cemiterio civil apareceu na ampliación de Juan de Ciórraga de 1882, mais as malas condicións e o pouco espazo do lugar fixeron necesario crear un novo cemiterio. O proxecto encargado ao arquitecto municipal Pedro Mariño foi aprobado en 1901. O primeiro enterro que tivo lugar no novo espazo foi o do avogado Arturo Casares Quiroga (1903). Coa chegada da Segunda República derrubouse o muro que separaba o cemiterio civil do relixioso.
En 1931 ampliouse novamente o cemiterio segundo o proxecto de Antonio Tenreiro.
En 1944 inaugurouse un mausoleo nazi que chegou a ter dezaseis sepulturas. Os corpos trasladáronse ao cemiterio alemán de Cuacos de Yuste en 1982 e só quedan algúns restos da construción.
En 2012 o cemiterio ingresou na Asociación Europea de Cemiterios Significativos (ASCE) e no ano seguinte entrou na Rede de Cemiterios Europea.
Personaxes ilustres
Entre os persoeiros enterrados no cemiterio atópanse: miniatura|Entrada. miniatura|Fachada do cemiterio británico.
Destacan tamén os monumentos aos Mártires da Liberdade, ás vítimas da folga xeral de 1901 e ás vítimas do accidente aéreo de Montrove de 1973.
Quero peixe!
Quero peixe! (en Ég vil fisk!) é un libro infantil escrito e ilustrado por Áslaug Jónsdóttir publicado orixinalmente no ano 2007.
Foi traducido ó galego por Lawrence Schimel (coa colaboración de Henrique Alvarellos) e foi publicado por Alvarellos Editora no ano 2019.
Castro de Loureiro
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se teñan realizado campañas arqueolóxicas.
A Aldea de Abaixo, Covas, Meaño
A Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Covas no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 112 habitantes no ano 2016, segundo datos do IGE, dos que 53 eran mulleres e 59 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 107 veciños, e 2005, cando eran 90.
Vila de Arriba, Sacos, Cerdedo-Cotobade
Vila de Arriba é un lugar da parroquia de Santa María de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2015 tiña 81 habitantes (33 homes e 48 mulleres), 21 menos ca en 2005. É o lugar máis habitado da parroquia.
Alí atópase o petróglifo da Preiriña e o cruceiro de Vila de Arriba.
Civrieux
Civrieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Antonio Cid Cortés
Antonio Cid Cortés, nado o 16 de febreiro de 1954 en Xunqueira de Espadanedo, é un deportista galego e medallista paralímpico de boccia.
Traxectoria
Naceu con parálise cerebral infantil, tamén sufriu tetraplexía e está, polo tanto, no grupo BC1 no deporte con discapacidade.
Enigma
Enigma pode referirse a:
Psilocybe bohemica
Psilocybe bohemica ou Psilocybe serbica é unha especie de cogomelo alucinóxeno da familia Strophariaceae, que contén o composto psilocibina. Ten unha relación directa có Psilocybe cyanescens e foi descuberto por Meinhard Moser e Egon Horak en 1969.
Neomicina
A neomicina é un antibiótico bactericida da familia dos aminoglicósidos, que se obtén do Streptomyces fradiae. Existen as neomicinas A, B e C, das cales a máis usada é a B. É hidrosoluble e máis activa a pH básico.
Antonio Cid Cortés
Traxectoria
Mentres traballaba nos Países Baixos na década de 1980, comezou a interesarse polo xogo de bolas. Con seis medallas, incluíndo tres de ouro, é un dos atletas máis exitosos do seu deporte durante os Xogos Paralímpicos de Verán. Ademais, gañou sete medallas a nivel mundial, cinco en Europa e 16 en campionatos nacionais españois durante a súa carreira.
Neomicina
A neomicina foi descuberta en 1949 por Selman Abraham Waksman e o seu axudante Hubert Lechevalier na Universidade Rutgers.
Farmacocinética
En canto á súa farmacocinética, adminístrase case sempre por vía tópica, xa que a absorción oral é moi mala, arredor dun 3-5% tan só. A unión a proteínas é baixa, pero moi variable, e sempre inferior ao 30%. A distribución é moi selectiva, cun alto grao de fixación ao tecido renal e oído. Tarda varios días en atinguir un estado de equilibrio das concentracións tisulares, que se mantén mesmo semanas despois da suspensión do tratamento. A excreción do fármaco absorbido é renal. O 97% do produto non absorbido elimínase polas feces inalterado.
Antonio Cid Cortés
Traxectoria
Cid Cortés é membro da Asociación Aixiña en Ourense, unha asociación sen ánimo de lucro e lugar de encontro para persoas con discapacidade física e mental.
Neomicina
Farmacodinámica
Os ensaios in vitro demostraron que a neomicina é bactericida e actúa inhibindo a síntese de proteínas nas células bacterianas sensibles. É eficaz sobre todo contra bacilos gramnegativos, mais tamén ten algunha actividade contra organismos grampositivos. A neomicina é activa in vitro contra Escherichia coli, Klebsiella e contra a flora anaeróbica intestinal. O seu modo de acción consiste na unión irreversible do antibiótico á subunidade 30S do ribosoma bacteriano. Non diminúe a súa eficacia en presenza de pus.
Presentacións
Prodúcese en forma de sulfato de neomicina en suspensións orais, gotas e pomadas tópicas, óticas e oftalmolóxicas. A súa maior utilidade é para aplicacións locais en ollos, oídos etc. Nalgúns casos utilízase por vía oral para tratar problemas entéricos. Entre os excipientes máis frecuentemente utilizados co sulfato de neomicina están:
Xene de resistencia en plásmidos para biotecnoloxía
A resistencia á neomicina confírello ás bacterias un xene de entre dous posibles que codifican aminoglicósido fosfotransferases. Un xene neo forma parte normalmente dos plásmidos utilizados polos biólogos moleculares para establecer liñas celulares de mamífero estables que expresen proteínas clonadas en cultivo; moitos plásmidos para a expresión de proteínas dispoñibles comercialmente conteñen o xene neo como un marcador para a selección. As células que non sufriron transfección (incorporación do plásmido) morren cando o cultivo foi tratado con neomicina ou un antibiótico similar. A neomicina ou a kanamicina pode utilizarse en procariotas para a selección, pero en eucariotas utilízase xeralmente a xeneticina (G418).
Comarca de Chantada
A comarca de Chantada, coñecida historicamente como Terra de Asma, é unha comarca galega situada na provincia de Lugo cuxa capital é Chantada. Pertencen a ela os concellos de Carballedo, Chantada e Taboada.
Bullenhuser Damm
250px|miniatura|Escola de Bullenhuser Dam (1908-1910), fachada sur. A escola de Bullenhuser Damm (en galego pódese traducir como «escola do dique de Bullenhuus») foi unha escola inaugurada en 1910, situada no barrio de Rothenburgsort da cidade de Hamburgo (Alemaña). Entre os anos 1944 e 1945, o edificio transformouse nunha extensión do campo de concentración de Neuengamme, e o 21 de abril de 1945 cometeuse nel un dos crimes máis atroces do nazismo: só dúas semanas antes da capitulación da Alemaña nazi, nun crime da fase final, o unterscharführer Johann Frahm (1901 - 1946) e o médico da Schutzstaffel Alfred Trzebinski (1902-1946), baixo o comandamente da obersturmführer Arnold Strippel, asasinaron vinte nenos e nenas xudeus de cinco a doce anos -todos vítimas de experimentos pseudocientíficos do médico das SS Kurt Heissmeyer–, os seus catro coidadores e un mínimo de vinte e catro prisioneiros de guerra soviéticos. Supostamente, seguiran as ordes de Oswald Pohl, obergruppenführer en Berlín, ou, segundo outros testemuños, do mesmo Heinrich Himmler, de asasinar e facer desaparecer todos os testemuños dos crimes de guerra antes da chegada das forzas aliadas. Segundo outras fontes, foi o mesmo Heissmeyer quen dende Hohenlychen pediu ó seu amigo Pohl que dese a orde de liquidar o seu departamento experimental.
Filipe de Toucy
Filipe de Toucy, finado o 12 de xaneiro de 1277, foi rexente (bailío) do Imperio latino de Constantinopla.
Traxectoria
Foi fillo de Narjot de Toucy e unha filla de Teodoro Branas. A través da súa avoa materna, Inés de Francia, estaba relacionado coa dinastía real francesa dos Capetos. Durante a segunda ausencia do emperador Balduíno II de 1243 en Europa Toucy asumiu a rexencia en Constantinopla. En outubro de 1248, o emperador regresou, pero foi no verán de 1249 desde a cidade exipcia de Damietta, que acaba de ser tomada polo rei Luís IX de Francia.
En 1251 Toucy viaxou a Cesarea, onde se reuniu co rei Luís IX. As súas historias sobre os peculiares xestos rituais de amizade e enterramento dos cumanos foron posteriormente detalladas novamente por Jean de Joinville. O pai de Toucy casou en segundas nupcias cunha princesa cumana cos que o pobo quería que se unise o emperador Balduíno II contra Nicea. O xefe cumano Köten foi asasinado en 1241, Toucy posibelmente foi testemuña ocular do seu funeral en persoa.
Despois da caída do Imperio latino en 1261 Toucy fuxiu co emperador Balduíno II a Francia, onde foi ao parecer un partidario de Carlos de Anjou. Na crónica de Saba Malaspina (Rerum sicularum) é coñecido para o 6 de abril de 1273 como Almirante do rei anjou de Sicilia.
Penosiños, Ramirás
San Salvador de Penosiños é unha parroquia do concello ourensán de Ramirás na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE en 2015 tiña 241 habitantes (105 homes e 136 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación.
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto co lugar de Fontebranca (en Penosiños, Gomesende), forma a parroquia eclesiástica de Penosiños.
Diplonema (xénero)
Diplonema é un xénero de protistas de vida libre do grupo dos Euglenozoa. Distínguese de Rhynchopus da clase Diplonemea pola ausencia dun estado dispersivo flaxelado completo.
Características
Diplonema presenta dous curtos flaxelos de igual lonxitude e dúas aberturas subapicais. A maioría son de vida libre, pero informouse de casos de infección en ameixas e a descomposición súbita de plantas de acuario nas que poden estar implicados estes microorganismos. Foi descrito inicialmente en 1914 e despois redescuberto na década de 1960 e chamado Isonema, clasificándoo incorrectamente entre os euglénidos (agora nos diplonémidos).
Adai, O Corgo
Santiago de Adai é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 71 habitantes (32 homes e 39 mulleres), 36 menos ca en 1999.
Harmónico
En acústica, o harmónico ou ton parcial é o son producido nunha vibración complexa por unha das partes do corpo vibrante. As frecuencias dos harmónicos son múltiplos enteiros da frecuencia do ton fundamental.
Na fonación, por exemplo, as vogais prodúcense por un reforzo de certos harmónicos ou por un reforzo do ton fundamental da vibración larínxea a través das cavidades vocais da mesma frecuencia. Ese reforzo torna audíbeis as ondas sonoras producidas na larinxe e determina o timbre particular de cada son.
Aeroporto de Plovdiv
O aeroporto de Plovdiv é o aeroporto que serve á segunda cidade máis grande de Bulgaria, Plovdiv. É o cuarto aeroporto máis concorrido do país, despois dos de Sofía, Burgas e Varna. Tamén é coñecido como aeroporto de Plovdiv Krumovo, por unha pequena vila ao lado do mesmo situada a 6 quilómetros ao sueste de Plovdiv.
O aeroporto de Plovdiv serve á estacións de esquí próximas de Bansko, Pamporovo e Borovets, e polo tanto opera principalmente voos chárter durante a estación de inverno, dende finais de decembro ata marzo. Principalmente opera voos chárter cara o Reino Unido e Rusia. Tamén xoga un papel importante en caso de emerxencias e é usado ocasionalmente como aeroporto alternativo para o de Sofía, que se atopa a uns 150 quilómetros de distancia.
Tiny Pretty Things
Tiny Pretty Things é unha serie de televisión estadounidense de 2020 creada por Michael MacLennan. Está baseada na novela homónima escrita por Sona Charaipotra e Dhonielle Clayton. Estreouse en Netflix o 14 de decembro de 2020.
David Tecwyn Lloyd
David Tecwyn Lloyd, nado en Glan-yr-afon o 22 de outubro de 1914 e finado en Bodelwyddan o 22 de agosto de 1992, foi un educador, crítico literario e escritor galés.
La Comadre
Historia e características
Semanario joco-serio que apareceu en novembro de 1902. Naceu co propósito de combater o semanario El Sol. Dirixido por Bernardo Martínez, publicábase os domingos. Cesou a súa publicación e volveu aparecer a principios de xaneiro de 1904. . Entre os seus redactores figurou Juan Barral ata finais de xaneiro de 1904. Cesou a súa publicación no verán de 1904.
A Constenla, Covas, Meaño
A Constenla é un lugar da parroquia de Covas no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 19 eran mulleres e 19 homes, o que representa un descen so continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 41 veciños, e 2005, cando eran 52.
Xilema
O xilema forma parte dos tecidos vasculares, xunto co floema. O tecido normalmente encóntrase no cilindro vascular. A palabra xilema deriva do grego ξύλον xylon 'madeira', e nas plantas leñosas a maior parte da madeira é xilema. Nas plantas leñosas xeralmente o xilema do centro da planta non é xa funcional.
Estrutura
miniatura|Diagrama do xilema das plantas. As células máis distintivas do xilema reciben o nome en conxunto de elementos traqueais, e poden ser elementos dos vasos (ou membros dos vasos) e traqueidas, que transportan auga. Os elementos dos vasos están perforados e conectados uns sobre outros formando longos tubos chamados vasos ou traqueas.
Oís Grande, Bermés, Lalín
Oís Grande é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Xilema
Estrutura
As traqueidas e os elementos dos vasos son células xeralmente moi alongadas, pero as traqueidas son máis longas, e ambas as dúas están lignificadas, carecen de protoplasto na madurez (son células mortas ocas) e teñen punteaduras ou perforacións na parede, tanto nos seus extremos coma nos laterais. Os elementos dos vasos conectan con outros polas paredes dos seus extremos, que están totalmente perforadas, entanto que as traqueidas conservan a parede pero con numerosas puntuacións pares. Nos elementos dos vasos, ao non haber parede nas perforacións, o zume bruto pode pasar dun a outro doadamente, pero as traqueidas conservan a parede e o zume debe atravesala polas puntuacións pares. As traqueidas son máis primitivas evolutivamente.
Itajaí
Itajaí é unha cidade do estado brasileiro de Santa Catarina, ao sur do país. Situado na costa setentrional deste estado, sobre a ribeira do río Itajaí-Açu, se onde lle vén o nome, limita cos concellos de Brusque, Camboriú, Gaspar, Balneário Camboriú e Navegantes.
Xilema
Estrutura
O xilema pode encontrarse na planta nas seguintes localizacións:
Itajaí
miniatura|230px|esquerda|A cidade de Itajaí. Fundada por alemáns (15 de xuño de 1860) e colonizada por azorianos a finais do século XIX, Itajaí ten a súa economía artellada ao redor do porto, do comercio, principalmente derivados de combustíbeis, e da pesca. O seu gran desenvolvemento produciuse na segunda metade do século XX. A presenza dos alemáns aínda é moi importante.
Transesterificación
En química orgánica, a transesterificación é o proceso de intercambiar o grupo orgánico R″ dun éster co grupo orgánico R′ dun alcohol. Estas reaccións son a miúido catalizadas pola adición dun catalizador ácido ou base. A reacción pode tamén realizarse coa axuda de encimas (biocatalizadores) particularmente lipases (E.C.3.1.1.3).
Xilema
Estrutura
Nos estadios transicionais de plantas con crecemento secundaario, as dúas primeiras categorías non son mutuamente excluíntes, aínda que normalmente un feixe vascular contén só xilema primario.
Itajaí
Xeografía
Itajaí sitúase no Baixo Vale do Itajaí no litoral, e é bañada polas augas do Océano Atlántico, así como as do río Itajaí-Açu. A cidade é basicamente cha, practicamente toda ela ao nivel do mar. Gran parte da vexetación nativa xa foi extraída para actividades comerciais e para a expansión urbana. Así e todo, conserva un conxunto de fermosas praias, unha ampla área rural e interesantes paisaxes naturais.
Transesterificación
Os ácidos fortes catalizan a reacción doando un protón ao grupo carbonilo, o que o converte nun electrófilo máis potente, mentres que as bases catalizan a reacción ao retirar o protón do alcohol, facéndoo así máis nucleofílico. Os ésteres con grupos alcoxi máis grandes poden producirse a partir de metil ésteres ou etil ésteres con alta pureza ao quentar a mestura formada polo éster, ácido ou base, e un alcohol grande e evaporando o alcohol pequeno para equilibrar.
Itajaí
Xeografía
O porto de Itajaí é o principal porto de Santa Catarina e o segundo maior do Brasil. A súa actividade económica céntrase fundamentalmente na exportación de madeira, cerámicas, máquinas, azucre e papel.
Transesterificación
Mecanismo
No mecanismo da transesterificación, o carbono carbonílico do éster inicial (RCOOR1) sofre un ataque nucleofílico do alcóxido entrante (R2O−) para dar un intermediario tetrahédrico, que ou ben reverte ao material inicial, ou ben orixina o produto transesterificado (RCOOR2). Estas varias especies existen en equilibrio, e a distribución do produto depende das enerxías relativas do reactivo e o produto.
Xilema
Estrutura
O patrón de ramificación que mostra o xilema segue a lei de Murray.
Transesterificación
Produción de poliéster
A aplicación a grande escala da transesterificación é na síntese de poliésteres. Nesta aplicación faise que diésteres sufran transesterificación con diois para formar macromoléculas. Por exemplo, o dimetil tereftalato e o etilén glicol reaccionan para formar polietileno tereftalato e metanol, o cal evapora para pular a reacción cara adiante.
Xilema
Xilemas primario e secundario
O xilema primario é o xilema que se forma durante o crecemento primario a partir do procámbium. Inclúe o protoxilema e o metaxilema. O metaxilema desenvólvese despois do protoxilema pero antes có xilema secundario. Distínguese do protoxilema polas súas traqueidas e vasos de maior diámetro. O desenvolvemento do xilema ten lugar seguindo unha serie de patróns, que varían na posición relativa do protoxilema e metaxilema; por exemplo, o xilema endarco ten o protoxilema no centro do talo ou raíz, ou o exarco, que ten o metaxilema no centro.
Transesterificación
Metanólise e produción de biodiésel
A reacción inversa, chamada metanólise, é tamén un exemplo de transesterificación. Este proceso foi utilizado para reciclar poliésteres en monómeros separados (ver reciclaxe de plástico). Utilízase para converter graxas (triglicéridos) en biodiésel. Esta conversión foi un dos seus primeiros usos. O aceite vexetal transesterificado (biodiésel) xa foi utilizado como combustible para vehículos pesados en Suráfrica antes da segunda guerra mundial.
Xilema
Xilemas primario e secundario
O xilema secundario é o xilema que se forma durante o crecemento secundario a partir do cámbium vascular. Aínda que o xilema secundario tamén se encontra nalgunhas ximnospermas menores como nos grupos das Gnetophyta e Ginkgophyta e en menor medida nalgunhas Cycadophyta, os dous principais grupos que teñen xilema secundario son:
Falsete
miniatura|330px|dereita|Partes da larinxe A voz de falsete ou voz de cabeza é un timbre vocal especial, máis agudo que o timbre natural. Cando se produce, as cordas vocais non fican xuntas en toda a súa extensión, senón que se afastan na parte anterior, o que acurta a súa extensión vibrante e aumenta a frecuencia do son fundamental.
Transesterificación
Metanólise e produción de biodiésel
Foi patentada en EUA na década de 1950 por Colgate, aínda que a transesterificación de biolípidos pode que se descubrira moito antes. Na década de 1940, os investigadores estaban a buscar un método para producir máis facilmente o glicerol, o cal se utilizaba para fabricar explosivos para usalos na Segunda Guerra Mundial. Moitos dos métodos usados hoxe polos produtores teñen a súa orixe nas investigacións iniciais feitas na década de 1940.
Falsete
Etimoloxía
Falsete é unha analoxía do adxectivo francés fausset, palabra presente dende o século XIII, que vén do adxectivo faux, a través do español falsete, de falso. Posiblemente, en español, proceda do italiano falsetto.
Transesterificación
Metanólise e produción de biodiésel
Investigadores xaponeses demostraron recentemente que a transesterificación de biolípidos é posible facela utilizando unha metodoloxía de metanol supercrítico, na cal se utilizan altas temperaturas e presións para catalizar fisicamente a reacción biolípido/metanol en ácido graxo e metil ésteres.
Transesterificación a alta presión
A transesterificación catalizada por bases caracterízase por un volume de activación negativo (aproximadamente −12 cm3) e, por tanto, procede máis rapidamente en condicións de alta presión. Comprobouse que a alcohólise catalizada por amino de ésteres con impedimentos estéricos (por exemplo, grupos protectores, auxiliares quirais) procede rapidamente a temperatura moderada a unha presión de 10 kbar, dando rendementos cuantitativos.
George Eaton
Vida e carreira
Eaton naceu en Toronto, é o fillo máis novo de John e Signy Eaton. Gañouse a atención como un piloto canadense que participou nas carreiras Can Am, Fórmula 1 e Fórmula A.
Falsete
Descrición
O falsete utilízase para alcanzar notas máis altas das que se obteñen normalmente. O modo de conseguilo é elevando a larinxe, na proxección cara abaixo da súa parte anterior. Nesta posición, as cordas vocais en estado de laxitude, o músculo vocal non se pode modificar, os aritenores péchanse con forza e a parte superior das cordas vocais non pode vibrar pola postura adoptada. As únicas partes que vibran son os bordos máis finos das zonas media e anterior.
George Eaton
Vida e carreira
Foi o presidente da empresa familiar durante dez anos. Baixo o seu liderado, Eaton's continuou o seu dominio histórico no mercado retallista canadense.
A súa carreira na Fórmula Un con British Racing Motors incluíu 13 Grandes Premios do Campionato Mundial e unha carreira fora do Campionato, debutou o 5 de outubro de 1969. Non anotou puntos no campionato.
Falsete
Tipos de falsete
Existe outro tipo de falsete pospúbere, que non se inclúe na clasificación anterior, que é unicamente técnico. O púbere, co fin de disimular os galos do cambio da súa voz, utiliza o falsete como voz substitutiva. No momento que quere acceder a súa voz masculina, como non a ten traballada, non a sabe utilizar. Estes problemas arránxanse coa fonoterapia con relativa facilidade.