cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Economía dos Estados Unidos de América
Transportes e telecomunicacións
Os trens transportan preto do 35 % de toda a carga transportada no país, e en cambio só levan o 1 % dos pasaxeiros. O contrario acontece coas liñas aéreas americanas, que transportan o 18 % dos pasaxeiros, pero menos do 1 % da carga no país. O mercado americano de pasaxeiros no sector aéreo é o maior do mundo. Chicago, Atlanta, Os Ánxeles, Dallas, Nova York, San Francisco e Orlando destacan como grandes centros de aeroportos.
Cerca do 15% de toda a carga transportada no país é transportada con hidroavións a través de ríos e lagos, alén de mares e océanos. Os Ánxeles, Nova York, Filadelfia, San Francisco, Nova Orleáns, Miami e Houston destacan como grandes centros portuarios. O porto con máis tránsito do país por número de navíos atendido é o de Nova Orleans, mentres o porto con máis tránsito segundo tonelaxe de carga é o dos Ánxeles.
Publícanse diariamente nos Estados Unidos preto de 60 millóns de xornais. No país, publícanse millares de xornais diarios ou semanais. Existen tamén no país millares de estacións de radio e televisión. Practicamente toda residencia americana posúe unha radio, e a gran maioría posúe unha televisión.
Electricidade
Estados Unidos é o maior produtor e consumidor de enerxía eléctrica do mundo. O país consome cerca dun cuarto de toda a enerxía eléctrica producida anualmente no mundo enteiro, a pesar de concentrar apenas o 5% da poboación mundial. O consumo de enerxía eléctrica per cápita dos Estados Unidos é a segunda máis alta do mundo, atrás soamente do Canadá. Os combustíbeis fósiles xeran no total o 39% da electricidade producida nos Estados Unidos. O carbón xera o 57% da electricidade consumida no país, o gas natural xera o 9%, e o petróleo o 2%. O extensivo uso de combustíbeis fósiles como combustíbel para a xeración de electricidade, aliado á maior frota automobilística en actividade do planeta, fan que os Estados Unidos sexa responsábel dun quinto de toda a emisión de gases causantes do efecto invernadoiro.
Outras fontes de enerxía son represas, que xeran o 20% da electricidade producida no país, e fábricas nucleares, que xeran o 9% da electricidade producida no país. A pesar de ser a maior produtora de electricidade do mundo, tendo xerado máis de 3,839 billóns de quilowatts en 2002, a produción de electricidade doméstica non é suficiente para atender á grande demanda nacional, de máis de 4 billóns de quilowatts. Estados Unidos importa o restante da electricidade necesaria do Canadá.
Tratados comerciais
Estados Unidos, tendo unha das economías máis poderosas e influentes do mundo, posúe tratados comerciais con diversos países ao redor do mundo. Estados Unidos é un membro do NAFTA (Tratado de Libre Comercio da América do Norte), do cal o México e o Canadá forman parte. O Canadá é facilmente o maior parceiro comercial dos Estados Unidos, seguido polo Xapón e polo México.
Estados Unidos forma parte da Cooperación Económica da Asia e do Pacífico, un bloque económico que ten por obxectivo transformar a rexión do Pacífico nunha área de libre comercio e que engloba países da Asia, América e da Oceanía. O país tamén forma parte do G8, grupo político-económico que reúne os sete países máis poderosos economicamente do mundo máis a Rusia.
Protoporfirina de cinc
A protoporfirina de cinc (ZPP) é un composto que se atopa nos eritrocitos do sangue cando a produción de hemo é inhibida por envelenamento por chumbo ou por falta de ferro. Neses casos a protoporfirina IX (precursora do hemo) en vez de incorporar un ión ferroso para formar o hemo, incorpora un ión cinc, formando ZPP. A reacción para inserir o ferro na protoporfirina IX está catalizada polo encima ferroquelatase.
Utilidade clínica
A medición de protoporfirina de cinc nas células vermellas utilizouse como unha proba para a diagnose do envelenamento por chumbo e para a deficiencia de ferro. Hai varias situacións clínicas específicas en que esta medición é útil. Os niveis de protoporfirina de cinc poden elevarse como resultado das seguintes condicións:
As propiedades fluorescentes da ZPP en glóbulos vermellos intactos permiten que a proporción molar ZPP/hemo poida medirse rapidamente, a baixo custo e cun pequeno volume de mostra.
Historia
Os compostos de protoporfirina que conteñen cinc coñécense desde a década de 1930. O interese por eles creceu co descubrimento en 1974 de que a ZPP era a principal porfirina non hémica que se formaba nos eritrocitos como resultado do envelenamento por chumbo ou a deficiencia de ferro.
Nesa época xa se sabía que os niveis de protoporfirina IX non hémica estaban elevados nesas condicións, pero investigacións previas utilizaran métodos de extracción que convertían a ZPP en protoporfirina IX libre.
A literatura inicial é ás veces confusa, e os resultados son difíciles de comparar sen un exame detallado dos métodos de medición e os factores de conversión utilizados para informar dos resultados. Algúns informes, por exemplo, medían a proporción molar ZPP/Hemo (μmol de ZPP por mol de hemo), pero informaban os datos como concentración en peso (μg de eritrocitos por decilitro, ou μg de eritrocitos por g de hemoglobina a un hematocrito asumido de 35). Os informes poden referirse a Protoporfirina Eritrocitaria Libre (FEP) ou Protoporfirina eritrocitaria (EP ou EPP). A ZPP é abreviada tamén como ZP e ZnPP. A práctica actual tenden a medir e informar a proporción molar de ZPP e Hemo (μmol/mol).
Filter
Filter é un grupo americano de rock industrial de Cleveland, Ohio fundado en 1993 polo guitarrista e cantante Richard Patrick e o guitarrista e compositor Brian Liesegang.
Short Bus
O seu primeiro álbum, Short Bus saíu en 1995. O álbum foi un éxito comercial e vendeu máis de 680.000 exemplares nos Estados Unidos. Incluía un single polémico, Hey Man, Niche Shot, considerado un intento de celebrar o suicidio do político norteamericano Budd Dwyer, algo que a banda negou recoñecendo porén que admiraban a determinación dunha persoa por defender o que cría que estaba ben. Houbo tamén rumores que foi o suicidio de Kurt Cobain a inspiración para a canción, pero a banda sempre o negou. Richard e Brian incorporaron o guirtarrista Geno Lenardo, o baixista Frank Cavanagh e o batería Matt Walker para realizar unha xira polos Estados Unidos e máis tarde participaron no vídeo do segundo single do álbum, "Dose".
Bandas sonoras
Entre o primeiro e o segundo álbum, Filter realizou temas de bandas sonoras para o cine, o primeiro foi "Thanks Bro", que apareceu no álbum Songs In The Key Of X: Music From And Inspired By The X-Files. Patrick é un recoñecido fan da serie e o seu irmán Robert Patrick actuou no papel de John Doggett nas tempadas 8 e 9 de The X-Files. En 1996 Filter gravou e filmou o vídeo para a canción "Jurassitol  da banda sonora de A Crow: City of Angels. A banda tamén lanzou o vídeo Phenomenology no mesmo ano, que contiña algunhas actuacións en vivo e vídeos da banda así como unha entrevista con Patrick e Liesegang filmada en Novo México. Pouco tempo despois de gravar con The Crystal Method, "(Can't You) Trip Like I Do" en 1997 para a película Spawn Liesegang marchou debido a diferenzas creativas con Patrick. No ano seguinte, 1998, Patrick mantendo o nome de Filter gravou o tema One'' de Harry Nilsson para o filme The X-Files.
Title of Record
Patrick continuou co álbum Title of Record en 1999 con Lenardo e Cavanagh así como co Steve Gillis na percusión para encher o baleiro deixado por Matt Walker, que comezou a traballar con The Smashing Pumpkins. Title of Record distanciouse un tanto do rock industrial, e resultou no maior éxito da banda, a balada "Take a Picture", xunto cos sinxelos menos coñecidos "Welcome to the Fold" e "The Best Things". “Take a Picture” trata dun conflito nun avión, no que un bébedo Richard Patrick baixa os seus calzóns alarmando ao resto dos pasaxeiros. A canción "Captain Bligh" escribiuna Patrick despois de saír de Nine Inch Nails e trata do comportamento antisocial de Trento Reznors. "Miss Blue" é sobre o baixista de The Smashing Pumpkins, D'arcy Wretzky.
The Amalgamut
O álbum lanzado en 2002 The Amalgamut, contiña os singles "Where Do We Go from Here?" e "American Cliché". A canción "The Only Way (Is the Wrong Way)" utilizouse nos anuncios comerciais para o coche Hummer H2, e tamén na película Tomb Raider: The Cradle of Life en 2003. Para o álbum e as actuacións en directo participou Alan Bailey pero a xira rematou abruptamente despois dalgunhas semanas, cando Richard Patrick se inscribiu voluntariamente para un tratamento de rehabilitación por toxicodependencia. Patrick posteriormente tatuou esa data, 28 de setembro de 2002 no seu antebrazo.
Outros proxectos
Richard Patrick fixo parte do supergrupo The Damning Well, que só lanzou un tema para a banda sonora da película Underworld en 2003. Army of Anyone, un segundo supergrupo, co batería Ray Luzier e os membros de Stone Temple Pilots Robert e Dean DeLeo, editou o seu álbum de debut o 14 de novembro de 2006. O 25 de agosto de 2008 Richard Patrick escribiu un editorial, Talking About War,, para o Huffington Post e desde entón comezou a escribir regularmente unha columna baixo o título de Filtering The Thruth para Suicide Girls. O seu primeiro artigo, sobre política e relixión, publicouse o día das eleccións de 2008. Os antigos membros de Filter, Brian Liesegang e Matt Walker tocaron os teclados e a batería (respectivamente) na xira da banda de Billy Corgan en 2005 para promover o seu álbum.
Anthems For The Damned
Cando Army of Anyone desapareceu Patrick comezou a traballar en material para un novo álbum de Filter, Anthems for the Damned que apareceu en maio de 2008, máis serio no ton que os anteriores, expresa os seus sentimentos tanto do estado do mundo como da súa vida. O primeiro sinxelo "Soldiers of Misfortune" aborda a guerra en Iraq.
Operation: MySpace
O 7 de marzo de 2008 anunciouse que Frank Cavanagh volvera con Filter e que asistiría ao concerto en directo na Operation Myspace en Kuwait, durante ese concerto, para apoiar as tropas norteamericanas en Iraq, confirmouse que non se uniría á xira do grupo xa que fora destinado a Iraq.
Actualidade
Remixes For the Damned lanzouse o 21 de novembro de 2008 nos Estados Unidos e o Canadá e internacionalmente o 1 de decembro de 2008. O sinxelo foi "I Keep Flowers Around". Un álbum de grandes éxitos The Very Best Things (1995-2008) saíu o 31 de marzo de 2009.
Gran Premio do Xapón de 1994
O Gran Premio do Xapón de 1994 (oficialmente o XX Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 6 de novembro de 1994. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1994 da Fórmula Un, o 21º Gran Premio do Xapón, o oitavo en Suzuka e o décimo que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un. A carreira disputouse ao longo de 53 voltas ao circuíto de seis quilómetros por unha carreira de 310 quilómetros.
Baixo a chuvia, a carreira gañouna Damon Hill, pilotando un Williams-Renault, despois de comezar desde a segunda posición. O rival do Campionato de Pilotos de Hill Michael Schumacher terminou segundo no seu Benetton - Ford, logo de comezar desde a pole position, con Jean Alesi terceiro no seu Ferrari.
A vitoria deixou a Hill a só un punto de Schumacher no Campionato de Pilotos a falta dunha carreira.
Informe
Antes de comezar a carreira, o piloto de Benetton Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 86 puntos, cinco máis que o seu rival Damon Hill no Williams con 81. Schumacher sentía que estaba "moi seguro" para a carreira, e Hill declarou de xeito similar que era "positivo".
A carreira comezou con choiva torrencial, e como resultado, varios autos saíronse da pista por aquaplaning, incluído o compañeiro de equipo de Schumacher, Johnny Herbert, Franck Lagorce de Ligier, os Minardis de Pierluigi Martini e Michele Alboreto, e os tres pilotos xaponeses. JJ Lehto, que regresara a Sauber para substituír a Andrea de Cesaris despois da repentina retirada do italiano da Fórmula Un, tamén se retirou ao principio por un fallo no motor.
Na volta 13, Gianni Morbidelli estrelou o seu Footwork nas Esses no primeiro sector. Pouco despois, Martin Brundle trompeou o seu McLaren fore da pista no mesmo lugar, e cando rebotou nas barreiras dos pneumáticos, golpeou a un comisario de pista que estaba sacando o auto de Morbidelli da trampa de grava. O comisario sufriu unha fractura na perna, que se sumou á enorme lista de lesións da tempada de 1994, e a carreira detívose de inmediato.
A medida que amainou a chuvia, decidiuse disputar o resto da carreira, a falta dunha hora ata o límite de tempo, no tempo corrixido agregado. Schumacher lideraba por 6´8 segundos cando se mostrou a bandeira vermella, pero como Hill tiña unha vantaxe maior (10´1 segundos) na bandeira a cadros, declararon gañador a Hill por 3.3 segundos. Ata xaneiro de 2018, esta foi a última vez que se usou na Fórmula 1 a suma de tempos de carreira para determinar o gañador.
Javier Perea Rodríguez
Javier Perea Rodríguez, nado en Barbantes (Punxín) o 31 de xullo de 1932 e finado en Ourense o 4 de agosto de 1999, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde do Carballiño en outubro de 1966. Foi deputado provincial e vicepresidente da deputación de Ourense. Foi elixido procurador en Cortes como representantes dos concellos de Ourense en 1971. Permaneu como alcalde até febreiro de 1977, cando abandonou o cargo para presentarse ao Senado nas primeiras eleccións democráticas.
Acción Católica
Acción Católica é unha forma de apostolado na que os laicos se asocian para o anuncio do Evanxeo a todos os homes e ambientes, de acordo coas necesidades da Igrexa Católica. Foi fundada de acordo coas directrices do papa Pío XI e do Concilio Vaticano II, e organízase na forma xurídica de asociación pública de fieis.
Historia
En Alemaña, a cuestión relixiosa apareceu vencellada á loita pola unificación territorial. Trala revolución de 1848 e ao mesmo tempo que a Dieta de FranKfurt trataba de dar unha constitución común aos territorios alemáns reuniuse, en Maguncia, un congreso de asociacións católicas, de cuxo pulo naceu o movemento alemán, á marxe das rivalidades políticas, dirixido á defensa da Igrexa e á restauración da orde relixiosa.​ Deste movemento xurdiu a organización das xornadas dos católicos (Katholikentag) e a resistencia fronte á opresión do goberno prusiano do chanceler Bismarck durante a década de 1870 (Kulturkampf).
Por influxo do Congreso de Malinas creouse en Italia en 1865 a primeira asociación católica de ámbito «nacional» (aínda sen ter completado a unificación), denominada Asociación Católica para a Liberdade da Igrexa. En 1867 fundouse a Sociedade da Xuventude Católica, e inspirade nela xorde a partir de 1874 a Obra dos Congresos. O enfrontamento da Igrexa católica co Estado italiano liberal pola cuestión romana e a política anticlerical e a prohibición papal de que os católicos participaran nas eleccións como electores ou candidatos limitaron a participación dos católicos ao ámbito asociativo.
Consolidación e desenvolvemento
En 1891 produciuse un cambio fundamental no catolicismo europeo coa publicación da encíclica Rerum Novarum, na que León XIII estableceu as bases para unha maior penetración social das agrupacións de carácter confesional, diante da preocupación vaticana pola inexistencia dun partido católico que defendera os seus intereses alí onde a nova organización do estado liberal reducía a tradicional influencia da Igrexa.
Pío XI dispuxo unha reorganización do movemento católico italiano na súa encíclica Il firmo proposito (11 de xuño de 1905), na que se establecían as bases da constitución da Acción Católica como actividade organizada dos laicos católicos en orde a «unificar as súas forzas para situar de novo a Xesucristo na familia, na escola e na sociedade». Porén, na concepción de Pío X non existía apenas marxe para unha actividade autónoma dos laicos no campo propiamente secular, que deste xeito se convertían en meros executores baixo o control dos bispos, estreitamente sometidos pola súa parte ás directrices de Roma.
Foi o papa Pío XI quen deu forma definitiva a Acción Católica e a definiu como «participación dos laicos no apostolado xerárquico», concibíndoa como unha forza activa que agrupara aos fieis baixo a autoridade episcopal para lograr unha recristianización dos costumes e da vida pública. Acción Católica aparecía así como unha ferramenta fundamental na tarefa de instaurar o reino de Cristo na sociedade e de combater a influencia do laicismo. Ao identificar Acción Católica coa xerarquía non se buscaba unicamente o control da iniciativa dos laicos, senón tamén protexer esta actividade apostólica dos ataques dos réximes totalitarios que trataban de impedir calquera movemento xuvenil distinto dos encadrados nos partidos únicos; de aí o empeño de Pío XI de incluír garantías para o funcionamento de Acción Católica nos concordatos subscritos baixo o seu pontificado.
Un dos campos nos que Acción Católica se moveu con maior intensidade e interese foi o educativo-escolar, coa intención de abrir novos vieiros de intervención do movemento católico dentro do estado, creando coa súa decidida intervención no ámbito educativo un estado de opinión católico favorable, cando menos entre as clases máis podentes, que eran as que lles inscribían maioritariamente aos seus fillos nos colexios relixiosos. Tamén elaborou unha continua campaña en contra da secularización do estado e consecuente perda dos privilexios da Igrexa.
A importancia de Acción Católica está en que foi o primeiro intento firme de organizar unha asociación católica e política, produto da nova orientación corporativa que tomou o Movemento Católico, creando a base para o posterior desenvolvemento do catolicismo socio-político.
En España
Acción Católica foi fundada en Madrid en xuño de 1900. Nos seus primeiros tempos estruturouse en catro divisións (homes, mulleres, rapaces e rapazas), aínda que decontado foron admitidas organizacións especializadas no seo dalgunhas delas. Josef Cardijn fundou en 1912 a Xuventude Obreira Cristiá (XOC), coa que nace a especialización de Acción Católica, que se estruturou por movementos: Xuventude Agrícola Católica (XAC), Xuventude Estudante Católica (XEC), Xuventude Independente Católica (XIC), Xuventude Obreira Católica (XOC) e Xuventude Universitaria Católica (XUC). Dirixidas a adultos, a Acción Católica Obreira (ACO), a Acción Católica Independente (ACI) e o Movemento Familiar Rural (MFR). En 1946 fundáronse as Irmandades Obreiras de Acción Católica (IOAC). Comezando por Cataluña, iniciouse, partindo da XOC, o proceso que ía levar á constitución de toda a serie de movementos especializados, ata que estes, que xa existían de feito, quedaron integrados na xuventude masculina (Juventud de Acción Católica Española). A partir do Concilio Vaticano II (1962-1965), os movementos especializados entraron nunha profunda crise. Dende a década de 1970, houbo unha nova recuperación destes movementos, malia que non chegaron a converterse no que foran durante decenios anteriores. En 1993 a Conferencia Episcopal Española aprobou uns novos estatutos para a Acción Católica que lle conceden unha ampla autonomía.
En Galicia
En Galicia Acción Católica apareceu en 1926 na diocese de Ourense e logo espallouse polas demais dioceses galegas. Proliferaron as seccións de Acción Católica nas cidades e vilas máis importantes, coordinadas pola Xunta Central de Madrid. Durante unha primeira etapa que vai ata 1968 constituíronse as catro pólas de cada diocese (homes, mulleres, xuventude masculina e feminina), creáronse os Cursillos de Cristiandad, naceron movementos especializados como XOC, IOAC, XEC, APU, XARC ou XIC, editouse a revista Ultreya, establecéronse os servizos bibliográficos e creouse unha biblioteca popular. En 1968, malia promulgarse uns novos estatutos, iniciouse un período de crise que levaría á case total desaparición dos movementos especializados nas dioceses galegas. En 1972 comezou unha nova etapa de relanzamento promovida polo Episcopado Español nas dioceses de Ourense, Lugo e Tui-Vigo.
Amos Oz
Traxectoria
Rexistrado ao nacer co nome Amos Klausner, é considerado como un dos máis importantes escritores contemporáneos en hebreo. Nado no barrio xerosolimitano de Karem Avraham foi fillo único de Fania e Yehuda A. Klausner, que emigraran anos antes dende a actual Ucraína e Lituania, respectivamente, fuxindo da crecente hostilidade antisemita. O seu pai e o resto da súa familia paterna simpatizaban politicamente coa dereita sionista revisionista. Amos Oz estudou nunha escola relixiosa malia a que seus pais non eran xudeus practicantes. Con 12 anos sufre a perda da súa nai, que padecía depresións e acabou suicidándose. Dous anos máis tarde ingresou por vontade propia no kibbutz de Hulda, sendo nesta altura cando adoptou o seu novo apelido: Oz (en hebreo: coraxe).
Casou en 1960 con Nily Zuckerman e foi pai de tres fillos. Ademais estudou literatura na Universidade Hebrea de Xerusalén e exerceu como profesor na escola do seu kibbutz. Reservista logo de facer o servizo militar, foi chamado a filas polas Forzas de Defensa de Israel nas guerras dos Seis Días (1967) e na do Yom Kippur (1973).
A mediados da década de 1980 a familia Oz deixou o kibbutz e instalouse en Arad, no deserto do Negev. Foi profesor de literatura na Universidade Ben-Gurión de Beer Sheba, no Néguev e membro da Academia Europea de Ciencias e Artes. En 2014, instalouse en Tel-Aviv e, en 2018, faleceu sendo soterrado en Hulda.
Carreira literaria
Os seus escritos exploran os conflitos e as angustias da sociedade israelí contemporánea e, máis concretamente, as tensións e presións que soportan as persoas pola ideoloxía, as fronteiras xeográficas e o pasado histórico brutal.
De acordo coas súas propias lembranzas, a lectura de Sherwood Anderson animouno a escribir durante a súa adolescencia. En Una historia de amor y oscuridad afirma que o autor americano "liberou a miña man". De feito, a súa primeira obra, Tierra de chacales (1965), é unha compilación de relatos curtos inspirados na vida cotiá do kibbutz.
Pola súa traxectoria literaria obtivo o Premio Israel de Literatura (1988), o Premio Goethe de Literatura (2005) polo seu libro autobiográfico Una historia de amor y oscuridad e foi candidato varios anos consecutivos ao Premio Nobel de Literatura. Foi un dos fundadores do movemento pacifista israelí Shalom Ajshav (Paz Agora). As súas reflexións sobre o conflito en Oriente Medio motivaron varias conferencias e os libros Contra el fanatismo e Queridos fanáticos. Neles insiste na vía dos dous Estados como base para a resolución do conflito e creación dunha unión económica entre ambos aberta aos países veciños. Tamén criticou con dureza as intervencións militares de Israel en Líbano en 2006 e as políticas do Primeiro Ministro Benjamin Netanyahu. En 2007 recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras.
Aliens
Aliens, o regreso é a segunda parte da franquía de ciencia ficción Alien. Se a primeira película creou o concepto da feroz criatura asasina, a segunda dálle forma ao Universo imaxinario de Alien, do cal se basean para facer máis novelas e historietas, así como os videoxogos correspondentes á súa historia.
Sinopse
Alien é un organismo perfecto, unha máquina de matar cuxa superioridade física só pode competir coa súa agresividade. A oficial Ripley e a tripulación da nave “Nostromo” xa se enfrontaran, no pasado, a esa monstruosa criatura, pero só Ripley sobreviviu ó masacre. Despois de vagar polo espazo nunha cápsula de hibernación durante 57 anos, Ripley foi rescatada. Durante ese tempo, o planeta onde atoparon o Alien foi colonizado polos humanos. Pero, de repente, pérdese a comunicación coa colonia e, para investigar a orixe do problema, envían unha expedición de marines espaciais, capitaneados por Ripley.
Personaxes
Os resto do grupo de marines foron interpretados por Tip Tipping (como Soldado Tim Crowe), Trevor Steedman (como Soldado Trevor Wierzbowski), Colette Hiller (como a piloto Collette Ferro), Daniel Kash (como Soldado Daniel Spunkmeyer), e Ricco Ross (como Soldado Ricco Frost.
As innovacións do filme
Quizais un dos importantes logros da película, ademais de manter a mesma atmosfera claustrofóbica e escura da súa predecesora, é o de esclarecer os misterios expostos nesa primeira parte acerca do ciclo de vida dos aliens. E faino dunha forma orixinal e moi verosímil o que lle confire un realismo poucas veces visto. A colonia de aliens resulta estar gobernada pola vontade dunha Raíña, semellante ás raíñas dos insectos sociais. A devandita raíña é moito máis grande que os demais individuos e pon ovos sen parar a través dun abdome xigante adherido ao seu tórax do cal se pode desprender a vontade de sentirse atacada. E aquí é onde está o máis fantástico de todo, porque estes ovos que pon son deseguido recolleitos e agrupados polos abázcaros que protexen o seu cubil.
Eses ovos resultan ser do mesmo tipo que os atopados polos tripulantes da nave Nostromo na primeira parte da saga. Os abázcaros deben saír de caza con periodicidade para capturaren presas que serán expostas aos ovos da raíña. Dos ovos sae a criatura en forma de araña (facehugger) que atemorizou no filme precedente. Esta araña é a incubadora. É a que introduce a larva parasita no aparello dixestivo do hóspede. Desta forma queda pechado o ciclo de vida convertendo a película en peza fundamental para entender estas criaturas que se nos presentan en O oitavo pasaxeiro e que nos deixan con tantas incógnitas.
Este ciclo de vida non era o que imaxinara Ridley Scott na súa primeira parte. Toda a estrutura da colonia alien, a raíña, a posta dos ovos e os abázcaros foi creada na segunda parte. Os cortes e escenas suprimidos na primeira parte para manter en misterio a criatura (Xenoforme), permiten que na segunda parte poida inventarse todo sobre esta, explícase e resolve de forma moi enxeñosa case todos os enigmas do primeiro filme, e minimízanse as incongruencias dentro do filme.
Doutra banda, o guión crea outros conceptos que foron incluídos en posteriores historietas, novelas e videoxogos correspondentes ao tema:
Decepcionantes secuelas
A pesar do éxito crítico e comercial de Alien e Aliens, os únicos misterios non resoltos en ambas as partes da saga foron a orixe dos aliens, todo sobre a outra especie extraterrestre que construíu a misteriosa nave, a razón dos ovos dentro desa nave e por que a nave está varada en LV-426. Eses enigmas non se resolveron nin en Alien³ nin en Alien: Resurrection, iso decepcionou os afeccionados da saga de Alien. Crese que os extraterrestres da nave varada (coñecidos en inglés como "Space Jockeys") foron os seus creadores (razón pola cal sexan armas viventes) ou as súas primeiras vítimas.
Os afeccionados tamén esperaban que na terceira parte se mostrase a viaxe dos marines coloniais ao mundo natal dos aliens, para investigar a raza intelixente que os trouxo a LV-426, colleitar espécimes e moita acción e tensión. No canto do anterior recibiron unha historia diferente, considerada aburrida, e os espectadores perderon interese na saga, que tamén perdeu rendibilidade aínda que se tratou de recuperar na cuarta parte sen demasiado éxito.
Os cambios no curso da saga, debéronse a, como tantas veces ocorre no cine, as ansias por lucrarse co forte interese de entón pola serie Alien. A única innovación interesante de Alien³ era un novo tipo de alien procreado nun can (Alien runner) e en Alien: Resurrection o Newborn ("Neonato", híbrido xenoforme humano). Con todo a terceira parte da saga polo tratamento dos personaxes e pola asfixiante e ferruxenta atmosfera do escenario principal é en moitos aspectos moi superior a Aliens.
Aliens é unha excepción no mundo do cine. Quizais é unha das poucas secuelas non premeditadas de antemán que iguala senón chega a superar en calidade á súa primeira parte. Aínda que hai que diferenciar que a primeira profunda no xénero do terror, case de serie B aínda que cun bo orzamento, e a segunda na acción e no xénero bélico. Pero isto foi un acerto e non un defecto xa que a criatura xa fora desvelada na primeira e non tiña sentido volver facer outro misterio en torno ao mesmo tema. Terror que se intentou recuperar na terceira volvendo ás orixes, unha soa criatura, invisible, escorregadiza pero que xa non asustaba. Pasaran moitos aliens por pantalla e como se viu quedou fóra de lugar. En Alien: Resurrection a cuarta e última parte ata a data clónase a Ripley e regresa á acción. Pero é esta unha acción máis comercial e superficial na contorna aséptica dunha impoluta estación espacial algo que tampouco convence nin fai xustiza á primeira e segunda parte.
Quizais o gran problema que padeceu esta saga é a de ser unha serie improvisada. Facéndose o guión cada vez que se rodaba sen existir nunca un guión xeral sobre o conxunto da serie. Por iso Aliens quizais sexa un dos mellores "parches" da historia do cine. Sen representar o xiro que deu a primeira parte á ciencia ficción ata o momento, Aliens consegue estar á súa altura e ata en ocasións superala en tensión e dar un novo xiro espectacular á historia enfilando o seu argumento cara ao que tivese que ser un colofón maxistral.
Versión estendida
A primeira versión do filme Aliens dura 132 minutos, porque o Director eliminou 17 minutos, que inclúen:
En 1992, James Cameron restaurou as escenas anteriores, nunha versión para disco láser, VHS e posteriormente aparece en DVD.
Ambas as versións aparecen na colección Tetraloxía de Alien aparecida no 2003.
O que aparece na Versión expandida:
O que aparece en ambas as versións:
Outeiro, Ribela, Coles
Outeiro é un lugar da parroquia de Ribela no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 3 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
St. Stephen's Green
O parque ten forma rectangular e antigamente as rúas que o rodean constituían as principais arterias por onde se canalizaba o tránsito no centro da cidade, se ben a raíz dunha ordenanza do Concello no 2004, o tráfico nesas rúas (St Stephen's Green North, St Stephen's Green South, St Stephen's Green East e St Stephen's Green West respectivamente) reduciuse considerablemente.
Historia
Ata 1663, a área na que actualmente está situado o parque, atopábase fóra da cidade e era empregada principalmente para pastos. Ese ano, o goberno municipal decidiu pechar o parque e vender as terras que o rodeaban. O parque quedou rodeado por un muro en 1664 e rapidamente se comezaron a construír unha gran cantidade de edificios de estilo xeorxiano ao seu redor, o que fixo que a finais do século XVIII, o lugar fose a residencia da alta sociedade de Dublín. Actualmente, a meirande parte dos edificios que se poden ver preto de St Stephen´s Green son unha réplica dos que antes existían, xa que moi poucos dos orixinais sobreviviron.
En 1814, o control do parque pasou a estar baixo unha comisión representativa dos residentes da zona que tomou a decisión de substituír o muro que rodeaba o perímetro por unha rede e restrinxir o acceso ao interior do mesmo, de xeito que só os residentes na zona podían acceder ao interior do parque. O acceso libre só foi retomado en 1877 por orde do Parlamento, por iniciativa de Arthur Guinness, facendo que fose reaberto para poder ser gozado por tódolos habitantes de Dublín. O propio Guiness pagou en 1880 o redeseño do parque que dende aquela se mantén sen grandes alteracións. En agradecemento ao seu traballo, no interior do parque hai unha estatua na súa memoria.
Durante o Alzamento de Pascua de 1916, un grupo de cerca de 250 revolucionarios formado principalmente por membros do IRA baixo as ordes do comandante Michael Mallin tomou o control do parque, bloqueando o acceso. O exército británico respondeu atacando as posicións rebeldes dende o Shelbourne Hotel, situado na esquina nordeste do parque, o que obrigou a estes últimos a retirarse ao Real Colexio de Cirurxiáns de Irlanda, onde finalmente a revolta foi sufocada. As crónicas da época contan que durante o combate houbo un momento no que se decretou un alto o lume para que o garda do parque puidese alimentar aos parrulos.
Deseño
St Stephen's Green é un dos exemplos de patrimonio público máis antigos de Dublín e o seu deseño actual débese ás reformas que se realizaron durante o século XIX.
Falsa candorca
miniatura|240px|Cabeza da falsa candorca. A falsa candorca ou negrón, Pseudorca crassidens, é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos, única do xénero Pseudorca.
Despois da candorca, é un dos dos membros da familia dos golfiños de maiores dimensións.
Vive en augas de zonas temperadas e tropicais de todo o mundo.
A falsa candorca non foi aínda estudada de forma exhaustiva na natureza polos científicos, e moitos dos datos sobre esta especie obtivéronse do exame de animais varados.
Taxonomía
A falsa candorca foi descrita polo paleontólogo e biólogo británico Richard Owen na súa obra de 1846 A history of British fossil mamals and birds. á que lle deu o nome de Phocaena crassidens. Para iso baseouse nun fósil descuberto no gran pantano de Linconlshire, Reino Unido.
Considerouse que a especie estaba extinta até que Reinhardt confirmou que aínda estaba viva, describindo unha gran manda de exemplares na baía de Kiel en 1861, dos que se puido capturar un, mentres que outros vararon na costa de Dinamarca o ano seguinte. Por outra parte, este autor reclasificou a especie nun novo xénero, por el descrito, Pseudorca.
Como o seu nome común indica, a falsa candorca comparte características coa candorca (Orcinus orca). As dúas especies a primeira vista son moi similares e, ao igual que a candorca, a falsa candorca ataca e mata a outros cetáceos.
Porén, as dúas especies non están tan estreitamente relacionadas como se podería pensar, aínda que algúns autores, como Wagner, a mediados do século XIX, e Kasuya, en 1973, reunen ambas as especies na subfamilia dos orcininos).
Descrición
É o terceiro delfínido en canto a tamaño, alcanzando unha lonxitude que oscila entre os 3,7 e os 5,5 m e un peso de entre 1,2 e 2 t.
O seu peso ao nacer é duns 80 kg.
Ten un corpo delgado, con forma de torpedo cunha aleta dorsal alta, que pode medir uns 30 cm, falciforme, co bordo posterior moi cóncavo, e co extremo apuntado ou arredondado segundo os espécimes.
A cabeza é longa e fina, e vaise adelgazando ata acabar nun bico arredondado.
A súa coloración é uniforme, de gris escura a negra, algo máis clara nos individuos novos.
Comportamento
A falsa candorca é un animal sociábel que se agrupa en bandos normalmente de 10 a 50 individuos, raramente ata 300, pero que poden chegar a estar formados por varios miles de animais nas reunións sociais.
É unha nadadora rápida e activa e, cando sae á superficie pode sacar a cabeza enteira e boa parte do corpo fóra da auga, ás veces incluso as aletas pectorais.
Frecuentemente emerxe coa boca aberta, deixando ao descuberto as fileiras de dentes cónicos.
Adoita acercarse aos barcos, saltando as ondas diante ou detrás deles.
Moitas veces dá unha volta no aire para caer de costado, producindo unha salpicadura enorme en relación ao seu tamaño.
Pode ser susceptible de varamentos, ás veces en gran número de exemplares (máis de 800 nun caso excepcional).
Ao igual que outros golfiños, é capaz de recoñecerse nun espello.
Alimentación
O seu alimento componse principalmente de cefalópodos e peixes (xeralmente bacallaus, atúns e bonitos), aínda que ocasionalmente tamén pode cazar focas e outros pinnípedes.
Distribución e poboación
miniatura|Unha falsa candora e un [[arroaz nunha exhibición nun delfinario do Xapón.]] miniatura|Falsa candorca capturada en [[Okinawa.]]
Distriubución
Amplamente distribuída, sobre todo en augas tropicais e temperadas profundas, lonxe da costa en todos os océanos do mundo (e nalgúns mares semipechados, como os mares Vermello e Mediterráneo), pero ás veces tamén frecuenta augas costeiras profundas. Parece, por tanto, preferir as augas cálidas e, aínda que non se coñecen migracións fixas pénsase que poden desprazarse do norte ao sur, e viceversa, segundo o quecemento ou arrefriamento estacionais da auga.
Xeralmente non se achan a latitudes maiores dos 50° en ambas as latitudes.
Porén, rexistráronse numerosos animais observados en augas temeprado-frías, fóra dos ámbitos de distribución normais, e hai citas de individuos migrantes chegados ata Noruega ou Alasca.
Poboación
A pesar de tan ampla distribución, a falsa candorca parece ser unha especie pouco común. A poboación total descoñécese. No Pacífico oriental estímase que hai uns 40.000 individuos.
En 1996, a UINC cualificou a situación da especie como de "LC" (preocupación menor) e, en 1994 como "CC" (datos insuficientes), mantendo esta cualificación na última avaliación, efectuada en 2008, por considerar que os datos globais da poboación e da tendencia da súa evolución non eran suficientes, e que hai ameazas que poderían provocar caídas xeneralizadas, como os altos niveis contaminación acústica antropoxénica, especialmente dos sonares militares e de estudos sísmicos e as capturas accidentais na pesca, ue fai pensar que poden ser suficientes para que non se poida descartar unha redución global do 30 % ao longo de tres xeracións.
COBIT
Obxectivos de Control para a información e Tecnoloxías relacionadas (COBIT, en inglés: Control Objectives for Information and related Technology) é un conxunto de mellores prácticas para o manexo de información creado pola Asociación para a Auditoría e Control de Sistemas de Información,(ISACA, en inglés: Information Systems Audit and Control Association), e o Instituto de Administración das Tecnoloxías da Información (ITGI, en inglés: IT Governance Institute) en 1992.
Edicións
A primeira edición foi publicada en 1996; a segunda edición en 1998; a terceira edición en 2000 (a edición on-line estivo dispoñible en 2003); e a cuarta edición en decembro de 2005, e a versión 4.1 está dispoñible desde maio de 2007. Na súa cuarta edición, COBIT ten 34 obxectivos de alto nivel que cobren 318 obxectivos de control (específicos ou detallados) clasificados en catro dominios: Planificación e Organización, Adquisición e Posta en funcionamento, Entrega e Soporte, e, Supervisión e Avaliación. En inglés: Plan and Organize, Acquire and Implement, Deliver and Support, and Monitor and Evaluate.
Misión
A misión de COBIT é "investigar, desenvolver, publicar e promocionar un conxunto de obxectivos de control xeralmente aceptados para as tecnoloxías da información que sexan autorizados (dados por alguén con autoridade), actualizados, e internacionais para o uso do día a día dos xestores de negocios (tamén directivos) e auditores." Xestores, auditores, e usuarios benefícianse do desenvolvemento de COBIT porque lles axuda a entender os seus Sistemas de Información (ou tecnoloxías da información) e decidir o nivel de seguridade e control que é necesario para protexer os activos das súas compañías mediante o desenvolvemento dun modelo de administración das tecnoloxías da información.
Val IT
Recentemente, ISACA publicou Val IT, que relaciona os procesos de COBIT cos procesos da xerencia maior requiridos para conseguir un bo valor dos investimentos en tecnoloxías da información.
Abdullahi Yusuf Ahmed
esquerda|miniatura|Abdullahi Yusuf Ahmed. Abdullahi Yusuf Ahmed (Cabdulaahi Yuusuf Axmed en somalí), nado o 15 de decembro de 1934 en Wardheer, Etiopía, foi o presidente provisorio de Somalia dende o 14 de outubro de 2004, elixido polo Parlamento transitorio nunha sesión celebrada en Nairobi.
Nado en Gaalkacyo, rexión de Mudug, participou, en 1978, nunha tentativa de golpe de estado contra Siad Barre. Co fracaso do movemento, fuxiu para Kenya. Despois tornouse presidente do estado do Puntland.
En 2004 derrotou en eleccións líderes importantes do país, como Cabdiqaasim Salaad Xasan (tamén coñecido como Abdiqasim Salad Hassan). O seu goberno, apoiado por forzas da Etiopía, derrotou forzas islámicas comandadas por Hassan Dahir Aweys e entraron en Mogadiscio en 2006.
George Arliss
miniatura|George Arliss George Arliss, nado en 1868 e finado en 1946, foi un actor británico.
Traxectoria
Comezou actuando no teatro, en 1921 marcha aos Estados Unidos e protagoniza o seu primeiro filme, The Devil, seguido por Disraeli. En 1929 protagonizou unha nova versión sonora de Disraeli, pola que gañou un Oscar. Protagonizou numerosos filmes históricos como Alexander Hamilton, Voltaire e Cardinal Richelieu. Publicou en dous volumes a súa autobiografía, Up the Years from Bloomsbury (1927) e My Ten Years in the Studios (1940).
Thomas Ashe
Thomas Ashe ou Tómas Ágas (en irlandés), nado en Lispole, condado de Kerry (Irlanda) o 12 de xaneiro de 1885 e finado en Dublín o 25 de setembro de 1917, foi un revolucionario irlandés.
Traxectoria
Ashe era mestre de escola, membro da Asociación Atlética Gaélica (GAA) e da Liga Gaélica, máis tarde ingresou na Irmandade Republicana Irlandesa, onde fixo amizade con John Devoy, Roger Casement e Joe Mac Garrity. Durante o Alzamento de Pascua de 1916 dirixiu o V Batallón da Brigada de Dublín dos Voluntarios Irlandeses e se enfrontou aos RIC en Ashbourne (condado de Meath), provocando oito mortos e cinco feridos ata que se rendeu por orde de Patrick Pearse. Xunto con Éamon de Valera foi condenado a morte, mais finalmente sería condenado a cadea perpetua en Lewes (Inglaterra).
No verán de 1917 foi liberado, mais foi arrestado novamente por facer discursos independentistas. Prisioneiro na prisión de Mountjoy (Dublín), fixo unha folga de fame ata a morte en demanda do estatuto de prisioneiro político.
Ålands skärgård
miniatura|200px|Localización de Ålands skärgård. Ålands skärgård (en finés Ahvenanmaan saaristo) é unha das tres subrexións da rexión de Åland. En 2017 tiña unha poboación de 2 090 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Anátidos
A dos anátidos, Anatidae, é unha familia de aves da orde dos anseriformes.
Descrición
A familia foi descrita en 1820 polo político e zoólogo irlandés, especializado en ornitoloxía, Nicholas Aylward Vigors.
Etimoloxía
O nome científico Anatidae está fomado pola unión dos elementos Anat- e -idae. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Anas, e o segundo e o sufixo do latín científico empregado para formación dos nomes das familias de animais.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a familia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Os anátidos son aves usualmente migradoras que adoitan vivir nas proximidades da auga; unha das súas adaptacións ao medio acuático é que son palmípedes.
Entre as moi diversas especies desta familia (aproximadamente unhas 150) encóntranse os patos ou parrulos, os gansos, os cisnes, os cisnes arborícolas, os mergos, os eideres, e outras.
Nas eras modernas a súa área de distribución natural abarca practicamente todo o planeta Terra, a excepción (salvo casos ocasionais) da Antártida.
Casimiro Curbelo
Casimiro Curbelo Curbelo, nado en San Sebastián de la Gomera o 29 de novembro de 1955, é un político español, presidente do Cabido Insular de La Gomera dende 1991.
Traxectoria
É licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de La Laguna. En 1982 ingresa no Partido Socialista Obrero Español (PSOE), a súa vida laboral exclusivamente baseouse na política, chegando a ela un ano antes de finalizar a súa licenciatura, sendo elixido o ano seguinte secretario xeral da Agrupación Socialista de La Gomera e membro da Comisión Executiva e Comité Rexional do Partido Socialista Canario (PSC-PSOE). É elixido alcalde do seu municipio natal, San Sebastián de la Gomera, entre 1983 e 1986.
Foi parlamentario rexional da comunidade autónoma das Canarias durante o período 1987-1991 e de novo outra vez entre 2007 e 2011.
Nas eleccións de 1991 resulta elixido presidente do Cabido Insular de La Gomera, e desde 1993 é senador pola illa de La Gomera. O 18 de xullo do 2011 presentou a súa dimisión como senador.
En marzo de 2015 abandona o Partido Socialista Obreiro Español, e preséntase coa Agrupación Socialista Gomera como candidato novamente ao Cabido de La Gomera e ao parlamentario rexional. O 24 de maio de 2015 volve ser proclamado de novo Presidente do Cabido e Parlamentario pola Agrupación Socialista Gomera, obtendo coa devandita formación 10 conselleiros ao Cabido e 3 parlamentarios.
O 24 de xuño constitúese o parlamento rexional e desígnase a Casimiro Curbelo como portavoz do Grupo Mixto na cámara, cargo que ostenta ata a actualidade.
Campionato do Mundo de Motociclismo de 50 cc
O Campionato do Mundo de Motociclismo de 50cc foi a máxima competición internacional de motociclismo de velocidade, regulado pola FIM, na cilindrada de 50cc.
O campionato disputouse entre os anos 1962 e 1983, sendo substituído pola categoría de 80cc a partir de 1984.
Maurizio Cheli
Traxectoria
É graduado en Ciencias Aeronáuticas pola Academia da Forza Aérea de Italia en 1982 e pola Facultade Bélica da Forza Aérea Italiana en 1987. Graduouse tamén como piloto de probas pola Escola Imperial de Pilotos de Proba en 1988 e fixo un máster en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Houston en 1994, así como un máster en Ciencias Políticas pola Universidade de Torino en 2004 e Administración de Empresas pola ESCP-EAP de París en 2007.
Pole position
Nos deportes a motor, a pole position (en inglés, literalmente: posición de poste) ou simplemente pole, é o termo que se utiliza para designar ao primeiro lugar na grella de saída das carreiras de circuíto. A frase ten a súa orixe na hípica, onde o primeiro corredor saía desde o lugar máis próximo aos postes interiores.
As posicións de saída normalmente determínanse sobre a base dunha ou máis sesións previas de cualificación, onde os pilotos tratan de establecer a súa volta máis rápida, ou sobre a base das posicións que obtiveron na carreira anterior.
Diferentes categorías de deporte motor usan diferentes formatos para determinar que corredor ten a oportunidade de saír desde a pole position.
300px|miniatura|"Visión da recta de meta desde a pole position