cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norma Aleandro
Teatro e televisión
miniatura|277px|Aleandro xunto a [[Alfredo Alcón no filme de 1971, Güemes, la tierra en armas.]] Durante a década de 1970 foi parte do grupo Gente de Teatro (el Clan Stivel), dirixido por David Stivel, actuando no programa Cosa juzgada con guións de Juan Carlos Gené e Martha Mercader, que entre 1969 e 1972 foi un dos programas claves da televisión arxentina deses anos; o grupo integrado por Bárbara Mujica, Marilina Ross, Carlos Carella, Federico Luppi, Emilio Alfaro e Juan Carlos Gené recibiu premios e altos índices de audiencia, ao que se sumou a serie de humor Nosotros los villanos.
En 1970 dirixiu Stivel a súa única longametraxe, Los herederos, cun guión escrito xunto a Norma Aleandro e que foi presentado no Festival de Berlín.
En 1989 foi invitada ao programa Cordialmente onde a cantante e actriz Marilina Ross lle dedicou un tema composto por ela mesma titulado Norma de vida.
Protagonizou varios filmes xunto a Alfredo Alcón, Julio De Grazia e Carlos Carella como Güemes, la tierra en armas e No toquen a la nena.
De gran carreira teatral, actuou en Beckett, El círculo de tiza caucasiano, De rigurosa etiqueta, Mi querido mentiroso, La Piaf.
Exilio e regreso
Ameazada pola Tripla A da ditadura militar imposta na Arxentina, en 1975, Aleandro debeu exiliarse primeiro no Uruguai onde fixo Medea e logo en España, onde continuou a súa carreira con filmes como Tobi e Las verdes praderas.
Despois de seis anos, regresou ao seu país en 1981 para protagonizar a estrea mundial da obra teatral La señorita de Tacna, de Mario Vargas Llosa. Posteriormente filmou La historia oficial, con Héctor Alterio, pola que gañou o premio á mellor actriz nos festivais internacionais de Cannes e Cartagena; tamén obtivo unha mención no festival de Chicago, premios de asociacións de críticos internacionais e foi elixida mellor actriz de 1985 pola Asociación de Cronistas Cinematográficos da Arxentina. Ela mesma xunto a Jack Valenti foron os presentadores da categoría de Mellor Filme Estranxeiro na cerimonia dos Premios Óscar de 1985, na que resultou gañadora La historia oficial.
Actuou tamén en Hollywood xunto a Lee Remick, Anthony Hopkins e Liv Ullmann. Polo seu labor no filme Gaby: A True Story foi candidata ao Óscar e ao Globo de Ouro como mellor actriz secundaria.
Na década de 1990 Sol de otoño, pola que foi premiada como mellor actriz nos festivais internacionais de Donostia e A Habana e recibiu por segunda vez o premio dos cronistas arxentinos.
En 1997 e 2012 personificou a Maria Callas na peza Master class. 300px|miniatura|Norma xunto a [[Francisco Rinaldi, en 1998.]] En 2001 actuou xunto con Ricardo Darín e Héctor Alterio en El hijo de la novia, que foi un grande éxito recibiendo ela mesma ese ano o Premio Konex de Brillante. Protagonizou os filmes Cleopatra, Seres queridos, Cama adentro, Identidad perdida, compuxo unha personaxe de voz en Patoruzito, la gran aventura, actuou con Natalia Oreiro e Diego Peretti en Música en espera e con Alejandra Manzo e Leonor Manso en Anita.
En 2009 protagonizou a obra teatral Agosto, con Mercedes Morán.
En 2012 apareceu na nova ficción de Pol-ka Producciones para Canal 13 Lobo xunto a Gonzalo Heredia. Ademais formou parte do elenco de En terapia, ficción de Canal 7 protagonizada por Diego Peretti, Julieta Cardinali, Germán Palacios, Leonardo Sbaraglia, Dolores Fonzi e Ailín Salas. Nela interpreta a Lucía Aranda, supervisora de Guillermo.
En 2004 foi designada como a primeira presidenta da Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas da Arxentina.
En 2014 foi homenaxeada na Cámara de Diputados da Nación Arxentina pola súa traxectoria e mérito e recibiu un doutoramento honoris causa por parte da UADE.
O 8 de setembro de 2016, regresou ao teatro con "Pequeñas patriotas", xunto con Adriana Aizemberg.
Guerra das correntes
miniatura|O inventor e empresario estadounidense, Thomas Alva Edison, estableceron a primeira compañía eléctrica de investidores en 1882, baseándose na súa infraestrutura de corrente continua (DC). A Guerra das correntes (ás veces chamada batalla das correntes) foi unha serie de acontecementos que envolvían a loita motivada pola introdución de sistemas de transmisión de enerxía eléctrica nos Estados Unidos, xerados entre finais da década dos 1880 e comezos da década de 1890, coa expectativa dos enormes beneficios que as grandes empresas esperaban obter do rápido crecemento da empresa de subministración eléctrica como pano de fondo.
Nun ambiente de feroz competencia comercial, desencadeouse un debate público sobre seguridade eléctrica, acompañado de campañas de propaganda nos medios. Os sistemas de corrente continua (DC) da Edison Company e de corrente alterna (AC) de Westinghouse Electric, coas súas respectivas vantaxes e inconvenientes, convertéronse nos protagonistas do enfrontamento entre as empresas. Ao lado dos defensores da corrente continua, destacou Edison (no momento no cumio do seu prestixio como inventor e empresario); enfrontado a George Westinghouse (un empresario do sector ferroviario) que tiña escoitado as grandes posibilidades técnicas da corrente alterna apoiada polas patentes de Nikola Tesla.miniatura|O empresario e enxeñeiro estadounidense George Westinghouse introduciu en 1886 unha rede de distribución de potencia rival baseada na corrente alterna (AC).A disputa desenvolveuse coincidindo coa introdución e rápida expansión do estándar de corrente alterna (xa en uso e defendida por varias empresas americanas e europeas) e a súa eventual adopción substituíndo o sistema de distribución de corrente continua. Malia a popularidade de Edison e os seus descubrimentos e inventos, foi a corrente alterna defendida por Tesla a que prevaleceu para a distribución de electricidade desde entón ata hoxe.
Historia
A electricidade era a palabra máxica a finais do século XIX. Dende os intentos iniciais de Benjamin Franklin ou Michael Faraday á tecnoloxía telegráfica, as aplicacións de electricidade creceron continuamente.
Despois da exposición mundial en París en 1881 e a presentación da lámpada Edison, os novos sistemas de iluminación eléctrica convertéronse no logro tecnolóxico máis importante do mundo. A electricidade podería substituír os motores de vapor para moverse. Foi unha segunda revolución industrial e, en cidades europeas e americanas, as centrais eléctricas multiplicáronse en función do deseño de Pearl Street. Esta, unha fábrica que Edison estableceu en 1882, en Nova York, foi a primeira instalación de produción de electricidade comercial no mundo e, aínda que era unha gran planta para o seu tempo, podería producir e distribuír electricidade a aproximadamente 330 hectáreas de Manhattan.
A demanda de electricidade pronto levou ao desexo de construír centrais de maior potencia e transportar enerxía a distancias maiores. Ademais, a rápida distribución dos motores eléctricos industriais provocou unha forte demanda por unha tensión diferente á 110 V utilizada para a iluminación.
Corrente continua e alterna
O sistema de Thomas Alva Edison, que usaba corrente continua (DC), foi insuficiente para atender a esas novas demandas. O problema de transporte era aínda máis difícil, xa que a transmisión a longa distancia de grandes cantidades de DC de 110 voltios era moi cara e sufrían perdas enormes pola disipación de calor.
En 1886, George Westinghouse, un rico empresario, pero un acabado de chegar ao sector da electricidade, fundou Westinghouse Electric para competir coa General Electric de Edison. O seu proxecto baseábase nos descubrimentos e patentes Nikola Tesla, que cría apaixonadamente na superioridade da corrente alterna (AC). O seu principal argumento era que as perdas, no transporte de enerxía eléctrica, dependían da intensidade da corrente (P=i^2R) que se despraza sobre a liña, o que se coñece como efecto Joule. Como a potencia é o produto da intensidade pola voltaxe (P=Vi), canto maior sexa a tensión da voltaxe, menor será a intensidade para transmitir a mesma potencia e polo tanto, menores perdas.
Aínda que o principio é válido tanto para a corrente continua (DC) como para a alterna (AC), é moito máis doado mucho elevar a voltaxe na AC, cun transformador electromagnético, para poder transportar enerxía eléctrica a longas reducindo así as perdas en forma de calor. De igual xeito, empregando outros transformadores, a tensión tamén se pode reducir a niveis seguros e económicos, xusto antes de que o cliente reciba a enerxía. Traballar con alta tensión implica certos desafíos á hora de construír, instalar e manter as redes, a parte de presentar o chamado efecto pelicular nos condutores e a posibilidade de xerar arcos eléctricos, aínda que o aforro en enerxía empregando AC na transmisión eléctrica é significativo, ao reducir as perdas, pola calor en altas potencias.
Westinghouse Electric vs General Electric
Durante a Feira Mundial de Chicago de 1893, Tesla tivo a súa grande oportunidade para presentar os seus xeradores e motores AC cando Westinghouse, que competía con General Electric pola iluminación da feira, presentou un orzamento que era a metade do presentado por General Electric e, polo tanto, gañoulle o concurso.
Máis tarde, a Niagara Falls Power Company encargou a Westinghouse que desenvolvese o seu sistema de transmisión. Isto supuxo a fin da "guerra das correntes" e o inicio do uso xeneralizado da corrente alterna para a distribución de electricidade. Nikola Tesla terminou dando patentes a Westinghouse para continuar cos seus proxectos enerxéticos alternativos, os mesmos utilizados hoxe en día.
Aspectos particulares
Tres aspectos particularmente destacables combináronse nesta guerra:
miniatura|O inventor e empresario estadounidense Thomas Alva Edison Thomas Edison estableceu a primeira empresa eléctrica propiedade de investidores en 1882, baseando a súa infraestrutura na enerxía de corrente continua. A introdución de sistemas de iluminación pública mediante lámpadas de arco a grande escala durante a década de 1870, en moitos casos alimentados por corrente alterna de alta tensión, foi seguida en 1882 pola distribución de corrente continua de baixa tensión ideada por Thomas Alva Edison, un sistema deseñado para o seu uso comercial e residencial en interiores, como alternativa á iluminación a base de gas ou de petróleo. En 1886, George Westinghouse comezou a construír un sistema de corrente alterna que utilizaba transformadores que primeiro elevaban a voltaxe para a transmisión da electricidade a longa distancia e, logo, baixábano para alimentar a iluminación interior, creando un sistema máis eficiente e menos custoso que competía directamente polo mesmo mercado que o sistema de Edison. Moitas outras compañías eléctricas uníronse ao uso da AC, que se estendeu rapidamente. Entón, a principios de 1888, a compañía de Edison comezou a afirmar que a AC era perigosa e inferior ao seu sistema patentado de<font color="#777777"> DC.
Na primavera de 1888, desencadeouse unha onda de protestas na prensa motivadas por unha serie de mortes causadas por liñas de AC de alta tensión montadas sobre postes na cidade de Nova York e por todo o país, atribuídas á cobiza e a insensibilidade das compañías de iluminación locais baseadas na CA. En xuño dese ano, un enxeñeiro eléctrico de Nova York chamado Harold P. Brown saltou á fama como opoñente ao uso de corrente alterna, alegando que as compañías de iluminación baseadas na AC estaban a pór en perigo ao público ao usar altas voltaxes e instalar os tendidos eléctricos de maneira descoidada. A campaña de Brown inmediatamente obtivo a axuda de Edison e a súa compañía, que o apoiaron nos seus actos públicos de electrocución de animais con AC, tratando de demostrar que era máis perigosa que o DC. Segundo afirman os historiadores, e os documentos do período parecen confirmalo, nun claro exemplo de colusión, Brown e a compañía de Edison puxéronse de acordo secretamente nos seus esforzos paralelos encamiñados a limitar o uso da AC. Así, colaboraron no intento de Brown de impulsar a lexislación para controlar e limitar severamente as instalacións de AC e as súas voltaxes (até o punto de convertelo nun sistema ineficaz de subministración de enerxía); proporcionáronlle asistencia técnica nas probas para demostrar que a AC sería a máis axeitada para alimentar a nova cadeira eléctrica; e coincidindo con Brown e co rival principal de Westinghouse no campo da AC (a empresa Thomson-Houston Electric Company), conseguiron asegurarse de que a primeira cadeira eléctrica fose alimentada por un xerador de AC de Westinghouse.
Este foi un período de consolidación industrial e en 1890 máis dunha ducia de compañías eléctricas fusionáronse en tres: Edison (actualmente Edison General Electric), Thomson-Houston (hoxe desaparecida) e Westinghouse. A principios da década de 1890, as dúas últimas estaban a xerar ganancias moi por diante da compañía Edison con sede en Washington DC. Durante este período, Thomas Edison abandonou o negocio da enerxía eléctrica e a compañía que fundou comezou a agregar tecnoloxía de AC ao seu sistema. A oposición institucional de Edison Electric á corrente alterna chegou ao seu fin en 1892, cando se fusionou coa que se converteu na súa maior competidora, a compañía Thomson-Houston, unha fusión que puxo aos xerentes de Thomson-Houston baixo o control da nova compañía, a General Electric. A fusión da compañía Edison (xunto coas súas fortes patentes de iluminación) con Thomson-Houston (e as súas patentes de AC) creou unha empresa que pasou a controlar tres cuartas partes do negocio eléctrico dos Estados Unidos. Pola súa banda, Westinghouse, que viña de gañar a oferta para fornecer enerxía eléctrica para a Exposición Universal de Chicago en 1893 e obtivera o primeiro contrato nas Cataratas do Niágara ese mesmo ano, foi perdendo rapidamente a súa vantaxe nese campo pasando posteriormente a compartir contratos con General Electric.
O sistema de corrente continua xera e distribúe enerxía eléctrica coa mesma tensión que a utilizada polas lámpadas e motores do cliente. Isto requiriu o uso de cables de distribución grandes e custosos, e obrigaba a que as plantas xeradoras estivesen preto dos puntos de consumo. Co desenvolvemento dun transformador práctico, a corrente alterna podía enviarse a longas distancias a través de cables relativamente pequenos utilizando unha tensión convenientemente alta, e logo transformala á tensión reducida utilizada polos clientes. As centrais de xeración de corrente alterna podían ser máis grandes, máis eficientes, e os cables de distribución eran relativamente menos custosos.
Finalmente, predominou o menor custo de distribución da AC, aínda que os sistemas de DC persistiron nalgunhas áreas urbanas no século XX. Aínda que a enerxía de DC non se usa xeralmente para a transmisión de enerxía das centrais eléctricas aos fogares como pretendían Edison e outros técnicos, segue sendo común cando as distancias son pequenas ou cando se necesita illamento entre diferentes sistemas de AC, sendo a base do sistema coñecido como corrente continua de alta tensión. A DC de baixa tensión utilízase amplamente en dispositivos electrónicos modernos, que inclúen computadoras, teléfonos e sistemas automotrices; en cambio, a maioría dos motores eléctricos funcionan con AC.
Desenvolvemento da "guerra"
dereita|miniatura|A iluminación de arco eléctrico, extraordinariamente brillante (como esta de Nova York en 1882) só se podía usar ao aire libre ou en grandes espazos interiores, onde se puidese montar fóra da liña de visión da xente.
Antecedentes
A guerra das correntes xurdiu do desenvolvemento de dous sistemas de iluminación; as lámpadas de arco funcionando con corrente alterna e as lámpadas incandescentes funcionando con corrente continua. Ámbalas dúas, naceron coa idea de substituír a iluminación de gas, pola iluminación por arco ocupando grandes espazos e a iluminación pública; e a iluminación incandescente substituíndo o gas para a iluminación comercial e residencial.
Iluminación do arco
O primeiro tipo de luz eléctrica amplamente utilizada foi a lámpada de arco. Estas lámpadas existiran durante a maior parte do século XIX, pero a fins da década de 1870 empezaron a instalarse a grande escala en moitas cidades, alimentadas por plantas xeradoras centrais. Os sistemas de iluminación de arco eran extremadamente brillantes e capaces de iluminar rúas enteiras, patios de fábricas ou o interior de grandes edificios. Necesitaban altas voltaxes (máis de 3.000 voltios) e algúns funcionaban mellor con corrente alterna. A corrente alterna estívose desenvolvendo durante un tempo en Europa, con contribucións feitas por Guillaume Duchenne de Boulogne (1850), o traballo sobre a dínamo de Zénobe Gramme, a empresa Ganz Works (1870), Sebastian Ziani de Ferranti (1880), Lucien Gaulard e Galileo Ferraris. As altas voltaxes permitiron que unha estación xeradora central fornecese unha área moi ampla, até duns 11 km, utilizando circuítos de gran lonxitude. Dado que a capacidade dun cable é proporcional ao cadrado da voltaxe da corrente que viaxa sobre el, cada duplicación da voltaxe permitía que o mesmo tamaño de cable transmitise a mesma cantidade de potencia catro veces máis lonxe. En 1880, iniciouse a instalación de sistemas de iluminación de arco a grande escala en varias cidades estadounidenses, incluída unha central de subministración establecida por Brush Electric Company, en decembro de 1880, para iluminar 3,2 km da rúa Broadway na cidade de Nova York mediante un sistema de iluminación de arco de demostración, alimentado con corrente de 3.500 voltios. As desvantaxes do sistema de iluminación de arco eran considerables: un mantemento intensivo, zunidos, pestanexos, constituía un risco de incendio, era realmente só adecuado para iluminación exterior e, polas altas voltaxes utilizadas, era perigoso traballar con el.
Desenvolvemento dos transformadores de corrente alterna en Europa
dereita|miniatura|O equipo húngaro "ZBD" ([[Károly Zipernowsky, Otto Blathy, Miksa Déri). Eles foron os inventores do transformador, a primeira conexión en derivación de núcleo pechado de alta eficiencia. Tamén inventaron o moderno sistema de distribución de enerxía eléctrica: en lugar de utilizar unha conexión en serie, conectaron en paralelo á liña principal os transformadores que fornecen a corrente aos dispositivos.]] Comezando na década de 1880, a corrente alterna adquiriu unha vantaxe clave con respecto á corrente continua co desenvolvemento de transformadores funcionais que permitiron "aumentar a voltaxe" a tensións de transmisión moito máis altas, para despois baixalo facilitando o seu uso comercial e residencial. O uso de bobinas de indución para transferir enerxía entre circuítos eléctricos xa se coñecía desde uns 40 anos antes, grazas aos traballos de Pável Yáblochkov que as utilizou no seu sistema de iluminación en 1876, e a Lucien Gaulard e John Dixon Gibbs que empregaron este principio para crear un transformador "redutor" en 1882, aínda que o seu deseño non era moi eficiente. Un prototipo de transformador con conexión en derivación de núcleo pechado de alta eficiencia foi fabricado polo "ZBD" húngaro (un equipo composto por Károly Zipernowsky, Otto Blathy e Miksa Déri) en Ganz Works en 1884. Os novos transformadores de Z.B.D. eran 3,4 veces máis eficientes que os dispositivos bipolares de núcleo aberto de Gaulard e Gibbs. Os transformadores que se empregan na actualidade, están deseñados segundo os principios descubertos por estes tres enxeñeiros. As súas patentes incluían outra innovación relacionada importante: o uso de conexións en paralelo (en oposición á conexión en serie) para a distribución de enerxía. Ottó Bláthy tamén inventou o primeiro vatihorímetro de AC. A fiabilidade deste tipo de tecnoloxía de AC recibiu un grande impulso despois de que Ganz Works electrificase Roma, unha gran metrópole, en 1886.
Westinghouse e o negocio da corrente alterna
miniatura|Catálogo da Westinghouse Electric Company anunciando o seu "Sistema Alterno" (1888)|esquerda En Norteamérica, o inventor e empresario George Westinghouse entrou no negocio da iluminación eléctrica en 1884, cando comezou a desenvolver un sistema de DC, contratando a William Stanley, Jr. para traballar nel. Westinghouse tivo noticia en 1885 dos novos sistemas de AC baseados ​​nos transformadores europeos a través da revista técnica inglesa "Engineering". Entendeu que a combinación de AC con transformadores significaba que se podía lograr unha maior economía de escala con grandes plantas de enerxía centralizadas que transmitían a corrente de alta voltaxe a distancias moi longas para ser utilizada na iluminación de arco así como na iluminación incandescente doméstica e comercial de baixa voltaxe fornecida a través dun transformador redutor no outro extremo. Viu unha maneira de construír un sistema verdadeiramente competitivo en lugar de simplemente idear outro sistema de iluminación de DC pouco competitivo, utilizando patentes o suficientemente diferentes como para evitar as patentes de Edison. O sistema Edison de plantas de DC centralizadas co seu curto alcance de transmisión, tamén significaba que había un mosaico de clientes non abastecidos de electricidade entre estas centrais, que Westinghouse podería fornecer facilmente con enerxía de AC. miniatura|William Stanley desenvolveu, para Westinghouse, o primeiro transformador práctico de AC e axudou a construír os primeiros sistemas de AC.
Westinghouse comprou os dereitos das patentes para Estados Unidos do transformador Gaulard-Gibbs e importou varios deles, así como dos xeradores en AC de Siemens para comezar a experimentar cun sistema de iluminación baseado na AC en Pittsburgh. William Stanley utilizou o deseño de Gaulard-Gibbs do Transformador ZBD para desenvolver o primeiro transformador práctico. A Westinghouse Electric Company formouse a principios de 1886. <Stanley, en marzo de 1886, co apoio de Westinghouse, instalou o primeiro sistema de alimentación de AC de voltaxe múltiple, un sistema de iluminación incandescente de demostración en Great Barrington, Massachusetts. Ampliado até o punto de que podía iluminar 23 negocios na rúa principal con moi pouca perda de enerxía a máis de 1.200 metros, o sistema usaba transformadores para pasar 500 voltios de AC na rúa até 100 voltios para alimentar as lámpadas incandescentes en cada localización. Xa en outono de 1886, Westinghouse, Stanley e Oliver B. Shallenberger tiñan construído o primeiro sistema comercial de enerxía de AC nos Estados Unidos en Búfalo (Nova York).
Cuestións de seguridade
dereita|miniatura|A miríada de liñas telefónicas, telegráficas e eléctricas sobre as rúas da cidade de Nova York nunha foto da [[Gran xistra de 1888.Un cable roto pola tormenta con carga de AC conduciu á electrocución dun neno esa primavera.]] Elihu Thomson de Thomson-Houston estaba preocupado pola seguridade da AC e esforzouse moito no desenvolvemento dun pararraios para liñas eléctricas de alta tensión, así como un interruptor magnético que podería apagar o sistema no caso dunha sobretensión, unha característica de seguridade que o sistema de Westinghouse non tiña. A Thomson tamén lle preocupaba o que sucedería co equipo despois de que o vendesen, supondo que os clientes seguisen a arriscada práctica de instalar tantas luces e xeradores como puidesen. Tamén pensou que a idea de usar iluminación de AC en fogares residenciais era demasiado perigosa, e fixo que a compañía retivese ese tipo de instalacións ata que se puidese desenvolver un transformador máis seguro.
Debido aos riscos presentados polas liñas eléctricas de alta voltaxe, a maioría das cidades europeas e a cidade de Chicago requiriron que fosen soterradas. A cidade de Nova York non requiría soterralas e tiña unha regulamentación escasa respecto diso polo que, ao final de 1887, á mestura de arames aéreos para teléfonos, telégrafos e sistemas de alarma antirroubo e contraincendios en Manhattan, uníronse os descoidados arames do sistema de iluminación de AC, que levaban até 6.000 voltios. O illamento eléctrico das liñas eléctricas era por entón moi rudimentario (un electricista da época afirmou que servía para o mesmo que "un trapo cuberto de melaza"), e a exposición aos elemento erosionábao rapidamente. Un terzo dos cables foron simplemente abandonados por empresas desaparecidas e deterioráronse lentamente, causando danos e curtocircuitando as outras liñas. Ademais de formar un cerello desagradable á vista, os neoiorquinos mostraron o seu malestar cando unha gran tormenta de neve en marzo de 1888 (a Gran xistra de 1888) derrubou un considerable número de liñas, cortando os servizos públicos na cidade. Isto estimulou a idea de facer que estas liñas se instalasen baixo terra, pero o novo sistema foi paralizado por unha orde xudicial obtida pola Western Union. A lexislación para dar a todos os servizos públicos 90 días para mover as súas liñas aos condutos subterráneos fornecidos pola cidade estaba a avanzar lentamente a través do goberno, pero tamén estaba a ser combatida nos tribunais pola Illuminating Company, que afirmaba que as súas liñas aéreas de AC eran perfectamente seguras
A postura anti-AC de Edison
A medida que os sistemas de AC continuaron estendéndose cara aos territorios cubertos pola subministración de DC, impulsados por empresas que parecían desentenderse das patentes de Edison (incluída a iluminación incandescente), as cousas empeoraron para a compañía. O prezo do cobre estaba a aumentar, o que se sumaba aos gastos do sistema de DC de baixa voltaxe de Edison, que requiría cables de cobre moito máis pesados ​​que os sistemas de AC de maior voltaxe. Os propios colegas e enxeñeiros de Thomas Edison estaban a tratar de facer que considerase a AC. Os seus vendedores perdían ofertas continuamente en moitos municipios, que optaron por sistemas de AC máis baratos e Edward Hibberd Johnson, presidente da Edison Electric Illuminating Company, sinalou que se a compañía quedaba con todo o sistema en DC, non podería facer negocios en cidades pequenas e mesmo medianas. Edison Electric tiña unha opción de patente sobre o transformador ZBD, e un informe confidencial interno recomendaba que a compañía adoptase a AC, pero Thomas Edison estaba en contra da idea.
Despois de que Westinghouse instalase o seu primeiro sistema a grande escala, Edison escribiu nunha carta privada en novembro de 1886 a Edward Johnson na que declaraba:
Edison parecía soster que a alta voltaxe utilizada nos sistemas de AC era demasiado perigosa e que levaría moitos anos desenvolver un sistema seguro e fiable. A seguridade e evitar a mala prensa de matar a un cliente fora un dos obxectivos no deseño do seu sistema de DC e preocupáballe que unha morte causada por un sistema AC mal instalado puidese deter o uso da electricidade en xeral. A comprensión de Edison sobre como funcionaban os sistemas de AC parecía ser ampla. Sinalou o que vía como ineficiencias e que, combinado cos custos de capital ao tratar de financiar plantas xeradoras moi grandes, levouno a pensar que habería moi poucos aforros de custos nunha empresa de AC. Edison tamén opinaba que o DC era un sistema superior (un feito que estaba seguro de que o público chegaría a recoñecer), e a inferior tecnoloxía da AC estaba a ser utilizada por outras compañías como unha forma de evitar as súas patentes de DC.
En febreiro de 1888, o presidente de Edison Electric, Edward Johnson, publicou un panfleto de 84 páxinas titulado "Unha advertencia de Edison Electric Lixeiro Company" e enviouno a xornais e compañías que compraran ou planeaban comprar equipos eléctricos aos competidores de Edison (incluíndo a Westinghouse e Thomson Houston), afirmando que os competidores estaban a infrinxir as patentes da luz incandescente de Edison e doutros dispositivos eléctricos. Advertiu que os compradores poderían atoparse no lado perdedor dun caso xudicial se esas patentes fosen aceptadas. O folleto tamén salientaba a seguridade e eficiencia da corrente continua, co argumento de que o DC non causara unha soa morte, e incluía historias xornalísticas de electrocucións accidentais causadas pola corrente alterna.miniatura|Unha ilustración do 30 de xuño de 1888 da revista [[Scientific American, informando o aspecto da nova cadeira eléctrica.]]
Execución por electricidade
Véxase tamén: cadeira eléctrica.
A medida que os sistemas de iluminación de arco expandíronse, tamén empezaron a contarse historias de como as altas voltaxes implicadas mataban persoas, xeralmente montadores inexpertos, un novo fenómeno estraño que parecía causar a morte instantaneamente ás súas vítimas. Unha historia desa clase publicada en 1881 sobre un traballador bébedo que morreu despois de tocar unha gran dínamo eléctrica, levou ao dentista Alfred P. Southwick de Buffalo, Nova York, a buscar algunha aplicación para o curioso fenómeno. Traballou co médico local George E. Fell e a ASPCA de Buffalo, electrocutando por centos de cans das rúas, co fin de idear un método para practicar a eutanasia a través da electricidade. Os artigos de Southwick de 1882 e 1883 sobre como a electrocución podería ser un sustititivo do enforcamento, usando un asento similar a unha cadeira dental (cadeira eléctrica) captaron a atención dos políticos do estado de Nova York que, tras unha serie de enforcamentos errados, buscaban desesperadamente unha alternativa. Unha comisión de 1886 nomeada polo gobernador de Nova York David B. Hill, que incluía a Southwick, recomendou en 1888 que as execucións levasen a cabo mediante electricidade utilizando a cadeira eléctrica.
Resistencia anti-AC
Como o número de mortes atribuídas á iluminación de alta tensión en todo o país continuou aumentando, unha serie de accidentes mortais relacionados coa iluminación de arco de corrente alterna na cidade de Nova York na primavera de 1888 provocaron un frenesí nos medios contra a "corrente mortal da iluminación de arco" e as compañías de iluminación aparentemente insensibles que o empregaron. Estas mortes incluían a un adolescente de 15 anos que foi asasinado o 15 de abril por unha liña de telégrafo rota que desviara a corrente alterna dunha liña da Compañía de Iluminación dos Estados Unidos, que un empregado matou dúas semanas despois por unha liña de AC; e un montador da Brush Electric Company derrubado en maio pola liña AC que cortaba. A prensa de Nova York parecía cambiar da noite para a mañá de historias sobre luces eléctricas e gas, por incidentes de "morte por cable", parecendo que cada novo informe provocaba o resentimento público contra a corrente alterna de alta tensión e os cables eléctricos enredados perigosamente na cidade.
A cruzada de Harold Brown
miniatura|[[Harold P. Brown|Harold Pitney Brown, foi un enxeñeiro eléctrico e inventor estadounidense coñecido pola súa cruzada persoal contra as liñas de corrente alterna montadas en poste de alta tensión en Nova York (durante a "Guerra das correntes"), así como pola súa participación na creación da primeira cadeira eléctrica. ]] Neste momento, un enxeñeiro eléctrico chamado Harold P. Brown que, daquela, parecía non ter conexión coa Edison Company enviou unha carta ao editor do New York Post o 5 de xuño de 1888, alegando que a raíz do problema era a alternancia do sistema actual (AC) que se estaba a usar. Brown argumentou que o sistema de AC era intrinsecamente perigoso e "reprobábel" e preguntou por que o "público debía estar sometido ao perigo constante de morte súbita" só para que as empresas de servizos públicos puidesen usar un sistema de AC máis barato.
Ao comezo dos ataques á AC, Westinghouse, nunha carta datada o 7 de xuño de 1888, intentou desactivar a situación. Invitou a Edison a visitalo en Pittsburgh e dixo: "Coido que houbo un intento sistemático por parte dalgunhas persoas de cometer unha gran parvada para crear a maior distancia posible entre a Edison Company e The Westinghouse Electric Co., cando debería ser unha situación das cousas completamente diferente". Aínda que Edison lle agradeceu estas palabras, finalmente díxolle: "O meu traballo de laboratorio consome todo o meu tempo".
O 8 de xuño, Brown estaba presionando á Xunta de Control Eléctrico de Nova York en persoa, pedindo que se incluíse a súa carta ao xornal no rexistro da reunión e esixindo duras regulacións sobre AC, incluída a limitación da tensión a 300 voltios, un nivel que convertería a AC inútil para a transmisión de enerxía. Houbo moitas refutacións ás afirmacións de Brown nos xornais e cartas ao consello, con múltiples persoas observando que non mostrara ningunha evidencia científica de que AC era máis perigosa que DC. Westinghouse sinalou en cartas a varios xornais os numerosos incendios causados ​​por equipos de corrente continua e suxeriu que Brown estaba evidentemente controlado por Edison, algo que Brown negaba continuamente.
No número de xullo de The Electrical Journal, que cubrira comparecencia de Brown ante o New York Electrical Control Board e o debate nas sociedades técnicas sobre os méritos de DC e AC, sinalouse que:
Modern Guilt
Modern Guilt é o décimo primeiro álbum de estudio do músico estadounidense de rock alternativo Beck, editado o 8 de xullo do 2008. Modern Guilt conta coa contribución de Cat Power e foi producido por Beck e Danger Mouse.
Guerra das correntes
A cruzada de Harold Brown
Nunha reunión do Consello de Control Eléctrico de xullo, as críticas de Brown a AC e incluso o seu coñecemento da electricidade foron cuestionadas por outros enxeñeiros eléctricos, algúns dos cales traballaran para Westinghouse. Nesta reunión, os defensores de AC contribuíron con historias anecdóticas de electricistas sobre como sobreviviran a choques de AC a tensións de ata 1.000 voltios e argumentaron que o DC era o máis perigoso dos dous sistemas.
As demostracións de Brown
Brown, decidido a demostrar que a corrente alterna era máis perigosa que a corrente continua, contactou nalgún momento con Thomas Edison para ver se podía usar os seus instrumentos para realizar experimentos. Os autores discrepan sobre si este foi o momento no que Brown afirmou que contactara con Edison, mentres outros autores afirman que foi levado ata Edison polo tesoureiro da Edison Electric Light, Francis S. Hastings. En calquera caso, Edison inmediatamente ofreceuse a axudar a Brown na súa cruzada contra as compañías de AC e, pouco tempo despois, cedeulle espazos e equipamentos no laboratorio Edison en West Orange, Nova Jersey, e tamén lle facilitou como axudante de laboratorio a Arthur Edwin Kennelly.
Brown pagou aos cativos locais por capturar cans perdidos para empregalos nos seus experimentos con corrente continua e alterna. Despois de moitos experimentos, matando a unha serie de cans, Brown realizou unha manifestación pública o 30 de xullo nunha aula do Columbia College. Con moitos participantes berrando para que a demostración rematase mentres outros marchaban, Brown someteu a un can engaiolado a varias sacudidas con niveis crecentes de corrente continua de ata 1.000 voltios, conseguindo o can sobrevivir. A seguir, Brown aplicou entón 330 voltios de corrente alterna que mataron ao can. Catro días despois realizou unha segunda demostracións para responder ás afirmacións dos críticos de que o DC probablemente debilitou ao can antes de morrer. Nesta segunda demostración, tres cans morreron nunha sucesión rápida con 300 voltios de corrente alterna. Brown escribiu a unha universidade que estaba seguro de que esta demostración faría que o Consello de Control Eléctrico de Nova York limitase as instalacións de AC a 300 voltios. A campaña de Brown para restrinxir a corrente alterna a 300 voltios non chegou a ningures, aínda que a lexislación estivero preto de se aprobar en Ohio e Virxinia.
Connivencia con Edison
Aínda non está claro o que levou a Brown á vangarda do debate sobre a AC e tamén se descoñecen os seus motivos, mais os historiadores observan que houbo algún tipo de connivencia entre a empresa Edison e Brown. Os rexistros de Edison parecen demostrar que fora o tesoureiro da Edison Electric Light, Francis S. Hastings, a quen se lle ocorreu usar a Brown e a varios médicos de Nova York para atacar a Westinghouse e outras empresas de AC en represalia polo que Hastings pensou que eran ofertas sen escrúpulos de Westinghouse para conseguir os contratos de iluminación en Denver e Minneapolis. Hastings xuntou a Brown e Edison e, el mesmo, seguiu en contacto constante con Brown ata o punto que, semella que, a Edison Electric pagaba as facturas dalgunhas das publicacións de Brown sobre os perigos de AC. E mesmo, o propio Thomas Edison enviou unha carta ao goberno da cidade de Scranton (Pensilvania), recomendando a Brown como experto nos perigos da AC. Parte desta connivencia foi exposta en cartas roubadas na oficina de Brown que foron publicadas en agosto de 1889.
Patentes e fusións
miniatura|Retrato de Nikola Tesla (1856-1943) aos 40 anos de idade. A súa patente dun motor de indución foi adquirida por Westinghouse en xullo de 1888, coa idea de incorporala nun sistema de AC completamente integrado. Durante este período, Westinghouse continuou investindo cartos e recursos de enxeñería co obxectivo de construír un sistema de AC totalmente integrado. Para facerse co control das patentes da lámpada Sawyer-Man, comprou Consolidated Electric Light en 1887. Tamén comprou a Waterhouse Electric Light Company en 1888 e a United States Illuminating Company en 1890, dándolle acceso aos seus propios sistemas de iluminación de arco e control de tódalas principais patentes de lámpadas incandescentes non controladas por Edison. En abril de 1888, o enxeñeiro de Westinghouse, Oliver B. Shallenberger, desenvolveu un contador que utilizaba un campo magnético rotativo para medir o consumo de corrente alterna, o que lle proporcionou á empresa un xeito de calcular a cantidade de electricidade que un cliente estaba a usar. En xullo de 1888, Westinghouse pagou unha cantidade substancial para licenciar as patentes estadounidenses de Nikola Tesla para un motor asíncrono polifásico CA31 e obtivo unha opción de patente para o deseño do motor de indución de Galileo Ferraris. Aínda que a adquisición dun motor de AC factible deulle a Westinghouse unha patente clave para a construción dun sistema de AC totalmente integrado, dada a escaseza xeral de efectivo en 1890, a compañía estaba ao bordo da bancarrota polo que o desenvolvemento tivo que suspenderse durante un tempo. A dificultade para obter os fondos necesarios estaba a converterse nun grave problema para a empresa e en 1890 tivo lugar o primeiro dos varios intentos do investidor J.P. Morgan de facerse co control de Westinghouse Electric.
Thomson-Houston continuou expandíndose, comprando sete compañías eléctricas máis pequenas, incluída a compra de Brush Electric Company en 1889. En 1890, Thomson-Houston controlaba a maioría dos sistemas de iluminación de arco dos Estados Unidos e unha boa cantidade das súas propias patentes estadounidenses. Non obstante, varios dos acordos comerciais entre Thomson-Houston e Westinghouse fracasaron e, en abril de 1888, un xuíz rexeitou parte da patente Westinghouse orixinal de Gaulard Gibbs, afirmando que só cubría transformadores conectados en serie.
Coa axuda do financeiro Henry Villard, o grupo de empresas Edison tamén sufriu unha serie de fusións: Edison Lamp Company, fabricante de lámpadas en East Newark, Nova Jersey; Edison Machine Works, fabricante de xeradores e grandes motores eléctricos en Schenectady; Bergmann & Company, fabricante de portalámpadas, tomas e outros dispositivos de iluminación eléctrica; e Edison Electric Light Company, o titular da patente e o brazo financeiro apoiado por J.P. Morgan e a familia Vanderbilt para os experimentos de iluminación de Edison; todas elas fusionáronse dando lugar a unha nova compañía que se creou en xaneiro de 1889, coa axuda de Drexel, Morgan & Co. e Grosvenor Lowrey, con Villard como presidente: Edison General Electric Company. Máis tarde, incluíuse a Sprague Electric Railway & Motor Company.
O auxe da guerra
Durante o outono de 1888, a escalada de intervencións verbais de Brown continuou, dirixida especificamente contra Westinghouse. En novembro, George Westinghouse desafiou, nas páxinas da revista "Electrical Engineer", a afirmación de Brown de que os sistemas de AC de Westinghouse causaran 30 mortes. A revista investigou esta afirmación e descubriu que como máximo só dúas das mortes podían ser atribuídas ás instalacións de Westinghouse.
Asociando a AC e a Westinghouse coa cadeira eléctrica
Aínda que Nova York tiña un código de procedemento penal que especificaba a electrocución a través dunha cadeira eléctrica, non especificaba o tipo de electricidade, nin a cantidade de corrente ou o seu método de entrega, xa que os detalles aínda eran relativamente descoñecidos naquel momento. A New York Medico-Legal Society, unha asociación informal formada por médicos e avogados, encargouse de elaborar os detalles e, dende finais de 1888 ata principios de 1889, realizou unha serie de experimentos en animais sobre a cantidade de tensión, deseño e colocación de eléctrodos e condutividade da pel. Durante este tempo, buscaron o consello de Harold Brown como consultor. Isto acabou por espallar a guerra de correntes ao desenvolvemento da cadeira eléctrica e ao debate xeral sobre a pena de morte nos Estados Unidos.
Despois de que a Sociedade Medicolegal formase o seu comité en setembro de 1888, o presidente Frederick Peterson, que asistira á electrocución pública de cans de Brown en xullo de 1888 con AC no Columbia College fixo que os resultados deses experimentos se presentasen no comité. Algúns membros do comité cuestionaron as afirmacións de que a AC era máis letal que a DC e que era a mellor corrente para usar, observando que os experimentos de Brown non se realizaran cientificamente e que se empregaran animais máis pequenos ca un ser humano. Na súa reunión de novembro, o comité recomendou 3.000 voltios, aínda que non se determinou o tipo de electricidade, xa fose corrente continua ou corrente alterna. miniatura|Harold Brown demostrou o poder letal da AC á Sociedade Médico-Legal de Nova York electrocutando un cabalo no laboratorio de West Orange de Thomas Edison. Para demostrar de xeito máis concluínte ao comité que a AC era máis letal cá corrente continua, Brown contactou co tesoureiro da Edison Electric Light, Francis S. Hastings, para organizar o uso do laboratorio de West Orange. Alí, o 5 de decembro de 1888, Brown realizou un experimento en presenza de membros da prensa, membros da Sociedade Médico-Legal, o presidente da comisión de pena de morte e Thomas Edison. Usou corrente alterna para tódalas probas en animais máis grandes ca un ser humano, incluíndo 4 becerros e un cabalo coxo, todos tratados a 750 voltios AC. Con base nestes resultados, a reunión da Sociedade Médico-Xurídica de decembro recomendou o uso de 1.000-1.500 voltios de corrente alterna para as execucións e os xornais informaron que a corrente alterna utilizada era a metade da tensión empregada nas liñas eléctricas sobre as rúas das cidades estadounidenses. Westinghouse criticou estas probas como unha demostración parcial e sesgada, deseñada para ser un ataque directo á corrente alterna. O 13 de decembro, nunha carta a "The New York Times", Westinghouse explicou cales eran os erros dos experimentos de Brown e afirmou, de novo, que Brown estaba a ser empregado pola empresa Edison. A carta de Brown do 18 de decembro rexeitou as acusacións de Westinghouse e, mesmo, o retou a un duelo eléctrico, con Brown aceptando ser sometido a cantidades crecentes de corrente continua se Westinghouse, tamén, era sometido á mesma cantidade de AC, de xeito que o primeiro en retirarse perdería o desafío. Westinghouse rexeitou a oferta.
En marzo de 1889, cando os membros da Sociedade Médico-Legal iniciaron outra serie de probas para determinar os detalles da composición e localización dos eléctrodos, dirixíronse a Brown para obter asistencia técnica. Hastings, tesoureiro de Edison, intentou sen éxito obter un xerador de AC Westinghouse para facer outra proba polo que remataron por empregar o laboratorio West Orange de Edison para probas con animais. miniatura|Electrocución dun elefante. Filme producido pola Edison Manufacturing Co. (1903) Tamén en marzo, o superintendente da prisión, Austin Lathrop, preguntoulle a Brown se podería subministrar o equipo necesario para as execucións, así como deseñar a cadeira eléctrica. Brown rexeitou o traballo para deseñar a cadeira, pero aceptou cumprir o contrato para subministrar o equipamento eléctrico necesario. O estado negouse a pagar por adiantado e, aparentemente, Brown recorreu a Edison Electric, así como á Thomson-Houston Electric Company para axudar e conseguir o equipamento. Isto converteuse nunha manobra soterrada para adquirir xeradores de AC Westinghouse para alimentar a cadeira eléctrica, aparentemente coa axuda da compañía Edison e do principal rival de Westinghouse no campo da corrente alterna, Thomson-Houston. Esta última empresa, organizou a adquisición de tres xeradores de AC Westinghouse, substituíndo o equipo de AC de Thomson-Houston con eles e, probablemente, foi Edison Electric quen puxo os cartos necesarios para que Brown os adquirise. O presidente de Thomson-Houston, Charles Coffin, tiña polo menos dúas razóns para obter os xeradores de Westinghouse: non quería que os equipos da súa compañía estivese asociado á pena de morte; e quería usar un destes xeradores para demostrar que o argumento empresarial de Westinghouse (quen afirmaba facer dos xeradores un 50% máis eficientes que a competencia) era falso (pagando a Brown para organizar unha proba de eficiencia pública).
Nesa primavera, Brown publicou "The Comparative Hazard to Life of Direct and Alternating Electric Current" detallando experimentos en animais realizados no laboratorio de Edison, afirmando que demostraron que a AC era moito máis letal que a DC. Este folleto, cunha impresión profesional, de 61 páxinas e, probablemente pagado pola empresa Edison, foi enviado a funcionarios gobernamentais, xornais e empresarios en cidades con poboación superior a 5.000 habitantes.