cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Factor de crecemento endotelial vascular
Terapias anti-VEGF
Os últimos estudos sobre as consecuencias do uso de inhibidores do VEGF indican que, aínda que poden reducir o crecemento de tumores primarios, os inhibidores do VEGF poden á vez promover a invasividade e metástase dos tumores.
En 2014 unha Revisión Sistemática Cochrane estudou a efectividade do ranibizumab e o pegaptanib, en pacientes que sofren edema macular causado por oclusión da vea retinal central. Os participantes nos dous grupos de tratamento estudados mostraron melloras nas medidas de agudeza visual e na redución dos síntomas de edema macular en seis meses.
Ensaios pre-clínicos
O VEGF é tamén inhibido polas tiazolidinadionas (usadas para a diabetes mellitus tipo 2 e doenzas relacionadas), e o seu efecto sobre as células granulosas dálle ás tiazolidinadionas o potencial de ser usadas na síndrome de hiperestimulación ovárica.
Dexeneración macular relacionada coa idade neovascular
Ranibizumab é un fragmento de anticorpo monoclonal (Fab) derivado do bevacizumab, que foi desenvolvido por Genetech para o seu uso intraocular. En 2006, a FDA aprobou o fármaco para o tratamento de dexeneración macular relacionada coa idade neovascular (AMD húmida). Daquela o fármaco sometérase a tres ensaios clínicos con éxito.
En 2006 publicouse que as inxeccións intravítreas mensuais de ranibizumab levaron a un incremento significativo do nivel da agudeza visula media comparada co dunha inxección simulada. Chegouse á conclusión no estudo de dous anos en fase III que o ranibizumab é moi efectivo no tratamento da AMD minimamente clásica (MC) ou AMD húmida oculta (dexeneración macular relacionada coa idade) con taxas baixas de efectos adversos oculares.
Outro estudo publicado en 2009 proporciona probas da eficacia do ranibizumab. A inxecciónn intravítrea mensual de ranibizumab causa un incremento significativo no nivel de agudeza visual media comparado co da terapia fotodinámica con verteporfina. A conclusión do estudo de dous anos en fase III foi que o ranibizumab era superior á terapia fotodinámica con verteporfina no tratamento da AMD húmida predominantemente clásica (PC) con taxs baixas de efectos adversos oculares.
Porén, o custo/efectividade do ranibizumab é cuestionado debido o seu enorme prezo. Cada inxección costa 2 millóns de dólares e deben administrarse mensualmente. Unha alternativa moito máis barata é o bevaciazumab.
En 2007, publicouse que, a menos que o ranibizumab sexa 2,5 veces máis efectivo que o bevacizumab, o ranibizumab non terá un beneficio custo/efectividade. Concluíuse que o prezo do fármaco tería que ser reducido drasticamente para que puidese ter un beneficio custo/efectividade.
En 2012, o tratamento anti-VEGF con Avastin foi aceptado por Medicare, e ten un prezo e eficacia razoables. Lucentis ten unha estrutura similar pero máis pequena que a Avastin, e está aprobado pola FDA pero é máis caro, como tamén o é EYLEA (aflibercept). Están a realizarse ensaios comparativos sobre a eficacia destes tratamentos.
Efectos neurolóxicos do VEGF durante o exercicio
A hipoxia regula á alza fortemente a expresión de VEGF e este exerce un efecto neuroprotector sobre as neuronas hipóxicas. O exercicio aeróbico incrementa a biosíntese de VEGF nos tecidos periféricos, que despois cruza a barreira hematoencefálica e promove a neuroxénese e anxioxénese no sistema nervioso central. Os incrementos inducidos polo exercicio na sinalización por VEGF melloran o volume sanguíneo cerebral e contribúen á neuroxénese inducida polo exercicio no hipocampo.
Ramales de la Victoria
250px|miniatura|A cova de Covalanas, no concello de Ramales de la Victoria. Ramales de la Victoria é un concello español da comunidade autónoma de Cantabria. Limita ao norte con Rasines, ao oeste con Ruesga, ao sur con Soba e ao leste coa provincia de Biscaia. É a capital da comarca do Asón-Agüera, que antigamente era unha vía de comunicación moi importante xa que comunica o porto de Laredo coa meseta.
Neste concello naceu o xurista Eduardo García de Enterría.
Alberto Giacometti
miniatura Alberto Giacometti, nado en Borgonovo (Suíza) o 10 de outubro de 1901 e finado en Coira o 11 de xaneiro de 1966, foi un escultor e pintor suízo.
Traxectoria
Despois de acabar a ensinanza secundaria, trasladouse a Xenebra para cursar estudos de pintura, debuxo e escultura na Ecole de Belles Arts e a París, en 1922, para estudar na Académie de la Gran Chaumière en Montparnasse baixo a tutela dun asociado de Rodin, o escultor Antoine Bourdelle. Foi alí onde Giacometti experimentou co cubismo. A pesar diso, sentiu máis atracción polo movemento surrealista e a principios de 1927, despois de que o seu irmán Diego se convertese no seu axudante, comezou a mostrar as súas primeiras esculturas surrealistas no Salón das Tullerías.
Pouco tempo despois, xa era considerado un dos escultores surrealistas máis importantes da época. Vivindo nunha zona tan creativa como Montparnasse, comezou a relacionarse con artistas como Joan Miró, Max Ernst e Pablo Picasso, e escritores como Samuel Beckett, Jean-Paul Sartre, Paul Éluard e André Breton, para o que escribiu e debuxou na súa publicación Le surréalisme au Service de la Révolution. Entre 1935 e 1940, Giacometti concentrou a súa escultura na cabeza humana, centrándose principalmente na mirada. A isto seguiu unha nova e exclusiva fase artística na que as súas estatuas comezaron a estirarse, alongando as súas extremidades.
Durante a segunda guerra mundial viviu en Xenebra, onde coñeceu a Annette Arm. En 1946 ambos regresaron a París, onde casaron en 1949. O matrimonio pareceu causar un bo efecto na súa obra xa que a partir dese momento comezou o período probablemente máis produtivo da súa carreira. Foi a súa muller a que lle brindou a oportunidade de estar constantemente en contacto con outro corpo humano. Para outros modelos posar para el non era un traballo fácil, pero Annette axudouno enormemente, soportando pacientemente sesións que duraban horas ata que Giacometti atopaba o que buscaba. Pouco máis tarde organizouse unha exposición do seu traballo na Galería Maeght de París e na Galería Pierre Matisse de Nova York, o seu amigo Jean-Paul Sartre escribiu a introdución para o catálogo desta exposición. A principios dos anos cincuenta, o uso do bronce fíxose economicamente accesible e Giacometti comenzou a realizar os seus traballos en bronce. Perfeccionista, estaba obsesionado con crear as súas esculturas exactamente como as vía a través do seu exclusivo punto de vista da realidade.
En 1954 recibiu o encargo de deseñar un medallón coa imaxe de Henri Matisse, polo que creou numerosos debuxos durante os últimos meses de vida do pintor. No ano 1962 recibiu o gran premio de escultura na Bienal de Venecia, o que fixo que se convertese nunha celebridade internacional.
Toniña común
A toniña común, touliña ou marsopa, Phocoena phocoena, é unha especie de cetáceo odontoceto, unha das seis que integran a familia dos focénidos.
As toniñas (do latín científico Thunnus) adoitan vivir en mares boreais, preto das zonas costeiras e nas beiras dos esteiros, sendo a especie da súa familia máis doada de ver. A miúdo adoita subir os cursos dos ríos, tendo sido atopadas toniñas a quilómetros do mar.
Taxonomía
A primeira descrición da especie foi a de Linneo en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae, onde a designou como Delphinus phocoena.
Máis tarde foi reclasificada por diversos autores (ver caixa de clasificación científica) ata que definivamente a Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (ICZN) considerou que a descrición linneana encadrábase mellor no xénero Phocaena, que fora establecido en 1816 por Cuvier, e cuxo nome é unha adaptación do termo grego φώκαινα fókaina, que é o nome da toniña común neste idioma.
De xeito que o nome científico válido hoxe é Phocoena phocoena (Linnaeus, 1758).
Tecido muscular
A función básica do tecido muscular é a contractilidade. Podemos ademais clasificar o tecido muscular en dúas grandes variantes: o músculo liso (que recobre as vísceras e outras estruturas, cuxa mobilidade é lenta e involuntaria) e o músculo estriado (responsable do movemento voluntario e da función cardíaca). Na especie humana, o tecido muscular deriva embrioloxicamente do mesoderma.
Músculo liso
Os miocitos do músculo liso son células fusiformes cun único núcleo central. Dispóñense formando túnicas con células intimamente pegadas. Histoloxicamente seméllase ao tecido conxuntivo, porén, ao microscopio o tecido muscular presenta máis densidade nuclear e unha maior coloración. Os núcleos son ovalados de extremos redondeados. Os fibroblastos do tecido conxuntivo teñen extremos puntiagudos.
Toniña común
Descrición
O aspecto xeral de corpo e fusiforme, pero bastante compacto, e a brevidade da súa lonxitude fai parecer a parte media do seu corpo, case cilíndrica, proporcionalmente grosa. As femias adoitan seren máis pesadas. A cabeza, sen bico, presenta un fociño arredondado, a diferenza doutros cetáceos, e ten un perfil regularmente convexo. En cada hemimandíbula leva de 22 a 27 dentes, comprimidos lateralmente e dun diámetro duns 2,5 mm ao nivel da exiva.
Tecido muscular
Músculo liso
As tincións máis idóneas para este tipo de tecido son tricrómicos coma o Azán (tinxe vermello o músculo e azul o coláxeno) ou o Van Gieson (músculo amarelo). Mediante inmunohistoquímica márcase o músculo con actina, mentres que o tecido conxuntivo circundante márcase con coláxeno IV e laminina.
Toniña común
Descrición
miniatura|220px|esquerda|Cabeza dunha toniña nun acuario. Pódese apreciar a diferenza entre a cor gris moi escura da parte dorsal e a branca da ventral.
Tecido muscular
Músculo liso
A distribución dos miocitos depende da localización. Existen febras musculares illadas nas vilosidades intestinais ou na próstata. Na maioría das localizacións áchanse agrupacións de febras. Estas agrupacións, á súa vez poden formar túnicas musculares (intestino, tecido vascular... onde as febras se dispoñen de xeito perpendicular) ou pequenos músculos individuais (músculos erectores do pelo).
Toniña común
Descrición
A aleta dorsal, situada algo por detrás da metade do lombo, é de forma triangular, coa punta roma e co bordo posterior rectilíneo ou moi debilmente cócavo. As aletas pectorais son curtas, bastante anchas e forma lanceolada lixeiramente arredondada, e de cor gris escura, que contrasta coa cor branca da parte do copo onde están inseridas. A aleta cuadal presenta unha incisura media, separando os dous lobos, escuros por ambas as caras e cos bordos posteriores lixeiramente cóncavos. Algúns individuos presentan pequenos tubérculos cutáneos no bordo anterior das aletas pectoriais e o da dorsal. A coloración dorsal é moi escura, case negra, mentres que o ventre é branco, e os flancos son de cor gris que se vai aclartando a medida que se pasa do negro do dorso ao albo do ventre.
Tecido muscular
Músculo liso
O miocito contén unha serie de estruturas características:
Toniña común
Distribución e poboación
A especie ten unha distribución circumboreal en augas litorais, cun máximo de obsrvacións a menos de 10 km da costa, prefirindo as augas frías e frecuentando zonas nas que a temperatura media destas é duns 15 °C, podéndose ver moitas veces en baías pouco profundas e estuarios de menos de 200 m de profundidade, remontando ás veces os grandes ríos ata considerábeis distancias.
Teñen lugar algúns desprazmentos estacionais (relacionados coa abundancia de alimnentos), case sempre cara á costa en verán e lonxe dela en inverno; porén, nalgunhas zonas as poboacións son residentes permanentes.
Tecido muscular
Músculo liso
Os filamentos finos son de actina e os grosos (15 nanómetros) de miosina. Os corpos densos conteñen α-actinina. Por fóra do sarcolema áchase a lámina externa, onde se fixan febras de reticulina. Durante a contracción, a célula comprímese ao haber tracción sobre os corpos densos.
Toniña común
Distribución e poboación
Nas costas europeas é frecuente no norte do Atlántico, até Islandia e os mares de Barents e Braco. As principais concentracións sitúense no mar Báltico, e a especie é común en todas as costas escandinavas e das illas Británicas, pasando a ser rara nas costas atlánticas de Francia e a península Ibérica. Máis ao sur, a súa área de distribución esténdese ata as costas do norte de Mauritania. Penetra no mar Mediterráneo, onde a súa poboación queda esencialmente ligada á corrente atlántica, e actualmente só se observa nas costas do norte de África ata Tunisia, aínda que frecuentaba aínda no século pasado as costas de Cataluña. miniatura|200px|Distribución nas costas galegas.
As poboacións do norte do Atlántico e o Pacífico, e as do mar Negro, están medio illadas (e probabelmente algunhas totalmente illadas), polo que foron propostas varias subespecies independentes como, por exemplo:
Tecido muscular
Músculo liso
A innervación é tripla: hormal, nerviosa e autónoma (estímulo mióxeno propio). A innervación nerviosa é producida polo sistema nervioso simpático e parasimpático. Entre as febras musculares hai unións de fendidura que permiten a transmisión da contracción.
Rinoceronte da India
O rinoceronte da India (Rhinoceros unicornis), é unha especie da familia Rhinocerotidae. Sinalado como unha especie vulnerable, este gran mamífero habita no nordeste de Assam (India) e en áreas protexidas no Terai do Nepal, onde pequenas poboacións viven nos pastos ribeiregos ao pé do Himalaia.
Toniña común
Distribución e poboación
Tamén hai poboacións illadas nos arquipélagos dos Azores e de Cabo Verde. As poboacións da toniña están diminuíndo significvativamente os seus efectivos nas últmas décadas.
Rinoceronte da India
O rinoceronte da India viviu antigamente en toda a Chaira Indoganxética, pero a caza desmedida reduciu o seu hábitat drasticamente. Hoxe, arredor de 3.000 rinocerontes viven en liberdade, 2.000 dos cales se atopan en Assam.
Tecido muscular
Músculo estriado esquelético
O músculo estriado áchase cuberto por un tecido conxuntivo denominado epimisio. Á súa vez, cada fascículo muscular está cuberto polo perimisio. Nos fascículos existe un tecido denominado endomisio que envolve cada fibra muscular.
Toniña común
Distribución e poboación
En Norteamérica, no Atlántico, está presente nas costas do sur de Groenlandia (que ligan coas poboacións de Islandia), e mas do noroeste do Canadá e os Estados Unidos, desde a illa de Baffin (Canadá) até as Carolinas do Norte e do Sur, pasando pola península do Labrador, Terra Nova e Nova Inglaterra.
E, no Pacífico, desde California até o norte de Alasca, pasando pola Columbia Británica canadense, e conectando, a través do estreito de Bering, coas poboacións das costas da península de Kamchatka, illa de Sakhalin (Rusia) e o Xapón, ata o sur.
Tecido muscular
Músculo estriado esquelético
Ao microscopio óptico o miocito estriado ten forma cilíndrica. Forman febras moi longas, dun extremo a outro do músculo, sen interrupción. A estes miocitos tamén se lles denomina rabdomiocitos. O diámetro das febras dependen da idade (menor en nenos e anciáns), constitución xenética, do exercicio e do tipo de músculo (os grandes músculos teñen febras de maior tamaño). Nunha mostra histolóxica vense unha serie de bandas anisótropas chamadas bandas A. Altérnanse bandas claras e escuras. O miocito posúe varios núcleos, situados na periferia. Excepcionalmente pode haber algún núcleo central. Se existen moitos núcleos centrais debe haber unha patoloxía de base. O músculo estriado debe ser obervado mediante conxelación.
Asociadas á membrana plasmática áchanse: distrofina (que serve de nexo entre fíos intracelulares de actina e febras extracelulares de laminina), un complexo distroglicano e un complexo sarcoglicano.
Toniña común
Comportamento
As súas inmerisións son en xeral bastante curtas. Cando se alimentan soben a respirar a intervalos reguales de 10 a 12 segundos, unhas 4 veces seguidas, somerxéndose logo durante de 2 a 6 minutos. Cando viaxan, saen á superficie ata 8 veces, a intervalos de 1 minuto. Ás veces realizan saltos en florma de arcos cando perseguen ás presas.
Rinoceronte da India
É o quinto meirande animal terrestre.
Toniña común
Alimentación
O réxime alimantario das toniñas componse esencialmente de pequenos peixes, como crías de arenques e fodóns e tranchos. A maioría deles pertencen a especies bentónicas, consumindo especies peláxicas principalmente en primavera e outono. Cazan ás súas presas moi cerca do fondo. Tamén comen algúns crustáceos e moluscos.
Tecido muscular
Músculo estriado esquelético
A histoquímica permite diferenciar dous tipos de músculo estriado: branco e vermello. As febras vermellas son de contracción lenta, mentres que as brancas son de contracción rápida. Na especie humana non hai diferenzas significativas na coloración. A musculatura humana posúe febras brancas, vermellas e intermedias, mesturadas en distintas proporcións.
Rinoceronte da India
Poboación
miniatura|Poboación dende 1910. En 2007, o número total de exemplares era de 2.575, dos cales 2.200 vivían en áreas protexidas da India: Santuario da Vida Salvaxe Pobitora rexistra a maior taxa de densidade de rinocerontes da India no mundo — con 84 exemplares en 2009 nunha área de 38,80 km2.
Toniña común
Alimentación
As crías da toniña necesitan do 7 % ao 8 % do peso do seu corpo para poder sobrevivir.
A Costa, Mira, Zas
A Costa é un lugar da parroquia de Mira no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Toniña común
Reprodución
A madurez sexual alcánzana a idade de 3 ou 4 anos, cando miden ao redor de 133 cm os machos e 145 cm as femias. Os emparellamentos prodúcense entre xuño e outubro, cun máximo de frecuencia en agosto. Despois dunha xestación de 9 a 11 meses, os nacementos son entre abril e agosto. As toniñas acabadas de nacer miden uns 75 cm de media, e o seu peso oscila entre os 3 e os 8 kg. A lactación dura probablemente 4 meses. Segundo estimacións, a especie ten unha lonxevidade que podería sobrepasaar os 16 anos.
Tecido muscular
Músculo estriado esquelético
Entre as dúas liñas Z atópase a sarcómera, constituída por dúas bandas I laterais e unha banda A central. No centro hai unha liña máis clara denominada banda H, onde non chegan os filamentos finos. Xusto no centro hai unha liña máis escura, a banda M, orixinada polas pontes entre os filamentos grosos. Por toda a estrutura distribúense filamentos elásticos da longa proteína titina e inestensibles de nebulina.
Rinoceronte da India
Poboación
A poboación no Nepal medrou dos 99 individuos de 2008 ós 503 de 2011. De todos eles, 145 eran machos, 183 femias e 175 de xénero sen identificar; 332 eran adultos, 111 crías e 60 de idade intermedia.
Toniña común
Estado de conservación
Os principais depredadores das toniñas son o tiburón branco e a candorca. Estudos da Universidade de Aberdeen en Escocia descubriron que os arroaces atacan e matan ás toniñas sen comelas para diminuír a competencia polo alimento no caso de que haxa escaseza de peixe.
miniatura|250px|Caza de toniñas no fiorde Gamborg. Debuxo de 1883. As toniñas foron tradicionalmente cazadas como alimento e para empregar a súa graxa como combustible en fontes lumínicas especialmente en Dinamarca. Actualmente, porén, as toniñas xa non son obxectivo comercial das baleeiras.
A UICN considera actualmente a situación da especie como de vulnerábel.
Tecido muscular
Músculo estriado esquelético
A contracción prodúcese cando os fíos grosos empurran aos delgados cara ao medio, acurtándose a sarcómera. Obsérvase acurtamento das bandas claras pero non das escuras. Obsérvanse tamén numerosas mitocondrias e unha serie de invaxinación da membrana, chamadas túbulos T, cuxa función é a de propagar o impulso nervioso.
Unión miotendínea
A unión miotendínea é a unión do tecido muscular cos tecidos que permiten a súa fixación aos distintos ósos. A lámina externa muscular únese con febras de coláxeno formando unha unión dentada, coa fin de aumentar a superficie de adherencia. As pequenas febras únense á membrana plasmática do rabdomiocito. É máis probable que se rompan as unión a que se separen dada a súa estrutura. Nestas zonas de suxeición, as células musculares adoitan ter os núcleos centralizados.
Unión neuromuscular ou placa motora
Toda febra muscular esquelética está innervada por unha motoneurona. A terminación nerviosa presenta unha dilatación nunha pequena fendidura da febra muscular (unión nweuromuscular). O espazo entre febra nerviosa e muscular denomínase fendidura sináptica. A membrana da febra presenta unha serie de pregamentos denominados pregamentos da unión.
Entre ambas fendiduras hai lámina externa. Na propia fendidura hai vesículas sinápticas que conteñen acetilcolina, mentres que na lámina hai acetilcolinesterase, que degrada tal substancia.
A unidade motora está constituída por unha motoneurona xunto ao grupo de febras musculares ás que innerva. As febras da unidade non están en contacto, senón que están distribuídas ao chou, e intercaladas entre outras febras formando unha imaxe en taboleiro de xadrez. Deste xeito abranguen o músculo na súa totalidade. Todas as febras musculares innervadas pola mesma motoneurona, pertencen ao mesmo grupo histoquímico.
Fusos neuromusculares
Dispóñense parelelos á febra muscular. Estíranse cando o músculo se estira. As fibras intrafusais son moito máis reducidas cás febras extrafusais. O fuso presenta dúas zonas: unha central (onde se acumulan os núcleos) e outra periférica (onde se atopan as estriacións). Á súa vez hai dous tipos de febras:
Hai ademais dúas terminacións nerviosas sensitivas:
Os fusos neuromusculares estimulan as motoneuronas α que innervan o músculo e inhiben as motoneuronas dos músculos antagonistas. Os receptores responden evocando a contracción de febras extrafusais. As febras intrafusais teñen innervacións de motoneuronas γ, que forman placas motoras na periferia das febras.
Histoxénese
Os rabdomiocitos maduros resultan da fusión de varios mioblastos uninucleares. Os mioblastos fusionados evolucionan cara rabdomiocito acumulando fiamentos e outras estruturas que desprazan os núcleos á periferia.
Crecemento e mantemento
O músculo estriado crece por hipertrofia, que supón un aumento no volume da febra. O ton muscular depende directamente da conexión neuro-muscular. As lesións na motoneurona α causan a imposibilidade de mover o músculo e a atrofia das febras musculares.
Rexeneración
Existen na periferia da febra unha serie de células satélite con capacidade para diferenciarse en rabdomiocito e substituír tecido danado.
Músculo estriado cardíaco
miniatura|300px|Múrculo cardíaco. O músculo cardíaco presenta unha serie de características do músculo liso e outras do esquelético. En primeiro lugar, o cardiomiocito posúe un unico núcleo central. Son células máis pequenas que os rabdomiocitos e están totalmente unidas unhas a outras. Teñen forma cilíndrica e cada febra mide 100 microns. Entre cada dúas células aparecen unha serie de discos intercalares. No cono sarcoplasmático acumúlanse as organelas, e coa idade un pigmento de desgaste denominado lipofuscina.
Discos intercalares
Os discos intercalares dispóñense entre os cardiomiocitos. Ao microscopio, son unhas liñas grosas non totalmente perpendiculares. Van facendo unha serie de chanzos, unindo febras adxacentes. Hai unha porción transversal (de unión mecánica, pode haber fascia adherente) e outra lonxitudinal (nexos de unión eléctrica, permiten o paso da excitación nerviosa).
Túbulos T
A diferenza co músculo estriado esquelético, o túbulo T está a nivel das liñas Z. Só hai un complexo de retículo endoplasmático na sarcómera. Algúns dos túbulos do retículo forman unha pequena dilatación. Non hai cisternas terminais desenvolvidas.
Diferenzas intracardíacas
Os miocitos da aurícula dereita presentan unha serie de gránulos que conteñen péptido atrial nat-diurético.
Crecemento e rexeneración
O crecemento prodúcese mediante hipertrofia, mentres que a rexeneración coma tal non existe. Cando hai un dano miocárdico, prodúcese fibrose e unha cicatriz, pero non rexeneración muscular.
Notas
Spiercel
Nico Hülkenberg
Nicolas "Nico" Hülkenberg, nado en Emmerich o 19 de agosto de 1987, é un piloto alemán de Fórmula 1 que regresa como piloto oficial á Fórmula 1 con Haas F1 Team en 2023, despois de servir como piloto de reserva para Aston Martin F1 Team no ano 2022. En 2015, tamén disputou dúas roldas do Campionato Mundial de Resistencia da FIA de 2015 para Porsche, gañando as 24 Horas de Le Mans no seu primeiro intento. Foi o campión da Serie GP2 de 2009, e anteriormente foi campión tanto da Serie Euro de Fórmula 3 como doa A1 Grand Prix, como parte do A1 Team Germany. É un dos 5 pilotos desde 2005 que gañou o campionato de Fórmula 2 (antes serie GP2) na súa tempada de debut, os outros son Lewis Hamilton, Nico Rosberg, Charles Leclerc, e George Russell e Oscar Piastri. Ata setembro de 2019, Hülkenberg mantiña o récord de máis saídas en carreiras de Fórmula Un sen lograr un podio, un récord que rompeu ao non terminar na súa 129ª carreira (o Gran Premio de Singapur de 2017) e ao facelo pasou o anterior rexistro de Adrian Sutil de 128. O récord de Hülkenberg sitúase en 181 Grandes Premos. Desde xullo de 2022 tamén ten o récord de máis puntos na súa carreira sen gañar unha única carreira, o récord atribuíseo despois do anterior titular, Carlos Sainz Vázquez de Castro gañou o Gran Premio do Reino Unido de 2022.
Hülkenberg debutou na Fórmula Un no co equipo  Williams. A pesar de lograr a primeira pole position de Williams en máis de cinco anos, non foi retido para e incorporouse a Force India como piloto de probas e reserva. Logrou o posto de titular nas carreiras co equipo para a tempada, uníndose a Paul di Resta. En pilotou para o equipo Sauber, co piloto mexicano Esteban Gutiérrez como seu compañeiro de equipo. Hülkenberg regresou á Force India para a tempada. En outubro de 2016, confirmouse que cambiaría a Renault para. Foi substituído por Esteban Ocon para a tempada de Fórmula 1. Volveu á Fórmula Un en, pilotando para Racing Point en tres carreiras. Despois volveu de novo para substituír a Sebastian Vettel en Aston Martin nas dúas primeiras carreiras da tempada, tras o positivo da proba COVID de Vettel. Regresará como piloto a tempo completo para a tempada piltando para Haas F1 Team.
Traxectoria
Hülkenberg iniciouse no karting en 1997, con dez anos. En 2002 converteuse en campión de karts júnior de Alemaña e o ano seguinte gañou o campionato alemá de karting. 2005 foi o ano do seu debut na Fórmula BMW alemá. A súa primeira tempada foi moi exitosa, gañando nove das vinte carreiras para lograr así o campionato. Gañou ademais a final mundial da categoría, pero foi descalificado posteriormente por frear abruptamente cerca doutros automóbiles co coche de seguridade en pista.
En 2007 pasou ás Fórmula 3 Euroseries co equipo ASM, co cal Lewis Hamilton e Paul di Resta conseguiran os dous últimos campionatos. Gañou as carreiras de Norisring, Zandvoort e Nürburgring. Na carreira de Magny-Cours foi sancionado na clasificación, e chocou con Filip Salaquarda en carreira. Tamén gañou o Masters de Fórmula 3 daquel ano, unha carreira non puntuable, despois de que o seu compañeiro de equipo Romain Grosjean, quen partía desde a pole position, calase o seu coche na saída. Grosjean gañou o campionato, mentres que Hülkenberg foi terceiro. Hülkenberg conquistou o título da F3 Euroseries en 2008, con 7 vitorias en 20 carreiras.
O axente actual do piloto é Willi Weber, quen fora tamén axente de Michael Schumacher. Weber suxeriu que o piloto podería estar listo para a Fórmula 1 en 2008, e en múltiples ocasións definiu a Hülkenberg como un "talento incrible", comparándoo frecuentemente co propio Schumacher.
Hülkenberg puido probar por primeira vez en Fórmula 1 o 4 de decembro de 2007 co equipo WilliamsF1 no Circuíto de Jerez, para participar en dous días de adestramentos, nos cales mellorou os tempos de Kazuki Nakajima, segundo piloto da escudería británica, e quedando a catro décimas de segundo de Nico Rosberg. Os bos resultados obtidos nos adestramentos convenceron ao equipo para que Hülkenberg fose o seu terceiro piloto na tempada de Fórmula 1.
No, Hülkenberg gaña brillantemente o campionato de GP2.
Williams (2010)
En, Nico ten un complicado comenzo na Fórmula 1, pilotando o Williams, un dos monoprazas máis lentos da grella. A pesar diso, obsérvanse os seus verdadeiros credenciais sendo o mellor debutante na F1, superando ao seu compañeiro Rubens Barrichello na terceira cita do mundial e logrando o seu primeiro punto en só 3 carreiras. En Hungría, o piloto alemán consegue o seu mellor resultado, un gran sexto posto. No Gran Premio do Brasil, Hülkenberg consegue unha sorprendente primeira  pole, impoñéndose por máis dun segundo a todos os seus rivais. Porén, ao final da tempada o seu xerente anunciou que Nico non seguiría en Williams para, e substituiríase por Pastor Maldonado.
2011
thumb | Hülkenberg ao volante do [[Force India en 2011.]] Finalmente, o 26 de xaneiro de 2011 revélase que Hülkenberg será o terceiro piloto de Force India, descartando a opción de correr cun algún equipo modesto. A cambio, tivo a oportunidade de pilotar o Force India VJM04 durante 14 sesións libres dos venres de Gran Premio ao longo da tempada, postulándose como un candidato a ser piloto oficial da escudería.
2012
thumb | Hülkenberg no [[Gran Premio do Canadá de 2012 | Gran Premio do Canadá de 2012]] O 16 de decembro de 2011 Force India confirma que Hülkenberg será un dos seus pilotos oficiais en. Consegue puntuar na segunda carreira do ano ( Malaisia), no que foi 9º. No Gran Premio de Europa logra o mellor resultado, un 5º posto; que mellora cun 4º en  Bélxica. Nas últimas carreiras do campionato convértese nun asiduo dos puntos, superando ao seu compañeiro de equipo Paul di Resta. O 25 de novembro de 2012, cosechou unha das súas mellores actuacións no GP do Brasil, tras liderar a carreira durante máis da metade da mesma, ata que foi sancionado por botar da pista a Lewis Hamilton. Finalmente, finalizou a proba en 5ª posición.
O 5 de decembro de 2012, os editores da páxina de internet F1 ao día colocan a Hülkenberg como o mellor piloto do 2012. Segundo o portal da web, esta lista realizouse puntuando a grella puramente polo seu piloto, sen ter en conta o bo ou mal rendemento do seu monopraza.
Sauber 2013
En 2013, o alemán ingresou no equipo Sauber, substituíndo a Checo Pérez que fichara por McLaren. thumb|Hülkenberg en [[Gran Premio de Malaisia de 2013|Malaisia 2013, con Sauber.|220x220px|alt=|esquerda]]
Na súa primeira competición oficial co equipo Sauber, Hülkenberg non puido iniciar o GP de Australia debido a un fallo no sistema de combustible do seu Sauber C32; durante a cualificación pasou á Q2 e quedou no 11º posto pero por seguridade o equipo suízo retirou o auto do alemán.
Na cualificación do GP de Malaisia, Nico pasa á Q2 e queda no 12º posto da grella de saída. Gran carreira de Hülkenberg, que avanza 4 lugares e concluíu a proba en 8° lugar para lograr os primeiros puntos de Sauber na tempada. Na seguinte cita, en China, consegue un punto máis ao termo ao rematar 10º. Logo estivo catro carreiras sen puntuar, loitando cun coche pouco competitivo, ata que conseguiu dous puntos máis en Silverstone e  Nürburgring.
En Monza, Nico da a sorpresa e consegue un excelente 3º posto na clasificación, perdendo dúas posicións na saída pero conservando a 5ª praza ata o final. Tivo opcións de ser piloto de Ferrari en, pero finalmente o elixido foi Kimi Räikkönen. En Corea, o piloto alemán volveu a protagonizar unha grande actuación, gañando posicións na saída e contendo a Fernando Alonso e Lewis Hamilton ata o final para rematar nun fantástico 4º lugar. Entón, o equipo Lotus recoñece a súa intención de contratar a Hülkenberg. Na seguinte carreira en Xapón volveu puntuar ao rematar 6º, resultado que repite en  Austin, e pecha a tempada cun 8º puesto en  Brasil.
2014
thumb|220x220px| Nico Hülkenberg no [[Gran Premio de Singapur de 2014 | Gran Premio de Singapur de 2014]] Regresou ao equipo indio para 2014. Tivo un bo comenzo ao puntuar nas 10 primeiras carreiras de forma consecutiva, con catro 5ª postos como mellor resultado, ata que a racha rómpese co abandono en Hungría. Posteriormente decaeron un pouco os resultados porque o alcanzaron outros equipos competidores, pero aínda así, Nico rematou a tempada como o 9º clasificado do campionato con 96 puntos, polo diante do seu compañeiro Sergio Pérez que acabou 10º. O 20 de outubro de 2014, Force India confirma a continuidade de Hülkenberg en.
2017
thumb|220x220px|Hülkenberg no seu Renault en 2017, durante o [[Gran Premio de Malaisia]]
2018
En 2018, o alemán tivo un bo inicio de tempada, nas 11 primeiras carreiras sumou en todas as que finalizou, tendo 3 abandonos nos Grandes Premios de Acerbaixán,  España e  Austria. No resto da tempada, sufriu máis retiradas, pero tamén conseguiu o mellor posto ao final de carreira, anotando un 5º lugar no Gran Premio de Alemaña. Hülkenberg acabou na 7ª posición no campionato con 69 puntos, en solitario por detrás dos pilotos de Mercedes,  Ferrari e  Red Bull. Superou ao seu compañeiro Carlos Sainz, que acabou o 10º no campionato.
2019
En 2019, Nico Hülkenberg realizou a súa última tempada co equipo Renault, xunto ao seu novo compañeiro, Daniel Ricciardo. Pechou esta tempada con 37 puntos no puesto 14º, mentres que o seu compañeiro foi noveno con 54 puntos. O mellor resultado foi quinto en Monza. Tras a fichaxe de Esteban Ocon por Renault para a tempada e sen ser chamado por outros equipos, Hülkenberg quedará sen asento na fórmula 1.
Transversión
En xenética, unha transversión é unha mutación puntual no ADN consistente na substitución dun nucleótido púrico (molécula de dous aneis) por outro pirimidínico (dun anel) ou viceversa. Só pode ser revertida por outra mutación espontánea.
O tipo de mutación alternativa (púrica por púrica ou pirimidínica por pirimidínica) denomínase transición. Aínda que hai o dobre de posibles tipos de transversións que de transicións, as transversións son menos frecuentes. Ademais, é menos probable que as transicións dean lugar a substitucións de aminoácidos (debido ao "cambaleo"), e, por tanto, é menos probable que persistan como "substitucións silenciosas" en poboacións como polimorfismos dun só nucleótido (SNPs). Unha transversión ten xeralmente un efecto máis pronunciado que unha transición porque o terceiro nucleótido dos codóns é o principal responsable da dexeneración do código xenético, que é máis tolerante ás transicións que ás transversións, polo que é máis probable que despois dunha transición o codón siga codificando o mesmo aminoácido.
As transversións poden ser espontáneas ou poden ser causadas pola radiación ionizante ou axentes alquilantes.
Nico Hülkenberg
Racing Point (2020)
Hülkenberg non tiña contrato para a tempada 2020 de F1. Substituíu a Sergio Pérez en Racing Point no Gran Premio do ReinoUnido e no Gran Premio do 70º aniversario despois de que Pérez dera positivo por  coronavirus SARS-2. Para o Gran Premio do Reino Unido, clasificou décimo terceiro pero non comezou a carreira debido a un fallo no motor antes do comezo da carreira. Hulkenberg tivo outra oportunidade de competir no Gran Premio do 70º aniversario tamén no Circuíto de Silverstone despois de que Perez continuase positivo por COVID- 19. Cualificou terceiro detrás dos dous coches Mercedes e terminou sétimo detrás do seu compañeiro de equipo Lance Stroll. Hülkenberg non correu no Gran Premio de España, xa que Sergio Pérez regresou ás carreiras despois de dar negativo no COVID-19. Substituiría ao outro piloto do equipo, Lance Stroll, para o Gran Premio de Eifel despois de que o canadense non se adestrara ao final por sentirse mal. Rematou a carreira en 8º lugar despois de clasificarse 20º, e último, na grella, gañándo o voto dos afeccionados como "Piloto do día".
Aston Martin (2021-2022)
Aston Martin F1 Team (anteriormente Racing Point) fichou a Hülkenberg como piloto de reserva e desenvolvemento para a tempada.
Despois de continuar como piloto reserva do equipo en, substituíu a Sebastian Vettel no Gran Premio de Bahrain despois de que Vettel dera positivo por COVID-19. Hülkenberg comezou e rematou a carreira no 17º posto. Hülkenberg regresou a Aston Martin na seguinte carreira, o Gran Premio de Arabia Saudita, comezando no 17º posto e rematando no 12º.
Hülkenberg volveu entrar no Aston Martin nas probas de Pirelli posteriores ao GP de Hungría, xunto a Lance Stroll para desenvolver os pneumáticos de 2023.
Haas (2023)
En novembro de 2022 confirmouse que Hülkenberg conducirá como piloto oficial con Haas F1 Team durante 2023, acompañando a Kevin Magnussen e substituíndo ao seu compatriota alemán Mick Schumacher.
Resistencia
thumbnail|[[Nick Tandy|Tandy, Bamber e Hülkenberg foron os gañadores absolutos das 24 Horas de Le Mans de 2015, co Porsche 919 Hybrid Nº 19.]]
En paralelo á súa actividade en Fórmula 1, Hülkenberg disputou dúas datas do Campionato Mundial de Resistencia de 2015, cun Porsche 919 Hybrid oficial da clase  LMP1, xuntos cos pilotos Nick Tandy e Earl Bamber. Nas 6 Horas de Spa-Francorchamps obtivo o sexto posto. Na súa estrea nas 24 Horas de Le Mans, Nico logrou gañar a carreira no seu primeiro intento cunha volta de ventaxe. Este triunfo foi a primeira vitoria absoluta de Porsche desde 1998. O triunfo de Hülkenberg é o primeiro dun piloto de Fórmula 1 en activo desde que Johnny Herbert e Bertrand Gachot consiguieron a fazaña en 1991 co Mazda 787B.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en curso
Fonte secundaria
As fontes secundarias son textos baseados en feitos reais. Unha fonte secundaria contrasta cunha primaria, que é unha forma de información que pode ser considerada como un vestixio do seu tempo. Unha fonte secundaria é normalmente un comentario ou análise dunha fonte primaria. Por exemplo, o diario do xeneral Ulysses S. Grant é unha fonte primaria porque foi escrito no seu tempo e pode ser tido en conta como fonte orixinal de información «en bruto» (o que non di nada sobre se é veraz e completo). Un libro que trata sobre Grant, e recorre ao diario, xeralmente sería considerado unha fonte secundaria. En historiografía, con todo, incluso este libro podería ser considerado unha fonte primaria: se outro autor está dedicándose a estudar sobre as diversas historias escritas sobre Grant, pode estar usando como vestixio a que foi orixinalmente concibida como fonte secundaria.
Descrición
Unha fonte primaria é precisa e unha fonte secundaria é como un comentario da fonte primaria. As fontes secundarias están suxeitas a revisión por pares, están ben documentadas e están normalmente producidas a través de institucións onde a precisión metodolóxica é importante para o prestixio do autor. Unha fonte primaria como unha entrada nun dietario pode ser, no mellor caso, só reflexo dos eventos vistos por unha soa persoa, o que non necesariamente é verdadeiro, preciso ou completo. Os historiadores someten ambos os dous tipos de fontes a un alto nivel de escrutinio.
Como regra xeral, con todo, os historiadores modernos prefiren recorrer directamente ás fontes primarias, se están dispoñibles, ou ben buscar novas. Estas fontes, sexan ou non precisas, ofrecen información nova dentro da investigación histórica e a historia moderna vira en torno ao uso continuo de arquivos co propósito de atopar fontes primarias útiles. Un traballo historiográfico non debe ser tomado en serio se só cita fontes secundarias, pois significa que non se emprendeu unha investigación orixinal.
A validez deste tipo de fontes radica no feito de que estas son obtidas por fontes fidedignas, institucións públicas e algúns especialistas nos temas, antes de concretarse como fontes secundarias; é verdade que foron fontes de tipo primario, con todo ao ser aceptadas pola sociedade convertéronse en fontes de información verídicas e aceptadas, mesmo ata o punto de ser consideradas como parte da nosa historia. Estas polo xeral levan o nome da institución ou autor que realizou este estudo. Este tipo de fontes son moito moi importantes para a creación de proxectos, xa que con elas pódese evitar a redundancia de información, e ter máis claro cara a onde se deben enfocar os novos estudos, é dicir, as fontes primarias.
Lomografía
miniatura|250px|Cámara LOMO LC-A. miniatura|250px|Lomografía.
A lomografía é un fenómeno fotográfico de culto estendido a nivel mundial. Os seus inicios débense a dous estudantes austríacos de viaxe en Praga no ano 1991 que encontraron nun mercado algunhas cámaras compactas da marca LOMO modelo Lomo LC-A. A sigla é un acrónimo que identifica o seu lugar de orixe: Leningradskoye Optiko-Mekhanicheskoye Obyedinenye.
Debido á súa popularidade, as cámaras seguiron chegando ás tendas de fotografía, inda que non a prezos soviéticos, existindo novas variacións sobre a orixinal producidas en diferentes países como Rusia ou China. A filosofía da Lomografía pódese condensar nesta frase: "¡NON PENSES, DISPARA!"
Lionheart Music Group
Lionheart Music Group AB é un selo discográfico sueco fundado no 1990.
O selo foi establecido en 1990 e agora é unha compañía independente dentro do Universal Music Group. No ano 2002 comezaron unha colaboración con Mariann Grammofon (Warner Music Group) que deu lugar a M&L Records.
Artistas
Entre os artistas máis destacados están;
Raxá
Etimoloxía
A palabra en sánscrito rājān- é un parente da latina rēx (rei de Roma, xenitivo rēgis), que orixinalmente nomeaba os xefes tribais ou dirixentes de pequenas cidades estado. En última instancia deriva do protoindoeuropeo *h3rẽǵs, formada a partir da raíz *h3reǵ-, que quere dicir "resolver", "ordenar", "gobernar". En sánscrito a raíz n- é secundaria no título masculino, e está aparentemente adaptada da equivalente femenina rājñī, a cal tamén ten un sufixo -n- noutras linguas relacionadas, como é o caso de rígain en antigo irlandés e regina en latín. Hai parentes da palabra raxá noutras linguas indoeuropeas como son reign en inglés e Reich en alemán.
As variantes máis comúns en hindi, utilizadas co mesmo rango de realeza son Rana, Rao, Raol, Rawal e Rawat.
Historia
O título ten unha longa traxectoria na historia da India e do sueste asiático, como se atestigua nos Rigveda (uns antigos himnos sagrados do hinduísmo, onde rājān- é un caudillo tribal, como por exemplo se pode ver en dāśarājñá, a "batalla dos dous reis".
Raxá, así como o título inferior de thakur e moitas outras variantes ou títulos compostos, foron utilizados no sur de Asia e os seus arredores pola maioría dos hindús, musulmáns e algúns budistas e gobernantes sikhs. Aínda que os musulmáns tamén usaban nabab ou soldá, agora utilízanse frecuentemente na India. En Paquistán, raxá hoxe é utilizado por moitos clans musulmáns de rakhputs como un título hereditario. Raxá tamén se utiliza como un nome polos hindús e sikhs.
Raxás do mundo malaio
miniatura|Vestimenta do século XIX dunha familia pertencente á [[Principalía. Museo Villa Escudero, San Pablo, Laguna, Filipinas.]]
Requeixo, Araúxo, Lobios
Requeixo é un lugar da parroquia de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 14 habitantes no ano 2020 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres.
Follente, Mira, Zas
Follente é un lugar da parroquia de Mira no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 16 mulleres.
Historia
Follente constituíu parroquia de seu até preto de 1867, cando foi incorporada a Mira.
Kitakata
O concello de Kitakata limita cos concellos de Nishiaizu, de Aizubange, de Yugawa, de Bandai, de Kitashiobara (son da prefectura de Fukushima); de Oguni, de Iide, de Yonezawa (son da prefectura de Yamagata); de Shibata e de Aga (son da prefectura de Niigata).
Péndulo
miniatura|dereita|200px|Unha ilustración dun reloxo de péndulo deseñado por [[Galileo Galilei arredor de 1641.]]
En mecánica, un péndulo é un dispositivo formado por un obxecto suspendido dun punto fixo e que oscila dun lado a outro baixo a influencia da gravidade. O brazo executa movementos alternados en torno da posición central, chamada posición de equilíbrio. O péndulo é moi utilizado en estudos da forza peso e do movemento oscilatorio, así como mecanismos, como certos reloxos.
A descuberta da periodicidade do movemento pendular foi feita por Galileo Galilei. O movemento dun péndulo simple comprende basicamente unha magnitude chamada período (simbolizada por T): é o intervalo de tempo que o obxecto leva para percorrer toda a traxectoria (ou sexa, retornar a súa posición orixinal de lanzamento, unha vez que o movemento pendular é periódico). Derivada desa magnitude, existe a frecuencia (f), numericamente igual ao inverso do período (f = 1 / T), e que polo tanto se caracteriza polo número de veces (ciclos) que o obxecto percorre a traxectoria pendular nun intervalo de tempo específico. A unidade da frecuencia no SI é o hertz, equivalente a un ciclo por segundo (1/s).
Ecuación do movemento
Denótase por \theta\, o ángulo formado entre a vertical e o brazo de péndulo. Fanse as seguintes hipóteses:
É doado ver que a segunda lei de Newton fornece a seguinte ecuación diferencial ordinaria non-lineal coñecida como ecuación do péndulo:
Fórmula do Período para pequenas oscilacións
Para pequenas oscilacións, a aproximación fornece a seguinte expresión para o período do péndulo:
T: período
L: comprimento do fío
g: aceleración da gravidade
Paga a pena lembrar que o período do péndulo non depende da masa e que o fío ten que ser non elástico e de masa desprezábel para que non altere o período(T).
Unha expresión precisa para o período do péndulo, válida mesmo para amplitudes tan grandes como 60^o\, dáse por:
Estimando a lonxitude do péndulo
Usando o Sistema internacional de unidades (isto é, lonxitude en metros e tempo en segundos), entón, na superficie da Terra (g = 9,80665 m/s²), a lonxitude do péndulo pode estimarse de forma simple a partir do seu período:
Noutras palabras: