cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albania
Xeografía e clima
As terras costeiras gozan dun clima mediterráneo, con temperaturas medias anuais de ao redor de 16 °C e con invernos frescos e veráns cálidos. En troques, no interior vólvese un clima continental, con medias anuais de 10 °C e bruscos contrastes de temperaturas ao longo do ano. Nalgunhas zonas montañosas as precipitacións superan os 2000 mm e as montañas en inverno reciben abondosas nevaradas. Máis dun terzo do territorio do país son bosques e o territorio é moi rico en flora, destacando a vexetación mediterránea con maquías e coníferas na franxa litoral e no interior montañoso predominan fragas de coníferas e caducifolias. Ao redor de 3.000 especies diferentes de plantas crecen en Albania, a maioría utilizadas con fins medicinais.
A zona costeira é moi recortada e salpicada de cabos e golfos, cunha lonxitude de ao redor de 362 km e situada entre os mares Adriático e Xónico. Ademais da capital, Tirana, con 726.547 habitantes (2008), as principais cidades son Durrës, Elbasan, Shkodër, Gjirokastër, Vlorë e Korçë. Segundo o Fondo Mundial para a Natureza, o territorio de Albania repártese entre catro ecorrexións:
Goberno e política
O poder xudicial organízase no Tribunal Constitucional e no Tribunal Supremo, cuxo Presidente é elixido por sufraxio universal cada catro anos, e despois múltiples tribunais estabelecidos por condados e distritos. Albania non aceptou a xurisdición obrigatoria da Corte Internacional de Xustiza, mais se a xurisdición da Corte Penal Internacional (para tódolos seus habitantes. Segundo un informe da Comisión Europea publicado en 2006 o 44% dos cidadáns dos Estados membros da Unión Europea opóñense ao ingreso de Albania dentro de dita organización, contra un 41% que se mostrou a favor.
Economía
Na actualidade, os axustes de 1991 tralas primeiras eleccións pluripartidistas, puxeron en marcha de novo unha parte da industria pesada, estenderon as zonas de cultivo con investimento estranxeiro no regadío, na achega de maquinaria, ademais o sector bancario mellorou notablemente. Porén, persisten graves problemas: os indicadores económicos mostran unha economía dependente nun 85% da agricultura e a minería, con nulas infraestruturas suficientemente operativas.
Os programas que Albania ten asinados coa Unión Europea están a permitir certas melloras nos equipamentos básicos para que o país deixe de ser o segundo país máis pobre de Europa despois de Moldavia. Un dos grandes problemas da súa economía é a proliferación do crime organizado, que a través do control do tráfico de drogas e de armas en Europa e os Estados Unidos, exerce unha poderosa e negativa influencia na súa normalización económica.
Transporte
Na década de 1990, as pedregosas estradas, inestables liñas de ferrocarrís e obsoletas redes telefónicas que atravesan Albania representaban os restos das notables melloras que se fixeron despois da segunda guerra mundial. A xenofobia e celo de Enver Hoxha para o control do país deixou o país illado, coa revolución das comunicacións transformado o mundo nunha aldea global. Incluso as viaxes internas foron un luxo para moitos albaneses durante o réxime.
Estradas
A segunda prioridade é a construción do Corredor Europeo 8 que unirá Albania con Macedonia do Norte e Grecia, e finalmente a terceira prioridade para o goberno é a construción do eixo norte-sur do país, o que se refire ás veces como a Autoestrada Adriático-Xónico, pois é parte dunha estrada rexional máis ampla que une Croacia con Grecia ao longo do Adriático e as costas do Xónico. Cando se completen os tres corredores Albania terá ao redor de 759 quilómetros de autoestrada, conectándoa con tódolos países veciños.
Aviación
miniatura|Aeroporto Internacional Nënë Tereza de Tirana En 1977 o goberno de Albania asinou un acordo con Grecia para a apertura das ligazóns aéreas do primeiro país coa Europa non comunista. Como resultado, Olympic Airways foi a primeira compañía non comunista en aterrar en Albania. En 1991 Tirana tiña conexións aéreas coas principais cidades europeas, incluíndo París, Roma, Zúric, Viena e Budapest, servida por un aeroporto pequeno, o Aeroporto Internacional Nënë Tereza, situado a vinte e oito quilómetros da capital na vila de Rinas, porén non había servizos de transporte aéreo regular nacional. Ese mesmo ano, en 1991, Ada Air, unha empresa conxunta franco-albanesa, converteuse na primeira liña aérea do país. A compañía ofrece voos en trinta e seis avións de pasaxeiros catro días á semana entre Tirana e Bari (Italia) e un servizo de charter a destinos nacionais e internacionais.
A partir de 2007 Albania ten un aeroporto internacional, o Aeroporto Internacional Nënë Tereza. O aeroporto está conectado a vinte e nove destinos en catorce compañías aéreas. Viuse ademais un grande aumento en número de pasaxeiros e movementos de aeronaves dende principios de 1990. En setembro de 2009 serviu a 1,8 millóns de pasaxeiros e contaba con 44 aterraxes e engalaxes diarias.
Ferrocarril
miniatura|Liña de ferrocarril entre Tirana e Dürres O sistema ferroviario foi amplamente promovido polo réxime totalitario de Enver Hoxha, durante os cales o uso do transporte privado foi prohibido. Dende a caída do réxime houbo un aumento considerable do parque automobilístico privado e no uso do autobús. Aínda que algunhas das estradas do país se atopan aínda nun estado moi pobre, houbo grandes avances como a construción dunha autoestrada entre Tirana e Durrës, que fixeron perder número de pasaxeiros aos ferrocarrís.
A primeira liña do país de vía estándar non se construíu até 1947, aínda que antes xa se construíran algunhas liñas de vía estreita. Os ferrocarrís en Albania son administrados pola empresa nacional Hekurudha Shqiptare(HSH) que significa Ferrocarrís Albaneses. Opera cun ancho de vía de 1.435 mm (ancho estándar) e tódolos seus trens son arrastrados por locomotoras ČKD diésel-eléctricas checas. En canto a conexións internacionais existe unha liña que conecta con Montenegro, que só foi utilizada para tráfico de mercadorías, aínda que esta liña (de Shkodër a Podgorica) foi cortada en 1997, restaurouse en 2002.
Demografía
miniatura|A cidade de Berat No ano 2008 Albania tiña unha poboación estimada de 3 170 048 habitantes, medrando en segundo datos de 2007 a un ritmo dun 0,73%. A poboación albanesa é considerada unha poboación moi nova, cunha idade media de 28,9 anos. A esperanza de vida é de setenta e sete anos, o media de fillos por muller de 2,03 e o 86,5% da poboación esta alfabetizada. Despois de 1990 a poboación albanesa enfrontouse a novos fenómenos como a inmigración, que afectou excesivamente á distribución por distritos e prefecturas. Os distritos do norte viron unha diminución da poboación, mentres que os distritos de Tirana e Durazzo aumentaron a súa poboación.
Albania é un país etnicamente homoxéneo, posto que o 96% da poboación é albanesa (segundo estimacións de 1989), con algunha pequenas minorías, entre as que destacan os gregos cun 1,17%, outras minorías poden son os valacos, macedonios, exipcios ou serbios. Porén, o tamaño da minoría grega é contencioso, posto que o goberno albanés estímaa en 60.000 e o grego en 300.000, esta minoría alega que se atopa nunha situación de discriminación e posúe un partido político propio, o Partido da Unión polos Dereitos do Home. A lingua dominante é o albanés, con dous dialectos principais, o gheg e o tosk. Moitos albaneses tamén falan o inglés, o italiano, o grego, o turco ou o alemán.
Relixión
miniatura|Mesquita de Kavaja De acordo con algunhas estimacións a meirande parte dos albaneses non practican ningunha relixión. Segundo outras estatísticas o 41% dos albaneses son cristiáns (24% ortodoxos e o 16% católicos e outras minorías independentes), e 38,7% musulmáns. Porén outros estudos ofrecen resultados completamente distintos, chegando a indicar que a porcentaxe de musulmáns é do 79,9%, ou que os non relixiosos son a gran maioría da poboación.
Os albaneses aparecen por primeira vez nos rexistros históricos dos bizantinos a finais do século XI e neste punto a poboación está xa plenamente cristianizada. O cristianismo foi máis tarde eclipsado polo islam, que se mantivo como relixión máis importante durante o período otomán, dende o século XV até o ano 1912. Despois da independencia os albaneses republicanos, monárquicos e máis tarde os comunistas seguiron unha política sistemática de separar a relixión das funcións oficiais e da vida cultural, así pois nunca houbo unha relixión oficial do estado. Durante o século XX os cleros de todas as relixións debilitáronse e foron finalmente erradicados durante os anos 1940 e 1950, en virtude da política estatal de borrar toda relixión organizada dos territorios albaneses. Aínda a pesar de non haber datos fiables sobre a relixiosidade da poboación e con todo o mosaico delas nunca houbo grandes disputas relixiosas e os matrimonios entre membros de distintas relixións son bastante habituais.
Sunny Day Real Estate (álbum)
Sunny Day Real Estate é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sunny Day Real Estate, publicado o 7 de novembro de 1995 a través do selo Sub Pop. A discográfica ditribuíuno baixo o título LP2. Debido á súa sinxela portada rosa, adoita a ser coñecido como "The Pink Album".
O álbum foi remasterizado e reeditado en 2009 con temas extra e un novo libreto. As novas cancións son "Spade and Parade" (orixinalmente unha cara b do tema "Friday") e "Bucket of Chicken" (editado como cara b da canción "How It Feels to be Something On").
O Rueiro, Sarandós, Abegondo
O Rueiro é un lugar da parroquia de Sarandós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
As Searas, Mourentán, Arbo
As Searas é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Chen Chu
Chen Chu (en chinés: 陳菊) nada o 10 de xuño de 1950, é unha política taiwanesa, presidenta do Yuan de Control e da Comisión Nacional dos Dereitos Humanos.
Traxectoria
Logo de graduarse na Escola de Xornalismo Shih Hsin en 1969 foi, ao longo da década de 1970, a secretaria de Kuo Yu-hsin, un dos máis recoñecidos membros do movemento opositor tolerado Tangwai. En 1979 axudou a fundar a revista opositora Formosa e exerceu brevemente como a directora da oficina da revista en Kaohsiung. Chen foi unha dos oito destacados disidentes, coñecidos como os "oito de Kaohsiung" que foron detidos o 13 de decembro de 1979 e condenados en 1980 a doce anos de prisión polo coñecido como "incidente de Kaohsiung" e pasaron na cadea case seis anos durante o período da lei marcial en Taiwán. En 1986 saíu do cárcere e uniuse ao Partido Democrático Progresista (PDP).
Entre 1994 e 1998 dirixiu o departamento de servizos sociais de Taipei durante o mandato do alcalde Chen Shui-bian e ocupou o mesmo posto en Kaohsiung de 1998 ao ano 2000. No ano 2000 realizou un mestrado de relacións públicas na Universidade Nacional Sun Yat-sen. Ao acceder á presidencia do país Chen Shui-Bian en maio de 2000, Chen Chu encabezou o ministerio de traballo en sucesivos gabinetes ata 2005.
O 9 de decembro de 2006 gañou a elección á alcaldía de Kaohsiung a primeira alcaldesa electa na cidade, e fíxoo por pouco de máis de 1100 votos sobre o candidato do Kuomintang Huang Jun-ying que recorreu a súa vitoria diante a xustiza e aínda que unha primeira sentenza en xuño de 2007 anulou as eleccións, unha instancia xudicial superior confirmou a súa vitoria en novembro de 2007. En 2009 Chen viaxou á República Popular da China para promover os Xogos Mundiais que se ía celebrar nese ano na súa cidade e reuniuse cos alcaldes de Beijing e Shanghai e o presidente do Comité Olímpico da China. Os xogos, que se celebraron entre o 16 e o 26 de xullo, supuxeron un importante beneficio económico para a cidade. Por mor da unión da cidade de Kaohsiung e o condado homónimo en 2010 logrou a reelección do novo municipio especial de Kaohsiung co 53% votos e o 68% dos votos logrou en 2014. miniatura|esquerda|En 2013, no centro da imaxe, nun acto como alcaldesa de Kaohsiung Entre 1 de marzo e o 30 de maio de 2012 foi presidente interina do PDP tras a marcha da súa líder Tsai Ing-wen logo de perder as eleccións presidenciais dese ano.
O 23 de abril de 2018 a presidenta taiwanesa, Tsai Ing-wen designouna secretaria xeral da oficina presidencial posto que mantivo ata o 20 de maio de 2020
O 22 de xuño o presidente taiwanés anunciou que a elixira para dirixir o Yuan de Control malia ser Chen partidaria da supresión desa institución  entre críticas da oposición    , o Yuan Lexislativo confirmou a candidatura por 65 a 3 votos despois de varios días de enfrontamentos na cámara  os lexisladores do Kuomintang e do Partido Popular Taiwanés boicotearon a votación e os do Partido do Novo Poder votaron en contra. Segundo as regras internas o seu partido suspendeuna de militancia durante o período como presidenta do Yuan de Control e Chun anunciou que desexaría ser a derradeira presidenta da institución.
Voo 302 de Ethiopian Airlines
O voo 302 de Ethiopian Airlines era un servizo regular de pasaxeiros entre o aeroporto de Adís Abeba-Bole e o aeroporto Internacional Jomo Kenyatta en Nairobi. O día 10 de marzo de 2019 o Boeing 737 MAX 8 que operaba a ruta esnafrouse pouco despois de engalar morrendo todos os seus ocupantes.
O accidente é o segundo en menos dun ano cun Boeing 737 MAX 8 implicado, despois do accidente do voo 610 de Lion Air, pouco despois de engalar de Iacarta, en outubro de 2018.
Trátase do peor sinistro na historia de Ethiopian Airlines, superando ao secuestro e posterior accidente do voo 961 na costa das Comores en 1996.
Avión
O avión accidentado era un Boeing 737 MAX 8 con rexistro ET-AVJ. O aparello tiña só catro meses de idade no momento do accidente. Fora fabricado en outubro de 2018 e fora entregado o 15 de novembro dese ano.
Accidente
O voo 302 era un servizo regular de pasaxeiros dende Adís Abeba ata Nairobi. O avión, un Boeing 737 MAX 8, levaba 149 pasaxeiros e 8 tripulantes e engalou de Adís Abeba ás 08:38 hora local. Despois de que o piloto informase de que había un problema e de que desexaba regresar ao aeroporto o avión desapareceu do radar e esnafrouse ás 08:44 hora local (05:44 UTC), seis minutos despois de engalar da pista 07R. O aparello acabou preto da cidade de Bishoftu, a 62 quilómetros ao sueste do aeroporto. As fotografías do lugar do impacto amosaban un gran cráter con só pequenos anacos do avión. Non houbo superviventes.
Pasaxeiros e tripulación
Todos os pasaxeiros e tripulantes morreron no accidente. Entre os 157 ocupantes había un total de 33 nacionalidades. Moitos dos pasaxeiros viaxaban a Nairobi para asistir á Asemblea das Nacións Unidas polo Medio Ambiente. Entre as vítimas estaban o arqueólogo italiano e Conselleir para a Herdanza Cultural de Sicilia Sebastiano Tusa, e o académico canadense Pius Adesanmi.
Entre os pasaxeiros había unha veciña de Cangas de 32 anos, cooperante dunha ONG en Etiopía.
Reaccións
O primeiro ministro etíope Abiy Ahmed ofreceu as súas condolencias ás familias das vítimas. O CEO de Ethiopian Airlines Tewolde Gebremariam visitou o lugar do accidente, confirmando que non había superviventes, e expresou a súa simpatía e condolencias. Boeing publicou unha declaración de condolencias.
O parlamento etíope declarou o 11 de marzo como un día de luto nacional. Durante a inauguración da cuarta Asemblea das Nacións Unidas polo Medio Ambiente en Nairobi gardouse un minuto de silencio polas vítimas. O presidente de Nixeria Muhammadu Buhari, na súa mensaxe de condolencias no nome do goberno e do pobo do país, extendeu as súas condolencias ao primeiro ministro etíope Abiy Ahmed, aos pobos de Etiopía, Kenya, Canadá, China e de todas as nacións con vítimas no accidente.
Inmobilización
Como resultado dos dous accidentes do 737 MAX, ocorridos en poucos meses, a meirande parte das aeroliñas e países comezaron a inmobilizar os Boeing 737 MAX 8 (e en moitos casos todas as variantes do MAX) debido a preocupacións de seguridade. Entre as aeroliñas que inmobilizaron a súa frota de MAX estaban Aerolíneas Argentinas, Aeroméxico, Cayman Airways, Ethiopian Airlines, GOL, MIAT Mongolian Airlines, Royal Air Maroc, Sunwing e Comair Limited. Algunhas autoridades de aviación inmobilizaron todos os MAX baixo a súa xurisdición, tamén implicando aos voos en tránsito, como a Administración de Aviación Civil da China, a Axencia Europea de Seguridade Aérea, o Ministerio de Aviación Civil da India, a Dirección Xeral de Aviación Civil de Indonesia, a Autoridade de Aviación Civil de Malaisia, a Autoridade de Aviación Civil de Mongolia, a Oficina de Aviación Civil de Corea do Sur, a Autoridade de Aviación Civil de Singapur, o Ministerio de Transporte e Infraestrutura Dixital de Alemaña, a Autoridade de Aviación Civil do Reino Unido, a Autoridade de Seguridade da Aviación Civil de Australia, a Autoridade de Aviación Civil de Nova Zelandia e Transport Canada.
A Administración Federal de Aviación estadounidense (FAA), porén, inicialmente declinou inmobilizar os 737 MAX baixo a súa xurisdición. Finalmente foi publicada unha solicitude de emerxencia para inmobilizar todos os avións nos Estados Unidos despois dun acordo entre a FAA e Boeing. O 13 de marzo o CEO de Ethiopian Airlines Tewolde Gebremariam chamou a inmobilizar todos os 737 MAX do mundo.
Investigación
A Autoridade de Aviación Civil de Etiopía é a responsable de investigar os accidentes aéreos civís no país. O fabricante do avión, Boeing, declarou que está preparada para traballar coa Xunta Nacional de Seguridade no Transporte dos Estados Unidos e para axudar a Ethiopian Airlines. A Administración Federal de Aviación estadounidense tamén axudará na investigación.
Casa das Atochas
A Casa das Atochas foi un centro social okupado do barrio coruñés de Monte Alto.
Historia
Naceu en marzo de 2008 coa ocupación dun inmoble de baixo e catro andares no número 14 da rúa Atocha Alta. Funcionou de maneira asemblearia e autoxestionada, e serviu de espazo aberto de acollida de actividades e asociacións culturais e políticas. En decembro de 2010 unha sentenza xudicial determinou o desaloxo do centro. O edificio foi desaloxado en abril de 2011 e demolido en 2014. O seu voceiro era a publicación Lume!.
Antichrist
Antichrist é un filme dinamarqués de terror experimental escrito e dirixido por Lars von Trier, protagonizado por Willem Dafoe e Charlotte Gainsbourg. Conta a historia dunha parella que, despois da morte do seu fillo, retírase a unha cabana no bosque onde o home experimenta estrañas visións e a muller manifesta un comportamento sexual cada vez máis violento e sadomasoquista. O argumento está dividido en prólogo, catro capítulos e un epílogo. O filme foi, sobre todo, unha produción danesa mais coproducido por compañías de seis países europeos diferentes. A rodaxe do filme tivo lugar en Alemaña e Suecia.
Antichrist é o primeiro filme da non oficial Depression Trilogy (en galego Triloxía da Depresión), seguida por Melancholia e Nymphomaniac.
Prologue
Unha parella fai o amor apaixonado, mentres o seu fillo Nick sae do seu berce, sobe até unha mesa e cae por unha xanela aberta. O rapaz morre no chan cuberto de neve, neste mesmo momento, a muller atópase no clímax sexual.
Chapter One: Grief
A nai esváese no funeral do seu fillo, e fica o seguinte mes no hospital por unha dor atípica. O pai, un terapeuta, é escéptico da atención psicolóxica que está a recibir a súa dona e decide tratala persoalmente con psicoterapia. Mais non é un éxito, xa que ela revela que o seu segundo maior temor é a natureza, polo que el decide tentar a terapia de exposición. Recóllense nunha cabana illada nun bosque chamado Edén, onde ela pasara tempo con Nick o verán anterior ao escribir unha tese sobre o femicidio. Mentres a personaxe feminina dorme, a personaxe masculina afástase da cabana e atopa un veado parindo a unha cría morta.
Chapter Two: Pain (Chaos Reigns)
Durante as sesión da psicoterapia, ela convértese cada vez máis maníaca e aflixida, adoito esixindo sexo forzado para escapar da dor. Mentres tanto, a contorna da cabana faise cada vez máis sinistra: choven landras a retortoiro coma balas sobre o faio, el esperta para atopar a súa man dereita cuberta de carrachos inchados, e ao final deste capítulo, atópase cun raposo desmembrado que pronuncia as palabras "reina o caos".
Chapter Three: Despair (Gynocide)
Entre a autopsia e as fotografías antigas, el decátase que ela estivo sistematicamente poñendo os zapatos nos pés equivocados, provocando dano e deformidade. Ela atácao, acusándoo de planear deixala, espíndoo e montándose nel, machuca os seus testículos cun bloque de madeira. Mentres está inconsciente pola dor, ela mastúrbao até que chega ao orgasmo, exaculando sangue. A continuación, perfora un buraco na perna e parafusa unha pesada pedra de muíño a través da ferida. Ela lisca ceibando a chave inglesa so a cabana.
El esperta e arrástrase cara a un tobo no que se agocha. Mentres ela o busca desesperadamente, el atopa un corvo enterrado vivo no tobo. O corvo comeza a grallar polo que a muller o atopa e tenta sacalo enterrándoo, mais non o consegue.
Chapter Four: The Three Beggars
Cae a noite e, chorando, ela descúlpase e axúdalle arrastrándoo de novo á cabana. Unha vez alí, el pregúntalle se o quería matar, e ela responde "aínda non", e engade cripticamente que "cando os tres mendigos cheguen, alguén debe morrer".
Nunha analepse ao prólogo, aparece a personaxe feminina que ve o que lle ía ocorrer a Nick e non fai ren para impedilo. Non está claro se tal analepse está destinada a ser a realidade implícita, ou sinxelamente unha visión imaxinada como síntoma de culpabilidade extrema. Ela colle unhas tallantas e extírpase o clítoris, producindo un brado torturador.
Durante a noite a parella é visitada polo corvo, o veado e o raposo das escenas anteriores, mentres a saraiba golpea contra o teito da cabana. A saraiba comeza no instante no que a personaxe feminino brada; denantes foi revelado que as mulleres en Ratisbona foran acusadas de bruxaría e de ser capaces de producir saraibas. Ao corvo escóitaselle grallar so o chan da cabana. Rachando as madeiras, a personaxe masculina libera o paxaro e casualmente descobre a chave oculta. A personaxe feminina acoitélao nas costas coas tallantas. A personaxe feminina detén a loita, despois de decatarse dun cambio de mirada no seus ollos. El esgánaa. Logo quéimaa nunha pira funeraria fóra da cabana.
Epilogue
Tras seguir o camiño que se afasta da cabana, detense para comer amoras mentres os "tres mendigos" o observan. Ao chegar ao cumio dun outeiro, mira cara abaixo para ver centos de mulleres subindo cara a el, coas súas facianas borrosas.
Francisco Pinto Balsemão
Francisco José Pereira Pinto Balsemão, nado en Lisboa o 1 de setembro de 1937, é un empresario portugués que foi Primeiro Ministro de Portugal entre xaneiro de 1981 e xuño de 1983. Foi xornalista e dirixente político activo, até se dedicar á vida empresarial. É presidente do grupo Impresa e presidente do Consello de Administración da SIC, a primeira estación de televisión privada en Portugal.
O liño na cultura popular galega
miniatura|dereita|300px|Distintos trebellos para preparar o liño O liño na cultura popular galega.
Refraneiro
miniatura|300px|O liño no [[Museo Liste.]]
David Mackenzie (director)
David Mackenzie, nado en Corbridge o 10 de maio de 1966, é un director de cine escocés e cofundador da produtora con sede en Sigma Films. Realizou dez longametraxes, incluíndo Young Adam (2003), Hallam Foe (2007), Perfect Sense (2011) e Starred Up (2013). En 2016, o filme de Mackenzie Hell or High Water estreouse en Cannes e foi estreado nos cinemas dos Estados Unidos en agosto dese ano. En outubro de 2016, Mackenzie traballou en Damnation, un piloto de televisión para Universal e USA Network. Mackenzie tamén dirixiu o filme histórico para Netflix, Outlaw King (2018). Mackenzie e os seus filmes foron descritos como non encadrados nun xénero ou tipo particular.
Traxectoria
Despois de estudar en Duncan de Jordanstone Universidade de Arte e Deseño en Dundee, Mackenzie empezou a dirixir curtas: Dirty Diamonds (1994), California Sunshine (1997), Somersault (1999) e Marcie's Dowry (2000), gañando varios premios internacionais.
A longametraxe de debut de Mackenzie foi The Last Great Wilderness (2002). O seu irmán, o actor Alastair Mackenzie, interpreta a un pailán que queima por vinganza a casa do amante da súa muller. O filme comeza como unha comedia de gangsters, segue como un filme de terror e acaba converténdose en algo diferente. Presentouse no TIFF en 2002.
Logo adaptou a novela homónima en Young Adam (2003). Está protagonizado por Ewan McGregor, Tilda Swinton, Peter Mullan e Emily Mortimer. O filme estreouse en Cannes en 2003, e en 2004 optou ós premios BAFTA. Tilda Swinton e Ewan McGregor gañaron os BAFTAs escoceses polas súas interpretacións. O filme tamén gañou o Premio Michael Powell no EIFF, e estivo nomeado a catro BIFA e varios premios da Academia de Cine Europeo.
Piñeiro, Cuntis
San Mamede de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello de Cuntis na comarca de Caldas. Segundo o IGE en 2011 tiña 370 habitantes (195 mulleres e 175 homes), 84 menos ca en 1986. En 1836 tiña unha poboación de feito de 480 persoas.
Limita coas parroquias de Estacas, Cuntis, Couselo e Arcos e co concello da Estrada.
O Grove, O Grove, O Grove
O Grove é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Neste lugar localízase a capital municipal.
Tiña unha poboación censada de 7.035 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 3.619 eran mulleres e 3.416 homes, o que representa un descenso en relación ós anos 2010, cando tiña 7.449 veciños, e 2004, cando eran 7.443.
Joaquín López Menéndez
Joaquín López Menéndez, nado na Coruña en 1939 e finado na mesma cidade o 21 de abril de 2019, foi un enxeñeiro e político galego. Foi alcalde da Coruña entre 1981 e 1983.
Laurent Garnier
Laurent Garnier, tamén coñecido como Choice, nado en Boulogne-sur-Seine o 1 de febreiro de 1966, é un produtor e DJ francés de música techno. Comezou a pinchar en Manchester a finais da década de 1980, e nos anos seguintes tivo unha progresión no seu estilo musical, pasando do deep house e Detroit techno á versión máis pura do acid/trance e mesmo temas de jazz. Comezou a producir e editar os seus álbums a comezos da década de 1990.
Traxectoria
Laurent Garnier iniciouse no mundo dos clubs co seu irmán a finais da década de 1970 en París, onde vivía coa súa familia. Amais da música disco escoitaba outros xéneros contemporáneos, como o reggae, funk ou punk. Con 16 anos comezou a gravar e mezclar a súa música en casetes. En 1984 comezou a traballar de camareiro na embaixada francesa en Londres, e despois de ano e medio mudouse a Manchester en 1986. En Inglaterra descubriu o incipiente boom da escena house, e comezou a pinchar.
En 1987 descubriu o club The Haçienda e ao seu DJ residente, Mike Pickering. Os estilos de Chicago House e Detroit Techno estaban a acadar moita popularidade, e Garnier comezou a mezclar en The Haçienda baixo o nome de DJ Pedro. Garnier foi un dos primeiros en pinchar house estadounidense en Gran Bretaña, e axiña acadou sona como un dos DJs máis famosos da escena de Madchester a finais dos 80. Influíu en grupos como The Stone Roses ou Happy Mondays á hora de incluír ritmos house na música rock.
En 1988 regresou a Francia para facer o servizo militar. En Nova York coñeceu a Frankie Knuckles. Garnier regresou a Francia, organizando as festas "Wake Up" no club Rex de París durante tres anos. En 1992 fixo unha sesión de tres noites no festival Sir Henry's de Cork. Nesta etapa tamén tocou en clubs como o Palace ou o Boy e pinchou en festas rave, e comezou a gravar discos. Lanzou "French Connection" e o EP Bout de Souffle para o selo FNAC. Despois fundou o seu propio selo, F Communications, xunto a Eric Morand un amigo seu que tamén traballara para FNAC.
A comezos e mediados dos 90 Garnier pinchou frecuentemente nas sesións "Open all hours" dos venres no club Ministry of Sound de Londres, e foi residente no club The End até o seu peche en xaneiro de 2009.
Publicou o seu primeiro LP, Shot in the Dark, en 1995. O segundo, 30, apareceu en 1997 e incluía un dos seus grandes éxitos, "Crispy Bacon". 30 foi seguido polo álbum retrospectivo Early Works. Logo de diversas actuacións por todo mundo a finais dos 90, regresou á produción con Unreasonable Behaviour, editado a comezos de 2000, que incluía unha das pezas máis coñecidas do DJ, "The Man with the Red Face". En 2005 editou The Cloud Making Machine, un disco de música electrónica menos focalizado no dance. En 2006 publicou Retrospective, que incluía obras orixinais, remezclas e edicións limitadas. En 2009 editou Tales of a Kleptomaniac.
Garnier colaborou con System 7 e tocou en directo numerosas veces con Bugge Wesseltoft, que á súa vez colanorou en Public Outburst e Retrospective.
As Carballas, Montouto, Abegondo
As Carballas é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Radiocontrol EP
Radiocontrol EP é o terceiro EP da banda galega de noise rock Telephones Rouges, publicado o 16 de maio de 2011 a través do selo Mama Vinyla Records. Está composto por cinco temas gravados no estudio Abrigueiro de Friol en setembro de 2010.
Ayu-mi-x II version Acoustic Orchestra
Para promocionar o álbum de estudio LOVEappears, lanzáronse catro álbums de remixes, sendo Ayu-mi-x II version Acoustic Orchestra un deles. Este álbum foi lanzado o 8 de marzo do ano 2000.
BBC Radio 3
A BBC Radio 3 é unha estación de radio operada pola BBC no Reino Unido. As súas emisións son principalmente música clásica e ópera, pero tamén emite jazz, arte, cultura e música do mundo. É a emisora máis significativa con respecto á nova música. e os seus artistas de nova xeración promoven a músicos doutras nacionalidades. Todos os concertos de BBC Proms son emitidos en directo por BBC Radio 3, e os concertos da orquestra da BBC ou os cantantes da BBC, son tamén emitidos tanto en directo como gravados. No ano 2009, a Radio 3 gañou o premio Sony Radio Academy UK Station of the Year Gold Award a mellor emisora de radio do ano no Reino Unido.
O Souto, Mourentán, Arbo
O Souto é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Xosé Manuel Cairo Antelo
Xosé Manuel Cairo Antelo, nado en Noia en xaneiro de 1945, é un escritor e pintor galego.
Traxectoria
Licenciado e doutor en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como hematólogo do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC). Ten publicado poemas e relatos en diversas revistas, e participado en diversos recitais ademais de colaborar con ilustracións en diversos libros.
Gran Premio de Mónaco de 1962
Resultados do Gran Premio de Mónaco de 1962 celebrado en Mónaco o 3 de xuño de 1962. A carreira gañouna Bruce McLaren no seu Cooper seguido dos dous pilotos de Ferrari Phil Hill e Lorenzo Bandini.
Cualificación
A pesar de que varios pilotos privados fixeron mellores tempos que os pilotos oficiais, os comisarios denegáronlles o posto na grella de saída.
Léon Bourgeois
Léon Victor Auguste Bourgeois, nado o 21 de maio de 1851 e finado o 29 de setembro de 1925, foi un político francés.
Traxectoria
Deputado polo Partido Radical desde 1888, a partir de 1890 ocupa diversos cargos ministeriais ata chegar a ser nomeado primeiro ministro (1895-1896), foi delegado francés na Conferencia de Paz da Haia en 1899 e 1907. Axudou á formación da Sociedade de Nacións, presidindo a súa primeira sesión en 1920, recibindo ese mesmo ano o premio Nobel da Paz.
A Area, San Vicente do Grove, O Grove
A Area é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña unha poboación censada de 100 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 52 eran mulleres e 48 homes, o que representa un descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 117 veciños, e respecto ó ano 2004, cando tiña 112 veciños.
Forcado
O termo forcado pode designar diversos apeiros agrícolas:
O Empalme, Montouto, Abegondo
O Empalme é un lugar da parroquia de Montouto no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Andhrímnir
Andhrimnir era o cociñeiro dos Æsir e dos einherjar na mitoloxía nórdica. Todos os días mataba ao xabaril cósmico, Sæhrimnir, e cociñábao en Eldhrimnir, o seu caldeiro con poderes máxicos. Cada noite o xabarín renacía para ser comido ao día seguinte. Andhrimnir tamén preparaba o hidromel dos Æsir do leite da cabra Heiðrún.
Cemiterio de Boisaca
miniatura|Entrada ó cemiterio. O Cemiterio municipal de Boisaca é o principal cemiterio do concello de Santiago de Compostela, con 66.000 metros cadrados e unhas 12.000 prazas entre sepulturas (8.659), nichos (2.433) e panteóns (168). Está situado no lugar de Boisaca, ó norte da cidade, a carón do Polígono industrial do Tambre e da estrada N-550.
O lugar foi escenario de varios fusilamentos durante os primeiros meses da Guerra Civil española, polo cal existe un recordo nun dos muros do cemiterio en homenaxe ós executados, con varias placas dos concellos de Santiago de Compostela e de Ordes.
Personaxes ilustres
Entre os persoeiros enterrados no cemiterio atópanse:
NGC 516
NGC 516 é unha galaxia na constelación de Pisces descuberta o 25 de setembro de 1862 por Heinrich Louis d'Arrest. Ten unha magnitude aparente de 13.3, unha ascensión recta de 1h 24m 8s e unha declinación de +9° 33' 7".
Ricardo de Cornualla
Ricardo de Cornualla, nado no Castelo de Winchester, no Hampshire (Reino de Inglaterra) o 5 de xaneiro de 1209, e finado no Castelo de Berkhamstead, no Hertfordshire (Reino de Inglaterra) o 2 de abril de 1272, foi o segundo fillo do rei Xoán I de Inglaterra.
Foi conde de titular de Poitou (entre 1225 e 1243), conde de Cornualla (entre 1227-1272) e Rei de romanos (entre 1257 e 1272).
Sendo un dos homes máis ricos de Europa, uniuse á cruzada dos baróns, onde alcanzou éxito como negociador na liberación dos reféns e axudou na construción da cidadela de Ascalón.
Primeiros anos
Ricardo naceu o 5 de xaneiro de 1209 no castelo de Winchester, sendo o segundo fillo do rei Xoán I de Inglaterra e da súa esposa, Isabel de Angulema. Foi nomeado Gran sheriff de Berkshire en 1217 á idade de oito anos, titulado como conde de Poitou desde 1225 e, no mesmo ano, á idade de dezaseis anos, o seu irmáno o rei Henrique III nomeouno fran sheriff de Cornualla como agasallo de aniversario. Os ingresos percibidos grazas a Cornualla proporcionáronlle unha gran riqueza, converténdoo nun dos homes máis ricos de Europa. A pesar de que dirixiu campañas a favor do rei Henrique en Poitou e na Bretaña, e de actuar como rexente tres veces, as relacións entre ambos os irmanás eran a miúdo tensas nos primeiros anos do reinado de Henrique. Ricardo incluso se rebelara tres veces contra el, tenndo que ser comprado con espléndidos regalos.
Matrimonio con Isabel Marshal (1231-1240)
O 13 de marzo de 1231 casou con Isabel Marshal, a rica viúva de Gilbert de Clare, conde de Gloucester. O matrimonio non foi do agrado do seu irmán Henrique, pois temía á familia Marshal ao ser rica, influente e xeralmente a súa opositora. Ese mesmo ano adquiriu a que se convertería na súa vivenda habitual, o castelo de Wallingford, en Berkshire (agora Oxfordshire) gastando moito diñeiro na súa remodelación. Ademais desta, tiña outras residencias favoritas en Marlow e Cippenham, en Buckinghamshire. Froito do matrimonio entre Isabel e Ricardo naceron catro fillos, dos cales só un, Henrique de Almain, chegou á idade adulta.
Pedro Vázquez Rábade
Pedro Vázquez Rábade, nado en Saavedra (Begonte) en 1908, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fixo os seus primeiros estudos en Lugo. Marchou despois a Madrid onde estudou contrapunto, harmonía, piano e violín co mestre Conrado del Campo na Escuela de Bellas Artes de San Fernando. Foi profesor de violín e solfexo na sociedade Anaquiños d’a Terra. Pouco antes de producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 marchou a Cuba co seu irmán Raimundo. Publicou poemas en Cultura Gallega e Cultura Hispánica. Despois trasladouse a Camagüey onde publicou na prensa local. Logo do triunfo da Revolución foi dirixente do movemento cultural de Camagüey. Anos despois marchou de Cuba.
Ricardo de Cornualla
A cruzada dos baróns e matrimonio con Sancha (1240-1243)
miniatura|240px|Selo de Sancha, esposa de Ricardo.
Pedro Vázquez Rábade
Obras
En 1937 apareceu o seu poemario Invisibres com’o vento (con 47 poemas en galego e 16 en castelán). Posteriormente publicou os poemarios Así va la vida (1940), Un mundo nuevo (1944) e Ahora es la hora, nos anos sesenta.
Ricardo de Cornualla
A cruzada dos baróns e matrimonio con Sancha (1240-1243)
Pouco despois, ese mesmo ano, Ricardo partiu cara a Terra Santa. A pesar de non participar en batallas, foi importante nas negociacións para a liberación dos prisioineros e nos enterros dos cruzados mortos en batalla en Gaza en 1239. Tamén volveu a fortificar Ascalón, que fora destruída por Saladino. Ao seu regreso de Terra Santa, Ricardo visitou á súa irmá Isabel, consorte do emperador Frederico II Hohenstaufen.
Tras o nacemento do seu sobriño, o príncipe Eduardo en 1239, repartíronse as funcións no goberno en caso da morte do rei, excluíndose a Ricardo a favor da raíña Leonor e os seus parentes da casa de Savoia. Para evitar un conflito entre Ricardo e seu irmán Henrique III, concertouse un matrimonio entre Ricardo e Sancha de Provenza, irmá de Leonor, a quen coñecera durante a súa viaxe a Terra Santa, en Provenza, onde fora recibido polo pai dela, Ramón Berenguer IV e da que se namorara. O matrimonio tivo lugar en Westminster, en novembro de 1243.
Este matrimonio permitiulle a Ricardo relacionarse con outras casas reais pois a irmá máis nova de Sancha, Beatriz, casaría con Carlos I de Nápoles, mentres que Margarida, a súa irmá mair, casara co irmán de Carlos, Luís IX de Francia. Os matrimonios dos reis de Francia e Inglaterra e os seus dous irmáns coas catro irmás de Provenza axudaron a mellorar a relación entre ambos os países, o que os levou a asinar o tratado de París.
Poitou e Sicilia
As pretensións de Ricardo sobre Gascuña e Poitou —das que nominalmente era conde pero estaban baixo dominio francés desde 1204— nunca tiveron eco e incluso en 1241 o rei Luís IX de Francia investiu ao seu propio irmán Afonso como conde de Poitou ou Poiters. Porén, cando Isabel de Angulema, nai do rei Henrique e de Ricardo, afirmou que fora insultado pola raíña francesa iniciou unha expedición militar animado polo seu padrasto, Hugo X de Lusignan. Así e todo a expedición fracasou tras a traizón de Hugo X.
Posteriormente o papa ofreceulle a Ricardo a coroa de Sicilia pero, de acordo co cronista Mateo de París, ante o desorbitado prezo rechazouno dicindo: "É o mesmo que dicir: regáloche a Lúa, sube ao ceo e tráea para abaixo. En cambio, seu irmán Henrique si aceptou a proposta papal, comprando o Reino para o seu propio fillo, Edmundo.
Rei de romanos
Á morte do Rei de romanos Guillerme de Holanda en xaneiro de 1256 produciuse un problema sucesorio pola elección do seguinte rei. En marzo dese ano a cidade de Pisa enviou unha embaixada ao rei de Castela e León Afonso X o Sabio, que recibiu en Soria, ofrecéndolle a súa submisión e o seu apoio como cabeza da casa de Suabia (ou Hohenstaufen) e como xefe do partido xibelino, oposto ao papa. O rei castelán deu a súa aprobación para ser elixido Rei de romanos, paso previo á coroación polo papa como emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico. Pero o rei de Inglaterra Henrique III propuxo ao seu irmán Ricardo de Cornualla como candidato. Por outra parte estaba o complexo sistema de elección do emperador, que correspondía a sete príncipes electores alemáns.
miniatura|Selo de Ricardo de Cornualla, rei rival de Afonso. A lenda di: RICARDUS DEI GRATIA ROMANORUM REX SEMPER AUGUSTUS. (Ricardo pola graza de Deus Rei de romanos sempre Augusto). miniatura|Afonso X o Sabio, [[Rei de romanos|rei electo de romanos. Miniatura do Libro de retratos de los Reyes, 1594.]]
Tras gastar ambos os candidatos grandes cantidades de diñeiro para subornar aos electores, o 1 de abril os partidarios de Afonso, o arcebispo de Tréveris, o duque de Saxonia, xunto cos poderes outorgados polo margrave de Brandeburgo e polo rei de Bohemia Otakar I, elixiron Rei de romanos a Afonso en Frankfurt. Pero Otakar I, interesado en manter o reino vacante, deu o seu voto, alternativam ente a ambos os candidatos. O rei castelán distribuíu grandes cantidades de diñeiro aos seus partidarios para manter viva a súa causa en Alemaña; pero en Italia, o papa Alexandre IV (o valenciano Roderic de Borja) deuse de conta de que a presenza dos casteláns favorecía a causa dos xibelinos, pois seu inimigo Ezzelino da Romano era partidario de Afonso. A pesar de todo, Afonso X enviou unha embaixada ao papa para lograr a súa lexitimación, aquietando as suspicacias do papa acerca do seu xibelinismo, nada extremista.
Tres electores votaron por Ricardo (ademais do voto duplo de Otokar). O papa e Luís IX de Francia apoiaron a Afonso, pero ambos os dous cambiaron de parecer en última instancia presionados polos poderosos familiares de Leonor de Provenza, cuñada de Ricardo. Por outro lado, Otakar II votou inicialmente por Ricardo, pero pouco despois apoiou a Afonso e finalmente accedeu a apoiar ao conde de Cornualla, logrando así a maioría simple requirida. O inglés viaxou a Aquisgrán, onde foi coroado o 27 de maio de 1257 polo arcebispo de Colonia como Rei de romanos, xunto á tumba do primeiro emperador medieval de Europa Occidental, Carlomagno. Porén, Ricardo, ao igual que a súa soberanía en Gascuña e Poitou, nunca tivo un poder efectivo sobre os seus dominios chegando a realizar só catro breves visitas a Alemaña entre 1257 e 1269. (Pola súa parte, o seu rival Afonso nunca pisou terra alemá).
Á morte de Ezzelino da Romano (1259), os xibelinos tenderon agora a unirse en torno a Manfredo de Sicilia, recentemente coroado como rei de Sicilia, sen que o papa estivera disposto a recoñecelo, posto que o excomungara. Nese momento, os xibelinos podían aspirar á hexemonía sobre toda Italia, e calquera alivio á terrible presión que estes exercían sobre o papa era ben recibido: de aí que Alexandre IV acollese ben aos embaixadores casteláns prometéndolles que na querela imperial se atería á máis estrita xustiza. Tras unha sede vacante de tres meses, o patriarca de Xerusalén, Xacobe Pantaleón, de orixe francesa, foi elixido en setembro de 1261 como novo papa, como Urbano IV (1261–1264), que nunca pisaría Roma e, aínda que mantivo unha teórica actitude de neutralidade entre os dous candidatos, o castelán e o inglés, non estaba disposto a que ningún dos dous puidera sumar as súas forzas ás dos seus inimigos os xibelinos. Ante isto, ideou unha arbitraxe que lle permitira demorar a súa sentenza o tempo que fora necesario.
Porén, ante o avance irresistíbel dos xibelinos, e a pesar de que Afonso X intentaba que os güelfos se aderisen a súa causa mantendo hostilidade cara a Manfredo, o papa Urbano IV ignorou o acordo que establecera Alexandre IV, e púxose en mans de Francia, onde finalmente contou coa aprobación do rei Luís IX para que o seu irmán Carlos de Anjou asinara un acordo o 15 de agosto de 1264 co papa, no que aceptaba a investidura do Reino de Sicilia e, mentres, Urbano IV seguiu dilatando a súa arbitraxe sobre a disputa da coroa imperial. Carlos de Anjou iniciou unha empresa implicando á banca güelfa, especialmente a Orlando Bonsignori, que se beneficiaría dos territorios do reino siciliano, o que ía en contra dos intereses de Pedro III de Aragón, casado coa filla de Manfredo Constanza II de Sicilia, e que tamén aspiraba a este Reino.
Mentres que o exército anxevino avanzaba por Italia con apoio güelfo, faleceu o papa Urbano IV e foi elixido o tamén francés, Clemente IV (1265-1268), que tampouco entrou en Roma, quedando ben establecido en Viterbo. Este papa mantivo unha actitude abertamente favorábel a Carlos de Anjou e, cando este alcanzou Roma por mar, foi elixido senador e coroado como rei de Sicilia o 6 de xaneiro de 1266 por cardenais designados polo papa. Cando o exército anxgevino chegou a Roma, Carlos emprendeu a campaña contra Manfredo, que saíu do seu letargo para encontrarse cos anxgevinos na batalla de Benevento, o 26 de febreiro de 1266, onde o exército siciliano foi derrotado e o propio Manfredo encontrou a morte. Desta maneira, Carlos de Anjou logrou facer efectivo o seu control sobre todo o reino. E deste xeito impulsou o güelfismo en Italia, como o establecemento de Filipe della Torre en Milán, o marqués de Este en Ferrara e, en Florencia, os xibelinos foron de novo expulsados.
Pola súa parte, a pesar de que Afonso X insistía en non favorecer o xibelinismo, co que se privou do único apoio do que puidera dispoñer, os embaixdores casteláns, aproveitando que o infante Henrique de Castela apoiara o financiamento da empresa de Carlos de Anjou e posto que estaba na Corte pontificia, meteron presión a Clemente IV para que pronunciara a sentenza a prol do rei castelán. Porén, ao desaparecer a resistencia xibelina en Benevento, o papa non considerou necesario manter unha postura contemporizadora co rei castelán.
En todos estes anos Afonso desembolsou enormes cantidades de diñeiro para sufragar as súas xestións para ser coroado emperador polo papa, así como para apoiar militar e financeiramente aos seus partidarios en Italia e Alemaña. Desgrazadamente para o monarca castelán, a Igrexa romana foi alongando o preito, como vimos, até que Alfonso viuse obrigado a renunciar en 1275, tras unha entrevista en Beaucaire co papa Gregorio X.
Últimos anos e morte
Ricardo apoiou ao seu irmán Henrique durante a rebelión de Simon de Montfort na segunda guerra dos Baróns]] (1264-1267). Caeu prisioneiro tras a batalla de Lewes (1264) xunto ao seu irmán e a seu sobriño, o príncipe Eduardo, permanecendo encarcerado até setembro de 1265.
En decembro de 1271 sufriu un derramo cerebral que paralizou o seu lado dereito e perdeu a capacidade de falar. Pouco despois, o 2 de abril de 1272, Ricardo morreu no castelo de Berkhamsted, en Hertfordshire. Foi enterrado na abadía de Hailes xunto á súa segunda esposa Sancha de Provenza e a Henrique, seu fillo coa súa primeira esposa.
Matrimonios e descendencia
miniatura|dereita|Armas de Ricardo como Rei de romanos. No fondo, mostrase a aguia imperial, símbolo do [[Sacro Imperio Romano Xermánico e á fronte, como escusón, as súas armas persoais.]]