cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Mónaco de 2017
Carreira
Logo da carreira Sergio Pérez e Jenson Button recibiron dous puntos de penalización (cada un) anotados na súa Super Licenza, ambos por causar unha colisión.
Cualificación
miniatura|center|upright=2|alt=Schéma de la grille de départ du Grand Prix de Monaco 2017|Grella de saída do Gran Premio de Mónaco de 2017.
Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España
Estrutura
Este Ministerio estrutúrase nos seguintes órganos superiores:
O Consello Económico e Social queda adscrito ao Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social.
Ratón
Co topónimo Ratón podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Pontevedra
Calles de papel
Calles de papel é o cuarto disco do grupo cántabro La Fuga, publicado no 2003.
Totally Lost
Listaxe de cancións
Todos os temas copostos por Scott McCaughey agás onde se indique.
Museo Galego da Marioneta
O Museo Galego do Xoguete e a Marioneta, inaugurado en outubro do 2001, e albergado, dende o 13 de decembro de 2014, no Pazo de Liñares, é froito dun convenio de colaboración entre o Concello de Lalín e compañía de monicreques Viravolta, que aproveita este espazo permanente para mostrar a súa colección de marionetas (máis de 300 pezas) e para fomentar o gozo, estudo e recuperación da arte dos monicreques. O museo amplía cada ano o seu fondo documental coa incorporación de novas pezas, libros, vídeos e outros materiais sobre esta materia. miniatura|Sede do museo.
Mnozil Brass
Mnozil Brass é un septeto de brass austríaco. Tocan clásico, jazz e outros estilos musicais usando instrumentos tradicionais de brass e outros non tan tradicionais, como keyed trumpet e Wagner tuba. A música preséntase como un estilo típico de humor, que pode ser aproximadamente caracterizado como "negro acebiche" e "aquí e alá" absurdo. Os elementos de slapstick existen ao lado dun brass virtuoso. Cantantes austríacos e alemáns do século XX son adoito caricaturizados.
Museo Galego da Marioneta
Descrición
No ano 1998, con motivo do 15 aniversario da primeira estrea como compañía de monicreques de Viravolta, realizouse unha exposición conmemorativa no Museo Municipal de Lalín, que foi o punto de partida para a creación da Casa do títere, onde o concello exerce a titularidade e as compañías Viravolta e Seisdedos son as encargadas da súa xestión.
Mnozil Brass
Historia
Todos os membros fundadores graduáronse no prestixioso Colexio de Música de Viena, mentres tocaban no Pub Mnozil no primeiro distrito de Viena centro. A banda foi fundada en 1992.
Museo Galego da Marioneta
Descrición
O Museo Galego da Marioneta mantén unha programación estábel, organizando talleres de iniciación, cursos para profesionais dos monicreques e da educación e mostras de teatro de marionetas como Titirientroido, Titirideza e Cantos e Contos de Nadal
Mnozil Brass
Historia
O septeto coopera co director freelance Bernd Jeschek, quen desenvolveu a fase dos programas "Smoke", "Ragazzi" e "Seven" e a primeira ópera do século XXI titulada "Das Trojanische Boot", cuxa estrea mundial foi en 2005 durante o festival alemán RuhrTriennale.
O grupo realizou xiras internacionais e gañou os eloxios de artistas como Barry Tuckwell, Chuck Findley, Jeff Nelson e Wycliffe Gordon.
Repertorio do Seven Show (dispoñible en DVD)
Mnozil brass ten un amplo repertorio. As súas dúas horas de duración dos concertos presentan o grupo tocando todas as formas de música xunto con artistas cómicos.
Os xéneros musicais inclúen Austrian Drinking e Folk Songs, Jazz, Pop ou instrumentacións de obras clásicas.
Picandon
Picandon foi un xograr ao servizo do trobador italiano Sordello. A súa participación no escola trobadoresca galego-portuguesa demóstrase por unha tenzón con Johan Soarez Coelho.
Social Distortion
Social Distortion estivo en hiato a mediados da década dos 80 debido á adición ás drogas de Ness, o líder da banda, e a problemas coa lei que deron lugar a períodos prolongados en varios centros de rehabilitación durante dous anos. Dende o seu nacemento, a formación do grupo pasou por cambios, con varios membros entrando e saíndo da banda e sendo Ness o seu único membro constante. Despois de catro décadas de actuacións Social Distortion continua xirando e gravando música.
Ata a data Social Distortion leva publicados sete álbums de estudio, dous recompilatorios, un álbum ao vivo e dous DVDs. O grupo editou dous álbums, Mommy's Little Monster (1983) e Prison Bound (1988), antes de asinar un contrato por tres discos con Epic Records en 1989. Social Distortion chegou á fama co seu terceiro traballo, Social Distortion (1990), no cal estaban os seus exitosos sinxelos "Ball and Chain", "Story of My Life", e a versión de Johnny Cash "Ring of Fire", e que foi certificado ouro pola RIAA. Moitos dos seus álbums posteriores, como o seu segundo disco de ouro, Somewhere Between Heaven and Hell (1992), tamén foron ben recibidos. Social Distortion é unha das bandas de punk rock con máis vendas de discos de todos os tempos con máis de tres millóns de unidades vendidas en todo o mundo.
Galería de imaxes da comarca de Noia
miniatura|dereita|250px|Comarca de Noia
Tratado de York
O Tratado de York foi asinado en 1237 por Henrique III de Inglaterra e Alexandre II de Escocia. Este tratado marcaba a situación da fronteira de Inglaterra e Escocia que segue imperando, con lixeiras modificacións, na actualidade, sinalando o Fiorde de Solway (no oeste) e o Río Tweed (no leste) como límites naturais entre ambos os dous reinos. Tralo asinamento deste tratado, Alexandre II abandonou definitivamente as aspiracións escocesas a dominar as rexións de Northumbria e Cumbria.
Gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase
Función metabólica
A gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase (GAPDH) cataliza a conversión do gliceraldehido 3-fosfato a D -1,3-bisfosfoglicerato (tamén chamado glicerato 1,3-bisfosfato). Este é o sesto paso da degradación glicolítica da glicosa, unha das rutas máis importantes para o fornecemento de enerxía e moléculas carbonadas da célula, que ten lugar no citosol. A conversión ten lugar en dous pasos acoplados. O primeiro é favorable e é o que permite que se realice o segundo paso, que é enerxeticamente desfavorable.
Conversión en dous pasos do gliceraldehido 3-fosfato
A primeira reacción é a oxidación do gliceraldehido 3-fosfato no carbono 1 (o 4º carbono da glicólise que se mostra no diagrama), no cal o grupo aldehido se converte en carboxilo (ΔG°'=-50 kJ/mol (-12kcal/mol)) e o coencima NAD+ se reduce simultaneamente endergonicamente a NADH.
A enerxía liberada por esta reacción de oxidación moi exergónica impulsa a segunda reacción, que é endergónica (ΔG°'=+50 kJ/mol (+12kcal/mol)), na cal se tranfire unha molécula de fosfato inorgánico ao intermediato GAP para formar un produto cun alto potencial de transferencia do fosforilo, o 1,3-bisfosfoglicerato (1,3-BPG).
Mecanismo de catálise
A GAPDH utiliza a catálise covalente e a catálise básica xeral para diminuír a grande enerxía de activación positiva do segundo paso desta reacción. Primeiro, un residuo de cisteína do centro activo da GAPDH ataca o grupo carbonilo do GAP, creando un intermediato hemitioacetal (catálise covalente). Despois, unha molécula adxacente fortemente unida de NAD+ acepta un ión hidruro da GAP, formando NADH; á vez o GAP é oxidado a un intermediato tioéster utilizando unha molécula de auga. Este tioéster ten unha enerxía moito máis alta que o ácido carboxílico que se orixinaría en ausencia da GAPDH (este ácido carboxílico non permitiría superar facilmente a barreira de enerxía necesaria para realizar a segunda reacción, a fosforilación, polo que a reacción sería moi lenta e o equilibrio demasiado desfavorable como para que fose útil nun organismo vivo). A doazón do ión hidruro polo hemitioacetal está facilitada pola súa desprotonación por un residuo de histidina no centro activo do encima (catálise básica xeral). A desprotonación favorece a reformación do grupo carbonilo no intermediato tioéster e a expulsión do ión hidruro. O NADH abandona o centro activo e é substituído por outra molécula de NAD+, cuxa carga positiva estabiliza o oxíxeno do carbonilo cargado negativamente no estado de transición do seguinte e último paso. Finalmente, unha molécula de fosfato inorgánico ataca o tioéster e forma un intermediato tetraédrico, que despois colapsa liberando 1,3-bisfosfoglicerato, e o grupo tiol do residuo cisteína do encima.
Regulación encimática
Esta proteína pode usar o modelo morfeeína de regulación alostérica.
Funcións adicionais
A GAPDH, como moitos outros encimas, ten múltiples funcións. Ademais de catalizar o 6º paso da glicólise, as evidencias recentes implican a GAPDH noutros procesos celulares. Na evolución é frecuente que se reutilicen e adapten proteínas xa existentes para unha nova función en troques de que evolucione unha proteína totalmente nova para realizala.
Transcrición e apoptose
En 2005 atopouse que a GAPDH inicia a apoptose. Esta non é unha terceira función, pero pode considerarse unha actividade mediada pola unión da GAPDH ao ADN como na activación da transcrición mencionada antes. O estudo demostrou que a GAPDH é S-nitrosilada polo NO en resposta ao estrés celular, o cal causa que se una á proteína SIAH1, que é unha ubiquitina ligase. O complexo vai ao núcleo onde a SIAH1 se une a proteínas nucleares para a súa degradación, iniciando así un apagado celular controlado. Nun estudo posterior demostrouse que o deprenil, composto que fora utilizado clinicamente para tratar a enfermidade de Parkinson, reduce fortemente a acción apoptótica da GAPDH ao impedir a súa S-nitrosilación e podería ser utilizado como un fármaco.
Interruptor metabólico
A GAPDH actúa como un interruptor metabólico reversible en condicións de estrés oxidativo. Cando as células se expoñen a oxidantes, necesitan cantidades excesivas do cofactor antioxidante NADPH. No citosol, o NADPH orixínase por redución do NADP+ realizada por varios encimas, tres deles catalizan os primeiros pasos da vía da pentosa fosfato. Os tratamentos oxidantes causan unha inactivación da GAPDH. Esta inactivación redirixe temporalmente o fluxo metabólico desde a glicólise á vía da pentosa fosfato, o que lle permite á célula xerar máis NADPH. En condicións de estrés, cómpre NADPH para ser utilizado por algúns sistemas antioxidantes como o da glutarredoxina e tiorredoxina e tamén é esencial para a reciclaxe do glutatión.
Transporte de vesículas desde o retículo endoplasmático
A GAPDH tamén parece que está implicada na formación de vesículas de transporte que van desde o retículo endoplasmático ao aparato de Golgi, o cal forma parte da ruta de transporte das proteínas que son segregadas. A GAPDH é recrutada pola rab2 nos clusters tubulo-vesiculares do retículo endoplasmático, onde contribúe á formación de vesículas COP 1. A GAPDH é activada por medio da fosforilación da tirosina pola Src.
Localización celular
Todos os pasos da glicólise teñen lugar no citosol incluída a reacción catalizada pola GAPDH. As investigacións feitas en eritrocitos indican que a GAPDH e outros varios encimas glicolíticos ensámblanse en complexos no interior da membrana plasmática desas células. O proceso parece estar regulado por fosforilación e oxixenación. O feito de que se sitúen varios encimas glicolíticos próximos uns a outros suponse que incrementa a velocidade global de degradación da glicosa.
Miscelánea
Como o xene da GAPDH se expresa xeralmente de forma estable e constitutiva a altos niveis na maioría dos tecidos e células, considérase un xene de "mantemento" (housekeeping). Por esta razón, os investigadores biolóxicos utilizan comunmente a GAPDH como un control de carga na técnica da western blot e como control para a RT-PCR. Porén, informouse de regulacións diferentes da GAPDH en condicións específicas. Por tanto, o uso da GAPDH como control de carga debe ser controlado coidadosamente.
Negociando gasolina
Negociando gasolina é o quinto álbum do grupo cántabro La Fuga, publicado no 2005.
Rego
Co termo Rego podemos referirnos a:
Mikael Persbrandt
Mikael Åke Persbrandt, nado o 25 de setembro de 1963 en Jakobsberg, Condado de Estocolmo, é un actor sueco de teatro e cinema.
Eleccións municipais en Meis
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Meis dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Meis]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Meis desde a aprobación da Constitución de 1978.
Nebulosa planetaria
miniatura|NGC 6543, a nebulosa Ollo de gato Nebulosa planetaria é unha denominación que dá lugar a erro, xa que nada teñen que ver con planetas nin con ningún sistema estelar. Moitas están asociadas cunha estrela central, rodeada dunha envoltura discoidal de nebulosidade. A estrela central acostuma estar moi quente e a súa emisión é maior na parte ultravioleta do espectro; porén, opticamente a nebulosa parece só un tenue anel. A medición do efecto Doppler do seu espectro indica a existencia de turbulencias e movemento na nube. Estas nebulosas expándense a unha velocidade dalgúns quilómetros por segundo.
O nome débese a que os seus descubridores, no século XVIII, observaron a súa semellanza aos planetas gasosos vistos ao traverso dos telescopios ópticos da época, aínda que en realidade non teñen ningunha relación cos planetas.
Ao final da vida das estrelas que acadan a fase de xigante vermella, as capas exteriores da estrelas son expulsadas debido ás pulsacións e a intensos ventos estelares. En ausencia destas capas, fica un pequeno núcleo da estrela a unha grande temperatura, brillando moi intensamente. A radiación ultravioleta emitida por este núcleo ioniza as capas externas que a estrela expulsara. Trátase dun fenómeno relativamente breve en termos astronómicos, que dura da orde de decenas de miles de anos (o tempo de vida dunha estrela común ronda os mil millóns de anos).
Observacións
As nebulosas planetarias adoitan a ser obxectos tenues e non son visibles a simple vista. A primeira delas descuberta foi a nebulosa Dumbbell na constelación de Vulpecula, observada por Charles Messier en 1764 e listada como M27 no seu catálogo de obxectos nebulosos. Para os primeiros observadores con telescopios de pouca resolución, M27 e as seguintes nebulosas planetarias descubertas parecíanselle aos planetas xigantes como Urano, e William Herschel, discubridor dese planeta, verer of this planet, finalmente cuñou o termo “nebulosa planetaria” para eses obxectos, aínda que, como se sabe agora, son moi distintos aos planetas.
A natureza das nebulosas planetarias foi descoñecida ata que se realizaron as primeiras observacións espectroscópicas, a mediados do século XIX. William Huggins foi un dos primeiros astrónomos en estudar o espectro óptico dos obxectos astronómicos, usando un prisma para dispersar a súa luz. O 29 de agosto de 1864, Huggins foi o primeiro en obter o espectro dunha nebulosa planetaria cando analizou NGC 6543. As súas observacións de estrelas amosaron que o seu espectro consistía nun continuo con moitas liñas escuras superpostas nel, e posteriormente atopou que moitos obxectos nebulosos como a nebulosa de Andrómeda (como se coñecía entón) tiñan espectros semellantes a este e posteriormente demostraríase que eran galaxias.
Porén, cando observou a nebulosa Ollo de gato, atopou un espectro moi distinto. Na vez de atopar un forte continuo con liñas de absorción superpostas, a nebulosa Ollo de gato e outros obxectos semellantes amosaban só un pequeno número de liñas de emisión. O máis brillante destas tiña unha lonxitude de onda de 500.7 nanometros, que non correspondía coa liña de calquera elemento coñecido. Nun principio apareceu a hipótese de que a liña podería deberse a un elemento descoñecido, que foi bautizado como nebulium (unha idea semellante levou ao descubrimento do helio pola análise do espectro do Sol en 1868).
Mentres que o helio foi illado na Terra pouco despois do descubrimento do seu espectro no Sol, o nebulium non. A comezos do século XX Henry Norris Russell propuxo que, en lugar de ser un novo elemento, a liña de 500.7 nm debíase a un elemento familiar en condicións descoñecidas.
Os físicos amosaron nos anos 20 que no gas en densidades moi baixas, os electróns poden encher excitados os niveis de enerxía metaestables en átomos e ións que a densidades máis altas son rapidamente des-excitados por colisións. As transicións de electróns dende eses niveis en ións de nitróxeno e osíxeno (O2+ ou OIII, O+ e N+) dan lugar á liña de 500,7 nm e a outras liñas. Esas liñas espectrais, que só poden verse en gases de moi baixa densidade, son chamadas liñas prohibidas. Observacións co espectroscopio tamén amosan que as nebulosas están compostas de gas extremadamente enrarecido.
As estrelas centrais nas nebulosas planetarias están moi quentes. Só unha vez que a estrela remata o seu combustible nuclear pode colapsar nun tamaño tan pequeno, polo que as nebulosas planetarias viñeron a ser entendidas como unha fase final da evolución estelar. Observacións co espectroscopio amosan que todas as nebulosas planetarias estanse expandindo. Isto leva á idea de foron causadas polas capas exteriores das estrelas lanzadas ao espazo despois da súa vida.
Cara finais do século XX, as melloras tecnolóxicas axudaron a afondar o estudo das nebulosas planetarias. Os telescopios espaciais permitíronlle aos astrónomos a estudar a luz emitida máis alá do espectro visible, que non é detectada polos observatorios baseados en terra (debido a que só as ondas de radio e a luz visible poden penetrar a atmosfera terrestre). Estudos infravermellos e ultravioletas das nebulosas planetarias permitiron determinar de xeito máis preciso as súas temperaturas e densidades. A tecnoloxía dos dispositivos CCD (Charge-coupled device) permitiu medir con máis precisión liñas espectrais moito máis tenues do que antes era posible. O telescopio espacial Hubble tamén amosou que, mentres moitas nebulosas parecen ter estruturas sinxelas e regulares dende a superficie da Terra, a alta resolución óptica conseguida por un telescopio sobre a atmosfera revela morfoloxías extremadamente complexas.
Nebulosas protoplanetarias
Un exemplo deste tipo de nebulosas é a Nebulosa do Ovo.
Aaron Ciechanover
Aaron Ciechanover (en אהרון צ'חנובר), nado o 1 de outubro de 1947 en Haifa (Israel), é un biólogo israelí galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2004.
Traxectoria
Naceu nunha familia polaca xudía que fuxiu do seu país logo da segunda guerra mundial. Estudou Medicina na Universidade Hebrea de Xerusalén, onde se licenciou en 1974, e posteriormente realizou o doutoramento en Bioloxía no Instituto Tecnolóxico Israelí (Technion) en 1982. Actualmente é docente no departamento de Bioquímica e dirixe o Instituto Rappaport de Investigación en medicina no Technion.
Investigacións científicas
Interesado na degradación das proteínas, xunto a Avram Hershko no seu Laboratorio de investigación no Technion observou como esta degradación era regulada pola ubiquitina, unha pequena proteína que aparece de forma natural nas células eucariotas. Por este descubrimento en 2004 foi galardoado, xunto con Avram Hershko e Irwin Rose, co Premio Nobel de Química.
En 2000 recibiu o premio Lasker á investigación básica en medicina.
Ligazóns externas
esquerda|220px|miniatura|De esquerda á dereita: Irwin Rose, [[Avram Hershko e Aaron Ciechanover na cidade de Estocolmo en 2004 con motivo da entrega dos Premios Nobel.]]
The Photo Album
The Photo Album é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo Death Cab for Cutie, publicado o 9 de outubro de 2001 a través do selo Barsuk Records.
Do disco sacáronse tres sinxelos: "A Movie Script Ending", "I Was a Kaleidoscope" e "We Laugh Indoors". Todos eles entraron na lista británica de sinxelos, sendo o posto máis alto o número 115 de "I Was a Kaleidoscope". The Photo Album foi o primeiro álbum de Death Cab for Cutie en contar con cancións nas listas de éxitos, converténdose tamén "A Movie Script Ending" no primeiro de tres temas da banda en aparecer na serie de televisión The O.C.. Foi o seu único disco en contar co batería Michael Schorr.
Comité Olímpico Exipcio
O Comité Olímpico Exipcio (en اللجنة الأولمبية المصرية) é unha organización sen ánimo de lucro que serve como o Comité Olímpico Nacional de Exipto e forma parte do Comité Olímpico Internacional.
Historia
O Comité Olímpico Exipcio foi fundado durante o quedivato de Exipto o 13 de xuño de 1910 en Alexandría por Angelo Bolanaki, o primeiro deportista exipcio en competir nun evento internacional fóra do país. Exipto participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos de 1912 cun único deportista en esgrima. Exipto foi o décimo cuarto país en unirse ao Comité Olímpico Internacional.
Dozón
Dozón é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Deza. Segundo o IGE en 2015 tiña 1174 habitantes.
A luz prodixiosa
A luz prodixiosa (en La luz prodigiosa) é unha película española de 2003 dirixida por Miguel Hermoso.
Dozón
Xeografía
O concello está situado no nordeste da provincia de Pontevedra. Limita ao noroeste con Lalín, ao nordeste con Rodeiro, e ao sur co Irixo e Piñor (provincia de Ourense). Con 75 km², é o municipio máis pequeno da comarca do Deza. Ten 8 parroquias e 54 aldeas, sendo a capital O Castro.
Está situado nas terras altas do val do río Deza, na vertente Oeste da Dorsal Occidental Galega, nos contrafortes das serras do Faro e dos montes do Testeiro, a altitude media é superior os 740 m. O teito do concello constitúeo a Pena de Francia, de 914 m. Tamén destacan os montes Cubelos (833 m) e A Gándara (870 m), estas elevacións forman a divisoria das augas das concas do Miño e do Ulla, e Coto da Lebre (770 m).
A luz prodixiosa
Sinopse
A principios da guerra civil española, un pastor, chamado Joaquín, socorre un home que os seus verdugos deron por morto na contenda. Joaquín recólleo na súa casa e pouco a pouco empeza a interesarse polo seu pasado. Logo, déixao nun convento ao coidado dunha monxa. Pasados 40 anos, en 1980, reencóntrase con el en Granada. Un feito fortuíto axuda ao mendigo a recuperar a súa memoria perdida, chegando a pensar que é o mesmo Federico García Lorca.
Dozón
Xeografía
Neses montes nacen diversos ríos e regatos, que conforman unha extensa rede fluvial. O río Asneiro, tamén chamado Dozón, nace nas proximidades da Pena de Francia. Dá nome á zona, e é popularmente coñecido coma Deza debido a un erro ortográfico na cartografía do século XIX.
Demografía
Evolución da poboación no intervalo 2000 - 2013:
A luz prodixiosa
Comentarios
Miguel Hermoso abre a polémica do que pasou co poeta granadino tras a súa execución no ano 1936. Non se sabe con certeza onde quedaron os seus restos, aínda que os indicios apuntan a que está enterrado nunha fosa común da localidade de Víznar, provincia de Granada.
Dozón
Historia
Nun documento do ano 832 hai unha referencia a Dezón, manténdose este topónimo até o século XIII. En 1226 aparece o topónimo actual, nun documento no que Gonzalo Rodríguez subscribe coma primeiro titular o establecemento do arcediagado de Dozón.
No termo municipal está establecido o nacemento do lendario rei Vamba, se ben a tradición oral matiza e sinala que Wamba, era fillo do rei visigodo Recesvinto e dunha das súas criadas, que ao ser expulsada da Corte, veu vivir ao que hoxe coñécesamento como “Castro Real de Dozón”. Unha vez falecido o fillo lexítimo de Recesvinto, este mandou ós seus cabaleiros a buscar a Wamba, xa maior. Cando chegaron, Wamba estaba arando na terra e negouse a marchar con aqueles homes, se ben tralas presións e as amezas, aquel home aceptou, reinando posteriormente como Wamba.
No século X converteuse en Real Couto de Dozón por iniciativa do rei Sancho I de León e da súa muller, logrando privilexios coma a exención do pago de impostos. O Real Couto foi orixinariamente señorío da abadesa do mosteiro de San Pedro de Dozón, pero máis tarde converteuse en señorío do abade do mosteiro de Oseira, do que aínda se conservan escudos nalgún dos edificios máis senlleiros da bisbarra.
Durante o reinado de Filipe II, Dozón converteuse en Reguengo.
Patrimonio
A vila do Castro aséntase sobre un dos moitos castros fundados na idade de Bronce, dos que aínda se conservan numerosas pegadas. Destacan polo seu bo estado de conservación o castro de San Breixo, en Maceiras, e o de Santa María, na parroquia de Dozón.
Do período da romanización consérvanse as súas pontes e restos dunha calzada cara ás terras de Camba.
A igrexa de San Pedro de Vilanova de Dozón é un templo románico do século XII. A igrexa de Santa María de Dozón ten elementos pertencentes ao barroco. Ademais das outras igrexas parroquiais, están as ermidas de San Domingos en Sanguiñedo, a de Santo Amaro e O Pilar, no Sisto, e a da Virxe da Pena de Francia.
Lugares de Dozón
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Dozón vexa: Lugares de Dozón.
Luís Huici
miniatura|Tumba de Luís Huici no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Luís Huici Fernández, nado en Barballor (Zaragoza) en 1896 e finado en Pastoriza (Arteixo) o 20 de agosto de 1936, foi un xastre, pintor, debuxante e gravador galego.
Traxectoria
Fillo dun farmacéutico galego e de nai asturiana. Cando morreu o seu pai foi vivir con súa nai a Oviedo, onde aprendeu o oficio de xastre. Instalouse na Coruña cara a 1920. No seu taller celebrábase un parladoiro no que participaban Álvaro Cebreiro, Manuel Crestar, Francisco Miguel Fernández Moratinos, Luís Seoane e José Villaverde Velo. Militante de Izquierda Republicana, foi presidente do grupo Amigos de las Artes Nuevas (ADLAN) e pertenceu ao Centro de Estudios Sociales Germinal. Fundou o primeiro cineclub da Coruña. Foi redactor de El Noroeste e as súas obras publicáronse en La Zarpa, Vida, Galicia, Tonel, Luz e Alfar. Foi asasinado en agosto de 1936.
Vida persoal
Casou con Aurora Carreras Cao.
Bacterias púrpuras
alt=|miniatura|Bacterias púrpura crecendo nunha [[columna de Winogradsky.]] As bacterias púrpuras ou bacterias fotosintéticas púrpuras son proteobacterias que son fotótrofas, é dicir, poden realizar a fotosíntese. Teñen os pigmentos bacterioclorofila a ou b, e varios tipos de carotenoides, que lles dan coloracións que van desde o púrpura, ao vermello, castaño ou laranxa. Non corresponden a un grupo taxonómico, senón a un tipo de bacteria fotosintética, xa que hai dous grupos de bacterias púrpura: púrpuras do xofre (Chromatiales en parte) e púrpuras non do xofre (Rhodospirillacea), nos cales tamén hai heteroxeneidade.
Metabolismo
A absorción de enerxía da luz da fotosíntese ten lugar nestas bacterias en centros de reacción da membrana plasmática, que forma pregamentos cara ao interior da célula para formar sacos, tubos, ou láminas, o que incrementa moito a área superficial dispoñible.
Historia
As bacterias púrpura foron as primeiras bacterias nas que se descubriu a fotosíntese anoxixénica, que non desprende oxíxeno como subproduto, senón outra substancia, xeralmente o xofre. Isto probouse ao establecer por primeira vez a reacción das bacterias a diferentes concentracións de oxíxeno. O resultado foi que as bacterias se movían rapidamente afastándose mesmo de trazas mínimas de oxíxeno. Despois, tomouse unha placa de bacterias e enfocouse unha luz nunha parte da placa deixando o resto escuro. Como as bacterias non podían sobrevivir sen luz, todas se moveron á zona iluminada, que quedou ateigada de células. Se o subproduto da fotosíntese destas bacterias era o oxíxeno, as distancias entre elas terían que facerse cada vez maiores a medida que se producía máis oxíxeno. Pero debido ao comportamento das bacterias baixo a luz, concluíuse que o subproduto fotosintético non podía ser o oxíxeno.
Cohorte
Na Roma antiga, unha cohorte era unha subdivisión da infantaría. En orixe, era unha subunidade da lexión romana, formada por 600 homes (seis centurias de 100 homes, comandada cada unha por un centurión). Nas forzas auxiliares do Imperio Romano, había cohortes individuais de 500 homes (quingenaria) e de 1000 (miliaria), así como unidades mixtas de infantaría e cabalaría (cohors equitata) que existían en paralelo.
Bacterias púrpuras
Evolución
Teorizouse que algunhas bacterias púrpuras están relacionadas coas mitocondrias e hidroxenosomas, que se orixinaron como bacterias simbióticas de eucariotas que se acabaron por converter en orgánulos celulares. As comparacións das súas estruturas proteicas indican que hai entre elas e as mitocondrias un antepasado común.
Taxonomía
As bacterias púrpuras non do xofre encóntranse entre as Alphaproteobacteria e Betaproteobacteria, e comprenden os seguintes grupos: As bacterias púrpuras do xofre están incluídas nas Gammaproteobacteria, e forman a orde das Chromatiales, pero nesa orde desde a década do 2000 incluíronse dous xéneros, Halothiobacillus e Granulosicoccus, que non son fotosintéticos. A semellanza entre a maquinaria fotosintética destas diferentes liñaxes indica que teñen unha orixe común, debido a que teñen un devanceiro común ou a que se produciu unha transferencia lateral de xenes.
Río Tweed
O río Tweed (ou Uisge Thuaidh en gaélico) é un río existente na rexión de Escocia, no Reino Unido, que ten unha lonxitude total de 156 km, sendo o undécimo río pola súa lonxitude de todo o Reino Unido e o cuarto de Escocia. O río Tweed atravesa completamente a rexión dos Scottish Borders.
O río ten o seu nacemento no lugar coñecido como Tweed´s well, recollendo e drenando as augas de todo o conxunto da zona dos Borders. A parte máis meridional do seu curso é a que marca a fronteira de Escocia con Inglaterra (concretamente con Northumberland) ao longo dun total de 27 km, nas proximidades da cidade de Berwick-upon-Tweed. O río remata o seu curso no mar do Norte. Por outra banda, o río Tweed é un dos grandes ríos salmoneiros de Escocia.
As principais cidades atravesadas polo Tweed desde o seu nacemento ata a súa desembocadura son Peebles, Galashiels, Melrose, Kelso, Coldstream e Berwick-upon-Tweed, lugar onde finalmente o río desemboca no mar do Norte.
Alberto Armesto García
Alberto Armesto García, nado en Maceda o 18 de xaneiro de 1920, foi un político galego.
Cenarchaeum symbiosum
Cenarchaeum symbiosum é unha especie de microorganismos do dominio das arqueas con forma de bacilo, e a primeira especie descrita do novo filo proposto das Thaumarchaeota. C. symbiosum non é termófila como outras arqueas, senón que vive a temperaturas temperadas (crece ben a 10 °C) e encóntrase habitando en esponxas mariñas como simbionte.
O xenoma de C. symbiosum estímase que ten 2,02 millóns pb, e contén pouco máis de 2000 xenes preditos. Presenta un ciclo do ácido tricarboxílico incompleto, a vía de Embden-Meyerhof, e unha derivación da vía da pentosa fosfato.
Kintyre
miniatura|150px|A Península de Kintyre, en vermello, dentro de [[Argyll]] Kintyre (Ceann Tìre en gaélico escocés) é unha península do oeste de Escocia, no suroeste do condado de Argyll e Bute. Ten unha lonxitude de aproximadamente 48 km, dende o Mull of Kintyre no sur (ao que Paul McCartney adicou unha coñecida canción en 1977), ata o to East Loch Tarbert no norte. A rexión lindeira con esta penínusla polo norte chámase Knapdale.
Xeograficamente, a península de Kintyre é alongada e estreita, xa que en ningún punto supera os 18 km de costa a costa. A parte central da penínusla está composta principalmente por páramos montañosos, mentres que as zonas costeiras e parte do interior están compostas por terras fértiles. Así pois, Kintyre foi unha zona de frecuentes asentamentos humanos, dende os primeiros escotos que migraron dende o Ulster ata o oeste de Escocia, ata os viquingos noruegueses que conquistaron a área cara ao ano 1000.
A localidade máis grande da zona é Campbeltown (a uns 9 km do Mull por estrada), que ostenta o título de "Burgo Real" dende mediados do século XVIII. A economía da zona baséase tradicionalmente na pesca e a agricultura, aínda que Campbeltown gañouse tamén unha reputación polo seu whisky de malte, en especial o seu premiado Springbank.
Roteiro en feminino Sons de Mulleres
miniatura|Visita guiada en 2018. Lavadoiro A Barroca|290x290pxO Roteiro en feminino Sons de Mulleres é un itinerario proxectado por Mulheres Nacionalistas Galegas que sinalizou a Concellería de igualdade do Concello de Vigo, e que ten como obxectivo visibilizar as mulleres que, individual ou colectivamente, teceron a historia da cidade de Vigo. Realiza un percorrido por quince puntos situados fundamentalmente no centro histórico da cidade, nos que, dun ou doutro xeito, as mulleres deixaron a súa pegada e a súa contribución á identidade de Vigo.
O I Roteiro en Feminino foi presentado en 2011 no Museo de Arte Contemporánea de Vigo nun acto que contou coa presenza de mulleres que colaboraron cos testemuños das súas vivencias persoais no traballo de campo do itinerario, así como de familiares das mulleres que nel se lembran.
En 2012 foi inaugurada a sinalización nun acto realizado diante do punto nº 14 do itinerario, o espazo contra a Violencia de Xénero. No acto interviñeron a concelleira de igualdade de Vigo, Chus Lago e a coordinadora do proxecto María Casar.
Co gallo das celebracións do 8 de marzo, Día Internacional da Muller, a Concellería de Igualdade organiza visitas guiadas percorrendo o itinerario.
Percorrido
Recuperando a historia desde unha perspectiva de xénero, visibilizando e apoderando o labor realizado polas mulleres, nos 15 puntos do itinerario hai espazos que son froito das reivindicacións e do traballo máis recente do Movemento Feminista: a Praza 8 de Marzo, o Centro de Documentación e recursos feministas ou a Casa das Mulleres; lugares que recuperan a memoria de mulleres vítimas da represión franquista: Urania Mella, Olimpia Valencia ou Rosario Hernández -A Calesa-, que loitaron pola liberdade nas rúas da cidade, nos sindicatos e na vangarda cultural; Pedagogas que defenderon os dereitos das mulleres, loitando pola súa educación: Concepción Arenal, Ernestina Otero ou Antia Cal; lugares de creación artística e literaria, como foi a imprenta de Juan Compañel onde Rosalía de Castro sacou do prelo en 1863 Cantares gallegos; lugares que recoñecen o compromiso político; e lugares que recoñecen o traballo nas conserveiras, na ribeira do Berbés ou as ostreiras, nos lavadoiros comunais ou nos mercados, ou ás mulleres que tiveron que emigrar.
Espazos sinalizados
Os 15 puntos sinalizados do itinerario:
Sugar Ray
Sugar Ray é unha banda estadounidense de rock formada en 1986 en Newport Beach (California). O grupo, que comezou facendo funk metal, chegou ao grande público en 1997 co lanzamento da súa canción "Fly". O éxito deste tema, cun son pop rock que se afastaba lixeiramente a sonoridade da banda nese momento, fixo que Sugar Ray pasase a facer un estilo pop máis orientado ao mainstream. Os seguintes álbums compartesn este estilo, e a banda conseguiu varios éxitos con temas como "Every Morning" e "Someday", do seu álbum 14:59, ou "When It's Over", do Sugar Ray.
Prefectura de Saitama
A Prefectura de Saitama (埼玉県, さいたまけん, Saitama-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na zona centro-oeste da rexión de Kanto, e ao centro-leste da illa de Honshu. A súa capital é Saitama-shi. A prefectura cobre 3.797,25 km² de superficie e habítana 7.145.323 persoas.
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Yamanashi, a prefectura de Nagano, a prefectura de Gunma, a prefectura de Tochigi, a prefectura de Ibaraki, a prefectura de Chiba e a prefectura de Toquio. Antes da Restauración de Meiji coñecíase como a parte norte da provincia de Musaxi (武蔵国).
Xeografía
dereita|300px|miniatura
Dependencia da Coroa británica
miniatura|250px|dereita miniatura|100px|dereita|[[Guernsey]] miniatura|100px|dereita|[[Illa de Jersey|Jersey]] miniatura|100px|dereita|[[Illa de Man]] Unha Dependencia da Coroa británica (Crown Dependency, en inglés), é un territorio semi-independente que está controlado baixo soberanía do Monarca do Reino Unido, pero que non forma parte do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte.
O grao de autonomía é ata máis elevado que o que poida ter un estado dentro dunha federación. As Dependencias da Coroa teñen moedas, matrículas, servizos postais etc., de seu.
miniatura|esquerda|200px|[[Matrícula (automóbiles)|Matrícula propia dun automóbil da Illa de Man]]
Henrique I de Alemaña
miniatura|Henrique I recibe a coroa real mentres caza con gaiolas de paxaros no bosque (dunha pintura de [[Hermann Vogel de 1900).]] miniatura|Henrique I funda o [[Meissen|castelo de Albrechtsburg, o máis antigo de Europa central, no ano 929.]] Henrique I, chamado o Paxareiro, nado en 876 e finado o 2 de xullo de 936, fillo de Otón I de Saxonia e pai de Otón I de Alemaña e de Henrique I, duque de Baviera, foi duque de Saxonia dende 912 e rei da Francia Oriental dende 919 até a súa morte. Primeiro da dinastía otoniana de reis e emperadores alemáns, é xeralmente considerado como o fundador e primeiro rei do Estado alemán medieval, coñecido ata entón como Francia Orientalis. Un ávido cazador, obtivo o sobrenome "o Paxareiro" porque se di que estaba a fixar as súas redes de caza de aves cando os mensaxeiros chegaron a informalo de que ía ser rei.
Ascenso ao trono
Nos seus vinte e catro anos de reinado, Henrique abordou con éxito algúns dos problemas máis perentorios que sufría o reino, tales como a consolidación da institución fronte aos grandes e a ampliación de zonas de influencia, coa anexión de Lorena e a intervención en Bohemia. Ademais, levou a cabo un importante labor de impulso á colonización, movemento coñecido como Drang nach Osten, que afectou o norte e leste do país e permitiu consolidar esas zonas de poboación fronte ás incursións de húngaros, eslavos e suecos.
Batallas contra os húngaros
Henrique I debeu enfrontar durante o seu reinado a ameaza do principado húngaro que en 896 cruzara os montes Cárpatos e ocupara a chaira de Pannonia ao leste dos seus territorios imperiais. Os húngaros levaban nesa época un estilo de vida pagá e seminómade que consistía en saquear e incendiar aldeas, considerándose a si mesmos descendentes de Atila o huno.
Ante isto, Henrique I tivo que facer fronte ás incursións das hostes húngaras que aconteceron no 911, cando invadiran e saquearan Burgundia. Posteriormente, en 915, os húngaros cercaron fallidamente a cidade xermánica de Fulda e incendiaron Bremen tras saqueala. No mesmo ano da súa coroación, 919, Henrique I e o seu exército foron derrotados polos húngaros na batalla de Puchen, e fixéronlle pagar un tributo durante o seguintes dez anos. Así continuou até 932, cando o rei se negou a pagalo, e un ano máis tarde as tropas xermánicas venceron por vez primeira os maxiares na batalla de Merseburgo (933).
Máis tarde o seu fillo Otón I inflixiulles unha derrota maior aos húngaros en 955 na batalla de Lechfeld e en 973 en Quedlinburg. Logo da última negociouse a paz co príncipe Géza de Hungría e comezou o proceso de cristianización e occidentalización dos húngaros, que chegou á súa realización máxima con Estevo I de Hungría no ano 1000.
Cristianismo e fortalezas
Durante o seu reinado, produciuse un grande avance na evanxelización do reino de Bohemia e no fortalecemento das estruturas eclesiásticas, retomando a política carolinxia de apoio ás comunidades monásticas e valéndose de numerosos homes da igrexa na administración do estado.
A fortificación dos castelos do sur de Xermania e a reorganización da cabalaría pesada culminan a súa obra política, salvada grazas á súa insistencia en nomear sucesor como rei de Xermania o seu fillo Otón I o Grande, para evitar a división do reino despois da súa morte.
Familia
Henrique morreu dun ataque cerebral o 2 de xullo de 936, no seu palacio en Memleben, un dos seus lugares favoritos. Para entón, todas as tribos xermanas estaban unidas nun só reino. Henrique I é considerado, polo tanto, o primeiro rei alemán e o fundador do Sacro Imperio Romano Xermánico. Henrique era fillo de Otón I, duque de Saxonia, e de Hedwige de Franconia.
Henrique casou dúas veces. A primeira vez, con Hatheburg de Merseburg, quen lle deu un fillo, Thankmar. O seu segundo matrimonio foi con Matilde de Ringelheim.
O primeiro fillo desta unión, Otón, sucedeuno como emperador. O seu segundo fillo, Henrique, converteuse en duque de Baviera. O seu terceiro fillo, Bruno, foi duque de Lotarinxia e arcebispo de Colonia. O fillo do seu primeiro matrimonio, Thankmar, rebelouse contra o seu medio irmán Otón, e faleceu na batalla de Eresburg no ano 936.
Con respecto ás súas fillas, Gerberga de Saxonia, logo da morte do seu primeiro marido, o duque Xilberto de Lotarinxia, casou co rei Luís IV de Francia e foi nai do rei Lotario de Francia. A súa filla máis nova, Hedwige de Saxonia, casou con Hugo o Grande, duque de Francia e conde de París, e foi a nai de Hugo Capeto, fundador da dinastía dos Capetos.
Iván I de Rusia
miniatura|290px|O [[Kremlin de Iván Kalitá.]]
Iván I Danilovich Kalita (en ruso Ива́н I Дани́лович Калита́ ), nado en 1288 e Moscova e finado o 31 de marzo de 1340 na mesma cidade, foi un monarca que reinou no Princpado de Pereslav (desde 1304), no de Vladímir (desde 1328) e no Moscovia (desde 1328), até a data da súa morte, en 1340.
Uniu na súa persoa os principados de Moscovia, Vladímir e Nóvgorod.
O seu alcume de Kalit ("da bolsa·) provén da súa capacidade como recadador de tributos para os mongois da Horda de Ouro dirixida por Uzbeg, do cal era vasalo. )
Traxectoria
Era o segundo dos fillos de Daniil Aleksandrovich. Converteuse en príncipe de Pereslavl en 1304. Sucedeu ao seu irmán en 1325 como príncipe de Moscova. En 1328 rendeuse ao khan Uzbeg Khan, da Horda de Ouro; o khan nomeouno Gran Príncipe de Moscova despois de depoñer ao anterior, Alexandre II Vladimirski de Tver.
Asolou Tver con cerca de 50.000 homes, en nome do khan e despois de que os habitantes dese principado masacraran aos seus cobradores de triubutos. Tras esta fazaña, o khan concedeulle o título de Gran Príncipe de Moscova, de Vladímir e de toda a Rusia.
Iván non dubidou en buscar unha alianza co khan para protexerse das invasións lituanas. A súa intención era a de expandir o seu principado polas terras rusas e gobernalas dun modo único baixo o seu cetro.
Logrou entenderse coa Horda de Ouro, explicando que un pobo que non viu nunca favorabelmente aos ocupantes, premíaos, e que pensaba que era mellor amigarse con eles. Non vacila el mesmo en tomar parte desa percepción. Tamén se apoia no clero e obtén o traslado da residencia do bispo metropolitano da Igrexa ortodoxa rusa Pedro (Pedro de Kíiv), ruso de nacemento, e que gozaba dunha grande autoridade, desde Vladímir a Moscova en 1325; o sucesor de Pedro, o grego Theognostos (1328-1353) fixou definitivamente en Moscova a sede metropolitana.
Usou a súa riqueza, acumulada como recadador de tributos do khan, para dar préstamos aos principados rusos veciños. Estas cidades caeron gradualmente cada vez máis profundamente na débeda, unha condición que permitiría aos sucesores de Iván anexionalas. O pobo chamou a Iván "o compilador das terras rusas".
Comprou terras ao redor de Moscova, e moitos propietarios pobres venderon ás súas terras por vontade propia. Algúns deles mantiñan o dereito a gobernar nas súas terras en nome de Iván Kalitá. Dunha ou outra forma un bo número de cidades e pobos se uniron ao Principado de Moscova: Uglich en 1323, o principado de Belozero en 1328–1338, o Principado de Galich en 1340.
O maior éxito de Iván, porén, foi convencer ao khan en Sarai que o seu fillo primoxénito, Simeón o Orgulloso, debería sucedelo como Gran Príncipe de Vladímir; desde aquela, o importante principado case sempre pertenceu á casa gobernante de Moscova.
Á súa morte, ocorrida en 1341, deixou 26 cidades —entre as que se encontraban Moscova e Vladímir— ao seu fillo primoxénito Simeón, 23 cidades ao seu segundo fillo Iván, 21 a Andrei e outras 26 á su segunda esposa e aos seus fillos menores.
Está enterrado na Catedral do Arcanxo Miguel do Kremlin de Moscova.
Unións e descendencia
miniatura|150px|Representación de Iván I como santo. Iván I casou en primeiras nupcias cunha certa Helena, falecida en 1331, que lle deu catro fillos:
En segundas nupcias casou con Alexandra, coa que tivo seis fillos:
Legado
Baixo Iván Kalitá, Moscova foi crecendo rapidamente e a súa residencia no Kremlin converteuse na principal parte da cidade. A erección das construcións de madeira ou de pedra branca iniciouse no Kremlin. Foi construído un bo número de igrexas: a Catedral da Asunción, en 1326-1327; a igrexa de Iván da escaleira (San Xoán Clímaco), en 1329; a Catedral do Salvador, en 1330, e a Catedral do Arcanxo Miguel, en 1333, besta última é onde Iván I e os seus descendentes están enterrados.
Entre 1339 e 1340, Iván Kalitá erixiu unha nova fortaleza de carballo máis grande no outeiro de Borovitsky (onde se alza o Kremlin).
Microsoft Excel
Microsoft Excel é un programa de folla de cálculo integrado no paquete informático Microsoft Office. Xunto co resto dos programas do paquete, está traducido ó galego. Presentado ó longo do tempo en varias versións, ten un paralelo no programa Calc de LibreOffice, tamén traducido ó galego pero baixo licenza de software libre.
O programa permite realizar cálculos de gran complexidade debido ás enormes virtudes destas referencias e ó aniñamento de funcións, aínda que hai dous obstáculos fundamentais:
Excel permite tamén representar en gráficos (segundo os modelos incorporados nunha biblioteca predefinida) en base os datos que aparecen nas súas celas, dende diagramas de sectores circulares, barras ou liñas ata dispersións estatísticas, correlacións, tridimensionais, evolucións temporais ou variacións en tolerancia ou de máximos e mínimos bolsista.
Maximino Cacheiro
Maximino Cacheiro Varela, nado na Coruña en 1943, e finado en Vigo o 29 de maio de 2020, foi un ensaísta, teórico da literatura, antólogo, poeta e profesor galego.
Traxectoria
Fixo o bacharelato e a carreira de Maxisterio na cidade natal. Viuse obrigado a exiliarse en 1967 por motivos políticos, unha situación que se prolongou até 1976 en París e que tivo a súa continuación, outros sete anos, en Venezuela. En Venezuela foi profesor da Universidade Central de Venezuela e da Andrés Bello. En París obtivo o título de Licenciado en Filoloxía Hispánica e foi doutor en "Estudos Ibéricos" pola Sorbona, mestrado en Etnoloxía e diplomado en Estudos Superiores Cinematográficos. Foi profesor titular de Literatura Hispanoamericana na Universidade de Vigo.