cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FEAFES Galicia
Comité en Primeira Persoa
Saúde Mental FEAFES Galicia pretende que este comité sirva de impulso para o cumprimento da Estratexia en Saúde Mental e se converta nun foro de ideas dende o cal se deseñen vías de solución. Este órgano tamén axuda a Saúde Mental FEAFES Galicia a cumprir a súa misión permitindo que se intercambien experiencias entre as distintas asociacións e, sobre todo, que as persoas usuarias sexan unha parte activa na entidade.
A través dunha serie de reunións periódicas, as persoas que conforman o comité tratan temas que lles afectan como a mellora da atención socio-sanitaria ao colectivo, a formación como medio facilitador da inserción laboral ou as posibles accións de loita contra o estigma, entre outros. O comité conta cun blog propio: mentalizaccion.org.
Axencia de colocación
Dende novembro do 2013, Saúde Mental FEAFES Galicia conta coa certificación oficial que a acredita como Axencia de Colocación. Esta acreditación, concedida polo Servizo Público de Emprego Estatal, implica un recoñecemento á eficacia e transparencia do traballo que realiza a entidade a favor da inserción laboral de persoas con problemas de saúde mental.
No seu traballo como Axencia de Colocación, Saúde Mental FEAFES Galicia ofrece unha serie de servizos gratuítos tanto ao empresariado comoás persoas demandantes de emprego: análise das necesidades das empresas, axuste das persoas demandantes aos postos de traballo, asesoramento e acompañamento no proceso de inserción laboral etc. A través destas accións, Saúde Mental FEAFES Galicia pretende facilitar un posto de traballo axeitado ás características de cada persoa con problemas de saúde mental que estea en busca de emprego.
Identificación biométrica da xeometría da man
A xeometría da man é un método de identificación biométrica que identifica aos usuarios pola forma das súas mans. Os lectores de xeometría das mans toman medidas de distintas distancias entre puntos das mans dos usuarios, e comparan estas medidas coas almacenadas nun ficheiro.
A identificación usando a xeometría da man é un método de autenticación (un a un), non de identificación (un a varios), co cal non é un método válido para usar con bases de datos de usuarios moi grandes, se non se combina non algún sistema de identificación.
Proceso
Existen dous tipos de dispositivos de lectura da xeometría da man: mecánicos e baseados en imaxes.
O patrón informático que se obten a partir da xeometría da man é un dos máis lixeiros de tódolos métodos biométricos, ocupando normalmente menos de 10 bytes.
Historia
É un dos primeiros métodos de identificación biométrica en ser automatizado. Fabrícanse dispostivos biométricos baseados na xeometría da man dende comezos da década de 1980.
Fiabilidade
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é menor que 1/500 (sobre unha base de datos moi pequena).
Permanencia
Un dos problemas dos sistemas de identificación baseados na xeometría da man, é que soamente as persoas adultas, que xa non están na fase de crecemento, poden usalo sen ter que rexistrar cada pouco tempo as novas medidas da man do usuario.
Tempo de espera
Os sistemas de autenticación baseados na xeometría da man están entre os máis rápidos de tódalas tecnoloxías biométricas. Os sistemas actuais poden determinar se unha persoa é quen di ser en menos dun segundo.
Polo Sur
330px|miniatura|dereita|1. Polo Sur Xeográfico 2. Polo Sur Magnético (2007) 3. Polo Sur Xeomagnético (2005) 4. Polo de inaccesibilidade. O Polo Sur, tamén coñecido como Polo Sur Xeográfico ou Polo Sur Terrestre, é un dos dous puntos nos que o eixe de rotación da Terra cruza a súa superficie. É o punto máis meridional da superficie da Terra e atópase no lado oposto ó Polo Norte.
Está situado no continente da Antártida sendo este é o lugar onde se encontra o estación Amundsen-Scott, que se estableceu en 1956 e que estivo permanentemente habitada dende aquel ano. O polo Sur xeográfico non debe confundirse co polo Sur magnético.
Clima
Durante o inverno austral o Polo Sur non recibe luz solar en absoluto, e no verán o sol, polo contrario, está todo o tempo nunha posición baixa no ceo sobre o horizonte. Moita da luz solar que chega á superficie é reflectida pola neve. A falta de calor solar, combinada coa elevada altitude (3200 m), inflúe en que o Polo Sur teña un dos climas máis fríos do planeta. As temperaturas no Polo Sur son moito menores cás do Polo Norte, especialmente porque o Polo Sur se localiza a maior altitude en medio da masa continental, mentres que o Polo Norte está ao nivel do mar na metade do océano, o que á súa vez, actúa como reserva de calor.
A mediados de verán, o Sol logra a súa elevación máxima a aproximadamente 23,5º; as temperaturas no Polo Sur son de arredor de -25 °C. A medida que o "día" de seis meses vai rematando e o Sol baixa, as temperaturas tamén baixan e chegan na posta do Sol (finais de marzo) e a súa saída (finais de setembro) a arredor de -45 °C. A mediados do inverno, a temperatura mantense a arredor de -65 °C. a temperatura máis elevada rexistrada na Base Amundsen-Scott é de -14 °C, e a máis baixa, -83 °C. Non obstante, esta non é a máis baixa rexistrada no planeta, senón que foi a rexistrada nos cumes situados na meseta antártica oriental, entre o Domo A e o Domo F, que chegaron a -93 °C.
O Polo Sur ten un clima desértico, case sen recibir precipitacións. Non obstante, os fortes ventos poden causar nevadas.
Exploracións
miniatura|300px|Base Amundsen-Scott. Os primeiros homes en chegar ao polo sur xeográfico foron o noruegués Roald Amundsen e o seu grupo, o 14 de decembro de 1911. Amundsen chamou ao seu campamento Polheim, e todo o que rodeaba o polo, Haakon VII's Vidde, en honor ao rei Haakon VII de Noruega. O competidor de Amundsen, o británico Robert Falcon Scott, chegou ao polo un mes despois. Na viaxe de volta, Scott e os seus catro compañeiros morreron de fame e hipotermia. En 1914, o explorador británico Ernest Shackleton coa súa Expedición Imperial Trans-Antártica decidiu emprender a súa aventura de cruzar a Antártida pasando polo Polo Sur, mais o Endurance, o seu barco, quedou atrapado na banquisa e afundiu once meses máis tarde. Shackleton e todo su equipo sobreviviron despois de moitas vicisitudes.
Logo de Amundsen e Scott, os seguintes en chegar ao polo sur por terra foron Edmund Hillary, o (3 de xaneiro de 1958), e Vivian Fuchs, o (19 de xaneiro de 1958), cos seus respectivos grupos, no transcurso da «Expedición Trans-Antártica da Commonwealth». Houbo varias expedicións a continuación por terra, incluíndo a Antero Havola, Crary e Fiennes.
A marcha a pé máis rápida sen apoio ao polo sur xeográfico dende a costa durou 47 días, e foi feita en 1999 por Tim Jarvis e Peter Treseder, que levaron zorras que pesaban 200 kg e que contiñan comida e combustible.
Polo Sur Cerimonial
miniatura| Polo Sur Cerimonial coas bandeiras dos firmantes do [[Tratado Antártico.]] O Polo Sur Cerimonial é unha área da Base Amundsen-Scott que consiste nunha esfera metálica nun pedestal, arrodeado das bandeiras dos firmantes do Tratado Antártico. Localízase a poucos metros do Polo Sur Xeográfico, que está marcado unicamente por un sinal e unha estaca. Debido a que a capa de xeo se move 10 metros por ano, a estaca cámbiase de lugar cada ano en Ano Novo.
Polo Sur Magnético
Na Terra localizábase, en 2007, a -64.48333°N, 137.68333°W; aínda que varía constantemente, chegando a cambiar a súa posición no planeta, circunstancia que se deu en numerosas ocasións como consecuencia das propiedades do campo magnético terrestre.
O 16 de xaneiro de 1909, tres homes, Douglas Mawson, Edgeworth David e Alistair Mackay, dunha expedición dirixida por Sir Ernest Shackleton, aseguraron que atoparan o Polo Sur Magnético. Non obstante, hai dúbidas de se a súa localización foi a correcta.
Polo Sur de Inaccesibilidade
O Polo Sur de Inaccesibilidade é o punto do continente antártico que está máis afastado do Océano Antártico e o máis complicado de acceder.
Localízase a -85.83333°N, 65.78333°W e a súa primeira expedición foi o 14 de decembro de 1958 pola 3.ª Expedición Antártica Soviética, dirixida por Yevgeny Tolstikov. Estableceron unha base temporal, a base Polyus Nedostupnosti. De camiño ao Polo, a expedición estableceu outra estación, Sovetskaya, con coordenadas -78.4°N, 87.53333°W, que existiu entre o 16 de febreiro de 1958 e o 3 de xaneiro de 1959.
Nicolao de Mira
San Nicolao, coñecido como San Nicolao de Mira (en Oriente, polo seu lugar de falecemento) ou San Nicolao de Bari (en Occidente, polo lugar onde foron trasladados os seus restos) foi un bispo que viviu no século IV. Máis de dous mil templos están dedicados a el en todo o mundo.
En Oriente chámano Nicolao de Mira, pola cidade da que foi bispo, pero en Occidente é chamado Nicolao de Bari, porque cando os musulmáns conquistaron Anatolia, un grupo de cristiáns sacou de alí en segredo as reliquias do santo e levounas á cidade de Bari, en Italia. Nesa cidade adxudicáronlle tan admirables milagres ao rezarlle a este gran santo, que o seu culto chegou a ser sumamente popular en toda Europa. É patrón de Rusia, de Grecia e de Turquía. En Roma xa no ano 550 construíranlle un templo na súa honra.
Traxectoria
Naceu en Patara, na rexión de Licia (actualmente dentro do territorio de Turquía) nunha familia adiñeirada e dende neno destacou polo seu carácter piadoso e xeneroso. Os seus pais, fervorosos cristiáns, educárono nesa fe. Despois da morte dos seus pais, Nicolao herdou unha gran fortuna que puxo ao servizo dos necesitados, segundo a haxiografía escrita por san Metodio, arcebispo de Constantinopla.
Ao morreren os seus pais repartiu toda a súa fortuna entre os pobres e foi vivir a Mira (Anatolia), onde foi consagrado bispo dunha forma moi curiosa. Di a lenda que varios sacerdotes e bispos se atopaban discutindo sobre quen sería o futuro bispo, pois o anterior falecera. Ao non pórse de acordo, decidiuse que fose o próximo sacerdote que entrase no templo, que casualmente foi Nicolao.
Durante a súa época como bispo, e no seu afán por erradicar os cultos pagáns, ordenou demoler o templo de Artemisa en Mira, o templo máis grande e famoso de Licia, así como outros varios edificios pagáns.
Por un decreto do emperador Licinio contra os cristiáns foi encarcerado e a súa barba queimada, sendo liberado polo emperador Constantino.
Participou no Concilio de Nicea, condenando as doutrinas de Arrio, quen se negaba a admitir o dogma da divindade de Cristo. Para combater os erros, utilizaba unha dozura exquisita, logrando grandes e sinceras conversións, a pesar do seu discreto talento especulativo e orador que tanto gusta aos orientais. Con todo, cando se trataba de protexer os máis débiles dos poderosos, Nicolao, a pesar da súa avanzada idade, actuaba con grande afouteza e vigor. miniatura|Basílica de San Nicolao en [[Bari, Italia]] Nicolao morreu o 6 de decembro do ano 343 en Mira, mais os seus restos descansan na cidade portuaria italiana de Bari, pois alí foron dar despois de que fosen sacados de Turquía trala conquista musulmá. Trala súa morte converteuse no primeiro santo non mártir que gozou dunha especial devoción en Oriente e Occidente. Multitude de relatos milagrosos apareceron sobre el, desfigurando, ás veces, o seu eminente carácter práctico e sinxelo.
Milagres
miniatura|esquerda|San Nicolás de Bari salva tres inocentes. Cadro de [[Ilia Repin (1889)]] miniatura|San Nicolao de Bari, [[Pedro de Córdoba (pintor)|Pedro de Córdoba (s. XV)]] Son moitos os milagres que se lle atribúen. Un dos de maior repercusión é o que conta que, sendo aínda novo, se compadeceu dun exasperado fidalgo da localidade de Patara, en Licia, que ao caer na máis absoluta miseria se viu obrigado a prostituír as súas tres fillas (segundo a lenda fermosas e honestas). Para remedialo, o santo botou tres zapatos (segundo outras versións bolsos) cheos de ouro, noutras tantas noites pola xanela do cuarto "onde durmía aquel pai desnaturalizado, co que proveu o remedio oportuno". Noutra versión deixou caer pola cheminea unhas moedas de ouro que milagrosamente caeron nunhas medias que as mozas deixaran secando, e de aquí suponse a tradición de colgar as medias tecidas que serven para recibir agasallos en Nadal. Así tamén, en ocasións represéntase o bispo de Mira con tres moedas de ouro nas mans.
Pellicer, no seu Tratado histórico, informa de que era habitual na corte de Filipe II de España a posta en escena o 6 de decembro, día de san Nicolao de Bari, da chamada Festa do zapato, coa eventual participación dalgunha dama de Palacio.
Outro milagre coñecido é o de resucitar pola súa intercesión tres nenos que caeran dunha árbore e morreran ao instante. Tamén se lle atribúe o milagre do tres nenos sacrificados para dar para comer aos clientes dun hostaleiro, sendo devoltos á vida por intercesión do santo. Este é o motivo polo cal é representado con tres nenos ao seu carón, nunha cubeta.
Cóntase que certa vez salvou a vida de tres xenerais condenados á morte inxustamente. Tamén se conta que noutra ocasión, achándose un grupo de mariñeiros no medio dunha tempestade e invocando a protección de san Nicolao, viron aparecer a figura do santo sobre o barco e ao momento a tempestade acougou. Un dos milagres máis recentes, ocorrido durante a segunda guerra mundial, conta como, nun bombardeo á cidade de Bari, unha nai se separou do seu neno no medio da confusión, aparecendo este horas despois á porta da casa san e salvo. O neno contou como un home que describiu como san Nicolao o axudou, o protexeuno e o levou de regreso á súa casa.
Lenda de Papá Noel
Nicolao de Mira converteuse na base da figura de Papá Noel, Santa Claus ou San Nicolao, personaxe lendaria que segundo a cultura occidental trae agasallos aos nenos polo Nadal (a noite do 24 ao 25 de decembro).
Necrópole de Tebas
A Necrópole de Tebas é unha área da marxe oeste do Nilo fronte a Tebas en Exipto. Usouse en gran parte para enterros de reis e nobres, especialmente durante o Imperio Novo.
Ao longo do tempo, utilizáronse diferentes sitios: así xurdiu o Val dos Reis e o Val das Raíñas, os nobres conseguian un lugar preto do seu faraón, pero durante a XVIII dinastía construíron túmulos preferentemente en Dra Abu el-Naga e Qurna e os artesáns que traballaban nos templos funerarios e as tumbas dos faraóns construíronse as súas propias tumbas no chamado Vale dos artesáns.
A maioría das tumbas están localizadas na marxe esquerda do Nilo, xa que se pensaba que o Duat (inframundo) estaba no oeste.
Tumbas
400px | thumb | dereita | Mapa das diferentes necrópoles de Tebas. O val que se pode ver na parte superior dereita, lonxe do río, é o do [[Val dos Reis.]]
As tumbas constan de dúas partes: a tumba e un monumento funerario escavado na rocha con fachadas verticais, speos; Algunhas destes speos, ademais da parte inferior tallada na rocha, tiñan unha superficie superior construída con pedras e adobes. Como conos adornos usábanse conos funerarios, adornos de barro cocico ou pequenas pirámides, normalmente con inscricións.
A tumba cavábase no chan, facendo un pozo na rocha de tamaño suficiente para permitir o paso do sarcófago. Dende a parte inferior, un corredor conducía ás cámaras funerarias, onde se colocaban o sarcófago e o axuar funerario, e logo se bloqueaba o acceso.
O santuario está situado encima, escavado horizontalmente na rocha. Consta dun corredor ao final do cal atópase a sala, decorada máis ou menos segundo o status social da familia. Colocábanse figuras do morto e da súa muller, e imaxes dos seus pais e fillos. Diante dos speos deixábase un patio aberto, onde realizábanse os últimos ritos antes do enterro, como a apertura da boca. A gran maioría das tumbas teñen o patio destruído polo paso do tempo.
Desde Tutmés I, os faraóns comezaron a construír os seus santuarios lonxe das sepulturas para protexe-los dos roubos. Así construíron grandes templos funerarios, que chamaron Casa do millón de anos, os máis famosos dos cales son os de Hatshepsut, construído por Senenmut e o de Ramsés II, chamado por Champollion Ramesseum. As tumbas as construíron no Val dos Reis, facendo o mesmo co raíñas e príncipes no val das Raíñas, ocultas e agrupadas, e polo tanto, máis fáciles de controlar.
Identificación
As tumbas identificáronse, en xeral, con dúas letras seguidas dun número que indica a orde do seu descubrimento.
Templos funerarios reais
thumb|Templo funerario de [[Hatshepsut en Deir el-Bahari.]] thumb|Restos do [[Ramesseum.]]
Prado, Santa Locaia, Castro de Rei
Prado é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Hugh Doak Rankin
miniatura|Ellen Rankin Copp e o seu fillo Hugh, nunha publicación de 1893. miniatura|[[Weird Tales (outubro 1929); ilustración de cuberta por Hugh Rankin.]] Hugh Doak Rankin, nado como Hugh Dearborn Copp o 2 de xullo de 1878 e finado o 3 de xaneiro de 1956, foi un artista estadounidense que ilustrou a revista de ciencia ficción Weird Tales nas décadas de 1920 e 1930.
Traxectoria
Hugh Dearborn Copp naceu en Loda, Illinois, o único fillo de William H. Copp e Ellen Rankin Copp. A súa nai era escultora. Os seus tataraavós Jean Lowry Rankin e John Rankin foron abolicionistas e hóspedes de Underground Railroad en Ohio. Cando os seus pais se separaron, Ellen e Hugh foron a Múnic e el estudou arte. Empezou a usar o apelido da súa nai durante a súa mocidade, despois da separación dos seus pais. Serviu no exército dos Estados Unidos durante a primeira guerra mundial.
As Cachopeiras, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
As Cachopeiras é un lugar da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres), 2 menos ca en 2007.
O topónimo fai referencia a unha cachopeira, lugar onde hai moitos cachopos, troncos secos.
Parc de l'Espanya Industrial
miniatura|300px|Parc de l'Espanya Industrial. O Parc de l'Espanya Industrial (en galego: Parque da España Industrial) é un parque que se atopa entre os barrios de Sants e de Hostafrancs, no distrito de Sants-Montjuïc da cidade de Barcelona, a carón da estación de ferrocarril de Barcelona-Sants.
Hoxe en día, o escorregadoiro do dragón da Espanya Industrial ten unhas reixas que impiden a entrada na parte interior da estrutura.
Patrimonio
Situados no parc atópanse diferentes elements engadidos no Inventario do Patrimonio Arquitectónico de Cataluña e o Catálogo de Patrimonio Arquitectónico de Barcelona. O Catálogo de Patrimonio Arquitectónico de Barcelona indica que:
Celeborn
Celeborn (en élfico Árbore de prata) é un personaxe ficticio do mundo fantástico creado por J. R. R. Tolkien. Era un dos máis sabios e poderosos Señores Elfos de toda a Terra Media. Elfo Sindar nado durante as Idades das Árbores, na xuventude de Endor. Viviu en Beleriand, no reino de Doriath, antes da súa destrución. Era parente do rei Thingol. Alí coñeceu a Galadriel durante unha visita que esta fixo a Menegroth (a capital), e logo dun longo período de tempo na Primeira Idade) casaron e tiveron unha única filla, Celebrían.
Cando Beleriand se afundiu baixo as augas, Celeborn e Galadriel dirixíronse cara Lindon, onde permaneceron ata o século oitavo da Segunda Idade, data na que se estableceron en Eregion. Tempo despois, Celeborn e Galadriel marcharon e fundaron o reino de Lothlórien, un reino de elfos que co paso do tempo pasou a ser un dos maiores inimigos de Sauron.
Durante a Guerra do Anel, Celeborn e Galadriel recibiron ós membros da Irmandade do Anel e déronlles agasallos e consello. Máis adiante, Lothlórien resistiu tres ataques dirixidos dende Dol Guldur (no Bosque Escuro) o 11, 15 e 22 de marzo de 3019 da Terceira Idade do Sol. Ó pouco de acabar a Guerra, os muros de Dol Guldur foron derrubados por Galadriel, e o lugar quedou limpo (28 de marzo de 3019 TE). O 6 de abril, Celeborn fixo un encontro con Thranduil, e ambos se repartiron o Bosque Escuro (que ademais pasaría a denominarse o Bosque das Follas Verdes, ou Eryn Lasgalen): Thranduil decidiu quedar coa parte setentrional, mentres que Celeborn preferiu a parte austral, á que chamou Lórien Oriental. O anaco que quedaba no medio déronllo ós Beórnidas e ós Homes do Bosque.
Trala partida de Galadriel, Celeborn non tardou en cansarse e retirouse a Valfendido. Pero algún tempo despois, non se sabe exactamente cando, tamén partiu ás Terras Imperecedoiras.
Adaptacións cinematográficas
miniatura|dereita|200px|[[Marton Csokas interpreta o papel de Celeborn na triloxía cinematográfica de Peter Jackson.]] O actor neozelandés Marton Csokas foi o encargado de interpretar a Celeborn, nos filmes The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring e The Lord of the Rings: The Return of the King.
Secadora
miniatura|292x292px|Secadora. A secadora  é un electrodoméstico que se utiliza para secar roupa despois do seu lavado. O seu funcionamento básico consiste na introdución forzada de aire quente no interior dun tambor xiratorio de capacidade variable, dentro do cal vai dando voltas lentamente a roupa húmida. Este tambor pode ser inoxidable, cincado, esmaltado, etc. Nalgúns casos as toberas de entrada do aire quente viran á vez que o tambor e noutros son fixas e só vira a roupa.
Todas as secadoras incorporan algún tipo de filtro onde se recollen as pelusas da roupa, así como algún sistema de aviso óptico ou acústico da saturación de devandito filtro.
Historia
Existen dous tipos principais de secadora en función do destino do aire residual que sae cargado de humidade: Ambos os tipos poden levar á súa vez un sistema de temporización (mediante un dial onde se pon o tempo de funcionamento desexado) ou de sensores electrónicos (que automaticamente detectan o grao de humidade da roupa e interrompen o funcionamento ao chegar ao grao de secado preaxustado). As secadoras de 5 ou 6 quilos de carga teñen un tamaño estandarizado de 85x60x60, podendo colocarse directamente sobre unha lavadora. Existen así mesmo algunhas secadoras de menor tamaño, de 3 quilos de capacidade e que poden ser instaladas mesmo colgadas da parede.
Secador de roupa centrífugo
miniatura|230x230px|Secador de roupa centrífugo O secador de roupa centrífugo é un electrodoméstico moi utilizado nos fogares arxentinos, que se emprega logo do lavado da roupa, a cal é cargada no tambor de almacenaxe (cilindro de aceiro inoxidable, perforado), para quitarlle a auga (mediante a forza centrífuga). Posúe un tambor conectado a un eixo, que se axusta a un motor eléctrico, o cal fai virar o tambor a moitas revolucións por minuto. Desta maneira quita a auga, que sae do artefacto ao exterior mediante unha boquilla instalada na parte baixa e é recollida nunha almofía.
Ermanno Olmi
Ermanno Olmi, nado en Treviglio (Bérgamo) o 24 de xullo de 1931 e finado en Asiago (Vicenza) o 7 de maio de 2018 foi un director de cinema e guionista italiano. Considérase un continuador dos principios estéticos e das aspiracións sociais e políticas do neorrealismo italiano.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia campesiña católica, quedou orfo cando o seu pai morreu na segunda guerra mundial. Non rematou os seus estudos secundarios e finalmente matriculouse na Academia da Arte Dramática de Milán para seguir os cursos de recitado. Mentres estudaba entrou a traballar na empresa EdisonVolta, na que xa estaba empregada a súa nai. Olmi rodou para EdisonVolta máis de corenta documentais entre 1953 e 1961.
En 1959 estreou a súa primeira longametraxe, Il tempo si è fermato, no que narra a amizade entre un estudante e o garda dunha presa nunha paraxe solitaria de alta montaña. O emprego (1961) gañou o premio da crítica no Festival de Venecia. En 1977 Olmi rodou a súa obra mestra, A árbore dos zocos, co que gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes.
Durante uns anos estivo apartado da actividade cinematográfica por unha enfermidade. O guión no que estaba traballando nese tempo, sobre as súas lembranzas da guerra en Italia, finalmente foi convertido nunha novela, Ragazzo della Bovisa. Regresou en 1987 con Lunga vita alla signora! e o ano seguinte gañou o León de Ouro no Festival de Venecia con A lenda do santo bebedor, baseado nun conto de Joseph Roth. Con Il segreto del bosco vecchio (1993), protagonizado por Paolo Villaggio, rompeu o seu costume de recorrer a actores non profesionais ou pouco coñecidos.
O seu filme de 2001 Il mestiere delle armi, baseado na figura do condottiero Giovanni de Médicis recibiu boas críticas e gañou nove premios David di Donatello.
Parque Nacional do Gran Paradiso
O Parque Nacional do Gran Paradiso sitúase en Italia, nas rexións do Val de Aosta e Piemonte. Foi o segundo parque nacional de Italia, tras o parque do Abruzzo. Foi un dos pioneiros no conservacionismo europeo e consta dun total de 56 000 hectáreas.
Orografía
miniatura|dereita|Lago Djouan no Parque Nacional Situado nos Alpes Graios, a paisaxe salienta polo quebrado da súa orografía. O punto culminante é o Gran Paradiso (4061 metros) cuxo cumio foi alcanzado por vez primeira polo inglés John Cowell. Outros cumios salientabeis son a Torre do Gran Pietro (3692mt), o Herbeter (3778mt) e o Ciarforon (3642mt).
Existen profundos vales, que nalgúns casos baixan ata os 500 metros de altura, moitas veces cruzados por torrentes e ríos fortemente estacionais. Debida a estas diferenzas de altitude créanse áreas con microclimas diferentes en función da altitude. Condicionando así a supervivencia das especies vexetais, creando o que se chaman pisos de vexetación. O primeiro deles é o prealpino, que chega ata os 1500 metros con mestos bosques de folla caduca. Por enriba, e ata os 1700, sitúase o piso montano, onde predomina a asociación faia-abeto, que sobreviven ó alto índice de humidade. O piso subalpino acada os 2400 metros, co piñeiro negral como árbore predominante e extensas pradeiras. Estas pradeiras son o hábitat idóneo para diversas especies florais, que acadan o seu esplendor en primavera e verán. Bos exemplos son a Scutellaria Alpina, a Campanula Schenchzeri, Sempervivum Arachnoideum e a Pulsatilla Alpina. Por último, o estrato alpino presenta unicamente vexetación en forma de herba ou liques. Finalmente está o piso nival, onde a presenza das neves perpetuas case imposibilitan a vida vexetal, coa excepción de algas, liques ou a ''Ranúnculus glacialis'', xoia botánica do parque.
Historia
O parque creouse no 1922, mais a protección da zona é moi antiga. Xa no 1821, o reino de Sardeña decreta a prohibición de cazar animais na rexión do Gran Paradiso. Anos máis tarde, o rei victor Manuel II instaura unha reserva real de caza coa intención de evitar a extinción da cabra montesa. Grazas a estas medidas cifránronse uns 2000 individuos, 25 anos despois. Actualmente a cabra montesa dos alpes, ou íbice, conta hoxe en día cuns 4000 exemplares, sendo a especie totémica do parque. Posteriormente o parque foi divulgado e defendido polo naturalista italiano Daniele Pellegrini.
Fauna
Ademais da cabra montesa, tamén existen rebezos (uns 7000 exemplares) e marmotas. Porén, outras especies téñense extinguido totalmente nas rexións do parque. Especialmente o referido ós grandes depredadores: o lobo desaparecido no 1912, o lince boreal no 1918 e a lontra no 1930. Deles, o lince foi reintroducido no 1975 coa solta de dous adultos. Entre as aves, tamén hai especies extintas coma o quebraosos (o último exemplar confirmado data do 1957). A aguia real estivo a piques de correr a mesma sorte, pero grazas ás diferentes medidas hoxe dispóñense de case unha decena de parellas reprodutoras. Outras especies interesantes son o peto negro, choias e choias de bico amarelo, o galo lira común e a víbora aspid.
Gregorio Aguirre García
Gregorio María Aguirre García, O.F.M.Disc., nado en Pola de Gordón (provincia de León) o 12 de marzo de 1835 e finado en Toledo o 10 de outubro de 1913, foi un relixioso católico latino leonés, que foi sucesivamente bispo de Lugo (1885 - 1894), arcebispo de Burgos (1894 - 1909) e arcebispo de Toledo (1909 - 1913).
Traxectoria
En 1857 profesou como franciscano descalzo e en setembro de 1859 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Toledo Cirilo de Alameda Brea.
O 27 de marzo de 1885 foi nomeado bispo de Lugo. Recibiu a consagración episcopal o 21 de xuño do mesmo ano de mans do nuncio Mariano Rampolla del Tindaro, e tivo como co-consagrantes principais ao arcebispo de Valladolid Benito Sanz y Forés e ao bispo de Salamanca Tomás Jenaro de Cámara y Castro; a cerimonia tivo lugar na igrexa dos escolapios de San Fernando, en Madrid.
O 21 de maio de 1894 foi nomeado arcebispo de Burgos. Durante o seu pontificado en Burgos, foi tamén a partir do 2 de decembro de 1899 administrador apostólico da diocese de Calahorra e La Calzada. No consistorio do 15 de abril de 1907 o papa Pío X creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de San Giovanni a Porta Latina.
O 29 de abril de 1909 foi nomeado arcebispo de Toledo e patriarca das Indias Occidentais. Finou no cargo o 10 de outubro de 1913, e está enterrado na catedral de Toledo.
Vilar de Cucos
O topónimo galego Vilar de Cucos pode referirse a:
Gauntlet
Gauntlet é un videoxogo realizado para máquinas recreativas en 1985 por Atari Games, deseñado por Ed Logg. De extraordinario éxito realizáronse versións para DOS, Apple II, Atari 8-bit, NES, Atari Lynx, Apple IIGS, Sega Master System, Mega Drive/Genesis, Atari ST, Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, Nintendo GameCube, PlayStation 2, Xbox, Xbox360 e Windows.
Personaxes
A acción sitúase no Castelo das Sombras onde teñen a súa residencia todo tipo de pantasmas e demos e o xogador debe elixir a un dos personaxes para eliminar a todo o que se interpoña no camiño e recoller amuletos, chaves, trampas, alimentos ou transportadores.
Antonio Gregorio Montes
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Físicas en 1979 pola Universidade de Valladolid, aprobou as oposicións de profesor en 1980 e comezou a dar clase nun instituto de Valladolid. Pouco despois, en 1982, trasladouse a Ribadeo, onde botou o resto da súa carreira profesional dando clase no IES Porta da Auga, até a súa xubilación. Durante eses anos, tivo épocas en que foi director do centro. miniatura|Charla de Antonio Gregorio Montes, O lema da Galipedia es ti, co gallo do décimo aniversario da Galipedia, Santiago de Compostela, 2013. Impulsor de iniciativas pedagóxicas e didácticas, foi membro da directiva dun club de xadrez de Ribadeo, presidente da asociación Amigos da Música de Ribadeo e tamén directivo da asociación cultural Xerfa. Ademais, é clarinetista.
O 8 de marzo de 2003, Antonio Gregorio converteuse no primeiro administrador da Galipedia, o proxecto da Wikipedia en galego. Foi Gregorio tamén quen empregou por primeira vez o termo "galipedia" para referirse ao proxecto en galego. Desde entón, ten ocupado distintos postos na administración da Galipedia, e desenvolvido obradoiros e conferencias sobre Wikipedia.
Norberto Blanco
Luís Norberto Blanco, nado en 1954 e finado en Rosario o 21 de maio de 1969, foi un aprendiz de obreiro metalúrxico e estudante secundario arxentino asasinado durante o levantamento coñecido como o Rosariazo, realizado contra a ditadura militar dirixida polo xeneral Juan Carlos Onganía.
Circunstancias e impacto da súa morte
En maio de 1969 o ambiente universitario achábase axitado a causa do asasinato do estudante Juan José Cabral o 15 de maio, durante unha protesta polos altos prezos do comedor estudantil en Corrientes.
O día 17 de maio, militantes do Centro de Estudantes da Facultade de Ciencias Económicas da Universidade de Rosario (FUR) realizaron un acto espontáneo no comedor universitario situado na avenida Corrientes ao 700 que culminou co asasinato a eito do estudante Adolfo Bello.
A indignación da poboación foi xeral. O 20 de maio a Federación Universitaria de Rosario decretou unha folga estudantil e o mércores 21 de maio de 1969 realizouse unha Marcha de Silencio en homenaxe a Adolfo Bello, organizada pola FUR e a Confederación General del Trabajo (CGT).
A represión policial e militar da marcha levou a unha sublevación xeral coñecida como Rosariazo, durante a cal resultaría asasinado o adolescente Luís Norberto Blanco.
Blanco foi asasinado a poucos metros de LT8 por un balazo nas costas cando intentaba fuxir correndo da represión policial. O médico Aníbal Reinaldo intentou realizar os primeiros auxilios sobre Blanco, sufrindo ata os golpes de sabre da policía mentres intentaba salvarlle a vida. Pero Blanco morre nese lugar poucos minutos despois.
Fontibón
miniatura|250px|Mapa de Fontibón no Distrito Capital. Fontibón é a localidade número nove do Distrito Capital de Bogotá. Atópase no noroeste da cidade. Entre os seus residentes predomina a clase media e media alta, o estrato socioeconómico 3 e 4.
Historia
miniatura|234x234px|Catedral Santiago Apóstolo. Durante a Colonia serviu como tránsito para as recuas de mulas e de viaxeiros entre Santafé de Bogotá e o río Magdalena. Daquela consérvanse, arredor da súa praza central, edificios de estilo español como a igrexa, a casa dos nobres e a casa dos viaxeiros
O até entón concello de Fontibón é anexado en 1954 ó Distrito Especial de Bogotá, no que o seu territorio se estendía até os límites ó norte co que hoxe é o Aeroporto El Dorado, coa Facenda El Salitre de Bogotá polo leste (ó que incorporaría logo), polo sur até o Ferrocarril do Sur e polo oeste, até o sector de Techo, El Humedal El Burro e os límites do actual barrio Tintal (Avenida Manuel Cepeda Vargas), polo cal estes últimos serían cedidos a Kennedy en 1977, ano no que se estabelece como alcaldía menor e a constitución política de 1991 convérteo en localidade de Bogotá.
A Fontenova, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
Neste lugar hai dous muíños, o de Medeiro de Arriba e o de Medeiro de Abaixo.
Universal Hero
Universal Hero é un xogo de ordenador realizado por Mastertronic en 1986 para ZX Spectrum. En 1987 apareceu unha versión para Atari 8 bit pero que contiña un bug que imposibilitaba completa-lo xogo.
O xogo ambiéntase nun planeta imaxinario, aínda que da fasquía da Lúa, no que o protagonista ten que buscar nove obxectos e sortear ós bichiños que nos fan a vida imposible, os obxectos debémolos levar á sala da computadora da nave de carga para conseguir escapar do planeta.
Efemerópteros
Os efemerópteros (Ephemeroptera) son unha orde de insectos acuáticos, xeralmente chamados efémeras. Esta orde forma parte dun antigo grupo de insectos denominado Palaeoptera, que tamén contén os odonatos (libélulas e cabalos do demo). Existen no mundo unhas 3 000 especies coñecidas de efémeras, agrupadas en 400 xéneros de 42 familias.
As efémeras son insectos relativamente primitivos que mostran varios trazos ancestrais que probablemente estaban presentes nos primeiros insectos voadores, como colas longas e ás que non se pregan sobre o seu abdome. Os seus estadios inmaturos son formas acuáticas de auga doce (chamadas náiades ou ninfas), cuxa presenza indica que o ambiente está limpo e non contaminado. Son a única orde de insectos que ten un estadio adulto terrestre completamente alado, o subimago, que muda dando lugar a un adulto sexualmente maduro, o imago.
As efémeras "eclosionan" (emerxen da auga como adultos) de primavera ao outono, en enorme número. Algunhas destas emerxencias masivas son unha atracción turística. Os pescadores de cana con mosca usan "moscas" artificiais que lembren efémeras (que non son verdadeiras moscas ou dípteros).
A breve (efémera) vida dos adultos desta orde de insectos foi sinalada por naturalista e enciclopedistas desde os tempos de Aristóteles e Plinio o Vello, e de aí lles vén o seu nome, xa que Ephemeroptera procede do grego antigo ἐφήμερος, efemeros 'de vida curta' (literalmente 'que dura un día') e πτερόν, pteron, 'á'. Durante a fase acuática transcorre case toda a vida do insecto, que pode ser de varios anos. As efémeras aparecen en diversas obras de arte; por exemplo, o gravador alemán Albrecht Dürer incluíu unha efémera no seu gravado de 1495 A sagrada familia coa efémera para suxerir unha ligazón entre os ceos e a terra.
Ninfa
miniatura|upright=0.6|esquerda|Ninfa de efémera en vista dorsal, mostrando no abdome as branquias pares e tres proxeccións finais; as xemas das ás son visibles no tórax.
As efémeras inmaturas son acuáticas e denomínanse ninfas ou náiades. En contraste coa súa curta vida como adultos, as efémeras poden vivir varios anos na auga. Teñen un corpo alongado, cilíndrico ou algo aplanado que pasa por varios ínstares (estadios), mudando e incrementando o tamaño en cada ocasión. Cando están listos para emerxer da auga, as ninfas varían en lonxitude, dependendo da especie, desde 3 a 30 mm. A cabeza ten un duro exterior cuberto de esclerotina, a miúdo con varias cristas duras e proxeccións; apunta cara adiante ou abaixo, coa boca na parte frontal. Teñen dous grandes ollos compostos, tres ocelos (ollos simples) e un par de antenas de lonxitude variable, situadas entre ou fronte os ollos. As pezas bucais están deseñadas para mastigar e constan dun labro con forma de solapa, un par de fortes mandíbulas, un par de maxilas, unha hipofarinxe membranosa e un labio.
O abdome consta de dez segmentos, algúns dos cales poden ser ocultados por un gran par de branquias operculadas, un escudo torácico (parte expandida do protórax) ou as almofadiñas alares en desenvolvemento. Na maioría dos taxons da parte superior ou lateral do abdome saen ata sete pares de branquias, mais nalgunhas especies están baixo o abdome, e nunhas poucas especies as branquias están localizadas nas coxas das patas, ou nas bases das maxilas. O abdome termina en dous ou tres proxeccións delgadas de tipo filamentoso.
Reprodución e ciclo de vida
miniatura|upright|Subimago de [[Leptophlebia marginata]]
As efémeras son hemimetábolos (teñen unha metamorfose incompleta). Son únicos entre os insectos porque mudan unha vez máis despois de adquiriren ás funcionais; este penúltimo ínstar alado xeralmente dura pouco tempo e coñécese como subimago. As efémeras no estadio de subimago son un alimento favorito de moitos peixes, e moitas moscas artificiais para a pesca con cana fabrícanse seguindo o modelo dos subimagos. O estadio de subimago non vive moito tempo, raramente máis de 24 horas. Nalgunhas especies, só viven uns poucos minutos, aínda que as da familia Palingeniidae teñen subimagos sexualmente maduros e ningunha forma verdadeiramente adulta.
miniatura|As efémeras xúntanse por breve tempo en enormes cantidades en [[Ontario.]] A miúdo, todos as efémeras nunha poboación maduran á vez (unha "eclosión"), e durante un día ou dous a primavera ou outono, as efémeras están por todas partes, danzando unhas arredor doutras en grandes grupos, ou pousadas en calquera superficie. En moitas especies a emerxencia destes insectos está sincronizada co mencer ou o lusco-fusco e a intensidade da luz parece ser un importante sinal para que se produza a emerxencia, pero poden tamén estar implicados outros factores. Baetis intercalaris, por exemplo, adoita emerxer xusto despois da posta do sol en xullo e agosto, pero nun ano, observouse unha gran eclosión en xuño. Os subimagos de corpo brando son moi atractivos para os predadores. A emerxencia síncrona é probablemente unha estratexia adaptativa que reduce o risco individual de ser comido polos predadores. A duración da vida dunha efémera adulta é moi curta, e varía coa especie. A principal función do adulto é a reprodución; os adultos non se alimentan, e teñen só pezas bucais vestixiais (e inútiles), mentres que os seus sistemas dixestivos están cheos de aire. Dolania americana ten a duración de vida do adulto máis curta entre as efémeras: as femias adultas da especie viven menos de cinco minutos.
Os machos adultos poden patrullar individualmente, pero a maioría congrégase en enxames uns poucos metros por riba da auga os días de ceos despexados, e realizan unha danza ou cortexo nupcial. Cada insecto ten un padrón de movemento de subida e baixada característico; fortes batidos de ás propúlsanas cara arriba e abaixo coa cola inclinada cara abaixo; cando paran de mover as ás, caen pasivamente co abdome inclinado cara adiante. As femias voan ao interior destes enxames e o apareamento ten lugar no aire. Un macho elévase voando e agarra o tórax da femia desde abaixo usando as patas dianteiras que dobra cara arriba, e insemínaa. A copulación pode durar só uns poucos segundos, pero ocasionalmente unha parella permanece unida en tándem e voa ata o chan. Os machos poden pasar a noite na vexetación e tornar a facer a danza nupcial o día seguinte. Aínda que non se alimentan, algunhas tocan brevemente a superficie da auga e beben algo de auga.
Moitas especies reprodúcense en augas con correntes rápidas, onde os ovos e ninfas poden ser arrastrados corrente abaixo. Para contrarrestaren isto, as femias poden voar río arriba antes de depositar os ovos. Por exemplo, a femia de Palingenia longicauda, a maior das especies europeas, cunha lonxitude de 10 cm, voa ata 3 km corrente arriba antes de depositar os seus ovos na superficie da auga. Estes afúndense ata o fondo e eclosionan en 45 días, e as ninfas escavan no sedimento onde pasan dous ou tres anos antes de eclosionar como subimagos.
Cando están listas para emerxer, utilizan varias estratexias diferentes. Nalgunhas especies, a transformación da ninfa ocorre baixo a auga e o subimago nada ata a superficie e bótase a voar no aire. Noutras especies, a ninfa sobe á superficie, sae da súa envoltura, permanece quiescente durante un minuto ou dous descansando sobre a exuvia (exoesqueleto desbotado) e despois ascende voando, e nalgunhas, a ninfa sae gabeando da auga antes de transformarse.
Parroquias de Florida
As Parroquias de Florida (Florida Parishes, Parroquias de Florida, Paroisses de Floride), na parte oriental do río Mississippi que tamén son coñecidas como a rexión da Ribeira Norte (Northshore) ou mesmo a rexión do Lago Norte (Northlake), son oito parroquias na parte sueste do estado de Luisiana, que foi parte da Florida Occidental no século XVIII e principios dos XIX. A diferenza da maior parte de Luisiana, esta rexión non foi parte en 1803 da Compra de Luisiana, posto que estivo baixo o control británico e logo español os anteriores corenta anos. As parroquias son East Baton Rouge, East Feliciana, Livingston, Saint Helena, Saint Tammany, Tangipahoa, Washington e West Feliciana.
Efemerópteros
Ecoloxía
As ninfas viven principalmente en ríos baixo as rochas, en vexetación en putrefacción ou en sedimentos. Só unhas poucas especies viven en lagos, pero están entre as máis prolíficas. Por exemplo, a emerxencia de individuos de especies de Hexagenia foi rexistrada por radar meteorolólxico Doppler nas costas do lago Erie en 2003. Nas ninfas da maioría das especies de efémeras, as branquias con forma de paleta non funcionan como superficies respiratorias porque absorben suficiente oxíxeno a través do tegumento, senón que serven para crear unha corrente respìratoria. Porén, en ambientes con pouco oxíxeno, como a lama do fondo de lagoas nas cales se enterra Ephemera vulgata, as branquias filamentosas actúan como verdadeiros órganos respiratorios e utilízanse para o intercambio gasoso.
Na maioría das especies, as ninfas son herbívoras ou detritívoras, alimentándose de algas, diatomeas ou detritos, pero nunhas poucas especies, son predadores de quironómidos e larvas e ninfas doutros pequenos insectos. As ninfas de Povilla fan escavacións en madeira mergullada e poden ser un problema para os propietarios de embarcacións en Asia. Algunhas poden cambiar dun modo de alimentación a outro a medida que crecen, o que lles permite utilizar varias fontes de alimento. Procesan unha gran cantidade de materia orgánica cando son ninfas e transfiren moitos fosfatos e nitratos a ambientes terrestres cando emerxen da auga, axudando a eliminar os contaminantes dos sistemas acuáticos. Xunto coas larvas de tricópteros e moluscos gasterópodos, a alimentación das ninfas de efémeras ten un impacto significativo sobre os produtores primarios, as plantas e as algas, no leito de ríos e regatos.
As ninfas son comidas por unha ampla variedade de predadores e forman unha parte importante da cadea alimenticia acuática. Os peixes están entre os seus principais predadores, e capturan as ninfas nos fondos ou na columna de auga, e alimentándose de ninfas que emerxen e adultos na superficie da auga. Larvas carnívoras de plecópteros, tricópteros, siálidos e odonatos aliméntanse das ninfas de efémeras que viven nos fondos, como tamén fan os escaravellos acuáticos, samesugas, cangrexos de río e anfibios. Ademais da mortalidade directa causada por estes predadores, o comportamento das súas presas potenciais tamén se ve afectado, de modo que a velocidade de crecemento das ninfas se fai máis lento pola súa necesidade de permaneceren agochadas en vez de saíren a alimentarse. As ninfas son moi susceptibles á contaminación e poden ser útiles para a biomonitorización de corpos de auga. Unha vez que emerxeron, as aves, morcegos e outros insectos cómenas en grandes cantidades.
Parroquias de Florida
En 1990, o estado de Luisiana denominou formalmente á rexión "a República da Rexión Histórica de Florida Occidental, ou as Parroquias de Florida".
Efemerópteros
Ecoloxía
As ninfas de efémeras poden servir como hóspedes de parasitos como nematodos e trematodos. Algúns destes afectan o comportamento das ninfas dunha maneira en que é máis fácil que as depreden. Outros nematodos converten ás efémeras macho adultas en case-femias que frecuentan as beiras dos regatos, o que permite aos parasitos abrirse paso ata o ambiente acuoso que necesitan para completar os seus ciclos vitais. As ninfas poden tamén servir como hóspede intermedio do verme Paragordius varius, o que causa que o seu hóspede definitivo, un saltón, salte á auga e afogue.