cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uri Zvi Greenberg
Nado no seo dunha familia hasídica, recibiu unha educación relixiosa tradicional. Escribiu os seus primeiros poemas, en hebreo e yiddish, antes dos vinte anos. En 1915 serviu no exército austríaco ata que en 1917 desertou e volveu a Lvov, onde a experiencia dos pogroms de novembro de 1918 marcaríao para o resto da súa vida. Ata 1924 viviu en Varsovia e Berlín e continuou a escribir en yiddish e hebreo, pero nese ano marcha a Israel e escribe unicamente en hebreo.
Nos primeiros anos en Israel vencellouse ao Partido Laborista e escribiu regularmente en Davar, o diario laborista, pero na fin da década achégase ao movemento revisionista, logo dos disturbios en Palestina de 1929 convértese no representante do revisionismo en Polonia.
Despois da ocupación alemá de Polonia, Greenberg consegue escapar a Israel, pero o resto da súa familia falece no Holocausto. En Palestina foi membro do Irgun, e logo da creación do Estado de Israel, foi deputado o partido Herut na primeira Knesset
-798
Véxase tamén
Historia ano a ano
Albariño (homónimos)
O termo albariño (de cor alba: branca) pódese referir a:
-799
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Castañeira, Dexo, Oleiros
A Castañeira é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
A Golada, Liber, Becerreá
A Golada é un lugar da parroquia de Liber no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Manuel Vilar Arnoso
Manuel Vilar Arnoso, Manolito, nado no Sartego (Fene) e finado en Oza dos Ríos o 9 de marzo de 1952, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Carpinteiro, traballaba en Bazán. Desertou do Exército en 1949 e integrouse na guerrilla. Enlace de Benigno Andrade García, trasladouse con el á zona de Betanzos despois do desmantelamento do destacamento Manolito Bello da V Agrupación. O 9 de marzo de 1952 foron capturados nunha cova da Costa (A Regueira, Oza dos Ríos) onde estaban refuxiados. Benigno Andrade, ferido, foi detido, e a Manuel Vilar aplicáronlle a "lei de fugas" disparándolle dúas balas na cabeza.
Tetrahymena
Tetrahymena é un xénero de protozoos ciliados de vida libre. En certos caos pode tamén adoptar unha forma de vida comensal ou patoxénica; por exemplo, no peixe guppy Tetrahymena pode causar unha doenza mortal. Son comúns en estanques de auga doce. Algunhas especies de Tetrahymena utilízanse como organismos modelo en investigacións biomédicas, como T. thermophila e T. pyriformis. Entre os descubrimentos realizados estudando Tetrahymena salientaremos o da estrutura dos telómeros e a telomerase, o autosplicing do ARN, as primeiras proteínas motoras e a regulación xénica por acetilación das histonas.
Tetrahymena ten dous tipos de núcleos (dimorfismo nuclear), un pequeno (micronúcleo), diploide usado para a reprodución e outro máis grande (macronúcleo) poliploide para o funcionamento da célula. O macronúcleo divídese por amitose e periodicamente debe ser rexenerado a partir do micronúcleo. Ten tamén reprodución por conxugación.
350px|esquerda|miniatura|Principais campos da investigación biomédica nos que se usan especies de Tetrahymena como [[organismo modelo.]]
As especies do xénero Tertrahymena teñen un tamaño de 30-60 microns e están cubertas completamente por unha ciliatura típica de holotrico. A ciliatura sérvelle para a locomoción e é moi sensible aos estímulos sensoriais. O organismo ten un aparato oral de grande tamaño, comparable ao do paramecio. As catro membranas que ten na zona oral danlle o nome a este xénero (tetra = catro, hymen = membrana); estas catro membranas están situadas a esquerda e dereita, tres membranas de tipo membranela a un lado e unha membrana ondulante no outro. A célula presenta un citoprocto para a excreción de residuos. miniatura|200px|[[Tubulina|β-tubulina en Tetrahymena.]]
San Clodio, San Clodio, Leiro
San Clodio é un lugar da parroquia de San Clodio no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 12 mulleres.
Fuera de Serie
Fuera de Serie foi un grupo musical español, formado en Xixón en 1983, que formaron parte da movida xixonesa nos anos oitenta do século XX e interpretaban as súas cancións en castelán, salvo o tema La ñeve'y la montaña, que cantaron en bable. Estiveron fortemente influídos polo post-punk de grupos como The Cure.
Discografía
Tamén aparecen no seguinte recompilatorio:
Bettant
Bettant é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Yuri de Souza
Yuri de Souza Fonseca, nado en Maceió (Alagoas) o 8 de agosto de 1982, é un futbolista brasileiro que xoga na demarcación de dianteiro centro. Milita na SD Ponferradina, club do que é o máximo goleador histórico e o terceiro xogador con máis partidos disputados, só por detrás de Eduardo e Tyrone.
Factor de crecemento nervioso
O factor de crecemento nervioso (NGF) é un factor neurotrófico e o neuropéptido principalmente implicado na regulación do crecemento, mantemento, proliferación e supervivencia de certas neuronas diana. Pode considerarse un factor de crecemento prototípico, xa que foi un dos primeiros en ser descrito. Desde que foi illado polos premios Nobel Rita Levi-Montalcini e Stanley Cohen en 1956, identificáronse numerosos procesos biolóxicos nos que interviña o NGF, dous deles son a supervivencia de células beta pancreáticas e a regulación do sistema inmunitario.
Yuri de Souza
É irmán do tamén futbolista Igor de Souza e curmán do ex xogador do Celta de Vigo Charles Dias, cos que coincidiu no mesmo equipo na súa época no Pontevedra CF.
Factor de crecemento nervioso
Estrutura
O NGF cando se expersa está inicialmente formando parte dun complexo de 7S e 130 kDa de 3 proteínas, que son: alfa-NGF, beta-NGF e gamma-NGF (nas proporcións 2:1:2). Esta forma de NGF denomínase tamén proNGF (precursor de NGF). A subunidade gamma deste complexo actúa como unha serina protease e cliva o N-terminal da subunidade beta, activando así a proteína dando o NGF funcional.
O termo factor de crecemento nervioso (ou dos nervios) refírese xeralmente á subunidade beta de 2,5S e 26 kDa das proteínas, o único compoñente do complexo NGF de 7S que é bioloxicamente activo (é dicir, actúan como moléculas de sinalización).
Función
Como indica o seu nome, o NGF está implicado principalmente no crecemento das neuronas, así como no seu mantemento, proliferación e supervivencia. De feito, o NGF é crítico para a supervivencia e mantemento de neuronas sensoriais e do simpático, á vez que sofren apoptose na súa ausencia. Porén, varios estudos recentes suxiren que o NGF está tamén implicado en vías distintas das da regulación do ciclo vital das neuronas.
Yuri de Souza
Traxectoria
Faltándolle un ano de contrato co equipo portugués, decidiu rescindilo e buscar equipo na liga española. Así no verán de 2005 fichou polo Pontevedra CF, no que militou ata 2009 na Segunda División B Española salvo un ano que estivo cedido no UD Las Palmas na categoría de prata. No club galego coincidiu co seu irmán Igor e o seu curmán Charles, formando un histórico tridente ofensivo que marcou 89 goles en dous anos.
Factor de crecemento nervioso
Proliferación neuronal
O NGF pode favorecer a expresión de xenes como bcl-2 ao unirse ao receptor TrkA, que estimula a proliferación e supervivencia das neuronas diana.
A alta afinidade de unión entre o proNGF, sortilina e p75NTR pode ter como resultado ou ben a supervivencia ou ben a morte celular programada. Os resultados dos estudos indican que as neuronas dos ganglios cervicais superiores que expresan tanto p75NTR coma TrkA morren cando son tratadas con proNGF, mentres que o tratamento con NGF destas mesmas neuronas ten como resultado a supervivencia e crecemento axonal. A supervivencia e mecanismos de morte celular programada son mediados por medio dunha proteína adaptadora que se une ao dominio de morte da cola citoplasmática de p75NTR. A supervivencia ocorre cando as proteínas adaptadoras citoplásmicas recrutadas facilitan a transdución de sinais a través de membros dos receptores do factor de necrose tumoral como TRAF6, o que orixina a liberación do activador da transcrición factor nuclear κB (NF-κB). O NF-κB regula a transcrición de xenes nucleares para promover a supervivencia celular. Alternativamente, a morte celular programada ocorre cando TRAF6 e o factor que interaciona co receptor de neurotrofinas (NRIF) son ambos recrutados para activar a c-Jun quinase N-terminal (JNK); a cal fosforila c-Jun. O factor de transcrición activado c-Jun regula a transcrición nuclear por medio da AP-1 para incrementar a transcrición de xenes proapoptótica.
Yuri de Souza
Traxectoria
De cara á tempada 2009–10 fichou pola SD Ponferradina, en Segunda División B. Durante os seguintes anos converteuse nun dos futbolistas máis importantes da historia do club berciano, disputando máis de 400 partidos e superando a Marcos Tyrone como o máximo goleador histórico do equipo.
Factor de crecemento nervioso
Proliferación de células beta pancreáticas
Hai probas de que as células beta pancreáticas expresan os receptores de NGF TrkA e p75NTR. A retirada de NGF induce a apoptose en células beta pancreáticas, o que significa que a NGF pode xogar un papel crítico no mantemento e supervivencia das células beta pancreáticas.
Regulación do sistema inmnitario
O NGF xoga un papel esencial na regulación das inmunidades innata e adquirida. No proceso de inflamación, o NGF é liberado en altas concentracións polos mastocitos e induce que broten os axóns en neuronas nociceptivas próximas. Isto prodce un crecemento da percepción da dor en áreas en inflamación. Na inmunidade adquirida, o NGF é producido polo timo e tamén por clons de células T CD4+, inducindo unha fervenza de maduración de células T durante a infección.
Ovulación
O NGF é abundante no plasma seminal. Estudos recentes atoparon que induce a ovulación nalgúns mamíferos, como en especies ovuladoras “inducidas” como as llamas. Sorprendentemente, atopouse que estes animais inducidos tamén ovulaban cando se usaba seme procedente de ovuladores regulares ou “espontáneos”, como as vacas. A súa importancia en humanos é descoñecida. Previamente era denominado factor indutor da ovulación (OIF) do seme antes de ser identificado como beta-NGF en 2012.
Amor romántico
O NGF pode estimular indirectamente a expresión da hormona adrenocorticotropa (ACTH) no eixe hipotalámico-hipofisario-adrenal ao incrementar a secreción de vasopresina. A ACTH únese ao receptor MC2 na zona fasciculada do córtex adrenal, e estimula a secreción da hormona do estrés cortisol. Este rápido incremento de cortisol no plasma sanguíneo pode inducir sentimentos de euforia, que poden explicar o "subidón" inicial que se sente ao namorarse. Os estudos mostran que a ACTH pode á súa vez estimular a secreción de NGF tanto no córtex cerebral coma no hipotálamo. É posible que esta interacción NGF-ACTH forme un ciclo repetitivo, mantendo o "sentimento do amor" durante un certo período de tempo. Como o NGF modula a plasticidade dos nervios, a neuroxénese e a formación de novos axóns, isto pode formar memorias permanentes asociando o ser amado co sentimento de amor durante o curso do ciclo. Porén, observouse que o cortisol, cuxa secreción está directamente regulada á alza pola ACTH, mostra efectos inhibitorios sobre a expresión do NGF no córtex cerebral. Isto pode ser a causa da deterioración final dos niveis de NGF despois de pasados 12 meses. Pode tamén explicar por que os niveis de NGF en plasma eran significativamente inferiores en individuos que mantiveron unha relación romántica de longa duración durante máis de 12 meses, que naqueles que non tiñan ningunha relación romántica.
Mecanismo de acción
O NGF únese con polo menos dúas clases de receptores: a receptor da tropomiosina quinase A (TrkA) e receptor do NGF de baixa afinidade (LNGFR/p75NTR). Ambos os dous están asociados con trastornos neurodexenerativos.
Cando o NGF se une ao receptor TrkA, impulsa a homodimerización do receptor, que á súa vez causa a autofosforilación do segmento tirosina quinase. Isto conduce á activación das vías de sinalización de PI 3-quinase, ras e PLC. Alternativamente, o receptor p75NTR pode formar un heterodímero con TrkA, que ten unha maior afinidade e especificidade polo NGF.
Os estudos suxiren que o NGF circula por todo o corpo polo plasma sanguíneo, e é importante para o mantemento global da homeostase.
Supervivencia de neuronas
A interacción da unión entre o NGF e o receptor TrkA facilita a dimerización do receptor e a fosforilación nun residuo de tirosina da cola citoplasmática por receptores Trk adxacentes. Os sitios de fosforilación do receptor Trk operan como sitios de atraque da proteína adaptadora Shc, que sofre fosforilación polo receptor TrkA. Unha vez a proteína adaptadora citoplásmica (Shc) é fosforilada pola cola citoplasmática do receptor, iníciase a supervivencia celular por medio de varias vías intracelulares.
Unha vía principal conduce á activación da serina/treonina quinase, Akt. Esta vía empeza co recrutamento polo complexo do receptor Trk dunha segunda proteína adaptadora chamada proteína 2 unida ao receptor do factor de crecemento (Grb2) xunto cunha proteína de atraque chamada GAB1. Seguidamente, é activada a fosfatidilinositol-3 quinase (PI3K), o que ten como resultado a activación da Akt quinase. Os resultados do estudo mostraron que o bloqueo da actividade de PI3K ou de Akt causa a morte das neuronas simpáticas en cultivo, independentemente da presenza ou non de NGF. Porén, se a quinase está activa constitutivamente, as neuronas sobreviven mesmo sen NGF.
Unha segunda vía que contribúe á supervivencia da célula ocorre por activación da proteína quinase activada por mitóxeno (MAPK) quinase. Nesta vía, o recrutamento dun factor de intercambio de nucleótido guanina polas proteinas adaptadora e de atraque leva á activación dunha proteína G asociada a membrana chamada Ras. O factor de intercambio de nucleótido guanina media a activación de Ras por medio do proceso de intercambio GDP-GTP. A actividade da proteína Ras fosforila varias proteínas, xunto coa serina/treonina quinase, Raf. Raf á súa vez activa a fervenza de MAPK para facilitar a activación da s6 ribosómica quinase (RSK) e a regulación da transcrición.
Tanto Akt coma RSK, compoñentes das vías PI3K-Akt e MAPK, respectivamente, actúan fosforilando o factor de transcrición da proteína que se liga ao elemento de resposta ao AMPc (CREB). A CREB fosforilada trasládase ao núcleo e media o incremento da expresión de proteínas antiapoptóticas, promovendo así a supervivencia celular mediada por NGF. Porén, en ausencia de NGF, a expresión de proteínas proapoptóticas increméntase cando a activación de factores de transcrición que promoven a morte, como c-Jun non son suprimidos polas antes mencionadas vías de supervivencia celular mediadas por NGF.
Historia
Rita Levi-Montalcini e Stanley Cohen descubriron o NGF na década de 1950 cando eran membros da facultade na Universidade de Washington en St Louis. Porén, o seu descubrimento, xunto co descubrimento doutras neurotrofinas, non foi amplamente recoñecido ata 1986, cando gañaron o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina.
Os estudos realizados en 1971 determinaron a estrutura primaria do NGF. Isto finalmente levou ao descubrimento do xene NGF.
O NGF é abondoso no plasma seminal. Recentes estudos atoparon que induce a ovulación nalgúns mamíferos.
Importancia clínica
O factor de crecemento nervioso impide ou reduce a dexeneración neuronal en animais modelo de doenzas neurodexenerativas e estes esperanzadores resultados en animais conduciron a facer ensaios clínicos en humanos. O NGF promove a rexeneración nerviosa periférica en ratas. A expresión de NGF increméntase en doenzas inflamatorias nas que suprime a inflamación. O NGF parece promover a reparación da mielina. Por tanto, o NGF pode ser útil para o tratamento da esclerose múltiple. O NGF podía tamén estar implicado en varios trastornos psiquiátricos, como a demencia, depresión, esquizofrenia, autismo, sindrome de Rett, anorexia nerviosa e bulimia.
A desregulación da sinalización de NGF tamén foi ligada coa enfermidade de Alzheimer. Comprobouse que as células do tecido conectivo sometidas a enxeñaría xenética para que sinteticen e segreguen o NGF e implantadas no cerebro anterior basal de pacientes bombeaba fóra moi fiablemente o NGF, o que aumentaba o tamaño celular e melloraba a súa capacidade de facer brotar novas fibras neurais. O tratamento tamén rescataba as células vulnerables, incluso se xa mostraban os signos característicos da patoloxía do alzhéimer. Nalgúns pacientes estes efectos beneficiosos perduraban case dez anos despois do tratamento. Mesmo os pacientes que morreron respondían positivamente á terapia. Incluso as células patolóxicas con acumulacións de proteínas no seu corpo celular e arredores estendían as súas fibras en dirección á fonte de NGF, mantiñan un tamaño saudable e activaban sinais prosupervivencia que estimulaban a súa resistencia ao estrés. Outros dous pacientes recibiron inxeccións de virus modificados que contiñan o xene NGF directamente no seu cerebro anterior basal. Isto permitiu que o xene se expresase durante máis tempo no cerebro.
As neurotrofinas, incluíndo o NGF, afectan moitas áreas do cerebro, como as áreas relacionadas coa síndrome de Rett, trastorno bipolar e enfermidade de Alzheimer. O estrés e/ou a ansiedade son xeralmente un factor precipitante nestes trastornos e afecta os niveis de NGF, o que orixina unha alteración do funcionamento cognitivo.
Este funcionamento cognitivo alterado pode verse en pacientes con esquizofrenia. No tratamento da esquizofrenia, os niveis de NGF están incrementados en pacientes que usan unha medicación antipsicótica atípica, pero non en pacientes que usan medicacións antipsicóticas típicas. Os pacientes que usan medicamentos atípicos xeralmente experimentan unha mellora no rendemento cognitivo comparada cos que usan antipsicóticos típicos. Ademais, estes maiores niveis de NGF derivadas do uso de medicacións antipsicóticas atípicas levan á redución dos síntomas negativos da esquizofrenia.
O NGF restaura a capacidade de aprender en ratas que se estaban recuperando do alcoholismo inducido.
A síndrome de Rett e o autismo a miúdo mostran signos similares en etapas temperás da vida, como o desenvolvemento máis lento e discapacidade intelectual. Un factor distintivo é que se atoparon baixos niveis de NGF no líquido cefalorraquídeo cerebral de nenos con síndrome de Rett comparados con nenos autistas, os cales tiñan niveis altos relativamene normais. As terapias farmacéuticas con actividade similar á do NGF poden ser efectivas no tratamento da síndrome de Rett, incluíndo un funcionamento motor e cortical mellor e un incremento da comunicación social.
A alteración da neuroplasticidade e os niveis alterados de neurotrofinas están implicados no trastorno bipolar. Atopouse que o NGF está globalmente diminuído nos pacientes de trastorno bipolar. Máis especificamente, nun estado maníaco o NGF é especialmente baixo. Isto conduce a un estado de ánimo elevado ou irritable cun incremento da enerxía e decrecemento da necesidade de durmir mentres se está no estado maníaco. Esta diminución de NGF pode servir como marcador biolóxico cando se avalía o estado actual dun paciente de trastorno bipolar. Cando os pacientes de trastorno bipolar eran tratados con litio, as súas concentracións de NGF incrementábanse no córtex frontal, cerebro anterior límbico, hipocampo, e amígdala.
En pacientes de alzhéimer atopouse un incremento de NGF cortical e subcortical. O alzhéimer é unha doenza neurodexenerativa que foi tamén asociada á desregulación da sinalización de NGF, o que causa a alteración do transporte retrógrado do NGF a certas áreas do cerebro. Esta alteración pode ser causada por unha produción atípica ou uso de receptores no cerebro. A estimulación dos receptores de NGF por medio da infusión de NGF incrementa o fluxo sanguíneo e a memoria episódica verbal. Estas melloras teñen unha maior duración que a doutros tratamentos para o alzhéimer.
Ademais, o NGF xoga un papel en varias enfermidades cardiovasculares, como a aterosclerose coronaria, obesidade, diabetes de tipo 2, e síndrome metabólica. Os niveis plasmáticos reducidos de NGF e BDNF foron asociados coas síndromes coronarias agudas e síndromes metabólicas.
O NGF tamén acelera a curación de feridas. Hai probas de que podía ser útil no tratamento de úlceras da pel e úlceras corneais.
Nalgunhas enfermidades xinecolóxicas, pénsase que un nivel elevado de prostaglandina E2 estimula a produción de NGF, o que contribúe á percepción da dor e un incremento da inflamación na endometriose.
Os anticorpos monoclonais contra o NGF foron utilizados en ensaios clínicos para modular a dor. Dous deles son Tanezumab e Fulranumab.
Miscelánea
O factor de crecemento nervioso pode contribuír ao incremento da lonxevidade e capacidade mental. A centenaria Rita Levi-Montalcini tomou unha solución diaria en forma de pingas oculares, e afirmou que o seu cerebro é máis activo agora do que o era hai catro décadas. En 2014, Sundaravadivel Balasubramanian e colegas na Universidade Médica de Carolina do Sur mosraron que o nivel de NGF é elevado en persoas que realizan unha soa sesión de ioga de 20 minutos na que se recita o canto om- e thirumoolar pranayama, cando se comparaban co grupo de control.
Interaccións
O factor de crecemento nervioso presenta interacciona con TrkA e p75NTR (LNGFR).
Suxeriuse recentemente que a expresión do NGF pode ser estimulado pola deshidroepiandrosterona (DHEA). A DHEA pode tamén actuar como un agonista de TrkA e de p75NTR e activa as vías do NGF, demonstrando actividades neurotróficas similares ás do NGF.
A hormona adrenocorticotropa (ACTH) pode tamén regular á alza a expresión do NGF no cerebro.
Canteiro, canteira
miniatura|Un canteiro traballando na pedra Un canteiro é aquela persoa que extrae a pedra, e labra e constrúe con ela. En tempos tamén traballaban como arquitectos e escultores.
Características
Na sociedade tradicional galega eran os encargados destes labores e para iso tíñanse que desprazar dos seus lugares por longo tempo. Acostumaban viaxar en cuadrillas. Tiñan moitos problemas polos prexuízos sociais, sendo ás veces recibidos nos lugares onde traballaban con desconfianza. Para defenderse desa sociedade hostil e protexer os segredos do seu oficio empregaban unha xiria de carácter gremial: O verbo dos arxinas. Posuían ademais un cantar característico, o Cantar de Canteiro, que entoaban mentres traballaban acompañados das súas ferramentas.
Na literatura popular quedan abondosas mostras da sona dos canteiros:
Norma (ópera)
A personaxe de Norma é considerado un dos máis difíciles do repertorio para soprano. Este papel foi creado para Giuditta Pasta, que tamén encarnou, por primeira vez, a personaxe Amina na ópera La sonnambula. No século XX poucas cantantes o podían interpretar con éxito, entre elas destacaron as interpretacións de Rosa Ponselle nos anos '20, Joan Sutherland e Maria Callas nos anos '50 e '60. Máis recentemente impúxose a interpretación da soprano catalá Montserrat Caballé.
Vilouchada, Trazo
San Vicenzo de Vilouchada é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Trazo. Segundo o INE en 2019 tiña 99 habitantes (50 mulleres e 49 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 172 habitantes.
-797
Véxase tamén
Historia ano a ano
La Celestina
La Celestina é unha popular obra da literatura castelá. Coñécese con este nome desde o século XVI á obra titulada primeiro Comedia de Calisto y Melibea e despois Tragicomedia de Calisto y Melibea, atribuída case na súa totalidade ao bacharel Fernando de Rojas. É unha obra de transición entre a Idade Media e o Renacemento escrita durante o reinado dos Reis Católicos. A súa primeira edición coñecida data de 1499. Constitúe unha das bases sobre as que se cimentou o nacemento da novela e o teatro modernos.
Versións
Chegaron ata nós dúas versións de La Celestina:
- La tragicomedia de Calisto y Melibea, de 21 actos. Dende a edición de Zaragoza, Rojas cambia o título de comedia por tragicomedia, e engade cinco actos máis. Tamén intercala parágrafos e frases nos actos anteriores.
Argumento
A obra comeza cando Calisto ve casualmente a Melibea no horto da súa casa, onde entrou a buscar un falcón seu, pedíndolle o seu amor. Esta rexéitao, pero xa é tarde, caeu violentamente namorado de Melibea.
O outro criado de Calisto, Pármeno, cuxa nai foi mestra de Celestina, intenta disuadilo, pero termina desprezado polo seu señor, ao que só lle importa satisfacer os seus desexos, e únese a Sempronio e Celestina para explotar a paixón de Calisto e repartirse os agasallos e recompensas que produza.
Mediante as súas habilidades dialécticas e a promesa de conseguir o favor dalgunha das súas pupilas, Celestina atráese a vontade de Pármeno; e mediante a maxia dun conxuro a Plutón, unido ás súas habilidades dialécticas, logra así mesmo que Melibea namórese de Calisto. Como premio Celestina recibe unha cadea de ouro, que será obxecto de discordia, pois a cobiza lévaa a negarse a compartila cos criados de Calisto; estes terminan asasinándoa, polo cal vanse presos e son xulgados.
Kent (grupo musical)
Kent foi unha banda de música rock sueca fundada en Eskilstuna en 1990 co nome de Jones & Giftet. Posteriormente trocaría o seu nome polo de Havsänglar.
Acadou varios grandes éxitos na radio sueca dende o seu hit Kräm (så nära får ingen gå). Na actualidade, é probablemente a banda de rock máis popular de Suecia, pero son uns grandes descoñecidos fóra de Escandinavia, xa que as letras das súas composicións están en sueco. A banda tentou iniciar unha carreira internacional con versión en inglés e en sueco dos seus álbums Isola e Hagnesta Hill, acompañados de xiras polos Estados Unidos, pero desistiron tras non acadar o éxito experado, e chegando a poñer en perigo a estabilidade do grupo.
Traxectoria
O gurpo formouse en 1990 baixo o nome de Jones & Giftet e estaba composto inicialmente por Joakim Berg, Martin Sköld, Markus Mustonen, Sami Sirviö e Thomas Bergqvist. Este último sería substituído no ano 1992 por Martin Roos e a banda trocaría o seu nome polo de Havsänglar.
En 1993 a banda mudouse a Estocolmo e pasou a chamarse Kent. Kent é un nome masculino común en Suecia, pero na época da formación de banda estaba en desuso e considerábase anticuado. Os membros do grupo elixírono para expresar que se sentían excluídos e fóra de lugar na súa cidade natal.
No ano 1995, a banda publicou o seu primeiro álbum, Kent, e Harry Mänty substituíu a Martin Roos. Un ano despois, saíu o seu segundo traballo, Verkligen, que acadou o número un en Suecia e cuxo single, Kräm, chegou ao top 10. Tras unha xira, publicaron o seu terceiro álbum de estudio, Isola, en 1997; a derradeira canción do disco, 747, dura exactamente 7:47 minutos. Coma consecuencia da crecente popularidade do grupo, decidiron publicar o álbum en inglés e iniciar unha xira polos Estados Unidos, pero non obtiveron o éxito agardado. O seu seguinte traballo, Hagnesta Hill (1999), tivo unha grande acollida en Escandinavia, mentres que a súa versión inglesa xunto cunha nova xira polo país americano tiveron de novo un éxito moi reducido.
No ano 2000 a banda publicou un dobre álbum que recollía todas as caras B publicadas ata ese momento, e en 2002 editaron Vapen & Ammunition, que estivo sete semanas no número un e cuxo single, Dom andra, foi o primeiro do grupo en chegar ao posto máis alto das listas. Con máis de 200.000 copias vendidas converteuse no maior éxito da banda. Posteriormente en 2003 a banda deu un concerto no estadio de Estocolmo ante máis de 30.000 fans que foi chamado O Concerto Branco, xa que pediran a todos os asistentes que levaran roupa branca.
En relación a un documental sobre nenos maltratados, a principios de 2006 a banda publicou unha canción sobre o tema, chamada Nålens öga, cuxos beneficios foron destinados a combater a violencia familiar.
O 9 de xaneiro de 2007, anunciaron que Harri Mänty decidira abandonar a banda a finais do ano anterior, previamente ao comezo da gravación do seu novo álbum. En 2007 publicaron Tillbaka till samtiden.
La Semana (Mondoñedo)
La Semana foi un periódico editado en Mondoñedo en 1909.
Historia e características
Apareceu o 21 de xullo de 1909 para substituír a La Defensa. Continuou coa liña carlista e contidos relixiosos do seu antecesor.
Liber, Liber, Becerreá
Liber é un lugar da parroquia de Liber no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Museo Nacional de Arte de Cataluña
O Museo Nacional de Arte de Cataluña (en Museu Nacional d'Art de Catalunya), tamén coñecido polas súas siglas MNAC, está situado na cidade de Barcelona. Destaca pola súa colección de arte románica, considerada como unha das máis completas do mundo.
Historia e características
O museo naceu en 1990 coa unión das coleccións do Museu d'Art Modern (Museo de Arte Moderna), creado en 1945, e o Museu d'Art de Catalunya (Museo de Arte de Cataluña), inaugurado en 1934. Xunto ás pezas procedentes destes museos vanse engadir unha nova sección de numismática, outra de gravados, así como os fondos da Biblioteca General d'Història de l'Art. Máis tarde, en 1996, xuntouse un novo departamento dedicado á fotografía. En 2006 os fondos do museo posuían case 250.000 obras en diferentes coleccións. Ademais das exposicións permanente e itinerantes, o museo realiza tamén outras funcións como a conservación e restauración de obras de arte.
O MNAC é un consorcio constituído polo Concello de Barcelona, a Deputación de Barcelona e o Ministerio de Cultura. No padroado do museo están representados, ademais das administracións públicas, os particulares e entidades privadas que colaboran co museo.
Do período gótico o museo mostra pezas realizadas con diversas técnicas que serven para ilustrar este período histórico en Cataluña. Na sección dedicada ao Renacemento e ao Barroco destaca a colección particular de Francesc Cambó, que foi doada desinteresadamente.
O MNAC acolle desde 2004 obras da colección Thyssen-Bornemisza. Nun principio as obras estiveran no Mosteiro de Pedralbes, mais decidiuse trasladala para facilitar as visitas do público. Móstranse pinturas dos períodos comprendidos entre o gótico e o rococó.
A sede principal atópase situada no Palau Nacional (Pazo Nacional), edificio situado na montaña de Montjuïc, inaugurado en 1929 con motivo da Exposición Internacional celebrada na cidade. Ademais outras tres institucións forman parte do conxunto museístico: a Biblioteca Museu Víctor Balaguer de Vilanova i la Geltrú; o Museu Comarcal de la Garrotxa en Olot; e o Museu Cau Ferrat de Sitges.
O Gabinete Numismático do MNAC
Na década de 1980 adheriuse ao Museo Nacional de Arte de Cataluña o Gabinete Numismático de Cataluña, que, coas coleccións de moedas e medallas procedentes de legados que se foran reunindo desde principios do século XIX, se creara en 1931.
O Gabinete permite ao visitante coñecer a traxectoria da fabricación e da circulación monetaria en Cataluña. Custodia exemplares das principais series numismáticas, emitidas desde o século VI a. de C. ata o presente, ata un total de arredor de 100.000 pezas, entre moedas e medallas, número que continúa a aumentar con progresivas doazóns e adquisicións. Conta, ademais, cunha excelente biblioteca especializada.
Entre outras federacións e entidades, o museo forma parte da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM).
Eliseo Sastre Pérez
Eliseo Sastre Pérez, nado en Chañe (provincia de Segovia) cara a 1858 e finado en Vigo en setembro de 1932, foi un xornalista e escritor español.
Traxectoria
Foi socio fundador da Casa Católica de Vigo e do semanario Galicia Social. Redactor de La Integridad, cando este desapareceu dirixiu o periódico La Semana. Colaborou en La Raza e publicou algúns poemas en Vida Gallega. Tamén foi secretario da Liga contra la corrupción del idioma castellano fundada en Vigo en xaneiro de 1924. Durante a Segunda República foi un dos fundadores da Unión Regional de Derechas e pertenceu a directiva de Acción Nacional de Vigo en 1932. Finou en Vigo en setembro de 1932 con 74 anos.
Vida persoal
Casou con Petra del Blanco Cuevas e foi pai de Eliseo, Claudio, Francisco, Maximino, Felisa e Braulio Sastre del Blanco.
Merlot
Merlot é unha caste de uva tinta, froito da videira común (Vitis vinifera) orixinaria de Francia, de pequeno tamaño, forma esférica e pel grosa de cor negra azulada, de cultivo moi estendido. É unha das responsábeis das características dos viños tintos de Saint Émillion, na rexión de Bordeos, en Francia. Malia ser unha caste xeralmente utilizada en viños para seren consumidos novos, as vinícolas de Saint Émillion garanten rótulos de lonxevidade.
Hoxe cultívase en Francia, nos Estados Unidos, en Italia, no Brasil, en Bulgaria, en Australia, en Moldavia, en Suráfrica, en Romanía, en Chile, en Nova Zelandia, en España, en Suíza, en Alemaña, no Canadá, en Grecia e en Austria
Viño
O viño merlot é encorpado, intensamente afroitado, complexo, cunha harmónica estrutura e con perfecto equilibrio. Presenta unha cor vermello-púrpura, os seus aromas son densos e afroitados, tendo unha boa evolución, deixando así o seu aroma con moita complexidade. O padal é rico, lene, perfectamente equilibrado, sedoso e de gran clase.
Sideways
Este viño volveuse moi famoso pola súa aparición no filme estadounidense de 2004 Sideways (en Galiza estreado en castelán co título Entre copas). No filme, o protagonista rexeita unha copa deste viño nunha cea en California. A pesar diso, cando o filme se aproxima ao final, os personaxes deléitanse cunha botella de Pétrus, que é, basicamente, un merlot.
Mesmo así, após o filme, as vendas da variedade decreceron nos Estados Unidos.
A Veiga, San Clodio, Leiro
A Veiga é un lugar da parroquia de San Clodio no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
-796
Véxase tamén
Historia ano a ano
Codesal, Dexo, Oleiros
Codesal é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Al Unser Jr.'s Turbo Racing
Al Unser Jr.'s Turbo Racing é un videoxogo de carreiras publicado para a consola Nintendo Entertainment System en 1990. É unha adaptación do xogo xaponés de Famicom World Grand Prix - Pole to Finish (ワールドグランプリ ポールトゥフィニッシュ), con algunhas modificacións notables como o engadido de Al Unser Jr. como adestrador no xogo, o número de voltas, o son e o deseño da interface.
Bey, Ain
Bey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ngultrum
O ngultrum (código BTN) (en dzongkha: དངུལ་ཀྲམ ) é a moeda oficial de Bután dende 1974. Divídese en 100 chhertum.
Historia
En 1974, o ngultrum foi introducido substituíndo á rupia butanesa á par. O ngultrum ten a paridade fixada coa rupia india.
Moedas
En 1974 introducíronse as moedas de aluminio de 5 e 10 chetrum, as de aluminio-bronce de 20 chetrums e cuproníquel de 25 chetrums e 1 ngultrum. A moeda de 5 chetrum foi cadrada e a de 10 chetrum ondulada. En 1979 introduciuse unha nova serie de 5 e 10 chhertum en bronce, e 25 e 50 chhertum e 1 ngultrum en cuproníquel. Tamén se acuñaron moedas de 25 chhertum en bronce-aluminio. As moedas de 5 e 10 chhertum hai tempo que deixaron de circular.
Billetes
En 1974 foron introducidos os billetes de 1, 5 e 10 ngultrum polo Goberno Real, seguidos dos billetes 100 ngultrums en 1978 e 2, 20 e 50 ngultrums en 1981. A Autoridade Monetaria Real de Bután asumiu as competencias de emisión de billetes en 1986. En 2006, a Autoridade Monetaria introduciu unha nova serie de billetes, incluíndo o de 1 ngultrum.
Ramón Méndez Gaite
Traxectoria
Sacerdote, ensaísta, conferenciante e historiador. Foi capelán do Rei de España. Iniciou unha xira de propaganda católica por México e Cuba. En Cuba, o bispo de Camagüey encargoulle a parroquia de Morón. Creou e dirixiu o semanario AED Infantil. Colaborou en Ilustración Gallega, Galicia, Tierra Gallega e Álbum Literario.
Castelo do Príncipe, A Ameixenda, Cee
Castelo do Príncipe é un lugar da parroquia da Ameixenda no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres).
Patrimonio
Recibe o seu nome da fortaleza do castelo do Príncipe. Esta fortaleza foi construída en tempos de Carlos III no século XVIII nun pequeno saínte rochoso da costa fronte o castelo do Cardeal en Corcubión. Xuntos estaban destinados a defender a entrada da ría de ataques inimigos. Foi deseñado polo enxeñeiro Llovet e rematouno Carlos Lemuer. Ten un patio central e unha edificación de planta baixa en forma de U. A construción é de cantería de granito rodeada dunha muralla que chega ata o mar, dispoñía de doce canóns e podía acoller ata noventa homes. Nese lugar reuniuse a Xunta de defensa da zona contra os franceses en 1809. Actualmente o castelo está en mans privadas e non se pode visitar.
Fuera de Serie (álbum)
Fuera de Serie, disco do grupo rock asturiano Fuera de Serie, foi gravado no ano 1985 en Xixón nos Estudios Norte (fundados apenas un ano antes por René de Coupeaud Villarrubia e Pedro Bastarrica ). Foi o seu segundo traballo discográfico e contén unha versión do tema Birdmad girl, da banda británica The Cure, que eles titularon Chica de cabeza loca. A carpeta foi deseñada por Juan Mieres, cun deseño minimalista de cor azul que contén unha pequena banda verde e negra, e na base da portada en pequenas letras o nome do conxunto e do disco repitíndose unha e outra vez.
Neste álbum participaron Luís Núñez (guitarra e voz), Víctor Ruiz (baixo), Amancio Sierra (batería), Mento Hevia (sintetizadores) e Óscar Astruga (percusión).
Todos os temas foron compostos por Luís Núñez, excepto o antedito de Chica de cabeza loca (unha adaptación ao castelán do propio Luís Núñez), Mexico e Mujeres en apuros (compostas por Núñez, Ruiz e Hevia).
'''Cancións:
Gures, A Ameixenda, Cee
Gures é un lugar da parroquia da Ameixenda no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 82 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 34 homes e 48 mulleres.
-795
Véxase tamén
Historia ano a ano
Israel Puerto
Israel Puerto Pineda, habitualmente coñecido como Israel, nado o 15 de xuño de 1993 en El Viso del Alcor (Sevilla), é un futbolista profesional español que xoga de defensa central no Racing de Santander. É internacional en todas as categorías inferiores da.
Traxectoria
Nado en El Viso del Alcor, Provincia de Sevilla, España, sendo o maior de dous irmáns. Á idade de 12 anos entrou no sistema de categorías inferiores do Sevilla Fútbol Club, ao igual que o seu irmán. Catro anos máis tarde, en 2011, está a piques de abandonar o fútbol por mor dunha doenza cardiovascular, da cal finalmente conseguiu recuperarse por completo.
As seguintes tempadas pasa a formar parte do filial do club sevillista, competindo na Segunda División B. O 10 de marzo de 2013 marca dous goles contra o Arroyo CP nunha vitoria na casa por 3-0 e, o 28 de abril, fai o seu debut oficial co primeiro equipo, saíndo como suplente no minuto 87 por José Antonio Reyes nun partido de Primeira División ante o Real Valladolid que acabaría con empate 1-1. O 2 de xullo de 2014 Israel ficha por outro filial, o Villarreal CF B, tamén en Segunda División B. Chega tamén a debutar co primeiro equipo o 4 de decembro do mesmo ano, esta vez nun encontro da Copa do Rei ante o Cádiz CF, que acabaría con vitoria para o seu equipo por 2-1. O 4 de marzo de 2015 asina co Club Deportivo Lugo da Segunda División até xuño de 2016. A súa contratación fóra do prazo de fichaxes foi permitida pola lesión de longa duración de Jon García.
A nivel internacional, Israel xoga en todas as categorías inferiores da, xogando torneos como a Eurocopa de Liechtenstein 2010 e o Mundial de Turquía 2013.
Crista
O termo crista (derivado do latín crista, -ae, 'moño', 'penacho') utilízase con varios significados:
Lavr Kornilov
Lavr Georgievich Kornilov (en Лавр Георгиевич Корнилов), nado en Ust-Kamenogorsk o 18 de xullo de 1870 e finado en Krasnodar o 13 de abril de 1918, foi un xeneral do exército ruso, máis coñecido polo intento de golpe de Estado ó Goberno provisional de Aleksandr Kerenskii, durante a Revolución Rusa de 1917.
Traxectoria
Naceu en Stanitsa Karkaralinskaya (станица Каркаралинская), no seo dunha familia cosaca de Semirechie. Exerceu como militar de profesión no exército do Imperio Ruso. Durante 1890 e 1904 liderou varias expedicións en Xinjiang, Afganistán e Irán e adquiriu coñecemento en diversos idiomas centroasiáticos. Durante a Guerra Ruso-Xaponesa foi condecorado coa Cruz de San Xurxo pola súa afouteza e ascendido ó grao de coronel.
Serviu como agregado militar na China durante 1907-11 e en calidade de Comandante Xeneral dirixiu a división de infantería ó comezo da primeira guerra mundial, pero en abril de 1915 foi capturado polos austríacos. Fuxindo en 1916, foille concedido o mando do Distrito Militar de Petrogrado e en xullo de 1917 foi nomeado Comandante en Xefe das forzas armadas do goberno provisional.
Haifa al-Mansur
Haifa al-Mansur (en هيفاء المنصور), nada o 10 de agosto de 1974, é unha directora de cinema saudita. É un dos directores de cinema máis coñecidos e tamén dos máis controvertidos do seu país, así como a primeira directora de cinema de Arabia Saudita.
Lavr Kornilov
Traxectoria
O Xeneral Kornilov decidiu intervir na caótica situación de Rusia porque, ó igual que a clase media da época, cría que a constante deterioración da nación a convertería nunha anarquía e que unha derrota militar sería desastrosa para o orgullo e honra rusos. Lenin e os seus espías alemáns -dixo Kornilov- deben ser executados, os soviéticos erradicados, a disciplina militar restaurada e o goberno provisional reestruturado.
En agosto de 1917 Kornilov realizou un chamamento a todos os rusos para “salvar as súas terras” e ordenou ás súas tropas avanzar cara Petrogrado. Incerto no número de tropas inimigas, Kerenskii (Líder do Goberno Provisional) viuse obrigado a pedir axuda de todas partes, incluíndo a Garda Vermella bolxevique.
Logo do seu errado golpe de estado en setembro de 1917, Kornilov foi sentenciado a arresto domiciliario. A partir de entón, os bolxeviques fixéronse co poder no territorio ruso. De volta, fuxindo do encarceramento, Kornilov viaxou cara Novorcherkassk, onde xunto ó Xeneral Mikhail Alekseiev colaborou na formación do contra-revolucionario Exército Voluntario. Morreu en Krasnodar en abril de 1918, durante un enfrontamento co Exército Vermello, cando unha granada inimiga explotou no seu cuartel.
La Defensa (Marín)
La Defensa foi un semanario editado en Marín en 1914.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 11 de outubro de 1914. Publicábase os domingos. Sostivo polémicas con Marín. Cesou a súa publicación a finais de decembro de 1914.
-791
Véxase tamén
Historia ano a ano
Corgo, Dexo, Oleiros
Corgo é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
AFP Giovinazzo
O AFP Giovinazzo é un equip italiano de hóckey a patíns da localidade de Giovinazzo, na rexión de Pulla. Foi fundado en 1965 e actualmente xoga na Serie A1 italiana, a máxima categoría do hóckey italiano. A súa época dourada foi a finais dos '70 e comezos dos '80.
A tempada 1979-80, o AFP Giovinazzo gaña a Liga italiana e a Recopa de Europa, vencendo claramente ao HC Sentmenat na final. Posteriormente, na tempada 1980-81 o equipo chega á final da Copa de Europa, perdendo na final fronte ao FC Barcelona. A tempada 1982-83 chega á final da Copa CERS, na que caeu fronte ao HC Amatori Vercelli.
O club disolveuse no ano 1997 e posteriormente se refundaría no 2004.
Atlas Coelestis
O Atlas Coelestis é un catálogo estelar publicado póstumamente en 1729, baseado en observacións feitas polo primeiro astrónomo real, John Flamsteed.
Historia
miniatura|esquerda|Atlas Coelestis por John Flamsteed (2ª ed., 1753).
Primeiro atlas estelar baseado en observacións telescópicas, o «Atlas Coelestis» só se publicou dez anos despois da morte de Flamsteed, pola súa viúva, coa asistencia de Joseph Crosthwait e Abraham Sharp. Foi precedido pola obra «Stellarum inerrantium Catalogus Britannicus» (ou simplemente Catálogo británico, publicado en 1725, con 2919 estrelas).
Unha das principais motivacións de Flamsteed para producir o Atlas, foi para corrixir a representación das figuras das constelacións, como feitas por Bayer na súa Uranometría (1603). Bayer representaba as figuras vistas de detrás (non de fronte, como era feito dende a época de Tolomeo), invertendo as posicións das estrelas e creando unha confusión innecesaria.
Isto levou ao dr. John Bevis a intentar mellorar o Atlas. En 1745, produciu a «Uranographia Britannica», con dimensións máis pequenas, observacións actualizadas e imaxes máis artísticas. Non obstante, este atlas nunca foi publicado oficialmente e na actualidade, só hai 16 copias coñecidas.
O «Atlas Fortin-Flamsteed»
Finalmente, os cambios nas posicións das estrelas (as observacións orixinais foron feitas na década de 1690), conduciron a unha actualización realizada na década de 1770 polo enxeñeiro francés Nicolas Fortin, supervisado polos astrónomos Le Monnier e Messier, da Real Academia de Ciencias en París.
A nova versión, chamada «Atlas Fortin-Flamsteed», tiña 1/3 do tamaño do orixinal, pero mantivo a mesma estrutura de táboas. Tamén se deron retoques artísticos a algunhas ilustracións (na súa maioría, Andrómeda, Virgo e Acuario).
Os nomes das constelacións están en francés (non en latín) e incluían algunhas nebulosas descubertas despois da morte de Flamsteed.
En 1795 publicouse unha versión actualizada, producida por Méchain e Lalande, con novas constelacións e moito máis nebulosas.