cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María I de Inglaterra
Educación e plans de matrimonio
María foi unha pícara precoz. En xullo de 1520, con apenas catro anos e medio, entretivo a unha delegación francesa invitada cun espectáculo de virxinal (un tipo de clavecín). Gran parte da súa educación inicial proveu da súa nai, que consultaba ao humanista español Juan Luís Vives en busca de consello e a quen encomendou escribir un tratado sobre a instrución das nenas: Educación da muller cristiá (De institutione feminae christianae). Aos nove anos xa podía ler e escribir en latín; tamén estudou francés, español, música, danza e posiblemente grego. Henrique VIII adoraba á súa filla, como se demostra nunha carta a Giustiniani: «Esta nena nunca chora». Ademais, nun retrato en miniatura dos seus espectáculos obsérvase que tiña unha face moi branca, ollos de cor azul claro e cabelo vermello ou avermellado dourado, atributos físicos similares aos dos seus proxenitores. Tamén tiña fazulas rubicundas, un trazo que herdou do seu pai.
Aínda que sentía afecto pola súa filla, Henrique VIII estaba profundamente decepcionado de que o seu matrimonio non producise un fillo varón. Para cando ela tiña nove anos, era evidente que Henrique VIII e Catarina non terían máis fillos varóns, polo que o rei inglés estaba sen un herdeiro varón lexítimo. En 1525, Henrique VIII enviou á súa filla á fronteira de Gales para presidir -presuntamente de xeito nominal- o Consello de Gales e as Marcas. Tivo o seu corte no castelo de Ludlow e recibiu moitas das prerrogativas reais normalmente reservadas para o príncipe de Gales. Vives e outros a chamaban «princesa de Gales», aínda que nunca foi investida oficialmente co título. Aparentemente pasou tres anos nas Marcas Galesas, facendo visitas regulares á corte do seu pai antes de regresar permanentemente aos condados adxacentes de Londres a mediados de 1528.
miniatura|María no momento do seu compromiso con [[Carlos I de España. Portaba un broche rectangular coa inscrición «O Emperador» (The Emperour).]] Ao longo da súa infancia, o seu pai negociou futuros matrimonios para ela. Cando tiña dous anos de idade, foi prometida a Francisco, fillo máis novo do rei Francisco I de Francia, pero o acordo foi repudiado tres anos despois. En 1522, no medio da guerra dos Catro anos, Henrique VIII asinou o Tratado de Windsor co que se acordou o matrimonio entre a súa filla de seis anos e Carlos I, rei español e emperador do Sacro Imperio, de vinte e dous anos e curmán de María. Catalina apoiou este compromiso o mellor que puido, como o demostran as súas descricións sobre as habilidades da súa filla ao embaixador español en marzo de 1522. Nas cartas ao seu sobriño mencionaba que María posuía a elegancia, a capacidade e o autocontrol dunha moza de vinte anos. Con todo, Carlos I rompeu o compromiso uns anos despois co consentimento de Henrique VIII.
Louisville, Kentucky
Primeiros anos
Dous anos máis tarde, en 1780, a Asemblea Xeral de Virxinia aprobou a carta da cidade de Louisville. A cidade foi chamada así na honra do Rei Luís XVI de Francia, cuxos soldados entón axudaban os americanos coa Guerra Revolucionaria. Os primeiros residentes viviron en fortalezas para protexerse dos constantes ataques dos indios americanos, pero mudáronse antes de finais dos anos 1780. En 1803, os exploradores Meriwether Lewis e William Clark organizaron a súa expedición a través de América na cidade orixinal de Clarksville, Indiana, nas Cataratas do Ohio en Louisville.
María I de Inglaterra
Educación e plans de matrimonio
O cardeal Thomas Wolsey -conselleiro principal do rei inglés- renovou entón as negociacións matrimoniais cos franceses; Henrique VIII suxeriu que a súa filla casara co pai do delfín, o propio Francisco I, quen estaba ansioso por unha alianza con Inglaterra. Asinouse un tratado de matrimonio que establecía que ela se casaría con Francisco I ou co seu segundo fillo, Henrique, duque de Orleáns, pero tempo despois Wolsey conseguiu unha alianza con Francia sen tal matrimonio. Segundo o veneciano Mario Savorgnano, a princesa herdeira se estaba convertendo nunha «rapaza bonita, ben proporcionada e de boa complexión».
Vincent Poirier
Traxectoria profesional
O 14 de xuño de 2017, anunciouse a súa fichaxe por tres anos polo Baskonia da Liga ACB.
Fórmula integral de Cauchy
Consecuencias
Esta fórmula tamén se emprega para probar o teorema do resto, que é un resultado para funcións meromórficas, e un resultado relacionado, o principio do argumento. Sábese polo teorema de Morera que o límite uniforme de funcións holomorfas é holomorfo.
Louisville, Kentucky
Século XIX
O crecemento inicial da cidade estivo influenciado polo feito de que os barcos do río tiñan que ser descargados e movidos río abaixo, antes de alcanzar as cataratas. En 1828, a poboación aumentara a 7000 habitantes e Louisville tornouse nunha cidade incorporada. A cidade creceu rapidamente nos seus anos de formación.
María I de Inglaterra
Mocidade
Mentres tanto, o matrimonio dos seus pais estaba en perigo. Decepcionado pola falta dun herdeiro varón e con ansias de volverse a casar, Henrique VIII intentou que se anulara o seu matrimonio con Catarina, pero o papa Clemente VII rexeitou a súa solicitude. Henrique VIII afirmou, citando pasaxes bíblicos (Levítico 20:21), que o seu matrimonio con Catarina era «inmundo» porque ela era viúva do tío de María, Artur. Catarina indicou que o seu matrimonio con Artur nunca se consumou, polo que non foi un enlace válido. O seu primeiro matrimonio fora anulado por un papa anterior, Xulio II, sobre esa base. Clemente VII posiblemente era reticente a intervir debido ás intimidacións de Carlos I -sobriño de Catarina e antigo prometido de María-, cuxas tropas rodearan e ocupado Roma na Guerra da Liga de Cognac.
Fórmula integral de Cauchy
Consecuencias
O resultado análogo da fórmula integral de Cauchy na análise real é a fórmula integral de Poisson para funcións harmónicas. Porén, non todos os resultados son válidos para clases máis xerais de funcións diferenciables ou analíticas reais. Por exemplo, a existencia da primeira derivada dunha función real non precisa implicar a existencia de derivadas de ordes superiores, nin en particular que a función sexa analítica. Así, o límite uniforme dunha sucesión de funcións diferenciables (reais) pode non ser diferenciable, ou pode ser diferenciables pero cunha derivada que non é o límite das derivadas dos termos da sucesión.
María I de Inglaterra
Mocidade
miniatura|Manuscrito orixinal do xuramento da [[primeira Lei de Sucesión (1534), polo que María perdeu os seus dereitos dinásticos.]] Desde 1531, María se enfermaba frecuentemente de menstruación irregular e depresión, aínda que non está claro se isto era causado polo estrés, a puberdade ou unha patoloxía subxacente. Non se lle permitiu ver á súa nai, a quen Henrique VIII enviara a vivir lonxe da corte real. A principios de 1533, o seu pai casou con Ana Bolena -quen estaba embarazada do seu próximo fillo- e, en maio, Thomas Cranmer, arcebispo de Canterbury, anulou formalmente o matrimonio de Henrique VIII con Catarina e validou o enlace con Ana. Henrique VIII rexeitou a autoridade papal e proclamouse xefe supremo da Igrexa de Inglaterra. Catarina foi degradada a princesa viúva de Gales -título que habería ter como viúva de Artur- e María foi considerada ilexítima. Será chamada «a dama María» en lugar do seu tratamento de alteza real e os seus dereitos na liña de sucesión foron transferidos á súa media irmá recentemente nada, Isabel. A súa casa foi disolta e as súas serventas -como a condesa de Salisbury- despedidas; en decembro de 1533, María foi integrada na casa de crianza de Isabel en Hatfield. Tamén foi abandonado un intento de casala con algún parente da súa madrasta.
María rexeitou firmemente recoñecer á súa madrasta como reina ou a Isabel como princesa, o que enfureceu aínda máis ao seu pai. Baixo tensión e con restrición de movemento, María frecuentemente enfermaba, perdendo a súa louzanía, algo que o médico real William Butts atribuíu aos «malos tratos» recibidos. Tamén porque tiña medo de que a envelenaran, xa que Ana a consideraba unha ameaza aos seus intereses. O embaixador imperial Eustace Chapuys volveuse o seu conselleiro próximo e intercedeu, sen éxito, no seu nome na corte. A relación entre María e o seu pai empeorou; non se falaron durante tres anos. Aínda que tanto ela como a súa nai estaban enfermas, a María negáronlle o permiso para visitar a Catarina. Cando a súa nai morreu en 1536, María estaba «inconsolable» e insegura polo seu futuro. Catalina foi enterrada na catedral de Peterborough; despois disto, María pasou un tempo en reclusión voluntaria en Hunsdon.
Mário de Andrade
Poesía
A ese último traballo pertence un longo poema titulado Meditação sôbre o Tietê, un libro denso e complexo, polos críticos, foi descrito como o seu primeiro traballo "sen importancia", a pesar das animadoras críticas sobre o poema. A Meditación é un poema sobre a cidade e concéntrase no río Tietê, que atravesa São Paulo. O poema é simultaneamente un resumo da traxectoria poética de Andrade, en diálogo con seus poemas anteriores.
Maúnfe, Francos, Outeiro de Rei
Maúnfe é un lugar da parroquia de Francos no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).
Fórmula integral de Cauchy
Consecuencias
Outra consecuencia é que se
Vincent Poirier
Traxectoria profesional
O 15 de xuño de 2019, Poirier asinou cos Boston Celtics.
Louisville, Kentucky
Século XIX
Louisville era un porto de embarque principal e os escravos traballaban nunha variedade de comercios asociados. A cidade era moitas veces un punto de fuga de escravos cara ao norte, xa que Indiana era un estado libre.
María I de Inglaterra
Idade adulta
miniatura|esquerda|Retrato de María en 1544. En 1536, Ana Bolena perdeu o favor do rei inglés -presuntamente por un aborto involuntario ese mesmo ano- e tras un proceso irregular foi decapitada. Do mesmo xeito que María, Isabel foi declarada ilexítima e desposuída dos seus dereitos de sucesión. Ás dúas semanas da execución de Ana, Henrique VIII casou con Jane Seymour, quen instou ao seu esposo a facer as paces con María. O rei inglés insistiu en que ela o recoñecese como cabeza da Igrexa de Inglaterra, repudiase a autoridade papal e aceptase que o matrimonio entre os seus pais era ilegal, así como a súa propia ilexitimidade. María intentou reconciliarse co seu pai, cedeu nalgunhas posturas e xurou lealdade ao rei «logo de Deus», pero rexeitou recoñecelo como xefe da Igrexa. María consideraba a fe protestante como unha expropiación «iconoclasta» da Igrexa católica, que «favorecía os petos» da «nobreza oportunista». Entre ela e o primeiro ministro do rei, Thomas Cromwell, houbo un intercambio de cartas para que este interviñese no conflito co seu pai. Con todo, cando María tivo acceso ás cartas secretas da súa nai, resolveu non tomar decisións sobre a base das necesidades políticas, senón en «considerar a Deus e a súa conciencia» como «autoridade suprema»; deste xeito, rexeitou as condicións do seu pai. Molesto con María e baixo presión de Henrique VIII, Cromwell díxolle que, se non se daba por vencida, perdería o seu apoio para sempre; tamén a chamou «a muller máis obstinada que exista».
Fórmula integral de Cauchy
Consecuencias
f(z) = ∑ an zn
Número áureo
Historia do número áureo
Aquí a miúdo interpretouse a palabra sección (τομή) como a sección áurea. Con todo, a partir do século XIX esta interpretación foi motivo de gran controversia e moitos investigadores chegaron á conclusión de que a palabra sección non tivo nada que ver co número áureo. Non obstante, Platón considerou que os números irracionais, descubertos polos pitagóricos, eran de particular importancia e a chave á física do cosmos. Esta opinión tivo unha grande influencia en moitos filósofos e matemáticos posteriores, en particular os neoplatónicos.
Mário de Andrade
Novelas
miniatura|Capa da primeira edición de Macunaíma. Foi o autor de dúas novelas: Amar, verbo intransitivo (1927) e Macunaíma (1928). A primeira causou un escándalo na época, unha vez que reconta a iniciación sexual dun adolescente cunha muller madura, unha alemá contratada polo pai do mozo. A segunda, desde súa primeira edición, é presentada polo autor como unha rapsodia, e non como novela, é considerada unha das novelas capitais da literatura brasileira.
Louisville, Kentucky
Século XIX
Durante a Guerra Civil, Louisville era unha fortaleza importante do Exército da Unión, que mantivo Kentucky firmemente na Unión. Foi o centro de planificación, materiais, contratación e transporte de moitas campañas, especialmente no Bando Oeste da Guerra Americana. Ata o final da guerra, Louisville non fora atacada, aínda que nas súas proximidades sucederan escaramuzas e batallas, incluíndo as batallas de Perryville e Corydon. Tras a reconstrución, veteranos confederados, en gran parte, asumiron o control político da cidade, levando á mofa que Louisville se xuntase á Confederación tras o remate da guerra.
Vincent Poirier
Traxectoria profesional
O 19 de novembro de 2020, Poirier foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio dunha futura elección da segunda rolda do Draft. O 8 de decembro de 2020, foi traspasado ós Philadelphia 76ers xunto a Danny Green e Terrance Ferguson. .
María I de Inglaterra
Idade adulta
Debido ás persistentes ameazas sobre os seus amigos na corte real, o 22 de xuño de 1536 María foi intimidada a asinar un documento no que acataba as demandas de Henrique VIII. Reconciliada co seu pai, reasumiu o seu lugar na corte tres semanas despois. Henrique VIII concedeulle unha casa real, na que se reincorporou Susan Clarencieux, a favorita de María. Os seus gastos durante este período demostran que Hatfield House, o palacio de Beaulieu —tamén chamado Newhall—, Richmond e Hunsdon estiveron entre os seus lugares preferidos de residencia, así como os palacios do seu pai en Greenwich, Westminster e Hampton Court. Entre as mercancías adquiridas había roupa fina e xogos de cartas, un dos seus pasatempos favoritos. Os rebeldes no norte de Inglaterra -como lord Hussey, antigo cambelarán de María- fixeron campaña contra as reformas relixiosas de Henrique VIII; unha das súas demandas era que se declarase lexítima a María. A rebelión -coñecida como a Peregrinación de Graza- foi reprimida sen piedade. Do mesmo xeito que outros rebeldes, Hussey foi executado; non houbo ningún indicio de que María estivese directamente involucrada. Ao ano seguinte, 1537, Jane morreu logo de dar a luz a un fillo Eduardo; María foi a súa madriña de bautizo. Algúns días despois, organizouse un fastoso funeral monumental, no que ela expresou bastante conmoción e recibiu o honor de cabalgar nun cabalo negro na procesión. Nos meses seguintes estivo coidando ao seu medio irmán, a quen, segundo os serventes, «prometeulle confidencias e tratábao coma se fose a súa nai».
Desde finais de 1539, María foi cortexada polo duque Filipe de Baviera, pero, debido a que era luterano, a petición de man en matrimonio non tivo éxito. En 1539, Cromwell negociou unha posible alianza co Ducado de Cléveris. As suxestións de que María se casase co duque de Cléveris -que tiña a mesma idade- fracasaron, pero chegouse a un acordo de matrimonio entre Henrique VIII e a irmá do duque, Ana. O rei inglés coñeceuna por primeira vez a finais de decembro de 1539; con todo, a tan só unha semana da voda programada, non se sentía atraído cara a ela, pero non puido cancelar o matrimonio por razóns diplomáticas e ante a falta dun pretexto adecuado. Cromwell caeu en desgraza e foi arrestado por traizón en xuño de 1540; un dos cargos improbables na súa contra era que planeara casar coa propia María. Ana consentiu a nulidade do matrimonio -que non se consumou- e Cromwell foi decapitado.
Louisville, Kentucky
Século XIX
O primeiro Kentucky Derby foi realizado o 17 de maio de 1875, na pista de Louisville Jockey Club (máis tarde renomeada como Churchill Downs). O Derby foi orixinalmente dirixido por Meriwether Lewis Clark, Jr., neto de William Clark, da expedición de Lewis e Clark e sobriño-neto do fundador da cidade, George Rogers Clark. As carreiras de cabalos tiveron unha forte tradición en Kentucky, cuxa rexión interior de Bluegrass fora un centro de animais reprodutores de alta calidade ao longo do século XIX. Dez mil espectadores asistiron ao primeiro Derby, que gañou Aristides.
María I de Inglaterra
Idade adulta
Henrique VIII morreu en 1547 e Eduardo VI sucedeulle. No entanto, nos países de maioría católica considerábano fillo ilexítimo do monarca inglés, en cambio María era tratada como a lexítima herdeira do trono. O seu primo Carlos I alentouna a reivindicar o trono, pero ela resolveu aceptar ao seu medio irmán como rei de Inglaterra. Nos primeiros anos da súa infancia, Eduardo e as súas medias irmás estiveron moi próximos, relación que se reflicte nunha carta de condolencias que o novo rei enviou a María: «Non debemos lamentar a morte do noso pai, pois foi a vontade [de] Deus. As cousas cooperan para ben. No que eu poida, serei mellor irmán para ti e desbordarei de bondade». Tres meses logo da morte do seu pai, María deixou a casa de Catarina Parr, con quen vivía ata entón. María retirouse ás súas propiedades herdadas en Norfolk, Suffolk e Essex e tamén lle foron concedidas Hunsdon e Beaulieu.
Debido a que Eduardo VI aínda era un neno, o poder pasou a un consello de rexencia dominado por protestantes e o seu tío Edward Seymour, quen intentaron establecer a súa fe no país. Por exemplo, a Lei de Uniformidade de 1549 prescribiu ritos protestantes para os servizos da Igrexa, como o uso do novo Libro de Oración Común (Book of Common Prayer) de Thomas Cranmer. María permaneceu fiel ao catolicismo e, desafiante, celebrou a misa tradicional na capela das súas propiedades. Fixo un chamamento ao seu curmán Carlos I para que aplicase presión diplomática, esixindo que se lle permitise practicar a súa relixión. Paralelamente, xurdiron protestas contra as novas leis relixiosas e María era sospeitosa de simpatizar e apoiar aos rebeldes. Seymour entón considerou permitirlle practicar a súa relixión. Con todo, nunha carta ao seu tío, Eduardo VI non entendía «por que ela insiste en rexeitar o que foi ensinado polos bos homes cultos do reino [...]» e que, «coñecendo o seu bo carácter e agarimo, non me imaxino unha razón adecuada para o seu rexeitamento que non sexa falta de información». O 14 de outubro de 1549, Seymour foi derribado pola nobreza e substituído por John Dudley, duque de Northumberland, quen se converteu no novo protector do novo rei, exercendo unha influencia decisiva sobre el.
Durante a maior parte do reinado de Eduardo VI, María permaneceu nas súas propiedades e de cando en cando asistiu á corte. Entre maio e xullo de 1550, Carlos I planeou sacala en segredo de Inglaterra con tres barcos á corte de a súa irmá nos Países Baixos, pero os seus informantes advertiron que os ingleses reforzaran as costas. María entrou en pánico e decidiu non fuxir. As diferenzas relixiosas entre ela e o seu medio irmán continuaron. Á idade de trinta anos, María asistiu a unha reunión con Eduardo VI e Isabel durante o Nadal de 1550, onde o rei inglés -de 13 anos- humillouna reprendéndoa publicamente por ignorar as súas leis sobre a adoración, o que a fixo chorar fronte á corte. María rexeitou repetidamente as demandas do seu medio irmán de que abandonase o catolicismo, mentres o rei insistentemente rexeitou desistir nas súas demandas. En marzo, amigos e funcionarios católicos de María foron arrestados e Carlos I ameazou con iniciar unha guerra. Eduardo VI resolveu o conflito e pediu aos amigos da princesa convertela ao protestantismo; con todo, María explicou que prefería «morrer pola súa fe a ser convertida». Cando se renovou a guerra entre Francia e España, a presión sobre María empezou a diminuír; os ingleses temían que Carlos I invadise Inglaterra e Dudley buscou unha reconciliación coa princesa.
Ascenso ao trono
miniatura|esquerda|María entrando en [[Londres para tomar o poder en 1553, acompañada da súa media irmá Isabel. Pintura de Byam Shaw (1910).]] O 6 de xullo de 1553, á idade de 15 anos, Eduardo VI morreu dunha infección pulmonar, probablemente tuberculose. Non desexaba que a Coroa fóra a parar a María, porque temía que ela restaurase o catolicismo e anulara as súas reformas e as do seu pai, polo que planeaba excluíla da liña de sucesión. Con todo, os seus conselleiros dixéronlle que non podía desherdar só a unha das súas medias irmás, xa que tamén tería que privar dos seus dereitos a Isabel, malia que era protestante como el. Guiado por Dudley e posiblemente outros, Eduardo VI excluíu a ambas da liña de sucesión na súa testamento. Contradicindo a Lei de Sucesión -que restaurou a María e Isabel na liña de sucesión-, Eduardo VI nomeou sucesora a Jane Grey, nora de Dudley e neta de María -irmá máis nova do seu pai-. A nai de Jane era Frances Brandon, curmá e afillada de María. O grado de responsabilidade de Dudley no cambio da liña de sucesión é obxecto de controversia. Mentres que tradicionalmente crese que Dudley persuadiu ao novo rei, Lyon (2016) e Roberts (2016) sinalaron que a vontade de Eduardo decantouse principalmente polo fortalecemento do protestantismo.
Vincent Poirier
Traxectoria profesional
O 12 de abril de 2021, Poirier asinou por tres tempadas e media co Real Madrid da Liga ACB.
Louisville, Kentucky
Século XIX
O 27 de marzo de 1890 a cidade foi devastada, e o seu centro case esnaquizado por un tornado F4, dentro do marco dunha vaga de mediados de 1890 que afectou ao Val do Mississippi. Ao redor de 74 a 120 persoas perderon a vida.
María I de Inglaterra
Ascenso ao trono
O 10 de xullo de 1553, Dudley e os seus partidarios proclamaron raíña a Jane e ese mesmo día chegou a Londres a carta de María ao consello privado. Para Dudley, a misiva era unha declaración de guerra, polo que enviou un exército a Norfolk para capturar a María. En Londres, difundiu panfletos advertindo que María era unha «bastarda» e que, se chegaba ao trono, «traería a Inglaterra españois e papistas». O 12 de xullo, María e os seus seguidores reuniron unha forza militar no castelo de Framlingham en Suffolk, que serviría de fortaleza en caso de fracaso. O 15 de xullo, o exército de Dudley achegouse a Framlingham. Os comandantes de María estaban preparados e ela dirixiuse aos seus partidarios cun discurso incendiario, no que afirmaba que Dudley «planeou e aínda planea de xeito traizoeiro, por traizón prolongada, a destrución dun membro da realeza, da nobreza e tamén deste reino». O apoio de Dudley colapsou, mentres que María era recibida con xúbilo polas cidades ao seu paso cara a Londres. Juana I foi derrocada o 19 de xullo; ela e Dudley foron recluídos na Torre de Londres. O 3 de agosto de 1553, María cabalgou triunfalmente por Londres rodeada dunha onda de apoio popular. Era acompañada pola súa media irmá Isabel e unha procesión de máis de 800 nobres e cabaleiros.
miniatura|María ataviada coas súas vestiduras reais. [[Miniatura na letra capital dun manuscrito (1553) nos Arquivos Nacionais.]] Unha das súas primeiras accións ao chegar ao poder foi ordenar a liberación do católico duque de Norfolk e Stephen Gardiner do seu encarceramento na Torre, así como ao seu parente Edward Courtenay. María deduciu que a moza Jane era precisamente un peón no plan de Dudley, quen ao final foi o único conspirador de alto rango en morrer executado por alta traizón, ao mes seguinte do golpe. Aínda que Jane e o seu marido Guilford Dudley foron declarados culpables, estiveron baixo custodia na Torre en lugar de ser axustizados inmediatamente, mentres que o pai de Jane, Henry Grey, duque de Suffolk, foi liberado. A raíña inglesa atopábase nunha situación difícil, xa que case todos os conselleiros privados estiveron implicados no plan de colocar a Jane no trono. Nomeou a Gardiner para o consello privado e designoulle bispo de Winchester e lord chanceler, cargos que ocupou ata a súa morte en novembro de 1555; Susan Clarencieux foi nomeada señora dos roupaxes. O 30 de setembro de 1553, María trasladouse coa súa media irmá ao palacio de Westminster nunha gran procesión, que contaba coa presenza da súa madrasta Ana de Cléveris. O 1 de outubro, Gardiner coroouna raíña na abadía de Westminster. Dado que en Inglaterra era a primeira coroación dunha raíña titular, a cerimonia diferiu da dunha consorte real. Como era habitual na coroación dos monarcas masculinos, recibiu cerimoniosamente as espolas e a espada, pero tamén os cetros que corresponden ao rei titular e a raíña consorte.
Matrimonio con Filipe II de España
Aos 37 anos, a nova soberana dirixiu a súa atención a casar e procrear un herdeiro, o que impediría que a súa media irmá a protestante Isabel -aínda próxima na liña de sucesión baixo os termos do testamento de Henrique VIII e a Lei de Sucesión de 1544- ascendese o trono. O seu consello privado tamén a instou a casar, non só para asegurar a sucesión, senón tamén porque aínda se cría que unha muller non podía gobernar soa. Así mesmo, tamén existía a preocupación xustificada de que María obedecese ao seu consorte. Por esta razón, a cuestión de con quen se casaría foi de suma importancia para os conselleiros, xa que, segundo eles, o matrimonio cun estranxeiro introduciría a inxerencia estranxeira na política inglesa. Edward Courtenay e Reginald Pole foron mencionados como posibles pretendentes; con todo, a raíña inglesa non tivo interese neles, porque non quería relacionarse con ningún dos seus súbditos. O seu primo Carlos I suxeriu que se casase co seu único fillo, o príncipe Filipe. quen era herdeiro de vastos territorios na Europa continental e o Novo Mundo e ademais xa tiña un fillo do seu matrimonio con María Manuela de Portugal, finada oito anos antes. Tamén, tanto a raíña inglesa como o príncipe español eran descendentes de Xoán de Gante, duque de Lancaster. Segundo o plan de Carlos I, por unha banda, os españois asegurarían a vía marítima aos Países Baixos e, doutra banda, tal matrimonio sería un contrapeso para a alianza da raíña escocesa co delfín de Francia. A raíña inglesa recibiu de bo grado a proposta, pero estaba preocupada porque tiña once anos máis que Filipe; ademais, deixou claro aos embaixadores españois que o seu futuro consorte non tería moita influencia política, xa que a nobreza inglesa non toleraría a interferencia estranxeira. Como parte dos acordos matrimoniais, na segunda metade de 1553 María recibiu un retrato de Filipe de España por Tiziano.
miniatura|esquerda|Retrato do príncipe [[Filipe II de España|Filipe de España por Tiziano (c. 1550).]] O lord chanceler Gardiner e a Cámara dos Comúns solicitáronlle infrutuosamente que considerase casar cun inglés, por temor a que Inglaterra quedase relegada a unha dependencia dos Habsburgo. Este matrimonio foi impopular entre os políticos ingleses; Gardiner e os seus aliados opuxéronse sobre a base do patriotismo, mentres que os protestantes eran motivados por temor ao retorno do catolicismo. Tanto Gardiner como os súbditos leais de María suplicáronlle que casara con Courtenay no seu lugar. Aínda que a raíña inglesa reafirmou as súas intencións, estivo indecisa durante moito tempo. O 29 de outubro finalmente tomou a súa decisión: convocou ao embaixador imperial Simon Renard para aceptar formalmente a proposta de casar con Filipe porque «Deus inspirouna a converterse na esposa do príncipe». Renard escribiu a Carlos I, informándolle:
Como resposta, comezaron insurreccións pola insistencia de María en casar co príncipe español. Thomas Wyatt «o Mozo» liderou unha forza de Kent para depoñela a favor da súa media irmá, como parte dunha conspiración máis ampla coñecida como a rebelión de Wyatt, que tamén involucrou ao duque de Suffolk, pai de Jane. A raíña inglesa anunciou publicamente que convocaría ao Parlamento para discutir o matrimonio e se este decidía que a proposta non era vantaxosa para o reino entón ela absteríase de continuar. Ao chegar a Londres, Wyatt foi derrotado e capturado. O duque de Suffolk, a súa filla Jane, o seu marido Guilford Dudley e Wyatt foron executados. Courtenay -tamén implicado na trama- foi encarcerado e logo exiliado. Aínda que protestou pola súa inocencia no caso de Wyatt, Isabel estivo recluída na Torre de Londres durante dous meses e logo posta baixo arresto domiciliario no palacio de Woodstock.
María foi -excluíndo os breves e disputados reinados de Matilde I (r. 1141-1148) e Xoana I- a primeira raíña de Inglaterra por dereito propio. O réxime legal do seu matrimonio co príncipe Felipe baseouse na doutrina do dereito consuetudinario inglés sobre o iure uxoris, no que a propiedade e os títulos pertencentes a unha muller facíanse propios do esposo ao casar e, xa que logo, os políticos ingleses temían que calquera home co que se casase a raíña convertésese deste xeito en rei de Inglaterra de facto e nominalmente. A diferenza dos avós de María -Fernando II de Aragón e Isabel I de Castela-, que conservaran a soberanía de os seus propios reinos durante o seu matrimonio, en Inglaterra non existía precedente a seguir. O Parlamento finalmente aprobou a chamada Lei de Matrimonio da raíña María, que estipulaba que Filipe recibiría o tratamento de «rei de Inglaterra», os documentos oficiais -así como as leis do Parlamento- titularíanse cos nomes de ambos e o Parlamento debía ser convocado baixo a autoridade conxunta da parella, só mentres María vivise. O Reino de Inglaterra non estaría obrigado a proporcionar apoio militar ao pai de Filipe en ningunha guerra e el non podería actuar sen o consentimento da súa esposa nin nomear estranxeiros en cargos en Inglaterra. Tanto a raíña como a súa descendencia só poderían abandonar o país co consentimento da nobreza. O tratado foi un dos máis vantaxosos que houbo en Inglaterra, tanto que Filipe estivo furioso coas condicións impostas; aínda que as aceptou polo ben de asegurar o seu matrimonio, dixo que «de ningún xeito obrigaríame a min mesmo nin aos meus herdeiros a cumprir coas cláusulas, especialmente aquelas que serían unha carga para a miña conciencia». Mentres María quedou moi compracida coa apostura do seu prometido ao ver o seu retrato pintado por Tiziano, a Filipe sucedeulle todo o contrario ao ver o da raíña realizado por Antonio Moro; non tiña ningún sentimento amoroso cara ela e só buscou a alianza matrimonial por intereses políticos e estratéxicos; o 29 de xullo de 1554, Ruy Gómez de Silva -axudante de Filipe. describiu á raíña como de «bo alma, máis maior [de idade] do que nos dixeron» e, nunha misiva a Francisco de Eraso en Bruxelas, engadiu:
miniatura|María e o seu esposo Filipe. Cadro por [[Hans Eworth (c. 1558).]] Para elevar ao seu fillo ao rango da súa cónxuxe, Carlos I cedeu a Filipe a Coroa de Nápoles, así como o seu dereito ao reino de Xerusalén. Xa que logo, María converteuse en raíña consorte de Nápoles e de Xerusalén ao momento de casar. A voda na catedral de Winchester, o 25 de xullo de 1554, tivo lugar tan só dous días despois do primeiro encontro en persoa. Segundo o acordo de matrimonio, Filipe recibiu o título de rei de Inglaterra, pero o seu verdadeiro poder limitouse ás funcións de príncipe consorte; como non sabía falar inglés, comunicábase con ela nunha mestura de español, francés e latín. Malia as súas reservas, Filipe presentouse como un marido respectuoso e amable, tanto que a raíña inglesa namorouse profundamente del; nunha carta ao seu primo Carlos I, María escribiu:
Embarazo psicolóxico
En setembro de 1554, María deixou de menstruar, aumentou de peso e sentía náuseas polas mañás. Por estes motivos, case a totalidade da corte real, incluídos os seus médicos, creron que estaba embarazada. O Parlamento aprobou unha lei que designou a Filipe rexente en caso da morte da raíña no parto. Na última semana de abril de 1555, Isabel foi liberada do arresto domiciliario e chamada á corte para actuar como testemuña do nacemento, que se pensaba acaecería de xeito inminente. Segundo Giovanni Michieli, o embaixador veneciano, Filipe puido incluso planear casar con Isabel en caso da morte de María no parto, pero nunha misiva datada o 25 de abril de 1554 ao seu cuñado Maximiliano de Austria, Filipe expresou incerteza sobre se a súa esposa estaba encinta:
A finais de abril, renováronse os servizos de acción de grazas na diocese de Londres, despois de que se difundiran por Europa falsos rumores de que María dera a luz un fillo. Durante maio e xuño, a aparente demora no parto reforzou as sospeitas de que a raíña non estaba embarazada; incluso Susan Clarencieux expresou as súas dúbidas ao embaixador francés Antoine de Noailles. A raíña inglesa continuou mostrando signos de embarazo ata xullo de 1555, cando o seu abdome desinchouse. Como non houbo nacemento, Michieli ridiculizou desidiosamente o embarazo como «algo que termina en vento en lugar de calquera outra cousa». Probablemente tratouse dun embarazo psicolóxico inducido polo desexo abafador de María de ter un fillo. En agosto, pouco logo da súa desgraza -que a raíña inglesa percibiu como o «castigo de Deus» por tolerar herexes» no seu reino-, Filipe partiu de Inglaterra a comandar os seus exércitos contra os franceses en Flandres. María estaba devastada e caeu nunha profunda depresión. Michieli conmoveuse pola dor da raíña e escribiu que ela estaba «extraordinariamente namorada» do seu marido e aflixida pola súa partida.
Isabel permaneceu na corte ata outubro, aparentemente co seu favor ante a raíña restaurado, segundo Antoine de Noailles. A falta de fillos, Filipe estivo preocupado que, en lugar do seu cuñada Isabel, a Coroa inglesa puidese caer en mans da raíña escocesa, que estaba comprometida co delfín de Francia. Como María I Estuardo xa reclamara o trono inglés, converteuse nun peón importante para os franceses, que se aproveitaron da situación legal de Isabel. Se María morría sen fillos e a súa media irmá sobrevivíalle sen o seu apoio, o trono inglés recaería na raíña escocesa e, xa que logo, á familia real francesa. Filipe persuadiu á súa esposa de que Isabel debía casar co seu curmán Manuel Filiberto, duque de Savoia, para asegurar a sucesión católica e preservar os intereses dos Habsburgo sobre Inglaterra, pero Isabel rexeitou cumprir isto; ademais, o consentimento parlamentario era pouco probable.
Política relixiosa
miniatura|esquerda|[[Morte na fogueira|Execución de Thomas Cranmer. Ilustración de Actes and monuments (1563) de John Foxe.]] Ao mes seguinte do seu ascenso ao trono, María emitiu un edito polo cal non obrigaría a ningún dos seus súbditos a seguir a súa relixión e cun chamamento á comprensión e tolerancia. Con todo, despois María deu os primeiros pasos para unha reconciliación coa Igrexa católica. En agosto de 1553, escribiu ao papa Xulio III asegurando que ía persuadir ao Parlamento inglés a revogar as «moitas leis "marabillosas" implantadas polos meus antecesores». Inicialmente, non quería realizar cambios relixiosos bruscos sen unha resolución parlamentaria e, xa que logo, tolerou ao principio aos protestantes. A única excepción era a súa media irmá Isabel, a quen quería converter ao catolicismo por razóns políticas. Mentres a raíña inglesa seguía solteira e sen fillos, a súa media irmá era a sucesora lexítima. Como Isabel só ía a misa baixo presión, María considerou seriamente nomear sucesora á súa curmá católica Margaret Douglas.
Louisville, Kentucky
Séculos XX e XXI
Louisville foi un centro de produción de fábrica de guerra durante a segunda guerra mundial. En maio de 1942, o goberno dos Estados Unidos asignoulle á compañía aérea de Curtiss-Wright, unha planta de guerra situada no campo de voo de Louisville para a produción de avións de guerra. A fábrica produciu o C-46 Commando, avión de carga, entre outras aeronaves. En 1946 a fábrica foi vendida a International Harvester Corporation e iniciouse a produción a grande escala de tractores e equipos agrícolas. En 1950, a Oficina do Censo informou de que a poboación de Louisville era de cor branco o 84,3% e o 15,6% de cor negra.
María I de Inglaterra
Política relixiosa
O primeiro parlamento do seu reinado -reunido a principios de outubro de 1553- declarou válido o matrimonio dos seus pais e aboliu as leis relixiosas de Eduardo VI. A doutrina da Igrexa foi restaurada ao acordado nos «seis artigos» de 1539, que, entre outras cousas, reafirmaban o celibato clerical. Os sacerdotes casados foron privados dos seus beneficios anteriores. Os líderes eclesiásticos protestantes -John Bradford, John Rogers, John Hooper, Hugh Latimer e Thomas Cranmer, entre outros- foron os primeiros en ser arrestados. María sempre rexeitara a ruptura coa Santa Sé instituída polo seu pai e o establecemento do protestantismo por parte de rexéntelos do seu medio irmán. Filipe convenceu ao Parlamento inglés de derrogar as leis relixiosas de Henrique VIII e así devolver a Igrexa en Inglaterra á xurisdición romana. Chegar a este acordo tomou moitos meses e a raíña inglesa e o papa Xulio III tiveron que facer unha importante concesión: as terras confiscadas aos mosteiros durante o reinado de Henrique VIII non serían devoltas á Igrexa, senón que permanecerían en mans dos seus novos propietarios, entre os que había moitos parlamentarios.
Para finais de 1554 o papa xa aprobara o acordo, mentres en Inglaterra revivíronse as «leis de herexía», aprobadas entre 1382-1414 e abolidas durante os reinados de Henrique VIII e Eduardo VI. Aplicando esta lexislación, as autoridades executaron a numerosos protestantes nas chamadas persecucións marianas. Ao redor de 800 protestantes adiñeirados -como John Foxe- elixiron o exilio que quedar. As primeiras execucións realizáronse nun período de cinco días a principios de febreiro de 1555: John Rogers o 4 de febreiro, Laurence Saunders o 8 de febreiro e Rowland Taylor e John Hooper o 9 de febreiro. Thomas Cranmer, arcebispo de Canterbury en detención, foi obrigado a ver aos bispos Ridley e Latimer arder na fogueira. Cranmer retractouse, repudiou a teoloxía protestante e reincorporouse á fe católica. Segundo o proceso establecido nas leis, debeu ser absolto por arrepentimento; con todo, María rexeitou concederlle o indulto, posiblemente movida polo resentimento de que el foi responsable da anulación do matrimonio dos seus pais. O día do seu axustizamento, Cranmer retirou dramaticamente a súa retractación. En total, 283 foron executados, a maioría na fogueira. As queimas resultaron tan impopulares que incluso Alfonso de Castro —un dos membros do persoal eclesiástico de Filipe— condenounas e un conselleiro —Simon Renard— advertiu á raíña que esa «execución cruel» podería «provocar unha revolta». A raíña inglesa persistiu con esta política ata a súa morte, exacerbando o sentimento anticatólico e antiespañol entre os ingleses. As vítimas das persecucións eran tratadas como mártires
Louisville, Kentucky
Séculos XX e XXI
Ao igual que noutras moitas cidades das máis antigas de América, Louisville comezou a experimentar un movemento de persoas e empresas ás aforas durante os anos 1960 e 1970. Os residentes de clase media comezaron a utilizar as estradas de nova construción e as estradas interestatais para ir ao traballo, mudarse a unha vivenda máis distante pero máis nova. Debido ás leis fiscais, as empresas consideraron que era máis barato construír un novo edificio en vez de renovar os antigos. Os cambios económicos incluíron unha diminución da produción local. As áreas de West End e mais as do extremo sur, en particular, comenzaron a declinar economicamente como moitas fábricas locales, e remataron cerrando.
María I de Inglaterra
Política relixiosa
Unha das grandes dificultades que María enfrontou era que había poucos clérigos que cumprían cos seus estándares, xa que non recibiran educación sistemática do clero durante o reinado do seu medio irmán e moitos estaban casados. Rapidamente quedou claro que a queima dos líderes non sería suficiente para erradicar o protestantismo. O regreso do catolicismo tivo unha forte resistencia nas comunidades. Tamén a raíña inglesa carecía de fondos para adaptar as igrexas parroquiais aos estándares católicos. Moitas comunidades non puideron adquirir altares de pedra, túnicas sacerdotais e vasos sagrados e rexeitaron cooperar cos ministros da Coroa.
Reginald Pole -fillo da institutriz axustizada de María e unha vez considerado pretendente- regresou como legado papal en novembro de 1554. Foi ordenado sacerdote e nomeado arcebispo de Canterbury inmediatamente despois da execución de Cranmer en marzo de 1556. Antes desta data desempeñábase como diácono dentro da Igrexa católica e non foi ordenado sacerdote ata un día antes da súa consagración como arcebispo. Coa asesoría do concilio de Trento, Pole esperaba reformar o ensino clerical e preparar un sacerdocio católico ben educado. Con todo, estas reformas non se consumaron, xa que, co ascenso de Isabel foron revertidas.
Ninnidh
Ninnidh (tamén coñecido como Ninnidh o Piadoso, Ninnidh leth derc, que significa Ninnidh dun ollo) foi un santo cristián irlandés do século VI. San Ninnidh pertenceu ao grupo coñecido como os Doce Apóstolos de Irlanda. Asóciase coa costa do Lough Erne e, en particular, a illa de Inishmacsaint e a Knockninny no condado de Fermanagh en Irlanda do Norte. A súa festa celébrase o 18 de xaneiro.
Enrique Mateos
Enrique Mateos Mancebo, nado en Madrid o 15 de xullo de 1934 e finado en Sevilla o 6 de xullo de 2001, foi un futbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
María I de Inglaterra
Política exterior
miniatura|Retrato por Hans Eworth (1554. María luce un colar coa [[perla Peregrina entre dous diamantes.]] Continuando coa reconquista Tudor de Irlanda, durante o reinado de María e Filipe os colonos ingleses se asentaron nas Terras Medias irlandesas. Se fundaron os condados de Queen's e King's (ahora condados de Laois e Offaly) e se construíron novos asentamentos. As cidades principais foron chamadas respectivamente Maryborough (agora Portlaoise) e Philipstown (Daingean).
Fórmula integral de Cauchy
Consecuencias
é holomorfa en |z| < R e 0 < r < R entón os coeficientes
Ninnidh
Traxectoria
Ninnidh naceu no condado de Donegal. Foi neto de Laoghaire, o alto rei de Irlanda. Foi educado baixo a tutela de Finnian na abadía de Clonard onde coincidiu con Ciarán de Clonmacnoise, san Molaise de Devenish e san Aidán de Ferns. Ninnidh predicou pola beira sur do lago Erne, convertendo a illa de Inishmacsaint na súa sé arredor do ano 532.
Fórmula integral de Cauchy
Consecuencias
an
satisfán a desigualdade de Cauchy
Da desigualdade de Cauchy pode deducirse que toda función enteira limitada debe de ser constante (teorema de Liouville).
Funcións suaves
Unha versión da fórmula integral de Cauchy é a fórmula de Cauchy-Pompeiu, e tamén séguese nas funcións suaves, como establece o teorema de Stokes. Sexa D un disco en C e supóñase que f é unha función complexa continuamente diferenciable C1 na clausura de D. Entón
Número áureo
Historia do número áureo
A pesar do discutible do seu coñecemento sobre o número áureo, Platón deuse á tarefa de estudar a orixe e a estrutura do cosmos, cousa que intentou usando os cinco sólidos platónicos, construídos e estudados por Teeteto. En particular, combinou a idea de Empédocles sobre a existencia de catro elementos básicos da materia, coa teoría atómica de Demócrito, para Platón cada un dos sólidos correspondía a unha das partículas que conformaban cada un dos elementos. Segundo Platón, a terra estaba asociada ao cubo, o lume ao tetraedro, o aire ao octaedro, a auga ao icosaedro, e finalmente o Universo como un todo, estaba asociado co dodecaedro.
Louisville, Kentucky
Séculos XX e XXI
En 1974, un dos principais tornados golpeou Louisville como parte da vaga de tornados que azoutaron 13 estados. Cubriu 21 millas (34 km) e destruíu centos de fogares na área de Louisville. Dúas persoas perderon a vida.
Número áureo
Historia do número áureo
En 1509 o matemático e teólogo Luca Pacioli publica o seu libro De Divina Proportione (A Proporción Divina), no que expresa cinco razóns polas que considera apropiado considerar divino ao Número áureo:
En 1525, Durero publica Instrución sobre a medida con regra e compás de figuras planas e sólidas onde describe como trazar con regra e compás a espiral baseada na sección áurea, que se coñece como “espiral de Durero”.
Louisville, Kentucky
Séculos XX e XXI
1100px|miniatura|centro
María I de Inglaterra
Política exterior
En xaneiro de 1556, abdicou o sogro de María. Ela e Filipe aínda seguiron separados; mentres o seu marido foi proclamado rei de España en Bruxelas, María permanecía en Inglaterra. Filipe negociou unha inestable tregua cos franceses en febreiro de 1556. Ao mes seguinte, o embaixador francés en Inglaterra -Antoine de Noailles- estivo implicado nun complot contra a raíña inglesa, no que Henry Dudley -curmán segundo do executado John Dudley, duque de Northumberland- intentou armar unha tropa de invasión en Francia. A trama -coñecida como a conspiración de Dudley- foi traizoada e os conspiradores en Inglaterra foron arrestados. Dudley permaneceu no exilio en Francia e Noailles abandonou prudentemente Gran Bretaña.
Louisville, Kentucky
Xeografía
Desde o ano 2000 Louisville abrangue a totalidade do condado de Jefferson, 1.030 km², dos cales 996 son terra e 34 (3,38 %) son auga. Louisville está situada na rexión de Bluegrass. O seu desenvolvemento foi influenciado pola súa posición sobre o río Ohio, que estimulou o crecemento de Louisville a partir dun lugar de campamento e remanso do río, illado nun porto fluvial importante. Gran parte da cidade está situada nunha chaira de inundación moi ampla e plana rodeada por montañas por todas as partes. Gran parte da área era de pantanos e tivo que ser drenada cando a cidade creceu. Na década de 1840, a maioría dos regatos foron desviados ou canalizados para evitar inundacións e gromos de enfermidades.
Fórmula integral de Cauchy
Funcións suaves
Pode empregarse esta fórmula de representación para resolver ecuacións de Cauchy-Riemann non homoxéneas en D. De feito, se φ é unha función en D, entón unha solución particular f da ecuación é unha función holomorfa fóra do soporte de μ. Ademais, se nun conxunto aberto D,
Louisville, Kentucky
Xeografía
miniatura|esquerda|Jefferson Memorial Forest.
Espadana
miniatura|dereita|200px|Espadana de San Pedro de Rocas. A espadana é un muro vertical ou falsa parede cun ou máis vans ou ocos onde vai situada a campá ou campás, especialmente é utilizado na construción de igrexas. A denominación campanario ou campanil denomina construcións máis complexas.
María I de Inglaterra
Política exterior
En setembro, Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, duque de Alba e vicerrei de Nápoles, atacou os Estados Pontificios. Como resultado do conflito bélico, as relacións entre Inglaterra e o papado tensáronse, xa que o papa Paulo IV aliouse con Henrique II de Francia. Para Inglaterra, a situación era ameazante, xa que Francia aliouse con Escocia e, en caso de guerra, sempre existía o risco dunha invasión desde o norte. María preparou o país para a guerra. Ademais, o Consello da Coroa acordou de mala gana enviar tropas a Filipe se os Países Baixos eran atacados. Furioso da solidariedade de María para con Filipe, Paulo IV privou ao cardeal Pole dos seus poderes de legado papal e ordenoulle regresar a Roma e enfrontar cargos de herexía. Con todo, María denegou a solicitude de entregar a Pole e esixiu que un tribunal inglés xulgase o seu caso; así mesmo, ameazou con retirar ao seu embaixador en Roma. Os seus contemporáneos temían que Inglaterra enfrontase outro cisma.
Louisville, Kentucky
Xeografía
As áreas que están ao leste da I-65, xeralmente ​​están por riba da chaira de inundación, e están compostas de outeiros suaves. As partes máis ao sur do Condado de Jefferson están na pintoresca e pouco desenvolvida rexión Knobs, que é o lugar no que se sitúa Jefferson Memorial Forest, que é o maior bosque urbano municipal dos Estados Unidos.