cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clatrato de metano
Uso comercial
Un proxecto de desenvolvemento e investigación no Xapón ten como obxectivo realizar a extracción a escala comercial preto da prefectura Aichi a partir de 2016. En 2006, China anunciou plans para dedicar un orzamento de 800 millóns de yuans (100 millóns de dólares dos Estados Unidos) nos próximos 10 anos para estudar os hidratos de gas natural. Unha reserva potencialmente económica no Golfo de México pode conter aproximadamente 100·109 m3 de gas. Bjørn Kvamme e Arne Graue no Instituto de Física e Tecnoloxía da Universidade de Bergen desenvolveron un método para a inxección de CO2 en hidratos e reverter o proceso, para dese modo extraer CH4 por intercambio directo. O método da Universidade de Bergen está sendo probado no campo por ConocoPhillips e a compañía estatal Japan Oil, Gas and Metals National Corporation (JOGMEC), e financiada parcialmente polo Departamento de Enerxía dos Estados Unidos. En 2012 o proxecto chegara xa á fase de inxección e estaba analizando os datos de resultados.
En 2013, investigadores da JOGMEC anunciaron que conseguiran extraer con éxito gas natural a partir de hidratos de metano conxelados. Para extraer o gas, utilizouse un equipamento especializado para perforar en depósitos despresurizados de hidratos, o que causou a separación do metano do xeo. O gas foi despois recollido e bombeado á superficie, onde se fixo que ardera para probar a súa presenza. Segundo un voceiro da empresa, "[Foi] o primeiro experimento no mar no mundo que produce gas a partir de hidrato de metano". Previamente, extraérase gas de depósitos en terra, pero nunca de depósitos no mar que son moito máis comúns". O campo de hidratos do cal se extraeu o gas está localizado a 50 km do Xapón central na fosa de Nankai (unha zona de subdución), a 300 m de profundidade. Un voceiro de JOGMEC sinalou "Xapón podería finalmente ter unha fonte de enerxía que se poida dicir que é propia". "O experimento continuará durante dúas semanas antes de que se determine o eficiente que foi o proceso de extracción do gas." O xeólogo mariño Mikio Satoh salientou que "Agora sabemos que a extracción é posible. O seguinte paso é ver como Xapón pode rebaixar os custos para facer que a tecnoloxía sexa economicamente viable." Xapón estima que hai polo menos 1,1·1012 metros cúbicos de metano atrapado na fosa Nankai, que é metano dabondo para satisfacer as necesidades do país durante máis de dez anos.
Porta de Ishtar
Descubrimento e conservación
Os seus muros de adobe foron achados entre 1899 e 1914 polo arqueólogo Robert Koldewey, o descubridor de Babilonia. Foi reconstruída engadíndolle os recubrimentos vidriados, reconstrución que se pode observar hoxe no Pergamon Museum de Berlín. Existen fragmentos da porta espallados por varios museos do mundo en Istambul, Gotemburgo, París, Nova York, Múnic, Toronto, Filadelfia, Chicago ou Boston.
Clatrato de metano
Operacións de rutina
Unha vez formados, os hidratos poden bloquear oleodutos e material de procesamento. Poden eliminarse de alí reducindo a presión, quentándoos ou disolvéndoos por medios químicos (xeralmente con metanol). Debe terse coidado para asegurar que a eliminación dos hidratos está estreitamente controlada, a causa da potencialidade que teñen os hidratos de experimentar unha fase de transición a partir do hidrato sólido para liberar auga e metano gasoso a gran velocidade cando se reduce a presión. A rápida liberación de gas metano nun sistema pechado pode dar lugar a un rápido incremento de presión.
Efecto durante a perforación de depósitos profundos
Nas perforacións petrolíferas e nas formacións que conteñen gas somerxidas en augas profundas, o gas do depósito pode fluír no pozo de perforación e formar hidratos de gas debido ás baixas temperaturas e altas presións que se dan durante as perforacións en augas profundas. Os hidratos de gas poden despois fluír cara á superficie xunto co barro da perforación ou outros fluídos descargados. Cando os hidratos ascenden, a presión no annulus (anel, espazo entre o tubo e o tubo de revestimento no que está metido ou a parede do pozo) decrece e os hidratos disócianse en gas e auga. A rápida expansión do gas execta fluídos desde o pozo, reducindo a presión aínda máis, o que causa a disociación de máis hidratos e máis exección e fluídos. A violenta expulsión resultante de fluídos desde o annulus é unha causa potencial ou contribúe ao "kick" (síntoma inicial dun rebentón, que, de producirse, causaría un derramamento de cru). Non obstante, nos "kicks", que poden causar rebentóns, normalmente non están implicados os hidratos.
Entre as medidas que reducen o risco de formación de hidratos están:
Recuperación dun rebentón
miniatura|dereita|Diagrama dunha cúpula ou domo de contención de petróleo, formando funís invertidos para bombear o petróleo a barcos na superficie. A plataforma petrolífera afundida está preto.
A suficiente profundidade, o metano forma directamente complexos coa auga para formar hidratos de metano, como se observou durante o derramamento de petróleo do Deepwater Horizon de 2010. Os enxeñeiros da compañía BP desenvolveron e despregaron un sistema de recuperación de cru en derramamentos de petróleo nun pozo mariño situado a 1.500 m de profundidade desde o nivel do mar para recoller o escape de cru. Isto supoñía ter que situar unha cúpula de 125 toneladas sobre o maior dos escapes de petróleo e bombealo ata un barco de almacenamento na superficie. Esta opción tiña o potencial de recoller un 85% do petróleo derramado pero non fora probada previamente a esas profundidades. BP despregou este sistema nos días 7 e 8 de maio de 2010, pero o dispositivo fracasou debido á acumulación de clatratos de metano no interior da cúpula, os cales tiñan unha baixa densidade de só 0,9 g/cm3, o que lle engadía moita flotabilidade á cúpula e obstruía o fluxo.
Os clatratos de metano e o cambio climático
O metano é un potente gas de efecto invernadoiro. Malia a súa curta vida media atmosférica de só 7 anos, o metano ten un potencial de quecemento global de 86 en 20 anos e de 34 en 100 anos (Grupo intergobernamental sobre o cambio climático, 2013). Hipotetízase que a súbita liberación de grandes cantidades de gas natural desde os depósitos de clatratos de metano é a causa de cambios climáticos pasados e futuros. Episodios do pasado nos que seguramente estivo implicado o metano foron o evento de extinción permo-triásica e o máximo térmico do Paleoceno-Eoceno.
Científicos do clima como James E. Hansen predín que os clatratos de metano nas rexións do permafrost acabarán por liberarse debido ao quecemento global, desencadeando poderosas forzas retroalimentadoras que poden causar un cambio climático fóra de control que non se poderá parar.
As investigacións levadas a cabo en 2008 no ártico siberiano atoparon que se estaban liberando xa millóns de toneladas de metano    chegando a concentracións nalgunhas rexións de ata 100 veces superiores ás normais.
Na súa correspondencia no número de setembro de 2013 da revista Nature Geoscience, Vonk e Gustafsson avisaban que o mecanismo máis probable para que se reforzase o quecemento global é o dexelo a grande escala do permafrost do Ártico, que libera o metano dos clatratos de metano á atmosfera. Gustafsson and Vonk quedaron moi sorprendidos, cando ao investigar as plumas de metano que ascenden desde o fondo do Océano Ártico no leste de Siberia, atoparon altas concentracións de metano.
En 2014, baseándose na súa investigación nas marxes mariñas atlánticas do norte dos Estados Unidos desde cabo Hatteras a Georges Bank, un grupo de científicos do US Geological Survey, da Universidade do Estado de Mississippi e da Universidade de Brown e Earth Resources Technology, afirmaron que se estaba a producir un amplo escape de metano.
Transporte de hidratos de gas natural ou de gas natural licuado
Como os clatratos de metano son estables a temperaturas máis altas que o gas natural licuado (−20 °C fronte a −162 °C), houbo certo interese en converter o gas natural en clatratos en vez de licualo para o seu transporte en barco. Unha vantaxe significativa sería que a produción de hidrato de gas natural a partir de gas natural na terminal precisaría unha menor planta de refrixeración e menos enerxía que o gas licuado. Porén, por cada 100 toneladas de metano transportadas, habería que transportar 750 toneladas de hidratos de metano (a auga tamén pesa); e isto requiriría un barco cun desprazamento 7,5 veces maior, ou ben utilizar máis barcos, polo que sería improbable que fose economicamente rendible.
María de la O Fernández
María de la O Fernández González, nada en Vilagarcía de Arousa, é unha mestra e política galega de Podemos.
Traxectoria
Natural de Cornazo, estudou maxisterio na Universidade de Vigo e logo licenciouse en psicopedagoxía. Membro do círculo de Podemos en Vilagarcía de Arousa, en 2018 presentouse por Máis Podemos, a lista liderada por Antón Gómez-Reino, á Comisión de Garantías de Podemos Galicia e asumiu a presidencia da comisión en xaneiro de 2019. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura Marea da Vila ao concello de Vilagarcía que logrou un concelleiro.
Mainstream
Mainstream é un anglicismo empregado para designar o pensamento da maioría, e a súa tradución literal é corrente principal. Así e todo, máis lonxe da definición, mainstream é considerado un concepto cultural, artístico e musical. Así, a música, arte, cinema e demais cultura mainstream é aquela que conta con grandes medios para a súa produción e comercialización, e que chegan facilmente ao público. Un bo exemplo do mainstream é a cultura pop, producida principalmente para a súa comercialización e en moitos casos co obxectivo primeiro a obtención de beneficios lucrativos. Tamén pode ser empregado o termo mainstream para se referir ás obras artísticas pouco innovadoras ou que non aportan nada novo. O antónimo de mainstream sería o termo underground.
Jimi Mistry
Jimi Mistry, nado en Scarborough, North Yorkshire, o 1 de xaneiro de 1973, é un actor británico. Fillo de pai hindú e nai irlandesa comezou a súa traxectoria no cine no ano 1996. Mistry estivo casado desde 2001 ata 2010. É moi coñecido polo seu papel en filmes tales como O Gurú do sexo no papel de Ramu Gupta ou comedias románticas como The Truth About Love.
La bogeria
La bogeria é unha novela escrita en lingua catalá por Narcís Oller e publicada en 1899. Está escrita con técnicas naturalistas, e de acordo coa lei da herdanza e a influencia dun medio opresivo, Oller presenta unha problemática de análise psicolóxica e de moral social.
É un estudo psicolóxico das doenzas mentais e das súas consecuencias sociais desde tres puntos de vista: a actitude humanitaria do narrador (que tamén é un dos personaxes), a actitude popular ante a tolemia dun dos amigos do doente, e a actitude científica e positivista dun doutor. A novela ten dúas características esenciais: o obxectivismo creado polos diferentes puntos de vista, e o determinismo biolóxico (a vida do doente está determinada polo ambiente) e social (doenza marcada pola xenética: pai demente e suicida, nai mística e histérica, unha irmá malformada e epiléptica e outra ninfómana). La bogeria é unha novela programática, próxima aos casos científicos tratados per Émile Zola.
Estrutura
La bogeria está formada por 9 capítulos estruturados en tres bloques de tres capítulos: no primeiro preséntase ao protagonista, Daniel Serrallonga; no segundo explícase o seu proceso de alienación; no último móstranse as consecuencias da alienación.
Tema
A novela trata como tema principal e global a descrición e as consecuencias da tolemia, centrándose na doenza e non no individuo. Con todo, aparecen outros temas secundarios enlazados.
Espazo
A acción desenvólvese principalmente en Barcelona. No terceiro capítulo afástase do ambiente urbano cando os personaxes visitan Vilaniu (aldea ficticia, que se supón reflexo de Valls). Tamén aparecen outros espazos que xogan un papel importante, pero que sempre forman parte dun recordo. O marco xeral da novela non se desenvolve nunha Barcelona xenérica, senón que se centra en diferentes espazos concretos, como La Rambla. No caso de Vilaniu, os paralelismos coa realidade de Valls son menos evidentes, pero tamén se atopan. Oller escribía seguindo os eixes de espazo e tempo cos que quería ambientar a novela cun estudo serio da época histórica e da toponímia que lle permiten reflectir con fidelidade a realidade emprazada.
Tempo
O tempo da obra é lineal, aínda que non segue totalmente a liña dos feitos. A novela segue dúas liñas de tempo diferenciadas, que só conflúen no primeiro e no último capítulo e nalgúns breves momentos puntuais no percorrer do resto da historia. Por unha banda, a liña de tempo da explicación dos feitos que configuran a novela, e por outra, a que explica estes feitos. Mediante referencias directas ou indirectas dos feitos que lle suceden ao protagonista, fanse alusión ao pasado desde o presente narrativo.
Os capítulos 1, 2 e 4 caracterízanse polo uso de formas verbais en pasado, mudando ao presente nos puntos culminantes para pór énfase en certos feitos. Este recurso literario non se repite agás no capítulo nove, onde tamén abundan os presentes pero neste caso por unha aseveración atemporal.
A novela desenvólvese desde principios de 1868 até setembro de 1883, con saltos no tempo variables entre capítulos (unhas horas entre o 4º e o 5º, e seis anos entre o 6º e o 7º). Por mor da acumulación de tempos marcados co paso do tempo, o autor propicia un anacronismo no oitavo capítulo: a pesar de que está situado en 1881, fálase en pasado do "crac" da bolsa, que tivo lugar a finais de 1882.
Linguaxe
A lingua é un dos aspectos máis particulares da obra de Oller, e unha das ramas polas que recibiu maiores críticas, de autores como Agustí Calvet i Pascual.
Narcís Oller comezou a escribir de forma tardía prosa en catalán, e asumiu para a novela realista unha linguaxe afastada da linguaxe arcaica dos Jocs Florals e próxima á realidade lingüística catalá, reproducindo unha linguaxe coloquial propia do movemento do «català que ara es parla». Froito desta linguaxe coloquial, foi criticado polo gran número de castelanismos léxicos (camelo, calabosso, assessino), marcados na súa maior parte en cursiva polo propio autor co propósito de intentar apoiar a tendencia dos personaxes de usar novos termos para designar realidades novas e que se perciben como innovadoras. Tamén hai numerosos vulgarismos (istil ou ideies) e calcos sintácticos e morfolóxicos do castelán (uso do artigo lo en sentido neutro). Esta intencionalidade no uso de incorreccións lingüísticas viuse recalcada cando o autor decidiu mantelas cando se editaron as súas obras completas en 1928, fronte á tendencia que propuña adaptar a súa obra á normativa do Institut d'Estudis Catalans.
Daniel Serrallonga
É un protagonista ausente, xa que se fala del ao longo da novela, pero apenas aparece ao inicio e ao final.
O narrador
É un personaxe importante, pois a historia de Daniel Serrallonga aparece narrada desde o seu punto de vista. É un personaxe anònimo e non descrito fisicamente, fronte á descrición psicolóxica que se pode extraer das súas opinións. Encárgase de transmitir a historia e opinar dela desde unha visión sentimental, idealista e humanista, en contraposición ás opinións científicas e deterministas de Giberga.
Armengol
Avogado e amigo de Daniel Serrallonga, trata a súa doenza con dureza e sarcasmo, ríndose del.
Pròsper Giberga
É o fillo do médico da familia Serrallonga, e no inicio da novela está estudando medicina. Desde o comezo pensa que Serrallonga está tolo, pero argumenta a súa opinión de maneira científica, baseándose en que herdou a doenza do seu pai, que tamén está tolo.
Outros personaxes
Amais dos personaxes principais aparecen diversos personaxes secundarios, como os familiares de Daniel e do narrador, ou veciños e veciñas de Vilaniu.
Manuel Boado Cajide
Manuel Boado Cajide, nado en Vila de Cruces cara a 1903 e finado no mesmo concello o 27 de febreiro de 1981, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Vila de Cruces en 1943. Cesou no cargo en 1952. Finou en Vila de Cruces o 27 de febreiro de 1981 con 78 anos.
Sikorsky S-76
O Sikorsky S-76 é un modelo de helicóptero medio utilitario fabricado pola compañía estadounidense Sikorsky Aircraft, a fabricante do UH-60 Black Hawk. O S-76 conta con dous motores turboeixo, un rotor principal de catro palas e tren de aterraxe retráctil.
Usuarios
Son usuarios do modelo, servizos de preto de 30 países, entre eles os gardacostas da Xunta e o Exército do Aire español, sendo España e o Xapón dos poucos países nos que se lle dan os dous usos, o civil e o militar.
A versión militar opera, polo menos, en Arabia Saudita, a Arxentina, os Emiratos Árabes, España (8 unidades), Guatemala, Honduras, Iraq, Tailandia e o Xapón.
As versións civís voan, polo menos, en Australia, o Brasil, o Canadá, a China, os Estados Unidos, Galicia, Macau, México, Nova Zelandia, Panamá, o Reino Unido, Serbia, Suecia, Taiwán, Trinidad e Tobago e o Xapón.
O S-76 en Galicia
En Galicia teñen a súa base, dende 2005, dúas unidades S-76C+ do Servizo de Gardacostas de Galicia da Consellería do Mar da Xunta de Galicia, o Pesca 1 (matrícula EC-JES) con base en Vigo e o Pesca 2 (EC-JET) con base no Heliporto Costa Norte de Viveiro.
Luke Evans
Luke Evans, nado o 15 de abril de 1979 en Pontypool, é un actor galés de cinema e teatro. É coñecido por actuar en producións teatrais como Rent, Miss Saigon e Avenue Q. Por outra banda, destaca a súa participación nos filmes Furia de titáns e Tamara Drewe.
Xunto á Igrexa, Santa Xiá de Monfero, Monfero
Xunto á Igrexa é un lugar da parroquia de Santa Xiá de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Ziriako Iturri
Ziriako Iturri Urzelaga foi un histórico político nacionalista vasco do PNV. Anteriormente fora capitán do exército carlista.
Cando Sabino Arana o 14 de xullo de 1894 funda a sociedade "Euskeldun Batzokija", na rúa Correo, 22 de Bilbao, iniciándose así a organización do Partido Nacionalista Vasco, na cerimonia de apertura do centro, Ziriako Iturri, por ser o socio de máis idade, iza ás seis da tarde por primeira vez a bandeira nacional vasca, a "Ikurriña".
A ikurriña, deseñada polos irmáns Arana, foi pensada nun principio para que fose a bandeira da Biscaia independente, logo, dada a súa difusión, asociouse con toda a rexión.
Dita sociedade foi clausurada por orde gubernativa e os seus membros encarcerados pouco despois, resultando posteriormente absoltos. A sociedade volveu reabrirse, pero tras un novo peche foi disolta, aínda que posteriormente a súa estrutura repetiríase na organización municipal do partido.
Within Temptation
250px|miniatura|dereita|Westerholt, van Haestregt, van Veen, Spierenburg, den Adel, Jolie.
Dous meses despois da súa fundación firmaron un contrato con DSFA Records. En abril do seguinte ano, publicaron o seu primeiro álbum, Enter, embarcándose en novembro nunha xira por Alemaña e Austria. No ano 1998 publicaron o seu primeiro EP, "The Dance".
Permaneceron inactivos durante todo o ano 1999, en decembro do 2000 publicaron un novo disco, Mother Earth, o cal foi un éxito moi grande dentro do gothic metal, e logrou aumentar nunha gran cantidade o número de fans, lo que levou a unha serie de exitosas xiras con grandes concertos a revosar de público. Por esta época publicaron dous sinxelos: "Our Farewell" e "Ice Queen".
2002 foi o ano da súa engalaxe. O sinxelo "Ice Queen" colocouse número un nas listas de vendas nos Países Baixos e Bélxica. O disco Mother Earth chegou a ser platino en Holanda e disco de ouro en Bélxica. En ambos os dous países recibiron o premio TMF/MTV Awards. O grupo tocou en grandes festivais na Benelux (Ozzfest, Lowlands, Dynamo, Rock Werchter, Pukkelpop, Parkpop), así como en Alemaña (Rock im Park, Bizarre, Summerbreeze). En Francia, Within Temptation fixo unha xira por tódalas cidades importantes (París, Lión, Lille, Bordeos) vendendo tódalas localidades.
Líquido sinovial
dereita O líquido sinovial, nomeado deste xeito por vez primeira por Paracelso, ou sinovia é un fluído viscoso e transparente que se atopa nas articulacións. Ten a consistencia da clara de ovo. A súa composición é a dun ultra filtrado do plasma, coa mesma composición iónica. O líquido contén poucas proteínas e células pero é rico en acedo hialurónico sintetizado polos sinoviocitos de tipo b. O líquido sinovial reduce a fricción entre as cartilaxes e outros tecidos nas articulacións para lubricalas e amortecelas durante o movemento.
Adaptación biolóxica
miniatura|100px|O ollo é unha adaptación.
Líquido sinovial
Análise
A análise do líquido articular é fundamental sempre que se faga a súa extracción, non só por interese científico médico para diagnosticar distintas patoloxías senón mesmo por aspectos legais. O seu estudo analítico, citolóxico, microbiolóxico así como a procura de cristais e mesmo a análise bioquímico e inmunolóxico poden achegar datos suficientes para sentar un diagnóstico definitivo na patoloxía articular, traumatolóxica e fundamentalmente en reumatoloxía.
Adaptación biolóxica
Unha adaptación biolóxica é unha estrutura anatómica, é un proceso fisiolóxico ou un trazo do comportamento dun organismo que evolucionou durante un período de tempo mediante selección natural de tal maneira que incrementa as súas expectativas a longo prazo para reproducirse con éxito. O termo adaptación tamén se utiliza ocasionalmente como sinónimo de selección natural, aínda que a maioría dos biólogos non está de acordo con este uso. É importante ter presente que as variacións adaptativas non xorden como respostas á contorna senón como resultado da deriva xenética.
Líquido sinovial
Análise
É importante saber que ás veces se chegan a formar anomalías de patoloxías descoñecidas, denominadas quistes. Produce dor nas articulacións cando se acumula nas mesmas.
Adaptación biolóxica
Selección natural
O concepto foi introducido por Charles Darwin a través da súa teoría de selección natural, que describe o desenvolvemento das especies como produto da interacción coa contorna ecolóxica. Como resultado desta interacción, tenden a persistir os patróns xenéticos que proporcionan aos individuos as características máis adecuadas para a supervivencia nos hábitats nos cales habitan.
As adaptacións son mecanismos mediante os cales os organismos non fan fronte ás tensións e presións de moitas cousas. As especies que se adaptan ao seu ambiente son capaces de:
Todo o explicado anteriormente é especificamente aplicado á bioloxía funcional.
Tipos de adaptación
Hai 3 tipos de adaptación ao medio:
Ardentía (medicina)
Para outros significados, véxase ardentía.
A ardentía, tamén denominada acía, acedía e pirose, é o malestar no estómago por exceso de ácidos. A aparición frecuente da ardentía pode provocar unha úlcera de duodeno ou de estómago. Cando os síntomas se corresponden máis con sensación de quentura que con acidez chámase "queimura".
Tratamento
Pódense tomar antiácidos para combater a ardentía
Terapéutica popular
Contra as queimuras de estómago aconséllase roer en cru unha castaña virxe ou que estivera soa no ourizo (Eladio Rodríguez, Lis Quibén).
Marcial Sanjurjo Fernández
Marcial Sanjurjo Fernández, nado en Chantada en 1955, é un médico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Nado en Chantada, foi moi pronto a Navarra, onde pasou moitos anos. Regresou a Galicia e estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Unha vez acabou a carreira foi destinado a Ourol como médico interino. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG que obtivo a maioría absoluta e foi elixido alcalde. Nas municipais de 2011 volveu repetir a maioría absoluta.
Jaime Caruana
Jaime Caruana Lacorte nado en Valencia o 14 de marzo de 1952 foi o Gobernador do Banco de España entre xullo do 2000 e xullo de 2006.
Traxectoria
En agosto de 2006 entrou no Fondo Monetario Internacional (FMI) da man do entón presidente Rodrigo Rato como conselleiro e director do Departamento de Mercados Monetarios e de Capital. En novembro de 2008 foi nomeado director xeral do Banco de Pagos Internacionais.
O 26 de maio de 2006 ao final do seu mandato como Gobernador, a asociación de inspectores do Banco de España enviou unha "nota informativa" ao Ministerio de Economía e Facenda alertando da pasividade dos órganos reitores do banco central ante o "insostible crecemento do crédito bancario en España durante os anos de mandato do señor Caruana", relacionando a mesma co estoupido da burbulla do ladrillo que aconteceu uns meses despois.
Demo Editorial
Demo Editorial é unha empresa editorial galega creada en 2008 e especializada na publicación de banda deseñada.
Traxectoria
En 2011 recibiu o Premio Ourense de Banda Deseñada á mellor iniciativa.
En 2016 o seu catálogo contaba con máis de vinte títulos.
Quilogramo forza
O quilogramo forza (kgf), ou tamén chamado quilopondio (de quilo- e do latín pondus, -ĕris, peso, abreviado kp) é a unidade de forza no Sistema Técnico de Unidades. É unha das tres unidades fundamentais deste sistema; as outras son o metro (lonxitude) e o segundo (tempo).
Definición
Un quilopondio ou quilogramo-forza é a forza exercida por unha masa de 1 kg (quilogramo masa segundo se define no Sistema Internacional) coa gravidade estándar na superficie terrestre, isto é, 9,80665 m/s2.
É dicir, o quilogramo forza é o peso dun quilogramo de masa na superficie terrestre. É unha expresión sen uso no día a día, a pesar, que cando dicimos que algo pesa tantos quilos ou quilogramos (unidade de masa do SI), realmente estámonos referindo a quilogramos-forza, e non a quilogramos de masa, xa que estamos falando dun peso; é dicir, dunha forza, e non dunha masa.
Equivalencias
O valor estándar da gravidade (g) terrestre é de 9,80665 m/s². Logo, e segundo a Segunda Lei de Newton (forza = masa × aceleración) temos que:
Tamén se pode falar de gramo forza (9,80665 mN) ou miligramos forza (9,80665 µN).
Unha tonelada forza, megagramo forza ou megapondio (Mp) equivale a 1000 quilogramos forza.
É habitual nalgúns campos o emprego do decanewton (daN, 10 N) como aproximación do quilogramo forza.
Acibeche
miniatura|dereita|Acibeche. O acibeche é unha variedade de lignito, negra e brillante. É un material moi fráxil polo que a súa extracción sempre foi artesanal e a súa talla difícil ó tentar esculpir figuras moi detalladas, pero pola súa gran beleza, emprégase en xoiería na realización de aneis, colares xunto con madeiras nobres e pedras preciosas e está considerado como o talismán do peregrino durante o Camiño de Santiago, ademais empregábase contra o mal de ollo. Tamén se utiliza para o bordado de pezas de gala no traxe tradicional galego.
Albar
O topónimo galego Albar pode referirse a:
Daniel Pernas Nieto
Daniel Pernas Nieto, nado nos Carballiños (Quende, Abadín) o 25 de setembro de 1884 e finado en Mondoñedo o 18 de xullo de 1946, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Mondoñedo, foi párroco de Baroncelle e capelán do Hospital-Asilo de Ortigueira. Publicou as súas primeiras composicións con 21 anos en ¡Guau... Guau! e De Todo un Poco. Tamén apareceron poemas seus en El Primitivo.
Publicou un único libro, o poemario Fala d'as musas (1936), con prólogo en castelán de Álvaro Cunqueiro e con portada deseñada por Bernardino Vidarte Rivas. Foi o primeiro libro en galego que se publicou en Galicia tras o comezo da guerra civil española. O volume inclúe 26 poemas, de carácter costumista e relixioso na liña de Antonio Noriega Varela. Durante a contenda publicou en La Voz de Ortigueira poemas en galego anunciando que pertencían a un segundo volume de Fala d'as musas que nunca viu a luz.
Himno de Osetia do Sur
O Himno de Osetia do Sur (en Республикæ Хуссар Ирыстоны Паддзахадон Гимн, Respublikæ Hussar Irystony Paddzahadon Gimn) foi adoptado o 5 de maio de 1995. A letra foi escrita por Totraz Kokaev (Тотраз Кокаев), e a música foi composta por Felix Alborov (Феликс Алборов).
William Howard Stein
William Howard Stein, nado en Nova York o 25 de xuño de 1911 e finado na mesma cidade o 2 de febreiro de 1980, foi un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Química en 1972.
Traxectoria
Estudou química na Universidade Harvard, onde se licenciou en 1930, e posteriormente doutorouse na Universidade de Columbia en 1939. Na Universidade Rockefeller de Chicago iniciou a súa investigación baixo a dirección de Max Bergmann, xunto a Stanford Moore e, posteriormente, foi nomeado catedrático de bioquímica.
Investigación científica
Xunto a Stanford Moore logrou completar a secuencia da molécula da ribonucleasa, observando a natureza e orde dos seus cento vinte e cinco aminoácidos. Foi a primeira encima cuxa estrutura se clarificou definitivamente.
En 1972 foille concedido a metade do Premio Nobel de Química, que compartiu con Stanford Moore, polos seus traballos sobre a relación entre a estrutura química e a actividade catalítica do núcleo das moléculas da ribonucleasa. A outra metade do premio recaeu nos traballos independentes de Christian B. Anfinsen sobre a ribonucleasa.
Do it yourself
miniatura|Rapaz constríndo un avión de [[aeromodelismo.]] Do it yourself (literalmente en faino por ti mesmo), habitualmente abreviado coma DIY, é unha expresión en lingua inglesa referida á práctica de fabricar, modificar ou reparar algo por conta propia, no lugar de procurar axuda ou pagar polo traballo de especialistas ou profesionais.
A investigación académica describe o "DIY" como un comportamento no que se toman materiais e compoñentes para producir, transformar ou reconstruír posesións materiais, tamén aquelas obtidas da propia contorna natural. O "DIY" xorde a partir de:
Historia
A finais da década dos 70, o principio do DIY tornouse profundamente asociado ao anarquismo e en xeral a movementos anticonsumistas. Como concepto ou principio ético, o DIY cuestiona o suposto monopolio das técnicas por especialistas e estimula a capacidade das persoas para aprenderen a realizar cousas alén do que tradicionalmente se crían quen de facer.
Vicente de Paúl
Vicente de Paúl, nado en Aquitania no ano 1581 e finado en París o 27 de setembro de 1660, é o fundador da Congregación da Misión e das Fillas da Caridade. É patrón das asociacións de Caridade. dereita|miniatura|250px|Reliquia.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia labrega, adicouse na súa infancia a pastorear ovellas e coidar porcos. Aos 14 anos foi enviado ao colexio da orde franciscana de Dax onde recibe o impacto da vida urbana e comeza a avergoñarse das súas orixes e do seu pai, segundo el mesmo confesou máis tarde. Salientando nos estudos, pretende asegurarse unha próspera carreira eclesiástica e comeza a estudar Teoloxía. En 1600 é ordenado sacerdote. En 1604 obtén o doutoramento en Teoloxía desexando acadar a dignidade do bispado.
Nun traxecto de Marsella a Narbona é capturado por piratas e vendido como escravo en Tunisia. Non conseguiu a plena liberdade ata que regresou a París no ano 1608. Alí o amigo que o acolle acúsao de ladrón, imputación da que el non se defende. Exerce como párroco en Clichy la Garenne e o seu director espiritual, Bérulle, consegue que o nomeen preceptor da importante familia de Filipe Gondi, sobriño do arcebispo de París. Comeza unha vida palaciana e mol en Montmirail, Joigny, Folleville e na propia París. Porén, o contacto coa miseria material dos labregos imprime nel un xiro radical e abandona á familia dos Gondi.
Comeza a organizar axuda material ás familias campesiñas e crea as Confréries de Charité: irmandades para o exercicio da solidariedade cos desposuídos e marxinados. Para el a caridade é sinónimo de amor eficaz. Asemade, instálase como párroco en Chantillon-des-Dombes 1617. Conseguen, tras teimudos rogos, que volva como preceptor dos Gondi, pero agora xa non utilizará esa posición como escada social senón como base de influencia para a acción organizada a prol dos desfavorecidos. Comeza a poñer en marcha un carisma polifacético que ten como norte unha espiritualidade centrada na solidariedade: ''Os pobres son os nosos amos e señores. Os pobres xulgaranos''. Considera que hai que darlle unha nova orientación ao sacerdocio: Hai dez mil sacerdotes en París, mentres que no campo os pobres sofren no medio dunha estarrecedora ignorancia. Non é lícito perderse en teorías, mentres moi preto hai nenos que necesitan para subsistir un vaso de leite. Comeza a concibir a Congregación da Misión cuxa casa nai será a leprosería de San Saint Lazare (de aí o apelativo de Lazaristas), pero en Roma se lle nega por dúas veces a aprobación.
Francisco de Sales pídelle que se encargue da capelanía da Orde da Visitación, unha congregación de monxas que saen do convento e acoden a coidar enfermos, apestados e moribundos.
En 1619 é nomeado Capelán xeral de galeras. Vicente de Paúl fica estarrecido coa situación calamitosa dos galeotes, maltratados e explotados. Acode a visitalos e atendelos persoalmente de incógnito e obtén de Gondi un trato máis humano.
En 1618, comezou a Guerra dos Trinta Anos e a devastación asolou Europa; Vicente de Paúl decidiu organizar a atención aos feridos, amputados, arruinados e esfameados pola guerra. Tras décadas de esforzos, en 1640 dirixiuse ao propio Cardeal Richelieu, o dominador da política francesa, esixindo o fin dos enfrontamentos bélicos.
En 1629, encomendoulle a Luísa de Marillac a organización do que foi a orde das Fillas da Caridade, encargándolle que aprendan o coidado dos enfermos, que acollan os bebés expostos e os nenos abandonados, atendan os presidiarios e os tolos e aprendan a administrarse por si mesmas. Non terán hábito, nin veo, nin votos solemnes, o que o puxo en contra de elementos da xerarquía eclesial. Vicente de Paúl, determinado na súa concepción novidosa e naquel momento escandalosa para un grupo de mulleres, expresou que terán por mosteiro as casas dos doentes, por cela, un cuarto alugado, por capela, a igrexa parroquial, por claustro, as rúas da cidade.
En 1633, chegou por fin a aprobación de Roma á Congregación da Misión.
En 1649 emprendeu xestións urxentes ante a raíña Ana de Austria e o Cardeal Mazarino a fin de promover a paz.
En 1659 as súas misións están espalladas por Europa, o norte de África e Madagascar. Preocupado polos efectos nocivos do éxito, escribe as súas consideracións sobre a humildade como primeira cualidade do sacerdote en Misión.
En 1660 vese obrigado a gardar cama con chagas nas pernas e impelido a permanecer inmóbil. Así ata a súa morte en Saint-Lazare cos pobres que a súa congregación atendía.
Cordeiro, Valga
Santa Comba de Cordeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Valga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 2.166 habitantes (1020 homes e 1146 mulleres), distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.327 habitantes.
Está situada ao pé do monte Fontebecha, a última altura significativa cara ao norte do cordal no que se atopa o Monte Xiabre.
Historia
En 1028 Bermudo III doou esta vila ao bispado de Compostela. Nese momento o topónimo era Cordario. No lugar existiu un mosteiro até 1478, na súa orixe feminino e despois de cóengos.
Patrimonio
Até o século XVIII existiu a Igrexa vella de Santa Comba de Louro, construción medieval sobre un templo tardorromano. Logo do seu abandono, a súa pedra foi utilizada para a construción da actual igrexa, situada 300 m máis ao norte.
A igrexa parroquial é unha colexiata de estilo barroco, rematada en 1733. Ten planta de cruz latina con bóveda de canón e cuberta a dúas augas. O cruceiro ten bóveda de aresta e cuberta a catro augas. A nave está dividida en tres tramos por arcos faixóns. No primeiro hai altares laterais con arco de medio punto, no segundo xanelas cadradas formando lunetos na bóveda, e no terceiro coro con balaustrada. A sancristía está acaroada á ábsida. A fachada ten porta alintelada moldurada, fornela con volutas, xanela rectangular, remate a dúas augas con pináculo e cruz. A torre – campanario é lateral con decoración de placas e escaleira de subida con patín sobre columnas.
Embutido na parede dunha casa particular do lugar de Beiro consérvase un panel dun baldaquino que representa o nacemento de Xesús.
Racing Point
O consorcio comprou Sahara Force India por 90 millóns de libras.
Antecedentes
As orixes do equipo proviñan do equipo Jordan Grand Prix, que entrou na Fórmula Un en con base no Circuíto de carreiras de  Silverstone. Jordan participou moitos anos na Fórmula Un, gañando catro carreiras e conseguindo o terceiro posto no Campionato de Construtores de. Con todo, como moitos dos equipos máis pequenos da década de 2000, os problemas económicos significaron que o rendemento do equipo agotárase e o propietario do equipo Eddie Jordan vendeu o equipo ao Midland Group a principios de 2005.
O equipo de Midland, chamado Midland F1 Racing en, pasou dúas tempadas na parte traseira da grella, antes de que o propietario Alex Shnaider vendese o equipo a Spyker Cars a metade da tempada.
Spyker F1 logrou un punto en e liderou brevemente o Gran Premio de Europa de 2007. Malia isto, o equipo volveu a ter problemas de financiamento, e foi vendido ao empresario indio Vijay Mallya, entón presidente do United Breweries Group e Michiel Mol, director de Spyker na Fórmula Un. comprou o equipo por 88 millóns de euros, > foi renomeado Force India F1 para a tempada de, e mantivo ao director do equipo Colin Kolles, o xefe de Tecnoloxía Mike Gascoyne e o piloto Adrian Sutil.
A finais de xullo de 2018, Force India entrou en concurso de acredores. Os seus activos foron adquiridos por un consorcio de investimentos, chamado Racing Point UK Ltd. liderado por Lawrence Stroll. O consorcio creou un novo construtor cos bens e entrou no deporte antes do Gran Premio de Bélxica de 2018, tomando o lugar do equipo orixinal de Force India.
Tempada de 2018
Na preparación do Gran Premio de Bélxica de 2018, o equipo non estaba seguro de se poderían competir xa que o consorcio que comprou Force India debía obter a aprobación de 13 bancos indios que tiñan reclamacións financeiras no equipo. A aprobación completa chegou despois do prazo, polo que o consorcio comprou os activos do antigo equipo en lugar de comprar o propio equipo. O equipo recentemente formada tivo que solicitar logo a autorización para participar no Campionato Mundial de Fórmula 1 cun novo nome, polo que engadiron "Racing Point" ao nome do equipo. A FIA excluíu ao antigo equipo Force India do campionato "debido á incapacidade para completar a súa tempada", e recibiu á nova entidade (Racing Point Force India F1 Team) que puido competir na carreira do Gran Premio de Bélxica, pero non puido manter ningún punto do antigo equipo. Os pilotos, puideron manter os seus puntos no Campionato de Pilotos. baixo un acordo especial, e coa aprobación unánime dos outros nove equipos, o novo equipo foi autorizada a manter os cartos dos premios que o antigo equipo gañara en anos anteriores, baixo o nome Sahara Force India.
No Gran Premio de Bélxica, Force India conseguiu o terceiro e cuarto lugar durante unha cualificación que foi disputada baixo a choiva na parte final. Na carreira lograon o 5º e 6º posto, logrando así 18 puntos permitíndolles tomar o 9º lugar no Campionato de Construtores na conclusión do seu primeiro Gran Premio Remataron a seguinte carreira en Italia, en 6º e 7º polo tanto saltaron ao 7º posto no Campionato de Construtores, por diante de Sauber,  Toro Rosso e  Williams.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ponte do río Eume
A ponte do río Eume é unha construción civil que forma parte da autoestrada AP-9, cruzando o río Eume entre os concellos de Pontedeume e Cabanas.
A ponte de peaxe sobre o río Eume complétase co viaduto de 365 metros de lonxitude sobre o río de Covés para o paso da autoestrada polo esteiro do Eume.
Riverdale (serie de televisión)
Riverdale é unha serie de televisión estadounidense de drama e misterio baseada nos personaxes de Archie Comics. A serie foi adaptada para The CW polo xefe creativo de Archie Comics Roberto Aguirre-Sacasa, e foi producida por Warner Bros. Television e CBS Television Studios, en asociación con Berlanti Productions e Archie Comics. Orixinalmente concibida como unha adaptación cinematográfica para Warner Bros. Pictures, a idea foi convertida nunha serie de televisión para Fox. En 2015, o desenvolvemento do proxecto trasladouse a The CW, onde se encargou o piloto da serie. A rodaxe ten lugar en Vancouver, na Columbia Británica.
A serie conta cun elenco integrado por KJ Apa no papel de Archie Andrews, Lili Reinhart como Betty Cooper, Camila Mendes como Veronica Lodge e Cole Sprouse como Jughead Jones, o narrador da serie. O elenco tamén conta coas actuacións de Madelaine Petsch no papel de Cheryl Blossom, Ashleigh Murray como Josie McCoy, Casey Cott como Kevin Keller, Charles Melton e Ross Butler como Reggie Mantle e Vanessa Morgan como Toni Topaz. Outros personaxess da serie son os pais dos personaxes principais, con Luke Perry como Fred Andrews, Mädchen Amick como Alice Cooper, Marisol Nichols e Mark Consuelos como Hermione e Hiram Lodge, e Skeet Ulrich como FP Jones.
Estreouse o 26 de xaneiro de 2017, cunha acollida positiva, mais a crítica foi dispar segundo progresou a serie. En xaneiro de 2019, The CW renovou a serie para unha cuarta tempada que ten prevista a súa estrea o 9 de outubro de 2019.
Primeira tempada
Ao tempo que un novo curso escolar comeza, a vila de Riverdale aínda está recuperándose da recente morte de Jason Blosson no río Sweetwater. Tras declarar a tráxica morte do seu fillo coma un asasinato, Clifford e Penelope Blossom, comezan a sospeitar dalgúns cidadáns de Riverdale. Os acontecementos transcorridos durante o verán, fixeron que Archie Andrews se decatara de que quería seguir a carreira musical e non os pasos do seu pai. Mentres tanto, Betty Cooper está ansiosa por ver a Archie, de quen está namorada, despois de todo un verán fóra; en todo caso, aínda non está lista para declararlle os seus sentimentos. Cando unha nova estudante, Veronica Lodge, chega a Riverdale dende Nova York, xunto coa súa nai, nace unha chispa entre ela e Archie. Pero Veronica non quere poñer en risco a súa nova amizade con Betty. Cheryl Blosson é a capitá do equipo de animadoras do Riverdale High, as River Vixens, quen está dolida pola morte do seu irmán e é feliz removendo problemas arredor de Archie, Betty, Jughead e Veronica.
Segunda tempada
Despois de que o asasino de Jason finalmente fora decuberto, outro terrible crime ocorre e as vida de Archie, Jughead, Betty e Veronica non volverán ser as mesmas. Despois do sucedido con Fred Andrews, Archie comeza a desconfiar de todo aquel que o rodea, inclusive dos seus amigos. Jughead achégase aínda máis ás súas raíces, especialmente despois de coñecer a Toni Topaz. Betty enfróntase os seus maiores medos e a súa propia escuridade. Busca o seu irmán Charles e descobre algo que non imaxinaba e pelexa con “Charles” ata descubrir a verdade. Veronica, pola súa banda, debe enfrontarse ó seu pai, Hiram Lodge, quen, co seu plan chamado SoDale, ameaza con cambiar Riverdale para sempre. Os mozos enfróntanse a un escuro malvado chamado "Blackhood" que intenta eliminar os pecados da cidade, asasinando ós pecadores e poñendo en risco a seguridade de tódolos cidadáns. Despois de que "Blackhood" torturara a Betty con chamadas telefónicas, ela decide comezar unha busca insaciábel ata encontralo. Cando finalmente se descobre a identidade de Blackhood, rematan os asasinatos na cidade, pero ninguén pode crer quen é o responsable. Cheryl encontra o seu derradeiro eu logo dos múltiples problemas coa súa nai.
Terceira tempada
Archie, Betty, Verónica e Judhead continúan somerxéndose nos segredos que xorden e seguen emerxendo das sombras da cidade que algunha vez pareceu un lugar tranquilo e ordinario. As circunstancias que rodean o arresto de Archie poñen en marcha o drama que está por chegar. Coa pandilla tratando que Archie quede libre, unha misteriosa criatura chamada “Rey Gárgola” ronda a cidade asasinando, por medio dun xogo, ós cidadáns de Riverdale. Mentres tanto, un escuro Hiram Lodge continúa coa elaboración dos seus plans para controlar Riverdale e o seu proxecto SoDale.
Produción
O 23 de outubro de 2014, deuse a coñecer que Greg Berlanti e Roberto Agurre- Sacasa estaban adaptando Archie para un piloto de televisión no cal interesouse a cadea Fox. Non obstante, o 10 de xulio do 2015 revelouse que o proxecto estaba baixo o poder de The CW, ordenando a realización dun episodio piloto o 29 de xaneiro de 2016. O 12 de maio do 2016, The CW escolleu o piloto do proxecto para facer a serie. O rodaje do piloto iniciouse o 14 de marzo e rematou o 1 de abril. A produción dos 12 episodios restantes da primeira tempada comezou o 7 de setembro en Vancouver. A serie foi renovada para unha segunda tempada o 7 de marzo de 2017, e foi estreada o 11 de outubro do 2017. A produción da segunda tempada volveu a Vancouver e a Langley.
A fotografía principal comezou a mediados de xuño do 2017.
Localización
A pesar de que existen catro municipios chamados Riverdale (Dacota do Norte; condado de Kossuth, Iowa; condado de Watonwan, Minnesota; condado de Buffalo, Nebrasca) todos están desvinculados da serie de televisión e non se rodou nada en ningún deles. Riverdale fou rodada en Vancouver, Canadá; e algunha localización concreta en Langley, Virxinia. Ademais das institucións privadas, tamén se utilizaron rúas en Rose Garden de Queen´s Park e casas particulares en Queens Ave en New Westminster e East 3rd Avenue en Vancouver. Tamén se usou o histórico Fort Langley Community Hall, a igrexa de St. Andrew´s United, Riverview Mental Hospital en Coquitlam para escenas concretas.
Praia de Oza
A praia de Oza é unha praia urbana do concello da Coruña. Resgardada do vento atlántico e das ondas. Conta con aseos, duchas, aparcadoiro, quiosco de prensa, posto de socorro, primeiros auxilios e xestión ambiental ISO 14001.
Está prohibido entrar con animais.