cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anhedonia
Escalas de Chapman
Inicialmente, os que desenvolveron as escalas creron que a escala para a anhedonia física sería a máis útil das dúas escalas, e que a escala para a anhedonia social veríase afectada pola presión social e o rumbo derivado do desexo de agradar. Estes supostos non se viron confirmados nas investigacións posteriores. En primeiro lugar, a escala para a anhedonia social resultou ser a máis útil das dúas escalas, e demostrou ser un robusto indicador do desenvolvemento posterior de trastornos do espectro esquizoide. En segundo lugar, a escala para a anhedonia social resultou ser estable no tempo para casos de individuos diagnosticados de esquizofrenia.
A anhedonia social demostrou ser tamén un trazo característico do trastorno do espectro autista, o que motivou, por exemplo, o estudo do solapamento diagnóstico entre a síndrome de Asperger e o trastorno esquizotípico da personalidade.
Acánteas
A das acánteas, Acantheae, é unha tribo de plantas fanerógamas da orde das lamiales, familia das acantáceas e subfamilia das acantoideas.
Esta tribo está considerada como a liñaxe basal das acantáceas, e tamén como un clado. O grupo ten preto de 500 especies distribuídas actualmente nuns 20 xéneros, aínda que esta taxonomía non reflicte totalmente os resultados filoxenéticos recentes.
O seu xénero tipo é Acanthus Linnaeus, 1753.
Características
Entre as acantáceas, as acánteas caracterízanse pola sinapomorfia das anteras monotecadas. Algunhas outras liñaxes de acantáceas relacionados lonxanamente teñen estames monotecados (p. ex., Isoglossinae, Justicieae. Pero, nestas liñaxes, a perda dun estame por cada teca parece ter ocorrido despois da redución a dous estames. En contraste, as acánteas conservan o trazo plesiomórfico de catro estames, e esta combinación de estames (catro) e tecas (unha) é, até onde se sabe hoxe, única entre as acantáceas.
A maioría das acánteas do Novo Mundo, membros dos clados Stenandriopsis, Crossandra, Sclerochiton e Streptosiphon, teñen un cáliz de cinco lóbulos con segmentos polo menos lixeiramente desiguais: o lóbulo dorsal é máis ancho, os anteriores, emparellados, son máis estreitos, e os laterales, así mesmo emparellados son tamén máis estreitos. Propúxose que a configuración desigual 1,2,2 do cáliz é unha sinapomorfia das acánteas.
Este trazo modificouse aínda máis nos membros do clado que telen un cáliz de catro lóbulos, e tamén en polo menos algúns membros do clado Stenandrium que teñen un cáliz estreito, de segmentos aparentemente iguais. Polo menos os membros basais das outras liñaxes principais das acantáceas teñen un cáliz de cinco lóbulos iguais, aínda que hai máis modificacións nalgunhas liñaxes, notabelmente nas Barlerieae.
Como suxire a filoxenia, as dúas liñaxes principais das acánteas poden caracterizarse por teren unha corola plesiomórfica de dous labios, ou unha corola sinapomórfica de un labio. Como é típico nas acantáceas, e nas lamiales en xeral, as corolas de dous labios tenñen dous lóbulos no labio superior e tres no labio inferior. As plantas do clado de un labio teñen os cinco lóbulos da corola dirixidos ventralmente de maneira que as plantas carecen dun labio superior (aínda que nalgunhas, o sépalo dorsal parece cumprir ese papel funcionalmente).
Distribución
As especies desta tribo distribúense polas zonas máis ou menos tropicais do Novo Mundo e o Vello Mundo; no Vello Mundo, a gran maioría das especies encóntranse en África e só algunhas no sur de Europa e en Asia.
Descrición
A tribo foi descrita en 1829 polo botánico belga Barthélemy Charles Joseph Dumortier, no seu traballo Analyse des Familles de Plantes: avec l'indication des principaux genres qui s'y rattachent. Tournay: J. Casterman aîné.
Etimoloxía
O nome científico Acantheae está formado sobre a raíz Acanth- do nome do xénero tipo, Acanthus, coa adición do sufixo -eae, propio dos nomes dos tribos dos vexetais.
Xéneros
A tribo comprende os seguintes xéneros:
José Benito Cerdeira
José Benito Cerdeira Hermida, nado en Pontevedra cara a 1874 e finado na Habana o 22 de marzo de 1935, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Benito Cerdeira e Josefa Hermida. Traballou en varias editoras viguesas. Marchou a Habana a finais do século XIX. En 1903 fíxose cargo da dirección da revista Galicia da que tamén foi administrador. Finou no Hospital Calixto García da Habana o 22 de marzo de 1935.
Wikipedia en crioulo haitiano
A Wikipedia en crioulo haitiano (en Wikipedya Ayisyen) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en crioulo haitiano. Foi creada en agosto de 2004. En febreiro de 2009, contaba con 51 200 artigos e 2 200 usuarios rexistrados. É a maior edición de Wikipedia escrita nunha lingua crioula.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Najd
miniatura|Vista do [[Tuwaiq dende o oeste]] miniatura|O Najd situado sobre as provincias sauditas O Najd (نَجْدٌ, [nad͡ʒd]) ou Nejd é unha rexión xeográfica da parte central da península arábiga que conta con aproximadamente un terzo da poboación de Arabia Saudita. Trátase dunha meseta que se eleva entre os 762 e os 1525 m sobre o nivel do mar. A zona oriental da rexión foi o hábitat habitual dos beduínos. A cidade máis importante é Riad, capital de Arabia Saudita.
Historia
A rexión foi arrebatada á administración otomá polos guerreiros wahabitas de Abd al-Aziz ibn Abd ar-Rahman ibn Saud, entre 1899 e 1912. Dende alí, organizados como un sultanato independente, os sauditas lanzáronse á conquista doutras rexións de Arabia, especialmente do Hiyaz, que se anexionaron en 1924. En 1932 a todos os territorios conquistados pola casa de Saud a partir do seu feudo orixinal do Najd déuselles o nome de Reino de Arabia Saudita.
Tradicionalmente a maior parte da elite gobernante saudita procedía do Najd. Á súa vez esta rexión é unha das rexións máis conservadoras de Arabia Saudita, onde se orixinou a ideoloxía wahabita que foi empregada pola monarquía saudita como ideoloxía oficial. Durante algunhas décadas mesmo houbo restricións para que as mulleres do Najd casasen con homes musulmáns doutras rexións de Arabia Saudita.
Economía
esquerda|miniatura|190x190px|Moeda española de [[Carlos III de España|Carlos III con lenda en árabe que circulou no territorio do Najd.]] Tanto a economía como o comercio do Najd recibiron un gran pulo a partir da construción do canal de Suez, que foi inaugurado o 17 de novembro de 1869. Durante esa época gran cantidade de moedas estranxeiras circularon libremente por todo o territorio, pero durante a segunda guerra mundial, a falta de moedas en circulación fixo que todas esas pezas estranxeiras fosen marcadas cun punzón que levaba a lenda "Najd" en árabe; deste xeito o valor de devanditas moedas pasaba a ser de 1 piastra. Coñécense rupias inglesas, táleros austríacos, francos franceses, reais de oito españois e 960 reis brasileiros con esta marca.
Climats, terroirs de Borgoña
Climats, terroirs de Borgoña é unha paisaxe cultural e unha serie de sitios que exemplifican as prácticas da viticultura da rexión do viño de Borgoña. Os climats son pequenas parcelas de terreo delimitadas con precisión que se diferencian entre si polo microclima, xeografía, solo e tipo de uva. Os climats de Borgoña son o berce do sistema terroir sistemas do viño francés, onde cada rexión xeográfica ten o seu propio viño único. A rexión foi inscrita na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 2015 debido á súa importancia histórica e á súa importancia na produción e desenvolvemento do viño.
Descrición e historia
O patrimonio da humanidade consta de dúas partes: A primeira é o centro histórico de Dijon, onde os climats precisamente parcelados definíronse e regulados dende a Idade Media. A segunda parte do sitio engloba os viñedos e os sitios de produción de viño preto da cidade de Beaune e as rexións de Côte de Nuits e Côte de Beaune ao sur de Dijon. A rexión está dominada por solos arxiloso-calcarios, pero a variación extrema na composición do solo, microclima e xeografía levou a unha gran diversidade de viños. En total, existen aproximadamente 1247 climats diferentes, cada un deles coa súa propia definición particular e certificación pola  Denominación de orixe controlada (AOC). Moitos dos límites destas parcelas (marcados por camiños, muros de pedra ou valados) construíronse en 1938 e aínda son visibles na actualidade.
Under the Bushes Under the Stars
Under the Bushes Under the Stars é o noveno álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado o 26 de marzo de 1996 a través do selo Matador Records. Trátase do último disco ata o Let's Go Eat the Factory de 2012 en contar coa formación "clásica" que incluía a Tobin Sprout, Mitch Mitchell e Kevin Fennell, ademais do líder Robert Pollard. O álbum destaca por ser o primeiro intento de profesionalismo de Guided by Voices, sendo gravado en estudio en cintas de 24 pistas en vez de facelo en 4 pistas como acostumaban ata entón. As sesións de gravación foron arduas, pasando por catro estudios distintos con varios produtores e probando distintas configuracións antes de rematar o traballo.
As últimas seis cancións do CD non aparecen na contraportada do álbum. Eses temas, que foron incluídos como un EP de 12" por separado na edición en vinilo, non se incluíron orixinalmente na secuencia completa do álbum xa que se eliminaron das versións anteriores propostas do traballo, pero incluíronse a petición dos executivos do selo Matador que lamentaron a súa exclusión.
Porto de Abaixo, Santalla de Vilausende, Ribadeo
Porto de Abaixo é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Jake Cohen
Jacob Greer Cohen, nado o 25 de setembro de 1990 en Bryn Mawr, Pensilvania, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte israelí que xoga no Maccabi Tel Aviv da Ligat HaAl.
Traxectoria profesional
O 29 de xullo de 2020, anunciouse a fichaxe de Cohen por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB. Tras unha tempada na que promediou 8.2 puntos e 3.2 rebotes por encontro no conxunto santiagués, Cohen volveu ó Maccabi Tel Aviv BC israelí o 5 de xullo de 2021.
Concello de Alvesta
Alvesta é un municipio sueco (kommun) no condado de Kronoberg. A súa capital é Alvesta. O concello limita ao leste co concello de Växjö, ao sueste co de Tingsryd, ao suroeste co de Älmhult, e ao oeste co de Ljungby, todos en Kronoberg, e ao norte cos concellos de Värnamo e Sävsjö no condado de Jönköping. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 20 298 habitantes.
Administración histórica
Existiron as seguintes comunidades municipais: Alvesta 1898 - 1944, Vislanda 1914 - 1962, e Moheda 1947 - 1954.
En 1945 reformouse o municipio rural de Aringsås no köping de Alvesta. Coa reforma municipal de 1952 formáronse varios municipios importantes na zona: Hjortsberga (dos anteriores municipios de Hjortsberga e Kvenneberga), Moheda (de Mistelås, Moheda, Ormesberga, Slätthög e Ör) e Vislanda (de Blädinge e Vislanda). Os municipios rurais de Härlöv e Lekaryd fusionáronse simultaneamente co köping de Alvesta, mentres que os concellos rurais de Skatelöv e Västra Torsås permaneceron sen cambios.
1963 incorporouse o municipio rural de Hjortsberga no köping de Alvesta.
O municipio de Alvesta fundouse coa reforma municipal de 1971 do köping de Alvesta, os concellos rurais de Skatelöv, Vislanda e Västra Torsås, así como partes do municipio rural de Moheda (as parroquias de Mistelås, Moheda e Slätthög).
O municipio está incluído dende a súa formación no partido xudicial de Växjö.
Porto de Arriba, Santalla de Vilausende, Ribadeo
Porto de Arriba é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Río da Veiga, Santalla de Vilausende, Ribadeo
O Río da Veiga é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Santalla, Santalla de Vilausende, Ribadeo
Santalla é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Retinoide
Os retinoides son unha clase de compostos químicos tetraterpénicos que son vitámeros da vitamina A ou están quimicamente relacionados con ela. Os retinoides úsanse en medicina como reguladores do crecemento de células epiteliais.
Os retinoides teñen importantes funcións en todo o corpo, incluíndo papeis na visión, regulación da proliferación celular e diferenciación, crecemento do tecido óseo, función inmune e activación de xenes supresores de tumores.
Tamén se están facendo investigacións sobre a súa capacidade de tratar o cancro de pel. Actualmente, a alitretinoína (ácido 9-cis-retinoico) pode utilizarse topicamente para axudar a tratar as lesións de pel do sarcoma de Kaposi e a tretinoína (ácido todo-trans- retinoico) utilízase para tratar a leucemia promielocítica aguda.
Tipos
Hai catro xeracións de retinoides:
Estrutura
A estrutura básica da molécula retinoide hidrófoba consta dun grupo terminal cíclico, unha cadea lateral polieno e un grupo polar terminal. O sistema conxugado formado por dobres enlaces C=C alternados na cadea lateral polieno é responsable da cor dos retinoides (xeralmente amarela, laranxa ou vermella). Por tanto, moitos retinoides son cromóforos. As alternancias das cadeas laterais e grupos terminais xeran varias clases de retinoides.
Os retinoides de primeira e segunda xeración poden unirse a varios receptores retinoides debido á flexibilidade que lle dá a alternancia de enlaces simples e dobres.
Os retinoides de terceira xeración son menos flexibles que os de primeira e segunda e, por tanto, interaccionan con poucos receptores retinoides.
O retinoide de cuarta xeración Trifarotene, únese selectivamente ao receptor de RAR-y. Foi aprobado o seu uso en EUA en 2019.
Absorción
A fonte principal de retinoides na dieta son pigmentos vexetais como carotenos e retinil ésteres derivados de fontes animais. Os retinil ésteres son hidrolizados no lume intestinal para render retinol libre e o correspondente ácido graxo (é dicir, palmitato ou estearato). Despois da hidrólise, o retinol é captado polos enterocitos. A hidrólise de retinil ésteres require a presenza de sales biliares que serven para solubilizar os retinil ésteres en micelas mesturadas e para activar os encimas hidrolizantes
Varios encimas que están presentes no lume intestinal poden estar implicados na hidrólise dos retinil ésteres dietarios. A colesterol esterase secrétase no lume intestinal desde o páncreas e demostrouse in vitro que presenta actividade de retinil éster hidrolase. Ademais, unha retinil éster hidrolase que é intrínseca á membrana do bordo en cepillo do intestino delgado foi caracterizada na rata e nos humanos. Os diferentes encimas hidrolizantes son activados por diferentes tipos de sales biliares e teñen distintas especificidades de substrato. Por exemplo, mentres que a esterase pancreática é selectiva para os retinil ésteres de cadea curta, os encimas da membrana do bordo en cepillo hidrolizan preferencialmente retinil ésteres que conteñen ácidos graxos de cadea longa como o palmitato ou o estearato. O retinol entra nas células absorbedoras do intestino delgado, preferentemente en forma de todo-trans-retinol.
Usos
A isotretinoína foi orixinalmente un tratamento de quimioterapia para certos cancros, como a leucemia.
Toxicidade
Os efectos tóxicos ocorren cunha inxesta alta prolongada. A toxicidade específica está relacionada co tempo de exposición e a concentración da exposición. Un signo médico de envelenamento crónico é a presenza de inchamentos brandos dolorosos nos ósos longos. Poden darse anorexia, lesións da pel, perda de cabelo, hepatoesplenomegalia, papiloedema, hemorraxia, malestar xeral, pseudotumor cerebral e morte.
A sobredose crónica tamén causa un incremento da labilidade de membranas biolóxicas e despréndese a capa eterna da pel.
Investigacións recentes suxeriron un papel para os retinoides en efectos cutáneos adversos dunha variedade de fármacos, como o fármaco antimalárico proguanil. Propúxose que os fármacos como o proguanil actúan distorsionando a homeostase retinoide.
Os sistemas retinoides (isotretinoína, etretinato) están contraindicados durante o embarazo, xa que poden causar defectos no sistema nervioso central, cranio-faciais e cardiovasculares entre outros.
San Tomé, Santalla de Vilausende, Ribadeo
San Tomé é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Plataforma de abrasión
Unha plataforma de abrasión, rasa mareal ou rasa litoral é unha plataforma rochosa costeira, ao nivel da marea baixa, que aparece por diante dun cantil rochoso. Trátase dunha formación debida á erosión do mar sobre o cantil, que só se produce cando se dan unha serie de factores como son os tipos de rochas axeitados e a disposición en capas das rochas e unha diferenza intermareal significativa (altura entre a marea alta e a baixa). miniatura|250px|Plataforma de abrasión mariña entre [[Deba, Guipúscoa|Deba e Zumaia en Guipúscoa (Euskadi).]] A rasa está, por tanto, lixeiramente por debaixo do nivel mariño e é visible na marea baixa e ante a retirada da ondada. Por veces, o lado de terra da plataforma está cuberto de area, formando unha praia e a plataforma só pode ser identificada nas mareas baixas ou cando as tormentas desprazan a area.
Debido aos cambios relativos do nivel do mar e da costa, poden aparecer rasas costeiras en posición elevada a onde xa non chegan as ondas, que foron antigas plataformas de abrasión xeradas cando o nivel do mar estaba máis alto e o mar batía a esa altura.
É salientable a plataforma de abrasión do mar Cantábrico (rasa cantábrica), que en Galicia se observa claramente nas costas da Mariña de Lugo, con cantís en retroceso, grandes plataformas de abrasión e rasas costeiras elevadas.
Formación
right|miniatura|100px|Proceso de formación dunha plataforma de abrasión.
A ondada vai socavando a base do cantil, o que provoca posteriormente o derrubamento da parte superior, nun proceso continuo que fai recuar a parede rochosa, mais sen afectar a zona por debaixo do nivel da marea baixa. Normalmente a rocha submerxida reduce a forza das ondas, polo que a súa erosión sobre o acantilado diminúe e o proceso de retroceso detense aos poucos metros. Porén, en zonas onde a diferenza intermareal é grande, a ondada é moi intensa e o tipo e disposición das rochas é o axeitado, o proceso de retroceso continúa ata decenas ou centenares de metros, dando lugar a unha plataforma de rocha no nivel da marea baixa que é a rasa mareal ou plataforma de abrasión mariña.
Fórmase despois de que as vagas mariñas destrutivas impactan contra a parede dun cantil, causando un corte entre as marcas das mareas alta e baixa, principalmente como resultado de corrasión e a enerxía hidráulica, creando unha amosega na parede do cantil cortada polas ondas. Esta amosega ou socavamento espándese paulatinamente para crear unha cova ou un beiril. As ondas socavan esta parte ata que o teito da cova ou do beiril xa non se pode soster pola presión e erosión que están a actuar sobre el, e colapsa, o que ten como resultado a retirada do cantil cara a terra firme. A base forma a plataforma mentres que a erosión das ondas desfai o material derrubado formando cachos máis pequenos, á vez que pode ocorrer que partes do cantil sexan lavadas polo mar. Se isto acontece no extremo da plataforma, fórmase unha terraza.
O retroceso da parede do cantil fai que algunhas partes ou rochas resistentes queden illadas fronte á costa formando promontorios, arcos ou farallóns, como se observa en Galicia na praia das Catedrais.
Grampa
thumb|Grampas sen grampar e grampadas (por diante e por detrás). Unha grampa é unha peza de ferro ou calquera outro metal cuxos dous extremos dobrados e puntiagudos crávanse para unir e suxeitar papeis, táboas ou outros materiais.
Plataforma de abrasión
Formación
Debido á continua acción das vagas, unha plataforma de abrasión é un ambiente extremadamente hostil e só os organismos máis resistentes e adaptados poden utilizala como nicho ecolóxico.
Grampa
Historia
As grampas empregáronse ao longo da historia para ligar os perpiaños dunha fábrica e sendo de ferro en construcións económicas e de bronce no resto. Nas antigas construcións da época romana, fixéronse algunhas de madeira en forma de dobre cola de miñato pero as que máis se empregaron foron as de bronce e o desexo de apoderarse deste metal contribuíu notalbelmente á destrución dos monumentos antigos. Escollían o bronce porque, ademais de ser máis duradeiro, non se oxida como o ferro aumentando de volume e facendo saltar as pedras.
Plataforma de abrasión
Formación
miniatura|250px|Plataforma de abrasión mariña en [[Southerndown, no sur de Gales, Reino Unido.]] miniatura|250px|Rasa costeira elevada, antiga plataforma de abrasión, en [[Bleik, Andøya, Noruega.]] miniatura|250px|Plataforma de abrasión formada polas ondas no [[Lago Bonneville (Plistoceno) na illa Antelope, Gran Lago Salgado, Utah.]]
Grampa
Historia
Na Idade Media, empregáronse grampas de ferro para atar os perpiaños dunha mesma fiada. Adoitaban colocarse dobres e repetíanse formando un encadeado xeral. A maneira máis sólida de unir as grampas consistía en embutilas no groso das pedras e fixalas con chumbo, cando o tipo de pedra empregado podía soportar a calor sen romper. Así se realizaban comunmente na antigüidade. Cando non podía empregarse o chumbo empregábase o xofre.
Plataforma de abrasión
O flysch
Un factor habitual que cómpre para que se produza unha rasa mareal é que o cantil se compoña de rochas facilmente erosionables, como é o caso do flysch, formado por capas delgadas de rochas duras (calcaria, lousa, etc.) intercaladas con outras máis moles (arenito, arxila, etc.) e que estas capas estean en posición inclinada ou vertical (por pregamentos tectónicos). Esta disposición favorece o retroceso, xa que a erosión sobre as capas brandas deixa illadas e debilitadas as capas duras, que así son erosionadas máis doadamente, pero á vez a existencia das rochas duras protexe as brandas por debaixo do nivel da marea, xa que doutro xeito non se orixinaría a rasa. Esta protección no nivel de marea baixa non é total, producíndose un desgaste algo maior nas rochas brandas, o que produce os característicos sucos, como se a rocha fose "arada" polo mar. Esta rasa co tempo fai que a parte de abaixo da parede se vaia erosionando, o que ao final produce un derrubamento de pedras.
Grampa
Historia
Nas obras de marmoraría empregábanse as grampas de cobre ou bronce ou cicelábanse para evitar a súa oxidación. Adoptaban diferentes formas segundo tivesen por obxecto afianzar e suxeitar as xambas das chemineas ou enlazar pezas que se partiron.
Plataforma de abrasión
O flysch
Debido a que a rasa mareal queda ao descuberto durante a marea baixa, xérase unha importante riqueza biolóxica onde abundan os crustáceos, algas, etc. miniatura|500px|Rasa mareal en [[Mutriku, Guipúscoa, (Euskadi), zona chamada Siete playas]]
Antigas plataformas
As antigas plataformas de abrasión achegan probas de cales eran os niveis dos mares e dos lagos no pasado. As plataformas elevadas e abandonadas, ás veces atopadas detrás de praias modernas, son evidencia de que no pasado o mar estivo a niveis máis altos que o actual e foron utilizadas para identificar áreas de axuste isostático. Usando métodos científicos de datación ou examinando fósiles mariños que se atopan nas plataformas, é posible determinar cando se formou a plataforma, o que dá a xeógrafos e xeólogos información sobre os niveis do mar en tempos pasados. Este método foi utilizado en Reino Unido, Escandinavia e outras áreas previamente cubertas por glaciares para calcular a velocidade á que se eleva o terreo agora que xa non está cuberto de xeo e hai un rebote isostático.
Plataforma conformada polas ondas
As plataformas de abrasión tamén se chaman plataformas conformadas polas ondas ou cortadas polas ondas (en inglés wave-cut platforms). Pero o uso deste termo foi criticado. De acordo con Trenhaile e Sunamura, "o termo 'plataforma conformada polas ondas' debería deixar de utilizarse, porque supón que as plataformas da costa son necesariamente o resultado da acción das ondas, o cal non sempre é certo. As plataformas costeiras, igual que outras comparables en lagos e ríos, son estruturas erosivas que se desenvolven cando se retiran a saprolita e outros cascallos pola acción das ondas e correntes e deixan só a superficie de rocha que hai baixo o nivel da auga.
Life on Other Planets
Life on Other Planets é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Supergrass, publicado o 30 de setembro de 2002 a través dos selos Parlophone no Reino Unido e Island Records nos Estados Unidos. Trátase do seu primeiro disco con Rob Coombes como membro oficial do grupo, e orixinalmente o seu título ía ser Get Lost. A edición estadounidense do álbum incluía varias cancións extra e edicións ao vivo raras. Un deses temas endirecto fíxose famoso cando se descubriu que se escoita un disparo no fondo. O álbum chegou ao número 9 das listas británicas.
Cristóvão Buarque de Hollanda
Cristóvão Buarque de Hollanda Cavalcanti, nado no Rio Formoso (Pernambuco) o, 8 de febreiro de 1864 e finado no Río de Xaneiro o 13 de febreiro de 1944 foi un farmacéutico e profesor universitario brasileiro.
Life on Other Planets
Concepto
O nome do álbum estivo influenciado por esta excursión, pero tamén por un telescopio que o astrofísico e teclista da banda Rob Coombes levou con el ao estudio de gravación para ver os planetas; "...quedamos fascinados con todo o que está por riba nosa e ocorreusenos o título", explicou Mick Quinn.
Cristóvão Buarque de Hollanda
Traxectoria
Foi o ideólogo creador e un dos fundadores da Escola de Farmacia, precursor da Faculdade de Farmácia e Odontologia da Universidade de São Paulo, onde foi profesor titular de Botánica I.
Life on Other Planets
Concepto
A banda contratou un produtor externo, Tony Hoffer, para a gravación, tras sentir que o seu anterior traballo, Supergrass, carecía de parte da urxencia dos seus outros discos: "axudounos a manter as tomas bastante curtas e agradables", di Danny Goffey. "Realmente non perdimos o tempo porque el mantívonos en movemento. Se o tivésemos feito sós outra vez, volveríamonos realmente analíticos e comezaríamos a chorar y tratar de reparar as cousas que no estaban rotas".
Cristóvão Buarque de Hollanda
Traxectoria
Pertenceu á Academia Nacional de Farmácia e foi un dos fundadores da Sociedade Farmacêutica Paulista.
Cristóvão era pai de Sérgio Buarque de Holanda, avó de Chico Buarque e tío avó de Aurélio Buarque de Holanda.
Efecto Kuleshov
Kuleshov fixo un experimento que demostrou que a sensación que un plano transmite ao espectador está influenciada de xeito decisivo polos planos anterior e posterior. O efecto Kuleshov foi, polo tanto, a demostración da grande importancia da montaxe para comprender o que aparece nunha secuencia cinematográfica e foi fundamental para a formulación das primeiras teorías sobre a propia montaxe. Non obstante, non hai documentos nin probas sobre este experimento, xa que o material da película foi destruído durante a Segunda Guerra Mundial e nin sequera existe a certeza de que o experimento se producise realmente nos termos nos que foi descrito, tendo en conta que os testemuños dos que participaron nela difiren nalgúns detalles.
O experimento
miniatura|Ivan Mozžuchin nunha foto de 1917 Pouco despois da Revolución Rusa de 1917, Kuleshov dirixiu unha escola de cine que tivo como alumnos os cineastas Vsevolod Pudovkin e Sergei Eisenstein. En 1922, Pudovkin describiu un suposto experimento que se levou a cabo xunto con Lev Kuleshov. Segundo a descrición de Pudovkin, consistiu na selección dunha secuencia de preto do rostro do coñecido actor Ivan Mozzuchin (ou Moshuchin), que non expresaba ningunha emoción particular, combinada con fragmentos doutras películas de arquivo.
Xeráronse así tres combinacións diferentes. Na primeira, despois do primeiro plano do actor, amosouse un prato de sopa sobre a mesa, de xeito que parecía que Mozžuchin o observaba. No segundo, substituíuse a imaxe do prato pola dunha muller nun cadaleito. No terceiro, empregábase unha nena xogando cun oso de peluche. Máis tarde, as combinacións amosáronse ao público. Os espectadores tiñan a sensación de que o rostro de Mozžuchin expresaba apetito diante da sopa, que diante do cadaleito expresaba tristeza e que diante do neno expresaba alegría, pero nos tres casos a expresión era a mesma. Kulešov cualificou de "xeografía creativa" a creación desta narrativa visual coherente reunindo varios clips de cine existentes.
Explicación
O efecto Kulešov é quizais o exemplo máis importante de sintaxe fílmica. A visión dunha escena é de feito un fenómeno de "resposta estímulo", xa que o espectador participa activamente no proceso de creación de significados. O público proxecta as súas emocións no rostro do actor, baseándose nos canons de representación das expresións, de xeito que os planos posteriores da sopa, o cadaleito e a nena levan a poñelos en relación cos sentimentos de apetito, tristeza e felicidade. O efecto perceptivo producido pola sucesión de imaxes é rápido, inconsciente e case automático: ao ordenar as tomas dunha escena nunha secuencia particular, a película induce expectativas nos espectadores.
En canto á orde das imaxes, a psicoloxía da Gestalt explica que a xustaposición consecutiva de imaxes tende a suxerir, á gran maioría das persoas, que están relacionadas. Vendo as imaxes, fórmanse hipóteses inmediatas sobre o significado narrativo dos acontecementos e inconscientemente fican conectadas. Noutras palabras, situar unha imaxe ou secuencia antes que outra constrúe unha unión semántica entre elas.
Deste xeito, Lev Kuleshov demostrou que a manipulación do contexto pode alterar a percepción da audiencia da expresión facial do actor (e, polo tanto, dos seus pensamentos e sentimentos), posibilitando a alteración a través da creación de expectativas.
Torre, Santalla de Vilausende, Ribadeo
Torre é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Vilausende, Santalla de Vilausende, Ribadeo
Vilausende é un lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Campo de San Lourenzo, Vilaframil, Ribadeo
O Campo de San Lourenzo é un lugar da parroquia de Vilaframil, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Milón de Crotone
Milón de Crotone (en grego antigo Μίλων), nado en Crotone no século VI a.C., foi un loitador da Magna Grecia e un dos atletas máis destacados da Grecia antiga. Foi seis veces campión dos Xogos Olímpicos, sete veces dos Xogos Píticos, dez dos Xogos Ístmicos e nove dos Xogos Nemeos. Ademais das súas vitorias deportivas, segundo o historiador Diodoro Sículo, liderou aos seus concidadáns a un triunfo militar sobre a veciña Sybaris no ano 510 a. C.
Descoñécese a data da súa morte, que segundo a lenda, aconteceu mentres intentaba desgarrar unha árbore coas súas mans, quedando estas atrapadas nunha fenda do seu tronco, e sendo devorado por unha manda de lobos (ou por un león nalgunhas versións posteriores). Esta historia foi representada en obras de arte de Pierre Puget, Étienne-Maurice Falconet e outros artistas. Alusións literarias desta historia aparecen en obras como Gargantua e Pantagruel de Rebelais, Troilus e Cressida de Shakespeare ou Le Vicomte de Bragelonne de Alexandre Dumas.
Carreira atlética
O seu pai chamábase Diotimo (Διοτίμος).
Milón foi seis veces campión olímpico. Gañou o seu primeiro título na proba de loita xuvenil, probablemente nos Xogos Olímpicos do 540 a.C. Xa como adulto, proclamouse campión olímpico en cinco ocasións consecutivas entre os anos 536 e 520 a.C.  Tamén gañou sete coroas nos Xogos Píticos de Delfos (unha de neno), dez nos Xogos Ístmicos e nove nos Xogos Nemeos. Milón foi cinco veces periodonikis, isto é, campión dos catro xogos panhelénicos nun mesmo ciclo. A carreira de Milón ao máis alto nivel de competición durou uns 24 anos.
Segundo as crónicas, para intimidar aos seus adversarios, consumía diante deles carne de touro crúa e bebía sangue de touro para obter enerxía e vitalidade.
Foi derrotado (ou empatado) no seu intento de lograr un sétimo título olímpico no ano 516 a. C., por un novo loitador de Crotone que practicaba a técnica do akrocheirismos, coa que evitou o aplastante abrazo de Milón. O simple cansazo pasou factura a Milón.
A cidade natal de Milón tiña a reputación de producir excelentes atletas. Na Olimpíada do 576 BC, por exemplo, os primeiros sete clasificados na proba do estadio eran todos homes de Crotone. Despois da carreira de Milo, Crotone aparentemente non produciu outros atletas de renome.
Experiencia militar
miniatura| Heracles cunha coroa de heroe, unha pel de león e unha porra. Milón apareceu de xeito semellante na batalla entre Crotone e Sybaris no 510 a.C. Sobre o 510 a.C. xurdiron hostilidades entre Crotone e Sybaris cando Telys, un tirano sibarita, desterrou aos 500 cidadáns máis ricos de Sybaris despois de apoderarse das súas propiedades. Cando os sibaritas desprazados buscaron refuxio en Crotone e Telys esixiu o seu regreso, presentouse a oportunidade para os crotoniatos de destruír a un poderoso veciño. Nun relato aparecido cincocentos anos despois do suceso, Diodoro Sículo escribiu que o filósofo Pitágoras, que pasou gran parte da súa vida en Crotone, instou á asemblea de Crotone a protexer aos desterrados cidadáns de Sybaris. Cando se tomou a decisión de facelo, a disputa entre as dúas cidades agravouse, tomaron as armas, e Milón dirixiu a carga crotoniana contra Sybaris.
Diodoro indica que Milo dirixiu o ataque contra os sibaritas vestindo as súas coroas olímpicas, envolto nunha pel de león e brandindo unha porra, de xeito semellante ao mítico heroe Heracles.
Morte
Os antigos gregos acostumaban a atribuír mortes notables a persoas célebres segundo os seus caracteres. Descoñécese a data da morte de Milón, pero segundo Estrabón e Pausanias, aconteceu un día que camiñaba por un bosque e atopou un tronco de árbore dividido con cuñas. No que probablemente pretendía ser unha mostra de forza, Milón introduciu as mans na fenda para arrincar a árbore. As cuñas caeron da fenda e a árbore pechouse darredor das súas mans, atrapándoo. Incapaz de liberarse, o loitador foi devorado por lobos. Un historiador moderno suxeriu que é máis probable que Milón estivese viaxando só, cando foi atacado por lobos. Incapaz de escapar, foi devorado por estes, sendo atopados os seus restos ao pé dunha árbore.
Vida persoal
Segundo Pausanias era fillo de Diotimo. Os comentaristas antigos mencionan unha relación de amizade entre Milón e o filósofo Pitágoras, que viviu en Crotone ou preto, durante moitos anos. É posible que os comentaristas confundisen ao filósofo cun adestrador atlético chamado tamén Pitágoras, pero tamén é posible que o adestrador e o filósofo fosen a mesma persoa.
Cóntase que Milo salvou a vida de Pitágoras cando un piar dun salón de banquetes se derrubou. Milón sostivo o teito ata que Pitágoras puido poñerse a salvo. É posible que casase con Myia, unha pitagórica ou posiblemente filla de Pitágoras. Dióxenes Laercio afirmou que Pitágoras morrera nun incendio na casa de Milón, pero segundo Dicearco de Messina (citado por Dióxenes Laercio) faleceu no templo das Musas no Metapontum de fame autoimposta. O filósofo e historiador Porfírio escribiu que a casa de Milón en Crotone fora queimada e os pitagóricos lapidados.
Heródoto, que viviu algúns anos despois da morte de Milón, contaba que o loitador aceptou unha gran cantidade de diñeiro do distinguido médico Democedes polo privilexio de casar coa filla de Milón. Se Heródoto estaba no certo, entón Milón probablemente non fose membro da nobreza de Crotone porque tal acordo cun médico asalariado estaría baixo a dignidade dun nobre grego. Democedes era natural de Crotone e gozou dunha exitosa carreira como médico en Crotone, Exina, Atenas e Samos. Foi capturado por Darío na derrota do tirano samiano Polícrates e levado á capital persa de Susa como escravo. Alí coidou coidadosamente ao rei e á raíña e finalmente foi autorizado a visitar Crotone, pero baixo garda. Fuxiu dos seus gardas persas e dirixiuse el mesmo a Crotone, onde casou coa filla de Milón. O médico enviou unha mensaxe sobre o seu matrimonio a Darío, que era un admirador do loitador e que só puido saber del a través de Democedes durante o seu cativerio en Susa.
Representacións culturais
miniatura|Milón de Crotone, de [[Pierre Puget]]
Sitio de campións en cultura grega
Como os tráxicos protagonistas do teatro grego, os atletas gregos tiñan unha calidade "maior que a vida". En Olimpia, por exemplo, separáronse da poboación xeral durante longos períodos de adestramento e a observación dunha serie complexa de prohibicións que incluían a abstinencia do coito. Unha vez que se completou o adestramento e os atletas foron levados ante os seus concidadáns recortados, en forma, espidos e brillantes con aceite, deberon parecer semi-divinos.
A admiración reverencial que se tiña aos atletas en Grecia levou á esaxeración nos contos que rodeaban as súas vidas. No caso de Milón, Aristóteles na súa Ética a Nicómaco, iniciou o proceso de creación do mito comparando a Milón con Heracles polo seu enorme apetito, e Ateneo de Naucratis continuou o proceso coa historia de Milón carrexando un touro, unha fazaña tamén asociada a Heracles. Foi a súbita morte de Milón o que o asemellou máis aos heroes: hai un chisco de Hybris no seu intento de romper a árbore e un sorprendente contraste entre os seus gloriosos logros atléticos e a súa súbita morte innobre.
Fazañas de forza
Son numerosas as anécdotas sobre a forza e o estilo de vida case sobrehumanos de Milón. A súa dieta diaria supostamente consistía en 9 kg de carne, 9 kg de pan e 10 litros de viño. Plinio o Vello e Solino atribúen a invencibilidade de Milón nas competicións ao consumo das alectoriae, os gastrólitos dos galos. As lendas din que carrexou el mesmo a súa propia estatua de bronce á súa localización en Olimpia, e que unha vez transportou un touro de catro anos sobre os ombreiros antes de matalo, asalo e devoralo nun día. Dise que logrou a fazaña de levantar o touro comezando mentres este era un becerro acabado de nacer, repetindo a operación a diario a medida que medraba.
Cando participou nos Xogos Olímpicos por sétima vez e lle tocou enfrontarse na final contra o loitador de dezaoito anos Timasiteo, que de neno admiraba a Milón e que aprendeu del moitos movementos, este inclinouse antes do comezo en sinal de respecto. Este foi o único caso da historia da antiga Grecia no que se recorda o nome do home que quedou segundo nunha competición atlética. Dameas de Crotone realizou unha estatua de Milón e colocouna no estadio de Olimpia, onde foi representado de pé nun disco cos pés unidos.
En contraposición a estas historias, Claudio Aeliano conta que unha vez desafiou a un campesiño chamado Titormus a unha proba de forza. O campesiño afirmou que tiña pouca forza, pero levantou unha rocha ata os ombreiros, moveuna varios metros e deixouna caer. Milón non foi quen de levantala.
Arte moderna e literatura
miniatura| Milón de Croton, intentando probar a súa forza, é capturado e devorado por un león, de [[Charles Meynier (1795). Na arte deste período a miúdo represéntase sendo asasinado por un león en lugar de lobos.]] A súa lendaria forza e a súa morte convertérono en tema habitual da arte e da literatura modernas. A súa morte foi un tema popular na arte do século XVIII, e en moitas imaxes deste período é retratado sendo devorado por un león en vez de lobos. Na escultura de Pierre Puget Milón de Crotone, de 1682, os temas da obra son a perda de forza coa idade e a efémera natureza da gloria, simbolizada por un trofeo olímpico tirado no po.
A escultura de mármore de Étienne-Maurice Falconet Milón de Crotone, de 1754, asegurou o seu ingreso na Academia de Belas Artes de París, pero máis tarde foi criticada por falta de nobreza. A obra chocou co ideal clásico que requiría un heroe moribundo para expresar a contención estoica. Da mesma época é unha escultura de mármore do atleta realizada por Edme Dumont.
Foi obxecto dun bronce de Alessandro Vittoria ao redor de 1590, e outro bronce que se atopa agora en Holland Park, Londres, por un artista descoñecido do século XIX. John Graham Lough realizou outra escultura que se exhibe na Royal Academy, e o propio artista inglés foi representado nunha pintura de Ralph Hedley realizando a escultura de Milón.
A súa morte foi tamén representada en pinturas do século XVIII do flamengo Joseph-Benoît Suvée e o irlandés James Barry.
Milón de Crotone ten aparecido tamén en obras literarias. François Rabelais compara a súa forza coa de Gargantua en Gargantua e Pantagruel, e Shakespeare menciona anacronisticamente a historia de Milón levantando o touro no acto 2 de Troilus e Cressida. Tamén se refiren a el Emily Brontë, en Curutos treboentos, e Johann Wyss en The Swiss Family Robinson. En Os tres mosqueteiros, de Alexandre Dumas, a personaxe de Porthos afirma ter replicado todas as demostracións de forza de Milón, excepto a de romper un cordón atado á cabeza.
Ua Mau ke Ea o ka ʻĀina i ka Pono
miniatura|[[Selo de Hawai|Selo do Estado de Hawai, no que se amosa o lema.]]
Ua Mau ke Ea o ka ʻĀina i ka Pono é unha expresión hawaiana pronunciada por primeira vez polo rei de Hawai Kamehameha III e adoptada en 1959 como lema do estado.
A tradución máis comunmente adoptada é "a vida da terra perpetúase na rectitude", mais unha tradución alternativa, que se amosa en Thomas Square ao pé dunha estatua de Kamehameha III, é "A soberanía do reino continúa porque somos rectos".
Historia
miniatura|O lema xa estaba presente no escudo do [[Reino de Hawai adoptado en 1845 durante o reinado de Kamehameha III.]] Esta secuencia foi pronunciada por primeira vez por Kamehameha III, o rei de Hawai, o 31 de xullo de 1843, en Thomas Square, Honolulu, cando os británicos devolveron a soberanía do Reino de Hawai grazas ás accións restauradoras do almirante Richard Darton Thomas, logo da breve toma do poder polo oficial da Royal Navy George Paulet.
En época moderna, a expresión foi moi utilizada tanto oficialmente polo Estado de Hawai —que a adoptou en 1959 como lema—, como con ánimo reivindicativo polos activistas a favor da soberanía hawaiana.
Significado
miniatura|151x151px|O lema nun [[Cuartos de dólar dos 50 estados|¼ dólar da serie dos 50 estados dedicado a Hawai (2008). ]] Algunhas das palabras que a constitúen teñen acepcións ou interpretacións diversas. En concreto, Ea non só significa "vida" ou "alento", senón tamén "soberanía". Os activistas hawaianos sosteñen que Ea se refire especificamente á soberanía debido ás circunstancias en que se produciu o discurso de Kamehameha III, polo que unha tradución plausible sería "A soberanía da terra perpetúase na rectitude".
Pono, traducido comunmente como "rectitude", tamén pode ter connotacións de bondade, xustiza, orde ou completude.
ʻĀina, traducido adoito no lema como "terra", tamén ten un significado máis salientable no idioma hawaiano. Unha tradución máis acaída de ʻĀina sería "o que alimenta" e pode describir unha relación entre os nativos hawaianos e as illas.
Espiritualidade
miniatura|Alma cativa (1891-92) de Elihu Vedder. A espiritualidade adoita relacionarse coa «liberación da alma» atrapada ou dominada polo material. O termo espiritualidade (do latín spiritus, espírito), depende da doutrina, escola filosófica ou ideoloxía que a trate, así como do contexto en que se empregue.
Nun sentido amplo, significa a condición espiritual. Hai autores que o consideran unha dimensión máis da persoa, como a dimensión biolóxica ou social. Referido a unha persoa, é a disposición principalmente moral, psíquica ou cultural, que posúe quen tende a investigar e desenvolver as características do seu espírito. Esta decisión implica habitualmente a intención de experimentar estados especiais de benestar, como a salvación ou a liberación. Relaciónase así mesmo coa práctica da virtude.
Na relixión
miniatura|Home orando En certo sentido é posible falar de prácticas espirituais sen estar especificamente baixo o que habitualmente se considera unha relixión organizada, aínda que en xeral non deixan de ser prácticas tradicionais.
No occidente relacionouse habitualmente o termo con doutrinas e prácticas relixiosas, especialmente na perspectiva da relación entre o ser humano e un ser superior (Deus), así como coas doutrinas relacionadas coa salvación da alma, aínda que actualmente se ampliou moito o seu uso e non son estas as únicas formas en que se fai uso da expresión.
Dise tamén de estilos ou formas de vida que inclúen perspectivas relacionadas co ámbito espiritual e as súas prácticas, buscando, por exemplo, a liberación. Outros enfoques diferentes tamén son posibles: (iniciación, rito).
Igualmente, pode entenderse sen referencia ningunha a un ser superior ou exterior ao ser humano, empregándose o termo para referirse a unha "espiritualidade atea", ou "sen deus".
Na filosofía
Algúns puntos de vista filosóficos, utilizan o termo para facer referencia á oposición entre materia e espírito, ou entre interioridade e exterioridade.
Nas artes
Ás veces tamén no ámbito literario, o termo obedece só a aspectos estéticos e estilísticos.
Terras de Bouro
Terras de Bouro é un concello de Portugal, situado no distrito de Braga e na rexión norte.
Subdivisións
O concello de Terras de Bouro agrupa 14 parroquias : thumb|centro|Concello de Terras de Bouro
Colón, Panamá
Colón é a capital da provincia panameña de Colón, situada na costa caribeña de Panamá. A poboación estimada para 2016 é dunhas 206 553 persoas na súa conurbación, sendo a terceira concentración urbana máis poboada do país despois da cidade de Panamá e San Miguelito. Está comunicada coa capital por medio da Estrada Transísmica (autoestrada Panamá-Colón), que a une coa costa do océano Pacífico en 78,9 km. É a segunda cidade máis poboada do Caribe de Centroamérica. O seu centro urbano ten uns 79 000 habitantes. Posúe un dos portos máis grandes de América Latina.