cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mamadou Tandja
Mamadou Tandja, nado en Maïné-Soroa en 1938 e finado en Niamey o 24 de novembro de 2020, foi un militar e político nixerino, presidente do seu país entre o 24 de novembro de 1999 e o 18 de febreiro de 2010, cando foi derrocado e detido por militares no golpe de estado, en medio dunha polémica pola extensión do seu mandato. Antes de acadar a presidencia do seu país, fora coronel do exército.
Alfonso Otero Varela
Alfonso Otero Varela, nado en Santiago de Compostela en 1925 e finado ibídem o 20 de setembro de 2001, foi un avogado e profesor galego.
Mamadou Tandja
Biografía
Foi Ministro de Interior durante a presidencia do xeneral Ali Seibou, posto desde o cal dirixiu a represión da revolta tuareg en Ténéré en 1990, feitos nos que máis de douscentos tuaregs foron arrestados, torturados e executados sen xuízo tralo ataque da xendarmería de Tchin-Tabaraden, na rexión de Tahoua, o 7 de maio de 1990. Os tuaregs reclaman un tratamento igualitario na administración.
Alfonso Otero Varela
Traxectoria
Foi profesor de Dereito na Universidade de La Laguna, e dende mediados dos anos cincuenta ata a súa xubilación en 1990 catedrático de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi decano da Facultade de Dereito, e durante o seu mandato inaugurouse o novo edificio da facultade. Foi membro de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Casou en 1957 con Anima Schmitt, filla do xurista alemán Carl Schmitt, coa que tivo como fillos a Dusanka, Xurxo, Álvaro e Carlos Otero Schmitt.
Mamadou Tandja
Biografía
A conferencia nacional nixerina de 1991 aprobou a celebración de eleccións multi-partitas: lexislativas o 14 de febreiro de 1993 e presidenciais o 27 de febreiro e 30 de marzo. Na primeira volta das presidenciais, Mamadou, candidato do antigo partido único, o Movemento Nacional pola Sociedade en Desenvolvemento (MNSD) obtivo o 34,22 % dos votos, por diante de Mahamane Ousmane, candidato á fronte dunha alianza de partidos de oposición que acadou un 26,59 %. Na segunda volta, Ousmane gañou a totalidade dos votos e as eleccións cunha participación moi reducida (35 %).
O 27 de xaneiro de 1996, o xeneral Ibrahim Baré Maïnassara derrocou o presidente Ousmane e organizou eleccións presidenciais en xullo do mesmo ano. Mamadou presentouse, pero só obtivo a terceira praza co 15,65 % na primeira volta, polo que non puido participar na segunda. O presidente saínte, o xeneral Ibrahim Baré Maïnassara, resultou vencedor no escrutinio contra Mahamane Ousmane.
Tralo asasinato do xeneral Baré en abril de 1999 e a toma de poder por parte do comandante Daouda Mallam Wanké, unhas novas eleccións presidenciais sen fraude notable tiveron lugar en novembro de 1999. Mamadou recibiu o 32 % dos votos na primeira volta e venceu ao antigo primeiro ministro Mahamadou Issoufou na segunda volta co 60 % dos votos. Mamadou comezou o seu mandato o 22 de decembro de 1999.
miniatura|esquerda|190px|Mamadou Tandja. Ao mesmo tempo que as presidenciais, tiveron lugar as eleccións lexislativas, nas que resultou vitorioso o MNSD de Mamadou Tandja. O novo presidente nomeou primeiro ministro a Hama Amadou.
Mamadou deu algunhas prioridades ao seu mandato: a prioridade era restablecer os contactos cos arrendadores dos fondos internacionais e ofrecerlles garantías de estabilidade e liberalismo económico, pois Níxer, un dos países máis pobres do mundo, depende en gran medida das axudas internacionais. Pero os recortes de Mamadou nos orzamentos de educación e sanidade, a redución dos efectivos da función pública nixerina e o atraso do cargo de funcionarios e militares até os 18 meses causaron un descontento xeneralizado entre a poboación, plasmada na manifestación de estudantes no campus da Universidade de Niamey en 2001 e nun amotinamento de unidades de militares en 2002. Por medo a que as manifestacións se estendesen, Mamadou dominou o amotinamento e controlou a prensa.
Nas eleccións presidenciais de novembro de 2004, Mamadou volveuse presentar. Na primeira volta Mamadou obtivo unha ampla vantaxe sobre outros cinco candidatos (40,7 % dos votos) e na segunda venceu a Mahamadou Issoufou co 65,5 % dos votos, obtendo así un segundo mandato. O candidato Issoufou denunciou fraudes electorais nas rexións desérticas do norte, mais é pouco probable que a amplitude das fraudes fose a responsable de mudar o resultado das eleccións.
O 19 de xaneiro de 2005, durante o 28ª cumio en Accra (Ghana), Mamadou Tandja foi elixido presidente da Comunidade Económica de Estados do Oeste de África, sucedendo ao ghanés John Kufuor.
O 18 de febreiro de 2010 un golpe de estado secuestrou a Mamadou e o seu gabinete, instaurando unha xunta militar que realizou unha rápida transición á democracia.
Tokyo Yakult Swallows
Os Tokyo Yakult Swallows (東京ヤクルトスワローズ) son un equipo profesional xaponés de béisbol con sede no barrio de Shinjuku en Tokio. O club compite na Nippon Professional Baseball (NPB) como membro da Central League. O nome de Shallows procede dos seus propietarios corporativos, Yakult, unha compañía adicada á venda de bebidas lácticas. Con todo, Yakult non sempre foi a principal propietaria do equipo. No momento da súa fundación, o club era propiedade da Nihon Kokuyū Tetsudō (Kokutetsu), a compañía nacional de ferrocarrís, e tiña o nome de Kokutetsu Swallows. Máis adiante, entre 1965 e 1968, foron propiedade do xornal Sankei Shinbun e chamados Sankei Atoms. En 1970 Yakult compra o equipo e restaura o seu nome orixinal en 1974. A mascota do equipo é Tsubakuro, unha andoriña negra con face vermella.
Historia
A franquía dos Tokyo Yakult Swallows naceu en 1950 da man da antiga compañía Ferrocarrís Nacionais do Xapón (日本国有鉄道). O nome deste primeiro equipo foi Kokutetsu Swallows (andoriñas). O club debutou ese mesmo ano na Liga Central como franquía de expansión. A nivel deportivo os primeiros anos do equipo non foron moi bos, de feito, durante toda a década de 1950 o equipo nunca acabou unha temporada con máis vitorias que derrotas. A súa primeira temporada positiva foi a de 1961, ano no que o equipo finalizou en terceiro lugar da liga. Nesta época destacou o Masaichi Kaneda, alcumado o Emperador (天皇), o pitcher máis dominador da época. Kaneda conseguiu na súa etapa na franquía tres Premios Sawamura ao mellor lanzador así como numerosos récords: catorce temporadas seguidas con máis de vinte vitorias, dez veces líder en srikeouts e tres en ERA. O propio xogador declaraou que era capaz de lanzar até unha velocidade de 180 km/h (112 mph). A pesar da mellora nas estatísticas de 1961, a pouca capacidade ofensiva do equipo e a marcha de Kaneda como axente libre aos Yomiuri Giants, levou ao equipo a verse de novo con malos resultados. En vista da situación, Kokutetsu decidiu vender en 1964 a franquía ao xornal Sankei Shinbun. Coa chegada do novo propietario, o club muda de nome a Sankei Atoms, inspirado no personaxe de manga e anime Astroboy (鉄腕アトム).
Coa chegaron os novos propietarios á franquía e debido á inestabilidade, varios xogadores foronse o foron vendidos. O equipo a pesar de seguir contando con bos lanzadores, carecía dun ataque sólido. En 1970 o equipo toca fondo coa peor temporada até a data, 33 vitorias por 92 derrotas. En 1974 recuperan o seu nome orixinal, Yakult Swallows. Durante esta década tentouse corrixir a mala situación deportiva e mellorar o atque coa adquisición de xogadores como Tsutomu Wakamatsu (1971), Katsuo Osugi (1975) ou Charlie Manuel (1976). En 1976, adestrados por Tatsuro Hirooka, os Swallows conseguiron acadar a segunda posición do campionato. Con todo, o seu primeiro grande éxito foi en 1978, cando o equipo consegue gañar por primeira vez a Liga Central e as Series do Xapón.
Durante a década de 1980, os Swallows volveron á senda dos malos resultados. Cun equipo sen recursos económicos para atraer xogadores de renome e coas súas antigas estrelas xa retiradas, decidiuse contratar en 1990 como adestrador a Katsuya Nomura. Baixo a súa dirección e tras facer varias mudanzas drásticas, a franquía mellorou de sensiblemente as súas actuacións. No seu primeiro ano o equipo acabou en quinto lugar, para mellorar e conseguir no seguinte e terceiro posto. O equipo non deixou de mellorar e ao ano seguinte, en 1992, gañou a Liga Central, fito repetido en 1993 e coroado coa consecución das súa segundas Series do Xapón en 1993. A boa serie de resultados non finalizaría aí, conseguindo ser os mellor equipo do país en 1995, 1997 e 2001.
No ano 2006 a franquía engadiu ao seu nome a cidade que os acolle, ficando como Tokyo Yakult Swallows. Tamén se engadiu ao uniforme do equipo o logotipo da cidade, o cal non levaban desde a era Kokutetsu. No ano 2009 conseguiron xogar as Climax Series (eliminatoria que outorga unha praza na final da Liga Central), aínda que perderon ante os Yomiuri Giants por 2−1. En 2011 os Swallows ocuparon o primeiro lugar da Liga Central desde abril até setembro, perdendo o primeiro posto nas últimas xornadas da man dos Chunichi Dragons. Nas Climax Series conseguiron eliminar na primeira fase aos Yomiuri Giants (2−1), máis perderon na segunda e difinitiva fase ante os Chunichi Dragons (4−2). En 2012 a oficina principal do equipo trasladouse desde Higashi-Shinbashi a Kita-Aoyama, moito máis cerca do Estadio Meiji Jingu. A nivel deportivo ese ano os Swallows volven xogar as Climax Series, mais de novo saíron derrotados ante os Chunichi Dragons (2−1). Tras dous anos ocupando o último lugar da liga, en 2015 o equipo consegu un novo título da Liga Central, clasficándose para xogar as Series do Xapón. Con todo, na final son gañados por 4−1 polos Fukuoka SoftBank Hawks. A seguinte aparición do equipo nas Climax Series foi en 2018, aínda que perderon por 2−0 ante os Yomiuri Giants.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo tivo diferentes nomes:
Marcos Lorenzo Gallego
Marcos Lorenzo Gallego, nado na Coruña en 1970, é un economista e antropólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela (1995), é doutor en Antropoloxía Social (1997), máster en Cooperación Internacional, xestión de ONG's e voluntariado (1999) e posgrao en xestión cultural (2006). Fundador e director da empresa e-Burbulla S.A., foi asesor cultural do Concello de Ferrol (2007-2009), e xerente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia. Coordinou proxectos europeos para a Fundación Galicia Emigración e fundou a empresa de consultaría Cidadanía S. Coop. Galega. É membro da sección de Lingua, Literatura e Comunicación do Consello da Cultura Galega. Dende xuño de 2020 é técnico en xestión cultural do Concello de Ferrol.
Tokyo Yakult Swallows
Dorsais honrados
thumb|Tony Barnette. Os Yakult Swallows non teñen retirados permanente dorais, mais si honran os números 1, 6, 8 e 27 de Tsutomu Wakamatsu, Shinya Miyamoto, Katsuo Osugi e Atsuya Furuta.
Santuario de Torreciudad
O santuario de Torreciudad xunto cos santuarios de O Pilar, Montserrat e Lourdes conforman a Ruta mariana
Descrición
A Virxe de Torreciudad é unha talla románica da serie de Virxes negras, sedente co neno nos seus brazos mirando á fronte, do século XI. Desde tempo inmemorial atópase nunha ermida ao bordo dun barranco xunto ao río Cinca, pertencendo historicamente ao termo municipal de Bolturina. Este pobo está actualmente deshabitado, polo que Torreciudad áchase no termo municipal de Secastilla. A advocación baixo a que se venera é a de "A nosa Señora dos Anxos". A devoción a esta imaxe chegou a ter certa importancia entre os habitantes das poboacións próximas, da Ribagorza aragonesa e do Somontano, que organizaban romarías e peregrinacións.
En 1904, Xosemaría Escrivá de Balaguer, de dous anos de idade, foi levado en peregrinación ata esta ermida en brazos da súa nai; sufrira unha grave enfermidade da que se temía a súa morte, polo que os seus pais pediron á Virxe de Torreciudad a súa curación. Como agradecemento pola súa curación foi levado en lombos de cabalería desde Barbastro a Torreciudad.
Desde os anos 1960, Escrivá de Balaguer decide construír un novo santuario en agradecemento á Virxe. O actual santuario inaugurouse o 7 de xullo de 1975, e foi construído polo arquitecto numerario do Opus Dei, Heliodoro Dols de 1970 a 1975 a unhas decenas de metros da ermida. O 26 de xuño de 1979 o Santuario sufriu un atentado bomba da banda terrorista ETA, resultando a estrutura case indemne.
Cun estilo moi persoal, destaca pola variedade de formas que logra crear cun elemento construtivo básico, o ladrillo. Usa tamén con profusión o alabastro, especialmente en esquineiras e en fiestras. Ambos materiais responden ás tradicións construtivas daquelas comarcas. O santuario ten dúas plantas, a nave principal (planta superior) que inclúe un coro alto, e unha cripta con catro capelas e confesionarios. As capelas son a da Virxe do Pilar, a da Virxe de Loreto, a da Virxe de Guadalupe e a da Sagrada Familia. O edificio queda enmarcado por unha explanada pechada por arquearías preparada para recibir a varios miles de persoas.
Destaca o retablo, esculpido en alabastro por Joan Mayné, que representa distintas escenas da Virxe María. No centro atópase a talla románica, restaurada con ocasión da construción do actual santuario. Á esquerda engadiuse en 1994 unha imaxe de San Xosemaría Escrivá de Balaguer. Na capela do Santísimo atópase un Cristo en bronce dourado ao lume, esculpido polo artista italiano Pasquale Sciancalepore.
Tamén é notable o órgano, con máis de catro mil tubos. En agosto vénse celebrando un festival de música de órgano.
Consérvase tamén a ermida coa súa vella hospedaría, aberta ao público. Na actualidade a canle do barranco foi enchido por un encoro de aproveitamento hidroeléctrico, resultando dun grande efecto paisaxístico.
A festa da Virxe de Torreciudad celébrase o domingo seguinte ao 15 de agosto.
Lago Urmia
O lago Urmia (en ; en Urmiya gölü; en Gola Urmiyê, en Ուրմիա լիճ, Урмия лич или Կապուտան - Капутан, ou lago Azul) é un lago salgado endorreico de Irán, situado entre as provincias de Acerbaixán Occidental e Acerbaixán Oriental. Na súa máxima extensión, era o lago máis grande do próximo oriente e o sexto lago salgado máis extenso da Terra, cunha superficie de aproximadamente 5200 km², unha lonxitude de 140 km e un largo de 55 km.
Descrición
miniatura|esquerda|Diminución da superficie do lago Urmia. O lago recibe o nome da cidade de Urmia, nome arameo que quere dicir «cidade da auga». O seu nome en persa era Shishast. A rexión occidental pertenceu ao reino de Armenia e o nome en armenio era Kaputan. No século VIII a rexión en que se atopa foi islamizada e contra 1930 o xa Reza Pahlavi cambioulle o nome a Rezaiyeh (ریاچهٔ رضائیه), mais o nome foi eliminado trala revolución islámica de 1979.
Punto (puntuación)
O punto (.) é o signo de puntuación que se coloca ao final dos enunciados e as oracións gramaticais en galego ademais de na maioría das linguas co alfabeto latino. Escríbese sen deixar espazo de separación co carácter que precede pero deixando un espazo co carácter que segue a non ser que dito carácter sexa de peche.
Florideofíceas
A das florideofíceas (Florideophyceae) é unha clase de rodófitas (algas vermellas) do subfilo das eurorrodofitinas.
Lago Urmia
Descrición
Ten 102 illos que son centros de aves migratorias. Na illa Shahi, a segunda máis grande, sitúase a tumba do khan mongol Hulagu, neto de Xenxis Kan.
Punto (puntuación)
Historia
O punto deriva do sistema de puntuación inventado por Aristófanes de Bizancio, no que aparecían o punto superior, o punto medio e un punto á altura da liña (.) chamado "telia" (do grego τέλος "telos: final").
Florideofíceas
Descrición
A clase foi descrita en 1960 polo botánico estadounidense Arthur John Cronquist, no seu traballo "The divisions and classes of plants", publicado en The Botanical Review.
Punto (puntuación)
Usos ortográficos
O punto úsase para indicar unha pausa ou final de texto, podendo existir tres posibilidades, punto e seguido, o punto e á parte e o punto final.
Lago Urmia
Descrición
O lago perde por evaporación case un metro cada ano. Na auga non hai peixes polo seu alto índice de salinidade; non obstante, o lago Urmia está considerado un dos maiores hábitats naturais de Artemia salina, que serve como fonte de alimentación a numerosas aves migratorias, como os flamengos.
Florideofíceas
Clasificación
A clase comprende as seguintes subclases:
Punto (puntuación)
O punto e outros signos
En múltiplas ocasións adóitase empregar o punto xunto a outros signos que tamén son considerados de peche, como poden ser as parénteses, as comiñas etc., o punto sempre hai que colocalo detrás do signo.
Lago Urmia
Descrición
A maior parte do lago é un parque nacional e unha reserva da biosfera da Unesco. O 23 de xuño de 1975, 483 000 hectáreas foron declaradas Sitio Ramsar (n.º ref. 38).
Florideofíceas
Clasificación
Ademais, incúe tamén dúas xéneros incertae sedis:
Punto (puntuación)
O punto e outros signos
Tamén se pode dar o caso de que se combinen ó mesmo tempo o punto coa comiña ("", «», ‹›) e cos signos de exclamación (¡!) e interrogación (¿?) prevalecendo o último signo anterior ao punto, caso de ser comiñas colócase punto, caso de que sexa a exclamación ou interrogación o último signo anterior ao punto non se coloca.
Deonomástico
Deonomástico (do latín de "desde" e onomástico "nome propio", este derivado do grego ónoma "nome") é un termo que designa os substantivos e adxectivos comúns que proceden en orixe dun nome propio, sexa este persoal ou xeográfico. Trátase pois dun procedemento de creación de vocabulario, usual en todas as linguas. Dous exemplos poderían ser os seguintes:
Historia
Este procedemento de formación de vocabulario ten sido analizado desde hai tempo pola lingüística, e entra dentro das figuras retóricas, designándoo como metonimia, por contigüidade de significado. Así tómase a causa polo efecto (ou o autor polo producido): "este cadro semella un Rafael"; o efecto pola causa ; o continente polo contido ou ao revés: "merquei un Ribeiro" (é dicir, unha botella de viño do Ribeiro); ou, por último, simplemente consiste en denominar algo por unha súa calidade ou carácter parcial.
Clasificación por estrutura morfolóxica
Desde o punto de vista da súa morfoloxía pódense clasificar en:
Clasificación por orixe
Pola súa orixe os deonomásticos poden ser máis variados:
Clasificación polo uso
Poden ser cultos ou populares. Ás veces é difícil, polo menos a primeira vista, decidir. Poderíase pensar que anabolena é culto, mais a súa fama fíxoo unha designación popular. En principio son de uso culto case todos os que teñen un étimo de tipo mitolóxico e literario, e tamén os acuñados en medios científicos, pero sempre con reservas, unha designación como dalia, relativamente recente está bastante espallada. Cando a orixe ven dun onomástico corrente, sen dúbida estamos perante un termo popular.
Giorgio de Chirico
miniatura|dereita|Giorgio de Chirico. Giorgio de Chirico, nado o 10 de xullo de 1888 en Volos (Tesalia, Grecia) e finado o 20 de novembro de 1978 en Roma (Italia), foi un pintor italiano.
Traxectoria
Seu pai, enxeñeiro de ferrocarrís, era un afeccionado á arte que lle fixo descubrir a Grecia antiga. Á idade de 12 anos, De Chirico inscribiuse no Instituto politécnico de Atenas, no que seguiu cursos de debuxo e pintura. Despois da morte da súa irmá logo do falecemento do pai, en 1905, marchou coa súa nai e o seu irmán Andrea (coñecido máis tarde co pseudónimo de Alberto Savinio) para Italia, para ir posteriormente para Múnic. Asiste entón aos cursos da Academia de Belas Artes, ao tempo que descobre os escritos de Friedrich Nietzsche e Arthur Schopenhauer e os cadros de Arnold Böcklin.
De volta a Italia, en 1910, comeza a pintar unha serie de cadros nos que a miúdo no seu título figura a palabra enigma, como Enigma dunha tarde de outono (1910), “O enigma do oráculo” (1910), “O enigma da hora” (1912). Até 1917, Chirico non cesará de plasmar cadros de aparente simplicidade, pero con forte carga premonitoria, xogando con cromatismos sen matices e con perspectivas con frecuencia aberrantes: horizontes baixos e distantes, elementos arquitectónicos monumentais flanqueados no primeiro plano de obxectos chocantes (luvas, manequíns de xastre, pegadas de peixes ou conchas, ...), desertización humana dos espazos a pesar de colocar cabezas esculpidas, bustos ou estatuas completas: En palabras de René Passeron “De Chirico crea un universo no que os obxectos se poñen a facer de signos”.
Por mediación do seu irmán, pintor tamén, Giorgio instalouse en París. De Chirico expuxo as súas primeiras obras no Salon d'automne (Salón de outono) de 1912 e 1913. Guillaume Apollinaire repara nel e escribe, para a súa revista "Les Soirées de Paris" (Seráns de París), un informe eloxioso, no cal cualifica a pintura de De Chirico como "metafísica". Retomando a expresión, De Chirico e Carlo Carrà fundan o movemento "Pintura metafísica" (1915). Alertados polo artigo de Apollinaire, os artistas da vangarda desta época: cubistas, orfistas, futuristas, e os futuros dadaístas e surrealistas fican impresionados e admirados.
Un día de 1922, Yves Tanguy ve desde a plataforma dun autobús, nun escaparate, o cadro Le Cerveau de l'enfant ("O cerebro do neno"). Salta de socato do autobús e fica tan impresionado que decide entón facerse pintor "aínda que eu non tivera nunca un pincel!". Sen sabelo, tivo a mesma reacción que tivera André Breton seis anos atrás. Despois da primeira guerra mundial, De Chirico "descobre" as obras de Tiziano; ao tempo axúntase ao grupo futurista "Valori Plastici" (Valores plásticos), seducido polo fascismo de Benito Mussolini. De Chirico executa entón as súas series de Cidade romana, Fillo pródigo e Argonautas, con grande desespero de Breton : "Chirico, a continuar pintando, non fixo desde hai dez anos que mal usar un poder sobrenatural... Esta estafa milagreira ten durado demasiado." ("La Révolution surréaliste", 1926). En 1928, os surrealistas organizan unha exposición Chirico, consagrada tan só ao período "metafísico", á cal lle puxeron o título "Ci-gît Giorgio De Chirico" (Aquí xace De Chirico). Nun informe sobre esta exposición, Raymond Queneau conclúe que "é inútil esperar por este grande pintor... Medroulle unha barba na fronte, unha lixada barba de renegado". Cincuenta anos máis tarde, De Chirico responderá : "Preferiría que se ocupase de min dun xeito máis intelixente. Mais non podo facer nada en contra" ("Le Quotidien de Paris", 1974).
A polémica desatada polos surrealistas non impediu que De Chirico continuase a súa obra por unha vía máis académica e ao tempo máis remuneradora, multiplicando até o infinito os seus cadros de "metafísico" á maneira dun pintor "pompier" do século XIX.
Cadros (selección)
En 1930 ilustrou os “Caligrammes” de Guillaume Apollinaire.
Punto tipográfico
O punto tipográfico é a unidade de medida utilizada en imprenta, a partir da cal se fabrica todo o material tipográfico. No sistema Didot equivale a uns 0,376 milímetros (exactamente 0,376065 mm á temperatura de 20 °C). Á medida de doce puntos denominasele cícero.
No sistema anglosaxón e en varios países hispanoamericanos que non adoptaron o sistema Didot o punto tipográfico baséase na pica (algo inferior ó cícero) e é a dudécima parte desta, equivalente a 0,3514729 mm.
Historia
Antigamente, cada fundidor daba unha medida distinta ós tipos que fabricaba. Foi o fundidor francés Pierre Simon Fournier o primeiro en unifica-las distintas medidas en 1742. Para o mesmo, escolleu o tipo máis pequeno, o nomparell, e dívidiuno en seis partes, ás que chamou puntos. Ó dobre do nomparell (12 puntos) denominouno cícero. O punto Fournier tiña 0,350 mm e a altura do tipo 22,050 mm.
En 1760, François Ambroise Didot, membro dunha célebre dinastía francesa de impresores, perfeccionou o sistema de medida. Non se baseou en ningún tipo existente, como fixera Fournier, senón no nonio, ou «pé do rei». O punto tipográfico de Didot equivale exactamente a dous puntos de nonio. Este sistema, chamado Didot, foi adoptado pola maior parte do mundo, salvo Inglaterra, Estados Unidos e algúns países hispanoamericanos, que empregan a pica (e o punto de pica) como unidade de medida.
Púrpura (heráldica)
miniatura|150px|Púrpura. En heráldica, a púrpura é un esmalte de cor violáceo. É un dos esmaltes menos utilizados.
Ponte do Eume
Ponte do Eume, tamén chamada ponte de Pedra, é unha construción que comunica os concellos de Cabanas e Pontedeume, a través do río Eume.
Púrpura (heráldica)
No mundo antigo utilizouse como elemento alusivo á soberanía e grandeza dos monarcas. Especialmente coñecido é o seu uso, por influencia oriental, polos emperadores Romanos. Tamén o adoptaron como símbolo da súa autoridade moitos monarcas europeos durante a Idade Media, de aí que sexa símbolo heráldico da grandeza, a xustiza e a sabedoría. A púrpura en heráldica representa a dedicación á defensa da verdade e o enxeño, entre outras cualidades.
Ponte do Eume
Historia
A primeira referencia escrita é de 1162 e refírese a unha ponte de madeira. Porén xa debía existir desde tempo inmemorial para comunicar ambas marxes do río, habitadas desde tempos remotos. A finais do século XIV, Fernán Peres de Andrade, O Boo, mandou construír unha ponte de cantería. Dita ponte tiña 78 arcos e dúas torres, sendo unha das máis longas de Europa : entre os arcos 8º e 9º a Torre da Ponte, e entre os arcos 40º e 41º a Torre do Risco. Entre os arcos 2º e 3º estaban, sobre unhas peañas, os símbolos de Fernán Peres: o oso e o xabarín. Ao final da ponte había un cruceiro. Tamén había un hospital de peregrinos entre os arcos 19º e 20º. A ponte foi reparada en varias ocasións dos estragos que ocasionaban as crecidas do río, mais non puideron evitar a deterioración progresiva da ponte. Así, desaparece o hospital entre 1791 e 1820 e en 1843 desaparecen as torres e os símbolos dos Andrade.
Púrpura (heráldica)
Representación
Nos gravados represéntase mediante liñas diagonais que baixan de esquerda a dereita do campo ou figura, isto é, de dereita a esquerda do observador.
Ponte do Eume
Historia
Finalmente, derrúbase a ponte e constrúese unha nova entre 1863 e 1873, inicialmente con 11 arcos que se amplían progresivamente ata os 15 actuais. O oso e o xabarín da ponte de Fernán Peres están hoxe en día no claustro do convento de Santo Agostiño (actual casa da cultura de Pontedeume).
Ata a inauguración da AP-9 Guísamo-Ferrol en 2003 foi a ponte o principal acceso pola costa a As Pontes e Ferrol dende A Coruña e Betanzos.
Crónica de Pontevedra
Crónica de Pontevedra foi un xornal editado en Pontevedra entre 1886 e 1889.
Historia e características
Logo do banquete celebrado na Caeira o 15 de agosto de 1885 no que se celebrou a fusión das dúas faccións do Partido Liberal, a fusionista e a esquerdista, co pacto entre os seus xefes, o marqués de la Vega de Armijo e Montero Ríos, estableceuse a necesidade dun periódico que defendese este partido. Subtitulado Diario político, apareceu o 1 de maio de 1886. Na súa Carta-programa aparecida no número un, proclamábase órgano do Partido Liberal dinástico da provincia de Pontevedra. Esta orientación mantívose até xullo de 1887, cando se pasou ao Partido Liberal-Reformista. Periódico diario, só deixaba de publicarse os domingos e festivos. Estaba dirixido por José María Millán. Entre os seus redactores figuraron Emilio Álvarez Giménez, Torcuato Ulloa, Ángel Limeses Castro, Antonio Alonso, Ángel Cobián Areal, Ramiro Vieira e Anciles. A partir do número 281 aparecido o 15 de abril de 1887 cambiou o seu subtítulo por Periódico diario. Publicou como folletíns ''Biográfía del ilustre marino Excmo. Señor D. Casto Méndez Núñez de Ramiro Vieira Durán e Vocabulario español de las voces más usuales'' de Ricardo Barros Pintos (1888). O último número do que se ten constancia é do 26 de agosto de 1889.
Ordinariato para os fieis de rito oriental
No Annuario Pontificio os nove ordinariatos que existen hoxe lístanse xunto aos quince exarcados apostólicos. Destes nove, cinco son para todos os católicos orientais que carecen de xurisdición diocesana propia nun determinado país, outro é para católicos bizantinos, e os outros tres para católicos armenios.
Errol Flynn
Errol Leslie Thomson Flynn, nado en Hobart, Tasmania (Australia) o 20 de xuño de 1909 e finado o 14 de outubro de 1959, foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Era fillo do oceanógrafo, biólogo e botánico, Theodore Thomson Flynn. Dende rapaz, Errol mostrou unha personalidade hiperactiva, indisciplinada, moi impulsiva e aventureira. Foi matriculado nun prestixioso estabelecemento en Londres, o Eton College, e rematou en París, tras ser expulsado por indisciplinado da férrea institución británica onde cursaba os seus estudos.
Errol dedicouse entón ao deporte, decantándose decontado polo boxeo, e mesmo recibiu a oportunidade de representar o seu país, Australia, nos Xogos Olímpicos de 1928 en Ámsterdan. Porén, o mozo Flynn, inimigo da disciplina e do estrutural non aceptou a convocatoria e dedicouse a viaxar polos cinco continentes e a exercer os máis diversos oficios.
Moulins, Ille e Vilaine
Moulins (en Melined, e en galó: Móleins) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Corvinella
miniatura|240px|[[Urolestes melanoleucus|Corvinella melanoleuca = Urolestes melanoleucus]] Corvinella é un xénero de aves da orde dos paseriformes, infraorde dos Corvida, suborde dos oscines, unha das catro que integran a familia dos lánidos.
O xénero conta, segundo moitos autores, con tan só dúas especies descritas, (aínda que unha delas na actualidade de clasifica noutro xénero, Urolestes, como Urolestes melanoleucus) que se distribúen pola África subsahariana, que habitan nas sabanas máis abertas, e en bosques [`trópico|tropicais]], onde se as pode ver pousadas ergueitas na copa das árbores ou en cabos de teléfono.
Características
Son picanzos moi grandes, e coas colas moi longas. Nas dúas especies, ambos os sexos son moi parecidos, aínda que diferenciábeis. Ao contrario que os picanzos do xénero Lanius son aves gregarias.
Desde os seus pousadoiros lánzanse sobre as súas presas, cazándoas ás veces en voo, pero principalmente no solo. Aliméntanse sobre todo de insectos grandes, aínda que tamén de pequenos paxaros, réptiles e mamíferos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1831 polo cirurxián, botánico, ornitólogo e naturalista francés René Primevère Lesson, na páxina 373 do tomo I da súa obra Traité d'ornithologie, ou, Tableau méthodique des ordres, sous-ordres, familles, tribus, genres, sous-genres et races d'oiseaux: ouvrage entièrement neuf, formant le catalogue le plus complet des espèces réunies dans les collections publiques de la France.
Clasificación
Como quedou dito, o xénero comprende dúas especies, coas subespecies que se indican:
Nota: a segunda destas especies hoxe é clasificada por moitos autores como Urolestes melanoleucus (Jardine, 1831), polo que o xénero Corvinella resultaría ser un taxon monotípico.
Fernande, Piñeiro, Ames
Fernande é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 31 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 13 mulleres.
Pavillón Municipal de Chapela
O Pavillón Municipal de Chapela é un recinto deportivo cuberto da parroquia de Chapela, no concello pontevedrés de Redondela. É usado como feudo local polos equipos do Club Balonmano Chapela, así coma equipos locais de fútbol sala e baloncesto. Foi inaugurado no ano 1989.
Seattle Kraken
O Seattle Kraken é un futuro equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Seattle, no estado de Washington (Estados Unidos). O equipo competirá na Pacific Division National Hockey League (NHL) a partir da tempada 2021-22.
Gazeta
Etimoloxía
A orixe da denominación xera controversia. Tradicionalmente entendeuse que o nome da moeda pasou a designar tamén un popular folleto informativo que comezou a editarse en Venecia cara a 1563, polo feito de ter este o prezo de dous soldos (unha gazeta). A partir dese momento, o termo gazeta (posteriormente adaptado como gazzetta) pasaría a designar en italiano calquera xornal lixeiro de papel e de aí estenderíase a outros idiomas da nosa contorna (gal: "gaceta"; pt: gazeta; es: gaceta; ca: gaseta). Neste caso, apúntase a que a etimoloxía da denominación da moeda puidese estar na palabra latina medieval gāza ("tesouro") ou na do grego χαλκός (khalkós, “cobre ou aliaxe de cobre”).
Para outros autores, a relación sería a inversa: o feito de que a gaxeta ou gazeta (o folleto) valese dous soldos foi o que fixo que esa denominación comezase a aplicárselle tamén á moeda dese valor.
Historia
A gazeta foi introducida en 1539 polo dux Pietro Lando (1539-1548). No momento da súa creación, tiña unha lei de 948 milésimas de prata e un peso de 0,24 gramos, e con estas características métricas seguiu cuñándose ata 1559, xunto cos múltiplos de 2, de 3 e de 4 unidades. . No norte de Italia foi moi imitada ata mediados do século XVII.
Os seus anversos estaban caracterizados pola presenza dunha alegoría da Xustiza sedente, en tanto que os reversos amosaban o león de San Marcos, símbolo de Venecia.
A partir do século XVII comezaron a cuñarse en cobre, tanto a unidade como os seus múltiplos. Entre outras, a gazeta emitiuse en Candia cara a 1632 e tamén durante a guerra contra os Otománs (1646-1650). A gazeta cuñada en Zadar amosa as lendas ISOLE ET ARMATA ou ARMATA ET MOREA.
A gazeta emitiuse tamén nos séculos XVII e XVIII para a súa circulación nos territorios coloniais venecianos en Creta, en Dalmacia e en Albania, así como nas Illas Xónicas e outras illas do Levante.
A gazeta das Illas Xónicas
O uso da gazeta nas Illas Xónicas mantívose mesmo ata o século XIX. Alí cuñáronse moedas autónomas con valor de 1, de 5 e de 10 unidades en 1801, e mantivéronse en uso ata 1819, cando foron substituídas no inicio da época de influencia británica.
Galería de imaxes de Noalla, Sanxenxo
Santo Estevo de Noalla é unha parroquia que se localiza no concello de Sanxenxo
Amiloidose familiar renal
A amiloidose familiar renal (tamén coñecida coma amiloidose familiar visceral, ou nefropatia amiloide hereditaria) é unha forma de amiloidose que se presenta de xeito primario no ril. Trátase dunha doenza xenética, que presenta unha herdanza autosómica dominante. Non existen datos sobre a prevalencia ou a incidencia da enfermidade, aínda que se sabe que afecta predominantemente á etnia caucásica, e non presenta diferenzas significativas entre sexos.
Está asociada coa cadea alfa do fibrinóxeno, a apolipoproteina A1, e a lisozima.
Tamén se coñece coma tipo "Ostertag", após que B. Ostertag así o describira nos anos 1932 e 1950.
Super 14 2010
A tempada 2010 do Super 14 (actual Super Rugby) foi a 15ª edición da máxima competición mundial de rugby entre franquías, organizada no hemisferio Sur pola SANZAR, entre equipos de Nova Zelandia, Australia e Suráfrica. Esta edición do torneo contou con 14 equipos, que disputaron unha tempada regular con 13 xornadas, seguida duns playoffs entre os 4 mellores equipos. O campionato foi gañado polos Bulls, o equipo surafricano que acadou así o seu 3º título, vencendo na final ós Stormers.
Estatísticas
O máximo anotador de puntos do torneo foi Morné Steyn, con 263 puntos. Os máximos anotadores de ensaios foron Joe Rokocoko e Drew Mitchell con 9 cada un.
Peter Higgs
Peter Ware Higgs, nado en Newcastle, Tyne e Wear, o 29 de maio de 1929, é un físico británico coñecido pola súa proposición nos anos 1960 da ruptura da simetría na teoría electrodébil, explicando a orixe da masa das partículas elementais en xeral, e dos bosóns W e Z en particular.
Este chamado mecanismo de Higgs predí a existencia dunha nova partícula, o bosón de Higgs (que a miúdo se describe como "a partícula máis cobizada da física moderna").
Peter Higgs foi galardoado con varios premios en recoñecemento ao seu traballo, incluíndo a Medalla Hughes da Real Sociedade en 1981; a Medalla Rutherford do Institute of Physics en 1984; a Medalla e Premio Paul Dirac do Institute of Physics en 1997, polas súas contribucións sobresaíntes no campo da física teórica; o premio á física de alta enerxía e física de partículas da Sociedade Europea de Física en 1997; o Premio Wolf en Física en 2004; o premio Oskar Klein Memorial Lecture da Real Academia Sueca de Ciencias en 2009; o Premio J. J. Sakurai de física teórica de partículas da Sociedade Americana de Física en 2010; unha medalla única a Higgs da Sociedade Real de Edimburgo en 2012, entre outros. O descubrimento do bosón de Higgs levou ao físico Stephen Hawking a sinalar no ano 2012 a súa opinión de que Higgs debería recibir o premio Nobel de Física polo seu traballo.
No 2013, Peter Higgs recibiu o premio internacional Nonino Man of Our Time, e o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica xunto a François Englert e o CERN. Nese mesmo ano, foi galardondo co premio Nobel de Física, tamén xunto a François Englert, «polo descubrimento teórico dun mecanismo que contribúe á nosa comprensión da orixe da masa das partículas subatómicas, e que recentemente foi confirmado a través do descubrimento da partícula fundamental prevista, polos experimentos ATLAS e CMS no gran colisionador de hadróns do CERN».
Biografía e educación
Higgs naceu en Newcastle upon Tyne. O seu pai era un enxeñeiro de son que traballaba na BBC. Debido a que Peter padecía de asma, e en parte tamén ao traballo do seu pai, mudáronse a varios lugares. Máis tarde, por mor da segunda guerra mundial, experimentou novos cambios de residencia e, como consecuencia, Higgs perdeu bastantes clases do ensino básico, tendo por iso moita formación na súa casa. Cando o seu pai foi destinado a Bedford, Higgs quedou coa súa nai en Bristol, cidade na que asistiu á Escola de Gramática, onde foi inspirado polo traballo dun dos alumnos da escola, Paul Dirac, pai da mecánica cuántica moderna.
Traballos teóricos en física
Foi en Edimburgo cando se interesou pola masa, desenvolvendo a idea de que as partículas non tiñan masa cando o universo comezou, adquirindo a mesma unha fracción de segundo despois, como resultado da interacción cun campo teórico, agora coñecido como o campo de Higgs. Higgs postulou que este campo permea todo o espazo, dándolle a todas as partículas subatómicas que interactúan con el a súa masa.
Mentres que o campo de Higgs se postula como o que lle confire a masa aos quarks e leptóns, representa só unha pequeniña porción da masa das outras partículas subatómicas, como protóns e neutróns. Neles, os gluóns, que ligan os quarks, confiren a maioría da masa da partícula.
A base orixinal do traballo de Higgs provén do teórico estadounidense nacido no Xapón Yoichiro Nambu, da Universidade de Chicago. Nambu propuxo unha teoría coñecida como «ruptura espontánea de simetría electrodébil», baseada no que se sabe que sucede na supercondutividade da materia condensada. Con todo, a teoría prediciu partículas sen masa (o teorema de Goldstone) cuxos resultados non foron observados claramente nos experimentos.
Higgs escribiu un artigo curto onde trataba de eludir o teorema de Goldstone e que se publicou en Physics Letters, unha revista europea editada no CERN en 1964.
Higgs afirmou que non lle agrada que a partícula que leva o seu nome se coñeza tamén como a «partícula de Deus», xa que non é crente aínda que considera que ciencia e relixión poden ser compatibles. Este sobrenome do bosón de Higgs atribúese habitualmente a Leon Lederman, pero realmente é o resultado dunha mala edición das publicacións de Lederman, xa que originalmente quixo chamala A maldita partícula (The goddamn particle) pola súa dificultade en ser detectada.
En 1980 creouse unha cátedra co seu nome en física teórica. Chegou a ser membro da Royal Society en 1983 e membro do Institute of Physics en 1991. Retirouse en 1996 sendo profesor emérito na Universidade de Edimburgo.
Impacto na comunidade científica
O mesmo día que o CERN publicou os resultados do achado (4 de xullo de 2012), o astrofísico británico Stephen Hawking considerou que Peter Higgs debería gañar o Premio Nobel de Física trala comprobación da súa teoría sobre o bosón que leva o seu nome. «Indican de xeito contundente que descubrimos o bosón de Higgs», dixo Hawking en declaracións á BBC. «É un resultado moi importante e Peter Higgs merece o Nobel por este motivo», asegurou o autor de Breve historia do tempo. «Non obstante, até certo punto para min é unha mágoa que este grande avance na Física se lograse con experimentos que deron resultados que non me esperaba», engadiu Hawking. «Por este motivo, eu fixen unha aposta co físico Gordon Kane, da Universidade de Michigan, a favor de que a partícula de Higgs non se atoparía. Pero parece ser que perdín 100 dólares», confesou o astrofísico.
Pola súa banda, o presidente do Instituto de Física (IOP) do Reino Unido, Peter Knight, sinalou que «o descubrimento do bosón de Higgs é tan importante para a física como o descubrimento do ADN o foi para bioloxía». Ademais, sinalou que este achado establece o marco para «unha nova aventura no esforzo por comprender a estrutura do Universo». Para o científico, esta noticia é «un logro notable. Quince anos de colaboración internacional e de traballo duro na construción do gran colisionador de hadróns (LHC) deu os seus froitos», declarou. Do mesmo xeito, indicou que «anuncio asegura que o Modelo Estándar é correcto e agora poderase empezar a explorar até onde leva esta partícula e profundar máis no Modelo Estándar».
Rúa, Piñeiro, Ames
Rúa (á espera da oficialización da forma A Rúa ) é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 29 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 14 eran homes e 15 mulleres.
O Castelo, A Pontenova, A Pontenova
O Castelo é un lugar da parroquia da Pontenova no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 36 habitantes (16 homes e 20 mulleres).
Kim Clijsters
Kim Clijsters, nada o 8 de xuño de 1983 en Bilzen, é unha ex xogadora belga de tenis profesional.
Traxectoria
Gañou 33 títulos en individuais durante a súa carreira. Dous deses obtívoos no "WTA Tour Championships" dos Ánxeles, California en 2002 e 2003, cando venceu á francesa Amélie Mauresmo. Entre os seus maiores logros está obter o trofeo do US Open nos anos 2005, 2009 e 2010.
O 10 de agosto de 2003 alcanzou o posto número 1 da clasificación mundial da WTA.
Selección de fútbol de Gales
A Selección de fútbol de Gales (en galés: Tîm pêl-droed cenedlaethol Cymru, en inglés: Wales national football team), dependente da Asociación de Fútbol de Gales (Cymdeithas Bêl-droed Cymru, Football Association of Wales), é a terceira selección de fútbol máis antigas do mundo, a cal representa internacionalmente a Gales. Nunca conseguiu ningún título de relevancia, sendo os seus mellores resultados en torneos internacionais a participación en cuartos de final da Copa de Mundo de e en semifinais na Eurocopa de 2016.
Estadio
Durante o período 2000-2010, Gales xogou a maior parte dos seus partidos como local no Millennium Stadium de Cardiff. Antes de 1989, Gales xogaba os seus partidos nos estadios do Cardiff City FC, Swansea City AFC e Wrexham FC. O primeiro partido de fútbol de Gales no Millennium Stadium foi contra o 29 de marzo de 2000. Os finlandeses gañaron o encontro por 2-1, con Jari Litmanen converténdose no primeiro xogador en marcar un gol no estadio. Ryan Giggs anotou o gol de Gales no partido, converténdose no primeiro galés en anotar no estadio.
Nete, Vilalba
San Cosme de Nete é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 196 habitantes (94 homes e 102 mulleres), distribuídos en 23 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 323 habitantes.
Historia
A parroquia aparece mencionada nun documento legal de 1275 en favor do mosteiro de Monfero por parte dos señores da casa-torre de Samarugo.
Patrimonio
Hai innumerables mámoas na Legua Dereita.
Micromatriz de ADN
Unha micromatriz de ADN (DNA microarray), tamén chamada chip de ADN ou biochip de ADN ou microarranxo de ADN, é unha superficie sólida á que se unen un conxunto de "puntos" (sitios, manchas) microscópicos (spots ou features na literatura inglesa) que levan fragmentos de ADN. Os científicos usan estas micromatrices para medir os niveis de expresión dun gran número de xenes simultaneamente ou para xenotipificar múltiples rexións dun xenoma. Cada unha destas "manchas" con ADN contén picomoles (10−12 moles) dunha secuencia de ADN específica, chamada sonda (probe ou reporteiros ou oligos). Estas secuencias poden ser un curto fragmento dun xene ou outro elemento de ADN que se utiliza para hibridalo a unha mostra "diana" (target) de ADNc ou ARNc (tamén chamado ARN antisentido). A hibridación entre a sonda e a diana xeralmente detéctase e cuantifícase porque a diana detectada está etiquetada cun fluoróforo ou con prata ou con quimioluminescencia, o que serve para determinar a abundancia relativa da secuencia do ácido nucleico na diana.
Nete, Vilalba
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Cosme de Nete é do século XVIII.
Micromatriz de ADN
Unha das súas principais aplicacións é identificar xenes cunha expresión diferencial en condicións distintas. Por exemplo, para detectar xenes que producen certas doenzas comparando os niveis de expresión entre células sas e células que están desenvolvendo certos tipos de doenzas.
A micromatriz básica
miniatura|300px|Exemplo de chip de ADN con 40.000 sondas. Como unha matriz (array) pode conter decenas de miles de sondas, un experimento cunha micromatriz (microarray) pode realizar moitas probas xenéticas en paralelo. Por tanto, o uso destas matrices acelerou drasticamente moitos tipos de investigacións. Nas micromatrices estándar as sondas son sintetizadas e despois unidas por medio de enxeñaría de superficie a unha superficie sólida por enlace covalente a unha matriz química (por medio de epoxi-silano, amino-silano, lisina, poliacrilamida ou outros). A superficie sólida pode ser vidro ou un chip de silicio, e nese caso denomínanse coloquialmente chip Affy se se utiliza un chip Affymetrix. Outras plataformas de micromatrices, como Illumina, utilizan boliñas, en vez de soportes sólidos grandes. Alternativamente, poden construírse micromatrices por síntese directa de sondas de oligonucleótidos en superficies sólidas. As matrices de ADN diferéncianse doutros tipos de micromatrices só en que ou ben miden o ADN ou usan o ADN como parte do seu sistema de detección.
As micromatrices de ADN poden utilizarse para medir cambios nos niveis de expresión para detectar polimorfismos dun só nucleótido (SNPs), ou para xenotipificar ou resecuenciar unha molécula diana. As micromatrices tamén se diferencian na súa fabricación, funcionamento, exactitude, eficiencia, e custo. Outros factores adicionais nos experimentos con micromatrices son o deseño experimental e os métodos de análise dos datos.
Principio
miniatura|900px|none|Pasos necesarios nun experimento de micromatrices.