cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cinema negro
Características
O cinema negro presenta unha sociedade violenta, cínica e corrupta que ameaza non só o heroe/protagonista do filme senón tamén outros personaxes, dentro dun ambiente de pesimismo fatalista. Os finais adoitan ser agridoces ou mesmo de fracaso. Outro punto característico do cinema negro é a presenza da femme fatal, a muller fatal, quen, aparentemente inofensiva, pode conducir as súas vítimas ao perigo ou á morte. As novelas de Dashiell Hammett e Raymond Chandler, cos seus detectives Spade e Marlowe son frecuentes fontes dos guións do xénero.
Pataca (moeda)
Pataca é o nome de diversas moedas, das que só unha delas ten actualmente valor legal.
Pataca ou cadela
miniatura|201x201px|Pataca (5 céntimos de [[peseta) de 1870]] Moeda española con valor facial de 5 céntimos de peseta, cuñada inicialmente en cobre en 1870 polo Goberno Provisional e posteriormenmte a nome de Afonso XII entre 1877 e 1879, e que mantivo a súa denominación durante o mandato de Francisco Franco para designar as moedas dese mesmo valor labradas en aluminio durante a década de 1940.
Pataca "mexicana"
A pataca era unha moeda de prata, co valor de 320 reais que foi emitida polo goberno portugués ata o século XIX.
O nome "pataca" derivase da moeda de prata de oito reais mexicanos.
Antigamente era popular en Asia, coñecidos en portugués como "pataca mexicana".
Pataca de Timor Portugués
miniatura|201x201px|[[Pataca timorense de 1945]] Pataca timorense foi a moeda da colonia de Timor Portugués entre 1894 e 1959, agás polo período comprendido entre 1942 e 1945, cando foi ocupada polos xaponeses durante a segunda guerra mundial, e fora introducido o gulden das Indias Holandesas e a rupia das Indias Holandesas. Era equivalente á pataca de Macau e subdividida en 100 avos.
Pataca de Macau
miniatura|201x201px|[[Pataca macaense de 2007]] Actualmente, a pataca (abreviatura: MOP) é a moeda oficial usada na Rexión Administrativa Especial de Macau da República Popular da China. Unha pataca é subdividida en 100 avos.
Pataca do Brasil
dereita|miniatura|200px|Pataca brasileira de prata, 320 reis de 1812. [[Casa da Moeda do Brasil|Casa da Moeda de Río de Xaneiro.]]
No Brasil, pataca foi a denominación que recibiu a moeda de prata de orixe portuguesa con valor de 320 reis, que se mantivo en circulación entre 1695 e 1834. O seu peso medio, ao longo do tempo, foi de 8,96 gramas, e a súa pureza de 917 milésimas. A moeda de 960 reis (tres patacas), cuñada de 1810 a 1834, coñeceuse co nome de patacão. A serie de moedas á que pertence a pataca cuñouse no Brasil ata 1821, nas casas de moeda de Pernambuco, Baía, Río de Xaneiro e Minas Xerais.
Black Daisy
Black Daisy é un grupo irlandés que, xunto con Sinéad Mulvey, representou a Irlanda no Festival de Eurovisión 2009 coa canción "Et Cetera".
Traxectoria
A banda formouse na cidade de Dublín e actualmente conta con tres membros Lesley-Ann Halvey, Asta Milleriene e Nicole Billings. 180px|miniatura|esquerda|Black Daisy con Sinéad Mulvey interpretando "Et Cetera" en [[Londres o 17 de abril de 2009.]] Participaron na segunda semifinal do Festival, celebrada o 14 de maio de 2009, acadando 52 puntos. Malia iso, ficaron na onceava posición e non se clasificaron para a final. Porén, a súa canción chegou á sexta posición nas listas de vendas de Irlanda.
Agustín García Calvo
Agustín García Calvo, nado en Zamora o 15 de outubro de 1926 e finado na mesma cidade o 1 de novembro de 2012, foi un gramático, poeta, dramaturgo, ensaísta, tradutor e filósofo español.
Traxectoria
Formou parte do Círculo Lingüístico de Madrid xunto con Rafael Sánchez Ferlosio e Carlos Piera.
Como filólogo fixo importantes contribucións á lingüística xeral, á prehistórica ou indoeuropea, á grecolatina e á do espofcont ("español oficial contemporáneo"). A súa teoría xeral sobre a linguaxe aparece desenvolvida na triloxía formada por Del lenguaje, De la construcción (Del lenguaje II) e Del aparato (Del lenguaje III) e nos artigos compilados no volume ''Hablando de lo que habla. Estudios de lenguaje'' (Premio Nacional de Ensaio de 1990). En 2009 publicouse a súa triloxía Elementos gramaticales, concibida como libro de texto para iniciar os adolescentes na gramática.
As súas obras máis destacadas no ámbito do pensamento son: Lecturas presocráticas, ''Lecturas presocráticas II. Razón común. Edición crítica, ordenación, traducción y comentario de los restos del libro de Heráclito, Contra el tiempo, De Dios e Contra la Realidad''.
Por encargo do primeiro presidente da Comunidade de Madrid, Joaquín Leguina, escribiu o Himno da Comunidade, polo prezo simbólico dunha peseta.
Fernando Savater foi nos anos 70 o seu discípulo e tiña pensado elaborar con el unha tese de doutoramento, que nunca chegou a rematar. Porén, posteriormente as súas posturas diverxen radicalmente. Como escribe Savater na súa autobiografía, «foi fundamental no meu devir intelectual e moral encontralo, non menos que logo arredarme del».
Outros intelectuais españois interesados nalgún momento polo pensamento de García Calvo son Félix de Azúa (que tomou del a expresión "medios de formación de masas" e que lle adicou varias das súas obras poéticas) e Javier Marías. Sinalouse tamén a súa influencia sobre os derradeiros libros do poeta Miguel Ángel Velasco.
Na última etapa da súa vida coordinou o parladoiro político no Ateneo de Madrid.
A obra poética de García Calvo inspirou varias versións musicais, como as de Amancio Prada ou Chicho Sánchez Ferlosio.
Morreu o 1 de novembro de 2012 en Zamora, debido a unha insuficiencia cardíaca.
Pensamento político
Nas súas obras e intervencións tratou de dar voz a un sentir anónimo, popular, que rexeitaba os manexos do poder. Esencial nesa loita é a denuncia da realidade, unha idea que se presenta como reflexo fiel de «o que hai», cando de feito é unha construción abstracta, na que as cousas son reducidas pola forza a ideas. Dese modo, mátase canto poida haber nas cousas de impredicíbel e infinito, e resulta posíbel sometelas a plans, esquemas e manexos. A xente, un caso máis de cousa, queda organizada deste modo en individuos, sometidos a unha dobre esixencia contraditoria: cada un ten que ser individual, e porén todos han ser sumables nunha masa numérica. Por fortuna, esta organización deixa sempre cabos soltos: ao que poida quedar na xente de ocorrencias imprevisíbeis, non sometidas a plan nin cálculo, refírese García Calvo como «o pobo».
O progreso do poder chega á súa cúspide nas sociedades democráticas, compostas por masas de individuos. Dado que o plan do progreso é introducir este sistema en todas as partes, a loita popular debe dirixirse contra a democracia, por ser esta o réxime que administra a morte do pobo nas sociedades máis avanzadas. Xa que o único certo do futuro é a morte, anticipar este —como fai o poder— con plans ou propósitos constantes é acercar a morte para desvivir a vida. A pervivencia de formas máis atrasadas de dominio (como as ditaduras comunistas ou as dos países musulmáns) serve para lexitimar, por comparación, a democracia burguesa, e debe considerarse por tanto un "trompe-l'œil".
Esencial para o poder e a realidade é a figura de Deus, que despois de tomar moitos nomes, como o de home, na súa forma máis moderna ou progresada preséntase co nome de diñeiro: unha idea omnipresente á que son reducíbeis todas as cousas (todo ten un prezo). A relixión deste novo Deus é a ciencia, cuxa misión esencial é manter actualizada a idea de realidade e convencer os individuos de que todo está baixo control: hai coñecemento seguro de todo, ou haberao co tempo. Porén, a investigación dos científicos, en especial a dos físicos, na medida en que é honesta, non deixa de presentar indicios da resistencia das cousas á súa redución a ideas.
Na democracia, o Estado e o capital son dous rostros da mesma cousa. A loita popular debe dirixirse contra ambos, sen converterse nunca nunha reivindicación (que supón recoñecer lexitimidade ao poder) nin unha alternativa de goberno (que non faría máis que contribuír ao progreso do poder). Esta loita non é individual (pois o individuo, construído a imaxe e semellanza do Estado, é esencialmente reaccionario e constitúe o primeiro inimigo do pobo), senón da xente, do que quede de pobo, por debaixo dos individuos e en contradición con estes.
Respecto dos nacionalismos, sinala García Calvo que parten da conversión do pobo indefinido e inmanexábel nunha idea (os pobos) manexábel e submisa ao poder.
A linguaxe ten un papel destacado na opresión do pobo, pero tamén na súa rebelión. As palabras con significado das linguas configuran unha realidade distinta para cada tribo. Na medida en que a linguaxe contribúe a crear a ilusión de que sabemos todo o que hai e como chamalo e manipulalo, constitúe unha arma contra o pobo. Porén, no uso común das palabras prodúcense continuamente indicios que apuntan ao contrario (a que non sabemos o que hai, nin a realidade cobre todo o que se dá), e nese sentido a linguaxe, que calquera pode usar pero que non é de ninguén, é a expresión popular por excelencia.
Exemplos concretos da loita contra a realidade podémolos encontrar no ataque ao automóbil (vehículo individual por excelencia) e a defensa do tren; na loita contra a concepción de que "Facenda somos todos"; ou na decisión de "escribir como se fala", fronte ao uso pedante da linguaxe por parte de eruditos, funcionarios e xornalistas.
Artigos
Innumerables artigos de filoloxía e lingüística nas revistas Emérita, Estudios Clásicos, Revista Española de Lingüística, Saber Leer etc. e de política en Archipiélago, El País, Diario 16, La Razón etc.
Vilassar de Dalt
Historia
Vilassar é un pobo milenario: o primeiro documento que o menciona data do ano 978. O pobo foi crecendo ao redor do castelo do século X e a parroquia do século XI. En 1875 un pequeno núcleo urbano de casas construídas cerca do mar sepárase e pasa a formar Vilassar de Mar, que se constitúe como pobo. Na época franquista, Vilassar de Dalt, pasou a chamarse San Ginés de Vilasar.
Economía
O municipio caracterizouse desde antigo pola produción agrícola: horta na zona baixa; viña, alfarroba e cereal na montañosa. Os cultivos de secaño xa non existen e a floricultura segue só naquelas zonas nas que por normativa urbanística non é posible construír urbanizacións, a principal característica do Baix Maresme nas últimas décadas. A actividade téxtil, hoxe practicamente testemuñal, no pasado representou a principal fonte de traballo da poboación desde os inicios da revolución industrial ata a gran crise industrial dos anos 70, cando as fábricas empezaron un proceso de peche masivo. Esta actividade foi decrecendo en canto ao seu peso relativo, deixando paso a un sector de servizos impulsado pola urbanización do municipio, que acolleu nos últimos anos a poboación con orixe en Barcelona cidade, inicialmente como segunda residencia.
Ademais, o pobo alberga ao parque acuático Illa Fantasía, que chegou a ser o máis grande de Europa.
Igrexa da Santísima Trindade de Ourense
A igrexa da Santísima Trindade de Ourense é un templo parroquial de estilo gótico, construído entre os séculos XII e XVI.
Descrición
O templo ten dúas portadas de ingreso. A da fachada principal (occidental) presenta tripla arquivolta de arcos apuntados arrancada de columnas de fuste liso e capiteis de variada decoración que apean sobre unha base. O intradorso do arco inferior ten saíntes picudos, mentres que a clave superior e os salmeres están decorados cuns rostros de ruda talla, moi erosionados. A portada do lado do Evanxeio (norte) é menos abucinada, carece tamén de tímpano e presenta tres arquivoltas tardorrománicas decoradas con flores de catro pétalos, bolas, molduras baquetonadas e, o arco máis exterior, picos de serra. Baixo a arquería figura un único par de columnas de fuste liso.
No interior, de planta basilical, ou de nave única sen cruceiro, destaca a Capela Maior, cuberta con bóveda de crucería con profusión de nervios e claves, e presidida por un retablo do século XVI. Outros dous retablos laterais de estilo barroco, unha pía de auga bendita xeminada e algunhas pezas de imaxinería completan o mobiliario do templo.
Dedalus en Compostela
Dedalus en Compostela é un relato de Vicente Risco, publicado por vez primeira en 1929 na revista Nós.
Trama
A acción desenvólvese en Santiago de Compostela o venres da Ascensión de 1926 (14 de maio). Nas rúas da cidade coinciden o propio Risco e Stephen Dedalus, personaxe literario creado por James Joyce e alter ego do mesmo nas súas novelas Retrato do artista cando novo e Ulises. Risco informa de que xa coincidira con el en Ourense durante o inverno, no seu despacho da rúa de Santo Domingo. Porén, explica que o encontro se produce no mundo do imaxinable; di que cando coincidiran en Ourense Dedalus tiña 43 anos (a idade de Dedalus en Ulises), mentres que no encontro en Compostela ten 19 (a idade que ten en Retrato do artista cando novo).
Risco comeza un paseo desde un ultramarinos da rúa da Acibacharía van até a rúa Nova, a praza do Pan (praza de Cervantes), o Preguntoiro, a Caldeirería e Tras Salomé. Nunha librería a carón do pórtico atopa a Dedalus, co que bota a camiñar de novo polas rúas compostelás. Dedalus explícalle que foi a Compostela como peregrino para ser soterrado alí, como Guillerme de Aquitania. Risco faille a Dedalus tres preguntas de carácter persoal, que o irlandés responde. Van pola rúa Nova, a rúa da Conga, a praza da Quintana, e Dedalus propón ir ao bar Quiqui, sobre o cal discuten da estética da súa arquitectura. Seguen por Praterías, a praza do Hospital e a Acibacharía, e entran na catedral, onde visitan o sepulcro de Santiago o Maior.
Estilo
O narrador é o propio Vicente Risco, que escribe en primeira persoa. Entre outros, os temas tratados son o cristianismo (conceptos como o pecado ou o inferno) e a estética da arquitectura, que son os que marcan o propio antropónimo de Stephen Dedalus (chamado así por Estevo Mártir e por Dédalo). Amais, fálase do orientalismo de Risco, quen explica que por entón xogaba ao mahjong.
Edicións e adaptacións
A obra apareceu en 1929 no número 67 da revista Nós, do 25 de xullo. Foi reeditado en 1961 por Editorial Galaxia, baixo supervisión do propio Risco, quen suprimiu varios anacos de texto.
En 2014 o relato foi levado á banda deseñada por Fernando Iglesias "Kohell" co título de Dédalus en Compostela, publicada pola Fundación Vicente Risco e a Deputación de Ourense, con prólogos de José Manuel Baltar Blanco e Arturo Lezcano Fernández.
Compton
O topónimo inglés Compton (do inglés antigo cumb, "val pequeno", + tun, "asentamento") pode referirse a:
Amais, como apelido Compton pode referirse a:
Os Pretos, A Torre, Vilalba
Os Pretos é un lugar da parroquia da Torre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Prone Lugo AD
O Prone Lugo Asociacion Deportiva, antigamente coñecido por motivos de patrocinio como Azkar Lugo Fútbol Sala, é un equipo lucense de fútbol sala fundado en 1984. Cun importante crecemento na última metade dos 90 e moitos anos do equipo na máxima categoría, o fútbol sala transformouse nun deporte popular na cidade. Actualmente xoga na Segunda División da Liga nacional de fútbol sala.
O Prone conta cunha gran canteira de xogadores, destacando o equipo filial, que xoga na división semiprofesional Primeira Nacional A. Tamén conta cun equipo xuvenil de Liga Nacional. O grupo principal da súa inchada son "Os Bufóns".
Entre o seu palmarés destaca a Recopa de Europa de fútbol sala no ano 2005, disputada en Lugo. Un dos seus xogadores máis destacados é o internacional e campión do mundo Marcelo.
Historia
O equipo fundouse en 1984 como un club afeccionado, formado a partir dos traballadores da empresa de transporte Garaxe Villares. A medida que o club comezou a gañar títulos nas competicións locais, en 1989 cambiou o seu nome polo de Prone Lugo AD.
En 1995, o Prone Lugo inscribiuse nas competicións nacionais e desenvolveuse como institución profesional, coa creación dunha escola de fútbol e a contratación de xogadores a tempo completo. Na tempada 1996/97 os lucenses compraron a praza dun club do Barco de Valdeorras en Primeira Nacional A, e en dúas campañas ascenderon a División de Prata. En 1998, co nome de Airtel Prone Lugo, gañouse a primeira Copa Xunta de Galicia, trofeo máis importante a nivel autonómico.
Ao seu paso pola División de Prata, o Prone Lugo convértese nun dos clubs máis fortes da división. Tras terminar terceiros no seu primeiro ano, os galegos finalizaron primeiros en 1999/2000 e xogaron a fase de ascenso, onde caeron ante o FC Barcelona. Aínda que o equipo non puido ascender no terreo de xogo, aproveitou a desaparición do CLM Talavera para comprar a súa praza, grazas á posición alcanzada a campaña anterior. Deste xeito, Lugo debutou na División de Honra da LNFS en 2000/01.
Co nome de Café Candelas Lugo, o equipo descendeu tras terminar en antepenúltima posición e perder no playoff de permanencia. Con todo, os lucenses remontaron a súa situación e recuperaron a máxima categoría en 2002. De novo en Primeira, o equipo centrouse en mellorar a súa estrutura e asegurar a permanencia. Ese mesmo ano chegou como patrocinador a empresa de transportes Azkar, polo que o equipo pasou a chamarse Azkar Lugo FS.
Na tempada 2003/04, o equipo galego clasificouse para os playoff polo título por primeira vez na súa historia. Deste xeito, mellorou as súas actuacións na máxima categoría, finalizando nos postos medios da clasificación. Asímismo, comezaron a chegar xogadores internacionais como Fernandinho ou Marcelo, que se converteu anos máis tarde en campión do mundo coa selección española. En 2005/06 Lugo gañou a Recopa de Europa fronte ao Boavista FC, o seu maior título ata a data.
A Arrotea, Guillarei, Tui
A Arrotea é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres), un aumento de 3 habitantes respecto ao ano 1999.
The Birthday Party
The Birthday Party (orixinalmente coñecida coma The Boys Next Door) foi unha banda australiana de post-punk, activa de 1976 ata 1983.
A pesar de ser promocionados por John Peel, The Birthday Party tivo pouco éxito comercial durante a súa carreira. Aída que de xeito indirecto, a súa influencia foi moi grande, e foron citados coma unha das "bandas máis escuras e difíciles do post-punk surxidas nos 80". Aínda que na súa primeira etapa foi ás veces cualificada como banda de rock gótico a banda rexeitaba o termo, e o seu son era moi distinto á maioría da música gótica e máis próxima ao No Wave. Porén, The Birthday Party tivo moita influencia no deathrock, un xénero relacionado co rock gótico.
A pesar do seu limitado éxito comercial, o núcleo creativo da banda tivo unhas recoñecidas carreiras musicais: o vocalista e compositor Nick Cave, o multi-instrumista e compositor Mick Harvey e o vocalista, compositor e guitarrista.
RIP
RIP pode ser:
Lingua asmat
A lingua asmat é unha lingua papúa da provincia de Papúa, Indonesia. É falada polo pobo asmat. Os principais dialectos, suficientemente distintos para ser consideradas linguas son:
1560
Outros
Historia ano a ano
Francisco López de Goicoechea Inchaurrandieta
Francisco López de Goicoechea Inchaurrandieta, nado en Totana (Murcia) o 24 de setembro de 1894 e finado en Madrid o 28 de xuño de 1973, foi un político español.
Traxectoria
Cursou a carreira de Dereito na Universidade Central de Madrid, dende 1911 até 1916. Antes da proclamación da República, ocupou os cargos de Académico Numerario da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e o de Deputado Noveno do Ilustre Colexio de Avogados de Madrid. Xa na época Republicana, foi elixido Deputado a Cortes por Murcia nas Constituíntes de 1931, polo Partido Republicano Radical Socialista e na lexislatura que deu comezo o ano 1936, pola Unión Republicana. Así mesmo, ocupou a Dirección Xeral de Minas e Combustible en 1933.
Golpe de estado e posguerra
Ao producirse o golpe de estado fascista do 18 de xullo de 1936, D. Francisco permaneceu leal á República e inacautouse xunto con outros colegas republicanos do Colexio de Avogados de Madrid, institución da que foi nomeado Decano, mediante decreto publicado na Gaceta de Madrid, o 30 de xuño de 1936, asinado polo presidente Manuel Azaña.
Así mesmo, durante a guerra civil, ocupou os cargos de Maxistrado do Tribunal Supremo e Presidente da Audiencia de Murcia. O 29 de xaneiro de 1939, exiliouse en Francia, pasando posteriormente a México e Cuba, países nos que exerceu a avogacía.
En México tivo o honor de ser socio fundador do Ateneo Español, unha das asociacións culturais máis importantes do país. D. Francisco foi autor dunha vintena de tratados de Dereito, entre os que figura As Sociedades Mercantís no Dereito Cubano (Jesús Montero Editor, A Habana, 1953), obra á que no ano 1958 foille concedido o Diploma de Honor e a Medalla do Instituto de Dereito Comparado da República Arxentina. López de Goicoechea, regresou a España en 1964 para seguir loitando contra a ditadura franquista e faleceu en Madrid o 28 de xuño de 1973, momento no que ocupaba o cargo de Deputado Contador da Xunta de Goberno, do Ilustre Colexio de Avogados de Madrid.
SST Records
SST Records é un selo independente estadounidense formado en 1978 en Long Beach (California) polo músico Greg Ginn. A compañía inicialmente chamouse Solid State Tuners debido a que Ginn vendía equipamentos electrónicos. Ginn transformouna nun selo discográfico para editar material da súa banda Black Flag.
SST inicialmente centrouse na edición de material de bandas de hardcore punk de Southern California. Coma moitas das bandas do selo trataban expandirse máis aló das limitacións do xénero, SST editou moitos álbums clave na evolución do rock alternativo estadounidense, incluíndo a bandas coma Minutemen, Hüsker Dü, Meat Puppets, Sonic Youth ou Dinosaur Jr. Despois de alcanzar o seu pico de edición a finais dos anos 80, SST comezou a aventurarar con publicacións de jazz. SST está hoxe en día baseado en Taylor, Texas. Sonic Youth, Dinosaur Jr. e Meat Puppets reclamron os dereitos do material de SST antes de deixar o selo.
Primeiros anos
Moitos dos primeiros concertos de Black Flag remataban con violencia, a miúdo coa aparición da policía de Los Angeles. Como resultado disto, a policíu intervíu os teléfonos do selo e mantivo a oficina de SST baixo vixilancia. Ginn afirma que policías de incógnito disfrazados como xente sen fogar sentábanse preto da porta de SST. A banda foi incapaz de contratar un avogado debido á falta de cartos. Cara 1980 os clubs de Los Angeles comezaron a prohibir os concertos de hardcore punk, sumando así máis problema a SST.
SST lanzou o EP de estrea de Minutemen, Paranoid Time, como a súa segunda edición e 1980. As cancións graváronse e mesturáronse nunha noite por 300 dólares. Encarando a hostilidade cara o hardcore punk, os grupos de SST como Black Flag e Minutemen tocaron onde puideron, principalmente festas en casas particulares e en sotos. Black Flag comezou a viaxar pola costa californiana para tocar no Mabuhay Gardens de San Francisco, facendo sete viaxen en total ata alí. O produtor da SST, Spot, acompañounos como técnico de son e mánager de xira, un traballo que faría durante varios anos, ademais de axudar a gravar gran parte da música do selo.
SST vendeu as súas edicións a pequenos distribuidores a un prezo deliberadamente baixo; porén, xa que os distribuidores normalmente vendían discos de importación, as gravacións normalmente acabaan en tendas especializadas onde se vendían a prezos altos. Ginn decidiu publicar o primeiro álbum de Black Flag, Damaged (1981), a través dun gran distribuidor. SST chegou a un acordo con MCA Records para co-editar Damaged a través de Unicorn Records, un pequeno selo distribuído por MCA. Xusto antes ao lanzamento do disco, MCA decidiu non facelo, citando a súa temática "anti-pais". SST demandou a Unicorn alegando que o selo non pagara os dereitos e os gastos do álbum. Unicorn respostu con outra demanda e obtivo unha medida cautear que impedía a Black Flag editar máis material ata que o case se resolvese. Cando SST lanzou o recompilatorio da banda Everything Went Black, Unicorn demandou a SST en xullo de 1983. Ginn e o baixista de Black Flag, Chuck Dukowski (que se convertera en co-propietario de SST) foron acusados de incumplir a medida cautelar e foron enviados á prisión do condado de Los Angeles cinco días. Posteriormente nese mesmo ano Unicorn entrou en bancarrota e Black Flag puido editar discos novamente.
Expansión e diversificación
A pesar dos seus problemas legais, SST continuou publicando discos de artistas como Minutemen, Saccharine Trust e Meat Puppets. En 1982 o grupo hardcore de Minneapolis Hüsker Dü converteuse na primeira banda do selo que non era da costa oeste. Tras a resolución do problema con Unicorn Records, SST publicou catro álbums de Black Flag en 1984. Os múltiples traballos de Black Flag, xunto coa edición dos álbums duplos Zen Arcade e Double Nickels on the Dime de Hüsker Dü e Minutemen respectivamente, aumentaron os recursos do selo. Aínda que SST cría que Zen Arcade tería un éxito considerable no underground, os lanzamentos dunhas 5.000 copias eran un territorio descoñecido para o selo, polo que cometeron o erro de ser demasiado cautos e non fabricar máis dese número de copias na edición inicial. Premiado coa aclamación da crítica en varios medios mainstream, Zen Arcade esgotouse rapidamente e estivo descatalogado durante meses. Ginn decidiu recortar os custos de promoción dos álbums de Black Flag lanzándoos nunha sucesión rápida e tendo á banda de xira tras os lanzamentos.
Durante mediados dos anos 80 Hüsker Dü converteuse na estrela de SST. As súas fortes composicións e a súa música cada vez máis melódica foi unha peza clave na conexión entre o hardcore punk e o desenvolvemento do son do college rock. A gravación e edición constante de discos da banda (que publicou tres álbums entre 1984 e 1985) traducíuse nun aumento dos ingresos do selo que lle permitiu aforrar cartos para pagar novos lanzamentos aos distribuidores. . Porén, a banda sentía que SST non prestaba a suficiente atención aos seus traballos; tras deixar o selo o batería de Hüsker Dü Grant Hart dixo, "Creo que hai un pouco de reticencia pola súa parte para permitir que algo consiga un pouco máis de atención que Black Flag". En 1985 Hüsker Dü quería autoproducir o seu terceiro álbum de estudio, New Day Rising. Ignorando os desexos do grupo, SST asignou a Spot para que supervisase as sesións. Grant Hart explicou posteriormente: "Non non queda outra elección que traballar con el. SST fíxonos traballas con el". Consciente da tensión, Spot "tivo que facer o que a discográfica quería". New Day Rising, como resultado, sería unha das últimas gravacións que Spot fixo para o selo, e a banda asinaría pouco tempo despois con Warner Bros. Records.
Os grupos de SST reduciríanse aínda máis coa desaparición en 1985 de Minutemen (como resultado da morte do seu guitarrista D. Boon) e coa ruptura en 1986 de Black Flag. O selo substituíu a esas bandas asinando con Sonic Youth, Dinosaur Jr e Bad Brains. Sonic Youth adoitaba a mencionar a SST en entrevistas e segundo o escritor musical Michael Azerrad, "semellaba estar facendo unha campaña activamente para asinar cos puntais do indie"; á súa vez, Sonic Youth foi determinante para que SST asinase con Dinosaur Jr. Gerard Cosloy, dono do anterior selo de Dinosaur Jr, Homestead Records, dixo, "SST era o selo onde todos querían estar... As bandas favoritas de todo o mundo estaban na discográfica; SST era máis divertido e máis interesante e tamén tiña a maquinaria".
A finais dos 80 e principios dos 90 Ginn creou dous subselos distribuídos por SST. O primeiro, Cruz Records, fundado en 1987, publicou tres álbums en solitario de Ginn no espazo dun ano, e tamén lanzou discos de ALL, Big Drill Car e Chemical People. O segundo, o selo de curta vida Issues Records, concentrouse en edicións de palabra falada, incluíndo un álbum duplo do antigo xogador da NBA Bill Walton con música de Ray Manzarek.
Descenso da fama
Varios artistas deixaron SST a finais dos 80. Cara 1987, xusto un ano despois de asinar co selo, o desencanto de Sonic Youth medrara. O guitarrista Thurston Moore dixo, "A contabilidade de SST era un pouco sospeitosa para nós", e Lee Ranaldo criticou a calidade administrativa de SST. A banda tampouco estaba satisfeita coas novas fichaxes de Ginn. Descontentos con que os ingresos dos seus discos acabasen axudando a financiar "gravacións lame-cus", Sonic Youth deixou o selo e asinou con Enigma Records en 1988. Dinosaur Jr abandonaría SST por Blanco y Negro Records en 1990. O seu líder J Mascis dixo, "Gústame Greg Ginn e as súas cousas, pero eles non ían pagarte".
En 1987 SST publicou ao redor de 80 títulos, unha "cantidade ridícula incluso para os estándares de grandes selos", segundo Azerrad. O prestixio de SST decreceu en cara 1990 o selo independente de Seattle Sub Pop Records eclipsara a SST. O reputación do selo quedou gravemente danada cando o grupo Negativland librou unha longa batalla legal con SST a raíz da súa demanda polos samples usados na súa versión do tema de U2 "I Still Haven't Found What I'm Looking For", no seu EP de 1991 U2. O caso resolveuse cando Ginn e SST accederon a editar a meirande parte dos masters de Negativland (principalmente a súa serie de casetes Over The Edge) a cambio de completar o traballo para un disco ao vivo que fora planeado moito antes de que comezase a batalla legal, ademais de manter as tres edicións da banda en SST por un curto período de tempo no selo (os dereitos dende entón pasaron a pertencer a Negativland). Esta batalla foi posteriormente a base do libro/CD de Negativland Fair Use: The Story of the Letter U and the Numeral 2, publicado en 1995.
SST entrou en semi-hibernación a mediados dos 90, borrando gran parte do seu catálogo de jazz e publicando pouco material novo á parte dos proxectos de Ginn (incluídos Confront James e Mojack), pero aínda mantendo os catálogos de Black Flag, Minutemen, Firehose, Hüsker Dü, Descendents e Bad Brains. Varios antigos artistas do selo, como Sonic Youth e Meat Puppets, demandaron a SST para reclamar os seus masters, reclamando dereitos sen pagar. O selo deixou de editar discos cara finais da década. Ginn culpou á quebra da distribuidora da discográfica, DNA. Co tempo SST reanudaría a edición de material novo a mediados da década dos 2000. Porén, esas novas edicións limitáronse aos proxectos relacionados con Ginn, como Gone, Hor, Jambang e Greg Ginn and the Taylor Texas Corrugators.
Partido Regionalista de Castilla y León
miniatura|Logotipo do partido O Partido Regionalista de Castilla y León (Partido Rexionalista de Castela e León en galego) (PRCAL) é un partido político español creado polo groso da militancia e cargos públicos do extinto Partido de Castela e León (PCAL) despois de abandonar esta denominación a formación Partido Castellano na que se integraba, proveniente da refundación de Tierra Comunera, é un partido rexionalista e castelanista da comunidade autónoma de Castela e León.
Definición
O PRCAL defínese como un partido rexionalista, independente, e alternativo ao bipartidismo PP-PSOE, así como defensor do patrimonio histórico, cultural e ambiental de Castela e León.
Historia
En 2010 trala eliminación do Partido de Castilla y León (PCAL) que operaba na comunidade de Castela e León, polo congreso do Partido Castellano pretendendo que en Castela e León se cambiase o nome a Partido Castellano (PCAS), a mesma denominación que nas comunidades de Madrid e Castela-A Mancha, a maioría de cargos públicos electos baixo as siglas PCAL nunha reunión en Torquemada, (Palencia) deciden crear un novo partido cuxa denominación e política reflicta a particularidade e as necesidades da comunidade de Castela e León. Tralo rexistro do partido celebrouse o congreso fundacional en decembro de 2012 en Burgos. O liderado do partido dende a súa fundación está en mans de José Ignacio Delgado Palacios, alcalde de Caleruela (Burgos).
O Partido Regionalista de Castilla y León uniuse como membro de dereito á Confederación de Agrupacións Políticas Independentes (CAPI) en xuño de 2013. En abril de 2014, a confederación de partidos CAPI subscribiu un acordo de colaboración con Ciutadans (C'S) para presentarse xuntos en coalición ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2014. Por esta razón o Partido Regionalista de Castilla y León participou nas eleccións europeas dese ano en coalición con Ciutadans do mesmo modo que fixeron todos os demais partidos pertencentes a CAPI. A obtención de dous deputados pola coalición satisfixo o partido.
O PRCAL anunciou publicamente a súa intención de integrarse en Ciutadans e deste modo presentarse dentro dunha candidatura a nivel nacional de Ciutadans nas eleccións autonómicas e municipais do ano 2015. Esta decisión tomouse tralo congreso do partido en setembro do 2014 en Boecillo (Valladolid). Os bos resultados,que obtivo Ciutadans nas eleccións europeas, animaron os membros deste partido a tomar esta decisión.
Cargos públicos e implantación territorial
Na provincia de Ávila alcalde en Lanzahita, concelleiros en Becedas, Gilgarcía, Candeleda, Castellanos de Zapardiel, El Hoyo de Pinares, El Tiemblo, Fontiveros, Hoyos del Espino, La Horcajada, La Torre, Mamblas, Mesegar de Corneja, Pedro Bernardo, Poyales del Hoyo, San Bartolomé de Pinares e Sotillo de la Adrada.
Na provincia de Burgos alcaldes en Alcocero de Mola, Arauzo de Miel, Caleruega, Castrillo Matajudios, Pancorbo, Peñaranda de Duero, Pinilla Trasmonte, Rabanera del Pinar, Rublacedo de Abajo, Saldaña de Burgos, Villaldemiro, Villamiel de la Sierra, alcaldes pedáneos en Doña Santos e Ircio, concelleiros en Aranda de Duero, Briviesca, Lerma, Medina de Pomar, Melgar de Fernamental, Roa de Duero e Salas de los Infantes.
Na provincia de Palencia alcalde en La Puebla de Valdavia, alcaldes pedáneos en Becerril del Carpio, Lebanza, Olleros de Paredes Rubias, Población de Soto, Relea de la Loma, Velilla de la Peña, Villalafuente e Villambroz, Concelleiros en Frómista, Fuentes de Valdepero, Guardo, Herrera de Valdecañas, Hontoria de Cerrato, La Pernía, Magaz de Pisuerga, Osorno e Pedrosa de la Vega.
Na provincia de Valladolid concelleiros en Boecillo.
Indochina Francesa
miniatura|250px|Antigas colonias e protectorados na Indochina. A Indochina Francesa (Đông Dương thuộc Pháp) foi unha parte do imperio colonial francés, formada por unha federación de protectorados no sueste asiático, concretamente na península da Indochina. Os protectorados que formaban parte da Indochina Francesa eran:
Os antigos protectorados de Tonkín e Annam xunto coa colonia da Cochinchina constitúen o actual Vietnam.
Willendorf
miniatura|Vista de Willendorf. Willendorf, tamén coñecida como "Willendorf in der Wachau", é unha aldea de Wachau, Baixa Austria, no Distrito de Krems-Land, situada a 209 m sobre o nivel do mar, na marxe esquerda do Río Danubio. O lugar é unha Katastralgemeinde da comunidade política de Aggsbach.
A aldea é tamén famosa por ser o lugar onde se atopou a Venus de Willendorf.
Arquetipo
Un arquetipo é un modelo ou exemplo de ideas ou coñecemento do cal se derivan outros tantos para modelar os pensamentos e actitudes propias de cada individuo, de cada conxunto, de cada sociedade, mesmo de cada sistema.
Un sistema de palabras, de ideas, de ideais ou pensamentos, segue unha conduta regular, envolveito no seu propio paradigma; mesmo se usan arquetipos para modelar o seu propio camiño, para abrirse campo nun medio de ideas abstractas e pouco comprensíbeis ou mesmo inintelixíbeis, soamente guiados polos seus propios pensamentos e crenzas.
Trátase dun termo xa empregado por filósofos neoplatónicos, como Plotino, para designar as ideas como modelos de todas as cousas existentes, segundo a concepción do propio Platón. Nas filosofias teístas o termo indica as ideas presentes na mente de Deus. Pola confluencia entre neoplatonismo e cristianismo, o termo arquetipo chegou até a filosofía cristiá.
1559
Outros
Historia ano a ano
Exército bizantino
miniatura|200px|dereita|Bizantinos atacando Preslav. O exército do Imperio Bizantino ou Imperio Romano de Oriente comeza como unha versión do exército romano, mantendo uns niveis similares de disciplina, valor e organización, e foi evolucionando cara a un exército medieval baseado en cabalería. Durante gran parte da historia do Imperio foi a forza militar máis poderosa e efectiva de Europa.
Transformacións do exército romano
Do mesmo xeito que o Imperio Bizantino foi unha continuación do Imperio Romano, o exército bizantino evolucionou a partir do exército romano. Este estaba composto dunhas trinta lexións acuarteladas nas fronteiras do Imperio (Ver: Lista de lexións romanas), e baseábase na forza da infantería.
Entre os séculos III e VII, entre os gobernos de Diocleciano e de Heraclio, ten lugar unha profunda reestruturación do exército romano. Os cambios máis destacados son os seguintes:
Desenvolvemento da cabalería. A forza das lexións romanas residía na infantería, e apenas se concedía importancia á cabalería, formada por pequenos corpos (auxíliaos) recrutados entre os aliados de Roma. No século IV as cousas empezan a cambiar. Tralo seu uso ocasional por parte dos persas, os catafractos foron adoptados (xa na etapa baixoimperial) como tropas de elite polo Imperio Romano, sendo antecesores da cabalería pesada medieval.
Nas guerras que o Imperio libra contra Persia ao longo do mencionado século, narradas na obra de Amiano Marcelino, ponse de manifesto a grande importancia da cabalería. A batalla de Adrianópolis foi o último encontro armado en que interviñeron as lexións convencionais. Dous séculos despois, no relato que fai Procopio das guerras de Xustiniano, as tropas romanas son exclusivamente de cabalería.
Este desenvolvemento da cabalería parece estar relacionado pola invención e desenvolvemento da sela e o estribo, así como pola aparición, na chaira irania, dunha nova raza de cabalos capaces de transportar ao home con armadura completa.
Un terzo de cada unidade estaba constituída por soldados de cabalería. Aproximadamente a metade era cabalería pesada, denominada de distintas formas: scutarii, promoti e stablesiani, por exemplo.
A organización do exército: os themata
Os themata ou temas (en grego: θημα, -τα) foron establecidos no século VII (discútese sobre se o seu creador foi Heraclio ou Constante II) sobre o modelo dos exarcados de Rávena e Cartago. Eran ao tempo distritos militares e circunscricións administrativas, baixo o mando dun estratego (στρατηγος). O nome thémata significa, segundo Treadgold, "emprazamentos".
Ostrogorsky, na súa Historia do estado bizantino, atribúe a Heraclio a creación dos primeiros temas en Asia Menor. Outros autores, con todo, como Pertusi, Baynes, Lemerle, Ahrweiler, Mango e Kaegi, opinan que foi un proceso paulatino ao longo do século VII.
Os cinco primeiros temas estaban en Asia Menor, e a súa misión principal era conter a invasión árabe, que desposuíra ao Imperio das provincias de Siria e de Exipto. Eran os seguintes:
As tropas dos temas estaban formados polos chamados stratiotas, que servían ao Imperio no réxime denominado πρωνοια (pronóia): concedíaselles parcelas (stratiotika ktemata) que debían traballar e, a cambio disto e unha pequena compensación monetaria, estaban ligados ao exército durante toda a súa vida, e mesmo transmitían esta obrigación aos seus fillos. Este sistema permitía ao Imperio formar un exército forte baseado na poboación autóctona, evitando ter que recrutar mercenarios.
En Asia:
En Europa:
Armada
Como se indicou previamente, o comandante da provincia ou themas tiña mando directo sobre as forzas navais da mesma. Ademais existía unha frota imperial, dependente do emperador e dirixida polo Gran Duque da frota, que reforzaban ás anteriores nunha determinada campaña.
Catafractos
Denomínase así á cabalería pesada na que tanto o xinete como o cabalo portaban armadura. O seu poder de choque era máis que significativo e a súa invulnerabilidade case total, como a dos cabaleiros medievais. Eran unha tradición en Oriente, onde serviran en exércitos persas, armenios, sasánidas... antes de ser adoptados polos Romanos. A evolución desta cabalería, precursora do modelo militar occidental foi decisiva durante séculos, ata a súa desaparición tras ser derrotada na Batalla de Manzinkert.
Armada
O Imperio Bizantino foi famoso pola súa superioridade naval. A súa frota, trala caída do Imperio Romano controlou o Mar Mediterráneo, especialmente durante a idade de Ouro de Xustiniano I. Tamén formaba parte da súa armada a frota fluvial que patrullaba o Danubio. O repregue posterior, supuxo o seu lento declive como primeira potencia do mesmo, aínda que no mar foi unha potencia a ter en conta durante bastante tempo. A expansión islámica expulsouna da zona oriental (Exipto, Siria) e chegou a ser problema coas conquistas temporais de Sicilia e Creta.
Co renacemento do século XI, a frota volveu recuperar o seu papel predominante no Mediterráneo Oriental, aínda que non alcanzou o seu anterior poder. Nos últimos estertores do imperio, xa reducido a un puñado de cidades portuarias, os restos do seu poder naval foron clave para manter as devanditas posicións ata o último sitio de Constantinopla.
O navío modelo da frota bizantina era o dromon, evolución das trirremes clásicas. É un barco de remo, similar á galera, dun só mastro. O velame era latino (de vela cadrada) como herdanza das técnicas de navegación precedentes.
Hai que mencionar o lume grego, unha arma secreta incendiaria, que durante séculos foi unha vantaxe para Bizancio. Transmitíase a súa composición en tal segredo, que hoxe en día so pode ser obxecto de conxecturas.
Os Tagmata
Os Tagmata (τάγματα, “batallóns”) eran as forzas de elite do Imperio, e estaban acantonadas na capital e nos seus arredores, aínda que nos últimos tempos foron enviados algúns destacamentos ás provincias. Aínda que moitos dos corpos de exército que os formaban se remontan á época protobizantina, sufriron unha importante reestruturación en tempos de Constantino V.
Confiábase aos Tagmata a seguridade do emperador e do palacio imperial, pero formaban tamén o núcleo das expedicións de campaña. Eran as tropas máis preparadas e mellor pagadas do exército bizantino.
No século X existían cinco rexementos de Tagmata: Excubitores, Hetairia, Vigla (tamén chamado Arithmos) e Numeri. Scholas, Excubitores e Numeri estaban ao mando de Domésticos; os oficiais dos rexementos Vigla e Hetairia eran dirixidos, respectivamente, por un Drongario e por un Gran Heteriarca. Os destacamentos provinciais dos Tágmata estaban ao mando dos turmarcas, lugartenentes dos Domésticos e Drongarios.
Os Tagmata máis importantes eran os seguintes:
Todos eles eran unidades de cabalería formadas por entre 1.000 e 6.000 homes (4.000 parece ter sido a cifra predominante).
Ducado de Calabria
O ducado de Calabria (despois Thema de Calabria), era un antigo territorio bizantino en Italia, que comprendía inicialmente partes das actuais rexións de Calabria e Puglia, e posteriormente só a parte meridional da actual Calabria.
Premisas e nacemento do ducado
miniatura|300px|left|Mapa da Italia bizantina e longobarda, inicio do [[século IX.]] Cunha guerra de case vinte anos (535-553) o emperador Xustiniano I (482-565) eliminara a presenza ostrogoda en Italia, pero a invasión dos longobardos do 568 chegou a romper definitivamente a unidade política da península, abrindo o camiño a unha distinción entre o regnum longobardo, con capital en Pavía (que se ha fraccionar en ducados cada vez máis autónomos do poder rexio), e os territorios bizantinos, coas respectivas subdivisións administrativas, tamén estes cunha cada vez maior autonomía: entre estes o ducado de Calabria, con capital ao principio en Otranto e despois en Reggio, centro urbano regional situado na ribeira do mar, conquistada no 536 polas tropas bizantinas guiadas por Belisario.
Os territorios italianos fican así fragmentados nunha serie de núcleos locais, algúns dos cales acabaron converténdose en estado autónomos (a república de Venezia, o ducado de Nápoles, as repúblicas marítimas de Gaeta, Amalfi, o ducado de Roma, o "ducado romano", de confíns incertos) mentres outros fican so o goberno do Imperio de Oriente (Exarcado de Rávena, Thema de Sicilia, que comprendía o ducado de Calabria).
O ducado bizantino
miniatura|300px|o ducado de Calabria entre o [[533 e o 600.]] 300px|right|miniatura|Os [[themata no 717.]] miniatura|300px|O thema de Calabria a mediados do [[século VIII.]] O ducado de Calabria xorde xa que logo no século VI agregando a rexión do Brutium, ou sexa a actual rexión calabresa, coas terras aínda posuídas no Salento (a Calabria dos romanos) cuxos confíns setentrionais están constituídos polo chamado "Limitone dei greci", unha especie de muralla defensiva construída para salvagarda do territorio da ameaza dos longobardos e que aínda existe nalgúns treitos. O nome de Calabria (que en orixe designaba a península salentina) comezaba así a ser utilizado para designar o Bruzio, mentres o Salento tomaba o nome de Terra de Otranto, progresivamente conquistado polos longobardos.
Entre os séculos VIII e IX as posesións en Italia do Imperio bizantino redcense progresivamente só ao ducado de Calabria, que comprende, por unha parte a Calabria ao sur do val do Crati, e por outra Gallipoli e Otranto na faixa costeira de Puglia.