cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alonso de la Peña Montenegro
Traxectoria
Foi enterrado en Quito, malia que dotara o seu panteón na igrexa de Iria, con sepultura e estatua orante, pero a súa familia non se ocupou do traslado do corpo, polo que o sepulcro de Iria está baleiro.
Gourma
Gourma é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Fada N'Gourma.
Komondjari
Komondjari é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Gayéri.
Departamentos
A provincia divídese en departamentos:
Sylvain Wiltord
Sylvain Wiltord, nado o 10 de maio de 1974 en Neuilly-sur-Marne, é un exfutbolista francés. Xogaba de dianteiro.
Nothhelm
Nothhelm é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Ghouls 'N Ghosts
Ghouls 'N Ghosts é un videoxogo desenvolvido por Capcom para Sega en 1989. Orixinalmente creado para máquinas recreativas saíron versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, Genesis, Sega Master System e ZX Spectrum. Segunda parte de Ghosts 'N Goblins. Estamos na Idade Media e o cabaleiro Arthur ten que se enfrontar ás forzas do mal para rescatar a unha princesa secuestrada. Dispón dunha armadura que o protexe contra as os seus inimigos e de diversas armas, machada, disco, espada, bólas de lume.
Dynamite Dux
Dynamite Dux é un videoxogo desenvolvido por Sega para máquinas recreativas e convertido por Activision en xogo de ordenador en 1989, saíron versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64 e ZX Spectrum. Achacha secuestrou ó pato Lucy pero Pin está decidida a destruír a Achacha para liberar á súa amiga, deberá loitar contra crocodilos, cans rabiosos ou cabezas de alce. Por sorte hai tamén salchichas, pasteis e hamburguesas para repoñer enerxía ou cofres para aumenta-la puntuación, ademais de armas como lanzachamas, lanzafoguetes, pedras, bombas ou bazookas sen esquecer os efectivos puños de Pin.
Eduardo Ruiz Pons
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Involucrouse na vida universitaria da época. Trabou amizade con Antolín Faraldo Asorey e Ramón de la Sagra Peris, entre outros revolucionarios. Xunto ao comandante Miguel Solís levantáronse en 1846 contra o ditador Narváez, reclamando un novo estatuto para Galiza, que non tiña representación no goberno. Madrid enviou ao xeneral de la Concha, que os derrotou en Cacheiras (Teo). Os doce xefes militares foron sometidos a unha farsa de xuízo e fusilados o 26 de abril en Carral (episodio dos Mártires de Carral). Eduardo Ruiz tivo que emigrar, sendo amnistiado tralo cambio de réxime, e concedéuselle a Cruz do valor.
En Madrid exerceu como avogado, estudou Ciencias e publicou artigos en La Discusión, do que foi director, o que lle provocou enfrontamentos. Posteriormente foi profesor de historia natural nos institutos de Oviedo, Pontevedra e Zaragoza. Foi elixido deputado nas eleccións de 1854 pola xurisdición da Coruña. Nas Cortes votou contra a monarquía, polo que tivo que emigrar de novo. O Goberno español informou ao francés, sendo detido 21 días en Bordeos. Tras unha nova amnistía instalouse en Zaragoza, onde publicou un programa democrático, motivo polo que foi procesado en 1861 e condenado a 1.000 pesetas de multa e 12 anos de cadea. Foi absolto ao ano seguinte, e marchou a Xénova para unirse con Garibaldi, pero este non o aceptou. Entón instalouse en Porto, onde publicou un libro sobre democracia. Alí faleceu en 1865.
Salvador del Río
Salvador del Río Pérez nado en Moaña en 1966, é un actor, autor, director e iluminador galego.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballou no teatro desde moi novo ligado ao grupo de Teatro Aurín e a compañía de teatro profesional Teatro de Ningures. Actor en numerosas compañías de teatro profesional galegas, actor en series de televisión e cine. Foi director das seis primeiras edicións do MITEU (Mostra Internacional de Teatro Universitario) e director técnico do Festival de Teatro Cómico e Festivo de Cangas desde 1998. Traballou tamén en numerosas series e producións audiovisuais.
Francisco, papa
Francisco (en Franciscus), nado co nome de Jorge Mario Bergoglio en Buenos Aires o 17 de decembro de 1936, é o 266º papa da Igrexa católica, bispo da diocese de Roma e soberano do Estado da Cidade do Vaticano dende o 13 de marzo de 2013.
Midnight Oil
Midnight Oil é unha banda de rock australiana recoñecida polo seu característico son hard rock, intensas presentacións en vivo e o seu aberto activismo político.
Francisco, papa
Traxectoria
Jorge Bergoglio naceu no seo dunha familia de orixe italiana, tanto pola parte do pai, Mario José Bergoglio, como da nai, Regina María Sivori. Ten catro irmáns.
Midnight Oil
"Burning the midnight oil" significa traballar tarde na noite, aludindo a unha lámpada de aceite. "Smells of the midnight oil" caracteriza poesía ou prosa cargada con elaboradas alusións literarias e vocabulario metafórico.
Francisco, papa
Traxectoria
Na Universidade de Buenos Aires licenciouse en Enxeñaría química, e posteriormente ingresou no seminario en Villa Devoto. En marzo de 1958 ingresou no noviciado da Compañía de Xesús (xesuítas). En 1963 estudou humanidades en Chile, e retornou posteriormente a Buenos Aires. Entre 1964 e 1965, Bergoglio foi profesor de literatura e psicoloxía no colexio Inmaculada Concepción de Santa Fe, e en 1966 ensinou as mesmas materias no colexio do Salvador de Buenos Aires, que agora é a Universidade do Salvador.
De 1967 a 1970 estudou teoloxía na Universidade de Buenos Aires, onde progresou primeiro a profesor axudante e finalmente a profesor titular de teoloxía. Recibiu a ordenación sacerdotal o día 13 de decembro de 1969 de man do daquela arcebispo porteño Ramón José Castellano. Foi rapidamente promovido polos xesuítas. En 1973 foi nomeado provincial dos xesuítas para Arxentina, cargo que ocupou ata 1979. De 1980 a 1986 foi director do seminario de San Miguel. Proseguiu os seus estudos en Alemaña e regresou a Arxentina para ser confesor e guía espiritual na cidade de Córdoba. O 27 de xuño de 1992 foi designado bispo auxiliar de Buenos Aires (co título formal de bispo de Auca), consagrado polo daquela arcebispo Antonio Quarracino. Substituíu a Quarracino como arcebispo e primado da Arxentina o 28 de febreiro de 1998.
Entre outros cargos, formou parte da Comisión para América Latina, a Congregación para o Clero, o Consello Pontificio para a Familia, a Congregación para o Culto Divino e a Disciplina dos Sacramentos, o Consello Ordinario da Secretaría Xeral para o Sínodo dos Bispos e a Congregación para os Institutos de Vida Consagrada e as Sociedades de Vida Apostólica, así como da Conferencia Episcopal Arxentina, que chegou a presidir en dúas ocasións, e do Consello Episcopal Latinoamericanu (CELAM).
Foi creado cardeal no consistorio de 21 de febreiro de 2001, presidido por Xoán Paulo II, e recibiu o título de cardeal-presbítero de San Roberto Belarmino. Catro anos máis tarde participou no conclave celebrado logo do falecemento de Xoán Paulo II, no que foi elixido papa Bieito XVI; malia ser unha elección segreda, segundo os xornalistas Lucio Brunelli e Marco Tosatti (as versións dos dous xornalistas difiren en varios aspectos, mais coinciden neste) tería sido un dos candidatos a papa que supostamente obtivera un maior número de votos, só superado polo cardeal Ratzinger.
Tivo un especial protagonismo na redacción do Documento de Aparecida que contiña a visión da Igrexa da V Conferencia Xeral do Episcopado Latinoamericano e do Caribe que tivo lugar entre os días 13 e 31 de maio de 2007. Neste documento houbo unha aproximación á teoloxía da liberación.
Pontificado
Logo da renuncia de Bieito XVI, foi elixido papa o 13 de marzo en Roma, despois de tres votacións.
Foi o primeiro papa nacido en América, e o primeiro non europeo en 1200 anos, logo de Gregorio III, que nacera en Siria. Ademais é o primeiro xesuíta, e o primeiro en escoller o nome de Francisco, en homenaxe precisamente ao cofundador da orde dos xesuítas Francisco Xabier, así como a San Francisco de Asís.
O 6 de abril fixo o seu primeiro nomeamento dentro da Curia Romana ao encargar ao freire franciscano galego Xosé Rodríguez Carballo o posto de secretario da Congregación para os Institutos de Vida Consagrada e as Sociedades de Vida Apostólica.
A finais dese mesmo mes viaxou ao Brasil con motivo da Xornada Mundial da Xuventude en Río de Janeiro. Nela defendeu unha visión humanista da economía, esixiu aos gobernantes a erradicación da pobreza e defendeu un Estado laico como marco de diálogo e encontro entre as distintas confesións e sensibilidades. Seguindo unha liña de xestos de austeridade, rexeitou o tradicional papamóbil blindado e elixiu un Fiat Idea e unha escolta reducida, defendeu políticas de inclusión fronte ao que denominou "cultura do descarte" e igualdade de oportunidades para todos. Así mesmo, avalou a loita dos indignados e animou aos mozos a protestar contra a corrupción.
No 2015 publicou a encíclica Laudato Si'.
Entre as súas accións de achegamento da Igrexa á xente conta en 2019 a rehabilitación de Ernesto Cardenal ou o aliñamento con Pedro Casaldáliga.
Posición ante a ditadura militar arxentina
Durante parte da ditadura militar arxentina, Bergoglio ocupou o posto de provincial dos xesuítas, pero non sería ata dez anos despois da caída da ditadura cando foi nomeado bispo auxiliar. Porén, algunhas pescudas xornalísticas acúsano de non opoñerse á ditadura. Por exemplo, foi acusado polo xornalista Horacio Verbitsky de non tramitar con dilixencia o traslado de dous sacerdotes xesuítas, Francisco Jalics e Orlando Yorio, que posteriormente foron torturados. En relación a este caso, Jorge Bergoglio declarou como testemuña no xuízo por crimes de lesa humanidade cometidos na Escuela Superior de Mecánica de la Armada, o maior centro clandestino de detencións e torturas durante o réxime militar. Bergoglio contou na súa obra El jesuita que se reunira en dúas ocasións cos militares Jorge Videla e Emilio Massera para interceder polos sacerdotes presos. Tamén foi chamado a declarar como testemuña, a petición da Fiscalía e da asociación das Nais de Praza de Maio, en relación coa apropiación por parte dos militares dos bebés nados en cativerio durante a ditadura. O Premio Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel sinalou que o daquela sacerdote Bergoglio non tivera relación coa ditadura.
Matrimonio homosexual
En sintonía co posicionamento da Igrexa Católica, o bispo Bergoglio posicionárase contra o aborto, a eutanasia e o matrimonio homosexual. O bispo Bergoglio cualificou o proxecto lexislativo de legalización da unión entre persoas do mesmo sexo como a pretensión destrutiva do plan de Deus, chamando a unha guerra de Deus contra o proxecto, tamén cualificado coma movida do Diaño.
Nunha entrevista no voo de regreso da súa primeira viaxe como Papa, declarou que el non era ninguén para xulgar aos homosexuais.
Vida persoal
De neno extirpáronlle un pulmón a causa dunha enfermidade infecciosa.
== Ascendentes ==
Gnagna
Departamentos
miniatura|esquerda|Departamentos de Gnagna. A provincia divídese en 7 departamentos:
15KS25000
15KS25000 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado como primeira etapa nalgúns modelos do foguete Black Brant.
CD Dodro
O Club Deportivo Dodro é un equipo de fútbol galego de Dodro. Compite na Terceira Autonómica.
O equipo naceu no verán do ano 2000 como continuación do CD Bacelos, que a súa vez tamén foi continuación do Laíño CF, histórico club de fútbol dodrés, que chegou a xogar en 1ª Rexional e a gañar a Copa do Sar 3 veces. Chegou a ter unha sección independente de voleibol.
Andrew Bynum
Andrew Lee Bynum, nado o 27 de outubro de 1987 en Plainsboro, Nova Jersey, é un xogador norteamericano de baloncesto que actualmente é axente libre.
Instituto
Bynum asistiu ao Instituto West Windsor-Plainsboro en Plainsboro, pero foi transferido ao Instituto Solebury en New Hope, Pensilvania, tras o seu ano "freshman". Máis tarde, o seu último destino sería o Instituto St. Joseph en Metuchen, Nova Jersey. No seu ano sénior, Bynum fixo unha media de 22 puntos, 16 rebotes e 5 tapóns por partido.
NBA
Aínda que principalmente tiña planeado ir á Universidade de Connecticut, Bynum presentouse ao Draft da NBA de 2005, sendo seleccionado polos Lakers na décima posición. Bynum converteuse no xogador máis novo na historia da NBA en ser drafteado, superando a Jermaine O'Neal, quen foi escollido por Portland Trail Blazers en 1996. Á hora da súa elección, Bynum contaba con 17 anos, 8 meses e 2 días. O 2 de novembro de 2005, Bynum xogou seis minutos no partido que lles enfrontaba a Denver Nuggets, e inmediatamente converteuse no xogador máis novo en xogar un encontro oficial da NBA, con 18 anos e 6 días. No partido, Bynum fallou os dous tiros que tentou, pero colleu dous rebotes e dous tapóns.
Memorable foi tamén o seu incidente con Shaquille O'Neal no partido ante Miami Heat do 16 de xaneiro de 2006, cando O'Neal machucou na cara do rookie, desprazándolle ao chan. Na seguinte posesión, Bynum recibiu o balón, e tras superar a defensa de O'Neal, realizou un mate, devolvéndolle a xogada. Bynum celebrouno e regresou ao seu campo para defender, á vez que empuxou a O'Neal, quen se revolveu golpeando no peito ao mozo dos Lakers. Ambos os xogadores recibiron unha técnica polo incidente.
Tras a súa selección no draft, os Lakers contrataron ao mítico Kareem Abdul-Jabbar como asistente especial dos xogadores interiores do equipo, en especial de Bynum. Cos pivotes Chris Mihm e Kwame Brown lesionados ao comezo da tempada 2006-07, Bynum comezou a campaña como o pivote titular do equipo, sorprendendo a moitos pola rapidez que desenvolvera as súas novas habilidades. En 82 partidos, 53 de titular, Bynum tivo unha media de 7,8 puntos e 5,9 rebotes, axudando aos Lakers a clasificarse para playoffs. Esta tempada está a ser unha xogador clave no grande inicio do seu equipo, cuns números de All-Star e demostrando que é o futuro pivote da segunda franquía máis laureada da historia da NBA, aínda que o mozo pivote sufriu recentemente unha lesión que o mantivo fóra das canchas durante tres meses, estando preparado a tempo para os playoffs.
Na tempada 2011-12, foi escollido por primeira vez para disputar o All-Star Game da NBA. Foi elixido coma o pivote titular da Conferencia Oeste.
O 10 de agosto de 2012, foi traspasado ós Philadelphia 76ers nun traspaso entre catro equipos que levou a Dwight Howard ós Lakers.
O 19 de xullo de 2013, asinou cos Cleveland Cavaliers.
O 7 de xaneiro de 2014, os Cavaliers traspasaron a Bynum ós Chicago Bulls xunto a varias futuras eleccións do Draft a cambio de Luol Deng. O mesmo día, os Bulls cortaron a Bynum.
O 1 de febreiro de 2014, Bynum asinou cos Indiana Pacers un contrato para o resto da tempada.
Katori
O concello de Katori limita cos concellos de Kōzaki, de Narita, de Tako, de Sōsa, de Asahi e de Tōnoshō.
Historia
A cidade de Katori foi fundada pola fusión do concello da cidade de Sawara e 3 concellos de vila do distrito de Katori (Omigawa, Yamada e Kurimoto) no ano 2006.
Bretón
Véxase tamén
Breton (flertydig) Breton Breton Breton (homonymie) Breton ブルトン Breton Breton
Sylvia Kristel
Sylvia Kristel, nada en Utrecht o 28 de setembro de 1952 e finada en Ámsterdam o 17 de outubro de 2012, foi unha actriz, modelo e cantante holandesa. O seu papel de maior sona foi o de protagonista do filme erótico francés Emmanuelle en 1974.
Inicios
Comenzou a súa carreira profesional coma modelo adolescente, sendo escollida Miss TV Europe no 1972
Emmanuelle
Kristel acadou sona en todo o mundo ó protagonizar en 1974 a súa primeira película, Emmanuelle, baseada na novela homónima de Emmanuelle Arsan, e dirixida por Just Jaekin. A actriz cobrou pola súa participación 150.000 dólares, recadándose entre 50 e 350 millóns de dólares.
Posteriormente protagonizou varias secuelas, como Emmanuelle 2 (1975), Goodbye Emmanuelle (1977) e Emmanuelle 4 (1984).
Outras actuacións
Malia ser basicamente coñecida pola súa participación en películas de contido erótico, coma as da saga Emmanuelle, Kristel interpretou personaxes como Lady Chatterley, nunha adaptación da novela de 1981, O amante de Lady Chatterley, ou a espía Mata Hari. miniatura|Sylvia Kristel en París, co gallo do documental sobre a súa vida o [[25 de setembro de 2007.]]
Últimos anos
Logo de superar un cancro de gorxa no 2003 retomou a súa actividade interpretativa, e no 2006 publicou as súas memorias co título de Nue (Espida).
Daybreak
Daybreak é o vixésimo quinto single lanzado pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki. Tamén foi o seu primeiro single do ano 2002.
Vídeo
O vídeo musical feito para "Daybreak" é sen lugar a dúbidas un dos máis simples, e que quizais menos traballo custou. Só foi utilizada unha cámara durante todo o vídeo, e non houbo ningún tipo de edición; Ayumi estivo cantando a súa canción sen cortes dende o principio ata o final do vídeo. A localización exacta do vídeo é descoñecida, pero foi gravado nunha estrada, ó parecer de madrugada preto do amencer.
Kourwéogo
Kourwéogo é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión do Plateau-Central. A súa capital é a cidade de Boussé.
Departamentos
A provincia divídese en departamentos:
Amorebieta-Etxano
Amorebieta-Etxano, chamado habitualmente Amorebieta (en éuscaro: Zornotza, en referencia ao antigo Meiriñado de Zornotza) é un municipio da provincia de Biscaia, Euskadi. Atópase na comarca de Durangaldea.
Foi constituído como municipio o 26 de xaneiro de 1951 coa unión dos elizates de Amorebieta e Etxano.
Oubritenga
Oubritenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión do Plateau-Central. A súa capital é a cidade de Ziniaré.
Departamentos
A provincia divídese en sete departamentos:
Mesa de operacións
miniatura|250px|Doente deitado e anestesiado na mesa de operacións. Unha mesa de operacións é unha mesa metálica, fácil de esterilizar e articulábel, que se usa en cirurxía para colocar o paciente no acto operatorio.
Shenmue
Shenmue (en xaponés, シェンムー) é un videoxogo lanzado para Dreamcast en 1999 no Xapón e en 2000 nos Estados Unidos e Europa por SEGA. Presentábase en 4 GD-Rom e incorporaba un sistema de xogo bastante innovador denominado FREE (Full Reactive Eyes Entertainment), que permitía ao xogador interactuar facilmente cunha contorna de xogo moi parecido á vida real. O xogador pode manter unha vida real a través do personaxe nunha serie de localizacións tomadas de lugares reais en Yokosuka (Xapón), e experimentar relacións persoais, cambios de tempo climatolóxico, etcétera, mentres segue o fío argumental do xogo.
Tour do Lemosín
O Tour du Limousin é unha carreira ciclista profesional por etapas que se celebra na rexión de Lemosín, no centro de Francia, no mes de agosto. Dispútase desde 1968, pero só dende 1974 é para ciclistas profesionais. Dende a creación dos Circuítos Continentais UCI, en 2005, forma parte do UCI Europe Tour, dentro da categoría 2.1 (anteriormente foi 2.3). En 2011 ascendeu á categoría 2.HC (máxima categoría destes circuítos). Ten un formato de catro etapas e sempre comenza e remata na capital rexional, Limoges. É unha proba dominada polos ciclistas franceses.
Eosina
miniatura|dereita|200px|Eosina A eosina (do grego eos, amencer ) é un colorante en forma de po vermello cristalino, de uso amplamente estendido no ámbito industrial, dende a industria téxtil ata o estudo biolóxico e histolóxico. Como curiosidade, tamén se utiliza na coloración da gasolina.
Historia, orixe e evolución
A eosina xa era de uso común a finais do século XIX, sendo o resultado da acción do bromo sobre a fluoresceína. Actualmente existen compostos coñecidos como eosina e que están intimamente relacionados: a eosina Y (tetrabromofluoresceína, CI 45380, CI 45386), comunmente coñecida como eosina amarela, e a eosina B (dibromodinitrofluoresceína, CI 45400), tamén coñecida como eritrosina B azulada. Ambas, nun principio, son intercambiables, sen que sexan notables as diferenzas entre elas no resultado da tinguidura, polo que a preferencia dunha sobre a outra segue un criterio subxectivo. A pesar disto, a eosina Y é a máis utilizada nos procedementos rutineiros histolóxicos, como tinguidura de contraste na técnica da hematoxilina-eosina por exemplo, e a súa preparación alcohólica é un paso obrigado na Técnica de Papanicolaou.
Fundamento
A eosina é un composto ácido cuxas propiedades están baseadas na súa polaridade negativa, o que lle permite enlazarse con constituíntes celulares de carga positiva. Por isto colorea compoñentes e orgánulos citoplasmáticos, coláxeno e fibras musculares, pero non os núcleos (que son basicamente ácidos nucleicos e están cargados negativamente). Aqueles compoñentes que se tinxen con eosina son coñecidos como acidófilos ou eosinófilos. A coloración resultante da tinguidura con eosina é rosada-alaranxada para citoplasmas, e vermello intenso no caso dos eritrocitos. É fortemente fluorescente, aínda que esta característica é moi pouco utilizada.
Traba, Coristanco
Santa María de Traba é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 758 habitantes (401 mulleres e 357 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 857 habitantes.
Santa Baia de Castro, Coristanco
Santa Baia de Castro é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, no 2018 a súa poboación descendera ata os 256 habitantes, sendo 126 homes e 130 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 347 habitantes: 183 mulleres e 164 homes distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 354 habitantes.
Traba, Coristanco
Desde 1980 vense celebrando a Festa da pataca a finais de setembro.
17D61
17D61 é a designación dun motor foguete utilizado pola etapa Ikar dos foguetes rusos Soiuz para darlles máis versatilidade que a que daba a etapa Block L grazas á súa capacidade de reacenderse ata 50 veces. O seu deseño deriva do módulo de propulsión dos satélites de recoñecemento Yantar.
Santa Baia de Castro, Coristanco
Toponimia
Séguense as propostas de Fernando Cabeza Quiles e Xosé Pumar Gándara. Para este último o nome da parroquia procede dunha santa traída de Mérida polos mozárabes, Baia de Mérida. Outros topónimos poderían ser: Castro que claramente fai alusión a un recinto fortificado propio da época prerromana; O Batán pode proceder do latín co significado de bater, golpear e esa parece ser a finalidade destas construcións destinadas a mazar a roupa tecida nos teares artesanais caseiros. A Carambola, co significado de pedra ou rocha, aludiría a un territorio con abundancia das mesmas. O Cercedo parece ser un fitónimo e aludiría á abundacia de cereixas. A Igrexa fai referencia ao punto no que se asenta o templo parroquial. Lumián tería un significado relacionado co lume e Pedralta cun asentamento próximo a unha pedra. Lume da Cova estaríanos a falar dun lume ou fogar situado nunha cova; en tanto que Lume de Suso viría a ter o mesmo significado pero a segunda parte viría a referirse a que está arriba ou no alto en referencia a algunha antiga vivenda alí emprazada que ben puideran ser as do veciño castro do seu nome.
Patrimonio
A igrexa de Santa Baia de Castro, que foi constituída en 1736 segundo se aprecia na fachada, está considerada como un bo exemplo do estilo barroco. A parroquia de Castro é, con diferenza, a de maior densidade castrexa de todas as do concello, dado que no seu espazo hai nada menos que tres castros: O de Lume de Suso, o da Insua e o da propia aldea de Castro.
Medina A Coruña
O Medina A Coruña foi un equipo de baloncesto feminino da cidade da Coruña.
Traxectoria
Fundado en 1943 ao abeiro da Sección Feminina na Coruña, o seu nome víñalle de ter a súa orixe no Círculo Medina da Sección Feminina (pola vila castelá onde naceu Isabel I de Castela e tiña a súa sede a sección Feminina). Había outros equipos en España que compartían ese nome.
O Medina A Coruña estivo activo sobre todo nas décadas de 1960 e 1970, e chegou a ser campión da Liga de baloncesto feminino de España no ano 1966. En 1960, adestrado polo xornalista Manuel Fernández Trigo, conseguiron a terceira praza no Campionato de España e en 1961 quedaron campioas de España na final de San Sebastián ao derrotar o CREFF de Madrid (club tamén vencellado á Sección Feminina). A vitoria de 1961 deulles opción a disputaren a Copa de Europa de Baloncesto feminino de 1962, onde derrotaron nun triangular primeiro o Sport Lubango e Benfica de Angola, que representaba a Portugal e despois o Casablanca (Marrocos) (41-25). Logo, en cuartos de final, caeron contra o Radnički de Belgrado, daquela Iugoslavia (81-35 e 19-57).
Logo de conseguir a Liga Feminina de España en 1966 volveu participar en competicións europeas. Neste caso volveron derrotaron o Lubango e Benfica (20-0) na Coruña, e despois caeron derrotadas polo Recoaro AS de Vicenza (30-56 e 45-67) en oitavos de final.
Con algunhas das súas antigas xogadoras xa no Club Tabacalera A Coruña, o Medina acabaría fusionándose con este a mediados da década dos setenta. En xeral, os últimos clubs Medina desaparecen ou mudan de nome no ano 1977.
A Pesquita, O Pereiro, Alfoz
A Pesquita é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña doce habitantes (sete homes e cinco mulleres).
Skellefteå AIK
O Skellefteå allmänna idrottsklubb, máis coñecido como Skellefteå AIK, é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Skellefteå (Suecia). Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, a SHL, competición que gañou na tempada 1977-78. Xoga os seus partidos como local no Skellefteå Kraft Arena, un pavillón con capacidade para 6.001 espectadores.
Historia
O Skelleftå AIK (SAIK) foi fundado en 1921 pero non comezou a práctica do hóckey sobre xeo ata 1943, con partidos de adestramento. A evidente similitude co club sueco AIK é doada de explicar, xa que daquela o AIK era un club moi popular en Suecia e con moitos seareiros, incluídos os fundadores do SAIK, que elixiron un nome similar, cores e emblema. Na tempada 1943-44 o club xogou na liga local Skellefteserien, que non finalizou debido a causas climatolóxicas que impediron que os partidos se disputaran ao aire libre. En 1985 a organización do club de hóckey separouse e creou un club de hóckey denominadoSkellefteå AIK.
En 1955 o SAIK clasificouse para disputar a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco. Por esa data o equipo era dirixido pola chamada Liña do Mosquito, integrada por Anders "Akka" Andersson, "Garvis" Määttä e Kalle Hedlund. Na tempada 1957-58 gañou o grupo norte da Hockeyallsvenskan e finalmente rematou segundo na SM-serien, só superado polo campión Djurgårdens IF. SAIK xogou posteriormente na Division 1 Norte ata 1967. O club tivo dificultades para clasificarse para continuar xogando na Division 1, mais en 1975 gañou as series e logo finalizou na cuarta posición da SM-serien. Cando a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco se creou baixo o nome de SHL en 1975, o SAIK foi un dos equipos participantes.
En 1989 o SAIK descendeu, mais tras xogar 16 tempadas na segunda categoría (a Hockey Allsvenskan), o SAIK clasificouse novamente para xogar na máxima categoría, xogando na Elitserien dende a tempada 2006–07.
Na súa primeira tempada logo de retornar á máxima categoría, o Skellefteå AIK converteuse no mellor debutante da Elitserien con 73 puntos en 55 partidos. Nun momento da tempada 2001-08 chegou a liderar a liga por primeira vez en 30 anos e clasificouse para os playoffs por primeira vez dende 1981 tras rematar oitavo. Nos cuartos de final o Skellefteå caeu derrotado fronte ao que sería campión ese ano, o HV71, por 4 partidos a un. Ao final da tempada 2008-09 clasificouse novamente para os playoffs, derrotando nos cuartos de final ao Linköpings HC en 7 partidos, remontando un 1-3 inivial para rematar gañando por 4-3. No sétimo partido, Skellefteå gañou o partido no tempo extra, que se fora ao sexto período (converténdose así no terceiro partido máis longo da historia da Elitserien) cun gol de Kimmo Koskenkorva. Nas semifinais o Skellefteå caeu en catro partidos fronte ao Färjestad BK, que finalmente se convertería en campión.
A tempada seguinte, o SAIK enfrontouse ao Färjestad nos playoffs de novo, desta vez nos cuartos de final. O Skellefteå gañou a serie en sete partidos e pasou a enfrontarse ao HV71, que gañou en cinco partidos para finalmente converterse novamente en campións no 2010.
Skellefteå contou coas tres máximos goleadores da liga nas tempadas 2010–11 – Joakim Lindström, Mikko Lehtonen e David Rundblad. Nos playoffs o Skellefteå chegou ás finais por primeira vez en 33 anos, mais caeu en cinco partidos fronte ao Färjestad.
Ganzourgou
Ganzourgou é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión do Plateau-Central. A súa capital é a cidade de Zorgo.
Departamentos
A provincia divídese en departamentos:
Nuno Espírito Santo
Nuno Herlander Simões Espírito Santo, nado en San Tomé o 25 de xaneiro de 1974, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol santomense, naturalizado portugués. Xogaba de porteiro.
Adestrador
O 29 de novembro de 2015 anunciou que deixaba de ser adestrador do Valencia CF, sendo substituído días máis tarde por Gary Neville.
Seavia, Coristanco
San Mamede de Seavia é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 808 habitantes (409 mulleres e 399 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.069 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de San Mamede de Seavia conserva restos medievais, como os canzorros románicos do beiril dos muros laterais e un dos antigos rosetóns. Da época megalítica no Inventario de un patrimonio figuran tres mámoas; unha delas no Monte Campelo e as outras dúas na Chousa de Oca, na Rabadeira. Completarían este Inventario a capela de santa Ana, a capela de san Roque, as torres de Nogueira, a casa reitoral, o pazo de Arixón no Rodeiro e a fonte de san Mamede. A maiores, os bens incluídos no PXOM serían: a capela do Rosario(nas Salgueiras), dous cruceiros (Seavia e a Rabadeira), a escola de Seavia, catro hórreos (Nogueira, Marquiño, O Rodeiro e Nogueira) e dúas casas con cubertos e hórreo en Amboade.
No lugar de Nogueira érguese a Torre de Nogueira de planta rectangular, resto dun antigo pazo, con escudos de Moscoso e Bermúdez e entre os lugares de Arixón e O Rodeiro está o Pazo dos Rodríguez-Arixón.
Parque Nacional de Kakadu
Parque Nacional de Kakadu é unha área protexida no Territorio do Norte de Australia, a 171 quilómetros ó sueste de Darwin. Foi estabelecido en 1981 e abrangue unha área de 19.804 km². A súa xestión faise conxuntamente polo goberno australiano e polos aborixes da área.
O parque está recoñecido pola UNESCO como un Patrimonio da Humanidade, debido ós gravados rupestres aborixes e ó ecosistema con rica biodiversidade. A área foi habitada dende hai vinte mil anos e algúns dos gravados son as manifestacións pictóricas máis antigas da humanidade conservadas até os nosos días.
Centaurus A
Como outras galaxias con xerminación estelar, sospéitase que foi unha colisión a responsable do intenso nacemento de estrelas. Estudos do Telescopio Espacial Spitzer confirmaron que Centaurus A está colidindo cunha unha galaxia espiral menor e devorando á mesma.
Morfoloxía
A morfoloxía de Centaurus A pode ser descrita coma peculiar. Coma se pode ver dende a Terra, a galaxia parece unha galaxia lenticular ou unha galaxia elíptica cunha franxa de po superposta. A peculiaridade desta galaxia foi identificada por primeira vez en 1847 por John Herschel, e a galaxia foi incluída no Atlas de Galaxias Peculiares de Halton Arp (publicado en 1966) como un dos mellores exemplos dunha galaxia "perturbada" con absorción de po. A estraña morfoloxía da galaxia indica xeralmente o resultado da interacción ou fusión entre dúas galaxias menores.
O núcleo desta galaxia está composto principalmente por estrelas vermellas evolucionadas. O disco de po, pola contra, é o lugar máis recente de formación estelar, con máis de 100 rexións de formación de estrelas identificadas dentro do disco.
Atol Maloelap
Maloelap é un atol de 75 illas no Océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. A súa superficie é de 9´8 km², pero que encerra unha lagoa de 973 km². Atópase a 18 km. ó norte do atol de Aur. En 1999, a poboación das illas do atol era de 856 habitantes.
As maiores das illas que conforman o atol son Taroa (o centro administrativo do atol), no nordés, e Kaben no noroeste. Só tres das outras illas no atol están habitadas: Airuk, Wolot e Jang. A illa está servida por Air Marshall Islands a través do aeroporto de Maloelap.
Historia
Maloelap foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. En 1939, os xaponeses construíron unha base de hidroavións e avións terrestres aeródromo de Taroa con dúas pistas (4800 ' 4100), e numerosos edificios e instalacións de apoio, incluíndo unha estación de radar. O perímetro da illa foi fortificada con artillería costeira e canóns antiaéreos. A illa foi atacada pola Armada dos Estados Unidos en febreiro de 1942, por aeronaves con base en portaavións, e bombardeos por buques de guerra. Os ataques aumentaron en frecuencia e gravidade a partir da caída de Majuro e Kwajalein. Dos 3.097 homes da guarnición xaponesa (1772 da Armada Imperial Xaponesa, 368 do Exército Imperial Xaponés, e 957 civís) só 1.041 (34%) sobreviviron á guerra. Tamén morreron numeroso nativos das Illas Marshall. Un gran número de reliquias de guerra, incluídos numerosos pecios de avións, principalmente cazas Zero Mitsubishi A6M e bombardeiros Mitsubishi G3M permanecen dispersos na illa.
Tras o final da segunda guerra mundial, a illa quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986. Maloelap foi o primeiro atol en ratificar a constitución da Illas Marshall.
Centaurus A
Supernova
Foi detectada unha supernova en Centaurus A. A supernova, chamada SN 1986G, foi descuberta dentro do cinto de po escuro da galaxia por R. Evans en 1986. Foi máis tarde catalogada coma unha supernova tipo Ia, que se forma cando a masa dunha anana branca crece o suficiente para inicia-la fusión do carbono no seu núcleo, provocando unha reacción termonuclear descontrolada, como pode ocorrer cando unha anana branca nun sistema binario extrae gas da outra estrela. SN 1986G foi usada para demostrar que os espectros das supernovas tipo Ia non son todos idénticos, e que os espectros das supernovas Ia poden ir cambiando ó longo do tempo xa que o seu brillo tamén pode variar ó longo do tempo.
Galaxias próximas e información sobre o seu grupo de galaxias
Centaurus A é o centro dun dous subgrupos dentro de Centaurus A/Grupo M83, un grupo de galaxias próximo. Messier 83 (a Galaxia do Remuíño do Sur) é o centro do outro subgrupo. Estes dous grupos son algunhas veces identificados coma un só grupo e algunhas veces identificados coma dous grupos. Con todo, as galaxias arredor Centaurus A e as que están preto M83 están fisicamente preto as unhas das outras, e de ambos subgrupos parecen non estar nin achegándose nin separándose entre si. O Grupo M83/Centaurus A está localizado no supercúmulo de Virgo.
Visibilidade
Centaurus A está situada a aproximadamente a 4° ó norte do Omega Centauri (un cúmulo globular visible a simple vista). Como a galaxia ten un brillo superficial elevado e relativamente grande en tamaño angular, é un obxectivo ideal para observacións da astronomía afeccionada. O núcleo central brillante e a franxa escura de po son visibles mesmo con oculares de procura e grandes prismáticos, e estrutura adicional pódese ver en telescopios máis grandes. Centaurus A é visible a simple vista baixo condicións excepcionalmente boas.
A Ribeira, O Pereiro, Alfoz
A Ribeira é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña un habitante (un home).
Sanmatenga
Sanmatenga é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Norte. A súa capital é a cidade de Kaya.
Departamentos
A provincia divídese en departamentos:
John Carradine
Richmond Reed Carradine, coñecido como John Carradine, nado en Nova York o 5 de febreiro de 1906 e finado en Milán o 27 de novembro de 1988, foi un actor de cinema dos Estados Unidos do xénero western. Comezou a súa carreira como intérprete de Shakespeare no teatro, e fixo a súa estrea no cinema en 1930 co nome de Peter Richmond. Adoptou o nome John Carradine dous anos despois.
Os seus 4 fillos tornáronse actores: David Carradine, Robert Carradine, Keith Carradine e Bruce Carradine.
Faleceu en 1988 durante unha visita á cidade italiana de Milán ós 82 anos.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1978
Resumo do campionato
Mario Andretti foi o campión da tempada e o último estadounidense ata a data en gañar unha carreira de Fórmula Un. A tempada tamén será recordada pola morte de Ronnie Peterson, que acabaría segundo na clasificación do Campionato a pesar do accidente mortal na primeira volta en Monza durante o Gran Premio de Italia.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1978
Os puntos adxudicados aos pilotos do campionato foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira. Os mellores 7 resultados das primeiras 8 carreiras e os 7 mellores resultados das restantes 8 contan para o campionato.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1978
Os puntos adxudicados aos construtores foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira, con todo, só o mellor coche de cada construtor era elixible para gañar puntos. Só os mellores resultados 7 das primeiras 8 carreiras e os 7 mellores resultados das restantes 8 contan para o campionato. Os números sen paréntese amosan os puntos validos; os números entre paréntese representan o total puntos.
Xune Elipe
Xulio Andrés Elipe Raposo, nado no ano 1962 en Avilés é un cantante e produtor discográfico asturiano pertencente ó grupo musical Dixebra.
Traxectoria
Dende ben novo comezou a desenvolver un forte interese pola lingua asturiana e con quince anos xa formaba parte de Conceyu Bable. Tamén traballou como xornalista en asturiano en diversos medios de comunicación como Cadena SER ou La Voz de Avilés. Foi membro de organizacións nacionalistas como Ensame Nacionalista Astur e Andecha Astur, rematando por presentarse como candidato independente á alcaldía de Avilés.
En 1987 crea e lidera o grupo musical Dixebra, en cuxa formación aínda segue a traballar na actualidade con oito álbums musicais editados.
En 1992 funda o selo discográfico Discos L'Aguañaz xunto co seu compañeiro en Dixebra, o gaiteiro Fernando Rubio. Hoxe en día compaxina a súa actividade con Dixebra e L'Aguañaz coa labor profesional de graduado social.
Eurycoma longifolia
Eurycoma longifolia é unha planta da familia das Simaroubaceae nativa de Indonesia e Malaisia, usada na medicina tradicional deses países para tratar disfuncións sexuais.
Frádegas
O topónimo galego Frádega pode referirse a:
Eva Mendes
Eva Mendes, nada en Miami (Florida) o 5 de marzo de 1974, é unha actriz estadounidense de ascendencia cubana. É coñecida por filmes como O mexicano, Hitch ou Día de adestramento.
Gabry Ponte
miniatura|Gabre Ponte, 2011 Gabry Ponte (Gabriele Ponte) é un DJ italiano nado en Turín o 20 de abril do 1973. Fíxose famoso despois de crear o single Geordie.
Movimiento Comunista
miniatura|Logo do Movimiento Comunista. Movimiento Comunista (MC) foi un partido comunista de España fundado en 1972, aínda que as súas orixes están nunha escisión de ETA en 1967 coñecida como ETA Berri e máis tarde Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK), partidario dunha política máis marxista e que procuraba a cooperación con outros grupos dentro de España e así fusionase coa Organización Comunista (Aragón), Unificació Comunista (Valencia), Grup de Formació Marxista-Leninista de les Illes (Baleares) e un grupo de comunistas independentes asturianos para formar o Movimiento Comunista de España, chamado desde 1976 Movimiento Comunista, un partido federal con organizacións federadas en case todo o territorio español. As organizacións de Cataluña, Valencia e Baleares formaban o Moviment Comunista del Països Catalans, o EMK deixou o MC a mediados dos 80 aínda que mantivo a colaboración co MC.
Aínda que inicialmente o MC foi maoísta evolucionou cara a un comunismo independente das grandes correntes internacionais, moi intelectualizado, cunha grande énfase no feminismo e no recoñecemento das realidades nacionais de España. Nas eleccións xerais impulsou varias plataformas electorais como a Candidatura de Unidad Popular en Madrid. En 1979 integrouse no MC a Organización de Izquierda Comunista
Tras a integración de España na Unión Europea o MC xunto á Liga Comunista Revolucionaria (LCR) apoiou a candidatura de Herri Batasuna ó Parlamento europeo en toda España. Tamén tivo un papel destacado na creación do Comité Anti-OTAN.
En 1991 unificouse coa LCR adoptando o nome de Izquierda Alternativa, que tivo unha curta vida xa que desapareceu en 1993 e a maioría dos antigos militantes do MC seguiron en política co nome de Liberación.
En Galicia o Movemento Comunista de Galicia era o referente do MC. A fusión coa LCR deu orixe ao partido de ámbito galego Inzar, que se integrou no BNG no ano 1993.
Javier Gago López
Javier Gago López, nado o 1 de setembro de 1955 en Vilagarcía de Arousa, é un político galego que foi alcalde da súa vila natal durante dezaseis anos.
Traxectoria
Licenciado en dereito, foi militante do PSdeG, e iniciou a súa carreira en 1983 como concelleiro en Vilagarcía de Arousa. En 1987 é nomeado delegado provincial da Consellería de Obras Públicas na provincia de Pontevedra polo daquela conselleiro Antolín Sánchez Presedo. Permanece nese cargo ata 1990, cando Manuel Fraga gaña as eleccións, e en 1991 accede ao cargo de alcalde de Vilagarcía.
Neste posto permanecerá ata 2007, cando decide non presentarse á reelección. Ademais, foi deputado no Congreso dos Deputados de España entre os anos 1996 e 2000, cargo que simultaneou coa alcaldía.
Trala súa retirada da primeira liña política ocupou o cargo de presidente da Autoridade Portuaria de Vilagarcía, entre 2007 e 2009, nomeado por Emilio Pérez Touriño. Co remate do goberno bipartito, accedeu ao posto de secretario municipal no concello de Catoira por uns meses, ata que en febreiro de 2010 foi nomeado presidente de Remolques Marítimos, a empresa pública estatal de remolcadores.
Test de Stamey
O Test de Stamey serve para a diagnose da prostatite crónica. Consiste na análise dos ouriños antes e despois da masaxe prostática. O positivo na procura bacteriana nos ouriños despois da masaxe prostática é indicativo dunha infección nas vías seminais.
Gheada
miniatura|390px|{{legend|#6B8E23|Con presenza de gheada}} {{legend|#1034A6|Sen presenza de gheada}} A gheada é un fenómeno fonético propio da lingua galega que consiste na realización aspirada do fonema /g/ (oclusivo ou fricativo velar sonoro no modelo fonético estándar do galego). A gheada, faringal ou glotal, pronúnciase normalmente como un son aspirado semellante ao [h] do inglés en house. En certas zonas costeiras e nalgunhas áreas urbanas e periurbanas pode chegar a realizarse como (fricativo velar xordo, semellante ao j|iota castelán).
Teorías da súa orixe
Téñense proposto tres teorías para explicar a orixe da gheada:
Tese substratística
Foi defendida por Zamora Vicente nos anos 50 e retomada máis recentemente por Fernández González ao estudar este fenómeno nos Ancares. Atribúea ao substrato lingüístico do galego, aínda que segundo os contrarios a esta tese, os primeiros textos onde se pode inferir a súa existencia, ao redor do século XVII, serían demasiado serodios para que se manifestase unha tendencia herdada das linguas prelatinas. Na actualidade está case completamente desbotada.
Tese adstratística ou castelanista
Foi defendida por José Luís Pensado Tomé en 1970 e conta hoxe con defensores como Xosé Ramón Freixeiro Mato. Defende que se trataba dunha contaminación da lingua castelá, resultado do intento de falar castelán ou tomar préstamos desa lingua, algo moi dubidoso se temos en conta que a gheada aparece moi lonxe das zonas onde se impuxo a castelanización máis temperá, ou que se dá en comarcas tan arcaizantes na evolución fonética coma Os Ancares.
Xosé Ramón Freixeiro Mato sinala os seguintes argumentos:
Tese estruturalista ou autonomista
Unha terceira teoría relaciona a gheada cunha deriva estrutural da fonética do galego, fenómeno non moi diferente do que se deu noutras linguas coma o neerlandés. É defendida por Schneider, Antón Santamarina ou Schroten.
Representación
A gheada represéntase na escrita mediante o dígrafo gh, por exemplo:
Valoración da gheada e tradición literaria
A gheada foi sempre un fenómeno ausente na tradición literaria galega. Este rexeitamento vai en paralelo ao desprezo polo fenómeno que aparece nas primeiras gramáticas e estudos sobre a lingua.
Na tradición gramatical galega a gheada foi rexeitada. Só Francisco Mirás, que reproduce a fala da súa área natal de Santiago, dá cabida á gheada na súa Gramática. Pola contra, Xoán Cuveiro Piñol defínea como un trazo propio dos "individuos de ínfima escala da zona costeira" e Marcial Valladares como "defecto de la gente idiota". Porén, moitos autores sinalan que nas ideas de Valladares subxace o modelo castelán, xa que tamén rexeita o seseo ou o infinitivo conxugado.
No século XX, Aurelio Ribalta Copete arrédase desas posicións e deféndea como trazo do pobo. Trátase de novo dunha excepción, xa que tanto na etapa de preguerra como de posguerra non se rexistra ningunha defensa máis.
Coa oficialización do galego e a conseguinte estandarización, a gheada e o seseo son admitidas como realizacións válidas no idioma galego nas Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego do ano 1982.
Tálero de convención
miniatura|280px|Tálero de convención ou konventionstaler do Principado de Brunswick-Wolfenbuttel, cuñado en [[1765]]
O tálero de convención (en alemán: Konventionstaler) foi unha moeda de prata padrón do Sacro Imperio Romano Xermánico, entre 1754 e mediados do século XIX.
O exemplo máis sobranceiro de tálero de convención é o coñecido como Tálero de María Tareixa. miniatura|160px|Anverso dun [[tálero de María Tareixa de 1780, un dos tipos máis característicos de tálero de convención]]
Historia
A súa creación supuxo un intento de unificar os diferentes táleros en circulación. Para tal efecto, os estados soberanos, entre os que destacaban Baviera e Austria, asinaron o 20 de setembro de 1753 un tratado monetario denominado Konventionsfuß.