cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antíxeno leucocitario humano
Fenotipificación
Para moitas poboacións, como a xaponesa e as europeas, fíxose xa a tipificación de tantos pacientes que atopar alelos novos son relativamente raros, e así o SSP-PCR é moi axeitado para a resolución de alelos. Os haplotipos poden obterse facendo a tipificación dos membros dunha familia en zonas do mundo onde o SSP-PCR non serviría para recoñecer alelos e a tipificación require facer a secuenciación de alelos novos. Entre as zonas do mundo onde o SSP-PCR ou a serotipificación pode ser un método pouco axeitado están: África Central, África oriental, partes do sur de África, Arabia, sur de Irán, Paquistán e a India.
Justin Timberlake
Xiras
Compartidas
Antíxeno leucocitario humano
Haplotipos
Un haplotipo HLA é unha serie de "xenes" HLA (loci-alelos) por cromosoma, un transmitido pola nai e outro polo pai.
O fenotipo exemplificado arriba é un dos máis comúns en Irlanda e é o resultado de dous haplotipos xenéticos comúns, que son:
A *01:01 ; C *07:01 ; B *08:01 ; DRB1 *03:01 ; DQA1 *05:01 ; DQB1 *02:01 (por serotipificación A1-Cw7-B8-DR3-DQ2)
que se chama "super B8" ou "haplotipo ancestral" e
A *03:01 ; C *07:02 ; B *07:02 ; DRB1 *15:01 ; DQA1 *01:02 ; DQB1 *06:02 (por serotipificación A3-Cw7-B7-DR15-DQ6 ou a versión máis vella "A3-B7-DR2-DQ1")
Estes haplotipos poden usarse para trazar as migracións das poboacións humanas porque a miúdo son como a pegada dactilar dun evento que ocorreu na evolución. O haplotipo Super-B8 está enriquecido en Irlanda Occidental e declina gradualmente desde esa rexión, e encóntrase só en áreas do mundo onde migraron os europeos occidentais. O "A3-B7-DR2-DQ1" está estendido máis amplamente, desde Asia oriental a Iberia. O haplotipo Super-B8 está asociado cun número de enfermidades autoinmunes asociadas á dieta. Hai máis de 100.000 haplotipos estendidos, pero só uns poucos mostran un carácter visible e nodal na poboación humana.
Papel da variación alélica
Os estudos que se fixeron en humanos e outros animais implican un mecanismo de selección de heterocigotos que opera nestes loci como explicación desta excepcional variabilidade. Un mecanismo crible é a selección sexual na cal as femias poden detetar machos con HLA de tipo diferente con respecto ao delas. Aínda que os loci que codifican DQ e DP teñen menos alelos, as combinacións de A1:B1 poden producir teoricamente 7.755 heterodímeros αβ DQ e outros 5.270 DP. Aínda que non existe na poboación humana nada que se achegue a eses números, cada individuo pode levar 4 isoformas variables DQ e DP, incrementando o número potencial de antíxenos que estes receptores poden presentar ao sistema inmunitario no sistema inmunitario dun individuo. Estudos das posicións variables de DP, DR, e DQ revelan que os residuos de contacto do antíxeno peptídico nas moléculas da clase II son os que con máis frecuencia son o sitio de variación na estrutura primaria das proteínas. Por tanto, por medio da combinación de variacións alélicas intensas e/ou emparellamento de subunidades, os receptores "péptidos" da clase II son capaces de unirse a case unha infinita variación de péptidos de 9 aminoácidos ou maiores, protexendo ás subpoboacións mestizas das enfermidades epidémicas que aparezan. Os individuos dunha poboación frecuentemente teñen diferentes haplotipos, e isto dá lugar a moitas combinacións, mesmo dentro de pequenos grupos. Esta diversidade mellora a supervivencia deses grupos, e frustra a evolución de epitopos nos patóxenos, os cales doutro modo poderían blindarse ante o sistema inmunitario.
Anticorpos
Os anticorpos HLA normalmente non se encontran de forma natural, xa que con poucas excepcións se forman como resultado de activacións inmunolóxicas por material alleo que contiña HLAs non propios, que foi adquirido por medio dunha transfusión de sangue, embarazo (antíxenos herdados do pai), ou órganos ou tecidos transplantados.
Os anticorpos contra haplotipos HLA asociados con enfermidades propuxéronse como un posible tratamento das enfermidades autoinmunes graves.
Abraham Boba
David Cobas Pereiro, coñecido artísticamente como Abraham Boba, nado en Vigo o 3 de xuño de 1975, é un músico galego, coñecido principalmente por ser o vocalista e tecladista da banda de indie rock, León Benavente.
Carreira en solitario e Nacho Vegas
En 2007 publicou o seu primeiro disco, de título Abraham Boba, no que cantaba e tocaba o piano. En 2008 mudouse a Madrid e pouco despois comezou a tocar o piano no grupo de Nacho Vegas, tanto nos seus discos como nas xiras. En 2009 publicou, co selo discográfico Limbo Starr, o seu segundo disco en solitario titulado La educación. Foi gravado en Cádiz e consta de once temas. Dous anos despois publicou Los días desierto, o seu terceiro álbum.
No cine
Tamén ten traballado no cine, na parte musical dos filme Primos, de Daniel Sánchez Arévalo, Lo contrario al amor, de Vicente Villanueva, e nas curtas Mentiras e Aunque todo vaya mal.
La 7 (Castela e León)
La 7 é a primeira canle autonómica de Castela e León, propiedade do ente privado Castilla y León Televisión, sociedade adxudicataria da explotación das dúas canles de TDT na comunidade.
Ademais desta cadea, Castilla y León Televisión conta cunha segunda canle, La 8, con contidos de carácter máis provincial e local, para o que leva a cabo desconexións de ámbito territorial.
Historia e características
Chamouse CyL7 ou La Siete de Castilla y León Televisión dende a súa creación ata o 4 de setembro de 2011.
Magareće godine
Magareće godine é un filme bosníaco de 1994 dirixido por Nenad Dizdarević. O filme foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Chlamydomonas
Chlamydomonas é un xénero de algas verdes formado por especies unicelulares flaxeladas, que viven en augas doces encoradas ou non, no solo húmido, e unhas poucas especies son de augas mariñas, e mesmo algunha vive na neve ("algas da neve"). Entre elas está a especie Chlamydomonas reinhardtii, que é a especie tipo do xénero, e utilízase como organismo modelo en bioloxía, en estudos de bioloxía molecular, e especialmente estudos da motilidade flaxelar e dinámica dos cloroplastos, bioxénese e xenética. Unha das características de Chlamydomonas é que contén uns canais iónicos, (canalrodopsinas), que son activados directamente pola luz. Algúns sistemas reguladores (por xemplo FLU) de Chlamydomonas son máis complexos que os seus homólogos de Ximnospermas, e presentan proteínas regulatorias que son máis grandes e conteñen dominios adicionais ca as doutras relacionadas evolutivamente.
miniatura|Debuxos de Chlamydomonas caudata Wille.
miniatura|esquerda|Sección dunha célula de [[Chlamydomonas reinhardtii.]]
miniatura|Micrografía electrónica de Chlamydomonas sen flaxelos.
Especies
No xénero distínguense unhas 250 especies, e os datos xenéticos indican que probablemente o xénero é polifilético e deberá ser subdividido en varios xéneros. Nese caso só as especies do grupo de ''Ch. reinhardtii quedarán no xénero Chlamydomonas''. Salientaremos as seguintes especies: Atópanse en xeral en hábitats ricos en sales de amonio. Posúen manchas oculares vermellas fotosensibles. Reprodúcense ao longo do seu ciclo de vida de forma asexual e sexual. A reprodución asexual pasa polos estadios de zoóspora, palmela, aplanospora e hipnospora. A reprodución sexual pode ser, segundo as especies, isógama, anisógama ou oógama.
Nutrición
A maioría ds especies son fotótrofos obrigadas, pero as especies C. reinhardtii e C. dysosmos poden vivir facultativamente como heterótrofas e poden crecer na escuridade en presenza de acetato como fonte de carbono.
Morfoloxía
As principais características morfolóxicas das Chlamydomonas son :
Portal de l'Àngel
250px|thumb|Portal de l'Àngel A Avinguda del Portal de l'Àngel, coñecida simplemente como Portal de l'Àngel, é unha coñecida rúa comercial peonil do barrio Gótico de Barcelona. Une a plaça de Catalunya con outras rúas como Cucurulla ou Portaferrissa, entre outras.
É unha das principais rúas comerciais da cidade, cun gran número de tendas e edificios pertencentes a multinacionais e grandes corporacións. É a vía co alugueiro comercial máis elevado de España, por diante da Calle Preciados de Madrid.
O Portapazos, Parada, Silleda
O Portapazos é un lugar da parroquia de Parada, no concello pontevedrés de Silleda.
Linguas eslavas
As linguas eslavas son un grupo lingüístico das linguas indoeuropeas pertencente ós eslavos. Estas linguas fálanse ó longo da Europa do leste, nalgunhas zonas dos Balcáns, Europa central e no norte de Asia.
Grupos
miniatura|dereita|500px|Distribución das linguas eslavas na Europa.
Grupo occidental
A lingua literaria eslava máis antiga é o eslavo eclesiástico antigo, que pervive no eslavo eclesiástico e na lingua planificada intereslavo.
Raíces
Tódalas linguas eslavas descenden do protoeslavo. A maioría dos lingüistas afirman que o proto-eslavo evolucionou do protobaltoeslavo, antecesor común do protobáltico (da que derivan as linguas bálticas). O proto-balto-eslavo orixinaríase nos territorios que arrodean a actual Lituania arredor do ano -3000. O proceso de separación tivo lugar a finais do II Milenio. Algúns lingüistas, maiormente procedentes dos países bálticos, manteñen que non existiu esta lingua común.
Evolución
A imposición do eslavo eclesiástico sobre os eslavos ortodoxos fíxose en detrimento das súas variedades dialectais, as cales se enriqueceron aproveitando o seu vocabulario para os conceptos abstractos. Os autores do Renacemento polaco e o Barroco croata do século XVI, pola contra, empregaron o vernáculo.
miniatura|dereita|300px|Táboa de Baška, século XI, Krk, Croacia
Con esa influencia do eslavo eclesiástico, a literatura eslava gozou de independencia lingüística. Só a tradición literaria croata ten tanta antigüidade como o eslavo eclesiástico. Comezou co Codex Vinodol e continuou no Renacemento ata que o croata se codificou en 1850, aínda que boa parte da literatura entre 1300 e 1500 se escribiu nunha mestura de vernáculo e eslavo eclesiástico semellante ao empregado en Rusia e noutras partes. O monumento antigo máis importante da escrita croata é a táboa de Baška, de finais do século XI. É unha lousa de pedra atopada na pequena igrexa de Santa Lucía na illa croata de Krk; contén texto escrito en čakavian, hoxe en día un dialecto do croata e en escrita glagolítica croata. A independencia de Dubrovnik facilitou a continuidade da tradición. As linguas dos eslavos católicos rozaron a extinción en numerosas ocasións. O texto máis antigo en polaco é do século XIV; con anterioridade, a lingua da administración era o latín. O checo estivo sempre en perigo de ceder diante do alemán, e o sorabo, falado actualmente só na Alemaña por varios miles de persoas. O esloveno, baixo influencia alemá e italiana, limitábase a ser unha lingua rexional falada polos campesiños e só se escribiu coa Reforma protestante do século XVI.
Paavo Nurmi
Paavo Nurmi, nado en Turku o 13 de xuño de 1897 e finado en Helsinqui o 2 de outubro de 1973, foi un atleta finés. Durante a década dos anos vinte, Nurmi foi considerado como o mellor fondista e mediofondista do mundo, establecendo marcas mundiais en distancias que ían entre os 1500 m e os 20 km.
Linguas eslavas
Evolución
As influencias estranxeiras máis recentes seguen a mesma tónica xeral nas linguas eslavas que no resto e dependen das relacións políticas dos eslavos. No século XVII, o ruso burgués (delovoi jazyk) absorbeu palabras do alemán a través de contactos directos entre os rusos e comunidades de alemáns asentados na Rusia. Na época de Pedro o Grande, os contactos frecuentes coa Francia introduciron numerosos empréstimos e calcos, moitos dos cales substituíron empréstimos eslavos máis antigos. O ruso, pola súa volta, influenciou a maioría das linguas eslavas durante o século XIX. Os escritores croatas tomaron palabras checas libremente, mentres que os checos, loitando pola supervivencia da súa lingua, tomaron moitas do ruso. A influencia do ruso sobre o búlgaro é moito máis notoria, xa que este tomou moitas palabras rusas para substituír os empréstimos do turco e do grego, de tal maneira que moitas palabras búlgaras manteñen unha estrutura fonética infrecuente no búlgaro ou mesmo nas linguas eslavas meridionais.
Paavo Nurmi
Traxectoria
Nurmi obtivo un total de nove medallas de ouro en Xogos Olímpicos entre 1920 e 1928. En 1932 non puido competir, xa que recibía cartos por correr, polo que foi considerado como profesional. Nos XX.OO. de 1920, Nurmi obtivo tres preseas douradas: os 10.000 metros, o cross country e o cross country por equipos. Finalizou segundo na carreira polos 5.000.
Linguas eslavas
Diferenciación das linguas eslavas
miniatura|300px|dereita| {{Legend|#7cdc87|Países onde unha [[linguas eslava occidental é a lingua nacional}} {{Legend|#008000|Países onde unha lingua eslava oriental é a lingua nacional}} {{Legend|#004040|Países onde unha lingua eslava meridional é a lingua nacional}}]]
O proto-eslavo existiu aproximadamente até mediados do I Milenio a.C. No século VII xa se dividira en zonas dialectais extensas. Non existen teorías satisfactorias acerca da natureza da posterior separación entre eslavo occidental e meridional. Pénsase que o eslavo meridional converxeu nun ruso antigo que perdurou até o século XII. Pénsase que os eslavos meridionais chegaron aos Balcáns en dúas ondas e que entre elas houbo unha poboación grande de válacos.
Paavo Nurmi
Traxectoria
En 1924 ganou 5 medallas de ouro, nos 1.500 metros, os 5.000 (con 26 minutos de diferenza entre ambas carreiras), os 3.000 metros por equipos, e novamente ambos cross country. Foi a derradeira vez que aqueles se disputaron, xa que a calor ocasionaba que a maior parte dos corredores abandonaran a carreira e incluso algúns deberon ser levados ó hospital.
Linguas eslavas
Diferenciación das linguas eslavas
A diferenciación lingüística viuse favorecida pola dispersión dos pobos eslavos sobre un territorio enorme -que en Europa Central excedía a extensión actual das maiorías eslavo-falantes. Os documentos escritos dos séculos IX, X e XI mostran xa trazos lingüísticos locais.
Paavo Nurmi
Traxectoria
Os derradeiros xogos de Nurmi foron os de 1928, onde obtivo ouro nos 10.000 metros e prata nos 5.000 e nos 3.000 metros valos. Continuou correndo despois dos xogos de Amsterdam, pero foille impedido participar nos Ánxeles 1932 por ter recibido cartos por correr. Considerado un heroe nacional polos seus compatriotas, Nurmi foi o encargado de acender a chama olímpica nos xogos de Helsinqui '52. Despois do seu retiro do atletismo, abriu unha tenda na capital finesa. Finou en 1973 e se lle deu un funeral de estado. Cun total de 9 medallas de ouro e 3 de prata, Nurmi é o atleta olímpico máis exitoso até hoxe.
Linguas eslavas
Diferenciación das linguas eslavas
O movemento de falantes de linguas eslavas cara os Balcáns nos últimos séculos do Imperio Bizantino expandiu a área de fala eslava, mais a lingua escrita pré-existente (o grego) sobreviviu nesta área. A chegada dos húngaros á Panonia no século IX interpuxo falantes de linguas non eslavas entre os eslavos meridionais e occidentais, cortando en consecuencia a conexión entre os eslavos da Croacia Branca (Crobatia, actual Polonia) e Serbia Branca (Pomeria, actual Alemaña) dos eslavos meridionais (croatas e serbios). As conquistas dos francos completaron a separación entre estes dous grupos, cortando tamén a conexión entre os eslavos da Moravia e a Baixa Austria (Moravia) dos das actuais Estiria, Carintia, o distrito de Lienz en Austria e nas provincias da actual Eslovenia, onde os antecesores dos eslovenos se asentaran durante a primeira colonización.
Táboa comparativa dalgunhas linguas eslavas
Nesta táboa compáranse a escrita dalgunhas palabras destas linguas xunto coa súa tradución ao galego.
Taipei chinés nos Xogos Olímpicos
A República da China (xeralmente coñecida como Taiwán) compite no presente co nome de "Taipei chinés" nos Xogos Olímpicos. A República da China participou por vez primeira nos Xogos de Verán en 1932. Despois da guerra civil chinesa a República da China retirouse á illa de Taiwán e dende entón só competiron nese equipo deportistas orixinarios de Taiwán. A República da China boicoteou as olimpíadas dende 1976 até que regresou nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1984, participando como Taipei chinés.
Os deportistas taiwaneses gañaron a súa primeira medalla olímpica en 1960, e a súa primeira medalla de ouro en 2004.
Illas Caimán
As Illas Caimán é un Territorio Británico de Ultramar autónomo, o maior por poboación, no oeste do Mar Caribe. O territorio 264 km2 comprende as tres illas de Gran Caimán, Caimán Brac e Caimán Menor ao sur de Cuba e ao nordés de Honduras, entre Xamaica e a Península de Iucatán de México. A capital é George Town en Gran Caimán, que é a máis poboada das tres illas.
Considérase que as Illas Caimán forman parte da Zona do Caribe Occidental xeograficamente así como das Grandes Antillas. O territorio é un importante centro financeiro offshore mundial para empresas internacionais e individuos ricos, en gran parte como resultado de que o estado non cobra impostos sobre ningunha renda obtida ou almacenada.
Cun PIB per cápita de 91.392 dólares, as Illas Caimán teñen o nivel de vida máis alto do Caribe. O éxito económico do territorio atrae a moitos traballadores de todo o mundo. Nas Illas Caimán residen inmigrantes de máis de 130 países e territorios.
Historia
O primeiro avistamento rexistrado da Caimán menor, xunto con Caimán Brac, foi por Cristovo Colón o 10 de maio de 1503, na súa cuarta e última viaxe a América, cando os fortes ventos forzaron o seu barco a desviarse do rumbo. Colón atopará as dúas illas irmás máis novas (Caimán Brac e Pequeno Caimán) e foron estas dúas illas ás que chamou "Las Tortugas".
España cedeunas, xunto coa veciña Xamaica, a Gran Bretaña en 1670 baixo o Tratado de Madrid. As illas e máis a Xamaica gobernáronse como unha única colonia ata 1963 cando se separaron administrativamente.
Xeografía
As Illas Caimán localízanse na parte occidental do mar Caribe, a uns 240 quilómetros ao sur de Cuba e a uns 290 quilómetros ao noroeste de Xamaica. O arquipélago componse principalmente de tres illas: Gran Caimán, Caimán Brac, e Caimán Menor, sendo Gran Caimán a máis extensa cun área de 197 km². As dúas outras illas, Caimán Brac e Caimán Menor, situadas 145 quilómetros ao leste de Gran Caimán, teñen unha extensión de 36 km² e 26 km² respectivamente.
Non salientan accidentes xeográficos nas illas, a excepción do cantil "The Bluff" en Cayman Brac, que se eleva a máis de 40 metros sobre o nivel do mar, sendo o punto máis alto da illa.
miniatura|dereita|250px|Mapa das Illas Caimán 300px|right
Demografía
En xullo de 2000 contabilízanse nas Illas Caimán 34.763 habitantes, dos cales algo máis da metade son nacidos nas illas. O 60% da poboación é de raza mixta, e o 40% restante divídese a partes iguais entre os caucásicos e os descendentes de africanos. A poboación considérase case exclusivamente cristiá, cunha gran porcentaxe de anglicanos e de prebisterianos.
A capital e cidade máis poboada das illas é George Town, localizada na costa leste de Gran Caimán.
Economía
As Illas Caimán son un paraíso fiscal. Así, moitas empresas teñen a súa sede nas illas, aproveitando a non existencia de impostos directos. A outra actividade económica de importancia é o turismo debido ás paisaxes das súas praias. O nivel de vida dos seus habitantes é un dos máis altos do Caribe.
Iemen do Norte
A República Árabe do Iemen, tamén coñecida como Iemen do Norte, foi un país que existiu desde 1962 até 1990 na parte noroeste do que agora é Iemen. A súa capital era a cidade de Sana.
Historia
O golpe de Estado xerou a Guerra Civil do Iemen do Norte que enfrontou as tropas da creada República Árabe do Iemen coas forzas leais ao rei al-Badr. Os republicanos tiveron o apoio da República Árabe Unida (Exipto) mentres que as forzas realistas contaron co apoio de Arabia Saudita e Xordania, que se opoñían á nova república.
A guerra estendeuse desde 1962 até 1970. En 1967 as tropas exipcias retiráronse, aínda que continuaron dando apoio aéreo. En 1968, despois de que os realistas mantiveran sitiada a cidade de Sana durante varios anos (onde os republicanos resistiron grazas ás subministracións aéreas de Exipto e a corredores estratéxicos cara a zonas do seu control), e debido ao estancamento nas frontes de batalla, os líderes de ambos bandos acordaron iniciar negociacións. En 1970 Arabia Saudita recoñeceu a República e estableceuse un alto o fogo.
Paralelamente, os ingleses retiráronse da Federación de Arabia do Sur que posteriormente sería bautizada como Iemen do Sur.
A diferenza do que ocorreu entre a Alemaña Occidental e a Oriental, ou Corea do Norte e do Sur, Iemen do Norte e Iemen do Sur tiveron relacións relativamente amistosas, a pesar de que en varias ocasións sufriron períodos de moita tensión. Desde 1972 producíronse declaracións de ambos bandos que manifestaban a súa vontade dunha unificación no futuro.
A pesar das declaracións, os plans de reunificación víronse obstaculizados en 1979 cando unha guerra entre ambas partes estivo a piques de estalar. A guerra foi previda unicamente grazas á intervención da Liga Árabe. Pouco despois dese episodio, os xefes de estado suriemenita e noriemenita reuníronse nun cumio en Kuwait, que sería o primeiro paso cara á unificación do Iemen.
Reunificación
miniatura|290px|dereita|O Iemen do Norte (en laranxa) e o Iemen do Sur (en azul) antes de 1990. En maio de 1988, os gobernos do Norte e do Sur chegaron a un acordo que reduciu considerablemente a tensión e reanudaba a discusión sobre a reunificación. O acordo permitía que a poboación iemení se puidese mover entre ambos países tan só coa tarxeta de identificación nacional; ademais establecía a desmilitarización da fronteira e unha área conxunta de exploración de petróleo arredor das fronteiras que aínda non foran definidas. A conclusión deste acordo chegou o 22 de maio de 1990, cando ambas repúblicas se uniron para fundar unha soa: a República do Iemen.
A capital desta nación era a cidade de Sana ou Sana'a, a que actualmente é a capital do país.
Carl Theodor Dreyer
Carl Theodor Dreyer, nado en Copenhaguen o 3 de febreiro de 1889 e finado na mesma cidade o 20 de marzo de 1968, foi un director de cine dinamarqués.
Traxectoria
Naceu en Copenhaguen, fillo de nai solteira e logo foi dado en adopción, pasando os seus primeiros anos en orfanatos, ata ser adoptado polo tipógrafo Carl Theodor Dreyer, que lle deu o seu nome. Dreyer consideraba a súa infancia desgraciada.
A pesar de ser un estudante intelixente abandonou os estudos aos dezaseis anos, separándose da súa familia adoptiva.
De mozo traballou como xornalista, ata que entrou na industria do cinema como redactor de intertítulos en películas mudas.
Tras debutar como director con Præsidenten (1919) dirixiu películas en diversos países europeos ata a realización en Francia de La Passion de Jeanne d'Arc. Tras esta película e Vampyr, ambos os dous fracasos económicos, non volvería pórse tralas cámaras ata 1943, acadando recoñecementos coma o León de Ouro do Festival Internacional de Cine de Venecia con A palabra.
Morreu en Copenhaguen en 1968.
Juan Ferreira Caamaño
Juan Ferreira Caamaño e Lemos, nado en Treos (Vimianzo) o 18 de agosto de 1803 e finado en Madrid o 17 de maio de 1868, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Leis e Canons pola Universidade de Santiago de Compostela (1829), traballou como avogado ata 1832, cando se iniciou na xudicatura. Foi comandante da milicia nacional e defendeu os territorios da súa xudicatura contra as faccións carlistas. Tralo golpe de Espartero foi destituído e perseguido ata o regreso dos moderados ao poder. En 1844 foi nomeado gobernador civil de Lugo e desde ese ano foi elixido deputado no Congreso ata a lexislatura de 1864 (agás no período progresista de 1854-1856), pola provincia da Coruña (1844-1846) e polos distritos de Cee (1846-1850, 1851-1864) e Carballo (1850-1851). Foi nomeado senador vitalicio (1863).
San Cremenzo de Pazos, San Cremenzo de Pazos, Zas
San Cremenzo de Pazos é un lugar da parroquia de San Cremenzo de Pazos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 158 habitantes (73 homes e 85 mulleres).
María Aparicio Calzada
María Aparicio Calzada, nada en Valencia en 1981, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade da Coruña. Foi asesora Xurídica do Concello de Melide. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse ao Senado pola provincia da Coruña e foi elixida senadora.
Beatriz de Nápoles
Beatriz de Nápoles ou Beatriz de Aragón e Chiaromonte (en Aragóniai Beatrix); nada en Nápoles o 14 de novembro de 1457 e finada ibídem o 23 de setembro de 1508 foi raíña consorte de Hungría, sendo desposada por dous reis húngaros diferentes.
Traxectoria
Naceu o 14 de novembro de 1457 en Nápoles como filla de Fernando I e de Sabela de Tarento. O 5 de setembro de 1474 foi prometida polo seu pai en matrimonio ós seus 17 anos de idade co rei húngaro. Logo de trasladarse ó Reino de Hungría foi tomada como esposa polo rei Matías Corvino de Hungría o 22 de decembro de 1476, xunto ó cal gobernou como raíña consorte até a morte do monarca en 1490. Beatriz compartiu con Matías os primeiros anos do Renacemento fóra de Italia, o cal foi exportado a Hungría pola parella real. Axiña o renacemento húngaro alcanzou ó italiano e serviu de ponte para que este chegase ós demais países europeos, como o Sacro Imperio Romano Germánico ou Francia. Desta unión matrimonial non tivo descendencia.
Trala morte de Matías, posto que o rei non tiña herdeiros (soamente o seu fillo ilexítimo oXán Corvino, ó cal quería converter no seu sucesor) Beatriz apoiou ó rei Ladislau Jagellon de Bohemia, o cal foi coroado coa condición de que desposase a Beatriz. Desta maneira celebrouse o matrimonio en 1490, converténdose novamente en raíña consorte de Hungría ata que ó pouco tempo o matrimonio foi anulado polo papa trala petición do mesmo rei húngaro. Esta unión tampouco tivo descendencia.
Géza Maróczy
Géza Maróczy, nado en Szeged, Hungría, o 3 de marzo de 1870 e finado o 29 de maio de 1951, foi un mestre húngaro de xadrez e un dos mellores xogadores do mundo da súa época. Foi tamén enxeñeiro.
Primeiros anos
Géza Maróczy gañou o torneo de menor importancia de Hastings en 1895. Durante os seguintes dez anos fíxose acredor aos premios maiores de varias competencias internacionais. En 1906 conveu os termos para un match polo Campionato do Mundo de Xadrez con Emanuel Lasker, pero varios problemas políticos internos de Cuba -onde ía celebrarse o encontro- obrigaron a cancelar os preparativos.
Retiro e regreso
Despois de 1908, Maróoczy retirouse temporalmente do xadrez internacional para dedicar máis tempo á súa profesión como profesor de matemáticas. Ao finalizar a Primeira Guerra Mundial, realizou unha serie de partidas a xeito de regreso, con certo éxito. O hoxe chamado lazo de Maróczy (peóns en c4 e e4 contra a defensa siciliana) leva o seu nome.
Tempo despois, ao final do ano 1927, demoleu ao entón campión de Hungría, Géza Nagy, nun encontro que finalizou ( 5 -0 =3).
Estilo
O seu estilo xedrecístico, aínda que sólido, era moi defensivo na súa natureza. As súas defensas acertadas do gambito danés contra Jacques Mieses e Karl Helling, que involucraron un estudoso regreso do material sacrificado para lograr crecente vantaxe, foron utilizadas como modelos do xogo defensivo por Max Euwe no seu volume sobre o medio-xogo.
O seu manexo da dama no final de xogo tamén era moi respectable, como quedou patente na partida contra Frank Marshall (Karlsbad 1907), onde demostrou a súa superioridade no uso desta peza. Tamén podía xogar xadrez espectacular, como ilustrou nun match memorable contra o ofensivo David Janowski (Múnic 1900).
Unha das súas creacións, a mencionada Formación Maróczy, é unha disposición na que as pezas brancas poden adoptar contra algunhas variantes da defensa siciliana. Colocando peóns en e4 e c4, as brancas reducen levemente as súas perspectivas de ataque pero, como contrapartida, inhíbese fortemente o contraxogo das negras.
Valoración da súa carreira
Maroczy conseguiu boas puntuacións contra os mellores xadrecistas do seu tempo. Con todo, os campións do mundo leváronlle a dianteira: Wilhelm Steinitz (1 -2 =19) Emanuel Lasker (0 -4 =2), José Raúl Capablanca (0 -3 =5) e Alexander Alekhine (0 -6 =5), fóra de Max Euwe, a quen bateu (4 -3 =15). Pero o estilo defensivo de Maróczy era a miúdo máis que suficiente para bater a xogadores agresivos, por exemplo Joseph Henry Blackburne (5 -0 =3), Mikhail Chigorin (6 -4 =7), Frank Marshall (11 -6 =8), David Janowski (10 -5 =5), Efim Bogoljubov (7 -4 =4) e Frederick Yates (8 -0 =1).
Capablanca tiña a Maróczy en alta estima. Nunha conferencia dada a comezos dos anos 40, referiuse ao húngaro como "moi caballeroso e correcto" e "unha figura amable"; eloxiou a Formación Maróczy como unha contribución importante á teoría da apertura, acreditouno como un "bo profesor" quen axudou moito a que Vera Menchik alcanzase o tope do ranking de xadrez feminino; e "un dos mestres máis grandes do seu tempo". Tamén escribiu del:
Véxase aquí a partida contra Marco
Tadija Dragićević
Tadija Dragićević (en serbio cirílico: Тадија Драгићевић), nado o 28 de xaneiro de 1986 en Čačak é un ex-xogador profesional de baloncesto serbio. Formado nas categorías inferiores do KK Crvena zvezda, cunha altura de 2,06 m xogaba na posición de ala-pivote. Entre os seus logros destacan o ser o MVP da Liga do Adriático (ABA Liga) en 2008 e dúas veces máximo anotador desta competición (2008 e 2016). No ano 2008 foi elixido no draft da NBA polos Utah Jazz. O seu último equipo foi o Club Baloncesto Breogán da Liga ACB.
Traxectoria
Nado en Čačak, Dragićević formouse na categorías inferiores do Crvena zvezda (Estrela Vermella). Co paso dos anos acabou por chegar ao primeiro equipo, onde acabou sendo o capitán e nomeado como mellor xogador (MVP) da Liga do Adriático (ABA Liga) en 2008. Ese mesmo ano é escollido no Draft da NBA polos Utah Jazz, os cales venderon os seus dereitos polo xogador aos Dallas Mavericks, quen o traspasaron aos Chicago Bulls en troques de Greg Smith. Debido ás graves dificultades económicas que pasou o seu club a comezos da década de 2010, o 22 de xaneiro ten que deixar o equipo, asinando coa Lottomatica Roma da Lega Basket Serie A para o que restaba de temporada. Na seguinte campaña asina co Alba Berlin da Basketball Bundesliga. Tras rematar o seu contrato regresa a Italia, onde asina co Angelico Biella, club onde fai unha media de 10,6 puntos e 6,4 rebotes por partido. Após xogar en diferentes equipos do máximo nivel europeo, en 2015 recala no Budućnost Podgorica, onde se converte por segunda vez na súa carreira no máximo anotador da Liga do Adriático. Tras pasar por Turquía, o 29 de decembro de 2018 anúnciase a súa fichaxe polo Club Baloncesto Breogán da Liga ACB. Após finalizar a camapaña, Dragićević anunciou a súa retirada do baloncesto profesional.
Manuel Barreiro
Co nome de Manuel Barreiro podemos referirnos a:
FK Vojvodina
Nacional
Campionatos nacionais Copas nacionais
Commodore 64
O Commodore 64, tamén coñecido como C64, C-64, C= 64, e ocasionalmente CBM 64 ou VIC-64, é un ordenador persoal de 8-bits introducido en xaneiro de 1982 por Commodore International. Atópase no Libro Guinness dos Récords como o modelo de computadora máis vendido de tódolos tempos, con estimacións independentes que indican un número de unidades vendidas de entre 10 e 17 millóns de unidades.
Francisco Varela
Co nome de Francisco Varela podemos referirnos a:
Commodore 64
O Commodore 64 dominou o mercado de ordenadores persoais de baixa gama durante gran parte dos anos 1980. Entre os anos 1983 e 1986 o Commodore 64 tiña entre un 30% e o 40% da cota de mercado nos Estados Unidos e vendeu uns dous millóns de unidades por ano, vendendo máis unidades que os ordenadores de IBM, Apple Inc. e Atari 8-bit. No mercado británico, a principal competición do Commodore 64 foron o BBC Micro e o ZX Spectrum, pero o Commodore 64 mantívose como un dos dous ordenadores máis populares no Reino Unido.
Parte do éxito do Commodore 64 foi debido a que se vendeu en tendas de todo tipo no lugar de facelo só en tendas de electrónica ou de computadoras. Commodore produciu moitas das súas partes na súa propia empresa para controlar os custos, incluíndo chips IC personalizados de MOS Technology. Foi comparado co automóbil Ford T polo seu papel na introdución de nova tecnoloxía nas casas de clase media grazas a súa creativa produción en masa. Publicáronse ó redor duns 10 000 títulos de software comercial para o Commodore 64, incluíndo ferramentas de desenvolvemento, aplicacións de produtividade para a oficina e videoxogos. Os emuladores de Commodore 64 permiten executar estes programas cun ordenador moderno ou videoconsola compatible.
Pavel Florenskii
Pavel Aleksandrovich Florenskii (en Павел Александрович Флоренский) nado o 9 de xaneiro de 1882 en Yevlax (gobernación de Elizavetpol, hoxe Acerbaixán) e fusilado nalgún lugar preto de Leningrado o 8 de decembro de 1937, foi un investigador, científico, matemático e teólogo ruso.
Traxectoria
Descendente por liña materna dunha familia xeorxiana e armenia, foi o primoxénito de seis irmáns. Estudou na facultade de Matemáticas na Universidade Estatal de Moscova, realizou varias viaxes a oriente e leu avidamente a Lev Tolstoi, que lle deixou unha fonda pegada espiritual.
Creou a aritmetoloxía como teoría das funcións descontinuas. Estudou filosofía antiga, teoloxía e lingua hebrea. Fundou unha sociedade matemática e unha fraternidade cristiá de loita revolucionaria, polo que foi arrestado. En 1906 pronunciou un sermón contra a condena de morte o que lle valeu o encarceramento.
Casou con Anna Mikhailovna Giatsintova en 1910 e, no ano seguinte, foi ordenado sacerdote da Igrexa Ortodoxa Rusa. Tivo catro fillos
Especialista tamén en arte, frecuentou o círculo simbolista de Moscova, interveu en debates sobre a vangarda e foi docente da escola estatal de arte e técnica de Moscova. Combinaba matemáticas, física, psicoloxía e estética. Escribiu Análise da espacialidade e do tempo nas obras de arte figurativas. Afondou na teoría da icona con argumentos baseados na xeometría, na óptica fisiolóxica e na historia da arte.
En 1928, foi arrestado por perigosidade social, sendo condenado a tres anos de prisión que quedou reducida a tres meses pola intercesión da exmuller de Maksim Gorkii. Exiliado a Novgorod continuou coa súa obra científica desenvolvendo o concepto de pneumatosfera. En 1930, o réxime comunista volveu a confiarlle importantes cargos técnicos, pero a súa indumentaria de pope ortodoxo en ambientes intelectuais e científicos cada vez era menos tolerada.
En 1933, foi condenado a dez anos de reclusión nun campo de concentración nas illas Solovetskii por axitación contra o sistema soviético e a publicación de materiais contrarios ao sistema soviético, por un estudo sobre a teoría da relatividade de Albert Einstein onde deixou translucir as súas ideas relixiosas. Declarado inimigo do pobo, foi confinado nun gulag e, soportando intermitentemente castigos de illamento, continuou coas súas investigacións, concretamente sobre os xeos perpetuos, líquidos anticonxelantes e a extracción de iodo. As cartas que escribiu á súa familia son testemuño de enteireza, entrega e preocupación pola educación dos seus fillos. No verán de 1937 prohibíuselle manter correspondencia coa súa muller. A partir de entón non se teñen noticias da súa supervivencia.
Por un documento da KGB, sóubose en 1990 que foi fusilado o 8 de decembro de 1937. Non se sabe o destino do seu cadáver.
Pensamento
Na estrutura matemática do Universo pódese experimentar a Deus como fonte da Beleza, do sentido e do fundamento da Existencia. Ese mundo é un semi ser que flúe sempre, sempre en devir e vibrante: e, máis aló, o oído sensible percibe outra Realidade.
A Verdade amósase ao home mediante un acto de graza. A Verdade mesma revélase como Comuñón de Persoas viventes, como amor gratuíto que transforma ao home a través da Escritura e o Culto comunicando o que denominou "o Sol de Emaús", que deifica ao home. Dende unha perspectiva antropolóxica o culto está na raíz de toda cultura.
Unha persoa deificada é a proba empírica da imaxe e semellanza divina que atesoura todo ser humano. A impresión de beleza e integridade dunha persoa humilde habitada pola energeia do Espírito Santo transparenta a impresión de realidade da natureza humana sanada e restaurada pola acción de Deus.
Para unha moral social os homes son semellantes entre si, para un crente en Xesús de Nazaret son consubstanciais. O cristiá ortodoxo non está afastado de ningún ser humano nin no espazo nin no tempo, leva en si toda a humanidade.
Dong Fang Hong 2
Dong Fang Hong 2 e os seus sucesores, Dong Fang Hong 2A (tamén coñecidos como DFH-2 e DFH-2A), foron unha familia de satélites de comunicacións da República Popular da China.
Características
Os DFH-2 foron concibidos como satélites de comunicacións fabricados e lanzados con medios propios pola China en 1984. Foron seguidos por unha versión mellorada, DFH-2A, entre 1986 e 1991. Todos foron lanzados mediante foguetes CZ-3. Foron tamén denominados STTW (Shiyan Tongbu Tongxing Weixing) e, os tres últimos DFH-2A operativos, ChinaSat-1 , ChinaSat-2  e  ChinaSat-3 .
A forma dos DFH-2 era cilíndrica, cun diámetro de 2,1 m e unha altura de 3,1 m. Estabilizábanse mediante xiro e a enerxía eléctrica que os alimentaba era producida mediante células solares. O primeiro lanzamento dun DFH-2 rematou nunha órbita incorrecta na que o satélite non puido dar servizo, aínda que comprobouse que tódolos sistemas de a bordo funcionaban sen problemas. O segundo DFH-2 foi posto en servizo tal como estaba previsto.
Os DFH-2A diferenciábanse dos anteriores nunha masa algo maior (441 kg fronte a 433). Usaban dous transpondedores para as comunicacións en banda C, cunha potencia de 10 W. Lanzáronse cinco en total, co último non chegando a entrar en servizo polo fallo do foguete que debía poñelo en órbita.
A Malata, Oleiros, Silleda
A Malata é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello pontevedrés de Silleda.
Google Play
Google Play (anteriormente Android Market) é unha plataforma de distribución dixital de aplicacións móbiles para os dispositivos con sistema operativo Android, así como unha tenda en liña desenvolvida e operada por Google. Esta plataforma permítelles aos usuarios navegar e descargar aplicacións (desenvolvidas mediante Android SDK), xogos, música, libros, revistas e películas. Tamén se poden adquirir dispositivos móbiles como ordenadores Chromebook, teléfonos intelixentes Nexus, Google Chromecast, entre outros.
As aplicacións atópanse dispoñibles de balde, así como tamén previo pago. Poden ser descargadas directamente dende un dispositivo con Android a través da aplicación móbil Play Store. É posible así mesmo instalar as aplicacións directamente e sen necesidade dunha computadora, en dispositivos con sistema operativo BlackBerry 10.
En marzo de 2012, coa fusión de Android Market con Google Music, o servizo foi renomeado como Google Play, como resultado da nova estratexia de distribución dixital de Google. En xullo do 2013, anunciouse que Google Play excedera o millón de aplicacións publicadas e que se contabilizaran máis de 50 mil millóns de descargas.
Aplicacións
Os usuarios teñen a posibilidade de instalaren aplicacións a través do sitio web do desenvolvedor ou mediante tendas de distribución dixital alternativas. Estas poden ou ben ser actualizadas automaticamente se o usuario así o establece, ou ben manualmente unha a unha.
O 17 de marzo de 2009, arredor de 2 300 aplicacións estaban dispoñibles en Android Market, de acordo co director técnico de T-Mobile Cole Brodman. O 10 de maio de 2011, durante Google I/O, Google anunciou que en Android Market figuran 200 000 aplicacións e que foron instaladas 4 500 000 000 veces.
Play Libros
Play Libros é unha aplicación móbil que permite ler libros electrónicos. Foi desenvolvida por Google en febreiro de 2011 e ofrece máis de catro millóns de títulos que poden ser adquiridos a través de Google Play. Os libros adquiridos son almacenados na nube, con acceso directo na aplicación ou a través da web. Os usuarios poden almacenar máis de 1 000 ficheiros sen custo, sempre que cada ficheiro non supere os 50 MB de espazo.
O 15 de maio de 2013 actualizouse Play Libros engadindo a posibilidade de que os usuarios poidan subir ficheiro en formato PDF e EPUB. Play Libros atópase actualmente dispoñible en 44 países.
Play Xogos
Play Xogos é un servizo e aplicación desenvolvidos para Android, iOS e para web que engade a opción de multixogador en tempo real, logros, táboa de posicións e de gardar información na nube dos xogos que sexan compatibles co servizo. Foi presentado no Google I/O de 2013, e a aplicación foi lanzada o 24 de xullo dese mesmo ano no evento chamado "Breakfast with Sundar Pichai".
Play Newsstand
Google Play ofrece a posibilidade de subscribirse a revistas e diarios de noticias nalgúns países, entre os que están os Estados Unidos, Australia, o Canadá e o Reino Unido, isto a través das aplicacións Google Currents e Play Magazines. O 20 de novembro de 2013, Play Magazines e Google Currents fusionáronse dando lugar a Play Newsstand, aplicación que combina os servizos de ambas as aplicacións nun só produto.
Play Música
Play Música é un servizo de almacenamento e sincronización de música na nube, así como tamén unha tenda musical en liña lanzada en 2011, tras anunciala oficialmente durante a conferencia de desenvolvedores Google I/O do 10 de maio de 2011. O servizo permite o almacenamento gratuíto de cancións propias ata un total de 50 000, que ao sincronizárense na nube serán accesibles desde calquera punto. Tamén permite escoitar música a través de streaming, servizo que se ofrece mediante subscrición.
O servizo é accesible vía navegador, cliente de escritorio e smartphones con Android, aínda que tamén se pode acceder desde outros sistemas operativos móbiles sempre e cando soporten Adobe Flash.
Historia
Google creou Android Market o 28 de agosto de 2008 e púxoo á disposición dos usuarios o 22 de outubro de 2008. Introduciuse soporte para as aplicacións de pago o 13 de febreiro de 2009 para os desenvolvedores dos Estados Unidos e do Reino Unido, coa axuda adicional de 29 países o 30 de setembro de 2010.
O 6 de marzo de 2012, o servizo foi relanzado cunha nova aparencia, así como cun novo nome, chamándose agora Google Play e contando nese momento con máis de 450 000 aplicacións dispoñibles. A partir dese momento, os aparatos que non pudieran actualizar Android Market a Google Play deixaron de acceder ás novas aplicacións.
Clasificación de aplicacións
Google Play, igual que o seu competidor App Store, ten un sistema de clasificación por idades, aínda que desde o 8 de xuño de 2015 as apps son clasificadas por sistemas de clasificación por idades de diferentes rexións e países, sempre e cando non colidan con normas como ESRB ou PEGI. Tamén existe a clasificación que se lles dá ás apps exentas de clasificación, introducida en 2015.
Interface
O menú ten as seguintes opciones:
As categorías de xogos e aplicacións do menú principal proporcionan submenús para que a busca sexa máis sinxela. Os usuarios teñen a posibilidade de valorar as aplicacións cunha escala de 1 a 5 estrelas; tamén ofrece a posibilidade de poñer comentarios sobre a aplicación. Os desenvolvedores que publiquen as súas aplicacións poden engadir capturas de pantalla e vídeos.
Desenvolvedores
A gran novidade que achega Google Play atangue aos desenvolvedores: estes serán capaces de facer o seu contido dispoñible nun servizo aberto, o servizo de Google que ofrece unha retroalimentación e un sistema de cualificación similar a YouTube. Os desenvolvedores terán un contorno aberto e sen obstáculos para poñeren a disposición o seu contido; este pode subirse ao mercado en tres pasos: rexistrarse como comerciante, subir e describir o seu contido e publicalo. Para rexistrarse como desenvolvedor e subir aplicacións hai que pagar unha cota de rexistro (US$ 25,00) con tarxeta de crédito (mediante Google Checkout).
Dispoñibilidade para desenvolvedores
Nun primeiro momento só os desenvolvedores no Estados Unidos e Reino Unido tiñan soporte para publicar aplicacións de pago. Actualmente Google aumentou esa lista con países como Austria, Francia, Alemaña, Italia, España e Países Baixos. Polo contrario, a lista de países con dispoñibilidade de desenvolvedores que poden distribuír aplicacións gratuítas é: Australia, Austria, República Checa, República Dominicana, Francia, Alemaña, Italia, Países Baixos, Polonia, Singapur, España, Reino Unido, Estados Unidos e Venezuela.
Competencia e aliados
As dúas principais plataformas de móbiles son App Store de Apple e Google Play de Google, pero tamén hai outras como Samsung Apps de Samsung, AppGallery de Huawei, Nokia Store de Nokia, Market Place de Toshiba App, App World de Blackberry, Tenda Windows de Microsoft, App Store de Amazon, Palm App Catalog e SlideME.
O desenvolvemento de aplicacións para o iPhone non está sendo de fácil acceso como consecuencia da política de admisión de aplicacións de Apple, que é moi restritiva. En cambio, Google Play non fai tantas excepcións coas aplicacións, aceptando todas, propias ou de desenvolvedores, grazas á súa ferramenta Android SDK.
Seguridade
Google reportou que no 2015 procedeu a escanear 6000 millóns de aplicacións cada día na busca de elementos potencialmente daniños (Potential Harmful Apps), detectando 0,15 % de aplicacións nesta categoría, as cales foron retiradas da tenda de aplicacións. A porcentaxe aumentou ao 0,5 % cando se incluíron aplicacións non instaladas a través de Google Play. Estas porcentaxes foron relativamente estables ao longo dos anos. Entre as súas políticas para promover a seguridade, Google incorporou a encriptación de discos e a oferta de recompensas a quen atope fallos na distribución das aplicacións. Ademais, a constante actualización da propia aplicación de Play Store retira os posibles bugs e fallos xerados nos novos terminais; desta forma, está en constante cambio para mellorar a seguridade da propia plataforma.
Miguel Rodríguez Guerra
Miguel Rodríguez Guerra, nado en Mouricios (Chantada) o 18 de agosto de 1808 e finado na mesma parroquia o 23 de agosto de 1889, foi un avogado e político galego.