cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edith Rebecca Saunders
Traxectoria
Foi nomeada Fellow da Royal Horticultural Society da que recibiu a Medalla Banksian en 1906. En 1905 foi unha das primeiras mulleres elixidas para a Sociedade Linneana de Londres. En 1920 foi presidenta da sección de botánica da British Association for the Advancement of Science e presidenta da Genetic Society, entre 1936 e 1938.
Durante a Segunda Guerra Mundial serviu como voluntaria axudando as forzas aliadas. Morreu pouco despois de regresar a Gran Bretaña, en 1945, tras sufrir feridas nun accidente de bicicleta. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Biscutella_laevigata_ENBLA04.jpg/280px-Biscutella_laevigata_ENBLA04.jpg|miniatura|280x280px| Biscutella laevigata
Carreira
As primeiras investigacións de Saunders foron no campo da xenética, na que algúns dos seus experimentos xenéticos levaron a ela e a William Bateson a definir termos importantes como "alelomorfos" (hoxe chamados alelos), heterocigotos e homocigotos. Ademais, xunto con Bateson e Reginald Punnett, descubriu o que agora se coñece como xenes ligados, cando os factores hereditarios están ligados e se herdan xuntos, a base para importantes descubrimentos sobre a cartografía xenética e as súas combinacións.
Tamén fixo un amplo traballo sobre anatomía vexetal, en particular en relación co xineceo, publicando varios artigos sobre o tema, entre os que destaca a súa serie de artigos sobre Ilustracións do polimorfismo carpelo publicado na revista New Phytologist entre 1928 e 1931. Entre outras, tratou a herdanza de trazos dominantes e recesivos na planta Biscutella laevigata e a herdanza na planta de xardín, Matthiola incana, especie que estudou intensamente.
Paredes, Oroso, A Cañiza
Paredes é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Os Piornos, Oroso, A Cañiza
Os Piornos é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Nicole Stott
Nicole Marie Passonno Stott, nada en Albany, Nova York, o 19 de novembro de 1962, é unha astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-128, STS-129 e STS-133, sendo membro das expedicións 20 e 21 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Stott graduouse en enxeñaría aeronáutica na Universidade Aeronáutica Embry-Riddle en 1987. Foi seleccionada pola NASA en xuño de 2000, participando nas misións STS-128, STS-129 e STS-133, sendo membro das expedicións 20 e 21 á Estación Espacial Internacional, pasando un total de 103,24 días no espazo.
A Quiringosta, Oroso, A Cañiza
A Quiringosta é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Porto Augavella, Oroso, A Cañiza
Porto Augavella é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Ribadil de Abaixo, Oroso, A Cañiza
Ribadil de Abaixo é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Vanishing Point (videoxogo)
Vanishing Point é un videoxogo de carreiras desenvolvido por Clockwork Games e publicado por Acclaim Entertainment para Dreamcast e PlayStation. O nome "Vanishing Point" é unha referencia ao feito de que o xogo carece de ventás emerxentes.
Acollida
A versión de Dreamcast de Vanishing Point recibiu valoracións "favorables", mentres que a versión de PlayStation recibiu críticas "medias", de acordo co agregador de recensións Metacritic. Greg Orlando de NextGen chamou a antiga versión de consola "un exemplo de boa artesanía". PlanetDreamcast deu á mesma versión da consola unha revisión favorable, máis de dous meses antes de que esta última fose lanzada Stateside.
Monoterpeno
Os monoterpenos son unha clase de terpenos que están formados por dúas unidades de isopreno e teñen a fórmula molecular C10H16. Os monoterpenos poden ser liñais ou cíclicos. Os monoterpenos modificados que conteñen oxíxeno ou perderon un grupo metilo denomínanse monoterpenoides. Os monoterpenos e monoterpenoides son moi diversos. Son relevantes para a industria farmacéutica, cosmética, alimentaria e a agricultura. Entre eles están substancias que dan aromas ás plantas, como o limoneno, mentol ou xeraniol.
Biosíntese
Os monoterpenos derivan biosinteticamente de unidades de isopentenil pirofosfato (IPP), o cal se forma a partir de acetil-CoA coa intermediación do ácido mevalónico pola vía da HMG-CoA redutase. Coñécese unha vía biosintética alternativa do IPP, non relacionada coa anterior, propia dalgunhas bacterias e dos plastidios das plantas, que se chama vía do MEP-(2-metil- D -eritritol-4-fosfato), que se inicia a partir de azucres de 5 carbonos. En ambas as vías, o IPP isomerízase a DMAPP pola acción do encima isopentenil pirofosfato isomerase. miniatura|400px|O [[isopentenil pirofosfato (IPP) e o dimetilalil pirofosfato (DMAPP) condénsanse producindo xeranil pirofosfato, precursor de todos os terpenos e terpenoides.]]
O xeranil pirofosfato é o precursor dos monoterpenos e monoterpenoides. Na biosíntese intervén a terpeno sintase.
A eliminación do grupo pirofosfato do xeranil pirofosfato leva á formación de monoterpenos acíclicos (liñais) como o ocimeno e os mircenos. A hidrólise dos grupos fosfato orixina o monoterpenoide acíclico prototípico xeraniol. Modificacións adicionais e oxidacións proporcionan compostos como o citral, citronelal, citronelol, linalool e moitos outros. Moitos monoterpenos que se encontran en organismos mariños están haloxenados, como o halomón.
As unidades de isopreno, ademais de formaren estruturas liñais, poden formar aneis, dando lugar a monoterpenos ciclicos. O tamaño dos aneis máis común en monoterpenos é o de seis membros. Un exemplo clásico é a ciclación do xeranil pirofosfato orixinando o limoneno.
600px
Os terpinenos, felandrenos e terpinoleno fórmanse de maneira similar. A hidroxilación de calquera destes compostos seguida de deshidratación pode orixinar o p-cimeno aromático. Importantes terpenoides derivados de terpenos monocñiclicos son o mentol, timol, carvacrol e moitos outros.
O xeranil pirofosfato pode tamén sufrir unhas reaccións de ciclación secuencial para formar monoterpenos bicíclicos, como o pineno, que é un dos compoñentes primarios da resina de piñeiro.
Outros monoterpenos bicíclicos son: careno, sabineno, canfeno e tuieno. O alcanfor, borneol e eucaliptol son exemplos de monoterpenoides bicíclicos que conteñen grupos funcionais cetona, alcohol e éter, respectivamente.
Papel no clima
Os monoterpenos son emitidos á atmosfera polos bosques e forman aerosoles que se propuxo que serven como núcleos de condensación das nubes. Ditos aerosoles poden incrementar o brillo das nubes e contribuír así a arrefriar o clima.
Usos
Varios derivados de monoterpenos teñen actividade antibacteriana, como o linalool. Outros utilízanse como aromas, como o mentol.
Pantasma de amor
Pantasma de amor (en Fantasma d'amore) é un filme de 1981 dirixido por Dino Risi que protagonizado por Romy Schneider e Marcello Mastroianni.
Estreouse en galego o 15 de maio de 2022 a través da TVG.
Produción
Pantasma de amor foi rodado en Pavía e nos Cine Industrial Studios de Roma. Comezou a rodarse o 26 de outubro de 1980.
Ribadil de Arriba, Oroso, A Cañiza
Ribadil de Arriba é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Llŷr
Llŷr é un personaxe que se menciona nas Catro cadeas dos Mabinogi e no Trioedd galés. Crese que corresponde orixinalmente a Lir na mitoloxía irlandesa, e é o deus do mar: o significado da palabra galesa media llŷr é "mar, océano".
Mitoloxía e literatura
Nos Pedair Cainc, non aparece como personaxe da historia, pero é o pai de Brân, Branwen e Manawydan; A súa nai é Penarddun. No Trioedd, Llŷr (como Llŷr Llediaith) figura como un dos "Tres Grandes Prisioneiros das Illas Británicas" porque estaba preso por Euroswydd. Na lenda da filla de Llŷr, Branwen nas catro cadeas, dise que Euroswydd é o pai dos dous fillos máis novos de Penarddun, Nisien e Efnisien, polo que a historia do Trioedd pode derivar dunha lenda perdida sobre unha disputa entre Euroswydd e Llŷr. polo amor de Penarddun.
Crese que Llŷr foi a base do personaxe Leir nas historias de Geoffrey de Monmouth, e a través del o personaxe Lear na obra O Rei Lear de William Shakespeare.
Forza Aérea Arxentina
A Forza Aérea Arxentina (FAA) é a rama aérea das Forzas Armadas arxentinas, sendo un dos brazos executores do Sistema de Defensa Nacional, xunto ao Exército e a Armada, cuxa misión principal é rexeitar agresións militares externas. Está subordinado ao presidente da Nación Arxentina, o cal é o comandante en xefe das Forzas Armadas. ​ ​
A súa consolidación como arma independente do Exército Arxentino data do 4 de xaneiro de 1945, cando se creou a Secretaría de Aeronáutica por medio dun decreto presidencial; por iso, é a máis nova das forzas militares. ​
Aeronaves
dereita|miniatura|A-4AR dereita|miniatura|Pampa II dereita|miniatura|Aerospatiale SA-315
Saturday Night Live
Saturday Night Live (SNL) é un popular programa de televisión estadounidense. Emítese os sábados pola noite desde o 11 de outubro de 1975. É un dos programas de televisión máis lonxevos na televisión dos EE.UU. Transmítese desde os estudos da NBC na cidade de Nova York. O nome vén do feito de que o programa se emite en directo os sábados pola noite ás 23:30h. Esta é unha rareza na era dos filmes e do vídeo. SNL móstrase en repeticións no verán e na televisión por cable. O programa normalmente consta do seguinte:
Saturday Night Live foi creado e producido por Lorne Michaels e comezou en 1975 como Saturday Night da NBC. Moitos actores cómicos famosos comezaron sendo membros do elenco no programa. O programa inspirou varias películas, libros, DVD e outros programas de televisión. Foi nomeado a 183 premios Emmy e gañou 42.
''"Live from New York, it's Saturday night!" (En directo desde Nova York, é sábado á noite!)'' dise preto do comezo de cada episodio.
Actores en SNL
Moitos membros do elenco viñeron e saíron na historia de Saturday Night Live. Aquí hai unha lista dalgúns destes membros do elenco e canto tempo duraron no programa.
Gennadi Strekalov
Gennadi Mikhailovich Strekalov, nado en Mitishchi (preto de Moscova) o 28 de outubro de 1940 e finado o 25 de decembro de 2004, foir un cosmonauta soviético e ruso que formou parte das misións Soiuz T-3, Soiuz T-8, Soiuz T-11, Soiuz TM-10, Soiuz TM-21, Soiuz T-10, Soiuz T-10-1 e STS-71.
Traxectoria
Strekalov graduouse enxeñeiro na Escola Técnica Superior N. E. Bauman de Moscova en 1965. Traballou como enxeñeiro en RSC Energia desde a súa graduación. Comezou o seu adestramento como cosmonauta en xaneiro de 1974, participando nas misións Soiuz T-3, Soiuz T-8, Soiuz T-11, Soiuz TM-10, Soiuz TM-21, Soiuz T-10, Soiuz T-10-1 e STS-71 e pasando un total de 268,94 días no espazo. Faleceu o 25 de decembro de 2004.
A Uceira, Oroso, A Cañiza
A Uceira é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Luciano Vidán Freiría
Luciano Vidán Freiría, nado en Santiago de Compostela e finado en Madrid o 6 de xullo de 1967, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Fillo de Alberto Vidán García e Benita Freiría Portela. Funcionario do Banco Anglo-Americano en Vigo, despois pasou a ser secretario-contador da Caixa de Aforros Municipal de Vigo, da que chegou a ser director-xerente. En 1936 foi nomeado delegado do Goberno no Instituto de Crédito das Caixas de Aforros. Foi nomeado gobernador do Banco Hipotecario Español en agosto de 1936. En Valencia integrouse na Solidaridade Galega Antifeixista cos seus amigos Alejandro Viana Esperón e Laureano Poza Juncal. Logo da derrota da República pasou a Francia e exiliouse na Arxentina, arribando a Buenos Aires no vapor Massilia o 5 de novembro de 1939. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938 e foi condenado en novembro de 1939 a 8 anos de inhabilitación absoluta e multa de 10.000 pesetas. Na Arxentina traballou na aseguradora "Continental". Foi membro da Comisión de Prensa de Galicia. En 1945 integrou a comisión organizadora da Agrupación Izquierda Republicana na Arxentina con Manuel García Gerpe e Severino Iglesias Siso, da que foi vogal. Visitou Galicia a principios de 1955. Retornou a España e foi subdirector xeral do Banco Mercantil e Industrial en Madrid, director da sucursal de Madrid do Banco Rural y Mediterráneo, pasando en 1958 a ser subdirector do banco. Morreu en Madrid o 6 de xullo de 1967 e foi soterrado no cemiterio de San Domingos de Santiago de Compostela.
Vida persoal
Casou con María Celina Sanmartín García en 1935.
A Uceira, Parada das Achas, A Cañiza
A Uceira é un lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Francisco de Arruda
Francisco de Arruda, nado no século XV e finado en Évora o día 30 de novembro de 1547, foi un arquitecto e escultor portugués. É irmán máis novo de Diogo de Arruda e pai de Miguel de Arruda. Francisco e Diogo de Arruda asimilaron o estilo gótico flamíxero e desenvolveron o estilo manuelino nos seus edificios.
Traxectoria
miniatura| A torre de Belem miniatura| Interior da Igrexa da Nossa Senhora da Asunção miniatura| Casa dos Bicos miniatura| Castelo do Monte Évora miniatura| acueduto de Amoreira Encargouse da reparación das fortificacións de Moura, Mourão e Portel, en 1510. Ademais de reparar muros, transformou castelos para acomodar o cambio da artillería neurobalística ao uso de armas pirobalísticas (armas de fogo). Por petición do rei Dom Manuel I, co acordo de don Jaime, duque de Braganza, restaurou os pazos de Portel, hoxe en ruínas, e a capela de San João Bautista.
O rei encargoulle a construción da Torre de Belem, en 1514, que ten a distinción de ser unha estrutura militar cunha decoración exuberante.
Entre 1514 e 1520, Francisco viaxou ao norte de África co seu irmán Diogo de Arruda, a Safi, Mazagán (Mazagão).
En el-Jadida (Mazagán), o rei Manuel enviara unha carta en maio de 1505 a Jorge de Mello para construír alí unha fortaleza. O duque de Braganza informou ao rei en 1513 de que non se tiña construído nada. En carta de Diogo e Francisco de Arruda datada en 1514 solicitaban materiais para construír as murallas da cidade. Traballaron na fortaleza de Azamor que fora conquistada na batalla de Azamor, en 1513, polo duque de Braganza. Daquela foron influenciados pola arte islámica.
Desde 1517, durante 20 anos, Francisco de Arruda dirixiu a construción da Igrexa da Nossa Senhora da Asunção, catedral de Elvas.
En 1520 os membros da familia Arruda farán varias construcións en Évora, en particular no mosteiro de San Francisco.
En 1523 fixo a Casa dos Bicos en Lisboa para Dom Brás de Albuquerque, fillo natural lexitimado do segundo gobernador da India portuguesa, Afonso de Albuquerque.
Ao redor de 1530, traballou no Palacio de Bacalhoa ou Palacio de Albuquerque, en dúas grandes torres cilíndricas.
Tras a morte de Diogo de Arruda en 1531, Francisco foi pouco a pouco interesándose pola cultura humanista e cambiou o seu estilo cara ao do primeiro Renacemento.
A partir de 1531 modificará o castelo de Évora Monte, no concello de Estremoz, para convertelo nun palacio de estilo italiano.
Construíu entre 1531 e 1537, o acueduto da Água de Prata, en Évora, inaugurado o 28 de marzo de 1537.
En 1537, o rei Xoán III de Portugal nomeou a Francisco de Arruda Mestre das obras do Alentexo. Fixo o acueduto da Amoreira, até a súa morte, rematado por Afonso Álvares, en 1580.
Os Xis, Oroso, A Cañiza
Os Xis é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Veiga da Alén, Oroso, A Cañiza
A Veiga da Alén é un lugar da parroquia de Oroso, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Real Forza Aérea do Canadá
A Real Forza Aérea do Canadá (RCAF en inglés e ARC en francés) é a forza áerea e espacial do Canadá. O seu rol é o de "proporcionar ás Forzas do Canadá un poder aéreo relevante, receptivo e efectivo". A RCAF é un dos tres comandos dentro das Forzas Armadas do Canadá unificadas. En 2020 a Real Forza Aérea do Canadá estaba formada por 12 074 soldados regulares e 1 969 reservistas, apoiados por 1 518 civís, e operaba 258 aeronaves tripuladas e 9 non tripuladas. O tenente xeneral Al Meinzinger é o actual comandante da Real Forza Aérea do Canadá e o xefe do Estado Maior da Forza Aérea.
A Real Forza Aérea do Canadá é a responsable de todas as operacións de aeronaves das Forzas Canadenses, de facer cumprir a seguridade do espazo aéreo do Canadá, e de proporcionar aeronaves para apoiar as misións da Real Armada do Canadá e do Exército do Canadá. A RCAF é socia da Forza Aérea dos Estados Unidos na misión de protexer o espazo aéreo continental baixo o Comando de Defensa Aeroespacial de América do Norte (NORAD). A RCAF tamén proporciona os principais recursos aéreos e é a responsable do Programa Nacional de Busca e Rescate.
A RCAF ten as súas raíces na Forza Aérea do Canadá, formada no ano 1920. A Forza Aérea do Canadá recibiu o apelativo real en 1924 de mans do rei Xurxo V para formar a Real Forza Aérea do Canadá. En 1968 a RCAF fusionouse coa Armada e o Exército, co obxectivo de unificar todas as forzas do Canadá. As unidades aéreas dividíronse entre distintos comandos: Mando de Defensa Aérea (ADC; interceptores), Mando de Transporte Aéreo (ATC; transporte, busca e rescate), Mando Móbil (cazas tácticos, helicópteros), Mando Marítimo (guerra antisubmarina, patrulla marítima), así como o Mando de Adestramento (TC).
En 1975 disolvéronse algúns comandos (ADC, ATC, TC), e todas as unidades aéreas pasaron a estar baixo un novo mando coñecido sinxelamente como Mando Aéreo (AIRCOM). O Mando Aéreo volveu ao seu nome histórico en agosto de 2011.
A Real Forza Aérea do Canadá operou na segunda guerra mundial, na guerra de Corea, e na guerra do Golfo, así como en varias misións da ONU para o mantemento da paz e en varias operacións da OTAN. Como membro da OTAN, a RCAF estivo presente en Europa durante a segunda metade do século XX.
Maximilian zu Wied-Neuwied
Maximilian zu Wied-Neuwied, nado en Neuwied o 23 de setembro de 1782 e finado na mesma vila o 3 de febreiro de 1867, foi un nobre (era príncipe) e explorador, etnólogo, naturalista e zoólogo alemán. Seguindo o exemplo de Alexander von Humboldt, emprendeu dúas expedicións de varios anos a América. Nas súas numerosas publicacións, fixo importantes achegas á botánica, zooloxía e etnoloxía do Brasil e de América do Norte. A Universidade de Jena concedeulle un doutoramento honoris causa en 1858. Máis de 50 nomes científicos de xéneros e de especies levan o seu nome e lembran as súas investigacións.
Traxectoria
Foi o segundo fillo do príncipe Johann Friedrich Alexander de Wied-Neuwied. O seu interese pola historia natural foi fomentada pola súa nai, Luise Fürstin e, máis tarde, ao frecuentar a Universidade de Gotinga, por Johann Friedrich Blumenbach.
Tivo amizade con dúas das figuras da nova ciencia natural, Johann Friedrich Blumenbach, antropólogo comparativo importante con quen estudou ciencias biolóxicas, e Alexander von Humboldt, que foi o seu mentor.
Wied conduciu unha expedición ao Brasil suroriental desde 1815 até 1817. Nestes tres anos estudou a flora e a fauna locais, así como as nacións amerindias da selva do norte de Río de Janeiro. Estivo acompañado polo ornitólogo do sur de Frankfurt Georg Wilhelm Freyreiss e polo botánico berlinés Friedrich Sellow. Ao seu retorno, escribiu Reise nach Brasilien (1820-21) e Beiträge zur Naturgeschichte von Brasilien (1825-33).
En 1832 viaxou á rexión das grandes chairas de Norteamérica acompañado polo pintor suízo Karl Bodmer nunha viaxe polo río Missouri, escribindo Reise in das Innere Nord-Amerikas (1840) ao seu regreso. Durante o seu percorrido estudou as culturas de tribos tales como a dos Mandans e os Hidatsas, así como a flora e a fauna da área. Tamén viaxou a Honduras.
O príncipe Maximiliano recolleu moitos datos da etnografía e moitos espécimes da flora e a fauna das zonas exploradas, que aínda se conservan nas coleccións dos museos, especialmente no Lindenmuseum de Stuttgart.
miniatura|200px|Monumento a Maximilian zu Wied-Neuwied en Mount Vernon Gardens, [[Omaha, Nebraska|Omaha, Nebraska, Estados Unidos]] miniatura|200px|Indio a cabalo. Acuarela de Maximilian zu Wied-Neuwied (1833 ou 1834)
A Abelleira, Luneda, A Cañiza
A Abelleira é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Os Blancos, Luneda, A Cañiza
Os Blancos é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Campionato do mundo feminino de hóckey sobre xeo 2022
O campionato do mundo feminino de hóckey sobre xeo 2022 estáse a celebrar en Dinamarca entre os días 26 de agosto e 4 de setembro de 2022. As cidades que acollen o torneo son Herning e Frederikshavn.
Elección da sede
En decembro de 2021, a IIHF confirmou a Herning e Frederikshavn como sedes para o campionato que se está a celebrar entre os días 26 de agosto e 4 de setembro do ano seguinte.
Antecedentes
Dende que se disputara o primeiro campionato do mundo feminino de hóckey sobre xeo en 1990 na cidade canadense de Otava, Dinamarca nunca acollera a máxima competición mundial de seleccións de hóckey sobre xeo en categoría feminina.
O equipo nacional dinamarqués ascendera á máxima división logo de finalizar na segunda posición o Campionato de Primeira División de 2019 celebrado en Budapest (Hungría), polo que disputaría por terceira vez o campionato logo de participar nas edicións de 1993 e 2021. Ao non celebrarse a edición de 2020 por mor da pandemia de COVID-19 e cancelarse tamén o Campionato de Primeira División de 2021 o equipo nórdico mantívose na máxima categoría e presentou a súa candidatura como sede do evento.
Normalmente nunca se xogaba o torneo da división superior cando coincidía cos anos olímpicos, mais en setembro de 2021, a IIHF anunciou durante o Congreso Xeral Semi-Anual celebrado en San Petersburgo que o torneo feminino pasaría a xogarse todos os anos, como ocorre co masculino, mudando as datas habituais de celebración en marzo e abril polo mes de agosto. Dende 1997 o torneo pasou a disputarse anualmente agás os anos nos que se disputaban os Xogos Olímpicos, cando só se disputaban as divisións inferiores mais non o campionato.
Sedes
A competición celebrarase nas cidade de Herning e Frederikshavn. O Kvik Hockey Arena de Herning será o escenario principal, onde se disputarán todos os partidos do grupo A, así como os cuartos de final, as semifinais e a final.
Equipos
Inicialmente a selección rusa, que en 2022 se encontraba no quinto posto da clasificación da IIHF, ía participar no evento baixo as siglas ROC (Comité Olímpico Ruso nas súas siglas en inglés), a bandeira do Comité Olímpico Ruso, e empregar como himno o Concerto para piano núm. 1 de Petr Ilich Chaikovskii, debido ás sancións por dopaxe impostas polo Corte de Arbitraxe para o Deporte en decembro de 2020 e que prohibiron ás atletas rusas competir baixo a bandeira rusa ou empregar o seu himno nacional ata o 16 de decembro de 2022. Con todo, o 1 de marzo de 2022 equipo ruso foi expulsado da competición a causa da invasión rusa de Ucraína en febreiro dese mesmo ano. Finalmente o combinado sueco foi elixido como substituto de Rusia pola súa posición na clasificación da IIIHF.
Xuízas
O 24 de agosto de 2022 anunciouse a lista de 11 árbitras e 10 xuízas de liña para o campionato:
Media All-Star Team
Os medios de comunicación seleccionaron as seis mellores xogadoras do torneo para o equipo das estrelas, que estivo integrado por tres xogadores checas, unha canadense, un checo e tres estadounidenses.
Alexander Schallenberg
Alexander Schallenberg, nado en Berna (Suíza) o 20 de xuño de 1969, é un diplomático e político austríaco. Ministro para Europa, integración e asuntos exteriores entre 2019 e 2021, militante do Partido Popular de Austria (ÖVP), foi o chanceler federal de Austria dende o 11 de outubro ata 6 de decembro de 2021.
Mocidade e carreira diplomática
Descendente dunha familia aristocrática, é fillo dun embaixador. Deste xeito a súa infancia transcorreu nos diferentes países onde seu pai estivo destinado como Suíza, India, España e Francia. Entre 1989 e 1994 estudou Dereito na Universidade de Viena e na Universidade Panteón-Assas (París II), logo especializouse en Dereito Europeo no Colexio de Europa en Bruxas (Bélxica).
Ingresou no servizo diplomático de Austria en 1997 onde traballou nas relacións coa Unión Europea, chegando a ser asesor legal da representación permanente de Austria na Unión Europea en Bruxelas. Posteriormente, tamén sería voceiro de varios ministros de exteriores pertecentes ao Partido Popular de Austria (ÖVP).
Está divorciado e é pai de catro fillos.
León o Africano
miniatura|Patio da Universidade Qarawiyin en Fez, onde Leo Africanus estudiou. miniatura|Edición de 1600 da Descrición de África. miniatura|Ilustración de palmeira de dátiles nos arredores do [[O Cairo|Cairo, na edición de 1556 da Descrición de África.]]
Alexander Schallenberg
Ministro de Exteriores
Foi nomeado, a proposta do ÖVP, ministro para Europa, integración e asuntos exteriores no goberno liderado por Brigitte Bierlein o 3 de xuño de 2019, cargo que no que foi confirmado por Sebastian Kurz en xaneiro de 2020 no goberno de coalición entre o ÖVP e Os Verdes. Aínda que cando chegou ao goberno non militaba en ningún partido, logo afiliouse no ÖVP.
León o Africano
al-Hasan ibn Muhammad al-Wazzan al-Fasi, (en حسن ابن محمد الوزان الفاسي), nado no Reino de Granada arredor do 1494 e finado na segunda parte do século XVI, posibelmente despois de 1554, tamén chamado Hassan al-Wazzan, Giovanni Leone di Medici e León o Africano (Leo Africanus) foi un diplomático, xeógrafo e explorador mourisco, coñecido pola súa obra Descrittione dell’Africa (Descrición de África).
Alexander Schallenberg
Ministro de Exteriores
Como ministro foi defensor de que Austria, aínda que non pertence a OTAN, estreitara relacións cos Estados Unidos, procurando que se ampliase a colaboración estratéxica entre ambas nacións. Amosouse contrario ao repartimento de inmigrantes entre os países europeos, alegando que iso provocaría un aumento dos fluxos migratorios cara Europa. En setembro de 2020, logo do incendio no campo de refuxiados de Moria, en Lesbos (Grecia), declarou que "se despexamos o campo de Moria, volverá estar cheo", unha sentenza que resultou polémica, tamén para os seus socios verdes. Durante o conflito na Franxa de Gaza e Israel de maio de 2021, Schallenberg mandou izar unha bandeira de Israel na sede do ministerio como mostra de solidariedade fronte os ataques de Hamás.
León o Africano
Traxectoria
Naceu no Reino de Granada cara a 1494, logo do reino nazarí incorporarse á Coroa de Castela, porén cando era neno trasladouse a Fez. Estudou na universidade en Fez e aos vinte anos foi enviado por Mohammed o Portugués acompañando ao seu tío en misión diplomática, exercendo máis tarde el mesmo como diplomático até que en 1518 foi capturado por piratas cristiáns, de onde foi levado a Roma, sendo alí ofrecido como agasallo ao Papa León X. Adoptou o nome de Joannes Leo de Medicis (en latín)
Alexander Schallenberg
Ministro de Exteriores
O 6 de decembro de 2021, logo do seu breve paso pola xefatura do goberno, foi nomeado de novo ministro de Exteriores polo chanceler Karl Nehammer.
León o Africano
Traxectoria
Foi durante a súa estadía en Italia cando escribiu boa parte da súa obra, entre elas a súa obra máis famosa "Della descrittione dell'Africa", (título completo "Della descrittione dell'Africa et delle cose notabili cheiui sono, per Giovan Lioni Africano"; en galego, Descrición de África e as cousas notables que alí existen).
Alexander Schallenberg
Chanceler
Ao longo de 2021, iniciáronse investigacións xudiciais contra o chanceler Sebastian Kurz por corrupción. Este dimitiu o 9 de outubro de 2021, propoñendo a Alexander Schallenberg como próximo chanceler federal. Deste xeito, o goberno de coalición entre a ÖVP e Os Verdes mantivo a súa vixencia e o presidente federal, Alexander Van der Bellen, designouno oficialmente chanceler o 11 de outubro de 2021. Deixou a carteira de exteriores a Michael Linhart, na altura embaixador en París. O perfil de Alexander Schallenberg, experimientado na diplomacia pero con escasa experiencia na política nacional, fixo que algúns xornalistas sinalaran que Sebastian Kurz seguiría sendo un "chanceler na sombra". Estes alegan que, como xefe do grupo parlamentario do Partido Popular de Austria, Kurz, controlará a tarefa do executivo, sendo Schallenberg unha solución provisoria para un hipotético regreso posterior do seu predecesor. Xa como chanceler, Schallenberg, declarou a súa vontade de manter as liñas de Kurz en políticas como a migratoria, a laboral e a resposta á pandemia de coronavirus.
León o Africano
Literatura
A novela Léon l'Africain, escrita polo novelista franco-libanés Amin Maalouf e publicada en 1986, relata a vida do explorador en forma de autobiografía imaxinaria desde 1518, ao regresar dunha peregrinación á Meca, cando é capturado por piratas que o levan ao Papa León X. A súa vida a partir de entón está chea de aventuras e peripecias, marcadas por algúns dos acontecementos máis importantes do Mediterráneo do século XVI. Leão o africano foi publicado en portugués pola Editora Quetzal.
Alexander Schallenberg
Chanceler
En novembro de 2021, no marco dunha nova vaga de covid-19 no país, Schallenberg anunciou restricións importantes para a poboación non vacinada. A partir do día 15 dese mes, os austríacos que non contasen coa vacina só poderían saír do domicilio por causa xustificada como traballar, mercar ou ir o médico. A medida, que supuxo o confinamento parcial para uns dous millóns de persoas, manterase ata finais deses mes. Días máis tarde, o seu goberno decretou un confinamento federal para toda a poboación e aprobou a vacinación obrigatoria.
León o Africano
Literatura
Suxeriuse que William Shakespeare puido inspirarse na Descrición de África de León Africano para crear o personaxe de Otelo.
Alexander Schallenberg
Chanceler
O 2 de decembro, Sebastian Kurz, confirmou que abandonaba a política. Horas despois, logo de 52 días de goberno, Alexander Schallenberg anunciou a súa dimisión como chanceler alegando que a xefatura do goberno e a xefatura do partido debían recaer na mesma persoa. A prensa sinalou que o sucesor podería ser o entón ministro do Interior, Karl Nehammer. A noticia confirmouse logo do comité executivo do ÖVP do 3 de decembro que o escolleu como líder do partido. Schallenberg volveu ser o responsable da carteira de Asuntos Exteriores no gabinete de Nehammer. O mandato de Alexander Schallenberg rematou oficialmente o 6 de decembro de 2021 e foi máis breve na historia da II República de Austria.
León o Africano
Audiovisuais
A BBC produciu un documental sobre a súa vida chamado "Leo Africanus: A Man Between Worlds" en 2011. Foi presentado por Badr Sayegh e dirixido por Jeremy Jeffs. A película seguiu os pasos de León desde Granada, pasando por Fez e Tombuctú, até Roma.
Un proxecto cinematográfico sobre a vida de Léon o africano, con Jamel Debbouze no papel principal, foi presentado en 2015.
Teatro
O drama titulado Tous des Oiseaux, escrito e dirixido por Wajdi Mouawad, está inspirado na novela do escritor Amin Maalouf sobre León o Africano. Esta obra teatral foi representada no Théâtre national de la Colline de París en 2017.
Obras
A descrición en tres volumes da Descrición de África en liña:
Mixozoos
Os mixozoos, nome científico Myxozoa (do grego μύξα myxa, 'limo' ou 'moco' + vocal temática o + ζῷον zoon, 'animal' ), son un grupo xeralmente considerado subfilo de animais cnidarios acuáticos parasitos obrigados, que comprende os animais máis pequenos que se coñecen. Describíronse unhas 2 180 especies e algunhas estimacións suxeriron que debe de haber polo menos 30 000 especies máis aínda non descubertas. Moitos mixozoos teñen un ciclo de vida no que pasan por dous hóspedes, entre os que están peixes, anélidos ou briozoos. O tamaño medio das esporas dos mixospóreos adoita ser de entre 10 e 20 μm, mentres que a espora dos malacospóreos (un subclado dos Myxozoa) pode chegar aos 2 mm. Os mixozoos poden vivir tanto en auga doce coma en hábitats mariños.
Aínda que a historia evolutiva dos mixozoos é aínda un campo moi activo de investigación, agora compréndese que son un grupo de cnidarios altamente diferenciado que sufriu unha evolución radical a partir de criaturas de tipo medusa que eran nadadoras libres e autosuficientes, converténdose nos parasitos obrigardos que hoxe son, formados simplemente por unhas poucas células. Dado que os mixozoos evolucionaron transformándose en parasitos microscópicos, perderon moitos dos xenes responsables do desenvolvemento multicelular, a coordinación, a comunicacón entre células e, nalgúns casos, a respiración aerobia. Os xenomas dalgúns mixozoos están agora entre os xenomas máis pequenos de todas as especies animais coñecidas.
Ciclo de vida e patoloxía
Os mixozoos son animais endoparasitos que presentan ciclos de vida complexos, os cales, na maioría dos casos coñecidos, implican o paso por dous hóspedes, primeiro por un hóspede intermediario, como un peixe, pero en raros casos poden ser anfibios, réptiles, aves, e mamíferos; e despois por un hóspede definitivo, xeralmente un anélido ou un ectoprocto.
miniatura|270px|Ciclo vital típico dos mixozoos Só se resolveron uns 100 ciclos vitais destas especies e sospéitase que podería haber algúns que fosen exclusivamente terrestres. O mecanismo de infección é por medio de esporas valvadas das que hai moitas formas, pero a súa morfoloxía básica é a mesma: un ou dous esporoplastos, que son o verdadeiro axente infeccioso, rodeados por unha capa de células atenuadas chamadas células da valva, que poden segregar unha capa protectora que os cobre e forma apéndices flotantes. Integradas na capa de células da valva hai de dúas a catro células capsuloxénicas especializadas (nuns poucos casos hai unha soa ou mesmo ata 15), cada unha das cales leva unha cápsula polar que contén filamentos polares enrolados, un orgánulo que se pode estender por extrusión usado para o recoñecemento, contacto e infiltración. As mixósporas son inxeridas por anélidos, dentro dos cales os filamentos polares son extruídos para ancorar a espora ao epitelio do tubo dixestivo do verme. A apertura das valvas permite que os esporoplasmas penetren no epitelio. Sequidamente, o parasito realiza a súa reprodución e desenvolvemento no tecido do tubo dixestivo e produce xeralmente oito estadios de esporas actinospóreas (actinósporas) dentro dun panesporocisto. Unha vez que se liberan as actinósporas maduras dos seus hóspedes, flotan na columna de auga. Cando fan contacto coa pel ou as branquias dun peixe, os esporoplasmas penetran no epitelio, e seguidamente prodúcese o desenvolvemento ao estadio mixospóreo. Os trofozoítos mixospóreos caracterízanse por un estadio chamado de "célula na célula", no cal as células secundarias (fillas) se desenvolven nas células nais (primarias). Os estadios preeesporogónicos multiplícanse, migran a través dos sistemas nervioso e circulatorio e desenvólvense en estadios esporogónicos. No sitio final de infección producen as esporas maduras dentro de pseudoplasmodios mono- ou dispóricos ou de plasmodios polispóricos.
As relacións entre os mixospóreos e os seus hóspedes adoitan estar moi evolucionadas e normalmente non orixinan doenzas graves no hóspede natural. A infección nun hóspede peixe pode ter unha duración extremadamente longa, e podería persistir durante toda a vida do hóspede. Porén, un crecente número de mixospóreos convertéronse en patóxenos comercialmente importantes de peixes, en gran medida como resultado de que a acuicultura pon novas especies en contacto con mixospóreos aos cales non estaban previamente expostos e aos cales son moi susceptibles. O impacto económico deses parasitos pode ser importante, especialmente alí onde as taxas de prevalencia son altas; tamén poden ter un impacto grave sobre as poboacións de peixes salvaxes.
As enfermidades economicamente máis significativas en todo o mundo causadas por mixospóreos en peixes de acuicultura son a enfermidade renal proliferativa (PKD), causada polo malacospóreo Tetracapsuloides bryosalmonae, e a enfermidade da natación en xiros (ou do torneo, whirling disease), causada polo mixospóreo Myxobolus cerebralis; ambas as enfermidades afectan a salmónidos. A enteromixose é causada polo Enteromyxum leei en cultivos mariños de peixes espáridos, mentres que a enfermidade branquial proliferativa é causada polo Henneguya ictaluri en siluriformessiluros e as infeccións por Sphaerospora renicola ocorren na carpa común.
Anatomía
Os mixozoos son animais moi pequenos, normalmente de 10 a 300 μm de lonxitude.
Igual que outros cnidarios posúen cnidocistes, que neles se denominaron "cápsulas polares" antes de que se descubrise que os mixozoos eran cnidarios. Estes cnidocistos proxectan túbulos igual que noutros cnidarios; algúns inxectan substancias no hóspede. Porén, os túbulos carecen de ganchos ou barbas e nalgunhas especies son máis elásticos que os doutros cnidarios.
Os mixozoos perderon secundariamente estruturas epiteliais, o sistema nervioso, o tracto gastrointestinal e os cilios. A maioría carecen de músculos, aínda que algúns membros dos malacospóreos conservan algúns músculos. Os mixozoos non experimentan embrioxénese durante o seu desenvolvemento e non teñen verdadeiros gametos. No seu lugar, reprodúcense por medio de esporas multicelulares. Estas esporas conteñen as cápsulas polares, que non están tipicamente presentes nas células somáticas. Os centríolos non participan na división nuclear dos mixozoos. A división celular por fisión binaria é rara e as células divídense por endoxenia.
En 2020 atopouse que o mixozoo Henneguya salminicola carecía de xenoma mitocondrial, polo que era incapaz de realizar a respiración aerobia; foi o primeiro animal no que se observou claramente esa condición. O seu verdadeiro metabolismo non se coñece polo momento.
Filoxenética
Orixinalmente os mixozoos foron considerados protozoos, e estaban incluídos xunto con outras formas non móbiles no grupo dos Sporozoa. A medida que a súa natureza diferenciada foi facéndose evidente pola secuenciación do ADN ribosómico (ADNr) de 18S, foron recolocados dentro dos metazoos. Unha clasificación detallada destes animais dentro dos metazoos foi dificultada durante longo tempo polas evidencias en conflito do ADNr: aínda que o ADNr 18S suxería unha afinidade cos Cnidaria, outras mostras de ADNr, e os xenes HOX de dúas especies, eran máis similares aos dos animais bilaterais (Bilateria).
Probas posteriores resolveron o enigma xenético destes animais ao detectar ao primeiros tres xenes HOX discrepantes identificados previamente (Myx1-3) no briozoo Cristatella mucedo e o cuarto (Myx4) no peixe Esox lucius, que son os hóspedes respectivos das dúas mostras dos mixozoos correspondentes. Isto explica confusión: os experimentos orixinais usaran mostras contaminadas por tecidos do organismo hóspede, o que levou a que se producisen falsos positivos sobre a súa posición dentro dos Bilateria. Unha clonación máis coidadosa de 50 xenes codificantes de Buddenbrockia estableceu firmemente que este clado estaba formado por membros moi modificados do filo Cnidaria, e que os medusozoos eran os seus parentes máis próximos. As semellanzas entre as cápsulas polares dos mixozoos e os nematocistos dos cnidarios xa foran sinaladas desde había moito tempo, mais asumíase xeralmente que eran o resultado dunha evolución converxente.
Os taxónomos recoñecen ao obsoleto subgrupo dos Actinosporea como unha fase do ciclo vital dos Myxosporea.
Os reloxos moleculares suxiren que os mixozoos son parentes próximos dos polipodiozoos, e compartiron o seu último antepasado común cos medusozoos hai uns 600 millóns de anos, durante o período Ediacárico.
Taxonomía
A taxonomía dos mixozoos sufriu grandes cambios na clasificación dos xéneros, familias e subordes. Fiala et al. (2015) propuxeron unha nova clasificación baseada nas esporas.
Mourisco
thumb|"Mouriscos no [[reino de Granada, dando un paseo no campo", de Christoph Weiditz]] Mourisco é o nome dado aos convertidos ao cristianismo, que vivían na Península Ibérica despois de terminarse a chamada Reconquista.
Os nome mourisco en galego e portugués (tamén moirisco), e morisco en castelán , provén do nome ou adxectivo mouro, co que se indican os descendentes dos musulmáns de al-Andalus (mouros) despois de se veren obrigados a se converter ao cristianismo en especial desde 1492, e foron expulsados sistematicamente da Península, principalmente en 1609 durante a expulsión dos mouriscos.
Etimoloxía
thumb|Mouro e cristián tocando, ilustración nas [[Cantigas de Santa María]] Mouro provén do latín "da Mauretania", que daría logo Mauritania. Unha orixe do termo sería o bérber ⴰⵎⵓⵔ pronunciado "amur" (terra) que derivaría no latín maurus. Outros topónimos non proveñen desa orixe directa, como o de Mauricio aínda que si a través do nome Maurits (por Maurits de Nassau o brasileiro, o mesmo que as palmeiras Mauritia, o Mauritshuis ou o continente Mauritia).
O anthropos me to garyfallo
O anthropos me to garyfallo (en Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο) é un filme grego de 1980 dirixido por Nikos Tzimas. O filme conta a historia do arresto, xuízo e execución do comunista grego Nikos Belogiannis e os seus asociados en 1951-1952. Estreouse na 12ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova, onde gañou un Diploma Especial. Foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, pero finalmente non foi nomeado.
Mourisco
Etimoloxía
Os termos mouro e moura da mitoloxía galega talvez non derivan do referido aos musulmáns nin do latín, aínda que é unha das hipóteses. Segundo Isidoro Millán vén do precelta *marwo (morto). Outras teorías son que provén do grego moira (μοίρα), "destino", e das moiras; ou do celta "mori", que significa mar, ou "mori-morwen", serea, probabelmente relacionándoas con ondinas ou ninfas, espíritos dos ríos. O apelido galego Mouro tería orixe toponímica, vinculado a calquera destas acepcións.
Terminoloxía
O nome de mouriscos fai referencia aos musulmáns andalusís que abrazaron pola forza a relixión cristiá entre 1492 e 1526; posteriormente tamén se utilizou o nome, con connotación despectiva, para os seus descendentes, até a expulsión decretada no quinquenio 1609 - 1614. Para os musulmáns aos que, a cambio dun tributo, se lles permitiu vivir nos territorios cristiáns anteriores á Reconquista da Península Ibérica, utilizouse no seu lugar a palabra galego-portuguesa mudéjar-mudéxar, a castelá mudéjar ou a catalá mudeixar.
Historia
thumb|Mouriscos no porto de Orán, pintura con elementos do estilo [[Paisaxe do mundo, de Vicente Mestre]] O proceso de conversión foi apoiado polas autoridades eclesiásticas e, en particular, polo arcebispo de Toledo Francisco Jiménez de Cisneros, rexente de Castela, que, a partir de 1498, comezou unha conversión forzada dos árabes, bérberes e hispanos da fe islámica en xeral, profesada na Península desde había 700 anos. Cabe resaltar que iso non sempre se correspondía con etnias árabes ou bérberes, houbo familias cristiás de orixe visigoda ou hispanorromana que se converteron ao islamismo mantendo privilexios e cotas de poder, coma os Banu Qasi, algúns de cuxos membros se reconverteron despois ao cristianismo.
O proceso de conversión provocou en decembro de 1499 unha revolta na zona do Albaicín de Granada e nas Alpuxarras, esmagada polas forzas dos Reis Católicos; en 1502 os musulmáns casteláns víronse obrigados a elixir entre a conversión e a emigración. Unha medida semellante promoveu pouco despois Navarra. En 1526 ordenouse a conversión para os musulmáns da coroa de Aragón. En realidade, os soberanos hispanos favorecían ás veces a tolerancia, case sempre a conversión (en ambos os casos tratando de obstaculizar a emigración) e, só cunha lei de 1609 que entrou en vigor en 1610, impuxeron a emigración para quen non se quería converter.
En 1568, na zona de Granada, estoupou a revolta dos mouriscos, unha rebelión dirixida por Abén Humeya, que se desenvolveu como loita de guerrillas e que deu moitos problemas aos cristiáns dos reinos hispanos até que o rei Filipe II encargou ao seu medio irmán Don Xoán de Austria a represión da insurrección. Abén Humeya foi asasinado polo seu curmán Aben Aboo en 1569, mentres que a enérxica intervención do mozo líder foi a causa da revolta, que terminaría en 1571. Uns 84.000 musulmáns foron deportados en Castela.
A represión antiislámica aumentou nos anos seguintes e a prohibición de posuír libros de temática musulmá veu acompañada de medidas destinadas a suprimir costumes que, con razón ou sen ela, se consideraban vinculados á cultura islámica: uso da lingua árabe escrita e falada, festivos civís do calendario islámico, etc. Tamén se incrementou bastante a carga fiscal a un colectivo que era unha importante realidade demográfica no rural.
En 1609 chegou a decisión de expulsión. Máis de 300.000 musulmáns dos reinos españois partiron cara ás costas próximas do Magreb e a territorios otománs, especialmente á cidade de Istambul. Nestas zonas islámicas notouse a contribución económica e social dos inmigrantes chegados da Península. No Sur de Castela e Aragón viviuse un período de crise no sector agrario debido ao repentino descenso do número de labregos, porén aliviado pola gran masa de ouro e prata do Novo Mundo. En 1640 os últimos musulmáns de Andalucía eran xa todos conversos ou emigraran despois dunha presenza de nove séculos.
O Candán, Valeixe, A Cañiza
O Candán é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Candaosa de Bustelfollado, Ponticella, Villaión
A Candaosa de Bustelfollado é un lugar da parroquia de Ponticella no concello de Villaión que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 462 metros sobre o nivel do mar, o casarío localízase a 14,5 km da vila, e capital do concello, de Villaión e en 2021 contaba con 8 habitantes.
O Carballo, Luneda, A Cañiza
O Carballo é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Candaosa de Solares, Ponticella, Villaión
A Candaosa de Solares é un lugar da parroquia de Ponticella no concello de Villaión que se localiza no occidente de Asturias.
A Casavella, Luneda, A Cañiza
A Casavella é un lugar da parroquia de Luneda, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.