cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul Henri Fischer
Traxectoria
Durante case dez anos despois do fin da súa educación traballou con éxito como médico, pero nunca deixou a malacoloxía. Ao contrario, atraíalle cada vez máis, até que se dedicou completamente a ela. Desde 1861 fora asistente de Adolphe d'Archiac no Instituto Paleontolóxico (Laboratoire de Paléontologie) do Museo Nacional de Historia Natural de Francia (MNHN), que comntiña unha das máis grandes coleccións de historia natural. En 1872 foi ascendido como axudante naturalista na cátedra de Paleontoloxía. Despois da morte do profesor G.-P. Deshayes, Fischer postulouse para o posto vacante da cátedra de Malacoloxía sen ter éxito. Pero decepcións como esta nunca diminuíron a súa paixón pola malacoloxía. Entre 1863 e 1891 foi moi produtivo. Non soamente realizou traballos de campo, tamén fixo investigacións e contribucións teóricas dentro do círculo dos especialistas, e tamén se dedicou a propagar os seus coñecementos tanto ao mundo científico como ao público en xeral.
Ao final da súa vida caeu gravemente enfermo. A situación foi difícil porque a súa enfermidade era longa e mortal. Aínda que sufrindo, durante os seus últimos meses en 1893 traballaba cos seus colegas na Mission scientifique au Mexique.... O 29 de novembro de 1893 Paul Henri Fischer faleceu.
Unha dinastía de malacólogos
Paul Henri Fischer formaou parte duna dinastía de malacólogos. Seu fillo Pierre Marie Henri Fischer (1865-1916), a súa sogra Louisa Piette (1871-1954), os seus netos Edouard Fischer-Piette (1899-1988) e Paul Fischer (1898-2003), e os seus bisnetos Henri Jean Louis (1936) e Danielle (1938), foron ou son malacólogos ou están relacionados coa malacoloxía ou co Journal de Conchyliogie.
Traxectoria
De 1881 a 1887 traballou intensamente na súa obra principal: o Manuel de conchyliologie et de paleontologie conchyliologique. Tamén participou activamente na comunidade de malacólogos. A partir de 1867 tomou parte en sesións da Société Géologique de France, foi membro do seu consello en 1877 e foi elixido seu presidente en 1881.
Gustav Süs
Konrad Gustav Süs, tamén escrito Gustav Süß, nado en xuño de 1823 en Rumbeck, hoxe Hessisch Oldendorf e finado o 23 de decembro de 1881 en Düsseldorf , foi un pintor, ilustrador e autor alemán de libros infantís.
Traxectoria
Nas súas pinturas, representaba animais, principalmente aves. Algúns dos seus cadros, que na súa maioría parten dunha idea básica humorística, están moi difundidos a través de estampas en cor e fotografía, como os motivos Der erste Gedanke ("O primeiro pensamento") e Die Kükenpredigt ("O sermón do poliño"). Algunhas das súas imaxes foron provistas de textos, dando como resultado contos de fadas ilustrados, publicados en libros como Swinegel's Reiseabenteuer ou Die Mähr von einer Nachtigall.
O ourizo e a lebre
Der Hase und der Igel, en galego O ourizo e a lebre, é un conto ou Schwank (farsa humorística, na clasificación ATU 275C). Está nos Contos infantís e domésticos (Kinder- und Hausmärchen) dos irmáns Grimm na 5ª Edición de 1843 no lugar 187 (KHM 187) en baixo alemán e procede do Hannoversche Volksblatt de Wilhelm Schröder de 1840 (Ein plattdeutsches Volksmärchen. Dat Wettlopen twischen den Hasen un den Swinegel up de lütje Heide bi Buxtehude. "Un conto baixo alemán. A aposta entre a lebre e o ourizo arriba do Lütje Heide a Buxtehude"). A partir de 1853, Ludwig Bechstein retomou o personaxe animal no seu Deutsches Märchenbuch como Der Wettlauf zwischen dem Hasen und dem Igel ("A carreira entre a lebre e o ourizo") en alemán estándar (nº 60).
Gustav Süs
Traxectoria
Entre os estudantes particulares de Süs estaban a pintora de xénero e retratista alemá Hedwig Greve, a pintora Maria Süs (presumiblemente a súa filla), que casou co pensionista Eduard Müller († antes de 1892) en 1881, e a retratista luxemburguesa Thérèse Glaesener Hartmann.
O ourizo e a lebre
Explicacións
A localización do evento no Buxtehuder Heide é idea de Schröder. Orixinalmente escoitou o conto en Bexhövede, que está a uns 70 quilómetros de Buxtehude, preto de Bremerhaven. Non se coñecen con certeza as razóns de Schröder para cambiar de escena. O termo Schweinigel ou baixo alemán Swienegel é un nome común, sen ningún outro tipo de carga ou xuízo, para ourizo.
Asemblea Xeral de Maryland
Composición
O artigo 3º da Constitución de Maryland, aprobada en 1867, determina que lle corresponde á Asemblea Xeral o exercicio do poder lexislativo e que se compón de dúas cámaras: o Senado (47 membros) e a Cámara de Delegados (141 deputados). Para poder ser elixido lexislador cómpre ser cidadán estadounidense, veciño de Maryland dende, polo menos, un ano e residente no distrito polo que concorre dende, cando menos, seis menos antes da elección. Ademais, hai uns requerimentos de idade: 25 anos para senador, 21 para delegado.
O territorio de Maryland está dividido en 47 distritos, escolléndose en cada un cadanseu senador e tres delegados. As eleccións teñen lugar cada catro anos e non hai límite de mandatos.
miniatura|A Casa Estatal de Maryland, en [[Annapolis, Maryland|Annapolis, sede da Asemblea Xeral.]]
O ourizo e a lebre
Explicacións
A auto-irónica introdución é pouco habitual para un conto infantil ou de fadas: ''„Disse Geschicht is lögenhaft to vertellen, Jungens, aver wahr is se doch! Denn mien Grootvader, van den ick se hew, plegg jümmer, wenn he se mi vörtüerde, dabi to seggen: ‚Wahr mutt se doch sien, mien Söhn, anners kunn man se jo nich vertellen!‘“'' ("Esta historia tamén é de mentira!" Contádeo, rapaces, pero tamén é certa, porque o meu avó, de quen a conseguín, dicía: «Debe ser verdade, meu rapaz, senón non se podería contar».
Contidos
Unha boa mañá, a lebre búrlase das patas tortas do ourizo, e o ourizo desafíao a unha carreira por un  'Lujedor' dourado (Louis d'or) e unha botella de augardente. Cando comeza a carreira no campo, o ourizo corre só uns pasos, pero ao final do surco colocara a súa muller, que se parece confusamente a el. Cando a lebre, segura da vitoria, asoma a tempestade, a muller do ourizo érguese e chámao: "„Ick bün all hier!“ "Estou todo aquí!" (en alemán estándar ("Ich bin schon da!“, "Xa estou aquí!"). A lebre non pode entender a derrota, esixe vinganza e realiza un total de 73 carreiras con sempre o mesmo resultado. Na 74ª, colapsa esgotada e morre.
Asemblea Xeral de Maryland
Historia
miniatura|Selo postal coa bandeira de Maryland Os antecedementes do actual parlamento remóntanse a 1635, cando se xuntou por primeira vez unha asemblea de homes libres para lexislar canda o gobernador da colonia e o seu consello. Isto fai que a Asemblea Xeral de Maryland sexa sinalada como o parlamento aínda existente máis antigo nos Estados Unidos. En 1650 adoptouse o sistema bicameral: a cámara alta estaba integrada polo consello do gobernador cuxos membros tiñan carácter vitalicio, e cámara baixa, conformada por homes libres escollidos polos burgueses.
O ourizo e a lebre
Fondo
O ourizo é un "homiño" que adoitaba comer os grelos preto da súa casa, "por iso tamén os consideraba seus". A lebre, pola contra, é "un cabaleiro nobre e altivo". Os protagonistas interpretan aproximadamente o papel dun labrego e dun terratenente. As dúas conclusións morais tamén apuntan a este trasfondo social; para a lebre: non se debe burlar das persoas supostamente inferiores -e para o ourizo: é bo casar con alguén da súa clase, mesmo que sexa de clase baixa.
Estilo narrativo
O narrador comeza con picardía que a historia debería ser "contada como unha mentira" ("lögenhaft to vertellen"), pero o seu avó dixo que tiña que ser verdade, se non, non se podería contar ("'Wahr mutt se doch sein, mien Söhn, anners kunn man se jo nich vertellen'", 'Debe ser verdade, meu fillo, pero non podes dicir o contrario'), e conta como Swinegel o ourizo canta unha canción ao vento da mañá. A observación da lebre sobre as súas patas molestao, "porque saben da natureza". A ensinanza do conto é non burlarse dun home común.
Orixe
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/45/Ludwig_Richter_Bechstein_Hase_und_Igel.jpg/220px-Ludwig_Richter_Bechstein_Hase_und_Igel.jpg|miniatura| Ilustración de Ludwig Richter para Bechstein ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/aa/Otto_Ubbelohde_-_Der_Hase_und_der_Igel_2.jpg/220px-Otto_Ubbelohde_-_Der_Hase_und_der_Igel_2.jpg|miniatura| Ilustración de Otto Ubbelohde, [[1909]] A nota de Wilhelm Grimm (erroneamente) di: "Segundo a tradición oral na zona de Osnabrück". Tamén menciona o xornal de Wolf "Zeitschrift für deutsche Mythologie "1, 381-383", e asume que o conto é moi antigo, utilizando un vello poema alemán do século XIII dun carangrexo que colga da cola dun raposo e gaña cando o raposo dá a volta ao rematar. Reproducen tamén dous poemas en Esopus de Burkard Waldis e fan referencia á carreira entre un raposo e un oso na súa nota KHM 48 Der alten Sultan. Nun ensaio da Zeitschrift für deutsche Mythologie und Sittenkunde (revista de mitoloxía e moral alemá) en 1853, Wilhelm Grimm tamén nomeou ao remitente Karl Georg Firnhaber. Os seus contos de animais KHM 171 The Wren e KHM 172 The Sod son similares na temática.
Asemblea Xeral de Maryland
Historia
No contexto da independencia dos Estados Unidos, Maryland redactou a súa primeira constitución en 1776 e é entón cando nacen oficialmente o Senado, herdeiro da cámara alta mais totalmente separado do gobernador, e a Cámara de Delegados. De entre os políticos que serviron na Asemblea Xeral neses tempos destacan algúns dos "pais fundadores" dos Estados Unidos, así destacan os senadores estatais Daniel Carroll, Daniel of St. Thomas Jenifer, que foi o primeiro presidente do Senado (1777-1781) e James McHenry.
A primeira muller electa foi a delegada demócrata Mary E.W. Risteau en 1921. Os primeiros lexisladores afroamericanos foron o senador Harry Cole e os delegados Emery Cole e Truly Hatchett e foron elixidos en 1955.
A Asemblea Xeral de Maryland (en inglés, Maryland General Assembly) é o parlamento do estado de Maryland nos Estados Unidos. Composto por un total de 188 lexisladores electos por sufraxio universal, a Asemblea conta cunha estrutura bicameral: Senado e Cámara de Delegados. O Casa Estatal de Maryland, na cidade de Annapolis, acolle a súa sede.
Gustav Süs
Exemplos de contos infantís ilustrados por Süs
''Swinegel's Vater spricht zum Sohn: ''„Gering scheint dir mein Leben! – ''So dacht voll Hochmuth Mancher schon, ''Doch hat sich's bald gegeben!
O ourizo e a lebre
Orixe
O texto de Grimm segue exactamente o do Hannoversches Volksblatt nº 51 do 26 de abril de 1840, que Karl Georg Firnhaber puxo á súa disposición nunha copia en novembro dese ano. Só algunhas grafías do baixoalemán vernáculo foron modificadas ou provistas de traducións entre corchetes (por exemplo "um den Stühbusch" pasa a ser "um den Slöbusch", arbusto de endrina)".
Recepción
O Deutsches Märchenbuch ("Libro alemán de contos de fadas") de Ludwig Bechstein non contén o texto até 1853, incluído como o número 60. Traduce frase por frase, non sempre textualmente, ao alemán estándar. "De Sünn wöor bright upgaen am Hewen, de Morgenwind güng warm" pasa a ser Die Sonne war goldig am Himmel aufgegangen, der Morgenwind ging frisch ("O sol saíra dourado no ceo, o vento da mañá era fresco"). A palabra "Swinegel" para o ourizo permaneceu. Hans-Jörg Uther asume que Bechstein utilizou a fonte no Hannoversches Volksblatt ou na tradución ao alto alemán de Carl Herlosssohn. Tamén hai gravados individuais, ao redor de 1854 de Johann Peter Lyser, con atribucións ás veces incorrectas da autoría. Hans-Jörg Uther deixa claro que, como excepción, o propio texto orixinal prevaleceu e non se popularizou primeiro cos contos de fadas de Grimm. A longo prazo, a versión en alto alemán de Bechstein tivo máis éxito.
Gustav Süs
Exemplos de contos infantís ilustrados por Süs
''Da gebt der Sohn und zieht allein ''Wehmütig in das Land hinein! –''
O ourizo e a lebre
Orixe
As fábulas sobre a carreira entre animais lentos e rápidos coñécense desde contos antigos. Un exemplo é A tartaruga e a lebre de Esopo. Segundo Lutz Röhrich, noutro conto a tartaruga burla a un elefante dun xeito moi semellante en África.
Gustav Süs
Exemplos de contos infantís ilustrados por Süs
''Zieh' jetzt nur in die Welt hinaus, ''Das wird dich Stolzen lehren, ''Daß Einfachheit im Elternhaus ''Kann großes Glück gewähren!“
Agora saia ao mundo Isto ha de aprender orgulloso Esa sinxeleza na casa dos pais Pode dar moita sorte!"
O ourizo e a lebre
Recepción
A situación "lebre e ourizo" así como a expresión "Ich bin schon hier!" (tamén no baixo alemán "Ick bün all hier!“  e no alemán estándar "Ich bin schon da!“, xa estou aquí!) convertéronse en situacións proverbiais e frases feitas que aínda hoxe se citan en alemán. Normalmente, descríbese o punto de vista do "coello" ou a "lebre" que sempre chega ao mesmo resultado frustrante cando se enfronta repetidamente ao mesmo competidor. A imaxe utilízase nos deportes, nos negocios, na política...
Gustav Süs
Exemplos de contos infantís ilustrados por Süs
Aí vai o fillo e o tempo só, melancólico polo país (Fragmento de Swinegel's Reiseabenteuer. ) ''Doch wer hat Schuld an Vögleins Tod? ''Wer hat geschaffen diese Noth? – ''Ich nenne laut den Namen nicht, ''Ein Knabe wars's– ein Bösewicht!! – ''„Kind, thu' dem Vöglein Nichts zu Leid,
O pai de Swinegel fálalle ao seu fillo: "A miña vida paréceche pequena! - AsÍ pensaban algúns, cheos de soberbia, Pero axiña lles pasou!
Deus creounos para alegría, O querido e doce reiseñor Co seu son máxico primaveral En ramas escuras e verdes!" - (Fragmento de Die Mähr von einer Nachtigall.)
Ilustracións (escolma)
Edición dixitalizada da Biblioteca Universitaria e Estatal de Düsseldorf:
Exemplos de contos infantís ilustrados por Süs
Pero quen é o culpable da morte de Vöglein? Quen creou esta necesidade? – Non vou dicir os nomes en voz alta Era un neno- un vilán!! - "Neno, non fagas mal ao paxariño,
Glutamina sintetase
A glutamina sintetase (GS) é un encima que xoga un papel esencial no metabolismo do nitróxeno catalizando a condensación do glutamato e o amoníaco para formar glutamina:
Glutamato + ATP + NH3 → Glutamina + ADP + fosfato center|alt=Reacción da glutamina sintetase. |Reacción catalizada pola glutamina sintetase.
Estrutura
A glutamina sintetase (GS) pode estar composta por 8, 10 ou 12 subunidades idénticas separadas en dous aneis enfrontados. As GS bacterianas son dodecámeros con 12 sitios activos entre os monómeros. Cada sitio activo crea un túnel que é o lugar de tres sitios de unión ao substrato distintos: nucleótidos, ión amonio e aminoácidos. O ATP únese á parte superior do bifunil que se abre na superficie externa da GS. O glutamato únese á parte inferior do sitio activo. A parte media do bifunil contén dous sitios nos cales se unen catións divalentes (Mn+2 ou Mg+2). Un sitio de unión a catións está implicado na transferencia do grupo fosforil do ATP ao glutamato, mentres que o segundo estabiliza a GS activa e axuda á unión do glutamato.
Función biolóxica
A GS está presente predominantemente no cerebro, riles e fígado. No cerebro a GS participa na regulación metabólica do glutamato, a detoxificación do amoníaco cerebral, a asimilación do amoníaco, a reciclaxe de neurotransmisores e na terminación dos sinais neurotransmisores. A GS, no cerebro, atópase principalmente en astrocitos. Os astrocitos protexen as neuronas da excitotoxicidade ao captaren o exceso de amoníaco e glutamato. En ambientes hiperamónicos (con altos niveis de amoníaco), ocorre un inchamento astroglial. O problema deste inchamento astroglial foi enfocado desde diferentes perspectivas. Un estudo mostra que hai cambios morfolóxicos que incrementan a expresión da GS en áreas glutamatérxicas ou outras adaptacións que alivian os altos niveis de glutamato e amoníaco. Outra perspectiva é que o inchamento dos astrocitos débese á acumulación de glutamina. Para previr o aumento dos niveis do contido cortical de glutamato e de auga, realizouse un estudo para impedir a actividade da GS en ratas co uso de metionina sulfoximina (MSO).
Regulación e inhibición
A inhibición da GS está centrada principalmente en ligandos do sitio amino. Outros inhibidores son o resultado do metabolismo da glutamina: triptófano, histidina, carbamoíl fosfato, glicosamina-6-fosfato, citidín trifosfato (CTP) e adenosín monofosfato (AMP). Outros inhibidores/reguladores son a glicina e alanina. A alanina, glicina e serina únense ao sitio do substrato glutamato. O GDP, AMP e ADP únense ao sitio do ATP. A L-serina, L-alanina e glicina únense ao sitio do L-glutamato na GS non adenililada. Os catro aminoácidos únense ao sitio polos átomos que todos teñen en común, “a cadea principal” +NH3-CH-COO-, nas mesmas posicións. O glutamato é outro produto do metabolismo da glutamina; porén, o glutamato é un substrato para a GS, o que o inhibe para actuar como regulador da GS. Cada inhibidor pode reducir a actividade do encima; unha vez que todos os metabolitos finais están unidos á GS, a actividade da GS é case completamente inhibida. Moitos sinais de entrada inhibidores permiten o axuste fino da GS reflectindo os niveis de nitróxeno do organismo.
Clases
As plantas teñen dous ou máis isocimas de GSII, un dos isocimas traslócase ao cloroplasto. Outra forma é citosólica. A tradución do xene da GS citosólica está regulada pola súa rexión non traducida 5' (5' UTR), mentres que a súa 3' UTR xoga un papel na renovación (turnover) de transcritos.
A glutamina sintetase usa o amoníaco producido pola redución de nitratos, degradación de aminoácidos e fotorrespiración. O grupo amida do glutamato é unha fonte de nitróxeno para a síntese de metabolitos da vía da glutamina.
Clases
Existen tres clases de GS:
Regulación e inhibición
A regulación por retroalimentación distingue a diferenza entre dous tipos de GS eucariotas: cerebro e tecidos non cerebrais. A GS non cerebral responde a unha inhibición por retroalimentación por produto final, mentres que a GS do cerebro non. Altas concentracións de metabolitos depenedentes da glutamina deberían inhibir a actividade da GS, mentres que as baixas concentracións deberían activar a actividade da GS.
Mecanismo
O ATP únese primeiro á parte superior do sitio activo preto do sitio de unión do catión, mentres que o glutamato se une preto do segundo sitio de unión de catións na parte inferior do sitio activo. A presenza de ADP causa un cambio conformacional na GS que estabiliza o residuo de γ-glutamil fosfato. O amonio só se une fortemente á GS se está presente o intermediario acil-fosfato. O amonio, en vez do amoníaco, é o que se une á GS porque o sitio de unión é polar e está exposto ao solvente. No segundo paso, a desprotonación do amonio permite que o amoníaco ataque o intermediario desde o sitio próximo para formar glutamina. O fosfato sae pola parte superior do sitio activo, mentres que a glutamina abandona o sitio activo pola parte inferior (entre os dous aneis).
Clases
Aínda que as tres clases de GS están claramente relacionadas estruturalmente, a similitude de secuencias non é moi grande.
Estrutura
miniatura|esquerda|225px| alt=Dodecámero de glutamina sintetase |Glutamina sintetase de 12 subunidades
Regulador autoinmune
Función
As investigacións en ratos knockout demostraron que o AIRE funciona iniciando a transcrición dun conxunto diverso de autoantíxenos, como a insulina, no timo. Esta expresión despois permite que os timocitos en maduración se fagan tolerantes a órganos periféricos, suprimindo así enfermidades autoinmunes.
Patoloxía
O xene AIRE está mutado na rara síndrome autoinmune síndrome de poliendocrinopatía autoinmune tipo 1 (APS-1), tamén chamada síndrome poliglandular autoinmune tipo 1 ou distrofia de poliendocrinopatía-candidíase-ectodérmica (APECED). Diferentes mutacións son máis comúns entre certas poboacións do mundo. As mutacións máis comúns do AIRE ocorren nos exóns 1, 2, 6, 8 e 10. Os exóns 1 e 2 codifican a rexión de tinguidura homoxénea (HSR), o exón 6 codifica o dominio SAND, o exón 8 corresponde o dominio PHD-1, e o exón 10 está localizado na rexión rica en prolina entre os dous dominios dedo PHD. Entre as mutacións coñecidas no AIRE están Arg139X, Arg257X e Leu323SerfsX51.
Glutamina sintetase
Mecanismo
A GS cataliza a condensación dependente do ATP do glutamato con amoníaco para dar glutamina. A hidrólise do ATP impulsa o primeiro paso dun mecanismo concertado de dúas partes. O ATP fosforila o glutamato para formar ADP e un intermediario acil-fosfato chamado γ-glutamil fosfato, o cal reacciona co amoníaco, formando glutamina e fosfato inorgánico. O ADP e o Pi non se disocian ata que se se une o amoníaco e se libera a glutamina.
Regulador autoinmune
Estrutura
O AIRE ten unha estrutura multidominio que se une á cromatina e actúa como regulador da transcrición xénica. A constitución do AIRE inclúe un dominio de recrutamento e activación de caspases (CARD), un sinal de localización nuclear (NLS), un dominio SAND, e dous dedos homeodominios de plantas (PHD). O dominio SAND está localizado no medio da cadea de aminoácidos (aá. 180-280) e funciona como mediador da unión do AIRE aos grupos fosfato do ADN. Outro posible papel deste dominio é ancorar o AIRE a proteínas heterólogas. Os dous dominios de dedo PHD ricos en cisteínas no C-terminal do AIRE son PHD1 (aá. 299-340) e PHD2 (aá. 434-475) que están separados por unha rexión de aminoácidos rica en prolina. Estes dominios dedo serven para ler as marcas da cromatina polo grao de metilación na cola da histona H3. Máis especificamente, PHD1 pode recoñecer a non metilación na cola H3 como unha marca epixenética.
Interaccións
O regulador autoinmune interacciona coa proteína de unión a CREB.
Estrutura
Unha característica integral do AIRE é a súa capacidade de homomerizarse en dímeros e trímeros, o que permite que se una a motivos oligonucleotídicos específicos. Esta propiedade procede da rexión tinguida homoxeneamente (HSR) localizada no N-terminal. Debido á estrutura α-helicoidal de feixe de catro hélices, as rexións tinguidas homoxeneamente son sensibles a cambios conformacionais do xene. As variantes e delecións que afectan este dominio causan unha incapacidade de activar a transcrición de xenes impedindo a formación de oligómeros e pode orixinar a síndrome poliglandular autoinmune tipo 1.
Mecanismo
En vez de unirse a secuencias consenso de promotores de xenes diana, como os factores de transcrición convencionais, o AIRE participa en secuencias coordinadas que realizan os seus complexos multimoleculares. A primeira molécula que se asocia co AIRE que se identificou foi a proteína de unión a CREB (CBP) que está localizada en corpos nucleares e é un coactivador de moitos factores de tanscrición. Outras moléculas que se asocian co AIRE son o factor de elongación da transcrición positiva b (P-TEFb) e a proteín quinase activada polo ADN (DNA-PK). A DNA-PK fosforila o AIRE in vitro nas posicións Thr68 e Ser156. Outro asociado é a ADN-topoisomerase (ADN-TOP) IIα. Este encima isomerase funciona sobre a topoloxía do ADN e retira os superenrolamentos positivos e negativos do ADN ao causar roturas transitorias no ADN. Á súa vez, isto causa a relaxación da cromatina local e axuda á iniciación e eventos de post-iniciación da transcrición de xenes. Ao realizar roturas de dobre febra no ADN, a ADN-TOPIIα recruta a DNA-PK e a poli-(ADP-ribosa) polimerase (PARP1), que están implicadas nas roturas do ADN e a reparación por unión de extremos non homólogos.
O regulador autoinmune (ou AIRE, do inglés autoimmune regulator) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene AIRE do cromosoma 21. Este xene ten 13 kb, está situado na posición 21q22.3 e codifica 545 aminoácidos. O AIRE é un factor de transcrición que se expresa na medula do timo. Forma parte do mecanismo de tolerancia central que elimina as células T autorreacctivas que causarían unha enfermidade autoinmune. Expón as células T a proteínas normais e sas de todas as partes do corpo, e as células T que reaccionan a esas proteínas propias son destruídas.
Estrutura
miniatura|A proteína AIRE mostrando os dous dedos PHD.
Glutamina sintetase
Regulación e inhibición
miniatura| alt=MSO. |A metionina sulfoximina (MSO) actuando como un inhibidor no sitio de unión do glutamato.
Regulador autoinmune
Patoloxía
A alteración do AIRE causa o desenvolvemento dunha serie de posibles enfermidades autoinmunes, as condicións clínicas máis comúns na síndrome son o hipoparatiroidismo, insuficienccia adrenocortical primaria e candidíase mucocutánea crónica.
Función
O xene AIRE exprésase en moitos outros tecidos tamén. O xene AIRE tamén se expresa no subconxunto 33D1+ de células dendríticas de ratos e humanos.
Patoloxía
Un xene knockout do homólolgo murino de Aire creou un modelo de rato transxénico que se utiliza para estudar o mecanismo da enfermidade en pacientes humanos.
Glutamina sintetase
Regulación e inhibición
Inhibidores: Investigacións en E. coli revelaron que a GS se regula a través da expresión xénica. O xene que codifica a subunidade da GS desígnase glnA. A transcrición de glnA depende de NRI (un amplificador ou enhancer transcricional específico). A transcrición activa ocorre se o NRI está en forma fosforilada, denominada NRI-P. A fosforilación de NRI é catalizada por NRII, unha proteína quinase. Se NRII está en complexo con PIIA entón funciona como unha fosfatase e NRI-P é convertido de novo en NRI. Neste caso, a transcrición de glnA cesa.
A GS está sometida a mecanismos regulatorios completamente diferentes en cianobacterias. En vez do sistema común NtrC-NtrB de dous compoñentes, as cianobacterias posúen o regulador transcricional NtcA que está restrinxido a este clado e controla a expresión da GS e unha multitude de xenes implicados no metabolismo do nitróxeno. Ademais, a GS de cianobacterias non é modificada covalentemente para aumentar a sensibilidade á inhibición por retroalimentación. En lugar diso, a GS cianobacteriana é inhibida por pequenas proteínas, denominadas factores inactivantes da GS, cuxa transcrición está regulada negativamente por NtcA. Eses actores inactivadores son ademais regulados por diferentes ARN non codificantes: o ARN pequeno NsiR4 interacciona coa 5' UTR do ARNm do factor inactivador da GS IF7 (ARNm de gifA) e reduce a súa expresión. A expresión de NsiR4 está baixo control positivo do factor de transcrición para o control do nitróxeno NtcA. Ademais, a expresión do factor inactivador do GS IF17 está controlado por un riboswitch para a unión da glutamina.
A GS está sometida a modificación covalente reversible. A Tyr397 de cada unha das 12 subunidades pode sufrir adenililación ou desadenililación pola adenilil transferase (AT), un encima regulador bifuncional. A adenililación é unha modificación postraducional que implica a unión covalente de AMP a unha cadea lateral dunha proteína. Cada adenililación require un ATP, e a completa inhibición da GS require 12 ATP. A desadenililación polo encima AT supón a remoción fosforolítica de grupos adenilil unidos a Tyr en forma de ADP. A actividade do encima AT está influenciada pola proteína reguladora que está asociada con ela: PII, un trímero de 44 kD. A PII tamén sofre modificación postraducional pola uridilil transferase, así a PII ten dúas formas. O estado de PII determina a actividade da adenilil transferase. Se a PII non está uridililada, entón toma a forma PIIA. O complexo AT:PIIA desactiva a GS por adenililación. Se PII está uridililada, entón toma a forma PIID. O complexo AT:PIID activa a GS por desadenililación. Os complexos AT:PIIA e AT:PIID están regulados alostericamente de modo recíproco polo α-cetoglutarato e a glutamina (Gln). A glutamina promove a actividade da AT:PIIA e inhibe AT:PIID, o que conduce á adenililación e subseguinte desactivación da GS. Ademais, a glutamina favorece a conversión de PIID a PIIA. Os efectos do α-cetoglutarato sobre os complexos son os opostos. Na maioría das bacterias gramnegativas a GS pode ser modificada por adenililación.
Outras reaccións poden ter lugar tamén por medio da glutamina sintetase. A competición entre o ión amonio e a auga, as súas afinidades de unión e a concentración de ión amonio inflúen na síntese e na hidrólise de glutamina. A glutamina fórmase se un ión amonio ataca o intermediario acil-fosfato, mentres que se volve a formar glutamato se a auga ataca o intermediario. O ión amonio únese máis fortemente que a auga á glutamina sintetase debido ás forzas electrostáticas entre o catión e o peto cargado negativamente. Outra posible reacción é pola unión de NH2OH á glutamina sintetase, en vez de NH4+, o cal rende γ-glutamilhidroxamato.
Regulador autoinmune
O xene foi descuberto por dous grupos de investigación independentes, os de Aaltonen et al. e Nagamine et al., en 1997, que conseguiron illar e clonar o xene do locus do cromosoma humano 21q22.3. O seu traballo mostrou que as mutacións no xene AIRE eran responsables da patoxénese da síndrome poliglandular autoinmune tipo I. Máis información sobre a proteína Aire de ratos proporcionouna despois Heino et al. en 2000. Atoparon que a proteína Aire se expresa principalmente nas células epiteliais tímicas medulares dos ratos usando inmunohistoquímica.
Corte Xeral de Massachusetts
miniatura|A Casa Estatal de Massachusetts (Boston), sede da Corte Xeral A Corte Xeral de Massachusetts (en inglés, Massachusetts General Court) é o parlamento de Massachusetts, nos Estados Unidos. Os seus 200 membros son escollidos por sufraxio universal e sesionan en Boston, na Casa Estatal. A súa orixe remóntase ao século XVII mais a súa actual denominación e estrutura bicameral foron adoptadas en 1780.
Competencias
A lei aprobada pola Corte Xeral é enviada ao Gobernador do estado. Se este non está conforme co texto pode propor á Corte Xeral algúns cambios, aínda que non teñen porque ser concedidos polos lexisladores, ou vetala. En tal caso, a Corte Xeral pode anular o veto co voto a prol de revogalo de dous terzos de ambas as dúas cámaras.
Composición
miniatura|A Constitución de 1780 establece os poderes e composición da Corte Xeral A Constitución de Massachusetts data de 1780 e dedica o seu capítulo 1º da segunda parte ao poder lexislativo, deste xeito determina as funcións da Corte Xeral e que as súas cámaras son:
Competencias
miniatura|Hemiciclo da Cámara de Representantes en Boston A función primordial da Corte Xeral é a elaboración das leis de Massachusetts. Os lexisladores de ambas cámaras poden presentar proposicións de lei, mais estas deben rexistrarse antes das 17 horas do terceiro venres do mes de xaneiro no que comeza unha lexislatura. Se posteriormente se pretende introducir algunha proposta de lei, debe remitirse ao comité ou comisión de normas da Asemblea que posteriormente o remitirá a ambas as dúas cámaras, cuxos membros deberán aprobar por dous terzos o trámite da proposta. Pola súa banda, o Gobernador pode remitir proxectos de leis en calquera momento da lexislatura.
Composición
Os lexisladores son electos en distritos uninominais, tanto para a Cámara de Representantes como para o Senado. As lexislaturas de ambas as dúas cámaras son bianuais. En 1994, a Asemblea Xeral aprobou unha lei que fixaba uns límites de mandatos, mais, en 1997, esta disposición foi anulada polo Tribunal Supremo de Massachusetts por xulgala inconstitucional.
Historia
En 1774, no contexto das tensións entre as Trece Colonias e Gran Bretaña que rematarían coa independencia das primeiras, o gobernador Thomas Gage cesou aos membros electos da Corte Xeral e prescindiu da institución. Ante isto, os membros da Corte Xeral formaron o Congreso Provincial de Massachusetts que actuou como goberno de facto da colonia por controlar o seu territorio, agás Boston ata 1776.
A Constitución de Massachusetts de 1780 supuxo a configuración actual da Corte Xeral co Senado e a Cámara de Representantes. O principal autor do texto, John Adams, renomeouna como Corte Xeral.
Varios pais fundadores dos Estados Unidos foron membros da Corte Xeral, foi o caso de Nathaniel Gorham, Rufus King, Caleb Strong e Elbridge Gerry, posterior vicepresidente entre 1813 e 1814. Ademais, tres Presidentes dos Estados Unidos tamén foron escollidos para a Corte Xeral: John Adams, xefe de Estado entre 1797 e 1801 foi membro da Cámara de Representantes; o seu fillo, John Quincy Adams, Presidente entre 1825 e 1829 foi senador da Corte Xeral entre 1802 e 1803; e Calvin Coolidge, xefe do Estado entre 1923 e 1929, foi tamén senador entre 1912 e 1915, chegando a ser o presidente desa cámara.
Competencias
Unha vez rexistrada a proposta na cámara á que pertenza o lexislador adxudícaselle un número e introdúcese na orde do día. O proceso lexislativo comeza cando se dá lectura á proposta e se deriva a unha comisión concreta segundo a temática que aborde. Na comisión faise un estudo da proposta e convídase a lexisladores e axentes públicos para valorala. Durante esta fase a comisión pode:
miniatura|Plano coa sala do Senado e distribución dos senadores en [[1880]] Unha vez finalizado o traballo da comisión, esta presenta un informe á cámara para que valore o proxecto como está, con recomendacións de cambio ou co consello de elaborar outra lei. No caso de que a comisión rexeite o proxecto, deberá presentar un informe desfavorable á proposta ante a cámara. A partir de entón é responsabilidade do plenario, ante o cal a proposta é de novo lida, a segunda lectura, e debátense as emendas, antes de votala. No caso de ser aprobada, envíase á outra cámara, onde o proxecto seguirá o mesmo procedemento, podendo ser modificada. Se a segunda cámara vota a favor a lei sen mudanzas, a lei é remitida ao gobernador. Mais se houbo modificacións deberá ser tamén votada na cámara orixinal. Se esta rexeita os cambios, constitúese un comité conxunto con tres membros das dúas cámaras para intentar chegar a un acordo. O texto pactado debe ser votado afirmativamente por ambas cámaras para ser definitivamente aprobado.
Aínda que ambas as dúas cámaras son colexisladoras, resérvanse algunhas cuestións particulares para cada unha. Deste xeito, por exemplo, a Cámara de Representantes debe valorar antes que o Senado a lexislación relativa á fiscalidade do estado.
Historia
As orixes da Corte Xeral de Massachusetts remóntanse á propia colonización inglesa do territorio. En 1629, o rei Carlos I de Inglaterra aprobou a Carta da Compañía da Baía de Massachusetts que rexeu o goberno desa colonia a partir de 1630. A forma da Grande e Xeral Corte (en inglés, Great and General Court) semellaba á xunta de accionistas dunha sociedade mercantil, estaba integrada polos accionistas da Compañía, chamados homes libres, que se reunían unha vez por ano para escoller o gobernador, o vicegobernador e os maxistrados (chamados asistentes), estes formarían a Corte de Asistentes. A partir de 1634, a Corte Xeral asumiu as funcións lexislativas, reservadas ata entón á Corte de Asistentes. Paralelamente, estableceuse que os homes libres enviasen a representantes electos entre eles. A partir de 1644, os representantes electos dos homes libres comezaron a reunirse por separado e a Corte de Asistentes asumiu a función semellante a unha cámara alta. Foise así conformando un sistema de goberno representativo. miniatura|O 30º Presidente dos Estados Unidos, Calvin Coolidge en [[1915, cando presidía o Senado de Massachusets. ]] En 1686, a Carta da Compañía da Baía de Massachusetts foi revogada, pero mantívose a Corte Xeral, cunha cámara alta que actuaba como consello do gobernador con competencias executivas e cámara alta lexislativa e unha cámara baixa electa entre os homes propietarios. En 1692, a fundación da Provincia da Baía de Massachusetts significou que a Corte Xeral sería elixida anualmente, escollendo entre os seus membros a 28 que serviran como consello executivo do gobernador e cámara alta, mentres que o resto serían a cámara baixa. Esta cámara baixa, a partir de 1705 empregou a denominación de Cámara de Representantes.
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Proceso lexislativo
miniatura|John Jacob Rogers ([[1881-1925) representante por Massachusetts. ]] miniatura|Frederick William Dallinger ([[1871-1955) representante por Massachusetts. ]] O 5 de maio de 1924, os congresistas republicanos por Massachusetts John Jacob Rogers e Frederick Dallinger presentaron na Cámara de Representantes resolucións conxuntas idénticas para establecer unha Comisión do Sesquicentenario de Lexington-Concord e autorizar a participación federal nas celebracións do 150 aniversario das batallas. Robert Luce, tamén dese estado, presentou unha copia idéntica. Rogers representaba ao distrito de Concord no Congreso, en tanto que os habitantes de Lexington se contaban entre os electores de Dallinger. Os tres proxectos foron remitidos ao Comité da Biblioteca, presidido por Luce. As sesións celebráronse o 8 de maio de 1924, coa presenza tanto de Rogers como de Dallinger. Rogers falou das celebracións de 1875 dos centenarios de Lexington e Concord, ás que asistiran o presidente Ulysses S. Grant, o vicepresidente Henry Wilson, o presidente da Cámara de Representantes, James G. Blaine, e outras personalidades. Estas celebracións non as levaran a cabo conxuntamente as cidades de Lexington e Concord, senón que houbera dous programas separados, aínda que cunha cooperación estreita entre ambas. Tiñan a intención de seguir este modelo para o 150 aniversario en 1925: aínda que habería unha considerable coordinación, cada cidade tería o seu propio comité e os seus propios actos.
Rogers esbozou a solicitude para a creación da comisión, con catro membros que serían nomeados por cada cámara do Congreso e tres polo presidente Calvin Coolidge. Rogers e Dallinger querían 10.000 dólares para a comisión e que o Congreso autorizase a emisión de moedas e selos conmemorativos. Rogers explicou ao comité que o texto das disposicións lexislativas para a moeda se tomaran prestadas do proxecto de lei para o medio dólar do Tricentenario do Peregrino (1920-1921), e lembroulles outras moedas conmemorativas emitidas ata entón.
Naquela época, o Goberno non vendía as moedas conmemorativas, senón que o Congreso, ao autorizar a súa emisión, designaba unha entidade á que lle atribuía o dereito exclusivo de comprar as moedas ao seu valor nominal e vendelas logo ao público cunha prima, como vía de financiamento de causas sen ánimo de lucro. Solicitouse un máximo de 300.000 moedas. Dallinger sinalou que o Goberno non incorrería en ningún custo polos medios dólares conmemorativos; aínda máis ben se beneficiaría da señoreaxe e nunca tería que trocalos, xa que quedarían nas mans dos coleccionistas. Logo da comparecencia dos dous congresistas, o presidente Luce presentou unha carta do líder da maioría do Senado, Henry Cabot Lodge, de Massachusetts, na que manifestaba o seu apoio ao proxecto. Luce presentou a súa propia versión da resolución o día seguinte, coa recomendación do seu comité de que fose aprobada.
Preparación
O xuíz Prescott Keyes, que dirixía o comité de Concord, enviou a Beach o deseño proposto para o anverso —o lado que lle correspondeu a Concord— o 2 de febreiro de 1925, e informouno de que o deseño de Lexington para o reverso non tardaría en chegar. O día seguinte, Edward Stone, avogado do comité de Lexington, envioulle a Beach unha carta para a formalización do contrato, segundo o cal Beach non cobraría se a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos non aprobaba os modelos de xeso. Beach respondeu a Stone o día 4 de febreiro, contándolle que falara con James Earle Fraser, deseñador da moeda de cinco centavos Buffalo e escultor membro da Comisión, e que o informaran de que a Comisión acababa de celebrar a súa reunión mensual e que se puidera reunir o quórum necesario para aprobar a moeda. Beach sinalou que a Casa da Moeda tardaría tres ou catro semanas en empezar a súa produción despois de que se dese a aprobación final. El xa falara disto co gravador xefe da Casa da Moeda, George T. Morgan, en 1924; Morgan falecera había pouco, pero Beach non esperaba que o novo gravador xefe, John R. Sinnock, causase demoras adicionais.
As moedas vendéronse ao prezo dun dólar nas celebracións do aniversario en Lexington e en Concord, e tamén se venderon en bancos de toda Nova Inglaterra. Cuñouse pouco máis da metade da tiraxe autorizada de 300.000, e vendéronse case todas as moedas producidas.
O medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord, é unha moeda de prata dese valor facial emitida en 1925 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada na Ceca de Filadelfia en conmemoración do 150 aniversario das batallas de Lexington e Concord, que deron inicio á guerra da independencia estadounidense.
Antecedentes
miniatura|270x270px|[[Gravado Battle of Lexington, April 19, 1775 (Biblioteca Pública de Nova York). ]] As batallas de Lexington e Concord tiveron lugar nesas cidades próximas a Massachusetts o 19 de abril de 1775. A inimizade entre o Goberno británico e os colonos estadounidenses que precedeu a guerra da independencia levara, a principios de 1775, á formación de grupos de milicianos hostís aos británicos na zona de Boston. Estes grupos, baixo o control do Comité de Seguridade do líder de Massachusetts John Hancock, eran coñecidos como minutemen, pola súa disposición a reunirse para loitar en calquera momento. En varias cidades, como Concord, almacenábanse ademais depósitos de municións para o seu uso. miniatura|270x270px|Os [[Reino Unido|británicos entrando en Concord, nun gravado de Amos Doolittle (1775). ]] O secretario de Estado británico para as Colonias, Lord Dartmouth, ordenou ao comandante británico en Boston, o xeneral Thomas Gage, que acabase con esta resistencia. O 18 de abril de 1775, Gage ordenoulle en secreto ao tenente coronel Francis Smith que fose con 700 homes a Concord e destruíse alí as municións. Non se coñece con certeza como se informaron os americanos do plan: Margaret, a esposa de Gage, nacera en Nova Jersey e podería ter sido unha espía. Outro líder local, Joseph Warren, informou a Paul Revere e William Dawes, e ambos dirixíronse por camiños separados a Lexington para alertar os líderes e os milicianos da chegada dos británicos. Ambos conseguiron chegar a Lexington, onde se reuniron con Hancock e Samuel Adams. As subministracións en Concord foron trasladadas.
As tropas británicas iniciaron a súa marcha ás dúas da madrugada do 19 de abril, e Smith enviou tropas por diante ao mando do comandante John Pitcairn. Cando Pitcairn e os seus homes atoparon unha compañía de colonos armados na vila de Lexington, ordenoulles que se dispersasen. En medio da confusión, un disparo de procedencia descoñecida provocou varias cargas das tropas británicas. Oito dos homes do lugar morreron e un soldado británico resultou ferido. Os británicos queimaron ou destruíron as subministracións que puideron achar en Concord, e produciuse un segundo enfrontamento na Ponte Norte, onde tivo lugar o lendario "disparo que deu a volta ao mundo". A ponte quedou en poder dos británicos e daquela xa se reuniran uns 400 minutemen. Ao veren o fume de Concord, os colonos creron que a cidade estaba a ser incendiada e intentaron cruzar a ponte para a socorrer. Os británicos dispararon contra eles, pero os colonos devolveron o fogo e derrotáronos. Os británicos, que lograran reforzos ao se decataren de que o campo se erguera contra eles, iniciaron a súa marcha cara a Boston acosados por polo menos 2.000 milicianos que lles inflixiron un número constante de baixas a canonazos ata que os británicos conseguiron a protección dos canóns preto de Boston. Os encontros de Lexington e Concord foron as primeiras batallas do que se converteu na guerra da independencia estadounidense.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Aínda que o municipio de Hudson era relativamente pequeno, a lei para emitir unha moeda na honra do seu 150 aniversario pasou polo Congreso sen oposición e foi asinada polo presidente Franklin D. Roosevelt o 2 de maio de 1935. En xuño dese ano distribuíronse 10.000 exemplares da moeda para a súa venda ao público.
A moeda, deseñada por Chester Beach, amosa no seu anverso unha versión do selo de Hudson, con Neptuno montado nunha balea, en tanto que o reverso reproduce unha imaxe do Halve Maen, o buque insignia de Henry Hudson, quen lle dá nome á cidade.
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Preparación
Keyes observou que as dúas moedas tiñan as palabras PILGRIM e HUGUENOT respectivamente antes de HALF DOLLAR, e propuxo que a palabra PATRIOT aparecese no mesmo lugar na nova moeda. Keyes sinalou que o 19 de abril, aniversario de ambas as batallas, é o Día do Patriota en Massachusetts. Insistiu tamén en que aparecese a expresión THE CONCORD MINUTE MAN, aínda que fose ilexible: "o público destas dúas cidades é ás veces bastante sensible sobre asuntos insignificantes e por iso o Sr. Stone e eu fomos moi exixentes para chegarmos a un acordo en canto a todos os detalles".
Foi deseñada por Chester A. Beach. No seu anverso figura a estatua de 1874 de Daniel C. French titulada The Minute Man, e no seu reverso reprodúcese a torre de campanario coñecida como Old Belfry, situada en Lexington, Massachusetts.
Preparación
Beach aceptou os cambios de redacción, suxeitos á aprobación das autoridades de Washington. O 12 de febreiro de 1925, Keyes volveu a escribirlle para lle comunicar que Harry B. Little, arquitecto da Catedral Nacional de Washington, examinara os deseños e tiña suxestións, entre elas a de trasladar o lema E PLURIBUS UNUM da parte inferior do lado de Concord á esquerda do minuteman. Tamén propuxo pór APRIL 19 na moeda. Beach non o fixo, aínda que adoptou outras suxestións de Keyes. A Comisión de Belas Artes considerou que a estatua de French, debido á súa estreiteza, non era adecuada para unha moeda. Non obstante, aprobou o deseño, e Moore escribiu ao director da Casa da Moeda, Robert J. Grant, o 5 de marzo, dicindo que "debe permitirse a un deseñador utilizar os símbolos como mellor saiba para encher os espazos dunha moeda ou medalla".
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
É probable que a maioría das pezas fosen compradas polos comerciantes numismáticos, que deixaron poucas para os coleccionistas, co resultado da importante suba do seu prezo a partir do dólar que custaban no momento da súa emisión.
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Proceso lexislativo
A resolución foi levada ao pleno da Cámara o 7 de xuño de 1924, cando Luce pediu que a Cámara aprobase a lei que autorizaba a emisión. No seu informe, aludira ao coñecido poema de Ralph Waldo Emerson "Himno de Concord" ao incluír a frase "agricultores asediados", unha referencia que Otis Wingo, de Arcansas, utilizou como escusa para pronunciar un longo discurso sobre os aranceis, acusando a maioría republicana de prexudicar o agricultor. Ao que Wingo terminou entre os aplausos da parte demócrata, a Cámara aprobou o proxecto de lei sen necesidade de votación, con Rogers presidindo a Cámara en ausencia do Presidente.
Preparación
miniatura|272x272px|O [[Deseño|deseñador da moeda, Chester A. Beach, ca. 1930. ]]