cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikola Tesla
Colorado Springs
miniatura|Nikola Tesla no seu laboratorio en [[Colorado Springs cara 1900.]] En 1899, Tesla trasládase a un laboratorio en Colorado Springs, Estados Unidos, para iniciar os seus experimentos con alta tensión e medicións de campo eléctrico. Os obxectivos trazados por Tesla neste laboratorio eran: desenvolver un transmisor de gran potencia, perfeccionar os medios para individualizar e illar a potencia transmitida e determinar as leis de propagación das correntes sobre a terra e a atmosfera. Durante os oito meses que estivo en Colorado Springs Tesla escribiu notas cunha detallada descrición día a día das súas investigacións. Alí dedicou a metade do seu tempo a medir e probar a súa enorme bobina Tesla e outro tanto a desenvolver receptores de pequenos sinais e a medir a capacidade dunha antena vertical. Tamén realizou observacións sobre bólas de lume, que el afirmaba producir. Un día, Tesla notou un comportamento infrecuente dun instrumento que rexistraba tormentas, un cohesor rotativo. Tratábase de gravacións periódicas cando unha tormenta se aproximaba e se afastaba do seu laboratorio. Concluíu que se trataba da existencia de ondas estacionarias, as cales podían ser creadas polo seu oscilador. Con equipos sensibles puido realizar medicións de raios que caían a gran distancia do seu laboratorio, observando que as ondas das descargas crecían ata un pico e logo decrecían antes de repetir o ciclo total. Tesla suxeriu que isto se debía ao feito de que a terra e a atmosfera posuían electricidade, o que facía que o planeta se comportase como un condutor de dimensións ilimitadas, no que era posible facer transmisión de mensaxes telegráficas sen fíos e, máis aínda, transmitir potencia eléctrica a calquera distancia terrestre, case sen perdas, por medio dos seus coñecementos de resonancia. Tesla decatouse de que podía producir un anel ao redor da terra como unha campá, con descargas cada dúas horas, e tamén que podía facelo resoar electricamente. Atopou que a resonancia do planeta era da orde dos 10 Hz, un valor realmente exacto para a súa época, xa que hoxe en día sábese que é de 8 Hz. Despois de que descubrise como crear ondas eléctricas permanentes para transmitir potencia eléctrica ao redor do mundo, o científico alemán W. O. Schumann postulou que a terra condutiva e a ionosfera forman unha guía de onda esférica, a través da cal se poden propagar ondas electromagnéticas de moi baixa frecuencia (coñecidas como ELF polas súas siglas en inglés), xeradas pola actividade dos raios a escala mundial, con valores próximos aos 8 Hz, fenómeno que se coñece como a resonancia Schumann. Tesla realizou traballos moito máis avanzados que os outros pioneiros da transmisión sen fíos, Hertz e Marconi, quen usaron altas frecuencias que non resoaban coa terra, a diferenza das ondas de radio de altas lonxitudes de onda empregadas por Tesla, tiñan a vantaxe de ser recibidas nos sitios máis remotos da terra así como nas profundidades do mar feito polo que se podía manter a comunicación entre naves de superficie e submarinos.
No laboratorio de Colorado Springs, Tesla observou sinais infrecuentes que máis tarde creu que poderían ser evidencia de comunicacións de radio extraterrestre provenientes de Venus ou Marte. Notou que eran sinais repetitivos, pero cunha natureza distinta aos observados en tormentas e ruído terrestre. Tesla mencionou que as súas invencións poderían ser usadas para falar con outros planetas. E afirmou que inventou o "Teslascopio" para ese propósito. Aínda se debate sobre o tipo de sinais que Tesla puido recibir, que poderían ser resultado da radiación natural extraterrestre, e con todo, queda para a historia como o precursor da radioastronomía.
Tesla deixou Colorado Springs o 7 de xaneiro de 1900. O laboratorio foi demolido e o seu contido vendido para pagar as débedas. O conxunto dos experimentos alí preparados por Tesla para o establecemento da transmisión de telecomunicaciones sen fíos transatlánticas foi coñecido como Wardenclyffe.
Percepción social
Do mesmo xeito que Francis Galton, Tesla era partidario da imposición selectiva de individuos por razóns euxenésicas. A súa opinión era que esta debía impulsarse aínda máis ata que eventualmente se establecese a euxenesia de forma universal no futuro. Nunha entrevista en 1937, declarou:
Incautación dos seus documentos
miniatura|170px|[[Museo Nikola Tesla en Belgrado, Serbia]] Cando morreu, o Goberno dos Estados Unidos interveu todos os documentos do seu despacho, nos que constaban os seus estudos e investigacións. Anos máis tarde, a familia Tesla e a embaixada iugoslava lograron recuperar o material incautado que hoxe en día se atopa exposto no Museo de Nikola Tesla.
A lenda ao redor do xenio
É moi coñecida a súa inimizade con Thomas Edison. Despois de traballar varios meses mellorando os deseños dos xeradores de corrente continua, e mentres lle brindaba varias patentes que Edison rexistraba como propias, este negouse a pagarlle os 50 000 dólares que lle prometera se tiña éxito (a pesar de usar as melloras), aducindo que se tratou dunha "broma estadounidense", e incluso se negou a subirlle o soldo de 18 a 25 dólares á semana. Edison propiciou a invención da cadeira eléctrica, que emprega corrente alterna (desenvolvida por Tesla) en vez de corrente continua —da que el era impulsor— para así dar mala fama ao invento do europeo.
Dise que Nikola Tesla non facía planos, senón que o memorizaba todo. Boa parte da etapa final da súa vida viviuna absorto co proceso xudicial que iniciou no relativo á invención da radio, que se disputaba con Marconi, pois Tesla inventara un dispositivo similar polo menos 15 anos antes ca el. Na década dos sesenta o Tribunal Supremo dos Estados Unidos ditaminou que a patente relativa á radio era lexítimamente propiedade de Tesla, recoñecéndoo de forma legal como inventor desta, aínda que isto non transcendeu á opinión pública, que segue considerando a Marconi como o seu inventor.
Tesla era unha gran mente para a ciencia. Algúns dos seus estudos ninguén podía descifralos debido á súa enorme capacidade indutiva. Para a maioría dos seus proxectos ideaba os documentos de memoria, bastáballe con ter a imaxe do devandito obxecto sen saber como funcionaba, simplemente elaborábao sen saber que podía supoñer un grande avance para a humanidade. Foi un lector minucioso da teoría física de Ruđer Bošković.
Especúlase que ideou un sistema de transmisión de electricidade sen fíos, de tal sorte que a enerxía podería ser levada dun lugar a outro mediante ondas de natureza non hertzianas. O devandito sistema basearíase na capacidade da ionosfera para conducir electricidade, a potencia transmitiríase a unha frecuencia de 6 Hz cunha enorme torre chamada Wardenclyffe Tower, para valerse da resonancia Schumann como medio de transporte. Hoxe en día sábese que esta frecuencia é de 7,83 Hz e non de 6, aínda que realmente varía desde 7,83 Hz a 12 Hz, segundo a actividade solar e o estado da ionosfera. Nos últimos anos moitos son os que intentaron repetir o experimento, con pouco ou ningún éxito.
1872
Outros
Historia ano a ano
Nikola Tesla
Inventos e descubrimentos destacables
Entre os máis destacables inventos e descubrimentos que chegaron ao coñecemento do público en xeral, podemos destacar: miniatura|220px|A [[Wardenclyffe Tower|Torre Wardenclyffe.]]
A unidade de campo magnético no Sistema Internacional de Unidades tamén leva o seu nome.
Premios
Malia que o premio Nobel de física foi outorgado a Marconi pola invención da radio en 1909, a prensa publicou que Edison e Tesla compartirían o premio Nobel en 1915. Edison tratou de minimizar os logros de Tesla e negouse a compartir o premio, no caso de que fose compartido. Algunhas fontes afirmaron que debido á envexa de Edison ningún o gañou, malia as súas grandes contribucións á ciencia. Antes, dicíase que Tesla podía ser nomeado para o premio Nobel en 1912. O nomeamento debíase posiblemente aos seus circuítos sintonizados usando transformadores resonantes de alta tensión e alta frecuencia. A investigación histórica posterior demostrou que nesa época o nome de Tesla non foi considerado para o premio Nobel, aínda que algunha prensa si que falou diso.
Tesla só foi premiado coa medalla Edison, a máxima distinción outorgada pola IEEE.
Nicéforo I, patriarca de Constantinopla
Traxectoria
Naceu en Constantinopla no seo dunha familia estritamente ortodoxa, que sufriu a persecución dos iconoclastas: o seu pai Teodoro, un dos secretarios do emperador Constantino Coprónimo, foi exiliado polo seu apoio celoso do uso de imaxes, e o seu fillo herdou as súas conviccións relixiosas. Entrou ao servizo do Imperio, e converteuse en secretario do gabinete, e baixo a emperatriz Irene, tomou parte como comisionado imperial no Segundo concilio de Nicea (787) onde defendeu as imaxes, feito polo que seu pai fora mandado ao exilio en dúas ocasións. Despois retirouse a un mosteiro fundado por el en Propóntide.
Logo da morte de san Tarasio, aínda sendo laico, foi elixido patriarca por desexo do emperador (na Pascua, o 12 de abril do 806). Esta elección pouco canónica atopou oposición na parte estritamente clerical, oposición que se intensificou até romper completamente con Nicéforo, que en calquera caso era un moralista moi estrito, pero que estivo de acordo co emperador en restituír ao excomungado sacerdote Xosé.
Morreu no mosteiro Tu Agathu, reverenciado como confesor (mártir). Os seus restos foron levados solemnemente a Constantinopla polo Patriarca Metodio I de Constantinopla o 13 de marzo do 874, e depositados na igrexa dos Santos Apóstolos, onde anualmente foron obxecto de devoción imperial. A súa festa celébrase este día tanto nas igrexas grega como romana; os gregos ademais celebran o 2 de xuño como o día da súa morte.
Obra
As súas táboas de historia universal (Chronographikon syntomon), en pasaxes estendidas e continuadas, estaban en gran favor dos bizantinos, e circularon tamén por Occidente na versión Latina de Anastasio. A Cronografía ofrecía unha historia universal desde a época de Adán e Eva até o seu propio tempo. Ao final anexoulle un catálogo de libros canónicos, disputados (antilegomena) e apócrifos do Antigo e Novo Testamentos. O catálogo é unha estichometría, é dicir, indica o número das liñas de cada obra, o que permite comparar os textos actualmente aceptados e xulgar que tanto foi agregado ou omitido. Isto é especialmente útil para os apócrifos, para os cales só sobreviviron fragmentos de textos. Métese entre os antilegomena do Novo Testamento a Apocalipse xunto coa Epístola de Bernabé, a Apocalipse de Pedro e o Evanxeo dos hebreos.
As principais obras de Nicéforo son tres escritos que se refiren á iconoclasia:
Nicéforo segue o camiño de Xoán Damasceno. O seu mérito é a firmeza con que traza as súas probas literarias e tradicionais, e as súas refutacións detalladas serven polo coñecemento que achegan de textos importantes aducidos polos seus opoñentes e en parte tomados de literatura da igrexa antiga.
Caballito, Buenos Aires
O barrio está atravesado polo Ferrocarril General Sarmiento (existindo a estación Caballito), pola liña A do Metro de Bos Aires (estacións Río de Janeiro, Acoyte e Primera Junta) e diversas liñas de autocar. Tamén é onde se localiza o estadio do Club Ferro Carril Oeste.
ACME
A ACME (ou Corporación ACME) é unha compañía ficticia que existe no universo de animación dos Looney Tunes. Fixo a súa primeira aparición nunha banda deseñada do personaxe Buddy, e despois na animación de Cabeza de Ovo, onde tiña que aprender a gardar cousas en caixas. Pero o éxito da marca ACME débese á grande difusión que lle deron os debuxos animados do Correcamiños e do Coiote, pois a ela pertencían todos os trebellos que utilizaba o cazador para ver de prender a ave corricana.
O significado das siglas nunca foi ben definido, pero unha das teorías apunta a que, tendo en conta que é quen de producir calquera cousa imaxinábel, podería ser o acrónimo de A Company that Makes Everything, ou sexa unha empresa que fai de todo.
Óscar ó mellor deseño de vestiario
O Oscar ó mellor deseño de vestiario foi entregado por primeira vez para as películas feitas en 1948. Ata 1966 entregábanse premios separados as películas en branco e negro e as películas en cor.
Xerox Corporation
Xerox Corporation é unha empresa de xestión de documentos que ofrece un cartafol de sistemas de procesamento de documentos en cor e branco e negro de mercado e materiais relacionados, así como asesoramento e Outsourcing de xestión documental para empresas de calquera tamaño.
A empresa fixo algunhas das máis importantes achegas á informática persoal e que aínda hoxe empréganse, como a interface gráfica, o rato da computadora e a informática de escritorio. Estas características foron mal vistas e non entendidas polo entón consello de dirección, que ordenaron aos enxeñeiros de Xerox que as compartiran cos técnicos de Apple. As funcións foron asumidas por Apple e máis tarde por Microsoft. En parte grazas a estas características, estas dúas empresas pasarían a formar un duopolio no mundo da informática persoal.
Historia
miniatura|Xerox Alto, 1973. Xerox foi fundada en 1906 en Rochester como a compañía fotográfica Haloid, nas orixes fabricaba papel e equipos fotográficos. Posteriormente, a compañía cambiou o seu nome polo de Haloid Xerox en 1958 e despois simplemente Xerox xa en 1961. Xerografía é unha palabra moderna que significa "escritura en seco" (χερός, en grego). Ata entón o proceso en "mollado" era o máis empregado. A tecnoloxía foi creada en 1938 e desenvolvida por Haloid Company. A compañía deuse a coñecer en 1959 coa introdución da Xerox 914, a primeira fotocopiadora de papel normal co proceso de electro-fotografía (máis tarde chamado xerografía), descuberto por Chester Carlson, que desenvolveu con John H. Dessauer. A 914 foi tan popular que a finais de 1961, Xerox tiña case 60 millóns de dólares en ingresos. Os ingresos medraron a máis de 500 millóns de dólares en 1965. Antes de lanzar a 914, Xerox probou no mercado mediante a introdución dunha versión prototipo coñecida como Flat-plate 1385. Esta foi seguida pola primeira impresora automática xerográfica, a Copyflo en 1955. A Copyflo era unha impresora microfilme grande que podía producir impresións positivas en rolo de papel de calquera tipo de microfilme negativo. Despois da Copyflo, o proceso foi reducido para producir a impresora microfilme 1824. En aproximadamente a metade do tamaño e o peso esta máquina aínda de tamaño considerable imprimía alimentada a man, papel de follas soltas que tírase a través do proceso por unha das dúas barreiras de subxección. Unha versión reducida deste sistema de alimentación de pinza converteríase na base para a copiadora de escritorio 813.
En 1963 Xerox introduciu a Xerox 813, a primeira copiadora de escritorio para papel normal, coa que a visión de Carlson dunha fotocopiadora que podería caber no escritorio da oficina de calquera persoa foi unha realidade. Dez anos despois, en 1973 presentou unha copiadora analóxica en cor, baseada na 914. A propia 914 modernizouse gradualmente ata converterse na 420 e 720. A 813 foi desenvolta de maneira similar aos produtos 330 e 660, tamén da impresora de escritorio 740 de microficha.
O equipo orixinal de Chester Carlson, que chegou ao mercado como a FlatPlate 1385, non era en realidade unha copiadora viable debido á súa velocidade de operación. Vendeuse como un Platemaker ao mercado de litografía offset. Era pouco máis que unha cámara de alta calidade de placas dispoñibles no mercado como unha tribuna montada horizontal, con iluminación foto-inundación e con temporizador. A película de vidro da placa fora substituída por unha placa de aluminio recuberto de selenio. Electrónica intelixente converteu isto nun substituto de rápido desenvolvemento e reutilizable para o cine. Un usuario experto podería producir rápido, papel e placas de metal de impresión dunha calidade superior a case calquera outro método.
A primeira incursión de Xerox na duplicación, a diferenza da copia, foi coa Xerox 2400. Esta cifra indicaba o número de impresións producidas nunha hora. Aínda que moi por debaixo da velocidade de desprazamento, esta máquina introduciu por primeira vez na industria o alimentador automático de documentos, cortadora/perforador e clasificador. Este produto acelerouse pronto ata nun cincuenta por cento para se converter na duplicadora Xerox 3600.
Mentres tanto, un pequeno equipo do laboratorio das copiadoras 914 foi prestado para modificalas. O laboratorio estaba traballando nun proxecto chamado "Xerografía de Longa Distancia" (LDX para abreviar). O obxectivo era poder conectar dúas copiadoras xuntas a través da rede telefónica pública, de tal maneira que un documento escaneado nunha máquina debería ser copiado pola outra. Moitos anos despois, este proxecto converteuse en realidade nos Telecopiers Xerox, o inicio das chamadas hoxe máquinas de fax. A operación de fax en copiadoras multifuncionais de hoxe en día é fiel á visión orixinal de Carlson para estes dispositivos.
miniatura|Sede actual de Xerox en Norwalk, Connecticut. A compañía medrou substancialmente ao longo da década de 1960, o que fixo millonarios a algúns investidores despois do longo sufrimento por ter que investir na empresa para investigación e a lenta fase de desenvolvemento. En 1960, un centro de investigación chamado xerografía Wilson Center para a Investigación e a Tecnoloxía inaugurouse en Webster, Nova York. En 1961, a compañía cambiou o seu nome a Xerox Corporation. As accións de Xerox (XRX) comezaron a cotizar na Bolsa de Nova York en 1961 e na Bolsa de Chicago en 1990.
En 1969, Xerox adquiriu Scientific Data Systems (SDS), e produciu a liña Sigma de 32-bits dos ordenadores centrais nos anos 1960 e 1970.
En 1975 Xerox resolveu unha demanda antimonopolio da Comisión Federal de Comercio americana (FTC). Xerox decretou o consentimento dando lugar á concesión de licenzas forzadas da carteira de patentes da compañía, principalmente aos competidores xaponeses. Dentro dos catro anos do decreto de consentimento, a cota de Xerox nos EE.UU. no mercado de copiadoras reduciuse de case o 100% a menos do 14%.
miniatura|Primeiro rato, Xerox Alto. En 1970, por decisión de Charles Peter McColough, Xerox abriu o PARC de Xerox (Xerox Palo Alto Research Center) o centro de investigación. Na instalación desenvolvéronse moitas tecnoloxías informáticas modernas, como a interface gráfica de usuario (GUI), a impresión láser, editores de texto WYSIWYG e Ethernet. A partir destas invencións, Xerox PARC creou o Alto de Xerox en 1973, un miniordenador pequeno parecido a unha moderna estación de traballo ou computadora persoal. Esta máquina pode ser considerada o primeiro ordenador persoal verdadeiro, dada a súa combinación versátil dunha pantalla de tipo de raios catódicos, o rato de tipo punteiro, e un teclado alfanumérico tipo QWERTY. Pero o Alto nunca vendeuse comercialmente, a mesma Xerox non veu o potencial de vendas da mesma. Foron instalados nas oficinas propias de Xerox en todo o mundo, e nas do Goberno dos EE.UU. e os militares. Dentro destes sitios as estacións de traballo individuais conéctanse entre si pola súa propia LAN exclusiva de Xerox, The Ethernet. Os datos envíanse en torno a este sistema físico, o cable amarelo, coaxial de baixa perda co sistema de paquetes de datos. Ademais, PARC desenvolveu tamén unha dos primeiros conxuntos de protocolos de interconexión, o paquete PARC universal.
En 1979, Steve Jobs fixo un trato coa división de capital risco de Xerox: el lles permitiría investir un millón de dólares a cambio de botar unha ollada á tecnoloxía na que estaban traballando. Viron o potencial comercial da WIMP (Windows -fiestras-, Icon -iconas-, Menu -menús- e dispositivos de Punteiro) o que se puxo en práctica na Apple Lisa. Cítase a Jobs dicindo: "Eles simplemente non tiñan idea do que tiñan". En 1980, Jobs invitou a varios importantes investigadores do PARC para unirse á súa empresa para que puideran desenvolverse plenamente e poñer en práctica as súas ideas. A estación de traballo Xerox Alto foi desenvolvida no Xerox PARC.
En 1981, Xerox lanzou un sistema similar ao de Alto, a Xerox 8010 Star. Foi o primeiro sistema comercial en incorporar tecnoloxías que posteriormente chegaron a ser comúns nas computadoras persoais, tales como unha pantalla de mapa de bits, baseado en fiestras GUI, rato, Ethernet networking, servidores de arquivos, servidores de impresión e correo electrónico. A Xerox 6085 Star, a pesar dos seus avances tecnolóxicos, non se vendeu ben debido ao seu alto prezo, 16.000 dólares por unidade. Unha típica Xerox Star baseada na oficina, con rede e impresoras, tería custado 100.000 dólares.
A mediados de 1980, Apple considerou a compra de Xerox, pero nunca se chegou a ningún acordo. No seu lugar Apple comprou os dereitos da GUI de Alto e adaptouna a unha computadora persoal máis alcanzable, orientado cara aos mercados de negocios e a educación. O Macintosh de Apple foi lanzado en 1984, e foi o primeiro ordenador persoal en popularizar a interface gráfica e o rato entre o público.
Desenvolvemento de fotocopiadoras dixitais na década de 1990 e unha renovación das impresoras todo o produto alcance esencialmente láser de gama alta con escáneres conectados, coñecidos como máquinas de Multi Función, ou só máquinas dixitais multifuncionais, estes foron quen de unirse ás redes informáticas de novo deu unha dirección técnica a Xerox sobre os seus competidores. Xerox traballou para converter o seu produto nun servizo, proporcionando un servizo documental completo a empresas como subministración, mantemento, configuración e soporte a usuarios. Para reforzar esta imaxe, a compañía introduciu unha sinatura corporativa "The Document Company" por encima do seu logo principal e introduciu unha trama en forma de X sobre o logo. O X simbolizou a transición de documentos entre o papel e o mundo dixital.
No 2000, foi adquirida por Xerox Tektronix impresión en cor e a división de imaxe en Wilsonville, Oregón, EE.UU. por 925 millóns de dólares. Isto conduciu á actual liña de produtos Xerox Phaser, así como a tecnoloxía de impresión por sublimación Xerox de tinta sólida.
En setembro de 2004, Xerox celebrou o 45 aniversario da Xerox 914. Máis de 200.000 unidades foron feitas en todo o mundo entre 1959 e 1976. A día de hoxe a 914 é parte da historia dos Estados Unidos como un artigo na Institución Smithsonian.
En novembro de 2006 Xerox completou a adquisición de XMPie.
O 21 de maio de 2009, anunciouse que Ursula Burns sucedería a Anne Mulcahy como CEO de Xerox. O 1 de xullo de 2009, Burns converteuse na primeira muller afroamericana en dirixir unha empresa do tamaño de Xerox.
O 28 de setembro de 2009, Xerox anunciou a adquisición prevista de Affiliated Computer Services.
En maio de 2011, Xerox adquiriu NewField IT por unha suma non revelada. NewField IT desenvolveu o conxunto de ferramentas de base de datos de activos que emprégase amplamente en todo o mercado MPS xunto coa consultoría líder do mercado MPS.
Rank Xerox
Xerox mantén unha joint-venture, Fuji Xerox, coa firma xaponesa de material fotográfico Fuji Photo Film Co. para desenvolver, producir e vender en Asia, rexión do Pacífico. Fuji Photo Film Co. é actualmente a principal accionista, co 75% das accións.
Viviane Forrester
Viviane Forrester, nada en París o 29 de setembro de 1925 e finada na mesma cidade o 30 de abril de 2013, foi unha escritora e ensaísta francesa.
Traxectoria
Estivo en España en 1943 fuxindo da persecución nazi. Traballou como crítica literaria do diario francés Le Monde. Tamén colaborou coas publicacións Le Nouvel Observateur e La Quinzaine littéraire e é especialista nas obras da escritora Virginia Woolf e do pintor Vincent Van Gogh.
Autora de diversas publicacións, destacan especialmente as súas obras L'Horreur économique (1996, coa que se deu a coñecer mundialmente) e Une étrange dictature (2000) nas que critica duramente o proceso de globalización económica e defende a tese de que as institucións financeiras internacionais están protagonizando un "golpe de estado mundial a cámara lenta".
É unha das fundadoras da organización non gobernamental Attac.
Near (Death Note)
Nate River (ネイト・リバー), referido simplemente como Near (ニア), é un personaxe ficticio da serie manga Death Note, creado por Tsugumi Ōba e Takeshi Obata. Near é o máis novo dos dous sucesores de L, que estaba a investigar os métodos e a identidade de Kira (Light Yagami), un asasino en masa que acaba cos criminais coa axuda do Death Note. Convértese no líder da SPK (Special Provision for Kira), unha organización que investiga o caso Kira, e que ó cabo, consegue descubrir a identidade de Kira. A súa voz xaponesa no anime é de Noriko Hidaka.
Olímpia Patín Club
O Olímpia Patín Club, alcumado Los Turcos (en galego Os Turcos), é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Trinidad, San Juan (Arxentina). Foi fundado o 16 de outubro de 1940 e na actualidade compite na máxima categoría do hóckey a patíns arxentino, a Liga Nacional A1, competición da cal é o equipo máis laureado con 6 títulos. A pesar de que hai tempo contou cun equipo feminino, na actualidade só compite en categoría masculina.
Culler
miniatura|dereita|250px|Unha culler metálica. miniatura|dereita|250px|Culleres da [[República Popular da China|China.]] Unha culler ou cullar é un utensilio de cociña que consiste nunha pequena cabeza cóncava no extremo dun mango, usada principalmente para servir ou comer un alimento líquido ou semilíquido, e algúns alimentos sólidos como arroz e cereal que non poden ser doadamente erguidos cun garfo. As culleres tamén son utilizadas na preparación de alimentos para medir e mesturar ingredientes. Xeralmente están feitas de metal, madeira, porcelana ou plástico.
Historia
Atopáronse culleres feitas de madeira ou de óso en xacementos que datan atrás cara ao paleolítico.
Na antiga Roma houbo dous tipos de culler: a maior, lígula, e a menor, chamada cochlea. Esta última tiña un mango en forma de agulla que servía tamén para picar anacos de comida ou abrir mexillóns etc. Polo tanto cumpría con algunhas funcións do noso garfo. A súa orixe era a utilización dunha cuncha, a cóclea, cun mango, normalmente de metal precioso.
Ata o século XIX a culler era -á parte do coitelo ou navalla- a miúdo o único instrumento utilizado nas comidas. O principal material utilizado na súa fabricación era a madeira.
Logo comezouse a fabricación industrial en ferro ou aceiro recuberto de estaño e, para a xente máis adiñeirada, de prata. Para os alimentos ricos en xofre como os ovos ou o peixe adóitanse empregar culleres douradas, de corno ou outros materiais que non reaccionan con este elemento, alterando o seu sabor.
Desde a súa forma primitiva desenvolvéronse diversas formas especializadas para sopas, ensaladas, café etc.
Tipos e usos
miniatura|dereita|200px|As culleres utilízanse para soster alimentos difíciles de tomar con outros utensilios.
As culleres son usadas principalmente para inxerir alimentos líquidos ou semilíquidos, tales como sopa, guiso ou xeado, ou alimentos sólidos moi pequenos ou en forma de po que non poidan ser tomados facilmente cun garfo, como arroz, azucre, cereal e chícharos. No Sueste Asiático, as culleres son o utensilio primario usado para comer; úsanse garfos só para empuxar a comida cara á culler. As culleres tamén se utilizan amplamente ao preparar e servir alimentos.
A culleradiña e a cullerada son usadas como unidade de medida para medir o volume durante a preparación de alimentos. A culleradiña é usada frecuentemente para describir a dose para medicamentos. Unha culleradiña equivale a uns 5 ml e unha cullerada a uns 15 ml.
Tamén existen culleres que se venden como obxectos decorativos, ou conmemorando un evento, lugar ou data.
Ademais poden usarse como instrumentos musicais.
Manufactura
Para as culleres fabricadas con maquinaria, a forma básica é recortada dunha lámina de prata esterlina, dunha aliaxe de níquel e prata ou de aceiro inoxidable. O recipiente é pasado entre dous aprisionadoras para producir unha sección máis delgada. A sección do mango tamén é aprisionada para producir o ancho requirido. Logo é puído para que tome a forma indicada.
As culleres forxadas, pola súa banda, son as culleres manufacturadas da forma tradicional.
A culler na cultura popular galega
En galego, a palabra culler tamén designa o cágado, larva dos anfibios, e cada unha das pas do rodicio dun muíño.
A culler do caldo é o cullerón co que se serve este prato.
Sebastián Andrés Trigo Ferraro
Traxectoria
Formouse futbolisticamente no Uruguai, no ano 2001 deu o salto ao fútbol europeo pasando por numeroso equipos sen chegar a ten moita continuidade en ningún deles, a súa mellor tempada realizadora foi a 2002/03 na que anotou 13 goles en 23 encontros co CD Lugo.
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979
right|thumb|Escudo da [[Generalitat de Cataluña]] O Estatuto de Autonomía de Cataluña (en catalán: Estatut d'Autonomia de Catalunya), tamén coñecido como Estatut de Sau, foi unha lei orgánica promulgada o 18 de decembro de 1979 que outorgaba a Cataluña un réxime de autonomía. Converteuse na norma institucional básica de Cataluña de acordo co establecido no título oitavo da Constitución española de 1978. Definía os dereitos e deberes da cidadanía de Cataluña, as institucións políticas da nacionalidade catalá, as súas competencias e relacións co Estado e o financiamento da Generalitat de Cataluña. Foi publicado no Diari Oficial de la Generalitat de Catalunya o 31 de decembro de 1979.
As institucións políticas definidas no Estatut integran a Generalitat de Cataluña.
O 18 de xuño de 2006 a cidadanía catalá aprobou en referendo, despois dun largo e polémico proceso de redacción, o novo Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006 que actualmente, substitúe ao Estatut de 1979 como norma institucional básica de Cataluña.
Historia
A primeira campaña a prol do estatuto de autonomía data de 1918, impulsada pola Mancomunidade de Cataluña co Proxecto de Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1919.
Pero non é ata que nas primeiras eleccións democráticas a Cortes dende 1636, o 15 de xuño de 1977, Cataluña deu a maioría ás forzas políticas que defendían o restablecemento da Generalitat e da autonomía, disoltas en xaneiro de 1939 por unha lei do Estado español.
Estes factores forzaron ao Goberno español presidido por Adolfo Suárez ao restablecemento da Generalitat provisional o 29 de setembro de 1977 e a permitir o retorno do exilio do presidente Josep Tarradellas, o seu nomeamento "formal" como President e a constitución dun goberno provisional para preparar o estatuto e as posteriores eleccións de 1980.
O 18 de decembro de 1979, o rei Xoán Carlos I sancionou, como lei orgánica do Estado, o Estatuto de Autonomía de Cataluña (Lei Orgánica 4/1979, de 18 de decembro, publicada no Boletín Oficial del Estado de 22 de decembro de 1979 e no Diari Oficial de la Generalitat de Catalunya o 31 de decembro do mesmo ano).
O Estatut
thumb|right|[[Parlamento de Cataluña, situado no Parc de la Ciutadella, en Barcelona.]] thumb|Monumento en homenaxe ao Estatut de Sau diante do Parador de Turismo de Vic-Sau. O Estatuto de Autonomía recoñece a Cataluña como unha nacionalidade que exerce o seu autogoberno constituída como Comunidade Autónoma do Estado español. A través do Estatut, Cataluña accede ao seu recoñecemento como pobo cunha cultura, unha historia e unha lingua propias.
Peter Berghaus
Peter L. Berghaus, nado o 20 de novembro de 1919 en Hamburgo e finado o 16 de novembro 2012 en Münster, foi un numismático alemán, especialista en moeda medieval e fundador da chamada "Escola numismática de Hamburgo" (Hamburger Schule).
Traxectoria
Berghaus foi o máis novo de catro irmáns e quedou orfo de pai e nai na súa xuventude. Desde moi novo sentiu atracción polo coleccionismo de moedas e con 18 anos ingresou na Asociación de Amigos da Moeda da súa cidade.
Berghaus cursou a súa educación secundaria no Gelehrtenschule des Johanneums de Hamburgo, caracterizado pola súa formación humanística, e alí formouse nas linguas latina e grega.
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979
O Estatut
O Estatut foi aprobado polo pobo catalán nun referendo e ratificado polas Cortes Xerais en novembro de 1979.
O proxecto do Estatut foi elaborado oor deputados e senadores das Cortes españolas, a chamada Comissió dels Vint (Comisión dos Vinte), que comezou a tarefa de redactar o anteproxecto do Estatut o 8 de setembro de 1978. A primeira redacción tivo lugar en varias reunións celebradas en Barcelona e, entre o 12 e 15 de setembro, no parador de turismo da localidade de Vilanova de Sau, motivo polo que tamén se coñece como Estatut de Sau. Así continuaba a tradición de nomear as cartas magnas catalás co nome do lugar onde foron redactadas, como o Estatuto de Núria de 1932.
Os padres do Estatut ou Comissió dels Vint foron: Macià Alavedra (CDC), Miquel Roca Junyent (CDC), Laureà López Rodó (AP), Eduardo Martín Toval (PSC), Josep Andreu Abelló (PSC), Josep Maria Triginer i Fernández (PSC), Josep Benet (independente polo PSUC), Felip Solé Sabarís (PSC), Jaume Sobrequés (Independente polo PSC), Josep Subirats (PSC), Josep Sendra i Navarro (CDC), Jordi Solé Tura (PSUC), Josep Solé Barberà (PSUC), Dolors Calvet i Puig (PSUC), Josep Verde Aldea (PSC), Marcel·lí Moreta (UCD), Anton Cañellas (CC-UCD), Joaquim Arana (ERC), Manuel de Sárraga Gómez (UCD) e Carles Güell de Sentmenat (CC-UCD). Tiveron especial protagonismo no proceso de elaboración do Estatutos deputados Miquel Roca, Jordi Solé Tura e Eduard Martín Toval..
Peter Berghaus
Traxectoria
Finalizada a guerra, Berghaus cursou os estudos superiores de Historia, Folclore e Historia da Arte na súa cidade natal. Posteriormente acadou o seu doutoramento na Universidade de Hamburgo cunha tese dirixida polo seu profesor de Numismática, Walter Hävernick, e por Hermann Aubin, acerca das fronteiras monetarias medievais na rexión do Alto Weser. Este estudo, publicado en 1951, considérase como o primeiro traballo académico da Escola Numismática de Hamburgo.
A partir de 1950 comezou a traballar no gabinete numismático do Museo Estatal de Arte e Historia Cultural de Westfalia, no que inicialmente se encargou da organización do departamento de Historia Local. En 1972 foi nomeado subdirector do museo e, desde 1977 ata a súa xubilación en 1984, desempeñou o cargo de director.
En 1954, Berghaus foi elixido membro da Comisión Histórica de Westfalia, e en 2006 pasou a ser membro correspondente. En 1967 fundou a Sociedade Alemá de Amigos da Medalla, xunto con Georg Wimmelmann e Otto Marzinek. Entre 1973 e 1986 formou parte do comité directivo da Comisión Internacional de Numismática, da que chegou a ser vicepresidente en 1979. Ademais, entre 1972 e 1992 foi vicepresidente da Sociedade Numismática Alemá.
Berghaus foi profesor de Numismática desde 1955 na Universidade de Münster e en 1961 outorgóuselle a condición de profesor honorario.
A participación de Berghaus foi indispensable no proceso de identificación de moedas de procedencia alemá nos achados monetarios suecos do período viquingo, en 1950, xunto con Vera Hatz e Gert Hatz.
Os estudos de Berghaus supoñen unha contribución importante á numismática medieval, cun particular interese na época viquinga, na zona de Westfalia e, nunha primeira etapa, na historia das investigacións numismáticas. A el débeselle a introdución da técnica da comparación dos cuños nos estudos de numismática medieval, que xa fora utilizado con aterioridade para a moeda antiga por investigadores como F. Imhoof-Blumer ou Kurt Regling.
Por outra banda, á marxe do ámbito numismático, desde 1962 foi un dos membros fundadores do Rotary Club de Münster-St. Mauritz, desde o que, a partir de 1970, se desenvolveron proxectos para o desenvolvemento da India.
Publicacións
Esta é unha escolma dalgunhas das monografías máis salientables publicadas por Berghaus ao longo da súa traxectoria académica:
Jesús Fernández González (bispo)
Traxectoria
Estudou na capital provincial de León para crego, ata que foi ordenado sacerdote o 29 de xuño de 1980. Proseguiu os estudos e licenciouse, e posteriormente doutorouse en Filosofía pola Universidade Pontificia de Salamanca.
Como sacerdote, estivo de crego nas parroquias de Senra e de Lazado, no concello de Murias de Paredes, e despois en Villaquilambre, ata que en 1987 foi designado reitor do seminario menor de León, ata 1990. Despois do seu paso por Salamanca regresou ao seminario como docente, e como crego á parroquia de Valsemana, no concello de Cuadros. En 2003 foi nomeado vigairo episcopal da diocese de León e en 2010 vigairo xeral da mesma.
En 2013 o papa Francisco noméao bispo auxiliar de Santiago de Compostela, baixo a figura de bispo de Rotdon.
En xullo de 2020 o papa Francisco noméao bispo de Astorga
Guestrar
O topónimo galego Guestrar pode referirse a:
Triosa-fosfato isomerase
A triosa-fosfato isomerase (TPI ou TIM, tamén escrita triosa fosfato isomerase ou triosafosfato isomerase) é un encima do grupo das isomerases co Número EC:5.3.1.1 que cataliza a interconversión reversible entre as dúas triosas fosfato isómeras, que son a dihidroxiacetona fosfato e o D-gliceraldehido 3-fosfato. Intervén na glicólise e gliconeoxénese.
A triosa-fsofato isomerase xoga un importante papel na glicólise e é esencial para unha produción de enerxía eficiente. A triosa-fosfato isomerase atopouse en case todos os organismos en que se procurou, incluíndo animais como os mamíferos e os insectos e en fungos, plantas, e bacteriaa. Porén, algunhas bacterias que non realizan a glicólise, como Ureaplasma, carecen deste encima.
Nos humanos, as deficiencias en triosa-fosfato isomerase están asociadas cun trastorno neurolóxico grave progresivo chamado deficiencia de triosa-fosfato isomerase, que está caracterizada por unha anemia hemolítica crónica. Aínda que hai varias mutacións que causan esta doenza, a maioría inclúe unha mutación no ácido glutámico na posición 104 que cambia a ácido aspártico.
A triosa-fosfato isomerase é un encima moi eficiente, que realiza a súa reacción miles de millóns de veces máis rápido do que ocorrería naturalmente en solución sen encima. A reacción é tan eficiente que se di que é perfecta cataliticamente, é dicir, está limitada só pola velocidade con que o substrato pode difundir dentro e fóra do centro activo do encima.
Mecanismo
O mecanismo catalítico implica a formación dun intermediato "enediol". A enerxía libre relativa de cada estado basal e estado de transición foi determinada experimentalmente, e móstrase na figura.
Cambios na enerxía libre na triosa-fosfato isomerase.
A estrutura da triosa-fosfato isomerase facilita a conversión entre a dihidroxiacetona fosfato (DHAP) e o gliceraldehido 3-fosfato (GAP). O residuo glutamato 165 nucleofílico da triosa-fosfato isomerase desprotona o substrato, e o residuo de histidina 95 electrofílico doa un protón para formar o intermediato enediol. Cando se desprotona, o enediolato colápsase e, tomando un protón do glutamato 165 protonado, forma o produto gliceraldehido 3-fosfato. A catálise da reacción inversa procede analogamente, formando o mesmo enediol pero con colapso do enediolato desde o oxíxeno en C2.
A triosa-fosfato isomerase está limitada pola difusión. En termos termodinámicos, a formación de dihidroxiacetona fosfato está favorecida nunha proporción de 20:1 sobre a produción de gliceraldehido 3-fosfato. Porén, na glicólise o uso do gliceraldehido 3-fosfato nos seguintes pasos da ruta fai que a reacción se incline cara á súa produción. A triosa-fosfato isomerase é inhibida polos ións sulfato, fosfato, e arseniato, que se unen ao centro activo. Outros inhibidores son o 2-fosfoglicolato, un análogo do estado de transición, e o D-glicerol 1-fosfato, un análogo do substrato.
Estrutura
miniatura|dereita|300px|Vista lateral do dímero da triosa-fosfato isomerase. A triosa-fosfato isomerase é unha proteína dímera formada por dúas subunidades idénticas, cada unha das cales está formada por uns 250 residuos de aminoácidos. A estrutura tridimensional de cada subunidade presenta oito hélices α na parte externa e oito cadeas β paralelas no interior. Na ilustración, o modelo de fitas de cada subunidade está coloreado con cor degradada do azul ao vermello desde o N-terminal ao C-terminal. Este motivo estrutural denomínase barril αβ, ou barril TIM. O centro activo deste encima está no centro do barril. No mecanismo catalítico están implicados un residuo de ácido glutámico e unha histidina. A secuencia arredor dos residuos do centro activo está conservada en todas as triosas-fosfato isomerases coñecidas.
A estrutura da triosa-fosfato isomerase contribúe á súa función. Ademais dos residuos de glutamato e histidina situados con precisión para formar o enediol, ten unha cadea de dez ou once aminoácidos que actúa como un bucle que estabiliza o intermediato. O bucle, formado polos residuos 166 ao 176, péchase e forma un enlace de hidróxeno co grupo fosfato do substrato. Esta acción estabiliza o intermediato enediol e o outro estado de transición da reacción.
Ademais de facer que a reacción sexa factible cineticamente, o bucle confina o intermediato enediol, que é moi reactivo, para impedir a descomposición de metilglioxal e fosfato inorgánico. O enlace de hidróxeno entre o encima e o grupo fosfato do substrato fai que esa descomposición sexa estereoelectronicamente desfavorable. O metilglioxal é unha toxina e, en caso de que se forme, é eliminada por medio do chamado sistema glioxilase. A perda dun enlace fosfato de alta enerxía e do substrato para o resto da glicólise fai que a formación de metilglioxal sexa ineficiente.
Os estudos suxiren que unha lisina próxima ao centro activo (na posición 12) é tamén fundamental para a función do encima. A lisina, protonada a pH fisiolóxico, pode axudar a neutralizar a carga negativa do grupo fosfato. Nos mutantes en que esta lisina está substituída por un aminoácido neutro, o encima deixa de funcionar, pero nos mutantes cun aminoácido diferente pero cargado positivamente mantén a súa funcionalidade.
Óscar Cano
Óscar Pedro Cano Moreno, nado en Granada o 7 de novembro de 1972, é un adestrador español.
Inicios no fútbol
Comezou a xogar ao fútbol no Colexio Ave María de Granada, pasando logo ás categorías inferiores do Parque Nueva Granada. Tras debutar co primeiro equipo deste en Segunda Rexional, foi descuberto por Gerardo Castillo, que o fichou para o Guadix, de Terceira División, equipo co que logrou o ascenso á Segunda División B na tempada 1995/96. Con todo, o falecemento de seu pai naquel entón desanimouno e acabou deixando o equipo. Posteriormente xogou no Alfacar e no Santa Fe, ambos de Rexional Preferente, antes de centrarse plenamente na súa carreira como técnico.
Primeiros pasos como adestrador
Iniciouse como adestrador no xuvenil B do Granada, pasando logo polos modestos Imperio de Albolote e Arenas de Armilla, ambos da provincia de Granada. Na tempada 2005/06 dirixiu o Baza na Segunda División B, acadando comodamente a permanencia e o 11º posto, o mellor resultado da historia do club.
Granada e Poli Ejido
En 2007 chegou ao banco do primeiro equipo do Granada, tamén de Segunda B, co que acabou quinto do Grupo 4 na súa primeira tempada, a un punto da promoción de ascenso. Os malos resultados no inicio da campaña 2008/09, con seis derrotas nas dez primeiras xornadas, provocaron a súa destitución en outubro. En xaneiro de 2010 substituíu a Josep Maria Nogués no Poli Ejido, club ao que conseguiu meter na promoción de ascenso. Na primeira eliminatoria enfrontouse ao Barcelona B de Luis Enrique, co que empatou tanto na ida como na volta, quedando eliminado pola regra do gol en campo contrario.
Salamanca
No verán de 2010 foi contratado polo Real Jaén, pero deixou o club só dúas semanas despois da súa chegada, cando recibiu unha chamada do Salamanca, de superior categoría. Comezou a que foi a súa primeira experiencia na Segunda División con bos resultados, ocupando durante varias xornadas os postos de promoción de ascenso, pero non chegou a rematar a tempada no club, sendo destituído en febreiro de 2011 despois dunha xeira de 10 derrotas consecutivas.
Melilla
Na tempada 2011/12 adestrou o Melilla na Segunda B, acabando unha posición por debaixo da promoción de ascenso. En xuño abandonou o club por desacordos coa directiva sobre o proxecto.
Betis B
En outubro de 2012 asinou polo Betis B, converténdose no terceiro adestrador do equipo na tempada, despois de Hristo Vidaković e Antonio Racero "Puma". Colleu o equipo na penúltima posición, a 9 puntos da salvación, e non foi capaz de conseguir a permanencia. Continuou como técnico do filial bético durante a tempada 2013/14 na Terceira División, proclamándose campión e devolvendo así o equipo a Segunda B, antes abandonar a entidade en xuño de 2014.
Alcoyano
A continuación fichou polo Alcoyano, tamén de Segunda B, ao que adestrou ata febreiro de 2015, cando foi destituído debido aos malos resultados obtidos nas xornadas previas. En xullo do mesmo ano chegou ao Elche Ilicitano, filial do Elche, pero deixou o equipo só tres semanas despois, debido á difícil situación deportiva e institucional do club.
Qatar e Cultural Leonesa
En xaneiro de 2016 marchou a Oriente Medio para facerse cargo da selección sub-19 de Qatar. Regresou a España en decembro e durante o seguinte ano e medio exerceu como director deportivo da Cultural Leonesa.
Castellón
En decembro de 2018 converteuse no terceiro técnico do Castellón durante a campaña 2018/19. O equipo castellonenco era nese momento o pechacancelas do Grupo 3 da Segunda División B e atopábase a catro puntos da salvación. Cano conseguiu salvar o equipo tras vencer ao Barcelona B na derradeira xornada, e continuou no club durante a seguinte campaña. Invicto durante as primeiras xornadas da 2019/20, o Castellón acadou o liderado, e ocupaba a primeira praza cando a liga se viu interrompida pola pandemia de COVID-19. A competición acabou dándose por rematada e o equipo de Cano proclamouse campión. A continuación disputou promoción de ascenso, na que derrotou ao Peña Deportiva e ao Cornellà, conseguindo devolver o Castellón á Segunda División despois dunha década de ausencia.