cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hildegard von Bingen
Importancia política e relixiosa no seu tempo
Na súa obra teolóxica tamén conta a correspondencia con altos dignatarios do mundo relixioso e civil (entre eles, Bernardo de Claraval), que se conservou en forma de 300 cartas. Nelas, Hildegard mostra a extrema fortaleza do seu carácter e da súa fe. As súas declaracións e opinións, mantidas contra o rei e o Papa, son especialmente notábeis se temos en conta a súa circunstancia. A súa procedencia e o feito de que diversos parentes ocupasen altos cargos eclesiásticos (entre outros, o seu irmán Hugo, chantre da catedral de Maguncia) fornecéronlle a influencia necesaria para ser escoitada.
Liber scivias Domini
miniatura|Primeira visión do Liber scivias Domini. miniatura|Iluminura do Scivias mostrando a estrutura do cosmos. O seu primeiro libro que describe as súas visións, o Liber scivias Domini, cuxo título é unha abreviatura de Scito vias Domini (Coñecede os camiños do Señor), foi escrito entre 1141 e 1151 e foi o máis coñecido e apreciado en vida da súa autora. Foi o libro cuxo bosquexo leu e aprobou o papa Uxío III, dándolle fama inmediata. O público que Hildegard buscaba para el foi o dos clérigos e monxes, cunha intención de corrixir a súa indolencia, como lle ordenou Deus: "Móstralles a inutilidade dos misterios que eles, tímidos como son, esconden nun campo oculto e estéril. Mana como unha fonte de abundancia, e inúndaos co coñecemento místico, ata que eles, que agora te xulgan desprezable a causa do erro de Eva, renazan coas grandes augas da túa irrigación". É unha obra alentada dividida en tres volumes, contendo cada un deles, respectivamente, seis, sete e trece visións. O primeiro volume comeza cunha descrición do Reino dos Ceos. O principal tema desa parte é a orixe do pecado no mundo, explicada como vinda da rebelión de Lucifer e a consecuente caída de Adán e Eva. Segue o exame das consecuencias diso para o mundo e para a humanidade. Nalgúns puntos anticipou o remedio para o mal, que sería a Encarnación de Cristo, mais non a inseriu nunha perspectiva cronolóxica. Antes traballou sobre o contraste entre a Sinagoga, ou a Antiga Dispensación, e a Igrexa, a Nova Dispensación, e a visión final do primeiro volume aborda as xerarquías anxélicas. A temática do segundo volume é a obra divina da redención da humanidade, falando sobre a vinda de Cristo, as persoas da Trindade e sobre a eclesioloxía, incluíndo seccións sobre as virtudes dos Sacramentos. O volume final retoma os temas principais abordados antes nunha perspectiva máis vasta, histórica e arquitectural, recapitulando as etapas da caída e da salvación do ser humano, tanto colectiva como individualmente. Estabelece un escenario do Xuízo Final e conta con 14 pezas musicais en forma dun pequeno drama sacro que compoñen a primeira versión do auto musicado Ordo Virtutum, coroando de forma dramática a súa descrición da orixe e destino final do home cunha ilustración teatral e musical das beatitudes do Paraíso. A continuación transcríbense, a xeito de ilustración, dous fragmentos da IV Visión do II Volume, referente o primeiro á descrición simbólica da Igrexa, e o segundo á explicación dada pola voz que oía:
Neste libro introduciu o concepto da viriditas, que percorre todas as outras obras súas, significando literalmente "verdor", pero que é empregado tanto no sentido da cor verde das plantas como no de ser unha cualidade vivificante do Espírito Santo que é infusa en toda a Creación. Como obra visionaria, segundo o que pensan Bishop e Hart, o Scivias é único, e como suma de doutrina alíñase á mellor produción do seu tempo, comparable ás obras dun influente contemporáneo seu, Hugues de Saint-Victor, particularmente a Sobre os Sacramentos da Fe Cristá, que é moi similar. Mais o ton da narrativa é totalmente diferente: mentres que Hugues fai unha meditación privada no seu propio nome, Hildegard non raras veces falou en nome de Deus. O seu estilo de escritura adoece dun latín un tanto desaxeitado, a pesar de que o monxe Volmar o revisou e corrixiu. O Scivias pode ser lido de moitos xeitos —como unha proclamación profética, un libro de alegorías, un estudo de exexese e unha suma teolóxica—. Cada visión estaba acompañada, no manuscrito orixinal definitivo de ca. 1165 escrito en Rupertsberg, por unha iluminura, elaborada por algún dos seus asistentes, baixo a súa directa supervisión, e son tan orixinais no seu estilo plástico como o contido e o estilo textual de Hildegard. Ese manuscrito perdeuse na segunda guerra mundial, mais por fortuna en 1927 fixérase unha copia facsimile en pergamiño, preparada polas monxas de Eibingen.
Liber vite meritorum
O segundo libro de visións, o Liber vite meritorum (Libro dos méritos da vida), é un tratado de ética que traballa sobre a oposición entre os vicios e as virtudes, un tema común na súa época. O texto está dominado por unha figura monumental que representa a Cristo ou Deus. Esta reaparece ao longo das visións; os seus pés aséntanse no abismo das augas e a cabeza pérdese no éter, mentres que as nubes ígneas de virtudes emanan da súa boca. As virtudes non son vistas individualmente, mais a súa voz é escoitada, ou son representadas por símbolos. Os vicios son descritos en formas grotescas que mesturan partes humanas e animais, e falan unha linguaxe moi groseira pero moi sedutora. Parte do éxito deste libro vén da súa habilidade para dar voz a aquelas entidades abstractas en diálogos de gran eficiencia. Contrapóñense trinta e cinco virtudes fronte a outros tantos vicios, e as visións conclúen enfatizando a responsabilidade e a liberdade do ser humano na escolla do seu camiño e informan sobre as consecuencias da súa opción. O libro tamén ofrece unha mostra das prácticas penitenciais do seu tempo, e é moi posible que teña sido empregado como un manual práctico para as monxas non só de Rupertsberg, senón tamén dos mosteiros de Gembloux e Villiers. Outra característica interesante do texto é ter sido un dos primeiros tratados de ética relixiosa que incluíu unha detallada descrición e explicación do Purgatorio, cuxa doutrina fora formulada pouco tempo antes.
Liber divinorum operum
A triloxía finaliza co seu Liber divinorum operum (Libro das obras divinas), escrito cando Hildegard xa tiña máis de setenta anos de idade e era famosa como escritora e conselleira espiritual. O libro é unha vasta visión de toda a creación divina, e aborda tres temas principais: o mundo da humanidade, o mundo do alén e a historia da salvación dende Adán e Eva ata o Xuízo Final. O seu esquema narrativo é o mesmo que o de Scivias: unha visión introduce cada nova sección principal, que é descrita detalladamente. Despois unha voz descende do ceo para explicar o significado do que viu. Aínda que o contido revelado sobrenaturalmente teña a clara primacía en termos de autoridade, Hildegard non se privou de engadir numerosos comentarios propios que dan explicacións máis claras ou enfatizan algún punto importante. Como a maioría dos teólogos do seu tempo, Hildegard vía nas Escrituras máis que o significado histórico, e procuraba a súa explicación profunda a través de lecturas simbólicas, moralizantes e alegóricas. Ao final de cada sección aparece unha exhortación para que o lector use o texto de lema para as súas penitencias e meditacións, e o libro como un todo péchase cunha severa advertencia para que futuros copistas non engadan ou quiten unha soa letra do que foi escrito, baixo pena de que o autor de tal profanación cometería un pecado contra o Espírito Santo —imperdoable— e sería excluído do Libro da Vida de Deus. O manuscrito que contén as iluminacións, o Códex 1942 da Biblioteca Estatal de Lucca, é posterior á súa morte, mais parece copiar a fonte orixinal. O libro iníciase coa figura alada monumental da Caridade/Amor, que engloba en si todo o universo creado. Di ela: miniatura|Caritas, a primeira visión do Liber divinorum operum. miniatura|Liber divinorum operum: o home divino.
A forma humana é vista, pois, como o modelo divino da Encarnación, de acordo co concepto básico presentado no Xénese, e é louvada como unha manifestación da vitalidade, amor e beleza de Deus. Corpo e alma son concibidos como unha unidade integral, onde as forzas da natureza e do espírito interactúan en harmonía, e serven como espello e obxectivo para toda a obra da Creación. "Deus inscribiu toda a súa obra na forma humana", escribiu. Así a creación do universo estaba ligada indisolublemente á creación da forma humana, e máis que iso, aquela estaba case subordinada a esta, xa que para Hildegard a Encarnación do Verbo divino estaba prevista dende antes do Tempo e a forma humana serviría como o instrumento privilexiado para a reunión da criatura co Creador despois do longo traxecto dende a orixe do universo ata a súa redención.
O Liber divinorum termina cunha sección dedicada á escatoloxía, pintando o Xuízo Final en cores escuras, probablemente estando Hildegard sacudida co cisma de 1159. Aínda que nas súas cartas ela negárase a comentar o asunto, alegando que Deus lle prohibira facelo, alusións a un cisma, aínda que inespecífico, están claras no final do libro. Tampouco o clero aparece baixo unha luz favorable, sendo acusado de moitos vicios e de submersión nos asuntos mundanos. O ton do libro é moito máis pesado que o de Scivias, mais a estrutura do cosmos que del emerxe está organizada dun xeito moito máis poderoso.
Importancia na bioloxía e na medicina
É sabido que arredor de 1150 Hildegard tamén escribiu tratados de medicina. Ao contrario do que acontece cos seus escritos relixiosos, deste eido non se conserva ningún exemplar coetáneo da abadesa. Todos os textos citados saen de fontes posteriores (séculos XIII a XV); nese tempo producíronse moitas copias, engadidos e modificacións dos textos. Na actualidade coñécense 13 escritos asinados por Hildegard, aínda que a autenticidade desa autoría sexa dubidosa. O concepto de medicina Hildegard (en alemán Hildegard-Medizin) creouse no século XX con intencións mercadotécnicas.
Os seus tratados sobre plantas e doenzas son de interese para a bioloxía e a medicina. Despois de 1150, Hildegard escribiu Causae et Curae, un libro sobre a aparición e o tratamento de diversas doenzas. A súa segunda obra de historia natural titúlase Liber subtilitatum diversarum naturarum creaturarum, polo cal na actualidade Hildegard é presentada en certo modo como a primeira médica alemá.
Música e poesía
miniatura|250px|Folio 466r do Riesencodex, onde aparece un fragmento da Symphonia armonie celestium revelationum. A técnica da música de Hildegard insírese —en liñas xerais, mais con diferenzas importantes— no contexto do canto gregoriano. Non fixo uso dos recursos harmónicos e rítmicos que estaban a ser introducidos polos proto-polifonistas da Catedral de Notre-Dame de París, e a súa música, ata onde se coñece, é enteiramente monódica e melódica, aínda que posiblemente estivese familiarizada coa técnica do órgano e o estilo do seu melodismo incorpore elementos da vangarda musical da súa época e sexa mesmo innovador en varios aspectos. Os poemas que serven de substrato á música, sempre en latín, están construídos libremente, en versos brancos con metros desiguais, e con estruturas estróficas flexibles, adaptándose ao contido textual. A súa música é modal, mais emprega os modos con moita liberdade, e é típico do seu estilo o uso intensivo do máis instable de todos, o frixio. Usa frecuentes melismas con finalidades expresivas, algúns de ata cincuenta notas sobre palabras particularmente importantes, cun caso de oitenta notas na antífona O vos angeli; traballa nunha tesitura ampla de máis de dúas oitavas, e en certas pezas case tres oitavas, exixindo moito do intérprete e sendo un caso único na música vocal medieval, e a súa construción melódica faise a miúdo a través de graos disxuntos, sendo moi común o salto de quinta ascendente, que é a súa marca rexistrada. Para construír a forma total da composición emprega a variación motívica, cun fragmento melódico recoñecible que aparece varias veces ao longo da peza en contextos diversos, e usa moitas veces seccións en modos distintos con fins estruturais. É probable, a partir dalgunhas alusións de Hildegard, que teña empregado rutineiramente recursos instrumentais accesorios, capaces de prover algún grao de heterofonía ornamental, mais non sobrevive ningunha partitura con notación de instrumentos, e quedan apenas as liñas vocais.
A produción de Hildegard está comprendida en dúas obras: o auto sacro Ordo Virtutum (A orde das virtudes) e a Symphonia armonie celestium revelationum (Sinfonía da harmonía das revelacións celestes), unha colección heteroxénea de 77 cancións para uso litúrxico ou semilitúrxico. É importante sinalar que a súa produción poético-musical é toda de cuño moralizante e pedagóxico, está intimamente ligada aos seus escritos teolóxicos, e foille inspirada durante as súas innumerables visións. E máis que iso, completamente allea aos dilemas morais doutros compositores sacros do seu tempo, acusados de introducir excesiva beleza sensual nas longas e floridas liñas melódicas que se tornaban comúns, e que con iso distraían perigosamente a quen atendía ao servizo divino, Hildegard vía a música como parte quintaesencial do ser humano (el non podería vivir sen ela, pois reunía de forma única alma e corpo, e tamén de certo xeito compensaba a perda do Edén). A música tiña, para Hildegard, poderes inmensos:
Outras diferenzas son que as súas composicións foron creadas para seren cantadas por mulleres e a temática do feminino é recorrente no texto; alusións á corporalidade da práctica musical e á musicalidade do corpo tamén son comúns. Di que o canto é como un instrumento musical de Deus, e que "as palabras simbolizan o corpo, e a música xubilosa revela as actividades do espírito; a harmonía celestial móstranos a Deus, e as palabras, a humanidade do Fillo de Deus". Nese sentido, segundo a análise de Bruce Holsinger, a música vivificaba a súa liturxia así como a harmonía celeste vivificaba o corpo de Cristo, e suxire que para ela o canto apuntaba cara a inmanencia da vida espiritual dentro da carne e para a propia Encarnación divina. As reiteradas mencións ao pracer do canto e ao corpo, particularmente ao corpo feminino, cando Hildegard teorizou sobre música, a temática do feminino tan presente nos poemas que musicou, e o estilo moitas veces ricamente ornamental das súas melodías, desviándose radicalmente da moderación e economía prescritas pola maioría dos teóricos da música sacra do século XII, ten dado marxe a unha serie de especulacións contemporáneas sobre as posibles ligazóns da súa concepción musical coas problemáticas do homoerotismo e da sublimación do desexo no contexto do ambiente monástico, aspectos que teñen sido traídos á evidencia por numerosos investigadores tamén cando analizan a outros compositores sacros da súa época, como resumiu Holsinger. O que é certo é que a música ocupou un lugar de enorme relevo na vida da comunidade monástica rexida por Hildegard, e todo oficio sacro era decorado con canto. Segundo Barbara Newman era un lugar común monástico no seu tempo pensar que o canto agradaba a Deus cando era desempeñado cunha mente atenta e un corazón devoto, imitando dese xeito os coros anxelicais que se dicía estaban perpetuamente louvando a divindade en cantos exaltados, o que seguía unha tradición que se remontaba á Antigüidade precristá.
Ata pouco tempo atrás a súa música permaneceu ignorada polos historiadores en vista do seu estilo moi distinto das correntes principais da música medieval, mais diversos estudos recentes teñen enfatizado a orixinalidade da súa creación, así como fixeran os seus propios contemporáneos. As súas composicións teñen gañado un posto destacado nos programas de música clásica; xa hai unha discografía significativa e en 1994 o álbum Vision: The Music of Hildegard von Bingen, harmonizando as súas melodías vocais con recursos electrónicos, vendeu 450 mil exemplares e permaneceu durante 16 semanas no cumio da lista Billboard na categoría de música clásica crossover.
Ordo Virtutum
miniatura|250px|A Alma humana, iluminura do Scivias.
O auto musicado Ordo Virtutum foi a primeira peza dramática do seu xénero en ser escrita. Debeuse escribir en torno a 1151, cando Hildegard estaba a finalizar Scivias, e de feito ao final do libro está incluída unha primeira versión da peza. É en liñas xerais unha dramatización musicada da loita dunha alma que caeu en pecado en busca de redención. As personaxes principais son a Alma, o Demo e as personificacións de varias Virtudes que concorren para o rescate da alma caída, e o texto ten unha clara función moralizante. Cada Virtude ten canto menos unha sección solista onde describe as súas características. Finalmente a Alma redimida é levada ao ceo, mentres que as Virtudes, lideradas pola Humildade, escorrentan o Demo.
A principal fonte documental da obra é o Riesencodex, que contén unha versión continua, mais en edicións modernas o texto foi subdividido en seccións. A peza iníciase cun Prólogo que presenta ao público as Virtudes e un coro de Patriarcas e Profetas. Na escena I un coro de Almas en pranto lamenta as dificultades da vida na Terra, mentres que unha delas, a Alma protagonista, celebra, e ao final da escena acaba desencamiñada polos argumentos persuasivos do Demo. A escena II presenta en secuencia todas as Virtudes, que cantan en solos alternados con pasaxes a coro. Na escena III o coro das Almas deplora a perda dunha delas para o mundo, e tentan convencela de corrixir o seu comportamento. A escena IV, final, amosa o diálogo entre o Demo e as Virtudes, que por fin o derrotan e rescatan a Alma. A peza finaliza cun coro que sumariza a historia do pobo de Deus, narrando a Creación, a queda da Natureza e o sufrimento de Cristo.
Musicalmente o Ordo Virtutum é un exemplo bastante típico do estilo desenvolvido por Hildegard. Emprega unha longa tesitura vocal, cunha escritura neumática na maior parte do texto, mais con moitas pasaxes melismáticas, e en varios puntos aparece o seu típico intervalo de quinta ascendente. A parte do Demo non é cantada, senón recitada, e debía ser interpretada con rudeza e rebumbio, de acordo coas indicacións explícitas na partitura, a fin de evidenciar a súa carencia de harmonía, o que fai un forte contraste coa música restante. En moitos momentos hai ilustracións musicais do contido do texto, como por exemplo na tesitura inestable da parte da Alma, que ilustra o seu carácter fraco e as súas emocións rebeldes, ou cando pasaxes en notas agudas indican sentimentos nobres mentres que as notas graves retratan a aflición ou a desesperación. As pasaxes máis melismáticas aparecen cando as Virtudes se describen a si mesmas, o que parece querer ilustrar o seu carácter sublime e transcendente. De acordo coas instrucións de Hildegard, as personaxes debían empregar figurinos axeitados para o seu carácter.
Symphonia armonie celestium revelationum
Esta colección comprende composicións en varios xéneros - antífonas, responsorios, secuencias, himnos, un Kyrie eleison e un Alleluia - e foi composta a partir de 1150 en pezas individuais, posteriormente compiladas xuntas. O texto poético desas pequenas obras está moi próximo á prosa, mais nun estilo artificioso coñecido como Kunstprose (prosa artística). Hildegard fixo un uso moi versátil e creativo do relativamente reducido vocabulario poético e das formas sintácticas convencionais de que dispuña, e valeuse de xustaposicións orixinais de imaxes simbólicas que producen efectos grandilocuentes e vigorosos, obtendo sonoridades que son musicais independentemente da música. Os seus temas xeralmente celebran a Encarnación de Cristo, o reflexo entre humanidade e natureza e a excelsitude das mulleres santas, e o estilo musical do conxunto é moi semellante en todo ao que se describiu arriba. Non se pode determinar con exactitude como deberían ser incluídas na liturxia as pezas, xa que apenas nalgunha delas hai indicacións claras, e á maior parte é especialmente difícil asignarlles un emprego dentro dos oficios sacros regulares en función do seu estilo moi ornamentado; deben, xa que logo, terse destinado posiblemente á devoción privada ou para uso en procesións. A continuación un dos poemas musicados na Symphonia, O viridissima virga:
Lingua ignota
miniatura|250px|O alfabeto descoñecido de Hildegard, cos seus correspondentes latinos. Riesencodex, fl. 464v. Os seus primeiros biógrafos mencionan que a súa música estaba en estreita asociación con outro dos seus proxectos, o de crear unha lingua artificial, chamada por ela mesma lingua ignota (lingua descoñecida), que posuía o seu propio alfabeto de litterae ignotae (letras descoñecidas), que presenta 23 novas letras que constitúen un alfabeto descoñecido ata o momento, que aínda que presenta similitudes cos trazos dos alfabetos grego e hebreo, non se considera que tivera tentado emulalos. A lingua ignota, de grande interese para os lingüistas modernos, estaba composta por preto de novecentas palabras inventadas para describir os seres fantásticos que vía nas súas visións. Tamén incluía termos de uso litúrxico e outros para indicar moitos aspectos e obxectos da vida cotiá no seu mosteiro. Segundo Hidegard esa lingua e as súas letras fóronlle reveladas por Deus e posuían asociacións místicas. Algunha palabras foron empregadas nunha das súas antífonas, O orzichs Ecclesia, nunha versión do seu Kyrie e no himno O virga mediatrix, e suxeriuse que esa lingua tería servido como código secreto para comunicación das monxas cando estaban en presenza de estraños.
A lingua ignota é a primeira lingua artificial documentada da historia, polo que foi nomeada patroa das persoas esperantistas. Esta lingua foi exposta no seu escrito Ignota Lingua per simplicem hominem Hildegardem prolata, que chegou a nós integrado con outras obras no Riesencodex, nos seus folios 461v–464v, así como no de Berlín, folios 57r–62r. A obra é un glosario de 109 palabras escritas nesa lingua co seu significado en alemán, incluíndo o dalgunhas plantas e termos empregados nas súas obras médicas.
Correspondencia
Sobreviven cerca de 400 cartas de Hildegard, dirixidas a persoas de todas as clases sociais e tratando unha gran variedade de temas, dende simples billetes con instrucións prácticas ou meros cumprimentos para alquén, ata longas peroratas con carácter de homilía ou sermón, que son de gran valor para formarse unha idea máis completa sobre a súa persoa e a súa carreira do que é posible extraer das súas biografías e os seus escritos visionarios. Mais en moitos casos os seus textos foron sometidos a revisións e censura posteriores por parte de persoas descoñecidas. De calquera xeito, nelas encóntrase relatada unha ampla gama de aspectos da súa cotidianedade —como lidaba cos problemas administrativos da súa comunidade, a súa relación con outras figuras históricas destacadas, as súas posicións e reaccións sobre a repercusión das súas obras e visións sobre a súa propia percepción do contexto social da súa época—, e delas emerxe a figura dunha muller de conviccións firmes, elocuente e destemida ata o punto de audacia no trato cos poderosos mais posuidora de gran tacto diplomático cando era preciso, amorosa e atenta ás necesidades das súas monxas e daqueles que recorrían a ela na procura de consello, e que non dubidou en empregar a súa aura profética para facer valer as súas ideas e conquistar os seus obxectivos, ás veces ameazando os seus destinatarios en nome de Deus con maldicións e a condenación eterna se non atendían as súas demandas. Hildegard tamén aparece nelas como unha persoa de gran erudición xeral, o que contrasta fortemente coas omnipresentes negacións públicas do seu mérito intelectual, sendo considerada unha pobre e humilde muller sen estudos, o que para os seus contemporáneos confirmaba a procedencia divina do seu coñecemento, fai a cuestión de como adquiriu tan vasta cultura permaneza sen resposta para a investigación moderna.
Haxiografía
As obras haxiográficas son obras curtas ás cales a propia autora prestou posteriormente pouca atención, e o seu contido e estilo son bastante convencionais, describindo, en resumo, as relacións entre a realidade celeste e a cotiá. A Vita Sancti Disibodi (Vida de Santo Disibod, ca. 1170) foi escrita a petición do abade Helenger, de Disibodenberg, louvando a vocación precoz de Disibod e a súa humildade, comparándoo con San Xoán Bautista. A Vita Sancti Ruperti (Vida de San Ruperto) foi realizada para celebrar o santo patrón do mosteiro que Hildegard reconstruíu sobre as ruínas dun edificio anterior que honraba o lugar da tumba do santo. O primeiro mosteiro fora destruído no século IX polos normandos, e dende aquela a zona permanecera deshabitada. Por orde divina Hildegard deixou un grupo de monxas do seu mosteiro orixinal para revitalizar as ruínas da antiga construción e restaurar o culto a San Ruperto.
Hildegard de Bingen na cultura moderna
miniatura|Moeda alemá de 10 [[Marco alemán|marcos de prata conmemorativa do noveno centenario do nacemento de Hildegard von Bingen.]] A figura de Hildegard von Bingen e a súa obra deixaron sentir a súa influencia mesmo fóra de Alemaña e chegaron ata os nosos días cunha vixencia indiscutible, que levou o mundo da cultura a realizar diversas homenaxes á santa alemá.
A igrexa parroquial de Eibingen, onde repousan as reliquias desta santa, foi reconstruída en gran parte en 1932 logo dun incendio, tralo cal foi adaptada a un estilo máis contemporáneo polos irmáns Rummel. O altar principal encóntrase adornado por un mosaico que reproduce a visión de Hildegard sobre a Trindade que se encontra en Scivias II, 2; dita obra foi deseñada en 1965 polo expresionista alemán Ludwig Baur, quen tamén deseñou os vitrais das fiestras da igrexa, que representan igualmente algunhas visións da abadesa.
A abadía de santa Hildegard en Rüdesheim am Rhein é unha abadía beneditina reconstruída entre 1900 e 1908 sobre as ruínas orixinais dunha das fundacións de Hildegard. A reconstrución foi ordenada polo príncipe Carlos Henrique de Löwenstein-Wertheim-Rosenberg nun estilo neorromántico. A nave principal da igrexa abacial encóntrase adornada con frescos que representan as visións da abadesa e nos seus arcos encóntranse outros máis que mostran escenas da vida de Hildegard pintadas no estilo da escola Beuron de arte de Desiderius Lenz baixo a dirección de Paulus Krebs. Dita abadía forma parte da Paisaxe cultural do Val Superior do Medio Rin declarada patrimonio cultural da humanidade pola UNESCO en 2002.
Na poboación de Bingen am Rhein dedicouse un museo á vida e obra desta santa, onde se expoñen documentos contemporáneos seus así como algúns restos das construcións lideradas pola abadesa. Do mesmo xeito exponse unha primeira impresión de 1533 da súa obra Physica, contando, ademais, cun xardín adxunto onde se encontran as plantas descritas nas obras naturalistas.
No cine, o filme A Beautiful Mind, gañador do Óscar ó mellor filme en 2001, empregou unha das cancións de Hildegard titulada Columba aspexit dentro da banda sonora, pola cal tamén obtivo un nomeamento a dito galardón. En 2009, a directora alemá Margarethe von Trotta filmou a película ''Vision. Aus dem Leben der Hildegard von Bingen'', baseada na vida desta santa, quen foi caracterizada pola actriz alemá Barbara Sukowa. No filme italiano de 2009 Barbarossa (traducida ao inglés como Sword of War), baseada na vida do emperador Frederico Barbarroxa, Hildegard von Bingen ten unha aparición na cal é interpretada pola actriz española Ángela Molina.
Tamén en televisión a figura de Hildegard tivo certa presenza: en 1994 a BBC de Londres produciu o documental «Hildegard of Bingen» para a televisión inglesa; así mesmo a televisión alemá produciu o documental ''«Hildegard von Bingen - Eine Frau des 12. Jahrhunderts» (Hildegard von Binben. Unha muller do século XII) e dedicou un capítulo da serie «Die Deutschen» (Os alemáns'') a esta monxa beneditina.
A discografía xerada a partir da música de Hildegard é abundante. Dende 1979 producíronse arredor de 35 discos con interpretacións das cancións relixiosas que compuxo, salientando as realizadas por Gothic Voices, Emma Kirkby, a Oxford Camerata baixo a dirección de Jeremy Summerly, Garmarna e Anonymous 4.
O 14 de abril de 1998, o goberno alemán puxo en circulación unha moeda conmemorativa do 900 aniversario de Hildegard von Bingen. A edición constou dun total de 4,5 millóns de moedas de 10 marcos, feitas de prata de lei de 925 milésimas, onde se ve a efixie da santa escribindo as mensaxes divinas xunto a unha banda que di Liber Scivias Domini e os anos do seu nacemento e morte.
Na astronomía, o asteroide (898) Hildegard, descuberto polo astrónomo alemán Max Wolf o 3 de agosto de 1918, leva o seu nome en honor a esta mística alemá.
Igualmente, a consideración moderna sobre a relevancia da figura de Hildegard na Idade Media, así como para a historia da Igrexa, levou a grupos feministas eclesiásticos e seculares a tomala como un exemplo relevante de reivindicación do papel da muller na historia e da súa importancia na apertura de roles tradicionalmente masculinos ao xénero feminino.
Tamén, o músico Devendra Banhart homenaxeou esta Santa no seu vídeo "Für Hildegard von Bingen" que foi lanzado en outubro de 2013, amosando o lado artístico de Hildegard.
O cráter lunar Hildegard leva este nome na súa memoria dende febreiro de 2016.
Nematophyta
As nematófitas ou nematófitos (Nematophyta) son un grupo parafilético de organismos terrestres extintos de tipo vexetal, que probablemente incluía algunhas plantas e tamén algas que se coñecen polo seu rexistro fósil datado desde o Silúrico ata inicios do Devoniano (sílex de Rhynie, Escocia). O xénero tipo Nematothallus, que tipifica o grupo, foi descrito por primeira vez por Lang en 1933, que o imaxinou como unha planta talosa con características tubulares e esporófitos, cuberta por unha cutícula que preservou as impresións das células subxacentes. Lang atopou abondosos restos disgregados con estas tres características, pero ningún deles estaba conectado cos outros, o que facía que a reconstrución destes restos como con partes constituíntes dun mesmo organismo fose hipotética. Non se coñecen neste fósil estruturas reprodutoras ou vexetativas comúns ás doutras plantas, e certos membros do plexo nematófito (incluíndo Nemataplexus, conxugacións axiais de tubos bandeados ou ramificados) parecen pertencer a fungos.
A falta dunha clara definición dos nematófitos fixo que fosen utilizados como un taxón caixón de xastre, e denominábanse "nematofíticos" a todos os tipos de tubos e cutículas con marcas de células do Silúrico.
Os nematófitos, con cutículas e tubos bandeados, atopáronse en coprólitos producidos aparentemente por miriápodos.
Johan Soarez Coelho
Johan Soarez Coelho foi un trobador portugués, que estivo activo entre 1240 e 1280. Membro da fidalguía portuguesa do norte de Portugal, participou na conquista do Algarve e máis tarde tería un papel importante na administración portuguesa, polo que coñece longas estadías na corte de Castela. Dúas das súas cantigas de amor dan lugar a un dos ciclos temáticas da cantiga de escarnio, o ciclo do escándalo das amas e as tecedeiras. É autor de 52 textos: 21 cantigas de amor, 15 cantigas de amigo, 2 sátiras literarias, 1 sirventés moral,8 cantigas de escarnio e 5 tenzóns, 2 con Johan Perez de Aboim e con Juião Bolseiro, Lourenço e Picandon.
A Aldea, Castiñeiras, Ribeira
Castiñeiras é un lugar da parroquia de Castiñeiras no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 71 habitantes (37 homes e 34 mulleres).
Arcas, Guillar, Rodeiro
Arcas é un lugar da parroquia de Guillar, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 53 habitantes (27 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Altzaga
250px|miniatura|Vista de Altzaga. Altzaga é un pequeno concello rural da provincia de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Goierri.
O seu termo municipal ten unha extensión de 2,52 km². Limita ao norte con Legorreta, ao leste con Baliarrain e Gaintza, ao sur con Zaldibia e ao oeste con Itsasondo e Arama. Tiña en 2015 unha poboación de 176 habitantes.
Persecucións aos cristiáns
A persecución aos cristiáns é o conxunto de accións represivas ou maltrato, persistentes, realizadas por un individuo ou máis -comunmente un grupo específico- sobre as persoas con crenzas ou prácticas cristiás. Non se trata só da violación do dereito a escoller a súa relixión, senón de toda discriminación ou trato vexatorio.
Tales persecucións consisten en diversas prácticas, como a diminución de dereitos públicos, o encarceramento, a tortura, a execución, o pago dun imposto suplementario, a expropiación ou destrución dos seus bens, propiedades, arte, libros ou símbolos ou a incitación á renegación da súa fe e a delatar outros cristiáns.
Século I
miniatura|dereita|A crucifixión de San Pedro, por [[Caravaggio, representa o momento no que o Apóstolo Pedro é crucificado boca abaixo porque non se considera digno de morrer como o seu mentor.]] As primeiras persecucións contra os cristiáns veñen recollidas no Novo Testamento, efectuadas polos xudeus, que vían o nacemento do cristianismo como unha seita da súa relixión. Polo tanto podemos considerar a Cristo como o primeiro axustizado a causa da súa fe cristiá. O seguinte -segundo a Biblia- foi Estevo, un seguidor de Xesús que foi apedrado. Os apóstolos foron presos en numerosas ocasións, chegando algúns a ser executados.
O primeiro caso documentado da persecución aos cristiáns polo Imperio Romano atribúese ao emperador Nerón. No ano 64, houbo un grande incendio en Roma, que destruíu boa parte da cidade e devastou economicamente a poboación romana. Nerón culpou os cristiáns do terríbel incendio, aumentando aínda máis a sospeita pública xa existente e -pódese dicir- exacerbou as hostilidades contra eles por todo o imperio. As formas de execución utilizadas polos romanos incluían a crucifixión e seren devorados por leóns e outras feras salvaxes. Milleiros deles foron tamén mortos nas rúas; outros eran cosidos en costais, despois embarrañados con peixe e queimados vivos nos banquetes nocturnos que Nerón realizaba nos seus xardíns. San Pedro e San Paulo morreron nesta persecución.
Outro emperador lembrado pola súa crueldade cos cristiáns foi Domiciano, entre os anos 81 e 96. Entre os numerosos cristiáns martirizados durante esta persecución estaban Simeón, bispo de Xerusalén, que foi crucificado. Flavia, filla dun senador romano, foi así mesmo desterrada ao Ponto; e ditouse unha lei dicindo: «Que ningún cristián, unha vez traído ante un tribunal, quede exento dun castigo sen que renuncie á súa relixión». Segundo a tradición, durante esta persecución San Xoán foi botado a un caldeiro con aceite fervendo, pero foi preservado milagrosamente. Logo foi desterrado á illa de Patmos, onde recibiu revelacións divinas acerca do futuro da Igrexa e da gloria do ceo, e escribiu o libro da Apocalipse.
Século II
As persecucións continuaron baixo o goberno de Traxano (98-117). O papa San Clemente foi unha das súas primeiras vítimas. Ademais Simeón (segundo bispo de Xerusalén) foi crucificado e san Ignacio (bispo de Antioquía) foi botado aos leóns no anfiteatro de Roma. Este emperador considera a confesión do cristianismo como un crime digno da morte, pero prohibe a busca dos cristiáns e a aceptación de denuncias anónimas. Este foi o primeiro avance para a liberación do cristianismo durante o imperio romano. Porén, a quen se lle probase a adherencia ao cristianismo recibiría a pena de morte. Calquera que demostrase non ser cristián ao ofrecer culto aos deuses, era liberado.
Esta represión proseguiu baixo Hadriano, quen profanou os lugares sagrados de Xerusalén e erixiu estatuas de deuses pagáns no lugar do calvario e sobre o sepulcro de Xesucristo.
Tras un período de benevolencia cara os cristiáns durante o mandato de Antonino Pío, a represión foi retomada durante o reinado de Marco Aurelio (161-180). Parte do problema que os cristiáns tiveron durante esta época foi maiormente provocado pola plebe, que saqueou as comunidades cristiás de Asia Menor fundadas polo apóstolo Paulo. A condena de Marco Aurelio ao cristianismo tivo repercusións tan coñecidas como a condena a morte de Xustino. A persecución de Lión, que foi precedida pola violencia colectiva incluíndo asaltos, roubos e lapidacións, provocou a aniquilación da nacente cristiandade desta cidade. Outros cristiáns coñecidos foron torturados e martirizados neste momento, como Potino ou Blandina.
Século III
A persecución cristiá entrou nunha nova etapa cando as autoridades romanas se deron conta de que cada vez eran máis numerosas as comunidades cristiás e formaban unha unidade poderosa mediante unha organización eclesiástica universal. A presentación da Igrexa como unha organización xurídica supranacional, que apareceu visíbel dende finais do século II, constituíu o fondo sobre o que xurdiu un decreto do emperador Septimio Severo no ano 202, debido ao cal a persecución da Igrexa se estendeu e aumentou, especialmente en Cartago, Alexandría, Roma e Corinto. San Clemente de Alexandría dixo desta persecución: «Todos os días se queiman e crucifican mártires ante os nosos ollos».
Posteriormente outra persecución, suscitada por Maximino Tracio no 235, comezou por sucesivos terremotos, que os pagáns atribuían ao esquecemento dos seus deuses. Dous papas, Pontiano e Antero, e moitos outros, sufriron martirio sen seren xulgados, sendo enterrados indiscriminadamente a montóns, ás veces cincuenta ou sesenta botados nunha mesma fosa común.
A persecución de Decio (250-251) quería terminar coa Igrexa matando os seus líderes, polo que se dirixiu especialmente contra os bispos e o clero. O emperador Decio decretouna coa escusa de que o cristianismo e o Imperio Romano nunca poderían reconciliarse. Nos seus días a persecución aos cristiáns abrangueu todo o imperio. Neste período un gran número de cristiáns renegaron da súa fe para salvar as súas vidas pero aínda así milleiros de persoas foron torturadas e executadas.
Século IV
miniatura|A derradeira oración dos mártires cristiáns, por [[Jean-Léon Gérôme (1883), plasmou unha escena deste masacre atroz.]] A persecución de Diocleciano, tamén coñecida como «Gran Persecución», foi a máis cruel persecución dos cristiáns no Imperio Romano. Foi planeada pola suprema autoridade imperial, que en pouco máis dun ano promulgou catro edictos sucesivos, nos que se marca o ritmo crecente da acción emprendida contra a Igrexa. Un primeiro edicto no 303 ordenaba a destrución dos lugares de culto e dos libros das Sagradas Escrituras, e a privación dos dereitos civís aos cristiáns. Dous meses máis tarde, un segundo edicto dispuxo o internamento na prisión de todo o clero, co fin de privar os fieis dos seus pastores. Un terceiro esixía aos clérigos encarcerados que sacrificasen aos deuses: os que accedesen serían ceibados e daríase morte aos que rexeitasen o culto aos deuses pagáns. Finalmente, un cuarto edicto publicado xa no 304 estendeu a obriga de sacrificar todos os cristiáns. A persecución foi variando en intensidade ao longo do imperio: as represalias máis febles foron na Galia e en Britania, onde só se aplicou o primeiro edicto, mentres que as máis violentas tiveron lugar nas provincias orientais.
A persecución continuou ata que Constantino I chegou ao poder e, no 313, legalizou a relixión cristiá por medio do edicto de Milán. Porén, o emperador Xuliano (361-363) levou a cabo a derradeira persecución romana ao cristianismo. Entre tanto, foi soamente con Teodosio I cando o cristianismo se tornaría a relixión oficial do Imperio polo edicto de Tesalónica no 380.
Entre os persas
Os cristiáns foron perseguidos polo Imperio Sasánida a partir do ano 337, por seren considerados traidores, amigos dunha Roma cada vez máis cristianizada. No 341, Shapur II ordenou o masacre de todos os cristiáns de Persia.
Entre os godos
Nos séculos III e IV, misioneiros cristiáns (especialmente Ulfilas) levaron a moitos godos á conversión ao cristianismo ariano. Isto provocou unha reacción a favor da relixión gótica. Así, o rei gótico Atanarico iniciou unha política de persecución aos cristiáns, levando moitos deles á morte.
Arabia preislámica
No século VI Dhu Nwas, rei xudeu do Himiar (no actual Iemen), promoveu un masacre contra os cristiáns da península Arábica iniciado no 518, destruíndo as cidades cristiás de Zafar e Najaran, queimando as súas igrexas e matando quen non renunciase ao cristianismo. O evento diminuíu considerabelmente a poboación cristiá na rexión.
O nacemento do islam
miniatura|dereita|Expansión do islam entre o 622 e o 750
Na época do expansionismo do islam (iniciado no 622) as poboacións da Mesopotamia, Siria, Fenicia (Líbano actual e costa siria), Exipto, Xordania, norte de África, Asia Menor (actual Turquía) e Armenia eran predominantemente cristiás.
Aos cristiáns foilles asignado o status de dhimmi (xunto con outros monoteístas, como xudeus, samaritanos e mandeos), que era inferior de musulmáns. Aos cristiáns, así, prohibíuselles baixo pena de morte realizar proselitismo (difundir ou promover o cristianismo) en terras conquistadas polos musulmáns, prohibíuselles portar armas e a realización de determinadas profesións. Baixo a xaria, os non-musulmáns foron obrigados a pagar impostos inxentes que en moitas ocasións non eran quen de pagar, polo que moitos cristiáns se viron obrigados a converterse ao islam ou a entregar os seus fillos aos gobernantes musulmáns, para seren vendidos como escravos ás familias musulmás. Ademais, os homes cristiáns non foron autorizados a casar con mulleres musulmás. Pola contra, os homes musulmáns foron autorizados a casar con mulleres cristiás, que debían converterse ao islam. Os cristiáns baixo dominio islámico tiñan o dereito de converterse ao islam ou calquera outra relixión, mentres que un musulmán non podía abandonar a súa fe, podendo chegar a ser penado coa morte. Mediante a promulgación do Pacto de Umar no 717, prohibiuse aos cristiáns amosar publicamente a cruz sobre os edificios das igrexas, chamar os fieis á oración cunha campá e reconstruír ou reparar igrexas e mosteiros despois de seren destruídos ou danados. esquerda|miniatura|A Igrexa do Santo Sepulcro foi reconstruída posteriormente. Durante a era do califa abásida Al-Mutawakkil aumentou a represión contra os cristiáns, ordenando a demolición de todas as igrexas en Iraq e noutros lugares. Produciuse entón o éxodo de cristiáns que se negaron a converterse ao islam desde as cidades cara ás zonas de montaña máis afastadas; foi o caso dos maronitas, que se desprazaron dende o fértil val do Orontes cara ás montañas do Líbano. Posteriormente, impedíuselles celebrar as súas festas e ordenouse a demolición dalgunhas das igrexas do Cairo e da Igrexa do Santo Sepulcro (Xerusalén), que contén os dous lugares máis sagrados da cristiandade: o lugar onde Xesús foi crucificado (o Calvario) e a tumba baleira de Xesús, onde se di que foi enterrado e onde resucitou. Esta demolición supuxo un dos principais motivos para o inicio das Cruzadas, contexto que supuxo o masacre de milleiros de cristiáns.
miniatura|Imperio Timúrida baixo o goberno de Tamerlán. O emperador Tamerlán instigou masacres de cristiáns a grande escala a finais do século XIV nos seus dominios, que comprendía desde o sueste de Turquía ata cerca de Kashgar, na China. A maioría das vítimas eran indíxenas enlaces externos asirios e armenios, os membros da Igrexa Asiria do Oriente, Igrexa Apostólica Armenia e Igrexas Ortodoxas, que levou ao exterminio de boa parte da poboación asiria que era maioritaria ata entón no norte de Mesopotamia e ao abandono da antiga cidade asiria de Ashur (no actual Iraq).
Tras a caída de Constantinopla, os soldados otománs usurparon a cidade nos días póstumos á batalla, obtendo así trofeos de guerra. A cidade foi saqueada, miles de cristiáns foron asasinados, moitas monxas foron violadas e unhas 30000 persoas foron desprazadas para seren escravizadas.
Xapón
miniatura|Representación dos mártires de Nagasaki nunha pintura xaponesa do século XVII.
Tras o primeiro desembarco de mariñeiros portugueses no Xapón en 1542, comezou unha misión cristiá, liderada por Francisco Xabier. Nas décadas seguintes convertéronse centos de miles de xaponeses, incluíndo algunhas familias principescas, chegándose a formar unha institución central para o cristianismo no Xapón. O shogūn (valido) imperial tolerou inicialmente o estabelecemento de misións católicas, pensando aproveitar o feito da presenza dos cristiáns para diminuír o poder dos monxes budistas e axudar no comercio con España e Portugal. Posteriormente, o shogūn receou o colonialismo, vendo que as Filipinas tiñan sido tomadas polos españois tras a conversión da poboación. Viuse entón o cristianismo como unha ameaza e comezouse a perseguir os cristiáns. A relixión católica foi prohibida e os que recusasen renegala eran executados. En 1597 comezaron estas persecucións: 26 cristiáns foron crucificados (mártires de Nagasaki). A persecución continuou considerabelmente entre 1598 e 1639, 341 misioneiros e cristiáns xaponeses foron executados pola súa fe. Moitos dos cristiáns do Xapón continuaron por dous séculos a manter a súa relixión como cristiáns kakure, ou cristiáns ocultos, sen padres ou pastores. A maioría destes mártires foron canonizados durante os séculos XIX e XX.