cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calila e Dimna
Autoría e datación
O Calila e Dimna chegounos a través de dous manuscritos denominados A e B. Segundo o colofón do manuscrito A, do primeiro terzo do século XV (ms. h-III-9 da Biblioteca do Escorial), o libro «fue sacado de arábigo en latín, et romançado por mandato del infante don Alfonso [...] era de mill e dozientos e noventa y nueve años» (= 1261). Porén, como a versión castelá é moi fiel á árabe, se pode descarta-la existencia dunha tradución intermedia latina. O feito de que se denomine «infante» a don «Afonso» (coroado rei no ano 1252) levóu a atrasar a data de composición ao ano 1251. Iso suporía que é a primeira obra de ficción extensa da literatura en prosa na Península.
Quinorrincos
Características
Os quinorrincos son animais segmentados, e teñen un corpo dividido en cabeza, colo e un tronco de 11 segmentos.
Calila e Dimna
Estrutura
A estrutura principal da obra é a narración marco (conversación entre o rei Dicelem e o seu alguacil-filósofo Burduben), aínda que non se descartan outras como a da caixa chinesa (contos dentro doutros). Ten tres partes:
Quinorrincos
Características
Non posúen cilios externos senón unhas espículas, que serían parte da cutícula segregada pola epiderme, que se distribúen ao longo do corpo e se amorean na boca e en círculos ao redor da cabeza, que é retráctil, formando unha estrutura para o movemento.
Bioloxía
A súa reprodución é sexual, e teñen os sexos separados (son dioicos). Un par de gónadas, localizadas na rexión media do tronco, ábrense ao exterior mediante poros no segmento final. Na maioría das especies, o conduto espermático inclúe dúas ou tres estruturas espiñosas que presumibelmente axudan na cópula, aínda que os detalles son descoñecidos. A larvas son de vida libre, pero pouco se sabe do seu proceso reprodutivo.
Clasificación
Filo Kinorhyncha
Seara Nova
Historia
miniatura|300x300px|Número de 1921. Seara Nova principiou a publicarse no mes de outubro de 1921, aparecendo como data na súa cabeciera o 15 de outubro de 1921. Previamente producíronse unha serie de xuntanzas, e decisiva foi a de abril en Coimbrão, localidade do distrito de Leiría, na que participaron Teixeira de Pascoaes, Raul Proença, Cámara Reis, Jaime Cortesão, Aquilino Ribeiro, Raul Brandão e Faria de Vasconcelos. Na súa orixe era unha publicación esencialmente doutrinaria e crítica, que asumía fins pedagóxicos e políticos e pretendía contribuír á creba do illamento da elite intelectual portuguesa, aproximándoa á realidade social.
Identidade política-ideolóxica
Tras a implantación da Ditadura Nacional e a consolidación do Estado Novo, Seara Nova transformouse no principal periódico de oposición democrática ao réxime de António de Oliveira Salazar. Ao longo do medio século tras o Golpe do 28 de maio, a revista desempeñou un papel central de reflexión e intervención crítica fronte ao proceso de dexeneración do liberalismo republicano da década de 1920 e despois na oposición á consolidación do Estado Novo na segunda metade da década de 1930, na resistencia cívica ao longo dos anos de 1940 e 1950 e na renovación doutrinaria da esquerda portuguesa e na súa afirmación política e cultural nos anos de 1960 e 1970 ata a caída da ditadura e a chegada da democracia a Portugal.
Series e periodicidade
A revista publicouse, aínda que non sempre regularmente, ata 1979, chegando ao  número 1598/1599. A partir daquel ano, pasou a publicar só un exemplar anual para asegurar que, consonte á lei portuguesa, o título non caducase, e así continuou ata o ano 1985, cando reapareceu como revista trimestral, a partir da edición do verán de 2004 a publicación retomou a anterior numeración, incorporando posteriormente todas as edicións que se fixeran mentres tanto.
San Trocado, Allariz
San Trocado é unha parroquia situada no oeste do concello de Allariz. Limita coas parroquias allaricenses de Queiroás, San Martiño de Pazó e Seoane, e co concello da Merca.
Poboación
Segundo o IGE, en 2015 tiña 59 habitantes (22 homes e 37 mulleres). O seu núcleo máis poboado é As Quintas de San Trocado, con 30 habitantes.
Corcobado
José Javier Pérez Corcobado, nado en Frankfurt (Alemaña) o 31 de xullo de 1963, é un cantautor, poeta, novelista, produtor e músico español.
Biografía
Fillo de emigrantes madrileños, con dous anos regresa coa súa familia a Madrid. Corcobado foi o artífice dalgunhas bandas complicadas e vangardistas, como os Cuatrocientosveintinüeve Engaños ou os Mar Otra Vez, que foi comparada, tempo despois, con The Birthday Party de Nick Cave.
En 1988 xorde Demonios Tus Ojos, unha banda underground cos irmáns Colis. Demonios Tus Ojos só gravou un disco, homónimo, que tamén estaba pensado para gravarse en inglés, se ben ese proxecto finalmente fracasou. Porén, antes da disolución definitiva de Demonios Tus Ojos, foron abreconcertos de Sonic Youth.
O Confurco, Mandiá, Ferrol
O Confurco é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 15 habitantes (oito homes e sete mulleres), tres menos ca en 2002.
Cecilia Tarela
Cecilia Tarela Barreiro, nada en Pontecesures en 1977, é unha política galega do BNG. miniatura|Papeleta dos candidatos ao [[Senado de España|Senado por Pontevedra nas Eleccións Xerais de 2016.]]
Traxectoria
Traballadora da CIG, estudou Administración e Finanzas. Foi responsable local do BNG de Pontecesures e concelleira dende 2007, sendo a terceira tenente de alcalde dende 2011. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG en Pontecesures conseguindo 2 concelleiros e foi elixida alcaldesa grazas a un pacto de goberno cos concelleiros de Terra Galega e do PSdeG. En xaneiro de 2016 os dous concelleiros de Terra Galega abandonaron o goberno tripartito e en maio dese ano presentaron unha moción de censura xunto ao PP e Independentes de Pontecesures que fixo alcalde ao popular Juan Manuel Vidal Seage. Foi candidata ao senado nas Eleccións xerais de España de 2016. Encabezou de novo a candidatura do BNG nas municipais de 2019 logrando de novo 2 concelleiros e sen recuperala alcaldía, dado que o PPdeG mantivo a maioría cos seus socios, sendo tamén superada como segunda forza polo PSdeG.
Carlo Gesualdo
Carlo Gesualdo (tamén coñecido como Gesualdo da Venosa), nado o 8 de marzo de 1566 en Venosa e finado o 8 de setembro de 1613 en Gesualdo. Príncipe de Venosa e conde de Conza foi un compositor italiano do Renacemento, sendo unha das figuras máis salientables deste período. Destaca a grande expresividade dos seus madrigais, que empregaban unha linguaxe cromática descoñecida ata o momento. É moi salientable o emprego da polifonía nas súas composicións.
Madrigais
O lugar e ano de publicación aparece a continuación do número de voces. Entre paréntese o nome do poeta (cando é coñecido). Os madrigais están ordenados por orde alfabética por libro.
Libro I (Madrigali libro primo), cinco voces, Ferrara, 1594
Libro II (Madrigili libro secondo), cinco voces, Ferrara, 1594
Libro III (Madrigali libro terzo), cinco voces, Ferrara, 1595
Libro IV (Madrigali libro quarto), cinco voces, Ferrara, 1596
Libro V (Madrigali libro quinto), cinco voces, Gesualdo, 1611
Livro VI (Madrigali libro sesto), cinco vozes, Gesualdo, 1611
Música sacra
Sacrae Cantiones I, cinco voces, 1603
Oficio de tinieblas Responsorios para Xoves Santo, seis voces, 1611
Oficio de tinieblas Responsorios para Sábado Santo, seis voces, 1611
Escudo do Gran Ducado de Oldenburg
miniatura|Escudo de armas do Gran Ducado de Oldenburg miniatura|Sobrescudo tal como aparece nun monumento histórico de Bremen O escudo de armas do Gran Ducado de Oldenburg foi o símbolo heráldico que usou o Gran Ducado de Oldenburg dende 1829 ata a constitución do Estado Libre de Oldenburgo en 1918. O escudo está tamén asociado á rama da Casa de Oldenburg que gobernou o estado.
Deseño
No escudo principal amósanse as armas dos seguintes territorios:
No sobrescudo amósanse as armas de:
Monte da Zapateira
miniatura|dereita|O [[monte Xalo visto dende os altos da Zapateira.]] A Zapateira é un monte de 235,964 metros de altitude, no límite dos concellos da Coruña, Culleredo e Arteixo.
Localización
A súa prominencia é moi suave cara ao interior, axiña superada polos 291 metros do Monte das Arcas (1,4 km ao oeste), os 274 metros no lugar de Folgueira (1,7 km ao suroeste) e os 247 metros de Arteaga (1,4 quilómetros ao sur). Emporiso, os Altos da Zapateira destacan por constituíren a primeira planicie tras unha suba continuada tanto dende o val de Vilaboa a través da fraga do No (hoxe atravesada pola AC-14) coma dende Elviña. Así mesmo, A Zapateira tamén separa a conca do rego do Castro da do rego de Trabe, que flúen cara á ría do Burgo.
Malia non ser a cota máis alta dentro da área delimitada pola isoliña dos 200 metros na que se atopa, actualmente o orónimo da Zapateira estendeuse a unha zona que supera o monte en senso estrito.
Así, no concello da Coruña, toda a zona residencial que fica por riba do lugar de Penarredonda coñécese como A Zapateira, incluíndo os lugares das Revoltas e O Escorial. Do mesmo xeito, o conxunto de edificios da Universidade da Coruña que se atopan a máis altura coñécense como Campus da Zapateira.
Nesa mesma beira esquerda do rego do Castro, xa no concello de Culleredo, A Zapateira dá nome á estrada que baixa a carón dos terreos do Sporting Club Casino dende a avenida de Nova York ata o segundo dos túneles da AC-14 que furan a ladeira do Penasquedo, xunto ao colexio Rías Altas.
O club de golf da Coruña, coñecido como o campo da Zapateira, esténdese en realidade pola aba sur do Monte das Arcas cara a Arteixo, concello que topograficamente non chega a tocar vertente ningunha da Zapateira. Secasí, a parroquia de Morás conta cun lugar chamado A Zapateira, alén dos tradicionais núcleos de Monte das Arcas e A Xesteira, onde se sitúa a urbanización Montegolf.
Lugares de Porqueira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Porqueira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Porqueira
Monte da Zapateira
Historia
No monte da Zapateira descubriuse un campo de mámoas e restos megalíticos do ano 3000 antes da era actual. A necrópole constaba de 33 mámoas catalogadas nunha zona de chaira duns 2,5 km ao longo da crista dun cordal que discorre de leste a oeste dende Vilaboa-Rutis ata Uxes. A zona estaba delimitada ao sur polo rego de Trabe e ao norte polo rego do Castro (afluente do Trabe). Este camiño empregouse ata o século XIX como camiño de carro. Actualmente, unha parte del permanece como pista forestal e boa parte do mesmo atravesaba polo actual campo de golf da Zapateira. Pola metade deste camiño funerario atravesaba outro transversalmente que ía dende o castro de Elviña ata o monte Xalo.
As 33 mámoas estaban agrupadas por zonas :
As mámoas de menor tamaño medían uns 10 metros de diámetro, mentres que a maior, 35 metros de diámetro e 5 metros de alto. As escavacións comezáronse en 1935 pola iniciativa de varios membros da sociedade Amantes del Campo, entre os que estaban Francisco Vales Villamarín, Inocencio Pardo Aburto, Enrique Monteagudo García, Manuel Insua e Luís Monteagudo. Xa entón tódalas mámoas foran espoliadas para reutilizar as pedras. En 1976 escavouse a última delas, situada dentro do campo de Golf. Fora empregada en 1972 como saída do burato 1 e en 1974 pasou a ser a saída do burato 3. A escavación de urxencia foi dirixida por Luís Monteagudo antes da súa destrución.
Lugar residencial
miniatura|Vista da urbanización Altamira. Situada no límite do concello da Coruña e cunhas comunicacións por estrada un tanto precarias, A Zapateira tívose durante moito tempo por un lugar afastado da cidade malia estar relativamente preto da súa principal estrada de acceso, a avenida do Alcalde Alfonso Molina, que liga coa Autoestrada do Atlántico.
A Zapateira como lugar residencial e de ocio ten a súa orixe no ano 1961, coa construción do campo de golf na Leira de Folla cando en España só había 15 campos de golf. Franco foi usuario diario das instalacións durante os veráns de 1964 ata 1974. Polo club de golf pasaron persoeiros de toda España e o estranxeiro. No 1974 o Sporting Club Casino, daquela simplemente Casino de La Coruña, adquire na zona uns terreos nos que se constrúe un complexo de ocio e deporte para os membros da sociedade.
A principios dos anos 2000, Fadesa iniciou a construción da urbanización Altamira no monte da Zapateira: un grupo de vivendas unifamiliares e edificios de vivendas de clase media-alta. A urbanización supuxo un traslado de tódolos servizos a unha nova zona de crecemento do concello coa aparición de máis urbanizacións nos arredores nos anos sucesivos, como Valaire, Ultreya, O Carón, Montegolf ou Augas Mansas. Hai moitos outros terreos urbanizables que hoxe se presentan como soares abandonados mais acondicionados con tódolos servizos para a construción neles.
O monte
Os montes da Zapateira aínda manteñen parte do seu pasado como explotacións forestais e de caza. Forma parte da zona de plantacións de grandes eucaliptais entre devasas e liñas eléctricas. O monte é un TECOR e zona de caza todo o ano.
Río Baxoi
O río Baxoi ou Baixoi é un río galego que nace na serra de Queixeiro e desemboca na ría de Betanzos atravesando de leste a oeste os concellos coruñeses de Monfero, Vilarmaior e Miño. A súa cunca abrangue tamén terras de Andrade, no concello de Pontedeume. Ten unha lonxitude aproximada duns 21 km e recibe distintos nomes ao longo do seu percorrido. miniatura|250px|[[Estuario|Esteiro do río Baxoi.]]
Curso
Nace na serra de Queixeiro, no concello de Monfero, a unha altitude de 450 metros. No seu tramo alto recibe o nome de regato do Candedo por pasar polo lugar homónimo.
No seu curso medio, aproximadamente entre as altitudes de 300 e 50 metros, é coñecido como río Vilariño por bañar as terras do lugar do Vilariño. A maior parte deste tramo fai de fronteira natural entre os concellos de Monfero e Vilarmaior.
Desde que recibe pola dereita as augas do seu principal afluente, o río Anduriña, comeza a chamarse Baxoi ou Baixoi. Neste curso baixo é onde recibe a meirande parte dos seus afluentes. Amais do xa nomeado río Anduriña, recibe pola dereita o rego do Porto do Crego que baixa do coto de Allegue; o rego do Porto Vedro que nace en terras de Andrade; o rego da Prata que nace en Carantoña e, xa a poucos metros da desembocadura, o río Xarío que baixa do Vidreiro. Pola marxe esquerda recolle as augas do rego do Retorno e o regato dos Xordos que baixan de Vilarmaior; xa no esteiro conflúe o rego Grande que baixa de Bemantes.
Preto da súa desembocadura forma un esteiro coñecido como O Xuncal pola profusión de xuncos. A pesar da agresión sufrida pola construción do viaduto da AP-9 que a atravesa, posúe unha importante riqueza faunística e paisaxística. A liña do ferrocarril Betanzos-Ferrol tamén pasa polo xuncal.
Á esquerda da desembocadura, entre o xuncal e a ría de Betanzos, esténdese a praia Grande de Miño de orixe dunar.
Nate Davis
Nate Davis, nado en Columbia (Carolina do Sur), o 20 de outubro de 1953, foi un xogador de baloncesto estadounidense, que xogaba na posición de ala.
Traxectoria
Foi elixido na posición 101 do Draft da NBA de 1977 por Chicago Bulls, pero non chegou a firmar contrato , pasando un ano sen xogar até que José Antonio Gasca o trouxo á liga española co propósito de substituír no Askatuak a un xogador histórico da entidade, Essie Hollis. Malia ir sendo o mellor anotador da liga, non chegou a finalizar a tempada por mor dunhas declaracións a un periódico local nas que criticaba a Gasca, sendo apartado do equipo. .
En 1979 fichou polo Miñón Valladolid, e na súa primeira temporada, con Vicente Sanjuán como adestrador, foi o máximo anotador da liga con 29,7 puntos por partido, Formou unha gran parella xunto co base Carmelo Cabrera, e eran habituais os alley-oops entre eles, até que a FIBA decidiu prohibilos.
Tras probar sen éxito en 1982 nas Ligas de Verán da NBA, regresou a España coa tempada xa comezada, fichando polo Obradoiro CAB para substituír o lesionado Chuck Verdever, pero chegou falto de ritmo, facendo unha tempada discreta.
Na tempada seguinte a liga transformouse na ACB, e Davis acabou fichando polo OAR Ferrol, acabando como máximo anotador da liga con 27,8 puntos por partido na súa primeira tempada e repetindo na seguinte con 29,8 puntos. Ma tempada 1985-86, tras 16 partidos disputados, estaba de novo encabezando a lista de máximos anotadores con 29,6 puntos por partido, até que nun encontro disputado en Santa Coloma de Gramenet fracturouse a clavícula. En parte por mor da lesión e en parte para marchar canda a súa muller, que contraera o VIH tras unha transfusión de sangue logo do seu segundo parto, marchou de regreso aos EUA, deixando o baloncesto e arruinándose na procura dun tratamento para ela.
En novembro de 2013 regresou a Ferrol, recibindo unha homenaxe no Pavillón da Malata.
Logros individuais
Foi máximo anotador da Liga española co Miñón Valladolid con 654 puntos (29.73 por partido) na tempada 1979-80, máximo anotador da Liga ACB co OAR Ferrol con 789 puntos na tempada 1983-84 e máximo anotador da Liga ACB co Clesa Ferrol con 840 puntos na tempada 1984-85.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 61ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Bille August, director do filme gañador.]] Os seguintes 31 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 61ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, Dinamarca, España, Hungría e a India. O galardón recaeu sobre Dinamarca, co filme Pelle Erobreren.
A proposta neerlandesa, o suspense Spoorloos, foi descualificada polo comité da academia. O motivo da academia foi que menos do 50% do diálogo estaba en neerlandés, e que o francés era o maioritario. Malia que o filme foi producido nos Países Baixos cun director franco-neerlandés e cun elenco maioritariamente neerlandés, a academia considerou que o filme non era apto para representar o país. A Unión Soviética presentou un filme rodado en 1967 que fora prohibido durante vinte anos.
O Campo do Cristo
O topónimo galego O Campo do Cristo pode referirse a:
Chandler Riggs
Chandler Riggs, nado en Atlanta (Xeorxia) o 27 de xuño de 1999, é un actor estadounidense principalmente coñecido polo seu traballo na serie de televisión The Walking Dead.
Libro del caballero Cifar
280px|miniatura|Libro do cabaleiro Zifar, f. 32r do manuscrito de París. «De cómmo una leona llevó a Garfín, el fijo mayor del cavallero Zifar». El Libro del cavallero Zifar ("O Libro do cabaleiro Zifar") é o primeiro relato de aventuras de ficción extenso da prosa en castelá e foi composto cara ao ano 1300. Presenta trazos da novela de cabalarías e foi escrito probablemente por Ferrand Martínez, clérigo de Toledo, que aparece nun conto do prólogo.
Foi transmitido en dous manuscritos, o ms. 11.309 (Biblioteca Nacional de España) do século XIV, chamado códice M; e o ms. espagnol 36 (Biblioteca Nacional de Francia) chamado códice P ou manuscrito de París, de 1464, belamente ilustrado. Amais, existen dous exemplares dunha edición impresa en Sevilla en 1512.
O relato comeza como unha adaptación da vida de Santo Eustaquio ou Plácidas (como se chamou na Península) que protagonizaba unha difundida lenda haxiográfica, encarnada no cabaleiro Zifar, a partir da cal se entretecen diversos materiais de carácter didáctico, épico e cabaleiresco. Zifar parte dunha infeliz separación familiar para se reencontrar despois elevado á condición de rei de Mentón. O seu fillo, Roboán, recibe os seus ensinos e repite a traxectoria do pai, sendo por fin coroado emperador.
Autoría e datación
O exemplo do prólogo sitúanos en 1300, ano xubilar so o papado de Bonifacio VIII, e en Roma, onde chega Ferrand Martínez, arquidiácono de Madrid para se encontrar con Gonzalo García Gudiel, arcebispo primado de Toledo e posteriormente cardeal en Roma, que prega a Ferrand que traslade a Toledo o seu corpo finado, o que ocorre ao ano seguinte. Datos comprobados deste conto son o xubileu, a historicidade de Ferrand Martínez e de Gonzalo García Gudiel, polo cal a crítica acreditou verosímil que Ferrand Martínez compuxese o libro cara ao ano 1300 e que escribira a narración introdutoria tres ou catro anos despois.
Do que non cabe dúbida é de que o autor posuía formación xurídica e experiencia en chancelarías. En todo caso, o autor do Zifar tivo que coñecer ou ter noticia destes personaxes históricos. A data ante quem de redacción non iría alén do primeiro cuartel do século XIV.
Porén, no seu estudo "Los problemas del Zifar" da última edición facsímile de 1996, Juan Manuel Cacho Blecua atrasa a súa data de composición ata mediados do século XIV.
Estrutura
Moi posiblemente a inclusión de digresións típicas da literatura sapiencial ou as coleccións de exempla ven dada pola novidade que supuña compor unha obra extensa de ficción en prosa, a pesar de que o traballo da oficina literaria afonsina e a aclimatación da materia de Bretaña na Península, xunto coa necesidade de desenvolver modelos narrativos nas crónicas históricas, achaia-lo camiño á irrupción da ficción novelesca. 300px|miniatura|Ilustración do manuscrito de París. Así, o Zifar podería dividirse nun prólogo e catro partes:
A edición impresa de Sevilla de 1512 engadiu outro prólogo ao orixinal.
Fontes
Detéctanse múltiples influencias no Zifar: primeiramente, a similitude cos contos orientais (Mil e unha noites, Calila e Dimna ou Sendebar) xa mencionadas, en particular as referidas á técnica do relato cuadro, que cobre contos tradicionais. A obra é tamén unha colección de exempla e de proverbios e sententiae, que mostran a extensa cultura do seu autor.
Destacouse tamén a semellanza do seu argumento coa lenda haxiográfica do cabaleiro chamado Plácidas ou (Placidus), que posteriormente converteuse en santo Eustaquio e que orixinou varios libros de aventuras españois, como o De un caballero Plácidas, do mesmo século XIV.
Do occidente europeo foi sinalado o posible influxo da chanson de geste, os Lais de María da Francia ou o de Chrétien de Troyes, todos eles pertencentes ao xénero do roman courtois; e o do ciclo artúrico, pois desta época datan as primeiras traducións españolas. Canto ao ámbito hispánico, localizáronse influencias puntuais dos Milagros de Nuestra Señora de Gonzalo de Berceo ou as Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio.
Mais toda procura de fontes non explica a radical orixinalidade dun libro que foi considerado o primeiro libro de cabalarías español, mais que inclúe na súa parte central un extenso tratado de «educación de príncipes», o capítulo dos «Castigos do rei de Mentón», onde se viu o influxo directo das Flores de filosofía. Este tratado pertence ao xénero da literatura doutrinal, ou sapiencial ou gnómica, adaptándoo á figura do cabaleiro cristián, en consonancia co espírito das ordes militares.
Resumindo, o texto do Zifar combina características do roman medieval, no senso que ten en Chrétien de Troyes e os autores da Vulgata artúrica, con elementos didácticos de tipo variado: exempla, proverbios, sermóns e tratados para a educación de príncipes.
Estilo
A heteroxeneidade dos materiais que forman o Zifar propiciou nun primeiro momento que a crítica negara a unidade temática da obra ata mediados do século XX. Mais a partir do estudo de Justina Ruíz Conde (1948) a tendencia dominante é considera-la como unha obra unitaria, se ben dentro dos parámetros sempre misceláneos da literatura medieval. En 1996 un traballo de Francisco Rico volve a insistir na amálgama colectánea de xéneros que é o libro.
A crítica da segunda metade do século XX insistiu no seu carácter doutrinal. Propúxose como tema da unidade do libro a frase redde quod debes (devolve o que debes), que enunciaría o núcleo dunha estrutura baseada no sermón, segundo o cal todo o Zifar sería unha amplificación do concepto da redención.
Destácase, en todo caso, a presenza constante do humor no Libro do cabaleiro Zifar, estudado por Scholberg, aspecto no cal conclue que supera todas as súas obras contemporáneas. Existen tanto compoñentes humorísticos verbais -xogos de palabras, conversacións enxeñosas- como estruturais -como o "Conto do medio amigo", que é todo el unha brincadeira que un pai gasta ao seu fillo.
Talvez os elementos máis sinalados do estilo do Zifar sexam os proverbios e os exempla, ou contos moralizantes. Canto aos primeiros, nótase, ao contrario do que ocorre noutras obras da literatura española que os utilizan, como El libro de buen amor, La Celestina ou Don Quixote, que aparecen diseminados por toda a obra. En xeral póense máis frecuentemente en personaxes de autoridade elevada, como son Zifar (despois tornado en Rei de Mentón) e o seu fillo Roboán, que tamén será coroado xa non rei, senón emperador. Menos sentenzas pronuncia o escudeiro Ribaldo, o personaxe mais cómico da obra, polo cal non ten similitude neste aspecto co seu descendente literario, Sancho Panza. Catalogáronse trescentas setenta e catro frases de carácter paremiolóxico no Zifar.
Canto aos exempla, aparecen no texto máis de vinte, tratados sempre con algunha amplificación orixinal. A súa filiación é diversa e vai dende as fábulas de Esopo (como sucede no Arcipreste de Hita), ata a orixe oriental (indio, persa ou árabe, adecuándoos á cultura cristiá), pasando polo anecdotario de procedencia clásica ben difundido na literatura sapiencial española, da cal é exemplo o conto da proverbial comparación entre a ruindade de Antígono e a xenerosidade de Alexandre Magno.
A imbricación dos textos conséguese mediante variadas técnicas narrativas, onde se apreza o influxo dos contos orientais, co mecanismo de relato cuadro e caixas chinesas ou matrioshkas. A maior parte das veces a voz narrativa pertence a un dos protagonistas do Zifar, que se serve da narración dun conto no decurso do diálogo con outro personaxe. Con ela pretende exemplificar na práctica o que expuixo de xeito teórico. Tamén neste caso son os personaxes de maior prestixio quen abranguen a maioría das intervencións como narradores internos, pois revelan unha das dúas características que debía ter un heroe medieval, a sapientia (sabedoría), que era inseparable do valor guerreiro. Só ocasionalmente o narrador do conto é o narrador principal do Libro do cabaleiro Zifar. Na anécdota do «Agarrado a este nabo» o protagonista e narrador do conto cómico ou relato folclórico é un personaxe do relato principal, o criado Ribaldo. Trátase dunha técnica que adianta a inclusión de material folclórico nos feitos narrados polo protagonista que se dá no Lazarillo de Tormes.
A pesar de a obra ser considerada como a primeira novela de cabalarías da literatura española, carece dalgúns trazos definidores deste xénero, como a ausencia de descrición de batallas e de estratexias militares, a precaución perante os inimigos e mesmo o esquiva-los, a moi escasa presenza de duelos entre dous cabaleiros e, en fin, un senso da fama, do amor e da aventura moi diferente do mundo ideal cabaleiresco. Moi polo contrario, o relato do Zifar  esfórzase en reproducir con bastante fidelidade o contexto da realidade cotiá do século XIV. Por outra banda, a influencia da novela grega de aventuras ou novela helenística basta para explicar a separación e reencontro familiar, a exaltación do heroe e o entrelazamento dos episodios.
Por último, cómpre mencionar a inclusión de dous poemas casteláns, nun dos primeiros exemplos de lírica nesta lingua que se conservan. Os poemas expresan pranto pola perda do amor ou dun reino marabilloso e expresan emocións con recursos simples, como a interxección, a interrogación retórica, a anáfora ou o apóstrofe:
Reino do Brasil
Reino do Brasil foi unha das partes constituíntes do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve. A creación por decreto do 16 de decembro de 1815, puxo fin á antiga colonia portuguesa do Brasil. Porén o cambio de status xa se viña practicando desde a chegada da familia real portuguesa e a súa Corte en 1808 trala invasión napoleónica de Portugal.
O reino portugués no exilio con capital en Río de Xaneiro
O traslado da corte portuguesa coa raíña María I «a Tola», o príncipe-rexente Xoán e a maioría dos nobres, que chegaban a unhas quince mil persoas, ascendía o Brasil a igual categoría que o Reino de Portugal, o 23 de xaneiro de 1808. Trala ocupación de Lisboa polas tropas francesas, Río de Xaneiro, que xa era un importante porto comercial en América, pasou a ser o centro comercial e naval máis importante do Imperio portugués.
Elevación a reino
Os monarcas portugueses introduciron varias transformacións no territorio brasileiro. A culminación destas chegou o 16 de novembro de 1815, na véspera do aniversario da raíña María, cando o príncipe-rexente Xoán elevou o Brasil á categoría de reino integrado dentro do Reino Unido de Portugal, Brasil e o Algarve. Pola súa banda, Río de Xaneiro pasou a ser a sede oficial da corte portuguesa. O obxectivo destas medidas eran agradecer a hospitalidade dos brasileiros que os recibiran en 1808, así como o de reforzar o papel de Portugal durante as negociacións no Congreso de Viena. A pesar de atoparse a miles de quilómetros de Lisboa, o cambio oficial da corte a Río de Xaneiro, e a elevación a reino do Brasil en unión con Portugal, permitiu que a coroa portuguesa gañase voz e dereito a voto.
Castilléjar
miniatura|180px|Igrexa da Inmaculada.
Castilléjar (antes coñecido como Castilléjar de los Ríos) é unha localidade e un municipio español pertencente á provincia de Granada, na comunidade autónoma de Andalucía.
Está situado no extremo nororiental da provincia, na comarca de Huéscar que, xunto coa de Baza, conforman unha rexión denominada o "Altiplano de Granada".
Limita cos municipios de Huéscar, Galera, Cúllar, Benamaurel e Castril. Outras localidades próximas son Cortijos del Cura e San Marcos.
Target Center
O Target Center é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Minneapolis (Minnesota, Estados Unidos). Actualmente, é sede dos equipos de baloncesto Minnesota Lynx (WNBA) e Minnesota Timberwolves (NBA). Ten capacidade para 19.356 espectadores para partidos de baloncesto, a cal pode variar para outro tipo de actividades ou espectáculos.
Castilléjar
Dista 136 km de Granada e 175 km de Murcia.
Xeografía
miniatura|260px|Localización do [[municipio de Castilléjar na provincia de Granada.]]
O concello está formado polos núcleos de Castilléjar, Los Carriones e Los Olivos.
Ópera Garnier
miniatura|dereita|325px|Fachada da Ópera Garnier miniatura|dereita|150px
A Ópera Garnier, tamén coñecida como Pazo Garnier ou Ópera de París, é un dos edificios máis característicos do primeiro arrondissement de París e da paisaxe urbana da capital francesa. Napoleón III de Francia ordenou a súa construción ao arquitecto Charles Garnier, quen deseñouna en estilo Neobarroco.
Castilléjar
Xeografía
O seu termo municipal está nunha fértil veiga que se estende ás beiras dos ríos Galera e Guardal, con algunhas das paisaxes de badlands máis espectaculares do Altiplano Granadino.
Ópera Garnier
Historia
O rei Luís XIV autorizou ao compositor Jean-Baptiste Lully para establecer a Academia real de Música en 1672, a grande institución de arte dramática francesa que comprendía ópera, ballet e música. Aínda que a ópera conformou a súa propia compañía ata 1669, o ballet daquel tempo era sinxelamente unha extensión dela, desenvolvéndose en forma independente da arte dramática. Con todo Luís XIV, un dos grandes arquitectos do ballet barroco (forma artística que evolucionou ao ballet clásico), estableceu a escola de ballet en 1661 como Academia real de Danza. Dende 1671 ata a morte de Lully, a escola estivo baixo a dirección do gran mestre de baile Pierre Beauchamp, o home que creou as cinco posicións do pé.
Castilléjar
Xeografía
Conta, ademais, con numerosas casas-cova, tradicionais das rexións de Andalucía Oriental e Murcia.
Ópera Garnier
Historia
En 1713 o rei Luís XIV fixo da Compañía da ópera unha institución estatal, incluíndo unha compañía de bailaríns profesionais coñecidos como o Ballet da Ópera. Dende esa época ata a inauguración do Pazo Garnier en 1875, a Academia real de Música tivo 13 teatros como sede principal, moitos deles foron destruídos por lumes. Malia os nomes «oficiais» que recibiron ata entón, todos estes teatros foron comunmente coñecidos como Ópera de París.
Castilléjar
Xeografía
Aínda que a Igrexa de Nosa Señora da Inmaculada Concepción, as Covas da Mourería e sitios arqueolóxicos como os da Balunca ou da Sacristía posúen un valor innegábel, o patrimonio monumental de Castilléjar non é tan importante como o doutras cidades e localidades históricas de Andalucía. Iso si, o municipio conta cun moi valioso patrimonio ambiental e etnográfico. A verdadeira riqueza patrimonial de Castilléjar está constituída polo tesouro medioambiental que representa a extensa zona esteparia dos badlands, a cultura troglodítica resultante do hábitat en covas, e no aínda hoxe palpábel modo de vida tradicional, froito das singularidades desta localidade.
Ópera Garnier
Historia
O Pazo Garnier foi designado parte da gran reconstrución parisiense do Segundo Imperio Francés, promovida polo Emperador Napoleón III, quen escolleu o Barón Haussmann para supervisar as obras. En 1858 o Emperador autorizou a Haussmann a derrubar os 12.000 metros cadrados requiridos para construír o segundo teatro para as renomeadas compañías da ópera e ballet de París. O proxecto púxose en competencia en 1861, e foi outorgado a Charles Garnier (1825-1898). A primeira pedra foi posta en 1861, seguida do comezo das obras en 1862. Dise que a dona do emperador, a emperatriz Eugenia de Montijo, preguntou a Garnier durante a construción se o edificio tería estilo grego ou romano, ao cal respondeu: «¡É en estilo Napoleón III, señora!».
Castilléjar
Historia
A zona onde se asenta Castilléjar serviu de hábitat humano desde a Prehistoria, como o demostran os sitios arqueolóxicos das covas de Guardal. Hai vestixios dun poboado ibero, chamado Castro de la Balunca que data dos séculos VI e V a.C.. Posteriormente albergou tribos bastetanas. Os árabes ocuparon o seu territorio ao que chamaban al-Qulayat (alcalá ou "castilleja"), até que en 1488 foi reconquistado polos Reis Católicos e pasou a depender da casa de Alba.
Ópera Garnier
Historia
A construción da Ópera tivo varios contratempos. A obra houbo de ser interrompida ao atoparse covas con augas subterráneas durante as escavacións, as cales tiveron que ser absorbidas con bombas durante oito meses. Interrompeuse tamén despois do desastre da guerra franco-prusiana, a caída do Segundo Imperio Francés e a Comuna de París de 1870. Durante esta época a obra continuou en forma esporádica e ata rumoreouse que a construción da Ópera sería abandonada.
Castilléjar
Historia
Tras a expulsión dos mouriscos, decretada polo rei Filipe III e efectuada entre 1609 e 1613 (os de Andalucía, en 1610), toda a zona foi repoboada por xentes vindas do norte da península, principalmente do País Vasco, Navarra e Aragón. Por iso son frecuentes apelidos como Abellán, Barea, Carricondo, Ibar, Iriarte, Lizarte, Mañas, Navarro, Uribe ou Vegara.
Ópera Garnier
Historia
miniatura|150px|Estatua da dereita do tellado
Castilléjar
Historia
O nome da localidade foi nun principio o de "Castillexa", e como tal permaneceu até finais do século XVIII, para pasar a denominarse Castilléjar de los Ríos do que quedou só o seu actual topónimo.
Ópera Garnier
Historia
Un incentivo para rematar de construír foi o lume que arrasou a antiga Ópera de París, coñecida como o Teatro da Academia real da Música (tamén coñecida como Teatro da Academia Imperial de Música), o 29 de outubro de 1873. Este teatro fora a sede da Ópera e Ballet parisiense dende 1821, nela presentáronse as máis grandes pezas mestras, e foi a sede onde chegou ao seu apoxeo o ballet romántico, a rentes do Teatro do súa Maxestada de Londres. Logo de 1874, Garnier e o seu equipo de traballo remataron o teatro.
O Pazo Garnier foi oficialmente inaugurado o 15 de xaneiro de 1875, cunha espléndida cerimonia que incluía a presentación do terceiro acto da ópera La Juive, de Halévy, e extractos da ópera Les Huguenots, de Meyerbeer. A compañía de ballet presentou un divertimento representado polo mestre de ballet Louis Mérante que consistía na soada escena de Le Jardin Animei de Joseph Mazilier, recreada polo ballet Le Corsaire.
Un pouco máis pequeno en escala có seu predecesor, o Teatro da Academia Real de Música, o Pazo de Garnier está conformado por 11.000 metros cadrados, ten unha capacidade de aproximadamente 2.200 espectadores e un extenso escenario para 450 artistas. É un edificio moi vistoso, o seu estilo é monumental, opulentamente decorado con frisos multicolores elaborados en mármore, columnas e luxosas estatuas, moitas delas representando a deidades da mitoloxía grega. Entre as columnas da fachada frontal do teatro, hai bustos en bronce de moitos compositores famosos, como Mozart e Beethoven. O interior está adornado en veludo, follas douradas, ninfas e querubíns. A araña de luces do auditorio central pesa máis de seis toneladas. A área do teito ao redor da araña ten unha pintura de 1964 feita por Marc Chagall. Esta pintura foi materia de controversia, con moitas persoas que senten que desentoa co conxunto do resto do teatro.
En 1969 o teatro recibiu novas instalacións eléctricas e en 1978 parte do Foyer de la Danse orixinal converteuse nun novo espazo para ensaios da Compañía de ballet, obra do arquitecto Jean-Loup Roubert. En 1994 comezou a restauración do teatro, a cal consistiu na modernización da maquinaria do escenario e das instalacións eléctricas, mentres se restauraba e preservaba o decorado e se fornecia a estrutura do edificio. A restauración foi rematada en 2006.
Transcendencia cultural
miniatura|250px|Interior da Ópera Garnier
O Pazo e as covas subterráneas foron os escenarios escollidos onde Gastón Leroux situou a acción da súa novela A pantasma da Ópera, que deu lugar a un musical e varias películas.
O Teatro Nacional de Río de Xaneiro foi inspirado nas liñas e formas do teatro de Garnier.
O «Teatro da Pantasma», no hotel Venecia de Las Vegas, foi construído a semellanza da Ópera Garnier.
A película biográfica Marie Antoinette de Sofia Coppola usa a entrada principal e a grande escaleira do Pazo na escena do baile de máscaras. Curiosamente, este aínda non existía durante a época da Raíña María Antonieta e só rematouse en 1875.
O edificio foi reproducido no xogo de simulación urbana SimCity 4 como a Casa da Ópera, a cal pódese poñer na cidade como un premio.
O Pazo utilizouse na película animada Anastasia, cando un dos personaxes observa o Ballet Ruso representando Cincenta.
O Campo do Monte
O topónimo galego O Campo do Monte pode referirse a:
1429
Outros
Historia ano a ano
Priapúlidos
Os Priapúlidos (priapulida) é un filo do reino animal que inclúe os vermes mariños que posúen unha probóscide espiñosa. Os primeiros rexistros deste grupo datan do Cámbrico. Do grego priapus que significa deus fálico, o seu nome vernáculo é priápulo, da orde Priapulida. Habitan sedimentos lamacentos e areosos do fondo mariño. Como os nematodos, son os asquelmintos con maior volume de pseudoceloma. Son vermiformes, non segmentados, de vida libre, con simetría bilateral, porén cunha forte tendencia á simetría radial. Posúen unha probóscide (que é o prolongamento externo revestido de músculos do aparello nasal), espiñosa. A súa forma é cilíndrica, son bentónicos, predadores e ocupan desde as rexións entre mares ata profundidades de 7.500 metros, estando presentes en todos os óceanos.
Taxonomía
Fílum Priapulida
Fontela, Mandiá, Ferrol
Fontela é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 37 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 39 habitantes.
Haza
Haza é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 26 habitantes (INE 2012).
Lugares de Quintela de Leirado
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Quintela de Leirado.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Quintela de Leirado
FOX Italia
miniatura|Logotipo da canle FOX Italia FOX Italia é unha canle de entretemento en Italia emitida pola filial italiana da rede estadounidense Century FOX. A súa propiedade, como tamén a súa xestión, vén da man de Fox International Channels Italy e a plataforma de pago de satélite italiana onde emite na canle 111. Tamén ten dúas canles adicionais onde emite a mesma programación cunha hora e dúas horas de diferenza respectivamente do que xa emitiu a canle FOX, estes están dispoñibles na canle 112 ( FOX +1) e o 141 ( FOX +2) da plataforma de pago. Lanzado no 2003, transmite as series de máis renome das televisión internacionais, en italiano ou ben escollendo a versión inglesa nas opcións de son da canle.
O grupo 20th Century FOX tamén emite algúns dos seus diversos canais da FOX para España e Portugal, como tamén en Italia a versión italiana do The History Channel.
Canais emitidos para Italia
miniatura|Logotipo da canle Fox Crime miniatura|206x206px|Logotipo da canle Fox Life
Heinkel He 111
O Heinkel He 111 foi o principal bombardeiro alemán da Luftwaffe durante os primeiros anos da segunda guerra mundial, destacando a súa participación na batalla de Inglaterra. Foi tamén un dos protagonistas da guerra civil española. Usouse en todas as frontes durante a contenda mundial e realizou tamén labores de guía de formacións (equipado con equipos de radio especiais) e ataques contra barcos.
Na guerra civil española enviouse un He 111B para a súa avaliación por parte da Lexión Cóndor, e a partir de febreiro de 1937 uns 50 He 111B-1/2 chegarían a España. A partir de marzo de 1938 enviaríanse outros 45 He 111E-1, con maior carga de bombas, e os He 111B-1/2 pasaron a mans dos nacionalistas.
Rugby Park
Rugby Park é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Kilmarnock. Foi inaugurado o 1 de agosto de 1899 e serve de localía ao Kilmarnock FC. Ten capacidade para 18.128 espectadores.
Reyero
Reyero é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 130 habitantes (INE 2011).
Xoán Bautista Andrade
Juan Bautista Andrade Tojedo, nado en Lérez (Pontevedra) o 24 de xullo de 1879 e finado na mesma parroquia o 3 de setembro de 1930, foi un escritor galego. Foi tío do escritor e economista Valentín Paz-Andrade.
Traxectoria
miniatura|dereita|Placa no edificio en que viviu en Lérez.
Fillo de Manuel Andrade Carlín, deuse a coñecer como poeta arredor do 1900, ao gañar o primeiro premio nun certame organizado polo Ateneo León XIII de Compostela. Foi premiado pola composición "Íntima" na celebración do centenario de Rojas Zorrilla en Toledo. En 1910 gañou en Santiago a flor natural polo poema "Las cumbres" e o primeiro accésit por "La casa muerta".
Salienta a súa obra lírica en castelán:
Andrade tiña máis obras pendentes de publicación, mais non chegaron ao prelo por mor do seu pasamento: Poemas compostelanos, Enfoques (estudos sobre sensibilidade); El Pazo, los cipreses y el mar (ensaios sobre a paisaxe) e a novela La sombra de Fr. Juan.
En lingua galega publicou só tres ou catro poemas, aínda que parece que antes do seu pasamento preparaba a publicación dunha obra lírica en galego, Cantarelas.
Dryopteris dilatata
A especie e mais o cultivar 'Crispa Whiteside' ambos gañaron o premio Garden Merit da Royal Horticultural Society.
Hontanas
Hontanas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 73 habitantes (INE 2012).
Chesapeake Energy Arena
O Chesapeake Energy Arena, antes coñecido como Ford Center (2002–2010) e Oklahoma City Arena (2010–2011), é un pavillón polideportivo cuberto situado na cidade de Oklahoma City (Oklahoma, Estados Unidos). Actualmente, é sede do equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA) Oklahoma City Thunder. Ten capacidade para 18.203 espectadores para partidos de baloncesto, a cal pode variar para outro tipo de actividades ou espectáculos, como o hóckey sobre xeo (18.036), fútbol americano a oito (17.868), wrestling (14.708) ou concertos (19.711). Entre 2005 e 2007 foi a sede dos New Orleans Hornets debido aos efectos do furacán Katrina.
Lira vaticana
A lira vaticana foi a divisa oficial da Cidade do Vaticano. O seu valor estaba ligado ao da lira italiana, segundo os termos dos Pactos Lateranenses de 1929. A lira italiana e a sanmarinesa eran de curso legal en toda a Cidade do Vaticano; así mesmo, a lira vaticana tiña valor legal en Italia e San Marino.
A Cidade do Vaticano, aínda non pertencendo á Unión Europea, adoptou o euro en 2002, como consecuencia dos acordos financeiros con Italia. Como todos os outros países da Eurozona, a Cidade do Vaticano pode acuñar as súas propias moedas de euro.
Santa Baia de Urrós, Allariz
Santa Baia de Urrós é unha parroquia situada no noroeste do concello de Allariz. Limita coas parroquias allaricense de San Mamede de Urrós e Queiroás e cos concellos de Taboadela e A Merca.
Poboación
Segundo o IGE, en 2015 tiña 88 habitantes (44 homes e 44 mulleres). O seu núcleo máis poboado é Santa Baia, con 48 habitantes.
La Coma i la Pedra
250px|miniatura|Vista de La Coma i la Pedra La Coma i la Pedra é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña, pertencente á comarca do Solsonès. Esténdese pola zona norte do val de Lord, na cabeceira do río Cardener.
A principal actividade económica do concello é o turismo. Nel atópase a estación de esquí Port del Comte.
Rilo, Mandiá, Ferrol
Rilo é un lugar da parroquia de Mandiá no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 38 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 20 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 42 habitantes.
O Campo do Outeiro
O topónimo galego O Campo do Outeiro pode referirse a: