cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teoría da autodeterminación
Teoría básica
A motivación intrínseca permite que as persoas despreguen “a súa tendencia inherente a procurar novidades e retos, a ampliar e exercitar as propias capacidades, a explorar e aprender”. Os autores recalcan que as persoas mostrarán motivación intrínseca unicamente cara “actividades novidosas, retadoras ou con valor estético”. Con todo, admiten que boa parte das tarefas, en especial aquelas ás que se enfrontan as persoas a medida que se fan adultas, requiren de motivación extrínseca.
A motivación extrínseca refírese a aqueles comportamentos dos que deriva un resultado separado, materializado, por exemplo, nun premio ou nun castigo. A Teoría da Integración Orgánica proba que certas condutas realizadas baixo motivación extrínseca poden ter efectos semellantes a aqueles da motivación intrínseca. Os estudos mostran que a satisfacción das necesidades básicas antes indicadas son a condición para a internalización dunha conduta.
Subteorías
A SDT aséntase sobre varias subteorías, entre elas a Teoría da Avaliación Cognitiva (Cognitive Evaluation Theory, CET) e a Teoría da Integración Orgánica (Organismic Integration Theory, OIT).
Teoría da Avaliación Cognitiva (CET)
A CET distingue tres necesidades psicolóxicas básicas: a competencia ou destreza (competence), a autonomía (autonomy) e o apego (relatedness). Todas as respostas que debiliten nunha persoa o sentimento de destreza farán decrecer a motivación intrínseca para a súa realización. Do mesmo xeito, as respostas que aumenten o sentimento de destreza intensificarán a motivación intrínseca sempre que vaian acompañadas dunha percepción de autonomía. É dicir, ademais de experimentaren a súa destreza, os individuos deben “vivenciar o seu comportamento como autodeterminado”. O apego –á familia, ao profesorado– favorece tamén a motivación intrínseca.
Neste sentido a CET considera que toda recompensa tanxíbel fai decrecer a motivación intrínseca. Así mesmo “as ameazas, os prazos de entrega, as ordes, as avaliacións forzosas e as metas impostas” son prexudiciais para a motivación intrínseca.
Teoría da Integración Orgánica (OIT)
Segundo esa teoría os individuos carecen de motivación cando se ven incompetentes para realizar unha tarefa, non teñen interese no seu resultado ou, simplemente, non a valoran.
No chanzo inferior da motivación extrínseca están os individuos que actúan baixo regulación externa, é dicir, movidos unicamente pola influencia de castigos ou recompensas. Estas persoas en absoluto interiorizan o comportamento.
Nun grao un chisco máis alto de motivación estarían aqueles individuos que actúan baixo regulación introxectada (introjected). O individuo adquire a regulación esixida, sen aceptala plenamente como propia. Neste estadio, os individuos actúan baixo sentimentos de angustia, fachenda, orgullo propio…
A internalización de condutas aumenta ao paso das capacidades cognitivas e o desenvolvemento do ego, permitindo que os individuos experimenten cada vez maior autonomía. Os efectos positivos da internalización son múltiples: maior eficiencia condutual (behavioral effectiveness), maior persistencia da vontade, aumento do benestar subxectivo ou mellor integración do individuo no seu grupo social.
Marianne Faithfull
Marianne Evelyn Gabriel Faithfull, nada en Hampstead (Londres) o 29 de decembro de 1946, é unha cantante, compositora e actriz inglesa. Acadou popularidade na década de 1960 coa publicación do seu éxito "As Tears Go By" e converteuse nunha das artistas femininas principais durante a British Invasion dos Estados Unidos.
Coñecida pola súa distintiva voz, a anteriormente melodiosa e con rexistros vocais altos de Faithfull (que prevalecían na súa carreira na década de 1960) foi afectada por unha larinxite severa, mesturada co abuso das drogas, alterando permanentemente a súa voz, deixándoa áspera, crabada e ton máis baixo. Este novo son foi eloxiado como "empapado en whisky" por algúns críticos por axudar a capturar as crúas emocións expresadas pola súa música.
Tras unha longa ausencia comercial, Faithfull volveu coa estrea en 1979 do aclamado álbum Broken English. O disco foi un éxito comercial e marcou un rexurdimento da súa carreira musical. Broken English valeulle a Faithfull unha candidatura ao Grammy á mellor interpretación feminina de rock e adoita ser recoñecido como a súa "gravación definitiva". Tamén escribiu tres libros sobre a súa vida, Faithfull: An Autobiography (1994), Memories, Dreams & Reflections (2007) e Marianne Faithfull: A Life on Record (2014).
Faithfull apareceu na listaxe de VH1 das "100 Grandes Mulleres do Rock and Roll". Recibiu o World Lifetime Achievement Award no Women's World Award 2009 e foi nomeada Commandeur da Ordre des Arts et des Lettres polo goberno de Francia.
Cegos: os meus compañeiros
Características
Recollen diferentes escenas de personaxes cegos, unha temática que Castelao reflectiu repetidamente na súa obra gráfica, condicionada seguramente polos propios problemas de vista do autor que o deixaron case cego a el mesmo nos últimos anos da súa vida. Nos catro debuxos represéntanse as figuras dos cegos en primeiro plano, en grandes dimensións e ocupando practicamente toda a superficie, sobre uns fondos de paisaxes galegas tradicionais nas que, cando hai persoas, quedan reducidas a pequenas figuras que non interfiren cos protagonistas.
miniatura|250px|A parábola dos cegos, de Brueghel o Vello, sobre o que se inspirou Castelao
Condado de Eu
O condado de Eu era unha xurisdición feudal do Ducado de Normandía establecida polo duque Ricardo I de Normandía, á súa morte, para o seu fillo bastardo Godofedo, conde de Brionne. A zona naceu para protexer o flanco nordés do ducado. Permaneceu ata a revolución e logo mantívose o título.
Casa de Brienne
Confiscado pola coroa por traizón 1350.
Casa de Borgoña-Nevers
Á coroa 1477-1491.
Casa de Borbón
Á coroa 1830-1842,
Casa de Orleáns
Despois portárono Gastón de Orleáns, neto de Luís Filipe, desde o seu nacemento en 1842 ata a súa morte en 1922, e desde 1974 Folque de Orleáns, duque de Aumale, neto do conde de París.
Cinematografía dixital
miniatura|Panavision Genesis. A cinematografía dixital é o proceso de captura (gravación) dos filmes como imaxes de vídeo dixitais no canto de cadros de filmes analóxicos. A captura dixital pode ocorrer en cintas de vídeo, discos ríxidos, memoria flash ou outros medios de comunicación que poden gravar datos dixitais a través da utilización dunha cámara de vídeo dixital. Como a tecnoloxía dixital ten mellorado nos últimos anos, esta práctica volveuse dominante. Dende mediados dos anos de 2010, a maior parte dos filmes en todo o mundo son rodados e distribuídos dixitalmente, malia o feito de que isto levou a unha redución significativa na resolución aproximada, e, polo tanto, na calidade da imaxe.
Moitos provedores lanzaron os seus produtos ó mercado, incluíndo os provedores tradicionais de cámaras de filmes como Arri Alexa e Panavision, así como RED, Blackmagic, Silicon Imaging, Vision Research e as empresas que tradicionalmente son focadas en equipamentos de consumo e de transmisión de vídeo, como Sony, GoPro e Panasonic.
A desvantaxe máis notábel dos datos visuais ó seren gravados e almacenados como datos binarios (isto é dixitalmente), é a redución da calidade da imaxe polo feito de que os límites de resolución da maioría, se non todas as cámaras de imaxe vídeo dixital, raramente excedem máis do que 16 megapixels (16.000.000 px); mentres que as células de filmes con formato medio son quen de atinxir o equivalente a 400 megapixels (400.000.000 px) e alén. A principal motivación por tras da cinematografia dixital é a facilidade de uso e almacenamento compacto. Moitos dos que interesados ​​en replicar os certos detalles e texturas da realidade prefiren usar os formatos de imaxe analóxica para alcanzar os resultados desexados.
Vexiga
O termo vexiga pode referirse a:
Mary Somerville
Mary Somerville, nada o 26 de decembro de 1780 en Escocia e finada o 28 de novembro de 1872 en Nápoles, foi unha matemática e científica escocesa.
Traxectoria
Mary era filla de William George Fairfax, un oficial naval, que chegou a ser  vicealmirante, e da súa segunda esposa. O fogar da familia estaba en Burntisland, no condado de  Fife (Escocia). Foi a quinta de sete fillos, pero tres deles morreron moi novos. Aos seus dous irmáns homes déuselles unha boa educación, pero ás mozas apenas se lles ensinou a ler. Con todo, con dez anos acudiu durante un ano ao colexio, e cando retornou á súa casa, espertóuselle a paixón pola lectura. A pesar do empeño dos seus pais para que se adestrase nas tarefas domésticas nunha escola de señoritas, contou co apoio dun dos seus tíos que a animou para que aprendese latín.
Cando tiña uns trece anos, a familia trasladouse a Edimburgo, onde continuou coas súas clases para completar a súa formación como dama de clase alta, incluíndo costura, leccións de piano e pintura. Foi o seu profesor de pintura, Alexander Nasmyth, quen a iniciou no estudo das matemáticas, ao darse conta do interese da moza polos elementos de  Euclides cando explicaba un problema de perspectiva a un dos seus alumnos. A partir dese momento, a moza Mary dedicouse con grande interese ao estudo do álxebra nos libros que lle facilitaba o titor do seu irmán aínda que sen descoidar a súa vida social para satisfacer aos seus pais.
En 1814 faleceron a súa filla máis vella e o único fillo do seu segundo matrimonio, trasladándose a familia a Londres en 1816 cando o seu marido foi nomeado Inspector da Xunta Médica do Exército, o que lle facilitou ser elixido membro da Royal Society. Esta circunstancia fixo posible que co tempo figurasen entre os seus amigos destacados científicos, como George Airy, John  Herschel, William  Herschel, George  Peacock ou Charles  Babbage, e que puidesen entrar en contacto con relevantes figuras da ciencia europea que visitaban a Sociedade de Londres, como Jean  Baptiste  Biot,  François  Arago, Pierre- Simon Laplace,  Siméon Denis  Poisson, Louis  Poinsot ou Émile  Mathieu.
En 1827, Lord Brougham fixo unha solicitude en nome da Sociedade para a Difusión de Coñecemento Útil para que  Mary  Somerville traducise A Mecánica  Céleste de Laplace. Mary non se limitou a verter o texto do francés ao inglés, senón que deu unha completa explicación das bases matemáticas utilizadas por Laplace, que por entón aínda non se difundiron entre os científicos de Gran Bretaña. A tradución do libro tivo un grande éxito de vendas, e recibiu numerosos eloxios. ​ En 1832 e 1833 residiu un tempo en París, onde estreitou os seus lazos cos científicos franceses, e traballou no seu seguinte libro, " The Connection  of  the  Physical  Sciences" (A conexión das ciencias físicas), publicado en 1834. A súa análise das perturbacións da órbita de Urano, incluído na sexta edición do libro (1842), é a orixe da investigación do astrónomo John  Couch Adams que levou ao descubrimento de  Neptuno en 1846. No seu círculo familiar era frecuente a presenza de Lady Byron e da súa filla Ada  Lovelace, a quen  Mary  Somerville serviu de estímulo para o estudo das matemáticas, exercendo durante un tempo como titora e mentora.
A partir de 1838, os problemas de saúde de William Somerville levaron ao matrimonio para trasladarse a vivir no sur de Italia, en busca dun clima mellor. O seu marido falecería en 1860. Durante os 34 anos que residiu en Italia, Mary publicou obras matemáticas, que influíron nos traballos de James  Clerk  Maxwell, así como en 1848, o seu " Physical  Geography" (Xeografía física), tratado que continuou vixente ata ben entrado o século  XX.
Foi unha das mulleres do seu tempo que con máis paixón se dedicou ao estudo das matemáticas e ao coñecemento dos avances científicos.
Popularizou a astronomía e escribiu multitude de ensaios. Somerville foi elixida para a Real Sociedade Astronómica en 1835 (á vez que Caroline  Herschel). O seu estilo, rigoroso, sinxelo e didáctico proporcionoulle grande éxito. A Royal Academy inglesa deulle un premio como socia de honra, xa que as mulleres non podían ser socias oficiais e na súa honra o Somerville College de Oxford mantén vivo o seu legado.
É coñecida como "A raíña das ciencias do século XIX".
Na fin da súa vida escribiu:
Eponimia
O cráter lunar Somerville leva este nome na súa memoria.​ O asteroide (5771)  Somerville tamén conmemora o seu nome.
Sen Senra
Christian Senra, coñecido artisticamente como Sen Senra, nado en Presqueiras (Forcarei) en 1995, é un músico galego de garaxe e estilos achegados.
Traxectoria
Criado en Vigo, fillo dunha empregada de froitería e dun obreiro da construción, xogou ao fútbol e comezou a tocar liderando a banda Demonhigh con compañeiros de instituto con quince anos. Abandonou os estudos para dedicarse á música; cando comezou a desenvolver a súa carreira musical mudouse a Madrid (inicialmente ao barrio de Puente de Vallecas, e despois no céntrico barrio das Letras ).
Do seu estilo teñen dito que é garaxe, aínda que el o negue, e que se move entre o R&B e o pop, se ben tamén teñen sinalado que comparte moitos elementos da cultura hip hop. Téñeno comparado con Frank Ocean ou Mac DeMarco.
Ten colaborado con Royce Rolo (Banana Bahia), Julieta Venegas, C. Tangana cos integrantes de Novedades Carminha.
Vida persoal
É o irmán da artista e deseñadora de táboas Vaas Senber.
Charles Duke
Charles Moss Duke Jr., nado en Charlotte (Carolina do Norte) o 3 de outubro de 1935, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión Apolo 16. Pasou un total de 11,08 días no espazo.
Traxectoria
Duke foi o décimo e máis novo home en camiñar sobre a Lúa. Graduouse en ciencias pola Academia Navala dos Estados Unidos en 1957. É máster en Aeronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1964.
Foi seleccionado pola NASA mentres exercía de piloto de probas en abril de 1966, formando parte dos 19 astronautas seleccionados para formar parte do Proxecto Apollo. Foi membro da tripulación de soporte da misión Apollo 10 e CAPCOM da misión Apollo 11. Foi piloto de apoio do módulo lunar da Apollo 13.
La dolce vita
Estreouse subtitulado en galego o 16 de setembro de 1995 na TVG.
Sinopse
Carente dunha trama no seu sentido tradicional e estruturada de xeito episódico, narra os acontecementos da vida de Marcello Rubini (Marcello Mastroianni), angustiado xornalista do corazón mergullado de cheo nos excesos da vida nocturna da clase alta romana e das estrelas dos medios, como a actriz Sylvia (Anita Ekberg). As desenfreadas e exuberantes esmorgas dos ricos romanos contrastan coa escena central do falso milagre da aparición da Virxe, na que moreas de xente humilde acoden desesperadas ao lugar onde se supón que se apareceu para pedirlle diversos favores, vítimas da ignorancia e do engano.
Filme profundamente pesimista, está ateigado de escenas antolóxicas, como a de Anita Ekberg dentro da Fontana di Trevi, ademais de ser unha sátira implacable da sociedade do seu tempo.
Como curiosidade pódese citar que o termo paparazzi para designar aos fotógrafos pesados e carentes de escrúpulos deriva dun personaxe do filme, Paparazzo, amigo de Marcello e que representa ese tipo de reporteiro fotográfico.
Nicholaus Arson
Nicholaus Arson (nado o 26 de xaneiro de 1977) é o guitarrista e corista da banda sueca The Hives. Arson e o seu irmán Par (Howlin' Pelle) formaron a banda en 1993, e, segundo a propia banda, conseguiron a atención do promotor/representante/compositor Randy Fitzsimmons (durante moito tempo pensouse que era unha personaxe ficticia), que impulsou á banda cara a fama.
Diplodus cervinus
miniatura|270px|[[Cardume de Diplodus cervinus.]]
Diplodus cervinus, coñecido en galego como sargo acastañado, é unha especie de peixe actinopterixio da orde dos perciformes e familia dos espáridos,  unha das 23 integradas actualmente (2020) no xénero Diplodus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie foi coñecida polos sinónimos seguintes:
Subespecies
Tradicionalmente recoñecíanse dentro da especie as seguintes tres subespecies: Pero segundo o World Register of Marine Species na actualidade (2020), non se recoñece ningunha, xa que:
Da mesma opinión é o Sistema Integrado de Información Taxonómica, que non recoñece ningunha subespecie.
Características
miniatura|270px|Diplodus cervinus nun [[Acuario (recipiente)|acuario do Museo Oceanográfico de Mónaco.]] O sargo acastañado ten un corpo de forma ovalada, comprimido lateralmente, e alto nos xuvenís, xa que nos adultos isto non é tan marcado por mor do grosor do rostro e dos labios, e do avultamento da caluga. No adulto a cabeza presenta rostro groso, ollos pequenos e boca terminal cun fociño acabado en punta, cuns labios grosos. O maxilar superior está armado con de 10 a 12 dentes incisivos estreitos, alongados e implantados oblicuamente; na mandíbula hai 8 incisivos, e en ambos os maxilares hai dúas series de dentes molariformes (en forma de moa).
A súa cor de fondo é prateada ou agrisada con bandas verticais escuras, as cinco primeiras percorren o corpo desde o pedúnculo pedúnculo caudal até o nivel das aletas pectorais, e outra característica banda escura atravesa o espazo entre os ollos. A aleta caudal é alta, e de lonxitude igual á da cabeza; as aletas pectorais son máis longas que as pelvianas, que alcanzan no seu extremo distal a orixe da aleta anal. Todas as aletas son de cor moi escura. A liña lateral, completa, aparece fortemente arqueada.
Distribución e hábitat
Diplodus cervinus atópase no Atlántico oriental, desde o golfo de Biscaia até Suráfrica, e tamén no mar Mediterráneo, aínda que neste mar é pouco común.
A súa área de distribución abarca desde os 47° N até os 35° S, e desde os 19° O até os 36° L.
É un peixe de augas mariñas subtropicais, bentopeláxico, que habita na plataforma continental, en fondos rochosos de 30 a 80 m de profundidade, oceanódromo, pero tamén pode descender até os 300 m en fondos fangosos. Forma pequenos grupos de 4 o 5 individuos de diferentes tamaños.
Os xuvenís prefiren zonas pouco profundas e tranquilas con rochas, e sobre praderías submarinas de Zostera sp.
Os adultos adoitan viviren en noiros rochosos, e entre restos de barcos naufragados, a profundidades de entre os 30 aos 80 m.
Bioloxía
Segundo a presión pesqueira que sofre na zona dos fondos mariños, o sargo acastañado ten un comportamento solitario ou gregario.
Diplodus cervinus é carnívoro, e a súa dieta constitúena principalmente organismos invertebrados bentónicos, como ourizos de mar, vermes e moluscos bivalvos.
Reprodúcese nos meses de febreiro a abril.
Ammeazas
Diplodus cervinus e obxecto de sobrepesca no arquipélago Canario. Dado que esta especie ten un proceso vital relativamente lento e un longo tempo de xeración, crese que este impacto representa unha ameaza significativa para as poboacións locais.
Estado de conservación
Segundo os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), a nivel global Diplodus cervinus abarca unha área de dispersión desde o mar Cantábrico até o arquipélago Canario e o de Cabo Verde. A especie, nas Canarias, é obxecto de sobrepesca, polo aque é necsario controlala, xa que experimentou unha redución da súa abundancia até o 85 % do nivel de equilibrio, e co 58 % das capturas totais inferiores á lonxitude do peixe na madurez. Iniciativas de repoboación tiveron lugar en augas portuguesas do arquipélago de Madeira, pero é probábel que se precise unha xestión adicional para evitar que descenda a poboación. Pese a iso, a UICN cualifica a especie, a nivel global, como LC (pouco preocupante).
Roundhay Garden Scene
Roundhay Garden Scene é unha curtametraxe muda de 1888 gravada polo inventor francés Louis Le Prince. Rodado en Oakwood Grange en Roundhay, Leeds, no norte de Inglaterra, crese que esta escena é o filme máis antigo que existe dos que sobreviviron até o presente.
Diplodus cervinus
Estado de conservación
A nivel europeo, Diplodus cervinus pode ser abundante localmente nas augas europeas, e hai evidencias de que a distribución da especie no Mediterráneo occidental se expandiu nos últimos anos, posibelmente como consecuencia do cambio climático. Existen algunhas evidencias de descensos da poboación nalgúnhas zonas, polo que a UICN recomenda que a especie sexa controlada de cerca, cualificando, porén, o seu status como LC (pouco procupante).
Roundhay Garden Scene
Segundo o fillo de Le Prince, Adolphe, o filme foi rodado en Oakwood Grange, o fogar de Joseph e Sarah Whitley, en Roundhay, Leeds, West Riding of Yorkshire, o 14 de outubro de 1888. A escena amosa ó fillo de Louis, Adolphe Le Prince, a súa sogra Sarah Whitley (nada como Robinson e 1816 e finada o 24 de outubro de 1888), o seu sogro Joseph Whitley (nado en 1817 e finado o 12 de xaneiro de 1891) e Annie Hartley no xardín de Oakwood Grange paseando tranquilamente. Sarah é vista camiñando, ou bailando, cara a atrás cando ela pega a volta, e as colas do abrigo de Joseph vense voando mentres el tamén dá a volta. Joseph e Sarah Whitley eran os pais da muller de Le Prince, Elizabeth. Crese que Annie Hartley era unha amiga de Le Prince e da súa muller. Sarah Whitley morreu dez días despois de que a escena fose rodada.
Mudbound (filme)
A crítica eloxiou o guión, a dirección e as interpretacións (especialmente as de Mitchell e Blige) e na 75ª edición dos Globos de Ouro recibiu nomeamentos nas categorías de mellor actriz secundaria (Blige) e mellor canción orixinal ("Mighty River"). Na 90ª edición dos Óscar, o filme conseguiu catro nomeamentos: mellor actriz secundaria e mellor canción orixinal para Blige, mellor guión adaptado e mellor fotografía, a última das cales converteu a Rachel Morrison na primeir muller nomeada nesta categoría. Blige converteuse na primeira persoa nomeada por actuar e cantar nun mesmo ano.
Screaming Life/Fopp
Screaming Life/Fopp é un álbum recompilatorio da banda de grunge estadounidense Soundgarden, editado o 11 de maio de 1990 a través do selo Sub Pop Records.
Sex, Explained
Sex, Explained é unha serie documental estadounidense producida por Vox. A serie, xunto con The Mind, Explained e Coronavirus, Explained é un spin-off da serie de televisión Explained. Os episodios da serie exploran temas arredor do eixo central do sexo, buscando explicar matices e tendencias. A serie está narrada por Janelle Monáe e estreouse a través de Netflix o 2 de xaneiro de 2020.
Alfredo Di Stéfano
Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé, nado en Buenos Aires o 4 de xullo de 1926 e finado en Madrid o 7 de xullo de 2014, foi un futbolista e adestrador de fútbol arxentino de orixe italiana. Xogaba de centrocampista ou dianteiro e foi internacional coas seleccións de Arxentina, Colombia e España.
Coñecido coma La saeta rubia, é xunto con Maradona o mellor futbolista arxentino da historia, e ademais un dos catro grandes de tódolos tempos, xunto con Pelé, Cruyff e o propio Maradona..
Comezos na Arxentina
Alfredo di Stéfano disputou o seu primeiro encontro co River Plate o 11 de xullo de 1945 fronte ó Huracán. Ao longo daquela tempada esta sería a súa única aparición nos terreos de xogo profesionais.
Ao ano seguinte é cedido ó propio Huracán, onde comeza a despuntar, xogando 25 encontros e anotando 10 goles. Dado o seu rendemento quixeron contar co xogador en traspaso mais o River Plate pedía unha cantidade desorbitada e o Huracán non puido merca-lo xogador.
Volta a River en 1947 e xunta Hugo Reyes, José Manuel Moreno, Angel Labruna e Félix Loustau forman a dianteira coñecida coma A Máquina. Alzaríanse co campionato arxentino ese ano e Di Stéfano remata coma máximo anotador con 27 goles en 30 encontros. Ese mesmo ano debuta coa Selección Arxentina, participando na Copa América de Fútbol na que saíron vencedores. Di Stéfano anotou 6 goles en 6 encontros.
Colombia
En 1949 comezou unha folga de futbolistas e Di Stéfano marchou ao fútbol colombiano, que daquela contaba cunha das mellores ligas de Suramérica Fichou polo Millonarios de Bogotá, onde se xuntou con figuras coma Pedernera, Rossi, Báez e Cozzi. Esta escuadra tiña o alcume "O Ballet Azul" debido ao seu formidable xogo. Mentres Di Stéfano estivo no club, foi catro veces campión de Colombia e o propio Alfredo dúas veces máximo anotador do torneo.
En 1952 o Millonarios foi invitado, xunta o Norrköping sueco, para xoga-lo torneo de celebración dos 50 anos do Real Madrid. A escuadra colombiana fíxose con trofeo, e o presidente do club madrileño, Santiago Bernabéu, ficou abraiado polo xogo de Di Stéfano.
Barcelona e Real Madrid
No ano 1953 Di Stéfano chega a un acordo co FC Barcelona para fichar polo club catalán. O River Plate, que era quen tiña os seus dereitos, traspásaos ó Barcelona coa autorización da FIFA. Mais a federación española non deu a súa conformidade. O 13 de maio de 1953 chega a Barcelona para asina-lo contrato, mais debido ós atrancos postos pola federación, Santiago Bernabéu conseguiu tempo para falar con el, e convencelo de racha-lo acordo que tiña co FC Barcelona e fichar polo Real Madrid. No Barça crían que o goberno metera presión para que finalmente Di Stéfano fichase polo Real Madrid, e cando caeron na conta de que non podían quedar co xogador tentaron traspasalo ao Torino FC, mais nunca se chegou a concretar esta operación.
O 15 de setembro a federación española emitiu un comunicado no que autorizaba a Di Stéfano a xogar catro tempadas na Liga española, dúas no Madrid e dúas no Barcelona. A directiva do club catalán protestou esta decisión, mais o 23 de outubro asinou un comunicado no que renunciaba a tódolos dereitos sobre o xogador. Con todo, no medio destes sucesos, Di Stéfano chegou a xogar tres encontros amigables coa camisola do FC Barcelona. Finalmente a súa estrea co club madrileño tivo lugar o 23 de setembro de 1953 contra o Nancy francés, un encontro que rematou 4-2 a favor dos galos.
Aquí comeza unha etapa de grandes éxitos tanto para o club como para o xogador en particular. A nivel doméstico gañou oito ligas (1953-54, 1954-55, 1956-57, 1957-58, 1960-61, 1961-62, 1962-63, e 1963-64) e unha Copa do Rei de Fútbol en 1962. A nivel individual, foi pichichi (máximo anotador da liga) en cinco ocasións.
A nivel internacional non foron menos os éxitos que o acompañaron, xa que gañou cinco Copas de Europa consecutivas, amais de dous subcampionatos e unha Copa Intercontinental. Entre estas finais da Copa de Europa está a inesquecible vitoria por 7-3 ao Eintrach Frackfurt, con catro goles de Puskás e tres do propio Di Stéfano. Xunta estes dous estaban tamén na dianteira outros grandes xogadores coma Gento ou Raymond Kopa. O seu derradeiro encontro oficial co Real Madrid disputouno o 27 de maio de 1964, unha final da Copa de Europa que perderon contra o Inter de Milán por 3-1.
Seleccións nacionais
Di Stéfano chegou a xogar con tres seleccións, aínda que nunca puido disputar un mundial. A única vez que puido acudir á gran cita do fútbol foi en Chile 62, coa selección española. A pesar de que viaxou mancado ó país andino confiábase na súa recuperación, mais foron eliminados antes que puidese volver ós terreos de xogo.
En total xogou seis encontros coa selección arxentina, catro coa colombiana e trinta e un coa española, da cal foi o máximo goleador ata que racharon a súa marca en 1990.
Adestrador
Despois do seu retiro, dedicouse a adestrar, dirixindo a clubs coma o Elche, Boca Juniors, Valencia, Real Madrid, Sporting de Lisboa, Rayo Vallecano, Castellón e o River Plate.
Entre os seus logros acadados está un campionato co Boca Juniors, outro co River Plate, unha liga española e unha Recopa de Europa co Valencia e unha Supercopa de España co Real Madrid.
Como curiosidade, Di Stéfano ten declarado que el nunca se viu como un adestrador de fútbol, senón sinxelamente como un xogador retirado que se tivo que pór a adestrar porque "morría de fame".
Derradeiros anos
Alfredo Di Stéfano seguiu a vivir en España. O 5 de novembro de 2000 foi nomeado Presidente de Honra do Real Madrid, uns días despois recolleu, en nome da entidade, o trofeo ó Mellor club do século XX outorgado pola FIFA.
O 24 de decembro de 2005 sufriu un ataque ó corazón do que se repuxo en Valencia.
O 9 de maio de 2006 o Real Madrid ingaurou o estadio no que o seu filial vai disputa-los seus encontros e o club decide por unanimidade chamarlle estadio Alfredo Di Stéfano
No cinema
Ao longo da súa vida Alfredo Di Stéfano participou en varias películas, tanto na Arxentina coma en España. A súa primeira aparición foi en Con los mismos colores, unha película de orixe arxentina estreada o 20 de setembro de 1949. A película dirixiuna Carlos Torres Ríos e contaba con música orixinal de Astor Piazzolla. En España fixo varias películas máis, como actor ou interpretándose a si mesmo: Once pares de botas (1954), La saeta rubia (1956), La batalla del domingo (1963), Sinfonía española (1964), La técnica del fútbol (1970) e Real, la película (2005).
Random 1-8
Random 1-8 é o terceiro EP da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado só no Xapón o día 4 de outubro do 2000 a través do selo Avex Trax. Lanzouse para promocionar a xira da banda nese país e está formado por seis caras-b da época do Showbiz e dúas cancións en directo. Hai tamén 3 remesturas da tema "Sunburn" despois do último tema.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
Rafael Pardo Carmona
Rafael Pardo Carmona, nado en Santiago de Compostela o 12 de xullo de 1899 e finado no mesmo concello o 3 de decembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi mestre interino de Arzúa (1926), Moar (1927), Lintín (1928), Rial (1929) e Baño (Muros). Colaborou en El Pueblo Gallego. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en Santiago de Compostela en outubro. Afiliado a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado no consello de guerra contra os doce membros do Comité da Fronte Popular o 19 de novembro, foi condenado á pena de morte. Fusilárono nas inmediacións do cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936 con Manuel Maroño Calvo, José Maroño Calvo, Modesto Pasín Noya, Fernando Domínguez Caamaño, Francisco Ponte Ces, Luís Martínez Nouche, Rafael Frade Peña, Luis Rastrollo González e José Germán Fernández.
Tinta chinesa
Caligrafía chinesa|miniatura
A tinta chinesa é unha tinta de invención chinesa empregada principalmente na caligrafía chinesa e xaponesa, así como na pintura chinesa e xaponesa sumi-e.
Componse de carbón vexetal ou tisne moi finamente moído, que se apelmaza e compacta con algún tipo de pegamento con base acuosa, como resinas vexetais ou algúns extractos animais. Co carbón moído e o pegamento fórmanse unhas barras pequenas con forma de lingote que se prensan e déixanse secar até alcanzar unha consistencia totalmente sólida. Esta tinta en estado sólido pode durar anos ou séculos sen perder as súas propiedades.
A calidade da tinta depende de moitos factores, como a madeira da que provén o carbón, o proceso de prensado, o pegamento empregado, o tempo que ten etc. e existen dende barras moi baratas até pezas de coleccionista.
A tinta adoita ser negra, aínda que tamén pode mesturarse con colorantes para conseguir tintas doutras cores.
Para preparar tinta líquida a partir destas barras hai que fregalas nunha pedra rugosa especialmente deseñada para tal efecto chamada en xaponés 硯 (すずり). Estas pedras, de diversas formas e aspectos, teñen todas en común que están compostas dun material rugoso e teñen unha cavidade. Xeralmente, as pedras de orixe chinesa teñen forma cóncava coa parte máis baixa no centro, e as xaponesas adoitan ser maiormente planas cun dos extremos cara abaixo.
Sobre estas pedras vértese un pouco de auga e sobre elas fregase a barra, de xeito que sempre estea húmida. O continuo fregue sobre a pedra coa auga vai desfacendo aos poucos a tinta, que se vai quedando disolta na auga que se acumula na cavidade. Este proceso pode continuarse ata que a tinta adquira a densidade requirida, pero xeralmente adoita durar uns minutos.
A tinta líquida xa preparada sécase doadamente, e é conveniente non deixar que se seque sobre a pedra ou sobre o pincel.
Pódense conseguir tamén botes de tinta chinesa xa preparada, moi densa, que pode usarse directamente ou disolver cun chisco de auga.
This Is My Truth Tell Me Yours
This Is My Truth Tell Me Yours é o quinto álbum de estudio da banfa galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, editado o 14 de setembro de 1998 polo selo Epic Records. O disco gañou o premio ao mellor álbum británico nos Brit Awards de 1999.
Feira da ciencia e tecnoloxía
Unha feira da ciencia e tecnoloxía é unha feira onde se presentan montaxes e investigacións científicas e tecnolóxicas. A denominación pode variar dependendo da dedicación temática, concepción do desenvolvemento ou mesmo do país (varios exemplos poden incluír, Galiciencia, Feira da Ciencia de Ribadeo , Expociencia , Exporecerca Jove , Euroscience , Google Science Fair etc)
Algunhas delas celébranse en grandes espazos e teñen proxección internacional. Outras son celebradas en institucións educativas de grao medio co fin de achegar os novos descubrimentos ao alumnado.
Introdución
Unha feira de ciencia é en xeral unha feira onde os participantes presentan os resultados dos seus proxectos de ciencias en xeito de informe, mural e/ou modelos que teñan creado. As feiras de ciencia permítenlles ós escolares expoñer e, ás veces, tamén competir en actividades de ciencia e/ou tecnoloxía.
Proxectos longos de ciencia son raros nos centros escolares, nos Estados Unidos, lugar onde eclosionou a realización de feiras de ciencia, pero tamén en xeral ó ancho do mundo. As feiras de ciencia proporcionan un mecanismo ós estudantes cun grande interese en ciencia para dispor dun titor que pode coincidir co propio profesor ou ser totalmente alleo, pertencente a unha universidade próxima, por exemplo, e que poden proporcionar instrución e equipamento que os centros de ensino non poden afrontar.
Nos Estados Unidos de América, as feiras de ciencia fixéronse populares nos 1950, coa ISEF, coñecida entón como a Feira de ciencia Nacional. O interese na ciencia estaba por entón alto despois do horror das dúas bombas atómicas e o nacemento da televisión. Ó progresar a década, as historias de ciencia nas noticias, como a vacina de Jonas Salk para combater a polio e os lanzamentos do Programa Sputnik, xuntaron a ciencia ficción e a realidade e trouxeron un número crecente de estudantes ás feiras.
Into the Void
"Into the Void" é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 10 de xaneiro do 2000 como parte do seu álbum The Fragile. Foi rodado un videoclip para a canción dirixido por Walter Stern e Jeff Richter.
Nilo Azul
O Nilo Azul (al-nahr al-Azraq, النهر الأزرق) é un longo río africano que nace en Etiopía e discorre tamén polo Sudán, onde se une, en Khartún, co Nilo Branco, para dar formalmente lugar á formación do río Nilo.
Descrición
O Nilo Azul nace no lago Tana, un gran lago de 2.156 km² localizado na meseta norte de Amhara, a 1.788 m de altitude. A este lago chegan uns cincuenta arroios que se mesturan nas súas augas; ao máis grande de todos eles os etíopes chámanlle Abbay Wenz, «río grande» ou, comunmente, Abbay (አባይ), e din que é o verdadeiro Nilo Azul; nace nun bosquiño de árbores que se elevan nunha pradería de herba curta, nun lugar onde as augas emerxen burbuxeando duns pozos que se atopan ocultos entre a vexetación.
A uns 32 km do lago Tana, cara ao sueste, na meseta etíope, xorden as fervenzas do Nilo Azul ou de Tis Abay, nome que significa «auga fumarenta». Neste lugar hai establecida unha central hidroeléctrica non moi grande. A partir de aí xa se lle pode chamar, sen ningunha dúbida, Nilo Azul. Á parte desta pequena central, os etíopes non explotan as augas do seu río Nilo nin para obter enerxía nin para regadío.
O curso deste río debuxa unha curva moi ampla polo país, en forma de arco, a través da rexión montañosa central de Etiopía e despois segue cara ao norte, cara ao Sudán. Este é un percorrido de máis de 800 km, ao longo do cal o río vai tomando un desnivel de aproximadamente 1.200 m. As augas van escavando aos poucos un canón, cuxas paredes son de rocha volcánica, que chega a ter unha anchura de 25 a 30 m, ao mesmo tempo que van transportando cara ao deserto o limo que proporcionan as terras altas de Etiopía.
No Sudán, o río recibe pola marxe dereita o seu principal afluente, o río Dinder (en árabe, Nahr Ad-dindar), con 480 km de lonxitude, que tamén nace preto do lago Tana, pero que ten un curso moi diferente, sempre cara ao oeste-suroeste.
Tras o seu percorrido polas terras etíopes, o Nilo Azul chega a Khartún no Sudán e alí únese co Nilo Branco; xuntos darán as súas augas ao Nilo propiamente dito. As inundacións anuais do Nilo débense en gran parte ao Nilo Azul que ofrece ao longo do ano moitas variacións no seu caudal. Na confluencia en Khartún de ambos os ramais, o Branco e o Azul, o Nilo Azul achega ao redor do 80% do caudal total do Nilo, mentres que o Branco achega a 20% da auga do mundo restante.
O río supuxo desde tempos remotos unha barreira que en certo xeito dividía o país en dous. Durante moitos anos e ata o século XX só dispoñían de dous pontes construídos en pedra con morteiro. Máis tarde foron construídos outro tres moito máis modernos e funcionais, de aceiro e formigón, con dous carrís de circulación.
O tramo xeográfico do Nilo Azul ofrece unha serie de dificultades aínda hoxe no século XXI, como os rápidos, que dificultan a navegación polo río; as cuadrillas de bandidos que merodean por aquelas terras, chamadas shifta, os indíxenas da conca baixa cuxas xavelinas poden chegar a ser un perigo para calquera visitante; os crocodilos, de gran tamaño; a calor asfixiante e os parasitos que provocan enfermidades febrís.
A Ferrería, Santo André, As Nogais
A Ferrería é unha localidade pertencente á parroquia de Santo André concello das Nogais. Dista da capital municipal 1 km saíndo pola N-VI en dirección á Coruña.
Adícase principalmente á agricultura. Entre os seus monumentos destacan as pontes sobre o regueiro de Santo André e a ponte sobre o río Navia, que serve de linde entre o concello das Nogais e Becerreá. Do outro lado da ponte está A Ferrería, na parroquia de Agüeira, do concello de Becerreá, constituíndo todo un mesmo núcleo de poboación pero pertencente a dous concellos.
Foguete
miniatura|190px|dereita|Foguetes. [[Fogos de artificio.]] A palabra foguete, en termos xerais, aplícase a calquera dispositivo propulsado a reacción pola expulsión dos gases xerados nunha cámara de combustión.
Características
O impulso para propulsar un foguete baséase na terceira lei da dinámica, debida a Isaac Newton. Esta lei afirma que para cada acción existe unha reacción da mesma intensidade e sentido oposto.
Tipos
Os foguetes pódense dividir en dous tipos: En ámbolos dous casos chámase motor á cámara de combustión onde se queima o carburante. Nun foguete de carburante líquido os combustibles propulsores almacénanse en tanques separados e fanse entrar en cantidades adecuadas dentro do motor; nos foguetes de carburante sólido a carga propulsora almacénase e quéimase dentro do motor.
Etimoloxía
A palabra foguete utilízase moitas veces para referirse tanto ao dispositivo que produce o empurrón como ao conxunto do vehículo propulsado. Para evitar a ambigüidade, sobre todo nos casos de vehículos grandes, como os mísiles ou os foguetes de lanzamento espacial, chámase motor do foguete ao dispositivo propulsor do mesmo.
Filmes de Laos propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Laos presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2017. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Laos para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes do Reino Unido propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
O Reino Unido presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional de xeito irregular dende o ano 1991. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos. O Reino Unido ten unha das industria cinematográficas máis visibles e os seus filmes, actores, actrices e equipo teñen un lugar destacado entre os nomeados ós Óscar dende a década de 1930. Porén, a gran maioría dos filmes británicos non son elixibles nesta categoría por estar producidos en inglés.
Até o ano 2022, o Reino Unido presentou dezanove filmes para a consideración da Academia dos Óscar, chegando a ser nomeados dous deles. Moitos dos filmes foron rodados por directores de Gales, e foron parcial ou completamente rodados en lingua galesa.
Os candidatos británicos son escollidos pola British Academy of Film and Television Arts (BAFTA).
Vitória Futebol Clube
Uniforme
Cabe resaltar que a cor púrpura é a cor principal na Heráldica da cidade de Setúbal.
Filmes do Reino Unido propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Reino Unido para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Selección de fútbol de Liechtenstein
A Selección de fútbol de Liechtenstein é o equipo representativo de Liechtenstein nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Liechtenstein (Liechtensteiner Fussballverband), pertencente á UEFA.
Historia
A selección de Liechtenstein ten unha traxectoria internacional relativamente curta. O seu debut oficial non chegou ata 1981, cando xogou un encontro amigábel contra, que rematou con empate por 1−1. Pero a súa estrea en torneos internacionais faríase esperar ata a Eurocopa 1996. Na fase de clasificación Liechtenstein quedou emparellada no grupo con, , , e a. A pesar de lograr un meritorio empate a cero contra os, Liechtenstein perdeu o resto dos partidos disputados, situándose como un dos combinados mais débiles do continente europeo.
A súa debilidade confirmouse nas previas da Mundial de 1998, encaixando a peor derrota da súa historia, un 1−11 contra. O país tería que esperar á clasificatoria para a Eurocopa 2000 para lograr a súa primeira vitoria nun torneo internacional. Foi o 14 de outubro de 1998, cando lograron vencer por 2−1 a. Pese a iso, Liechtenstein rematou novamente como colista do seu grupo de clasificación, cun total de catro puntos. Na clasificación para o clasificatorias para o Mundial 2002, na que Liechtenstein perdeu os oito encontros disputados sen anotar nin un solo gol.
A participación na fase previa da Eurocopa 2004 iniciouse cun inicio prometedor ante Macedonia cun empate a cero e aínda que mostrou unha gran melloría non puido sumar ningún outro punto en toda a clasificación. Esta progresión quedou certificada na fase de clasificación para o Mundial 2006 onde acabaría con oito puntos no seu grupo evitando por primeira vez selo farolillo vermello  do seu grupo. Na fase de clasificación para a Eurocopa 2008 sumou sete puntos, froito de dúas vitorias (ante Letonia e Islandia) e un empate (tamén ante os Islandeses ).
Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Bolivia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1995. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, catorce filmes bolivianos foron presentados para competir polo Óscar ó mellor filme internacional mais ningún deles foi finalmente nomeado. Tres dos filmes foron dirixidos por Juan Carlos Valdivia. As propostas de Bolivia son designadas pola Asociación de Cineastas Bolivianos (Asocine).