cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pfizer
Vacina para a COVID-19
En 2020, o tozinamerán foi aprobada en diferentes países como os Estados Unidos, o Reino Unido, México, O Salvador, Costa Rica, Chile, Panamá...; así como na Unión Europea.
Controversias
Os laboratorios Pfizer e as súas subsidiarias foron condenados pola xustiza en varias ocasións:
Chantix
O Chantix, a vareniclina que se utiliza para que as persoas deixen de fumar, foi relacionado cun maior risco de infarto, ACV e outros problemas cardiovasculares graves para fumadores que non posúen antecedente cardíaco segundo unha publicación médica canadense da Canadian Medical Association.
O informe baséase en 14 probas clínicas con 8200 pacientes nos que o 1,06% tiveron problemas cardiovasculares graves do 0,82% dos que só tomaron un placebo. En 2010, o produto acumulou vendas por US$755 millóns. A resposta por parte da Administración de Alimentos e Drogas (FDA) estadounidense foi que realizarían probas clínicas para ver as posibles implicacións de risco cardíaco.
Celebrex
En 2004 foi a empresa Pfizer quen anunciou que o seu medicamento para a artrite chamado Celebrex demostrou a súa capacidade de duplicar o risco de sufrir ataques cardíacos nunha proba de prevención do cancro que tivo lugar logo de que outra farmacéutica, Merck, retirase do mercado un medicamento ―o Vioxx― por devandita razón.
Ambos os medicamentos pertencen ao grupo de inhibidores selectivos da COX-2, do mesmo xeito que o medicamento da compañía, o Bextra. Un analista da Prudential Equity Group declarou que «sería xusto se nos preguntásemos agora se o Celebrex e o Bextra poderían ser retirados do mercado». Pero Pfizer non demostrou ningunha intención de retirar o medicamento do mercado, menos aínda cando en 2003 obtivo co medicamento ganancias de US$1900 millóns de dólares e uns US$687 millóns ese mesmo ano polo Bextra, sendo ambos os medicamentos lanzados ao mercado en 1999.
A Casa Grande, Buciños, Carballedo
miniatura|Carballo da Casa Grande miniatura|Detalle do carballo A Casa Grande é un lugar da parroquia de Buciños, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece a poboación, si no SIXPAC e no Nomenclátor de Galicia. Está moi preto de Loureiro.
Toponimia
O topónimo diríase case igual en latín,, co mesmo significado.
Patrimonio
Como o seu nome indica é unha das casas boas da contorna. Desta casa é orixinario Don José Antonio Ribadeneira, auditor da Santa Rota Romana e bispo de Valladolid ata a súa morte en 1856. El foi quen trouxo para Buciños as reliquias do San Pexerto en 1823, unha riqueza para esta parroquia. A casa foi saqueada e tomada como cuartel xeral no tempo da Francesada.
Diante da entrada da casa atópase unha das árbores senlleiras de Galicia, un carballo coñecido como o avó de Europa.
GNK Dinamo Zagreb
O NK Dinamo Zagreb (en croata: Građanski Nogometni Klub Dinamo Zagreb) é un club de fútbol da cidade de Zagreb, Croacia. Fundouse en 1945 e mantén unha gran rivalidade co Hajduk Split, co cal disputa o Derbi Eterno de Croacia.
Trátase do actual campión da Prva HNL, Primeira División de Croacia.
Historia
Despois da segunda guerra mundial, os tres equipos de fútbol de Zagreb (HAŠK, Građanski e Concordia) foron desmantelados e creouse un novo equipo a partir deses clubs, que chamouse Dinamo, o 9 de xuño de 1945. O novo equipo nutriuse principalmente de xogadores do Građanski (dirixidos polo seu anterior adestrador, Marton Bukovie) e comezou a xogar no antigo estadio do HAŠK. Posteriormente o equipo tomou as cores do Građanski e, desde 1969, un escudo similar ao dese antigo club.
Durante a época na que o equipo permaneceu na República Federal Socialista de Iugoslavia, o Dinamo Zagreb logrou catro Ligas de Iugoslavia (1948, 1952, 1958 e 1982), sete Copas de Iugoslavia (1951, 1960, 1963, 1965, 1969, 1980 e 1983), a Copa de Feiras 1966-67 e a Copa dos Balcáns de 1977.
The Wall
The Wall é un álbum de estudio e o décimo terceiro da banda británica Pink Floyd publicado en 1979. Gravouse entre abril e novembro baixo a dirección do produtor Bob Ezrin e dos membros de Pink Floyd David Gilmour e Roger Waters. Foi lanzado o 30 de novembro do mesmo ano no Reino Unido e o 8 de decembro nos Estados Unidos.
GNK Dinamo Zagreb
Historia
Tras a independencia de Croacia en 1991, o equipo cambiou a súa denominación e pasou a chamarse HAŠK-Građanski, para en 1993 cambiar de novo o seu nome ao de Croacia Zagreb. O cambio de nome trataba de renegar de Iugoslavia, pero non contou co apoio dos seus seareiros, que continuaban chamando ao equipo Dinamo e vían o cambio como unha traizón á historia do club. Finalmente, no ano 2000 o club recuperou o nome NK Dinamo Zagreb.
The Wall
Está considerado como un dos mellores álbums dos Pink Floyd (xuntamente con The Dark Side of the Moon e Wish You Were Here), e é recoñecido como un clásico do rock.
GNK Dinamo Zagreb
Historia
Co nacemento da Prva HNL mantén unha rivalidade co Hajduk Split polo dominio dos campionatos nacionais. O club logrou 10 campionatos de Liga, 9 copas e 8 supercopas desde entón.
Estadio
O NK Dinamo Zagreb xoga de local no estadio Maksimir, inaugurado en 1912 e con capacidade para 40.000 espectadores.
Flora Tristán
Flora Célestine Thérèse Tristán, nada en París en 1803 e finada en Bordeos o 14 de novembro de 1844, foi unha pensadora feminista e socialista francesa.
Traxectoria
Filla dun coronel español natural do Perú e nai pertencente á burguesía parisiense refuxiada en España por mor da Revolución francesa, o pai de Flora, agregado militar en París morre en 1807 sen poder regularizar o seu matrimonio polas pexas que tiñan os militares españois para casar con estranxeiras. A confiscación dos bens dos españois residentes en Francia ordenada por Napoleón supuxo a confiscación da residencia familiar, Le Petit Chateau e a ruína da familia, Flora ten que poñerse a traballar aos 16 anos nun obradoiro de cerámica propiedade de André Chazal, con quen casa aos 18 anos logo de quedar preñada del, non foi un matrimonio feliz e aos poucos anos sepáranse de común acordo con dous fillos e un terceiro en camiño. En 1826 Flora iniciou un novo proxecto vital en Inglaterra, traballando como gobernanta, cos cartos reunidos emprendeu en 1833 unha viaxe ao Perú para reclamar a herdanza de seu pai. Tras tan só conseguir o pago dunha pensión mensual, regresou a Francia ao seguinte ano.
Xa en Francia comezou a súa actividade pública, primeiro dirixindo peticións ao parlamento francés para abolir a pena de morte, para o restablecemento do divorcio e escribindo folletos sobre a necesidade de acoller ben ás mulleres estranxeiras.
En 1837 publicou Pérégrinations d'une paria, impresións sobre a súa viaxe ao Perú e o poder da oligarquía crioula, Perú (1837), que foi un éxito editorial. O home que estivera casado con ela férea a causa do preito que mantiña pola custodia da súa filla Ana, futura nai de Paul Gauguin, que gañara Flora. Para repoñerse vai a Inglaterra a pasar unha temporada entrando en contacto coas ideas de Robert Owen e o movemento chartista que complementou co coñecemento das de Henri de Saint Simon e Charles Fourier e, de volta a Francia, percorreu as cidades francesas para promover as ideas da solidariedade obreira e anticipouse ás ideas de Karl Marx ao propoñer a creación dunha Internacional Obreira na súa obra L'Union ouvrière (1843). En 1843 emprendeu unha campaña itinerante por toda Francia, esgotada e enferma morreu en Bordeos.
Tomé (nome)
miniatura|300px|A incredulidade de San Tomé ([[Caravaggio)]]
Non se trata dun nome de orixe bíblica, mais si dunha palabra en aramaico para designar xemelgo:  תום, Tôm, Tômâ ou Tau'ma, posteriormente traducida a lingua grega como Δίδυμος ou Didymos. Como se utilizaba esa palabra xunto ao nome de Xudas Tomé nos escritos bíblicos para distinguilo de Xudas Iscariote e de Xudas Tadeo, acabouse por se consagrar esa palabra como un antopónimo, na forma de San Tomé. Ata hoxe cuestiónase de quen era realmente irmán xemelgo Xudas Tomé, talvez de Xudas Tadeo. Do grego, o nome foi traducido ao latín Thomas, de aí as dúas variantes lexítimas en galego portugués: Tomás e Tomé, e posteriormente ao xermánico Thomas.
O nome Tomé non era moi popular, ata o século XII cando ten lugar o martirio de San Tomé Becket. Nos séculos posteriores o sentido relixioso do nome foi reforzado por outras personalidades católicas, como Tomé de Aquino. Hoxe, aínda, non se asocia tanto este nome á relixiosidade coma outros máis populares.
As versións femininas do nome tanto en galego coma en portugués son: Tomasina ou Tomasiana. Outras versións femeininas noutras linguas son Tomasa, Tamsin, Tasmina, ou Tammy. O diminutivo en galego sería Tomesiño. Tom, Thom ou Tommy son abreviacións de Thomas (Tomé) comúns nas linguas aglosaxoas. Tommie é unha variante pouco común. En sinaturas, o nome Thomas acostuma ser abreviado a Thos. Tam é unha abreviación común utilizada en Escocia.
O nome en Galiza
En setembro de 2015, 55 varóns galegos levaban este nome, repartidos todas nas provincias da Coruña, Lugo e Pontevedra
Foi un nome común na antiguidade, xa que existen 47 parroquias galegas que teñen a San Tomé como patrón (véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de San Tomé).
Agustín de Argüelles Álvarez
Agustín de Argüelles Álvarez, nado en Ribeseya o 18 de agosto de 1776 e finado en Madrid o 26 de marzo de 1844, alcumado «o Divino» pola súa oratoria durante as Cortes de Cádiz, foi un avogado, político e diplomático español. Foi presidente das Cortes en 1841 e titor da Raíña Isabel II.
Traxectoria
Fillo segundo de José Antonio de Argüelles e Uría, morgado en Ribeseya, e de Teresa Álvarez González, a súa segunda muller. Estudou Dereito na Universidade de Oviedo e en 1800 trasladouse a Madrid, onde grazas ao seu dominio do inglés empregouse na Secretaría de Interpretación de Linguas. En 1806, o valido de Carlos IV, Manuel Godoy, enviouno a Londres como embaixador especial para que trabase conversas co Goberno británico de cara a suscitar unha alianza contra Napoleón Bonaparte.
En 1808, a raíz do levantamento español contra as tropas napoleónicas, regresou a España a requirimento do seu paisano Gaspar Melchor de Jovellanos e estableceuse en Sevilla, cidade non ocupada polos franceses onde tiña a súa sede a Xunta Suprema Central. Foi secretario da Real Xunta de Facenda e Lexislación, cuxos traballos anticiparon os das Cortes de Cádiz, e despois deputado por Asturias a ditas cortes, onde participou activamente na redacción da primeira constitución española, destacando polos seus intentos de abolición da escravitude e pola súa oposición ao tormento como proba xudicial. Debido á súa oratoria vibrante e emotiva sería alcumado «o Divino».
Coa volta de Fernando VII a España e a restauración absolutista, Argüelles foi enviado como presidiario a Ceuta en 1814 e ao ano seguinte á localidade mallorquina de Alcúdia, en cuxa prisión pasaría cinco anos. Rehabilitado tralo pronunciamento de Riego, foi nomeado ministro da Gobernación. Despois do goberno liberal exiliouse a Inglaterra en 1823 e sobreviviu como bibliotecario de Lord Holland, con quen mantiña amizade dende a embaixada especial que desempeñara no Reino Unido por ordes de Godoy dúas décadas antes. No exilio escribiu a súa principal obra teórica: Examen histórico de la reforma constitucional en España, que vería a luz en Londres en 1835. miniatura|180px|Monumento a Argüelles en Madrid, por José Alcoverro. Trala morte de Fernando VII, regresou a España en 1834, participando na redacción da constitución de 1837. Foi elixido deputado por Asturias e nomeado preceptor de Isabel II durante a súa minoría de idade por Baldomero Espartero, tras perder a votación nas Cortes Xerais fronte a este para ser elixido rexente de España. En 1844 volveu ser elixido deputado, inda que esta vez por Madrid, ese mesmo ano faleceu no seu domicilio dun ataque de apoplexía.
Doce anos despois da súa morte, o Concello de Madrid bautizou co seu nome a un dos barrios do Ensanche de Madrid, o que se edificou na parte alta da Montaña do Príncipe Pío. O barrio foi levantado entre 1856 e 1884. Desde 1902, con motivo das festividades pola coroación de Afonso XIII, levantouse na súa honra unha estatua esculpida en mármore polo catalán José Alcoverro.
En Vigo ten unha praza adicada, que antes se chamaba Praza da Herba.
Castro de Angrois
O castro de Angrois é un poboado fortificado situado en Angrois, parroquia de Sar, no concello de Santiago de Compostela. Tamén é coñecido co nome de castro de Santa Lucía. O seu código de catalogación na Dirección Xeral de Patrimonio é GA15078042.
Este castro ten un recinto central ao que se une un socalco setentrional. Este recinto, coñecido como a croa do castro, sitúase na parte máis alta do outeiro. Nesta zona aparecen numerosos afloramentos de rocha, polo que a potencia estratigráfica debe de ser escasa. Non ten estruturas defensivas visibles polos lados meridional, oriental e occidental, seguramente porque non o precisa. Porén, polo norte ten un terraplén bastante pronunciado que illa a croa do socalco inferior. Este socalco é bastante amplo e ten unha rampla de acceso frontal na liña defensiva do socalco exterior e na croa.
O castro está fortemente rebaixado na zona sur por unha antiga canteira explotada principalmente para a construción da estrada N-525, mentres que a ladeira norte foi case totalmente destruída polas obras da autoestrada AP-9. Os traballos arqueolóxicos realizados ata o momento son, en xeral, escavacións e sondaxes de pequena extensión no contexto de traballos de control de obras públicas. Por exemplo, nos traballos da autoestrada fixéronse sondaxes para comprobar a calidade do material básico e a potencia estratigráfica do solo. Atopáronse materiais como tellas romanas, cerámica lisa de cor rosáceo e escoura de fundición. Durante as escavación no ano 2008 para a construción do AVE, encontráronse restos dunhas murallas cara a zona norte.
Hai outro castro nas súas proximidades, o castro do Coto, situado no monte do Coto, na parroquia de Santa María de Marrozos.
A noite vai coma un río
A noite vai coma un río é unha obra dramática de Álvaro Cunqueiro publicada en 1974 (e 2003 ) por Galaxia e reeditada pola mesma editorial na Obra en galego Completa I (1980). Xa fora publicada en 1965 no número 10 da revista Grial.
En 1974 engádese un monólogo de dona Inés. Foi escrita para figurar nunha primeira versión en galego do que logo sería a novela en castelán Un hombre que se parecía a Orestes, na que se dan algúns anacos.
Contido
Peza dramática nun prólogo e dúas xornadas, divididas en cinco cadros e un epílogo.
Dramatis personae: O correo, El Rei, O músico, O Capitán, O Morto, O Mendiño, Ana Modesta, Dona Inés, Liria, Alcántara, A Viúva; Mulleres, soldados, xentes que van e veñen, A noite
O asunto pasa nun país moi lonxe.
Prólogo
No Paso de Valverde, na torre de dona Inés.
Ana Modesta e outras mulleres dialogan sobre os soldados e a guerra. Despois Ana Modesta fala co Correo sobre as cartas de amores que non chegan a dona Inés. O Correo méntelle a dona Inés sobre o cabaleiro de Florencia.
Primeira xornada
Entra o Músico que dialoga con Ana Modesta e logo con dona Inés sobre o amor. Logo o Correo trae a El Rei e ponlle os ollos de vidro. El Rei quéixase de ser viúvo, de ser casado de neno e de no coñecer o amor, de que as mulleres suspiren polo Capitán, que é seu criado. Falan de amor o Capitán e dona Inés:
Segunda xornada
No xardín da Torre de Paso Valverde
Dona Inés fai un longo pranto polo xastre morto, que é un pranto por si mesma, pola ausencia de amor:
Epílogo
Unha noite pecha na fraga de Esmorís.
El Rei, o Capitán, o Correo, a Viúva, as mulleres buscan na noite o Camiño Real. Pasa dona Inés cunha rosa na man:
Significado
Segundo Laura Tato Fontaíña: ligazón=https://gl.wikipedia.org/wiki/Ficheiro:Coru%C3%B1a,_praza_do_Humor_01-02a.JPG|miniatura|Praza do Humor (antigamente praza dos Ovos), [[A Coruña.]] É unha traxedia breve e intensa, a exposición lírica da arela hu­mana de ato­par unha resposta que dea razón á vida e á morte. A protagonista é dona Inés de Valverde que, cunha flor na man, representativa da súa permanente disposición á entrega espiritual, camiña pola vida en irremediábel soidade. É unha personaxe feminina de rango universal.
Virxinia Occidental
Virxinia Occidental é coñecida polas súas montañas, pola súa minería do carbón e pola súa industria forestal. É tamén coñecida polas súas belas paisaxes naturais e como destino turístico para as persoas interesadas en actividades ao aire libre tales como o esquí, rafting en balsa, escalada, pesca, excursionismo e caza.
Virxinia Occidental ten fronteira con Pensilvania ao norte, con Ohio ao norte e ao oeste, con Kentucky ao oeste, por Maryland ao norte e ao leste e con Virxinia ao leste e ao sur. Os ríos Ohio e Potomac forman parte dos límites do estado.
Xeografía
Virxinia Occidental é o único estado na nación localizado completamente dentro da cordilleira dos Apalaches, e no que tódalas súas áreas son montañosas; por esta razón é alcumado The Mountain State (O Estado Montaña). Aproximadamente o 75 % do estado está dentro das rexións Meseta Cumberland e Meseta Allegheny. Aínda que o relevo non sexa moi alto, estas rexións son extremadamente accedentadas na maior parte das áreas.
Na liña estatal do Leste con Virxinia, os altos picos na rexión Bosque Nacional Monongahela crean unha illa de clima mais frío e ecosistemas similares aos do norte de Nova Inglaterra e o leste do Canadá. O punto máis alto do estado é Spruce Knob, con 1.482 m de altitude e está cuberto por un denso bosque boreal de abetos en altitudes por encima de 1.220 m. Spruce Knob está dentro do Bosque Nacional Monongahela e é unha parte da Spruce Knob-Seneca Rocks National Recreation Area. Tamén poden atoparse dentro do bosque un total de seis áreas de páramo. Saíndo do bosque, ao sur, o New River Gorge é un profundo canón de 304 m esculpido polo New River. O Servizo de Parques Nacionais controla unha parte do desfiladeiro e o río que foi designado como o New River Gorge National River, un dos só 15 ríos nos Estados Unidos con este nivel de protección.
Outras áreas baixo protección e control inclúen: A vexetación nativa na maior parte do estado era orixinalmente o bosque de madeira dura cunha mestura de carballo, castiñeiro, pradairo, faia, e piñeiro branco, con salgueiro e sicómoro americano ao longo dos cursos de auga do estado. Moitas das áreas son ricas en biodiversidade e beleza paisaxística, un feito que é apreciado pola poboación de Virxinia Occidental, que se refiren ao seu fogar como Almost Heaven (Case o Ceo).
Os estratos de roca subxacentes son pedras areniscas, lousas, camas de carbón bituminoso, e pedras calcarias depositadas cerca da contorna dos bordos de sedimentos procedentes das montañas ao leste, e nun mar interior pouco profundo no oeste. Algúns leitos presentan un ambiente de pantano costeiro, algún delta de río, algo de auga superficial. O nivel do mar elevouse e caeu moitas veces durante as eras Mississippian e Pensilvanian (Épocas do Período Carbonífero), creando unha variedade de estratos de roca. As Montañas Apalaches son unhas das máis antigas da terra, formadas hai máis de 300 millóns de anos.
Clima
O clima de Virxinia Occidental está entre un clima subtropical húmido (Clasificación climática de Köppen Cfa) nas elevacións mais baixas da parte suroeste do estado (incluído Huntington) e partes do Eastern Panhandle ao leste dos Apalaches con cálidos e húmidos veráns e invernos suaves. O resto do estado ten un clima continental húmido (Clasificación climática de Köppen Dfa, excepto Dfb nas zonas máis altas) con calorosos e húmidos veráns e invernos fríos, que aumentan en severidade cando aumenta a elevación. Con todo, o clima é cambiante en tódalas partes do estado. As zonas mais rigorosas esténdense desde a zona 5b nos Apalaches centrais á zona 7a nas partes mais calorosas das estribacions máis baixas. No Eastern Panhandle e o Val do río Ohio as temperaturas son o bastante quentes para ver e cultivar plantas subtropicais como a magnolia grandiflora, albizia julibrissin, liquidámbar americano e ocasionalmente algunhas palmas de agulla e sabales menores. Estas plantas non prosperan noutras partes do estado.
As temperaturas medias en xaneiro móvense entre os -2 °C cerca do Río Cheat e os 5 °C ao longo de seccións da fronteira con Kentucky. A media de xullo vai dos 19 °C ao longo da rama norte do Río Potomac a 24 °C na parte occidental do estado. O clima é máis frío nas montañas que nas seccións menos elevadas do estado.
A precipitación anual esténdese de menos de 810 mm na sección inferior do Leste, a máis de 1.400 mm nas partes máis altas de Allegheny Front. Practicamente máis da metade das precipitacións de choiva ocorren de abril a setembro. As néboas densas son comúns en moitos vales da sección Kanawha, sobre todo o Val Tygart. A neve polo xeral dura só uns días nas partes menos elevadas do estado, pero pode persistir durante semanas nas áreas de montaña máis altas. Unha media de 86 cm de neve cae anualmente en Charleston, aínda que durante o inverno de 1995-1996 máis de tres veces esa cantidade caeu en varias cidades do estado, establecendo novos máximos nos rexistros de nevadas.
Demografía
200px|dereita|miniatura|Pirámide de idadade de Virxinia Occidental. De acordo co censo nacional de 2000, da Oficina do Censo dos Estados Unidos, a poboación de Virxinia Occidental era de 1.808.344 habitantes, un crecemento do 0,8% en relación á poboación do estado en 1990 que era de 1.793.477 habitantes. Unha estimativa realizada en 2005 calcula a poboación do estado en 1.816.856 habitantes, un crecemento do 1,3% en relación á poboación do estado en 1990, do 0,5%, en relación á poboación do estado en 2000, e do 0,2% en relación á poboación estimada en 2004.
O descenso da poboación natural entre 2000 e 2005 foi de 3.296 habitantes - 108.292 nacementos 111.588 falecementos - o crecemento poboacional causado pola inmigración foi de 14.209 habitantes, mentres que a migración interestatal incrementouse en 3.691 habitantes. Entre 2000 e 2005, a poboación de Virxinia Occidental creceu en 8.506 habitantes.
O 5,6% da poboación de Virxinia Occidental posúe menos de 5 anos de idade, o 22,3% posúe menos de 18 anos de idade e o 15,3% da poboación do estado posúe 65 anos ou máis de idade. A poboación de sexo feminino compón aproximadamente o 51,4% da poboación do estado.
Razas e etnias
Composición racial da poboación de Virxinia Occidental:
Os cinco maiores grupos étnicos de Virxinia Occidental son americanos que forman o 23,2% da poboación do estado (principalmente descendentes de irlandeses ou escoceses), alemáns (17,2%), irlandeses (13,5%), ingleses (12%) e italianos (4,8%).
Economía
200px|dereita|miniatura|Moeda de 25 centavos de [[Dólar estadounidense|dólar de Virxinia Occidental.]]
O Produto Interior Bruto de Virxinia Occidental foi de 53.782 millóns de dólares en 2005. A renda per cápita do estado, pola súa banda, foi de 29.602 dólares, a segunda máis pequena do país, só detrás de Mississippi. A taxa de desemprego é do 5,3%.
O sector primario supón o por 5% do PIB de Virxinia Occidental. Xuntas, a agricultura e a gandería o 1% do PIB do estado, e empregan aproximadamente 29,9 mil persoas. Os efectos da industria madeireira e da pesca non son de gran magnitude na economía do estado. Virxinia Occidental posúe preto de 21 mil granxas, que cobren aproximadamente o 85% do estado. Os principais produtos da industria agropecuaria son as aves, carne e leite gañado bovino, palla, millo, tabaco, mazá e pexego.
O sector secundario achega o 18% do PIB. A industria de manufactura co 16% do PIB do estado, emprega aproximadamente a 84,6 mil persoas. O valor total dos produtos fabricados no estado é de 9.000 millóns de dólares. Os principais produtos industrializados fabricados no estado son produtos químicos, mobles de madeira e equipamentos de transportes. A minería achega o 7% do PIB, empregando a preto de 26,3 mil persoas. O principal recurso natural extraído no estado é o carbón. Outros recursos naturais importantes son petróleo e granito. A industria de construción supón o 5% do PIB do estado, empregando aproximadamente a 48,9 mil persoas.
O sector servizos supón a maioría do PIB de Virxinia Occidental, co 77%. Cerca do 18% do PIB do estado é xerado a través de servizos comunitarios e persoais. Este sector emprega preto de 263,6 mil persoas. Os Servizos gobernamentais responden polo 16% do PIB, empregando aproximadamente 84,6 mil persoas. O comercio por xunto e polo miúdo son o 15% do PIB do estado, e emprega aproximadamente a 192,8 mil persoas. Os Servizos financeiros e inmobiliarios preto de 15% do PIB do estado, empregando aproximadamente 46,9 mil persoas. Transportes, telecomunicacións e servizos públicos empregan unhas 44,9 mil persoas, e responden polo 11% do PIB. O 99,5% da electricidade xerada no estado é producida en centrais termoeléctricas a carbón. O resto é producido en pequenas centrais hidroeléctricas e en centrais termoeléctricas a petróleo ou gas natural.
Educación
Ao converterse nun estado, en 1863, Virxinia Occidental estableceu un sistema de escolas públicas. En 1933, os 398 distritos escolares do estado foron reorganizados en 55 distritos, cada unha operando dentro de cada condado.
En 1999, as escolas públicas do estado atenderon preto de 291,8 mil estudantes, empregando aproximadamente a 21,1 mil profesores. Escolas privadas atenderon preto de 15,9 mil estudantes, empregando aproximadamente a 1,5 mil profesores. O sistema de escolas públicas do estado supuxo preto de 1.987 millóns de dólares, e o gasto das escolas públicas é de aproximadamente 7,2 mil dólares por estudante. Cerca do 78,7% dos habitantes do estado con máis de 25 anos de idade posúen un diploma de ensino secundario.
A primeira biblioteca de Virxinia Occidental foi fundada en 1808, en Wheeling. A primeira biblioteca pública, pola súa banda, foi fundada o 18 de maio de 1859, no Condado de Ohio. Actualmente, o estado posúe preto de 97 sistemas de bibliotecas públicas, que moven unha media de 4,4 libros por habitante.
Transportes e medios de comunicación
O primeiro xornal de Virxinia Occidental, o Potomak Guardian and Berkeley Advertiser, foi publicado por primeira vez en 1790, en Shepherdstown. O xornal máis antigo do estado aínda en circulación, pola súa banda, é The Intelligencer, impreso en Wheeling por primeira vez en 1852. Actualmente, son publicados no estado 97 xornais, dos cales 21 son diarios.
A primeira estación de radio de Virxinia Occidental foi fundada en 1923, en Huntington. A primeira estación de televisión foi fundada en 1949, tamén en Huntington. Actualmente, Virxinia Occidental posúe 123 estacións de radio - dos cales 51 son AM e 72 son FM - e 11 estacións de televisión.
Tribunal de Xustiza da Unión Europea
O Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) é unha Institución da Unión Europea (UE) á que está encomendada a potestade xurisdicional ou poder xudicial na Unión. A súa misión é interpretar e aplicar o Dereito da Unión Europea, e caracterízase pola súa natureza orgánica composta e o seu funcionamento e autoridade supranacionais. Até a entrada en vigor, o 1 de decembro de 2009, do Tratado de Lisboa a súa denominación era a de «Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas».
Na Institución conviven dous órganos necesarios: o Tribunal de Xustiza (TXUE) e un Tribunal Xeral (TX), creado en 1989. O Tratado de Lisboa permite tamén a creación dos chamados Tribunais especializados, que coñecen en primeira ou única instancia de materias concretas. Nese sentido, existiu un Tribunal da Función Pública, creado en 2005, que operou até 2016, momento en que as súas competencias reverteron ao Tribunal Xeral.
As sentenzas do TXUE e do TX teñen carácter vinculante nos Estados membros. Como xa se expuxo en prontas sentenzas (Costa vs. ENEL): o Tribunal de Xustiza da Unión Europea é o garante dun ordenamento xurídico propio que se ve asistido e aplicado tamén polos sistemas xurídicos nacionais.
O TXUE ten a súa sede en Luxemburgo, diferenciándose doutras institucións da Unión, como o Parlamento Europeo ou a Comisión Europea, que están situados nas cidades de Estrasburgo e Bruxelas, respectivamente.
Funcións
miniatura|333x333px|Torres do Tribunal de Xustiza da Unión Europea en [[Luxemburgo.]] A natureza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) foi configurada a través dos tratados, tendo así carácter obrigatorio e permanente para as institucións europeas e os Estados membro. É unha xurisdición interna inserida no ordenamento xurídico creado en base ao Dereito da Unión Europea, que aglutina en especial combinación unha serie de características propias dun Tribunal Constitucional, unha xurisdición administrativa, unha xurisdición civil e unha xurisdición internacional.
Acorde ás peculiaridades do ordenamento xurídico europeo, o Tribunal de Xustiza segue un modelo exclusivo que nada ten que ver cos tribunais internacionais propios do Dereito Europeo alleo á Unión Europea. Pola contra, o TXUE posúe unha natureza supranacional grazas á parcela de soberanía cedida polos Estados membro, algo que lle permite utilizar non só as fontes do Dereito da Unión e o Dereito internacional, senón tamén o Dereito interno dos Estados.
Así pois, trátase dunha xurisdición de creación orixinaria, con carácter obrigatorio e exclusividade para os casos que se prevexan nos Tratados, casos nos que o Tribunal nacional en cuestión resultaría incompetente.
Respecto ao método interpretativo que segue o Tribunal de Xustiza, cabe sinalar a inmensidade de principios que pode seguir para resolver, así como o labor dos avogados xerais de extraer os principios comúns ou estendidos nos ordenamentos xurídicos internos para aqueles casos nos que a solución do conflito non poida acharse no Dereito comunitario.
O Comité de avaliación
O Tratado de Lisboa introduciu unha novidade no procedemento de designación de xuíces e avogados xerais, xa que o artigo 255 do Tratado de Funcionamento da Unión Europea (TFUE) prevé a creación dun comité para ditaminar sobre a idoneidade para o posto dos candidatos propostos polos Estados antes do seu nomeamento.
Estará composto por sete personalidades elixidas de entre antigos membros do Tribunal de Xustiza e do Tribunal Xeral, membros dos órganos xurisdicionais superiores dos Estados membros e xuristas de recoñecido prestixio, uno dos cales será proposto polo Parlamento Europeo.
Composición
O Tribunal de Xustiza está composto por tantos xuíces como Estados membros da Unión Europea, e está así mesmo asistido por once avogados xerais, un secretario e varios asistentes. O Tribunal pode actuar en Pleno (coa totalidade dos xuíces), e en Gran Sala (quince xuíces). Tamén poden constituírse Salas de tres ou cinco xuíces que haberán de actuar nalgunhas dilixencias de instrución, así como coñecer dunha serie de categorías de asuntos, tal como indique o Regulamento de Procedemento. É o propio Tribunal o que fixa as competencias de cada Sala, ademais da adscrición dos xuíces a estas. O Diario Oficial da Unión Europea, tamén coñecido como DOUE, deberá reflectir a composición das Salas. Finalmente, ademais de en Salas e en Pleno, tamén poderán reunirse en Gran Sala.
Hoxe, o Tribunal está composto por 28 xuíces (un por cada Estado membro) e 9 avogados xerais. Por Decisión do Consello (2013/336/UE) de data 25 de xuño de 2013, pola que se aumenta o número de avogados xerais do Tribunal de Xustiza da Unión Europea, o número de avogados xerais aumentou a partir do 1 de xullo de 2013 a nove, pola adhesión de Croacia. A partir do 7 de outubro de 2015 aumentou a once.
Os xuíces e avogados xerais son elixidos de mutuo acordo polos gobernos dos países membros, outorgándolles un mandato prorrogable de 6 anos; por tanto, serán reelixibles. Cada 3 anos prodúcese unha renovación parcial destes membros. Son seleccionados de entre un conxunto de expertos xuristas que haberán de posuír as aptitudes requiridas para formaren parte do máis alto tribunal dos seus respectivos Estados, ou ben ter un prestixio profesional amplamente recoñecido.
Xunto aos xuíces e avogados xerais, existe unha multitude de colaboradores, especialistas en Dereito ou outra materia —que serán nomeados e destituídos polo propio xuíz ou avogado— que se encargarán dos aspectos técnicos e a procura da información e documentación necesarias para resolver o proceso en cuestión.
O presidente
O seu nomeamento prodúcese cada 3 anos, por e entre os xuíces e terá un mandato renovable.
Entre as funcións do presidente, cabe destacar a dirección dos traballos e servizos do Tribunal, así como a presidencia das audiencias e deliberacións da Gran Sala.
Os xuíces
Cada Estado membro ten capacidade para nomear un xuíz, de maneira que o número destes coincide co número de Estados a maior parte das veces. Os xuíces son elixidos por un período de 6 anos, e renóvase a metade do seu persoal cada tres.
Os xuíces, como os avogados xerais, deberán ser seleccionados entre individuos totalmente independentes, que reúnan os requisitos para acceder ás máis altas funcións xurisdicionais do seu país, ou ben xurisconsultos de recoñecida competencia.
Os xuíces deberán prestar o seguinte xuramento, na primeira audiencia pública do Tribunal á que asistan, e antes de entrar a asumir as súas funcións:
Os avogados xerais
A figura do avogado xeral desempeña un papel especial no Tribunal de Xustiza, achegando aos xuíces a súa opinión con total imparcialidade e independencia. Non forman parte das deliberacións do Tribunal, cuxos xuíces serán os que finalmente acheguen a decisión final.
Cabe resaltar que a pesar da súa denominación, nada teñen que ver cos avogados, fiscais ou avogados do Estado, pois as súas funcións sitúanos máis preto da órbita xudicial. A pesar de que o seu asesoramento adoita ser tido moi en conta, cabe a posibilidade de que o Tribunal resolva nunha dirección distinta á que os avogados xerais expuxeran.
Seis dos once avogados xerais son elixidos respectivamente por Alemaña, España, Francia, Italia, Polonia e Reino Unido. Os outros cinco son elixidos polos restantes 22 países, seguindo unha quenda de orde alfabética.
Os avogados xerais noméaos o Consello por unanimidade. En 2018 son os seguintes:
O secretario
Cargo similar ao de secretario xudicial dos tribunais ordinarios, que é elixido polo Tribunal por un período de seis anos con posibilidade de reelección. Tamén desempeña as funcións de secretario xeral da institución, actuando ademais como fedatario público dos procesos. O Tribunal pode asignarlle un ou varios secretarios asistentes.
O secretario axuda ao Pleno, as Salas, o presidente e os xuíces en todas as súas funcións oficiais. É o responsable da secretaría do Tribunal, encargándose da recepción, transmisión e custodia dos documentos e solicitudes que entren na institución. Tamén é o custodio do selo do Tribunal, e responsabilízase dos arquivos e publicacións deste. Ten outras tarefas asignadas, como pode ser a xestión financeira da institución, función que desempeña apoiándose nun administrador.
Pleno
Reúnense os 28 xuíces de cada Estado membro que hai neste tribunal, e trátase dunha formación moi infrecuente. Este tribunal está presidido polo presidente do TXUE e o quórum para que haxa unha deliberación é de 17 maxistrados.
O Pleno reúnese en casos de especial transcendencia, como a posible destitución do Defensor do Pobo Europeo ou o cesamento dos membros da Comisión Europea.
Gran Sala
A Gran Sala estará composta, para cada asunto, polo presidente do Tribunal, o vicepresidente do Tribunal, os presidentes das Salas de cinco xuíces, o xuíz relator e o número de xuíces necesario para alcanzar un total de quince. Terán un mandato de 3 anos.
Salas
Reúnense en formación de tres ou cinco xuíces do Tribunal de Xustiza da Unión Europea
Xurisdición e procedementos
O Tribunal de Xustiza coñece fundamentalmente de sete clases de recursos, excepción feita das medidas provisionais. Estes recursos son os seguintes:
Recurso por incumprimento (art. 258 do TFUE)
En virtude deste recurso, a Comisión Europea ou un Estado membro poden demandar a outro Estado membro se consideran que este incumpriu as obrigacións que lle veñen impostas en virtude dos Tratados sobre os que a Unión se funda.
Recurso de anulación (art. 263 do TFUE)
Os Estados membros, determinadas institucións da Unión e as persoas físicas e xurídicas —baixo certos requisitos— poden interpor este recurso para que o Tribunal declare nula calquera medida adoptada por unha institución da Unión que aqueles consideren que viola os seus dereitos.
O Tratado de Lisboa introduciu, ademais, nun dos seus Protocolos (o núm. 2) un recurso por violación do principio de subsidiariedade que, na práctica, é un recurso de anulación.
Recurso por omisión (art. 265 do TFUE)
A través deste recurso as institucións da Unión, os Estados membros, e as persoas físicas e xurídicas —baixo determinados requisitos— poden demandar a certas institucións e órganos por non adoptaren un acto xurídico a que viñan obrigados en virtude dos Tratados. A diferenza do recurso por incumprimento, a violación dos Tratados consiste neste caso nunha abstención, nun non facer, cando había obrigación de actuar.
Este recurso vai precedido por unha fase precontenciosa, na que se insta á Institución de que se trate a que actúe. Se pasados dous meses a omisión persiste, pódese pasar á fase xudicial noutros dous meses.
Recurso de indemnización por danos (arts. 268 e 340.2 do TFUE)
Este recurso permite ás persoas físicas e xurídicas, pero tamén aos Estados membros, a posibilidade de esixir unha indemnización cando sufran un prexuízo por mor dun erro cometido polos servizos da Unión Europea.
Recurso de casación (art. 256.2 do TFUE)
O Tribunal de Xustiza pode coñecer en casación de recursos interpostos contra sentenzas ditadas polo Tribunal Xeral. Este recurso debe estar limitado a cuestións xurídicas, non de feito.
Parecido recurso existe para que o Tribunal Xeral poida revogar sentenzas ditadas polos tribunais especializados que poidan crearse dentro do Tribunal de Xustiza da Unión Europea.
Recurso dos funcionarios (art. 270 do TFUE)
Este recurso permite aos funcionarios da Unión Europea ou ás súas causahabientes litigar contra as institucións comunitarias se consideran que os seus dereitos foron vulnerados. Destes recursos coñecía en primeira instancia o Tribunal da Función Pública, un órgano especializado agregado ao Tribunal Xeral, até que foi disolto en 2016.
Cuestión prexudicial (art. 267 do TFUE)
Un dos labores máis activos e importantes levados a cabo polo Tribunal de Xustiza é o que se desenvolve a través das cuestións prexudiciais.
Debe terse en conta que, aínda que o Tribunal de Xustiza da Unión Europea é o supremo intérprete do Dereito da Unión Europea, non é, con todo, o único órgano xudicial que debe aplicar ese Dereito. Pola contra, en virtude dos principios de primacía e aplicabilidade directa, todos os xuíces dos Estados membros deben aplicar directamente as normas comunitarias, converténdose así en xuíces de Dereito común.
O obxectivo primordial deste recurso é garantir unha interpretación uniforme do Dereito da Unión Europea, baixo a autoridade do Tribunal de Xustiza.
Aínda que todos os órganos xudiciais da Unión Europea teñen dereito a presentar unha cuestión prexudicial, algúns teñen, ademais, a obrigación de facelo. Así ocorre cando a decisión do xuíz nacional será definitiva, por non existir ulterior recurso no Dereito interno dese Estado membro (por exemplo, as decisións tomadas por un Tribunal Supremo ou un Tribunal Constitucional). A excepción a este principio é que o xuíz nacional considere que o acto xurídico da Unión non reviste dúbidas en canto á súa validez ou interpretación (doutrina do acto claro) ou porque o Tribunal de Xustiza xa se pronunciou con anterioridade sobre a mesma cuestión. Do mesmo xeito, estará obrigado a expor a cuestión prexudicial todo xuíz que parta da ineficacia do acto da Unión, xa que só o Tribunal de Xustiza é competente para decidir sobre esa ineficacia (é dicir, o control da legalidade dos actos da Unión está concentrado no Tribunal de Xustiza).
The Breeders
The Breeders é unha banda de rock alternativo formada por Kim Deal (membro dos Pixies) e Tanya Donelly (de Throwing Muses). Activa desde 1988, experimentou varios cambios na súa formación, e na actualidade está composta por Kim Deal (voz e guitarra), a súa irmá xemelga Kelley Deal (guitarra e coros), José Medeles (batería e percusión), Mando López (baixo) e Cheryl Lyndsey (guitarra). O seu segundo álbum, Last Splash (1993), foi o máis éxitoso dos catro que editaron, acadando o posto 33 na lista Billboard.
Formación
O grupo formouse en 1988 en Boston, Massachusetts. Kim Deal (que asinaba como Mrs. John Murphy na época) tocaba o baixo nos Pixies e decidira iniciar un proxecto paralelo onde ela tivese máis autonomía para poñer en práctica a súa enerxía creativa e, en certo modo, deixar de ser a "sombra creativa" de Frank Black (na época Black Francis) nos Pixies.
Kim chamou a Tanya Donelly, integrante de Throwing Muses, banda tamén de Boston que tiña moito prestixio no underground estadounidense, sendo a primeira banda dese país en asinar co renomado selo británico 4AD. Tanya e Kim coñecéronse nun club en Boston en 1988 cando as dúas compositoras "frustradas" decidiran formar a súa propia banda. Elas pasaron os dous anos seguintes ensaiando e contando con varias formacións diferentes onde só as dúas líderes eran os integrantes efectivos. O nome escollido para a banda foi The Breeders, mesmo nome que Kim usaba en presentacións de música folk ao lado da súa irmá Kelley varios anos antes en Dayton, Ohio.
A banda gravou unha demo despois de recrutar á violinista e vocalista Carrie Bradley, e contando coa axuda de catro baterías e do baixista Ray Halliday. Unha vez rematada realizaron un concerto en The Rathskeller en Boston. O grupo envioulle a demo ao selo 4AD xa que era o que levaba tanto aos Pixies coma a Throwing Muses, e finalmete asinaron un contrato.
Pod
The Breeders quería regravar a demo para editala. 4AD entregoulles 11.000 dólares e contrataron a Steve Albini, que xa traballara con Deal no álbum dos Pixies Surfer Rosa, para gravar en Edimburgo durante dúas semanas. Josephine Wiggs, de The Perfect Disaster, uniuse á banda como baixista. The Breeders estaban aínda sen batería, polo que Albini recomendoulles a Britt Walford de Slint para que realizase as sesións de gravación. Walford aceptou e gravou as baterías, uníndose posteriormente a The Breeders co nome ficticio "Shannon Doughton".
Pod gravouse en só unha semana, polo que a banda usou o tempo restante en gravar varias caras-b, unha Peel Session e un vídeo para "Hellbound". Editado o 28 de maio de 1990, Pod, a pesar de non ser un éxito comercial, recibiu críticas moi positivas.
Safari e Last Splash
Despois de Pod, The Breeders regresaron aos seus proxectos. Pixies lanzou Bossanova en 1990 e Trompe le Monde en 1991, pero a finais dese ano baixaron o seu ritmo de actividade. Deal negouse a achegar material a un álbum dos Pixies, compoñendo unicamente para editar con The Breeders. A banda gravou o EP Safari a finais de 1991, xa coa irmá xemelga de Kim, Kelley Deal, na guitarra. Despois de gravar o EP, Donelly deixou a banda para formar Belly. Pixies parou as súas actividades a mediados de 1992, polo que Deal continuou compoñendo novo material para The Breeders. Nese tempo Walford era moi remiso a ser identificado como parte de The Breeders, e foi substituído polo batería Jim MacPherson. A banda xa se convertera nun equipo a tempo completo e foi abreconcertos de Nirvana na súa xira europea de 1992.
Coa separación dos Pixies en xaneiro de 1993, The Breeders regresaron ao estudio para gravar o seu segundo álbum. Last Splash apareceu no mes de agosto dese ano e foi un éxito comercial. Editáronse tres sinxelos do mesmo, incluído "Cannonball", que acadou o número 2 da Billboard Modern Rock Charts. Grazas a isto a súa popularidade aumentou, en 1994 Last Splash foi certificado platino pola RIAA e a bandaasegurou o seu posto na xira Lollapalooza.
Title TK
As irmás Deal recrutaron a novo persoal para continuar actuando no ano 2001, e volveron ao estudio co guitarrista Richard Presley, o baixista Mando Lopez e o batería Jose Medeles para gravar o terceiro álbum da banda, Title TK, con Steve Albini. The Breeders foron chamados e principios do 2002 pata actuar nun capítulo da serie Buffy the Vampire Slayer. O episodio emitiríase por vez primeira o 5 de novembro dese ano.
The Breeders contribuíron co tema "Wicked Little Town: Hedwig Version" ao álbum tributo a Hedwig and the Angry Inch Wig in a Box, aparecido no ano 2003.
No 2004, Warner Music Group anunciou os seus plans de botar a The Breeders do seu selo despois das pobres vendas do álbum Title TK.
Mountain Battles
O seu cuarto álbum, Mountain Battles, lanzouse en abril do ano 2008 a través do selo 4AD. Nel aparecen Kim e Kelley Deal, Jose Medeles e Mando Lopez. O seu terceiro EP, Fate to Fatal, sería editado o 21 de abril do 2009.